cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Owen Ridge
Owen Ridge er ein særs høg og bratt fjellrygg, 22 nautiske mil (41 km) lang og heilt sørvest i Sentinel Range i Ellsworth Mountains. Han strekkjer seg sør-søraust frå Mount Strybing (3200 moh) og består av mellom anna Mount Southwick og Lishness Peak. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi frå U.S. Navy i 1957-60. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (1974) etter Thomas B. Owen, underdirektør i den internasjonale avdelinga til National Science Foundation.
Blindern
Blindern er eit strok i bydel Nordre Aker i Oslo. Stroket er hovudsakleg eit bustadsområde, men er prega av at Universitetet i Oslo har sitt sete og størsteparten av sine bygningar liggjande her.
Meteorologisk institutt har òg sin bygning med tilhøyrande målestasjon etc. i dette stroket. Opplysningar om vêr og temperatur i Oslo refererer difor vanlegvis til tilhøva på Blindern.
Mountainview Ridge
Mountainview Ridge er ein slak, isdekt rygg som dannar søraustenden av Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Han fekk dette namnet av geolog-gruppa frå University of Minnesota i 1963-64, fordi ein har eit flott utsyn over dei høge toppane i Sentinel Range frå ryggen.
Remember (Walking in the Sand)
«Remember (Walking in the Sand)», òg kjend som berre «Remember», er ein song skriven av George «Shadow» Morton. Han vart opphavleg spelt inn av jentegruppa The Shangri-Las, som fekk ein topp 5-hit med songen i 1964. Ein ny versjon spelt inn av Aerosmith i 1979 vart òg ein mindre hit. Det har òg blitt spelt inn mange andre versjonar av songen.
Bakgrunn
Morton ønskte å slå gjennom i musikkbransjen, og drog til Brill Building i New York City for å treffa ein gammal kjærast, Ellie Greenwich, som hadde vorte ein suksessfull poplåtskrivar. Skrivepartnaren til Morton og Greenwich, Jeff Barry, mislikte kvarandre. På spørsmål om kva han levde av, svarte Morton «Eg skriv songar», sjølv om han aldri hadde skrive ein. Då Barry spurde han kva slags, svarte Morton: «Hitlåtar!». Barry sa at han gjerne ville høyra ein av Morton sine låtar, og inviterte han til å komma tilbake veka etter med noko.
Morton hyra ei tenåringsgruppe frå Queens, The Shangri-Las, til å syngja. Då han innsåg at han ikkje hadde ein song enno, skreiv han umiddelbart «Remember (Walking in the Sand)». Det er fleire historier om korleis han vart skrive. Den eine er at han umiddelbart etter at han innsåg at han ikkje hadde ein song, parkerte ved ei strand på Long Island og der skreiv songen. Songen inneheld tilbakevendande måse- og surfeffektar. Han brukte Shangri-Las på demoen, som han sjølv produserte. (Ein enno ikkje kjend Billy Joel skal ifølgje Morton ha spelt pianoakkordane som opnar songen). Jeff Barry vart imponert og Red Bird Records plukka opp songen for utgiving og skreiv kontrakt med Morton og Shangri-Las. Ifølgje nokre meldingar var originalversjonen nesten sju minutt lang. For å passa til AM-radioformatet på den tida måtte songen kuttast i lengda, men i staden for å redigera songen, tona Morton han ganske enkelt ut etter 2:10. I ein annan versjon presenterer Morton demoen for ulike Red Bird-medarbeidarar, Jeff Barry, Ellie Greenwich, Artie Butler og andre, og dei og nokon studiomusikarar tok demoen inn i studio der han vart «ei heilt anna plate.»
Mottaking
Sangen vart gitt ut som tredje singelen til The Shangri-Las, deira første på Red Bird Records, og vart nummer fem på Billboard Hot 100, og nummer ni på Cashbox si R&B-liste. Han nådde òg nummer fjorten på UK Singles Chart, og fekk større suksess i Storbritannia då han vart gitt ut på nytt ved fleire høve på 1970-talet.
Cash Box skildra songen som «ein heimsøkjande klagande pop-r&b-romantikar med ein off-beat raskt skiftande, hard-svingande rytme.»
The Shangri-Las si innspeling vart plassert på 395. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene i 2004. Billboard kåra songen til 26. plassen på lista si over dei 100 beste jentegruppe-songane gjennom tidene.
Medverkande
The Shangri-Las
Andre medverkande og produksjon
Bakgrunn
Aerosmith gav ut ein meir rock-orientert versjon av songen med ukreditert korvokal av Mary Weiss frå Shangri-Las som singel i 1979. Gitt ut på Columbia Records var den henta frå det sjette studioalbumet deira, Night in the Ruts og vart òg inkludert på albumet Greatest Hits. Aerosmith-versjonen vart produsert i lag med Gary Lyons. Han vart lista på Billboard Hot 100 som nummer 67. Han nådde òg 29. plassen på den kanadiske singellista magasinet RPM i mars 1980. .
Louise Goffin-versjonen
I 1979 gav Louise Goffin ut ei nyinnspeling av songen på debutalbumet sitt, Kid Blue. Denne versjonen nådde 43. plass på Billboard Hot 100.
I populærkulturen
I 2005 sampla den amerikanske rapparen Capone songen og justerte han opp fem halvtonar for «Streets Favorite» (ofte feilaktig merket med songtittelen «Oh No»), eit spor frå albume thans Pain, Time, & Glory frå 2005. I 2020 vart ein instrumental av «Streets Favorite» ein Internett-meme på TikTok, som vanlegvis blir spelt når ei ulykke blir vist. Capone-samplinga vart popularisert i BBC-serien Don't Mess!, og dukka deretter opp i fleire marknadsføringskampanjar for showet mellom 2010 og 2015.
Amy Winehouse spelte ein del av refrenget då ho song «Back to Black» under konsertar.
Det kosakkiske hetmanatet
Hetmantatet til saporosjarkosakkane (ukrainsk Гетьманська Держава Війська Запорізького, Het’mans'ka Derzjava Vijs’ka Zaporoz’kogo) eller Det kosakkiske hetmanatet var eit rutensk kosakkisk sjølvstyrt område som bestod av hetmanatlanda og området til saporosjarkosakkane. Området var sjølvstyrt mellom 1649 og 1709 og låg sentralt og nordaust i Ukraina. Det starta med Khmelnytskij-opprøret i 1648 og motstandsrørsla mot polsk kolonisering av Dneprregionen, som russarane seinare effektivt utnytta for å skaffe seg tilkomst til Svartehavet. Den første leiaren var Bohdan Khmelnytskij, som styrte frå 1648 til 1657.
