cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Warren Smith
Smith spelte piano frå han var sju år gammal og lærte seg kornett og saksofon før han slo seg til med trombone. Han byrja i bandet Harrison's Texans i 1920-åra, og var så lenge i bandet til Abe Lyman i 1930-åra. Han arbeidde mde Bob Crosby seint i 1940-åra, før han kom attende ei kort stund til Lyman. Han flytta til Chicago, der han arbeidde med Bud Jacobson og Bob Scobey, og arbeidde så på Vestkysten med Jess Stacy og Lu Watters. I 1955 turnerte han med Duke Ellington, og såelte så med Joe Darensbourg frå 1957 til 1960. I 1960-åra arbeidde han med Wild Bill Davison og Red Nichols.
Pýla
Pýla (gresk skrift Πύλα, tyrkisk Píle) er ein distriktsby på Kypros og ein lokalstyrt busetnad i distriktet Lárnaka i Republikken Kypros. Busetnaden ligg i FNs buffersone på Kypros og er den einaste busetnaden på Kypros der tyrkisk-kypriotar og gresk-kypriotar framleis bur side ved side.
Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 2 771 innbyggjarar. I folketeljinga for Nord-Kypros i 2011 er den tyrkisk-kypriotiske delen av busetnaden registrert utanom kommunestrukturen i distriktet Gazimağusa med 479 innbyggjarar.
Gávros
Gávros (gresk Γάβρος) er ein landsby i periferieininga Tríkala i Thessalía i Hellas. Gávros var hovudsete i den tidlegare kommunen Khásia, som no er ei kommunaleining i kommunen Kalambáka.
«Aurora»
Nordishavet
Frå 1876 til 1910 siglde «Aurora» årleg frå Dundee i Skottland til St. John's i Newfoundland for å delta i kval- og selfangst i Nordishavet. I 1884 blei det gjort eit forsøk på å redda Greely-ekspedisjonen, og i 1891 redda «Aurora» mannskapet frå «Polynia» som var blitt knust av isen.
Antarktis
I 1910 kjøpte Douglas Mawson skipet til bruk på den australasiatiske antarktisekspedisjonen. I desember 1911 kryssa skipet frå Hobart i Australia først til Macquarieøya, der ekspedisjonen sette opp ein base, og deretter til Commonwealth Bay i Antarktika. Skipet siglde så tilbake til Hobart for å ikkje bli fanga i vinterisen, og vende tilbake i desember 1912. Mawson og to andre var gått ut på ei sledeferd og var ikkje komne tilbake. I januar 1913 måtte skipet reisa bort for å unngå isen igjen. Det blei sett igjen ei gruppe på seks mann. Mawson, den einaste overlevande av dei tre, kom attende til basen medan skipet framleis var å sjå. Dei gjorde forsøk på å kalla «Aurora» attende over radio, men dårleg vêr gjorde at det ikkje kunne landa. 12. desember 1913 vende «Aurora» tilbake til Commonwealth Bay og henta mennene.
I 1914 blei skipet del av Ernest Shackleton sin Endurance-ekspedisjon som hadde som mål å kryssa det antarktiske kontinentet. «Aurora» skulle frakta Rossgruppa til Rosshavet for å leggja ut depot for kryssarane. Etter å vera forseinka av sjøis i McMurdosundet kom skipet fram til Discovery Bay 12. mars 1915. I mai blei skipet fanga i isen og ført ut til havs medan fleire menn var i land. Først 12. februar 1916 kom skipet laus frå isen, og 3. april kom det til Dunedin på New Zealand.
Dei britiske, australske og newzealandske styresmaktene blei einige om å gå saman om å vøla skipet og redda den stranda Rossgruppa. John King Davis blei utnemnd til kaptein med full kontroll over skipet, medan Shackleton fekk vera med som mannskap. 10. januar 1917 kom skipet fram til pakkisen nær Cape Royds og fortsette mot Cape Evans. Ei veke seinare hadde det henta dei sju overlevande frå Rossgruppa og siglde tilbake til Wellington på New Zealand.
Endelikt
«Aurora» blei sist sett i 1917, då det la ut frå Newcastle i New South Wales til Iquique i Chile med ei last kol. Lloyd's of London rekna det som tapt den 2. januar 1918. Truleg blei det søkkt som del av krigshandlingane under første verdskrigen.
Ettermæle
Fleire stader i Antarktis har fått namn etter skipet:
Schorndorf
Schorndorf er ein by og ein kommune i forbundslandet Baden-Württemberg i Tyskland, om lag 26 km aust om Stuttgart. Kommunen omfattar 56,8 km² og har eit folketal på 40 000.
Oskar Frech, eit verdsomspennande metallstøypefirma med til saman over 500 tilsette, har hovudkontoret sitt i Schorndorf.
Gottlieb Daimler var fødd i Schorndorf.
Stoney
Stoney, også kalla nakota, nakoda, isga, og tidlegare Alberta Assiniboine, er eit språk i dakotagruppa i mississippidalspråka innafor siouxspråka. Dakotaspråka utgjer eit dialektkontinuum som består av santee-sisseton (dakota), yankton-yanktonai (dakota), teton (lakota), assiniboine og stoney.
Stoney er den av dakotadialektane som skil seg mest frå dei andre. Stoneyfolket er det einaste sioux-folket som bur berre i Canada, og stoney blir snakka av fem ulike grupper i Alberta.
Slektskap med assiniboine
Det næraste slektspråket til stoney er assiniboine. Språka er ikkje innbyrdes forståelege. Stoney kan ha utvikla seg frå assiniboine, eller så kan både stoney og assiniboine ha utvikla seg frå eit felles opphavsspråk.
Fonologi
Foneminventaret i Morley Stoney, i Morleyreservatet, er vist her: Samanlikn dette med nakota snakka i Alexis-reservatet:
Nokre vanlege ord
ein — wazhi
The Ramp
The Ramp er eit bratt klipperikt hall 1 km innover frå Cape Evans på Ross Island. Bakken er 1 km lang og har ei høgd på 50 m. Han vart namngjeven under Terra Nova-ekspedisjonen i 1910-13.
Stoney
Nokre vanlege ord
to — nûm
tre — yamnî
fire — ktusa
fem — zaptâ
mann — wîca
kvinne — wîyâ
sol — wa
måne — hâwi
vatn — mini
Fonologiske skilnader mellom stoney og andre dakotaspråk
Tabellen viser skilnaden mellom stoney, assiniboine, og dei tre sioux-dialektane lakota, yankton-yanktonai og santee-sisseton.
Fylkesveg 85 i Buskerud
Fylkesveg 85 i Buskerud går mellom Berg og Sagvollen i Kongsberg kommune. Vegen er 8,8 km lang.
