cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Knut Andreas Agersborg
Knut Andreas Agersborg fødd 1766 på Rynes i Vefsn og døydde same stad 30. april 1847. Foreldra var Maren Larsdtr Hass og lensmann Petter Dass Agersbrog, Rynes. Knud Agersborg arbeidde som medhjelpar for far sin og overtok lensmannsstillinga i Vefsn etter at faren døydde i 1797, og han var i ombodet i 1838. Ved stortingsvalet 1823 fekk han like mange valmannsstemmer som proprietær J.G. Walnum, Herøy. Etter loddtrekking fekk Walnum stortingsplassen mens Agersborg vart første varamann. På det «4de ordentlige Storting» var det likevel Agersborg som møtte, sidan Walnum meldte sjukdomsforfall. Her fekk han plass i komiteen for jordbruk og fedrift.
Boulangeritt
I Noreg er det funne i Sulitjelma og ved Forvik på Helgeland. Plumositt er ein fibrig varietet.
Det er kalla opp etter Charles L. Boulanger (1810–1849) frå Frankrike.
Ingelstad
Ingelstad er ein svensk tettstad i Växjö kommun i Kronobergs län i Småland. I 2005 hadde han 1 655 innbyggjarar.
Haush
Haush-folket eller manek'enk var eit urfolk som levde på øygruppa Eldlandet heilt sør i Sør-Amerika. Haush budde på den austlege halvøya av Storøya i Eldlandet, og reiste jamleg på jakt til Estados-øya i aust. Haush-folket er i dag utdøydd.
I motsetnad til eldlendar-folka alakaluf, chono og yahgan, livnærte ikkje haush-folket seg av havet, men som innlandsjegerar. Dei brukte pil og boge til å jakta guanako; pilspissen var oftast laga av stein. Haush-folket var i nær slekt med selk'nam-folket, som har overlevd fram til i dag.
Istind
Istind er eit delvis isdekt fjell 1,5 km sør for Tindeklypa, på austsida av Ahlmannryggen i Dronning Maud Land i Antarktis. Det vart fotografert frå lufta av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen (1938–39). Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto av Maudheimekspedisjonen (1949–1952), leia av John Schjelderup Giæver og frå flyfoto av den norske ekspedisjonen (1958–59) og namngjeve av dei.
Simensbråtenlinja
Simensbråtenlinja var ei sidelinje på Ekebergbanen i Oslo, frå Jomfrubråten tvers over Ekebergsletta til Simensbråten. Linja vart driven frå 1931 til 1967.
Simensbråtenlinja vart driven av ein pendelvogn, ein såkalla «kipp», mellom Jomfrubråten og Simensbråten. På Jomfrubråten var det omstigning til sjølve Ekebergbanen. I rushtidene køyrde likevel vognene heile strekket til og frå sentrum.
Då Simensbråtenlinja vart bygd såg ein for seg at banen etter kvart skulle forlengast via Brattlikollen til Lambertseter. Banen er derfor òg kjend som «Ryenlinja». Det vart òg gjort større arbeid for å førebu Jomfrubråten som eit planfritt knutepunkt. Ein la Ekebergbanens nye hovudlinje høgare i terrenget, og sprengde ut ei skjæring i fjellet mellom Jomfrubråten og Sportsplassen. Tanken var at trafikken frå byen til Simensbråten skulle gå på ei linje langsmed og på nivå med Kongsvegen, og svinga inn under Ekebergbanen mot Simensbråten.
Dei store planane for utviding av linja vart likevel aldri realiserte. Ekebergbanens sidelinje kom aldri lenger enn til Simensbråten. Områda Ryen, Brattlikollen og Lambertseter vart i staden knytt til byen via Lambertseterbanen over Manglerud, først trafikkert med sporvogn, seinare med T-bane.
Med eit avgrensa trafikkgrunnlag vart aldri Simensbråtenlinja nokon suksess. Kommunen måtte i mange år gje økonomisk stønad for å dekkja underskotet i drifta.
I 1967 vart Simensbråtenlinja nedlagd ved at ruta til bussen 18 vart utvida med ein haldeplass (bygd mellom Brannfjellvegen og Ekeberg skule), året etter at Lambertseterbanen vart opna som T-bane. Skinna frå Jomfrubråten til Simensbråten vart seinare fjerna, men per 2014 er det framleis restar etter ho i terrenget. Ved Jomfrubråten er skjæringa under linja framleis synleg, og det er bygt fleire rekkjehus på ei særeiga smal, langstrakt, bend tomt der linja gjekk. Austom rekkjehusa er parkeringsplassen over blant anna trikketraseen, der tilførslevegen til parkeringsplassen følgjer den gamle traeen. Over Ekebergsletta var gangvegen på nordsida av trikken tidlegare spor. Denne gangvegen har endra trasee noko som følgje av utvidinga av Ekeberg skule.
Ingared
Ingared er ein svensk tettstad i Alingsås kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde tettstaden 1 216 innbyggjarar. Ingared ligg cirka 11 kilometer sørvest for Alingsås.
Ingared består nesten utelukkande av bustadområde, då dei fleste innbyggjarane pendlar til Alingsås, Lerum eller Göteborg. I Ingared finst det barnehage og skule opp til sjette klasse. Det finst òg ein eldreheim med distriktssjukepleiar. Av idrettsanlegg er det lysløype, fleire tennisbanar, fotballbanar for sjumannslag og ein bane for strandvolleyball.
Ingared vert tent av busser mellom Hemsjö kyrka og Norsesund ved Västra stambanan, som ligg to kilometer via gang-/sykkelsti unna. Det går òg rutebusser til Alingsås og Tollered langs E20.
Hemsjö IF er idrettslaget på staden med aktivitetar som bordtennis, fotball og turn. Mange av aktivitetane finn stad i Ingaredshallen.
Striation Valley
Striation Valley er ein dal som går søraust mot George VI Sound, like nord for Jupiterbreen, som ligg nær austkysten av Aleksanderøya i Antarktis. Dalen vart først kartlagt av ei feltgruppe frå Department of Geography ved University of Aberdeen i Skottland, som arbeidde for British Antarctic Survey i 1978-79. Namnet kjem frå skuringsstripe (striation på engelsk) som finst i berget i dalen.
Norsk språktest
Norsk språktest blei starta på slutten av 1980-talet og er eit samarbeid mellom Studieforbundet Folkeuniversitetet og Universitetet i Bergen. Fram til 2014 utvikla Norsk språktest tre testar i norsk for vaksne innvandrarar: Norskprøve 2, Norskprøve 3 og Test i norsk - høgare nivå (òg kalla «Bergenstesten»). Norskprøve 2 og Norskprøve 3 blei i 2014 erstatta av norskprøven, som blir utvikla av Vox. Norsk språktest utviklar framleis Test i norsk – høgare nivå. Dette er ein test som måler språkferdigheiter på nivåa B2 og C1 slik dei er beskrivne i Det felles europeiske rammeverket for språk. Hovudmålgruppa for testen er innvandrarar som treng å dokumentera språkferdigheiter i norsk på høgare nivå for å søka jobb eller opptak til studium i Noreg.
