cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kråkenes fyrstasjon
Historie
Bombeåtak under andre verdskrigen i 1945 førte til at fyret brann ned, men eit nytt bygg stod ferdig i 1950. Fyret vart elektrifisert i 1961.
Klima
Området er særs vêrhardt og vêrstasjonen som ligg her er den som oftast måler storm og orkan i landet. Frå 1982 og fram til i dag er det registrert om lag 150 tilfelle med vind opp i orkan styrke her. Dei høgaste vindkasta er målt til over 60 m/s (215 km/t). Dei mest utsette vindauga i fyret er forsterka med pleksiglas for at bølgjene ikkje skal slå dei inn. Bølgjene klatrar oppover klippene og kan nå ei høgd på 60 meter. Det harde vêret krev mykje vedlikehald av fyret og dette har gjort at målingsprodusenten Jotun testar måling her. Sørveggen på fyrbygningen er vorte kalla den mest vêrharde husveggen i heile landet.
Flatraket
Flatraket er ei lita bygd i Stad kommune i Nordfjord-området i Vestland fylke. Bygda ligg om lag 16 km aust for Måløy og ca 30 km frå Selje sentrum. Frå bygda ser ein ut mot Stad (Stadlandet). Tradisjonelt har fiske og landbruk vore viktigaste næringsvegane på Flatraket. Dei seinaste åra har AS Fiskevegn vore den største arbeidsplassen. Bygda har eigen skule, barnehage og butikk.
Historie
Fram til utgangen av 2019 høyrde bygda til dåverande Selje kommune i dåverande Sogn og Fjordane fylke.
Samferdsel
Om ein køyrer med bil frå Flatraket mot Selje (fylkesveg 618) vil vegen gå gjennom desse bygdene/stadene:
USS Houston (SSN-713)
USS Houston (SSN-713) er ein av USA sine undervassbåtar av Los Angeles-klassa og det fjerde skipet i marinen til USA som vart kalla opp etter byen Houston. Kontrakten for å byggje båten vart gjeve den 1. august 1975 og kjølen vart lagt ned den 29. januar 1979. USS Houston vart sjøsett den 21. mars 1981 og sett inn i teneste i september 1982.
Teneste
Den 1. august 2008 meldte CNN at det hadde leke ut radioaktivt materiale frå fartøyet i fleire månader medan skipet var i teneste Japan, Guam og Hawaii. Ein person hadde blitt utsett for stråling, men vart ikkje skada. USA-marinen vedgjekk etterkvart at lekkasjen kunne ha gått føre seg i opptil to år, men hevda at lekkasjen ikkje var verre enn frå røykvarslar.
Litomyšl
Litomyšl (tysk Leitomischl) er ein by og ein kommune i regionen Pardubice i Tsjekkia. Litomyšl ligg aust i Böhmen og tok form på 1200-talet der det tidlegare hadde vore ein festningsbusetnad langs Trstenice-vegen – ei viktig handelsrute mellom Böhmen og Mähren.
Litomyšl er kanskje mest kjend for det monumentale renessanseslottet oppført i åra 1568-1581. Bygningane på slottsområdet er eksepsjonelle på grunn av deira arkitektoniske prakt. Samstundes var dei òg fødestaden til den tsjekkiske komponisten Bedřich Smetana. På den utstrekte plassen, ein av dei lengste i Tsjekkia, finst eit rådhus oppført i gotisk arkitektur og ei rekkje hus i renessanse- og barokk stil. Mange av desse har vakre arkadar og kvelva rom på gateplan. Eitt av dei viktigaste husa er U Rytířů med sine flotte fasadar.
Historisk har byen òg vore kjend som eit viktig religiøst senter. Det var i Litomyšl i 1344 at det andre bispedømet i Böhmen vart oppretta, sjølv om dette enda i løpet av hussitarkrigane. På 1800-talet spelte Litomyšl grammatikkskule ei viktig rolle.
Dei kulturelle tradisjonane i byen strekkjer seg langt utover dei regionale og nasjonale grensene. Det praktfulle interiøret i slottet, særleg det barokke slottsteateret, amfiteateret i slottsparken og huset til Smetana tilbyr alle varierte konsertprogram og teateroppføringar. I 1994 møtte dei sju sentraleuropeiske presidentane kvarandre i slottet. Slottet vart innskrive på verdsarvlista til UNESCO i 1999.
Kjende personar med tilknyting til Litomyšl
Litomyšl er fødebyen til komponisten Bedřich Smetana (1824-1884), kritikaren og litteraturhistorikaren Arne Novák og litteraturkritikaren Hubert Gordon Schauer/
Magdalena Dobromila Rettigova - forfattar av den første tsjekkiskspråklege kokeboka - budde her frå 1834 til ho døydde i 1845.
Horst
Ein horst er ei heva forkastingsblokk ved sida av normale forkastingar eller graben. Ein horst er ei forlenging av jordskorpa. Den heva bergblokka er ein del av jordskorpa som generelt ligg i ro eller vert heva, medan landet omkring har vorte senka på kvar side.
Vogesane og Schwarzwald er døme på horst. Omgrepet vert òg nytta om større område som den russiske sletta, Arabia, India og sentrale område av Sør-Afrika, der kontinentet held seg stabilt med horisontale platå i fleire lag.
Horst er eit tysk ord for «rovfuglreir» som ligg på ein høg stad som ei klippe.
Horst og utvinning av hydrokarbon
I mange riftbekken rundt om i verda finst mange hydrokarbonførekomstar i drenpungar knytte til horst.
Lingeigh
Lingeigh eller Lingay er ei folketom øy i Ytre Hebridane i Skottland.
Ho ligg sør i øygruppa Barra Isles, like nord for Rosinish og 5 km sør for Vatersay. Søraust på øya ligg ei grotte.
Teppei Nishiyama
Teppei Nishiyama er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Bellmare Hiratsuka, Montedio Yamagata og Oita Trinita.
Nonstinden
Nonstinden (1572 moh.) ligg mellom Måndalen i nord og Innfjorden i sør i Rauma kommune. Fjellet er lett å nå frå sørsida.
Jin Hiroi
Jin Hiroi er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Bellmare Hiratsuka.
Fylkesveg 6858
Fylkesveg 6858 går mellom Tuv og Stavlo i Levanger kommune. Vegen er 4,2 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 115 i Nord-Trøndelag.
Jalisco
Jalisco er ein av Mexicos 31 delstater som ligg i den vestlege delen av Mexico. Guadalajara er hovudstaden og største byen. Han har eit areal på 80 386 km² og har om lag 7 000 000 innbyggjarar.
Jalisco grensar til Nayarit i nord-vest, Zacatecas og Aguascalientes i nord, Guanajuato i aust, Colima og Michoacán i sør, og Stillehavet i vest.