Kirsti Strøm Bull
Kirsti Straum Bull er ein norsk jurist og professor ved Universitetet i Oslo.
Bull tok den juridiske doktorgraden sin i 1993, og vart professor ved det juridiske fakultetet ved Universitetet i Oslo i 1997. Ho er tilsett som professor ved Institutt for privatrett ved Universitetet i Oslo og som professor II ved Samisk høgskule.
Ho har spesielt arbeidd og publisert innanfor rettsfelta familierett og samerett. Ho har òg vore medlem av fleire offentlege utval knytt til samerett og medisinsk forskingsetikk. Blant anna leia ho utvalet som la fram forslag til endringar i reindriftslova (NOU 2001:35) og granskingskommisjonen om medisinsk forsking på menneske utan deira samtykke (NOU 2003:33).
Bull vart innvald i Det Norske Videnskaps-Akademi i 2008 og vart vald til preses for 2013.
Ho er gift med jusprofessor Hans Jacob Bull.
Gufelstock
Gufelstock er eit fjell i Glarus-Alpane. Det ligg nær Glarus i Sveits.
Augusta Christensen
Christensen var den fyrste bestyraren av vevskolen ved Nordenfjeldske Kunstindustrimuseum (NKIM) i Trondheim. Dette var på tida då NKIM vart etablert, i 1898. Kunstindustrimusea som vart etablert på slutten av 1800-talet hadde ein tydeleg pedagogisk profil. Vevskolen ved NKIM la stor vekt på den kunstnariske delen av vevinga.
Biografi
Augusta Christensen var fødd i Bergen, som dotter av Anne Magdalene Christensen (1818–1901), fødd Bjerck og Jacob Christensen (1822–1887), som var sjøkaptein og skipsreiar. Augusta hadde to eldre og to yngre sysken. Familien tilhøyrde den velståande borgarskapen i byen. Faren grunnla det Bergens-baserte reiarlaget Jacob Christensen i 1876. Reiarlaget vaks raskt, og hadde ved døden til grunnleggjaren i 1887 tre seglskuter og ni dampskip. Den yngre broren til Augusta, Jacob Christensen, tok over som reiar i reiarlaget då faren døydde.
Augusta var på fleire reiser med faren. Ifølgje ein artikkel i Bergens Tidende i samband med 70-årsdagen hennar, hadde ho segla med far sin på mange hav, og «utviklet aand og øie og skjønhetssans, men uten at tilegne seg nogen ydre lærdom eller tekniske færdigheter av nogen art».
Lærdomen og dei tekniske dugleikane tileigna Augusta seg heime i Noreg. Ho flytta frå Bergen til Kristiania rundt 1894. Der hadde ho eige vevatelier og var ein periode elev ved Kristiane Frisak sin farge- og vevskule, som var grunnlagd i 1888. I atelieret hadde ho blant anna dei seinare kjende biletvevarane Ulrikke Greve og Ragna Breivik som elevar og assistentar.
Etter at ho måtte forlata ei stilling ved Nordenfjeldske Kunstindustrimuseum sin vevskole i Trondheim i 1899 på grunn av sjukdom, reiste ho attende til fødebyen, Bergen. Der budde ho dels hos mor si, som var blitt enke då faren døyde i 1887, og dels hos andre. Ho budde òg i Norheimsund ei tid. Ho annonserte i avisene at ho tok imot nokre få elevar som privatlærar, og ho vov enno eindel sjølv.
Christensen blei verande ugift heile livet. Ho døydde på Haukeland Sjukehus den 25. april 1923, etter sjukdom i lengre tid, berre dagar før fylte 71 år. Ho er gravlagd på Møllendal gravplass i Bergen.
Biletevevar
Christensen byrja virket sitt som biletevevar i ei tid då det vaks fram ei ny og sterk interesse for handarbeid og husflid, både i Noreg og i resten av Europa, som ein reaksjon på den stadig aukande industrialiseringa. Interessa for det nasjonale auka også. Særleg for land som ikkje var sjølvstendige var det viktig å markera at dei hadde ein original og særprega kultur. Veving var eit av handverka som opplevde eit oppsving. I Noreg blei det skipa kunstindustrimuseum i Kristiania (1876), Bergen (1887) og Trondhjem (1893). Musea samla inn gamle biletteppe og åkle, og interessa for vevteknikkar, motiv og fargebruk voks i det som ofte er blitt kalla ein «vevrenessanse». Den første tida av denne «renessansen» kopierte vevarane gamle åkle- og teppemønster, men etter kvart kom det fram tankar om å byggja på tradisjonen, men utvikla ein ny tekstilkunst. Målet var at denne skulle vera dekorativ og «norsk», både i motiv og stil. Christensen utvikla seg til ein internasjonalt kjend biletvever innanfor denne sjangeren.
Gerhard Munthes påverknad
Målaren Gerhard Munthe kom til å spela ei sentral rolle i utviklinga av eit nytt biletspråk i den norske vevkunsten, fordi mange såg svaret på «det norske» i hans dekorative eventyrakvarellar. Han hadde målt naturalistisk i den første delen av karrieren, men under ein sjukdomsperiode i november 1890 byrja han å arbeida med ornamentikk. Samstundes skreiv han eit par avisartiklar som viste interesse for den gamle norske bondekunsten. I 1891 stilte han for første gong ut dekorative akvarellar, tapet- og teppemønster, på landsutstillinga i Skien, og i 1893 stilte han ut sine fyrste fantasiar over norske folkeeventyr på den såkalla «Sort- og hvidt-udstilling» i Kristiana. Totalt 11 akvarellar med fantasimotiv, handsama i ein ny og urealistisk stil med kraftige fargar, ulikt det som elles var vanleg vart utstilt på utstillinga.
Munthes første møte med biletvev var då han tidleg i 1890-årane teikna rutevevsmønster til kona si, Sigrun Munthe. Sigrun vov teppe som skulle smykka heimen deira. Det blei òg selt tre teppe til Vestlandske Kunstindustrimuseum.
I 1895 var den første kjende kontakten mellom Christensen og Munthe. Ho hadde sett eit av måleria hans, «Mørkræd», i juleheftet Juleroser 1894, og ville prøva å veva motivet. Ho har sjølv skildra opplevinga i eit brev til Randi Blehr i 1913: «Jeg saa i Juleroser et arbeide af Munthe, det vagte min begeistring. Jeg gik ind paa skolen hos frøken Frisak, under arbeidet undfanget jeg ideen at bryde de kjædelige flader farvet uld og hjemmespundet garn.» I 1895 kontakta Christensen Gerhard Munthe for å få lov til å overføra nokre av dei måla eventyrmotiva hans til biletvev. Ho skal ha vist eit forsøksarbeid til han. Han skulda henne for ulovleg bruk av ein teikning han hadde førsteretten til. Dei må ha kome til semje, for seinare laga Munthe ein kartong til henne, som ho brukte til å veva «Friere». Munthe gav henne òg instruksjonar når det gjaldt vevgarnet: «Traaden maa være strid og haard, saa Tekniken sees. Blødt Garn gjer Væven kjælen (som Tricotage) og borttager Karakteren af Væv.»
