cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bård Tufte Johansen
Johansen drog eit år til USA på vidaregåande skule og livnærte seg i to år ved å selja støvsugarar før han i 1990 starta i ungdomsredaksjonen i NRK. Han song dessutan i bandet Utopian Fields, og var med på den første utgivinga deira i 1989.
Frammøte
TV Radioprogram (utval)
Xylofágou
Xylofágou (gresk Ξυλοφάγο, tyrkisk Ksilofagou) er ein by på Kypros og ein lokalstyrd busetnad i distriktet Lárnaka i Republikken Kypros.
Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 6 231 innbyggjarar.
My Girl
«My Girl» er ein song av 21. desember 1964 og ein hitsingel av The Temptations for Gordy (Motown). Songen er skriven og produsert av Miracles-medlem Smokey Robinson og Ronald White, og vart den første førsteplassen til the Temptations i USA, og er i dag signaturlåten deira. Inspirasjonen til Robinson for å skrive songen var kona hans, Miracles-medlem Claudette Rogers Robinson og han meinte opphavleg at gruppa hans skulle spele inn songen.
Innspeling og suksess
Innspelinga av «My Girl» var den første Temptations-singelen med David Ruffin på solovokal. Tidlegare hadde Eddie Kendricks og Paul Williams hatt denne rolla, og Ruffin hadde kome med i bandet som erstatning for Elbridge «Al» Bryant. Medan dei var på turne som ein del av Motortown Revue, ein turne med mange Motown-artistar, fekk Smokey Robinson med seg Temptations sin del av showet. Gruppa spelte ein medley av soul-standardar i showet, der mellom anna Ruffin song The Drifters sin «Under the Boardwalk». Robinson vart imponert og ønskte å produsere ein singel med Ruffin på solovokal. Robinson såg stort potensiale i Ruffin med ei unik stemme som var mjuk, men samstundes barsk. . Robinson meinte at om han berre kunne skrive ein song som passa stemma til Ruffin perfekt, så ville han ha ein kjempehit. . Etter å ha overtydd bandmedlemmane til Ruffin, spelte Robinson inn «My Girl» med The Tempetations, i staden for The Miracles og fekk Ruffin til å ta solovokalen.
«My Girl» klatra til toppen på den amerikanske poplista rundt juletider i 1964, og han vart den første førsteplassen til the Temptations. Singelen vart òg den første til å toppe Billboard R&B Singles-lista, som hadde vore lagt ned mellom 1963 og 1965. Songen vart den første i ei rekkje store hittar med Ruffin på vokal, som «It's Growing» (1965), «Since I Lost My Baby» (1965), «My Baby» (1965), «Ain't Too Proud to Beg» (1966), «Beauty Is Only Skin Deep» (1966), «(I Know) I'm Losing You» (1966), «All I Need» (1967), «(Loneliness Made Me Realize) It's You That I Need» (1967), «I Wish It Would Rain» (1967 og «I Could Never Love Another (After Loving You)» (1968). Den tidlegare korvokalisten vart raskt frontfiguren i bandet. Etter å ha leia gruppa til mange hitsinglar, starta han å utvikle eit stort ego. Han vart seinare sparka frå gruppa.
Musikkmagasinet Rolling Stone plasserte songen på 88. plass på lista deira over dei 500 største songane gjennom tidene.
Andre utgåver
Året etter gav Otis Redding ut ein meir tradisjonell blues-utgåve av songen. Denne vertsjonen vart produsert av Steve Cropper og gjeve ut på det kritikarroste albumet Otis Blue: Otis Redding Sings Soul. Han vart òg gjeve ut på singel, men nådde berre 11. plass på lista i USA. Al Green har òg gjeve ut ei utgåve på Green is Blues.
Andre band som har spelt inn songen er The Rolling Stones, The Mamas & the Papas, Dolly Parton, Suave, Michael Jackson, Stevie Wonder, Marvin Gaye og Westlife.
Widowmaker Pass
Widowmaker Pass er eit pass med mange bresprekkar, og derfor farleg, frå Larsenbreen til Reevesbreen, mellom Mount Janetschek og Mount Gerlache i Victoria Land. Passet fekk dette skildrande namnet av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1962-63. Widowmaker tyder «enkeskapar» på engelsk.
Vestleg kampkunst
Vestleg kampkunst (eng. Western Martial Arts, WMA) er ein motsats til omgrepet «austleg kampkunst» (karate, judo, kendo etc). WMA omfattar alle kampsportar som har ei solid forankring i vesten.
Ein viktig del av WMA er gamle og dels gløymde kampmanualar som viser teknikkar med stav, kjepp, dolk, sverd, langsverd, strid frå hest, helebard, bruk av lite rundskjold (buckler) osv. Den eldste av desse manualane er frå ca. 1280, og dei fleste meiner at han vart skriven ned av ein munk. Manualen vert kalla «133»/«1.33»/«I 33» og syner teknikkar for bruk av sverd og lite rundskjold. Andre manualar går under namna på dei som ein trur laga dei, som Fiore di Liberi, Hanko Döbringer Johannes Liechtenauer, Sigmund Ringeck, Peter von Danzig, Juden Lew, Paulus Kal, Joachim Meyer, Da Silva og Mendoza.
Nokre WMA-tradisjonar har halde seg i live i fleire hundre år, til dømes olympisk fekting med kårde, olympisk bryting eller boksing. Desse retningane oppfattast av mange ikkje til å vere ein del av WMA-omgrepet, sjølv om dei kan reknast inn under det.
Ein må ikkje forveksle WMA med scenekamp og showkamp.
Det finst fleire moderne regelsystem for å kunne fekte trygt med varierande grad av verneutstyr og for å kunne kåre ein eller fleire vinnarar. Døme på dette er dei skandinaviske systema Hærkamp og Huskarl, det russiske Paloba, og det amerikanske systemet SCA. Dei vert normalt ikkje omfatta av WMA omgrepet.
Susya
Den israelsk busetjinga vart grunnlagd mellom mai og september 1983. Han hadde eit folketal på 737 i 2006.
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Vincent Price av Deep Purple
«Vincent Price» er ein song av det enelske rockebandet Deep Purple. Songen er med på det 19. studioalbumet deira, Now What?!, og er både den andre singelen frå albumet og det siste sporet på det. Bandet stadfesta utgivinga av singelen den 6. mai 2013, via den offisielle nettsida og Facebook-kontoen sin.
