cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dobbeltalbum
Historie
Doble album har vorte mindre vanlege etter at CD-ane kom på marknaden. Ein enkelt LP har ein kapasitet på opp til 30 minutt per side (men vanlegvis var dei kortare for at det ikkje skulle gå ut over lydkvaliteten), med maksimalt 60 minutt med musikk per plate. Ein enkelt CD har ein kapasitet på kring 80 minutt (opphavleg 74 minutt fram til 1990-åra). Så mange eldre dobbeltalbum på LP, vart gjevne ut på ny som eit enkelt CD-album. Somme doble-LP plater er òg gjevne ut som doble CD-plater, anten fordi dei var for lange til å få plass på ein enkelt CD, eller fordi ein rett og slett ville halde på den same strukturen som originalen.
Det finst òg doble LP-album, som Mike Oldfield sitt Incantations og Chick Corea sitt My Spanish Heart, der ein fjerna somme spor for eller forkorta songane, for å få plass på ein enkelt, 74 minutt lang CD. Begge desse har derimot blitt gjevne ut på ny i si fulle utgåve då dei 80 minutt lange CD-ane vart utvikla.
Sjølv om den gjennomsnittlege lengda på eit album har auka sidan LP-plater var vanleg, er det sjeldan at ein artist lagar eit studioalbum som er lengre enn 80 minutt. Dei doble albuma som kjem i dag er derfor som regel i andre format enn reine studioalbum. Konsertalbum kan representere anten heile eller det meste av ein konsert, eller musikk frå fleire konsertar sett saman, og vert ofte gjevne ut som doble album. Samlealbum vert òg ofte gjevne ut som doble album.
Det finst nokre få døme på ei og ei halv sider lange album (kalla sesquialbum på engelsk). Johnny Winter gav ut det som vart det første tresides rockealbumet, Second Winter, på to 12-tommarsplater, der den eine sida på den andre plata var blank.
Triple album
Av dei første suksessrike trippelalbuma var Woodstock: Music from the Original Soundtrack and More, som kom ut 15. august 1970, og George Harrison sitt All Things Must Pass, som kom ut 27. november 1970. Eit trippelalbum kan vere konsertopptak, som The Band sitt The Last Waltz (1978) og Led Zeppelin How the West Was Won (2003); eller ei samleplate, som Stevie Wonder sitt Looking Back. Yes sitt konsertalbum Yessongs vart gjort til eit trippelalbum fordi dei hadde så mange lange musikkstykke. Mange album som vart gjevne ut som triple LP-plater, fekk plass på to CD-plater.
Plateboksar
Når eit album består av meir enn tre plater, vert dei som regel kalla plateboksar. Normalt sett er plateboksar som består av fire eller fleire plater samlingar eller konsertopptak, som In a Word: Yes (1969–) og Chicago at Carnegie Hall. Nokre yttarst få har gjeve ut firedoble studioalbum, som den franske songaren Léo Ferré som gav ut eit konseptalbum kalla L'Opéra du pauvre i 1983. Det same gjorde Pan sonic med Kesto (234.48:4) i 2004, og avantgarde-gitaristen Buckethead med den 13 plater store In Search of The i 2007.
Simultane utgjevingar
Somme artistar har gjeve ut to eller fleire forskjellige, men tilknytte album samstundes (eller nesten samstundes), slik at dei kan reknast som eit dobbeltalbum. Moby Grape sitt Wow/Grape Jam (1968) er eit tidleg døme. Andre døme er:
Salvesen Range
Salvesen Mountains eller Salvesen Range er ei fjellkjede på sørtuppen av Sør-Georgia, med ei høgd opp mot 2330 moh. Fjella vart skapt for 127 millionar år sidan og består hovudsakleg av granitt. Granitt frå krittida skyt fram ved sida av basaltisk lava og doleritt-gangar frå juratida. Begge er svarte slik at dei skapar ein sterk fargekontrast. Både granitt og basalt vart danna av stigande magma danna langs midthavsryggen i Atlanterhavet. Hovudfjellkjeda på Sør-Georgia vart kryssa av Ernest Shackleton i 1916, og er mindtre ulendte og bratte enn Salvesen Mountains sidan dei er danna av folda sandstein.
Straight Records
Straight Records var eit plateselskap skipa i 1969 for å distribuere artistar produserte og oppdaga av Frank Zappa og kompanjongen og manageren hans Herb Cohen. Straight vart skipa samstundes med eit anna selskap, Bizarre Records. Straight og Bizarre vart begge laga og distrubert i USA av Warner Bros. Records, som òg omfatta Reprise Records. Straight Records-innspelingane vart i Storbritannia distribuerte av CBS Records.
Frank Zappa sjølv valde ut dei fleste artistane for Straight. Opphavleg hadde han tenkt å gje ut album med avantgarde-artistar på Bizarre, og meir ordinære innspelingar på Straight. Dette konseptet mislukkast på grunn av problem med platedistribusjonen og styringa av selskapa. Frank Zappa, the Mothers of Invention, Wild Man Fischer og Lenny Bruce passa alle inn på Bizarre, men enda popp på Straight. Dette førte til at det vart gjeve ut nokre uvanlege album på Straight, som platene til Captain Beefheart, Alice Cooper og the GTOs.
Zappa var ansvarleg for den første plata til the Persuasions, Acappella. Over telefon høyrte han the Persuasions synge live i ein platebutikk i Jersey City. På grunn av lidenskapen hans for doo-wop fekk Zappa vokalgruppa over til Los Angeles for å lage ei plate. Andre artistar på Straight var Tim Buckley, og duoen Judy Henske & Jerry Yester. Desse musikarane kom til selskapet via manageren Herb Cohen.
Den første utgåva av Love It to Death av Alice Cooper vart gjeven ut på Straight. Då albumet byrja å selje, hadde det derimot alt blitt gjeve ut på ny av Warner Bros. Frå 1972 vart denne og andre innspelingar på Straight gjeve ut på ny av anten Reprise eller Warner Bros. I 1973 enda distribusjonsavtalen mellom Bizarre, Straight og Warner. Zappa og Cohen starta då eit nytt selskap for Warner kalla DiscReet Records. Zappa/Cohen-samarbeidet enda i fiendskap og søksmål i 1976. I oppgjeret som følgde nokre år seinare, fekk Zappa eigarskapen over det han sjølv hadde laga, medan Herb Cohen fekk det meste av det Zappa ikkje hadde laga for Bizarre, Straight og DiscReet.
Kapıdağhalvøya
Kapıdağhalvøya (tyrkisk Kapıdağ Yarımadası) er ein tombolo nordvest i Anatolia som strekkjer seg ut i Marmarahavet i provinsen Balıkesir i Tyrkia. Halvøyar dannar Bandırmabukta i aust og Erdekbukta i vest.
