cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Join Hands
Historie, innhald og musikk
Join Hands vart skriven over ein periode på eit halvt år. I 1979 såg bandet på nyhende frå Iran, mellom anna scener med undertrykking og portforbod. Det var første gongen dei hadde sett bilete av folk som vart skotne og drepne på fjernsyn. I England var den politiske situasjonen ustabil, der søppel samla seg på gatene i London. Siouxsie Sioux såg det som «ei sann tid, alt i fluks og uvisst, men òg nagande frå undersida, og fordi desse tinga frå fortida berre vart liggande å rotne så måtte det aksepterast og så reinskast opp, ikkje berre kostast bort og framleis rotne». Bandet var inspirert av desse hendingane. Temaet krig dukka opp i songane, men i staden for eit pro-militært bodskap, var tekstane meint å fange anda i korleis det var på den tida. Miranda Sawyer skreiv at Join Hands tok «det særs lite rocka emnet første verdskrigen som inspirasjon».
Referansane til valmue på albumet representerer ideen om «tap, eller kjøt og blod og håpløyse». Andre tema i songane er «barneliknande terror, åtak på samfunnet og andelege spørsmål, ymse slag av død og tortur, og einsemd». Somme songar var òg om familie og pleie. For kritikaren Ronnie Gurr var «Alle tekstalternativa heilt opne».
Albumet opnar med lyden av ei ringande bjølle før byrjinga av «Poppy Day». Teksten var basert på John McCrae-diktet «In Flandern Fields», som vart skriven i 1915 etter tapet av ein ven under eit slag i første verdskrigen. «Poppy Day» er eit kort spor med ein lang introduksjon som byggjer over det ein journalist kalla «skår av gitaren til John McKay» og ein «stridig, militaristisk rytme» kom til etter Steven Severin hadde sett dei fjernsynssendte to minuttane med stille til minne om dei døde i krigen søndag 12. november 1978. «Me ønskte å skrive ein song som kunne passa godt i det mellomrommet», sa han. På innsida av plateomslaget er det nemnt «2 minuttar med stille» ved sidan av teksten til songen.
«Regal Zone», med saksofon av McKay, dekkjer òg krigstema og handlar om konflikta i Iran. «Placebo Effect» syner til bruken av placebo i medisin, medan «Icon» syner spor av ikonoklasme, med øydeleggjinga av måleri med religiøse motiv, eller statuar og symbol på gamle autoritære regime. «Premature Burial» er «tilsynelatande inspirert» av Edgar Allan Poe-novella med same namn, og er sporet der albumtittelen er henta frå. Det er i følgje Siouxsie sjølv «eit uttrykk for klaustrofobi, om å vere hemma av både avgrensingane i samfunnet og hos folk». For forfattaren Mark Paytress gjorde linja «We're all sisters and brothers» narr av Summer of Love. Songen endar med det som høyrest ut som «eit formelt kor som syng for Den raude armeen som trekkjer seg attende etter eit stort nederlag».
Den andre sida byrjar med «Playground Twist» med ein «kvervlande masse av flanger-gitar» med kyrkjebjøller. Han inneheld ein seksjon med ei barneregle. Songen «snakkar om vaksne som oppfører seg som barn og barn som trur dei er vaksne». Siouxsie forklarte: «Det handlar om å vere stygg mot barn, og at heile greia med å bli kasta ut på leikeplassen om vinteren i hylande vind for å passe på seg sjølv. Det er ikkje den typen ting du er meint å skrive popsongar om». Det var den tredje singelen til bandet på mindre enn eitt år og «truleg den beste», i følgje musikkhistorikaren Clinton Heylin. Singelen var ikkje fengande, men nådde likevel topp 30. Severin ringde seinare sjefen for A&R i Polydor og sa til han at han venta dårleg sal.
Voggesongen «Mother / Oh Mein Papa» er ei tolking av den tyske songen «O mein Papa» med tekst av Siouxsie. Phil Sutcliffe kalla han «eit rått sår av ein song som Siouxie delte frå sitt eige liv og som sikkert vert delt, plukka og klødd på av alle som høyrer han». Over ein speledåse, syng to stemmer samstundes om kjærleik og hat for den same mora. Den positive teksten er i framgrunnen, medan den negative er i bakgrunnen. Det siste sporet på albumet er ei studioinnspeling av «The Lord's Prayer», «Fader vår», som er songen Siouxsie and the Banshees hadde spelt på den aller første konsertframsyninga deira på 100 Club Punk Festival i september 1976. Det vart spelt inn på eitt forsøk etter alle dei andre innspelingane den første veka. Før dei gjekk i studio, hadde bandet vore hos John Peel tidleg i april og spelt «Placebo Effect», «Playground Twist», «Regal Zone» og «Poppy Day» for første gongen. Bandet gjekk så inn i Air Studios i Oxford Street i London for å spele inn albumet i mai. Innan juni var albumet ferdig miksa.
Inkavegane
Inkavegane i det tidlegare inkariket var eit samanhengande nettverk av vegar med større utstrekning enn noko anna vegnett på det prekolumbiske søramerikanske kontinentet. Vegnettet vart konstruert for å knyte saman regionane i inkariket med senteret i riket, Cuzco. Dei strekte seg frå provinshovudstaden i nord, Quito, ned til der den moderne byen Santiago no ligg i sør. I Andesfjella går vegane opp i høgder over 5000 meter over havet. Den totale lengda av vegane er ca. 22 530 km og nettet gjev tilgjenge til eit territorium på meir enn tre millionar km².
Join Hands
Historie, innhald og musikk
Join Hands skildre seg frå The Scream. Det var mørkare, meir eksperimentelt, mindre kvasst, med ei ny «klaustrofobisk» stemning. Gitarspelinga til McKay skapar ein «krysseld av lyd» medan bassen til Severin «ber melodien». Innspelinga fann stad i ein anstrengd atmosfære. McKay og Kenny Morris trekte seg attende og kommuniserte mindre med resten av bandet og manageren og med-produsenten deira, Nils Stevenson. I motsetnad til innspelinga for The Scream, vart musikken spelt inn utan Siouxsie, som la til vokalen sin seinare. Morris tok ikkje del i miksinga av albumet, medan Siouxsie var mykje involvert. Eit par dagar før albumet kom ut skreiv Jon Savage om musikken: «Songane vert levert med den kvelande intensiteten av indre vald i eit avlåst rom». Kris Needs skreiv i ettertid at Join Hands var ein ironisk tittel for ei gruppe som var delt i to. Albumet reflekterte korleis bandet kjende seg på den tida: «Me var einsame og isolerte og det kom over i musikken», sa Siouxsie i 2003. Ho la til: «Musikalsk var Join Hands eit kompromisslaust album, men det høyrest framleis moderne ut i dag».