Rebbenesøya
Rebbenesøya (samisk: Ruobbá) er ei øy i Karlsøy og Tromsø kommune i Troms og Finnmark. Øya ligg nordaust for Ringvassøya. Rebbenesøya har eit areal på 80,6 km² (der 28,1 km² ligg i Tromsø kommune), og det høgaste punktet på øya er Geittinden på 694 moh. Øya hadde om lag 140 innbyggjarar i 2001.
Det er ferjesamband mellom Bromnes aust på Rebbenesøya og Mikkelvik på Ringvassøya. Fylkesvegen mellom Bromnes og Løksfjord fekk asfaltdekke i 2006/07.
Troms Kraft planlegg eit vindkraftverk ved Måsvik på Rebbenesøya.
Historie
I Toftefjorden på Rebbenesøya vart 12 norske kommandosoldatar frå Kompani Linge åtekne av ein tysk minesveipar 30. mars 1943. Den einaste som klarte å fly var Jan Baalsrud, som greidde å rømme til Sverige. Eit monument over dei drepne står i Toftefjorden. Baalsrud si flukt er omhandla i romanen Ni liv, som seinare vart filmatisert.
Torkild Halvorsen Aschehoug
Torkild Halvorsen Aschehoug var ein prest og eidsvollsmann frå Ås.
Aschehoug var son av ein gardbrukar og lensmann i Ås i Follo. Han vart student 1774 og cand. theol. 1779. Deretter var han i tre år huslærar i Moss, før han i 1783 vart residerande kapellan i Rakkestad. I 1792 vart han sokneprest i same prestegjeldet, eit embete han hadde til han tok avskjed i 1835. 1805–1824 var han attåt prost i Borgesyssel.
Aschehoug var forlikskommissær i 27 år. Med eigne midlar oppretta han eit bibliotek for folket i Ås.
I 1812 vart han utnemnd til riddar av Dannebrogordenen for «sine opofrelser under krigen» 1808-09; ni år seinare vart han òg riddar av Nordstjerneordenen.
Han far til Halvor Torkildsen Aschehoug.
Klesplagget vest
Vest er ein type klesplagg for overkroppen, som oftast utforma som ei jakke eller ein genser, men utan armar.
Det finst mange typar vestar, og kva for ein type som er vanlegast skil seg frå stad til stad og land til land. I Noreg har vesten i nyare tid vore mest brukt av menn, og då først og fremst for å pynte seg, gjerne med ein tynn vest utanpå finskjorta, gjerne under dressjakka. Slike vestar er eit av dei få klesplagga ein kjenner historia til.
Finvesten si historie
Kong Karl II av England introduserte vesten som ein del av korrekt dresskode. Samuel Pepys, sekretær og personleg tenar, skreiv i oktober 1666 at «Kongen deklarerte i går under råd ein resolusjon om ein mote for kle som han aldri vil endre. Det vil vere ein vest, men eg veit ikkje heilt korleis.» Denne kongelege kunngjeringa er første gongen ein vest av dette slaget er nemnd. Gjennom 1600-talet og 1700-talet var vestane gjerne svært forseggjorte og fargerike, inntil slutten av 1800-talet då moten dikterte at vestane skulle vere same fargen som resten av dressen.
Vesten var ein naudsynt del av ein mann sitt forretningsantrekk, og òg i fritidsdressen, fram til midten av 1900-talet. Ein del av populariteten kjem på grunn av det ekstra laget med varme som det skapte, men rasjonering av tøy under andre verdskrigen, aukande popularitet for genseren og andre typar toppar, i tillegg til den stendig mindre formelle klesstilen, førte til nedgang i bruken. I dag er den først og fremst brukt under svært formelle omstende og av meir konservative forretningsmenn.
Tidlegare vart det gjerne sagt at ein kunne sjå på ein mann om han var ein ekte herre ved å sjekke om den nedste knappen på vesten ikkje var knappa. Dette var visstnok eit resultat av ein vane som kong Edvard VII av England hadde. Medan han var prinsen av Wales, auka livvidda og han vart nøydd til opne den nedste knappen. Historia seier at undersåttane såg på dette som ein stilindikasjon og byrja å gjere det sjølv.
Andre typar vestar
Alt etter samanheng, kan ein nytte vestar i andre material og utformingar.
1058
1058 (romartal MLVIII) var eit normalår som byrja på ein torsdag etter den julianske kalenderen.
Middagstinden
Middagstinden på 1569 moh. ligg mellom Måndalen i nord og Innfjorddalen i sør i Rauma kommune. Toppen er lettast å nå frå sørvest.
Romfartøyet Apollo
Romfartøyet Apollo vart utvikla for apollo-programmet som var meint å sende amerikanske astronautar til månen og attende. Russarane arbeida med eit tilsvarande program og det var viktig prestisje for amerikanarane å vere først.
Romfartøyet hadde plass til tre astronautar og bestod av to modular: Ein kommando/service-modul og sjølve månelandaren. Kommando og service-modulen vart verande i bane rundt månen, medan månelandaren landa på måneoverflata.
Noverande stad for romfartøya
AS-202 Command Module - USS Hornet, Alameda, California
Apollo 1 Kommandomodul - Langley Research Center, Hampton, Virginia
Apollo 5 Månelandar - Brunnen opp i jordatmosfæren
Apollo 7 Kommandmodul - Frontiers of Flight Museum, Dallas, Texas
Riftdalen
Riftdalen er eit enormt geografisk system av forsenkingar og store rifter som har oppstått gjennom rørslene til den afrikanske og den arabiske plata, som byrja fjerna seg frå kvarande for rundt 35 millioner år siden. Oppsprekkinga er framleis aktiv.
Romfartøyet Apollo
Noverande stad for romfartøya
Apollo 8 Kommandomodul - Museum of Science and Industry (Chicago), Chicago, Illinois
Riftdalen
Riftdalen har ei lengd på om lag 6 400 km og går frå nordlege område av Syria i Sørvest-Asia til sentrale område av Mosambik i Aust-Afrika. Riftdalen er mellom 30 og 100 km brei, og frå eit par hundre til fleire tusen meter djup. Han vart namngjeven av utforskaren John Walter Gregory.
Romfartøyet Apollo
Noverande stad for romfartøya
Apollo 9 Månelandar Spider - Brunnen opp i jordatomsfæren
Riftdalen
Geografi
Det store riftsystemet strekkjer seg frå Libanon i nord til Mosambik i sør. Den nordlegaste delen av Riftdalen dannar Beqaadalen i Libanon, som skil Libanonfjella frå Antilibanonfjella. Lenger sør dannar Daudehavsrifta Hulahdalen, mellom fjella i Galilea og Golanhøgda. Jordanelva har utspring her, og renn sørover gjennom Hulahsjøen til Genesaretsjøen, og vidare gjennom Jordandalen ut i Daudehavet på grensa mellom Israel og Jordan. Frå Daudehavet og sørover består Riftdalen av Wadi Arabah, så Akababukta og Raudehavet.