Bohdan Khmelnytskij erklærte seg sjølv herskar av Rus-staten til den polske representanten Adam Kysil i februar 1649. Han kalla òg hetmanatet Gosudarstvo Rosijske (ukrainsk skrift Государство Російське) i brevet til tsaren den 17. februar 1654. I kjelder frå Moskva vert det kalla Malorossijskoje Gosudarstvo. Metropolitten Sylvestr Kosiv, som levde samstundes, anerkjende han som leiaren og kommandøren av landet vårt. I brevet til C. Şerban (1657) kalla han seg sjølv Clementiae divinae Generalis Dux Exercituum Zaporoviensium.
Hovudstaden var byen Tsjyhyryn. Etter Andrusovo-traktaten vart hovudstaden i 1669 flytta til Baturyn då Tsjyhyryn vart ein del av Polen-Litauen. Etter Baturyn-massakren i 1708, utført av den russiske armeen til Aleksandr Mensjikov, vart området innlemma i guvernementet Kiev. Dette avslutta i det store og heile sjølvstyret til hetmanatet, og ei rekkje episodar med undertrykking følgde, slik som i byen Lebedyn. Seinare i 1709 tente byen Hlukhiv nominelt som residens for hetmanen.
Hetmanatet bestod hovudsakleg av det som i dag er det sentrale Ukraina og ein liten del av dagens Russland. Området omfatta oblasta (provinsane) Tsjernihiv, Poltava og Sumy (utanom den søraustlege delen), venstrebreidda av Kiev og Tsjerkasy, og venstredelen av Brjansk oblast i Russland.
Nesttun terminal
Nesttun er ein bussterminal og ein haldeplass på linje 1 på Bybanen. Terminalen ligg på Nesttun i Fana i Bergen, like ved Nesttun sentrum, og vart etter oppussing opna att 2. januar 2010. Bybanedelen ved terminalen vart opna 22. juni 2010.
Pallid Crest
Pallid Crest er ein avsidesliggande og isdekt rygg 2 nautiske mil (3,7 km) vest for foten av Tierney Peninsula søraust på Thurston Island. Ryggen er synleg frå lang avstand og frå fleire retningar. Han fekk dette namnet av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) på grunn av den kvitaktige fargen.
John Deacon
John Richard Deacon er ein tidlegare engelsk musikar, mest kjend som bassgitarist for rockebandet Queen. Han skreiv fleire av hitsinglane til Queen, som «You're My Best Friend», «Another One Bites The Dust» og «I Want To Break Free», og var involvert i den økonomiske styringa av gruppa.
Deacon voks opp i Oadby i Leicestershire, der han spelte bass i eit lokalt band, The Opposition, før han studerte elektronikk ved Chelsea College i London. Han vart den fjerde bassisten til Queen i 1971, 19 år gammal, fordi han var ein roleg person og kunne elektronikk. Han laga mellom anna ein forsterkar som gitaristen Brian May nytta til å skape gitarorkestera sine gjennom karrieren til Queen. Frå det tredje albumet, Sheer Heart Attack, og frametter, skreiv han minst ein song per album og fleire av dei vart hittar. Songen hans «Another One Bites the Dust» vart den bestseljande singelen til Queen i USA. I tillegg til bass, spelte Deacon noko gitar og klaverinstrument i studio for Queen, men var det einaste medlemmet som ikkje song på platene deira.
Då Freddie Mercury døydde i 1991, og etter hyllestkonserten hans året etter, spelte Deacon berre nokre få gonger med dei attverande QUeen-medlemmane, før han trekte seg attende frå musikkindustrien i 1997. Han har ikkje spelt på nokre av dei andre prosjekta dei to attverande medlemmane i Queen, May og Roger Taylor, har sett saman.
I følgje rikinglista til The Sunday Times var Deacon verdt 65 millionar pund, eller kring 103 millionr dollar, i 2011 (ca. 600 millionar kroner i 2011-kurs).
Ein ny art av slekta Heteragrion (Odonata : Zygoptera) frå Brasil vart kalla Heteragrion johndeaconi til ære for han.
Diskografi
Queen-singlar John Deacon skreiv:
Bjørn Alexander Brem
Bjørn Alexander Brem, òg kjend som Gothminister, er ein norsk musikar innan sjangrane gothic metal og industriell metal. Brem voks opp i Oslo, og var interessert i teikneseriar og teikna aktivt heilt frå åtteårsaldaren. Han var inspirert av skrekkfilmar og superheltar der Batman var favoritten. I tenåra gjekk det mest i metall, men òg noko industriell og elektronisk musikk. Han var med i fleire musikkgrupper der dei mest kjende var Conceptor og Disco Judas, ei gruppe som i dag er historie. Den mest kjende gruppa hans, Gothminister, vart starta i 1999. Gothminister var til grunna Brem si interesse for goth og Gotham Nights, og namnet kjem av at Goth-miljøet trong ein sjef: Minister of Goth. På slutten av Disco Judas-epoken, fekk han ein halsinfeksjon. Han kunne ikkje arbeide eller studere den tida, og frykta at han ikkje ville syngje bra att. I laupet av den tida laga han framleis musikk og Gothminister fekk sin identitet. Brem er utdanna advokat og driv familiefirmaet Advokatfirma Brem MNA i Oslo. Spesialfeltet hans er artistkontraktar, opphavsrett, varemerke og prosedyre.
Melodi Grand Prix 2013
Gothminister vart vald ut av Norsk rikskringkasting (NRK) til å delta i Melodi Grand Prix 2013. Kvart bidrag måtte delta i éin av dei tre semifinalane for å kvalifisere seg til finalen. Songen vart vald ut til å delta i den tredje semifinalen 2. februar 2013 i Larvik. 30. januar 2013 vart songen «Utopia» offentleggjort i fjernsynsprogrammet MGP Direkte. Brem skreiv både tekst og melodi til songen.
Semifinale 3
Bidraget vil starte som nummer éin, før Adelén med «Bombo».
Welcome Back, My Friends, to the Show That Never Ends ~ Ladies and Gentlemen
Welcome Back, My Friends, to the Show That Never Ends ~ Ladies and Gentlemen er det andre konsertalbum til det engelske progressiv rock-bandet Emerson, Lake & Palmer, gjeve ut som eit tredobbelt album i august 1974 på Manticore Records. Det vart spelt inn i februar 1974 på Anaheim Convention Center i Anaheim i California under verdsturneen deira i 1973-1974 etter det fjerde studioalbumet deira, Brain Salad Surgery (1973).
Albumet vart ein salssuksess og nådde fjerdeplassen på Billboard 200, den høgaste plasseringa bandet klarte i USA. I Storbritannia nådde albumet sjetteplassen. Det selde til gullplate i USA. Etter dette albumet tok Emerson, Lake & Palmer ein lengre pause frå låtskriving og innspeling.