Inkavegane
Det var menneske som gjekk på vegane, ofte saman med lama pakkdyr for å bere gods. Jamvel om det ikkje fanst ridedyr eller vogn for å transportere varer før conquistadorane kom kunne transporten vere effektiv. Utanom godstransport var meldingsformidling ein viktig funksjon for vegane. Ei melding kunne flyttast så langt som 242 kilometer per dag, det gjekk føre seg ved at chasqui lauparar sprang med stafettvekslingar. Mediet for meldinga var quipu, kan hende vart òg munnlege meldinger nytta.
Join Hands
Plateomslag, utgjeving og turné
I starten ønskte gruppa å gje ut albumet ved hjelp av eit redigert bilete frå eit nattverd-kort, som syner barn som held hender. Biletet var blitt kopiert fleire gonger, så det var blitt forvrengt. Den kunstnarisk leiaren var John Maybury, ein college-ven av Morris. Manageren deira, Stevenson, klarte ikkje å finne ut kven som eigde rettane til bandet og meinte at bandet kunne tape alle pengane sine om dei blei saksøkt som følgje av dette. Polydor var òg nervøs for brot på opphavsretten og trekte forslaget til plateomslaget i siste augneblink. Plateselskapet likte heller ikkje det religiøse temaet. Det var alt planlagt ein britisk turné samstundes med utgjevinga av albumet, så det var ikkje høve til å utsetje utgjevinga.
Stevenson føreslo eit alternativt omslag. Han instruerte kunstavdelinga i Polydor om å designe kunst ved hjelp av fire statuar frå Guards Memorial, frå ei fotografering bandet nyleg hadde gjort føre monumentet til minne om dei døde i første verdskrigen. Fireav soldatstatuane vart skorne ut av biletet av bandet. Siouxsie syns omslaget fungerte og at det var krumtappen for albumet. Valmuen på albumet er eit symbol på minnesøndagen i Storbritannia.
Inkavegane
For å gje husly til folk som reiste og for chasquis, fanst ca 2 000 gjestehus med jamne mellomrom langs vegane. Desse husa sytte òg for matforsyningar og vatn og her var innhegningar for lamaene. Matvarer som ein kunne lagre var mais, tørka potetar — chuño — og tørka lamakjøtt. Frukttre ved gjestehusa kunne gje fersk frukt.
Join Hands
Plateomslag, utgjeving og turné
Join Hands kom ut 7. september 1979 på Polydor Records. Det nådde 13. plassen på UK Albums Chart. Samstundes var spliden mellom McKay og Morris og resten av gruppa blitt viktig. Under ein oppvarmingskonsert i Irland hadde McKay fått trøbbel. Ikkje noko av hjelpeutstyret hadde kome fram til spelestaden, og han måtte spele utan effektpedalane sine. Til slutt, etter ein krangel i ein platebutikk, slutta McKay og Morris brått gruppa same dagen som albumet kom ut, berre timar før ein konsert i Capitol Theatre i Aberdeen. Avgjersla vart gjort i affekt, men dei kom aldri attende. Severin sa seinare «har det skjedd med eit anna band? Eg trur ikkje det».
Inkavegane
Dei viktigaste vegstykka
Inkavegane var bygd for å integrere heile riket til ei eining. Nettet var sett saman av fire hovudstrekningar: Cápac Ñan var namnet på hovudleia frå Quito gjennom Cuzco til Tucumán og hadde ei lengd på ca 5 200 km. Her gjekk vegen over pass på meir enn 5000 moh. Kystvegen på ca 4000 km gjekk parallelt langs Stillehavet og det var mange tverrvegar for samanknyting med Cápac Ñan.
Join Hands
Plateomslag, utgjeving og turné
I 2006 kom ei ommastra utgåve av albumet ut med to bonusspor: B-sida «Love in a Void» og instrumentalen «Infantry», som ikkje var gjeven ut før. I høve Record Store Day i april 2015 kom albumet ut på vinyl og denne gongen med det opphavlege plateomslaget som hadde blitt avvist.
Ei 180-grams vinylutgåve av albumet, ommastra frå dei originale lydbanda og redusert til halv fart i Abbey Road Studios av Miles Showell, kom ut i august 2018.
Mottaking
Albumet fekk særs god omtale då det kom ut. Sounds gav Join Hands 4,5 av fem stjerner og Pete Silverton skreiv om ei stilendring: «Miksen er forskjellig frå det førre albumet. Det er ei klårheit som ramar inn røysta til Sue som om det var ein skatt». Silverton skreiv òg at somme av songane har «vokalen til Siouxsie på dobbeltspor med øydeleggjande effekt». Jon Savage i Melody Maker skildra det første sporet, «Poppy Day», som ei «kort, mektig framkalling av krigskyrkjegardane frå første verdskrigen i Flandern». Han skreiv òg at «Placebo Effect» «har ein strålande flanger-gitarintro, og jagande, kliniske tekstar». Om «Icon» skreiv Savage: «Den glimrande gitaren med etterklang er ein perfekt bakgrunn for den svevande, og for ein gong skuld kjenslemessige, vokalen til Siouxsie.» Savage skreiv at dei fem songane på første sida «stig og søkk inn i kvarandre på ein slåande måte». På liknande vis skreiv Paul Morley i NME at «Dei fem songane på side ein er alle vanedannande minidrama av Banshees». Ronnie Gurr i Record Mirror hylla plata og sa: «Poppy Day etablerer den perfekte måten bandet nytta atmosfære på og set tonen for resten av songane». «Mother» vart samanlikna med filmmusikken til ein Alfred Hitchcock-film, og Gurr skreiv at «sporet har ein speledåse, som gjenspeglar den truande gitarmurringa og vokalen til Siouxsie kunne passa til nokre av Hitchcock sine beste mødredrap». Gurr konkluderte med at med «den verkelege forstyrra skrapinga til Severin», var Join Hands eit farleg verk som «bør lyttast til».
I ei seinare melding i 1989 skreiv Steve Lamacq i NME at Join Hands var «ei meir absorberande og stemningsskapande plate» enn debutplata deira. Lamacq gav det 8 av 10, men han sa at versjonen av «The Lord's Prayer» var «malplassert». David Cleary i AllMusic rekna «Icon» som det beste sporet på albumet, og skreiv at det «overlever ei kompromisslaus opning ut i ein raskare hovuddel med fyldigare vokallyd og tøffare gitar», men Cleary avviste resten av Join Hands, og skildra det som «nesten uniformt dystert, med dragande tempo, dystre tekstar, lange og vandrande friformstrukturar, statiske og ofte ufokuserte harmoniar og tette, fargelause arrangement».
