cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kvardag
Kvardag, arbeidsdag, yrkesdag eller sykn(e) er ein dag der det er vanleg å arbeida, til forskjell frå ein helge- eller fridag. Kvardagar er gjerne dagar prega av rutine og gjentekne gjeremål. Dette er dagar då ein kan venta vanlege opningstider i butikkar, bankar og offentlege kontor, vanlege eller ordinære rutemønster i offentleg transport og vanleg rushtid.
Ordet kvardag kjem frå norrønt hverr dagr. Omgrepet er knytt til det som skjer kvar dag (kvardagsliv) og det vanlege (kvardagsmenneske), som ein motsats til det uvanlege og festlege gjennom uttrykk som «kvardagsleg», «den grå kvardagen» eller «striskjorte og havrelefse» når ein kjem «tilbake i kvardagen».
HaYogev
HaYogev (hebraisk הַיּוֹגֵב) er ein moshav nord i Israel. Han ligg kring sju kilometer vest for Afula og høyrer til Jezreeldalen regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 534.
NM i alpine greiner 1969
Noregsmeisterskapen i alpine greiner 1969 vart avvikla i Hemsedal dagane 21.-23. februar 1969. Mennene si storslalåmløype var 1400 meter lang, utforløypa 2500 m. Kvinnene si utforløype var 2200 meter lang. Kongepokalen vart tildelt Karianne Christiansen.
Slalåm
<br style="clear:both;" />
Storslalåm
<br style="clear:both;" />
Utfor
<br style="clear:both;" />
Kombinasjon
<br style="clear:both;" />
Khilok
Khilok (russisk Хилок) er ein by i Zabajkalskij kraj i Russland med om lag 10 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Khilok, rundt 220 km sørvest for Tsjita.
Khilok vart grunnlagd i 1895 som ein jernbanestasjon på den transsibirske jernbanen. Han fekk bystatus i 1951.
Thälmannbataljonen
Thälmannbataljonen var ein del av dei Internasjonale Brigadane i Den spanske borgarkrigen. Avdelinga var kalla opp etter den fengsla tyske kommunistleiaren Ernst Thälmann, som til slutt vart myrda i ein nazistisk konsentrasjonsleir i august 1944. Bataljonen omfatta tyskarar, austerrikarar, sveitsarar og skandinavar. Dei kjempa mellom anna i forsvaret av Madrid. Blant kommandantane i bataljonen var den tyske skribenten og historikaren Ludwig Renn og den tidlegare offiseren Hans Kahle.
Dei tyskspråklege bataljonane var blant dei første gruppene og vart blant dei største av dei som vart forma i dei Internasjonale Brigadane, slik dei voks ut frå Thälmann-centuriaen tidleg i krigen. I Tyskland og Austerrike hadde fascismen alt vunne fram, og dette gav striden deira eit særleg alvor. Robert G. Colodny skriv:
«''The history of the Germans in Spain... ...is the history of strong men who proved and overproved their courage and endurance, their resistance to pessimism and despair. It is the story of men who died or were broken physically in doing this. They brought to the International Brigades an offensive spirit, a bitter desperate courage at rare intervals in war priceless, essential, but always costly. They set an early example of what shock troops could be like. They tried to do the impossible, and paid for it. And during the early days in Aragon, in the futile fighting around Huesca, at Tardienta, the Germans, in countless bayonet charges against fortified positions, took their objectives, buried their dead, and waited with a caged restlessness for the next day's orders.''»
Kjelde
Den engelskspråklege wikipediaen, art. Thälmann Batallion, som lesen 31. januar 2009.
Solveig Sindre
Sindre har gjeve ut «Kontraster – på søk i et ras-skadd hjernelandskap» (Vestlandsforlaget 1992), ei bok som ho skreiv etter å ha vorte råka av hjerneslag. «Levande røter» (Landbruksforlaget 1995) skildrar livet på ein Vestlands-gard, «Elle melle - Barnekår i skjebneår» (Dølaringen Boklag 1997) tek utgangspunkt i minne frå oppvekståra frå 1936 til 1950.
Enar Jääger
Enar Jääger er ein estisk fotballspelar. I 2012-sesongen spela han i forsvar for Aalesund i den norske Eliteserien.
Andesitt
Andesitt er ein lavabergart som hovudsakleg består av feltspat (hovudsakleg plagioklas) og pyroksen, i einskilde typar òg hornblende, biotitt og litt kvarts.
Den tilsvarande djupbergarten er dioritt.
(The System of) Dr. Tarr and Professor Fether
«(The System of) Dr. Tarr and Professor Fether» er ein song av The Alan Parsons Project på albumet deira Tales of Mystery and Imagination: Edgar Allan Poe. Songen vart gjeven ut på singel i 1976 og nådde då 37. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100 og 62. plassen i Canada. Som andre songar på albumet er han basert på ei soge av den amerikanske forfattaren Edgar Allan Poe, i dette høvet «The System of Doctor Tarr and Professor Fether». Songen vart skriven av Alan Parsons og Eric Woolfson, og spelt inn i Abbey Road Studios, London i september 1975. Nyutgjevinga frå 1987 inneheld «katedralorgel».
Carl Johan Moe
Carl Johan Moe  var ein norsk kunstmålar. Han var fødd i Kristiania. Han måla landskap frå fleire stadar i Noreg.
Generalkonferansen for mål og vekt
Generalkonferansen for mål og vekt eller CGPM (av fransk Conférence Générale des Poids et Mesures) er den høgaste mellomstatlege instansen for vedtak om storleikar, einingar og einingssymbol. Denne vart oppretta ved Meterkonvensjonen som vart vedteke på Den diplomatiske meterkonferansen i Paris i 1875.
Generalkonferansen vert samla i Paris med fire til seks års mellomrom.
Under CGPM ligg det permanente kontoret Bureau International des poids et mesures (BIPM) i Sèvres i Frankrike. BIPM si oppgåve er å, mellom CGPM-konferansane, førebu dei avgjerslene som ein skal ta, samt å arbeide internasjonalt for gjennomføring av dei avgjerslene som er gjort av CGPM.
Droitwich Spa
Droitwich Spa  er ein by i grevskapet Worcestershire i England. Han har kring 22 500 innbyggjarar ved elva Salwarpe. Byen ligg ved ein massiv saltførekomst, og ein har vunne ut salt her sidan antikken. Den naturlege Droitwich-saltlaken inneheld ti gonger meir salt enn vanleg sjøvatn, om lag like mykje som Daudehavet.
Mansourieh
Mansourieh (arabisk المنصورية, al-Manṣūriyat, òg skrive el-Mansourieh, Mansouriyeh eller Mansouriyet el-Matn) er ein landsby i Matn distrikt i Libanonfjella guvernement i Libanon.