Romfartøyet Apollo
Noverande stad for romfartøya
Apollo 10 Kommandomodul Charlie Brown - Science Museum, London, England
Riftdalen
Geografi
Den sørlege delen av Raudehavet markerer ei forgreining i rifta. Afar-triangelet eller Danakil-fordjupninga i Etiopia og Eritrea er eit mogeleg trippelpunkt der ein kanskje har ein mantelplum under. Adenbukta er den austlege forgreininga av kløfta, og før rifta opna seg var Den arabiske halvøya forbunde med Afrikas horn, og frå her held rifta fram som ein del av den midtoseaniske ryggen i Indiahavet. Sørvestover held forkastinga fram som Riftdalen, som deler det eldre etiopiske høglandet i to.
I Aust-Afrika deler dalen seg i to, Den austlege Riftdalen og Den vestlege Riftdalen.
Romfartøyet Apollo
Noverande stad for romfartøya
Apollo 10 Månelandar Snoopy - Nedstigingsmodulen krasjlanda på Månen; Oppstigingsmodulen går i bane rundt sola
Riftdalen
Geografi
Den vestlege Riftdalen, òg kalla Albertinerifta, ligg ved sida av nokre av dei høgaste fjella i Afrika, inkludert Virungafjella, Mitumbafjella og Ruwenzorifjella. Her ligg Riftdalsjøane, som inneheld nokre av dei djupaste innsjøane i verda (opp til 1 470 meter i Tanganyikasjøen). Victoriasjøen, den nest største ferskvassinnsjøen i verda, vert rekna som ein del av Riftdalsystemet, sjølv om han eigentleg ligg mellom dei to greinene. Alle Dei store sjøane i Afrika vart danna som eit resultat av rifta, og dei fleste ligg i Riftdalen.
I Kenya er dalen djupast nord for Nairobi. Sidan innsjøane i Den austlege Riftdalen ikkje har utløp til sjøen, er desse grunnare med høgare mineralinnhald enn innsjaøne i den vestlege dalen. Årsaka til dette er at fordamping fjernar vatn frå innsjøane, men ikkje saltet, som vert liggande att. Til dømes har Magadisjøen eit høgt innhald av soda (natriumkarbonat), og Elmenteitasjøen, Baringosjøen, Bogoriasjøen og Nakurusjøen er alle svært alkaliske, medan Naivashasjøen må ha ferskvasskjelder for å oppretthalde det biologiske mangfaldet sitt.
Geotermisk aktivitet
Forminga av Riftdalen er ein kontinuerleg prosess, som sannsynlegvis vert driven av mantelplumer og den store landhevinga av Afrika. Den assosierte geotermiske aktiviteten og spreiinga i rifta har ført til at litosfæren her berre er om lag 20 km tjukk, mot normalt 100 km andre stader. Sjølv om det er vanleg at ei av greinene i eit trippelpunkt sviktar, kan vidare spreiing føre til at litosføren kan briste millionar av år fram i tid, og dermed spalte av Aust-Afrika og danne ein ny landmasse. Ei slik hending vil altså forme ein ny midtoseanisk rygg.
Den vulkanske aktiviteten i dalen og den uvanlege konsentrasjonen av søylestraumar, har produsert dei vulkanske fjella Kilimanjaro, Mount Kenya, Karisimbi, Nyiragongo, Meru og Elgon, i tillegg til Kraterhøglandet i Tanzania. Vulkanen Ol Doinyo Lengai er framleis aktiv, og er fortida den einaste karbonatittvulkanen i verda.
Oppdagingar rund menneskeleg evolusjon
Riftdalen har mange fossil som gjer at ein kan studere evolusjonen av mennesket, særleg i området kjend som Piedmont. Fordi det raskt eroderte høglandet har fylt dalen med sedment, er dette eit gunstig miljø for bevaring av leivningar. Bein frå fleire hominidar, føregjengarar til det moderne mennesket, er oppdaga her, mellom anna leivningane til «Lucy», eit nesten komplett skjelett av Australopithecus, som vart oppdaga av antropologen Donald Johanson. Richard og Mary Leakey har òg gjort omfattande arbeid i området.
Mahon
Mahon (irsk an Mhachan) er ei elv som renn frå Comeraghfjella i County Waterford i Republikken Irland.
Ho fell ned det 18 meter høge fossefallet Mahon Falls og forbi Fairy Bush og gjennom landsbyen Mahon Bridge. Ho munnar ut i Det keltiske havet ved Bunmahon (som tyder «botn av Mahon») på sørkysten av Irland.
Romfartøyet Apollo
Noverande stad for romfartøya
Apollo 11 Kommandomodul Columbia - National Air and Space Museum, Washington, D.C.
Apollo 11 Månelandar Eagle - Nedstigingsmodulen står igjen på måneoverflata. Oppstigingsmodulen vart forlaten i månebane den 21. juli 1969 kl. 23:41 UT, krasjlanda til slutt på Månen.
Apollo 12 Kommandomodul Yankee Clipper - Virginia Air and Space Center, Hampton, Virginia
Apollo 12 Månelandar Intrepid - Nedstigningsmodulen står igjen på måneoverflaten ascent stage struck Moon on 20. november 1969 kl. 22:17:17.7 UT 3.94 S, 21.20 W
Apollo 13 Kommandomodul Odyssey - Kansas Cosmosphere and Space Center, Hutchinson, Kansas
Apollo 13 Månelandar Aquarius -Brunnen opp i jordatmosfæren
Apollo 14 Kommandomodul Kitty Hawk - Astronaut Hall of Fame, Titusville, Florida
Apollo 14 Månelandar Antares - Nedstigingsmodulen står igjen på måneoverflata. ascent stage struck Moon on 7. februar 1971 kl. 00:45:25.7 UT 3.42 S, 19.67 W
Apollo 15 Kommandomodul Endeavour - National Museum of the United States Air Force, Wright-Patterson Air Force Base, near Dayton, Ohio
Apollo 15 Månelandar Falcon - Nedstigingsmodulen står igjen på måneoverflata. ascent stage struck Moon on 4. august 1971 kl. 03:03:37.0 UT 26.36 N, 0.25 E
Apollo 16 Kommandomodul Casper - U.S. Space & Rocket Center, Huntsville, Alabama
New romantic
New romantic er ei nemning brukt om ein britisk musikk- og moteretning i 1980-åra. Dei som høyrde til denne retninga kledde seg i «romantiske» klede, til dømes historiske kostyme eller blondeskjorter, og brukte mykje sminke, noko som var svært uvanleg for menn på denne tida. Fenomenet kunne minna om glamrocken i 1970-åra.