Etter dette brukte Christensen i hovudsak Munthe sine bilete som førelegg (mønster) for vevnadene sine. Christensen si forklaring på kvifor ho ikkje sjølv teikna mønster, uttrykte ho i eit brev til Randi Blehr i 1913. Christensen skreiv fylgjande: «At jeg aldrig har forsøgt mig i den retning, kan efter opfatning ikke regnes meg til forkleinelse, da jeg holder min væv for god til den slags dilettant-arbeide»
Nyskapande ullfarging
Munthe nytta fem fargar oftare enn andre i sin dekorative kunst, «fordi de forekommer mig hver især norske af opsyn og karakter». Fargane var blant anna høgraud, raudleg fiolett, potteblå, ein blåleg grøn og ein kraftig gul. Christensen, som spann vevgarnet sjølv, utvikla ein eigen metode for å få fram dei ulike fargane og nyansane i biletteppea. Andre biletvevarar farga garnet etter at det var spunne, medan Christensen farga sjølve ullen. Ho brukte ein teknikk ho hadde funne opp sjølv. Kunsthistorikaren Jan Kokkin kallar den veving med «dekomponerte farger», som ein parallell til det moderne måleriet. Den uspunne ulla blei farga i nokon få reine fargar, som ho blanda saman medan ho karda, for å «opnå en kolorit der er levende og blød som koloriten fra en malers palet». Resultatet av denne uvanlege framgangsmåten var trådar med eit meir energisk fargespel enn det ein oppnår ved å farga sjølve garnet. Motivfelta framstod nesten som måla med pensel når dei blei vovne saman, og ho kunne få fram dei ynskte fargenyansane i teppa ho vov etter Munthe sine måleri og mønster. Ifølgje Ulrikke Greve vov Augusta Christensen bilete etter Munthe sin kunst på ein måte ingen andre kunne. Ho vov «med en inderlighet i følelsen og en virkelig forståelse av hans kunst. Hun var som forhekset av hans fantasi.»
Kunsthistorikaren Jens Thiis meinte det var Christensen si dugelege overføring til biletvev av Munthes akvarell Nordlysdøtrer som gav Munthe tillit til «vevkunstens reproduksjonsevne» når det gjaldt biletkomposisjonane hans. Av andre vart Augusta vurdert som ein nyskapande vevkunstnar. Munthe såg biletteppe etter sine akvarellar som reproduksjonar av bileta.
Nordenfjeldske Kunstindustrimuseums Vævskole og Atelier for Kunstvævning
Nordenfjeldske Kunstindustrimuseum (NKIM) mottok frå 1897 eit statstilskott, og det blei avgjort at delar av dette skulle gå til ein vevskole ««til husflidens forædling og fremme, fornemmelig i kunstnerisk retning». Leiaren av museet Jens Thiis hadde høge mål for skulen. Det var berre éin kunstnar som kunne fornya norsk dekorativ kunst, meinte Thiis, og det var han Gerhard Munthe. Han tok kontakt med Munthe på vegner av NKIM, og foreslo at museet skulle veva eit par biletteppe etter hans teikning. Munthe aksepterte og foreslo motiva Den kloke fuglen og De tre ryttere. Han rådde Thiis til å engasjera Christensen for å utføra vevnadene, sidan ho, òg etter hans meining, var sjeldan dugleg, etter at ho hadde sett seg fullt inn i hans personlege oppfatning av fargar og uttrykk. Thiis var samd i at Christensen var den einaste som kunne overføra Munthe sine akvarellar til vev på «en forbilledlig måte».
I 1898 var Thiis hos Munthe og valde ut fleire akvarellar og vevmønster som han kjøpte til vevskolen, blant anna nokre av mønstera Munthe hadde teikna for kona si. Materialet danna det kunstnariske grunnlaget for vevskolen, som skulle starta september same år. Thiis tilbaud deretter Christensen stillinga som styrer av vevskolen. Ho takka ja til tilbodet. I kontrakten hennar heitte det at ho i tillegg til å undervise på vevskolen, skulle utføra «kunstvævde tæpper» etter dei mønstera museet avgjorde. Thiis hadde tankar om at andre vevarar kunne overta den meir elementære delen av vevundervisinga, slik at Christensen kunne ha tilsyn med den kunstnariske delen av vevinga. Etter kvart skulle ho sjølv etter kvart via seg til si eiga kunstveving.
Veving etter andre kunstnarar sine førelegg
Christensen vov ikkje berre «Munthe-teppa». Ho vov også nokre teppe etter utkast av Thorolf Holmboe, Nils Bergslien og Axel Revold.
Det siste store biletteppe som Christensen fullførte hadde religiøst motiv og blei vove etter ein kartong av Axel Revold. Biletteppet blei stilt ut i Kunstnerforbundet i Kristiania i 1918, og Ulrikke Greve skreiv blant anna om teppet i Tidens Tegn: «Et teppe, der i farvevalg og motiv minder om vor bedste tradition, et teppe fuldt av stille tanker og milde harmoniske farver, et overmaade værdifuldt arbeide i norsk vævekunst.»
Biletteppe (utval)
Nokre av teppa på lista nedanfor er vovne etter Munthe sine akvarellar eller mønster. Dersom dei ikkje er vovne etter Munthe sine akvarellar er det oppgjeve.
Utstillingar og hedar
På Stockholmsutstillinga i 1897 mottok ho ein sølv- og ein gullmedalje for biletteppa sine.
På Verdsutstillinga i Paris i 1900 vart NKIMs vevskule tildelt ein gullmedalje for si samling av utstilte teppe. Fire av dei store teppa var vovne av Augusta Christensen, delvis med assistanse av Gurine Bakken. Christensen vart i utgangspunktet òg tilkjent ein individuell medalje, ein «medarbeidar-medalje» i sølv, men den «forsvann» då overjuryen handsama tildelingane.
I 2021 blei Christensen heidra av biletkunstnaren Anne-Karin Furunes med både omtale og eit stort portrett i utstillinga Plissé i Stiftgarden i Trondheim. Portrettet, «Augusta Christensen» er utført i Furunes sin spesielle perforeringsteknikk og måler 3300 x 3300 mm. Biletet vart innkjøpt av NKIM, som òg produserte utstillinga.