Libertyskip
Libertyskip var stykkgodsskip som vart masseprodusert i USA under andre verdskrigen. Dei var rimelege og tok kort tid å byggja (rekorden var fem dagar ), og vart eit symbol på den industrielle kapasiteten til USA. Skipa var basert på ein skipstype bestilt av Storbritannia for å erstatta krigsforlis, og vart produserte i store mengder. Seksten amerikanske skipsverft bygde 2 751 libertyskip mellom 1941 og 1945 – den største mengda serieproduserte handelsfartøy nokosinne.
Kapıdağhalvøya
Kapıdağ var i antikken øya Arctonnesus, men vart landfast via eit smalt eid i historisk tid av anten eit jordskjelv, eller i følgje segna, av Aleksander den store. Ho vert òg kalla Cyzicushalvøya, etter den største byen på halvøya.
Libertyskip
Libertyskipa vog opp for skipstapa dei allierte hadde hatt under slaget om Atlanterhavet og var viktige for den allierte krigsinnsatsen. At mange av libertyskipa var i drift lengje etter den angjevne levetida på fem år gjev òg eit vitnesbyrd om ein solid konstruksjon.
Kapıdağhalvøya
Cyzicus vart fråflytta på grunn av ei rekkje kraftige jordskjelv, men var i 1303 og 1304 basen til Det katalanske austkompaniet og åstad for slaget ved Cyzicus i oktober 1303. Etter at ho vart erobra av Det osmanske riket, vart ho ein del av Erdek kaza i provinsen Bursa.
Stader
Erdek, ein liten by ved kysten, ligg ved Erdekbukta på vestsida av halvøya. I Erdek ein marinebase for den tyrkiske marinen.
Libertyskip
Vurderinga til norske sjømenn
Libertyskipa hadde ein høg innreiingsstandard som var uvant luksuriøs for norske sjømenn. Ein vart spesielt imponert over gode køyer, klimaanlegg på lugarar, talet dusjar/toalett og utrustinga av byssa. Skroget som var sveist (ein var van med klinkbygde skip) vart vurdert å vera solid. Den norske skipsføraren Odd Findal var likevel skeptisk til brua som han såg på som lite funksjonell og tildels farleg grunna dårleg utsikt.
Under andre verdskrigen fekk Noreg leiga libetyskip av USA på såkalt bareboat charter (skipa vart stilt til disposisjon utan mannskap). Nortraship overtok det første norskdisponerte libertyskipet den 29. januar 1943, det vart døypt «Leiv Eiriksson». Totalt fekk Nortraship overført disposisjonsretten over tolv libertyskip. Fleire av dei vart overtekne av norske reiarlag etter krigen.
Chauveau Point
Chauveau Point er eit nes på sørvestenden av Île Liège i Antarktiske Arkipel. Det vestlegaste punktet på Île Liège vart først kartlagt av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, og vart namngjeve av Jean-Baptiste Charcot etter Monsieur Chauveau, som høyrte til Det sentrale meteorologibyrået i Paris. Sidan det ikkje finst eit nes sentralt på vestkysten som kan identifiserast som neset Charcot fann, er namnet blitt brukt på det kjennelege sørvestlege neset som òg vart sett av Charcot.
Hisashi Kurosaki
Hisashi Kurosaki er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Martin Kvennavika
Martin Kvennavika (eller Kvænnavika) er hovudpersonen i ein serie lygesoger skriven av forfattaren, humoristen og fargehandlaren Olaf Berg frå Steinkjer. Desse tekstane vart utgjevne i form av 13 bøker i tidsbolken 1899 til 1922. Utval av tekstane vart utgjevne i 1940, 1951 (fleire opplag), 1958 (teikneserie) og i tre nye bind 2005–2007.
Martin Kvænnavika er skipper på jekta «Survikjekta» frå Mosvik, og sammen med mannskapet sitt opplever han er rad komiske episodar: kappsegling med den tyske keisaren, smøring av jordaksen på Nordpolen, osb. Mykje av humoren er basert på namna og personligheitane til dei ulike karakterane, slik som Simen Elifantus Labanussen Gjeithustrøa, Senæppa Valrianna Tanglusbokta, Frøskatt-Anners Tanglusbokta og Gurru Rasemine Mirakla Pedersdatter Gjeithustrøa.
Lindstrom Ridge
Lindstrom Ridge er ein fjellrygg på vestsida av Greenbreen i Darwin Mountains i Antarktis. Ryggen er 4 nautiske mil (7 km) lang og dannar austenden av Meteorite Hills. Han er kalla opp etter Marilyn Lindstrom, som var kurator for antarktiske meteorittar ved NASA Johnson Space Center i Houston i Texas i ei årrekkje fram til 2000.
See-Gaster
See-Gaster er ein valkrins i kantonen St. Gallen i Sveits. Valkrinsen vart danna då den nye kantonsskipnaden av 10. juni 2001 trådde i kraft frå 2003. I valkrinsen på 246 km² budde 62 499 menneske i 2010.
See-Gaster omfattar 14 kommunar. Rapperswil-Jona er den mest folkerike kommunen i valkrinsen. Dei andre kommunane er Amden, Benken, Ernetschwil, Eschenbach, Goldingen, Gommiswald, Kaltbrunn, Rieden, St. Gallenkappel, Schänis, Schmerikon, Uznach og Weesen.
Voralpsee
Voralpsee er ein innsjø oppfor Grabs i kantonen St. Gallen i Sveits.
Fylkesveg 159 i Vest-Agder
Fylkesveg 159 i Vest-Agder går mellom Lunde og Vaglen i Søgne kommune. Vegen er 2,0 km lang.
In Real Time: Live '87
In Real Time: Live '87 er eit album av folkrockbandet Fairport Convention. Sjølv om det (særleg ut frå plateomslaget) ser ut til å bestå av konsertinnspelingar, er albumet stort sett spelt inn i The Mill studio i Farnham i Buckinghamshire, med lydar av publikum lagt oppå sidan, visstnok henta frå ein konsert med John Martyn.
«Live '87» av tittelen viser til at songane vart spelte inn «live» i studio, der alle musikarane speler samstundes, og ikkje kvar for seg som ein ofte gjer på studioinnspelingar.
Sheridan Peak
Sheridan Peak er eit fjell med ei høgd opp mot 955 m nær toppen av Nordenskjöldbreen på Sør-Georgia. Under British South Georgia Expedition, 1954–55, vart fjellet kalla «Thin Ridge». Det vart namngjeve på ny av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1988 etter major James G. Sheridan i Royal Marines, som tok imot overgjevinga til den argentinske garnisonen ved King Edward Point, 25. april 1982.