Al Kifl
Al Kifl (arabisk الكفل) er ein by i det søraustlege Irak ved Eufrat, mellom Najaf og Al Hillah. Folketalet i og nær byen er kring 15 000. Grava til den heilage mannen Dhul-Kifl skal liggje i Kifl. Ein trur at han er den bibelske profeten Esekiel. Eit prosjekt for å renovere grava og utvikle det til ein turistattraksjon har vist seg å vere kontroversielt.
Placeboeffekt
Placeboeffekt er den målbare, observerbare eller følte betringa i helse eller åtferd utan at noka verkeleg medisinsk handsaming har vorte utført i vitskaplege forsøk. Det er òg eit omgrep som noko misvisande vert brukt om personleg eller kulturelt skapte forventingar som forårsakar eller medverkar til psykisk og fysisk forbetring i ein tilstand. Placeboeffekt kan observerast utan at det er gjeve eit aktivt verkande middel eller som ein konsekvens av «skinnhandsaming». Omgrepet har vore i bruk sidan 1780-talet.
Verdsmeisterskapen i orientering 1981
Verdsmeisterskapen i orientering 1981, den 9. i sitt slag, vart avvikla ved Thun i Sveits dagane frå 4. til 6. september. Det var fyrste gongen landet arrangert ein verdsmeisterskap i orientering. Deltakarane kom frå 22 land.
Klassisk-distanse – 14 km/15 postar
<br style="clear:both;" />
Stafett
<br style="clear:both;" />
Klassisk-distanse – 8,1 km/18 postar
<br style="clear:both;" />
Akeleieslekta
Akeleieslekta er ei planteslekt med om lag 60 til 70 fleirårige artar i soleiefamilien. Han er kjenneteikna av poseforma kronblad som ender i lange honningsporar som stikk opp mellom begerblada.
Plantane er rekna som giftige. Akeleie har lenge vore dyrka som kulturplante, og var tradisjonelt brukt i urtemedisin.
Den vanlegaste akeleiearten i Noreg, akeleie (Aquilegia vulgaris), finst forvilla frå klosterhagar og naturalisert i berg og urer i Sør-Noreg. Blomane er ofte blå, men finst også i mange andre fargar frå kvitt til blått eller raudt.
Avkok av akeleie har vore brukt som augedropar og mot øyreverk. Ein har nytta akeleievatn som middel mot epilepsi, medan eit avkok med vin blei drukke ved beinbrot.
Colorado Blue Columbine (Aquilegia caerulea) er delstatsblom for den amerikanske delstaten Colorado.
Leksvik Idrettslag
Leksvik Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande i Leksvik i Trøndelag, stifta 6. desember 1938. Idrettslaget er aktivt med i fotball, friidrett, handball, orientering, ski og symjing. Laga til Leksvik IL spelar i blå drakter.
Kanto
Kanto (eller Kantō) kan visa til:
Sjå òg
Kanto
Kiev Peninsula
Kiev Peninsula (ukrainsk півострів Київ, ‘Pivostriv Kyiv’) er ei stort sett isdekt, oval halvøy som stikk 35 km nordvestover frå vestsida av Graham Land på Den antarktiske halvøya. Ho grensar til Flandres Bay i nordaust og Beascochea Bay i sørvest. Ho er skild frå Wilhelm Archipelago i nordvest av Lemaire Channel og Penola Strait. Lengst nord på halvøya deler Cape Renard Graham Coast i sørvest frå Danco Coast i nordaust.
Coulman Island
Coulman Island er ei isdekt øy, som består av fleire tilknytte skjoldvulkanar i Rosshavet utanfor Antarktis. Coulman kaldera er 5 km brei og 770 meter djup og ligg sør på øya. Det held keisarpingvinar til på øya. Coulman Island ligg i Ross Dependency, som er kravområdet til New Zealand i Antarktis. Ho vart oppdaga i 1841 av sir James Clark Ross som namngav ho etter svigerfaren sin, Thomas Coulman. Eit kjende landemerke på øya er Cape Anne, det søraustlegaste punktet på øya. Neset fekk dette namnet av Ross etter kona hans.
Kiev Peninsula
Halvøya er kalla opp etter hovudstaden i Ukraina i samband med den ukrainske antarktisbasen Vernadskyj som ligg på nærliggande IÎles Galindez.
Coulman Island
Det høagste punktet på øya er 1998 meter over havet.
Bjarne Mørk-Eidem
Bjarne Andreas Mørk-Eidem var ein norsk politikar frå Vega i Nordland, som representerte Nordland og Arbeidarpartiet på Stortinget frå 1969 til 1993. Han var fiskeriminister frå 1986 til 1989 i Brundtland II-regjeringa. Frå 1990 til 2005 var han riksrevisor og dermed leiar av Riksrevisjonen.
Bakgrunn
Mørk-Eidem gjekk skulevinteren 1952/53 Vefsn folkehøgskule, dei neste to åra var han elev ved Leknes stats-realskule. Han var lærar i Rana 1955-56 og 1958, før han åra 1958-62 gjekk Nesna lærarskule. Deretter underviste han ved den todelte Vika skule i Vega i tre år. Skuleåret 1965/66 studerte han samfunnsfag ved Volda lærarskule og 1966/67 norsk grunnfag ved Noregs lærarhøgskole i Trondheim. Han var så lærar ved Gladstad barne- og ungdomsskule i Vega til han hausten 1969 vart vald inn på Stortinget.
Frå 1963 til 1971 var Mørk-Eidem kommunestyremedlem i Vega. Ved stortingsvalet 1969 fekk Arbeidarpartiet i Nordland seks representantar inn på Stortinget, Mørk-Eidem var femtemann på vallista. Han hamna i Finanskomiteen og vart der verande til 1985, som sekretær i komiteen frå 1973. Etter stortingsvalet hausten 1985 vart han nestleiar i Sjøfarts-og fiskerikomiteen. Då Willoch-regjeringa gjekk av 9. mai 1986 tok Mørk-Eidem over leiinga av Fiskeridepartementet. I heile verketida til den andre Brundtland-regjeringa styrte han departementet. Den 10. oktober 1989 måtte Arbeidarparti-regjeringa vike plass for Syse-regjeringa, og Mørk-Eidem var den komande 1989/90-sesjonen medlem i Landbrukskomiteen. Dei siste tre sesjonane som tingmann hadde han plass i justiskomiteen.
I 1990 vart Mørk-Eidem utpeika til riksrevisor. Han styrte Riksrevisjonen i 15 år, til dess partikollegaen Jørgen Kosmo tok over i 2005.
