cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alonei Abba
Waldheim
Dei fleste innbyggjarane hadde tysk borgarskap. I 1932 vann Nazi-partiet dei to første medlemmane sine i Palestina. I løpet av 1930-åra slo somme frå Waldheim seg òg til nazistane. Fram til august 1939 var 17 % av ikkje-jødiske tyskarar i Palestina medlemmar av nazi-partiet. Den 20. august 1939 kalla den tyske regjeringa alle ikkje-jødiske tyske menn inn til Wehrmacht. 350 frå Waldheim svara på innkallinga.
Då den andre verdskrigen braut ut vart alle tyskarar i Palestina utlendingar frå fiendtleg nasjon. Dei britiske styresmaktene valde å internere dei fleste av desse utlendingane. Sarona, Betlehem i Galilea, Waldheim og Wilhelma vart omgjorte til interneringsleirar. Dei fleste fiendtlege utlendingane i Palestina, som var ikkje-jødiske tyskarar, ungararar og italienarar, vart internerte i ein av desse leirane, medan innbyggjarane som alt budde der berre vart verande der dei var. Sommaren 1941 vart 665 internerte kristne tyskarar frå Waldheim, nesten alle unge familiar med barn, flytta til Australia, der dei kunne starte på nytt. Mange av dei gjenverande tyskarane var anten for gamle eller for sjuke til å reise til Australia, medan andre, hovudsakleg evangeliske tyskarar, ikkje ønskte å dra dit. Med hjelp av internerte ungararar og italienarar, kunne dei internerte drive jordbruk for å brødfø seg sjølv og selje varer i byte mot forsyningar dei ikkje hadde i leirane. I desember 1941 og i 1942 vart 400 internerte, hovudsakleg koner og barn av dei som drog til Tyskland for å kjempe i krigen, sleppte fri, via Tyrkia til Tyskland.
Etter freden i Paris vart dei italienske og ungarske internerte sleppte fri frå Waldheim og dei andre leirane. Britane nekta å ta i mot dei gjenverande tyske internerte til den britiske sonen i Tyskland, fordi dei alt tok i mot millionar av krigsflyktningar og andre som vart drivune ut av Polen, Tsjekkoslovakia og andre land etetr krigen. I 1947 vart dei britiske styresmaktene samde med Australia om å la dei gjenverande internerte for emigrere til Australia.
17. april 1948 gjekk væpna medlemmar av Haganah inn i Waldheim, utan at dei få britiske soldatane som var i leiren kunne stoppe dei, og tok livet av to kolonistar medan ei kvinne vart hardt skadd. Denne hendinga og at det nærma seg slutten på mandattida, gjorde at britane måtte skunde seg å få flytta resten, 51 tyskarar og fire sveitesarar, til Kypros. 14. mai 1948, då Israel vart sjølvstendig, var berre kring 50 ikkje-jødiske tyskarar, hovudsakleg eldre og sjuke, att i den nye staten. Dei forlet landet frivillig eller vart kasta ut av regjeringa.
Alonei Abba
Den 12. mai 1948 grunnla ei gruppe unge sionistpionerar frå Tsjekkoslovakia, Austerrike og Romania, medlemmar av Hanoar Hatzioni, kibbutzen BaMa'avak (tyder I kampen) i den fråflytta kolonien, etter fire år med jordbruksutdanning i Herzliya. Tre år seinare vart kibbutzen ein moshav shitufi og namnet vart endra til Alonei Abba til minne om Abba Berdichev, som hoppa i fallskjerm inn i Tsjekkoslovakia i 1943 for å hjelpe hemmelege britiske styrkar, men vart fanga og avretta i 1945.
Jon Fridtun
Jon Fridtun var ein norsk målreisingsmann og skribent frå Oppstryn i Stryn kommune.
Han gjekk på Juuls privatskule i Stryn og Aurland, kom med i krinsen rundt Mons Litleré, og tok initiativet til skiping av Firda Ungdomslag i 1896, der han vart den første formannen til 1898. Alt i 1884 hadde han skipa Uppstryns Ungdomslag.
2G
2G syner til 2. generasjon mobiltelefon og er etterfylgjaren til analog mobiltelefon. 2G byggjer på den digitale teknologien GSM og kunne i tillegg til tale overføra tekstmeldingar (SMS). Utbygginga av 2G tok til i Finland i 1991 og vart vanleg utover 1990-talet.
Gallowayfe
Gallowayfe er ein britisk kjøtferase som stammar frå Galloway i Sørvest-Skottland.
Rasen er naturlig kollete. Mulepartiet er breitt. Pelsen er tradisjonelt svartbrun, men dyra kan ha fleire fargevariantar. Gallowayfe har under- og ytterpels med lange dekkhår og krøllete ullen underpels, som isolerer mot både kulde og varme. Dekkhåra verker vassavvisande. Halsen er kort. Bekkenet er breitt, og føtene er korte og robuste. Den skotske opphavlege varianten er noko mindre enn den amerikanske. Oksar av den skotske varianten veg omkring 700–800 kg, medan kua veg omkring 400–450 kg. Fødselsvekta til kalvane ligg på 25–32 kg.
Gallowayfe er rolege og lette å omgåast. Om dei oppfattar eit trugsmål held flokken seg samla og danna felles front mot fienden. Feet er i stand til å fordøya store mengder av næringsfattige vekstar som lyng.
Ved slakting gjev gallowayfe høge kjøtprosentar. Dyra veks sakte. Ein okse bruker ca. 18 månader på å bli mogen for slakt.
Balfouria
Balfouria (hebraisk בַּלפוּרְיָה) er ein moshav nord i Israel, sør for Nasaret. Han ligg nær Afula og høyrer til Jezreeldalen regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 312.
Historie
Dei første nybyggjarane samla seg i 1919 og byrja opplæring for å kunne starte eit jordbrukssamfunn. Det vart kjøpt eit landområde med hjelp av American Zion Commonwealth og Keren Hayesod skaffa utstyr. Moshaven vart grunnlagd i 1922, som den tredje i Palestina, og vart kalla opp etter Arthur Balfour, som skreiv Balfour-erklæringa, som var open for planane til sionistane om å danne ein jødisk «nasjonalheim». I følgje Jewish National Fund i 1949 var Balfouria den første landsbyen som vart grunnlagd i Palestina etter Balfour-erklæringa.
Grunnleggjarane fekk med seg tidlegare kibbutz-medlemmar, og fleire frå Merhavia fellesbusetnad, i tillegg til mange nybyggjarar frå Petah Tikva. Husa og låvane vart betalte av the Commonwealth og var av betong med spontak, og nybyggjarane i Balfouria vart derfor kalla «millionærane». Lord Balfour vitja moshaven i 1925.
