cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Last of the Red Hot Burritos
Last of the Red Hot Burritos er det første konsertalbumet til den amerikanske countryrockgruppa The Flying Burrito Brothers, gjeve ut i 1972. Då albumet vart spelt inn, hadde «Sneaky» Pete Kleinow og Bernie Leadon slutta i bandet, og Chris Hillman var det einaste originale medlemmet att. Hillman henta inn Al Perkins og Kenny Wertz som erstattarar for dei. Wertz hadde tidlegare spelt med Hillman i Scottsville Squirrel Barkers. Bandet hadde òg med seg to gjesteartistar på haustturneen sin i 1971, Byron Berline og Roger Bush frå Country Gazette. Denne besetninga turnerte fram til Hillman slutta i bandet i oktober 1971 og etterlet seg rettane til bandet til Rick Roberts. Då Hillman slutta, mista A&M Records trua på gruppa. I staden for å la ei Roberts-leia utgåve av bandet (utan opphavlege medlemmar) for å spele inn eit nytt studioalbum, gav A&M ut dette konsertopptaket. Det fullførte kontrakten deira, før dei vart droppa frå selskapet.
Svalbard og Jan Mayen
Svalbard
Svalbardtraktaten frå 1920 godkjenner norsk suverenitet over Svalbard, og Svalbardlova frå 1925 gjorde Svalbard til ein fullverdig del av Noreg. Øygruppa vert administrert av sysselmannen på Svalbard, som er underlagd justis- og beredskapsdepartementet. I motsetnad til resten av Noreg (inkludert Jan Mayen) er Svalbard ei økonomisk frisone, ei demilitarisert sone, og er ikkje del av Schengenområdet eller EØS.
Last of the Red Hot Burritos
Ei gruppe av Burritos, leia av Rick Roberts kom til å halde fram å turnere i Europa utan originale medlemmar fram til 1973, då bandet vart offisielt oppløyst av Roberts, og førte det originale Flying Burrito Brothers til ein slutt. Ein ny versjon av The Burritos vart starta opp att i 1975 med kontrakt hos Columbia Records.
Svalbard og Jan Mayen
Jan Mayen
Jan Mayen er ei vulkanøy i Nordishavet på grensa mellom Norskehavet og Grønlandshavet. Øya dekker 377 km², og vert dominert av den 2,277 meter høge vulkanen Beerenberg. Den einaste folkesetnaden er ein kombinert militær og meteorologisk utpost som opererer ein LORAN-C-sendar ved Olonkinbyen. Meteorologisk institutt annekterte øya for Noreg i 1922. 27. februar 1930 vart øya gjort til ein fullverdig del av Noreg. Sidan 1994 har Jan Mayen vorte administrert av fylkesmannen i Nordland, med noko autoritet delegert til stasjonssjefen.
Last of the Red Hot Burritos
Medverkande
Kjelde: Gjester:
Festninga Louisbourg
Festninga Louisbourg (fransk Forteresse de Louisbourg, engelsk Fortress of Louisbourg) er ein nasjonalhistorisk stad i Canada og ei delvis rekonstruert fransk festning ved Louisbourg på Nova Scotia frå 1700-talet.
Den franske busetnaden på Île Royale (i dag Cape Breton Island) kan sporast tilbake til tidleg på 1600-talet. Franskmennene oppretta ein marinebase her, heilt søraust på øya, tidleg på 1700-talet. Dette var ein av dei få stadane på øya som var isfrie om vinteren. I 1719 starta Frankrike å byggje ein festningsby ved denne hamna, og festninga stod ferdig i 1745, akkurat i tide for den første britiske omleiringa. Britane klarte å ta festninga 16. juni 1745, og ein stor fransk styrke leia av Jean-Batiste De Roye de la Rochefoucauld Duc d'Enville vart send året etter for å ta ho tilbake, men vart øydelagd av stormar, sjukdom og åtak frå den britiske marinen før dei i det heile teke kom fram.
Etter Aix-la-Chapelle-traktaten i 1748, som enda den austerrikske arvefølgjekrigen, vart festninga gjeve tilbake til Frankrike i byte for Madras i India, som Frankrike hadde kapra frå Storbritannia.
Under sjuårskrigen, i 1758, vart det franske fortet igjen angripe av britane og 26. juli 1758 måtte franskmennene igjen gje frå seg festninga. Britiske ingeniørar øydela festninga i 1760 for å hindre at franskmennene tok ho i bruk ved seinare høve, og staden vart forlaten etter sjuårskrigen var over.
I dag er festninga ein nasjonalhistorisk stad i Canada.
Svalbard og Jan Mayen
Bruk
ISO-nemninga samsvarar med ein kategori hjå statistikkdivisjonen til FN, og brukarar av desse systema kan av og til rapportere separat for «Svalbard og Jan Mayen» i staden for å generalisere til kategorien «Noreg». Korkje Svalbard eller Jan Mayen har eigne flagg eller våpenskjold, og det norske flagget blir nytta for begge, både separat og som ei gruppe.
Eit forsøk på å endre koden til berre «Svalbard» har tidlegare feila på grunn av Utanriksdepartementet. For statistikk om befolkning og handel tyder «Svalbard og Jan Mayen» i praksis berre «Svalbard».
ISO 3166-2
ISO 3166-2:SJ er Svalbard og Jan Mayen sin del av ISO 3166-2, ein standard som melder om kodar for undernasjonale administrative einingar. Det er ikkje gjeve noka inndeling av Svalbard og Jan Mayen i ISO 3166-2:SJ, men ISO 3166-2:NO gjev Svalbard og Jan Mayen separate kodar:
Steallfossen
Steallfossen er ein foss i Glen Nevis nær Fort William i Highland i Skottland. Han er ein av dei høgaste fossane i Storbritannia, med eit enkeltfall på 120 m.  Ein kan sjå fossen frå stien som går gjennom Glen Nevis. Området er i dag eigd av John Muir Trust.
Alster i Sverige
Alster er ein svensk tettstad i Karlstads kommun i Värmlands län i landskapet Värmland. I 2005 hadde tettstaden 571 innbyggjarar. Alster ligg cirka sju kilometer aust for Karlstad.
Kanelmotmot
Kanelmotmot (Baryphthengus martii) er ein stor medlem av motmotfamilien som lever i høgvaksen, våt skog i Mellom-Amerika sør til vestlege Ecuador samt i sørvestlege Amazonasbassenget.
Skildring
Kanelmotmotar er rundt 45 centimeter i kroppslengd, kroppsmassen kan variere i området 146 til 208 gram. Fjørdrakta er prega av kanelfarga hovud og underside, kraftig grønfarga med blåskjær på overside og overside av halen. Bakre gump og undergump er òg grøn. Dei har ei karakteristisk svart augemaske som eit framhald av det svarte, nedkurva nebbet. Ein liten svart flekk kan vere synleg midt på brystet. Den nordlege underarten har vanlegvis lange sentrale halefjører med form som korte rekkertar, nominatforma i Amasonas manglar rekkert-utsjånaden på fjørene. Kjønna er like, men hoer er litt mindre enn hannfuglar.
