cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joe's Garage
Musikk og framføring
Albumet avsluttar med ein lang gitarinstrumental, «Watermelon in Easter Hay», den einaste gitarsoloen som er innspelt for albumet, i 9/4-takt. Alle dei andre gitarsoloane på albumet var xenokroni—overdubba frå eldre konsertopptak. I meldinga si av albumet kritiserte magasinet Down Beat denne songen, men dei fleste kritikarane har sidan hylla songen som eit meisterverk av Zappa. Lowe kalla han «meisterverket på albumet» og «eit av dei flottaste musikkstykka som nokon gong er laga». Zappa fortalte Neil Slaven at han sjølv syntest songen «var den beste songen på albumet». Tittelen på songen skal ha kome frå eit uttrykk Zappa nytta då dei spelte inn albumet «Å spele ein gitarsolo med dette bandet er som å prøve å dyrke vassmelonar i Easter hay". Etter Zappa døydde vart «Watermelon in Easter Hay» kjend som ein av signaturlåtane hans, og sonen Dweezil Zappa kalla seinare songen «den beste soloen Zappa nokon gong spelte».
Songen er etterfølgd av «A Little Green Rosetta», ein song som opphavleg var meint for det skrinlagde albumet Läther, men spelt inn på ny med ny tekst for Joe's Garage.
Utgjeving
Joe's Garage vart først gjeve ut som separate plater, og starta med ein enkel LP, Act I, i september 1979. For omslaget vart Zappa fotografert med andletet farga svart, og med ein mopp i handa. Tittelsporet vart gjeve ut som singel med «The Central Scrutinizer» som B-side. Han gjekk ikkje inn på listene.
Act I nådde 27. plassen på Billboard-lista. Han vart følgd opp av dobbeltalbum Acts II & III i november. Acts II & III nådde 53. plassen på Billboard-lista.
Joe's Garage vart gjeve ut på ny i 1987 so eit trippelalbum, med Acts I, II & III i ein enkel boks, og som dobbeltalbum på CD. Songen «Wet T-Shirt Nite» fekk to alternative titlar då albumet kom ut på CD. Teksten omtalte songen som «The Wet T-Shirt Contest», medan tittelen på omslaget kalla han «Fembot in a Wet T-Shirt". I eit intervju forklarte Zappa at «fembot» var namnet gjeven ein kvinneleg robot i ein episode av fjernsynsserien The Six Million Dollar Man. I tillegg fekk instrumentalen «Toad-O Line» namnet «On the Bus». The Central Scrutinizer-monologen på slutten av «Lucille Has Messed My Mind Up», som avsluttar første akt, vart indeksert som eit eige spor på CD-utgjevinga, under tittelen «Scrutinizer Postlude».
Mottaking og ettermæle
Don Shewey frå Rolling Stone skreiv, «Om overflata av denne operaen er overfylt med billige poeng og musikalsk rot, finst sjela til albumet i ei djup eksistensiell sorg. Gitarsoloane som hat Zappa speler i Joe sin fantasi brenn med ein einsemd og frykteleg venleik. Med sine manglar, er Joe's Garage Frank Zappa sin Apocalypse Now». Samla sett fekk Acts I, II & III 4,5 av 5 stjerner av Steve Huey frå Allmusic, som skreiv «trass i manglane sine, har Joe's Garage nok substans til å vere eit av dei viktigaste albuma og politiske temaet til Zappa frå 70-åra, sjølv om det ikkje er fokusert nok til å nå heilt opp til dei tidlegare meisterverka med Mothers of Invention».
For arbeidet sitt på Joe's Garage vart Vinnie Colaiuta kalla «den teknisk sett mest avanserte trommeslagaren nokon gong» av Modern Drummer, som rangerte albumet som eit av dei 25 beste trommealbuma gjennom tidene. Den 26. september 2008 vart Joe's Garage sett opp på teaterscenen av Open Fist Theatre Company i Los Angeles, ein produksjon godkjend av Zappa Family Trust.
Salslister
Album - Billboard (Nord-Amerika)
Det indre øyret
Det indre øyret (ofte kalla labyrinten) hjå pattedyr gjer høyrsle mogleg og bidreg til balansesansen. Det er sett saman av beinlabyrinten og sniglehuset.
Krasnooktjabrskij i Adygeja
Krasnooktjabrskij (russisk Краснооктябрьский) er ein landsby i Majkopområdet i Adygeja-republikken i Russland.
August Spångbergs Park
August Spångbergs Park i Charlottenberg i Eda kommun i Sverige er ein park som er kalla opp etter den sosialistiske politikaren August Spångberg. Parken ligg bak kommunehuset i tilknyting til biblioteket.
Olav Totland
Olav Totland var ein norsk prest og politikar frå Bergen. Han representerte Bergen og Arbeidarpartiet på Stortinget frå 1967 til 1973.
Arbeidarsonen Totland tok eksamen frå handelsgymnas i 1922. Dei neste seks åra arbeidde han på kontor. Der etter studerte han teologi, ferdig utdanna cand.theol. i 1934. I delar av studietida var han klokkar i St. Olav kyrkje i Bergen. Perioden 1934-40 var han sekretær i Bjørgvin bispedømme og hjelpeprest i St. Olav. Etter å ha vore hjelpeprest 1940-48 i Årstad kyrkje, røkta han sokneprest-stillinga i Bruvik i Hordaland i tida fram til 1958. Frå 1959 var han sokneprest i Nykirken i Bergen til han gjekk av i 1970.
Gjennom tre valperiodar; 1960-63, 1964-67 og 1968-71, var Totland bystyremedlem i Bergen. Frå 1965 var han 1. varamann til Stortinget frå Bergen, så då Nils Langhelle døydde i 1967 rykte Totland inn på Tinget med fast plass frå sist i august. Hausten 1969 vart han attvald og representerte Arbeidarpartiet ut perioden 1969-73. Alle seks åra på Stortinget hadde han sete i Justiskomiteen.
Totland var med i hovudstyret til Kristne Arbeideres Forbund frå 1961, formann 1969-72. Han engasjerte seg òg i Blå Kors, både som medlem i Hordaland krinsstyre, og i styret for sosialbygg og tilsynsheimar. Frå 1971 til 1987 var han medlem i det statleg oppnemnde Ekteskapslovutvalet.
Mount Meister
Mount Meister er eit fjell, 2520 moh, på vestsida av Priestleybreen, som ragar over nordenden av Nash Ridge i Eisenhower Range i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1955-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Laurent J. Meister, ein geolog ved McMurdo-basen, 1965-66.
D. H. Lawrence
David Herbert Richards Lawrence var ein produktiv engelsk forfattar som ved sida av romanar skreiv dikt, essay, reiseforteljingar og teatermanus.
