cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skulemål på Austlandet
Oppland
Fram mot midten av 1930-talet var noko framgang, medan det i åra 1938-40 var eit skred av nye krinsar som fekk målet. Frå krigsåra hadde eit fleirtal av krinsane i fylket nynorsk, det var innført i 20 herad i heile Gudbrandsdalen frå Fåberg (no del av Lillehammer), i Gausdal og Valdres. Nynorsk vart òg einerådane i dei seksten nordlegaste av desse herada. Det var berre i dei folkerike herada i låglandet kring Mjøsa og på Land, i tillegg til dei to byane målet ikkje fekk innpass. Nest etter Telemark var Oppland det fylket utanom Vestlandet der nynorsken fekk størst utbreiing, i 1950 kring 45% av skuleborna i herada og 42% byane medtekne.
Frå midt på 1950-talet byrja attergangen for nynorsken, fyrst i herada sør i Gudbrandsdalen, Gausdal og Valdres. I grannekommunane til Lillehammer, Fåberg og Øyer vart målet kasta heilt ut att tidleg på 60-talet, meir enn halvert i Gausdal og Ringebu, medan attergangen var noko mindre i Nord- og Sør-Aurdal. Heilt motsett gjekk det i Etnedal, der nynorsken då vart einerådande.
Fram mot 1975 held attergangen fram i dei same herada, men no òg i Sel som har den største tettstaden, Otta, i øvre Gudbrandsdalen. Her vart det språkdeling frå 1971 etter målrøystingar som gav fleirtal for bokmålet, men utan at skulemålet vert endra. Nynorsken held likevel posisjonen godt i resten av nord-fylket, såleis at delen av skuleborna som har målet er 26% i heile fylket. Fram mot 2000 er det stort sett same utviklinga, men òg noko attergang i herada nord i Valdres. I Nord- og Sør-Aurdal har attergangen stogga og det er noko framgang for målet. Til saman 15 kommunar og 23% av elevane har framleis nynorsk.
Utover på 2000-talet held nynorsken stillinga i dei fleste kommunane i øvre Gudbrandsdalen og monaleg godt i Valdres. I Ringebu mista dei siste krinsane nynorsk i 2003, men den kraftigaste attergangen finn ein lenger nord i dalen, i Sel, der eit fleirtal av elevane no har bokmål frå fyrste skuletrinn. Målet ligg utsett til her ettersom hovudkrinsen tok bokmål i 2012, medan to grendeskuler framleis held på nynorsk. Eit særleg drag i Valdres er målbrigde hjå skuleborna, ei undersøking syner at 75 prosent av elevane gjeng over frå nynorsk til bokmål anten i grunnskulen eller i vidaregående skule. I 2016 er målet ute or Gausdal, det er òg attergang i Etnedal, og Nord-Aurdal, der den nye sentralskulen fekk bokmål frå 2012, medan to grendeskuler framleis held på nynorsken. I heile fylket er det kring 17% nynorskelevar, framleis den høgaste delen nynorskelevar i utanom Vestlandsfylka.
Sidan 1965 har det vore til saman 29 målrøystingar i Oppland: Etnedal (2), Gausdal (5), Lesja (1), Nord-Aurdal (3), Nord-Fron (3), Ringebu (9), Sel (5) og Sør-Aurdal (1). Av desse har nynorsken vunne 18, medan den seinaste som var i Gausdal i 2016 gav bokmålssiger.
Buskerud
I 1948 vart dei to krinsane i Jondalen slegne saman og bokmålet vart vald som skulemål. Det var òg byrjinga på attergangen hjå målet i Numedal, noko som for alvor tok til frå 1955. Innan ti år var målet ute or Flesberg, Nore og Uvdal, såleis at Rollag var den siste skansen hjå nynorsken i dette dalføret. Riktignok fekk målet eit lite blaff att på 1970-talet i Flesberg og nådde om lag 6% før det gjekk attende igjen. I øvre Hallingdal heldt målet posisjonen mykje betre, mellom anna auka nynorskdelen i Gol frå 51% til 99% i 1965, for så å gå attende til 69% i 1975.
Fram mot 2000 har målet ny framgang i Gol, i byrjinga av 1990-talet meir enn 80%1 med eit mogleg høgdepunkt med 84% i 1996, medan det berre er mindre attergang i dei andre nynorskkommunane. I 2002 fall den siste krinsen i Rollag og utover tiåret svekker nynorsken seg monaleg i øvre Hallingdal òg, særleg i Gol og Hemsedal, noko mindre i Ål og Hol. I 2016 har målet kome i mindretal i distriktet, det er mesta heilt ute or Hol, og er òg særleg utsett i Gol og Hemsedal, medan i Ål held nynorsken godt på stillinga som største skulemål. I heile Buskerud er det no 2,3% nynorskelevar, den lågaste delen av fylka med nynorskelevar. 1 Tala i GSI svingar mellom 100% i 1992 og 80% i 1995, men vert rekna som usikre dei fyrste åra.
Sidan 1965 har det vore til saman 12 målrøystingar i Buskerud: Gol (1), Flesberg (2), Hol (5) og Rollag (4), av dei har nynorsken vunne 7. Dei to siste har vore i Holet krins i Hol, og i 2014 vart det ein storsigar hjå målet. Allereie i 2015 var det likevel duka for omkamp etter at krinsen vart slegen saman med bokmålskrinsen Hovet. Da vart det ein ennå større siger hjå bokmålet, det er såleis ingen nynorskskrinsar att i kommunen.
Akershus, Oslo, Vestfold og Østfold
Nynorsken fekk aldri innpass i desse fylka, og unnateke Oslo har det mesta ikkje vore elevar med nynorsk som skulemål i desse fylka.
Nynorske parallellklassar i Oslo
Tradisjonelt har det ikkje vore nynorsk i Osloskulane, men på slutten av 70-åra kom tanken om få å skipa nynorske parallellklassar i landets hovudstad. Det var særleg hjå den såkalla eittspråkslina innan Studentmållaget i Oslo ein såg dette som ein liten, men viktig lekk i å realisere det endelege målet: Nynorsk som einaste riksmål. Studentmållaget, saman med Bondeungdomslaget i Oslo og Noregs Mållag fekk skipa den fyrste nynorskklassa ved Sagene skole i 1993, og mest kvar haust i resten av 90-talet byrja nye nynorskklassar på denne skulen. Dette var berre mogleg grunna iherdig innsats frå aksjonistane i Studentmållaget med mellom anna dør-til-dør-aksjonar for å verva minst ti ungar kvar haust. Ein fekk og til ein nynorskklasse ved Ila skole i 1999, og kring 2000 var det såleis meir enn femti elevar med nynorsk som skulemål i Oslo. Framstøyten fekk og motbør, mellom anna Arbeiderbladet kom med skuldingar om at målrørsla arbeidde for ein kvit eliteklasse i ein innvandrarbydel, utsegn som vart skarpt imøtegått frå leiande hald i Studentmållaget. Sidan hundreårsskiftet har det vore kraftig attergang i talet på nynorskelevar, såleis at den siste nynorskklassa gjekk ut i 2008 og i 2014 er det i heile hovudstaden berre to nynorskelev attende.
