cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Phil Ochs
Bakgrunn
Han stakk seg fram som ein upolert, men veldig emosjonell songar som skreiv ironiske, triste og gripande tekstar om Vietnam-krigen, arbeidarklassekamp og andre tema frå samtida. Ochs blei gjerne kalla ein «syngande journalist» og sa at han bygde songane sine frå artiklar han las i Newsweek. Det er tvilsamt om han meinte akkurat det, -han var ein stor ironikar, som alltid hadde ein skeiv replikk på lur når han introduserte songane sine. Den ironiske haldninga gjennomsyrar alt han skreiv. Det er truleg dette som gjer at tekstane skil seg frå den alminnelege politiske retorikken som er så vanleg i sosialistisk kunst.
Ideologisk var han ein slags fridommeleg sosialist, som knytte seg tydeleg til tradisjonen i amerikansk arbeidarrørsle. Han kan kanskje skildrast som ein krysning av sosialdemokrat og tidleg hippie. Ochs var aktiv i YIP-rørsla (Youth International Party) og samarbeida tett med aktivistar som Jerry Rubin. Samfunnskritikken hans var alltid sterkt patriotisk, i ein amerikansk liberal tradisjon, samtidig som han var sosialt bevisst. Han opererte heilt tydeleg i ei forlenging av tradisjonen etter Woody Guthrie.
Musikk
Ochs skreiv mange fleire songar enn han rakk å spele inn på sine første tre album, «All the News That's Fit to Sing» (1964), «I Ain't Marching Anymore» (1965), og «Phil Ochs in Concert» (1966), men albuma representerer likevel noko av det beste arbeidet hans.
To tradisjonelle sjangrar som Ochs bidrog til i byrjinga var snakke-blues (talking blues) og musikalsk fortolking av gammal poesi, eksempelvis Alfred Noyes' The Highwayman og Edgar Allan Poes The Bells. I løpet av byrjinga av karrieren hans sa kompisen Bob Dylan: «Eg kan rett og slett ikkje halde følgje med Phil. Han blir berre betre og betre.»
I sitt siste studioalbum, «Pleasures of the Harbor» (1967), «Tape from California» (1968), «Rehearsals for Retirement» (1969), og den ironisk titulerte «Greatest Hits» (1970), gjekk han i frå meir og meir aktuelle songar og eksperimenterte med ensemble og til og med fullt orkester i håpet om å skape ein hybrid mellom populærmusikk og folkemusikk. Han kjøpte seg til og med ein gull-lame dress av same type som den Elvis hadde brukt. Forsøket blei ikkje godt mottatt nokon stad.
Dei mest populære melodiane frå desse albuma var Outside of a Small Circle of Friends, Chords of Fame, Pleasures of the Harbor, Crucifixion, og Jim Dean of Indiana, men ingen blei populære eller selde i store mengder, sjølv om Small Circle of Friends ofte blei spelt i radioen før den blei bannlyst ettersom den inneheldt setninga at «det å røyke marihuana var morosamare enn å drikke øl». Det var det nærmaste han kom ei listeplassering.
Politisk aktivist
Ochs var djupt uroleg for utviklinga av Vietnam-krigen. Han turnerte også saman med den chilenske folkesongaren Víctor Jara og song saman med Chiles president Salvador Allende før presidentvalet og før Allende og Jara blei myrda i 1973. Ochs organiserte konsertar for å protestere mot den politiske høgrevridinga under president Richard Nixon og spelte inn igjen sin gamle og sarkastiske song Here's To The State Of Mississippi med ein ny tekst som blei kalla for Here's To The State Of Richard Nixon.
Etter at han døydde blei det avslørt at FBI hadde ei mappe på 410 sider om Phil Ochs.
Helse og død
Phil Ochs levde nært på dei politiske hendingane, ein som følte sterkt og brann sitt lys i begge endar, og fekk betale for overtydinga si. Han blei etterkvart intenst skuffa over mangelen på kommersiell suksess og han vart råka av alkoholisme, skrivesperre og depresjon i ein stadig tettare sirkel. Den ironiske tonen i tekstane hans blei stadig mørkare, og enda i ein heilsvart kritikk av amerikansk kultur i songar som «When in Rome». Etter demonstrasjonane og politivalden under det demokratiske landsmøtet i Chicago i 1968, der han og Jerry Rubin sjølv hadde kjøpt inn grisen som demonstrantane nominerte til presidentkandidat, ser det ut til at han mista trua på dei demokratiske amerikanske ideala tekstane hans alltid refererte til.
I 1976 tok Phil Ochs livet sitt ved å henge seg. I tillegg til grunnane nemnd overfor var han djupt deprimert over ein alvorleg skade i halsen. Da han hadde turnert i Afrika blei han overfallen av bandittar i Dar-Es-Salaam. Dei forsøkte å kvele han, og det øydela stemmebanda hans delvis.
Ettermæle
Phil Ochs sine songar har vore spelte inn og framførte av fleire artistar, som Jim and Jean, Joan Baez, Billy Bragg, Teenage Fanclub, Ani DiFranco, Dick Gaughan, Eugene Chadbourne, John Wesley Harding, Eddie Vedder, Diamanda Galas, Freddie Feldman og They Might Be Giants og andre.
Jello Biafra og Mojo Nixon spelte inn ein versjon av Love Me, I'm a Liberal med oppdatert tekst på albumet «Prairie Home Invasion». Britiske The Clash brukte noko av teksten til Ochs sin song United Fruit i sin eigen song Up in Heaven (Not Only Here) som blei utgjeven på trippel-albumet «Sandinista!» frå 1980. Ochs blir også nemnd i Dar Williams’ song All My Heroes Are Dead, tilsvarande også med Will Oldhams song Gezundheit, og ein song av They Might Be Giants, The Day. The Josh Joplin Group spelte inn ei hyllest til Ochs på albumet «Useful Music».
Schooner Fare spelte inn Don't Stop To Rest (Song for Phil Ochs) på albumet «Closer to the Wind» (1981). Punkebandet Squirrel Bait siterar Ochs som ein vesentleg kreativ påverknad i albumnotatata på 1986-albumet Skag Heaven og spelar ein av songane hans, tittelsongen frå «Tape From California»-albumet hans.
Bjarkøya
Bjarkøya er ei øy i Harstad kommune i Troms og Finnmark. Øya ligg nord for Grytøya og har eit areal på 14,6 km². Det høgaste punktet på øya er Falkeberget på 248 moh. I 2001 hadde Bjarkøya om lag 350 innbyggjarar.
Det er òg samband med hurtigbåt fra Austnes til Sandsøya, Harstad og Senja.
Stjepan Mesić
Stjepan «Stipe» Mesić er ein kroatisk politikar. Han var president i Kroatia frå 2000 til 2010, og har òg vore statsminister i Kroatia og president i Jugoslavia.