Lawrence sine meiningar skaffa han mange fiendar og han vart utsett for offentleg forfølging, sensur og feiltolking, og etter den første verdskrigen valde han å bu utanfor England. Då han døydde var den offentlege meininga at han var ein pornografisk forfattar som hadde kasta bort det store talentet sitt. Forfattaren E.M. Forster utfordra dette synet i ein nekrolog over Lawrence og karakteriserte han som «The greatest imaginative novelist of our generation.» Den innflytelsesrike Cambridge-kritikaren F.R. Leavis løfta seinare fram både den kunstnarlege integriteten og den moralske overtydinga til Lawrence, og kanoniserte mykje av skjønnlitteraturen som tilhøyrande den store engelske romankunst-tradisjonen. I vår tid reknar mange Lawrence som ein visjonær tenkar og ein av dei viktige modernistiske forfattarane i engelsk litteratur.
Barndom og ungdom
Lawrence var fødd i Eastwood ved Nottingham. Han var det fjerde barnet til Arthur John Lawrence, ein gruvearbeidar som knapt kunne lese, og Lydia Beardsall som var ein tidlegare skolelærar. Frå 1906 studerte D.H. Lawrence blant anna pedagogikk ved Nottingham University College. Desse tidlege åra arbeidde han på sine første dikt, nokre noveller og eit utkast til ein roman, Laetitia, som seinare blei til The White Peacock (1911). Seint i 1907 vann han ei novellekonkurranse i avisa Nottingham Guardian; det var første gongen det litterære talentet hans fekk ei større merksemd. Etter å ha blitt uteksaminert tok han i 1908 ein lærarpost i Croydon ved London, men fekk tuberkulose og valde i 1911 å satse på ei karriere som heiltidsforfattar.
Tidleg karriere
I mars 1912 møtte Lawrence Frieda Weekley, kona til ein tidlegare lærar. Ho var fødd von Richthofen og var ein fjern slektning av flygaresset Manfred von Richthofen, betre kjend som «Den raude baron». Dei vart hovudstups forelska og saman rømde dei til foreldreheimen hennar i Metz som den gongen høyrde til Tyskland. Lawrence blei arrestert klaga for å vere engelsk spion; det var hans første møte med militarismen. Han flytta til ein landsby sør for München der han og Weekley hadde si «bryllupsreise». Han mintest seinare dette opphaldet i diktsamlinga ''Look! We Have Come Through'' (1917).
Lawrence og Weekley reiste ei tid i Italia og han skildra denne tida i reiseskildringar som seinare vart publisert i essaysamlinga Twilight in Italy (1916). I Italia fullførte han den endelege versjonen av Sons and Lovers (1913) og under eit noko seinare opphald i same land byrja han på det første utkastet til eit skjønnlitterært verk han seinare omarbeidde til to av dei mest kjende romanane sine, The Rainbow (1915) og Women in Love (1920).
Ei tid budde paret i Zennor i Cornwall der han skreiv på Women in Love. Han utvikla eit tett venskap med bonden William Henry Hocking som kan ha vore av seksuell karakter, i det minste trudde Lawrence si kone det. Lawrence var oppteken av temaet homoseksualitet og det tydelegaste uttrykket fekk det i Women in Love, kanskje som ei avspegling av eigen seksuell legning. I eit brev frå 1913 skreiv han: «I should like to know why nearly every man that approaches greatness tends to homosexuality, whether he admits it or not...» Han skal òg ha skrive: «I believe the nearest I've come to perfect love was with a young coal-miner when I was about 16».
Til slutt fekk Weekley ordna med skilsmålet, og rett før den første verdskrigen braut ut reiste dei tilbake til England der dei gifta seg 13. juli 1914. Lawrence oppheld seg i lengre tid i London og stifta kjennskap med imagistane, særleg Richard Aldington, som publiserte nokre av Lawrence sine artiklar i tidsskriftet sitt, The Egoist. På grunn av Lawrence sin sterke anti-militaristiske haldning og den tyske bakgrunnen til kona vart dei sett på med mistenksame auge i eit England i krig. The Rainbow (1915) blei forbode etter skuldingar om at boka hadde eit «usømeleg» innhald. Seinare blei dei skulda for spionasje og for å signalisere til tyske ubåtar utanfor Cornwall-kysten. På denne tida fullførte Lawrence Women in Love; her tek han oppgjer med dei destruktive kreftene i samfunnet gjennom fire hovudkarakterar som reflekterer over verdien av kunst, politikk, økonomi, seksuell erfaring, venskap og ekteskap. Det pessimistiske, bitre synet på mennesket gjorde det umogleg å få boka utgjeven under krigen, og den kom først ut i 1920. I dag gjer den dramatiske styrken og intellektuelle djupna i boka at den blir rekna som ei av dei store romanane i den engelske litteraturhistoria.
Lawrence blei kjend med Bertrand Russell i 1915, men etter nokre månader utvikla dei ein sterk gjensidig motvilje, som dei til dels gav uttrykk for i sine respektive skrifter. Lawrence karikerte til dømes Russell i The Blind Man og Women in Love.
Juunarsip atuarfia
Juunarsip atuarfia (Juunarsip skule) er ein grunnskule i byen Qasigiannguit på vestkysten av Grønland.
D. H. Lawrence
Tidleg karriere
Militærstyresmaktene trakasserte Lawrence og Weekley jamleg, og seint i 1917 brukte dei krigslovene for å få dei til å forlate Cornwall. Lawrence beskreiv seinare forfølginga i eit sjølbiografisk kapittel i den «australske» romanen Kangaroo (1923). Paret budde no ulike stader, og dels på grunn av fattigdom måtte dei ofte flytte. Han skreiv den mest poetiske novella si, The Wintry Peacock, på denne tida.
Juunarsip atuarfia
Skulen blei bygd i etappar frå 1940-talet til 1980, då gymsalen blei bygd. Han har ca. 250 elevar fordelt på 20 klassar i 1. til 11. klasse. 32 lærarar er tilsette på skulen. For 1. og 2. klasse er det skulefritidsordning før og etter skuletid.
D. H. Lawrence
Sjølvvald eksil
På grunn av dei traumatiske erfaringane i krigsåra forlét Lawrence England etter at krigen var over og starta på det han sjølv kalla si savage pilgrimage. Han kom berre attende til heimlandet på to korte vitjingar, og resten av livet var han og kona nesten konstant på reise, frå 1919 gjennom fleire land i Europa og i Mexico og Australia.
I september 1922 kom Lawrence og kona til USA for å busette seg der. Lawrence bytta bort manuskriptet til Sons and Lovers mot ein ranch i Taos, New Mexico. Dei budde i USA i to år, og i denne tida skreiv han om att og publiserte Studies in Classic American Literature, ei samling kritiske essays som Edmund Wilson seinare karakteriserte som «one of the few first-rate books that have ever been written on the subject.» Lawrence skreiv òg ny skjønnlitteratur, som The Boy in the Bush, The Plumed Serpent og andre.
