cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Netiv HaAsara
Historie
Moshaven vart grunnlagd i 1982 av 70 familiar som tidlegare hadde budd i den israelske busetjinga Netiv HaAsara på Sinaihalvøya. Denne vart evakuert som følgje av Camp David-avtalane. Den opphavlege moshaven vart kalla opp etter ti soldatar som vart drepne i ei helikopterulukke sør for Rafah i 1971, og heitte opphavleg «Minyan».
Etter Israel trekte seg ut av Gaza i 2005, vart Netiv HaAsara den nærmaste busetnaden i Israel til Gazastripa, berre 400 meter frå utkanten av den palestinske byen Beit Lahiya. I sørenden av landsbyen vart ein parkeringsplass omgjort til ein base for Det israelske forsvaret og det vart sett ut ei stridsvogn der. Eit elektrisk gjerde for å stoppe infiltrasjonsforsøk frå Gaza, og tre betongmurar, vart bygd for å verne mot potensielle, palestinske snikskyttarar.
Moshaven var eit mål for Qassam-rakettar, Katyusha-rakettar, og bombekastargranatar. I 2007 sende Populær motstandskomité to geriljasoldatar for å infiltrere moshaven, men dei vart drepne av IDF.
Dana Galkowicz, ei 22 år gammal israelsk-brasiliansk kvinne, vart drepen den 14. juli 2005 av ein Qassam-rakett som råka Netiv HaAsara. 20. mars 2010 vart ein thailandsk arbeidar drepen.
Caumasee
Caumasee (retoromansk Lag la Cauma eller Lai da Cauma) er ein innsjø nær Flims i Graubünden i Sveits. Han er ein av innsjøane i restane etter Flims-raset. Innsjøen får vatn frå undergrunnskjelder. Han har eit overflateareal på 0,10 km².
Vassnivået i innsjøen varierer 4-5 meter i løpet av eit år på grunn av variasjonar i vasstilførselen. Vassnivået er lågast i slutten av april før snøsmeltinga i fjella aukar, og størst i juli eller august.
Grense
Grense er eit politisk, rettsleg eller avtalemessig fastsett skilje mellom to geografiske område. Døme på grenser kan vera riksgrenser mellom to ulike statar, delstatsgrenser mellom delstatar, kommunegrenser mellom kommunar, eigedomsgrenser mellom landeigedomar eller bruksgrenser for ulik bruk, utnytting eller freding av landareal. I nokre høve kan grenser ikkje dragast eller definerast berre med tanke eit skilje i horisontalplanet, men òg vertikalt. Ein stat må til dømes ha ei øvre grense for råderetten over rommet over territoriet sitt.
Grenser kan vera markerte med stengsel som gjerde, skilt eller anna, eller dei kan berre visast på kart. Grenser kan ha påverknad på ferdsel, handel og anna bruk av områda dei skil. Korleis ein kan kryssa grenser og kva ein kan ha med seg kan vera avgrensa, til dømes ved at ein må ha nytta særskilde grenseovergangar og ha gyldig pass eller visum for å kryssa mange riksgrenser, eller ved at ein må betala toll for å føra visse varer over dei. Grenser kan også vera skilje mellom ulike jurisdiksjonar, slik at ulike lover og reglar gjeld på kvar side.
I dag reknar ein gjerne grenser som klart definerte linjer mellom territorium. I eldre tid var mange grenser meir diffuse nøytrale soner ein kalla grenseland eller grensemark. Grenser mellom eigedommar, ofte kalla byte, kunne markerast med grensesteinar (bytesteinar) og liknande. Elles er grenser gjerne blitt danna av naturlege skilje, som elver, vassområde, fjell og liknande.
I havet er det ikkje så lett å markera eller fastsetja grenser, og desse kan vera omstridde. Kyststatar opererer i dag med territorialfarvatn med ulik rekkevidde - i Noreg 12 nautiske mil frå grunnlinjene sidan 2004. Tilsvarande problem har ein når det gjeld luftrommet over territoriet, altså kor høgt over landskapet kvar einskild stat har eksklusiv råderett. Her vert grensa vanlegvis sett til 100 kilometer over havet, då dette definerer grensa (den såkalla Kármánlinja) mellom jordatmosfæren og det ytre rommet. Høgare enn dette er det fri ferdsle for både romskip og satellittar.
For landeigedomar er det grenser for kor langt eigedomsretten strekkjer seg ned i jorda og opp i lufta, fastsett av lokale lovar og reglar.
Raprock
Raprock er ein musikksjanger som blandar dei vokale og instrumentale elementa frå hiphop med forskjellige former av rock. Dei mest populære undersjangrane av raprock er rap metal og rapcore, som inneheld element av heavy metal og hardcore punk. Eit av dei tidlegare døma på rap rock er «The Magnificent Seven» av The Clash, som blanda new wave, hip hop og funk.
Historie
Kanskje det aller tidlegaste dømet på rapping i rock er «Year of the Guru» av Eric Burdon and the Animals, ein psykedelisk rockesong frå 1968 der Eric Burdon, i følgje AllMusic, «tok rolla til ein moderne rapper». I 1983 gav KISS ut songen «All Hell's Breakin' Loose» på albumet Lick It Up der songaren Paul Stanley rapper versa. I 1986 samarbeidde Run–D.M.C. med Aerosmith på ei nyinnspeling av Aerosmith-songen «Walk This Way», som først kom ut i 1975. Suksessen til «Walk This Way» var med å føre hiphop ut til eit større kvitt publikum, etter ein tidlegare eksperimentell song av rapparen LL Cool J, «Rock the Bells», der han hadde brukt ein vanleg rap-tekst over eit hardrock-arrangement. Beastie Boys, tidlegare ei hardcore punk-gruppe, byrja å arbeide med hip hop-sjangeren. Debutalbumet deira, Licensed to Ill, er stort sett basert på ein rockestil. Dei tre nemnde artistane samarbeidde alle med produsenten Rick Rubin, som har fått æra for å ha skapt raprock-sjangeren. I 1989 kom Tone-Lōc sin «Wild Thing» frå debutalbumet Lōc-ed After Dark og denne nådde toppen av Billboard 200. I 1991 samarbeidde thrash metal-bandet Anthrax med den politiske hip hop-gruppa Public Enemy på ein versjon av «Bring the Noise», der det Anthrax-vokalisten Scott Ian og Public Enemy-rapparen Chuck D begge rappa over eit tungt gitarriff. Public Enemy-songen «She Watch Channel Zero?!» består av Chuck D som rappar over eit riff frå Slayer-songen «Angel of Death».