Samanfatning
Etter nitti år rauk nynorsken ut or skulane i Hedmark kring år 2000, innan eit tiår seinare var det òg ute or Numedal og Sør-Gudbrandsdal. I dei resterande nynorskdistrikta på Austlandet er målet under sterkt press, særleg i Øvre Hallingdal, Valdres og Midt-Gudbrandsdalen. Austlandet er såleis blant dei delane av landet kor målet no har den svakaste utviklinga, men det held seg framleis godt i Nord-Gudbrandsdal og monaleg godt nord i Valdres. Det kan vere ein styrke at dei er grannar med dei sterkaste nynorskregionane på Vestlandet (Sogn, Nordfjord og Sunnmøre). Men dei er òg blant kommunane med lågast og minkande folketal i Oppland, så delen med nynorsk i heile fylket vil diverre berre gå ein veg.
100
100 var eit skottår som byrja på ein onsdag i den julianske kalenderen.
Naoki Chiba
Naoki Chiba er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Kjernekraft
Kjernekraft kan vise til:
Kjell Inge Røkke
Kjell Inge Røkke er ein norsk finansmann og ein av dei rikaste i Noreg. Han eig holdingselskapet TRG Holding, som er største aksjonær i det børsnoterte industrikonsernet Aker ASA med 66,66 prosent av aksjane. Gjennom eigarandelen i Aker ASA har Røkke avgjerande kontroll i Aker Solutions ASA (tidlegare Aker Kværner), Aker Seafoods, Aker American Shipping, Aker Material Handling og Aker Capital. Aker ASA har også ei minoritetsinteresse i Aker Drilling.
Røkke vart i 2007 rangert som den fjerde rikaste personen i Noreg med ein formue på 19,8 milliardar kroner av Kapital. Røkke har dysleksi, men meiner sjølv at det har hjelpt han til å kome dit han er i dag. Han er opphavleg fiskar av yrke.
Den internasjonale tydinga til Røkke vart understreka då finansmannen møtte den dåverande tyske forbundskanslaren Gerhard Schröder nok ein gong då denne vitja Noreg i september 2004. Røkke er gjennom konsernet Aker Kværner ein av dei viktigaste arbeidsgjevarane på den tyske austersjøkysten.
Røkke vart tildelt Peer Gynt-prisen i 2006.
Røkke er gift med Anne Grete Eidsvig og budde på Skøyen i Oslo, frå 2010 på halvøya Løkenes i nærleiken av Konglungen i Asker kommune.
Paraíba
Paraíba er ein delstat nordaust i Brasil og grensar til delstatane Rio Grande do Norte i nord, Pernambuco til sør og Ceará til vest. I delstaten ligg Ponta do Seixas som er det austlegaste punktet på det amerikanske kontinentet og vendar mot Atlanterhavet. Paraiba dekker eit område på 56.439,8 km².
Hovudstaden er João Pessoa. Dei viktigaste byane er João Pessoa, Campina Grande, Santa Rita, Patos, Sousa, Cajazeiras og Cabedelo. Paraíba sin høgdeprofil er moderat, men ikkje veldig låg; 66 % av området ligg mellom 300 og 900 meter over havet.
Paraíba, Piranhas, Taperoá, Mamanguape, Curimataú, Peixes og Sanhauá er dei viktigaste elvene.
Dufourspitze
Dufourspitze er det høgaste fjellet i Sveits og det nest høgaste fjellet i Alpane og Vest-Europa etter Mont Blanc. Fjelltoppen er den høgaste i Monte Rosa-massivet, og måler 4634 meter over havet. Frå toppen kan ein sjå Matterhorn. Fjellet ligg på grensa mot Italia og sjølve toppen ligg 160 meter frå grensa. Monte Rosa-massivet er det nest høgaste massivet i Italia.
Paraíba
Klima
Kysten har eit tropisk regnklima med mykje regn, særleg i vinterperioden (april til august). Klimaet endrar seg innover i landet, der det blir delvis steppe-landskap med lange tørkeperiodar.
Dufourspitze
Gornerbreen ligg på vestsida av Monte Rosa og flyt nedover mot Zermatt. I aust tårnar ein 2400 meter høg vegg opp frå landsbyen Macugnaga.
Paraíba
Økonomi
Økonomien i Paraíba er tufta på landbruket (sukkerrøyr, ananas, maniok, mais og bønner), på industrien (matraffinering, tekstil og framstilling av alkohol av sukker), kvegdrift (i det siste meir geiter i Cariri-regionen) og turisme. Paraíba har store arrangement som er godt kjende i Brasil og trekker mange turistar: Den største São João i verda samt Micarande (karneval utanfor det offisielle tidspunktet) med kjende brasilianske musikarar.
Dufourspitze
Fjellet er kalla opp etter den sveitsiske generalen og kartografen Guillaume-Henri Dufour etter at ei topografisk kartlegging av området blei fullført under hans kommando. Fram til 1863 heitte fjellet "Höchste Spitze".
Paraíba
Historie
På midten av 1500-talet etablerte portugisiske nybyggarar frå Pernambuco ei busetting ved munningen av Paraíbaelva som fekk namnet Filipéia de Nossa Senhora das Neves. Dette er i dag delstatshovudstaden João Pessoa.
Bela Krajina
Bela Krajina (tysk Weißkrain eller Weiße Mark, tyder Kvite Krain) er ein tradisjonell region søraust i Slovenia ved grensa til Kroatia. Dei største byane her er Metlika, Črnomelj og Semič og den største elva er Kolpa, som òg dannar grensa mellom Slovenia og Kroatia. Terrenget består hovudsakleg av låge åsar og bjørkeskogar.
Kvite Krain er òg kjend for dei gode vinane, som Metliška črnina (ein mørk raudvin), Belokranjec (ein kvitvin) og Modra frankinja (Blaufränkisch, ein raudvin).
Ikonostas
Ikonostasis, ikonostas eller ikonostase (frå gr. ikon, 'bilete' og stasis, 'å stå, tilstand') er ein biletvegg i ei ortodoks kyrkje. Denne veggen er den mest særprega og kanskje viktigaste liturgiske delen av ei ortodoks kyrkje.
