cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Glascock
John Glascock var ein engelsk bassist. Han spelte bass og var korvokalist og stundom vokalist i den progressive rockegruppa Carmen. Han spelte òg bass for Jethro Tull frå desember 1975 fram til august 1979. Han døydde i 1979, 28 år gammal, som følgje av ein hjartefeil som vart forverra då han fekk ein infeksjon i ein tannbyll.
Karriere
Det første bandet John Glascock spelte i var The Juniors (1962–1964). Han spelte så med The Gods (1965 - juni 1967, september 1967 - februar 1969), Head Machine (1970), Toe Fat (juni 1969 - desember 1970) og Chicken Shack (januar 1971 - mars 1972). I 1973 vart han medlem av Carmen.
I Carmen spelte John Glascock bassgitar, og song korvokao, samt at han stundom spelte synthesizer og song solovokal på nokre få songar. Basslinjene til Glascock i Carmen var ofte tekniske og uvanlege og var ein viktig del for lydbiletet til Carmen. I motsetnad til arbeidet sitt i Jethro Tull, nytta Glascock ofte effektar når han spelte med Carmen. Carmen varma mellom anna opp for Jethro Tull på War Child-turneen deira, og då Tull trengde ein ny bassist, kontakta Ian Anderson Glascock, som spelte på Tull-albuma Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die!, Songs from the Wood, Heavy Horses, Live - Bursting Out, og enkelte spor på Stormwatch. I Jethro Tull skreiv han ingen songar, men song korvokal og vart den første harmonivokalisten Jethro Tull hadde.
Glascock erstatta den langvarige venen til Ian Anderson, Jeffrey Hammond-Hammond. Han spelte òg elektrisk gitar på scenen når arrangementa til Anderson kravde det, som på «Skating Away (On the Thin Ice of the New Day)» på konsertalbumet Bursting Out, medan resten av bandet spelte xylofon, klokkespel og perkusjon.
Helseproblema til Glascock kom til syne då han ikkje klarte å fullføre den amerikanske delen av Heavy Horses-turneen. Han spelte den siste konserten sin 1. mai 1979 i San Antonio i Texas, tre år på dagen etter den første konserten sin med Jethro Tull. Trass i at han fekk ein diagnose på hjarteproblema heldt han fram den gamle livsstilen sin med alkohol, marihuana og ville festar. Helsa hans vart verre. Ian Anderson gav han fleire åtvaringar før han til slutt gav han sparken under innspelinga av Stormwatch, og spelte det meste av bassen sjølv. Under turneen som følgde vart Glascock erstatta av Dave Pegg. Anderson fekk vite om dødsfallet til Glascock og måtte fortelje resten av bandet. Den nære venen til Glascock, trommeslagar Barriemore Barlow vart så ute av seg at han forlét bandet då turneen var over.
Aegviidu vald
Aegviidu (vald) er ein tettstad og kommune i nord i Estland, i Harju maakond. Kommunen har om lag 881 innbyggjarar (1. januar 2008). Arealet er 11,97 km². Folketettleiken i Aegviidu er dermed 77.5 innbyggjarar per km².
Aegviidu vart fyrst nemnd på eit livisk kart frå 1796, då med namnet Aegwid.
Aegviidu har ein stasjon på jernbanelinja Elektriraudtee.
1007
1007 (romartal MVII)
Glykosylase
Glykosylasar (EC 3.2) er enzym som hydrolyserer glykosylsambindingar. Dei høyrer til ei gruppe enzym kalla hydrolasar, og kan delast inn i to grupper: enzym som hydrolyserer O- og S-glykosylsambindingar (EC 3.2.1), og enzym som hydrolyserer N-glykosylsambindingar (EC 3.2.2).
Arklow Hill
Arklow Hill er ein ås i County Wicklow i Republikken Irland ved byen Arklow. Han ligg sør for byen og søraust i Wicklowfjella, berre 2 km frå kysten av Irskesjøen.
Seint på 1960- og tidleg på 1970-talet heldt eit kjemisk selskap kalla NET Nitrate, som produserte gjødsel, til i Avocadalen. Som reklame gjødsla dei eit område av åssida slik at det stod skrive N-E-T i mørkegrønt der graset hadde vokse ekstra mykje.
A Momentary Lapse of Reason
A Momentary Lapse of Reason er det trettande studioalbumet til Pink Floyd, utgjeve 7. september 1987 på EMI og Columbia. Det var det første albumet deira etter at Roger Waters forlét bandet i 1985 og produksjonen var prega av ei rettssak om retten til namnet Pink Floyd. Saka vart ikkje løyst før fleire månader etter albumet kom ut. Albumet vart hovudsakleg spelt inn i den ombygde husbåten til gitaristen David Gilmour, Astoria.
I motsetnad til mange av dei tidlegare Pink Floyd-albuma var ikkje A Momentary Lapse of Reason eit konseptalbum. Det vart nytta bidrag frå fleire låtskrivarar som ikkje var med i bandet, etter at Gilmour valde å bruke songar han ein gong hadde tenkt å bruke på det tredje soloalbumet hans. Albumet vart marknadsført av ein suksessrik verdsturné og tre singlar: den doble A-sida «Learning to Fly» / «Terminal Frost», «On the Turning Away» og «One Slip».
A Momentary Lapse of Reason fekk blanda kritikk då det kom ut. Kritikarane likte produksjonen og instrumenteringa, men ikkje låtskrivinga til Gilmour, som vart slakta av Waters. Albumet selde betre enn det førre Pink Floyd-albumet, The Final Cut, og nådde tredjeplassen i både Storbritannia og USA. Siden den gongen har det selt nesten fem millionar eksemplar.
Bakgrunn
Etter Pink Floyd av ut The Final Cut i 1983, som mange såg på som eit album som i røynda var eit soloalbum av bassisten og låtskrivaren Roger Waters, arbeidde bandmedlemmane på kvar sine soloprosjekt. Gitaristen David Gilmour uttrykte kjenslene sine om det anstrengde forholdet hans til Waters på det andre soloalbumet sitt, About Face (1984), og fullførte den etterfølgjande turneen medan Waters byrja å turnere med det første soloalbumet sitt, The Pros and Cons of Hitch Hiking. Sjølv om begge hadde med seg ei rekkje dugande musikarar, som Eric Clapton som spelte for Waters, tiltrekte soloprosjekta deira langt mindre merksemd enn Pink Floyd. Dårleg bilettsal tvang Gilmour til å avlyse fleire konsertar, og kritikaren David Fricke meinte at Waters-showet var «eit grettent ekko, eit transparent forsøk på å bevise at det var Roger Waters som var Pink Floyd». Waters vendte attende til USA i mars 1985 med turné nummer to, og denne gongen utan støtte frå CBS Records, som hadde sagt dei føretrekte eit nytt Pink Floyd-album. Waters kritiserte selskapet for å vere «ein maskin».