Rafína
Rafína (gresk Ραφήνα) er ein landsby og ein tidlegare kommune aust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Rafína-Pikérmi i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí og hovudsete i kommunen.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Rafína 13 091 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 12 168 innbyggjarar.
Rhabdofan
Rhabdofan er eit kvitt til brunleg mineral. Det vert danna sekundært etter mineral som inneheld lantanoidar. Det er eit vasshaldig fosfat, hovudsakleg av cerium-jordartar, med formel (Ce,La)PO4·H2O. I Noreg er det kjent frå granittpegmatittar i Iveland og ved Halden.
Det britiske kongehuset
Det britiske kongehuset (engelsk The Royal Family, 'den kongelege familien') er dei næraste slektningane til den britiske monarken. Det noverande kongehuset høyrer til huset Windsor.
Det finst ingen formell definisjon på kven som tilhøyrer kongehuset, men dei som blir tiltala Her/His Majesty (HM) eller Her/His Royal Highness (HRH) blir alltid tekne med. Dette gjeld:
Pertinax
Publius Helvius Pertinax var ein romersk keisar. Han var keisar i tre månader i 193 fram til han vart drepen av soldatar frå Pretorianargarden.
Pertinax var son av ein frigjeven og var byprefekt før han tok over som keisar, etter at keisar Commodus vart drepen i ei samansverjing. Etter at Pertinax vart drepen, valde pretorianargarden Didius Julianus som ny keisar av di han baud garden mest for tittelen.
Arthur Fiedler
Arthur Fiedler var ein amerikansk dirigent frå Boston. Han grunnla Boston Sinfonietta i 1924. Han var òg dirigent for Boston Pops Orchestra frå 1930, og dirigerte pops-konsertane i over 40 år.
Plateinnspelingane hans med orkesteret av både klassisk og lettare musikk har selt i over 50 millionar eksemplar.
Geoglyf
Ein geoglyf er ein stor figur eller teinking på bakken. Han er markert med linjer og flater danna av steinar, grus, jordhaugar og liknand eeller ved å fjerne eller erstatte overflata med material av annan farge. Geoglyfar varierer i motiv og storleik, men stammar ofte frå førhistorisk tid. Nokre er berre synlege frå lufta eller på avstand.
Døme på geoglyfar er Nazcalinjene i den tørre Nazcaørknenen i Peru, store dyrefigurer laga av føregjengarane til inkaindianarane før 800 e.Kr., og kvite hestaer og andre grafiske figurar i England. Marree Man eller Stuarts kjempe er ein moderne geoglyf som vart oppdaga i Australia i 1998. Figuren er 4,2 km høg og førestiller ein aborigin. Opphavet er ukjent. På 1960- og 70-talet var det dessuten stadkunst der naturen inngjekk som kunstverk eller kulisse. Òg arkitektur, by- og vegplaner kan formast som geoglyfar og teikningar i landskapet sett ovanfrå.
Himalgruppa
Himalgruppa, Dalle du Tibet, Khumbudekket eller Lumbasumbadekket er ei nesten 10 km tjukk lagrekkje av krystalline metamrofe bergartar i Høge Himalaya, som er høgdeområda i Himalaya.
Gruppa blir delt i tre eller fire einingar. Nedst finst kyanitt- til sillimanitt-gneis, som er den mest utbreidde bergarta i Himalgruppa. Deretter følgjer pyroksenhaldig marmor og gneis, som er overlagra av bandgneis. Øvst finst augegneis. Himalgruppa er avgrensa av Den nordhimalayske forkastinga i nord og til den sentrale hovudforkastinga i sør.
Gyda Gram
Gyda Gram var ein norsk kunstmålar.
Liv og virke
Gyda Gram var fødd Dahm i Eidsvoll som dotter av Anneken Lovise Pehrson og distriktslege Jacob Christian Dahm.
I åra 1872–1874 var ho elev ved Knut Bergsliens malarskule, før ho reiste til München, der ho i 1874–1875 var elev av Lambert Linder. I München delte ho bustad med Harriet Backer. I denne perioden bar bilda hennar preg av inspirasjon frå nederlandsk gullalderkunst.
Ho gifta seg 17. juni 1876 i Kongsberg med trelasthandlar og konsul Carl Gram, ein bror av kunstnaren Andrea Gram. Dei fekk ingen barn.
Fram til mannen hennar døydde i 1897 var Gyda Gram mindre produktiv. Ho utførte fleire familieportrett, og uttrykket hennar fekk eit lysare preg, med ei lettare penselføring.
Etter at ho blei enke, hadde ho to opphald i Paris rundt hundreårsskiftet. Produksjonen hennar blei større, og ho utførte fleire landskapsbilde og elegante og dyktig gjennomførte portrett. Ho heldt si fyrste separatutstilling i Drammens Kunstforening i 1903, men ho måtte snart gje opp det vidare arbeidet på grunn av svekka syn.
Gyda Gram var medlem av komiteen for Drammensutstillingen i 1901, og i 1902 var ho med på å stifta Drammens og Oplands Husflidsforening, der ho òg var medlem av det fyrste styret. Ho komponerte òg mønster for foreininga.
Makarov
Makarov (russisk Мака́ров) er ein by i Sakhalin oblast i Russland med om lag 7000 innbyggjarar. Han ligg på austkysten av øya Sakhalin, rundt 190 km nord for Juzjno-Sakhalinsk.
Busetnaden vart grunnlagt i 1892. Mellom 1905 og 1945, då den sørlege delen av Sakhalin høyrte til Japan, heitte han Shirutoru (知取町). I 1945 fekk han bystatus, og vart omdøypt Makarov (etter den russiske admiralen Stepan Makarov).
Mhire Spur
Mhire Spur er ein utstikkar som fell vestover frå høgdene ved Mount Sporli og dannar sørsida av Larson Valley i Heritage Range. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1961-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter utstyrsoperatøren Clifford J. Mhire i US Navy, som var ansvarleg for å flytte jetdrivstoff frå McMurdo-basen til det nærliggande Williams Field i løpet av Operasjon Deep Freeze 1966.
Klaus Röder
Klaus Röder (ofte stava Roeder) er ein tysk musikar og musikklærar.
Han studerte fiolin og piano, før han byrja å studere lydteknikk i 1968. Seinare byta han til deltidsstudiar i komposisjon og gitar ved Robert Schumann Hochschule i Düsseldorf, før han var ferdig utdanna i 1980 med diplom i elektronisk musikkomposisjon.
Han var interessert i eksperimentell og avantgarde musikk og byrja å lage sine eigne instrument, i tillegg til å nytte synthesizerar og bandopptakarar for å manipulere lydar.
