cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georg Philipp Telemann
Endring i musikksyn
Etter Telemann døydde fall partitura i hendene til sonesonen. Han fekk seinare ein post i Riga der han oppførte mange av verka til bestefaren. For å «redde» musikken omarbeidde han dei ofte, og dels til det ugjenkjennelege. I tillegg hadde musikken til Telemann nærast berre historisk interesse, musikken vart berre no og då oppført i kyrkjene i Hamburg og i einskilde konsertsalar. I Paris skjedde den siste oppføringa i 1775, og frå rundt 1830 var det knapt nokre som hadde kjennskap til musikken til Telemann gjennom eigne lyttarerfaringar, bortsett frå nokre få oppføringar.
Likevel fanst det døme på personlegdomar som viste interesse for verka til Telemann. Forfattaren Carl Weisflog nemner i Phantasiestücke und Historia at han var vorte imponert under ei enkelståande oppføring av Donner-Ode i 1827.
Systematisk skitkasting
Eit typisk trekk ved dei musikkhistoriske ytringane om Telemann på 1800-talet er at dei ikkje var basert på verkstudiar, og dessutan at ein no gjerne berre forsterka ordbruken for kritiske punkt som var framsett tidlegare. Framfor alt vart dei kyrkjemusikalske verka til Telemann skulda for å mangle alvor - og alvor var openlyst noko ein forventa av ein tysk komponist. Carl von Winterfeld såg på tekstene som låg til grunn for verka som grunne, patetiske og slitsamt likearta. Vidare skildra han verka til Telemann som «lette og hastig nedkasta», og uttrykte dei kyrkjelege vokalverka som feilaktige og uverdige for kyrkja: :«Den solide suksessen førte til at eit umiskjenneleg talent openlyst berre presterte vulgaritetar og følte seg tilstrekkeleg løna gjennom det glitrande bifallet til sine samtidige, dette kan likevel ikkje rettferdiggjere absurditane»
Hjalmar Andersen
Hjalmar Johan «Hjallis» Andersen frå Rødøy var ein norsk skeiseløpar som vann NM, EM og VM tre år på rad. I 1949 vart han tildelt Morgenbladets Gullmedalje. Han vann òg tre gull i vinterleikane i Oslo i 1952, og sette fem verdsrekordar. Andersen vart, saman med Erling Kongshaug den fyrste som fekk Fearnleys olympiske ærespris etter OL i 1952. Året før, i 1951, vann han òg Egebergs Ærespris. Andersen fekk tilnamnet «Kong Glad» sidan han alltid var smilande og vitsande, både på og utanfor skeisebana. Han skreiv seinare fleire bøker, både om minna frå karrieren og reine vitsebøker.
Georg Philipp Telemann
Systematisk skitkasting
Fram til slutten av 1800-talet skjerpa kritikarane til Telemann tonen når dei skulle skildre Telemann og verka hans: I følgje Ernst Otto Lindner skapte han «ikkje kunst, men fabrikkvare». Kritikken vart òg overført på personen til Telemann: Lindner fordømde sjølvbiografane til Telemann og valet av det anagrammatiske pseudonymet Signor Melante som forfengeleg. Musikkritikaren Eduard Bernsdorf såg på melodiane til Telemann som «særs ofte stive og tørre». Òg i dette tilfellet overtok fleire andre musikkritikarar formuleringa.
På 1800-talet forherliga ein det einsame og bortgløymde geniet, og såg på publikumsyndlingar med skepsis. I musikkverda innleia Carl Hermann Bitter, Philipp Spitta og andre ei forsking som førte til den historiske gjenoppdaginga av Johann Sebastian Bach. Dermed byrja ei tid der mange andre komponistar vart forakta utan at ein lét til å bry seg om at ein berre kjende til ein brøkdel av dei samla verka deira, og heller ikkje hadde gjennomført grundige verksanalysar. I tilfellet for Telemann baserte musikkviterne seg framfor alt på utgåvene til Ebeling og Gerber. Einskilde Bach- og Händelforskere intensiverte kritikken sin mot komposisjonsprinsippa til Telemann for å tydeleggjere den kvalitative skilnaden mellom desse komponistane.
Bachbiografen Albert Schweitzer kunne ikkje fatte at Bach tilsynelatande ukritisk skreiv av heile kantatar av Telemann. Spitta konkluderte etter ein analyse av Ich weiß, dass mein Erlöser lebt (BWV 160): Kva Bach har gjort her er ein sann juvel med gripande deklamasjonar og herlege melodilinjer. Seinare oppdaga ein at kantaten var komponert av Telemann. Ein liknande feil gjorde Schweitzer då opningskoret So du mit deinem Munde - som viste seg å vere av Telemann - frå kantaten Ich lebe, mein Herze, zu deinem Ergötzen (BWV 145) gjorde spesielt stort inntykk på han.
Frå 1870-åra vart Telemann skulda for å vere konvensjonell. Lindner skreiv at Telemann høyrde til ein skule som verna gamle musikkformer («altbewährte Schule») og aldri oppnådde eigentleg sjølvstende. Hugo Riemann skildra han som «urbiletet på ein offisiell tysk komponist» som hadde lite krav på gjenoppdaging.
Ved utgangen av 1800-talet nådde respekten for Telemann i musikkhistoriske kretsar eit absolutt botnpunkt. :«Telemann kan skrive veldig retningslaust, utan kraft og saft, utan skaparkraft - han drodler ned det eine stykka meir likt enn det andre».
Kenta Nakamura
Kenta Nakamura er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Georg Philipp Telemann
Forsøk på rehabilitering
Dei første forsøka på ein grundigare analyse av Telemanns verk vart gjort på byrjinga av 1900-talet. Framfor alt førte det intensive arbeidet med kjeldematerialet til at eit nytt syn på Telemann langsamt voks fram.
Kenta Nakamura
Han spela for klubben Sagan Tosu.
Georg Philipp Telemann
Forsøk på rehabilitering
Max Schneider og andre sine publikasjonar la grunnlaget for gjenoppdaginga av Telemann. Schneider var den første som gjekk til åtak på den grunnlause kritikken av Telemann og freista å forstå han i ljos av si eiga tid. Han publiserte i 1907 Denkmälern Deutscher Tonkunst med oratoriet Der Tag des Gerichts og solokantaten Ino. I kommentarane sine til sjølvbiografien til Telemann viste han til den eineståande endringa i forståinga av Telemann som skjedde det føregåande hundråret. Schneider kritiserte spesielt fordomen om «overflatiske» verk og dei skinnundersøkingane som ironisk nok låg til grunn. Han kravde at ein medvite unngjekk vittige og vage utsegner om ein meister som heile den danna verda for to hundreår sidan rekna som den ypperste på sitt kunstområde i verda, og som hadde krav på den rette plassen sin i musikkhistoria. .