Det finst to underartar med åtskilde leveområde. Baryphthengus martii semirufus lever frå austlege Honduras og sørover langs austsida av Mellom-Amerika over Panama til Colombia, vidare sør langs stillehavskysten av Colombia og Ecuador. B. m. martii lever aust for Andesfjella frå søraustre Colombia til nordre Bolivia og austover til Amasonas-sideelva Tapajós i Brasil. Kanelmotmotar føretrekker høgvaksen, primær, våt, eviggrøn tropisk regnskog, men kan òg finne seg til rette i meir open, gjenreist skog og plantasjar.
Her lever dei einslege eller parvis av både smådyr inkludert virvellause dyr som insekt samt eit utval av frukt, bær og frø.
Storleiken på populasjonen er estimert til i mellom 5 og 50 millionar kjønnsmodne individ og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig, LC.
Manassesletta
Menassehsletta, òg kalla Ramot Menashe, fekk offisiell status som biosfærereservat av UNESCO i 2011. Dette kom av at sletta var «ein mosaikk av økologiske system som representeret Middelhavet sin versjon av dei globale eviggrøne lêrbladskogane.»
Stader
Dei følgjande stadane finst på Manassesletta:
De diepte
«De diepte» (norsk omsetjing 'djupna') er ein song frå 2022 av den nederlandske songaren og rapparen Stien den Hollander, kjend som S10. Ho skreiv låten saman med Arno Krabman. Songen vart gjeven ut 3. mars 2022 og var det nederlandske bidraget i Eurovision Song Contest 2022 i Torino.
Om songen
«De diepte» handlar om dei mest personlege minna til den Hollander. Ifølgje den Hollander er songen ei hylling til tristheita og minna ein ber med seg: «Alle opplever vanskar i livet. Det er noko vi alle har til felles, og eg håpar du vil føle deg mindre åleine når du lyttar til songen».
Songen vart skriven av den Hollander samman med musikkprodusenten Arno Krabman. Han vart plukka ut av kringkastaren AVROTROS til å representere Nederland i Eurovision Song Contest 2022 i Torino. Dette var fyrste gongen Nederland sende eit Eurovision-bidrag på nederlandsk sidan 2010.
Songen vart gjeven ut 3. mars 2022 og presentert under ein pressekonferanse i Tuschinski Theatre i Amsterdam same dag. Songen konkurrerte i den fyrste semifinalen tysdag 10. mai. Songen vart nummer to i semifinalen, og kvalifiserte seg til finalen laurdag 14. mai. Der enda «De diepte» på ein ellevteplass.
NM i alpine greiner 1967
Noregsmeisterskapen i alpine greiner 1967 fann stad på Voss i Hordaland 25. og 26. februar 1967. Det vart ikkje arrangert noregsmeisterskap i utforrenn i 1967.
Slalåm
<br style="clear:both;" />
Storslalåm
<br style="clear:both;" />
Kombinasjon
<br style="clear:both;" />
Kjelder
Sportsboken 1967. Norsk kunstforlag. Oslo 1967.
Care Heights
Care Heights er ei gruppe stort sett isdekte fjell og ryggar, med ei høgd på opp mot 1500 moh, nord for Tufts Pass og heilt sør i Rouen Mountains nord på Aleksanderøya i Antarktis. Fjella vart fotograferte frå lufta av Ronne Antarctic Research Expedition, 1947–48, og vart kartlagde frå desse bielta av D. Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey, 1960. Dei vart vidare kartlagde frå flyfoto tekne av U.S. Navy 1966–67 og frå Landsat-bilete teken i januar 1974. Høgdene vart namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee i 1977 etter Bernard W. Care, ein geolog i British Antarctic Survey som arbeidde ved Stonington Island, 1973–75; Adelaide Island og nord på Aleksanderøya 1975–76 og 1976-77.
Istunge
Ei istunge er eit langt og smalt isdekke som stikk ut frå ei kystlinje. Ei istunge oppstår når ein dalbre strøymer raskt ut i havet eller ein innsjø.
Thunderstruck av Erlend Bratland
«Thunderstruck» (engelsk for Mållaus) er ein song av Erlend Bratland. Songen er skriven av Joy Deb, Linnéa Deb og Erlend Bratland. 21. januar 2015 vart ein del av songen offentleggjort av Norsk rikskringkasting i ein presentasjonsvideo på 15 sekundar, laga i samband med Melodi Grand Prix 2015.
Melodi Grand Prix 2015
21. januar 2015 vart «Thunderstruck» presentert som eit av bidraga i Melodi Grand Prix 2015, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 2015 i Wien i Austerrike. Songen vart framført på engelsk av Erlend Bratland med Kringkastingsorkesteret. Bidraget vart mellom dei fire beste i finalen, og gjekk vidare til gullfinalen der det enda på andreplass.
Timnadalen
Timnadalen er ein dal sør i Israel sørvest i Arabah, kring 30 km nord for Akababukta og byen Eilat. Området er rikt på koparmalm som har vore brote her sidan 4000-talet fvt. Det er omstridd om gruvene var i drift under Kongedømet Israel og den bibelske Kong Salomo.
I juli 2011 godkjende israelske styresmakter å byggje den internasjonale flyplassen Timna lufthamn i Timnadalen.
Moderne tid
Den moderne staten Israel byrja kopardrift langs austkanten av dalen i 1955, men gav seg i 1976. Gruva vart opna att i 1980. Gruva vart kalla Timnah etter ein bibelsk høvding.
Geologiske formasjonar
Timnadalen er kjend for nokre uvanlege formasjonar av stein og sand. Sjølv om sanden stort sett er raud, kan han vere gul, oransje, grå, mørkebrun eller svart, og nær kopargruvene kan han vere lysegrøn eller blå. Vatn- og vinderosjon har skapt fleire uvanlege formasjonar som berre finst i liknande klima.
Salomosøylene
Den mest kjende formasjonen i Timnadalen er Salomosøylene. Søylene er naturlege strukturar som er danna etter hundreår med vasserosjon ved at sandsteinen i klippene bryt laus og vert ei rekkje, søyleforma strukturar.
Den amerikanske arkeolog Nelson Glueck hevda i 1930-åra at søylene var knytt til kong Salomo og gav dei namnet Salomosøylene. Sjølv om han ikkje hadde støtte for hypotesen sin, vart namnet hengande ved.
Bogar
Bogane er naturlege bogar danna av erosjon, og ligg langs dei vestlege klippene i dalen. Bogane er ikkje så sjeldne som Salomosøylene og Soppen, og liknande strukturar finst andre stader i verda.
