cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Haldor Larsen Børve
Børve døydde i Porsgrunn i 1933.
Sikkerhetsloven
Sikkerhetsloven, Sikkerheitslova eller Tryggingslova har det formelle namnet «Lov av 20. mars 1998 nr. 10 om forebyggende sikkerhetstjeneste». Lova har i fylgje §1 som formål å legge tilhøva til rette for å effektivt kunne motverke trugsmål mot sjølvstendet og sikkerheita til riket og andre vitale nasjonale sikkerheitsinteresser. Lova og forskriftene som høyrer til gjev reglar for korleis den forebyggande sikkerheitstenesta skal utførast. Særleg er lova meint å verna mot kompromittering av skjermingsverdig informasjon og skjermingsverdige objekt.
Det generelle verkeområdet
Sikkerheitslova gjeld for alle forvaltingsorgan for stat eller kommune, for dei som leverar varer eller tenester til eit slikt organ i samband med sikkerheitsgraderte anskaffingar og for andre rettssubjekt etter vedtak.
Straff
§31 opnar for ei straff på opp til fengsel i eitt år for brot på einskilde paragrafar i lova dersom ikkje strengare lover kan nyttast.
38 Leda
38 Leda er ein stor og mørk hovudbelteasteroide.
Han vart oppdaga av Jean Chacornac 12. januar 1856 og namngjeven etter Leda, mora til Helena av Troja i gresk mytologi.
Leda er òg namnet til ein av jupitermånane.
Leonardo da Vinci
Leonardo da Vinci er eit av dei mest kjente universalgenia i verda, og han markerte seg som mellom anna ingeniør, anatom, målar, bilethoggar, musikar, arkitekt, zoolog, filosof, astronom, og paleontolog.
Han vart fødd utanfor ekteskap den 15. april 1452, i småbyen Vinci i Toscana nær Firenze i Italia, og skal alt som ung ha vist lovande talent. Far hans, advokaten Ser Piero da Vinci, såg at sonen var eit flogvit, og sendte han i ca. 1466 til Firenze for å studere som lærling under målaren og bilethoggaren Andrea del Verrocchio. Der utvikla han fort sin eigen målarstil, ein stil karakterisert av subtile fargar og diffuse skuggar.
Leonardo da Vinci reiste i ca. 1482 til Milano, der hertugen av Milano tok han inn som målar og ingeniør. Her fullførte han seks måleri, og vart òg konsultert om arkitektur og militære forhold. Det var i denne perioden at Leonardo da Vinci fekk interesse for geometri, og han fann etter kvart blant anna fleire metodar for å kvadrere ein sirkel. Han skreiv òg ei bok om den elementære teorien i mekanikk, og ho vart gjeve ut i ca. 1498.
Etter overfallet frå franskmennene i 1499 flytta han tilbake til Firenze, og ikkje lenge etter, i perioden 1503–1506, måla han det som skulle bli eit av dei mest kjente måleria i verda, nemleg Mona Lisa.
Tidleg liv (1452-1466)
Leonardo blei fødd i 1452 i den vesle toskanske fjellandsbyen Vinci, som «uekte» son av bondejenta Caterina og den florentinske notaren Piero da Vinci. Leonardo hadde ikkje noko etternamn i den moderne tydninga; da Vinci tydar ganske enkelt «frå Vinci». Det fulle namnet var «Leonardo di ser Piero da Vinci», som tydar «Leonardo, son av (Mes)ser Piero frå Vinci».
Lite er kjend om Leonardo da Vinci sitt fyrste år. Dei fem fyrste årene budde han i Anchiano i nærleiken av Vinci. Deretter budde han saman med far sin, faren si kone Albiera, besteforeldrene og ein onkel (Francesco) i landsbyen Vinci.
Kartvelske språk
Kartvelske eller sørkaukasiske språk er ein språkfamilie som ifølgje Ethnologue inneheld fem språk. Alle språka i familien blir snakka i Georgia, mens nokre av dei har talarar også i andre land. Språktreet for familien ser slik ut:
Georgisk og jødegeorgisk er dei einaste språka i familien som har ein skrifttradisjon. Georgisk har vorte skrive med det georgiske alfabetet sidan 3. hundreåret f.Kr., mens jødegeorgisk blir skrive med det hebraiske alfabetet. Desse er også dei einaste innbyrdes forståelege språka i familien. Georgisk er det mest talte språket i familien, med over 4 000 000 talarar. Det er også det einaste språket med offisiell status.
Mange språkforskarar har forsøkt å forbinde dei kartvelske språka med andre språkfamiliar, men har ikkje klart det. Familiar ein har prøvd å knyte til kartvelsk er dei nordvestkaukasiske språka og dei nordaustkaukasiske språka, og tidlegare også baskisk, men ingen har klart å vise at dei skulle stamme frå eit felles urspråk.
Wiriehorn
Wiriehorn er eit fjell i Bern-Alpane i Sveits.
Al Quwaysimah
Al Quwaysimah er ein by i Amman guvernement nord i Jordan.
Guru Ram Das
Guru Ram Das dji var den fjerde av dei ti sikh-guruane og vart utnemnd til guru den 30. august 1574 som etterfølgjar av guru Amar Das dji.
Føre guru Ram Das dji døydde, utnemnde han guru Ardjan Dev dji, som var den yngste sonen hans, som den neste sikh-guruen.
Guru Amar Das dji er kjend for dei følgjande bidraga til sikh-trua:
Sumburgh Head
Sumburgh Head er eit nes sør på Shetland Mainland nord i Skottland. Neset består av ei 100 meter høg klippe og på toppen står Sumburgh Head fyr. Det norrøne namnet på neset var Dunrøstar høfdi, som tyder «Torehøgda» («Tordenhøgda»), og syner til støyen frå Sumburgh Roost.
Fyret på neset vart bygd av Robert Stevenson og fyret vart førte gong tent i 1821. Mykje sjøfugl held til i klippene og området er eit naturreservat. Det er òg mogeleg å sjå kval og delfinar frå neset.
Sumburgh lufthamn ligg like nord for neset og er hovudflyplassen på Shetland. Frå her går det fly til det skotske fastlandet, Orknøyane og Noreg. Nær neset ligg den arkeologiske staden Jarlshof, der ein har funne spor etter busetnader tilbake til steinalderen. Den vesle busetnaden Grutness, med ferjeterminal for Shetland Mainland til Fair Isle, ligg 2 km nord for Sumburgh Head.
Båfjorden
Båfjorden er ein fjordarm av Risværfjorden i Nærøysund kommune i Trøndelag. Fjorden strekkjer seg 1,5 km sørover til den veglause garden Båfjord i botn av fjorden.
Gojko Kačar
Gojko Kačar er ein serbisk fotballspelar. Han har spela for Hamburger SV i tysk Bundesliga, og det serbiske landslaget.