Låten har ein hardrock- og progressive metal-inspirert stil som minner om tidlegare skrekkfilmar, og kom ut dagen etter. Gruppa gjorde den tilgjengeleg som digital nedlasting, som ei utvida CD-utgiving og som ein sju-tommars gjennomsiktig vinylplate. Bandet laga ein musikkvideo til songen, deira første offisielle video på sytten år, og han vart kjapt distribuert gjennom ulike musikkrelaterte publikasjonar, mellom anna Blabbermouth.net. Alle dei dåverande bandmedlemmene (Don Airey, Ian Gillan, Roger Glover, Steve Morse og Ian Paice) var med på å komponera låten saman med plateprodusent Bob Ezrin.
Bakgrunn og innhald
Songen er ei hyllest til det avdøde klassiske skrekkfilmikonet Vincent Price, og han inneheld både lydlege og lyriske referansar til ei rekkje troper knytt til skrekkfilm. Døme på dette er dramatiske lydar av tore og mystiske klagelydar, og dessutan lyriske referansar til menneskeofring og vampyrisme. Alle dei dåverande Deep Purple-medlemmene (Don Airey, Ian Gillan, Roger Glover, Steve Morse og Ian Paice) fungerte som låtskrivarar på låten saman med plateprodusent Bob Ezrin. Låten kjem frå dei typiske jammane til gruppa, og stilen minner om instrumental filmmusikk, samtidig som han har eit hardrock- og progressive metal-basert lydbilete.
Når det gjeld korleis sporet kom til har Deep Purple-frontmann Ian Gillan uttalt følgjande "«Alt kjem frå jamsesjonene me har kvar dag, og dette er typisk Purple. Når ein idé oppstår, legg du han til side og byrjar å tenkja: 'Vi må sjå på arrangementet og tonearten'. Du kan ikkje berre identifisera dei som nummer éin og nummer to og nummer tre, så me gir dei arbeidstitlar, og denne høyrdest for alle ut som soundtracket til ein skrekkfilm, så me kalla han Vincent Price.»"
Price hadde jobba med både Gillan og Glover tidlegare i karrieren. For Glover var det under innspelinga av konsertframsyninga hans The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast, eit Royal Albert Hall-arrangement som vart spelt inn 16. oktober 1975. Ein tilhøyrande film kom ut året etter. .
Utgivingsinformasjon
Deep Purple som gruppe bestemde seg for å gi ut «Vincent Price» som digital nedlasting, gjennom ei utvida CD-utgiving, og òg som ein sju-tommars gjennomsiktig vinylplate. Bandet laga i tillegg ein musikkvideo til låten. Det var deira første offisielle video på over tjue år, og han vart raskt distribuert gjennom ulike musikkrelaterte publikasjonar, mellom anna Blabbermouth.net.
Theodore von Kármán
Theodore von Kármán var ein ungarsk ingeniør og fysikar. Han arbeidde mykje med aerodynamikk, og fleire grunnleggende aerodynamiske teoriar er kalla opp etter han, som kármánsk kvervelgate og den teoretiske grensa mellom jordatmosfæren og verdsrommet utanfor, Kármánlinja.
Kármán vart fødd i Budapest i Austerrike-Ungarn under namnet Kármán Tódor og studerte til ingeniør der fram til 1902. Han tok doktorgraden ved universitetet i Göttingen i 1908 og underviste der i fleire år. Men etter at han såg ei flyging vart han så fascinert av flyging at han byrja å forske på aerodynamikk. I 1912 vart han sjef for det aerodynamiske instituttet ved universitetet i Aachen; han fortsette i denne stillinga fram til 1930, berre avbroten av første verdskrigen, då han tente i den austerriksk-ungarske hæren, der han mellom anna konstruerte ein helikopterprototype.
På grunn av hendingane i Europa i starten av 1930-åra flytta han til USA. I 1949 vart han knytt til NATO som konsulent for gruppa for aeronautiske forsøk. Kármán er kjent for sine grunnleggjande aerodynamiske arbeid. Han studerte særleg kvervelstraumar i gassar og væsker og friksjonskreftene ved kvervelrørsler.
Kovatsjevo
Kovatsjevo (bulgarsk Ковачево) er ein landsby i kommunen Septemvri i provinsen Pazardzjik i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 2 402 innbyggjarar.
Nesttun Apotek
Nesttun Apotek er eit tidlegare apotek på Nesttun i Fana i Bergen som i dag er ein del av apotekkjeda Boots apotek under namnet Boots apotek Nesttun. Apoteket var ein filial av Solheimsviken Apotek frå skipinga i 1915 til 1934. Fram til 1980 låg apoteket i Nesttunvegen 194, men vart då flytta til Nesttunvegen 109. Nesttun Apotek vart i 2008 ein del av apotekkjeda Boots apotek, og ligg i dag på Nesttunsenteret i Østre Nesttunvegen 16.
Gobustan statlege historisk-kunstnariske reservat
Gobustan statlege historisk-kunstnariske reservat (Qobustan dövlət tarixi-bədii qoruğu) er eit reservat som ligg vest for Gobustan i Aserbajdsjan, rundt 64 km sørvest for sentrum av Baku. Det blei skipa i 1966, då området blei erklært som eit nasjonalt historisk landemarke, for å prøva å verna om dei førhistoriske helleristingane, muddervulkanar og musikalske steinar i området.
Reservatet er rikt på arkeologiske funn. Det omfattar over 6,000 helleristingar som viser menneske, dyr, slagscenar, dansar, tyrefekting, båtar med væpna roarar, krigarar med lansar, kamelkaravanar og bilde av sola og stjernene. Dei er blitt daterte til å vera 5,000 til 20,000 år gamle.
Gobustan statlege historisk-kunstnariske reservat fekk nasjonal status i 2006, og Gobustan Rock Art Cultural Landscape fekk status som verdsarv av UNESCO i 2007.
Førhistoriske helleristingar
Helleristingane ligg i ein del av reservatet kalla Gobustan-steinkunst kulturelle landskap, og viser fengslande bilete av førhistorisk liv i Kaukasus. Dei velpreserverte skissene viser folk frå oldtida som reiser på sivbåtar, jaktar på  antiloper og ville oksar, og dansar. Den kontroversielle norske antropologen Thor Heyerdahl vitja Aserbajdsjan fleire gonger frå 1961 og til han døydde i 2002 for å studera staden i sitt prosjekt Jakten på Odin.
Romersk inskripsjon
I juni 1948 fann leiaren for den arkeologiske ekspedisjoenn frå Instituttet for historie ved vitskapsakademiet i den aserbajdsjanske sovjetrepublikken, Ishag Jafarzadeh, ein inskripsjon på latin på ein stor stein nær den søraustlege skråningen av fjellet Boyuk-Dash. Der stod det:
"IMP DOMITIANO CAESARE AVG GERMANIC, LVCIVS IVLIVS MAXIMVS CENTVRIO LEG XII FVL (Ti Imp(erator) Domitianus Caesar Aug(ustus) Germanicus, (av) Lucius Julius Maximus, centurion av Leg(ion) XII Ful(minata).)"
