cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Torfinn Karlsevne
Grønland
Torfinn fór til Grønland for å driva handel. Der overvintra han og gifta seg i 1002 med Gudrid Thorbjarnardottir, enka til Thorstein Eriksson. Rundt 1009 leidde han ein ekspedisjon med tre skip og omtrent 160 kolonistar til ein del av Nord-Amerikas austkyst som Leiv Eiriksson alt hadde nådd fram til rundt år 1000, kalla Vinland av vikingane. Dette namnet kom sannsynlegvis av dei saftige grasgangane (for det er vel ordet vin = grasgang, som går att her). Ei anna tolking av namnet går ut på at landet vart kalla opp etter vinbæra som skal ha vakse der.
Amerika
Etter å ha komme fram vart det bygd ein leir ved ei bukt som Torfinn kalla Straumsfjord, moglegvis Baie des Sept-Îles. Her vart son deira Snorri Thorfinnson fødd den første sumaren; den første europearen fødd i Amerika. Etter ein vanskeleg vinter trekte vikingane vidare sørover den påfølgjande våren. Ved munningen til ei elv stifta dei ein permanent buplass som vart kalla Hóp. I det påfølgjande året byrja dei driva handel med dei innfødde indianarane, som vikingane kalla skrælingar. Dette gjekk bra for ei lita stund, men til slutt gjekk indianarane til åtak på vikingane. Torfinn og mennene hans flykta, men Freydís Eiríksdóttir skjelte ut mennene og kalla dei for feigingar, tok sverdet til ein avdød landsmann og skreik ut til formaning om kamp mot indianarane. Denne blonde vikingkjerringa gjorde så sterkt eit inntrykk på indianarane at dei flykta dei med. Fordi Torfinn ikkje ønskte seg krig, vedtok han å fara attende til Straumsfjord, og enden vart at alle nybyggjarane fór attende til Grønland.
Nufenen
Kommunen ligg i krinsen Rheinwald ved vegen til San Bernardino-tunnelen. Han består av landsbyen Nufenen.
Evilwm
evilwm er ein minimalistisk vindaugehandsamar for Unix-liknande operativsystem som passar til eldre datamaskinar. Vindaugehandsamaren manglar tradisjonelle vindaugedekorasjonar i den form at den berre pikselvid ramme rundt programvindauga, sjølv den kan fjernast via Unix-skalet.
Sandnes
Sandnes er ein by og administrasjonssenter i Sandnes kommune i Rogaland fylke. Byen ligg ved fjordbotnen fjorten kilometer sør for Stavanger sentrum og går med i tettstaden Stavanger/Sandnes, som har. Av desse bur 58 694 i byen Sandnes.
Vostervatnet
Vostervatnet er eit vatn som ligg i Strand kommune i Rogaland.
Sunnmøre Museum
Sunnmøre Museum er eit folkemuseum som ligg i Borgundgavlen i Ålesund på Sunnmøre. Det har ei omfattande samling av mellom anna hus og båtar. Museet vart stifta i 1931.
Bakgrunn
Ålesund Museum, som vart starta i 1903 miste alt dei hadde av samlingar under Ålesundbrannen eit år etter. Då dei tok opp att arbeidet etter brannen var det mykje gammalt frå bygdene kring Ålesund dei samla inn. I 1910 kom tanken om å opprette eit Sunnmørstun under Ålesund Museum. Det var vanskeleg å finne plass til dette i byen. Kring 1920 vakna interessa for museumsarbeid i fleire bygder på Sunnmøre. Sidan mykje av det Ålesund Museum hadde samla inn kom frå sunnmørsbygdene var det mange som meinte bygdekommunane burde vere representerte i styret. Etter ein heftig strid kom det forslag om dette på årsmøte til Ålesund Museum i mars 1931. Forslaget fekk ikkje det naudsynte to tredjedels fleirtal og vart forkasta. Den 11. april vart Sunnmøre museum skipa. Striden mellom dei to partane heldt fram enno ei tid, og arbeid for samanslåing førte ikkje fram.
Oppbygging av museet
Sunnmøre Museum fekk overta ei festetomt på 28 mål under Borgund prestegard. Sunnmøre Ungdomssamlag stilte som garantist. Dei som stod fremst i arbeidet for å få Sunnmøre Museum skipa, og som stod bak arbeidet med å få det i drift var: Rasmus Buset, Anders Vassbotn, Olai Bjørlykke, Martin Bjørndal og Ivar Myklebust. Dei drog på samleferder rundt på Sunnmøre. Drifta vart frå starten av delvis finansiert ved tilskot frå kommunane; 1,5 øre for kvar innbyggar. På museumsområdet vart det opparbeidd stemneplass, og tilskipingar der gav etter måten brukbare inntekter.
Ut gjennom 1930-talet vart det flytt ein del gamle bygningar til museet. Det vart og starta å bygge eit eldsikkert hus. Sjølv om det ikkje var økonomi til inventar var opningsdatoen sett til 9. april 1940. På grunn av krigsutbrotet vart opning utsett. Under krigen var det mange som fekk nytte det tomme betonghuset til lagerplass, legalt og illegalt. Mange verdfulle arkiv vart mellom anna redda på denne måten. Ein periode låg to lingekarar i dekning i bygget. Det eldsikre huset vart opna 16. juni 1946 av kronprins Olav.
Båtsamlinga
Heilt frå starten overtok Sunnmøre Museum fleire gamle bruksbåtar. For å ta vare på denne etter kvart store båtsamlinga vart det i 1955 reist fire samanhengande båthallar. I 2009 rådde museet over vel 40 båtar. Dei fleste er gamle bruksbåtar av sunnmørstypen og møringstypen. Ein finn og nyare båtar og båtar frå andre distrikt. I 2012 vart det reist ein eigen båthall for permanente utstillingar av mellom anna Kvalsundskipet. Hallen skal og vere vinteropplagsstad for Borgundknarren.
Husa i friluftsmuseet
Dei første gamle husa vart reist på museet i 1934. Etter kvart vart mange eldre bygningar flytt til museet. Det var mest gamle gardshus som stovehus, fjøs, løe, stabbur, stall, smie, kylne og kvernhus. I nyreisinga av husa la ein vind på å bygge opp tun og miljø som likna det dei hadde vore plassert i. Etter kvart har det kome til hus med tilknyting til sjøen, naust, sjøbu og fiskarstover. I 2009 stod det 55 hus på museet.
Faste utstillingar
Det eldfaste huset, frå slutten av 1930-talet, har vorte påbygt med kafeteria, auditorium, museumsbutikk, toalettavdeling, kontor, magasin og verkstadar. Dei fleste utstillingane skifter, men nokre er faste frå år til år.
