cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stjernebiletet Kassiopeia
Djupromsobjekt
To medlemmar av Den lokale gruppa av galaksar ligg i Kassiopeia. NGC 185 har storleiksklasse 9,2 og er ein elliptisk galakse av type E0, 2 million lysår unna. Noko meir lyssvak og lenger unna ligg NGC 147 med storleiksklasse 9,3. Dette er ein elliptisk galakse, og er som NGC 185 og av type E0, 2,3 millionar lysår unna jorda. Sjølv om dei ikkje ligg i Andromeda, er begge dverggalaksane gravitasjonsmessig knytt til den langt større Andromedagalaksen.
Mønster frå Alfa Centauri
Om ein kunne ha sett sola frå Alfa Centauri, stjerna som ligg nærast solsystemet, ville sola ha lege i Kassiopeia som ei gulkvit stjerne med storleiksklasse 0,5. Den kjende W-forma i Kassiopeia ville ha vorte eit sikksakkmønster med sola heilt til venstre, nærast ε Cas.
Meteorsvern
Phi Cassiopeidane er ein nyleg oppdaga meteorsverm som opptrer tidleg i desember og stråler ut frå Kassiopeia. Phi Cassiopeidane er særs langsm med ein inngangssnøggleik på kring 16,7 kilometers per sekund. Svermen kjem frå ein Jupiter-komet, men det spesifikke opphavet er ukjend.
Selsnepe
Selsnepe (Cicuta virosa) er ein giftig plante i skjermplantefamilien.
Planten er fleirårig og blir 50–150 cm høg. Han blomstrar i juli-august med lyse rosa blomar som sit saman i paraplyform.
Ein finn blomen i våtområde som våte enger og myrer. Selsnepe veks naturleg i nordlege og sentrale Europa, nord i Asia og nordvest i Nord-Amerika.
Giftstoff
Sår på stilken og røtene gjer at planten gjev frå seg ei gul, oljeaktig væske med lukt som kan minna om mys, gulrøter eller pastinakk. Ettersom planten har kvite rotknollar som kan minna om pastinakkgrønsaken kan han forvekslast med denne.
Den gule væska og planterøtene inneheld cicutoxin som kan stogga sentralnervesystemet i både menneske og dyr.
Pizzo Peloso
Pizzo Peloso er eit fjell i Dei lepontinske Alpane i kantonen Ticino i Sveits.
Regionen Murcia
Regionen Murcia (spansk Comunidad Autónoma de la Región de Murcia) er ein av sytten autonome regionar i Spania. Han ligg søraust i landet, mellom Andalucía og regionen Valencia ved kysten av Middelhavet
Den autonome regionen består av ein enkelt provins (region), i motsetnad til dei fleste andre autonome regionar i landet, som har fleire provinsar. PÅ grunn av dette vart regionen og provinsen styrt av same styre. Byen Murcia er regionshovudstad, men parlamentet ligg i Cartagena.
Regionen Murcia grensar til Andalucía (provinsane Almería og Granada); Castilla-La Mancha (Albacete), som var historisk knytt til Murcia fram til 1833; regionen Valencia (Alicante); og Middelhavet. Det høgaste fjellet er Revolcadores (2015 moh).
Regionen er ein stor produsent av frukt, grønsaker og blomar for Spania og resten av Europa. Det er utvikla gode vingardar nær byane Bullas, Yecla og Jumilla, samt olivenolje nær Moratalla. Murcia er hovudsakleg ein varm region som eignar seg særs godt til jordbruk. Nedbørsmengdene er derimot små og vassforsyninga er dårleg, særleg sidan turismen i området stadig aukar.
Geografi
Regionen ligg i den austlege delen av Cordilleras Béticas og er påverka av terrenget her. Desse fjella er delt inn i Prebética, Subbética og Penibética frå nord til sør.
Om lag 27 % av Murcia kan reknast som fjellområde, 38 % som dalføre mellom fjrella og resten som flatmark og platå.
Klima
Regionen Murcia har middelhavsklima med milde vintrar (11 °C i desember og januar) og varme somrar (med dagtemperaturar opp mot 40 °C). Den årlege middeltemperaturen er 18 °C.
Regoinen frå lite nedbør, om lag 300 til 350 mm i året, regionen har mellom 120 og 150 dagar i året med skyfritt vêr. April og oktober er månadane med mest nedbør.
Avstanden til havet og terrenget skapar ein temperaturskilnad mellom kysten og dei indre områda, hovudsakleg om vinteren. På kysten går temperaturen sjeldan under 10 °C, men i dei indre områda går temperaturen sjeldan over 6 °C og nedbørsmengdene er høgare (opp til 600 mm).
Byen Murcia målte den høgaste temperaturen i Spania på 1900-talet. 4. juli 1994 vart de målt 47,2 °C. Vinteren 2005 vart den kaldaste på lang tid og det fall til og med snø på kysten.
Den største naturlege innsjøen i Spania ligg i regionen, Mar Menor. Det er ein saltvassjø nær Middelhavet. Innsjøen er skild frå Middelhavet av ei 22 km lang og 100 til 1200 m brei sandstripe kalla La Manga del Mar Menor. Laguenen er utpeikt av SN som ein Spesiell Vernesone.
Historie
Kartagenarane oppretta ein permanent handelspost på kysten ved Cartagena, som romarane kalla Carthago Nova. For dei kartagenske handelsmennene var fjellområda berre det iberiske baklandet i kystriket deira. I romartida eksisterte ikkje Murcia, men var ein del av provinsen Hispania Carthaginensis. Under maurarane vart det utbygd vatningssystem som jordbruket er avhengig av. Provinsen vart då kjend som Todmir.
Kongedømet Murcia vart ein sjølvstendig taifa rundt den mauriske byen Murcia etter kalifatet Cordoba fall på 1000-talet. Den mauriske taifaen Murcia inkluderte Albacete og delar av Almería i tillegg. Etter slaget ved Sagrajas i 1086 tok Almoravid-dynastiet over taifaene og samla det islamske Spania. Ferdinand III av Castilla tok over Murcia i 1243 frå den mauriske konge.
På vanleg vis vart muslimane i byane driven bort og arvingen til Ferdinand, Alfonso X av Castilla, som slo seg opp ved å styre over eit stort avfolka Murcia, delte grensekongedømet i tre regionar av administrative årsaker, som han let concejos de realengo styre som løn for medverkinga deira i reconquista, samt militærordenen grunnlagd på 1000-talet. Alfonso annekterte Taifaen Murcia som konge av Murcia og Señorio de Cartagena i 1266 og det vart teknisk sett verande eit vasallkongedømet i Spania fram til 1812. Murcia vart ein autonom region i 1982.
