cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skraphalar
Stripeskraphale, Orthonyx temminckii, er frå søraustlege Australia, der arten er veldig lokalt utbreidd, og strengt bakkelevande. Vengene har kvite band, og haka, halsen og brystet er heilt kvite hos hannen, men lyst raudoransje hos den hofuglen. Tertiærfjørene, remiges, er særs korte, avrunda og mykje innkurva, det syner ein svak flygar. Halefjørene er svært breie, skafta stive, og mot spissen har dei mothakar. Populasjonen som finst lokalt på Ny-Guinea er no generelt rekna som ein eigen art, papuaskraphale, Orthonyx novaeguineae.
Brilleskraphale, Orthonyx spaldingii, frå nordaust Queensland er mykje større enn dei to andre artane, med ei blekksvart fjørdrakt, hannen har kvit hals, hoa har oransje til raudbrunt på halsen.
Generelt er alle artane bakkelevande fuglar og svake flygarar. Dei byggjer kuppelforma reir på eller nær bakken. Insekt og larver er den viktigaste matkjelda deira. Hannane kan gjere danseoppvisingar som liknar dei ein finn på spelplass med lyrehalar.
Sheikh Danun
Sheikh Dannun (arabisk الشيخ دنون, ), òg skrive Sheikh Danun og Sheikh Danon) er ein arabisk landsby i Nord distrikt i Israel. Sidan 1948 har han bestått av to eldre landsbyar - Shaykh Danun og Shaykh Dawud (eller Daud, so tyder «David») - som vart slått saman, og som i dag vert kalla Sheikh Dannun. Han ligg på ein ås oppom slettene ved Akko, og begge desse gamle landsbyane vart bygde kring grava til ein sjeik, og deler ei liknande historie.
Historie
Staden har ei gammal historie. Ein har funne gravkammer daterte til den midtre bronsealderen nord for den moderne landsbyen. Ein har òg funne potteskar frå den bysantinske og osmanske tuda.
Begge landsbyane er nemnde i skriveria til vestlege reisande i det osmanske Palestina in på 1800-talet. Andrew Alexander Bonar og Robert Murray M'Cheyne, som vitja dei på midten av 1800-talet, skildra Sheikh Daud som ein av mange små landsbyar spreidde over ei vakker slette, like utafor vegen, og at han ein gong var ein kristen landsby. V. Guérin, som vitja staden same hundreåret, skildra Danun som ei grend kring grava til Shaykh Danun. Han estimerte folketalet til å vere kring 50. Eit av husa i landsbyen vart skildra som større og betre enn dei andre og skal ha høyrt til ein mektig sjeik.
The Survey of Western Palestine (1881) skildrar Shaykh Danun som ein «liten landsby, bygd av stein og leire, med kring 50 muslimar, på kanten av ei slette, Shaykh Dawud er skildra på liknande vis, men med 70 muslimar, kringsett av oliventre og åkrar.
Ludemanbreen
Ludemanbreen er ein dalbre, som er 24 km lang, og som flyt nord gjennom Commonwealth Range og ut i austsida av Beardmorebreen ved eit punkt 22 km nord for Mount Donaldson. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant Emmert E. Ludeman i U.S. Navy som var øvstkommanderande ved Naval Air Facility i McMurdo Sound i 1958.
Sheikh Danun
Historie
Sheikh Danun har seinare teke i mot mange nye innbyggjarar, inkludert internt forflytta arabarar frå dei avfolka palestinske landsbyane Al-Ghabisiyya, Amqa, Kuwaykat, Al-Nahr og Umm al-Faraj.
Driva (fleirtyding)
Driva har fleire tydingar:
Alvdal sentrum
Riksveg 3 går midt gjennom bygda. Rørosbanen med Alvdal stasjon går parallelt med riksvegen.
Sweet Fanny Adams
Sweet Fanny Adams er det andre studioalbumet til det engelske rockebandet Sweet, først gjeve ut i 1974. Det var òg det første albumet dei gav ut der dei kalla seg berre Sweet. Albumet var eit vendepunkt i musikkstilen deira. Han har ein meir hardrockprega stil enn dei tidlegare popplatene.
Albumtittelen er eit engelsk slangord (opphavleg frå Royal Navy) som kom frå mordet på den åtte år gamle Fanny Adams i 1867 og tyder «ingenting i det heile tatt» i tillegg til ein liknande eufemisme «F.A.» = «fuck all».
Sweet Fanny Adams nådde 27. plassen på UK Albums Chart då det kom ut på RCA Records i 1974 og andreplassen på albumlista i Vest-Tyskland. Albumet kom ikkje ut i USA, men fem av songane kom ut på den amerikanske versjonen av albumet Desolation Boulevard i juli 1975.
I 1996 gav den engelske rockegruppa Love and Rockets ut albumet Sweet F.A. og eit glam metal-band frå Indiana i USA kalla seg Sweet F.A. i slutten av 1980-åra.
Allmusic skreiv om albumet: «Sjølv om dei ofte vart avviste som ein luftig singelgruppe i si tid, laga Sweet ei handfull sterke album på midten av 70-talet som hadde overraskande muskuløs hardrock. Eit godt døme på denne trenden er Sweet Fanny Adams. Tonen vert sett på opningssporet, «Set Me Free», ein brennande rockar som blandar ultrahøge vokalharmoniar til ei rasande rekkje gitarriff som driv songen opp eit vanvittig nivå liknande speed metal. Andre hardrockende høgdepunkt er «No You Don't», ein Queen-aktig song om ein uvennleg kjæraste som seinare vart spelt av Pat Benatar, og «Into the Night», eit kompleks spor som set eit vers i middels tempo mot lynraske refreng over ein overraskande funky rytme som seinare vart sampla av Beastie Boys. Likevel er heavy metal-meisterverket på albumet tittelsporet, eit medteke portrett av ungdomskriminalitet som med ein brutal tekst føreser dei dystre bileta i punkrocken.»
Innhald
Alle songane skrivne og komponerte av Brian Connolly, Steve Priest, Andy Scott og Mick Tucker utanom der andre er nemnde.
Stambane
Stambane er ei jernbanelinje som blir rekna som hovudlinje. I Noreg reknar ein banane mellom landsdelane som stambanar.
Omgrepet kjem opphavleg frå Sverige der ein tidlegare offisielt nytte stambane om banar eigd av staten i motsetnad til privatbanar.
Mann Made
Mann Made er det andre studioalbumet til den britiske beat/R&B-gruppa Manfred Mann, gjeve ut på His Master's Voice i oktober 1965. Den same tittelen vart nytta for det fjerde amerikanske albumet og det tredje kanadiske albumet deira. Den amerikanske versjonen kom ut på Ascot, 5. november 1965, og inneheld dei same songane, men i ei anna rekkjefølgje enn den britiske utgåva. Den kanadiske utgåva kom ut på Capitol den 6. juni 1966, og erstatta «I Really Do Believe» og «Hi-Lili Hi-Lo» med «She Needs Company» og hitten «Pretty Flamingo».