I 1939 vart landområdet til moshaven overført til Jewish National Fund. I 1934 var nybyggjarane ferdig med å grave ein ny brunn som gav betre vilkår for jordbruket i området.
Margery Allingham
Margery Louise Allingham var ein britisk forfattar som hovudsakleg skreiv krimlitteratur og er mest kjend for romanane sine og noveller om problemløysaren og eventyraren Albert Campion.
Barndom og skulegang
Margery Allingham blei fødd i Ealing i London i 1904, i ein litteraturinteresserekke familie. Begge foreldra hennar var forfattarar, og ei tante var tidsskriftredaktør. Familien flytta seinare til Layer Breton i Essex, der ho gjekk på skule. Seinare gjekk ho på Perse High School for girls i Cambridge. Ho skreiv forteljingar allereie då. Ho selde si fyrste forteljing då ho var åtte; denne blei trykt i tidsskriftet til tanta hennar.
Ho vende tilbake til London i 1920 for å gå på Regent Street Polytechnic og studera drama og talekunst for å bøta på stamminga si. Det var her ho møtte den komande ektemaken sin, Philip Youngman Carter.
Tidlege verk
I 1928 gifta ho seg med Carter, som òg samarbeidde med henne om bøkene; han formgav mellom anna omslag til dei. Dei busette seg ved utkanten av marskområda i Essex.
Suksess
Gjennombrotet hennar kom i 1929 med The Crime at Black Dudley, ein roman som presenterte lesarane for Albert Campion som bifigur. Den amerikanske forleggjaren hennar lykkast i å få henne til å gje han ei større rolle i De sju visslarna (1930). Med tre romanar og ein sterk hovudperson i baggasjen starta ho ein suksessrisk serie romanar om Campion, som fortsette langt inn i 1960-talet. Til saman blei det 19 romanar og over 20 noveller om Campion.
Campion er ein mystisk overklassefigur som verkar både på regjeringsnivå og i underverda, saman med tenaren sin, den tidlegare tjuven Magersfontein Lugg. Som rollefigur endrar han seg gjennom serien: Han blir forelska, giftar seg, får barn og blir meir vaksen etter eventyra den fyrste tida.
Seinare bøker blei meir eksperimentelle. I The Tiger in the Smoke (1952) blir til dømes Campion ein bifigur (igjen), og fokuset hamner mindre på gåta og meir på seriemordaren Jack Havoc.
Khíos by
Khíos by (gresk Χίος) er ein by og ein tidlegare kommune sentralt på øya Khíos i periferieininga Khíos i periferien Dei nordlege egeiske øyane i Hellas. Khíos by inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Khíos og er hovudsete i kommunen og i periferieininga.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Khíos by 26 850 innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.
Gjoçaj
Gjoçaj er ein tidlegare landkommune i regionen Elbasan i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Peqin.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Gjoçaj 5 207 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Gjoçaj ein del av distriktet Peqin. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Beit She'arim
I 1920-åra organiserte Luise Lea Zaloscer og syster hennar Klara Barmaper kjøpet av landområdet for den planlagde moshaven på vegner av JNF i Jugoslavia. I 1926 slo ei gruppe emigrantar frå Jugoslavia seg ned på staden og grunnla ein moshav, og namngav han etter den antikke byen Beit She'arim. Ruinane av denne byen ligg i det som i dag er ein nasjonalpark. På grunn av økonomiske vanskar flytta dei fleste nybyggjarane i 1930-åra, og i 1936 vart moshaven grunnlagd på ny av medlemmar frå HaNoar HaOved VeHaLomed, emigrantar frå Jugoslavia og Aust-Europa.
Potton
Potton  er ein by i grevskapet Bedfordshire i England. Han har kring 4500 innbyggjarar og ligg 17 km frå Bedford. I 1783 øydela ein stor bybrann store delar av byen. Soknekyrkja er frå 1200-talet vigd St Mary. Hestemarknaden i Potton var ein av dei største i landet.
Håvard Torfinnsson
Håvard Torfinnsson (Håvard den årsæle) var jarl på Orknøyane, truleg ei stutt tid i 970-åra. Han er omtala i Orknøyingasoga, i soga om Håkon den gode (kap.10), soga om Olav den heilage (kap. 96). Opplysningane er usikre og kan berre i liten grad verifiserast frå andre kjelder.
Liv og lagnad
I sogene er det opplyst at Håvard var son til orknøyjarlen Torfinn Einarsson (Hausakljuv) og at han hadde fire brør: Arnfinn, Lodve, Ljot og Skule. Han hadde òg to systre om vi ikkje kjenner namnet på. Kvar av systrene fekk ein son som heitte Einar; Einar Klining (kliningr) og Einar Hardkjeft (harðkjotr).
Etter at broren Arnfinn døydde, truleg tidleg i 970-åra, vart Håvard jarl over Orknøyane. Han vart ein god hovding og fekk tilnamnet «den årsæle»
I Orknøyingasoga (kap. 8 og 9) blir det fortalt om Håvard Torfinnsson. Han vart gift med Ragnhild, dotter til Eirik Blodøks, truleg rett etter at han vart jarl, og etter at Ragnhild hadde late drepe broren Arnfinn. Tidsrekninga er særs uviss, men truleg skjedde dette drapet ein gong tidleg i 970-åra. Men Ragnhild heldt fram med intrigene sine og ho fekk Einar Klining, syskenbarnet til Håvard, til å drepe Håvard. Det kom til eit slag på Steinsnes på Rossøy, og staden der Håvard fall vart kalla Håvardsteigar.
Etter Håvard vart broren Ljot Torfinnsson jarl over Orknøyane.
Jim Shepard
Jim Shepard er ein amerikansk forfattar av romanar og noveller. Han underviser i forfattarkunst og film ved Williams College i Massachusetts.
Håvard Torfinnsson
Den vonde Ragnhild
Ragnhild Eiriksdotter var mykje lik på Gunnhild, mor si, og ho er omtala som ei vond og svikefull kvinne. Det høyrer med i denne soga at Ragnhild hadde lova å gifte seg med Einar Klining, etter at han hadde drepe Håvard, andremannen hennar. Men så ville ho ikkje stå ved lovnaden og ho egga det andre syskenbarnet, Einar Hardkjeft, til å hemne drapet og han fór då mot Einar Klining og drap han. Men Ragnhild ville ikkje løne den andre drapsmannen heller, og ho sende bod på den tredje broren, Ljot Torfinnsson, den nye jarlen, og gifte seg med han. Etter at ho slik i tur og orden hadde gift seg med dei tre brørne, høyrer vi ikkje meir om Ragnhild i sogene.