Den kastiljanske erobringa av Murcia var viktig fordi Castilla då fekk tilgang til Middelhavet for første gong og enda ekspansjonen til Kongedømet Aragon, som hadde flytta seg sørover langs kysten.
Kreiling Mesa
Kreiling Mesa er ein markant, delvis isdekt mesa ved sørsida av munningen av Argosybreen i Miller Range. Han vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Lee W. Kreiling, ein ingeniør for US Antarctic Research Program (USARP) ved NAF McMurdo vinteren 1961, kryssinga av Ellsworth Land 1961–62, og Roosevelt Island 1962-63.
Cornerstone av Styx
Cornerstone er det niande studioalbumet av det amerikanske rockebandet Styx, gjeve ut i 1979. Det var det tredje albumet deira på rad som selte til platinaplate i USA og var det einaste albumet dei vart nominert til ein Grammypris for i kategorien beste rockesong av ein duo eller ei gruppe. Som dei fire førre albuma, produserte Styx albumet sjølv. Albumet vart spelt inn i Pumpkin Studios i Oak Lawn i Illinois.
Cornerstone er mest kjend for å innehalde den einaste singelen deira som gjekk til topps på Billboard Hot 100-lista, powerballaden «Babe». Albumet inneheld òg folkrocksongen «Boat on the River», som vart ein hit i Europa, men gjekk ikkje inn på lista i USA.
Bakgrunn
Albumet representerte ein musikalsk overgang for Styx, sidan bandet la meir vekt på ein popstil enn den progressive rocken som hadde dominert dei tidlegare albuma deira. Albumet nådde andreplassen i USA og var det høgasteplasseringa dei oppnådde fram til etterkomaren Paradise Theatre i 1981 gjekk heilt til topps.
Mange av songane på Cornerstone er skrivne av Dennis DeYoung og Tommy Shaw—fem av ni songar.
«First Time» var ein annan powerballade skriven av DeYoung, og var meint å bli den andre singelen frå Cornerstone, men Shaw var uroa for at det ville framandgjere hardrockfansen deira om dei gav ut to balladar på rad. Han kjende så sterkt på dette at han truga med å slutte bandet. Den livlige songen «Why Me», òg denne av DeYoung, vart vald ut i staden og nådde 26. plassen på singellista. Kranglinga dette medførte var sterk nok til at DeYoung ei kort stund fekk sparken frå bandet, men han vart invitert attende før det nådde pressa.
Det største bidraget til Shaw på albumet var den viseaktige «Boat on the River», som vart den største hitten deira i Europa. Shaw skreiv òg poprocksongen «Never Say Never,» opningssporet «Lights» i lag med DeYoung, den meir progressive «Love in the Midnight» og «Borrowed Time», som òg var skriven i lag med DeYoung.
James Young skreiv éin song på albumet, hardrocksongen «Eddie», som var retta mot Edward Kennedy, der han bad han om å ikkje prøve å bli president i USA. Young brukte ein gitarsynthesizer på solopartiet.
Instrumentalt gjekk musikken meir i ei pop- og organisk retning. DeYoung brukte eit Fender Rhodes elektrisk piano på over halvparten av songane, og gruppa brukte verkelege blåsarar og strykarar på fleire av songane. Sjølv om albumet selde godt, synte Cornerstone dei første spora av at det kollektive, kunstnariske synet til gruppa var byrja å slå sprekker, og førte etter kvart til at Styx vart oppløyst etter albumet Kilroy Was Here i 1983.
Salslister
Album - Billboard (USA)
Singles
Statoil Tjeldbergodden
Statoil Tjeldbergodden er Statoil sitt mottaksanlegg for naturgass frå Heidrunfeltet.
Anlegget har om lag 120 tilsette ved:
Hauso skule
Hauso skule er ein barne- og ungdomsskule som ligg på Hauso i Ullensvang herad i Hordaland.
Hauso skule og Kinsarvik skule er dei einaste ungdomsskulane i Ullensvang. Difor samlar ungdomsskuledelen av Hauso skule opp elevar frå heile vestsida av Ullensvang, frå grensa til Jondal kommune til grensa til Odda kommune. Likeeins samlar Kinsarvik skule opp alle ungdomsskuleelevane frå austsida av Ullensvang.
Barneskulen får derimot berre elevar frå området som har Grimo og Utne til postadresse. Barneskulen er tredelt og har eit velutstyrt datarom der det vert arrangert datakurs for nybyrjarar.
Rektor ved skulen er Rannveig Linnebo Alvsåker.
Dei næraste vidaregåande skulane for dei uteksaminerte tiandeklassingane frå Hauso skule ligg i Odda, på Voss og i Kvam.
Inkvisisjonen
Inkvisisjonen var ein permanent institusjon i den katolske kyrkja oppretta i 1184. Han var ansvarleg for å nedkjempe kjetteriet. Namnet er eldre, og var bruka om ein romersk rettsprosedyre, inquisitio.
Fraksjonering av dei kristne kyrkjene har eksistert sidan starten på kyrkja. Den greske nemninga for kjetteri er haeresis og betyr sekt, trusretning, skole. Apostelgjerningane 15 fortel om samling av eit råd i Jerusalem for å ta hand om den jødekristne fraksjonen som skapte kløyving av kyrkjesamfunn i Litleasia, og da særleg eit område kalla Galatia Det moderne Ankara, Tyrkia sin hovudstad, ligg i dette området, jf. Paulus sitt brev til galatarane.
På kyrkjemøtet i Nikea i 325 vart den kristne trusvedkjenningslæra i vesentleg grad institusjonalisert og den katolske kyrkja økumenisert (økumeni av gresk Oikomene: verdsomspennande/det som verda eller huset består av). Ei av følgjene var den arianske kontroversen, der den såkalla arianismen (etter biskop Arius) blir erklært som vranglære. Også den egyptiske koptiske kyrkja m.fl. fall utanfor den katolske økumenien etter dette første «verdsomspennande» kristne konsilet. Arianerkjetteriet vart etter kvart utrydda, mens koptarane har overlevd, kanskje paradoksalt nok redda av islam si spreiing til Egypt på sjuhundretalet.
Ikkje usannsynleg kjem sjølve nemninga kjettar via tysk, av katar. Katarane var ei religiøs kristen, gnostiskliknande rørsle som oppstod på 1100-talet, parallelt med riddarvesenet, trubadurane og kjærleiksdiktinga i det noverande sørlege Frankrike, den gongen hovudsakleg i Provence. Dette området var da kristendommen sine grensetrakter mot det maurisk-muslimske Spania. Det var først på bakgrunn av det albigensiske kjetteriet som det også vart kalla (etter den franske byen Albi), at Inkvisisjonen vart ei permanent ordning sett i system for å ta hand om problemet. Da Inkvisisjonen begynte på 1100-talet, trong kyrkjeråda sekulære herskarar til å forfølgje kjettarane.