Etter dette publiserte Romain Rolland og Max Seiffert detaljerte verkanalysar og utgjevingar av verka til Telemann. :''«[Telemann] har medverka til at den tyske musikken tok inn i seg intelligensen til den franske kunsten og uttrykksfullheit, og overvann faren med å verte blass og uttrykkslaus under det abstrakte skjønnhetsidealet til meistrar som Graun. […] Samstundes har han teke med seg den opphavlege entusiasmen [...] i den polske og den nye italienske musikken. Det var naudsynt: i all sin stordom stinka den tyske musikken ein smule av råteskap. […] Utan dette ville dei store klassikarane framstå som eit mirakel, medan dei derimot berre fullfører utviklinga av eit heilt hundrår sine geniale begavelsar»''
Foreløpig var ikkje det breie publikum merksame på desse ytringane.
Popasna
Popasna (ukrainsk Попасна, russisk Попасная, Popasnaja) er ein by i Luhansk oblast (provins) i Ukraina. Byen har kring 25 000 innbyggjarar (2011).
Georg Philipp Telemann
Telemann i dag
Metodiske undersøkingar av dei samla verka til Telemann starta først etter den andre verdskrigen. I kjølvatnet av dei stadig fleire arbeida om komponisten, endra dei musikkhistoriske vurderingane seg. I 1952 slo Hans Joachim Mosar fast: :''«Inntil for få år sidan gjekk han for å vere ein grunn masseprodusent som komponerte meir enn Bach og Händel til saman. [...] Takka vere nyutgjevingar står han i dag rett bak Bach og Händel som ein interessant meister frå den mektige generasjonen»''
Craig C. Mello
Craig C. Mello er ein amerikansk lækjar og biolog.
Mello fekk Nobelprisen i medisin 2006 for oppdaginga av RNA-interferens. Prisen blei delt med Andrew Z. Fire.
Georg Philipp Telemann
Telemann i dag
I 1953 utgav Gesellschaft für Musikforschung første bind av utvalde Telemann-verk. Prosjektet vart støtta av Musikgeschichtlichen Kommission e.V. frå 1955.
Sidan 1962 er Magdeburger Telemann-Festtage vorte arrangert kvart anna år med talrike arrangement og konferansar som rettar seg mot både musikkvenner, musikarar og forskarar. I tillegg tildeler byen årleg Georg-Philipp-Telemann-Preis der Landeshauptstadt Magdeburg. I mange byar, som Magdeburg, Frankfurt og Hamburg er det danna samskipnader som driv med forsking og framføringar.
Ved sidan av verkutgjevingar og andre publikasjonar nådde snart òg plateutgjevingar og kringkastingsoverføringar fram til ålmenta. Det første verket som vart spelt inn på plate var ei kvartett frå Tafelmusik utgjeven på den franske serien Anthologie sonore i 1935. Takka vere gjennomslaga til LPen på 1960-talet og den lettselte barokkmusikken vart det spelt inn ca. 200 Telemann-verk fram til 1970, noko som berre representerer ein liten brøkdel av dei samla verka til Telemann. Sjølv i dag er innspelinga av instrumentalmusikken hans i beste falla berre i startfasen.
Autonome regionar i Spania
Ein autonom region (Comunidad Autónoma på spansk) er den første politiske inndelinga av Spania, oppretta i den spanske grunnlova i 1978. Lova gjev regionane rett til sjølvstyre, men dei er uoppløyseleg knytt til den spanske nasjonen.
Georg Philipp Telemann
Litteratur
Monografier:
Annan litteratur og dokumentsamlingar:
Autonome regionar i Spania
Den politiske makta i Spania er kanalisert av den sentrale regjeringa og 17 autonome regionar. Styra i dei autonome regionane er ansvarlege for skular, universitet, hesle og sosialvesen, kultur, urban og landleg utvikling og somme stader politivesen. Det finst òg to autonome byar. I alt har autonomías-systemet i Spania vorte kalla «merkverdig på grunn av omfanget makta fredfult har utvikla seg på dei siste 30 åra» og «eit sjeldant desentralisert land», der den sentrale regjeringa berre står for 18 % av det offentlege forbruket, dei regionale styra for 38 %, dei lokale kommunestyra for 13 % og trygdesystemet for resten.
Underinndeling
Dei autonome regionane er vidare delt inn i provinsar (provincias), som tener som territoriale byggeklossar for regionen. Vidare er provinsane inndelt i kommunar (municipios).
Dei noverande femti provinsane er i stor grad baset på inndelinga skapt i 1833 av Javier de Burgos. Regionane Asturias, Cantabria, La Rioja, Balearane, Madrid, Murcia og Navarra, har fått sjølvstyre som enkeltprovinsar av historiske årsaker, og vert òg rekna som provinsar.
Liste over regionar og provinsar
Sjå òg
Autonome byar og «plazas de soberanía»
Det finst fem plazas de soberanía («stader med suverenitet») nær Marokko. Desse er:
Dei tre sistnemnde er utan innbyggjarar bortsett frå militært personell.
Sløkje
Sløkje eller sløke (Angelica sylvesteris) er ein plante i skjermplantefamilien.
Sløkja vert opptil ein meter høg. Stengelen er hol og har dunhår øvst, og har fint sagtakka småblad. Bladstilken har ei djup, brei renne. Sløkja blomtrar i juli med stor, litt flattrykt blomsterstand med talrike blomstrar med skitenkvite kronblad, nokre gonger raudlege.
Sløkje veks på fuktig beitemark og ved bekkar opp til tregrensa, i Noreg opp til 1300 moh, og elles i skogområde i Europa og nordvestlege Asia. På dei fuktigaste stadene kan sløkja vekse saman med den særs giftige selsnepa, som ho òg kan forvekslast med.
Det første året etter frøspiringa utviklar planten ein bladrosett; rotstokken står loddrett, men strekkjer seg ikkje, slik at blada vert nede ved marka. Tidlegast andre leveåret, når rotstokken har samla tilstrekkeleg med næring, skyt han i veret, blomstrar og dannar frukt. Etter frøsetjinga døyr planten.
Plantenamnet sløkje heng saman med ordet 'sluk', med opphav i den hole, røyrforma stengelen. Namnet vert i mange dialekter brukt om blomstrande kvann, Angelica archangelica. I desse dialektane kan sløkja kallast geitsløkje el.l.
Planten kan brukast til farging av ull, og gjev ein gul varig farge. Han har som den nærskylde kvanna vore bruka som grønsak, men i mykje mindre omfang. Rafn oppgjev av planten i Sverige skal ha vore bruka som medisinplante mot hysteri.
RNA-interferens
RNA-interferens (RNAi) er ein metode innanfor molekylærbiologisk forsking.