Jim Shepard
Shepard var fødd i Bridgeport i Connecticut. Han tok graden B.A. ved Trinity College i 1978 og ein MFA ved Brown University i 1980. Han byrja seinare å undervisa i forfattarkunst og film ved Williams College. Han er gift med Karen Shepard, som også er forfattar. Dei sit i redaksjonen til det litterære magasinet The Common, som er basert ved Amherst College.
Forfattarskap
Shepard har gjeve ut verk i McSweeney's, Granta, The Atlantic Monthly, Esquire, Harper's, The New Yorker, The Paris Review, Ploughshares, Triquarterly og Playboy. Novellesamlinga hans Like You'd Understand, Anyway vann Story Prize i 2007, og blei nominert til National Book Award i 2007. Romanen Project X vann Massachusetts Book Award 2005.
Forteljingane itl Shepard byggjer ofte på historisk forsking og verkelege hendingar. Novellesamlinga hans Like You'd Understand Anyway, inneheld soger om den greske dramatikaren Aiskylos, Tsjernobylulukka og langfredagsjordksjelvet i Alaska i 1964. Samlinga nemner over seksti sakpeosaverk som hjelpte forfattaren med å få historiske detaljar inn i forteljingane. Samlinga You Think That's Bad frå 2011 har også ein omfattande bibliografi, som Avalanches and Snow Safety, The Japanese Earthquake of 1923, Climate Changes and Dutch Water Management og Satanism and Witchcraft. Romanen hans The Book of Aron frå 2015 involverte grundig forsking kring Holocaust, som han omtalte som «kritisk viktig».
Shepard vann Rea Award for the Short Story for 2016.
Forfattaren utvikla saman med forfattaren Ron Hansen novella «The World to Come», til ei filmmanus som blei til ein film med same namn frå 2020, regissert av Mona Fastvold.
Verk
Romanar
Novellesamlingar
Diverse
Fjellbjørk
Fjellbjørk veks i fjellregionar i heile Sør-Noreg, i Nord-Noreg også i låglandet. I Norden veks ho i Finland, Sverige, Noreg og på Island. Ho dannar tregrensa mot snaufjellet mange stader.
Bjørka kan bli opptil 8 meter høg. Ho er motstandsdyktig mot frost og vind i fjellet, der ho tek form etter terrenget. Stammen kan vera forvridd og heile krona kan ha form av anten tre eller busk, til dels nesten krypande. Blada er tjukke, og om hausten får dei ein gulraud farge.
Edmund Potter
Edmund Potter var ein engelsk industrimann og parlamentsmedlem frå Manchester. Han var bestefar til Beatrix Potter.
Edmund Potter var ein unitarist frå Manchester. Onkelen hans John Potter dreiv med kalikotrykk, og Edmund dreiv ei tid Dinting Vale Printworks saman med sonen til John, Charles Potter. Samarebeidet blei seinare oppløyst. Edmund gifta seg med Jessica Crompton, og dei fekk sju barn.
Han flytta verksemda si til Glossop i 1825, bygde opp att Joseph Lyne si Boggart Mill, og gjorde fabrikken om til eit stofftrykkeri. Opphavleg hadde ein trykt mønster på kaliko for hand, men Potter introduserte presis maskintrykking. I 1883 hadde fabrikken 350 tilsette, og hadde trykka 1 million stoff på 42 maskinar. Edmund Potter and Co var den største kalikotrykkfabrikken i verda. Verksemda slo seg saman med fleire rivalar og blei til Calico Printers' Association i 1899.
Potter bygde Dinting Lodge til familien sin i 1842 i nærleiken av fabrikken. I 1855 bygde han eit bibliotek med leseal for arbeidarane sine. Då han kjøpte Dinting Mill i nærleiken gjorde han overetasjen om til ein skule for ungar og yngre deltidsarbeidarar ved fabrikken.
Frå 1861 til 1874 sat han som liberalt parlamentsmedlem for Carlisle.
Helga Ladehaug
Helga Ladehaug var ein norsk lærar og forfattar frå Stryn. Ho var ein samtidsengasjert forfattar, som oftast skreiv om nære mellommenneskelege og moralske kvardagsspørsmål. Ladehaug skreiv både dikt, noveller og sakprosa.
Stedjåsen
Stedjåsen er åsen som ligg like ved Stedje i Sogndal kommune. Toppen av åsen er om lag 624 moh. og blir jamnt besøkt frå tidleg på våren til seint på hausten. Stien er merka i frå Stedje kyrkje på Stedje, øvste gata ber namnet Stedjeåsen. Dagsturhytta har blitt eit populært turmål, den blei bygt som eit bidrag til å betre folkehelsa.
Terrenget i området er forholdsvis tørt, mykje skog, med myrterreng på toppen. På toppen kan ein sjå Sogndalsfjorden i frå eit utsiktspunkt.
Fjellpryd
Fjellpryd (Diapensia lapponica) er ein planteart i fjellprydfamilien. Han er ein lågtveksande, puteforma dvergbusk med sirkumpolar utbreiing.
Utsjånad
Fjellpryd er ein låg (til 5 cm), tett tuva fjellplante med svært tettsitjande, lêraktige blad. Blada er spatelforma og boga. Om vinteren blir dei mørkeraude. Blomane er klokkeforma, radiærsymmetriske og femtalige. Dei er ganske store, 8–16 mm. Fargen er gulkvit. Blomstringa er ofte tidleg slik at ho ikkje blir lagd merke til av fjellvandrarar. Frukta er ein kapsel med tre rom og mange små frø. Ein har tradisjonelt skilt mellom to underarter, ssp. lapponica i den amerikanske og europeiske bestanden, og ssp. obovata med litt større og meir langskafta blad i den asiatiske bestanden. Dette skiljet ser ikkje ut til å bli halde oppe av World Flora Online (tidlegare The Plant List).
Utbreiing
Fjellpryd er rekna som nær truga i Norsk raudliste for 2021. Det er mykje som tyder på at fjellpryd krever mykje kulde for å setja frø og at det kan gå mange år mellom kvar gong dette skjer. Undersøkingar frå svensk Lappland tyder på at det ikkje har skjedd noka nyetablering av plantar over ein femårsperiode. Derfor er det grunn til å tru at fjellpryd kan vera utsett for temperaturstiging.
Dyrkning
Entusiastar freistar frå tid til annan å dyrka fjellpryd, men dette blir sett på som svært vanskeleg. Planten trivst dårleg med varmen i låglandet.
Najran
Najran (arabisk نجران, Najrān) er ein by sørvest i Saudi-Arabia nær grensa til Jemen. Han er det administrative senteret i Najran-regionen. Najran har status som ein ny by og er ein av dei raskast veksande i landet. Folketalet har auka frå 47 500 i 1974 og 90 983 i 1992 til 246 880 i 2004 og over 500 000 i 2010.
