cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lars Tallaksson Foss
Far hans var gardbrukar i Lyngdal. Sjølv vart han utdanna til lærar hos soknepresten i Lyngdal. Frå 1827 til -35 var han skulehaldar. Han tok så over farsgarden og dreiv denne, seinare tok han over garden Rom frå svigerfaren og budde på denne. Foss var kasserar i den lokale sparebanken 1864-91. Han var medlem av heradsstyret 1840-84, ordførar i mange år. Elles forlikskommissær i tolv år.
Foss representerte Lister og Mandals amt på Stortinget i 1868-69 og 1871-73. Begge tingbolkane var han medlem av budsjettkomiteen.
Han døydde på garden Rom i Lyngdal i 1897.
Hintere Brochkogel
Hintere Brochkogel er eit 3 628 meter over havet høgt fjell i Ötztaleralpane i det austerrikske forbundslandet Tirol, det tredje høgste i fjellkjeda.
Toppen av fjellet er året rundt dekt av is og snø. Han har form som ei flatvoren pyramide, med markerte egger mot nord, søraust og sørvest. Breslauer Hütte er vanleg utganspunkt for dei som vil til topps på Hintere Brochkogel, eit kortare turalternativ enn til Wildspitze.
Eldste dokumenterte toppturen på fjellet fann stad 2. august 1858 og vart gjennomført av Albert Wachtler og fjellføraren hans, Leander Klotz frå landsbyen Vent.
Johnny and Mary
«Johnny and Mary» er ein song skriven og framført av Robert Palmer. Palmer sin versjon vart spelt inn i 1980 i Compass Point Studios i New Providence på Bahamas. Songen kom ut på Clues (1980).
«Johnny and Mary» nådde 44. plassen på UK Singles Chart, og gjekk inn på topp 40 i Canada, Australia, New Zealand, Sør-Afrika og fleire land i Europa. I Tyskland gjekk songen heilt til sjuandeplassen på singellista og låg i alt 23 veker inne på topp 20. I Spania gjekk songen til topps på den spanske singellista.
Sjølv om songen ikkje gjekk inn på Hot 100-lista i USA, nådde han 18. plassen på Billboard's Club Play Singles chart.
«Johnny and Mary» vart nytta som signaturmelodi i reklamefilmar for Renault-bilar gjennom 1980- og 1990-åra. Dei første reklamefilmane nytta originalversjonen til Palmer, medan ei rekkje spesialinnspelingar innan forskjellige stilar i 1990-åra, mellom anna ei akustisk tolking av Martin Taylor, som han gav ut på albumet sitt Spirit of Django. Taylor spelte inn ein alternativ versjon for Renault. I 2021 spelte Hanna Hägglund inn ein ny versjon av songen, igjen nytta av Renault i ein TV-reklame for å lansere den nyaste versjonen av modellen Clio.
AllMusic meinte at «Johnny and Mary» var inspirasjonen for Rod Stewart sin seinare hit «Young Turks».
Todd Terje- og Bryan Ferry-versjonen
Den norske DJ-en Todd Terje laga ein versjon av «Johnny and Mary» for debutalbumet sitt It's Album Time. Han fekk med seg den engelske musikaren Bryan Ferry på vokal. Todd Terje sin versjon kom ut på singel 7. april 2014 digitalt og nådde 185. plassen på Den franske singellista. Songen kom same året ut på det fjortande studioalbumet til Ferry, Avonmore.
Breckinridge Peak
Breckinridge Peak er ein fjelltopp sør i Rockefeller Mountains, som ligg 1 nautisk mil sørvest for Mount Nilsen på Edward VII Peninsula. Det vart oppdaga på Byrd-ekspedisjonen i 1929, og vart namngjeve av Richard E. Byrd etter oberst Henry Breckinridge frå New York.
Fiskemat
Fiskemat eller fiskmat er ei fellesnemning for fødevarer for menneske med fisk som det viktigaste råstoffet. Fisken er oppmalt og vanlegvis inneheld produktet òg mjølk og/eller fløyte, potetmjøl og salt, og er kokt eller steikt. Døme på fiskemat er fiskepudding, fiskeboller og fiskekaker.
Mykje av fiskematen vert no framstilt på fabrikkar og vert selt som hermetikk, ferskvare eller djupfryst.
När
När er ein svensk tettstad i Gotlands kommun i Gotlands län på Gotland. I 2005 hadde tettstaden 209 innbyggjarar. När ligg cirka 55 kilometer søraust for Visby.
Erez Tal
Erez Moshe Ben-Tulila, betre kjend som Erez Tal, er ein israelsk skodespelar og programleiar. Han byrja karrieren sin som programleiar på israelsk forsvarsradio, og gjekk sidan til den israelske tv-kanalen Kanal 2. Han var ein av fire programleiarar som leia Eurovision Song Contest frå Tel Aviv i mai 2019.
Bakgrunn
Erez Ben-Tulila (seinare Erez Tal) vart fødd i Israel. Faren immigrerte frå Algerie, medan mora er israelsk-fødd.
Den fyrste jobben til Tal som programleiar kom med radioprogrammet Ma Yesh? (norsk omsetjing 'Kva skjer?'). Programmet vart sendt på militær-radiokanalen Galatz, som tilhøyrer Det israelske forsvaret. Her starta han eit samarbeid med Avri Gilad, og dei to vart seinare programleiarar for tv-showet Ha'olam Ha'erev ('Verda i kveld') i byrjinga av 1990-åra. Programmet vart sendt på den nystarta kommersielle tv-kanalen Kanal 2. Dette var den fyrste kommersielle tv-kanalen i Israel etter at statskringkastaren IBA og Kanal 1 hadde hatt monopol til då. Seinare vart Tal programleiar og produsent for den israelske versjonen av Lykkehjulet, The Vault og The Brain.
Tal deltek også i fleire underhaldnings- og satireprogram: Berre i Israel, som han skapa, og Night Club. Han har introdusert fleire lokale komikarar for eit større publikum, blant anna Assi Azar, som seinare var medprogramleiar for israelske Big Brother, og Guri Alfi, som sidan har delteke i ei rekkje humorprogram på israelsk fjernsyn.
Tal kommenterte finalen av Eurovision Song Contest 2018 saman med Idit Hershkowitz. Det var fyrste gongen sidan 1995 at Israel hadde kommentatorar for ein Eurovision-finale sidan 1995. 25. januar 2019 kunngjorde Israels offentlige kringkastingsselskap at Tal skulle vere programleiar for Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv saman med Bar Refaeli, Lucy Ayoub og Assi Azar. Tal og Refaeli var hovudprogramleiarar, medan Azar og Ayoub var programleiarar i green room, opphaldsrommet til artistane under sendingane.