I desember 1985 annonserte Waters at han hadde slutta i Pink Floyd, som han meinte var «kunstnarisk ferdige». Etter den mislukka About Face-turneen, håpa Gilmour å kunne halde fram med Pink Floyd-namnet. Trugselen om eit søksmål frå Gilmour, Mason og CBS Records var meint å overtyde Waters om å skrive og produsere eit nytt Pink Floyd-album med bandkollegaene, som nesten ikkje hadde delteke på skapinga av The Final Cut. Gilmour var særskild kritisk til albumet og kalla det «billig fyllmateriale» og «slyngande søppel».
Waters sa: «Dei truga meg med at me hadde kontrakt med CBS Records og at delar av kontrakten kunne tolkast slik at me var forplikta til eit produkt for CBS og om me ikkje produserte dette produktet, så kunne dei a) saksøke oss og b) halde attende royalties om me ikkje lagde fleire plater. Så dei sa 'det er dette plateselskapet kjem til å gjere og resten av bandet kjem til å saksøke deg for alle dei rettslege utgiftene og tap av inntekter fordi det var du som hindra bandet frå å lage fleire plater.' Dei tvang meg til å slutte i bandet fordi om eg ikkje hadde gjort det, så ville dei økonomiske følgjene ha viska meg heilt bort.»
I følgje Gilmour: «Eg sa til Waters før han for at 'om du fer, så held me fram. Ver ikkje i tvil, me kjem til å halde fram', og Roger svara: 'Det kjem dykk faen meg aldri til å gjere.'» Waters hadde skrive til EMI og Columbia og sagt at han hadde planar om å forlate gruppa og bad dei frigje han frå kontraktsforpliktinga. Han sa òg opp samarbeidet med Pink Floyd-manageren Steve O'Rourke og tilsette Peter Rudge. Dermed var Gilmour og Mason, i sitt syn, frie til å halde fram som Pink Floyd.
Med Waters borte, byrja Gilmour å rekruttere musikarar for eit nytt prosjekt. Fleire månader tidlegare hadde klaverspelaren Jon Carin jamma med Gilmour i Hookend studio, der han komponerte akkordprogresjonen som vart «Learning to Fly», og vart så invitert med på prosjektet. Gilmour inviterte Bob Ezrin (med-produsent på The Wall i 1979) til å forsterke materiale. Ezrin hadde avvist tilbodet til Waters om ei rolle på det nye soloalbumet hans, Radio K.A.O.S., og sa «det var mykje enklare for Dave og eg å gjere vår versjon av ei Floyd-plate». Ezrin kom til England i midten av 1986 for det Gilmour seinare skildra som «mykje surring med mange demoar».
På dette stadiet var det ikkje gjeve at det kom til å bli eit nytt Pink Floyd-album og Gilmour vurderte å gje det ut som hans tredje soloalbum. CBS-representanten Stephen Ralbovsky håpa på eit nytt Pink Floyd-album, men i eit møte i november 1986 sa han til Gilmour og Ezrin at musikken «høyrdest faen meg ikkje ut som Pink Floyd i det heile tatt». Gilmour sa seinare at det nye prosjektet var vanskeleg utan Waters. Han eksperimenterte med låtskrivarar som Eric Stewart og Roger McGough, men enda til slutt opp med Anthony Moore, som var medlåtskrivar på «Learning to Fly» og «On the Turning Away». Medan mange tidlegare Pink Floyd-album hadde vore konseptalbum, valde Gilmour ein meir konvensjonell metode for songane han hadde, utan å knytte dei saman tematisk. Mot slutten av året valde han å gjere materialet til eit Pink Floyd-prosjekt.
La finta semplice
La finta semplice (Den falske dusten), K. 51 (46a) er ein opera buffa i tre akter for solistar og orkester, komponert i 1769 av den då 12 år gamle Wolfgang Amadeus Mozart til ein italiensk libretto av hoffdiktaren Marco Coltellini basert på eit tidlegare verk av Carlo Goldoni. Det vart framført på slottet til erkebiskopen av Salzburg 1. mai 1769.
A Momentary Lapse of Reason
Innspeling
A Momentary Lapse of Reason vart spelt inn i fleire studio, hovudsakleg husbåtstudioet til Gilmour, Astoria, som låg fortøydd i Themsen. I følgje Ezrin var det «berre heilt magisk å arbeide der, så inspirerande. Barn som rodde ned elva, gjæser som flaug forbi ...». Andy Jackson vart henta inn som lydteknikar. I innspelingane mellom november 1986 og februar 1987 arbeidde bandet til Gilmour på nye songar, som i motsetnad til tidlegare Pink Floyd-album vart spelte inn med ein 24-spors analog maskin og overdubba til ein 32-spors digital Mitsubishi-opptakar. Andre nye teknologiar som vart nytta var MIDI-synkronisering ved hjelp av ein Apple Macintosh-maskin.
Kenji Tomita
Kenji Tomita er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane All Nippon Airways og Sanfrecce Hiroshima.
Smolarefossen
Fossen er ein del av elva Lomnitsa og ligg djupt i Belasitsafjella i ei høgd på 630 meter over havet. Fossen er omgjeve av hundre år gamle bøketre og vert vitja av mange turistar året rundt.
La finta semplice
Mozart komponerte musikken basert på ein komedie starta av Philippe Destouches med La fausse Agnès, ou le Poète campagnard (1734).
Operaen var eit slags tilbakeslag for Mozart, som elles i barndommen hadde hatt mykje suksess og var rekna som ei stjerne. Verket vart starta då keisar Josef II sa til far til Mozart, Leopold, då dei vitja hovudstaden Wien, at Wolfgang burde skrive ein opera for det keisarlege operaselskapet. Leopold tok oppfordringa som ei konkret bestilling og fekk Wolfgang til å setje i gang utan å ha ein kontrakt først. Då operaen var ferdig mislikte visstnok aktørane operaen, og forskjellige intriger gjorde til slutt at han ikkje vart sett opp i Wien. Leopold var sint og skreiv eit langt protestbrev til keisaren. Keisaren bestilte ei undersøking, men resultatet vart at operaen ikkje skulle setjast opp.
