cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fossil Bluff
Fossil Bluff er ein stasjon for bunkring av drivstoff for flya som vert operert frå Rothera-stasjonen om sommaren mellom oktober og mars. Det ligg ei 1200 meter lang landingsstripe av snø, markert av tønner, 1 km sør for stasjonen.
De Havilland Canada DHC-6 Twin Otter-fly fraktar tønner med drivstoff frå Rothera til Fossil Bluff kvar sommar. Stasjonen ligg 90 minuttar med fly frå Rothera og vert mykje nytta som utgangspunkt for operasjonar djupare inn i Antarktis. Det neste «tradisjonelle» stoppet for Twin Otter-flya er Sky Blu, 85 minuttar unna.
Fossil Bluff husar fire personar.
Basen har vore i bruk av og på sidan 20. februar 1961. Han var i drift vintrane 1961, 1962 og 1969-75, og kvar sommar sidan 1975. Dei første menneska som overvintra her i 1961 var Cliff Pearce og John Smith (meteorolog) og Brian Taylor (geolog) som utførte ei grundig og systematisk undersøking av den lokale geologien.
Arnt Arntsson Wang
Arnt Arntsson Wang var ein norsk lærar, lensmann, gardbrukar og stortingsmann frå Åsen i Nord-Trøndelag.
Han døydde på garden sin i Skogn i 1845.
Givat Shapira
Givat Shapira (hebraisk skrift גִּבְעַת שַׁפִּירָא, tyder Shapiroåsen) er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg på Sharonsletta nær Netanya og høyrer til Heferdalen regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 218.
Moshaven vart grunnlagd i 1958 og vart kalla opp etter Zvi Hermann Schapira, som føreslo skipinga av Jewish National Fund.
Nollbreen
Nollbreen er ein isbre, nesten 37 km lang, som flyt nordaust frå Jones Nunatak sentralt i Wilson Hills. Isbreen snur nordvest ved Wegert Bluff og ut i den nedre delen av Tomilinbreen før denne munnar ut i sjøen. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-64. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter major Edmund P. Noll i United States Marine Corps (USMC), som var frakteoffiser og flykaptein på LC-130-fylet i U.S. Navy-skvadron VX-6 under Operasjon Deep Freeze 1968.
OGAE Second Chance Contest 2022
OGAE Second Chance Contest 2022 (OGAE SCC 2022) var den trettisjette gongen OGAE Second Chance Contest vert arrangert. Tevlinga vart halden i Noreg, etter at Noreg vann tevlinga i 2021 med songen «Monument» av KEiiNO.
For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 2022, må ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 2022; men om ein har vunne ein nasjonal finale får ein ikkje delta. Ukraina hadde opphavleg valt Alina Pasj og songen «Shadows of Forgotten Ancestors» til å representere landet i tevlinga, men sidan bidraget hadde vunne den nasjonale finalen, måtte dei velje eit anna bidrag. Ukraina valde til slutt Roxolana og songen «Girls» til å representere landet i denne utgåva av OGAE Second Chance Contest.
Tjuesju land deltok i OGAE Second Chance Contest 2022. Armenia, Australia, Irland, Island, Israel, Kroatia, Latvia, Malta, Polen, San Marino (for OGAE Rest of the World), Serbia, Slovenia, Tsjekkia, Tyskland og Ukraina returnerte til tevlinga. Russland, som deltok i 2021, deltok ikkje i 2022-utgåva av OGAE Second Chance Contest.
Johnny Almond
Johnny Almond var ein britisk saksofonist som er mest kjend for innspelingane sine med Alan Price Set, Fleetwood Mac, John Mayall og Mark-Almond.
Johnny Almond var fødd i Enfield i Middlesex i England. Han spelte i Zoot Money's Big Roll Band og Alan Price Set. Han arbeidde òg som studiomusikar med John Mayall's Bluesbreakers, Chicken Shack og Fleetwood Mac.
I 1969 skipa han Johnny Almond's Music Machine og har spelt inn to soloplater, Patent Pending og Hollywood Blues.
Odellbreen
Odellbreen er ein isbre som drenerer nordaust mellom Allan Hills og Coombs Hills og ut i øvre Mawsonbreen i Oates Land. Han vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) etter professor N.E. Odell, tidlegare ved Otago University på New Zealand.
Hocharn
Hocharn er eit 3 254 meter over havet høgt fjell i Hohe Tauern i Alpane, på grensa mellom forbundslanda Kärnten og Salzburg i Austerrike. Fjellet er det høgste i Goldberg-massivet, og ligg i kring tre kilometer nordvest for det meir kjende, men lågare fjellet Hoher Sonnblick. Med si store høgde er Hocharn eit framifrå utsiktspunkt.
MS «Concorde II»
MS «Concorde II», seinare «Tranen», og i dag «Lyse Ekspress» er ein snøggbåt levert frå Båtutrustning A/S på Rubbestadneset i mai 1988 til P/R Concorde i Stavanger.
Hocharn
Hocharn vart vitja av menneske allereie i den tida det vart grave etter gull i fjellområdet, frå mellomalderen til tidleg i 1800-åra.
MS «Concorde II»
I desember 1990 vart båten innkjøpt av Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD) og i mars 1991 omdøypt «Tranen». I juli 1995 vart båten seld til Fjordservice AS (Det Stavangerske Dampskipsselskap) i Stavanger. Han fekk då namnet «Lyse Ekspress». I januar 2008 vart båten overført til Tide Sjø, og er i dag i flåten til Norled.
I 2011 er båten framleis i fart.
Jerry Douglas
Gerald Calvin «Jerry» Douglas er ein USA-amerikansk resonatorgitarist, lapsteelgitarist og plateprodusent.
I tillegg til soloinnspelingane sine har Douglas spelt på over 1 600 album. Han har arbeidd med artistar som Garth Brooks, Ray Charles, Eric Clapton, Phish, Dolly Parton, Susan Ashton, Paul Simon, Mumford & Sons, Keb' Mo', Ricky Skaggs, Elvis Costello, Tommy Emmanuel og Johnny Mathis, i tillegg til at han spelte på filmmusikkalbumet ''O Brother, Where Art Thou?'. Han har òg samarbeidd med musikkgruppene The Whites, J.D. Crowe and the New South, The Country Gentlemen, Strength in Numbers og Elvis Costello sitt «Sugar Canes».
Douglas har òg arbeidd som produsent, mellom anna for Sugar Hill Records. Han produserte album for Alison Krauss, Del McCoury Band, Maura O'Connell, Jesse Winchester and the Nashville Bluegrass Band, The Earls of Leicester, The Steep Canyon Rangers.
