cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
CSKA Moskva
Fotballklubben CSKA har spelt i den sovjetiske og sidan i den russiske toppserien i fotball, sidan den fyrstnemnde kom i gang i 1923. Frå 1946 til 1991 vart klubben sju gongar seriemeistrar i Sovjetunionen. CSKA har sidan 2003 vunne fem russiske seriemeisterskap, det siste i 2014.
God gammel firkantet vals
«God gammel firkantet vals» er ein song av Wenche Myhre og Elisabeth Granneman frå 1964. Songen var skriven av Einar Schanke og Alfred Næss.
«God gammel firkantet vals» deltok i Melodi Grand Prix 1964, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1964 i København i Danmark. Songen vart framført på norsk av Wenche Myhre med eit lite orkester, og så på nytt av Elisabeth Granneman med eit stort orkester. Bidraget enda på andreplass med 60 poeng.
Ingen sol finner vei (til min gate)
«Ingen sol finner vei (til min gate)» er ein song av Inger Jacobsen og Jan Høiland, gjeven ut i 1964. Songen vart skriven av Karl Westby og Egil Hagen.
Melodi Grand Prix 1964
«Ingen sol finner vei (til min gate)» deltok i Melodi Grand Prix 1964, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1964 i København i Danmark. Songen vart framført på norsk av Inger Jacobsen med eit lite orkester, og så på nytt av Jan Høiland med eit stort orkester. Bidraget enda på femte- og sisteplass med 38 poeng.
CSKA Moskva
Høgdepunktet for fotballklubben CSKA Moskva er sigeren i UEFA-cupen i 2005, då det vart 3-1 over Sporting Lisboa. Finalen vart spelt på heimebana til Sporting, Estadio Jose Alvalade, og Sporting tok leiinga. Utover i andre omgang skåra CSKA tre gongar og snudde kampen. Det var fyrste gongen eit russisk lag vann ein av europacupane i fotball. Spelarar som Aleksej Berezutskij, Jurij Zjirkov, Ivica Olić, Sergej Ignasjevitsj og Chidi Odiah hadde sentrale roller i meisterlaget.
Fiq i Syria
Fiq er ein tidlegare by i Syria som administrativt høyrer til Al Quneitra guvernement i Golanhøgdene. Han ligg 349 meter over havet. Den israelske busetnaden Afik, ein kibbutz, vart bygd i nærleiken.
Punktum
Punktum (.) er eit skriftteikn som markerer slutten av ein heil setning, noko som i tale gjerne samsvar med ein lengre stopp. Ein kan også bruka teiknet for å markera ei forkorting.
Fiq i Syria
Historie
Fiq var ein antikk by, og her er funne mange inskripsjonar på latin og gresk.
Punktum
Tre punktum etter kvarandre (...) dannar ein ellipse.
Fiq i Syria
Historie
I 1596 vart Fiq oppført i osmanske skattelister som ein del av Jawlan Garbi nahiya i Hauran qada. Han hadde ein heilt muslimsk folkesetnad som bestod av 16 hushaldningar og 9 ungkarar. Skattane vart betalte for kveite, bygg, sommaravlingar, oliventre, geiter og/eller bikubar.
Den franske oppdagaren Victor Guérin noterte på 1800-talet at Fiq vart delt inn i fire kvarter, kvar administrert av sin eigen sjeik. Dei fleste av heimane inneheldt restane av gamle bygningar. Landsbyen var rik på ferskvatn.
Då Gottlieb Schumacher landmålte området i 1880-åra, skildra han Fiq som ein stor landsby med kring 400 menneske.
Solhverv
«Solhverv» er ein song av Jan Høiland, gjeven ut i 1963. Songen er skriven av Dag Kristoffersen.
Melodi Grand Prix 1963
«Solhverv» deltok i Melodi Grand Prix 1963, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1963 i London i Storbritannia. Songen vart framført på norsk av Jan Høiland med eit lite orkester, og så på nytt av Nora Brockstedt med eit stort orkester. Bidraget vann med 81 poeng.
Eurovision Song Contest 1963
Etter sigeren i Melodi Grand Prix 1963 fekk «Solhverv» representere Noreg i Eurovision Song Contest 1963. Nora Brockstedt skulle framføre songen, men måtte trekje seg på grunn av ein spelejobb. Songen vart dimed framført, på norsk, av Anita Thallaug. Øivind Bergh dirigent. Bidraget enda på 13. og sisteplass med null poeng. Noreg enda sist av totalt 16 bidrag av di landet måtte dele den dårlege plasseringa med Nederland, Finland og Sverige, som heller ikkje fekk nokre poeng.
Adjø av Anita Thallaug og Beate Brevik
«Adjø» er ein singel av Anita Thallaug og Beate Brevik, gjeven ut i 1963. Songen er skriven av Sigurd Jansen.
Melodi Grand Prix 1963
«Adjø» deltok i Melodi Grand Prix 1963, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1963 i London i Storbritannia. Songen vart framført på norsk av Anita Thallaug med eit lite orkester, og så på nytt av Beate Brevik med eit stort orkester. Bidraget enda på femte- og sisteplass med 40 poeng.
Alawittar
Trusretninga er utbreidd i Nord-Syria, langs grensa mot Tyrkia. Mange alawittar kjem frå området ved kystbyen Lattakia, som er heimbyen til Al-Assad-familien.
Alawittane tok namnet sitt frå 'Ali ibn Abi Ṭālib, fetter og svigerson til Muhammed, som var den første sjiaimamen og den fjerde og siste «rette kalifen» i sunniislam.
Historie
I 1939 vart eit område med mange alawittar i Nordvest-Syria, Alexandretta (no Hatay), tilkjend Tyrkia av Frankrike. Den unge alawittleiaren Zaki al-Arsuzi, som leidde motstanden mot integrering i Tyrkia, vart seinare ein av grunnleggjarane av Ba'athpartiet, saman med den kristne Michel Aflaq. Etter andre verdskrigen spelte Salman Al Murshid ei stor rolle i å sameine Alawitt-provinsen med Syria. Han vart avretta av den nyoppretta uavhengige syriske regjeringa i Damaskus 12. desember 1946, berre tre dagar etter ei politisk rettssak.
Alawittsamfunnet synest å ha vore organiserte av Al-Khasibi, ein tilhengar av Muhammad Ibn Nuṣayr, som døydde i Aleppo i ca. 969. Barnebarnet til Al-Khasibi, Al-Tabarani, flytta til Lattakia på kysten av Syria. Etter at Det osmanske riket braut saman, kom Syria og Libanon under fransk mandat. Franskmennene anerkjende omgrepet «alawi» då dei okkuperte Syria i 1920. Dei tilkjende alawittane og andre minoritetsgrupper autonomi, og aksepterte dei i sine koloniale troppar. Mange alawittar støtta tanken om ein eigen alawinasjon og prøvde å oppnå sjølvstende. Eit territorium kalla «Alaouites» vart oppretta i 1925. I mai 1930 vart ei alawiregjering oppretta i Latakia. Ho varte til 28. februar 1937, då territoriet vart innlemma i Syria.