Hestevogn
Hestevogn er ei vogn som vert dregen av ein eller fleire hestar. Ein kan nytta alt frå ein hest til eit spann på fire, seks, eller fleire hestar. Det finst eit utal ulike vogner for hest, både for transport av gods og folk. Tidlegare var dette ein vanleg transportmetode over heile verda, men i dag er dei for det meste erstatta av motorisert transport. Bortsett frå i visse samfunn vert hestevogner no stort sett berre nytta i samband med spesielle høve, som bryllaup og paradar, hesteløp og turisme.
Bjarne Mørk-Eidem
Bakgrunn
Han var busett i Oslo.
Alina Astafei
Alina Astafei, opphavleg Galina Astafei, er ein rumensk-tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Bucuresti som tevla i høgdehopp. Ho representerte Romania til 1994, frå 1995 Tyskland. Astafei vann i 1992 OL-sølv, 1995 VM-sølv og EM-bronse 1998. Vintersesongen 1995 sigra ho i øvinga ved innandørs-VM,
Aktiv
Astafei vann høgdetevlinga ved junior-EM 1987 og junior-VM 1987, i den siste meisterskapen svinga ho seg over 2,00 meter. Vinteren 1989 sigra ho ved innandørs-EM i Haag med eit hopp på 1,96 m, norske Hanne Haugland klarte same høgda men hadde fleire riv. Størst suksess for fødelandet Romania hadde Astafei då ho vann sølvmedaljen under Sommar-OL 1992 med eit hopp på 2,00 m.
Vinteren 1996 vart Astafei innandørs europameister for andre gong, under meisterskapen i Stockholm klarte ho 1,98 m. I Friidretts-EM 1998 i Budapest fekk Astafei bronsen med 1,95 m, i ei tevling utan dei høge hoppa.
Kantoregionen
Kantoregionen (関東地方) er ein tradisjonell japansk region som ligg aust på Honshu, den største av dei japanske øyane. Han omfattar området rundt Tokyo, som er den tettast folkesette delen av Japan. Ifølgje offisielle tal frå oktober 2010 bur det 42,607,376 menneske, rundt ein tredjedel av alle japanarar, her.
Kanto omfattar sju prefektur: Gunma, Tochigi, Ibaraki, Saitama, Tokyo, Chiba og Kanagawa. Dei største byane her er Tokyo og Yokohama; andre større byar er Kawasaki, Saitama og Chiba.
Geografi
Kantosletta ligg i regionen og utgjer om lag 40 % av arealet. Resten av området består av ås- og fjellandskap som dannar grenser mot Chubu og Tohoku. Fjella Kantosanchi i vest er utbygde til vasskraftproduksjon.
Historie
Området blei hardt råka av Kanto-jordskjelvet i 1923, som tok over 100,000 liv og la mykje av Tokyo og Yokohama i ruinar.
Krylov Peninsula
Krylov Peninsula er ei isdekt halvøy vest for Lauritzen Bay på Oates Coast. Ho vart fotografert av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47), Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (1957–58) og ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1959). Ho vart namngjeve av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen etter den sovjetiske matematikaren og skipsarkitekten Aleksej Krylov (1863–1945).
Musayyib
Musayyib (arabisk المسيب) er ein by i Babil guvernement i Irak. I 2003 hadde byen 279 939 innbyggjarar. Musayyib ligg på begge sider av elva Eufrat.
Branneritt
Branneritt er eit radioaktivt mineral, (U,Ca,Y,Ce)(Di,Fe)2O6. Det finst i mindre mengder i Noreg, mellom anna på Modum i Buskerud og i Finnmark.
Det er kalla opp etter J. C Brannar i USA.
Kidron i Israel
Kidron (hebraisk skrift קִדְרוֹן) er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg i Shephelah kring 2 km aust for Gedera nær Tel Nof flybase og høyrer til Brenner regionale kommune. I 2007 hadde Kidron eit folketal på 1 416.
Skeise-NM 1978 i firkamp
Noregsmeisterskapen på skeiser 1978 i firkamp for menn vart avvikla på Larvik helga 4. og 5. februar. Kay Stenshjemmet frå SK Ceres vart norsk meister i firkamp for tredje gong i rad.
Kidron i Israel
Moshaven vart grunnlagd i 1949 av ei gruppe jødiske immigrantar frå Jugoslavia. Han vart kalla opp etter Kidrondalen. Dei fekk seinare med seg immigrantar frå Romania.
Skeise-NM 1978 i firkamp
NM på skeiser 1978
Dato: 4./5. februar 1978
<br style="clear:both;" />
500 meter
<br style="clear:both;" />
5000 meter
<br style="clear:both;" />
1500 meter
<br style="clear:both;" />
10000 meter
<br style="clear:both;" />
Johnsonhorna
Johnsonhorna er ei gruppe avsidesliggande fjelltoppar heilt nord i Midtre Petermannkjeda i Wohlthatmassivet i Dronning Maud Land i Antarktis. Dei vart oppdaga og kartlagd frå flyfoto av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen, 1938–39, vart kartlagde på ny frå flyfoto og landmålingar av Den sjette norske antarktisekspedisjonen, 1956–60, og vart kalla opp etter Rolf Johnson, som var stuert på den norske ekspedisjonen, 1958–59.
Otta Idrettslag
Otta Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande på Otta i Sel kommune i Innlandet. Idrettslaget vart stifta 23. januar 1927 og er aktivt med fotball, handball, symjing, tennis og turn. Tidlegare har laget også vore med i skeiser, skiidrett og volleyball. Otta IL sine lag spelar i kvite drakter med raude bukser.
Jøkulhest
Jøkulhest er den høgaste isdekte toppen i Jøkulkyrkja i Mühlig-Hofmannfjella i Dronning Maud Land i Antarktis. Det vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto av Den sjette norske antarktisekspedisjonen (1956–60) og namngjeve av dei.
I Guess That's Why They Call It the Blues
«I Guess That's Why They Call It the Blues» er ein song av den britiske songaren Elton John med tekst av Bernie Taupin. Stevie Wonder spelar munnspel på songen. Songen fekk stort sett positiv omtale og Bill Janovitz frå Allmusic skreiv at songen «truleg med tida vil stå att som ein standard» Songen er ein av dei mest spelte songane hans på radio gjennom 1980-åra.
Singelen nådde femteplass i Storbritannia og fjerdeplass i USA. Songen vart òg nytta i filmen Peter's Friends frå 1992.
Musikkvideoen syner to unge kjærastar som vart skilde då han må inn i militæret, før dei får kvar andre att mot slutten av songen.
Songen vart framført på konsert av Mary J. Blige og Elton John, og vart gjeven ut på Mary J. Blige & Friends og John sitt One Night Only – The Greatest Hits. Ei anna konsertframføring vart gjort i Verona i 1996 med Luciano Pavarotti.
