cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Lund
Lund var fødd i Bergen, far hans var skipper. Han utdanna seg til handelsverksemd, starta i 1867 opp ei agentur- og kommissjonsforretning i heimbyen. Dreiv også å reia ut båtar og skip. Frå 1898 var han tollskrivar i Bergen. Han var frå 1896 styrar av Noregs Bank si avdeling i Bergen.
Helene Urdland Karlsen
Karlsen har vore aktiv i målrørsla, både i Norsk Målungdom og Noregs Mållag. Under studietida revitaliserte ho i 2009 Studentmållaget i Bergen saman med Ida Haugum. Ho har òg fungert som sentralstyrevara i Norsk Målungdom i ei årrekke. I 2014 til 2015 var ho leiar for Oslo mållag. I dag sit ho i styret til Noregs Mållag.
John Lund
Lund var medlem av Bergen bystyre i 30 år, åtte av åra sat han i formannskapet. Ordførar var han i tre år, 1888-90. Han var stortingsrepresentant frå Bergen bykrins og for Venstre 1883-85 og 1889-1900. I den fyrste storingsperioden var han medlem av budsjettkomiteen. Perioden 1889-91 var han 1. varamann, men møtte frå 15. mai 1889 og resten av perioden, i staden for Ole Jacob Sparre. Han var då medlem av protokollkomiteen. 1892-1900 var han medlem av valkomiteen og jarnbanekomiteen, siste tre sesjonane var han formann i sistnemnde. Medlem av Lagtinget frå 1892, frå 1893 var han lagtingspresident. Elles medlem av kontraktørkomiteen 1893 og av den parlamentariske valdgiftskomiteen 1897.
Helene Urdland Karlsen
I 2014 var ho ein av redaktørane for den faglitterære boka ''Frå A til Å – veneskrift til Dagfinn Worren på 70-årsdagen 28. desember 2014'', saman med Olaf Almenningen, Lars S. Vikør, Åse Wetås og Oddrun Grønvik. Ho var òg redaktør, saman med Lars S. Vikør og Åse Wetås, for festskriftet ''Livet er æve og evig er ordet. Norsk Ordbok 1930–2016'', som kom ut i samband med sluttføringa av Norsk Ordbok.
John Lund
Lund var delegat til den fyrste internasjonale fredskongress i London, og til seinare fredskongressar. I 1899 var han president ved det interparlamentariske forbundet si freds- og valdgiftskonferanse i Kristiania. Han var Noregs leiande representant i interparlamentarisk fredsarbeid, vald til fast medlem, seinare æresmedlem, av det interparlamentariske råd. I 1897 vart Lund vald til medlem i den fyrste Nobelkomiteen, eit verv han hadde til han døydde.
Lund var frå 1876 til 1913 medlem, i mange år formann, i 17.mai-komiteen i Bergen. Han var fråverande einast dei åra han sat på Stortinget. Morgonprosesjonen 17.mai i Bergen stoppar alltid opp på John Lunds plass, der det vert utropt eit "Leve!" til John Lunds minne, minnesmerket over han vert kransa og møtelyden syng 1. verset av Bergenssangen (Udsigter fra Ulriken).
Mount Obiglio
Mount Obiglio er eit fjell (510 moh) vest på Grant Island, langs kanten av Getzisen ved kysten av Marie Byrd Land. Det vart oppdaga og kartlagd frå USS «Glacier» 1961-62. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant G.M. Obiglio, ein argentinsk observatør ombord på «Glacier», etter forslag frå kaptein Edwin A. McDonald.
John Lund
Han døydde i Bergen i 1913.
Gyllen fallskjerm
Gyllen fallskjerm, i somme høve berre kalla fallskjerm, er nemninga på ulike ordningar i tilsettingstilhøve der den tilsette har rett til eit særs gunstig økonomisk oppgjer dersom ho eller han må gå frå stillinga. Det er som regel berre leiarar i næringslivsverksemder som får glede av gylne fallskjermar, som kan gå ut på ein økonomisk eingognskompensajon, etterløn i lengre tid, særs gunstig pensjonsordning eller andre særytingar.
Opphavet til ordet gyllen fallskjerm er den eigenskapen ein fallskjerm har ved å kunne gje eit mennske ei trygg landing etter fall frå stor høgd. Eigenleg ligg det i ordet ein kritikk av slike gunstige særordningar, som jamvel kan kome slike leiarar til gode som må gå frå stillinga av di dei har synt seg som uskikka, og at det i alle høve dreier seg om summar som mange finn det urettvist å honorere vedkommande med.
Vanda-elva
Vanda-elva (svensk Vanda å, finsk Vantaanjoki) er ei elv i Södra Finlands län. Ho blei tidlegare kalla Helsingeån, etter Helsinge sokn. Vanda er ein by i landskapet Nyland.
Vanda-elva har kjelde i Hausjärvi ved Salpausselkäåsen og munnar ut i Gammelstadsfjärden i Helsingfors. Elva er 101 kilometer lang og nedslagsfeltet dekker 1685 km² i kommunane Helsingfors, Vanda, Tusby, Nurmijärvi, Hyvinge, Riihimäki, Hausjärvi, Loppis, Mäntsälä, Vichtis, Träskända, Kervo, Sibbo og Esbo. Viktige sideelvar er Palojoki frå venstre, Luhtabackaån frå høgre, Tusby å frå venstre og Kervo å frå venstre.
Fossar mellan Vanda og Helsingfors er Långfossen, Nackbölefossen og Grotens fors. I Helsigfors ligg Lillfossen og Gammelstadfossen. Sistnemnde har gjeve nammn til byen Helsingfors. I Vanda ligg Vandafossen. Fossar i Hyvinge er Vanhanmyllynkoski, Vakkurinkoski, Koskipirtinvirta, Åvikinkoski og Kittelänkosket.
Fallskjerm
Fallskjerm er ei innretning som er slik forma at eit menneske eller ein gjenstand vert bremsa av luftmotstanden under fritt fall frå stor høgd, særleg frå fly eller anna luftfartøy. Fallskjermar kan nyttast både til militære og sivile føremål. Moderne fallskjermar er rektangulære og forma etter dei same aerodynamiske prinsippa som ligg til grunn for forma på ei vengje på eit fly. Sjølve skjermen er bygd opp av celler som vert fylte med luft, og slik kan fallskjermen halde ein optimal fasong gjennom heile svevet. Fallskjermhopparen flyg soleis framover samstundes som han daler, og kan ved hjelp av linene han heng i, styre og kontrollere ferda mot jorda og lande der han har planlagt. Men tidlegare var fallskjermane kuppelforma og laga av eitt lag duk, og fallskjermhopparen, som hang i liner festa til randen av kuppelen, kunne ikkje styre fallskjermen i nemnande mon. Soleis fell slike fallskjermar meir eller mindre loddrett ned mot jorda, anten det var eit menneske eller ein gjenstand som hang under.