Kačar begynte å spela fotball for FK Vojvodina i heimbyen Novi Sad. I januar 2008 gjekk han til Hertha Berlin, ifølgje media for 3 millionar euro, og vart dermed den dyraste spelaren i FK Vojvodina si historie. Før 2010/11-sesongen gjekk han vidare til Hamburg for 5,5 millionar euro.
Ar Rabahiyah
Ar Rabahiyah er ein by i Amman guvernement nord i Jordan.
Byråsjef
Byråsjef er tittelen til leiaren for eit departementskontor eller for eit kontor i ein større statsinstitusjon. Byråsjefen er underordna ekspedisjonssjefen og eventuell avdelingsdirektør eller underdirektør i den hierarkiske oppbygginga av departementa.
Byråsjef er ei embetsstilling, noko som inneber at dei blir utnemnde av Kongen i statsråd.
39 Laetitia
39 Laetitia er ein stor og ljos hovudbelteasteroide.
Den vart oppdaga av Jean Chacornac 8. februar 1856 og namnsett etter Laetitia, ei romersk gudinne for glede.
Wissberg
Wissberg er eit fjell i Urner Alpane. Det ligg i nærleiken av Engelberg i Sveits.
Finansdepartementet i Noreg
Finansdepartement i Noreg skal planlegge og setje i verk den økonomiske politikken, samordne arbeidet med statsbudsjettet, syte for at det offentlege får inn skattar og avgifter, og overvake og utarbeide reglar for tilsyn og verksemd i finansmarknadane.
Finansdepartementet blei oppretta i 1814, etter at Noreg erklærte seg som ein sjølvstendig stat. Departementet skulle vareta viktige oppgåver for den nye nasjonen knytt til økonomien og finansane i staten.
Finansdepartementet er rekna som det mektigaste departementet i Noreg, fordi dei fleste forslag frå andre departement har økonomiske konsekvensar som blir analysert og vurdert av Finansdepartementet.
Departement held til i den gamle regjeringsbygningen («G-blokka») i Akersgaten 40 i Oslo.
Organisasjon
Departementet er delt inn i seks fagavdelingar, i tillegg til administrasjonsavdelinga og informasjonseininga. Det har i alt om lag 300 tilsette, der dei fleste er samfunnsøkonomar, juristar eller siviløkonomar.
Departementet sine underordna etatar er:
I tillegg forvaltar departementet staten sine eigarinteresser i særlovselskapet Folketrygdfondet.
Departementet har fagansvaret for lov om Norges Bank og pengevesenet, men Noregs Bank har ei sjølvstendig stilling i høve departementet. Banken kan berre instruerast av Kongen i statsråd, jf. sentralbankloven § 2.
Samandağ
Samandağ er ein by og eit distrikt i provinsen Hatay sør i Tyrkia ved munningen til elva Orontes ved kysten av Middelhavet, nær grensa til Syria. Byen ligg 25 km from byen Antakya og har kring 45 000 innbyggjarar (2010).
Finansdepartementet i Noreg
Administrativ leiing
Øvste administrative leiar er finansråd Hans Henrik Scheel frå 1. februar 2015. Kvar av avdelingane blir leia av ein ekspedisjonssjef, som i dei aller fleste tilfelle har rykt opp som interne kandidatar frå departementet sitt eige embetsverk.
Samandağ
Samandağ ligg nær den antikke Selevkia Pieria, som vart grunnlagd i 300 fvt. av Selevkos Nikator ein av generalane til Aleksander den store. Selevkia Pieria vart ein viktig hamneby ved Middelhavet i helleneistisk tid og for romarane, og fungerte som hamna for Antioka. Avleiring og eit jordskjelv som råka byen 526 gjorde at byen vart gjeve opp som hamneby.
Berit
Både «Berit» og «Beret» var vanlege namn i Noreg på 1700-talet. I nyare tid har «Berit» vore blant dei mest brukte jentenamna i tida frå rundt 1925 til 1965.
Berit er i Noreg ofte brukt saman med andre førenamn. I 2005 var dei vanlegaste samansetjingane Anne Berit/Anne-Berit, Liv Berit og Inger Berit.
Qasr al Hallabat
Qasr al Hallabat er ein by i Zarqa guvernement nordvest i Jordan. Byen er kalla opp etter omajadeborga som ligg der. Aust for borga ligg Qasr Hammam As Sarah. Byen ligg nordaust for hovudstaden i Amman.
Borga
Qasr al-Hallabat ligg i den austlege ørkenen i Jordan. Opphavleg var det ei romersk festning bygd under keisar Caracalla for å verne innbyggjarar frå beduinstammer. Staden er datert til 100- eller 200-talet evt., men det er spor av nabatearar her frå tidlegare tider. Det var eit av mange fort langs dem romerske vegen Via Nova Traiana, ei rute som gjekk frå Damaskus til Akaba via Petra og Amman. På 800-talet gav omajaden Hisham ibn Abd al-Malik ordre om å øydeleggje det romerske bygget for å byggje opp at det som skulle bli det største av alle dei omajadiske ørkenpalassa.
Kring 1400 meter aust for palasset står ruinane av moskeen ved Qusayr al-Hallabat. Ho er lita, berre 10,70 x 11,80 meter og er bygd i lagvis kalkstein.
MediaWiki
MediaWiki er ei wiki-programvareløysing utgjeve under GNU General Public License. Han er skriven i PHP og er avhengig av ein MySQL-eller PostgreSQL-database for å lagra informasjon.
MediaWiki vart opphavleg skrive for Wikipedia av den tyske studenten og Wikipedia-brukaren Magnus Manske. Leksikonet brukte tidlegare eit enklare program kalla UseModWiki («fase 1»). Den engelske utgåva av Wikipedia skifa til Manske sitt nye program («fase 2») 25. januar 2002. Denne dagen er gjennom eit dekret frå Jimmy Wales i Wikipediasamfunnet kjent som «Magnus Manske-dagen».
Ein omskrive og forbetra versjon av fase 2-programvaren vart kjent som «fase 3». Programmet fekk namnet MediaWiki.
Erdemli
Erdemli er ein by og eit distrikt i provinsen Mersin i Middelhavsregionen i Tyrkia, 35 km vest for byen Mersin.
Byen ligg på kystsletta ved Middelhavet og innover mot Taurusfjella. Erdemli er eit forholdsvis landleg distrikt og den lokale økonomien er basert på jordbruk. Det vert her dyrka mellom anna sitrusfrukt og bananar, samt forskjellige grønsaker.
Greelyøya
Greelyøya (russisk Остров Грили - Ostrov Grili) er ei øy i Frans Josefs land i Russland. Ho har eit areal på 127 km² og er nesten fullstendig dekt av is.
Greelyøya er ein del av den mindre øygruppa Zitjy land. Mellom Greelyøya og Zieglerøya ligg eit smalt sund.
Øya er kalla opp etter den amerikanske polutforskaraen Adolphus Greely.
