cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Køge
Moderne tider
Utover på 1800-talet blei det skipa fleire fabrikkar her. I 1870 kom det jernbane til byen då jernbanen Lille Syd blei etablert. Ni år seinare kom også Østbanen til Køge. I dag har byen ferje til Rønne på Bornholm. Både E20 og E47/E55 går forbi byen.
Armenarar
Armenarar er ei folkegruppe frå Sør-Kaukasus med armensk som morsmål. Dei har eit kjerneområde i Armenia, der dei i dag utgjer rundt 98 prosent av folkesetnaden med litt over 3 millionar menneske (2017). Med diasporaen reknar ein med at finst rundt 8 millioner armenarar.
Njøs kyrkjestad
Njøs kyrkjestad ligg på garden Njøs i Leikanger i Sogn. Kyrkja på Njøs var bygd i stein, og ho stod på Byglagarden. Kyrkja hadde berre inntekt av garden Njøs på midten av 1300-talet, men presten tok inn landskuld frå Øvre og Nedre Njøs, Kvålen, Bjørgum og Hemingswelli. Bjørgum og Hemingswelli er i dag ukjende gardar. Njøs kyrkje tok berre inn 1 mm i landskuld, medan presten på Njøs fekk inn 16,5 mm og 1 skjetting i landskuld. I tillegg tok presten her inntekt av jordegodset til Henjakyrkja, 33,5 mm. Samla ser det ut til at presten på Njøs fekk 50 mm i inntekt på midten av 1300-talet. Me finn att kyrkja på Njøs i jordeboka frå 1598. På denne tida tok kyrkja inntekt i tre fleire gardar enn rundt 1360. I 1667 vart truleg kyrkja på Njøs nedlagd, og eigedomane vart overførde til Leikanger kyrkje.
Irbit
Irbit (russisk Ирби́т) er ein by i Sverdlovsk oblast i Russland med om lag 45 000 innbyggjarar. Byen ligg på høgre bredda av elva Nitsa, rundt 175 km nordaust for Jekaterinburg (avstand med tog 203 km og med bil 250 km).
Historie
Irbit vart grunnlagd i 1631 som Irbejevskaja Sloboda (russisk: Ирбе́евская слобода́) og namnet vart i 1662 endra til Irbit. Han fekk offisielle byrettar av Katarina den store i 1775 for lojaliteten byen synte til keisarinna under Pugatsjevopprøret i 1773–1774.
Varnávas
Varnávas (gresk Βαρνάβας) er ein landsby og ein tidlegare kommune aust på halvøya Attikí i Hellas. Frå 2011 er han ein del av kommunen Marathónas i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.
Irbit
Historie
På 1800-talet var Irbitmarknaden ei viktig hending for handelen med sibirsk pelsverk og kinesisk te.
Næringsliv og økonomi
Under den andre verdskrigen vart ein motorsykkelfabrikk flytta hit frå Moskva. I meir enn femti år er over tre millionar IMZ-Ural motorsyklar produsert her. Fabrikken produserer no berre to tusen motorsyklar i året, dei fleste for eksport. I sovjettida vart det imidlertid produsert hundretusenvis av motorsykler her. I dag vert det produsert forskjellige motorsykkeltypar og reservedelar for dei, med spesialisering innan tunge motorsykler med sidevogner.
Mount Casey
Mount Casey er eit fjell, 2100 moh, ved nordsida av toppen av Oakleybreen,,5 nautiske mil aust-nordaust for Mount Monteagle i Mountaineer Range i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant Dennis Casey i U.S. Navy Reserve, ein katolsk feltprest som overvintra ved McMurdo-basen, 1967.
Varnávas
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Mitrópoli 2 081 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 326 innbyggjarar.
Magnus Nordin
Magnus Nordin er ein svensk ungdomsforfattar. Han er fødd og voks opp i Täby, men busette seg som vaksen i Årsta i Stockholm. Nordin er gift og har to ungar.
Kripos
Den nasjonale eininga retta mot organisert og annan alvorleg kriminalitet (Kripos) er ein nasjonal politietat under Politidirektoratet.
Magnus Nordin
Verkliste
Barnbøker:
Kripos
Oppgåver
Kripos har som oppgåve å vera:
Magnus Nordin
Verkliste
Ungdomskrim:
Kripos
Historie
Kriminalpolitisentralen vart oppretta i 1959 då kriminallaboratoriet, identifiseringssentralen, kriminalregisteret og Polititidende vart skilt ut frå Oslo politikammer. I 1960 tok Kripos òg over ansvaret for det norske Interpolkontoret.
Utvikling
Tidlegare var Kripos eit reint bistandsorgan for norsk politi. E-avdelinga (etterforskingsavdelinga), òg kalla «Mordkommisjonen», vart oppretta i 1967. Den 1. januar 2005 vart Kriminalpolitisentralen erstatta av eit nytt organ – Den nasjonale eininga retta mot organisert og annan alvorleg kriminalitet – som vart tilført politiet sitt datakrimsenter (tidlegare underlagt Økokrim) og det særskilte etterforskingsprosjektet «Catch» (tidlegare underlagt Politidirektoratet). I tillegg til dette fekk eininga ein eigen påtalekompetanse som gjorde det mogeleg for etaten å opna etterforsking av saker sjølv. I 2015 vart det oppretta ein seksjon i Kripos for tidlegare uoppklara drapssaker, ein såkalla «cold case»-seksjon.
Namn
Namnet «Kripos» var opphavleg eit akronym henta frå ordet Kriminalpolitisentralen. Ved nedlegginga av Kriminalpolitisentralen den 1. januar 2005, vart forkortinga for Kriminalpolitisentralen – Kripos – vidareført, men vart tilført Nye foran namnet, slik at eininga i daglegtale vart kalla «Nye Kripos». Den 20. januar 2006 vart forkortinga Nye Kripos endra tilbake til Kripos – slik at det noverande formelle namnet til etaten vart «Den nasjonale eininga retta mot organisert og annan alvorleg kriminalitet (Kripos)».
Tilsette
Kripos har per i dag 700 tilsette. Om lag halvparten av desse har ei politiutdanning, medan dei resterande er kjemikarar (analytisk kjemi, uorganisk kjemi, organisk kjemi), laborantar, psykologar, fotografar, omsetjarar, IT-spesialistar eller skriftgranskarar.
Kjeglesnittflate
Kjelder
سطح ثنائي Поверхность второго порядка
Martinus Henriksson Heggelund
Martinus Bertinus Henriksson Heggelund var ein norsk gardbrukar og handelsmann frå Hadsel i Nordland.
