cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Claudia Giordani
Aktiv
Giordani slo seg inn i den alpine verdseliten på tampen av 1973-sesongen. Sesongen etter vann ho eit storslalåmrenn i franske Les Gets og tok sin fyrste siger i verdscupen i alpine greiner. Seinare, i februar 1977 og mars 1980, steig ho til topps i to slalåm-tevlingar i verdscupen. I alt stod ho 17 gongar på sigerspallen etter verdscuprenn.
Under dei olympiske vinterleikane i Innsbruck 1976 sikra Giordani seg sølvmedaljen i slalåm, berre den store forgrunnsfiguren under leikane, tyske Rosi Mittermaier, rann betre.
VM i alpine greiner 1974
Den '''23. verdsmeisterskapen i alpine greiner''' vart avvikla i tida 3. til 10. februar 1974 i St. Moritz i kantonen Graubünden i Sveits. Både menn og kvinner tevla i fire øvingar kvar.
Medaljane var delt på utøvarar frå ni land. Austerrike vart mestvinnande land med tre gullmedaljar og i alt åtte medaljar. Gustav Thöni frå Italia og Fabienne Serrat frå Frankrike vann begge to gullmedaljar.
Slalåm
Dato: 10. februar
Løypelengd: 615 m, høgdeskilnad: 225 m
Storslalåm
Dato: 5. februar
<br style="clear:both;" />
Utfor
Dato: 9. februar
Løypelengd: 3210 m, høgdeskilnad: 805 m
<br style="clear:both;" />
Kombinasjon
<br style="clear:both;" />
Slalåm
Dato: 8. februar
Løypelengd: 420 m, høgdeskilnad: 135 m
Storslalåm
Dato: 3. februar
Høgdeskilnad: 405 m
Utfor
Dato: 7. februar
Løypelengd: 2400 m, høgdeskilnad: 575 m
Marte Gerhardsen
Marte Gerhardsen er ein norsk statsvitar og politikar, frå 2014 dagleg leiar i Tankesmien Agenda. Ho arbeidde som divisjonsdirektør i DNB frå 2011 til 2014 og var før dette generalsekretær i hjelpeorganisasjonen CARE i perioden 2008 til 2010.
Gerhardsen har bakgrunn i både politikk og bistand. Fram til 2008 arbeidde ho i Utanriksdepartementet (1999–2007), etter å ha fullført Utanriksdepartementets aspirantkurs. Ho var i ungdomsåra aktiv i Arbeidarpartiet og var på midten av 1990-åra leiar for AUF i Oslo.
Ho er gift med økonom og arbeidarpartipolitikar Erik Dugstad og har to barn. Gerhardsen er dotter av politikarane Rune Gerhardsen og Tove Strand.
Kurt Georg Kiesinger
Kurt Georg Kiesinger var ein tysk politikar og advokat, som var forbundskanslar i Tyskland frå 1966 til 1969. Han representerte kristendemokratane (CDU)
Tidleg liv
Etter å ha avslutta realskulen studerte han ved det katolske lærarseminaret i Rottweil. Frå 1925 studerte han historie og filosofi ved Eberhard-Karls-Universität Tübingen og vart medlem av den katolske studentforeininga K.St.V. Alamannia. I 1926 flytte han til Berlin der han studerte jus og statsvitskap. Han var ferdig utdanna jurist i 1931. Etter å ha teke doktorgrad arbeidde han som advokat i hovudstaden.
Han vart medlem av NSDAP i 1933. Frå 1940 arbeidde han i kringkastingsavdelinga i utanriksdepartementet, frå 1943 som fungerande avdelingsleiar med ansvar for propaganda. I ein protokoll frå SS skal det ha stått at Kiesinger aktivt saboterte og forhindra antijødiske aksjonar i arbeidet sitt.
Etter krigen vart Kiesinger aktiv i CDU og vart vald til generalsekretær for partiet i Württemberg-Hohenzollern i 1947. Han arbeidde som advokat i Tübingen og Würzburg.
Parlamentsmedlem
Frå 1949 til 1959 og frå 1969 til 1980 var Kiesinger medlem av Forbundsdagen. I 1950 fekk han 55 stemmer ved valet til forbundsdagspresident mot partifellen Hermann Ehlers sjølv om han ikkje ein gong hadde stilt til val for det vervet. Han var formann for utenrikskomiteen frå 1954 til 1959.
Kiesinger var elegant, særs flink til å tale, og vart kalla «sylvtunge».
Han var formann for Det tyske parlamentariske selskap frå 1954 til 1957, og medlem av Europaparlamentet frå 1956 til 1958. Han var visepresident for Europarådets parlamentariske forsamling frå 1955 til 1959, og frå 1957 til 1958 samstundes formann for den konservative gruppa der. I den parlamentariske forsamlinga til Den vesteuropeiske unionen var han formann for fraksjonen av kristendemokratar og britiske konservative frå 1956 til 1958.
Ministerpresident i Baden-Württemberg
Fra 17. desember 1958 til 30. november 1966 var Kiesinger ministerpresident i delstaten Baden-Württemberg. Frå 1960 var han også vald inn i landdagen (parlamentet) i delstaten. Medan han var ministerpresident grunnla han universitet i Konstanz og Ulm.
Som ministerpresident var han òg president for forbundsrådet (Bundesrat) frå 1. november 1962 til 31. oktober 1963.
Tysk kanslar
Den 27. oktober 1966 trekte FDP seg ut or den føderale regjeringa grunna usemje om statsbudsjettet. Sjølv om Ludwig Erhard framleis var kanslar og formann i CDU, bestemte CDU/CSU-fraksjonen seg for å velja ein ny kanslarkandidat for å overvinne regjeringskrisa.
Som kanslar fekk Kiesinger stor popularitet blant folket. Regjeringa hans heldt i tre år og gjennomførte nesten alt dei planla, sjølv om så forskjellige personar som Willy Brandt, Franz Josef Strauss, Herbert Wehner og Karl Schiller deltok i ho.
Fraksjonsformennene Helmut Schmidt (SPD) og Rainer Barzel (CDU/CSU) vart rekna som bakmennene til regjeringa. Attåt kanslaren vart Karl Schiller og Franz Josef Strauss rekna som stjernane i regjeringa. I 1968 heldt Kiesinger ein tale for Forbundsdagen kalla Bericht zur Lage der Nation im geteilten Deutschland og innleia med det ein tradisjon som fortsette heilt til Tyskland vart sameint på nytt i 1990.
