cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spektralklasse
F-klassa
Døme på F-stjerner: Alrakis, Canopus, Dubhe B, Polaris, Procyon, Wezen
G-klassa
G-klassestjerner er av dei meste kjende stjernene, nettopp fordi sola vår er ein del av denne klassa. Dei tilsvarar omtrent 7,5 % av stjernene i hovudserien i galaksen.
Dei mest merkverdige linjene er H- og K-linjene av Ca II som er mest merkbare i G2-underklassa. Dei har endå svakare hydrogenlinjer enn F-klassestjerner, men i tillegg til ioniserte metall har dei òg nøytrale metall. Superkjemper svingar ofte mellom O og B (blå), og K og M (raud), men sjølv om dei gjer dette vert dei sjeldne gule superkjemper sidan dette er ein ekstremt ustabilt stad for ei superkjempe å vera
Døme på G stjerner: Sola, Alpha Centauri A, Capella, Tau Ceti, Kepler-22
K-klassa
K-klassestjerner er oransjeliknande stjerner som er litt kjøligare enn sola. Omtrent 12% av stjernene i hovudserien er K-klassestjerner. Nokre K-klassestjerner er kjemper og til og med superkjemper slik som Arcturus.
K-klassestjerner har ekstremt svake hydrogenlinjer om dei i er der i det heile, og for det meste nøytrale metall (MnI, Fe I, Si I). I dei seinare stadia til K-klassa dukkar molekylbindingar av titanoksid opp. Der er foreslått at K-klassestjerner kan gjera krinsande planetar innan ei viss sone meir levelege.
Døme på K-stjerner: Alpha Centauri B, Epsilon Eridani, Arcturus, Aldebaran, Algol B
M-klassa
M-klassestjerner er dei klart vanlegaste stjernene i hovudserien. Omtrent 76 % av alle stjernene i hovudserien er M-klassestjerner. Trass i dette lyser dei fleste M-klassestjerner i hovudserien så svakt at ingen er sterke nok til å kunna sjå dei med det nakne auga.
Sjølv om dei fleste M-klassestjerner er raude dvergar, finst det òg kjemper, og til og med superkjemper, som til dømes: VY Canis Majoris, Antares og Betelgeuse. Dei seinare fasane av M-klassestjerner er vert for brune dvergar.
Il Madone
Il Madone er eit fjell i Dei lepontinske Alpane i kantonen Ticino i Sveits. Fjellet er 2756 moh og ligg like sørvest for den sørlege inngangen til St. Gotthard-passet.
Krampus
Krampus er ein djevelskikkelse eller eit truande monster med bukkehorn som ifølgje folketradisjonar frå Aust-Alpene opptrer i førjulstida. Krampus finst blant anna i opptog saman med Sankt Nikolas, forløparen for den moderne julenissen, på festdagen hans nilsmesse den 6. desember eller på nilsmesseaftan kvelden før. Medan Nikolas deler ut gåver til lydige barn, skremmer og straffar Krampus dei uskikkelege.
Krampus har vore særleg viktig i Austerrike. Der har skikkelsen hatt rolle som Fanden, ein folkeleg variant av djevelen, i tillegg til å vera gåveutdelar den 6. desember, på same måte som Nikolas.
Tradisjonar
Opphavet til Krampus er uklart, men visse folkloristar har foreslått eit samband tilbake til germanske skikkar i førkristen tid. Han blir mellom anna sagt å vera son av Hel i Helheim. Tradisjonane varierer gjennom tidene og frå stad til stad, men likskapen med den horna guden til heksene er tydeleg. Bjørkegreiner minner om innvigselsriter i visse heksesamfunn, som inneber å bindast og å bli piska som ei form for liksom-død. Lenkjene kan vera eit kristent forsøk på «å binda djevelen» eller ei leivning av ein heidensk rite.
I Austerrike, Bayern, Ungarn, Tsjekkia, Kroatia, Slovakia, Slovenia og Sør-Tirol har skikkelsen vore kjend under ulike namn sidan mellomalderen og utvikla seg til ein av dei mange følgjevenene eller hjelparane til Sankt Nikolas. Når Nikolas løner snille born med gåver, straffar Krampus dei som har vore ulydige. Han kan til dømes fanga borna i sekken og risa eller banka dei, eller bortføra og i verste fall eta dei. I andre tradisjonar, som den italienske Befana, kjem følgjet om natta og legg igjen godteri og hyggelege smågåver i strømper og skor, eller i staden riskvaster og kolbitar som teikn på at ungane fortener straff. I motsetnad til andre av Nikolas sine følgjevener - mellom dei Knecht Ruprecht («Rupert Knekt») og Christkind (Christkindl, «Kristusbarnet») i Tyskland, Belsnickel (òg kalla Pelzebock, Pelznickel) i Tyskland og tyske miljø i USA, og den opphavleg skremmande «negertenaren» Zwarte Piet i Nederland - kan Krampus opptre som ein flokk av fleire Krampus-udyr.
I fleire byar, først og fremst i Alpane, blir det kvart år arrangert opptog der unge menn kler seg ut som Krampus med horn, skinn og skremmande dyre- og djevelmasker, og larmar gjennom gatene med bjøller, piskar og hyl. Opptoga blir på tysk kalla Krampuslauf («krampusløp»). Det har òg vore tradisjon for Krampuskarten, førjulskort med bilde av Krampus.
Trouble av Elvis Presley
«Trouble» er ein bluessong skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller, opphavleg framført av Elvis Presley i 1958 og spelt av fleire andre artistar seinare, mellom andre Amanda Lear.
Bakgrunn
Elvis Presley framførte songen i 1958 i filmen King Creole, og gav ut songen på albumet med same namn. «Trouble», med Scotty Moore på gitar, var ein av berre tre songar i filmen som var skriven av Leiber og Stoller. Framsyninga til Presley i filmen etterliknar Muddy Waters og Bo Diddley. Musikkritikaren Maury Dean føreslo at «Trouble», med Presley sin «snerrande vokal», er ein av dei første proto-punk-songane.
Ti år seinare opna Presley comeback-fjernsynsprogrammet i 1968 med denne songen. Med ei mørkt, stemningsskapande lyssetjing, synte sekvensen til den varierte fortida til Presley og det «farglege» imaget der songaren vart framstilt som «sexy, mutt og pirrande». Songen glei så over i «Guitar Man». Presley framførte songen fleire gonger på turneane sine tidleg i 1970-åra. I 1975 spelte Presley inn «T-R-O-U-B-L-E» og gav han ut på singel, men dette er ein heilt annan song.
Songen vart nytta i musikalen Smokey Joe's Cafe.
