cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gravlund
I Noreg og fleire andre land ligg gravlundane ofte ikring kristne kyrkjer, og det er då vanleg å kalle gravplassane for kyrkjegardar og tilsvarande. Nemninga gravfelt er som oftast nytta som eit arkeologisk nøytralt (ikkjereligiøst) omgrep for samlingar av graver frå førhistorisk tid for døde som har vorte jordfesta på seremonielt vis etter si tids sed. Men i europeiske språk kan ord som svarar til det norske ordet gravfelt òg verte nytta som eit generelt nøytralt alternativ til det som i vanleg språkbruk vert kalla kyrkjegardar eller har andre nemningar av religiøs karakter.
Russisk kultur
Ikon
Bruk og måling av ikon kom til Kievriket i samband med at det gjekk over til den ortodokse kristendommen som kom frå Austromarriket i år 988. Som ein generell regel følgde desse ikona strenge modellar og formlar gjort heilage gjennom bruk, nokre av dei med opphav i Konstantinopel. Etter kvart som tida gjekk utvida russarane - spesielt Andrej Rubljov og Dionisij — vokabularet til ikoniske typar og stilar langt utover alt som finst andre stader. Dei personlege, improvisatoriske og kreative tradisjonane frå vesteuropeisk religiøs kunst manglar stort sett i Russland før 1600-talet, då Simon Usjakov sine måleri blei sterkt påverka av religiøse måleri og graveringer frå både protestantiske og katolske delar av Europa.
På midten av 1600-talet førte endringar i liturgi og praksis innført av patriark Nikon til ei splitting i den russisk-ortodokse kyrkja. Tradisjonalistane, dei forfølgde «gammalritualistane» eller dei «gammaltruande», fortsette den tradisjonelle stiliseringa av ikon, medan den russiske statskyrkja modifiserte praksisen sin. Frå denne tida byrja ikon å bli måla ikkje berre i den tradisjonelle stiliserte og ikkje-realistiske modusen, men også i ei blanding av russisk stilisering og vesteuropeisk realisme, og på ein vesteuropeisk måte veldig lik den til katolsk religiøs kunst frå den tida. Stroganov-skulen og ikona frå Nevjansk er nokre av dei siste viktige skulane for russisk ikonmåling.
Gravlund
Gravlundar i Noreg
I Noreg er det ein lovfesta hovudregel at gravlegging skal skje på ein offentleg gravplass eller på ein gravplass som eit registrert trussamfunn har opparbeida etter å ha fått løyve i samsvar med lov frå 13. juni 1969 nr 25 om trudomssamfunn og ymist anna. Alle avlidne har rett til gravplass i den kommunen dei budde i då dei døydde, utan omsyn til kva trudoms- eller livssynssamfunn dei høyrde til, eller kva slags livssyn dei hadde. Gravlegging skal alltid gå føre seg med respekt for den religionen eller det livssynet den døde hadde. Gravlundar ikring kyrkjer som høyrer til Den norske kyrkja er såleis ikkje berre for dei som er medlemar av dette kyrkjesamfunnet. Same rett til gravplass i kommunen har dødfødde born når mora eller faren er busett i kommunen.
Ei grav er freda i 20 år, men fredingstida kan lengjast. Når ein gravlund vert lagd ned, skal arealet vere freda i minst 40 år etter siste gravlegging.
Russisk kultur
Lubok
Ein lubok (fleirtal lubki, лубо́к, лубо́чная картинка) er ein russisk trykksak kjenneteikna av enkel grafikk og forteljingar henta frå litteratur, religiøse historier og populære soger. Lubok-trykk blei brukte som dekor i hus og vertshus. Tidlege døme frå slutten av 1600- og byrjinga av 1700-talet var tresnitt, deretter var graveringar eller etsingar vanlege, og frå midten av 1800-talet nytta ein litografi. Dei kunne opptre i seriar, som kan reknast som forgjengarar for den moderne teikneserien. Billege og enkle bøker som for det meste bestod av bilete, blir kalla lubok-litteratur. Det russiske ordet lubok stammar frå lub - ein særskild type brett som bilete blei trykte på.
Klassisk måleri
Det russiske kunstakademiet blei oppretta i 1757 med sikte på å gje russiske kunstnarar ei internasjonal rolle og status. Viktige portrettmålarar frå akademiet inkluderer Ivan Argunov, Fjodor Rokotov, Dmitrij Levitzkij og Vladimir Borovikovskij.
Tidleg på 1800-talet, då nyklassisismen og romantikken blomstra, fokuserte berømte akademiske kunstnarar på mytologiske og bibelske tema, som Karl Brjullov og Aleksandr Ivanov.
Realistisk måleri
Realismen fekk ein dominans på 1800-talet. Realistane fanga russisk identitet i landskap med breie elvar, skogar og bjørkelysningar, så vel som kraftige sjangerscener og robuste portrett av samtida si. Andre kunstnarar fokuserte på sosial kritikk, og viste forholda til dei fattige og karikerte autoriteten; sosialrealismen blomstra under Aleksander II, så vel som kraftige sjangerscener og robuste portrett av deira samtid. Andre kunstnarar fokuserte på sosial kritikk, og viste forholda til den fattige og karikaturiserande autoriteten. Peredvizjniki var ei gruppe kunstnarar som braut med akademiet og skipa ein skule fri frå akademiske restriksjonar. Leiande realistar var Ivan Sjisjkin, Arkhip Kuindzji, Ivan Kramskoj, Vasilij Polenov, Isaak Levitan, Vasilij Surikov, Viktor Vasnetsov og Ilja Repin.
Ved byrjinga av 1900-talet og seinare utvikla mange russiske kunstnarar sine særeigne stilar, som verken var realistiske eller avantgardistiske. Desse inkluderer Boris Kustodijev, Kuzma Petrov-Vodkin, Mikhail Vrubel og Nicholas Roerich. Mange verk frå Peredvizjniki-gruppa er blitt svært ettertrakta av samlarar dei siste åra. Russiske kunstauksjonar under Russian Art Week i London har auka etterspurnaden, og verk er blitt selde for rekordhøge prisar.
Russisk avantgarde
Russisk avantgarde er eit samleomgrep som blir brukt til å definera den store, innverknadsrike bølgja av modernistisk kunst som blomstra i Russland frå omtrent 1890 til 1930. Omgrepet dekker mange separate, men uløyseleg relaterte, kunstrørsler som fanst på denne tida; nemleg nyprimitivisme, suprematisme, konstruktivisme, rayonisme og futurisme. Kjende kunstnarar frå denne tida er mellom anna El Lisitskij, Kasimir Malevitsj, Vasilij Kandinskij, Vladimir Tatlin, Aleksandr Rodtsjenko, Pavel Filonov og Marc Chagall. Den russiske avantgarden nådde den kreative og populære høgda si i perioden mellom Den russiske revolusjonen i 1917 og 1932, då dei revolusjonære ideane til avantgarden kolliderte med den nyleg oppståtte konservative retninga sosialistisk realisme.
