cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suzi Quatro
Skodespelar og radiovert
Quatro er kanskje mest kjent i USA for rolla si som bassisten Leather Tuscadero på TV-showet Happy Days. Produsenten av showet, Garry Marshall, hadde tilbode henne rolla utan å ha ein audition etter å ha sett eit fotografi av henne på soveromsveggen til dottera. Toby Mamis, som fungerte som den amerikanske representanten hennar på den tida, hjelpte til med å mekla avtalen og generera enorm mediemerksemd rundt dette, og løfta profilen til Quatro i heimlandet hennar. Leather var den yngre systera til den tidlegare kjærasten til Fonzie, hot-rod-sjåføren Pinky Tuscadero. Leather leidde eit rockeband saman med hovudpersonen Joanie Cunningham. Karakteren kom tilbake i andre gjesteroller, inkludert ein gang for ein date til ein brorskapsformell med Ralph Malph. Marshall tilbaud Quatro ein eigen Leather Tuscadero-serie, men ho avslo tilbodet og sa at ho ikkje ønskte å bli plassert i bås.
Andre skodespelarroller inkluderer ein episode frå 1982 i den britiske komedie-dramaserien Minder (kalla «Dead Men Do Tell Tales») som Nancy, kjærasten til songaren til Terry (Dennis Waterman). I 1985 spelte ho hovudrolla som ein mentalt forstyrra eks-MI5-agent i Dempsey and Makepeace - «Love you to Death». I februar 2022 gav Quatro eit eksklusivt intervju til Paul Stenning om opptredenane hennar i begge showa.
I 1994 dukka ho opp som sjukepleiar i «Hospital»-episoden av komedien Absolutely Fabulous. ​​Ho vart òg filma i Clive Barker-skrekkfilmen Nightbreed frå 1990, men studioet kutta ut karakteren hennar. I 2006 framførte Quatro stemma til Rio i Bob the Builder-filmen Built to Be Wild og dukka opp i ein episode av den andre sesongen av Rock School, i Lowestoft. Ho har òg dukka opp i episoden «The Axeman Cometh» av Midsomer Murders i rolla som Mimi Clifton.
Quatro har òg spelt på teater. I 1986 spelte ho Annie Oakley i ein London-produksjon av Annie Get Your Gun og i 1991 spelte ho tittelrolla i ein musikal om livet til skodespelaren Tallulah Bankhead. Med tittelen Tallulah Who? vart denne musikalen skriven av henne og Shirlie Roden, tilpassa frå ei bok av Willie Rushton. Han gjekk frå 14. februar til 9. mars i Hornchurch i England, der det vart marknadsført som «Du vil bli overraska over korleis Tallulah gjorde det, og til kven - og kor ofte!» Showet fekk positive meldingar frå fleirtalet av kritikarane.
I nyare tid har Quatro vore vertskap for vekentlege rock and roll-program på BBC Radio 2. Det første fekk tittelen Rockin' with Suzi Q, medan det andre programmet hennar fekk tittelen Wake Up Little Suzi.
Låtskriving
Ho byrja å skriva songar åleine, og samarbeidde deretter med andre låtskrivarar (som Len Tuckey, Rhiannon Wolfe og Shirley Roden), og skriv no igjen hovudsakleg songar åleine.
Personleg liv
Ho gifta seg med den tyske konsertarrangøren Rainer Haas i 1993. I 2006 flytta dottera og barnebarnet inn i herregarden igjen. Mot slutten av 2008 flytta barna til Quatro ut av huset og ho la det mellombels ut for sal, og uttalte at ho hadde tomt reir-syndrom. Quatro fortset å bu i Essex og Hamburg, og nokre gangar i Detroit.
Sidan 2011 har ho publisert musikkvideoar på YouTube. Den 31. mars 2012 brekte Quatro høgre kne og venstre handledd medan ho gjekk ombord på eit fly i Kiev i Ukraina, der ho hadde opptredd kvelden før. Ho måtte avlysa opptredenen sin på Detroit Music Awards, der ho skulle bli tatt opp i Detroit Hall of Fame saman med systrene sine, planlagt til 27. april. Dette ville ha vore den første opptredenen hennar i Amerika på over 30 år. Quatro måtte òg legga om andre konsertdatoar, medan nokon vart heilt avlyste.
Haldning
I eit intervju frå 2012 vart Quatro spurt om kva ho trudde ho hadde oppnådd for kvinnelege rockarar generelt. Ho svarte: «Før eg gjorde det eg gjorde, hadde vi ikkje plass i rock 'n' roll. Ikkje eigentleg. Du hadde di Grace Slick og alt det der, men det var ikkje det eg gjorde. Eg var den første som vart tatt på alvor som kvinneleg rock 'n' roll-musikar og songar. Det var ikkje gjort før. Eg spelte gutane i deira eige spel. For alle som kom etterpå var det litt lettare, noko som er bra. Det er eg stolt av. Viss eg har ei arv, så er det det. Det er ikkje noko eg tar lett på. Det skulle skje før eller sidan. I 2014 skal eg ha gjort jobben min i 50 år. Det skulle bli gjort av nokon, og eg trur det fall opp til meg å gjera fordi eg ikkje ser på kjønn. Det har eg aldri gjort. Det fell meg ikkje inn om ein 6-fot høg fyr har gjort meg forbanna for ikkje å ordne opp med han. Det er berre sånn eg er. Viss eg ville spela bassolo, fall det meg aldri inn at eg ikkje kunne. Då eg såg Elvis for første gongen då eg var 5, bestemte eg meg for at eg ville vera han, og det fall meg ikkje inn at han var ein kar. Det er derfor det måtte falla på ein som meg.»
I eit intervju frå 1973 sympatiserte Quatro med mange av meiningane som vart gitt uttrykk for av kvinnefrigjeringsrørsla, medan ho tok avstand frå det fordi ho meinte at deltakarane var «... fullstendig hyklersk. Leiarane deira står der oppe og seier: 'Me er individ bla bla bla,' og likevel er dei alle i ei gruppe som følgjer etter som sauer. For meg kan eg ikkje setja dei to saman ... eg snakkar om massane som følgjer [leiarane i rørsla som får pressemerksemd] og som ikkje har noko å seia i det heile. Det gjev det heile eit veldig falskt lys. Eg håper dei kan finna ein måte å bruka det på i sine eigne liv, fordi gruppering tar bort heile ideen om kvinnefrigjering.»