Den første av inkvisisjonane i mellomalderen, kalla den episkopale inkvisisjonen, vart stifta i 1184 etter eit brev frå paven, ein såkalla paveleg bulle, kalla Ad abolendam, «til formålet å bli kvitt det». Inkvisisjonen var eit svar på katarane sitt aukande kjetteri i Sør-Frankrike. Han vart kalla episkopal fordi han vart administrert av lokale biskopar (latin episcopus). Den episkopale inkvisisjonen var av mange grunnar lite effektiv. Den pavelege inkvisisjonen i 1230-åra vart sett i verk da den episkopale inkvisisjonen feila. Han bestod av profesjonelle som var trena spesielt for å gjera jobben etter paven sine ønske. Enkeltpersonar vart valde ut frå forskjellige ordnar og blant sekulære kyrkjetenarar, men dei kom primært frå Dominikanerordenen, som hadde ei rekkje passande eigenskapar.
Pave Paul III etablerte i 1542 ei permanent samling av kardinalar og andre med kyrkjelege embete med oppgåva "å bevare og forsvare trua sin integritet og å undersøkje og fordømme feil og falske doktrinar".
Pizzo Pesciora
Pizzo Pesciora (eller Poncione di Pesciora) er eit fjell i Dei lepontinske Alpane, på grensa mellom kantonane Valais og Ticino. Det ligg nord for Bedretto, på ryggen mellom Witenwasserenstock og Pizzo Rotondo.
Fjell i Buskerud
Dette er ei liste over dei 25 høgaste fjella i Buskerud med ein primærfaktor på minst 50 meter.
Pain Mesa
Pain Mesa er ein stor mesa like nord for Tobin Mesa i Mesa Range i Victoria Land. Han vart namngjeve av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1962–63, etter Kevin Pain, nestleiaren for denne gruppa.
Linn Mesa
Linn Mesa er ein lita mesa som ligg 3 nautiske mil (6 km) sør for Chisholm Hills i Southern Cross Mountains i Victoria Land. Han vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Han vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Paul E. Linn i US Navy, utstyrsansvarleg ved McMurdo-basen i 1963 og 1967.
Beit Fajjar
Beit Fajjar (arabisk بيت فجّار ) er ein palestinsk by som ligg åtte kilometer sør for Betlehem i Betlehem guvernement, sentralt på Vestbreidda. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde byen eit folketal på over 11 000 i 2007.
Historie
Ein trur Beit Fajjar var ein leirstad for den islamske kalifen Umar ibn al-Khattab.
Osmansk tid
Beit Fajjar var hovudsakleg jordbruksområde fram til 1800-talet, då han gradvis fekk eit meir urbant preg.
Den franske oppdagaren Victor Guérin vitja landsbyen i 1863, og skildra han som ein landsby på toppen av ein ås, med kring 400 innbyggjarar. Landsbybuarane gravla framleis sine døde i gravholer i berget, nedanfor landsbyen. I 1883 skildra Palestine Exploration Fund i «Survey of Western Palestina» Beit Fejjar som ein «liten steinlandsby på ein høg rygg. Han vert forsynt av norke fine kjelder og kjeldebrunnen Wady el Arrub».
Det britiske mandatet
I folketeljinga i 1922 hadde Bait Fajjar 766 innbyggjarar, all muslimar. I folketeljinga i 1931 var folketalet i Beit Fajjar tald saman med Umm Salamuna, Marah Ma'alla og Marah Rabah. Det samla folketalet var 1043, framleis alle muslimar, i 258 hus.
I 1945 var folketalet i Beit Fajjar 1 480 arabarar, som eigde 17 292 mål land i følgje ei offisiell landmåling. 2 572 mål var plantasjar og irrigert land, 2 633 for korn, medan 87 mål var utbygd (urbant) land.
Etter 1948
Etter den arabisk-israelske krigen i 1948, og etter våpenkvileavtalen i 1949, kom Beit Fajjar under jordansk styre, før han i 1967 vart okkupert av Israel.
Pratibha Patil
Patil vart fødd i landsbyen Nadgaon i Maharashtra. Ho tok mastergrad ved universitetet i Jalgaon i Maharashtra, og bachelorgrad i rettsvitskap i Mumbai. Ho sat i delstatsparlamentet i Maharashtra frå 1962 til 1985. Ho hadde òg ulike ministerpostar i delstatsregjeringa. Frå 1986 til 1988 var ho visepresident for overhuset i det indiske parlamentet. Frå 1991 til 1996 sat ho som folkevald i underhuset i det indiske parlamentet. Frå 2004 til 2007 var ho den første kvinnelege guvernøren i delstaten Rajasthan.
Pratibha Patil gifta seg i 1965 med Devisingh Ramsingh Shekhawat. Dei har ein son og ei dotter.
Parker Mesa
Parker Mesa er ein markant, snødekt mesa 4 nautiske mil (7 km) søraust for Skew Peak, sør i Clare Range i Victoria Land. Dette flate, høge fjellet vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Bruce C. Parker, ein biolog i US Antarctic Research Program (USARP) som gjorde limnologiske underskingar på Den antarktiske halvøya (1969–70) og i Victoria Land (1973–74 og 1974–75).
Deir al-Balah
Deir al-Balah eller Dayr al-Balah (arabisk دير البلح ) er ein palestinsk by sentralt på Gazastripa og det administrative senteret i Deir el-Balah guvernement. Han ligg over 14 km sør for Gaza by. Byen hadde eit folketal på 54 439 i 2007. Byen er kjend for daddelpalmene sine, som han er kalla opp etter.
Deir al-Balah er datert attende til sein bronsealder då han var ein militær utpost for Det nye kongedømet i Egypt. Det vart bygd eit kloster der av den kristne munken Hilarion midt på 300-talet evt. og ein trur at det er staden der det i dag ligg ein moské tileigna St. Georg, lokalt kalla al-Khidr. Under krigane mellom krossfararane og ajjubidane, var Deir al-Balah åstad for ei strategisk kystbort kalla «Darum», og denne vart det stadig kjempa om. Ho vart riven ned og bygd opp att av begge sider før ho endeleg vart rive ned i 1196. Etter dette voks staden til å bli ein stor landsby langs postruta i mamelukk-tida frå 1200-talet til 1400-talet, og tente som eit bispesete for den gresk-ortodokse kyrkja i Jerusalem i osmansk tid fram til seint på 1800-talet.