Det var færre R&B-songar på Mann Made enn på The Five Faces of Manfred Mann og meir pop. Mike Vickers og Paul Jones slutta i gruppa etter dette albumet.
Tundravier
Tundravier (Salix arctica) er ein krypande markbusk i vierfamilien som blir opptil 10 centimeter høg. Han veks i Arktis, inklusive Island, Svalbard og Færøyane. Planten føretrekk fuktig jord, hei, grusbakkar, frodig tundra, grusryggar eller bekkekantar. Tundravier dannar neppe hybridar eller variantar.
Skildring
Tundravier er ein krypande, svært låg busk, som elles er morfologisk ganske lik sølvvier, men manglar dei loddentjukke håra på årskvistane. Han har gråbrun til mørkebrun bork og ligg krypande langs bakken med blotta, knortete og krokete kvistar og bladoverplater. Blada er lansettforma, butta eller berre moderat spisse i begge endar, og 2–7 cm lange. Bladskivene er mørkegrøne oppå og litt glatte med noko hår, medan bladstilken er raud til liks med midtnerven til bladet. Øyreblada er små eller heilt fråverande. Blomstringa finn stad i juli-august.
Raklane er inntil 8 cm lange og relativt snaue. Dei står på 1–5 cm lange, hårete skaft med 3-4 blad på. Raklane er brune og butta, kapslane er inntil 1 cm lange og av ulik farge, grøn-gråskjær med brunt eller raudt. Kapselen er tett hårete, og skafta kapselen står på er svært kort med raudt arr. Raklane er iaugefallande og gjer ein illusjon av raud-kvite, oppståande «blomstrar».
Utbreiing
Tundravier veks på Grønland, Island, Færøyane og på sentral-sørlege Svalbard mellom anna rundt Isfjorden. Han veks òg i store delar av Canada, i Alaska og Washington i USA, i Russland og i Xinjiang i Kina.
Bruk
Nordvest på Grønland har rotbork, blad og modne horaklar vore brukte som tilskot i kosten.
Oslo domkyrkje
Oslo domkyrkje, tidlegare Vår Frelsars kyrkje er ei krosskyrkje ved Stortorget i Oslo sentrum. Ho stod ferdig i 1697, er hovudkyrkje for Oslo bispedøme og kyrkje for Oslo domkyrkjes kyrkjelyd. Kyrkja er òg rikskyrkje i Noreg kor kongehuset og staten bruker kyrkja ved offisielle hendingar, som vigslar og gravferder.
Kyrkja endra namn frå Vår Frelsars kyrkje til Oslo domkyrkje i høve 900-årsjubileet til Oslo by i 1950.
Noverande Oslo domkyrkje er den tredje domkyrkja i Oslo. Bygget vart reist som erstatning for Hellig Trefoldigheds kyrkje, som i si tid hadde erstatta Hallvardskatedralen. Oslo domkyrkje er delvis bygd av materiale frå dei tidlegare kyrkjene.
Dei tidlegare kyrkjene
Den første domkyrkja i Oslo var Hallvardskatedralen ved Oslo torg i Gamlebyen. Ho vart bygd under kong Sigurd Jorsalfare i første halvdel av 1100-talet. Kyrkja vart bygd i romansk stil, og utvida fleire gonger i gotisk stil. I nesten 500 år var dette den viktigaste kyrkja i byen. Ruinar etter kyrkja finn ein i Ruinparken i Gamlebyen. Synste del av St. Halvardskatedralen ligg under betonglokk som vart laga då Bispegata, på 1960-talet, vart utvida mot aust. Ruinparken strekte seg opphavleg lengre sørover. I 1624 brann Oslo, og kong Kristian IV gav ordre om at byen skulle flyttast til vestsida av Bjørvika, slik at han kunne kome under betre vern frå Akershus festning. Hallvardskyrkja var relativt uskadd og gjorde nytte som domkyrkje i det nye Christiania. Men kyrkjevegen var lang og vanskeleg. Så i 1632 tok ein til å bygge ny domkyrkje ved torget i den nye byen. Den nye domkyrkja, som fekk namnet Hellig Trefoldigheds kyrkje, vart noko skadd under bybrannen i 1686. Militære styresmakter kravde at kyrkja skulle rivast, fordi ho låg for nær Akershus festning. Då byvollane samstundes vart nedlagde, vart det vedteke å bygge ei ny domkyrkje utanfor bygrensa, den tredje i rekka.
Noverande kyrkje
Planlegginga av Vår Frelsars kyrkje kom i gang rundt 1690. Det var lite pengar til finansieringa og det vart sett i gang innsamling blant borgarane i byen og i alle kyrkjer i landet. Det var ikkje nok, og borgarmeisteren reiste difor til København, der han var i fleire månadar for å overtale kong Kristian V til å gje eit tilskot til prosjektet, som lukkast til slutt.
Bygningen
Domkyrkja vart bygd på ein fjellknaus mellom dåverande Store og Lille Voldport, i austenden av det som seinare skulle bli Stortorget. Grunnsteinen vart lagd ned av Just Høeg i 1694.
Stein frå den rivne Hellig Trefoldigheds kyrkje og truleg Hallvardskatedralen, vart gjenbrukt, men kyrkja vart enklare bygd enn desse to. Ytterveggane vart mura som kistemur med ei kjerne av grov stein og mørtel mellom regelbunde murverk i fasaden og interiøret. Det ytre murverket vart etter ordre frå myndigheitene i København mura av «Leydenske mopper» frå Nederland, som vart rekna for mest haldbart i høve til vêret. 142 000 «mopper» kom frå Leiden hausten 1694. Teglsteinen kom til landet som ballast på dei norske trelastskutene som gjekk i fart mellom Christiania, som då var ein stor eksportby for trelast, og Nederland. Grunna tilstanden til leira og prosessen ho gjekk gjennom under brenninga fekk denne typen teglstein i hovudsak gule løpesider og raude koppsider (kortsider). Med datidas vanlege krossforband fekk murverket skiftevis raude og gule skiftegangar. Stripeeffekten er framleis tydeleg på det originale murverket, no umåla. Dette «stripete» utsjåandet vart sett høgt i samtida, for stripene blei framheva med raud og gul kalkmåling på nesten alle murhus - òg på murverk av einsfarga tegl. Grunnmuren blei mala blå. Grunnplanen har latinsk krossform. Tårnet var lågare enn det er i dag, og vart avslutta med eit pyramideforma tak (sjå teikninga til Gerhard Schøning). Innvendig fekk kyrkja eit flattrykt tønnekvelv i grå-sort.