Mount Skittle
Mount Skittle er eit markant fjell, 480 moh, på nordsida av Saint Andrews Bay på nordkysten av Sør-Georgia. Namnet «Kegel-Berg» vart gjeve dette fjellet av den tyske gruppa under Det internasjonale polaråret, 1882-83. Under South Georgia Survey, 1951–52, vart fjellet identifisert. Ei engelsk form av namnet vart tilrådd av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1954.
Mizija
Mizija (bulgarsk Мизия) er ein by og ein kommune i provinsen Vratsa i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Mizija og fem andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 209 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 7 570 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 3 252 innbyggjarar.
Dei største busetnadene i kommunen er:
Koerner Rock
Koerner Rock er ei lita, men kjenneleg klippe som ligg 7 km sørvest for Cape Dubouzet på Trinityhalvøya. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Roy M. Koerner, ein assisterande meteorolog og glasiolog på Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) ved Hope Bay, frå 1957 til 1960.
MacDonald Spur
MacDonald Spur er ein lang, låg rygg som strekkjer seg austover frå Ballance Peak i Allan Hills i Oates Land i Antarktis. Han vart undersøkt av New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) Allan Hills Expedition (1964). Han er kalla opp etter Ivan MacDonald, feltassistent på ekspedisjonen.
Torsö
Torsö er den største øya i innsjøen Vänern med eit areal på 62 km². Torsö ligg i Mariestad kommune. Torsö bestod tidlegare av to øyar (Torsö og Fågelö), men kring 1930 vart vatnet mellom dei pumpa ut og den tidlegare vassbotnen er no nytta til jordbruk.
Det bur kring 550 familiar på Torsö året rundt, men dette vert om lag tredobla om sommaren. I 1994 vart det bygd ei bru, Torsöbron, over til fastlandet. Brua er kring 900 meter lang.
Mazraat En Nahr
Mazraat En Nahr, òg skrive Mazret Al Nahr, Mazraat El Nahr eller Mazraat Al Nahr; arabisk مزرعة النهر) er ein landsby som ligg på grensa mellom Zgharta distrikt og Bsharri distrikt i Nord guvernement i Libanon. Han ligg i Qadishadalen, som er ein heilag stad i austleg kristendom.
Mazraat En Nahr ligg mellom dei to større landsbyane Tourza og Sereel. Namnet Mazraat Al Nahr er eit libanesisk ord som tyder «planting ved elva». Det vert dyrka poteter, lauk, frukt og grønsaker ved sidan av elvane El Karya og El Ghar.
Claude Point
Claude Point er eit nes på sørsida av innløpet til Guyou Bay på vestsida av Brabant Island i Antarktiske Arkipel. Det vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, under Jean-Baptiste Charcot, som namngav det etter Monsieur Claude, som høyrte til Bureau des Longitudes.
Oskeerle
Oskeerle (Motacilla capensis) er ein sporvefugl i erlefamilien som lever i Afrika sør for Sahara. Ho har storleik som linerle eller er marginalt større enn linerla.
Skildring
Oskeerla er ei erle med ganske lite iaugefallande fjørdrakt, relativt kort hale, med olivengrå overside og andlet. Ho har ei brungul augebrynstripe, supercilium, og ei mørk stripe frå auget til nebbet, tygel. Strupe og øvre bryst er kvitt, undersida er kremkvit og kan vise eit svakt, rosa fargeskjær på nedre bryst og buk. Brystbandet er grått og sidene av brystet og flankane er olivengråe. Dei brune til svarte vengene har bleike fjørkantar, halen er nesten svart, men dei to ytre halefjørene er kvite. Undergumpen er òg kvit. Kjønna er like. Dei tre underartane har varierande breidde på brystbandet og syner òg andre mindre ulikskapar i fjørdrakt. Juvenile fuglar liknar på dei vaksne, men er brunare på oversida og har meir gulfarge på undersida. Kroppslengda varierer mellom 17 og 21,5 centimeter, vekta er rundt 20 gram.
Oskeerla lever i sørlege Afrika, frå sørlege regionar av Angola og sørlegaste delen av Den demokratiske republikken Kongo sør til Western Cape og Kapp det gode håp i Sør-Afrika. Dei finst òg så langt aust som Zimbabwe, men har fråvære frå tørre område i Kalahari i Botswana. Ein isolert populasjon lever i Rwanda, Burundi, grenseområdet Kongo og Uganda og litt inn i Kenya og Tanzania.
Oskeerla kan finnast i nesten alle typar opne område i nærleiken av vatn, dessutan langs kystlinja, på gardar, i landsbyar, på dyrka land, i parkar, hagar og i bysenter. I Aust-Afrika er dei generelt funne over 2.000 moh.
Oskeerle er ein monogam, territorial art som hekkar parvis. Foreldra held saman gjennom ei rekkje hekkesesongar. Hekkesesongen kan vere i alle månader i året, avhengig av leveområdet, og dei kan ha opp til seks kull i ein sesong. Begge kjønna rugar i til saman 13-15 dagar. Foreldra matar ungane i reirperioden, 14-18 dagar og vidare 20-25 dagar etter at ungane er ute av reiret.
Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.
VM i alpine greiner 1970
Frankrike vart mestvinnande land med tre gull-, fem sølv- og to bronsemedaljar. Dei hine 14 medaljane vart fordelt på seks ulike land.
Slalåm
Dato: 8. februar
Løypelengd: 575 m, høgdeskilnad: 197 m
<br style="clear:both;" />
Storslalåm
Dato: 9./10. februar
Løypelengd: 1490 m, høgdeskilnad: 447 m
<br style="clear:both;" />
Utfor
Dato: 15. februar
Løypelengd: 3750 m, høgdeskilnad: 830 m
Kombinasjon
<br style="clear:both;" />
Slalåm
Dato: 13. februar
Løypelengd: 480 m, høgdeskilnad: 160 m
Storslalåm
Dato: 14. februar
Utfor
Dato: 11. februar
Løypelengd: 2750 m, høgdeskilnad: 675 m
<br style="clear:both;" />
Takuya Takagi
Takuya Takagi er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Zumba
Zumba er ei treningsform basert på aerobic og dans utført til latinamerikansk musikk. Ho blei skapt på 1990-talet av Alberto «Beto» Perez. Namnet «zumba» har inga spesiell tyding, men blei vald tilfeldig som eit merkevarenamn.