Pony Time
«Pony Time» er ein song skriven av Don Covay ogo John Berry (eit medlem av den tidlegare vokalgruppa til Covay, The Rainbows), og opphavleg spelt inn i 1960 av Covay og truppa hans The Goodtimers. Songen fekk større suksess då han vart spelt inn av Chubby Checker året etter Dette vart den andre songen hans som gjekk til topps på poplista i USA (etter «The Twist» i 1960). Chubby Checker si innspeling av «Pony Time» gjekk òg til topps på R&B-lista.
Songen introduserte ein ny dansestil, The Pony, der dansaren ser ut som han eller ho rid på ein hest. Songen er med i filmen «Hairspray». Ein referanse til den nye dansesstilen er nemnt i songen «Back to the Hop» (1961) av Danny and the Juniors.
Axel Thallaug
Axel Andreas Thallaug var ein norsk jurist og Høgre-politikar frå Lillehammer. Far hans var kjøpmann og brukseigar.
Thallaug vart student frå Lillehammer skole i 1884 og cand. jur. i 1889. Han var i 1890 fullmektig hos byfuten i Hamar og 1890-91 hos sorenskrivaren i Nord-Gudbrandsdal og 1891-94 hos sorenskrivaren i Sør-Gudbrandsdal. Frå 1894 var han overrettssakførar i Lillehammer.
Thallaug var medlem av bystyret i Lillehammer frå 1894, ordførar 1896-97, 1903-04 og 1912-22. Han var styreformann i Lillehammer bryggeri og brenneri, samt nestformann i De Sandvigske Samlinger. Elles var han oppteken av fredssaka, deltok i Paris-delegasjonen i 1904 og på fleire interparlamentariske konferansar i utlandet i åra før 1914.
Frå 1903 til 1918 var Thallaug stortingsrepresentant for Høgre. Han representerte den fyrste valperioden byane Hamar, Lillehammer og Gjøvik, ved seinare val representerte han i tillegg til dei tre mjøsbyane også Kongsvinger. Han var medlem av protokollkomiteen 1903-06, formann i 1906. Frå 1906 var han jamt medlem av Lagtinget, visepresident 1910-12. Elles stadig medlem av konstitusjonskomiteen frå 1906, nestformann frå 1909. I 1907 var han medlem av komiteen om reguleringa av Mjøsa, 1910-15 av valkomiteen. År 1906 var han medlem av Stortinget sin deputasjon ved kryninga av den nye kongen i Trondheim. I 1914 var han formann i Stortinget sin jubileumskomite i høve 100-årsfeiringa av den norske grunnlova.
Medlem av Nobelkomiteen frå mars 1931 til desember 1933.
Thallaug vart tildelt 7. juni-medaljen.
Tore Nordtun
Tore Nordtun er ein norsk politikar frå Arbeidarpartiet. Han vart vald inn på Stortinget frå Rogaland i 1993. Han var ordførar i Stavanger frå 1990 til 1993. Ved stortingsvalet 2009 vart Nordtun vald for sin femte periode.
Vysjyvanka
Vysjyvanka (вишива́нка) er ei brodert skjorte som blir brukt i ukrainske og kviterussiske  nasjonaldrakter. Skjorta kan brukast av både barn og vaksne, menn og kvinner. Ukrainsk vysjyvanka peiker seg ut med lokale broderi frå den ukrainske broderitradisjonen. Skjortene blir broderte for hand. Materialet er vanlegvis lin, men dei kan også vera av bomull.
Arve Uglum
Arve Uglum er ein norsk journalist og redaktør fødd i Skjolden i Luster kommune, oppvaksen i Kaupanger og busett i Sogndal. I 2020 vart han redaktør i Sogn Avis.
Han er kjend som reportar og programleiar for NRK TV og NRK Radio. Uglum er medforfattar av boka Grautmål basert på Uglum sitt eige radioprogram med same namn om dialektord frå Sogn og Fjordane. Sidan 2013 har han vore programleiar for NRK-serien Der ingen skulle tru at nokon kunne bu, etter at Oddgeir Bruaset, som han vann Kringkastingssjefens språkpris for i 2018.
Han fekk Kringkastingsprisen 2020 frå Kringkastingsringen.
Tele
Tele er frose jordlag som oppstår når temperaturen ligg under frysepunktet lenge nok til at jordlaget frys. Djupna til telen avheng av kor lenge temperaturen ligg under frysepunktet, og kor mykje under han ligg. Om det ligg laussnø på bakken, isolerer han for varmetap frå bakken til lufta, og telen vert ikkje så djup som om bakken hadde vore berr.
Fyljer for næringsverksemd
Tele kan påverka ymse typar næringsverksemd på ulike måtar.
Jordbruk
Innan jordbruket fører telen i nordlege strøk til ei ikkje uvesentleg avkorting av vekstsesongen, som i sin tur går ut over lønsemda. Han kan og hindra arbeid som i mange land vert utført utanom vekstsesongen, som pløying, slik at dette arbeidet må utførast om hausten før telen set inn, eller på våren etter at telen er gått. Der telen vanlegvis kjem seint, og det er vanleg å lata forrotvekstar stå i jorda til dei skal nyttast, kan tidleg tele både hindra hausting og føra til at vekstane vert øydelagde.
Skogbruk
For skogbruket kan telen ha ei positiv side ved ved at bereevna til marka aukar, slik at ein kan nytta traktor og tunge skogsmaskinar utan å gjera skade på skogbotnen. Ved å driva fram tømmer når det er tele kan ein i somme høve spara utgifter til skogsvegar. I tidlegare tider då ein nytta hest i skogen var òg telen ein viktig faktor der ein laut kryssa myrer, men òg for å hindra at tømmeret vart flidd til med jord og sand, som skjemmer sagene.
Samferdsel
Når marka frys utvidar ho seg med om lag 10%, så om vegbotnen er sett saman av både jod og sand oppstår det humpar i vegbanen, kalla telehiv. Frostsikkre vegar har redusert problemet med telehiv, men framleis er telehiv og andre skadar eit problem etter vintrar med lange kuldeperiodar, som til dømes vinteren 2010-2011, spesielt for tungtransporten.
Når telen går om våren fører det til at den tettpakka vegbanen ikkje drenerer bort overskotsvatnet. Bereevna vert då dårlegare og det oppstår lett skadar på vegen. Tidlegare var dette eit stort problem i Noreg og det var vanleg med nedsett aksellast i vårløysinga. Nokre vegar har framleis så dårleg underlag at det er naudsynt å redusera aksellasta om våren. På grunn av dei store skadane som for stor aksellast fører til er det store bøter for å overskrida tillate akseltrykk. Etter som redusert aksellast reduserer nyttelasten kan dette føra til inntektstap for dei som driv med transport.
