cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eagles
The Long Run og oppløysinga: 1979–80
Dette vart slutten for Eagles, men bandet hadde framleis ein kontrakt med Elektra Records om å spele inn eit konsertalbum frå turneen. Eagles Live kom ut i november 1980. Frey hadde alt slutta i bandet og vart verande i Los Angeles, medan dei andre medlemmane arbeidde på sine delar i Miami. Frey nekta å snakke med dei andre i Eagles, og han sparka Irving Azoff som manageren sin. På plateomslaget var det ikkje nemnt færre enn fem advokatar og i teksten i omslaget stod det berre «Thank you and goodnight». Det vart gjeve ut ein singel frå albumet - «Seven Bridges Road» – som hadde vorte mykje spelt på konsertane til bandet. Han var skriven av Steve Young i eit arrangement skapt av Iain Matthews for hans Valley Hi i 1973. Songen nådde 21. plassen på singellista i 1980 og vart den siste hitten deira før 1994.
Etter oppløysinga
Etter Eagles gav seg heldt bandmedlemmane fram solokarrieren sine. Elektra, som hadde ein langtidskontrakt med bandet, eigde rettane til soloalbum av medlemmane (sjølv om fleire flytta til forskjellige selskap dei neste åra). Walsh hadde alt etablert seg som soloartist i 1970-åra, både før og medan han spelte i Eagles, men ingen av dei andre medlemmane hadde spelt solo tidlegare. Walsh gav ut eit suksessrikt album i 1981, There Goes the Neighborhood, men dei påfølgjande albuma i 1980-åra, som Got Any Gum? selde dårlegare. I denne perioden spelte Walsh som studiomusikar for mellom andre Dan Fogelberg, Steve Winwood, John Entwistle, Richard Marx og Emerson, Lake & Palmer, og produserte og skreiv songarn for Ringo Starr-albumet Old Wave.
Henley fekk utan tvil størst suksess som soloartist av medlemmane i Eagles. I 1981 song han ein duett med Stevie Nicks frå Fleetwood Mac, «Leather and Lace.» I 1982 gav han ut I Can't Stand Still, med hitten «Dirty Laundry». Dette albumet bleikna samanlikna med det neste albumet hans, Building the Perfect Beast (1984), som inneheld den klassiske rockehitten «The Boys of Summer» (femteplassen på Billboard), «All She Wants to Do Is Dance (niandeplass),» «Not Enough Love in the World» (34. plass) og «Sunset Grill» (22. plass). Det neste albumet til Henley, The End of the Innocence (1989), vart òg ein stor suksess. Dette inneheld «The End of the Innocence,» «The Last Worthless Evening» og «The Heart of the Matter». Solokarrieren hans vart avkorta på grunn av kontraktsproblem med plateselskapet hans, som først vart løyst då Eagles kom saman att i 1994.
Den tidlegare musikkjournalisten Cameron Crowe, som var fan av Eagles og som hadde skrive artiklar om Eagles og Poco laga i 1982 den første filmen sin, Fast Times at Ridgemont High. Filmen vart produsert i lag med Eaglesmanageren Azoff, som òg var medprodusent på filmmusikkalbumet, gjeven ut av Elektra. Henley, Walsh, Schmit og Felder medverka alle med solosongar til filmen. Bandet som spelar i dansen på slutten av filmen spelar Eagles-songen «Life in the Fast Lane».
Felder gav òg ut eit soloalbum og medverka med to songar til filmen Heavy Metal: «Heavy Metal (Takin' a Ride)» (med Henley og Schmit på korvokal) og «All of You». Han hadde òg ein mindre hit kalla «Bad Girls» frå soloalbumet Airborne.
Schmit hadde ein aktiv karriere etter bandet vart oppløyst. Han hadde ein hit song i Fast Times at Ridgemont High med «So Much in Love». Han medverka med vokal til Crosby, Stills & Nash-albumet Daylight Again på songane «Southern Cross» og «Wasted on the Way» då bandet trengde ein ekstra vokalist etter at David Crosby ikkje var i stand til å synge på grunn av dopmisbruk. Schmit song korvokal på Toto-albumet Toto IV, inkludert songen «I Won't Hold You Back» og var med på den europeiske turneen til bandet i 1982. Han var tre år medlem av (1983–1985) i Jimmy Buffett's Coral Reefer. Han fekk ein hit i 1987 med «Boys' Night Out» og «Don't Give Up,» begge frå albumet Timothy B. Schmit spelte med Meisner og Walsh på debutsingelen til Richard Marx, «Don't Mean Nothing». I 1992 turnerte Schmit og Walsh som medlemmar i Ringo Starr sitt All-Starr Band og var med på ein konsertvideo frå Montreux Jazz Festival. Schmit gav ut to soloalbum, Playin' It Cool i 1984 og Tell Me the Truth i 1990. Han var det einaste Eagles-medlemmet som i 1993 spelte på hyllestalbumet til Eagles, Common Thread: The Songs of the Eagles, der han song korvokal på Vince Gill sin versjon av «I Can't Tell You Why».
Meisner hadde ein hit med songen «Hearts on Fire» i 1981.
Musikalsk stil
Bandet var inspirert av 60-tals rhythm and blues, soul, bluegrass og rock, med band som the Byrds og Buffalo Springfield, og stilen til Eagles er blitt skildra som «California-rock». Sal Manna skreiv i omslaget til Hell Freezes Over at «Ingen kunne heilt setje fingeren på kva 'California rock' tydde - kanskje bortsett frå at i California så er alt mogeleg, musikken som kom frå det håpefulle landet var meir fri». Rolling Stone skildra stilen til Eagles som ein kombinasjon av «countryaktige vokalharmoniar med hardrockgitarar og tekstar». Stilen til gruppa er òg blitt skildra som softrock,  countryrock   og folkrock,   og i seinare år er dei blitt assosiert med albumrock og arenarock.
Dei to første albuma til gruppa kombinerte rock, country, tradisjonell rock and roll og folkemusikk, som førte bandet i framgrunnen av countryrock- og folkrock-rørsla i 1970-åra. For det tredje albumet On the Border, utvida bandet stilen med å inkludere hardrock, ein sjanger bandet berre så vidt hadde vore innom tidlegare. I 1975 med One of These Nights utforska gruppa ei mjukare stil, mellom anna med hitsinglane «Take It to the Limit» og «Lyin' Eyes», som kombinerte rock, pop, country og folk. På comebackalbumet frå 2007, Long Road Out of Eden, gjekk dei attende til countryrockstilen frå den tidlege tida. Eagles har òg eksperimentert med andre sjangrar som bluesrock, rhythm and blues, funk, poprock, disco og bluegrass.
