cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Saucerful of Secrets
Corporal Clegg
Songen handlar om ein soldat som mistar foten sin i andre verdskrigen, og som tilsynelatande har ei alkoholisert kone. Dette er første gong krig vert nemnd i ein Pink Floyd-song, eit tema som vert mykje brukt av Roger Waters seinare, som mista far sin i andre verdskrigen.
A Saucerful of Secrets
Tittelsporet vart opphavleg skrive som ein ny versjon av «Nick's Boogie». Sporet er delt inn fire delar, som kvar har ein tittel på Ummagumma. Stykket vart mykje framført på konsertane deira fram til sommaren 1972, og eit konsertopptak av songen frå 27. april 1969 på Mothers Club i Birmingham kom ut på Ummagumma.
See-Saw
Atmosfæren, tonen og tekstinnhaldet (som minner om ein idyllisk barndom) liknar mykje på den andre songen til Wright på albumet, «Remember a Day», sjølv om den generelle tonen i songen er mørkare og meir depressiv.
Jugband Blues
Dette er den einaste songen på albumet som er laga av Syd Barrett, og i tillegg den siste songen han gav ut i lag med bandet. Det er ofte tenkt at songen refererer til at Barrett slutta i bandet («It's awfully considerate of you to think of me here / And I'm most obliged to you for making it clear that I'm not here»). Pink Floyd laga to videoar til songen. Den eine viser ein tilsynelatande deprimert Barrett som går rundt utan mål og meining. Den andre videoen er meir som ein standard musikkvideo, der Barrett og resten av bandet mimar til songen på ein scene med psykedeliske lysmønster i bakgrunnen.
Barrett ville at Frelsesarmeen skulle spele på songen, og åtte medlemmar av eit slikt orkester møtte opp i studio. Barrett fortalte dei at dei kunne spele kva dei ville utan å tenkje på resten av bandet. Norman Smith insisterte derimot på at dei skulle spele inn musikk som var avtalt på førehand, og til slutt vart det spelt inn begge delar. Under den andre, planlagde versjonen forsvann derimot Barrett. Den første og ikkje planlagde versjonen er den som hamna på albumet. Roger Waters og Rick Wright spelar tuba og trombone på dette partiet.
«Jugband Blues» er den andre songen frå Saucerful som er på samlealbumet Echoes: The Best of Pink Floyd (den første er «Set the Controls for the Heart of the Sun»). Songen kjem mot slutten av plata, like etter «Wish You Were Here», ein song som er skriven som ei hyllest til Barrett.
Ikkje utgjevne songar
Det var tenkt at albumet òg skulle innehalde «Vegetable Man», ein song av Barrett. Songen skulle ut på singel som B-sida til «Scream Thy Last Scream». Bandet framførte «Jugband Blues», «Vegetable Man» og «Scream Thy Last Scream» for eit Top Gear-program den 20. desember 1967 og dette vart sendt 31. desember. To andre Barrett-songar, «In the Beechwoods», og «No Title» (ofte omtalt som «Sunshine» på bootleggar, men må ikkje forvekslast med den tidlege tittelen på «Remember a Day». ) vart spelte inn tidleg i innspelinga av albumet. Fleire instrumentale improvisasjonar, «John Latham», vart spelte inn under innspelinga av albumet, og har blitt gjevne ut på ei seinare samleplate..
Plateomslag
Plateomslaget vart designa av Storm Thorgerson frå Hipgnosis, og inneheld eit løynd bilete basert på eit panel frå teikneserien Dr. Strange frå 1967. Biletet som vart nytta kom frå Marvels Strange Tales #158 som var illustrert av Marie Severin.
Dette var det første av fleire Pink Floyd-album der omslaget vart designa av Hipgnosis, og var berre den andre gongen at ei gruppe på EMI (The Beatles var den første) som fekk løyve til å bruke designarar utanfrå selskapet.
Utgjeving og mottaking
Albumet kom ut i Storbritannia måndag 1. juli 1968 på EMI sitt Columbia både i mono og stereo, og nådde niandeplassen på den britiske albumlista. Det kom ut i USA på Tower Records-etiketten til Capitol, der det vart det einaste Pink Floyd-albumet som ikkje gjekk inn på albumlista før 2019, då det nådde 158. plassen på lista. Då albumet kom ut i A Nice Pair i lag med orignalversjonen av The Piper at the Gates of Dawn etter suksessen med The Dark Side of the Moon, nådde albumet 36. plassen på Billboard 200. «Let There Be More Light» vart gjeven ut som singel med «Remember a Day» som B-side i USA den 19. august 1969.
Stereomiksen av albumet vart først gjeven ut på CD i 1988 og i 1992 vart det digitalt ommastra og gjeven ut i plateboksen Shine On. Den ommastra stereo-CD-en kom ut som sjølvstendig utgjeving i 1994. Monoversjonen av albumet har offisielt aldri komen ut på CD. Stereomiksen vart ommastra og gjeven ut på ny i 2011 av Capitol/EMI som ein del av Why Pink Floyd: Discovery-serien og igjen i 2016 av Sony Music på Pink Floyd Records-etiketten.
Då albumet kom ut var Rolling Stone negativ og meinte at «det er ikkje så interessant som det første albumet deira» og «ganske middelmåtig», og meinte årsaka var at Barrett var ferdig i bandet.
I ei seinare melding for AllMusic, peiker Richie Unterberger på albumet si «dempa, eventyraktige stemning», med songar som går frå å vere «konsis og livaktige» til «eksentrisk, overjordiske musikk med lange instrumentale passasjar». I ei melding for BBC Music sa Daryl Easlea at Saucerful ikkje var «utan fyllmateriale», og la til at «Jugband Blues» var den songen som fekk han til «grøsse mest» på albumet.
Under marknadsføringa av The Endless River kalla Nick Mason A Saucerful of Secrets favoritten sin blant studioalbuma til Pink Floyd. «Eg synest det er idear der som me har halde fram å bruke gjennom heile karrieren vår», sa han. «Eg syns det var ein ganske fin måte å markere at Syd slutta og at Dave kom inn. Det er fint å ha det på plate, der begge er med å syng. Det kryss-fader i staden for å kutte.»
Medverkande
(ingen var oppførte på omslaget)
Dyrøy kyrkje
Dyrøy kyrkje er ei langkyrkje frå 1880 på Dyrøya i Dyrøy kommune i Troms og Finnmark. Bygget vart restaurert utvendig og påbygd i 1998.
Byggverket er i tre og har 450 plassar.
Osamu Hirose
Osamu Hirose er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Urawa Reds.
Sypressfamilien
Sypressfamilien (Cupressaceae) er ein av totalt sju bartrefamiliar. Ein deler sypressfamilien inn i 27-30 slekter med 130-140 artar.
