cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ripponbreen
Lik sør for Ripponbreen ligg ein stor dal forma av Robert- og Wilmabreane. Desse to breane, i lag med Seaton- og Ripponbreen, flyt alle ut i King Edwardisen. I vest ligg Napier Mountains, som går nordvest frå Mount Elkins. Lenger vest ligg Tula Mountains, og bakom desse Beaverbreen ut i Amundsen Bay. Dette terrenget påverkar vêrsystema i området og dramatiske endringar kan skje over korte avstandar og korte tidsrom. Fuktige søraustlege luftstraumar skapar skyar nordvest for Seaton- og Ripponbreen som skapar snømyrkre innover frå Rippon Depot.
Bruce Plateau
Bruce Plateau er eit isdekt platå, minst 165 km langt og kring 1830 moh som strekkjer seg nordaust frå toppen av Gouldbreen og Erskinebreen til nærleiken av Flandres Bay i Graham Land. Når platået vart først sett er ikkje sikkert, men det vart truleg sett i januar 1909 av medlemmar frå Den franske antarktisekspedisjonen under Jean-Baptiste Charcot ut frå posisjonen deira i Pendleton Strait. Platået vart kartlagt frå flyfoto og frå landmålingar gjort av Falkland Islands Dependencies Survey 1946–62 og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter William S. Bruce, ein skotsk polarforskar og leiaren for Den skotske antarktisekspedisjonen i 1902–04.
Boris Sjeremetev
Boris Petrovitsj Sjeremetev var ein russisk adelsmann som vart den første russiske greven i 1706, og var òg diplomat og feltmarskalk under den store nordiske krigen. Av borna hans finn ein Pjotr Sjeremetev og Natalia Sjeremeteva.
Tidleg liv
I ungdomen var Sjeremtev ven av tsar Aleksej I før han starta ei militær karriere. Frå 1671 tente han i hoffet til tsaren. I 16781 var han leiar ved Tambov, og kommanderte armeane som kjempa mot Krim-khanatet, og frå 1682 var han ein bojar. Frå 1685 til 1687 deltok han i forhandlingane og avsluttinga på «den evige freden av 1686» med Polen og den allierte avtalen med Austerrike. Frå slutten av 1687 kommanderte han armane i Belgorod og forsvarte den sørlege grensa til Russland og deltok i Krim-felttoga.
Den store nordiske krigen
Under den store nordiske krigen (1700–1721) synte Sjeremetev seg som ein dugandes, men forsiktig og treig militær leiar. Under krigen var han øvstkommanderande og den mest erfarne offiseren i den russiske armeen. Sjeremetev var særs forsiktig i rørslene sine, men var meir effektiv enn den yngre prins Mensjikov, nestkommanderande som var meir impulsiv og ikkje alltid like suksessfull. I 1700 deltok han i det russiske åtaket på Narva under starten av den store nordiske krigen, menv art driven tilbake frå stillinga i Estland av Karl XII av Sverige. Han vart så kommandant for dei russiske styrkane som kjempa mot den svenske armeen i Baltikum. Sjeremetev vart først slått av W.A. Schlippenbach i Rauge i 1701, men vann seinare i Erastfer. Denne sigeren gav han tittelen feltmarskalk, og han følgde opp med ein ny siger i slaget ved Hummelshof i 1702. Han tok så festningane i Nöteborg og Nyenskans i 1703 (slik at byen St. Petersburg kunne grunnleggast) og dei viktige baltiske byane Dorpat og Narva i 1704. I 1705 vart han send til Astrakhan, der han med makt klarte å undertrykke Astrakhan-opprøret.
Seinare i den store nordiske krigen møtte Sjeremetev den svenske generalen Lewenhaupt i kamp, som slo han i Gemäuerthof i 1705, og Karl XII, som slo han i Holowczyn. Han fekk hemn i slaget ved Poltava, der han var den mest erfarne russiske kommandanten og den svenske armeen vart grundig slått av den russiske armeen. Han kommanderte armeane som erobra Riga i 1710. Han leia så hovudstyrken av armeen i Prut-felttoget. I kampar mot Tyrkia i 1711 vart han omringa ved Prut. I 1715–17 kommanderte han armeane i Pomorze og Mecklenburg.
Einar Borch
Einar Gram Borch var ein norsk godseigar og politikar, fødd i Stavanger og busett på Jevnaker. I mellomkrigstida representerte han Bondepartiet på Stortinget i tre valperiodar.
Diaftorese
Diaftorese er ein tilbakegåande eller retrograd metamorfose, der minerala i ein bergart prøver å tilpasse seg fallande temperatur og trykk. Ved ein normal eller progressiv metamorfose vil mineral tilpasse seg aukande temperatur og trykk.
Boris Sjeremetev
Den store nordiske krigen
Sjølv om han sympatiserte med forsøka til Peter den store på å vestleggjere Russland, vart han aldri nær ven av tsaren. Han døydde i Moskva i 1719, og vart gravlagd i St. Petersburg.
Leppestift
Leppestift (også kalla lebestift) er eit sminkeprodukt som ein bruker til å farga leppene med. Det er som regel ei fargestift som inneheld pigment, olje, voks og blautgjerande middel. Ein kan også måla farge på leppene, men slike produkt blir i dag gjerne kalla lipgloss.
Historie
I det gamle Sumer og Assyria, for rundt 5000 år sidan, brukte menn og kvinner å farga leppene raude. Dei knuste farga steinar til pulver og kunne blanda dei med kvitt bly. Folk kunne gravleggjast med leppefargane sine lagra i haldarar av skjel. Det er også funne leppefarge frå Induskulturen, for rundt 4000 til 3000 år sidan. I det gamle Egypt brukte menn og kvinner fargestoff som oker som kunne vera blanda med kvae og parfyme til å farga leppene raude, oransje, sterkt rosa eller blåsvarte. Oker er også blitt brukt av aboriginarjenter i Australia til å farga leppene raude i samband med overgangsrituale.
Investitur
Investitur (frå latin, bokstaveleg ikleding) er ei nemning på den høgtidelege innsettinga av ein person i eit kyrkjeleg eller verdsleg, gjerne fyrsteleg, embete eller eigedom blir overdratt i form av len frå ein lensherre til ein vasall. Nemninga investitur stammar frå skikken med å ikle han som blir innsett i eit embete ei spesiell kappe, som teikn på det embetet eller den vørdnaden vedkomande tiltrer. Den høgtidelege innsettinga har gjerne form av ein seremoni med symbolske innslag, der han som blir innsett kan overlatast insignium, autoritets og verdighetsteikn knytt til den posisjonen vedkomande får. Seremonien kan òg innehalde ulike former for eidsavleggingar.