På 1900-talet gjorde mange russiske kunstnarar karriere i Vest-Europa, etter at dei var blitt nøydde til å emigrera på grunn av revolusjonen. Vasilij Kandinskij, Marc Chagall, Naum Gabo og andre spreidde arbeid, idear og påverknaden frå russisk kunst globalt.
Sovjetisk kunst
Under Oktoberrevolusjonen blei det byrja ei rørsle for å leggja all kunst under «diktaturet til proletariatet». Organisasjonen som skulle stå for dette blei skipa dagar før revolusjonen som Proletkult, ei forkorting for Proletarskije kulturno-prosvetitelnje organizatsi. Ein leiande teoretikar for denne rørsla var Aleksandr Bogdanov. I fyrstninga støtta Narkompros (Utdanningsdepartementet), som også hadde ansvar for kultur, Proletkult. Sjølv om ho var marxistisk i karakter, blei Proletkult mislikt av fleire partileiarar, og i 1922 hadde rørsla gått kraftig tilbake. Ho blei oppløyst av Stalin i 1932.
Seint i sovjettida kombinerte likevel mange kunstnarar sosialistisk realisme med oppfinnsamheit, mellom anna Ernst Neizvestnij, Ilja Kabakov, Mikhail Sjemjakin, Igor Novikov, Erik Bulatov og Vera Mukhina. Dei brukte teknikkar så varierte som primitivisme, hyperrealisme, det groteske og abstraksjon.
Russisk folkemusikk
Russarar har særeigne tradisjonar innan folkemusikk. Typiske etniske russiske musikkinstrument er gusli, balalaika, zjalejka, balalaika-kontrabass, bajan-trekkspel, sigøynargitar og garmosjka. Folkemusikk hadde stor innverknad på russiske klassiske komponistar, og i nyare tid har han vore ei inspirasjonskjelde for ei rekkje populære musikkgrupper, som Zolotoje Koltso og Ljudmila Zykina. Russiske folkesongar og patriotiske songar frå sovjettida utgjer hovudtyngda av repertoaret til det verdskjende Raude Hær-koret og andre populære russiske ensemble.
Folkedans
Russisk folkedans kan vanlegvis delast opp i to hovudtypar av dansar: Khorovod (russisk Хоровод), ein sirkulær leiketypedans der deltakarane held hender, syng, og handlinga vanlegvis skjer i midten av sirkelen, og pljaska (russisk Пляска eller Плясовый), ein sirkeldans for menn og kvinner som aukar i mangfald og tempo. Andre former for russisk folkedans inkluderer pereplyjs (Перепляс), ein konkurransedans for menn, massedans (Массовый пляс), ein upara scenedans utan avgrensingar på alder eller talet på deltakarar, gruppedans (Групповая пляска), ein type massedans med enkle runddanspassasjar og improvisasjon, og kvadriljar (Кадриль), opphavleg ein fransk dans som kom til Russland på 1700-talet
Etniske russiske dansar inkluderer også barynja (Барыня), kamarinskaja (Камаринская), kazatsjok (Казачок) og tsjetsjotka (Чечётка) (ein steppedans i bastsko og med ein bajan). Trojka (Тройка) er ein dans med ein mann og to kvinner med namn etter den tradisjonelle russiske vogna som blir dregen av tre hestar. Bjørnedans eller dans med bjørn (Танец С Медведем) kan førast tilbake til 907 då den russiske prinsen Oleg, i feiringa av sigeren over grekarane i Kiev, hadde 16 mannlege dansarar kledde ut som bjørnar og fire bjørnar utkledde som dansarar som underhaldning. Eit vanleg trekk ved heftige russiske dansar er knebøyelement.
Klassisk musikk
Musikk i Russland på 1800-talet vart definert av spenninga mellom den klassiske komponisten Mikhail Glinka saman med dei andre medlemmene av Dei Fem, som omfamna russisk nasjonal identitet og la religiøse og folkelege element til komposisjonane sine, og det russiske musikalske samfunnet leidd av komponistane Anton og Nikolaj Rubinstein, som var musikalsk konservativt. Den seinare romantiske tradisjonen til Pjotr Iljitsj Tsjaikovskij, som var ein av dei mest populære komponistane i den romantiske tida, blei ført inn i 1900-talet av Sergej Rakhmaninov, som var ein av dei siste store meistrane for den romantiske stilen innan europeisk klassisk musikk.
Verdskjende komponistar på 1900-talet inkluderte Aleksandr Skrjabin, Igor Stravinskij, Sergej Rakhmaninov, Sergej Prokofjev, Dmitrij Sjostakovitsj og Georgij Sviridov. Under det meste av sovjettida blei musikk nøye saumfaren og halden innanfor konservative, lettfattelege rammer som følgde den sosialistiske realismen.
Sovjetiske og russiske konservatorium har gjeve frå seg generasjonar av verdskjende solistar. Blant dei mest kjente er fiolinistane David Ojstrakh og Gidon Kremer, cellisten Mstislav Rostropovitsj, pianistane Vladimir Horowitz, Svjatoslav Richter og Emil Gilels og songarane Fjodor Sjaljapin, Galina Visjnevskaja, Anna Netrebko og Dmitrij Hvorostovskij.
Ballett
Det opphavlege formålet med ballett i Russland var å underhalda ved keisarhoffet. Det første ballettselskapet var Den keisarlege ballettskulen i St. Petersburg, som blei skipa på 1740-talet. Ballets Russes var eit ballettselskap grunnlagt i 1909 av Sergej Djagilev, ein særs viktig figur på den russiske ballettscena. Diaghilev og utanlandsreisene hans med Ballets Russes påverka utviklinga av dans over heile verda. Hovudkvarteret til ballettselskapet hans låg i Paris. Ein protesjé av Diaghilev, George Balanchine, grunnla New York City Ballet Company i 1948.
Tidleg på 1900-talet oppnådde dei russiske ballettdansarane Anna Pavlova og Vatslav Nizjinskij stort ry. Sovjetisk ballett bevarte dei perfeksjonerte 1800-talstradisjonane, og sovjetiske danseskular kom med den eine internasjonale stjerna etter den andre, som Maja Plisetskaja, Rudolf Nurejev og Mikhail Barysjnikov. Bolsjoj-balletten i Moskva og Mariinskijballetten i St. Petersburg er framleis kjende over heile verda.
