cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Furuset kyrkje i Oslo
Furuset kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1980 i Oslo kommune. Ho ligg nær ein gamal pilegrimsveg der det stod ei kyrkje i mellomalderen. Denne kyrkja forfalt truleg etter Svartedauden, og eit par nøklar som er funne i nærleiken, stammer truleg frå ho. Dei er utstilt i dagens Furuset kyrkje.
Huglo kapell
Byggverket er i tre og har 140 sitjeplassar.
Det er gravplass nokre hundre meter frå kapellet.
Skånevik kyrkje
Skånevik kyrkje er ei langkyrkje frå 1900 i Etne kommune i Vestland fylke. Skipet, koret og sakristia er lafta, medan tårnet er i bindingsverk. Orienteringa er frå sørvest til nordaust.
Turtmannbreen
Turtmannbreen (tysk Turtmanngletscher) er ein 5 km lang isbre (2005) i Wallis-Alpane i kantonen Valais i Sveits. I 1973 hadde han eit areal på 5,91 km². Breen ligg nord for Bishorn og Weisshorn.
I ei høgd på 3256 meter over havet, i vestenden av breen, ligg Tracuithtytta (fransk Cabane de Tracuit). Hytta vert driven av Swiss Alpine Club (SAC), og er utgangspunkt for toppturar til Bishorn, Weisshorn og Les Diablons.
Karla Bonoff
Karla Bonoff er ein amerikansk songar-låtskrivar. Sjølv om Bonoff har gjeve ut fleire album, er ho hovudsakleg kjend for låtskrivinga si. Bonoff skreiv mellom anna «Home», som vart spelt av Bonnie Raitt, «Tell Me Why» av Wynonna Judd og «Isn't It Always Love» av Lynn Anderson.
Studioalbum
med Bryndle
Furuset kyrkje i Oslo
I 2012 vedtok bispedømmerådet å slå saman Furuset og Ellingsrud sokn.
Det er ikkje kyrkjegard ved kyrkja.
Nederlandsk i Junior Eurovision Song Contest
Nederlandsk i Junior Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det nederlandske språket i Junior Eurovision Song Contest. Fyrste gongen ein song på nederlandsk vart framført i Junior Eurovision Song Contest var i 2003 då Belgia debuterte med «De vriendschapsband» av bandet X!NK. Sidan den gong har to land delteke med til saman tjueåtte ulike bidrag som har vorte framført på nederlandsk; tjue frå Nederland og åtte frå Belgia. Av landa som kan delta er nederlandsk offisielt språk i Belgia og Nederland.
Black Messiah
Tekst
Teksten på «Black Messiah» siterer rase- og borgarlege skilnader og uro, sett frå synspunktet til ein kvit mann som lever i eit heilt svart nabolag. Dette skapar uro og songaren hevdar at «dei slår meg ned fordi dei er brune og eg er kvit». Samstundes hevdar ein «sjølvoppnemnt profet» i nabohuset at «Den svarte Messias» skal «setje verda i brann og frigjere heile verda». Den kvite mannen er først skeptisk men vert etter kvart overtydd. Songen kritiserer «raselikskapen» som svarte og kvite seier dei strever mot, og hevdar at verken kvite eller svarte verkeleg heilhjarta trur på dette.
Utgjeving og mottaking
«Black Messiah» kom først ut på Misfits, og vart sidan gjeven ut på singel. Den amerikanske versjonen av singelen «Live Life» vart «Black Messiah» gjeven ut som B-side i staden for «In a Foreign Land». I Storbritannia vart «Black Messiah» gjeven ut som den tredje singelen frå albumet, med songen «Misfits» som B-side. Singelen selde dårleg og gjekk ikkje inn på singellista. Ein litt anna singelversjon vart gjeven ut som bonusspor på nyare CD-utgåver av Misfits.
«Black Messiah» har generelt fått dårleg kritikk, mest av alt på grunn av teksten. Robert Christgau kalla songen «nedslåande», og sa sarkastisk at «Enoch Powell ville vore stolt.» Ken Emerson i Rolling Stone sa at sjølv om «'Black Messiah med rette gjer narr av den naive entusiasmen kvite publikum hadde for rastafarianismen i reggae, dreg songen fram Davies sin eigen rasisme.»
Norah Jones
Norah Jones er ein amerikansk pianist og songar. Karrieren hennar byrja i 2002, då debutalbumet Come Away with Me blei selt i 20 millionar eksemplar og vann henne åtte Grammy-prisar. Med dette blei ho den kvinnelege artisten som hadde seld flest album på verdsbasis sidan 2000.
Norah Jones blei fødd som Geetali Norah Jones Shankar i Manhattan i New York som dotter av konsertprodusenten Sue Jones og den indiske sitarspelaren Ravi Shankar. Foreldra skilde lag i 1986, og Jones voks opp med mora mora, som flytta til Texas då dottera var fire. Norah Jones voks opp i Grapevine i Texas. Ho endra offisielt namn til Norah Jones då ho var seksten. Ho er halvsystera til Anoushka Shankar og Shubhendra Shankar.
Ho byrja å synga i kor i kyrkja, ta pianotimer og prøvde ein kort periode også å læra seg spela saksofon. Musikken hennar er ei blanding av jazz, soul, country og folk.
Prisar og utmerkingar
Grammy-prisar:
Vazov Point
Vazov Point er eit nes på kysten av Bransfield Strait på nordaustsida av innløpet til Brunow Bay på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Neset ligg ved Vazov Rock.
Neset ligg 2,35 km nordaust for Samuel Point og 3,38 km sør for Aytos Point. Det vart kartlagd av den bulgarske ekspedisjonen Tangra 2004/05, som namngav det etter den bulgarske diktaren og skodespelarforfattaren Ivan Vazov.
Lazy
«Lazy» er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple frå albumet Machine Head som kom ut i 1972. Ein konsertversjon av songen finst på albumet Made in Japan, som kom ut seinare på året.
På konsertversjonen på Made in Japan nyttar Blackmore eit tema frå Hugo Alfvén sin «Swedish Rhapsody #1» i soloen sin. Blackmore nytta stundom hovudriffet frå «Lazy» i konsertutgåver av songen «Man on the Silver Mountain» av Rainbow. Gillan definerte songen som rhythm and blues.
Seinare konsertutgåver av songen etter gjenforeininga til bandet i 1984 var som regel mykje kortare, der dei kutta ut introen og eit av versa. Nyare utgåver med Steve Morse har gått attende til det originale arrangementet.
Lesarane av Guitar World stemde «Lazy» til den 74. beste gitarsoloen gjennom tidene.