Ettermæle
Join Hands vert rekna som eit post-punk-album av Heylin og oppført slik på AllMusic. I følgje Simon Reynolds vert det òg rekna som ein føregangar for sjangeren gotisk rock på grunn av fleire av songane. «Gravferdsatmosfæren inspirerte ei rekkje goth-etterliknarar», i følgje Mojo, men «ingen klarte å matche rekkja av singlar som The Banshees hadde».
David Cleary i AllMusic skreiv at «noko av Join Hands verkar å peike sterkt fram mot det andre albumet til Joy Division, Closer, særskild 'Placebo Effect', der gitarlyden var ein klår inspirasjon for songen 'Colony'.» I filmen Control frå 2007, vert omslaget på Join Hands vist i ein scene der kona til Ian Curtis, Deborah, blar gjennom platesamlinga til ektemannen.
Join Hands er seinare nemnt av mange andre artistar. James Murphy i LCD Soundsystem har snakka varmt om albumet og sa det var ei av dei første platene hans kjøpte i lag med The Fall sitt Grotesque og The Birthday Party sitt «Nick the Stripper». «Alle desse tre er tre av mine favorittplater», sa han. Seint i 2008 valde Morrissey songen «Mother» i spelelista si då han vart intervjua for BBC Radio 2, og eit anna tidlegare medlem i The Smiths, Johnny Marr, har sagt at han likte særs godt det andre albumet frå ei rekkje bandet, inkludert Siouxsie and the Banshees.
Slaget ved Pfaffenhofen
Slaget ved Pfaffenhofen vart utkjempa 15. april 1745 mellom Frankrike og Austerrike. Austerrikarane under Karl Josef Batthyány slo dei franskmennene, som var i mindretal, under General Ségur, og enda krigen i Bayern.
Karl Dönitz
Karl Dönitz var ein tysk marineoffiser og rikspresident i Tyskland.
Aleksandr Borisov
Aleksandr Aleksejevitsj Borisov (russisk: Александр Алексеевич Борисов) var ein russisk målar. Han vert omtala som Nord-Russlands målar. Ein del av bileta er vigd innfødde folk i det austlege Russland.
Studiar
Borisov var fødd i Glubokij Rutsjej i Vologda-guvernementet. Han starta sin kunstnariske livsveg 1884-86 i ikonverkstaden til Solovetskij-klosteret. Frå 1886 til 1888 gjekk han på teikneskulen som Selskapet til framhjelp for kunsten dreiv i St. Petersburg, vidare frå 1888 til 1897 studerte han ved St. Petersburgs kunstakademi. Han kunne frå då av titulere seg som kunstnar. Kjende målarar som Arkhip Kuindzji og Ivan Sjisjkin var mellom lærarane hans. Frå 1894 av la Borisov ut på fleire reiser i det høge nord. 1897-99 og 1900-01 var han med på ekspedisjonar til Novaja Semlja, turar han hadde vore pådrivar for.
Verk
Borisov fann sine motiv fyrst og fremst i landskapet i det høge nord. Han ville framstille det "grenselaust vakre i polarområdet med det majestetiske ishavet". I året 1898-1900 måla han ved sidan av landskapsbilete i storformat også sjangermåleri. Fyrst og fremst syner desse måleria livet til dei samojediske folkegruppene. Til dømes Samojedar på tundraen om våren, laga 1898, eller Samojedar ved fiskeplassen, laga kring 1900-1901. Borisovs mest berømte bilete er Vintereventyr frå 1913.
Ein del av Borisovs verk er i dag å sjå på kunstmuseum i Arkhangelsk, verk som også er interessante for antropologar og etnologar. År 1899 erverva Pavel Tretjakov 65 måleri av Borisov, desse er i dag i Tretjakovgalleriet i Moskva. Også fleire kunsthistoriske museum har måleri av Borisov i sine samlingar. Mellom anna i Kazan, Krasnodar, Nizjnij Novgorod.
Karl Dönitz
Dönitz var fødd i Grünau nær Berlin. Han gjekk inn i den tyske marinen i 1910, og deltok i den første verdskrigen, til han blei teken som krigsfange av britane. Under den andre verdskrigen var han først leiar for det tyske ubåtvesenet og seinare storadmiral, leiar av den tyske marinen, utan nokon gong å melda seg inn i nazistpartiet. Dönitz stod mellom anna for den tyske U-båtkrigen mot alle allierte skip i Atlanterhavet. Han kom sjølv til å mista begge sønene sine, Klaus og Peter, då tyske krigsskip blei torpederte av dei allierte.
Etter at Adolf Hitler tok livet sitt den 30. april 1945 blei Dönitz tysk president i følgje til testamentet hans. Den 7. mai gav han general Alfred Jodl løyve til å kapitulera utan vilkår til dei allierte. Regjeringa til Dönitz blei ikkje godkjend av dei allierte, og alle medlemmene blei arresterte av britiske troppar den 23. mai i Flensburg.
Ved krigsdomstolen i Nürnberg blei Dönitz tiltalt for aggressiv krigføring og brot mot krigslovane, men ikkje for brot mot menneskja, slik mange andre tidlegare tyske leiarar blei. Sjølv om Dönitz hevda at amerikanske styrkar hadde gjort alt det same hans folk hadde, blei han funnen skuldig, og dømd til elleve og eit halvt år i fengsel. Fleire allierte offiserar var imot dommen, og sende støtteerklæringar til Dönitz.
Dönitz sona ti år i Spandaufengselet i Berlin før han blei sloppen fri den 1. oktober 1956. Han flytta til landsbyen Aumühle i Schleswig-Holstein, nær Hamburg. Der skreiv han memoarane sine. Zehn Jahre, Zwanzig Tage kom ut i 1958 og skildra krigserfaringane hans. Mein wechselvolles Leben frå 1968 dreidde seg om livet til Dönitz før 1934, og fekk mindre merksemd. Dei to titlane blei seinare slått saman til eitt verk.
Dönitz døydde julaftan 1980 i Aumühle, og blei gravlagd den 6. januar året etter. Under gravferda blei han heidra av utanlandske marineoffiserar og tidlegare fiendar.
Slaget ved Pfaffenhofen
Opptakt
I oktober 1744 hadde den fransk-bayerske hæren klart, i lag med Preussen, å drive austerrikarane ut frå Bayern og gjeninnsette Karl VII, kurfyrsten av Bayern og keisar av Det tysk-romerske riket, i hovudstaden München. Her døydde han tre månader seinare.
Dette hemma dei pågåande fredsforhandlingane, så Maria Teresia av Austerrike gav den austerrikske hæren ordre om å starte ein ny offensiv for å setje press på dei bayerske forhandlarane. Amberg og Vilshofen vart tatt og den bayerske hæren under Törring og deira allierte frå Frankrike, Hessen og Pfalz vart pressa på defensiven.
