cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tony Kaye
Tidlege år, Yes og Badger
Saman med David Foster, som hadde skrive ein del songar saman med Yes, starta han i 1972 bandet Badger, som gav ut to album. Konsertalbumet One Live Badger i 1973 og White Lady i 1974. Han turnerte med David Bowie i 1975 og 1976, og vart så med i bandet Detective. Dei gav ut albuma Detective og It Takes One To Know One i 1977 og dessutan ei promo-plate kalla Live from the Atlantic Studios i 1978.
Badfinger, Detective og Cinema/Yes
Kaye hadde no flytta til Los Angeles, og vart med Badfinger på turné i 1979. Han var òg med å spele inn albumet Say No More med bandet i 1981. Då Badfinger la bandet på is i 1982 var Kaye usikker på om han skulle fortsetje vidare som soloartist, eller takke ja til invitasjonen frå Chris Squire om å bli med i eit nytt band han kalla Cinema. Dette bandet hadde òg Alan White på trommar og Trevor Rabin på gitar. Han valde å bli med i Cinema, og vart dermed i 1983 med på å gjenopplive Yes då Jon Anderson kom med i bandet.
Etter fire album og tolv år til med Yes, slutta han. Han tilbaud seg å hjelpe til i kulissene dersom dei trong han, men det vart ikkje noko av. Han jobba ikkje noko særleg i musikkbransjen på slutten av 1990-talet, men dei siste åra har han vore med på prosjekt som The Neil Deal, eit hyllest-band til ære for Neil Young, og han er for tida med i bandet Circa: som han har gjeve ut to album saman med. I 2008 var han igjen på turné med Badfinger.
Bakgrunnsstoff
Yes
Mihai Viteazu i Cluj
Mihai Viteazu (ungarsk Szentmihály) er ein kommune i Cluj fylke i Romania.
Busetnader
Mihai Viteazu er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:
Ad Durayhimi-distriktet
Ad Durayhimi-distriktet er eit distrikt i Al Hudaydah guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 55 013 innbyggjarar.
Joe's Xmasage
Joe's Xmasage er eit samlealbum med musikk av Frank Zappa innspelt i 1963, og posthumt gjeve ut i desember 2005. Det er det tredje i ein serie utgjevingar sett saman av arkivaren Joe Travers. Serien starta med Joe's Corsage (2004).
Tiger Peak
Tiger Peak er ein fjelltopp, 1490 moh, som ligg oppom dalbotnen nær toppen av Ludvigbreen sentralt i Anare Mountains. Fjellet utmerker seg med striper av forskjellig farga stein, noko som har gjeve opphav til namnet. Namnet vart gjeve av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) («Thala Dan»), 1962, som utforska området.
Isolasjonisme
Isolasjonisme er ein diplomatisk politikk som går ut på at ein nasjon freistar å unngå alliansar med andre land. Dei fleste land er ikkje i ein politisk posisjon som tilseier at dei kan utøva ein strengt isolasjonistisk politikk over langt tid sjølv om dei fleste land har historiske periodar der isolasjonisme er populært.
Bønekrans
Bønekrans er ei perlekjede, snor eller liknande som kan brukast som minnereiskap i samband med bøn.
I den katolske kyrkja blir det brukt ein rosenkrans med ei bønesnor med 59 kuler av tre, glas eller meir kostbart materiale i tillegg til ein kross.
I islam blir det på liknande vis brukt ei perlekjede kalla misbah med 99 perler, tilsvarande namna til Gud i islam. Desse blir brukt til å seia korte lovprisingar av Gud: «Subhan Allah» ('Ære vere Gud') 33 gonger, «Al-hamdu lilah» ('prisa vere Gud') 33 gonger og «Allahu Akbar» (Gud er den største) 33 gonger.
I buddhismen og hinduismen blir det nytta ein japamala med 108 perler for å telja mantra eller bøner.
NM i alpine greiner 1966
Noregsmeisterskapen i alpine greiner 1966 fann stad på Oppdal i Sør-Trøndelag dagane 4. - 6. mars 1966. Håkon Mjøen vart tildelt kongepokalen for sin prestasjon i storslalåm.
Slalåm
Dato: 6. mars <br style="clear:both;" />
Storslalåm
Dato: 5. mars <br style="clear:both;" />
Utfor
Dato: 4. mars <br style="clear:both;" />
Kombinasjon
<br style="clear:both;" />
Stanley i County Durham
Stanley  er ein gruveby i grevskapet County Durham i England. Han har kring 16 500 innbyggjarar. Han ligg på ein åstopp mellom Chester-le-Street og Consett, sørvest for Gateshead.
Absjeronhalvøya
Absjeronhalvøya (aserbajdsjansk Abşeron yarımadası) er ein region i Aserbajdsjan. Baku, den største og mest folkerike byen i landet, og storbyområdet kring byen med forstadane Sumgayit og Khirdalan ligg på halvøya.
Det er tre distrikt på halvøya. To av desse er urbane (Baku og Sumgayit), og ein (Absjeron rajon), er eit forstadsdistrikt i Absjeronområdet.
Halvøya strekkjer seg 60 km austover og ut i Kaspihavet og er 30 km på det breiaste. Sjølv om ho teknisk sett er den austlegaste forlenginga av Kaukasus, er landskapet berre noko åslendt, og består hovudsakleg av ei svakt kupert slette som endar i ei lang sandtunge kalla Shah Dili, og som i dag er ein del av Absjeron nasjonalpark. På denne delen av halvøya finst det mange kløfter og fleire saltsjøar.
Økonomi
Den første petroleumsverksemda i verda fann stad på Absjeronhalvøya frå 1870-åra av. Mykje av landskapet er prega av rustne boretårn. Trass i seriøse miljø- og forureiningsproblem, så er Absjeron kjend for blomar, hagebruk, morbær og fiken. På nordsida av halvøya finne in lange sandstrender som er populære lokale turistattraksjonar.
Arne Kaupang
Arne Kaupang er ein norsk grafisk designar, oppvaksen på Geilo, som arbeider med visuelle filmeffektar og animasjon. Den fyrste filmen han arbeidde med, var Hellboy II: The Golden Army (2008) der han samarbeidde med regissør Guillermo del Toro. Seinare har han hatt stor suksess med spesialeffektar i dei norske storfilmane Kon-Tiki (2012) og Gåten Ragnarok (2013).
I 2013 vann han Amandaprisen for beste visuelle effektar for sitt arbeid med Kon-Tiki.