Hell Freezes Over: 1994–2000
Eit hyllestalbum av countryartistar, kalla Common Thread: The Songs of the Eagles, kom ut i 1993, 13 år etter bandet vart oppløyst. Travis Tritt insisterte på å ha med seg Eagles-besetninga frå Long Run-tida i videoen sin for «Take It Easy» og dei gjekk med på dette. Året etter var det spekulasjonar på om bandet var på veg saman att. Besetninga bestod av dei fem medlemmane frå Long Run-tida med Frey, Henley, Walsh, Felder og Schmit, i tillegg til Scott Crago (trommer), John Corey (klaverinstrument, gitar, korvokal), Timothy Drury (klaverinstrument, gitar, korvokal) og Al Garth (saksofon, fiolin) på scenen.
«Det må seiast at me aldri slutta bandet, me tok berre ein 14 år lang pause», annonserte Frey på den første konserten deira i april 1994. Den påfølgjande turneen gav albumet Hell Freezes Over (kalla opp etter det Henley stadig sa om at gruppa ville kome saman at «når helvete frys til»). Albumet debuterte på toppen av Billboard-lista. Det inneheldt fire nye studioopptak, og «Get Over It» og «Love Will Keep Us Alive» vart begge hittar. Albumet vart like suksessrikt som turneen og selde seks millionar eksemplar i USA. Turneen vart stoppa i september 1994 då Frey fekk alvorleg divertikulose, men heldt fram i 1995 og 1996. I 1998 vart Eagles innlemma i Rock and Roll Hall of Fame. For seremonien var alle dei sju Eagles-medlemmane (Frey, Henley, Felder, Walsh, Schmit, Leadon og Meisner) i lag og spelte på to songar, «Take It Easy» og «Hotel California». Fleire turnear følgde (utan Leadon og Meisner), og fleire vart kjende for dei rekordhøge billettprisane.
Eagles spelte i Mandalay Bay Events Center i Las Vegas den 28. og 29. desember 1999, etterfølgt av ein konsert i Staples Center i Los Angeles den 31. desember. Desse konsertane vart siste gongen Felder spelte med bandet og konsertane (inkludert ei planlagt utgjeving på video) var seinare ein del av eit søksmål av Felder mot dei tidlegare bandkollegaene sine. Konsertopptaka vart gjevne ut på CD som ein del av den fire plater store Selected Works: 1972–1999 i november 2000. I lag med konserten, inneheldt samlinga dei største hitsinglane til bandet, albumspor og unytta studioopptak frå innspelinga av The Long Run. Selected Works selde 267 000 eksemplar for kring 60 USD per eining. Gruppa fortsette å turnere i 2001 med ei besetning som bestod av Frey, Henley, Walsh og Schmit, i tillegg til Steuart Smith (gitarar, mandolin, klaverinstrument, korvokal; som i røynda tok over Felder si rolle), Michael Thompson (klaverinstrument, trombone), Will Hollis (klaverinstrument, korvokal), Scott Crago (trommer, perkusjon), Bill Armstrong (blåsarar), Al Garth (saksofon, fiolin), Christian Mostert (saksofon) og Greg Smith (saksofon, perkusjon).
Don Felder-søksmål: 2001–02
Den 6. februar 2001 fekk Don Felder sparken frå Eagles. Han varte med to søksmål mot «Eagles, Ltd.», eit California-selskap, for feilaktig avslutning av kontrakten hans og investeringstap, og ønskte 50 millionar USD i erstatning. Felder hevda at frå Hell Freezes Over-turneen i 1994 og framover, hadde Henley og Frey «... insistert på at dei to fekk ein høgare prosentdel av inntektene til bandet...», medan inntektene tidlegare hadde blitt delt i fem like delar. Felder skulda dei for å ha lurt han til å signere under på avtalen som gav Henley og Frey tre gonger så mykje av overskotet for Selected Works: 1972–1999.
Henley og Frey kom så med motsøksmål mot Felder for kontraktbrot, og hevda at Felder hadde skriven ei «avslørande» bok, Heaven and Hell: My Life in the Eagles (1974–2001). Utgjevinga av den første utgåva i USA vart avlyst etter at forlaget Hyperion Books trakk seg ut i september 2001. Den amerikanske utgåva vart publisert av John Wiley & Sons den 28. april 2008 og Felder marknadsførte boka stort. Boka kom ut i Storbritannia den 1. november 2007.
Den 23. januar 2002 godtok Los Angeles County Court dei to søksmåla og sette ein rettsdato til september 2006, og saka vart heva den 8. mai 2007, etter at dei to partane vart forlikte utanfor rettssalen, for ein ukjend sum.
2003–06
Den 14. juni 2005 gav Eagles ut den doble DVDen Farewell 1 Tour-Live from Melbourne, med to nye songar: Frey sin «No More Cloudy Days» og Walsh sin «One Day at a Time». Ei spesialutgåve kom ut i 2006, med ein eksklusiv salsavtale til Walmart og tilhøyrande butikkar. Denne inneheldt ein lyd-CD som bonusplate med tre nye songar: ein studioversjon av «No More Cloudy Days», «Fast Company», og «Do Something».
Long Road Out of Eden: 2007–11
Den 30. oktober 2007 gav Eagles ut Long Road Out of Eden, det første albumet deira med berre nye songar sidan 1979. Det første året etter albumet kom ut, var det berre tilgjengeleg for sal via nettsida til bandet, på Walmart og Sam's Club. Albumet debuterte på toppen av albumlistene i USA, Storbritannia, Australia, New Zealand, Nederland og Noreg. Det vart det tredje studioalbumet deira og den sjuande utgjevinga totalt sett som vart sertifisert til minst sju gonger platina av RIAA. Henley sa til CNN at «dette er truleg det siste Eagles-albumet me spelar inn.»
History of the Eagles og 2013-turneen
I februar 2013 gav Eagles ut ein dokumentarfilm som dekte heile karrieren deira, kalla History of the Eagles og dei la ut på ein turné i juli det året, som varte til 2015. Henley sa at turneen kanskje kom til å bli den siste for bandet. Bernie Leadon var med på turneen. Meisner vart òg invitert med, men kunne ikkje av helseårsaker.
Bandmedlemmar
Tidlegare medlemmar
Khabath Sa`id
Khabath Sa`id er ein landsby i Jizan-regionen, sørvest i Saudi-Arabia.
Auxilia
Auxilia var hjelpetroppar i den romerske hæren. Desse soldatane var ikkje romerske borgarar, men blei rekrutterte blant gallarar, germanarar og andre folkegrupper som romarane hadde overvunne og teke opp blant sine allierte. Auxilia blei innførte til dei romerske legionane av keisar Augustus etter at han omorganiserte den romerske hæren i 30 f.Kr.
