cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Can
Klassiske år: 1971–1973
Dei neste få åra gav Can ut dei mest anerkjende albuma sine. Medan dei tidlegare innspelingane deira i det minste var laust baserte på tradisjonelle songstrukturar, gjekk bandet over til ein ekstremt flytande improvisasjonsstil på dei neste albuma. Det doble Tago Mago (1971) blir ofte rekna som banebrytande, påverknadsrikt og særs ukonvensjonelt album, basert på intense jazz-inspirerte rytmar, improvisert gitar og klaversoloar (ofte samstundes), lydbandredigering som komposisjon, og dei særeigne tekstane til Suzuki. Czukay: «(Tago Mago) var eit forsøk på å oppnå ei mystisk musikkverd frå lys til mørke og attende.»
Tago Mago vart følgd opp i 1972 av Ege Bamyasi, eit meir tilgjengeleg, men likefullt avantgarde album med den fengande «Vitamin C» og den tyske hitten «Spoon». Czukay: «Me fekk ein fantastisk tørr og ambient lyd... [Ege Bamyasi] syner den lettare stemninga til gruppa.»
Seinare år: 1974–1979
Soon Over Babaluma frå 1974 heldt fram med den ambiente stilen frå Future Days, men hadde òg noko av den harde stilen frå Tago Mago og Ege Bamyasi. I 1975 signerte Can kontrakt med Virgin Records i Storbritannia og EMI/Harvest i Tyskland, og spelte same året på Old Grey Whistle Test på BBC der dei framførte «Vernal Equinox». Schmidt spelte på eit klaver med ei rekkje karateslag. Kort tid etter framføringa brakk Schmidt foten og ein planlagt turné i Storbritannia vart avlyst.
På dei seinare albuma Landed (1975) og Flow Motion (1976) flytta Can seg mot ein meir vanleg stil etter kvart som innspelingsteknologien betra seg. Discosingelen «I Want More» frå Flow Motion vart den einaste hitten deira utanfor Tyskland. han vart skriven i lag med lydteknikaren Peter Gilmour som brukte å arbeide på konsertane deira, og nådde 26. plassen på singellista i Storbritannia i oktober 1976. Dei fekk då framføre songen på Top of the Pops, der Czukay spelte på kontrabass. I 1977 fekk Can med seg tidlegare Traffic-bassist Rosko Gee og perkusjonisten Rebop Kwaku Baah, som begge song vokal i Can og var med på albuma Saw Delight (1977), Out of Reach (1978) og Can (1979). I denne perioden vart Holger Czukay pressa bort frå gruppa og deltk berre med lydar frå ein kortbølgjeradio, morsekode, lydband og andre lekamar. Han slutta i Can seint i 1977 og var ikkje med på albuma Out of Reach og Can, men var involvert i produksjonen av det sistnemnde albumet. Bandet tok ein pause i tida etter, men fleire gjenforeiningar har funne stad.
Oppløysing og gjenforeining
Etter oppløysinga har alle dei tidlegare medlemmane fortsett med musikk, ofte som studiomusikarar for andre artistar. I 1986 kom dei saman ein kort periode med den originale vokalisten Mooney, for å spele inn Rite Time (kom ut i 1989). Ei ny gjenforeining fann stad i 1991 for å spele inn ein song for Wim Wenders-filmen Until the End of the World, og Can har sidan vore med på mange samleplater, konsertalbum og samplingar.
I 1999 spelte dei fire kjernemedlemmane i Can, Karoli, Liebezeit, Schmidt og Czukay, saman på same show, men spelte kvar for seg med soloprosjekta sine (Sofortkontakt, Club Off Chaos, Kumo og U-She). Michael Karoli døydde av kreft den 17. november 2001.
Bakgrunnsstoff
🇨🇦
Esbensen Bay
Esbensen Bay er ei lita bukt 1 nautisk mil sørvest for Nattriss Head, langs søraustenden av Sør-Georgia. Ho vart kartlagd av Den andre tyske antarktisekspedisjonen, 1911–12, under Filchner, og vart kalla opp etter kaptein Wictor Esbensen, leiar av Compañía Argentina de Pesca kvalstasjon ved Grytviken, den første landbaserte kvalstasjon i Antarktis.
West Island
West Island er hovudstad på Kokosøyane, som høyrer til Australia. Byen har ca. 120 innbyggjarar.
Konkav
Ordet konkav har opphav i latin, i ein samansetnad av forstavinga co(n) = saman og adjektivet cavus = hol.
Konkav eller konkavitet kan referere til
Biologi:
Fysikk:
Matematikk:
I tillegg kan omgrepet konkav oppover nyttast om konvekse funksjoner, og konkav nedover om konkave funksjoner.
Anarâš aavis
Anarâš aavis er ei enaresamisk nettavis som blir gjeven ut av Anarâškielâ servi. Avisa vart lansert 6. mars 2023.
Majzar-distriktet
Majzar-distriktet er eit distrikt i Ma'rib guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 10 477 innbyggjarar.
Det etiopiske høglandet
Geografi
Høglandet er delt i dei nordvestlige og søraustlege delane av Riftdalen, som inneheld ei rekkje saltsjøar. Den nordvestlige delen dekkjer Tigray og Amhararegionen. Han omfattar Simienfjella, og delar av desse er blitt til Simien nasjonalpark. Den høgaste toppen, Ras Dashen (4 550 moh), er òg det høgaste punktet i Etiopia, og den fjerde høgaste i heile Afrika. Tanasjøen, kjelda til Den blå Nilen, ligg òg i den nordvestlige delen.
Den høgaste toppen til den søraustlege delen ligg i Oromiaregionen i Balefjella. Der finst òg Bala nasjonalpark. Toppane i dette området er nesten like høge som i Simienfjella, som til dømes Tullu Demtu (4 337 moh.) og Batu (4 307 moh.).
Geologi
Det etiopiske høglandet byrja å heva seg for 75 millionar år sidan då magma (flytande steinmassar) frå mantelen til jorda løfta seg oppover som ein brei kuppel av fjell. Opninga av Riftdalen delte kuppelen, det etiopiske høglandet, i tre delar; fjella i sør på den arabiske halvøya er geologisk ein del av dei urgamle etiopiske høglanda, delt av ei rift som danna Raudehavet og Adenbukta og skilde Afrika frå Arabia.