Törring valde å trekke sine bayerske og hessiske troppar på andre sida av elva Lech. Den franske kommandanten, Henri François de Ségur, vart ikkje informert om denne manøveren og venta utan vern nær Pfaffenhofen på forsterkingar frå Pfalz under general Zastrow, som kom 14. april. Dagen etter valde Segur å trekke seg bak Lech. Austerrikarane, som var klar over den isolerte posisjonen til franskmennene, hadde då nådd Pfaffenhofen med ein større styrke enn franskmennene.
Slaget
Austerrikarane gjekk først til åtak på byen Pfaffenhofen og vart møtt av fransk eld. Men austerrikarane tok byen hus etter hus og dei aggressive kroatiske pandurane påførte franskmennene store tap.
Samstundes hadde François de Ségur raskt sett opp ein improvisert forsvarsposisjon rundt ein ås vest for byen, men då fleire og fleire austerrikske troppar, inkludert hovudstyrken under Batthyány, nådde slagmarka, vart de Ségur tvungen til å trekke seg tilbake for å unngå å verte omringa. Då signalet om tilbaketrekking kom frå generalen, braut det ut panikk blant Pfalz-troppane og dei flykta. de Ségur hadde store vanskar med å hindre panikk hos sine eigne franske troppar.
Den tilbaketrekkande hæren vart angripe av pandurar og husarar, som påførte mange tap. Først etter at franskmennene og styrkane frå Pfalz hadde kryssa elva Paar ved Hohenwart kl. 18 om kvelden gav austerrikarane opp forfølginga. Den slåtte hæren n¨dde Rain ved Lech dagen etter kl. 11 og slo leir her. Morgonen etter dukka den austerrikske hæren opp og dei allierte flykta over Lech, og let alt materiale ligge att. Berre øydelegginga av brua over elva hindra ein total katastrofe for dei allierte.
de Ségur hadde mista mykje mannskap og material, men klarte å oppretthalde disiplin hos styrkane sine som hindra totalt nederlag.
Etterverknad
Dagen etter nederlaget vart Törring avsett og Fredspariet vann fram. Ei veke seinare signerte Maximilian III Josef Füssen-traktaten med Austerrike.
Maximilian anerkjende òg den pragmatiske sanksjonen. Han gav òg opp faren sitt krav på Böhmen og keisarkrona,, og lovde å støtte kandidaturet til ektemannen til Maria Teresia, Frans Stefan av Lorraine for trona, og han vart faktisk den nesten keisaren, den 13. september 1745.
Slaget ved Pfaffenhofen eliminerte Bayern og Böhmen som ein av dei fire krigskodeplassane som austerrikarane kjempa på, og troppane frå dette området kunne no delta i krigen i Schlesien, Italia og Dei austerrikske Nederlanda.
Kjelder
''
Linge
Ho har utspringet sitt nær landsbyen Doornenburg nær grensa til Tyskland og renn til Tiel. Frå her svingar ho seg gjennom Betuwe og munnar til slutt ut i Boven Merwede nær Gorinchem. Fram til Geldermalsen er ho ei heller lita og kanalisert elv. Frå Geldermalsen vert ho større med dike på sidene og små elvesletter. Elva var ein gong ei grein av Rhinen, men vart kutta av for lenge sidan. Elva er framkommeleg for små fartøy og er ei populær elv for fritidsbåtar.
I eldre tider var elva ei viktig handelsåre, men i dag er denne rolla overteke av Rhinen og Waal.
Det veks mykje epletre langs Linge og er eit vakkert område om våren når epletrea blømer. Kvart år i april vert det derfor organisert ei turløype kalla Rode Kruis Bloesemtocht langs elva.
Nils Gunnar Lie
Nils Gunnar Lie er ein norsk journalist og programleiar på TV2.
Lie fekk Kringkastingsprisen i 1989 for sin bruk av dialekt eller nynorsk i sitt arbeid på eiteren.
Andslimoen
Andslimoen er ein tettstad som inngår i Bardufossområdet i Målselv kommune, Troms og Finnmark. Tettstaden har om lag 550 innbyggjarar. E6 går tvers gjennom Andslimoen. I liene på vestsida av E6 ligg bustadfelta og på austsida eit stort industriområde, samt kjøpesenteret Målselvsenteret.
Sameskolen i Troms held òg til på Andslimoen.
Takeshi Aoi
Takeshi Aoi er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben FC Tokyo.
Karin Hafstad
Karin Hafstad er ein norsk politikar for Høgre. Ho var innvald på Stortinget frå Oslo 1973–1981. Formann i Høyrekvinners Landsforbund 1975–1979.
Det kiribatiske flagget
Det kiribatiske flagget er sett saman av ein raud øvre halvdel der ein fregattfugl flyg over ei stigande sol, begge i gull. Den nedre halvdelen har tre kvite og tre blå vassrette band i bølgjeform. Symbola blei utforma av Arthur Grimble i 1932 for den britiske kolonien Gilbert and Ellice Islands.
Dei tre bølgene står for dei tre øygruppene som utgjer staten Kiribati: Gilbert-, Line og Phoenixøyane. Dei sytten solstrålene står for dei 16 Gilbertøyane og Banaba.
Fregattfuglen (Fregata minor) heiter te eitei på kiribatisk, den stigande sola heiter otintaai.
Maximilian III Josef av Bayern
Maximilian III Josef var kurfyrste og hertug av Bayern frå 1745 til 1777.
Biografi
Ha var fødd i München og var den eldste sonen til keisar Karl VII og kona hans Marie Amilie av Austerrike. Besteforeldra på morssida var keisar Josef I og Wilhelmina Amalia av Brunswick-Lüneburg. Då faren døydde i 1745 arva han eit land som var i ferd med å verte invadert av Austerrike under den austerrikske arvefølgjekrigen og måtte gje opp kravet på keisartrona og gjere fred med Maria Teresia av Austerrike med Füssen-traktaten, der han avtalte å støtte ektemannen hennar, storhertug Frans Stefan av Toscana i det komande keisarvalet.
Maximilian Josef var ein progressiv og opplyst herskar som gjorde mykje for å utvikle landet sitt. I 1747 vart porselensfabrikken i Nymphenburg grunnlagd. Den første akademiske institusjonen i München, Det bayerske vitskapsakademiet, vart grunnlagd i 1759 av Maximillian III. Under den alvorlege dyrtida i 1770 selde Maximilian kronjuvelane for å betale korn. Dette året gav han òg ut ediktet mot den ekstravagante pompøsiteten som kyrkja synte, og dette endra den bayerske rokokko-perioden. Han forbaud òg pasjonsspela i Oberammergau.
Desember 1777 døydde Maximilian Josef av koppar utan arving. Som den siste av den yngre greina av huset Wittelsbach, som kom frå Ludvig IV av Det tysk-romerske riket, og som hadde styrt Bayern sidan tidleg på 1300-talet, førte dødsfallet hans til den korte bayerske arvefølgjekrigen. Gemalinna til Maximilian, Maria Anna Sofia av Sachsen, forhandla med Preussen for å sikre Bayern sjølvstende mot Austerrike. Til slutt vart Maximilian etterfølgd av ein fjern slektning, kurfyrste Karl IV frå den eldre greina av dynastiet.
