cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leonard Cohen
Livsløp
I 1994 trekte Cohen seg tilbake til Mount Baldy Zen Center i California, eit kloster for rinzai zen-buddhisme. Etter to år blei han ordinert som munk og tok namnet Jikan, den tause. Han forlét klosteret i 1999 og slo seg ned i Los Angeles.
I 2006 utgav kjærasten til Cohen, Anjani Thomas, soloalbumet Blue Alert, som ho skreiv og produserte saman med Cohen.
Musikkalbum
(alle på Columbia Records)
Hyllestalbum
(eit lite utval)
Tom Newman
Thomas Dennis «Tom» Newman er ein engelsk plateprodusent og musikar (rytmegitar). I 1970 byrja han å arbeide med Richard Branson og var med å skipe The Manor Studio i Oxford for det gryande Virgin Records. Der produserte han innspelinga av Mike Oldfield sitt Tubular Bells.
Newman har gjeve ut somme album som soloartist og produsert fleire album for andre artistar, hovudsakleg Mike Oldfield (Tubular Bells, Tubular Bells II, Heaven's Open).
Rustam Qosimjonov
Han blei verdsmeister etter å ha vunne VM i sjakk 2004. Dette var ei svært kontroversiell turnering. Den blei arrangert i Tripoli, hovudstaden i Libya. Problemet var deltaking for dei israelske spelarane, som aldri kom til å vere med på grunn av motstridande opplysningar om visum og andre problem. I solidaritet boikotta fleire stormeistrar turneringa. Andre toppspelarar valde å ikkje delta av andre grunnar. Åtte av dei ti sterkaste spelarane i verda deltok ikkje, av desse dei fem fremste.
Men Qosimjonov spelte ei svært sterk turnering, der han slo ut så sterke spelarar som Vassilij Ivantsjuk, Aleksandr Grisjtsjuk, Veselin Topalov og Michael Adams. Han beheldt VM-tittelen til neste VM i 2005.
I 2005 deltok Qosimjonov i VM i sjakk 2005, ei turnering i San Luis i Argentina mellom 8 spelarar. Denne turneringa vart ingen suksess for Qosimjonov. I 2007 deltok Qosimjonov i kandidatturneringa som kvalifiserte til deltaking i VM i sjakk 2007, men han blei slått ut i første runde av Boris Gelfand.
Den høgaste ratingen Qosimjonov har hatt var 2706 pr 1. oktober 2001.
Sydvaranger AS
Sydvaranger AS var eit gruveselskap i Kirkenes, stifta i 1906 med tysk og norsk kapital. Dei vann ut jernmalm og var gjennom mesteparten av 1900-talet det største gruveselskapet i landet. Jernmalmen vart oppdaga i 1865 sør for Kirkenes av bergmeister Tellef Dahll, men funnet låg urørt fram til 1902, då forretningsmannen Christian August Anker sine malmleitarar oppdaga det på ny. Kartlegginga viste at førekomstane var særs store med eit malmareal på 1,2 millionar kvardratmeter, der Bjørnevatnførekomsten på nesten 300 000 kvadratmeter var den største. Jernførekomstane høyrer til ein kring 2,8 milliardar år gammal jernformasjon frå prekambrium. Den produktive delen i Noreg låg sør for Kirkenes, men mindre og fattigare malm slyngjer seg i eit belte frå Varangerbotn i vest, over Neiden og Kirkenes til forbi Murmansk i aust. Mykje av leveransane gjekk til Tyskland med båt.
Eksport av jernmalm byrja i 1910. Malmen vart broten i dagbrot først og fremst i Bjørnevatnfeltet. Her vart han grovknust og frakta med jernbane til separasjons- og pelletsverk i Kirkenes, der det vart produsert jernslig (ca. 67 % jern) og pellets. Tysk-norske Fredrik Behrens var administrerande direktør 1911 til 1953 og leia etter den andre verdskrigen arbeidet med gjenoppbygginga av anlegga i Kirkenes og Bjørnevatn, som vart øydelagd av russisk bombing og tilbaketrekkinga til russarane i 1944. Selskapet starta på ny produksjon i 1952, då med stor statleg eigarandel og etter kvart òg med store offentlege tilskot. Malmbrytinga vart innstilt i 1996 og produksjonsmidlane seld. Totalt vart det produsert ca. 170 mill. tonn råmalm. Gruvene, jernbanen og hamneanlegget var frå 1999 eigd av Sør-Varanger kommune og Varangerkraft. I 2006 vart det seld til Oslo-reiarlaget Tschudi Shipping Company, som dreiv anlegget under namnet Sydvaranger Gruve AS frå 2009 til 2015.
A/S Sydvaranger var med å etablere Rana Gruber i 1937.
Sosialistisk Valforbund
Sosialistisk Valforbund var ein allianse av sosialistar på venstresida i norsk politikk i åra 1973-1975. Alliansen blei inngått av fire partar: Sosialistisk Folkeparti, Demokratiske Sosialistar (AIK), Norges Kommunistiske Parti og partilause venstreorienterte. DS var eit framhald av delar av "Arbeiderbevegelsens Informasjonskomite mot norsk medlemskap i EF", dei organiserte EF/EU-motstandarane i Arbeidarpartiet. Desse fire gruppene hadde stått saman i syn og argumentasjonsmåte i kampen mot norsk medlemskap i EF før folkerøystinga i 1972, og etter sigeren for nei-folket følte dei at det var naturleg å gå saman i eit samla alternativ ved stortingsvalet i 1973.
Sosialistisk Valforbund viste seg å vere ein stor suksess. Over 11 prosent av stemmene og 16 representantar på Stortinget, det beste resultatet for noko parti til venstre for Arbeidarpartiet sidan brakvalet for NKP i 1945.
Valforbundet hadde gått til val på eit konkret program på 33 punkt alle partane var samde om. Etter valet ville dei fleste gå vidare i samlingsprosessen, og skipe eitt felles parti. Da var det nødvendig å avklare fleire prinsipielle spørsmål, og da viste det seg store motsetningar, særleg mellom dei fleste SFarane på den eine sida og dei fleste NKParane på den andre.
Samlingsprosessen gjekk likevel vidare, og enda med at Sosialistisk Venstreparti blei skipa i 1975. Dei enkelte partane fekk frist ut året 1976 med å avvikle eigne organisasjonar. Det viste seg da at fleirtalet i NKP ikkje gjekk med i SV, men valde å oppretthalde sitt eige parti. Dette trass i at leiaren, Reidar T. Larsen, gjekk over til det nye samlingspartiet.
Såleis kan ein seie at Sosialistisk Venstreparti i stor grad er eit framhald av Sosialistisk Valforbund, men utan dei fleste kommunistane.