Sidan 1998 har Douglas vore medlem av Alison Krauss and Union Station.
Trygve Gulbranssen
Gulbranssen er kjend for å ha skrive Bjørndalstrilogien; Og bakom synger skogene (1933), Det blåser fra Dauingfjell (1934) og Ingen vei går utenom (1935). Bøkene vart tekne godt imot av både kritikarar og ikkje minst av lesarar. Dei er omsette til meir enn 30 språk og har selt i over 12 millionar eksemplar. På eit tidspunkt før krigen førte trilogien han opp på fjerdeplass i verdsstatistikken over flest selte bøker. Med dei amerikanske omsetjingane opplevde han som einaste skandinaviske skjønnlitterære forfattar å få bøker oppført i «A list of books chosen for the White House»; ei rad bøker vald ut av amerikanske forleggarar og trykkjeri og overrakt Det kvite huset for å gje presidenten eit bibliotek med den beste samtidslitteraturen.
Han var au kjend som idrettsjournalist og skreiv først og fremst for bladet Idrætsliv, som han dreiv saman med P. Chr. Andersen og Einar Staff. Mange av dei mest kjende og typiske artiklane skreiv han som korrespondent for Idrætsliv og Aftenposten under Sommar-OL i åra mellom 1920 og 1936. Friidretten stod han nærmast og som idrettsadministrator fremja han sporten gjennom mange år. Han blir dessuten rekna for å ha ført orienteringssporten til Noreg, saman med Nils Dahl.
Gulbranssens eigentlege levebrød var som tobakksgrossist; saman med sine kompanjongar importerte han tobakk, sigarar, sigarettar, piper og liknande. Og engrosfirmaet vart det største i sitt slag i Noreg under leiinga hans. Han var ein vel akta og respektert forretningsmann både innanfor og utanfor Noregs grenser, og gjennom ei rad forretningsreiser rundt omkring i Europa skaffa han seg mange personlege venner som han heldt på livet ut.
I 1940 flytta Gulbranssen med familien til eit gardsbruk i Eidsberg. Her realiserte han bondedraumen, og til tross for at han sjølv ikkje tok del i dei daglege fysiske gjeremåla la han ned mykje arbeid og planlegging i gardsdrifta. Han var innflyttar, men isolerte seg ikkje på garden, og hadde eit godt forhold til naboar og andre. I 1955 var han au med på å starte Mysen Rotaryklubb, der han deltok aktivt og var chartermedlem fram til han døydde i 1962.
Noveller og fortellingar
I tillegg ei rad artiklar i Idrætsliv, 1916-1930. Han skreiv au om Idrættens ansvar i Idrætsboken.
Verdsmeisterskapen i orientering 2009
Verdsmeisterskapen i orientering 2009, den 26. i sitt slag, vart avvikla ved Miskolc i Ungarn dagane frå 16. til 23. august. På programmet stod seks individuelle tevlingar og to stafettar, likt fordelt menn og kvinner. Deltakarane kom frå 41 land. Det var andre gongen orienterings-VM fann stad i Ungarn, den førre i 1983.
Sveits dominerte meisterskapen og sanka heile 9 medaljar (3–2–4). Noreg og Sverige kom der etter med kvar si gullmedalje og kvar sine to sølvmedaljar.
Klassisk-distanse
<br style="clear:both;" />
Mellomdistanse
<br style="clear:both;" />
Kort-distanse
<br style="clear:both;" />
Vestby kyrkje
Vestby kyrkje er ei langkyrkje i Vestby kommune i Viken.
Verdsmeisterskapen i orientering 2009
Stafett
<br style="clear:both;" />
Vestby kyrkje
Det har vore kyrkje på staden sidan mellomalderen, og mellomalderkyrkja var vigd til Maria og kalla Mariakyrkja. Ho vart utvida nokre gonger, men måtte vike plassen for ei ny kyrkje i 1885.
Diktaren Johan Herman Wessel vaks opp på prestegarden ved sidan av kyrkja.
Tyrkia under vinter-OL 2022
Tyrkia deltok under Vinter-OL 2022 i Beijing i Kina i perioden 4. til 20. februar 2022.
Den tyrkiske troppen bestod av sju idrettsutøvarar: to alpinistar, tre langrennsløparar, ein skeiseløpar og ein skihoppar. Furkan Akar og Ayşenur Duman var flaggberarar for Tyrkia under opningsseremonien, medan ein friviljug var flaggberar under avslutningsseremonien.
30px|Kortbaneløp på skeiser Kortbaneløp på skeiser
Notat: QB - Kvalifisert til B-finale; Q - Kvalifisert til neste runde
Borovitsji
Borovitsji (russisk Боровичи) er ein by i Novgorod oblast i Russland med om lag 55 000 innbyggjarar. Han ligg lengst nord i Valdajhøgdene, 160 km aust-nordaust for Novgorod.
Byen ligg ved elva Msta og like oppfor frå Borovitsji ligg dei kjente Msta-strykA, som er populære hos turistar.
Kamfer
Kamfer (frå mellomalderlatin camphora av arabisk kafur) er eit kvitt, transparent, voksaktig, krystallint, fast stoff med karakteristisk lukt og ein bitter, kjølande smak. Det er eit terpenoid med kjemisk formel C10H16O. Kamfer blir ofte nytta i ulike typar av eterisk olje og finst blant anna i tigerbalsam og i små mengder i kamferdrops. Ein kan vinna ut kamfer frå ei olje som finst i treet japankamfer (Cinnamomum camphora) eller framstilla det syntetisk, særleg med utgangspunkt i pinen.
Bruk
Kamfer har vore ein del brukt som lækjemiddel, men har i dag lita tyding i medisinen. Kamfer er eit godt mjukingsmiddel for cellulosenitrat og har hatt stor nytte i celluloidproduksjon. Det blir brukt i produksjon av lakk og ferniss, til framstilling av eksplosivar og fyrverkeri, til møllmiddel, og balsameringsvæske og til konserveringsmiddel i medikament og kosmetikk.
Den russiske sosialistiske føderative sovjetrepublikken
Den russiske sosialistiske føderative sovjetrepublikken (russisk Росси́йская Сове́тская Федерати́вная Социалисти́ческая Респу́блика, forkorta РСФСР) var den største av dei 15 republikkane i Sovjetunionen, og òg den med flest innbyggarar. Då Sovjetunionen vart oppløyst, vart sovjetrepublikken til dagens Russland. Hovudstaden i republikken var Moskva, som òg var hovudstad for Sovjetunionen.
Kamfer
Bruk
Det blir tilsett nitrocellulose for framstilling av celluloid, eit stoff som sidan 1950-åra langt på veg har gått ut av produksjon fordi det var ekstremt brannfarleg.