Romfartøyet Apollo
Noverande stad for romfartøya
Apollo 16 Månelandar Orion - Nedstigingsmodulen står igjen på måneoverflata. ascent stage jettisoned on 24. april 1972, loss of attitude control made targeted impact impossible, impact site unknown
Apollo 17 Kommandomodul America - Johnson Space Center, Houston, Texas
Apollo 17 Månelandar Challenger - Nedstigingsmodulen står igjen på måneoverflata. ascent stage struck Moon on 15. december 1972 kl. 06:50:20.8 UT 19.96 N, 30.50 E
Apollo-Soyuz Kommandomodul - California Science Center, Los Angeles, California
Apollo-Soyuz Testmodul Kommando - Kennedy Space Center, Merritt Island, Florida
Skylab 2 / Kommandomodul for det første mannskapet - National Museum of Naval Aviation, Pensacola, Florida
Skylab 3 / Kommandomodul for det andre mannskapet- NASA John H. Glenn Research Center at Lewis Field, Cleveland, Ohio
Skylab 4 / Kommandomodul for det tredje mannskapet- National Air and Space Museum, Washington, D.C.
Merknad 1: Servicemodulen for alle Apollo-romfartøy vart kasta av like før jordatmosfæren, så alle har brent opp i atmosfæren.
Merknad 2: Månebanar er generelt ustabile, så modular kasta av i bane rundt månen ville eventuelt kræsjlanda på ein ukjent stad.
Metropolitanske og ikkje-metropolitanske grevskap i England
Metropolitanske og ikkje-metropolitanske grevskap er eit av fire undernasjonale nivå i England som vert nytta for lokalt styre utanfor Stor-London. Opphavleg bestod metropolitanske og ikkje-metropolitanske grevskap lovmessig av fleire distrikt, eit grevskapsråd og var samstundes seremonielle grevskap for statthaldarar. Seinare endringar i grunnlova i 1980- og 1990-åra gjorde at ein kunne ha grevskap utan grevskapsråd og med einskaplege styresmakter. Seremonielle grevskap vert i dag definert kvar for seg, baert på metropolitanske og ikkje-metropolitanske grevskap.
Noverande metropolitanske og ikkje-metropolitanske grevskap i England
* einskapleg styresmakt † metropolitansk grevskap (utan grevskapsråd) ‡ ikkje-metropolitansk grevskap utan grevskapsråd ¹ 'administrativt område' og region (ikkje eit grevskap)
Bjørnafjorden
Bjørnafjorden er ein fjord i mellom kommunane Tysnes i sør, Bjørnafjorden i nord og vest og Austevoll i vest. Fjorden er ein del av hovudfartsåra for skipstrafikk langs norskekysten og er 583 meter på det djupaste. Fjorden har fleire innløp. Dei to viktigaste er frå Langenuen mellom Reksteren og Huftarøy og den andre frå Korsfjorden mellom Skorpo og Strøno i vest og Varden i aust. Bjørnafjorden er 30 km frå vest til aust, men tar ein med sidefjorden Fusafjorden og Samnangerfjorden vert han 50 km lang.
Cumulonimbus
Cumulonimbus eller byesky (forkorta CB-sky eller Cb) er ein særskild type sky som kan bli svært høg, og medføre både torevêr og anna dårleg vêr. Skyene kan oppstå kvar for seg, i grupper eller langs kaldfrontar i byelinjer. Cumulonimbus oppstår frå cumulusskyer eller altocumulus castellanus, og kan dannast over heile verda utanom dei kaldaste stroka rundt polane.
Bjørnafjorden
Sør for fjorden ligg Reksteren og Tysnesøy. Mellom desse øyane går Søreidsvika sørover til Uggdalseidet. Frå sørenden går Leiasundet og Bårdsundet vestover til Langenuen. På nordsida av Tysnesøy ligg to andre viker. Tysnesvika går inn til Våge og lenger aust ligg Humlevika og grenda Lundegrend. Aust for Tysnesøy går Lokksundet sørover til Onarheimsfjorden, ein fjordarm av Hardangerfjorden. Aust for Lokksundet stikk Lygrespollen 6 km austover med sidefjordane Lygresfjorden og Austefjorden.
Cumulonimbus
Cumulonimbus treng tre faktorar for å oppstå.
Fylkesveg 6860
Fylkesveg 6860 går mellom Gryte og Svengård i Levanger kommune. Vegen er 6,9 km lang.
Bjørnafjorden
På norsida av fjorden ligg øya Røtinga og litt lenger aust ligg Halhjem. Frå her går det ferjesamband sørover til Sandvikvåg på Fitjar og til Våge. Ved sida av Halhjem ligg Bjørnaåsen med neset Bjørnatrynet på sørsida, som har gjeve namn til fjorden. Aust for Bjørnatrynet går Fusafjorden nordover. Aust for innløpet til Fusafjorden ligg bygda Strandvik ved inngangen til Sævareidfjorden. Aust for Strandvik, på andre sida av fjorden, ligg Revenstrand og Baldersheim
Fleire båtar har fått namnet Bjørnefjord, mellom anna ferja MF «Bjørnefjord».
Fylkesveg 6860
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 116 i Nord-Trøndelag.
Cumulonimbus
Når varm luft stig blir ho avkjølt, og vassdampen kondenserer til små vassdropar. Denne kondensasjonen varmar opp den omliggande lufta ved å frigje latent varme, og dermed kan lufta fortsette å stige. Når lufta stig høgt nok blir vassdropane avkjølt og kan danne iskrystallar. Tyngdekrafta som verkar på vassdropane og iskrystallane motverkar dei stigande luftrørslene. Dette kan medføre nedvindar inne i skya. Instabilitet mellom oppdrifta og nedvindane gjer at statisk elektrisitet byggjer seg opp inne i cumulonimbusskya. Utlading av denne elektrisiteten fører til torevêr og lyn.
Om våren og sommaren oppstår cumulonimbusskyer vanlegvis om ettermiddagen pga av oppvarming av jordoverflata. Dei kan derimot også oppstå i samband med kaldfrontar der varm luft blir pressa oppover av tyngre og kaldare luftmassar som kiler seg inn under varmlufta. Dette kan skje kortid som helst på året.
Utsjånad
Skybasen på ei cumulonimbussky kan vere fleire kilometer på tvers, og kan starte i både midlare og lågare høgder. Dei blir danna rundt 2-4000 m, medan skytoppen i dei mest ekstreme tilfella kan nå så høgt som 23 000 m i tropane. Vanlegvis er skytoppen derimot mykje lågare.