Funksjon
Veggen delar kyrkerommet i to. Bak ikonostasen er alterrommet (koret i vestleg tradisjon) der presten og diakonen gjer teneste ved alteret, og framføre ikonostasen er kyrkjeskipet der dei truande held seg. Denne inndelinga betyr også inndelinga mellom det himmelske og den jordiske verda (jf. ikonteologien), og røtene til den går tilbake til Tempelet i Jerusalem. Der skilte «forhenget» mellom det aller heilagste og det heilagste.
Utforming
Sjølve ikonostasen voks fram i mange etappar, men nådde si noverande form i den ortodokse kyrkja på 1300-talet. På Balkan var ikonostasen liten og tok ikkje særleg plass, medan den i den russisk-ortodokse kyrkja vart stor og raga høgt i kyrkjerommet.
Ikonostasen er vanlegvis utforma etter eit nøye mønster. Det er som regel minst tre rader. I nedste rad er det tre dører, i midten den såkalla kongedøra. Den har gjerne bilete (ikon) av evangelistane og tidvis av nattverden, og er døra som fører til alteret. Mellom dørene er det som regel lokale motiv som får plass. Sidedørene fører til diakonikon og prothesis.
I den mellomste rada finn ein normalt den viktigaste delen av ikonostasen. Rett over kongedøra er deesisen (gr. forbedaren) med bilete av Kristus Pantokrator (gresk for 'allherskar'). Ved sida av finn vi nærmast theotokos, 'gudberaren' Maria og Johannes Døyparen. Vidare utover på begge sider er det erkeenglar, apostlar og helgenar (med martyrar, undergjerarar og kyrkjelærarar).
I øvste rada er det avbilda sener knytte til kyrkja (festdagane), den gamle pakta (Adam til Moses, profetane) og krossfestinga. Øvst tronar Den heilage treeininga.
Dufourspitze
Etter mange forsøk tidleg på 1800-talet på å nå toppen av fjellet, klarte in ein ekspedisjon leia av Charles Hudson å nå toppen 1. august 1855. Hudson døyde ti år seinare under førstestigninga av Matterhorn.
Ruta opp austsida som sidan er blitt den vanlege blei først klatra i 1872 av englendarane Richard og William Pendlebury og Charles Taylor, ført av sveitsaren Ferdinand Imseng, austerrikaren Gabriel Spechtenhauser og italienaren Giovanni Oberto.
Messe
Messe (av latin missa, opphavleg knytt til verbet mittere, som tyder 'sending', jfr. missio), er ei nemning som er nytta om den sentrale liturgiske handlinga i den kristne gudstenesta. Messa inneheld nokre faste ledd, som ikkje har vore skift på sidan mellomalderen. Sjølve ordet Missa er opphavleg knytt til utsendingsbodet som vert teke opp att ved enden: Gå i fred, ten Herren med glede, eller Messa er til endes, gå i fred.
Messeledda
Dei faste ledda i høgmessa er kalla Ordinarieledda, som etter regelen skal vera med i kvar gudsteneste:
Attåt dette kjem det til nokre utskiftbare ledd, kalla proprieledd:
Attåt desse kjem det til nokre talte ledd: Helsing, canon og fadervår, som støtt er med, og proprieledda kollekt, Epistel, Evangelium, bøn og prefasjon. I den norske gudstenesta vert desse stort sett haldne ved like.
Messa har ei klår dramaturgi, som vert ivareteke gjennom ledda. Denne dramaturgien har vore så solid at det har synt seg vanskeleg å rokke ved han på mange hundreår.
Vindenergi
Vindenergi eller vindkraft er ei nemning på energi som finst i vind. Vindenergi har tradisjonelt vorte utnytta til drift av vindmøller og seglbåtar. Mot slutten av 1900-talet vart vindenergi teke i bruk i for å generera elektrisk energi, ved hjelp av vindturbinar. Vindenergi vert gjerne sett på som ei fornybar energikjelde. I Danmark ligg den største vindturbinparken i verda.
Piranbukta
Piranbukta (kroatisk Piranski zaljev eller Savudrijska vala, italiensk Baia di Pirano, slovensk Piranski zaliv), er ei bukt kalla opp etter den slovenske byen Piran eller den kroatiske halvøya Savudrija. Ho ligg nord i Adriahavet og er ein del av Triestebukta. Ho er avgrensa av ei linje mellom Savudrijaneset (Savudrijski rt) i sør og Madonaneset (Rt Madona) i nord, og dekkjer eit område på om lag. Eit nytt namn på bukta er foreslått, Dragonjski zaljev.
På den austlege kysten av Slovenia ligg byane Piran, Portorož og Lucija og på den sørlege kysten av Kroatia ligg turiststadane Crveni vrh og Kanegra, bygde i 1980-åra. Den største elva som munnar ut i bukta er Dragonja, rett på grensa mellom Slovenia og Kroatia. Langs munningen til Dragonja finn ein Sečovlje saltslette som dekkjer eit område på 6,5 km².
Den eksakte havgrensa mellom Kroatia og Slovenia vart aldri definert i det tidlegare Jugoslavia og sidan sjølvstende til dei to landa i 1991, har området vore kimen til konflikt mellom fiskarar og politi i begge lnd.
Grensestrid
Etter den andre verdskrigen var området frå nord for Trieste til elva Mirna i sør ein del av fristaten Trieste. I 1954 vart området oppløyst og delt mellom Italia og Jugoslavia og formelt annektert med Osimo-traktaten i 1975. Den jugoslaviske delen vart vidare delt mellom Slovenia og Kroatia, som begge var republikkar i Jugoslavia.
I 1991, kort tid etter begge landa erklærte sjølvstende, la Slovenia fram forslag om å opprette grenslinja midt i bukta, som er slik Kroatia ser det i dag. Slovenia endra derimot grensa noko året etter. Eit par månader seinare, 5. juni 1992, gjorde Slovenia krav på heile bukta.
Krotia meiner at grenselinja bør følgje midtlinja i bukta og er basert på første setning i paragrav 15 i Havrettstraktaten. .
Det slovenske kravet baserer seg derimot òg på paragraf 15 i Havrettraktaten, men på den andre setninga, som seier at historiske krav og kontroll over havområdet overgår andre krav. I følgje Slovenia var Savudrija knytt til Piran i fleire hundreår og Slovenia hevdar at politiet deira kontrollerte heile bukta mellom 1954 og 1991. Om denne påstanden er riktig så kan Slovenia krevje visse delar av bukta på den kroatiske sida av midtlinja. Den historiske kontrollen over området er reist tvil om av Kroatia.
Uansett om Slovenia skulle få kontroll over heile bukta, har dei ikkje fri tilgang til Middelhavet, sidan territorialfarvatnet mellom Italia og Kroatia grenser til kvarandre utanfor bukta. Som følgje av dette har slovenske diplomatar meint at Slovenia i tillegg bør krevje eit større havområde som kompensasjon for at kommunar med slovenske majoritetar ikkje vart tekne med i Osimo-avtalen.