Leppestift
Historie
Under den islamske gullalderen fann kosmetikaren Abu al-Qasim al-Zahrawi (Abulcasis) frå Al-Andalus opp den faste leppestiften. Denne var laga i former og parfymert, og blei skildra i verket hans Al-Tasrif. Kinesarar laga tidlege leppestifter av bivoks for over tusen år sidan. Under Tang-dynastiet (618-907) blei desse laga med velduftande oljer.
På 1500-talet blei det vanlegare å farga leppene i England, med ei blanding av bivoks eller gummi arabicum og raudfargar frå plantar eller Cochenillelus-insekt. Dronning Elisabet I gjorde at sterkt raude lepper mot eit kvitfarga fjes kom på moten. Det var likevel berre kvinner frå overklassen og mannlege skodespelarar som brukte sminke. På 1600-talet blei leppefarging forkasta av kyrkja for å forandra Guds skaparverk, og i 1770 vedtok det parlamentet ein lov som knytte skikken til hekseri. Lenge blei lepper berre farga av skodepelarar på scena. Ved slutten av 1800-talet byrja den kjende skodespelaren Sarah Bernhardt å bruka leppestift og rouge også offentleg.
Ved slutten av 1800-talet byrja det franske kosmetikkselskapet Guerlain å laga leppestift. Den første kommersielle leppestiften blei funnen opp i Paris i 1884. Han var laga av bivoks, hjortetalg og lakserolje og dekt av silkepapir. Rundt 1915 byrja ein å selja leppestifter som kunne pressast opp i metallhaldarar.
Investitur
Føydalisme
Investitur var opphavleg ein praksis i eit føydalsamfunn der ein lensherre og ein vasall gjennom ein seremoni stadfesta det gjensidige tilhøvet mellom dei. Lensherren overførte gjennom seremonien eit len, ein jordeigedom eller annan eigedom, eit embete eller ein anna form for rett til vasallen, som så på sida si lova lensherren lojalitet og motyringar.
Kyrkjeleg investitur
Innan kyrkja er investitur innsettinga av ein kyrkjeembetsmann, ofte ein biskop. I investiturseremonien vart biskopen tildelt ring og stav som teikn på embetet sitt.
I åra 1075 til 1122 pågikk ein konflikt, kjent som investiturstriden, der keisaren utfordra pavens rett til åleine å utnemne biskopar. Gjennom Wormskonkordatet av 1122 fekk keisaren halde ei grad av kontroll over valet, medan paven i siste instansen innsette personen som biskop.
Parlamentarisme
I moderne parlamentarisk styringsskikk blir nemninga investitur nytta om regelen om at ei regjering først blir danna etter eit votum i nasjonalforsamlingen, der ei foreslått regjering (evtentuelt statsministerkandidat) må oppnå eit nærare definert fleirtal før ho kan tiltre. Dette er òg kalla tiltredelsesvotum eller innsettingsvedtak og er ei form for tillitsvotum i forkant av ein regjeringsperiode.
Einar Borch
Far hans var overlærar i Stavanger. Sjølv tok Einar Borch examen artium ved Kongsgård skole i Stavanger i 1887 og examen philosophicum i 1888. Deretter var han elev ved Jønsberg landbruksskule i Oppland. I 1890-åra tok Borch over styringa med slektsgarden Mo i Jevnaker, ein storgard med tilhøyrande skogeigedomar.
Han var ordførar i Jevnaker herad 1902-07, og seinare medlem i sentralstyret til partiet Høgre. Kort tid etter danninga av Bondepartiet i 1920 melde Borch overgang frå Høgre, og sat i hovudstyret 1925–27 og 1938–47. Han var stortingsrepresentant frå Oppland og for Bondepartiet 1922-27 og 1937-45. Åra 1922-27 var han medlem i Jarnbanekomitéen, frå 1937 i Finans- og tollkomitéen. Valbolken 1925-27 var han visepresident i Stortinget.
I åra 1922-34 var Borch preses i Selskabet for Norges Vel.
Enrique Vera
Enrique Daniel Vera Torres er ein paraguayansk fotballspelar som har spela for den ecuadorianske klubben LDU Quito.
Knut L. Sandal
Knut Ludvigson Sandal var ein hardingfelespelemann frå Støfring i Jølster kommune i Sogn og Fjordane.
Bakgrunn
Knut Ludvigson Sandal vart fødd på Støfring i Jølster i Sunnfjord, og voks opp i ein søskenflokk på tre. Far var Ludvig Sandal (1885-1962) frå Sandal, og mor var Marthea Andreasdotter (f. Støfring, 1893-1963), begge frå Jølster.
Dei første leveåra budde Knut på morsgarden på Støfring medan faren var i Amerika. Seinare flytta familien til Strand, Jølster.
Etter andre verdskrigen flytta Knut L. Sandal til Bergen der han tok arbeid som stein- og vegarbeidar. Han budde i Bergen resten av livet. Somrane og feriane elles var han stort sett heime på Jølster, der han hjelpte til med arbeidet heime på garden og besøkte vener. På Jølster vart det mykje speling, og ofte kom han saman med lokale spelemenn og søskenbarnet Erling Sandal (1922-2004), som også var spelemann.
Jining
Jining (kinesisk skrift 济宁, pinyin  Jǐníng) er eit byprefektur i provinsen Shandong nordaust i Kina. Byprefekturet har eit areal på 10 685 km² og i overkant av 8 millionar ibuarar.
Byprefekturet Jining omfattar to distrikt (区 qū), tre byfylke (市 shì) og sju fylke (县 xiàn).
Knut L. Sandal
Bakgrunn
Knut L. Sandal var ugift.
Jining
Næring
Jining ligg i eit kolrikt område og er prega både av gruvedrift og elektrisitetsverk. Dei store kolkraftverka Huaneng-Jining, Shidongkou-1 og Shidongkou-2 ligg i prefekturet. Andre næringsgreiner er tekstilindustri, medisinsk industri, vinproduksjon, naturgjødsel og sementindustri.
Moss Hockey
Moss Hockey, offiselt IL Kråkene Moss Hockey Elite/Bredde er ein ishockeyklubb frå Moss, som spelar heimekampane sine i Moss Ishall.
Klubben vart stifta 20. november 1950 som Moss Bandyklubb. Moss Hockey Elite vart stifta som sjølvstendig klubb 1. mai 2016. Moss Hockey Elite gjekk konkurs og har ikkje stilt lag siden 2017-2018-sesongen, då han spelte i 2. divisjon ishockey for menn. Han spelte 1. divisjon ishockey for menn frå 2013 til 2017.