A Momentary Lapse of Reason
Innspeling
Etter å ha blitt samde om å omarbeidde materialet som Ralbovsky hadde protestert mot, tilsette Gilmour studiomusikarar som Carmine Appice og Jim Keltner. Begge var trommeslagarar og erstatta Mason på fleire songar. Mason var uroa over at det var for lenge sidan han hadde spelt skikkeleg på trommer og fokuserte i staden på lydeffektar. Somme trommer vart òg framførte av trommemaskinar. Under innspelinga vart Gilmour spurt av kona til den tidlegare Pink Floyd-klaverspelaren Richard Wright, om han kunne få bidra. Som grunnleggjande medlem måtte Wright slutte i bandet i 1979 og det var rettslege hinder for tilbakekomsten hans, men etter eit møte i Hampstead vart han rekruttert som betalt musikar for ei vekesløn på 11 000 dollar. Gilmour sa i eit intervju med forfattaren Karl Dallas at med Wright på laget «ville det gjere oss sterkare både rettsleg og musikalsk». Men bidraga hans var minimale. Det meste av klaverinstrumenta var alt spelte inn, så frå februar 1987 spelte Wright noko Hammondorgel og Rhodespiano og la til vokalharmoniar. Han spelte òg ein solo på «On the Turning Away», som vart vald bort. Wright sa: «det var ikkje fordi dei ikkje lite det ... dei meinte det berre ikkje passa inn.» Gilmour sa seinare: «Både Nick og Rick var katatone når det kom til å spele i byrjinga. Ingen av dei spelte eigentleg på denne plata. I mitt syn var dei blitt øydelagde av Roger.» Denne kommentaren gjorde Mason sint og sa: «Eg nektar for at eg var kataton. Eg hadde venta å høyre noko slikt frå motstandarane, det er mindre attraktivt å høyre det frå ein av sine allierte. Seinare kom han med ei slags unnskyldning.» Mason innrømde at Gilmour var nervøs over korleis albumet kom til å bli oppfatta.
La finta semplice
Operaen vart sett opp i heimebyen deira, Salzburg, i staden.
Episoden i Wien vart etter kvart ganske øydeleggande for karrieren til Wolfgang. Under vitjinga i Wien vart mor til Josef II, keisarinne Marie Theresa, særs fiendtleg innstilt for Mozartfamilien. Keisaren var ein viktig slektning til mange monarkar og aristokratar som kunne ha gjeve Wolfgang ei permanent stilling.
Ariaer
Akt 1 Akt 2 Akt 3
Smolarefossen
Det er bygd ei bru over elva slik at turistane kan sjå fossen like nedanfor fallet. I 2007 opna ein liten marknadsplass i same området der dei lokale innbyggjarane sine sel varer som frukt og grønsaker, honning og handverk.
A Momentary Lapse of Reason
Innspeling
«Learning to Fly» og tekstlinjene «circling sky, tongue-tied and twisted, just an earthbound misfit, I», var inspirert av flygetimane som Gilmour tok, og som stundom kom i konflikt med studioarbeidet hans. Sporet inneheld òg ei innspeling av stemma til Mason under letting. Bandet eksperimenterte med lydsampling og Ezrin spelte inn lyden av båtutleigaren til Gilmour (Langley Iddens) som rodde langs Themsen.
«The Dogs of War» er ein song om «fysiske og politiske leigesoldatar», i følgje Gilmour. Denne kom til gjennom eit uhell i studio då ein samplingsmaskin byrja å spele eit lydklipp av ein latter, som Gilmour meinte høyrdest ut som bjeffing. «Terminal Frost» var ein av dei eldre demoane til Gilmour, som han tenkte å skrive tekst til, men som han let vere som instrumental. Teksten til «Sorrow» vart derimot skriven før musikken. Opningsgitaren på denne songen vart spelt inn i Los Angeles Memorial Sports Arena. Eit 24-spors mobilt studio køyrde gitarsporet til Gilmour gjennom høgtalaranlegget på stadionet, og resultatet vart så innspelt i kringlyd.
Rettsstrid
Innspelingane vart avbrotne av den eskalerande usemja mellom Waters og Pink Floyd over kven som hadde rettane til namnet Pink Floyd. O'Rourke meinte at kontrakten hans med Waters var blitt avbroten ulovleg, og saksøkte Waters for 25 000 britiske pund. Under eit styremøte seint i 1986 for Pink Floyd Music Ltd (Pink Floyd sin klareringssentral for alle pengetransaksjonar sidan 1973), fekk Waters vite at det var blitt opna ein bankkonto som berre skulle handsame pengemidlar knytte til «det nye Pink Floyd-prosjektet». Han søkte umiddelbart til høgsteretten for å hindre at Pink Floyd-namnet kunne brukast igjen, men advokatane hans oppdaga at partnerskapen aldri formelt var blitt stadfesta. Waters kom attende til høgsteretten i eit forsøk på å liggje ned veto mot å bruke bandnamnet igjen. Teamet til Gilmour svara med å gje ut ei pressemelding som stadfesta at Pink Floyd kom til å halde fram. Gilmour fortalte ein journalist i Sunday Times: «Roger er ein hund i krubba og eg kjem til å kjempe i mot han. Ingen andre har hevda at Pink Floyd berre var seg sjølv. Ein kvar som gjer det er ekstremt arrogant.»
Waters vitja Astoria to gonger, og i lag med kona si hadde han eit møte i august 1986 med Ezrin. Ezrin indikerte seinare at han vart «sjekka ut». Sidan Waters framleis var aksjeeigar og direktør i Pink Floyd Music, kunne han blokkere alle avgjersler som dei tidlegare bandkollegaene tok. Innspelinga vart flytta til Mayfair Studios i februar 1987 og frå februar til mars - etter ein avtale med Ezrin om å spele inn nærmare heimen hans - til A&M Studios i Los Angeles: «Det var fantastisk fordi ... advokatane kunne ikkje ringe midt i innspelinga med mindre dei ringde midt på natta.» Bitterheita og krangelen mellom Waters og Pink Floyd vart dekt i november 1987 i Rolling Stone, og det vart bestseljande utgåva deira det året. Rettstvisten vart løyst i eit forlik mot slutten av 1987.
Plateomslag og tittel
Det vart gjort nøye vurderingar over tittelen på albumet og dei tre første forslaga var Signs of Life, Of Promises Broken og Delusions of Maturity. Den siste tittelen var ein linje i refrenget på «One Slip».