Mikkelsen Harbor
Mikkelsen Harbor er ei lita bukt på sørsida av Trinity Island mellom Skottsberg og Borge Points i Antarktiske Arkipel. Ho vart oppdaga av Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901-04. Opphavet til namnet er uvisst, men var i bruk i 1913 då den skotske geologen David Ferguson gjorde geologiske undersøkingar med kvalbåten «Hanka».
Riksmålsforbundets mediepriser
Riksmålsforbundets mediepriser er ei gruppe på tre norske medieprisar som blir delte ut av Riksmålsforbundet. Desse er Lytterprisen (skipa i 1960), Gullpennen (skipa i 1985) og TV-prisen (skipa i 2003).
Prisane går til journalistar, programleiarar og skribentar som «utmerker seg med god og stilsikker bruk av riksmål/moderat bokmål i mediene.»
Konduktor
Konduktor tyder leiar. Det har fleire tydingar:
Guadalupestormsvale
Guadalupestormsvale, Hydrobates macrodactyla, var ein liten sjøfugl i stormsvalefamilien som i dag tilsynelatande er utrydda. Denne arten var nesten umogleg å skilje frå slektningen sin, arten stormsvale (Hydrobates leucorhoa). I feltet kunne ein ikkje skilje dei frå kvarandre. I handa kunne guadalupestormsvala vere prega av litt større storleik og bleikare dekkfjører på undervengen.
Guadalupestormsvala hekka utelukkande på Guadalupeøya utanfor Baja California i Mexico, og spreidde seg truleg i heile regionen utanom hekketida. Hekkesesongen låg mellom sesongane til dei lokale underartene av arten stormsvale, om vinteren Hydrobates leucorhoa cheimomnestes og sommaren H. l. socorroensis, i samsvar med prinsippet til Gause.
Hekkinga føregjekk i tåkeskog på toppen av Mount Augusta. I midten av juni hadde nesten alle ungar forlate reirhòlene. Ein fann tre lusartar som parasittar på guadalupestormsvala. Ein av dei tre lusartane har til no ikkje blitt funnen på andre fuglar og synest å vere eit tilfelle av at parasitten blei utrydda saman med verten.
Forsvinninga
Innføringa av kattar til øya desimerte bestanden på slutten av 1800-talet. Ved utgangen av hekkesesongen 1906, vart populasjonen likevel rekna som talrik. Trass dette vart det notert at
Det vert sagt at dei to siste prøvene vart samla inn mellom 2. mai og 5. mai 1911 og siste registreringa av ei guadalupestormsvale skjedde i 1912. Før år 2000 var utryddinga ikkje definitivt stadfesta på grunn av forvekslingsfaren med H. leucorhoa i feltet.
Brunkinnskogtrast
Brunkinnskogtrast er mykje lik gråkinnskogtrast i storleik og utsjånad, og har i stor grad overlappande utbreiing.
Skildring
Brunkinnskogtrast er ein liten trast, ca. 16–20 centimeter i kroppslengd, og kroppsvekt på 25–37 gram. Fargene i fjørdrakta er mykje som ein måltrast i Europa, olivenbrun overside, nesten kvit underside med mørke markeringar som blir lysare bakover sidene. I motsetnad til måltrasten har skogtrastane breie lengdestriper på undervengen i kvitt og mørkt, der måltrasten er einsfarga rustgul. Brunkinnskogtrast kan skiljast frå gråkinnskogtrast med litt tydelegare augering og meir markert teikna kinnparti.
Brunkinnskogtrast er ein amerikansk trasteart som hekkar i Alaska, austover i eit breitt belte over nordlege Canada til og med Newfoundland. Dessutan i dei nordaustlegaste statar av USA og i vestlege statar, og sørover langst stillehavskysten til sørlegste California. Overvintring skjer i Mellom-Amerika frå sørlege Mexico, og i vestlege Sør-Amerika langs og på begge sider av Andes sør til nordvestre Argentina.
Hekking skjer i skogshabitat hovudsakleg i barskog, men òg i blanda lauvskog. Om vinteren kan dei òg leve i meir opne område, vanlegvis under ca. 2000 moh.
Føda er mange typar leddyr og frukt, og dei beitar i tre lågt over bakken. Om vinteren kan dei beite på frukt i flokkar, somme tider i fleirartsflokkar.
Det er samla fem observasjonar av brunkinnskogtrast i Noreg, alle om hausten. Den siste registreringa er frå Utsira i Rogaland i oktober 2019. Ca. 75 andre registreringar er gjort i Europa, dei fleste i Storbritannia og dei fleste av desse i oktober månad.
Artstaksonet som det er skildra her er per EBird/Clements Checklist v2019, og det inkluderer seks underartar: C. u. ustulatus, C. u. phillipsi, C. u. oedicus, C. u. incanus, C. u. appalachiensis, og C. u. swainsoni. Dei tre sistnemnde underartane er skilt ut som enda eit artstakson Swainson's Thrush (Catharus swainsoni) Tschudi, 1845, hos andre autoritetar, slik som hos HBW Alive og IUCN.
Marionett
Marionett er ein spesiell type figurteaterdokke som har rørlege ledd og som blir styrt ovanfrå med snorer eller stavar, til forskjell frå til dømes handdokker eller skuggeteaterdokker. Marionettdokker er vanskelege å føra, men kan til gjengjeld røra seg meir realistisk og verka meir levande enn andre dokker.
Ordsoge
Ordet «marionett» kjem av det franske Marionette, det vil seia «Vesle Marion», eit namn på den unge jomfru Maria framstilt ved hjelp av dokker i fleire populære kyrkjespel i Frankrike i mellomalderen.
Historikk
Marionetteteateret har lange tradisjonar innan dokketeaterkunst, men hadde glanstida si på 1800-talet, særleg i Mellom-Europa og Storbritannia. Ein kjend marionett er den italienske barnebokskikkelsen Pinocchio frå 1881.
I nyare tid har figurteateret tatt i bruk både marionettar, hand- og maskedokker saman med levande skodespelarar på scena i stykke både for barn og vaksne.
Det har vore fleire kjente dokke- og marionettmakarar, også biletkunstnarar, særleg på 1900-talet og i Tsjekkia og Tyskland. Marionettar blir i dag òg selde som pyntegjenstander og leiketøy.
Marionetteater har ikkje vore vanleg i Noreg, men Birgit Strøm sin marionettfigur Titten Tei blei svært populær og kjend i heile landet då han opptredde i tv-program for barn og vaksne på NRK frå 1971 til 1990.
Melanie Paschke
Melanie Paschke er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Braunschweig som tevla på sprintdistansane. Ho vann EM-gull 1994 og VM-gull 2001 i 4 x 100 m stafett.