Naturreservat
I 2002 vart 42 kvadratkilometer av Timnadalen erklært eit naturreservat, og all gruvedrift i området opphøyrte. Gasellar og steinbukk finst framleis i området.
Timnadalen park
Timnadalen park vart opna av Jewish National Fund for å dele funna til arkeologen Rothenberg med ålmenta, og det finst kring 20 forskjellige stiar og somme vegar i parken for vitjande. Parken omfattar eit fritidsområde med ein kunstig innsjø og eit 4D-film-show. Parken vert nytta til friluftskonsertar og klatrekonkurransar.
Alexander Holst
Alexander Holst var ein norsk sorenskrivar, landeigar og stortingsmann.
Bakgrunn
Holst var son av «by- og raadstuskriver» Hans Holst og Ellen Gunetta Brochmann, og tilhøyrde ei slekt som stamma frå Thomas Rasmussen Holst, fut i Handeridt sokn ved Flensburg i Slesvig. Han kom til Tjøtta som sorenskrivarfullmektig i 1776, og var fullmektig i 15 år før han vart sorenskriver på Helgeland i 1791. Han hadde embetet som sorenskrivar til 1829, og budde på Offersøy i Tjøtta, del av dagens Alstahaug kommune.
Virke
Året etter at han kom nordover vart Holst gift med Anna Marie Bech, dotter av handelsmann Peder Kristian Bech i Vefsn. Han kjøpte garden Offersøy av ein av slektningane til kona si, og åtte jord på Offerauga til ei matrikkelskyld av 4 våg. Han bygde eit nytt hus på garden, og hadde eit stort hushald. I 1801 budde det 30 menneske på garden, blant anna tre kontorbetjentar, sju drengar og 11 tenestejenter.
Holst og sønene hans vart store landeigarar på Helgeland. Han hadde kjøpt ein del eigedomar og arva noko av svigerfaren sin, og i 1807 kjøpte han Vefsnrydningene for 2020 rdl. etter svogeren sin Andreas Christian Bech. Axel Coldevin skildrar dette som «et av de mest verdifulle godskompleks på Helgeland». I 1818 vart Alexander Holst likna for 1000 rdl., noko som var ein av dei høgaste inntektene på Helgeland. Holst forpakta òg ei tid Kongetienden på Helgeland.
Holst vart vald til stortingsrepresentant for Nordlands amt i 1818. I 1815 var han andre vara til Stortinget.
Oligomiktisk
Oligomiktisk er eit omgrep nytta om innsjøar der vassmasasne sjeldan har fullsirkulasjon, og er slike sirkulasjonar skjer uregelmessig.
Ferskvatn har størst tettleik ved 4 ºC, og når overflatevatnet vert avkjølt eller oppvarma til denne temperaturen, vil det byrje å søkke nedover i vasslaga og medføre sirkulasjon. Oligomiktiske innsjøar har temperaturar godt over 4 ºC gjennom heile vassmassen, og fullsirkulasjonar skjer derfor berre under unormalt kaldt vêr. Slike innsjøar er vanlege i låglandet i fuktige, tropiske strøk.
Festspela i Bayreuth
Festspela i Bayreuth (tysk Bayreuther Festspiele) er ein musikkfestival som blir halden kvart år i Bayreuth i Tyskland med framføringar av verk av komponisten Richard Wagner. Det var Wagner sjølv som kom på og dyrka ideen om ein eigen festival til å visa fram verka hans, særleg den monumentale Ring-syklusen hans (Der Ring des Nibelungen) og Parsifal.
Framføringane finn stad i eit særskild utforma teater, Bayreuth Festspielhaus. Wagner sjølv oversåg utforminga og bygginga av teateret, som hadde mange arkitektoniske nyvinningar for å gje rom til dei store orkestera Wagner skreiv for og for visjonane hans om korleis verka skulle framførast. Festspela er blitt ein valfartsstad for Wagner-tilhengjarar.
Høvesdikt
Høvesdikt eller leilegheitsdikt er eit dikt skrive til eit spesielt høve. Det kan dreia seg om dikt skrivne til private familiehendingar, som fødselsdag, bryllaup, dåp, konfirmasjon eller gravlegging, eller til ei offentleg samfunnshending, som kroning eller gravlegging av ein kongeleg. Dikta kan altså anten ha visse personar som mottakarar (og framførast når desse personane er til stades), eller retta seg til allmugen.
Nokre høvesdikt er skrivne til melodiar for å syngast som ein høvessong, andre er utan melodi. Ein kan kopiera dei opp og dela dei ut til deltakarane på ein fest eller ved ei anna sosial hending, eller dei kan trykkast anonymt eller med namn i aviser.
Nokre føretak og institusjonar har ein «husdiktar» som lagar høvesdikt. Desse kan lagast til kjende melodiar, som så blir sungne ved jubileum, feiringar for dei tilsette og liknande. Det hender òg at kjende diktarar skriv høvesdikt, anten på oppdrag eller av eige initiativ. Bjørnstjerne Bjørnson skreiv ein god del høvesdikt, blant anna Kantate ved Hundreårs-festen for Norges vel i 1909.
I lyrikksamlingar finst det vanlegvis få høvesdikt, fordi slike dikt har låg litterær status. Dei har dessutan ofte eit meir episk (forteljande) preg enn lyrisk.
Frå høvesdikt er det glidande overgangar til blant anna rimbrev (til dømes friarbrev på vers).
Pontifícia Universidade Católica de Minas Gerais
Pontifícia Universidade Católica de Minas Gerais (PUC-MG) er eit universitet i Minas Gerais i Brasil. Det blei oppretta i 1958.
La Scala
Sesongen ved La Scala opnar kvart år den 7. desember på festdagen til heilage Ambrosius, som er vernehelgen for Milano. Alle framføringar må enda før midnatt, slik at lengre operaer byrjer tidlegare når det er nødvendig.
Historie
La Scala blei grunnlagd med støtte frå keisarinne Maria Theresia av Austerrike etter at eit tidlegare teater ein hadde brukt til å visa opera, Teatro Regio Ducale, hadde bunne ned 26. februar 1776. Den nye neoklassisistiske bygningen var teikna av Giuseppe Piermarini. Teateret opna den 3. august 1778 som Nuovo Regio Ducale Teatro alla Scala med Antonio Salieri sin opera L'Europa riconosciuta.
La Scala husa den første produksjonen av ei rekkje kjende operaer, og hadde eit særskild tilhøve til Verdi. Ei tid nekta Verdi operaene sine frå å bli framførte her, fordi han meinte orkesteret hadde maltraktert musikken hans i samband med produksjonen av Giovanna d'Arco i 1845. Seinare blei partane forlikte att, og Verdi dirigerte sitt Rekviem der den 25. mai 1874. Den nest siste operaen hans, Otello, og den siste, Falstaff, hadde begge premiere på La Scala.