Ein gong for 30 millionar år sidan byrja ein flod av basaltisk platå å dannast, og stabla lag på lag av omfangsrikt sprekkdanna basaltiske lavastraumar. Det meste av flaumane var tholeiitiske, og danna eit tynt lag av alkalisk basalt og mindre mengder av felsiske mineral. I dei avtakande fasane av basaltiske flaumar kom store eksplosjonar som danna gryteformer (kaldera er) av vulkanutbrota.
Dei etiopiske høglanda blei til slutt halvert av Riftdalen då det afrikanske kontinentet sitt skorpa trekte seg unna. Denne rifta gav opphav til store vulkanar som oppstod for rundt 30 til 31 millionar år sidan.
Økologi
Då fjellformasjonane i Etiopia, som ligg tett ved ekvator, reiste seg fekk området eit temperert klima, noko som er svært uvanleg for denne delen av Afrika. Fjellformasjonane fangar nedbøren frå monsunvindane som blæs inn frå Indiahavet. Dette gjev ei regntid som varar frå juni til midten av september. Regnet fører òg til at Nilen fløymer om sommaren, eit fenomen som blant anna undra dei antikke grekarane.
Det etiopiske høglandet har ein afromontan flora og fauna, i likskap med fleire andre fjellregionar i Afrika. Høglandet er dessutan heim for ei rekkje unike arter, mellom anna sjeldne pattedyr som etiopisk steinbukk (Capra walie), fjellnyala (Tragelaphus buxtoni), etiopisk ulv (Canis simensis) og kjemperotrotte (Tachyoryctes macrocephalus), og dessutan etiopisk fjellhare (Lepus starki) og gelada (Theropithecus gelada). Alle står oppført på IUCN si raudliste for utrydningstruga artar, men etiopisk fjellhare og geladaen er i motsetnad til dei andre livskraftige og talrike.
I lågare høgder er høglandet omgjeve av tropiske savannar og grasland, mellom anna saheliske Acacia-savannane i nordvest, den austsudanske savannen i vest, det somaliske Acacia-Commiphora-busklandet og krattskog i nordaust, aust, sør og gjennom Riftdalen.
Høglandet sjølv er delt i tre ulike økoregionar som er danna av høgdeskilnader. Den etiopiske montaneskogen ligg mellom 1100 og 1800 meters høgd, over graslandet og savennen i låglandet Dette skogbeltet har fleire plantesamfunn. Kolla er eit ope skogland som ligg i lågare høgder, og er dominert av planteartar som Terminalia, Commiphora, Boswellia, og Acacia. Weyna dega er eit skogland som finst i fuktige og høgare stadar og er dominert av nåletre som Afrocarpus gracilior og Juniperus procera. Dei lågare delane av Harennaskogen er eit særskilt skogland med eit ope tak av Warburgia ugandensis, Croton macrostachyus, Syzygium guineense, og Afrocarpus gracilior, med ville kaffiplanter (Coffea arabica) som dominerande krattvekstar.
Kersti Kaljulaid
Kersti Kaljulaid er ein estisk økonom og liberalkonservativ politikar som frå 10. oktober 2016 til 11. oktober 2021 var den femte presidenten i Estland. Ho er det fyrste kvinnelege statsoverhovudet i Estland sidan landet vart uavhengig i 1918. Ho vart også den yngste som har vore president i landet, i ein alder av 46.
Robert Wilson
Robert Wilson er ein britisk forfattar.
Torkell Vinje
Torkell Vinje var ein norsk politikar for Høgre.
Kersti Kaljulaid
Kaljulaid har hatt ei rekkje leiande stillingar i næringslivet, og var økonomisk rådgjever for Estlands statsminister Mart Laar frå 1999 og 2002. Då Estland vart medlem av EU i 2004, vart Kaljulaid peika ut som den estiske representanten i Revisjonsretten. Ho sat der fram til ho vart Estlands president i 2016.
Robert Wilson
Wilson er son av ein jagarpilot i det britiske Royal Air Force. Han studerte engelsk ved University of Oxford. Han har arbeidd innan shipping, marknadsføring og handel i London og Vest-Afrika. Wilson har tidlegare budd i Hellas og Afrika. Han bur no i Portugal.
Wilson debuterte i 1995 med thrilleren Instruments of Darkenss, den første av tre om torpedoen Bruce Medway som hovudperson lagt til Gullkysten. I 2003 byrja han ein ny serie politiromanar lagt til Sevilla i Spania med inspektør Javier Falcón i hovudrolla. Han forfattar òg kriminalromanar utanfor seriane, mellom dei A small death in Lisbon som vann britiske Crime Writers' Associations Gold Dagger-pris for beste kriminalromanen i 1999.
Torkell Vinje
Vinje var vald inn på Stortinget frå Rogaland fyrste gong som vararepresentant frå 1925 til 1927. Seinare sat han i fire periodar, samanhengande frå 1931 til 1949, som fast representant for same fylke.
Torkell Vinje var son av stortingsmann og landbruksminister Aasmund Halvorsen Vinje.
Shtula
Shtula (hebraisk שְׁתוּלָה, tyder Planta) er ein moshav nord i Israel. Han ligg i Øvre Galilea nær den libanesiske grensa og høyrer til Ma'ale Yosef regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 238.
Moshaven vart grunnlagd i 1967 av moshavinnbyggjarar frå Galilea som ein del av Operasjon Sof Sof, som skulle forsterke det jødiske nærværet i Galilea. Namnet er symbolsk og har ei liknande tyding som den nærliggande Netu'a.
Landsbyen vart åstad for Zar'it-Shtula-hendinga i Libanonkrigen i 2006, der Hizbollah kidnappa to israelske soldatar.
Mike Deasy
Michael William Deasy er ein amerikansk er ein rocke- og jazzgitarist. Som studiomusikar har Deasy spelt på mange hitsinglar og album spelt inn i Los Angeles frå 1960- til 1980-åra. Han vert stundom omtalt som Mike Deasy Sr..
Biografi
Medan han enno var på vidaregåande skule byrja han å spele i banda som akkompagnerte vitjande musikarar som Ricky Nelson og The Everly Brothers, og spelte òg i turnébandet til Ritchie Valens i lag med Bruce Johnston, Larry Knechtel, Sandy Nelson og Jim Horn. I 1959 vart han med i gruppa til Eddie Cochran, the Kelly Four, der han spelte både gitar og barytonsaksofon og gjorde dei første innspelingane sine. Han spelte òg med The Coasters og Duane Eddy.