Aktiv
Paschke tok bronsemedaljen på 100 meter ved EM 1994. Dagar seinare vann ho og Silke Knoll, Bettina Zipp og Silke Lichtenhagen gull i 4 x 100 meter i same meisterskapen. Året etter deltok ho på det tyske mannskapet som sprang inn til stafettbronse i VM i Göteborg, etter fjerde- og sjetteplass på dei individuelle sprintdistansane 200 og 100 meter. Våren 1998 sigra Paschke på 60-meteren i hall-EM. Ved europameisterskapen same året vann ho bronsemedaljen på 200 meter og sølv i stafett.
To år etter Friidretts-VM 2001 vart Paschke verdsmeister i 4 x 100 meter stafett saman med Gaby Rockmeier, Birgit Rockmeier og Marion Wagner. I sitt siste store meisterskap, EM 2002, enda ho som nummer 5 på 100 m før ho vart sølvvinnar i den korte stafetten.
Adèle Söderberg
Adelaide (Adèle) Margareta Söderberg var ein svensk målar, illustratør og grafikar. Ho arbeidde hovudsakleg med portrett og illustrasjonsoppdrag.
Biografi
Adèle Söderberg var dotter av kunstnaren Johan Adolf Carlsson Söderberg og Anna Margareta Vikner. Ho var syster av kunstnaren Hildur Andrea Söderberg.
Söderberg studerte ved Kungliga Akademien för de fria konsterna 1899-1904, der ho blant anna vann den kongelege medaljen. På den same tida vitja ho også Axel Tallberg sin etsingskule. Saman med Maja Setterberg stilte ho ut ved Hultbergs konsthandel i Stockholm og tok del i ei samlingsutstilling i Gävle. Produksjonen hennar spreidde seg over eit breitt register, og omfatta både store dekorative stykke og små eventyrstykke, marine måleri, interiør, portrett og landskapsmåleri. Ho var ugift heile livet.
Holtedahl Bay
Holtedahl Bay er ei bukt mellom Prospect Point og Black Head langs vestkysten av Graham Land i Antarktis. Ho vart oppdaga av British Graham Land Expedition, 1934–37, og vart namngjeven av Rymill for professor Olaf Holtedahl, ein norsk geolog som utførte geologiske undersøkingar 1927–28 i Sør-Shetlandsøyane og Antarktiske Arkipel.
Valentin K. Ivanov
Klubbspel
I 1952 byrja Ivanov spele på det sovjetiske topplaget Torpedo frå heimbyen Moskva. År 1960 vann han med Torpedo både den sovjetiske cupmeisterskapen og seriemeisterskapen. Fem år seinare vann Torpedo og Ivanov eit nytt seriegull. Gjennom fjorten år til 1966 spelte han 286 seriekampar og skåra 124 mål.
Landslagsspel
Ivanov fekk sin landslagsdebut sommaren 1955 og spelte sin 59. og siste landskamp ti år og ei veke seinare. Han spelte tre av Sovjets kampar under Sommar-OL 1956 i Melbourne, med var ikkje med om finalesigeren mot Jugoslavia. Under fotball-VM 1958 deltok han i alle kampane til Sovjetunionen, ein meisterskap som enda med at laget vart slått i kvartfinalane av vertslandet Sverige.
I 1960 skåra Ivanov to av dei tre måla då Sovjetunionen vann 3-0 over Tsjekkoslovakia i semifinalane i EM og bidrog mykje til at laget hans vann den fyrste europameisterskapen fotball. Finalemøtet i Paris mellom Jugoslavia og Sovjetunionen enda 1-2. Både i EM 1960 og med sine fire nettkjenningar ved VM 1962 var Ivanov ein av toppskårarane i turneringane. I 1964 tok Sovjetunionen, med Ivanov på laget, seg til ein ny EM-finale, men lukkast ikkje å forsvare EM-tittelen mot Spania.
Totalt skåra Ivanov 26 landslagsmål, utan at han kom på skåringslista då eit briljant sovjetisk lag i VM-kvalifiseringskampar sommaren 1961 feia Noregs landslag av bana med 5-2 på heimebane og 3-0 på bortebane. Einast Oleh Blokhin og Oleh Protasov har skåra fleire landslagsmål for Sovjetunionen/Russland.
Ymse
Valentin K. Ivanov var gift med turnaren Lidija Ivanova. Dei to var foreldre til fotballdommaren Valentin Valentinovitsj Ivanov, som mellom anna dømde kampar under VM i fotball 2006.
Geirr Lystrup
Geirr Lystrup er ein prisløna norsk visesongar, gitarist og låtskrivar frå Vinje i Telemark. Han har vore busett i Brumunddal sidan 1983.
Unge år
Geirr Lystrup voks opp med ein far som var prest, men som eigentleg hadde ynskt å bli skodespelar. Då dette ikkje vart akseptert i samtida hans, vart faren prest som sin eigen far, men dreiv mykje med kunstmåling på fritida. Ifylgje han sjølv hadde Geirr Lystrup ei sterk fridomslengt og eit behov for å skapa sitt eige rom og sitt eige liv. Difor heldt Geirr Lystrup lenge det kyrkjelege på avstand.
Lystrup debuterte som artist i 1972 med LP-en Ti på taket og måltrostblues. Alle songane på plata var henta frå ei visebok og gitarlærebok som heitte Egon Gruphs reise i virkeligheten. Produsenten var Knut Petter Knutsen og fleire kjende jazzmusikarar var med som ensemble. Oppfylgjarplata kom i 1975, og fekk tittelen Strengleikar. Dette var ei instrumentalplate med mykje klassisk gitar, med Nils B. Kvam som produsent. Lystrup gjorde her også ein versjon av Kjerringa med staven saman med Ånon Egeland på hardingfele.
Allereie året etter kom Ut av din draum ut, der Lystrup igjen spelte med eit jazz-ensemble, men der tekstane vart vortne meir politiske. I 1977 gav han ut Grendevisur og danselåt, der Steinar Ofsdal deltok. På plata skildra Lystrup si eigekomponerte grend med persongalleri. Nokre av hovudpersonane var «Asbjørn sauesankar», «Gro vaskekjerring» og «Abraham kramkar». Grendevisur og danselåt var tettare knytt opp mot norsk folkemusikk, særleg til tradisjonen i heimstaden Vinje.
I 1977 flytte Lystrup til Grønland, der han budde eit år. Etter opphaldet der, gav han ut plata I menneskenes land i 1979, der han sjølv låg naken på eit svaberg på omslagsbiletet, med grønlandske isberg i bakgrunnen. Plata kritiserte europearane si framferd mot inuittane på Grønland, og kom ut midt i debatten om landet skulle få sjølvstende frå Danmark. Musikkgruppa Vårsøg med Henning Sommerro spelte saman med Lystrup på denne plata.