Lomvislekta
Lomvislekta (Uria) er ei biologisk slekt med to nolevande sjøfuglartar i alkefamilien. Dette er mellomstore fuglar med hovudsakleg kvit og mørk brun til svart fjørdrakt. Dei hekkar på kysten av det nordlege Atlanterhavet og Stillehavet. Dette er dei alkefuglane som kan dukke djupast for å finne føde, ned til 180 meter for arten lomvi.
Believe in Me av Bonnie Tyler
«Believe in Me» (engelsk for Tru på meg) er det britiske bidraget i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige, framført på engelsk av Bonnie Tyler. Songen er skriven av Desmond Child, Lauren Christy og Christopher Braide.
Lomvislekta
Slekta Uria vart introdusert av den franske zoologen Mathurin Jacques Brisson i 1760. Slektsnamnet er frå antikkgresk ouria, ein vassfugl nemnt av Athenaios. Det norske namnet lomvi er omdanna frå norrønt 'langvé'.
Believe in Me av Bonnie Tyler
Eurovision Song Contest 2013
British Broadcasting Corporation (BBC) valde ut «Believe in Me» av Bonnie Tyler til å representere Storbritannia i Eurovision Song Contest 2013. Tyler framførte songen for fyrste gong under turnéen Rock Meets Classic 2013 Tour i Berlin i Tyskland 18. februar 2013. Sidan Frankrike, Italia, Storbritannia, Spania, Tyskland, kalla dei fem store, og vertslandet Sverige er direktekvalifisert til finalen slepp Storbritannia å kvalifisere seg i éin av dei to semifinalane. Storbritannia vil delta i finalen 18. mai 2013 i Malmö Arena.
Semifinale 2
Songen vil få eit startnummer frå éin til 26, men ikkje 16.
Lomvislekta
Skildring
Begge lomviartane har kroppslengd på ca. 38-43 centimeter og masse på rundt eit kilogram. Vaksne fuglar har mørk brun til svart overside og nebb, og kvit underside. Nebbet er lang og spist. Halen er relativt kort og avrunda, i flukt stikk føtene bak halen. I vinterdrakta blir kinn og strupeområdet kvitt. Beina sit bak på kroppen, begge artane er tilpassa livet på sjøen, lomviane kjem berre på land i hekketida. Disse fuglane hekkar i tette, store koloniar i fjellskrenter nær sjøen, og legg eit enkelt langstrekt konisk egg direkte på fjellhyller. Dei trekker sørover og ut frå land om vinteren for å beite i isfritt farvatn. Flyginga er kraftfull og direkte, og desse artane har raske vengeslag med dei korte vengene sine.
Dei to artane kan skiljast mellom anna på nebbet og på fjørdrakta i brystområdet. Polarlomviar har grovare nebb enn lomviar med ei kvit stripe langs nebbvika. I sommardrakta går skiljet mellom kvit underside og mørk overside i ein spiss opp i brystet hos polarlomvi, hos lomviar er skiljet bueforma.
Dei dukkar etter føde frå overflata, sym under vatn og er blant fuglane som er i stand til å dukke djupast. Dei beitar på hovudsakleg på småfisk og krepsdyr. Til dømes har undersøkingar synt at krill og lodde var hovudføda for polarlomviar ved Bjørnøya. Lengd på kvart dukk varierer med djupna, typisk rundt eit minutt, men begge artar har registrert dukk på over tre minutt.
Lomviar produserer ei rekke harde lydytringar i hekkekoloniane, men er elles stille på sjøen.
Artslista
Dei to artane i lomvislekta har dels overlappande utbreiing, men nordgrensa for hekking og beiting blant polarlomviar er meir nordleg enn hos lomviar.
Walk Away Renée/Pretty Ballerina
Walk Away Renée/Pretty Ballerina er debutalbumet til det amerikanske barokkpopbandet The Left Banke, gjeve ut i februar 1967. Det er kalla opp etter dei to hitsinglane deira, «Walk Away Renée» og «Pretty Ballerina», og nådde 67. plassen på Billboard Albums-lista. Sjølv om albumet ikkje var særleg populært då det kom ut, og ei stund var temmeleg obskurt, vert det i dag rekna som eit av dei klåraste døma på barokk popmusikk.
Bakgrunn
I 1966 gav The Left Banke ut singlane «Walk Away Renée» og «Pretty Ballerina», som nådde høvesvis femte og femtandeplassen på Billboard Hot 100. Dei var skrivne av klaverspelaren Michael Brown, som var sonen til produsenten deira og jazzfiolinisten Harry Lookofsky, og begge singlane og B-sidene deira var med på albumet.
Dei første innspelingane for Walk Away Renée/Pretty Ballerina byrja i desember 1965 i det vesle World United Studio på 48th og Broadway på Manhattan, medan innspelingane for singlane fann stad i mars og november 1966. Resten av albumet vart spelt inn i januar 1967 i Mercury Studios i New York. I løpet av 1966 sparka faren til Michael Brown, Harry Lookofsky, både den orriginale trommeslagaren Warren David-Schierhorst og gitaristen Jeff Winfield, og erstatta dei med George Cameron og Rick Brand.
Dei fleste songane på albumet er sungen av Steve Martin Caro, med harmonivokal av bassisten Tom Finn og trommeslagaren Cameron. Dei fleste songane er òg spelte inn med ekstra studiomusikarar. Klaverspelaren Brown er den einaste som spelar instrument på kvar song. Det er likevel sjølve bandet som spelar på songane «Let Go of You Girl» og «Lazy Day». «What Do You Know», med solovokal av Brown, er eit tidleg døme på countryrock, på liknande vis som dei samtidige The Byrds, International Submarine Band og Buffalo Springfield.
Denton i Stor-Manchester
Historisk var byen ein del av Lancashire og voks som eit viktig senter for produksjon av hattar.
Walk Away Renée/Pretty Ballerina
Salslister
Album Singles
Saxitoksin
Saxitoksin er ei nervegift som angrip nervesystemet til menneske og er mest kjend for å årsake paralytisk skaldyrforgiftning. Namnet «saxitoksin» skriv seg frå muslingslekta Saxidomus, der gifta vart funnen for første gong.
Stoffet vert mellom anna nytta i kjemiske våpen og er nemnt i kapittel 1 av Kjemivåpenkonvensjonen.
Aniam
Aniam (hebraisk אֲנִיעָם) er ei israelsk busetjing, ein moshav, som ligg i Golanhøgdene, administrert av Israel. Busetjinga vart grunnlagd i 1978 og høyrer til Golan regionale kommune. Det internasjonale samfunnet reknar israelske busetjingar i Golanhøgdene som ulovlege etter folkeretten, men dei israelske styresmaktene motset seg dette.