«Middelaldermuseet»
Bygningen til «middelaldermuseet» er reist over tufte av Borgundkaupangen. Denne handelsstaden frå mellomalderen er delvis utgraven. Arkeologiske funn frå utgravingane er utstilte i «middelaldermuseet». Kaupangområdet ligg søraust for Borgund kyrkje i Ålesund, og ein sti fører frå friluftsmuseet til «middelaldermuseet». «Middelaldermuseet» vart opna i 1987.
Hovdenrommet
I 1910 fekk diktarpresten Anders Hovden treskjeraren og snikkaren Lars Kinsarvik til å lage eit stas-stove møblement. Desse møblane vart gitt til Sunnmøre Museum av etterkomarane til Hovden. Møblane er laga i den sermerkte kinsarvikstilen, med måla utskjeringar. Mellom mange detaljar finn ein Kari og Anders Hovden skorne i relief. På rommet finn ein og fleire ting som har høyrt til Hovden, som bøker og kopiar av manuskript.
Delft
Delft er ein kommune og by i Nederland i provinsen Zuid-Holland. Han ligg mellom Rotterdam og Haag. Delft er hovudsakleg kjend for det typiske nederlandske bysentrumet (med kanalar) og for målaren Vermeer, delftfajanse og for tilknytinga til kongefamilien.
Historie
Byen oppstod på 1200-talet og fekk byrettar i 1246.
Delft fekk tilknyting til Huset Oranien då Vilhelm I av Oranien, med kallenamnet «Vilhelm den stillferdige» busette seg her i 1572. Vilhelm var leiaren på denne tida under kampane mot Spania i åttiårskrigen.
Delft var ein av dei leiande byane i Holland og var utstyrt med bymurar. Då Vilhelm vart skoten i 1584 av Balthazar Gerards i hallen Prinsenhof, var familien sin tradisjonelle gravplass i Breda i hendene på spanjolane. Han vart derfor gravlagd i Nieuwe Kerk (Nykyrkja) og frå den tid har kongefamilien vorte gravlagd her.
I 1654 vart byen hardt råka og over 100 menneske døydde då eit krutlager med over 40 tonn krut eksploderte.
Dire Straits
Dire Straits var eit britisk rockeband som vart skipa i 1977 av Mark Knopfler (solovokal og sologitar), den yngre broren hans David Knopfler (rytmegitar og korvokal), John Illsley (bassgitar og korvokal) og Pick Withers (trommer og perkusjon). Musikkstilen til Dire Straits kom frå ei rekkje inspirasjonskjelder, som jazz, folk og blues, og kom nærast beatmusikk og klassisk rock. Trass i at gruppa vart danna i ein periode då punkrock regjerte, stod den dempa stilen til bandet i kontrast til punken, og utvikla ein stil med røter i pubrock. Mange av komposisjonane til Dire Straits var melankolske. Det mestseljande albumet til Dire Straits, Brothers in Arms, har seld over 30 millionar eksemplar, og var det første albumet som selde meir enn 1 million eksemplar på CD.
Dei vart òg eit av dei mestseljande banda i verda og selde over 120 millionar album verda over. Dire Straits vann fleire musikkprisar i løpet av karrieren, mellom anna Grammyprisar, tre Brit Award og to MTV Video Music Award. Dei mest populære songane til bandet er mellom andre «Sultans of Swing», «Lady Writer», «Romeo and Juliet», «Tunnel of Love», «Telegraph Road», «Private Investigations», «Money for Nothing», «Walk of Life», «So Far Away», «Your Latest Trick» og «Brothers in Arms».
I følgje Guinness Book of British Hit Album, har Dire Straits lege over 1100 veker på albumlista i Storbritannia, det femte høgaste nokon gong. Karrieren deira varte i 15 år. Dei vart opphavleg oppløyst i 1988, men kom saman att i 1991, før dei vart oppløyst for godt i 1995 då Mark Knopfler lanserte solokarrieren sin for fullt. Det var fleire endringar i besetninga i bandet i løpet av karrieren, og til slutt var berre Mark Knopfler og John Illsley som var med frå start til slutt.
1977–1979: Tidlege år og dei to første albuma
Brørne Mark og David Knopfler, og venene John Illsley og Pick Withers skipa bandet i 1977. I 1977 spelte Dire Straits (eit namn bandet fekk av ein musikar trommeslagaren Pick Withers delte leiligheit med) inn ein demo på fem songar, som inneheldt den framtidige hitsingelen, «Sultans of Swing», i tillegg til «Water of Love», «Down to the Waterline», «Wild West End» og David Knopfler sin «Sacred Loving». Dei tok lydbandet til Charlie Gillett, som hadde eit radioshow kalla «Honky Tonk» på BBC Radio London. Bandet ønskte berre gode råd, men Gillett likte musikken så mykje at han spelte «Sultans of Swing» på showet sitt. To månader seinare fekk Dire Straits platekontrakt med Phonogram Records. I oktober 1977 spelte bandet inn ein ny demo med «Southbound Again», «In the Gallery» og «Six Blade Knife» for BBC Radio London; og i november vart det laga demo av «Setting Me Up», «Eastbound Train» og «Real Girl».
Debutalbumet til gruppa, Dire Straits, vart spelt inn i Basing Street studio i Vest-London i februar 1978, og kosta 12 500 pund. Det var produsert av Muff Winwood, og fekk liten marknadsføring i starten då det kom ut i Storbritannia på Vertigo Records, som då var ei avdeling under Phonogram, og vart ikkje godt motteke. Albumet vart lagt merke til av A&R-representanten Karin Berg, som arbeidde for Warner Bros. Records i New York City. Ho følte at dette var ein type musikk publikum var svolten for, men berre ein person i avdelinga hennar var først samd i dette. Mange av songane handla om opplevingar Mark Knopfler hadde i Newcastle, Leeds og London. «Down to the Waterline» handlar om livet i Newcastle; «In the Gallery» er ei hyllest til biletkunstnaren Harry Phillips frå Leeds (far til Steve Phillips); «Wild West End» og «Lions» handla om den første tida til Knopfler i hovudstaden.
Same året byrja Dire Straits å turnere som oppvarmingsband for Talking Heads etter at nyutgjevinga av «Sultans of Swing» omsider byrja å klatre oppover singellistene i Storbritannia. Dette førte til platekontrakt i USA med Warner Bros. Records, og mot slutten av 1978 hadde Dire Straits gjeve ut debutplata verda over. Dei fekk mykje merksemd i USA, men nådde òg toppen av albumlista i Canada, Australia og New Zealand. Dire Straits gjekk etter kvart inn på topp 10 i alle europeiske land.