Faren var gardbrukar og handelsmann på Steilo i Hadsel. Sonen tok over farsgarden i 1854 og deltok som handelsmann i lofotfisket i fleire år. Han var ordførar i Hadsel i mange år og elles forlikskommissær.
Heggelund representerte Nordlands amt på Stortinget 1868-69 og 1871-73. Han var medlem av næringskomite nr 1 og 1872-73 også av Lagtinget.
Han døydde på garden sin i 1874.
Koutsourás
Koutsourás (gresk Κουτσουράς) er ein landsby i periferieininga Lasíthi i periferien Kreta i Hellas. Koutsourás var hovudsete i den tidlegare kommunen Makrý Jalós, som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Ierápetra.
Gracen
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Gracen 2 192 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Gracen ein del av distriktet Elbasan. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Goole
Goole er ein by, parish og hamneby i East Riding of Yorkshire i England. Han ligg rundt 70 kilometer frå kysten, ved samløpet mellom elvane Don og Ouse. Byen hadde 17 600 innbyggjarar ved folketeljinga i 2001.
Namnet «Goole» har opphavet sitt i mellomengelsk, noko som er uvanleg i engelske stadnamn. Det er avleidd av ordet goule, som tyder «bekk». Goole var ikkje oppført i Domesday Book. Staden blir første gongen nemnt i historiske kjelder i 1362, som Gulle.
Historie
På anmodning frå kong Karl I gjorde den nederlandske ingeniøren Cornelius Vermuyden i 1626-1629 arbeid som avleidde elva Don nordover til elva Ouse. Føremålet var å drenere myrene i Hatfield Chase, der Don tidlegare snirkla seg mot aust til munningen i Trent. Dette arbeidet gjorde òg nedre Don (òg kalla «Dutch River») seglbar for mindre lekterar, slik at kol frå kolfelta i South Yorkshire kunne transporterast til Goole ved den nye munningen til Don for omlasting til havgåande fartøy.
Då hamna i Goole vart opna var staden ein liten landsby på rundt 450 innbyggjarar. Behovet for kol auka og dermed òg produksjonen i gruvene. Det vart bygd kanalar som letta transporten frå gruvene, og teknologiske nyvinningar gjorde omlastinga i hamna meir effektiv. Som følgje av veksten i trafikken over hamna voks etterkvart òg både folketalet og velstanden i byen Goole mykje.
Kol var den dominerande vara fram til siste delen av 1900-talet, då nedgangen for den britiske kolindustrien førte til dårlege tider for industriområda vest i Yorkshire og for hamna i Goole. Etter denne nedgangsperioden har likevel kolet vorte erstatta av containerar, eksport av stål og import av tømmer frå Norden og Aust-Europa. Dei to opphavlege dokkane frå 1826 er framleis i full drift, saman med seks andre som er vorte bygd seinare.
Transport
Hamna i Goole kan handtere rundt 3 millionar tonn frakt per år, og han er ei av dei viktigaste hamnene på austkysten av England.
Tre sluser held vatnet i dokkane på ei konstant djupn på seks meter, uavhengig av det sterke tidvatnet i Ouse. Innanfor slusene ligg i alt åtte dokkar med eit samla areal på 150 000 m² og i alt 5 kilometer med kaiar. Goole har faste rutar med frakteskip til Noreg, Sverige, Finland, Tyskland, Nederland, Belgia, Frankrike, Spania, Marokko og Sør-Afrika, medan andre land som Russland, Danmark og Italia vert tent med charterbåtar. Frakt frå andre dele av verda, som USA, Kina og Australia kjem til Goole via omlasting i Rotterdam.
Goole ligg sør for motorvegen M62, som knyter byen til Kingston upon Hull i aust og det samanhengande byområdet i West Yorkshire i vest. Motorvegen M18 går vest for byen, og knyter han til South Yorkshire, Sør-England og Midlands.
Daniel Island
Daniel Island er ei lita, klipperik øy som ligg sør for Honkala Island og markerer sørenden av Swain Islands i Antarktis. Ho vart først grovt kartlagd som ein del av Swain Islands frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47, og inkludert i ei landmåling i 1957 av personell på Wilkes Station under C.R. Eklund. Ho vart namngjeven av Eklund etter David Daniel i U.S. Navy, som var kokk for mannskapet som overvintra på Wilkes Station under Det internasjonale geofysiske året i 1957.
Goole
Transport
Goole har òg ein jernbanestasjon, men samband til Kingston upon Hull, Doncaster, Sheffield og Leeds, og dessutan dei mellomliggende pendlarstasjonane. Det er òg bussruter frå Goole til omkringliggande byar og landsbyar.
Flights of Fantasy
Flights of Fantasy er det 27. studioalbumet til den amerikanske instrumentale rockegruppa The Ventures. Det vart utgjeve i 25. mai 1968 på Liberty Records. Albumet nådde 169. plassen på Billboard Top 200-lista.
Nordisk meisterskap i orientering 1973
Nordisk meisterskap i orientering 1973, den niande i sitt slag, vart avvikla 22. og 23. september 1973 i Stord i Hordaland.
Klassisk-distanse
<br style="clear:both;" />
Stafett
<br style="clear:both;" />
Battle i East Sussex
Battle er ein liten by i East Sussex i England. Han ligg omkring 8 km frå Hastings, og ligg ved staden der slaget ved Hastings stod i 1066. Namnet kjem frå dette slaget (på engelsk «Battle of Hastings»)
I utkanten av byen ligg ruinane av Battle Abbey, eit kloster som vart grunnlagt til minne om sigeren til Vilhelm Erobraren i slaget. Det vart innvigd i 1095, og var vigd til St. Martin av Tours. Klosterporten er godt verna i den sørlege enden av hovudgata i byen, men det er lite anna som er verna. Høgalteret i klosterkyrkja stod etter det som vert sagt nøyaktig på den staden der Harald II av England fall.
Då slaget stod var det lite busetnaden på staden, men ein by voks opp omkring klostret. Han fekk rykte for å produsere det beste krutet i England. I gata Powdermill Lane kan ein sjå restar etter krutfabrikkane der. I 1847 enda produksjonen då hertugen av Cleveland nekta å fornye lisensen for krutmakarane. Årsaka til dette varet fleire ulukker, blant anna ein i 1798 då meir enn 15 tonn krut vart liggjande i tørkeomnen for lengje og eksploderte. Battle er kjent for den store fyrverkerioppvisninga på Fireworks Night. Byen hadde òg annan militærrelatert industri, då han ligg i skogområdet Weald, og forsynte verftet til Royal Navy med eik og anna tømmer, og dessutan kol til kanonstøyperia. På midten 1700-talet var byen kjent for at han hadde heile fem klokkemakarar langs hovudgata, noko som er eit godt teikn på at det var ein velståande stad.