Cumulonimbus calvus
Det finst to former for cumulonimbus, cumulonimbus calvus og cumulonimbus incus. Ei cumulonimbus calvus sky er ei sky i mellomstadiet mellom ei cumulus congestus og ei cumulonimbus incus, og oppstår når kraftige vertikale rørsler pressar skya opp i dei høgaste nivåa av troposfæren. Desse nivåa av troposfæren er svært kalde, så kondensasjon her vil danne iskrystallar og ikkje vassdropar. Dette gir den klåre, kvite fargen i toppen av desse skyene. Farten på dei vertikale luftstraumane i ei cumulonimbussky kan bli så høg som 40-50 km/t. Ved så høg fart kan det oppstå eit rart fenomen. Den kraftige oppdrifta kan ta tak i ein luftmasse og kaste han oppover, og det kan oppstå ei kappeliknande sky kalla pileus over sjølve cumulonimbusskya. Calvusskya vil fortsette å vekse og etter kvart ta igjen pileusskya. Dette kan vere ein nyttig observasjon med tanke på å forutsjå torevêr, fordi ei calvussky med pileus er eit klart teikn på at skya kjem til å utvikle seg til ei fullt utvikla cumulonimbus incus sky.
Verknader
Ei både cumulonimbus calvus og incus kan produsere kraftige regnbyger med påfølgjande flaumfare (eller snø visst det er kaldt nok), i tillegg til kraftig vind. I tørre område kan nedbøren fordampe før han når overflata, eit fenomen kjent som virga. Ei slik enkel regnbye varer sjeldan lenger enn 20 minutt, fordi den fallande nedbøren fører til nedvindar i skya som motverkar den stigande luftrørsla, og dermed kuttar energitilføringa til skya. Visst det er nok solenergi i atmosfæren (til dømes på ein varm sommardag), kan fukta frå ei sky raskt fordampe og danne nye skyceller like i nærleiken av der den første oppstod. Dette kan medføre torevêr som varer i fleire timar. Nedbør kan føre til søkkande luftrørsler i amboltskya, og av og til kan dette føre til mammatusskyer, som kanskje er den mest spektakulære skyformasjonen som kan oppstå.
Konveksjon kan også føre til meir organiserte grupper av cumulonimbusskyer, såkalla mesosyklonar, som kan føre til hagl og tornadoar.
Ingebrigt Vik
Ingebrigt Vik var ein viktig norsk bilethoggar.
Vik er rekna som ein av Noreg sine største bilethoggarar. Han vart fødd og oppvaksen i Øystese og byrja som treskjerar i møbelverksemda til faren. Han utdanna seg som kunstnar i København og Paris. Mange av arbeida hans er utstilt i eit eige museum i sentrum av Øystese. «Ung Pike» (1903) og «Ynglingen» (1913) er utstilt i Nasjonalgalleriet. I teaterparken i Bergen er statuen av komponisten Edvard Grieg (1915) sett opp i bronse.
Bakgrunnsstoff
Ingebrigt Vik Museum
Comino
Comino (maltesisk Kemmuna) er ei øy i Dei maltesiske øyane i Malta mellom øya Malta og Gozo i Middelhavet. Ho har eit areal på 3,5 km². Ho er kalla opp etter urta karve (kummin) som ein gong blømde på øya. Comino er kjend som ein roleg og isolert stad. Det bur berre åtte personar på øya. I dag er Comino eit sjøfuglreservat og naturreservat. Administrativt høyrer øya til kommunen Għajnsielem på Gozo.
Comino er ein populær opptaksstad for filmmakarar og er mellom anna med i filmane Troja, Greven av Monte Cristo og Swept Away.
Historie
Comino har vore busett av bønder sidan romartida, men har i lange tider vore tynt folkesett eller heilt forlate. Den ulendte kystlinja er dekt av kalksteinsklipper med mange djupe grotter som var populære hos sjørøvarar og folk på plyndringstokt i mellomalderen. Grottene var ofte utgangspunkt for plyndringstokt mot båtar som reiste mellom Gozo og Malta. I seinare år nytta Maltesarordenen øya som jaktmark og rekreasjon. Riddarane verna godt om det lokale dyrelivet, som bestod av villsvin og hare, og folk som vart teke i å jakte på dyra kunne få straff som galeislave i tre år.
På 1500- og 1600-talet vart villfarande riddarar sett i fengsel eller eksil på Comino. Riddar som var dømd for mindre lovbrot vart stundom sett til å bemanne St. Maria-tårnet.
St. Maria-tårnet
I 1416 bad maltesarane kongen deira Alfonso V av Aragon om å byggje eit tårn på Comino for å halde utkikk etter potensielle invasjonar eller plyndringstokt. To år seinare vart det lagt ei avgift på importert vin for å reise midlar til dette prosjektet. Pengane gjekk derimot i kassen til kongen og det skulle ta to hundre år før tårnet vart reist.
Til slutt, i 1618 vart St. Maria-tårnet (maltesisk it-Torri ta' Santa Marija) reist av Maltesarordenen etter ordre frå stormeister Wignacourt. Det vart teikna av den maltesiske arkitetekten Vittorio Cassar. Tårnet ligg på sørkysten av øya og var ein del av ei rekkje tårn for å forsvare Dei maltesiske øyane. Tårnet ligg 80 meter over havet og er sjølv 12 meter høgt med om lag 6 meter tjukke murar. Tårnet står opp ein 8 meter høg sokkel. I krisetider var det opp til 60 soldatar stasjonert her. I dag er tårnet militær eigedom på Malta og vert nytta som utkikkspunkt mot smuglarar og ulovleg jakt på trekkfuglar i området.
Akihiro Yoshida
Akihiro Yoshida er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Bellmare Hiratsuka og Yokohama FC.
Norsk folkedans
Norsk folkedans blir til vanleg delt inn i fire grupper: songdans, turdans, gamaldans og bygdedans. Iblant blir songleikar tekne med som eiga gruppe. Nokre gonger blir songdansen ikkje teken med mellom folkedansane i Noreg, av di han er ein konstruert dans. I seinare år er det også nokre som tar med nye folkelege danseformer som swing og rock.
Songdansen var den vanlege danseforma i mellomalderen, men vart trengt unna av musikkdansen for nokre hundre år sidan. Han kom i bruk att i byrjinga av 1900-talet, då Hulda Garborg starta med songdans. Inspirasjonen til arbeidet henta ho på Færøyane, der dansen hadde levd i ubroten tradisjon frå mellomalderen. Hulda Garborg skapte ein norsk variant. Dansemåten er ikkje berre eit fast grunnsteg, som på Færøyane, men inneheld også ein variasjon i kvart vers — eit såkalla brigde. Desse brigda er ulike frå dans til dans. Seinare var det Klara Semb som stod i brodden for arbeidet med songdansen (og turdansen) i Noreg. I Noreg vert det også dansa ein variant av færøydansen utan brigde, kalla stordans.