I 1967 vart Kiesinger òg formann i CDU, noko han var fram til 1971. Då det føderale valet nærma seg, vart samarbeidsklimaet verre, og valet i 1969 vart ein nedtur for Kiesinger. CDU/CSU vart framleis den største fraksjonen med 46,1 %, men fekk ikkje absolutt fleirtal på grunn av det ytterleggåande partiet NPD sitt resultat på 4,3 %. SPD fekk 42,7 % og kunne saman med FDP, som fekk 5,8 %, danne regjering. For fyrste gong i etterkrigstida måtte CDU i 1969 gå i opposisjon og kom fyrst attende i regjering tretten år seinare.
Seinare liv
I 1971 tok Rainer Barzel over som formann i CDU, og Kiesinger vart utnemnd til æresformann. I 1980 var han den tredje eldste representanten i Forbundsdagen og trekte seg attende frå politikken. Berre den fyrste delen av memoarane hans, om perioden fram til 1958, vart ferdig. Då han døydde, 84 år gamal, vart han æra med ein statsakt på slottsplassen i Stuttgart og eit rekviem i domkyrkja St. Eberhard. Han er gravlagd i Tübingen.
EHF-meisterligaen i handball 2015/Kvinner
Meisterligaen i handball 2015 for kvinner var ei turnering arrangert av Europas handballforbund (EHF) som tok til med kvalifiseringsspel 20. september 2014 og avslutta med sluttspel 9.-10. mai 2015. I finalen vann montenegrinske ŽRK Budućnost over norske Larvik HK.
Etter kvalifiseringsspel i september opna turneringa med 16 deltakande lag i seriespel delt i fire grupper à 4 lag. Dei tre laga med flest poeng i dei enkelte gruppene gjekk vidare til hovudrunda, som bestod av to grupper à 6 lag. Dei fire beste i desse to gruppene møttest til kvartfinalar basert på poengskår.
Finalen
Budućnost tok føringa frå start og leia 8-5 halvvegs i fyrste omgang, til pause auka laget til 14-8. Sju minutt ut i andre omgang stod det 18-10 og sidan kontrollerte Budućnost inn til firemålstriumf.
Hatfield and the North av Hatfield and the North
Hatfield and the North er debutalbumet til det engelske Canterbury scene-bandet Hatfield and the North, utgjeve i februar 1974.
EHF-meisterligaen i handball 2015/Kvinner
Finalen
Budućnost stilte med Clara Woltering i mål. Måla kom frå Katarina Bulatović (7), Majda Mehmedović (6), Dragana Cvijić (4), Cristina Neagu (3), Radmila Petrović (3), Milena Knežević (2), Kinga Byzdra (1).
Hatfield and the North av Hatfield and the North
I spesialutgåva til magasina Q & Mojo kalla Pink Floyd & The Story of Prog Rock, vart albumet plassert på 34. plassen på lista deira over «40 kosmiske rockealbum».
EHF-meisterligaen i handball 2015/Kvinner
Finalen
Larvik HK mønstra målvakt Sandra Toft og målskytarane Nora Mørk (10), Anja Edin (6), Kristine Breistøl (2), samt eittmålskårarane Marit Frafjord, Gro Hammerseng, Sanna Solberg og Linn Sulland. Linn-Kristin Riegelhuth, Vilde Johansen, Mari Molid, Karoline Breivang og Tonje Larsen kom ikkje på skåringslista.
Hatfield and the North av Hatfield and the North
Innhald
Dei to bonusspora frå 1987 var A- og B-sider på ein singel frå 1974, tidlegare gjevne ut på samleplata Afters frå 1980.
Plateomslag
Plateomslaget på den originale vinylutgåva vart designa av Laurie Lewis. Fram- og baksida dannar i lag eit panoramabilete av Reykjavík, der himmelen på høgresida er slått saman med ein transparent av ei freske frå 1400- eller 1500-talet i Orvietokatedralen av Luca Signorelli, «Dei fordømde».
Lotharingia
Lotharingia (latin Lotharii regnum) var eit kongedøme i Vest-Europa i tidleg mellomalder som følgde det karolingske riket. Det omfatta dagens Nederland, Belgia, Luxembourg, dei tyske forbundsstatane Nordrhein-Westfalen ( Rheinland-Pfalz og Saarland og Lorraine i Frankrike. Det har namn etter Lothar II, som arva dei midtre delane av Frankarriket og deler av Italia etter far sin, Ludvig I. Då Lothar døydde i 855 blei riket hans delt mellom sønene. Dette kunstferdige riket eksisterte frå 855 og til byrjinga av 900-talet.
Lotharingia blei skapt ut av den tredelte oppdelinga i 855 av Mellomfrankarriket, som i seg sjølv var danna av ei tredeling av det karolingske riket ved traktaten i Verdun i 843. Dei to andre rika var Austfrankarriket og Vestfrankarriket, og konfliktar mellom desse to over Lotharingia hadde bakgrunn i at desse var dei gamle frankiske heimlanda til Austrasia, og styre over dei hadde stor prestisje. Ettersom Lotharingia mangla ein enkel historisk eller etnisk identitet, var ein usikre på kva ein skulle kalla riket i samtida. Det ble derfor kalla regnum quondam Lotharii eller Lotharii regnum ('kongedømmet [til] Lothar'). Det er opphav til det moderne nederlandske namnet på provinsen Lotharingen og det tyske namnet på Lorraine, Lothringen. Det franske namnet for Lorraine er avleidd frå den latinske nemninga.
Frolosh Point
Frolosh Point (bulgarsk нос Фролош, ‘Nos Frolosh’) er eit nes som utgjer nordsida av innløpet til Galata Cove på nordaustkysten av Île Anvers i Antarktiske Arkipel i Antarktis. Det ligg 16,5 km nord-nordvest for Dralfa Point, 4,8 km sør-søraust for Cape Bayle og 7 km vest for Lambda Island i Melchior Islands.
Neset er kalla opp etter busetnaden Frolosj vest i Bulgaria.
Akiva Goldsman
Akiva Goldsman er ein amerikansk manusforfattar, regissør og produsent. Han kjem frå New York.
Kjelder
''Denne sida byggjer på «Akiva Goldsman» frå den 20. september 2014.''
Claude Lévi-Strauss
Claude Lévi-Strauss var ein fransk sosialantropolog, fødd i Brussel og død i Paris. Han var ein av dei antropologane i det 20. hundreåret med størst innverknad på faget, retninga han utvikla vert kalla strukturalismen. Fleire av arbeida hans har påverka fag som litteraturvitskap, folkloristikk, sosiologi og religionshistorie.
Liv og virke
Frå 1935 til 1938 var Lévi-Strauss professor i sosiologi ved universitetet i São Paulo i Brasil. Deretter var han frå 1941 til 1945 tilsett ved New School for Social Research i New York, før han i 1946 til 1947 var fransk kulturattaché i Washington D.C. Frå 1950 arbeidde han ved École des Hautes Études i Paris og sidan 1959 som professor i sosialantropologi ved Collège de France i den same byen.