Teateret gjekk gjennom fleire ombyggingar og utvidingar frå 1813. Scenen blei utvida og det blei bygd ein ny inngang frå Piazza della Scala. Bygningen blei renovert i 1907, då han fekk si noverande utforming med 1 987 sete.
Frå 1921 blei det gjennomført ei større modernisering. I 1924 blei det bygd eit scenetårn. Det scenetekniske anlegget blei også moderisert i 1937 av Lorenzo Secco. Då bygde ein sceneheisar. I 1943, under andre verdskrigen, blei La Scala råka av bomber og fekk store skader. Bygningen blei attreist og opna att 11. mai 1946, med ein minneverdig konsert dirigert av Arturo Toscanini med ein sopransolo av Renata Tebaldi som skapte sensasjon.
Frå 2002 til 2004 blei den bakre delen av La Scala gjenoppbygd. Det blei bygd ein scene på 1600 m², utvidet både i høgd og djupne. Vidare blei dei historiske bygningsdelane restaurerte og moderniserte. Akustikken blei vidare forbetra gjennom spesialbygde golv i sal og scene. I denne perioden heldt kompaniet til i Teatro degli Arcimboldi i utkanten av Milano.
Devil's Appendix
Devil's Appendix er ein foss i Wales. Han har det største enkeltfallet i Wales og er ein av dei høgaste fossane i Storbritannia. Fossen er ein stupfoss og ligg i Clogwyn y Geifr ved sidan av Devil's Kitchen i Cwm Idwal i Snowdonia.
Fossen har eit fall på 93 meter.
Kistebrev
Kistebrev, på dansk kalla kistebillede, på svensk kistbrev, var eit enkelt utført og billeg eitbladstrykk som var limt under eit kistelokk eller brukt som veggdekorasjon. Slike trykk var særleg populære i Skandinavia i perioden frå 1700 til 1850. Då blei dei masseproduserte som dekor, folkeopplysing og underhaldning for vanlege menneske. Kistebreva var oftast tresnitt trykt i svart-kvitt og handkolorerte. Dei bestod av eitt eller fleire bilete med ein forklarande tekst på prosa eller vers. Motiva var gjerne i naivistisk, forenkla og dekorativ stil med border og strekar. Dei kunne visa bibelske og historiske scener, portrett, allegoriske, satiriske, eventyrlege, preikande eller kvardagslege framstillingar. Mange av motiva var kjende over heile Europa og blei kopierte og tilpassa lokale tilhøve.
Kistebrev skal ikkje ha vore like vanlege i Noreg som i Danmark og Sverige der det var ein stor eigenproduksjon og dei blei vidt utbreidde i det gamle bondesamfunnet.
Historikk
Dei nordeuropeiske kistebreva har røter tilbake til mellomalderen; allereie på 1400-talet blei det laga enkle tresnitt som pynt, blant anna av helgenar. Slike eittbladstrykk blei utførte av «brevkunstnarar» ved at både bilete og tekst blei skorne ut i ei og same tretavle og trykt som blokktrykk. Men dette var neppe «folkekunst» - til det var både handverket, papir og ikkje minst pergament endå altfor dyrt. Likevel skulle tidlege tyske, italienske og franske trykk påverka populære biletsjangrar i seinare tider, særleg etter at boktrykkarkunsten blei oppfunnen i Europa på 1450-talet og den tekniske utviklinga etter kvart gjorde mangfaldiggjering billegare og meir utbreidd. Ein spesiell type bøker frå denne tida er blokkbøkene. Dei var sette saman av nettopp einsidige enkeltbladtrykk med lett forståelege, ofte handkolorerte illustrasjonar.
Ein kunne kjøpa kistebilde på marknader, i buer, trykkeri - eller i kyrkjer når det var religiøse motiv. I katolske land kunne dei til dømes vera bevis på tildelt avlat.
Trykka blei limte til innsida av loket på folk sine trekister til oppbevaring av klede og tekstilar. Opphavleg var det kanskje meint som vern, seinare berre som dekor. Sidan blei bileta òg hengde på veggen.
Billege «folketrykk» i form av tresnitt var vanlege i Tyskland på 1600-talet, men det er uklart kva tid skikken kom til Norden. Truleg skjedde det òg på 1600-talet. I Danmark blei det frå cirka 1700 mote å lima fast tresnittbilde på innsida av kistelok. Seinare blei dei òg nytta som veggpryd; dette skjedde i Noreg frå slutten av 1700-talet. Opphengde kistebrev brukt som juledekorasjonar blei i Sverige kalla julark, julbrev og julpapper; slike kunne hengjast opp og bli sette saman i store lengder. Då Det Berlingske Bogtrykkeri blei skipa i København på 1730-talet hadde det lenge vore ein omfattande dansk kistebrevproduksjon i tillegg til import frå Tyskland. I Sverige kom skikken først til Skåne, men det eldste daterte bildet er trykt i Stockholm i 1718. Rundt midten av 1700-talet sokk likevel populariteten til kistebreva i midtre delar av Sverige, medan det skjedde ei ny oppbløming sørpå i landet. Der blei det oppretta nye bok- og kistebrevtrykkeri, blant anna C. G. Berlings trykkeri i Lund. Gøteborg og andre byar fekk bildetrykkeri litt etter, ofte med innkjøpt material frå Danmark. På 1800-talet blei Växjö sentrum for produksjonen av kistebrev i Sverige. Tidlegare skal det ha blitt framstilt særleg mange bilete i Jönköping og Borås.
Då litografi og fargetrykk kom på 1850-talet mista kistebrevet popularitet, og forsvann frå marknaden i løpet av dei neste tiåra.
Tyding
Som det meste av massekulturen, byrja òg dei fargerike kistebrevea som eit motefenomen i tonesetjande miljø, men utvikla seg sidan til ein breiare folkekultur. Denne fekk etter kvart låg status blant den skolerte makteliten; det stiliserte formuttrykket i kistebildene var «enkelt och konstlöst», innhaldet popularisert og det generelle inntrykket billeg og etter kvart gammaldags. Like fullt har trykka vore statusobjekt i fleire samfunnsgrupper. Slike bilde har dessutan vore den einaste bildekunsten folk flest i bygder og mindre byar fekk sjå, bortsett frå kyrkjekunsten, og som dei sjølv kunne eiga. Sjølv om trykka ikkje på nokon måte var kunstgrafikk, kunne nokre av dei òg ha kunstneriske kvalitetar. Dei var ei kjelde til glede og underhaldning i ein bildefattig kvardag, og gjorde i tillegg nytte som formidlar av nyhende og «forbilledlig moral». Kistebrevene har òg vore eit hjelpemiddel for å læra å lesa. Målet var altså å «synliggöra kristen tru, beskriva, hylla, smycka och undervisa». I ettertid har dei først og fremst kulturhistorisk verdi.