Bygdedansen er den eldste danseforma som har levd i ubroten tradisjon i landet vårt. Bygdedansane deler vi gjerne i to hovudgrupper: springarformene (ujamn takt, 3/4 etc.) og gangarformene (jamn takt, 2/4 etc). Av springarformene er springar, pols, springleik og rundom særleg kjent. Av gangarformene er gangar, halling/laus, rull og bonde dei mest kjende. Innan kvar av desse gruppene er det særs mange ulike variantar. I gruppa springar er det til dømes svært mange former, som til dels er særs ulike. I hardingfeleområdet er det gjerne ein eller fleire variantar i kvar «region» (ein fjord, ein dal etc). Døme er hallingspringar, valdresspringar, telespringar, numedalsspringar, sognespringar, sunnmørsspringar, sørfjordspringar etc. Mange stader i landet gjekk bygdedansen heilt av bruk, men dei siste tiåra har han somme stader vorte leita fram att or gløymsla (rekonstruert). Døme er sunnmørsspringar, nordmørspols, romsdalsspringar.
Gamaldansen kom særleg i bruk i andre helvta av 1800-talet og dei første tiåra av 1900-talet. Han vart gjerne kalla runddans. Han trengde til side bygdedansen mange stader. Ofte vart musikken til gamaldansen spela på trekkspel, men fele og endåtil hardingfele vart også mykje brukt. Dei vanlege grunnformene er vals, reinlender, polka og masurka, og i tillegg har vi mange avleidde og lokale former og variantar (til dømes hamborgar, springpols, wienerkryss og pariserpolka).
Turdansane er ei stor og mangfaldig gruppe av dansar. Somme dansetypar vart mest brukte på danseskular i byane og på storgardane, og fekk ikkje rot mellom folk flest. Andre vart mykje brukte i visse stròk av landet. Dei eldste vart tekne i bruk på 1700-talet, og utover på 1800-talet. Det er Klara Semb som framom andre har arbeidd med turdansen i Noreg. I mange tiår reiste ho rundt i landet og skreiv opp halvgløymde dansar og lærde dei frå seg att på kurs. Det finst ulike grupper av turdansar. Dei største kallar vi lausleg for rekkjedansar der mange dansar i rekkje eller i firkantoppstillingar. Døme er fandango, fransese, lansier, kvadrilje, figaro, fireturar, seksturar, hopsa. Ei stor gruppe er dei dansane der ein dansar parvis. Døme er pariserpolka, varsovienne, tantoli, tyrolaren, rugen, lottistå. Ei anna gruppe er tre-manns-dansane - det er gjerne rilar. Døme er tretur frå Hordaland, tretur frå Aure, oppdalsril. I nokre turdansar dansar alle i ein stor ring (slik som i songdans). Døme: åttetur i stor ring. Den største gruppa er vel likevel «normale» turdansar der fire, seks eller åtte par dannar ring. Døme er seksmannsril, åttetur med mylne, firetur frå Romerike.
Songleikane er for det meste dansar/leikar som barn har nytta i gata, på løkker og tun. Ein del av desse blir brukt i det organiserte folkedansarbeidet. Det finst også nokre songleikar for vaksne.
Nord-Vågsøy kyrkje
Nord-Vågsøy kyrkje ligg på Røysaneset på Raudeberg på Vågsøy i Kinn kommune i Vestland.
Kyrkja er bygd i betong. Ho erstatta Røysakyrkja som brann ned i 1945. Kyrkja er ei langkyrkje og vart vigsla 24. oktober 1960 av biskop Ragnvald Indrebø. Kyrkjeskipet har eit lyst og nokså firkanta preg. Ho har ei rekkje med vindauge høgt oppe på midtveggen, og ei nede langs veggane i sideskipa. Blikkfanget er det fargeglade glasmåleriet over alteret.
Heidning
Heidning (norr. heiðingi, truleg samband med 'hei') kan vera eit nedsetjande omgrep om nokon som ikkje høyrer til ei «godkjend» tru (ofte jødedommen, kristendommen og/eller islam), eller eit omgrep personar som ikkje identifiserer seg med ein slik religion brukar om seg sjølv.
Ordet heidning kan eigentleg tyda 'ein som bur på heia'. På latin brukte ein ordet paganus, 'landbuar' som omsetjing av Det gamle testamentet sitt hebraiske gojim og Det nye testamentet sitt greske ethne, som tyder 'folk', 'folkeslag'.
Heidningar i abrahamittiske religionar
I omsetjingar av Bibelen er «heidningar» personar som ikkje er jødar (hebraisk gojim). Det er ikkje noko nedlatande i dette, berre eit skilje mellom jødar og andre, (som då dyrka andre gudar og høyrde til andre folk / folkeslag) Då evangeliet tok til å spreia seg ut over til andre land, vart dei som tok imot, ofte kalla for heidningekristne. Det markerer at dei to gruppene (jødekristne og heidningekristne) hadde ulikt etnisk og religiøst opphav, men i trua på Kristus, var dei no sett på som eitt folk. Seinare har «heidning» vore mykje brukt om ikkje-kristne og anten kunne omvendast til kristendommen, eller som motstod og forfølgde kristne.
I Koranen er heidningar folk som ikkje er muslimar eller ikkje høyrer til skriftfolket, sjå kafir.
«Heidning» i nyare tid
I ikkje-bibelsk språkbruk kan ordet heidning i Noreg av somme brukast om personar som ikkje er kristne, av andre om personar som ikkje høyrer til dei store kulturreligionane. Omgrepet er òg blitt bruka som adjektiv; «heidensk», «i heiden jord», «heide og kriste» ('dyr og menneske') og liknande. Det kan dermed visa både til nokon som har ein «heidensk» religion (heidenskap) og om nokon som ikkje har gudstru (ateisme).
Det norske Hedningsamfunn er ein norsk antireligiøs organisasjon med formål å kjempe mot kristendomen sin innverknad, og brukar heidning som heidersnemning for personar som ikkje vil ha nokon religion og ikkje trur på Gud. Tilhengjarar av nyreligiøse grupper som wicca kan bruka «heidning» som eit positivt ord om seg sjølve og andre som føgljer slike religionar.
Kjelder
Hedensk
Lailat al miraj
Lailat al miraj, 'natta for himmelferda', er ei muslimsk høgtid til minne om profeten Mohammed sine reiser frå Mekka til Jerusalem og deretter Himmeriket i løpet av ei natt. Dagen blir feira den 27. rajab i den muslimske kalenderen.