Alawittane under Assad-regimet
Assad vende den religiøse minoritetsbakgrunnen sin til ein fordel. Tradisjonelt sett har alawittane ikkje hatt nasjonal politisk makt i Syria, og mange sunnimuslimar skuldgjev alawittar for å vere vantru. Assad hadde difor ikkje ein maktbase tilsvarande dei politiske konkurrentane sine. Samstundes hadde fleirtalet lettare for å akseptere Assad som representant for ein religiøs minoritet, enn å akseptere representantar frå dei større religiøse gruppene som tradisjonelt har konkurrert om politisk makt. Styreforma til Assad favoriserte ikkje éin av dei religiøse hovudgruppene framfor andre, men skapte ein relativt sekulær syrisk stat. Regimet har likevel vore prega av at alawittar lojale mot Assad har vore overrepresentert i maktposisjonar.
La meg være ung
«La meg være ung» (bokmåk for La meg vere ung) er ein singel av Odd Børre & The Cannons og Wenche Myhre, gjeven ut i 1964. Songen er skriven av Arne Bendiksen.
Myhre gav ut ein tysk versjon av songen kalla «Laß' mich, wie ich bin». Den tyske teksten er skriven av Kurt Hertha. Den norske versjonen lå 15 veker på VG-lista i 1964; fem av dei på fyrsteplass. Singelen vart tildelt Den Norske Sølvplate 1964.
Melodi Grand Prix 1964
«La meg være ung» deltok i Melodi Grand Prix 1964, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1964 i København i Danmark. Songen vart framført på norsk av Odd Børre & The Cannons med eit lite orkester, og så på nytt av Wenche Myhre med eit stort orkester. Bidraget enda på tredjeplass med 57 poeng.
Jawbat Burghal
Jawbat Burghal (arabisk جوبة برغال ) er ein by nordvest i Syria i Latakia guvernement, aust for Latakia i an-Nusayriyah-fjella. Av stader i nærleiken finn ein Qardaha, al-Fakhurah, Istamo og Shatha. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå, hadde Jawbat Burghal eit folketal på 959 i 2004.
Landsbyen var fødestaden og basen til den kontroversielle syriske leiaren, Sulayman al-Murshid. Al-Murshid vart oppfordra av styresmaktene i det franske mandatet til å opprette ei ny sekt, og gjorde Jawbat Burghal til basen sin der han vart ein forslagsstillar for alawittisk sjølvstende. Han fekk buskap frå følgjarane sine og bygde ein vestleg villa i byen. Etter sjølvstendet til Syria, slo dei sentrale syriske styresmaktene i Damaskus ned på separatistrørsler, inkludert Murshid. Han overgav seg til styresmaktene etter ein kort konfrontasjon med den syriske hæren ved hovudkvarteret sitt. Sulayman al-Murshid vart avretta på eit offentleg torg i Damaskus for forræderi i november 1946.
Ar-Raqqah-distriktet
Ar-Raqqah-distriktet (arabisk الرقّة, Ar Raqqa) er eit distrikt (mantiqah) i Ar-Raqqah guvernement i Syria. I folketeljinga i 2004 hadde det eit folketal på 506 306. Senteret i distriktet er byen Ar-Raqqah.
Inndelingar
Distriktet Ar-Raqqah er delt inn i fire underdistrikt eller nāḥiyaer (folketala er frå folketeljinga i 2004):
Bani Na'im
Bani Na'im (arabisk بني نعيم, Banî Na‘îm) er ein palestinsk by sør på Vestbreidda, 8 km aust for Hebron i Hebron guvernement. Han vart kalla «Caphar Barucha» på 300-talet. Byen er mest kjend som gravstaden til Lot. Etter den muslimske erobringa har namnet blitt arabisert som «Kafr al-Barik.» Grava til Lot vart omgjort til ein moské under det islamske styret og framleis under krossfarar-styret. Seinare slo den arabiske stamma Bani Nu'aym seg ned her, og har gjeve det noverande namnet Bani Na'im, først nytta av den muslimske vitskapsmannen Abd al-Ghani al-Nabulsi i 1690.
Seldsjukkarriket
Seldsjukkarriket (tyrkisk Büyük Selçuklu Devleti, «Det store seldsjukkarriket»; persisk دولت سلجوقیان) var eit tyrkisk-persisk rike i mellomladeren. Seldsjukkarriket kontrollerte eit enormt område som strekte seg frå Hindukush til det austlege Anatolia og frå Sentral-Asia til Persiabukta. Frå heimlandet sitt nær Aralsjøen, rykka seldsjukkane først inn i Khorasan og så inn i Persia før dei etter kvart erobra det austlege Anatolia.
Bani Na'im
Moderne tid
Bani Na'im vart annektert av Jordan etter den arabisk-israelske krigen i 1948. I juni 1967, etter seksdagarskrigen, kom byen under israelsk styre.
Bani Na'im voks kraftig tidleg på 1900-talet. I 1936 deltok byen i arabararopprøret mot dei britiske styresmaktene. I desember 1937 fekk britiske styrkar ordre om å fjerne eit hus som tilhøyrte nokno som var involvert i ei antibritisk hending nær byen. Huset vart sprengd med dynamitt.
Palestinsk-arabiske irregulære leia av Abd al-Qadir al-Husayni og den lokale kommandanten hans, Abd al-Halim Jawlani, møtte den britiske hæren i eit slag i Bani Na'im i desember 1938. I følgje britane bad ein innbyggjar i Bani Na'im om hjelp då opprørarar kom inn i byen. Britane møtte så ein styrke på 100 irregulære og med støtte frå British Air Force vart soldatane til al-Husayni spreidd og flykta aust for Bani Na'im der dei vart haldne fast. Dei britiske styrkane tok livet av 60 opprørarar og tok 15 til fange. Ein britisk soldat vart drepen.
Geografi og klima
Byen ligg 958 meter over havet Han ligg 7-8 km søraust for Hebron, men dei to stadane har i røynda vokse saman. Den israelske busetjinga Kiryat Arba ligg nordvest for Bani Na'im, mellom landsbyen og Hebron. I sør ligg landsbyen Hureiz og byen Yatta, i nord ligg Sa'ir og ash-Shuyukh, medan Halhul og Hebronskogen ligg i vest.
Seldsjukkarriket
Seldsjukkarriket vart grunnlagd av Tughril Beg i 1037 etter innsatsen til grunnleggjaren av seldsjukk-dynastiet, Seldsjuk Bey, i byrjinga av 1000-talet. Faren til Seljuk Bey hadde ei høgare stilling i Oghuz Yabgu-staten, og han gav namnet sitt til både staten og dynastiet. Seldsjukkane samla det brotne politiske miljøet i den austlege islamske verda og spelte ei viktig rolle i det første og det andre krosstoget. Riket var kraftig persianisert   i kultur  og språk,, og seldsjukkane spelte òg ei viktig rolle i å utvikle den tyrkisk-persiske tradisjonen, og eksporterte persisk kultur til Anatolia. Busetjinga av tyrkiske folk i nordvestlege område av rike, av strategiske årsaker for å halde fiendtlege nabostatar unna, førte til ei aukande tyrkifisering av desse områda.