Montagne Sainte-Victoire
Montagne Sainte-Victoire (provençalsk oksitansk Venturi/Santa Venturi eller Ventùri/Santo Ventùri) er eit kalkfjell sør i Frankrike, som strekkjer seg 18 km mellom departementa Bouches-du-Rhône og Var. Det høgaste punktet er Pic des mouches på 1 011 meter, men det høgaste punktet i Bouches-du-Rhône ligg i Sainte-Baume-massivet.
Mapam
Mapam – Det sameinte arbeidarpartiet – var etterkomaren etter venstrefløya av det sionistiske arbeidarpartiet Poale Sion i Russland. Det vart danna i 1948 ved samanslåinga av dei sosialistiske gruppene Hashomer Hatzair og Achdut Ha'Avoda, og var ein aktiv deltakar i israelsk politikk til 1990-åra. Det representerte venstrefløya av kibbutzrørsla og etterfølgde på denne måten Hashomer Hatzair som hadde vore aktiv sidan 1920-åra.
Mapam var opphavleg prosovjetisk, til rettssakene mot leiande jødiske kommunistar i Tsjekkoslovakia i 1953 og Mapams utsending i den tsjekkoslovakiske hovudstaden vart påstått å vere med i ei sionistisk samansverjing med desse. Sidan utvikla Mapam seg i meir sosialdemokratisk retning. Ei gruppe av Mapam-medlemer med Moshe Sneh i brodden reagerte på brotet med Sovjetunionen med å gå over til Maki, kommunistpartiet.
Montagne Sainte-Victoire
Fjellet er kjend for å vorte måla fleire gongar av Paul Cézanne.
Stjepan Mesić
Bakgrunn
Mesić vart fødd i den vesle byen Orahovica, som i dag ligg i Kroatia men som då var del av kongedømmet Jugoslavia. Han fullførte juridisk utdanning ved universitetet i Zagreb. Han vart advokat og jobba i Orahovica og Našice. Etter å ha fullført verneplikta vart han dommar. Han gifta seg med Milka Dudunić og dei fekk to døtrer. I 1967 vart han ordførar i Orahovica og medlem av parlamentet i den jugoslaviske delrepublikken Kroatia.
Mapam
Mapam vart med i regjering saman med Mapai (no Avoda, Det israelske arbeidarpartiet) frå 1955. I 1969 gjekk dei eit steg vidare og vart med i ein fast valallianse med Arbeidarpartiet. Men i 1984 gjekk Mapam ut av denne alliansen og ut av regjeringa i protest mot at Avoda med Shimon Peres i brodden skipa ei samlingsregjering med høgrepartiet Likud.
Montagne Sainte-Victoire
Croix de Provence er ein topp på fjellet som stikk seg ut. Det er ein 19 meter høg bergutvekst forma som ein kross.
Stjepan Mesić
Bakgrunn
Som ordførar prøvde Mesić å få bygd ein privat fabrikk i byen, men dette vart stoppa av Tito sitt kommunistiske regime som eit forsøk på å snikinnføra kapitalisme, som då var forbode. Frå 1967 av oppstod ei nasjonal reformrørsle i Kroatia, seinare kjent som «den kroatiske våren». Mesić støtta tidleg på 1970-talet krava om større økonomisk, politisk og kulturell likskap for Kroatia innad i Jugoslavia. Denne rørsla vart til slutt slått ned på av Tito sitt regime, som såg krava som farlege uttrykk for kroatisk nasjonalisme. Mesić var ein av mange som vart arrestert og måtte til slutt sona eitt år i fengsel, i 1975. Deretter forsvann han frå politikken.
Kroatisk leiar
I 1990 vart det for første gong heldt frie parlamentsval i Kroatia. Mesić vart vald inn i parlamentet for det nasjonalistiske partiet den Kroatiske Demokratiske Unionen (Hrvatska Demokratska Zajednica - HDZ), som under leiing av Franjo Tudjman vann regjeringsmakta i Kroatia. Mesić vart generalsekretær i HDZ og statsminister i Kroatia frå mai til august 1990. Han vart så Kroatia sin representant i Jugoslavia sitt kollektive presidentskap. På denne tida rullerte formannskapet i presidentskapet - som tilsvarte stillinga som jugoslavisk president - mellom delrepublikkane for eit år om gongen. I mai 1991 var det Kroatia sin tur til å overta, men det som før hadde vore ei automatisk rullering av presidentposten vart denne gongen blokkert av Serbia. På denne tida hadde allereie dei første valdelege samanstøytane som snart skulle føra til krig i Kroatia funne stad. Etter mekling frå den europeiske unionen gjekk Serbia til slutt med på å la Mesić overta som president, 1. juli 1991. Då hadde Slovenia og Kroatia alt erklært sjølvstende, men gjekk med på å frysa sjølvstendeerklæringane i tre månader. Då desse tre månadane gjekk ut returnerte Mesić til Kroatia. Han vart dermed den siste presidenten i det gamle Jugoslavia. I 1992 vart han president i den kroatiske nasjonalforsamlinga. I 1994 forlét Mesić HDZ etter mellom anna å ha skulda president Tudjman for å samarbeida med den serbiske leiaren Slobodan Milošević om å dela opp Bosnia-Hercegovina. Han grunnla eit nytt parti, Kroatiske Uavhengige Demokratar (Hrvatski Nezavisni Demokrati - HND), som i 1997 slo seg saman med det Kroatiske Folkepartiet (Hrvatska narodna stranka - HNS).
Fleircella organisme
Alle dyreartar, landplantar og dei fleste soppar er fleircella. Også mange algar er fleircella.
Montagne Sainte-Victoire
Historie og turisme
Opphavleg kalla montagne de la Victoire vart fjellet kjend for kristne i mellomalderen som Sainte-Venture. På 1200-talet vart det bygd eit kapell på toppen. Det var først på 1600-talet at fjellet fekk sitt noverande namn.
Fleircella organisme
Nokre få organismar kan ha både eincella og fleircella trekk, som slimsoppar og sosiale amøbar slik som slekta Dictyostelium. Det kan ofte vera vanskeleg å skilja mellom koloniar danna av fleire identiske individ og verkelege fleircella organismar.
Montagne Sainte-Victoire
Historie og turisme
I 1989 brann 5 000 hektar på sørsida av fjellet ned som følgje av ein skogbrann. Ein har gjort mykje for å gjenplante desse områda, men vegetasjonen er ikkje like tett som han var før brannen.
