cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beatrix Potter
Seinare liv
Potter og William Heelis hadde eit lukkeleg ekteskap som varte i tretti år, der dei samarbeidde om gardsdrift og landskapsvern i den harde tida under andre verdskrigen. Dei hadde ikkje barn, men Potter spelte ei viktig rolle i den store familien til William, særleg i forhold til fleire nieser som ho hjelpte til med å utdanna, og gav støtte og hjelp til ektemannen sine brør og systrer. Potter var også ein sjenerøs støttepelar for jentespeidaren. Ho let troppane deira ha sommarleirar på landet sitt, og likte å vitja dei på sine eldre dagar.
Potter døydde av komplikasjonar frå lungebetennelse og hjartesjukdom den 22. desember 1943 i Castle Cottage, og blei kremert ved Carleton Crematorium. Ho etterlet nesten alt ho åtte til National Trust, medrekna over 4000 acre land, seksten gardar, hus og flokkar av kveg og herdwicksauer. Gåva hennar var den største National Trust hadde fått til då, og gjorde det mogleg å verna om landskapet som no er del av Lake District nasjonalpark og å fortsetja det tradisjonelle landbruket der.
William Heelis fortsette å ta seg av eigedommane deira og det litterære og kunstnariske verket til kona i dei tjue månadane han levde etter henne. Då han døydde i august 1945, etterlet han resten av eigedommane deira til National Trust.
Ettermæle
Potter testamenterte nesten alle dei originale bokillustrasjonane sine til National Trust. Opphavsretten til sogene og dei tilknytte varene blei så gjeven til Frederick Warne & Co, som no er ein del av Penguin Group. 1. januar 2014 laup opphavsretten ut i Storbritannia og andre land med eit utløp 70 år etter døden til ein opphavsperson.
Hill Top Farm blei opna for publikum av National Trust i 1946. Verka til Potter blei stilt ut der fram til 1985 då dei blei flytta til William Heelis sine tidlegare advokatkontor i Hawkshead, som også tilhøyrer National Trust, og opna som Beatrix Potter Gallery.
Potter gav dei mykologiske bileta sine til Armitt Library and Museum i Ambleside før ho døydde. The Tale of Peter Rabbit tilhøyrer Frederick Warne and Company, The Tailor of Gloucester Tate Gallery og The Tale of the Flopsy Bunnies British Museum.
Den største offentlege samlinga av breva og teikningane hennar er ved Victoria and Albert Museum i London som del av Leslie Linder Bequest og Leslie Linder Collection. I USA er dei største samlingane ved Rare Book Department i Free Library of Philadelphia og ved Cotsen Children's Library ved Princeton University.
I 2015 blei det funne eit manuskript til ei Potter-bok som ikkje var blitt utgjeven av Jo Hanks ved Penguin Random House Children's Books, i Victoria and Albert Museum-arkivet. Boka The Tale of Kitty-in-Boots blei gjeven ut med illustrasjonar av Quentin Blake den 1. september 2016, for å markera 150-årsjubileet for fødselen til Potter.
Hovudkontoret til National Trust i Swindon fekk i 2005 namnet «Heelis» til minne om Beatrix Potter (Heelis).
Barndomsheimen til Potter i London blei øydelagd under Blitzen. Bousfield Primary School er bygd på staden, og ein blå plakett på skulen fortel at han var staden der Potter-heimen stod.
Parasang
Parasang er ei gammal persisk måleining lengd og svarar til iranske persakh eller fersakh, av persarkongen Darius rekna som lik ein kvart dagsmarsj. Eininga vart brukt av greske forfattarar om persiske tilhøve, til dømes av Xenofon frå Anabasis, og er i hellensk litteratur lik 30 stadium eller 5,7 km.
Passbit
Ein passbit er ein nøyaktig handsama og herda stålbit som vert nytta til justering av instrument for lengdemåling. Passbitane har parallelle endeflater med nøyaktig utmålt avstand, og er så godt polerte at dei festar saman. For dei mest nøyaktige vert lengda gjeve i μm (mikrometer) med ein maksimal feil på 0,05 μm. Ein ordnar passbitane i seriar av bitar med ulik lengd slik at ein ved kombinasjon kan oppnå den lengda ein måtte ynskja frå 0,5 mm og med ei nøysemd på 1 μm ved 100 mm. Dei første nøyaktige passbitseriane vart konstruerte av den svenske oppfinnaren Carl Edvard Johansson, og passbitar blir difor ofte kalla Johanssons kombinasjonsmålarar eller Johanssons kalibrar.
Beatrix Potter
Ettermæle
I desember 2017 blei asteroiden 13975 Beatrixpotter, oppdaga av den belgiske astronomen Eric Elst i 1992, kalla opp etter henne.
Skildringar av Potter og verket hennar
Det er laga mange skildringar og analysar av verket og livet til Potter og bakgrunnen for verket hennar. Desse omfattar mellom anna litteraturhistoriske studier av barnebøkene hennar av Humphrey Carpenter og Katherine Chandler. Judy Taylor fortel i That Naughty Rabbit: Beatrix Potter and Peter Rabbit (rev. 2002) soga om utgjevinga av det første verket hennar og om seinare utgåver av dette.
Parasang
I nyare tid er 1 parasang sett lik 6000 guz eller 6,24 km. Etter at metersystemet vart innført i Iran vart fersakh nytta som nemning på 10 km.
Beatrix Potter
Skildringar av Potter og verket hennar
Landsby- og gardslivet til Potter er omtalt i verk av Susan Denyer og andre verk frå National Trust, som Beatrix Potter at Home in the Lake District (2004).
Potter sitt verk som vitskapleg illustratør og som mykolog er omtalte i to bøker av Linda Lear: Beatrix Potter: A Life in Nature (2006) og Beatrix Potter: The Extraordinary Life of a Victorian Genius (2008).
I 2017 gav Emily Zach ut The Art of Beatrix Potter: Sketches, Paintings, and Illustrations i samband med at Chronicle Books frå San Francisco ville markera 150-årsdagen for fødselen til Potter ved å visa at ho var «far more than a 19th-century weekend painter. She was an artist of astonishing range.»
Potter opptrer i ein bokserie av Susan Wittig Albert, The Cottage Tales of Beatrix Potter. Den fyrste av serien på åtte bøker er Tale of Hill Top Farm (2004), og tek for seg Potter sitt liv i Lake District og landsbyen Near Sawrey mellom 1905 og 1913.
På film og scene
I 1971 blei det gjeve ut ein ballettfilm, The Tales of Beatrix Potter, regissert av Reginald Mills med musikk av John Lanchbery og koreografi av Frederick Ashton. Rollene blei utført i dyrekostyme av utøvarar frå Birmingham Royal Ballet og Royal Opera House-orkesteret. Balletten av same namn er blitt framført av andre dansekompani over heile verda.