Namn
Kistebreva har hatt ulike nemningar etter korleis dei blei brukte. I 1947 skreiv Randi Asker artikkelen «Danske tresnitt og kistebrev i Norge» i By og Bygd, Norsk Folkemuseum si årbok, etter å ha undersøkt kister på museet. Der innførte ho nemninga «kistebrev» i Noreg, og forskarar har sidan teke denne i bruk. Kistebrev kan på norsk òg bli kalla kistebilde etter det danske kistebillede som er dokumentert i skrift frå 1789. På dansk har òg nemninga kisteblad vore brukt. På svensk blir trykka vanlegvis kalla kistbrev eller kistebrev. På svensk kunne dei òg kallast julark, julbrev eller julpapper. Eldste kjende bruk av kistebref i skrift er frå 1847. Den tyske nemninga skal vera Kistenbriefe, den engelske broadsheets og den russiske lubok (fleirtal lubki).
Samlingar i dag
Sjølv om kistebreva i si tid var svært populære fleire stader, er dei fleste borte i dag. I skandinaviske museum er det likevel fleire samlingar, blant anna ved Norsk Folkemuseum i Oslo og Det Kongelige Bibliotek i København. Andre danske samlingar finst i Nationalmuseet, Frederiksborg Slot, Dronningens Håndbibliotek, Dansk Folkemindesamling og Museet på Gottorp Slot i Slesvig. I Nordiska museet i Stockholm er det òg «originalstokkar», det vil seia trykkplater, til kistebrev. Også Kungliga biblioteket og andre har registrert fleire kistebrev.
Kistebrevene blei gjenoppdaga på 1900-talet, og nokre av motiva skal ha blitt trykte opp på nytt i moderne tid.
Liknande biletsjangrar og populærkultur
Av biletsjangrar og visuell populærkultur som liknar på kistebrev, kan ein nemna den russiske tradisjonen med lubok frå 1600- til 1800-talet, og tyske Bilderbogen («bildeark») eller neuruppinarar og dei tilsvarande franske Imaga d'Épinal («bilde frå Épinal»), som òg kom som fargelitografi. I japansk kunst- og kulturhistorie har ukiyo-e, masseproduserte trykk med populære sjangermotiv, spelt ei liknande rolle i same periode.
Også folkebøker og skillingstrykk er i nær slekt med kistebreva; innhaldet var populært, forma lett tilgjengeleg og utbreiinga tidvis stor. Også flygeblad, mindre eittbladstrykk med ulikt innhald, har vore spreidde i store opplag, ikkje sjeldan med nyhende i ei tid før aviser var vanlege. Flygeblada kunne bestå av berre tekst eller òg ha illustrasjonar.
Loch Ken
Loch Ken er ein 14 km lang innsjø i Dumfries and Galloway i Skottland. Han ligg i Glenkens, der han får vatn frå nord frå Water of Ken og frå vest frå Dee. Vatnet renn vidare som Dee sørover til Glenlochar.
Av landsbyar rundt Loch Ken finn ein Glenlochar i sør, Lauriston og Mossdale på vestsida, og Crossmichael og Parton i aust. Landsbyen New Galloway ligg 1,5 km lenger nord. Soknekyrkja Balmaghie ligg òg ved innsjøen.
Loch Ken vert nytta til vassport og fiske.
Ein jernbaneviadukt kryssar innsjøen ved Boat o' Rhone, men er ikkje lenger i bruk.
Loch Ken og River Dee Marshes vart erklært som ein Ramsarstad i 1992.
Arktisk råd
Arktisk råd er eit mellomstatleg organ for samarbeid om spørsmål knytte til utfordringar for landa i Arktis. Formålet er å fremja berekraftig utvikling med omsyn til miljø, økonomi og sosiale tilhøve.
Medlemslanda i Arktisk råd er Canada, Danmark med Færøyane og Grønland, Finland, Island, Noreg, Russland, Sverige og USA. Dei åtte landa leiar rådet på omgang. I 2023 tok Noreg over leiarskapen.
Historie
Rådet blei formelt danna i 1996 då utanriksministrane til medlemslanda kom saman i Ottawa i Canada, og vedtok Ottawa-fråsegna om samarbeid i Arktis. Vidare har seks internasjonale urfolksorganisasjonar status som permanente deltakarar i rådet. Fleire ikkje-arktiske statar, internasjonale organisasjonar og ikkje-statlege organisasjonar har observatørstatus i Arktisk råd.
Sekretariatet til Arktisk råd fekk fast tilhald i Tromsø i 21. januar 2013, med adresse i Framsenteret.
Urfolk i rådet
Arktisk råd inkluderer seks internasjonale urfolksorganisasjonar som er organiserte under paraplyorganisasjonen urfolkssekretariatet i Arktisk råd (IPS) i København. Arktisk råd er den fyrste overnasjonale organisasjon som gjev denne formelle deltakarstatusen til urfolk.
Pause i møteverksemda
På bakgrunn av den russiske invasjonen av Ukraina i 2022 gav Canada, Danmark, Finland, Island, Noreg, Sverige og USA i mars 2022 ut ei felles fråsegn om at representantar frå dei respektive landa ikkje kom til å reisa til Russland for møte i Arktisk råd.
I juni same året tok ein opp att prosjektet utan russisk deltaking.
Loch Killin
Loch Killin er ein liten innsjø i Monadhliathfjella i Highland i Skottland. Han er om lag 1,9 km lang og er ein av mange små innsjøar nær sørenden av Loch Ness. Desse ligg om lag 14 km frå kvarandre.
Skipet HMS «Loch Killin» er kalla opp etter innsjøen.
90 Degrees East
90 Degrees East, òg kalla 90°E Lake, er ein innsjø i Antarktis. Med ei flate på kring 2000 km², er han den nest største subglasiale innsjøen i Antarktis, etter Lake Vostok. 90 Degrees East vart oppdaga i januar 2006, i lag med Sovetskaja. Han er kalla opp etter 90. lengdegraden, som han ligg over.
Stavingane i mandarin
Stavingane i mandarin omfatta dei ulike stavingane som er moglege i det kinesiske språket mandarin. Dersom ein ser bort ifrå tonema, har mandarin 386 ulike stavingar, som er presenterte i tabellen under. Dei er oppgjevne i den fonologiske transkripsjonen til San Duanmu (2009), i fonetisk transkripsjon og i pinyin-transkripsjon.
