cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Melodi Grand Prix 1987
Sendinga
Blant artistane var både nye og gamle andlet. Tor Endresen debuterte i Melodi Grand Prix, og han skulle vende attende til tevlinga ei rekkje gonger seinare. Sigvart Dagsland og Håkon Iversen hadde vore i koret i tidlegare finalar, men dette året deltok dei sjølv som solistar. Kjersti Bergesen deltok med «Go-Go», og ho skulle seinare gjøre karriere som programleiar på TV2. I tillegg var Olav Stedje, Frank Aleksandersen og Finn Kvalvik tilbake i tevlinga. Til slutt var det 21 år gamle Kate Gulbrandsen som vann den spennande røystinga med «Mitt liv», skriven av Rolf Løvland og Hanne Krogh.
Pausenummeret var eit utdrag frå musikalen Guys and Dolls.
Røysting
Sju juryar frå ulike distriktskontor avgjorde resultatet. Kvar jury hadde elleve medlemmar i alderen 16 til 60 år, og kvar jury gav 1–8, 10 og 12 poeng til finalelåtane. Dette var juryene: 1. Trondheim, 2. Bergen, 3. Elverum, 4. Stavanger, 5. Tromsø, 6. Oslo og 7. Kristiansand.
Hendingar
Etter det rekordstore showet året før gjekk NRK tilbake til «gamal oppskrift». Arrangøren ønskte likevel å skape eit «internasjonalt show» med lyseffektar, røyk og nye kulissar. «Vi bruker masse hvitt stoff som vi draperer og farver med lyset: Rosa, hvitt og blått.» sa scenograf Dag Frogner til Aftenposten før finalen.
Anita Hegerland skulle eigentleg ha framført melodi H, «Dialog», men trekte seg nokre veker før finalen på grunn av eit anna oppdrag. Erstattaren blei gruppa Catwalk, som bestod av fem dansarar og songarar frå musikalen Cats. Eit av medlemmane var Øystein Wiik.
Pipe Peak
Pipe Peak er eit spisst fjell på ein rygg, 1720 moh, som ligg 1,5 nautiske mil (2,8 km) nord for Matney Peak i Founders Peaks i Heritage Range. Det vart namngjeven av medlemmar av den geologiske gruppa frå University of Minnesota i 1963–64 fordi dei gløymde eit røyr (pipe på engelsk) her då dei vitja området.
Budapestargambit
Budapestargambit (ECO-kodane A51 og A52) er ei sjakkopning som blir definert av opningstrekka Med det andre trekket sitt går svart straks til angrep mot det kvite sentrumet, og ofrar ein bonde for å gjere dette. Som regel er dette eit mellombels offer fordi å tvihalde på bonden bind opp dei kvite brikkene. I staden brukar kvit å fullføre utviklinga si raskt, ved å la svart ta tilbake bonden.
Det einaste trekket som gir eit seriøst håp om fordel for kvit er 3.dxe5 og svart må flytte springaren igjen. Vanlegvis spelar svart 3...Sg4, men Fajarowiczvarianten 3...Se4, ein ekte gambit, blir også spela av og til.
Etter 3...Sg4 er 4.Lf4 (det grådige 4.Dd4 d6 5.exd6 Lxd6 6.Sf3 (6.Dxg7?? er ei tabbe på grunn av 6...Le5) 0-0 7.Lg5 er også mogleg, men lite spela) Sc5 5.Sf3 Lb4+ 6.Sbd2 (6.Sc3 De7 7.Dd5!? er mogleg, svart sitt beste svar er gambiten 7...f6 8.exf6 Lxc3+ 9.bxc3 Sxf6, og svart kan angripe dei svake c-bøndene) De7 7.a3 Sgxe5 8.Sxe5 (og ikkje 8.axb4?? Sd3 matt) Sxe5 9.e3 Lxd2+ 10.Dxd2 med liten fordel til kvit.
Budapestergambit blir spela berre sjeldant blant dei sterkaste spelarane, men blir spela ein del på amatørnivå.
Opningsfelle
Avslått Budapestargambit (ECO A51) inneheld eit høve for svart til å sette den kvite kongen sjakkmatt i femte trekk viss kvit ikkje er vaken og får avverja. Trekka går slik:
Masafumi Hara
Masafumi Hara er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Imsland kyrkje
Imsland kyrkje er ei lafta langkyrkje frå 1861 i Vindafjord kommune i Rogaland fylke. Kyrkja er oppført etter ei typeteikning av Hans Ditlev Franciscus von Linstow og har 260 sitjeplassar.
Comanchefolk
Comanchefolk er ein nordamerikansk urfolksstamme med rundt 10 000 medlemmar, der rundt halvparten lever i Oklahoma og resten er konsentrert i Texas, California og New Mexico.
Skildring
Historisk budde comanchene i det som i dag er det austlege New Mexico, sørlege Colorado, sørlege Kansas, heile Oklahoma og store delar av Texas. Comanchefolket var opphavleg ei talrik folkegruppe av jegerar og samlarar. Dei gjekk over til hestekulturen etter kontakten med europeiske erobrarar.
Comanche er eit numisk språk i den uto-aztekiske språkfamilien. Det kan stundom klassifiserast som ein shoshonidialekt. Berre rundt 1 % av comanchesfolk talar det opphavleg språket sitt i dag.
Ordet «comanche» kjem frå namnet ute-folk brukte for dei, kɨmantsi, som tyder 'fiende'.
Sorlle Rocks
Sorlle Rocks er ei gruppe skjer, det høgaste 20 meter over havet, som ligg 13 km vest for Moreton Point, vestenden av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Dei vart namngjevne Tre Sten av kaptein Petter Sørlle under landmålinga hans i 1912-13. Skjera vart kalla opp på ny etter Sørlle av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations etter kartlegginga deira i 1933.
McNally Peak
McNally Peak er ein fjelltopp i Antarktis på 2570 moh. Han ligg 3,5 nautiske mil (6 km) vest for Mount Farley, nær søraustsida av Holdsworthbreen i Dronning Maudfjella. Fjellet vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter offiseren Joseph J. McNally i U.S. Navy som var forsyningsoffiser ved McMurdo-basen, vinteren 1959. Han var sidan i staben til U.S. Naval Support Force i Antarktis i løpet av U.S. Navy Operasjon Deepfreeze 1967.
Countryrock
Countryrock er ein undersjanger av popmusikken danna som ei blanding av rock og country. Han vart utvikla av rockemusikarar som byrja å spele meir countryaktige songar seint i 1960-åra og tidleg i 1970-åra. Desse musikarane spelte inn rockesongar med tema, vokalstilar og instrument, mellom anna pedal steel-gitar, som var vanlege i country. Countryrock byrja med Bob Dylan og The Byrds, og nådde størst popularitet i 1970-åra med artistar som Emmylou Harris, Eagles, Michael Nesmith, Poco og Pure Prairie League. Countryrock påverka òg artistar i andre sjangrar, som The Band, Grateful Dead, Creedence Clearwater Revival, The Rolling Stones og soloarbeidet til George Harrison. Sjangeren spelte òg ein del i utviklinga av Southern rock.