Amanda Lear-versjonen
Songaren og modellen Amanda Lear spelte inn ein franskspråkleg versjon av «Trouble», kalla «La Bagarre», med ny tekst skriven av Vline Buggy. Denne versjonen vart gjeven ut som debutsingelen hennar i Frankrike og Belgia i 1975 av Polydor Records, med «Lethal Leading Lady» på B-sida, ein song som Lear var med å skrive. Singelen selde dårleg og i 1976 vart det gjeve ut ein engelskspråkleg versjon i Europa på Creole Records, men igjen selde han dårleg.
Lear framførte songen på Musikladen i 1976 i Vest-Tyskland, kledd i svart lêr i same stil som Elvis i 1950-åra. Framføringa fekk Ariola Records til å gje ut «La Bagarre» på ny og signerte ho for ein platekontrakt på seks plater. Singelen vart òg marknadsført på det tyske TV-showet 3 nach 9, der Lear måtte motbevise at ho var transseksuell.
«La Bagarre» om ut på debutalbumet til Lear i 1977, I Am a Photograph. Songen vart sidan fjerna på seinare utgåver til fordel for «Queen of Chinatown».
Lear spelte den engelskspråklege versjonen av songen i 2014 for albumet sitt med Elvis Presley-ongar, My Happiness.
Eininga gal
Gal er ei CGS-eining for akselerasjon, der 1 Gal = 1 cm/s2. Han vert hovudsakleg nytta innan geofysikk og geodesi i samband med bruk av tyngdeakselerasjonen. Variasjonar i tyngdeakselerasjonen vert skriven i milligal (mgal) = 10−3 gal. Eininga er kalla opp etter Galileo Galilei.
Gal er òg forkorting gallon, ei britisk og amerikansk volumeining.
Live at the Riverboat 1969
Live at the Riverboat 1969 er eit konsertalbum av Neil Young, utgjeve i 2009. I februar 1969 heldt Young ei rekkje konsertar i kafeen Riverboat i Toronto. Dette albumet består av konsertopptak frå desse konsertane.
Tantalus Fossae
Tantalus Fossae (latin for Tantalusgrøftene) er ei samling forkastingsgrøfter på aust- og nordsida av Alba Mons på Mars.
Live at the Riverboat 1969
Albumet er òg inkludert i Volum 1 av Archives Performance Series.
Tantalus Fossae
Sannsynlegvis vart grøftene danna av strekk-krefter medan Alba Mons lyfta seg opp.
Live at the Riverboat 1969
Ein CD-samplar av albumet kom ut i utvalde butikkar i lag med albumet Chrome Dreams II i 2007.
Tantalus Fossae
Tantalus Fossae grensar i sør til Ceraunius Fossae, i aust til Tempe Terra og i nord til Vastitas Borealis.
Montana Bluff
Montana Bluff (Vrah Montana) er ei isdekt klippe som ligg 670 meter over havet ved enden av ein siderygg som går sør-søraust frå Ticha Peak sentralt på Bowles Ridge på Livingston Island. Perunikabreen ligg i vest og sørvest, og Huronbreen i aust og søraust. Klippa er kalla opp etter byen Montana nordvest i Bulgaria.
Klippa ligg aust for sørsida av Omurtag Pass, 820 m sør for Ticha Peak, 2,3 km vest for Maritsa Peak, 1,77 km nordvest for Kuzman Knoll og 3,8 km nordaust for Orpheus Gate.
Mouzáki
Mouzáki (gresk Μουζάκι) er ein landsby og ein kommune i periferieininga Kardítsa i periferien Thessalía i Hellas. Palamás ligg nordvest for Kardítsa og grensar i nord mot periferieininga Tríkala.
Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane Dei tre tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 13 122 innbyggjarar, medan kommunaleininga Mouzáki hadde 7 291og tettstaden med same namn 1 961 innbyggjarar.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Fylkesveg 177 i Buskerud
Fylkesveg 177 i Buskerud (Tranbyvegen) går frå riksveg 7 ved Bårnås bru via Tranby langs sørvestsida av Sogna og Verkenselva til Bjerke rett utanfor Sokna i Ringerike kommune, der vegen endar i riksveg 7 att. Vegen har oljegrusdekke og er 5,9 km lang.
Stangelandsteinen
I 1649 skildra biskop Wegner ein stor runestein som stod på ein gravhaug på Stangeland. Diverre er han ikkje meir spesifikk når han fortel kvar denne steinen stod, for i 1745 skriv amtmannen Bendix de Fine:
Slik låg han framleis, som klopp over bekken, i 1810. Men i 1888 meldte professor Oluf Rygh at steinen var reist att. Etter det vart steinen flytta på nytt og stod i mange år føre hovudbygninga på Skeianetunet i Sandnes sentrum. Her vart steinen undersøkt av Magnus Olsen i 1951. Han noterer i rapporten at steinen er forvitra i overflata, og er i dårleg stand.
Ved ny inspeksjon i 1991 vart det konstatert av steinen då var i alarmerande grad forvitra, flak hadde allereie falle av, og delar av innskriften stod i fare for å forsvinna. Den vart henta inn til Arkeologisk museum i Stavanger for stabilisering av tilstanden og generell konservering. Det vart vedteke å setja opp steinen i Sandnes att, men han var enno svært utsett for vidare forvitring. Av den grunnen vart han sett opp att ved inngangen til Sandnes rådhus, der han kunne stå trygt under tak.
Innskrifta er:
If You Wanna Get to Heaven
«If You Wanna Get To Heaven» er ein song av The Ozark Mountain Daredevils frå debutalbumet deira The Ozark Mountain Daredevils i 1973. Det var den første singelen deira og ein av to singlar dei gav ut som nådde topp 40 på den amerikanske Billboard Hot 100-lista, der han nådde 25. plassen, og selde kring 500 000 eksemplar.
Stangelandsteinen
På moderne norsk vert det: «Torbjørn Skald reiste denne steinen etter Sjø-Tore, sonen sin, som fall i Danmark.»
Magnus Olsen daterer runene til siste halvdel av 1000-talet. Han meiner steinen kanskje kan knytast til kong Harald Gråfell si ferd til Danmark i 970, og at Sjø-Tore har vore ein av dei mange norske som vart drepne saman med Harald i bakhaldet i Limfjorden. Stangelandsteinen er dermed ein av dei særs få runesteinane i Noreg som kan setjast inn i ein konkret historisk kjend kontekst.
If You Wanna Get to Heaven
Songen vart spelt av Jeff Carson i 1997 på albumet hans Butterfly Kisses. Songen var med i videospelet Grand Theft Auto V på radiokanalen Rebel Radio.