I denne perioden spelte han gitar (nytta som lydutløysar for synthesizer) i frijazzgruppa Synthesis, og ei kort stund, i 1974, i electronicabandet Kraftwerk.
Sidan 1975 har han arbeidd med sitt eige elektroniske musikkstudio.
Karol Dobiaš
Karol Dobiaš er ein slovakisk tidlegare fotballspelar og -trenar frå Handlová, som vart europameister 1976 med Tsjekkoslovakia. Han var ein allsidig spelar som oftast spelte i forsvaret eller på midtbana.
Aktiv
Dobiaš byrja spele på det lokale laget Baník Handlová. I 1965 flytta han over til Spartak Trnava, der han hadde stor suksess. Med Spartak vann han fem seriemeisterskap og vart cupvinnar tre gongar, over ein periode på tolv år. Både i 1970 og 1971 vart han kåra til årets spelar i Tsjekkoslovakia. Frå 1977 til -80 spelte han på Bohemians Praha. Sommaren 1980 vart han overført til belgiske KSC Lokeren, der han var aktiv til 1983.
Dobiaš fekk ein kortvarig debut på landslaget i 1967. Under fotball-VM 1970 i Mexico spelte han alle tre kampane då Tsjekkoslovakia rauk ut or meisterskapen med strake tap. I åra framover var han fast på landslaget. Under EM i fotball 1976 gav han Tsjekkoslovakia leiinga 2-0 då Vest-Tyskland vart slått etter straffeskyting i finalen i Beograd. I mars 1980 opptredde han i landslagsdrakt for 67. og siste gong. Han skåra seks landslagsmål.
Risøritt
Risøritt er ein titanhaldig variant av mineralet fergusonitt. Det var først skildra frå Risør av O. Hausar i 1908.
Kurilsk
Kurilsk (russisk Курильск) er ein by i Sakhalin oblast i Russland med om lag 1800 innbyggjarar (2008). Han ligg på øya Iturup i Kurilane, rundt 450 km søraust for Juzjno-Sakhalinsk.
Økonomi og næringsliv
Kurilsk er sentrum for lakseoppdrett og fiskeindustri. Det finst òg verksemder innan bygningsindustri. I Kurilsk ligg ein seismologisk stasjon og ein tsunami-varslingsstasjon.
Rhodonitt
Rhodonitt er eit rosenraudt til raudbrunt mineral som særleg finne sin i skarnførekomstar. Det er eit mangansilikat med noko kalsium (Mn,Ca)SiO3, strukturelt eit kjedesilikat (pyroksenoid). Det krystalliserer triklint. Mineralet vert nytta til prydgjenstandar, særleg i Russland.
Mineralet er sjeldan i Noreg, men er funne ved Klodeborg ved Arendal, Grua på Hadeland og i noko større mengder frå Botnedal i Telemark.
Joe South
Joe South var ein USA-amerikansk singer-songwriter, gitarist og plateprodusent. Han er mest kjend som låtskrivar og vann Grammyprisen i 1970 for årets song med «Games People Play» og vart igjen nominert i 1972 for «Rose Garden».
South vart òg mykje nytta som studiomusikar og spelte gitar på Tommy Roe sin «Sheila», Bob Dylan-albumet Blonde on Blonde og den klassiske tremolointroen til Aretha Franklin sin «Chain of Fools». South spelte elektrisk gitar på det andre albumet til Simon & Garfunkel, Sounds of Silence.
South skreiv songar for Lynn Anderson, Freddy Weller, Jeannie C. Riley og Penny DeHaven, som alle fekk hittar på countrylista i USA med songane, i tillegg til songar for Jerry Lee Lewis, Johnny Cash, Glen Campbell, Loretta Lynn, Carol Burnett, Andy Williams, Kitty Wells, Dottie West, Jim Nabors, Arlen Roth, Liz Anderson, The Georgia Satellites, Waylon Jennings, Dolly Parton, Ike & Tina Turner, Hank Williams Jr., James Taylor, The Tams og k.d. lang.
Mark kølnsk
Mark kølnsk eller kølnsk mark er ei masseeining brukt ved veging av sølv og gull, lik ½ skålpund eller 16 lodd.
Opphavleg vart måleeininga brukt i Köln, og derifrå breidde ho seg ved at utmynting av sølvmynt bygde på kølnsk vektstandard. I Noreg vart kølnsk mark påboden ved veging av sølv og gull ved forordningar av 1514 og 1541.
Stoleiken på marka tilsvarte vanlegvis 233,85 gram, men det ser ut til at ho i Danmark og Noreg først låg nærare 230 gram. Forordningar av 1. mai 1683 og 10. januar 1698 regulerte ei mark kølnsk til 235,18 gram ved veging av edle metall. Lov av 28. juli 1824 justerte vekta til 233,994 gram.
Kjelder
Mark (Gewicht)
Mongoljernsporv
Mongoljernsporv (Prunella koslowi) er ein fugl i jernsporvfamilien. Han lever i Mongolia og Kina.
Prickly Ridge
Prickly Ridge er ein avrunda, isdekt rygg 4 nautiske mil (7 km) vest for Shelton Head på sørsida av Thurston Island. Belknap Nunatak er den største utstikkaren på ryggen. Det skildrande namnet vart gjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter små, spreidde nunatakar som stikk oppom isen slik at han har ein piggete (prickly) utsjånad.
Joy of a Toy
Joy of a Toy er debutalbumet til Kevin Ayers, eit av medlemmane som starta Soft Machine. Den underlege og unike visjonen er ein klår indikasjon på korleis Soft Machine kunne ha utvikla seg om Ayers framleis hadde vore med. Med seg på albumet har han kollegaene sine frå Soft Machine, Robert Wyatt, Mike Ratledge og Hugh Hopper.
Etter ein Soft Machine-turne i USA med Jimi Hendrix Experience valde Ayers å trekkje seg frå musikkindustrien. Hendrix gav Ayers ein akustisk Gibson J-200 gitar mot han lovde å halde fram å skrive songar. Ayers trekte seg attende til ei lita leilegheit i London der han skreiv og arrangerte heile albumet, som han så presenterte for det nye selskapet til Malcolm Jones, Harvest der vart spelt inn av Peter Jenner for den då store summen av £4000.
Joy Of A Toy inneheld mange av dei mest kjende songane til Ayers, frå «The Lady Rachel» til «Girl On A Swing». Sistnemnde vert framleis spel av andre artistar i dag, som Candie Payne og The Ladybug Transistor. Det varpå Joy Of A Toy at Ayers utvikla den klangfulle vokalen sin, avantgarde songar og ein kjærleik for bisarre instrumenteringar som hadde ringverkander langt inn i 1970-åra og til og med heilt til i dag.