Kvit nyserot
Kvit nyserot (Veratrum album) er ei plante i nyserotslekta i giftliljefamilien. Arten kjem frå fjellområde i Mellom-Europa.
Countryrock
Opphav
Ein kan høyre countrypåverknaden på rockeinnspelingar gjennom heile 1960-åra, som på The Beatles-innspelingane «I'll Cry Instead», «Baby's in Black» og «I Don't Want to Spoil the Party» frå 1964, The Byrds sin versjon av Porter Wagoner-songen «Satisfied Mind» frå 1965, på Rolling Stones-songen «High and Dry» (1966), og Buffalo Springfield sin «Go and Say Goodbye» (1966) og «Kind Woman» (1968). I 1966, då mange rockeartistar i aukande grad gjekk mot meir eksperimentell psykedelia, stod Bob Dylan i spissen for ein meir grunnleggjande stil, roots revival, då han drog til Nashville og spelte inn albumet Blonde on Blonde med lokale musikarar som Charlie McCoy. Dette og dei seinare meir tydeleg countryaktige albuma John Wesley Harding (1967) og Nashville Skyline (1969), har blitt rekna som opphavet til sjangeren countryfolk, ei rute som hovudsakleg akustiske visesongarar følgde.
Dylan vart etterfølgd av The Byrds, som fekk med seg Gram Parsons i bandet i 1968. Parsons hadde blanda country med rock, blues og folk for å skape det han kalla «kosmisk amerikansk musikk». Tidlegare på året hadde Parsons gjeve ut Safe at Home (men det meste av innspelinga hadde funne stad i midten av 1967) med International Submarine Band, som brukte mykje pedal steel og vert rekna som eit av dei første verkelege countryrockalbuma. Resultatet av den korte perioden til Parsons i the Byrds var Sweetheart of the Rodeo (1968), generelt rekna som den beste og viktigaste innspelinga i sjangeren. The Byrds fortsette ei kort stund i same bane, men Parsons slutta og fekk med seg eit anna tidlegare Byrds-medlem, Chris Hillman, og danna The Flying Burrito Brothers. Over dei neste to åra spelte dei inn albuma The Gilded Palace of Sin (1969) og Burrito Deluxe (1970), som var med å forme sjangeren og gje han respekt, før Parsons slutta for konsentrere seg om solokarrieren.
Utviding
Countryrock var særleg populært i musikkmiljøet i California seint i 1960-åra, og artistar som byrja å spele countryrock var mellom andre Hearts and Flowers, Poco (danna av Richie Furay og Jim Messina, tidlegare i Buffalo Springfield) og New Riders of the Purple Sage. Some folkrock-artistar følgde the Byrds inn i sjangeren, som the Beau Brummels og the Nitty Gritty Dirt Band. Fleire av artistane opplevde òg ein renessanse med å bruke countrystilen, som the Beatles, som utforska countryelement på ny på dei seinare albuma, som på songane «Rocky Raccoon» og «Don't Pass Me By» frå White Album (1968), og «Octopus's Garden» frå Abbey Road (1969); the Everly Brothers som med albumet Roots (1968) spelte inn det som ofte vert rekna som det beste verket deira, det tidlegare tenåringsidolet Ricky Nelson som vart frontmann i the Stone Canyon Band; John Fogerty, som slutta i Creedence Clearwater Revival for å spele i countrybandet The Blue Ridge Rangers; Mike Nesmith, som hadde eksperimenterte med countrystilen medan han var i The Monkees, og danna First National Band; og Neil Young som flytta inn og ut av sjangeren gjennom heile karrieren. Ein av få artistar som klarte å gå over frå countrysida til rockesida med suksess var bluegrassbandet The Dillards.
Høgdepunkt
Countryrocken hadde størst kommersiell suksess i 1970-åra, der Doobie Brothers blanda inn element av R&B, Emmylou Harris (tidlegare korsongar for Parsons) vart «dronninga av countryrock» og Linda Ronstadt skapte ei særs suksessrik pop-orientert versjon av sjangeren. Pure Prairie League, skipa i Ohio i 1969 av Craig Fuller, fekk både god kritikk og selde godt med fem topp 40-album på rad, mellom andre Bustin' Out (1972), som Allmusic-kritikaren Richard Foss omtalte som «eit album som er utan sidestykke i countryrocken» og Two Lane Highway, skildra av Rolling Stone Magazine som «verdt å nemne på lik linje med The Byrds sitt Sweetheart Of The Rodeo og andre juvelar frå sjangeren». Tidlegare medlemmar av bandet til Ronstadt danna Eagles (med medlemmar frå the Flying Burrito Brothers, Poco og Stone Canyon Band), og dei vart eit av dei mest suksessrike rockebanda gjennom tidene, med album som Desperado (1973) og Hotel California (1976). Dei viktigaste countryelementa til Eagles kom frå Bernie Leadon som hadde spelt i the Flying Burrito Brothers, og då han slutta i bandet seint i 1975 var det lite country att i bandet. I 1979 gjekk Southern rock-bandet Charlie Daniels Band i ein meir countryretning og gav ut ein song med kraftig bluegrass-påverknad, «The Devil Went Down to Georgia», og songen vart ein hit på poplista.
Ølflaumen i London
Ølflaumen i London var ei ulukke som fann stad i St. Giles i London den 16. oktober 1814.
Countryrock
Ettermæle
Utafor desse få stjernene, har countryrocken hatt innverknad på artistar i andre sjangrar, som The Band, Grateful Dead, Creedence Clearwater Revival, The Rolling Stones og soloarbeidet til George Harrison. Det spelte òg ei rolle i utviklinga av Southern rock, som stort sett var basert på bluesrock, med ein særeigen sørleg sving, og bana veg for delar av alternativ country-rørsla. Sjangeren vart mindre populær seint i 1970-åra, men somme etablerte artistar, som Neil Young, har halde fram med å spele countryaktig rock inn i 2000-åra. Countryrock har overlevd i Texas med artistar som The Flatlanders, Joe Ely, Butch Hancock, Jimmie Dale Gilmore og California-baserte Richard Brooker. Andre artistar som stundom har laga innspelingar i sjangeren er Elvis Costello på Almost Blue (1981) og Robert Plant og Alison Krauss på Raising Sand, som var eit av dei bestseljande albuma i 2007.