Intervjuaren, Charles Shaar Murray, såg på synspunktet hennar som «... noko unormalt, fordi med mindre den aktuelle kvinna tilfeldigvis er godt kjent, har ho ingen måte å la folk høyra henne med mindre ho sameinar seg med andre kvinner og deretter vel ein talsmann.» Han la òg merke til den tilsynelatande motsetninga at Quatro verka stolt over at jenter skreiv til henne og sa at dei etterlikna utsjånaden hennar og haldninga hennar. I 1974 meinte Quatro at, i motsetning til menn, var kvinner belasta med emosjonelle reaksjonar og at det var vanskelegare for dei å lykkast i musikkindustrien fordi dei er meir utsett for sjalusi og dermed har kvinnelege publikummarar ein tendens til ikkje å kjøpa innspelingane av kvinnelege artistar. Den uvanlege frie bruken hennar av banneord i samtale vart ofte plukka opp av intervjuarar på 1970-talet, som har vore hennar vesle vekst og guteaktige natur. I 1974 sa Philip Norman «Av alle kvinnelege rockesongarar verkar ho som den mest frigjorde: ei lita jente som leiar ei allemannsgruppe der ho sjølv speler bassgitar. Imaget er av ein tomboy, langhåra, strambunna og (to gangar) tatovert; ein rockar, ein rugar, ein einar, ein knivberar; ein helveteskatt, ein villkatt, eit stormbarn, flyktning frå den redde byen Detroit.»
Prisar og utmerkingar
I 2020 vart Quatro tildelt Icon Award av Women's International Music Network.
I 2011 vart Quatro innlemma i Michigan Rock and roll Legends Hall of Fame.
I oktober 2016 mottok Quatro ein æresdoktorgrad i musikk frå Anglia Ruskin University i Cambridge i Storbritannia saman med Wilko Johnson frå Dr. Feelgood.
15. august 2019 hadde ein australsk-laga film om livet til Quatro premiere i Melbourne i Victoria. «Suzi Q» er kjent som den første offisielle dokumentaren som nokon gong vart utgjeve om henne. Han vart av Quatro skildra som eit innblikk i karrieren hennar med «vorter og alt», med fokus på både suksessane og utfordringane som vart møtt undervegs, spesielt då ho forlét systrene sine i Detroit for å satsa på ein solokarriere i London. Quatro uttalte at ho vart tiltrekt av å få den Melbourne-baserte regissøren Liam Firmager til å laga filmen, «For sjølv om han likte musikken min, var han ikkje spesielt «fan», noko som betydde at han var objektiv, og ikkje ville bruka all tida si på å fortelja meg kor flott eg er... Eg liker det, han var den rette fyren for jobben».
I april 2009 valde BBC TV Quatro som ein av tolv Dronningar av britisk pop.
Bravo Otto
Bravo er det største magasinet for tenåringar i det tysktalande Europa. Kvart år vel lesarane av dette magasinet ut Bravo Otto-prisvinnarane.
Quatro har vunne følgjande Bravo Otto-prisar: [64]
Synspunkt frå journalistar og kritikarar
I august 1974 oppdaga Simon Frith eit problem med formelen som fungerte utanfor USA, og sa at «Suzi står overfor litt av ein [kommersiell] krise: Chinn og Chapman, etter å ha bevist poenget sitt, mistar interessa for henne. Ho har aldri hatt det beste materialet deira (dei speler ikkje mange spel med henne) og kvar enkelt av singlane hennar har vore mindre gripande enn den forrige. Med mindre dei plutseleg innbiller seg ein ny vits, står ho i fare for å sleppa ut, og ho manglar ressursar til å slå tilbake. Ingen av hennar eigne musikalske talent har vore nødvendig, og derfor har dei vorte ignorerte (bortsett frå på bortkasta B-sider), og medan Sweet og Mud har historia si og seg sjølv å henta støtte frå, har notida til Suzi ikkje noko med fortida hennar å gjera og gruppa hennar vart danna berre for å spela Chinnichap-musikk. Mud kan bli ein flott kabaret-akt og Sweet ei respektert rockegruppe, men Suzi vil berre vera eit minne. Mickie Most sine evner på 60-talet skulle laga popmusikk av britisk blues og R&B og folk; Chinn og Chapman sine evner på 70-talet har vore å laga popmusikk av eit publikum. Etter kvart som dette publikummet eldast og endrar seg, vil musikken òg gjere det, og Suzi Quatro vil berre ha vore ein kjærleg del av oppveksten.»
I 1983 skreiv journalisten Tom Hibbert at Quatro kan ha overvurdert rolla hennar som eit leiande lys blant kvinnelege rockemusikarar. Han sa «... det var i kjølvatnet av punkrevolusjonen i 1977 at tradisjonane innan rock vart snudd på hovudet og kvinnelege musikarar verkeleg kom i forgrunnen. Men Suzi Quatro hadde i det minste stilt ei utfordring til den mannsdominerte rocke-ortodoksien, med sine tomboy-snerr, bassgitaren sin og sine trampande overbevisande tenåringslåtar. På scena på åttitalet formidla Quatro framleis energi og spenning - og ho mangla framleis klasse.»
Synspunkt frå akademikarar
I ein artikkel frå 2008, «Suzi Quatro: A prototype in the archeology of rock», skreiv Frank Oglesbee at «Rockemusikkens opprør var i stor grad eit mannleg opprør; kvinnene - ofte, på 1950- og 60-talet, jenter i tenåra - song vanlegvis songar i rocken som personar heilt avhengig av sine macho-kjærastar». Han skildra Quatro som «ein kvinneleg rockepioner, på nokre måtar den kvinnelege rockepioneren ... ein hjørnestein i rockens arkeologi.» Han sa at ho voks opp til å bli «den første kvinnelege solosongaren og bassisten, ei elektrisk kvinne, som song og spelte like fritt som hannane, og inspirerte andre kvinner.»
Philip Auslander seier at «Sjølv om det var mange kvinner i rock på slutten av 1960-talet, opptredde dei fleste berre som songarar, ein tradisjonelt feminin posisjon i populærmusikken». Sjølv om nokre kvinner (som Quatro sjølv) spelte instrument i amerikanske garasjerockeband med berre kvinner, oppnådde ingen av desse banda meir enn regional suksess. Så dei «gav ikkje levedyktige malar for den pågåande deltakinga blant kvinner i rock». Då Quatro dukka opp i 1973, «jobba ingen annan framtredande kvinneleg musikar i rock samtidig som songar, instrumentalist, låtskriver og bandleiar». Auslander legg til at Quatro i 2000 såg på seg sjølv som «å sparka ned den mannlege døra i rock and roll og bevisa at ein kvinneleg musikar ... og dette er eit punkt eg er ekstremt oppteken av ... kunne spela like bra om ikkje betre enn gutane.»