Opera
Den fyrste kjende operaen laga i Russland var 'Livet for tsaren' av Mikhail Glinka frå 1836. Denne blei følgd av fleire andre, som 'Ruslan og Ljudmila' frå 1842. Russisk opera var frå byrjinga ein kombinasjon av russisk folkemusikk og italiensk opera. Etter Oktoberrevolusjonen drog mange operakomponistar frå landet. Nokre av dei mest populære russiske operaene er Boris Godunov, Eugen Onegin, 'Den gylne hanen', 'Prins Igor' og 'Spar dame'.
Moderne musikkstilar
Sidan slutten av sovjettida har Russland opplevd ei ny bølgje av vestleg kulturell innverknad, noko som førte til utviklinga av mange tidlegare ukjente fenomen i den russiske kulturen. Det mest levande dømet er kanskje den russiske rockemusikken, som har røtene sine både i den vestlege rock'n'rollen og heavy metal, og i tradisjonane til dei russiske songarane frå sovjettida, som Vladimir Vysotskij og Bulat Okudzjava. St. Petersburg, Jekaterinburg og Omsk var dei viktigaste utviklingssentera for rockemusikken. Populære russiske rockegrupper er mellom anna Masjina Vremeni, Slot, DDT, Akvarium, Alisa, Kino, Nautilus Pompilius, Aria, Grazjdanskaja Oborona, Splean og Korol i Sjut. Samtidig utvikla russisk popmusikk seg frå det som i sovjettida var kjent som estrada til ein fullverdig industri, med nokre artistar som blei internasjonalt kjende, som t.A.T.u. i Vesten, eller Vitas i Kina.
Film
Mens film i vestlege industrialiserte land fyrst blei rekna som ei form for billeg underhaldning og tidtrøyte for arbeidarklassen, voks russisk filmproduksjon fram etter revolusjonen i 1917 som eit viktig propagandamiddel. Han utforska særleg bruk av redigering som den primære modusen for filmuttrykk. Nyvinningar innan film førte til verdskjende filmar som 'Panserkryssaren Potemkin'. Kjende filmmakarar frå sovjettida var Sergej Eisenstein og Andrej Tarkovskij, begge innovative og innverknadsrike regissørar. Eisenstein var student av filmskaparen og teoretikaren Lev Kulesjov, som utvikla den banebrytande sovjetiske montasje-teorien om filmredigering ved den første filmskulen i verda, All-union-instituttet for Kinematografi. Dziga Vertov hadde med sin teori om kino-glaz ('film-auge'), om at kameraet, som det menneskelege auget, er best brukt til å utforska det verkelege livet - hadde ein enorm innverknad på utviklinga av dokumentarfilmskaping og filmrealisme. I 1932 gjorde Stalin sosialistisk realisme til statspolitikk; denne avgrensa kreativiteten noko, men mange sovjetiske filmar i denne stilen var kunstnarisk vellykka, som Tsjapajev, 'Tranane flyg' og 'Soldatballade'.
1960- og 1970-talet såg ein større variasjon av kunstnariske stilar i den sovjetiske kinoen. Eldar Rjazanov og Leonid Gajdaj sine komediar frå denne tida var enormt populære, og fleire sitat frå filmane blir framleis brukte. I 1961–1967 regisserte Sergej Bondartsj ei Oscar-vinnande filmatisering av Tolstoj sitt episke Krig og fred, som var den dyraste sovjetfilmen som var blitt laga. I 1969 kom Vladimir Motyl sin 'Kvit sol i ørkenen' utgitt, ein svært populær film i ein sjanger kjend som ostern, til motsetnad frå westernfilmar.
Slutten av 1980-talet og 1990-talet var ein kriseperiode for russisk film og animasjon. Sjølv om russiske filmskaparar var blitt frie til å uttrykka seg, blei statlege subsidiar drastisk reduserte, noko som førte til færre produserte filmar. Dei første åra av 2000-tale førte med seg auka sjåartal og følgjande velstand til industrien på grunn av den raske utviklinga i økonomien, og produksjonsnivået blei høgare enn i Storbritannia og Tyskland.
Animasjon
Russland har òg ein lang og rik tradisjon for animasjon, som starta allereie mot slutten av tsar-tida. Det meste av russisk teikneserieproduksjon for kino og fjernsyn blei til under sovjettida, då Sojuzmultfilm-studioet var den største animasjonsprodusenten. Sovjetiske animatørar utvikla eit stort og eineståande utval av banebrytande teknikkar og estetiske stilar, med framtredande regissørar inkludert Ivan Ivanov-Vano, Fjodor Khitruk og Aleksandr Tatarskij. Sovjetiske teikneseriar er framleis ei kjelde til mange populære sitat, medan slike teikneserieheltar som den russiske Ole Brumm, søte vesle Tsjeburasjka, ulven og haren frå Nu, Pogodi! er blitt ikoniske bilde i Russland og mange land rundt. Tradisjonane med sovjetisk animasjon er blitt utvikla vidare av regissørar som Aleksandr Petrov og studio som Melnitsa, saman med Ivan Maksimov.
Internett
Med introduksjonen av Verdsveven byrja mange sosiale og kulturelle hendingar også å opptre i det russiske internett-samfunnet. Det blei danna ulike nettsamfunn, og den mest populære voks ut av russisktalande brukarar av den California-baserte bloggplattformen LiveJournal (som blei kjøpt opp i desember 2007 av det russiske firmaet SUP Fabrik). I januar 2008 hadde det dukka opp ein LiveJournal-blogg av den «3. statsmannen» i Russland, Sergej Mironov, og han blei kort tid etter følgd av den nye presidenten Dmitrij Medvedev, som opna ein personleg videoblogg som seinare òg blei utvida med ein Livejournal-versjon.
I nyare tid er det mange nettstader som tilbyr russisk språkinnhald, inkludert massemedium, e-handel, søkemotorar og så vidare. Særskild berykta er dei «russiske hackarane» blitt. Russiske webdesignstudio, programvare og webhotellverksemder tilbyr ei rekkje tenester, og resultata dannar ein slags nasjonal digital kultur. Netthandelgigantar som Google and Microsoft har russiske dotterselskap; den russiske søkemotoren Yandex er svært populær og har i fylgje  Search Engine Journal rundt 44 % av marknaden. Grunnen til dette er truleg at Yandex er svært godt tilpassa det russiske språket. I september 2007 passerte det nasjonale domenet .ru ein million domenenamn. Ved slutten av 2000-åra var det sosiale nettverket VKontakte det mest brukte i Runet.
Vitskap og nyvinningar
På byrjinga av 1700-talet gav reformene til Peter den store (grunnleggaren av Det russiske vitskapsakademiet og Statsuniversitetet i St. Petersburg) og verksemda til person som polyhistoren Mikhail Lomonosov (grunnleggaren av Statsuniversitetet i Moskva) gav eit stort løft for utvikling av vitskap, ingeniørfag og innovasjon i Russland. På 1800- og 1900-talet produserte Russland eit stort tal viktige forskarar og oppfinnarar.