Raprock byrja å nå ut til eit større publikum i 1990-åra. Amerikanske rockeband som 311, 24-7 Spyz, Faith No More og Rage Against the Machine blanda rock og hip hop. Samstundes gjorde britiske band som Pop Will Eat Itself og Senser noko liknande i Europa. Filmmusikken til filmen Judgment Night frå 1991 inneheld 11 samarbeid mellom hiphop- og rockeartistar. Urban Dance Squad blanda funk, heavy metal, hip hop og punk. Biohazard, som samarbeidde med hardcore hiphop-gruppa Onyx på songen «Judgement Night» frå albumet med same namn, vert rekna som banebrytande innafor sjangeren.
Andre populære raprock-band i 1990-åra var Bloodhound Gang Kid Rock og Limp Bizkit.
Gadot
Gadot (hebraisk skrift, tyder Elvebreidde) er ein kibbutz nord i Israel. Han ligg i Huladalen, og høyrer til Øvre Galilea regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 381.
Historie
I 1950- og 1960-åra vart kibbutzen ofte råka av åtak frå den syriske hæren og vart råka av mange bomber. Den 7. april 1967, då seks syriske MiG-jagarfly vart skotne ned, vart kibbutzen angripe så hardt med artillerield at nesten alle bygningane vart råka. To månader seinare, under seksdagarskrigen, vart kibbutzen igjen bomba og dei fleste bygningane vart ruinerte eller hardt skadde. Under Jom Kippur-krigen vart kibbutzen igjen råka, men til mindre grad.
Fylkesveg 602 i Rogaland
Fylkesveg 602 i Rogaland går mellom Kingestad og Hesby i Finnøy kommune. Vegen er 7,4 km lang.
Belchin Rock
Belchin Rock (bulgarsk скала Белчин, ‘Skala Beltsjin’) er eit skjer utanfor nordkysten av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis som ligg i Hero Bay 2,2 km nordaust for Siddons Point og 2 km nord for Melta Point.
Mott the Hoople
Mott the Hoople er eit engelsk rockeband skipa i Herefordshire i England. Dei heitte opphavleg The Doc Thomas Group og endra namn etter at dei fekk kontrakt med Island Records i 1969. Bandet gav ut album i starten av 1970-åra, men klarte ikkje å slå gjennom. Då dei var i ferd med å gje seg vart dei oppfordra av David Bowie om å fortsetje. Bowie skreiv glamrocksongen «All the Young Dudes» for dei, som vart det store gjennombrotet deira i 1972. Bowie produserte så eit album med same namn for dei, som fortsette suksessen deira.
Belchin Rock
Skjeret er kalla opp etter busetnaden Beltsjin vest i Bulgaria.
Mott the Hoople
Trass i personellendringar fekk bandet vidare suksess med Mott (1973) og The Hoople (1974). Songaren Ian Hunter slutta i bandet i 1974, og populariteten til bandet dalte. Dei heldt saman med stadige personellendringar før dei vart oppløyste i 1980. Dei kom saman att i 2009, 2013 og har vore aktive sidan 2018.
Før Mott
The Doc Thomas Group vart skipa i 1966 med Mick Ralphs på gitar, Stan Tippins på vokal og Pete Overend Watts på bass. Ralphs og Tippins hadde vore i eit lokalt Hereford-band kalla The Buddies, og Watts hadde vore i eit lokalt band i Ross-on-Wye kalla The Soulents med Dale «Buffin» Griffin på trommer. The Doc Thomas Group hadde konsertopphald på ein nattklubb i ein ferieby i Italia. Gruppa vart tilboden ein platekontrakt med det italienske plateselskapet Dischi Interrecord, og gav ut eit sjølvoppkalla albumet i januar 1967. I 1968 hadde Griffin og organisten Verden Allen slutta seg til bandet.
Sjølv om gruppa turnerte og spelte inn i Italia som The Doc Thomas Group, vart spelejobbane deira i Storbritannia spelt under namnet The Shakedown Sound og seinare som Silence. Silence spelte inn demoar i Rockfield Studios i Monmouth i Wales, som vart sende til EMI, Polydor, Immediate og Apple utan hell.
Tidlege år
Gruppa vart oppmerksam på Guy Stevens på Island Records, som likte gruppa, men ikkje med Tippins som songar. Det vart lagt ut annonsar («Songar ønskt, må vera image-innstilt og svolten»), og Ian Hunter vart vald som songar og pianist. Tippins to på seg rolla som turnémanager. Medan han sat i fengsel for eit narkotikalovbrot, las Stevens Willard Manus-romanen Mott the Hoople, om ein eksentrikar som jobbar i eit sirkus-freakshow, og bestemte seg for å bruka det som eit bandnamn. Silence gjekk motvillig med på å endra namnet på bandet til Mott The Hoople etter prøvespelinga deira for Stevens tidleg i 1969.
Debutalbumet til bandet, Mott the Hoople (1969) vart spelt inn på berre ei veke, og var ein kultsuksess. Repertoaret deira inkluderte coverversjonar av «Laugh at Me» (Sonny Bono) og «At the Crossroads» (Doug Sahm's Sir Douglas Quintet), og ein instrumental coverversjon av «You Really Got Me» (The Kinks).
Det andre albumet, Mad Shadows (1970), selde dårleg og fekk generelt negative meldingar. Det gjekk endå verre med Wildlife (1971) (sjølv om det oppnådde den høgaste plasseringa deira på den britiske albumlista i åra før glam-perioden deira), og flørta med ei openlys countryhippie-haldning og meir akustisk instrumentering på nokre songar frå Ralphs. Oktober 1970 vart Mott the Hoople og Bridget St John vist fram på Disco 2 på BBC2. Sjølv om gruppa bygde eit sømeleg følgje, klarte ikkje Brain Capers (1971) å selja godt. Gruppa bestemte seg for å legge inn årene etter ein deprimerande konsert i ein nedlagt gasshaldar i Sveits. Kombinert med ein avbroten turné i Storbritannia med The Lothringers, var banda nær ved å gå i oppløysing.
Spansk Wikipedia
Spansk Wikipedia (spansk: Wikipedia en español) er eit fritt oppslagsverk på spansk og ein del av Wikipedia–prosjektet.
Mott the Hoople
Glamåra
Mott klatra inn på topp 10 på UK Albums Chart, og vart bestseljaren til bandet til dags dato i USA. Det gav to britiske hittar, «Honaloochie Boogie» og «All the Way from Memphis», begge med Andy Mackay frå Roxy Music på saksofon. «All the Way from Memphis» vart òg nytta i filmen Alice Doesn't Live Here Anymore.
Spansk Wikipedia
Spansk Wikipedia vart oppretta 11. mai 2001.
Mott the Hoople
Glamåra
I 1974 hadde bandet suksess på lista i Storbritannia med «Roll Away the Stone», spelt inn før Mick Ralphs forlét bandet. Ralphs spelte sologitar og Thunderthighs sørgde for kvinneleg korvokal og eit mellomspel. Han nådde åttandeplassen på UK Singles Chart.