Trea i sypressfamilien er eviggrøne bartre, oftast med skjelforma blad og små konglar. I Noreg er det berre einer (Juniperus communis) som er viltveksande.
Taksonomi
Taksogrupperingen av sypressfamilien nedanfor er gjeven att med basis i internasjonal taksonom og det nyaste nordiske standardverket, Den nya nordiska floran 2003 (på norsk: Gyldendals store nordiske flora 2007). med 5 klassar og 155 familiar i Norden. Hovudnamn som er sett i kursiv viser ordenar eller familiar som berre veks utanfor Norden og som i 2007 ikkje gjekk inn i dei 155 familiane i det nordiske standardverket.
Now You're Gone - The Album
Now You're Gone - The Album er det andre albumet til Basshunter og vart utgjeve den 14. juli 2008.
Thalassarche impavida
Det engelske artsnamnet er Campbell albatross eller Campbell mollymawk, han har ikkje fått tilordna normert namn på norsk. Det har vore strid om rangeringa av dette taksonet og om verdien av datagrunnlaget som ligg til grunn for avgjersla om å rangere taksonet som ein art. Derfor er T. impavida framleis av Clementslista ('eBird/Clements checklist') rekna som ein underart av svartbrynalbatross, Thalassarche melanophris, altso at dette berre er ein variant av arten svartbrynalbatross. HBW Alive har nyleg skildra Thalassarche impavida som ein sjølvstendig art.
Skildring
Desse fuglane kan skiljast frå svartbrynalbatross, eller nominatforma, med litt mørkare underside av vengen og ved at T. impavida har gul iris, noko som svartbrynalbatross manglar. Utsjånaden er elles som for svartbrynalbatross, og desse albatrossane skil seg igjen frå andre i Thalassarche-slekta med ein lang mørk flekk rundt auget, ei mykje brei, mørk rand langs kanten av undervengen, og hos ungfuglar er heile undervengen mørk og nebbet grå-svart. T. impavida veg i området 2,2 til 3,8 kg, har vengespenn på 210-246 cm og er ca. 88 cm i kroppslengd.
Hekkeområdet for Thalassarche impavida er utelukkande den nordlege og vestlege kysten av Campbelløya og holmen Jeanette Marie rett utanfor. Utanom hekking, spreier desse albatrossane over det sørvestlege Stillehavet, Tasmanhavet og Rosshavet, mellom 24 og 48 °S.
IUCN klassifiserer denne arten som sårbar på grunn av avgrensa hekkelokalitet. Det siste anslaget var i 1997 og talde 24 600 par, og populasjonen er trudd å vere aukande. Det største trugsmålet mot denne populasjonen er fiskeri, både linefisket og trålarar.
Tadashi Sasaki
Han spela for klubben Urawa Reds.
El Prat de Llobregat
El Prat de Llobregat, ofte berre kalla El Prat, er ein by og ein kommune i Catalonia i Spania. Han ligg ved deltaet til Llobregat på høgresida. Meir enn ein fjerdedel av arealet til kommunen er dekt av Barcelona lufthamn. Bortsett frå transportårene til flyplassen, har El Prat jernbanestasjon langs kystlinja frå Barcelona til Valencia. Kommunen har òg ei strand og eit lite naturreservat.
El Prat er kjende får dei blåbeinte hønene.
Historie
El Prat vart grunnlagd mellom 1720 og 1740, då byen starta å vekse oppp rundt eit vegkryss. Dei første byggverka som dukka opp var ei kyrkje, eit hostell og nokre bustadhus for bøndene i området. Seinare vart det bygd bru over elva, Ferran Puig, og på 1800-talet kom jernbanen til området. Den første fabrikken i byen var ein papirfabrikk. I 1923 vart det bygd tre flyplassar i kommunen, på grunn av det flate terrenget her. Dette var starten på det som enda opp som Barcelona lufthamn etter at dei tre flyplassane vart slått saman i 1948.
Pete Quaife
Pete Quaife eller Peter Alexander Greenlaw Quaife  var ein engelsk musikar, kunstnar og forfattar. Han var med å starte det engelske rockebandet The Kinks, der han spelte bass frå 1963 til 1969.
Etter The Kinks var han med nokre år i bandet Mapleoak. Han flytta til Danmark på 1970-talet og vidare til Canada på 1980-talet. Han flytta attende til Danmark i 2005.
Rysy
Rysy (ungarsk Tengerszem-csúcs, tysk Meeraugspitze) er eit fjell på toppen av Høge Tatra og på grensa mellom Polen og Slovakia. Rysy har tre toppar, ein i midten (2503 m), ein i nordvest (2499 m) og ein i søraust (2473 m). Den nordvestlege toppen er det høgaste punktet i Polen, medan den høgaste toppen av dei tre ligg på den slovakiske sida av grensa.
1931
1931 (romartal MCMXXXI) var eit normalår som byrja på ein torsdag i den gregorianske kalenderen.
Rysy
Namn
Det ungarske og det tyske namnet tyder «Auget i sjøen» og viser til vatnet Morskie Oko som ligg på nordsida av fjellet.
Historie
Den første kjende klatringa av fjellet vart gjort i 1840 av Ede Blásy og føraren hans Ján Ruman-Driečny Sr. Fjellet vart første gong klatra om vinteren i 1884 av Theodor Wundt og Jakob Horvay. På 1900-talet hevda kommunistiske styresmakter at Vladimir Lenin klatra fjellet ein gong tidleg i 1910-åra.
Turisme
Rysy er det høgaste fjellet i Tatra der turistar kan ta seg fram utan ein guide. Det er mogeleg å nå toppen frå den slovakiske sida frå Štrbské pleso forbi Chata pod Rysmi eller frå den polske sida forbi Morskie Oko, som er ein hardare og brattare tur.
Pévka
Pévka (gresk Πεύκα) er ein tidlegare kommune i forstadane til Thessaloníki i Sentral-Makedonía i Hellas. Pévka inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Neápoli-Sykiés.
Hagia Sofia
Hagia Sofia (tyrkisk Ayasofya, gresk Agia Sofia, latin Sancta Sophia, 'den heilage visdomen') er ein moské og tidlegare kyrkje i Istanbul i Tyrkia som lenge vart teken vare på som museum. Bygningen vart oppført 532-537 under keisar Justinianus I som gresk-ortodoks kyrkje. Etter at det kristne Konstantinopel fall i 1453, vart bygningen gjort om til moské. I 1934 vedtok den tyrkiske statsleiaren Mustafa Kemal Atatürk å gjere han om til eit museum. I 2020 var Hagia Sofia gjort om til moské att.