Innbyggjarane i byen er i hovudsak sjia-ismailar, medan sunnimuslimar utgjer den nest største gruppa.
Det arabiske namnet Najrān har minst to tydingar. Det tyder både «dørkarm» og «tyrst». I følgje ei lokal segn fekk byen namn etter den første mannen som slo seg ned i området, Najran ibn Zaydan ibn Saba ibn Yahjub ibn Yarub ibn Qahtan.
Najran var det jeminittiske senteret for stoff-produksjon og opphavleg vart kiswah eller klede over Ka'aba laga der (kledet over Kaba starta først med dei jemenittiske kongane av Saba). Det var tidlegare eit jødisk samfunn i Najran, som var kjende for klesplagga dei laga. I følgje ei jemenittisk-jødisk segn skal jødane i Najran ha kome frå dei ti tapte stammene. Najran var òg ein viktig stad langs røykjelsesruta.
Historie
Historia til Najrān kan sporast attende til 4 000 fvt. Han var ein gong okkupert av romarane. Faktisk var han den første jemenittiske byen som fall til romarane då dei var på veg til den jemenittiske kongedømet Saba'. Najrān var velståande på grunn av handel i første og andre hundreåret fvt.. I antikken vart han kalla Al-Ukhdūd.
Tidleg historie
På liknande vis som andre stadnamn i Arabia, kan namnet på Najrān ha vore namnet på ein heil oase med fleire byar og landsbyar. Det gamle namnet på ruinane vert no kalla «al-Ukhdūd», som kan ha vore ein sentral by.
Najrān var ein stoppestad langs røykjelsesvegen. Alle vegane som forlet Jemen i nord eller vest møttest i Najran, der vegen gjekk vidare i to generelle retningar. Dei nordover gjekk gjennom Ḥijāz mot Egypt og Levanten og dei mot nordaust gjekk mot Gerrha nær Persiabukta.
Den romerske prefekten i Egypt, Aelius Gallus, leia ein kostbar, vanskeleg og mislykka ekspedisjon for å erobre Arabia Felix og vann eit slag nær Najrān i 25 fvt. Han okkuperte byen og brukte han som base for åtak mot hovudstaden Ma'rib. I følgje Strabon, var Najrān på den tida den nordlegaste byen i Saba'.
Då himjarittane erobra sabearane i 280 evt., tok dei truleg òg kontroll over Najrān. Ein gong på 200-talet tok folket i Najran abyssinarane si side. Himjar-kongen Ilsharah Yahdib slo hardt ned på dette opprøret.
Den nordarabiske lakhmide-kongen Imru’ al-Qays ibn 'Amqu gjekk til åtak på Najrān i 328 evt. Underlagt Aksum, treivst dei kristne i Najran og starta ein allianse med Aksum igjen på byrjinga av 500-talet.
Tidlege kristne samfunn
Kristendomen må ha blitt introdusert i Najran, som resten av Sør-Arabia, på 400-talet evt. eller kanskje tidlegare. I følgje den arabiske, muslimske historikaren Ibn Isḥāq, var Najran den første staden der kristendomen fann røter i Sør-Arabia. I følgje samtidige kjelder, gjekk Dhū Nuwās, ein jødisk konge som tok trona frå himjarittane, til åtak i ca. 518 eller 523 mot aksumittiske (hovudsakleg kristne) garnisonen ved Zafar, og brende ned kyrkjene deira. Han flytta så mot Najrān, ein kristen og aksumittisk skanse. Etter at byen kapitulerte massakrerte han dei innbyggjarane som ikkje ville fornekte kristendomen. Dødstala er estimert opp til 20 000 i somme kjelder, og eit brev (der han er kalla Dimnon) skriven av Simon, biskopen i Beth Arsham i 524 evt., fortel om forfølginga til Dhū Nuwās i Najrān. Forfølgjinga er visstnok skildra og fordømd i Koranen (al-Buruj:4).
Under regjeringstida til kalif ‘Umar vart det kristne samfunnet i Najran deportert til Mesopotamia, med bakgrunn i at ingen ikkje-muslimar fekk lov til å bu på Den arabiske halvøya.<ref>Hitti, Phillip. Historie på Arabs from the Earliest time to the Present. New York: Macmillan, 1951. s. 61
Byen Najrān var alt eit viktig senter for våpenproduksjon under levetida til Muhammed, men var meir kjend for lêr enn jern.
Tidlegare jødiske samfunn
Najrān hadde eit jødisk samfunn som er datert attende til før-islamsk tid, historisk knytt til Banim Chorath som var jemenittiske jødar som hadde erobra og styrt fram til den kristne invasjonen av Jemen. Då saudiarabarane erobra Najrān i 1934, auka forfølgjinga, og kring 200 jødar frå Najran flykta sørover til Aden mellom september og oktober 1949. Den saudiarabiske kongen ʻAbd al-ʻAziz kravde at dei kom attende, men den jemenittiske kongen Aḥmad bin Yaḥyá nekta, sidan desse flyktningane var jemenittiske jødar. Etter å ha slått seg ned i Ḥashid-leiren (òg kalla Mahane Geula) vart dei flydd til Israel som ein del av den større Operasjon Flygande teppe.
Najran i Saudi-Arabia
Najrān vart ein del av det nye kongedømet Saudi-Arabia i 1934 etter innsatsen og kampane til sjeik Jābir Abū Sāq, leiaren for den ein gong store klanen Yam. Får 1924 utførte den tidlegare jemenittiske kongeo fleire mislykka raid for å annektere Najran til Jemen. Kongen av Jemen gjorde fleire manøvrar for å styrke bandet sitt til somme av stammeleiarane i Najran for å motverke dei sterke banda mellom folket i Najran og Bin Saʻūd. I 1932 gjekk styrkane til imam Yaḥyá frå Jemen til åtak på Najrān med meir enn 50 000 soldatar, med alle slags nye våpen. Yām, som var den dominerande stamma i Najrān, i lag med andre lojalistar i byen, starta ein lang motstandskamp mot okkupasjonsstyrkane. Men eit sterkt segment av stammeleiarane i Najran støtta okkupasjonsmakta og somme vart passive, og venta med å velje side til krisa var over. Sjeik Jābir Abū Sāq, som leia Yam-klanen på den tida, klarte raskt å få støtte hos kong ʻAbd al-ʻAzīz Bin Saʻūd og klarte å leie Yām-stamma og alle motstandsstyrkane som kjempa mot dei jemenittiske styrkane i alle delar av Najran og Bilād Yām. Seinare, på våren 1934, utførte armeen til Bin Saʻud, kommandert av sonen til prins Saʻūd frå ʻAbd al-ʻAzīz, eit massivt åtak, omringa Najran frå nord og nordvest og slo den jemenittiske hæren. Najran vart ein del av Saudi-Arabia. Byen vart slik ein del av Saudi-Arabia, sjølv om han hadde vore ein del av Jemen sidan antikken.