Herland haldeplass
Herland haldeplass, frå 1916 til 1958 Herland stoppestad, er ein nedlagt haldeplass på Bergensbanen. Han ligg på Herland i Arna i Bergen, og vart opna i 1916 som Herland stoppestad. I 1958 skifta han namn til Herland haldeplass. I 1964 vart strekninga til Bergen korta ned frå 34,38 kilometer til 13,33 kilometer, og i 1966 vart haldeplassen nedlagd.
Herland haldeplass ligg mellom nedlagde Romslo haldeplass og nedlagde Takvam haldeplass, og dei to næraste stasjonane som framleis er i drift er Trengereid stasjon og Arna stasjon.
DS «Vesta» (1920)
DS «Skinfaxe» (kallesignal WNRD - LFFV - LDKC) var eit dampskip bygt i 1920 som lasteskip for A/S Primula i København.
Skipet hadde to namnebyte til seint i karrieren sin. Frå 1948 til 1959 heitte det «Reili», før det i 1959 vart selt til Bulgaria som «Javor»
Historie
Skipet vart bygt ved Københavns Flytedok og Skipsverft i København i Danmark og vart levert i februar 1920 for A/S Primula. Disponent for selskapet var Schach Steenberg & Co.
Nesten to år seinare vart skipet selt for kring 650 000 kroner til Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS). BDS kjøpte samstundes to andre skip frå Danmark, og. Skipet vart sett inn i ruta mellom England og Austersjøen. I 1925 gjekk «Vesta» i ymse ruter, mellom anna ein tur til Frankrike, men på sommaren og hausten segla skipet mellom London og Arkhangelsk i Kvitsjøen. I 1926 og 1927 gjekk turane mellom London og Middelhavet, men òg igjen til Arkhangelsk, særleg i 1927. Frå sommaren 1928 veksla skipet mellom ruta til Kvitsjøen og ruta til Vest-Storbritannia med hamnebyane Glasgow, Preston og Manchester. I 1930 gjekk «Vesta» i laus fart.
I januar 1940 segla «Vesta» i konvoi over Nordsjøen (HN 8). Eitt skip som er oppført i denne konvoien, norske DS «Pluto» vart torpedert og sokk den 23. januar. «Vesta» deltok i ytterlegare tre konvoiar til England, ON 14 og HN 16, gjekk utan dramatikk i februar og mars. Då tyskarane invaderte Noreg 9. april var «Vesta» i Noreg og hamna i Heimeflåten. I 1940 segla skipet til Hamburg og Austersjøen. 3. oktober 1940 segla «Vesta» ut frå Bergen på veg til Haugesund for laste ferdig, før det skulle vidare til Hamburg. Då det var komen til Korsfjorden kl. 1730, vart skipet angripen av to britiske fly, som kvar slapp tre bomber etter skipet. Fleire av dei råka skipet og då det såg ut til at flya kom attende, gjekk mannskapet i babord livbåt og rodde frå skipet. Førststyrmannen var alvorleg skadd av splintar i leggen og låret og sendt i land. Då flya ikkje kom attende, gjekk resten av mannskapet ombord i skipet att. Det var stor skade på skip og last. Ei bombe hadde eksplodert i radiorommet, og ei anna var gått ned i luke 2. Begge livbåtane var øydelagde. Skipet returnerte så til Bergen. Lasta bestod av 100 tonn ferrokrom, 100 tonn ferrosilisum, 120 tonn rujarn og elles sild, tran og hermetikk.
I 1941 grunnstøytte skipet. Då freden kom i mai 1945 låg «Vesta» i Bergen og gjekk etter berre få dagar til Sverige, før det seinare på sommaren gjekk til England. Som før krigen gjekk skipet elles i trampfart.
I januar 1948 grunnstøytte «Vesta» nær Ålesund. Skipet var på veg til Tyskland med kislast. Dykkarar undersøkte skipet i Ålesund, men lekkasjane var små og vart tetta før skipet kunne halde fram. Sommaren 1948 vart skipet selt til finske eigarar, men med førehald om at finske styresmakter tillet innførsel. Då dette ikkje gjekk gjennom vart «Vesta» verande i Bergen.
26. november 1948 vart skipet i staden kjøpt av norske eigarar, Birger Ekerholt i Oslo. Skipet vart då omdøypt «Reili».
I desember 1959 vart skipet selt til utlandet og Bulet Enterprise Econ. d. Etat i Varna i Bulgaria. Skipet fekk namnet «Javor». To år seinare, på hausten 1961, vart skipet opphogd i Italia.
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 1 345 brt, 773 nrt og lasteevna var 2 170 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 2 822 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av Københavns F&S. Kjelane vart bygt ved Karlstads mek. Verkstad i Karlstad i Sverige. Oppgjeven yting var 618 iHk (indikerte hestekrefter) og 128 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 9 knop.
I 1929 fekk skipet sett inn straumlinjeror. Doble vinsjar og bommar, i tillegg til peileapparat, vart installert i 1938 og i 1939 fekk skipet radio.
Madha
Madha (arabisk مدحاء) eller Wadi Madha er ein eksklave i Oman, omgjeve av Dei sameinte arabiske emirata (UAE). Han ligg halvvegs mellom Musandamhalvøya og resten av Oman. Provinsen er ein del av Musandam guvernement.
Eksklaven ligg langs vegen Fujairah–Khor Fakkan i emiratet Sharjah i UAE og dekkjer kring 75 km². Folketalet er mindre enn 3 000.
Inne i Madha er det igjen ein emiratarabisk eksklave som heiter Nahwa. Denne høyrer til emiratet Sharjah.
Arlington i Texas
Arlington er ein by i Tarrant County i delstaten Texas i USA. Byen, som vart grunnlagd i 1876, hadde 394 266 ibuarar i 2020.
Arlington ligg om lag 20 km aust om Fort Worth og vel 30 km vest om Dallas.
Ko Arima
Ko Arima er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Torgjo
Torgjo er ein gard på Selsøyo i Fitjarøyane i Bømlo kommune. Inntil 1990-åra høyrte garden og øya til Fitjar kommune. I tillegg til Torgjo ligg gardane Eidet i aust og Kvarven på øya. I vest ligg Brandasund og i nord Selbjørnsfjorden.
Historie
Torgjo er ein av dei eldste gardane på Brandasundsøyane og var i hevd i 1328, men har seinare truleg lege øyde til slutten av 1500-talet, og han vart først nemnd i 1638 i eit festebrev.
Det har truleg budd folk her i lang lang tid, og det er funne fem steinøkser og ei flintpil på staden.
Namn
Gardsnamnet kjem truleg av at det har vore ein handelsplass her, t.d. i fisketida. Her har òg vore anna ferdsel gjennom Brandasundet.