Hagia Sofia er den bysantinske arkitekturen sitt meisterverk. Kyrkja inntok ein viktig plass i den bysantinske propagandaen, då ho vart sett på som acheiropoiet ('ikkje av menneskehand'). Ho var eit rom der dei jordiske og himmelske sfærane møttest og gjenspegla Guds kosmiske ordning. I ei seinare tid såg muslimar bygget som den fullenda moskéen, den øvste himmelen, og ho vart førebilete for islamsk arkitektur. Også i dag vert Hagia Sofia omtala som ei av verdas vakraste bygningar.
Den heilage visdomen
Nemninga Den heilage visdomen er eit namn som Hagia Sofia i Istanbul deler med mange andre ortodokse kyrkjer. Namnet viser til eit vers i Salomos ordtøke 9:1: «Visdomen har bygd seg hus og hogge til sine sju søyler.»
Historie
Under antikken stod eit apollotempel på den plassen der Haga Sofia seinare vart bygd. Då Konstantin den store flytta hovudstaden i det romerske riket til Bosporus lét han alle heidenske tempel verte erstatta av kyrkjer. På ruinane av apollotempelet grunnla han den fyrste kyrkja på plassen, ein basilika som vart gjort ferdig av sonen Constantius II og innvigd 360.
Denne kyrkja vart brent ned av ei rasande folkemasse i 404. Theodosius II lét kyrkja verte gjenoppbygd og ho vart innvigd på nytt i 415.
Under Nikaopprøret den 15. januar 532 vart også denne kyrkja brent ned. Etter Justinianus I hadde slege ned opprøret, nøgde han seg ikkje berre med å restaurere kyrkja. Han valde å erstatte ho med eit bygg utforma etter hans meir spektakulære og monumentale smak. Han kalla difor til seg to professorar frå universitetet i Konstantinopel. Den eine, Anthemis frå Tralles var ein mekanike, ein kjend matematikar med omfattande kunnskapar i geometri. Den andre, Isidoros frå Milet, var mekanopoios, ein ingeniør fortruleg med monumenta i Roma og ekspert på bygging av kvelv.
Anthemis døydde allereie fyrste byggeåret. Men Hagia Sofia kunne innviast den 27. desember 536. Ifylgje hoffpoeten Paulos Silentiaros ropa Justinianus då ut: Gud vere æra, som har funne meg verdig å fyllbyrde dette byggverket. Salomo, eg har overgått deg!
Etter eit jordskjelv i august 553 og 14. desember 557 oppstod det sprekker i kuppelen. Den 7. mai 558, under eit nytt jordskjelv, fall han ned. Ein ny og høgare kuppel, teikna av Isidoros den yngre, vart bygt av eit lettare material. Den nye kuppelen reiste seg 55,6 meter over grunnen.
Den vestre delen av kuppelen fall ned i 989, og vart vølt av den armenske arkitekten Trdat.
Den austre delen av kuppelen rausa ned i 1346. Etter at Konstantinopel fall for osmanarane i mai 1453 reid erobraren Mehmet II inn i byen og for rett til Hagia Sofia. Overvelda av det han såg, vedtok han å omvandle kyrkja til moské. Han lét soldatane sine plyndre byen i tre dagar (men forbaud vandalisme av bygningane) og gjorde seinare byen til sin nye hovudstad.
Etter at Topkapipalasset stod ferdig vart Hagia Sofia ein av Istanbul sine såkalla sultanmoskéar og døypt om til Aya Sofya Camii. For dei osmanske herskarane vart det viktig å overgå meisterverket til den erobra kulturen. Midt på 1500-talet lukkast det for den osmanske arkitekten Sinan å gjennomføre fleire moské-prosjekt, mellom anna Süleymaniye- og Selimiye-moskéane i Istanbul. Desse er tydeleg inspirert av Hagia Sofia, men med proporsjonar som gjer at mange held dei for vakrare.
I 1934, under Kemal Atatürk, vart Hagia Sofia sekularisert til museum. Mosaikkane vart ikkje avdekt og bygningen kom i forfall.
I 1993 la UNESCO fram ein rapport som påpeika store skadar ved bygget. Hagia Sofia kom inn på ei liste over dei hundre mest truga kulturminna. Restaureringsarbeid har pågått sidan, eit arbeid som ber preg av at Tyrkia er eit muslimsk land. Trass i sekulariseringa er Hagia Sofias status eit kjenslevart tema, difor er berre ein fjerdedel av mosaikkane restaurert.
Konstruksjon
Golvflata i Hagia Sofia er på 77 x 79 meter. Kuppelen har ein diameter på minst 31 meter og når knapt 56 meter over golvet. Midtskipet er 38 meter breitt, sideskipa drygt 18 meter breie. Golvflata har opphavleg vorte målt med ei bysantinsk hundrefotseining, og proporsjonane er meir uttrykk for arkitektane sine geometriske ideal, framom dei statistiske krava som den enorme bygningen sette.
Trykket frå Hagia Sofias kuppel vert oppteke av fire massive pillarar, kvar og ein på 100 m2. I sin tur vert desse støtta av to par utvendige strevbogar i nord og sør. Dei fire bogane som spenner mellom pillarane, i lag med dei fire pendentiva som bind dei saman, er kuppelens sirkulære base. Kuppelen er forsterka med førti takbjelkar, mellom kvar av desse kjem dagsljoset inn i rommet gjennom krumma vindaugo. Kuppelmønsteret symboliserte dei 40 martyrane frå Sebasteia og fungerte som vernehelgen. Med sin diameter på 31 meter og si høgde på 56 meter er kuppelen litt mindre enn Pantheon sin i Roma.
Dei vertikale plana, som tympanom (utsmykka gavlfelt) dannar saman med sideskipa og galleria sine arkadar i nord og sør, dylgjer effektivt det massive, berande systemet av pillarar, eit arrangement som får rommet til å framstå som vektlaust. Bogane i aust og vest vert avløyst av to halvkuplar som begge munnar ut i to concher i dei fire hjørna av midstskipet. I aust avsluttar ein veggfast benk (eksedra) midtskipet og i vest munnar det ut i ein forhall (narthex).
Opphavleg låg eit atrium framfor inngangen, ein stor forgard med søyler i kring. I midten av atriet stod ei fontene, og kanskje ein ryttarstatue av keisaren. Frå forhallane leier to rampar i nord og i sør til galleria i overbygget.
Hagia Sofia var eit djervt forsøk på å finne ein syntese mellom langkyrkja og sentralkyrkja. Midtskipet og sideskipa er innskrivne i det kvadratet som yttermurane dannar. Kuppelen og det kvadratiske rommet under han, så vel som dei fire store pillarane, framhevar sentraliteten. Midtskipet skapar samstundes ein sterk akse mellom forhallen (narthex) og absiden (rom i halvsirkel), ein akse som vert forsterka av sideskipet. På same tid som midtskipet på grunnplanet dannar kross med det rommet som galleria i nord og sør skapar.