Gaval Dash
Gaval Dash er ein naturleg musikalsk stein som berre finst i Gobustan distrikt i Aserbajdsjan. Han står ved inngangen til reservatet, og er ein av fire «syngande steinar» som finst her. Når denne store, to meter lange steinen blir slått med mindre steinar, lagar han ein hol, ringande lyn som minnar om den til ein tamburin, eller gaval på aserbajdsjansk. Den unike resonansen er laga av mikroskopiske hol inne i steinen, som ein trur kjem frå det tørre klimaet og effekten frå naturgass som finst i området.
Muddervulkanar
Rundt 300 av dei rundt 700 muddervulkanane som finst i verda reknar ein med er i Gobustan distrikt og i Kaspihavet. Muddervulkanane i Gobustan er ein populær attraksjon både for vitskapsfolk og for turistar. Sistnemnde kan bada i mudderet, som har ord på seg for å ha lækjande verknad.
Fylkesveg 523 i Vestfold
Fylkesveg 523 i Vestfold går mellom Hesby og Auli i Tønsberg kommune.
Trasear: Hesby – Sem (1,0 km), Semsbyen – Auli (0,3 km)
Cholmfjellet
Cholmfjellet er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 646 meter over havet.
Telem i Har Hebron
Telem (hebraisk skrift תֶּלֶם) er ei fellesbusetjing og ei israelsk busetjing sør i Judeafjella på den okkuperte Vestbreidda, vest for Kiryat Arba, og underlagt Har Hebron regionale kommune. Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Landsbyen vart grunnlagd den 31. januar 1982 som ein militær pionerutpost for Nahal og demilitarisert eit år seinare.
Richard Palmer-James
Richard Jeffrey Charles Palmer-James skreiv tekstar for progrockbandet King Crimson tidleg i 1970-åra.
Han spelte ikkje i sjølve bandet, men vart rekna som medlem. Palmer hadde då erstatta Peter Sinfield som òg skreiv tekstar for King Crimson. Før King Crimson hadde han spelt i fleire band i Bournemouth: The Corvettes, The Palmer-James Group (i lag med Alec James), Tetrad og Ginger Man, alle med John Wetton på bass og vokal. Han var eit av medlemmane som starta Supertramp og han spelte gitar og skreiv tekstar for debutalbumet deira under namnet Richard Palmer.
When It Rains, It Really Pours
«When It Rains, It Really Pours» er ein song opphavleg skriven og innspelt av Billy «The Kid» Emerson. Versjonen hans, kalla «When It Rains It Pours», kom ut på Sun Records i 1954. Songen vart sidan spelt inn av Elvis Presley i 1957, men ikkje gjeve ut før i 1965 på albumet Elvis for Everyone.
Emerson-versjonen
Songen vart spelt inn 27. oktober 1954 i Sun Recording Studio i Memphis i Tennessee. Sam Phillips var produsenten. Han vart gjeven ut 8. januar 1955 som Sun 214, og som B-sida til songen «Move Baby Move», som ikkje gjekk inn på salslistene.
Musikarane på den tida Emerson spelte inn songen var Emerson på piano, Elven Parr på gitar, Robert Prindell på trommer, Charles Smith på altsaksofon, Bennie Moore på tenorsaksofon og Luther Taylor på trompet.
Presley-versjonane
Presley hadde først prøvd og spelt inn songen medan han var på Sun Records i november 1955, med Elvis og Scotty Moore på gitarar, Bill Black på bass og Johnny Bernero på trommer, men han vart aldri ferdig før kontrakten med Sun vart seld til RCA Records kring samstundes. Lydbanda med innspelingane til Presley for Sun vart gjevne til RCA som ein del av avtalen, og dei fleste av dei vart gjevne ut på album kort tid etter. Men Presley si utgåve av «When It Rains, It Really Pours» frå 1955 vart ikkje gjeven ut. Denne var tapt i fleire år fram til 1982, då opptaket vart funnen og offisielt gjeve ut på samlealbumet Elvis: A Legendary Performer Volume 4.
Den 24. februar 1957 spelte Presley inn songen igjen, denne gongen for RCA. Denne versjonen vart heller ikkje gjeven ut før albumet Elvis for Everyone i 1965.
Fuglefjella
Fuglefjella er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 576 meter over havet.
When It Rains, It Really Pours
Presley-versjonane
I 1968 song Presley songen under øvinga til fjernsynsprogrammet Elvis, som ein potensiell song for showet. Sjølv om songen ikkje vart spelt på sendinga, vart øvinga gjeven ut på plata The Complete '68 Comeback Special i 2008.
Johann Wilhelm Schirmer
Johann Wilhelm Schirmer var ein tysk landskapsmålar og grafikar frå Jülich. I Noreg er han kjend som ein av dei førande for dei såkalla düsseldorfarane, fleire norske målarar gjekk i lære hos han.
Liv og gjerning
Mellom 1821 og 1824 gjekk Schirmer i bokbindarlære i verkstaden til faren. Ved sidan av byrja han gjennom sjølvstudiar å lære seg å måle, før han i 1826 tok til ved kunstakademiet i Düsseldorf. Der var han elev av Wilhelm von Schadow og Heinrich Kolbe. Etter påverknad frå Carl Friedrich Lessing utdanna Schirmer seg til landskapsmålar.
Frå 1834 til -39 arbeidde Schirmer som hjelpelærar ved Düsseldorf kunstakademi, der han og Lessing var dei viktigaste målarane bak framveksten av Düsseldorfskulen, kva gjeld landskapsmåleriet. Ei reise i Normandie i 1838 førte til at han la meir vekt på å få fram verknaden av farge og lys, og mindre vekt på teikninga i biletet. Denne stilendringa kjem til syne i måleri som Haustlandskap, Wetterhorn og Jungfrau i Sveits. Ei Italia-reise i 1840 førte til at landskapsmålinga hans vart endå meir stilisert og idealisert, og rett ofte med bibelske motiv.
År 1854 vart Schirmer utnemnd til rektor for det nyskipa, statlege kunstakademiet i Karlsruhe av prinsregenten, den seinare storhertugen Friedrich I av Baden.. Her arbeidde Schirmer som lærar for mellom andre Hans Thoma, Rudolf Epp og Anton von Werner.