For første gongen sidan Animals i 1977, vart designeren Storm Thorgerson tilsett til å arbeide med eit plateomslag for eit studioalbum av Pink Floyd. Det endelege designet hans var ei lang elv av sjukehussenger på ei strand, inspirert av ei linje frå «Yet Another Movie» etter Gilmour sitt vage hint om eit design som omfatta ei seng i middelhavshus og «spor av forhold som har forsvunne og berre etterlate ekko». På omslaget kan ein sjå hundrevis av sjukehussenger på stranda Saunton Sands i Devon (der somme scenar for Pink Floyd – The Wall var blitt filma). Sengene vart sette opp av kollegaen til Thorgerson, Colin Elgie. Ein kan sjå ein hangglider på himmelen, som ein referanse til «Learning to Fly». Fotografen Robert Dowling vann ein gullpris hos Association of Photographers for biletet, som det tok kring to veker å skape. For å slå heilt gjennom meldinga om at Waters hadde slutta i bandet, var det på innsida av omslaget eit gruppebilete, av berre Mason og Gilmour - teken av David Bailey. Dette var første gongen sidan Meddle i 1971 at bandet var avbilda i omslaget til eit Pink Floyd-album. Richard Wright var på denne tida berre oppført i musikarlista, sjølv om han òg var med på bilete i seinare nyutgjevingar.
Utgjeving og mottaking
A Momentary Lapse of Reason kom ut 7. september 1987. Det gjekk rett inn på tredjeplassen på albumlistene i USA og Storbritannia, og vart halde unna førsteplassen av Michael Jackson sitt Bad og Whitesnake sitt sjølvoppkalla album.
Gilmour presenterte A Momentary Lapse som ei tilbakevending til ein eldre Pink Floyd-stil, og sa at han meinte at under Waters var teksten blitt viktigare enn musikken i Pink Floyd. Han sa at albuma The Dark Side of the Moon og Wish You Were Here «ikkje berre var suksessrike på grunn av bidraga til Roger, men fordi det var ein betre balanse mellom musikken og teksten». Waters sa om albumet: «Eg syns det er særs overflatisk, men ei ganske smart etterlikning ... Songane er generelt dårlege og eg kan ikkje heilt tru tekstane. Tekstane til Gilmour er særs tredjerangs.» Wright sa seinare at kritikken til Waters var «ærleg».
I Q skreiv Phil Sutcliffe at «det høyrest ut som eit Pink Floyd-album» og drog fram dei to delane av «A New Machine» som «eit grøssande vakkert vokaleksperiment» og «glimrande påkome». Han konkluderte: «A Momentary Lapse er Gilmour sitt album i like stor grad som dei siste fire var dominerte av Waters … Det var tydelegvis ikkje berre forretningssans og undertrykt ego, men undertrykt talent som dreiv gitaristen til å insistere å halde fram under bandnamnet.» Sounds anerkjende at musikken no stod meir i fokus og sa at albumet var «attende over muren der diamantane er galne, månar har mørke sider og mødrene atomhjarter».
Greg Quill i Toronto Star skreiv derimot: «Det er noko som manglar her. Det er, under all si tyngd, ikkje eit album som utfordrar og provoserer slik Pink Floyd burde. A Momentary Lapse of Reason er, årsak for å seie det, ordinært, føreseieleg.» Village Voice-kritikaren Robert Christgau skreiv: «Du vil knapt merke at konseptmeisteren til gruppa er borte - bortsett frå at dei set fram langt færre idear.» I 2016 skreiv AllMusic-kritikaren William Ruhlmann at det var «eit soloalbum av Gilmour i alt anna enn namnet».
A Momentary Lapse of Reason selde til sølv- og gullplate i Storbritannia 1. oktober 1987 og gull- og platinaplate i USA den 9. november. Det gjekk til dobbel platina den 18. januar året etter, tredobbel platina den 10. mars 1992 og 4x platina den 16. august 2001 og selde langt betre enn The Final Cut.
Nyutgjevingar
Albumet kom ut i ei avgrensa vinylutgåve i 1988 med plakatar og bilettgaranti for komande konsertane i Storbritannia. Albumet vart digitalt ommastra og gjeve ut på ny i 1994 i Storbritannia, og ei tiårsjubileumsutgåve kom ut i USA tre år seinare. . I 2011 vart A Momentary Lapse igjen ommastra og gjeve ut i plateboksen Discovery. Denne gongen var namnet til Wright oppført som ein del av bandet bandbilete av Gilmour og Mason var erstatta av kunst frå StormStudios.
Turné
Avgjersla om å turnere med albumet vart gjort før det var fullført. Dei første øvingane var kaotiske. Mason og Wright var fullstendig utrente og då Gilmour forstod at han hadde teke på seg ei for stor oppgåve, spurte Gilmour Bob Ezrin om å ta føringa. Det heile vart forverra av at Waters kontakta fleire spelestader i USA og truga dei med søksmål om dei brukte Pink Floyd-namnet. Gilmour og Mason betalte for oppstartskostnadane (Mason, som var separert frå kona si, brukte sin Ferrari 250 GTO som tryggleik). Somme promotorar brydde seg ikkje om trugslane til Waters og fleire månader seinare gjekk 60 000 billettar ut for sal i Toronto, og dei vart rivne bort på få timar.
Med ei ny besetning (med Wright) turnerte dei Nord-Amerika, samstundes med Waters sin Radio K.A.O.S.-turné. Bassisten hadde gjeve forbod mot at nokre medlemmar av Pink Floyd skulle få sjå nokre av konsertane hans, som generelt vart haldne på mindre spelestader enn Pink Floyd spelte på. Waters stemna òg bandet for opphavsrett på den flygande grisen, og Pink Floys svarte med å setje på store mannlege genitalia på ballongen for å skilje han frå designet til Waters. Innan november 1987 hadde Waters gjeve opp og dei kom fram til eit forlik den 23. desember i eit møte på Astoria. Mason og Gilmour fekk lov å bruke Pink Floyd-namnet så lenge dei ønskte, og Water skulle mellom anna få rettane til The Wall. Waters hevda at dei aldri oppnådde den same suksessen dei hadde hatt med han i bandet.
Momentary Lapse-turneen vart ein fenomenal suksess. På alle spelestadane i USA vart det sett nye rekordar for billettsal og det vart den mest suksessrike turneen i USA det året. Turneen heldt fram i Australia, Japan og Europa kort tid etter, før bandet vende attende til USA to gonger. Nesten alle spelestadane var utselde. 22. november 1988 kom det ut eit konsertalbum, Delicate Sound of Thunder, etterfølgd av ein konsertvideo i juni 1989. Nokre dagar seinare vart konsertalbumet spelt ombord på Soyuz TM-7 i bane kring jorda. Turneen vart avslutta med Silver Clef Award Winners Concert i Knebworth Park den 30. juni 1990, etter 200 konsertar og eit samla publikumstal på 4,25 millionar og reine billettinntekter på meir enn 60 millionar britiske pund.