Drnovšek-Račan-avtalen
20. juli 2001 inngjekk statsministrane i Slovenia og Kroatia, Janez Drnovšek og Ivica Račan, den såkalla Drnovšek-Račan-avtalen, som definerte heile landegrensa mellom dei to landa, inkludert grensa til havs. I følgje denne avtalen fekk Kroatia om lag ein tredjedel av bukta og ei maritim grense mot Italia, medan Slovenia fekk ein korridor mot internasjonalt farvatn. Denne løysinga gjorde at Kroatia fekk ein «maritime enklave» mellom italiensk og slovensk farvatn, noko som er i strid med Havretttraktaten om at land ikkje kan krevje suverenitet over havområdet som ikkje er i direkte kontakt med landet.
I motsetnad til Slovenia, har ikkje den kroatiske regjeringa ratifisert denne avtalen.
Bled-avtalen
I 2007 vart statsministrane Sanader og Janša einige om å løyse problemet i Den internasjonale domstolen i Haag. Seint i 2008 blokkerte Slovenia kroatiske forhandlingar for medlemskap i EU, og gjekk tilbake på denne avtalen. Kroatia har på si side insistert på Bled-avtalen.
Bakgrunnsstoff
Obrezje Journal - Slovenia Border Spat Imperils Croatias NATO Bid New York Times, 23. mars 2009
Rotasjon i vektoranalyse
Rotasjon (ofte kalla curl på fagspråket) er i vektoranalyse ein vektoroperator som skildrar rotasjonen til eit vektorfelt. I kvart punkt i feltet er rotasjonen representert av ein vektor. Eigenskapane til denne vektoren (lengd og retning) skildrar rotasjonen i dette punktet.
Rotasjonsretninga er rotasjonsaksen, som skildra av høgrehandsregelen, og storleiken til curlen er rotasjonsstorleiken. Om vektorfeltet representerer væskestraum til ei væske i rørsle, så er rotasjonen sirkulasjonstettleiken til væska. Eit vektorfelt med rotasjon lik null vert kalla ikkje-roterande. Rotasjonen er ei form for differensiering for vektorfelt. Den tilsvarande forma av fundamentalteoremet i analyse er stokesteoremet, som knyter overflateintegralet til rotasjonen av eit vektorfelt til eit linjeintegral til vektorfeltet rundt ei avgrensa kurve.
Magnhild Hagelia
Magnhild Hagelia var ein norsk politikar for Arbeidarpartiet. Ho var den første kvinna som presiderte over eit møte i Lagtinget.
Rotasjon i vektoranalyse
Notasjonar som vert nytta for rotasjonen eller curlen er og  (sistnemnde er mykje nytta i Europa).
Magnhild Hagelia
Bakgrunn
Hagelia var dotter av småbrukar Peder Jakobsen Hagelia (1874–1941) og Karen Tomine Pedersdotter Gryting (1881–1956).
Rotasjon i vektoranalyse
Definisjon
Rotasjonen til eit vektorfelt F, skrive, i eit punkt er definert som projeksjonen av forskjellige linjer gjennom dette punktet. Om er ein vilkårleg einingsvektor, så er projeksjonen av rotasjonen av F på  definert som grenseverdien av eit lukka linjeintegral på eit plan ortogonalt til  når ein i integralet kjem uendeleg nært punktet, delt på arealet som vert omslutta.
Slik sett mappar rotasjonsoperatoren C1-funksjonar frå R3 til R3 til C0-funksjonar frå R3 til R3.
Magnhild Hagelia
Bakgrunn
Ho var utdanna ved Jæren Folkehøgskule (1924–1925), tok Treiders handelsskole (1933–1934) og revisorkurs (1933–1934) og avla i 1938 eksamen i jordbruksbokføring.
Rotasjon i vektoranalyse
Definisjon
Implisitt er rotasjonen eller curlen definert som :
Her er eit linjeintegral langs grensa til området det er snakk om (t.d. ), og  er storleiken til området. Om peikar utover i normalplanet, der   er einingsvektoren perpendikulær til planet (sjå figur til høgre), så er orienteringa av C vald slik at vektoren -tangent til C er positivt orientert visst og berre visst  dannar ein positiv orientert base for R3 (høgrehandsregelen).
Magnhild Hagelia
Bakgrunn
Etter ulike stillingar i handel og kontor vart Hagelia i 1939 forretningsførar i Gjerstad forsyningsnemnd og denne stillinga hadde ho til 1945. Frå 1945–1947 var ho kommunerevisor. Deretter var ho assistent ved Aust-Agder fylkesrevisjon 1948–1953 og fullmektig same stad 1953–1969.
Rotasjon i vektoranalyse
Intuitiv tolking
Tenk at vektorfeltet skildrar fartsfeltet til ein væskestraum (som ein stor tank med vatn eller gass) og ein liten ball som ligg i væska eller gassen (senteret av ballen ligg i ro på eit fast punkt). Om ballen har ei ru overflate vil han rotere når væska strøymer forbi. Rotasjonsaksen (orientert i forhold til høgrehandsregelen) peikar i retninga til curlen av feltet i senteret av ballen, og vinkelsnøggleiken til rotasjonen er halve verdien av curlen i dette punktet.
Magnhild Hagelia
Politisk virke
Hagelia starta det politiske virket sitt i Lokalavdelinga til kommuneforbundet Arendal og omegn der ho var tillitsvald i åra 1928–1929. Ho var i mellomkrigstida aktiv i ungdomslag og i IOGT. Ho var etter den andre verdskrigen aktiv i kommunepolitikken. I 1945 var ho medlem av kommunestyret i Fjære kommune. Frå 1955 til 1959 sat ho i Øyestad kommunestyre, 1967–1970 i Fjære formannskap og 1971–1972 i Grimstad bystyre.
Rotasjon i vektoranalyse
Intuitiv tolking
Sjølv om alle straumlinjene er parallelle, kan ballen starta å rotere om væska renn raskare på eine sida enn den andre.
Kjelder
''
Magnhild Hagelia
Politisk virke
Hagelia var stortingsrepresentant for Aust-Agder i nærare 16 år. Ho vart vald til vararepresentant i 1945. Frå 1950 vart ho vald til fast representant, med attval i 1954, 1958 og 1961. Hagelia sat i kommunalkomiteen, valkomiteen og administrasjonskomiteen. Ho var medlem av presidentskapet, sist som varapresident i Lagtinget 1961–1965. Ho vart då i 1962 første kvinne som leidde eit lagtingmøte. I 1965 avslutta ho perioden sin som stortingsrepresentant.