Dei aller fleste medlemmene i partiet SV kom frå SF, Arbeidarpartiet, eller var nye i politikken.
Northbrookøya
Northbrookøya er ei av dei mest tilgjengelege i øygruppa og vart derfor ofte nytta som hovudbase for polekspedisjonar seint på 1800-talet og tidleg på 1900-talet.
Øya er kalla opp etter jarlen av Northbrook, som var president i Royal Geographical Society mellom 1890 og 1893.
Historie
Kapp Flora er eit isfritt område sørvest på Northbrookøya (79°57′N 50°05′E) og er historisk viktig. Den britiske seglaren og utforskaren Benjamin Leigh Smith forliste ved Kapp Flora i 1881. I 1896 møttest tilfeldigvis utforskaraneFridtjof Nansen og Frederick George Jackson her. Jackson var leiar for Jackson-Harmsworth-ekspedisjonen og hadde base ved Kapp Flora, då møtet skjedde 17. juni 1896.
Eit nes nord på øya, ved 80°55'N, heiter Kapp Bruce etter William Speirs Bruce, ein skotsk zoolog og oseanograf som hadde vore medlem av Jackson-Harmsworth-ekspedisjonen.
I 1904 vart det vunne ut kol om lag 150 meter opp i fjellsida av utforskarar frå den amerikanske Ziegler-Fiala-ekspedisjonen som måtte overvintre her etter at skipet deira sokk ved Rudolføya.
Etter ein særs strabasiøs eldprøve kom sjømennene Valerian Albanov og Aleksander Konrad, som dei einaste overlevande etter den mislukka ekspedisjonen til «Svjataja Anna», til Kapp Flora i 1914. Albanov og Konrad vart redda i tide av «St. Foka», medan dei gjorde seg klar for å overvintre.
Kjelder
''
Ermoúpoli
Ermoúpoli (gresk Ερμούπολη), tidlegare kalla Ermoupolis, er ein by og ein tidlegare kommune i periferieininga Sýros i Hellas. Han inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Sýros-Ermoúpoli. Ermoúpoli var hovudstad i det tidlegare prefekturet Kykladane og er no hovudstad i periferieininga Sýros og i periferien Dei sørlege egeiske øyane.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Ermoúpoli 13 737 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 11 407 innbyggjarar.
Byen vart grunnlagd under den greske sjølvstendekrigen i 1820-åra og vart på den tida det største kommersielle og industrielle senteret i Hellas. Utover på 1800-talet tok Pireus over denne rolla.
Udmurtia
Udmurtia (udmurtisk og russisk Удмуртия) er ein republikk i Russland og eit av føderasjonssubjekta i den russiske føderasjonen. Hovudstaden er Izjevsk, arealet er 42 100 km² og innbyggjartalet er 1 522 700 (2010). Området vart oppretta i 1920 som eit autonomt område for udmurtane, eit finsk-ugrisk folkeslag.
Udmurtia ligg vest for Uralfjella mellom elvane Kama og Vjatka. Landskapet er bylgjande sletteland, høgste punktet er om lag 330 meter over havet.
Folkesetnad
Dei største byane er hovudstaden Izjevsk, (627 700 ibuarar), Sarapul (101 400), Votkinsk (99 020) og Glazov (95 850).
I 2010 var den etniske samansetjinga i Udmurtia:
Komponisten Pjotr Tsjajkovskij vart fødd i det som i dag er Udmurtia. Den kjende våpensmeden Mikhail Kalasjnikov har budd her sidan 1949.
Derinkuyu
Derinkuyu er ein by og eit distrikt i provinsen Nevşehir i Sentral-Anatolia i Tyrkia. Han har kring 11 000 innbyggjarar, medan distriktet har litt over 20 000 innbyggjarar (2010). Byen ligg 1300 meter over havet.
Byen ligg i Kappadokia og er mest kjend for den underjordiske byen Derinkuyu undergrunnsby, som er ein stor turistattraksjon. Byen er skoren ut av unike geologiske formasjonr og vart nytta av tidlege kristne som gøymestad. Det finst minst 200 underjordiske byar i området mellom Kayseri og Nevşehir som har minst to nivå, medan 40 av desse har minst tre nivå.
Dei eldste nedskrivne kjeldene om desse byen er frå Xenofon.
Sunndalsøra
Sunndalsøra er kommunesenteret i Sunndal kommune, ein tettstad med.
Sunndaløra var berre nokre få hus nedmed fjøra og mellom dei bratte fjella inst i Sunndalsfjorden før aluminiumsverket, som kom i drift frå 1954.
Da kom det folk frå store delar av landet til staden for å arbeide og busetje seg der.
Det utvikla seg ein nokså særmerkt tettstadskultur på Sunndalsøra, folkeleg og prega av arbeidarklassen og sosialdemokratiske likskapsideal og offentleg styring av utviklinga. Truleg er Sunndalsøra den tettstaden i Noreg som har største delen av bustadmassen sin i bustadsamvirket, med både blokker, rekkjehus og jamvel nokre einebustader innan kooperasjonen.
Dialekta på Sunndalsøra er nordmørsk, og har mellom anna kløyvd infinitiv, men skil seg som eit typisk bymål ut frå dialektene omkring ved ei kraftig forenkling av grammatikken og ordbøyingane.
Sidan aluminiumsverket i 2004 var ferdig modernisert og no er det største og mest moderne i Europa, er framtida til tettstaden og kommunen sikrare enn det ein frykta for få år tilbake. Forureininga frå aluminiumsverket er òg berre ein brøkdel av det ho var, og Sunndalsøra framstår i dag som ein rein og vel utbygd småby som har dei fleste tilbod folk treng. Attåt aluminiumsverket og forskingsmiljøet der, har Sunndalsøra eit avansert forskingsmiljø når det gjeld akvakultur og ein vidaregåande skule med mange studieretningar.
Folket i Sunndal kommune stemte nei til at Sunndalsøra offisielt skulle bli ein by ved ei lokal folkerøysting i 1999.
Molekyl
Eit molekyl er ei kjemisk sambinding der atoma er bundne saman med elektronparbinding (kovalent binding). Ofte er berre nokre få atom bunde saman. Døme på dette er oksygengass (O2) og vatn (H2O), men det finst òg store molekyl som DNA-molekylet. Fleire små molekyl kan vera bundne saman i ein serie, og molekylet vert da kalla ein polymer.
Bindingane i molekyl har retning. Bindingslengder og -vinklar er avhengige av kva atom som er bundne saman. Dette er med på å gje molekylet ein viss struktur. I store molekyl kan det òg vera hydrogenbindingar mellom ulike delar av molekylet.