Medverkande
samt på «Religious Experience» / «Singing A Song In The Morning» :
Sjeldne jordartar
Sjeldne jordartar, ofte forkorta REE av det engelske rare earth elements, er eit samleomgrep for inntil 17 ulike grunnstoff og vert nokre gonger òg nytta om minerala dei dannar. Særleg omfattast grunnstoffa 21 scandium, 39 yttrium og lantanoidane: 57 lantan til 71 lutetium. Sjeldne jordartar er svært kompatible med bergartsdannande mineral, og iona deira er derfor nokre av dei siste som krystalliserer i residualsmelten. Då dei samstundes er radioaktive, vil denne fraksjoneringa skape lokal oppvarming. Stoffa vert nytta i produksjonen av bilar og fleire forbruksvarer.
Nevelsk
Nevelsk (russisk Невельск, japansk Honto) er ein by i Sakhalin oblast i Russland med om lag 17 000 innbyggjarar. Han ligg på vestkysten av Sakhalin, rundt 75 km sørvest for Juzjno-Sakhalinsk.
Byen vart øydelagd i jordskjelvet på Sakhalin i 2007, som gjorde rundt 2000 menneske heimlause.
Sjeldne jordartar
Folkerepublikken Kina stod i 2011 for inntil 97 prosent av verdsproduksjonen av fleire av dei sjeldne jordartane, men det er samstundes store reservar av slike råstoff i Noreg. I 2010 innførte den kinesiske regjeringa eksportrestriksjonar og utførselen av sjeldne jordartar fall med 40 prosent. Dette medførte ein tidobling av prisane på verdsmarknaden frå 2009 til 2010, og er truleg motivert i kinesisk ønske om å tiltrekke seg industriproduksjon som er avhengig av desse råvarene. Året etter avga WTO ein foreløpig dom om at det kinesiske eksportrestriksjonen braut med pliktene til landet som WTO-medlem, etter klagemål frå USA, EU og Mexico. I 2012 gjekk òg Japan med i ei formell stemning av Kina for WTO, som midt i mars fekk ein seksti dagars frist til å imøtegå skuldingane.
På månen inngår dei sjeldne jordarane i KREEP, som er eit akronym for bestanddelane K, REE og P.
Emmanuel Macron
Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron er sidan 14. mai 2017 president i Frankrike og samfyrste av Andorra.
Macron var frå august 2014 til august 2016 næringsminister i Valls II-regjeringa under president François Hollande. I april 2016 danna Macron den politiske rørsla En Marche og i november same året gjorde han det kjent at han ville vere kandidat ved den franske presidentvalet 2017, med eit sjølvstendig program og utan stønad frå dei etablerte partigrupperingane. Ved valet i april 2017 fekk han 24,01 % av røystene, flest av alle presidentkandidatane. I den andre valomgangen 7. mai 2017 fekk han 66,1 prosent av dei talde røystene, motkandidaten Marine Le Pen 33,9.
Gulbrynkjernebitar
Skildring
Gulbrynkjernebitar liknar utsjånaden til den eurasiske kjernebitar, begge artar er tettvaksne finkar med korte halar og særs kraftige nebb. Dei er lange som ein stare, men med andre proporsjonar, varierer i kroppslengde frå 18 til 21,5 centimeter, og frå 30 til 36 cm i vengespenn.
Vaksne fuglar har ein kort, svart hale, svarte venger og eit stort bleikt nebb. Hannar er dominert av gul farge; men hovudet er brunt og dei har kvite tertiærfjører, synleg som eit stort kvitt felt på vengen. Panna og sider av issen er klårt gul, men midten av issen er svart i kontrast. Hoer er litt mindre, er langt meir diffuse i fargene, hovudsakleg olivenbrune, gråare på undersida og med mindre felt av kvite flekker på vengene.
Hekkehabitatet er barskog og blandingsskog over Canada og dei vestlege fjellområda i USA frå Newfoundland til øya Vancouver. Dessutan sør til California, New Mexico og inn i Texas. Det finst òg avgrensa isolerte populasjonar i Mexico. Det er ein ekstremt sjeldan streiffugl til Dei britiske øyane, med berre to registreringar så langt. Reiret er bygd på ei horisontal grein eller i ei forgreining av eit tre.
Trekkmønstre for denne arten er irregulære; i nokre vintrar kan fuglar trekke så langt sør som til det sørlege USA, dei opprer dessutan som streiffuglar og som høgdmigrantar.
Desse fuglane beitar i tre og buskar, nokon gonger på bakken. Dei et hovudsakleg frø, bær og insekt. Utanfor hekkesesongen lever dei ofte i familieflokkar og andre små flokkar.
Utbreiingsområdet til gulbrynkjernebitarar utvida seg langt mot aust i historisk tid, kanskje på grunn av planting av manitobalønn og andre lønnartar og buskar rundt gardar og tilgjenge av fuglefôring om vinteren. Største utbreiing kan ha vore i 1970- og 1980-åra. Etter 1966 er det registrert ein tilbakegang i storleik på bestanden, til dømes forsvann 97 % av bestanden i aust mellom 1966 og 2015. Populasjonen er no estimert til 3,4 millionar individ. Arten er klassifisert som globalt sårbar, VU, av IUCN.
Pikérmi
Pikérmi (gresk Πικέρμι) er ein landsby og ein tidlegare kommune aust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Rafína-Pikérmi i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Pikérmi 7 175 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 2 009 innbyggjarar.
Okha i Russland
Okha (russisk Оха́) er ein by i Sakhalin oblast i Russland med om lag 25 000 innbyggjarar. Han ligg heilt nord på Sakhalin, rundt 750 km nord for Juzjno-Sakhalinsk.
Byen er sentrum for petroleumsindustrien i området. Han vart grunnlagd i 1880 og fekk bystatus i 1938.
James Booker
James Carroll Booker III var ein rhythm and blues-klaverspelar frå New Orleans. Den unike stilen hans kombinerte rhythm and blues og jazz. Musikaren Dr. John skildra Booker som «den beste svarte, homofile, einauga, junkie-pianist-geniet frå New Orleans.» Den fargerike personlegdomen hans gjorde at han vart kalla «The Black Liberace».
Prism Ridge
Prism Ridge er ein liten rygg med utspring av bert fjell som ligg like nord for Haskellbreen og to nautiske mil (3,7 km) sør-sørvest for Bonnabeau Dome i Jones Mountains i Antarktis. Han vart kartlagt og namngjeven av ei gruppe frå University of Minnesota som vitja Jones Mountains, 1960-61. Dei fann ei stor, isolert isblokk forma som eit prisme ved sørenden av denne ryggen.