Han spelte gitar (med Tommy Tedesco og Al Casey) på Elvis Presley sin TV-spesial i 1968, Elvis. Han heldt òg konsertar med musikarar som Cannonball Adderley og Little Richard, og vann magasinet Down Beat si lesarundersøking i 1968. I 1969 vart han av plateprodusenten Terry Melcher invitert til å spele med den nyoppdaga songaren og låtskrivaren Charles Manson. Deasy forlét heimen til Manson etter tre dagar «i ein tilstand av doppåverka paranoia».
Deasy heldt fram å spele for leiande musikarar, som Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, Barbra Streisand, Chet Baker og Mel Tormé. Gitaren hans er med i musikken til fleire filmar som The Graduate, Guess Who's Coming to Dinner, Duel, Bullitt og Dirty Harry, og mange reklamefilmar.
Richard Wilson
Richard Wilson var ein britisk målar. Han kom til London i 1740-åra og verka som portrettmålar, men byrja alt i 1746 å måle landskap. Han studerte i Italia frå 1749 til 1756. I dei lysfylte skildringane hans ser ein spor av påverknad frå både Nicolas Poussin og Claude Lorrain, men òg frå Salvator Rosa. I 1768 var han blant grunnleggjarane av Royal Academy of Arts og vart i 1776 bibliotekaren deira. Ved å blande italienske og franske heroiske landskapsoppfatningar frå 1600-talet med sin eigen naturkjensle og den engelske tradisjon, skapte han grunnlaget for dei seinare store målarane i England på 1700-talet. Han oppnådde aldri noko større suksess i samtida si.
Mike Deasy
Biografi
Frå tidleg i 1970-åra vart Deasy nykristen og spelte i aukande grad kristen musikk.
Bakhovudlapp
Bakhovudlappen eller oksipitallappen (lat. lobus occipitalis) er ein av dei fire store hjernelappane i hjernen hjå pattedyr.
Serbisk
Serbisk er eit slavisk språk som vert snakka i Serbia, Montenegro og Bosnia-Hercegovina. Det er særleg knytt til serbarar.
Serbisk vart tidlegare kalla serbokroatisk, serbisk eller kroatisk, og hadde tre uttalevariantar (ekavisk, ijekavisk og ikavisk). Eit døme på dette er «mjølk», som på ekavisk vert «mleko», på ijekavisk «mlijeko» og på ikavisk «mliko». Serbisk og kroatisk er no skild frå kvarandre. Den ekaviske varianten av serbisk er mest nytta i Serbia og delvis i Montenegro, medan den ijekaviske varianten vert snakka i Bosnia-Hercegovina, Montenegro og Kroatia. Kroatisk språk er bygd på ijekavisk (Sentral-Kroatia) og ikavisk (Dalmatia, Istria, Bosnia).
Det serbiske alfabetet nyttar kyrillisk skrift med enkelte spesialbokstavar, medan i Bosnia, Kroatia og Montenegro nyttar ein latinske bokstavar.
Antrim
Antrim er ein liten by i grevskapet Antrim i Nord-Irland. Han er administrasjonssenter for distriktet Antrim. Her ligg Kilroot kraftverk, som er eit varmekraftverk og det viktigaste og kraftigaste i heile Nord-Irland.
I 1649 vart byen brent ned av general Monro.
Byen stod imot angrep frå United Irishmen under det irske opprøret i 1798. Eit 27 m høgt, rundt tårn er alt som står igjen av eit kloster frå 900-talet. Veggene er over ein meter tjukke, og sammenhalde med datering av tårnet tyder dette på at det vart bygd som ein tilfluktstad under vikingangrep.
Misjonæren og forfattaren Alexander Irvine (1863–1941) voks opp i Antrim. Huset han budde i ligg i ei smal sidegate til hovudgata, og er merkt med ein blå plakett.
Silke Spiegelburg
Silke Spiegelburg er ein tysk tidlegare stavhoppar frå Georgsmarienhütte i Niedersachsen som vann øvinga i diamantserien (Diamond League) både i 2011, 2012, 2013 og tok sølvmedaljen under EM 2010.
Aktiv
Spiegelburg var tysk meister i stavhopp i 2005, 2006, 2007 og på ny i 2010 og 2012. I 2006 vart ho nummer seks i Göteborg-EM og i 2008 nummer sju under Beijing-OL. Ho avslutta 2008-sesongen med å vinne IAAF-finalen i Stuttgart, der ho tangerte sitt personbeste på 4,70 meter. Både i hall-EM 2009 i Torino og i hall-EM 2011 i Paris kom ho på andreplass med hopp på 4,75 m.
Under VM 2009 i Berlin måtte Spiegelburg nøye seg med fjerdeplassen, på same høgde som sølvmedaljevinnarane Monika Pyrek frå Polen og Chelsea Johnson frå USA. Pyrek og Johnson tok 4,65 m i fyrste forsøk, Spiegelburg fyrst i andre forsøk. Ingen av dei klarte 4,75 m, det gjorde berre polske Anna Rogowska. Spiegelburg stoppa med 4,65 m også under europameisterskapen 2010 i Barcelona. Ho tok då høgda i fyrste forsøk, noko som sikra henne sølvmedaljen framom tre andre utøvarar som også fekk 4,65 m som sluttresultat.
Spiegelburg vart nummer fire både i EM 2012, Sommar-OL same året og ved VM 2013. Den 20. juli 2012, midt mellom EM og OL, sette ho tysk stavrekord med 4,82 meter då ho vann øvinga ved diamantserie-stemnet i Monaco. Spiegelburg var beste kvinnelege stavhoppar i diamantserien både i 2011, 2012 og 2013. I 2013 kneip ho sigeren i serien frå Yarisley Silva då ho i Zürich med eit hopp på 4,79 meter vann øvinga i det siste stemnet for sesongen.
Spiegelburg la opp etter 2018-sesongen.
Karl Peder Mork
Karl Peder Mork er ein norsk målmann frå Holmenkollen i Oslo. Mellom 2014 og 2015 var han leiar for Norsk Målungdom. Tidlegare har han vore økonomiansvarleg (2012–2014) i same organisasjonen. Mellom 2016 og 2018 sat han som leiar i Studentmållaget i Oslo.
Konkavgitter
Konkavgitter er eit optisk gitter rissa inn på ei konkav, vanlegvis sfærisk, spegelplate. Konkavgitteret blir brukt i spektroskop og spektrografar. Det overflødiggjer linser eller holspegel i det gitteret sjølv virkar som ein holspegel. Konkavgitter blir særleg nytta ved undersøking av stråling som blir absorbert i linser, altså ultrafiolett og infraraud stråling.