Fallskjermar har tradisjonelt vore laga av silke, bomull eller nylon, ofte med eit lag av silikon for vere stabile og varige. Dei moderne fallskjermane er laga utelukkande av kunststoff.
Før uthoppet har fallskjermhopparen skjermen pakka saman på ryggen etter eit system som gjer at skjermen kan falde seg ut når hopparen er i lufta. Normalt er det ein pilotskjerm, ein liten fallskjerm, som dreg ut sjølve fallskjermen. Utløysarmekanismen vert vanlegvis aktivisert av fallskjermhopparen sjølv etter ei stuttare eller lengre tid i fritt fall, eller utløysarmekanismen kan aktiviserast av ei line som er festa til flyet. Utløysinga kan og gjerast av ei mekanisk eller elektronisk innretning som på førehand er stilt inn på å tre i funksjon i ei fastsett høgd.
Guenter Bluff
Guenter Bluff er ein markant fjellskrent på vestsida av Pomerantz Tableland i Usarp Mountains i Antarktis. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfotografi tekne av U.S. Navy i 1960–62 og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Clarence A. Guenter, ein psykolog i US Antarctic Research Program ved Amundsen-Scott-stasjonen i 1967–68.
David Batteau
David Batteau er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar.
Batteau har gjeve ut soloalbumet Happy in Hollywood (1976) på A&M Records. Batteau hadde tidlegare arbeidd med broren Robin som Batteaux, som gav ut eitt album i 1971.
Daquq-distriktet
Daquq-distriktet (arabisk قضاء داقوق - qaḍāʾ Daquq) er eit distrikt aust i Kirkuk guvernement, nord i Irak. Det administrative senteret er byen Daquq.
Yorkshire Dales
Yorkshire Dales er eit område i North og West Yorkshire i England. Delar av området er definert som nasjonalpark. Denne parken strekkjer seg òg inn i Cumbria.
Namnleddet dale er vanleg i Yorkshire, men Yorkshire Dales er vanlegvis forbeholdt dalføra nord for Wharfe. Dei fleste av dalane har namn etter elva som renn gjennom dei, med unntak av Wensleydale (byen Wensley, ikkje elva Ure) og Arkengarthdale (danna av Arkle Beck).
Geografi
Det mest karakteristiske landskapet er grøne, høgtliggande beitemarker, kor sau og storfe beitar, delt inn av steingardar. Dalane har både 'V'- og 'U'-form, dei fleste av dei gravne ut av isbrear under den siste istida. Fjellet er for det meste kalkstein, med noko skifer og sandstein.
Det finst òg ein del høgtliggande myrlandskap med lyngvekst, der det føregår omfattande rypejakt på hausten.
Nasjonalparken
Blant attraksjonane i parken finn ein:
Dalane
Dalane som blir regnt med til Yorkshire Dales er:
Mount O'Neil
Mount O'Neil er eit fjell, 2090 moh, like nordaust for Mount Ratliff ved nordsida av Kansasbreen. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert J. O'Neil, utstyrsansvarleg ved Byrd-stasjonen vinteren 1961.
Haraldskvedet
Haraldskvedet, på norrønt Haraldskvæði, er eit hyllingsdikt til Harald Hårfagre. Det er truleg skrive av skalden Torbjørn Hornklove og datert til slutten av 800-talet. Det er dermed eit av dei eldste skaldedikta vi kjenner. Diktet handlar om slaget i Hafrsfjord, som blir skildra i fargerike, og til dels bloddryppande, bilete. Det inneheld fleire interessante historiske og kulturhistoriske opplysningar. Diktet blir også kalla Ramnsmål, på norrønt Hrafnsmál.
Kjelder
Haraldskvedet inneheld 23 strofer som er gitt att i ulike handskrifter, og diktet verkar ikkje fullstendig. Den viktigaste kjelda er kongesoga Fagrskinna, som inneheld strofe 1-6 og 15-23 – i alt 15 strofer som blir tilskrivne Torbjørn Hornklove. Vidare inneheld Fagrskinna strofe 7-11, som blir tilskrivne Tjodolf frå Kvine. Snorre Sturlason gir att strofe 6-11 og strofe 14 i Heimskringla og strofe 12 i Den yngre Edda. Strofe 13 er berre gitt att i Flatøyboka. Dei fleste skaldeforskarane reknar no Torbjørn Hornklove som forfattaren av dei fleste strofene medan strofe 13 og 14 kan vera lagt til i ettertid.
Form
Ut frå versemålet liknar diktet mykje på eit eddadikt, men er til liks med andre skaldedikt svært rikt på heiti og kjenningar. Her førekjem kjenningar som Freys leik, som tyder «kamp», og Svafnis sal-næfrar, som tyder «Odins-salens never», dvs. «skjold». (Valhall var tekt med skjold).
Oppbygging
Haraldskvedet kan delast i tre delar. I del 1 ber diktaren om togn som i Voluspå, og dernest blir valkyrja og ramnen presenterte. Resten av diktet er forma som ein dialog mellom desse to, der valkyrja spør og ramnen svarar. Del 2 handlar om slaget i Hafrsfjord. Her blir kampviljen og motet til Harald Hårfagre rosa, medan motstandarane blir skildra med ironi og hån. I del 3 spør valkyrja om tilhøva ved hirda til Harald Hårfagre, som også blir skildra i rosande ordelag.
1817 Katanga
1817 Katanga er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 20. juni 1939 av Cyril V. Jackson ifrå Union Observatory i Johannesburg.
Lahille Island
Lahille Island er ei øy som ligg 2 nautiske mil (3,7 km) vest for Nunez Point utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, og kartlagd som eit punkt på kysten som Charcot kalla opp etter Fernando Lahille (1861–1940) ein argentinsk naturalist. Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, til Charcot, fann ut at ho var ei øy og ikkje eit nes
Drammens Museum
Drammens Museum for kunst og kulturhistorie, fylkesmuseum og galleri for Buskerud er ei stifting som vart skipa i Drammen i 1996. Museet har tilhald på Marienlyst på Strømsø i Drammen, men har i tillegg bygningar og parkar fleire andre stader i byen, mellom anna eit friluftsmuseum i nærleiken av Spiraltoppen i Bragernesåsen, og femner om det tidlegare Drammens Museum frå 1908, Drammen Kunstforening frå 1867, Stiftelsen Gulskogen Gård frå 1959 med eigedomen Gulskogen gård og park, eigedomen Austad gård, Thaulow-samlinga av kunst og kuriosa frå Modum Bad, og altså Friluftsmuseet. Frå 2004 har museet dessutan hatt ansvaret for drifta av Henrik Sørensen-museet Holmsbu Billedgalleri, Henrik Sørensens samlinger i Holmsbu i Hurum kommune ifølgje ein konsolideringsavtale.