Knut L. Sandal
Opplæring/tradisjon
Knut L. Sandal synte tidleg god gjevnad for musikk, og felespel fekk han lære av faren Ludvig og farbroren Nikolai Sandal (1883-1971). Også farbrørne Anders (1878-1958) og Kristian (1890-1982) spelte fele. Knut L. Sandal voks altså opp i ei stor spelemannsslekt der både bestefar, far, onklar og søskenbarn spelte fele. Om Knut blir det sagt at han hadde ei uvanleg evne til å harmonisere og lage stemmer til slåttar, gjerne også til slike han ikkje hadde høyrt før.
Jining
Næring
Nansisjøen, den største innsjøen i Shandong, har ein rik akvakultur. Jining er i dag den nordlegaste byen som enno kan nåast gjennom Keisarkanalen.
Historie
I prefekturet Jining ligg Qufu, fødestaden til Konfutse, og Zoucheng, den siste var heimbyen til Mencius.
Knut L. Sandal
Opplæring/tradisjon
Knut L. Sandal har spelt i ei mengd med bryllaup og andre tilstellingar. Men han likte ikkje å delta på kappleikar, fordi han meinte nervepress vart for stort.
Musikalsk ettermæle
Så langt ein kjenner til finst det berre opptak av sju slåttar spelt av Knut L. Sandal. Opptaka vart gjort 27. juni 1954 av spelemannen, kulturhistorikaren og folkemusikksamlaren Arne Bjørndal i Bergen. Desse sju slåttane finn ein mellom anna hjå Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane, og det er dei same opptaka som ein finn på utgjevinga Hardingfelespel frå Sunnfjord. Knut L. Sandal sitt repertoar var eldre tradisjonelle slåttar frå Jølster; springar og brureslåttar på ulike felestille. Men enno finst det folk som hugsar at han spelte både runddans og kjende slåttar frå andre landsluter.
Gro Marie Svidal og Erlend Apneseth, som båe er spelemenn frå Jølster har gjort innspelingar av slåtten Brureslått etter Knut L. Sandal (Apneseth på utgjevinga Jølster 2012, og Svidal på Hardingfele).
Arkutinostranda
Arkutino Beach (Brjag Arkutino) er ei 1,8 km lang strand på austkysten av False Bay på Livingston Island i Antarktis. Stranda grensar til Charitybreen i nord, Barnard Point i sør og Veleka Ridge i aust. Stranda er snøfri om sommaren.
Stranda vart kalla opp etter kystlagunen Arkutino søraust i Bulgaria.
Köşklüçiftlik
Köşklüçiftlik er eit område i Aráp Akhmét i den nordlege delen av Levkosía i distriktet Levkosía i Republikken Kypros.
Etter den tyrkiske invasjonen i 1974 har området vore utanfor kontroll frå styresmaktene, frå 1983 administrert av Den tyrkiske republikken Nord-Kypros som ein bydel i Lefkoşa (Nord-Levkosía).
Ved folketeljinga i 2011 hadde Köşklüçiftlik 2 939 inbyggjarar.
Donaldisme
Donaldisme er, slik det er definert av Jon Gisle i essayet Donaldismen frå 1971 og boka Donaldismen (1973), den greina av teikneserieforskinga som har spesialisert seg på studium av produksjonen til Walt Disney. Omgrepet blir av Gisle også brukt om sjølve teikneseriematerialet Walt Disney har produsert. Boka til Gisle framstår som ein parodi på litteraturforsking, og utgir seg heller ikkje for å vere noko anna.
Gisle si bok kom ut i ny utgåve i 2006. I boka har han ikkje ført forskinga vidare gjennom Donald-utgåver gitt ut etter 1973.
Signal
Signal kan vera:
Songs from the West Coast
Songs from the West Coast er det 27. studioalbumet av den britiske songaren Elton John og kom ut 1. oktober 2001. Mange kritikarar meinte at John med dette albumet gjekk attende til dei pianobaserte røtene sine. Han samarbeidde igjen med ein av dei faste tekstforfattarane sine, Bernie Taupin. Trommeslagar Nigel Olsson var òg attende i bandet. Ingen av singlane frå albumet gjekk inn på Billboard Hot 100 i USA, som gjorde at 2001 vart det første året for John på 31 år utan ein song på Billboard Hot 100 (30 med minst ein song inne på Topp 40). George Strait tangerte denne rekorden på countrylista i 2011.
Stevie Wonder, som tidlegare hadde arbeidd med Elton John på songane «I Guess That's Why They Call It the Blues» og «That's What Friends Are For», spelte munnspel og clavinet på «Dark Diamond».Patrick Leonard produserte albumet og spelte òg klaverinstrument på fleire songar. Rufus Wainwright syng korvokal på songen «American Triangle», som handlar om Matthew Shepard, ein homofil student som vart brutalt drepen i 1998.
Songs from the West Coast fekk god kritikk av kritikarane. Stephen Thomas Erlewine i Allmusic meinte at John hadde laga eit album som høyrdest ut som dei klassiske albuma hans frå byrjinga av 1970-åra.
Nitty Gritty Dirt Band
Nitty Gritty Dirt Band er eit USA-amerikansk countryband. Gruppa har eksistert i forskjellige format sidan det vart skipa i Long Beach i California i 1966. Det har vore minst eit dusin utskiftingar i bandet i løpet av åra, inkludert ein periode frå 1976 til 1981 då bandet spelte som Dirt Band.
Dei faste medlemmane frå dei tidlege åra er songaren og gitaristen Jeff Hanna og trommeslagaren Jimmie Fadden. Multi-instrumentalisten John McEuen var med bandet frå 1966 til 1986, og kom attende i 2001, før han igjen slutta i november 2017. Klaverspelaren Bob Carpenter kom inn i bandet i 1977. Bandet er ofte omtalt som særs viktig i utviklinga av moderne country og roots-musikk.
Av suksessane til bandet finn ein ein coverversjon av Jerry Jeff Walker sin «Mr. Bojangles». Av album finn ein Will the Circle be Unbroken frå 1972, med tradisjonelle countryartistar som Mother Maybelle Carter, Earl Scruggs, Roy Acuff, Doc Watson, Merle Travis og Jimmy Martin. Ein oppfølgjar basert på same konseptet, Will the Circle Be Unbroken: Volume Two kom ut i 1989, og selde til gullplate og vann to Grammyprisar, og vart kåra til årets album av Country Music Association Awards.