Døypefont
Døypefont (frå døype og latin genitiv fontis av fons, 'kjelde', ) er eit kar som inneheld dåpsvatnet  under dåpsseremonien. Døypefonten er ein av dei viktigaste delane av inventaret i kyrkja, og kan vere laga av stein, tre eller metall. Oftast er fonten rikt dekorert. Døypefonten har etter reformasjonen vore plassert i eller nær koret. Tidlegare (i mellomalderen) var døypefonten plassert i nærleiken av inngangen til kyrkja for å symbolisere at dåpen var inngangen til kristenlivet.
I dei seinare hundreåra har det blitt vanleg å legge døypefat av metall oppi døypefonten. Ei døypekanne vert nytta for å fylle vatn i døypefonten.
Døypefontar i mellomalderen
Døypefontar av stein vart laga frå 1100-talet og framover i både Noreg, Norden og elles i Europa. Dei er vanlegvis utforma som ein sirkulær eller mangekanta steinskål eller steinkum på ein smalare fot som er plassert på ein vidare sokkel. Utsida av skåla, foten og sokkelen er ofte rikt utstyrt med relieffbilete og meir eller mindre frittståande figurar som har vore måla i skarpe fargar i si tid. Mange av desse døypefontane er teke vare på i kyrkjer og i musé, men målinga er no for det meste heilt vekk; berre nokre spor her og der stadfest at det har vore vanleg å fargeleggje steindøypefontane.
Motiva på mellomalderdøypefontane kunne vere henta frå dei bibelske forteljingane og/eller frå helgenlegender og segner. Men det er òg mange motiv som gjev til kjenne ei eller anna form for kristne bodskap ved hjelp av symbolikk som er vanskeleg å tolke i vår tid, men som må ha vore lett å skjøne med den kunnskapen om heidne førestillingar som lek og lærd hadde i mellomalderen. Dessutan kan somme motiv truleg vere knytt til konkrete hendingar eller lokale tilhøve som ein ikkje kjenner til å vår tid.
Det svenske herrelandslaget i fotball
Det svenske herrelandslaget i fotball er det nasjonale fotballaget i Sverige, og blir administrert av Sveriges fotballforbund. Det svenske fotballforbundet blei stifta i 1904, og det blei også medlem av FIFA i 1904 som ein av dei åtte opphavlege medlemmene. Nasjonalstadion for Sverige er Friends Arena i Solna. Laget speler tradisjonelt i gule overdelar og blå bukser.
Kastaniá i Tríkala
Kastaniá (gresk Καστανιά) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Tríkala i Thessalía i Hellas. Kastaniá inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Kalambáka.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Kastaniá 868 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 165 innbyggjarar.
Langnebbdvergrugde
Langnebbdvergrugde (Coenocorypha aucklandica) er ei dvergrugde i snipefamilien, Scolopacidae. Ho er endemisk for dei subantarktiske øygruppene Antipodesøyane og Aucklandøyane, og Campbelløyane, alle innanfor territoriet til New Zealand.
Skildring
Langnebbdvergrugda er ein liten, tettbygd vadefugl, ca. 23 centimeter lang med kroppssvekt på 105 gram. Hoa er litt større enn hannen. Nebbet er ca. 5 cm, brunt og litt nedbøygd i enden, beina er korte. Fjørdrakta er alt i alt i brunt, med rike spragler, på oversida er fjørene mørke med lysare kantar. Dei har ei tydeleg lysare brungul sentral stripe frå panna til nakken, og lang brungul augebrynstripe, mørkare augestripe, og bleik, brungul kinnflekk. Langnebbdvergrugda flyg under fluktspel og om dei blir forstyrra, elles held deg seg på bakken.
Hannar har eit lågmælt rop med gjentatte «trerk» varierande med «kiju», av og til fluktspel om natta med eit ikkje-vokal fløytelæte laga av vibrerande halefjører når lufta passerer gjennom dei spreidde fjørene under korte stup.
Habitatet deira ligg i tett vegetasjon på små øyar. Om natta kan dei flytte seg til meir opne område. På Aucklandøyane finst dei på Adams Island og andre mindre øyar, men ikkje på hovudøya som har kattar og griser. Dei har levd på Jacquemart Island rett utanfor Campbelløya, men er no innført på hovudøya etter at rotter blei utrydda i 2001.
Dietten består av virvellause dyr som meitemark, tanglopper, vaksne insekt og larver. Dei beitar i område med grastuer og kratt.
Reirplassen ligg i område med grasliknande plantar eller bregnar. Reira er enkle, grunne senkingar i nedfallsblad, gras eller bregnar. Kullet er på 2 egg, lagt med tre dagars intervall. Begge foreldra deltar i ruging og klekkinga skjer etter ca. 22 dagar. Kvar forelder tar seg av ein unge, og ungen blir fôra første tida og blir sjølvstendig etter ca. 9 veker. Dei fleste er 2-3 år nå dei får hekketerritorium.
Arten har status som nær truga, og bestanden er estimert til ca. 29 000 individ (1996), og er trudd å vere stabil.
Orre kyrkje
Orre kyrkje er ei langkyrkje frå 1950 som ligg på Pollestad i Klepp kommune i Rogaland fylke.
Byggverket er i hoggen granitt og har 350 plassar. Ein valde å hogge granitt til kyrkja fordi det var mangel på andre vyrke, men steinen vart likevel liggjande ferdig i fire år før ein fekk bygd fordi ein ikkje fekk tak i sement.
Kyrkja erstatta mellomalderkyrkja Orre gamle kyrkje som soknekyrkje for Orre sokn.
Liu Gang
Han var student ved fleire universitet i Kina og USA, mellom anna Columbia University frå 1996 til 1998. Han var finansanalytiker for Citigroup frå 2000. Liu har gjeve fleire fundamentale bidrag til lineær programmering.
1100-talet fvt.
1100-talet fvt. var åra frå 1199 fvt. til 1100 fvt.
Fylkesveg 86 i Buskerud
Fylkesveg 86 Buskerud går mellom Jordbru og Hedenstad kyrkje i Kongsberg kommune. Vegen er 2,4 km lang.
Songen King Creole
King Creole er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller. Songen vart framført av Elvis Presley og spelt inn i 1958, og la grunnlaget for den musikalske dramafilmen King Creole. Songen er basert på King Creole, ein cajun-gitarist frå New Orleans som har spelt mange former for rock and roll.
Songen vart gjeven ut på singel i Storbritannia i 1958. Han nådde andreplassen på UK Singles Chart. I 2007 vart singelen gjeve ut på ny og låg ei veke 15.