Året etter la bandet ut på den første turneen sin i Nord-Amerika. Dei spelte 51 utselde konsertar i løpet av 38 dagar. «Sultans of Swing» nådde fjerdeplassen i USA og åttandeplassen i Storbritannia. Songen var ein av dei største hittane til Dire Straits og vart fast på konsertane deira. Bob Dylan, som hadde sett bandet spele i Los Angeles, var så imponert at han inviterte Mark Knopfler og trommeslagaren Pick Withers til å spele på det neste albumet sitt, Slow Train Coming.
Innspelinga for det andre albumet til gruppa, Communiqué, fann stad i desember 1978 i Compass Point Studios i Nassau på Bahamas. Det kom ut i juni 1979,, var produsert av Jerry Wexler og Barry Beckett og nådde toppen av den tyske albumlista, medan debutalbumet Dire Straits samstundes låg på tredjeplassen. I Storbritannia nådde albumet femteplassen på albumlista. Med singelen «Lady Writer» fortsette det andre albumet i same stil som et første, og Knopfler utvida rekkevidda av tekstane sine på opningssporet «Once Upon a Time in the West». I det komande året byrja stilen å endre seg, i lag med besetninga i gruppa.
1980–1984: Større musikalsk kompleksitet og tidleg suksess
I 1980 vart Dire Straits nominert til to Grammyprisar for beste debutant og beste rockesong av ei gruppe for «Sultans of Swing». I juli 1980 starta bandet innspelinga for det tredje albumet. Produsenten Jimmy Iovine hjelpte Mark Knopfler med produksjonen og Making Movies kom ut i oktober 1980. Under innspelinga gjekk kranglinga mellom Mark og David Knopfler ut over bandet, og David Knopfler slutta etter usemje om den musikalske retninga for å starte ein solokarriere. Han vart ikkje omtalt på plateomslaget. Innspelinga heldt fram med Sid McGinnis på rytmegitar og klaverspelaren Roy Bittan frå Bruce Springsteen sitt E Street Band. Etter innspelinga var over vart Alan Clark og gitarist Hal Lindes frå California med i Dire Straits som fulltidsmedlemmar for turneane i Europa og Nord-Amerika.
Making Movies fekk stort sett positiv kritikk og inneheldt lengre songar med meir komplekst arrangement, ein stil bandet skulle halde seg til resten av karrieren. Albumet inneheld nokre av dei mest personlege songane til Knopfler. Den mest suksessrike singelen var «Romeo and Juliet» (åttandeplassen på UK singles chart), ein song om eit mislukka kjærleiksforhold, og det vart eit kjennemerke for Knopfler å skrive personlege songar under fiktive namn. Sjølv om han aldri vart gjeven ut som ein hitsingel, vart «Solid Rock» framført på alle konsertane til Dire Straits frå den tida til dei slutta, medan det lange opningssporet, «Tunnel of Love», med introen «The Carousel Waltz» av Richard Rodgers og Oscar Hammerstein II, vart nytta i filmen An Officer and a Gentleman. Sjølv om «Tunnel of Love» berre nådde 54. plassen på UK Singles Chart då han vart gjeven ut på singel i 1981, har han vorte ein av dei mest kjende og populære songane til Dire Straits og ein umiddelbar konsertfavoritt. Making Movies låg på den britiske albumlista i fem år og nådde fjerdeplassen på det høgaste.
Det fjerde studioalbumet til Dire Straits, Love Over Gold, er eit album med lange, eksperimentelle passasjar med Alan Clark på piano og klaverinstrument. Det vart godt motteke då det kom ut i september 1982, og selde til gullplate i Amerika og låg fire veker på toppen av albumlista i Storbritannia. Tittelen var inspirert av ein graffiti som Knopfler såg frå vindauget sitt i den gamle kommunale leilegheita si i London. Frasen var henta frå plateomslaget til eit album av Captain Beefheart. Love Over Gold var det første Dire Straits-albumet som var produsert av Mark Knopfler aleine, og den største hitten på albumet, «Private Investigations», gav Dire Straits den første singelen sin på topp 5 i Storbritannia, der han nådde andreplassen, trass i lengda på nesten sju minuttar. Han vart òg ein populær song på konsertane deira.
I andre delar av verda var hovudsingelen frå albumet «Industrial Disease», ein song som handlar om nedgangen i britisk produksjonsindustri tidleg i 1980-åra med fokus på streik, depresjon og dysfunksjonalitet. Singelen gjorde det særleg bra i Canada, der han nådde topp 10. I tillegg til tittelsporet og «It Never Rains», bestod Love Over Gold av den 14 minuttar lange, episke «Telegraph Road». Knopfler hadde òg skrive songen «Private Dancer» for albumet, men denne kom ikkje med der og vart etter kvart gjeven til Tina Turner for comebackalbumet hennar med same namn. Love Over Gold selde visstnok over to millionar eksemplar dei seks første vekene etter det kom ut. Kort tid etter utgjevinga av Love Over Gold, slutta trommeslagaren Pick Withers i bandet. Erstatninga Terry Williams, tidlegare i Rockpile og fleire walsiske band som Man.
I 1983 vart det gjeve ut ein fire songar lang EP kalla ExtendedancEPlay, medan Love Over Gold framleis låg på albumlistene. På denne fanst hitsingelen «Twisting By the Pool» som nådde topp 20 i Storbritannia og Canada. Dire Straits la ut på ein åtte månader lang verdsturné for å marknadsføre Love Over Gold, som enda med to utselde konsertar i Hammersmith Odeon i London den 22. og 23. juli 1983. Det doble albumet Alchemy Live bestod av opptak frå desse to konsertane og var visstnok utan ekstra opptak i studio. Det vart miksa i november 1983 og gjeve ut mars 1984. Det nådde topp 3 i Storbritannia. Konserten vart òg gjeven ut på VHS og vart nymastra og gjeve ut på DVD og Blu-ray i 2010.
1985–1986: Brothers in Arms-tida og internasjonal suksess
Dire Straits gjekk attende i studio mot slutten av 1984 og byrja å spele inn spor i Air Studios på Montserrat for det komande femte studioalbumet deira, Brothers in Arms, produsert av Knopfler med Neil Dorfsman. Det var fleire endringar i besetninga, og ein klaverspelar til vart henta inn, Guy Fletcher, som tidlegare hadde arbeidd som studiomusikar med Roxy Music og på filmmusikken til Cal. Gitarist Hal Lindes slutta i bandet under innspelinga. Erstattaren hans var New York-gitaristen Jack Sonni, og Andy Kanavan vart med ei kort stund på trommer; men vart ikkje omtalt på omslaget som offisielt medlem.