Utmerkingar
Hagelia vart i 1976 av kongen utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs orden «for samfunnsnyttig virke». Ho var æresmedlem av Aust-Agder mållag. I 1986 vart ho tildelt Dialektprisen av Vest-Agder mållag.
I 1994 fekk Grimstad kommune sett opp ei byste av henne i høve 90-årsdagen og i 2013 vart det reist ei byste av henne ved Almuestaua ved Gjerstad.
Emil Løvlien
Emil Løvlien var ein norsk arbeidar og politikar frå Løten i Hedmark. Han var formann i Norges Kommunistiske Parti frå 1946 til 1965, og den siste stortingsrepresentanten vald frå ei NKP-liste.
Liv og gjerning
Løvlien var yngste son til ein gardbrukar i Løten. Han melde seg inn i Arbeidarpartiet i 1918, ved partisplittinga i 1923 fylgde han Norges Kommunistiske Parti. Som skogsarbeidar var han i 1920-åra sentral i arbeidet med å organisere skogsarbeidarane i Hedmark.
Åra 1931-34 studerte Løvlien ved Kominterns Lenin-skule i Moskva. Vel heimkomen vart han i 1934 vald til politisk sekretær i kommunistpartiet då ein landskonferanse gjorde fleire omrokkeringar i partileiinga. Då okkupasjonsmakta forbaud partiet 16. august 1940 vart han arrestert, men sett fri etter kort tid. I 1943 flykta han til Sverige grunna si rolle i motstandsarbeidet i Hedmark.
I 1945 var Løvlien ein av 11 NKP-kandidatar som vart vald inn på Stortinget. Året etter tok han over som partiformann. I kraft av leiarstillinga var han mellom dei fremste i partioppgjeret med Peder Furubotn i 1949. Same året fall han ut av Stortinget, til liks med dei andre NKP-kandidatane. Ved stortingsvalet hausten 1953 kom han inn som ein av tre representantantar for partiet. Han fekk som den einaste NKP-representanten fornya tillit i 1957, men tapte mandatet i 1961. Dette vart sett i samanheng med at det nye partiet Sosialistisk Folkeparti stilte komkurrenande liste i fem fylke. Hedmark var ikkje eitt av desse, men mange oppfatta det som om Løvliens mandat forsvann i "dragsuget" etter SF. Dette skapte nok ein del bitterheit mot det nye partiet og den fremste politikaren i SF, Finn Gustavsen.
Formann Løvlien stod i spissen for den såkalla «avstaliniseringa», men då NKP la om delar av programmet midt på 1960-tallet, tok Reidar T. Larsen over som partileiar. Løvlien var likevel medlem i sentralstyret til han døydde.
Koji Nakajima
Koji Nakajima er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Vegalta Sendai, JEF United Chiba og Sanfrecce Hiroshima.
Trekkveg
Ein trekkveg eller ein slepeveg er ein veg eller eit jernbanespor som går langs breidda av ei elv, kanal eller ein annan vassveg. Meininga er at eit køyretøy på land, eit trekkdyr eller ein arbeidsgjeng sleper ein båt, ofte ein lekter. Denne transportmetoden var vanleg der segling ikkje var mogeleg på grunn av sterk straum, tunnelar og bruer, eller ugunstige vindforhold.
Etter den industrielle revolusjonen vart sleping på denne måten foreldra når båtane vart motoriserte og jernbanetransport erstatta den trege slepemetoden. Sidan den gong har mange av desse trekkvegane vorte omdanna til gang- og sykkelvegar eller bilvegar. Mange av dei vert òg framleis kalla trekkvegar sjølv om dei lenge ikkje har vore i bruk til dette føremålet.
193
193 (romartal CXCIII) var eit normalår som byrja på ein måndag etter den julianske kalenderen. I samtida i Romarriket var det kjend som året då Sosius og Ericius var konsul (eller sjeldnare som år 946 ab urbe condita). Det er også blitt kjend som året med fem keisarar, då fem pretendentar gjorde krav på den romerske keisartrona.
Satoshi Taira
Satoshi Taira er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Pantelleria
Pantelleria (eller Pantalaria, Pantellaria, i antikken Cossyra) er ei øy i Siciliasundet i Middelhavet, 100 km sørvest for Sicilia, og berre 70 km aust for kysten av Afrika. Pantelleria er òg ein kommune som høyrer til provinsen Trapani i Italia.
Geografi
Heile øya har vulkansk opphav og har eit areal på 117 km². Det høgaste punktet er Monte Grande med ei høgd på 836 moh. Varme mineralkjelder og fumaroler viser at det framleis er passiv vulkansk aktivitet. Øya er frodig, men manglar ferskvatn. Hovdbyen med om lag 3 000 innbyggjarar ligg i nordvest. Ein gong var det ein straffekoloni her. Ein kan i dag nå øya med ferje og hydrofoil frå Trapani, og ho ligg langs hovudruta frå aust til vest i Middelhavet.
Historie
Den opphavlege folkesetnaden på Pantelleria var iberarar eller ibero-ligurarar. Øya vart truleg folketom ein periode før nybyggjarar frå Kartago slo seg ned her rundt 600-talet fvt.. Dei lagde ein busetnad på tvillingåsen San Marco og Santa Teresa, 2 km sør for byen Pantelleria. Byen inneheld mange restar av gamle murar og fleire cisterner. Puniske graver er òg oppdaga, og terrakottaer frå punarperioden vart funne på nordkysten. Namnet Pantelleria tyder «dottera av vinden», som viser til den kraftige vinden som oppstår utanfor nordkysten av Afrika. Romarane okkuperte øya i følgje Fasti Triumphales i 255 f.Kr. og mista ho igjen året etter, før dei igjen fekk herredøme over øya i 217 f.Kr.. Under Romarriket var øya ein stad der prominente personar og medlemmer av keisarfamilien vart forvist til. I år 700 vart den kristne folkesetnaden utrydda av arabarar, som mista øya til Roger av Sicilia i 1123. I 1311 vann den aragonesiske flåten, under Lluís de Requesens sin kommando, ein stor siger her, og familien hans vart fyrstar av Pantelleria fram til 1553, då byen vart plyndra av osmanarar. Under den andre verdskrigen vart det sett på som heilt nødvendig for dei allierte å ta øya som ledd i invasjonen av Sicilia i 1943. Dette ville føre til at fleire fly kunne plasserast på ei større øy. Pantelleria vart kraftig bomba dagane før invasjonen av bombefly og krigsskip, og til slutt overgav garnisonen seg til troppane som gjekk i land. Ho spelte så ei stor rolle som ein viktig base for allierte flyfartøy under Operasjon Husky. Operasjonen om å erobre Pantelleria vart kalla Operasjon Corkscrew.