Aryabhata
Aryabhata var ein kjend indisk astronom og matematikar. I ein alder av 23 år publiserte Aryabhata ei astronomisk avhandling om 118 sanskritvers, for å oppsummere dei vediske matematikkunskapane på den tida. Aryabhatiya, som publikasjonen vart kalla vart ein av dei fremste prestasjonane i matematikkhistoria med omfattande konsekvensar både i aust og vest. Tidlege arabiske forskarar som studerte Aryabhata kalla han Ardshabahr.
Astronomi
Aryabhatiya inneheld ein teori, der jorda krinsar rundt sin eigen akse og han avgjorde korrekte den aksielle rotasjonen til jorda. Kanskje inspirert av Yajnavalkya la han òg fram ein heliosentrisk gravitasjonsteori, nesten 1,000 år før Kopernikus. Aryabhata slutta seg til planetbanane var elliptiske og kom med ei gyldig forklaring på sol- og måneformørkingar. Teorien hans om relativ rørsle antedaterte Einstein sin med 1,400 år.
Matematikk
Studiet til Arybhata i algebra og trigonometri, som la grunnlaget for derivasjon og integrasjon, påverka europeiske matematikarar 1,000 år seinare, då tekstene hans vart omsett til europeiske språk frå dei arabiske omsetjingane frå 700-talet av sanskritoriginalen. Han rekna ut verdien av pi til 3,1416, men han gjorde òg feilaktige utrekningar av tetraeder og volumet til ei kule. Aryabhata si framstillng av å få ut kvadratrota og kubikkrota føreset at ein nyttar dagens talsystem.
Den næraste som kom til å følgje spora til Aryabhata var Brahmagupta.
Kamille
Kamille kan visa til til:
Mindanao
Mindanaoer den nest største øya i Filippinane, og den øygruppa i landet som ligg lengst mot sør.
Kokardeblom
Gaillardia eller kokardeblom er ei planteslekt i korgplantefamilien. Plantane er fleirårige og ein finn dei naturleg i Nord- og Sør-Amerika.
Mindanao
Geografi
Øya, høvesvis øygruppa Mindanao ligg mellom Suluhavet i vest og Filippinarhavet i aust. Saman med dei to øygruppene Visayas og Luzón i nord, dannar øygruppa Mindanao øystaten Filippinane.
Øya Mindanao
Øya Mindanao har ei flatevidd på 95 581 km² og består for ein stor del av fjell og høgland. Ho er den nest største øya i Filippinane, Luzon er større. Til saman dekker desse to hovudøyane om lag 2/3 av det totalet landarealet på Filippinane, og hyser meir enn 70 % av befolkninga. 14 millionar menneske bur på Mindanao. Davao er hovudstad på Mindanao og største byen, i vidde skal han elles vere den største byen i heile verda. Høgste fjellet på øya, Mount Apo, er med sine 2 954 meter over havet det høgste fjellet i heile landet.
Øygruppa Mindanao
Øygruppa Mindanao består av øya Mindanao, øygruppa Sulu med øyane Basilan, Jolo og Tawi-Tawi, øya Camiguin, Dinagatøyane, Siargao, Samal samt Saranganiøyane.
Styre
Mindanao er oppdelt i fem regionar, som atter er delt vidare i til saman 25 provinsar. Dei fem regionane er Zamboanga-halvøya, Nord-Mindanao, Davao-regionen, SOCCSKSARGEN og Caraga.
Provinsane Maguindanao, Shariff Kabunsuan og Lanao del Sur er underlagt Region ARMM (=Autonom region i muslimsk Mindanao). Denne regionen vart danna i 1989 og omfattar elles øyprovinsane Basilan, Sulu og Tawi-Tawi lengst mot sørvest.
Kultur
Cebuano er det mest utbreidde språket på Mindanao. Elles vert det tala chabacano, tausug, maguindanao, bisaya og hiligaynon.
Om kring 63% av innbyggarane i Mindanao er kristne, 59% katolske og 4 % protestantiske, medan 32% er muslimar. Mindanao har såleis den største delen av islamsk-truande i Filippinane, desse bur i hovudsak sør og aust på øya. Dei resterande fem prosentane høyrer til animistiske og andre religionar, eller dei vedkjenner seg ikkje til nokon religion.
Næringsliv
Ris er den viktigaste veksten som vert dyrka på Mindanao, men ikkje i kvanta store nok til å dekke det veksande forbruket. Elles vert det dyrka kveite, kaffiplante, sukkerrøyr og bomull. Frukter som mango, kokosnøtter, bananar, ananas og papaya har eit visst omfang i landbruksnæringa. Vidare finst det gummitreplantasjar, og dyrking av okra, camote og abacaplanten. Den siste er ein banansort, der ein nyttar fibrane i blada til å framstille manillahamp.
Gruvedrifta spelar, valutaøkonomisk, ei større rolle enn landbruket. Filippinane har den største utvinninga av gull i Asia. Andre metall som vert brotne på Mindanao er kopar, aluminium, nikkel, mangan, jernmalm, kromitt, sølv og kobolt. Av mineral som har større økonomisk verdi finn ein stein, sand, kalkstein, kis, basalt, andesitt, kvarts, guano, og opalar.
Historie
Islam vart introdusert på Mindanao I det 14. hundreåret. Den vart utbreidd i dei sørlege delane av øya. Sulu-sultanatet vart grunna i 1450 og bestod til tidleg 1900-tal. Maguindanao-sultanatet hadde si stordomstid kring 1690.
Mindanaos historie er som elles i Filippinane prega av ei veksling mellom konfliktar og kolonisering. Etter hundreår med spansk styre fall øya under US-amerikansk makt i 1898. Sjølve Mindanao var til dess forholdsvis tynt busett. Etter at sultanata Sulu og Maguindanao forsvann, har det vore vedvarande konfliktar om rettane til jord og mineral, der sentralregjeringa i Manila avviste eldre oppgåver over eigedomstilhøva på øya.
Langneset
Langneset er eit lita, klipperik halvøy, 9 nautiske mil (17 km) lang, og den nordlegaste av tre halvøyar i Vestfold Hills. Namnet vart gjeve under Lars Christensen-ekspedisjonen (1936–37) som kartla halvøya frå flyfoto.
Mindanao
Historie
På 1950-talet gjennomførte den filippinske sentralregjeringa ei systematisk innvandring av kristne. Dei muslimske innbyggarane kom etter kvart i mindretal i sine opphavlege stammeområde. Muslimane lever i hovudsak sør på øya; og i dei områda finst det framleis aktive opprørsgrupper. Moro National Liberation Front (MNLF) strir for ein autonom muslimsk stat som skal omfatte øyane Mindanao, Palawan, Basilan og øygruppa Sulu. Moro-islamsk frigjeringfront (MILF) og Abu Sayyaf har fått stor merksemd gjennom terroristgjerningar, særleg gjennom bortføringa utanlandske turistar på øya Jolo i år 2000.