1966–1969
The Nitty Gritty Dirt Band vart skipa kring 1966 i Long Beach i California av songaren og gitaristen Jeff Hanna og songaren, låtskrivaren og gitaristen Bruce Kunkel, som hadde spelt i lag som The New Coast Two og seinare The Illegitimate Jug Band. Dei prøvde å «finne ut korleis dei kunne klare seg utan å arbeide» og Hanna og Kunkel vart med ein uformell jam i McCabe's Guitar Shop i Long Beach. Der møtte dei eit par andre musikarar: gitaristen og vaskebaljebassisten Ralph Barr, gitaristen og klarinettisten Les Thompson, munnspel- og krukkespelaren Jimmie Fadden, og gitaristen og songaren Jackson Browne. Som Nitty Gritty Dirt Band skipa dei seks mennene eit jugband og byrja å spele den gryande folkrockstilen frå sørlege California. Dei spelte i lokale klubbar medan dei gjekk kledd i stripete dressar og cowboystøvlar. Den første betalte konserten deira var på Golden Bear i Huntington Beach i California.
Browne var berre i bandet nokre månadar før han slutta for å konsentrere seg om ein solokarriere som songar-låtskrivar. Han vart erstatta av John McEuen på banjo, fele, mandolin og steelgitar. Den eldre broren til McEuen, William, var manageren deira, og hjelpte bandet å få signert ein kontrakt med Liberty Records, som gav ut debutalbumet deira, The Nitty Gritty Dirt Band i 1967. Den første singelen til bandet, «Buy for Me the Rain», nådde topp 40 i USA, og bandet fekk spele på The Tonight Show Starring Johnny Carson, og heldt konsertar i lag med andre artistar som Jack Benny og The Doors.
I 1968 byrja bandet likevel å bruke elektriske instrument og la til trommer. Det første elektriske albumet deira, Rare Junk, selde dårleg, og det same gjorde det neste albumet, Alive.
Bandet fortsette å byggje seg eit publikum, hovudsakleg som eit litt rart band, og spelte i filmen For Singles Only i 1968, og hadde ei kort rolle i den musikalske western-filmen Paint Your Wagon i 1969, der dei framførte «Hand Me Down That Can o' Beans». Bandet spelte òg i Carnegie Hall som oppvarming for Bill Cosby og spelte i ein jam med Dizzy Gillespie.
1969–1976
Det neste albumet deira, All the Good Times, kom ut tidleg i 1972 i ein liknande stil.
Nitty Gritty Dirt Band prøvde så å forsterke ryktet sitt som eit countryband og John McEuen spurte Earl Scruggs om han ville spele inn musikk med gruppa. Scruggs sa ja, og McEuen spurte så Doc Watson same spørsmålet. Då han òg sa ja, fortsette dei å spørje andre artistar, og med hjelp av Earl og Louise Scruggs reiste dei til Nashville, og spelte inn det som vart eit tredobbelt album, Will the Circle Be Unbroken med dei gamle Nashville-travarane Roy Acuff, Earl Scruggs og Jimmy Martin, countrypioneren Mother Maybelle Carter, folkblues-gitaristen Doc Watson, Merle Travis, Norman Blake og andre. Tittelen er frå songen «Will the Circle Be Unbroken (By and By)», slik han vart tilpassa av A.P. Carter og syner til temeaet på albumet deri dei prøvde å knyte saman tre generasjonar av musikarar: langhåra gutar frå Californai og gamle veteranar frå det mellomamerikanske etablissementet. Sporet «I Saw the Light» med Acuff på song, vart ein suksess og albumet vart nominert til Grammyprisar. Den erfarne felespelaren Vassar Clements vart introdusert for eit større publikum med albumet og fekk ein ny karrire. Bandet turnerte òg to gonger i Japan på denne tida.
Etter det neste albumet slutta Les Thompson i gruppa og fire mann var att. Stars & Stripes Forever var eit konsertalbum som blanda gamle suksessar som «Buy for Me the Rain» og «Mr. Bojangles» med artistar frå Circle-prosjektet. Felespelaren Vassar Clements var ein av gjesteartistar. Plata inneheldt òg lange monologar. Det kom òg ut eit studioalbum, Dream.
I juli 1974 var bandet ein av attraksjonane på Ozark Music Festival i Missouri State Fairgrounds i Sedalia i Missouri. Somme estimat indikerer at det var 350 000 menneske i publikum, som gjer dette til ein av dei største musikalske hendingane i historia. På ein annan konsert varma bandet opp for rockebandet Aerosmith.
1976–1981: «The Dirt Band»
Bandet gav ut det første samlealbumet sitt, Dirt, Silver & Gold i 1976. Etter denne plata korta dei ned namnet sitt til The Dirt Band, og stilen deira vart meir pop og rock-orientert. Saksofonisten Al Garth, trommeslagaren Merel Bregante og bassisten Richard Hathaway kom inn i gruppa i 1978, og Jeff Hanna vart produsenten deira for dei neste par albuma.
Klaverspelaren Bob Carpenter (som stundom spelte med bandet frå 1975) medverka på albumet The Dirt Band i 1978 og kom inn permanent i bandet i 1980.
Album frå denne tida var mellom andre The Dirt Band og An American Dream. Singelen «American Dream» med Linda Ronstadt nådde 13. plassen på Billboard-lista. Bandet spelte òg på Saturday Night Live, der dei framførte ein instrumental, «White Russia», med Steve Martin på banjo. Seinare spelte dei igjen, som The Toot Uncommons, då dei akkompagnerte Steve Martin på songen hans «King Tut». Dei spelte òg på studioutgåva av denne songen, som vart spelt inn Aspen tidlegare det året.
I 1979 slutta Bregante i gruppa og trommeslagarane Michael Buono og så Michael Gardner erstatta Bregante på scenen då gruppa drog på turné, men vart etterfølgd av Vic Mastrianni i 1981. Al Garth byrja å spele i Pure Prairie League og seinare i Eagles.
Albuma Make a Little Magic og Jealousy kom ut i 1980 og 1981, og singelen «Make a Little Magic» med Nicolette Larson nådde topp 25 på poplista. Gruppa framførte òg songen på programmet til Steve Martin, All Commercials i 1980, der Martin mima til Larson sin vokal for den siste delen av songen.
1982–1989: attende til «Nitty Gritty»
Bandet tok attende det opphavlege namnet sitt og countryrøtene i 1982. Med ei besetning som bestod av Hanna, Fadden, McEuen, Carpenter og Ibbotson spelte dei inn albumet Let's Go i Nashville, med singelen «Dance Little Jean» som nådde topp 10 på countrylista. Det neste albumet, Plain Dirt Fashion i 1984 gav dei den første førsteplassen deira på singellista med «Long Hard Road (The Sharecropper's Dream)».