Viva Elvis-versjonen
I 2010 vart songen miksa å nytt for albumet Viva Elvis, eit album for Elvis-showet til Cirque De Soleil. Songen har ei reggae-rock-kjensle og ein drivande rytme.
Shaked
Shaked (hebraisk skrift שָׁקֵד, tyder Mandel) er ein sekulær, kollektiv landsby og ei israelsk busetjing nord på den okkuperte Vestbreidda. Han er underlagt Shomron regionale kommune. I 2006 hadde han 536 innbyggjarar.
Shaked er kalla opp etter dei ville mandeltrea som veks i området. Han vart grunnlagd i juni 1981 av organisasjonen Mishkei Herut Beitar, etter at dei første ti husa stod ferdige.
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
On the Double
On the Double er det fjerde studioalbumet til det nederlandske rockebandet Golden Earring, gjeve ut som eit dobbeltalbum i 1969.
Det var det siste albumet dei gav ut under namnet Golden Earrings, før dei droppa s-en i namnet, og det siste med trommeslagaren Jaap Eggermont, som slutta i bandet for å bli plateprodusent.
Red Raider Rampart
Red Raider Rampart er ei bratt is- og fjellvegg like aust for samløpet mellom Gatlinbreen og McGregorbreen i Dronning Maudfjella. Han vart namngjeven av Texas Tech Shackleton Glacier Expedition (1964–65) etter idrettslaget ved Texas Tech University som vart kalla Red Raiders.
1200-talet fvt.
1200-talet fvt. var åra frå 1299 fvt. til 1200 fvt.
The Sound of Silence
«The Sound of Silence» er songen som gjorde viseduoen Simon & Garfunkel kjend. Han vart skriven i februar 1964 av Paul Simon etter mordet på John F. Kennedy den 22. november 1963. Etter at songen vart miksa på ny og det vart lagt elektriske instrument oppå den originale akustiske utgåva, vart songen gjeven ut på singel og har seinare vorte kalla ein av dei «viktigaste folkrock-songane».
Songen vart opphavleg kalla «The Sounds of Silence» og er skriven slik på tidlege album og på singelen. På seinare samlingar er han kalla «The Sound of Silence». Begge utgåver av tittelen finst i teksten til songen. I boka si Lyrics 1964–2008 skriv Simon sjølv tittelen i eintalsform.
Historie
Simon starta å skrive songen etter drapet på Kennedy. Han hadde kom fram til musikken, men drøyde med teksten. Den 19. februar 1964 var teksten òg ferdig, som Simon sjølv fortel:
Hovudgreia med å spele gitar var at eg kunne sitje for meg sjølv og spele og drøyme. Og eg likt alltid å gjere det. Eg pleidde å gå inn på badet, fordi badet var flislagt, så det var alltid litt ekko. Eg opna kranen slik at vatnet rant - eg likar den lyden, det var veldig beroligande på meg - og eg spelte. Det var mørkt. 'Hello darkness, my old friend / I've come to talk with you again'.
Simon spelte den nye songen for Garfunkel same dag og kort tid etter spelte duoen songen på viseklubbar i New York. I teksten til plateomslaget til Wednesday Morning, 3 A.M., skriv Garfunkel:
'The Sound of Silence' er eit stort stykke arbeid. Vi leitte etter ein stor song, men dette var meir enn nokon av oss hadde venta.
Duoen spelte inn songen første gong 10. mars og tok han med på Wednesday Morning, 3 A.M., som kom ut oktober 1964. Albumet gjorde det dårleg då det kom ut, og duoen vart oppløyst. Simon reisten til England og var der det meste av 1965. Her spelte han ofte songen solo på viseklubbar og spelte songen inn på ny for soloalbumet sitt The Paul Simon Songbook i mai 1965.
Samstundes hadde produsenten til Simon & Garfunkel i Columbia Records i New York, Tom Wilson, fått vite at radiostasjonar i Boston og i Florida hadde byrja å spele songen.
Som B-side valde Wilson ein song som tidlegare ikkje var gjeven ut, men som duoen hadde spelt inn nokre månader tidlegare for å prøve ein meir «moderne» stil. Singelen «Sounds of Silence» gjekk inn på den amerikanske singellista i september 1965 og starta sakte å klatre.
Simon fekk vite at singelen hadde gått inn på lista berre minuttar før han skulle spele på ein viseklubb i København i Danmark og seinare på hausten reiste han attende til USA. Mot slutten av 1965 og dei første få vekene av 1966 låg songen på førsteplassen i USA. Simon & Garfunkel slo seg då saman att og tok med songen på det neste albumet deira, Sounds of Silence, som vart innspelt i all hast i desember 1965 og gjeven ut i januar 1966 for å gjere seg nytte av suksessen deira. Songen gjorde dei til store stjerner i lag med to andre hitsinglar sommaren 1966, «I Am a Rock» og «Homeward Bound». I 1999 kåra BMI «The Sound of Silence» til den 18. mest framførte songen på 1900-talet. I 2004 vart han rangert på 156. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.
Disturbed-versjonen
Ein versjon av «The Sound of Silence» kom ut av det amerikanske heavy metal-bandet Disturbed den 7. desember 2015. Det vart laga ein musikkvideo til versjonen. Versjonen deira nådde toppen av Billboard Hard Rock Digital Songs og Mainstream Rock-lista, og er den høgaste plasseringa dei har fått på Hot 100, med ein 42. plass. Det var òg den bestseljande singelen eira i Australia, der han nådde fjerdeplassen.
I april 2016 rosa Paul Simon versjonen. Simon sendte vokalisten Draiman ein epost der han rosa framføringa deira på det amerikanske showet Conan og kalla det ei mektig framføring. Musikkvideoen har blitt sett kring ein halv milliard gonger på YouTube, medan framføringa på Conan nærmar seg 100 millionar.
Andre utgåver
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre The Bachelors, Barros de Alencar, Nick & Simon, Bitches Sin, The Smashing Pumpkins, Nevermore, Bananarama, The Coolies, Heir Apparent, The Dickies, All Angels, Atrocity, Gregorian, Emilíana Torrini, Ascension of the Watchers, Carlo Rossi, Adriano Pappalardo, Stanford Harmonics, Shaw Blades, Sharleen Spiteri, Garou, Point Valid, Anna Dabrowska, Alizée, Model M. og Disturbed.
Brüder des Schattens - Söhne des Lichts
Brüder des Schattens - Söhne des Lichts er det tiande albumet til Popol Vuh. Det vart først gjeve ut i 1978 på Brain Records. I 2006 gav SPV ut albumet på nytt med eitt bonusspor som før vart gjeve ut på remixalbumet Sing, for Song Drives Away the Wolves i 1993. Dei første to songane på dette albumet vart nytta som filmmusikk i Werner Herzog-filmen Nosferatu the Vampyre.