I følgje eit intervju med magasinet Sound on Sound med Neil Dorfsman, ein månad etter innspelinga byrja, vart trommeslagaren Terry Williams mellombels erstatta av jazztrommeslagaren Omar Hakim, som spelte inn trommer for albumet i løpet av to dagar, før han drog vidare til andre oppgåver. Både Hakim og Williams er omtalte på albumet, men Williams bidrog berre med trommer på «Walk of Life» og det improviserte trommecrescendoet i byrjinga av «Money for Nothing». Resten av albumet er med Hakim på trommer, men Williams var attende i bandet for musikkvideoane og den komande verdsturneen.
«Money for Nothing» nådde førsteplassen i USA på Billboard Hot 100, og fjerdeplassen på UK Singles Chart, «So Far Away» (20. plassen i Storbritannia og 19. plassen i USA), «Brothers in Arms» (16. i UK), «Walk of Life» (2. i UK, 7 i US), og «Your Latest Trick» (26. UK). «Money for Nothing» var den første videoen som vart spelt på MTV i Storbritannia og hadde med Sting på gjestevokal. Sting er oppført som medlåtskrivar på songen i lag med Mark Knopfler, sjølv om det i røynda berre var melodilinja frå «Don't Stand So Close To Me» som gjorde dette. Ikkje noko av teksten vart i røynda skriven av Sting. Songen vann Grammyprisen for beste rockesong av ei gruppe eller duo i februar 1986.
Brothers in Arms vart av dei første albuma som vart spelt inn med digitalt utstyr sidan Knopfler pressa på for betre lydkvalitet. Tittelsporet på albumet skal ha vore den første CD-singelen i verda. Han vart gjeven ut i Storbritannia som ein promo med logoen til turneen, Live in '85, medan ein andre singel i samband med den australske delen av turneen vart merka Live in '86. Det inneheld fire spor og hadde ei avgrensa avspeling. «Walk of Life» vart nesten teken av albumet då medprodusenten Neil Dorfsman meinte han ikkje burde vere med, men dei andre bandmedlemmane stemte i mot han. Resultatet vart den mest kommersielt suksessrike singelen til bandet i Storbritannia, og han nådde andreplassen på singellista. «Money for Nothing», «Walk of Life», og «Brothers in Arms» vart alle populære på konsertane til bandet.
Albumet er oppført i Guinness rekordbok som den første CD-plata som selde 1 million eksemplar, og har fått æra for å popularisere CD-formatet. Brothers in Arms-CDen hadde med den fulle versjonen av «Money for Nothing», og ikkje den kortare versjonen som finst på LP-plata. Faktisk inneheld CD-versjonen lengre versjonar av alle spora som er på den første LP-sida, med unntak av «Walk of Life».
Verdsturneen i 1985-1986 etter albumet vart ekstremt suksessrik. Saksofonisten Chris White vart med i bandet og turneen starta 25. april 1985 i Split i Jugoslavia (i dag Kroatia). Då dei spelte 13 konsertar på Wembley Arena, flytta bandet seg ned gata til Wembley Stadium ettermiddagen den 13. juli 1985 for å spele på Live Aid, der dei mellom anna spelte «Money For Nothing» med Sting som gjestevokalist. Turneen enda i Entertainment Centre i Sydney i Australia den 26. april 1986, der Dire Straits framleis har rekorden med 21 konsertar på rad. Bandet spelte der den kjende australske folkevisa «Waltzing Matilda». I løpet av to år heldt Dire Straits played 247 konsertar i over 100 forskjellige byar.
I 1985 reiste i tillegg bandet frå London til Khartoum for å samle inn pengar til svoltkatastrofen der, kalla The Walk of Life, leia av John Abbey. Dire Straits donerte gullplata av Brothers in Arms til deltakarane for å hylle det dei gjorde.
Konserten den 10. juli 1985 på Wembley Arena, der dei hadde med seg Nils Lofgren på «Solid Rock» og Hank Marvin på slutten av «Going Home» (temaet frå «Local Hero»), vart sendt på fjernsyn i Storbritannia på The Tube på Channel 4 i januar 1986.
I 1986 vann Brothers in Arms to Grammyprisar, og beste britiske album under Brit Awards i 1987. Q plasserte albumet på 51. plass på lista si over dei 100 beste britiske albuma gjennom tidene i 2000. Albumet vart òg rangert på 351. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene i 2003. Brothers in Arms er òg rangert som det tredje beste albumet frå 1985 og 31. beste albumet frå 1980-åra, og var i april 2012 det sjuande mestseljande albumet i Storbritannia og det 107. mestseljande i USA. I august 1986 vart MTV Europe lansert med Dire Straits sin «Money for Nothing».
1987–1990: Første oppløysing
Etter Brothers in Arms-turneen enda, tok Mark Knopfler ein pause frå Dire Straits og i 1987 konsentrerte han seg om soloprosjekt og filmmusikk. Dire Straits kom saman att i 1988 for Nelson Mandela 70th Birthday Tribute-konserten som vart halden 11. juni 1988 på Wembley Stadium, der dei var hovudattraksjonen. Dei fekk med seg Eric Clapton på scenen som framførte hitten sin «Wonderful Tonight» med gruppa og spelte rytmegitar på dei andre songane til bandet, medan gitaristen Jack Sonni ikkje var med. Kort tid etter slutta Williams i bandet.
Tilnærmingsfeil
Tilnærmingsfeil er i numerisk analyse skilnaden mellom ein eksakt verdi og den tilnærma verdien. Ein tilnærmingsfeil kan oppstå fordi
Dire Straits
1987–1990: Første oppløysing
Mark Knopfler annonserte offisielt at bandet var oppløyst i september 1988. Han fortalte Rob Tannenbaum i Rolling Stone: «Det var mange journalistar som sa me var det største bandet i verda. Det var ikkje musikken som tydde noko for dei då, det var populariteten. Eg trengde ein pause». Den enorme suksessen med Brothers in Arms-albumet og turneen skapte eit enormt press på bandet, og Knopfler annonserte at han ønskte å arbeide med meir personlege prosjekt. Det kom ut eit samlealbum, Money for Nothing, i oktober 1988, og det nådde toppen av albumlista i Storbritannia. I 1988 gav John Illsley ut det andre soloalbumet sitt, Glass med Mark Knopfler, Alan Clark, Guy Fletcher og Chris White.
Tilnærmingsfeil
Den numeriske stabiliteten til ein algoritme i numerisk analyse indikerer korleis feilen forplantar seg i algoritmen.