Det Søndhordlandske Dampskibsselskab
Det Søndhordlandske Dampskibsselskab var eit damskipsreiarlav i Sunnhordland skipa i 1871. Frå kring 1865 byrja dampskipsfarten i Sunnhordland, mellom anna med DS «Vøringen», DS «Bjørgvin» og DS «Constitutionen». Ingen av desse skipa klarte likevel å få til ei tilfredsstillande teneste for lokalfolket, og behovet for ein eigen båt ått av lokale kreftar melde seg raskt. På initiativ frå mellom anna kaptein Simonsen vart det invitert til teikning av aksjar for å etablere eit eige selskap og finansiere eit eige skip.
Det nye selskapet, Det Søndhordlandske Dampskibsselskab, vart stifta i 1871 med ein kapital på kr 48 000. DS «Søndhordland» vart sjøsett året etter og starta ei rute på Sunnhordland 11. juni 1872 med Simonsen som kaptein. Dei første åra gjekk drifta med underskot, men etter å ha fått tilskott frå staten nokre år vart drifta etterkvart lønsam. I 1879 fekk selskapet levert det andre skipet sitt, DS «Hordaland» frå eit verft i Malmö. DS «Hordaland» vart sett inn i rute mellom Bergen – Sunnhordland – Stavanger, men det vart fort klårt at dette ikkje var lønsamt. På same tid hadde Interessentskabet Hardangeren med skipet sitt DS «Hardangeren» si fulle hyre med å ta unna trafikken sin, og det var mange som såg potensialet i å slå saman dei to selskapa for optimalisere nytta av skipa og få til eit endå betre samferdselstilbod i Hardanger og Sunnhordland. Dette resulterte i 1880 i at Interessentskabet Hardangeren og Det Sønhordlandske Dampskipsselskab vart slått saman.
Det nye selskapet vart konstituert 23. oktober 1880 og fekk namnet Hardanger Søndhordlandske Dampskibsselskab. Dette var opphavet til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD) som etterkvart skulle utvikle seg til å bli eit av landet sitt største transportselskap.
Kjelder
''
Glavinitsa i Pazardzjik
Glavinitsa (bulgarsk Главиница) er ein landsby i kommunen Pazardzjik i provinsen Pazardzjik i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 2 282 innbyggjarar.
Suzi Quatro
Folk og band påverka av Quatro
Quatro hadde ein direkte innverknad på The Runaways og Joan Jett, og dessutan Girlschool og Chrissie Hynde. Musikaren Kathy Valentine, mest kjent for arbeidet sitt som bassist for The Go-Go's, siterte Quatro som ein stor innverknad i sjølvbiografien sin frå 2020 All I Ever Wanted.
Det amerikanske indierockebandet Tuscadero frå midten av 1990-talet vart oppkalla etter Happy Days-karakteren til Quatro, Leather Tuscadero, og songen deira «Leather Idol», frå albumet The Pink Album frå 1994, var ein ode til både Quatro og TV-karakteren hennar.
På coveret til den skotske songar-låtkrivaren KT Tunstall-albumet Drastic Fantastic frå 2007, er Tunstall kledd som Quatro, som ein bevisst hyllest.
24. oktober 2013 mottok Quatro Woman of Valor Award frå organisasjonen Musicians for Equal Opportunities for Women (MEOW) for at ho hadde inspirert og påverka generasjonar av kvinnelege musikarar. Prisen vart tildelt av Kathy Valentine (tidlegare frå The Go-Go's) på ein middag til ære for henne i Austin i Texas, på Austin Renaissance Hotel. Quatro framførte fem songar med eit lokalt band som inkluderte systera hennar Patti og Tony Scalzo frå bandet Fastball på «Stumblin In».
Musikalsk stil
Musikken til Quatro omfattar fleire sjangrar. Dei primære sjangrane hennar er hardrock og glamrock. Akademikeren Philip Auslander skreiv at «ho har dukka opp nokre gangar berre som bassist, ikkje songar, og demonstrerer òg sin instrumentelle dugleik med ein utvida bassgitarsolo på sine eigne konsertar.»
Med The Pleasure Seekers inkluderte dei musikalske stilane deira og sjangrane powerpop, garasjerock og Motown. Quatro framførte òg musikalar.
Teknisk varmelære
Teknisk varmelære er å bruke den teoretiske varmelæra eller termodynamikken i teknikken, til dømes i varmekraft- og kuldeprosessar, industriell varmeteknikk, varmeovergangar og liknande.
Termisk likevekt
Termisk likevekt eller temperaturlikevekt er tilstanden i eit system når alle delar av systemet har same temperatur.
Same Old Scene
«Same Old Scene» er ein song og ein singel av det britiske bandet Roxy Music. Han kom ut i 1980 på albumet Flesh and Blood. Singelen nådde 12. plass på den britiske singellista og 35. plass i Australia. Det vert nytta ein trommemaskin som rytme og ein intrikat bassgitar som skulle prege mange av Roxy Music songane som følgde seinare. B-sida til singelen var «Lover», ein av dei få B-sidene til Roxy Music med tekst. Denne kom ikkje ut på albumet.
«Same Old Scene» vart spelt under introen og rulleteksten til filmen Times Square i 1980.
Copland Pass
Copland Pass er eit pass på kring 1600 moh over Frostbite Spine, ryggen mellom Hookerbreen og Salientbreen i Royal Society Range i Victoria Land. Det vart kalla opp etter Copland Pass på New Zealand, av R.H. Findlay, leiaren for ei geolog-gruppe frå New Zealand Antarctic Research Program i området, 1981–82.
Bjarne Waaler
Bjarne Arentz Waaler var ein norsk lege. Han var son av Rolf Waaler.
Han tok doktograd i medisin i 1959 og fekk universitetsstipendiat ved Universitetet i Oslo i hematologi og seinare fysiologi. Frå 1955 til 1960 arbeidde han ved Institutt for tromboseforskning, og i perioden 1955 til 1958 arbeidde han òg ved Rikshospitalet.
Han vart professor i medisin (fysiologi) Universitetet i Oslo i 1962 og fram til 1995. Frå 1977 til 1984 var han rektor ved universitetet.
Elongasjon
Elongasjon er ein vinkelavstand, særleg vinkelavstanden til ein planet frå sola eller mellom ein planet og månen til planeten, sett frå jorda. Elongasjon kan for planetane innafor jordbanen berre nå ein viss, høgaste grenseverdi, for Merkur ca. 28° og for Venus ca. 46°. Elongasjonen til ein planet vert stundom òg definert som lengdeskilnaden til planeten frå sola. Fordi breiddene til planetnane alltid er små, er skilnaden på dei to definsjonane som regel ikkje viktig.
Elongasjonsperiode
Største elongasjonen til ein planet oppstår periodisk, med ein største austleg elongasjon etterfølgd av ein største vestleg elongasjon, og omvendt. Perioden er avhengig av den relative vinkelsnøggleiken til jorda og planeten, som sett frå sola. Tida det tar å fullføre ein periode er den synodiske perioden til planeten.