Utvendig er mengda av kuplar og kvelv som omgjev den stor hovudkuppelen karakteristisk for den ortodokse kyrkjearkitekturen. Den delen av krumma konstruksjonselement som byggjer opp det rektangulære sentralrommet saknar førebilete i antikken. I den bysantinske arkitekturen finst heller ikkje etterlikningar av Hagia Sofia. I staden har den no øydelagde apostelkyrkja stått modell til mange andre bysantinske kyrkjer, mellom anna Markuskyrkja i Venezia.
Kunst
Arkadebygga er kledd med polykrom marmor og kuppelen og kvelven var opphavleg dekt med mosaikkar. Også golva var dekt av polykrom marmor og vart skildra som ei blomstereng eller ein Edens hage.
Vindaugo vart plasserte slik at dagsljoset så verknadsfullt som mogleg skulle lyse opp mosaikkane, saman med det blafrande lyset frå tusentals av logande lys som hang i kyrkjerommet. Kvar enkelt mosaikkbit bestod av bladgull dekt av glas, og det ujamne i desse forsterka den tindrande verknaden av mosaikkane. Bitane vart elles med stor presisjon vinkla slik at dei maksimerte det skimrande ljoset i rommet.
Over alt hang lyskruner i ulike nivå ned frå taka. Opphavleg var kyrkjerommet delt mellom ei avdeling for den ståande forsamlinga i vest og sanktuariet (plassen framfor høgaltaret) i aust. I den austre delen, på ein særskild stad, stod ein lesestol for preiker. Denne var i marmor og av sølv.
Rommet var fylt av ljosrefleksar frå patriarken si trone, som var heilt sølvdekt, av sølvsøylene i høgkoret og av dei votivkrunene som hang over altaret, dekt med gull og edelsteinar og krynt med ein kross. Ovanfor altaret hang sideforhenga med broderte bilete av Kristus Pantokrator i midten av ein tredelt arkade flankert av Peter og Paulus, med scener frå mellom anna keisarlege velgjerningar, Gudsmora omgjeven av keisarparet og Kristi underverk.
Fujio Yamamoto
Fujio Yamamoto er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Urawa Reds, NKK og Bellmare Hiratsuka.
Thorill Gylder
Thorill Gylder er ein norsk tidlegare kappgjengar. Ho representerte Vansjø/Svinndal IL.
Karriere
På 1970-talet utvikla Thorill Gylder seg til å bli ein framifrå kappgjengar. Frå 1975 og til 1981 vann Gylder heile 13 indivuelle NM-gull i kappgang. I tillegg deltok ho i to uoffisielle kappgang-VM på veg. I det fyrste i 1978 tok ho sølv, og året etter vann ho bronse.
I 1978 deltok ho i 5000 meter kappgang på Bislett stadion, og sette her ny verdsrekord. Ifylgje engelsk wikipedia har Gylder også to tidlegare verdsrekordar på 10 000 meter kappgang; 48,40 (1978) og 47,24 (1979). Thorill Gylder har fire kongepokalar. I 1990 vart ho ein av ni utøvarar som vart tildelt Bislett-medaljen for historiske bragder på Bislett stadion.
Kjelder
, ''henta inn 13. september 2012.''
Skellig Michael
Skellig Michael (Sceilig Mhichíl på irsk, tyder Michael's klippe), òg kalla Great Skellig, er ei øy med bratte klipper om lag 15 km vest for kysten av County Kerry i Republikken Irland. Ho er den største av dei to Skelligøyane.
I 600 år var øya eit viktig senter for klosterlivet til irske, kristne munkar. Eit irsk-keltisk kloster vart bygd i fjellsida på øya i 588, og vart ein del av UNESCO si verdsarvliste i 1996. Klosteret er eit av dei mest kjende, men minst tilgjengelege i Europa.
Sidan Skellig Michael ligg så pass avsidesliggande er ho først nyleg oppdaga av turistar og staden er svært godt bevart. Dei spartanske forholda inne i klosteret viser den asketiske livsstilen som dei tidlege irske kristne førte. Munkane budde i steinhytter (clochan) ovanfor nesten vertikale klippeveggar.
Historie
Skellig Michael har namn etter erkeengelen Sankt Mikael (Michael). Etter irske legender skal Sankt Mikael og hans himmelske allierte ha hjelpt Sankt Patrick, Irlands nasjonalhelgen, med å jage vekk krypdyra frå Irland, og det skal mellom anna ha skjedd frå desse klippeøyene. Med den plassen dyr og dyresymbolikk hadde i keltisk heidendom, er slike mytiske hendingar truleg prov på at kristendomen har sigra over dei heidne maktene.
Klosteret på Skellig Michael overlevde fleire åtak frå vikingar på 800-talet, mellom anna i 823. Det vart seinare utvida med eit nytt kapell bygd rundt byrjinga av 1000-talet. Samfunnet på Skellig Michael var aldri stort, truleg rundt 12 munkar og ein abbed.
Dette litle klosteret kan ha spela ei rolle i Noregssoga ved at kong Olav Tryggvason truleg vart døypt her i 993 av ein av eremittane i dette klosteret, altså ikkje i England eller på Scilly-øyene på sørvestkysten av England, slik opplysningane om kong Olavs dåp i sogene av Snorre Sturlason og Odd munk Snorresson er vorte tolka. Snorre Sturlason seier i si soge om Olav Tryggvason (kapittel 30-31) at Olav vart døypt på øyene Syllingene vest av England av ein einebuar, og noko liknande fortel Odd munk Snorresson i si soge om Olav (kapittel 14), som truleg vart skrive i Tingøyrarklosteret på Nord-Island om lag 1190. Men av Odd munks skildring går det dessutan fram at øya Syllingene ligg tett ved Irland og at det var eit kloster på staden, så det er god grunn til å rekne med at det er Skellig han meiner. Dei mange vikingåtaka på klosteret på Skellig kan tyde på dette har vore ein kjend stad for folk frå Norden, ikkje minst for ein sjøfarande krigar og plyndrar som kong Olav Tryggvason, og difor høveleg å ty til for han då han ynskte seg ein kristen dåp.
Ein gong på 1100-talet reiste munkane frå Skellig og flytta til eit augustinarkloster ved Ballinskelligs på fastlandet.