NM i orientering 1980/langdistanse
Kvinner
<br style="clear:both;" />
Nicki Minaj
Onika Tanya Maraj-Petty ), mest kjend som Nicki Minaj, er ein amerikansk songar, låtskriver, modell og skodespelar. Minaj vart fødd i Port of Spain i Trinidad og Tobago, men flytta i ung alder til Queens i New York. I august 2009 skreiv ho platekontrakt med Young Money Entertainment. Ho har gjeve ut fire album fram til 2018.
2010: Pink Friday
22. november 2010 kom det første albumet til Minaj ut, Pink Friday. Den første singelen hennar som ikkje var med på albumet, «Massive Attack», vart gitt ut i april, og musikkvideoen fekk gode kritikkar frå både Billboard og MTV. I august gav ho ut den første singelen frå albumet, «Your Love», som kom på 14.-plass på Billboard Hot 100, 7.-plass på Hot Hip hop/Rap Songs-lista og 1.-plass på Rap Songs-lista. Minaj vart den første kvinnelege musikaren som toppa lista uakkompagnert sidan 2002. I oktober vart ho den første artisten som fekk sju songar på Billboard Hot 100 samtidig.
2012: Pink Friday: Roman Reloaded - The Re-Up
Ein utvida versjon av Pink Friday: Roman Reloaded, med undertittelen The Re-Up, vart gitt ut 19. november 2012. Den første singelen frå re-releasen, The Boys med Cassie, vart gitt ut 13. september 2012
2014: The Pinkprint
Det tredje studioalbumet kom ut i 2014. Minaj omtalte det som ei vidareføring av The Re-Up med mykje meir.
Den første singelen frå albumet, Pills N Potions, debuterte på Billboard Music Awards 18. mai 2014. Singelen vart utgjeven 21. mai og nådde 4. plassen på iTunes i Amerika. Utgjevinga er den største suksessen til Minaj, sidan han slo både Super Bass og Starships.
Film- og TV-karriere
Minaj fekk ein filmdebut i 2012 i animasjonsfilmen Ice Age: Continental Drift. I 2013 var ho med som ein av dommarane i den tolvte sesongen av American Idol. I filmen The Other Woman frå 2014 spelar ho Lydia.
Raud kjempe
Raude kjemper er stjerner som har brent opp hydrogenet i kjernen og har starta med å brenna hydrogen i eit skal utanfor. Som ein konsekvens av dette utvider stjerneatmosfæren seg, og den effektive temperaturen til atmosfæren søkk til mellom 2000 og 4000 K, slik at stjerna no framstår raudaktig.
Raude kjemper har spektralklasse K og M og ligg oppe til høgre i Hertzsprung-Russell-diagrammet. Dei har diametrar ti til 1000 gonger diameteren til sola. Stjernene Arcturus og Aldebaran er døme på raude kjemper.
Raude kjemper er ofte variable stjerner, med saktepulserande overflatelag. Grunna dei store radiusane til raude kjemper, fell tyngdekrafta mykje i dei ytre laga, slik at stjernevind tek med seg mykje materiale og kan danna planetariske tåker.
Secchiskive
Ei secchiskive er ei kvit eller kvit/svart metallskive som vert nytta til å avgjere siktedjupna i vatnet. Skiva kan vere sirkulær eller rektangulær. Han vart første gong nytta av Pietro Angelo Secchi i 1865, og er seinare nytta i limnologiske og oseanografiske studiar.
Disken vert montert på ein påle eller ei line og langsamt søkt ned i vatnet. Djupna der disken ikkje lenger er synleg vert rekna som eit mål på sikta i vatnet. Dette målet vert òg kalla secchidjupna og er knytt til turbiditeten til vatnet.
Alstermo
Alstermo er ein svensk tettstad i Uppvidinge kommun i Kronobergs län i Småland. I 2005 hadde tettstaden 859 innbyggjarar. Alstermo heitte tidlegare Hohultslätt, og var i åra 1942-54 municipalsamhälle. Staden fekk det noverande namnet sitt i 1968.
Alstermo ligg langs breiddene av Alsterån i eit særs skogrikt område i Uppvidinge kommune i landskapet Småland. Frå Alstermo er det ca. 65 km til Växjö, Kalmar og Oskarshamn.
Aktivitetar
I Alsterån er det høve for bading, sportsfiske og kanoturar. Staden er òg veleigna for andre fritidsaktivitetar som skogsturar, sykling, riding, bær- og soppturar osv. Det finst tennisbanar, fotballbane, idrettshall og skytebane. Om vinteren er det gode forhold for skeiseløp og langrenn.
Idrettsanlegga vert stort sett nytta av idrettslaget Alstermo IF som driv med fotball, handball, turn, orientering og langrenn.
Kilconquhar Loch
Kilconquhar Loch er ein innsjø i Skottland. Den vesle, grunne innsjøen har status som stad av særskild vitskapleg interesse (SSSI) og ligg ved ein landsby med same namn i East Fife, 3-4 km frå kystlandsbyen Elie.
Innsjøen har ingen synlege tilsig, men er likevel stilleståande. St. Andrews University driv utforsking av innsjøen og ein trur at det finst ei underjordisk kjelde som gjev vatn til innsjøen. Tidlegare skal det ha vore mykje gjedde og ål i innsjøen, men sidan SSSI-statusen hindrar fiske, kjenner ein ikkje lenger til fisketilhøva her.
Mykje fuglevilt overvintrar ved Kilconquhar Loch.
Cape Henderson
Cape Henderson er ein isfri nes med ein morene over i nordvestenden av Bunger Hills i Antarktis. Det vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump i februar 1947, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter USS Henderson (DD-785), jageren som deltok i den vestlege arbeidsgruppa under Operasjon Highjump, Task Force 68, 1946–47.
Älta
Älta er ein svensk tettstad i Nacka kommun i Stockholms län i landskapet Södermanland. I år 2005 hadde tettstaden 9 274 innbyggjarar.
Dorsey Island
Dorsey Island er ei hovudsakleg isdekt øy som ligg i Wilkins Sound utanfor vestkysten av Aleksanderøya i Antarktis. Det høgaste punktet på øya er Mount Snell som ligg opp mot 500 meter over havet. Ho vart oppdaga og grovt kartlagd frå lufta av medlemmar frå East Base i U.S. Antarctic Service, 1939–41, og vart kalla opp etter Herbert G. Dorsey Jr., frå U.S. Weather Bureau, ein meteorolog ved East Base. Ho vart kartlagd på ny frå flyfoto teken av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon, 1947–48, av D. Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey i 1960. Posisjonen og konturen til øya vart retta opp etter satelittbilete frå Landsat 1973–75 og 1979.
We Don't Worry
«We Don't Worry» er ein song av Ira Konstantinídis. Songen er skriven av Øyvind Blikstad, Bjarte Giske, Ali Pirzad og Julie Bergan. 21. januar 2015 vart ein del av songen offentleggjort av Norsk rikskringkasting i ein presentasjonsvideo på 15 sekundar, laga i samband med Melodi Grand Prix 2015.