Åkerminneblom
Åkerminneblom (Myosotis arvensis) er ei plante i rubladfamilien. Ho er utbreidd i Europa, Asia og det nordlege Afrika. I Noreg veks ho i åkrar og bakkar over mykje av landet.
Åkerminneblom er 20-30 cm høg, eittårig, med fruktskaft som er dobbelt så langt som begeret. Han har oftast 3 mm breie blomar, og blømer kring juni.
Ravsyre
Ravsyre eller butandisyre er ei tobasisk organisk syre med kjemisk formel. Ho er vidt utbreidd i naturen og finst til dømes i rav og mange planter. Ravsyre vert danna som biprodukt ved gjæringsprosessar og speler ei stor rolle i stoffskiftet i seller som intermediær sambinding i sitronsyresyklusen. Ravsyre dannar med glysin δ-aminolevulinsyre, som er utgangspunkt for biosyntesen av porfyrin. Porfyrin er komponentar i til dømes hemoglobin, cytokrom og klorofyll. Ravsyre vert òg nytta i organisk syntetisk kjemi, mellom anna til framstilling av visse fargestoff. Salta av ravsyre vert kalla succinat (av latin succinum, 'rav').
GB-virus C
Historikk
I Chicago fekk året 1966 ein kirurg med initialane GB ein virushepatitt. Marmosetapar, som vart inokulerte med akuttserum frå denne kirurgen, fekk laboratoriekjemisk og histologisk dokumentert hepatitt. Ytterlegare overføringar til marmosetapar gav både akutt og kronisk hepatitt. Det kunne den gongen ikkje avgjerast om det hepatittframkallande virus hos marmosetapane verkeleg stamma frå pasienten GB eller om det var tale om eit apevirus. Forsøket låg difor bortgløymt i mange år.
Med nytilkomne, molekylærbiologiske metodar klarte vitskapsmenn ved eit laboratoriemedisinsk firma 25 år seinare å identifisere to nye virustypar i frosne sera frå desse inokulerte marmosetapane. Dei to påviste virustypane vart kalla GBV-A (GB-virus A) og GBV-B (GB-virus B). Båe virustypane kunne replikerast i marmosetapar, men berre GBV-B gav hepatitt. Korkje GBV-A eller GBV-B kunne påvisast hjå menneske. I staden fann forskarar ved same medisinske firma eit liknande, humant virus som vart kalla GBV-C (GB-virus C). Stutt tid etter kunne andre forskarar melda frå om at dei hadde påvist eit nytt virus hjå 2 pasientar med ein uforklarleg hepatitt. Dette agens vart kalla hepatitt G-virus (HGV). Av di genomet hjå GBV-C og HGV er identiske til meir enn 95%, er det her tale om to isolat av same virus.
Virus
GBV-C har kappe og høyrer heime i familien Flaviviridae. Med ein homologi på 29% liknar det fylogenetisk mest på hepatitt C-virus (HCV). Enda om GBV-C har mindre variasjonar enn HCV, ser også GBV-C ut til å ha fleire genotypar med ulik geografisk førekomst. Genomet har berre ein streng som er oppbygd på liknande vis som HCV-RNA. Hjå GBV-C kodar dette for 2 strukturelle kappeprotein (E1 og E2) og 5 ikkje strukturelle protein (NS2, NS3, NS4b, NS5a og NS5b). Som hjå dei fleste kjende Flaviviridae er det framfor alt strukturproteina som er immunogene. I motsetnad til HCV har GBV-C ingen core-region. Utan koinfeksjon med HIV replikerast virus truleg fyrst og fremst i hematopoietiske celler, kan henda i vaskulære endoteleller med.
Diagnostikk
Diagnostikk av pågåande infeksjon er grunna på påvising av virusspesifikt RNA med hjelp av amplifiseringsteknikk (PCR - polymerase chain reaction). På grunn av ein viss variasjon mellom ulike subtypar nyttar ein då helst startsekvensar frå ulike luter av genomet. Pasientane er som oftast viremiske i fleire månader til år. Immunserologiske testar (ELISA – enzyme immunosorbent assay) brukar E2-protein som antigen. Viremiske pasientar har som oftast negative antikroppstestar, medan berre 5% av sera med påviselege antikroppar (anti-E2) inneheld virus. Soleis kan anti-E2 nyttast som markør for gjennomgått infeksjon. Anti-E2 er påviseleg i mange år og vernar truleg mot ny infeksjon. Seroprevalensen aukar med stigande alder.
Epidemiologi
Infeksjonar med GBV-C er vanlege over heile verda. Ein metaanalyse av mange undersøkingar med til saman fleire tusen blodgjevarar synte at 4,8% var viremiske. Med 17,2% hadde afrikanarar dei høgaste prevalenstala. I skandinaviske undersøkingar låg prevalenstala for viremi hjå blodgjevarar på mellom 2,5 og 3,5%. Dermed er kronisk infeksjon med GBV-C vanlegare enn infeksjon med hepatitt B-virus (HBV) eller hepatitt C-virus (HCV). GBV-C vert fyrst og fremst overført parenteralt. Ved infeksjon med HBV eller HCV aukar risken for koinfeksjon med GBV-C. Også hemodialysepasientar og personar som har fått mange blodtransfusjonar eller blodprodukt har større risk. GBV-C kan overførast både seksuelt og vertikalt. Risken for vertikal overføring av GBV-C ser ut til å vera 20 – 30 gonger større enn for HCV. I land med høg seroprevalens for HBV og HCV finn ein og høge prevalenstal for GBV-C-RNA.
Antikroppar mot GBV-C er enda vanlegare enn viremi. Hjå blodgjevarar er prevalenstala for anti-E2 fleire gonger høgare enn for GBV-C-RNA.
Klinisk sjukdom
Rett nok har det kome rapportar om GBV-C som einsamt agens i sera hjå pasientar med akutt og til og med fulminant hepatitt utan nokre haldepunkt for hepatittformene A til E, men dei få hepatittilfella med GBV-C som einaste påviseleg agens har som oftast synt eit skiftande og ukarakteristisk histologisk bilete.
Fleire fakta kan tala imot at GBV-C skulle vera årsak til klinisk hepatitt:
B. Korkje klinikk, laboratorieverde eller histologi syner nokon skilnad om pasientar med HBV- og/eller HCV-infeksjon samstundes er infiserte med GBV-C, og ved kronisk HCV-infeksjon gjer ein koinfeksjon med GBV-C korkje prognosen eller svaret på interferonbehandling dårlegare.