Lawrence var to gonger i Europa, på den siste reisa blei han så sjuk at han måtte avgrense reiseaktiviteten, og slo seg ned i nærleiken av Firenze. Han skreiv no The Virgin and the Gipsy og ulike versjonar av Lady Chatterley's Lover (1928). Sistnemnde er den siste av dei betydelege romanane hans, og den berre forsterka det tvilsame ryet han hadde i si eiga tid. Lawrence svara kritikarane og dei som hevda å ha blitt «krenkte» med ei stor mengd kritiske dikt som han gav ut under titlane «Pansies» og «Nettles».
Trass den sviktande helsa heldt Lawrence fram med å skrive. Dei siste månadane av livet sitt skreiv han fleire dikt, omtalar og essays, samstundes som han forsvara den siste boka si mot dei som freista å forby den. Det siste betydelege verket hans var ein refleksjon over Johannes' openberring, Apocalypse. Han døydde i Villa Robermond i Vence i Frankrike, av komplikasjonar etter tuberkulose. Oska hans blir oppbevart i eit lite kapell i New Mexico.
Ståstad
Kritikaren og beundraren Terry Eagleton plasserer Lawrence på den radikale høgrefløya, han var fiendsleg innstilt til demokrati, liberalisme, sosialisme og likskapstanken, men han omfamna aldri fascismen. Nokre av Lawrence sine synspunkt finn ein i breva hans til Bertrand Russell rundt 1915: han syner motvilje mot å frigjere arbeidarklassen, uttrykkjer fiendskap mot den nye arbeidarrørsla, skriv forakteleg om den franske revolusjonen ved å referere til slagordet «fridom, likskap og brorskap» som «the three-fanged serpent». I staden for ein republikk, ville Lawrence ha ein totalitær diktator og likeins ei «diktatrise» til å herske over det vanlege folket.
Gjennom heile livet utvikla Lawrence ein høgst personleg filosofi der fleire aspekt peikar fram mot motkulturen i 1960-åra. I ein upublisert innleiing til Sons and Lovers la han fram ein dualitet som var sentral i mykje av skjønnlitteraturen hans. Dette gjer han med referanse til treeininga. Etter kvart som filosofien utvikla seg bevega han seg vekk frå meir direkte kristne analogiar og nærma seg mystisisme, buddhisme og sjamanistiske tankesett. Lawrence var på mange måtar ein forløpar for 1900-talets aukande interesse for det okkulte.
Virke
Lawrence er nok best kjend for romanane Sons and Lovers, The Rainbow, Women in Love og Lady Chatterley's Lover. I desse diskuterer han livstilhøva i industrialiserte samfunn og særleg korleis forhold mellom menneska kan utvikle seg i slike samanhengar. Sjølv om han ofte blir klassifisert som realist, kan det vere betre å forstå Lawrence sin bruk av litterære karakterar med utgangspunkt i filosofien hans. Måten han skildra seksuelle aktivitetar var sjokkerande for samtida hans, men røtene låg i den svært personlege måten han tenkte og var på. Til dømes interesserte Lawrence seg for haptisk kommunikasjon, dvs. måten menneska kommuniserer ved berøring, og interessa hans for fysisk intimitet kom av eit ønske om å auke kroppen sin verde i den vestleg kulturen – den meinte han var for fokusert på intellektet.
Dei seinare åra av livet sitt utvikla Lawrence novellekunsten i St Mawr, The Virgin and the Gypsy og The Escaped Cock. I samlinga The Woman Who Rode Away and Other Stories (1928) utvikla han sine synspunkt på leiarskap som han òg diskuterte i romanane Kangaroo, The Plumed Serpent og Fanny and Annie.
Lawrence skreiv nesten 800 dikt, dei fleste ganske korte.
Melcon Peak
Melcon Peak er eit isdekt fjell med ei høgd opp mot 2500 m 1,1 nautiske mil (2,0 km) sør for Shapeless Mountain i Victoria Land. Fjellet har ei kileform og berg spring opp av isen på sørsida. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (2004) etter Mark («Commander») Melcon, ein snikkar ved McMurdo-basen som arbeidde 23 feltsesongar i Antarktis.
D. H. Lawrence
Ettermæle
Med unntak av E.M. Forster sin nekrolog, var alle omtalane rett etter at han døydde uvenlege, ja rett fram fiendslege. Men det fanst dei som uttrykte ei positiv anerkjenning av livet og verka til forfattaren, til dømes Catherine Carswell som oppsummerte livet, litteraturen og karakteren hans i eit brev til magasinet Time and Tide publisert 16. mars 1930. Aldous Huxley forsvarte Lawrence i innleiinga til ei brevsamling i 1932.
Den mest innflytelsesrike talsmannen for Lawrence sitt forfattarskap var likevel litteraturkritikaren F. R. Leavis frå Cambridge som stod fast på at forfattaren sine bidrag høyrde til dei verkeleg viktige innan engelsk skjønnlitterær tradisjon. Leavis hevda at The Rainbow, Women in Love, novellene og forteljingane var stor kunst. Seinare sikra ei rettssak om Lady Chatterley's Lover i 1960 og ei påfølgjande utgjeving av boka at Lawrence fekk eit større publikum – han var enten populær eller berykta.
Lawrence sitt syn på feminisme var tilsynelatande motstridande. I tekstane hans blir kvinner skildra som sterke, sjølvstendige og samansette; han skreiv betydelege verk med sentrale kvinnelege karakterar som var unge og sjølvgåande. Men John R. Harrison gjorde merksam på at det løper ein raud tråd av sadisme gjennom forfattarskapen til Lawrence, og fleire feministiske kritikarar, spesielt Kate Millett, har kritisert og latterleggjort Lawrence kjønnspolitikk. Ho hevdar at han brukar kvinnelege karakterar som talerøyr for si tru på mannleg overherredømme. Dette øydela ryet hans i einskilde miljø, sjølv om Norman Mailer forsvarte Lawrence i The Prisoner of Sex i 1971. Likevel finn nye lesarar stendig fram til Lawrence.
Pianokonsert nr. 13 av Mozart
'''Pianokonsert nr. 13''' i C-dur, K. 415 (387b) av Wolfgang Amadeus Mozart vart komponert i Wien i 1782–83. Det er den tredje av dei første tre fulle solokonsertane Mozart komponerte for bestillingskonsertane sine her.
Han består av tre satsar:
Verket er skrive for piano, 2 oboar, 2 fagottar, 2 horn, 2 trompetar, pauke og strykarar.