Lovund
Lovund er ei øy i Lurøy kommune med eit areal på 4,9 km². Lovundfjellet på 625 moh. ruger over det litle pittoreske øysamfunnet som livnærer seg av havet, og då hovudsakleg av lakseoppdrett. Folketalet har auka monaleg dei siste15 åra frå ca. 260 til ca. 370 innbyggjarar (2004) og med 60 % under 30 år. Talet på bufaste er stadig aukande. Postnummeret er 8764 LOVUND.
Historie
Det er gjort funn av busettingsspor på øya frå yngre steinalderen. Frå nyare tid har ein kjelder som skildrar leiglendingsbruk på 1500-talet. Livsgrunnlaget på øya har vore ein kombinasjon av fiske, egg og dunvær og jordbruk i småskala. Ein topp i folkesetnaden på Lovund kan vere ca. 2000 menneske som var registrert i samband med det store sildeåret 1860. Før denne toppen var det 12 bufaste familiar som auka til 13 etter 1860. Frå 1950-talet var det typisk tre fiskebruk på øya og på det meste opp til elleve bruk. Frå ca. 1955 til 1975 var det produksjon av tørka småsei for eksport. I 1967 starta produksjonen av seilaks og i 1972 vart den første verksemda for oppdrettslaks i Nord-Noreg skipa her.
Kenny Morris
Morris spelte på albuma The Scream i 1978 og Join Hands frå 1979.
Aleksander Berkman
Aleksander Berkman var ein russisk-amerikansk anarkist og forfattar.
Lovund
Lundefuglen
Det finst ein fast hekkekoloni av lundefugl på Lovund, populasjonen er på om lag 200 000 individ. Kolonien kjem inn i fuglefjellet frå havet på «lundkommardagen», til vanleg den 14. april kvart år og returnerer 15. august. I 2007 var det ca. 500 personar som observerte innflyginga 14. april.
Aleksander Berkman
Berkman var fødd i Vilnius i Litauen son av ein jødisk forretningsmann. Han emigrerte til USA frå Russland i 1888 og vart deportert i 1919 frå USA til Russland, som han fór ifrå to år seinare, levde dei siste to tiåra av livet sitt som flyktning i Riga, Stockholm, Berlin, Paris og Nice, der han døydde.
Han hadde i sine 31 år i USA gjort seg kjend som stridbar politisk agitator og vart sedd som eit samfunnsfarleg individ. Drygt helvta av sine år i USA sat Berkman i fengsel; første gongen mellom 1892-1906 etter eit mislykka attentat mot ein bedriftsleiar, andre gongen 1917-1919 for antimilitaristisk propaganda. Han var livskamerat med Emma Goldman, som han delte mykje av lagnaden med.
St. Olav forlag
Bøkene vert distribuert gjennom bokdistribueringsverksemda Sentraldistribusjon.
Phascolarctidae
Phascolarctidae er ein pungdyrfamilie av ordenen Diprotodontia. Vombatidae, som inneheld vombatane, er familien med nærast slektskap.
I dag finst berre ein gjenlevande art i familien Phascolarctidae, koalaen. Elles kjenner me til seks utdøydde artar.
Arena Romanistica
Arena Romanistica er eit internasjonalt vitskapleg tidsskrift som vert utgjeve to gongar i året av Insitutt for framandspråk ved Det humanistiske fakultetet ved Universitetet i Bergen. Tidsskriftet tek for seg lingvistikk, filologi, litteratur og kultur innanfor dei romanske språkområda. Per i dag (mars 2010) vert Arena Romanistica vurdert som «nivå 1» tidsskrift av Database for statistikk om høgre utdanning (DBH).
Kvart nummer tek for seg eit spesielt tema, medan ein open del publiserer artiklar som fell utanfor temaet. Sidan oppstarten i 2007 har Arena Romanistica kome ut med følgjande nummer:
1/2007: Corpus Lingustics and Text Linguistics in Romance Languages
2/2008: Postcolonial Studies in Romance Languages
4/2009: The 28th Conference on Lexis and Grammar
5/2009: Genre Studies
Tidsskriftet endra nummerering i 2009 ved å gå frå årsbasert nummerering til løpande nummerering.
Inga
Inga er eit norsk kvinnenamn. Det er opphavleg ei kortform av kvinnenamn som byrjar på Ing, som Ingebjørg, Ingegjerd eller Ingvild. Inga har namnedag den 17. desember.
Namnet var svært populært i 1880-åra, men er blitt stadig mindre brukt sidan den tid. I Noreg er det 2 920 kvinner som heiter Inga (SSB 2012).
Dei pontinske øyane
Dei pontinske øyane er ei øygruppe i Tyrrenhavet utanfor vestkysten av Italia. Øygruppa er kalla opp etter den største øya i gruppa, Ponza. Dei andre øyane er Ventotene, Palmarola, Zannone, Santo Stefano and Gavi.
Under regjeringstida til Augustus vart folk oppmuntra til å busette seg på øyane og folk kom til Ponza og Ventotene. Romarane nytta desse to øyane som tilfluktsstad og ein stad der politiske motstandarar vart sett i eksil. Om lag to tusen år seinare vart øyane nytta for akkurat det same av fascistregimet.
Dei pontinske øyane vart forlatne i mellomalderen på grunn av stadige plyndringstokt av sarasenarar og sjørøvarar. På 1700-talet koloniserte Kongedømet Napoli øyane på nytt og seinare vart dei ein del av Italia.
I dag gjer små vingardar, ville urter og blomar og avsidesliggande strender og grotter øyane til ein populær turistdestinasjon.
The Scream av Siouxsie and the Banshees
The Scream vart kritikarrost og trekt fram av kritikarane som ei orginal vidareutvikling av rocken. The Scream er òg omtalt som ei viktig inspirasjonskjelde av mange post-punk og alternativ rock-artistar, som Joy Division, Killing Joke, Steve Albini, The Jesus and Mary Chain, Faith no More og Massive Attack.
Bakgrunn
Seint i 1977 og tidleg i 1978 fekk Siouxsie and the Banshees mykje presseomtale, men klarte ikkje å sikre seg ein platekontrakt. Ein fan sette i gang ein graffiti-kampanje i London, der han spraya veggane til dei store plateselskapa med orda «Signert The Banshees: gjer det no». Polydor gav dei til slutt kontrakt i juni.
John McKay vart gitaristen i bandet i juli 1977. Musikkhistorikaren Clinton Heylin hevda at då McKay kom inn i bandet, i tillegg til at gruppene Magazine og Public Image Ltd vart skipa mellom august 1977 og mai 1978, markerte den «verkelege starten for engelsk post-punk». Fleire songar frå The Scream hadde alt blitt spelt inn på BBC Radio 1 for to John Peel-innspelingar: «Mirage», «Metal Postcard» og «Suburban Relapse» hadde premiere i november 1977 og «Overground» og «Carcass» vart sende tre månadar seinare i februar 1978. Under innspelinga av den første Peel-økta, skildra Siouxsie og Severin musikken sin som «kald, maskin-liknande og lidenskapeleg på same tid». Vivien Goldman skreiv: «Siouxsie and the Banshees høyrest ut som eit industrianlegg frå 2000-talet».