Hendinga er skildra i sura «Al-Isra» i Koranen, og blir fortald i moskear denne dagen. Reisa til profeten kan tolkast både som ei fysisk og ei andeleg oppleving. Han møtte erkeenglar, profetar og Gud sjølv, og blei gjeven påbodet om dei fem daglege bønetidene.
På lailat al miraj kan muslimar be ekstra bøner og mange stader pynta med elektriske og levande lys. Feiringa har ofte fokus på barn og unge.
Namn på ulike språk
På arabisk heiter hendinga Lailätu 'l-Mi‘rāğ (ar. لیلة المعراج), på persisk, urdu og bengali Šab-e Mi'râj (pers. شب معراج) og på tyrkisk Miraç Kandili.
Britisk kolonisering av Amerika
Den britisk koloniseringa av Amerika starta seint på 1500-talet og nådde ein topp då koloniar var oppretta over heile Amerika og eit protektorat vart danna over Kongedømet Hawaii i Stillehavet. Britane var ei av dei viktigaste kolonimaktene i Amerika og det amerikanske imperiet deira var ein stor rival til dei spanske koloniane både militært og økonomisk.
Denne britiske erobringa hadde dramatisk innverknad på dei innfødde sivilisasjonane i Amerika både direkte gjennom britisk militærmakt og indirekte gjennom kulturelt samanbrot og innførte sjukdomar. Sjølv om dei innfødde samfunna hadde utvikla krigargrupper og ei lang historie med krigføring, klarte dei ikkje å stå imot dei teknologisk overlegne britiske styrkane og vart til slutt slått. Mange av dei erobra folkeslaga forsvann eller vart innlemma i kolonisystemet.
Etter den amerikanske sjølvstendekrigen fekk dei britiske territoria i Amerika ei meir ansvarleg regjering før dei gradvis fekk sjølvstyre på 1900-talet. På denne måten fekk to land i Nord-Amerika, ti i Karibia og eitt i Sør-Amerika sjølvstyre frå Storbritannia. I dag har Storbritannia framleis åtte oversjøiske område i Amerika, som har forskjellig grad av sjølvstyre. I tillegg er ni tidlegare britiske område i Amerika, som i dag er sjølvstendige, Samveldeland.
Det fanst tre kolonitypar i Det britiske imperiet i Amerika på høgda av makta deira på på 1700-talet. Desse var konsesjonskoloni (charter colony), proprietærkoloni (proprietary colony) og kongeleg koloni (royal colony).
Engelske koloniar i Nord-Amerika
Fleire engelske koloniar vart grunnlagd under eit system med ein sjølvstendig proprietærguvernørar, som vart utpeikt under handelskonsesjonar til engelske aksjeselskap for å grunnleggje og styre busetnader. Det mest kjende av desse selskapa var Virginia Company, som opprette den første suksessrike engelske busetnaden Jamestown (og den andre på Bermuda).
Skotske koloniar i Nord-Amerika
Kongedømet Skottland gjorde òg nokre mislukka forsøk på å etablere koloniar i Darién, og den kortvarige skotske koloniseringa av Nova Scotia (Ny-Skottland) frå 1629 til 1632. Tusenvis av skottar deltok òg i den engelske koloniseringa sjølv før dei to landa vart slått saman i 1707.
Britiske koloniar i Amerika
Kongedømet Storbritannia klarte å ta dei franske koloniane i Acadia i 1713 og så Canada, samt dei spanske koloniane i Florida i 1763. Etter å ha fått namnet Provinsen Quebec, vart det tidlegare Franske Canada delt inn i to provinsar, Canadas, som busette område i Nedre Canada (i dag Quebec) og det nye busette Øvre Canada (i dag Ontario).
I nord dreiv Hudson's Bay Company aktiv pelshandel med urinnbyggjarane, og hadde konkurrert med franske pelshandelsmenn. Selskapet kom til å kontrollere heile nedslagsfeltet til Hudson Bay, kalla Rupert's Land. Den vesle delen av nedslagsfeltet til Hudson Bay som ligg sør for 49 ºN gjekk til USA i den engelske-amerikanske avtalen i 1818.
Tretten av koloniane til Storbritannia gjorde opprør med den amerikanske sjølvstendekrigen som starta i 1775, hovudsakleg på grunn av representasjon, lokale lover og strid om skatt. Dette var oppstarten på USA, som vart internasjonalt anerkjend som ein stat med Paris-traktaten i 1783.
Storbritannia koloniserte òg vestkysten av Nord-Amerika, indirekte via lisensane til Hudson's Bay Company vest for Rocky Mountains, Columbia og New Caledonia pelsdistrikt. Desse vart samla kravd som Oregon Country av USA frå 1818 fram til den 49. breiddegraden vart oppretta som landegrense vest for Rocky Mountains med Oregon-traktaten frå 1846. Koloniane på Vancouver Island, grunnlagt 1849, og Kolonien British Columbia, grunnlagd i 1858, vart slått saman i 1866 som Kronkolonien British Columbia før dei vart med i Sambandet i 1871. British Columbia vart utvida med Stikine Territory i 1863, og vart slått saman med Sambandet i lag med Peace River Block, tidlegare ein del av Rupert's Land.
I 1867 vart koloniane New Brunswick, Nova Scotia, og Province of Canada (den sørlege delen av dagens Ontario og Quebec) i lag med eit sjølvstyrt landområde kalla Canada, innanfor Det britiske imperiet. Quebec (inkludert dei sørlege områda av dagens Ontario) og Nova Scotia (inkludert det som i dag er New Brunswick og Prince Edward Island) hadde vorte avstått til britane av franskmennene. Koloniane Prince Edward Island og British Columbia kom med dei neste seks åra, og Newfoundland kom med i 1949. Rupert's Land og Nordvestterritoria vart avstått til Canada i 1870. Dette området består i dag av provinsane Manitoba (kom med etter forhandlingar mellom Canada og ei mellombels Métis-regjering i 1870), Saskatchewan og Alberta (begge oppretta i 1905), samt Nordvestterritoria, Yukon (oppretta i 1898, etter starten på gullrushet i Klondike), og Nunavut (oppretta i 1999).
Mikrokontroller
Ein mikrokontroller er ein programmérbar prosessor som vert brukt i elektroniske kontroll- og målesystem. I tillegg til ein 8-bits, 16-bits eller 32-bits prosessor, inneheld mikrokontrolleren eit programminne, ROM, med styringsprogram, samt fleire andre periferieiningar som for eksempel AD-omformar, teljar, UART og pulsbreddemodulator. På denne måten kan mikrokontrolleren effektivt brukast til å implementere digital styringslogikk, AD-konvertering (analog til digital konvertering), motorstyring og andre funksjonar som ellers ville måtte realiserast med mange fleire diskrete komponentar.