Etymologi
Namnet kjem frå det arabiske منصور, Manṣūr, som tyder «sigrande», og truleg syner til eit slag mellom krossfararar og arabarar, som arabarane vann.
Geografi
Landsbyen ligg på toppen av ein rygg, og grensar i sør og sørvest til ei elv, Beirutelva og i nord til Mar Roukouz-ravinen (St. Roches). I aust glir Mansourieh saman med Ain Saadeh og Monte Verde, og heller nedover i vest til Mkalles og Sin el-Fil. På andre sida av elva i sørvest ligg Hazmieh, ein del av Baabda distrikt. Daychounieh ligg på søraustsida, mot Baabda og Louaize.
Mansourieh ligg 16 km frå hovudstaden Beirut, 16 km frå Baabda og 12 km frå Jdeideh.
Fram til tidleg i 1990-åra var Mansourieh hovudsakleg eit landleg område. Slettene ved breidda av Beirutelva vart nytta til dyrking av sitrus. Olivenlundar var tradisjonelt i dei tørrare områda. Furuskogar dekkj søraustsida. Vinrankar og fikentre utgjer resten av landskapet.
Dei siste åra har kraftig urbanisering ført til at mange av dei grøne områda er erstatta av bustad- og kommersielle bygg.
Mansourieh ligg langs hovudvegen frå Beirut til Sin el-Fil og Mkalles.
Demografi
I 2009 hadde Mansourieh kring 17 000 innbyggjarar.
Roland TR-808
Roland TR-808 Rhythm Composer (òg berre kjend som «808») var ein av dei første programmerbare trommemaskinane («TR» er ei forkorting for Transistor Rhythm). Han vart lansert av Roland Corporation tidleg i 1980 og vart opphavleg laga som ein reiskap for studiomusikarar som skulle lage demoar. Som tidlegare trommemaskinar frå Roland, høyrest han ikkje ut som verkelege trommer. TR-808 kom ut berre få månader etter Linn LM-1, som var den første trommemaskinen som nytta digitale samplingar. Profesjonelle musikarar rekna lyden frå TR-808 som langt dårlegare enn sampla trommemaskinar, men prisen på ein TR-808 var om lag fem gonger billigare enn ein LM-1, kring US$1 195 då han først kom ut.
Trommemaskinar har vorte ein viktig del av lyden i hip hop, sidan det har vore ein billig og enkel måte å produsere trommelydar på. Roland TR-808 vart mykje nytta fordi han hadde høve til å produsere ei basstromme med særs lågfrekvent lyd. Han hadde òg fleire unike, kunstige perkusjonslydar som var karakteristiske for TR-808. Roland TR-808 vart etter kvart nytta på fleire hitplater enn nokon annan trommemaskin, og har derfor fått ein ikonisk status i musikkindustrien. Etterfølgjaren til maskinen var Roland TR-909.
Kjende brukarar
Kjende brukarar av trommemaskinen er mellom andre:
Katalansk i Eurovision Song Contest
Katalansk i Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det katalanske språket i Eurovision Song Contest. Den fyrste gongen ein song på katalansk vart framført i Eurovision Song Contest var i 2004 då Andorra debuterte med «Jugarem a estimar-nos» av Marta Roure. Sidan den gong har Andorra delteke med til saman seks ulike bidrag som har vorte framført på katalansk. Av landa som kan delteke er katalansk offisielt språk i Andorra, Catalonia og Balearane i Spania og Alghero i Italia.
Bidrag
I 1968 vart Joan Manuel Serrat vald ut til å framføre «La, la, la» for Spania. Han ville framføre songen på katalansk, men spanske styresmaktar og den spanske diktatoren Francisco Franco likte ikkje idéen. Serrat nekta å framføre songen på spansk og vart dimed bytta ut med Massiel. Massiel vann Eurovision Song Contest 1968 med den spanskspråklege versjonen av «La, la, la».
Songen T.N.T.
«T.N.T.» er ein song gitt ut i 1975 av det australske hardrockbandet T.N.T. og den internasjonale versjonen av High Voltage''. Han vart gitt ut som singel i 1976 og var skriven av Bon Scott, Angus Young og Malcolm Young. Songen nådde ein 19. plass på den australske Kent Music Report-lista. Tittelen på songen er ein referanse til den eksplosive kjemikalien TNT.
Mr. Bojangles
«Mr. Bojangles» er ein song opphavleg skriven og innspelt av den amerikanske countryartisten Jerry Jeff Walker for albumet hans med same tittel frå 1968. Sidan den gong har songen vorte spelt inn av mange andre artistar, mellom andre countrybandet The Nitty Gritty Dirt Band. Dei gav ut sin versjon i 1970 på albumet Uncle Charlie & His Dog Teddy og på singel. Singelen nådde niandeplassen på Billboard Hot 100 i 1971. Konsertversjonar av songen finst på Walker-albumet A Man Must Carry On frå 1970 og The Best of Jerry Jeff Walker frå 1980.
Songen T.N.T.
Ei lett modifisert linje frå songen, «Lock up your daughters», vart brukt som tittel på den første, større turneen til AC/DC i Storbritannia i 1976 etter at bandet flytta frå Melbourne i Australia til London tidlegare same år. «T.N.T.» dukka seinare opp på Live og Live: 2 CD Collector's Edition, med Brian Johnson som vokalist.
Mr. Bojangles
NGDB-singelen byrjar med eit intervju med Uncle Charlie (med undertittelen «Prologue: Uncle Charlie and his Dog Teddy») som òg ligg føre songen på Uncle Charlie-albumet. Då «Mr. Bojangles» byrja å klatre på listene vart B-sida trykt på ny med same songen utan prologen.
Innhald
Walker har sagt han vart inspirert til å skrive songen etter eit møte med ein gatemusikant i ein arrest i New Orleans og at songen ikkje omhandlar den kjende skodespelaren Bill «Bojangles» Robinson. Walker sa at medan han sat i arresten for drikking på offentleg stad, møtte han ein heimlaus kvit mann som kalla seg sjølv «Mr. Bojangles» for politiet for å skjule identiteten.
Songen T.N.T.
I januar 2018 vart songen rangert på 81. plassen på lista til Triple M over «dei mest australske» songane gjennom tidene, kalla «Ozzest 100».
Mr. Bojangles
Innspelte versjonar
Walker-songen har vorte spelt av mange kjende artistar, som Garth Brooks, Kristofer Åström, Chet Atkins, Hugues Aufray (fransk versjon i 1984), Harry Belafonte, Bermuda Triangle Band, David Bromberg, Dennis Brown, The Byrds, JJ Cale, David Campbell, Bobby Cole, Edwyn Collins, Jim Croce, Jamie Cullum, King Curtis, Sammy Davis Jr., John Denver, Neil Diamond, Cornell Dupree, Bob Dylan, Arlo Guthrie, Tom T. Hall, John Holt, Whitney Houston, Queen Ifrica, Billy Joel, Dave Jarvis, Nina Simone, Elton John, Frankie Laine, Lulu, Rod McKuen, Don McLean, MC Neat, Harry Nilsson, Esther Phillips, Ray Quinn, Mike Schank, William Shatner, Frank Sinatra, Todd Snider, Cat Stevens, Jim Stafford, Radka Toneff, Jamie Walker, Robbie Williams, Buck Fisher, Bebe Neuwirth, Dolly Parton og Helge Schneider.