Boyleitt
Boyleitt er eit kvitt sinkmineral, ZnSO4 ·4H2O, som blir danna ved forvitring av sfaleritt (sinkblende). Det er påvist frå Sauda sinkgruver.
Det er kalla opp etter R. W. Boyle frå Canada.
Louie Shelton
William Louis «Louie» Shelton er ein USA-amerikansk gitarist og plateprodusent.
I 1960-åra var Shelton studiomusikar og arbeidde i fleire studio i Hollywood. Her arbeidde han mellom anna med The Monkees, inkludert den første plata deira. Sjølv etter at the Monkees byrja å spele sjølv på sin eigne plater, vart Shelton mykje nytta som studiomusikar for dei.
Shelton har òg arbeidd med: Glen Campbell, Simon and Garfunkel, Stevie Wonder, The Partridge Family, Gladys Knight & the Pips, The Jackson 5, Neil Diamond, John Lennon, Barbra Streisand, The Carpenters, The Mamas & the Papas, Marvin Gaye, Ella Fitzgerald, Boz Scaggs, James Brown, Diana Ross, Whitney Houston, Joe Cocker, Kenny Rogers, Henry Mancini, Dave Grusin, Quincy Jones, Lalo Schifrin, Victor Wooten og Tommy Emmanuel. Han spelte gitarsoloen på Lionel Richie-songen «Hello».
Haustberberis
Haustberberis (Berberis thunbergii) er ei plante i berberisslekta som inngår i berberisfamilien. Blada er raud-grøne, eventuelt skiftevis raude med grønfarge nedst mot bladfestet ved kvisten. Det latinske namnet er laga etter den svenske botanikaren Carl Peter Thunberg som var lærling av Carl von Linné.
Ho er 70-100 cm høg, og er ei vanleg hekkeplante i norske hagar. Varianten blodberberis (Berberis thunbergii 'Atropurpurea' ) er den mørkeraude varianten av haustberberis.
Haustberberis har avlangt runde eller omvendt eggeforma blad som smalnar ned i kileform mot den korte bladstengelen. Planta har skarpe, 4-8 mm cm lange piggar som stikk ut i hjørnet ved bladfestet.
Haustberberis vart innført frå Japan til Russland av botanikaren Carl Johan Maksimovitsj frå 1864 og vart straks populær i hagar og parkar i Europa.
Kultivarar
Nokre kultivarar:
Olsen Nauen Klokkestøperi
Verksemda lager og monterer reinstemde kyrkjeklokker og klokkespel av klokkebronse (ei legering av kopar og tinn) for både offentlege og private oppdragsgjevarar, og dessutan andre typar klokker av støypt bronse, som til dømes skipsklokker, gardsklokker og andre små klokker. På Nauen Gård er det skipa til eit klokkemuseum som er tilgjengeleg etter avtale.
Ei mengd norske kyrkjer og offentlege bygningar har klokker eller klokkespel frå dette klokkestøyperiet. Såleis er klokkespela i Oslo rådhus, Kongsberg kyrkje, Oslo domkyrkje, Sem rådhus i Tønsberg og Trefoldighet kyrkje i Arendal støypte hjå Olsen Nauen Klokkestøyperi.
Manfred Matuschewski
Manfred Matuschewski er ein tidlegare mellomdistanseløpar frå Weimar som representerte Aust-Tyskland, og som vart europameister på 800 meter i 1962 og 1966.
Aktiv
Matuschewski sette personleg rekord med 1.46,9 i OL-året 1960, ei tid heilt i europatoppen. Under sommarleikane 1960 i Roma tok han seg til finalen, der han vart sjette og sistemann. To år seinare viste han stor spurtstyrke og vann ein klar siger på distansen då EM i friidrett 1962 vart avvikla i Beograd. I 1963-sesongen forbetra han den personlege rekorden til 1.46,4. Han heldt ikkje heilt same nivå i OL-sesongen 1964, og vart i Tokyo-OL slått ut i semifinalane.
I europameisterskapen 1966 i Budapest gjorde Matuschewski sitt til då raskaste 800-meterløp. På oppløpet fekk han kasta seg framom vesttyske Franz-Josef Kemper, og forsvarte dermed EM-tittelen med tida 1.45,9. Året etter vann Matuschewski 800-meteren under Europacupen for landslag, vinnartida var 1.46,9. Grunna sjukdom deltok han ikkje i Sommar-OL 1968.
I sin siste sesong på toppnivå forbetra Matuschewski den personlege rekorden til 1.45,7. Han deltok i friidretts-EM 1969 i Athen, men var sjanselaus i kampen om gull- og sølvmedaljane, og måtte nøye seg med ein bronsemedalje.
Destinasjon Fornebu
Destinasjon Fornebu var eit TV-program som gjekk på NRK frå april til mai 2010. Kjente gjestar som har hatt noko med Eurovision Song Contest å gjere var tilstades og det blei vist utdrag eller heile songar frå årets Eurovision Song Contest som blei halden i Telenor Arena den 29. mai.
Sjit helvedes kåken
Sjit helvedes kåken er eit hus i bygda Manndalen (kvensk: Olmavankka, samisk: Olmmáivággi) i Kåfjord kommune, bygt av Anton Sjåbakken med vyrke frå nazi-brakkar etter andre verdskrigen. Kåfjord var den sørlegaste kommunen som vart brunne ned av den tyske okkupasjonsmakta då dei trakk seg ut or Nord-Noreg, og mange bygde mellombelse husvære då dei kom att etter krigen. Sjit helvedes kåken er ein av dei siste av desse husa som framleis står, og Sametingets kulturvernavdeling ville difor i 2002 verna huset.
I 1949 ville staten ha betalt for vyrket frå nazi-brakkane, takserte husa og sende ut rekning til huseigarane. Dersom dei ikkje ville betala, truga staten med å ta seg betalt av krigsskadeerstatninga deira i staden. Huset til Sjåbakken vart taksert til kroner 2 700, noko han ikkje meinte det var verd. Han sende difor eit brev til Kåfjord byggekontor, der han nekta å betala. I brevet er huset nemnd som «sjit helvedes kåken», som i ettertid har festa seg som namnet på huset. Sjåbakken var den einaste som protesterte.
I moderne tid er huset vorte ein attraksjon i bygda, og det var i 2007 med på TV-programmet Norsk attraksjon.