Namnet har vorte skrive Torvett i 1701, Torvet i 1715, Sellisøen eller Torvet i 1723 og Torge i 1890. Namnet vert no skrive Torgjo, medan daglegnamnet er Torjo. Slektsnamnet som kjem frå garden er Torget.
Corbu
Corbu er namnet på fleire stader i Romania:
Limanu
Limanu er ein kommune i Constanța fylke i Romania.
Busetnader
Limanu er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:
Beron Point
Beron Point (Nos Beron) er eit nes på sørvestkysten av Robert Island i Antarktis som ligg 4,5 km søraust for Negra Point, 1,7 km vest for Bajo Nunatak, 1,8 km vest-nordvest for Zahari Point og 3,7 km nordvest for Edwards Point, i tillegg til 5 km nordaust for Ash Point på Greenwich Island. Neset har tredd fram etter at ein tidlegare isbre som låg over her har trekt seg attende nord-nordvestover. Neset er kalla opp etter den bulgarske forskaren dr. Petar Beron (1795–1871).
Angel of Retribution
Angel of Retribution er det 15. studioalbumet til det britiske heavy metal-bandet Judas Priest, gjeve ut i 2005. Det er det første albumet deira sidan Painkiller (1990) med vokalisten Rob Halford. Albumet debuterte på 13. plassen på Billboard-lista, som var den tredje høgaste plasseringa for eit Judas Priest-allbum. Det markerte òg første gongen Judas Priest nådde toppen av ei salsliste, i Hellas. Albumet var produsert av Roy Z, som var medlåtskrivar på songen «Deal with the Devil».
Fylkesveg 249 i Rogaland
Fylkesveg 249 i Rogaland går mellom Friestad og Tjøtta i Klepp kommune. Vegen er 5,6 km lang og vert kalla Nesevegen og Horpestadvegen.
Angel of Retribution
Tekstar
Ein finn hint av tidlegare album og songar på dette albumet, i tillegg til tekstar som tilsynelatande refererer til tidlegare songar. Songen «Demonizer» refererer både til «The Hellion» frå Screaming for Vengeance, i tillegg til «Painkiller» frå Painkiller. «Hellrider» nemner tittelsporet på Ram It Down, og «Tyrant» frå Sad Wings of Destiny. «Eulogy» refererer til «Stained Class» og «The Sentinel» frå albuma Stained Class og Defenders of the Faith.
Songen «Deal With the Devil» er ein slags sjølvbiografi for Judas Priest, og fortel om opphavet deira i Black Country i England, perioden då dei spelte kring i England og praktiserte ved Church of Holy Joseph i Walsall, som er der Judas Priest i røynda oppstod. «Deal With the Devil» nemner òg songen «Blood Red Skies» frå Ram It Down, «Take on the World» frå Killing Machine, og «Beyond the Realms of Death» frå Stained Class.
DualDisc
Albumet kom ut på DualDisc-formatet som hadde den tradisjonelle CD-plata på den eine sida og DVD-innhald på den andre sida. DVD-sida av albumet inneheld ein dokumentar kalla «Reunited» i tillegg til heile albumet i eit betre lydformat. I Japan vart albumet gjeve ut som ei dobbelplate med CD og DVD.
Nobuyuki Kato
er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Vladimir Dubrovsjtsjik
Vladimir Vladimirovitsj Dubrovsjtsjik er ein kviterussisk tidlegare diskoskastar som vart europameister i 1994 og tok sølvmedaljen både under VM 1995 og OL 1996. Det lengste kastet hans er på 69,28 m og frå 2000.
Aktiv
Dubrovsjtsjik vann gullmedaljen i diskoskast under EM i friidrett 1994. Med 64,78 m i sitt beste kast, vann han han ei jamn tevling med ein margin på 22 cm til russaren Dmitrij Sjevtsjenko som tok sølv og tyske Jürgen Schult på bronseplass med 64,18 m. Dubrovsjtsjik vart den fyrste frå Kviterussland som vart europameister i friidrett. Året etter fekk han sølvmedaljen under friidretts-VM i Göteborg med 65,98 m, Lars Riedel frå Tyskland vann ein klar siger med 68,76 m, medan Dubrovsjtsjik sin kandsmann Vassil Kapzjukh fekk bronse med 65,88 m.
Sølv vann Dubrovsjtsjik også under dei olympiske leikane 1996 i Atlanta. Med 66,60 m hamn også her langt bak Riedel på 69,40 m, men føre bronsevinnar Kapzjuch på 65,80 m. Ved VM 1997 i Aten hamna Dubrovsjtsjik på fjerdeplassen med eit kast på 66,12 m, to centimeter bakom bak bronsemannnen Jürgen Schult frå Tyskland. I universiaden 1997 gjekk Dubrovsjtsjik heilt til topps i diskos-tevlinga.
I dei neste store meisterskapane; EM 1998, VM 1999 og OL 2000 vart Dubrovsjtsjik høvesvis nummer seks, seks og sju i diskoskasting etter bestekast på kring 64-65 meter.
Dubrovsjtsjik vart kviterussisk meister i diskoskasting i åra 1993-96, samt 1999. Det lengste kastet hans er på 69,28 m og vart oppnådd i Minsk 3. juni 2000. Han la opp etter 2001-sesongen.
Mina al Fahal
Mina' al Fahal (arabisk ميناء الفحل, òg kalla Miana al Fahl, Saih al Malieh eller Saih al-Malih) er eit kystområde nordaust i Oman, nær hovudstaden Muscat. Området fekk nytt namn av Saih al Maleh då det vart bygd eit oljeraffineri her. Området er det viktigaste området for petroleumsverksemda i Oman. Petroleum Development Oman (PDO) er basert i Mina al Fahal, og Oman Refinery Company (ORC) har eit oljeraffineri for 85 000 fat olje per dag her. Råolje og foredla produkt vert lasta på tankskip utafor Mina Al Fahal via ei undersjøisk røyrleidning og enkel fortøying (SBM). TO av SBM-ane er eigd av PDO for råoljetransport, og ein tredje er eigd av SQM (Shell Oman Marketing).
Sunday Morning av The Velvet Underground
«Sunday Morning» er ein song av The Velvet Underground. Det er opningssporet på debutalbumet deira The Velvet Underground & Nico frå 1967. Songen vart òg gjeven ut på singel i 1966. Songen er skriven i F-dur.
Innspeling
Seint i 1966 var «Sunday Morning» den siste songen spelt inn for The Velvet Underground & Nico. Han vart tinga av Tom Wilson, som meinte albumet trengde ein song til med solovokal av Nico med potensiale om å bli ein suksessrik singel.