Dire Straits
1987–1990: Første oppløysing
I 1989, over ein middag i vinbaren Notting Hill, skipa Knopfler The Notting Hillbillies, eit countryfokusert band med Guy Fletcher, Brendan Croker og Steve Phillips og manager Ed Bicknell på trommer. Det eine albumet til The Notting Hillbillies, Missing...Presumed Having a Good Time, inneheldt ein mindre hitsingel, «Your Own Sweet Way», og kom ut i 1990. Notting Hillbillies turnerte resten av året, og spelte òg på Saturday Night Live. Knopfler fortsette countryretninga i 1990 med samarbeidet sitt med gitaristen Chet Atkins, Neck and Neck.
Tilnærmingsfeil
Oversyn
Ein skil vanlegvis mellom relativ feil og absolutt feil. Den absolutte feilen er storleiken til skilnaden mellom den nøyaktige verdien og tilnærminga. Den relative feilen er den absolutte feilen delt på storleiken av den eksakte verdien. Feile gjeve i prosent er altså den relative feilen.
Dire Straits
1987–1990: Første oppløysing
I 1990 spelte Dire Straits i lag med Elton John og Eric Clapton på Knebworth Festival, der dei spelte songane «Solid Rock», «Money for Nothing» og ein song som Knopfler fortalte var ein eksperimentell song, som dei var uviss om dei skulle spele inn eller ikkje. Songen, som heitte «I Think I Love You Too Much», var ein bluesrock-song med soloar av både Knopfler og Clapton. Denne songen kom ut i 1990 på albumet Hell To Pay som ei gåve til den kanadiske blues/jazzartisten Jeff Healey frå Knopfler. Dette var før Knopfler, Illsley og manager Ed Bicknell valde å starte opp at bandet året etter.
1991–1995: Comeback og den endelege slutten
Tidleg i 1991 starta Knopfler og Illsley opp att Dire Straits, og tok med seg dei tidlegare klaverspelarane Alan Clark og Guy Fletcher. Framleis med Bicknell som manager, vart Dire Straits kutta ned til berre fire medlemmar igjen. Bandet byrja å spele inn songar til eit nytt album og henta inn nye studiomusikarar som steelgitarist Paul Franklin og perkusjonist Danny Cummings. Saksofonisten Chris White var attende og gitaristen Phil Palmer fylte rolla etter Sonni. Under innspelinga spelte den amerikanske trommeslagaren Jeff Porcaro i staden for Williams. Porcaro vart invitert inn som fulltidsmedlem av bandet, men avslo på grunn av oppdrag for Toto.
Tilnærmingsfeil
Oversyn
Til dømes om ein eksakt verdi er 50 og tilnærminga er 49,9, så er den absolutte feilen 0,1 og den relative feilen er 0,1/50 = 0,002. Den relative feilen vert ofte nytta til å samanlikne tilnærmingar av tal med forskjellig storleik. Til dømes er ei tilnærming til talet tusen med ein absolutt feil på 3 i dei fleste høve ein mykje større feil enn ei tilnærming av talet 1 000 000 med ein absolutt feil på 3. I det første tilfellet er den relative feilen 0,003 og i det andre tilfellet er han berre 0,000003.
Dire Straits
1991–1995: Comeback og den endelege slutten
Dire Straits gav ut det siste studioalbumet sitt On Every Street i september 1991. Forventningane var særs høge, men albumet vart møtt med moderat suksess og blanda kritikkar. Somme skribentar, som All Music Guide omtalte On Every Street som ein 'lite imponerande' oppfølgjar til Brothers in Arms. Det selde likevel åtte millionar eksemplar og nådde førsteplassen i Storbritannia og 12. plassen i USA.
Tilnærmingsfeil
Definisjonar
Om ein har ein verdi a og tilnærminga b, så er absolutt feil
Dire Straits
1991–1995: Comeback og den endelege slutten
Albumet gav ingen store hittar i Storbritannia. Den første singelen var opningssporet «Calling Elvis», med ein video basert på 60-talsshowet Thunderbirds. Denne nådde 21. plassen i Storbritannia, men falt ut av lista etter berre fire veker. Den neste singelen, «Heavy Fuel», mislukkast i å nå topp 50 på den britiske singellista, men i USA nådde songen førsteplassen på Billboard Mainstream Rock Tracks-lista, som den andre songen deira som klarte dette (etter «Money for Nothing»). Tittelsporet var relativt mislukka og nådde ikkje topp 40 i Storbritannia. Den siste singelen frå albumet og frå bandet i Storbritannia var «The Bug», med korvokal av Vince Gill, som òg vart invitert med inn i bandet som fulltidsmedlem, men avslo.
Studiotrommeslagaren Chris Whitten vart med i Dire Straits som sidemann, då han la ut på turneen med bandet som varte i to år og talde 300 konsertar, føre kring 7,1 millionar bilettkjøpande fans. Sjølv om turneen var musikalsk meir utførleg enn verdsturneen i 1985–1986, vart han ikkje like suksessrik. Det viste seg å bli for mykje for Dire Straits, og Mark Knopfler hadde fok nok av slike massive operasjonar. Dette førte til at bandet vart oppløyst på ny, og denne gongen for godt. Bill Flanagan skildra hendinga i Gentleman's Quarterly: «Den påfølgjande verdsturneen varte i nesten to år, skapte eit hav av pengar og køyrte Dire Straits i bakken. Då turneen var over var både ekteskapet og bandet til Knopfler borte». Den siste konserten på turneen fann stad 9. oktober 1992 i Zaragoza i Spania.
Lambro
Med ei vassføring på 5,8 m³/s er Lambro relativt lita, men stundom kan vassføringa mangedoblast til 40 m³/s eller meir, noko som kan skape alvorlege flaumar.
Dire Straits
1991–1995: Comeback og den endelege slutten
Mot slutten av turneen uttrykte Mark Knopfler ønske om å slutte med store turnear, og ta fri ei stund frå musikkindustrien. Eit konsertalbum, On the Night, kom ut i mai 1993, og fekk igjen blanda kritikk. Likevel nådde albumet topp 5 i Storbritannia, noko som er sjeldan for eit konsertalbum. Dei fire spora på Encores EP kom òg ut og gjekk til topps på den franske singellista.
Det siste albumet til Dire Straits, Live at the BBC, var ei samling av konsertopptak frå 1978 til 1981, hovudsakleg med den originale besetninga av bandet. Det kom ut i juni 1995 og var det tredje og siste konsertalbumet til bandet. I løpet av denne tida la Mark Knopfler ned Dire Straits i det stille og førebudde innspelinga av det første fullverdige soloalbumet sitt.
Tilnærmingsfeil
Definisjonar
der dei vertikale strekane tyder absoluttverdi. Om a\ne 0, er relativ feil lik
Anders Beer Wilse
Anders Beer Wilse var ein norsk fotograf. Han er best kjend for arbeidet med fotografisk dokumentasjon av Noreg, men han var òg portrettfotograf.