Demonstrasjonar
Ismailiane, ein religiøs og etnisk minoriet med historiske røter i Najran-provinsen sørvest i Saudi-Arabia, har stadig fått identiteten sin truga som følgje av offisiell diskriminering. Då Mishʻal bin Suʻūd var guvernør i Najrān i 1996, auka spaninga mellom lokale styresmakter og ismailane, og kulminerte i ein konfrontasjon mellom væpna ismail-demonstrantane og politi- og hær-eininga utafor Holiday Inn hotell i Najrān by i april 2000. Offisiell diskriminering i Saudi-Arabia mot ismailane omfattar tilsetjingar i staten, religiøs utøving og rettssystemet. Funksjonærar i staten ekskluderer ismailane når ein skal ta avgjersler og talar offentleg nedsetjande om trua deira.
Konfrontasjonen ved Holiday Inn i Najrān den 23. april 2000, markerte eit skilje i forholdet mellom ismailane og det sentrale styret. Tre månader tidelgare hadde politiet stengd alle ismailske moskear under ei høgtid. Den 23. april, etter at tryggingsstyrkar og det religiøse moralpolitiet arresterte ein ismailisk prest, oppstod det ein stod demonstrasjon utafor Holiday Inn, der guvernøren Mishʻal budde. Etter guvernøren i mange timar nekta å møte demonstrantane, vart det utveksla eld mellom tryggingsstyrkane og væpna demonstrantar. To ismailarar og ein politimann mista livet. Ismailane meinte den religiøse identiteten deira var under åtak, og reiste forsvarsverk kring Khushaywah, setet til den den ismailske religiøse leiaren, al-Dāʼiʻ al-Muṭlaq, og den andelege hovudstaden for Sulaymānī Ismāʻīlīs, eit samfunn med følgjarar i India og Pakistan, i tillegg til Saudi-Arabia and og. Khushaywah, som er eit område i Najran, omfattar Manṣūrah-moskeen. Hæren kringsette dei ismailske stillingane og sette byen under kontroll. Det heile enda same dagen utan vidare kampar.
Avertting
Den 19. juni 2012 vart Murīʻ bin ʻAlī bin ʻIsá al-ʻAsīrī (مريع بن علي بن عيسى العسيري) halshogd etter skuldingar om trolldom, i følgje Saudi Press Agency (SPA), det statlete nyhendebyrået. Ei melding frå innanriksdepartementet sa at det vart funnen bøker og talismanar på mannen, og han skulle ha innrømd utruskap med to kvinner. Etter ei etterforsking sende tryggleiksstyresmaktene saka til retten, der han vart dømd til døden.
Arkeologiske ruinar
Najrān er kjend for fleire arkeologiske funn. Gamle Najrān var kringsett av ein sirkulær mur, som målte 220 gonger 230 meter, bygd av firkanta stein med forsvarsbalkongar. Her finst fleire unike bygningar. Det ligg ein gravplass sør for den ytre muren. Utgravingar av denne staden har avdekt glas, metall, keramikk og bronselekamar. Ein har òg funne firkanta og rektangulære bygningar. Ved Al-Ukhdūd, som ligg sør for Najrān by, kan ein sjå utskjeringa og menneskebein frå eldre tider.
Ludvig Vilhelm av Baden-Baden
Familie
Ludvig var fødd i Paris og var son av prins Ferdinand Maximilian av Baden-Baden arveprinsen av Baden-Baden og den italienske kona hans prinsesse Louise av Savoie. Faren var den eldre sonen til markgreve Vilhelm av Baden-Baden, som han døydde før, og etterlet derfor Ludvig til å overta som markgreve av Baden og leie den katolske greina av huset Zähringen.
Onkelen på morsida var greven av Soissons, faren til den kjende generalen Eugene av Savoie, som Ludvig levde og kjempa i skuggen av, sjølv om syskenbarna òg var allierte i teneste for Det tysk-romerske riket mot franskmennene.
Militærkarriere
Ludvig vart kalla Türkenlouis eller skjoldet til riket. Tyrkarane kalla han den raude kongen fordi han hadde ei raud uniformsjakke som gjorde han særs synleg på slagmarka. Han forsvarte Europa mot tyrkarane, slik som Eugene av Savoie. Ludvig var kommandant i teneste for Det tysk-romerske riket. I 1689 vart han øvstkommanderande for keisararmeen i Ungarn, der han vann ein avgjerande siger mot osmanarane i Slankamen i 1691. Ludvig såg Osijek som ein stad som var særdeles strategisk viktig i krigen mot osmanarane.. Han bad instendig om å få fiksa bymurane og bygde eit nytt fort kalla Tvrđa, som følgde prinsippa til Vauban. Kort tid etter vart han send for å leie armeen ved Rhinen i niårskrigen.
Han leia seinare keisararmeen i den spanske arvefølgjekrigen der han erobra Landau i september 1702, men måtte raskt trekkje seg attende til andre sida av Rhinen og vart slått av franskmennene under hertugen av Villars i Friedlingen. I 1704 deltok han derimot i det suksessrike tyske felttoget til Marlborough og Eugene av Savoie. Han utmerkte seg i slaget ved Schellenberg og kringsette og tok Ingolstadt og Landau, og trekte slik bayerske soldatar bort frå det avgjerande slaget ved Blenheim.
Han døydde i sitt uferdige Schloss Rastatt i 1707. Kona hans regjerte fram til sonen deira Ludvig Georg tok over styret i oktober 1727.
Nicola Benedetti
Nicola Joy Nadia Benedetti CBE er ein skotsk-italiensk solofiolinist og festivaldirektør. Talentet hennar blei merka frå ho var ung, og då ho var 16 vann ho BBC Young Musician of the Year. Ho har spelt med orkester i Europa og Amerika og i lag med den faste pianisten sin Alexei Grynyuk. Sidan 2012 har ho nytta Gariel Stradivarius-fiolinen. Ho blei den fyrste kvinnelege leiaren for Edinburgh International Festival då ho blei utnemnd til festivaldirektør i 2022.
Bakgrunn
Benedetti blei fødd i West Kilbride i North Ayrshire i Skottland. Faren var italiensk og mora var skotsk-italiensk. Ho byrja å spela fiolin då ho var fire, med timar hjå Brenda Smith. Då ho var åtte blei ho konsertmeister for National Children's Orchestra of Great Britain. Då ho var ni hadde ho allereie gått gjennom dei åtte graderingane innan standard musikkutdanning medan ho var elev ved Wellington School i Ayr. I september 1997 blei ho elev ved Yehudi Menuhin School for unge musikarar under Yehudi Menuhin og Natasha Boyarskaya i Surrey i England.