I 1992 var Potter si bok The Tale of Benjamin Bunny med i filmen Lorenzo's Oil.
I 1982 produserte BBC filmen The Tale of Beatrix Potter, ei dramatisering av livet hennar skriven av John Hawkesworth og regissert av Bill Hayes, med Holly Aird som den unge og Penelope Wilton som den vaksne Beatrix. TV-serien The World of Peter Rabbit and Friends bygde på ni av sogene hennar, og hadde Niamh Cusack i rolla som Beatrix Potter.
I 1993 laga Weston Woods Studios ein film på nesten ein time med tittelen Beatrix Potter: Artist, Storyteller, and Countrywoman, med Lynn Redgrave som forteljar og med musikk av Ernest Troost.
9. februar 2018 gav Columbia Pictures ut filmem Peter Rabbit, regissert av Will Gluck, som bygde på boka til Potter. Peter Rabbit 2 : The Runaway av Will Gluck kom i 2021.
Llullaillaco
Llullaillaco er ein 6 739 moh. høg stratovulkan på grensa mellom Argentina og Chile. Fjellet ligg i Puna de Atacama, Antofagasta-regionen, ein region med høge vulkanske toppar på eit høgfjellsplatå i Atacama-ørkenen.
Llullaillaco er den nest høgste aktive vulkanen i verda, Ojos del Salado er den høgste. Llullaillaco er også den femte høgste vulkanen i verda og det sjuande høgste fjellet på den vestlege halvkula. Llullaillaco er som dei fleste vulkanane på Puna de Atacama omgitt av masser av store sundknuste steinblokker. Toppen er stendig dekt av snø og små isbrear, trass det ekstremt turre klimaet i området.
Namnet på vulkanen kjem frå aymara og tyder 'skitvatn'. Kulturgjenstandar som ein har funne på toppen av Llullaillaco provar at menneske har vore til topps på fjellet før 1800-talet.
Fylkesveg 153 i Akershus
Fylkesveg 153 i Akershus går mellom Sandvika og Gyssestad i Bærum kommune. Vegen er 1,6 km lang.
Kant-Laplace-hypotesen
Kant-Laplace-hypotesen er to hypotesar om danninga av solsystemet, sett fram av Immanuel Kant og Pierre Simon Laplace. Desse blir ofte feilaktig slått saman.
Fylkesveg 161 i Akershus
Fylkesveg 161 i Akershus går mellom Helgerud og Bærum sjukehus i Bærum kommune. Vegen er 660 meter lang.
Kommunar og knutepunkt
Sokneprest Munthe-Kaas veg
Gagnefs kommun
Gagnefs kommun er ein kommune i Dalarnas län i Sverige. Kommunen grensar til Leksands kommun i nord Falu kommun og Borlänge kommun i aust, Ludvika kommun i sør og Vansbro kommun i vest. Administrasjonssenteret i kommunen er Djurås.
I Gagnef finn ein eit skogkledd dallandskap med fleire ravinar. Næringslivet er dominert av jord- og skogbruk, samt treindustri. I administrasjonssenteret Djurås renn Väster- og Österdalälven saman til Dalälven. I tettstaden Gagnef er det òg ei flåtebru av tre som er eit bygningsminnesmerke over dette.
Kommunevåpenet
Blasonering: På raud bakgrunn, ein straum med form som eit gaffelkors av gull.
Våpenet symboliserer at Väster- og Österdalälven renn saman. Det vart fastsett i 1946. Ved samanslåinga hadde også Floda eit våpen, men det måtte vike for Gagnef sitt, som vart registrert hjå Patent- och registreringsverket i 1974.
Tettstader
Det er åtte tettstader i Gagnefs kommun.
Tettstadene i tabellen er ordna etter innbyggjartal per 31. desember 2005. Administrasjonssenteret er utheva.
Peiling som mengdemåling
Peiling er ein metode å måle ei mengd på. Ved hjelp av ein oppmerka peilestokk kan ein måle mengda (eller høgda) av vatn eller olje i ein tank eller eit rom.
Kalenderår
Kalenderår eller det borgarlege året er i den julianske og i vår gregorianske kalender eitt år rekna frå 1. januar kl. 0 til 31. desember kl. 24. Vanlege år har 365 døgn, medan skotår har 366 døgn. Det mildare julianske kalenderåret har 365,25 døgn, det mildare gregorianske kalenderår har 365,2425.
Det zambiske kvinnelandslaget i fotball
Zambia sitt kvinnelandslag i fotball er det kvinnelege landslaget i fotball for Zambia. Det representerer landet i internasjonale fotballturneringar, og vert regulert av Football Association of Zambia. Landslaget spelte sin fyrste internasjonale kamp i 1994 og deltok i sin fyrste store meisterskap i 1995.
Det italienske kvinnelandslaget i fotball
Italia sitt kvinnelandslag i fotball er det kvinnelege landslaget i fotball for Italia. Det representerer landet i internasjonale fotballturneringar, og vert regulert av Federazione Italiana Giuoco Calcio. Landslaget spelte sin fyrste internasjonale kamp i 1968 og kvalifiserte seg til sin fyrste store meisterskap i 1984.
Resultat i internasjonale meisterskap
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Italia har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
Fylkesveg 162 i Akershus
Fylkesveg 162 i Akershus går mellom Valler videregående skole og Gjettum ungdomsskole i Bærum kommune. Vegen er 870 meter lang.
Sju vise
Sju vise var sju menn i det gamle Hellas rundt 620–550 fvt. som var kjende for visdommen sin. Korte setningar som gav uttrykk for folkeleg livsvisdom vart tillagt dei. Dei sju vise var:
Perch
Perch er ei gammal britisk og amerikansk måleining for lengd, areal og volum. Som lengdeining er perch same som pole og rod og er lik 5,5 yard og er 5,092 meter. Som arealening er han lik 30,25 yards² eller 25,3 m². Som volumeining, særskild nytta for steinblokker, er eininga lik 24,75 ft³ (16 ½ ft × 1 ½ ft × 1 ft).
Sju vise
Motstridende overleveringer har gjort at same sentens i forskjellige sammenhenger tillegges ulike vismenn.
Kalendae
Kalendae (latin for «den kalla») er dei første dagane i kvar månad i den romerske kalenderen. Romarane anga desse «kalendae» til den første dagen i månaden, som symboliserte starten på ein ny månefase. Denne dagen skulle pontiffane fastslå kva for dagar som skulle vera Curia Calabra, det vil seia kviledagar, i den kommande månaden. Folk som skulda pengar skulle betala gjeld, som var innskrivne i calendarian, ei slags kontobok. Datum (i dette kalendersystemet) vart angjeven relativt til dagar som kalendae, Nones eller Ides. Til dømes ville tre dagar etter Kalendae, i moderne språkbruk, vera den fjerde dagen i månaden. For å finna dagen til kalendae i inneverande månad, tel ein kor mange dagar som gjenstår i månaden, og legg til to til det talet. Til dømes er 22. april den 10. kalendae i mai, fordi det er åtte dagar igjen i april, ein legg til 2, og får 10.