I sine seinare verk dominerte religiøse tema i Schirmers kunst, medan dei aller siste bileta ikkje lengre høyrde til noko bestemt retning. Dei er allmenne uttrykk for stemningar eller tankar og syner noko som kan nærme seg ein impresjonistisk stil.
Han døydde i Karlsruhe hausten 1863, 56 år gammal.
48 Crash
«48 Crash» er ein song av Suzi Quatro og den tredje solosingelen hennar, gjeven ut etter «Can the Can». Songen kom ut på debutalbumet hennar, Suzi Quatro. Det kom seinare ut i 1995 på albumet What Goes Around. Singelen nådde tredjeplassen i Storbritannia i juli 1973 og gjekk til topps på singellista i Australia, for ei veke. Han nådde òg andreplassen i Tyskland, og gjekk inn på listene i andre europeiske land.
«48 Crash» vart skriven og produsert av Mike Chapman og Nicky Chinn. B-sida «Little Bitch Blue» var skriven av Quatro og Len Tuckey og produsert av Mike Chapman and Nicky Chinn.
Royal Collection
The Royal Collection er kunstsamlinga til den britiske kongefamilien, og er den største private kunstsamlinga i verda.
Samlinga omfattar over ein million gjenstandar. Ho er fordelt i eit dusin noverande og tidlegare kongelege bustader over heile Storbritannia. Samlinga tilhøyrer monarken, nokre av dei som personlege eigedelar og nokre av dei som statsoverhovud.
Fylkesveg 525 i Vestfold
Fylkesveg 525 i Vestfold går mellom Aulerød i Tønsberg kommune og Askjer bru i Re kommune. Vegen er 13,7 km lang.
Yngvil Armand
Yngvil Armand er ein norsk førskulelærar og barnebokforfattar, busett på Nesodden.
Armand er fødd i Høyanger, og oppvaksen i Bergen som dotter av skodespelaren Eilif Armand.
Armand har laga fleire biletbøker, i samarbeid med ulike biletkunstnarar. Blant bøkene finst skildringar av barndomen til Edvard Grieg og Amalie Skram. Ho har òg bidrege til bøkene Fattigboka og De bodde der, og vore medlem av redaksjonsrådet i Pedagogisk Forum.
Varvara i Septemvri
Varvara (bulgarsk Варвара) er ein landsby i kommunen Septemvri i provinsen Pazardzjik i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 2 061 innbyggjarar.
Marina Tsvetajeva
Marina Ivanovna Tsvetajeva, var ein russisk poet og forfattar som var knytt til dei litterære symbolist- og akmeismerørslene.
Liv og gjerning
Tsvetajeva var dotter til ein historieprofessor og ei mor som hadde lese mykje. Då mora fekk tuberkulose flytta familien år 1902 til Sveits, der mora døydde i 1906. Tsvetajeva lærde seg fransk og tysk og studerte i 1908 litteraturhistorie ved Sorbonne i Paris. Hennar fyrste diktsamling, Kveldsalbum, vart publisert i 1910.
Under vitjingar ved Svartehavet trefte ho kadetten Sergej Efron. Dei to gifta seg i 1912 og fekk to døtrer. Familien budde på Krim fram til den russiske revolusjonen i 1917. Efron vart då stasjonert i Moskva. Etter revolusjonen slutta han seg til kvitegardistane. Dei neste fem åra budde Tsvetajeva i Moskva. Tilhøva var vanskelege, med svolt og sjukdom, og eine dottera døydde.
I 1922 klarte familien å forlate Sovjetunionen. Dei budde fyrst i Berlin, sidan i Praha og frå 1925 til -39 i Paris. Åra frå 1923 til 1932 fekk Tsvetajeva gitt ut tre diktsamlingar. Etter ho skreiv eit rosande brev til den kommunistiske poeten Vladimir Majakovskij, vart ho frosen ut av dei russiske emigrantane og arbeida hennar vart ikkje lenger prenta i emigrantavisa Siste Nyhende. Ektemannen og dottera Alja vart med åra positive til den sovjetiske kommunismen, noko som førte til at Efron byrja spionere for NKVD. År 1937 vende dottera tilbake til Russland, seinare same året også Efron. Han hadde då flykta frå det franske politiet, som ettersøkte han for mord på ein russisk avhoppar.
I Russland vart både Efron og Alja skulda for spionasje, Efron vart skoten i 1941 og Alja dømd til åtte års fengsel. Tsvetajeva evakuerte omtrent samstundes til Jelabuga i Tatarstan, der ho same året hengde seg. Dottera Alja slapp fri fyrst då Stalin døydde.
Stalinregimet aksepterte ikkje Tsvetajevas eksentriske, inn i mellom seksuelt ladda verk. Fyrst ut på 1960-talet vart forfattarskapen hennar teken fram att i Sovjetunionen.
Nyttårsløpa på skeiser 1973
Nyttårsløpa på skeiser 1973 fann stad på Bislett stadion i Oslo tysdag 2. og onsdag 3. januar. Tilskodartalet var 850 om tysdagen og 821 onsdagen. Göran Claeson frå Sverige vann firkampen og sette banerekord på 1500 meter med 2.05,2, medan Jos Valentijn frå Nederland var bestemann i sprintklassa.
Samanlagt
<br style="clear:both;" />
500 m
Dato: 2. januar <br style="clear:both;" />
5000 m
Dato: 2. januar <br style="clear:both;" />
1500 m
Dato: 3. januar <br style="clear:both;" />
10 000 m
Dato: 3. januar <br style="clear:both;" />
1000 m
Dato: 2. januar <br style="clear:both;" />
500 m
Dato: 3. januar <br style="clear:both;" />
1000 m
Dato: 3. januar <br style="clear:both;" />
Musikkgruppa Journey
Journey har oppnådd 25 gull- og platinaplater, i tillegg til 15x platinaplater for Greatest Hits frå 1988. Dei har hatt nitten songar inne på topp 40 på singellista i USA (nest mest utan ein førsteplass på Billboard Hot 100 etter Electric Light Orchestra med 20). Seks av dei nådde topp 10. «Don't Stop Believin'» nådde òg sjetteplassen på den britiske singellista. I 2005 låg «Don't Stop Believin'» på tredjeplassen over dei mest nedlasta songane på iTunes. Journey var opphavleg eit progressivt rockeband og er av AllMusic skildra for å vere «eit av dei mest elska (og stundom mest forhatte) banda i USA» sidan 1978, då dei omdefinerte stilen sin med pop- og rockemusikk på det fjerde albumet sitt, Infinity.