Maximilian III Josef er gravlagd i krypta i Theatinerkirche i München.
Supper's Ready
«Supper's Ready» er ein song av det britiske rockebandet Genesis, gjeven ut på albumet Foxtrot frå 1972. Bandet spelte ofte heile stykket på konsertane sine i fleire år etter albumet kom ut. Det finst konsertopptak på Seconds Out (1977), Genesis Archive 1967-75 og Genesis Live 1973–2007.
Tarva
Øya høyrte til Austrått fram til 1858, og har framleis ein opphavleg eigedomsstruktur med ein dominerande grunneigar. Det vert drive landbruk, mellom anna med utgangarsau og egg- og dunvær. Luftforsvaret har eit skytefelt på vestsida av øyane. Været landskapsvernområde på austsida vart oppretta i 1982.
Supper's Ready
I eit intervju oppsummerte Peter Gabriel «Supper's Ready» som «ei personleg reise som endar opp med at ein vandrar gjennom scener frå Openberringa i Bibelen...det er alt eg vil sei».
Tarva
Tarva kapell vart bygd i 1972, og kyrkjegarden vart oppretta i 1921. Tarva har eige postkontor med postadresse 7166 Tarva. Øya har ikkje butikkar, men sommaropen pub. Det er ferjesamband til Dybfest på fastlandet. Tarva skule vart nedlagd på 1990-talet.
Hiroki Shinjo
Hiroki Shinjo er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Supper's Ready
Struktur
Songen har ei lengd på nesten 23 minuttar og er delt inn i sju delar. Fleire musikalske og lyriske tema dukkar opp gjennom heile stykket. Som mange progressive rockestykke inneheld songen mange endringar i takt, forteikn, leiemotiv, instrumentering og stemning.
Songen er tilskriven av heile bandet (Banks/Collins/Gabriel/Hackett/Rutherford). I forskjellige intervju seier Banks at han komponerte mykje av musikken medan han framleis var student på universitetet. Gabriel skreiv det meste av teksten. Collins medverka mykje med arrangement og overgangane mellom stykka.
«Willow Farm» var opphavleg ein eigen song, med musikk og tekst av Gabriel.
Jørgensdagen
Jørgensdagen, Sankt Jørgens dag eller Sankt Georgs dag er ein dag knytt til heilage Jørgen (også Georg, Göran, Ørjan) som blir markert fleire stader. Dagen blir vanlegvis markert den 23. april, datoen den heilage Jørgen etter tradisjonen skal ha døydd på. I austleg-ortodokse kyrkjer som følgjer den julianske kalenderen ligg denne datoen på den 6. mai i den gregorianske. Det finst også andre datoar til minne om heilage Jørgen.
Jørgensdagen er ein tradisjonell nasjonal høgtidsdag for Bulgaria, Bosnia og Herzegovina, England, Georgia, Kypros, Makedonia, Portugal, Serbia; det tidlegare kongeriket Aragon i Spania med dei tilhøyrande Catalonia og Valencia og provinsen Newfoundland i Canada, og i byar som Beirut, Genova, Ljubljana, Moskva og al-Khader på Vestbreidda og Qormi og Victoria på Malta.
St. Georgsdagen er ein merkedag for den internasjonale speidarrørsla. På denne dagen fornyar speidarane speidarløftet, som dei avla då dei vart opptekne i speidartroppen. Den katalanske feiringa av dagen der ein gjev bøker og roser i gåver, har gjeve opphav til den internasjonale bokdagen.
Lokale tradisjonar
I Bulgaria har jørgensdagen den 6. mai tradisjonelt markert byrjinga på sommaren. Særskilde matrettar som Gergyovden-brød – krossbrød, ringforma brød og gjetarbrød – og heilsteikt lam er vanlege denne dagen. Sidan 1993 har dagen også vore feira som hæren sin dag med militæropptog. I 1998 blei han ein offentleg fridag i Bulgaria.
I England er St George's Day nasjonaldag, men ikkje fridag, og har nokså lita tyding. Dagen kan markerast med georgskrossar, særleg i form av det engelske flagget, å pynta seg med ei raud rose og med seremoniar i kyrkjer. Dagen blir mellom anna feira av speidarar. Ulike grupper og politikarar har arbeidd for å gjera dagen viktigare, og det blir halde ulike lokale tilstellingar. Dagen er som regel den 23. april, men blir flytta om han ligg for nær påske.
I Georgia blir dagane til Jørgen kalla Giorgoba og feira 6. mai, som blir kalla 'halshoggingsdagen', og 23. november, 'hjultorturdagen'. Denne siste er den viktigaste festdagen og er ein offentleg fridag. Mange går i kyrkja denne dagen.
I Noreg var jørgensdagen fleire stader flyttedag for husmenn og nye gardeigarar.
I Spania blir jørgensdagen markert på ulike måtar. I Aragón er han rekna som Día de Aragón, Aragón-dagen, og blir feira med sløyfer og dekorasjonar med flagget til regionen. Ein utveksler ofte roser og bøker som gåver, som i Katalonia. Katalonarane kallar dagen La Diada de Sant Jordi, El dia de la Rosa og El dia del Libro ('bokdagen'). Det er stort sal av roser og bøker i buer sette opp for dagen. I tillegg blir dagen markert med opplesingar og dans som sardana. Andre stader, som i byane Alcoy og Cáceres, markerer ein dagen ved spel til minne om korleis helgenen hjelpte dei kristne gjenerobra området frå dei muslimske maurarane.
Herøy kommune i Nordland
Herøy kommune er ein kommune på Helgeland i Nordland fylke. Dei største øyane i kommunen er Nord-Herøy, Sør-Herøy, Tenna, Indre og Ytre Øksningan, Staulen og Seløya. Kommunen ligg mot havet i alle retningar og har ingen landegrenser, men ligg i nordaust mot Dønna, i søraust mot Alstahaug og i sørvest mot Vega. Kommunen har ferjesamband til Sandnessjøen og bru til Dønna.
Ein person frå Herøy vert kalla ein herøyfjerding.
Næringsliv
Hovudnæringa i kommunen er fiskeoppdrett og foredlingsverksemd tknytt til denne. Andre viktige næringar er landbruk, fiske, transport, verkstadindustri og tjenesteytande næringar som reiseliv, handel og samferdsel.