Nikolaj Lobatsjevskij, ein Kopernikus for geometri, utvikla ikkje-evklidsk geometri. Dmitrij Mendelejev fann opp periodesystemet, det grunnleggjande rammeverket for moderne kjemi. Nikolaj Benardos innnførte bogesveising, som blei vidare utvikla av Nikolaj Slavjanov, Konstantin Khrenov og andre russiske ingeniørar. Gleb Kotelnikov fann opp ryggsekk-fallskjermen, medan Jevgenij Tsjertovskij innførte trykkdrakta. Pavel Jablotsjkov og Aleksandr Lodygin var pionerar innan elektrofag og oppfinnar for tidlege elektriske lamper.
Aleksandr Popov var ein av oppfinnarane av radio, medan Nikolaj G. Basov og Aleksandr Prokhorov var medoppfinnarar av laser og maser. Igor Tamm, Andrej Sakharov og Lev Artsimovitsj utvikla ideen om tokamak for kontrollert kjernefusjon og skapte den fyrste prototypen for dette, som førte fram til det moderne ITER-prosjektet. Fleire kjende russiske vitskapsfolk og oppfinnarar slo seg ned i utlandet, som Igor Sikorskij og Vladimir Zworykin, og fleire utlendingar arbeidde i Russland i lang tid, som Leonhard Euler og Alfred Nobel.
Dei største russiske vitskapssuksessane har vore innan romteknologi og romforskning. Konstantin Tsiolkovskij var far til teoretisk astronautikk. Arbeidet hans inspirerte leiande sovjetiske rakettingeniørar som Sergej Korolev, Valentin Glusjko og mange andre som bidrog til suksessen til det sovjetiske romprogrammet i dei tidlege stadia av romkappløpet og seinare.
I 1957 blei den første kunstige satellitten, Sputnik 1, send opp og 12. april 1961 blei den første menneskelege ferda til verdsrommet gjennomført av Jurij Gagarin. I 1963 blei Valentina Teresjkova send opp som den fyrste kvinna. Mange andre sovjetiske og russiske nyvinningar i romforskning følgde, inkludert den første romvandringa utført av Aleksej Leonov, den første romfartsroveren Lunokhod-1  og den første romstasjonen Saljut 1. I dag er Russland den største satellittoppsendaren i verda.
Fleire framtredande sovjetiske luftfartsingeniørar, inspirert av dei teoretiske verka til Nikolaj Zjukovskij, stod for etableringa av fleire dusin modellar av militære og sivile fly og grunnla ei rekke KB ('Konstruksjonsbyrå') som no utgjer hovedtyngden av føretaket United Aircraft Corporation. Nokre russiske fly er det første supersoniske passasjerflyet Tupolev Tu-144 av Aleksej Tupolev, Mig-jagarfly-serien av Artem Mikojan og Mikhail Gurevitsj, og Su-serien av Pavel Sukhoj og etterfølgjarane hans. MiG-15 er verdas mest produserte jetfly i historia, medan MiG-21 er det mest produserte supersoniske flyet. Under andre verdskrigen blei Bereznjak-Isajev BI-1 introdusert som det første rakettdrivne jagarflyet, og Iljusjin Il-2-bombeflyet blei det mest produserte militærflyet i historia. Polikarpov Po-2 Kukuruznik er verdas mest produserte biplan, og Mil Mi-8 er det mest produserte helikopteret.
Kjende russiske stridsvogner inkluderer T-34, den beste utforminga frå andre verdskrigen, og andre stridsvogner i T-serien, inkludert T-54/55, den mest produserte stridsvogna i historia, den fyrste gassturbin-stridsvogna T-80 og den mest moderne russiske stridsvogna T-90. Geværslaga AK-47 og AK-74 utforma av Mikhail Kalasjnikov utgjer den mest brukte typen angrepsgevær over heile verda - så mykje at det er produsert fleire rifler av AK-typen enn alle andre angrepsrifler til saman.
Tradisjonelle klede
Tradisjonelle russiske klede inkluderer kaftan, som det gamle Russland hadde til felles med liknande kåper i Det osmanske riket, Skandinavia og Persia. Kosovorotka var i lang tid ein tradisjonell høgtidsbluse brukt av menn. Hovudplagget usjanka blei utvikla på 1600-talet frå ein hatt med øyreklaffar kalla treukh. Sarafan er ein kjole knytt til Midtausten og blei brukt i sentrale og nordlege regionar i gamle Russland. I Sør-Russland er burka og papaha knytte til kosakkar som i sin tur er kulturelt knytte til folk frå Nord-Kaukasus. Kokosjnik for kvinner blei primært brukt i dei nordlege regionane av Russland på 1500- til 1800-talet. Lapti og liknande sko blei for det meste brukt av fattigare medlemmer i det gamle Russland og nordlege regionar der slaviske, baltiske og finsk-ugriske folk heldt til. Valenki er tradisjonelle varme sko av 1700-tals-design som opphavleg stamma frå asiatiske nomadar frå den store steppa. Russiske tradisjonelle klede og element frå dei har framleis høg prioritet i dagens Russland, særleg i nyheidenske slaviske samfunn, folkefestivalar, kosakksamfunn, i moderne mote og i russiske musikkensemble.
Mat
Russisk mat bruker mykje fisk, fjørfe, sopp, bær og honning. Avlingar av rug, kveite, bygg og hirse gir ingrediensane til ei mengd brød, pannekaker, grautar, kvass, øl og vodka. Svart brød er relativt meir populært i Russland samanlikna med resten av verda. Supper, lapskaus og fylte mjølbollar er karakteristiske for russisk mat. Dei mest populære suppene inkluderer sjtsji, borsj, ukha, soljanka og okrosjka. Smetana (tjukk rømme) blir ofte tilsett til supper og salatar. Dei mest utbreidde mjølbollane er pirozjki, pelmeni, varenyky og tyrkiske manti. Ein av dei mest populære rettane er blini, kotlety og sjasjlyk. Populære salatar er russisk salat, vinegret og sildesalat. Ein av dei viktigaste særmerka for russisk matkultur er zakuski, eit bugnande koldtbord.
Turkultur
Å gå tur eller spasera (russisk гулять, gulyat ' ) er svært vanleg i det russiske samfunnet. Ungdommar kan ofte bli einige om å treffast for å gå tur. Gonge er så viktig i russisk kultur at gulyat ' også kan tyda 'å festa'.
Høgtider
Russland har åtte offentlege høgtidsdagar. Det nye året er det første i kalenderen og i popularitet. Russiske nyttårstradisjonar liknar på den vestlege jula, med nyttårstre og gåver, og Ded Moroz (Fader Frost) speler den same rolla som julenissen. Rozjdestvo (ortodoks jul) fell på den 7. januar i den vestlege kalenderen, ettersom Den russisk-ortodokse kyrkja framleis følgjer den julianske kalenderen. To andre viktige kristne høgtider er paskha (påske) og troitsa (Treeiningssundag), men desse er ikkje offentlege høgtidsdagar sidan dei alltid fell på sundagar i alle høve.