Den russiske sosialistiske føderative sovjetrepublikken
Staten vart oppretta 7. november 1917. 10. juli 1918 vart den sovjetiske grunnloven godteke. Republikken vart ein del av Sovjetunionen i 1922, og vart formalisert i den sovjetiske grunnloven av 1924. Omgrepet Bolsjevik-Russland vert ofte brukt om perioden 1917 til 1922. I offisielle russiske dokumentar frå den tida, vart republikken kalla ein russisk republikk (russisk: Российская республика) og ein sovjetisk republikk (russisk: Советская республика).
Kamfer
Reaksjonar
Typiske kamferreaksjonar: Kamfer kan òg reduserast til isoborneol med natriumborhydrid.
Den russiske sosialistiske føderative sovjetrepublikken
Nikita Khrustsjov overførte Krim frå Den russiske sosialistiske føderative sovjetrepublikken til Den ukrainske sosialistiske sovjetrepublikken i 1955.
Kamfer
Biosyntese
I biosyntese blir kamfer framstilt frå geranyl pyrofosfat, via syklisering av linaloyl pyrofosfat til bornyl pyrofosfat, etterfølgd av hydrolyse til borneol og oksidering til kamfer.
Den russiske sosialistiske føderative sovjetrepublikken
Den russiske sosialistiske føderative sovjetrepublikken var ein del av Sovjetunionen fram til 12. desember 1991, 14 dagar før Sovjetunionen gjekk i oppløysing. Etter at Sovjetunionen kollapsa var Den russiske sosialistiske føderative sovjetrepublikken imot eit sosialistisk system og gjekk gjennom fleire reformer. Republikken fekk namnet Den russiske føderasjon under president Boris Jeltsin.
Borovitsji
Historie
På 1800-talet vart det i nærleiken av Borovitsji funne førekomstar av ei spesiell leire som egna seg til eldfast teglstein og den første fabrikken for produksjon av eldfast teglstein i området opna i 1855. I 1878 gjorde eit sidespor til jernbanen Moskva–Sankt Petersburg ved Uglovka-stasjonen det mogeleg å opprette fleire store fabrikker for slik produksjon i 1880. Òg i dag er ein stor del innbyggjarane tilsett i teglstein-industrien.
Under den andre verdskrigen var det ein krigsfangeleir i Borovitsji, der det frå 1944 til 1947 var fleire tusen fangar. Leiren vart oppløyst i 1953.
Especially for You av Duane Eddy
Especially for You er det andre studioalbumet til gitaristen Duane Eddy. Det kom ut i 1959 og i motsetnad til dei fleste albuma på denne tida bestod det ikkje hovudsakleg av singlar, men var ei samling av originale songar og coverversjonar.
Albatrossøya
Albatrossøya eller Albatross Island er ei øy 3 km søraust for Cape Buller, som ligg i Bay of Isles ved Sør-Georgia. Ho vart kartlagd i 1912–13 av Robert Cushman Murphy, ein amerikanske naturalist ombord på briggen «Daisy», som gav dette namnet fordi han observerte albatrossar der.
Overturnbreen
Overturnbreen er ein kort sidebre til Hathertonbreen, 7 km vest for Junction Spur i Darwin Mountains. Isbreen er bratt og utan bresprekker. Han vart namngjeven av medlemmar frå New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) som velta (overturn på engelsk) dramatisk med kjelken som dei kjørte ned breen med.
Albatrossøya
Øya er utan rotter og det er ein hekkande bestand av sørgeorgisk pipelerke her, i tillegg til vandrealbatrossar og kjempestormfuglar.
Grand Rapids
Grand Rapids er ein by vest i delstaten Michigan i USA med ikring 199 000 ibuarar. Byen, som er fylkessete i Kent County, er det økonomiske og kulturelle knutepunktet i eit storbyområde med om lag 1,1 million menneske. Grand Rapids ligg langs Grand River, om lag 40 km aust om Michigansjøen. Grand Rapids er eit senter i framstillinga av møblar. Fem store produsentar av kontormøblar har hovudkontor i byen. Byen og nærområda har dei siste tiåra vore i kraftig vekst. Eit mangfaldig næringsliv er utvikla, både innom helsestell, informasjonsteknologi, bilindustri, luftfart og produksjon av forbruksvarer.
President Gerald Ford voks opp i Grand Rapids. Flyplassen har namn etter honom.
Adolf Erik Nordenskiöld
Nils Adolf Erik Nordenskiöld var ein finlandssvensk polfarar og kartograf, fødd i Helsinki. Han leidde i 1878/79 den fyrste gjennomsiglinga av Nordaustpassasjen.
Liv og gjerning
Nordenskiöld var son til ein mineralog, og studerte sjølv mineralogi i Helsinki. Han kom på kant med det russisk-kontrollerte styret i Finland, og flytta då i 1857 til Stockholm i Sverige. Året etter fekk han leiarstillinga for dei mineralogiske samlingane ved Naturhistoriska riksmuseet. Same året deltok han på den fyrste av fem svenske vitskaps-ferder til Svalbard. Frå og med den tredje Svalbard-ferda i 1864 var han ekspedisjonsleiar.
Under den fjerde ferda til Svalbard, 19. september 1868, nådde dampskipet Sofia 81° 42' nordleg breidd, lenger nord enn noko anna fartøy hadde vore, til dess. Sommaren 1870 leidde Nordenskiöld ein ekspedisjon til Grønland. Ved øya Disko tok mannskap seg 45 km inn i landet. Turen skildra Nordenskiöld i Redogörelse för en ekspedisjon til Grønland år 1870. Den femte svenske Svalbard-ferda leidde han med avgang frå Tromsø i midten av juli 1872. Mannskapa overvintra i Mosselbukta nordaust på Spitsbergen. Saman med nokre andre menn la Nordenskiöld våren 1873 ut på ein sledetur mot Nordpolen. Istilhøva førte til at dei gjorde vendereis etter å ha nådd Sjuøyane. I staden tok dei turen austover og inn på breisen ved Nordaustlandet, før dei for tilbake til Mosselbukta.
23. mai 1883 la Nordenskiöld ut på ein ny tur til Grønland. Den 1. juli gjekk mannskap i land i Auleitsivikfjorden på Vest-Grønland. I tida 4. juli til 4. august gjekk dei inne på Grønlandsisen og kom lenger inn enn nokon før dei hadde vore. Skuta nådde Reykjavik den 9. september på heimferd.