På byrjinga av 1500-talet vart Skellig Michael ein populær destinasjon for årlege pilegrimsferder, men hadde ikkje permanent busetnad. På 1800-talet vart det bygd to fyr og Great Skellig vart igjen busett, denne gongen av fyrvaktarar. Det andre fyret er framleis i drift, men vart kraftig ombygd i 1960-åra og automatisert på 1980-talet. I 1986 vart det utført noko restaureringsarbeid og eit offisielt turistbyrå vart oppretta. Den siste tida er det derimot lagt restriksjonar på kor mange som får vitje øya fordi ein var uroa over at det store talet på turistar skulle skade staden, særleg trappene opp til klosteret.
Klosteret
Klosteret, som vart skipa av Sankt Fionán, ligg på naturlege eller oppbygde terrassar på ulike nivå i ei høgd av 185 meter, på ein solrik plass skjerma for dei hardaste vindane. For å kome opp til klosteret frå stranda, må ein gå opp ei trapp med 620 trinn. Klosteret har hatt ei kyrkje (no i ruinar), ein liten kyrkjegard for munkane, to oratorium (bønehus), eit større på 3,6 x 2,4 meter, og eit mindre på 2,4 x 1,8 meter, og seks munkeceller som ligg som små, kuppelforma einskildbygningar, alt bygd i stein, og i dag i meir eller mindre god stand. Munkecellane har i nokre høve meir enn 1,80 meter tjukke veggar. Veggane går over i sokalla «falske kvelv», det vil seie at kuppelforma på bygningane er danna ved at steinen er lagt i stendig mindre sirklar. Truleg har husa vore tekte av grastorv eller halm, då stein som stikk ut, truleg er meint å gjeve feste for torv- eller halmtekking.
I tillegg til sjølve klosteret finst eit lite oratorium i 217 meters høgd, eit lite stykkje veg under den steile toppen på South Peak, den eine av dei to fjelltoppane på øya. Her reknar ein med at ein einebuar (eremitt) har halde sine bønar. Kvar denne einebuaren har halde hus, er ei gåte, då det ikkje er spor etter nokon bustad attmed oratoriet. Ein terrasse nedanfor kan ha vore staden, då det her finst ein 1,3 meter lang runda mur som kan vere leivningane etter ei munkecelle. Men då denne terrassen har vore nytta som hage, er det tvilsamt om det samstundes har vore tilstrekkeleg plass til ein slik bygning. På ein annan terrasse ligg det rett nok ei kuppelforma celle, men det er lite truleg at denne har vore nytta som bustad, då tilkomsten er farleg, og livet på ein slik avgrensa stad oppe i bergveggen dessuten ville ha vore vanskeleg på grunn av skodda. Ei løysing på gåta kan ha vore at eremitten har budd i ein del av sjølve oratoriet.
Ute på kanten av terrassen for dette oratoriet ligg det ei oppbygd samling stein på 1,1 x 1,6 meter, ein sokalla leacht, som det har vore diskutert om har vore ei markering av grava for relikviar, markering av ein stad for bøn på ein krossgangsveg, eller eit altar for gudstenest. To steinbasseng ved foten av klippa har samla opp rennande vatn frå bergveggen, slik at staden har vore sjølvforsynt med vatn til vanleg og rituelt bruk. Likeeins er det laga til to store cisterner nede ved sjølve klosteret som samlar opp overflatevatn frå bergveggane til bruk der.
Frå terrassen med einebuar-oratoriet er det mogleg å kome seg opp på toppen av South Peak, som pilegrimane i si tid kalla «ørnereiret» på grunn av høgda, og som har gjeve grunnlag for mange legender. Målet for pilegrimsvandringane opp hit var ein steinkross ytst i aust. Krossen vart vekke i 1974, men er rekonstruert på grunnlag av fotografi.
Naturreservat
I lag med den mindre naboøya Little Skellig er Great Skellig eit viktig naturreservat. Øyane har store koloniar med sjøfugl som havsule, havhest, krykkje, alke, lomvi, og lundefugl. Havsvale og havlire har òg store koloniar på øya.
Kjelder
Opplysningane om Sankt Patrick og Sankt Mikael, klosteret, og om kong Olav Tryggvasons dåp, byggjer mellom anna på ein artikkel av Frédéric Kurzawa: Le monastèr de Skellig Michael i tidsskriftet Archéologia nr. 401, juin 2003, Dijon: Editions Faton S.A., sidene 48-57. ISSN 0570-6270
Purring
Ei purring er eit varsel eller ei åtvaring om noko. Ordet vert i daglegtalen ofte nytta for å skildre skriftlege varsel om at ei rekning ikkje er betalt.
Elgsnes kapell
Elgsnes kapell, også kjent som Hans Egedes minne, er ei langkyrkje frå 1985 i Harstad kommune i Troms og Finnmark.
Kapellet er ikkje ei kyrkje etter lova, men har status som bygning vigsla for kyrjeleg bruk. Byggverket er i tre og har 100 plassar.
Viladecans
Viladecans er ein by like ved Barcelona i Spania. Han ligg mellom Sant Boi de Llobregat, Sant Climent de Llobregat, El Prat de Llobregat og Gavà. Byen har kring 60 000 innbyggjarar.
Viladecans har 13 eller 14 skular.
Ngaruawahia
Ngāruawāhia (uttalt ) er ein by i regionen Waikato på Nordøya på New Zealand. Ved folketeljinga i 2006 hadde byen eit innbyggjartal på 5 106.
Det har vorte sett fram to tydingar av namnet til byen. Den eine er 'lat opp matgrytene', som skal koma frå ein fest som vart halden for fleire hundre år sidan for å feira samlinga av to stammar gjennom eit bryllaup.
Ei noko lausare omsetjing av ordet Ngāruawāhia (Wāhia-ngā-rua) tyder 'staden til dei to elvene' på maorispråk, med tanke på at elvene Waipa og Waikato renn saman her.
Invasjonen i 1863
Etter Invasjonen i Waikato i 1863 av britiske imperietroppar fekk byen namnet Newcastle, men det vart snart etter endra attende til Ngāruawāhia.
Ekstremvêr
Ekstremvêr omfattar vêr som er ekstremt ut frå det vêret ein klimatisk kan forvente. Ekstremvêr vert nesten utelukkande nytta om kraftige uvêr eller vêr som oppstår på andre tider av året enn det som er normalt.
Ekstremvêr kan omfatte:
Ekstremvêr og klimaendringar
Vêret har dei siste hundre åra ofte fått større følgjer enn tidlegare. Dette kan både kome av at ein har oftare ekstremvêr enn før, men like mykje at folketettleiken har auka kraftig og at folk dermed busett seg på stader utsett for uvêr. Verdas meteorologiorganisasjon og andre har påvist ein samanheng mellom ein auke i ekstremvêr og global oppvarming. Mellom anna tyder modellar på at ein får oftare kraftige tropiske syklonar med auka -nivå og høgare temperatur i atmosfæren.