Lachine-massakren
Lachine-massakren, ein del av beverkrigane, skjedde då 1500 mohawk-krigarar utførte eit overraskingsåtak mot den vesle busetnaden Lachine med 375 innbyggjarar i den øvre enden av Montreal Island i Ny-Frankrike morgonen den 5. august 1689. Åtaket kom av den gryande misnøya til irokesarane då franskmennene trengde inn på deira område. Ny-England oppmuntra til åtaket som ein måte å utøve makt mot Ny-Frankrike på. Som følgje av åtaket vart store delar av Lachine øydelagd av brann og mange av innbyggjarane vart tekne til fange eller drepne.
Ølflaumen i London
Bryggeriselskapet Meux and Company Brewery blei stemna for ulukka, men ho blei dømd til å ha vore eit hendeleg uhell («Act of God») utan nokon ansvarlege. Selskapet hadde store økonomiske tap på grunn av øltapet, men unngjekk konkurs gjennom å få parlamentet til å betala tilbake avgifta dei allereie hadde betalt for ølet. Ofra for ulukka fekk inga erstatning, men det blei gjort lokale innsamlingar for dei.
Quoin i Oman
Quoinøya (òg kalla As Salamah-øya og Store Quoin-øya) er ei øy i Oman og det tradisjonelle staden som skipa brukte å rekne som grensa inn til Persiabukta. Når eit skip har erklært posisjonen sin som «passert Quoin inngåande» så stig forsikringsraten til skipet.
Ølflaumen i London
Ølflaumen var med på å snu trenden mot å laga stadig større tretankar for lagring av øl. Seinare på 1800-talet laga større bryggeri tankar av sement i staden.
Bryggeriet blei rive i 1922. I dag står Dominion Theatre på deler av tomta. Ein lokal pub, Holborn Whippet, byrja i 2012 å markera hendinga med ein særskild brygga porter.
Fylkesveg 56
Fylkesveg 56 finst i fleire fylke i Noreg:
Vera Mukhina
Vera Ignatjevna Mukhina var ein russisk bilethoggar med ei framståande stilling innan sovjetisk kunst. Ho er særleg kjend for monumentalstatuen Arbeidar og kolkhozkvinne frå 1937.
Bakgrunn
Vera Mukhina kom frå ein velståande kjøpmannsfamilie i Latvia og voks opp i Riga, på Krim og i Moskva. Familien hennar åtte bygningar og eigedommar i Riga og Moskva. Mor hennar døydde av tuberkulose då Vera Mukhina var elleve månader gammal. Faren tok med seg henne og den eldre systera hennar frå Riga til Krim, ein varmare stad som også var rekna som sunnare. Dei slo seg ned i Feodosija.
Vera var framleis ung då også faren døydde, og dei to onklane hennar fekk ansvaret for henne og systera. Mukhina hadde eit fall frå ei slede som skadde henne ganske kraftig i andletet. Ho hadde seinare fleire operasjonar for dette i Paris.
Tidleg virke
Ho byrja høgskuleutdanninga si ved kunstskulen til Konstantin Juon i Moskva 1908-11. Deretter drog ho, som mange kunstnarar på denne tida, til Paris, der ho var frå 1912 til 1914. I Paris studerte ho ved fleire private kunstskular, som Académie Colarossi, Académie de la Grande Chaumière og ved Académie de La Palette. Lærarane hennar var blant anna Antoine Bourdelle (assistent for Auguste Rodin), Henri Le Fauconnier og Jean Metzinger. Deretter drog ho til Italia saman med den nære venen Ljubov Popova for å gjera seg kjend med kunst og skulptur frå den italienske renessansen.
Etter utbrotet av fyrste verdskrigen vende ho tilbake til heimlandet. I løpet av dei neste åra arbeidde ho som sjukepleiar. Når det galdt kunst drei ho hovudsakleg med scenografi. I 1915 og 1916 var ho assistent for Aleksandra Ekster ved Aleksandr Tairov sitt kammerteater i Moskva.
I 1918 gifta ho seg med Aleksej Zamkov, som ho hadde møtt medan ho stelte han som sjukepleiar. Han var ein dyktig kirurg og endokrinolog som fann opp legemiddelet gravidan.
Virke etter den russiske revolusjonen
Etter oktoberrevolusjonen i 1918 engasjerte Mukhina seg i eit prosjekt for monument over revolusjonsheltane som var blitt lansert av Lenin. Ho arbeidde også med teaterscenografi og kostyme. Mukhina og Aleksandra Ekster samarbeidde om scenografien til science fiction-filmen Aelita frå 1923.
På 1920-talet var ho lærar i skulptur ved kunstindustrielle høgskular i Moskva, og laga fleire kjende skulpturar, som 'Revolusjonselden' med kubistiske stiltrekk (1922) og den meir tradisjonelle 'Bondekvinne' (1927). Ho blei anerkjend som ein av dei fremste bilethoggarane innan sosialistisk realisme. Verka hennar var høgt skatta av Anatolij Lunatsjarskij, folkekommissæren for utdanning.
Nokre år seinare skapte Mukhina den drygt 24 meter høge monumentale stålstatuen Arbeidar og kolkhozkvinne, eit av dei best kjende verka knytt til sosialistisk realisme. Mannen og kvinna i skulpturen løftar hammar og sigd saman, og dannar slik symbolet for Sovjetunionen. Arbeidar og kolkhozkvinne krona den sovjetiske paviljongen på Verdsutstillinga i Paris i 1937. Statuen blei eit symbol for Sovjetunionen, og blei teke i bruk som logo av filmstudioet Mosfilm. Skulpturgruppa blei restaurert 2003-2009 og plassert i Det allrussiske utstillingssenteret i Moskva.
Forfølgingane mot mannen til Mukhina byrja igjen under den store utreinskinga, og i 1938 blei han fråteken laboratoriet sitt. Fire år seinare døydde han.
I perioden 1938-1939 arbeidde Mukhina med eit skulpturprosjekt for Aleksej Sjtjusev si gjenreising av Moskvoretskij-brua. Ho laga ei rekkje utkast til statuar for brua, men berre ein av dei, Brød, blei laga som ferdig skulptur til utstillinga Matindustri i 1939. I 1963 blei Brød og Grøde gjenskapte frå skissene hennar og sette opp i Druzjby-parken i Moskva.
Andre verdskrigen og etterkrigstida
Under og etter den store fedrelandskrigen (andre verdskrigen) utførte Mukhina fleire monumentale verk, mellom anna skulpturgruppa 'Me krev fred', ein stor statue av Maksim Gorkij i lag med N.G. Zelenskaya og Z.G. Ivanova, eit Tsjaikovskij-monument i Moskva, også med Zelenskaya og Ivanova, og gravminne til M.A. Peshkov (1935) og L.V. Sobinov (1940–41) ved Novodevitsjijgravstaden i Moskva. Ho laga ei rekke portrett, som av dr. A.A. Zamkov og arkitekt S.A. Zamkov i marmor (1935), offiserane B.A. Jusupov og I.L. Khizjnyak i gips (1942) og bronse (1947), A.N. Krylova i tre (1945) og Partizanka ('Partisanvkinna') i bronse (1951). Ikaros (1944) var inspirert av flygaren Valerij Tsjkalov.