Andre russiske heilagdagar inkluderer forsvararen av fedrelandet-dagen (23. februar), som heidrar russiske menn, særleg dei som tener i hæren; Den internasjonale kvinnedagen (8. mars), som også omfattar tradisjonar frå morsdagen og valentinsdagen; arbeidardagen første mai, no kalla Vår- og arbeidsdag; sigersdagen (9. mai); Russland-dagen (12. juni) og Sameiningsdagen (4. november), til minne om oppreisten som kasta ut den polsk-litauiske okkupasjonsmakta frå Moskva i 1612. Sistnemnde erstatta den sovjetiske markeringa av Oktoberrevolusjonen frå 1917. Fyrverkeri og utandørskonsertar er vanlege trekk ved alle russiske heilagdagar.
Sigersdagen blir feira til minne om sigeren over Nazi-Tyskland i andre verdskrigen, og blir feira over heile Russland. Presidenten held kvart år eit stort militæropptog ved Den raude plassen i Moskva. Det blir halde liknande opptog i alle større russiske byar og byar med status helteby eller by med militær ære.
Andre populære høgtider som ikkje er offisielle inkluderer gammalt nyttår (nyttår etter den julianske kalenderen 1. januar), Tatjana-dagen (dagen for russiske studentar 25. januar), maslenitsa (ei gammal heidensk feiring ei veke før den store fasta), Kosmonautikk-dagen (til minne om Jurij Gagarin si første menneskelege reise til rommet 12. april), Ivan Kupala-dagen (endå ei gammal heidensk høgtid 7. juli) og Peter og Fevronia-dagen (finn stad 8. juli og er det russiske svarte på valentinsdagen, men fokuserer på kjærleiken og truskapen til familien). På forskjellige dagar i juni er det store feiringar i slutten av skuleåret, når kandidatar frå skular og universitet tradisjonelt sym i fontener i byen.
Religion
Kristendommen, islam, buddhismen og jødedommen er rekna som dei tradisjonelle religionane i landet, og blei utnemnde som del av Russlan si «historiske arv» i ein lov frå 1997. Estimat over truande er svært forskjellige i ulike kjelder, med nokre anslag av ikkje-truande i Russland på 16–48 %.
Russisk-ortodoks kristendom er den største religionen i landet. 95 % av registrerte ortodokse sokn høyrer til den Den russisk-ortodokse kyrkja, medan det også finst fleire mindre ortodokse kyrkjesamfunn. Det store fleirtalet av ortodokse truande går likevel ikkje jamleg til kyrkja. Kyrkja er likevel vidt respektert som eit symbol på russisk arv og kultur. Mindre kristne retningar som katolikkar, armenske gregorianarar og ulike protestantar finst også.
I følgje ei meiningsmåling frå Russian Public Opinion Research Center rekna 63 % av respondentane seg som russisk-ortodokse, 6 % såg på seg sjølv som muslimar og mindre enn 1 % såg på seg sjølv som anten buddhistiske, katolske, protestantiske eller jødiske. Endå 12 % sa at dei trudde på Gud men ikkje praktiserte nokon religion, og 16 % sa at dei ikkje var truande.
Kosakkultur
Steppekulturen til russiske kosakkar stammar frå nomadiske steppefolk som slo seg saman med austslaviske folkegrupper i store samfunn. Dei tidlege kossakk-samfunna oppstod på 1300-talet, der eit av dei fyrste var donkosakkar. Andre kosakksamfunn som har spelt viktige roller i russisk historie og kultur er Ural-kosakkar, Terek-kosakkar, Kuban-kosakkar, Orenburg-kosakkar, Volga-kosakkar, Astrakhan-kosakkar, sibirske kosakkar, Transbajkal-kosakkar, Amur-kosakkar og Ussuri-kosakkar. Kosakkar verna dei russiske grensene og utvida det russiske territoriet. Områda til dei store kosakksamfunna hadde mange fridommar i Tsar-Russland. Kosakk-kulturen blei ein viktig del av russisk kultur, mange russiske songar og ulike element i dansar og russisk kultur generelt blei mykje forma av kosakksamfunna.
Skogkultur
Skogen speler ei veldig viktig rolle i Russland meir enn 1000 år gammal kultur og historie. Skogen hadde stor innverknad på eigenskapane til det russiske folket og kulturelle tradisjonane deira. Mange mytar om russisk kultur er tett knytte til skogen. Som mange andre tidlege slaviske folk og andre stammar bygde russarar husa sine av tre, slik at skogen påverka stilen til russisk arkitektur mykje. Handverket hohloma, som har utspringet sitt i Volga-regionen er laga av tre og viser mange plantar i skogen, som bær av krossved (Viburnum opulus, russisk Калина, kalina), blomstrar og blad. Mange russiske eventyr utspeler seg i skogen, og fiktive karakterar som Baba Jaga er sterkt knytte til russisk trekultur. Skogen er òg eit viktig tema for mange russiske folkesongar.
Sopp- og bærsanking
Aktivitetar i skogen der folk plukkar sopp og bær er veldig vanleg i Russland. Sopp (russisk грибы, griby)  har vore ein viktig del av russisk folkekultur i det minste sidan 900-talet og ein viktig del av russiske måltid. Det er meir enn 200 typar etande sopp i Russland. Sopp har alltid vore rekna som magiske, og speler ei framståande rolle i russiske eventyr. Evna til å identifisera og laga til etande sopp blir ofte overført frå generasjon til generasjon. Soppsanketradisjonen er spesielt vanleg i slavisk-talande og baltiske land. Bær (russisk ягода, jagoda) speler òg ei viktig rolle i russisk folkekultur og er ofte ein del av russisk handverk, folkesongar og bunader. Tranebær var kjende i Europa i hundreår som «russiske bær». Å plukka sopp og bær i skog er ein slags meditasjon i Russland.
Idrett
Russarar har hatt suksess i ei rekke idrettar og hamnar konsekvent på topprangeringa ved dei olympiske leikane og i andre internasjonale konkurransar. Ved å kombinera dei totale medaljane i Sovjetunionen og Russland er landet nummer to blant alle nasjonar etter talet på gullmedaljar både ved sommar-OL og vinter-OL.
I løpet av sovjettida plasserte det olympiske landslaget seg først i det totale talet medaljar vunne på 14 av sine 18 deltakingar; med desse deltakingane var Sovjetunionen den dominerande olympiske makta i si tid. Sidan 1952 Olympic Games har sovjetiske og seinare russiske utøvarar alltid vore ein av dei tre vinnarane av fleste gullmedaljar ved sommar-OL.