Karl Peder Mork
Til liks med fleire tidlegare NMU-leiarar har Mork bakgrunn frå Katta Målungdom, som er målungdomen sitt lokallag ved Oslo katedralskole. Der skreiv han særoppgåve om den lokale dialekten, og la samstundes om til breiare Oslo-mål enn han var vaksen opp med. Også utvekslingsopphaldet i Berlin sette språkpolitiske merke i han.
Lambert-lova
Lambert-lova er to lover av Johann Heinrich Lambert og kan vise til:
Man'ar-distriktet
Man'ar-distriktet er eit distrikt i Al Mahrah guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 5 388 innbyggjarar.
Den alternative Nobelprisen
Den alternative Nobelprisen, med det offisielle men mindre brukte namnet Right Livelihood Award, er ein pris som vart skipa i 1980 av Jakob von Uexküll for å "hedra och stödja de som erbjuder praktiska och exemplariska lösningar på de viktigaste utmaningarna världen står inför". Den vert delt ut i Riksdagen i Stockholm kvart år, vanlegvis til fire mottakarar.
Uexküll skipa prisen etter at Nobelstiftinga hadde avvist eit framlegg om eigne nobelprisar for miljøspørsmål og sosiale spørsmål. Stiftinga bak prisen ser derfor prisen i samanheng med nobelprisane, som ein pris som utfyller nobelprisane ved å dekkja område som nobelprisane ikkje dekkjer. Etter at stiftinga vart invitert til å dele ut prisen i Riksdagshuset frå 1985, slo namnet "Den alternative Nobelprisen" gjennom i ålmenta som det vanlegaste namnet på prisen.
Prisvinnarar
2013
2012
2010
2009
2008
2007
2006
2004
2002
2001
2000
1999
1998
1997
1996
1995
1994
1993
1992
1991
1989
1988
1984
1982
Kromatisk i fysikk
Kromatisk i optikk er ein eigenskap når eit bilete blir danna ved hjelp av ei linse med fargespreiing. Biletet av ein flamme får ei blå eller raud rand, fordi brennvidda til linsa og forstørringa er ulike for dei ulike fargane. Denne kromatiske feilen, kalla kromatisk avvik eller kromatisk aberrasjon, kan opphevast ved å kitte saman ei samlelinse og ei spreielinse av ulike glassortar og med brennvidder valde slik at fargespreiinga i dei to linsene opphevar kvarandre, medan brytinga ikkje blir oppheva. Ei slik linse blir kalla akromatisk.
Den alternative Nobelprisen
Prisvinnarar
1981
NM i alpine greiner 1940
Noregsmeisterskapen i alpine greiner 1940 vart avvikla ved Åndalsnes i Møre og Romsdal helga 30.-31. mars 1940. Noregsmeisterskapen var den aller fyrste i sitt slag og omfatta to øvingar for begge kjønn, slalåm og utforrenn. Utforløypa var 3,2 km lang med eit fall på 760 meter. Utforrennet gjekk «under de beste værforhold», derimot regna det gjennom «hele [slalåm]rennet og løypa ble vanskelig».
Denne fyrste noregsmeisterskapen i alpine greiner fann stad vel ei veke før Nazi-Tyskland invaderte Noreg, om mindre enn tre veker før Åndalsnes vart bomba av tyske krigsfly.
Slalåm
<br style="clear:both;" />
Utforrenn
<br style="clear:both;" />
Nina Ponomarjova
Aktiv
Den 20. juli 1952 vann Nina Romasjkova den fyrste olympiske gullmedaljen for Sovjetunionen då ho kasta diskosen 51,42 m under sommar-OL i Helsingfors. Etter sommarleikane forbetra ho i Odessa verdsrekorden til 53,61 m den 9. august.
I 1954 vart Ponormajova europameister i diskoskast i europameisterskapen i Bern med 48,02 m. To år seinare tok ho bronsemedaljen i dei olympiske leikane i Melbourne med 52,02 m, småskadd og nesten utrena.
Under sommarolympiaden 1960 i Roma vann Ponomarjova si andre olympiske gullmedalje i diskoskasting. Vinnarkastet målte 55,10 meter. Ho kom så på sjetteplass i friidretts-EM 1962 i Beograd, og vart nummer 11 under sommarleikane i Tokyo i 1964.
Lisa Ryzih
Elizaveta Ryzih, kjend som Lisa Ryzih, er ein tysk stavhoppar fødd i Omsk i den dåverande Sovjetunionen. Ho vann EM-bronse i 2012 og tok EM-sølv i 2016.
Aktiv
Ryzih gjorde personbeste med 4,65 m under europameisterskapen 2010 i Barcelona og fekk bronsemedaljen for den prestasjonen. I EM 2014 vart ho nummer fire med 4,60 m, same høgda som sølv- og bronsevinnar stoppa på. To år seinare vann ho sølv med 4,70 m då europameisterskapen 2016 fann stad i Amsterdam. Den 19. juli 2016 sette Ryzih personleg rekord med 4,73 m ved eit stemne i Jockgrim. I mars 2017 kom Ryzih på andreplass ved hall-EM i Beograd med 4,75 meter, personbeste innandørs.
Ryzih vart tysk meister i stavhopp i 2014, 2015 og 2017.
Poutine
Poutine (quebecfransk uttale [pʊʦɪn]) er ein matrett frå Québec som består av varme pommes frites og bitar av halvsmelta ostemasse med brun saus på. Retten er ei form for snøggmat som blei utbreidd i Québec seint på 1950-talet. Han er også blitt vanleg i resten av Canada og nokre stader i nordlege USA.
Retten blir typisk seld i kroer, pubar, buer (ofte kalla cabanes à patates, 'potetskur') og på ishockeystadion. Ein kan også finna han i kjeder som Smoke's Poutinerie og nokre av serveringsstadene til New York Fries, McDonald's, Wendy's, A&W, KFC, Burger King og Harvey's.
Kirgislauk
Kirgislauk (Allium hollandicum, tidlegare òg A. ×hollandicum) er ei plante i laukslekta i påskeliljefamilien, heimehøyrande i Kirgisistan og Iran.
I Noreg er kirgislauk ein framandart som er innført som prydplante. Han er funnen forvilla spreidde stader, særleg på Austlandet, og er i noko auke. Arten er vurdert til låg risiko (LO) i Framandartslista 2018.
Taksonomi
Kirgislauk har tidlegare vanlegvis vore rekna til A. aflatunense, men det syner seg at dei forvilla forekomstane i Noreg må reknast til A. hollandicum.