I følgje Recording Industry Association of America har Journey selt 48 millionar album i USA, som gjer dei til det 25. bestseljande bandet der. På verdsbasis har bandet selt nesten 100 millionar plater, og er eit av dei bestseljande banda i verda. I ei undersøking av USA Today vart Journey kåra til det femte beste amerikanske rockebandet gjennom historia. VH1 rangerte Journey på 96. plassen på lista si over dei beste artistane gjennom tidene.
Journey er blitt innlemma i Rock and Roll Hall of Fame.
Historie
Det originale bandet fekk namnet sitt etter ein konkurranse på radiokanalen KSAN-FM i San Francisco og bestod av gitaristen Neal Schon, bassisten Ross Valory, trommeslagaren Prairie Prince (erstatta av Aynsley Dunbar) og gitaristen George Tickner (som slutta etter det første albumet). Schon hadde vore medlem av i Santana. Eit anna tidlegare Santana-medlem, klaverspelaren og songaren Gregg Rolie, kom inn i bandet etter kort tid. Denne besetninga spelte inn albumet Journey i 1975, det første av tre moderat populære jazzrockalbum som ofte bestod av lange instrumentalar.
Innan 1977 kom gruppa fram til at dei trengde ein sterkare vokalist og frontmann og henta inn Steve Perry. Resultatet kom raskt på det fjerde albumet, Infinity (1978), som selde ein million eksemplar i løpet av eitt år. På denne tida var Dunbar blitt erstatta av Steve Smith. Evolution (1979) var like populært, og det same vart Departure. Etter dette albumet vart Rolie erstatta av Jonathan Cain. I 1981 kom konsertalbumet Captured (1981), gav Journey ut Escape, som vart det store gjennombrotet deira med tre topp ti-singlar, alle balladar: «Who's Crying Now», «Don't Stop Believin'» og «Open Arms». Albumet toppa listene og selte fleire millionar eksemplar. Frontiers inneheldt hitten «Separate Ways», og vart nok ein stor suksess. Steve Perry gav etter dette ut soloalbumet Street Talk (1984) som selte to millionar eksemplar i USA. Då gruppa kom attende for å spele inn eit nytt album, var ikkje Valory og Smith lenger i besetninga, og Raised on Radio (1986) vart laga av Schon, Perry og Cain, som fekk med seg andre musikarar på den påfølgjande turneen.
Etter turneen vart Journey oppløyst. Perry trekte seg attende ei tid, og Schon og Cain skipa Bad English med vokalisten John Waite. Bad English fekk fleire hitsinglar, som «When I See You Smile», før dei gav seg. Perry kom attende i 1994 og gav ut soloalbumet For the Love of Strange Medicine. Sjølv om albumet selte til gullplate, var salstala likevel skuffande samanlikna med tidlegare plater. I 1996 kom Perry, Schon, Cain, Valory og Smith saman att som Journey og gav ut Trial by Fire, som selte godt og inneheld topp 20-singelen «When You Love a Woman». Perry og Smith gav seg i bandet etter den påfølgjande turneen, men Journey heldt fram, og fekk inn ein ny songar, Steve Augeri (tidlegare i Tall Stories), og ein ny trommeslagar, Deen Castronovo frå Deen Castronovo. Dei gjorde debuten sin på «Remember Me», eit spor frå filmmusikken til Armageddon, i 1998. Bandet kom saman att i 2001. Arrival, det 11. studioalbumet deira, kom ut i april, etterfølgd av ein turné i USA.
Bandet fekk ei stjerne på Hollywood Walk of Fame den 21. januar 2005. Same året gav dei ut eit nytt album, Generations, og la ut på 30-årsjubileumsturneen sin. Konsertane på denne turneen vart gjerne tre timar. I 2006 henta gruppa inn Jeff Scott Soto som erstatta for Augeri, som hadde utvikla ein halsinfeksjon som hindra han frå å syngje.
Soto var berre i bandet ei kort stund og i 2007 leita dei igjen etter ein ny songar. Dei fann Arnel Pineda, ein filippinsk songar dei oppdaga etter å ha sett han på YouTube. Pineda debuterte med bandet i 2008, og same året gav Journey ut Revelation. Dei fekk ein liten hit med «After All These Years», og Revelation selte nok til å oppnå platinaplate for ein million selte eksemplar. Journey kom attende i 2011 med albumet Eclipse, eit konseptalbum der bandet kombinerte den progressive rocken frå tidleg i karrieren med arenarocken frå gullalderen deira i 1980-åra.
Medlemmar
Noverande
Andrea Zonn
Zonn har turnert med Vince Gill, Lyle Lovett og sidan 2003 med James Taylor. Zonn har spelt inn med folk som James Taylor, Yo Yo Ma, Vince Gill, Mickey Newbury, Randy Travis, Trisha Yearwood, Martina McBride, Bart Millard, George Strait, Amy Grant, Alison Krauss, Alison Brown, Lyle Lovett, Keb' Mo' og Neil Diamond.
Zonn var medprodusent av prosjektet Hands Across the Water, ein samarbeids-CD for å samla inn pengar til den asiatiske tsunamien i desember 2004.
I 2010 vart Zonn med på Troubadour Réunion Tour som oppvarmingsartist for James Taylor og Carole King, og turnerte med Trace Adkins i november og desember 2013 for å støtta dei keltiske julealbuma hans med tittelen The King's Gift.
I 2014 reiste Andrea Zonn med James Taylor på turné for å marknadsføre albumet hans The Essential James Taylor. Som ein del av denne turneen var ho korsongar og fiolinist, i tillegg til å vera ein del av det overordna bandet leia av trommeslagaren Steve Gadd og bassisten Jimmy Johnson. Ho var ein del av den firestemmige korvokalgruppa med Arnold McCuller, Kate Markowitz og David Lasley, og erstatta avdøde Valerie Carter.
Merete Armand
Merete Armand var ein norsk skodespelar som var mest kjend frå scena. Ho var tilsett ved Den Nationale Scene i det meste av det yrkesaktive livet sitt. Ho gjorde seg spesielt notert i rolla som Oline i Hellemyrsfolket (1992).
Armand gjekk ut frå Statens Teaterhøgskole i 1979 og hadde debuten sin same året i stykket Ole Brumm ved Sogn og Fjordane Teater. Ho var vidare tilsett ved Telemark Teater, Trøndelag Teater, Homansbyen Teaterselskap og Riksteatret. I 1986 vart ho tilsett ved Den Nationale Scene og blei verande her fram til ho døydde.