Hammarsjön
Hammarsjön hadde tidlegare ei vik aust for sentrum av Kristianstad, Nosabysjön eller Nosabyviken. Denne vart drenert og tørrlagt av den engelske ingeniøren John Milner mellom 1859 og 1870. Her finst det lågaste punktet i Sverige og her ligg òg sjukehuset i byen. Langs vollen mot Hammarsjön, som vart forsterka etter flaumar i 2002, går jernbanelinja mellom Kristianstad og Åhus.
Pélla
Pélla (gresk Πέλλα) er ein landsby og ein kommune i periferieininga Pélla i Sentral-Makedonía nord i Hellas. Han grensar i sør mot periferieininga Imathía og i aust mot Thessaloníki. Den antikke byen Pella, som har gitt namn til periferieininga og til kommunen, ligg i kommunen.
Administrativ inndeling
Frå 2011 omfattar kommunen Pélla òg dei tidlegare kommunane Jannitsá, Kýrros, Megás Aléxandros og Krýa Vrýsi. Dei fem tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 63 122 innbyggjarar, medan kommunaleininga Pélla hadde 6 798 og tettstaden med same namn 2 398 innbyggjarar.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Vinga i Arad
Vinga (ungarsk Vinga, tysk Winga, serbisk Винга/Vinga) er ein kommune i Arad fylke i Romania.
Busetnader
Vinga er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:
Jimmy Miller
James «Jimmy» Miller var ein amerikansk plateprodusent som produserte album for The Spencer Davis Group (og var medlåtskrivar på songen «I'm a Man» med Steve Winwood), Nirvana, Blind Faith, Bobby Whitlock, Kracker og The Rolling Stones (alle album frå Beggars Banquet til Goats Head Soup), The Plasmatics og Motörhead. Han produserte òg The Move-singelen «Blackberry Way».
Nokre av albuma som Miller produserte for Rolling Stones, Beggars Banquet, Let it Bleed, Sticky Fingers og Exile on Main Street, vert generelt rekna som dei viktigaste utgjevingane til bandet.
Som perkusjonist var Miller kjend for ein særeigen trommelyd, særleg med the Rolling Stones og han spelte stundom òg perkusjon på platene deira, mellom anna den kjende kubjølleopninga på «Honky Tonk Women», trommene på «You Can't Always Get What You Want», «Happy» og «Shine a Light».
Nofim
Nofim (hebraisk skrift נוֹפִים, tyder 'Utsyn') er ei israelsk busetjing langs vestkanten av den nordlege, okkuperte Vestbreidda, kring 30 km aust for Tel Aviv. Landsbyen er underlagt Shomron regionale kommune, like ved Yakir. Kanaelva renn gjennom staden. Det internasjonale samfunnet reknar israelske busetjingar i Vestbreidda ulovlege i følgje folkeretten, medan dei israelske styresmaktene hevdar dei har retten på si side.
Han vart grunnlagd i 1987 av ei gruppe sekulære jødiske israelarar. Landsbyen har kring 175 familiar buande (2011).
Jonas Gygax
Jonas Gygax er ein sveitsisk frelsesarmesoldat og gitarist i musikkgruppa Heilsarmee.
Die grosse Entscheidungsshow
15. desember 2012 deltok Heilsarmee i Die grosse Entscheidungsshow 2013 med songen «You and Me». Bidraget vann med 37,54 prosent av røystene, og vart dimed utvald til å representere Sveits i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige.
Pastel
Pastel var ei norsk popgruppe frå 1980-talet som bestod av Merethe Trøan, søstera Elisabeth Trøan og brødreparet Johnny og Stig Nordseth. Gruppa er kjend mellom anna frå Melodi Grand Prix 1985 der dei deltok med songen «Ring ring ring». Songen enda på tredje plass.
Friluftshuset
Friluftshuset på Orre i Rogaland er Jæren friluftsråd sitt informasjonssenter for friluftsliv og naturvern. Huset blei bygd i 1987 og utvida i 1992. 16. desember 1999 brann senteret ned til grunnen, men blei bygd opp igjen i same stil og opna på nytt den 16. mars 2002.
Friluftshuset har blitt eit regionalt kultursenter med kunstutstillingar og konsertar. I huset er det også temautstillingar om natur, friluftsliv og medieprogram som kombinerer naturbilde, poesi og musikk. Huset blei teikna av arkitekten Per Line.
Fast utstilling
I senteret er det ei fast utstilling som gir opplysningar om Jærstrendene, landskapsvernområde og om kva moglegheiter ein har til å drive eit aktivt friluftsliv på Jæren.
Distriktet Aigle
Aigle er eit distrikt i kantonen Vaud i det sørvestlege Sveits. Distriktet har eit areal på 435 km², og hadde 40 143 innbyggarar i 2010. Aigle er hovudstad i distriktet, som grensar til kantonen Valais både i sørvest, sør og søraust, og til kantonen Bern lengst i aust.
Distriktet Aigle omfattar 15 kommunar. Aigle, Ollon og Bex er dei tre kommunane med meir enn 5 000 innbyggarar. Dei andre kommunane er Chessel, Corbeyrier, Gryon, Lavey-Morcles, Leysin, Noville, Ormont-Dessous, Ormont-Dessus, Rennaz, Roche, Villeneuve og Yvorne.
McCartney av Paul McCartney
McCartney er det første soloalbumet til den engelske rockeartisten Paul McCartney. Det vart gjeve ut på Apple Records i april 1970 etter McCartney hadde motstått forsøk frå bandkollegaene sine i The Beatles om å utsette utgjevinga til etter dei tidlegare planlagde utgjevingane på Apple, mellom anna The Beatles sitt Let It Be. McCartney spelte inn albumet sitt i ei tid med depresjon og forvirring etter at John Lennon i september 1969 fortalte bandet at han ville slutte i Beatles, og konflikten internt i bandet vart verre då McCartney gav ut dette albumet. Ei pressemelding i form av eit sjølv-intervju, i lag med eksemplar av McCartney, førte til kunngjeringa om at The Beatles var oppløyst den 10. april 1970.
McCartney spelte inn albumet i løyndom, og brukte enkelt heimeopptaksutstyr i huset sitt i St John's Wood. Miksing og nokre seinare innspelingar fann stad i profesjonelle studio i London, som McCartney leigde under eit alias for å halde seg anonym. Utanom enkelte bidrag frå kona si, Linda, spelte han inn heile albumet på eiga hand, og spelte alle instrumenta sjølv. Med laust arrangerte songar i staden for ein polert produksjon, var McCartney eit døme på å gå attende til det enkle, på liknande måte som Let It Be-innspelinga hadde vore i 1969.