Franz Marc
Franz Marc var ein tysk ekspresjonistisk målar. Han er særleg kjend for sine mange hestemotiv, og sin kraftige fargebruk. Faren, Wilhelm Marc, var ein profesjonell landskapsmålar som underviste ved kunstakademiet i München.
Liv og gjerning
Franz Marc var fødd i München, og studerte ei tid filosofi og teologi ved universitetet i heimbyen, målet var å verte prest. Han voks opp i ein religiøs heim; mora var ein strikt kalvinist, og faren ein katolikk som hadde gått over til protestantismen. Marc fekk såleis ei protestantisk oppfostring i eit elles katolsk Bayern.
Åra 1903 og 1907 reiste Marc i Frankrike, og brukte særleg mykje tid i Paris. Der gjorde han seg kjend med ulike kunstnarkrinsar, og vart mykje tiltala grad av post-impresjonismen og verk av både Vincent van Gogh og Paul Gauguin. I året 1906 var han elles ein tur i Hellas.
Den djupt religiøse Marc såg på kunstnargjerninga som ei i sitt vesen åndeleg sysselsetting. Frå og med året 1910 konsentrerte han seg utelukkande om å avbilde dyr, desillusjonert av den materialismen som han fann korrumperte manneætta. I dyra såg Marc noko som han sakna hos menneska; ein ibuande fagerdom, ei livsglede og noko åndeleg. Dyra var i balanse, meinte han, og han var nyfiken på kor dei oppfatta verda. Marc var velkjend med dyr på fleire måtar, mellom anna hadde han studert dyreanatomi og skaut til inntekta gjennom å undervise i emnet.
Hans fokus på dyr var unik i samtidskunsten. I Marcs tidlege verk dominerer ofte heroiske dyr biletmotivet, men seinare smeltar dei saman med det øvrige landskapet og vert integrert i heilskapsuttrykket i måleriet. Marcs målsetting strekte seg vidare enn enkel dokumentasjon av dyr og deira levemåte; han ville lansere eit system av moralske verdiar, som mangla hos menneska, gjennom å kroppsleggjere dei dygdene han såg hos dyra.
I 1909 flytta Marc til Sindelsdorf i Oberbayern, der han levde med kattane sine, to tamme hjortar og hunden Russi.
Jamsides dyremotiva la Marc stor vekt på farge. Han tilla fargane ulike karakteristikkar, til dømes såg han fargen raud som brutal, tung og eit symbol for materialismen si dominerande stilling. Blåfargen var etter Marc sitt syn maskulin og intellektuell, medan gul stod for ein frisloppen femininitet.
Marc var ein av grunnleggarane av Der Blaue Reiter i München 1911. Han samarbeidde med Vasilij Kandinskij og prøvde utforske fargen sin ekpressive verdi. Denne sysselen med fargen var delvis inspirert av måleri laga av Robert Delaunay, som Marc besøkte i Paris 1912 saman med August Macke. Truleg var den også inspirert av Goethes fargelære. Franz Marc sitt arbeid med fargar i måleria kan elles samanstillast med fauvismen og naivismen. Stilelement frå pointillisme, syntetisme og abstrakst ekspresjonisme prega etter tur arbeida hans.
Franz Marc fall ved Verdun under første verdskrigen.
I 1937 vart verk av han tekne med på den nazistiske kunstutstillinga Entartete Kunst i München.
La, la, la
«La, la, la» var det spanske bidraget i Eurovision Song Contest 1968, framført på spansk av Massiel.
Eurovision Song Contest 1968
I Eurovision Song Contest 1968 i London i Storbritannia starta songen som nummer fem i finalen, etter Irland med «Chance of a Lifetime» av Pat McGeegan og før Vest-Tyskland med «Ein Hoch der Liebe» av Wencke Myhre. Bidraget fekk seks poeng frå Vest-Tyskland, fire poeng frå Portugal, Monaco og Frankrike, tre poeng frå Finland og Italia, to poeng frå Austerrike og eitt poeng frå Luxembourg, Noreg og Irland. Spania fekk til saman 29 poeng og vann av totalt 17 bidrag.
Opphavleg skulle Joan Manuel Serrat framføre bidraget i Eurovision Song Contest, men kravet hans om å få syngje på katalansk var ein fornærming mot regimet til den spanske diktatoren Francisco Franco. Serrat vart dimed bytta ut med Massiel som framførte bidraget på spansk.
Andre versjonar
Massiel gav ut songen på fire språk; spansk, italiensk, tysk og engelsk. Seinare covra den italienske songaren Mina songen i fjernsynsserien Canzonissima. Songen har òg vorte covra av den finske songaren Carola. Musikkgruppa Saint Etienne covra ein anna versjon av songen, gjeve ut på albumet A Song for Eurotrash med engelsk tekst som ikkje er lik originalen, som refererar til mannen ho dater i staden for dei tinga ho er takksam for. Den mestselde innspelinga nokonsinne var coverversjonen til den portugisiske songaren Amália Rodrigues, framført på spansk. Den var òg sunge på tyrkisk av den tyrkiske songaren Alpay.
Ell & Nikki
Ell & Nikki er ein aserbajdsjansk popduo sett saman av Eldar Qasımov og Nigar Camal. Den 14. mai 2011 vann dei Eurovision Song Contest 2011 med songen «Running Scared». Dette var fyrste gongen eit bidrag frå Aserbajdsjan vann tevlinga.
Eurovision Song Contest 2011
Både Camal og Qasımov deltok i Land of Fire 2011, den aserbajdsjanske uttakinga til Eurovision Song Contest 2011. Camal vann tevlinga, medan Qasımov enda på fjerdeplass. Sidan det var juryen som fekk stadfeste kven som fekk lov til å representere landet, valde dei båe to. Seinare valde İctimai Televiziya və Radio Yayımları Şirkəti (İTV) den engelskspråklege songen «Running Scared», skriven av Stefan Örn, Sandra Bjurman og Iain Farquharson.
Semifinalen
I Eurovision Song Contest 2011 i Düsseldorf i Tyskland deltok Aserbajdsjan i den fyrste semifinalen den 10. mai 2011 og enda på andreplass med 122 poeng; tolv frå Tyrkia og Georgia, ti frå Russland, Malta, Kroatia og Litauen, åtte frå Polen og Island, sju frå Ungarn, Portugal og Hellas, fem frå Albania, Finland og San Marino, fire frå Storbritannia og eitt frå Sveits og Spania. Om ein berre hadde talt telefonrøystene hadde bidraget enda på andreplass med 124 poeng, og hadde ein berre talt juryrøystene hadde bidraget enda på andreplass med 109 poeng.