I museumsparken på Marienlyst, ein historisk 1700-talshage som er rekonstruert og ført tilbake til fordums prakt, ligg Lystgården Marienlyst frå slutten på 1700-talet (ikkje open for publikum), eit lite bygdetun med tømmerbygningar frå Hallingdal, museumsbygningen og den nye utstillingsbygningen frå 1990, Lychepaviljongen, som vert nytta til til skiftande utstillingar av kunst og kunsthandverk. Her finst dei faste samlingane av glas frå Nøstetangen Glassverk, barokksølv, 1700-tals drammensfajanse, bymøbel, tekstil, interiør, kyrkjekunst og folkekunst, målarkunst og døme på moderne formgjeving i såkalla Scandinavian Design.
I det faste galleriet for målarkunst vert det synt fram verk frå J.C. Dahls tid fram til vår tid i farga kabinett med tillaga små kunsthistoriske miljø. I eit rom er nasjonalromantikken med J.C. Dahl og Hans Gude å sjå, i eit anna er synt fram den store samlinga av måleri av Hans Heyerdahl som Drammens Museum er eigar av. Museet har dessutan utsøkte verk av Zartmann- og Matisse-elevane Harald Sohlberg, Thorvald Erichsen og Henrik Sørensen. Eit rom er egna 1920-talets og mellomkrigstidas art deco og nye saklegdom, representert ved Maurice de Vlaminck, Torstein Torsteinson og Roar Matheson Bye, og i eit anna rom er utstilt bilete med tema frå arbeidslivet og livet i byen og på garden; her har tendenskunsten fått plass. Museet syner òg fram moderne kunst, representert ved Gunnar S. Gundersen, Ole M. Bakken, Bård Brodersen og Jakob Schmidt, og glas, keramikk og emaljert metall i Scandinavian Design. Drammens Museum har skaffa seg ei rad utsøkte døme på det beste innanfor skandinavisk og amerikansk moderne formgjeving, mellom anna arbeid av Grete Prytz Kittelsen.
Gulskogen gård og park frå 1790-åra er eit freda kulturminne som er open for publikum i sommarsesongen. Austad gård, ein freda bygning frå om lag 1810, er tilgjengeleg for publikum i samband med ein serie herregardskonsertar, og elles for dei som tek del i lukka arrangement i bygningen i løpet av året. Friluftsmuseet midt i Drammens turterreng, 300 meter innanfor Spiraltoppen i Bragernesåsen, har 21 gamle tømmerhus som skal illustrere farne tiders gardsdrift og bygningstradisjonar i Buskerud.
Per Brahe
Per Brahe blei utnemnd til riksråd av kong Gustav II Adolf av Sverige i 1630. I 1637 blei han generalguvernør over Finland, og i 1641 blei han utnemnd til den fremste embetsmannen i riket som riksdrott. I 1650 blei han forlena med friherreskapet Kajana i Finland, etter at han tidlegare hadde hatt det såkalla Braheslott len i Savolax.
Som guvernør over Finland bidrog Brahe til grunnlegginga av byane Tavastehus og Nyslott (1639), Brahestad, Kristinestad, Kristina og Villmanstrand (1640), Kajana (1651) og Brahea i nordre Karelen og Veckelax Nystad (1653). Han medverka også til at Helsingfors blei flytta nærare havet.
Suraua
Suraua er ein kommune i distriktet Surselva i kantonenen Graubünden i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 910 meter over havet.
Kommunen vart skipa 1. januar 2002 då Camuns, Surcasti, Tersnaus og Uors-Peiden vart slått saman.
Montebelluna
Montebelluna er ein by og ein kommune i provinsen Treviso i Veneto-regionen i Italia, 109 meter over havet. Kommunen har i kring 31 000 ibuarar og har eit areal på 49 km².
Montebelluna er særleg kjend for produksjon av sko og sportsklede. Multinasjonale firma som Geox har hovudkontor i byen, medan Fila har utviklingsavdelinga si på staden.
Brickfielder
Brickfielder er ein varm og tørr vind i ørkenen sør i Australia som opptrer på sommaren. Han bles som ein kraftig, varm vind frå indre område mot kysten, ofte i fleire dagar i slengen, og fører med seg mykje støv. Vinden vert nesten alltid ettergølgd av ein sterk sønnavind med skya og kjølig vêr frå havet. Dei to vindane kjem har same årsak, eit lågtrykkssystem over Australiabukta. Skiftet frå den varme nordavinden til den kalde sønnavinden skjer brått, og temperaturen er kjend for å ha falle 15 grader på 20 minuttar når skiftet har skjedd.
Kjelder
''
Wiatr
Peter Asher
Peter L. Asher CBE er ein britisk gitarist, songar, manager og plateprodusent. Han vart først kjend i 1960-åra som medlem av popduoen Peter and Gordon, før han fekk ein suksessrik karriere som manager og plateprodusent. Han var bror til Jane Asher, som lenge var kjæraste med Paul McCartney.
Medan han gjekk på Westminster School for Boys møtte han skulekameraten Gordon Waller, og i lag byrja dei å spele som ein duo. Sidan Asher hadde ein tilknyting til the Beatles gjennom systera, fekk han og Waller ofte lov å spele Lennon-McCartney-songar som ikkje var spelt inn enno, mellom anna den første og største hitten deira, «World Without Love» i 1964.
Etter at Peter & Gordon vart oppløyst i 1968, fekk Asher stillinga som A&R-direktør i Apple Records, som Beatles hadde starta. Der signerte han kontrakt med den då ukjende James Taylor og produserte debutalbumet hans. Albumet vart ikkje ein suksess, men Asher heldt fast på at Taylor hadde stort potensiale, og sa opp jobben i Apple for å bli med Taylor til USA som manageren hans. Partnarskapen deira varte i fleire tiår. Han var òg ein av dei som skapte den avdempa rockestilen frå California i 1970-åra og produserte album for Linda Ronstadt, J.D. Souther, Andrew Gold og Bonnie Raitt. I tiåret som følgde produserte Asher alt frå Cher til 10,000 Maniacs.
Som artist
Alt av Peter and Gordon om et ikkje står noko anna.