Herøy i gammal tid
Herøy kyrkje vart bygd i stein på slutten av 1100-talet. Mot slutten av mellomalderen var Helgeland futedømme delt i to sokn eller halvfylke; Herøy i sør og Rødøy i nord. Grensa mellom halvfylka kan ha gått over Dønna og austover slik at Dønnes og Nesna høyrde til Rødøy og Dønnmannen og Leirfjorden høyrde til Herøy halvfylke.
På 1800-talet omfatta Herøy kommune også sørdelen av Dønna, slik at Nordvik sokn høyrde til Herøy.
Det sørtyske skrentområdet
Det sørtyske skrentområdet er ein geologisk og geomorfologisk region eller landskap i Sveits og dei sørlege tyske statane Bayern og Baden-Württemberg. Landskapet er karakterisert av skrentar.
Lurøy kommune
Lurøy er ein kommune i Nordland fylke med knapt 2000 innbyggjarar. Lurøy grensar til Rødøy kommune i nord, Træna kommune i vest, Rana kommune i aust og Nesna kommune og Dønna kommune i sør. Kommunesenteret ligg på Onøya. Kommunevåpenet viser ein svart sjøvarde eller steinkjerring, mot gul bakgrunn.
Geografi
Vel halvparten av Lurøy ligg på fastlandet, resten er fordelt på i alt 1375 større og mindre øyar. Øyane med busetnad, er:
Stadene med eige postnummer på fastlandet i kommunen, er:
Det høgste punktet i Lurøy er Strandtindan (1173 m.o.h.) på grensa til Rana og Rødøy heilt aust i kommunen.
Næringsliv
Folketalet i Lurøy har vore i attendegang sidan 1950. Næringslivet består stort sett av fiske, fiskeoppdrett og jordbruk. Kommunen har 6 grunnskular. Dei næraste vidaregåande skulane ligg i Nesna, Mo i Rana og Meløy.
Bodil Finsveen
Finsveen hadde utdanning frå  Statens lærerskole i husstellog arbeidde i fleire periodar som husstellærer. Frå 1959 til 1962 var ho konsulent i Landsamskipnaden for kosthald og helse, og frå 1978 var ho tilsett i familie- og likestillingsavdelinga i Forbrukar- og administrasjonsdepartementet.
Finsveen var medlem av Gran kommunestyre frå 1968 til 1975 og varamedlem av Oppland fylkesting frå 1972 til 1975. Ho melde seg ut av Senterpartiet i 1983.
Lødingen kommune
Lødingen er ein kommune i Nordland fylke.
Den kommersielle sjøfarten er tilknytt Lødingen Havn.
Þingvallavatn
Þingvallavatn (utt. thing-vatla-vatn med trykk på fyrste staving) er den største naturlege innsjøen på Island med areal på 83,7 km2 (Þórisvatn er demt opp til kraftmagasin og har dermed blitt større). På det djupaste er Þingvallavatn 114 meter. På nordsida av vatnet blei Alltinget danna i 930.
Det meste av tilsiget i innsjøen kjem frå berggrunnen, i tillegg renn det tre småelvar uti, Villingavatnsá, Ölfusvatnsá og Öxará. Ut av vatnet renn elva Sogið, den største oppkomselva på Island. Det lever tre fiskeslag i Þingvallavatnet, av dei fem slaga ferskvassfisk ein finn på Island. Dei tre er røye, aure og trepigga stingsild. I Þingvallavatnet er er det fire variantar av røye, flest i verda. Alle desse er berre funne i dette vatnet.
Innsjøen er ein del av nasjonalparken Þingvellir og ligg sørvest på Island. Det vulkanske opphavet til øyane i innsjøen er tydleg. Sprekkdanninga rundt innsjøen, mellom anna Almannagjá som er den største av dei, indikerer at dei europeiske og amerikanske jordskorpeplatene møter kvarandre.
Unteraargau
Unteraargau er det nedre vassdraget til elva Aare i kantonen Aargau i Sveits.
Det samsvarar omtrent til dei sørvestlege distrikta Aarau, Brugg, Kulm, Lenzburg og Zofingen. Unteraargau omfattar ein del av Aaredalen mellom Aarau og Klingnauer Stausee, samt sidedalane Aabach, Suhre, Wigger og Wyna. Han omfattar òg delar av Jurafjella.
Kjelder
''
Kløverslekta
Kløverslekta (Trifolium) er ei slekt i erteblomfamilien med om lag 300 artar. I Noreg veks 18 artar. Kløverar er eitt- eller fleirårige urter med tredelte blad. Blomane sit i blomehovud eller tette aks og er stort sett raude, lilla eller kvite, og hjå enkelte artar gule. Nedre del av kronblada er ofte samanvaksne til ei røyr. Skolmen sit inne i fruktbegeret.
Andselv
Andselv er ein tettstad og handelssentrum i Målselv kommune i Troms og Finnmark. Staden som har 752 innbyggjarar (2008), er sentrum i området Bardufoss. På slutten av 1990-talet vart den tungt trafikkerte strekninga av Europaveg 6 gjennom Andselv lagt utanfor sentrum, der det i staden vart lagt til gågate.
På Andselv tar følgjande riksvegar av frå E 6:
Husøya i Bjugn
Husøya er ei øy i øygruppa Tarva i Ørland kommune i Trøndelag. Ho har eit areal på 7,8 km² og om lag 15 innbyggjarar. Øya grensar til Karlsøya i vest og Været i aust. Mellom øya og fastlandet ligg Tarvafjorden og i nord Frohavet
Leipzig (fleirtyding)
Leipzig kan visa til:
Ole Løberg
Ole Nicolai Løberg var ein norsk prest, stortingsmann og fiskerikyndig. Han var far til Hjalmar Løberg.
Liv og gjerning
Løberg var fødd i Sandsvær i Buskerud. Far hans var bokhaldar ved Kongsberg sølvverk. Sjølv gjekk han på skule i Drammen og vart student i 1823, cand. theol. tre år seinare.
I 1827 vart Løberg utnemnd til sokneprest til Vikedal, og var i tillegg prost i Ryfylke frå 1837. Løberg vart 2. august 1845 suspendert frå embetet, og vart i prosteretten i oktober same år frådømt embetet. Domen vart stadfesta i Kristiania konsistorialrett.
Løberg var representant frå Stavanger amt på Stortinget 1839, 1842 og 1845. I 1839 var han medlem av næringskomite nr 1, 1842 av næringskomite nr 2 og om skysslova. Atter medlem av næringskomite nr 1 i 1845, og komiteen om trontalen. 30. juli 1845 fekk han 2-3 vekers permisjon frå stortinget, 12. august vedtok fullmaktskomiteen samrøystes å nekte han å møte i stortinget.
Etter han mista presteembetet budde Løberg på garden Solheim ved Bergen. Han dreiv då med studiar av særleg fiskerihistorie, men også økonomi. Ved fleire høve fekk han reisemidlar frå det offentlege, i 1866 reiste han til Finnmark for å verte kjend med fiskeria der. Same året deltok han med sine skrifter på ei fiskeriutstilling i Boulogne-sur-Mer i Frankrike. Han var i sine seinare år busett på Veblungsnes i Romsdal, og døydde der i 1868.