Under egyptiske kontroll i Deir al-Balah, tredobla folkesetnaden seg på grunn av eit stort inntog av flyktningar frå den arabisk-israelske krigen i 1948. Byen var ein velståande jordbruksbruk fram til han vart erobra av Israel i seksdagarskrigen. Etter 27 år med israelsk okkupasjon, vart Deir al-Balah den første byen som kom under palestinsk sjølvstyre i 1994. Etter utbrotet av den andre Intifada i 2000, har han ofte vore utsett frå åtak frå den israelske hæren som hevdar målet er å stoppe Qassam-rakettar frå å bli avfyrt inn i Israel.
Oldtida
Historia til Deir al-Balah er datert attende til midten av 1300-talet fvt. PÅ den tida var han ein utpost i Det nye kongedømet i Egypt. Under regjeringstida til Ramesses II (1303-1213 fvt.) vart Deir al-Balah den austlegaste av seks garnisonsfestningar i Aust-Middelhavet, som starta frå Sinai-fortet i vest. Tre firkanta bygningar hadde fire tårn i kvart hjørne, og hadde eit eige vassreservoar. Arkeologiske funn i Deir al-Balah har avdekt ein stor gammalegyptisk gravplass med smykke og andre personlege eigedelar. Innbyggjarane i festninga nytta seg av tradisjonelle egytpiske teknikkar og kunst i arkitekturen sin. Deir al-Balah vart verande under Egypt fram til kring 1150 fvt. då filistrane erobra det sørlege kystområdet av Kanaan.
Under bysantinsk styre, vart den første eremitasjen i Palestina grunnlagd av den tidlege kristne munken Hilarion der dagens Deir al-Balah ligg. Hilarion bygde først ei lita hytte der, men under regjeringstida til Konstantios II (337-361) sette han opp ein eremitasje. Mot slutten av livet hans voks klosteret og byrja å trekkje til seg vitjande. Hilarion budde i klosteret i alt 22 år før han reiste til Kypros der han døydde i 371 evt. Eremitasjen var delt i fleire mindre celler og bygd av leirsteinar og palmetregreiner. I følgje ein lokal tradisjon og observasjonar frå vestlege reisande på 1800-talet, dekkjer al-Khidir-moskeen i dag bønehallen i Hilarionklosteret. Den franske oppdagaren Victor Guérin noterte seg to marmorsøyler i moskeen som kanskje var ein del av eit kloster frå bysantinsk tid.
I 632, tidleg i islamsk styre av Arabia, sette den muslimske kommandanten Usama ibn Zayd i gang fleire raid mot den bysantinske Darum, som ikkje refererer direkte til Deir al-Balah, men til området sør for Lydda der dagens Deir al-Balah ligg. Staden var ein av dei første stadane i Palestina som vart annektert av Rashidun-kalifatet etter erobringa av Gaza av Amr ibn al-'As i 634. Gjennom det tidlege muslimsk-arabiske styret og fram til krossfararane kom seint på 1000-talet, refererte «Darum» vanlegvis til det sørlege distriktet Jund Filastin der hovudstaden byta mellom Bayt Jibrin og Hebron.
Krossfararar og ajjubidane
Deir al-Balah vart bygd i ruinane etter krossfararborga Darom (òg kalla «Doron») som vart bygd av kong Amalric I. Borga vart truleg reist etter 1153 då Amalric erobra Ascalon i nord frå Fatimidekalifatet. Vilhelm av Tyr skildra borga som lita, firkanta med fire tårn, der det eine var større enn dei andre. Amalric nytta Darom som utgangspunkt for fleire mislukka militære felttog mot fatimidane i Egypt. I tillegg til rolla si som grenseborg ved grensa til Egypt, var Darom òg eit administrativt senter som hadde ansvar for å samle skattar i dei sørlege områda av kongedøme, og toll frå karavanar og reisande frå Egypt. Han vart rekna som ein stadig trugsel av herskarane i Egypt.
Då Amalric trekte seg attende etter den femte offensiven mot Egypt i 1170, gjekk den muslimske generalen Saladin, som kjempa på vegne av fatmidiane, til åtak og kringsette borga, som ein del av åtaket mot krossfarane og kongedømet Jerusalem. Darom vart ikkje erobra eller øydelagd. Seinare vart borga ein skanse for Tempelriddarane og Maltesarordenen frå Jerusalem, leia av kong Baldwin III. Etter muslimhæren slo krossfararane i det avgjerande slaget ved Hattin i 1187, rykka Saladin, no ein sjølvstendig sultan i Ajjubide-riket, sørover og erobra både Ascalon og Darom i 1188. Han gav først ordre om å øydelegge borga, men ombestemte seg sidan. I staden vart festninga kraftig utvida og forsterka. «Darum», som muslimane kalla staden, fekk ein stor mur kring seg med 17 kraftige tårn, verna av ei djup vollgrav. Han hadde ein garnison kommandert av emiren Alam ad-Din Qaysar og tente som lager for forsyningar og ammunisjon.
Krossfararane tok attende festninga den 24. mai 1191 etter ei kort omleiring kommandert av Rikard Løvehjarta. Styret av Darum vart gjeven til Henrik I av Champagne, men Rikard fekk seinare øydelagd festninga i juli 1193, før han trekte styrkane sine attende frå Ascalon. Ajjubidane i Egypt bygde opp att festninga kort tid etter, for å nytte ho som eit bruhovud og ta attende territoria dei tapte i Palestina under det tredje krosstoget. Likevel valde ajjubide-sultanen al-Aziz Uthman i 1196 å øydeleggje festninga, i tillfelle ho vart teken att av krossfararane. I følgje historikaren al-Maqrizi på 1400-talet, mislikte ålmenta dette sidan reisande og handelsmenn nytte godt av vernet borga gav. I 1226 vitja den syriske geografen Yaqut al-Hamawi Darum og skreiv at det var ein av byane til Lot og inneheld ruinane av ei borg.
Mamelukkane
Etter festninga vart øydelagd, veit ikkje kor lenge Darum stod folketom, men han vart etter kvart busett på ny under styret til mamelukkane, som byrja i 1250. Gjennom det meste av mamelukk-tida, var byen under Gaza Niyabah (Gaza-provinsen), i den større Damaskus mamlaka(Kongedømet Damaskus) I lag med Karatiyya og Beit Jibrin, var Darum ein amal («distrikt») i Gaza-provinsen med ein sigen wali («guvernør»)
Han vart ein stoppestad langs den nye postruta mellom Damaskus og Kairo, som vart styrt av sendebod til hest med fargerike skjerf. Den syriske historikaren Ibn Fadlallah al-Umari nemnte ikkje Darum i lista si over stoppestader på ruta i 1349 og skreiv i staden at al-Salqah var den einaste posten mellom Rafah og Gaza, noko som indikerer at Darum ikkje var ein stor stad på den tida. Men den egyptiske historikaren Ahmad al-Qalqashandi på 1300-talet skreiv at Darum var den siste stoppestaden før Gaza. Vegar, bruer og poststasjonar og ein khan vart bygd i byen for å ta seg av sendeboda. Brevduer vart sette i tårna som vart bygd. Varer frå Darum på denne tida var bygg, kveite, druer og drueblad, oliven, bringebær, sitronar, fiken, melonar, granateple og dadlar.