På Svalbard finst Nordenskiöldbreen, Nordenskiöldbukta, Nordenskiölddelva, Nordenskiölddalen, Nordenskiöldkysten, Nordenskiöldfjellet, Nordenskiöldøya og halvøya Nordenskiöld Land. I tillegg er Nordenskiöldøyane å finne i Karahavet. Også mineralet nordenskiöldin og asteroiden (2464) Nordenskiöld har fått namn etter den svenske polfararen.
I perioden 1870-72 var Nordenskiöld medlem av den svenske Riksdagen, som representant for liberalarane.
Rønningen Folkehøgskole
Rønningen Folkehøgskole er ein kristeleg folkehøgskole som ligg i Grefsenåsen i Oslo. Skolen har plass til 170 elevar i året og er eigd av Norges KFUK-KFUM. Skolen er også knytt til Informasjonskontor for kristen folkehøgskole.
Magnetic South
Magnetic South er det første soloalbumet til den amerikanske musikaren Michael Nesmith etter karrieren hans i The Monkees var over. Det kom ut på RCA Records i 1970 og nådde 143. plassen på Billboard Pop Albums-lista. Magnetic South vert rekna som eit tidleg døme på countryrock. Ein singel, « Joanne/One Rose», vart gjeven ut frå albumet og nådde 21. plassen på Billboard-lista og sjetteplassen på Adult Contemporary-lista. Det var den høgasteplasseringa Nesmith klarte i solokarrieren sin.
Historie
Fem av dei elleve songane på albumet var skrivne av Nesmith medan han var i The Monkees. Dei fire første spora vart spelte inn i 1968-1969 for The Monkees, medan «Hollywood» òg vart spelt inn i 1968, men for ein demo av Nesmith, for kanskje å takast med på albumet Headquarters. Då Nesmith prøvde å distansere seg frå The Monkees, men han dediserte likevel albumet til Bert Schneider, Davy Jones, Micky Dolenz og Peter Tork (i tillegg til Lester Sill). Nesmith nemnde ikkje eller hinta til The Monkees att før The Michael Nesmith Radio Special, ni år seinare.
Felton Jarvis vart oppført som produsent, sjølv om han ikkje eigentleg gjorde noko produksjonsarbeid. Dette vart hovudsakleg gjort som ein takk til Jarvis, som hadde hjelpt til med å få The First National Band til RCA Records. Jarvis vart òg den einaste personen utanom Nesmith sjølv som stod oppført som produsent på nokon av albuma hans.
Magnetic South kom ut på ny i 1999 som 16 Original Classics med fem bonusspor. Det kom òg ut i lag med Loose Salute (begge ommastra) på CD av RCA/BMG International i 2000.
Mottaking
Magnetic South selde heller dårleg, men vart ei ny retning for Nesmith og hjelpte han bort frå imaget sitt som ein Monkee. Under ein av dei første konsertane bandet spelte, spelte dei i lag med Gram Parsons og det heilt nye bandet hans Flying Burrito Brothers. Nesmith hugsa korleis det må ha sett latterleg ut for erfarne countryfans, som Parsons, som såg ein tidlegare Monkee kledd i Nudie-dress med ein steelgitarist på slep. Den unike stilen deira var nok til å få innpass i klubbmiljøet i Los Angeles og skape eit nytt image for Nesmith.
Medverkande
med:
Axel Rodrigues de Arruda
Axel Rodrigues de Arruda er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Sky Blu
Anlegget vert nytta til å lagre drivstofftønner og anna feltutstyr for vidare transport med Twin Otter-fly. Leiren er har eit mannskap på minst to, men vanlegvis tre folk, inkludert ein mekanikar. Besetninga et og søv i Melon-hytta, men det er og ein garasje og andre telt.
Historie
Han vart først funnen av BAS i 1993-94 og vart raskt eit viktig ledd i operasjoane lenger sør for BAS. Dette kjem hovudsakleg av at rullebanen av stålis gjer at fly med landingshjul kan lande her. BAS kan derfor fly Dash-7-flyet sitt frå Rothera-stasjonen direkte til Sky Blu. Dash-flyet kan føre mykje meir last enn Twin Otter-flyta som BAS tidlegare nytta.
Sky Blu vart fullt operativ i feltsesongen 1997-98, og har sidan vore mykje i bruk av BAS. Den gamle feltleiren ved Sky-Hi Nunataks vart kort tid etter nedlagt og vêrstasjon der vart til slutt fjerna i november 2004.
Kontraetterretning
Kontraspionasje
Teaterbygning
Teaterbygning eller teater (frå gresk θέατρον, theatron, 'tilskodarplass') er ein stad laga for å famføra dramatikk og andre førestillingar. Det viste opphavleg til ein stad der folk kunne samlast for å vera til stades ved skodespelarkunst, song og musikk, religiøse seremoniar o.l.
Skildring
Teater vart opphavleg bygde slik at sitteplassane danna ein halvsirkel i eit stigande trappemønster ut frå scena. Stiginga i sitteplassane var gjerne bygd inn i naturen, som regel i ein naturleg skråning. Det sentrale punktet i teateret var sjølve scena, som låg nedst og i sentrum. Bak scena var det gjerne bygd ein vegg av mur (store steinar). Dei fleste teater hadde ikkje tak, men var det ein i dag vil kalla utandørsteater.
Philippe Saisse
Philippe Saisse er ein fransk tangentspelar, plateprodusent og musikalsk arrangør, som houvdsakleg spelar Smooth Jazz og New Age.
Han var fødd i Marseille og voks opp i Paris. Han debuterte på Al Di Meola sitt Splendido Hotel. Han arbeidde òg med Felicia Collins og skreiv for David Sanborn. I tillegg har han arbeidd med David Bowie, Chaka Khan, Al Jarreau, Paul King, The Rolling Stones og andre.
Soft Machine
Soft Machine var eit engelsk rockeband frå Canterbury, kalla opp etter boka The Soft Machine av William S. Burroughs. Dei var eit av dei sentrale banda i Canterbury scene og var ein av pionerane innan sjangeren progressiv rock.
Byrjinga, psykedlia, jazzfusion
Soft Machine (kalla The Soft Machine fram til 1969) vart starta i midten av 1966 av Robert Wyatt (trommer, vokal), Kevin Ayers (bass, gitar, vokal), Daevid Allen (gitar) og Mike Ratledge (orgel) samt, på berre dei første konsertane, den amerikanske gitaristen Larry Nowlin. Allen, Wyatt og den framtidige bassisten Hugh Hopper hadde først spelt i lag i Daevid Allen Trio i 1963, stundom i lag med Ratledge. Wyatt, Ayers og Hopper hadde starta Wilde Flowers, og seinare inkarnasjonar av dette bandet inkluderte framtidige bandmedlemmar av eit anna Canterbury-band, Caravan.