Usain Bolt
Usain Bolt er ein jamaicansk sprintar som har sett fleire verdsrekordar og vunne fleire meisterskap, mellom anna OL. I engelskspråklege media vert han kalla «The Lightning Bolt» ('Lynet').
Karriere
Bolt tok sin første verdsrekord på 100-meter den 31. mai 2008, med tida 9,72 sekund då han sprang på stemnet Reebok Grand Prix i New York. Dette var berre det femte seniorløpet hans på denne distansen. Under OL i Beijing i 2008 sette han nye verdsrekordar både på 100-meter (9,69 s) og 200-meter (19,30 s). Eitt år seinare, i august 2009, slo han begge desse rekordane med 9,58 s og 19,19 s under Verdsmeisterskapen i friidrett. Denne står enno som verdsrekord i 2018.
Fotball
Bolt starta i 2018 trening med fotballklubben Strømsgodset, og spelte for denne klubben i ein venskapskamp mot det norske ungdomslandslaget (under 19 år). Han hadde nummer "9.58" på trøya som var hans eigen verdsrekord på 100 meter.
Personleg rekord
(Per 27. juli 2008)
Ar Rajib
Ar Rajib er ein by i Amman guvernement nordvest i Jordan.
Anthracosauria
Anthracosauria er ei utdøydd gruppe amfibium innanfor den ugyldige underklassa Labyrinthodontia. Gruppa var primitive amfibium som levde i øvre karbon og perm. Mange former hadde langstrakt kropp og små lemmar. Dei gav truleg opphav til krypdyra i tidleg permtid.
Wissgandstöckli
Wissgandstöckli er eit fjell i Glarus-Alpane. Det ligg på grensa mellom kantonane Glarus og St. Gallen i Sveits.
Hansaen
Hansaen var ein i hovudsak tysk handelsorganisasjon i seinmellomalderen. Samskipnaden fekk namn etter det høgtyske ordet hanse. Ordet kan tyda gruppe, fylgje, eller (handels)selskap.
Delar av grunnlaget for hansaen sitt handelsimperium var kontrollen over landsambandet over Holstein frå Lübeck til Hamburg. Sambandet vart i 1398 utbygd med den truleg eldste kanalen i Europa, Stecknitzkanalen. Kanalen bind saman Trave-elva med Elben.
Ei viktig handelsvare for hanseatane var tørrfisk, som mellom anna kan finnast att i våpenskjoldet deira. Tørrfisken bytta dei til seg mot billeg baltisk korn i Bergen, der det var eit hanseatisk kontor på Bryggen, tidlegare kalla Tyskerbryggen, og selde tørrfisken vidare i Sentral-Europa.
Hansaen var ei økonomisk stormakt i Nord-Europa og hadde mykje makt i Skandinavia. Det er spekulert i om Kalmarunionen var eit skandinavisk motgrep mot den aukande tyske innverknaden i skandinavisk politikk.
Hansaen grunnla ei rad byar, særleg i Baltikum, og ein varig verknad av den hanseatiske handelsverksemda var den sterke kulturelle og språklege tyske påverknaden på Skandinavia.
Hansaen vart i røynda oppløyst i 1669. Nokre hansabyar tok opp namnet i 1980, og etablerte eit laust samband seg imellom.
Hansaen har gjeve namn til talrike føretak. Mellom anna kan nemnast Hansa bryggeri i Bergen og det tyske flyselskapet Lufthansa.
Litteratur
Absalon Pedersson Beyer: Bergens Kapitelsbok
Damaskus
Damaskus (arabisk دمشق, Dimashq) er hovudstaden og den nest største byen i Syria etter Aleppo. I Syria vart byen òg kalla ash-Sham (arabisk الشام) og kallenamnet er Sjasminbyen (arabisk مدينة الياسمين Madīnat al-Yāsmīn). I tillegg til å vere ein av dei eldste kontinuerleg busette byane i verda, er Damaskus eit stort senter for kultur og religion i Levanten. Byen har ein estimert folkesetnad på 1 711 000 (2009).
Byen ligg sørvest i Syria og er senteret i eit storbyområde med 2,6 millionar menneske (2004). Geografisk ligg byen i dei austlege forberga til Anti-Libanonfjella, 80 km aust for kysten av Middelhavet på eit platå 680 meter over havet. Damaskus har eit halvtørt klima på grunn av regnskuggen frå desse fjella. Elva Barada flyt gjennom Damaskus.
Han vart først busett i det andre tusenåret fvt. og vart vald til hovudstad i Omajade-kalifatet frå 661 til 750. Etter sigeren til abbasidane vart hovudsetet for den islamske makta flytta til Bagdad. Damaskus vart politisk mindre viktig medan abbasidane styrte, og byrja først å bløme att under Ajjubide-dynastiet og mamelukkane. Under det osmanske styret var byen igjen i nedgang, men heldt ein viss kulturell prestisje. I dag er han sete for dei sentrale styresmaktene og heile regjeringa.
Byen har gjeve opphav til namna på damask og damaskusstål.
Etymologi
Namnet «Damaskus» vart først nedskrive i ei geografisk liste av Thutmose III som «T-m-ś-q» på 1400-talet fvt. Opphavet til namnet «T-m-ś-q» er uvisst, men ein trur det er før-semittisk. Han vert kalla Dimašqa på akkadisk, T-ms-ḳw på egyptisk, Dammaśq (hebraisk דמשק) på arameisk og Dammeśeq (hebraisk דמשק) på bibelhebraisk. Den akkadiske stavinga finst i Amarnabreva frå 1300-talet fvt. Seinare arameiske stavingar av namnet innheld ofte ein innskoten resh (bokstaven r), kanskje påverka av rota dr, som tyder «bustad». Dermed vart det på qumransk Darmeśeq (hebraisk דרמשק) og Darmsûq (ܕܪܡܣܘܩ) på syrisk. Det latinske namnet på byen er «Damascus» og vart henta frå gresk Δαμασκός, som kom frå arameisk (hebraisk דרמשק, «ein godt fukta stad». På arabisk vert byen kalla Dimashqu sh-Shām (arabisk دمشق الشام), sjølv om dette som regel vert korta ned til anten Dimashq eller ash-Shām av innbyggjarane i Damaskus, Syria og arabiske naboar. Ash-Shām er eit arabisk namn på «Levanten» og for «Syria», sistnemnde då særleg den historiske regionen Syria, som vert kalla Bilādu sh-Shām (arabisk بلاد الشام / «Landet i Levanten»).
Tidleg busetnad
Karbon-14-datering ved Tell Ramad, i utkanten av Damaskus, indikerer at staden kan ha vore busett sidan andre halvdel av 6000-talet fvt., moglegvis kring 6300 fvt. Spor etter busetnader kring Barada er daterte attende til 9000 fvt., sjølv om det ikkje fanst nokre større busetnader innanfor murane til Damaskus før 1000-talet fvt.