I tidlegare tider, før det kom vegar, kunne telen letta samferdsla, ved at myrar fraus til slik at det vart mogleg å kryssa dei med hest og slede.
Sjåstad kyrkje
Sjåstad kyrkje er ei langkyrkje frå 1896 i Lier kommune i Viken fylke. Kyrkja vart oppført på initiativ frå familien Hofgaard, som dreiv lokal industri og gav grunn til kyrkja. Dei har ein eigen familiegravstad på kyrkjegarden. På kyrkjegarden står eit gravkapell frå 1916 (restaurert i 1995). Det vert i dag nytta som kyrkjestove.
Norderhov gamle prestegard
Norderhov gamle prestegard (opphavleg Njardarhov) ligg på Norderhov i Ringerike kommune, like ved Norderhov kyrkje frå mellomalderen. Garden, som i ei tid var den største garden på Ringerike, er uløyseleg knytt til slaget på Norderhov natta til 29. mars i 1716. Ein kan framleis sjå kulehola i veggen på Svenskestua etter trefninga mellom nordmenn og svenskar. Han er også knytt til paret Anna Colbjørnsdatter (ca. 1667-1736) og ektemannen, prest og historikar Jonas Ramus (1649–1718), som eigde garden og budde her då slaget fann stad.
Prestegarden var før reformasjonen i 1536 delt i to garder: Øvre Njardarhov (prestegard) og Nedre Njardarhov (kapitelgard). Ved eit makeskifte i 1575 vart dei to gardane igjen samla til ein. Denne fungerte fram til han vart museum som prestegard i Norderhov prestegjeld og prostesete på Ringerike.
I dag rommar våningshuset på den gamle prestegarden Ringerikes Museum (inkludert Hjemmestyrkemuseet distrikt 14.2) og Buskerud fylkesfotoarkiv.
Bead Mountain Formation
Bead Mountain Formation er ein geologisk formasjon i Texas i USA. Her finst det fossil frå permtida.
Alexandre Lopes
Alexandre Lopes er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Samuel Simonsson Fede
Samuel Simonsson Fede var frå Kristiansand eller Søgne i Vest-Agder. Han var gardbrukar og stortingsmann.
Mor til Fede flytta til garden med same namnet, etter ho vart enkje. Sonen tok etter kvart over garden og dreiv den vidare. Han vart i 1788 i tillegg postopnar, eit verv han hadde fram til han døydde i 1856.
Fede var 2. representant frå Lister og Mandals amt på Stortinget i 1818. Han var medlem av fem komitear, mellom dei om brennevinsbrenning, om fyr- og merkevesenet og om husmannslova.
Han døydde på garden sin i Kvinesdal i 1856.
Bohdan Bondarenko
Aktiv
Bondarenko vart juniorverdsmeister i polske Bydgoszcz i 2008 med eit hopp på 2,26 m. Fram til 2012 hadde han forbetra den personlege rekorden til 2,31 m. I 2013-sesongen hadde han stor framgang; i slutten av juni forbetra han seg til 2,36 m i Birmingham og mindre enn ei veke seinare til heile 2,41 m i Lausanne. Under verdsmeisterskapen i Moskva kopierte han prestasjonen i Lausanne og vann VM-gullet.
Under Diamond League-stemnet i New York i juni 2014 tangerte Bondarenko den 27 år gamle europarekorden til Patrik Sjöberg, lydande på 2,42 m. Midt i august månad vann han høgdetevlinga under friidretts-EM i Zürich med eit bestehopp på 2,35 m.
Nälden
Nälden (jemtsk: Närdda, IPA [ˈnæɖːɐ]) er ein tettstad i Krokoms kommun i Jämtlands län i Sverige. I 2005 hadde Nälden 881 innbyggjarar og eit areal på 1,30 km².
Nälden ligg i ein dal ved utløpet til Näldsjön, cirka 30 kilometer nordvest for Östersund. Elva Faxån mellom Näldsjön og Alsensjön, renn gjennom tettstaden. Länsväg Z 666 passerer forbi Staden, og det same gjer Mittbanan, som er fortsetjinga til Meråkerbanen i Sverige.
Næringslivet til Nälden er basert på industri og tenesteyting. Staden er mest kjend for ullspinneria sine på midten av 1900-talet og Hallströms verkstäder som bl.a. produserer røyr til ventilasjonssystem. Nälden er ein gammal stasjonsby, men sidan 2000 stoppar ikkje lenger toga i byen.
I Nälden finst i dag ein ICA-forretning, ein ishall (Näskottshallen, bygd rundt 1990) og ein relativt ny idrettshall (bygd rundt 2000). Näldens Idrottsförening (NIF), blei grunnlagt i 1908, og driv mest med ishockey og fotball, men òg med langrenn.
Juan Gris
José Victoriano González-Pérez, kjend som Juan Gris, var ein spansk målar og bilethoggar. Han levde og arbeidde det meste av livet i Frankrike. Gris er særleg kjend for sine bidrag til å utvikle kubismen.
Liv og gjerning
González-Pérez var føds i Madrid og gjekk to år (1902–04) på Escuela de Artes y Manufacturas i fødebyen, der han lærte teknisk teikning. Året etter studerte han akademisk målarkunst hos målaren José Maria Carbonero.
I 1906 kom han til Paris og orienterte seg mot kunstnarar som Henri Matisse, Georges Braque, Fernand Léger og Amedeo Modigliani. Han kom snart i kontakt med landsmannen Pablo Picasso. Gris såg på ein måte Picasso som lærar og vegleiar, medan Gertrude Stein meiner at «Pablo gladeleg hadde sett mannen fjerna frå kartet».
Gris leverte vitseteikningar til dei fire moroblada som kom ut i Paris på den tida. Frå 1910 begynte han for alvor å måle. To år seinare hadde han utvikla sin eigen variant av kubisme. Han tok utgangspunkt i den analytiske kubismen, men gjekk etterkvart over til den syntetiserande. Saman med vennen Matisse vart paletten meir fargerik og harmonisk, medan Picasso og Braque nærast måla monokromatisk. Mange av arbeida til Gris kan sjåast som stilleben.
I 1924 teikna han scenografien og kostymane til ei av Ballets Russes sine oppsettingar, leia av dansaren Sergej Djagilev.
MF «Utstein»
MF «Eidfjord», i dag MF «Utstein», er ei bilferje levert frå Haugesunds Slip i Haugesund i juni 1975 til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD).
Juan Gris
Liv og gjerning
Gris formulerte sine teoriar om estetikk kring 1924. År 1924 førelas han ved Sorbonne-universitetet om moglegheitene med måleriet (Des possibilités de la peinture). Større separatutstillingar vart halde i Galerie Simon i Paris, Galerie Flechtheim i Berlin, begge i 1923, og Galerie Flechtheim i Düsseldorf i 1925.