Khristós på Ikaría
Khristós (gresk Χριστός) er ein landsby vest på øya Ikaría i periferieininga Ikaría i periferien Dei nordlege egeiske øyane i Hellas. Khristós var hovudsete i den tidlegare kommunen Rákhes, som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Ikaría.
Trondhjems Reformats 1589
Trondhjems Reformats 1589, med full tittel Reformats av 1589, Trondhjems stifts geistlige sager anliggender, var ein kommisjonsrapport over den lokalkyrkjelege økonomien i Trondhjems stift som vart presentert for Christian IV av Danmark og Noreg i 1589.
Rapporten gjev blant anna ei oversikt over prestegjelda i Møre og Romsdal, Trøndelag, Nord-Norge, Jämtland og Härjedalen, og skildrar inndeling i sokn, prestegardar, inntekter og jordegods som høyrde til kyrkja og presteborda.
Coral Sea-breen
Coral Sea-breen er ein sørleg sidebre til Trafalgarbreen, som igjen er ein sidebre til Tuckerbreen i Victoria Land. Han vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand i 1957–58 etter slaget i Korallhavet, eit sjøslag som USA og dei allierte vann i 1943, og på grunn av ei korallinjeaktig utsjånad på isbreen på grunn av særs oppstykka isfall i den nedre delen.
331. fallskjermlanderegiment
331. fallskjermlanderegiment (russisk 331-й гвардейский парашютно-десантный Костромской полк) i det russiske forsvaret er underlagt 98. luftlandedivisjon og forlagt til Kostroma.
Kulta
Kulta er eit nordnorsk kompetansesenter i sirkus, teater og sceneteknikk i Tromsdalen i Troms. Senteret vert leia av Bente Reibo og blei oppretta gjennom eit vedtak i kommunestyret i 1992, då kalla for Tromsdalen Kulturhus som blei ein stad for teater- og sirkusgrupper, ungdomsklubb, rockeklubb og tryllekunstnarar. Dei ulike aktivitetane er ein del av kulturskuletilbodet i Tromsø kommune.
Nysirkusprosjektet
Kultas kompetanse på sirkustrening er bygd opp over ein tiårsperiode. Særleg dei siste to til tre åra har denne utviklinga skote fart. I 2002 initierte senteret «Nysirkusprosjektet», ei satsing på sirkus som også har teater. Så langt har huset produsert to større nysirkus-framsyningar, Liv i 2002 og Ur i 2004. Den fyrste profesjonelle framsyninga, Sirkusgåter hadde premiere hausten 2004.
Sirkusskulen
Kulta har ansvaret for åtte sirkusgrupper med til saman rundt 90 elevar i alderen 6-17 år. Gruppene er inndelt etter alder og på timeplanen står ulike sirkusdisiplinar som golvakrobatikk, luftakrobatikk og sjonglering, men også fysisk spel, koreografi, framsyningsavvikling og sikkerheit.
Distriktet Martigny
Martigny er eitt av 14 distrikt i kantonen Valais i Sveits. Distriktet har eit areal på 264 km² og hadde 40 170 innbyggarar i 2009. Martigny grensar i sørvest mot Frankrike og i nordvest mot kantonen Vaud.
Distriktet Martigny omfattar elleve kommunar. Martigny og Fully er dei to kommunane med meir enn 5 000 innbyggarar. Dei andre kommunane er Bovernier, Charrat, Isérables, Leytron, Martigny-Combe, Riddes, Saillon, Saxon og Trient.
Valbysteinane
Valbysteinane er ei rektangulær steinsetting ved Valby i Tjølling i Larvik kommune. Steinsettinga er delt inn i to «rom», der det eine er markert med store opprette steinar i tre hjørne. Arkeologar har inga sikker forklaring på om det er ein heidensk seremonistad eller eit gravmonument. Den største av dei gjenståande bautasteinane måler ca. 230 cm over bakken. Sjølve steinsettinga er ikkje datert, men i nærliggjande gravhaugar er det gjort funn frå romartida.
Alaskaspove
Alaskaspove (Numenius tahitiensis) er ein vadefugl i snipefamilien som hekkar i Alaska og overvintrar på øyar i tropiske delar av Stillehavet, det inkluderer Mikronesia, Fiji, Tuvalu, Tonga, Hawaii, Samoa og Fransk Polynesia.
Villarricasjøen
Om sommaren når vasstemperaturen 19 til 22 °C, vanleg temperaturen om vinteren har vore mellom 9 og 10 °C, noko som lettar reinsinga av vatnet. Men i dei siste åra er det registrert mellom 13° og 14° i månadene juni, juli og august, eit teikn på klimaendringar i området.
Innsjøen dekker eit areal på 176 km² og ei elliptisk form, med ei lengste akse på 23 km og den kortaste er 11 km.
Som dei fleste innsjøane i det sørlege Chile, skylder ho opphavet sitt til oppdemminga utført av ein endemorene frå siste istid. Hovudvasskjelda er Pucón-elva, som er eit resultat av samanløpet av elvene Liucura og Trancura, som har opphav i fjellkjeda aust for innsjøen.
Innsjøen har ei enkelt øyden øy kalla Aillaquillén, omtrent 300 meter i diameter på den breiaste delen. Øya er representert som ein historisk arv i våpenskjoldet til byen Villarrica, og ho ligg 3,5 kilometer frå næraste landside og 7,2 kilometer frå porten til byen Villarrica.
Mount Midnight
Mount Midnight er ein fjelltopp på nesten 2 000 meter over havet, som ligg på nordsida av Tuckerbreen, 9 km vest for Shadow Bluff i Admiralty Mountains. Klatra av eit glasiologilag frå den geologiske gruppa frå New Zealand (NZGSAE), 1957–58 i januar 1958. Det vart namngjeve av dei i samband med Mount Shadow, som ligg like austom, og Shadow Bluff.
Arvid Follevåg
Arvid Follevåg er ein norsk rådmann. Han er fødd i Askvoll kommune. Follevåg vart utdanna ved Politiskulen, og gjorde teneste som politimann i Årdal, Naustdal og Fjaler, før han i 1970 vart formannskapssekretær i Fjaler kommune. Stillinga vart i 1975 endra til kontorsjef og seinare til rådmann. Follevåg var rådmann i Fjaler fram til 1998, då han tok eitt års engasjement som dagleg leiar for Hauglandssenteret.
Follevåg har hatt ei rad tillitsverv i Røde Kors og innan idrett på lokal- og fylkesplan.
I 2006 gav han ut historia om historia og utviklinga av Askvoll sentrum.
Edge of Darkness av Eric Clapton
Edge of Darkness er eit filmmusikkalbum frå 1985 av Eric Clapton og Michael Kamen for den britiske fjernsynsserien Edge of Darkness. Temaet frå serien vann dei ein Ivor Novello-pris for låtskriving og komposisjon, i tillegg til at dei vann BAFTA-prisen for beste musikk i 1986.