I 1974 turnerte Mott the Hoople Amerika med Ariel Bender på sologitar. I ein av Bender sine tidlegaste konsertane med bandet spelte dei i Masonic Temple i Detroit 12. oktober 1973 med eit ung Aerosmith som oppvarmingsband. På turnéen deira i 1974 var det Queen som var oppvarmingsband. Denne turneen gav seinare inspirasjonen til Queen-singelen «Now I'm Here» frå 1975, som inneheld teksten «Down in the city, just Hoople and me.» Songen vart ein konsertfavoritt blant Queen-fans og nådde 11. plassen på den britiske singellista. Turneen resulterte i eit livslangt venskap mellom dei to banda, der Ian Hunter, Mick Ronson og David Bowie framførte «All the Young Dudes» i lag på Freddie Mercury Tribute Concert i 1992. Morgan Fisher spelte piano på Queen-turneen 'Hot Space' i 1982, og Brian May, Freddie Mercury og Roger Taylor song korvokal på Ian Hunter-solosongen «You Nearly Did Me In». May spelte seinare Mott-songen «All the Way from Memphis» på soloalbumet sitt, Another World, med Hunter som gjesteartist. Mott the Hoople er nemnt på to andre hitsinglar. Reunion-singelen frå 1974 «Life Is a Rock (But the Radio Rolled Me)» byrjar med teksten «B Bumble and the Stingers, Mott the Hoople, Ray Charles Singers...»ref> og R.E.M.-songen «Man on the Moon» byrjar med «Mott the Hoople and the Game of Life, yeah, yeah, yeah, yeah...»
Etter The Hoople (1974) kom konsertalbumet Live ut raskt etterpå, der Mick Ronson erstatta Bender. Slutten var nær då både Hunter og Ronson forlét gruppa for å danna ein duo, og bandet forkorta namnet til 'Mott'.
Hunter-boka Diary of a Rock'n'Roll Star om det daglege livet på vinterturneen deira i USA i 1972, dekker oppturane og nedturane under turneen, og kom ut i juni 1974. Han var ute av opplag i mange år, men kom ut på ny i 1996.
Åra etter Hunter
Den nye besetninga bestod av Watts, Griffin og Fisher saman med gitaristen Ray Major (tidlegare frå Opal Butterfly, Hackensack, og ein kort periode med Andy Fraser og Frankie Miller) og frontfiguren Nigel Benjamin. Denne besetninga gav ut ytterlegare to album, Drive On (1975) og Shouting and Pointing (1976), som begge selde dårleg. Etter at Benjamin slutta i 1976, erstatta Mott han kort tid etter med Steve Hyams, før han slo seg saman med John Fiddler (tidlegare i Medicine Head), og vart British Lions, og spelte inn to album, British Lions (1977) og Trouble With Women (posthumt utgjeve på Cherry Red Records i 1980) før dei til slutt vart splitta utan nokon suksess. Hunter og Ronson jobba og turnerte sporadisk saman fram til Ronson døydde i 1993.
I 1990, etter ei kort gjenforeining i 1989, vart dei tidlegare medlemmene av The Silence gjenforeina i studio for å spela inn ei blanding av nye songar og kjende songar frå dagane dei opptredde saman. Det resulterande albumet Shotgun Eyes kom ut i 1998, kombinert med The Italian Job (ei nyutgiving av Doc Thomas Group sitt sjølvoppkalla album).
I 1996 gav K-tel ut ein CD kalla The Best of Mott the Hoople som vart påstådd å vera nyinnspelingar av hittar og nye songar av Hunter og Ronson. I røynda var innspelinga av Danny McCulloch, tidlegare bassist med Eric Burdon and the New Animals og Gerry Chapman, vanlegvis under bandnamnet The Trybe. Albumet bestod av tungrock-versjonar av hittane til Mott og originale songar, og hadde ikkje noko å gjera med det originale Mott the Hoople. K-tel vart deretter bøtelagt for å levera varer med ei falsk skildring, men spora og albumet fortsette å sirkulera under namnet Mott the Hoople, og dukka ofte opp på samlealbum. I 2002 vart spora gjevne ut att som I Can't Believe It's Nót Mott the Hoople!, sjølv om det denne gangen vart kreditert The Trybe.
16. og 17. april 1999 vart den første og einaste «Mott the Hoople Convention» halde på Robin Hood Pub i Bilston i Wolverhampton i England. Hunter og bandet hans opptredde begge kveldane under treffet. Under ekstranummeret av Ian Hunter Band sin konsert 17. april, stod Hunter saman med Bender og Allen på scena for ein versjon av «Walkin 'With A Mountain». Allen spelte på den originale studioversjonen av songen, medan Bender framførte ein utvida solo under framføringar av songen på turnéane til Mott the Hoople i 1973–74.
I 2002 og 2004 turnerte Ralphs med Hunter, som ein del av bandet til sistnemnte.
Det vart ingen Mott the Hoople-gjenforeining før 2009, sjølv om forhandlingar om ein vart freista i 1985. Alle partar har vist ei viss interesse på ulike tidspunkt for ideen dei siste 30 åra. I 2005 vart det rapportert i publikasjonen Classic Rock at Hunter hadde mottatt tilbod om eit sjusifra nummer for å starta opp att bandet. I oktober 2007 på Hunter-konserten i Shepherds Bush Empire fekk han selskap av Ralphs og Allen på ekstranummeret.
Gjenforeininga i 2009
Den 16. januar 2009 vart det kunngjort at bandet skulle gjenforeinast for to konsertar på Hammersmith Apollo i London, i oktober 2009. I følgje nettstaden til Hunter ville alle dei fem opphavlege medlemmene delta i gjenforeininga. Hunter skreiv: «Kvifor gjer me det? Eg kan ikkje snakka på vegner av dei andre, men eg gjer det berre for å sjå korleis det er. Etter krig, død, hungersnød osb. ...er dette PÅ.» Billettar til dei to originale datoane vart utselte, og ein tredje dato på same stad vart lagt til 3. oktober 2009. Etter at den eine vart utselt, vart ytterlegare to datoar lagt til 5. og 6. oktober. Det spesielle avgrensa tredoble CD-settet som vart spelt inn under det første showet på Hammersmith Apollo vart seld rett etter konsertane.
Mott the Hoople heldt òg ein oppvarmingsjobb før dei fem konsertane deira på HMV Hammersmith Apollo i oktober. Showet vart halde på Blake Theatre i Monmouth i Wales, 26. september 2009. Før dette vart det kunngjort at på grunn av den dårlege helsa til Griffin ville han bli erstatta av Martin Chambers, trommeslagar for The Pretenders, for konsertane sjølv om Griffin dukka opp på ekstranummera.
Gjenforeininga fekk positive meldingar i store britiske aviser, og The Guardian, The Times og The Independent gav 4 av 5 stjerner og The Daily Telegraph tildelte 5/5. November 2009 spelte Mott the Hoople velgjerdskonserten The Tartan Clefs i Glasgow.