På Den Nationale Scene medverka ho blant anna i oppsetjingar som Vaskerelvens rose av Gunnar Staalesen (1986), Måken av Anton Tsjekhov (1987), Hellemyrsfolket av Amalie Skram (1992), Løvet i Vallombrosa av Lars Norén (1997), Erasmus Montanus av Ludvig Holberg (2000), Presidentinnene av Werner Schwab, (2000), Heksene av Roald Dahl (2001–02), 1900 av Gunnar Staalesen (2002–03), Ronja Røverdatter av Astrid Lindgren (2003–04), Ved Kattemyra av Marina Carr (2004), Kameliadamen av Alexandre Dumas d.y. (2004), Idioten av Fjodor Dostojevskij (2005) og i Vesle Eyolf av Ibsen. Den siste rolla hennar var i Kvinnene fra Troja (2009) av Evripides.
Ved sida av teateret medverka ho òg i fleire høyrespel. Ho hadde òg ei mindre rolle i den britiske filmen The Witches (1990) og dessutan nokre få oppdrag for TV.
I 1997 vart ho tildelt tildelt Pernillestatuetten.
Merete Armand var dotter av skodespelaren Eilif Armand og forfattaren Elisabeth Armand, og syster til barnebokforfattaren Yngvil Armand og skodespelarane Frøydis Armand og Gisken Armand. Ho døydde 61 år gammal av kreft.
Len Tuckey
Richard Leonard 'Len' Tuckey er ein engelsk musikar, låtskrivar, komponist og plateprodusent. I ein karriere på over 40 år har Tuckey vore gitarist for The Chasers og The Riot Squad før han vart medlem av The Nashville Teens. Han vart kjend tidleg i 1970-åra som sologitarist for Suzi Quatro. Han var medlåtskrivar på fleire av songane til Quatro, inkludert hittar som «Mama's Boy».
I 1976 gifta han seg med Suzi Quatro. Dei fekk to barn i lag og vart skilde i 1992.
Byrådsleiar
Byrådsleiaren er leiaren for byrådet i kommunar som praktiserer byparlamentarisme. Byrådsleiaren koordinerer byrådet sitt arbeid, har ansvar for sektorovergripande politikk og har stabskoordinerande ansvar. Byrådsleiaren har også ansvaret for samansetnaden av byrådet, og kan skifte ut medlemmene utan å konferere med bystyret.
Byrådsleiarar i Noreg
I Noreg har Oslo hatt byparlamentarisme, og dermed byråd og byrådsleiar, sidan 1986, Bergen sidan 2000 og Tromsø sidan 2011. Tromsø valte likevel i 2016 å avvikla modellen, og gjekk dermed tilbake til formannskapsmodellen.
Kalythiés
Kalythiés (gresk Καλυθιές) er ein landsby på øya Ródos i periferieininga Ródos i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Kalythiés var hovudsete i den tidlegare kommunen Kallithéa som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Ródos.
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1999
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1999 fann stad i Villa Park i Birmingham 19. mai 1999, framfor 33 021 tilskodarar. SS Lazio frå Roma vann den historiske finalen, den 39. og siste i sitt slag, med sluttsiffera 2-1 over Real Mallorca.
Kampen
Christian Vieri sende Lazio i tet i det 7. minutt, men allereie fire minuttar seinare utlikna Dani García til 1-1. Dei neste 70 minuttane stod det likt på måltavla, til dess Pavel Nedvěd skåra det aller siste målet cupvinnarcupsoga og vart matchvinnar for Lazio.
Günter Benkö frå Austerrike dømde finalekampen.
Laga
Lazio sitt vinnarlag bestod av: Luca Marchegiani, Giuseppe Pancaro, Alessandro Nesta (kaptein), Siniša Mihajlović, Giuseppe Favalli, Dejan Stanković, Matías Almeyda, Roberto Mancini, Pavel Nedvěd, Christian Vieri og Marcelo Salas. I løpet av den andre omgangen kom Sérgio Conceição inn for Stanković i det 56. minutt og Attlio Lombardo for Nedvěd i det 84. minutt. Og Fernando Couto rakk å verte bytta inn før sluttsignalet lydde, ut steig Mancini.
Real Mallorca stilte: Carlos Roa, Javier Olaizola, Marcelina Elena, Gustavo Siviero, Miquel Soler, Lauren Etamé-Mayer, Vicente Engonga, Ariel Ibagaza, Jovan Stanković, Dani García og Leonardo Biagini. Biagini måtte vike for Veljko Paunović i det 73. minutt.
Fylkesveg 526 i Vestfold
Fylkesveg 526 i Vestfold går mellom Lensberg bru og Rygg i Tønsberg kommune. Vegen er 1,8 km lang.
Tiny Timbrell
Hilmer J. Timbrell var ein kanadisk-amerikansk studiomusikar og gitarist.
Hilmer J. «Tiny» Timbrell flytta til Los Angeles der han vart musikar. Ei stund selde han gitarar i Fife & Nichols, ein musikkforretning i Hollywood. Timbrell vart mykje nytta som gitarist i Warner Brothers Studios seint i 1940-åra og spelte i fleire filmar som ein del av eit band. Han spelte på innspelingar for artistar som Doris Day, Billy Vaughn & His Orchestra, Rosemary Clooney, Bing Crosby, Harry James og pop- og ountryartistar som Ricky Nelson og Marty Robbins.
Timbrell spelte rytmegitar for Elvis Presley, først i Radio Recorders i Los Angeles for filmmusikken for filmen Loving You og seinare fleire andre filmar som Presley spelte i.
I seinare år arbeidde Tiny Timbrell i Los Angeles som salsrepresentant for Chicago Musical Instrument Co, seinare kalla Norlin Music Corp., som på den tida eigde mange instrumentmerke som Gibson og Epiphone.
2019-dataspelet Resident Evil 2
Resident Evil 2, kjent i Japan som Biohazard RE:2, er eit survival horrorspel utvikla og utgjeve av Capcom. Det er ein remake av 1998-spelet Resident Evil 2, og vart utgjeve internasjonalt til PlayStation 4, Xbox One og Microsoft Windows den 25. januar 2019.
Spelaren kontrollerer politibetjenten Leon S. Kennedy og collegestudenten Claire Redfield i det dei prøver å sleppe unna Racoon City under ein zombieapokalypse. Spelet fekk god kritikk, mellom anna for presentasjonen, spelemekanikkane og for å vere tru mot originalen.
Bussigny-près-Lausanne
Bussigny-près-Lausanne er ein kommune i den sveitsiske kanton Vaud, i distriktet Ouest Lausannois. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 415 meter over havet.
Kommunen ligg vest for Lausanne og nær elva Venoge. Han består av landsbyane Bussigny-près-Lausanne og Saint-Germain.