La T vere perioden (til dømes tida mellom to største austlege elongasjonar), ω vere relativt vinkelsnøggleik, ωe jorda sin vinkelsnøggleik og ωp planeten sin vinkelsnøggleik. Så
der Te og Tp er jordåret og planetåret (altså tida det tar å gjere eit omlaup rundt jorda, kalla sideral periode).
Fylkesveg 325 i Vestfold
Fylkesveg 325 i Vestfold går mellom Bommane i Horten kommune og Tønsberg.
Fram til 1992 var vegen del av fylkesveg 310, og før 1. januar 2010 var strekninga del av riksveg 19.
Kommunar og knutepunkt
Kirkebakken Ravegen
Hortensvegen Stenmalvegen Halfdan Wilhelmsens alle Stoltenbergs gate
Melodi Grand Prix 1985
Melodi Grand Prix 1985 var den 25. utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. Ti finalistar kjempa i finalen 30. mars 1985 som blei arrangert i Chateau Neuf i Oslo. Vinnarlåten blei «La det swinge», framført av Bobbysocks og skriven av Rolf Løvland. Duoen representerte Noreg i den internasjonale finalen i Göteborg, der «La det swinge» vann med 123 poeng. Dette var Noregs første siger i Eurovision Song Contest.
Sendinga
Finalen blei arrangert i eit strengt vakta Chateau Neuf i Oslo laurdag 30. mars. Rita Westvik var programleiar og losa publikum og tv-sjåarar gjennom sendinga. Eit 19-mannsorkester under leiing av Terje Fjærn akkompagnerte dei ti finalelåtane. Koret bestod av Per Øystein Sørensen, Kari Gjærum, Håkon Iversen og Anne-Marie Giørtz.
NRK heldt ingen open innsendingstevling dette året, men sette i staden ned ein eigen komité beståande av Kari Gjærum, Jan Eggum, Lasse Hafreager, Sigurd Jansen og Jan Erik Kongshaug. Komiteen plukka ut ti norske komponistar og inviterte dei til å sende inn bidrag til Melodi Grand Prix.
Til å avgjere det heile hadde NRK henta inn fire fagdommarar frå utlandet. Kvar fagdommar gav eitt sett med poeng, det same gjorde fem distriktsjuryar. Førehandsfavorittane var Anita Skorgan og Bobbysocks, og det var nettopp desse to bidraga som kjempa ein hard kamp om sigeren. Medan Skorgans «Karma» var favoritt hos fagdommarane, var «La det swinge» favoritten hos distriktsjuryane. Til slutt vann Bobbysocks – som bestod av Hanne Krogh og Elisabeth Andreasson. Dei vann også den internasjonale finalen – Norges første siger.
Arenaer under sommar-OL 1896
Arenaer under sommar-OL 1896 gjev oversyn over arenaene som vart nytta under sommar-OL 1896 i Aten.
Melodi Grand Prix 1985
Røysting
Resultatet blei avgjort av fem distriktsjuryar og fire fagdommarar: plateprodusenten Tony Visconti, Eurovision-vinnaren Anne-Marie David, musikkforleggjaren Stikkan Anderson og BBC-dirigenten Ronnie Hazlehurst. Kvar dommar og jury gav 1–9 og 11 poeng til finalelåtane. Røystinga var spennande, og i starten blei det eit tett laup mellom «II & II», «Karma» og «La det swinge». Etter Anne-Marie David sine poeng drog «Karma» og «La det swinge» frå, og dei to melodiane følgde kvarandre tett ut avstemminga. Til slutt vann «La det swinge». Etter at Ronnie Hazlehurst hadde gitt røystene sine, spurde programleiar Westvik om han trudde «La det swinge» ville vinne Eurovision. «I'm afraid not», svarte den rutinerte dirigenten.
Arenaer under sommar-OL 1896
Arenaer
Bukta Liménas Zéas vart nytta til symjing av di arrangørane nekta å byggje ein symjearena.
I etterkant
Fire av arenaene vart nytta under sommar-OL 2004. Velodromen Podilatodrómio Néou Falírou vart riven og bygd opp att som ein fotballstadion under namnet Stádio Jórgos Karaïskákis i 1964. Stadionet vart renovert i 2003 og nytta under leikane i 2004. Panathinaïkó Stádio vart nytta som arena for bogeskyting og som mål for maratonet. Under leikane i 1896 arrangerte byen Marathónas både maraton og landevegssykling, medan dei i 2004 berre arrangerte maraton. Záppeio Mégaro fungerte som hovudkontor for organisasjonskomitéen for sommar-OL 2004 frå 1998 til 1999 og som det viktigaste kommunikasjonssenteret under leikane.
Melodi Grand Prix 1985
Røysting
Dette var juryane: 1. Tromsø, 2. Tony Visconti, 3. Steinkjer, 4. Anne-Marie David, 5. Elverum, 6. Stikkan Anderson, 7. Porsgrunn, 8. Ronnie Hazlehurst og 9. Stavanger.
Hendingar
Avgjerda om å berre invitere spesielt utvalde komponistar vekte harme i delar av det norske musikarmiljøet. Grand Prix-veteranen Arne Bendiksen og to medarrangørar drog derfor i gang ei alternativ songtevling, Pop Festival 1985, ei dryg veke før den norske finalen. «Det er for galt at NRK velger å holde en lukket norsk Melodi Grand Prix-konkurranse, hvor bare ti personer er invitert til å delta. Hva med alle dem rundt om i landet som har ting å bidra med?» sa Arne Bendiksen til Aftenposten.
Dais Col
Dais Col er eit isfritt pass i Antarktis på 600 moh., mellom austenden av Labyrinth og vestkanten av Dais, i Wright Valley i Victoria Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (1997) i samband med Dais.
Melodi Grand Prix 1985
Hendingar
Det var eit uvanleg stort tryggingsregime rundt den norske finalen i dagane før sendinga. På finaledagen slo VG opp på førstesida at Chateau Neuf blir vakta som ei festning av sivile vakter, politi og hundar. Avisa kommenterte at all trygginga til og med var høgare enn finalen i Jerusalem i 1979. NRK forklarte at trygginga var av omsyn til dekoren, artistane og arbeidsroa.
Merethe Trøan var ein av medlemmane i gruppa Pastel som framførte «Ring, ring, ring». Ho vann Melodi Grand Prix i 1992 og representerte Noreg i den internasjonale finalen i Malmö same år.