Sovjetiske gymnastar, friidrettsutøvarar, vektløftarar, brytarar, boksarar, fektarar, skyttarar, sjakkspelarar, langrennsløparar, skiskyttarar, hurtigløparar og kunstløparar på skeiser var stadig blant dei beste i verda, saman med sovjetiske basketball-, handball-, volleyball- og ishockeyspelarar. Sidan Sovjetunionens samanbrot har russiske idrettsutøvarar framleis å dominera internasjonale konkurransar. Sommar-OL 1980 blei halde i Moskva medan Vinter-OL 2014 og Dei paralympiske vinterleikane 2014 blei haldne i Sotsji.
Sovjetunionen dominerte gymnastikksporten i mange år, med idrettsutøvarar som Larisa Latynina, som fram til 2012 hadde ein rekord med flest OL-medaljar vunne per person og flest gull-OL-medaljar vunne av ei kvinne. I dag er Russland leiande innan rytmisk sportsgymnastikk med stjerner som Alina Kabajeva, Irina Tsjasjtsjina og Jevgenija Kanajeva.
Russisk synkronsymjing er den beste i verda, og nesten alle gullmedaljar har blitt vunne av russarar ved OL og verdsmeisterskap i meir enn eit tiår. Kunstløp er ein annan populær idrett i Russland. I 1960 blei Sovjetunionen ei dominerande makt i kunstløp, særleg i parskøyter og isdans, og ved kvart vinter-OL frå 1964 til 2006 har eit sovjetisk eller russisk par vunne gull, noko som ofte blir rekna som den lengste sigersrekka i moderne idrettshistorie. Sidan slutten av sovjettida har tennis auka i popularitet, og Russland har produsert ei rekke kjente tennisspelarar. Sjakk er også svært populært. Sidan 1927 har sovjetiske og russiske stormeistrar vunne verdsmeisterskapen i sjakk nesten utan opphald.
Basketball
Som Sovjetunionen var Russland tradisjonelt veldig sterke i basketball, og vann OL-turneringar, verdsmeisterskap og Eurobasket. Frå 2009 har dei hatt forskjellige spelarar i NBA, særleg Utah Jazz-spissen Andrej Kirilenko, og blir sett på som ein verdsomspennande basketballstyrke. I 2007 overvann Russland verdsmeistrane Spania i Eurobasket 2007. Russiske basketballklubbar som PBC CSKA Moskva har òg hatt stor suksess i europeiske konkurransar som Euroleague og ULEB Cup.
Ishockey
Sjølv om ishockey fyrst blei introdusert i sovjettida byrja landslaget snart å dominera sporten internasjonalt og vann gull ved sju av dei ni OL og 19 av dei 30 verdsmeisterskapane dei var med i mellom 1954 og 1991. Dei russiske spelarane Valerij Kharlamov, Sergej Makarov, Vjatsjeslav Fetisov og Vladislav Tretjak hadde fire av dei seks posisjonane ved IIHF sitt Team of the Century. Som med andre idrettar gjekk russisk ishockey tilbake etter samanbrotet til Sovjetunionen, og Russland var utan gullmedalje i 15 år. På den tida fekk mange russiske spelarar karrierer i nordamerikanske National Hockey League (NHL). I seinare år har Russland kome tilbake som ishockeynasjon, og vann gullmedalar i VM i 2008 og 2009, gjekk forbi Team Canada som det øvst rangerte ishockeylaget i verda, men tapte så for Canada i kvartfinalen i OL 2010. Kontinental Hockey League (KHL) blei skipa i 2008 som ein rival til NHL.
Bandy
Bandy, kjend på russisk som 'hockey med ball' og tidvis uformelt som 'russisk hockey' (til motsetnad frå 'kanadisk hockey' om ishockey), er ein annan tradisjonelt populær isidrett, med nasjonale ligakampar som i gjennomsnitt har rundt 3500 tilskodarar. Han er rekna som ein nasjonalidrett. Det sovjetoske bandy-landslaget vann alle verdsmeisterskap i bandy frå 1957 til 1979. Det russiske laget har sidan blitt verdsmeister i ei rekkje av meisterskapa.
Fotball
I den sovjetiske perioden var Russland òg ein konkurransedyktig fotballnasjon. Sjølv om dei hadde legendariske spelarar som keeperen Lev Jasjin, klarte Sovjetunionen aldri å hevda seg som ei av dei viktigaste kreftene i internasjonal fotball, sjølv om laga vann forskjellige meisterskapar (som EM i fotball 1960) og nådde ei rekke finalar (som EM i fotball 1988). Saman med ishockey og basketball er fotball ein av dei mest populære idrettane i det moderne Russland. Dei siste åra har russisk fotball, som gjekk tilbake på 1990-talet, styrka seg. Russiske klubbar (som CSKA Moskva, Zenit St. Petersburg, Lokomotiv Moskva og Spartak Moskva) har blitt stadig meir vellykka på den europeiske scena (CSKA og Zenit vann UEFA Cup i høvesvis 2005 og 2008). Det russiske fotballandslaget nådde semifinalen i EM i fotball 2008, og tapte berre mot dei endelege meistrane Spania. Nasjonen har vore vert for FIFA Confederations Cup 2017 så vel som VM i fotball 2018, der landslaget tapte i kvartfinalen 4–2 på straffespark til Kroatia, den beste avslutninga deira nokosinne som ein uavhengig nasjon.
Kampsport
Russland har ein omfattande kampsporttradisjon. Nokre av dei mest kjente formene inkluderer russisk boksing, sambo og systema med avleidde variantar. Lettvektaren Khabib Nurmagomedov frå Makhatsjkala hadde tittelen som UFC-meister frå 2018 til 2021, det lengste ein person har halde på denne meistertittelen.
Turisme
Turisme i Russland har hatt rask vekst sidan slutten av Sovjetunionen, først indre turisme og deretter òg internasjonal turisme. Landet har 29 verdsarvstader, og fleire andre stader som forslag til vurdering. Viktige turistruter i Russland inkluderer ei reise rundt den gylne sirkelen av gamle byar, cruise på dei store elvane som Volga, og lange reiser på Den transsibirske jarnvegen. Ulike regionar og etniske kulturar i Russland tilbyr mange forskjellige matvarer og suvenirar, og viser eit stort utval av tradisjonar, som russisk banha, tatarisk sabantuy eller sibirske sjamanistiske ritual.