Marcelo Trivisonno
Marcelo Trivisonno er ein tidlegare argentinsk fotballspelar.
Han spela for klubben Urawa Reds.
Bidne
Bidne kan vera:
Habsburgmonarkiet
Habsburgmonarkiet var eit uoffisielt namn på områda som vart styrt av den austerrikske greina av Huset Habsburg (1278-1780) og det etterfølgjande huset Habsburg-Lothringen (frå 1780) mellom 1526 og 1867/1918. Hovudstaden var stort sett Wien, bortsett frå 1583 til 1611, då hovudstaden var i Praha.
Diskografien til Van der Graaf Generator
Dette er ein diskografi for det engelske bandet Van der Graaf Generator.
Akihiro Kameda
Akihiro Kameda er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Habsburgmonarkiet
Monarkiet frå 1804 til 1867 vert vanlegvis kalla Keisardømet Austerrike, og frå 1867 til 1918 Austerrike-Ungarn. I visse samanhengar viser «Habsburgriket» stundom til heile Habsburgfamilien sine område som ein gong vart styrt av Karl V av Det tysk-romerske riket, eller til Det spanske riket styrt av den spanske greina av familien.
Habsburg-familien ætta frå Habsburgborga i dagens Sveits og kom etter 1278 til makta i Austerrike. Habsburgfamilien vart etter kvart ei mektig ætt i Europa gjennom giftarmål og den første kongressen i Wien med keisar Maximilian I. Ludvig II, konge av Böhmen, Ungarn og Kroatia, var adoptert av Maximilian, og då han døydde i 1526 vart erkehertug Ferdinand av Austerrike den neste kongen i desse områda. Ferdinand var den yngre broren til keisar Karl V. Frå denne tida voks monarkiet og på det største dekte det halve Europa.
Røstrevet
Røstrevet er eit korallrev som ligg utanfor kysten av Lofoten. Det vart oppdaga i 2002, men fiskerne fra Lofoten og Værøy / Røst har kjent til revet i generasjoner, og er det største kaldtvasskorallrevet ein kjenner til i heile verda. Revet ligg på 300 til 400 meters djup rundt 110 km, er om lag 35 km langt og 3 km bredt, og har eit flateinnhald på rundt 100 km².
Habsburgmonarkiet
Terminologi
Namna på området som (med nokre unntak) til slutt vart Austerrike-Ungarn:
Den ungarske delen av riket vart kalla «Landa til den heilage Stefan-krona» (tysk Länder der Heiligen Stephans Krone). Det bøhmiske (tsjekkiske) landområdet vart kalla «Landa til Wenzel-krona» (tysk Länder der Wenzels-Krone).
Namn på nokre av dei mindre områda:
Landområda
Landområda som vart styrt av Habsburg-familien endra seg mykje gjennom hundreåra, men kjernen bestod alltid av fire blokker: Gjennom historia var òg andre landområde under dei austerrikske habsburgarane sitt styre (enkelte vart styrt av andre greiner i Habsburg-dynastiet):
Grensene til enkelte av desse områda varierte i dei periodane som er gjevne her og andre vart styrt av forskjellige greiner (secundo-geniture) av Habsburg-familien. Huset Habsburg hadde og tittelen tysk-romersk keisar frå 1438 til 1740 og frå 1745 til 1806.
Akihiro Kameda
Han spela for klubben Urawa Reds.
Habsburgmonarkiet
Kjenneteikn
Landområda til huset Habsburg danna i røynda ikkje eit enkelt land - kvar provins vart styrt med sine eigne særeigne skikkar. Fram til midten av 1600-talet var ikkje ein gong alle områda styrt av same person og yngre familiemedlemmer styrt ofte delar av Arvelanda som privat apanasje. Det vart gjort fleire seriøse forsøk på sentralisering under Maria Teresia, og særleg son hennar Josef II på midten og slutten av 1700-talet, men mange av desse planane vart skrinlagt då det var stor motstand mot dei radikale reformene til Josef. I perioden vart det likevel prøvd og gjennomført ei meir forsiktig sentralisering.
Austerrike-Ungarn kollapsa på grunn av forskjellige uløyste etniske problem som kom fram i lyset etter tapet i den første verdskrigen. I fredsforhandlingane som følgde vart store område avstått til Romania og Italia, dei nye republikkane Austerrike (dei tysk-austerrikske landområda og Arvelanda) og Ungarn (kjernen i det gamle kongedømet) vart oppretta og resten av områda til monarkiet vart delt mellom dei nye statane Polen, Kongedømet av serbarar, kroatar og slovenarar (seinare Jugoslavia) og Tsjekkoslovakia.
Habsburgområda utanfor Habsburgmonarkiet
Habsburgmonarkiet må ikkje forvekslast med dei forskjellige områda som til forskjellige tider vart styrt av medlemmer frå huset Habsburg. Den eldre spanske greina av habsburgarar styrte Spania og forskjellige andre område frå 1516 til ho døydde ut i 1700. Ei yngre grein styrt Toscana mellom 1765 og 1801 og igjen frå 1814 til 1859. Medan dei var i eksil frå Toscana styrte denne greina Salzburg frå 1803 til 1805 og i Würzburg frå 1805 to 1814. Ei anna grein regjerte i Vorlande frå 1803 til 1805 og Modena frå 1814 til 1859, medan keisarinne Marie Louise, den andre kona til Napoleon og dotter av den austerrikske keisar Frans, styrt over Hertugdømet Parma mellom 1814 og 1847.
Kjelder
''
Aredhel
Aredhel Ar-Feiniel, den kvite frua av Gondolin, er ei alvisk kongedotter i J.R.R. Tolkiens legendarium. Ho er dotter av Fingolfin og søster av Turgon. Ho var kvitleitt og svarthåra, etter skildringa i Silmarillion.
Liv
Som åra gjekk, vart Aredhel rastlaus att, og braut opp frå Nan Elmoth med Maeglin for å finne frendene sine, først Caranthir, og deretter Turgon. Eöl følgde etter, og han fann jamvel vegen heilt til Gondolin, der han laut stå til rette framfor Turgon. Han nekta plent å godkjenne Turgons herrevelde, og slengde eit forgifta spjut etter Maeglin, men Aredhel kasta seg mellom og døydde. Eöl vart sidan kasta ut frå ein høg klippe, og Maeglin vart verande i Gondolin.
Utvikling av legendariet
The Book of Lost Tales kallar Aredhel for Isfin, men grunndraga i forteljinga er dei same. I seinare versjonar av teksten kan det sjå ut som om ein kan setja opp Aredhel som motpol til Galadriel (djerv mot overmodig).
.
Lista Calaquendich Список эльфов Средиземья
Alviske språk
Alvisk er eit fellesnamn for ei gruppe språk utvikla av J.R.R. Tolkien. Språka blir gjerne sagt å vera svært vakre.