Peck
Ω er ei gammal britisk og amerikansk måleining for volum, nytta for tørre varer. Eininga har symbolet pk. Ein britisk (imperial) peck er lik 2 gallon eller 9,092 liter, medan ein amerikansk (US) peck er 1/4 bushel eller 8,810 liter.
Fylkesveg 163 i Akershus
Fylkesveg 163 i Akershus går mellom Haslum kyrkje og Høvik skole i Bærum kommune. Vegen er 3,1 km lang.
Kommunar og knutepunkt
Kirkevegen
Vulkanen San Pedro
Vulkanen San Pedro er ein av dei høgstliggjande, aktive vulkanane i verda. Det 6 145 moh høge fjellet ligg i utkanten av Atacama-ørkenen i Antofagasta-regionen i det nordlege Chile.
Tett aust for San Pedro ligg grannevulkanen San Pablo, mellom dei to vulkanane går ein høg fjellryggg. På motsett sida av elvedalen San Pedro de Inacaliri reiser vulkanen Cerro Paniri seg.
Verdscupen i alpine greiner 1968/Kvinner
Verdscupen i alpine greiner for kvinner i 1968-sesongen tok til 5. januar 1968 i Oberstaufen i dåverande Vest-Tyskland og vart avslutta 6. april 1968 på Heavenly Mountain i delstaten California i USA. Turneringa omfatta 23 tevlingar. Tevlingane fordelte seg på 10 slalåmrenn, 7 storslalåmrenn og 6 utforrenn. Alle alpin-tevlingane under Vinter-OL 1968 talde med i verdscupen. Det er einaste gongen den alpine verdscupen har arrangert renn i april månad.
Vulkanen San Pedro
Siste utbrotet i San Pedro fann stad i 1960.
Når ein kliv denne vulkanen må ein ha ei maske over munne for å hindre skadelege toksinar.
Verdscupen i alpine greiner 1968/Kvinner
Nancy Greene frå Canada sikra seg FIS-pokalen med god margin til dei franske utøvarane Isabelle Mir på andre- og Florence Steurer på tredjeplass.
Sjuande himmel
Den sjuande himmelen er ei førestilling som stammar frå den greske antikken, moglegvis frå Aristoteles. Ideen er at den himmelen ein ser består at sju gjennomsiktige lag eller sfærar. Månen, sola og planetane Merkur, Venus, Mars, Jupiter og Saturn er plassert i kvar sin sfære. Den sjuande himmelen er rekna som tilhald for gudane. Utanfor Saturn endar den verkelege verda, og draumane, ønska og fantasien tek over.
Førestillinga om dei sju himlar (sjuande himmel) har òg fått innpass i den jødiske Talmud (Hagiga, II 1,12b).
I daglegtalen tyder uttrykket «i den sjuande himmel», å vere i ei heilt usedvanleg oppløfta og glad stemning, eller å ha kome til ein fantastisk stad.
Phot
Phot er ei eldre måleining for illuminans med symbol ph. Han vart særleg nytta ved fotografering. Ein phot er 1 lm/cm² = 104 lux.
Karl Ludwig Harding
Karl Ludwig Harding var ein tysk astronom, som er mest kjend for å ha oppdaga asteroiden 3 Juno.
Harding var professor ved universitetet i Göttingen frå 1805. Han oppdaga òg mange variable stjerne og tre kometar. Han gav ut Atlas novus coelestis (1808–26).
Parinacota
Parinacota er ein massiv, 6 348 moh/ høg stratovulkan på grensa mellom Arica og Parinacota-regionen lengst nord i Chile mot Bolivia. Vulkanen er del av vulkangruppa Nevados de Payachata. Ein annan stor vulkan i området er Pomerape.
Det siste utbrotet til Parinacota fann stad for i kring 1 700 år sidan. Eitt av dei mest dramatiske utbrota hende for cirka 8 000 år sidan då ein stor kollaps i vulkanen skapte ein lavine med 6 km³ lausmasse av det som ein gong var del av vulkanen. Steinane i lavinen stoppa flaumen av masse, og skapte innsjøen Chungará.
Parinacota og Pomerape ligg mellom Sajama nasjonalpark i Bolivia og Lauca nasjonalpark i Chile.
Karl Jansky
Karl Guthe Jansky var ein amerikansk fysikar og radioingeniør som i august 1931 oppdaga dei første radiobølgjene frå Mjølkevegen. Han vert rekna som ein av grunnleggjarane av radioastronomien.
Jansky arbeidde ved Bell Telephone Laboratories frå 1928. I sitt arbeid med å identifisere signal som forstyrra radiomottakinga på korte bølgjelengder (ca. 15 m), oppdaga han i 1931 at stjernebildet Pila var kjelde for radiostøy. Denne noko uventa oppdaginga førte til utviklinga av radioastronomien.
Flåbygd kyrkje
Flåbygd kyrkje er ei krosskyrkje i Nome kommune i Vestfold og Telemark.
Kyrkja vart oppført av Gunnar Knutson Saga i 1818–22 og innvigd 22. august i sistnemnte år. Vesttårnet er frå 1877. Kyrkja vart restaurert etter planar av Ragnar Nilsen i 1953–55.
Kyrkja hadde preikestolaltar i byrjinga, men dette vart gjort om i 1864.
Guallatiri
Guallatiri er ein 6 071 moh høg stratovulkan i Arica og Parinacota-regionen lengst nord i Chile. Vulkanen ligg straks vest om landegrensa mot Bolivia, og sørvest for vulkangruppa Nevados de Quimsachata. Guallatiri er ein symmetrisk, iskledd og mykje aktiv vulkan. Siste utbrotet fann stad i 1985.
Katey Sagal
Catherine Louise Sagal er ei USA-amerikansk skodespelarinnar og visesongar. Ho er kjend for å ha spelt Peggy Bundy i Married... with Children, Leela i Futurama og Cate Hennessy i 8 Simple Rules. Ho hadde òg ei rolle som Gemma Teller Morrow i TV-serien Sons of Anarchy, som ho vann Golden Globefor beste skodespelarinne i eit TV-drama i 2011 for.
Sagal starta karrieren sin som songar og låtskrivar. I 1973 arbeidde ho som korvokalist for ymse songarar, som Bob Dylan, Etta James og Tanya Tucker. I 1976, medan ho var medlem av The Group with No Name, bidrog ho til albumet Moon over Brooklyn. Ho var medlem av korgruppa til Bette Midler, The Harlettes i 1978 og igjen i 1982-198383. Ho song korvokal på det sjølvoppkalla soloalbumet til Gene Simmons, Molly Hatchet-albumet Take No Prisoners og på Olivia Newton-John-singelen «Soul Kiss» i 1985.