Under første verdskrigen var Battle ein tilfluktsstad og det vart laga tunnelar frå ein del jorder og kjellarar inn til klosterområdet, i tilfelle ein trong å gjere motstand ved ein eventuell invasjon. Tunnelane har i seinare tid vorte mura igjen då dei var farlege å opphalde seg i.
Ivdel
Ivdel (russisk Ивдель) er ein by i Sverdlovsk oblast i Russland med om lag 18 000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Ivdel, nær samløpet hennar med elva Lozva, rundt 430 km nord for Jekaterinburg.
Lozvinskij gorodok (russisk: Лозьвинский городок), den første russiske trefestninga aust for Uralfjella, vart bygt ved elva Ivdel i 1589. Staden var frå 1831 kjend som gullgruvebusetnaden Nikito-Ivdel (russisk: Никито-Ивдель) og seinare Ivdel. Gulag-leiren Ivdellag vart oppretta her i 1937 og han fekk bystatus i 1943.
Det brasilianske kvinnelandslaget i handball
Brasil sitt kvinnelandslag i handball er det kvinnelege landslaget i handball for Brasil. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Confederação Brasileira de Handebol. Landslaget har delteke i internasjonale turneringar sidan 1986.
Resultat i internasjonale turneringar
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Brasil har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
Tommy Emmanuel
William Thomas Emmanuel  er ein australsk gitarist, låtskrivar og songar som er kjend for sin avanserte fingerplukkingteknikk der han brukar alle ti fingrar når han spelar. Han er også kjend for sine energiske framføringar og bruken av perkusjons-effektar på gitar. Emmanuel har utvikla sin eigen stil som soloartist og har gjeve ut fleire prisvinnande album og singlar. I 1999 vart han tildelt tittelen Certified Guitar Player av Chet Atkins og derfor vert namnet hans ofte avslutta med C.G.P. I Guitar Player Magzine i mai 2008 og 2010 vart han kåra til «Beste akustiske gitarist» av lesarane.
Liv og karriere
Emmanuel vart fødd i Muswellbrook i New South Wales i Australia i 1955 som ein av fire sysken. Han fekk sin fyrste gitar i 1959 i ein alder av fire år og vart lært til å kompa mora som spelte lap steel-gitar.I alderen av seks i 1961, høyrde han Chet Atkins på radioen. Han hugsar godt denne augneblinken og har sagt at det inspirerte han som musikar.
I ein alder av seks år jobba han som ein profesjonell musikar. Då familien oppdaga dei musikalske talenta til Emmanuel og bror hans, Phil, oppretta faren deira eit familieband. Faren selde huset deira og tok familien med ut på spelejobbar. Med familien som budde i to bilar, vart store delar av Emmanuel sin barndom brukt på å turnera Australia, spela rytmegitar, og sjeldan gå på skule. Etter faren deira døydde i 1966, snakka den australske countrystjerna Buddy Williams med familien og bad om løyve til å ta Emmanuel-brørne med seg og turnera Australia. Tommy Emmanuel spelte inn ei rekkje Buddy Williams-album tidleg på 1970-talet. Etter kvart insisterte styresmaktene i landet på at Emmanuel-ungane måtte gå regelmessig på skule.
Familien Emmanuel busette seg til slutt i Parkes. Tommy Emmanuel flytta til Sydney, der han vart lagt merke til nasjonalt då han vann ei rekkje talentkonkurransar i tenåra. På slutten av 1970-talet spelte han trommer med broderen Phil i gruppa Goldrush, i tillegg til å gjera sesjonsarbeid på mange album og singlar. På slutten av 1970-talet var han også hovudgitarist i bandet Southern Star, backing-gruppa for vokalist Doug Parkinson. I løpet av 1985-1988 og 1955, vart han i 1982 med i den reformerte oppstillinga av den leiande newzealandske/australske 1970-talsgruppa Dragon, og turnerte mykje med dei, inkludert ein turne i 1987 med Tina Turner. Han forlet gruppa for å starta ein solokarriere.
I 1994 inviterte musikk veteranen John Farnham Emmanuel til å spela gitar ved sida av Stuart Fraser frå Noiseworks til konserten for Rwanda. Emmanuel hadde tidlegare vore eit medlem av Farnhams band på byrjinga av 1980-talet og var med på albumet Uncovered, og vart med igjen etter konserten i 1994.
I juli 1999 kommenterte Chet Atkins at Emmanuel var ein «fryktlaus» fingerplukkande gitarist og tildelte Tommy og fire andre (John Knowles, Marcel Dadi, Jerry Reed og Steve Wariner) tittelen «Certified Guitar Player».
Emmanuel og broren Phil opptredde live i Sydney på avsluttingsseremonien til Sommar-OL i 2000. Hendinga vart sendt over heile verda med eit sjåartal på omtrent 2,85 milliardar.
I Desember 2007, vart han diagnosert med hjarte problem og vart nødt til å ta ein pause frå den hektiske turneringa grunna utmatting, men han fortsette med fulltids turnering i 2008. I 2009 jobba han med fleire lokale artistar som; Ray Burgess, Marty Rhone, John St Peeters og John «Swanee» Swan for å gje ut ein singel, Legends of the Southern Land.
I juni 2010 vart Emmanuel utnemnd til medlem av Order of Australia (AM).
Katsjkanar
Katsjkanar (russisk Качканар) er ein by i Sverdlovsk oblast i Russland med om lag 45 000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Vyja, ei sideelv til Tura, rundt 210 km nord for Jekaterinburg.
Tommy Emmanuel
Liv og karriere
På TommyFest i 2011 nytta Emmanuel høvet til å snakka med publikum om den sterke kristne trua sia. «Herren er min Hyrde, så eg manglar ingenting - det er sant!» fortalde han den samla folkemengda.
Ortoakse
Ortoakse er brukt om b-aksen i monokline krystall fordi han står vinkelrett på den andre aksen.
Tommy Emmanuel
Liv og karriere
I 2012 tildelte guvernør Steve Beshear i staten Kentuckys heiderstittelen Kentucky Colonel.
Under ein konsert i juli i 2019 nemnte han å nyleg ha mottatt amerikansk statsborgarskap.
Hannah Ridge
Hannah Ridge er ei smal, bogeforma fjellrygg, 5 nautiske mil lang som strekkjer seg vestover frå Washington Escarpment like nord for Brown Ridge i Neptune Range i Pensacolafjella i Antarktis. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956–66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Edward L. Hannah, ein flymekanikar ved Ellsworth-basen, vinteren 1958.