Christian C. Paus
Christian Cornelius Paus var ein norsk jurist, embetsmann og politikar. Han var fødd i Gjerpen, son av den rike skipsreiaren og forretningsmannen Ole Paus. Sjølv var han var onkel til Henrik Ibsen.
Songen Pipes of Peace
«Pipes of Peace» er ein song skriven av Paul McCartney, som først kom ut på albumet med same namn den 31. oktober 1983. Han vart òg gjeven ut på singel den 5. desember 1983 og låg to veker på toppen av den britiske singellista. Songen gjekk òg til topps på den irske singellista.
Christian C. Paus
Paus tok norsk juridisk eksamen i 1826. Allereie frå 1822 var han tilsett i marinedepartementet, fullmektig 1826-36. Han var fut i Lister frå 1836, og byfut i Skien 1847-74. I tillegg til embetet som byfut var Paus også politimeister, byskrivar (dommar) og magistrat.
Songen Pipes of Peace
Innspeling og utgjeving
Grunnsporet vart spelt inn 10. september 1982 i A.I.R. Studios, medan orkesteret vart spelt inn seinare.
I USA vart «Pipes of Peace» gjeven ut som B-side, og den britiske B-sida «So Bad» vart gjeven ut som A-sida. «So Bad» nådde 23. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100. «So Bad» nådde òg 11. plassen på den kanadiske RPM-lista.
McCartney hadde tidlegare hatt sytten førsteplassar på den britiske singellista som medlem av The Beatles, ein som medlem av Wings («Mull of Kintyre»), og ein med Stevie Wonder («Ebony and Ivory»), men dette var den første og einaste han fekk som soloartist. Han deltok seinare på fem veldedige singlar som nådde toppen av lista: Band Aid (1984), Ferry Aid (1987), Ferry Cross the Mersey (1989), Band Aid 20 (2004) og The Justice Collective (2012).
Christian C. Paus
1848 var Paus innvald på Stortinget som 2. representant frå Lister og Mandals amt. Han var medlem av Lagtinget, gasje- og pensjonskomiteen og justiskomite nr 3. Seinare var han 1. representant frå Skien 1857, på omframstortinget 1858 og Stortinget 1859-60. Medlem av gasje- og pensjonskomiteen 1857 og 1859-60, fengselslovkomiteen 1857, finanskomiteen 1858 og Lagtinget 1857-60.
Paus var eigar av storgarden Rising i Gjerpen, der han var fødd og der han døydde i 1879. Han var riddar av St. Olavs Orden. Byfogd Paus gate i Skien er kalla opp etter han.
Organ Pipe Peaks
Organ Pipe Peaks er ei rekkje aiguille-liknande fjelltoppar, 7 nautiske mil (13 km) lang, som ligg like nord for Mount Harkness og aust for Scottbreen i Gothic Mountains. Det vart oppdaga av den geologiske gruppa på Byrd-ekspedisjonen, 1933–35, som gav det skildrande namnet.
Vartdal Plastindustri
Vartdal Plastindustri AS er ei bedrift på Vartdal i Ørsta kommune som produserer produkt baserte på ekspanderbar polystyren (EPS). Verksemda vart starta i 1960. Den første produksjonen var i ei gamal sjøbu. Han vart flytt til nybygde produksjonslokale i 1961. Fyrste produksjonen var isolasjonsmatter. I 1965 starta bedrifta, som den første i verda, med produksjon av fiskeembalasje i ekspanderbar polystyren. Dette produktet har vorte utvikla til spesialembalasje for flyfrakt.
Saman med ein annan embalasjeprodusent, BEWI, fekk Vartdal Plastindustri Miljøprisen 2011 for ei nydesigna EPS kasse som, på grunn av den låge vekta, gir redusert CO2 utslepp ved flyfrakt.
Vartdal Plastindustri produserer og byggisolasjon og teknisk emballasje. Ei transportavdeling, VD Transport, er lokalisert i Sykkylven.
Greenwich-halvøya
Greenwich-halvøya er eit område i South London i England, i London Borough of Greenwich.
Halvøya grenser på tre sider til ein sving i Themsen mellom Isle of Dogs og Silvertown. I sør ligg resten av Greenwich, i søraust Charlton.
Halvøya ligg i London Borough of Greenwich. Tidlegare vart ho kalla Greenwich Marshes og Bugsby's Marshes. Området vart kjend som East Greenwich då det vart utvikla på 1800-talet, men har òg vorte kalla North Greenwich på grunn av North Greenwich undergrunnsstasjon. Dette må ikkje forvekslast med North Greenwich på Isle of Dogs. Det nordlegaste punktet på halvøya heiter Blackwall Point og dette har ført til namnet Blackwall Peninsula.
Ohio State University
Ohio State University (forkorta OSU) er eit universitet i den amerikanske delstaten Ohio. Det er eit av dei største universita i USA, og det høyrer til gruppa av offentlege, høgkvalitets-universitet med særs høg akademisk standard – den såkalla Public Ivy-gruppa.
OSU er delstatseigd og har hovudcampus i Columbus og mindre campusar i Lima, Marion, Mansfield og Newark, alle i Ohio.
Historie
Ohio State University vart stifta i 1870 som eit land-grant-universitet, det vil seia at det fekk føderalt tilskot til å skaffe jord til den første campusen. Guvernøren i Ohio og seinare president i USA Rutherford B. Hayes var ein viktig pådrivar for stiftinga. Det første namnet til universitetet var The Ohio Agricultural and Mechanical College.
OSU tok opp sine første kvinnelege studentar i 1873, samstundes som studietilbodet vart utvida med fleire klassiske universitetsfag i tillegg til dei meir praktiske faga som vart tilbode i starten.
På 1880-talet byrja Ohio State å tilby høgaregrads studium, den første kandidaten med mastergrad vart uteksaminert i 1886 og den første doktorgradskandidaten i 1890.
I 1906 vart det avgjort på delstasnivå at all forsking i Ohio skulle samlast hos Ohio State. Ohio State fekk òg einerett til å tilby doktorgradar i staten. Denne ordninga besto i femti år.
Studiar og forsking
OSU er flaggskipet i universitetssystemet i Ohio, og kjem høgt opp på dei fleste rangeringar over amerikanske universitet.
Ved universitetet var det 58 344 studentar og 4 488 vitskapleg tilsette i 2006, fordelt slik på dei fem campusane:
I [studieåret 2006-07 var skulepengane frå US$ 8 500 i Columbus og US$ 6 240 ved dei andre campusane for studentar folkeregistrert i delstaten. I studieåret 2007-08 hadde skulepengane i Columbus auka til US$ 8 677. Studiane blir gjeve opp til doktorgradsnivå i Columbus, og til mastergradsnivå ved dei andre campusane.