Stjepan Mesić
Kroatisk leiar
24. januar og 7. februar 2000 vart han vald til president i Kroatia, med 41,1 % av røystene i første valomgang og 56,0 % i andre. Etter dette meldte han seg ut av HNS. Mesić kritiserte det gamle regimet til Franjo Tudjman for å ha vore nasjonalistisk og autoritært. Mesić avsette fleire leiande generalar frå hæren og innleia dialog med leiarskapet i Serbia og Montenegro. Etter endringar i grunnlova i september 2000 mista presidenten mykje av makta si i innanrikspolitikken, som i staden gjekk over til statsminister og regjering. Mesić sin utanrikspolitikk har vore retta mot å oppnå kroatisk medlemskap i EU og NATO. Han har vitna i det internasjonale krigsforbrytartribunalet for det tidlegare Jugoslavia i saker som gjaldt den kroatiske hæren si rolle i krigsbrotsverk i Bosnia-Hercegovina, noko som har gjort han svært upopulær blant kroatiske nasjonalistar. Han gjekk mot USA sin krig i Irak. I valet i januar 2005 vart han gjenvald som president med 48,9 % og 65,9 % av røystene i dei to valomgangane. Presidentperioden hans varer til 2010.
Montagne Sainte-Victoire
Kunstnarar
I tillegg til Cézanne har Montagne Saint-Victoire inspirert mange andre kunstanarar, som:
Mapam
I 1992 skipa Mapam det nye freds- og venstrepartiet Meretz saman med venstregruppene Ratz og Shinui. Dette sekulære og demokratisk-sosialistiske partiet heiter no Meretz-Yachad.
Ein av dei mest kjende Mapam-profilane opp gjennom tida er Simha Flapan (1911-1987), som er mest kjend for å ha gitt ut boka The Birth of Israel, Myths and Realities.
Bludenz
Bludenz er ein by og ein kommune i forbundslandet Vorarlberg i Austerrike, administrasjonssete for distriktet Bludenz. Kommunen dekker eit areal på 29,9 km² med 14 000 ibuarar i 2015. Byen ligg 570 meter over havet, ovanom elva Ill, der fleire dalføre møter einannan.
Bø Sommarland
Bø Sommarland er ein familiepark i Bø i Telemark. Parken opna i 1985, og har vatn og bading som hovudtema. I 2004 hadde parken 221 000 besøkande, og ein omsetnad på 59 mill. kroner.
Bø Sommarland tilhøyrer det spanske konsernet Parques Reunidos, som også eig moroparken Tusenfryd.
Bastard
Det er blitt brukt om folk som var fødd utanfor ekteskap, eller som ein ville terga ved å kalla mor deira lettliva. På engelsk er ordet gått over til å bli eit skjellsord som avhengig av situasjonen kan vera svært grovt eller spøkefullt.
Ein har òg brukt ordet bastard med nedsetjande tyding om menneske med foreldre frå forskjellige sosiale lag eller folkegrupper, eller om dyr av blandingsrase, særleg hundar.
Eit anna, mindre nedsetjande ord for kryssingar mellom ulike plante- og dyregrupper er hybrid.
Misurinavatnet
Misurinavatnet, eller Misurinasjøen er ein innsjø i Cadore-området i Italia, 1 754 meter over havet. Innsjøen høyrer til kommunen Auronzo di Cadore i Belluno-provinsen. Omkrinsen til innsjøen er 2,6 km, medan han er 5 meter djup. Nær innsjøen ligg om lag 10 hotell. Området rundt innsjøen er kjend for særleg frisk luft for folk med pusteproblem. Nær innsjøen ligg det derfor eit senter for born med astma.
Under Vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo vart skøyteløpa halde på Misurinavatnet. Dette vart dei siste olympiske leikane der skeisetevlingane vart halde på naturleg is.
Kawhia Harbour
Busetnaden Kawhia, med knappe 650 innbyggjarar, ligg på nordkysten av innløpet, og var ei viktig hamn tidleg i kolonitida på New Zealand.
Hamnedistriktet var fødestaden til den framståande maori-krigshøvdingen Te Rauparaha, og er kjend i maorioverleveringar som den endelege kvilestaden til wakakanoen «Tainui».
1144 Oda
1144 Oda er ein asteroide i det ytre av hovudbeltet. Han blei oppdaga den 28. januar 1930 av Karl Wilhelm Reinmuth ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl i Heidelberg.
Eureka
Eureka (gammalgresk ηὕρηκα, 'eg har funne det') er eit kjent uttrykk for å ha kome på ei genial løysing. Uttrykket er tillagt den greske matematikaren Arkimedes etter at han kom fram til at ein kan måla volumet til ein uregelmessig gjenstand ved å senka han ned i vatn.
Eureka-historia stammar frå De Architectura av den romerske arkitekten Vitruvius. Verket blei skrive på 20-talet f.Kr., medan Arkimedes levde på 200-talet f.Kr. I følgje historia skal Arkimedes ha fått i oppdrag av kong Hieron av Syrakus (Siracusa) å finna gullinnhaldet i ei krone han hadde fått laga. Arkimedes fann løysinga medan han bada, og sprang naken gjennom gatene i byen medan han ropte «Heureka!» (første person eintal av «heuriskein», 'å finna').
Det Arkimedes la merke til var at ein gjenstand vil fortrenga eit like stort volum væske som det han sjølv har om han blir senka ned i henne. Dersom krona hadde rett gullinnhald ville ho fortrenga like mykje vatn som eit gullodd med same vekt. Dersom gullet i krona derimot var blanda ut med sølv, ville ho vera større enn gulloddet, fordi sølv har lågare massetettleik enn gull.
Denne enkle oppdaginga og forteljinga rundt henne er betre kjend enn viktigare oppdagingar Arkimedes gjorde, som Arkimedes' lov om oppdrift.
Seinare bruk av ordet
Ordet er òg blitt brukt som namn for fleire stader, særleg i USA, der Eureka i California er den største. Eurekabreen i Antarktis er òg kalla opp etter ordet. Det er namnet til asteroiden 5261 Eureka, den fyrste funne trojanske asteroiden til planeten Mars.
Ein annan naturleg bruk av ordet er som namn på vitskapsføretak. EUREKA er namnet på eit felleseuropeisk vitskapssamarbeid, medan Heureka i Vanda er eit finsk vitsskapssenter.
Ordet er vist til humoristisk mellom anna i den britiske fjernsynsserien Doctor Who, der doktoren forklarer at 'eureka' tyder «Badevatnet er for varmt» og i Discworld-serien av Terry Pratchett, der Cohen the Barbarian seier at det tyder «Gje meg eit handklede».
Kjelder
Engelsk Wikipedia: Eureka og Eureka (word)
Alto Malcantone
Alto Malcantone  er ein kommune i distriktet Lugano i kantonen Ticino. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 810 meter over havet.
Kommunen vart skipa 13. mars 2005 då dei tidlegare kommunane Arosio, Breno, Fescoggia, Mugena og Vezio vart slått saman.