Commiphora
Bruk
Fleire av artane produserer aromatisk harpiks som blir brukt i røykelse, parfyme og medisin. Mellom dei meste kjente er myrra (Commiphora myrrha) og mekkabalsam (C. opobalsamum).
Myrra
Myrra er saft av Commiphora-arter og Burseraceae. Treet veks i Arabia og Afrika. Sekretet er sveitta ut av borken og torka i luft. Myrra er gulbrune eller rødbrune, uregelmessige, sprø korn eller klumpar av vekslande storleik. Overflata er dekt av kvit-gult støv. Brotet er forma som ein kvelv, feittglinsande, gulbrunt til rødbrunt, ofte med matte, kvite årar og ljosare flekkar. Tynne stykke er gjennomskinnelege. Lukta er aromatisk; smaken er bitter og rivande.
Historie
Ifølgje myten skal myrraen ha fått namnet sitt etter prinsessa Myrrha som var dotter til kong Cinyras. Denne prinsessa vart så gripen av forboden kjærleik at ho flykta til Arabia der ho søkte ned i eit djup sorg. Venus omvandla ho til det treet som ber namnet hennar og som enno græt tårer, den bitre men rennande og helsebringende myrraen. Egypterne henta myrra frå landet Punt, sør for Egypt og brukte det til balsamering av sine daude. Myrra blir ofte nemnt i Bibelen t.d. i første Mosebok 37:25 «Så sette dei seg og ville eta. Då dei såg opp, fekk dei auge på ein karavane med ismaelittar som kom frå Gilead. Kamelane bar gummi, balsam og harpiks som dei skulle føra ned til Egypt.». Dette viser at myrraen var ein betydeleg handelsvare allereie for 3500 år sidan. Han vart brukt i den heilage smurningen til israelittane i følgje andre Mosebok 30:23 «Ta krydra balsam av beste slag: 500 sjekel flytande myrra, halvparten så mykje eller 250 sjekel velluktande kanel, 250 sjekel velluktande sukkerrøyr og 500 sjekel kassia, alt etter vekta i heilagdomen, og dessutan ein hin olivenolje», til parfyme og røykelse og inngjekk i den drikken ein gav dei dødsdømte.
Bruk av myrra Grekarane brukte myrra og røykelse. I Apollotempelet i Miletus i år 243 f. Kr var det gull- og sølvkar, virak, myrra, kanel og andre krydder. Dioskorides skildrar fleire ulike sortar myrra, men tilrår berre at han blir brukt om han er frisk, lett, einsfarga med kvite stripar i brotet. Han skal òg vere bitter i smaken, velluktende og skarp. Plinius skildrar ein spesiell myrra som er samla utan inngrep i treet, og som inngjekk i israelittane sine tempelrøykelse. Òg i Koranen blir myrra nemnt. Myrra vart brukt mot eit stort mengd sjukdomar. Han vart brukt åleine og i blanding med andre lækjemiddel både til inntaking og til inngniding, i blanding med «kvikkemjølk» til augesalve, til munnvatn, mot dårleg lukt i armhulene, til tygging ved dårleg ånde og til snusing mot snue osb. Ein myrratinktur vart brukt for å få fortgang i fødselen, for å framkalle menstruasjon og mot lammingar ved slagtilfelle. Myrra vart òg brukt som tannpulver og tanntinktur. Sjølv om undersøkingar av verknadene til myrraen manglar, vart han brukt som hostestillende middel og stimulerande middel.
Den tredje gåva Jesusbarnet fekk av Dei vise menn var myrra.
Flussmiddel
Flussmiddel er tilsetningsstoff ein bruker i metallurgiske prosessar for å overføra eldfaste stoff til lettsmelteleg, flytande slagg. Kalk og kvarts kan verka som flussmiddel ved forslagging av høvesvis sure og basiske oksid. Flusspat (fluoritt) er eit særskild effektivt flussmiddel. Ved framstilling av emalje og glasur for keramiske produkt nyttar ein mellom anna boraks og soda som flussmiddel. Ein bruker også flussmiddel ved sveising av aluminium (fluorid og klorider), ved slaglodding (ofte med flussmiddel på basis av borat), ved lodding og ved forsinking (klorid).
Aleksandr Skrjabin
Aleksandr Nikolajevitsj Skrjabin var ein russisk komponist og pianist som utvikla eit mykje lyrisk og kjenslevart tonespråk. Driven av ein poetisk, filosofisk og estetisk visjon som grensa til mystisisme, vert han halde for å vere ein av forgrunnsfigurane innan russisk og musikalsk symbolisme.
Skrjabin framstår som ein av dei mest nyskapande og kontroversielle, av dei som kom i tida etter dei store russiske komponistane frå andre halvdelen av 1800-talet. Det første pianoverket hans var sterkt påverka av Frederic Chopin og Franz Liszt, men snart kom han å gå ein heilt eigen veg. Med sin nyskapande harmonikk var han ein av dei tonesetjarane som rundt sekelskiftet 1900 kom til å bryte opp den tilvande dur- og molltonaliteten. Skrjabin var høgt avhalden i si levetid. Musikken hans har nådd fornya popularitet dei siste tiåra, etter å ha hatt ein nedgang kring midten av 1900-talet. Popularitet mellom pianistar har alltid vore stor.
Skrjabins musikk har påverka tonesetjarar som Olivier Messiaen, Sergej Prokofjev og Igor Stravinskij, trass i at det seiest at Skrjabin ikkje tykte om musikken til korkje Prokofjevs eller Stravinskij.
Barndom og utdanning (1871–93)
Skrjabin vart fødd inn i ein adelsfamilie i Moskva juledagen 1871 i følgje den julianske kalenderen, tilsvarande den 6. januar 1872 etter den gregorianske kalenderen. Familien Skrjabin hadde sterke band til hæren. Far hans og fleire slektningar var offiserar.
Då han var eitt år gammal døydde mor hans, som var konsertpianist, av tuberkulose. Etter hennar død fullførte faren hans ei utdanning i tyrkisk, med mål om å verte diplomat. Han forlet då òg Russland og reiste til Tyrkia. Den unge Skrjabin vart verande att hos farmora, ei faster og farmora si syster. Far hans gifta seg seinare på ny, og Skrjabin fekk dermed fleire halvsyskjen. Som barn fekk Skrjabin høyre mykje pianomusikk, og i anekdotar vert det fortalt om korleis han tvinga fastra til å spela for han.
Han brukte framføre eigne teaterstykke og operaer med dokker som tilskodarar. Han fekk tidleg pianoleksjonar hos Nikolaj Zverev, ein strikt læremeistar, som kring same tid også underviste Sergej Rakhmaninov og andre underbarn. Han gjekk i familiens militære fotspor og byrja i Moskvas Kadettkorps.