Songen T.N.T.
Anthrax-versjonen
Anthrax spelte ein versjon av songen i 2013 på cover-EP-en deira Anthems. Dei debuterte songen live 21. februar 2013 på The Hifi i Brisbane i Australia i forkant av Soundwave. Seinare på turneen deira i USA vart Slash og Kirk Hammett (på separate konsertar) med på denne songen.
Mr. Bojangles
Innspelte versjonar
Komponisten Philip Glass refererer til «Mr. Bojangles» i den minimalistiske operaen Einstein on the Beach.
Songen T.N.T.
I popkulturen
Etter 11. september-åtaka vart songen inkludert på ei vidt distribuert Clear Channel-liste over potensielt opprørande songar.
Prokurator
Prokurator, av latin procura'tor, er ei eldre nemning for sakførar; eigentleg ein styrar, forvaltar som tek i vare andre sitt tarv.
Mr. Bojangles
Innspelte versjonar
Jim Carrey syng songen som ein del av dei tidlege stand up-showa sine og i den første filmen hans, Copper Mountain.
Prokurator
Før sakførarnæringa vart frigjeven i Noreg i 1848, var prokurator tittelen på utnemnde sakførarar.
Mr. Bojangles
Innspelte versjonar
Sammy Davis, Jr song songen på fjernsyn, og det same gjorde William Shatner.
Prokurator
I Romarriket var prokurator tittelen på visse embetsmenn, mellom anna styrarar av mindre keisarlege provinsar. I mellomalderen vart nemninga til vanleg nytta om ein anklagar eller bestillingsmann.
I dagens norsk vert prokurator ofte nytta nedsetjande, til dømes i tydinga ordkløyvar, eller i prokuratorknep, med assosiasjonar til lureri og fanteri.
Kfar Barukh
Kfar Barukh (hebraisk כְּפַר בָּרוּךְ, tyder 'Baruchlandsbyen') er ein moshav nord i Israel. Han ligg nær Afula og høyrer til Jezreeldalen regionale kommune. I 2010 hadde han eit folketal på 400.
Frå 2007 byrja Kfar Baruch å ta inn nye familiar i Harchava.
Historie
Moshaven vart grunnlagd i 1926 av emigrantar frå Bulgaria, Kaukasus, Kurdistan og Romania. Han vart kalla opp etter Baruch Kahane, ein jødisk filantrop i Romania som grunnla landsbyen.
Mogotsja
Mogotsja vart grunnlagd i 1910 og fekk bystatus i 1950. Mesteparten av folkesetnaden kom frå den europeiske delen av Russland for å arbeide på den transsibirske jernbanen.
The Doobie Brothers
The Doobie Brothers er ei USA-amerikansk rockegruppe frå San Jose i California. Dei har vore aktive i fem tiår og hadde størst suksess i 1970-åra. Den noverande besetninga består av Tom Johnston (gitar, vokal) og Patrick Simmons (gitar, vokal), dei langvarige medlemmane Michael McDonald (klaverinstrument, vokal), John McFee (gitar, pedalsteelgitar, fiolin, korvokal), og turnémusikarane John Cowan (bass, vokal), Bill Payne (klaverinstrument), Marc Russo (saksofonar), Ed Toth (trommer) og Marc Quiñones (perkusjon).
Brunjord
Brunjord er ein jordtype med moldrik jord med forholdsvis høg pH-verdi.
The Doobie Brothers
Historia til bandet kan delast inn i tre periodar. Frå 1970 til 1975 var solovokalisten Johnston og dei spelte ein streit rock and roll med element av folk, country og R&B. Johnston slutta i gruppa i 1977 på grunn av helsa si, og vart erstatta av Michael McDonald, som med ei interesse i soul endra stilen til bandet før dei vart oppløyst i 1982. Simmons hadde då vore det einaste medlemmet som hadde spelt på alle albuma deira. I 1987 kom The Doobie Brothers saman att med Johnston attende i bandet. McDonald, som hadde vore gjestemusikar fleire gonger sidan dei kom saman att, kom attende for fulltid i 2019 for den komande 50-årsjubileumsturneen deira. Kvar inkarnasjon av gruppa har lagt vekt på vokalharmoniar. The Doobie Brothers vart innlemma i Vocal Group Hall of Fame i 2004, og vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame den 7. november 2020. Gruppa har selt meir enn 40 millionar album verda over. Dei originale medlemmane John Hartman og Dave Shogren, Tiran Porter, Michael Hossack, Keith Knudsen og Jeff «Skunk» Baxter er tidlegare medlemmar i bandet.
Originalbandet
Trommeslagaren John Hartman kom til California med eit sterkt ønske om å treffe Skip Spence i Moby Grape og bli med i ei ny utgåve av Grape. Spence introduserte Hartman for songaren, gitaristen og låtskrivaren Tom Johnston og i lag danna dei det som kom til å bli kjernen i The Doobie Brothers. Johnston og Hartman kalla gruppa si «Pud» og eksperimenterte med forskjellige medlemmar (stundom òg Spence) og stilar som dei spelte i og rundt San Jose. Dei var hovudsakleg ein powertrio (i lag med bassisten Greg Murphy) men spelte ei kort stund òg med ei blåserekkje.
Brunjord
Brunjord finn vi sikrast i bekkedalar og skråningar med rik vegetasjon og rik lauvskog, men profilet kan òg finnast i høgproduktiv granskog. Grev vi eit profil, vil vi sjå følgjande lag:
The Doobie Brothers
Originalbandet
I 1970 slo dei seg saman med songaren, gitaristen og låtskrivaren Patrick Simmons og bassisten Dave Shogren. Simmons hadde spelt i fleire grupper i området (mellom anna Scratch, ein akustisk trio med den framtidige Doobies-bassisten Tiran Porter) i tillegg til at han hadde spelt som soloartist. Han var alt ein dugande gitarist med fingerstil som utfyllte den rytmiske R&B-klimpringa til Johnston.
Mellomhøgtysk
Mellomhøgtysk (tysk. Mittelhochdeutsch, Mhd.) er tysk slik det vart snakka i ein viss fase av den historiske utviklinga si.
Definisjon
I utvida tyding er mellomhøgtysk eit historisk trinn i utviklinga av det tyske språket som omfattar alle dei høgtyske dialektane som var i bruk mellom 1050 og 1350, dvs. i tid om lag samanfallande med den tyske høgmellomalderen.