Mikrokontrolleren vert vanlegvis programmert i Assembler eller C. Basic og andre språk kan også somme gonger nyttast for nokon kontrollerar. Programmet må først kompilerast på ein PC før det vert overført til ROM i kontrolleren.
Dei største produsentane av mikrokontrollerar i dag er Motorola, Microchip (PIC) og Atmel (AVR).
Mount Victoria i Wellington
Bydelen Mount Victoria er ei blanding av bustads- og forretningsområde og ligg på vestsida av åsryggen ovanfor den sørlege delen av det sentrale forretningsområdet i Wellington. Tilgrensande bydelar, som nesten berre består av bustadområde, er Oriental Bay, Roseneath og Hataitai.
Government House, bustaden til den newzealandske generalguvernøren, ligg i åssida til Mount Victoria, sør for Basin Reserve idrettsstadion, mellom Mount Victoria og Newtown. Bak denne ligg Wellington Hospital.
Ei gresk ortodoks kyrkje ligg på vestsida av Mount Victoria, og Basin Reserve idrettsstadion og det newzealandske krigsminnesmerket ligg ved foten av fjellet.
Ein vegtunnel, Mount Victoria Tunnel, går gjennom åsryggen og bind saman den sentrale bydelen med flyplassen Wellington International Airport, og med Evans Bay og halvøya Miramar Peninsula.
Uløya
Heile Uløya låg i Skjervøy kommune frå 1886 då Nordreisa vart skild ut frå Skjervøy, til 1972. I 1972 vart den sørlege delen av øya overført til Nordreisa.
På sørvestspissen av Uløya ligg handelsstaden Havnnes (Hamnnes). Staden er mellom anna kjend som heimstaden til «Mor Lyng» (Olivia Fredrikke Lyng) i første halvdel av 1800-talet. Handelsstaden har vore eigd av familien Giæver sidan 1868. I dag har Havnnes om lag 65 innbyggjarar.
På austsida av Uløya ligg bygdene Uløybukt og Klauvnes.
Flodday ved Vatersay
Flodday (skotsk-gælisk Flodaigh) er ei folketom øy sørvest for Barra i Ytre Hebridane i Skottland.
Geografi
Flodday er ei av Barra Isles, om lag 1,5 km vest for Sandray. Ho består av tre delar, med ein naturleg boge mellom dei to største delane. Mot vest står nokre svarte klipper.
Dyreliv
Øya har ein liten gråselkoloni og mange underartar av mørkegrøn perlemorsommarfugl (Argynnis aglaja scotica).
Charles Montesquieu
Charles Montesquieu Charles Louis de Secondat, baron de La Brède et de Montesquieu var ein fransk aristokrat, filosof og samfunnsforskar. I sitt mest kjente verk L'Esprit des Lois, Lovens ånd, analyserte han lovverket som eit sosialt fenomen og utforma maktfordelingsprinsippet. Han hadde ei djuptgripande interesse for politisk styring, fridom og pluralisme. Han vart ein viktig person i opplysingstida.
AES3
AES3 (tidlegare AES/EBU) er eit profesjonelt grensesnitt for punkt-til-punkt overføring av digital audio, standardisert av The Audio Engineering Society (AES) og The European Broadcasting Union (EBU) på midten av åttitalet. Det er òg standardisert av IEC som IEC 60958 Type I. Det vert nytta for å overføra to digitale audiokanalar med opp til 24-bit ordlengd. I den fyrste versionen av standarden var maksimum sampelrate på 48 kHz, men ein reviderte versjonen tillet sampelrater opp til 192 kHz.
Fylkesveg 6864
Fylkesveg 6864 går mellom Svartås og Småland i Levanger kommune. Vegen er 5,4 km lang.
AES3
Det fysiske sambandet nyttar balansert overføring over tvinna parkabel, med karakteristisk impedans på 110 \Omega og XLR-kontaktar. Sambandet kan nyttast for avstandar opp mot 100 m.
1059
1059 (romartal MLIX) var eit normalår som byrja på en fredag i den julianske kalenderen.
Tonite Let’s All Make Love in London
Tonite Let's All Make Love in London er ein delvis dokumentarfilm frå 1967 av Peter Lorrimer Whitehead som omhandlar «swinging London», men som i hovudsak er ei rekkje psykedeliske framføringar og intervju.
Filmen inneheld konsertframføringar av Pink Floyd og opptak av John Lennon, Mick Jagger, Vanessa Redgrave, Lee Marvin, Julie Christie, Allen Ginsberg, Yoko Ono, Eric Burdon, Michael Caine og mange andre som er til stades på ein av desse konsertane.
I 1991 vart det gjeve ut ein CD med to Pink Floyd-songar («Interstellar Overdrive» og «Nick's Boogie») i lag med to intervju av David Hockney og Lee Marvin for å promotere det fulle filmmusikkalbumet.
Albumet er mest kjend for å innehalde desse to Pink Floyd-songane som ikkje er tilgjengeleg andre stader.
Edøy gamle kyrkje
Edøy gamle kyrkje er ei steinkyrkje frå tida kring 1190 som ligg på Edøya i Smøla kommune. Eit skriv frå 1695 nemner at kyrkja vart lengd med sju alen.
Ho gjekk or bruk som soknekyrkje etter at nykyrkja, Edøy kyrkje på Smøla, var ferdigbygd i 1885. Kyrkja brann etter eit lynnedslag den 14. januar 1887, og alt treverk og interiør anna enn altertavla og nokre få andre gjenstandar gjekk tapt. Altertavla vart øydelagd under bombinga av Kristiansund i 1940. Kyrkja vart bruka som lager av okkupasjonsmakta under andre verdskrigen. Etter krigen vart kyrkja oppattbygd, og ho vart atterinnvigd i 1950. I samband med 900-årsjubiléet i 1990 vart kyrkja nyoppussa og det vart sett inn nytt orgel.
Ignaz Pleyel
Ignace Joseph Pleyel var ein austerrikskfødd fransk komponist og pianobyggjar i den klassiske perioden.
Tidlege år
Av verka Pleyel skreiv i denne perioden var marionettoperaen Die Fee Urgele, (1776) framført i marionetteateret i slottet Eszterháza og i Wien. Pleyel skreiv visstnok òg delar av overturen til Haydn-operaen Das abgebrannte Haus, frå kring same tid.
Den første profesjonelle stillinga til Pleyel kan ha vore som kapellmeister for grev Erdődy, men dette er ikkje heilt sikkert. Av dei tidlege publikasjonane hans finn ein seks strykekvartettar, hans Opus 1.