Den første Soft Machine-besetninga vart tidleg involvert i det britiske undergrunnsmiljøet, og spelte mykje på UFO Club, og seinare andre klubbar i London, som Speakeasy og Middle Earth, og spelte inn den første singelen sin, «Love Makes Sweet Music», samt demoinnspelingar som vart gjevne ut fleire år seinare. Dei spelte òg i Nederland, Tyskland og på Den franske rivieraen. I juli og august 1967, booka promotøren og manageren Giorgio Gomelsky konsertar langs Côte d'Azur og ein av dei mest berykta av dei tidlege konsertane deira fann stad på hovudplassen i Saint-Tropez. Dette førte til at dei vart inviterte til å spele på produsenten Eddie Barclay sin trendy «Nuits psychédéliques», der dei spelte ein førti minuttar lang versjon av «We Did It Again» og song refrenget om att og om att slik at songen fekk ei Zen-aktig kjensle. Dette gjorde at det hippe miljøet i Paris tok dei til seg og dei vart inviterte til å spele på populær TV-show og i Paris Biennale i oktober 1967. Då dei kom attende frå opphaldet i Frankrike, fekk ikkje Allen (ein australiar) løyve til å reise inn att i Storbritannia, så gruppa held fram som ein trio, medan han reiste attende til Paris og danna bandet Gong.
Alle medlemmane var særs kyndige med forskjellige musikalske bakgrunnar, men hovudsakleg var det den flinke Ratledge, som gjennom komponeringa, arrangementa og improvisasjonane dreiv fram eit felles resultat av høg standard, der vokale og den uvanlege og orginale trommestilen til Wyatt, nokre av dei lyriske soloane til Dean og den uvanlege avantgardiske popvinkelen til Hopper alle spelte ei stor rolle. Hangen til å skrive lange musikkstykke ut av songar av vanleg lengd, både på konsertar og i studio, nådde eit høgdepunkt med Third i 1970 der kvar av dei fire platesidene berre inneheld eit musikkstykke kvar. Third var òg uvanleg for at han gjekk ut av opplag i meir enn ti år i USA, samstundes som det var det bestselsjande albumet deira.
I denne perioden vart dei særs anerkjende i Europa og dei vart det første «rockebandet» i historia som vart inviterte til å spele på Proms i London i august 1970, eit show som vart sendt direkte og som seinare kom ut som eit konsertalbum.
Tida etter Wyatt
På grunn av usemje om kva musikalsk retning bandet skulle ta, forlet Wyatt (eller vart sparka ) bandet i 1971 og danna Matching Mole (eit ordspel på machine molle som er fransk for soft machine). Han vart ei kort stund erstatta av den australske trommeslagaren Phil Howard, men vidare musikalske usemjer førte til at Howard gav seg i 1971 etter å ha spelt inn den første sida av LPen Fifth (1972) og nokre månader seinare forlet Dean bandet. Dei vart erstatta av John Marshall (trommer) og for innspelingar av Six (1973), Karl Jenkins (fløyte, keyboard), begge tidlegare medlemmar i Ian Carr sitt Nucleus. Stilen til bandet flytta seg no enno meir mot jazzfusion.
Tida etter
Sidan 1988 har det kome ut mange konsertinnspelingar av Soft Machine på CD med kvalitet frå dårleg til glimrande. I 2002 turnerte dei fire tidlegare Soft Machine-medlemmane Hugh Hopper, Elton Dean, John Marshall og Allan Holdsworth i lag under namnet Soft Works (opphavleg kalla Soft Ware). Frå seint i 2004 og framover erstatta John Etheridge Holdsworth, og dei turnerte og spelte inn musikk som Soft Machine Legacy. Dei gav ut tre album: Live in Zaandam (2005), studioalbumet Soft Machine Legacy (2006) og Live at the New Morning (2006). Sjølv om Elton Dean døydde i februar 2006, heldt bandet fram med Theo Travis (tidlegare Gong og The Tangent). I desember 2006 spelte den nye besetninga inn albumet 'Steam'' i studioet til Jon Hiseman. Det vart gjeve ut i august 2007. I gav Hopper seg i bandet då han fekk leukemi og bandet heldt fram å spele konsertar med Fred Baker. Etter at Hopper døydde i 2009 annonserte bandet at dei ville halde fram med Babbington.
Prisar og utmerkingar
Albumet Six vann førsteplassen i Melody Maker for årets britiske jazzalbum i 1973. Soft Machine vart stemnd fram som beste smågruppe i Melody Maker si jazzundersøking i 1974.
Blues Breakers with Eric Clapton
Bakgrunn
Opphavleg hadde John Mayall tenkt at det andre albumet hans òg skulle vere eit konsertopptak for å fange gitarsoloane til Eric Clapton. Ein konsert vart teken opp på Flamingo Club, med Jack Bruce (som Clapton kort tid seinare spelte med i Cream) på bass. Kvaliteten på konsertopptaka var derimot dårleg og derfor ikkje nytta.
Innspeling
Då dei skrinla konsertopptaka av albumet, gjekk John Mayall & the Bluesbreakers i Decca Studios i West Hampstead i London i mars 1966. Gitaren som Eric Clapton brukte under innspelinga var ein sunburst 1960 Gibson Les Paul Standard. Denne gitaren (som vart stolen i 1966 og aldri funnen att) vert òg kalla «Blues Breaker» eller «Beano» Les Paul og ei etterlikning vart produsert av Gibson i 2012. Kritikarar reknar gitartonen og spelinga til Clapton på dette albumet som særs viktig for den kunstnariske og kommersielle utviklinga av gitarspel innan rocken.
Bandet på dette albumet omfattar Mayall på piano, Hammondorgel, munnspel og det meste av vokalen; bassisten John McVie; trommeslagaren Hughie Flint og Clapton. I tillegg vart det sidan lagt på blåsarar med Alan Skidmore, Johnny Almond og Derek Healey (feilskrive på omslaget som den dåverande britiske forsvarsministeren Dennis Healey).
Ettermæle
I 2003 vart albumet rangert på 195. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Albumet er òg oppført i Robert Dimery-boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
Bortsett frå å vere eit av dei mest innverknadsrike bluesalbuma gjennom historia, var det òg starten på den no legendariske kombinasjonen av ein Gibson Les Paul-gitar gjennom ein Marshall Bluesbreaker-forsterkar med overdrive.
1998-utgåva på Deram
Denne utgåva inneheld alle songane i både mono og stereo: 1–12 som over i mono, 13–24 som 1–12 over i stereo.