I 1994 gav Sagal ut det første soloalbumet sitt, Well... og i 2004 kom det andre, Room. Ho har òg medverka med musikk til Sons of Anarchy.
Ossetisk
Ossetisk er eit iransk språk som blir tala i Ossetia, eit område i fjella på grensa mellom Russland og Georgia. Språket har kring 550 000 brukarar, om lag 451 000 i Russland, hovudsakleg i Nord-Ossetia og rundt 100 000 i Sør-Ossetia i Georgia. Det er skule- og administrasjonsspråk i Nord- og Sør-Ossetia.
Ossetisk høyrer til den nordaustlege greina av dei iranske språka. Det stammar frå ein av de mange iranske dialektane som blei tala i Sør-Russland i oldtida og tidleg mellomalder.
Dei to hovuddialektene er den austlege ironske, som har flest talarar, og den vestlege digorske. Skriftspråket byggjer på ironsk og blir skrive med det kyrilliske alfabetet. Dette alfabetet blei tilpassa ossetisk av språkforskaren Andreas Sjögren i 1844, med ulike representasjonar av kvar språklyd med bokstavar og diakritiske teikn. Etter eit kortvarig forsøk med latinske bokstavar gjekk dei sovjetiske styresmakten tilbake til dette alfabetet i 1936, med digrafar i staden for dei fleste diakritiske teikna. I Sør-Ossetia blei det georgiske alfabetet teke i bruk, noko som førte til folkeleg oppstand i 1951 og avskaffing i 1954.
Ossetisk har ein rikhaldig folkloristisk tradisjon, noko av han med røter til den iranske oldtida. Det voks fram ein kristen litteratur frå byrjinga av 1800-talet. Den litterære aktiviteten voks også etter oktoberrevolusjonen i 1917. Kosta Khetagurov (1859–1906) er rekna som far til den nasjonale litteraturen.
Odd Lirhus
Odd Lirhus er ein norsk tidlegare skiskyttar og -trenar frå Voss. Han vart verdsmeister på 20 km i 1978, og fekk året etter VM-sølv på sprintdistansen over 10 km. Lirhus var medlem av Voss Skiskyttarlag.
Aktiv
Både i 1978 og 1982 fekk Lirhus VM-sølv med norsk stafettlag, medan han i 1983 fekk ein VM-bronse i same øvinga, før han avslutta med ei sølvmedalje på stafetten under Vinter-OL 1984 i Sarajevo.
Lirhus var frå 2002 til 2006 hovudtrenar for Noregs kvinne-landslag i skiskyting. Han bidrog då mykje til Liv Grete Skjelbreid Poirée si utvikling som skiskyttar, i følgje hennar eiga utsegn.
Bluenote Café
Bluenote Café er eit konsertalbum av den kanadiske musikaren Neil Young, utgjeve 13. november 2015 på Reprise. Albumet er volum 11 i konsertarkivserien til Young og består av opptak frå den amerikanske turneen hans i 1987 og 1988 etter albumet This Note's for You (1988) i lag med det dåverande bandet sitt, The Bluenotes.
Mottaking
Albumet fekk generelt god kritikk og har ein score på 75 av 100 på Metacritic. Chris Gerard frå PopMatters gav albumet ni av ti stjerner og skreiv «Bluenote Café er uunnverleg Neil Young, og nok eit bevis på at musikken til Young frå 80-åra hadde meir verdi enn mange skulle tru eller vil innrømme.» Daniel Sylvester i Exclaim! var derimot negativ og skreiv «sjølv den hardaste fansen vil ikkje finne noko her anna enn ein masochistisk kuriositet.» Will Hermes skreiv i Rolling Stone at «desse konsertopptaka frå slutten av 80-åra opplyser og (delvis) gjenopprettar ein av dei merkelegare periodane til Young». Hal Horowitz i American Songwriter skreiv at «sjølv den hardaste fansen til Neil Young vil kanskje ikkje fullt ut like denne sidegreina i den enorme katalogen hans. Men dette er merkverdig livleg og ei samling som syner at Young tok denne sidevegen særs alvorleg.»
Fylkesveg 1430
Fylkesveg 1430 i Noreg går mellom Hvile og Vøyenenga i Bærum kommune.
Vegen var fram til 26. mai 2009 del av E 16. Fram til 2019 hadde han nemninga fylkesveg 182.
Kommunar og knutepunkt
Ringeriksvegen
Lunde kyrkje i Nome
Lunde kyrkje er ei langkyrkje frå 1872 i Nome kommune i Vestfold og Telemark.
Kyrkja avløyste ei steinkyrkje frå mellomalderen. I 1873 vart kyrkja avstiva med strekkfiskar, for ho tok til å sige. Interiørfargane er frå 1960-åra.
Mórfou
Mórfou (gresk Μόρφου, tyrkisk Güzelyurt) er ein by på Kypros og ein kommune i distriktet Levkosía i Republikken Kypros.
Etter den tyrkiske invasjonen i 1974 har busetnaden vore utanfor kontroll frå styresmaktene. Frå 1983 er han administrert av Den tyrkiske republikken Nord-Kypros som kommunen Güzelyurt i distriktet Güzelyurt. Republikken Kypros har ein kommuneadministrasjon for Mórfou i eksil.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den nord-kypriotiske kommunen Güzelyurt 18 946 innbyggjarar. Sjølve byen hadde 7 465 innbyggjarar, fordelt på bydelane:
I resten av kommunen budde det 11 491 innbyggjarar, fordelt på busetnadene:
Acotango
Acotango er eit 6 052 moh høgt fjell på grensa mellom Bolivia og Chile. Acotango er den mellomste og høgste av ei gruppe stratovulkanar som strekker seg langs grensa mellom dei to landa. Gruppa er kjend som Nevados de Quimsachata og omfattar også toppane Humarata og Cerro Capurata.
Vulkanen er mykje erodert, men ein lavastraum på nordsida av vulkanen tyder på at Acotango var aktiv i Holocen.
Likestillings- og diskrimineringsombodet
Likestillings- og diskrimineringsombodet (LDO) er eit norsk offentleg ombod som vart skipa 1. januar 2006. Ombodet overtok etter dei tre statsetatane Likestillingsombodet, Likestillingssenteret og Senter mot etnisk diskriminering, og har sitt historiske opphav i det Likestillingsrådet som vart skipa i 1972 etter initiativ frå Norsk Kvinnesaksforening.