Lévi-Strauss var mykje oppteken av ulike samfunns filosofi og tenkemåte, deira oppfatning og klassifisering av tilværet. Han hevda at det menneskelege intellektet fylgjer dei same logiske grunnprinsippa overalt. Si strukturalistiske lære utvikla han til ein universalistisk modell til forståing av menneskelege samfunn og kulturar, der «gjenstandane» vert sett i eit globalt perspektiv.
Ein grunnleggjande premiss for dei strukturalistiske teorisystema er postulatet om at menneskehjernen, fordi den alle stader er likt konstruert, sorterer inntrykka på same vis. Hjernen ordnar inntrykka gjennom motsetningar, kontrastar og relasjonar, ved å stille dei opp i binære opposisjonar.
Materialet henta Lévi-Strauss frå mytologi, folklore og sosiale organisasjonsformer. I sine analysar var han inspirert av franske antropologar og sosiologar som Marcel Mauss og Émile Durkheim, samt av nyare strukturell lingvistikk og marxistisk dialektikk.
Lévi-Strauss sikta mot å avdekke dei universelle strukturane som fører til ulike former for samfunn og religiøs praksis, til dømes totemisme andsynes kastesystem.
Arbeidet hans påverka moderne filosofi. Mellom anna kritiserte han det eksistensialistiske synet til landsmannen Jean-Paul Sartre.
FA-cupfinalen i fotball 2008
FA-cupfinalen i fotball 2008 fann stad på Wembley stadion i London 17. mai 2008, med 89 874 tilskodarar på tribunane. Finalen sto mellom Portsmouth FC og Cardiff City, to klubbar som ikkje hadde spelt finale i FA-cupen etter andre verdskrigen. Dei to klubbane hadde kvar sin FA-pokal frå mellomkrigstida. Portsmouth sigra med 1 – 0.
Kampen
28. minutt ut i kampen vart nigerianaren Nwankwo Kanu matchvinnar for Portsmouth då Cardiff-målvakta slo eit innlegg ut i feltet som han frå 3-4 meter lyfta over målvakta og i mål.
Portsmouth sitt vinnarlag: David James, Glen Johnson, Sol Campbell (kaptein), Sylvain Distin, Hermann Hreiðarsson, Lassana Diarra, John Utaka, Pedro Mendes, Niko Kranjčar, Sulley Muntari, Nwankwo Kanu. I siste halvdel av andre omgang kom etter tur David Nugent, Papa Bouba Diop og Milan Baroš på bana, ut gjekk Utaka, Mendes, Kanu. Mike Dean dømde kampen.
Kazuaki Tasaka
Kazuaki Tasaka er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Bawshar
Bawshar er ein av provinsane i Muscat nordaust i Oman. Provinsen grensar til Muttrah i aust og Muscat internasjonale lufthamn i vest, med utsyn over Omanbukta i nord. Her ligg fleire arkeologiske stader.
I ei folketeljing i 2010 hadde provinsen 192 235 innbyggjarar fordelt på 43 landsbyar og byar. Dei største av desse er Al Khuwair, Sultan Qaboos by, Al Ghubra, Al Adheeba, Ghala, Al Sarooj, Bowsher Al Qadima, Al Ansab Sanab, Al Hamam, Al Awabi og Al Misfah. Ein av dei største marknadane i Oman er Lulu hypermarknad, som ligg her.
Black Chew Head
Det ligg i soknet Saddleworth i Metropolitan Borough of Oldham, nær Crowden i Derbyshire, og har ei høgd på 542 meter over havet.
Luxembourg i Eurovision Song Contest 1956
Luxembourg, offisielt Luxembourg, debuterte i Eurovision Song Contest 1956 i Lugano i Sveits 24. mai 1956 med dei franskspråklege songane «Ne crois pas» og «Les amants de minuit», båe framført av Michèle Arnaud. Det vart ikkje arrangert nokon nasjonal uttaking i Luxembourg, og bidraga vart dimed vald internt av kringkastaren Télé-Luxembourg. Kvart land deltok med to bidrag kvar, og det er ikkje kjend kva for poengsum eller plassering dei fekk. Av di røystegjevinga aldri vart offentleggjort kunngjorde ganske enkelt ein talsperson at Sveits hadde vunne. Vinnaren vart kåra av ein jury beståande av to delegatar frå alle deltakarlanda, med unntak av Luxembourg, som lét delegatane frå Sveits røyste for seg. Ein kunne òg røyste på sitt eige land.
Utlängan
Utlängan er ei øy i Karlskrona-øyane i Blekinge i Sverige.
Geografi
Øya ligg lengst ut mot havet av alle øyane i øygruppa. Berre holmen Utklippan ligg lenger ute. Utlängan er dekt av skog og enger og er om lag 3 km lang og 1,5 km brei. Øya dekkjer like over 215 hektar. . Hamna på Utlängan heiter Stenshamn og er ei eiga øy med brusamband til sjølve Utlängan. Det står eit observasjonstårn på Utlängan som ein gong vart nytta av det svenske forsvaret. I tillegg har øya eit fyrtårn på sørsida. Det går ferjesamband frå Torhamn på fastlandet og ut til øya. .
Historie
Øya vart nytta som utgangspunkt for seglruter over til Estland i mellomalderen, i dag kjend som «segleruta til kong Valdemar».
Hatfield and the North
Hatfield and the North var eit eksperimentelt rockeband innan Canterbury scene som eksisterte frå oktober 1972 til juni 1975, med somme sameiningar etter det.
Ambrose Rocks
Ambrose Rocks er ei lita gruppe skjer som ligg sørvest for dei sørlege Argentine Islands og kring 2 km nordvest for Gaunt Rocks, utanfor vestkysten av Graham Land i Antarktis. Dei vart namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee etter David A. Ambrose, ein kartleggingsassistent av Hydrographic Survey Unit frå HMS «Endurance» som arbeidde i området i februar 1969.
Hatfield and the North
Karriere
I midten av 1972 voks bandet fram frå tidlegare medlemmar rockebandet Delivery, Pip Pyle (trommer, som sidan hadde spelt med Gong), Phil Miller (gitar, som var med i Matching Mole), og broren til Phil, Steve Miller (Wurlitzer elektrisk piano, som hadde vore med i Caravan). Roy Babbington på bass vart Richard Sinclair (som spelte med Steve Miller i Caravan). Denne besetninga flytta seg bort frå blues-stilen til ddet tidlegare Deliver mot musikk med riff i uvanlege taktartar og lange melodiar slik det var vanleg i Canterbury-stilen.