Finalen
Landet kvalifiserte seg til finalen den 14. mai 2011 der dei vann med 221 poeng; tolv frå Russland, Tyrkia og Malta, ti frå Moldova, Romania, Ukraina, San Marino og Kroatia, åtte frå Bosnia-Hercegovina, Litauen, Estland, Austerrike, Island, Georgia, Polen, Albania, Portugal og Kypros, sju frå Ungarn og Slovakia, seks frå Frankrike, Nederland og Kviterussland, fem frå Finland og Hellas, fire frå Israel, tre frå Sverige og Belgia, to frå Latvia og eitt frå Sveits. Hadde ein berre talt telefonrøystene hadde bidraget vunne med 223 poeng, og hadde ein berre talt juryrøystene hadde bidraget enda på andreplass med 182 poeng. Dette er den fyrste og førebelse einaste sigeren til Aserbajdsjan.
Ell & Nikki er den andre duoen med blanda kjønn som har vunne Eurovision Song Contest. Fyrste gongen var då Grethe og Jørgen Ingmann vann for Danmark i 1963. Etter finalen i Eurovision Song Contest 2011 reiste dei til mange europeiske land for å framføre vinnarsongen. Dei mottok òg prisen Peace and Friendship Award av di Nigar Camal bar eit tyrkisk flagg på scena under vinnarframføringa.
Sida tevlinga vart arrangert i eit vesteuropeisk land deltok gruppa under namnet Ell & Nikki for å unngå at ein skulle oppfatte namnet «Nigar» som rasistisk.
Wolfgang Nordwig
Wolfgang Nordwig er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Chemnitz i Sachsen. Han tevla i stavhopp. Nordwig vann tre europameisterskap på rad, 1966, 1969 og 1971, før han i 1972 vart olympisk meister i øvinga. I tillegg tok han ein OL-bronse i 1968.
Aktiv
Nordwig klarte sterke 5,01 meter i 1964, men sidan Tyskland hadde den sterkaste stavhopptroppen til OL fekk han ikkje billett til Tokyo. To år seinare vart han europameister i stavhopp med 5,10 meter, fem centimeter føre Christos Papanikolaou frå Hellas.
Under OL 1968 i Mexico-byen var Nordwig ein av aktørane i ei svært jamn og spanande stavhopptevling. Han var ein av tre hopparar som stoppa på 5,40 m, ein centimeter under verdsrekorden. Nordwig måtte nøye seg med bronsemedaljen, då gullmedaljøren Bob Seagren frå USA og sølvmedaljevinnaren Claus Schiprowski frå Vest-Tyskland klarde høgda før Nordwig. Ingen av dei tre makta å svinge seg over verdsrekordhøgda 5,45 m.
Både i 1969 og 1971 vann Nordwig stavhopptevlingane under europameisterskapane, og begge gongane hadde han sterkast konkurranse frå svensken Kjell Isaksson. I 1969 gjekk Nordwig over 5,30 m og vann med 10 cm margin, to år seinare auka han vinnarresultatet med fem cm og vann med same margin over Isaksson.
Nordwig forbetra verdsrekorden i stavhopp to gongar. 17. juni 1970 i Berlin sette han sin fyrste verdensrekord med 5,45 m og same året, den 3. september i Torino, forbetra han rekorden med ein centimeter til 5,46 m.
Prachinburi-fylket
Prachinburi er eit fylke i Thailand. Fylkeshovudstaden er Prachinburi. Innbyggartalet er 484 829 per 2016.
Jessica Ennis-Hill
Jessica Ennis er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Sheffield som internasjonalt tevla i mangekamp. Ho vart verdsmeister 2009 og 2015, europameister 2010 og olympisk meister 2012 i sjukamp. I den sistnemnde tevlinga, som fann stad på olympiastadion i London, sette ho britisk rekord med 6 955 poeng.
Epsom
Epsom er ein by nær London i grevskapet Surrey i England. Han har kring 27 000 innbyggjarar. Byen ligg 29 km sørvest for Charing Cross, innanfor Stor-London storbyområde. Byen ligg i bakkane Epsom Downs.
Lus
Lus er ein insektorden med det vitskapleg namnet Anoplura (tidlegare Siphunculata) som er kjend for å setja seg fast på og suga blod frå ulike dyr. Omgepet «lus» blir også brukt om andre smådyr, som bladlus og veggelus, og andre småting som kan minna om dei, som strikka lus eller lus på segl.
Skildring
Lus er vingelause insekt på 0,35 til 6,5 mm. Dei er spesialiserte parasittar som lever av blod eller andre delar av ulike pattedyr. Beina er gode til å klamra seg fast med, og har ei kraftig klo ytst. Munnane inneheld stikke- og sugedelar som kan trekkjast inn i hovudet når dei ikkje er i bruk. Dyra har anten svakt utvikla eller manglar fasettauge.
Lus har seig, lêraktig hud. Dyr som lever på havpattedyr har skjel eller piggar på kroppen som gjev dei ei luftblære når vertsdyret dykkar.
Levesett
Lus kan leva på dei fleste pattedyr. To artar er tilpassa menneske: Menneskelus (hovudlus eller kroppslus) og flatlus, som lever rundt kjønnsorgana. Sellus (Echinophthirius horridus) går på ringsel og steinkobbe og Antarctophthirius trichechi lever på kvalross.
Pedikulosis er den medisinske nemninga på at eit menneske har lus.
Shine on Brightly
Shine On Brightly er det andre studioalbumet av det britiske bandet Procol Harum, utgjeve i 1968 på selskapa Regal Zonophone og A&M. Albumet var viktig i utviklinga av progressiv rock ved at dei braut alle pop- og rockestandardar med den 17 minuttar lange episke «In Held Twas in I», som markerte starten på dei lange progressive rockesuitane som vart stadig meir vanlege i 1970-åra. Tittelen er ei forkorting der dei har teke første ord frå kvar sats og sett det i saman:
Utgjeving
Dei originale britiske og nordamerikanske versjonane av dei to første songane («Quite Rightly So» og «Shine on Brightly») er forskjellige versjonar.
Albumet er kome ut på ny fleire gonger, inkludert i ei ommastra utgåve i 2009 med dei originale 2-spors stereomasterlydbanda og bonnusspor i form av B-sider og alternative opptak. Mange av songane er derimot spelte på ein høgare snøggleik. Seinare nyutgjevingar har retta opp snøggleiken.