Likestillings- og diskrimineringsombodet er administrativt underlagt Barne-, likestillings- og inkluderingsdepartementet, men står fagleg fritt og ubunde. Ombodet skal arbeide for å fremme likestilling og få slutt på diskriminering som har grunnlag i kjønn, etnisitet, hudfarge, nasjonalt opphav, avstamming, nedsett funksjonsevne, språk, religion, seksuell orientering, medlemskap i fagforeining, politisk syn og alder. Dei som meiner at dei har vore diskriminert av slik årsaker, kan take kontakt og få gratis råd om rettane og pliktene sine, og om det kan vere grunn til å gå vidare med saka. Det er òg mogeleg å leggje saka fram for Likestillings- og diskrimineringsombodet som ei formell klagesak, og førehavinga vert då gratis og er enklare og snøggare enn å reise sak for domstolane. Båe partar i saka skal ha høve til å seie si meining før ombodet eventuelt kjem med si uttale i saka.
Historie
Likestillings- og diskrimineringsombodet vart oppretta i 2006 som ein etterfølgjarinstitusjon etter tre tidlegare statsetatar: Likestillingsombodet, Likestillingssenteret og Senter mot etnisk diskriminering. Likestillingssenteret var ein etterfølgjarinstitusjon etter Likestillingsrådet, oppretta etter initiativ frå Norsk Kvinnesaksforening (NKF) i 1972. Likestillingsombodet vart oppretta i 1978, også etter initiativ frå NKF. NKF-leiaren Eva Kolstad var sentral i skipinga av begge institusjonane, og var både leiar for Likestillingsrådet og det første likestillingsombodet. Senter mot etnisk diskriminering vart oppretta i 1998 med Manuela Ramin-Osmundsen som leiar. Det har til saman vore åtte likstillingsombod, alle saman kvinner.
Oppgåver
Likestillings- og diskrimineringsombodet skal bidra til at likestillinga i samfunnet som heilskap vert auka ved mellom anna å:
Ombodet gjev òg råd og rettleiing til dei som ynskjer å arbeide aktivt for likestilling og mot diskriminering i sine eigne organisasjonar.
Lover som vert administrerte (handheva) av Likestillings- og diskrimineringsombodet
Likestillings- og diskrimineringsombodet skal sjå til at norsk rett og forvaltningspraksis er i samsvar med dei pliktane Noreg har etter FNs kvinnekonvensjon og FNs rasediskrimineringskonvensjon. Dessutan uttalar ombodet seg i klager om brot på nasjonale lover og føresegner som høyrer inn under verkeområdet til ombodet, og gjev råd og rettleiing om dette regelverket. Oppgåver og organisering er fastsett i lova med det lange namnet Lov om Likestillings- og diskrimineringsombudet og Likestillings- og diskrimineringsnemnda (diskrimineringsombudsloven).
Både Likestillings- og diskrimineringsombodet og Likestillings- og diskrimineringsnemnda skal føre tilsyn med at følgjande lover vert gjennomførte, og dessutan medverke til at dei vert gjennomførte:
Norgesserien 1939–40
Bakgrunnsstoff
Rsssf
No Guts...No Glory av Molly Hatchet
No Guts...No Glory er det femte studioalbumet til det amerikanske southern rock-bandet Molly Hatchet, gjeve ut i 1983. Den originale vokalisten Danny Joe Brown kom attende i bandet for denne innspelinga. Bandet hadde fått ny rytmeseksjon som bestod av bassisten Riff West (tidlegare i White Witch) og trommeslagaren Barry Borden (tidlegare i Mother's Finest). Det er det einaste albumet til Molly Hatchet som ikkje har eit episk plateomslag med fantasy-tema. Fotografiet til albumet vart visstnok teken i Six Gun Territory, ein no nedlagd temapark i Silver Springs i Florida.
Albumet inneheld den populære songen «Fall of the Peacemakers», med referansar til John Lennon. Under turneen for å marknadsføre albumet, slutta gitaristen Steve Holland i bandet og vart erstatta av klaverspelaren John Galvin.
«What's It Gonna Take», skriven av Gary O'Connor, vart òg spelt inn av bandet Fast Forward på albumet deira Living in Fiction i 1984.
Mottaking
Mark Mehler i Record oppsummerte albumet som eit «hovudsakleg rutineprega album med hardcore southern rock («Sweet Dixie», «Ain't Even Close») og streit poprock («What Does it Matter?», «Kinda Like Love»). ... Bruken av klaverinstrument gjev ein fin variasjon, men det er særs lite her me ikkje har høyrd mange gonger før, gjort mykje betre.»
AllMusic-skribenten Michael B. Smith roste Molly Hatchet for å ha gått «attende til ein kraftfull stil som var så dominerande på debutplata» og samanlikna det med «dei beste Lynyrd Skynyrd-platene» og til ein «hardrock liknande Mountain eller tidleg Grand Funk Railroad». Han meinte at Barry Borden hadde tilført gruppa ekstra kraft.
Achim von Arnim
Ludwig Achim von Arnim var ein tysk diktar som ved sida av Clemens von Brentano var ein av dei viktigaste representantane for den heidelbergske romantikken.
Bakgrunn
Achim von Arnim var fødd i Berlin som medlem av ein prøyssisk adelsfamilie. Faren var prøyssisk gesandt og intendant for kong Frederik den store. Mora døydde i barselseng, og faren let svigermor si overta oppsedinga av barna.
Neiden bru
Neiden bru er ei bjelkebru over Neidenelva i Sør-Varanger kommune i Finnmark. Brua er rundt 70 meter lang. Ho er ein del av Europaveg 6.
Achim von Arnim
Bakgrunn
I barndommen og ungdommen var Achim von Arnim i Berlin og Zernikow utanfor byen. I tida 1798-1801 studerte han jus og naturvitskap i Halle og Göttingen, og skreiv talrike viktige bidrag for naturvitskaplege tidsskrift.
Frå 1801 til 1804 drog han på danningsreise gjennom Europa. Han reiste ned Rhindalen med Clemens Brentano og vitja Germaine de Staël i Coppet, Friedrich Schlegel og kona hans Dorothea i Paris. Så fortsette han reisa til London og Skottland.
Forfattarskap
Frå 1809 budde Arnim i Berlin, der han mellom anna arbeidde ved Heinrich von Kleist si Berliner Abendblätter og grunnla ei politisk foreining kalla Deutsche Tischgesellschaft i 1811. Han deltok i krigen mot Napoleon I i 1813-1814. Frå oktober 1813 til februar 1814 var han òg utgjevar av dagsavisa Der Preußische Correspondent i Berlin.
Pik
Pik er ei gammal måleining for lengd som vert nytta i dei indre middelhavslanda med ei lengd som har variert frå 45 til 75 cm etter bruk og stad. I Tyrkia, Libya og Syria var 1 pik lik 68–70 cm som tekstilmål og 71 cm for veglengd, medan han i Hellas var 65–67 cm ved handel og 75 cm for bygningar. På Kypros var han 61 cm og i Egypt var 58 cm.
Achim von Arnim
Forfattarskap
Arnim etterlét seg ei stor mengde drama, noveller, forteljingar, romanar, dikt og journalistiske stykke. Han høyrer til dei viktigaste representantane for den tyske romantikken.