2001-utgåva på Deram
Denne utgåva ineheld to bonusspor frå ein singel: <ol start=«13"><li>«Lonely Years» (Mayall) – 3:21</li> <li>«Bernard Jenkins» (Clapton) – 3:48</li>
Eldopal
Eldopal er ein varietet av smykkesteinen opal. Han er gjennomsiktig eller gjennomskineleg og med oransje farge. Han finst særleg i Mexico og andre stader på den vestlege halvkula.
Aiguille de Scolette
Martino Baretti vart fyrstemann til topps då han i 1875 klatra opp i lag med fjellførarane Pietro Medail og Augusto Sibille.
Jon Jonsson Wold
Jon Jonsson Wold var ein norsk lensmann, gardbrukar og stortingsmann frå Åsen i Nord-Trøndelag.
Wold var son av ein gardbrukar i Åsen. Sjølv vart han lensmann i Åsen i 1816, eit ombod han hadde i femti år. I 1822 kjøpte og dreiv han eit bruk på garden Huseby, men frå 1829 var han gardbrukar på Hove i heimbygda. Dette dreiv han mykje fram, med både mylne og sagbruk.
Aniline Island
Aniline Island er ei lita, klipperik øy med flat topp som ligg 0,8 nautiske mil sør-sørvest for Dartmouth Point i Morenefjorden på Sør-Georgia. Øya finst på tidlegare kart, men vart namngjeven av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1951 etter ei landmåling. Øya er kalla opp etter ein kjemisk beis som vart nytta i førebuinga av histologisk utforsking av prøvar samla inn av FIDS.
Jon Jonsson Wold
Wold var medlem av heradsstyret, forlikskommissær 1825-79 og styreformann i den lokale sparebanken frå 1862 til 1881. På Stortinget 1845 var han 2. representant frå Nordre Trondhjems amt, medlem av gasje- og pensjonskomiteen.
Tildelt borgardådsmedaljen i sølv.
Han døydde på garden sin i Åsen i 1889.
Große Muntanitz
Große Muntanitz er eit 3 232 meter over havet høgt fjell i Hohe Tauern i Alpane, i forbundslandet Tirol i Austerrike. Fjelltoppen, som er den høgste i det såkalla Granatspitz-massivet, ligg i luftlinje om lag ni kilometer nordvest for landsbyen Kals.
Arthur von Schmid og fjellføraren Thomas Groder nådde toppen, som dei fyrste menneska, den 2. september 1871.
Den merka normalruta frå fjellhuset Sudetendeutschen Hütte er under snøfrie og turre tilhøve rimeleg grei å gange.
Warren i Michigan
Warren er ein by sørvest i delstaten Michigan i USA med 139 387 ibuarar. Han høyrer til Macomb County og er den største forstaden til storbyen Detroit.
Både United States Army og bilfirmaet General Motors har store avdelingar plassert i Warren, også annan forsking innom bildustrien held til i byen.
Robert Delaunay
Liv og gjerning
Delaunay var fødd i Paris, og var son til ein forretningsmann. Foreldra vart skilde då han var ein gutunge. Han voks sidan opp i familien til ei morsyster som budde i La Ronchère nær Bourges. Etter han hadde stroke ved ein avgjerande eksamenen, fortalde han onkelen at han ville verte målar. Onkelen sende han i 1902 til Ronsin sitt atelier for dekorativ kunst i Belleville. 19 år gammal forlét han Ronsin, for fullt ut å konsentrere seg om måling.
År 1904 fekk Delaunay stilt ut seks verk på Salon des Indépendants. Han reiste så til Bretagne der han kom under påverknad av ei gruppe Pont-Aven-målarar. Måleri frå tida i Bretagne vart vist på ei utstilling i Paris 1906, der han elles vart kjend med Henri Rousseau.
Delaunay og den nære venen Jean Metzinger stilte i 1907 ut saman på eit galleri som Berthe Weill dreiv. Kunstkritikaren Louis Vauxcelles trekte fram dei to som divisjonistar som nytta tjukke, mosaikkliknande «terningar» til å skape små med høgst symbolske komposisjonar.
I dei komande åra nådde Delaunay toppen som kunstnar. Han måla då ei rad kjende biletseriar; Saint-Sévrin-serien (1909–10); storby-serien (1909–11); Eiffeltårn-serien (1909–12); Paris-serien (1911–12); vindaugs-serien (1912–14); Cardiff Team-serien (1913); sirkelrund-serien (1913); og Den fyrste grammofonplata (1913). Det store måleriet Byen Paris frå 1910-12 er rekna som Delaunays hovudverk. Mellom hans mest kjende verk er fleire bilete av Eiffeltårnet.
Orfisme
Delaunay sokna i åra kringom 1910 til den kubistiske rørsla. Frå om lag 1912 utvikla han ein særleg abstrakt stil, kalla orfisme eller simultanisme. Stilen, som voks ut av den analytiske kubismen, søker å gje inntrykk av rørsle og veldig lyskraft.
Delaunay orienterte seg også mot Vasilij Kandinskij og mot futurismen. Gjennom si tilknyting til Der Blaue Reiter var han samstundes ein bindelekk mellom fransk og tysk kunst i åra før fyrste verdskrigen.
Frå 1912 til -14 måla Dealaunay nonfigurative bilete, basert på dei optiske eigenskapane til skinande fargar som var så dynamiske at dei kunne fungere som form. Teoriane hans handla mest om farge og lys og påverka mange, mellom andre Blaue Reiter-rørsla med August Macke, Franz Marc, Paul Klee og Lyonel Feininger.
Også Guillaume Apollinaire var sterkt påverka av fargeteoriane til Delaunay. Delaunay reiste i januar 1913 saman med Apollinaire til Berlin, der han skulle delta på ei utstilling av verka hans på 'Galerie Der Sturm'. På vegen tilbake til Paris budde dei to hos August Macke i Bonn, der Macke gjorde dei kjende med Max Ernst.
Då måleriet La ville de Paris vart avvist av Armory Show, med grunngjeving om at det var for stort gav han Samuel Halpert ordre om å fjerne alle arbeida hans frå utstillinga.
Åra i Spania og Portugal, 1914-20
Ved utbrotet av den fyrste verdskrigen i 1914 budde Delaunay og kona i Fontarabie i Spania. Dei bestemte seg då for å slå seg ned i Madrid. I august 1915 flytta dei Portugal, der dei delte bustad med Samuel Halpert og Eduardo Viana. Med den russiske revolusjonen mista Sonia Delaunay den økonomiske stønaden frå slekta si i Russland, og ekteparet trong nye inntektskjelder. Delaunayane møtte i 1917 Sergej Djagilev i Madrid. Robert Delaunay designa scena til Djagilevs neste oppsetjing av Kleopatra, medan Sonia Delaunay teikna kostyma.