Pave Klemens I
Klemens vart fødd i Roma omkring midten av det første hundreåret. Tradisjonen fortel at han var son av ein Faustinus. I brevet sitt til korintarane nyttar han sitat frå Det gamle testamente på ein måte som har fått mange til å meine at han må ha vore av jødisk slekt. Det er store moglegheiter for at faren var ein frigjeven slave. Klemens vart oppseda som heidning, men etter å ha høyrt apostelen Barnabas preike vart han omvendt. Apostelen døypte han og tok han med til Peter, som skal ha utnemnt han til sin etterfølgjar. I nokre tidlege pavelister blir han nemnd som den andre pave.
Nokre av kyrkjefedrane identifiserer han med den Klemens som Paulus nemner i brevet til Filipparane, men dette var sannsynlegvis ein annan person; det er ingen teikn på at pave Klemens nokon gong budde eller arbeidde i Filippi. På 1800-talet vart han identifisert med konsulen Titus Flavius Clemens, ein fetter av Domitian, som i 95/96 vart avretta for «ateisme», det vil seie anten jødisk eller kristen tru. Dei eldste kjeldene nemner ikkje dette, og Klemens ser ut til å ha levd eitt eller to år lenger. Det er også tvilsamt om han var av keisarleg familie.
Klemens skal ha vore ansvarleg for å innføre ein klår seremoni for ferming, og han innførte bruken av ordet «amen» i seremoniar.
På grunn av ei samanblanding med konsulen Clemens vart Klemens etterkvart rekna som martyr. Det verker klårt at han ikkje døydde i Roma, men i eksil. Ein legende fra 300-talet fortel at han vart dømd til tvangsarbeid i marmorbrota ved Khersonnesos på Krimhalvøya, og at han der utførte ei rad mirakel. Han skal til slutt ha blitt bunde til eit anker, og kasta på sjøen der han leid martyrdøde. Det er ikkje noko historisk grunnlag for denne legenda, men den har ført til at han er vernehelgen for mellom andre sjøfolk og marmorarbeidarar.
Kyrkja San Clemente i Roma er via til Klemens, og relikviane hans skal vere gravlagt under høgalteret. Under dagens kyrkje ligg ei eldre kyrkje, som vart forlaten i 1108 då ho stod i fare for å rase. Ho vart kasta full av jord, og den nye vart bygd over. Under der igjen ligg romerske bustadhus, og eit av dei skal vere huset Klemens budde i som barn.
Brevet til korintarane
Klemens er særleg kjent for brevet sitt frå kyrkjelyden i Roma til kyrkjelyden i Korint, kjent som første Klemensbrev. Han skreiv brevet mellom 93 og 97, og fortalte om Peters opphald i Roma, Paulus' misjonsreise i Spania og martyrdøden til dei to apostlane. Brevet inneheld den første referansen til apostolisk suksesjon og lekfolk. Bakgrunnen for brevet er at nokre kristne i Korint hadde gjort opprør mot leiarane i kyrkjelyden. Brevet er det første eksempelet på at kyrkjelyden i Roma grip inn overfor ei anna kyrkje. I Korint vart brevet godt mottatt, og kyrkjelyden las det i fleire år høgt i kyrkja, på linje med tekstar frå Bibelen. Derfor vart det og vurdert om det skulle bli rekna som ei del av Det nye testamente, det vart tilslutt avgjort at det var ein viktig, men ikkje guddommeleg inspirert, tekst.
Monti
Monti (sardisk Mònte) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Han har 2 420 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 123.82 km² og ligg i ei høgd på 300 meter over havet.
Sand (fleirtyding)
Sand kan vera
Larsnes
Larsnes er ein tettstad med på Gurskøy i Sande i Møre og Romsdal fylke. Larsnes er kommunesenter i Sande, og rådhuset, biblioteket, lækjar-og tannlækjekontoret ligg her. I sentrum finn ein daglegvareforretningar, frisør, bank, bensinstasjon og fargehandel. Den viktigaste private arbeidsplassen på Larsnes er den mekaniske verkstaden. Larsnes har ferjesamband med Åram (på fastlandet), Voksa (som er vegfast med Sandsøya) og Kvamsøya. Per 01.01.2006 budde 489 personar på Larsnes.
Like ved rådhuset ligg det populære ungdomshuset Gamlebanken.
Statsråd og kringkastingssjef Bjartmar Gjerde var frå Larsnes.
Systole
Systole er namnet på samantrekninga til hjartet. Sjå bolken om hjartesyklusen der.
Robertsonøya
Robertsonøya er ei isdekt øy, som ligg ved austenden av Seal Nunataks utanfor austkysten av Den antarktiske halvøya. Kaptein Carl Anton Larsen oppdaga Robertsonøya frå «Jason» den 9. desember 1893, Han var nysgjerrig på å finne ut om vulkanen på øya var aktiv og gjekk på ski til toppen frå nordsida av øya, og kalla seinare fjellet Christensenfjellet etter partnaren og eigaren av «Jason», Christen Christensen. Larsen kalla ho Robertson Øy etter William Robertson, ein medeigar i Woltereck und Robertson i Hamburg som sende han til Antarktis.
Einar Gimmestad
Einar Gimmestad er ein norsk forfattar. Han er busett i Gloppen kommune.
Diastole
Diastole er fasen der hjarte vidar seg ut og sug inn blod. Sjå bolken om hjartesyklusen i artikkelen om hjarte.
Tacna-regionen
Tacna-regionen er regionen som ligg lengst sør i Peru. Han har kystlinje mot Stillehavet, grensar til Chile og Bolivia i søraust, mot Moquegua-regionen i nordvest og mot Puna-regionen i nord. Tacna-regionen er på 16 076 km² og har 274 496 innbyggjarar (2005). Regionhovudstaden er Tacna.
Politisk inndeling
Regionen er delt inn i 4 provinsar som igjen er delt inn i til saman 26 distrikt. Liste av namn på provinsane med provinshovudstadnamn i parentes:
Puno-regionen
Puno-regionen er regionen som ligg lengst søraust i Peru. Han har grenser mot Bolivia i aust og mot Madre de Dios-regionen i nord, Cuzco-regionen og Arequipa-regionen i vest, mot Moquegua-regionen i sørvest og mot Tacna-regionen i sør. Puno-regionen er på 66 997 km² og har 1 245 508 innbyggjarar (2005). Regionhovudstaden er Puno.
Politisk inndeling
Regionen er delt inn i 13 provinsar som igjen er delt inn i til saman 107 distrikt. Liste av namn på provinsane med provinshovudstadnamn i parentes:
Sand i Nord-Odal
Sand er kommunesenter og tettstad i Nord-Odal kommune i Innlandet fylke. Tettstaden har poststadnamn Sagstua, med postnummer 2120. Kommunesenterfunksjoner for Nord-Odal kommune finst òg i Gardvik. Staden har og ligg mellom innsjøane Råsen og Storsjøen.