Ohio State University består av følgjande avdelingar:
Dei to nobelprisvinnarane Paul Flory og William Fowler studerte begge ved OSU. Det same gjorde kunstnaren Roy Lichtenstein og generalen Curtis LeMay.
Ohio State University er eit forskingsuniversitet, og hadde i 2004 eit budsjett på 518 millionar dollar til forsking. Dette plasserer OSU på femtandeplass blant amerikanske universitet når det gjeld pengar brukt på forsking. Per 2006 har OSU éin nobelprisvinnar tilsette, Kenneth G. Wilson.
Idrett
Idrettslaga til Ohio State blir kalla «Buckeyes», kalla opp etter kastanjetrearten. Buckeyes deltek på øvste nivåa i National Collegiate Athletic Association i alle idrettar, i tillegg er det òg medlem av Big Tingues Conference i dei fleste idrettane. OSU sub maskott heiter Brutus Buckeye.
Ved sidan av University of Michigan er Ohio State det einaste universitetet som har vunne det nasjonale meisterskapen i både baseball, basketball og amerikansk fotball. OSU har fostra mange kjende idrettsstjerner, blant desse er Jesse Owens og Jack Nicklaus.
Hornblende Bluffs
Hornblende Bluffs er nokre markante klipper som stig til 1050 moh, 3,5 km søraust for Mount Ellery og nær enden av Suvorovbreen i Wilson Hills i Antarktis. Klippene fekk dette namnet av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand i 1963–64, som fann steinar her med mineralet hornblende.
Skinnskatteberg
Skinnskatteberg er ein svensk tettstad og centralort i Skinnskattebergs kommun i Västmanland län i landskapet Västmanland. I 2005 hadde byen 2,395 innbyggjarar.
Tettstaden ligg cirka 55 kilometer nordvest for Västerås.
Paese
Paese er ein by og ein kommune i provinsen Treviso i Veneto-regionen i Italia, åtte kilometer vest for provinshovudstaden Treviso. Kommunen har i kring 22 000 ibuarar og eit areal på 38 km².
Gustave Doré
Louis Christophe Paul Gustave Doré, kjend som Gustave Doré, var ein fransk illustratør, målar og bilethoggar. Doré var mykje godt sjølvlærd og arbeidde som illustratør frå han var 16 år gammal. Han bidrog med illustrasjonar til om lag 90 bøker, derimellom ei bibelutgåve i 1866, Dante Alighieris Den guddommelege komedie og bøker av Lord Byron, Miguel de Cervantes, François Rabelais og Honoré de Balzac. Han arbeidde etterkvart også med måleri og i sine siste år som bilethoggar.
Liv og gjerning
Doré var fødd i Strasbourg, og hans fyrste illustrerte forteljing kom på trykk då han var femten år gammal. I Paris byrja han å arbeide som litteraturillustratør. Dorés oppdrag omfattar verk av Rabelais, Balzac, John Milton og Dante. I 1853 vart han spurd om å illustrere avdøde Lord Byron sine verk. Etter det oppdraget fekk han fleire oppdrag hos britiske forleggjarar, også ein biletbibel på engelsk. Doré illustrerte også ei utgåve av Edgar Allan Poes diktsyklus The Raven.
Dorés engelske bibel (1866) vart ein stor suksess. Året etter biletbibelen kom ut, stillte han ut mange av arbeida sine i London. I 1869 foreslo Blanchard Jerrold å samarbeide med Doré for å lage eit omfattande portrett av London. Doré skreiv under på eit femårsprosjekt med utgjevarane Grant & Co, der han forplikta seg til å vere i London tre månader om året. Årleg fekk han utbetalt £10 000 for arbeidet, ein kolossal sum for ein teiknar. Boka, London: A Pilgrimage, med 180 gravaringer, kom ut i 1872. London: A Pilgrimage vart ein suksess, og Doré mottok oppdrag frå andre britiske utgjevarar. Verket vart likevel mislikt av samtidige kritikere. Nokre kritikarar var misnøgd med at Doré såg ut til å fokusere på fattigdommen i London. Doré vart skulda av Art Journal for å «oppfinne heller enn å kopiere». Westminster Review hevda at «Doré lagar skisser der dei simpleste og mest vulgære særprega er tydelege».
Hans Gerhard Meldahl
Hans Gerhard Colbjørnsen Meldahl var ein norsk jurist, dommar, embetsmann, stortingsmann og statsråd.
Meldahl var fødd i Rollag, der far hans var sokneprest. Sjølv vart han student frå Møllers institutt i 1833 og cand. jur. i 1837. Frå 1839 var han advokatfullmektig, deretter var han overrettsprokurator i Kristiania stift frå 1843. Han var byfut i Trondheim frå 1849 og justitiarius ved stiftsoverretten der i 1855. År 1859 vart han utnemnd til høgsterettsassessor.
Gustave Doré
Liv og gjerning
Doré heldt fram å illustrere bøker til han døydde i Paris i 1883. Han er gravlagd på Père Lachaise.
Hans Gerhard Meldahl
På Stortinga 1854 og 1857, samt omframstortinget 1858, representerte han Trondheim og Levanger. I 1854 var han sekretær i Odelstinget og i justiskomite nr 1. 1857 var han president i Lagtinget, på omframstortinget 1858 var han visepresident. Både i 1857 og 1858 var han sekretær i fullmaktskomiteen og i trykkekomiteen samt medlem av valkomiteen. Elles var han i 1857 medlem av justiskomiteen og 1858 av finanskomiteen.
Meldahl var medlem av statsrådet frå desember 1871 til januar 1874. Han var norsk justisminister 1861-63, 1864-66, 1867-69, 1870-71 og 1872-74, samt medlem av statsrådavdelinga i Stockholm 1863-64, 1866-67, 1869-70 og 1871-72.
1874-77 var Meldahl høgsterettsjustitiarius. Han døydde i Christiania jula 1877.
News of the World av Queen
News of the World er det sjette studioalbumet til det britiske rockebandet Queen, gjeve ut i 1977. Det inneheld hitsongane «We Will Rock You», «We Are the Champions» og «Spread Your Wings». Det selde til 4x platina i USA, og gjorde det godt verda rundt, med eit samla salstal på over seks millionar eksemplar. News of the World er det mestseljande albumet til Queen så langt.
Simrishamns kommun
Simrishamn kommune ligg søraust i det svenske länet Skåne län i landskapet Skåne. Simrishamn grensar til Tomelilla, Ystad og Kristianstad. Administrasjonssenteret i kommunen ligg i Simrishamn.