Ho eksperimenterte med nye materiale for skulpturar, og utvikla mellom anna ein teknikk for å få dei fleirfarga. På 1950-talet utvikla ho teknikkar for skulpturar av glas og arbeidde med formgjeving. Ho teikna tekstil, klede, glas og porselen, i tillegg til kostyme for Vakhtangovteateret i Moskva. Ein del av designa hennar blei masseproduserte. Frå 1941 til 1952 vann Mukhina Stalinprisen fem gongar, og blei utropt til Folkekunstnar av Sovjetunionen i 1943.
Gjennom karrieren sin hadde Mukhina utvikla teoriar om skulptur, og i 1953 gav ho ut boka 'Tankane til en skulptør'. Ho døydde i oktober 1953, og er gravlagd på Novodevitsjijgravstaden saman med ektemannen.
Ettermæle
Barndomsheimen til Mukhina i Riga ved Turgenjev-gata er eit verna kulturminne. Heimen hennar i Feodosija er eit museum.
Verk
(Utval)
Prisar og utmerkingar
(Utval)
Tsjernomorets
Tsjernomorets (bulgarsk Черноморец) er ein by i kommunen Sozopol i provinsen Burgas i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde byen 2 059 innbyggjarar.
Fylkesveg 492 i Rogaland
Fylkesveg 492 i Rogaland går mellom Tjelmen og Helle i Forsand kommune. Vegen er 5,7 km lang.
Stephan Sinding
Liv og gjerning
Sinding studerte jus og filosofi ved universitetet i Christiania frå 1865. Interessa for kunst førte til at han 1870-72 gjekk på Den kongelige Tegneskole i same byen. I 1872 reiste han til Berlin, der han var elev hos seinklassisisten Albert Wolff fram til vinteren 1874. Derifrå la han turen innom Paris og London.
Gjennombrotet kom i 1882 med Barbarkvinde bærer sin dræbte søn bort fra slaget, eit verk den danske, rike bryggerieigaren Carl Jacobsen kjøpte. Sidan kom Jacobsen til å kjøpe opp ein stor del av Sindings seinare arbeid.
Åra 1880-83 budde Sinding i Roma. Han busette seg så i København og vart dansk statsborgar i 1890. Til opninga av det norske Nationaltheatret i 1899 laga han statuane av Bjørnstjerne Bjørnson og Henrik Ibsen. Hovudverket er likevel Moder Jord frå 1900, det står utstilt ved Ny Carlsberg Glyptotek i København.
Melrose Peak
Melrose Peak er ein fjelltopp i Antarktis som ligg 4 nautiske mil (7 km) sør for Peters Peak i Holyoake Range. Han vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå tellurometermålingar og flyfoto, 1960-62. Toppen vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert L. Melrose, ein meteorolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved Hallett-stasjonen, 1963-64.
Stephan Sinding
Liv og gjerning
Frå 1910 budde Sinding i Paris. Dei siste åra av livet modellerte han falne frå den første verdskrigen, som hadde prega han sterk. Han gav ut sjølvbiografien En billedhuggers liv i 1921, året før han døydde. Han døydde i Paris vart gravlagd på Père Lachaise-kyrkjegarden.
Sphinx Rock
Sphinx Rock er ei klippe som ligg like utanfor sørvestenden av Monroe Island i Sør-Orknøyane. Ho vart kartlagt og namngjeven av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations i 1933.
Navahofolk
Navahofolk eller navahoar er ei stamme av eit urfolk i USA. Navahoane held til i grenseområdet mellom dei amerikanske statane Arizona, Utah og New Mexico. Ein stor del av navahoane bur på Navajo-reservatet i dette området. Reservatet dekker omtrent 70 000 km². Navahostamma er den største urfolknasjonen i Nord-Amerika og tel meir enn 300 000 medlemmar.
Namn
Ordet «navaho» kjem frå hopi-språket, og tyder «tjuv». Hopiane var dominerande i sørvestområdet før navahoane kom hit, og gav nykomarane dette namnet. Når det vert stava navajo, kjem det av spansk ortografi - J-en skal uttalast som ein litt raspande h.
På sitt eige språk navaho kallar folkegruppa seg «diné», som tyder «folket». I dag ynskjer mange navahoar å kallast diné.
Geografi
Navaho-reservatet er i nordausthjørnet av Arizona, men strekkjer seg òg inn i Utah og New Mexico. Innanfor reservatområdet finn ein hopi-reservatet, Canyon dei Chelly og Monument Valley.
Roberto Di Matteo
Roberto Di Matteo er ein italiensk fotbaltrenar og -spelar frå Schaffhausen i Sveits. Han har vunne FA-cupen og Cupvinnarcupen som spelar og FA-cupen og Meisterligaen som trenar.
Spelar
Frå november 1994 til juni 1998 deltok Di Matteo i 34 landskampar for Italia. Han var med i troppane til EM i fotball 1994 og VM i fotball 1998. Han skåra 2 mål for Italia.
Trenar
Di Matteo var sjefstrenar då West Bromwich i 2009 rykte opp i Premier League. Frå mars 2012 var han sjefstrenar i Chelsea FC og hadde gleda av å leia laget til den største triumfen i klubben si historie, siger i Meisterligaen 2012. Laget vann også FA-cupen 2012.
Fehring
Fehring er ein kommune i distriktet Südoststeiermark i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 87,08 km² og i kring 7 167 ibuarar. Landsbyen Fehring har knapt 1700 ibuarar og ligg 272 meter over havet.
Kommunen omfattar 17 krinsar (Ortschaft), mellom dei landsbyane Fehring, Pertistein, Hatzendorf, Brunn, Hohenbrugg og Weinberg.
AT&S, ein produsent av kretskort, er med sine 400 tilsette den største sysselsetjaren i Fehring kommune.
Mørk nyserot
Mørk nyserot (Veratrum nigrum) er ei plante i nyserotslekta i giftliljefamilien. Arten kjem frå Mellom-Europa, Balkan og vestlege Asia.
I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og registrert ein gong i naturen i Noreg på Smøla i Møre og Romsdal i 1979.
Bachalpsee
Bachalpsee eller Bachsee er ein innsjø med eit areal på 8,06 hektar nær fjelltoppen First, som ein kan nå med ei kabelvogn oppfor Grindelwald i Bern Oberland i Sveits. Innsjøen ligg 2265 meter over havet og er delt av ein naturleg dam. Den minste delen av innsjøen ligg 6 meter lågare.