Tommy Emmanuel
Gitar stil
Emmanuel har sagt at sjølv i ein ung alder var han fascinert av Chet Atkins sin musikalske stil (også kalla Travis-picking) der ein speler basslinjer, akkordar, melodiar, og harmoniar samstundes ved å bruka tommel og fingrar på høgre hand og oppnå ein dynamisk rekkjevidde med lyd frå instrumentet. Sjølv om Emmanuel sin stil inneheld ei rekkje musikalske påverknadar og stilartar, inkludert jazz, blues, bluegrass, folk og rock, er denne typen country finger-stil i kjernen av hans teknikk. Mens Emmanuel aldri har hatt formell musikkopplæring og ikkje les eller skriv notar, har den naturlege musikalske evna hans, eigenkjensla av rytme og karismaen gjeve han tilhengjarar frå heile verda. Som solomusikar speler han aldri etter ei settliste og brukar eit minimum av effektar på scenen. Han fullfører vanlegvis studioopptak ein gong.
På solokonsertane hans speler han vanlegvis gitarar produsert av det australske merket Maton. Han reiser vanlegvis med to skreddarsydde produserte Maton EBG808 TE-modellar. Han har spelt Maton gitarar gjennom det meste av karriera og er litt av ein ambassadør i selskapet grunna sin mangeårige tilknyting til merket. Han er kjend for dei hardhendte og utslitne utsjånadane til gitarane sine. Dette er eit resultat av den dynamiske, energiske stilen og perkussive teknikkane hans. Ein av teknikkane han er kjend for inneber for eksempel å slå på heile gitarkroppen på forskjellige stadar med hendene eller ved hjelp av skarptrommevispar for å etterligna lyden av slagverk.
Emmanuel har vanlegvis ein Maton EBG808 i standard stemming (E-A-D-G-H-E), og den andre EBG808 er stemt til D-G-D-G-H-E (G6-stemming) og hans TE1 til C#-F#H-E-G#-C#. Han brukar vanlegvis strengar med tjukkleik på 0.12 gauge (tynne strengar) på ein av hans EBG808 og 0.13 (medium) strengar på den andre EBG808 og TE1. Dette hjelper han til å skifta raskt mellom gitarar under ein konsert, i staden for å stemma ein gitar til forskjellege stemmingar.
Emmanuel krøllar ofte den venstre tommelen rundt gitarnakken på gripebrettet for å spela nokre tonar, i staden for å berre bruka fingarne til å spela- i motsetnad til klassiske gitaristar, men ikkje uvanleg for jazz- og countrygitaristar. Han spelar ofte vanlege treffingerakkordar med berre to fingrar. Han brukar ofte eit tommelplekter, fingrane eller ein kombinasjon av desse (hybrid picking). I tillegg til virtuose, raske «licks» og harpeteknikk med overtonar (Cascading harmonic progressions), brukar han ofte ein teknikk som imiterer ein elektrisk gitars tremolo-system på akustisk gitar ved å trykka handflata på høgre hand mot kroppen på gitaren nær feste av gripebrettet på kroppen, mens han trykkjer med venstre hand på toppen av gitarhovudet. Gitarhalsen bøyer seg slik litt bort frå kroppen og påverkar tonehøgda til strengane for å oppnå ønskeleg lyd.
Sidemann
Med Bill Wyman
Kristiansand folkehøyskole
Kristiansand folkehøgskole er ein kristeleg folkehøgskole som ligg på Dvergsnestangen i Kristiansand.
Katsjkanar
Byen vart grunnlagd i 1957 som ein busetnad ved ei gruve og fekk status som urbanliknande busetnad i 1959. I 1968 fekk han bystatus.
Arnt Kristoffersson Seljelid
Arnt Kristoffersen Seljelid var ein norsk fiskar, gardbrukar, ordførar og stortingsmann frå Mo på Helgeland.
Han var frå Dalsgrenda i Mo, far hans var gardbrukar. I yngre år var han fiskar, frå 1859 var han gardbrukar på Seljelid i Hemnes. Fram til 1874 var han leiglending, sidan var han sjølveigar. Han var medlem av heradsstyret i Hemnes frå 1863, ordførar frå 1869 til han døydde. Seljelid var stortingsmann for Nordlands amt 1871-79. Den fyrste perioden, 1871-73, var han medlem av næringskomite nr 1, dei to neste periodane av gasje- og pensjonskomiteen, medlem av Lagtinget i 1879. Han vart vald for ein ny stortingsperiode, 1880-82, men døydde heime på garden sin i Hemnes før tinget vart opna.
Zitkala-Sa
Zitkála-Šá (lakota for 'Raud fugl'; ), også kjend under misjonær- og giftenamnet sitt Gertrude Simmons Bonnin, var ein yankton-dakota-forfattar, redaktør, omsetjar, musikar, pedagog og politisk aktivist. Ho skreiv fleire verk som tok opp kampane hennar med kulturell identitet og trekninga mellom majoritetskulturen ho blei utdanna i, og dakota-kulturen ho blei fødd og oppvaksen i. Dei seinare bøkene hennar var blant dei fyrste verka som førte tradisjonelle indianarhistorier ut til ein utbreidd kvit engelsktalande lesarkrins. Zitkála-Šá er blitt kjend som ein av dei mest innverknadsrike nordamerikanske urfolksaktivistane på 1900-talet.
Saman med den amerikanske musikaren William F. Hanson skreiv Zitkala-Ša librettoen og songar til The Sun Dance Opera (1913), den fyrste amerikanske urfolksoperaen. Han var komponert i ein romantisk stil, og tok for seg kulturelle tema knytte til sioux- og utefolk.
Ho var med på å skipa National Council of American Indians i 1926, som hadde som føremål å driva lobbyverksemd for rettane til urfolk i USA, som statsborgarskap og andre borgarrettar dei lenge var blitt nekta. Zitkala-Ša var leiar for organisasjonen til ho døydde i 1938.
Bakgrunn
Zitkála-Šá blei fødd 22. februar 1876 i Yankton Indian Reservation i Sør-Dakota. Ho vaks opp med mor si, Ellen Simmons, som hadde dakotanamnet Thaté Iyóhiwiŋ ('Kvar vind' eller 'Strekker seg mot vinden'). Far hennar var ein franskmann som heitte Felker og som forlet familien då Zitkala-Ša var svært ung.