Osmansk tid
Ei stund før den osmanske erobringa av Palestina i 1516, eller dei første åra av osmansk styre, fekk Darum tilnamnet «Deir» som i «Deir Darum» etter det bysantinske klosteret. Landsbyen forsette å vekse i tidleg osmansk tid. Under den første osmanske skatteteljinga i 1525 var Deir al-Balah ein relativt stor landsby med ein blanda, religiøs folkesetnad på 87 kristne familiar og 56 muslimske familiar. I 1596 var han ein del av Gaza sanjak og hadde ein muslimsk majoritet på 175 muslimske familiar og 125 kristne familiar. Med eit estimert folketal på 1 500, var han ein av åtte landsbyar på dent ida som hadde mellom 1 000 og 2 000 innbyggjarar.
Dødsraten i Deir al-Balah auka i 1862 på grunn av stilleståande drikkevatn frå myrane kring byen. Myrane inneheldt berre vatn til visse tider av året, og oppstod kvar vinter. Eit år seinare, i 1863, skreiv den franske oppdagaren Victor Guérin at Deir al-Balah var ein liten, delvis ruinert landsby med eit folketal på 350. Daddeldyrking var den viktigaste næringa til innbyggjarar. I 1878 skreiv Palestine Exploration Fund i Survey of Western Palestine at Deir al-Balah hadde vokse til ein stor landsbyen med leirsteinshus og «med brunnar og eit lite tårn.» På den tida var han eit bispesete for den gresk-ortodokse kyrkja i Jerusalem.
Loch Hourn
Loch Hourn (skotsk-gælisk Loch Shubhairne) er ein sea loch eller ein fjord nordvest i Skottland 22 km innover frå Sound of Sleat. Han er kanskje den fjorden i Skottland som liknar mest på dei norske fjordane.
Deir al-Balah
Moderne tid
Deir al-Balah vart erobra av den britiske hæren etter at Khan Yunis overgav seg den 28. februar 1917. I april vart det oppretta ein flyplass og ein militærleir der og Deir al-Balah vart utgangspunktet til dei britiske styrkane mot dei osmanske Gaza og Beersheba i nord og nordaust. Av dei 25 britiske krigsgravplassane frå fyrste verdskrigen, vart ein av dei seks største lagt ved Deir al-Balah i mars 1917. Han var i bruk fram til 19. mars og inneheld i alt 724 graver. Byen vart ein del av Palestinamandatet frå 1922.
Husedalen
Husedalen er ein dal som kjem ned frå Hardangervidda og tek slutt i Kinsarvik i Hardanger. Husedalen er eit populært turistmål fordi han er ein av dei lettaste måtane å koma seg opp på Hardangervidda til fots på, og fordi han inneheld fire fossefall.
Loch Hourn
Bortsett frå eit par einslege hytter er den einaste busetnaden Arnisdale med kring 30 innbyggjarar. Det er ikkje veg langs fjorden.
Thomas Numme
Thomas Numme er ein norsk programleiar som mellom anna var med å leia talkshowet Senkveld med Thomas og Harald som gjekk på TV 2 saman med Harald Rønneberg frå 2003 til 2018.
Bakgrunn
Han er son av Yngvar Numme, artisten frå humorgruppa Dizzie Tunes. Han voks opp i Sandefjord, og var som ungdom ein lovande handballspelar, men måtte avslutte karrieren sin grunna mykje skade og sjukdom.
Thomas Numme har ei radioutdanning frå Høgskulen i Volda.
Husedalen
Elva Kinso renn gjennom heile dalen. Det er den same elva som styrtar seg ned i dei 4 vakre fossefalla. Dersom ein går oppover frå Kinsarvik, passerer ein fyrst Tveitafossen, deretter Nyastølsfossen etterfølgd av Nykkjesøyfossen og til slutt den høgaste av dei 4, Søtefossen. Ein tur frå Kinsarvik til Søtefossen og attende tek ca. 5-6 timar.
Thomas Numme
Bakgrunn
Thomas Numme debuterte i riksmedia som programleiar og reportar i radioprogrammet Holger Nielsens Metode på NRK P3. Etter dette var han programleiar for barne-TV-programmet Nå er det nå, og etter dette for NRK-programmet Trigger saman med Solveig Kloppen. I januar 2003 vart Numme og makkeren hans, Harald Rønneberg, programleiarar for den nye fjernsynssatsinga Idol på TV2. Det blei en stor suksess, og frå hausten 2003 var radarparet programleiarar for Senkveld med Thomas og Harald på TV 2.
Husedalen
Dersom ein går opp heile Husedalen frå Kinsarvik, har ein allereie kome seg opp på Hardangervidda. Det nærast tilgjengelege turmålet er DNT si turisthytte på Stavali. Dette er ein populær dagstur for turistar som likar å gå i fjellet. I tillegg til stien som går heilt opp til Stavali, er det bygt skogsveg opp til Nykkjesøyfossen.
Thomas Numme
Bakgrunn
Numme bur i dag i Oslo saman med kona Annette Walther og deira tre born.
Husedalen
I den nedre delen av Husedalen veks det ein del furuskog. Huseskogen er eit flott område for bærplukking om hausten.
Deir al-Balah
Moderne tid
Før den arabisk-israelske krigen i 1948 deltok innbyggjarane i Deir al-Balah i eit lokalt åtak mot den nærliggande kibbutzen Kfar Darom, trass i at dei vart frårådd dette av offiserar i den egyptiske hæren, men dei vart drivne attende og leid store tap. Egypt erobra byen i lag med resten av Gazastripa under krigen og oppretta sidan eit rettssystem basert på sjaria. Det egyptiske styret førte til relativt velstand i Deir al-Balah. Særskild sitrusindustrien gjekk godt i byen, då det vart oppdaga store underjordiske vassreservar i nærleiken.
Under seksdagarskrigen i juni 1967 leia borgarmeisteren i Deir al-Balah, Sulaiman al-Azayiza ei kort stund den lokale motstanden mot den komande israelske hæren før byen formelt overgav seg kort tid etter. Israelske styresmakter tok kontroll over kjelda, ei viktig kjelde til kunstig vatning. Dette og aukande konkurranse med israelske sitrusbønder, øydela den lokale sitrusindustrien.