Då albumet kom ut fekk det negative meldingar frå dei fleste kritikarane, delvis fordi albumet førte til at Beatles offisielt vart oppløyst. Mange skribentar kritiserte at McCartney hadde teke med halvferdige songar og instrumentale stykke, sjølv om kjærleikssongen «Maybe I'm Amazed» vart utpeikt som ein bra song. Publisiteten som albumet fekk i samband med oppløysinga til The Beatles gjorde at det selde godt, og det låg tre veker på toppen av den amerikanske Billboard-lista og nådde andreplassen i Storbritannia. I juni 2011 vart albumet gjeve ut på ny som ein del av Paul McCartney Archive Collection.
2011-utgåva
I juni 2011 kom McCartney ut i fleire utgåver:
Plate 2 – bonusspor
Ingen av spora var gjevne ut før.
Salslister
Vekeslister
Årslister
Salstrofé
Ella Anker
Eli Birgit «Ella» Anker var ein norsk journalist, utanrikskorrespondent, forfattar og kvinnesaksforkjempar.
Familie
Anker vart fødd på Sagatun folkehøgskole i Vang. Foreldra hennar var Herman Anker (1839-1896) og danskfødde Marie Elisabeth «Mix» Bojsen (1843-1892).
Ho var syster av Katti Anker Møller, svigerinne av Kai Møller og Johan Castberg, sønedotter av politikaren Peter Martin Anker, og niese av Nils Anker, Christian August Anker og Dikka Møller. Forfattaren Nini Roll Anker var gift med fetteren til Ella, Peter Martin Anker frå 1892 til 1907, og med ein annan av fetrane sine, Johan August Anker, frå 1910.
I desember 1892 gifta Ella Anker seg med Vilhelm Dunker Dons (1868-1908), som var barnebarn av forfattaren Vilhelmine Ullmann. Ekteskapet tok slutt i 1906. Systrene til Vilhelm Dunker Dons var gifte med høvesvis Nils Kjær og Jens Thiis.
Utdanning
Ella Anker tilhøyrde det første kolet som tok artium ved Fru Ragna Nielsens skule i Kristiania i 1887. Skulestiftaren Ragna Nielsen var mostar til Ellas seinare ektemann, Vilhelm Dunker Dons. I 1888 tok Ella examen philosophicum, og i 1892 var ho det første kvinnelege styremedlemmet i Det Norske Studentersamfund,  men heile styret vart ekskludert fordi dei engasjerte seg i den såkalla «flaggstrida» ved å protestera mot Unionsflagget og krevja eit reint, norsk flagg utan unionsmerke.
Folkevisedans
Saman med Hulda Garborg, Randi Blehr og Janna Kielland danna Ella Anker ei dansegruppe for å vekka interesse for det dei kalla «folkevisedans». Til tonane av Per Spelmann, Kongen og Knut Liten og eit par danske folkeviser utvikla dei ringdansane som skulle representera ein stolt og særnorsk danseform. Den 30. mars 1900 deltok dei i ei førestilling arrangert av Bondeungdomslaget (BUL) i Kristiania. To år seinare drog Hulda Garborg til Færøyene og henta inspirasjon til å vidareutvikla danseuttrykket.
Privatsekretær og politikar
Frå 1902 til 1904 arbeidde ho som privatsekretær for Wollert Konow, som var politikar tilhøyrande Frisindede Venstre og gift med mostera hennar. Ella engasjerte seg sjølv til å bli med i Frisinnede Venstre, men i 1890 slutta ho seg til Noregs Socialdemokratiske Arbeidarparti, og i 1927 gjekk ho over til Det norske Arbeidarparti. Under stortingsvalet i 1921 var ho tredjekandidat på lista til arbeidardemokratane i Akershus.
Journalist og utenrikskorrespondent
Etter at Vilhelm Dunker Dons døydde i 1908 arbeidde ho i redaksjonen til tidsskriftet Hver 8de Dag, og ho vart òg korrespondenten til Dagbladet i Roma. Frå 1910 til 1920 var ho London-korrespondent for fleire norske aviser, blant anna for Dagbladet og Verdens Gang. Frå 1923 var ho journalist i ukebladet Norges Kvinder. Ho var ein av stiftarane av Anglo-Norse Society in London i 1918, og i 1921 etablerte ho syster-organisasjonen Anglo-Norse Society in Oslo/Norsk-Britisk Samskipnad. For desse initiativa mottok ho ærestilvisinga Order of the British Empire.
Kristendom og spiritisme
Ella Anker var ein svært produktiv skribent og forfattar, og var engasjert i ei rekkje tema. Ho hadde ei sterk kristen tru og var i tillegg tilhengar av spiritismen, som ho hadde stifta bekjentskap med då ho var korrespondent i London. Dette gav seg utslag i bøker som Personlighetens liv etter døden (1911), Ukjendte kræfter (1912) og Til vern om den kristne moral (1950). Saman med Ragna Nielsen var Ella Anker ein pådrivar for å vinna tilhengarar for spiritismen i Noreg, og i 1912 henta dei eit medium frå London til Kristiania. Det vart halde ei rekkje seansar som vekte stor oppsikt. Ein komité leidde av vitskapsmannen Kristian Birkeland undersøkte saka og konkluderte med at seansane sannsynlegvis var rein bløff, men initiativtakarane avfeia kritikken.
Grønlandsk suverenitet
Ho støtta òg det kontroversielle norske kravet på suverenitet over Grønland. Om dette temaet skreiv ho bøkene Grønland for Norge (1923) og Norges rett til Eirik Raude's land (1931), i tillegg til ein artikkel i vekebladet Norges Kvinder i 1931, med tittelen Det norske folks undergang på Grønland under danskestyret. Anker gav òg ut skodespelet Eirik Raude for å fremja Grønlandssaka. Eit anna av hennar skodespel ber tittelen Olavsbilæte (1923).
Andre interessefelt
Ella Anker var òg ei gloande talskvinne for fred mellom nasjonane, mødreløn, som systera Katti Anker Møller fremja forslag om i 1919 og som Ella i 1928 skreiv ei bok om. Ho var også oppteken av fråhaldssaka. Ho engasjerte seg òg sterkt mot abort og mot bruk av preventiv.
Biografi om Herman Ankar
I 1936 gav Ella Anker ut biografien Sagatun. Herman Ankers liv og virke. Biografien handla om far hennar og folkehøgskolen som var barndomsheimen hennar.
Prisar og utmerkeringar
Anker vart tildelt den britiske Order of the British Empire (OBE) for sitt bidrag til å fremja kontakt og forståing mellom nordmenn og britar.