Bani Na'im
Historie
Namnet Bani Na'im vart nytta av den muslimske vitskapsmann Abd al-Ghani al-Nabulsi i 1690 under det osmanske styret. Han skreiv at landsbyen tidlegare vart kalla Kafr al-Barik.
Geografi og klima
Årsmiddelnedbøren i Bani Na'im er 369 mm. Middeltemperaturen er 16 °C og luftfukta er i snitt 61 %.
Historie
Bibelforskaren Edward Robinson identifiserte staden med Caphor Barucha, som var nemnt av Hieronymus som gravstaden til Lot på 300-talet evt. Den moderne byen vart bygd på den romersk-jødiske landsbyen Kfar Brosha. Hieronymus skreiv at St. Paula drog frå Hebron og stoppa på ei høgd ved Caphar Barucha og såg utover området, medan ho minnast Lot. I følgje segna skal Abraham på same staden ha vore vitne til øydelegginga av Sodoma og Gomorra.
Både namna Kafr Burayk og Nabi Na'im stod oppført i osmanske skattelister frå 1596, då han låg i Khalil nahiya i Quds liwa. Han hadde eit folketal på 42 muslimske hushaldningar og betalte skatt for kveite, bygg, vindruer eller frukttre, druesirup eller melasse, og geiter eller bikubar.
Etter den muslimske erobringa av Syria på midten av 600-talet, vart landsbyen kalla Kafr Breik eller Kafr al-Barik. Ali frå Herat passerte landsbyen i 1173 og skreiv at han låg nær Hebron og var gravstaden til Lot. I lag med byen Dura, vart Kafr al-Barik ein del av waqf («gåva») for Ibrahimi-moskeen (Patriarkgrotta) i Hebron etter ordre frå ajjubidane, som regjerte i Damaskus, al-Mu'azzam Isa den 2. mai 1215. Den muslimske geografen Imam al-Suyuti skreiv òg på 1400-talet at Lot var gravlagd i Kafr al-Barik og at grotta låg vest for landsbyen, under ein gammal moské, i lag med «seksti profetar, av desse tjue apostlar.» I 1517 vart byen ein del av Det osmanske riket i lag med resten av Levanten.
Blodrips
Blodrips (Ribes sanguineum) er ein lauvfellande busk i ripsfamilien som kjem frå Nord-Amerika. Han har bær som kan etast, men blir hovudsakleg dyrka som prydbusk på grunn av dei iaugefallande, klaseforma blomane sine som typisk er rosa.
Blodripsbusken kan bli 1-3 meter høg. Han har krokete greiner med raudbrun bork. Blada sit motsett på greinene og er 26-6 cm breie. Dei har som regel fem flikar og er grøne på oversida og lysare og meir hårete på undersida. Også nye skot er hårete.
Blodrips blomstrar typisk i april-mai. Blomane sit i klasar med 10-20 eller fleire blomar i kvar. Dei er som regel rosa, men fargen kan variera frå raudt til kvitt i ulike typar. Frukta er blåsvarte runde bær med ei lengd på 7-9 mm, og kjem i juni-juli. Bæra kan etast, men er ikkje rekna som svært tiltalande. Dei blei brukt til mat av fleire nordvestamerikanske urfolk.
Planten stammar frå vestlege kystområde av Nord-Amerika, dagens British Columbia, Washington, Oregon, Idaho og California i USA og Canada. Han er hardfør til USDA-sonene 6-8.
Blodrips blei teken i bruk som dyrka plante av den britiske botanikaren David Douglas på 1800-talet. Det finst fleire variantar med ulike fargar på blomane.
Spiral av Elisabeth Granneman og Arne Bendiksen
«Spiral» er ein singel av Elisabeth Granneman og Arne Bendiksen, gjeven ut i 1964. Songen er skriven av Sigurd Jansen og Egil Hagen.
Maarrat al-Nu'man
Maarat al-Numaan (arabisk مَعَرَّة النُّعْمَان ) er ein by nordvest i Syria, 33 km sør for Idlib og 57 km nord for Hama, med 58 008 innbyggjarar (2004). Han ligg ved motorvegen mellom Aleppo og Hama og nær daudebyane Bara og Serjilla. Bynamnet, som vart kalla Arra av grekarane og Marre av krossfararane, er ein kombinasjon av det tradisjonelle namnet og namnet på den første muslimske guvernøren an-Nu'man ibn Bashir, ein av Muhammed sine følgjesveinar.
Odd Mæhlum
Odd Mæhlum var ein friidrettsutøvar frå Hamar, som konkurrerte i spydkast og var medlem av Hamar Idrettslag. Han var Noregs beste i øvinga dei fyrste åra etter 2. verdskrigen og vann fire strake NM-titlar.
Maarrat al-Nu'man
Ma'arra-massakren
Radulph av Caen, ein annan historikar, skreiv: «I Ma'arra kokte soldatane våre vaksne heidningar i grytene; dei spidda barna på spyd og åt dei grilla.»
Spiral av Elisabeth Granneman og Arne Bendiksen
Eurovision Song Contest 1964
Etter sigeren i Melodi Grand Prix 1964 fekk «Spiral» representere Noreg i Eurovision Song Contest 1964. Arne Bendiksen framførte songen på norsk, og enda på åttandeplass med seks poeng; fem frå Danmark og eitt frå Finland. Karsten Andersen var dirigent.
Maarrat al-Nu'man
Historie
I 891 skildra Ya'qubi Maarrat al-Nu'man som ein «antikk by, no i ruinar. Han ligg i provinsen Hims.» Då Estakhri levde (951) hadde staden kome på fote att, og han skildra byen som «har særs mange gode ting, og er særs velståande». Fiken, pistasjenøter og vindruer vart dyrka. I 1047 vitja Nasir Khusraw byen og skildra han som ein folkerik by med bymurar i stein. Det var ein Fredagsmoské på høgda i midten av byen. Basarane var travle. Store område med oppdyrka land låg kring byen med mange fikentre, oliven, pistasjenøter, mandlar og druer.
Odd Mæhlum
Aktiv
Mæhlum vart noregsmeister i spydkast i perioden 1946 til 1949. I 1946 deltok han også i EM i friidrett 1946 i Oslo, der han enda på fjerdeplassen med eit kast på 66,37 meter. Han deltok under Sommar-OL 1948 i London, og kom på femteplass etter eit lengstekast på 65,32 meter.
Maarrat al-Nu'man
Etter krosstoga
Ibn Jubayr vitja byen i 1185, og skreiv at «Det er hagar over heile byen... Det er ein av dei mest frodige og rikaste landområda i verda». Ibn Battuta vitja byen i 1355, og skildra byen som liten. Fiken og pistasjenøter frå byen vart eksportert til Damaskus.
Ma'arra-massakren
Desse hendingane vart òg nemnt av Fulcher av Chartres, som skreiv: «Eg gyser når eg skriv at mange av folka våre, pint av galskapen svolten førte med seg, og skor stykke av skinkene til dei døde sarasenarane, som dei kokte, men når dei ikkje var grilla nok over elden, åt dei dei som ville dyr.»