Damaskus var ein del av den antikke provinsen Amurru i kongedømet Hyksos, frå 1720 til 1570 fvt. Somme av dei tidlegaste egyptiske kjeldene er frå 1350 fvt. Amarnabreva, då Damaskus (kalla Dimasqu) vart styrt av kong Biryawaza. Damaskus-regionen, i tillegg til resten av Syria, vart ei slagmark kring 1260 fvt., mellom hettittane frå nord og egyptarane frå sør, og enda med ein signert avtale mellom Hattusili og Rameses II der førstnemnte gav Damaskusområdet til Rameses II i 1259 fvt. Då havfolka kom til området, kring 1200 fvt., markerte det slutten på bronsealderen i regionen og nye utviklingar innan krigføring. Damaskus var berre ein mindre del av dette biletet som i hovudsak råka dei største byane i det antikke Syria. Men desse hendingane hadde medverka til å utvikle Damaskus som eit nytt viktig senter som steig fram i overgangen mellom bronsealderen og jarnalderen.
Aram-Damaskus
Damaskus er ikkje dokumentert som ein viktig by før aramearane, eit semittisk folk frå Mesopotamia, kom hit på 1000-talet fvt. Ved starten av det første tusenåret fvt. vart det danna fleire arameiske kongedøme då aramearane enda det nomadiske levesettet sitt og danna samanslutta stammestatar. Eit av desse kongedøma var Aram-Damaskus, med Damaskus som hovudstad. Aramearane som gjekk inn i byen utan kamp, gav han namnet «Dimashqu». Dei merka seg jordbrukspotensialet til dette området som framleis var underutvikla og tynt folkesett, og dei oppretta vassfordelingssystemet til Damaskus ved å bygge kanalar og tunnelar som fordelte vatnet frå elva Barada. Det same nettverket vart sidan utbetra av romarane og omajadane, og dannar framleis grunnlaget for vassystemet i den eldste delen av byen i dag. Aramearane omgjorde opphavleg Damaskus til ein utpost av eit laust forbund av arameiske stammer, kalla Aram-Zobah, basert i Beqaadalen.
Ei anna mogeleg årsak til avtalen mellom Aram-Damaskus og Israel var trugselen mot dei begge frå Det nyassyriske riket som prøvde å ekspandere til kysten av Middelhavet. I 853 fvt. leia kong Hadadezer av Damaskus ein levantinsk koalisjon, med styrkar frå det nordlege kongedømet Aram-Hamath og soldatar frå kong Ahab av Israel, i slaget ved Qarqar mot den nyassyriske hæren. Aram-Damaskus kom sigrande ut, og hindra ei stund assyrarane frå å trenge inn i Syria. Etter at Hadadzezer vart drepen av etterkomaren sin, Hazael II, braut den levantinske alliansen saman. Aram-Damaskus prøvde å invadere Israel, men vart hindra av ein ny assyrisk invasjon. Hazael gav ordre om attendetrekking til bymurane i Damaskus medan assyrarane plyndra resten av kongedømet. Dei klarte ikkje å gå inn i byen, men erklærte at dei hadde teke over dalane Hauran og Beqa.
På 700-talet fvt. var Damaskus i praksis omringa av assyrarane og gjekk inn i ei dyster tid. Likevel vart han verande eit økonomisk og kulturelt senter i Det nære austen og eit senter for den arameiske motstandsrørsla. I 727 fann det stad eit opprør i byen, men dette vart slått ned av assyriske styrkar. Etter at Assyria drog rundt i heile Syria for å roe ned opprør, vart Damaskus fullstendig underlagt deira styre. Ein positiv effekt av dette var stabilitet for byen og nytte av krydder- og røykjelsehandel med Arabia. Det assyrisk styret vakla kring 609–605 fvt., og Syria-Palestina var på veg inn i området til farao Necho II frå Egypt. I 572 var heile Syria blitt erobra av Det nybabylonske riket, men kva status Damaskus hadde under Babylon er relativt ukjend.
Antikken
Damaskus vart erobra av Aleksander den store. Etter at Aleksander døydde i 323 fvt., kjempa Selevkidriket og Det ptolemaiske dynastiet om byen. Begge sider hadde i kortare periodar kontroll over Damaskus. Selevkos I Nikator, ein av generalane til Aleksander, gjorde Antiokia til hovudstad i det enorme riket sitt, noko som førte til at Damaskus vart mindre viktig samanlikna med nye selevkidiske byar som Latakia i nord. Seinare bygde Demetrius III Filopator om byen etter det greske Hippodamos-systemet og gav han namnet «Demetrias».
I 64 fvt. annekterte den romerske generalen Pompeius den vestlege delen av Syria. Romarane okkuperte Damaskus og tok han med i ein liga på ti byar kalla Dekapolis fordi han vart rekna som eit viktig senter for gresk-romersk kultur. I følgje Det nye testamentet var apostelen Paulus på veg til Damaskus då han fekk eit syn av Jesus som gjorde at han aksepterte Jesus som Messias. I år 37 overførte den romerske keisaren Caligula Damaskus til nabataisk kontroll. Den nabataiske kongen Aretas IV Filopatris styrte Damaskus frå hovudstaden sin Petra. Men kring år 106 vart Nabataea erobra av romarane, og Damaskus kom igjen under romersk kontroll.
Damaskus vart ein metropol ved starten på 100-talet og i 222 vart han oppgradert til ein koloni av keisar Septimius Severus. Under Pax Romana byrja Damaskus og den romerske provinsen Syria å bløme. Damaskus var viktig som karavaneby med handelsruter til det sørlege Arabia, Palmyra, Petra, og silkevegen frå Kina.
Lite er att etter den romerske arkitekturen, men byplanlegginga av gamlebyen hadde varig effekt. Dei romerske arkitektane førte saman det greske og arameiske fundamentet til byen og danna ei ny planløysing som målte kring 1500 meter gonger 750 meter, omgjeve av ein bymur. Bymuren hadde sju portar, men berre den austlege porten (Bab Sharqi) er att frå romartida. Det romerske Damaskus ligg stort sett opp til fem meter under den moderne byen.
Den gamle bydelen Bab Tuma vart utvikla mot slutten den bysantinske tida av den lokale austleg-ortodokse folkesetanden. I følgje Apostelgjerningane budde både apostelen Paulus og apostelen Thomas i dette nabolaget. Katolske historikarar reknar òg Bab Tuma som fødestaden til fleire pavar, som Johannes V og Gregorius III.