Byen har ofte vore mål for isarelske militæråtak etter den andre Intifada i 2000, delvis på grunn av Qassam-rakettåtak frå palestinske militante.
Under kampane på Gazastripa i juni 2007, som enda med at Hamas fekk kontroll over området, vart minst fire paramilitære frå Hamas og Fatah drepne i Deir al-Balah. Den 2. januar 2009 vart Deir al-Balah bomba av den israelske hæren som ein del av den månadlange offensiven Operasjon Cast Lead.
Geografi
Deir al-Balah ligg midt på Gazastripa, langs kysten av det austlege Middelhavet. Sentrum av byen ligg 1 700 m aust for kysten, medan oldtidsbyen Darum ligg 3 km sør for sentrum. Sjølv om kommunegrensa til byen strekkjer seg austover mot grensa til Israel, strekkjer ikkje byområdet seg forbi Salah al-Din hovudveg i aust.
I nærleiken ligg Nuseirat-leiren og Bureij-leiren i nord, Maghazi-leiren i nordaust og Wadi as-Salqa i sør. Khan Yunis ligg 9,7 km sør for Deir al-Balah og Gaza by ligg 14,6 km i nord.
Frithjof Wilborn
Frithjof Wilborn er ein tidlegare programleiar i TV 2 og tidlegare fotballspelar  i Sportsklubben Brann og Strømsgodset IF.
Dei ti fyrste åra av livet sitt budde Frithjof Wilborn i Fredrikstad, før faren fekk jobb i Asker og familien flytte dit. Han viste tidleg talent for fotball, og spela for fyrstelaget til Asker allereie som elleveåring. Etter gymnaset tok han eitt år på musikk- og teaterlinja ved Romerike folkehøgskole. Han har elles studert ex.phil., gått eitt år på jusstudiar, og er utdanna lærar med hovudvekt på samfunnsfag og drama.
I 1982 begynte han å spela for Strømsgodset, og spelte 72 kampar for klubben. Han gjekk over til Brann i 1986, og spela om lag 60 kampar for dei fram til han la opp som fotballspelar i 1988.
Etter dette jobba Wilborn sju år som lærar på Lillehammer og fire år som frilansjournalist i Bergensavisen og Gudbrandsdølen. I 1995 fekk han jobb i TV 2-sporten. Sidan har han vore programleiar for seriar som Mestermøtet, Vil du bli millionær?, Farmen, Mine damer og herrer, Skaperen og Jeg gjør hva som helst. I løpet av karrieren sin kåra VG-lesarane Wilborn til den kjekkaste mannen i Noreg. Han var òg programleiar for 10-årsjubileet til TV 2 saman med Nadia Hasnaoui i 2002, og i 2005 leidde han showet i Oslo Spektrum som markerte at det var 100 år sidan Haakon VII kom til landet.
Wilborn hadde ein lang konflikt gåande med TV 2. Etter 11 og eit halvt år i kanalen slutta han den 31. januar 2008. I april 2009 tiltredde han som dagleg leiar i Os Fotball, og hausten 2009 vart han programleiar på ny, denne gongen for TV Norge med serien Hvem kan slå Ylvis?. Kvart år leier han òg NM i morellsteinspytting på Morellfestivalen på Lofthus i Hardanger.
Provinsen Cuneo
Han vart òg kalla Provincia Granda, den store provinsen, fordi han er den tredje største provinsen i landet (etter Bolzano og Foggia). Dette skapte tidlegare problem for innbyggjarane i Alba som måtte reise langt til Cuneo kvar gong dei hadde æren med provinsstyret. Fleire gonger har det vorte gjort framlegg om å dele provinsen i to.
Hovudstaden er byen Cuneo. Han har eit areal på 6 903 km² og totalt 556 359 innbyggjarar (2001). Det er 250 kommunar i provinsen og dei største av desse er:
Stephen Appiah
Stephen Appiah, er ein ghanesisk fotballspelar som spelar på midtbanen for Bologna i italiensk Serie A, og for det ghanesiske landslaget.
Appiah har spelt for fleire klubbar i Italia sidan han drog til Udinese i 1997. I 2005 var han med på å vinna italiensk Serie A med Juventus. Frå 2005 til 2008 spelte han for Fenerbahçe i Tyrkia, der han var med på å vinna den tyrkiske ligaen i 2007.
I 2007 og 2008 var Appiah plaga av ein langvarig kneskade. Han drog frå Fenerbahçe i juni 2008, og var utan klubb fram til november 2009, då han skreiv under for Bologna. Sjølv om han var utan klubb var han også i denne perioden fast på det ghanesiske landslaget, og spelte i kvalifiseringskampane då Ghana kvalifiserte seg til fotball-VM i 2010.
Holy Loch
Holy Loch (skotsk-gælisk An Loch Sianta/Seunta) er ein sea loch eller ein fjord i Argyll and Bute i Skottland. Han er ein fjordarm på austsida av Firth of Clyde. Han er om lag 1,5 km brei og 5 km lang. Byen Dunoon på Cowalhalvøya ligg ved Clyde like sør for Holy Loch. Ein trur at namnet Holy Loch kjem frå 500-talet då St. Munn gjekk i land der etter å ha reist frå Irland.
Under den andre verdskrigen vart fjorden nytta av Royal Navy som ubåtbase, og her vart utført mange testar og øvingar med ubåtane. Mellom 1961 og 1992 hadde den amerikanske marinen ein ubåtbase her.
Kilchberg i Zürich
Kilchberg er ein kommune i distriktet Horgen i kantonen Zürich i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 408 meter over havet, få km sør for bysentrum i Zürich. Kilchberg ligg ved vestbreidda av Zürichsjøen.
Novara-provinsen
Provinsen Novara  (italiensk Provincia di Novara ) er ein provins i regionen Piemonte i Italia. Hovudstaden er byen Novara. Han har eit areal på 1 339 km² og totalt 343 097 innbyggjarar (2001). Det er 88 kommunar i provinsen.
Charles Francis Richter
Charles Francis Richter var ein fysikar frå Hamilton i Ohio i Sambandsstatane (USA).
Best Western Hotels
Best Western Hotels er den største hotellkjeda i verda. Best Western har over 4 200 hotell i 80 land. Kjeda vart grunnlagt i 1946 i USA av Merill K. Guertin.
Ettersom hotella er eigde og drivne i privat regi, tyder det at alle er av ulik stil, storleik og utsjånad, karakter og atmosfære. Kjeda består hovudsakleg av 3- og 4-stjerners-hotell. For at alle hotella skal leve opp til same kvalitet globalt, finst det eit kvalitetssikringsprogram som omfattar eit tusentals punkt som gjeld service, interiør, standard og anna. Kvalitetskontrollen vert gjennomført årleg og samtlege Best Western-hotell i verda vert kontrollerte av ein ekstern inspektør.