Han var gift med Bettina von Arnim, syster av vennen Clemens von Brentano, og var far til Gisela von Arnim.
Mutters
Mutters er ein kommune i distriktet Innsbruck Land i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 19 km² og 2 200 ibuarar. Landsbyen Mutters ligg på eit platå ved inngangen til dalføret Stubaital, 830 meter over havet og 5 km sør om Innsbruck, hovudstaden i Tirol.
Kommunen omfattar landsbyen Mutters og grendene Raitis og Kreith.
Kristina Hansen
Kristina Sigurdsdóttir Hansen er ein norsk politikar for Arbeidarpartiet.
Ho har vore medlem av Nordkapp kommunestyre sidan 2003 og ordførar frå 2007 til 2019. Ho var fylkesråd for samferdsel i Troms og Finnmark fylkeskommune frå 2019 til 2021, då ho blei utnemnd til statssekretær for fiskeriministeren i Nærings- og fiskeridepartementet.
Søndeledmålet
Søndeledmålet er talemålet i gamle Søndeled herad. Målet kan likne på måla som blir snakka i Vegårshei kommune, Gjerstad kommune, Holt herad og i Risør by.
Kjenneteikn ved Søndeled målet
I talemålsamanheng kan ein dele heradet i to delar. I Indre Søndeled snakkar dei meir utprega dialekt enn i Ytre Søndeled. Alle søndølingane har ikkje skarre R, men tjukk L, som det er i heile Gjerstad kommune og i dei austre delane i Vegårshei kommune.
Larisa Lazutina
Larisa Jevgenjevna Lazutina, tidlegare Larisa Jevgenjevna Ptitsyna er ein sovjet-russisk tidlegare langrennsløpar frå Kondopoga i Karelia. Mellom 1987 og 2001 vann ho elleve gullmedaljar i sju ulike verdsmeisterskap på ski. Og i perioden 1992-98 sikra ho seg fem gullmedaljar i dei olympiske vinterleikane. Ni av dei seksten gullmedaljane kom i stafettevlingar. I alt fekk ho 22 VM- og OL-medaljar (16-3-3), etter 16 år som aktiv på toppnivå.
Aktiv
Larisa Ptitsyna vann si fyrste internasjonale medalje då ho gjekk for Sovjetunionen sitt vinnarlag på 4x5 km stafett under ski-VM 1987 i Oberstdorf. Seinare i same meisterskapen tok ho si fyrste medalje, ein bronse, på 20 km i klassisk stil. To år seinare tok ho VM-sølv på 30 km i Lahti, slått med åtte sekundar av landsmannen Jelena Välbe.
I 1990 gjekk Lazutina, som ho då heitte etter å ha gifta seg med langrennaren Gennadij Lazutin, heilt til topps i verdscupen i langrenn, ein prestasjon ho skulle gjenta i 1998-sesongen. Ho fekk si fyrste olympiske medalje på stafetten under OL 1992 i Albertville, ein gullmedalje til fire russiske kvinner som gjekk for den oppløyste Sovjetunionen.
Frå 1993 tok Lazutina jamnt rikeleg for seg av medaljane i dei store meisterskapane. Med Russland fekk ho sju strake triumfar på 4x5 km stafett; VM-gull 1993, OL-gull 1994, VM-gull 1995 og 1997, OL-gull 1998, VM-gull 1999 og 2001. Elles vart ho verdsmeister på 5 km i klassisk stil både i 1993 og 1995, vinnar av jaktstarten i VM 1995 og OL 1998, samt 15 km under VM 1995 og 30 km i VM 2001, begge i klassisk stil.
Lazutina vann fem medaljar under OL 1998 i Nagano, tre gull, ein sølv og ein bronse. Ho tok fire medaljar under ski-VM 1995 i Thunder Bay, samtlege i gull, og tre (2-1-0) medaljar under ski-VM 1993 i Falun.
Doping
Under vinter-OL 2002 i Salt Lake City vart Lazutina tildelt sølvmedaljar på 10 km jaktstart og 15 på km. Etter positive dopingtestar, som vart gjort kjend straks føre stafettevlinga over 4x5 km, vart ho utestengd frå å tevle og seinare frådømt dei to sølvmedaljane. Ho la deretter opp.
Pied
Pied eller pied de roi, òg kalla parisarfot, er ei gammal fransk måleining for lengd som var i bruk frå Ludvig XIV si tid og fram til 1793. Ei stund etter den franske revolusjonen, frå 1812 til 1837, vart ein pied sett til 1/3 meter. Ein gammal fransk pied var kring 31 cm.
I den fransktalande delen av Canada nyttar ein pied om britisk foot. I Sveits er ein metrisk pied lik 30 cm. I portugisisktalande land var ein pé ca. 33 cm, medan ein i spansktalande land nytta pie som var ca. 28 cm. Eininga har opphavet sitt i pes som vart nytta i Romarriket som var ca. 29,6 m.
Pikul
Pikul er ei gammal austasiatisk måleining frå volum mellom 60 og 65 kg. I nyare tid er eininga standardisert til 60 kg eller 133 1/3 lb (60,48 kg).
Sistrans
Sistrans er ein kommune i distriktet Innsbruck Land i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 7,91 km² og i kring 2 300 ibuarar. Landsbyen Sistrans ligg 919 meter over havet, på eit platå 4 kilometer søraust om Innsbruck, delstatshovudstaden som Sistrans i dag er som ein forstad til.
Kvalheim
Kvalheim er namnet på fleire gardar i Noreg:
Vågenes
Vågenes, med gardane Øvre Vågenes (og kalla Nordre Vågenes) og Nedre Vågenes (og kalla Søre Vågenes) er to gardar på Radøy i Hordaland.
I nyare tid er gardane delt vidare opp i mange bruk. I nyare tid er jordbruksdrifta lagt ned på dei fleste bruka, men enno er Vågenes ein viktig bustad. I tillegg er det mange feriehus på Vågenes.
Hedemora kommun
Hedemora kommun er ein kommune i Dalarnas län i Sverige. I Dalarnas län grensar kommunen til Säters kommun i vest og Avesta kommun i sørvest. Han grensar òg til Hofors kommun i Gävleborgs län i nord og Norbergs kommun i Västmanlands län i sør. Administrasjonssenteret i kommunen er Hedemora.
Den store rullesteinsåsen Badelundaåsen går gjennom kommunen i retning nordvest–søraust. Dalälven renn gjennom den midtre delen av kommunen, frå nord til sør. Kommunen har ein variert industri med vekt på gruveindustri og stål- og verkstadindustri. Han har òg næringsmiddelindustri, i tillegg til at jord- og skogbruk er viktige næringar. Berggrunnen i Hedemora kommun er rik på mineral, og dette har gjeve grunnlag for gruvedrift. Av landskap kan også dei mange små vatna i kommunen nemnast.