Kyrkja vart innvigd 7. november 1697 av biskop Hans Rosing, sjølv om ho ikkje framstod som ferdig.
Da kyrkja vart ferdig i 1720-åra, blei taket dekorert innvendig med skymåleri. Allereie i 1775 vart desse dekt med perlegrått.
Nordre sakristi
I 1699 vart det nordre sakristiet bygd på etter initiativ av Christian Muus, stiftsprosten i Christiania. Sakristiet vart nytta av administrasjonen til domkapitlet. I det murte trappehuset er monogramma til Fredrik IV og statthaldar Ulrik Fredrik Gyldenløve murt inn saman med årstalet 1696, sjølv om tilbygget altså vart reist først tre år seinare. Monogrammet til Fredrik IV saman med årstalet 1696 rimer heller ikkje, ettersom han først blei konge i 1699.
Innvendig har sakristiet framleis opphavlege takmåleri med skyformasjonar. Desse er frå rundt 1720 og er sannsynlegvis måla av Claus Scavenius. På skyformasjonane er det måla figurar som viser fire av kardinaldydane: «Justitia», «Prudentia», «Fides» og «Spes». På veggene hengjer ei stor samling bispeportrett.
Inventar
Altartavla er av skore, måla og forgylt tre og måler 828 cm x 557 cm x 150 cm. Ho er i to delar; nattverden som motiv nedst og Kristus på krossen med Maria og Johannes over. Heilt øvst på toppen står den sigrande Kristus.
På sidene er det blømande akantusranker som fletter seg inn i kvarandre. Ved krossfestingscenen er utskjeringene utforma som vinranker med drueklaser og blader.
Preikestolen med tilhøyrande himling har rike barokke utskjæringar med englar og akantus. Den er laga i tre, måla og forgylla. Over himlinga på preikestolen kan ein sjå monogrammet til kong Christian V.
Døypefonten var ei gåve frå rektor ved Oslo katedralskole, Jacob Rasch. Han er i akantusbarokk, av tre som er forgylla og måla. Fonten er frå 1721. Kjeldene kjem med ulike opplysningar om kva for kunstnar som har laga han, på heimesida til domkyrkja står det Torsten Ottersen Hoff. I ein rapport frå Norsk institutt for kulturminneforskning utarbeidd i 2001/2002 etter restaurering av inventaret framgår det at han er tilskreve Lars Sivertsen. Døypefatet kjem frå Hellig Trefoldigheds kyrkje, er i sølv og blei laga i 1656. I 1772 vart det gjort om i såkalla Régence-stil.
Altartavla, preikestolen og døypefonten vart restaurert i 1997.
Fylkesveg 6352
Fylkesveg 6352 går mellom Stuanes og Seter i Bjugn kommune. Vegen er 2,5 km lang.
Oslo domkyrkje
Inventar
Det første orgelet vart bygd i 1711 av svensken Carl Gustav Luckvitz. I 1729 var eit nytt orgel på plass, bygd av Lambert Daniel Kastens i København med ornamentikk av Torsten Ottersen Hoff. Dette vart utskift i 1880.
Fylkesveg 6352
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 110 i Sør-Trøndelag.
Oslo domkyrkje
Inventar
Det noverande orgelet er bygd av Ryde & Berg i 1997 til 300 års jubileet. To mindre orgel i domkyrkja er òg bygt av Ryde & Berg.
Den første kongestolen i domkyrkja vart bygd 1700 da Fredrik IV vitja Noreg. Stolen hadde namnesifferet til kongen og to løver. Kongestolen er seinare endra fleire gonger sjølv om han har hatt same plasseringa som no. Kongestolen i dag syner initialane H7 for kong Haakon VII.
«L'ultima Cena» – Nattverden – er ein sølvskulptur av den italienske bilethoggaren Arrigo Minerbi. Den er frå 1930 og var ei gåve til Nasjonalgalleriet. Skulpturen kom til domkyrkja i 1950. Han er i 2/3-s størrelse, 2,8 meter lang og 0,8 meter brei. Han er støypt i sølv og veg ca. 300 kilo.
Av anna inventar finn ein Maria-skulpturen i tre som er av Turid Angell Eng og var ei gåve til kyrkja i samband med 300-årsjubileet i 1997.
I tillegg til døypefatet frå Hellig Trefoldigheds kyrkje, har domkyrkja teke vare på dei tre ljosekronene som heng i midtgangen, ein stor altarkalk og disk og fire eller fem bispeportrettar frå denne kyrkja.
Også dei to store tinnlysestakane som står på altaret kjem derifrå. Frå Hallvardskatedralen finst altarkalk og disk og brødeske. I tillegg fire eller fem av portretta som heng i sakristiet.
Endringar
Domkyrkja vart ombygt innvendig i åra 1848-50, etter ein plan av arkitekt Alexis de Chateauneuf frå Hamburg. Interiøret vart omskapt i nygotikk og det gamle inventaret vart fjerna. Tårnet vart høgd og utstyrt med ein rikare dekorert tårnhjelm, og spir. Til tårnmuringa vart det då brukt raud teglstein av større format enn den teglsteinen ein hadde nytta då kyrkja vart bygd, og i fasaden ser ein tydeleg skiljet mellom den opphavlege muren og det som er bygd til seinare. Samstundes vart det laga ei ny kongeinngang på sørsida.
Hundre år seinare vart kyrkja restaurert. Restaureringa vart leia av arkitekt Arnstein Arneberg. Den nygotiske innreiinga vart fjerna, og inventaret vart ført tilbake til det opphavlege. Under restaureringa laga Hugo Lous Mohr eit stort takmåleri. Arneberg teikna òg kapellet på sørsida av kyrkja. Restaureringa var ferdig til Oslo sitt 900-årsjubileum i 1950.
Inngangsdøra er dekorert med bronserelieff av Dagfin Werenskiold. Motiva er henta frå Bergpreika.
Kyrkja vart restaurert på nytt i 2006–10, etter det vart avdekt omfattande fuktskadar, særleg i taket.
Kyrkjegarden
Oslo sin kyrkjegard vart lagd kring kyrkja. Fram til 1805 hadde dei rikaste familiane eigne graver i krypta i kyrkja; dessutan hadde familiane Collett, Leuch og Elieson eigne gravkapell på kyrkjegarden.
Kyrkjegarden vart nedlagt i 1808, men den høge kyrkjegardsmuren vart ståande til 1819. Då vart området nord og vest for kyrkja lagt til torget. I 1823 vart resten av kyrkjegarden omgjort til park.
Uttrykket Kirkeristen om dei basarbygningane som er bygd som ein halvsirkel kring plassen på sidene av domkyrkja har sin bakgrunn i to ferister som frå tidleg på 1700-talet låg i opningane i muren inn til kyrkjegarden for å hindre at dyr, særleg husdyr, kom seg inn på kyrkjegarden.