Mount Dixon på Heardøya
Mount Dixon er eit snødekt peak, 705 moh, som ligg 0,7 nautiske mil vest for Anzac Peak på Laurenshalvøya på Heardøya. Fjellet vart grovt kartlagd på eit skissekart frå 1860 av kaptein H.C. Chester, ein amerikansk selfangar som opererte i området i denne perioden. Det vart kartlagd i 1948 av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE), og vart namngjeven av dei etter kapteinløytnant George M. Dixon i RANVR, øvstkommanderande på HMAS «Labuan» som gjekk til lands og avlasta ANARE-gruppene i 1948 og 1949.
Jean Harlow
Jean Harlow (fødd Harlean Harlow Carpenter, ) var ein amerikansk skodespelar.
Harlow fekk gjennombrotet sitt i Howard Hughes-filmen Luftens dæmoner i 1930, og vart kjend som «Platinum Blonde» på grunn av det plantinablonde håret sitt. Ho hadde stor suksess i filmar som Rødt hår, Fristelser, ''Middag kl. 8, Bombshell og Det gule havet, før ho farga håret brunt og tona ned det sexy imaget sitt i filmar som Hustru kontra sekretær og I fyr og flamme''.
Harlow døydde av nyresvikt 26 år gammal.
Barndom
Harlean Carpenter vart fødd 3. mars 1911 i Kansas City i Missouri, som det einaste barnet til tannlegen Mont Clair Carpenter og Jean Poe Carpenter (jentenamn Harlow). Faren hadde arbeidarklassebakgrunn, medan mora var dotter av ein velståande eigedomsmeklar. Mor til Harlow, som etter fødselen føretrekte å kallast «Mor Jean», ynskte å oppkalla dottera etter seg sjølv, men far hennar, Skip Harlow, forbaud det. Ho foreslo då namnet Shirley Jean, men heller ikkje dette namnet vart akseptert. Valet fall då på Harlean, ein samansmelting av Jean Harlow. Mor til Harlow kalla henne likevel berre «Babyen» og det var ikkje før ho byrja på skulen at Harlow fann ut at namnet hennar var Harlean.
Familien Carpenter budde i eit luksuriøst 25-romshus, som var ei gåve frå Skip Harlow, med fleire tenarar, ei barnejente og sjåfør. Harlow mangla aldri nokre materielle gode i oppveksten. Ho hadde likevel få vener, og utvikla eit nært tilhøve til den overbeskyttande mora si. Mor til Harlow var misnøgd med ekteskapet og fekk skilsmisse frå ektemannen 29. september 1922. Ho fekk foreldreansvaret for dottera, og Harlow fekk sjeldan møta faren etter dette. Mora til Harlow ynskte å slå gjennom som skodespelar og flytta saman med dottera til Hollywood i 1923. To år seinare hadde ho enno ikkje fått fare på karrieren, og vart av økonomiske årsaker tvinga til å flytta tilbake til Kansas City.
Skip Harlow sende barnebarnet til ein katolsk internatskole i voner om å skapa litt avstand mellom mor og dotter. Harlow slutta etter eit semester og byrja i staden på ein skule der ho hadde høve til å reisa heim kvar dag. I sommarferien sende Skip Harlow barnebarnet på sommarleiren Cha-Ton-Ka i Michigamme. Harlow fekk skarlagensfeber og måtte haldast skild frå dei andre ungdomane. Då mor hennar fekk vita dette reiste ho straks til leiren, og vart der i tre veker for å pleia dottera, til trass for protestar frå leirleiinga. Då Harlow og mora var på veg heim igjen kom dei i kontakt med den gifte italienskfødde Marino Bello. Mor til Harlow innleidde eit tilhøve til Bello, og sende Harlow på skule i Illinois, i nærleiken av Chicago der Bello budde.
Hausten 1926 møtte Harlow Charles «Chuck» McGrew som ho innleidde eit tilhøve til. Bello skilde frå seg kona si og gifta seg med mor til Harlow 18. januar 1927. Harlow slutta på skulen og flytta inn saman med dei. 21. september 1927 gifta Harlow seg med McGrew. Ho var 16 år gammal og han var 20. To månader seinare fylte han 21 år og fekk tilgang på ein arv på 200 000 dollar etter foreldra sine. I byrjinga av 1928 flytta ekteparet frå Chicago til Beverly Hills.
1928–1930: Tidleg karriere og Luftens dæmoner
Filmdebuten til Harlow var som statist i stumfilmen Honor Bound i 1928. Deretter følgde ei rekkje småroller i andre stumfilmar, inkludert Helan og Halvan-filmen Liberty. Hal Roach, som dreiv Hal Roach Studios, la merke til henne og tilbaud henne ein femårskontrakt med ei løn på 100 dollar i veka. Ho signerte kontrakten 26. desember 1928. Då Roach måtte ta ein pause frå filmproduksjon i januar 1929 for å byggja nye studio tilpassa lydfilm, tok mor til Harlows dottera med til Paramount Pictures der ho spelte ei statistrolle i filmen Close Harmony. Månaden etter vende Harlow tilbake til Hal Roach Studios og spelte i Helan og Halvan-filmane Double Whoopee og Bacon Grabbers. Den 2. mars 1929 vart ho løyst frå kontrakten med Roach etter å ha hevda at filmkarrieren øydela ekteskapet hennar. I røyndomen var det Skip Harlow som protesterte mot dei dristige rollene hennar. Harlow og mora overtalte han til slutt til å la ho halda fram skodespelarkarrieren, mot at ho ikkje fekk økonomisk støtte frå han. Harlow separerte seg frå Charles «Chuck» McGrew i juni same året og flytta saman med mora og stefaren sin. Mor til Harlow og Bello flytta deretter inn saman med henne, og ho måtte forsørgja begge.
Harlow hadde statistroller i filmar som Byens lys, med Charlie Chaplin i hovudrolla, og Prinsgemalen. Ho hadde òg ei lita rolle i To sjeler – en tanke, med Clara Bow og James Hall i hovudrollene.
I 1929 måtte Howard Hughes filma delar av krigsdramaet Luftens dæmoner på nytt, for å gjera om filmen frå stumfilm til lydfilm. James Hall og Ben Lyon spelte dei to pilotane Roy og Monte Rutledge i Royal Air Force, som begge vert tiltrekte av den forførande blondina Helen. Hughes trong ein ny kvinneleg hovuddrolleinnehavar, sidan aksenten til den norske stumfilmskodspelaren Greta Nissen ikkje gjorde henne truverdig i rolla som britisk aristokrat. Han vurderte ei rekkje blonde, håpefulle skodespelarar, men fann ingen han var nøgd med. Lyon og Hall føreslo til slutt Harlow. Hughes gav ho rolla etter å ha sett prøvespelinga hennar. 24. oktober 1929 skreiv Harlow ein treårskontrakt med Hughes sitt produksjonsselskap Caddo Company. Ho skulle få betalt 1500 dollar for åtte vekers arbeid med Luftens dæmoner, og deretter 250 i veka når ho jobba og 200 når ho var mellom filminnspelingar. Hughes hadde ikkje nokre andre skodespelarar under kontrakt, slik at all tid og middel kunne brukast til å promotera Harlow.