Signs of Life
Sporet er eit instrumentalt stykke, sjølv om ein kan høyre stemma til Nick Mason som les to vers av eit ukjend dikt. Det første verset kan omhandle Syd Barrett og det andre om Roger Waters, mykje som songen «Poles Apart» frå The Division Bell. Filmen som vart spelt av under songen på konsertane deira syner Langley Iddens, som tok seg av David Gilmour sitt Astoria husbåt-studio, som ror gjennom Grantchester Meadows.
Det er det første instrumentale stykke til Pink Floyd (om ein ser bort i frå «The Last Few Bricks», som berre vart spelt under The Wall-konsertane) sidan «Any Colour You Like» frå The Dark Side of the Moon i 1973.
The Dogs of War
Dette var den tredje amerikanske singelen frå albumet. Konsertutgåvene har ein lengre intro, ein lengre saksofonsolo i midten og ein gitar- og saksofonduell, og ein lengre avslutning enn albumversjonen. Songen vart ein liten radiohitt i USA og nådde 16. plass på MTV sin Video Countdown i mai 1988.
10cc
10cc er eit engelsk rockeband skipa i Stockport i Stor-Manchester i 1972. Gruppa bestod opphavleg av fire musikarar – Graham Gouldman, Eric Stewart, Kevin Godley og Lol Creme – som hadde skrive og spelt inn musikk i lag sidan 1968. Gruppa bestod av to låtskrivarteam. Stewart og Gouldman var hovudsakleg pop-låtskrivarar, som skapte dei mest tilgjengelege songane deira. Godley og Creme var den meir dominerande halvdelen av 10cc, med kunst- og filmatisk-inspirerte songar.
A Momentary Lapse of Reason
The Dogs of War
Songen skildrar politikarar som styrer krigar, og indikerer at den store inspirasjonskjelda bak krigar er pengar.
10cc
Alle medlemmane i 10cc var multi-instrumentalistar, songarar, låtskrivarar og produsentar. Dei fleste av platene deira vart spelt inn i deira eige Strawberry Studios (North) i Stockport og Strawberry Studios (South) i Dorking, og Stewart var lydteknikar på dei fleste.
La finta semplice
Kjelder
''
10cc
Frå 1972 til 1978 hadde 10cc fem album på rad som gjekk inn på topp 10 på den britiske albumlista: Sheet Music, The Original Soundtrack (1975), How Dare You! (1976), Deceptive Bends (1977) og Bloody Tourists (1978). Dei hadde òg tolv singlar som nådde topp 40 på den britiske singellista, og tre av dei gjekk heilt til topps på lista: «Rubber Bullets» (1973), «I'm Not in Love» (1975) og «Dreadlock Holiday» (1978). «I'm Not in Love» vart det store gjennombrotet deira verda over og er kjend for det nyskapande akkompagnementet. Godley and Creme slutta i bandet i 1976 på grunn av kunstnariske usemjer og vart ein duo. Stewart slutta i bandet i 1995. Sidan 1999 har Gouldman leia ein turnéversjon av 10cc.
1964–1969: Tidlege band
Det første samarbeidet deira i studio var i 1964 då bandet til Gouldman, The Whirlwinds, spelte inn Lol Creme-songen «Baby Not Like You», som B-side til den einaste singelen deira, «Look At Me». The Whirlwinds endra så medlemmar og namn og vart The Mockingbirds (med songaren og gitaristen Gouldman, bassisten Bernard Basso og trommeslagaren Kevin Godley, som tidlegare spelte i The Sabres med Creme). The Mockingbirds spelte inn fem singlar i 1965–66 utan noko suksess, før dei vart oppløyst. Gitraisten i både The Whirlwinds og The Mockingbirds var Stephen Jacobson, bror til den kjende forfattaren Howard Jacobson.
I juni 1967 kom Godley og Creme saman att for ein enkel singel («Seeing Things Green» med «Easy Life» på UK CBS) under namnet «The Yellow Bellow Room Boom». I tok 1969 Gouldman dei til ei innspeling for Marmalade Records. Sjefen her, Giorgio Gomelsky, vart imponert over falsettrøysta til Godley og tilbaud dei ein platekontrakt. I september 1969 spelte Godley & Creme inn nokre grunnleggjande spor i Strawberry Studios, i lag med Stewart på gitar og Gouldman på bass. Songen «I'm Beside Myself» med B-sida «Animal Song» kom ut på singel under namnet Frabjoy and Runcible Spoon.
Gouldman hadde blitt kjend som ein hit-låtskrivar og skrive «Heart Full of Soul», «Evil Hearted You» og «For Your Love» for The Yardbirds, «Look Through Any Window» og «Bus Stop» for The Hollies og «No Milk Today», «East West» og «Listen People» for Herman's Hermits.
1965–1968: The Mindbenders
Samstundes fekk det fjerde, framtidige medlemmet i 10cc smake på popsuksess: gitaristen Eric Stewart var medlem av Wayne Fontana and the Mindbenders, som gjekk heilt til topps i Storbritannia med «The Game of Love», og fekk fleire andre hittar i midten av 1960-åra. Då Fontana slutta i bandet i oktober 1965, vart gruppa kjend som berre The Mindbenders, med Stewart som solovokalisten deira. Bandet fekk ein hit med «A Groovy Kind of Love» (utgjeven desember 1965) og var med i filmen To Sir, with Love frå 1967 med «It's Getting Harder All the Time» og «Off and Running.»
I mars 1968 vart Gouldman med Stewart i The Mindbenders, der han erstatta bassisten Bob Lang og spelte på nokre konsertar. Gouldman skreiv to av dei tre siste singlane til bandet, «Schoolgirl» (november 1967) og «Uncle Joe the Ice Cream Man» (august 1968). Desse singlane gjekk ikkje inn på lista og The Mindbenders vart oppløyst etter ein kort turné i England i november.
1968–1970: Strawberry Studios og tyggegummitida
Medan The Mindbenders gjekk mot slutten, byrja Stewart å spele inn demoar med nye songar i Inner City Studios, eit studio i Stockport som då var eigd av Peter Tattersall, ein tidlegare turnémanager for Billy J. Kramer og Dakotas. I juli 1968 gjekk Stewart inn som partner i studioet i lag med Tattersall, der han kunne finpusse kunnskapane sine som lydteknikar. I oktober 1968 vart studioet flytta til større lokale og kalla Strawberry Studios, etter The Beatles-songen «Strawberry Fields Forever».
I 1969 byrja òg Gouldman å bruke Strawberry til å spele inn demoar av songar han hadde skrive for Marmalade. Han hadde vorte meir etterspurt som låtskrivar enn som utøvar. Mot slutten av året gjekk han òg inn som økonomisk partner i studioet.