Saveh fylke
Saveh fylke (persisk شهرستان ساوه) er eit fylke i Markazi i Iran. Det administrative senteret i fylket er Saveh. I folketeljinga i 2011 var innbyggjartalet i fylket 259,030 people. Fylket er delt inn i dei to distrikta Sentral-distriktet og Nowbaran-distriktet. Fylket har dei tre byane Saveh, Nowbaran og Gharqabad.
Lonnie Mack
Lonnie McIntosh, kjend under artistnamnet Lonnie Mack, var ein USA-amerikansk rockemusikar med røter djupt i roots-musikk frå Sørstatane. Sjølv om han gjennom det meste av karrieren sin stod utafor rampelyset, vert han rekna som ein av dei «viktigaste og innverknadsrike» gitaristane i den tidlege rockehistoria, ein banebrytar innan bluesrock,  og ein av dei beste blue-eyed soul-songarane.
Han slo gjennom i 1964 med hitsinglane «Memphis» og «Wham!», og debutalbumet The Wham of that Memphis Man, alle for det vesle Cincinnati-selskapet Fraternity Records. På desse innspelingane introduserte Mack ein nyskapande gitarstil som blanda den etablerte akkord-og-riff-forma frå tidleg rock med «skarpe, aggressive, høglydte og kjappe» bluessoloar. Desse innspelingane har blitt sagt å kraftig heve standarden for rockegitaren. Mack sine bluesaktige soloar vart ei viktig inspirasjonskjelde for dei gryande sologitaristane innan både bluesrock og southern rock. Kort tid etter Mack sine innspelingar frå 1963 kom den britiske bølgja, leia av The Beatles. Dette førte til ei brå endring i musikksmaken til mange folk, og mange av dei tidlegare, amerikanske popheltane vart sett til sides, inkludert Mack. Lite skjede i karrieren hans før 1968, då bluesrocken var på sitt mest populære, og det nyskipa magasinet Rolling Stone publiserte ein artikkel om dei banebrytande bluesrockinnspelingane hans fem år tidlegare. Han fekk kort tid etter ein platekontrakt for tre album med Elektra Records i Los Angeles og byrja å spele på større konsertstadder. Innspelingane hans for Elektra dekte fleire musikksjangrar og la lite vekt på gitarvirtuositeten og bluesrock-retninga hans, med skuffande resultat. I 1971 forlet han Elektra, Los Angeles og kommersiell rock for ein lengre karriere innan country og bluegrass.
I 1985 fekk Mack hjelp av Stevie Ray Vaughan til eit fem år langt comeback innan rock, inkludert fire album og ein konsert i Carnegie Hall. Han gav ut det siste albumet sitt i 1990, men heldt fram å spele på mindre stader fram til 2004.
Mackellarbreen
Mackellarbreen er ein stor sidebre i Queen Alexandra Range, som flyt nord langs austsida av Hampton Ridge frå Mount Mackellar, og ut i Lennox-Kingbreen. Han vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1961–62) i samband med Mount Mackellar.
Sulzberger Bay
Sulzberger Bay ligg føre Sulzberger isbrem, ein isbrem som er kring 137 km lang og 80 km brei langs kysten av Marie Byrd Land mellom Edward VII Peninsula og Guest Peninsula. Isbremmen vart observert og grovt kartlagd av Byrd-ekspedisjonen (1928-1930).
Sulzberger Basin er eit havbasseng sentralt i Rossisen nær Sulzberger Bay.
Drone
Drone er eit luftfartøy som kan vera fjernstyrt eller manøvrera sjølv. Det finst både militære og sivile dronar, og dei har mange utformingar og bruksområde Militære dronar vert brukte til å samla etterretning av militær relevans og å bera og avfyra våpen, utan å risikera livet til eigne soldatar. Sivile dronar vert til dømes brukte til hobbyfotografering og kommersielle videoproduksjonar. Skiljet mellom sivile og militære dronar er uklart. Militære føretak er i dag leiande i utviklinga av droneteknologi, men leverer i tillegg til den miitære marknaden òg til det sivile. Fleire sivile føretak leverer òg dronar og droneteknologi til den militære marknaden.
Forbodssoner
I Noreg er det forbode å flyga med dronar i nærleiken av flyplassar. Minsteavstanden er fem kilometer utan spesielt løyve frå tårnet. Årsaka er faren for at dronane kan treffe fly under opp- og nedstigning. Frykta er ekstra stor for at dei kan sugast inn i flymotorar, der dei lett brennbare litium-polymerbatteria til dronane kan føra til brann.
Historie
Dronar vart først brukte under den fyrste verdskrigen, og fram til andre verdskrigen vart dei brukte til å trena skyttarar på luftvernartilleri.
Veksten i den militære nytta av dronar kan illustrerast med krigen i Irak: I 2002 brukte amerikanske styrkar rundt 200 dronar, eit tal som hadde vakse til rundt 3 200 i 2007.
That's the Way
«That's the Way» er ein song av det engelsk rockebandet Led Zeppelin frå det tredje albumet deira, Led Zeppelin III, frå 1970. Som mange av songane på albumet er det ein akustisk song og ein av dei rolegaste og lettaste melodiane i katalogen til Led Zeppelin. På studioutgåva spelar Jimmy Page ein akustisk gitar i open G-stemming, pedalsteel, dulcimer og bassgitar, medan John Paul Jones spelar mandolin. John Bonham spelar ikkje trommer på songen, og ein lett tamburin og bassgitar kjem til mot slutten av songen.
Jimmy Page og Robert Plant skreiv songen i 1970 medan dei kvilte ut i hytta Bron-Yr-Aur i Wales. Page forklarte:
"«That's the Way» vart skriven i Wales. Det var ein av dei dagane etter ein lang fottur og me var på veg attende til hytta. Me hadde ein gitar med oss. Det var slitsamt å gå ned ei ravine og me stoppa og sette oss ned. Eg spelte melodien og Robert song det første verset på direkten. Me hadde ein lydbandopptakar med oss og fekk melodien ned."
I eit intervju han gav Mojo i 2010, sa han:
"Eg kan framleis hugse nøyaktig kvar vi var då vi skreiv «That's the Way». Robert var sterkt påverka av situasjonen og det å klare å skrive ned og gje ei slik melding var flott. Det hadde ikkje skjedd om vi ikkje hadde vore akkurat der."
På scenen for Unledded med Page and Plant i 1994, annonserte Plant til publikum at dotter til Page, Scarlet Page, vart unnfanga «om lag ein halvtime» etter «That's the Way» vart skriven. Kjærasten til Page, Charlotte Martin, budde i Bron-Yr-Aur på denne tida med Page, og den dåverande kona til Plant, Maureen og barnet deira Carmen.