Åttiåra
I 1981 gav Lystrup for fyrste gong ut plate på eige selskap; Juni. Songen om kjærligheta var ein samproduksjon mellom han sjølv og Det norske kammerkor under dirigent Per Oddvar Hildre. Erik Hillestad frå Kirkelig Kulturverksted var produsent, og Henning Sommerro arrangør. Songen om kjærligheta var den fjerde av Lystrup sine plater som vart nominert til Spellemannprisen, men denne gongen vann han prisen for fyrste gong under Spellemannprisen 1981 i open klasse. Same året gav han også ut Kom sol på alle mine berg, som bestod av viser med tekst av Halvor J. Sandsdalen og musikk av Sigmund Groven.
To år seinare gav han ut Ha ti dæ! med gamaldanslåtar frå Gudbrandsdalen. I 1985 gav han så ut Diger dag, før Egg & Champagne kom i 1988. På sistnemnte spelte han med Geir Otnæs på trekkspel, Hege Rimestad på fele og Geir Løvold på tuba. Denne plata vann han Spellemannprisen 1988 for, denne gongen i klassa for visesong.
Nittiåra til i dag
I 1990 gav Geirr Lystrup ut si fyrste barneplate; Marius og den store barnålkrigen, der Maj Britt Andersen song. Dessutan gav Lystrup ut den nye viseplata Sommar i september i 1992, og i 1993 vart fleire av dei gamle LP-ane utgjevne i CD-format. I 1994 kom neste barneplate, Brakar og Joanna. Rundt denne tida reiste Geirr Lystrup mykje rundt på turné i Skandinavia, og neste plate kom difor ikkje før i 1996. Den fekk namnet I Junis hjerte, og var inspirert av samba og bossa nova.
Også etter dette har Lystrup gjeve ut ei lang rekkje plater både åleine og i samarbeid med andre, samt skrive songbøkene Våre beste barnesanger 1 og 2. I 2011 kom han i søkjeljoset då PST sette i gang tryggingstiltak rundt Lystrup. Dette var fordi han hadde gjeve ut barneboka Fortell fra Spania, Tobben!, som handla om europeisk og arabisk kultur. Boka var illustrert av danske Kurt Westergaard, som tidlegare har teikna karikaturteikningar av profeten Muhammed i Jyllands-posten.
Adh Dhlia'ah-distriktet
Adh Dhlia'ah-distriktet er eit distrikt i Hadhramaut guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 18 678 innbyggjarar.
Imaginary Diseases
Imaginary Diseases er eit album med musikk av Frank Zappa frå Petit Wazoo-turneen i 1972. Det er eit av to ferdige CD-prosjekt med songar frå denne turneen som vart mastra av Zappa før han døydde. Albumet kom ut posthumt i 2006 og 2007.
Hidemaro Fujibayashi
Hidemaro Fujibayashi er ein japansk dataspeldesignar og kreativt ansvarleg som arbeider for Nintendo. Han er mest kjend for å ha arbeidd på spel i The Legend of Zelda-serien, der han har bidratt som planleggjar, forfattar og kreativt ansvarleg.
Før han gjekk inn i dataspelindustrien, designa Fujibayashi layoutar for spøkjelseshus i japanske moroparkar.
Timber Peak
Timber Peak is er eit høgt fjell (3070 moh) som ligg oppom Priestleybreen på sørsida. Fjellet ligg 2 nautiske mil (3,7 km) vest-nordvest for toppen av Mount New Zealand i Eisenhower Range i Victoria Land. Den sørlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1962–63) gav dette namnet fordi forsteina tregreiner vart funnen i sandsteinavsettingar på denne staden. Timber er eit engelsk ord for «tømmer».
Jon Anderson
Yes
Sommaren 1968 grunnla han saman med Chris Squire, Peter Banks, Bill Bruford og Tony Kaye det progressive rockebandet Yes. Debutalbumet til Yes vart gjeve ut i 1969 og Anderson var vokalist og frontfigur i bandet fram til 1979, altså i den perioden som seinare vart rekna som den «klassiske Yes-perioden». Anderson var ein sentral kreativ kraft i Yes og vart rekna som leiaren til gruppa medan han sjølv omtalte seg som «lagkaptein», sikkert inspirert av den tidlegare karrieren sin som fotballspelar i Accrington Stanley FC. Anderson er kjent som ein av opphavsmennene til produksjon til Yes av ei rekkje episke verk frå denne tida.
Etter eit mislukka forsøk på å spele inn eit nytt album med Yes i 1979, slutta Anderson og Wakeman i bandet. Dei gjenverande medlemmane avgjorde seg for å fortsetje, og fann ein ny vokalist og ein klvarspelar og gav ut albumet Drama i 1980, det einaste Yes-albumet utan Anderson. Han var sentral i gjenopplivinga av Yes i 1983 med ei noko anna besetning enn på 1970-talet og dei hadde eit salsmessig vellukka album, 90125, og albumet Big Generator vart utgjeve i 1987 utan dei same salstala. I 1988 forlét han igjen gruppa då han synest han utvikla seg altfor mykje i ein «mainstream-retning» og at han streva for mykje med å vere «radiovenleg».
Han danna i staden gruppa Anderson Bruford Wakeman Howe (ABWH) i 1989 saman med tidlegare kollegaer frå Yes, der òg bassisten Tony Levin deltok. Levin hadde på dette tidspunktet spelt saman med trommeslagar Bill Bruford i King Crimson. Denne gruppa gav ut eit sjølvtitulert musikalsk suksessfullt album, men etter ei rekkje management og plateselskaps-innblandingar enda det med at denne gruppa vart slått saman med det attverande Yes, som etter at Anderson slutta mangla vokalist. Denne åtte-mann store gruppa gav ut albumet Union under namnet Yes. Dette albumet bestod av ei rekkje tidlegare innspelingar dei to banda hadde gjort kvar for seg, med vokal lagt på i etterkant av Anderson. Dei hadde ein vellukka turné men denne storband-versjonen av Yes spelte ikkje inn noko saman, og gruppa vart splitta i 1992.
Yes som gruppe vart vidareført med besetninga frå 90125 og Big Generator, og gav ut albumet Talk i 1994. I 1996 fekk Anderson med seg Howe, Wakeman, White og Squire med seg på ein ny start for Yes. Seinare har gruppa enno med skiftande besetning. På grunn av sjukdom vart han hindra i å delta på turneen In the Present i 2008–2009 med Yes, og den canadiske songaren Benoît David vart henta inn som mellombels erstattar for Anderson. I oktober 2009 vart det annonsert at David offisielt var den nye vokalisten til bandet.