Seinare studerte Skrjabin ved Moskvas konservatorium. Han vart ein dyktig pianist trass i at han hadde så små hender at dei knapt rekte over ein none. Han kjende seg utfordra av pianisten Josef Lhévinne og skadde ei hand alvorleg då han øvde på Franz Liszt sitt stykke, Don Giovanni, og Milij Balakirev sin orientalske fantasi Islamej. Lækjaren hans meinte skaden aldri ville verte heilt bra att, og Skrjabin skreiv sitt første storskala meisterverk, F-mollsonaten, som eit «utbrot av sinne mot Gud og lagnaden». År 1892 tok han eksamen og fekk den ”mindre gullmedaljen” i pianospel. Han gjekk aldri opp i eksamen i komposisjon, grunna den store ulikskapen i personlegdom og musikksmak som rådde mellom han og Arenskij, og hans uvilje mot å skrive i musikalske former som ikkje interesserte han.
Pianist og komponist (1894–1915)
Skrjabin debuterte som pianist 1894 i St. Petersburg. Han spelte sine eigne verk og fekk svært god mottaking. Same året avtalte han med Mitrofan Belajev om å få skrive musikk for denne sitt musikkforlag. På same forlag fanst allereie namngjetne karar som Nikolaj Rimskij-Korsakov og Aleksandr Glazunov. Han la ut på ein omfattande turne i Russland og utanlands, som enda med eineståande suksess i 1898. Same året vart han professor i pianospel ved Moskvakonservatoriet. I denne perioden skreiv han sine 12 etyder, op. 8, fleire oppsetjingar av preludium, sine første tre pianosonatar, den einaste pianokonserten og mange andre verk, hovudsakleg for piano.
Skrjabin budde fleire år i Sveits. Med økonomisk støtte frå ein rik mesen reiste han i mange år mellom Italia, Frankrike, Belgia og USA, samstundes som han arbeidde på meir orkestermusikk, derimellom fleire symfoniar. Han byrja også å skrive ”poèmes” (dikt) for piano, ei komposisjonsform han ofte vert knytt til.
År 1910 vende han tilbake til Russland for godt og heldt fram å komponere. Han arbeide med fleire storarta prosjekt, dels ein serie pianosonatar og mindre pianoverk, dels tonediktet Prometheus: Eldens dikt som vart uroppført i St. Petersburg 1910. Samstundes heldt han fram med å turnere som konsertpianist.
I alle Skrjabins verk etter 1908 er tonaliteten dels svevande eller heilt sett or spel. Melodiar og rytmiske element vert gjentekne, driv over toneskalaen og vert fortetta, men leiar ikkje til nokon tydeleg tematisk utvikling gjennom heile verket. Klangen vert viktigare enn tonearten, og det finst ei openberr erotisk atmosfære i mange verk (td. Vers la Flamme ("I mot logen"), op.72 for piano, eit kort preludium som synest gestalte ei stigande sensuell ekstase eller orgasme, eller i dei siste tre pianosonatane 1912-13. I samtida og langt etter hans død vekte dette elementet hissige kontroversar, og både Stravinskij og 1920-talets nysaklige komponistar var ivrige etter å distansere seg frå Skrjabin. Skissene hans til Mysterium, 1914-15, inneheld forsøk med tolvtoneharmonikk, om kring ti år før Schönberg prøvde denne forma. Skrjabin kan såleis sjåast som ein føregangsmann til den serielle musikken, som kom på 1950-talet.
Prometheus kan oppfattast som ei forstudie til Mysterium, det store orkester- og korverket som Skrjabin såg som krona på verket sitt. Han hadde gått med planane sidan om lag 1905, dei omfatta òg multimedia-element. Dette store verket skulle framførast i eit tempel i Himalaya og føre til ei kosmisk omvelting. Denne ”grandiose, religiøse syntesen av alle kunstartar som skulle varsle den nye verdas fødsel”. Skrjabin let etter seg berre skisser til dette verket "Mystères" (=mysterier). Skissene har seinare vorte sett saman til eit spelbart verk av Aleksandr Nemtin.
Skrjabin var liten og oppfatta som sjukleg, og som hypokondrisk heile sitt liv. Han døydde 43 år gammal i Moskva. Dødsårsaka var blodforgifting, utløyst av eit sårkutt under barberinga eller av ein byll på leppa.
Musikalsk stil og påverknader
Mange av Skrjabins verk vart skrivne for piano. Dei tidlegaste verka minner om Chopin og består av verk i same form som Chopin ofte nytta; etydar, preludium, nocturner og masurkaer.
Gjennom livet endra musikken hans seg, og utviklinga var særleg snøgg og nådde langt jamført med andre komponistar. Bortsett frå dei tidlegaste verka er musikken påfallande original. I midtperioden sin og mot slutten utnyttar han uvanlege harmoniar og strukturar. Utviklinga av hans ansats og stil og kan følgjast i hans ti pianosonatar: dei tidlegaste er ganske konvensjonelt seinromantiske og viser påverknad frå Chopin og Franz Liszt, medan dei seinare nærmar seg mot eit nytt og originalt landskap og dei siste fem er notesette utan at tonearten vert angitt. Fleire avsnitt i desse kan sjåast som atonale.
Filosofisk påverknad
Skrjabin var interessert i Friedrich Nietzsche sin teori om overmenneske, og vart seinare også oppteken av teosofi. Begge desse straumdraga kom til å påverke musikken hans, og hans tankar om musikk. Då han budde i Brussel mellom 1909 og 1910 kom han i kontakt med den teosofiske rørsla leia av Jean Deville, og heldt fram med å lese Helena Blavatsky.
Skrjabin utvikla sin eigen, særs personlege og abstrakte mystisisme. Synet hans på røyndomen minner om Platon og Aristoteles sine teoriar, men er eterisk og motsetnadsfull. Kjeldene til dei filosofiske tankane hans finst i hans tallause, upubliserte notatbøker. I ei av dei skreiv han det velkjende ”Eg er Gud”. Attåt notatar finst det avanserte tekniske diagram som forklarar tankane hans om metafysikk. Skrjabin nytta også poesi som eit middel til å uttrykke sine filosofiske idear. Dessutan finst mange av dei filosofiske tankane hans oversett til musikk, det mest påtakelege dømet er hans «messianske» sjuande sonate, Kvit Messe.