Bandet spelte nokre konsertar mellom juli og september det året, og fekk den første platekontrakten sin med Virgin Records med 'Sinclair-syskenbarna'...då Steve Miller vart erstatta av Dave Sinclair (Hammondorgel, òg frå Matching Mole og Caravan), og bandet endra etter kort tid namnet til Hatfield and the North.
Delivery kom saman for ei BBC-innspeling i november 1972 med Steve Miller, Phil Miller, Lol Coxhill, Roy Babbington (bass), Pip Pyle og Richard Sinclair på vokal.
Dave Sinclair slutta i januar 19173, kort tid etter bandet hadde spelt på det franske TV-programmet Rockenstock med Robert Wyatt på gjestevokal, og vart erstatta av Dave Stewart (frå Egg) før bandet gjorde den første innspelinga si.
Bandet spelte inn to album, Hatfield and the North (1974) og The Rotters' Club (1975). The Northettes med Amanda Parsons, Barbara Gaskin og Ann Rosenthal song korvokal på begge platene. Hausten 1974 var Hatfield på Crisis-turneen i lag med Kevin Coyne, og oppvarminga var ein duo med Steve Miller og Lol Coxhill (òg tidlegare frå Delivery) og Coxhill var vanlegvis gjesteartist med Hatfield på delar av stykket «Mumps».
Etter at bandet vart oppløyst skipa Dave Stewart bandet National Health med Alan Gowen frå Gilgamesh; Phil Miller var medlem og Pyle kom inn i 1977. Richard Sinclair var òg med på nokre konsertar og ei radioinnspeling for BBC det året. Hatfield and the North og Gilgamesh hadde spelt nokre konsertar i lag seint i 1973, inkludert som ein felles «dobbel kvartett». Miller, Stewart, Pyle og Sinclair arbeidde sidan òg i lag i forskjellige kombinasjonar på andre prosjekt.
Namnet på bandet var inspirert av eit vegskilt på hovudvegen A1 på veg nordover få London, der ei rekkje skilt syner til den første store byen og den generelle retninga som 'A1 Hatfield & the North'. I dag er desse skilta noko annleis.
Seinare
I mars 1990 kom gruppa saman att for eit TV-show med Phil Miller, Richard Sinclair og Pip Pyle i lag med Sophia Domancich (klaverinstrument, den dåverande kjærasten til Pyle oog bandkollega i Equip'Out).
I januar 2005 kom bandet saman att med Alex Maguire (frå Pip Pyle's Bash!) på klaverinstrument og turnerte 2005 og 2006. Pyle døydde i august 2006 etter å ha reist attende frå ein konsert med Hatfield i Groningen. Hatfield gjennomførte så to konsertar som alt var tinga med Mark Fletcher på trommer, mellom anna Canterburyfestivalen i oktober 2006.
Bayt al Falaj
Bayt al Falaj er ein landsby i Muscat nordaust i Oman. Flyplassen til Muscat låg tidlegare her, før Muscat internasjonale lufthamn opna i 1973.
Mount Woodward
Mount Woodward er eit fjell, 770 moh, som ligg 2,4 km aust for munningen av Antarctic Bay på nordkysten av Sør-Georgia. Det vart kartlagd av South Georgia Survey i perioden 1951-57, og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Roswall Woodward frå New Haven i Connecticut, som i 1790 kommanderte ei av dei to første amerikanske selfangarskutene som vitja Sør-Georgia. Den nærliggande Antarctic Bay vart ein gong kalla «Woodward Harbour», men dette namnet har ikkje overlevd.
Takashi Shimoda
Takashi Shimoda er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Gallows Point
Gallows Point er det nordegaste av to låge, parallelle nes ytst på Gamma Island i Melchior Islands i Antarktiske Arkipel. Namnet vart truleg gjeve av eit lag frå Discovery Investigations som grovt kartla neset i 1927. Neset vart kartlagd på ny av argentinske ekspedisjonar i 1942, 1943 og 1948.
Lago d'Alzasca
Lago d'Alzasca er ein innsjø i kantonen Ticino i Sveits. Han har eit overflateareal på 0,1 km².
Kjelder
Lago d&
Marcus & Martinus
Marcus og Martinus er artistnamnet til dei einegga tvillingbrørne Marcus og Martinus Gunnarsen, som vann MGPjr 2012.
Tvillingane vann MGPjr 2012 med songen «To dråper vann» som handlar om livet deiras. Den 25. juli 2013 kom singelen «Leah» ut, på iTunes og Spotify. Dei har seinare kome med singelen «Du» på iTunes, Spotify og WiMP. Dei kom også ut med «Smil» i oktober 2014, og «Elektrisk» i august 2015.
Anvil Rock
Anvil Rock er ein holme mellom Grotto Island og søraustenden av Forge Islands i Argentine Islands i Wilhelm Archipelago. Han vart kartlagt og namngjeven i 1935 av British Graham Land Expedition under John Riddoch Rymill. Namnet er skidlrande og anvil er eit engelsk ord for «ambolt».
Time Is on My Side
«Time Is on My Side» er ein song skriven av Jerry Ragovoy (under pseudonymet Norman Meade). Han vart først spelt inn av jazztrombonisten Kai Winding and his Orchestra i 1963, og spelt inn på nytt med ekstra tekst av Jimmy Norman av både soulsongarinna Irma Thomas og The Rolling Stones i 1964.
Marcus & Martinus
Sommaren 2013 opptredde dei saman med Sval Rosenløw Eeg på Miniøya-festivalen som tidlegare MGPjr-vinnarar.
Time Is on My Side
Orignalutgåva til Kai Winding kom til etter at han ønskte å gå i ei meir kommersiell og rytmisk retning. Songen vart produsert av Creed Taylor og inneheldt korvokal av Cissy Houston, Dionne Warwick og Dee Dee Warwick. Tidleg i 1964 spelte Irma Thomas inn ein gospel-aktig versjon av songen, som B-side til singelen hennar «Anyone Who Knows What Love Is (Will Understand)».
Marcus & Martinus
Gutane har vore med P4 på fleire turnéar rundt i Noreg i 2012.
Time Is on My Side
The Rolling Stones-versjonen
The Rolling Stones spelte inn to versjonar av songen i 1964. Den første med orgelintro vart gjeve ut i USA som singel i 1964 og på albumet 12 X 5. Den betre nyinnspelinga med gitarintro vart gjeve ut i Storbritannia i januar 1965 på albumet The Rolling Stones No. 2. Det er denne utgåva som er med på alle «Best of»-plater av bandet. Begge Rolling Stones-utgåvene inneheld fleire element frå Irma Thomas-versjonen, som utropa mellom teksten på refrenget, monologen i midten av songen og gitarsoloen oppå monologen.