Dei fyrste åtte åra sine budde Zitkála-Šá med mora i reservatet. Ho skildra seinare denne tida som ei av fridom og lukke, der ho var trygg blant folket til mora. I 1884, då Zitkala-Ša var åtte, kom det misjonærar til reservatet. Dei henta med seg fleire yankton-barn, mellom dei Zitkala-Šá, til å bli utdanna ved White's Indiana Manual Labor Institute, ein internatskule driven av kvekarmisjonærar i Wabash i Indiana. Skulen var blitt skipa av Josiah White for å utdanna «poor children, white, colored, and Indian,» for å hjelpa dei å koma seg fram og opp i samfunnet.
Zitkála-Šá var elev ved skulen i tre år, til 1887. Ho skreiv seinare om denne perioden i verket The School Days of an Indian Girl. Her skildra ho den djupe sorga ho fekk av å få identiteten sin teken vekk frå seg der ho blei tvinga til å be som ein kvekar og klippa det tradisjonelle lange håret sitt. Til motsats fann ho glede i å læra å lesa og skriva, og å spela fiolin.
I 1887 vende Zitkála-Šá tilbake til mor si på Yankton Reservation. Ho var der i tre år. Skuffinga hennar var stor då ho fann at ho ikkje lenger følte seg fullstendig del av yankton-kulturen, sjølv om ho lengta etter dei gamle tradisjonane. Ho meinte også at mange på reservatet følgde den kvite majoritetskulturen.
I 1891, då ho var femten, bestemde Zitkála-Šá seg for å fortsetja utdanninga si, og vende tilbake til White's Indiana Manual Labor Institute. Ho planla å oppnå meir gjennom utdanninga si enn å bli hushalderske, ei rolle skulen forventa for dei fleste kvinnelege elevane sine. Ho studerte piano og fiolin, og byrja sjølv å undervisa i musikk på White's etter at musikklæraren sa opp. I juni 1895, då Zitkála-Šá gjekk ut frå skulen, heldt ho ein tale om ulikskap i høve til rettar for kvinner, og fekk svært god omtale i lokalavisa.
Sjølv om mora ønskte at ho skulle reisa heim etter endt utdanning, valde Zitkála-Šá å fortsetja henne ved Earlham College i Richmond i Indiana, der ho var blitt tilboden eit stipend. Medan ho fyrst kjende seg isolert og usikker blant dei hovudsakleg kvite jamaldringane sine, viste ho dei oratoriske talenta sine med ein tale med tittelen «Side by Side». I løpet av denne tida byrja ho å samla tradisjonelle historier frå fleire innfødde stammar, og omsette dei til latin og engelsk for barn å lesa. I 1897, seks år før ho skulle gå ut, måtte ho forlata Earlham College på grunn av dårleg helse og økonomiske vanskar.
Musikk og undervising
Frå 1897 til 1899 dreiv Zitkala-Ša med studiar og fiolinspel ved New England Conservatory of Music i Boston. I 1899 fekk ho ei stilling ved Carlisle Indian Industrial School i Pennsylvania, der ho underviste barn i musikk. Ho bidrog også til debattar om handsaminga av amerikanske urfolk.
Ved Verdsutstillinga i Paris i 1900 spelte ho fiolin med skuleorkesteret Carlisle Indian Band. Same året byrja ho å skriva artiklar om livet til amerikanske urfolk, som blei gjevne ut i nasjonale tidsskrift som Atlantic Monthly og Harper's Monthly. Den kritiske omtalen hennar av internatskular for barn av urfolk, og skildringane hennar av korleis dei blei gjort rotluse, stod i merkbar kontrast til dei meir idealistiske tekstane i samtida.
Tidleg i 1901 blei ho trulova med Carlos Montezuma, som var yavapi (mohave-apache). Ho hadde avslutta forholdet i august. Han hadde nekta å gje opp den private legepraksisen sin i Chicago og flytta med henne til Yankton Indian Agency, som ho ville venda tilbake til.
I 1900 var Zitkala-Ša blitt send av grunnleggjaren av Carlisle, oberst Richard Henry Pratt, til Yankton Reservation for å rekruttera studentar. Det var den fyrste gongen ho vitja reservatet på fleire år. Der ho blei møtt med huset til mora i forfall, at familien til broren leid av fattigdom, og at kvite nybyggjarar hadde byrja å slå seg ned i områda som var gjevne til yankton-dakotafolk under Dawes-loven frå 1887.
Etter å ha kome tilbake til Carlisle School kom Zitkala-Ša i konflikt med Pratt. Ho motsette seg det strenge programmet som hadde som mål å assimilera amerikanske urfolk inn i den dominerande kvite kulturen, og mislikte avgrensingane i pensumet. Det førebudde berre elevane på å gjera enkelt manuelt arbeid, med ei forventing om at dei skulle venda tilbake til landsbygda. Dette året gav ho ut ein artikkel i Harper's Monthly som skildra det djupe identitetstapet ein ung gut følte etter ei assimilerande utdanning ved skulen, «The Soft Hearted Sioux». Pratt kalla forteljinga «søppel». I 1901 blei Zitkala-Ša gjeven avskjed frå Carlisle School.
Kort tid etter fann ho kontorarbeid ved Standing Rock Indian Reservation, der ho truleg møtte den framtidige ektemannen sin.
Ekteskap og familie
Zitkala-Ša vende tilbake til Yankton Reservation for å sjå etter mor si. Forholdet hennar til mora var vanskeleg etter ei usemje over Zitkala-Ša sitt val om å halda fram med utdanninga si. I denne tida samla ho også materiale for ei samling av tradisjonelle sioux-soger, Old Indian Legends, på oppdrag frå forlaget Ginn and Company i Boston.
I 1902 møtte ho og gifta seg med Raymond Talephause Bonnin, som var av yankton- og europeisk avstamming og kulturelt sett var yankton. Kort tid etter at dei gifta seg blei Bonnin sendt av BIA til Uintah-Ouray reservation i Utah. Paret budde og arbeidde der med utefolk dei neste fjorten åra. I denne perioden fødde Zitkala-Ša det einaste barnet deira, Raymond Ohiya Bonnin.
Bonnin gjekk inn i den amerikanske hæren i 1917 etter at USA erklærte krig mot Det tyske keisardømet under den fyrste verdskrigen. Han blei andreløytnant i 1918. Bonnin gjorde teneste i Quarter Master Corps i Washington, D.C., og gjekk ut av hæren med rang som kaptein i 1920.
Karriere som forfattar
Zitkala-Ša hadde ein fruktbar karriere som forfattar, med to større periodar. Den fyrste perioden var frå 1900 til 1904, då ho gav ut soger samla frå amerikansk urfolkskultur, i tillegg til sjølvbiografiske forteljingar. Ho heldt fram med å skriva i dei påfølgjande åra, men gav ikkje ut noko av desse. Dei upubliserte tekstane hennar, i lag med andre tekstar som librettoen til Sun Dance Opera, blei samla og gjevne ut posthumt i 2001 som Dreams and Thunder: Stories, Poems, and the Sun Dance Opera.