MF «Utstein»
I mars 1987 vart ferja seld til Det Stavangerske Dampskibsselskab og fekk namnet MF «Utstein». Ferja vart overført til Rogaland Trafikkselskap i november 1991, til Stavangerske AS i januar 2003 og til Tide Sjø 1. januar 2008. I 2011 er ferja framleis i fart.
Juan Gris
Liv og gjerning
Juan Gris døydde i Boulogne-sur-Seine i Paris.
Idrettsklubben Våg
Idrettsklubben Våg er eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Vågsbygd i Kristiansand, stifta 12. januar 1938. Laget er aktivt med i fotball, friidrett og handball, tidlegare hadde laget også ei badmintongruppe.
IK Våg er i dag mest kjend for sitt topplag i kvinnehandball, til dagleg kjend som Vipers Kristiansand. Laget har også hatt fleire medlemer som har hevda seg i toppen av norsk friidrett, mellom dei tresteghoppparen Birger Søyland, mellomdistanseløparen Kirsti Voldnes og mangekjemparen Ida Marcussen.
Mount Franklin i Antarktis
Mount Franklin er eit fjell som ligg mellom Breckinridge Peak og Washington Ridge sør i Rockefeller Mountains, på Edward VII Peninsula i Marie Byrd Land i Antarktis. Det vart oppdaga på Byrd-ekspedisjonen on 27. januar 1929. Namnet vart nytta av U.S. Antarctic Service (1939–41), som oppretta ein seismisk stasjon på denne toppen.
Våningshus
Våningshus er eit bustadhus på ein gard. Våningshusa varierer i storleik og form, og speglar vanlegvis garden sin rikdom. Huset er forma etter lokal byggeskikk.
Ordet «våning» kjem av lågtysk wonen som tyder 'å bu'. Ordet finst i tysk som Wohnung. Truleg kom ordet inn i norsk språk ved at matrikkelen var eit verkemiddel for utrekning av skatt til kongen av Danmark-Noreg, som gjennom åra hadde mange rådgjevarar av tysk opphav.
Paul Turner
Paul Turner er ein engelsk bassist som er medlem av jazz-funk-bandet Jamiroquai.
Han har vore medlem av Jamiroquai sidan 2005 og har òg spelt mykje med Annie Lennox sidan 2002, i tillegg til at han har spelt med artistar som Tina Turner, Bryan Ferry, Tom Jones og George Michael og boybandartistar som Take That, Gary Barlow og 911.
Tonight av David Bowie
Tonight er det 16. studioalbumet til den engelske musikaren David Bowie, utgjeve 24. september 1984 på EMI America Records. Det var oppfølgjaren til den største salssuksessen hans, Let's Dance (1983), og vart skriven og spelt inn i midten av 1984 i Le Studio i Morin-Heights i Canada, etter at Serious Moonlight-turneen var over. Musikken på Tonight er blitt skildra som pop, blue-eyed soul, dance og rock. Mykje av stilen på albumet er den same som på føregangaren, fordi Bowie prøvde å halde på det nye publikummet han nyleg hadde fått, sjølv om somme songar var inspirert av R&B og reggae.
Bowie, Derek Bramble og Hugh Padgham produserte albumet. Mykje av den kreative prosessen til Bowie var den same som han hadde brukt på Let's Dance. Mange av dei same musikarane frå Let's Dance og Serious Moonlight-turneen spelte på Tonight, med nokre få tillegg. Som føregangaren spelte ikkje Bowie sjølv nokre instrument på Tonight, og kom i staden med hint til musikarane under innspelinga. Bowie hadde få nye idear etter turneen og skreiv berre to nye songar sjølv. Tre songar, inkludert tittelsporet, var tidlegare Iggy Pop-songar. Han var til stades på det meste av innspelinga og var medlåtskrivar på fleire spor. Tina Turner syng på tittelsporet.
Med hjelp frå singlane «Blue Jean», tittelsporet og «Loving the Alien», vart Tonight ein salssuksess og gjekk til topps på UK Albums Chart. Men det fekk stort sett dårleg kritikk frå kritikarane, og dei fleste merka seg mangelen på kreativitet. Etter at det enste albumetNever Let Me Down (1987), òg vart slakta i musikkpressa, fortalte Bowie seinare at han var misnøgd med denne perioden, og meinte at Tonight ikkje var blant det beste han hadde gjort. Bowie turnerte ikkje for å marknadsføre albumet og spelte berre «Loving the Alien» og «Blue Jean» på seinare turnear. Biografane til Bowie og kritikarane reknar generelt Tonight som eit av dei svakaste albuma hans. Albumet vart ommastra i 2018 som ein del av plateboksen Loving the Alien (1983–1988).
Bakgrunn og utvikling
David Bowie gav ut det 15. studioalbumet sitt, Let's Dance i april 1983. Det var ein stor kommersiell suksess, og gjorde Bowie til verdsomfattande superstjerne. Han marknadsførte albumet med Serious Moonlight-turneen frå mai til desember 1983. Sjølv om turneen vart ein stor suksess, har Bowie sidan sagt at han hadde blanda kjensler for turneen, og forstod at han ikkje lenger kjende publikummet sitt. På grunn av stress under Serious Moonlight-turneen, kjende ikkje Bowie seg lenger kreativ. Han sa seinare at han turnering alltid gjorde han blotta for nye idear. Då turneen var over drog Bowie på ferie til Bali og Java med venen sin, songaren Iggy Pop. Biografen Nicholas Pegg skreiv at fram til suksessen Bowie fekk med «China Girl», hadde formuen til Pop gradvis minka sidan 1979 og han var tvungen til å turnere heile tida. Etter ferien i lag var Bowie lysten på å arbeide med Pop på det neste albumet sitt. Sjølv om Bowie ikkje kjende seg klar for å spele inn eit nytt album, førte press frå plateselskapet hans til at han drog i studio våren 1984 uførebudd.
Etter utgjevinga av Let's Dance, sa Bowie at han ønskte at den neste plata hans «gjekk lenger». Han ønskte å utforske R&B, funk og reggae. Bowie inviterte ikkje med seg Nile Rodgers, som var medprodusent på Let's Dance, til å arbeide på den nye plata. Sjølv om Rodgers først var overraska, sa Rodgers seinare at Bowie ønskte å bevise at han kunne skape hittar sjølv, utan ein «kjend hit-skapar». Bowie valde i staden Derek Bramble, ein tidlegare bassist i bandet Heatwave og kort tid før produsent for David Grant frå bandet Linx i staden for. «Eg hadde inga aning, han berre leita etter meg,» sa Bramble seinare. Som han hadde gjort med Rodgers Let's Dance, tok Bowie med seg Bramble til Mountain Studios i Montreux i Sveits, for å spele inn demoar av dei nye songane. Med vekt på reggae var ei gruppe lokale sveitsiske musikarar med på innspelinga av demoane. I følgje biografen Chris O'Leary sa musikarane som var med på innspelinga av demoane til Tonight at dei var «utrulege», og skildra dei som «funky, rå og full av lovnad».