Det vart to førsteplassar til på countrylista: «Modern Day Romance» (1985) og «Fishin' in the Dark» (1987), og sistnemnde vart den mestseljande singelen deira. I 2014 hadde singelen selt til platinaplate, trass i at han aldri nådde Hot 100-lista til Billboard. Andre suksessrike songar var «Dance Little Jean» (1983); «I Love Only You» (1984); «High Horse» (1985); «Home Again in My Heart,» «Partners, Brothers and Friends» og «Stand a Little Rain» (1986); «Fire in the Sky,» «Baby's Got a Hold on Me» og «Oh What a Love» (1987); «Workin' Man (Nowhere to Go)» og «I've Been Lookin'» (1988) og «Down That Road Tonight» og «When it's Gone» (1989).
Dei spelte under sommar-OL i Los Angeles i 1984 og på den første Farm Aid-konserten i Champaign i Illinois. Ein konsert i høve 20-årsjubileet deira i McNichols Sports Arena i Denver vart framført med gjesteartistar som Ricky Skaggs, Emmylou Harris, Doc Watson og John Prine.
John McEuen slutta i bandet mot slutten av 1986 og vart erstatta av Bernie Leadon, som tidlegare spelte i Eagles. Han vart verande med The Nitty Gritty Dirt Band i 1987 og 1988. Det 19. albumet deira, Hold On inneheld hittane «Fishin' in the Dark» og «Baby's Got a Hold on Me», som begge nådde toppen av countrylista. Bandet spelte på Today Show og The Tonight Show same veka og turnerte i Europa. Etter å ha medverka på «Workin' Band» som musikar, låtskrivar og songar, slutta Bernie Leadon i bandet.
I 1989 drog Nitty Gritty Dirt Band attende til Nashville for å spele inn Will the Circle Be Unbroken: Volume Two. Dei hadde igjen med seg Earl Scruggs, Vassar Clements og Roy Acuff frå den første utgåva. Johnny Cash og Carter Family, Emmylou Harris og Ricky Skaggs vart òg med på innspelinga, i tillegg til John Prine, Levon Helm, John Denver, John Hiatt, Bruce Hornsby, og Roger McGuinn og Chris Hillman, som tidlegare spelte i The Byrds. Dette albumet vann to Grammyprisar og vart kåra til årets album av Country Music Association Awards.
1990–2000
I 1992 samarbeidde bandet med dei irske folkemusikarane i The Chieftains for det Grammy-vinnande albumet Another Country. Albumet Acoustic, som vart innspelt akustisk, inneheld ein duett med Karla Bonoff, «You Believed in Me» for MCA Olympic-samleplata One Voice, og ein coverversjon av Buddy Holly sin «Maybe Baby» for hyllestplata Not Fade Away. The Christmas Album kom ut i 1997, etterfølgd av ''Bang! Bang! Bang!'' i 1999.
2000-åra
John McEuen kom inn i bande ti 2001. I 2002 feira Nitty Gritty Dirt Band 30-årsjubileet til Will the Circle Be Unbroken med ei ommastra utgåve på CD og ei ny samleplate kalla Will the Circle Be Unbroken: Volume III. Eit album med berre nye innspelingar, Welcome to Woody Creek, kom ut i 2004. Jimmy Ibbotson slutta igjen i bandet eit par år seinare.
I 2004 gav countrygruppa Rascal Flatts ut ein versjon av «Bless the Broken Road», som The Nitty Gritty Dirt Band hadde spelt inn på Acoustic i 1994. Låtskrivarane Jeff Hanna, Marcus Hummon og Bobby Boyd vann for dette Grammyrpisen for beste countrysong i 2005.
I 2005 donerte bandet songen «Soldier's Joy» for det veldedige albumet Too Many Years til inntekt for Clear Path International sitt arbeid for overlevande av landminer. I 2005 vart bandet anerkjend av International Entertainment Buyers Association for 40 år med bidrag til musikkindustrien.
I 2009 gav bandet ut eit nytt album, Speed of Life. Det var produsert av George Massenburg og Jon Randall Stewart, Speed of Life består av ei rekkje konsert- og studioopptak som vart spelt inn så enkelt som mogeleg for å demonstrere samarbeidsanda og spontaniteten til bandet. Av dei 13 spora på Speed of Life, er 11 av dei nye songar skrivne av abndet, i tillegg til to coverversjonar: Canned Heat sin «Going Up the Country» og Stealers Wheel sin «Stuck in the Middle».
2010-åra
I september 2015 feira Nitty Gritty Dirt Band 50-årsjubileet sitt med ein utseld konsert på Ryman Theater. Dette vart filma og sendt på PBC i mars 2016. Blant gjesteartistane på konserten var John Prine, Sam Bush, Vince Gill, Jerry Jeff Walker, Alison Krauss, Rodney Crowell, Byron House, Jerry Douglas og Jackson Browne i tillegg til det tidlegare medlemmet Ibbotson. Den 30. september 2016 kom konsertalbumet og DVD-en Circlin’ Back: Celebrating 50 Years ut. John McEuen annonserte at han slutta i bandet i desember 2017 då 50-årsjubileumsturneen deira var over. Han har sidan vore soloartist. I 2018 vart Jaime Hanna, sonen til Jeff Hanna, og Ross Holmes med bandet på turné, i tillegg til Jim Photoglo, som byrja å spele med bandet i 2016.
25. juni 2019 skreiv The New York Times Magazine at Nitty Gritty Dirt Band var blant dei mange hundre artistane som fekk innspelingane sine øydelagd i brannen som råka Universal i 2008.
Medlemmar
Noverande medlemmar
Wilmabreen
Wilmabreen er den vestlege av to isbrear som går ut i den sørlege delen av Edward VIII-isen i Kemp Land i Australsk Antarktis, Aust-Antarktis. Den andre, austlege breen er Robertbreen.
Wilmabreen og Robertbreen var begge observert av eit lag frå ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) leia av Robert E. Dovers i november 1954. Dovers kartla i lag med G. Schwartz Edward VIII Bay på den tida. Wilmabreen vart namngjeven av ANCA etter kona til Dovers. Dovers var øvstkommanderande og landmålar ved Mawson-stasjonen i 1954.
Diallag
Diallag er ein varietet av pyroksenminerala augitt eller diopsid. Dei syner auka delbarheit i tillegg til dei to spalteretningane sine. Minerala krystalliserer monoklint.
Time av Rod Stewart
Time er det 28. studioalbumet til Rod Stewart, gjeve ut 3. mai 2013 i Storbritannia, 8. mai 2013 i Japan med tittelen «Time: Toki no Tabibito» (タイム~時の旅人~), og 7. mai 2013 i USA og Canada. Albumet gjekk inn på topp 10 i USA og gjekk rett inn på toppen av UK Albums Chart, og sette ny britisk rekord for lengste periode mellom to listetoppande album av ein artist, sidan det førre albumet hans som nådde toppen av denne lista var A Night on the Town i 1976. Albumet selde til platina i Storbritannia den 16. august 2013 og dobbelplatina den 29. desember 2017. Totalt sett var albumet det sjuande bestseljande albumet i 2013 i Storbritannia. I USA selde albumet 141 000 eksemplar innan september 2015.