Ved slutten av det fyrste året der (1998) spelte ho solo i den årlege konserten skulen heldt ved Wigmore Hall, og opptredde i London og Paris som solist i dobbel fiolinkonsert av Bach med Alina Ibragimova. Ho spelte på ein minnekonsert i Westminster Abbey vigd livet og virket til Yehudi Menuhin.
I 2000 deltok ho i Menuhin Competition som junior.
Nicola har ei eldre syster, Stephanie, som også er fiolinist og medlem av popgruppa Clean Bandit.
Tidlege konsertar
Deretter følgde konsertar med City of London Sinfonia, Royal Philharmonic Orchestra, Scottish Opera, Scottish Chamber Orchestra, Royal Scottish National Orchestra og andre.
I august 2002 vann ho UK's Brilliant Prodigy Competition, som blei sendt på Carlton Television. Ho forlet Menuhin School kort tid seinare, og byrja som femtenåring å få privat opplæring frå Maciej Rakowski, den tidlegare konsertmeisteren til English Chamber Orchestra.
Våren 2003 var Benedetti invitert som solist med London Symphony Orchestra til å ta del i innspelinga av DVD-en Barbie of Swan Lake ved Abbey Road Studios. I oktober 2003 blei det filma ein ekstradel til DVD-en, «Playing With Passion», som blei gjeven ut av Mattel. BBC Scotlandnytta denne DVD-en til å skapa ein dokumentar om Benedetti, som blei send på britisk fjernsyn i mars 2004.
BBC Young Musician of the Year
Då ho var 16, i mai 2004, vann Benedetti tevlinga BBC Young Musician of the Year, og framførte Karol Szymanowski sin First Violin Concerto i finalen ved Usher Hall i Edinburgh med BBC Scottish Symphony Orchestra. Etter å ha vunne prisen kom ho øvst i musikkgruppa av Top Scot-prisen i desember 2005.
I september 2012 opptredde Benedetti ved Last Night of the Proms, der ho spelte Violin Concerto No. 1 av Max Bruch. Dette året blei ho gjeven fiolinen 1717 «Gariel» Stradivarius på lån av Jonathan Moulds, ein bankmann og styremedlem for London Symphony Orchestra Board member.
I tillegg til soloframføringar har Benedetti også opptredd i ein trio med den tyske cellisten Leonard Elschenbroich og den britisk-ukrainske pianisten Alexei Grynyuk. Benedetti blei gjeven æresdoktorat frå Glasgow Caledonian University i november 2007 og frå Heriot-Watt University i 2010. Ho er også blitt gjeven æresgradar frå University of Edinburgh i november 2011 og frå University of York i august 2020.
Benedetti blei utnemnd til Member of the Order of the British Empire (MBE) i 2013 New Year's Honours «For services to Music and to charity». Ho blei vald som æresmedlem av Royal Society of Edinburgh i mars 2017. I 2015 blei ho lista opp som ei av BBC sine 100 Women.
Ho blei Commander of the Order of the British Empire (CBE) i 2019 New Year Honours, «For services to Music». I 2019 blei ho også gjeven den årlege Royal Medal-prisen av Royal Society of Edinburgh for å betra liva til skotske barn med vanskelege livskår gjennom Sistema Scotland og Big Noise Orchestras.
I vann ho grammyprisen for beste klassiske instrumentalsolo for Marsalis: Violin Concerto; Fiddle Dance Suite.
Ho blei tildelt ISM Distinguished Musician Award i 2021.
Me and Mr. Johnson
Me and Mr. Johnson er eit album frå 2004 av Eric Clapton. Albumet er ei hyllest til den legendariske bluesartisten Robert Johnson. I følgje sjølvbiografien til Clapton så var ikkje innspelingane meint å bli eit album. Bandet hadde leigd eit studio, men Clapton hadde ikkje skrive nokre songar enno, så han foreslo dei spelte inn Robert Johnson-songar. Dei spelte inn nok songar for eit heilt album, og valde å gje dei ut slik.
Sessions for Robert J
Seint i 2004 vart eit tilknytt prosjekt, Sessions for Robert J, gjeven ut på CD og DVD. Det inneheld Clapton og bandet som spelar andre versjonar av songane på Me and Mr. Johnson, i tillegg til andre som ikkje finst på albumet, som «From Four 'Til Late», «Terraplane Blues», «Ramblin' on my Mind», «Sweet Home Chicago» og «Stones in my Passway». Fleire av songane er spelt i ein duett med Clapton på akustisk gitar og Doyle Bramhall II på akustisk og dobro-gitarar. Mellom innspelingane diskuterer Clapton kor stor innverknad Johnson hadde på han og andre musikarar.
Albumet nådde 14. plass på VG-lista i Noreg.
The Alan Parsons Project
The Alan Parsons Project var eit britisk rockeband som var aktiv frå 1975 til 1990, og som bestod av ein kjerne av Alan Parsons og Eric Woolfson. Dei hadde med seg ei rekkje forskjellige studiomusikarar og somme relativt faste bandmedlemmar som gitaristen Ian Bairnson, arrangøren Andrew Powell, bassisten og vokalisten David Paton, trommeslagaren Stuart Elliott og vokalistane Lenny Zakatek og Chris Rainbow. Parsons var lydteknikar av yrke, men òg musikar og komponist. Woolfson var låtskrivar, pianist og songar. Nesten alle songane deira er tilskrivne «Woolfson/Parsons».
The Alan Parsons Project gav ut 11 studioalbum i løpet av den 15 år lange karrieren. Eit tolvte The Sicilian Defence var opphavleg spelt inn i 1979, men kom ut i 2014. Dei meir kjende albuma deira var I Robot og Eye in the Sky. Some av dei mest kjende songane deira er «The Raven», «(The System of) Dr. Tarr and Professor Fether», «I Wouldn't Want to Be Like You», «Games People Play», «Time», «Snake Eyes», «Sirius»/«Eye in the Sky», «Old and Wise» og «Don't Answer Me».
1974–1976: Skiping og debut
Alan Parsons møtte Eric Woolfson i kantina på Abbey Road Studios sommaren 1974. Parsons hadde vore assisterande lydteknikar på The Beatles-albuma Abbey Road (1969) g Let It Be (1970), lydteknikar på Pink Floyd sitt The Dark Side of the Moon (1973) og produsent for fleire artistar på EMI Records. Woolfson, ein låtskrivar og komponist, arbeidde som studiopianist medan han komponerte songar for eit konseptalbum basert på verka til Edgar Allan Poe.