Skildring
Målet for alle zumba-treningsøkter er å røra seg raskt og ha det morosamt. Deltakarane vert oppfordra til å riste på hoftene, sleppe seg laus i dei latinske rytmane, og late som om dei er på fest. Alle kan delta på Zumba, og ein stiller ingen krav til form. Programmet inneber latinske rytmar med enkle dansetrinn, som omfattar intervall og motstandstrening. Dansetrinna er lånt frå merengue, samba, salsa, reggaeton, cumbia og flamenco. Zumba er også vorte populært i Noreg og vert tilbydd på mange treningssenter.
Binevenagh
Binevenagh eller Benevenagh markerer vestkanten av Antrim Plateau, som vart danna for 60 millionar år sida av smelta lava. Platået og den bratte klippa strekkjer seg 10 km over halvøya Magilligan over landsbyane Bellarena, Downhill, Castlerock og Benone beach. Området har status som Area of Special Scientific Interest og Area of Outstanding Natural Beauty (AONB).
Michèle Jacot
Michèle Jacot er ein tidlegare alpinist frå Le Pont-de-Beauvoisin i regionen Rhône-Alpes i Frankrike, som vann verdscupen i alpine greiner 1970 og tok VM-gull i kombinasjon same sesongen.
Aktiv
Frå 9. februar 1969 til 20. februar 1971 sigra Jacot i ti verdscuprenn; seks i storslalåm, tre i slalåm og eitt i utfor. I 1970 vann ho den alpine verdscupen for kvinner, og gjekk også til topps i slalåmcupen.
Under VM i alpine greiner 1970 i Gherdëina tok Jacot bronsemedaljen i slalåm. I storslalåm vart ho nummer fire, trass i at ho var berre 16 hundredels sekund bakom vinnaren, Betsy Clifford frå Canada. Saman med ein åttandeplass i utfor gav desse renna Jacot gullmedaljen i kombinasjonen.
Grunna skadar mista Jacot heile 1973-sesongen. Sesongen etter sikra ho seg sølvmedaljen i slalåm under VM i alpine greiner 1974 i St. Moritz, overgått einast av Hanni Wenzel frå Liechtenstein.
23 år gammal deltok Jacot i Gherdëina i 1975 i sitt siste verdscuprenn.
The Fabulous Wailers
The Wailers, ofte kalla The Fabulous Wailers, var eit amerikansk rockeband frå Tacoma i Washington. Dei vart populære i det nordvestlege USA seint i 1950- og tidleg i 1960-åra, og spelte saksofondriven R&B og Chuck Berry-aktig rock and roll. Den største hitten deira var «Tall Cool One», som kom ut i 1959, og dei vert kalla «eit av dei aller første, om ikkje det første, amerikanske garasjerockbandet.»
Vändåtberget
Vändåtberget er eit 345 hektar stort naturreservat i Örnsköldsviks kommun i Sverige. Naturreservatet vart oppretta i 1989.
The Fabulous Wailers
Karriere
Gruppa vart først skipa som The Nitecaps i 1958 av fem skulevener:
Seint i 1958 spelte gruppa inn ein demo av ein instrumental skiven av Dangel, Morrill og Greek, som fann sin veg til Clark Galehouse i det New York-baserte Golden Crest Records. Han likte songen og fekk dei til å spele han inn på ny i Lakewood i februar 1959. Tittelen var «Tall Cool One» og vart føreslått av mora til Morrill. Songen vart gjeven ut på singel og nådde 36. plassen på Billboard Hot 100 og 24. plassen på R&B-lista. Bandet kryssa landet til New York for å spele inn albumet The Fabulous Wailers, som kom ut i desember 1959 med to songar med vokal av Morrill og resten instrumentalar. Dei spelte så på Dick Clark sitt American Bandstand, og turnerte på austkysten. Ein annan instrumental frå den første innspelinga, «Mau-Mau», som nådde 68. plassen på Billboard si popliste, men den tredje singelen, «Wailin'», gjekk ikkje inn på lista.
Bandet drog attende til nordvesten i staden for å bli verande i New York, slik plateselskapet ville, og dei vart droppa frå kontrakten sin. På denne tida fekk dei inn vokalisten «Rockin' Robin» Roberts (Lawrence Fewell Roberts II), ein karismatisk frontmann som tidlegare hadde sunge i The Bluenotes, ein rival få Tacoma. John Greek slutta i gruppa etter bitre omstende, og vart erstatta av bassisten John «Buck» Ormsby (fødd i Seattle, 1941–2016). Ormsby, Morrill og Roberts skipa så Etiquette Records og i 1961 gav selskapet ut sin første singel, ein versjon av Richard Berry sin «Louie Louie». Av kontraktårsaker vart singelen kreditert til Roberts, men var framført av heile bandet. Innspelinga deira vart ein lokal hit og vart distribuert nasjonalt av Imperial Records, men gjekk ikkje inn på den nasjonale lista. Songen vart spelt med eit 1-2-3, 1-2, 1-2-3-riff, som var varemerket deira, og som inspirerte andre grupper frå Seattle-området, som Kingsmen frå Portland i Oregon, som spelte inn den same songen.
The Wailers fortsette å spele lokalt, i følgje Morrill, og ein av dei største tilhengjarane deira var ein ung Jimi Hendrix, som då byrja å spele gitar. Bandet spelte både med og utan Roberts, som studerte på University of Washington, University of Puget Sound og Oregon State University, og tok til slutt ein mastergrad i biokjemi. Dei hadde òg stundom med seg tenåringsjenta Gail Harris på vokal, mellom anna på konsertalbumet The Fabulous Wailers at the Castle frå 1961, som er blitt skildra som «utan tvil eit av dei viktigaste albuma i rock and roll-historia i Seattle.» Alt i alt gav bandet ut fire album på sitt eige Etiquette-selskap mellom 1962 og 1966, og ei rekkje signlar. Dei var òg med å sparke i gang platekarrieren til The Sonics, som gav ut dei to første albuma sine på selskapet, og hjelpte karrieren til Jini Dellaccio som rock and roll-fotograf då dei leigde ho til å ta bilete for albumet deira Wailers, Wailers, Everywhere.
Mark Marush slutta i The Wailers i 1962 og vart erstatta av Ron Gardner, som òg song; Dangel og Burk slutta i 1964 og vart erstatta av gitaristen Neil Andersson og trommeslagaren Dave Roland. Dei fortsette å halde konsertar og spele inn musikk, og la til ein trio med kvinnelege korsongarar, kjend som The Marshans. I 1964 vart «Tall Cool One» utgjeve på ny av Golden Crest, og gjekk igjen inn på Billboard si pop-liste, denne gongen opp til ein 38. plass. I 1965 spelte Roberts inn den siste innspelinga med gruppa, og i 1967 vart gitaristen Neil Andersson erstatta av Denny Weaver. Roberts omkom, 27 år gammal, i ei bilulukke seint i 1967.