Konsertar i 2013
Mott the Hoople (med Allen, Hunter, Ralphs og Watts med Martin Chambers på trommar) spelte på O2 Arena i London 18. november 2013, føre datoane i Birmingham, Glasgow, Newcastle og Manchester (sistnemnde vart spelt inn for ein CD/DVD med avgrensa opplag). Ein kritikar skildra konserten på O2 Arena som «litt langtekkeleg» og røysta til Hunter som «no ikkje så mykje meir enn guttural og raspande». Ei innspeling av showet 17. november 2013 på O2 Apollo Manchester vart utgjeven i juni 2014 som eit dobbeltalbum/DVD, Live 2013. Nokre år etter gjenforeininga i 2013 mista Mott the Hoople to av dei opphavlege medlemmene sine: Dale Griffin døydde 17. januar 2016 i ein alder av 67 år, og Overend Watts døydde 22. januar 2017 i ein alder av 69 år.
Konsertar i 2018
I februar 2018 vart det kunngjort at Mott the Hoople skulle spela fleire europeiske datoar sommaren 2018. Ian Hunter fekk selskap av dei tidlegare bandkameratane Morgan Fisher på klaverinstrument og Ariel Bender på gitar. I ei pressemelding sa Hunter «[Fisher og Bender] turnerte mykje med Mott og begge vart sterkt delaktig på The Hoople-albumet etter at Mick Ralphs og Verden Allen forlét bandet ... Eg veit at mange menneske vart skuffa då ingen av dei dukka opp på treff i 2009 og 2013. Håper dette veg opp for det!» Besetninga inkluderte òg James Mastro og Mark Bosch på gitarar, Dennis DiBrizzi på klaverinstrument, Paul Page på bass og Steve Holley på trommer. Holley var medlem av Wings frå 1978 til 1981 og var medlem Hunter sitt «Rant Band» sidan 2001.
Konsertar i 2019
I januar 2019 kunngjorde bandet «Tax the Heat»-turnéen, ein kort turné med seks show i Storbritannia i april 2019, innleidd med ein åtte konsertar lang turné i USA som «Mott the Hoople '74» (som byrja 1. april og avslutta 10. april på Beacon Theatre i New York City). Dette var første gang på 45 år at Mott The Hoople hadde turnert i USA. Faktisk feira kjernen av '74-medlemmene Ian Hunter, Ariel Bender og Morgan Fisher 45-årsjubileet for turneen sin i USA i 1974 (derav namnet), og dessutan den originale utgåva på The Hoople og Live, dei siste albuma i den klassiske Mott The Hoople-tida. Bandet inkluderte Ian Hunter (vokal og gitar), Ariel Bender (gitar) og Morgan Fisher (klaverinstrument) saman med James Mastro (gitar, saksofon, mandolin), Steve Holley (trommar, korvokal), Mark Bosch (gitar), Paul Page (bass) og Dennis Dibrizzi (klaverinstrument, korvokal).
Bandet skulle turnera i USA i oktober og november 2019 for 11 konsertar. Turneen vart avlyst på grunn av Ian Hunter sin tinnitus.
Medverkande
Klassisk besetning
Seinare medlemmar
Turnémusikarar
Tidslinje
MS «Corvus» (1947)
MS Corvus (kallesignal LMFV) var eit motorskip bygt i 1947 som lasteskip for Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS).
Det Bergenske Dampskibsselskab hadde som tradisjon å namngje skipa sine etter fenomen og objekt på nattehimmelen. Corvus er det latinske namnet på stjernebiletet Ramnen. Skipet var systerskip til MS Vela (1946)
Historie
I juni 1948 gjekk «Corvus» i Nederlandruta til Amsterdam, Rotterdam og Belgia, før det i juli og august 1948 gjekk til Frankrike med rogn og tran. I september var det attende i Londonruta.
Mandag 17. september 1951 låg «Corvus» oppankra i Gravesend i England, då det kolliderte med det svenske skipet «Fenja». Ingen av skipa fekk noko særskild skade, men Corvus mista babord anker og kjetting. Begge delar vart henta opp att av ein hamnebåt frå London. «Corvus» fekk òg ein mindre skade midtskips på styrbord side, og gjekk opp Themsen til Mark Browns verft for reparasjon. 25. september gjekk det vidare frå London til Middelsborough. 11. juli 1953 kolliderte «Corvus» med London Bridge på veg oppover Themsen. Skipete hadde akkurat passert Tower Bridge og var kring 200 meter frå London Bridge, og skulle gå mot Chamberlainkaien. Der sette det seg fast i mudderet og då det prøvde å kome seg laus sjølv, svinga det rundt og råka den midtre brustøtta, der det vart klemt fast. Skipet måtte ha assistanse frå fire slepebåtar som fekk det laus att etter nokre timar. Skadane var berre på overdekket, særskild på brudekket, og vart reparerte ved Laksevåg mekaniske verksted i slutten av juli. Ferdig på verkstaden drog skipet vidare til Trondheim og på veg sørover att var det igjen utsett for eit uhell, då det gjekk på grunn i Hindøysundet ved Atløyna. Rormannen hadde etter ordre frå losen gjeve babord ror, men då skipet kom over særs raskt, spurte han losen om han hadde gjeve for mykje ror, noko losen svara nei på. Losen kontrollerte det ikkje sjølv, då han trudde andrestyrmannen gjorde dette. Skipet fekk dermed eine staken i sundet på feil side og råka grunnen. Skipet vart lekk i forpiggen, men kunne halde fram reisa til Bergen, der det var framme kl. 09 om morgonen. «Corvus» måtte dermed attende til verkstaden og gjekk denne gongen i tørrdokken for å utbetre skadane. Det vart liggande her fram til starten av oktober, då det var attende i London-ruta.
I 1960 vart London-ruta slått saman med ruta til Rotterdam og Antwerpen og den første turen «Corvus» hadde til Rotterdam var i juli dette året. Andre juledag 1960 kolliderte «Corvus» med Haugesundsskipet MS Tonjer ved Strandkaien i Stavanger. «Corvus» skulle legge til aktanfor «Tonjer», som alt låg til kai, men reverseringa til «Corvus» svikta og ho rende inn i «Tonjer» akterut og gjorde stor skade på skipet. Skansekledninga til «Tonjer» vart lagt flat og oppstandarane i hjørnet av bildekket vart knekt kraftig innover. Skipet fekk òg lekkasje og kunne ikkje hadde fram ruta si til Haugesund. «Corvus» fekk eit hol like bak stamnen og to lange flenger vidare aktanover, like over vasslinja, slik at det ikkje skulle mykje sjø til for at vatnet ville trengje inn. Etter å ha råka «Tonjer» heldt «Corvus» fram innover Vågen og ein frykt at det òg skulle råke Stavangerske Dampskibsselskab sitt MS Kvitsøy som låg ved Skagenkaien, men ein klarte å stoppe skipet før det kom så langt. Etter å ha blitt tetta fortsette «Corvus» til Bergen den 29. desember.