Den originale arbeidstittelen på songen var «The Boy Next Door». I følgje Stephen Davis sin biografi om Led Zeppelin, Hammer of the Gods, omhandlar teksten synet Plant hadde på økologi og miljø. Det er òg fleire ilnjer i songen som omhandlar korleis Led Zeppelin stundom vart behandla i Amerika på dei første turneane deira, då dei stundom vart spytta på, fekk våpen retta mot seg og vart plaga på flyplassar og fly. Dei var òg plaga av valden dei hadde sett politimenn utføre mot ungdomen som protesterte mot vietnamkrigen, samt tilhengjarane deira, særleg under vårturneen i 1970:
«That's the Way» vart spela på konsertane til Led Zeppelin frå 1970 og ut 1972, og vart seinare henta fram for Earl's Court i 1975. Ein finn konsertversjonar av songen på How the West Was Won, Led Zeppelin BBC Sessions og Led Zeppelin DVD. I 1994 gav Page and Plant ut ein versjon på No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded, både CD og DVD.
Dette er ein av få songar av Led Zeppelin som er blitt autorisert for bruk i film, nemleg Cameron Crowe sin Almost Famous i 2000.
Songen vart gjeven ut på Ein EP i 1971 i Australia i lag med «Going to California» og «Stairway to Heaven».
Kjelder
''
Velesjta
Velesjta (makedonsk Велешта, albansk Veleshtë) er ein landsby i kommunen Struga i regionen Sørvest i Nord-Makedonia. Velesjta var tidlegare eigen kommune, men vart innlemma i Struga i 2004.
Den tidlegare kommunen Velesjta hadde 8 156 innbyggjarar ved folketeljinga i 2002, medan sjølve landsbyen hadde 5 834 innbyggjarar.
Våler i Solør
Våler er ein tettstad og administrasjonssenteret i Våler kommune i Hedmark i Innlandet fylke. Tettstaden har. Her ligg mellom anna Våler torvdriftmuseum, Vålbyen skole, Våler ungdomsskole, Våler kyrkje og Våler stasjon.
At Tariyah
At Tariyah er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
Gheorghe Hagi
Gheorghe Hagi er ein rumensk pensjonert fotballspelar som spelte på midtbanen.
Autonom undervassfarkost
Autonom undervassfarkost er ein sjølvgåande undervassrobot som kan bevega seg utan instruksjonar frå ein operatør. Slike farkostar har ofte form som minner om ein torpedo om dei skal gå langt, eller andre former om dei skal operera innanfor eit avgrensa område.
Gheorghe Hagi
Gheorghe Hagi debuterte i 1983 for Farul Constanța. Eit år seinare flytta han til Sportul Studențesc, der han etter tre år skifta til Steaua. Han skåra 85 gonger på 97 kampar. I București vann han serien fire år i rad og nådde i tillegg ein europacupfinale i 1989. Seinare skulle han spele i Real Madrid. Etter 2 skuffande sesongar hjå klubben skåra han 15 mål på 64 kampar. Seinare selde Real Madrid han til Brescia, der han i fyrste sesongen sin skåra 5 mål på 31 kampar. Det andre året han spelte der var han på b-laget, han vart etterpå seld til Barcelona der han skåra 9 mål på 25 kampar i løpet av dei to sesongane han spelte der. Hagi vart seld til den tyrkiske klubben Galatasaray, der han spelte i 5 sesongar. Han førte klubben til 4 seriemeisterskap og han vann òg UEFA-cupen i 2000 på straffesparktevling over Arsenal.
Autonom undervassfarkost
Autonome undervassfarkostar opererer som oftast etter operasjonsplanar lagra i sjølve farkosten, eller or planar som vert lasta ned via akustiske kommunikasjonssystem. På grunn av lang tid frå ein kommando sendast og til det får effekt så må kommandoen ta høgd for miljøendringar der farkosten oppheld seg, eller at kommandoen ikkje lengre gjeld i det den når fram. Eit anna assosiert problem er å etableras ein referansepositjon. Dette kan gjerast ved bruk av akustiske fyr på havbotnen, eller ved at fartøy på overflata kan ha slike akustiske fyr. Det vert òg brukt tregleiksnavigasjon kombinert med sonarar som fylgjer havbotnen.
Gheorghe Hagi
Landslagsspel
I åra mellom 1983 og 2000 spelte han heile 125 landskampar for det rumenske landslaget og skåra 25 gonger. Han representerte òg landet sitt i EM i 1984, VM 1990, 1994, EM i 1996, VM i 1998 og EM i 2000. I VM i 1990 vart laget slått ut i åttedelsfinalen av Irland i 1994 nådde dei kvartfinalen der det vart slått av Sverige på straffesparktevling. I VM i Frankrike kom det atter ein gong til åttedelsfinalen der det vart slått ut av Kroatia. Hagi vart ein viktig del av det rumenske laget i 1994 saman med Florin Răducioiu og Ilie Dumitrescu. Han skåra sjølv tre mål i turneringa. Hagi spelte sin siste landskamp mot Tyrkia i kvartfinalen i EM i 2000
Tangerine
«Tangerine» er ein folkrocksong skriven av Jimmy Page og framført av det engelske rockebandet Led Zeppelin. Han vart gjeven ut på albumet deira Led Zeppelin III i 1970.
Som mange Led Zeppelin-songar skriven av Page, hadde han opphav i ein gammal Yardbirds-song, i dette tilfellet ein song kalla «Knowing That I'm Losing You». The Yardbirds-versjonen hadde ein annan tekst, med unntak av verset som startar med «Measuring a summer's day».
Songen har ein akustisk country-stil med pedalsteelgitar av Page. Songen byrjar med ein falsk start, før ein pause der Page så set i gang i rett tempo. Gjennom heile songen endrar han tempo eit par takter om gongen, medan teksten omhandlar kjærleik og tilfredsheit. Det var den nest siste Led Zeppelin-songen Page skreiv utan medverknad frå Robert Plant. («Bron-Yr-Aur» frå Physical Graffiti var den siste.)
Songen nyttar eit enkelt dobbel vokalspor for å skape ei melodiøs kjensle. Songen nyttar ein standard Am G D C progresjon for versa før han går over i ein G C D progresjon for refrenget.
«Tangerine» vart ofte spela som ein del av det akustiske settet på konsertane deira i 1971 og 1972, og henta fram att for Earl's Court i 1975. At
Carchiprovinsen
Carchi (spansk uttale: [ˈkaɾtʃi]) er ein provins i Ecuador lengst nord i La Sierra-regionen, høglandet. Han grensar mot Sucumbíos i aust, Colombia i nord, mot Imbabura i sør, og mot Esmeraldas i vest. Hovudstaden er Tulcán.