News of the World av Queen
News of the World var det andre albumet deira som vart spelt inn i Sarm West og Wessex Studios i London, med Mike Stone som lydteknikar. Albumet vart produsert av bandet og Stone i lag.
Simrishamns kommun
Tettstader
Simrishamn kommune har tretten tettstader. Folketalet i tabellen er frå 31. desember 2005.
Kyrkjer i Simrishamn
Kommunen har 25 kyrkjer og kapell, fleire av dei frå 1100-talet.
1818 Brahms
1818 Brahms er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 15. august 1939 av Karl Wilhelm Reinmuth ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl i Heidelberg. Asteroiden er kalla opp etter den tyske komponisten Johannes Brahms.
News of the World av Queen
Produksjon
Etter at A Day at the Races-turneen var over, gjekk kvartetten i studio att for å arbeide med det sjette studioalbumet deira i juli 1977. Dei tok inn Mike Stone som assisterande produsent ved Basing Street og Wessex Studios i London. Dei skalerte ned dei komplekse arrangementa og fokuserte meir på «roots-basert» stil (i følgje Brian May). Kjennemerket til Queen med harmonivokal og gitar i fleire lydlag finst likevel på dette albumet òg, men noko meir subtilt. Færre av songane på News of the World er skrivne av May og Freddie Mercury, og både Roger Taylor og John Deacon skreiv to songar kvar. Gruppa var ferdig med innspelinga og produksjonen to månader seinare, i september, og gav ut albumet 28. oktober 1977.
Plateomslag
Plateomslaget var eit måleri av den amerikanske sci-fi-kunstnaren Frank Kelly Freas. Taylor hadde ei utgåve av Astounding Science Fiction (Oktober 1953) der ein på omslaget kunne sjå ein stor, intelligent robot som heldt liket av ein mann. Biletteksten las «Vær så snill,... kan du fikse det, far?». Måleriet inspirerte bandet til å kontakte Freas, som gjekk med på å endre måleriet for omslaget, og erstatta den døde mannen med fire «døde» bandmedlemmar. Freas sa han berre lytta til klassisk musikk og ikkje kjende til Queen, og høyrde dei først då bandet spurte han om å lage omslaget.
Mottaking
News of the World fekk i starten middels kritikk, og dei fleste fokuserte på skilnadane mellom den tidlegare, hovudsaklege progressive rockestilen deira og den nyare, meir radiovennlege stilen. The Washington Post skreiv at bandet eksperimenterte med alt frå hardrock til softrock, medan Rolling Stone og Barta Testa meinte at den andre sida av albumet var keisam etter høgdepunkt som «We Will Rock You», «Sheer Heart Attack» og «Fight from the Inside» på førstesida. The Village Voice og Robert Christgau sa at den første sida av albumet omhandla «det fåfengde opprøret til dei taparane som er dømde til livet (dei tullingane!) som kjøper og lyttar til albumet», medan den andre sida er songar om usømmelege kvinner.
We Will Rock You
«We Will Rock You» vart gjeven ut som B-sida til «We Are the Champions», og vart ein av dei mest kjende og største songane til Queen og ofte nytta på idrettsarrangement. Brian May ønskte å lage ein song som var enkle og anthem-aktig («tramp, tramp, klapp, pause» to gonger kvar 4/4-takt), slik at publikum kunne bli meir direkte involvert i showet. I musikkvideoen for «We Will Rock You» og «Spread Your Wings», nytta May ein kopi av gitaren sin. Han ønskte visstnok ikkje å utsette gitaren sin, Red Special, for snø og kulde, sidan videoane for desse to songane vart laga ute i hagen til Roger Taylor.
Sheer Heart Attack
«Sheer Heart Attack» var halvferdig då albumet med same namn kom ut i 1974. Taylor song solovokal på demoen, men for den endelege versjonen var det Mercury som song, med Taylor på refrenget. Rytmegitar og bass vart spelt av Taylor, utanom somme «gitarskrik» av May i instrumentalen.
På denne tida hadde punkrocken slått ut for fullt, og denne songen vart sett på som eit stikk til musikarar som meinte at band som Queen var for nytingssjuke.
All Dead, All Dead
«All Dead, All Dead» vart skriven og sungen av May, med Mercury på piano og korvokal. I ein episode av In the Studio with Redbeard stadfesta May rykte om at songen delvis var inspirert katten hans frå barndommen døydde.
Spread Your Wings
«Spread Your Wings» vart skriven av bassisten John Deacon. Mercury spelar piano, men i musikkvideoen kan ein sjå Deacon mime på piano. Videoen vart filma heime i hagen til Taylor, ute i snøen. Mercury har på seg stjerneforma solbriller i videoen. May spelte på ein kopi av gitaren sin, sidan han var redd for å utsetje gitaren for det kalde vêret. Ein kan òg sjå Taylor synge i videoen, sjølv om det ikkje er noko korvokal på songen. Det var den første singelen til Queen utan harmonivokal.
Fight from the Inside
«Fight from the Inside» vart skriven og sungen av Taylor. I tillegg til at han spelte trommer, spelte han òg rytme- og bassgitar. Han lånte bassen til Deacon.
Songen er bygd kring eit skranglande gitarriff og er av dei første i Queen-katalogen som er hovudsakleg fokusert på trommer og bass, og ikkje sologitar. Det er òg ein av få songar i diskografien til bandet som nesten berre vart spelt inn av eit enkelt medlem. Den andre var «Sheer Heart Attack».
Gitaristen Slash har sagt at gitarriffet til songen var eit av favorittriffa hans.
Get Down, Make Love
Dei «psykedeliske» lydeffektane i songen vart ikkje laga med ein synthesizer, men med ein av frekvenspedalane til May og gitaren hans.
Ein meir aggressiv versjon av songen vart covera av Trent Reznor og det industrielle rockebandet hans Nine Inch Nails, som B-sida til singelen «Sin» i 1990. Denne vart sidan gjeven ut som bonusspor i 2010 på Pretty Hate Machine.
Sleeping on the Sidewalk
«Sleeping on the Sidewalk» var skriven og sungen av May. Utanom vokalen vart songen spelt inn på eitt forsøk. May syng songen med ein amerikansk aksent. Songen handlar om ein amerikanske trompetist. Ein kan høyre at Deacon spelar nokre tonar feil, og ein kan høyre May le i slutten av songen. Det er òg ein av få Queen-songar utan Mercury.