Hovudkontoret ligg i Phoenix i Arizona i USA.
I Noreg har kjeda hotell på fylgjande stader:
Charles Francis Richter
Ni år gamal flytta Richter med familien til Los Angeles, der faren var sekretær og reparatør i eit firma som laga maskinar. Richter var ein amerikansk seismolog og fysikar. Han er mest kjend for å ha utvikla Richters skala, som vert nytta for å måla styrken på jordskjelv. Utviklinga av skalaen skjedde i nært samarbeid med Beno Gutenberg. Skalaen vart lansert i 1935. Då var Richter forskar ved California Institute of Technology i Pasadena rett nord for Los Angeles i California. Staten California er kjend som eit område med mykje jordskjelv. I starten var Richter- skalaen berre gyldig sør i California. Målemetoden vart etter dette vidareutvikla til å kunne brukast jorda rundt.
Til då hadde styrkegraden til jordskjelv vorte målt i høve til kvarandre på grunnlag av skader. Særleg gjaldt dette graden av skader i bystrok. Richter og Gutenberg lanserte ein skala med absolutte verdiar. Gutenberg fann ut at jordskjelvskalaen burde vera logaritmisk. Trinn fire er ti gonger meir i amplitude enn trinn tre. Amplituden er storleiken på sjokkbølgjene eit jordskjelv lagar. Slike bølgjer gjev utslag på ein seismograf. Den utløyste energien er 31 gongar større for kvart trinn på Richter- skalaen. I eit intervju på sine gamle dagar sa Richter at det berre var ved eit slumpehøve at jordskjelvskalaen var knytt til namnet hans. Han meinte at Gutenberg hadde ei like viktig rolle i utviklinga av skalaen. Då Richter døydde i 1985 var han verdskjend, og gjekk under namnet Dr. Quake, eller Doktor Skjelv.
Den spanske inkvisisjonen
Den spanske inkvisisjonen var ein katolsk institusjon som verka i Spania frå slutten av 1400-talet til 1834. Han var ikkje underlagd den romerske inkvisisjonen, men vart i staden kontrollert av den spanske kongen. Bakgrunnen for opprettinga var gjenerobringa av Spania frå maurarane og kongen sitt behov for kontroll over muslimar og jødar.
Bakgrunn
På 1400-talet var Spania ein konføderasjon av små rike, som alle hadde sin eigen administrasjon. Dei viktigaste var Aragon og Castilla, som ved gjenerobringa vart styrte av høvesvis Ferdinand og Isabella. I Aragon fanst det ein lokal inkvisisjon, men i Castilla og Leon hadde dei ingen slik organisasjon. Store delar av Pyrenéhalvøya hadde vorte styrt av maurarane, og spesielt i dei sørlege områda var det ei ganske stor muslimsk folkegruppe. Granada var under muslimsk styre heilt til 1492. I ein del av byane, spesielt Sevilla, Valladolid og Barcelona, fanst det også store jødiske grupper.
Opprettinga
Ferdinand såg religion som ein effektiv reiskap for å få kontroll over befolkninga. Han ønskte å kvitte seg med dei jødiske og muslimske folkegruppene, og bruka inkvisisjonen som ein av sine reiskapar for å kontrollere både dei som nekta å la seg døype og dei som hadde konvertert til kristendommen. Inkvisisjonen vart med det ein sentral institusjon for handhevinga av limpieza de sangre («blodet si reinheit»), politikken som skulle hindre blanding mellom konvertittane og spanjolane. Historikarar har også spekulert i andre årsaker, og mange meiner at inkvisisjonen vart oppretta også for å svekkje opposisjonen. Det er òg mogleg at det var økonomiske årsaker som låg bak; Ferdinand sin far hadde lånt mykje frå jødiske finansmenn, og store delar av gjelda kunne slettast dersom dei han skulda pengar vart frådømde eigedommen sin.
Paven ønskte ikkje å opprette ein inkvisisjon i Spania, men Ferdinand insisterte. Kardinal Rodrigo Borgia dreiv, mens han var biskop av Valencia, lobbyverksemd for å få Sixtus IV til å godkjenne den spanske inkvisisjonen. Han lykkast delvis, da paven sanksjonerte opprettinga i Castilla. Borgia vart seinare lønna med støtte frå Spania under eit konklave, og vart pave under namnet Alexander VI.
Under Sixtus IV vart den spanske inkvisisjonen også oppretta i Sevilla. Paven arbeidde mot dette, men Ferdinand pressa han til å akseptere det ved å true med å stoppe den militære støtta til «Den heilage stolen». I 1478 sende paven ut ein bulle som godkjende opprettinga. Han påla ein del restriksjoner mot dei mest ekstreme sider ved inkvisisjonen.
Paven meinte at den spanske inkvisisjonen var del av eit kynisk spel for å sikre seg jødiske eigedommar, og nekta å la han bli oppretta i Aragon. Ferdinand heldt fram med å trasse Roma, og bruka pavedømmet si avhengigheit av hans militære støtte, i ei tid der tyrkarane tok stadig større område og statar i Europa stadig manøvrerte for å få meir makt, til å presse gjennom ei godkjenning av opprettinga også i Aragon. Da tyrkarane angreip Otranto i Italia i august 1480 var presset så stort at Sixtus IV gav etter.
Utvisinga av jødane
Ferdinand og Isabella utnemnde i 1481 Tomás de Torquemada til leiar for inkvisisjonen, med ansvar for å etterforske og straffe conversos, det vil seie jødar og muslimar som hadde konvertert til kristendommen men som framleis praktiserte den opphavlege religionen sin i smug. Prosessen begynte i Sevilla, og det vart snart etter oppretta domstolar i Cordova, Jaen og Ciudad Real, som så vart følgde av Aragon, Catalonia og Valencia. Mellom 1486 og 1492 vart det halde auto de fé 25 gonger berre i Toledo. Mellom 1481 og 1826 vart det halde minst 464 slike seremoniar. Mellom 1480 og 1492 vart meir enn 13 000 conversos stilte for retten.
Novara-provinsen
Største kommunar
Per 30. juni 2005
Den spanske inkvisisjonen
Inkvisisjonen sitt virke
Sixtus IV døydde i 1484. Han vart etterfølgd av Innocent VIII, som to gonger sende ut bullar der han bad om større velvilje overfor conversos. Samtidig bidrog han også til å styrkje inkvisisjonen si makt ved å befale at alle katolske monarkar skulle arrestere flyktande jødar og utlevere dei til Spania så dei kunne stillast for retten.