Mores
Mores (sardisk Mòres) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Han har 1 907 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 94.86 km² og ligg i ei høgd på 366 meter over havet.
Kulturindustrien
«Kulturindustrien» er eit omgrep som fyrst vart formulert av Theodor Adorno (1903-1969) og Max Horkheimer (1895-1973). Omgrepet inneber at populærkulturen kan liknast med ein stor fabrikk som produserer standardiserte «kulturprodukt» som manipulerer massane til å verta passive, og at dei «enkle gledene» inntaket av populærkulturelle uttrykk gjev, syt for å gjera menneska sløve og får dei til å ta til takke med dei økonomiske levekåra sine, uansett kor låke desse er. Adorno og Horkheimer oppfatta denne masseproduserte kulturen som eit trugsmål mot den vanskelegare oppfattelege høgkulturen. Ifylgje Adorno og Horkheimer er kulturindustrien i stand til å dyrka fram imaginære behov, det er behov som både oppstår av og vert dekte av kapitalismen. På den andre sida finn me ekte behov, som ifylgje Adorno og Horkheimer inkluderer fridom, kreativitet og ekte lukke. Herbert Marcuse var den fyrste som sette eit skilje mellom imaginære og ekte behov.
Ludovic Obraniak
Ludovic Obraniak er ein fransk fotballspelar med polsk bakgrunn som har spela på midtbanen for Lille i den franske toppdivisjonen, Ligue 1, og for det polske landslaget. Obraniak sin bestefar kom frå Polen. Han spelte éin venskapskamp for Frankrike sitt U21-landslag, men på A-landslagsnivå var han interessert i å spela for Polen sitt landslag. Han vart polsk statsborgar 5. juni 2009, og 12. august 2009 spelte han den første landskampen sin for Polen, og skåra begge måla i ein 2-0-siger i ein venskapskamp mot Hellas.
Kulturindustrien
Frankfurt-skulen
Adorno og Horkheimer var sentrale figurar i Frankfurt-skulen. Dei var særs påverka av den dialektiske materialismen og den historiske materialismen til Karl Marx, så vel som ei nylesing av Hegel sin dialektiske idealisme. I desse filosofiane vert hendingar granska som lekker og delar av ein endringsprosess snarare enn som einskildhendingar. Gruppa, som Jürgen Habermas òg slutta seg til med tid og stunder, var mellom anna ansvarlege for formuleringa av kritisk teori. I verk som Die Dialektik der Aufklärung («Dialektikken åt opplysinga») og Negative Dialektik («Negativ dialektikk») hevda Adorno og Horkheimer at massekulturen som fenomen har ein politisk implikasjon, nemleg at alle former for massekultur er éin einskild kulturindustri som har til føremål å syrgja for at massane held fram å lyda marknadsinteressene. I Die Dialektik der Aufklärung (1947) postulerte dei ein moderne variant av «brød og sirkus» — metoden herskarane i det gamle Roma nytta for å oppretthalda makta og kontrollen dei hadde over vanlege folk. Dette nye «jarnsystemet» fylte, ifylgje Adorno og Horkheimer, fritida åt forbrukarane med underhalding for å distrahera dei frå det keisame og stendig meir automatiserte arbeidet deira, og vidare hevda dei at forbrukarane aldri fekk «vera åleine» lenge nok til å kjenna att realiteten i utbyttinga dei var offer for og på den måten fatta motstand mot det rådande økonomiske og sosiale systemet. Dette pessimistiske synet på den utbreidde kulturen som eit anti-opplysings-opiat for massane trekkjer mange veksel på marxismen og definisjonen av ei vedvarande kapitalistisk undertrykking.
Teorien
Sjølv om vestlege kulturar pla vera delte inn i nasjonale marknader og vidare inndelte i høg-, mellom- og lågkulturelle uttrykk, er det moderne synet på massekulturen at det finst ein einskild marknad, der dei beste eller mest populære verka lukkast. Dette synet anerkjenner at fusjonen av dei store medieselskapa fører til at makta over produksjon og distribusjon vert sentralisert hjå nokre få fleirnasjonale selskap og konsern. Teorien held føre at kulturen ikkje berre speglar samfunnet, men òg inntek ei viktig formande rolle i kraft av standardiserings- og vanleggjeringsprosessar, slik at objekt, snarare enn subjekt, vert danna. Kulturindustrien hevdar «sjølv» å tena forbrukarane sitt underhaldingsbehov, men døl måten han standardiserer desse behova, slik at forbrukarane vert manipulerte til å ynskja seg kulturindustrien sine produkt. Resultatet av dette er at masseproduksjonen fôrar ein massemarknad der identiteten og smaken til einskildforbrukarane vert minimerte, som fylgjeleg vert like «utbytbare» som produkta dei forbrukar. Meininga med teorien er å fremja ei frigjering av forbrukaren frå produsentane sitt jarngrep ved å få forbrukaren til å stilla spørsmål ved meiningar og ideologiar. Adorno hevda at opplysinga ville føra med seg pluralisme og avmystifisering. Uheldigvis skal samfunnet ha lide av eit tap ved at det har vorte korrumpert av den kapitalistiske industrien og motiva denne har.
Element
Alt som er laga av personar er ei materialisering av arbeidet deira og eit uttrykk for viljen deira. Det finst òg ein bruksverdi ved objekta som vert laga: det objektet tilfører forbrukaren, kjem av nytteverdien objektet har. «Byteverdien», eller prisen, vil i så måte spegla nytteverdien og marknadstilhøva: prisen t d eit TV- eller filmselskap betalar for det. Likevel reflekterer moderne såpeoperaer, med dei utbytbare plotta og dei formelstrenge forteljeteknikkane som vert nytta, standardiserte produksjonsmåtar og den søkkande verdien eit masseprodusert kulturprodukt har. Filmar som gjev eit meir positivt inntrykk på den generelle diskursen og oppnår ein høgare byteverdi kjem berre sjeldan ut. Eit døme på dette er Patton (1970), som har George C. Scott i hovudrolla som den amerikanske generalen med same namn, og som kom ut på eit tidspunkt der antikrigsrørsla hadde stor slagkraft og støtte i folket. Opningsscena er av Patton som held ein patosfylt tale føre eit amerikansk flagg. Dette var ei form for dialektikk der publikum kunne identifisera seg med den uttrykte patriotismen (tese) eller identifisera seg med den uttrykte ironien (antitese), og på den måten forstå og tolka resten av filmen. Filmen inneheld likevel einskilde manipulerte historiske hendingar, ikkje berre som underhalding, men som ei form for propaganda i og med at ein kausal samanheng mellom det å lukkast i strategiske leiingssituasjonar og uttrykte leiarskapskvalitetar vert demonstrert. I og med at undertemaet var instrumentelt og ikkje «verdifritt», oppstår det etiske og filosofiske problemstillingar.