Ei snevrare tyding av omgrepet er språket i den tyske høviske diktinga på hohenstaufaranes tid. På 1800-talet blei det i ettertid konstruert ein einskapleg ortografi for dette språket.
Til skilnad frå «høg» i høgtysk er ikkje «mellom» ei nemning for eit geografisk språkområde, men for det kronologiske utviklingstrinnet etter gammalhøgtysk og før tidleg nyhøgtysk.
Mellomhøgtysk er godt dokumentert både som litteraturspråk og (via litteraturen) som kvardagsspråk. Dei mest kjende dikta høyrer til staufaranes høviske dikting, til dømes Nibelungenlied, den tyske Lucidarius, Parzival av Wolfram von Eschenbach, Tristan av Gottfried von Straßburg og dikta og minnesongane til Walther von der Vogelweide. Den første tyskspråklege kvinnelege diktaren, Ava av Melk, skreiv òg på mellomhøgtysk.
Kronologi
Mellomhøgtysk blir brukt om alle tekstar i høgtysk idiom frå tida mellom om lag 1050 til 1350. På 1050-talet skjedde det ei einskapleg språkleg endring som fonetisk og grammatisk utgjer eit markert skilje mot dei gammalhøgtyske språkvariantane.
Dei fleste framstillingane tek for seg klassisk mellomhøgtysk, dvs. språket til Hartmann von Aue, Wolfram von Eschenbach, Gottfried von Straßburg og Walther von der Vogelweide.
The Doobie Brothers
Originalbandet
The Doobie Brothers vart betre musikarar og spelte over heile Nord-California i 1970. Dei fekk stadig fleire tilhengjarar, mellom anna lokale avdelingar av Hells Angels og spelte fast på ein av favoritt-utestadane til motorsykkelgjengen i The Chateau Liberté i Santa Cruz-fjella, og spelte der gjennom sommaren 1970 (sjølv om somme av desse konsertane ikkje inkluderte alle medlemmane og var nokså spontane). Ei demoinnspeling, som synte dei to fuzz-baserte elektriske gitarane, tre delte harmonisongen og trommespelinga til Hartman, fanga merksemda til Ted Templeman i Warner Bros. Records, og innan året var omme hadde dei skaffa seg kontrakt med selskapet.
Chain
Chain er ei britisk og amerikanske måleining for lengd. Ei målelenkje består av 100 metalledd knytte saman med ringar.
I USA nyttar ein surveyer's chain eller Gunter's chain, der kvart ledd er 7,92 tommar og ei 1 chain i alt er 66 fot eller 20,12 meter. Dette er fastsett for bruk ved landmåling. Ein nyttar òg eininga som arealeining, då kalla square-chain (eller kvadrat-chain), som er 0,1 acre eller 404,7 kvadratmeter.
Ein mindre nytta variant er engineer's chain som er lik 100 ft eller 30,48 meter.
The Doobie Brothers
Originalbandet
Imaget deira reflekterte imaget til delar av fansen deira - skinnjakker og motorsyklar. Det sjølvoppkalla debutalbumet kom ut i april 1971 og skilde seg kraftig frå dette imaget og musikken dei spelte på scenen på denne tida. Det vart produsert i Pacific Recorders i San Mateo og selde ikkje godt nok til å gå inn på albumlista. Det la vekt på akustiske gitarar og hadde eit element av country. Opningssporet «Nobody» kom ut som den første singelen deira, og er blitt spelt på konsertane deira i årevis sidan den gongen. I nyare tid vart songen spelt inn på ny og gjeven ut på ny på World Gone Crazy i 2010.
Seint på våren og sommaren 1971 sende plateselskapet The Doobie Brothers ut på den første nasjonale turneen deira, i lag med gruppa Mother Earth,«The Mother Brothers Tour». I 1971 leika òg bandet me då ta inn ein trommeslagar til, som kunne utfylle Hartman på somme av konsertane deira, og tok inn Michael Hossack.
Dei flytta inn i det nye studioet til Warner Brothers, Amigo Studios i Nord-Hollywood seint i oktober 1971 og spelte inn fleire songar for det neste albumet sitt der med Shogren på bass, gitar og korvokal, men Shogren slutta etter ein krangel med produsenten deira, Ted Templeman. Shogren vart erstatta i desember 1971 med songaren, låtskrivaren og bassisten Tiran Porter, medan Hossack samstundes vart fast medlem i gruppa. Porter og Hossack kom begge frå musikkmiljøet i Nord-California og Porter hadde spelt i Scratch i lag med Simmons. Porter tok med seg ein meir funky bass-stil, og hadde ein rusten baryton som passa inn i harmonivokalen deira i lag med røystene til Johnston og Simmons.
Juicy Fruit (Disco Freak)
Juicy Fruit (Disco Freak) er det tiande studioalbumet til den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Albumet kom ut i 1976 og debuterte på 124. plassen på Billboard 200.
The Doobie Brothers
Originalbandet
Det andre albumet deira, Toulouse Street (med hittane «Listen to the Music» og «Jesus Is Just Alright»), vart gjennombrotet deira då det kom ut i juli 1972. I samarbeid med manageren Bruce Cohn, produsenten Ted Templeman og lydteknikaren Donn Landee, gav bandet ut eit meir polert og eklektisk album. Pianisten Bill Payne frå Little Feat spelte klaverinstrument med bandet for første gongen og starta eit samarbeid som kom til å vare mange tiår. Han var òg ei kort stund, to veker, på turné i lag med bandet tidleg i 1974.
Gruppa fekk så ei rekkje hittar, som Johnston sin «Long Train Runnin'» og «China Grove» frå albumet The Captain and Me i 1973. Andre songar på dette albumet var Simmon sin country-aktige ode «South City Midnight Lady» og den eksplosive og hardrockande «Without You», der heile bandet står oppført som låtskrivarar. På scenen varte sistnemnde gjerne 15 minuttar med ekstra tekst. I 1973 spelte gruppa i den første episoden av musikkshowet Don Kirshner's Rock Concert der dei mellom anna spelte ein slik lang versjon av denne songen.
I 1974 fekk ein av gitaristane i Steely Dan, Jeff «Skunk» Baxter, vite at bandet hans ikkje skulle spele turnear lenger og at Donald Fagen og Walter Becker hadde planar om å nesten berre bruke studiomusikarar i framtida. Han trengde fast jobb og vart med i The Doobie Brothers som ein tredje sologitarist i midten av den pågåande turneen deira. Han hadde tidlegare spelt med bandet i studio, og spelte pedalsteelgitar på både Captain («South City Midnight Lady») og Vices («Black Water», «Tell Me What You Want») og spelte alt med bandet som gjesteartist på denne turneen.