Ein av krossfararkommandantane skreiv til pave Urban II: «''Ein forferdeleg svolt pinte armeen i Ma'arra, og dei fann det naudsynt å ete lika til sarasenarane.
Den mest kjende hendinga i byen er frå seint i 1098, under det første krosstoget. Etter krossfararane, leia av Raymond de Saint Gilles og Bohemond av Taranto, klarte å kringsetje Antiokia mangla dei matforsyningar. Dei raida den kringliggande landsbygda i vintermånadane, men dette var ikkje nok. Den 12. desember nådde dei Ma'arra, og mange av dei leid av svolt og feilernæring. Dei klarte å bryte gjennom bymurane og massakrerte kring 8000 innbyggjarar. Sidan dei likevel ikkje kunne finne nok mat, tydde dei til kannibalisme.
Desse hendingane hadde sterk innverknad på dei lokale innbyggjarane i Sørvest-Asia. Krossfararane hadde alt eit rykte på seg for å vere vonde og barbariske mot muslimar, jødar og til og med lokale kristne, både katolikkar og ortodokse (krosstoga byrja kort tid etter Det store skisma i 1054).
I dag har byen eit museum med mosaikkar frå Daudebyane, Den store moskéen i Maarrat al-Numan, ein koranskule bygd av Abu al-Farawis frå 1199 og ruinane av ei mellomalderborg. Byen er fødestaden til diktaren Abu al-Ala al-Maari (973–1057).
Odd Mæhlum
Aktiv
Hans besterekord i spydkast var på 69,08 meter og vart sett i september 1947 i Vikersund.
Maarrat al-Nu'man
Den syriske borgarkrigen
2. juni 2011 var det kraftige demonstrasjonar mot styret til president Bashar al-Assad i byen. Under den syriske borgarkrigen gjorde den strategiske plasseringa til byen mellom Damaskus og Aleppo han til eit ynda mål. Frå 8. oktober 2012 vart utkjempa mellom Den frie syriske armeen og Den syriske hæren, med store sivile tap og materielle skadar.
Ypsilon i Drammen
Ypsilon er namnet på ei gangbru bygd som skråstagbru over Drammenselva i Drammen, mellom Grønland på Strømsøsida (sørsida) og byparken, Parken, på Bragernessida (nordsida) av elva. Namnet har brua fått av di ho frå lufta ser ut som ein Y, den greske bokstaven ypsilon, ved at brubana deler seg i to på Bragernessida og går i vinkel i kvar si lei. Brua vart opna for fotgjengartrafikken 16. januar 2008
Brua er teikna av arkitektane Arne Eggen Arkitekter AS, og terrengutfominga har landskapsarkitektar i firmaet Multiconsult stått for. Firmaet Kaare Skallerud AS har stått for lyssettinga.
Brua vert halde opp av skråstilte stag frå tårnet, ikke av stag som heng i ståltau i boge mellom tårn i kvar ende av brua og forankra i land, som på ei hengjebru. Hovudspennet er 90 meter langt, og dei to sidespenna er på 56 meter. To 47 meter høge skråstilte master med 16 stag av ståltau ut frå kvar side, held brubana oppe. Då spennet på Strømsøsida av mastene er lenger og tyngre enn på Bragernessida, er somme av skråstaga på Bragernessida forankra i store betongblokkar i staden for i vegbana. Brudekket er laga knust kvit granitt som er valsa ned i eit lag kunsstoff (epoxy), og då stålkonstruksjonane er kvitmåla, gjev brua eit særeige kvitt inntrykk som òg kjem til sin rett ved lyssettinga i den mørke tida av døgret. Stålkonstruksjonane er laga i Sandnessjøen og skipa til brustaden. Under brua er det eit femten meter breitt og seks meter høgt seglingsløp, og på Bragernessida har delinga av bruabana i ei Y-form gjort at ei lita bukt av elva har kunne takast vare på.
Ypsilon fekk i 2008 heidersprisen «European Steel Bridges Award», og ærefull omtale av juryen for Statens byggeskikkpris.
Selevkos I Nikator
Selevkos I (ca. 358 fvt – 281 fvt.), med tilnamnet Nikator gjeve av seinare generasjonar (gresk Σέλευκος Νικάτωρ; Selevkos Nikator, 'Sigersherre'), var ein leiande makedonsk hærførar og offiser i det koriniske forbundet til Aleksander den store og ein av diadokane. I diadokekrigen, som fann stad etter Aleksander døydde i 323 fvt., etablerte Selevkos eit eige dynasti, Selevkidedynastiet, og sitt eige rike, Selevkideriket. Kongedømet hans vart ein av dei siste gjenverande delane av det veldige riket som Aleksander tidlegare hadde og som stod imot ekspansjonen til Romarriket. Det var berre Det ptolemeiske kongedømet i Egypt som varte lengre med rundt 34 år.
Etter Aleksander døydde vart Selevkos nominert som satrap av Babylon i 320 fvt. Han vart tvinga av Antigonos I Monofthalmos, ein av dei andre diadokane, til å flykte frå byen, men med støtte frå Ptolemaios I Sotar i Egypt var han i 312 f.Kr. i stand til å kome tilbake. Seinare erobra Selevkos mellom anna Persia og Media. Han tapte mot keisaren av India, Chandragupta Maurya, og aksepterte ein ekteskapsallianse for 500 elefantar etter å ha avstått område som vart vurderte som ein del av India. Selevkos sigra over Antigonos i slaget ved Ipsos i 301 fvt. og Lysimakhos, ein annan av diadokane, i slaget ved Korupedion i 281 fvt. Han vart myrda av Ptolemaios Keraunos, konge av Makedonia, det same året og vart etterfølgd av sonen sin Antiokos I Sotar.
Selevkos grunnla ei rekkje nye byar, blant dei Antiokia og Seleukia, begge i dag ein del av høvesvis Tyrkia og Irak.
Adjø
Adjø er ei avskjedshelsing som kjem frå fransk adieu (à Dieu), 'til Gud'. Det kan brukast som interjeksjon («adjø!») eller vera eit substantiv som viser til avskjed eller denne helsinga. I mange samanhengar kan det verka som eit svært formelt eller arkaisk ord. Ein variant av adjø, «adjøs», som på moderne norsk og dansk er rekna som ei svært uformell helsing, kjem truleg frå den spanske forma av ordet, adios.
Ordsoge
Dei eldste forma av ordet er gammalfranske adeu frå slutten av 1100-talet. Fram til og med 1800-talet var det ei vanleg avksjedshelsing - i nokre sørfranske dialektar også ei helsing ein kunne bruka når ein møtte nokon. På 1900-talet byrja helsinga bli erstatta av avskjedshelsingar som «au revoir», og «adieu» fekk ein meir høgtideleg tone knytt til endelege, langvarige eller kjensletunge avskjedar.
Ordet er lånt inn til fleire andre språk. Det er kjend i mellomengelsk allereie frå 1300-talet. Det har gradvis blitt mindre brukt og blitt det mest formelle avskjedordet også på engelsk.