Låtskriving og innspeling
Innspelinga for det nye albumet byrja offisielt i Le Studio i mai 1984, mindre enn fem månader etter Serious Moonlight-turneen. Bowie kom til innspelinga med åtte av dei ni songane som kom til å kome ut på albumet. Dette overraska samarbeidspartnaren Carlos Alomar, som sa «det var første gongen på dei elleve åra at eg har vore med han fyren at han faktisk hadde med seg noko». Alomar, og dei fleste musikarane frå Let's Dance og turneen, var med på plata, i tillegg til nykomarane Mark Pender, Curtis King og Guy St Onge. Pegg skreiv at bidraga til Onge på marimba gav albumet «sin mest markante, instrumentale identitet». Saksofonseksjonen vart kalla «The Borneo Horns», slik dei var blitt på den føregåande turneen. Som Let's Dance, men i motsetnad til alle tidlegare Bowie-album, spelte ikkje Bowie sjølv eit einaste instrument på albumet, og han delegerte nesten alt ansvaret for musikken spelt av musikarane sine, og kom sjølv berre stundom med kommentarar til det dei gjorde. Han sa på den tida: «Eg let stort sett alle får gjere som dei ønskte. Eg kom berre inn med songane og ideane og korleis dei skulle spelast, før eg såg på når dei sette alt saman. Det var flott!!»
Iggy Pop var mykje i studio under innspelingane og sa «eg arbeidde mykje på det albumet. Det er langt meir arbeid der enn berre medlåtskrivar på to songar og somme av dei gamle greiene.» Bowie sa om samarbeidet: «Me arbeidde ganske likt slike me gjorde på Lust for Life og The Idiot. Eg gav han ofte eit par ankerpunkt som han kunne leike med og han tok dei med seg og byrja å assosiere fritt, før eg tok det og sette det saman på ein måte som eg kunne syngje.» Samarbeide deira resulterte i «Tumble and Twirl» og «Dancing with the Big Boys», som vart skriven og spelt inn på åtte timar medan dei egga kvarandre opp. I det som vart skildra som «eit spanande rush», drog Bowie og Pop «i studio med eit par flasker øl og skreik bokstaveleg talt ut alt dei kom på,» sa Padgham. «Og eg berre spelte inn alt saman.» I følgje Padgham skreiv dei to mange songar som ikkje kom med på albumet. Han skildra desse songane som «meir til venstre» og «mindre popaktige».
Tina Turner syng gjestevokal på albumet i ein duett med Bowie på tittelsporet. Unnder innspelinga song Bowie og Turner andlet mot andlet, sjølv om Bowie sidan gjekk attende og spelte inn att det første verset sitt då han fann ut at han ønskte å syngje det i ein høgare oktav. Turner hadde nettopp gjeve ut det særs suksessrike comeback-albumet sitt, Private Dancer, tidlegare på året, der ho hadde spelt inn ein versjon av Bowie-songen «1984». Seinare i 2004, sa Turner at Bowie redda karrieren hennar då ho sleit med vald i heimen. I 1983 klarte Bowie å få Turner signert ein ny kontrakt med Capitol Records, som førte til comebacket hennar.
Innspelinga var problematisk. Padgham sa seinare til biografen David Buckley at Bramble hadde for vane å be om «unødvendige ekstraopptak ». Etter eit vokalopptak, føreslo Bramble eit nytt opptak, medan han og Bowie insisterte på at eitt var nok. Padgham trur at Bramble ikkje var «vant til at nokon kunne syngje inn vokalen på berre eitt forsøk». Alomar sa seinare: «Bramble var ein verkeleg fin fyr, men han visste ingenting om produsering.» Padgham sa seinare i ein dokumentar på BBC Radio 2 at det var ein «krangel» med Bramble mot sluten av innspelinga, som førte til at han drog og Padgham tok over som produsent. Padgham hata mange av songane, særskild «Blue Jean» og tittelsporet, som han meinte var «for popaktige», og føretrekte dei «meir søkte» komposisjonane som ikkje kom med på albumet. Han sa seinare at han angra på at han «ikkje hadde ballar» til å fullføre dei andre songane og sa til Buckley: «Kven er eg som kan sei til Mr. David Bowie om at songane hans sug?»
Songar
Kommentatorar har skildra Tonight som pop, blue-eyed soul, dansemusikk og rock. Stilen på plata er samanlikna med Let's Dance og Serious Moonlight-turneen. Bowie gjorde dette med vilje fordi han meinte at den nye fansen han nyleg hadde fått, venta å høyre det same på det nye albumet som dei hadde høyrt før. Av ni songar på albumet var Bowie den einaste låtskrivaren på berre to songar, «Loving the Alien» og «Blue Jean». To av dei, «Tumble and Twirl» og «Dancing with the Big Boys», var skrivne i lag med Iggy Pop, og dei andre fem songane er coverversjonar, tre opphavleg av Pop: «Don't Look Down», «Tonight» og «Neighborhood Threat». Ein coversong var The Beach Boys-songen «God Only Knows» frå 1966, som i følgje Pegg stod på lista til Bowie for albumet Pin Ups i 1973. Bowie sa «eg trur [Tonight] gav meg ein sjanse, som Pin Ups gjorde nokre år sidan, å spele inn nokre coversongar eg alltid hadde hatt lyst til å gjere.» Den siste coversongen er Jerry Leiber og Mike Stoller-sin «I Keep Forgettin'», opphavleg gjort kjend av Chuck Jackson.
Side ein
Bowie skildra «Loving the Alien» som særs personleg og følte at han ikkje passa inn med resten av albumet fordi han var så mørk innimellom dei lettare songane. Han sa, «'Alien' kom til fordi eg kjenner at så mykje historie er feil - som ein ser igjen og igjen – og at me baserer så mykje på feil kunnskap.» Alomar meinte songen «hadde å gjere med Major Tom», noko Bowie har avvist. Teksten er religionsbasert og politisk ladd. Pegg meinte det var ein flott song, men syns han var tynga ned av «overdriven produksjon». Bowie sa seinare at demoen var langt betre. Bowie si omarbeiding av «Don't Look Down» er inspirert av reggae. Han hadde prøvd å gjere songen på ulikt vis, som jazzrock, marsj og ska, men følte ikkje at nokre av dei fungerte. O'Leary kritiserte versjonen til Bowie og meinte han tar bort all «krafta» i originalversjonen til Pop. Buckley syns på den andre sida at versjonen var «superkul».