Morro Redondo
Morro Redondo er ein kommune i delstaten Rio Grande do Sul i sørregionen av Brasil.
Edge of Darkness av Eric Clapton
Kritikarros
Som med fjernsynsserien fekk filmmusikken mykje ros: The Age kalla han eineståande; The Atlanta Journal-Constitution sa at han var «særleg merkverdig». Singelen nådde 65. plass på den britiske lista, der han låg tre veker i januar 1986.
Alexander Nansen
Alexander Christinus Nansen var ein norsk jurist frå Vestre Aker i Oslo. Han var bror til Fridtjof Nansen.
Alexander Nansen var utdanna cand.jur. i 1886 og høgsterettsadvokat frå 1895. Til liks med broren var han «ihuga friluftsmann og idrottsinteressert», formann 1897-99 i Foreningen til Ski-Idrettens Fremme og 1900-16 i Norsk Jæger- og Fiskerforening. Han var elles økonomisk leiar for fleire «polheimseksepedisjonar».
Timbjørgane
Timbjørgane, òg kalla Tindbjørgane eller Tynnbjørgane, matrikkelgard nr 94 i Stranda kommune, er ein nedlagt gard ved Sunnylvsfjorden i Møre og Romsdal fylke.
Om namnet: Oluf Rygh trur at den opphavlege namneforma var timbrbjørgane og hadde samanheng med at folk hogg timber (tømmer) der. Den rettaste, opphavlege namneforma er truleg Timbjørgane, og kombinasjonen av dei norrøne orda timbr og bjarg, vil gi namnetydinga: tømmerberga.
Vulkanar i Syria
Dette er ei liste over aktive og inaktive vulkanar i Syria.
Timbjørgane
Garden ligg om lag 560 moh, ved Timbjørgnuten (sjå bilete), vegen opp frå fjorden er særs tungvint og går gjennom vanskeleg lende. Det var langt til næraste granne som var fjordgarden Inste Åkernes, om lag 2,5 km lenger nord. På motsett side av fjorden ligg øydegardane Almane og Furnes. I fjellheimen bakanfor Timbjørgane er Rundefjellet (1213 moh) det mest dominerande. Gardshusa er lokalisert på to stader: dei eldste husa frå 1600-talet låg på nedsida av Timbjørgnuten (mot fjorden), medan oppsitjarane som kom der på 1800-talet bygde nye hus ved ei glenne på oppsida av nuten. På begge stadane er berre restar murane synlege i dag. Levevegen på Timbjørgane var krøterhald og veiding.
Ein trur at det kan ha vore fredlause som tidlegast hadde tilhald på staden. Den første brukaren ein kjenner til, var på garden før 1660. I 1771 låg garden truleg øyde, og presten Hans Strøm nemner i «Beskrivelse over Fogderiet Søndmør» at i tida omkring 1766 var «Tindbiørg - En øde Gaard som og skrives Tonbierg». Etter å ha lege ubrukt i meir enn 50 år, kom det ny brukar i 1813. Ein gong på slutten av 1800-talet vart garden på nytt fråflytta og sidan har der ikkje budd folk. I fjellheimen ved Timbjørgane var i eldre tid den største bjørnestamma på Sunnmøre, og folket på garden var mykje plaga av bjørn og det var heller ikkje fritt for ulv.
Timbjørgane ligg i verdsarvområdet Vestnorsk Fjordlandskap som vart innskrive på UNESCO si Verdsarvliste 14. juli 2005, og staden høyrer òg inn under Geiranger-Herdalen landskapsverneområde. Garden har gitt namn til bokforlaget Timbjørgane (Arild Flydal).
Ike Willis
Willis hadde òg stemma for songar for filmar og musikkprosjekt, og for soloprosjektet «The Ike Willis Band.» Han gav ut to soloalbum.
Ali Abdullah Saleh
Ali Abdullah Saleh var ein jemenittisk militær og politikar som var president i Jemen frå 1990 til 2012. Han var president av Nord-Jemen frå 1978 til 1990 til landet gjekk saman med Sør-Jemen.
Militær og politisk karriere
Saleh var fødd i al-Ahmar sør i Jemen i al-Ahmar-familien, den leiande familien i stammeforbundet Hashid. Han fekk ikkje fullstendig grunnskuleutdanning, men gjekk inn i hæren i 1958. Han steig i gradane, og i 1977 utnemnde presidenten i Nord-Jemen, Ahmed bin Hussein al-Ghashmi, han til militærguvernør for Taiz. Etter at al-Ghashmi blei snikmyrda i juni 1978 danna Saleh og tre andre eit provisorisk råd for å styra landet. 17. juli 1978 blei Saleh president i landet og øvstkommanderande i militæret. Han fekk fleire militære gradar, i desember 1997 godtok parlamentet ei utnemning til feltmarskalk. Saleh har dermed høgast militær rang i Jemen.
Oppreist mot Saleh
Seint i 2010 braut det ut protestar mot Saleh i samband med «den arabiske våren». 2. februar 2011 sa Saleh at han ville gå av som president i 2013, når perioden hans var over. Protestane mot Saleh fortsette, fleire titals demonstrantar blei drepne, og fleire av parlamentarikarane frå partiet hans trekte seg i protest mot valden.
20. mars forkasta Saleh heile regjeringa si, men bad medlemmene sitja som mellombels regjering til han kunne danna ei ny. 22. mars åtvara han om at forsøk på å styrta han ville føra til borgarkrig.
23. april gjekk Saleh med på ein overgangsplan som medførte at han ville få strafferettsleg immunitet mot at han gjekk av innan 30 dagar. Han skulle gje makta til visepresidenten Abd al-Rab Mansur al-Hadi. 18. mai 2011 gjekk han med på ein avtalet med oppposisjonsgrupper som sa at han ville gå av innan ein månad. 23. mai nekta han å skriva under på avtalen. Nye protestar braut ut, og Golfrådet trekte seg frå forsøk på forhandlingar i Jemen.
Cosmonautbreen
Cosmonautbreen er ein sidebre, 9 km lang, i Southern Cross Mountains, som flyt aust langs sørsida av Arrowhead Range og ut i Aviatorbreen i Victoria Land. Han vart namngjeven av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand i 1962–63 i samband med Aviator-, Aeronaut- og Astronautbreen.
Ski-NM 1974
Noregsmeisterskapen på ski 1974 i nordiske greiner vart avvikla i tida 26. januar til 24. mars 1974. Brorparten av meisterskapen fann stad i Selbu og Trondheim i Sør-Trøndelag, bortsett frå mannsstafetten og femmila, som vart arrangert i Sørreisa i Troms.