Den islamske arabiske tida
Etter at det meste av den syriske landsbygda vart erobra av Rashidun-kalifatet under regjeringstida til kalif Omar, vart sjølve Damaskus erobra av den muslimske generalen Khalid ibn al-Walid i august-september 635 fvt. Armeen hans hadde tidlegare prøvd å ta byen i april 634, men utan suksess. No når Damaskus var kome under dei muslimske arabarane, ønskte bysantinarane å ta attende den prestisjefylte byen i Det nære austen. Under keisar Heraklios sette bysantinarane saman ein hærstyrke som var større enn den til rashidunane. Dei rykka inn i sørlege Syria våren 636 og styrkane til Khalid ibn al-Walid trekte seg attende frå Damaskus for å førebu ei ny framrykking. I august møttes dei to styrkane langs Yarmouk der dei kjempa eit stort slag som enda med ein avgjerande muslimsk siger der dei fekk kontroll over Syria og Palestina.
Medan muslimane styrte byen var folkesetnaden i Damaskus hovudsakleg kristne—austleg-ortodokse og monofysittar—med eit veksande samfunn av muslimar frå Mekka, Medina og Den syriske ørkenen. Guvernøren i byen, som vart utvald som hovudstad i islamsk Syria, var Mu'awiya I. Etter at kalifen Ali døydde i 661 vart Mu'awiya vald som kalif for det veksande islamske riket. På grunn av den enorme rikdommen klanen hans, omajadane, hadde i byen og dei tradisjonelle økonomiske og sosiale banda han hadde med Hijaz og kristne arabarar i regionen, valde Mu'awiya Damaskus som hovudstad for heile kalifatet. Då kalifen Abd al-Malik kom til makta i 685, vart det innført ei islamsk mynteining og alt overskotet frå provinsane i kalifatet vart sende til skattkammeret i Damaskus. Arabisk vart òg innført som offisielt språk, og gav den muslimske minoriteten i byen ein fordel over dei arameisk-talande kristne i administrative saker. Det er viktig å merke seg at då Damaskus vart erobra av muslimane var dei fleste arabarane anten heidningar eller kristne. Damaskus var sjølv i hovudsak arameisk med arabisktalande folk.
Etterfølgjaren til Abd al-Malik, al-Walid, starta bygginga av Den store moskeen i Damaskus (òg kalla Omajademoskeen) i 706. Staden hadde opphavleg vore den kristne katedralen St. Johannes, og muslimane valde å framleis tileigne bygningen til Johannes døyparen. I 715 var moskeen ferdig. Al-Walid døydde same året og vart etterfølgd av Suleiman ibn Abd al-Malik og så Omar II, som kvar regjerte ei kort stund før regjeringstida til Hisham i 724. Med desse kalifane vart Damaskus gradvis mindre viktig sidan Suleiman valde å bu i Ramla og Hisham seinare valde seg Rusafa. Etter at sistnemnde vart drepen i 743, byrja kalifatet til omajadane — som då strekte seg frå Spania til India — å smuldre etter omfattande opprør. Under regjeringstida til Marwan II i 744, vart hovudstaden i riket flytta til Harran nord i Jazira-regionen.
Den 25. august 750 hadde abbasidane alt slått omajadane i slaget ved Zab i Irak, og erobra Damaskus med lite motstand. Då Abbaside-kalifatet kom til makta, hamna Damaskus i skuggen av Bagdad, den nye islamske hovudstaden. I løpet av dei seks månadane av abbasidestyret oppstod det opprør i byen, men dei var for isolerte og ufokuserte til å vere ein verkeleg trugsel. Dei siste prominente omajadane vart avretta, dei tradisjonelle tenestemennene i Damaskus vart forviste og generalane frå byen avsette. Sidan vart familiegravplassen til omajadane skjenda og bymurane rivne ned. Dette reduserte Damaskus til ein lite viktig provinsby. Han forsvann raskt frå skriftlege kjelder det neste hundreåret, og den einaste viktige utbetringa i byen var skattkammeret abbasidane bygde ved Omajademoskeen i 789. I 811 prøvde restane av Omajade-kalifatet å starta eit sterkt opprør i Damaskus som til slutt vart slått ned.
Ahmad ibn Tulun, ein tyrkisk guvernør utpeikt av abbaisdane, erobra Syria, inkludert Damaskus, frå overherrane sine i 878-79. For å vise dei tidlegare Omajade-herskarane respekt, reiste han ein heilagdom over grava til Mu'awiya i byen. Tulunidestyret i Damaskus varte berre ei kort tid, fram til 906, før det vart erstatta av Qarmatia som var tilslutta sjiaislam. Sidan dei ikkje klarte å kontrollere dei enorme områda dei okkuperte, trekte qarmatiarane seg ut frå Damaskus og eit nytt dynasti, ikhshidane, tok kontroll over byen. Dei heldt Damaskus sjølvstendig frå dei arabiske hamdānidane i Aleppo og dei Bagdad-baserte abbasidane fram til 967. Ein periode med ustabilitet følgde i byen, og qarmatarane plyndra byen i 968, eit bysantinsk raid følgde i 970, og fatimidane pressa på frå sør og hamdanidane i nord.
Sjia-fatimidane fekk kontroll i 970 og starta fiendskapen mellom dei og sunni-arabarane i byen, som ofte gjorde opprør. Ein tyrkar, Alp Takin, dreiv ut fatimidane fem år seinare, og gjennom diplomati hindra han bysantinarane frå å prøve å annektere byen. I 977 tok fatimidane under kalifen al-Aziz tilbake kontrollen over byen og slo ned dei sunniislamske dissidentane. Den arabiske geografen al-Muqaddasi vitja Damaskus i 985, og omtalte arkitekturen og infrastrukturen i byen som «storarta», men levetilhøva var særs dårlege. Under al-Aziz opplevde byen ein kort periode med stabilitet som enda med regjeringstida til al-Hakim (996–1021). I 998 vart hundrevis av leiarar i Damaskus arresterte for å ha skapt uro og avretta. Tre år etter al-Hakim på mystisk vis forsvann, danna dei arabiske stammene i det sørlege Syria ein allianse og gjekk til eit massivt opprør mot fatimidane, men dei vart slått attende av den tyrkiske fatimideguvernøren i Syria og Palestina, Anushtakin al-Duzbari, i 1029. Denne sigeren gav Anushtakin herredøme over heile Syria. Overherrane hans vart misnøgde, men han fekk kontroll over innbyggjarane i Damaskus. Han vart send i eksil av fatimidestyresmaktene til Aleppo, der han døydde i 1041. Fram til 1063 er det ingen skriftlege kjelder om byhistoria. På den tida mangla Damaskus eit styre og hadde ein svak økonomi, og ein sterkt redusert folkesetnad.