Fjordselva
Fjordselva (også kalla Storelva og Fjordsdalselva) er ei elv i Gulen kommune i Vestland. Ho har utspring på sørvesthellinga av Svadfjellet (878 moh.) like ved fylkesgrensa til Hordaland. Ho renn derfrå mot sørvest, deretter vest, og passerer gjennom Askarvatnet og Husevatnet. Frå Husevatnet snur elva mot nord og renn ned i Fjordsdalen, der ho renn saman med mange sideelver, der dei største er Duelva frå Duvedalen og Kvernhuselva frå Storelivatnet. Elva munnar ut ved Instefjord inst i Risnefjorden. Fjordselva er 12,1 km lang, med eit nedbørfelt på 32,4 km². Middelvassføringen ved munningen er 4,32 m³/s.
Brunbrystparakitt
Brunbrystparakitt (Pyrrhura calliptera) er ein liten, sårbar parakitt med særs lite utbreiingsområde i spreidde førekomstar i Colombia.
Skildring
Brunbrystparakitten er 22-23 centimeter i kroppslengd. Han har grøn overside og overgump, grøne kroppsider og grønt i andletet, elles raudbrun hale og sentrale buk, raudbrun øyredekkarar, hals og nakke er i gråbrunt, krona og nakken i brunt med grøne fjørkantar, primære dekkfjører er gule og ofte med litt oransje, primærfjørene er blåe. Han har kvit augering. Desse fuglane kan vere støyane og produsere læte i flukt, typisk eit høgt og hardt 'kri-kri-kri'.
Fjordselva
Fiske
I likskap med andre vassdrag i området vart fiskebestandane i Fjordselva negativt påverka av sur nedbør, spesielt i dei høgareliggjande delane av nedbørfeltet. Her vart det på 1970- og 1980-talet registrert reduserte bestandar, og i fleire vatn vart bestanden av aure heilt utrydda. I lågareliggjande dele av vassdraget var tilhøva betre, men òg her redusert. Undersøkingar i seinare år har likevel vist ei betring av tilhøva.
Brunbrystparakitt
Skildring
Dei lever i utkanten av skog, oftast i lågveksten elfinskog, og i gjenveksten skog, gjerne nær kultivert land og páramo, totalt i høgder mellom 1700 og 3400 moh. Utbreiingsområdet er i dag avgrensa frå Cundinamarca nordover til Santander. Her lever dei av bær, frukter og dyrka mais.
Hekkeperioden er i perioden august til oktober, elles er lite kjent om forplantingsbiologien.
Populasjonen er estimert til 5 000-10 000, og er trudd å vere minkande. Han er jaga av menneske fordi han gjer skade på maisavlingar. Dessutan taper han habitat grunna avskoging og anna menneskeleg aktivitet. IUCN har klassifisert arten som sårbar, VU.
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1968
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1968 fann stad på Stadion Feijenoord i Rotterdam 23. mai 1968, framfor 53 276 tilskodarar. Italienske AC Milan vann finalen, den 8. i sitt slag, med siffera 2-0 over Hamburger SV.
Kampen
Den svenske Milan-spissen Kurt Hamrin vart einsleg målskårar med sine to nettkjenningar i den fyrste omgangen, i høvesvis det 3. og det 19. minutt.
José María Ortiz frå Spania dømde kampen.
Laga
Milan sitt vinnarlag bestod av: Fabio Cudicini, Angelo Anquiletti, Nevio Scala, Karl-Heinz Schnellinger, Roberto Rosato, Giovanni Trappatoni, Giovanni Lodetti, Gianni Rivera (kaptein), Kurt Hamrin, Angelo Sormani og Pierino Prati.
Always Never the Same av Kansas
Always Never the Same er det 13. studioalbumet til det amerikanske rockebandet Kansas, gjeve ut i 1998. Dette albumet består hovudsakleg av nyinnspelingar av dei tidlegare songane til bandet, spelt inn i lag med London Symphony Orchestra. Av nye songar finn ein «In Your Eyes», «The Sky Is Falling», «Need to Know» og instrumentalen «Preamble». «Prelude & Introduction» er ein medley av Kansas-songane «Carry On Wayward Son», «Point of Know Return», «Opus Insert» og «Lamplight Symphony». Albumet inneheld òg ein versjon av The Beatles-songen «Eleanor Rigby». «Carry On Wayward Son» vart spelt inn om albumet skulle vise seg å selje så pass at dei kunne gje ut eit nytt symfonisk album, men det skjedde ikkje.
Avalanche Rocks
Avalanche Rocks er ei vertikal klippe med ei høgd opp mot 185 moh, halvvegs mellom Delay Point og Jones Rocks på vestsida av Melba Peninsula i Antarktis. Ho vart oppdaga i september 1912 av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen under Douglas Mawson og fekk dette namnet fordi eit kraftig snøras oppstod nær leiren til ekspedisjonen her.
Johan Henrik Nebelong
Johan Henrik Nebelong, fødd og død i København, var ein dansk arkitekt. I Noreg er han særleg kjent som arkitekten bak Oscarshall på Bygdøy, men har også stått for dei naturhistoriske samlingane ved Bergen Museum, hovudbygninga på Bærums Verk og den mellomalderinspirerte kommandantbustaden på Akershus festning.
Nebelong var son av ein skomakar og yngre bror av arkitekt Niels Sigfred Nebelong. Han studerte ved Det Kongelige Danske Kunstakademi i København i 1833-1839 under professor G.F. Hetsch.
Nebelong kom til Noreg i 1840 for å assistere Hans Ditlev Franciscus von Linstow i arbeidet med Slottet. Han verka på same tid som lærar ved Den kongelege Teikne- og Kunstskole i Christiania fram til 1853.
I 1847 fekk han i oppdrag å teikne Oscarshall etter ynskje frå kong Oscar I og dronning Joséphine. Han har teikna sjølve bygningen, interiør og det meste av møbla. Han stod og for parken og bygningane der.
I 1853 returnerte Nebelong til Danmark. I åra 1853-1855 arbeide han ved Kunstakademiets Arkitektskole. Han var medlem av Charlottenborgs Utstillingskommisjon 1858-1866 og bygningsinspektør for Københavns 1. Distrikt 1856-1858. Han blei utnemnd til titulær professor i 1860 og medlem av Akademiet frå 1855.
Nebelong fortsette og som arkitekt i Danmark og teikna ei rekke offentlege og private bygningar. I tillegg arbeide han med møblar og interiør.
Gunwinyguanske språk
Gunwinyguanske språk er den nest største familien blant dei australske språka. Dei vert snakka i Arnhem Land i nordlege Australia. Det største språket i familien er gunwinygu, med rundt 1 500 talarar.
Språkfamilien er allment godkjent av lingvistar, men inklusjonen av nokre mindre kjende isolerte språk i familien er omstridd. Til dømes listar Ethnologue opp kakadu, enindhilyagwa og burarran-språka blant dei gunwinyguanske språka, men det er tvil om dette.
Fylkesveg 380 i Vestfold
Fylkesveg 380 i Vestfold går mellom Lindhøy og Sandøysund i Færder kommune. Vegen er 6,4 km lang.