Tilnærmingsfeil
Definisjonar
og prosentfeilen er
Schalke 04
Fußballclub Gelsenkirchen-Schalke 04 e. V., til dagleg omtala som Schalke 04 eller Schalke er eit idrettslag i Gelsenkirchen i Nordrhein-Westfalen i Tyskland. Laget vart, som namnet tyder, stifta i 1904 i Schalke-området av Gelsenkirchen. Idrettslaget Schalke 04 har over 119 000 medlemer, og er det laget i Tyskland med nest flest medlemer.
Anders Beer Wilse
Anders Beer Wilse var fødd i Flekkefjord som son av stadsingeniør Lauritz Marius Wilse og Karoline Dorothea Beer. Han voks opp i Kragerø, drog til sjøs 13 år gammal og tok eksamen ved Horten Tekniske Skole på Karljohansvern i Horten i 1882.
Dire Straits
1996 til i dag
Etter Dire Straits vart lagt ned, starta Mark Knopfler solokarrieren sin, og gav ut det første soloalbumet sitt, Golden Heart i mars 1996, etter neste 20 år som bandartist.
Brothers in Arms fekk ni gonger platina i USA i august 1996. Det året vart heile katalogen til Dire Straits remastra av Bob Ludwig og gjeve ut på ny på CD på Mercury Records, i det meste av verda utanom USA. Dei nye utgåvene kom ut i USA i september 2000 på Warner Bros.
Knopfler, John Illsley, Alan Clark og Guy Fletcher kom saman att for ein siste gong den 19. juni 1999 med Ed Bicknell på trommer, og spelte fem songar, inkludert Chuck Berry sin «Nadine» for bryllaupet til Illsley.
Den nyaste samlinga, The Best of Dire Straits & Mark Knopfler: Private Investigations, kom ut i november 2005 og nådde topp 20 i Storbritannia. Albumet inneheld songar frå dei fleste Dire Straits-albuma, og solosongar og filmsongar av Mark Knopfler, gjeven ut i to utgåve, som singel CD med eit grått omslag og ei dobbelplate med blått omslag. Den einaste songen som ikkje var gjeven ut før var «All The Roadrunning», som er ein duett med songar Emmylou Harris. Albumet vart teke godt i mot. I 2005 vart Brothers in Arms gjeve ut i eit avgrensa opplag for 20-årsjubileet, som vart ein suksess og vann Grammy-prisen for beste kringlydalbum.
I 2007 sa Knopfler at han ikkje sakna det globale kjendistilværet då bandet var på det mest populære, og sa «Det vart rett og slett for stort». I oktober 2008 sa John Illsley til BBC at han ønskte at Knopfler ville gå med på å dra på ein comebackturné med Dire Straits. Knopfler avslo og sa at han tidlegare ofte nølte med å starte opp att gruppa og at han i røynda «ikkje var fan av dei tidlege hittane til Dire Straits». I same intervjuet sa Illsley at Knopfler for tida nyt suksessen som soloartist og sa «han gjer det utrleg bra som soloartist, så hatten av for han. Han har det perfekt med å gjere det han gjer no.».
I desember 2009 vart bandet feira med ein Heritage Award frå PRS for Music. Ein plakett vart plassert på ei leilegheitsblokk i Deptford i London, staden der Dire Straits spelte den første konserten sin.
I 2011 sette Alan Clark, Chris White og Phil Palmer, i lag med Tom Petty and the Heartbreakers-trommeslagaren Steve Ferrone, i lag eit band kalla «The Straits», som spelte ved eit veldedig show i Albert Hall.
Anders Beer Wilse
I 1884 emigrerte han til USA. Her kjøpte han i 1886 sitt første kamera. Han arbeidde både som jernbaneingeniør og kartteiknar, og i 1897/98 etablerte han ei fotografiforretning i Seattle. Han klarte seg godt som fotograf, og i 1901 flytta han og familien attende til Noreg. Her starta han ei fotografisk forretning i Christiania, først i Nedre Slotsgd. 13, flytta seinare til Prindsensgd. 25 og i 1920 til Drammensveien 20, noverande Henrik Ibsens gate. Den siste adressa hadde han deretter så lenge han levde.
I løpet av første halvdelen av 1900-talet reiste Wilse på kryss og tvers over hele Noreg og vart med ein enorm produksjon kjend som landets store landskaps- og turistfotograf. Han fotograferte særleg vakre og talande «postkortmotiv», men òg idyllisk bygdeliv, kjende og ukjende personar. Norsk Folkemuseum og Oslo Bymuseum har store samlingar av Anders B. Wilse sine negativplater. Mange av fotografia er tilgjengelege på internett i Galleri NOR, Nasjonalbibliotekets fotoarkiv. Bileta hans har stor kulturhistorisk verdi. I 1925 vart Wilse tildelt Kongens fortenestmedalje i gull.
Anders B. Wilse gav i 1936 ut boka En emigrants ungdomserindringer.
Schalke 04
Fotballklubben Schalke, den mest kjende avdelinga i idrettslaget, spelar i Bundesliga, den øvste divisjonen i tysk fotball. Klubben nådde eit førebels høgdepunkt då det i 1997 vart siger i UEFA-cupen. Etter de to finaleoppgjera stod det 1-1 mellom det tyske laget og Inter, men Schalke sigra i straffeskytinga. FC Schalke hadde si stordomstid i perioden 1934 til 1958, då klubben vann sju tyske/vesttyske seriemeisterskap. Schalke har vunne fem nasjonale cupmeisterskap, det siste i 2011.
Anders Beer Wilse
Wilsearkivet
I 2014 vart Wilsearkivet frå 1900–1949 ein del av Noregs dokumentarv. Arkivet tilhøyrer Norsk folkemuseum, Nasjonalbiblioteket, Norsk Teknisk Museum, Norsk Maritimt Museum, Oslo Museum, Preus museum og inneheld mellom anna ca. 167 300 negativ, ca. 61 800 originalpositiv av dei rundt 40 000 i album.
Schalke 04
Sidan 2001 spelar Schalke heimekampane på Veltins-Arena, med pass til over over 61 600 tilskodarar. Laget spelar i blå trøyer og kvite bukser. Hovudrivalen til Schalke 04 er Borussia Dortmund; kampar mellom dei to Ruhr-klubbane er dei mest omtala lokaloppgjera i tysk fotball og går under nemninga Revierderby.
Medlemer av Schalke 04 er også aktive i idrettsgreiner som basketball, friidrett og handball.