I november 1966 henta Wilson bandet til Mayfair Recording Studios på Manhattan. Songen vart skriven med røysta til Nico i tankane av Lou Reed og John Cale ein søndagsmorgon. Bandet hadde tidlegare spelt songen på scenen med Nico på vokal, men då det var tid for å spele inn songen, var det Lou Reed som song solovokal. Nico song i staden korvokal på songen.
Med mål om å skape ein hit for albumet, har «Sunday Morning» ein langt meir frodig og profesjonell produksjon enn resten av songane på albumet. Ideen om å bruke mykje celesta kom frå John Cale, som fann instrumentet i studioet og valde å bruke det på songen. Han spelte òg bratsj og piano og Sterling Morrison, som normalt var andregitarist, spelte bass, trass i at han mislikte instrumentet.
Mottaking
AllMusic-skribenten Mark Deming skreiv at songen er «draumande pop», den einaste songen av det slaget på albumet.
Coverversjonar
«Sunday Morning» har blitt spelt av mange band og artistar, som Rusty, Villagers, Bettie Serveert, Beck, Chris Coco & Nick Cave, Nina Hagen, James, Oh-OK, Elizabeth Cook, NY Loose, The Feelies, Orchestral Manoeuvres in the Dark, The Queers, Strawberry Switchblade, Wally Pleasant og Matthew Sweet & Susanna Hoffs.
Journey Through the Past
Journey Through the Past er eit filmmusikkalbum frå filmen med same namn av Neil Young. Det kom ut i november 1972 på Reprise Records. Albumet nådde 45. plass på den amerikanske albumlista og har sidan vorte gjeven ut på vinyl og kassett, men aldri på CD. Albumet er derfor ein av dei sjeldnaste i diskografien til Young.
Innhald
Journey har musikk frå fire kjelder: fjernsynssendingar med Buffalo Springfield; konsertinnspelingar med Crosby, Stills, Nash & Young; øvingsopptak frå Harvest-innspelinga med The Stray Gators; og innspelingar av The Tony and Susan Alamo Christian Foundation Orchestra and Choral. Filmen ser tilbake på den første delen av karrieren til Young.
Spor tre til fem er konsertinnspelingar med CSNY frå Fillmore East i New York City den 5. juni 1970.
Øvingsoppptaka frå Harvest utgjer spor seks til ni og er alle frå 26. og 27. september 1971 på ranchen til Young i La Honda. Mellom desse finn ein samtalar med Young, David Crosby og Stephen Stills frå ei innspeling seinare i New York.
Dei siste spora er eit utdrag frå Messias av Georg Friederich Händel og eit tema av Miklós Rózsa for filmen King of Kings, spelt av Tony and Susan Alamo Christian Foundation Orchestra and Choir, den 10. februar 1972.
Albumet inneheld berre ein ny song av Young, «Soldier», spelt inn på eit sagbruk med lyden av eld frå sagflisbrennaren. Denne kom seinare med på samleplata Decade. Plata vert merkeleg nok avslutta med eit spor frå Pet Sounds av The Beach Boys, instrumentalen «Let's Go Away for Awhile» frå 1966.
Skrikørner
Skrikørner (Clanga) er ei biologisk slekt med tre rovfuglartar, og er medlem av haukefamilien, Accipitridae. Dei har leveområde i Eurasia omtrent frå nordaustlege Tyskland og austover til stillehavskysten omtrent ved Vladivostok. I tillegg har ein art i stor grad overvintringsområde i Afrika.
Dette er mellomstore og kompakt bygde medlemmer av haukefamilien med stort sett brune fjørdrakter, større enn musvåk, men langt mindre enn kongeørn. I flukt kan skrikørner minne om ørner med sine breie venger og handsvingfjørfingrar, men har ein liten vinkel ved vengeknoken der ekte ørner har rett utstrekt venge.
Artslista
Clanga i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V11.1 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Fredrik Müller
Fredrik Johan Müller var ein norsk prest, fødd i Sunndal.
Sjakkbrikke
Sjakkbrikker blir brukte i spelet sjakk, som blir spela på eit brett med 8 gonger 8 ruter. Kvar spelar har 16 brikker til rådvelde. Brikkene har to ulike fargar, vanlegvis nemnde som kvite og svarte, uavhengig av kva farge som er på brikkene. Brikkene har tradisjonelle namn etter rangposisjonar i mellomalderen.
Fredrik Müller
Müller var utdanna cand.theol. frå Universitetet i Oslo i 1902. Dei neste åra hadde han ymse jobbar, mellom anna var han i 1910 husfar på ein døveheim på Ljan i dåverande Aker kommune. Frå 1912 til -16 var han sokneprest i Fjotland i Vest-Agder. Sidan var han hovudlærar på den nyoppretta bibelskulen til Indremisjonsselskapet i Oslo til han døydde våren 1921. Müller gav ut boka Smertenes mann, ei faste-/oppbyggingsbok som kom i fleire opplag.
Sjakkbrikke
Kvar spelar har følgjande brikker når spelet startar:
Offiserar
Alle brikkene utanom bøndene er offiserar.
Korleis brikkene går
Kvar brikke har sin eigen måte å bevege seg på brettet. Gjennom utviklinga av sjakkspelet gjennom historia, har måten dei ulike brikkene har bevega seg på, endra seg ein del. Tårnet og springaren har likevel bevega seg på same vis dei siste 1000 åra, så nokre gamle arabiske sjakkoppgåver vil framleis vere forståelege for notidas spelarar.
Namn på brikkene og utforming
Namna på brikkene og utforminga av brikkene varierer etter språk og kultur. Utsjånaden kan vere stilisert etter internasjonal standard, utforma på kunstnarleg vis, eller laga som miniatyrstatuer av personane. Brikker har også blitt laga i alle moglege materialar. Ein del brikkesett har høg kunstnerisk verdi, og fine brikkesett kan vere samleobjekt.
Eit eksempel på historiske sjakkbrikker er Lewisbrikkene.
POSIX
Portable Operating System Interface (POSIX) er eit operativsystemuavhengig programmeringsgrensesnitt utvikla av IEEE og Open Group. POSIX er standardisert av ISO/IEC/IEEE 9945. POSIX er eit programkodelag mellom operativsystemet og brukarprogramma, som let brukarproggramma kalla opp POSIX-funksjonar, i staden for operativsystemspesifikke funksjonar. Dette gjer at eit brukarprogram kan nyttast på fleire ulike operativsystem, ved å rekompilera det. POSIX vart utvikla for UNIX, men finst òg for fleire andre operativsystem.