Vanlegvis kritiserer berre høgkulturen verda som finst utanfor grensene sine, men tilgjenget til denne forma for kommunikasjon er avgrensa til eliteklassane, der risikoen for å forårsaka sosial ustabilitet er minimal. Filmen Patton er populærkultur som med vilje introduserer kontroversar i ei sosialt ordna og einsretta verd som, ifylgje Adorno, er i ferd med å søkka til kulturell likesæle. For Hegel er orden godt a priori, det vil seia at ordenen ikkje treng å svara til dei som lever i ordenen. Men kva skjer dersom ordenen vert forstyrra? I Negative Dialektik påstod Adorno at dette kunne føra til framsteg ved å stimulera sjansen for klassekonfliktar. Vidare var Marx sin historisk materialistiske teori teleologisk, det vil seia at eit samfunn fylgjer ein dialektikk av oppståande stadium, frå formene for produksjon som eksisterte i urtida via føydalisme og kapitalisme til ein (ideell) kommunisme ein gong i framtida. Adorno meinte at kulturindustrien ikkje tilbydde dei naudsynte stimuliane for at denne utløysande klassekonflikten, som skulle leia til kommunismen, skulle finna stad.
Observasjonar
Kritikarar av teorien hevdar at kulturindustrien sine produkt ikkje ville ha vore populære dersom menneske ikkje fann verdi og glede i dei, og at kultur på denne måten «avgjer seg sjølv». Dersom ein trur denne kritikken, tek dette Adorno frå den viktige rolla som kultur- og modernitetskritikar, i og med tanken om at politikk i eit rikt samfunn er meir oppteken av handling enn ideologi. Wiggershaus (1994) noterer seg at den yngre generasjonen av tilhengjarar av kritisk teori for det meste ignorerer verket åt Adorno, som til dels kjem av at Adorno si manglande evne til å dra praktiske sluttingar frå teoriane sine. Adorno vert òg skulda for å vera lite fylgjestreng når han påstår å vilja implementera marxismen: medan han godtok den klassiske marxistiske analysen av samfunnet som går ut på at ein klasse dominerer den neste, skilde han seg frå Marx i og med at han ikkje nytta dialektikken som ein måte å føreslå måtar samfunnet kan endrast på. Marx sin dialektiske metode var avhengig av arbeidarane sin vilje til å forkasta den herskande klassen, medan Adorno og Horkheimer postulerte at kulturindustrien har underminert den revolusjonære rørsla. Adorno sin tanke om at folkemassen berre er kulturindustri-objekt heng saman med kjensla hans av at tida der arbeidarklassen hadde ein reell sjanse til å vinna over kapitalismen er over. Andre kritikarar noterer seg at «høgkultur» ikkje heller er utan ei rolle i rettferdiggjeringa av kapitalismen. Desse ser på etableringa og oppretthaldinga av elitisme som eit sentralt element i rolla opera, ballett etc. spelar.
Til trass for desse problema, har konseptet påverka intellektuell diskurs om populærkultur og studium av populærkultur og kulturinstitusjonar.
I 2004 gav professor Stephen Eric Bronner ved Rutgers University ut ei bok, Reclaiming the Enlightenment: Toward a Politics of Radical Engagement, som fungerer som ein oppfylgjar til Adorno og Horkheimer si Die Dialektik der Aufklärung. Boka tek eit oppgjer med kritikarane av Adorno medan ho legg eit grunnlag for progressiv politikk på opplysingsprinsipp og kosmopolitanisme, som eit lenge etterlengta fundament for den moderne venstresida.
Derinkuyu undergrunnsby
Derinkuyu undergrunnsby er ein underjordisk by frå antikken som ligg i det noverande distriktet Derinkuyu i provinsen Nevşehir i Tyrkia. Med fem nivå strekkjer han seg 60 meter under jorda og var stor nok til å skjule ca. 20 000 menneske med buskapen deira og matlager. Det er den største utgravde underjordiske byen i Tyrkia og ein av fleire underjordiske kompleks i Kappadokia.
Ungergrunnsbyen vart hogd ut i den mjuke vulkanske steinen i Kappadokia, kanskje av folk frå Frygia, kring 700- og 600-talet fvt. Han kan ha vorte utvida under Austromarriket. Byen kunne lukkast frå innsida med store steindører. Komplekset har i alt 13 etasjar og kvar av dei kan lukkast. Byen hadde vin- og olivenpresser, stallar, kjellarar, lager, spisesalar og kapell.
Han vart opna for turistar i 1969 og i dag er om lag halvparten av byen open for publikum.
Tonny Salt
Tonny Salt var ein norsk fiskar og forfattar. Han var frå Selje.
Yahoo!
'''Yahoo! Inc.''' er ein internettportal frå USA, med verdsvevskatalog og fleire andre tenester, som gratis epost. Det blei skipa som ein nettkatalog av David Filo og Jerry Yang i januar 1994. Yahoo! har hovudkontor i Sunnyvale i California. Føretaket har hatt Verizon Media som eigar sidan 2017.
27. september
27. september er den 270. dagen i den gregorianske kalenderen (270. under skotår). Det er 95 dagar att av året.
Mesolóngi
Mesolóngi (gresk Μεσολόγγι), tidlegare òg skrive Mesolongi, Misolonghi eller Mesolongion, er ein kommune og ein by i periferieininga Etoloakarnanía, der han er hovudstad, i Vest-Hellas i Hellas. Kommunen heiter offisielt Den heilage byen Mesolóngi (Ιερά πόλη Μεσολογγίου, Ierá póli Mesolongíou).
Byen ligg på nordsida av Pátrabukta mellom elvane Akhelóos og Évinos. Sjølve byen har vel 12 000 innbyggjarar. Fjellet Arákynthos ligg i nordaust.
Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane Dei tre tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 34 416 innbyggjarar, medan kommunaleininga Mesolóngi hadde 18 482 og tettstaden med same namn 12 785 innbyggjarar.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Communic
Communic er ei heavy metal-gruppa frå Kristiansand. Gruppa spelar progressiv metal og er samansett av Oddleif Steinsland på gitar og vokal, Tor Atle Andersen på trommer og Erik Mortensen på bass. Gruppa vart stifta i 2003 og har gjeve ut tre album.