Singlar
I Storbritannia vart det gjeve ut ei dobbel luksusutgåve den 2. desember 2013. Denne inneheld konsertopptak frå konserten hans i 2013 på The Troubadour i West Hollywood. Konsertopptaka omfatta seks songar frå Time i tillegg til tidlegare hittar. Før denne doble utgåva kom ut, vart «Can't Stop Me Now» gjeven ut på singel og nådde 22. plassen på den amerikanske Billboard Adult Contemporary-lista og 199. plassen på UK Singles Chart. «Sexual Religion» vart òg gjeven ut på singel i USA, er han nådde 45. plassen på Billboard's «Dance/Club Songs»-lista.
Wilsonbreen
Wilsonbreen er ein isbre som er 17 km lang og som flyt nordaust og ut i Edward VIII-isen like sør for Seatonbreen. Han vart fotografert av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1956. Han vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter løytnant H.O. Wilson, ein pilot i RAAF ved Mawson-stasjonen i 1959, som mista livet i ei flyulukke kort tid etter han kom attende til Australia.
(You Make Me Feel Like) A Natural Woman
«(You Make Me Feel Like) A Natural Woman» er ein song frå 1967, gjeven ut på singel av den amerikanske soulsongaren Aretha Franklin på Atlantic. Teksten var skriven av Gerry Goffin etter ein idé av produsenten Jerry Wexler i Atlantic, og musikken var komponert av Carole King. Songen vart skriven for Franklin og singelen vart ein stor hit som nådde åttandeplassen på Billboard Hot 100, og vart ein av signaturlåtane hennar. Han laga historie i Storbritannia då han gjekk inn på den britiske singellista ei veke etter ho døydde, nesten 51 år etter at songen først kom ut. Han nådde då 79. plassen. Franklin gav òg ut eit konsertopptak av songen på albumet Aretha in Paris in 1968.
Carole King sjølv spelte inn songen i 1971 på albumet sitt Tapestry. Blant dei mange andre versjonane av songen finst versjonar av Mary J. Blige og Celine Dion, som begge kom ut i 1995. På Kennedy Center Honors i 2015, framførte Aretha Franklin songen til ære for prismottakaren Carole King.
Originalinnspeling
Songen vart skriven av Gerry Goffin og Carole King og var inspirert av Atlantic Records-medeigaren og produsenten Jerry Wexler. Wexler fortalte i sjølvbiografien sin at han studerte afroamerikansk musikkultur og hadde fundert på konseptet om «det naturlege mennesket», då han køyrde forbi King i ei gate i New York. Han ropte til ho at han ønskte ein «naturleg kvinne»-song for det neste albumet til Aretha Franklin. Goffin og King drog heim og skreiv songen same kvelden. Som takk gav dei Wexler rolla som medlåtskrivar.
Cash Box sa at «songmessig er songen utan sidestykke; og med glimrande produksjon og akkompagnement vert summen ei knusande framferd» og at songen byggjer seg til «nye kjenslemessige toppar» frå ein «formidabel» start.
Seinare versjonar
«Natural Woman» vart gjeven ut av Peggy Lipton i 1968 på det sjølvoppkalla albumet hennar på Ode Records, av Freddie Hughes i 1968 som «Natural Man» (Wand Records 1192), og av George Benson på albumet hans Goodies i 1968 (Verve Records V6-8771).
Peggy Lee gav ut ein versjon i 1969 på albumet A Natural Woman.
Han vart spelt inn av Carole King på albumet hennar Tapestry i 1971. Celine Dion spelte inn songen i 1995 for Tapestry Revisited: A Tribute to Carole King, og gav han ut på singel. Mary J. Blige spelte òg inn songen det året for New York Undercover.
Rod Stewart spelte inn songen på albumet sitt Smiler i 1974.
Joyce Sims spelte inn ein versjon av songen i 1989 på albumet All About Love.
Kamakura
Kamakura er eit viktig religiøst senter med fleire gamle shinto- og buddhisttempel og kloster. Byen har også ei strand, og begge desse tilhøva gjer han til ein populær utfartsstad for tokyobuar.
(You Make Me Feel Like) A Natural Woman
Seinare versjonar
Tami Roman si R&B-gruppe frå 1990-åra Female, spelte inn ein versjon av songen for filmen Panther i 1995.
Von Essenskarvet
Von Essenskarvet er eit fjell, 2665 moh, på sørvestenden Gjelsvikfjella i Dronning Maud Land. Det vart fotografert frå lufta av Den tyske antarktisekspedisjonen (1938–39). Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og flyfoto av den norske ekspedisjonen (1958–59). Det er kalla opp etter R.G.D.J. Von Essen, ein kaptein i Det svenske luftforsvaret (1951–52) på NBSAE.
Kamakura
I Kamakura finst det største buddhabiletet i Japan, ein sitjande bronsestatue i tempelet Kotoku-in. I Hasa-dera finst ein annan stor statue, av Avalokitesjvara, skoren ut frå eitt tre. Engaku-ji inneheld eit relikvie, ei tann frå Buddha. Eit anna viktig buddhisttempel er Kencho-ji, som lærer opp zen-munkar.
(You Make Me Feel Like) A Natural Woman
Seinare versjonar
Carole King og Gloria Estefan framførte songen i mai 2009 på She's Got a Friend-konstarne i Foxwoods Resort Casino i Connecticut. Lydopptak frå framføringane kom ut på somme utgåver av Estefan-albumet The Standards i 2013.
Kamakura
Det finst mange mindre tempel til Jizō (Ksitigarbha), ein bodhisattva knytt til frelse frå helvete og hjelpar for døde barn og foster. Det viktigaste shintotempelet er Tsurugaoka Hachiman-gu, vigd krigsguden Hachiman.
(You Make Me Feel Like) A Natural Woman
Seinare versjonar
I 2012 spelte Christine Anu inn songen på albumet sitt Rewind: The Aretha Franklin Songbook.
I 2014 song Amber Riley songen i den femte sesongen av Fox-serien Glee.
I desember 2015 framførte Aretha Franklin songen på Kennedy Center Honors til ære for Carole King. Framføringa vart høgt akta.
Songen kom ut på debutalbumet til gruppa Leading Ladies, framført av musikalskodespelaren Cassidy Janson, som hadde spelt hovudrolla i Beautiful: The Carole King Musical.