Who Needs You
«Who Needs You» var ein song skriven av Deacon, i lag med May, som spelar spansk gitar. Mercury syng solovokal. Vokalen er plassert heilt i høgrekanalen, medan sologitaren er i venstrekanalen. May spelar maracas og Mercury kubjølle.
It's Late
«It's Late» vart skriven av May med ein idé om å lage ein teatralsk song i tre akter. May spelar med ein tappe-teknikk som Eddie Van Halen i rockegruppa Van Halen gjorde kjend seinare.
My Melancholy Blues
«My Melancholy Blues» vart skriven av Mercury. Det er ingen korvokal eller gitar. Trass i tittelene er songen nærare jazz enn blues. Deacon spelte bandlaus bass på konsertversjonar av songen, men spelte med vanleg bass på albumet.
Gragnano
Gragnano er ein by og ein kommune i provinsen Napoli i regionen Campania i Italia. Kommunen har ikring 30 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på  14,6 km².
Gragnano ligg 30 kilometer søraust for provinshovudstaden Napoli. Byen ligg på eit høgdedrag 141 meter over havet, med utsyn over Amalfikysten. Staden er kjend for sin pasta laga av turka råvarer.
Byzovgrad
Byzovgrad (bulgarsk Бузовград) er ein landsby i kommunen Kazanlăk i provinsen Stara Zagora i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 2 171 innbyggjarar.
Mount Otis
Mount Otis er eit lite fjell langs nordsida av Kirkpatrickbreen. Fjellet ligg 1,5 nautiske mil sørvest for Mount Sinha ved søraustkanten av Erickson Bluffs i McDonald Heights i Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-65. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Jack Otis, medlem av den biologiske gruppa som studerte sel-, kval- og fuglepopulasjonar på pakkisen i Bellingshausen- og Amundsenhavet med USCGC «Southwind» og to helikopter ombord, 1971-72.
Brisote
Brisote er namnet på nordaustpassaten på Cuba når han bles kraftigare enn vanleg. Typisk styrke på denne vinden er 9 m s−1, alt som bles med større styrke kan kallast brisote. Brisote kan oppstå når tropiske syklonar passerer nordaust for Cuba.
Kjelder
''
Outback
Outback er eit stort, aude og tørt område i Australia, men namnet vert ofte nytta om alle landområde utanfor urbane område. Uttrykket «the outback» vert generelt nytta om stader som er forholdsvis meir fjerntliggande enn dei områda ein kallar «The Bush».
Landrum Island
Landrum Island er den sørlegaste av dei tre Bugge Islands i sørlege delen av Marguerite Bay i Fallières Coast. Ho vart kalla Isla Latorre av Den chilenske antarktisekspedisjonen, 1947 (Chile. DNH chart LIII, 1947). Seinare vart ho namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Betty J. Landrum, ein biolog i Smithsonian Oceanographic Sorting Center, 1965–89, som sidan vart direktør på senteret 1973-78.
Outback
Oversikt
Fleire av dei kjende dyreartane i Australia finst i the outback, som kenguru, emu og dingo. Dingogjerdet vart bygt for å hindre dinogar å gå inn i jordbruksområda søraust i landet. Dei marginalt fruktbare områda vert hovudsakleg nytta som beitemark og har tradisjonelt vorte nytta for sau eller kyr på beite på kvegstasjonar som er leigde frå staten. Små område av outback består av leirjord, medan det meste består av udyrkbar fossilt jordsmonn. Riversleigh i Queensland er ein av dei mest kjende fossilstadane i Australia og det vart innskrive på verdsarvlista i 1994. Det 100 km² store området inneheld fossil av gamle pattedyr, fuglar og reptil frå oligocen og miocen.
Historie
Dei første europeiske ekspedisjonane i det indre av Australia var sporadiske. Ein hadde større fokus på dei meir tilgjengelege og frodige kystområda. Den første gruppa som klarte å krysse Blue Mountains like utanfor Sydney var leia av Gregory Blaxland i 1813, 25 år etter kolonien vart oppretta. Folk prøvde å følgje elvane som rann vestover for å finne ein «innlandssjø», men alle rann ut i Murray River og Darling River som renn sørover.
Frå 1858 til 1861 leia John McDouall Stuart seks ekspedisjonar nord frå Adelaide til the outback, og dei klarte å nå nordkysten av Australia og kome seg attende utan tap av menneskeliv. Burke- og Will-ekspedisjonen i 1860–1861, som hadde langt meir midlar, var derimot langt mindre heldige og tre av fire medlemmer i ekspedisjonen mista livet.
Overland Telegraph-linja vart bygt i 1870-åra langs ruta som Stuart fann. Han hadde funne nok vatn til å drifte gjentakarstasjonane.
Ein heldt fram med utforskinga av the outback i 1950-åra, då Len Beadell utforska, kartla og bygde mange vegar for utføre atomprøvesprengingar ved Emu Field og Maralinga og rakettestinga ved Woomera Prohibited Area.
Mange av dei tidlege utforskarane nytta hestar til å krysse the outback, og den første kvinna til å reise over området til hest var Anna Hingley, som reid frå Broome til Cairns i 2006.
Gruvedrift
I tillegg til jordbruk og turisme, er hovudnæringa i dette enorme og tynt folkesette området gruvedrift. Sidan det ikkje har utvikla seg fjell her eller vore isbreutdanning sidan permtida (i mange område sidan kambrium), er det særs mykje jern, aluminium, mangan og uran i the outback, samt store førekomstar av gull, nikkel, bly og sink. Sidan området er så stort er verdien av både beitemarkene og gruvedrifta stor. Store gruver og gruveormådet i the outback finn ein mellom anna ved Coober Pedy, Lightning Ridge og White Cliffs, Broken Hill, Tennant Creek, Olympic Dam og det fjerntliggande Challenger Mine. Olje og gass vert vunne ut i Cooper-bekkenet rundt Moomba.
I Vest-Australia er Argyle diamantgruve i Kimberley den største produsenten i verda av naturlege diamantar og medverkar til om lag ein tredje del av dei naturlege førekomstane i verda.
Folkesetnad
Sidan det er særs lite nedbør i det meste av the outback, kombinert med jordsmonn som ikkje er særleg frodig, er det lite folk som bur i det indre av Australia. Meir enn 90 % av australiarane bur i urbane område langs kysten. The outback og historia om utforskinga av området og busetnadane her, gjev australiarane eit rikt kulturelt bakteppe og soger om landstrykarar, nybyggjarar og forbrytarar i villmarka. Songen «Waltzing Matilda», som er ein song om landstrykarar (swagman) og nybyggjarar (squatters) og er kanskje den mest kjende australske songen.