27. mai 1930 deltok Harlow på premieren på Luftens dæmoner på Grauman's Chinese Theatre. Filmen vart det store gjennombrotet hennar som skodespelar, men kritikarane lét seg ikkje imponera over talentet hennar. Variety vitsa om utsjånaden til Harlow: «Ho kjem sannsynlegvis alltid til å måtta spela denne typen roller, men ingen har nokosinne svelta når dei er i besittelse av det ho har.» Hughes sende Harlow for å promotere filmen i fleire amerikanske byar og auka løna hennar til 150 dollar i veka.
Furlong
Furlong er ei eldre måleining for lengd, som vart brukt i engelsktalende land. Ein furlong er lik ein åttandedels mile, eller 220 yards. Eininga er no stort sett gått ut av bruk, unntatt innan hesteløp, der han enno er i bruk i Storbritannia, Irland, Canada og USA.
Jean Harlow
1931–1932: Platinum Blonde, Rødt hår og Fristelser
I slutten av 1930 hadde ikkje Harlow spelt i ein film på eit år. Stefaren Marino Bello vart tilsett som manageren hennar. Den første oppgåva hans var å prøva å få Harlow løyst frå kontrakten med Caddo Company, noko Hughes nekta. Metro-Goldwyn-Mayer-produsenten Paul Bern, som var ein ven av Harlow, overtalte Hughes til å låna henne ut til gangsterfilmen The Secret Six, med Wallace Beery i hovudrolla. Der spelte ho mot Clark Gable, ein annan nykomar. Han uttalte seinare: «Ingen av oss visste noko særleg om filmindustrien. På slutten av kvar scene spurde ho meg, ‘Korleis går det med meg?’ Og eg spurde ho om det same.» Harlow vart deretter utlånt til Universal Pictures for å spela i dramafilmen Iron Man, med Lew Ayres. Ho spelte Rose Mason, kona til boksaren Kid Mason (Ayres), som berre er interessert i pengane hans. Innsatsen hennar vart for det meste dårleg motteken av kritikarane. Andre Sennwald i The New York Times skrev: «Det er uheldig at Jean Harlow, viss eigenskapar som skodespelar er avgrensa til den blonde venleiken hennar, må bera ein god del av filmen.»
Furlong
Nytta av furlong går tilbake til 800-talet, og kanskje tidlegare. Ein furlong var opphavleg lengda av ei plogfure (gammalengelsk: furh) på ein åker. Flatemålet «acre» vart skildra som eit rektangel med lengd på 1 furlong og breidde på 1 chain (22 yards).
Jean Harlow
1931–1932: Platinum Blonde, Rødt hår og Fristelser
Den neste filmen hennar var gangsterfilmen Samfunnets fiende, med James Cagney i hovudrolla. Harlow spelte Gwen Allen, kjærasten til gangsteren Tom Powers (Cagney). Warner Bros. betalte Hughes 1000 dollar i veka for å bruka ho, men han betalte ho 200 og tok resten sjølv. Både filmen og Cagneys rolletolking vart rost av kritikarane, men Harlow sin innsats vart negativt motteken. Deretter spelte Harlow i komedien Goldie, med Spencer Tracy og Warren Hymer. Ho spelte den svikefulle stuparen Goldie, som innleier eit tilhøve til sjømannen Spike (Hymer), men prøver å forføra kameraten hans, Bill (Tracy). Bland Johaneson i New York Daily Mirror skreiv følgjande om rolletolkinga hennar: «Frøken Harlow [er], som vanleg, platinablondina frøken Harlow.»
Furlong
Sidan eininga ikkje er i bruk til presisjonsmåling har det ikkje vore behov for å definere han nærare. Fem furlong tilsvarar omtrent ein kilometer. Samanlikninga med andre måleininga:
Jean Harlow
1931–1932: Platinum Blonde, Rødt hår og Fristelser
Etter å ha spelt i fire filmar på fem månader sende Hughes henne til Oriental Theatre i Chicago for å gjera personlege opptredenar. Han fekk 3500 dollar for ei vekes opptredenar, men betalte Harlow 200. Ho hadde ingen sketsj å framføra, så det einaste ho gjorde var å gå ut på scena og plukka opp eit lommetørkle som hadde falle ned. Dette gjorde at brysta hennar nesten fall ut av kjolen. Ein kveld tok Al Capone med seg gangstervenen Abner Zwillman for å sjå Harlow. Etter førestillinga inviterte Bello dei bak scena for å møta ho. Harlow og Zwillman fann tonen, og han tok kontakt med Columbia Pictures-sjefen Harry Cohn og overtydde han om å bruka henne i to filmar.
Furlong
1 furlong = 10 chain = 220 yard = 660 fot = 7 920 tomme = 201,168 meter.
Jean Harlow
1931–1932: Platinum Blonde, Rødt hår og Fristelser
Harlows første film for Columbia var Gallagher, regissert av Frank Capra. Ho var svært nervøs for å jobba med han. Capra fekk på si side merka at ho var uerfaren, men sette pris på innsatsviljen: «Ho ynskte å læra heile tida. Eg hugsar at eg bad ho om å reisa heim etter at ho hadde fullført scenene sina, [men] ho vart alltid igjen på settet [og] såg på dei andre, freista å læra seg korleis ein skulle verta ein skodespelar.» For å promotera Harlow gav Hughes PR-sjefen i Caddo Company, Lincoln Quarberg, i oppgåve å finna eit passande kallenamn på henne. Han enda opp med «Platinum Blonde». Hughes overtydde deretter Cohn til å endra tittelen på Harlow sin film frå Gallagher til Platinum Blonde. Caddo Company organiserte òg over tre hundre «Platinum Blonde»-klubbar over heile USA, og tilbaud 10 000 dollar til den som kunne matcha den blonde hårfargen til Harlow. Det vart ikkje kåra nokon vinnar, men salet på bleikemiddel auka med 35 prosent. Harlow sin neste film for Columbia var Three Wise Girls, der ho for første gong i karrieren spelte ein sympatisk rollefigur. Kritikarane lét seg likevel enno ikkje imponera over ho.
Furlong
1 engelsk mil = 8 furlong = 80 chain = 320 rod = 8 000 link.