I denne perioden og for fleire påfølgjande turnear, hadde The Doobies ofte med seg Stax Records-musikarane The Memphis Horns på scenen. Konsertopptak med blåsarar vart sendt på radio på King Biscuit Flower Hour, men ingen av desse opptaka er gjevne ut offisielt. The Memphis Horns var òg studiomusikarar på fleire album av The Doobie Brothers.
Mot slutten av 1974 byrja Johnston å slite med helsa på grunn av dei stadige turneane. Han var ikkje med då bandet spelte i lag med The Beach Boys, Chicago og Olivia Newton-John på Dick Clark's New Year's Rockin' Eve i desember det året. På den tida var Stampede, med western-tema, ferdig innspelt og klart for utgjeving i 1975. Det inneheld nok ein hitsingel i Johnston sin versjon av Holland–Dozier–Holland-songen «Take Me in Your Arms» (opphavleg sungen av Kim Weston og tidlegare spelt av The Isley Brothers, Blood Sweat and Tears og Mother Earth). Simmons bidrog med den atmosfæriske «I Cheat the Hangman», og «Neal's Fandango», ein ode til Santa Cruz, Jack Kerouac og Neal Cassady. Ry Cooder spelte slidegitar på cowboysongen til Johnston, «Rainy Day Crossroad Blues».
I starten av turneen deira våren 1975 var helsa til Johnston så dårleg at han måtte hasteinnleggast på sjukehus for blødande magesår. Medan Johnston kom seg på beina att fortsette turneen. Baxter føreslå å hente inn eit anna Steely Dan-medlem for å fylle holet: songaren, låtskrivaren og klaverspelaren Michael McDonald. Simmons, Knudsen, Porter og McDonald delte partane til Johnston mellom seg på scenen, medan Simmons og Baxter spelte sologitar.
Michael McDonald-åra
The Doobie Brothers hadde kontrakt om å levere eit album til i 1976. Den viktigaste låtskrivaren og vokalisten deira var framleis sjuk og utilgjengeleg, så dei vende seg til McDonald og Porter for å få nok songar, i tillegg til dei Simmons skreiv. Albumet Takin' It to the Streets var ei radikal endring av stilen deira. Den elektrisk gitar-baserte rocken deira vart erstatta av ein meir softrock- og blue-eyed soul-prega stil med vekt på klaverinstrument og blåsarar, og rolegare og meir synkoperte rytmar. Baxter bidrog med jazz-aktig gitarstil som minna om Steely Dan, i lag med uvanleg, kompleks harmoni og lengre og meir utvikla melodiar. I tillegg var røysta til McDonald dominerande i stilen. Takin' It to the Streets kom ut med tittelsporet og «It Keeps You Runnin'» av McDonald som begge vart hittar. Ein annan versjon av «It Keeps You Runnin'», framført av Carly Simon, kom ut på albumet hennar Another Passenger, med akkompagnement av The Doobie Brothers. Bassisten Porter skreiv og song «For Someone Special» som ein hyllest til den fråverande Johnston. Eit samlealbum, Best of the Doobies, kom ut mot slutten av året. I 1996 fekk dette albumet diamantplate i USA for meir enn 10 millionar selde eksemplar.
Andraditt
Andraditt er eit mineral i granatgruppa. Han kan vere gul, grøn, brun eller svart på farge. Mineralet finst i smykkesteinsvarietetar kalla topasolitt (gul) og demantoid (grøn). Det er kalla opp etter den portugisiske mineralogen D'Andrada og -itt.
Benjamin Ingrosso
Benjamin Daniele Wahlgren Ingrosso er ein svensk songar og låtskrivar fødd i Danderyd. Han er son av artisten Pernilla Wahlgren og fetter til Sebastian Ingrosso i Swedish House Mafia. Allereie som barn opptredde Benjamin Ingrosso i fleire store musikalar, og i 2006 vann han Lilla Melodifestivalen, juniorutgåva av Melodifestivalen, med songen «Hej Sofia». I 2014 vann han den svenske versjonen av Skal vi danse, Let's Dance. Ingrosso har òg delteke i Melodifestivalen to gongar: i 2017 og 2018. Ingrosso vann Melodifestivalen i 2018 og representerte Sverige i Eurovision Song Contest i Lisboa i mai 2018 med låten «Dance You Off».
Skodespel og song
I 2007 gav han ut singelen «Jag är en astronaut» som Linus Wahlgren hadde spelt inn i 1985. Versjonen til Ingrosso nådde ein andreplass på den svenske singellista same året. Ingrosso var òg ein av artistane som opptredde på Allsång på Skansen sommaren 2007. Dei to neste åra spelte han i musikalen Hujeda mej vá många sånger – og hadde rolla som Rasmus i Rasmus på luffen saman med artisten Markoolio.
Tap Root Manuscript
Tap Root Manuscript er det sjette studioalbumet til Neil Diamond, gjeve ut i 1970. Det var eit av dei meir eksperimentelle albuma han spelte inn, med afrikanske lydar og instrument. Albume selde godt og inneheldt fleire hittar som nådde Topp 40. Det tok lang tid før andre artistar synte same interesse i verdsmusikk, som Peter Gabriel sine soloalbum i 1980-åra, My Life in the Bush of Ghosts (David Byrne med Brian Eno) i 1981, til Graceland av Paul Simon i 1986. Uni Records var usikre på om albumet kom til å selje eller ikkje. Det vart ein av dei største suksessane til Diamond fram til då, med hans tredje førsteplass i karrieren, «Cracklin' Rosie».
Benjamin Ingrosso
Skodespel og song
I 2011 hadde Ingrosso rolla som «lillebror» i teateroppsetjinga Karlsson på taket flyger igen i Stockholm. I februar 2014 valde Ingrosso å forlate teaterscena for å konsentrere seg om musikk og låtskriving. I oktober 2016 slapp han sin fyrste musikksingel på fleire år, «Fall in Love». Han skreiv deretter platekontrakt med selskapet TEN Music Group.
Helston
Helston (kornisk: Hellys eller Henlys) er ein by i grevskapet Cornwall i England. Han har kring 10 000 innbyggjarar. Han ligg nord på Lizardhalvøya, om lag 19 km aust for Penzance og 15 km sørvest for Falmouth. Helston er ein av dei sørlegaste byane i Storbritannia, 2,4 km lenger sør enn Penzance.
Benjamin Ingrosso
Skodespel og song
Ingrosso vann den svenske utgåva av Skal vi danse – Let's Dance 2014 – på TV4, saman med dansepartnaren Sigrid Bernson. Frå 2016 har han delteke saman med mora Pernilla Wahlgren i tv-serien Wahlgrens värld på kanalen Kanal 5.