Bakgrunnsstoff
http://www.dagbladet.no/2012/06/21/tema/reise/norgesferie/allenorgeshemmeligheter/kafjord/22185714/
https://www.nrk.no/kultur/sjit-helvedes-kaken-1.3983792
Jendrik Sigwart
Jendrik Sigwart er ein tysk songar og låtskrivar. Han representerte Tyskland i Eurovision Song Contest 2021 i Rotterdam i Nederland med låten «I Don’t Feel Hate‎».
Bakgrunn
Sigwart vart fødd og voks opp i Hamburg som den nest eldste i ein syskenflokk på fire. Allereie som barn byrja han å spele fiolin og piano. Etter å ha fullført vidaregåande skule studerte han musikalteater ved Hochschule Osnabrück. Han har skrive fleire eigne songar, både for vokal og favorittinstrumentet hans ukulele.
Då speleoppdraga ikkje kom i 2020 på grunn av koronaviruspandemien, brukte Sigwart i staden tida på å skrive ein song og produsere ein musikkvideo til han. Han la ut ein humoristisk post på TikTok og Instagram under mottoet: «How to make a Musikvideo».
Sigwart hadde drøymt å delta i Eurovision Song Contest, noko han fortalde om i fleire av videoane sine på sosiale medium. Hausten og vinteren 2020–2021 deltok han i uttakingsprosessen for å verta den tyske representanten i Eurovision Song Contest 2021 i Nederland. Blant rundt hundre deltakarar vart Sigwart vurdert av to uavhengige jurygruppar, og til slutt vald til å representere Tyskland i Eurovision Song Contest. Den tyske kringkastaren offentleggjorde deltakinga i februar 2021, og låten «I Don't Feel Hate» vart offentleggjort 25. februar. I Eurovision Song Contest enda Sigwart nest sist i finalen, med berre 3 poeng frå juryane og 0 frå sjåarane.
Viking Valley
Viking Valley er ein dal som ligg på austsida av Marsbreen med ei fletta elv som munnar ut i Secret Lake, som ligg i sørausthjørnet av Aleksanderøya i Antarktis. Området vart undersøkt i 1992-93 av ei feltgruppe leia av D.D. Wynn-Williams. Dalen vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1993 i samband med den nærliggande Marsbreen. Namnet «Viking» kjem frå Viking Lander-prosjektet til NASA som var det første til å leite etter liv på planeten Mars i 1976.
Bournonitt
Bournonitt er eit stålgrått mineral med metallglans, eit svovelsalt av bly og kopar, PbCuSbS3, som krystalliserer rombisk. Det finst til dømes i Cornwall i Storbritannia, Böhmen i Tsjekkia, Mexico og i Sør-Amerika. I Noreg er det påvist frå Sulitjelma i Nordland.
Det vart først nemnt av Philip Rashleigh i 1797 som eit malm av antimon og vart fullstendig skildra i 1804 av den franske krystallografen og mineralogen Jacques Louis, Comte de Bournon (1751–1825), som det har fått namn etter. Namnet Bournon gav sjølv var endellione, sidan brukt i forma endellionitt.
Bill Payne
Bill Payne er ein USA-amerikansk pianist som i lag med Lowell George starta det amerikanske rockebandet Little Feat. I tillegg til piano spelar han Hammond B3-orgel. Payne er låtskrivar og har mellom anna skrive songen «Oh, Atlanta». Etter Little Feat-trommisen Richie Hayward døydde 12. august 2010 er Payne det einaste originale medlemmet att i gruppa.
Payne har arbeidd med mange andre artistar, som J.J. Cale, Doobie Brothers, Emmylou Harris, Bryan Adams, Pink Floyd, Bob Seger, Toto, Linda Ronstadt, Jackson Browne, James Taylor, Bonnie Raitt, Helen Watson, Stevie Nicks, Shocking Edison, Robert Palmer og Stephen Bruton.
Dailey Islands
Dailey Islands er ei gruppe små vulkanske øyar som ligg utanfor kysten av Victoria Land, 8 km nordaust for Cape Chocolate, i nordenden av isbremmen som grensar til McMurdo Sound. Dei vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen, under Robert Falcon Scott, og kalla opp etter Fred E. Dailey, snikkar på ekspedisjonen.
Øyane i Dailey Islands er:
Test i norsk - høgare nivå
Test i norsk – høgare nivå, som òg er kalla Bergenstesten, er ein prøve på dugleiken i norsk språk for ein som har norsk som sitt andre språk. Testen måler språkferdigheiter som svarer til nivåa B2 og C1 i Det felles europeiske rammeverket for språk. Det finst både ein skriftleg og ein munnleg test. Dette er separate testar som kan takast uavhengig av kvarandre. Ein kan ta testen både på bokmål og nynorsk.
Testen blir utvikla ved Norsk språktest, som er eit samarbeid mellom Studieforbundet Folkeuniversitetet og Universitetet i Bergen.
Hovudmålgruppa for Test i norsk – høgare nivå er innvandrarar som treng å dokumentera språkferdigheiter i norsk på høgare nivå for å kunne søka arbeid eller opptak til studium i Noreg. Test i norsk – høgare nivå er ein av fleire norskprøver som gjev opptaksgrunnlag til norske universitet og høgskular.
Nimrod-ekspedisjonen
Nimrod-ekspedisjonen (engelsk: The British Antarctic Expedition 1907–09, allment kjent som Nimrod Expedition) var den første av tre ekspedisjonar Ernest Shackleton leia til Antarktis. Hovudmålet var å bli først til å nå Sørpolen, i tillegg hadde ekspedisjonen ei rekkje geografiske og andre vitskaplege formål. Ekspedisjonen nådde 88° 23' sørleg breidde, til då det sørlegaste punktet nått av menneske og berre 97 nautiske mil (180 km) frå Sørpolen. Ekspedisjonen var den første til å klatre Mount Erebus, den nest høgaste vulkanen i Antarktis, og ei separat gruppe leia av den walisisken-australske geologen og professoren Edgeworth David nådde den berekna posisjonen for den magnetiske sørpolen.
Walker Valley
Walker Valley er ein stor, brei, snøfylt dal som ligg like vest for Manning Massif i Aramis Range i Prince Charles Mountains. Han vart kartlagt frå flyfoto av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions). Dalen vart namngjeven av Antarctic Names Committee of Australia (ANCA) og kalla opp etter K.G. Walker, ein ekspedisjonsassistent med ANARE-gruppa som kartla Prince Charles Mountains i 1970.