4. januar 1962 var «Corvus» i ein ny kollisjon. Denne gongen kolliderte det med det nederlandske lasteskipet «Steenkerk» i kanalen nær Amsterdam. «Corvus» fekk skade midtskips på styrbord side og gjekk inn til Amsterdam. Skipet hadde ikkje behov for å reparere skadane der og då og kunne halde fram i ruta.
I januar 1964 vart «Corvus» erstatta i ruta til Nederland og London av MS Vela (1946), og «Corvus» gjekk til Oslo for å gå inn i kystgodsruta til Kirkenes. 20. mars 1965 gjekk «Corvus» på grunn kring 100 meter frå dampskipskaien i Kjøllefjord i Finnmark. Skipet skulle legge til kai, men vart teken av snøkavene og sterk vind då uhellet skjedde. Skipet kom av for eiga maskin og trengde ikkje assistanse. Skipet fekk heller ikkje skade.
Fire kollisjonar i 1966
5. mars 1966 kolliderte «Corvus» med Koparvik-skipet nær Mefjordbåen ved Moss. «Corvus» gjekk ut frå Moss midt på natta og følgde den vanlege leia sørover. På grunn av is i fjorden gjorde dei ein liten sving mot styrbord og det vart oppdaga to prikkar på radaren eit par nautiske mil forut, men det var ingen lys å sjå, og dei såg heller ikkje Fuglehuk fyr. Då det næraste fartøyet var 1 nautisk mil unna vart det gjeve tåkesignal. Fartøyet kom nærmare om babord og losen var stadig ute på babord bruvengje for å sjå etter det. Til slutt såg han eit kvitt lys og sa «Der har me han. Det går fint». Samstundes oppdaga dei det grøne lyset frå «Bergsvik», det andre skipet. Det vart slått fullt akterover og roret dreidde heilt babord, men kollisjonen var ikkje til å unngå. Ombord på «Bergsvik» var skipperen og maskinassistenten, som hadde følgd «Corvus» på radaren og meinte dei kom til å gå klar, før dei brått såg «Corvus» kome ut av tåka rett mot dei. Dei rakk begge å kome seg ut på dekk, men kollisjonen var så kraftig av skipet sokk under føtene på dei. Dei klamra seg ei kort stund til masta, før skipet gjekk ned med akterskipet først. «Corvus» stoppa maskinen og tente dekkslysa. Dei kasta ei line til dei som låg i sjøen og fekk sjøsett ein livbåt, slik at begge to vart berga. Det vart òg sendt ut naudmelding på radio, som MS Basel og Tjøme Radio svarte på. Det var fire personar til ombord på «Bergsvik», men etter kvart vart drivisen for tett og livbåten måtte gje opp leitinga etter dei. Leitinga heldt fram med lyskastar og aldislampe frå «Corvus». Då det vart konstatert lekkasje i luke 1 på «Corvus», måtte dei overlate leitinga til ein taubåt som var komen ut, og «Corvus» gjekk inn att til Moss. «Bergsvik» gjekk ned med fire personar ombord, mellom anna eit ektepar. Dei fire låg truleg og sov. Ei veke seinare var «Corvus» i Oslo og lossa for Antwerpen i ei ekstrarute, før det heldt fram i kystruta til Nord-Noreg. I januar 1967 vart losen ombord på «Corvus» dømd til å betale 200 kroner for å ha overtredd sjøvegsreglane. Han sørgde i følgje retten ikkje for å redusere farten eller leggje om kursen nok til å unngå kollisjonen.
Berre ein månad seinare var «Corvus» igjen i ein kollisjon som førte til at nok eit skip sokk. Kollisjonen skjedde på Hjeltefjorden natt til skjertorsdag 7. april 1966. Frakteskipet MS Vona skal ha fått roret sett fast slik at det ikkje lystra manøvreringa. Rormannen skal ha sagt før samanstøyten at skuta var så tung på roret. Føraren hadde vore nede i maskinrommet og då han kom opp att så han ein mørk skugge på babord side. Avstanden var då mindre enn 10 meter. Han ropte til rormannen: «Ser du ikkje båten då!» og drog roret mot styrbord, medan rormannen slo ned farten. Dei to fartøya møttes babord mot babord. Både føraren og rormannen var i styrehuset då kollisjonen skjedde, og begge vart slengt framover slik at føraren fekk eit slag i hovudet. «Corvus» sette raskt ein livbåt på vatnet og dei to vart teken ombord. I sjøforklaringa meinte føraren på «Vona» at rormannen burde ha sett «Corvus» tidlegare. Det var måneskin og stille vêr då ulukka skjedde. Føraren hadde ein teori om at noko hadde sett seg fast i rorkjettingen under lossing på Hellesøy, men det kom òg fram i sjøforklaringa at rormannen i løpet av dagen hadde drukke sju flasker pils og må ha vore tydeleg påverka. «Corvus» fekk ikkje store skadar og fortsette i ruta si. 1966 var eit dårleg år for «Corvus» og 12. september kolliderte det med kaien i Melbu i Vesterålen då det skulle legge til kai på veg sørover frå Harstad. Reverseringa virka ikkje og råka den nybygde ferjekaien i Melbu med stor kraft. Baugen råka brukaret til brua på ferjekaien, slik at denne måtte førast opp på ny. På veg mot kaien hadde «Corvus» òg råka borti kvalfangaren «Vestfjord» og slengt denne unna med nokre skadar i davitane og i hekken. Ferjekaien var klar til å takast i bruk same veka som kollisjonen, men måtte no setjast på vent. «Corvus» fekk ein kraftig bulk i baugen og gjekk til Stavanger for reparasjon. Skaden på ferjekaien vart taksert til ein halv million kroner.
Ulukkene i 1966 var ikkje over med dette og «Corvus» rende eit tredje fartøy i senk 25. november dette året. Denne gongen var det frakteskuta MS Margit frå Moss som vart råka i Raftsundet. Frakteskuta låg med motorstopp midt i leia, og med hjelpemotoren òg i uorden var det mørklagt. «Corvus» såg derfor ikkje skuta før det var for seint. Det gjekk berre 15 minutt frå kollisjonen til «Margit» sokk, men mannskapet på fem vart berga. Losen Anders Hummelsund på «Corvus» stupte i sjøen for å bemanne ein robåt som vart sett på vatnet etter kollisjonen. Mannskapet på «Corvus» valde å setje denne robåten på vatnet i staden for dei vanlege livbåtane for å spare tid. Maskinen på «Margit» skal ha byrja å fuske like etter dei hadde passert den trongaste passasjen i sundet ved Store Molla. «Margit» var bygd i 1962 og hadde ikkje kontinuerleg vakt i maskinen. Maskinisten vart vekt og sendt i maskinrommet og etter somme undersøkingar var dei blitt samde om at det var skit i dagtanken som var årsaka til at maskinen stoppa. Dei fekk kopla til batteri, men alle naudlysa svikta. Då arbeidet på å reparere skaden i maskinen tok til, vart skipet råka av «Corvus». Etter kort tid fekk skipet slagside og mannskapet gjekk frå borde i all hast, utan personlege eigedelar eller skipspapir. «Corvus» fekk igjen berre små skadar og fortsette i ruta.