Innan 1969 arbeidde alle dei fire medlemmane i det originale 10cc ofte saman i Strawberry Studios. Kring same tid, kom dei amerikanske tyggegummipop-låtskrivarane og produsentane Jerry Kasenetz og Jeffry Katz frå Super K Productions til England og tinga Gouldman til å skrive og produsere hyllevare-aktige tyggegummisongar, og mange av dei vart spelte inn i Strawberry Studios, ofte med delar eller alle dei framtidige medlemmane i 10cc.
Blant innspelingane i denne perioden var «Sausalito», som nådde 86. plassen i USA med Ohio Express då han kom ut i juli 1969. Songen er faktisk sungen av Gouldman og dei tre andre framtidige 10cc-medlemmane speler alle instrumenta.
I desember 1969 gjekk Kasenetz og Katz med på eit forslag av Gouldman om at han berre arbeidde i Strawberry, i staden for å stadig flytte mellom Stockport, London og New York. Gouldman overtydde paret om at desse to minuttar lange bruk-og-kast-songane kunne skrivast, framførast og produserast av han sjølv og dei tre kollegaene hans, Stewart, Godley og Creme, for ein brøkdel av prisen det kosta å leige inn studiomusikarar. Kasenetz og Katz hyrte studioet for dei neste tre månadane.
Kevin Godley sa: "Me laga mange songar på særs kort tid - det var verkeleg som ein maskin. Tjue spor på kring to veker - mykje skikkeleg dårleg - berre drit. Me la om stemmene våre, alt - det sparte dei for mykje pengar. Me song til og med kvinneleg korvokal." Det tre månadar lange prosjektet førte til ei rekkje av songane som vart gjevne ut under forskjellige bandnamn eigde av Kasenetz-Katz, som «There Ain't No Umbopo» av Crazy Elephant, «When He Comes» av Fighter Squadron og «Come on Plane» av Silver Fleet (alle tre med solovokal av Godley), og «Susan's Tuba» av Freddie and the Dreamers (som vart ein enorm hit i Frankrike med solovokal av Freddie Garrity, trass i at somme påstår det er Gouldman).
Lol Creme sa: «Singlane kom stadig ut under rare namn, sjølv om dei var spelte inn av oss. Me hadde inga aning om kor mange det var eller kva som skjedde med alle saman.»
Stewart skildra Kasenetz-Katz-avtalen som eit gjennombrot: «Det tillet oss å få ekstra utstyr og lage eit skikkeleg studio. Til å byrje med var dei berre interesserte i låtskrivinga til Graham og då dei høyrde at han hadde eit studio, tenkte dei det var det mest økonomiske for dei å leige studioet hans og la han arbeide der - men dei enda opp med å spele inn songane til Graham og så somme av Kevin og Lol sine songar, og me arbeidde alle i lag.»
1970–1971: Hotlegs, Doctor Father, The New Wave Band og Festival
Då den tre månadar lange produksjonsavtalen med Kasenetz-Katz var over, reiste Gouldman attende til New York for å arbeide som fast låtskrivar for Super K Productions og dei andre tre vart verande att og leikte seg i studio.
A Momentary Lapse of Reason
The Dogs of War
Videoen for songen vart regissert av Storm Thorgerson og syner schæferar med gule auge som spring gjennom ein krigssone, i tillegg til konsertopptak filma under dei tre konsertane til bandet i The Omni i Atlanta i november 1987 regissert av Lawrence Jordan. Videoar for «On the Turning Away» og «One Slip» vart òg filma under desse konsertane.
10cc
1970–1971: Hotlegs, Doctor Father, The New Wave Band og Festival
Dei gjekk attende til det suksessrike bandnamnet Hotlegs, og tidleg i 1971 spelte Godley, Creme og Stewart inn albumet Thinks: School Stinks, med «Neanderthal Man». Dei henta så heim att Gouldman for ein kort turné som oppvarmingsband for The Moody Blues, før dei gav ut oppfølgjarsingelen «Lady Sadie» med B-sida «The Loser». Philips omarbeidde soloalbumet deira, fjerna «Neanderthal Man» og la til «Today» som dei så gav ut som albumet Song. Stewart, Creme og Godley gav ut ein annan singel i februar 1971 under nok eit anna namn, The New Wave Band, denne gongen med det tidlegare Herman's Hermits-medlemmet Derek «Lek» Leckenby på gitar. Songen, som var ein coverversjon av Paul Simon sin «Cecilia», var ein av få songar som bandet gav ut som dei ikkje skreiv sjølv. Songen gjekk ikkje inn på singellista.
A Momentary Lapse of Reason
Yet Another Movie
Songen inneheld klipp frå filmen Casablanca.
10cc
1970–1971: Hotlegs, Doctor Father, The New Wave Band og Festival
Bandet arbeidde òg utafor Strawberry, med Dave Berry, Wayne Fontana, Peter Cowap og Herman's Hermits, og laga originale komposisjonar for forskjellige britiske fotballag. I 1971 produserte og spelte dei på Space Hymns, eit album av New Age-musikaren Ramases og i 1972–73 produserte dei og spelte på to album av Neil Sedaka, Solitaire og The Tra-La Days Are Over.
Arbeidet på Solitaire, som vart ein suksess for Sedaka, var nok til at bandet byrja å forstå at dei kunne klare seg på eiga hand. Gouldman — som i 1972 var attende i Strawberry Studios — sa: «Det var suksessen til Neil Sedaka som gjorde det, trur eg. Me hadde berre akseptert alle jobbar me fekk tilbod om og vart ganske frustrerte. Me visste me var verdt meir enn det, men me trengde noko som kunne vise oss det. Me sleit med å tenkje på at me hadde gjort ehile det første albumet med Neil for ein fast sum, når me kunne ha arbeidd på våre eigne songar.» }}
A Momentary Lapse of Reason
Yet Another Movie
Han vart spelt på kvar konsert frå 1987 til 1989 og finst òg på konsertalbumet Delicate Sound of Thunder. Lapsteel-gitaren mot slutten av studioversjonen vart på konsertane byta ut med ein normal gitarsolo i ein oktav lågare enn på albumversjonen. Songen glir rett over i «Round and Round», men på Delicate Sound of Thunder er desse fråskilde i forskjellige spor.
10cc
1970–1971: Hotlegs, Doctor Father, The New Wave Band og Festival
Som eit firemannsband spelte gruppa inn på ny Hotlegs-songen «Today» med den nye Stewart/Gouldman-songen «Warm Me» og gav han ut på singel under namnet Festival. Singelen gjekk ikkje inn på lista og bandet gjekk vidare med Stewart/Gouldman-songen «Waterfall» tidleg i 1972. Stewart gav acetatplata til Apple Records. Han venta i månader før han fekk ei melding om at songen ikkje var kommersiell nok til å gjevast ut på singel.