Olav Bjørgum
Olav Bjørgum (fødd 1934 på Bjørgum i Valle i Setesdal) er ein norsk biletkunstnar og illustratør. Han bur i Gvarv i Telemark. Bjørgum er bror til spelemannen og sylvsmeden Torleiv H. Bjørgum og er sjølv utdanna sylvsmed.
Olav Bjørgum etablerte eigen grafisk verkstad i 1964. Han har illustrert omkring 35 bøker, hatt fleire offentlege utsmykkingsoppgåver og delteke på ei mengd utstillingar. Olav Bjørgum mottok Kirke- og kulturdepartementets illustrasjonspris for to av barnebøkene til Ingeborg Refling Hagen,  Eventyr og historier fra Mostua, Del II frå 1969 og Eventyr og historier fra Mostua, Del IV fra 1970.
Bjørgum har ein karakteristisk strek og baserer mykje av sin kunst på inspirasjon frå bokverket Gamalt or Sætesdal. Det gjeld mellom anna juleheftet Jol i Setesdal, som han har levert illustrasjonar til sidan starten. I tillegg til framsida har han ei rekke illustrasjonar inne i bladet, gjerne med ein bilettekst henta frå Gamalt or Sætesdal.
Satoru Asari
Satoru Asari er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben FC Tokyo.
Lego Pirates
Lego Pirates er ein LEGO-type. Det er piratar og soldatar som krigar mot kavarandre.
Kaare Aksnes
Kaare Aksnes er ein norsk astronom. Aksnes er bror av kjemikaren Gunnar Aksnes.
Aksnes voks opp i Kvam i Hardanger. Han studerte fyrst realfag ved Universitetet i Bergen, seinare ved Universitetet i Oslo, der han fekk graden cand.real. med hovudfag i astronomi i 1963. Etter fullendt eksamen var han vitskapleg assistent ved Solobservatoriet på Harestua i Oppland, før han reiste til USA, der han arbeidde ved Harvard-Smithsonian Astrophysical Observatory og Jet Propulsion Laboratory. Aksnes vart deretter student ved Yale University i USA, der han fekk graden Ph.D. i 1969. 1971–78 var han astronom (Celestial Mechanician) ved Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics i Cambridge, Massachusetts.
I åra 1978 - 88 var han forskar ved Forsvarets forskningsinstitutt på Kjeller, og 1980 - 88 var han professor i astrofysikk ved Universitetet i Tromsø. Sidan 1989 har han vore professor i astronomi ved Universitetet i Oslo. I 1993 overtok Aksnes, som leiar for Almanakkomitéen, ansvaret for Almanakk for Noreg, og har hatt det sidan. I ein lengre periode har Aksnes hatt ei viktig rolle internasjonalt som medlem og leiar i arbeidsgruppene i Den internasjonale astronomiske unionen som har ansvar for namngjeving av himmellekamar i solsystemet.
Kaare Aksnes vert rekna mellom dei mest framifrå forskarane i verda innanfor baneutrekning for kunstige satellittar, planetmånar, asteroidar og kometar. Doktoravhandlinga hans, A Second Order Solution of an Artificial Earth Satellite based on an Intermediate Orbit, har vorte eit standardverk i feltet. Han har jobba med å rekna ut banar for kunstige satellittar og romsondar, planetar og månar omkring planetar i solsystemet. Han har nytta observasjonar av såkalla "gjensidige fenomen", dvs. formørkingar og okkultasjonar, mellom månane til Jupiter og Saturn til å betra bestemminga av banane deira. Aksnes har leidd den norske deltakinga i den europeiske Romsonden Rosetta, der den norske deltakinga spesielt omfattar utrekning av banen til sonden omkring ein kometkjerne, og han har vore med på å byggja opp eit nordisk nettverk for studie av asteroider som kan gjera skade på jorda. Han har for øvrig publisert ei rekkje arbeid innan celest mekanikk, og har bidrege med eit stort tal populærvitskaplege innlegg i dagspresse, radio og fjernsyn, særleg om rørsler av smålekamar innanfor solsystemet. I samband med astronomiske hendingar som stjerneskotsvermar, asteroidar, kometar og sol- og måneformørkingar er Aksnes velkjend hjå media og blant publikum.
Aksnes vart medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi i 1991. I 1969 mottok han Dirk Brouwer Memorial Prize for doktorgradsarbeidet sitt, og i 1981 fekk han NASA Group Achievement Award for baneutrekningane sine for Voyager-programmet mot Jupiter. I 1978 fekk han ein asteroide kalla opp etter seg; asteroide 2067 Aksnes.
Den 5. desember 2006 fekk Aksnes i tillegg Kongens fortenestmedalje i gull. Under utdelinga sa fylkesmann Hans Røsjorde at H. M. Kongen hadde tildelt Aksnes medaljen for vitskapleg innsats gjennom ein lang forskarkarriere i astronomi.
Heggelia i Målselv
Heggelia er ein tettstad i Bardufossområdet på grensa mellom Målselv og Bardu i Troms og Finnmark. Med er Heggelia den største tettstaden i Målselv kommune. Hovudkvarteret til Brigade Nord ligg her, saman med militærleirane Heggelia leir og Rusta leir, der Sambandsbataljonen og Stridstrenbataljonen held til.
Bardufoss VGS ligg her. Det gjer òg Bardufoss skistadion, som i 2004 var ein av stadane der NM på ski føregjekk. På Heggelia ligg også det nye fleirbruksbygget i kommunen, Istindportalen, som mellom anna inneheld bibliotek, kino og idrettshall.
I Heggelia finn ein òg Svingen Pub kor mange hundre soldatar frå området ofte samlar seg.
Synkronmotor
Ein synkronmotor er ein elektrisk vekselstraummotor der rotoren er permanent magnetisert (ev. har likestraumsmagnetisering). Ved stasjonær drift får motoren då same omdreiingsfart som det magnetiske dreiefeltet frå vekselstraumen i stator-viklingane. Med andre ord går motoren synkront (i takt) med vekselstraumen. Det er ikkje mogleg å driva ein synkronmotor direkte frå likespenning. Ein asynkronmotor er derimot ein motor som har tap i motoren slik at farten minkar litt.
Synkronmotorar krev sleperingar og børstar for å levera spenning til rotoreksitasjonen. Asynkronmotorer treng ikkje børstar eller sleperingar, men nokr har det til bruk av mjukstart og kontrollering av farten. Der ein synkronmotor krev rotorviklingar kan ein asynkronmotor bruka korstlutningsbur eller såkålla «ekorn-bur». Ein synkronmotor kan også monterast med permanente magnetar i rotoren som gjer at ein kan fjerna sleperingane, rotorviklingane, likespenningsmagnetiserings ystemet og effektreguleringa.