Monte Cinto
Monte Cinto (korsikansk: Monte Cintu) er det høgaste fjellet på øya Korsika i Frankrike. Det har ei høgd på 2 706 meter over havet. Primærfaktoren er det same, som er noko av det høgaste i Europa.
I teorien skal frå toppen av fjellet kunne sjå frå Marseille til Roma.
Den første kjende klatringa av Monte Cinto vart utført av Édouard Rochat, som byrja klatringa 6. juni 1882.
Molvenosjøen
Molvenosjøen er ein innsjø i provinsen Trento i Italia aust for Brenta. Den einaste busetnaden ved innsjøen er Molveno.
Nordbygdo ungdomsskule
Skulen vart teken i bruk i januar 2010, men vart offisielt opna 10. februar same året av stortingsrepresentant og tidlegare ordførar Magne Rommetveit.
Mottoet til skulen er: «Den opne og aktive skulen».
Mannskap på første «Fram»-ferda
Då «Fram» forlet Kristiania 24. juni 1893, på den første «Fram»-ferda, var det tolv mann ombord som skulle vere med på ekspedisjonen. Den trettande kom med i Tromsø.
The Lamb Lies Down on Broadway
The Lamb Lies Down on Broadway er det sjette studioalbumet til det engelske progressiv rock-bandet Genesis. Det kom ut som eit dobbeltalbum den 18. november 1974 på Charisma Records og var det siste albumet deira med frontmannen Peter Gabriel før han slutta i 1975. Det fortel soga om Rael, ein puertoricansk ungdom frå New York City som legg ut på ei reise for å oppdage seg sjølv og kjem ut for rare hendingar og personar langs vegen. Under skrivinga og innspelinga forlet Gabriel for ei stund bandet for å arbeide med William Friedkin, som i tillegg til at han insisterte på å skrive alle tekstane, skapte press på resten av bandet.
The Lamb Lies Down on Broadway vart først møtt med blanda kritikk, men har sidan blitt kritikarrost. Det nådde tiandeplassen på UK Album Chart og 41. plassen på den amerikanske Billboard 200. I Storbritannia kom det ut to singlar får albumet, «Counting Out Time» og «The Carpet Crawlers», medan tittelsporet vart gjeven ut på singel i USA. Genesis marknadsførte albumet med ein turné i Nord-Amerika og Europa, og heldt i alt 102 konsertar i 1974 og 1975. Albumet selde til gullplate i USA i 1990 for 500 000 selde eksemplar.
Bakgrunn
I mai 1974 bestod Genesis av frontmannen og songaren Peter Gabriel, klaverspelaren Tony Banks, bassisten Mike Rutherford, trommeslagaren Phil Collins og gitaristen Steve Hackett og dei var nettopp ferdig med 1973-1974-turneen sin i Europa og Nord-Amerika for å marknadsføre det femte albumet sitt, Selling England by the Pound (1973). Albumet var kritikarrost og selde godt, og dei fekk den høgaste plasseringa si til då på listene i USA og Storbritannia. Månaden etter leigde dei Headley Grange, eit stort, tidlegare fattighus i Headley i East Hampshire for å skrive og øve inn nytt materiale for det neste studioalbumet sitt. Då dei kom fram var bygningen etterlate av eit tidlegare band med ekskrement på golvet og mykje rotter. Privatlivet til somme av medlemmane byrja å påverke stemninga i bandet. Hackett sa: «Alle hadde sin eigen agenda. Somme av oss var gifte, somme av oss hadde barn, somme av oss vart skilde, og me prøvde framleis å ta oss saman i landet». Banks har seinare omtalt denne tida som den han likte minst i Genesis.
Skriving
Før dei hadde diskusjonar om kva albumet skulle innehalde, hadde dei bestemt seg for å spele inn eit dobbeltalbum, sidan dette gav dei høvet til å improvisere og leggje ned fleire av dei musikalske ideane sine. Eit enkelt album med songar som fortalte «bitar» av ei soge var ikkje eit val som appellerte til dei. Banks meinte at Genesis hadde fått nok fans no til at dei kunne gi ut nok materiale til å dekkje to album som fansen var villig til å lytte til. Dei hadde òg ønskt å skape eit konseptalbum ei stund, og Rutherford la fram ein idé basert på fantasiromanen Den vesle prinsen av Antoine de Saint-Exupéry, men Gabriel ønskte ikkje det og synst det var «for nusseleg» og meinte at «danse kring i eventyrland var raskt blitt avleggs».
Gabriel presenterte ei meir komplisert og surrealistisk soge om Rael for gruppa, ein puertoricansk ungdom i New York City og den andelege reisa for å oppdage seg sjølv, der han kom ut for mange rare hendingar og personar langs vegen. Gabriel hadde først tenkt ut soga då dei turnerte Nord-Amerika året før og la fram soga for gruppa «fram til dei gjekk med på å gjere heile greia.» Soga var meir detaljert og obskur i starten, før Gabriel endra ho og gjorde Rael til den sentrale rollefiguren. Han valde namnet Rael fordi han ønskte eit namn som ikkje hadde «sporbart etnisk opphav», men forstod sidan at The Who hadde brukt namnet på The Who Sell Out (1967), som først irriterte han før han likevel valde å halde på namnet. Då bandet leita etter eit namn forstod dei at «Ra» var eit vanleg mannsnamn i fleire land. Gabriel var inspirert av mange ting for soga, som romanen og musikalen West Side Story, «ein slags punk-aktig» vri på den kristne allegorien Pilgrim's Progress (1678), verka til den sveitsiske psykologen Carl Jung og den surrealistiske, vestlege filmen El Topo (1971) av Alejandro Jodorowsky. I motsetnad til Selling England by the Pound, som har sterke engelske tema, prøvde Gabriel bevisst å unngå dette og i staden gå for amerikanske bilete, med referansar til Caryl Chessman, Lenny Bruce, Groucho Marx, Marshall McLuhan, Howard Hughes, Evel Knievel og Ku Klux Klan. Han var òg uroa over tittelen på albumet, men merka seg at lammet sjølv var reint symbolsk og ein katalysator for rare hendingar som skjer.
Under skrivinga i Headley Grange, fjerna Gabriel seg frå resten av bandet og dette førte til krangling. Sidan han hadde kome på konseptet, insisterte Gabriel på å skrive alle tekstane, og let resten av bandet stå for det meste av musikken. Bandet hadde ikkje gjort det slik før, sidan det alltid hadde vore andre medlemmar som òg hadde skrive tekstar før. Situasjonen gjorde at Gabriel ofte sat på eit rom aleine og skreiv tekstar, medan dei fire andre øvde i eit anna rom. Ein gong hadde ikkje Gabriel klart å få ein tekst ferdig i tide, så Rutherford og Banks skreiv teksten til «The Light Dies Down on Broadway». Andre gonger kom Banks og Hackett med tekstforslag dei meinte ville passe songane deira betre, høvesvis «The Lamia» og «Here Comes the Supernatural Anaesthetist», som Gabriel så avviste.