C. Ved infeksjon med GBV-C er viruskonsentrasjonen i serum høgare enn i levervev (ved HCV-infeksjon er det tvert om).
D. Det har vore eit omstridd spørsmål om GBV-C kan replikerast i hepatocyttar. Somme forskarar har mistenkt blodkontaminasjon som årsak til at GBV-C med hyperkjensleg molekylærbiologisk teknikk har vorte påvist i leverceller. Dette vert motsagt av andre som har rapportert funn av replikerande virus i hepatocyttar. I alle fall ser alle ut til å vera samde om at levra ikkje kan vera hovudorganet for virusreplikasjon.
Såleis er det eit stort spørsmål om GBV-C i det heile er humanpatogent. Jamført med HBV og HCV er prevalensen både for antikroppar og påviseleg virus i blodet høg. Monoinfeksjon utan koinfeksjon med andre leverpatogene agens ser som oftast berre ut til å gjeva ein symptomlaus, subklinisk eller anikterisk og langdregen viremi som lækjer spontant etter mange år. Difor inngår heller ikkje testing mot GBV-C ved rutineundersøking av blodgjevarar i dag.
Av di det er tvilsamt om eit virus som sjeldan eller aldri er årsak til leversjukdom bør omtalast som hepatitt-G virus eller HGV, vil kjende virologar i staden no berre nytta uttrykket GBV-C.
Av årsaker som hittil ikkje er klarlagde, ser det ut til at HIV-pasientar overlever lengre med enn utan ein pågåande viremi med GBV-C. Likskapen mellom GBV-C og HCV har òg fått virologar på tanken om eit så «uskuldig» virus som GBV-C burde kunna nyttast som modellvirus når ein freistar å få fram vaksine mot HCV.
Litteratur
Weiland O (2007 «Hepatiter» - i: Infektionsmedicin. Epidemiologi, klinik, terapi, 4. utg. (red. Iwarson S og Norrby R), s. 251 - Säve Förlag, Sävedalen. ISBN 9197268984.
Satoshi Miyagawa
Satoshi Miyagawa er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Sagan Tosu.
Oud
Oud (uttalt 'od') er ein korthalsa lutt som stammer frå Midt-Austen. Instrumentet spreidde seg i Middelhavslanda og er ofte rekna som opphavet til den europeiske lutten. Han kan spelast som soloinstrument eller saman med song.
Skildring
Ouden har fire eller fem strengekor. Fram til 800-talet hadde han fire enkle strengar, men deretter tok ein i bruk dobbeltstrengar, ofte også med ein bass-streng. Til forskjell frå lutt har han ingen strengebånd. Ein speler oud med eit fleksibelt plekter som er 10-15 cm langt.
Det finst tre hovudtypar av oud: Arabisk oud er den største, og finst i egyptiske, syriske og irakiske variantar. Tyrkisk oud er litt mindre, med noko kortare hals. Han er kjend som outi i Hellas, og finst også i Armenia. Persisk oud, kjend som barbat, er endå litt mindre, og har ofte strengeband. Ein bruker også oud i aserbajdsjansk musikk.
Speling
Arabisk oud er tradisjonelt stemt i G - A - D - G - C med ein ekstra bass-streng i C eller E. Tyrkisk stemming er D - A - E - H - A - E. Det blir også brukt mange variantar utover desse grunnstemmingane. Fleirtona element blir danna gjennom at ein veskler raskt mellom høge og djupe tonar.
Rabih Abou-Khalil, Anouar Brahem og Marcel Khalifé er nokre kjende oud-spelarar.
Påverknad på andre instrument
Ouden blei innført i Spania av maurarane, og danna dermed grunnlaget for utviklinga av den europeiske lutten. Han hadde også mykje å seia for utviklinga av gitaren.
1228 Scabiosa
1228 Scabiosa er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Liberatrix. Han blei oppdaga den 5. oktober 1931 av Karl Wilhelm Reinmuth ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl i Heidelberg.
Den tapre soldat Svejk og hans eventyr i verdenskrigen
Den tapre soldat Svejk og hans eventyr i verdenskrigen er namnet på ein ufullført satirisk roman av den tsjekkiske forfattaren Jaroslav Hašek. Originaltittelen er Osudy dobrého vojáka Švejka za světové války, direkte omsett Lagnaden til den gode soldaten Švejk i verdskrigen.
Švejk var planlagd utgjeven i seks delar men forfattaren døydde før han var ferdig med den fjerde. Romanen har inspirert mellom anna Bertolt Brecht og Jospeh Heller og er omsett til 58 språk. Den er filmatisert og dramatisert ei rekke gonger.
Boka kom på norsk i 1958 (i revidert utgåve i 1968), omsett frå tysk, svensk og dansk av av Odd Bang-Hansen. Den norske omsetjinga er noko forkorta. Mellom anna er forfattaren si innleiing utelaten, samt at nokre eksplisitt politiske ytringar ikkje er tekne med. Ei oppdatert og fullstendig svensk utgåve, omsett av Karin Mossdal, kom ut sist i 2004.
Nybergsund IL-Trysil
Nybergsund IL-Trysil er eit fotballag frå Nybergsund i Trysil, og mellom dei beste fotballaga i Hedmark. Dei har spela i 2. divisjon i heile 22 av dei siste 24 sesongane. 2007 blei eit jubelår for fotballklubben, då laget kom til kvartfinale i cupen, samstundes som dei rykte opp til Adeccoligaen.
Laget vert trena av den tidlegare Sundet-spelaren Ola Brenden.
Andrew Z. Fire
Andrew Fire er ein amerikans lækjar frå Palo Alto i California. Fire fekk Nobelprisen i medisin 2006 for oppdaginga av RNA-interferens. Prisen blei delt med Craig C. Mello.
Sørarnøy
Sørarnøy er eit fiskevær i Gildeskål kommune i Nordland fylke. Staden ligg på Sørarnøya og har ferjesamband med Sund på fastlandet og Horsdal på Sandhornøya som del av Fv 476. Vegen går vidare over Arnøysundbrua til Nordarnøya.
Barne- og ungdomsskulen Sørarnøy skole ligg på Sørarnøy og det er daglegvarebutikkar og fiskemottak der. Reiselivssenteret Krokholmen ligg på ein holme like ved. Sørarnøy har daglege båtanløp med snøggbåtruta Nordlandsekspressen mellom Bodø og Sandnessjøen.
Esbjerg forenede Boldklubber
Esbjerg forenede Boldklubber (EfB) er ein fotballklubb frå Esbjerg i Danmark.
Radio Radio TV Sleep
Radio Radio TV Sleep er eit konsertalbum utgjeve av den norske Rock'n'roll-gruppa Bigbang i 2003.
Barneheim
Barneheim er ein institusjon der barn som foreldra av ein eller annan grunn ikkje kan ta vare på. Foreldra kan til dømes vera døde, fattige, ha psykiske eller stoffproblem, eller ikkje makta å passa barna fordi dei er åleine om det, enten fordi dei er enkjer/enkjemenn eller fordi barna er fødd utanfor ekteskap. Barn med åtferdsproblem så store at foreldre ikkje klarer handtera dei i ein vanleg heim kan også plasserast i ein barneheim i noko eller delar av tida.