Bussigny-près-Lausanne er ein forstad til Lausanne, og ligg om lag sju kilometer nordvest for byen.
Sonja Stenmarck
Stenmarck var på NRK radio i 1967 med programmet Sosialtjeneste for kvinner. Vidare var ho barnevernsfullmektig i Oslo kommune 1971–73 og lærer ved Rosenvilde vidaregåande skule i Bærum fram til 1976, då ho byrja som informasjonssjef i Nasjonalforeningen for folkehelsen. Ho vann Karl Evangs pris i 1987 på 35 000 kroner for arbeidet sitt med helseopplysning. Stenmarck pensjonerte seg i 1997, og var så saman med Bodil Riisberg sentral i Godthaabs Venneforening, ein støttespelar for Godthaab Helse og Rehabiliteringssenter.
Stenmarck var styreleiar i Kringkastingorkestrets venneforening.
Jacques Rousseau
Jacques Rousseau er ein fransk tidlegare friidrettsutøvar frå Basse-Terre på Guadeloupe. Han vart europameister i lengdehopp i 1978.
Aktiv
Rousseau kvalfiserte seg til finalen under friidretts-EM 1971 i Helsingfors med eit hopp på 7,82 m. I finalen enda han på ellevteplass med moderate 7,56 m. Under Sommar-OL 1972 i München hoppa han 7,65 meter og vart nummer ti. Same plassering fekk han ved europameisterskapen 1974 i Roma.
I 1973-sesongen var Rousseau nær ved å slette den franske lengderekorden på 8,16 m, men landa tre cm for tidleg. Våren 1975 sigra Rousseau med 7,94 meter i EM innandørs i Katowice. Året etter forsvarte han i München meistertittelen med eit hopp på 7,90 meter. Den 26. juni 1976 gjorde han sitt livs lengste hopp og sette landsrekord med 8,26 meter då han vart fransk meister i Lille.
Rousseau reiste til Sommar-OL 1976 i Montreal som ein klar medaljekandidat. I lengde-finalen stoppa han på 8,00 meter og vart nummer fire, to centimeter bakom bronsevinnaren, austtyske Frank Wartenberg.
Vickers Viscount
Historie
Den opphavlege konstruksjonen var eit resultat av forslaget frå Brabazon-komiteen til konstruksjon av eit mindre mellomdistansefly med turboprop-motorar, med trykk-kabin for ruter med liten trafikk, med plass til 24 passasjerar og rekkjevidd opp til 2,800 km med ein fart på 322 km/t. British European Airways (BEA) deltok i utforminga av prosjektet og ba om at flyet skulle vera istand til å frakta 32 passasjerar, men elles uendra i konstruksjonen.
Ein type IIA skulle vera ein versjon med stempelmotorar og vart bygd under namnet Airspeed Ambassador.
Resultatet Vickers Type 630 vart fullført ved Vickers Brooklands fabrikkar i 1945, eit fly med plass til 32 passasjerar utstyrt med 4 Rolls-Royce Dart motorar med ein forbetra marsjfart på 443 km/t. Bygging av to prototypar vart sett i gang i mars 1946, Opphavleg skulle flytypen heita «Viceroy», men ein måtte skifta namn etter at India vart sjølvstendig stat i 1947.
Prototypen, modell 630, flaug fyrste gong 16. juli 1948. Den andre prototypen vart bygd med to Rolls-Royce Tay turbojet motorar i staden for dei fire Dart-motorane. Den fyrste prototypen fekk luftdugleiksbevis 15. september 1949, og den 27. 1950 vart flyet teke i bruk av BEA for å gjera flygarar og bakkemannskap fortrulege med det nye flyet.
Det viste snart at seg konstruksjonen, for lågt passasjertal og for låg fart gjorde flytypen ulønsam for ruteflyging.
Konstruksjonen gjekk attende til teiknebordet og stod opp igjen som eit større «Type 700» med plass til 48 (i enkelte kabinversjonar 53) passasjerar, og med ein marsjfart på 496 km/t. Den nye prototypen flaug første gong 28. august 1950. British European Airways bestilte 20 V.701s, og straks etter følgde andre flyselskap opp med sina ordre.
BEA fekk sit første turboprop i januar 1953, og i april kom den første turbopropen i verda i regulær trafikk.
Tre år seinare så vann Viscount transport-klassa i det 19,903 km lange løpet frå London til Christchurch, New Zealand. Flyet heldt ein gjennomsnittsfart på 515 km/t. Den kryssa målstreken ni timar før den næraste konkurrenten, ein Vickers Vicounts frå New Zealands National Airways Corporation.
Variantar
Mengder fly som vart bygd er oppgjeve med ulike tal: Engelsk Wiki oppgjev mengda til 445. Nettstaden Airliners.net 436. Truleg er det riktige talet 440 eksemplar:
Så seint som i 2004 var enno 3 Viscounts i bruk, alle i Afrika og 23 eksemplar verna i ulike musé.
Viscounts i Noreg
Det har vore registrert sju Vickers Viscount i Noregs luftfartøyregister. Seks fly ått av Fred. Olsens flyselskap. Braathens SAFE bestilte ein (LN-SUN) men tok den ikkje i bruk.
LN-FOI og LN-FOM vart begge utleidd til SAS i 1961 og målt i SAS-fargar, men utan vikingnamn. LN-FOK vart utleidd til SAS i overgangen 1961-62, men opererte i Fred.Olsen Fargane til flyselskap. Dei vart brukt på innanlandsrutene Oslo-Bodø og Oslo-Bergen.
British European Airways brukte flyet på 1950- og 1960-talet i sin rute til Stavanger og Oslo kor den avløyste Vickers VC.1 Viking og vart etterfølgt av Airspeed Ambassador.
Flugfélag Íslands brukte Vickers Viscount mellom Reykjavik og Skandinavia kor den etterfølgde selskapet sitt DC-4 Skymaster. Eit av selskapet sitt Viscount (TF-ISU) styrta under innflyging til Oslo (Nesøya-ulukka).
25. serierunde i Tippeligaen 2000
'''Den 25. runden i Tippeligaen 2000''' vart gjennomført med ein kamp laurdag 14. oktober og seks kampar sundag 15. oktober. Sjølv om serien i praksis var avgjort allereie, avgjorde Rosenborg sigeren denne runden med ein spektakulær 9—0-siger heime mot Bryne, den største sigeren dette året. På plassane bak spissa det seg til då Viking på sølvplassen tapte 2-1 heime mot Moss, medan Brann vann 2-1 borte mot Lillestrøm Dei to hadde då like mange poeng, men Viking hadde tre mål betre målskilnad.