Bowie si utgåve av «God Only Knows» omfattar strykarar og saksofon, medan han song vokalen som ein smørsongar. Sjølv om Bowie var defensiv om innspelinga i eit intervju med Charles Shaar Murray i 1984, både Pegg og O'Leary rekna Bowie si utgåve som «den verste innspelinga han nokon gong gjorde». Buckley kallar han ein av to «nadir» på plata og ei «badetisk tolking». For tittelsporet fjerna Bowie den talte introduksjonen til Pop og kalla det ei «særeigen greie for Pop som ikkje verka å vere ein del av mitt vokabular.» Bowie si utgåve, sungen i duett med Tina Turner, er reggae-inspirert. Vokalen hennar er plassert lågt i miksen, som O'Leary meiner «ikkje gjev ho eit inngangspunkt». Trass i at versjonen har fått mykje kritikk, likte Kurt Loder i Rolling Stone versjonen til Bowie då han kom ut, og kalla det «ein av dei vakraste spora han nokon gong har spelt inn».
Side to
«Neighborhood Threat» har ein tyngre gitarlyd enn originalen til Pop, sjølv om Pegg meiner Bowie sin versjon manglar «den undergrunnsprega perkusjonen og lydvegg-atmosfæren» originalen hadde. Han står ut som eit spor Bowie ønskte han ikkje hadde gjort, og han kalla det sjølv seinare «katastrofalt». «Det er ein eg ønskte eg hadde lete liggje, eller i det minste gjort på anna vis. Han vart heilt feil. Han høyrdest så tett og komprimert ut, og det var så kjekt å spele han. Det var feil band å gjere songen med - eit flott band, men det var ikkje heilt rett for den songen.» «Blue Jean» har generelt blitt rekna som den beste songen på albumet. O'Leary skreiv at han følgjer «Let's Dance-formelen», og at han var eit «livleg tilbakeblikk» til 1950- og 1960-åra, særskild artistar som Eddie Cochran. Bowie kalla det seinare «sexistisk rock 'n' roll», medan Buckley kalla det ein «fin popsong», men «ganske ordinær etter Bowie sin standard».
Plateomslag og utgjeving
Mike Haggerty, som designa plateomslaget til Let's Dance (og gjorde det same for Never Let Me Down), designa plateomslaget. Det syner ein Bowie med blåmåla andlet og håret farga mørkebrunt, mot ein bakgrunn av oljemåla «klattar» og blomar. Pegg og Buckley samanlikna det med arbeidet til Gilbert & George. For designet spurte Bowie Haggarty om å skape «noko heroisk», og peikte på eit Vladimir Tretchikoff-måleri av ei blåmåla kinesisk kvinne. Sjølv om Consequence of Sound rekna plateomslaget som eit av dei «mest genuint vakre» plateomslaga, skreiv Buckley at for første gongen var ikkje eit plateomslag av Bowie nyskapande, og kalla det «satirisk ordinært». Paul Du Noyer sa seinare: «Om du ser på plateomslaga og måten han er kledd på, ser du ein mann som har lete seg sjølv bli designa av andre i staden for å finne seg sjølv opp på ny, som var det han alltid gjorde.»
«Blue Jean» kom ut som den første singelen frå albumet tidleg i september 1984 med albumsporet «Dancing with the Big Boys» som B-sida. Han selde godt og nådde sjetteplassen i Storbritannia og åttandeplassen i USA, marknadsført av ein 21 minuttar lang kortfilm regissert av Julien Temple. Videoen var dels inspirert av videoen for Michael Jackson-songen «Thriller». Han fekk tittelen Jazzin' for Blue Jean og vart filma i august 1984 med Bowie i fleire roller: som Vic, ein mann med auga for ei jente, og som Screaming' Lord Byron, ei prangande rockestjerne som skal halde ein konsert som gjev mannen høve for eit stemnemøte. Bowie framførte «Blue Jean» som Byron mot slutten av filen. Ein kortare musikkvideo for «Blue Jean» vart filma eit par dagar seinare. Pegg likte videoen for at han viste det komiske talentet til Bowie og Jazzin' for Blue Jean førte Bowie og Tempel saman for Absolute Beginners (1986).
EMI America Records gav ut Tonight den 24. september 1984 med katalognummeret EMI America DB 1. Albumet kom ut bere ni månader etter Serious Moonlight-turneen. Etter suksessen til Let's Dance, turneen og rolla til Bowie i filmen Merry Christmas, Mr. Lawrence, fortsette Tonight den store salssuksessen til Bowie og det gjekk til topps på UK Albums Chart. Sjølv om det ikkje var like stor suksess i USA som føregangaren, nådde Tonight 11. plassen på Billboard 200.
Tittelsporet var den andre singelen frå albumet i november 1984 med albumsporet «Tumble and Twirl» som B-side. Utan musikkvideo nådde ikkje singelen høgare enn 53. plassen både i Storbritannia og i USA. Ein ny miks av «Loving the Alien» kom ut som den tredje og siste singelen i mai 1985 med ein remiks av «Don't Look Down» som B-side. Denne nådde 19. plassen på lista i Storbritannia, trass i ein musikkvideo dels regissert av David Mallet. Han syner Bowie som framfører songen på ei Escher-aktig kulisse, og er på eit punkt blå i andletet, slik han er på plateomslaget.
Bowie turnerte ikkje etter Tonight, sjølv om songar frå albumet vart framført på seinare turnear. «Loving the Alien» vart framført på Glass Spider-turneen i 1987 og Reality-turneen i 2003-2004. «Blue Jean» vart framført under Glass Spider-turneen, Sound+Vision-turneen i 1990 og Reality-turneen. Bowie framførte òg «Dancing with the Big Boys» på Glass Spider-turneen, og hadde planar om å framføre «Don't Look Down» på denne turneen òg, men denne kom aldri lenger enn til øvingsstadiet.
Mottaking
I seinare tid er Tonight generelt rekna som ei av dei svakaste platene til Bowie. Ein artikkel for Melody Maker avskreiv Tonight som «roten». AllMusic-kritikaren Stephen Thomas Erlewine kalla det «ei av dei svakaste platene Bowie nokon gong spelte inn» og skreiv at «ingen av songane når opp til songane på Let's Dance», sjølv om han gjorde eit unntak for «Blue Jean». The New Rolling Stone Album Guide skildra Tonight som «ein dyr kjappis polstra med teite coversongar». Alexis Petridis i The Guardian skreiv i 2016: «Let’s Dance hadde sine augneblink ... Tonight hadde derimot ingen». Jeff Giles i Ultimate Classic Rock skreiv om Tonight og Never Let Me Down og sa «[Tonight] var behageleg nok på sitt eige vis, men mangla den kreative gnisten som dreiv fram dei beste platene hans - og det er langt i frå essensielt.»