Mottaking
Då det kom ut skreiv Jim Miller for Rolling Stone at han var misnøgd med albumet: «Procol Harum si første utgjeving var generelt meir tilfredsstillande, særleg sidan dette nye albumet syner lite framgang - gruppa har visstnok valt å raffinere tilnærmingsmåten deira og det musikalske resultatet, som vanlegvis er lyttbart, men ikkje alltid interssant.»
Petrovsk i Saratov oblast
Petrovsk (russisk Петро́вск) er ein by i Saratov oblast i Russland med om lag 35 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Medveditsa, ei sideelv til Don, rundt 100 km nordvest for Saratov.
Byen vart grunnlagd på slutten av 1600-talet som ein landsby. Han vart omorganisert til ei festning av Peter den store i 1698. Busetnaden rundt festninga vart kalla Petrovsk etter tsaren. Han fekk byrettar i 1780.
Weirbreen
Weirbreen er ein isbre 15 km lang og den vestlege av to brear som flyt nordover til sørlege delen av Barilari Bay på vestkysten av Graham Land. Han vart først oppdaga og grovt kartlagt i 1909 av Den franske antarktisekspedisjonen under Charcot. Han vart kartlagt i 1935-36 av British Graham Land Expedition (BGLE) under Rymill og seinare kalla opp etter William D. Weir, 1. vicomte Weir av Eastwood, og sonen hans, James K. Weir, som medverka til å bestale kostnaden av BGLE, 1934-37.
Nigar Camal
Nigar Camal er ein aserbajdsjansk songar. Ho er med i duoen Ell & Nikki, saman med Eldar Qasımov. Dei representerte Aserbajdsjan i Eurovision Song Contest 2011 med songen «Running Scared» og enda på andreplass med 122 poeng i den fyrste semifinalen og vann med 221 poeng i finalen.
Blind Faith
Blind Faith var eit engelsk bluesrockband som bestod av Eric Clapton, Ginger Baker, Steve Winwood og Ric Grech. Bandet, som var ei av dei første supergruppene, gav berre ut eitt album, Blind Faith, i august 1969. Dei var stilmessig liknande band som Winwood, Baker og Clapton nyleg hadde spelt i, Traffic og Cream.
Starten
Medan dei spela i Cream kom Ginger Baker og Jack Bruce stadig vekk i konflikt med kvarandre, med Eric Clapton som mellommann og meklar. Både Baker og Clapton gjekk lei både kranglinga og tilnærming til Cream til ein meir kommersiell stil, og forlét bandet sommaren 1968. Steve Winwood hadde hatt liknande problem i The Spencer Davies Group, og starta Traffic i 1967. Winwood hadde i januar 1969 lagt ned Traffic mellombels, og kom i kontakt med Clapton.
Winwood og Clapton fann ut at dei skulle samarbeide, og Winwood foreslo å kontakte Ginger Baker. Clapton var usamd, då han ikkje ynskte ei gjenforeining av Cream berre månader etter oppløysinga av bandet. Winwood overtalte Clapton med gode musikalske argument og dei kontakta Baker, som ynskte å samarbeide. I februar 1969 gjekk bandet i studio og starta innspelingar til det sjølvoppkalla albumet Blind Faith.
I mai 1969 kontakta dei bassisten i Family, Ric Grech, som straks vart medlem av Blind Faith. Han slutta i Family midt under ein turné for å spele på albumet og for å bli med i det nye bandet. Bandet fekk namnet etter at Clapton hadde nemnt kor sterk tru han hadde på at dette bandet skulle bli ein suksess.
Avsluttinga
7. juni 1969 heldt bandet den første konserten sin, ein gratiskonsert i Hyde Park i London. Pressa hadde alt byrja å kalle bandet «Super-Cream», noko bandet fann meir enn litt irriterande. Sommaren 1969 drog Blind Faith på ein kort turné i Skandinavia, inkludert ein konsert i Njårdhallen i Oslo, før dei starta ein turné i USA med ein konsert 12. juli i Madison Square Garden for over 20 000 tilskodarar. USA-turneen vart avslutta på Hawaii 24. august.
Eit av dei største problema med bandet var at dei ikkje hadde nok eige material å spele under konsertane, og vart difor nøydde til å spele gamle Cream og Traffic-låtar for at konsertane skulle vare lite lenger enn ein time. Dermed vart dette bandet nettopp det Clapton ville unngå; «Super-Cream». Eit anna problem var plateomslaget til Blind Faith, som hadde eit bilete av ei toppløs pre-pubertal jente som heldt ein metallisk modell av eit fly. Flyet vart oppfatta som eit fallossymbol, og fleire forhandlarar nekta difor å ta inn albumet. Dei som ville selje albumet putta det ned i papirposer før det vart lagt ut for sal.
Schwann-selle
Schwann-seller er gliaseller i det perifere nervesystemet. Myeliniserande Schwann-seller står står for myeliniseringa av nerveseller i det perifere nervesystemet. Alle Schwann-seller utviklar seg frå føregjengarseller i nevrallisten.
Blind Faith
Avsluttinga
Hausten 1969 var banda tilbake i England, og det gjekk rykte om ein turné i Storbritannia, men det skjedde ikkje. I oktober 1969 vart det klårt at bandet var oppløyst. Clapton ynskte ein meir tilbaketrekt vere som bandmedlem i Delaney & Bonnie & Friends, medan Winwood, Baker og Grech fekk med seg Denny Laine og dessutan ei rekkje andre musikarar og starta Ginger Baker's Airforce.
Eagles av Eagles
Eagles er debutalbumet til rockebandet Eagles, gjeve ut i 1972. Albumet vart spelt inn i Olympic Studios i London med produsenten Glyn Johns. Albumet vart ein umiddelbar suksess for det unge bandet og nådde 22. plassen på den amerikanske albumlista, og selde til platinaplate. Albumet inneheldt tre singlar som nådde topp 40 på singellista i USA med «Take it Easy», «Witchy Woman» og «Peaceful Easy Feeling». Dei tre singlane nådde høvesvis 12., 9. og 22. plassen. Albumet spelte ei stor rolle i å popularisere countryrockstilen frå Sør-California. I 2003 vart albumet rangert på 374. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Singelen «Take It Easy» er med på lista til Rock and Roll Hall of Fame over «500 songar som forma Rock and Roll». Albumet var meint for ei utgjeving i kvadrofonisk lyd, og fekk til og med eit kvadrofonisk kataolognummer, men kom aldri ut på dette formatet. I dokumentarfilmen History of the Eagles avslørte Glenn Frey at bandet var alle på peyote då bileta til omslgaet vart tekne i Joshua Tree nasjonalpark.