Mennene tevla i fire langrennsøvingar, to hopprenn og eitt kombinertrenn, medan kvinnene tevla i tre langrennsøvingar.
15 km
Stad: Selbu
<br style="clear:both;" />
30 km
Dato: 27. januar
Stad: Selbu
<br style="clear:both;" />
50 km
Dato: 24. mars
<br style="clear:both;" />
3 x 10 km stafett
Dato: 23. mars
Stad: Sørreisa
<br style="clear:both" />
5 km
Dato: 26. januar
Stad: Selbu
<br style="clear:both;" />
10 km
Dato: 29. januar
Stad: Selbu
<br style="clear:both;" />
3 x 5 km stafett
Dato: 27. januar
<br style="clear:both" />
Kombinert
Dato: 27. og 29. januar
<br style="clear:both;" />
Normalbakke
Dato: 28. januar
Stad: Trondheim
<br style="clear:both;" />
Storbakke
Dato: 3. februar
Stad: Kløvsteinbakken i Meldal
<br style="clear:both;" />
227. artilleribrigade
227. artilleribrigade (russisk 227-я Таллинская Краснознаменная, ордена Суворова артиллерийская бригада) er ein artilleribrigade i det russiske forsvaret som er underlagt 49. kombinerte armé i Søre militærdistrikt. Han er forlagt til Krasnooktjabrskij i Adygeja.
Sjagraer
Sjagraer er ei lita gruppe av buskvarslarar, ei biologisk slekt Tchagra i familien Malaconotidae som lever i Afrika. Dette er sporvefuglar med storleik mindre enn eller lik starar om ein reknar med ein relativt lang hale. Dei er insektetarar og er kjente for å vere standfuglar.
Skildring
Sjagraer er fem mellomstore sporvefuglar som er relativt einsarta i fjørdrakt og i storleik. Kroppslengde inkludert halen, varierer mellom 15 og 23 centimeter, med sumpsjagra i det nedre området. Vengene (vengdekkfjører og stordekkfjører) er brune til raudbrune i kontrast til lysare beige eller grå rygg. Nebbet er kraftig og svart med liten nedbøygd tupp. Alle har svart stripe frå nebbet gjennom auget mot nakken, og alle har svart eller brun krone eller ei mørk midtstripe. Auga er svarte og beina grå. Halen er mørkare enn ryggen og kroppssidene. Undersida er lysare beige eller har gråtone varierande mellom artane og underartane. Halen er relativt lang, kanskje minst markert lang hos kappsjagra.
Dette er insektetarar som stort sett føretrekker store insekt, og dei fleste beitar på bakken.
Utbreiingsområdet er Afrika sør for Sahara. Svartkronesjagra representerer eit unnatak med populasjonar i nord, frå Marokko og litt inn i vestlege Libya, samt lengst sør på Den arabiske halvøya. Nokre sumpsjagraer kan moglegvis ha trekkvaner inn i nordvestlege utbreiingsområdet i regntid, elles er desse artane standfuglar.
Alle sjagraartane er klassifiserte som livskraftige av IUCN.
Tessera
Tessera var firkanta merke av bronse, terrakotta, bein eller anna materiale som vart nytta i antikken som inngangsbillett, spelemerke, kvittering og liknande.
Nemninga tessera (eller diminutiv: tessella) er dessutan nytta som faguttrykk for kvar av dei små og vanlegvis terningforma bitane av metall, stein, glas, keramikk, glas med eit metall-lag, eller av anna materiale, som mosaikkar vert sett saman av. Å dekkje eit plan med uendeleg mange geometriske figurar som ikkje har ope rom mellom seg, vert kalla tessellering.
Mount Mignone
Mount Mignone er ein fjelltopp i Cathedral Rocks i Royal Society Range, med ei høgd opp mot 2025 m mellom Darkowskibreen og Bolbreen i Victoria Land. Det vart namngjeve i 1992 av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i samband med Chaplains Tableland etter løytnant John C. Mignone i U.S. Navy som var feltprest vintere 1966 ved McMurdo-basen.
Finn Lie
Finn Arnold Lie var ein norsk journalist og forfattar frå Risør.
Etter handelsskuleeksamen i 1911 var han journalist i avisa Fremskridt til han i 1912 fekk jobb som redaksjonssekretær i Gudbrandsølen på Lillehammer. Frå 1918 var han redaktør i avisa Hadeland som vart utgjeven i Brandbu. Han var elles sekretær i Brandbu Skogselskap frå 1939 og styremedlem 1947-52 i Hadelandsmuseet.
Lie skreiv bøkene Når krigsfaklen luer, Maihaugmysteriet, Sørlandet på kryss og tvers, Gran Sparebanks historie, Et nordisk grenseland, Hadeland kjøpmannsforenings historie og Hadelandsmuseet.
Miller Peak i Explorers Range
Miller Peak er ein fjelltopp (2420 moh) som ligg 2 nautiske mil (3,7 km) sør for Mount Ford i Explorers Range i Bowers Mountains. Dei vart utforska av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand (NZGSAE), 1963–64, og kalla opp etter J.H. «Bob» (no sir J. Holmes) Miller, som var sjefslandmålar i gruppa.
Austspove
Austspove (Numenius madagascariensis) er ein vadefugl i snipefamilien. Han hekkar i nordaustre Asia, inklusive Sibir, Mongolia og Kamtsjatkahalvøya. Dette er ein flyttfugl som overvintrar hovudsakleg i Australia, men og på New Zealand og i Sør-Korea, Thailand og Filippinane.
Nettavis
Nettavis, nettmagasin og nett-tidsskrift er nemninga for aviser og tidsskrift som vert publiserte ved hjelp av Internett i staden for å prentast på papir.
Nettaviser eller nettmagasin vert anten utgjeve som sjølvstendige publikasjonar med eigen redaksjon som sjølv syter for tilfanget av stoff, eller som meir eller mindre uendra utgåver av aviser eller tidsskrift prenta på papir. Den same verksemda gjev ofte ut både papirutgåve og nettutgåve under same namnet. Nettutgåvene har ein stor føremon i høve til papriutgåvene i at produksjons- og distribusjonskostnadene vert mykje lågare. Nettaviser har dessutan ein stor føremon i høve til papiraviser ved å kunne oppdaterast snøgt når viktige nyhende gjer dette ynskjeleg eller naudsynt.
Dei fleste nettavisene har opphav i ei allereie etablert papiravis, og vart eller vert framleis gjeve ut som eit supplement til papiravisa. Men det finst òg døme på at nettaviser har gjeve opphav til aviser prenta på papir ved at papirutgåva byggjer meir eller mindre uendra på nettutgåva og kjem i tillegg til ho. Det same gjeld for tidsskrift.