Handball-NM 2012/Menn
Noregsmeisterskapen i handball 2012 for menn vart vunnen av Fyllingen Bergen etter finalesiger 22 – 19 over Elverum Idrettslag.
Finalen
Finalen vart avvikla i Oslo Spektrum dag 30. desember framfor 5 206 tilskodarar. I den fyrste omgangen leia Elverum med 6-3 før Fyllingen snudde til 6-8. Deretter la Bergens-laget på til 10-7 og 13-10, ved pause stod det 14-11. Gjennom godt forsvarsspel førte Fyllingen heile andre omgangen, og styrte kampen inn til triumf og lagets fyrste kongepokal.
Trym Bilov-Olsen skåra 8 mål for Fyllingen og vart mestskårande i finalen. Andreas Gjeitrem stod for 4 nettkjeninngar, Kristian Bjørnsen og Harald Reinkind skåra kvar sine tre mål, Eivind Tangen 2 mål, Espen Holand og Tore Andre Lunde 1 mål kvar. Daniel Bergqvist stod «strålende i målet».
Elverum-måla kom frå Andreas Rönnberg (5), Steffen Stegavik (4), Kjetil Aanestad (4), Magnus Gullerud (3), Lars Nordberg, Eirik Toft og Sigurdur Stefansson, alle 1 mål.
Kenneth Abrahamsen og Arne M.Kristiansen dømde finalen.
Fylkesveg 495 i Rogaland
Fylkesveg 495 i Rogaland går mellom Levik i Forsand kommune og Botne i Strand kommune. Vegen er 18,3 km lang.
Kelvin Crests
Kelvin Crests er ein fjellkam med bratte sider og isdekte klipper som strekkjer seg over 5 nautiske mil (9 km) long. Han ligg på nordsida av Airybreen nær samløpet med Forster forlandsbre på vestsida av Den antarktiske halvøya. Han vart grovt kartlagt av British Graham Land Expedition (BGLE) i 1936-37. Han vart fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) i 1947. Han vart kartlagt frå bakken, berre frå sørvest, av medlemmar frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), desember 1958. Han vart fullstendig kartlagt av US Geological Survey (USGS) i 1974. Han vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter William Thomson, First Baron Kelvin (1824–1907) ein britisk fysikar og ingeniør som gjorde store framsteg i utforminga av magnetiske kompass i 1873–78, og som fann opp Kelvin loddemaskin i 1878.
Bharat Mata
Historie
Førestillinga om Bhāratmātā voks fram saman med den indiske frigjeringsrørsla på 1800-talet. Eit skodespel av Kiran Chandra Bannerjee med tittelen Bhārat Mātā blei først framført i 1873. Ein viktig song for rørsla og seinare den indiske nasjonalsongen, «Vande Mataram» - 'Eg priser dykk, moder' - blei innført gjennom Anandamath, Bankim Chandra Chatterji sin roman frå 1882.
Det finst tempel til Gudinna i Varanasi, der Mahatma Gandhi opna Bharat Mata Mandir ved Mahatma Gandhi Kashi University i 1936, og i Haridwar, der tempelet blei bygd av Vishwa Hindu Parishad (VHP) og innvigd av dåverande statsminister Indira Gandhi i 1983.
I tillegg er det sett opp statuar til henne fleire stader i landet. «Bharat Mata ki Jai’» ('Siger for Moder India') er offisielt motto for den indiske hæren.
Framstillingar i kulturen
Den bengalske kunstnaren Abanindranath Tagore avbilda Bhārat Mātā som ei safrankledd hindugudinne med fire armar som heldt Vedaene, risaks, ein bønekrans og eit kvitt klede i 1905.
Hindidiktaren Sumitranandan Pant skildra Bharat Mata i eit dikt med same namn som lik ei undertrykt landsbykvinne, med elvane Ganges og Yamuna forma av tårene hennar.
I 1957 hadde Mehboob Khan stor suksess med hindifilmen Mother India, der Nargis spelte ei fattig landsbykvinne og mor med mange gudinnekvalitetar.
Kunstnaren M.F. Husain opplevde store kontroversar for sitt måleri av ei naken kvinne over eit kart av India frå 2006. Bildet blei tolka som å visa Bharat Mata, og Husain blei rettsforfølgd og måtte reisa i eksil.
Det armenske folkemordet
Omtalen og nemninga på folkemordet er omstridd. Tyrkiske styresmakter nektar for at hendingane var eit folkemord, eller at drapa var planlagde. Å hevda det motsette kan straffast under tyrkisk lov.
Den offisielle minnedagen for det armenske folkemordet er 24. april.
Kinzl Crests
Kinzl Crests er tre toppar, 2135 moh, på Pernik Peninsula ved Loubet Coast i Graham Land, som ligg 3 nautiske mil (6 km) aust for Salmon Cove og Lallemandfjorden. Kammen vart kartlagt frå flyfoto tekne av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE), 1956-57. Han vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Hans Kinzl, ein austerriksk glasiolog.
Mercik Peak
Mercik Peak er eit kjenneleg fjell, 1425 moh, 7 nautiske mil (13 km) nordaust for Mount Wells, på ryggen som stig ned frå sistnemnde, i Kronprins Olavfjella. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter James E. Mercik, ein polarlysforskar i US Antarctic Research Program (USARP) ved Amundsen-Scott-stasjonen, vinteren 1965.
Spindrift Rocks
Spindrift Rocks er ei gruppe isfrie skjer, 15 meter over havet, som ligg 1,5 km sørvest for North Point og nær vestkysten av Signy Island i Sør-Orknøyane. Dei vart kartlagde og namngjevne i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Namnet er skildrande og tyder sjøsprøyt, sida det dannar seg sjøsprøyt ove rdesse skjera under kraftig vestavind.
Jessica Mauboy
Jessica Hilda Mauboy er ein australsk songar, låtskriver og skodespelar. Ho syng hovudsakleg innan sjangrane pop og R&B.
Debuten
Mauboy er fødd og oppvaksen i Darwin i Nordterritoriet, og i 2006 vart ho landskjent i Australia då ho deltok den fjerde sesongen av Australian Idol. Mauboy kom på andreplass i talentshowet og sikra seg ein platekontrakt med Sony Music Australia. Etter Australian Idol gav Mauboy ut eit livealbum med fleire av sine framsyningar frå tevlinga, og i ein kort periode i 2007 var ho medlem av jentegruppa Young Divas. I 2008 gav Mauboy ut sitt debutalbum Been Waiting, som vart det nest mest selde australske albumet i 2009. Albumet vart sertifisert med dobbel platina av Australian Recording Industry Association (ARIA). Hovudsporet på albumet, «Burn», nådde òg fyrsteplassen på den australske singellista.