Carchi-elva har kjelda i skråningane av vulkanen Chiles og dannar grensa mellom Colombia og Ecuador nær byen Tulcan. Rumichaca-brua er den viktigaste landvegen mellom Colombia og Ecuador.
Provinsøkonomien er basert på industri- og landbruksproduksjon. Produkta inkluderer mellom anna potetar, mais, tobakk og meieriprodukt.
Provinsen er delt inn i 6 kantonar, den mest folkerike kantonen er Tulcán i nordaust med over 100 000 innbyggjarar.
Marshbreen
Marshbreen er ein isbre som er kring 110 km lang, og som flyt nord frå Det antarktiske polarplatået mellom Miller Range og Queen Elizabeth Range og ut i Nimrodbreen. Han vart sett av ei gruppe frå New Zealand under CTAE (1956–58) og kalla opp etter G.W. Marsh, eit medlem av gruppa.
Bernard Lovell
Sir Alfred Charles Bernard Lovell var ein engelsk fysikar og radioastronom.
Han var professor i radioastronomi ved University of Manchester og direktør for Nuffield Radio Astronomy Laboratories (Jodrell Bank) frå 1951 til 1981. Han er kjent for bygginga av det store radioteleskopet ved Jodrell Bank og for arbeid med radiokontroll av amerikanske og sovjetiske og russiske satellittar og romsondar. Han har skrive mange avhandlingar innafor radio- og meteorastronomi i tillegg til fleire bøker, mellom anna Meteor Astronomy (1954), The Exploration of Space by Radio (1957), Our Present Knowledge of the Universe (1967), ''Out of the Zenith. Jodrell Bank 1957–70 (1973), Man's Relation to the Universe (1975), In the Centre of Immensities (1979) og Emerging Cosmology'' (1981).
Leikny
Leikny er eit kvinnenamn, av norrønt Leikný, samansett av '(våpen-)leik', 'strid' og 'ny'.
Leikny har namnedag 9. februar.
Bruken av namnet i Noreg
Namnet Leikny kom i bruk i Nordland og Troms i 1890-åra, først registrert som døypenamn 30. mai 1880
Driva
Driva er eit bygdelag i Oppdal kommune, om lag 8 km sør for Oppdal sentrum langs E6.
Lydintensitet
Lydintensitet eller akustisk intensitet er akustisk effekt per flateeining. Akustisk intensitet kan uttrykkast der P er akustisk effekt (W) og S er arealet (m²). Lydintensitet har difor eininga Watt/m². Den augeblikklege intensiteten kan uttrykkast der p(t) er lydtrykket (Pa) og u(t) er partikkelhastigheita (m/s), begge som funksjon av tid. Gjennomsnittsintensiteten vert då der T er tidsintervalet (s) det vert integrert over. Akustisk intensitetsvivå er akustisk intensitet målt i dB: der referanseintensiten er den lågaste akustiske intensiteten, ved 1 kHz, som ein gjennomsnittsperson oppfattar.
Giovanni Pico della Mirandola
Giovanni Pico della Mirandola (utt. pˈico della mirˈandola), var ein italiensk humanist og filosof og elev av Ficino. Han var også ein del av krinsen kring Lorenzo de' Medici. Pico er ein av dei viktigaste humanistane i renessansen. Han studerte i Bologna, Padova og Paris. Seinare drog han til Firenze og vidare til Roma, der han 1486 gav ut 900 tesar frå alle vitskapar med tilbod om offentleg å forsvare dei – hans vidgjetne tale Om menneskets verdighet er ein lekk av dette dette forsvaret. Pico meinte at mennesket er fritt til å byggje sin eigen personlegdom, og er i stand til å velje sitt eige eksistensnivå.
Driva
Staden hadde tidlegare eige postkontor og eigen butikk, men desse er no lagde ned. Driva hadde òg jernbanestasjon som no er lagt ned.
Drivdalen skole ligg på Driva.
Giovanni Pico della Mirandola
Pico ynskte å skape ein syntese av platonistisk og arabisk filosofi, jødisk kabbalistisk mystikk og mellomalderens skolastikk. I 1496 kom verka hans ut i Bologna. Nevøen Giovanni Francesco Pico (d. 1533) skildra livet hans og var sjølv ein fruktbar forfattar, som mellom anna var oppteken av mystikk.
Driva
Frå Driva går det vegar opp på Loslia og gjennom Vinstradalen. Kjente gardar på Driva er Lo og Rise.
Owner of a Lonely Heart
«Owner of a Lonely Heart» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1983 på albuma til bandet 90125. Songen er den største hitten til Yes til dags dato, og i to veker i januar 1984 toppa singelen Billboard Hot 100 i USA. Songen er skriven av Trevor Rabin, Chris Squire, Jon Anderson og Trevor Horn.
Struktur
Songen startar med eit gitar-riff som kan minne om eit typisk rock eller hardrockriff. Riffet blir spelt to gonger før det blir punktert av tromma, og så kjem resten av instrumenta med, og blir til songen sin hovudtema. Songen følgjer hovudsakleg standard pop-struktur, med vers, refreng og gitarsolo. På slutten av songen løyser melodilinja seg opp, og det blir avslutta med ein seksjon som gjev assosiasjonar til ein jamsession.
I følgje medkomponist Trevor Rabin vart songen opphavleg skrive som ein ballade, men produsent og medkomponist Trevor Horn vart overtalt av Jon Anderson til å få opp tempoet slik at det vart ein rockelåt. Ein demoversjon som underbygger påstanden om ein rolegare versjon finst på Rabin-albumet 90124, der songen har fått eit jazz-liknande preg.
Konsertversjonar
Songen er blitt den åttande mest spelte under Yes-konsertane. Under konsertane på 1980-talet var fremføringa av songen særs lik innspelinga. Under Anderson Bruford Wakeman Howe sine konsertar i 1989 fremførte Jon Anderson ein akustisk versjon som ein del av solo-settet sitt.
Offisielle konsertopptak av «Owner of a Lonely Heart» finst på:
Bakgrunnsstoff
Yes
Fylkesveg 6734
Fylkesveg 6734 er eit ferjesamband mellom Dybfest og Tarva i Bjugn kommune. Vegen har ingen strekningar på land.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 111 i Sør-Trøndelag.
Vahselbukta
Vahselbukta (tysk Vahselbucht) er ei bukt som er kring 11 km brei og som ligg i vestleg delen av Luitpold Coast i Antarktis.
Bukta får istilførsel frå Schweitzerbreen og Lerchenfeldbreen. Ho vart oppdaga av Den tyske antarktisekspedisjonen 1911–1912, leia av Wilhelm Filchner. Filchner kalla bukta opp etter kaptein Richard Vahsel på ekspedisjonsskipet «Deutschland», som døydde under ekspedisjonen, visstnok av syfilis. Filchner gav seinare bukta namnet Herzog Ernst Bucht etter at store delar av isen kring bukta braut laus og danna ei mykje større bukt, men oppdagarar har sidan gått attende til Vahselbukta.