I Paris, 1921-41
Etter verdskrigen, i 1921, returnerte Delaunay til Paris. Han heldt då fram med med å lage verk i ein abstrakt stil. Under verdsutstillinga i Paris 1937 deltok Delaunay i utforminga av jarnvegs- og luftfarts-paviljongane. Då den andre verdskrigen braut laust, flytta ekteparet Delaunay til Auvergne, i eit forsøk på å unngå dei invaderande tyske hærstyrkane.
Delaunay døydde av kreft hausten 1941 i Montpellier. Liket vart grave opp i 1952 og gravlagd på nytt i Gambais.
Bebington
Bebington er ein liten by i distriktet Wirral i Merseyside i England. Han ligg 8 km sør for Liverpool og 56 km sørvest for Manchester, langs elva Mersey på austsida av Wirral-halvøya. Nærliggande byar er mellom andre Birkenhead og Wallasey i nord-nordvest og Heswall i vest-sørvest.
Byen har kring 15 000 innbyggjarar.
FK Banga
Futbolo klubas Banga eller VšĮ „Gargždų futbolas“ er ein litauisk fotballklubb som spelar i A lyga.
Han spelar heimekampane sine på Gargždų stadionas i Gargždai.
Historie
Futbolo klubas Banga vart stifta i 1966.
Spelarstall 2023-sesongen
Pr. 21. juni 2023.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Verdsmeisterskapen i orientering 1966
Åge Hadler frå Bergen vart den aller fyrste verdsmeisteren i orienteringsløp for menn. Noreg fekk elles bronseplassen i stafettane for både menn og kvinner.
Klassisk-distanse – 14,1 km/11 postar
<br style="clear:both;" />
Stafett
<br style="clear:both;" />
Klassisk-distanse – 6,6 km/6 postar
<br style="clear:both;" />
Maritim kunst
Maritim kunst er ei form for biletkunst som skildrar eller er sterkt inspirert av havet. Maritime måleri er ein sjanger som skildrar skip og sjø, og var særleg viktig som sjanger frå 1600- til 1800-talet. Omgrepet dekker også ofte kunst som viser skipsfart på elvar og elvemunningar, strandscener og all kunst som viser båtar, utan noka skarp avgrensing – av praktiske årsaker kan emne som kan teiknast eller malast frå tørt land vera særs passande innan sjangeren. Skip og båtar har blitt avbilda i kunst frå dei tidlegaste tidene, men marin kunst byrja berre å bli ein distinkt sjanger, med spesialiserte kunstnarar, mot slutten av mellomalderen. Han fanst då mest i form av «skipsportrettet», ein type arbeid som framleis er populært og konsentrerer seg om å visa eit enkelt fartøy. Då landskapsmåleriet utvikla seg under renessansen, blei det som kunne kallast det marine landskapet eit viktigare element i verk, men reine landskap var ikkje vanlege før seinare. Maritim kunst, særleg maritime måleri, som ein eigen sjanger skild frå landskapskunst, byrja for fullt med nederlandsk gullaldermåleri på 1600-talet. Maritime måleri var ein viktig sjanger innan nederlandsk gullaldermåleri, noko som gjenspeglar kor viktig utanlandsk handel og sjømakt var for den nederlandske republikken. Denne perioden hadde dei første spesialiserte maritime kunstnarane, som måla lite anna. I dette, som i mykje anna, har spesialist- og tradisjonelt marinemåleri i stor grad vidareført nederlandske konvensjonar til i dag. Med romantisk kunst blei havet og kysten teken tilbake frå spesialistane av mange landskapsmalårar, og verk utan nokre fartøy blei vanlege for første gong.
Maritim kunst fram til 1400
Fartøy på vatnet har vore skildra i kunst frå dei eldste tidene. Dei tidlegaste kjente verka er helleristingar frå 12 000 f.Kr. som viser sivbåtar i det som no er Gobustan statlege historisk-kunstnariske reservat i Aserbajdsjan, som då var på breidda av det mykje større Kaspihavet. Helleristingar og utskorne gjenstandar som viser skip er funne på fleire øyar i Egearhavet (Andros, Naxos, Syros, Astypalaia, Santorini) og dessutan Fastlands-Hellas (Avlis), frå 4000 f.Kr. og seinare.
Både menn og gudar blir viste på elvebåtar i gammal egyptisk kunst; desse båtane var som regel laga av papyrus, men frakostane brukte av faraoane var av kostbar importert sedertre, som det 43,6 m (143 fot) lange og 5,9 m (19,5 fot) breie Khufu-skipet frå ca. 2500 f.Kr. Fresker av Nil-landskap i egyptiske graver graver viser ofte scener der ein driv jakt på fuglar frå båtar i Nildeltaet, og gravgods omfattar mellom anna detaljerte modellar av båtar og mannskapa deira for bruk i etterlivet. Det sentrale kultbildet i egyptiske tempel var vanlegvis ein liten skikkelse av guden som sat i ein slags lekter eller bark. Skip opptrer ein del i antikke greske vasemåleri, særleg når det er relevant i ein forteljande samanheng, og også på myntar og andre samanhengar, men med lite forsøk på å visa eit havlandskap. Som i egyptisk måleri kan vassoverflata vera indikert med ein serie parallelle bølgja linjer. Det romerske måleriet i antikken, truleg med utgangspunkt i greske tradisjonar, viser ofte landskapet frå land over ein innsjø eller bukt med fjernt land i horisonten, som i dei berømte Ulysses-måleria i Vatikanmusea. Vatnet er vanlegvis roleg, og gjenstandar som er heilt eller delvis nedsenka kan visast gjennom vatnet. Den store Nil-mosaikken i Palestrina (1. hundreåret f.Kr.) er ein versjon av slike komposisjonar, med sikte på å visa heile elveløpet.
Frå seinantikken til slutten av mellomalderen har ein avbilda maritime motiv når ein trengde dei for å framstilla ei viss forteljing, men danna ikkje ein eigen sjanger i vesten, eller i asiatiske tusjmåleri der båtar likevel var vanlege motiv. Som maritime høgdepunkt frå mellomalderen Marikan ein nemna Bayeuxteppet frå 1000-talet, som viser skip brukte under den normanniske erobringa av England. Frå 1100-talet av hadde hamner ofte segl med «skipsportrett» på. Skip kunne også vera bilde på kyrkja, som i den tapte Navicella-mosaikken til Giotto over inngangspartiet til den gamle Peterkyrkja i Roma, men slike framstillingar har vanlegvis relativt lite interesse frå eit reint maritimt synspunkt.