Bandet vart oppløyst i 1969 og då var Kent Morrill det einaste originale medlemmet som var att. Morrill, Dangel og Ormsby og andre musikarar kom saman som The Wailers for enkelte konsertar utover i 1970-åra.
Seinare aktivitetar
Ormsby starta opp att Etiquette i midten av 1980-åra og gav ut Wailers-samlinga The Boys from Tacoma i 1993. The Wailers-songen «Out of Our Tree» var med på CD-utgåva av Nuggets: Original Artyfacts From the First Psychedelic Era frå 1998. Fleire av Wailers-innspelingane vart òg spelte av The Ventures, og dei to banda gav ut eit album i lag, Two Car Garage, i 2009 for å feire 50-årsjubilea sine.
Mazraat Al Toufah
Mazraat Al Toufah er ein landsby i Zgharta distrikt i Nord guvernement i Libanon. Han ligg 123 km frå Beirut, hovudstaden i Libanon.
The Fabulous Wailers
Seinare aktivitetar
Ron Gardner døydde i 1992. Richard Dangel døydde av ein aneurisme i 2002. John Greek døydde i 2006, Mark Marush i 2007, og Kent Morrill av kreft den 15. april 2011. Ormsby døydde i Mexico på 75-årsdagen sin, den 29. oktober 2016.
Lafarge Rocks
Lafarge Rocks er ein holme og fleire skjer som ligg 3,5 km nordvest for Casy Island og 13 km vest for Prime Head, nordenden av Den antarktiske halvøya. Dei vart oppdaga av ein fransk ekspedisjon, 1837–40. under kaptein Jules Dumont d'Urville og vart namngjeven av han etter fenrik Antoine Pavin de la Farge på ekspedisjonsskuta «Zelee». Dei vart kartlagte på ny av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1946.
Bastillen
Bastillen var ein festning som var del av forsvarsverket til Paris, bygd i slutten av 1300-talet og påbygd i fleire etappar. Festningen blei også brukt som fengsel. Stormen av Bastillen 14. juli 1789 pleier reknast som startskotet for den franske revolusjonen. Kort tid etter storminga blei festningen riven av folket i Paris.
La Bastille Saint-Antoine blei opphavleg laga for å forsvara Saint-Antoine-porten inn til Paris. Bygginga byrja kring 1370. Festningen målte 66 x 34 meter og ved dei fire tårna var han 24 meter høg. Rundt Bastillen var det ei 8 meter djup vollgrav. Seinare blei det lagt til fire tårn til. Tårna hadde nama de Coin (Hjørnetårnet), de la Chapelle (kapelltårnet), du Trésor (skatte- eller skatteromstårnet), de la Comté (grevskapstårnet), de la Bertaudière, de la Basinière, du Puits (kjelde- eller brunntårnet) og de la Liberté (fridomstårnet). Innanfor murane var det to borggardar.
Allereie i mellomalderen byrja ein òg å nytta Bastillen som eit fengsel. Den militære tydinga til festningen minka mykje då det blei bygd ein ny ringmur om Paris, og festningen kom til å bli nytta som representasjonsslott. Under Henrik IV si tid blei statskassa halden her. Kardinal Armand Jean du Plessis de Richelieu gjorde festningen til statsfengsel tidleg på 1600-talet. Under Fronden fungerte likevel Bastillen også som forsvarsanlegg.
Fengselet blei mest brukt for aristokratiske fangar, og var derfor høvesvis komfortabelt. Fangane kunne til og med disponera flotte rom med tenestefolk og gode måltid. Totalt husa festningen eit 40-tals fangar; det fanst også fleire langt mindre behagelege plassar for borgarlege fangar i kjellarromma, les cachots. Rtter 1600-talet hadde bruken av desse fangehola blitt redusert, og frå 1774 opphøyrde også bruken av tortur i fengselet. I samtida var Bastillen eit av dei meir humane fengsla i Europa. Det dårlege ryktet kom mest frå den løyndomsfulle eimen om fengselet, og den rettslege ordninga ved mange arrestasjonar gjennom såkalla lettre de cachet, som gjorde at ein skriftleg ordre frå kongen var alt som var nødvendig for å sperra nokon inne i fengselet.
Fangane kom til å dominerast av regimekritikarar som Voltaire, men òg av umoralske adelsmenn som markis de Sade. Voltaire skriv òg om den mystiske fangen Mannen med jernmaska.
Storminga av Bastillen
14. juli 1789 blei Bastillen storma av opprørarar, og hendinga markerte byrjinga på den franske revolusjonen. Somme meiner at Bastilen hadde ei særskild stilling for dei revolusjonære fordi det stod som symbol for urrettvise og fengsling utan oversyn. Opptakta til storminga var likevel ei anna.
Befolkninga i byen hadde i fleire dagar vore redde for at dei utanlandske troppane som blei plasserte rundt Paris skulle koma ti lå brukast til å nedkjempa revolusjonen. Ein borgarskapsmilits på 40 000-50 000 menn hadde blitt danna, men mangla våpen. Etter fleire forsøk lykkast dei i å henta ei stor mengd gevær og eit dusin kanonar frå les Invalides. Militsen mangla likevel framleis kuler og krut. Nokon visste at begge delar fanst i store mengder på Bastillen.
Opprørarane sende ein delegasjon til guvernøren til festninga, Bernard-René de Launay, for å søka om at han skulle dela ut kulene og krutet. Spørsmålet blei diskutert over eit lunsjmåltid på Bastiljen, men delegasjonen blei deretter send vekk med uforretta sak. De Launay hadde hatt til hensikt å la festningen sprenga for å hindra han frå å falla i hendene til opprørarane, men blei hindra av offiserane sine.
Først etter at nok ein delegasjon vitja Bastillen og eit stort tal militsmedlemmer hadde samla seg framfor festningen gav guvernøren dei 32 sveitsiske soldatane og 82 krigsskadade veteranane sine ordreom å opna eld. Ytterlegare to delegasjonar møtte guvernøren før til slutt ein person som hadde vore sersjant for sveitsargarden plasserte kanonane framfor festningen og sikta mot port og den opphøgde vindebrua. Porten måtte kasta for kanonsalven, og ved femtida storma til slutt folket Bastillen.
De Launay og andre offiserar blei drepne etter kapitulasjonen, saman med delar av mannskapet.