Maqbanah-distriktet
Maqbanah-distriktet er eit distrikt i Taiz guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 62 471 innbyggjarar.
Legacy (The Very Best of David Bowie)
Legacy (The Very Best of David Bowie) (òg kjend som Legacy) er eit samlealbum av den engelske musikaren David Bowie, utgjeve 11. november 2016 på Sony Music Entertainment i USA og Warner Music Group i Storbritannia og fleire land.
Innhaldet på albumet er nesten identisk til dobbeltutgåva av det tidlegare samlealbumet til Bowie, Nothing Has Changed (2014). «Love Is Lost» og «Sue (Or in a Season of Crime)», som kom ut på Nothing Has Changed, er erstatta av tre nye songar: «Lazarus» og «I Can't Give Everything Away», begge frå det siste studioalbumet til Bowie, Blackstar (2016), og radioversjon av Heathen-songen «Slow Burn» (som òg finst på den tredoble utgåva av Nothing Has Changed). I tillegg erstatta ein ny miks av «Life on Mars?» av Ken Scott, den originale medprodusenten på songen, originalversjonen frå Hunky Dory (1971), og kom ut på singel med ein eigen spesiallaga musikkvideo.
Den enkle CD-utgåva av albumet, utan kronologisk rekkjefølgje, kom òg ut i somme marknader. Det finst òg ei vinylutgåve.
Innhald
Alle songar skrivne av David Bowie, utanom der andre er nemnde.
Standard dobbeltutgåve
Disk ein
Plate to
Enkel CD-utgåve / Vinyl LP-versjon
«Modern Love» finst berre på den amerikanske versjonen. I Storbritannia/Europa kom Mick Jagger & David Bowie sin «Dancing in the street» ut i staden. Denne utgåva inneheld òg «Oh, You Pretty Things», som ikkje finst på den amerikanske vinyl-utgåva.
Dei serbiske Karpatane
Dei serbiske Karpatane er ein del av Karpatane som ligg i Serbia og vert stundom rekna som ein del av Dei sørlege Karpatane i lag med Banatfjella.
I Serbia strekkjer Karpatane seg frå nord til sør i austlege område av landet, vest for Velika Morava-dalen, aust for Timokdalen og nord for Nišavadalen.
Sjølv om fjella geologisk sett høyrer til Karpatane, er det berre nyleg at dei har vorte rekna som ein del av denne fjellkjeda. Tidlegare vart fjella feilaktig rekna til Balkanfjella.
Towlebreen
Towlebreen er ein isbre i Convoy Range i Victoria Land, som flyt nordaust mellom Eastwind og Elkhorn Ridge ut i Frybreen. Han vart først kartlagt i 1957 av den nordlege landmålingsgruppa frå New Zealand under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58) og kalla opp etter USNS «Private John R. Towle», eit amerikansk frakteskip som førte ein stor del av forsyningane til New Zealand i Antarktis i desember 1956.
Cause I Sez So
Cause I Sez So er det fjerde studioalbumet (og det andre etter gjenforeininga) av New York Dolls. Det kom ut 5. mai 2009 på Atco Records. Albumet var produsert av Todd Rundgren, som òg produserte debutalbumet deira. Ein av songane, «Trash», er ei nyinnspeling av ein av songane frå debutalbumet i reggae-stil. Albumet nådde 159. plass Billboard 200.
Mottaking
Cause I Sez So fekk generelt positive meldingar. På Metacritic, som gjev ein normalisert rating opp til 100 basert på meldingar frå kjende publikasjonar, har albumet ein score på 73, basert på 17 meldingar.
Michaelangelo Matos frå The A.V. Club meinte albumet var «livsstadfestande» totalt sett, medan The Daily Telegraph-kritikaren Andrew Perry sa at The Dolls er «i frekk kreativ helse» på sitt «ryddigaste album nokosinne, og deira mest tankefulle». Jonathan Perry frå The Boston Globe vurderte plata som «klassisk New York Dolls» full av «hjarte, sjel og svimmelheit», og konkluderte: «Johansen si raspande røyst har framleis strukturen til gammalt skoskinn, men mot usannsynlege odds og tidas tann fungerer det på ein eller annan måte vakkert.» Sjølv om han var overraska over den nyvunne forståinga til bandet for «ei rekkje rockestilar som er så forakta av punk», meinte Andy Gill frå The Independent at albumet var «langt betre enn me hadde nokon rett til å forventa». Robert Christgau skreiv for MSN Music og innrømte at det er det første av Dolls-albuma som ikkje er «epokedominerande», men observerte til slutt forløysande kvalitetar: «Ikkje alle songane er innertiarar. Garasjerock-songan er fleire grader meir blues enn den permanent eksploderande protopunken dei gjentar på den avsluttande 'Exorcism of Despair' i tilfelle du skulle gløyma spenninga. Og buddhismen er meir openberr: post-flagellant kultur, eksistens som ei freisting, 'Offering the modern crowd an absolute/Worthy of its nothingness.' Om du har gløymt referanseramma, er det likevel òg ei reggae-nyinnspeling av «Trash». Og til slutt kombinerer tekstane til David Johansen på ein eller annan måte ekstrem skepsis, metafysisk fortviling, romantisk smerte, botnsolide agape og l-u-v.»
Steve Kandell frå Spin var meir kritisk, og såg bort frå Cause I Sez So som «berre moro og harmlaus garasjeblues ... men til sjuande og sist like lite viktig som debutplata deira var essensiell».
Medverkande
New York Dolls
Riborg
Riborg er eit kvinnenamn danna av dei gammalhøgtyske orda rihhi, 'rik', og burg, 'hjelp'.
Riborg har namnedag i Noreg den 7. februar.
Bruk
Riborg er eit sjeldan namn i Noreg, Danmark og på Færøyane. I Noreg var det 19 kvinner i Danmark 22 som heitte Riborg i 2009.
Mount Cecily
Mount Cecily er eit markant fjell, 2870 moh, som ligg 2,5 nautiske mil nordvest for Mount Raymond i Grosvenor Mountains. Det vart oppdaga av Nimrod-ekspedisjonen,1907–09, og kalla opp etter dottera til Shackleton. Plasseringa samsvarar med det kartet til Shackleton syner, men toppen ligg ikkje i Dominion Range som han trudde, men er skild frå denne fjellrekkja av Millbreen.
Azadshahr fylke
Azadshahr fylke (persisk شهرستان آزادشهر) tidlegare Shahpasand, er eit fylke i Golestan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Azadshahr. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 88 251. Fylket består av dei to distrikta Sentral-distriktet og Cheshmeh Saran-distriktet. Fylket har dei tre byane Now Deh Khanduz, Neginshahr og Azadshahr.