Det andre studioalbumet til Mauboy, Get 'EM Girls frå 2010, hadde ein meir tydeleg R&B-profil enn debutplata, og albumet resulterte i fire platina-klassifiserte singlar. Fleire songar frå tredjealbumet, Beautiful frå 2013, bringa ho òg fleire topp ti-plasseringar på den australske singellista.
Film og tv
I tillegg til musikkarrieren har Mauboy òg drive med skodespel og hatt hovudroller i spelefilmar som Bran Nue Dae (2010) og The Sapphires (2012), som resulterte i ein AACTA-pris for beste birolle. I 2016 var Mauboy tilbake som skodespelar då ho hadde hovudrolla i tv-serien The Secret Daughter i to sesongar. Detta var den fyrste store tv-rolla til Mauboy, og rolla var skriven spesielt for ho. Parallelt med dette gav Mauboy ut to album med musikk frå serien, der det eine nådde førsteplass på ARIAs albumliste. Med dette vart Mauboy den fyrste artisten med aboriginsk bakgrunn til å nå fyrsteplassen på den australske albumlista.
Suksess
Listesuksessen har gjort Mauboy til ein av dei mest suksessrike kvinnelege artistar i Australia. Ho har hatt fem album inne på topp ti på albumlista og 16 singlar inne på topp 20 på den australske singellista. Mauboy har vunne to ARIA Music Awards frå 24 nominasjonar og vart rangert som nummer 16 på lista over dei hundre største australske songarar gjennom tidene i avisa Herald Suns. Mauboy har òg samarbeidd med store internasjonale artistar som Flo Rida, Snoop Dogg, Ludacris, Jay Sean og Pitbull. Ho har òg turnert med Beyoncé og Chris Brown, og ho òg opptredd ved store mediehendingar, blant anna då personlegdomar som Oprah Winfrey, Ellen DeGeneres og den amerikanske presidenten Barack Obama vitja Australia.
Eurovision Song Contest
Mauboy opptredde i pausen i den andre semifinalen under Eurovision Song Contest 2014, i 2018 representerte ho Australia i Eurovision Song Contest i Lisboa i Portugal. Der enda ho som nummer 20 av 26 med songen «We Got Love».
Rajiv Gandhi
Rajiv Gandhi var ein indisk politikar. Han var Statsminister i India frå 1984 til 1989. Rajiv Gandhi blei den yngste statsministeren India har hatt då han tok over rollen etter at mora Indira Gandhi blei drepen i eit attentat. Han blei sjølv drepen i eit attentat i 1991.
Bakgrunn
Rajiv Gandhi var fødd i Bombay som son av Indira og Feroze Gandhi og dotterson av Jawaharlal Nehru, som alle var aktive i den indiske sjølvstenderørsla. Broren Sanjay Gandhi blei fødd to år etter. Familien budde i Allahabad og Lucknow før Indira Gandhi reiste frå ektemannen med sønene og budde hjå Nehru, som då var blitt den første indiske statsministeren, i Delhi.
Rajiv blei utdanna ved kostskulane Welham Boys' School og The Doon School i Dehra Dun før han blei send til London i 1961 for vidare utdanning. I 1962 fekk han tilbod om å studera ingeniørfag ved Trinity College i Cambridge. Rajiv var ved Cambridge fram til 1965, og ved Imperial College London i eit år frå 1966. Han forlét begge universiteta utan nokon grad. I Cambridge møtte han Antonia Màino, ein språkelev frå Italia, som seinare gifta seg med han og bytta namn til Sonia Gandhi. Dei fekk to born, Rahul og Priyanka.
Rajiv Gandhi viste inga interesse for politikk, men blei flygar for Indian Airlines. Etter at Sanjay Gandhi omkom i ei flyulukke i 1980 tok Rajiv motvillig over broren si rolle i politikken etter press frå kongresspolitikarar og mor si. Han stilte til val i Amethi, Sanjay Gandhi sitt tidlegare sete, og slo Sharad Yadav frå Janata Dal. Han tok også over rolla som president i Indian Youth Congress, ungdomsavdelinga til Kongresspartiet. I 1982 deltok han i kommiteen som organiserte Asialeikene.
Indira Gandhi blei drepen 31. oktober 1984 av to av livvaktene sine, som var sikhar, etter utføringa av «Operation Blue Star» der den indiske hæren hadde teke hovudheilagdommen til sikhane, Det gylne tempelet, med makt. Oppmoda av president Zail Singh og venen og ministeren Sardar Buta Singh tok Rajiv Gandhi over statsministerembetet nokre timar etter at ho døydde. Då sikhar blei drepne i opptøyar som «hemn» for attentatet mot Indira Gandhi, hendingar som i mange høve hadde hjelp frå Kongressparti-leiarar, skal sonen ha sagt «når eit kjempetre fell, ristar grunnen».
Kort tid etter å ha blitt statsminister, og mot slutten av den femårige Lok Sabha-perioden, skreiv Rajiv Gandhi ut nyval. Rajiv Gandhi blei offisielt partileiar for Kongresspartiet. Partiet vann ein enorm siger, den største i indisk historie, og Rajiv Gandhi fekk eit stort politisk handlingsrom. Gandhi hadde nytte av sympatibølgja etter at mora var drepen, men også at han var ung og ikkje hadde band til eldre politikk og korrupsjon.
Som statsminister auka Rajiv Gandhi støtte til vitskap, teknologi og industri, og liberaliserte import gjennom å redusera bruk av kvotar, lisensar og avgifter. Særleg telekommunikasjon og datamaskinar blei meir vidspreidde, gjennom skipinga av telefonselskapet MTNL og «public call offices» (PCO), offentlege telefonar, over store delar av landsbygda. Ein ny nasjonal utdanningsstrategi (National Policy on Education) skulle gje alle barn utdanning opp til fjorten års alder. Jawahar Navodaya Vidyalaya blei skipa for å hjelpa fattige barn frå landsbygda med gratis skule, kost og losji.
Rajiv Gandhi betra tilhøvet mellom India og USA, som var blitt svekka av dei nære banda landet hadde til Sovjetunionen. I 1987 inngjekk han ein avtale med Sri Lanka ved president J.R. Jayewardene. Avtalen skulle få slutt på borgarkrigen i landet med militærbidrag frå India gjennom Indian Peace Keeping Force. Bruken av indiske soldatar som etterkvart byrja kjempa mot LTTE var svært upopulær i delar av India, særleg i Tamil Nadu.
I 1991 dreiv Rajiv Gandhi valkamp for Kongresspartiet. Då han var i Sriperumbudur i Tamil Nadu blei han og over tjue andre drepne i eit sjølvmordsåtak. Den unge drapskvinna Thenmozhi Rajaratnam var ein srilankisk tamil knytt til LTTE. Drapet var ein hemn for den indiske militæroperasjonen på Sri Lanka.