Versjonar
POSIX-standarden har vore revidert og utvida fleire gongar:
Uskedal kyrkje
Kyrkjegarden er eldre enn kyrkja. Han vart teken i bruk i 1897 og hadde då eit klokketårn. Det står eit servicebygg ved parkeringsplassen sør for kyrkjegarden.
Batuliya Point
Batuliya Point (bulgarsk нос Батулия, ‘Nos Batuliya’) er eit isfritt nes heilt aust på Robert Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Neset, som stikk 550 m ut i Bransfield Strait, ligg 5.4 km nordaust for søraustenden av Robert Point, 3 km nord-nordaust for Sadala Point og 1,9 km sør for Kitchen Point.
Space Truckin'
«Space Truckin ' » er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple. Det er den sjuande og siste songen på Machine Head frå 1972. Teksten omhandlar romreiser og syner dugleiken til Ian Gillan som vokalist og den kraftfulle trommestilen til Ian Paice. I følgje Ritchie Blackmore er hovudriffet basert på Batman Theme.
Batuliya Point
Neset er kalla opp etter busetnaden Batulija vest i Bulgaria.
Space Truckin'
Konsertutgåver
Då songen vart først spelt på konsertar, nytta bandet ein instrumental som opphavleg hadde vore ein del av songen «Mandrake Root» frå det første albumet deira, men gradvis utvikla han seg slik at Jon Lord på hammondorgel og Ritchie Blackmore på gitar fekk vise seg fram på instrumenta sine. Dette gjorde at songen vanlegvis vart opp i over 20 minuttar lang, og vart alltid framført som den siste songen i hovudsettet. Eit godt døme på dette arrangementet finn ein på konsertalbumet Made in Japan der Blackmore òg spelar delar av «cello»-soloen på «Fools» frå Fireball.
Jon Lord spelte soloen gjennom ein ringmodulator eller spelte noko av soloen på ein ARP-synthesizer. Samstundes delte Ritchie Blackmore vanlegvis gitarsoloen i to, ein roleg del utan trommer, og ein del med heile bandet. Under den andre delen knuste Blackmore ofte gitaren sin, spelte på han med foten eller kasta han opp i lufta. På ein konsert i California Jam festival i 1974, kasta han gitaren over scenekanten, knuste ein annan mot eit fjernsynskamera og sette forsterkaren i brann, som så eksploderte.
Då Deep Purple vart gjenforeint i 1984, vart dette utvida arrangement omarbeidd og seinare inneheldt utdrag frå andre songar.
Introen til songen vart nytta i ein episode av fjernsynsserien WKRP in Cincinnati. Songen finst som ein nedlastbar spor for videospelet Rock Band.
Songen vart òg nytta i filmen Lords of Dogtown.
Albany i New York
Albany er hovudstaden i den amerikanske delstaten New York. Albany har opp under 100 000 innbyggjarar og er hovudsete for fylket Albany County. Albany ligg 233 km nord-austom byen New York City på vestbreidda av Hudson River.
Byen har nære band til dei nærliggande byane Troy, Schenectady og Saratoga Springs, og i lag dannar dei ein region kalla Capital District. I 2010 hadde dette området kring 870 000 innbyggjarar og er det 58. største storbyområdet i USA.
Albany vart grunnlagd i 1614 av Dei sameinte Nederlanda og vart hovudstad i New York i 1797. Han er ein av dei eldste permanent busette stadane frå dei opphavlege tretten koloniane.
Historie
England tok byen frå Nederland i 1664, og gav han namnet Albany etter kong Jakob II som òg var hertug av Albany i Skottland.
I 1807 starta ein å køyre dampskip på Hudson River mellom Albany og New York City. Frå 1819 var byen forbunde med Dei store sjøane over Eriekanalen.
I 1831 byrja jarnbana å vekse fram som føretrekt transportmiddel. Lokomotivet DeWitt Clinton nytta berre 46 minutt frå Albany til Schenectady, og var inntil vidare det første damplokomotivet i heile New York.
Transport
Motorvegen I-87 knyter Albany til den sørlege delen av New York, og New York City (260 km). I nord går motorvegen til Montreal i Canada (350 km). Den andre motorvegen I-90 knyter byen til aust med Springfield, Massachusetts (140 km) og mot vest med Syracuse (230 km).
Sigval Maartmann-Moe
Sigval Maartmann-Moe var ein norsk filmskapar og -produsent frå Oslo.
Laredo
Laredo er ein by i delstaten Texas i USA. Byen, som vart grunnlagd i 1755, er fylkessete i Webb County. Laredo hadde i kring 262 000 ibuarar i 2019, om lag 95 % er av spansk-amerikansk ætt.
Byen ligg på nordbreidda av Rio Grande, grenseelva mot Mexico.
Grottefuglar
Grottefuglar er ei lita biologisk slekt Picathartes av to fugleartar innan familien Picathartidae funne i regnskogane i tropisk Vest- og Sentral-Afrika. Dei har nakne hovud med kraftige farger, og lever av insekt og virvellause dyr plukka frå fuktige område. Begge artane er standfuglar, og er avhengig av eit spesialisert habitat i jungel med berg eller stein.
Skildring
Grottefuglar er store, 33-38 cm lange sporvefuglar med kråkeliknande svart nebb, lang hals, hale og bein. Dei veg mellom 200 og 250 gram. Dei sterke føtene og gråe beina er tilpassa terrestriske rørsler. Vengene er lange, men blir sjeldan brukt for lange flygingar. Fjørdrakta på kropp og venger er mykje like for dei to artane, med lyst bryst, lys underside og mørkare grå og gråsvarte venger, rygg og stjert. Men farga på halsen varierer mellom artane, likeins skil farga på hovudet artane, noko som speglast i dei norske artsnamna deira, gulhovudgrottefugl og blåpannegrottefugl. Hovudet er fjørlaust med fargerik, mønstra hud.
Åtferd
Føda til grottefuglar er sett saman av eit breitt spekter av virvellause byttedyr. Byttedyra inkluderer ei rekkje insekt, særleg biller, termittar og maur, så vel som tusenbein, skolopendrar, meitemark og sniglar. Froskar og øgler blir òg tatt, men desse blir stort sett mat til ungar. Dei kan òg ta byttedyr i tre og kan dessutan søkje etter krabbar i grunt, rennande vatn. Når dei beitar på bakken nyttar dei det lange nebbet til å snu blad og gripe byttet, føtene blir aldri brukt til dette. Begge artane vil følgje maursvermar for å snappe byttedyr som flyktar frå maurane.