Singelen vart den første hitten til The Rolling Stones i USA og nådde sjetteplass på Billboard Pop Singles Chart. Då dei spelte «Time Is on My Side» på deira første opptreden på The Ed Sullivan Show, var Sullivan sjokkert over framføringa og erklærte at han aldri skulle invitere dei tilbake, men dette gjorde han likevel fleire gonger seinare.
Andre versjonar
«Time Is on My Side» har sidan vorte spelt av fleire artistar, som Michael Bolton, Cat Power, Hattie Littles, Wilson Pickett, Brian Poole and the Tremeloes, The Pretty Things, Paul Revere and the Raiders, Kim Wilson, Tracy Nelson, Patti Smith og The Moody Blues.
Sjangrar innan elektronisk musikk
Dette er ei liste over sjangrar innan elektronisk musikk, fyrst og fremst laga med elektroniske musikkinstrument eller elektronisk musikkteknologi. Eit skilje er gjort mellom lyd produsert ved hjelp av elektromekaniske middel og lyd produsert ved hjelp av elektronisk teknologi. Døme på elektromekaniske lydproduserande einingar inkluderer telharmonium, Hammond-orgel og elektrisk gitar. Reint elektronisk lydproduksjon kan ein få ved hjelp frå einingar som Theremin, lydsynthesizer og datamaskinen.
Fotnotar
Engelsk Wikipedia oppgav desse kjeldene:
Stark Ridge
Stark Ridge er ein liten rygg som strekkjer seg frå austsida av Hunt Mountain i Churchill Mountains og nordover i 11 nautiske mil (20 km) til han brått snur nord-nordaust i Starshotbreen. Fleire toppar stig opp frå ryggen som skil Sivjeebreen og Mansergh snømark. Han vart gjeven namn av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Antony A. Stark frå Smithsonian Astrophysical Observatory i Cambridge, MA. For United States Antarctic Program (USAP) nytta han teleskopet og fjernmåingsinstrumentet på Sørpolen i perioden 1991-2002.
Lotharkrystallen
Lotharkrystallen (også kjend som Susannakrystallen) er ein inngravert kvartsstein frå Lotharingia i Nordvest-Europa. Han viser scener frå bibelsoga om Susanna, og er datert til å vera frå 855–869. Lotharkrystallen tilhøyrer samlinga til British Museum.
Skildring
Det opphavlege elementet i verket er ei rund skive klar kvarts (bergkrystall) med ein diameter på. Han er intagliogravert med åtte scenar frå soga om Susanna og dei eldre frå Daniels bok (seinare rekna som ei av dei apokryfe skriftene av protestantar). Susanna blir fyrst synt fram som uskuldig skulda og dømt for ekteskapsbrot av dei eldre. Profeten Daniel grip inn, avhøyrer dei eldste som blir avdekte som falske og steina. I den siste scenen blir Susanna erklært uskyldig. Saman med scenane er korte innskrifter på latin henta frå Vulgata-omsetjinga av Bibelen.
Graveringane på krystallen er utførte i den energiske og særmerkte tidlege mellomalderstilen frå Rheims med opphav i teikningar i manuskript, som dei i Utrecht-psalteret. Krystallen er sett inn i forgylla koppar med ein lauvkant frå 1400-talet. Innfatninga blei tidlegare tillagd heilage Eligius (ca. 588–660), vernehelgenen for gullsmedar.
Datering
Krystallen er innskriven med teksten LOTHARIVS REX FRANCORVM IVSSIT ('Lothar, kongen av frankarane, gjorde [dette] ). Denne viser turleg til Lothar II. Den eldre Lothar kalla seg sjølv imperator ('keisar'), medan den yngre berre kalla seg sjølv rex (konge), slik som eigaren av krystallen. Ein reknar det derfor som sannsynleg at han blei skapt under Lothar II si regjeringstid, truleg rundt midten av 800-talet, slik at han er eit seint døme på karolingisk kunst.
Historie
Ingenting er kjend om soga til Lotharkrystallen før 900-talet. Kring denne tida gav ein hertug krystallen i pant til ein kannik i Rheims i byte mot ein hest. Kanniken nekta så å ha krystallen. Seinare blei det oppdaga at han hadde krystallen då domkyrkja brann og kanniken blei røykt ut. For å gjera bot grunnla han Waulsort kloster (i dagens Belgia), der krystallen var til 1700-talet. I ein del av denne perioden blei han brukt av abbedane til å feste korkåpa under messa.
Lotharkrystallen var gjenstand 53 i BBC Radio 4-programmet A History of the World in 100 Objects frå 2010, med gjenstandar valde ut og presenterte av den dåverande direktøren for British Museum, Neil MacGregor. Krystallen er ein av ganske få karolingiske graverte smykkesteinar som blei laga for sirkelen kring hoffet. I form liknar han ikkje på nokre av dei andre ein kjenner til. Ei perle med eit portrett av Lothar som truleg var det personlege seglet hans blei hundre år etter at at han døydde sett inn i prosesjonskrossen til Lothar i Aachenkatedralen. Det finst fleire tolkingar for funksjonen og tydinga til krystallen ved det lotharingiske hoffet. Tydinga er er uklar, og han har vore gjenstand for pågåande diskusjonar blant forskarar.
Motivet på krystallen kan tyda at han var meint å visast ved hoffet som eit symbol på ein kong si rolle i å utøva rettferd. Utforminga kan ha vore ein allusjon til rettferds-brystplata brukt av den jødiske ypparstepresten. Etter denne tolkinga kan krystalle ha vore eit forsøk på å visa visuelt herskaren sitt ansvar for å gje rettferd, med ein bibelsk parallell til det vise styret dei rettvise kongane stod for i Det gamle testamentet. Alternativet kan motivet til krystalle symbolisera eit idealisert tilhøve mellom kyrkja og staten, med Susanna som symbol for kyrkja, verna frå fiendane sine av dei rettvise avgjerdene til herskaren.
Valerie Flint har hevda at krystallen kan vera knytta til det bitre skilsmålet mellom Lothar og kona hans Theutberga, som han skilda for å utøva incest og abort. Krystallen viser rettferdiggjeringa av ei kone som er falskt anklaga for eit seksuelt brotsverk, og typen bergkrystall han er laga av blei brukt av frankarane som ein amulett. Flint meiner krystallen kan ha blitt utforma i 865, då Lothar hadde ei mellombels forsoning med kona, for å tena både som ei klandring mot kongen for oppførselen hans og som ein talisman for å verna kongeparet mot vondskap.
Tarakanov Ridge
Tarakanov Ridge er ein markant rygg frå Cobham Range, mellom Graybreen og Prince Philip-breen. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå tellurometermålingar og flyfoto, 1960-62. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Gennady Tarakanov, ein sovjetisk utvekslingsforskar som var meteorolog ved McMurdo-basen i 1963.