Tzuriel
Tzuriel (hebraisk צוּרִיאֵל) er ein moshav nord i Israel. Han ligg i Galilea og høyrer til Ma'ale Yosef regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 304.
Moshaven vart grunnlagd i 1950 på landområdet til den fråflytta arabiske landsbyen Suhmata. Grunnleggjarane var jemenittiske jødar frå byen Beit 'Adaqah, leia av den andelege leiaren rabbi Shalom Nehorai HaLevi. Han vart kalla opp etter den bibelske personen Zuriel, son av Abihail (4. Mos 3:35).
Etter nokre år drog dei fleste nybyggjarane og ei gruppe marokkanske emigrantar flytta inn.
William Marshall
William Marshall, William Marshal eller Bill Marshall kan visa til:
Led Zeppelin av Led Zeppelin
Led Zeppelin er debutalbumet til det engelske rockebandet Led Zeppelin. Det vart spelt inn i oktober 1968 i Olympic Studios i London og gjeven ut på Atlantic Records den 12. januar 1969 i USA og 31. mars 1969 i Storbritannia. Albumet bestod av bidrag frå alle dei fire medlemmane i bandet og etablerte blandinga til Led Zeppelin av blues og rock. Led Zeppelin gav dei òg ein stor og lojal tilhengjarskare og var ei tidleg utgåve av den framveksande heavy metal-stilen som gjorde dei elska hos motkulturrørslene på begge sider av Atlanteren.
Sjølv om albumet i starten fekk negative meldingar, selde det godt og er i dag langt meir kritikarrost. I 2003 vart albumet rangert på 29. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene.
Bakgrunn
I august 1968 var det engelske rockebandet The Yardbirds oppløyst. Gitarist Jimmy Page, den einaste gjenverande medlemmen i The Yardbirds, stod att med rettane til namnet til gruppa og forpliktinga om å spele fleire konsertar i Skandinavia. For det nye bandet sitt, rekrutterte Page bassist John Paul Jones, vokalist Robert Plant og trommeslagar John Bonham. I løpet av september 1968 turnerte gruppa i Skandinavia som The New Yardbirds, og spelte gamle Yardbirds-songar samt nye songar som «Communication Breakdown», «I Can't Quit You Baby», «You Shook Me», «Babe I'm Gonna Leave You» og «How Many More Times». Månaden etter dei kom attende til England, oktober 1968, endra Page namnet på bandet til Led Zeppelin, og gruppa gjekk i Olympic Studios i London for å spele inn debutalbumet.
Innspelingar
I eit intervju i 1990 sa Page at dei brukte om lag 36 timar i studio (over eit par veker) på å spele inn albumet (inkluder miksing). Ein av hovudårsakene til at det tok så kort tid var at songane var godt innøvde av bandet og arrangert på førehand for turneen i Skandinavia månaden før. Som Page forklarte, «bandet hadde starta å utvikle arrangementa under den skandinaviske turneen og eg visste kva lyd eg ønskte. Det berre skjedde utruleg raskt.»
I tillegg, sidan bandet ikkje enno hadde signert avtalen med Atlantic Records, betalte Page og manageren til Led Zeppelin, Peter Grant, for innspelingane av eiga lomme, så dei hadde ikkje plateselskapet sine pengar til å bruke på studiotid. I eit anna intervju sa Page at han betalte for studiotida sjølv for å ha kunstnarisk fridom, «eg ønskte kunstnarisk kontroll i eit jarngrep, fordi eg visste nøyaktig kva eg ønskte med desse karane. Faktisk finansierte eg og gjorde ferdig heile albumet før me gjekk til Atlantic. ... Det var ikkje den vanlege soga der du får eit forskot for å lage eit album. Me møtte opp hos Atlantic med lydbanda i handa ... Reaksjonen til Atlantic var særs positiv. Eg meiner dei signerte oss, gjorde dei ikkje?»
Gruppa spelte visstnok inn songane sine for £1782. Led Zeppelin-ekspert Dave Lewis merka seg at «kanskje med unntak av dei 12 timane det tok the Beatles å spele inn det første albumet sitt i Abbey Road, har sjeldan studiotid vorte utnytta så økonomisk. Debutalbumet gav dei meir enn £3,5 millionar, litt mindre enn 2000 gonger meir enn dei investerte!»
For innspelinga spelte Page på ein psykedelisk lakkert Fender Telecaster, ei gåve frå Jeff Beck etter at Page anbefalte venen til the Yardbirds i 1965 som ein potensiell erstattar for Eric Clapton på sologitar. Dette var ein annan gitar enn dei han nytta på seinare album (hovudsakleg ein Gibson Les Paul). Page spelte Telecasteren gjennom ein Supro-forsterkar. Han nytta òg ein Gibson J-200, lånt av Big Jim Sullivan, for dei akustiske songane på albumet. For «Your Time Is Gonna Come» nytta han ein ustemd Fender 10-strengsgitar.
Produksjon
Led Zeppelin vart produsert av Jimmy Page med Glyn Johns som lydteknikar. Johns hadde tidlegare arbeidd med The Beatles, The Rolling Stones og The Who. I følgje Page, «Det første albumet er eit livealbum, det er verkeleg det, og det vart gjort slik med vilje. Det har ekstra lydspor, men originalspora er spela inn live.»
Page nytta visstnok den naturlege atmosfæren i rommet for å forsterke klangen og teksturen på plata og demonstrerte nyskapingar innan lydopptak som han hadde lært medan han var studiomusikar. Fram til seint i 1960-åra, plasserte dei fleste produsentane mikrofonar direkte føre forsterkarar og trommer. For Led Zeppelin utvikla Page ideen om å plassere mikrofonar i tillegg eit stykke unna forsterkarane (så langt som 7 meter) og så fange balansen mellom dei to. Ved å nytte denne teknikken vart Page ein av dei første produsentane som fanga lyden på denne måten.
Eit anna kjend detalj på albumet var «lekkasje» av innspelinga av vokalen til Plant. I eit intervju i Guitar World i 1998 sa Page at «Stemma til Robert var så ekstremt kraftig, og som følgje av dette hamna vokalen på nokre av dei andre lydspora. Men merkeleg nok høyrest det ut som lekkasjen er gjort med vilje.» På songen «You Shook Me» nytta Page «baklengs ekko». Dette gjer at ein høyrer ekkoet før sjølve lyden (i staden for etter lyden), og dette får ein ved å snu om lydbandet og skape eit ekko på eit anna lydspor, så snu lydbandet igjen og få ekkoet før lydsignalet.