Begge artane av grottefuglar hekkar sesongmessig i regntida. Om eit område har to regntider gjennom eit år vil dei hekke to gonger i året. Trass rapportar om kooperativ hekking er det no antatt at dei er utelukkande monogame. Dei er ofte rapporterte å vere kolonihekkarar, og vil hekke i koloniar på opp til sju par, men det mest vanlege er einslege hekkepar og mindre koloniar med berre to par. Reiret er festa til taket i ei hòle eller under overhengande fjell. Det er koppforma med struktur av tørka blad, kvister og plantefibrar bakt inn tørka gjørme. Kullet er på to egg. Begge foreldra deltar i ruginga, kvar rugeøkt er på eit halvt døgn, det tar rundt 20 dagar til klekking. Ungane er nesten nakne og hjelpelause ved klekking, og treng rundt 25 dagar på å bli flygedyktige.
IUCN har oppført begge artane som sårbare på raudlista.
Ishockey-VM 1963
Verdsmeisterskapen i ishockey 1963 vart arrangert i Stockholm i Sverige i tida frå 8. mars til 17. mars 1963. Meisterskapen vart avvikla som ein seriemeisterskap der dei åtte deltakarlanda møttest i innbyrdes oppgjer. Sovjetunionen vart verdsmeister med betre målskilnad enn Sverige, Tsjekkoslovakia kom på bronseplass.
Sverige vann 2-1 over Sovjetunionen i sin andre kamp. Avgjerande for pokalkampen vart det at i lagas siste kamp i turneringa tapte Sverige 2-3 mot Tsjekkosolovakia.
Sovjetunionens meisterlag
Målvakter: Viktor Konovalenko, Boris Zajtsev Forsvarar: Eduard Ivanov, Aleksandr Ragulin, Nikolaj Sologubov, Viktor Kuzkin, Vitalij Davidov Løparar: Vladimir Jursinov, Venjamin Aleksandrov, Aleksandr Almetov, Boris Majorov, Jevgeni Majorov, Vjatsjeslav Starsjinov, Stanislav Petukhov, Viktor Jakusjev, Jurij Volkov, Jurij Paramosjkin
Valsoreybreen
Valsoreybreen (fransk Glacier de Valsorey) er ein 3,5 km lang isbre (2005) i Wallis-Alpane i kantonen Valais i Sveits. I 1973 hadde han eit areal på 2,37 km².
Handball-NM 2004/Menn
Noregsmeisterskapen i handball 2004 for menn vart vunne av Haslum Håndballklubb frå Bærum etter finalesiger 29 - 25 over Idrettslaget Runar frå Sandefjord.
Finalen
Finalen vart avvikla i Oslo Spektrum 30. desember 2004 framfor 5 126 tilskodarar. Runar var beste laget i den fyrste omgangen og leia 11-9 ved pause. I den andre omgangen vart to av Runar-spelarane tildelt raudt kort, noko som svekka forsvarsspelet til laget frå Sandefjord. Haslum skåra heile 20 mål i omgangen og kunne motta klubbens fyrste kongepokal etter ein firemålstriumf.
Erlend Mamelund skåra 9 mål for Haslum. Elles fann Steven Larsson og Pål Cramer vegen til nettmauskane 5 gongar, Fredrik Dyve skåra 4 mål, Lasse Lie og Trygve M. Moen, begge 3 mål. Gunnar Fosseng var målvakt.
Runar sine mål kom frå Raymond Phillip Hansen (6), Christian Rustand (6), Einar Koren (5). Eirik Olaussen (3), Geir Erlandsen (2), Peder Trevland (2) og Tormod Moldestad (1).
Kenneth Abrahamsen og Arne M. Kristiansen 	dømde kampen. Vinnarlaget vart straffa med fem 2-minuttsutvisingar, Runar med tre to-minuttarar og to raude kort.
Inger Karoline Gaup
Inger Karoline Gaup er ein norsk samisk songar og låtskrivar kjend som Inger Gaup.
I 2010 vann ho den samiske talentkonkurransen Riddu Násttit og fekk eit stipend på 25,000 kr frå Telenor. I 2011 var ho med på Sami Grand Prix for første gang og kom på andre plass, i 2012 stakk ho av med seieren og fikk representere sapmi i Liet Internasjonale.
i 2016 var ho nominert til årets samiske radiolåt, og opptredde i dette høvet ved Sami Music Awards.
Sletta kyrkje
Sletta kyrkje er ei arbeidskyrkje nord for Sistranda i Frøya kommune i Trøndelag.
Tidlegare kyrkjer
Det har stått to kyrkjer på staden før den noverande. Ei langkyrkje av tre vart først oppført på Sula før ho vart flytta til Fast-Frøya og innvigd der den 4. september 1775. I 1884 vart ho avløyst av ei langkyrkje av tre med nærare 1000 sitjeplassar. Denne kyrkja, som vart teikna av Henrik Nissen, var ei av dei største trekyrkjene i landet, men brann ned til grunnen 8. juni 1984.
Kyrkja av i dag
Sletta kyrkje vart teikna av Odd Østbye og er ei arbeidskyrkje i betong. Kyrkjetomta er den same som før, men plasseringa er litt annleis. Kyrkjesalen kan utvidast til om lag 430 plassar ved at skyvedører opnast. Krusifikset bak altaret er laga av Johan Rokkones etter modell av gamle Frøyakrusifiks.
Patogenitet
Patogenitet eller patogenisitet er den potensielle evna ulike mikrobeartar og virus har til å valda sjukdom. Patogenitet er kjenneteikna av komplekse patogene eigenskapar som utviklar seg gjennom kampen for tilværet.
Patogen er kjenneteikna av visse verknadsmekanismar. Alle artane er i stand til å valda ulike infeksiøse prosessar. Omgrepa «patogenitet» og «virulens» blir ofte nytta om einannan, sjølv om virulens meir spesifikt skildrar den relative grada av skade som patogenet har påført, eller grada av patogenitet ein organisme potensielt kan påføre.
Aust-Ólymbos
Aust-Ólymbos (gresk Ανατολικός Όλυμπος, Anatolikós Ólymbos) er ein tidlegare kommune i periferieininga Piería i periferien Sentral-Makedonía i Hellas. Aust-Ólymbos inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Dío-Ólymbos.
Corbu i Constanța
Busetnader
Corbu er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:
Chain of Fools
«Chain of Fools» er ein song skriven av Don Covay. Aretha Franklin gav først ut songen på singel i 1967 og sidan på fleire av albuma sine.
Historie
Covay vart beden av Jerry Wexler, produsent for Atlantic Records, om å skrive songar for Otis Redding. Han spelte då inn ein demo av «Chain of Fools», ein song han hadde skrive i ungdomen då han song gospel med brørne og systrene sine. På innspelinga song og spelte Covay gitar, og han overdubba seg sjølv med korvokal. Etter å høyrt demoen valde Wexler å gje songen til Aretha Franklin i staden for Redding.