Fargepåverknad
Fargesystemet sitt stiller han opp i ein sirkel med fem segment. Det var eit gjennomtenkt system basert på Isaac Newton sitt Opticks. Her må nemnast at Skrjabin ikkje gjorde skilnad mellom dur- og molltonalitetar med same namn (til dømes C-dur og c-moll). Påverka av teosofien sine doktrinar utviklar han systemet sitt til det som kunne ha vorte eit pionerprosjekt innom multimedia/performance; hans ufullførte magnum opus Mystèressom skulle verte ei stor vekelang førestilling med musikk, dufter, dans og lyssetting av utløparane frå Himalaya og som skulle ha skapt ei forløyst, sæl verd.
Skrjabin skreiv eit fåtal orkesterverk, men desse er mellom hans mest kjende verk. Nokre av desse vert ofte framført, som ein pianokonsert frå 1896, symfoni nr. 4, og det symfoniske diktet Le poème de l'extase frå 1908. Det symfoniske diktet Prometheus, Le poème de feu frå 1910, skulle ha med eit parti med «tastiéra per luce». Dette instrumentet skulle vere eit slags fargeorgel bygt særskilt til oppføringa av dette verket. Framføringane av dette verket, inklusive uroppføringa, har ikkje inkludert lysspelet, men ved ei framføring i New York i 1915 vart fargar projisert på ein skjerm. Skrjabin sitt originalorgel, med skivetallerk med farga lampar finst bevart i heimen hans i Moskva. Heimen er no museum over Skrjabins liv og verk.
Media
I januar 1910 spelte Skrjabin inn ni av sina eigne komposisjonar for Welte-Mignon på pianorullar. Resultatet har vorte overført til:
Jimmy Crespo
Jimmy Crespo er ein USA-amerikansk gitarist. Han var sologitarist i Aerosmith frå 1979 til 1984. Han skreiv «Rock in a Hard Place» saman med Steven Tyler, og har opptredd eller spelt inn med Rod Stewart, Billy Squier, Meat Loaf, Stevie Nicks, Robert Fleischman, Rough Cutt, Renegade, Flame og andre.
Gyda Klingenberg
Familie
Gyda Klingenberg var fødd i Trondheim som dotter av futen Johannes Nicolai Hanssøn Klingenberg og Benedicte Sommerfeldt. Ho ovar syster av ingeniøroffiseren Johannes Benedictus Klingenberg og futen Olaf Hannibal Sommerfeldt Klingenberg. 24. desember 1857 blei ho gift i Fredrikstad med cand. jur. og kopist i Indredepartementet Valentin Georg Siewers (1822-1901).
Liv og virke
Saman med Laura Svendsen var Klingenberg den fyrste norsk-språklege skodespelaren som blei tilsett ved Christiania Theater i Kristiania, der det tidlegare berre hadde arbeidd danske sceneartistar.
Ho debuterte 23. desember 1849, og vekte stor oppstand i rolla som Ingeborg i Dronning Margaretha. Kritikarane hadde håp om at ho skulle innføre det norske språket på teaterscena i Noreg.
Klingenberg avslutta karrieren etter nokre år, og hadde dermed ein framgangsrik men kort karriere.
East StratCom Task Force
East StratCom Task Force er ei spesialgruppe som høyrer til den europeiske unionen (EU).
Historie
«I 2015 vedtok EU at det var behov for å sette opp en egen spesialgruppe som skulle bekjempe falske historier [såkalla "fake news"] om EU-land, som ble plantet av russiskvennlige kampanjer på ulike medier». Gruppa har «identifisert og samlet inn over 3500 eksempler på desinformasjon i ulike medier», skreiv NRK i mars 2018.
Shooting at the Moon
Shooting at the Moon er det andre soloalbumet til Kevin Ayers, frå 1970.
Tidleg i 1970 samla Ayers eit band han kalla The Whole World for å turnere med debutplata Joy of a Toy. Med i bandet var ein ung Mike Oldfield, David Bedford, Lol Coxhill, Mick Fincher, visesongaren Bridget St. John og Robert Wyatt. Etter ein britisk turne tok Ayers the Whole World i studio for å spele inn eit album, produsert i lag med Peter Jenner.
Besetninga produserte ei blanding av idear og eksperiment der to særeigne stilartar dukka fram: Sorglause balladar som «Clarence In Wonderland» og «May I?» side om side med avantgardeksperiment i songar som «Reinhardt and Geraldine» og «Underwater». Albumet har sidan vorte ein bestseljar i katalogen til Ayers.
Sjølv om The Whole World vart oppløyst kort tid etter albumet kom ut, vart kjernen i bandet med på det neste albumet til Ayers, Whatevershebringswesing. Ayers gav ut ein singel med eksklusive songar på denne tida, «Butterfly Dance» i lag med «Puis Je?» (ein franskspråkleg versjon av «May I?»)
Medverkande
The Whole World:
Kjelder
''
Richard Supa
Richard «Richie» Supa (fødenamn Richard Goodman) er ein USA-amerikansk låtskrivar og gitarist som er mest kjend for arbeidet sitt med Aerosmith, The Rascals og Richie Sambora.
Som ein mangeårig ven av Aerosmith har han gitt ei rekkje musikalske bidrag til bandet og moralsk støtte. Han erstatta mellombels Joe Perry då han forlét bandet i 1979, og bidrog med gitar til studioalbumet Night in the Ruts (1979). I tillegg skreiv eller var medlåtskrivar på fleire Aerosmith-låtar, mellom anna hitane «Chip Away the Stone» (1978), «Lightning Strikes» (1982), «Amazing» (1993) og «Pink» (1997).
Supa var med på å skriva dei fleste låtane på Bon Jovi-gitaristen Richie Sambora sitt andre soloalbum Undiscovered Soul. Han skreiv songen «Misery» til albumet Missundaztood av Pink, der Aerosmiths songaren Steven Tyler medverkar. Supa var òg med og skreiv låtane «My Interpretation», «Your Sympathy» og «Instant Martyr» frå debutalbumet til Mika, Life in Cartoon Motion. Han var òg med på å skriva «Back on Earth» for songaren Ozzy Osbourne.
Supa er no direktør for kreativ tilfriskning ved Recovery Unplugged Treatment Center, der han bruker musikk for å hjelpa rusavhengige i tilfriskning. .
Anton Ondruš
Aktiv
Ondruš fekk fast plass i fyrsteellevaren til Slovan Bratislava i 1972. I åra 1974-76 var han med å vinne fem nasjonale meistertitlar med laget; to seriegull og tre cuppokalar. Sidan var han kaptein på laget frå Bratislava, der han deltok i 210 kampar og skåra 38 mål. I 1981 tok Ondruš turen til Club Brugge i Belgia. Etter å ha mislukkast i Brugge var han i åra frå 1983 til -87 aktiv på det franske laget CS Thonon-les-Bains, og til sist på FC Biel-Bienne i Sveits.