Utgjeving
Robert Christgau meinte at bandet skreiv gode songar, men var usikker på kor autentisk countryrøtene deira var og meinte at det dei produserte var «elegant og syntetisk--glimrande, men falskt.» Bud Scoppa i Rolling Stone meinte at dei hadde «respektert» countryrock-bakgrunn, og at etter Jackson Browne sitt debutalbum, var dette den beste debutplata i 1972.
Ettermæle
William Ruhlmann i Allmusic oppsumerer albumet i si melding om albumet som balansert når det kjem til låtskrivinga, men at dei tre hitsinglane vart sungen av Frey og Henley, som sidan skulle dominere bandet. Rolling Stone hadde albumet på 364. plassen på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene i 2003 og skreiv at albumet «skapte ein ny mal for tilbakelent L.A. countryrock». Albumet var med i boka til Robert Dimery, 1001 Album You Must Hear Before You Die.
Arnold J. Toynbee
Arnold Joseph Toynbee var ein britisk historikar og historiefilosof, den siste såkalla universalhistorikaren. Han er særleg kjend for tolvbandsverket A Study of History, ei metahistorie som kom ut i tida 1934-61 og undersøkte historia frå eit globalt perspektiv. Verket er basert på ein idé om at dei ulike sivilisasjonane går gjennom universelle rytmar med stigning, blomstring og nedgang. Det religiøse grunnsynet i A Study of History gjorde verket særleg populært i USA, ettersom Toynbee avviste både den greske humanismen og opplysningstida si tru på menneskeheita si essensielle godheit, samstundes som han heldt den moderne nasjonalismen for å vere ein «falsk gud». Perioden 1918-50 var Toynbee ein leiande rådgjevar for den britiske staten i internasjonale spørsmål, særleg kva gjaldt Midtausten.
Liv og gjerning
Toynbee, som var brorson til den økonomiske historikaren Arnold Toynbee (1852-1883), kom til verda i London og vart utdanna ved Winchester College og Balliol College i Oxford. I 1912 byrja han sjølv å undervise på Balliol College. Sidan arbeidde han som professor i moderne gresk og bysantinsk historie ved høvesvis Kings College i London, London School of Economics og Royal Institute of International Affairs (RIIA). Frå 1929 til 1956 leidde han forskinga ved RIIA og var 1920-46 redaktør av årsskriftet Survey of International Affairs.
Utanrikspolitikk
Under fyrste verdskrigen arbeidde Toynbee i det britiske utanriksdepartementet og han deltok i 1919 som delegat ved fredskonferansen i Paris. I tida 1924-43 var han forskingssjef i Chatham House ved Balliol College i Oxford. Chatham House forska for det britiske utanriksdepartementet og var ein viktig intellektuell ressurs under andre verdskrigen, då institusjonen vart flytta til London.
Midtausten
Toynbee var ein leiande analytikar om utviklinga i Midtausten. Støtta hans til Hellas og fiendskapen mot tyrkarane under fyrste verdskrigen, hadde skaffa han midlar til ei stilling med moderne gresk og bysantinsk historie ved University of London. Etter verdskrigen skifta han til ein pro-tyrkisk posisjon og kritiserte greske militære styrkar for å ha utført vald og massakrar i okkupert tyrkisk territorium. Motvilje frå dei rike grekarane som finansierte stillinga hans, tvinga han til å slutte i 1924.
Haldninga hans under fyrste verdskrigen var meir pro-sionistisk og mindre sympatisk overfor det arabiske synet. Han støtta den jødiske koloniseringa av Palestina, som han meinte hadde «byrja vinne tilbake sin gamle velstand». Toynbee forska på sionismen i 1915 ved Institutt for UD, og i 1917 publiserte han ein intensjonsavtale saman med kollegaen Lewis Namier, ein avtale som støtta eksklusive jødiske politiske rettar i Palestina. I 1922 vart han påverka av den palestinsk-arabiske delegasjonen som var på besøk London. Dei seinare skriftene hans viser korleis han endra syn på spørsmålet, og mot slutten av 1930-talet var han mindre positiv til den sionistiske sida og flytta seg i retning den arabiske leiren. Innan 1950 var han ein motstandar av staten Israel.
Tyskland
Toynbee var ein kraftfull opinionsdannar og vart i 1936 invitert til ein privatsamtale med den tyske rikskanslaren Adolf Hitler. Hitler la i samtalen vekt på at Tyskland hadde eit avgrensa ekspansjonistisk siktemål om å bygge ein større tysk nasjon og uttrykte ynskje om britisk forståing og samarbeid. Toynbee var overbevist om at Hitler meinte alvor og var å stole på, han støtta såleis Hitlers bodskap i eit fortruleg notat til statsministeren og utanriksministeren i Storbritannia.
Study of History
I tida 1934-54 gav Toynbee ut tibandsverket A Study of History, i tre separate bolkar. Han fylgde metodikken til Oswald Spengler og nytta ei komparativ og aktuell tilnærming til uavhengige sivilisasjonar. Derimot avviste Toynbee Spengler sin biologiske modell, der sivilisasjonar vart rekna som organismar med ei typisk levetid på 1000 år.
Av dei 21 sivilisasjonane Toynbee identifiserte var seksten borte i 1940. Fire av dei resterande fem var under sterkt press frå den eine, den vestlege kristenheita eller berre Vesten. Han forklarte samanbrotet i sivilisasjonane som ein fiasko til den kreative krafta i den kreative minoriteten. Der etter vert desse folka einast eit herskande mindretal, ei herskargruppe som ikkje evnar å oppretthalde den indre truskapen i samfunnet.
Toynbee forklarte nedgang som grunna i moralsk svikt. Mange lesarar, særleg i USA, jubla for implikasjonen hans (i band 1-6) om at einast ei tilbakevending til ei form for katolisisme kunne stanse den nedbrytinga av den vestlege sivilisasjon som tok til med reformasjonen. Dei fire siste banda, 7-10, kom ut i 1954 og her forlet han den religiøse bodskapen og det store publikum, alt medan andre historikarar koste seg med å vise til motstridande utsegner i verket.
Sivilisasjonar
Toynbee si tilnærming til historia er nærslekta med komparativ historieskriving. Tankane hans kan samanliknast med dei Oswald Spengler nytta i  Der Untergang des Abendlandes, sjølv om han avviste Spengler sitt deterministiske syn om at sivilisasjonars vekst og fall fylgjer ein naturleg og uunngåeleg syklus. I fylgje Toynbee kan ein sivilisasjon både blomstre og visne, alt etter dei utfordringane den står overfor og måten ein møter dei på.