Lagnad
I midten av mars 1967 vart «Corvus» teken ut av kystgodsruta og gjekk i opplag i Bergen ut året og inn i 1968. 27. mars 1968 vart det annonsert at det greske reiarlaget Kenav Shipping Co. S.A. i Pireus hadde kjøpt «Corvus» og MS Vela (1946) av BDS. Det vart omdøypt «Manina». 6. april la «Manina» ut frå Bergen for siste gongen, men natt til 8. april grunnstøytte det ved Orknøyane på veg til Glasgow og sokk ved Stack Skerry. Det var tung sjø og dårleg vêr då ulukka skjedde. Det vart sendt ut melding om at skipet vart forlate, og det svenske skipet MS Vassijaure deltok i leitinga etter sakna og tok opp tolv av mannskapet, medan to var sakna. Sju av dei som vart teken ombord var allereie omkomne, slik at ni personar totalt omkom i ulukka.
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 1 333 brt, 702 nrt og lasteevna var 1 960 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 3064 m³ der 427 m³ var kjølerom. Hovudmaskinen var ein 5-sylindra 2-takts Burmeister & Wain dieselmotor, levert av Eriksberg. Oppgjeven yting var 1 175 bHk (bremsande hestekrefter) og 287 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 12 knop.
Skipet vart bygt med ein ny propelltype, «Kamewa»-propellen, som vart utvikla ved Karlsbergs mekaniske verkstad. Det nyskapande ved propellen var at propellvengjene var regulerbare, som måtte til for raskare omstilling.
Skipet fekk i 1951 sett inn radar.
Alba i Italia
Alba er ein bykommune i Piemonte i Italia med om lag 35 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Tanaro, 50 km søraust for Torino.
Alba er rekna som hovudstaden i Langhe-området. Han er ein handelsby med næringsmiddel- og tekstilindustri. Sjokolade- og konfektverksemda Ferrero har hovudkontor her. Byen er kjend for sin kvite trøffel, fersken og vin. Særleg kjend er raudvinen Barbera d'Alba.
Historie
I antikken heitte byen Alba Pompeia. Den kortliva romerske keisaren Pertinax var fødd her.
Etter at Vestromarriket fall blei byen plyndra fleire gonger av burgundarar, lombardar og frankarar. På 1000-talet blei han ein bystat med medlemskap i Det lombardiske forbundet.
26. april 1796 blei Republikken Alba erklært her då franske revolusjonære styrkar tok byen. Denne handlinga fann gjenklang under andre verdskrigen, då partisanar i nokre veker i oktober 1944 hadde ein sjølvstendig republikk i Alba.
Rick Huxley
Rick Huxley var ei engelsk musikar som spelte bass i The Dave Clark Five, ei gruppe som var ein del av den britiske bølgja.
Huxley vart med i gruppa i 1958 og spelte på alle hittane deira, som «Glad All Over» og «Bits and Pieces». Han var det einaste bandmedlemmet som ikkje var låtskrivar. Etter gruppa vart oppløyst i 1970 byrja Huxley som eigedomsutviklar, men hadde framleis ein fot i musikkindustrien. I mars 2008 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av bandet.
Huxley døydde 11. februar 2013, 72 år gammal, etter å ha vore sjuk med emfysem i nokre år. Kona hans, Anne, hadde døydd året før.
Pål Lillefosse
Pål Haugen Lillefosse er ein norsk friidrettsutøvar frå Bergen som vann bronsemedaljen i stavhopp under EM i friidrett 2022, tidlegare i same sesongen sette han norsk rekord med 5,86 meter då han vart noregsmeister i øvinga. Han er medlem i Fana Idrettslag, tidlegare i Gneist IL.
Zerei Mezngi
Zerei Kbrom Mezngi er ein eritreisk langdistanseløpar som sidan 2020 representerer Noreg. Han vann sølvmedaljen på 10 000 meter under EM i friidrett 2022. Mezngi kom til Noreg som flyktning i 2012 og fekk norsk statsborgarskap i 2020.
Mezngi tok gullmedaljen på 10 000 meter ved NM 2017 og sikra seg bronsen på 5 000 meter. Under NM i friidrett 2020 vart han norsk meister på mila med personbeste 28.04,2. I tillegg vart han andremann på 5 000 meter. Under europameisterskapen 2002 i München fylgde Mezngi vinnaren Yemaneberhan Crippa frå Italia heilt til innspurten og kneip sølvmedaljen. Tida 27.46,9 var ny personbeste.
Gulhundetann
Gulhundetann (Erythronium grandiflorum) er ei plante i hundetannslekta i liljefamilien. Arten kjem frå vestlege Nord-Amerika.
Cecilio Apostol
Dikta hans blei i si tid nytta i undervisinga av spansk språk (Republic Act No. 1881).
Bakgrunn
Etter grunnskulen gjekk han på Ateneo Municipal i Manila, der han to bakkalaureat i dei frie kunstane (Bachilles en artes) i 1894. Han byrja seinare på det juridiske studiet ved Santo Tomas-universitetet. Men før han fullførte det, slutta han seg i 1896 til den filippinske revolusjonen.
Journalist og diktar
Han var òg med i redaksjonen av avisa La Independencia, der han skreiv under signaturane Catulo (under Antonio Luna) eller Isagani. Det første utgjevne diktet hans var El Terror de los Mares Indicos i avisa El Comercio. Andre kjende dikt er Al Heroe Nacional, Mi Raza, A La Bandera, La Siesta, Sobre El Plinto (tileigna Mabini), A Emilio Jacinto, Los Martires Anonimos de la Patria og El Solo de la Independencia.
Diktet hans Al Heroe Nacional («Til nasjonalhelten») hyllar José Rizal. Dette er det best kjende verket hans, og er også kjend som A Rizal (til Rizal).
I ei diktsamling kalla Pentélicas skildrar han levande dei filippinske landskapa. I tillegg til å meistra det spanske språket skreiv han òg på engelsk.
Han slutta seg til Nacionalista-partiet som kjempa for filippinsk sjølvstende frå USA. I 1935 avslo han eit tilbod om å bli ein av dei juridiske rådgjevarane til president Quezon.
Mount Przywitowski
Mount Przywitowski er eit fjell, 2770 moh, som ligg på søraustsida av Holdsworthbreen, 2,5 nautiske mil (4,6 km) vest for McNally Peak i Dronning Maudfjella. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Richard F. Przywitowski, forskingssjef for US Antarctic Research Program (USARP) ved Amundsen-Scott-stasjonen, vinteren 1966.