Kritikk av historieskrivinga
To dagar seinare byrja Bastillen å øydeleggjast av ein privat entreprenør på oppdrag frå byen. Ein stor del av steinane blei nytta for å bygga Concordebrua. Avgjerder eller ønske om at Bastillen skulle øydeleggjast hadde då vorte nedskrivne sidan 1784, altså fem år tidlegare. Historiekritikarar meiner at brev og tekster frå tidsperioden også viser at storminga blei gjennomført av ei ganske avgrensa gruppe revolusjonære uten noko større blodbad eller bakomliggande plan. I det store og heile verker folket korkje å ha frykta eller mislikt festningen noko særleg. Dette står imot den symbolske tydinga til stormina, som ein meiner blei brukt av historieromantikarar som ville skapa eit fransk natsjonalaugeblikk.
Ei alternativ historieskriving som er blitt lagt fram nemner ikkje militsen sitt behov for kuler og krut som hovudårsak for storminga. I staden meiner ein at ein hovudgrunn for å ta festningen var å slå ut den hatefulle festningen til rojalistane, som hadde kanonar som var vende mot dei fattige bydelane i Paris. Storminga skal ha kome i same augeblikk som hoffet for første gong prøvde å starta ein kontrarevolusjon.
Bastilledagen
På den første årsdagen for storminga samla parisfolk seg for å på Bastille-plassen for å feira la Fête de la Fédération. Feiringa kom til å dreia seg om symbolet for den revolusjonære og moderne fransk nasjonen, men òg om forsoninga og eininga til alle franskmenn. Først 90 år seinare, i 1880, vedtok den franske nasjonalforsamlinga at den 14. juli skulle vera ein årleg Fête Nationale, eller nasjonaldag.
Dagens Place de la Bastille
På dagens Bastilleplats står Julikolonnen, reist 1833-1840 som eit minnesmerke over Julirevolusjonen i 1830. Metrostasjonen Bastille blir trafikkert av tre linjer, mellom anna den opphavlege stamlinja. I den underjordiske stasjonen kan ein òg sjå restar av grunnmuren til det gamle fengselet. L'Opéra Bastille er ein av dei to scenene til Opéra National de Paris.
Smillie Peak
Smillie Peak er eit klippefjell på 1765 moh. på Sør-Georgia. Det ligg 1,5 km aust for Mount Corneliussen heilt vest i Allardyce Range. Fjellet vart kartlagd av South Georgia Survey, 1951–52, og vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Gordon Smillie, ein landmålar i South Georgia Survey.
Fylkesveg 160 i Vest-Agder
Fylkesveg 160 i Vest-Agder går mellom Vaglen og Hølledale i Søgne kommune. Vegen er 1,6 km lang.
Magnis Ridge
Magnis Ridge er ein fjellrygg 1,5 nautiske mil (2,8 km) vest for Derrick Peak, som dannar skiljet mellom Magnis Valley og Metaris Valley i Britannia Range. Han vart namngjeven i samband med Magnis Valley av ei geologgruppe frå University of Waikato på New Zealand, 1978–79, leia av M.J. Selby.
David C. Johnson
David C. Johnson er ein amerikansk komponist, fløytist og elektronisk musikk-artist.
Mazraat Hraikis
Mazraat Hraikis er ein landsby i Zgharta distrikt i Nord guvernement i Libanon.
David C. Johnson
I 1966-67 samarbeidde han med Electronic Studio i WDR, der han assisterte Karlheinz Stockhausen med produksjonen av det elektroniske verket hans, Hymnen. Han oprerte òg live-elektronikk under den første framføringa av kammerorkesterversjonen av Stockhausen sin Mixtur (1967), og i Darmstadt samarbeidde han med Stockhausen på Ensemble i 1967 og Musik für ein Haus i 1968 (Gehlhaar 1968, 39; Ritzel 1970, 50; Stockhausen 1971, 213 og 217).
I 1968 var han instruktør i elektronisk musikk ved Köln Courses for New Music (Stockhausen 1971, 206). Frå 1968 samarbeidde han med ei gruppe danna av bassgitarist Holger Schüring (seinare kjend som Holger Czukay), klaverspelar Irmin Schmidt, gitarist Michael Karoli og trommeslagar Jaki Liebezeit i ei eksperimentell beatgruppe som seinare vart kjend som Can. Han slutta i gruppa i 1969 fordi han var misnøgd med at dei blanda rock inn i musikken.
I 1970 spelte han i fleire av Stockhausen sine «prosessverk» (Spiral, Pole, Expo) ved den tyske paviljongen ved verdsutstillinga i Osaka i 1970. Etter Osaka starta han i lag med Johannes Fritsch og Rolf Gehlhaar i 1971 Feedback Studio i Köln og vart ein teknisk samarbeidspartnar i studioet for elektronisk musikk på Rijksuniversiteit Utrecht.
I 1971 vart han òg med i Oeldorf Group, eit musikalsk kollektiv med Peter Eötvös, Mesías Maiguashca, Gaby Schumacher (cello) og Joachim Krist (bratsj), som organiserte ei rekkje sommarkonsertar fram til 1975. Konsertane vart haldne i loven på garden som gruppa budde i, i Oeldorf, nær Kürten.
Karaburunhalvøya
Karaburunhalvøya er ei halvøy heilt vest i Tyrkia, og ei av dei største i landet. halvøya har same namn som den største byen på halvøya, Karaburun, som ligg heilt ytst på halvøya. Ho ligg vest for byen İzmir, innanfor provinsen İzmir og er omgjeve av Egearhavet. Utanom sjølve distriktet Karaburun, ligg distrikta Urla og Çeşme delvis på halvøya.
Karaburunhalvøya er delt av fire eid, som gjev ho ei kompleks form med fleire mindre halvøyar.
Campusen til İzmir teknologiinstitutt og İzmir teknologiutviklingssone ligg på Karaburunhalvøya, begge av dei i distriktet Urla.
Landing on Water
Landing on Water er eit album av Neil Young som kom ut i 21. juli 1986 på Geffen Records.
Fleire av songane på albumet vart henta fram att frå eit mislukka prosjekt av Young og Crazy Horse frå 1984 - ei innspeling der produsenten David Briggs hevda dei «spelte som apekattar».
Young hadde berre med seg medprodusent Danny Kortchmar på gitar og Steve Jordan på trommer, samt at alle tre spelte synthesizerar. Neil Young prøvde her å blande den grove rocken sin med moderne trendar i popmusikken, særleg trommer langt framme i lydbiletet. Vokalen til Young er derfor stundom nesten gravlagd, medan tromminga til Jordan dominerer. I følgje Allmusic har ikkje dette så mykje å seie, sidan dei fleste songane er dårlege likevel. Songen «Hippie Dream» vert derimot trekt fram som ein av dei betre.