Mislesjevo
Mislesjevo (makedonsk Мислешево, albansk Misleshovë) er ein landsby i kommunen Struga i regionen Sørvest i Nord-Makedonia.
Busetnaden hadde 3 507 innbyggjarar ved folketeljinga i 2002.
Märt Israel
Märt Israel er ein estisk diskoskastar. Han personleg beste er eit kast på 66,98 frå mai 2011 i Chula Vista, California.
Israel deltek under sommar-OL 2012 i London.
ELINT
ELINT - Elektronisk signaletterretning, (Engelsk: Electronic signals intelligence) (russisk: Радиотехническая разведка) er ein del av etterretningsdisiplinen SIGINT. ELINT brukar elektroniske sensorar som fokuserar på signal som ikkje direkte kan klassifiserast som samband (engelsk forkorting: NONCOM). Identifisering av signala vert gjrot ved å samanlikna parametrane med kjende kriteriar, lagra i eit slags bibliotek.
ELINT-innsamling vert mest gjort for å avdekkja militær bruk av elektromagnetiske signal hjå opponentar, konkurrentar eller mogelege fiendar i framtida, særleg i form av Radar-emisjonar og utstråling frå våpensystem.
Shazand fylke
Shazand fylke (persisk شهرستان شازند) er eit fylke located in Markazi i Iran. Det administrative senteret i fylket er Shazand. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 118 789. Fylket er delt inn i dei fire distrikta Sentral-distriktet, Qarah Kahriz-distriktet, Zalian-distriktet og Sarband-distriktet. Fylket har dei fem byane Shazand, Astaneh, Bazneh, Hendudur og Tureh.
Francis James Child
Francis James Child var ein amerikansk akademikar og folkeminneforskar som er kjend for å ha samla og klassifisert folkesongar frå England og Skottland og dei amerikanske variantane deira, og klassifisert dei etter systemet som blir kalla Child Ballads.
Child var fødd i Boston i Massachusetts. Der gjekk han på Boston Latin School, og gjekk ut av Harvard i 1846 som den beste i klassen i alle fag. Han underviste i matematikk frå 1846 til 1848, då han fekk ei stilling som lærar i historie, politisk økonomi og engelsk litteratur. Etter to års studia i Europa overtok han stillinga som professor i retorikk og talekunst etter Edward T. Channing, eit professorat han hadde til 1876.
Child fekk permisjon frå 1849 til 1853, då han studerte engelsk teater og seinare tysk filologi ved Humboldt-universitetet i Berlin og universitetet i Göttingen. Han var redaktør for ei omfattande samling av britiske poetar. Han var òg redaktør for dei samla verka av Edmund Spenser (1855) og planla ei utgjeving av Geoffrey Chaucer, men nøgde seg med ein artikkel i The Memoirs of the American Academy of Arts and Sciences for 1863 under tittelen «Observations on the Language of Chaucer's Canterbury Tales». Artikkelen fekk stor tyding for forståinga av Chaucer sin grammatikk, uttale og skandering slik ein forstår det i dag.
Det største av arbeida hans var utgjevinga av eit åttebandsverk av engelske og skotske folkeballadar. Etter at han i 1876 fekk ei stilling som professor i engelsk, vigde han seg til komparative studium av tradisjonelle engelske balladar. Han samla ei stor mengd manuskript og andre folkeminnekjelder, og gjorde undersøkingar på andre språk enn engelsk. George Lyman Kittredge var blant elevane til Child, og følte eit særleg ansvar for å vidareføra arbeidet hans.
Det siste arbeidet til var English and Scottish Popular Ballads, som først var i ti og sidan i fem bind. Verket stod lenge som det autoritative verket på området. Då Child døyde hadde han ikkje hatt tid til å skriva ei innleiing eller ein bibliografi. Derimot blei utgjevinga forsynt med ein kort biografi over Child skriven av Kittredge.
Lydspektrograf
Ein lydspektrograf er eit elektronisk apparat som analyserer lydsvingingar i lufta etter frekvens og gjev eit visuelt bilete av den akustiske oppbygginga til lyden. Lydspektrografi spelar ei rolle mellom anna i fonetikken.
Bergen internasjonale filmfestival
Bergen internasjonale filmfestival (BIFF) er ein norsk filmfestival som har vorte arrangert i Bergen kvar oktober sidan år 2000. Dersom ein måler i talet på filmar som blir framsynte, er BIFF den største filmfestivalen i landet. Ved festivalen i 2010 vart det synt 150 filmar, noko som var ny rekord. BIFF inngår i BergArt (Bergen Art Festival), ein årleg festival for tverrkunstnarleg samtidsuttrykk i byen.
Den viktigaste framsyningstaden for BIFF er Magnus Barfot kinosenter, men ein syner også film på Cinemateket USF, Konsertpaleet og andre stader.
Historie
Debuten til filmfestivalen i år 2000 var i høve Bergen sin status som Europeisk kulturhovudstad. Festivalen vart ein suksess med nesten 20 000 vitjingar, og har sidan vorte skipa kvart år. I 2010 hadde festivalen over 45 000 publikummarar.
Tafresh fylke
Tafresh fylke (persisk Ŝahrestāne Tafreŝ) er eit fylke i Markazi i Iran. Det administrative senteret i fylket er Tafresh. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket (utanom delar som seinare vart fråskild til Farahan fylke) 46 680; og utanom desse delane som seinare vart fråskild var folketalet 23 938. Fylket har eitt distrikt: Sentral-distriktet. Fylket har éin by: Tafresh.
Bergen internasjonale filmfestival
Publikumsprisen
Publikumsprisen har vorte utdelt sidan oppstarten. Fram til 2010 kunne publikum røysta på alle filmane under BIFF, men frå 2011 kan berre eit utval av filmane røystast på.
Lydmåling
Lydmåling er måling av dei frekvensane ein lyd består av eller av lydtrykket. Frekvensanalysen blir gjort med mikrofon, forsterkar, elektronisk filter og eit registreringsinstrument. Filteret slepp berre eit smalt frekvensområde gjennom og blir etter kvart flytta over heile det høyrbare frekvensområdet. Frekvensanalysen blir òg gjort med parallellanalysator, som finn frekvensane til alle lyden samstundes,. Lydtrykket blir mælt med mikrofon, forsterkar og registreringsinstrument, som kan dekke heile det høyrbare området eller berre visse dele som ein slepp gjennom eit filter.
Bergen internasjonale filmfestival
Beste dokumentar
Prisen for Beste dokumentar har vorte utdelt sidan 2004, då BIFF ynskte å fokusera meir på dokumentarfilm. Prisen er på 50 000 kroner.