Både nettaviser og nett-tidsskrift kan take seg betalt ved å gjere det naudsynt for lesaren å registrere seg for å kunne få tilgang til nettsida ved hjelp av brukarnamn og passord for å lese dei. Det same gjeld for bibliotek som skal gjeve brukarane sine tilgang til slike tidsskrift eller aviser. For til dømes biblioteka ved universitet og høgskular har kostnadene ved å abonnere på internasjonale vitskaplege nett-tidsskrift vorte høge.
Smalnebbspove
Smalnebbspove (Numenius tenuirostris) er ein vadefugl i snipefamilien. Han hekkar på taigaen i Sibir og tidlegare overvintra han ved Middelhavet. Ein trur det er mindre enn 50 overlevande individ att av denne arten per 2012.
Ash Shaybi
Ash Shaybi er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
305. artilleribrigade
305. artilleribrigade (russisk 305 артиллерийская Гумбиненская Краснознаменная бригада) er ein artilleribrigade i det russiske forsvaret som er underlagt 5. kombinerte armé. Han er forlagt til Ussurijsk.
Scarborough
Scarborough er ein by i grevskapet North Yorkshire i England ved kysten av Nordsjøen. Han har kring 50 000 innbyggjarar. Den moderne byen ligg 3 til 70 meter over havet, og stig bratt nordover og vestover frå hamna oppover kalksteinsklippene. Den eldste delen av byen ligg kring hamna og er verna av eit nes.
Scarborough er den største feriestaden på kysten av Yorkshire.
Distriktet Sierre
Distriktet Sierre omfattar elleve kommunar. Kommunen Sierre er den einaste med meir enn 5 000 innbyggarar. Dei andre kommunane er Anniviers, Chalais, Chermignon, Chippis, Grône, Icogne, Lens, Miège, Mollens, Montana, Randogne, Saint-Léonard, Venthône og Veyras.
Pianokonsert nr. 14 av Mozart
'''Pianokonsert nr. 14''', K. 449, av Wolfgang Amadeus Mozart vart skriven i 1784 som ein pianokonsert i Ess-dur. Han er den første komposisjonen han skreiv inn i notebok han skreiv i dei neste sju åra, der han skreiv ned hovudtema, når dei var ferdige og anna viktig informasjon. Frå denne noteboka har ein informasjon om at konserten var ferdig den 9. februar.
Satsar
Konserten har tre satsar:
Slekta medusahovud
Medusahovud (Gorgonocephalus) er ei slekt av slangestjerner. Dei har sterkt greina armar, der alle dei fem armane til stjerna deler seg i to fleire gonger, ofte fleire fleire hundre gonger. Den samla omkrinsen av lekamen til medusahovudet kan verta over 50 centimeter. Namnet har slekta si frå Medusa i gresk mytologi, ei kvinne med levande ormar som hår.
Thaxted
Thaxted  er ein by i grevskapet Essex i England. Han har kring 2500 innbyggjarar.
Slekta medusahovud
Medusahovud lever av hoppekreps og andre planktoniske dyr i vatnet. Ved hjelp av tubeføter og flimmerhår vert maten ført inn til munnen på undersida av dyret.
Sharat Kovakab
Sharat Kovakab (arabisk حبل كوكب) er eit vulkanfelt nordaust i Syria. Det består av to vulkankjegler, der det høgaste ligg 1752 meter over havet.
Ingusjetija
Ingusjetia
Foramen zygomaticotemporale
Foramen zygomaticotemporale er ein foramen som ligg nær midten av overflata på kinnbeinet. Den er gjennombora av ramus zygomaticotemporalis nervi zygomatici.
Bernhard Berthelsen
Bernhard Berthelsen var ein norsk tollar frå Sør-Audnedal som representerte Venstre og kjøpstadene i Telemark og Aust-Agder på Stortinget frå 1945 til 1953.
Berthelsen var son til ein sjømann. Etter å ha gått middelskulen hadde han ymse jobbar før han i 1919 fekk stilling som tollassistent. I 1928 rykte han opp til tollkontrollør, frå 1946 arbeidde han som tollinspektør i Arendal. Perioden 1951-57 var han distriktssjef i Bergen tolldistrikt og 1957-64 var han driftssjef i Tolldirektoratet.
Berthelsen var medlem i bystyret i Arendal frå 1934 til 1946. Etter å ha flytta til Bergen var han valperioden 1956-59 bystyremedlem også der. Før den tid var han stortingsrepresentant for partiet Venstre og dei sju kjøpstadene i Telemark og Aust-Agder i to samanhengande periodar; 1945-49 og 1950-53. Alle åtte tingsesjonane var han sekretær i Administrasjonskomiteen.
Mills Peak
Mills Peak er eit spisst fjell i Deep Freeze Range, 1420 moh, som ligg langs vestsida av Campbellbreen mellom Mount Queensland og enden av Batesbreen i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1955-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Peter J. Mills, ein geolog ved McMurdo-basen, 1965-66.
Foramen
Ein foramen (pl. foramina) er i anatomien ei nemning som blir bruka om ei naturleg opning. Foramina i menneskekroppen verkar som ei opning der musklar, nervar, arteriar, vener og andre strukturar passerer for å kople ein kroppsdel til ein annan.
I hovudskallen hjå ryggbeinsdyr finn ein ei rekkje foramina, mellom anna foramen magnum. Foramina finn ein òg i ryggvirvlane i ryggsøyla, såkalla intervertebralforamina, som dannar ein kanal frå golvet til taket av knokkelen, der mellom anna ryggmergen passerer.
Døme på andre foramina er:
Variasjonar
Ein studie frå 1988 undersøkte variasjonar i høgre og venstre foramen jugulare i 156 hovudskallar. I 69% av skallane var den høgre f. jugulare større enn den venstre, og i 23% var den venstre noko større. I dei attståande skallane var begge foramina like store.
Ash Shishah
Ash Shishah er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Troitskaja i Ingusjetia
Troitskaja (russisk skrift Тро́ицкая) er ein  by i Ingusjetia i Russland. Byen husar mellom anna 291. artilleribrigade.
Sovetsk i Kaliningrad oblast
Historie
Tilsit si historie starta med den tyske riddarordenen, som oppførte festninga Burg Tilsit 1406-1409. Det oppstod snart ein busetnad her som frå slutten av 1400-talet utvikla seg til eit økonomisk senter i regionen. I 1552 fekk Tilsit bystatus av hertug Albrecht av Preussen. Under sjuårskrigen 1758-1762 vart byen okkupert av russiske styrkar, men kom stort sett uskadd frå det. Det same var tilfellet då troppane til Napoleon var innom byen under den fjerde koalisjonskrigen i 1807. Same året skreiv Napoleon og Tsar Aleksander I av Russland under ein ikkje-åtakspakt i Tilsit (Tilsit-avtalen).