Gotthold Ephraim Lessing
Gotthold Ephraim Lessing var den viktigaste tyske diktaren under opplysningstida. Med skodespela og dei teoretiske skriftene sine hadde han stor innverknad på den seinare utviklinga av tysk litteratur.
Biografi
Gotthold Ephraim Lessing voks opp som son av ein pastor og forfattar av lutherske teologiske verk i Kamenz i Sachsen. Etter skulegangen i den lokale latinskulen (frå 1737) og Fürstenschule St. Afra i Meißen (frå 1741) studerte han teologi og medisin i Leipzig (1746–1748). Frå 1748 til 1760 budde han i Leipzig og Berlin og arbeidde som kritikar og redaktør for mellom anna Vossische Zeitung. I 1752 oppnådde han magistergraden i Wittenberg.
Frå 1760 til 1765 budde han i Breslau og arbeidde som sekretær for general Friedrich Bogislav Graf von Tauentzien. I 1765 vendte han så attende til Berlin, men i 1767 flytte han til Hamburg og arbeidde som dramaturg og rådgjevar ved Deutsche Nationaltheater der i tre år. Der vart han kjend med si seinare kone, Eva König.
I 1770 vart han utnemnd til bibliotekar i Herzog-August-Bibliothek i Wolfenbüttel. Arbeidet hans der vart avbrote med fleire reiser — til dømes reiste han til Italia saman med prins Leopold i 1775. I 1776 gifte han seg så med Eva König, som i mellomtida hadde vorte enkje, i York i nærleiken av Hamburg. Ho døydde i 1778, kort tid etter å ha fødd ein son. Sonen døydde òg ei kort tid seinare.
Gotthold Ephraim Lessing døydde i heimen åt vinhandlare Angott i 1781 under ei vitjing til Braunschweig.
Verk
Lessing var ein mangesidig interessert, diktar, tenkjar og kritikar. Som leiande føregangsfigur i den tyske opplysningstida vart han føregangstenkjaren for borgarskapet si nye sjølvkjensle. Dei teoretiske og kritiske skriftene hans utmerkjer seg med ein vittig og ironisk stil og treffsikker polemikk. Dialogen som stilmiddel nytta han seg ofte av; på det viset kunne han alltid sjå saka frå fleire sider og leite etter sanninga endatil i argumenta åt motstandarane sine. For han stod ikkje dette noko handfast som ein kunne lite på, men heller alltid som ein prosess ein kunne nærme seg.
Allereie i tidleg alder interesserte han seg for teater. Både i dei teoretiske og kritiske skriftene sine om teater og i sitt eige verk som forfattar hadde han som mål å fremje og utvikle eit nytt, borgarleg teater i Tyskland.
Han vende seg dermed mot den herskande litteraturteorien åt Gottsched og studentane hans. Særleg kritiserte han den ukritiske etterlikninga av den franske stilen og oppfordra til eit tilbakeblikk åt dei klassiske grunnsetningane åt Aristoteles og verka åt Shakespeare. Lessing var faktisk grunnleggjaren av Shakespeare-resepsjonen i Tyskland. Han arbeidde med fleire teatergrupper (og t.d. med Caroline Neuber).
Fridomstanken (for teateret: frå fransk kulturell og estetisk dominans; for religionen: frå kyrkjedogma) viser seg som ein raud tråd gjennom heile livet hans. Følgjeleg sette han seg òg føre å arbeide for frigjering av den framveksande borgarklassen frå overtaket til adelen. I sitt eige liv som skribent strevde han òg etter sjølvstende. Idealet hans om å vera ein fri forfattar var i praksis vanskeleg å gjennomføre på grunn av økonomisk sett tvingande kår. Slik mislukkast til dømes prosjektet med eige forlag som han og C.J. Bode prøvde å få i gang i Hamburg.
Madre de Dios
Madre de Dios er ei elv i Amazonasbassenget og ei sideelv til Beni. Ho er omtrentleg 1 150 km lang og er ein vassveg i to land, i søraustre del av Peru og nordvestre Bolivia.
Geografi
Elva vert til i austsida av Cordillera de Garabaya, Andes i grenseområdet mellom regionane Cuzco og Madre de Dios. Ho strekkjer seg ca. 640 kilometer gjennom peruansk territorium i regionen med same namn som elva. På grensa mot Bolivia, ikkje langt frå Puerto Heath, har grenseelva Heath utlaupet i Madre de Dios. Frå denne staden held ho fram 510 kilometer gjennom Boliva fram til byen Riberalta der ho tømmer seg i Beni. Beni held fram mot Brasil kor ho får namnet Madeira, ei av dei store sideelvane til Amazonaelva.
Av dei største verksemder ved elvebreidda er gullvasking, mangodyrking, anna selektivt jordbruk og tømmerhogst. Verksemdene kan utgjere miljøproblem. I Peru ligg elveleiet på grensa mot fleire nasjonalparkar og reservat, spesielt Tambopata-Candamo nasjonalpark, Manu nasjonalpark og Bahuaja Sonene naturreservat.
Sideelver
Madre de Dios har sjølv mange sideelvar, dei mest vektige er
Helga Wéber
Helga Wéber er ein ungarsk songar.
A Dal 2012
Musikkgruppa Compact Disco sendte inn den engelskspråklege songen «Sound of Our Hearts» til Médiaszolgáltatás-támogató és Vagyonkezelő Alap (MTVA) og vart vald ut til å delta i A Dal 2012, den ungarske uttakinga til Eurovision Song Contest 2012. Wéber var med som støttevokalist. Bidraget deltok i den fyrste semifinalen der dei vann og gjekk vidare til finalen. Dei enda mellom dei fire beste i finalen og gjekk vidare til superfinalen der dei òg vann. Compact Disco fekk dimed representere Ungarn.
Eurovision Song Contest 2012
I Eurovision Song Contest 2012 i Baku i Aserbajdsjan deltok dei i den andre semifinalen 22. mai 2012 og enda på tiandeplass med 52 poeng; åtte frå Romania, sju frå Albania, seks frå Sveits og Belgia, fem frå Kypros, Danmark og Moldova, fire frå Finland og Austerrike og to frå Aserbajdsjan. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget enda på ellevteplass med 39 poeng og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget enda på sjuandeplass med 76 poeng. Landet kvalifiserte seg dimed til finalen 26. mai 2012 der dei enda på 24. plass med 19 poeng; åtte frå Slovakia, sju frå Romania, to frå Serbia og eitt frå Tyrkia og Moldova. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget enda på ellevteplass med 39 poeng og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget enda på sjuandeplass med 76 poeng. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget enda på 22. plass med 20 poeng og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget enda på 23. plass med 30 poeng.