Landing on Water om ut etter Young hadde ordna opp i søksmålet frå Geffen Records, som saksøkte Young for 3,3 millionar dollar fordi dei meinte platene til Young så langt på 80-talet hadde vore for ukommersielle og musikalsk ukarakteristiske. Seinare kom David Geffen med ei personleg årsaking til Young for søksmålet og for å ha forstyrra arbeidet hans.
Cape Cockburn
Cape Cockburn er eit nes på Pasteur Peninsula på Brabant Island i Antarktiske Arkipel. Namnet finst på eit kart basert på ein britisk ekspedisjon under Henry Foster, 1828–31, som kanskje kalla det opp etter George Cockburn, ein britisk sjøoffiser og flåteadmiral i 1851. Neset vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, under Jean-Baptiste Charcot.
Landing on Water
Salslister
Album
Singlar
Claude Garamond
Claude Garamond var ein fransk fontskapar og kongeleg boktrykkar i Paris.
Garamond var sannsynlegvis lærling hos fontmakaren Antoine Augereau. Seint på 1520-talet vart Claude Garamond kontakta av parisaren og boktrykkaren Robert Estienne, som ønskte ein font i antikva. Desse typane vart sett for første gong i Paraphrasis inn Elegantiarum Laurentii Vallae. Claude Garamond sine former er ei vidareutvikling av typane skapa av Aldus Manutius i Bologna, kalla Griffo. Matrisene og patrisene til Garamond finst no i Plantin-Moretus Museum i Antwerpen og dessutan ved Imprimerie nationale i Paris.
Heyday
Heyday: the BBC Radio Sessions 1968–69 er eit album av det engelske folkrockbandet Fairport Convention som kom ut i 1987. Som tittelen syner til er det liveopptak spelt inn for Top Gear med John Peel.
Mejdlaya
Mejdlaya eller Majdalaya er ein landsby i Zgharta distrikt i Nord guvernement i Libanon.
Marten Crag
Marten Crag (bulgarsk Мартенски камък, ‘Martenski Kamak’) er ei klippe som stig til over 700 moh mellom Stepup Col og dei austlege forberga til Giovannini Ridge på Trinityhalvøya i Graham Land i Antarktis. Ho ligg oppom Broad Valley i nord og Cugnot forlandsbre mot søraust.
Klippa er kalla opp etter byen Marten nordaust i Bulgaria.
Marten Crag ligg 8,2 km nordvest for McCalman Peak, 7,88 km nordaust for Kribul Hill, 4,53 km aust-søraust for Yarlovo Nunatak, 9,58 km sørvest for Kanitz Nunatak og 3,08 km vest for Kumata Hill.
Masakiyo Maezono
Masakiyo Maezono er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Rekonstruksjonstida
Rekonstruksjonstida i USA viser til tida etter den amerikanske borgarkrigen (1861-1865), både i tydinga av at store delar av landet måtte byggast opp att, og at Sørstatane måtte omformast frå slaveøkonomiar til statar der dei tidlegare slavane no var frie borgarar med borgarrettar. Såkalla radikale republikanarar ønska å skipa lovar, institusjonar og styresmakter som garanterte slike retter for alle amerikanarar, medan presidentane Abraham Lincoln og Andrew Johnson hella mot ei meir moderat linje for å prøva å stabilisera unionen att så raskt som mogleg.
I denne tida fekk den amerikanske grunnlova tre endringar, kjend som Reconstruction Amendments. Desse avskaffa slaveriet og tvinga arbeid, gav alle likt vern frå loven og la ned forbod mot diskriminering på grunn av rase, hudfarge eller tidlegare stand. Kongressen vedtok også den første borgarrettsloven, Civil Rights Act of 1875, som forbaud diskriminering på offentleg transport, offentlege stader og i juryar. Men etter rundt eit tiår med raske endringar slo konservative krefter tilbake mange av dei, og rekonstruksjonstida blir sagt å enda i 1877, då dei siste føderale troppane blei trekte ut av Sørstatane.
Sørstatane i ruinar
Krigsinnsatsen og øydeleggingane under krigen, i tillegg til det store talet på døde, gjorde at Sørstatane mangla ein økonomisk infrastruktur. Samstundes hadde plantasjeeigarane mista slavearbeidskrafta som dei hadde nytta til å produsera varene sine. Forsøk på å skipa ein New South for alle med nye jernbanar bygd med store subsidiar feila i stor grad på grunn av korrupsjon og motstand mot aukande skattetrykk.
I 1867 la den radikale Kongressen 10 av Sørstatane under militær kontroll, fordelt på fem militærdistrikt. 20 000 føderale soldatar blei sende til distrikta.
Nye rettar for afroamerikanarar
For å gje dei rundt 4 millionar frigjevne slavane praktisk hjelp skipa kongressen U.S. Bureau of Refugees, Freedmen, and Abandoned Lands eller Freedmen's Bureau. Det blei bygd mange nye statlege skular og ein del høgskular, noko som førte til ei dramatisk betring i kunnskapsnivået til afroamerikanarar. Medan rundt 70 % av afroamerikanarane i Sørstatane ikkje hadde kunna lesa og skriva før krigen, var eit fleirtal lesekunnige i 1900.
Men dei frigjevne slavane blei ikkje gjevne landeigedommar slik mange meinte dei var blitt lova. I staden ende mange av dei opp som leiglendingar (sharecroppers) under dårlege kår på dei tidlegare slaveplantasjane sine. Andre flytta inn til byane, der dei fekk dei dårlegast betalte jobbane, til dømes som kroppsarbeidarar og tenestefolk.
Etter at afroamerikanarar fekk røysterett også i Sørstatane blei fleire av dei folkevalde på lokalt, delstats- og føderalt nivå. Medan ingen afroamerikanarar hadde vore folkevalde i Sørstatane ved byrjinga av 1867, var «rundt 15 % av dei folkevalde i Sørstatane» afroamerikanske tre-fire år seinare. Seksten afroamerikanarar blei valde inn i Kongressen under Rekonstruksjonstida. Desse tala var likevel ikkje proporsjonale med talet på afroamerikanske borgarar, som i 1860 utgjorde eit fleirtal i Mississippi og Sør-Carolina, 47 % i Louisiana, 45 % i Alabama og 44 % i Georgia og Florida, Den plutselege auken av afroamerikanarar i maktposisjonar førte likevel til bitter motstand frå dei som var negative til rekonstruksjonen.
Tilbakeslag
Demokratane i Sørstatane var tidleg ute med å innføra lovar som avgrensa fridommen til afroamerikanarar, ofte gjennom strenge lausgjengarlover som kunne fengsla frie afroamerikanarar for små lovbrot og senda dei på tvangsarbeid.