Sultans Head Rock
Sultans Head Rock er ein fjellrygg langs austsida av Hut Point Peninsula, 14 km sørvest for Vee Cliffs, på sørsida av Ross Island. Namnet vart først nytta av Discovery-ekspedisjonen under Scott, 1901–04, for å skildre steinane som vart samla inn der av Thomas V. Hodgson på ekspedisjonen.
Junior Eurovision Song Contest 2014
Junior Eurovision Song Contest 2014 (JESC 2014) var den 12. gongen Junior Eurovision Song Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Malta Shipbuilding i Marsa på Malta. Finalen fann stad 15. november 2014. Dette var fyrste gongen Malta arrangerte tevlinga og tredje gongen at vinnarlandet arrangerte tevlinga året etter.
Güferhorn
Güferhorn er eit fjell i Dei lepontinske Alpane, mellom dalane Vals og Hinterrhein i Graubünden. Det har ei høgd på 3 379 moh og er den høgaste toppen i Dei lepontinske Alpane aust for Rheinwaldhorn. Nordsida av massivet er dekt av Güfergletscher, ein 2 km lang isbre. Han ligg oppfor 2 600 moh på austsida av ein rygg som går frå toppen av Güferhorn og mellom dalane Länta og Canaltal, som møtes ved Zervreilasee, sør for Vals.
Junior Eurovision Song Contest 2014
16 land deltok i tevlinga. Italia, Montenegro og Slovenia debuterte i tevlinga. Fire land annonserte at dei ville kome attende til tevlinga; Kroatia etter ein sju år lang pause, Kypros som sist deltok i 2009, Serbia og Bulgaria etter høvesvis tre og to års pause.
Italia vann tevlinga med songen «Tu primo grande amore» sungen av Vincenzo Cantiello. Dette var andre gongen i Junior Eurovision Song Contests historie at eit land som debuterte vann tevlinga same året. Fyrste gongen var i 2003, då Kroatia vann tevlinga.
Elsa Appelquist
Elsa Appelquist var ein norsk-svensk journalist og forfattar.
Hornborgasjön
Hornborgasjön er ein innsjø i Västergötland i Sverige, ca. 15 km søraust for Skara. Frå å ha dekt eit areal på 28 km² vart han gjennom fem ulike senkingar i perioden 1933–35 til mindre enn 4 km². Føremålet var å skaffe dyrkbar mark, men på grunn av dei kraftige vårflaumane vart ikkje åkerlandet brukbart. Ein byrja ei restaurering av innsjøen i 1992, og ved ferdigstillinga i 1995 var vassflata heva nesten 1 meter, etter at ein hadde bygt ein dam ved utløpet og fylt att gamle kanalar.
Om våren pleier tranene å raste ved Hornborgasjön før de flyr vidare til hekkeplassane. Iblant kan det vere over 10 000 traner der samstundes, noko som gjer staden populært for fuglekikkarar.
Liv Karin Kirkebøen Almendingen
Liv Karin Kirkebøen Almendingen er ein norsk forfattar.
Almendingen voks opp på Romerike, men interessa for Sørkedalen og Nordmarka gav inspirasjonen til å skriva romanserien Sagaen om Sunniva. Fyrste bok i serien med 23 titlar kom i 2009, og er utgjeven av forlaget Cappelen Damm. I 2016 vart hennar neste historiske romanserie, Bare Maja, lansert av same forlag. Bøkene har handling frå blant anna Einerhaugen og Gamle Hvam gard på Romerike.
Almendingen er utdanna grafisk formgiver. Ho var busett i Spania i fjorten år, og starta Den norske bokhandelen i Alfaz del Pi saman med mannen sin. Seinare flytta familien til Tønsberg. Almendingen har to søner.
Skøyteløp under Vinter-OL 2002
Skøyteløpa under Vinter-OL 2002 i Salt Lake City omfatta ti distansar, fem for menn og like mange for kvinner. Tevlingane vart avvikla i dagane frå laurdag 9. til laurdag 23. februar 2002. 168 utøvarar, 97 menn og 71 kvinner, frå 23 land deltok i skøytetevlingane.
500 m
Dato: 11./12. februar <br style="clear:both;" />
1000 m
Dato: 16. februar <br style="clear:both;" />
1500 m
Dato: 19. februar <br style="clear:both;" />
Arvid Johanson
Arvid Helmer Johanson var ein norsk journalist, redaktør og politikar (Ap).
Biografi
Arvid Johanson var aktiv i AUF, Halden Ap og Østfold Ap alt som ung mann, m.a. som leiar for alle tre partiorganisasjonane. Då han fyrste gongen møtte på Stortinget som vararepresentant var han 26 år gamal, og dermed den yngste representanten sidan 1814. I 1958 fekk han fast plass på tinget og skulle bli sitjande 1958-61 og 1964-81; til saman 22 år. Seint på 1970-talet var han formann i industrikomitéen, deretter i utanrikskomitéen. I oktober 1980 vart han utnemnd til statsråd for fyrste gong då han vart leiar for olje- og energidepartementet under regjeringa Nordli. I februar 1981 gjekk Oddvar Nordli av som statsminister, men Johanson heldt fram som olje- og energiminister i regjeringa Brundtland I. Han hadde denne posisjonen fram til Høgre kom til makta i regjeringa Willoch ved valet i 1981. Etter valet mista Johanson stortingsplassen.
Skøyteløp under Vinter-OL 2002
10 000 m
Dato: 22. februar <br style="clear:both;" />
Arvid Johanson
Biografi
Arvid Johanson hadde jobba som journalist i Halden Arbeiderblad sidan 1950, og i 1981 tok han over som redaktør. Johanson hadde stor interesse for heimbyen og heldt fast ved at avisa måtte dyrka den lokale profilen sin. Ved eit tilfelle medan han var redaktør skal han ha lenkja seg fast utanfor lokalsjukehuset i Halden då det var trua av nedlegging. Han gjekk av som redaktør i 1993.
Skøyteløp under Vinter-OL 2002
500 m
Dato: 13./14. februar <br style="clear:both;" />
1000 m
Dato: 17. februar <br style="clear:both;" />
Arvid Johanson
Biografi
Johanson gav også ut fleire lokalhistoriske bøker om Halden.
Skøyteløp under Vinter-OL 2002
1500 m
Dato: 20. februar <br style="clear:both;" />
3 000 m
Dato: 10. februar <br style="clear:both;" />
5 000 m
Dato: 23. februar <br style="clear:both;" />
Kallestadsundet
Kallestadsundet er eit sund i Veafjorden som ligg aust for Osterøy og skil øya ifrå Vaksdal kommune og fastlandet.