Anderson vart kalla «Napoleon» av dei andre bandmedlemmene i Yes på grunn av den låge veksten sin og og sentrale leiarstillinga i bandet. Hans eksperimentelle haldning skapte ofte konfliktar internt i bandet og med managementet.
Jon & Vangelis
Anderson fortsette karrieren då han forlét Yes etter 1979 som den eine halvdelen i duoen Jon & Vangelis saman med den greske musikaren, komponisten og klaverspelaren Vangelis. På første halvdelen av 1980-talet gav Jon & Vangelis ut ei rekkje album, der særleg songane er blant anna «He Is Sailing», «I Hear You Now» og «I'll Find My Way Home» er blant dei mest kjende.
Røyst
Jon Anderson er særleg kjent for den karakteristiske høge stemma som ikkje er falsett, men det naturlege stemmeleiet hans. Denne ligg nær ei alt-stemme, noko som er særs sjeldan for mannlege vokalistar. Stemma til Anderson er vorte kalla «engleaktig». Sjølv rekna han seg for å vere ei alt-tenor-stemme. Framføringa hans av songen «Owner of a Lonely Heart» er eit døme på den karakteristiske songteknikken hans der han blandar det naturlege stemmeleiet sitt med element av falsett og talestemme, som gjer at han nærmar seg mannleg kontratenor. Jo høgare i toneleiet han syng, destod meir falsett og mindre taleleie blir nytta, og omvendt.
Andre vokalistar som brukar denne teknikken er Steven Tyler frå Aerosmith, Roger Hodgson frå Supertramp, Sting frå The Police og Hugh Wilson frå Vertigo.
Samarbeid
Med The Warriors:
Med Johnny Harris:
Med King Crimson:
Med Alan White:
Med Mike Oldfield:
Med Rick Wakeman
I filmar:
Stapleford i Nottinghamshire
Stapleford  er ein by i grevskapet Nottinghamshire i England. Han har kring 17 000 innbyggjarar og ligg 9 km vest for Nottingham.
Jon Anderson
Samarbeid
Med Tangerine Dream:
Med Lawrence Gowan:
Med Toto:
Med Anderson, Harley & Batt:
Med Kitaro:
Med London Philharmonic Orchestra:
Med Charlie Bisharat:
Med Ayman:
Med 7th Level:
Med Milton Nascimento:
Med Cielo y Tierra:
Med Steve Howe:
Med Béla Fleck and the Flecktones:
Med 4 Him: Dove Awards Album (2002)
Med The Fellowship:
Med Dream Theater:
Med Tommy Zvoncheck:
Med Peter Machajdik:
Bakgrunnsstoff
Yes
Palm Island på Aruba
Palm Island er ei lita privat øy i nærleiken av Aruba i Kongeriket Nederlanda. Øya ligg fem minutt med ferje frå fastlandet og har ei lita strand og ein vasspark.
Vassparken Blue Parrotfish har vassklier og eit lite basseng.
John Steinbeck
John Ernst Steinbeck var ein av dei leiande amerikanske forfattarane på 1900-talet.
Steinbeck skreiv ei mengd romanar, kortromanar og noveller. Han arbeidde til tider som journalist og var i 1943 krigskorrespondent under den andre verdskrigen. Steinbeck fekk Pulitzer-prisen for romanen Vredens druer i 1940 og Nobelprisen i litteratur i 1962 for sin «på en gång realistiska och fantasifulla berättarkonst, utmärkt av medkännande humor och social skarpsyn».
Kvitkronesporv
Kvitkronesporv (Zonotrichia leucophrys) er ein fugl i amerikasporvfamilien, Passerellidae, med utbreiing avgrensa til Nord-Amerika. Karakteristisk for arten er kvit krone og svarte og kvite striper på hovudet.
Det vitskaplege namnet er frå gamalgresk. Slektsnavnet Zonotrichia kjem av 'sone', «band» og 'thrix', 'trikos', «hår», og artsnamnet leucophrys er frå 'leukos', «kvitt» og 'ophrus', «augebryn».
Skildring
Denne arten er ein mellomstor medlem av amerikasporvfamilien, 14-17 centimeter i kroppslengd. Vaksne fuglar har ei karakterisktisk kvit krone frå nebb til bakhovud, omkrinsa av svarte striper, eit kvitt felt mellom denne og ei svart augestripe som går mot nakken. Hovud, nakke, strupe og hals under augestripa er grått, undersida grå med svake brunraudestreker på sidene. Oversida er brunstripa, halen lang. Vengene er brune med smale kvite vengeband. Nebbet deira er rosa eller gult. Dei liknar på kvitstrupesporv, men har ikkje kvitt strupeområde og ikkje kraftig gult område mellom nebb og auge.
Han hekkar i område på taiga og tundra med krattskog i dei nordlegaste delane av kontinentet, i Rocky Mountains og langs stillehavskysten. Medan sørlege bestandar i Rocky Mountains og kysten stort sett er standfuglar, er hekkepopulasjonane i den nordlege delen av utbreiingsområdet trekkfuglar og kan sjåast som overvintrande eller på trekk gjennom det meste av Nord-Amerika sørover til det sentrale Mexico.
Det er for tida fem anerkjente underartar av kvitkronesporv med varierande hekkeutbreiing og trekkvegar. Underarten i California er standfugl.
Songen Eye in the Sky
«Eye in the Sky» er ein song frå 1982 av det britiske rockebandet The Alan Parsons Project frå albumet Eye in the Sky. Songen vart gjeven ut på singel og nådde tredjeplassen på den amerikanske Billboard-lista i oktober 1982 Songen gjekk til topps i Canada og Spania og nådde sjetteplassen i New Zealand. Dette vart dermed den største hitten deira.
Kvitkronesporv
Skildring
Desse fuglane beitar på bakken eller i låg vegetasjon, men tar nokre gongar på vengene for å fange flygande insekt. Dei et hovudsakleg frø, andre plantedelar og insekt. Under trekket beitar dei ofte i flokkar.
Distriktet Zwettl
Distriktet Zwettl er eit administrativt distrikt (Bezirk) vest i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Distriktet dekker ei flatevidd på 1399 km², med i kring 42 500 ibuarar (2018). Byen Zwettl er administrasjonssenter for distriktet.
Kvitkronesporv
Skildring
Kvitkronesporvar hekkar enten lågt i buskar eller på bakken under buskar og legg tre til sju, typisk fem brun til raudflekka bleike eller grønnblå egg.