A Momentary Lapse of Reason
Round and Round
På albumversjonen er songen på same spor (nr. 6) som «Yet Another Movie», medan han på Delicate Sound of Thunder har fått eit eige spor. Songen er ein liten instrumental i 5/8-takt.
10cc
1972–1976: Den originale besetninga
Upåverka av avvisinga til Apple valde gruppa å spele inn nok ein song dei hadde skrive som ei mogeleg B-side til «Waterfall», ein Godley/Creme-song kalla «Donna». Songen var ein Frank Zappa-inspirert 50-tals doo-wop-parodi, ein skarp miks av kommersiell pop og ironi med eit refreng sungen i falsett. Stewart sa: «Me visste me hadde noko. Me kjende berre til ein person som var galen nok til å gje det ut, og det var Jonathan King.» Stewart ringde til King, ein fargerik gründer, produsent og plateartist, som køyrde til Strawberry, høyrde på sporet og «lo så han fall ned» og sa: «Det er strålande, det er ein hit.»
Kolesjinofossen
Kolesjinofossen er ein foss ved landsbyen Kolešino i Novo Selo kommune sørvest i Nord-Makedonia.
10cc
1972–1976: Den originale besetninga
«Donna» kom ut som den første 10cc-singelen, og vart vald ut av Tony Blackburn, programleiar i BBC Radio 1, som vekas plate, noko som var med å hjelpe songen inn på topp 30 i Storbritannia. Songen nådde til slutt andreplassen i oktober 1972.
Kolesjinofossen
Han høyrer til elva Baba og har eit totalt fall på 19 meter. Fossen ligg i ei høgd på 610 meter over havet i fjellet Belasitsa.
Kolešinofossen er ein stor turistattraksjon i kommunen. Staden er open året rundt og vert stadig utvikla for å ta imot turistane. I dag går det ei trebru over elva slik at ein betre skal få sjå fossen.
10cc
1972–1976: Den originale besetninga
Sjølv om den andre singelen deira, ein liknande 50-talsinspirert song kalla «Johnny Don't Do It», ikkje vart ein stor suksess, vart «Rubber Bullets», ein fengande, satirisk variant av «Jailhouse Rock»-konseptet, ein internasjonal hit og vart den første singelen til 10cc som gjekk til topps på den britiske singellista i juni 1973. Dei stadfesta suksessen sin nokre månadar seinare med «The Dean and I», som nådde tiandeplassen i september. Dei gav ut to singlar, «Headline Hustler» (i USA) og den sjølvspottande songen «The Worst Band in the World» (i Storbritannia) og drog ut på ein britisk turné den 26. august 1973, der dei fekk med seg ein andre trommis, Paul Burgess, før dei drog attende i Strawberry Studios i november for å spele inn resten av den andre plata deira, Sheet Music (1974), med mellom andre «The Worst Band in the World» og hittane «The Wall Street Shuffle» (10. plassen i 1974) og «Silly Love» (24. plassen i 1974). Sheet Music vart gjennombrotsalbumet deira og albumet låg seks månader inne på den britiske albumlista og bana veg for ein amerikansk turné i februar 1974.
I februar 1975 annonserte bandet vart dei avsluttar kontrakten med Jonathan King og at dei hadde signert for Mercury Records for 1 million amerikanske dollar. Drivkrafta for avtalen var ein enkelt song - «I'm Not in Love». Stewart sa: «På den tida var me framleis på selskapet til Jonathan King, men sleit. Me eigde ikkje nåla i veggen nokon av oss, og me sleit seriøst, og Philips Phonogram ønskte ein avtale med oss. Dei ønskte å kjøpe kontrakten til Jonathan. Managerne vår Ric Dixon inviterte dei til å lytte til det me hadde gjort. Ein sjef for A & R-avdelinga, Nigel Grainge, kom opp til Strawberry Studio, høyrde albumet og frika ut. Han sa 'Dette er eit meisterverk, det er ein avtale!' Me fekk i stand ein femårsavtale med dei for fem album og dei betalte oss særs mykje pengar. Det var Grainge sin ide å gje ut 'Life is a Minestrone' som den første singelen og halde attende den store for å gje oss meir levetid for albumet.»
The Original Soundtrack, som alt var klart, kom ut berre nokre veker seinare. Det fekk god kritikk og selde godt med eit plateomslag laga av Hipgnosis og teikna av musikaren og kunstnaren Humphrey Ocean. Det er òg kjend for opningssporet Godley & Creme sin «Une Nuit A Paris (One Night in Paris)», ein åtte minuttar lang «mini-opera» i fleire partar, som er trudd å ha vore inspirasjon for «Bohemian Rhapsody» av Queen.
Sjølv om han hadde ein usannsynleg tittel (henta frå eit prateshow på radio), vart «Life Is a Minestrone» (1975) nok ein topp 10-hit i Storbritannia og nådde sjuandeplassen. Den største suksessen deira kom med den draumande «I'm Not in Love», som gjekk til topps i Storbritannia i juni 1975. Songen vart òg den første suksessen deira i USA og nådde andreplassen der. Songen vart laga som eit samarbeid, bygd kring ein tittel av Stewart, og er kjend for den nyskapande produksjonen, særskild den rike, overdubba korvokalen. Godley sa: «Om eg skulle plukke ut eit spor frå alt me har gjort, så er «I'm Not in Love» favoritten min. Han har noko som ingen av dei andre songane våre har. Han er ikkje smart på ein medviten måte, men seier alt så enkelt på kring seks minutt.» – NME, februar 1976 På denne tida samarbeidde 10cc òg med Justin Hayward på singelen «Blue Guitar», og akkompagnerte og produserte innspelinga.
Det fjerde albumet til 10cc, How Dare You! (1976), med nok eit plateomslag av Hipgnosis, gav to topp 10-hittar i Storbritannia. Den vittige «Art for Art's Sake» (5. plassen i januar 1976) og «I'm Mandy, Fly Me» (6. plassen i april 1976). Men denne gongen var det ein gong så nære og gode forholdet mellom dei fire medlemmane byrja å slå sprekker, og det vart det siste albumet deira med den originale besetninga.
Suksessen til 10cc gjorde at Hotlegs-albumet vart gjeve ut på ny i 1976 med tittelen You Didn't Like It Because You Didn't Think of It med to ekstra spor. Tittelsporet var den episke B-sida av «Neanderthal Man», ein seksjon som var blitt omarbeidd som «Fresh Air for My Mama» på albumet 10cc.