Andre motstandarar gjekk meir valdeleg til verks. Organisasjonar som Ku Klux Klan, Red Shirts og White League blei skipa på denne tida, og mishandla eller drap republikanske leiarar eller afroamerikanarar som hevda rettane sine i høve til dei kvite.
Frå 1870-talet førte ei rekkje avgjerder frå den amerikanske høgsteretten til at rettane frå rekonstruksjonslovane blei kraftig innskrenka.
Rizómata
Rizómata (gresk Ριζώματα) er ein landsby i periferieininga Imathía i periferien Sentral-Makedonía i Hellas. Rizómata var hovudsete i den tidlegare kommunen Makedonída, som no er ei kommunaleining i kommunen Véria.
Glads mølle
Glads mølle eller Nedre papirmølle, er ein tidlegare fabrikkbygning som ligg ved Beyerbrua og Vøyenfossen, Akerselva i Oslo. Gateadressa er Sandakerveien 10.
Bygninga er frå 1736 og blei reist av handelshuset Collett & Leuch som papirmølle, i åra 1748–98 som ein del av Bentse Brug.
I 1798 tok Frederik Glad over mølla og ho fekk namn etter han. Mot slutten av 1870-åra opphøyrde drifta og i 1880 vart ho tatt over av Hjula Væverier.
Hn/Snjo
Snjo (frå norrønt snjór og snær ) er kvit nedbør i form av krystallinsk vassis og kjem ned i store mengder snjoflak. Ettersom snjoen er sett saman av små, grove partiklar, er det eit granulært materiale. Snjo hev ein open og dermed mjuk struktur, dersom han ikkje er pakka saman av trykk utanfrå.
Danning
Snjo vert vanlegvis danna når vassdamp gjeng gjenom deposisjon høgt i troposfæren ved temperaturar under 0°C. Dei enkelte snjofillene festar seg til kvarandre, og når snjoflaki er tunge nok fell dei ut av skya. Um lag all nedbør (utanfor tropiske strøk) vert danna som snjo. Er det kaldt nok i luftlagi under skya vil nedbøren falla til bakken som snjo, men er temperaturen høg nok vil snjoen smelta og bliva regn. Smelteprosessen trekk derimot latent varme ut av lufta umkring, slik at lufttemperaturen minkar og sjansen for at etterfølgjande snjo skal nå bakken vert større.
Snjo kan også lagast ved hjelp av snjokanonar, sjølv um partiklane dei lagar liknar meir på hagl.
Utbreiing
Snjofall varierer med tid og stad, inkludert geografisk breiddegrad, høgd yver havet og andre faktorar som jamt yver påverkar vêret. På breiddegrader nærare ekvator, er det mindre sjans for snjo, 35 °N og S vert ofte rekna som ei grov grense. Vestkystane på dei store kontinenta hev høgare snjogrensor enn elles.
Nokre fjell, sjølv nær ekvator, hev permanent snjodekke på toppane, inkludert Kilimanjaro i Tanzania. Motsett hev mange regionar i Arktis og Antarktis lite nedbør, og dermed lite snjo, trass i den bitre kulden. Dette kjem av at kaldare luft ikkje kan halda på så mykje vassdamp som varmare luft.
Det største registrerte snjofallet gjenom ein sesong som nokon gong er målt i verda, var på Mount Baker i Washington i USA vinteren 1998-1999 då dei målte 28,96 meter. Dette var meir enn den førre rekorden som var halden av Mount Rainier i Washington, USA som i 1971–1972 fekk 28,5 meter med snjo. Dagsrekorden er frå Silver Lake i Colorado i USA med 1,93 meter i 1921. I Noreg er det Ålfotbreen på Vestlandet som hev den største målte snjomengda, um lag 15 meter snjo fell der kvart år.
Det hev vore registrert snjo på Mars.
Nytte og glede
Snjo kan føra med seg fordelar og ulempor for menneske. Snjo hev ein isolerande effekt som kan hindra at det set seg tele i jorda, og slik verna avlingar mot kulda yver snjodekket. Tettpakka snjo kan brukast til bustadmateriale i form av igloar, snjoborger eller snjoholor.
Snjoen kan hjelpa ein til å koma fort fram, både for transport og leik. Ein kan til dømes nytta ski, slede, spark eller pulk for å koma seg fort fram på snjo, men desse kan like gjerne nyttast til fornøying. Andre fargreier som snjobrett og akebrett bliv hovudsakleg brukt til leik og idrett.
Sidan snjo kan formast kan han brukast til å laga snjofigurar, særleg snjomenner, og snjoballar, som ein både kan dekorera og leika snjoballkrig med. I snjorike umråde hev ein ei rekke andre snjoleikar, som snjovasking eller å laga snjoenglar.
Ulempor
Store mengder snjo og snjostormar kan forstyrra infrastruktur og tenester sjølv i regionar som er vant til det. Han kan hindra eller forsinka trafikk og setta grunninfrastruktur som elektrisitet og telefon ut av funksjon, særskilt dersom leidningane gjeng yver bakken. Fleire stadar hev ein «snjodagar» der mykje snjofall gjer at ungane ikkje treng å ganga på skulen. Kor mykje som skal til for å få ein slik dag, varierer gjerne med kor vant ein er med snjo i regionen. Snjodagar og anna kaos grunna snjofall vert ofte latterleggjort av folk i snjorike regionar. Eit døme er tromsøværingar som synest at oslofolk klagar mykje meir yver snjoen enn det som burde vera naudsynt.
Store mengder snjo, og då spesielt i fjellumråde, kan føre til snjoras. Snjoras som ikkje er skapt av menneske uppstår ofte i samband med store temperaturendringar når laus og lett nysnjo hev lagt seg uppå eldre og hardare snjo eller skare.
Corniche
Ordet kjem frå det franske route à corniche eller route en corniche.
Hn/Snjo
Geometri
Store, velutvikla snjoflak er relativt flate og hev seks tilnærma identiske armar, slik at snjoflak nesten hev den same vinkelsymmetrien, eller seks symmetriaksar, som ein sekskant eller eit heksagram. Denne symmetrien uppstår som følgje av den sekskanta krystallstrukturen til vanleg is (òg kjend som is Ih). Den faktiske forma til eit snjoflak vert påverka av temperaturen og fuktforholda i lufta det uppstår i. Ein sjeldan gong, i temperatur rundt -2 °C kan ein få danna snjoflak med tre symmetriaksar — trekanta snjoflak. Snjoflak er aldri heilt symmetriske, noko ein som regel lett kan sjå med det blotte auget, men dei vert som regel teikna symmetriske sidan dette rett og slett ser betre ut.