Songen Eye in the Sky
I 2019 spelte Alan Parsons inn ein versjon på katalansk av songen, kalla «Seré els teus ulls al camí», for ei TV-sending til støtte for uhelbredelege sjukdommar.
Distriktet Zwettl
Kommuneskipnaden
Distriktet omfattar 24 kommunar, av dei 3 bykommunar og 20 såkalla 'Marktgemeide'.
Kvitkronesporv
Skildring
Storleiken på populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.
Slaget ved Ramillies
Året 1706 hadde starta bra for generalane til Ludvig XIV, som hadde hatt suksess i Italia og Alsace, der marskalk Villars hadde tvunge markgreven av Baden til å trekkje seg attende over Rhinen. Ludvig pressa no marskalk Villeroi til å finne Marlborough og føre dei allierte i slag i Dei spanske Nederlanda. Den franske marskalken sette derfor ut frå Leuven (Louvain) med 60 000 mann, og marsjerte provoserande mot Zoutleeuw (Léau). Marlborough, som òg ønskte eit storslag, samla styrkane sine, om lag 62 000 mann – nær Maastricht, før han rykte fram mot Mehaigne og sletta ved Ramillies der franskmennene, i påvente av slag, alt hadde sett opp linjene sine.
Kvitkronesporv
Skildring
Eit individ av arten er registrert på Ona i Sandøy kommune, Møre og Romsdal	i oktober 2009, ein annan i Askvoll i Sogn og fjordane i mai 2019. Dei er òg sjeldne streiffuglar til Grønland, Island, Irland, Storbritannia og andre land i Vest-Europa.
Slaget ved Ramillies
På mindre enn fire timar vart armeen til Villeroi grundig slått. Dei små taktiske endringane Marlborough gjorde undervegs i slaget gjekk hus forbi for dei franske og bayerske kommandantane før dei skjønte det var for seint. Den fransk-bayerske armeen braut saman og sette i gang ein masseflukt. Etter at prins Eugene vann i Torino nord i Italia, hadde dei allierte påført Ludvig XIV dei største tapa av landområde han skulle oppleve under krigen. By etter by, inkludert Brussel, Brugge og Antwerpen – fall til styrkane til Marlborough og mot slutten av felttoget var den fransk-spanske armeen for det meste driven ut av Dei spanske Nederlanda. 1706 vart eit merkeår for dei allierte.
Bakgrunn
Etter det katastrofale nederlaget i Blenheim i 1704 vart det eit pusterom for Frankrike året etter. Hertugen av Marlborough hadde meint å drive felttog i 1705 òg - ein invasjon av Frankrike gjennom Moselledalen - for å fullføre arbeidet i Blenheim og overtale Ludvig XIV til å gjere fred, men planen vart hindra av både ven og fiende.
Dei nederlandske allierte var motvillige til å sjå grensene sine blottlagt for soldatar for eit nytt sjansespel i Tyskland, men langt viktigare var det at markgreven av Baden at han ikkje hadde store styrkar å avsjå for hertugen i det komande felttoget. Dette kom av at styrkane hans vart flytta flytta frå Rhinen for å støtte prins Eugene i Italia, og delvis på grunn av den dårlege helsa til Baden etter ein alvorleg fotskade han pådrog seg under storminga av Schellenberg året før. I tillegg døydde keisar Leopold I i mai og Josef I tok over trona, noko som gjorde saka vanskelegare for Storalliansen.
Den franske kongen var vanskeleg å knekke og innsatsen til generalane hans gjorde òg tilhøva vanskeleg for Marlborough. Marskalk Villeroi la stort press på den nederlandske kommandanten grev Overkirk langs Maas, tok Huy den 10. juni før dei pressa på mot Liège. Med marskalk Villars i ei sterk stilling ved Moselle vart den allierte kommandanten, som no hadde kritisk lite forsyningar, tvungen til å avbryte felttoget den 16. juni. «For ein skam for Marlborough», hoverte Villeroi, «å ha gjort falske rørsler utan resultat!» Då Marlborough drog nordover kunne franskmennene no flytte soldatane sine frå Moselldalen for å forsterke styrken til Villeroi i Flandern, medan Villars marsjerte til Rhinen.
Den engelsk-nederlandske styrken fekk litt igjen for det mislukka felttoget i Moselle med sigeren i Elixheim og kryssinga av Brabant-linjene i Dei spanske Nederlanda. Huy vart òg gjenerobra den 11. jul, men på grunn av mykje nøling og motvilje hos nederlendarane forsvann sjansen til å føre franskmennene ut i eit avgjerande slag for Marlborough. 1705 hadde nesten vore heilt resultatlaust for hertugen, og vart berre kompensert på den diplomatiske fronten der han ved hoffa i Düsseldorf, Frankfurt, Wien, Berlin og Hannover, prøvde å auke støtta for Storalliansen og få lovnader om rask støtte for felttoget året etter..
Opptakt
Den 11. januar 1706 kom Marlborough omsider til London mot slutten av den diplomatiske reisa si, men han hadde alt planlagt strategien for det komande felttoget. Det første valet (sjølv om det er omdiskutert kor villig hertugen var til dette) var å overføre styrkane hans frå Dei spanske Nederlanda til Nord-Italia, og der slå seg saman med styrken til prins Eugene for å slå franskmennene og trygge Savoie frå å verte erobra. Savoie ville så tene som ein inngangsport til Frankrike over fjellovergangane, eller, som eit alternativ, ein invasjon med marinestøtte langs kysten av Middelhavet via Nice og Toulon i samhandling med dei allierte i Spania. Det ser ut til at hertugen heller ønskte å returnere til Moselledalen – der marskalk Marsin nyleg hadde teke over kommandoen over dei franske styrkane - og prøvde på ny og nå hjarte av Frankrike. Desse avgjerslene vart snart teoretiske for kort tid etter at Marlborough gjekk i land i Dei sameinte Nederlanda den 14. april, kom meldingane om store tilbakeslag for dei allierte i krigen.
Ludvig XIV ønskte å vise Habsburg og deira allierte at Frankrike framleis var å rekne med, og førebudde to overraskande åtak i Alsace og Nord-Italia. I Italia slo marskalk Vendôme den 19. april keisararmeen i Calcinato, og pressa dei attende i stor uorden. Dei franske styrkane var no i stilling ti å førebu den lenge venta omleiringa av Torino. I Alsace kom marskalk Villars overraskande på markgreven av Baden og erobra Haguenau, og dreiv han attende til Rhinen i noko uorden, og slik trua Landau. Med desse tilbakeslaga nekta no nederlendarane å reise med Marlborough i ein marsj til Italia, eller delta i andre planar som tok styrkar bort frå grensene deira. For å halde roen i koalisjonen førebudde Marlborough derfor eit felttog i Nederlanda.