Melodi Grand Prix 2015
21. januar 2015 vart «We Don't Worry» presentert som eit av bidraga i Melodi Grand Prix 2015, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 2015 i Wien i Austerrike. Songen vart framført på engelsk av Ira Konstantinídis, men kva for plassering bidraget fekk er ukjend.
Sovetskajasjøen
Sovetskajasjøen er ein flytande subglasial innsjø som ligg under isdekket i Antarktis, 2 km nedanfor Sovetskayastasjonen. Han dekkjer eit areal på kring 1600 km2.
Alunda
Alunda er eit tettstad i Östhammars kommun i Uppsala län i Sverige, om lag 40 kilometer aust for Uppsala og 110 kilometer nord for Stockholm. I 2000 hadde tettstaden 2 274 innbyggjarar. Staden er mellom anna kjend for Alundaøksen frå yngre steinalder, men òg for særs mange fornminne frå jernalderen.
Hollywood Boulevard
Hollywood Boulevard (tidlegare: Prospect Avenue) er ei berømt gate i Hollywood, no ein del av Los Angeles, i California.
Gata byrjar ved Sunset Boulevard i aust og går vest til Sunset Plaza Drive. Ho passerer Little Armenia og Thai Town. Frå 1887 til 1910 hadde gata namnet «Prospect Avenue». Etter at Hollywood vart ein del av Los Angeles, bytta gata namn til Hollywood Boulevard.
Hendingar
Gata er årleg åstad for eit juleopptog, Hollywood Christmas Parade, på sundagen etter Thanksgiving. I 1946 var Gene Autry med i opptodget og høyrde tilskodarar ropa «Here comes Santa Claus, here comes Santa Claus!». Dette inspirert han til å skriva den kjende songen «Here Comes Santa Claus» saman med Oakley Haldeman.
I 1958 blei Hollywood Walk of Fame skapt her for å æra viktige personar i underhaldningsindustrien. Gylne stjerner nedfelde i fortauet går frå Gower Street til La Brea Avenue, og fortset tre kvartal inn i Vine Street.
Candelaria
Candelaria er ein by sør på øya Tenerife, ei av Kanariøyane i Spania. Han ligg 20 km frå Santa Cruz de Tenerife, hovudstaden på øya. Byen har kring 25,140 innbyggjarar og er et religiøst sentrum og pilegrimsmål for katolikkar frå alle Kanariøyane. Jomfrua av Candelaria (på spansk Virgen de la Candelaria) er vernehelgen for øyane og er knytt til kyrkjebygget Basilica de Nuestra Señora de la Candelaria. Det er årleg to høgtider der ein feirar jomfrua; 2. februar og 14-15. august, der den siste er den mest fargesprakande med tilreisande frå alle kanariske øyane.
Basilica de Candelaria
Jomfrua av Candelaria er vernehelgen for Kanariøyane. Basilikaen vigd henne, Basílica y Real Santuario Mariano de Nuestra Señora de la Candelaria eller kortare Basílica de la Candelaria, ligg i Candelaria og stod ferdig i 1959. Dette er ei av dei største kyrkjene i heile Spania, med plass til 5,000 menneske. Den 24. januar 2011 gav pave Benedikt XVI henne offisielt tildelt tittelen «Minor Basilica».
Idrettslaget Vestar
Idrettslaget Vestar var 1953-2010 eit idrettslag heimehøyrande i Oslo. Laget var aktivt med i friidrett og handball.
Laget fekk namnet «Vestlendingenes Idrettslag» då det vart stifta 22. februar 1953 som eit tilbod til innflyttarungdom frå Vestlandet. I 1960 bytta laget namn til Idrettslaget Vestar. IL Vestar vert særleg hugsa for sitt suverene kvinnelag i handball som frå 1972 til 1978 vann samtlege norske seriemeisterskap. I 1977 nådde laget semifinalane i europacupen der det vart tap mot austtyske SC Leipzig. Karen Fladset var den sentrale spelaren på Vestar i desse gull-åra. I 1980-åra spelte landslagsprofilar som Kristin Midthun, Linn Siri Jensen, Ingrid Steen og Cathrine Svendsen på Vestar. Elitesatsinga tok slutt i 1993 og i 2001 melde laget seg ut av handbalforbundet.
Sprintaren Richard Simonsen markerte Vestar på friidrettsbanen i 1960-åra og vann fleire NM-gull. Seinare vart også ein annan sprintar, Kåre Magne Åmot, norsk meister i Vestar-drakt. Også Karen Fladset i diskoskast, Astrid Skei i spjutkast, Leif Rise i kulestøyt og diskoskast og tresteghopparane John Kristian Johnsen og Oddvin Moland sanka seg og laget NM-medaljar i friidrett.
IL Vestar vart nedlagt i 2010.
Tartus-distriktet
Tartus-distriktet (arabisk منطقة طرطوس) er eit distrikt (mantiqah) i Tartus guvernement i Syria. I folketeljinga i 2004 hadde det eit folketal på 281 453. Senteret i distriktet er byen Tartus.
Jonas Ueland
Jonas Mikal Olsson Ueland var ein gardbrukar, lensmann og stortingsmann frå Heskestad i Rogaland. Ole Gabriel Ueland var far hans, Gabriel Olsson Ueland ein bror.
Ueland var frå 1852 gardbrukar på Hetland i heimbygda Heskestad. Frå 1871 til han døydde var han i tillegg lensmann i Heskestad. I årevis var han medlem av heradsstyret, forlikskommisjonen og kasserar i den lokale sparebanken.
Ueland møtte på Stortinget fyrste gongen 8. mars 1880 som 1. varamann frå Stavanger amt. Han møtte då i staden for broren Gabriel, som var permittert resten av perioden 1880-82. Frå 1883 til 1900 hadde han fast plass på Stortinget for amtet. 1880-82 var han medlem av gasje- og pensjonskomiteen, sekretær i same komiteen 1883-91, sidan 1891 formann i komiteen til han forlet Stortinget. Han var medlem av Lagtinget 1883-88, sekretær 1889-93, frå 1893 til -97 atter medlem. Elles var han medlem av valkomiteen frå 1886, av fullmaktskomiteen frå 1890. Han var medlem av den kongelege kommisjonen om pensjonslov av 1896.
Han døydde på garden sin i Heskestad i 1913.
Wedel
Wedel er ein by og ein kommune sør i forbundslandet Schleswig-Holstein i Tyskland. Folketalet var 34 151 i 2021 og kommunen omfattar 33,8 km². Byen ligg på nordbreidda av Elben og grensar i aust opp mot storbyen Hamburg.
Frobisher Bay
Frobisher Bay er ei relativt stor bukt i Labradorhavet i Qikiqtaaluk-regionen i Nunavut i Canada. Ho ligg i det søraustlege hjørnet av Baffinøya. Sundet er om lag 230 km langt, og breidda varierer mellom 40 km og om lag 20 km i den indre enden til bukta.