Nimrod-ekspedisjonen
Nimrod-ekspedisjonen fekk verken statleg eller institusjonell støtte, og vart avhengig av private lån og bidrag frå einskildpersonar. Han vart difor hemma av finansielle problem, og førebuingane vart forsert. Skipet til ekspedisjonen, «Nimrod», var under halve storleiken av «Discovery» som Robert Falcon Scott hadde brukt på Discovery-ekspedisjonen 1901–04, og mannskapet til Shackleton mangla relevant røynsle. Det oppstod ei usemje med Scott på grunn av avgjersla til Shackleton om å leggje basen for ekspedisjonen nær det gamle hovudkvarteret til Scott ved McMurdo-sundet, i strid med ein lovnad til Scott om ikkje å gjere det. Sjølv om ekspedisjonen i utgangspunktet heldt ein mykje lågare profil enn ekspedisjonen til Scott seks år tidlegare, trekte resultata seg landsomfattande interesse og gjorde Shackleton til ein nasjonalhelt. Den vitskaplege gruppa utførte omfattande geologiske, zoologiske og meteorologiske undersøkingar. Transportmiddelet til Shackleton, beståande av mandsjuriske ponniar, eit motorkjøretøy og hundesledar, var nyvinningar som trass i avgrensa suksess vart kopiert av Scott den lagnadstunge Terra Nova-ekspedisjonen hans tre år seinare.
Då ekspedisjonen vende heim, overvann Shackleton den tidlegare skepsisen frå Royal Geographical Society og mottok mange offentlege æresvisingar, inkludert riddarskap frå Kong Edward VII. Han oppnådde liten økonomisk gevinst frå denne ekspedisjonen, og var til slutt avhengig av eit offentleg tilskott for å kunne dekke forpliktingane sine.
Det gjekk ikkje meir enn tre år før den sørlege rekorden hans vart slått, då Roald Amundsen den 14. desember 1911 nådde Sørpolen. I memoara sine skreiv Amundsen likevel: «Sir Ernest Shackletons navn vil for alltid stå risset i den antarktiske forsknings historie med flammende bokstaver».
Bakgrunn
Shackleton deltok som underoffiser på Scotts første antarktisekspedisjon frå 1901 til 1903. Under denne ekspedisjonen gjorde Scott saman med Shackleton og Edward Wilson eit mislukka forsøk på å nå Sørpolen. Ifølgje dagboka til Scott vart Shackleton så sjuk av skjørbuk at han måtte transporterast på slede over lengre strekningar under returen mellom 21. og 30. januar 1903.
Trass i at Shackleton friskna hurtig til etter at dei var kome til basen ved Hut Point, sende Scott han tilbake til England mot viljen til Shackleton – med ei syltynn grunngjeving om at han var tenesteudyktig. Ein kan berre spekulere i det eigentlege motivet til Scott. Einskilde historikarar, som Beau Riffenburgh og Hugh Robert Mill, ser det som ironisk at den eigenrådige, utålmodige og lite fleksible Scott av alle menneske skulle velje Shackleton som følgjesvein. Karaktermessig var han den rake motsetnaden til Scott, og dessutan lite underdanig. Ekspedisjonsleiaren kan òg ha vore sjalu på den heideren dei andre ekspedisjonsmedlemmene viste Shackleton (spesielt den næraste medarbeidaren til Scott, Edward Wilson). I tillegg skal Scott ha sett det slik at autoriteten hans vart undergrave av at Shackleton stod på vennskapeleg fot med ekspedisjonsdeltakarar utanfor offiserskorpset. Det finst òg belegg for ein konflikt mellom Shackleton og Scott under sørpolferda som Edward Wilson valde å ikkje fortelje om.
Scotts skreiv at Shackleton ikkje «burde utsetjast for ytterlegare slit i den noverande helsetilstanden sin». Shackleton følte dette som eit personleg stigma, og kom tilbake til England fast bestemt på å bevise at han, i orda til nestkommanderande på «Discovery» Albert Armitage, var ein «betre mann enn Scott». Han avslo likevel tilbodet om ein rask retur til Antarktis som førsteoffiser for «Discovery» sin andre avløysingsskip, «Terra Nova», etter å ha hjelpt til med å utstyre henne. Han bidrog òg med å utstyre «Uruguay» som vart førebudd for å frigjere Otto Nordenskjöld sin ekspedisjon som sat fast i Weddellhavet. I løpet av dei neste fem åra, medan han pleidde vona om å ta opp att den antarktiske karrieren sin, søkte Shackleton andre høve, og jobba i 1906 for industrimagnaten sir William Beardmore som kontaktperson.
Nedtelling til Eurovision Song Contest
Nedtelling til Eurovision Song Contest var eit TV-program som gjekk på TV i mai 2010. Den engelske programleiaren Ian Wright besøkte Oslo og intervjua blant anna årets Eurovision Song Contest programleiarar, den norske statsministaren Jens Stoltenberg og artistane som skulle delta i Eurovision Song Contest 2010. Undervegs i programmet blei det vist utdrag frå årets songar og ein presentasjon av artistane.
Nimrod-ekspedisjonen
Bakgrunn
Ifølgje biografen Roland Huntford vart stoltheita til Shackleton ytterlegare såra av indikasjonane om det fysiske samanbrotet hans i skildringa til Scott, The Voyage of the Discovery, publisert i 1905. Det vart då det personlege målet hans å returnere til Antarktis og utkonkurrere Scott. Han byrja å sjå etter potensielle støttespelarar for ein ekspedisjon. Dei opphavlege planane finst i eit upublisert dokument datert tidleg i 1906. Desse inneheldt eit kostnadsestimat på 17,000 pund (2008-verdi ca. 1,3 mill pund) for heileekspedisjonen. Han mottok det første løftet om finansiell støtte då arbeidsgjevarane hans, Beardmore, tidleg i 1907 tilbaud 7,000 pund i lånegaranti. Med dette følte Shackleton seg trygg nok til å kunngjere sine planer overfor Royal Geographical Society (RGS) den 12. februar 1907. Shackleton følte at det hasta, vel vitende om at den polskfødde oppdagaren Henryk Arçtowski òg planla ein ekspedisjon. Denne vart kunngjort for RGS same dag som planane til Shackleton, men denne ekspedisjonen viste seg å ikkje bli noko av.
Europameisterskapen på skeiser 1964
Europameisterskapen på skeiser 1964 vart avvikla på Bislett stadion i Oslo helga 18. og 19. januar 1964. 31 utøvarar frå 11 land deltok i meisterskapen, av dei fem frå Noreg. Dei norske utøvarane var Knut Johannesen, Fred Anton Maier, Per Ivar Moe, Svein Erik Stiansen og Magne Thomassen. Deltakarane elles kom frå Aust-Tyskland, Danmark, Finland, Frankrike, Nederland, Sovjetunionen, Storbritannia, Sverige, Ungarn, Vest-Tyskland.