Innspeling og musikk
The Scream vart spelt inn i løpet av ei veke i august 1978 og miksa på tre veker i lag med Steve Lillywhite som medprodusent. Bandet var i studio då debutsingelen deira, «Hong Kong Garden», kom ut. Lillywhite vart henta inn fordi han spelte inn trommer på ein annan måte. Han spurte trommeslagaren Kenny Morris om å spele basstromma og skarptromma først. Så gjorde han cymbalar og tom-tom-ar sidan. Journalisten Kris Needs merka seg at Lillywhite brukte «djupt ekko» på trommene.
J.G. Ballard og William Burroughs var utgangspunkt for tekstane på The Scream. På eit spor som «Suburban Relapse», skreiv bandet om forstadslivet, der dei vart fødde og voks opp. Bassisten Steven Severin forklarte: «Det er derfor J.G. Ballard gav så mykje gjenklang hos oss, fordi alle dei nær-framtidige sogene hans vart sett til denne bisarre forstadsaudemarka. Suburbia er ein stad der du kan førestille deg kva som helst, fordi det er plass, ikkje urbant rot».
Simon Goddard skildra musikken på The Scream som «ein klaustrofobisk avgrunn av angst og kvassheit», og sa det var ein del av ein trio av album som la grunnlaget for post-punk. Opningssporet, «Pure», hadde ein romsleg, atmosfærisk lyd. Journalisten Miranda Sawyer skreiv at «vokalen til Siouxsie kom langt borte frå», at «det var mykje rom» og at «lyden var stor og langsam». Kris Needs skreiv at mot slutten så siv han ut i «Jigsaw Feeling», ein «song om desorientering og forvirring med ein stor, stundom fryktinngytande lyd». På «Metal Postcard» er det ei «motorik nøysemd» i rytmemønsteret. Den siste songen, «Switch», vart arrangert i tre forskjellige seksjonar, «for forskjellige folk som skiftar jobb med forferdeleg resultat - forskarar, legar og prestar».
McKay var medlåtskrivar på dei fleste songane. Berre «Carcass» er frå tida bandet spelte med Peter Fenton, som var gitaristen deira frå januar til juli 1977. Siouxsie ønskte at musikken til The Banshees skulle vere «filmatisk». Musikken til Bernard Herrmann for Alfred Hitchcock-filmen Psycho inspirerte musikken til «Suburban Relapse», der gitarane minner om dei skrikande fiolinane under den kjende dusjscenen. Trommeslagaren Stephen Morris skreiv i sjølvbiografien sin at The Banshees nytta «bass-dominert rytme» og at trommeslagaren deira «Kenny Morris hovudsakleg spelte på tom-tom-ane».
Gavi
Gavi er ei lita øy i Tyrrenhavet utanfor vestkysten av Italia og ho er ein del av Dei pontinske øyane. Med ei lengd på 700 meter er ho den minste i øygruppa og ligg 120 meter nord for Ponza. Øya er forholdsvis kupert og ikkje busett. Øya er eit naturreservat og har mellom anna firfisler som berre finst her, i tillegg til mus, kanin og skorpionar.
RB Leipzig
RB Leipzig er eit tysk fotballag som høyrer heime i Leipzig i Sachsen.
Laget har spela i Bundesliga frå og med 2016/17-sesongen.
Laget kvalifiserte seg til semifinale i Meisterligaen i 2020.
Hovudtrenaren er Jesse Marsch (2021).
The Scream av Siouxsie and the Banshees
Tittel og omslag
Tittelen på albumet var dels inspirert av filmen The Swimmer frå 1968 (med Burt Lancaster), der hovudpersonen, Neddy Merrill, planlegg å symje heim ved hjelp av utandørsbasseng. Han klatrar over hagegjerde, frå basseng til basseng, og reisa gjorde han fysisk og psykisk utmatta, og i slutten seier Goddard «alt Neddy Merrill kunne tenkje å gjere var å skrike, [...] som eit skrik av utmatta jubel etter ei trøblete og krevjande reise».
Siouxsie hadde sjølv ideen til omslaget. Fotografen Paul Wakefield møtte henne og bandet for å diskutere prosjektet. Wakefield sa seinare: «Ideen var å ta urovekkande og nervøse bilete under vatn i eit symjebasseng – du kan ikkje skrike under vatn. Eg ønskte å kunne kontrollere lyset, så eit innandørsbasseng var det einaste alternativet. Eg leita etter nokre basseng, men då eg såg dette bassenget i YMCA i sentrum av London, som hadde mørkeblå fliser med lyseblå striper, i staden for den vanlege, motsette fargekombinasjonen, visste eg at det var den rette staden. Eg ønskte å gje det ein skumme undervassaktig nattkjensle, og denne settinga var perfekt. Eg brukte skulebarn som modellar og dei løp meir eller mindre løpsk.»
Utgjeving
Meir enn ein månad før utgjevinga sende John Peel albumet på BBC Radio 1 frå ein kopi han fekk tilsendt på kassett, frå byrjinga til slutten utan stopp. «Det er denne, gutar og jenter,' sa han då det var over. 'Det er denne.'»
The Scream kom ut på ny den 27. oktober 2005 som ein del av Deluxe Edition-serien til Universal. Den nye utgåva hadde ommastra lyd på den første plata, medan den andre plata bestod av demo- og konsertopptak i lag med singlar frå perioden. Ei utgåve på ei plate kom ut i 2007.
I november 2016 kom albumet ut på vinyl som ei biletplate, ommastra frå dei originale lydbanda av Kevin Metcalfe. Ein 180-grams vinyl av originalutgåva, mastra frå dei originale lydbanda og sett til halv fart i Abbey Road Studios av Miles Showell, kom ut i september 2018. Ei utgåve på blå vinyl, avgrensa til tusen eksemplar, kom ut i november 2018 i høve 40-årsjubileet til albumet, og var berre tilgjengeleg på sjølvstendige musikk-nettbutikkar.
Mottaking
Albumet fekk god kritikk då det kom ut. Kritikarar i både britisk og amerikansk presse var generelt samde om at albumet var ein milepåle og at måte bandet eksperimenterte på gjorde det til ei utfordrande gjennomlytting.