Zitkala-Ša sine artiklar i Atlantic Monthly kom ut frå 1900 til 1902. Dei omfatta «An Indian Teacher Among Indians» frå 1900. I same utgåve av bladet stod også «Impressions of an Indian Childhood» og «School Days of an Indian Girl».
Andre artiklar av Zitkala-Ša blei gjevne ut i Harper's Monthly. «Soft-Hearted Sioux» kom ut i utgåva frå mars 1901, medan «The Trial Path» kom ut i oktober 1901. Ho skreiv også «A Warrior's Daughter», som kom ut i 1902 i Volume 6 ac Everybody's Magazine.
I 1902 gav Zitkala-Ša ut «Why I Am a Pagan» i Atlantic Monthly. Artikkelen tok for seg hennar personlege åndelege tru. Ho gjekk imot samtidige idear om at amerikanske urfolk lett tok til seg og forma seg etter kristendommen som blei tvinga på dei i skular og offentleg liv.
Mange av verka hennar er kjenneteikna av den liminale naturen sin: spenningar mellom tradisjon og assimilasjon, og mellom litteratur og politikk. Denne spenninga er blitt sagt å skapa mykje av dynamismen i verka hennar.
Den andre fasen av forfattarkarrieren hennar varte frå 1916 til 1924. I denne perioden fokuserte Zitkala-Ša på å skriva og gje ut politiske tekstar. Ho og ektemannen hadde då flytta til Washington, D.C., der ho blei politisk aktiv. Ho gav ut nokre av dei mest innverknadsrike verka sine, som American Indian Stories (1921), på Hayworth Publishing House.
Ho var med på å skriva den innverknadsrike pamfletten Oklahoma's Poor Rich Indians: An Orgy of Graft and Exploitation of the Five Civilized Tribes, Legalized Robbery (1923), i lag med Charles H. Fabens frå American Indian Defense Association og Matthew K. Sniffen frå Indian Rights Association. Ho skipa også Indian Welfare Committee som del av General Federation of Women's Clubs, og arbeidde for han gjennom mykje av 1920-talet.
American Indian Stories
American Indian Stories frå 1921 er ei samling barndomssoger, allegoriske tekstar og artiklar, med fleire tekstar av Zitkala-Ša som opphavleg var gjevne ut i Harper's Monthly og Atlantic Monthly. Boka skildra mellom anna vanskane ho og andre urfolk hadde hatt i samband med misjonær- og handverksskulane som var laga for å «sivilisera» dei og assimilera dei til majoritetskulturen. Dei sjølvbiografiske tekstane skildra det tidlege livet hennar i Yankton-reservatet, åra hennar som elev ved White's Manual Labor Institute og Earlham College, og tida hennar som lærar ved Carlisle Indian Industrial School.
Sjølvbiografien samanlikna det tidlege, lette livet på reservatet med den jernharde rutinen ho møtte i dei assimilerande kostskulane. Zitkala-Ša skreiv: «Perhaps my Indian nature is the moaning wind which stirs them [schoolteachers] now for their present record. But, however tempestuous this is within me, it comes out as the low voice of a curiously colored seashell, which is only for those ears that are bent with compassion to hear it.»
Old Indian Legends
Old Indian Legends (1901) var ei samling soger bestilt av forlaget Ginn and Company i Boston, som omfatta nokre soger ho hadde lært som barn og andre ho hadde samla inn frå ulike stammar. Boka var særleg retta mot barn, og var eit forsøk på å både bevara urfolkstradisjonar og å oppnå respekt for dei i den dominerande europeisk-amerikanske kulturen.
«Oklahoma's Poor Rich Indians»
Ein av dei mest innverknadsrike politiske tekstane til Zitkala-Ša var «Oklahoma's Poor Rich Indians», som blei gjeven ut i 1923 av Indian Rights Association. Artikkelen avslørte fleire amerikanske selskap som hadde arbeidd systematisk for å svindla urfolk, særleg osagefolk, gjennom ulovlege middel som ran og til og med drap. Etter at det blei oppdaga olje på landet deira, prøvde spekulantar og kriminelle å skaffa seg rettane til å få leigeavgiftene frå utvinning av olje frå landet deira i Oklahoma. I løpet av 1920-åra blei mange osagefolk drepne.
Teksten påverka Kongressen til å vedta Indian Reorganization Act of 1934, som oppmuntra stammane til å gjenopprette sjølvstyre, inkludert forvalting av landeigedommane sine. Med denne loven tilbakeførte styresmaktene nokre landområde til dei som felles eiendom som dei sjølv kunne forvalta.
Artiklar for American Indian Magazine
Zitkala-Ša var eit aktivt medlem av Society of American Indians, som gav ut American Indian Magazine. Frå 1918 til 1919 verka ho som redaktør for magasinet, i tillegg til at ho bidrog med ei rekkje artiklar. Dette var dei mest uttrykkeleg politiske skriftene hennar. Dei tok for seg emne som bidraget frå indianske soldatar under fyrste verdskrigen, spørsmål om landtildeling og korrupsjon innan Bureau of Indian Affairs, det statlege byrået som hadde tilsyn med amerikanske urfolk. Mange av dei politiske tekstane hennar er sidan blitt kritiserte for å favorisera assimilering. Ho ba om anerkjenning av kulturen og tradisjonane til urfolk, samtidig som ho gikk inn for amerikansk statsborgarskap og borgarrettar for å bringe urfolka inn i det amerikanske storsamfunnet. Ho meinte dette var måten dei både kunne få politisk makt på og verna om kulturane sine.
Opera
Medan Zitkala-Ša budde i Uintah-Ouray-reservatet i Utah møtte ho den amerikanske komponisten William F. Hanson, som var musikkprofessor ved Brigham Young University. I 1910 gjekk dei saman om å laga The Sun Dance Opera, som Zitkala-Ša skreiv libretto og songar for. Ho spelte også sioux-melodiar på fiolin og fløyte, og Hanson nytta desse som grunnlag for den musikalske komposisjonen. Zitkala-Ša nytta Lakota Sun Dance som grunnlag for operaen. Dei føderale styresmaktene hadde lagt ned forbod mot at utefolk skulle kunne framføra denne på reservatet sitt.
Operaen hadde premiere i Utah i februar 1913. Dansinga og nokre roller blei framførte av utefolk frå Uintah and Ouray Indian Reservation, medan songarar som ikkje var urfolk hadde hovudrollene. Ifølgje historikaren Tadeusz Lewandowski var dette den fyrste amerikanske urfolksoperaen. Etter premieren ved Orpheus Hall i Vernal i Utah blei operaen prisa lokalt og av kritikarar. Få operaverk av amerikanske urfolk sidan har teke for seg reine urfolkstemne på same vis.