Welton Gite
Welton Gite er ein USA-amerikansk bassgitarist, komponist og arrangør.
Gite flytta til New Orleans som 11-åring og byrja å spela bass som 12-åring. Han flytta til Los Angeles i 1975 og byrja den 53 år lange karrieren sin som turné- og studiomusikar, der han turnerte med mange artistar frå alle musikksjangrar, som Marvin Gaye, Marlena Shaw og Billy Preston, Willie Bobo, Ronnie og Hubert Laws, Alphonse Mouzon, The Jacksons, Cheryl Lynn, Luther Vandross, Thelma Houston, Sister Sledge, Shalamar, John Kay & Steppenwolf og mange andre.
Chang'an
Chang'an var hovudstaden for meir enn ti dynasti i kinesisk historie. Chang'an tyder evig fred på klassisk kinesisk. Under det kortvarige Xin-dynastiet fekk byen det nye namnet 'varig fred' (常安, uttalt på same måte på mandarin, men etter at dynastiet fall i 23 fekk han tilbake det opphavlege namnet. Då Ming-dynastiet tok til hadde byen igjen eit nytt namn, Xi'an, som tyder 'vestleg fred'. Dette er namnet på byen i dag.
Ash Sharqiyah Sør guvernement
Ash Sharqiyah Sør guvernement er eit guvernement i Oman. Det vart skapt den 28. oktober 2011 då Ash Sharqiyah Region vart delt inn i Ash Sharqiyah Nord guvernement og Ash Sharqiyah Sør guvernement. Regionssenteret i guvernementet er Sur.
Provinsar
Ash Sharqiyah Sør guvernement består av fem provinsar (wilayat):
Sankt Petri kyrkje i Stavanger
Sankt Petri kyrkje (ofte kalla Petrikyrkja) er ei langkyrkje i telgstein i Stavanger kommune i Rogaland fylke. Kyrkja står ved enden av Nytorget, like innmed Hospitalsgata. Ho vart oppført i 1864–66 som den første kyrkja i byen etter domkyrkja etter at det vart vedteke å dele soknet i 1860. Kyrkja vart omfattande restaurert i 2004–2008.
Talmei Yafeh
Talmei Yaffe (hebraisk skrift תַּלְמֵי יָפֶה, tyder 'Yaffe-furene') er ein moshav shitufi sør i Israel. Han ligg nær Ashkelon og høyrer til Hof Ashkelon regionale kommune. I 2006 hadde han 139 innbyggjarar.
Sankt Petri kyrkje i Stavanger
Kristusstatuen
Kyrkja har ikkje ei tradisjonell altartavle, men ein kopi av Bertel Thorvaldsen sin kristusstatue i Vor Frue kyrkje i København har stått på ein sokkel i kyrkja sidan ho var ny. Tidlegare stod statuen i domkyrkja. Arkitekten hadde sett for seg ein statue av apostelen Peter, men ein slik kom aldri på plass i kyrkja.
Talmei Yafeh
Moshaven vart grunnlagd i 1950 som ein kibbutz av immigrantar frå Polen og Romania på landområdet til den fråflytta arabiske landsbyen Barbara, og vart kalla opp etter Leib Yaffe, generaldirektøren i Keren Hayesod som vart drepen i ei bilbombe i Jerusalem i 1948. I 1961 vart han omgjort til ein moshav shitufi.
I 2005 vart somme familiar evakuerte frå busetnaden i Gush Katif etter den israelske utrekninga frå Gaza, og busette seg i Talmei Yaffe.
Sankt Petri kyrkje i Stavanger
Diverse
I tillegg til gudstenester vert kyrkja mykje nytta som konsertarena.
<Gallery> Fil:Sankt Petri kirke front.JPG|Inngangspartiet mot Hospitalsgata Fil:Sankt Petri church2.JPG|Mot koret Fil:Kristus, petri.JPG|Ein kopi av Bertel Thorvaldsen sin kristusstatue står ved altaret. Fil:Døpefonten petri.JPG|Døypefonten er forma som ein engel. Fil:Sankt Petri church5.JPG|Kyrkjebenkene etter restaureringa Fil:Sankt Petri church4.JPG|Mot orgelgalleriet
Mount Pukaki
Mount Pukaki er ein fjelltopp mellom Mount Hawea og Mount Rotoiti i Frigate Range. Det vart namngjeve av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1961-62) etter den newzealandske fregatten «Pukaki».
Dobro
Dobro er eit varemerke som tilhøyrer Gibson Guitar Corporation og ein variant av eit amerikansk strengeinstrument skapt av det slovakisk-amerikanske brødreparet Dopyera i 1928. Dobro blir òg brukt som fellesnamn for instrument av denne typen. Det er eit av instrumenta i resonatorgitarfamilien, og er laga for å vera ein gitar som læt sterkt.
Den innebygde resonatoren sørger for at ein får høgt volum, og dermed kan høyrast i band med blåsarar og trommar. Dobro blei utvikla før den elektriske gitaren, og musikk blei spelt akustisk. Han blei straks populær innanfor Hawaii-musikken, og blei seinare tatt opp spesielt i country- og bluegrassmiljø. Elektriske instrument blir ikkje brukte i tradisjonell bluegrass, og innan denne sjangeren var Buck Graves tidleg ute. Han spelte dobro med Flatt & Scruggs frå 1956 til gruppa blei oppløyst i 1969.
Holmengrå
Holmengrå eller Holmen grå kan visa til:
Dobro
Dobroen er forma som ein vanleg gitar og har som denne 6 strenger. Han finst i to utgåver: Round neck som ein speler som ein vanleg gitar, og square neck, som ein legg vassrett i fanget, og som blir spelt med stål. Dobroen har innebygd resonator (cone) som verkar som ein akustisk høgtalar. Kjente utøvarar av instrumentet frå tidlege dagar er til dømes Mike Auldridge, Josh Graves, Brother Oswald og Tutt Taylor. I seinare tid er den kanskje best kjende utøvaren på verdsbasis Jerry Douglas. Instrumentet finst i ei mengd ensemble som speler amerikansk tradisjonsmusikk, frå Chicks (tidlegare Dixie Chicks, der Emily Robison speler dobro), via Alison Krauss si gruppe Union Station til Blue Highway.
I Noreg har instrumentet fått eit oppsving saman med den gryande interessa for akustisk musikk. Bluegrassband som Hemisfair og Ila Auto, for ikkje å utelata Øystein Sunde sitt Særs i Sløyd, er blant dei fremste innanfor sjangeren. Knut Hem og Stein Are Fevang er kjende norske dobrospelarar.
Marie Marguerite Bihéron
Marie Marguerite Bihéron var ein fransk anatom som var kjend i samtida for dei medisinske illustrasjonane og voksmodellane sine.