Hovudstaden i Nunavut, Iqaluit (kjend som Frobisher Bay inntil 1987), ligg inst i bukta.
Geografi
Heile kystlinja i Frobisher Bay er kjenneteikna av ei rekkje smale viker som det renn mange små bekkar ut i. Det finst høge klipper på begge sidene som kan vera opp til 330 meter høge på den nordaustlege sida, og dobbelt så høge i sørvest som eit resultat av dreiinga av jorda tidleg i tertiær-tida.
Innanfor Frobisher Bay ligg det fleire bukter, vikar og sund. Blant desse er:
Det ligg også fleire øyar i bukta. Desse omfattar Hill Island, Faris Island nær Iqaluit, Pugh, Pike, Fletcher og Bruce Island ved munningen av Wayne Bay. Vidare Augustus Island og Chase, McLean, Gabriel og Nouyarn.
Historie
Frobisher Bay har namn etter den engelske sjøfararen sir Martin Frobisher. Han var den fyrste europearen som såg staden medan han leita etter Nordvestpassasjen i 1576. Fram til Hall si reise i 1861 trudde europearane at bukta var eit sund som skilde Baffinøya frå ei anna øy.
Amerikaslangehals
Amerikaslangehals (Anhinga anhinga) er ein fugl i gruppa slangehalsar. Han lever i den sørlege delen av Nord-Amerika, i Mellom-Amerika og i den nordlege delen av Sør-Amerika.
Skildring
Amerikaslangehalsen er ca. 85 cm lang og har eit vingespenn på 117 cm. Han veg ca. 1 350 gram. Fuglen er svart, og likner derfor på ein skarv, men slangehalsane kan kjennast igjen på den lange halsen sin som har gjeve dei namnet «slangehals».
Åtferd
Amerikaslangehalsen et fisk, som han dykkar etter. Han mangler gumpkjertel som kan produsera vassavstyøtande olje. Dette gjer at slangehalsen ikkje kan symja slik til dømes skarvar gjer, sidan fjørene trekk til seg vatn som gjer fuglen tyngre.
Status
Amerikaslangehals er verna i USA etter Migratory Bird Treaty Act. Arten er rekna som livskraftig. Ein kjenner ikkje det nøyaktige talet på individ, men fuglane er utbreidde i det 15,000,000 km² store leveområdet sitt.
Pistyll Rhaeadr
Pistyll Rhaeadr er ein foss, som ligg nokre kilometer frå landsbyen Llanrhaeadr-ym-Mochnant i Powys i Wales, 30 km vest for Oswestry.
Pistyll Rhaeadr er danna av elva Afon Disgynfa og har eit totalt fall på 73 meter over tre fall. Det lengste fallet er om lag 40 meter. Fossen har status som Site of Special Scientific Interest.
Cape Hoadley
Cape Hoadley er eit kjenneleg nes på enden av vestsida dalen som Scottbreen i Aust-Antarktis ligg i. Det vart oppdaga av laget ved Vestbasen under Den australasiatiske antarktisekspedisjonen under Mawson i november 1912, og vart namngjeve av han etter C.A. Hoadley, ein geolog med laget.
Filmen Live and Let Die
Live and Let Die (frå 1973), nokre gonger kalla Å leve og la dø på norsk, er den åttande spionfilmen i James Bond-serien og den fyrste med Roger Moore i hovudrolla som den fiktive MI6-agenten James Bond. Filmen er produsert av Albert R. Broccoli og Harry Saltzman. Produsentane ville at Sean Connery skulle halde fram etter at han hadde spela hovudrolla i den føregåande Bond-filmen Diamonds Are Forever, men det ville han ikkje. Dermed vart leitinga etter ein ny skodespelar til rolla som James Bond sett i gang, og valet fall på Roger Moore.
Utbytting
Utbytting på nynorsk peikar i retning av urettvis fordeling av verdiar, og i vert praksis brukt om arbeidsfolk som får låg løn for arbeidet i høve til verdien av det arbeidet dei gjer. Eit døme er utbytting av ulovlege innvandrarar som i nokre høve har slavelignande arbeidstilhøve.
Filmen Live and Let Die
Live and Let Die vart utgjeven på ei tid då blaxploitation-filmane var på sitt mest populære, og mange stereotypar og klisjear frå denne sjangeren er brukte, slik som afroamerikansk hårsveis, meir eller mindre støtande uttrykk som «honky» ('bleikansikt'), svarte gangsterar og luksusbilar. Han skil seg frå dei tidlegare James Bond-filmane, som omhandla fiendar som ville ta over verda, ved å handle om narkotikahandel. Dette er òg eit trekk frå mange blaxploitation-filmar. I tillegg er handlinga lagt til typiske afroamerikanske kultursentrum, som Harlem i New Orleans og karibiske øyar. Det var òg den fyrste filmen der ei afroamerikansk Bond-dame var romantisk med 007, Rosie Carver som vart spela av Gloria Hendry. Trass i blanda kritikkar grunna bruk av stereotypiske etniske skilnader, vart filmen ein kinosuksess.
Handling
Mannen som drap sjåføren leier Bond til Mr. Big, ein gangster som eig ein kjede Fillet of Soul-restaurantar over heile USA. Det er under denne konfrontasjonen med Mr. Big at Bond fyrst møter Solitaire, ei vakker jomfru som er tarotekspert og har evne til både å sjå inn i framtida og fjerne hendingar i notida. Forkledd som Mr. Big ber Kananga hjelparen sin om å drepe Bond, som klarer å kome seg unna uskadd. Bond følgjer etter Kananga tilbake til San Monique, der han etter kvart møter Rosie Carver, ein dobbelagent frå CIA. Ho vert seinare drepen av eit skot frå ein av fugleskremselfigurane til Kanaga, etter at Bond mistenkjer henne for å arbeide for Kananga. Seinare møter han båtsjåføren Quarrel, Jr. som tek han med til heimen til Solitaire. Ved å bruke ein stokk med tarotkort som berre inneheld kort som viser «The Lovers» ('Dei elskande'), lurer Bond henne til å tru at ho skal verte forført i næraste framtid, og deretter forfører han henne. Solitaire mistar evna til å sjå inn i framtida når ho mistar jomfrudommen sin til Bond, og vert tvinga til å samarbeide med han for å knekkje Kananga.
Kloakk i zoologi
Kloakk sikter innan anatomi til ein felles opning for alle fordøyingsprodukt og forplantningsprodukt. Kloakkopning finst mellom anna hjå fuglar, amfibiar, haiar, lungefisk og nokre få pattedyr, som kloakkdyra. Pattedyr med morkake har derimot ikkje kloakk.