Bruken av barneheimar varierer mellom samfunn og tidsrom. Dei var utbreidde i Vesten frå 1800-talet til midten av 1900-talet, men har sidan blitt bygde ned på grunn av dårlege erfaringar. Barn som veks opp på barneheim får ofte ikkje den nødvendige vaksenomsorga, kan bli institusjonaliserte og kan lett bli utsette for overgrep. Ein legg i staden vekt på å plassera barn i foster- eller adoptivfamiliar. Fleire andre stader i verda er barneheimar framleis i utstrekt bruk.
Tidlege barneheimar i Noreg blei kalla waisenhus.
Vich
Vich er ein kommune i distriktet Nyon i kantonen Vaud i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 456 meter over havet.
Amandaprisen
Amandaprisen eller Amanda-prisen er ein norsk pris for film og fjernsyn som vert utdelt årleg i høve til Den norske filmfestivalen i Haugesund. Prisen vart fyrste gong delt ut 17. august 1985. Vinnarane mottek ein statuett utforma av bilethoggaren Kristian Kvakland. Haugesunds Avis utlyste i 1985 ei tevling om utforming av statuetten, og tevlinga vart vunne av Kvakland. Statuetten er tretti centimeter høg og veg 2,5 kilogram. Skjørtediameteren er på 14 cm. Fyrste gong han vart delt ut vog han 4,5 kilogram, og ein kvinneleg prisvinnar måtte etter seiande ha hjelp av utdelar Roger Moore for å halda han.
Initiativet til prisen vart teke av filmprodusent Bente Erichsen. Namnet Amanda er ikkje filmrelatert, men kjem frå visa «Amanda fra Haugesund».
Endringar i prisutdelinga
I 1993 var Amandaprisen ein nordisk filmpris, slik at det ikkje vart utdelt nokon pris for årets beste norske kinofilm. Rettnok vann den norske filmen Telegrafisten prisen for beste film dette året, men også nordiske filmar var nominerte. Allereie året etter var Amanda igjen ein rein norsk pris.
Frå og med 2005 er prisen gjort om til ein rein filmpris, slik at prisen for beste dramatiske fjernsynsproduksjon er fjerna. Grunngjevinga for dette er at fjernsynsprisen Gullruten er godt etablert i fjernsynsmiljøet. I tillegg vart ein pris for beste regi lagt til. Tidlegare gjekk prisen for beste film til regissøren, men denne skal no gå til produsenten.
Frå 2006 av har prisutdelinga skjedd på TV 2, tidlegare har ho vorte vist på NRK.
Utgåtte kategoriar
Her fylgjer ei liste over priskategoriar som ikkje eksisterer lenger.
Pønkrockband
Dette er ei liste over ei rekkje pønkrockband som spelte pønkrock eller var sterkt påverka av musikksjangeren.
Amandaprisen
Utgåtte kategoriar
Beste nordiske kinofilm (nordisk drama)
Beste dramatiske fjernsynsproduksjon
Beste underhaldningsproduksjon for fjernsyn
Beste birolle (mann/kvinne)
Beste ungdomspris
Televerkets filmstipend
Kassettavgiftsfondets prisstipend
Amandakomiteens debutantpris
Canal+ - Nordisk debutant Amanda
Amandas fagprisar
Beste filmfotograf
I 1993 vart det utdelt Nordens Amanda, difor er dette årstalet overrepresentert med ikkje-norske vinnarar.
Ludvig XII av Frankrike
Ludvig XII, kalla «folkets far» (fransk le Père du Peuple), var konge av Frankrike frå 1498 og konge av Napoli 1501–1504.
Louis var fødd i Slottet i Blois som son av Charles av Orleans (som var soneson til Karl V av Frankrike) og Marie de Clèves. Før han blei konge deltok Louis i «den galne krigen», la guerre folle, mot autoriteten til den dåverande kongen, den mindreårige Charles VIII, som var søskenbarnet hans.
Han gifta seg i 1476 med Jeanne (1464 -1505), dotter av Ludvig XI. Etter at han blei konge i 1498 tvinga han paven til å oppløysa ekteskapet. I 1499 gifta han seg med Anne av Bretagne (1477-1514), enkja etter forgjengaren. Etter at ho døydde kom hertugdømet Bretagne inn under Frankrike.
Som konge dreiv Louis ein aktiv utanrikspolitikk, og prøvde å styrka Frankrike si stilling i Nord-Italia. Han klarte å erobra store område der, men måtte trekka seg ut i 1513. Trass dette mislukka prosjektet hadde han framleis folket si støtte.
9. oktober 1514, kort tid etter at Anne av Bretagne døydde, gifta den aldrande Louis seg med den unge engelske prinsessa Maria Tudor, syster til kong Henrik VIII av England. Målet var å skaffa ein arving til trona, men Louis døydde knappe tre månader etter giftarmålet. Han hadde to gjenlevande born, begge døtrer, og etterfølgjaren hans blei svigersonen og fetteren Francis Valois-Angoulême, som var gift med eldstedottera Claude.
Norske fylkeskommuneslagord
Norske fylkeskommuneslagord er ei liste over slagorda og kjerneverdiane til norske fylkeskommunar.
Sommar-OL 1964
Sommar-OL 1964 vart halde i Tokyo i Japan. Dette var første gong dei olympiske leikane vart haldne i Asia. Tokyo var tidlegare blitt tildelt leikane for 1940, men desse vart flytta til Helsingfors på grunn av utbrotet av andre verdskrigen.
USA vart beste nasjon.
Kjelder
???
Land van Heusden en Altena
Land van Heusden en Altena («Landet Heusden og Altena») er ei øy i estuaret til elvane Rhinen og Maas. Ho ligg i provinsen Noord-Brabant i Nederland og er omringa av elvane Boven Merwede (i nord), Afgedamde Maas (i aust), Bergse Maas (i sør) og Steurgat (i vest). Ho inneheld kommunane Werkendam (den største på øya), Woudrichem (det historiske senteret) og Wijk en Aalburg.
Varig
Varig (Varig Brazilian Airlines), opphavleg kjend under namnet Viação Aérea RIo-Grandense SA, var det første flyselskapet i Brasil, grunnlagd i 1927. Flyselskapet brukte IATA-nemninga RG på flyrutene sine.
Historie
Varig vart etablert i mai 1927 i Porto Alegre av den tyske immigranten Otto Ernst Meyer. Den fyrste tilsette i selskapet, Ruben Berta, vart seinare president for det, og leia Varig fram til han døydde i 1966.