Språka
Det finst to velutvikla versjonar av alvespråka: sindarin (grå-alvisk) og quenya (høgalvisk).
Sindarin er det språket som alvane bruka til dagleg i Midgard i Tredje heimsæva og er basert på walisiske lydar. Sindarin kom, som alle alvespråka, frå primitivt alvisk, og utvikla seg i Midgard før Første heimsæva mellom dei alvane som ikkje fór over havet til Aman.
Quenya var språket til dei alvane som gjennomførte reisa til Aman. Det vart ført tilbake til Midgard ved starten av Første tidekverven, der det vart sett på som eit meir formelt språk. I Tredje tidekverven var det få alvar i Midgard som framleis snakka quenya; det hadde gått over til å bli eit slags midgardsk latin og vart mest bruka under seremoniar. Fonologien til språket er basert på finsk.
Det finst òg ei rekke andre språk i slekt med desse, men dei har anten ikkje vorte like godt utarbeidd av Tolkien, eller han har rett og slett forkasta dei.
I bøkene nytta J.R.R. Tolkien vanlegvis det latinske alfabetet til å skrive ned dei alviske språka, slik at folk flest kan få eit inntrykk av korleis dei høyrest ut, men han utvikla òg tre typar skriftteikn som vart bruka av figurane i historiene: cirth (runer), sarati (lite bruka) og tengwar. Ein kan sjå desse teikna i nokre illustrasjonar.
Av andre alvemål kan ein nemne skogalvisk, som er ein dialekt av grå-alvisk, erresëisk, som var særleg nytta på Tol Eressëa, og ulike talemålsformer knytte til ulike distrikt. Skogalvisk var soleis i bruk både i Myrkskog og i Lothlórien. Noldoane hadde og særlege former, til dømes th-lyd i staden for S i framlyd. Dette draget var kalla Fëanors Shibbolert, og vart snart forkasta av dei andre høgalvane.
Historikk
Dei alviske språka vart funne opp av J.R.R. Tolkien med grunnlag i fascinasjonen hans for språk. Han har skrive at han ikkje laga språka for bøkene, men at han laga bøkene for språka; språka kom først, og så kom det tilhøyrande folket og landskapet. Språka er i bøkene spesielt mykje bruka i namn, men òg i noko lyrikk. Dei har eit svært godt derivasjonssystem, som gjer at ord har tilknyting til kvarandre på same måten som i naturlege språk. Til dømes kan ein kjenne att delar av det sindarinske ordet ithil («måne») i namnet på boka Silmarillion; sil betyr «lys», og silmarillane er edelsteinar med eit lys som nærast er heilag for alvane.
Det finst mange ulike utkast til same språket på grunn av at J.R.R. Tolkien arbeidde med språka heile det vaksne livet sitt, men den versjonen som blir nytta i Ringdrotten, blir av dei fleste sett på som den endelege.
J.R.R. Tolkien fann òg opp fleire ikkje-alviske språk, slik som dvergane sitt khuzdul og menneska sitt vestrønt. Sistnemnde inneheld mange lånord frå alvisk, noko som reflekterer menneska sine tidlegare tette band til alvane.
Dei alviske språka vart etter 2001 veldig populære, etter at Peter Jacksons filmtrilogi av Ringdrotten kom, og gjorde alt tolkienrelatert svært populært. Ein lyt vel og leggje til at det for det meste er Quenya som er nytta i filmen, og dei mange alviske dialektane er ikkje nytta i stor grad. Soleis snakkar jamvel Legolas høg-alvisk, sjølv om han er skogalv.
Riksveg 420
Opphavleg strekning var Jovannet i Arendal til Nørholm i Grimstad (32,4 km).
Alviske språk
Nokre som kan språket
Helge Fauskanger er ein nordmann som lengje har vore interessert i dei alviske språka. I 1999 starta han internettsida Ardalambion, som i dag blir rekna for verdas desidert beste side når det gjeld informasjon om alvisk, og det beste verktøyet for å lære seg språka.
Amiga 2000
Amiga 2000 er ei heimedatamaskin frå Commodore frå 1980-åra.
Riksveg 420
Vegen vart forlenga 27. august 2009 mellom Kristiansand og Grimstad (i samband med opninga av den nye dagen før) med den gamle E 18-traseen og  gjennom Sørlandsparken, fram til Timeneskrysset i Kristiansand.
Alviske språk
Nokre som kan språket
Alle dei originale omsetjingane til alvisk i filmane er gjort av David Salo.
Riksveg 420
Før 1. januar 2010 var fylkesveg 420 del av riksvegen.
Delstaten Durango
Durango er ein delstat som ligg vest i Sentral-Mexico. Han har om lag 1 509 117 (2005) innbyggjarar. Landområdet dekkjer 123 181 km². Området ligg høgt over havet omgjeve av høge fjell og skogar.
Riksveg 420
Etter at europaveg 18 vart teken i bruk mellom Kristiansand og Grimstad har strekninga vorte omklassifisert til fylkesveg igjen.
Vesterled Bergemoveien Rv420
Delstaten Durango
Hovudstaden og største byen er Durango.
Riksveg 420
Rv420
Kultur- og vitskapsdepartementet
Kultur- og Vitskapsdepartementet vart danna i 1982 og sidan nedlagt i 1990. Departementet sine ansvarsområder vart då overførte til Kyrkje- og kulturdepartementet og Utdannings- og forskingsdepartementet.
Departementet kom til under Kåre Willoch si regjeringstid, fordi Lars Roar Langslet var katolikk, og kunne difor ikkje råda over Den norske kyrkja.
Amiga 600
Amiga 600 er ei heimedatamaskin frå Commodore frå 1990-åra.
Hisashi Tsuchida
Hisashi Tsuchida er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Urawa Reds.
Morset Sound Development
Morset Sound Development er eit norsk føretak som produser avanserte måleinstrument (WinMLS) for elektroakustiske målingar.
Bass Generation
Bass Generation er det tredje albumet til Basshunter og vart gjeve ut den 25. september 2009.
Amiga 3000
Amiga 3000 er ei heimedatamaskin frå Commodore frå 1990-åra.
Frankeringsmaskin
Frankeringsmaskin er ei maskin som trykkjer frankering på brev og pakkar i staden for bruk av frimerke. Firma med mykje korrespondanse nyttar oftast slike. Frankeringsmaskinene har forsegla telleverk, så portoen firmaet brukar vert fakturert etterskotsvis.
Firma kan anten bruke maskinene slik dei er, eller få laga og sett inn stempel med eigen firmalogo i tillegg til porto.
Frankeringsmaskinen er ei norsk oppfinning og vart først teken i bruk i Noreg i 1903.