Ei elv med ein liten båt eller to i var ein standardkomponent i kinesiske tusjmåleri, og mange viste innsjøar og sjeldnare kystutsyn. Likevel blei vatn ofte etterlate som eit kvitt mellomrom, med vekt på landelementa i scenen. Den meir realistiske hoffskulen for kinesisk måleri inkluderte ofte nøye skildringar av skipsfarten på dei store elvene i Kina i dei store horisontale rullane som viser panorama av byscenar med keisarane som dreg gjennom riket, eller av høgtider.
1400-talet
Det byrja veksa fram ein tydeleg tradisjon i det tidlege nederlandske måleriet, med to tapte miniatyrar i Torino-Milano-tideboka, truleg av Jan van Eyck i rundt 1420, viser eit stort sprang i skildringa av havet og vêret. Han hadde også reine havlandskap, somReisa til heilage Julian og Marta, men begge sidene blei øydelagde i ein brann i 1904, og overlever berre på svart-kvitt-fotografiar. I resten av 1400-talet var illuminert manuskriptmåleri det viktigaste mediet for marinemåleri, og i Frankrike og Bourgogne spesielt blei mange kunstnarar dyktige i stadig meir realistiske skildringar av både hav og skip, brukt i illustrasjonar av krigar, romansar og hoffliv, så vel som religiøse scener. Scener med små lystbåtar på elvar finst nokre gongar i kalenderminiatyrar frå tidebøker av kunstnarar som Simon Bening.
I gotisk kunst fanst metallarbeidet nef, eit stort gullsmedarbeid med form som eit skip, som rikfolk kunne bruka til å halda bestikk, salt eller krydder. Opphavleg bestod det berre av eit skrog, men frå 1400-talet kunne skipa ha master, segl og tilmed mannskap. Då eksotiske Nautilus-skjel byrja bli innførte til Europa kunne desse bukast til skrog, som i Burghley Nef frå rundt 1528. Lengre nede i samfunnet kunne ein uttrykka interesse for skipsfart gjennom tidlege trykksaker av skip. Dei eldste er laga av Meister W med nykkel, som stod bak fleire graveringar av skip. Ei tid fanst slike «skipsportrett» berre som trykk og teikningar, og viste typisk eit skip utan mannskap, sjølv med fulle segl. Dei hadde også vanlegvis den låge horisonten som ein fyrst ville få i måleri på 1600-talet. Det fyrste trykket av eit marineslag er eit enormt (548 x 800 mm) tresnitt av slaget ved Zonchio i 1499 mellom venetianarane og Det osmanske riket. Den einaste avbildinga av dette som er att er farga med stensilar; dei fleste blei truleg limt opp på veggar. Det eldste samanliknbare måleriet som overlever blei laga fleire tiår seinare.
Italiensk renessansekunst viste maritime scener når det var nødvendig, men bortsett frå den venetianske kunstnaren Vittore Carpaccio var det få kunstnarar i dette eller det neste hundreåret som ofte kom tilbake til slike scener, eller gjorde det med spesiell kjensle. Carpaccio sine scenar viser venetianske kanalar eller kaianlegg; hans Soga om heilage Ursula viser fleire avreiser og kome. I dei tysktalande landa er Det vidunderlege kastet (1444) av Konrad Witz både det fyrste landskapsmåleriet til å visa ein gjenkjenneleg landleg stad, og eit stemningsfullt utsyn over Genfersjøen.
1500-talet
Den nederlandske tradisjonen med «verdslandskap», ei panoramautsikt frå eit svært høgt synspunkt, blei innført av Joachim Patinir i 1520-åra, byrja nok ein gang å inkludera eit breitt vassområde på ein ganske liknande måte som dei klassiske måleria, som desse kunstnarane ikkje kan ha kjende. Desse måleria var i det vesentlege landskap i form av historiemåleri, med små figurar som vanlegvis representerte eit religiøst emne. Eit sterkt marint element var derfor til stades då landskapsmåleriet byrja opptre som ein eigen sjanger. Den protestantiske reformasjonen avgrensa kraftig bruken av religiøs kunst, og akselererte utviklinga av andre sekulære typar kunst i protestantiske land, inkludert landskapskunst og sekulære former for historiemåleri, som begge kunne omfatta marin kunst. Eit viktig verk av ein flamsk «læresvein av Patenir» er 'Dei portugisiske brakkene ved ein steinete kyst' frå rundt 1540 (787 x 1447 mm), ved National Maritime Museum i Greenwich i London, er blitt kalla det eldste reine maritime måleriet. Dette viser truleg møtet mellom to små flåtar som er med på å eskortera ei portugisisk prinsesse som skal gifta seg; ein type seremonielt maritimt motiv som blei verande vanleg innan hoffkunst til slutten av 1600-talet, sjølv om det oftare synte ombordstigning eller framkome. Eit anna døme er eit måleri i britiske Royal Collection som viser Henrik VIII som legg ut mot Gullbrokadeleiren og som er typisk i at det viser skipa tydeleg frå sida, utan forsøk på å tilpassa det til det høge synspunktet. Ein flott fargelagt teikning av Hans Holbein den yngre av eit skip overfylt med fulle landsknektar blei kanskje gjort som ei førebuing til eit veggmåleri i London. Dette nytter det låge synspunktet som er typisk for skipsportrettet.
Pieter Bruegel den eldre er kjend for utviklinga si av sjangermåleri som viser fram bondeliv, men måla også fleire maritime motiv, mellom anna 'Landskap med fallet til Ikaros' (ca. 1568); originalen av dette bildet er no rekna som tapt, medan måleriet i Det kongelege kunstmuseet i Belgia er rekna som ein god tidleg kopi av han. Bruegel måla også eit stort 'Marineslag i Napolibukta', frå 1560, no ved Galleria Doria-Pamphilj i Roma, og ein liten men dramatisk scene av eit forlis seint i karrieren. Ein stor stormscene i Wien som ein gong blei rekna som hans er no tillagd Joos de Momper. Slike motiv blei teken opp av etterfølgarane til Bruegel, medrekna sønene hans. Den pittoreske og historisk nyttige Anthony Roll var eit luksuriøst illuminert manuskript med inventar av skipa i Royal Navy laga for Henrik VIII på 1540-talet. Det er likevel verken særs visuelt nøyaktig eller kunstnarisk utført, og kan ha blitt illustrert av tenestemannen som laga det. Som i Frankrike er engelske måleri frå 1500-talet med forseggjorde kongelege ombordstigning og liknande høve formelle, men ofte imponerande. Dei fleste blei laga av nederlandske kunstnarar, det same galdt representasjonar i trykk av nederlaget til den spanske armadaen i 1588. 'Jomfrua til navigatørane' er eit spansk verk frå 1530-åra med ei gruppe skip for anker, truleg i den nye verda, verna av jomfru Maria.