Som ein religiøs domstol vart inkvisisjonen driven av kyrkjelege styresmakter. Når ein person var dømd for «heresi», vart han eller ho overlevert til sekulære styresmakter for å bli straffa. Straffene varierte frå offentleg audmjuking (personen vart kledd i sambenito og måtte gå i prosesjon gjennom byen) til brenning på bål. Dei som tilstod og sa dei angra vart avretta med garotte før brenninga, mens dei som ikkje gjorde det vart brende levande. Personar som vart dømde in absentia vart brende symbolsk, ved at ei dokke vart plassert på bålet. Straffene vart eksekverte under offentlege seremoniar, kjende som auto de fé, «trushandling».
Rettssakene vart førte for tribunal, der dei geistlege dommarane hadde assistanse frå lekdommarar, kalla familiares. Dette var eit prestisjefylt embete.
Mange av skuldingane som vart etterforska var fremja av hemnmotiv eller for personleg vinning si skuld. Krona stod kanskje bak ein del av skuldingane, for å få sletta gjeld og inndratt eigedommar.
Hekseprosessar var inkvisisjonen lite borti Det var nokre få tilfelle i Baskarland, men dommane vart da forkasta av ein høgare instans ettersom inkvisisjonen si leiing ikkje trudde på hekseskuldingane; nokre hadde likevel vorte avretta før dommen vart omstøytt. Seinare tilfelle vart normalt avviste med at den tiltalte var mentalt ustabil eller at skuldingane var falske. Mens det i mange land kom i gang store hekseprosessar, vart det i Spania tidleg slutt på skuldingane fordi inkvisisjonen truga med å stille dei som kom med falske skuldingar for retten.
Bruk av tortur
Den spanske inkvisisjonen er berykta for sin bruk av tortur. Nyare undersøkingar viser at tortur var mindre vanleg enn ein har trudd. I Valencia vart tortur bruka i mindre enn 2 % av dei over 7000 sakene.
I dei tilfella tortur vart bruka dreidde det seg for det meste om kniping med tenger og slag med forskjellige gjenstandar. Målet med torturen var å få ei vedkjenning, som var viktig i religiøs samanheng fordi denne gjorde det mogleg for den dømde å bli frelst.
Seinare historie
Inkvisisjonen vart bruka mot tidlege protestantar og andre ikkje-katolske kristne. på 1700-talet vart han òg bruka mot fritenkjarar, spesielt dei som var trektest mot encyclopedismen og den franske opplysningstida sine ideal.
Under Napoleon sitt styre, 1808–1812, vart inkvisisjonen nedlagd. Da Ferdinand VII av Spania kom til makta vart han gjenoppretta. Den 26. juli 1826 vart den siste dødsdommen frå inkvisisjonen eksekvert da skolestyraren Cayetano Ripoli vart garottert i Valencia. Institusjonen vart formelt avskaffa 15. juli 1834.
Det fanst to forlengde armar av den spanske inkvisisjonen: Den meksikanske inkvisisjonen og Limainkvisisjonen, som hadde ansvar for å etterforske og dømme personar som hadde flykta frå Den spanske inkvisisjonen til koloniane i vest (Amerika og - vidare over Stillehavet - til Filippinane).
Dødstal
Det er usemje mellom historikarar om kor mange som vart avretta etter ein dom frå inkvisisjonen. Nokre av tala som er oppgitt er:
I seinare år har forskinga kunna bruke originalprotokollar frå inkvisisjonen som grunnlag, og desse gir eit anna bilete enn tidlegare forsking. Geoffrey Parker studerte aktene frå 49 000 rettssaker mellom 1540 og 1700, og desse resulterte i 776 avrettingar. Dette kan tyde på totalt omkring 2 000 i løpet av inkvisisjonen si verketid. Tidlegare protokollar er dårlegare bevarte, men det som finst skal ikkje tyde på at det var noko større blodbad under Torquemada. Det som er tydeleg er at jødar og muslimar vart ramma svært hardt i forhold til andre i den tidlegaste perioden.
Agostino Borromeo, professor i historie ved Universitá della Sapienza i Roma, oppgir at omkring 125 000 vart stilte for retten, og av desse vart 1 200 til 2 000 avretta.
Ørsta kommune
Ørsta kommune er ein kommune i Møre og Romsdal fylke. Han ligg på Sunnmøre sør i fylket, og strekkjer seg frå Vartdalsfjorden i nordvest til eit stykke inn i Norangsdalen mot Hellesylt i søraust.
Kommunen grensar til Sykkylven og Stranda i aust, til Volda i sør og sørvest. Nord for Vartdalsfjorden og Storfjorden ligg kommunane Ulstein, Hareid og Sula. I 1964 vart kommunane Ørsta, Vartdal og Hjørundfjord samanslegne til den nye storkommunen Ørsta.
Bygdebyen Ørsta er administrasjonssenteret i kommunen.
Ørsta har og sitt eige motto: Ørsta - I hjartet i Sunnmørsalpane.
På sommaren vert Nordens brattaste fjelløp, Saudehornet rett opp (1.303 moh), arrangert for folket og det går samstundes eit barneløp til Skåla.
Næringsliv
I Ørsta er industri, handel, jordbruk, fiske og havbruk viktige næringsvegar. Viktige bedrifter er Saferoad AS, Vik Ørsta AS, Vartdal Plast, Tine Meieri Vest avd. Ørsta og Fora Form AS. Fiskebåtane er særleg lokalisert til Vartdal. Der har fiske tradisjonelt vore viktig, men i dag er det få havgåande fartøy i kommunen. I Vartdalsfjorden og Storfjorden er det oppdrett av laks. I tillegg har kommunen landbaset settefiskproduksjon.
Jordbruket finn ein mest i dei største dalane: Bondalen, Follestaddalen og Åmdalen. Av kulturelle attraksjonar må særleg nemnast Ivar Aasen-tunet, som vart opna i 2000 og Brudavollen som har vore bebudd sidan 1500-talet.
Samferdsel
I Ørsta kommune ligg Ørsta/Volda lufthamn, Hovden like ved grensa til Volda. Herfrå går ruter til Bergen lufthamn, Flesland, Trondheim lufthamn, Værnes og Oslo lufthamn, Gardermoen.
E 39 går gjennom Ørsta. Det er om lag 10 kilometer mellom Ørsta sentrum og sentrum i nabokommunen Volda. Etter opninga av Eiksundsambandet i 2008 er det ferjefritt samband mellom Ørsta og nabokommunane Ulstein og Hareid. Eiksundsambandet har gjort dei seks kommunane Ørsta, Volda, Herøy, Ulstein, Sande og Hareid til ein felles bu- og arbeidsmarknad. Det er 36 kilometer frå Ørsta sentrum til Festøya, her er det ferjesamband til Solavågen i Sula. Frå Festøya går det og ferje til Hundeidvik i Sykkylven.