Politisk aktivisme
Zitkala-Ša var politisk aktiv gjennom det meste av det vaksne livet sitt. I løpet av tida si på Uintah-Ouray-reservatet i Utah var ho involvert i Society of American Indians (SAI), som var skipa for å ta vare på den tradisjonelle levemåten til urfolk, medan ho dreiv lobbyverksemd for retten til fullt amerikansk statsborgarskap. På brevpapiret til rådet stod dei overordna måla for SAI, som var å «hjelpa indianarar med å hjelpa seg sjølv til å verna rettane og eigedommane sine» ("help Indians help themselves in protecting their rights and properties"). Zitkala-Ša var sekretær for SAI frå 1916. Sidan slutten av 1900-talet har aktivistar kritisert SAI og Zitkala-Ša som feilforstått i den sterke iveren sin for å oppnå statsborgarskap og arbeidsrettar for urfolk. Slike kritikarar meiner at urfolk har mista kulturell identitet ettersom dei er blitt meir ein del av det amerikanske storsamfunnet.
Zitkala-Ša og familien hennar flytta til Washington, D.C. då SAI utnemnd henne til nasjonal sekretær i 1916. I denne stillinga korresponderte ho med Bureau of Indian Affairs (BIA). Zitkala-Ša byrja kritisera praksisen til BIA, som forsøka deira på å forby urfolkbarn på nasjonale kostskular frå å bruka morsmålet sitt eller følgja sine kulturelle skikkar. Ho rapporterte om tilfelle der ungar var blitt mishandla for å nekta å be på kristent vis.
Frå Washington la Zitkala-Ša ut på førelesingsreiser over heile landet på vegner av SAI for å fremja større medvit kring den kulturelle og stammeidentiteten til urfolk. I løpet av 1920-åra promoterte ho ei pan-indisk rørsle for å sameina alle stammegruppene i USA for å driva lobbyverksemd for borgarrettar. I 1924 blei Indian Citizenship Acts vedtatt, som gav amerikanske borgarrettar til dei fleste urfolk som ikkje allereie hadde det.
Sjølv om urfolk no hadde statsborgerskap, blei diskriminering verande utbreidd. I nokre statar blei dei nekta røysterett, ein situasjon som ikkje blei fullstendig endra før den amerikanske borgarrettsrørsla på 1960-talet. I 1926 skipa ho og ektemannen National Council of American Indians (NCAI), som var vigd saka om å sameina stammane i heile USA for å oppnå fulle borgarrettar gjennom røysting. Frå 1926 til ho døydde i 1938 var Zitkala-Ša president, ansvarleg for pengeinnsamling og foredragshaldar for NCAI. Det tidlege arbeidet hennar blei stort sett gløymd etter at organisasjonen blei gjenoppliva i 1944 under mannleg leiarskap.
Zitkala-Ša var også aktiv på 1920-talet innan rørsla for kvinnerettar. Ho blei medlem i General Federation of Women's Clubs (GFWC) i 1921. Denne grasrotorganisasjonen var vigd til mangfald i medlemskapet og til å ha ei offentleg stemme for saker av interesse for kvinner. Gjennom GFWC oppretta ho Indian Welfare Committee i 1924. Ho bidrog til å skipa ei statleg undersøking av utnytting av urfolk i Oklahoma og forsøka som blei gjort på å svindla dei for borerettar og leigeavgifter for dei oljerike landeigedommane deira. Ho la ut på ein taleturné over heile landet for General Federation of Women's Clubs der ho talte for å avskaffa Bureau of Indian Affairs.
I tillegg til verksemda i organisasjonslivet dreiv Zitkala-Ša også ein kampanje for stemmeregistrering blant urfolk. Ho oppmuntra dei til å støtta loven Curtis Bill, som ho meinte ville vera gunstig for urfolk. Sjølv om lovforslaget gav indianarar amerikansk statsborgerskap, gav det ikkje dei som budde på reservasjonar rett til å stemma i lokale og statlege val. Zitkala-Ša heldt fram med å verka for borgarrettar og betre tilgang til helsehjelp og utdanning for urfolk fram til ho døydde i 1938.
Død og ettermæle
Zitkala-Ša døydde 61 år gammal i Washington, D.C. i 1938. Ho er gravlagd som Gertrude Simmons Bonnin i den nasjonale Æresgravlunden i Arlington i lag med ektemannen Raymond. På slutten av 1900-talet gav University of Nebraska ut att mange av verka hennar om amerikansk urfolkskultur.
Ho er blitt heidra gjennom eit krater på Venus blei kalla Bonnin etter henne. I 1997 blei ho utropt til ein æresperson for Women's History Month av National Women's History Project. Zitkala-Ša budde delar av livet i Lyon Park-området i Arlington County i Virginia, nær Washington, DC. I 2020 blei ein park i området, som tidlegare var blitt kalla opp etter Henry Clay, omdøypt etter henne.
I 2018 hadde Melodia Women's Choir i New York premiere på eit bestillingsverk om Zitkala-Ša, Red Bird av Cevanne Horrocks-Hopayian.
Minnet om Zitkala-Ša som ein av dei mest innverknadsrike amerikanske urfolksaktivistane på 1900-talet lever vidare. Ho etterlet seg ein innverknadsrik teori om indisk motstand, og ein viktig modell for reform. Gjennom aktivismen sin var Zitkala-Ša i stand til å oppnå avgjerande endringar i utdanning, helsevesen og juridisk status for amerikanske urfolk og bevaring av kulturen deira.
Kamysjlov
Kamysjlov (russisk Камы́шлов) er ein by i Sverdlovsk oblast i Russland med om lag 30 000 innbyggjarar. Byen ligg ved venstre bredda av elva Pysjma, rundt 130 km aust for Jekaterinburg.
Byen vart grunnlagt i 1668 som Kamysjevskij ostrog. Frå 1687 vart han kalla Kamysjlovskaja sloboda. I 1781 fekk han bystatus.
Bradashesh
Bradashesh er ein tidlegare landkommune i regionen Elbasan i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Elbasan.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Bradashesh 10 700 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Bradashesh ein del av distriktet Elbasan. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Robert Pirès
Robert Emmanuel Pirès er ein fransk tidlegare fotballspelar frå Reims som vart europameister i 2000 med Frankrikes landslag og deltok i VM i fotball 1998. På klubbnivå er kantspelaren særleg kjend for si tid i Arsenal-drakta, der han sanka tre FA-cuptitlar og to ligameisterskap.