Bihéron var fødd i Paris som dotter av ein apotekar. Ho studerte illustrasjon ved Jardin du Roi og under Madeleine Basseporte, som ein veit lite om bortsett frå dei anatomiske teikningane hennar og memoara til samtidige.
For å få tak i lik til dei anatomiske studia sine var Bihéron nøydd til å få dei stolne frå militæret. Den raske nedbrytinga deira frustrerte henne, og etter forslag frå Basseporte utvikla Bihéron evnene sine til å laga anatomiske voksmodellar. Ho blei etterkvart ein leiande utøvar av denne kunsten. Den kjende legen Villoisin og den lærde Jussieu var imponerte, og begge gav verket hennar god omtale. I 1759 bad Jean Morand henne om å presentera arbeidet sitt ved Academie Royale des Sciences. Ho blei invitert igjen i 1770, då ho demonstrerte ein nyskapande, særs detaljert og livaktig modell av ei svanger kvinne, med avtakbare delar og foster. I 1771 hadde ho ein presentasjon for Academie Royale for tredje gong, denne gongen med den svenske kronprinsen Gustav (seinare Gustav III) til stades. Det franske vitskapsakademiet gav ikkje støtte til kvinner, så Bihéron var nøydd til å tena pengar privat, gjennom å stilla ut og selja modellane sine, og ved å undervisa.
Modellane hennar blei internasjonalt kjende, både fordi dei var svært anatomisk nøyaktige og livaktige, og fordi ho skal ha hatt ein metode å laga voksmodellar på som gjorde at dei ikkje smelta. Kongen av Danmark og keisar Katarina II av Russland var blant kundane hennar; sistnemnde kjøpte eit komplett sett av anatomiske modellar. I 1761 heldt ho ei utstilling i heimen sin i Vieille Estrapade nær Rue des Poules.
Bihéron måtte flytta til England for å undervisa, ettersom kvinner ikkje hadde lov til å undervisa i anatomi i Frankrike. Nokre av studentane hennar var John Hunter, ein skotsk lege som gjorde store framsteg innan kirurgi. Dei anatomiske leksjonane han fekk frå Bihéron var kritisk viktige for studia hans, og nokre av illustrasjona i boka hans var truleg av Bihéron. Diderot skal også ha vore ein av anatomistudentane hennar.
Imsland
Imsland er eit sokn i Vindafjord kommune på Haugalandet i Rogaland fylke. Det var tidlegare også ein kommune.
Imsland kommune
Då dei norske kommunane vart oppretta ved formannskapslovene i 1837 var Imsland ein del av Vikedal kommune, men vart i 1923 frådelt som ein eigen kommune, då med 604 innbyggjarar. I 1965 vart Imsland kommune nedlagd og gjekk inn i den nyoppretta Vindafjord kommune, med unnatak for Finnvik krins på Ropeidhalvøya, som vart overført til Suldal kommune. Han hadde då 433 innbyggjarar, 61 av dei Finnvik krins.
Christian Ødegaard
Christian Halvorsen Ødegaard var ein norsk jarnbanemann, gardbrukar og stortingsmann frå Løten. Han var medlem av Venstre.
Ødegaard var son til ein gardbrukar. Sjølv var han frå 1868 jarnbanearbeidar, åra 1871-73 i USA. Etter han kom heim til Noreg var han dels kontraktør av arbeid ved jarnbanen, og dels oppsynsmann under jarnbanearbeid. Seinare kjøpte han ein gard i Askim og slo seg ned der, i tillegg var han banemeister ved jarnbanen.
Ødegaard var 1900-03 Smaalenenes amt sin 3. representant på Stortinget, der han representerte Venstre og var medlem av tollkomiteen. Han var medlem av heradsstyret i Askim i tjue år, og ordførar i perioden 1905-07.
Olga Akopjan
Olga Sergejevna Akopjan, fødd Levina, er ein russisk tidlegare handballspelar frå Volgograd. Ho vann VM-gull med Russlands landslag i 2007 og 2009, og vart olympiameister i 2016. Akopjan deltok i 133 landskampar og skåra 367 mål.
Rykkromspelaren Olga Levina spelte på Dynamo Volgograd frå 2002 til 2015. Ho landslagsdebuterte i 2005 og deltok i tida 2007-16 i fire verdsmeisterskap i handball og to olympiske sommarleikar. Under Handball-VM 2007 vart Levina verdsmeister etter at Russland vann finalen med 29-24 over Noreg. Året etter sikra ho seg ein bronsemedalje under europameisterskapen, ei turnering der Russland tapte klart mot Noreg i semifinalen. I 2009 forsvarte Russland og Levina verdsmeister-tittelen då det vart finalesiger 25-22 mot Frankrike. Levina, som i 2012 gifte seg til etternamnet Akopjan, deltok i Handball-VM 2011, Sommar-OL 2012 og VM 2015, alle tre meisterskapsturneringar der Russland ikkje makta nå finalespelet. Derimot lukkast ho og lagkameratane vinne olympisk gull under Sommar-OL 2016 i Rio de Janeiro. I sin siste sesong som klubbspelar, 2015/16-sesongen, gjorde Akopjan teneste for Lada Toljatti.
Nettlesaren Brave
Brave er ein nettlesar med fri og open kjeldekode, utvikla av Brave Software, Inc. og basert på Chromium. Nettlesaren blokkerer reklame og sporing på nettstader og tilbyr ein måte for brukarar å sende bidrag som kryptovaluta i form av Basic Attention Tokens (BAT) til nettstader og innhaldsskaparar i tillegg til å kunne lagre kryptovalutaen dei har tent inn.
Per 2021 er Brave utgjeven til Windows, macOS, Linux, Android og iOS. I november 2020 passerte nettlesaren 20 millionar aktive brukarar.
Lägh da Cavloc
Lägh da Cavloc (italiensk Lago di Cavloccio) er ein innsjø nær Malojapasset i Val Forno i Graubünden i Sveits.
Lago di Cavloccio vart måla av Giovanni Giacometti i 1922.
Kvithundetann
Kvithundetann (Erythronium albidum) er ei plante i hundetannslekta i liljefamilien. Arten kjem frå austlege Nord-Amerika.
I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og som vart funnen forvilla ved Levanger i 1944. I Framandartslista 2018 er arten ikkje risikovurdert (NR).
Çaykavakpasset
Çaykavak er ein fjellovergang i provinsen Niğde i Tyrkia.
Çaykavak ligg i nordsida av Taurusfjella langs hovudvegen D805 mellom Niğde og kysten av Middelhavet. Han ligg 48 km frå Niğde og 5 km frå D750, hovudvegen mellom nord og sør i det sentrale Tyrkia. . Overgangen ligg 1584 meter over havet.
Områda sør for passet er fjellendt, medan ein nord for passet finn høgtliggande sletter. 6 km lenger nord ligg derimot Kolsuzpasset.