Daliyat al-Karmel
Daliyat al-Karmel (hebraisk skrift arabisk دَالِيَةِ ٱلْكَرْمِل) er ein drusar-by i Haifa distrikt i Israel, kring 20 km søraust for Haifa. Mot slutten av 2012, var folketalet 16 000. Daliyat al-Karmel, som ligg på Karmelberget, er den største og sørlegaste drusarbyen i landet.
Historie
I 1283 var både Daliyat al-Karmel og ''Kh. Doubel'' (like sør for Daliyat al-Karmel) nemnde som ein del av området til krossfararane, i følgje hudnaen mellom krossfararane i Akko og mamelukk-sultanen Qalawun.
I 1870 omtalte den franske oppdagaren Victor Guérin omfattande ruinar sør for Daliyat al-Karmel, kalla Khirbet Doubel. Ruinane var dei mest omfattande på Karmelberget. Guérin meinte det måtte ver byen på Karmelberget som er nemnd av Plinius. Conder og Kitchener kartla område og noterte «spor av ruinar» ein stad søraust for sentrum av landsbyen kalla Dubil. Seinare utgravingar der har avdekt funn frå jernalderen, tidleg romartid og bysantinsk tid.
På 1600-talet, då området var ein del av Det osmanske riket, om drusarar frå åslandet nær Aleppo i Syria til Daliyat al-Karmel, og i 1859 utgjorde dei 300 innbyggjarar.
I 1870 vitja den franske oppdagaren Victor Guérin landsbyen. Han talde 400 innbyggjarar, alle drusarar. Husa var hovudsakleg bygde av adobe, med berre få steinhus. Dei lokale heldt gudsteneste i ei grotte, der Guerin ikkje fekk lov å gå inn.
I 1881 vart landsbyen skildra av Palestine Exploration Fund i Survey of Western Palestine som «ein steinlandsby på ein knoll på Karmelberget. I sør ligg ein brunn og ei fin kjelde i vest, nær Umm esh Shukf. I nord ligg ei lita slette eller ein open dal, oppdyrka med korn. Alle innbyggjarane er drusarar». I midten av 1880-åra var folketalet estimert til 620 drusarar.
I folketeljinga i 1922 utført av dei britiske mandatstyresmaktene, hadde Daliat al-Carmel 993 innbyggjarar, 921 drusarar og 21 kristne, og dette auka i 1931 til 1173, då det var 1154 drusarar, 11 kristne og åtte muslimar, fordelt på 236 hus.
Bin `Umran
Bin `Umran er ein landsby i Muscat nordaust i Oman.
Daliyat al-Karmel
Historie
I 1945 budde det 2 060 arabarar i Daliyat al-Karmel.
Axel Gudbrand Blytt
Axel Gudbrand Blytt var ein norsk botanikar. Axel Blytt arbeidde som konservator ved Universitetet i Oslo frå 1865, som universitetsstipendiat i botanikk frå 1873 og som professor frå 1880.
Blytt var son av Matthias Numsen Blytt som òg var ein viktig botanikar. Faren byrja på arbeidet med Norges Flora, og sonen Axel fullførte det med bind 2 (1874) og bind 3 (1876). I dei siste leveåra sine arbeidde han på Haandbog i Norges Flora som kom ut posthumt, redigert av eleven Ove Dahl.
I dag er Axel Blytt mest kjend for ein teori frå 1876 som han kalla Forsøg til en Theorie om Indvandringen af Norges Flora under vexlende regnfulde og tørre Tider. I denne teorien fordeler han norske planter på seks grupper som han meinte vandra inn til Noreg under ulike klimaperiodar etter den siste istida. Mykje av denne teorien er seinare motbevist, men den danna grunnlaget for Rutger Sernander sin Blytt-Sernanders klimavekslingsteori. Charles Darwin las både far og sønn Blytt, og dei blei sjølve påverka av Darwin.
Fylkesveg 474
Fylkesveg 474 går mellom Malmøy og Hald i Mandal kommune. Vegen er 1,9 km lang. Han dannar ein ringveg i Mandal med fylkesveg 477 (tidlegare fylkesveg 201), og møter difor denne vegen to separate stader.
Denne vegen var ein del av dåverande E18, no kalla E39, fram til Kirkeheitunnelen med Skarvøybruene vart opna i 1992. Fleire hus låg då rett inntil vegen utan støyskjermar, men trafikken har sokke vesentleg sidan då.
Fram til 2019 hadde vegen nemninga fylkesveg 205 i Vest-Agder.
Gamage Point
Gamage Point er eit nes på nordsida av innløpet til Herofjorden på sørvestsida av Île Anvers. Den amerikanske Palmer Station ligg ved dette neset. Namnet, som vart gjeve av Advisory Committee on Antarctic Names, er i samband med Herofjorden fordi det var Harvey F. Gamage skipsverft i South Bristol i Maine, som bygde forskingsfartøyet «Hero».
Mount Worsley
Mount Worsley er eit fjell, 1105 moh, på vestsida av Briggsbreen på Sør-Georgia. Det vart kartlagd av South Georgia Survey i perioden 1951-57, og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Frank Arthur Worsley (1872–1943), skippar på «Endurance» under Endurance-ekspedisjonen 1914-16. Worsley segla med Ernest Shackleton i «James Caird» frå Elefantøya til King Haakon Bay på Sør-Georgia, og kryssa øya til kvalstasjonen i Stromness.
Barros Rocks
Barros Rocks er ei gruppe skjer mellom Berthelot Islands og Argentine Islands, som ligg 3,5 km sørvest for Cape Tuxen utanfor vestkysten av Graham Land. Dei vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under Jean-Baptiste Charcot og kalla opp etter kaptein Barros Cobra, ein brasiliansk marineoffiser i Rio de Janeiro, som assisterte ekspedisjonen.
Utö i Sverige
Utö er ei lita øy aust i Stockholms skjergard, kjend for naturen sin. Ei av dei eldste jerngruvene i Sverige ligg på øya. Eit kjent landemerke på Utö er vindmølla som er over 200 år gammal. Herifrå er det flott utsyn over bukta Mysingen.
Utö har ein unik geologi, og mineralet holmqvistitt finst berre her og på øya Madagaskar (i Afrika). Dette mineralet og fleire andre steinar er stilte ut i Utö Gruvmuseum.
Sør-Sandwichøyane
Sør-Sandwichøyane er ei vulkansk øygruppe i Søratlanteren. Saman med Sør-Georgia dannar øyane den britiske oversjøiske eininga Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane. Argentina gjer også krav på øyane.