Seldsjukkane og Ajjubide-dynastiet
Etter ar Tughtakin døydde i 1128 vart sonen hans, Taj al-Din Buri, herskar av Damaskus. Samtidig tok seldsjukk-prinsen frå Mosul, Imad al-Din Imad ad-Din Zengi, makta i Aleppo og fekk løyve frå abbasidane til å ta kontroll over Damaskus. I 1129 vart kring 6 000 ismailittar drepne i byen i lag med leiarane sine. Sunniane vart opphissa av rykta om at det var eit komplott av ismailittane, som kontrollerte den strategiske festninga ved Banias, for å hjelpe krossfararane med å erobre Damaskus mot at dei fekk kontroll over Tyr. Kort tid etter massakren prøvde krossfararane å utnytte den ustabile situasjonen og gjekk til åtak mot Damaskus med nesten 60 000 soldatar. Buri allierte seg med Imad ad-Din Zengi og klarte å hindre hæren deira frå å nå byen. Buri vart myrda av ismailittagentar i 1132 og vart etterfølgd av sonen sin, Shams al-Mulk Isma'il, som styrte som tyrann før han sjølv vart myrda i 1135 etter løynde ordrar frå mor si, Safwat al-Mulk Zumurrud. Broren til Isma'il, Shihab al-Din Mahmud, erstatta han. Samstundes ønskte Imad ad-Din Zengi å få kontroll over Damaskus og gifta seg med Safwat al-Mulk i 1138. Regjeringstida til Mahmud enda i 1139 då han vart drepen av relativt ukjende årsaker av familiemedlemmar. Mu'in al-Din Unur, mamelukken eller slavesoldaten hans, tok i røynda makta over byen. Dame året kringsette Imad ad-Din Zengi byen med støtte frå Safwat al-Mulk. Som svar allierte Damaskus seg med krossfararstaten Jerusalem for å stå imot styrkane til Imad ad-Din Zengi. Imad ad-Din Zengi trekte derfor hæren sin tilbake og fokuserte seg om nordlege Syria i staden.
I 1144 erobra Imad ad-Din Zengi byen Edessa, ein krossfararby, som førte til eit nytt krosstog frå Europa i 1148. Samstundes vart Imad ad-Din Zengi myrda og området hans delt mellom sønene, mellom anna Nur ad-Din, emir i Aleppo, som allierte seg med Damaskus. Då dei europeiske krossfararane nådde fram, vart dei og adelen i Jerusalem samde om å gå til åtak mot Damaskus. Omleiringa deira var derimot fullstendig mislukka. Då byen verka å vere på kanten av å kollapse, flytta krossfararane seg brått mot ein annan del av muren, og vart drivne attende. I 1154 var Damaskus kome under Nur ad-Din si harde kontroll.
I 1164 invaderte kong Amalric av Jerusalem Fatimide-Egypt, som bad om hjelp frå Nur ad-Din. Nur ad-Din sende generalen sin Shirkuh, og i 1166 vart Amalric slått i slaget ved al-Babein. Då Shirkuh døydde i 1169 vart han etterfølgd av nevøen Yusuf, betre kjend som Saladin, som slo ein alliert styrke av krossfararar og austromarane i ei omleiring av Damietta. Saladin styrta etter kvart Fatimide-kalifane og sette seg sjølv inn som sultan av Egypt. Han byrja òg å gjere seg sjølvstendig frå Nur ad-Din, og då både Amalric og Nur ad-Din døydde i 1174, hadde han eit godt utgangspunkt for å ta kontroll over Damaskus og dei andre områda til Nur ad-Din i Syria. I 1177 vart Saladin slått av krossfararane i slaget ved Montgisard, trass i at han hadde fleire menn. Saladin kringsette òg Kerak i 1183, men vart tvinga til å trekkje seg attende. Han starta til slutt ein full invasjon av Jerusalem i 1187, og utsletta krossfararhæren i slaget ved Hattin i juli. Akko fall til Saladin kort tid etter, og sjølve Jerusalem vart erobra i oktober. Desse hendingane sjokkerte Europa og førte til Det tredje krosstoget i 1189, leia av Rikard I av England, Filipp II av Frankrike og Fredrik I av Det tysk-romerske riket, men sistnemnte drukna på vegen.
Dei overlevande krossfararane fekk forsterkingar frå Europa og kringsette Akko i lengre tid fram til 1191. Etter å ha teke attende Akko, vann Rikard over Saladin i slaget ved Arsuf i 1191 og slaget ved Jaffa i 1192. Han tok attende det meste av kysten for dei kristne, men klarte ikkje å ta Jerusalem eller nokre av dei indre områda av kongedømet. Krosstoget enda med fred med avtalen i Ramla i 1192. Saladin let pilegrimar få vitje Jerusalem, og krossfararane fekk innfri lovnadane sine, før dei vende heim att. Dei innfødde krossfararbaronane byrja å bygge opp att kongedømet frå Akko og andre kystbyar.
Saladin døydde i 1193 og det var ofte konfliktar mellom forskjellige sultanar frå Ajjubide-dynastiet som herska over Damaskus og Kairo. Damaskus var hovudstaden for sjølvstendige herskarar frå Ajjubide-dynastiet mellom 1193 og 1201, frå 1218 til 1238, frå 1239 til 1245, og frå 1250 til 1260. Ved andre tider vart han styrt av Ajjubide-herskarar frå Egypt. Det var mogeleg å få tak i silkemønster frå Austromarriket og Kina i Damaskus, eit av dei vestlege endepunkta for Silkevegen, som gav opphavet til ordet «damask».
Mamelukkane
Ajjubide-dynastiet sitt styre (og sjølvstende) enda med den mongolske invasjonen av Syria i 1260 etter mongolane vann slaget ved Ain Jalut same året. Damaskus vart ein provinshovudstad i Mamelukkriket, styrt frå Egypt, etter at mongolane trekte seg attende. Svartedauden i 1348–1349 tok livet av halvparten av innbyggjarane i byen.
I 1400 kringsette den tyrkisk-mongolske erobraren Timur Lenk Damaskus. Mamelukk-sultanen sende eit sendelag frå Kairo, mellom anna Ibn Khaldun, som forhandla med han, men etter at dei trekte seg attende plyndra han byen. Omajademoskeen vart sett i brann og menn og kvinner vart tekne som slavar. Mange av kunstnarane i byen vart tekne til hovudstaden til Timur i Samarkand. Desse var blant dei heldigare innbyggjarane. Mange vart myrda og hovuda deira samla opp på ei slette utanfor nordausthjørnet av bymurane, der torget framleis har namnet burj al-ru'us, som tyder «tårnet av hovud».
Damaskus vart bygd opp att og heldt fram å vere provinshovudstad for mamelukkane fram til 1516.
Osmansk styre
Tidleg i 1516 starta osmanske tyrkarar, som var uroa over faren for ein allianse mellom mamelukkane og dei persiske safavidane, eit erobringstokt mot sultanatet til mamelukkane. Den 21. september flykta mamelukk-guvernøren i Damaskus frå byen, og den 2. oktober vart khutbaen i Omajademoskeen preika i namnet til Selim I. Dagen etter kom den sigrande sultanen inn i byen og var der i tre månader. Den 15. desember forlét han Damaskus via Bab al-Jabiya, for å erobre Egypt. Det verka å vere lite endringar i byen. Ein hær hadde berre erstatta ein annan. Men då han kom attende i oktober 1517, gav sultanen ordre om å bygge ein moske, tekkiye og mausoleum ved Shaikh-heilagdomen Muhi al-Din ibn Arabi i al-Salihiyah. Dette vart det første av dei mange store osmanske monumenta i Damaskus.