The Doobie Brothers
Michael McDonald-åra
Den nye stilen deira vart vidare utbetra og McDonald stadfesta den meir dominerande rolla si med Livin' on the Fault Line frå 1977. Det inneheld ein coverversjon av Motown-klassikaren «Little Darling (I Need You)» og «Echoes of Love», skriven av Willie Mitchell for, men ikkje innspelt av, Al Green. Mitchell (som då var i The Memphis Horns) og Earl Randle hadde begge arbeidd ein god del med Green. Simmons la til noko musikk og tekst, og var medlåtskrivar på den endelege versjonen med Mitchell og Randle. Songen vart seinare spelt inn av The Pointer Sisters og Lyn Paul, tidlegare New Seekers-songar. Albumet inneheld òg songen «You Belong to Me» (skriven i lag av McDonald og Carly Simon, som hadde sin eigen hitversjon av songen). For å marknadsføre Fault Line, spelte bandet live på PBS-showet Soundstage. Baxter brukte ei tidleg utgåve av ein gitarsynthesizer (laga av Roland) på mange av songane (særskild tittelsporet og «China Grove»). Kombinasjonen av måten McDonald skreiv harmonivokal på, dei meir funky rytmane og ein tøtsj av R&B-vokal, i lag med gitarspelinga til Baxter, tok bandet ytterlegare bort frå proletariske biker-boogie-stilen som hadde gjort dei populære i starten. Bruken av komplekse jazz-akkordar, bygt over dei nøye komponerte klaverpartia til McDonald og gode pop-knaggar, gav eit album som, sjølv om det ikkje var jazz, hadde ei særprega moderne, urban kjensle.
Benjamin Ingrosso
Melodifestivalen
Ingrosso deltok i Melodifestivalen 2017 med songen «Good Lovin'», som han skreiv saman med Louis Schoorl og Matt Pardon. Han nådde finalen og enda til slutt på ein fjerdeplass.
The Doobie Brothers
Michael McDonald-åra
Både Streets og Fault Line bar preg av at Johnston var borte frå bandet på grunn av sjukdom. Då han vart frisk att bidrog han med ein original song på Streets («Turn It Loose»), og song òg eit vers på Simmons-songen «Wheels of Fortune». Han var òg på scenen med bandet i 1976, og ein konsert vart filma i Winterland i San Francisco, som berre har blitt vist i enkelte klipp på fjernsyn. Nok ein gong vart Johnston sett til sides då han vart utmatta av spelinga. Ingen av songane til Johnston var med på Fault Line, men han hadde skrive og bandet spelte inn fem av songane hans for albumet. Då Fault Line kom ut, var ingen av songane til Johnston med og han slutta i bandet han var med å skipe. Han stod derimot oppført som gitarist og vokal på omslaget og var med på eit bilete på innsida av omslaget. Han starta så ein solokarriere og fekk noko suksess med albumet Everything You've Heard is True i 1979, med singelen «Savannah Nights», og så det mindre suksessriket albumet Still Feels Good i 1981.
Benjamin Ingrosso
Melodifestivalen
Ingrosso deltok på ny i Melodifestivalen i 2018 med songen «Dance You Off». Han kvalifiserte seg til finalen laurdag 10. mars, der han vann. Med sigeren fekk han representere Sverige i semifinale 2 av Eurovision Song Contest 2018 i Lisboa. Der enda han som nummer to og kvalifiserte seg til finalen. Til slutt kom han på syvendeplass i finalen, etter å ha hamna på andreplass i juryavrøystinga og 23.-plass blant sjåarane.
The Doobie Brothers
Michael McDonald-åra
I denne overgangsperioden vart den tidlegare scenearbeidaren deira, Bobby LaKind, teken med på scenen som korvokalist og perkusjonist. I studio bidrog LaKind først med perkusjon på Streets, men hadde vore ein del av lysmannskapet deira sidan 1974. I 1978 var bandet med i to episodar av ABC-situasjonskomedien What's Happening!!, der dei framførte «Little Darlin' (I Need You)», «Black Water», «Takin' It to the Streets» og «Take Me in Your Arms».
Benjamin Ingrosso
Privatliv
Ingrosso vart fødd i Danderyd og kjem frå ein svært musikalsk og artistisk familie. Faren er dansaren og restauranteigaren Emilio Ingrosso, medan mora er songaren Pernilla Wahlgren. Han er lillebror til Oliver Ingrosso og Bianca Wahlgren Ingrosso. og halvbror til Theodor Wahlgren. Han er òg barnebarnet til skodespelarane Hans Wahlgren og Christina Schollin og dessutan nevøen til skodespelarane Niclas Wahlgren og Linus Wahlgren. Han er òg fetteren til Swedish House Mafia-medlem Sebastian Ingrosso. Ingrosso har italienske anar frå både fars- og morssida.
The Doobie Brothers
Michael McDonald-åra
Etter nesten eit tiår på vegen og sju album, fekk The Doobie Brother stor suksess med det neste albumet, Minute by Minute i 1978. Det låg fem veker på toppen av listene og dominerte fleire radioformat dei neste to åra. McDonald-songen «What a Fool Believes», skriven i lag med Kenny Loggins, var den andre førsteplassen deira på singellista og gav dei to låtskrivarane (i lag med produsenten Ted Templeman) Grammyprisen for årets singel. Album vann Grammyprisen for beste popsong av ei gruppe og var nominert til årets album. Både «What a Fool Believes» og tittelsporet var nominert til årets song, og med «What a Fool Believes» vann dei denne prisen. Av andre minneverdige songar på albumet finn ein «Here to Love You», «Dependin' On You» (skriven i lag av McDonald og Simmons), «Steamer Lane Breakdown» (ein bluegrassinstrumental av Simmons) og McDonald-songen «How Do the Fools Survive?» (skriven i lag med Carole Bayer Sager). Nicolette Larson og den tidlegare frontmannen Johnston bidrog med korvokal på albumet.
Triumfen til Minute by Minute vart bittersøt sidan det skjedde samstundes med at bandet nesten gjekk i oppløysing. Presset frå turnélivet og innspeling og utgjeving av eit album i året hadde slite bandmedlemmane ned. Baxter og McDonald hadde krangla ei tid om den kunstnariske utviklinga. McDonald ønskte ein direkte, sjelfull og polert rock/R&B-stil, medan Baxter ønskte utførlege gitarpartar og ein stadig meir avantgarde-stil. Både McDonald og Baxter snakka om dette i detalj i dokumentarserien Behind the Music, som gjekk på VH1 i februar 2001. Samstundes som Minute by Minute vart ein stor suksess, slutta Hartman, Baxter og LaKind i bandet. Bandet spelte to songar den 27. januar 1979 på Saturday Night Live (med gjesteprogramleiar Michael Palin) og det vart den siste fjernsynsframføringa deira med denne besetninga. Dei spelte så ein kort turné i Japan som vart dei siste konsertane med denne utgåva av bandet. Hartman vart med i turnébandet til Johnston i 1979 og eit konsertopptak med han kom ut på Soundstage i 1980.