I rørsle
Hertugen forlet Haag den 9.mai. «Gud må vite at eg dreg med tungt hjarte», skreiv han seks dagar seinare til venen og den politiske allierte i England, Lord Godolphin, «for eg har ikkje håp om å oppnå særleg, med mindre franskmennene gjer det eg er ganske sikker på dei ikkje kjem til å gjere» - med andre ord prøve å oppnå eit slag. Den 17. mai samla hertugen dei nederlandske og engelske soldatane sine ved Tongeren, nær Maastricht. Hannovarane, hessarane og danskane hadde, eller dikta opp, forskjellige årsaker til å trekke støtta si. Marlborough skreiv ei appell til hertugen av Württemberg, kommandanten for den danske kontingenten – «eg sender deg dette for å bed deira høgheit å sende kavaleriet ditt til oss så raskt som mogeleg …» I tillegg heldt kongen i Preussen soldatane sine i forlegning bak Rhinen medan han hadde uløyste personlege stridar med Wien og Generalstatane. Hertugen kunne likevel ikkje tenkje seg at franskmennene ville forlate den sterke stillinga si for å angripe armeen hans, sjølv om Villeroi først vart forsterka med soldatar under Marsin. Men han tok feil. Sjølv om Ludvig XIV ønskte fred, ønskte han gunstige vilkår, og for å oppnå dette trengde han ein siger på slagmarka, og overbevise dei allierte om at han ikkje hadde lite ressursar.
Etter suksessane i Italia og langs Rhinen, håpte no Ludvig XIV på liknande resultat i Flandern. I staden for å halde forsvarsstillinga - og ukjend for Marlborough – egga Ludvig XIV stadig marskalken sin til kamp. «[Villeroi] byrja å tru», skreiv St Simon, «at kongen tvilte på motet hans, og bestemte seg for å sette alt på spel for å hevde seg sjølv». Villeroi sette derfor ut frå Leuven den 18. mai føre 70 bataljonar, 132 skvadronar og 62 kanonar - ein styrke på om lag 60 000 soldatar - og kryssa elva Dyle for å søke eit slag med fienden. Han fekk stadig meir tru på at han var ein betre general enn motstandaren og Versailles ønskte å hemne Blenheim. Villeroi og generalane hans venta derfor suksess. Villeroi var overtydd om at Marlborough hadde vunne slaget ved Blenheim med lykke.
Ingen av motstandarane venta eit slag der og då det skjedde. Franskmennene flytta først til Tirlemont, (for å true Zoutleeuw, som franskmennene forlet i oktober 1705), før dei vendte sørover, på veg mot Jodoigne – denne marsjruta tok armeen til Villeroi langs det smale, tørre området mellom Mehaigne og Petite Gheete, nær landsbyane Ramillies og Taviers; men ingen av kommandantane forstod kor langt motstandaren hadde reist. Villeroi trudde (den 22. mai) at dei allierte framleis var ein dagsmarsj unna då dei faktisk hadde slått leir nær Corswaren der dei venta på at dei danske skvadronane skulle ta dei att. Marlborough trudde at Villeroi framleis var i Jodoigne då han i røynda nærma seg platået Mont St. André for å slå leir nær Ramillies (sjå kartet til høgre). Det prøyssiske infanteriet var ikkje der. Marlborough skreiv til Lord Raby, engelskmannen i Berlin; «Om Gud vil gje oss siger over fienden, vil ikkje dei allierte stå mykje i teneste for kongen [Fredrik] for suksessen.»
Dagen etter, kl. 01:00, sende Marlborough ut Cadogan, generalintendanten sin, med ein fortropp for å rekognosere same området som Villeroi no var på veg til, landområde som var velkjend for hertugen frå tidlegare felttog. To timar seinare følgde hertugen etter med hovudarmeen: 74 bataljonar, 123 skvadronar, 90 kanonar og 20 bombekastarar, totalt 62 000 soldatar. Kring 08:00, etter Cadogan akkurat hadde passert Merdorp, fekk styrken hans ei kort møte med franske hussarar som henta fôr ved enden av Jandrenouille-platået. Etter nokre skotvekslingar trekte franskmennene seg attende og dragonane til Cardigan pressa framover. Då disen klårna eit kort augneblink oppdaga Cadogan dei ordna linjene til framtroppen til Villeroi om lag 6 km lenger framme. Eit sendebod vart sendt i all hast attende til Marlborough for åtvare han. To timar seinare reid hertugen, i lag med den nederlandske feltkommandanten Veldt Marshal Overkirk, general Daniel Dopff opp til der Cadogan var, og i horisonten i vest kunne han skjelne dei store rekkjene til den franske armeen, som gjorde seg klar for slag langs den 6 km lange fronten. Marlborough sa seinare til biskop Burnet at «eg har aldri tidlegare sett den franske armeen sjå så bra ut».
Slagmarka
Slagmarka på Ramillies var særs lik den i Blenheim, for det var òg her eit stort åkerområde innanfor skogar og hekkar. Høgreflanken til Villeroi låg mot landsbyane Franquenée og Taviers, med elva Mehaigne på flanken. Ei større slette, om lag 2 km brei, låg mellom Taviers og Ramillies, men i motsetnad til Blenheim var det ikkje ei elv her som hindra kavaleriet. Senteret hans var sikra kring sjølve Ramillies, som låg på ein liten bakke med godt utsyn mot nord og aust. Den franske venstreflanken var verna av kupert terreng og av ei lita elv, Petite Gheete, somvar djup mellom bratte og glatte bakkar. På den franske sida av elva steig landskapet opp til Offus, landsbyen som i lag med Autre-Eglise lenger nord, forankra venstreflanken til Villeroi. Vest for Petite Gheete stig platået Mont St. André opp. Ei anna slette, Jandrenouille, der den engelsk-nederlandske armeen samla seg, stig opp i aust.
Dei første fordelingane
Samstundes sette Villeroi ut styrkane sine. I Taviers på høgresida hans, plasserte han to bataljonar med Greder Suisse Régiment, med ein mindre styrke framom i Franquenée; heile stillinga var verna av det myrlendte området kring elva Mehaigne og slik hindre eit alliert åtak på flanken. I det opne landskapet mellom Taviers og Ramillies, plasserte han 82 skvadronar under general de Guiscard støtta av fleire innskotne brigadar av fransk, sveitsisk og bayersk infanteri. Langs ryggen Ramillies–Offus–Autre Eglise, plasserte Villeroi ut vallonske og bayerske infanteristar, støtta av kurfyrsten av Bayern sine 50 kavaleriskvadronar frå Bayern og Vallon, plassert bak på platået Mont St. André. Ramillies, Offus og Autre-Eglise var alle fylte med soldatar og i ein forsvarstilsstand der alleane var barrikaderte med hol i veggane for muskettane. Villeroi sette òg ut kraftige batteri nær Ramillies. Desse kanonane (somme av dei med tre løp, som ein først såg i bruk i Elixheim året før) hadde gode eldbogar, og klarte å dekkje heile tilkomsten til Jandrenouille-platået som det allierte infanteriet måtte passere.