Lydmåling
Rane tonar og diskantlyd er som regel meir ubehageleg enn blanda lydar og basslyd. I 1959 innførte ein i samband med måling av flystøy omgrepet følt støy, som blir angjeve i PNdB (Perceived Noise Decibel), og som blir berekna på grunnlag av styrken til lyden for ulike frekvensar. Det finst òg andre utrekningsmåter som tek med kor lenge lyden varer, tida på døgnet osb.
Bergen internasjonale filmfestival
Ungdommens dokumentarpris
Denne prisen har vorte utdelt sidan 2004 av en jury som består av styremedlemmer frå ungdomsfilmklubben Hordaland ung filmforening (HUFF) som alle er elevar på vidaregåande skule.
Checkpoints
Checkpoints er eit program som har eksistert sidan 2007. I samarbeid med Raftostiftelsen er målet å setja søkeljoset på menneskerettar. I 2010 vart det for fyrste gong også delt ut ein pris til beste film på dette programmet. Juryen vart leidd av Nobels fredspris-mottakar Shirin Ebadi. Prisen på 50 000 kroner går til menneska filmen handlar om, ikkje til filmskaparane.
Beste skandinaviske musikkvideo
Prisen for beste skandinaviske musikkvideo vart delt ut for fyrste gong i 2010.
Filmwebs talentpris
Sidan 2005 har BIFF delt ut ein pris for «ungt talent» på 20 000 kroner. Prisen heiter no Filmwebs talentpris.
Cinema Extraordinare
Cinema Extraordinare vart rekna som hovudprisen til festivalen. Han vart utdelt av ein jury som bestod av norske filmprodusentar og -kritikarar, men har ikkje vorte utdelt etter 2011, i følgje BIFF sine lister over prisvinnarar. Fram til 2005 gjekk prisen under namnet Juryens pris, og i 2006 heitte han Norsk filminstitutts importpris, der prisen var norsk distribusjon. I 2011 lydde prisen på 50 000 kroner.
Diane de Poitiers
Diane de Poitiers var ei fransk adelskvinne med tittelen hertuginne av Valentinois.
Ho var gift med den normanniske adelsmannen Louis de Brézé, som døydde i 1531. Kort tid etter at mannen døydde blei ho elskarinna til den franske tronarvingen Henrik, seinare Henrik II. Ho var 18 år eldre enn han. Diane de Poitiers fekk stor innverknad over Henrik, og denne varte heilt til han døydde i 1559. Ho heldt dei mektige stormannsslektene Montmorency og Guise i sjakk, og var så mektig ved hoffet at sjølv dronninga, Katarina av Medici, måtte bøya seg for henne. Etter at Henrik II døydde blei ho forvist frå hoffet, og levde dei siste åra av livet på eit av godsa sine.
Island (fleirtyding)
Island kan visa til:
Masonbreen
Masonbreen er ein isbre som drenerer austsida av Worcester Range, like sør for Bareface Bluff og flyt aust og ut i Skeltonbreen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1964 etter Richard G. Hogan-Mason, som var biolog ved McMurdo-basen i 1961-62 og 1962-63.
Olga Zavjalova
Olga Viktorovna Zavjalova, fødd Kornejeva, er ein russisk tidlegare langrennsløpar frå Leningrad. Ho vart verdsmeister på 30 km i 2003 og på 15 km i 2007. I dei same meisterskapane fekk ho også tre bronsemedaljar.
Aktiv
Olga Kornejeva deltok i Ski-VM 1993 i Falun, der ho vart nummer 18 på 5 km og nummer 16 på den påfylgjande jaktstarten. Midt i desember 1994 oppnådde ho sin fyrste pallplass i verdscupen då ho kom på andreplass på ein 15 km i Sappada i Italia, Jelena Välbe vann rennet framom fire andre russiske utøvarar. Under verdsmeisterskapen i Thunder Bay i mars 1995 vart Kornejeva nummer ni i jaktstarten.
Frå 1997 til 2000 presterte ho som Olga Zavjalova på eit lågare nivå i løypa og ho kom desse åra ikkje med i meisterskapstroppane til Russland. I 2001 fekk ho ein sjanse i ski-VM i Lahti og vart nummer ti på 10 km. Året etter kom ho på ellevteplass på 15 km i vinter-OL i Salt Lake City.
Verdsmeisterskapen i Val di Fiemme i 2003 vart det store høgdepunktet for Zavjalova som langrennsløpar. Her tok ho fire medaljar; gull på 30 km fristil og bronse både på 15 km i klassisk stil, 10 km duathlon og på 4x5 km stafett. To år seinare, i ski-VM 2005 i Oberstdorf deltok i fire tevlingar og fekk ein sjetteplass på 10 km som best. I februar månad vann ho elles sin einaste siger i eit verdscuprenn då ho gjekk til topps på ein 10 km i fristil i Reit im Winkl, på same tid som landskvinna Jevgenija Medvedeva-Arbuzova.
Zavjalova deltok i tre øvingar under vinterolympiaden 2006 i Torino. Ho opna med ein sjuandeplass på 15 km duathlon, noko som viste seg å verte hennar beste plassering. I februar 2007 gjorde Zavjalova det svært skarpt i ski-VM i Sapporo. Ho vann spurten på 15 km duathlon og vart verdsmeister, eit halvt sekund føre Kateřina Neumannová frå Tsjekkia, med Kristin Størmer Steira på bronseplass. To dagar etter var Zavjalova sjanselaus mot Neumannová på 10 km intervallstart, men sikra seg VM-sølvet på distansen.
Både i 2009 og i 2010 måtte Zavjalova finne seg i meir beskjedne plasseringar i dei store meisterskapane. Ho fekk som best ein 13. plass i ski-VM 2009 i Liberec, og to 12. plassar i vinter-OL 2010. I 2011 fekk ho ikkje plass i VM-troppen som reiste til Oslo, og ho la opp etter å ha tatt to medaljar i den russiske skimeisterskapen i slutten av mars, i sitt 39. år.
Don't You Lie to Me
«Don't You Lie to Me» (stundom kalla «I Get Evil» ) er ein bluessong innspelt av Tampa Red i 1940. Han vart ein bluesstandard med innspelingar av mange andre artistar. Songen vart òg tolka av rock and roll-pionerane Fats Domino og Chuck Berry.
Originalen
«Don't You Lie to Me» vart spelt inn av Tampa Red kring halvvegs i den produktive platekarrieren hans, og er ein overgang frå dei tidlegare hokum-innspelingane hans til den seinare Chicago-blues combo-stilen. Dette var den same tida han byrja å spele elektrisk gitar og spelte inn dei mest kjende bluesklassikarane hans, som «It Hurts Me Too», «Love with a Feeling» og «Anna Lou Blues», B-sida til «Don't You Lie to Me».