Med eit overraskande hitalbum og større inntekter på konsertane deira, valde dei attverande i The Doobie Brothers (Simmons, Knudsen, McDonald og Porter) å hald fram. I 1979 vart Hartman erstatta av studiotrommeslagaren Chet McCracken og Baxter av multi-instrumentalisten John McFee (frå det tidlege bandet til Huey Lewis, Clover); Cornelius Bumpus (som hadde vore ein del av ei seinare utgåve av Moby Grape) vart òg henta inn på vokal, klaverinstrument, saksofon og fløyte. Denne besetninga turnerte gjennom 1979 med konsertar i mellom anna Madison Square Garden og Battery Park i New York City for No Nukes-konsertane med andre artistar som Bonnie Raitt, Crosby, Stills & Nash, James Taylor, Carly Simon, Jackson Browne, Bruce Springsteen og John Hall.
I 1970 vart LaKind fulltidsmedlem av bandet og The Doobie Brothers spelte inn det niande studioalbumet, One Step Closer. Tittelsporet vart ein hit og «Real Love» nådde topp 10, men dominerte ikkje lista og radio slik Minute by Minute hadde gjort, hovudsakleg på grunn av at «McDonald-stilen» vart nytta i for stor grad av mange andre artistar (som Robbie Dupree-hitten «Steal Away», som kopierte «McDonald-stilen» nesten note for note) på radio, i tillegg til at McDonald var gjestevokalist på hittar hos mange andre artistar, som Kenny Loggins, Christopher Cross, Lauren Wood og Nicolette Larson. Sjølve albumet var òg merkbart svakare musikalsk enn dei førre tre albuma, og samtidige kjelder meinte at bandet no berre var blitt bandet som akkompagnerte McDonald. «Ted og Michael vart ei gruppe mot Pat og resten av oss», sa Porter i eit intervju. Porter hadde lenge vore frustrert med det harde turnélivet og ønskte eit stabilt familieliv, samstundes som han sleit med eit kokainproblem, og slutta i bandet etter innspelinga av Closer. Studiobassisten Willie Weeks kom inn i bandet og bandet fortsette å turnere gjennom 1980 og 1981. Etter Doobies har Weeks mellom andre spelt med bandet til Gregg Allman, Eric Clapton og mange andre). Mot slutten av 1981 slutta sjølv Simmons i bandet. Bandet stod no utan originale medlemmar att og ein «leiar» i McDonald som var klar for ein solokarriere, valde gruppa å leggje inn årene og gje seg etter ei øving utan Simmons, i følgje eit intervju med McDonald for Listen to the Music, ein dokumentarfilm som kom i 1989. Han sa at på det tidspunktet kunne dei ikkje ha kome lenger bort frå Doobies-stilen om dei hadde prøvd. Simmons hadde alt byrja innspelinga av det første soloalbumet sitt, Arcade, og kom saman att med The Doobie Brothers for ein farvellturné i 1982 med vilkåret at dette verkeleg kom til å vere slutten for bandet. På den siste konserten deira i Greek Theatre i Berkeley i California den 11. september 1982, fekk dei med seg Tom Johnston på scenen for det som ein trudde kom til å bli den siste gongen dei spelte songen hans «China Grove». Dei tidlegare medlemmane Porter, Hossack og Hartman kom så på scenen for ein lengre versjon av «Listen to the Music». Knudsen song solovokal medan Johnston, Simmons og McFee spelte gitar. Konsertalbumet Farewell Tour kom ut i 1983 og konserten på Greek Theatre kom ut i 2011 som Live at the Greek Theatre 1982.
Sameining
The Doobie Brothers arbeidde ikkje i lag dei neste fem åra, men forskjellige medlemmar kom saman i forskjellige konstellasjonar for årlege julekonsertar for pasientar og tilsette ved Stanford Children's Hospital i Bay-området. Simmons gav ut soloalbumet Arcade i 1983, men det selde dårleg. I midten av 1980-åra turnerte Johnston på klubbar i USA med eit band kalla Border Patrol, som ikkje gav ut nokre innspelingar. Hossack og (for ei kort stund) arbeidde Simmons med denne gruppa. Kring 1986 byrja Johnston og Simmons å arbeide på eit album i lag (i følgje eit intervju med Simmons frå 1989), men dei skrinla prosjektet kort tid etter utan å fullført nokre songar. I 1983 skipa Knudsen og McFee bandet Southern Pacific og spelte inn fire album som gjekk inn på countrylistene. Den tidlegare Creedence Clearwater Revival-bassisten Stu Cook kom inn i bandet i 1986 og den tidlegare Pablo Cruise-gitaristen David Jenkins i 1988. McDonald vart ein etablerte, skjeggete soloartist. Røysta hans dominerte adult contemporary-radio gjennom 1980-åra. Han fekk ny popularitet i 2000-åra som tolkar av Motown-klassikarar.
Sameininga av The Doobie Brothers var ikkje planlagd. Knudsen prøvde å finne noko meiningsfullt å gjere etter å ha kvitta seg dopmisbruket sitt vart han aktiv i Vietnam Veterans Aid Foundation. Tidleg i 1987 overtydde han 11 tidlegare medlemmar i Doobies om å bli med han på ein konsert til støtte for veteranane. Tom Johnston, Pat Simmons, Jeff Baxter, John McFee, John Hartman, Michael Hossack, Chet McCracken, Michael McDonald, Cornelius Bumpus, Bobby LaKind og Tiran Porter, vart alle med, i tillegg til den mangeårige produsenten og gode venen deira, Ted Templeman. Det var ingen ekstra bassistar sidan Weeks hadde andre plikter. Dei oppdaga raskt at det var stor etterspurnad etter billettar, så konsertane utvikla seg raskt til ein 12 konsertar lang turné som byrja 21. mai 1987, i San Diego. Den tredje konserten, i Hollywood Bowl, var visstnok den konserten som vart utseld raskast sidan Beatles hadde spelt der over 20 år tidlegare. Bandet framført eit utval frå kvart album. Baxter og McFee spelte pedalsteelgitar og fiolin under «Black Water» og «Steamer Lane Breakdown». «Without You» vart framført med fire trommeslagarar og fire sologitaristar. Produsenten Ted Templeman spelte perkusjon og LaKind spelte stundom på trommene til Knudsen, medan Knudsen stod framme på scenen og song korvokal. Templeman spelte òg trommer på «What a Fool Believes», som han gjorde på originalinnspelingar. Turneen enda (utan McDonald, McFee og Knudsen) på den Glasnost-inspirerte «Fredskonserten» i Moskva den 4. juli med Bonnie Raitt, James Taylor og Santana. Utdrag av denne konserten vart sendt seinare på Showtime, mellom anna med ei framføring av «China Grove».