Administrativ historikk
Ved kommunereforma i 1952 vart kommunane Garpenberg og Hedemora til storkommunen Hedemora landskommun. Det vart ikkje gjort endringar for Hedemora stad og Husby. Allereie tidleg i den prosessen som utgjorde blockkommunreforma, i 1967, vart Hedemora stad utvida med dei to andre kommunane. Då einskapleg kommunetype vart innført i 1971, vart den utvida byen omgjord til Hedemora kommun utan endringar i området.
Kommunevåpenet
Blasonering: På sølvbakgrunn, ei grøn gran.
Våpenbiletet går tilbake til eit segl frå 1589. Det vart fastsett som våpen i 1943. Etter kommuneopprettinga vart våpenet registrert i Patent- och registreringsverket i 1974. Dei andre einingane som vart innlemma i kommunen hadde hatt sine eigne våpen, og desse vart ugyldige.
På kommunegreneskilta er det i dag to ulike variantar av kommunevåpenet. På dei gamle skilta, som kommunane sjølve fekk ansvaret for å få laga, er det ei smal gran (til dømes dersom ein kjem på länsväg 266 frå Falun), og denne vert også brukt på brev frå kommunen, offisielle dokument og heimesida til kommunen. På dei nyoppsette skilta, som ein mellom anna finn på riksväg 70, mot både Avesta og Säter, ser ein ei breiare gran. Dette skuldast at det i dag er Vägverket som har ansvaret for å setje opp skilta, og dei får oppgåvene sine frå statsheraldikaren.
Tettstader
Det er seks tettstader i Hedemora kommun.
Tettstadene i tabellen er ordna etter innbyggjartal per 31. desember 2005. Administrasjonssenteret er utheva.
Ski-VM 2019
Verdsmeisterskapen på ski i nordiske greiner 2019 vart arrangert i perioden 20. februar til 3. mars 2019 i Seefeld i Austerrike. 22 tevlingar vart avvikla i løpet av meisterskapen. Det var andre gongen ein ski-verdsmeisterskap fann stad i Seefeld, fyrste gongen i 1985.
Norske utøvarar dominerte meisterskapen og vann 13 av dei 22 tevlingane. I langrenn sigra nordmenn i 10 av 12 øvingar. Dessutan vann norske kombinertrennarar to av fire gullmedaljar i kombinertrenn, medan det vart ein triumf i skihopping. Therese Johaug vart framgrunnsfigur i meisterskapen med sine tre individuelle gull og eine sølvmedalje i stafett.
Sprint, fristil
Dato: 21. februar <br style="clear:both;" />
15 km klassisk stil
Dato: 27. februar <br style="clear:both;" />
30 km/stilbyte
Dato: 23. februar <br style="clear:both;" />
50 km fellesstart fristil
Dato: 3. mars <br style="clear:both;" />
Lagsprint, klassisk stil
Dato: 24. februar <br style="clear:both;" />
4 × 10 km stafett
Dato: 1. mars <br style="clear:both;" />
Sprint fristil
Dato: 21. februar <br style="clear:both;" />
10 km klassisk stil
Dato: 26. februar <br style="clear:both;" />
30 km fellesstart fristil
Dato: 2. mars <br style="clear:both;" />
4 × 5 km stafett
Dato: 28. februar <br style="clear:both;" />
Normalbakke &10 km
Dato: 23. februar <br style="clear:both;" />
Storbakke & 10 km
Dato: 28. februar <br style="clear:both;" />
Lagtevling (normalbakke & 4x5 km)
Dato: 2. mars <br style="clear:both;" />
Tomannsstafett (storbakke & 15 km á 10 etappar)
Dato: 24. februar <br style="clear:both;" />
Normalbakke
Dato: 1. mars <br style="clear:both;" />
Lagtevling
Dato: 24. februar <br style="clear:both;" />
Skihopping kvinner
Dato: 27. februar <br style="clear:both;" />
Skihopping mixlag
Dato: 2. mars <br style="clear:both;" />
The Deed Is Done
The Deed Is Done er det sjette studioalbumet til det amerikanske southern rock-bandet Molly Hatchet, gjeve ut i 1984. Dette er det første Molly Hatchet-albumet med berre to gitaristar, etter at Steve Holland var blitt erstatta av klaverspelaren John Galvin. I tillegg var trommeslagaren Bruce Crump komen attende i bandet. Stilen på albumet skil seg frå southern rock-stilen dei hadde spelt tidlegare. Her gjekk dei mot ein meir kommersiell og radiovenleg hardrock.
Ring of Fire: The Best of Johnny Cash
Ring of Fire: The Best of Johnny Cash er det sekstande albumet til countryartisten Johnny Cash. Det vart utgitt på Columbia Records i 1963. Dette albumet er ei samling av singlar og ein EP utgitt mellom 1959 og 1963, dei fyrste åra Cash var på Columbia. Plata opnar med ein av dei mest kjende songane hans; Ring of Fire.
Listeplassering
Album - Billboard (Nordamerika)
Singlar - Billboard (Nordamerika)
Landsmarka kapell
Landsmarka kapell er ei langkyrkje i Nome kommune i Vestfold og Telemark.
Kyrkja vart teikna av Herman Backer og oppført av byggmeister H. Hansen frå Skien. Teikningane vart seinare nytt til oppføringa av Stensgård kyrkje i Nannestad. Kapellet var mørkbeisa i byrjinga, men har sidan vorte måla kvitt.
Ulla-Førre
Ulla-Førre i Agder og Rogaland fylke er det største vasskraftanlegget i Noreg og Nord-Europa, med ein installert effekt på ca. 2100 MW totalt. Årleg produksjon er i gjennomsnitt 4,45 TWh (1987-2006), og dei tre hovudkraftverka utgjer 7,5 % av den samla maskinkapasiteten i Noreg. Det blei investert 7,8 milliardar kroner i utbygginga, men produksjonsverdien blei i 2006 stipulert til ca. 22 milliardar.
Anlegget hentar vatn frå eit 2000 km2 stort nedbørsfelt. Dette omfattar mellom anna den kunstige innsjøen Blåsjø, oppdemd av nokre av Noregs største dammar, deriblant Oddatjørndammen (høgste fyllingsdam), Storvassdammen (største fyllingsdam) og Førrevassdammen (største betongdam). I kraftverkgruppa Ulla-Førre inngår fleire kraftverk. Det største er Kvilldal kraftverk, som er Noregs største kraftverk målt i installert effekt (1240 MW). I tillegg inngår Saurdal kraftverk, Hylen kraftverk og Stølsdal kraftverk, samt to pumpestasjonar i Stølsdalen og på Hjorteland.