På tysk var «adieu» eit utbreidd avskjedsord på byrjinga av 1900-talet, men blei utsett for propaganda som framandord frå fienden då Tyskland kjempa mot Frankrike i første verdskrigen. Avleidde former som Ade, Ädi, Tschö og Tschüs er framleis i bruk i fleire dialektar.
Bruk i kulturen
«Adieu» er tittelen på ei novelle av Honoré de Balzac frå 1830 og ei av Guy de Maupassant frå 1884.
«Adieu mes amours» er ein chanson frå 1400-talet som særleg er kjend frå ein komposisjon av Josquin des Prez frå rundt 1480.
«Adjø» eller «Adieu» er tittel for fleire songar, som songen Adjø frå 1963, framført av Anita Thallaug og Beate Brevik, «Adieu» frå 1982 av Jahn Teigen og Anita Skorgan og «Adieu» av Cœur de pirate frå 2011.
Ludwig van Beethoven sin Pianosonate No. 26 i E-dur, Op. 81a frå 1809-1810, er også kjend som Les Adieux. Sonaten har tre satsar som alle har avskjedstitlar: «Das Lebewohl», «Abwesenheit», «Das Wiedersehen».
«Adieu für Wolfgang Sebastian Meyer» er ein komposisjon av Karlheinz Stockhausen frå 1966.
Willy Rasmussen
Willy Lorang Rasmussen var ein norsk friidrettsutøvar frå Kongsberg. Han spesialiserte seg i spydkast og var etter tur medlem av Bergkameratene og IK Tjalve. Rasmussen vart norsk meister i spydkast i 1958, 1959, 1961 og 1965. I 1961 vart han også nordisk meister i øvinga. Hans aller lengste kast oppnådde han på Bislett stadion i august 1961, då spydet landa på 84,18 meter.
Aktiv
I 1959-sesongen vart Rasmussen noregsmeister etter ein tett duell med Egil Danielsen, der begge stod for sterke prestasjonar. To år seinare tok han sitt tredje NM-gull med stor margin til andremann. Han vart også nordisk meister i øvinga i Oslo. Same sesongen slengde han spydet 84,18 meter og sette ein personleg rekord som låg nær verdstoppen.
Rasmussen deltok for Noreg i alle dei internasjonale meisterskapane i tida 1958 til -64. Etter tolvteplassen under europameisterskapen i 1958, fekk to år seinare han si beste plassering då han vart nummer fem i dei olympiske leikane i Roma. I 1962 kom han på niandeplass under EM i friidrett i Beograd, medan han ikkje lukkast å kvalifisere seg til OL-finalen i Tokyo 1964.
I 1964 vart Rasmussen sett i skuggen av landsmannen Terje Pedersen som forbetra verdsrekorden i spydkast to gongar. Under NM var Rasmussen likevel nær å ta gullmedaljen, då han var berre 14 cm bakom same Pedersen. Rasmussen heldt fram å sanke NM-medaljar i spydkast, den 12 kom i 1969. Samlinga av NM-medljar bestod då av 4 gull, 5 sølv og tre bronser.
Rasmussen sette personleg rekord med 76,48 meter på Bislett stadion i juli 1958, slått av det norske spydesset Egil Danielsen med vel ein meter. I august vart Rasmussen norsk meister i spydkast, Danielsen vart skadd i fyrste kast og braut av tevlinga. Begge kvalifiserte seg i september månad til finalen under EM i Stockholm. Rasmussen vart der nummer 12 på moderate 68,63 m, medan Danielsen tok sølvmedaljen i meisterskapen.
Qardaha
Qardaha (arabisk قرداحة, Qardāḥah) er ein landsby nordvest i Syria, i fjella oppom kystbyen Latakia. Av stader i nærleiken finn ein Kilmakho i vest, Bustan al-Basha i sørvest, Harf al-Musaytirah i søraust og Muzayraa i nord. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå, hadde Qardaha eit folketal på 8 671 i 2004. Han har ein hovudsakleg alawittisk folkesetnad og er den heimbyen til Assad-familien, som har styrt Syria sidan 1970.
Historie
Det er sagt at blant tjerkessarane i Syria at byen Qardaha vart grunnlagd av tjerkessarar under mamelukk-sultanen Qansuh al-Ghawri. Bevis for dette kan ein sjå i dei mange tjerkessarane som budde i byen og heile fjellområdet. Det er til og med ei gate som heiter Tsjekessgata, i tillegg til ein stor familie med same namnet. Qardaha tyder på tjerkessisk «Velkomen».
President Hafez al-Assad, som regjerte frå 1970 til 2000, var fødd i Qardaha. Under Assad investerte styresmaktene store summar i Qardaha, Lattakia og det kringliggande området. I dag ser ein dette alt før ein kjem til Qardaha der den breide, syriske kysthovudvegen gjer uforklarleg sving inn i fjella slik at han akkurat når Qardaha. Qardaha har mange luksusvillaer. Mektige familiar i Qardaha er Al-Assad, al-Khayer, Othman, Shalish, Ismail, Jabbour, Maaliki, Nassif, Hatem, Suleiman, Deeb, Kina'an, Makhlouf, Aslan, Jarkas. Ein stor statue av Hafez al-Assad finst i sentrum av byen, og eit stort mauseoleum med gravene til Basil al-Assad og Hafez al-Assad ligg òg der. Hasan al-Khayer vart òg fødd i Qardaha.
Historie
Den arameiske tydinga av Qardaha er den første landsbyen. Namnet Qardaha er fønikisk og tyder «staden som produserer og kvesser våpen». Fleire av landsbyane og stadane i Kystfjella har namn som opphavleg var fønikisk.
I 1970 fekk Qardaha bystatus i lag med al-Shaykh Badr og Duraykish. I lag utgjer dei kring 6% av den totale urbane folkesetnaden i dei to kystguvernemententa, Latakia og Tartus. Dei tre byane er setet i sine eigne, nydanna distrikt (mantiqah). I følgje den franske antropologen Fabrice Balanche, synte Ba'athist-styret som fekk makta i 1960-åra, ei favorisering av desse tre byane, som alle var alawittiske, og særleg Qardaha.
Innbyggjarane i Qardaha stammer frå Kalbiyya-føderasjonen og byen tente som setneret for denne føderasjonen. Seint i osmansk tid, mellom 1840 og 1880, auka spaninga mellom styresmaktene og alawittarfolket i kystfjella kraftig. I 1854 1854 vart den osmanske guvernøren i Latakia sanjak («Latakia-distriktet») drepen i ein væpna konfrontasjon mellom styresmaktene og folk frå den Qardaha-baserte stamma. Dette gav mot til dei stridande frå Kalbiyya, som utførte fleire raid mot osmanske stillingar, noko som fekk styresmaktene til å reagere brutalt.
Den 24. april 2013 vart landsbyen angripen med rakettar av opprørarar under den syriske borgarkrigen.