Frå 1965 til 1990 var Varig det leiande flyselskapet i Brasil, og så og seie det einaste internasjonale.
I 2006 blei Varig delt opp i to selskap – Flex Linhas Aéreas (konkurs i 2010) og ein del av Gol Transportes Aéreos.
Hen and Chicken-øyane
Øyene vart namngjevne av kaptein James Cook, som først såg dei i 1769. Namnet kan ha vore inspirert av eit gammalt namn på stjernehopen som no vert kalla Pleiadane (og kalla Matariki på maori).
Opphavleg høyrde øyene til maoriiwien Ngā Puhi, som selde dei til den newzealandske staten i 1883. Øyene vart gjorde til eit naturreservat i 1908 på grunn av den sjeldne flora og faunaen sin, og dei vart ein fristad for dyreliv i 1953. Hen+øya var seld av maoriane nokre år tidlegare, då øya vart kjøpt av Thomas Outhwaite frå Auckland i 1872. Dotter hans, Isa Outhwaite, testamenterte øya til nasjonen i 1927, og ho vart også gjort til eit naturreservat.
Karl VIII av Frankrike
Karl VIII var konge av Frankrike frå 1483 til han døydde. Han vart fødd i Ambroise som son av kong Ludvig XI og etterfylgde faren den 30. august 1483. Han vart gift med Anna av Bretagne i 1491.
Hen and Chicken-øyane
Øyene er kjende for fuglelivet sitt, med koloniar av lirer og havsvaler, men også skogsfuglar som no er sjeldne eller utrydda på hovudlandet, i tillegg tuatara, eit firfisleliknande krypdyr.
Karl VIII av Frankrike
Hans krigføring i Italia for å underlegge seg fyrstedømet Milano etterlet Frankrike i djup gjeld. På den positive sida bidrog det til at den italienske renessansen spreidde seg til franske intellektuelle.
Hen and Chicken-øyane
Hen-øya
Hen-øya, eller Taranga, er skild frå resten av øykjeda og ligg sju km mot sørvest. Ho er langt den største av øyene med eit areal på i alt 4,7 km². Øya er lang og tynn, har ei lengde på seks km og ei gjennomsnittleg breidde på under 1000 meter. Ho er rest av ein fire millionar år gammal vulkan. Øya er dominert av ein steinete åskam som på det høgaste er meir enn 400 meter høg, kalla The Pinnacles ('tindane').
Sèvre Nantaise
Sèvre Nantaise er ei elv vest i Frankrike, og ei av sideelvane til Loire frå venstre. Ho har utspring i departement Deux-Sèvres, nær Secondigny.
Karl VIII av Frankrike
Han var den siste arvingen av fyrstehuset Valois, og dermed passerte den franske trona over til fetteren Hertugen av Orleáns Ludvig XII.
Hen and Chicken-øyane
Hen-øya
Sail rock, ei fjellsøyle, stig opp or havet tre km sør for Hen Island. Ho er eit viktig seglingsmerke for lystfarty.
Sèvre Nantaise
Ho renn gjennom følgjande departement og byar:
Hen and Chicken-øyane
Chicken Islands
Chicke-øyen, eller Marotiri består av ei kjede av fem små øyer som strekkjer seg frå nordvest mot søraust nord for Hen Island. Øykjeda består av Mauitaha (også kalla Northwestern Chicken), Lady Alice Island (kjend som Big Chicken eller Motu Muka), Whatupuke (også kjend som Middle Chicken), og Coppermine Island (Eastern Chicken), så vel som Southwestern Chicken som ligg noko lenger unna.
Sèvre Nantaise
Ho munnar ut i Loire ved byen Nantes (derfor namnet Sèvre Nantaise).
Hen and Chicken-øyane
Mauitaha (Northwestern Chicken)
Mauitaha er ei lita klippeøy, 30 000 m² stor. Ho er nesten delt i to, den største delen ligg mot nord.
Lady Alice-øya (Big Chicken eller Motu Muka)
Øya har fått namn etter lady Alice Fergusson, kona til Sir Charles Fergusson, som var generalguvernør på New Zealand i åra 1924–1930. Ho er den største av dei fem Chicken-øyene, og av særleg interesse på grunn av floraen og faunaen på øya. Flatevidda til øya er 1.4 km², og ho er omgjeven av steinete rev. Ho var busett av maoriar fram til i 1820-åra, og vart bruka som base for fiskarar i 1890-åra. På same tid vart det også sett ut kveg på øya, men dette vart fjerna i 1920-åra.
Coppermine-øya (Eastern Chicken)
Coppermine-øya  dekkjer eit areal på 750 000 m². Ho består av to delar som er bundne saman av eit kort eid. Som namnet tyder på, er det førekomstar av kopar på øya, men freistnader på å utvinna desse i 1849 og 1898 synte seg ulønsame.
Southwestern Chicken
Denne 200 000 m² store, krattkledde klippa ligg ein kilometer sør for Mauitaha. Det er ei forreven øy som hevar seg til nesten 100 meter på det høgaste.
Halvard C. Hanssen
Halvard Conrad Hanssen i Vegårshei) er ein norsk journalist, kjend som petitskribent i Dagbladet og kåsør i NRK Radio. Hanssen har arbeidd i fleire mediebedrifter, blant anna i Agderposten, NTB, Arbeidernes pressekontor, Aftenposten og NRK Dagsnytt.
Romantisk musikk
Romantisk musikk er ei nemning brukt om musikk frå stilperioden romantikken, hovudsakleg frå tida mellom 1820 og 1910.
Ein forskjell mellom før-romantisk og romantisk musikk kom gjennom utviklinga av ein tyskspråkleg opera i Wien, i staden for at tyske komponistar skreiv musikk til italienske librettoar.
Ryoji Kawamoto
Ryoji Kawamoto er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Vinzel
Vinzel er ein kommune i distriktet Nyon i kantonen Vaud i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 450 meter over havet.
Fosterfamilie
Ein fosterfamile er ein familie der foreldra og eitt eller fleire barn ikkje er biologisk eller formelt bundne til kvarandre. Vekkfostring av barn er blitt brukt i fleire samfunn gjennom tidene, ofte for å knyta band mellom ulike familiar. I dag blir fosterforeldre særleg brukt av barnevern til å ta vare på barn som dei biologiske foreldra ikkje kan ta vare på sjølv, anten for kortare eller lengre tid. Fosterheimar blir brukt som eit meir normalt alternativ til barneheim.
Bakgrunnsstoff
Familjehem
Pflegeverhältnis משפחת אומנה Pleegzorg 里親 Rodzina zastępcza (prawo) Породични смештај деце
Poetic Terrorism
Poetic Terrorism er det femte studioalbumet frå den norske Rock'n'roll-gruppa Bigbang.