Jean Harlow
1931–1932: Platinum Blonde, Rødt hår og Fristelser
Paul Bern hjelpte Harlow med å få ei rolle i The Beast of the City, den sjuande filmen hennar på eit år. Så snart ho hadde fullført innspelinga arrangerte Bello ein tivekersturné med personlege opptredenar på kinoar på østkysten. Han hadde likevel ikkje sikra ein som kunne skriva manus til førestillingane, og turneen byrja dårleg. Like før jul i 1931 kollapsa Harlow og fekk ordre frå legen om å kvila. Mora overtydde ho til å halda fram turneen, sjølv om ho måtte berast på scena av Bello på den neste førestillinga i Philadelphia. Ho mangla enno ein sketsj å framføra, var synleg sjuk og skalv og mumla på scena. Den erfarne konferansieren Nils Granlund vart difor kontakta i eit forsøk på å redda turneen. Han kontakta dei erfarne vitsemakarane Al Boasberg og Edgar Allen Woolf som skreiv manus til førestillinga hennes. Ho vart frå første gongen Harlow framførte henne ein stor suksess, og i februar 1932 vart turneen utvida med seks veker. Same månaden vart òg The Beast of the City utgjeven, og for første gong var kritikarane positive til innsatsen hennar. New York Daily News proklamerte at «platinababyen spelar verkeleg i denne», medan Time kalla henne «ein skinnande og meir raffinert utgåve av Clara Bow».
Dei fleste kinoane som Harlow opptredde på tilhøyrde Loew's, Inc., moderselskapet til MGM. Leiaren for Loew's, Nicholas Schenck, foreslo difor at filmselskapet skulle tilby henne kontrakt. MGM-sjefen Louis B. Mayer såg på rollene ho spelte som vulgære og var difor ikkje interessert. Paul Bern tok då kontakt med produksjonssjefen i MGM, Irving Thalberg, og overtydde han om å støtta Harlow. Sidan Schenck allereie var samd, hjelpte ikkje protestane til Mayer. På 21-årsdagen sin, 3. mars 1932, vart Harlow kontakta av Bern som fortalde ho at Hughes hadde selt kontrakten hennar til MGM for 30 000 dollar.
Metro-Goldwyn-Mayer tilbodne Harlow ein sjuårskontrakt med ei byrjarløn på 1250 dollar i veka. Den første filmen hennar under den nye kontrakten var den romantiske komedien Rødt hår. Harlow spelte Lillian «Lil» Andrews, ei manipulerande raudhåra kvinne som forfører rike menn for å klatra på den sosiale rangstigen. Filmen var kontroversiell då han kom ut, men vart likevel ein stor suksess og tente inn nesten det dobbelte av produksjonskostnadene. Den 2. juli 1932 gifta Harlow seg med Paul Bern. Han sørgde for at ho fekk spela i den romantiske dramafilmen Fristelser, med Clark Gable og Mary Astor. Harlow spelte den prostituerte kvinna Vantine, som forelskar seg i plantasjeleiaren Dennis Carson (Gable). Han forelskar seg likevel i Barbara Willis (Astor), kona til ein av arbeidarane sine. Under innspelinga av filmen utførte Bern sjølvmord, og sidan motivet hans var uklart stod Harlow overfor ein mogleg skandale. Kort tid etter vart det kjent at Bern i ei årrekkje hadde hatt eit tilhøve til Dorothy Millette. Dei gifta seg aldri, men ho omtalte seg ofte som «fru Paul Bern». Han omtalte henne òg fleire gonger som «min kone» og forsørgde henne resten av livet sitt. Etter ein stor leiteaksjon vart Millette funnen drukna, ni dagar etter sjølvmordet til Bern. Harlow betalte for gravferda hennar. Ho fullførte òg innspelinga av Fristelser. Filmen spelte inn det tredobbelte av produksjonskostnadene. Prestasjonane til Harlow vart godt mottekne av kritikarane. Sjølvmordet til Bern hadde ført til auka sympati for ho og ho var meir populær enn nokosinne.
1933–1935: Middag kl. 8, Bombshell og Det gule hav
I 1933 spelte Harlow på nytt mot Clark Gable, i den romantiske dramafilmen Ei dame med røynsle. Ho spelte den hardkokte kvinna Ruby Adam sin, som forelskar seg i småsvindleren Eddie Hall (Gable). Filmen vart negativt motteke av kritikarane, men Gable og Harlow fekk roast for deres innsats. Deretter spelte ho i den stjernespekkede dramakomedien Middag kl. 8, med blant andre Marie Dressler, John Barrymore, Wallace Beery og Lionel Barrymore. Ho spelte den sosiale streberen Kitty Packard, som saman med ektemannen Dan (Beery), vert invitert i eit middagsselskap. Harlow kom godt overeins med regissøren George Cukor, som seinare uttalte at ho «spelte komedie like naturleg som ein høne legg eit egg». Kritikarane roste Middag kl. 8 og fleire trekte fram Harlows rolletolking som ein av dei beste i filmen.
I den romantiske dramakomedien Bombshell spelte Harlow Lola Burns, ein berømt skodespelar som vert utnytta av alle rundt seg, inkludert sin eigen familie. Sjølv om manuset var basert på livet til stumfilmskuespilleren Clara Bow, var det fleire likskapar med Harlows eige liv. Under innspelinga av filmen utvikla ho ein nær venskap med filmfotografen Harold Rosson, som ho hadde arbeidd med fleire gonger tidlegare. Dei gifta seg 18. september 1933. Eit par veker før premieren av Bombshell i Los Angeles vart Harlows hand- og fotavtrykk plassert i sementen utanfor Grauman's Chinese Theatre. Filmen spelte inn meir enn det dobbelte av produksjonskostnadene. Kritikarane var positive til Harlows prestasjonar. Richard Watts jr. i New York Herald Tribune meinte at det som fekk ho til å skilja seg ut var evna til å kombinera sofistikert sexkomedie med ein oppriktig uskyld.
Randle Chowning
Randle Lynn Chowning er ein USA-amerikansk songar og låtskrivar, mest kjend for å ha skipa og vore solovokalist og sologitarist i The Ozark Mountain Daredevils.