EM i fotball 1976
Europameisterskapen i fotball 1976 var den femte europameisterskapen i fotball. Meisterskapen vart avvikla i Jugoslavia med fire deltakarland i tida 16. til 20. juni 1976. Omframt vertsnasjonen Jugoslavia hadde Nederland, Tsjekkoslovakia og Vest-Tyskland kvalifisert seg til sluttspelet gjennom gruppekampar og kvartfinalar i tida hausten 1974-våren 1976.
32 land deltok i kvalifiseringa, fordelt på åtte grupper. Dei åtte gruppevinnarane møttest til heime-/bortekamp i kvartfinalane i april og mai 1976. Til liks med dei føregåande meisterskapane vart vertsnasjonen avgjort etter forhandlingar mellom dei fire som hadde kvalifisert seg til semifinale-spel.
Finalen
Finalen mellom Tsjekkoslovakia og Vest-Tyskland fann stad på Raude Stjerne-stadion i Beograd. Midtspissen Ján Švehlík sende Tsjekkoslovakia i leiinga i det 8. minutt, medan midtbanespelaren Karol Dobiaš la på til 2-0 etter 25 minuttar. Tre minuttar seinare reduserte Dieter Müller 1-2. I sluttsekunda av ordinær tid utlikna Bernd Hölzenbein til 2-2 for Vest-Tyskland. Ekstraomgangane vart mållause. Etter at Uli Hoeness sette Vest-Tysklands fjerde straffe over tverliggaren, avgjorde Antonín Panenka ved å sette Tsjekkoslovakias femte strake i buret. 30 800 tilskodarar var til stades på tribunane.
Tsjekkoslovakia vann den fyrste semifinalen med 3-1 over Nederland etter ekstraomgangar. Dagen etter slo Vest-Tyskland vertsnasjonen 4-2 i Beograd, også då etter 30 ekstra minuttar. Nederland tok så bronsemedalje etter 3-1 over Jugoslavia.
Finalen
Tsjekkoslovakia sitt vinnarlag bestod av: Ivo Viktor, Anton Ondruš, Ján Pivarník, Koloman Gögh, Jozef Čapkovič, Karol Dobiaš, Jozef Móder, Antonín Panenka, Marián Masný, Ján Švehlík og Zdeněk Nehoda. Ladislav Jurkemik kom inn då Švehlík gjekk ut i det 80. minutt og František Veselý spelte ekstraomgangane i staden for Dobiaš.
Vest-Tyskland stilte med: Sepp Maier, Franz Beckenbauer, Berti Vogts, Georg Schwarzenbeck, Bernard Dietz, Herbert Wimmer, Rainer Bonhof, Erich Beer, Uli Hoeneß, Dieter Müller og Bernd Hölzenbein. Wimmer vart teken av bana i pausen, Heinz Flohe kom inn. Beer vart i det 80. minutt erstatta av Hans Bongartz.
30 800 tilskodarar såg kampen, som vart leia av den italienske dommaren Sergio Gonella.
Musikkgruppa Colosseum
Colosseum var eit banebrytande engelsk progressivt jazzrockband, som blandablues, rock og jazzbaserte improvisasjonar.
1968–1971
Colosseum var eit av dei førstebanda som blanda jazz, rock og blues og vart skipa våren 1968 av trommeslagaren Jon Hiseman med tenorsaksofonisten Dick Heckstall-Smith, som tidlegare hadde arbeidd i lag i 1966, då Hiseman erstatta Ginger Baker i The Graham Bond Organisation. Dei møttest igjen tidleg i 1968 då dei begge spelte i John Mayall's Bluesbreakers på albumet Bare Wires. Barndomsvenen Dave Greenslade vart raskt henta inn på orgel, og det same vart bassisten Tony Reeves, som òg hadde kjend både Hiseman og Greenslade sidan dei var tenåringsmusikarar i Søraust-London. Besetninga vart utfyllt, etter mange prøvespelingar, med Jim Roche på gitar og James Litherland (gitar & vokal), sjølv om Roche berre spelte inn eitt spor med dei før han slutta.
Sameining 1994-2015
Colosseum skal ha vore blant dei mange hundre artistane som fekk originalinnspelingane sine øydelagde i Universal-brannen i 2008..
I 2005 var det tre minnekonsertar for Dick Heckstall-Smith, ein i Hamburg i Tyskland og to i England. 24. september 2005 spelte dei i Moskva, etterfølgd av fleire konsertar i 2006. I 2007 spelte dei for første gongen i Japan og drog attende til Tyskland for fleire konsertar der. Ein ny turné i Europa følgde i 2010.
Mellomtida 1971-1994
Etter bandet vart oppløyst, skipa Jon Hiseman gruppa Tempest med bassisten Mark Clarke. Dave Greenslade skipa Greenslade i lag med Tony Reeves. Chris Farlowe vart med i gruppa Atomic Rooster og Dick Heckstall-Smith satsa på ein solokarriere. Clem Clempson vart med i gruppa Humble Pie.
1968–1971
Bandet heldt den første konserten sin på The Scene Club i Scarboroughog vart så raskt spelt inn av den viktige BBC Radio 1-DJ-en John Peel for radioprogrammet hans Top Gear. Dette gav dei verdifull eksponering og god kritikk.
Sameining 1994-2015
Jon Hiseman døydde i 2018. Colosseum kom saman att i 2020 for utvalde konsertar. Besetninga no var Chris Farlowe, Clem Clempson og Mark Clarke, som fekk med seg Kim Nishikawara (saksofon), Adrian Askew (klaverinstrument og orgel) og Malcolm Mortimore (trommer).
1968–1971
For det tredje albumet, The Grass Is Greener, kom ut berre i USA i 1970, og Dave «Clem» Clempson erstatta James Litherland. Louis Cennamo erstatta så Tony Reeves på bass for ein kort periode, men vart sjølv erstatta av Mark Clarke før det var gått ein månad. Hiseman henta så inn vokalisten Chris Farlowe slik at Clempson kunne konsentrere seg om gitarspelinga. Denne besetninga hadde alt delvis spelt inn albumet Daughter of Time i 1970.
Sameining 1994-2015
I oktober 2010 gav Jon Hiseman ut biografien Playing the Band - The Musical Life of Jon Hiseman. Colosseum spelte 22 konsertar sommaren 2011 i Tyskland, Italia, Austerrike, Finland og Polen. Hiseman annonserte at dette kom til å bli dei siste konsertane til bandet. Dette kom av at Thompson hadde fått Parkinsons, som hindra ho i å spele. Men med ny medisinering kunne ho spele likevel, så bandet fortsette å spele i lag fram til 2015.
Fleire studioplater følgde, som utvida utgåver av Valentyne Suite og Colosseum Live, og fleire samleplater av tidlegare innspelingar. Frå 2011 til 2014 spelte Colosseum inn det siste albumet sitt, Time on our Side, som kom ut seint i 2014, samstundes med ei rekkje konsertar i Tyskland og England. Den siste konserten var i Shepherd's Bush Empire i London den 28. februar 2015, og Hiseman annonserte igjen dette som den siste turneen deira..