State Peace and Development Council
State Peace and Development Council (SPDC) er ein militærjunta som styrer Myanmar (tidlegare Burma) med hard hand. Juntaen vart oppretta i 1988 under namnet State Law and Order Restoration Council (SLORC) etter at det hadde kome til massive demonstrasjonar mot det dåverande regimet, og representerte den formelle overgangen frå sosialiststat til militærdiktatur for Myanmar. Hæren skifta til det noverande namnet i 1997, utan at leiinga eller praksis endra seg. Juntaen er berykta for å drive mellom anna fengsling utan dom, tortur av politiske fangar, massiv overvaking, slave- og straffarbeid,og etnisk-rensingkampanjar mot dei mange minoritetane i Myanmar.
Muros
Muros (sardisk Mùros) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Han har 852 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 11.23 km² og ligg i ei høgd på 305 meter over havet.
Låtskrivar
Ein låtskrivar er ein person som lagar tekst og/eller musikk til songar, anten for eiga framføring eller for andre artistar. Låtskrivarar mottek royalty når verka deira blir utnytta forretningsmessig, til dømes ved at andre framfører songane deira på plater eller konsertar.
5. september
5. september er den 248. dagen i den gregorianske kalenderen (249. under skotår). Det er 116 dagar att av året.
Copleymedaljen
Copleymedaljen, innstifta i 1731, er den finaste medaljen til Royal Society. Han vert delt ut årleg for eineståande forskingsprestasjonar innan alle greiner av vitskapen. Medaljen består av forgylt sølv og i tillegg prispengar på 5,000 britiske pund (2023).
State Law and Order Restoration Council
State Law and Order Restoration Council (SLORC) er det tidlegare namnet på militærjuntaen som styrer Myanmar (tidlegare Burma). Juntaen vart oppretta i 1988, og skifta namn til State Peace and Development Council i 1997.
Conseil d'État pour la paix et le développement
Nughedu San Nicolò
Nughedu San Nicolò (sardisk Nughèdu) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Han har 819 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 67.89 km² og ligg i ei høgd på 577 meter over havet.
1. divisjon fotball for menn 1987
1. divisjon 1987 starta 2. mai og slutta 10. oktober.
Det vart spelt 22 rundar, og for første gong vart det gjeve tre poeng for siger. Serien vart vunnen av Moss som vann seriefinalen i Molde med 2-0.
De to nedste laga (Mjøndalen og Start) rykte direkte ned, medan laget som enda på 10. plass (Ham-Kam) spelte kvalifisering mot dei to laga som kom på andreplass i kvar si avdeling i 2. divisjon (Djerv 1919 og Lyn). Djerv 1919 gjekk sigrande ut av kvalifiseringa og rykte opp til 1. divisjon 1988.
For første og einaste gong vart uavgjorte kampar avgjort på straffesparkkonkurranse. Laget som gjekk sigrande ut av denne fekk to poeng, medan taparen fekk det vanlege uavgjortpoenget. Den lengste straffesparkkonkurransen vart spelt 2. september (runde 19) då Mjøndalen slo Brann 12-11 etter at det stod 1-1 ved full tid. Bryne spelte færrast straffesparkkonkurranser, berre éin, medan Rosenborg spelte flest, med elleve.
Innføringa av ekstrapoeng fekk ikkje noko å seie i tetstriden, heller ikkje for dei to laga som rykte direkte ned. Det laget som tente mest på den nye regelen var Tromsø, som tok sju ekstrapoeng og ville falle frå 6. til 10. plass utan disse. Ham-Kam ville då ha berga plassen, medan Tromsø måtte ha spelt kvalifisering.
1. divisjon fotball for menn 1988
1. divisjon 1988 starta 30. april og slutta 9. oktober.
Det vart spelt 22 rundar. Dei to nedste laga rykte ned, medan laget som enda på 10. plass spelte kvalifisering mot dei to laga som kom på andreplass i kvar si avdeling i 2. divisjon.
New Kid in Town
«New Kid in Town» er ein song skriven av Don Henley, Glenn Frey og J.D. Souther og spelt inn av Eagles for albumet Hotel California i 1976. Han vart gjeven ut som den første singelen frå albumet og nådde toppen av singellista i USA og 20. plassen i Storbritannia. Singelversjonen tonar ut tidlegare enn albumversjonen. Den 26. februar 1977 nådde songen toppen av Billboard-lista. Glenn Frey syng solovokal på songen med Don Henley på harmonivokal. Randy Meisner spelar gitarrón mexicano og Joe Walsh elektrisk piano og orgel.
Eagles-biografen Marc Eliot skriv at «New Kid in Town» fangar «ein presis og spektakulær augneblink som alle karar som har kjent smerte, sjalusi, utryggleik, sinne og hjartesorg i den augneblinken han oppdagar at kjærasten likar nokon andre betre og har gått vidare kjenner att.» Han skriv òg at han fangar eit meir abstrakt tema om «den lunefulle karakteren til både musen og massane.»
I plateomslaget til The Very Best Of snakka Don Henley om kva songen tyder: Han handlar om den forbigåande, lunefulle karakteren til kjærleik og romanse. Han handlar òg om den forbigåande karakteren til kjendislivet, særleg innan musikkindustrien. Me sa i hovudsak, 'Sjå her, me veit me er særs heite akkurat no, men me veit òg at nokon kjem til å kome og erstatte oss - både i musikk og kjærleik.'
I 1977 vann Eagles Grammy-prisen for beste stemmearrangement med «New Kid in Town».
På det første soloalbumet til Henley, I Can't Stand Still, refererer han til songen i linja «there's a new kid in town» mot avslutninga av «Johnny Can't Read».
Vitskap i 1710
Vitskapsåret 1710 er ei oversikt over hendingar, prisvinnarar, fødde og døde personar tilknytte vitskap i 1710.
Sørfjorden ved Osterøy
Sørfjorden er ein 30 km lang fjord som kransar sørsida av Osterøy, med kyst til Bergen kommune i sør. Dei austlege delane av fjorden høyrer til Vaksdal kommune. Han går over til Veafjorden i aust og munnar ut i Osterfjorden i vest.
Innløpet til fjorden ligg mellom Hordvikneset i sørvest og Klokkarneset ved Hamre i nordaust, rett søraust for Knarvik i Lindås.
På Osterøysida av fjorden finn ein stader som Valestrandsfossen, Votlo, Haus, Havrå med det kjende Havråtunet og Bruvik. På sørsida av fjorden ligg stader som Steinestø, Hylkje, Breistein, Ytre Arna, Garnes, Takvam, Romslo og Trengereid. Sør for Ytre Arna går den 3,5 km lange Arnavågen sør til Indre Arna på vestsida av Garnes.