Aboriginane i outback-område har ikkje vorte forflytta, slik dei har vorte i jordbruksområde og i store byar i kystområda. Så mykje av urfolket i Australia lever i the outback, i område som Anangu Pitjantjatjara Yankunytjatjara nord i Sør-Australia.
Ringsaker prosti
Ringsaker prosti er eit tenestedistrikt i Hamar bispedømme i Den norske kyrkja. Det femner Ringsaker kommune. Ringsaker kyrkje er prostikyrkje, og prosten er samlokalisert med Ringsaker kyrkjelege fellesråd i Moelv kyrkjesenter.
Prostiet vart oppretta i 2007 då sokna i Ringsaker vart skilde ut frå Hamar domprosti.
Sokn
Prostiet er inndelt i sokn. Soknet er grunneininga i Den norske kyrkja. Dei som arbeider i kyrkja er anten tilsette av soknet gjennom kyrkjeleg fellesråd, eller dei er tilsette i prostiet. Dei fleste prestane er tilsette i prostiet, og har tenesta si knytt til eitt eller fleire sokn.
Isle of Purbeck
Isle of Purbeck er ikkje ei øy men ei halvøy i grevskapet Dorset i England. Ho grensar til Den engelske kanalen i sør og aust, der bratte klipper fell ned i sjøen, og av myrlendt landskap ved River Frome og Poole Harbour i nord. Vestgrensa er vanskelegare å definere. Det sørlegaste punktet er  St Aldhelm's eller St Alban's Head. Det er erosjonsproblem langs kysten.
Heile Isle of Purbeck ligg innanfor det lokale distriktet Purbeck, som ho er kalla opp etter.
Horney Bluff
Horney Bluff er ein kjenneleg, isfri fjellskrent kring 10 km lang og som strekkjer seg austover langs nordsida av Byrdbreen frå Merrickbreen mot Cape Kerr i Antarktis. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kaptein Harry R. Horney, stabssjefen til admiral Byrd under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47.
Dibis-distriktet
Dibis-distriktet (arabisk قضاء الدبس qaḍāʾ al-Dubs) er ein distrikt nordvest i Kirkuk guvernement nord i Irak. Det administrative senteret i byen Dibis. Den største busetnaden er Altun Kupri.
Heensåsen kyrkje
Heensåsen kyrkje er ei langkyrkje frå 1902 i Vang kommune i Innlandet.
Kyrkjegarden på nedsida av fylkesveg 293 vart innvigd i 1895. Bårehuset nordvest for kyrkja vart oppført i 1977.
Isle of Dogs
Isle of Dogs er ei lågtliggande, u-forma halvøy som blir danna av ein av slyngene i Themsen i det austlege London. Heile Isle of Dogs ligg i bydelen Tower Hamlets.
Historie
Halvøya var eit tynt folkesett sumpland inntil det 1200-talet, då det føregjekk ein del drenering og oppdyrking. På 1300-talet vart det reist eit kapell nær dagens Chapel House Street. Kapellet tente truleg pilegrimar på veg mellom Canterbury og Waltham Abbey. Ein katastrofe inntrefte då Themsen under ein flaum i 1488 oversumde halvøya, som dermed for lange tider vart liggjande udyrka. I mellomalderen gjekk halvøya under namnet Stebunhethe (Stepney) Marsh. Kvifor han frå slutten av 1500-talet vart heitande Isle of Dogs, er ikkje klårt. Både Isle of Ducks, Isle of Dykes (på grunn av dike mot Themsen) og Isle of Docks har vore foreslått som forklaring. Ein anna forklaring er at Henrik VIII - som hadde eit slott på andre sida av Themsen i Greenwich - hadde hundane sine her.
På 1600-talet vart Isle of Dogs på nytt teke i bruk til jordbruksformål, då hollandske nybyggjarar anla dike, drenerte og byrja med storfehald. Likevel hadde området berre to innbyggjarar - ferjemannen og kvegdrivaren - då dei første dokkene vart anlagt tidleg på 1800-talet. West India Docks opna i 1802, så følgde East India Docks i 1806 og Millwall Dock i 1868. Etter kvart strekte dokkene seg nesten tvers over halvøya og etterlét den sørlegaste delen praktisk talt som ei øy.
Mange hamnearbeidarar busette seg i løpet av 1800-talet på Isle of Dogs, og i 1901 var folketalet kome opp i 21 000. I 1840 opna London and Blackwall Railway og knytte det tidlegare isolerte samfunnet til London. Sambandet med bydelane på andre sida av elva vart kraftig forbetra ved gangtunnelen til Greenwich i 1902.
Hamneanlegga og lagerhusa fekk snart følgje av industriar av mange slag; Isle of Dogs trekte til seg pottemakeri, sementfabrikker, jernverk og støyperi, skipsverft og entreprenørfirma, og var omkring 1900 blant dei mest industrialiserte delane av London.
Side om side med fabrikkane og verkstadene levde arbeidsfolk i fuktige, hus ein knapt kunne bu i med myrjorda tytande opp mellom golvsborda. Befolkninga på Isle of Dogs var kjent som eit sterkt og uregjerleg folkeferd med ein generell skepsis til utanforståande, og i 1920 stengte ei gruppe busetjarar dei to vegane som batt halvøya med Poplar og erklærde sjølvstende for Isle of Dogs.
Under andre verdskrigen var dokkene og industrien på Isle of Dogs eit hovudmål for Luftwaffe, mange sivile vart drepne og det meste av lagerhusa og dokkene sett ut av drift for lang tid. Etter krigen vart dokkene gradvis reparert, følgt av ein større oppgradering i 1967. På det tidspunktet var likevel utviklinga i ferd med å gå frå Isle of Dogs. Dokkene var ikkje førebudd på overgangen til kontainertransport, og utover på 70-talet vart dei meir og meir utidsmessige. I 1980 stengte dei siste dokkene, og ein frå før fattig folkesetnad vart etterlate i endå større trøystesløyse. Lokalsamfunnet sette med ein spektakulær aksjon søkelyset på problema til området. 3. mars 1970 erklærde dei Isle of Dogs som sjølvstendig republikk med sin eigen valde president.
Skiftande regjeringar lanserte utover på 1970-talet planar for ei fornying av området, men lokale styresmakter hadde problem med å einast om utviklinga. Først i 1981, då Margaret Thatcher gav London Docklands Development Corporation fullmakter til å overstyre lokale styresmakter, byrja ting å skje. Det vart klargjort grunn for ny bustadbygging og nye næringsbygg, og det vart gjort utbetringar i infrastrukturen, først og fremst ved bygginga av Docklands Light Railway og seinare ved forlenginga av Jubilee-linja.