Isbrear i Noreg
Dette er ei liste over dei største isbreane i Noreg Dei 18 største isbreane i Noreg ligg på Svalbard, inkludert den største isbreen i Europa, Austfonna på Nordaustlandet. Totalt har Noreg kring 1600 isbrear. 900 av desse ligg i Nord-Noreg, men 60 % av det totale isbrearealet finn ein sør for Trøndelag. 1 % av Noreg er dekt av isbrear. .
Peter Christen Asbjørnsen
Peter Christen Asbjørnsen var ein norsk forfattar, naturvitar, zoolog og folkeminnesamlar og utgjevar. Han gav ut Norske huldreeventyr og folkesagn i to band, og samarbeidde med Jørgen Moe om folkeeventyra. Dei arbeidde fram ein sams norsk eventyrstil som har fått mykje å seia for norsk prosastil i all ettertid. Det nære samarbeidet mellom dei to eventyrsamlarane og utgjevarane, har ført til at ein gjerne oppfattar dei som eit forfattarpar. Det er mest ikkje råd å nemna den eine utan å ta med den andre. Men arbeidet med segner/huldreeventyr var Asbjørnsen åleine om.
Asbjørnsen var fødd i Christiania, men vart teken ut av borgarskolen og send på eit privat artiumkurs på Norderhov for å konsentrera seg om skulefaga. Her gjekk òg Jørgen Moe, som mellom anna delte interessa hans for folkedikting. Dei to vart vener for livet.
Etter artium var Asbjørnsen huslærar på Romerike, og tok til å skriva opp segner og eventyr. I slutten av 1837 offentleggjorde han nokre av dei i Nor, en Billedbok for den norske ungdommen.
Same året byrja òg Asbjørnsen samarbeidet med Moe, og dei felles innsamlingane deira vart til Asbjørnsen og Moes norske folkeeventyr.
Asbjørnsen heldt fram med å gje ut forteljingar frå folketradisjonen til kort tid før han døydde. Det meste av det han skreiv høyrer likevel til andre område. Han var ein av dei første havforskarane, studerte forstvesen i Tyskland, var forstmeister og ei tid «Torvmeister». Han var ein litterær alt-mogleg-mann som skreiv folkeskrifter og populærvitskaplege artiklar, skildra ei reise til Egypt, laga ei kokebok og slost med Eilert Sundt om den rette måten å utnytta korn på, «grautstriden». Og allereie i 1861 skreiv han - som den første i Noreg - ein stor populær artikkel i budstikka om den nye utviklingslæra til Darwin.
Hisanori Shirasawa
Han spela for klubbane Yanmar Diesel og Kyoto Purple Sanga.
Riksveg 42
Riksveg 42 (Rv42) går mellom Krossmoen og Egersund stasjon i Eigersund.
Golf
Golf er ein utandørsidrett der enkeltspelarar eller lag slår ein liten ball i hòl med ulike typar køller. I golfreglane blir idretten definert som 'å spele ein ball med ei kølle frå utslagsstaden ned i hòlet med eit slag eller fleire påfølgjande slag i samsvar med reglane'.
Riksveg 42
Før 1. januar 2010 var fylkesveg 42 del av vegen.
Golf
Golf oppstod truleg i Skottland og har vore spelt i fleire hundre år på Dei britiske øyane. Sjølv om golf av nokre blir rekna som ein fritidsaktivitet helst for rike, blir spelet stadig meir populært og talet på spelarar veks i store delar av verda. I Noreg er over 119 000 spelarar medlem av Norges Golfforbund. Dette blir ein gjennom medlemskap i ein norsk golfklubb. Det blir kravd medlemskap for å kunna spela på dei aller fleste av dei norske banane.
Riksveg 42
Krossmovegen
Golf
Spelet
Ein golfrunde består i å spele eit tal hòl, vanlegvis 18, på færrast slag råd. Å spele eit hòl består i å slå ein ball frå utslagsstaden (eit område avsett for å slå det første slaget på hòlet), og å halde fram med å slå ballen til den ligg i hòlet. Når ballen er på «greenen» (puttinggreenen – eit område med ekstra kortklipt gras) går ein over til å slå ballen langs bakken («putting»). Målet om å slå ballen i hòlet ved å bruke så få slag som mogleg blir gjort vanskelegare med diverse hinder, som «bunkerar» (sandhinder) og vasshinder.
Til forskjell frå mange andre sportsgreiner, blir golf for det meste spelt utan overoppsyn av ein dommar. Spelet avheng av at den enkelte viser omsyn til andre spelarar og følgjer reglane. Som det står i golfreglane: 'Alle spelarar bør oppføre seg på ein disiplinert måte, alltid vise høflegheit og ei god sportsånd, utan omsyn til kor konkurranseinnstilte dei måtte vere. Det er ånda i golfspelet'.
Løypestreng
Løypestreng eller lauparstreng er eit ståltau (kabel eller vaier) som heng i fritt spenn mellom to punkt, ofte med eine punktet høgare enn det andre.Ein kan tre ei trinse på vaieren og tau festa til henne for betre kontroll. Løypestreng er blitt mykje brukt til transport i kupert terreng, til dømes ned lier, over juv og elver, men kan òg brukast som underhaldning, til dømes som leikeapparat og i samband med turisme.
Noreg
Løypebaner vart i Noreg mykje brukt til å sleppa høybører frå utslåttar nedover til gards, over elvar og juv, eller berre for å spara ryggen. Dersom fallet var riktig, var det nok å festa børa til tauet med ein bit ståltråd. Det kunne halda børa heile vegen ned til bakken. Meir avanserte konstruksjonar hadde ei trinse tredd innpå vaieren, og tau festa til trinsa så ein hadde høve til å bremsa eller hala til seg det som skulle opp. Permanente løypestrengar var utstyrte med vinde og sveiv. Då kunne ein òg nytta strengen til vassrett transport, over dalar, elvar og vatn.
Løypestreng var somme stader på Vestlandet, særleg på fjellgardar, den viktigaste transportmåten for varer. Over tida har dei gått stadig meir ut av bruk, fordi dei fleste bustader har fått vegsamband. Sidan kabelen rustar og treverket rotnar vekk, vil løypestrengane mest truleg vera forsvunne som kulturminne om ein del år.
KS
KS (tidlegare Kommunenes Sentralforbund) er interesseorganisasjonen for kommunesektoren i Noreg. Alle kommunar og fylkeskommunar har rett til å vere medlemar av KS. Dessutan kan verksemder som driv innanfor den offentlege sektoren eller i marknader som det offentlege har skipa, verte medlemar etter godkjenning av hovudstyret i KS. Hovudkontoret til KS ligg i Kommunenes Hus i Vika i Oslo.