Bru- og ferjesamband
Frå Herland på sørsida og over til Kvisti på nordsida går Osterøybrua, som opna i 1997. Brua her ei lengd på 1097 meter og eit hovudspenn på 597 meter. Sjølve fjorden er 555 meter brei på dette punktet. Før brua kom var det to ferjesamband over fjorden, eitt mellom Haus og Garnes eitt mellom Valestrandsfossen og Breistein. I dag er berre det sistnemnde i drift som ferjesamband over Sørfjorden. Fram til Nordhordlandsbrua opna i 1994 gjekk det òg ferje frå Steinestø ytst i fjorden og over Osterfjorden til Knarvik.
Nule
Nule (sardisk Nule) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Han har 1 380 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 51.95 km² og ligg i ei høgd på 650 meter over havet.
Maya
Maya kan vera:
Dilbert-prinsippet
Dilbert-prinsippet, eller Dilberts lov om leiarskap vart utvikla av teikneserieforfattaren Scott Adams i boka The Dilbert Principle. Denne lova slår fast at udugelege arbeidstakarar ofte vert forfremja til ei leiarstilling heller enn å bli oppsagd. Statistikken synte at dette stemte i mange private (og offentlege) føretak.
Ermenek
Ermenek er ein by og eit distrikt i provinsen Karaman i Middelhavsregionen i Tyrkia. Distriktet har kring 40 000 innbyggjarar, medan byen har kring 11 000 innbyggjarar
Tidlegare heitte byen Germanikopolis (gammalgresk Γερμανικόπολις) Germanig, og mogeleg Klibanos.
Germanikopolis var ein by i det antikke Isauria.
DS «Keret»
DS «Keret» (kallesignal LDRC - LGDM) var eit dampskip bygt i 1927 som lasteskip for Det Norsk-Russiske Dampskibsselskab, der Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) var deleigar i lag med den sovjetiske staten. Dette var det siste skipet i flåten til dette norsk-russiske selskapet.
Skipet var kalla opp etter staden Keret i Russland.
Historie
Skipet vart bygt ved Ateliers et Chantiers de la Seine Maritime i Le Trait i Frankrike og vart levert i april 1927. Den første prøveturen vart utført 22. april 1927. Som resten av skipa til Det Norsk-Russiske Dampskibsselskab gjekk det inn i trelastfarta mellom Storbritannia og dei russiske hamnebyane i Kvitsjøen, men på grunn av dei harde istilhøva i Kvitsjøen om vinteren, tok det då enkelte turar til Middelhavet. Og den første turen frå verftet i Frankrike gjekk nettopp til Middelhavet og Palermo i Italia. Skipet kom til Bergen første gongen 7. juni 1927 med saltlast. Frå her gjekk turen vidare nordover til Arkhangelsk.
I Russlandsfart
I august 1927 slutta «Keret» seg til ein russisk ekspedisjon til Sibir, i lag med, og , fullasta med maskinar, landbruksmateriell og liknande. Skipa gjekk først til Tromsø for å ta ombord ein del handels- og vitskapsmenn, før dei gjekk vidare til Novaja Zemlja, der dei låg og venta i seks dagar på meldingar om istilhøva i Karahavet. Isbrytaren «Malygin» eskorterte så ekspedisjonen gjennom isen, som dei møtte halvvegs inn i havområdet. Skipa delte seg så, og «Keret» segla med tre andre skip til Ob, medan to andre segla til Jenisej. Lasta vart lossa over på 3000 tonn store elvelekterar etter eit par døgns reise opp elva. I retur fekk skipa oljekaker og flax, eit biprodukt av hamp nytta til tauverk. Ekspedisjonen vart rekna som særs vellykka med både gode vêr- og istilhøve.
I lausfart
På våren 1928 vart Det Norsk-Russiske Dampskibsselskab oppløyst og dei åtte fartøya i flåten deira vart fordelte ved hjelp av loddtrekning. «Keret» var blant skipa som gjekk til Det Bergenske Dampskibsselskab, som i mai 1928 sette det inn under Det Bergensk-Russiske Dampskibsselskab. Skipet gjekk så i lausfart i staden og i april 1928 gjekk «Keret» inn i eit fire månader langt timecharter til Karibia og Nord-Amerika. Her vitja det mellom anna New York City, Philadelphia og Havana. I august dette året gjekk «Keret» på grunn ved Antilla då det var på veg ut hamna, lasta med sukker for Philadelphia. Etter å ha lossa noko av lasta kom skipet flott att. Skipet hadde ein lekkasje, men kunne gå vidare til målet. Då dei fire månadane var omme, fortsette «Keret» å gå i fart mellom austkysten av USA og Karibia, og først i mai 1929 kom skipet attende til Bergen. Skipet gjekk så inn i farta til Kvitsjøen att, før det i november segla over til Nord-Amerika att. I april 1930 var det attende i Kvitsjøfarta. Denne vinteren var skipet i Europa, men hadde minst ein tur til Middelhavet, og på våren til Leningrad og Austersjøen, før det drog nordover igjen på sommaren. I oktober 1931 segla «Keret» til St. John på Newfoundland i Canada og kryssa attende over Atlanteren til Alicante i Spania i november og gjekk minst ein tur til over Atlanteren før det på våren 1932 gjekk til Egersund for å laste for Murmansk med sild. Vinteren 1932-1933 var igjen i fart mellom Nord-Amerika og Middelhavet og i februar 1933 vart skipet overført frå Det Bergensk-Russiske Dampskibsselskab til moderselskapet BDS. Resten av året gjekk mykje i fart langs austkysten av USA og Canada, før det vendte til Middelhavet og Europa og på sommaren 1934 vitja skipet igjen Arkhangelsk.
31. januar 1939 var det ei stygg ulukke ombord på «Keret» medan det låg i Laksevåg for klassifisering. Ein 65 år gammal botnsmørar fall frå mellomdekket og ned i kolbaksen då leideren glei unna. Mannen fekk stygge sår i hovudet og vart raskt køyrt til Naudhjelpestasjonen.
I august 1939 vart «Keret» leigd inn til ein fangstekspedisjon frå Færøyane til Grønland.
Andre verdskrigen
I februar og mars 1940 deltok «Keret» i nokre konvoiar over Nordsjøen mellom norske farvatn og Storbritannia. Ein av desse, som gjekk frå Noreg til Storbritannia i midten av mars, konvoi HN 20, vart angripen av seks Heinkel-fly. Dei slapp i alt 15-20 bomber og tre skip vart skadd, mellom anna norske. 4. april 1940 segla «Keret» som sjølvstendig skip til Rotterdam, og var dermed her då tyskarane invaderte Noreg 9. april 1940. 17. april 1940 segla skipet attende til Storbritannia og vart så disponert av Nortraship. I mai gjorde skipet nokre turar til Caen i Frankrike, og i juni og juli segla skipet på den britiske kysten. I august vart det avgjort at «Keret» skulle krysse Atlanteren og segla i lag med konvoien OA 200. Denne segla ut frå Methil den 16. august 1940. Konvoien vart spreidd som planlagt ettermiddagen 20. august og «Keret» heldt fram aleine med Sydney i Canada som mål. Skipet gjekk i ballast.