It’s All Over Now
«It’s All Over Now» er ein song skriven av Bobby Womack og Shirley Womack. Han vart først gjeve ut av The Valentinos med Bobby Womack. Singelen nådde Billboard Hot 100 i juni 1964 og vart verande der i to veker med ein 94. plass som høgaste plassering. The Rolling Stones spelte inn ei utgåve av songen som gjekk til topps på singellista i Storbritannia
Sør-Sandwichøyane
Dei åtte sørlegaste øyane blei oppdaga av James Cook i 1775, medan Fabian Gottlieb von Bellingshausen oppdaga dei tre nordlegaste i 1819. Argentina hadde ein heilårsmanna forskingsstasjon på Thule Island frå 1976 til 1982, men elles er øyane utan fast busetnad.
All My Life av Linda Ronstadt
«All My Life» er ein song skriven av Karla Bonoff og opphavleg framført av Bonoff på albumet hennar New World (1988).
Sør-Sandwichøyane
Geografi
Dei 11 øyane som dannar Sør-Sandwichøyane er, frå nord mot sør:
It’s All Over Now
The Rolling Stones-utgåva
The Valentinos-versjonen av songen vart spelt til the Rolling Stones under den første nordamerikanske tureneen deira i juni 1964. Etter bandet høyrte songen spelte dei han sjølv inn ni dagar seinare i Chess Studios i Chicago. Bobby Womack ønskte i starten av the Stones ikkje spelte inn songen, og at dei fekk finne seg sin eigen song. Då dei første honorara kom inn etter salet av the Rolling Stones-singelen sa han at Mick Jagger kunne få kva song han ville. Singelen var den tredje the Stones gav ut i Statane og han nådde 26. plass på singellista og vart seinare gjeven ut på det andre amerikanske albumet deira, 12 X 5. Då singelen vart gjeve ut i Storbritannia gjekk songen heilt til topps på singellista, den første førsteplassen dei oppnådde.
Andre versjonar
Songen er spelt av fleire andre artistar, som Waylon Jennings, Rod Stewart, Molly Hatchet, Ducks Deluxe, The Sharks, The Grateful Dead, AC/DC, Social Distortion, Arno, Nils Lofgren og Ry Cooder.
Sør-Sandwichøyane
Kjelder
South Georgia and the South Sandwich Islands
All My Life av Linda Ronstadt
Året etter framførte Linda Ronstadt og Aaron Neville songen som ein duett på albumet til Ronstadt, Cry Like a Rainstorm, Howl Like the Wind (1989) og det vart den andre store hitten for duoen.
Songen vart gjeven ut på singel tidleg i 1990 og gjekk til topps på Billboard Adult contemporary-lista (der han låg i tre veker) og 11. plassen på Cash Box Top 100 og Billboard Hot 100-lista. Songen nådde tiandeplassen i Canada og Irland.
«All My Life» vann Grammyprisen for beste popsong av ein duo eller ei gruppe i 1991.
Holmenkollrennet 1977
Holmenkollrennet 1977 fann stad tida 10. til 13. mars 1977 i Oslo.
15 km
Dato: 10. mars
<br style="clear:both;" />
50 km
Dato: 12. mars
<br style="clear:both;" />
Kombinert
<br style="clear:both;" />
Hopprenn
Dato: 13. mars
<br style="clear:both;" />
5 km
Dato: 10. mars
<br style="clear:both;" />
10 km
Dato: 12. mars
<br style="clear:both;" />
Gauthier Point
Gauthier Point er eit nes heilt nord på Île Doumer i Antarktiske Arkipel. Det vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, under Jean-Baptiste Charcot, som namngav det etter François Gauthier, som bygde ekspedisjonsskipet «Français» og «Pourquoi-Pas».
Fylkesveg 3992
Fylkesveg 3992 går mellom Lunde og Lundevik i Lindesnes kommune i Agder fykje. Vegen er 1,3 km lang.
Fram til 2019 hadde vegen nemninga fylkesveg 206 i Vest-Agder.
Fureidis
Fureidis (òg Freidis) er ein israelsk-arabisk by i Haifa distrikt i Israel. Han fekk lokal kommunestatus i 1952.
Namn
Ein trur namnet kjem frå det arabiske firdawis, som tyder Edens hage, lånt frå det persiske paradis.
Arkeologiske funn
På 1800-talet vart tre graver hogd ut i berget undersøkt i Fureidis, kvar med fleire kokhim.
Ei grotte oppom den gamle delen av Fureidis på vestsida av Karmelberget hadde restar av grotter frå koparsteinalderen, inkludert store boller, krukker, beinhusrestar og ein lyserosa kalksteinsornament.
Det er òg funne keramikk og restane av ein akvedukt datert til romersk og bysantinsk tid.
Historie
I 1880-åra skildra The Survey of Western Palestine staden som ein landsby av adobestein og stein ved foten av åsen og med ein brunn i sør. Fureidis er ein av få arabiske landsbyar på den palestinske kysten som vart verande intakt etter krigen i 1948. Under krigen tok byen i mot mange flyktningar frå nærliggande landsbyar, inkludert Tantura. Innbyggjarar i lokale jødiske busetnader, særleg Zichron Yaakov kravde at Fureidis (og nabolandsbyen Jisr az-Zarqa) ikkje skulle angripast, sidan dei tradisjonelt hadde eit godt forhold til Yishuv, og amnge innbyggjarar frå Fureidis arbeidde som innleigd arbeidskraft på jødiske gardar.
Masahiro Ando
Masahiro Ando er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Fureidis
Kjelder
''
Bergel Rock
Bergel Rock er ein holme kring 2 km sør for Quintana Island i sørvestlege Wilhelm Archipelago. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Alexandra Bergel, barnebarnet til sir Ernest Shackleton som støtta HMS «Endurance» økonomisk under landmålinga av området i februar 1969.
The Kingsmen
The Kingsmen er eit 60-tals beat/garasjerockband frå Portland i Oregon i USA. Dei er mest kjend for innspelinga si frå 1963 av Richard Berry-songen «Louie Louie», som låg seks veker på andreplassen på Billboard-lista. Singelen har sidan blitt ein klassikar.
Tidlege år
I 1959 inviterte Lynn Easton Jack Ely til å spele med han på ein konsert på Portland Hotel, då Ely song og spelte gitar, medan Easton spelte trommer. Dei to tenåringane voks opp i lag og foreldra var nære vener. Easton og Ely spelte på seglklubbfestar og fekk etter kort tid med seg Mike Mitchell på gitar og Bob Nordby på bass til å fylle ut resten av besetninga i bandet. Dei kalla seg sjølv The Kingsmen etter eit band som nyleg var oppløyst. The Kingsmen byrja å spele på moteshow, for Raude krossen og på supermarknader og unngjekk stort sett rockesongar på setlista si.