Osmanarane vart verande dei neste 400 åra, utanom ein kort okkupasjonsperiode med Ibrahim Pasha av Egypt frå 1832 til 1840. Fordi han var utgangspunkt for ein av to store hadj-karavanar til Mekka, fekk Damaskus meir merksemd av porten enn storleiken av byen skulle tilseie i denne perioden. Aleppo hadde fleire innbyggjarar og var ein viktigare handelsby. I 1560 var Tekkiye al-Sulaimaniyah, ein moske og karavanserai for pilegrimar på veg til Mekka, ferdig. Dei var teikna av den kjende osmanske arkitekten Mimar Sinan, og kort tid etter vart ein madrasa bygd ved sidan av.
Under det osmanske styret vart kristne og jødar rekna som dhimmi og fekk løyve til å utøve religionane sine. Damaskusaffæren fann stad i 1840 der det jødiske samfunnet i Damaskus vart skulda for ritualmord. Massakren av kristne i 1860 var òg ein av dei viktigaste hendingane desse hundreåra, då kampar mellom drusarar og maronittar i Libanonfjella vart dradd inn i byen. Fleire tusen kristne vart drepne, men mange vart òg redda då den algeriske Abd al-Qadir, som var her i eksil, og soldatane hans gjekk i mellom (tre dagar etter massakren starta), og førte dei til tryggleik i bustaden og citadellen til Abd al-Qadir. Det kristne kvarteret i gamlebyen (hovudsakleg busett av katolikkar) hadde mange kyrkjer, som vart brend ned. Dei kristne innbyggjarane i det særs fattige og vanskelege Midan-distriktet utanfor bymurane (hovudsakleg ortodokse) vart derimot verna av sine muslimske naboar.
Den amerikanske misjonæren E.C. Miller skreiv i 1867 at innbyggjartalet i byen var kring 140 000, der 30 000 var kristne, 10 000 jødar og 100 000 'mohammedanarar' og færre enn 100 protestantiske kristne.
Moderne tid
Tidleg på 1900-talet byrja nasjonalkjensla i Damaskus, som først kom til syne i ei kulturell interesse, å få politiske fargar, hovudsakleg som ein reaksjon på tyrkifiseringa til Komiteen for samhald og framsteg-regjeringa i Istanbul i 1908. Mange patriotiske intellektuelle vart hengde av Jamal Pasha, guvernøren i Damaskus, i Beirut og Damaskus i 1915 og 1916. Dette helte bensin på bålet for nasjonalkjensla, og i 1918, då styrkane til Arabaroppstanden og dei britiske styrkane nærma seg, skaut innbyggjarane mot dei tyrkiske soldatane som trekte seg attende.
Den 1. oktober 1918 gjekk T.E. Lawrence inn i Damaskus, etter det australske lette kavaleriet leia av major A.C.N. «Harry» Olden. To dagar seinare, den 3. oktober 1918, gjekk styrkane til Arabaroppstanden under leiing av prins Faysal inn i Damaskus. Det vart oppretta eit militært styre under Shukri Pasha, og Faisal ibn Hussein vart utropt til konge av Syria. Den politiske spaninga auka i november 1917, då bolsjevikane i Russland avslørte Sykes-Picot-avtalen der Storbritannia og Frankrike delte det austlege Arabia seg i mellom. Ei ny fransk-britisk kunngjering den 17. november lovde «fullstendig frigjering av folka som lenge hadde vore undertrykt av tyrkarane.» Den syriske nasjonalkongressen godkjende i mars ei demokratisk grunnlov, men Versailleskonferansen hadde gjeve Frankrike mandat over Syria, og i 1920 kryssa ein fransk arme kommandert av general Mariano Goybet Anti-Libanonfjella, og slo ein liten syrisk styrke i slaget ved Maysalun og gjekk inn i Damaskus. Franskmennene gjorde Damaskus til hovudstad i mandatet for Syria.
Då det store syriske opprøret fann stad i Hauran i 1925, spreidde det seg til Damaskus, og franskmennene slo det ned med tungt skyts og bombing av byen den 9. mai 1926. Som følgje av dette brende området av gamlebyen mellom Al-Hamidiyah Souq og Medhat Pasha Souq ned til grunnen og mange mista livet. Sidan den gong har hendinga vorte kalla al-Hariqa («Brannen»). Gamlebyen vart omgjeven med piggtråd for å hindre opprørarar frå å infiltrere han frå Ghouta, og ein ny veg vart bygd utanfor dei nordlege festningsvollane for å kunne flytte armerte kjøretøy.
Den 21. juni 1941, tre veker inn i det allierte Syria-Libanon-felttoget, vart Damaskus teken frå Vichy-Frankrike av britiske indarar og ein styrke med frie franskmenn. Franskmennene gjekk med på å trekke seg ut i 1946 og Syria vart blitt sjølvstendig. Damaskus vart verande hovudstad.
Den syriske borgarkrigen
Opprøret starta med fredelege protestar våren 2011, men voks til ein borgarkrig i løpet av dei neste åra. Den 6. januar 2012 eksploderte ei bilbombe i Damaskus og meir enn 26 menneske mista livet, dei fleste sivile. Statleg media sa det var eit sjølvmordsåtak og la skulda på terroristar. I januar 2012 nådde kampane mellom den ståande hæren og opprørarane nådde utkanten av Damaskus, og folk vart hindra frå å gå ut eller dra heim til husa sine, særleg når tryggleiksoperasjonane vart intensivert frå slutten av januar og inn i februar.
Den 17. mars 2012 råka to bilbomber hjartet av byen, med luftforsvaret si etterretningsteneste og hovudkvarteret til tryggingsstyrkane som mål. Minst 27 menneske mista livet, dei fleste sivile. Ei islamitisk jihadist-gruppe kalla Jabhat al-Nusra tok på seg ansvaret for bombeåtaka. Tidleg på morgonen den 19. mars braut det ut eldkampar og eksplosjonar vest i byen i det rike Mezzeh-strøket.
I juni 2012 trefte kuler og granatkardesker heimar i Damaskus ei natt då soldatar kjempa mot den frie syriske armeen i gatene. Minst tre tanksgranatar trefte bustadområde i Qaboun i sentrum av Damaskus. Intens geværeld i gatene vart filma av innbyggjarane og posta på Internett.
Sidan slaget ved Damaskus i 2012 har tryggleiksføretak i byen auka. Det er mange kontrollpunkt rundt om i byen. Trafikkproblem og arbeidsløyse har vorte store problem og flyktningar frå landsbygda søv i byparkane.