Taviers
Høgreflanken til Villeroi fall ut i kaos og var no open og sårbar. De Guiscard såg situasjonen og gav med ein gong ordre om åtak med 14 franske dragonskvadronar som stod stasjonært bakom. To andre bataljonar av Greder Suisse Régiment vart òg sende av stad, men åtaket var dårleg koordinert og gjekk i stykke. Den engelsk-nederlandske kommandanten sende no nederlandske dragonar til fots inn i Taviers, som i lag med garden og feltkanonane sende konsentrerte gevær- og kardesksalvar mot dei framrykkande franske styrkane - oberst d’Aubigni som leia regimentet fall død om.
Då dei franske rekkjene vakla, for dei leiande danske kavaleriskvadronane til Württemberg - no uhindra av fiendtleg eld frå begge landsbyane - inn i åtaket og fall mot den eksponerte flanken til det fransk-sveitsiske infanteriet og dragonane. De la Colonie med hans Grenadiers Rouge-regiment, i lag med Köln-garden som var i brigaden med dei, fekk no ordre om å rykkje fram frå stillinga si sør for Ramillies for å støtte det vaklande motåtaket på landsbyen. Då han kom fram var alt kaos - «ikkje før hadde soldatane mine kome ovr då dragonane og sveitsarane kom rullande mot bataljonen min i full flykt … mine eigne soldatar snudde om og flykta i lag med dei.» De La Colonie klarte å samle saman nokre av grenaderane sine i lag med restane av dei franske dragonane og Greder Suisse-bataljonane, men det var ein halvhjarta operasjon som berre gav svak støtte til høgreflanken til Villeroi.
Offus og Autre-Eglise
Medan åtaket på Taviers gjekk inn, sende jarlen av Okrnøyane den første rekkja med engelskmenn over Petite Gheete i eit bestemt åtak mot dei barrikaderte landsbyane Offus og Autre-Eglise på den allierte høgresida. Villeroi som sjølv stod nær Offus, såg med uro på raudjakkane som nærma seg, og hugsa rådet han hadde fått den 6. mai frå Ludvig XIV – «Merk deg særleg den delen av rekkja som tek i mot det første åtaket frå dei engelske soldatane». Den franske kommandanten tok til seg dette rådet og byrja å flytte bataljonar frå senteret for å forsterke venstreflanken, og trekte fleire soldatar frå den alt svake høgreflanken for å erstatta dei.
Då dei engelske bataljonane byrja å klatre opp den svake bakken i Petite Gheete-dalen, og kjempa seg over dei myrlendte bekkane, vart dei møtt av generalmajor de la Guiche sitt disiplinerte vallonske infanteri, sende framover frå Offus. Etter konsentrerte geværsalvar, som påførte raudjakkane store tap, fall vallonarane attende til rygglinja i god orden. Det tok engelskmennene noko tid å få orden i rekkjene på det tørre landet over elva og press på opp baken mot husa og barrikadane på ryggen. Krafta i det engelske åtaket var så stor at dei trua med å bryte gjennom linja ved landsbyane og ut på den opne sletta på Mont St André bakom. Dette var potensielt farleg for det allierte infanteriet som då kunne utsettast for dei bayerske og vallonske skvadronane til kurfyrsten, som tolmodig venta på ein ordre på platået.
Sjølv om det britiske kavaleriet til Henry Lumley klarte å krysse det myrlendte område kring Petite Gheete, vart det snart klart for Marlborough at det ikkje ville gå med nok kavaleristøtte og at slaget ikkje kunne vinnast på den allierte høgresida. Hertugen avbraut derfor åtaket mot Offus og Autre-Eglise. For å sikre at Orkney tok i mot ordren, sende Marlborough generalintendanten sin personleg med kommandoen. Trass i at Orkney protesterte, insisterte Cadogan på at han gav seg, og motvillig gav Orkney ordre til soldatane sine om å falle attende til den opphavlege stillinga på kanten av Jandrenouille-platået. Det er framleis ikkje klart om framrykkinga til Orkney vart planlagt som eit skinnåtak. I følgje historikaren David Chandler er det truleg at Marlborough sende ut Orkney for å sondere mogelegheitene i dette området. Uansett hadde åtaket verknad. Villeroi hadde forsterka flanken med store delar av kavaleristar og infanteristar som burde ha delteke i den avgjerande kampen sør for Ramillies.
Ramillies
I mellomtida skaut det engelsk-nederlandske åtaket på Ramillies fart. Den yngre broren til Marlborough, infanterigeneral Charles Churchill, gav fire infanteribrigadar ordre om å angripe landsbyen. Åtaket bestod av 12 bataljonar nederlandsk infanteri kommandert av generalmajor Schultz og Spaar; to saksiske brigadar under grev Schulenburg; ein skotsk brigade i nederlandsk teneste leia av hertugen av Argyle og ein liten brigade protestantiske sveitsarar. Dei 20 franske og bayerske bataljonane i Ramillies, støtta av irske dragonar og ein liten brigade gardistar frå Köln og Bayern under marki de Maffei sette opp eit sterkt forsvar, som først dreiv attende fienden med store tap.
Marlborouugh såg at Schultz og Spaar vakla og gav ordre om at den andre rekkja med britiske og danske bataljonar under Orkney (som ikkje vart nytta i åtaket på Offus og Autre-Eglise) om å flytte sørover mot Ramillies. Dei var skjult bak ein liten haug og kommandanten deira, brigadegeneral van Pallandt, gav ordre om at fanane deira skulle plasserast på kanten av platået for å lure motstandarane til å tru at dei framleis stod i den opphavlege stillinga si. Franskmennene kjende ikkje til den verkelege styrken og intensjonen til dei allierte på den andre sida av Petite Gheete, og Marlborough pressa no på med full styrke mot Ramillies og den opne sletta mot sør. Villeroi flytta samstundes fleire infanterireservar den motsette retninga mot venstreflanken sin. Det skulle ta noko tid før den franske kommandanten merka den finurlege endringa i fordelinga til fienden.