Teruo Nimura
Teruo Nimura er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Tidlausfamilien
Tidlausfamilien (Colchicaceae) er ein plantefamilie i liljeordenen.
Slekter
Ei slekt er representert i naturen i Noreg:
Pojeta Peak
Pojeta Peak er ein fjelltopp med ei høgd opp mot kring 1500 m sentralt i Webers Peaks, 2 nautiske mil (3,7 km) søraust for Bingham Peak i Heritage Range i Ellsworth Mountains. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter John Pojeta Jr., ein paleontolog i US Geological Survey (USGS) frå 1963 og deltakar i US Antarctic Research Program (USARP) Ellsworth Mountains Expedition i 1979-80.
David Knopfler
David Knopfler er ein britisk rytmegitarist, pianist, plateprodusent og songar-låtskrivar. Han er òg diktar og forfattar.
Robert FitzRoy
Robert FitzRoy var ein britisk admiral, hydrograf og meteorolog.
David Knopfler
Han var med på å starte rockebandet Dire Straits i lag med broren Mark Knopfler, og var tre år med dei. Etter han slutta bandet la han ut på ein solokarriere der han mellom anna har danna fleire små plateselskap og forlag.
Robert FitzRoy
Han førte skipet «Beagle», som Charles Darwin vitja Sør-Amerika med i 1833. I 1862 organiserte FitzRoy den første stormvarslingstenesta for Storbritannia basert på telegrafiske vêrmeldignar, og han gav ut fleire bøker om praktisk meteorologi. FitzRoy var klar over at utviklinga av vêret på våre breiddegrader i stor grad vert avgjort av den vekslande påverknaden av luft frå tropiske og frå polare strøk, og forklarte dei vandrande lågtrykka som virvlar danna langs grensa mellom kalde og varme luftstraumar. Han hadde òg ein førestelnad om at desse strukturen til desse lågtrykka låg nær opp til den som Bergensskulen kom fram til 60 år seinare.
Han tente òg som generalguvernør på New Zealand frå 1843 til 1845.
David Knopfler
Knopfler var tidleg ute med å nytte Internett som arena for marknadsføring og produksjon av musikken.
Boka hans Bluffers Guide to the Rock Music Business (ISBN 978-1-903-09617-8) vart publisert i 1996.
Gjennom åra har han og vore ein mykje nytta og særs ivrig deltakar i samfunnsdebatten, særleg i spørsmål som gjeld menneskerettar, naturvern og miljøvern.
Tidleg liv
Knopfler var fødd i Glasgow i Skottland med ei engelsk mor, Louisa Mary, som var lærar og ein jødisk ungarsk far, Erwin Knopfler, som var arkitekt. Då han var to år gammal flytta familien til Newcastle upon Tyne i England, der han voks opp, og gjekk etter kvart på Gosforth Grammar School.
11 år gammal eigde han ein gitar, eit piano og eit trommesett, og då han var 14 år spelte han sine eigne songar på viseklubbar.
Etter å ha gått på Bristol Polytechnic vart han sosialarbeidar i London, der han delte ein leiligheit med John Illsley.
Den eldre broren til David Knopfler, Mark, spelte òg gitar. David introduserte Mark for John Illsley, ein bassgitarist, og etter å ha fått med seg trommeslagaren Pick Withers, danna dei fire rockebandet Dire Straits. Ein av venene til Mark Knopfler kom på namnet, som visstnok viste til den dårlege økonomien dei hadde på den tida. David hevdar derimot på si nettside «at bandet var i store økonomiske problem (dire straits) er ei tilbakeskodande myte og er ikkje heilt sann. Me hadde alle dagjobbar før me fekk eit stort forskot frå Polygram».
David Knopfler spelte rytmegitar ved sidan av broren, som var sologitarist i bandet, og David er med på dei to første albuma til Dire Straits: Dire Straits (1978) og Communiqué (1979). Stresset med å skrive og arrangere songar, spelte inn dei to påkravde albuma, og turnere for å marknadsføre dei, sleit på dei to brørne, og David slutta i bandet under innspelinga av det tredje albumet, Making Movies (1980), og han er difor ikkje omtalt på omslaget av dette albumet. Det finst videoopptak av at David spelar med bandet på konsertar på fleire av songane på dette albumet.
Solo
Etter han slutta i Dire Straits, gav Knopfler ut det første soloalbumet sitt i 1983, kalla Release. Mark Knopfler og John Illsley spelar begge på albumet. Harry Bogdanovs, ein langvarig ven av Knopfler, har vore med å skrive tre av songane og spelar synthesizer. Singelen «Soul Kissing» vart gjeven ut frå albumet av selskapet Peach River Records. Singelen vart ein liten hit og albumet nådde 82. plassen på UK Album Chart, før Knopfler fekk rettane frå det konkursråka plateselskapet.
Behind the Lines, det andre albumet hans, kom ut i 1985 og det tredjealbumet, Cut the Wire, følgde i 1986. I 1988 gav det amerikanske selskapet Cypress Records ut det fjerde albumet, Lips Against the Steel.
Knopfler skreiv musikk for filmane Shergar (1984) og Laser Mission (1989), og dei tyske produksjonane Treffer (1984), Jakob hinter der blauen Tür (1989) og Der grosse Bellheim
Etter 1990
Lifelines kom ut i 1991 på Phonogram og vart spelt inn i Peter Gabriel sitt Real World Studios. Albumet som følgde i 1993 var The Giver, gjeven ut av MESA/Bluemoon i USA og Ariola i Europa. Det enkle, akustiske arrangementet fekk positive meldingar, og det same gjorde Small Mercies i 1995, som Knopfler produserte i lag med Harry Bogdanovs, med Chris White på saksofon. I 2001 arbeidde Knopfler med Bogdanovs igjen som medprodusent på albumet Wishbones, med Chris Rea og Eddi Reader som gjestemusikarar. Det niande soloalbumet, Ship of Dreams, òg dette i lag med Chris Rea, kom ut i 2004.
I mai 2005 gav han ut ei diktbok, Blood Stones and Rhythmic Beasts, som kom ut på BlackWing books (ISBN 0955026008).
Justin Time Records gav ut Ship of Dreams i oktober 2005 i USA med ei alternativ utgåve av «Tears Fall» med Megan Slankard i USA (erstatta Julia Neigel på den originale europeiske utgåva). Det tiande soloalbumet til Knopfler, Songs for the Siren kom i 2006. I nyare tid har han skrive songar i lag med Amilia Spicer, Mack Starks, Megan Slankard og Wendy Lands.
Han spelte fleire akustiske og elektriske konsertar i Tyskland, Sveits, Austerrike, Canada, Tyrkia og Australia frå 2007 til 2009 med Harry Bogdanovs og bandet hans. Ei dobbelplate, Acoustic, med akustiske versjonar av nye og gamle songar, kom ut i 2011.