Stylus Magazine melde albumet i 2005 som ein del av spalta «On Second Thought» og avslutta med at sjølv om Tonight ikkje var eit stort album, var det likevel bra: «det er mykje betre enn du skulle tru, eller du kan ha blitt ført til å tru. Bowie har laga nokre skuffande plater, men dette er ikkje ei av dei - og for å vere heilt ærleg, er ikkje ein gong feilskjera hans keisame, fordi, vel det er eit 80-tals Bowie-album, frå eit tiår han var særs inkonsekvent, men heller keisam.» I 2016 forsvarte Yo Zushi i New Statesman albumet og skreiv «ingen album som byrjar med eit sju minuttar langt meisterverk som 'Loving the Alien' og inneheld ein rockelåt som 'Blue Jean' burde ha fått julinga det har fått». Han hevda at «den fjernsynsspesial-aktige coverversjonen av Beach Boys-songen 'God Only Knows' er like rørande, i sin kalde, nesten Brecht-aktige måte, som Station to Station sin 'Wild Is the Wind' – det er som å sjå Elvis i [Las] Vegas gjennom eit isdekke». I ei melding av plateboksen Loving the Alien (1983–1988) meinte Chris Ingalls i PopMatters at plata var «brokete», men med «fine augneblink», og omtalte «Loving the Alien» og «Blue Jean», som «særs gode».
Etterverknad
Nesten like etter det kom ut gav Bowie få presseintervju om Tonight, og verka nesten unnskyldande. I eit intervju sa han «Nyleg har eg brukt eit akseptert ordforråd, som [Brian] Eno ville sagt. Eg kjenner meg stort sett glad for sinnstilstanden min og det fysiske vesenet mitt, og eg reknar med at eg ønskte å sette mitt musikalske vesen i et liknande stabilt og sunt område, men eg er ikkje sikker på at det var veldig klokt å gjere det.» Han sette i gang ei rekkje ulike prosjekt mot slutten av 1984 og inn i 1985, og starta med samarbeidet med Pat Metheny Group på «This Is Not America», for filmmusikkalbumet for The Falcon and the Snowman (1985). Han spelte så Live Aid, samarbeidde med Mick Jagger på «Dancing in the Street» og komponerte songar for filmane Absolute Beginners (1985) og Labyrinth (1986), som Bowie òg hadde roller i.
I tillegg til å anerkjenne at Tonight ikkje var av dei sterkaste platene hans, distanserte Bowie seg seinare frå perioden 1984-1987 etter at kritikarane slakta Never Let Me Down. I 1989, medan han arbeidde med Tin Machine, skildra han både Tonight og Never Let Me Down som «bra materiale som vart kokt ned til produktnivå. Eg burde ikkje ha gjort det så studio-aktig. Eg trur det var å kaste bort nokre verkeleg bra songar. Du skulle høyrt demoane frå dei to albuma. Det er natt og dag i samanlikning med det som kom ut. Det er stoff det eg verkeleg irriterer meg over. Når eg høyrer på demoane tenkjer eg 'Korleis var det slik som det?' Du skulle høyrt 'Loving the Alien' på demo. Det er in vedunderleg demo. Eg lover deg!! (ler). Men på albumet er han ikkje så vedunderleg.» I 1993 sa han at han var likegyldig til kva han gjorde og at han «let alle fortelje meg kva eg skulle gjere».
Som Bowie har biografane hans generelt sett på Tonight særs negativt. Medan Christopher Sandford kalla det eit av dei dårlegaste Bowie-albuma og «hans første alvorlege studiobommert sidan tida kring 'The Laughing Gnome',» såg O'Leary på det i full forakt: «ein ulasteleg harsk skraphaug der hitsingelen vart putta ned mellom ein haug med coverversjonar». han rekna det «blant dei minst likte nummer-ein-platene i si tid». Buckley kalla Tonight «det næraste Bowie kom ein kunstnarisk katastrofe,» medan Paul Trynka skreiv at med Tonight hadde Bowie si kjensle for «risiko» og tilfeldigheit «ebba ut». Pegg meinte at trass i feila, er Tonight ei «meir interessant og gjevande» plate enn føregangaren. Han rekna reggae-utgåva til Bowie av «Don't Look Down» og tittelsporet «overraskande bra», og dei to songane Bowie skreiv som sterk låtskriving. Han avslutta med at det var det første Bowie-albumet som «openberra seg etter si tid». I boka si The Man Who Sold the World: David Bowie and the 1970s, skildra Peter Doggett Tonight som «utan inspirasjon», sjølv om han likte «Loving the Alien».
Nyutgjevingar
I 1995 gav Virgin Records ut albumet på CD med tre bonusspor. Alle av dei var singlar frå filmar Bowie hadde medverka til i åra like etter albumet kom ut. EMI gav ut albumet i 1999 med 24-bits digitalt ommastra lyd og ingen bonusspor.
I 2018 vart Tonight ommastra for plateboksen Loving the Alien (1983–1988) på Parlophone, med andre plater i boksen som inneheld remiksar og B-sider frå albumet. Albumet kom ut på CD og vinyl som ein del av samling og som separat album året etter.
Medverkande
Henta frå platenotata til Tonight.
The Borneo Horns
Produksjon
Näs bruk
Näs bruk er ein svensk tettstad i Avesta kommun i Dalarnas län i landskapet Dalarna. I 2005 hadde tettstaden 223 innbyggjarar.
Buskerud fylkesfotoarkiv
Buskerud fylkesfotoarkiv er sentralarkiv for fotohistorisk materiale frå Buskerud. Arkivet er fylkesansvarleg i det nasjonale fotobevaringsarbeidet og rommer om lag 200 000 fotografi frå ca. 1850 og fram til i dag, inkludert i dette ei reprosamling på meir enn 100 000 bilde og ca. 70 000 (ca. 8 tonn) er originale glasplater. Fylkesfotoarkivet har felles kontor og telefon med Ringerikes Museum på Norderhov i Ringerike kommune. Nye klimaregulerte magasin er no bygd i det nye museet på Veien Kulturminnepark hringariki
Buskerud fylkesfotoarkiv vart lagt til Ringerike i 1987 og er administrativt underlagt distriktskonservatoren ved Ringerikes Museum, økonomisk Buskerud fylkeskommune. Arkivet blir leia av fylkesfotograf Bjørn Johnsen frå Hønefoss, som vart tilsett som fylkesfotograf 1. juni 1992. Arkivet gir råd om fotobevaring, om konservering av fotografisk materiale, om digital handsaming av fotografisk materiale og om opphavsrett. Arkivet fotograferer òg for alle konsoliderte museum i fylket og leverer bilda til trykk og til utstillingar.