Telegram
Telegram (av gresk tele, 'fjern', og gramma, 'bokstav') er ei skriftleg melding som blir send telegrafisk til mottakren.
The Doobie Brothers
Sameining
Den suksessrike turneen deira i 1987 førte til diskusjonar om å gjere sameininga permanent. Dei valde til slutt å slå seg til ro med besetninga frå Toulouse Street/Captain and Me med Johnston, Simmons, Hartman, Porter og Hossack, i tillegg til det nyare medlemmet LaKind, og gav ut Cycles på Capitol Records i 1989. Albumet inneheld topp 10-singelen «The Doctor». Songen er særs lik «China Grove», forsterka av pianospelinga til gjesteartisten Bill Payne. Andre songar på albumet var mellom andre Johnston sin «South of the Border», Dale Ockerman og Pat Simmons sine «Take Me to the Highway» og «I Can Read Your Mind», ein versjon av Isley Brothers-songen «Need a Little Taste of Love», og ein versjon av The Four Tops-klassikaren «One Chain (Don't Make No Prison)», som òg var blitt spelt av Santana fleire år tidlegare. Cycles vart ein suksess og selde til gullplate. Bumpus deltok på turneane i 1989 og 1990 med den særeigne røysta si, klaverinstrument, saksofon og fløyte. Dette skapte ei bru mellom det noverande bandet og McDonald-tida. Han song solovokal på «One Step Closer» (som han opphavleg hadde gjort i 1980) medan Simmons tok parten til McDonald. Gruppa vart utvida av Dale Ockerman (klaverinstrument, gitar, korvokal), Richard Bryant (perkusjon, vokal) og Jimi Fox (perkusjon, korvokal). Etter at LaKind fekk diagnosen dødeleg tjukktarmskreft gav han seg før turneen for å fokusere på helsa si.
1990-åra
Suksessen med Cycles førte til albumet Brotherhood i 1991, òg det på Capitol. Bandmedlemmane let håret gro, kledde på seg denim og lêr, og prøvde å ta attende biker-imaget dei hadde tidleg i 1970-åra. Trass i stilendingar og sterkt materiale leia av Simmons-songen «Dangerous» (nytta i bikerfilmen til Brian Bosworth Stone Cold), selde Brotherhood dårleg, dels på grunn av manglande støtte hos Capitol Records.
Telegram
Telgram blir sende etter telegramprotokollar fastsette av Den internasjonale telekommunikasjonsunionen.
The Doobie Brothers
1990-åra
Den påfølgjande turneen (med same besetning som i 1989 utanom Bumpus) vart spelt i lag med Joe Walsh på plakaten, og vart rangert ein av dei ti minst innbringande turneane sommaren 1991 av North American Concert Promoters Association.
Telegram
Telegramtenesta var operativ i 205 land per mai 2011. <!--
The Doobie Brothers
1990-åra
Alle medlemmane som hadde spelt konserten i 1987 kom saman att 17. og 19. oktober 1992 på Concord Pavilion i Concord i California for ein veldedig konsert til støtte for barna til LaKind. LaKind, som då var dødssjuk med tjukktarmkreft, vart med gruppa på perkusjon på eit par nummer. Konertane vart spelte inn og sidan sendt på radioserien Superstars in Concert med ei bøn om å bidra til familiefondet til LaKind. LaKind døydde 24. desember 1992, 47 år gammal.
Bandet tok ein kort pause der Simmons samarbeidde med bassisten og låtskrivaren John Cowan (tidlegare i New Grass Revival), Rusty Young (frå Poco) og Bill Lloyd (frå Foster & Lloyd) i eit prosjekt det ikkje vart noko av, kalla Four Wheel Drive. Då bandet kom saman att i 1993, trekte Hartman og Porter seg frå turneringa for godt, men Knudsen og McFee kom inn att i The Doobie Brothers på fulltid etter Southern Pacific vart oppløyst. Dei fekk med seg Ockerman, Bumpus og Weeks, og turnerte med Four Wheel Drive som oppvarming. Etter Weeks gav seg på turneen for å fortsette som studioartist, tok Cowan over på bass i begge banda. Bumpus slutta òg for å bli med i eit sameina Steely Dan, og gav plassen sin til saksofonisten, klaverspelaren og munnspelspelaren Danny Hull. Det tidlegare bandmedlemmet Chet McCracken tok mellombels over for ein skadd Hossack i juli 1993. I 1994 spelte dei somme konsertar i lag med Foreigner.
Telegram
Norge
Det nederlandske selskapet Unitel overtok operatøransvaret for telegramtjenesten til og fra Norge 1. januar 2002 da Telenor (ved Rogaland Radio) avsluttet sin telegramtjeneste.
The Doobie Brothers
1990-åra
Med fornya energi i midten av 1990-åra, byrja bandet å eksperimentere med forskjellige arrangement på fleire melodiar. Dei henta til og med inn songar frå songboka til McDonald no og då, som «Takin' it to the Streets», som vart spelt i lag med Simmons og den nye bassisten Skylark (som kom inn i 1995) og som song McDonald sin solovokal.
Attende til permanente turnear
Bandet har turnert jamt og trutt sidan 1993. I 1995 kom dei saman att med McDonald for ein turné i lag med Steve Miller Band. «Dreams Come True»-turneen med alle dei tre hovudlåtskrivarane og songarane dekte alle fasane av karrieren deira. Bumpus kom attende for turneen i 1995, medan McCracken erstatta Knudsen og Bernie Chiaravalle erstatta McFee. Eit dobbelt konsertalbum, Rockin' Down the Highway: The Wildlife Concert kom ut i 1996, med McDonald på tre av signaturlåtane hans. McDonald har stundom vore gjest på konsertane deira og særskild på veldedige og private konsertar (som bryllaupsfesten til Liza Minnelli og David Gest).
Telegram
Norge
Telegrammer som blir sendt til adressater i Norge (det vil si med Norges destinasjonsindikator <tt>NOXX</tt> ) blir per juli 2015 skrevet ut og postlagt i Norge av Telenor. Telegrammer kan bestilles hos diverse tilbydere over internett, dog ikke med Norges opphavsindikator <tt>NOXX</tt> angitt, og således vil ikke telegrammene bli sendt fra Norge, men fra det landet og med den opphavsindikatoren som den aktuelle tilbyderen er tilknyttet.
Løva frå Nemea
Løva frå Nemea, eller Den nemeiske løva (gresk Νεμέος λέων, Neméos léōn, latin Leo Nemeaeus) var eit grusamt monster i gresk mytologi. Løva, som levde i Nemea på Peloponnes, vart rekna for å vera avkom av Tyfon og Ekhidna, som så mange andre monster, men nokre segner fortel òg at løva fall ned frå månen, og var barn av Zevs og Selene. Opphavet er òg tidvis omtalt som Orthos, ein frykteleg hund med to hovud som vakta kjempa Geryons tamdyr.