Eggstock
Eggstock er eit fjell i Urner-Alpane, nord for Dammastock i Sveits. Trippelpunktet mellom kantonane Bern, Valais og Uri (3 500 moh.) ligg 600 m vest for toppen.
Praktspett
Praktspett (Melanerpes pulcher) er ein liten til mellomstor hakkespett som lever i eit avgrensa område i sentrale, nordlege Colombia.
Skildring
Praktspetten har kroppslengd på 17 til 18 centimeter. Som artsnamnet ymtar om er fjørdrakta fargerik, denne arten har kvit rygg og overgump, svarte venger med blåleg glans og svart stjert, eit svart band frå auga bak til skuldrene. Undersida er kvit med svarte tverrstriper, men nederst har han ein raud flekk midt på buken. Hals og brystområdet er i lyst gult. Panna er kvit, krona er kolsvart hos hoer, raud hos hannar, nakken flammeraud med gult nederst hos begge kjønn. Hoer er elles litt mindre enn hannar og har litt kortare nebb. Ein trur begge kjønn kan tromme, dei har eit høgt knirkande læte i tre tonar, men kan òg gje triller.
Leveområdet for praktspetten er skogshabitat mellom 400 og 1500 moh. Utbreiingsområdet er Magdalena-dalen. Dei er standfuglar.
Dietten er variert, dei plukkar insekt, biller og larver, termittar og liknande smådyr, men et òg fiken, bananar og andre frukter. Dei kan snappe insekt i flukt.
Populasjonen har ukjent storleik, men er trudd å vere stabil.
Dagfinn Zwilgmeyer
Dagfinn Zwilgmeyer var ein norsk prest og salmediktar fødd i Sauherad, der faren Ludvig Zwilgmeyer var sokneprest.
Termoanalyse
Termoanalyse er ei grein av materiallæra der ein studerer korleis eigenskapane til materiala endrar seg med temperaturen.
Dagfinn Zwilgmeyer
Liv og gjerning
Dagfinn Zwilgmeyer vart cand.theol. i 1929, og frå 1931 til 1940 var han hjelpeprest i Hadsel. I 1939 vart han konstituert som sokneprest i Fana. Som medlem i Nasjonal Samling vart han i 1940 utnemnd til ordførar i Fana. I 1942 tok han over som biskop i Bjørgvin bispedømme, seinare Hamar bispedømme. Han var ein av dei få NS-prestane som reagerte på aksjonen mot jødane hausten 1942, og han melde seg ut av Nasjonal Samling i protest våren 1943. Same året søkte han avskil som biskop i Hamar. Etter krigen vart han frådømd retten til å arbeide som prest. Denne retten fekk han attende etter ei stund,, utan at han seinare arbeidde som prest. Han arbeidde lenge som lektor i Arendal, Trondheim og Sarpsborg. I mellomkrigstida gav Zwilgmeyer ut fleire salmesamlingar. Under krigen var han engasjert av NS-styresmaktene til å arbeide ut ei ny norsk salmebok som var meint å avløyse Landstads reviderte salmebok og Nynorsk salmebok. Han gav i 1967 ut ''Norsk salmebok. Et utkast''. Dagfinn Zwilgmeyer er representert i Norsk salmebok med ein omsett salme, Tårnhøye bølger går (nr . 475), omsett 1958/1967.
Termoanalyse
Resultata blir gjerne framstelt i termogram, der den målte eigenskapen plottast som funksjon av temperaturen.
Epakt
Epaktar er talet på dagar som har gått sidan siste nymåne den 1. januar, det vil seir alderen til månen på nyårsdagen. Omgrepet vert stort sett nytta i samband med tabellmetodar for å avgjere datoen for påske. Talet varierer, vanlegvis med 11 dagar, frå år til år, på grunn av skilnaden mellom solåret på 365-366 dagar og måneåret på 354-355 dagar.
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1985
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1985 fann stad på Stadion Feijenoord i Rotterdam 15. mai 1985, framfor 38 500 tilskodarar. Everton FC frå Liverpool vann finalen, den 25. i sitt slag, med siffera 3-1 over Rapid Wien.
Kampen
Etter ein mållaus fyrsteomgang sende Andy Gray Everton i teten, eit kvarter seinare la Trevor Steven på til 2-0. Midtspissen til Rapid, Hans Krankl, reduserte til 1-2, før Kevin Sheedy omgåande la på til Everton-siger 3-1.
Paolo Casarin frå Italia dømde kampen.
Laga
Everton sitt vinnarlag var: Neville Southall, Gary M. Stevens, Kevin Ratcliffe (kaptein), Derek Mountfield, Pat Van Den Hauwe, Trevor Steven, Peter Reid, Paul Bracewell, Kevin Sheedy, Graeme Sharp og Andy Gray.
Rapid Wien mønstra: Michael Konsel, Leo Lainer, Kurt Garger, Karl Brauneder, Heribert Weber, Reinhard Kienast, Zlatko Kranjčar, Peter Hrstic, Rudi Weinhofer, Hans Krankl og Peter Pacult. I det 60. og 67. minutt kom Johann Gröss og Antonín Panenka inn på bana, ut gjekk fyrst Pacult og sidan Weinhofer.
Baldwin Rocks
Baldwin Rocks er ei gruppe klippeframspring kring 10 km nordvest for Watson Bluff på nordsida av David Island. Dei vart kartlagte av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen i 1911–14, under Mawson og vart namngjeven av han etter Joseph M. Baldwin frå Melbourne Observatory.
Kristian Moursund
Kristian Peder Moursund var ein norsk sakførar og stortingsmann frå Tromsøysund. Han representerte Venstre.
Han døydde i Kristiania i 1892.
Fylkesveg 385 i Vestfold
Fylkesveg 385 i Vestfold går mellom Ormelet og Haug i Færder kommune. Vegen er 2,8 km lang.
Rhys Ifans
Rhys Ifans er ein walisisk skodespelar og musikar.
Ifas er fødd i Pembrokeshire] ]i [[Wales. Han spelte i mange walisiske fjernsynsprogram før han starta på sin filmkarriere i London. Han opptredde på Royal National Theatre i London og på Royal Exchange Theatre i Manchester. Han var ei kort tid vokalist i rockebandet Super Furry Animals før dei fekk sin nasjonale suksess i Storbritannia.
Ifans er kjend for roller som Spike i Notting Hill og Jed Parry i Enduring Love og som medlem i dei walisiske rockebanda Super Furry Animals og The Peth. Ifans har òg spelt Xenophilius Lunekjær i Harry Potter og Dødstalismanene Del 1 og som Dr. Curt Connors/The Lizard i The Amazing Spider-Man.