Jean Harlow
1933–1935: Middag kl. 8, Bombshell og Det gule hav
Harlow var på dette tidspunktet på tredjeplass over dei mest innbringande kvinnelege skodespelarane i USA. Stefaren hennes, Marino Bello, gjorde difor eit forsøk på å få heva løna hennes frå 1500 dollar i veka, til 5000. MGM nekta og Bello truga då med at ho ikkje kom til å møta opp på innspelinga av den planlagde Den blonde vulkanen. Filmselskapet svara med å påpeka at ho var under kontrakt med dem. Harlow valde å lyda Bello og lét vere å møta opp på jobb. Den 13. novemberen 1933 vart ho suspendert. Media hadde liten sympati med kravet hennes om lønnsforhøyelse midt under den store depresjonen. Harlow nytta tida sin på å skriva romanen Today is Tonight. Bello tok opp eit lån på 22 500 dollar, men då pengane ikkje rekte til slapp han nyhendet om Harlows bok. Ho fekk publiseringstilbud frå heile verda, og Bello betalte pressesekretæren Tony Beacon for å skriva Today is Tonight. Bello freista òg å selja filmrettane til boka og sende den til alle filmselskapa utanom MGM. Dette førte til at MGM skreiv ein klausul i Harlows kontrakt som forbaud ho å utføra nokre tenester for nokon andre enn dei utan skriftleg løyve. Då dei nekta å godkjenna utgjevinga av Today is Tonight, måtte Bello skrinleggja plana sina. Harlow kom til slutt til semje med MGM og signerte i januar 1934 ein ny sjuårskontrakt med ei byrjarløn på 3000 dollar i veka. Ho starta innspelinga av Den blonde vulkanen og separerte seg frå Rosson. Kort tid seinare innleidde ho eit tilhøve til MGM-skodespelaren William Powell. For å promotere detta fekk dei hovudrollene i det romantiske musikaldramaet Dagens skandale, saman med Franchot Tona. Harlow spelte ei musikalstjerne som opplever at hennes mann begår sjølvmord, noko som fører til problem for den vidare karrieren hennes. Sidan Harlow korkje kunne synga eller dansa vart songstemmen hennes dubba av Virginia Verrill, medan Betty Halsey gjorde dansestega. Under innspelinga oppstod den ei krise då Harlow byrja å mista håret etter fleire års bleiking, og ho måtte bruka parykk for å fullføra filmen. Dagens skandale vart ingen suksess, korkje blant kritikarane eller publikum og tente ikkje inn produksjonskostnadene.
Randle Chowning
Chowning slutta i bandet etter ein krangel med bandet i 1976, og var sidan av og på i bandet i seinare år. I 1976 vart han erstatta av nordmannen Rune Walle frå Flying Norwegians. Chowning skipa då sitt eige band, Randle Chowning Band.
Filmen Soul
Soul (norsk tittel: Sjel) er ein dataanimert langfilm frå Pixar Animation Studios, distribuert av Walt Disney Studios Motion Pictures. Han er regissert av Pete Docter, produsert av Dana Murray og dei engelske røystene til hovudrollene er spelte av Jamie Foxx, Tina Fey, Questlove, Phylicia Rashad og Daveed Diggs.
Filmen vart tilgjengeleg på strøymetenesta Disney+ den 25. desember 2020.
Jean Harlow
1933–1935: Middag kl. 8, Bombshell og Det gule hav
Harlows neste film var det romantiske eventyrdramaet Det gule hav, der ho spelte mot Clark Gable, Wallace Beery og Rosalind Russell. Filmen handlar om den barske kapteinen Alan Gaskell (Gable) som må velja mellom elskerinnen Dolly «China Doll» Portland (Harlow) og den engelske aristokraten Sybil Barclay (Russell). Harlow, Gable og Russell spelte nokre scener frå filmen i radioprogrammet Hollywood Hotel i samband med premieren til filmen. Det gule hav vart Harlows hittil største suksess og tente 2,9 millionar dollar. Kritikarane roste òg innsatsen hennes. Den 19. augusten 1935 hadde Time Harlow på forsida. I artikkelen inni magasinet fekk publikum vita at Harlows mor alltid hadde ynskt å verta ein skodespelar, medan det vart nemnt at Bello «eig nokon gruver». Powell leigde ein privatdetektiv for å undersøkja meir om Bello. Han fann at ut Bello tok 25 prosent av Harlows inntekt for å investera i det han hevda var sølvgruver i Mexico. I røyndomen eksisterte ikkje desse gruvene og Bello heldt på pengane sjølv. Bello vart kasta ut av Harlows mor. Han kravde då 250 000 dollar for hans del av huset som Harlow hadde bygd til dem, men tok til takka med 22 000, noko som var heile Harlows formue.
1936–1937: Hustru kontra sekretær, I fyr og flamme og Saratoga
Harlow hadde lenga ynskt å tona ned sexy imaget sitt og spela andre type roller. Ho var lei av fokuset på det platinablonde håret sitt og fekk laga ein parykk med brunt hår, som ho brukte medan naturlege håret hennar voks ut igjen. Harlows første film med den nye stilen var dramafilmen Riffraff, der ho spelte mot Spencer Tracy. I filmen endar rollefiguren hennes opp i fengsel medan ho er gravid, etter å ha vorte forlate av ektemannen sin, fiskaren Rudolph «Dutch» Mullar (Tracy). Det var knytt spenning til korleis den nye hårfargen kom til å mottakast, men både kritikarane og publikum var positive. Harlows stilendring heldt fram i den romantiske komedien Hustru kontra sekretær, der ho spelte mot Clark Gable og Myrna Loy. Ho spelte Helen «Whitey» Wilson, ein sekretær som feilaktig skuldgjevast for å ha eit tilhøve til sjefen sin, Van «V.S.» Stanhope (Gable). Filmen vart ein kommersiell suksess og Harlow fekk roast for rolletolkinga sin. The Hollywood Reporter meinte at filmen markerte eit vendepunkt i karrieren hennes, medan Variety meinte at ho beviste at ho kunne spela noko anna enn vampane som ho hadde vorte kjent for.
Harlows neste film, dramafilmen Suzy, var hennes fjerde og siste med Franchot Tone og hennes einaste med Cary Grant. Ho spelte korpiken Suzanne «Suzy» Trent, som giftar seg med kaptein Andre Charville (Grant), etter at ho feilaktig trur at hennes første ektemann, Terry Moore (Tone), er myrda. Filmen vart generelt negativt motteke av kritikarane. Fleire synst at ho burde halda seg til komedie og Richard Watts jr. i New York Herald Tribune skrev: «Eg skal halda fram å skrika ut i villmarka at det er ei stor skam å kasta bort frøken Harlow i ein slik rolle [...].» Suzy tente likevel inn det tredobbelte av produksjonskostnadene, noko som førte til at Harlow fekk ein bonus på 5000 dollar av MGM-sjefen Louis B. Mayer. Under innspelinga av den romantiske screwballkomedien I fyr og flamme, der ho spelte mot William Powell, Myrna Loy og Spencer Tracy, endra ho offisielt namn til Jean Harlow. I filmen spelte ho Gladys, som er forlova med avisredaktøren Haggerty (Tracy), men giftar seg med Bill Chandler (Powell) som ein del av ein plan for å lura rikmannsdottera Connie Allenbury (Loy) i ei felle. Ved slutten til filmen er det Connie som endar opp saman med Bill. I fyr og flamme vart ein stor suksess og vart nominert til Oscar for beste film. Kritikarane var begeistra over at Harlow igjen spelte i komedie. I desember 1936 spelte Harlow Catherine Hubscher i eit hørespill av den historiske komedien Madame Sans-Gene på Lux Radio Theatre. Robert Taylor og Claude Rains spelte høvesvis François Joseph Lefebvre og Napoléon. Harlow og Taylor spelte òg saman i den romantiske komedien Hennes personlege eigedom. Ho spelte enka Crystal Wetherby, som har pengeproblem. Raymond Dabney (Taylor) får ansvar med å passa på verdigjenstandane hennes for kreditorane. Etter å ha fullført innspelinga, reiste Harlow og Taylor innom Washington, DC for å delta i bursdagsfeiringa til president Franklin D. Roosevelt. Harlow fekk influensa, og då nokon av scenene til Hennes personlege eigedom skulle filmast på nytt var ho tydeleg oppblåst.[92] Filmen fekk flø mottakelse av kritikarane. Harlow hadde òg tannpine og måtte trekkja visdomstennene. Hennes faste tannlege, dr. Leroy Buckmiller, rådde til at ho burde trekkja éin om gongen. Då tok Harlows mor i staden dottera med til den plastiske kirurgen dr. Emil Tholen og oftalmologen dr. Julian Dow, som utførte operasjonen, til trass for at ingen av dem tidlegare hadde praktisert som tannlegar. Det oppstod komplikasjonar og Harlow måtte halda til 18 dagar på sjukehuset. Harlow uttalte til Louella Parsons om helseproblema: «Det verkar som alt gjer meg trøytt. Eg antek at eg berre er nedkøyrd.»