1976: Oppløysing
Kranglinga toppa seg mellom dei to kreative gruppene i bandet under innspelinga av How Dare You, der kvart par forstod kor langt frå kvarandre ideane deira hadde glidd. I byrjinga av innspelinga for det femte albumet oppstod det enno meir krangling, og Godley og Creme valde å slutte i 10c for å arbeide på eit prosjekt som til slutt utvikla seg til den tredoble LP-plata Consequences (1977), eit sprikande konseptalbum med bidrag frå komikaren Peter Cook og jazzvokalisten Sarah Vaughan.
Som den første av ei rekkje album av Godley & Creme, byrja Consequences som ei demonstrasjonsplate for «Gizmotron», ein elektrisk gitareffekt dei hadde funne opp. Apparatet, som vart sett over brua på ein elektrisk gitar, bestod av seks små motordrivne hjul som sat fast i små tastar (fire hjul for elektriske bassar). Når ein tast vart trykt ned, sveipa hjulet over gitarstrengen og skapte notar og akkordar med endelaus sustain. Han vart først nytta under innspelinga av Sheet Music på sporet «Old Wild Men», og apparatet vart designa for å kutte ned på innspelingskostnadane. Ved å nytte det på ein elektrisk gitar med studio effektar, kunne dei effektivt etterlikne strykarar og andre lydar, og på den måten unngå dyre orkesterinnspelingar.
I eit intervju med i 2007 med nettsida ProGGnosis—Progressive Rock & Fusion, forklarte Godley: «Me slutta fordi me ikkje likte det Gouldman og Stewart laga. Me slutta fordi 10cc var blitt trygt og føreseieleg og me kjende oss fanga.»
Men i magasinet Uncut 10 år tidlegare, fortalte han at han var lei seg for at bandet vart oppløyst medan dei sette i gang Consequences-prosjektet: «Me nådd eit viss vegskilje med 10cc og hadde alt brukt tre veker på det som kom til å bli Consequences ... Greiene me kom opp med hadde ikkje ein heim, me kunne ikkje nytte det i 10cc. Og me var avgrensa på scenen med 10cc ... Me kjende oss som kreative folk som burde gje oss sjølv høvet til å vere så kreative som mogelege og å slutte i bandet verka å vere det rette å gjere den gongen. Uheldigvis var ikkje bande demokratisk eller smart nok på den tida til å gje oss fridomen til å gå og gjere dette prosjektet, og me hamna i den uheldige posisjonen der me måtte slutte for å gjere det. Når eg ser attende så var det ein særs nordleg arbeidsmoral i gruppa, alle for ein og ein for alle. Om me hadde vore litt meir frie i tankegangen med tanke på korleis me arbeidde, kunne bandet som ei kreativ eining ha forstått at det kunne ha vore nyttig og ikkje øydeleggjande om to medlemmar brukte tid på utvikling og så bringe attende det dei hadde lært til gruppa. Uheldigvis vart det ikkje slik.
Våre samtidige kollegaer, som Roxy Music tillet dette og dei hadde god nytte av det ... Hadde me fått lov å få det ut av systemet vårt og kome attende, kven veit kva som ville skjedd.»
I eit intervju med BBC Radio Wales gav Stewart si side av oppløysinga: Det var trist å sjå dei gå. Men me krangla mykje på den tida. Eg trudde dei var galne. Dei berre gjekk bort frå noko som var så stort og suksessrikt. Me hadde stor suksess verda over og eg meinte me slo stort gjennom. Den kollektive dynamitten av desse fire personane, fire personar som alle kunne skrive og syngje ein hit song. I eitt band. Ja, eg trur det vart klaustrofobisk, på den måten at du prøvde å gjere ting perfekt og du såg på kvarandre og til slutt kjem du fram til at dette forholdet kanskje er litt for tett for meg no, og eg må bort. Dette fann eg ut mykje seinare fordi eg snakkar framleis med Godley og Creme. Lol er jo svogeren min, så eg treff på han, men ein periode der så snakka me ikkje i lag. Eg sa du er galen som forlet dette bandet. Me var på ei slik stigande kurve, og Graham Gouldman og eg lurte på om me skulle bli 5cc? Skal me skrote namnet heilt? Me tenkte det var best å halde fram.»
Stewart sa det var raskt fordelar utan Godley og Creme. «Det vart klart at ting gjekk mykje glattare og atmosfæren vart meir behageleg enn med Lol og Kevin,» sa han.
Godley & Creme oppnådde å bli ein kult-suksess som låtskrivarar og plateartistar, og fekk fleire hittar med ei rekkje nyskapande plater og singlar. Etter å ha finpussa dugleiken sin i like nyskapande musikkvideoar dei laga for singlane sine (til dømes «Cry» frå 1985) gjekk dei attende til dei biletkunstrøtene sine og vart meir kjende som musikkvideoregissørar i 1980-åra med kritikarroste musikkvideoar for artistar som George Harrison («When We Was Fab»), Asia («Heat of the Moment», «Only Time Will Tell») The Police («Every Breath You Take»), Duran Duran («Girls on Film»), Frankie Goes to Hollywood («Two Tribes»), Peter Gabriel sin duett med Kate Bush («Don't Give Up») og Herbie Hancock («Rockit»). Dei regisserte òg ein video for Stewart og Gouldman sin «Feel the Love».
1977–1983: Den andre perioden
Etter at Godley og Creme forsvann, valde Stewart og Gouldman å halde fram som 10cc, og arbeidde med trommeslagaren Paul Burgess, som fram til då hadde turnerte med dei. Det første albumet som tremannsband var Deceptive Bends (1977), kalla opp etter eit skilt i Mickleham-svingane langsA24 mellom Leatherhead og Dorking i Surrey. Albumet vart spelt inn i det nye Strawberry South Studio i Dorking i Surrey, og nådde tredjeplassen i Storbritannia og 31. plasseni USA, og gav dei tre nye hitsinglar, «The Things We Do for Love» (6. plass Storbritannia, 5. plass USA), «Good Morning Judge» (5. plass Storbritannia, 69. plass i USA) og «People in Love» (40. plass i USA). Stewart sa seinare at han og Gouldman kjende seg rettferdiggjort av suksessen: «Eg var ute etter å bevise at me kunne skrive eit hitalbum utan Kevin og Lol ... det gjorde me!»
I 1977 la 10cc ut på ein internasjonal turné med gitaristen Rick Fenn, klaverspelaren Tony O'Malley (Kokomo) og ein ekstra trommeslagar i Stuart Tosh (tidlegare Pilot) og spelte inn eit konsertalbum, «Live and Let Live» (1977), der dei blanda hittar med materiale frå dei tre førre albuma.