Plateomslag
Bilete på framsida av Led Zeppelin vart valt ut av Page, og syner eit svartkvittbilete av luftskipet Hindenburg i brann. Biletet refererer til namnet på gruppa: då Page, Jeff Beck og Keith Moon og John Entwistle frå The Who diskuterte ideen om å danne ei gruppe i lag, spøkte Moon med at «det vil truleg gå over som ein blyballong (lead balloon)», og Entwistle skal visstnok ha svart «...a lead zeppelin!»
Bilete på baksida av plateomslaget vart teken av det tidlegare Yardbirds-medlemmen Chris Dreja. Heile plateomslaget vart koordinert av George Hardie, som bandet skulle arbeide med på framtidige plateomslag.
Komposisjonar
Songar som «Good Times Bad Times», «Dazed and Confused» og «Communication Breakdown» hadde ein særeigen tung stil som var uvanleg på slutten av 1960-åra. På Led Zeppelin finn ein òg akustisk gitar av Page på «Black Mountain Side», og ei blanding av akustisk og elektrisk gitar på «Babe I'm Gonna Leave You».
«Dazed and Confused» var basert på song av Jake Holmes frå 1967 og vert ofte rekna som den sentrale songen på albumet. Arrangementet består av ein fallande bass av Jones, tung tromming av Bonhan og forvrengde gitarriff og soloar av Page. Page spelar òg gitar med ein fiolinboge (etter ein ide av David McCallum Sr., som Page hadde møtt i tida som studiomusikar). Den same teknikken vart òg nytta på «How Many More Times», ein song som inneheld eit «Bolero»-riff og ein improvisert kadens. «Dazed and Confused» vart ein av signaturlåtane til Led Zeppelin i fleire år framover.
Mottaking
Albumet vart marknadsført i fleire musikkaviser med slagordet «Led Zeppelin — the only way to fly». Det fekk i starten dårleg kritikk. Rolling Stone skreiv mellom anna bandet gav «lite som tvillingen, the Jeff Beck Group, ikkje sa like bra eller betre tre månader sidan ... Det ser ut til at visste dei vil fylle tomrommet etter Cream, så må dei finne ein produsent, redaktør og betre songar verdige for det samla talentet deira.» Dei kalla òg Plant «like snobbete som Rod Stewart, men ikkje i nærleiken like spanande.» John Paul Jones sa seinare:
Towlesbreen
Towlesbreen er ein isbre som stig ned frå vestsida av Mount Humphrey Lloyd og ut i Tuckerbreen nordvest for Trigon Bluff i Victoria Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-62. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant William J. Towles i US Navy, som var militærlege ved Hallett-stasjonen i 1960.
Lamberts cosinuslov
Lamberts cosinuslov eller Lamberts lov for lysemisjon seier at når det sendast ut lys frå ei flate, er lysstyrken frå eit lite flateelement i ei bestemd retning lik lysstyrken vinkelrett ut frå flateelementet gonger cosinus til vinkelen mellom flatenormalen og den retninga ein ser på.
Lova uttrykkjer at lysstyrken av eit flateelement i ei bestemd retning er proporsjonal med den tilsynelatande storleiken av flateelementet når det vert sett frå denne retninga. Ikkje alle lekamar strålar overeins med Lamberts lov.
Mount Stromlo-observatoriet
Mount Stromlo-observatoriet ligg like utafor Canberra i Australia, og er ein del av Research School of Astronomy and Astrophysics ved Australian National University (ANU).
Det vart grunnlagd i 1924 som The Commonwealth Solar Observatory. Mount Stromlo hadde alt blitt nytta for observasjonar det tidlegare tiåret, og eit lite observatorium vart bygd der av Pietro Baracchi i 1911. Domen som husa Oddie-teleskopet var den første bygningen som vart bygd i det nyoppretta Australian Capital Territory. Fram til andre verdskrigen spesialiserte observatoriet seg på sol- og atmosfæreobservasjonar. Etter krigen vart fokuset endra mot stjerne- og galakseastronomi, og det fekk namnet The Commonwealth Observatory.
18. januar 2003 vart Mount Stromlo råka av ein omfattande skogbrann, og fem teleskop, verkstader, sju hus og ein verneverdig bygning vart øydelagd. Det einaste telskopet som overlevde flammane var det 15 cm store Farnham-teleskopet frå 1886. Bitar av observatoriet er i dag på utstilling i National Museum of Australia.
Observatoriet er i dag ein stor partnar i bygginga av Giant Magellan Telescope.
Led Zeppelin av Led Zeppelin
Mottaking
"Me fekk dårleg omtale i pressa på den tida. Ingen ville ha noko med oss å gjere av ein eller annan grunn. Me kom til Amerika og las meldinga i Rolling Stone for det aller første albumet, som omtalte oss som nok eit hypa britisk band. Me kunne ikkje tru det. Me var naive og trudde me hadde gjort eit bra album og at me gjorde det bra, så kjem denne vondskapen fykande. Me forstod ikkje kvifor eller kva me hadde gjort dei. Etter dette var me veldig varsame med pressa, som vart ein høne-og-egget-situasjon. Me unngjekk dei, så dei unngjekk oss. Det var berre fordi me gjorde mange konsertar me fekk rykte på oss som eit godt konsertband."
Trafalgarbreen
Trafalgarbreen er ein sidebre som er kring 60 km lang, og som flyt aust i Victory Mountains og saman med Tuckerbreen nedanfor Bypass Hill i Victoria Land. Han vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1957–58, i samband med Victory Mountains og etter det kjende sjøslaget ved Trafalgar som britane vann i 1805.
Led Zeppelin av Led Zeppelin
Mottaking
Som rockejournalist Cameron Crowe skreiv fleire år seinare: «Det var ei tid for supergrupper, band med intensiv publisitet som berre så vidt klarte bragdene, og Led Zeppelin måtte i starten kjempe seg oppover for å syne at dei var ekte.»
Det var derimot ikkje berre negativ omtale av albumet. I Storbritannia fekk albumet strålande kritikk i Melody Maker. Chris Welch skreiv i ei melding kalla «Jimmy Page triumphs — Led Zeppelin is a gas!»: «songane deira lener seg ikkje berre mot opplagde bluesriff, sjølv om dei veit korleis dei skal spele dei, dei unngår den utmagra svakheita til mange av dei såkalla britiske bluesbanda.»