Mottaking
Songen nådde toppen av den amerikanske R&B-lista, og låg der i fire veker. Han klatra til andreplassen på poplista i januar 1968. Han vann Grammyprisen for beste kvinnlege vokale framføring av ein R&B-song, og vart seinare innlemma i Grammy Hall of Fame Award. I 2004 vart songen rangert på 249. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene. I 2010 var songen falle til 251. plass på lista. Den kjende tremolo-gitaren i introen vart spelt av Joe South. Songen var korta ned for album og singel og den originale, lange versjonen kom med på den kvadrofoniske plata The Best of Aretha Franklin i 1973. Konsertopptak av songen finst på albuma Aretha in Paris (1968) og VH1 Divas Live (1998, med Mariah Carey).
Musikalsk er songen merkverdig fordi han berre inneheld moll-toneart (aeolisk), og er ein av få hitsongar basert på berre ein (moll) akkord.
Enkelte har hevda at «Chain of Fools» er ei omskriving av gospelsongen «Pains of Life», spelt inn av Reverend Elijah Fair & The Sensational Gladys Davis Trio (ei lite kjend gospelgruppe frå Houston), men utan bevis på at gospelsongen vart spelt inn først, er dette berre ei gjetting.
Ken Noritake
Ken Noritake var ein japansk fotballspelar.
Marcos Palmeira
Marcos Palmeira de Paula er ein brasiliansk skodespelar
Palmeira blei fødd i Rio de Janeiro.
As-Suqaylabiyah-distriktet
Al-Suqaylabiyah-distriktet (arabisk السقيلبية) er eit distrikt (mantiqah) i Hama guvernement i Syria. I 2004 hadde distriktet eit folketal på 240 091. Det administrative senteret i distriktet er byen Al-Suqaylabiyah.
Inndelingar
Distriktet Hama er delt inn i fem underdistrikt eller Nāḥiyas (folketala er frå folketeljinga i 2004):
Francesco Zuccarelli
Francesco Zuccarelli var ein italiensk målar, særleg kjend for sine landskapsmåleri med antikk bakgrunn. Stilmessig høyrer verka hans til rokokkoen.
Liv og gjerning
Zuccarelli var fødd i Pitigliano, ein landsby i Toscana. Han var elev av portrettmålaren Giovanni Morandi og deretter Pietro Nelli i Roma. I 1732 slo han seg ned i Venezia, der han for det meste måla religiøse og mytologiske motiv, men etter kvart byrja lage bilete med landskap. Han tok oppdrag fleire stader i Italia, og samarbeidde ofte med andre målar, mellom andre med Bernardo Bellotto. Frå 1747 til -52 arbeidde han for den rike Tassi-familien i Venezia.
Oppfordra av den britiske konsulen i Venezia, reiste Zuccarelli i 1752 til England. Produksjonen hans var heile tida etterspurd, så han vart verande i London til 1762. Etter tre år i Italia tok han på ny opphald i London, der samfunnseliten tok han vel imot og han vart invitert til ymse kunstforeiningar. I 1768 var Zuccarelli mellom dei målarane som frå starten av fekk medlemskap i Royal Academy of Arts. Gjennom sine mange år i England påverka Zuccarelli utviklinga av engelsk landskapsmåling.
År 1771 reiste han tilbake til Venezia, han arbeidde også ei tid i Roma. Landskapsmålaren Zuccarelli hadde ei ei høg stjerne mellom dei som var inspirert av Jean-Jacques Rousseau sine tankar om naturen og naturtilstanden.
Han døydde i Firenze, 86 år gammal.
Talkin' 'Bout Soul
Talkin' 'bout Soul er eit musikkalbum av Little Richard. Det består av songar han spelte inn for Vee-Jay Records i 1964 og 1965. Alle songane hadde vore gjevne ut før utanom «You Better Stop». «Something Moves In My Heart» hadde tidlegare kome ut på det britiske albumet Mr. Big i 1971, med tittelen «Every Time I Think About You». Dette albumet er i røynda Mr. Big med eit ekstra spor.
Anna Ottosson
Aktiv
Ottosson var, særleg i sesongane 1998-2000, ei av dei beste kvinnene i verda i storslalåm. Hennar einaste siger i eit verdscuprenn kom 23. januar 2002 i Cortina d'Ampezzo i nettopp storslalåm. I alt oppnådde ho seks pallplasseringar i verdscupen, fem av dei i storslalåm, samt ein andreplass i slalåm.
Frå 1998 til 2007 var Ottosson aldri dårlegare enn nummer tolv i si beste øving i dei store meisterskapane i perioden. Men det var fyrst under Vinter-OL 2006 i Torino ho kunne hente ein medalje etter ei tevling. Her vart ho nummer tre i storslalåm.
I VM i alpine greiner 2007 i Åre var Ottosson med på det svenske laget som vann sølv i lagkonkurransen. Som einaste svenske vann ho sitt renn, heat 1 av slalåmheata. Ho deltok også i super-G, heat 3, der ho hadde fjerde beste tid. Ved sesongslutt la ho opp.
Cássia Kis
Cássia Kis Magro er ein brasiliansk skodespelar.
Kis blei fødd i São Caetano do Sul.
Flávia Alessandra
Flávia Alessandra Martins da Costa er ein brasiliansk skodespelar.
Alessandra blei fødd i Arraial do Cabo.
The Velvet Underground & Nico
The Velvet Underground & Nico er debutalbumet til det amerikanske rockebandet The Velvet Underground og den tyske songaren Nico, gjeve ut i mars 1967 på Verve Records. Det vart spelt inn i 1966 medan bandet spelte på Andy Warhol sin Exploding Plastic Inevitable-turné. Albumet består av eksperimentell musikk og kontroversielle tekstar, som omhandla dopmisbruk, prostitusjon, sadomasochisme og seksuale avvik. Det selde dårleg og vart stort sett ignorert av kritikarane då det kom ut, men vart seinare rekna som eit av dei mest inspirasjonstunge album i heile rockehistoria.
Det er blitt skildra som «det originale kunstrock-albumet», og hadde stor innverknad på mange undersjangrar av rock og former for alternativ musikk, inkludert punk, garasjerock, krautrock, post-punk, shoegaze, goth og indie. I 1982 sa musikaren Brian Eno at sjølv om albumet berre selte kring 30 000 eksemplar dei første fem åra, «starta alle dei 30 000 som kjøpte ei av desse eit band!» I 2003 vart albumet rangert på 13. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene, og i 2006 vart det innlemma i National Recording Registry av Library of Congress.