Celine Dion-versjonen
«(You Make Me Feel Like) A Natural Woman» kom ut som ein promosingel for Celine Dion i november 1995 i Nord-Amerika og Storbritannia. Han var på eit hyllestalbum til Carole King, kalla Tapestry Revisited: A Tribute to Carole King, utgjeve 24. oktober 1995. Seinare inkluderte Dion dette sporet på dei fleste utgåvene hennar av albumet Falling into You i 1995. Songen var produsert av David Foster. Dion sin versjon fekk moderat suksess på adult contemporary-listene, og nådde fjerdeplassen i Canada og 31. plassen i USA. I 2008 var songen nytta på den amerikanske versjonen av My Love: Ultimate Essential Collection. Då Falling Into You vann Grammyprisen for årets album i 1997, var songen den første som kom ut på to årets album - etter at Tapestry vart årets album i 1971.
14. april 1998 framførte Dion, Aretha Franklin, Mariah Carey, Shania Twain, Gloria Estefan og Carole King songen i lag under ein konsert for VH1 Divas i Beacon Theatre i New York. Dei seks vokalistane vart henta inn av VH1 for å samle inn pengar for Save the Music. VH1 gav seinare ut konsert på plate den 6. oktober 1998. Versjonen vart òg gjeven ut som radiosingel.
Format
1995 promo CD-singel (Celine Dion)
1998 promo CD-singel (Divas)
Solblom
Solblom er ei urt i korgplantefamilien. Arten si utbreiing ligg innanfor Europa. Planta vert kring 40 cm høg, og har smalt eggforma blad. Stengel og blad korthåra. Seks cm brei korg med kjertelhåra dekkblad. Blomstrar kring juni månad i eng- og lyngmark.
Utbreiing i Noreg
Solblom veks vilt i Noreg nord til Romsdal og Sør-Trøndelag, og han er knytt til gammal kulturmark. Solblomen trivst best på ugjødsla slåtteenge og beitemark, eventulet i glissen skog, med svakt sur jord. Arealet av kulturmark knytt til utmarksslåttar og skogsbeite har gått kraftig attende dei siste femti–seksti åra, og solblomen har gått kraftig attende i utbreiing. Han vart karakterisert som sterkt truga på Norsk raudliste for artar 2021.
Skeise-NM 2002 i firkamp
Noregsmeisterskapen på skeiser 2002 i firkamp for menn vart avvikla helga 2. og 3. mars i Skien i Telemark. Eskil Ervik frå Hamar Idrettslag vart norsk meister i firkamp for tredje gong i rad.
Solblom
Bruk
Solblom inneheld eterisk olje og har vore brukt som medisinplante. Spritekstrakt av planten har vore bruka på kroniske katarrar, mot muskelsmerter og på sår. Medisinen må brukast med varsemd, på opne så kan han gi verk. Planten skal også ha vore bruka mot kolikk (trommesjyke, fylla) hos kyr.
Skeise-NM 2002 i firkamp
NM på skeiser 2002
Dato: 2./3. mars 2002
<br style="clear:both;" />
Solblom
Bruk
Planten har mange dialektnamn, mange av dei har bakgrunn i tradisjonell bruk av planten. Ove Arbo Høegh nemner lokale namn som slåttmann, slåtteblom, nyseblomst, hestafivel, sankthansblom, rosseblom, stokksvæve, tobaksrose, tobaksoleie, snusblad, ølkong og fyllegras.
Skeise-NM 2002 i firkamp
500 meter
<br style="clear:both;" />
1500 meter
<br style="clear:both;" />
10000 meter
<br style="clear:both;" />
Finn Blakstad
Finn Blakstad var ein norsk gardbrukar og politikar frå Asker. Han representerte partiet Høgre på Stortinget frå 1906 til -15 og 1931-33. Wilhelm Blakstad var bror hans.
Blakstad var frå storgarden Blakstad i Asker. Han tok eksamen frå landbrukshøgskulen på Ås i 1884 og var i seks år gardsfullmektig. I 1890 kjøpte han garden Bråstad i Øyestad i Aust-Agder og var gardbrukar der til 1911, då han kjøpte garden Borgen i Sørum i Akershus.
Blakstad var medlem 1895-1907 av heradsstyret i Øyestad, ordførar dei siste seks åra. Frå 1906 representerte han einmannskrinsen Nedenes på Stortinget. Han var 1906-09 medlem av Protokollkomiteen, og 1910-12 formann i Jarnbanekomiteen og medlem i Valkomiteen. Perioden 1913-15 heldt han fram som stortingsmann, men då frå einmannskrinsen Nedre Romerike og som medlem i Vegkomiteen. Etter mange år ute av Stortinget, var han stortingsrepresentant frå Akershus fylke valbolken 1931-33, medlem i Skog- og vassdragskomiteen.
Blakstad var med i fleire statlege nemnder, så som Lønnskommisjonen av 1919 og Skattelovkommisjonen av 1929.
Ole Bremseth
Karriere
Bremseth debuterte i verdscupen i Oberstdorf 30.12.1979. Etter to andreplassar i 1981-sesongen, kom hans store sesong i 1982. I februar og mars 1982 var han i sitt livs form, vann fyrst bronsemedaljen under VM i Oslo. Sidan vann Bremseth seks renn i verdscupen; to i Lahti, to i Štrbské pleso og to i Planica. Han enda på femteplass totalt i verdscupen den sesongen. Seinare var han aldri i nærleiken av same nivået som i 1982-sesongen. I NM-renn vann Bremseth ein sølvmedalje; i normalbakken i 1982, bak Roger Ruud. Sidan vann han to bronsemedaljar i NM 1983 og 1986. Alle medaljane kom i normalbakkar.
Kjensler
Kjensler er ulike namnsette, sterke sinnstilstandar. Innan psykologi skil ein gjerne mellom kortvarige kjensler og meir langvarige stemningar. Ei kjensle er gjerne eit direkte svar på ei oppleving og kan føra til endringar i kroppen, til dømes gjennom hjartefrekvensen eller hormonproduksjon, og i handlingar, som å endra ansiktsuttrykk eller å flykta.
Dei «grunnleggjande kjenslene» glede, leiskap, forbausing, frykt, vemming og sinne blei klassifiserte av to amerikanske psykologar, Ekman og Friesen, i 1971. Ansiktsuttrykka for desse kjenslene fanst og blei forstått likt i mange ulike, relativt isolerte kulturar, og kunne sjåast på små barn som ikkje hadde lært dei av nokon. Det finst ei rekkje andre namngjevne kjensler som av nokre forskarar blir rekna som blandingar av desse grunnleggjande. Andre forskarar, som Russell eller Plutchik, har føreslått modellar der kjensler står i kontrast til kvarandre.
Ror
Ror er ei styreinnretting for fartøy med blad eller ei venge festa til ei aksling. Ein kan bruka ror til å endra retningen til ei kraft i væske eller gass. Ein finn ror på båtar, skip og fly.