Etter at Parsons spurte Woolfson om å bli manageren hans, styrte han karrieren til Parsons som produsent og lydteknikar gjennom ei rekkje suksessar, som Pilot, Steve Harley, Cockney Rebel, John Miles, Al Stewart, Ambrosia og The Hollies. På denne tida vart Parsons stadig frustrert over å måtte tilpasse seg synet til somme av musikarane han meinte blanda seg inn i produksjonen hans. Ideen Woolfson fekk om å lage eit album var basert på utviklinga i filmindustrien, der fokuset skifta frå filmstjerner til regissørar som Alfred Hitchcock og Stanley Kubrick. Om filmindustrien kunne bli eit medium for regissørane, meinte Woolfson at musikkindustrien vel kunne bli eit medium for produsentane.
Woolfson hadde materialet sitt for Edgar Allan Poe-prosjektet, og såg ein måte å kombinere talenta til seg sjølv og Parsons. Parsons produserte og var lydteknikar på songane dei to skreiv og komponerte, og det første Alan Parsjons-prosjektet var i gang. Det første albumet deira, Tales of Mystery and Imagination (1976), kom ut på 20th Century Fox Records og inneheld mange bidrag frå alle medlemmane i gruppene Pilot og Ambrosia. Det vart ein suksess og nådde topp 40 på den amerikanske Billboard 200. Songen «The Raven» vart sungen av skodespelaren Leonard Whiting. I følgje teksten i omslaget til den ommastra versjonen frå 2007 var dette den førte rockesongen som nytta ein digital vocoder, der Alan Parsons snakka teksten gjennom apparatet, sjølv om andre som Bruce Haack var ein pioner på dette feltet på 60-talet.
Musikalen Freudiana
Sjølv om studioutgåva av Freudiana vart produsert av Parsons (og med spelt inn med mange av dei faste musikarane deira, så det vart eit «uoffisielt» Project-album), var det hovudsakleg Woolfson sin ide om å gjere det om til ein musikal. Dette førte til slutt til splid mellom dei to musikarane. Medan Parsons gjekk solo og tok mange av medlemane frå the Project med seg på ein verdsturné, fortsette Woolfson å produsere musikalar inspirert av musikken til The Project. Freudiana, Gaudi, and Gambler var tre musikalar som inkluderte Project-songar som «Eye in the Sky», «Time», «Inside Looking Out» og «Limelight». Konsertopptaka frå Gambler vart berre distribuert på spelestaden i Mönchengladbach i Tyskland.
The Sicilian Defence
I 1979 hadde Parsons, Woolfson og plateselskapet Arista ein disputt om gjenforhandling av platekontrakten, då dei to leverte eit instrumentalt album kalla The Sicilian Defence, etter opningstrekket i sjakk kalla siciliansk forsvar, noko som utan tvil var for å kome seg ut av platekontrakten. Arista nekta å gje ut albumet, men forhandlingane førte til ein ny kontrakt.
I intervju han gav før han døydde i 2009, sa Woolfson at han planla å gje ut eit spor frå «Sicilian»-albumet, som i 2008 kom ut som eit bonusspor på ei nyutgjeving av Eve. Ei stund seinare fann han originalopptaka. Parsons, som hadde sagt han håpte banda aldri vart funnen, endra meining og annonserte at dei kom til å gje ut albumet som ein del av plateboks kalla The Complete Albums Collection i 2014.
Solokarrieren til Alan Parsons
Parsons gav ut album under sitt eige namn. Desse var Try Anything Once (1993), On Air (1996), The Time Machine (1999), A Valid Path (2004) og  The Secret (2019). Samstundes laga Woolfson eit konseptalbum kalla Freudiana (1990), om arbeidt til Sigmund Freud innan psykologi, og Poe: More Tales of Mystery and Imagination (2003); som fortsette frå det første albumet til Alan Parsons Project om litteraturen til Edgar Allan Poe.
Tales of Mystery and Imagination (1976) vart miksa på ny i 1987 før det kom ut på CD, og inneheld forteljing av Orson Welles spelt inn i 1975, men som kom for seint fram ti å bli med på det originale albumet.
Stil
Stilen til bandet er blitt skildra som progressiv rock, kunstrock, progressiv pop, og softrock. «Sirius» er den mest kjende songen deira. Han er blitt nytta som inngangsmusikk for mange amerikanske idrettslag, mellom anna av NBA-laget Chicago Bulls i 1990-åra.
Fleire gjestevokalistar song på songane deira. I seinare år song Woolfson sjølv på fleire av songane. Plateselskapet pressa Parsons til å bruke han meir men Parsons føretrekte dei meir polerte songarane. Woolfson innrømde sjølv at han ikkje var i den kategorien. I tillegg til Woolfson, var vokalistane Chris Rainbow, Lenny Zakatek, John Miles, David Paton og Colin Blunstone ofte med. Andre songarar har vore Arthur Brown, Steve Harley, Gary Brooker, Dave Terry a.k.a. Elmer Gantry, Vitamin Z-medlemmen Geoff Barradale og Marmalade-medlemmen Dean Ford, som berre song ein eller to gonger for The Project. Parsons song sjølv solo på ein song («The Raven») men det var gjennom ein vocoder, og korvokkal på andre.
Fleire av musikarane som arbeidde med Alan Parsons Project var faste. Desse var mellom andre gruppa Pilot, med Ian Bairnson (gitar), David Paton (bass) og Stuart Tosh (trommer). Klaverspelaren i Pilot, Billy Lyall, spelte òg med dei. Frå Pyramid (1978) og frametter vart Tosh erstatta av Stuart Elliott frå Cockney Rebel. Bairnson spelte på alle albuma, og Paton var mest nesten heilt til slutt. Andrew Powell var ofte orkesterarrangør (og ofte korarrangør) på alle albuma utanom Vulture Culture (1985), då ha komponerte filmmusikken til Richard Donner-filmen Ladyhawke (1985). Denne musikken var delvis i stilen til The Project, og hovudsakleg spelt inn med dei faste Project-musikarane, og var produsert av Parsons, som òg var lydteknikar. Powell komponerte òg noko musikk for dei to første Project-albuma. For Vulture Culture og seinare var Richard Cottle fast medlem på synthesizer og saksofon.
Sidan 1993 har ein ny versjon av bandet med Parsons på akustisk gitar, klaverinstrument og vokal eksistert i forskjellige variantar. Den versjonen vart kalla Alan Parsons Live Project og bestod av songaren P.J. Olsson, gitaristen Jeffrey Kollman, trommeslagaren Danny Thompson, klaverspelaren Tom Brooks, bassisten Guy Erez, vokalisten og saksofonisten Todd Cooper, og gitaristen og vokalisten Dan Tracey. I 2013 spelte Alan Parsons Live Project i Colombia med fullt kor og orkester som 'Alan Parsons Symphonic Project'. Ei dobbel CD-plate og ein DVD-versjon vart gjeven ut i mai 2016.