Klubbspel
Pirès spelte på FC Metz frå 1992 til -98. Etter to sesongar i storklubben Olympique Marseille hyrte den franske trenaren Arsène Wenger han sommaren 2000 til spel for Arsenal FC i England. I London-klubben var Pirès i 2002 med å vinne både ligaen og FA-cupen. Året etter vart han matchvinnar då Arsenal slo Southampton FC 1-0 i finalen i FA-cupen. Sidan vart han ligameister 2004, medan han i 2005 var med å vinne FA-cupen for tredje gong. Våren 2006 vart han teken av bana tidleg i meisterligafinalen mot FC Barcelona, ettersom Arsenal-målvakta Jens Lehmann vart utvist og ny målvakt måtte inn. Arsenal tapte kampen 1-2 i det som var Pirès avskjed med klubben. Sommaren 2006 fekk han kontrakt med den spanske La Liga-klubben Villarreal CF, der han vart verande til 2010. Sidan spelte han nokre få kampar for engelske Aston Villa i 2010/11-sesongen.
Landslagsspel
Pirès deltok i tre av VM-kampane under Fotball-VM 1998 på fransk heimebane, sist i oktofinalen mot Paraguay. To år seinare var han innbytar då Frankrike i EM-finalen slo Italia 2-1 etter ekstraomgangar. Han var ikkje med verdsmeisterskapen 2002, men spelte då Frankrike i kvartfinalen vart slått ut or EM 2004 av komande europameister Hellas. Pirès spelte sin 79. og siste landskamp på Kypros i oktober 2004, litt over åtte år debuten mot Mexico i Paris. Han stod for 14 nettkjenningar på landslaget.
Nordisk meisterskap i sykling 1989
Nordisk meisterskap i landevegssykling 1989 vart avvikla ved Roskilde i Danmark frå 28. til 30. juli.
186 km fellesstart
<br style="clear:both;" />
100 km lagtempo
<br style="clear:both;" />
74 km fellesstart
<br style="clear:both;" />
50 km lagtempo
<br style="clear:both;" />
Henrik Larsen
Henrik Larsen  er ein dansk tidlegare fotballspelar frå Lyngby som i 1992 vart europameister med Danmark.
Midtbanespelaren Larsen spelte på Lyngby BK i tre periodar; 1985-90, 1991/92 og 1995-96. Han var elles aktiv i AC Pisa 1990-92, Waldhof Mannheim 1993/94 og FC København 1996-99. Med Lyngby vann han den danske cupmeisterskap både i 1985 og 1990. Våren 1992 vart han dansk seriemeister, ein serie med berre 14 kampar då Danmark i 1991-92 la om seriesystemet til haust-vår-sesong. I 1997 vart han dansk cupmeister for tredje gong då FC København slo Ikast 2-0.
The Edge
David Howell Evans, betre kjend under scenenamnet The Edge (eller berre Edge), er ein britiskfødd, irsk musikar og låtskrivar, mest kjend som sologitarist, klaverspelar og korvokalist i rockebandet U2. Han har vore medlem sidan starten av bandet og har spelt inn 13 studioalbum med bandet, og eit eige soloalbum. Som gitarist har Edge utvikla ein minimalistisk og teksturbasert spelestil. Han nyttar ein rytmisk delay-effekt som skapar ein særeigen romleg, klingande lyd som har blitt signaturlyden til U2.
Henrik Larsen
Perioden 1989–96 spelte Larsen 39 landskampar og skåra fem mål, ikkje mindre enn tre av dei under EM i fotball 1992 i Sverige. I semifinalekampen mot Nederland skåra han begge Danmarks mål i ein kamp som enda 2–2, der Larsen så skåra på Danmarks fyrste straffe i straffeskytinga. Dei siste landskampane fekk han under Fotball-EM 1996 i England.
The Edge
The Edge var fødd i London i ein walisisk familie, men voks opp i Irland. I 1976 gjekk han på Mount Temple Comprehensive School, og var med å danne U2 i lag med skulekameratane og den eldre broren Dik. Dei var inspirert av punkrock og dei enkle arrangementa og gruppa byrja å skrive sine eigne songar. Dei vart etter kvart eit av dei mest populære banda i musikkhistoria med suksessrike album som The Joshua Tree i 1987 og Achtung Baby i 1991. I løpet av åra har the Edge eksperimentert med forskjellige gitareffektar og innlemma fleire musikksjangrar i sin eigen stil, som amerikansk roots-musikk, industriell musikk og alternativ rock. I U2 har the Edge òg spelt klaverinstrument, og var medprodusent på Zooropa i 1993. Stundom har han òg skrive tekstar.
Noël nouvelet
«Noël nouvelet» er ein fransk julesong, opphavleg ein nyttårssong, frå 1400-talet som også blir sungen i dag. Den eldste prenta versjonen finst i ei songsamling frå etter 1483 som var laga av Jehan Tisserand, knytt til kong Ludvig XII. Her blir han presentert som ein song til den første messa i det nye året.
The Edge
Som medlem av U2 og som individ har the Edge fremja menneskerettar og filantropiske saker. Han var med å starte Music Rising, ein veldedig organisasjon for å støtte musikarar som vart råka av orkanen Katrina. Han har samarbeidd med U2-kollega Bono på fleire prosjekt, inkludert songar for Roy Orbison og Tina Turner, og musikk til musikalen Spider-Man: Turn Off the Dark og Royal Shakespeare Company si oppsetjing av A Clockwork Orange. Fleire musikkmagasin har rangert the Edge blant dei beste gitaristane gjennom tidene.
Henrik Larsen
Larsen var 2002-05 landslagstrenar for Færøyane.
Noël nouvelet
Det finst ulike melodiar til songen, den eine truleg frå 1400-talet eller før, den andre kan ikkje sporast lenger tilbake enn rundt 1900, og går truleg berre eit par hundreår eller mindre tilbake.
Songen er omsett til engelsk fleire gonger, mellom anna som «Sing We Now Of Christmas», «Noel! A New Noel!», «Christmas Comes Anew» og «Now the green blade riseth».
The Edge
Lovord
I 2011 rangerte Rolling Stone han på 38. plassen på lista si over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene. I 2012 rangerte magasinet Spin han på 13. plassen på si eiga lista.
Noël nouvelet
«Noël nouvelet» er mykje framført i Frankrike ved juletider. Innspelingar er også gjort av mellom anna irske Anúna og Loreena McKennitt, harpistane Sharlene Wallace og Myriam Reid og kora Vasari Singers, The King's Singers og Nidarosdomens guttekor med Arve Tellefsen