Polflukt
Polflukt var ein geofysisk hypotese lagt fram i 1915 av Alfred Wegener for å forklare kontinentdrift. Han foreslo at kontinenta har ein tendens til å flytte seg bort frå polane på grunn av jordrotasjonen. Hypotesen vart vidareutvikla av Paul Sophus Epstein i 1920, men ein veit i dag at krafta er mange millionar gonger for svak til å ha ein slik verknad.
Kontinentaldriften blir no forklart gjennom platetektonikken.
Sultan Salman Al-Saud
Sultan bin Salman bin Abdul-Aziz Al-Saud er ein saudiarabisk pilot som flaug som nyttespesialist i romferjeturen STS-51-G. Al-Saud var den første og så langt den einaste saudiarabaren i rommet. Han var også den første arabaren, den første muslimen og den første kongelege som i rommet. Han er president og styreleiar for den saudiske kommisjonen for turisme og antikvitetar.
Al-Saud er son av Salman bin Abdul-Aziz Al Saud og soneson av kong Ibn Saud.
Elektrofor
Ein elektrofor er ein kapasitiv generator som vert nytta til å produsere elektrostatisk ladning via prosessen elektrostatisk induksjon. Den første utgåva vart oppfunnen i 1762 av den svenske professoren Johan Carl Wilcke,
Ein elektrofor består av ei isolerande plate (opphavleg kalla ei «kake» av harpikshaldig stoff som bek eller voks, men i moderne versjonar vert plastikk nytta) og ei metallplate med eit isolerande handtak. Først vert den isolerande plata ladd gjennom friksjonselektrisk effekt ved å gni han mot pels eller eit tøystykke. Metallplata vert så plassert oppå den isolerande plata. Isolatoren overfører ikkje mykje av ladningen til metallet, fordi den mikroskopiske kontakten er dårleg. I staden for vil det elektrostatiske feltet til den ladde isolatoren føre til ladning i metallplata for at dei skal fråskiljast. Det vert utvikla to ladningsområde - den positive ladningen i plata vert tiltrekt til sida som vender ned mot isolatoren, og ladar denne positivt, medan den negative ladningen vert fråstøytt til sida som vender oppover, og lader denne negativt, medan heile plata totalt sett vert elektrisk nøytral. Sida som vender oppover vert mellombels jorda (som kan gjerast med å røre plata med ein finger), og trekke ut den negative ladningen. Til slutt vert metallplata, som no berre inneheld ein ladning (den positive i dømet her) løfta. Plata kan no nyttast i eksperiment.
Georg Christoph Lichtenberg nytta elektroforar til å skape dei merkelege treliknande figurane kalla Lichtenberg-figurar.
Ole Tronrud
Ole Olsson Tronrud var ein norsk landhandlar, gardbrukar og politikar frå Bagn i Sør-Aurdal. Han var ordførar i Sør-Aurdal frå 1910 til 1919, og stortingsmann 1919-21 frå einmannskrinsen Valdres, vald for partiet Venstre.
Gardbrukarsonen frå Bagn gjekk underoffisersskulen før han i 1886 opna landhandel på garden Søndre Voll i heimbygda. Jamsides landhandelen dreiv han småbruket Grønvoll der. Bortsett frå ein valperiode, sat Tronrud i heradsstyret samanhengande frå 1892 til 1922. Han var ordførar i tre valbolkar, frå 1910 til 1919. Dessutan var han forlikskommissær i lang tid.
Hausten 1918 vann Tronrud stortingsvalet i Valdres-krinsen. Dei tre åra på Stortinget hadde han sete i Konstitusjonskomiteen.
Mangeårig stortingsmann Elling Wold var syskenbarnet hans.
Drummond Peak
Drummond Peak er ein låg, isolert fjelltopp 19 nautiske mil (15 km) sørvest for La Gorce Peak, som stikk opp av isflata på Edward VII Peninsula. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1955–59, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant Glen N. Drummond, Jr. i US Navy, ein assisterande aerolog for U.S. Naval Support Force i Antarktis, 1959–62.
Nås
Nås er ein tettstad i Vansbro kommun i Dalarnas län i landskapet Dalarna i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 455 innbyggjarar. Nås ligg cirka femten kilometer sør for Vansbro.
Skeise-NM 2004 i firkamp
NM på skeiser 2004
Dato: 24./25. januar 2004
<br style="clear:both;" />
500 meter
<br style="clear:both;" />
5000 meter
<br style="clear:both;" />
1500 meter
<br style="clear:both;" />
10000 meter
<br style="clear:both;" />
Poretrykk
Poretrykk er trykket i porer i undergrunnen frå ei væske eller ein gass.
Porevasstrykk vert i hydrologien nytta om grunnvatnet, medan ein i petroleumsgeologi nyttar formasjonstrykk om trykket frå gass eller olje.
I porøse bergartar med høg permeabilitet, der porevatnet kan strøyme fritt til overflata, vil poretrykket vere lik hydrostatisk trykk, som er vekta av væska over. Om den porøse bergarten ligg under eit tett lag og har låg permeabilitet, vil ein kunne få høgare poretrykk.
Haugesund Idrettslag
Haugesund Idrettslag er eit lag heimehøyrande i Haugesund, stifta i 1906. Laget er særleg aktivt i friidrett og er elles med i orientering. Haugesund IL har om lag 400 medlemer.
Per 2016 hadde HIL-medlemer vunne 143 NM-gull i friidrett, 90 av menn og 53 av kvinner. Mellom Haugesund IL sine mest kjende medlemer er far Eugen, son Terje og sonedotter Hanne Haugland. Elles kan nemnast kulestøytar Sissel Langballe, mellomdistanseløpar May Britt Stange og milslukar Kåre Osnes. Også Susanne Wigene var i si tid HIL-medlem.
Herbert Plateau
Herbert Plateau er ein del av det sentrale platået i Graham Land i Antarktis, som ligg mellom Blériotbreen og Drygalskibreen. Det vart fotografert av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition i 1956–57 og kartlagt frå desse bileta av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Det vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960 etter Walter W. Herbert, ein assisterande landmålar i FIDS ved Hope Bay stasjon i 1956 og 1957.
Landnåmstida
Landnåmstida (frå norrønt landnám, 'det å ta land, landtaking') viser til perioden då Island blei folkesett av nordmenn på Island frå 870-åra og framover. Under press frå kong Harald Hårfagre sine ambisjonar i Noreg som utfordra gamle ættesamband valde mange å flytta ut med kvinner, born, trælar, storfe, hester og det dei trengte. På Island fann dei land å busetja seg på, og slo seg ned og skapte småsamfunn. Koloniseringa er skildra i Landnåmabok frå 1100-talet. Boka listar opp 435 menn som dei første busetjarane, dei fleste av dei i nordlege og sørvestlege delar av Island.