Medlemmar
Noverande medlemmar
Sameining 1994-2015
23 år etter dei vart oppløyst, kom Colosseum saman att i 1994 med nøyaktig den same besetninga dei hadde hatt i 1971. 24. juni 1994 spelte dei på Freiburg Zelt Musik Festival, og så nokre månader seinare ein konsert i Köln den 28. oktober på E-Werk, som vart spelt inn for eit TV-program og så i 1995 gjeve ut på CD og video. Dette vart gjeve ut i 2004 på ein DVD. Bandet la så ut på ein lengre turné, hovudsakleg i Tyskland. Ein ny turné følgde i 1997 for å marknadsføre det nye studioalbumet deira, Bread and Circuses. Dei spelte òg på store festivalar i 1998-2000.
Medlemmar
Tidlegare medlemmar
Turnémusikarar
Tidslinje
1968–1971
Det første albumet deira, Those Who Are About to Die Salute You, som opna med Bond-komposisjonen «Walkin' in the Park», kom ut på Philips-etiketten Fontana tidleg i 1969. I mars same året vart dei invitert med på Supershow, ein to dagar lang filma jam i lag med Modern Jazz Quartet, Led Zeppelin, Jack Bruce, Roland Kirk Quartet, Eric Clapton, Stephen Stills og Juicy Lucy.
Den andre wienerskulen
Den andre wienerskulen (tysk Zweite Wiener Schule, Neue Wiener Schule) viser til ein komponistkrins rundt Arnold Schönberg som verka i Wien tidleg på 1900-talet. Retninga er også blitt kalla Schönberg-skulen. Skulen har hatt stor tyding for moderne vestleg kunstmusikk. Opphavleg laga komponistar i skulen musikk med seinromantisk utvida tonalitet men følgde Schönberg si utvikling til ein atonal ekspresjonisme utan tonalt senter og seinare utvikla til tolvtonesystemet. Teknikken blei vidareutvikla av elevane hans, særleg Alban Berg og Anton Webern.
Schönberg byrja undervisa i Wien i 1903, og heldt sporadisk fram til 1925. Både Berg og Webern byrja studera under han allereie i 1904, og danna den inste kjerna i skulen som etterkvart skulle få ei rekkje tilhengjarar. Sjølv om teknikkane representerte ei radikal fornying for publikum, rekna den andre wienerskulen seg som del av ein obroten wienerklassisistisk tradisjon som var blitt vidareført av komponistar som Johannes Brahms og Gustav Mahler. Fellespunkta med desse føregangarane var buk av motiv og tema i variasjonsformer. Slik sett skilde den andre wienerskulen seg frå den andre store strøyminga i samtidsmusikken, nyklassisismen, der ein tok klar avstand frå alle tradisjonar frå romantikken. Gruppa blei oppløyst på 1930-talet. Dei viktigaste grunnane til dette var at Adolf Hitler kom til makta i Tyskland i 1933, slik at Schönberg blei tvinga til å dra i eksil i USA, og at Alban Berg døydde i 1935. Idéane til gruppa fekk stor innverknad på nye komponistar etter andre verdskrigen.
I tillegg til Schönberg, Berg og Webern var elevar som kan knytast til retninga Ernst Krenek, Heinrich Jalowetz, Erwin Stein og Egon Wellesz i første runde og seinare Eduard Steuermann, Hanns Eisler, Roberto Gerhard, Norbert von Hannenheim, Rudolf Kolisch, Paul A. Pisk, Karl Rankl, Josef Rufer, Nikos Skalkottas, Viktor Ullmann og Winfried Zillig. Alle studentane følgde ikkje Schönberg i tolvtoneteknikken og den totale kromatismen. Svogeren til Schönberg, Alexander Zemlinsky, blir tidvis rekna til skulen, sjølv om han aldri var elev av Schönberg og heller ikkje forkasta tradisjonell tonalitet. Ein del seinare elevar av Schönberg i Berlin, som Zillig, Gerhard, Hannenheim og Skalkottas, og nokre elevar av hans elevar, som Hans Erich Apostel under Berg og René Leibowitz, Leopold Spinner og Ludwig Zenk under Webern, er tidvis også tekne med i retninga. Derimot reknar ein sjeldan med Schönberg sine elevar i USA frå 1933, som John Cage, Leon Kirchner og Gerald Strang.
Dino Baggio
Klubbspel
Sine beste år som fotballspelar hadde han i Parma FC. Gjennom seks sesongar fekk han med seg to triumfar i UEFA-cupen, 1995 og 1999, i 1999 vart det også nasjonalt cupgull. Ferda gjekk i 2000 vidare til SS Lazio der han spelte i tre sesongar. Etter minimalt med speletid i den siste sesongen, reiste han sommaren 2003 til den engelske klubben Blackburn Rovers. Halvvegs i fyrste sesongen flytta han tilbake til heimlandet, der han fullførte siste halvdel av 2004-sesongen med AC Ancona. Sommaren 2005 gjekk han til US Triestina i Serie B, men braut kontrakta etter tre seriekampar og la fotballskoa på hylla, etter ein konflikt med trenaren Pietro Vierchowod.
Dino Baggio er ein italiensk tidlegare fotballspelar frå Camposampiero i Veneto-regionen. Baggio var med på å vinne UEFA-cupen tre gongar, ein gong med Juventus og to gongar med Parma FC. I tida 1991 til -99 spelte han 60 landskampar for Italia, høgdepunktet kom då han og landslaget vann VM-sølv i 1994. Han var kjend som ein taklingssterk, defensiv midtbanespelar.
Landslagsspel
Baggio debuterte på Italia sitt landslag den 21. desember 1991, då det i ein EM-kvalifiseringskamp vart heimesiger 2-0 over Kypros. I 1992 var han sentral då Italia vann EM for ungdomslandslag, og han spelte same året på OL-laget under sommarleikane i Barcelona. Gjennom 1993 skåra han tre mål for Italia i kvalifiseringskampar til VM 1994. Under sjølve VM-sluttspelet i USA skåra han kampens einaste mål då Italia slo Noreg 1-0 i gruppespelet, og han gav Italia leiinga i kvartfinalen mot Spania, der namnebror Roberto Baggio vart kampvinnar med sitt 2-1-mål like før slutt. I finalen mot Brasil vart Dino Baggio bytta ut i det 95. minutt, Italia tapte kampen etter straffesparktevling. Han var med til EM 1996 i England, men spelte berre ein kamp. Derimot spelte han alle kampane då Italia tok seg til kvartfinalen i fotball-VM 1998. Han spelte sin 60. og siste landskamp i Lecce i november 1999, der det vart 1-3-tap for Belgia. Alle dei sju landslagsmåla hans kom i åra 1993 og 1994.
Maarrat Misrin
Ma'arrat Misrin (arabisk معرة مصرين, òg skrive Ma'arrat Masrin eller Ma'aret Masreen) er ein liten by nordvest i Syria, som høyrer til Idlib guvernement. Ma'arrat Misrin ligg 338 meter over havet, 50 kilometer sørvest for Aleppo, 40 kilometer nord for Ma'arrat al-Numan og 12 kilometer frå Sarmin. Av stader i nærleiken finn ein Kafr Yahmul i nord, Zardana og Maarrat al-Ikhwan i nordaust, Taftanaz i aust, Ta'um, Binnish, al-Fu'ah og Kafriya i søraust, Idlib i sør, og Hafsarjah i sørvest.