Kl. 23:10 den 22. august, ved 54 16N 23 08W, vart skipet råka mellom rom tre og fire av ein torpedo sendt frå «U 37». Heile akterdekket på styrbord side var borte. Då eksplosjonen skjedde var kapteinen, andrestyrmannen Torp og lettmatros Vedvik på brua, medan matros Dahl var på taket av styrhuset som utkikk. Desse fire sprang raskt til babord livbåt og byrja å låre. På denne tida var akterdekket på skipet alt under vatn og det hadde slagside til babord side. Førstestyrmannen kom òg til og dei gjekk alle i båten, men før dei kunne kome seg bort, hang akter davit fast i båten, og heile livbåten kapseisa. To mann hoppa overbord, to andre kom i flåten frå taket over maskinrommet, medan kapteinen heldt fast i livbåten og vart drege med under. Båten kom seg derimot raskt fri og flaut opp att. No stod skipet vertikalt i vatnet med baugen opp og brua og skorstein fall ned, og råka førstemannen, som var i flåten, i skuldra. Fire av mennene, inkludert kapteinen, klarte å komme seg oppå den kollsegla livbåten. Kokken hadde ikkje klede på og var skadd, men ikkje alvorleg. På denne tida kom ubåten over til mennene på livbåten og spurte dei vanlege spørsmåla om skip og last, før han tok av sørover.
Etter to timar klarte dei tre som var i dei to flåtane (førstestyrmannen, matrosen Jamtø og lettmatros Dahl) å padle over til båten, som vart snudd rett veg og etter dei klarte å tette ein lekkasje kunne båten brukast. Dei tok forsyningane frå flåtane og ei mast og eit segl vart sett opp. Dei taua eine av flåtane til det vart dagslys for å sikre seg at båten ikkje lenger var lekk, så let dei flåten gå og sette av stad austover. Dei sju overlevande vart plukka opp kort tid før middagstid den dagen (23. august) av britisk og kom i land i Sydney i Canada den 30. august. 13 mann ombord omkom, ni av dei nordmenn, to danskar, ein brite og ein kanadiar.
Britiske «Severn Leigh» og «Brookwood» frå den same konvoien vart òg søkkte.
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 1 718 brt, 1 002 nrt og lasteevna var 2 425 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 3 218 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av Worms & Cie i Le Trait. Oppgjeven yting var 800 iHk (indikerte hestekrefter) og 172 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 9,5 knop.
Sahg
Sahg er ei heavy metal-gruppa frå Bergen. Dei høyrer til undersjangeren doom metal. Gruppa har gjeve ut dei to albuma Sahg 1 og Sahg 2 på Swedish Regain Records. Medlemane i gruppa er King ov hell på bass, Olav på vokal, Thomas på gitar og Tor på trommer. Medlemane har bakgrunn frå mellom anna grupper som Gorgoroth, Audrey Horne og Manngard.
Sahg har turnert i USA og Canada som oppvarmingsband for gruppa Celtic Frost. Dei har i tillegg spelt på fleire festivalar i Europa.
Kjelde: Gruppa si MySpace-sida
Snorre Valen
Snorre Serigstad Valen er ein norsk politikar (SV) og musikar. Han er førstekandidat for Sør-Trøndelag SV ved stortingsvalet i 2009. Valen jobbar i dag som kommunikasjonsansvarleg ved NTNU Samfunnsforskning AS.
I 2007–08 var Valen dagleg leiar i det kortliva forsøket på å gjenopplive Arbeideravisa i Trondheim.
Valen sat i fylkestinget for Sør-Trøndelag SV og i Trondheim bystyre for Trondheim SV frå 2003 til 2007 og leia i denne perioden utdannings- og velferdskomiteen i Sør-Trøndelag fylkesting.
Musikk
Valen er pianist og songar og har bakgrunn i Nidarosdomens Guttekor og musikklinja på Trondheim katedralskole. Han spelte i perioden 2004–08 i bandet Gallery og gav ut éi plate med gruppa. Han speler no i elektronika-gruppa Amish 82 og bluesbandet Peevish Penfriend.
Vitskap i 1711
Vitskapsåret 1711 er ei oversikt over hendingar, prisvinnarar, fødde og døde personar tilknytte vitskap i 1711.
Moldegård
Moldegård (gnr. 25) er ein tidlegare gard i Molde. I dag står berre hovudbygningen og ein kornsilo att.
I byrjinga heitte garden Molde. Namnet reknast å komme frå norrønt Moldar, fleirtallsform av mold. Etter kvart fekk namnet suffikset -gård for å skilje frå den framveksande byen, som ligg på grunn frå dei tidlegare gardane Molde og Reknes (gnr. 24). Moldegård var amtmannsbustad frå 1704 og skal vere modell for Ibsens drama Rosmersholm (1886).
Kaptein Johan Fredrik von Beverlow eigde garden i 1692. Sidan 1700-talet har Moldegard vore eigd av familien Møller.
26. september
26. september er den 269. dagen i den gregorianske kalenderen (270. under skotår). Det er 96 dagar att av året.
Bygdøy
Bygdøy (offisielt namn var Ladegaardsøen fram til 1877) er ei halvøy i den vestlege delen av Oslo, mellom Bestumkilen og Frognerkilen, og inkluderer òg øyane Killingen i vest og Store og Lille Herbern i sør. Sjølve halvøya er rundt 3,6 km2 stor og hadde i 2010 ca. 3,400 innbyggjarar.
Frå 1775 vart det bygsla vekk ein del tomteområde, men kong Karl Johan kjøpte fleire av dei attende i 1837. Han var oppteken av området og sysla med planar om eit samanhengjande parkområde frå Slottet til Bygdøy. Kong Oscar I bygde lystslottet Oscarshall i 1847-1852. Kong Oscar II bygde Kongevillaene ytst i Kongeskogen mot Huk og nytta sjølv Villa Victoria som sommarbustad. På Kongsgården bygde han frå 1881 det første friluftsmuseet i verda. Museet skulle gje eit oversyn over norsk byggverkshistorie ved hjelp av 8-10 bygg flytta til område. Berre fem hus vart ferdig flytta, med Gol stavkyrkje som midtpunkt. Samlinga vart i 1907 innlemma i Norsk Folkemuseum.