Geografi
Damaskus ligg kring 80 km inn frå kysten av Middelhavet, på andre sida av Anti-Libanonfjella. Han ligg på eit platå 680 meter over havet. Byen har eit areal på, der  er urbant, medan Jabal Qasioun dekkjer resten.
Gamlebyen i Damaskus, som ligg innanfor bymurar, ligg på sørbreidda av elva Barada, som oftast er tørrlagt. Søraust, nord og nordaust for gamlebyen ligg forstader som strekkjer seg attende til mellomalderen: Midan i sørvest, Sarouja og Imara i nord og nordvest. Desse nabolaga voks fram langs vegen inn i byen, nær gravene til religiøse personar. På 1800-talet utvikla kringliggande landsbyar seg i dalsida av Jabal Qasioun, oppom byen, der nabolaget al-Salihiyah alt låg kring heilagdomen Sheikh Muhi al-Din ibn Arabi. Desse nye nabolaga var i starten busette av kurdiske soldatar og muslimske flyktningar frå dei europeiske regionane av Det osmanske riket som hadde falle under kristent styre. Dei vart derfor kalla al-Akrad (kurdarane) og al-Muhajirin (emigrantane). Dei låg to til tre kilometr nord for gamlebyen.
Frå seint på 1800-talet byrja eit moderne administrasjons- og handelssenter å vokse opp vest for gamlebyen, kring Barada, med senter i eit område kalla al-Marjeh eller Enga. Al-Marjeh vart etter kort tid namnet på det som først var det sentrale torget i det moderne Damaskus, med eit rådhus. Domstolen, postkontor og jernbanestasjonen låg noko høgare oppe litt lenger sør. Eit europeisert strøk voks kort tid etter opp langs vegen mellom al-Marjeh og al-Salihiyah. Handels- og administrasjonssenteret i den nye byen vart gradvis flytta nordover i dette området.
Damaskus brukte å vere omgjeve av ein oase, Ghouta (الغوطة al-ġūṭä), som får vatn frå Barada. Fijeh-kjelda, vest i Baradadalen, brukte å gje byen drikkevatn. Storleiken på Ghouta-oasen har minka etter kvart som bustadområda og industrien i byen har utvikla seg, og er i dag nesten tørrlagt. Han har òg vorte forureina av trafikken, industrien og kloakken frå byen.
Klima
Klimaet i byen er klassifisert som varmt ørkenklima (BWh) i Köppen-Geiger-systemet, på grunn av regnskuggen skapt av Anti-Libanonfjella Somrane er tørre og varme, med mindre fukt. Vintrane er milde med noko regnfall, stundom med snø. Årsnedbøren er kring 130 mm, frå oktober til mai.
Økonomi
Den historiske rolla Damaskus spelte som eit viktig handelssenter har endra seg dei nyare åra i takt med den politiske utviklinga i regionen og utviklinga av moderne handel. Dei fleste varene som vert produsert i Damaskus, og heile Syria, vert eksportert til land i Arabia. Det har vore ei årleg internasjonal handelsutstilling i Damaskus sidan 1955.
Damaskus har potensiale for ein stor turistindustri. Den rike kulturen i byen har berre vorte moderat utvikla sidan seint i 1980-åra. Sidan tidleg i 2000-åra vart mange motehotell og kafear opna i gamlebyen for å tiltrekke seg turistar frå både Europa og Syria.
Eigedomssektoren blømer i Damaskus og Cushman & Wakefield førte i 2009 Damaskus som den åttande dyraste byen i verda når det gjaldt leige av kontorlokale.
Industrien i Damaskus er variert, frå tekstilar, næringsmiddelforedling, sement og forskjellig kjemisk industri. Dei fleste fabrikkane er statseigde. Staten tillet noko privatisering tidleg på 2000-talet med ei liberalisering av handelen. Tradisjonelt handverk og kopargravering vert framleis produsert i gamlebyen.
Børsen i Damaskus vart formelt opna for handel i mars 2009, og er den einaste aksjebørsen i Syria. Han held til i bydelen Barzeh.
Demografi
I 2011 var det estimert at innbyggjartalet i Damaskus var 1 711 000. Men Damaskus er senteret i eit overfolka storbyormåde med eit estimert innbyggjartal på fem millionar. Storbyområdet i Damaskus omfattar byane Douma, Harasta, Darayya, Al-Tall og Jaramana.
Religion
Størsteparten av innbyggjarane i Damaskus er muslimar. Ein trur at det er meir enn 2 000 moskear i Damaskus, og den mest kjende er Omajademoskeen. Dei kristne utgjer kring 10 % av innbyggjarane. Det er somme kristne strøk i byen, som Bab Tuma, Qassaa og Ghassani, med mange kyrkjer, mellom anna det eldgamle St. Paulus-kapellet. I forstaden Soufanieh vart det rapportert ei rekke syn av Jomfru Maria mellom 1982 og 2004.
Det finst eit lite jødisk samfunn i Haret al-Yahud, det jødiske strøket. Det er restar av eit eldgammalt og mykje større jødisk samfunn i Syria, som er datert til romartida, om ikkje heilt attende til tida kring kong David.
Historiske stader
Damaskus har særs mange historiske stader som er datert til dei mange forskjellige periodane i byhistoria. Sidan byen er bygd opp etter kvart som det har høvd seg, har det blitt nesten umogeleg å grave ut alle ruinane som Damaskus ligg oppå. Ruinane ligg opp til 8 meter under dagens by. Citadellet i Damaskus ligg nordvest i Gamlebyen. Den beine gata i Damaskus (omtalt i vekkinga av apostelen Paulus i Apostelgjerningane 9:11), òg kalla Via Recta, var decumanus (aust-vesthovudgata) i Romersk Damaskus, og strekte seg over 1500 meter. I dag består gata av Bab Sharqi og Souk Medhat Pasha, ein tildekt marknad. Bab Sharqi-gata er fylt med små butikkar og fører til det gamle kristne strøket Bab Tuma (St. Thomas-porten). Medhat Pasha Souq er òg hovudmarknaden i Damaskus og vart kalla opp etter Midhat Pasha, den osmanske guvernøren av Syria som renoverte marknaden. I enden av Bab Sharqi-gata ligg Ananias-huset, eit underjordisk kapell som var kjellaren i huset til Ananias. Omajademoskeen, òg kalla Den store moskeen i Damaskus, er ein av dei største moskeane i verda og ein av dei eldste stadane med kontinuerleg bøn sidan islam oppstod. Eit skrin i moskeen er sagt å inneheld lekamen til Johannes døyparen. Mausoleet der Saladin vart gravlagd ligg i hagane like utanfor moskeen. Sayyidah Ruqayya-moskeen, heilagdomen til den yngste dottera til Husayn ibn Ali, ligg òg nær Omajademoskeen. Det eldgamle strøket Amara ligg òg innan gangavstand frå desse stadane. Ein annan populær stad Sayyidah Zaynab-moskeen, der grava til Zaynab bint Ali ligg.