«Louie Louie»
I 1962 spelte dei ein konsert på Pypo Club i Seaside i Oregon, som då var styrt av Al Dardis. Bandet la då merke til The Fabulous Wailers sin versjon av «Louie Louie» som vart spelt om att og om att på ein jukeboks. Heile klubben reiste seg og dansa. Ely overtydde The Kingsmen om at dei måtte lære seg songen, som dei så byrja å spele på dans til god respons frå publikum. Ely endra rytmen utan at han visste det, fordi han hadde høyrt feil på jukeboksen. Ken Chase, som var radiovert på KISN, skipa sin eigen klubb han kalla «Chase», og The Kingsmen vart husband der, medan Ken Chase vart manageren deira. Den 5. april 1963 leigde Chase ein time i det lokale studioet Northwestern Inc. dagen etter.
Trass i at bandet fekk lita tid til å førebu seg, gjekk dei inn i studio den 6. april kl. 10 om morgonen. For at det skulle høyrast ut som eit liveopptak, måtte Ely lenge seg attende og syngje inn i ein mikrofon som hang frå taket. Ely sa: «Det var meir roping enn synging, fordi eg prøvde å bli høyrd over alle instrumenta.» I tillegg hadde han streng på tennene på den tida, noko som førte til at orda vart utydeleg. Ely byrja for tidleg på det tredje verset, men skjønte feilen sin og venta på resten av bandet. Bandet trudde det berre var ein prøve, men dette vart det einaste opptaket dei fekk. The Kingsmen var ikkje nøgd med sin eigen versjon, men manageren likte råskapen i versjonen deira. B-sida var «Haunted Castle», skriven av Ely og Don Gallucci, den nye klaverspelaren i bandet. Lynn Easton vart kreditert på både Jerden og Wand-utgjevinga. Heile innspelinga kosta 50 dollar, som bandet delte seg i mellom.
«Louie Louie» nådde andreplassen på Billboard Hot 100 der dei låg seks veker seint i 1963 og tidleg i 1964. Dei vart halde unna førsteplassen av The Singing Nun og Bobby Vinton, som låg på toppen fire veker kvar. The Kingsmen-songen gjekk til topps på Cashboxlista og nådde 26. plaslsen på Record Retailer-lista i Storbritannia. Han selde over ein million eksemplar og fekk gullplate.
I løpet av åra har Kingsmen-versjonen av «Louie Louie» blir anerkjend av organisasjonar og publikasjonar verda over for innverkanden han hadde på rockemusikken.
Vidare historie
The Kingsmen følgde opp «Louie Louie» med ein versjon av «Money (That's What I Want)» som nådde 16. plassen på Billboard Hot 100 og 17. plassen på Cashbox-lista. Så kom «Little Latin Lupe Lu» som nådde 46. plassen på Billboard-lista og 49. plassen på Cashbox-lista. Etter det var «Death of An Angel» på 33. plassen på Cashbox- og 42. plassen på Billboardlista.
I 1965 nådde The Kingsmen igjen Topp 10 nasjonalt med «The Jolly Green Giant», som nådde fjerdeplassen på Billboard-lista og åttandeplassen på Cashbox-lista. Oppfølgjaren, «The Climb» nådde 45. plassen på Cashbox-lista og 65. plassen på Billboard-lista. «Annie Fanny» var den neste singelen og denne nådde 43. og 47. plass på Cashbox- og Billboard-lista. Den neste var «(You Got) The Gamma Goochee» med ein 98. plass på Cashbox og 122. plass på Billboard-lista. Gruppa var òg med i strandfilmen How To Stuff A Wild Bikini der dei song «Give Her Lovin'». Innspelinga deira av tittelsporet kom òg ut på filmmusikkalbumet.
I 1966 fortsette The Kingsmen å få fleire hittar, med «Killer Joe». Den siste singelen dei fekk inn på listene kom i 1967 med «Bo Diddley Bach» som nådde 128. plassen på Billboard-lista.
Den 9. november 1998 fekk The Kingsmen eigarskap over alle dei tidlege innspelingane sine gjevne ut på Wand Records frå Gusto Records, inkludert «Louie Louie». Dei hadde ikkje fått utbetalt honorar for songane sine sidan 1960-åra.
Medlemmar
Noverande medlemmar
Tidlegare medlemmar
Diskografi
Amerikanske singlar og album gjevne ut frå 1963 til 2003.
Fylkesveg 207 i Vest-Agder
Fylkesveg 207 i Vest-Agder går mellom Tuftenes og Hogganvik i Mandal kommune. Vegen er 3,7 km lang.
Darsait
Darsait er eit bustadområde i Muscat, hovudstaden i sultanatet Oman.
Lulu hypermarknad, den største marknaden i Oman, ligg her.
Bob Kulick
Robert Joel Kulick var ein USA-amerikansk gitarist og plateprodusent, som har arbeidd med fleire artistar som Kiss, W.A.S.P., Alice Cooper, Lou Reed, Meat Loaf og Michael Bolton. Han var fødd i Brooklyn i New York og var den eldre broren til den tidlegare sologitaristen i Kiss, Bruce Kulick.
Hyllestalbum
Bob Kulick produserte eller var medprodusent i lag med Bruce Bouillet, Billy Sherwood og Brett Chassen, på fleire hyllestalbum, som:
Mount Andromeda på Sør-Sandwichøyane
Mount Andromeda er med ei høgd på 550 moh det høgaste og sørlegaste av to fjelltoppar på Candlemas Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee i 1971 i samband med nærliggande Mount Perseus. Namnet refererer til Andromeda, den mytiske heltinna som vart redda frå eit sjøuhyre av helten Persevs.
Under the Boardwalk
«Under the Boardwalk» er ein song skriven av Kenny Young og Arthur Resnick og spelt inn av The Drifters i 1964. Singelen nådde fjerdeplass på den amerikanske singellista.
Songen skulle spelast inn 21. mai 1964, men vokalisten i bandet, Rudy Lewis, døydde uventa av ein heroinoverdose kvelden før. Lewis hadde sunge på alle hittane deira sidan Ben E. King hadde forlate bandet i 1960. I staden for å finne ein ny innspelingsdato, vart den tidlegare vokalisten i Drifters, Johnny Moore, ført tilbake for innspelinga. Innspelinga vart ein suksess og singelen gjekk heilt til fjerdeplass på Billboard Hot 100.
«Under the Boardwalk» har vorte spelt inn fleire gonger sidan, mellom andre av The Beach Boys, The Rolling Stones, John Mellencamp, The Undertones, Bette Midler og Tom Tom Club.
Songen er rangert på 487. plass på musikkmagasinet Rolling Stone' si liste over dei 500 største songane gjennom tidene.