Planlegging
Utnytting av vatnet i området kring det som skulle bli Blåsjø blei tidleg aktuelt. Alt i 1912 sa Stortinget ja til å kjøpa fallrettar til Ulladalsåna. Dette var i ein periode der Staten kjøpte opp ei rekke fallrettar med tanke på seinare kraftutbygging. Det blei klart at Ulladalsåna måtte utnyttast saman med Førreåna, og etter andre verdskrigen kjøpte Staten fallrettane til elva frå ein privatperson. Rundt år 1960 var det intensiv utbygging av kraft, men Ulla-Førre blei ikkje prioritert. Dermed blei området liggande uutbygd mellom fleire anlegg, til dømes Røldal-Suldal i nord og Otra i aust. Før utbygging blei vedteke, hadde det i årevis blitt planlagt at krafta skulle utnyttast mot Jøsenfjorden i Hjelmeland kommune (det såkalla Førrealternativet). Nærare anleggsstart blei det såkalla Suldalsalternativet lansert, og dette blei vald på bakgrunn av at det ville gi heile 40 % meir kraft. I tillegg hadde alternativet lettare tilkomst og betre utnytting av elvene sør for Suldalsvatnet. Både Suldal og Hjelmeland kommunar innsåg at ei strid om plassering ville vera negativt for begge, og dei blei einige om ei skattefordeling som skulle vera uavhengig av kva alternativ som blei utbygd. NVE gjekk inn for Suldalsalternativet utan nokon større strid, og Stortinget godkjende prosjektet i juni 1974.
Eigarskap
Ulla-Førreutbygginga ville utnytta vatn som førte til ulemper for andre kraftselskap. Derfor gav ein Lyse Kraft og kraftselskapa i Otra eigardelar på høvesvis 7,8 % og 7,5 %. Det blei òg på denne tida etablert eit prinsipp om at vertsdistrikta skulle vera medeigar. Etter mykje usemje blei 15 % av Statkraft sin del gitt til Rogaland, og vidare fordelt slik at Lyse Kraft fekk 10,2 % og Haugesund Elektrisitetsverk 2,5 % av det totale eigarskapet.
Anleggsarbeidet
Alt to år før vedtaket om utbygging kom dei første anleggsarbeidarane til Suldal. Det var då klart at utbygging i ei eller annan form ville koma, og ein begynte å byggja infrastruktur til anlegget. Ein ny fylkesveg som gav Vadla vegutløysing allereie det året utbygginga blei vedteken, gav innbyggjarane i vertskommunane ein tidleg smak på det positive prosjektet førte med seg. Suldal kommune fekk i anleggsperioden om kring 1000 nye innbyggjarar, og for ein kommune som frå før hadde 3600 innbyggjarar var det klart at ein måtte til med mykje tilrettelegging. Då kraftkronene seinare begynte å rulla inn hadde kommunen nærast blakka seg på bygging av skular og barnehagar, og tilrettelegging av bustad- og anleggstomter. I tillegg var det sterk politisk usemje i samband med bygging av lagerhall og administrasjonsbygg, som kom i konflikt med dyrka mark på Garaneset på Sand.
I starten var det eit problem at det var for få arbeidsfolk: Oljeindustrien tok til å etablera seg i Stavanger, og Statkraft hadde òg ei rekke andre anlegg under bygging. Ein måtte satsa på opplæring og unge krefter. Etter kvart som andre anlegg blei ferdige kom òg fleire av dei anleggsfolka som hadde vore med på desse. Utbygginga av Ulla-Førre varte derimot så lenge at ein del valde å busetja seg, og heldt fram med å bu der etter anleggsarbeidet tok slutt. Dei lokale fekk òg høve til godt betalt arbeid, og med det kom det ei synleg velstandsauke i kommunen. I arbeidsvekene budde arbeidarane i brakkeleirar. Den største var på Øvre Moen (rett ved Oddatjørndammen), der det budde rundt 400 personar på det meste. For å unngå den såkalla brakkesjuka (keisemd ved lengre opphald i einsformige omgjevnader) blei det sett opp ein provisorisk idrettshall for arbeidarane. I leiren var det i tillegg post- og banktenester, og dét fleire mil inn i fjellheimen. Ein annan leir, på Beinlei, hadde heilårsdrift trass i plasseringa 1100 moh. midt mellom dei to hovuddelane av Blåsjø. Det var òg leirar ved Førrevass og Storvatn. Talet sysselsette var på det meste (1983) om lag 1500, og leiar for anleggsarbeidet var Jacob de Rytter Kielland.
Den største hindringa i anleggsdrifta undervegs kom ved utsprenging av tunnelen Saurdal-Sandsa. Det lak heile vegen vatn gjennom fjellet, og dette måtte pumpast ut kontinuerleg. Under sprengingsarbeidet kom det plutseleg eit større vassinnbrot og arbeidarane måtte evakuerast umiddelbart. Tunnelen blei raskt fylt opp av vatn, og det tok fleire månadar å pumpa han tom att. I motsetnad til andre større kraftutbyggingar på denne tida var det lite motstand frå verneinteresser, slik at anleggsarbeidet ikkje blei hindra av aksjonar.
Ser ein utbyggingstida under eitt, var infrastruktur hovudprioritet i starten. Kraftstasjonane blei sett i drift før dammane ved Blåsjø var ferdig bygde; i mai 1982 kunne Kong Olav V opna Kvilldal kraftverk. Då var Hylen kraftverk alt sett i drift. Oddatjørndammen, Førrevassdammen, og Førreskarddammen stod ferdig i 1986, Storvassdammen i 1988. Anleggsarbeida blei offisielt avslutta ved årsskiftet 1988/89, men etterarbeid og opprydding heldt fram til og med 1989.
I samband med utbygginga blei det forskottert ei rekke vegar i distriktet, og den viktigaste var kanskje Suldalsvegen, som gav vegsamband på nordsida av Suldalsvatnet og dermed heilårleg samband til Austlandet. I tillegg gav denne samband til Hylen inst i Hylsfjorden, der det største utstyret til kraftverka blei teke i land (mellom anna transformatorane).
Blåsjø
Den viktigaste delen av Ulla-Førre er kraftstabburet Blåsjø, ein innsjø som er kunstig oppdemd frå småvatn, elver og bekkar kring 1000 meter over havet. Tanken med eit slikt stort magasin er å kunna nytta dette mykje i år med lite nedbør. Blåsjø har så stor magasinkapasitet at denne då kan produsera mykje kraft, medan dei mindre magasina ikkje har høve til vanleg produksjon. Når det ikkje er tørrår lenger, vil ein nytta magasinet i langt mindre grad for å fylla det opp att. Vatnet har naturleg avløp i ulike retningar, og har djupner som ligg der det tidlegare var mindre fjellvatn. For å nytta magasinet fullt ut er det derfor bygd vasstunnelar mellom desse. Inntaket til tunnelen mot Saurdal kraftverk ligg ved Oddatjørndammen.