Bamiyan-provinsen
Bamiyan-provinsen er ein av 34 provinsar i Afghanistan. Han ligg i det sentrale afghanske høglandet, i Hindu Kush-fjella. Administrasjonssenteret i provinsen heiter også Bamiyan. Provinsen ligg i Hazarajat-regionen, hovudområdet til hazarafolket i Afghanistan. Bamiyan var ein del av silkevegen, og kulturen der er blitt påverka både frå austleg og vestleg hald.
Historie
Som resten av Afghanistan er Bamiyan blitt erobra av mange ulike hærfolk. På 800-talet blei området herja av Yaqub ibn Layth Saffari, grunnleggjaren av det muslimske saffaridedynastiet. I 1221 blei Shahr-i Gholgholah, forløparen til Bamiyan by, lagd i ruinar og dei fleste innbyggjarane drepne av mongolane under Dsjenghis khan. Under den første anglo-afghanske krigen blei det utkjempa slag i Bamiyan i 1840.
Under krigen i Afghanistan frå 2001 har provinsen utmerka seg ved å vera fredelegare enn områda rundt. Internasjonale hjelpeprogram er komne i gang, og mange barn går på skule. Blant dei er rundt 45 % jenter. Provinsen var også den første i Afghanistan med ein kvinneleg guvernør, Habiba Sarabi.
Innbyggjarar
Provinsen har rundt 418 500 innbyggjarar. Hazarafolk er den største folkegruppa, rundt 90 % av innbyggjarane tilhøyrer dei. Rundt 10 % er tadsjikar, resten er for det meste pastjunar og tatarar.
Størsteparten av hazaraener er sjiamuslimar, medan dei andre folkegruppene hovudsakleg er sunnimuslimar.
Kulturarv
Bamiyan-dalen er eit viktig kulturlandskap med fleire fornminne frå det første hundreåret til 1200-talet som er skrivne inn på UNESCO si liste over verdsarv. Her finst buddhistisk kunst og arkitektur påverka av gandharaskulen og andre retningar, mellom anna gamle buddhistiske holekloster med det som til no er verdas eldste oljemåleri. Frå muslimske hundreår finst ruinfestningane Shahr-i Ghulghulah og Qallai Kaphari A og B. Sprenginga av to kjempemessige ståande buddhastatuar her i 2001, utført av fundamentalistiske muslimar, vekte avsky over heile verda.
Jordbruk og natur
Bamiyan-provinsen er kjenneteikna av vakker natur. Landbruk er ein viktig næringsveg, og provinsen er særleg kjend for å dyrka poteter. Det blir også dyrka bygg og kveite, i tillegg til at ein held husdyr. Kalde vintrar gjer at bønder i Afghanistan berre får ein haust i året, til forskjell frå varmare område i Afghanistan.
Band-i-Amir er ei gruppe sterkt farga innsjøar vest i provinsen danna av naturlege demningar. Dei har lenge vore turistmål og valfartsstad for sjiamuslimske afghanarar. Innsjøaen blei verna av den første nasjonalparken i Afghanistan, som blei laga i 2009.
Kokkíni
Kokkíni (gresk Κοκκίνι) er ein landsby vest på øya Kérkyra i periferieininga Kérkyra i periferien Dei joniske øyane i Hellas. Kokkíni var hovudsete i den tidlegare kommunen Parélii, som no er ei kommunaleining i kommunen Sentral-Kérkyra og dei diapontiske øyane.
Vynohradiv
Vynohradiv (ukrainsk Виноградів, ungarsk Nagyszőlős, rumensk Seleuşu Mare, russisk Виноградово (Vinogradovo), jiddisk: סעליש (Seylesh, Selish)) er ein by vest i Ukraina i Zakarpattja oblast. Byen har kring 25 000 innbyggjarar (2011) og ligg nær elva Tisza og grensa til Romania. Han ligg 35 km frå Berehove.
Byen vart første gong nemnt i 1262 som Zceuleus. Byen vart ein del av Sovjetunionen i 1944.
Jakob Krefting Bonnevie
Jakob Krefting Bonnevie var ein norsk embetsmann, stiftamtmann og amtmann i Lister og Mandals amt frå 1871 til han døydde.
Bonnevie var fødd på storgarden Falkensten, ein såkalla herregard i Borre i dagens Vestfold, der faren sat proprietær. Sjølv vart han student frå katedralskulen i Christiania i 1831, og cand.jur. på universitetet i same byen.
Frå 1837 arbeidde Bonnevie i kyrkjedepartementet, fyrst som kopist, seinare fullmektig og frå 1841 byråsjef. I 1856 fekk han stilling som «2den raadmand» i Bergen. Fem år seinare flytta til Kristiansand, der han var borgarmeister i ti år. År 1871 tok han over embetet som stiftmann i Kristiansand og amtmann i Lister og Mandal, posisjonar han sat i til han døydde i 1881.
Bonnevie var i 1844 sekretær i komiteen som kom med framlegg om dissenterlova. Han var fleire gongar aktuell til stortingsplass, både ved valtinget 1856 i Bergen, og valtinga 1858, 1864, 1867 i Kristiansand, men hamna alle gongane på varamannsplassar. Valperiodane 1871-73 og 1874-76 vart han derimot kåra til stortingsrepresentant for Kristiansand. Alle seks tingsesjonane var han medlem i Protokollkomiteen.
Nikola Žigić
Nikola Žigić er ein serbisk fotballspelar. Frå 2010/11-sesongen spela han for Birmingham City i engelsk Premier League, og det serbiske landslaget. Han vart toppskårar i toppdivisjonen i Serbia og Montenegro i 2004, då han spelte for Raude Stjerne, og vart seriemeister med Raude Stjerne i 2004 og 2006. Han vart kåra til årets spelar i Serbia i 2003, 2005 og 2006.
1229 Tilia
1229 Tilia er ein asteroide i det ytre av hovudbeltet og går i bane innanfor asteroidefamilien Themis. Han blei oppdaga den 9. oktober 1931 av Karl Wilhelm Reinmuth ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl i Heidelberg.
Johan Hanssen
Johan Jørgen Lange Hanssen var ein norsk forsikringsmann og politikar, fødd i Christiania og død i Arendal. Han var stortingsmann 1872-76. Even Hanssen var far hans.
Johan Hanssen tok norsk juridisk eksamen i 1844. Dei neste åra var han tilsett på tollkontoret i Arendal og ei tid konstituert tollkasserar i Grimstad. Frå 1851 arbeidde han i Arendals skibsassuranceforening, sidan 1858 som kasserar og bokhaldar. To år seinare, i 1860, hadde han same posisjonane i Arendals sjøforsikringsselskap. Hanssen var mangeårig styreformann i begge selskapa, samt i Agdesidens Bank.