Haugesund tapte 5-2 borte mot Tromsø og hadde ikkje lenger sjanse til å kome seg opp til kvalikplassen eller trygg plass og det vart klart at dei rykka ned. Start klarte derimot uavgjort 2-2 heime mot Bodø/Glimt, medan Vålerenga på kvalikplassen tapte 4-0 borte mot Odd. Dei to hadde då begge 21 poeng, men Vålerenga hadde langt betre målskilnad og ville klare seg om dei tok minst like mange poeng som Start i siste kampen. I tillegg tapte som sagt Bryne mot Rosenborg og låg tre poeng over Vålerenga. Med stortapet dei gjekk på denne runden ville dei då hamne bak Start eller Vålerenga om ein av desse vann i den siste runden.
Pýlos-Néstoras
Pýlos-Néstoras (gresk Πύλος-Νέστορας) er ein kommune i periferieininga Messinía i periferien Peloponnes i Hellas. Pýlos-Néstoras ligg sørvest for Kalamáta og omfattar det meste av halvøya mellom Messiníabukta og Det joniske havet.
Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane Dei seks tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Teneh Omarim
Tene Omarim (hebraisk skrift טנא עומרים, òg kalla Tene, Omarim, eller Ma'ale Omarim) er ei israelsk busetjing og ikkje-religiøs fellesbusetnad på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg aust for Israel si sperring på Vestbreidda, 2,3 kilometer frå Den grøne linja sør i Hebron-fjellet og like nord for Meitar. Han vart grunnlagd i 1983 som ei Nahal-busetjing under namnet «Nahal Omarim» og demilitarisert i 1984. Tene har eit folketal på 645 (2011) og er underlagt Har Hebron regionale kommune.
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten. Kring 19 prosent av området som busetjinga ligg på, høyrer til private palestinarar i følgje ein Peace Now-rapport frå 2006. Busetjingar på privateigd palestinsk land er ulovlege etter israelsk lov.
Kámiros
Kámiros (gresk Κάμειρος) er ein tidlegare kommune på vestsida av øya Ródos i periferieininga Ródos i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Kámiros inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Ródos. Kámiros har namn etter den antikke byen med same namn.
Neal Schon
Schon vart innlemma i Oklahoma Music Hall of Fame den 23. august 2013. Schon vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Journey den 7. april 2017.
MGP Nordic
Melodi Grand Prix Junior Nordic (MGP jr. Nordic) er ei musikktevling for born mellom 8 og 15 år i dei nordiske landa. Ho vert arrangert på omgang av NRK, DR, SVT og YLE. Det er berre Finland som enno ikkje har arrangert tevlinga. Den danske musikktevlinga Dansk Melodi Grand Prix Junior vart arrangert fyrste gong i 2000 i Danmark, og suksessen vart gjentatt i 2001. I 2002 hadde idéen slått så godt an at han vart utvida til heile Norden, og Melodi Grand Prix Junior Nordic vart arrangert som eit samarbeid mellom Noreg, Sverige og Danmark. I 2007 vart Finland òg med i tevlinga.
Byråd
Byråd er det utøvande organet i bykommunar som blir styrte etter prinsippet om byparlamentarisme. I Noreg er det Oslo, Bergen og Tromsø som blir styrte av byråd. Eit byråd blir leia av ein byrådsleiar, og har byrådsmedlemmer med ansvar for ulike fagfelt. Eit byråd står ansvarleg overfor bystyret, og bystyret kan felle det gjennom eit mistillitsframlegg eller ved å stille eit kabinettspørsmål. Byrådet skal normalt ha fleirtal, anten det, som i Bergen, er snakk om eit positivt fleirtal eller, som i Oslo, eit negativt fleirtal, i bystyret. Medlemmene av byråda i Noreg treng ikkje vere medlemmer av bystyret, og bystyremedlemmer som blir tatt med i byrådet må tre ut av bystyret.
Fylkesveg 529 i Vestfold
Fylkesveg 529 i Vestfold går mellom Syrbekk og Eik i Tønsberg kommune. Vegen er 1,3 km lang.
Kommunar og knutepunkt
Syrbekkvegen
Félix Vallotton
Félix Edouard Vallotton var ein sveitsisk-fransk kunstmålar, grafikar, treskjerar og forfattar. Han er særleg kjend for å ha spela ei viktig rolle i utviklinga av tresnittet.
Liv og gjerning
Vallotton var fødd i Lausanne, og voks opp i ein konservativ middelklassefamilie. Sytten år gammal drog han til Paris, der han på Acadèmie Julian utdanna seg til målar hos Gustave Boulanger og Jules Lefebre. Han var fascinert av målarkunsten til Hans Holbein, Albrecht Dürer og Jean Auguste Dominique Ingres, påverknader frå desse kan sporast i målarkunsten hans. I 1885 deltok han på ei utstilling på Salon des Artistes Français. Samstundes byrja han å føre ei kronologisk liste over verka sine, noko han heldt fram med til han døydde. Desse tidlege åra måla han helst portrett i akademistil. År 1890 deltok han i Bern på den første nasjonale utstillinga av sveitsisk målarkunst. Året etter stilte han ut i Salon des Independents i Paris.
Gjennom 1890-åra vart Vallotton særleg påakta for sine tresnitt. Verka syner påverknad både frå post-impresjonisme, symbolisme og særleg frå japansk tresnitt; ei stor utstilling av ukiyo-e-trykk hadde vorte utstilt ved École des Beaux-Arts i 1890. Vallotton og mange andre kunstnarar vart begeistra av japansk kunst. Han laga sitt første tresnitt i 1891, eit portrett av Paul Verlaine. Dei mange tresnitta han laga var nyskapande, og Vallotton vart leiande i gjenopplivinga av tresnitt som kunstnarisk medium. Stilen i tresnitta hans er prega av store flater med svart og/eller kvitt. Han framheva form og flate mønster, og utelet modellering. Arbeida hans, med sine harde svarte og kvite kontrastar, var ein sensasjon i magasin som La Revue Blanche og Pan.
Tresnitta viste typar meir enn individ, og heldt seg unna sterke kjensleuttrykk. Vallotton sin grafiske kunst nådde sitt høgste i Intimités (Intimitetar), ein serie med ti interiørbilete som handlar om spenninga mellom menn og kvinner. Desse vart publisert i 1898 i La Revue Blanche. Vallotton sine tresnitt vart spreidd i tidsskrift og bøker i Europa og i USA, og skal ha verka inn på den grafiske kunsten til Edvard Munch, Aubrey Beardsley og Ernst Kirchner.