Kulturell turisme
Dei mest populære turistmåla i Russland er Moskva og St. Petersburg, den noverande og tidlegare hovudstaden i landet i tillegg til å vera store kultursenter som er rekna som verdsbyar. Moskva og St. Petersburg husar verdskjente museum som Tretjakovgalleriet og Eremitasjen, teater som Bolsjoj- og Mariinskij-teateret, slåande kyrkjer som Vasilijkatedralen, Frelsaren Kristus-katedralen, Isakskatedralen og Oppstodekyrkja i St. Petersburg, festningsverk som Kreml i Moskva og Peter-Paulus-festningen, vakre plassar som Den raude plassen og Palasstorget, og gater som Tverskaja og Nevskij Prospekt. Det finst vene palass og parkar i dei tidlegare keisarlege bustadene i forstadene til Moskva (Kolomenskoje, Tsaritsyno) og St. Petersburg (Peterhof, Strelna, Oranienbaum, Gattsjinapalasset, Pavlovskpalasset, Tsarskoje Selo). Moskva har eit stort utval av imponerande bygningar frå sovjettida saman med moderne skyskraparar, medan St. Petersburg, med kallenamnet Nordens Venezia, er kjenneteikna av klassisistisk arkitektur og mange elvar, kanalar og bruer.
Kazan, hovudstaden i Tatarstan, syner ei unik blanding av russisk kristen og tatarsk muslimsk kultur. Byen har registrert seg som Den tredje hovudstaden i Russland, sjølv om også ei rekkje andre store russiske byar gjer krav på denne statusen, som Novosibirsk, Jekaterinburg og Nizjnij Novgorod, alle store kultursenter med rik historie og framifrå arkitektur. Novgorod, Pskov og byane i den gylne sirkelen (Vladimir, Jaroslavl, Kostroma og andre) har i beste fall bevart arkitekturen og ånda av gamle og mellomalderske Rus', og er òg blant dei viktigaste turistmåla i landet. Mange gamle festningsverk (typisk kreml), kloster og kyrkjer finst spreidd i heile Russland, og dannar det unike kulturlandskapet sitt både i storbyar og i avsidesliggande område.
Feriestader og naturturisme
Den varme subtropiske svartehavskysten av Russland omfattar ei rekkje populære badestader, som Sotsji, som er kjend for strender og vakker natur. Samtidig har Sotsji også ei rekkje store skistader, som Krasnaja Poljana; byen var vert for Vinter-OL 2014 og Dei paralympiske vinterleikane 2014. Fjella i Nord-Kaukasus inneheld mange andre populære skistader, som Dombaj i Karatsjajevo-Tsjerkessia.
Det best kjende naturlege turistmålet i Russland er Bajkalsjøen, kalla Det blå auget i Sibir. Denne unike innsjøen er den eldste og djupaste i verda, og har krystallreint vatn og er omgjeven av taigadekte fjell.
Andre populære naturlege destinasjonar inkluderer Kamtsjatkahalvøya med sine vulkanar og geysirar, Karelen med sine mange innsjøar og granittberg, Altajfjella med dei snødekte fjella sine og Tyva med sine ville stepper.
Maroonar
Maroonar er folkegrupper danna av rømde slavar og etterkomarane deira i Amerika, særleg i Surinam, Fransk Guyana og Jamaica, som skipa frie samfunn i urørte delar av landa. Slavane hadde som regel vestafrikansk opphav, og dei slo seg gjerne saman med urfolk i dei ulike områda dei kom til. Namnet «maroon» kan tyda 'vill' eller 'forvilla', frå fransk marron, eller vera avleidd frå spansk cimarrón, 'vill, rømling'.
Historie
Så tidleg som i 1512 rømde afrikanske slavar frå dei spanske vaktarane sine og anten klarte seg sjølv eller slo seg saman med innfødde folk. Sir Francis Drake gjorde nytte av fleire cimarrones under sine raid mot spanjolane i den nye verda. Så tidleg som i 1655 danna rømde afrikanarar eigne samfunn i innlandet av Jamaica, og på 1700-talet hadde Nanny Town og andre landsbyar byrja å kjempa for sjølvstende.
Maroon-samfunna hadde ofte harde kår, både i møte med fiendtlege kolonimakter og i høve til å skaffa seg nok mat. Etterkvart som plantasjane breidde om seg, blei det stadig mindre plass til maroonane. Dei forsvann frå dei minste øyane, men klarte seg betre på dei større. Her voks talet deira, mellom anna fordi slavar stadig rømde frå plantasjane og slutta seg til dei. Maroonane kunne utføra raid på plantasjane og folka som dreiv dei, som etterkvart byrja å frykta for store opprør også blant slavane.
Ein mektig maroon var François Mackandal, ein houngan eller voodooprest, som leia eit opprør mot kvite plantasjeeigarar på Haiti over seks år. Dette var ein forløpar til den haitiske revolusjonen.
Maroonane på Jamaica hadde også ei sterk stilling, og dreiv geriljakrig mot den britiske kolonimakta på 1700-talet. Rundt 1739 skreiv gurvernøren ein traktat med maroon-leiarar som gav dei 2500 acre land i to område. Som motsvar skulle dei fanga rømde slavar og senda dei tilbake til plantasjane.
Dei isolerte busetnadane til maroonane verna dei frå styresmaktene, og bidrog seinare til at dei heldt på ein særeigen kultur. I dag er den største maroon-busetnaden Accompong i St. Elizabeth Parish, med rundt 600 innbyggjarar. Dei driv med turisme og feirer årleg ein festival den 6. januar til minne om fredsavtalen etter den første maroonkrigen.
I Surinam, som gjekk frå å vera engelsk til å vera nederlandsk koloni i 1667, byrja flykta slavar å skipa sine eigne landsbyar frå slutten av 1600-talet. Ettersom dei fleste plantasjane låg aust i landet, ved elvane Commewijne og Marowijne, følgde Marronage (dvs., rømminga) elvebreidden og kryssa nokre gonger over til Fransk Guiana. I 1740 hadde maroonane skipa klanar og følte seg sterke nok til å utfordra dei nederlandske koloniherrane. 10. oktober 1760 skreiv ndyuka-stammen under ein slik traktat utforma av Adyáko Benti Basiton frå Boston, ein tidlegare slave på Jamaica som hadde lært seg å lesa og skriva og visste om den jamaicanske fredsavtalen. Denne traktaten er framleis viktig, ettersom han definerer dei territorielle rettane til maroonane i det gullrike innlandet av Surinam. I dag omfattar maroonane i Surinam stammane ndyuka (25.000 medlemmer), saramaka (25.000), matawai, paramaka, aluku og kwinti.
Det albanske riksvåpenet
Det albanske riksvåpenet er eit raudt våpenskjold med ein svart dobbeltørn som over hovudet har geitehovudhjelmen til nasjonalhelten Skanderbeg. Det noverande våpenet blei innført 31. juli 2002. Det byggjer på Skanderbeg sitt segl og utstyr.
Ørna har vore eit albansk symbol sidan 1500-talet, og er avbilda i same utforming på det albanske flagget.