Tidleg islamsk tid
Ma'arat Misrin var erobra av den muslimske armeen til Abu Ubaidah ibn al Jarrah i 637 fvt. etter å ha slått ein bysantinsk styrke i slaget ved Hazir mellom byen og Aleppo. Som Aleppo overgav han seg fredleg. Ma'arat Misrin vert kalla «Ma'arat Mesren» i syrisk kjelder frå 700-talet. Amr ibn Hawbar tente som guvernør i byen under Abbaside-kalifen al-Mutawakkil.
Den bysantinske generalen Nikeforos II Fokas erobra Ma'arat Misrin i 968 og dreiv 1 200 innbyggjarar ut av byen til Anatolia. Året etter inngjekk han ein våpenkvile med fatimidane der sistnemnte fekk kontroll over byen. Bani Kilab, leia av Salih ibn Mirdas, prøvde å erobre Aleppo i 1024. Under offensiven erobra kommandanten til Mirdas, Abu Mansur Sulayman ibn Tawk byen Ma'arrat Misrin og sette guvernøren i fengsel. Seinare, før 1063, gjenerobra bysantinarane byen etter den lokale muslimske generalen Atiya hoppa av frå armeen til nevøen sin Mahmud ibn Nasr, som gjekk til åtak på Baalbek. Atiya og den bysantinske armeen frå Antiokia raida så Ma'arrat Misrin, brende ned utkanten av byen og tok livet av fleire av innbyggjarane. Seldsjukkane erobra byen mot slutten av 1000-talet og seldsjukkar-prinsen av Antiokia, Yaghi-Basan, døydde i Ma'arat Misrin i 1097.
Krosstoga
I 1099 vart Ma'arat Misrin erobra av krossfararane, som tok livet av forsvararane i byen og øydela minbaren («preikestolen») i moskéen. Etter erobringa til Baldwin I av Edessa, gjorde innbyggjarane i Ma'arat Misrin og den nærliggande al-Fu'ah og Sarmin opprør mot krossfararstyret i 1104, og påførte soldatane deira store tap. I løpet av få dagar gjekk Ma'arrat Misrin over til ismailittane som utførte fleire åtak frå der mot den krossfarar-kontrollerte Shaizar i april 1114. Ismailittane vart slått av Bani Munqid, ei lokal arabisk stamme.
Etymologi
I følgje dei muslimske mellomaldergeografane al-Muqaddasi og Abu'l-Fida vart byen òg kalla Ma'arrat Nasrin. Syriske dokument frå 700-talet referer til byen som Ma'arrat Mesren. Krossfararane kalla byen Megaret Basrin eller Meguaret Mesrin.
Krosstoga
Ma'arat Misrin kom igjen under krossfararane sin kontroll då byen kapitulerte då Baldwin II nådde fram i 1119. Burid- og Artuqid-herskarane Toghtekin og Ilghazi kringsette byen året etter, og Baldwin II måtte sende av stad ein styrke. Etter dette kom det i stand ein fredsavtale mellom dei to fraksjonane, der Ma'arrat Misrin, Kafr Tab og al-Bara vart verande hos krossfararane. Han tente som leir for krossfararane under raida til Aq Sunqur al-Hajib i området tidleg i 1126 før dei vart tvungen til å trekkje seg attende då dei gjekk tom for forsyningar. I 1129 storma Imad ad-Din Imad ad-Din Zengi forstadane til Ma'arrat Misrin, medan Imad ad-Din Zengid-guvernøren i Aleppo, Sawar, plyndra byen i 1132 før han trekte seg attende til Aleppo.
I 1175 gjekk Ajjubide-dynastiet med sultan Saladin til åtak mot ismailittane som kontrollerte Maarrat Misrin og området kring. Saladin peikte ut onkelen sin på morssida, Shihab al-Din al-Hariri, som guvernør over området. Sommaren 1222 fekk emiren av Aleppo frå Ajjubide-dynastiet, al-Salih, kontroll over Ma'arrat Misrin, men han gjekk til Aintab i 1227. I 1240 vart byen invadert og plyndra av Khwarezmiyya.
Den osmanske tida
På 1600-talet under det osmanske styret var Ma'arat Misrin senter i ein Qadaa i Aleppo vilajet. Byen var ein stor landsby som låg blant sesamåkrar og olivenlundar seint på 1800-talet. Tidleg på 1900-talet skreiv den amerikansk arkeologen Robert Garrett at jordsmonnet i byen var «uvanleg fruktbart» og at det var rikt med fikentre.
Moderne tid
Tidleg i det franske mandatet var Ma'arrat Misrin senter for ein nahiya («underdistrikt») i det større distriktet Aleppo. Byen hadde eit folketal på kring 3 000 innbyggjarar i 1930. I 1945 var Maarrat Misrin ein del av distriktet Idlib og hadde 5 000 innbyggjarar.
Den syriske borgarkrigen
Ma'arrat Masrin har opplevd vald under den syriske borgarkrigen, som byrja i 2011. Små demonstrasjonar mot korrupsjon i regjeringa og tryggingstenestene byrja i april 2011. Den 12. desember 2011 hevda aktivistar i opposisjonen at den syriske hæren «på måfå» drap elleve folk i byen og den nærliggande Kafr Yahmul. Hendinga byrja då soldatar skal ha skote to sivile i Ma'arrat Misrin, noko som fekk innbyggjarane til å blokkere hovudvegen til landsbyane. Hæren fyrte av tilfeldige skot, og elleve personar mista livet. Dagen etter gjekk avhopparar frå hæren til åtak på ein konvoi med tryggingsstyrkar i Idlib-området, og tok livet av sju soldatar. Norke timar seinare vart to innbyggjarar til skotne av syriske tryggingsstyrkar under ei gravferd for dei drepne dagen før.
Gjengjeldingskidnappingar har gått føre seg gjennom opprøret mellom innbyggjarane i Ma'arrat Misrin og dei nærliggande sjiamuslimske byane al-Fu'ah og Kafriya. I mars 2012 bomba den syriske hæren byen, og fem innbyggjarar mista livet. Leiaren for det åtte mann store rådet til opprørarane forhandla fram ein slutt på kampane, der opprørarane gjekk med på å fjerne kontrollstasjonane sine og hæren skulle stoppe operasjonane mot byen. Kampane mellom dei to stoppa, men i følgje ei syrisk militærkjelde skal den syriske hæren den 7. september 2012 ha blitt angripen i bakhald av opprørarar i Ma'arrat Misrin. Totalt vart 42 personar drepne.
Ar-Raqqah
Ar-Raqqah (arabisk الرقة, ar-Raqqah), òg kalla Raqqa eller Rakka, er ein by nord i det sentrale Syria ved den nordlege breidda av Eufrat, kring 160 km aust for Aleppo. Han er hovudstad i Al-Raqqah guvernement og ein av dei viktigaste byane i det historiske Diyār Muḍar, den vestlege delen av Jazīra. I følgje folketeljinga i 2004 var folketalet i byen 220 488.