Antolín Alcaraz
Antolín Alcaraz Viveros er ein paraguayansk fotballspelar som har spelt for engelske Everton (2013-2015) og for andre lag i Paraguay, Argentina, Italia, Portugal, Belgia og England.
Han har spelt for det paraguayanske landslaget sidan november 2008, og deltok under Fotball-VM 2010 i Sør-Afrika. Her skåra han sitt hittil einaste mål for landslaget i ein kamp mot Italia som enda 1 - 1.
Ror
Skipsror
Frå gammalt av var roret på fartøy festa på styrbord side nesten bakerst på fartøyet, eit sideror. Dette var til dømes vanleg på vikingskip. Sideror må ikkje forvekslast med ei styreåre. Sideroret var eit verkeleg ror som dreide rundt ein fast akse gjennom roret, i motsetning til ei åre, som dreier rundt eitt punkt. På 1100-talet byrja ein bruka hekkror/(bak-)stamnror. På tradisjonelle norske båtar blir roret ofte kalla for styre.
Av dagens hekkror skil ein mellom ubalansert ror, balanseror, halvspaderor og spaderor. Mange hurtigbåtar og dei fleste mindre fritidsbåtar i dag bruker vassjet eller dreibare utanbordsmotorar som fremdrift. Desse styrer med framdriftssystemet, og har derfor ikkje tradisjonelle ror.
Ror på skip regulerer normalt skipet i horisontalplanet. På moderne skip er det blitt vanleg å bruka ror også for å regulera skipet i det vertikale planet. Dette kan betra stabiliteten eller minska uønska rørsle, som sjøgang.
Flyror
Flyror regulerer stillinga til flyet med sideror og høgderor på halen og balanseror ytst på vingene. Høgderoret regulerer også farten til flyet.
Andre bruksområde
Ror kan også brukast til andre ting, for eksempel til å dirigera luft- eller vasstraum i vifter og pumper.
Striden mellom Brandenburg og Pommern
Striden mellom Brandenburg og Pommern starta på 1100-talet då Markgrevskapet, seinare kurfyrstedømet Brandenburg, var i konflikt med naboområdet Hertugdømet Pommern om grenseområda mellom dei som begge gjorde krav på. Striden dreidde seg òg om statusen til det pommerske hertugdømet, som Brandenburg hevda var eit len, medan Pommern hevda det var ein riksumiddelbarheit. Konflikten enda ofte ut i full krig, og trass i at dei stundom oppnådde suksess, klarte ingen av partane å halde på sigeren over lengre tid fram til Huset Pommern døydde ut i 1637. Brandenburg kunne då ha teke over området, men dette vart hindra av at svenskane erobra Pommern, og konflikten heldt fram mellom Sverige og Brandenburg-Preussen fram til 1815, då Preussen klarte å innlemme Svensk Pommern i provinsen Pommern.
Väinö Tanner
Väinö Alfred Tanner var ein finsk sosialdemokratisk politikar for Finlands sosialdemokratiske parti (SDP). Han var den 16. statsministeren i Finland frå 1926 til 1927. Tanner vert rekna som ein av dei fremste politikarane i finsk historie, og spela ei avgjerande rolle i oppbygginga av det sosialdemokratiske partiet etter borgarkrigen i Finland i 1918. Tanner deltok ikkje sjølv i borgarkrigen, men er velkjend for sin kamp mot kommunistane og seinare mot Sovjetunionen under andre verdskrigen, då han sat med fleire ministerpostar.
Tanner var utanriksminister frå 1939 til 1940, då Vinterkrigen vart utkjempa mellom Finland og Sovjetunionen. Etter den finske framhaldskrigen vart Tanner i 1946 dømd til 5 1/2 års fengsel for lovbrot mot freden. Han vart gjeven nåde i 1948. Fram til han døydde i 1966 deltok han mindre i den daglege politikken, men gav aldri opp den ideologiske striden mot kommunismen.
Tanner var statsminister i den første regjeringa i finsk historie som var utgått frå venstresida. Han var staminister eller statsråd i sju ulike regjeringar. Etter åra i fengsel vende han tilbake til politikken på 1950-talet, og fekk viktige leiarverv i det sosialdemokratiske partiet.
Det søte liv til sjøs
Det søte liv til sjøs (engelsk: The Suite Life On Deck) er eit framhald av den amerikanske Disney Channel-serien Zack og Codys søte hotelliv.
Väinö Tanner
Liv og gjerning
Tanner voks opp i Helsingfors, der far hans arbeidde ved jarnbanen. Sjølv utdanna han seg i bedriftsøkonomi. Frå 1904 var Tanner ein aktiv medlem i det politiske partiet SDP. I 1907 vart Tanner vald inn i den finske riksdagen.
Før, og under, borgarkrigen var Tanner mot eit samarbeid med det finske kommunistpartiet, eit parti som fekk økonomisk støtte frå den russiske sovjetrepublikken. For å kunne ha politisk innverknad gjekk han i dialog med, og samarbeidde ofte med kommunistane. Dei «kvite», tyskstøtta partigruppene i Finland fekk inga politisk støtte frå SDP. Tanner såg på revolusjonen som ein trussel for demokratiske ordningar. Etter borgarkrigen vart han partileiar, og fekk i oppgåve å samle partiet til kamp mot ein sterk, «kvit» majoritet. Tanner streid hardt for ei konstitusjonalistiske line.
Det søte liv til sjøs
SS «Tipton» er eit oppdikta cruiseskip i serien. Skipet tilhøyrer faren til London Tipton.
Väinö Tanner
Liv og gjerning
Fram til 1926 sat ikkje SDP i regjeringsposisjon i nokon av dei 13 koalisjonsregjeringane, men Tanner klarte å halde posisjonen sin i parlamentet. Før han vart statsminister fekk han fleire viktige verv. Mellom anna vart han i 1917 leiar for hovudorganisasjonen for samvirkelaga (Kulutusosuuskuntien Keskusliitto). Etter februarrevolusjonen i Russland medlem i den sosialistiske majoriteten i regjeringa danna av Oskari Tokoi. Under leiing av Juho Kusti Paasikivi spela Tanner ei viktig rolle under forhandlingane om fredsavtala mellom Sovjet-Russland og Finland i 1920, ein avtale som avgjorde grensespørmsåla mellom dei to landa.
Regjeringsposisjon
I 1926 fekk SDP sitt gjennombrot og tok regjeringsmakta åleine, noko som var uvanleg i eit Finland som på den tida var prega av svake og ustabile koalisjonsregjeringar. Tanners regjering sat med makta i nokså nøyaktig eitt år; frå desember 1926 til desember 1927.
Motstandskamp med SDP
I 1939 drog ein delegasjon til Moskva.