Andre verdskrigen var slutten for Tilsit som tysk by. I 1943 vart han råka av dei første allierte bombeåtaka. I oktober 1944 hadde austfronten rykt så nær at folkesetnaden vart evakuert. Men etter ei mellombels tysk militær offensiv valde ein del av innbyggjarane å vende tilbake. Då den raude armeen invaderte Aust-Preussen i januar 1945 hamna Tilsit i sentrum for åtaket. Han vart erobra 20. januar 1945 etter at eit intenst sovjetisk artilleribombardement hadde øydelagd 80 % av busetnaden. Ved freden vart byen som ein del av dei allierte sine avtalar frå Potsdamkonferansen ein del av ekslaven Kaliningrad oblast. Den gjenverande tyske folkesetnaden vart deportert eller utvist. Byen vart russifisert med tilflytta russarar og kviterussarar under det nye namnet Sovetsk. Under den kalde krigen var Sovetsk underlagt strenge militære restriksjonar og var stort sett stengd for utlendingar.
Då Sovjetunionen kollapsa vart Sovetsk ein russisk grenseby til Litauen. Det har sidan vorte lettare for tilreisande å vitje byen.
Zhangjiakou kolkraftverk
Zhangjiakou kolkraftverk er eit kolkraftverk i byen Zhangjiakou i provinsen Hebei, i det nordlege Kina. Det har ein installert produksjonskapasitet på 2 400 MW fordelt på åtte like store generatorar á 300 MW kvar. Krafta vert seld til kraftnettet i Beijing-Tianjin-Tangshan.
Anlegget stod ferdig i 1991–1995 og vart utvida med to einingar i 2000 og den siste eininga i 2001. Operatør er energiselskapet Datang International Power Generation Co Ltd, som eig 100% av aksjane i anlegget.
Ludvig den tyske
Ludvig den tyske var den fyrste kongen av Austfrankarriket. Han var soneson av Karl den store, og tredje son av Ludvig den fromme og den fyrste kona hans Ermengard av Hesbaye.
Ved delinga av riket i 817 fekk Ludvig tildelt Bayern, og byrja å styra området i 826. Han deltok i opprøra mot far sin i 830-833, og allierte seg med halvbroren Karl den skalla mot broren Lothar I og kravet hans om keisarleg overherredøme over heile Frankarriket etter at far deira døydde i 840. Ved traktaten i Verdun i 843 blei riket delt mellom brørne i ein vestleg, ein midtre og ein austleg del. Ludvig fekk tildelt den austlege delen. I 853 gjorde adelen i riket til Karl den skalla opprør, og bad om støtte frå Ludvig. Han sende sonen sin Ludvig den yngre til Aquitaine, og gjekk vestover sjølv i 858 for å avsetja halvbroren, men begge krigane mislykkast. Med fredsavtalen i Koblenz i 860 sa Ludvig frå seg alle krav på riket til Karl den skalla.
Då broren Lothar I døydde i 855 blei landet hans fordelt mellom sønene hans. Sonen Lothar II arva Lotharingia, men hadde ingen eigne arvingar. Ludvig og Karl blei samd om dela landet hans mellom seg då han døydde, men då dette skjedde i 869 braut Karl avtalen ved å annektera Lotharingia. Ludvig invaderte landet i 870. Konflikten blei løyst ved traktaten i Meerssen ved at Lotharingia blei delt mellom dei; Ludvig fekk Friesland og dei større områda vest for Rhinen. I 865 og 872 delte Ludvig riket sitt mellom sønene sine Karloman, Ludvig den yngre og Karl den tjukke. Usemje mellom sønene om fordelinga førte til opprørar mellom sønene i 861 og 873. Ludvig prøvde utan hell å bli keisar etter broren Lothar, og på tida han døydde freista han igjen å gå til krig mot broren Karl.
Konge
Då Ludvig den fromme delte riket sitt mellom sønene sine i 817, fekk Ludvig Bayern og områda rundt, men han tiltredde ikkje embetet sitt før i 825 ettersom han med ein gong blei innblanda i krig med vendarane og sorbarane langs den austre grensa av riket. I 827 gifta han seg med Emma, systera til stemora hans Judit og dotter av Welf I, som herska over eit område som strekte seg frå Alsace til Bayern. Like etter blei Ludvig involvert i konflikten som oppstod då Judit prøvde å sikra eit kongedøme til sonen sin Karl (seinare kjend som Karl den skalla), og dei påfølgjande kampen mellom Ludvig og brørne hans mot keisar Ludvig I.
Då den eldre Ludvig døydde i 840 og den eldste sonen hans Lothar I gjorde krav på heile riket, allierte Ludvig seg med halvbroren sin Karl den skalla, og saman overvann de Lothar ved Fontenoy i juni 841. I juni 842 møttest dei tre brørne til ein fredskonferanse på ei øy i elva Saône, der dei alle hadde vald ut 40 representantar som skulle fastsetja grensene mellom kongedøma deira. Møtet resulterte i traktaten i Verdun som blei underteikna i august 843, og innebar at Ludvig fekk størsteparten av Frankarriket aust for Rhinen og områda omkring Speyer, Worms og Mainz på venstresida av Rhinen. Dette territoriet omfatta òg Bayern, der Ludvig gjorde Regensburg til hovudstaden i eit rike som omfatta Thüringen, Franken og Sachsen. Han kan seiast å ha grunnlagt det tyske kongeriket, sjølv om innsatsen hans for å halda det saman var ganske avgrensa. Etter å ha slått ned eit opprør i Sachsen i 842, overmanna han obotritarane og kjempa mot bohemarane og moravarane og andre stammar. Han var derimot mindre framgangsrik i kampen sin mot danske vikingar.
På den same tida blei det halde synodar og andre møte der ein slo fast lover for å betra leiinga av kyrkja og staten. I 853 og åra som følgde gjorde Ludvig meir enn eitt forsøk på å sikra trona i Akvitania, noko som ifølgje krønikene i klosteret i Fulda (Annales Fuldenses) folket i landet skal ha tilbode Ludvig på grunn av det dårlege styret til Karl den skalla. Oppmuntra av onklane sine Pippin II av Akvitania og Karl, konge av Provence, invaderte Ludvig landet - Karl den skalla klarte ikkje eingong å sama ein hær mot angriparane. I 858 utforma Ludvig eit kongebrev som var datert «det fyrste året av regjeringstida i Vestfrankia». Forræderi og deserteringar i hæren hans, og den akvitanske lojaliteten til biskopane mot Karl, gjorde likevel at føretaket enda opp mislukka. Ludvig sa frå seg krava i ein traktat som blei underteikna i Koblenz den 7. juni 860.