Helløya i Bjarkøy
Helløya er ei øy i Harstad kommune i Troms og Finnmark. Øya ligg like nord for Bjarkøya og har eit areal på 2,8 km². Det høgaste punktet på øya er Kollen på 130 moh. På sørsida av øya er det eit fugleberg.
The Lamb Lies Down on Broadway
Skriving
Det vart meir krangling på denne tida då Gabriel godtok ein invitasjon frå filmprodusenten William Friedkin om å skrive eit manus etter Friedkin likte den surrealistiske soga Gabriel hadde skrive på omslaget til Genesis Live (1973). Collins kom så med eit forslag om å lage eit heilt instrumentalt album, og meinte det kunne vere ein fordel sidan Gabriel tidlegare hadde skrive veldig tekst-tunge songar, men resten av gruppa gjekk ikkje med på dette. Gabriel sitt tilbod hos Friedkin vart derimot ikkje noko av og han fortsette arbeidet med albumet. Det vart meir komplisert då Gabriel var borte ei stund i London etter at den første kona hans Jill gjekk gjennom ein farleg og vanskeleg fødsel med det første barnet deira i juli 1974 og Gabriel reiste ofte fram og attende. Rutherford har seinare sagt at han og Banks var «forferdeleg lite støttande» for Gabriel på denne tida, og Gabriel såg dette som byrjinga på slutten for tida hans i Genesis.
Soge
Ein morgon i New York City held Rael ein sprayboks og hatar alle kring seg. Han ser eit lam som ligg på Broadway og dette går kraftig inn på han. («The Lamb Lies Down on Broadway») Han går ned langs gata og ser ei mørk sky ta form som eit filmlerret og flyttar seg sakte mot han og til slutt absorberer han («Fly on a Windshield»), og ser ein eksplosjon av bilete frå den dagen («Broadway Melody of 1974») før han vaknar i ei grotte og igjen sovnar («Cuckoo Cocoon»). Rael vaknar opp og finn seg sjølv fanga i eit bur av stalaktittar og stalagmittar, som sakte kryp inn mot han. Då han prøver å rømme ser han broren sin John og roper etter han, men John går sin veg og buret forsvinn brått («In the Cage»).
Rael er no på eit golv i ein fabrikk og får ei omvising i området av ei kvinne, der han ser folk bli pakka inn i pakkar. han ser ein gammal ven frå gjengen sin og John med talet «9» stempla inn på panna. Rael fryktar for livet sitt og rømmer inn i ein gang («The Grand Parade of Lifeless Packaging») og har eit lengre tilbakeblikk om då han kom attende frå eit gjengraid i New York City, («Back in N.Y.C.») ein draum der det hårete hjarta hans vert fjerna og barbert med ein høvel, («Hairless Heart») og det første seksuelle møtet hans («Counting Out Time»). Tilbakeblikket til Rael endar og han finn seg sjølv i ein lang gang med raudt teppe der folk kryp mot utgangen via ei spiraltrapp («Carpet Crawlers»). På toppen kjen han til eit rom med 32 dører, omgjeve av folk og med problem om å konsentrere seg («The Chamber of 32 Doors»). Han finn ei kvinne som fører han ut av rommet og inn i ei anna grotte («Lilywhite Lilith»), der han vert fanga av fallande steinar («The Waiting Room», «Anyway»). Rael møter Døden («Here Comes the Supernatural Anaesthetist») og rømmer frå grotta.
Rael endar opp eit basseng med tre Lamia, vakre, slangeliknande skapningar, og har sex med dei, før dei døyr etter å ha drukke noko av blodet hans («The Lamia»). Han forlet bassenget i ein båt («Silent Sorrow in Empty Boats»), og e så i ei gruppe kalla Slippermen, med forvridde, grotessske menn som alle har hatt den same opplevinga med lamiaene, og finn ut at han har blitt ein av dei («The Arrival»). Rael finn John blant Slippermen, som avslører at den einaste måten å bli menneskeleg igjen er å dra til Doktor Dyper og bli kastrert («A Visit to the Doktor»). Begge vert kastrerte og held den fjerna penisen sin i boksar rundt halsen. Boksen til Rael vert stolen av ein ramn og han jagar etter fuglen og forlet John («The Raven»). Ramna droppar boksen i ei kløft og ei underjordisk elv («Ravine»).
Medan Rael går langs elva ser han eit vindauge i breidda over hovudet sitt, der han ser heimen sin i ei gate («The Light Dies Down on Broadway»). Meda han tenkjer på å dra heim, ser han John i ei elv under seg, som kjempar med å halde seg flytande. Tarss i at han har blitt forlaten av John to gonger, hoppar Rael uti etter han og porten til New York forsvinn («Riding the Scree»). Rael redda John og dreg kroppen hans til elvebreidda, og snur han rundt for å sjå på andletet hans, men oppdagar at det er sitt eige andlet («In the Rapids»). Medvitet hans driv mellom dei to kroppane, og han ser kulissane rundt smelte bort i ein dis. Begge kroppane vert oppløyste og anda til Rael vert i eitt med alt kring han («it.»).
Songar
Mykje av musikken på albumet utvikla gjennom bandimprovisasjonar og jammar, noko Banks særleg likte, sidan dei ofte jamma etter å ha bestemt seg for ein enkel ide. Døme på dette var det han skildra som ein «kinesisk jam» som enda opp på «The Colony of Slippermen», ein kalla «Victory at Sea» som vart til «Silent Sorrow in Empty Boats», og ein annan kalla «Evil Jam» som vart «The Waiting Room». Sjølv om det er eit konsept, skildra Gabriel formatet som delt inn inn i «sjølvstendige song-einingar». Han meinte albumet bestod av noko av det beste gruppa laga og songar som han var mest stolt av i tida hans i Genesis.
Banks hugsa å skrive «The Lamb Lies Down on Broadway» med Gabriel, og det vart den siste songen dei skreiv i lag. Det var «ein ganske bra song å slutte med». I slutten av songen vert det lånt musikk og tekst frå songen «On Broadway» av The Drifters frå 1963. «Fly on a Windshield» kom til gjennom ein improvisasjon, etter ein ide frå Rutherford basert på «faraoer som går ned Nilen» og er basert på to akkordar. Banks sa «Umiddelbart kom resten av oss opp med denne særskilde stemninga.» Banks var særleg glad i delen når trommene og gitaren kjem inn, og kalla det eit av dei beste augneblinka til bandet. Hackett valde å spele «egyptiske frasar» og merka seg at gruppa brukte liknande modulasjonar som slutten av Bolero av Maurice Ravel. På «Back in N.Y.C.» nytta Genesis ein meir aggressiv stil enn tidlegare songar, og Gabriels syng «I'm not full of shit». Eit personleg høgdepunkt for Collins er «Silent Sorrow in Empty Boats» og «The Waiting Room» som vart utvikla som ein jam av «enkel, god til dårleg lydlandskap» medan det regna, før dei stoppa og det oppstod ei regnboge utafor. Collins sa at «Steve [Hackett] spelte desse mørke akkordane, så kom Peter [Gabriel] inn med ein obo, og så var det eit kraftig toreskrall og me tenkte me gjekk inn i ei anna verd eller noko slikt. Det var i slike augneblink at me framleis var ei samla eining av fem mann».
«The Carpet Crawlers» utvikla seg på ei tid då Gabriel hadde skrive noko tekst, men det var ikkje noko musikk for teksten. Bandet sette saman ein akkordsekvens «i D, e-moll og fiss-moll med ein rull av trommer som flyt gjennom». Gabriel brukte «time etter time» på eit ustemt piano heime hos foreldra til den dåverande kona Jull i Kensington. Jill sa seinare at Gabriel var særskild glad i denne songen. «Anyway» og «Lilywhite Lilith» utvikla seg frå to songar som ikkje var gjevne ut før, høvesvis «Frustration» og «The Light». I gitarsoloen til Hackett på «Counting Out Time» spelar han ein EMS Synthi Hi-Fli gitarsynthesizer. Under miksinga i Island Studios, arbeidde Brian Eno på albumet sitt Taking Tiger Mountain (By Strategy) (1974) i nabostudioet. Gabriel spurte Eno om han kunne leggje på effektar på vokalen hans på fleire spor, som «The Grand Parade of Lifeless Packaging». For dette vart han oppført med «Enossification» på omslaget. Til gjengjeld spurte Eno Collins om å spele trommer på sporet hans «Mother Whale Eyeless».
Plateomslag
Hipgnosis designa plateomslaget. Det skilde seg frå dei tidlegare albuma deira, som var meir fargerike. På omslaget til The Lamb Lies Down on Broadway vart det nytta eit svartkvittbilete og ingen fargar. Bandlogoen, opphavleg designa av Paul Whitehead og nytta på Nursery Cryme (1971) og Foxtrot (1972), vart erstatta av ein ny ein i Art Deco-stil av George Hardie. Det venstre biletet på framsida syner Rael i området der «In the Rapids» og «Riding the Scree» er sett til.
Utgjeving
Bandet vurderte å gje ut albumet som to enkle album med seks månaders mellomrom. Gabriel meinte seinare at denne ideen hadde vore betre, sidan eit dobbeltalbum inneheld for mange songar, og det ville gjeve han meir tid til å arbeide på tekstane. Uansett vart The Lamb Lies Down on Broadway gjeve ut som eit dobbeltalbum 18. november 1974, dagar før den påfølgjande turneen starta. Det vart den beste plasseringa bandet hadde fått til då med ein tiandeplass på UK Albums Chart i desember 1974 i løpet av dei seks vekene albumet låg på lista, og ein 41. plass på den amerikanske Billboard 200 i 1975. Albumet nådde 15. plassen på lista i Canada og 34. plassen på New Zealand. Det vart gjeve ut to singlar frå albumet. «Counting Out Time» med «Riding the Scree» som B-side, kom ut 1. november 1974. Den andre, «The Carpet Crawlers» med eit konsertopptak av «The Waiting Room (Evil Jam)» frå Shrine Auditorium i Los Angeles, følgde i april 1975. Albumet fortsette å selje og nådde gullplate i Storbritannia den 1. februar 1975, og i USA for 500 000 selde eksemplar den 20. april 1990.
Mottaking
I eit intervju i Melody Maker i oktober 1974, kort tid før albumet kom ut, spelte Gabriel fleire songar frå albumet til journalisten Chris Welch, som «In the Cage», «Hairless Heart», «The Carpet Crawlers» og «Counting Out Time». Welch skreiv «Det høyrdest fantastisk ut. Vakre songar, fascinerande tekstar og sensitiv, var speling, blanda med humor og harmoniar. Kva meir kan ein Genesis-fan ønskje?» Han peikte særskild på spelinga til Collins som «eineståande». Meldinga til Welch for Melody Maker ein månad seinare sa mellom anna: «Eit par gylne mirakuløse tonar og nokre margfulle tekstar er verdt alt rotet og dei tomme orda» og kalla albumet ein «kvit elefant». For NME roste Barbara Charone albumet. Ho oppsummerte albumet som ein kombinasjon av den «musikalske dugleiken» på Selling England by the Pound (1973) med dei «grandiose illusjonane» på Foxtrot (1972) og «ein kulminasjon av tidlegare element blanda med dagens evner og framtidige retningar». Charone meinte at albumet hadde fleire høgdepunkt enn noko tidlegare Genesis-album utanom nokre «få, pinlege instrumentale augneblink på side tre». Alle medlemmane fekk os for spelinga si, og særskild Hackett som tredde fram som eit meir dominerande medlem av gruppa med sin «frenetiske, krappe stil», korvokalen til Collins og dei «tjukke, bassakkordane og den vare akustikken» til Rutherford. Colin Irwin skreiv ei negativ melding om singelen «Counting Out Time» med sin «oppbrukte, lunkne tilnærming» og sine «sørgmodige, keisame tre og eit halvt minutt».
I seinare tid har albumet stort sett vore kritikarrost. I 1978 skreiv Nick Kent for NME at det «hadde ein uimotståeleg appell som ofte gjekk forbi den grå tyngda til mammutkonseptet som heldt dei like mammutlange fire sidene av vinylen saman». I ei spesialutgåve av Q og Mojo kalla Pink Floyd & The Story of Prog Rock, er albumet rangert på 14. plassen på lista kalla40 Cosmic Rock Albums. Albumet kom på tredjeplassen på ei liste over dei ti beste konseptalbuma i Uncut, der det vart skildra som eit «impresjonistisk, intenst album» og «reint teater (på ein god måte) og framleis det beste verket til Gabriel». Stephen Thomas Erlewine i AllMusic gav albumet fem av fem stjerner. Han skreiv at trass i «den lange librettoen» til Gabriel på omslaget «gjev soga aldri meining», men musikken er «sterke, fantasirike verk som syner det originale Genesis på sitt beste... Det er ein kraftig, varig bragd og det er ikkje rart at Peter Gabriel måtte dra ... dei hadde nådd så langt dei kunne nå i lag».