Nimrod-ekspedisjonen
Innleiande planar
I sin opphavlege, upubliserte plan så Shackleton for seg å nytte Discovery-ekspedisjonen sitt gamle hovudkvarter ved Hut Point i McMurdo-sundet som hovudbase. Derfrå ville han freiste å nå både den geografiske og den magnetiske sørpolen. Han skisserte òg andre ekspedisjonsgrupper og eit kontinuerleg program for vitskapleg arbeid. Denne tidlege planen viste òg at Shackleton ville bruke ein kombinasjon av hundar, ponniar og eit spesiallaget motorkjøretøy. Korkje ponniar eller motorkjøretøy var prøvt ut i Antarktis tidlegare, men Frederick Jackson hadde nytta ponniar under Jackson-Harmsworth-ekspedisjonen til Frans Josefs land i 1894–97. Shackleton var så overtydd om at ponniane eigna seg at han valde å gå inn for femten ponniar som seinare vart redusert til ti. Han valde ponniar trass i uklåre rapportar frå Jackson og i strid med konkrete råd frå Fridtjof Nansen.
Europameisterskapen på skeiser 1964
Ants Antson frå Sovjetunionen vart europameister framom lagkameraten Jurij Jumasjev, norske Per Ivar Moe kom på tredjeplass. Antson vann også 1500-meteren, medan norske Magne Thomassen fekk bestetid på 500 m og Knut Johannesen gjekk fortast både på 5 000 m og 10 000 m.
Nimrod-ekspedisjonen
Innleiande planar
Før han offentleggjorde planane sine for RGS i februar 1907 hadde Shackleton revidert kostnadsestimata sine til eit meir realistisk nivå, 30,000 pund (2008-verdi ca. 2,3 mill. pund). Responsen frå RGS var derimot laber. Shackleton fekk seinare vite at RGS på denne tida var klar over om at Scott ønskte å leie ein ny ekspedisjon, og at dei ønsket å gje den fulle støtta si til Scott.
Europameisterskapen på skeiser 1964
Skeise-EM 1964
Dato: 18./19. januar 1964
Nimrod-ekspedisjonen
«Nimrod»
Shackleton planla tilkome i Antarktis i januar 1908, noko som innebar at han måtte forlate England i løpet av sommaren 1907. Han hadde difor seks månader på seg til å sikre finansieringa, skaffe og utruste eit skip, kjøpe alt utstyr og forsyningar, og å rekruttere mannskapet. I trua på at han hadde støtte frå den skotske forretningsmannen Donald Steuart reiste Shackleton i april til Noreg for å kjøpe «Bjørn», ei 700–tonn polarskute som ville ha fungert ideelt som eit ekspedisjonsskip.
Europameisterskapen på skeiser 1964
Skeise-EM 1964
<br style="clear:both;" />
Nimrod-ekspedisjonen
«Nimrod»
Steuart trekte likevel støtta si til ekspedisjonen slik at «Bjørn» ikkje lenger var økonomisk oppnåeleg for Shackleton. «Bjørn» vart til slutt selt til han tyske oppdagaren Wilhelm Filchner, som døypte skuta om til «Deutschland» og nytta han på ferda si til Weddellhavet i 1911–13. Shackleton måtte nøye seg med den eldre og mykje smalare «Nimrod», ein førti år gammal selfangstskute av tre på 334 registertonn, som han klarte å skaffe for 5,000 pund (2008-verdi ca. 390,000 pund).
Europameisterskapen på skeiser 1964
500 meter
<br style="clear:both;" />
Nimrod-ekspedisjonen
«Nimrod»
«Nimrod» kom til London frå Newfoundland i juni 1907, og Shackleton vart sjokkert då han så fartøyet for første gongen: «Ho var veldig nedsliten og lukta sterkt av selolje, og ein inspeksjon [...] viste at ho trong kalfatring og at mastene måtte fornyast.» Men i hendene på erfarne skipsbyggjarar fekk ho raskt «eit meir tilfredsstillande utsjånad». Seinare rapporterte Shackleton at han hadde vorte svært så stolt av det vesle, robuste skipet.
Europameisterskapen på skeiser 1964
5000 meter
<br style="clear:both;" />
Nimrod-ekspedisjonen
Innsamling
Ved byrjinga av juli 1907 hadde ikkje Shackleton skaffa mykje finansiering ut over Beardmores garanti, og mangla middel for å kunne fullføre ombygginga av skipet. I midten av juli oppsøkte han den filantropiske Edward Guinnes, jarl av Iveagh og leiar for den anglo-irske bryggerifamilien, som gjekk med på å garantere for £2,000 føresett at Shackleton fann andre støttespelarar som kunne bidra med ytterlegare 6,000 pund. Shackleton klarte å skaffe beløpet, og dei ekstra midlane inkluderte 2,000 pund frå sir Philip Brocklehurst som betalte for å sikre ein plass på ekspedisjonen.
Europameisterskapen på skeiser 1964
1500 meter
<br style="clear:both;" />
Nimrod-ekspedisjonen
Innsamling
Sjølv om fetteren til Shackleton, William Bell, gav ei gåve på 4,000 pund i siste augneblink, var ekspedisjonen framleis langt unna dei naudsynte £30,000, men det var no mogeleg å fullføre ombygginga av «Nimrod». Innsamlinga fortsette i Australia etter at skipet nådde fram der. Endå 5,000 pund vart gjeve som ei gåve frå regjeringa i Australia og regjeringa på New Zealand medverka med 1,000 pund. På grunn av desse midlane, og saman med andre små lån og donasjoner, vart målet på £30,000 nådd, men dei totale kostnadene ved slutten av ekspedisjonen hadde auka til 45,000 pund i følgje estimata til Shackleton.
Europameisterskapen på skeiser 1964
10000 meter
<br style="clear:both;" />
Nimrod-ekspedisjonen
Innsamling
Shackleton forventa å gjere store summar på boka si om ekspedisjonen og frå forelesningar. Han hadde òg håpt å tene på sal av spesielle frimerke poststempla det antarktiske postkontoret som Shackleton, utnemnd til mellombels postmeister av New Zealand si regjering, planla å etablere der. Ikkje noko av dette gav dei forventa inntektene, sjølv om postkontoret vart sett opp ved Kapp Royds og brukt for posten til ekspedisjonen.
Personell
Shackleton håpte å rekruttere ein sterk kontingent frå Discovery-ekspedisjonen og tilbaud den tidlegare kameraten sin Edward Wilson stillinga som sjefsforskar og nestkommanderande. Wilson avslo likevel dette tilbodet og viste til arbeidet sitt i komiteen til landbruksdepartementet for undersøking av rypesjukdom. Avslo gjorde òg dei tidlegare «Discovery»-kollegaene Michael Barne, Reginald Skelton og til slutt George Mulock, som utilsikta hadde avslørt for Shackleton at offiserane på «Discovery» hadde forplikta seg til Scott og hans enno ikkje kunngjorde planar. Dei einaste frå «Discovery» som vart med Shackleton var kvartermeistrane Frank Wild og Ernest Joyce. Visstnok hadde Shackleton fått auge på Joyce på toppdekket på ein buss då bussen passerte kontoret til ekspedisjonen i London, og nokre vart sende for å hente han.