The Scream vart hylla som «det beste debutalbumet det året» av Sounds. Peter Silverton gav albumet fem av fem stjerner, og avisa kåra det til det nest beste albumet det året. Record Mirror gav òg fem av fem stjerner og skreiv: «The Scream peikar framover, verkeleg musikk for ein ny æra. Det er vitalt, det går framover. Det er ein milepåle.» Chris Westwood roste samhaldet mellom teksten og musikken: «Det lyriske sinnsbiletet på albumet vert spegla i det perfekte arbeidet til [gitaristen] McKay. [Bassisten] Severin og [trommeslagaren] Morris; konstant i endring, uroleg, kontrollert aggresjon, dei er like essensielle som Siouxsie.» Melody Maker skildra lyden som «sterk, slipande, kjenslemessig og konstant nyskapande, med ei kraft som gjev rommet like viktige som tonane», og kritikarane samanlikna teksturen på albumet med Wire og Pere Ubu. ZigZag omtalte det som «ei storslått plate», og skribenten Kris Needs skreiv: «Eg kan ikkje kome på ei anna gruppe som kunne ha laga ein LP så kompromisslaus, mektig og forstyrrande, og likevel så fengande og likande. Det er sannleg ein klassikar som står som ein milepåle ved sidan av David Bowie sitt Diamond Dogs, det første til Roxy [Music] og Lou Reed sitt Berlin. Dette er musikk med så stor styrke og visjon at du ikkje kan unngå å bli rørt når dei svingar inn i den siste klimatiske passasjen i 'Switch', avslutningssporet.» Needs omtalte lyden som «enorm, stundom imponerande» og sa at trommeslagaren Morris skapte «ein av dei beste trommelydane eg nokon gong har høyrt – det djupe ekkoet og golvristande miksen som framhevar den dempa Glitter Band-trampinga». Kritikaren Adam Sweeting byrja meldinga si med å sei «Dette er eit uhyggeleg, intenst meisterverk». Sweeting skreiv så at musikarane «har perfeksjonert ein gruppelyd som er kraftig, men straumlinjeforma», og la til at «tekstane og musikken i lag skapar kjølige, blendande bilete».
Fleire journalistar frå NME har òg hylla albumet. Nick Kent skreiv først at bandet høyrdest ut som «ei unik blanding av The Velvet Underground og det oppfinnsame i Tago Mago-tida til Can.» Han fokuserte så på opningssporet og sa at «Pure» «tar stilen til det ultimate vegkrysset, og etterlet rom som seier like mykje som notane som vert spelte. Den tradisjonelle tre-delte lyden har sanneleg aldri blitt brukt på ein meir uortodoks måte med så fantastiske resultat før.» I desember 1978 skildra ein annan kritikar frå NME, Paul Morley, musikken på The Scream som «ulikt alt anna i rocken. Dette er ikkje, som nokon vil sei, kaotisk - det er kontrollert. Kvart instrument opererer i sitt eige rom, si eiga tid, som om dei etterliknar linjer frå andre instrument.»
I ei anna melding i NME var Julie Burchill meir reservert og sa at stilen til The Banshees var «ein sjølvviktig treskemaskin som slår ned alle strengeinstrumenta til same låge nivå ved sidan av den triste understemma når denne prøver nyttelause ørne- og due-svingar kring mono-rytmen. Stilen deira er heilt klart noko anna enn det normale gitar-bass-trommer-song-stilen. Men det er radikalt keisamt. Høgt, tungt og flatt».
Kurt Loder skreiv ei særs positiv melding i Rolling Stone, og skreiv at The Scream var «eit slåande debutalbum»; og at «lyden er naken, men fullstendig realisert (takka vere den sympatiske medprodusenten Steve Lillywhite), og får ein intellektuell dimensjon av ein serie forstyrrande, tvetydige, lyriske bilete».
Under eit radioprogram på BBC nemnde David Bowie ein konsert med gruppa etter debutalbumet kom ut: «Eg såg deg Siouxsie og du var verkeleg glimrande [...] Eg heldt fast til eksemplaret mitt av The Scream».
Ettermæle
NME rangerte albumet på 58. plassen på lista si over dei 100 beste albuma gjennom tidene i 1985. Uncut plasserte albumet på 43. plassen på si liste over dei 100 beste debutplatene. Albumet er med i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die. I 2006 tok skribenten Garry Mulholland albumet med i boka si Fear of Music om dei 261 beste albuma sidan 1976. I 2007 skreiv Kris Needs at «det står som eit av dei beste debutalbuma gjennom alle tider». I 2017 hadde Q albumet med på lista si over «debutalbum som endra musikken» med «revolusjonerande lydar».
The Scream sette gruppa blant pionerane innan post-punk, noko Robert Smith i The Cure var samd i: «Då The Scream kom ut hugsa eg at det var mykje meir langsamt enn alle trudde. Det var som ein føregangar til Joy Division-stilen. Det var ein så stor lyd.»
Peter Hook i Joy Division, som såg gruppa på ein konsert i Manchester i 1977, sa om The Scream: «Siouxsie And The Banshees var ei av dei største inspirasjonskjeldene våre. Den første LP-plata til The Banshees var ei av favorittplatene mine. Måten gitaristen og trommeslagaren spelar på var verkeleg uvanleg og dette albumet står som ein milepåle.» Geordie Walker i Killing Joke hylla gitarspelinga og lyden til McKay: «på The Scream kom han ut med desse akkordstrukturane som eg fann særs forfriskande. Den fyren har blitt stolen så mykje frå. Han starta den flanger-akkord-greia».
The Scream hadde stor innverknad på andre musikarar. Massive Attack covra og sampla «Metal Postcard (Mittageisen)» på songen sin «Superpredators (Metal Postcard)» i 1997 for musikken til filmen The Jackal. Steve Albini hylla gitaristen John McKay for støyen han skapte: «The Scream er kjend for eit par ting: først no prøver folk å etterlikne det, og sjølv no er det ingen som forstår korleis gitaristen spelte (du veit, han som vart erstatta av alle i England) all den meiningslause støyen som heldt songane saman» og la til: «god gitarstøy er som ein orgasme.» Jim Reid i The Jesus and Mary Chain sa: «'Jigsaw Feeling' frå The Scream var glimrande, utruleg. Det er årsaka til at eg lagar musikk». Morrissey spelte «Mirage» over anlegget før alle konsertane sine i 1991 på Kill Uncle-turneen. Hovudlåtskrivaren til Morrissey, Boz Boorer, har òg rangert The Scream høgt og teke plata med blant dei fem «øyde øy-platene» sine. Faith No More spelte «Switch» på konsertane sine og har omtalt albumet som ei av inspirasjonskjeldene sine. Garbage-songaren Shirley Manson har omtalt albumet som ei av favorittplatene sine. The Scream vart òg hylla av songaren i Suede, Brett Anderson.
Oude Rijn
Oude Rijn («Gamle Rhinen») er ei grein i Rhindeltaet i Utrecht og Zuid-Holland i Nederland. I dag er ho 52 km lang.