I ei lesarundersøking i Rolling Stone over dei beste progrockalbuma gjennom tidene, hamna albumet på femteplassen. I 2014 kåra lesarane i Rhythm The Lamb Lies Down on Broadway til det fjerde beste trommealbumet i progrockhistoria. I 2015 inkluderte NME albumet på lista si over «23 galnaste og mest minneverdige konseptalbum» for «å ta tak i tema om spalta personlegdom, himmel og helvete og sanning og fantasi». Albumet var eit av to frå genesis som var med på topp 10-lista til Rolling Stone over dei 50 beste progrockalbuma gjennom tidene. Dei skildra det som «eit av rockens mest utførlege, forlokkande og merkverdig givande konseptalbum».
Augusto Pedro de Sousa
Han spela for klubbane Kashima Antlers og Kawasaki Frontale.
The Lamb Lies Down on Broadway
Mottaking
Banks sa seinare at konseptet på albumet var det svakaste ved det, sjølv om tekstane til somme av songane var «vedunderlege». Mike Rutherford sa at sjølv om albumet var godt likt av fansen, var det eit utmattande å arbeide med det og at det hadde både mange høgdepunkt, men òg lågpunkt. Steve Hackett sa at gitaren hans vart bukt for lite samanlikna med tidlegare album, men at han meinte albumet hadde mange vakre augneblink og at det hadde vokse på han etter kvart. I Genesis: Together and Apart sa Peter Gabriel at albumet, i lag med «Supper's Ready», var dei to høgdepunkta hans med bandet. I same dokumentaren sa Phil Collins at bandet hadde skapt den beste musikken sin på albumet. Han sa òg at et var favorittalbumet hans av Genesis.
Nyutgjevingar
The Lamb Lies Down on Broadway vart først ommastra for CD i 1994 og gjeve ut på Virgin Records i Europa og Atlantic Records i Nord-Amerika. Dette omfatta hefte med tekstar og soga. Ei ommastra utgåve for Super Audio CD og DVD med ein ny stereo og 5.1 kringlydmiks av Nick Davis kom ut i 2008 som ein del av plateboksen Genesis 1970–1975.
Turné
Genesis spelte 102 konsertar i Nord-Amerika og Europa under The Lamb Lies Down On Broadway-turneen, og spelte albumet i sin heilskap med ein eller to eldre songar som ekstranummer. Ikkje alle i bandet var samde i dette formatet, sidan dei fleste i publikum ikkje var kjende med det meste av dei nye songane. Turnen skulle byrja 29. oktober 1974 med 11 konsertar i Storbritannia, som vart utselde berre timar etter billettane vart lagt ut for sal. Desse vart derimot flytta til 1975 då Hackett skar seg på eit knust vinglas og såra måtte få gro. Turneen byrja 20. november i Chicago, og enda 22. mai 1975 i Besançon i Frankrike. Dei siste to planlagde konsertane den 24. og 27. mai i Toulouse og Paris vart avlyste på grunn av dårleg billettsal. Gabriel markerte den siste konserten sin med gruppa med å spele «Last Post» på obo.
Gabriel sluttar
Under ein stopp i Cleveland i november 1974, fortalte Gabriel bandet han kom til å slutte då turneen var over. Avgjersla vart halde skjult for resten av turneen, og Gabriel lovde bandet å ikkje seie noko ei stund til, slik at dei fekk tid til å førebu framtida utan hans. Avgjersla vart annonsert i august 1975, då Gabriel skreiv ei personleg melding til engelsk musikkpresse kalla «Out, Angels Out». I det opne brevet forklarte han at han var blitt desillusjonert med musikkindustrien og ønskte å bruke tid med familien. Banks sa seinare at «Pete var òg blitt for stor for gruppa. Han vart framvist som om han var 'mannen' og det var ikkje slik det var. Det var særs vanskeleg å tilpasse seg dette. Så det var faktisk ei letting.»
Innspelingar
Eit konsertopptak frå 24. januar 1975 i Shrine Auditorium i Los Angeles er gjeve ut som ein del av Genesis Archive 1967–75. På somme av spora måtte Gabriel spele inn vokalen og nokre gitarpartar av Hackett på nytt.
Innhald
Alle songar skrivne av Tony Banks, Phil Collins, Peter Gabriel, Steve Hackett og Mike Rutherford
Syndikalisme
Innan den norske Fagopposisjonen (Fagopposisjonen av 1911), der Martin Tranmæl var ein sentral figur, hadde syndikalistiske idear stor innverknad.
The Lamb Lies Down on Broadway
Innhald
«The Lamb Lies Down on Broadway» inneheld element frå «On Broadway», skriven av Cynthia Weil, Barry Mann, Jerry Leiber og Mike Stoller.
Medverkande
Genesis
Andre medverkande
Produksjon
Sotsji
Sotsji (russisk skrift Сочи) er ein russisk kurstad ved Svartehavet og foten av Kaukasus der mellom anna det høgaste fjellet i Europa, Elbrus, ligg på 5648 moh. Byen skal arrangere Vinter-OL 2014. Byen har om lag 330 000 innbyggjarar og ligg i Krasnodar kraj. Byen har ein internasjonal flyplass, Adler-Sotsji lufthamn, ei hamn og jernbanesamband.
Historie
Frå 700-talet til 1600-talet høyrte området til kongane av Georgia, som bygde eit dusin kyrkjer der. I bydelen Loo står ruinane etter ein bysantinsk basilika frå 1200-talet. Frå 1600-talet vart kysten dominert av Det osmanske riket. Etter den tyrkisk-russiske krigen vart byen formelt avstått til Russland i Adrianopeltraktaten i 1829.
Byen vart offisielt grunnlagt i 1838 som fortet og busetnaden Aleksandrija (Александрия). Fortet fekk det nye namnet Navaginskij (Навагинский) alt i 1839. Under krimkrigen vart det gjeve opp av dei russiske styrkane og vart ikkje gjenoppbygd før i 1864 som utposten Dakhovskij  (Даховский). I 1874 fekk utposten det nye namnet Dakhovskij Posad (Даховский Посад).
Byen fekk så namnet Sotsji i 1896. Det nye namnet er frå ybiske namnet på elva som renn gjennom byen, Soatsjsje (eventuelt frå det adygiske Sjatsja).
Under Sovjetunionen utvikla byen seg til ein særs populær kur- og badeby. Josef Stalin bygde seg ein datsja der og han vert rekna for å ha vore hans yndlingsdatsja. Den russiske staten har framleis ein representasjonsstad der, dit dei stundom tek med seg utanlandske dignitærar.
Klima
Sotsji og omlandet har det varmaste klima i Russland. Snø er ytst sjeldan i låglandet, sidan gjennomsnittstemperaturen i dei kaldaste månadane er +7 C (januar og februar). I juli er gjennomsnittstemperaturen + 26 C. Somrane er lange og varme, noko som saman med kjeldene, grønkledde fjell og fine strender langs Svartehavet, har gjort byen til ein populær ferieby.