Gjennom ekstraordinært stortingsval vart Hanssen vald til å representere Arendal på Stortinget 1872-73, og attvald til 1874-76-perioden ved ordinært val. Han var 1872, 1873, 1874 medlem i Justiskomite nr 1, medan 1875-76-sesjonane hadde sete i Tollkomiteen. Valbolken 1874-76 var han medlem i Lagtinget.
Indigo
Indigo er ein mørk blåfiolett farge som ein kan utvinne frå indigoplanten Indigofera anil. Ordet indigo er lånt frå spansk og tyder 'indisk'. Fargen har fått namnet sitt fordi naturleg indigo vert utvunne i Bengal i Aust-India. Indigofargen er med i fargespekteret og har bølgjelengder rundt 500-520 nm. Han er rekna blant dei sju fargane i regnbogen.
Fargestoffet er funne brukt i band hos mumiar i Egypt. Syntetisk indigo kom på marknaden rundt 1900 og vert i dag mellom anna bruka til farging av dongeri.
Indigo i kulturen
«Indigo» er namnet på ein mann kledd i indigofarga klede i barnetv-serien om Gullars.
Elektroskop
Elektroskop (av elektro- og gresk «sjå, undersøkja») er eit instrument til å påvise elektrisk spenning. Eit instrument som måler spenninga kvantitativt vert kalla eit elektrometer.
Gullbladelektroskopet består av to strimlar av bladgull eller aluminiumfolie opphengt inntil kvarandre på ei isolert leiande stong og ført inn i ein flaske for å hindre luftstraumar. Når gullblada blir elektrisk ladd, støyter dei frå kvarandre og spriker. Gullbladelektroskopet kan nyttast til å påvise spenningar på nokre hundre volt.
Alessandro Volta kombinerte gullbladelektroskopet med ein platekondensator og fekk då eit kondensatorelektroskop. Dette vart ladd opp med ei lita spenning når platene var sett tett inntil kvarandre. Viss platene så vart fjerna frå kvarandre, steig spenninga så mykje at blada gjorde utslag fordi kapasitansen vart mindre.
Kjelder
elektroskop. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/elektroskop
Yoshihide Nishikawa
Yoshihide Nishikawa er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Oita Trinita, Shonan Bellmare, Sagawa Printing og Tochigi SC.
Cho Yong-hyung
Cho Yong-Hyung, med revidert transkripsjon Jo Yong-hyeong, er ein sørkoreansk fotballspelar som har spela i forsvar for Jeju United i K-League i Sør-Korea, og for det sørkoreanske landslaget.
Det fijianske riksvåpenet
Det fijanske riksvåpenet er ei avbilding av to tradisjonelle fijanske krigarar som held oppe eit våpenskjold med raud grunnfarge. Skjoldet er delt opp med fire kvite rammer som inneheld, kvar for seg; tre sukkerrøyr, ein kokosnøtt-palme, ei kvit due med ein olivenkvist i nebbet og ei bananklase. Dei kvite rammene på den raude bakgrunnen skapar ein krossform som kan minne om eit ståande engelsk flagg. Heile skjoldet vert bitta saman av ei kongeløve som er avbilda i skjoldtaket med ei skrella kokosnøtt mellom frampotane.
Våpenskjoldet til republikken Fiji har ikkje krone, men er krona med ein raudbrun- og sølvfarga krans under ein seglfesta kano med utliggarar på kvar side.
Heile skjoldet og dei to krigarane vert haldne oppe av eit banner med det fijanske riksmottoet påskrive; «Rere vaka na kalou ka doka na Tui», som tyder «Frykt Gud, gjer ære på monarken». Mottoet er truleg ei omsetjing av bibelsitatet «Fear God, Honour the King» (frå den engelske kong James-bibelomsetjinga).
Våpenmerket vart gjeve kolonien Fiji i kongeleg brev av 4. juli 1908, og stadfesta 30. september 1970.
Fredsdua var førkoloniell
Fredsdua i ramma nede til venstre var hovudelementet i flagget til det fijanske kongedømet før den britiske kolonialiseringa, og var soleis ei vidareføring av fijansk tradisjon. Dua er likevel mest truleg henta frå vestleg (kristen) tradisjon, og seier kanskje meir om det tidlegare fijanske kongehuset si orientering mot europeisk kultur enn fleirslungen symbolikk i våpenet.
Gammalnorsk
Gammalnorsk eller gamalnorsk er språket som vart tala i Noreg frå vikingtida til andre halvdelen av 1300-talet.
Gamalnorsk utgjer den nest største greina av det språket som vi gjerne kallar klassisk norrønt. Den største greina for dette språket er gamalislandsk, som takk vere sogelitteraturen har ei større overlevert tekstsamling enn den norske. Det finst også ei meir avgrensa tekstsamling for t.d. gamalfærøysk, Grønland-norrønt og Orknøy-norrønt.
Allereie i gamalnorsk språkperiode har det funnest fleire dialektar i Noreg. Det merker ein når ein studerer tekstene og ortografien på detaljnivå. I lærebøker set ein gjerne opp desse: søraustlandsk, nordaustlandsk, sørvestlandsk, nordvestlandsk, og trøndsk. Det må også ha funnest ei gamalnordnorsk dialekt, som ein veit veldig lite om.
Lindøya
Lindøya (410 dekar) er ei lita øy i indre Oslofjord, rett på utsida av Oslo-sentrum. Det er stort sett ei hytteøy der hytteeigarane bur heile sommarhalvåret.
Hyttebygg og historia
Livet på Lindøya (tidlegare Lindøen) byrja ikkje med hytter, men med telt (derfor namnet Teltodden på sørsida av øya). Det vert fortalt at det første teltet vart sett opp i 1905. Men sidan sommaren i Noreg kan by på både regn og kulde, tok folk til å sette opp lemmehytter som måtte demonterast om hauste. Litt etter litt lét ein dei små hyttene verte ståande heile året. Rundt 1920 eksisterte både telt og hytter, men frå då av byrja ein å byggje hyttene, slik ein kjenner dei i dag.
Lindøya har 289 hytter og er delt opp i 16 roder. Kvar rode har ein rodemeister som er kontaktledd mellom hytteeigarane og styret.
Det er òg andre sommarhus på Lindøya. Desse vert ikkje kalla hytter, og på folkemunne vert det sagt at dei ligg på Privaten. Festeforhold er annleis for husa på Privaten, idet tomtane er oppmålte og storleiken på tomten er såleis innført i grunnboka. Festeavgifta er òg høgare enn for dei vanlege hyttene. dei vanlege hyttene har det som vert kalla eit punktfeste utan eit klart definert kvadratmeter tomt. Alle tomter har fått storleiken sin etter at tidlegare eigarar planta hekkane og la uteplassane sine.