Albumet selde særs godt. Det kom ut i januar 1969 i Amerika, samstundes med den første turneen deira i USA. Før dette hadde Atlantic Records distribuert nokre få hundre eksemplar av albumet til viktige radiostasjonar og kritikarar. Positive reaksjonar på innhaldet, samt gode reaksjonar etter dei første konsertane, gjorde at det vart bestilt 50 000 kopar av albumet på førehand. I løpet av to månader etter albumet kom ut, nådde det Topp 10 på Billboard-lista. Albumet låg på Billboard-lista i 73 veker og på den britiske lista i 79 veker. I 1975 hadde albumet selt for $7 000 000.
Ettermæle
Suksessen og påverknaden til albumet vert i dag vidt vedkjent, sjølv av kritikarane som i starten var skeptiske. I 2006 skreiv til dømes Rolling Stone at
I følgje Lewis:
"Tida har ikkje gjort noko for å minske kvaliteten til eit av dei beste debutalbuma som nokon gong er spelt inn. Det er ein naudsynheit og entusiasme i framføringa deira som har ein tidlaus sjarm. Dei ni songane er ein kraftprestasjon, men likevel ofte med finurleg dynamikk ... Og la oss ikkje gløyme at med dette albumet, så finn Page nærast opp gitarriffet som ein viktig del av låtskrivinga."
I 2003 plasserte VH1 Led Zeppelin på 44. plass på lista over dei største albuma gjennom tidene, medan Rolling Stone rangerte det på 29. plass på deira liste over dei 500 største albuma. Det vert i dag rekna som eit viktig vendepunkt i utviklinga av hardrock og heavy metal. The Times inkluderte albumet på lista si over den 100 beste albuma gjennom tidene. I 2004 vart albumet innlemma i Grammy Hall of Fame Award. Q hadde albumet med på lista si over «Musikken som endra verda» i 2004. Albumet er òg ein del av boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Classic Rock plasserte albumet på 81. plass på lista deira over dei 100 største britiske rockealbuma gjennom tidene, medan Uncut hadde albumet på 7. plass på lista si over dei 100 beste debutalbuma. Rock and Roll Hall of Fame plasserte albumet på 165. plass på lista si over dei 200 beste albuma gjennom tidene.
Innhald
«How Many More Times» vart oppført som 3:30 på plateomslaget med vilje av Jimmy Page for å prøve å lure radiostasjonar til å spele songen.
Det er sagt at Robert Plant deltok i låtskrivinga, men ikkje vart ført opp på plateomslaget fordi den førre platekontrakten hans ikkje hadde gått ut enno. Dette er derimot drege i tvil av Mick Wall, forfattaren av Led Zeppelin-biografien When Giants Walked the Earth.
Marib-distriktet
Marib-distriktet er eit distrikt i Ma'rib guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 39 495 innbyggjarar.
Ya'ara
Ya'ara (hebraisk יַעֲרָה, tyder kaprifol) er ein moshav nord i Israel. Han ligg nær Ma'alot-Tarshiha og høyrer til Ma'ale Yosef regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 533.
Landsbyen vart grunnlagd i 1950 i ruinane etter Arab al-Samniyya av emigrantar frå Nord-Afrika og lokale beduinar, og var den første blanda jødisk-beduinske landsbyen i landet. Han er kalla opp etter den kringliggande skogen.
Trainerbreen
Trainerbreen er ein isbre som ligg 13 km vest for Rudolphbreen, som flyt nordaust og ut i Trafalgarbreen i Victory Mountains i Victoria Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-62. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Charles Trainer, ein meteorolog og amerikansk representant ved Hallett-stasjonen i 1960.
University of Chicago
University of Chicago  er eit privat forskingsbasert universitet i Chicago i Illinois. Lærestaden har òg campusar i London, Paris og Singapore. Universitetet var i 2008 på åttande plass globalt på Times si liste over dei beste universiteta i verda.
Historie og utvikling
Universitetet har siden det vart grunnlagt av John D. Rockefeller i 1890 utmerkt seg som ein av dei fremste forskingsinstitusjonane i verda, og berre Cambridge har fostra fleire nobelpris-vinnarar enn University of Chicago.
Forskarar frå universitetet har dominert samfunnsøkonomisk vitskap, med professorar som Milton Friedman, Gary Becker og George Stigler.
Skular og avdelingar
Skulane ved University of Chicago er:
Forsking og ressursar
Blant tidlegare studentar ved Law School finn me dei tidlegare justisministrane John Ashcroft og Ramsey Clark og James B. Comey, medan president Barack Obama har forelese her i fleire år. School of Social Service Administration vert òg rangert heilt i toppen blant amerikanske universitet innan utdanning av sosialarbeidarar.
Skulepengane ved University of Chicago var US$ 34 005 i 2006, eit nivå som låg over semesteravgifta ved t.d. Harvard University.
Yerkes-observatoriet i Wisconsin har det største refraktor-teleskopet i verda.
Biblioteka ved University of Chicago har 7,364 millionar titlar, som gjer det til det syttande største biblioteket i USA (2006).
Tripp istunge
Tripp istunge er ei istunge som dekkjer den nordlege halvdelen av Tripp Bay på kysten av Victoria Land. The feature is nurtured av fleire isbrear (Frybreen, Hedblombreen, i tillegg til ice frå Oates forlandsbre). It could be misleading to name this tunge i samband med one of these partial sources. It is therefore kalla opp etter its geographic location in Tripp Bay.
The Bootleg Series Vol. 9: The Witmark Demos: 1962–1964
The Bootleg Series Vol. 9: The Witmark Demos: 1962–1964 er eit album med demoinnspelingar som Bob Dylan laga for dei to første forlagsføretaka sine, Leeds Music og M. Witmark & Sons, frå 1962 til 1964. Det er den sjuande utgjevinga i Bob Dylan Bootleg Series, og kom ut 19. oktober 2010 på Legacy Records.
Det inneheld 47 spor der Dylan akkompagnerer seg sjølv på akustisk gitar, munnspel og stundom piano. Innspelingane var berre å finne på piratkopiplater fram til 1991. Tre av desse innspelingane kom då ut på den første utgjevinga i Bootleg-serien. Ein fjerde, ein demo av «Don't Think Twice, It's All Right» kom ut på The Bootleg Series Vol. 7: No Direction Home: The Soundtrack. Dylan spelte inn versjonar av dei fleste av songane her på nytt, men albumet inneheld 15 songar som berre var demoar og som aldri var offisielt utgjevne før.