Ivan Turgenjev
Ivan Sergejevitsj Turgenjev var ein russisk forfattar. Turgenjev står i fremste rekke mellom dei russiske forfattarane. Han var ein av dei fyrste som skreiv om nauda og angsten i det russiske samfunnet.
Liv
Turgenjev vart fødd 1818 i Orjol. Han stamma frå ei gammal adelsslekt. Far hans var offiser i den russiske hæren, og rådde over meir enn tusen liveigne. Etter å ha vorte undervist i heimen, reiste Turgenjev i 1827 til Moskva og heldt fram skulegangen der. Rektor ved skulen fremja Turgenjevs interesse for europeisk kultur. Etter han var ferdig skulen studerte han litteratur, 1833/34 i Moskva og frå 1834 til 1837 i St. Petersburg. Frå 1838 til 1841 studerte han utanlands. Turgenjev hadde eit særs omgjengeleg vesen. I Berlin var han, saman med kameratan sine, særleg oppteken av Hegels filsofi. Han kom i Berlin og truleg og i Heidelberg i kontakt med fleire russiske kjemikarar. Romanen Fedre og søner har mange knutepunkt til kjemien. Det var i dei dagar han første gongen møtte karar som Nikolaj Stankevitsj og Mikhail Bakunin.
Etter heimkoma til Russland følgde eit kort mellomspel som embetsmann i St. Petersburg. Etter to år i statens teneste bestemte han seg for å vere forfattar på heiltid. Det fyrste prosaverket hans vart publisert i 1884, novella Andrej Kolossov. Han reiste så tilbake til Orjol og gav fridomen til dei liveigne på godset sitt. Romanen Ein jegers dagbok la grunnlaget for gjetordet om Turgenjev. I mars 1852 vart han likevel arrestert på grunn av artikkelen Eit brev til Gogol og deretter forvist til godset sitt.
År 1855 reiste Turgenjev til Paris, og vende sidan berre ved høve tilbake til Russland. Han budde fyrst og fremst i Tyskland og Frankrike, og der han skreiv om uroa i heimlandet. Sju år budde han fast i Baden-Baden. Til vennekrinsen høyrde Gustave Flaubert, Prosper Mérimée, Berthold Auerbach, Paul Heyse, Gustav Freytag og Theodor Storm.
Turgenjev døydde 1883 av ryggmergskreft i Bougival ved Paris.
Verk
Turgenjev vert rekna mellom dei viktigaste representantane for realismen i russisk litteratur. Verka hans hadde elles stor innverknad på utviklinga av den «melankolske impresjonismen» i Vest-Europa. I åra opp til 1847 prega det framom alt lyrikken. Frå 1855 steig han meir og meir fram som forfattar av komediar og andre drama, som i si lite dramatiske utvikling førevarslar Anton Tsjekhov sine spelstykke.
Turgenjevs prosa har ein lyrisk grunntone, som ofte vender seg mot naturskildring og kjenslebetonte digresjonar. Med utgangspunkt i Aleksandr Pusjkins språk søkte han å forbetre intonasjonen og det kunstnariske uttrykket. Turgenjev var ein meister i personteikning, karakterane kjem til synes gjennom mange små og nesten umerkelege detaljar.
Romanforteljinga Ein jegers dagbok frå 1852 vart av mange sett som ein krass kritikk mot samfunnsskipnaden. Hovudpersonane er sjølvstendige og karaktersterke liveigne bønder, så verket vart sett som sjølve oppseiinga av liveigenskapet. I sine seks romanar skildra Turgenjev lagnaden til heltane sine og knytte den saman med sosiale, politiske og ideologiske straumdrag i Russland i tida frå 1850-åra til 1870-åra. I Fedre og søner (1862) arbeidde han med temaet generasjonskonflikt. Han skildra der den revolusjonære generasjonen med sympati, og gav til kjenne ei forståing for den nihilistiske innstillinga til hovudpersonen Bazarov. I seinare verk som til dømes Røyk (1867) halla han stendig meir mot polemiske og satiriske framstillingar av aktuelle problem.
Turgenjev er ein av dei fremste europeiske novellediktarane. Novellene hans, som framom alt er kjenneteikna av stort mangfald i skildringane, vert i russisk litteratur rekna som eit høgdepunkt i sjangeren. Novellisten Turgenjev føretrekte rammeforteljinga og skreiv ofte om dei mange måtar kjærleiken utfaldar seg på. I hans seine år kom også det overnaturlege og løyndomsfulle inn i forteljingane hans, som då han i 1882 skildra kjærleik som varer ved utover dødsstunda.
I sine litterære arbeid var Turgenjev påverka av Goethe, noko som særleg kjem til syne i hans Faust (1856). I tillegg var han påverka av Charles Baudelaire, Giacomo Leopardi og, i sine siste verk, av Arthur Schopenhauer.
Geologisk formasjon
Ein formasjon er ei geologisk eining som består av ei viss mengd sedimentære lag. Formasjonen er mogeleg å kartlegge og har ei øvre og nedre grense som er karakteriserte av endringar i samansetninga i laga. Tjukkleiken på formasjonane kan derfor variere mykje.
Schwellbrunn
Schwellbrunn er ein kommune i kantonen Appenzell Ausserrhoden i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 972 meter over havet.
Eidsvollgarantien
Eidsvollgarantien var eit vedtak i Riksforsamlinga på Eidsvoll, gjort 13. mai 1814, for å gi eit økonomisk grunnlag for det nyvunne norske sjølvstendet.
Schwellbrunn
Kommunen består av gatelandsbyen Schwellbrunn og fleire spreidde gardar. Schwellbrunn er den høgastliggande landsbyen i kantonen og har utsyn over fjella kring og Bodensjøen.
Eidsvollgarantien
For å løyse dei økonomiske problema og sikre pengar til statsdrifta fram til 1. mars 1815, vedtok forsamlinga å trykke 14 millionar riksbankdalar i pengesetlar. Samtidig garanterte riksforsamlinga ein kurs på 100 spesidalar (Hamburger banco) for 375 riksbankdalar. Denne verdien på 100/375 var langt betre enn faktisk kurs våren 1814, men dårlegare enn den kursen som var vedteken i 1813, på 1/2 spesidalar for ein riksbankdalar. Garantien vart vedteken med 76 mot 29 røyster. Motstanden kom først og fremst for det såkalla unionistpartiet, dei som meinte Noreg måtte knytte seg til Sverige. Dei meinte garantien var urealistisk, og ville føre til «dyrtid, hungersnød og mange medborgeres undergang», som Christopher F. Omsen uttrykte seg. Etter ein demgaogisk tale av Jonas Rein som appellerte til fedrelandskjærleik og offervilje var det få andre som torde gå imot innstillinga frå finanskomitéen.