I dag
Sotsji har mange hotell, sanatorium og mineralbad. Vegetasjonen er subtropisk med palmar, blomar og parkar. Sør for sentrum ligg den høgt lovpriste Dendrarij botaniske hage med mange eksotiske planter. Utanfor byen ligg Dagomy teplantasje og i nord finn ein det kaukasiske biosfærereservatet, som UNESCO har oppført som del av verdsarva.
Byen har eit delfinarium og mange sportsanlegg for tennis, fotball og symjing. Om vinteren er det skisport i fjella nokre få mil innanfor byen. Kvar sommar vert filmfestivalen «Kinotavr» halden i Sotsji.
Den 4. juli 2007 vart det avgjort at Sotsji skulle arrangere Vinter-OL 2014.
Øya Vancouver
Vancouver er ei øy i Canada. Ho dekker ei flatevidd på 32 134 km², og er 460 km lang og 80 km på det breiaste. Vancouver ligg vest for fastlandskysten i Britisk Columbia, og er den største øya på stillehavssida av Nord-Amerika. Folketeljinga i 2001 viste eit folketal på 656 312. I 2008 budde 740 876 menneske på øya, seier oppgåver frå Britisk Columbia. Nær halvparten (331 491) av innbyggjarane bur i Victoria i Britisk Columbia. Andre større byar er Nanaimo, Port Alberni, Parksville, Courtenay og Campbell River. Øya er kjend for sine tempererte regnskogar. Økonomien har tradisjonelt vore basert på skogbruk.
Geografi og miljø
Vancouver ligg i det sørvestre hjørnet av provinsen Britisk Columbia. Ho er skild frå Canadas fastland av Strait of Georgia, Johnstone Strait og Queen Charlotte Strait, og frå US-Amerika av Strait of Juan de Fuca. Vest for øya breier Stillehavet seg.
Fjellkjeda Vancouver Island Ranges går langs det meste av øya, og deler ho i ein våt og kupert vestkyst og ein turrare austkyst med slakare terreng. Høgste punktet i fjellkjeda er Golden Hinde på 2 198 meter. Midt inne på øya ligg den 2500 km² store Strathcona Provincial Park med nokre fjelltoppar der dei einaste isbreane på øyane finst. Comox Glacier er største breen. Golden Hinde er elles del av Karmutsen-formasjonen, eit landskap som består av bergartane basalt og breksje og er restane av vulkansk aktivitet 200 millionar år tilbake. Kysten i vest er ulendt og mange stader rik på fjell, og er prega av mange fjordar, bukter og vikar. I det indre av øya er det mange vatn og elvar.
Klimaet er det mildaste i Canada, vanlegvis er temperaturane på kysten også i januar over 0 °C. Om sommaren er det dei varmaste dagane eit maksimum på 28-33 grader Celsius. Vestkysten er klart våtare enn austkysten. Årleg nedbørsmengd varierer mellom 6650 millimeter ved Henderson Lake på vestkysten (våtaste plassen i Nord-Amerika) til 640 mm på den turraste målestasjonen i provinshovudstaden i Victoria på søraustkysten. Nedbøren fell for det meste om hausten og vinteren. Snø er sjeldan i låglandet, men vanleg på fjelltoppane om vinteren.
Natur
Vancouver ligg i biomen temperert regnskog. Dei sørlege og austlege delane av øya er prega av vekstar som douglasgran, kjempetuja, jordbærtre, vaktelbær og mahonia. Den høgste douglasgrana nokon gong registrert voks på Vancouver. Områda i nord, vest og størstedelen av øyas indre er dominert av bartre, til dømes hemlokk, kjempetuja, nutkasypress, douglasgran, kjempeedelgran, sitkagran og western white pine.
Fauna
Faunaen på Vancouver er mykje lik den som finst på fastlandskysten. Men artar vanlege på fastlandet, som til dømes grizzlybjørn, snøgeit, piggsvin, elg, stinkdyr, prærieulv og fleire små pattedyr, manglar på Vancouver. Øya har Canadas største bestand av wapiti, og ein art, vancouver-murmeldyr, finst berre her. Ho har den tettaste bestanden av puma i Nord-Amerika. Øya sine elvar, vatn, og kystområde er velkjende for fiske av aure, laks og regnbogeaure.
Urfolk
Vancouver har vore heimland til mange urfolk i tusenar av år. Desse er av dei indianske stammene kwakwaka'wakw, nuu-chah-nulth og salish. Kwakwaka'wakw-territoriet ligg på det nordlege Vancouver og på delar av fastlandet. Nuu-chah-nulth sitt territorium strekker seg frå nordvestspissen av øya mot sør, inkludert vestkysten, medan salish har halde til i låglandet på den austre delen av øya. Kulturane er basert på naturressursane i området.
Europeiske oppdagarar
I siste tiåra av 1700-talet kom fleire europeiske oppdagarar til øya. Dei fleste var spanske eller britiske. Dei fyrste som utforska øya kom i 1774, etter rykte om at russiske pelsjegerar var i farvatna. Spanjolane sende då Santiago nordover under Juan José Pérez Hernández sin kommando. Året etter kom ein andre spansk ekspedisjon under leiing av den peruivianske kapteinen Juan Francisco de la Bodega y Quadra.
På si tredje sjøreise landa James Cook i 1778 i Nootka Sound på vestkysten og gjorde krav på øya som britisk land. British East India Company bygde deretter ein handelspost med ein bygning i urfolkslandsbyen Yuquot (Friendly Cove) på Nootka Island, ei lita øy i sundet.
Spania bygde i 1789 Fort San Miguel på ein av Vancouvers mange holmar i sundet nær Yuquot. Dette vart det einaste spanske settlementet i det som seinare vart Canada. Spanjolane byrja gripe britiske båtar, og dei to statane var på randa av krig under Nootka-krisa. Striden vart løyst fredeleg gjennom Nootka-avtalen i 1792, der begge landa aksepterte den andre sin rett til området.
Britisk kolonisering
Fort Victoria vart ein viktig base under Fraser Canyon-gullrusjet i 1858, og den framveksande byen vart lagt under kolonistyret som Victoria i 1862. Victoria vart hovudstad i kolonien Vancouver, ein status byen også fekk då øya og fastlandet vart samla under eitt styre i 1866.
Økonomien i kolonien var i forfall etter Cariboo-gullrusjet 1861-62. Dermed vart det pressa på for samanslåing av kolonien med fastlandskolonien Britisk Columbia. Kolonien sin tredje og siste guvernør, Arthur Kennedy, hadde i 1866 tilsyn med at unionen mellom dei to koloniane, Vancouver Island og Britisk Columbia, kom i stand.