Ein synkronmotor krev ein startmekanisme til han har nådd synkron fart. Ein trefasa asynkronmotor startar ved å berre tilføra straum, men ein einfasa asynkronmotor treng også ein startmekanisme. På ein synkronmotor kan ein justera spenninga, medan på ein asynkronmotor må spenninga vera den same for at motoren skal gå. Generelt er ein synkronmotor meir effefktiv enn ein asynkronmotor.
Vanlegvis byggjer ein ikkje synkrone motorar på mindre enn 750 kW pga kostnadene og den kompliserte oppbygginga, men permanente magnet- og elektrisk styrte permanente synkronmotorar er tilgjengelege i mindre storleikar.
Kjelde
''Innleiinga er henta frå bokmålswikipedia: Synkronmotor, 25. september 2012.''
Synchronmotor 同期電動機 Sinkroni stroj
Hjul
Hjul er ein sirkel- eller sylinderforma konstruksjon som kan rotera på ein aksel. Hjulet vert rekna som ein av dei enkle maskinane i fysikken. Det kan brukast for å gjera om lineær rørsle til rotasjonsrørsle. Eit hjul er bygd opp av tre delar: Nav inst, krans (hjulring, felg) ytst, og eikene eller skive mellom desse.
Historie
Hjulet vert òg rekna som ei av dei viktigaste oppfinningane i historia til menneska. De fleste plasserer oppfinninga av hjulet i Mesopotamia kring 4000 f.Kr. Det ser også ut til å ha vorte oppfunne i Kina omkring 2800 f.Kr. uavhengig av Mesopotamia. Blant sivilisasjonar på den vestlege halvkula finn ein hjulliknande gjenstandar i samband med leiketøy frå kring 1500 f.Kr.
Hjul på bilar
Grunnen til at det er hjul på ein bil er at han skal kunne røre seg (rulle), og bere vekta av seg sjølv, passasjerar og last. Vidare vil hjula òg gjere det mogleg å styre bilen. Hjula overfører kreftene frå motoren til vegen slik at bilen akselererer, eller bremsar (retarderer). På moderne personbilar er eit hjul sett saman av ein felg og eit dekk. Felgen er gjort av eit metall, oftast stål eller ei legering av lettmetall som for eksempel aluminium, magnesium eller liknande. Det har vore ei rivande utvikling særleg dei siste 30 åra både når det gjeld felgar og dekk.
Tannhjul
Eit tannhjul er ein del av drivverket i mekaniske innretningar som til dømes urverk. For utdjupande artikkel sjå tannhjul.
Patent på hjulet
I juli 2001 klarte John Keough, ein advokat frå Melbourne i Australia, å ta patent på hjulet. Han skildra hjulet i søknaden som ein «sirkulær gjenstand som gjer transport mogleg». Meininga var å vise at moderne patentlover er unøyaktige og urettferdige, slik at uærlege personar lett kan dra nytte av andre sine oppfinningar.
Disse
Disse, gynge, føyse, huske eller reile er ei hengande innretning ein gynga på i ei pendelrørsle. Disser blir brukte til leik, avslapping og opptreden. Som regel vil ein sitja eller stå i ei disse, og anten setja rørsla i gang ved å lena kroppen og eventuelt føter fram og tilbake, eller ved at andre dytter eller dreg med tau. Ulike disser er kjende frå store delar av verda.
Lounès Gaouaoui
Lounès Gaouaoui, arabisk الوناس قاواوي er ein algerisk fotballspelar som spelar som keeper for Chlef i den algeriske fotballigaen, og for det algeriske landslaget.
Disse
Utforming
Det finst disser utforma til fleire ulike føremål. Disser for småbarn er sikra slik at dei sit trygt og ikkje fell ut. Disser for eldre barn og vaksne som kan halda seg fast kan vera enklare, til dømes laga av ein planke, stokk, tauknute eller eit bildekk. Disser heng som oftast i tau eller kjetting. Ein kan også bruka sterke lianar som naturlege disser.
Lounès Gaouaoui
Klubbkarriere
Gaouaoui skreiv under kontrakt for klubben Kabylie, frå heimbyen hans, Tizi Ouzou, i 1999. Han spelte i åtte år for klubben. Med dei vann han den algeriske ligaen to gonger, i 2004 og 2006, og kom på andreplass i 2002 og 2005. I 2000, 2001 og 2002 var han med å vinna CAF-cupen, den afrikanske versjonen av UEFA-cupen.
Disse
Utforming
Tradisjonelt har ein ofte hengt opp disser frå tak eller tregreiner, men det kan òg setjast opp særskild tillaga dissestativ, ofte slik at fleire disser heng frå ei ramme slik at fleire kan dissa samstundes. Slike stativ finn ein særleg på moderne leikeplassar. I slike stativ kan ein også festa disseinnretningar der to eller fleire kan dissa saman, anten ved at dei sit på ein benk saman eller ved at dei vender mot kvarandre og gjev fart kvar sin veg.
Lounès Gaouaoui
Landslagskarriere
Gaouaoui spelte den første landskampen sin for Algerie 30. desember 2001 mot Senegal, og vart fast på landslaget i 2004. Han var med på det algeriske landslaget som kom til kvartfinalen i Afrikameisterskapen i 2004. Han var Algerie sin førstekeeper fram til og med mesteparten av kvalifiseringa til fotball-VM i 2010, men då han fekk blindtarmbetennelse, gjekk han glipp av den siste, avgjerande kvalifiseringskampen mot Egypt hausten 2009, der han vart erstatta av Faouzi Chaouchi. Han gjekk òg glipp av Afrikameisterskapen i 2010.
Disse
Bruk
Disser blir ofte brukt til leik av barn. Dei kan bruka disser for å oppleva fart og spaning, og meistra utfordringar som å gje fart sjølv, røra seg på dissa og hoppa av i fart. Det finst likevel også ei rekkje døme på disser for vaksne.
Ein kan også bruka disser i rituale. Dei blir til dømes brukt i bryllaupsseremoniar i Sør-India og årlege seremoniar i Thailand, der seremonien til akhafolket er den best kjende i dag, medan kjempedisseseremonien i Bangkok var den største tidlegare. I hinduismen er disser er særleg knytte til guteguden Krisjna og til myta om skapinga av verda
Heggelia
Heggelia er eit stadnamn som finst fleire stader i Noreg:
Ford Madox Brown
Ford Madox Brown var ein britisk målar, kjend for sine historiemåleri og ein utprega grafisk versjon av den prerafaelittiske stilen. Sjølv om han var nært knytt Den prerafaelittiske brorskapen, var han aldri medlem av gruppa.