Heidi Gjermundsen Broch
Broch er utdanna på Paul McCartneys Liverpool Institute for Performing Arts (LIPA) i 1995-1997 og Teaterhøgskulen 1997-2000.
Ho starta karrieren med hovudroller i stykka Ronja Røverdatter og Keisaren av Portugalia på Det Norske Teatret. Etter det har ho hatt roller i musikalane My Fair Lady, Piaf, Musical Musikal og Bør Børson Jr. Ho var i 2005 og 2006 aktuell i revyen 100 år i rødt, hvitt og blått og hausten 2005 hadde ho ei sentral rolle i Shakespeare-stykka Richard II. Ho har i tillegg hatt roller som An-Magritt og dessutan som Polly Peachum i Tolvskillingsoperaen og som Donna i ABBA-musikalen Mamma Mia! på Folketeateret i Oslo i 2009.
I 2011 mottok ho både Heddaprisen og Teaterkritikarprisen i kategorien for beste kvinnelege hovudrolle for si rolle som Diana i musikalen Next to Normal.
Broch er gift med skodespelaren Nicolai Cleve Broch og har to barn saman med han.
Bartolomé Murillo
Bartolomé Esteban Murillo var ein spansk målar under barokken. Han måla både religiøse bilete og andre sjangermåleri. Murillo, som både var fødd og døydde i Sevilla, opplevde stor suksess i si levetid, sjølv om han stilistisk kom noko i skuggen av læremeisteren sin, Diego Velázquez.
Liv og gjerning
Far hans var barber og kirurg. Foreldra hans døydde då Murillo enno var eit barn, og han vart i hovudsak oppseda av ei tante og ein onkel. Han byrja i målarlære hos Juan del Castillo i heimbyen Sevilla.
Dei fyrste verka til Murillo var påverka av Francisco de Zurbarán, José de Ribera og Alonzo Cano, han delte fullt ut deira syn på realismen. Ettersom han utvikla seg som målar laga han dei viktigaste arbeida sine i ein polert stil som fall i smak hos borgarskapen og aristokratiet, særleg syner det seg i dei religiøse, romerske-katolske verka. Murillo laga også mange måleri av samtidige kvinner og born. Desse levande, realistiske portretta av blomsterjenter, gategutar og tiggarar dokumenterer mange og tiltalande sider ved kvardagslivet i samtida.
I 1642 flytta Murillo til Madrid, der han truleg fekk god kjennskap til arbeid av Diego Velázquez. Han må ha sett verka til venetianske og flamske meistrar i dei kongelege samlingane, fyldigare fargar og mjukt modellerte former i måleria hans frå den tida tyder på det. I 1645 flytta han heim til Sevilla. Same året måla han tretten lerretsmåleri til St. Francisco el Grande-klosteret i Sevilla, bilete han hausta mykje ry for. Etter han hadde fullført arbeidet med eit par bilete til Sevilla-katedralen, byrja han å spesialisere seg på det temaet som gav han dei største suksessane; Maria møy og barnet, samt befruktninga av Maria møy.
Etter ein ny periode i Madrid, 1658-60, returnerte han til Sevilla. Her var han i 1660 mellom skiparane av Academia de Bellas Artes saman med arkitekten Francisco Herrera. Desse åra var han på sitt mest aktive og han fekk ei rad viktige oppdrag. Mellom desse var altartavla til det augustinske klosteret, måleria til Santa María la Blanca (fullført i 1665).
64 år gammal døydde han i Sevilla i 1682.
Murillo hadde mange elevar og etterfylgjarar. Omfattande kopiering og imitering av måleria hans, sikra hans ettermæle i Spania og hans ry i Europa. Før det 19. hundreåret var bileta hans dei mest vidkjende, måla av ein spansk målar.
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1963
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1963 fann stad på Stadion Feijenoord i Rotterdam 15. mai 1963, framfor 49 000 tilskodarar. London laget Tottenham Hotspur vann finalen, den 3. i sitt slag, med siffera 5-1 over Atlético Madrid.
Kampen
Jimmy Greaves skåra det fyrste målet i kampen i det 16. minutt og John White la på til 2-0 i det 35. minutt. Straks etter pause reduserte Enrique Collar til 1-2 for Atlético Madrid på straffespark. Midtvegs i omgangen auka Terry Dyson Tottenham-leiinga til 3-1, før Greaves og Dyson begge skåra sine mål nummer to i kampen slik at Tottenham-sigeren lydde på 5-1.
Andries van Leeuwen frå Nederland dømde kampen.
Laga
Tottenham-triumfatorane var: Bill Brown, Peter Baker, Maurice Norman, Tony Marchi, Ron Henry, Danny Blanchflower, Cliff Jones, John White, Bobby Smith, Jimmy Greaves og Terry Dyson.
Atlético Madrid mønstra: Edgardo Madinabeytia, Feliciano Rivilla, José Antonio Rodríguez, Ramiro Valente, Jorge Griffa, Jesús Glaría, Miguel Jones, Adelardo Rodríguez, Chuzo González, Jorge Alberto Mendonça og Enrique Collar.
Den gule keisaren
Den gule keisaren eller Huang Di (kinesisk 黃帝, Huáng Dì) er ein legendarisk kinesisk herskar, kulturhelt og stamfar. Han er tidvis rekna som den første keisaren av Kina og ein av «sanhuangwudi», 'dei tre opphøgde og dei fem keisarane'. Keisaren blei særleg viktig under Krigarrika-tida (400- til 200-talet f.Kr.) og det tidlege Han-dynastiet.
Opphav
Ifølgje nokre av sogene heitte den gule keisaren eigentleg Xianyuan. Han blei fødd etter at mor hans, Fubao, fekk kraft frå lynet då ho var ute på tur.
Ifølgje Huangfu Mi (215–282) var keisaren fødd på Shou Qiu ('Langlivsåsen'), no like ved byen Qufu i Shandong-provinsen. Han skal først ha budd med stammen sin nordvest for Ji-elva og flytta seinare til Zhuolu i dagens Hebei. Der byrja han dyrka jorda og temde seks slag dyr: Bjørn, brunbjørn, tiger, pí (貔) og xiū (貅) som seinare gjekk saman til fabeldyret pixiu og chū (貙).
Kamp
Den gule keisaren og Yandi ('flammekeisaren') var anten leiarar saman eller leiarar for to stammar nær Huangelva. Dei levde i ei uroleg tid. På eit tidspunkt tok Den gule keisaren opp kampen for å leggja under seg ulike stridande partar.
Den gule keisaren er særleg kjend for kampen sin mot Chiyou, eit opprørsk monster med ein hær av demonar. Hjelpt av ulike dyr nedkjempa keisaren monsteret. Seinare overvann han også Yandi.