Innspeling
The Velvet Underground & Nico vart spelt inn med den første profesjonelle besetninga av The Velvet Underground: Lou Reed, John Cale, Sterling Morrison og Maureen Tucker. Mentoren og manageren deira Andy Warhol, og samarbeidspartnaren hans Paul Morrissey, fekk òg den tyske songaren Nico med på albumet etter at ho stundom hadde sunge solovokal for bandet. Ho song solo på tre av songane på albumet — «Femme Fatale», «All Tomorrow's Parties» og «I'll Be Your Mirror»—og korvokal på «Sunday Morning». I 1966, då albumet vart spelt inn, var dette òg besetninga som spelte som ein del av Warhol sitt Exploding Plastic Inevitable.
Dei fleste av songane som kom med på The Velvet Underground & Nico vart spelte inn i april 1966 under ein fire dagar periode i Scepter Studios, eit nedslite platestudio i Manhattan. Innspelinga vart betalt av Warhol og salssjefen i Columbia Records, Norman Dolph, som òg fungerte som lydteknikar i lag med John Licata. Sjølv om ein ikkje veit nøyaktig kva prosjektet kosta, har estimata variert frå 1 500 til 3 000 amerikanske dollar.
Kort etter innspelinga sende Dolph ei acetatplate av innspelingane til Columbia Records i eit forsøk på å få dei interessert i å distribuere albumet, men dei avslo. Det same gjorde Atlantic Records og Elektra Records, og i følgje Morrison protesterte Atlantic mot dopreferansane i songane til Reed, medan Elektra mislikte bratsjen til Cale. Til slutt tok MGM Records-eigde Verve Records i mot innspelingane, med hjelp frå den faste produsenten til Verve, Tom Wilson som nyleg hadde starta for dei etter å ha slutta hos Columbia.
Då dei hadde eit selskap i ryggen vart tre av songane, «I'm Waiting for the Man», «Venus in Furs» og «Heroin», spelte inn på nytt ein månad seinare, i mai 1966 over to dagar i TTG Studios under eit opphald i Hollywood. Då utgjevinga av plata vart utsett, tok Wilson med seg bandet til Mayfair Recording Studios på Manhattan i november 1966 for å legge til ein song til på albumet: singelen «Sunday Morning».
Produksjon
Sjølv om Andy Warhol er den einaste som formelt er oppført som produsent, hadde han liten direkte påverknad utanom at han betalte for innspelingane. Fleire andre som arbeidde på albumet er ofte nemnde som teknisk produsent.
Norman Dolph og John Licata er stundom sagt å ha produsert innspelingane i Scepter Studios, sidan dei var ansvarlege for å ta opp lyden og var lydteknikarar, men ingen av dei er oppførte som dette. Dolph sa at Cale var kunstnarisk produsent, sidan han tok seg av dei fleste arrangementa. Cale sa derimot sjølv at Tom Wilson produserte nesten alle spora, og at Warhol «ikkje gjorde noko som helst». Reed sa òg at den «verkelege produsenten» på albumet var Wilson. Reed hevda det var MGM som valde å hente inn Wilson, og sa det var han som produserte songar som «Sunday Morning»: «Andy absorberte all kritikken. Så sa MGM at dei ønskte å hente inn ein verkeleg produsent, Tom Wilson. Så det er slik du fekk 'Sunday Morning', med alle desse ekstra lydspora - bratsjen i bakgrunnen, Nico som syng. Men han kunne ikkje gjere om det som alt var gjort.»
Sterling Morrison og Lou Reed omtalte begge Warhol sin mange på manipulasjon som ein legitim produksjonsmetode. Morrison skildra Warhol som produsenten «slik ein produserer ein film». Medan Reed sa:
"Han gjorde det mogeleg for oss å vere oss sjølv og berre køyre på fordi han var Andy Warhol. På eit vis produserte han verkeleg plata, fordi han var som ein paraply som absorberte alle åtaka då me ikkje var store nok til å bli angripne... og som ein følgje av at han var produsent, gjekk me berre inn og gjorde det me alltid gjorde, og det var ingen som stoppa oss fordi Andy var produsenten. Han visste sjølvsagt ingenting om å produsere plater, men det trengde han ikkje. Han berre sat der og sa «Oooh, det er fantastisk,» og lydteknikaren sa «Å ja! Akkurat! Det er fantastisk, ikkje sant?»"
Tema
The Velvet Underground & Nico var kjend for skildringar av tema som dopmisbruk, prostitusjon, sadisme og masochisme og seksuelle avvik. «I'm Waiting for the Man» skildrar ein person som prøver å få tak i heroin, medan «Venus in Furs» er nesten ei bokstavleg tolking av 1800-tals romanen av same namn (som hovudsakleg består av soger omBDSM). «Heroin» inneheld detaljar om dopmisbruket til hovudpersonen og kjenslene av verknaden av stoffet.
Lou Reed, som skreiv dei fleste tekstane, tenkte ikkje å skrive om slike tema fordi dei var sjokkerande. Reed var fan av diktarar og forfattarar som Raymond Chandler, Nelson Algren, William S. Burroughs, Allen Ginsberg og Hubert Selby jr., og såg ikkje kvifor verka deira ikkje skulle fungere i rockemusikk. Han hadde studert engelsk ved Syracuse University og sa i eit intervju at han tenkte at det var «opplagt» å slå saman grove tema og musikk. «Det er slikt du kan lese om. Kvifor kan du ikkje lytte til det òg? Om du har det moro når du les det, og får det som er moro med rock i tillegg.»
Dei mørke emna på albumet vert i dag rekna som revolusjonerande, og fleire av songane på albumet omhandlar tema som er meir typiske for popmusikken. Visse songar skrivne av Reed er observasjonar av folk i krinsen til Andy Warhol kalla «The Factory». «Femme Fatale» vart særskild skriven om Edie Sedgwick etter at Warhol spurde om det. «I'll Be Your Mirror», inspirert av Nico, er ein var og lidenskapleg song, i sterk kontrast til ein song som «Heroin». Ei vanleg mistolking er at «All Tomorrow's Parties» vart skriven av Reed etter at Warhol bad om det (som det står i biografien til Victor Bockris og Gerard Malanga om Velvet Underground, Up-Tight: The Velvet Underground Story). Sjølv om songen verkar å vere nok ein observasjon av folk kring Factory, skreiv Reed songen før han møtte Warhol, og spelte inn ein demo av songen i juli 1965 i Ludlow Street. Han hadde ei visestil, som mogelegeins var inspirert av Bob Dylan.