Under innspelinga av den romantiske komedien Saratoga, Harlows sjette film med Clark Gable, var ho tydeleg sjuk. Huda hennes var krittaktig, ho var oppblåst, sveitta mykje og hadde hodepine.[96] Etter kvart hadde ho ikkje krefter til å reisa heim om kvelden og overnatta difor i garderoben sin. I mai 1937 vart Harlow den første kvinnelege filmskodespelaren som var på forsida av Life. Magasinet brukte likevel eit to år gammalt bilete av ho. Siste helgen i mai kollapsa ho på settet og måtte reisa heim for å kvila. Den 1. junien kontakta Harlow regissør Jack Conway og informerte han om at ho ikkje kunne koma på jobb. Ho vart pleidd i sit heim av mora og to sjukepleiarar. I mellomtida la Metro-Goldwyn-Mayer planar for framtida hennes. Ho skulle lånast ut til 20th Century Fox for å spela i In Old Chicago. Deretter skulle ho spela i The Best Dressed Woman in Paris, To verder, Spring Tide med Robert Taylor, Tell It to the Marine sin med Spencer Tracy og The World's Our Oyster med kjærasten William Powell. Sidan Norma Shearer, Greta Garbo og Joan Crawford vart mindre populære, var Harlow MGMs største kvinnelege stjerne.
Død
3. juni vart pressa informert om at Harlow hadde fått diagnosen kolecystitt, ein betennelse i galleblæra. Mor hennar hevda at ho hadde vorte mykje betre og legen hennar, dr. Ernest Fishbaugh, meinte ho var nesten heilt frisk. MGM uttalte at dei venta henne attende på jobb i løpet av dei neste dagane. Mor til Harlow nekta både vener og kollegaer å vitja dottera, men etter at ei venninne til slutt fekk sjå henne vart det klart at Harlow var langt sjukare enn ein først hadde trudd. Då Jack Conway vart informert om dette tok han kontakt med mor til Harlow og trygla henne om å senda dottera på sjukehus. Ho forklarte at ho ikkje ynskte dette på grunn av at dei praktiserte kristen vitskap. Dette vart starten på ein myte om at mor til Harlow nekta dottera medisinsk behandling på grunn av trua si.
Då Clark Gable vart informert om Harlows tilstand reiste han for å vitja henne. Kroppen hennar var oppblåst til det dobbelte og han lukta urin av pusten hennar. Då Harlow stadig vart dårlegare vart dr. Leland Chapman tilkalla. Etter å ha studert prøveresultata hennar fann han ut at ho lei av nyresvikt, og hadde fått feil diagnose. Han meinte at skarlagensfeberen ho hadde som tenåring hadde ført til glomerulonefritt som sakte hadde svekka nyrene hennar. Den 6. juni vart Harlow frakta til Good Samaritan Hospital. Neste morgon vart Los Angeles Fire Department tilkalla for å koma med pusteutstyr, men klokka 11.37 vart ho erklært død på sjukehuset.
Klokka 9 om morgonen 9. juni heldt alle filmselskapa i Hollywood ei stille på eitt minutt då gravferda til Harlow byrja. Kyrkja hadde plass til 250 personar, men fleire tusen skodelystne venta utanfor. Blant gjestene var William Powell, Clark Gable, Carole Lombard, Spencer Tracy, Myrna Loy, Norma Shearer, Wallace Beery, Lionel Barrymore, Warner Baxter, Ronald Colman, Robert Montgomery, Harold Rosson, Brørne Marx og MGM-sjef Louis B. Mayer.[109] Powell betalte 25 000 dollar for ein privat krypt på Forest Lawn Memorial Park i Glendale i California. Krypten hennes har inskripsjonen «Our Baby». Mora til Harlow var einearvingen hennar, og etter at ho sjølv døydde i 1958 vart ho gravlagd i ei umerka grav i ei av dei to andre gravene i krypten til dottera. Den tredje grava i krypten står tom.
I Hollywood oppstod det ei rekkje myter om døden til Harlow. Det vart hevda at ho døydde av kreft, alkoholisme, slanking, ei hjarteliding, menstruasjonsproblem, abort, syfilis, polio, bleikemiddel som lak inn i hjernen, solbrentheit eller diverse kjønnssjukdomar. Det var òg stor semje om at mor til Harlow var ansvarleg for døden til dottera, sidan dei fleste trudde at ho hadde nekta henne behandling heilt til det var for seint.
MGM vurderte å spela inn Saratoga på nytt med Virginia Grey i hovudrolla, men etter press frå publikum bestemte filmselskapet seg likevel for å gje ut filmen med Harlow i hovudrolla. Innspelinga starta i midten av juni. Dei attverande scenene vart filma med Mary Dees, som berre vart filma bakfrå eller med andletet delvis skjult, medan Paula Winslowe bidrog med stemmen. Dei fleste kritikarane hylla Harlow si rolletolking i Saratoga som hennar aller beste. Filmen tente 3,3 millionar dollar og vart årets mest innbringande for MGM.
Arv og innverknad
Harlows filmar tente inn over 100 millionar dollar totalt. Etter at ho døydde vart det ny interesse for filmane. Hennes personlege eigedom vart sett opp på nytt på kino og spelte inn 1,8 millionar dollar, Howard Hughes sette opp Luftens dæmoner på nytt, Universal Pictures sette opp Iron Man og Columbia Pictures sette opp Platinum Blonde. Warner Bros. ønskte å setja opp Samfunnets fiende, men fekk den ikkje godkjent av sensurstyresmaktene.