I populærkulturren
The Simpsons-episoden «Homerpalooza» forklarer Homer 70-tals rockemusikk for Lisa, Bart og Milhouse: «Grand Funk Railroad bana veg for Jefferson Airplane, som klarerte vegen for Jefferson Starship. Scenen var klar for The Alan Parsons Project, som eg trur var eit slags svevefartøy.»
I filmen Austin Powers: The Spy Who Shagged Me frå 1999 vert våpenet som Dr. Evil har sett opp på månen kalla 'The Alan Parsons Project'.
Distriktet Horn
Kommuneskipnaden
Distriktet omfattar 20 kommunar, av dei 4 bykommunar og 10 såkalla 'Marktgemeide'.
Beit Zeid
Beit Zaid (hebraisk בֵּית זַיְד eller tyder huset til Zaid) er ein moshav nord i Israel. Han ligg nær Kiryat Tiv'on og høyrer til Jezreeldalen regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 220.
Området vart først busett i 1926 av Alexander Zaïd, ein av grunnleggjarane av Hashomer, kona hans og fire barn. I 1940 vart ein ny kibbutz, Giv'ot Zaid (kalla opp etter Zaïd) grunnlagd nord for den tidlegare heimen til Zaïd (han vart drepen i 1938) av fleire medlemmar av familien til Zaïd. Denne kollapsa i 1950. I 1951 vart dei tidlegare innbyggjarane i Giv'ot Zaid flytta til staden busett av familien hans, og dei grunnla Beit Zaid.
Settle
Settle er ein liten marknadsby i grevskapet North Yorkshire i England. Han har kring 2500 innbyggjarar og vert betent av Settle jernbanestasjon, som ligg nær sentrum. Han ligg 47 km frå Leeds Bradford internasjonale flyplass.
Ferruccio Busoni
Dante Michelangelo Benvenuto Ferruccio Busoni var ein kosmopolitisk komponist, pianist og pedagog. Han var verksam i Finland, USA, Sveits, Tyskland og fleire andre land.
Liv
Bussoni var fødd i Empoli i provinsen Firenze i Italia.
Busoni var ein av dei fremste representantane for den musikalske nyklassisismen, både musikalsk og teoretisk. Han grunnla ei eiga retning som han kalla Junge Klassizität. I det teoretiske skriftet Entwurf einer neuen Ästhetik der Tonkunst tek han for seg grunndraga i denne.
Busoni skreiv både dei teoretiske skriftene sine og librettoane til operaene sine på tysk, sjølv om italiensk var morsmålet hans.
Nokre av transkripsjonane hans av verka til store meister er blitt kalla «formidable» av kritikarar.
Busoni gifta seg i september 1890 med den svenskfødde pianisten Gerda Sjøstrand, som var dotter av bilethoggaren Carl Eneas Sjöstrand.
Han døydde i 1924 i Berlin.
Broummana
Brummana (arabisk برمانا) er ein by i Matn distrikt i Libanonfjella guvernement i Libanon. Han ligg aust for Beirut med utsyn over hovudstaden og Middelhavet.
Som dei fleste landsbyane i området har Brummana eit arameisk namn som truleg tyder huset til Rammana, guden for luft, uvêr og torevêr.
Klima
Somrane er uvanleg tørre i Brummana og byrjar tidleg i mai og endar i midten av oktober. Sommartemperaturane går sjeldan over 30 ºC. Luftfukta om sommaren er i snitt 68 %. Vinteren er våt og mild med ein temperatur som varierer mellom 5 og 18 ºC, stundom med snøfall.
Demografi
Brummana er heimstad til forskjellige religiøse grupper, sjølv om kristne, hovudsakleg gresk-ortodokse, utgjer 49% og maronittiske katolikkar utgjer 41%, medan drusarar er ein større minoritet. Mange arabiske turistar frå landa kring Persiabukta kjem hit om sommaren.
Det står ei særs gammal gresk-ortodokse kyrkje i Brummana. Kyrkja til profeten Cha'ya (Isaiah) var opphavleg ei austromersk festning som er kring 1 500 år gammal, men vart omgjort til ei kyrkje på 600-talet.
Turistbuss
Turistbuss er ein buss som vert nytta for å frakta turistar. Turistbussar som vert nytta over store avstandar, som til dømes turar på fleire dagar, har høgt plasserte sete som gjev god utsikt. Plassen under golvet vert nytta for bagasje.
Disco Connection
Disco Connection er det åttande studioalbumet til den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Albumet kom ut i 1975. Det er ikkje i røynda eit Isaac Hayes-album, men er tilskrive bandet som brukte å akkompagnere The Isaac Hayes Movement. Heile albumet er instrumentalt, men alle songane er skrivne, produsert og arrangert av Hayes. Albumet kom først ut på CD i august 2015.
Samplingar
Songen «Aruba» er blitt sampla av Ab-Soul med Jay Rock og BJ the Chicago Kid på songen «Lust Demons» i 2012 og av Ta-Ku på songen «Meet You There» i 2013.
Ben Cauley
Ben S. Cauley jr. var ein USA-amerikansk trompetist, vokalist, låtskrivar og grunnleggjande medlem i Stax Records-gruppa The Bar-Kays. Han var den einaste som overlevde flystyrten i 1967 som tok livet av soulsongaren Otis Redding og fire av medlemmane i Bar-Kays.
Tidlege år
Cauley vart fødd i South Memphis i Tennessee. Han lærte å spele trompet på skulen og danna eit band med gitaristen Jimmy King, saksofonisten Phalon Jones, trommeslagaren Carl Cunningham, klaverspelaren Ronnie Caldwell og bassisten James Alexander. Gruppa heitte opphavleg the Imperials, og endra namn til the Bar-Kays i midten av 1960-åra. Cauley byrja på LeMoyne College i 1965, før han vart profesjonell musikar.
The Bar-Kays
The Bar-Kays kom til Stax-studioet i 1966, og fekk kontrakt med Stax-etiketten Volt Records i byrjinga av 1967. I følgje James Alexander var Cauley den best kledde i gruppa, og gjekk alltid i dress, uansett kva høve.
Al Jackson jr., som var trommeslagar i Booker T & the MGs, synte særleg interesse for dei unge medlemmane i the Bar-Kays og lærte dei opp til å bli det andre husbandet til Stax etter Booker T and the MGs. Slik kom dei til å akkompagnere mange innspelingar for Stax-artistar som Otis Redding, Carla Thomas, og Sam and Dave. Otis Rdding likte faktisk bandet så godt at han valde dei som turnéband sommaren 1967.