A Dal 2013
Songaren ByeAlex sendte inn den ungarskspråklege songen «Kedvesem» til Médiaszolgáltatás-támogató és Vagyonkezelő Alap (MTVA) og vart vald ut til å delta i A Dal 2013, den ungarske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013. Wéber var med som støttevokalist for andre året på rad. Bidraget deltok i den andre kvartfinalen, gjekk vidare til den andre semifinalen og gjekk til slutt vidare til finalen. I finalen vann bidraget telefonrøystinga og fekk representere Ungarn.
Eurovision Song Contest 2013
I Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige deltok dei med ein remiks av songen med tittelen «Kedvesem (Zoohacker Remix)». Saman med Mónika Hoffmann hadde dei òg skrive eit refreng på svensk, men fekk ikkje framføre dette i tevlinga av di tidsfristen gjekk ut før den nye teksten var klår. Ungarn deltok i den andre semifinalen 16. mai 2013 og enda på åttandeplass med 66 poeng; tolv frå Sveits, ti frå Tyskland, åtte frå Finland, sju frå Albania, seks frå Belgia og Romania, fire frå San Marino, tre frå Israel, Georgia og Frankrike og to frå Latvia og Noreg. Landet kvalifiserte seg dimed til finalen 18. mai 2013 der dei enda på tiandeplass med 84 poeng; tolv frå Tyskland, ti frå Finland og Sveits, åtte frå Albania, sju frå Nederland, seks frå San Marino og Bulgaria, fem frå Litauen, fire frå Estland og Kroatia, tre frå Sverige og Italia og to frå Hellas, Noreg og Serbia. Dette var den tredje beste plasseringa til eit ungarsk bidrag og Kedvesem vart dimed eit av dei mest suksessfulle ungarske bidraga fram til 2013.
Ole Henrik Magga
Ole Henrik Magga er ein samisk språkforskar og politikar frå Kautokeino.
Språkforskaren Magga
Som språkforskar er Ole Henrik Magga framfor alt kjend som syntaktikar. Magistergradsavhandlinga hans, «Lokative læt-setninger i samisk», tar opp eit klassisk emne i syntaktisk teori, strukturen til eksistensialsetningar og habitivsetningar, som i mange uralske språk har ein svært lik struktur. Doktoravhandlinga frå 1986 handla om strukturen i den samiske verbalfrasen, spesielt samspelet mellom modalverb og infinitivar.
Magga vart professor i fennougristikk ved Universitetet i Oslo i 1997, etter Knut Bergsland, men han sa opp denne stillinga for å arbeide ved Samisk høgskole i Kautokeino, der han vart høgskoledosent frå 1990 og professor frå 1997. Magga vart medlem av Det Norske Videnskaps Akademi i 1993.
Politikaren Magga
Magga var leiar i Norske Samers Riksforbund frå 1980 til 1985, og den første presidenten i Sametinget i Noreg, frå 1989 til 1997. Magga var med og stifta Verdsrådet for urfolk (WCIP) i Canada i 1976. I perioden 1992-1995 var Magga medlem av FN-kulturkommisjonen Worlds Commission on Culture and Development. I 2002 vart Magga den første leiaren for FNs permanente forum for urfolk.
Magga var ein av mange politisk aktive samar som vart overvaka av den norske etterretningstenesta Politiets overvakingsteneste, POT (No: Politiets sikkerhetstjeneste, PST) fram til slutten av åttitalet.
I 1998 vann han Petter Dass-medaljen for arbeid for samisk kultur og identitet. I 2006 vart han kommandør av Den Kongelige Norske St. Olavs Orden for innsats for saka til samane og til urfolk.
Røssvatnet
Røssvatnet i Nordland er med eit areal på 219 km² den nest største innsjøen i Noreg. Innsjøen har det sørsamiske namnet Reevhtse.
Røssvatnet ligg i kommunane Hattfjelldal og Hemnes i Nordland fylke, 383 meter over havet. Røssvatnet renn ut i Ranfjorden ved Korgen gjennom Røssåga. Vatnet vart regulert i 1957. Ved reguleringa vart vatnet demt opp 9 meter, og arealet auka slik at Røssvatnet passerte Femunden på lista over dei største innsjøane i Noreg. Tustervatnet blei no ein del av innsjøen. Magasinvolumet er noko større (2,3 milliardar kub. m.), enn oppdemma volum (2,2 milliardar kub. m.).
Ved Røssvatnet er det funne spor av busetjing heilt attende til steinalderen. Gardane langs Røssvatnet vart i hovudsak rydda utover 17- og 1800-talet. Mange av dei mista mykje dyrka jord ved reguleringa på 1950-talet.
Elva Lao
Lao (latin: Laus, Laos eller Laüs; tidlegare òg Laino) er ei elv sør i Italia. Elva har utspring i Appenninane i provinsen Potenza i Basilicata og munnar ut i Policastrobukta (italiensk: Golfo di Policastro) nær Santa Maria del Cedro i provinsen Cosenza i Calabria. Nær munningen ligg ruinane av den greske kolonien Laüs. Plinius den eldre og Klaudios Ptolemaios og Strabo nemner alle elva og skriv at ho var grensa mellom Lucania og Bruttium i antikken. (Strab. vi., p. 253; Plin. iii. 5. s. 10; Ptol. iii. 1. § 9)
Elvedalen er ein del av Pollino nasjonalpark.
Paspels
Canovasee er ein innsjø i kommunen.
Werder Bremen
Sportverein Werder Bremen von 1899 e. V. er eit idrettslag i Bremen i Tyskland, skipa 4. februar 1899. Laget har i dag vel 39 100 medlemer. Fotballklubben Werder Bremen, ei avdeling idrettslaget, spelar i Bundesliga, toppdivisjonen i tysk fotball.
Werder har vunne fire seriemeisterskap og seks cupmeisterskap (DFB-pokalen) i fotball. I 2004 sigra laget i begge desse tevlingane og tok ein historisk dobbelsiger. Werder Bremen vann Cupvinnarcupen i 1992 etter 2-0 over Monaco FC, norske Rune Bratseth hadde då ei viktig rolle som midtstoppar for det tyske laget. Werder nådde i 2009 finalen i den aller siste UEFA-cup-turneringa. Her vart det etter ekstraomgangar tap 1-2 for det ukrainske laget Sjakhtar Donetsk.
Werder Bremen spelar heimekampane på Weserstadion, eit stadion med plass til 42 500 tilskodarar. Laget spelar i grøne og kvite drakter.
Vitry-sur-Seine
Vitry-sur-Seine er ein kommune og by i dei søraustlege forstadane til Paris i Frankrike. Han ligg 7,5 km frå Paris sentrum i departementet Val-de-Marne. Byen har like over 80 000 innbyggjarar.