I 1999 vart Harlow kåra til tidenes 22. viktigaste kvinnelege filmlegende av Det amerikanske filminstituttet. Dei hadde vald skodespelarar med ein betydeleg tilstadevere i amerikanske spelefilmar. Harlow er eit av dei 16 Hollywood-ikona som vert nemnd i Madonna-songen «Vogue» frå 1990. Harlow vart ein trendsetjar i 1930-åra, og var kjend for dei påteikna augebryna og dei tettsitjande, utringa kjolane sine.
Det fremste varemerket hennes var det platinablonde håret. Ho vert omtalt som den første blonde sexbomb a i Hollywood. Det var fleire andre blonde filmstjerner før Harlow, men desse hadde ein gyllen blondfarge. Etter gjennombrotet hennar bleika fleire andre håret platinablondt, inkludert Bette Davis, Mae West, Carole Lombard, Joan Blondell og Betty Grable. Hårfargen hennar er nemns i Kim Carnes sin song «Bette Davis Eyes» frå 1981. Gwen Stefani kledde seg i liknande stil som Harlow i musikkvideoen til No Doubt-songen «It's My Life» frå 2003. I 2012 vart Harlow kåra til eitt av tidenes 100 største moteikon av Time.
Harlow bidrog òg til at kroppsidealet for kvinner vart endra. Idealet i 1920-åra var å vera flatbrysta, men formene til Harlow bidrog til eit nytt ideal, som heldt fram dei neste tiåra. I Tennessee Williams sitt teaterstykke Camino Real (1953) drøymer rollefiguren Kilroy om å så Harlows oske som frø, der kvart frø vert til ein ny Harlow. I 1999 vart Harlow kåra til århundret sitt 10. mest sexy kvinnelege stjerne av Playboy.
Harlow skreiv i 1930-åra romanen Today is Tonight, som først vart gitt ut i 1965. Handlinga i boka speler ut seg på 1920-åra, blant Hollywoods velståande jetsettarar.
Etter at Harlow døydde byrja filmselskapa å leita etter ein som kunne erstatta henne. MGM skreiv kontrakt med Lana Turner nokre månader seinare. I byrjinga 1950-åra vart Marilyn Monroe framstilt som «den nye Jean Harlow» i media. I 1958 poserte ho som Harlow i ein fotoseanse med Richard Avedon. Både Monroe, Jayne Mansfield og Natalie Wood vart vurdert i rollen som Harlow i ein biografisk film. Samanlikninga mellom Monroe og Harlow førte til auka interesse for Harlow.
Etter at Monroe døydde i 1962 vart det gjort alvor av planane om ein biografisk film om Harlow. Først vart likevel Irving Shulmans kontroversielle, bestseljande biografi Jean Harlow: An Intimate Biography (1964) utgjeven. Boka skildrar Harlow svært negativt og vart møtt med kritikk frå personar som kjende henne. Shulman antydde blant anna at Harlow fekk nyresvikt som følgje av mishandling frå Paul Bern, til trass for at dette er medisinsk umogleg.
I 1965 vart det utgjeve to biografiske filmar om Harlow. Carroll Baker spelte henne i Jean Harlow – den platinablonde, medan Carol Lynley spelte henne i Harlow. Begge filmane vart dårleg mottekne. Harlow vart spelt av Roberta Collins i musikalkomedien Train Ride to Hollywood (1975).
Harlow opptrer òg i fleire biografiske filmar om Howard Hughes. Susan Buckner spelte henne i TV-filmen The Amazing Howard Hughes (1977). Harlow vart spelt av Lindsay Bloom i dramafilmen Hughes and Harlow: Angels in Hell, som handlar om eit påstått tilhøve mellom Harlow og Hughes. Gwen Stefani spelte Harlow i dramafilmen The Aviator (2004).
Den 29. september 1933 plasserte Harlow hand- og fotavtrykka sine i sementen utanfor Grauman's Chinese Theatre. Ho fekk ei stjerne på Hollywood Walk of Fame 6910 Hollywood Blvd. 8. februar 1960.
Fylkesveg 178 i Buskerud
Fylkesveg 178 i Buskerud går mellom Sokna og Aure bru i Strømsoddbygda i Ringerike kommune. Vegen er 14,7 km lang.
Red Rose Speedway
Red Rose Speedway er det andre studioalbumet til Paul McCartney and Wings. Albumet kom ut i 1973 etter at debutalbumet deira, Wild Life, hadde seld forholdsvis svakt. Red Rose Speedway gjekk til topps på Billboard 200 i USA og singelen «My Love» gjorde det same på singellista og er den mest populære songen frå albumet.
Bakgrunn
Tidleg i 1972 fann McCartney ut han skulle utvide bandet til fem medlemmar og henta inn gitaristen Henry McCullough. Det kom ikkje noko nytt album i 1972, men tre singlar vart gjeven ut i mellom tida. «Give Ireland Back To The Irish» var McCartney sitt respons på Bloody Sunday og vart boikotta av BBC for dei politiske meiningane i songen. Det same vart rockelåten «Hi Hi Hi» på grunn av dei påståtte narkotika- og sexreferansane i songen. Eit svar på dette var at bandet gav ut barnesongen «Mary Had a Little Lamb». I tillegg til å gje ut singlar turnerte bandet i Europa sommaren 1972, og heldt mellom anna ein konsert i Oslo.
Innspeling
Red Rose Speedway vart spelt inn perioden mars-oktober 1972, men kom ikkje ut før i mai 1973. Albumet var opphavleg tenkt som eit dobbeltalbum, men enda opp som eit enkeltalbum.
Den einaste singelen frå albumet var songen «My Love». Det var ei kjærleikserklæring til kona hans, Linda McCartney. Songen omtalte han sjølv som den nye «Yesterday» og han vart raskt ein stor suksess. Sangen gjekk rett til topps på singellista i USA og vart den første store hitten til bandet.
Albumet vart nymastra og gjeve ut på CD i 1993 som ein del av The Paul McCartney Collection. Albumet kom då med fire bonusspor.
Medverkande
Wings
Andre medverkande
Bolinder Bluff
Bolinder Bluff er ein markant fjellskrent med tre klipper i mørk grå og lys brun stein, ovanom Venus Bay, 5 km søraust for False Round Point på nordkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Selfangarar i området kjende til klippa då dei arbeidde i nærleiken av Esther Harbor i 1820-åra. Ho vart kartlagt og namngjeven av Discovery Investigations på «Discovery II» i 1937 då Bolindermotoren braut saman og seks menn vart stranda i ni dagar på stranda ved foten av skrenten.