Lærdom
Den gule keisaren er tillagt ei rekkkje ulike forbetringar for folket sitt. Han skal ha lært dei opphavleg nomadiske folka å byggja hus, temja ville dyr og dyrka dei fem kornslaga. Han fann også mellom anna opp kjerrer, båtar og klede. Keisaren skal ha fått historikaren sin Cangjie til å finna opp det første kinesiske skriftsystemet, orakelskrift. Førstekona hans Leizu skal ha funne opp silkeproduksjon og lært folk å veva og farga stoff av silke.
Den gule keisaren er også knytt til ulike former for lærdom, som astronomi, den kinesiske kalenderen, eit lovverk og spelet cuju. I ei soge vitjar keisaren havdyret Bai Ze som lærer han alt han treng vita om overnaturleg skapningar.
Keisaren er viktig for taoismen, og skal sjølv ha «søkt tao». Ei rekkje ulike tekstar er tillagt han, som «dei fire klassikarane til Den gule keisaren» (Huangdi Sijing), «den gøymde talisman-klassikaren til den gule keisaren» (Huangdi Yinfujing) og den grunnleggjande teksten for tradisjonell kinesisk medisin, «Den indre kanonen til keisaren» (Huangdi Neijing).
Udøydeleggjering
Den gule keisaren skal ha levd i over hundre år før han møtte fabeldyra fenghuang og qilin og så døydde. I nokre soger blei keisaren og hjelparane hans borne opp til himmelen av ein drake. I Shanxi blei det bygd eit mausoleum med to gravstader for keisaren. Det blei også reist minne til han i Henan, Hebei og Gansu.
Otorohanga
Otorohanga er ein by i King Country i den sørlege delen av regionen Waikato på Nordøya på New Zealand. Det er ein tenestestad for det omliggjande jordbruksområdet som baserer seg på mjølkeproduksjon. Ved folketeljinga i 2006 var folketalet 2 589, ein nedgang på 42 frå 2001
Byen ligg 53 km sør for Hamilton og 18 km nord for Te Kuiti, ved elva Waipa River.
Otorohanga har eit aviarium, Otorohanga Kiwi House, som hyser fleire artar kiviar, og andre stadeigne fugleartar på New Zealand, i tillegg til stadeigne krypdyr. Byen er òg innfallsåra til grottene og busetnaden Waitomo Caves, som ligg om lag 15 minuttar unna og som har eit folketal kring 300. Byen har vorte kjend som Kiwianabyen på New Zealand.
Otorohanga District
Otorohanga er ein del av, og sete til det styrande organet Otorohanga District Council i Otorohanga Territorial Authority (Otorohanga District). Distriktet har eit folketal på 9 075, og Otorohanga er det største senteret. Andre tettstader i distriktet er mellom anna Te Kawa og Kawhia. Flatevidda til distriktet er 2 063,44 km². Otorohanga District vart oppretta i 1979.
Harrodsville
I 1986 endra byen ei kort stund namnet sitt til «Harrodsville». Ein forretningsdrivande i Otorohanga, med Harrod som etternamn, kalla forretningen sin «Harrod’s», noko som førte til trugsmål om rettsleg søksmål frå Mohammed Al Fayed, eigaren av Harrod's kjøpesenter i London. Ettersom innbyggjartalet I Otorohanga var mindre enn 3000, såg folk på dette som ei svært uvenleg og uhøfleg handling.
Bystyret i Otorohanga svara med å offisielt endra byen sitt namn til «Harrodsville», og alle lokale forretningsverksemder skifta namna sine til Harrod's. Etter at det vart skrive nidviser om dette i britiske tabloidaviser, gav Al Fayed opp å iverksetja juridiske tiltak, og «Harrodsville» og forretningane der tok attende dei tidlegare namna sine.
Hmong-mienspråk
Hmong-mienspråk eller miao-yaospråk er ein språkfamilie i Søraust-Asia. Historisk blir språka tala hovudsakleg i sørlege Kina, men dei seinaste hundreåra har talarane vorte trengt ut av hankinesarar og finst no òg i Laos, Thailand, Vietnam og Myanmar. Typologisk liknar språka dei sinotibetanske språka. Dei har tidlegare vorte rekna som sinotibetanske språk, men vert no sett som ein sjølvstendig familie. Av og til vert dei inkludert blant dei austriske språka.
Miao og yao er dei kinesiske namna for dei to hovudgreinene i familien, men hmong og mien har vorte meir utbreidde namn utanfor Kina.
Språk
Familien inkluderer 35 språk. Dei kan klassifiserast som i denne lista:
Aleijadinho
Antônio Francisco Lisboa, kjend som Aleijadinho, var ein brasiliansk bilethoggar og arkitekt som arbeidde med utforming og utsmykking av fleire kyrkjer i Minas Gerais i Brasil. Han var ein produksjonsrik representant for seinbarokk eller rokokko, men døydde fattig og gløymd plaga av ein forkrøplande sjukdom som gav han tilnamnet «o aleijadinho» - 'krøplingen'.
Liv og virke
Antônio Francisco Lisboa var fødd i Vila Rica (no Ouro Preto) i 1738. Han var uekte barn av Manuel Francisco Lisboa, ein portugisisk byggmeister frå Lisboa, og Isabel, ei slavekvinne. I 1752 blei han del av faren si verksemd.
I 1758 utførte han ein seinbarokk fontene i kleberstein for Hospício da terra Santa. Hans første større arbeid var Frans av Assisi-kyrja i Ouro Preto (1766–94), som skil seg frå meir kantete portugisiskinspirerte bygningar ved å ha runde tårn. Hans kanskje mest kjend verk er Bom Jesus de Matozinhos i Congonhas. Aleijadinho teikna, bygga og dekorerte denne kyrkja frå 1757, på oppdrag frå forretningsmannen Feliciano Mendes. Inne i kyrkja plasserte han 64 trestatuar i sju grupper som viser lidingssoga, som seinare blei måla av Manoel da Costa Ataíde. Utanfor kyrkja plasserte han klebersteinstatuar av tolv profetar.
Big Brother & the Holding Company av Big Brother and the Holding Company
Big Brother & the Holding Company er debutalbum til Big Brother and the Holding Company og studiodebuten til Janis Joplin. Albumet kom ut sommaren 1967 etter at bandet hadde hatt suksess på Monterey Pop Festival. Albumet gjorde det greit nok og nådde 60. plass på albumlista. Ein singel frå plata, Joplin-songen «Down on Me», nådde Topp 40. Eitt år etter albumet kom ut, gav bandet ut det andre albumet, Cheap Thrills som vart ein massiv hitt. «The Last Time» og «Coo Coo» er to singlar som ikkje finst på den originale Mainstream-utgåva, men som vart lagt til då Columbia Records gav ut albumet på ny i 1970-åra.