Toynbee presenterer historia som sivilisasjonar i vekst og fall, meir enn historia til nasjonalstatar eller etniske grupper. Sivilisasjonar identifiserte han utifrå kulturelle og/eller religiøse kriterium. Dermed vert den vestlege sivilisasjonen, beståande av alle dei heidningfolk som har levd i Vest-Europa sidan samanbrotet av det romerske imperiet, behandla som ein heilskap og noko som skil seg frå både den samtidige «ortodokse» sivilisasjonen i Russland og på Balkan, og frå den eldre gresk-romerske sivilisasjonen.
Etter å ha identifisert sivilisasjonane, presenterte Toynbee historia til kvar enkelt i form av utfordre-og-respons-sivilisasjonar som oppstod som svar på nokre sett med utfordringar av ekstrem vanskegrad, då «kreative minoritetar» utvikla løysingar som omdanna heile samfunnet. Utfordringane og responsen var fysisk, som til dømes når sumerarane utnytta sumpane i det sørlege Irak ved å organisere dei neolittiske innbyggarane i samfunn i stand til å gjennomføre store irrigasjonsprosjekt, eller sosiale, som når den katolske kyrkja løyste kaoset i det post-romerske Europa ved å melde dei nye germanske kongerika inn i eitt enkelt trussamfunn. Når ein sivilisasjon reagerer på utfordringar, veks den. Sivilisasjonar stagnerte når leiarane slutta å svare kreativt, og sivilisasjonar sokk deretter i evner på grunn av nasjonalisme, militarisme og tyranni utøvd av ein despotisk minoritet. Toynbee hevda at «sivilisasjonar døyr gjennom sjølvmord, ikkje mord». For Toynbee var sivilisasjonar ikkje immaterielle eller ufråvikelige maskinar, men eit nettverk av sosiale relasjonar innafor grensa og derfor underlagt både kloke og ukloke vedtak.
Påverknad
Toynbee sine idear har irritert mange historikarar og etter 1960 har utsegnene hans vore lite sitert. Hans form for historieskriving, komparativ historie, har lege i daudvatn, delvis ein biverknad til Toynbee sjølv. Den kanadiske økonomiske historikaren Harold Adams Innis er eit sjeldant unnatak. Etter Toynbee og andre; Spengler, Kroeber, Sorokin og Cochrane, undersøkte Innis blomstrande sivilisasjonar med tanke på styringa av imperium og på medium for kommunikasjon.
Mottaking og kritikk
A Study of History selde godt. Berre i USA vart meir enn 7 000 sett av ti-bands utgåva selde i 1955. Og i 1947 vart ei samla utgåve av dei tidlegare utgjevne banda trykt i eit opplag på 300 000.
Toynbee har vorte sterkt kritisert av andre historikarar. Kritikken har særleg vore retta mot bruken av mytar og metaforar, og for å ha gjeve desse eit verde tilsvarande faktiske data. Vidare har det vore reist tvil om soliditeten i hans generelle argument om sivilisasjonars vekst og fall, som stolar for mykje på å vise religionen som ei fornyande kraft. Mange kritikarar klaga over at konklusjonane han kom med var dei av ein kristen moralist, meir enn av ein historikar. Hugh Trevor-Roper skildra Toynbee sitt arbeid som ein samansuriums-filosofi, Peter Geyl omtalar Toynbees ideologiske tilnærming som «metafysiske spekulasjonar kledd opp som historieforsking».
I artikkelen The Chatham House Version (1970) gjekk historikaren Elie Kedourie, som hadde forska mykje på Midtausten, til angrep på Toynbee og rolla hans i det han oppfatta som ei fornekting av ansvaret til det britiske imperiet då det trekte seg tilbake, og om sviket mot demokratiske verdiar i land som imperiet ein gong hadde kontrollert. Kedourie hevda at både systemet og arbeidet til Toynbee var retta mot å underslå rolla som imperium; her tok han også med Toynbee sitt virke i utanriksdepartementet, der Toynbee hadde vore direkte involvert i Palestina-mandatet.
Masson Island
Masson Island eller Mission Island er ei isdekt øy som ligg 14 km nordvest for Henderson Island i Shackleton isbrem. Ho er kring 27 km lang og har ei høgd på 465 meter over havet, og ligg vest i Mawsonhavet. Ho vart oppdaga i februar 1912 av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen under Sir Douglas Mawson, som namngav ho etter professor Sir David Orme Masson i Melbourne, som var medlem i Den australasiatiske antarktisekspedisjonen sin rådgjevande komite.
Karakterar i Harry Potter-serien
Dette er ei liste over karakterar i Harry Potter-serien, som alle er fiktive karakterar i J.K. Rowling sin bokserie om Harry Potter.
Eldar Qasımov
Eldar Qasımov er ein aserbajdsjansk songar. Han er med i duoen Ell & Nikki, saman med Nigar Camal.
Eurovision Song Contest 2011
Ell & Nikki representerte Aserbajdsjan i Eurovision Song Contest 2011 med songen «Running Scared» og enda på andreplass med 122 poeng i den fyrste semifinalen og vann med 221 poeng i finalen.
Dansk Melodi Grand Prix 2012
21. januar 2012 var han éin av fem musikarar frå Aserbajdsjan som deltok i ein internasjonal jury i Dansk Melodi Grand Prix 2012, den danske uttakinga til Eurovision Song Contest 2012 i Baku i Aserbajdsjan.
Eurovision Song Contest 2012
Saman med Leyla Əliyeva og Nərgiz Birk-Petersen var han programleiar for Eurovision Song Contest 2012 som vart arrangert i den aserbajdsjanske hovudstaden Baku. I den andre semifinalen framførte han vinnarbidraget til den svenske gruppa ABBA frå 1974, «Waterloo», saman med Nigar Camal, Lena, Alexander Rybak, Dima Bilan og Marija Šerifović. Han opna finalen saman med Nigar Camal då dei framførte sitt eige vinnarbidrag frå 2011, «Running Scared».
Østersstuing
Østersstuing er ei stuing ein lagar med østers. Retten er utbreidd i USA og i Gambia.
Renaud Lavillenie
Aktiv
I 2007 forbetra Lavillenie sine personlege rekordar til 5,58 m innandørs og 5,45 utandørs. Han fekk sitt gjennombrot i 2009, då han vann gullmedaljen i innandørs-EM i Torino etter eit hopp på 5,81 m. I juni 2009 gjekk han over 5,96 i eit stemne i Clermont-Ferrand, og under EM for lag 2009 i Leiria ei veke seinare sigra han og sette ny personleg rekord med eit hopp på 6,01 meter. Det var samstundes ei forbetring av den franske rekorden til Jean Galfione med tre centimeter.
Østersstuing
I mattradisjonen til New England er østersstuing ofte knytt til feiringa av thanksgiving. I Sørstatane lagar ein ofte retten til julaftan.