Fleire gonger har han peika på stjerner som Joni Mitchell, Leonard Cohen og Bob Dylan som inspirasjonskjelder.
I 2020 gav Knopfler ut heile to album, Last Train Leaving og Songs of Loss and Love.
Personleg liv
Han er gift med kunstprofessoren Leslie Stroz, og har ein son med den tidlegare kona Anna Perera.
Fylkesveg 496 i Rogaland
Fylkesveg 496 i Rogaland går mellom Kjeakrånå og Nedreidane i Forsand kommune. Vegen er 8,9 km lang.
Potensrekkje
Ei potensrekkje (i ein variabel) er i matematikk ei uendeleg rekkje på forma
der an syner til koeffisienten til det n-te leddet, c er ein konstant og x varierer kring c. Denne rekkja oppstår som regel som ei Taylor-rekkje av ein kjend funksjon.
I mange situasjonar er c lik null, til dømes når ein ser på ei Maclaurin-rekkje. I somme tilfelle har potensrekkja den enklare form: Desse potensrekkjene vert studert i matematisk analyse, men òg i kombinatorikk (under namnet genererande funksjonar) og i elektroteknikk (med namnet Z-transformasjon). Desimalnotasjonen for reelle tal kan òg reknast som eit døme på ei potensrekkje, med heiltalige koeffisientar, men med argumentet x fast på. I talteori er omgrepet p-adiske tal òg nært knytt til potensrekkje.
Kopito Ridge
Kopito Ridge er ein stort sett isfri rygg søraust i forberga av Hanroit Plateau sør på Trinityhalvøya i Graham Land i Antarktis, som grensar til Boydellbreen i vest og Zavera snømark i aust. Han strekkjer seg 6 km frå nordvest til søraust og 2,7 km brei, med ei høgd på 900 m i nordvest knytt til Hanroit Plateau aust for Lobosh Peak.
Ryggen er kalla opp etter toppen av Golyamo (Store) Kopito og Malko (Vesle) Kopito i Vitosja vest i Bulgaria.
Porsgrunnsbrua
Porsgrunnsbrua er ei klaffebru av betong i Porsgrunn kommune i Vestfold og Telemark. Brua, som blei tatt i bruk i 1958, knyter aust- og vestsida av Porsgrunn by og kryssar Porsgrunnselva litt over der Skiensvassdraget munnar ut i Frierfjorden. Fri seglingshøgd ved normal vasstand er 8 meter.
Harald Reinkind
Harald Reinkind er ein norsk handballspelar som vann meisterligaen 2020 for THW Kiel og fekk VM-sølv 2019 og EM-bronse 2020 med Noregs landslag. Han er venstrehendt rykkromspelar.
Reinkind spelte for Fyllingen Bergen fram til 2014, eit lag han vann kongepokalen med i 2012. Perioden 2014-18 gjorde han teneste i tyske Rhein-Neckar Löwen. Frå 2018 har han vore Kiel-spelar, der han var med å vinne den tyske pokalfinalen 2019 og seriemeisterskapen 2020. I desember 2020 skåra han eitt mål då THW Kiel vann 33-28 over Barcelona i finalen i meisterligaen. Reinkind debuterte på Noregs landslag mot Tyskland 16. april 2011.Ti år seinare har han delteke i 119 landskampar og skåra 241 mål. Han var med i Noregs tropp til europameisterskapane 2014, 2016, 2018 og 2020, samt verdsmeisterskapane 2019 og 2021. Laget sikra seg sølvmedaljen under Handball-VM 2019 og bronsen under EM 2020.
Calling Elvis
«Calling Elvis» er ein song skriven av Mark Knopfler og framført av Dire Straits. Han vart gjeven ut på det siste studioalbumet til bandet, On Every Street (1991). Han vart gjeven ut som den første singelen frå det albumet, og nådde 21. plassen i Storbritannia. Han vart sidan gjeven ut på samleplata The Best of Dire Straits & Mark Knopfler: Private Investigations i 2005. Eit konsertopptak av songen finst på konsertalbumet On the Night frå 1993.
Innhald
Songen handlar om ein Elvis-fan som trur Elvis Presley framleis er i live, og referer til mange av songane hans som Heartbreak Hotel, Love Me Tender, Don't Be Cruel og Return to Sender, og det populære uttrykket Elvis has left the building. Mark Knopfler har fortalt at han kom på ideen ein dag då han hadde gløymt å lagt på telefonrøyret, og svogeren hans hadde prøvd å få tak i han. Då han endeleg fekk svar sa svogeren at Knopfler var vanskelegare å få tak i enn Elvis.
Musikkvideo
Musikkvideoen vart regissert av Gerry Anderson og består av fleire bandmedlemmane som marionettdukker.
Sredets i Burgas
Sredets (bulgarsk Средец) er ein by og ein kommune i provinsen Burgas i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Sredets og 32 andre busetnader.
Baldeggsjøen
Baldeggsjøen (tysk Baldeggersee) er ein innsjø i kantonen Luzern i Sveits. Innsjøen er om lag 5,2 km² og den største djupna er 66 m.
Sredets i Burgas
Kommunen har eit areal på 1 149 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 14 934 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 9 065 innbyggjarar.
Dei største busetnadene i kommunen er:
Mount Miller i Ross Dependency
Mount Miller er eit markant fjell i Antarktis, 4160 moh, som ligg i Holland Range, 11 km sør for Mount Lloyd. Det vart oppdaga og namngjeven av Nimrod-ekspedisjonen, 1907-09.
Lucy Broadwood
Lucy Etheldred Broadwood var ein engelsk folkesongsamlar og forskar og oldebarn til John Broadwood, grunnleggar av pianoprodusentane Broadwood and Sons. Som ein av grunnleggarane av engelske Folk-Song Society og redaktør av Folk Song Journal var ho ein av dei viktigaste pådrivarane for gjenoppvekkinga av engelsk folkemusikk i denne perioden. Ho var ein dyktig songar, komponist, pianoakkompagnatør og amatørdiktar. Ho var svært etterspurd som song- og korsanger ved musikkfestivalar i heile England, og var òg ein av grunnleggarane av Leith Hill Music Festival i Surrey.
Songen On Every Street
«On Every Street» er den tredje singelen og tittelsporet frå albumet med same namn av det engelske rockebandet Dire Straits. Han består av ein kraftfull, drivande avslutning med gitar, piano, pedalsteelgitar og klarinett. Det vart ikkje laga musikkvideo til songen. B-sida er ein song frå albumet Making Movies frå 1980: «Romeo And Juliet».
Songen vart òg gjeven ut på samleplata The Best of Dire Straits & Mark Knopfler: Private Investigations i 2005.
Tidlausslekta
Tidlausslekta (Colchicum) er ei planteslekt i tidlausfamilien.
Artar
I Noreg er ein art registrert: