cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prutz
Prutz ligg på ei elveslette ved inngangen til fjelldalen Kaunertal, 864 meter over havet. Viktigaste inntektskjeldene er turismen og eit elektrisitetsverk bygt gjennom dambygging i 1964.
Niel Gow
Niel Gow var den best kjende skotske felespelaren på 1700-talet. Mange av tonane hans blir framleis spelte på folkedanstilstellingar i dag.
Gow var fødd i Strathbraan i Perthshire i 1727 som son av John Gow og Catherine McEwan. Familien flytta til Inver i Perthshire då Niel var liten. Han byrja å spela fele då han var svært ung, og fekk frå han var 13 den fyrste formelle musikkopplæringa si frå ein John Cameron.
Sjølv om han verker å ha vore litt av eit vedunderbarn innan musikk, fekk Gow fyrst opplæring som vevar, men gjekk etterkvart over til å bli musikar på heiltid. Han var vidt rekna som den beste felespelaren i Perthshire, eit område som var kjent for musikarane sine. Ei soge fortel at då han var 18 deltok han i ei tevling der ein blind musikar, John McCraw, var dommar. McCraw gav han fyrsteplassen og sa at han «would ken his bow hand among a hunder players» (kunne kjenna at stilen til Niel blant hundre andre spelemenn). Dette gav Gow merksemda til hertugen av Atholl, som blei mesénen hans, og også sørga for at Niel Gow blei hyra til ball og dansetilstellingar av den lokale adelen.
Komposisjonar
Ifølgje John Glen (1895) har Niel Gow komponert, eller er tillagt, åttisju dansemelodiar. Desse tonane dannar grunnlaget for mykje av musikken til Scottish country dance den dag i dag. Ein må likevel ta med at ein del av materialet ikkje nødvendigvis berre var skrive av han; Glen hevdar at minst ein fjerdedel av dei åttisju tonane anten er avleidde frå eldre tonar eller er kopiar av låtar som er gjevne ut tidlegare andre stader, ofte under ein annan tittel. Biographical Dictionary of Eminent Scotsmen meiner at Gow sin air Locherroch Side kan ha danna grunnlag for Robert Burns sin ballade «Oh! stay, sweet warbling Woodlark, stay.» Slike lån var ein vanleg praksis på denne tida, og ser ikkje ut til å ha skadd omdømet hans. Henry Raeburn fekk i oppdrag å måla portrett av han fleire gonger.
Seinare liv
Niel Gow var gift to gonger. Den fyrste kona hans var Margaret Wiseman, som han fekk fem søner og tre dltrer med. Sønene William, Andrew (1760), Nathaniel (1763) og John (1764) følgde alle i fotspora til faren som spelemenn og komponistar av felemusikk; to av døtrene var Margaret (1759) og Grizel (1761). Den yngste sonen, Daniel (1765), døydde som liten. William døydde i 1791, då han var 40, og Andrew døydde i 1794 då han var 34. Av sønene til Niel er Nathaniel den best kjende og var også ein velrenommert komponist av skotsk musikk, med nær to hundre songar til sitt namn.
Gow døydde i 1807, då han var 80.
Ettermæle
Den årlege Niel Gow Fiddle Festival blir halden i Dunkeld and Birnam i Perthshire. Han blei skipa i 2004 for å feira livet og musikken til Gow, og omfatta ein innsamlingskampanje for å reisa eit passande minnesmerke til han i Dunkeld and Birnam.
Etter ein innsamlingsaksjon blei det bestilt ein minnestatue av Gow frå bilethoggaren David Annand. Han blei sett opp og avduka i desember 2020.
Den engelske komponisten David Gow frå 1900-talet er ein etterkomar av Niel Gow. Han minnast slektsbandet gjennom verket Six Diversions on an Ancestral Theme.
Zar'it
Zar'it (hebraisk זַרְעִית) er ein moshav nord i Israel. Han ligg i Øvre Galilea nær den libanesiske grensa og høyrer til Ma'ale Yosef regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 250.
Moshaven vart grunnlagd i 1967 av moshavinnbyggjarar frå Galilea som ein del av Operasjon Sof Sof, for å forsterke det jødiske nærværet i Galilea. Han vart først kalla Kfar Rosenwald (Rosenwaldlandsbyen) etter amerikanske filantropen William Rosenwald. Men innbyggjarane likte ikkje det utanlandske namnet, så som eit kompromiss, valde Yehuda Ziv, leiaren for samfunnet eit akronym, Zar'it (Zekher Rosenwald Imanu Yisha'er Tamid, som tyder. Minnet til Rosenwald vil alltid vere med oss).
Landsbyen var åstad for eit Hizbollah-åtak som utløyste Libanonkrigen i 2006, oog vart sidan råka av fleire rakettåtak.
Rikard
Rikard og Richard er mannsnamn med opphav i gammalhøgtysk Richart, sett saman av ric som tyder 'mektig' og hart som tyder 'hard' eller 'modig'.
Rikard har norsk namnedag den 7. februar.
Bruk
Richard er eit utbreidd namn i engelskspråklege land, og har ei rekkje kortformer, som Rick, Rich, Dick, Dickie,
Namnet kjend i Noreg frå 1300-talet. I nyare tid har det vore mest brukt på 1970-talet, då rundt 0,25 % av nyfødde gutar blei kalla Richard. Richard er den mest utbreidde skrivemåten i Noreg, med 3 018 brukarar i 2009. 501 heitte Rikard.
Harold Wilson
James Harold Wilson, baron Wilson av Rievaulx var ein britisk Labour-politikar, som var statsminister i Storbritannia frå 1964 til 1970 og igjen frå 1974 til 1976.
Biografi
Harold Wilson vart fødd i 1916. Han studerte økonomi i Oxford og byrja i studietida å interessere seg for politikk. Etter å ha arbeidt som statstenestemann under andre verdskrigen vart han i 1945 vald inn for valkrinsen Olmskirk i det britiske underhuset. Etter ei valreform i 1950 representerte han valkrinsen Hoyton ved Liverpool.
Kort etter valet til parlamentet fekk han første gongen sete i regjeringa og vart dermed den yngste statsråden i Storbritannia i historia. Han tredde tilbake i 1951 i protest mot innføringa av eigenandelar i det britiske helsevesenet.
Han fekk likevel seinare plass i Labour sitt skuggekabinett, som tiltenkt finansminister. I 1956 skapte han omgrepet «gnomane frå Zürich», som viste til sveitsisk valutaspekulasjon. Han stilte fånyttes som kandidat til posten som leiar for Labour i 1960, men då Hugh Gaitskell overraskande døydde i 1963 etterfølgde Wilson han som partileiar.
Labour vann ved parlamentsvalet 16. oktober 1964 eit knapt fleirtal, og Wilson vart statsminister første gongen. Etter ei kort, men vellukka regjeringstid vann Labour ein komfortabel majoritet på 99 mandat.
Utanrikspolitikken under Wilson vart prega av krisane i dei tidlegare britiske koloniane, spesielt i Rhodesia og Sør-Afrika. Wilson motstod presset frå USA om å sende styrkar til Vietnam. Etterkvart som økonomien i Storbritannia forverra seg, fall likevel oppslutninga frå veljarane. Då meiningsmålingane gjekk betre, skreiv Wilson ut nyval. Til stor overrasking tapte likevel Labour valet den 19. juni 1970, og Wilson vart etterfølgd som statsminister av Edward Heath. Trass det bitre nederlaget fortsette Wilson som partileiar og vart 6. mars 1974 statsminister på nytt, etter at Heath heller ikkje hadde lukkast i å føre ein politikk som førte til forbetring i økonomien til landet.
16. mars 1976 erklærte Wilson overraskande avgangen sin som statsminister og at han ville trekkje seg heilt frå politikken. Han opplyste at han alltid hadde planlagt å pensjonere seg ved 60-årsalderen. I røyndomen var han vorten klår over at han leid av Alzheimers syndrom.
Utanriksminister James Callaghan etterfølgde Wilson som statsminister den 5. april 1976. Wilson var likevel fram til 1983 innvald i parlamentet og vart deretter utnemnd til Life peer som Baron Wilson of Rievaulx. Etter 1985 trekte han seg nesten fullt bort frå ålmenta. Han døydde i 1995 av tarmkreft.
Say Goodbye to Hollywood
«Say Goodbye to Hollywood» er ein song skriven og framført av Billy Joel for albumet Turnstiles i 1976. Songen vart gjeven ut som snigel med «Stop in Nevada» som B-side. Songen vart først vidare kjend i 1981 då eit konsertopptak frå Songs in the Attic vart gjeven ut som singel med «Summer, Highland Falls» som B-side. Joel skreiv songen etter at han kom attende til New York City i 1975. Han hadde flytta til Los Angeles i 1972 i eit forsøk på å få seg platekontrakt.
Påverknad
Joel har fortalt på forelesningane sine at han skreiv songen med Ronnie Spector og The Ronettes-songen «Be My Baby» i tankane. Joel forklarte at dei to songane har ein særs lik rytme. Då Ronnie Spector fekk høyre om dette spelte ho inn sin eigen versjon av «Say Goodbye to Hollywood» i 1977, kort tid etter Joel gav ut songen på Turnstiles.
Det kvite huset i Moskva
Det kvite huset (russisk Белый дом, IPA ['bʲɛlɨj dom]) er ein regjeringsbygning i Moskva i Russland. Det huser den russiske regjeringa og er offisiell bustad for den russiske statsministeren. Bygningen blei tidlegare brukt av det øvste sovjetet og deretter av den russiske nasjonalforsamlinga, men valden kring den konstitusjonelle krisa i 1993 førte til at bygningen blei skadd og forlaten av parlamentet.
Bygginga av Det kvite huset byrja i 1965 og det stod fullført i 1981. Arkitektane var Dmitrij Tsjetsjulin og P. Sjteller, som brukte Tsjetsjulin sitt utkast til Aeroflot-bygningen frå 1934 som utgangspunkt.
Den konstitusjonelle krisa førte 3. oktober 1993 til at bygningen blei omleira og skoten på med artilleri, noko som førte til ein stor brann. Den russiske nasjonalforsamlinga fekk deretter namnet Statsdumaen og flytta til ein annan bygning i gata Okhotnyj Rjad.
Dave Pomeroy
Som studiomusikar har Pomeroy bidrege til album av artistar som Trisha Yearwood, Emmylou Harris, Toby Keith, Neil Diamond, Billy Ray Cyrus, Tom Paxton, George Jones, Billy Joe Shaver, Shelby Lynne, Jon Randall, Brenda Lee, Gretchen Peters, Alan Jackson, Beth Nielsen Chapman, Earl Scruggs, Randy Scruggs, Duane Eddy, Allison Moorer, Steve Wariner, Asleep at the Wheel, Matraca Berg, Kathy Mattea, Larry Knechtel, Keith Whitley, Jesse Winchester og Alison Krauss.
I tillegg har Pomeroy stått på scenen med Don Williams, Steve Winwood, Willie Nelson, Garth Brooks, John Hiatt, Ricky Skaggs, Adrian Belew, Peter Frampton, Lee Ann Womack, Patty Loveless, Reeves Gabrels, Duane Eddy og mange fleire.
Diskografi
Under sitt eige namn:
No Plan av David Bowie
No Plan er ein EP som består av songar skrivne og spelte inn av den engelske musikaren David Bowie, gjeve ut posthumt den 8. januar 2017. Utgjevinga kom same dagen som ville ha vore 70-årsdagen til Bowie, nesten eitt år etter Bowie døydde. No Plan består av originale songar skrivne for Off-Broadway-musikalen Lazarus av Bowie, og inkluderte tittelsporet «Lazarus», «No Plan», «Killing a Little Time» og «When I Met You». Songane vart spelte inn av besetninga til musikalen og først gjeven ut på det offisielle albumet. Innspelingane på No Plan kom frå innspelinga til Bowie for det 25. studioalbumet hans, Blackstar, der «Lazarus» kom ut som det tredje sporet på albumet. Då No Plan kom ut debuterte det på 138. plassen på Billboard 200, og selde meir enn 5 000 eksemplar den første veka der. Musikkvideoen for tittelsporet kom ut samstundes med EP-en. Han var regissert av Tom Hingston.
Mottaking
EP-en fekk positive meldingar frå kritikarane. Exclaim!-kritkaren Calum Slingerland skreiv: «Ein skulle håpa planen for Bowie framover ville vera at han skulle unngå å falla i kategorien 'rockeikon med utalde posthume utgjevingar', men heldigvis for lyttarane held musikken på No Plan seg.» The Independent-skribenten Andy Gill sa: «Stemninga og den musikalske modusen på Blackstar held fram på desse spora, der tilbakegangen til Thomas Jerome Newton på frykteleg vis gjenspeglar Bowie sin.»
AllMusic-kritkaren Stephen Thomas Erlewine meinte spora på EP-en «gjev eit bittersøtt coda til comebacket til Bowie på 2000-talet», sjølv om «desse songane ikkje kjennest som ei overrasking». Alfred Soto i Spin skreiv: «Med to diskrete, men tilknytte musikalske eventyr som ★ og No Plan, forstod dei overlevande at sjølv det indirekte smakar betre med ein drope av det openberre.»
Medverkande
Personell frå plateomslaget til No Plan.
The Original Mono Recordings
The Original Mono Recordings er ein plateboks med innspelingar av Bob Dylan, gjeve ut i oktober 2010 på Legacy Recordings. Det inneheld dei første åtte studioalbuma til Bob Dylan i monolyd fordelt på ni CD-plater, sidan albumet Blonde on Blonde var ei dobbeltplate. Det inneheld ikkje singelsamlinga Bob Dylan's Greatest Hits som kom ut på denne tida. Boksen kom eit hefte på 56 side med fotografi, informasjon om diskografien og eit essay av Greil Marcus. Samlinga nådde 152. plassen på Billboard 200.
Innhald
Alle songar skrivne av Bob Dylan, utanom der andre er nemnde:
Alle songane er skrivne av Bob Dylan.
Tianna Bartoletta
Tianna Bartoletta, fødd Tianna Madison, er ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Elyria i delstaten Ohio som tevlar i lengdehopp og sprintløp. Ho vart verdsmeister i lengdehopp i 2005 i Helsinki, ei bragd ho gjentok ti år seinare i Beijing. Ved dei olympiske leikane i London i 2012 sprang ho startetappen på USA sitt lag i 4 x 100 m stafett som vann OL-gull og sette ny verdsrekord med 40,82 sekundar.
Aktiv
Madison slo gjennom ved VM i friidrett 2005 i Helsinki der ho vann gullmedaljen med ny personleg rekord på 6,89 meter. Også i kvalifiseringa forbetra ho den personlege rekorden, då til 6,83 meter. Ved VM i friidrett 2007 i Osaka greide ho einast 6,47 n i finalen og enda på tiandeplassen. Året etter vart ho nummer fem i lengdehopp i uttaksstemnet til Sommar-OL 2008 og fekk ikkje OL-plass.
Teja Gregorin
Aktiv
Gregorin debuterte i verdscupen i 2003 i finske Kontiolax. I 2007 lukkast ho å oppnå eit par fjerdeplassar i verdscuprenn. Under VM i skiskyting 2009 overraska ho i koreanske Pyeongchang og vart nummer to på 15 km, bakom Kati Wilhelm frå Tyskland, med norske Tora Berger på bronseplassen.
Tianna Bartoletta
Aktiv
Under VM i friidrett 2015 i Beijing låg Tianna Bartoletta på tredjeplass i lengdetevlinga framfor den siste omgangen med eit bestehopp på 6,95 m. I siste omgangen smelte ho til med ny personleg rekord på 7,14 meter og sikra seg VM-tittelen framom britiske Shara Proctor som i tredje omgang hadde sett nasjonal rekord med 7,07 m. Dermed vann Bartoletta sitt andre VM-gull, ti år etter det fyrste, og to dagar før ho fylte 30 år.
Khor Al Zubair
Khor Al Zubair er ein by i Basra i Irak. I tillegg til Khor Al Zubair-hamna har han eit stort industriomåde for petrokjemiske selskap og gjødselsfabrikkar. I sør ligg det jern- og stålverk.
Man on the Edge
«Man on the Edge» er ein song av Iron Maiden frå albumet The X Factor frå 1995. Songen er basert på filmen Falling Down med Michael Douglas. Han var den første singelen bandet gav ut med Blaze Bayley på vokal.
Oversyn
I tillegg til eit intervju med Bayley og eit anna spor frå The X Factor, inneheld singelen tre originale songar som ikkje kom med på albumet. Det er ein av to songar frå Blaze Bayley-tid som kom med på samleplata Edward the Great, i lag med «Futureal», i tillegg til ein av tre som kom med på Best of the Beast i lag med «Sign of the Cross» og «Virus».
Iron Maiden spelte ofte denne songen under Ed Hunter-turneen i 1999, og var dermed ein av fem songar frå Bayley-tida som vart spelte på konsertane til bandet etter han slutta.
Ein konsertversjon av songen frå 1999 vart gjeven ut på singelutgåva av «The Wicker Man» i 2000 og samleplata From Fear to Eternity frå 2011, med Bruce Dickinson på vokal.
Det vart laga tre musikkvideoar for songen. Den eine var filma i Masada i Israel, den andre var meir filmaktig der bandet spelar medan ein man kastar seg sjølv utfor ein bygning, og den tredje var ein promovideo som bestod av klipp frå ein lågkomisk stumfilm i svartkvit. Denne tredje versjonen fanst som eit påskeegg på DVD-en Visions of the Beast.
Songen vart nytta i videospelet Carmageddon 2.
På singelomslaget til CD 1 er hjernen til Eddie skoren i to, medan på omslaget til CD 2 er hjernen intakt.
Do You Know the Way to San José
Songen vart gjeven ut på albumet Dionne Warwick in Valley of the Dolls i 1968. «Do You Know the Way to San Jose» vart gjeven ut som ein oppfølgjar til singelen «(Theme from) Valley of the Dolls»/«I Say a Little Prayer» i april 1968. Han vart den tredje singelen til Warwick på rad som nådde Topp 10 på singellista i USA og markerte den mest suksessrike perioden i karrieren hennar.
Songen nådde åttandeplassen i Storbritannia, Irland og Canada. Han gjekk òg inn på listene i Frankrike, Italia, Sør-Afrika, Australia, Tyskland, Brasil, Mexico, og mange andre land. B-sida til singelen, «Let Me Be Lonely», òg skriven av Bacharach/David, gjekk òg inn på Billboard Hot 100.
Produksjon
Burt Bacharach skreiv musikken til songen før Hal David skreiv teksten. David hadde vore stasjonært i San Jose då han var i marinen.
Songen var den siste singelen til Dionne Warwick som vart spelt inn i Bell Studios i New York City. Basstromma er markant i songen, spelt av studiomusikaren Gary Chester. Lydteknikaren var Ed Smith, som fekk til den kjende introduksjonen i songen ved å feste ein mikrofon direkte på basstromma til Chester.
Dionne Warwick likte faktisk ikkje «Do You Know the Way to San Jose», og måtte overtydast om å spele han inn. I mai 1983 sa ho i eit intervju med Ebony «Det er ein dum song og eg ønskte ikkje synge han. Men han vart ein hit, slik 'Heartbreaker' vart. Eg er glad desse songane gjorde det bra, men det endrar ikkje meininga mi om dei.»
Harry Stinson
Harry Stinson er ein USA-amerikansk multi-instrumentalist, kjend som studiomusikar på trommer og vokal i Nashville. Han er òg låtskrivar og produsent.
Stinsom har spelt som medlem av Silver, Marty Stuart and his Fabulous Superlatives, Steve Earle and the Dukes og med Suzy Bogguss.
Do You Know the Way to San José
Prisar
Warwick vann den første Grammy-prisen sin for beste kvinnelege popvokalsong for «Do You Know the Way to San Jose». Ho fortalte Jet i mai 2002 at det å vinne denne prisen var høgdepunktet i karrieren hennar.
Upper Jawbreen
Upper Jawbreen er ein isbre i Victoria Land i Antarktis. I lag med Lower Jawbreen liknar dei på eit kart ein gapande munn, ein ide som vert forsterka av Shark Fin (haifinnen) i nærleiken.
Harry Stinson
Som studiomusikar har Stinson arbeidd med Jimmy Buffett, Jay Ferguson, Al Stewart, Etta James, Peter Frampton, Juice Newton, Elton John, Bob Seger, Leon Russell, Corb Lund, Lyle Lovett, Steve Earle, Bette Midler, Faith Hill, Patty Loveless, George Jones, Nicolette Larson, Neil Diamond og Earl Scruggs.
Stinson var med i Bette Midler-filmen The Rose som ein del av Monty's Band.
Do You Know the Way to San José
Andre versjonar
Ikkje-engelske versjonar av songen er mellom andre «Le chemin pour San José» av Ginette Reno - åttandeplass i Quebec for året 1968 - «Snart så stiger solen upp igen» av Siw Malmkvist og «La route du bonheur» av Liliane Saint-Pierre.
Dionne Warwick spelte inn songen som eit salsa-aktig samarbeid med Celia Cruz og The Pete Escovedo Orchestra i 1998 for albumet Dionne Sings Dionne.
Songen har vorte spelt på fleire hyllestalbum for Burt Bacharach, mellom anna av Medeski Martin & Wood på Great Jewish Music: Burt Bacharach (1997), av både Yazz og Dionne Warwick (kvar for seg)på Tribute to Burt Bacharach & Hal David (2002), av Trijntje Oosterhuis på The Look of Love (2006), og av Kahimi Karie på All Kinds of People ~Love Burt Bacharach~ (2010).
Grofeltet
Grofeltet er eit gassfelt i Vøringbassenget i Norskehavet 350 kilometer utanfor Helgelandskysten. «Gro-brønnen» 6603/12-1 vart bora i 2009 med riggen Leiv Eiriksson i lisens 392. Brønnen ligg 150 kilometer nordvest for det største uutbygde gassfunnet i Noreg, Victoria. Dersom Grofeltet er drivverdig, vil det byggast eit nytt feltsenter og legging av ein ny gassrøyrleidning. Totalt vil det då investerast 100-150 milliardar kroner.
A/S Norske Shell er operatør og eig 60% av feltet. Dei har anslått at det kan vere gass for 1 000 milliardar kroner i feltet. Brønnen er bora på ei vassdjupne på 1376 meter, som til då var den største vassdjupna der det er gjort funn på norsk sokkel. Brønnen trefte på ein 16 meter gasskolonne i øvre krit-reservoar.
I 2010 bora Aker Barents på same feltet i brønn 6604/10-1, men denne var tørr, og brønnen vart lukka og forlaten. Aker Barents drog så vidare for å bore ein brønn på Dalsnutenfeltet.
Highway to Hell
Highway to Hell er det sjette studioalbumet til det australske hardrockbandet AC/DC, gitt ut 27. juli 1979. Det er det første av tre album produserte av Mutt Lange, og det siste albumet med vokalisten Bon Scott, som døydde 19. februar 1980.
Bakgrunn
I 1978 hadde AC/DC gitt ut fem album internasjonalt og turnert mykje i Australia og Europa. I 1977 landa dei i USA og byrja å opparbeida seg ein live-tilhengjarskare, nesten utan radiostøtte. Det siste albumet til bandet, live-albumet If You Want Blood, hadde nådd 13. plassen i Storbritannia, og på dei to tidlegare albuma, Let There Be Rock frå 1977 og Powerage frå 1978, hadde bandet funne fram til sitt rasande, bluesbaserte hardrock-sound. Sjølv om den amerikanske avdelinga av Atlantic Records hadde avvist Dirty Deeds Done Dirt Cheap frå 1976, meinte dei no at bandet var klare til å slå gjennom i USA viss dei berre kunne jobba med ein produsent som kunne gi dei eit radiovenleg sound. Sidan den australske debuten High Voltage i 1975 hadde alle AC/DC-albuma vorte produsert av George Young og Harry Vanda. Ifølgje boka AC/DC: Maximum Rock & Roll var ikkje bandet begeistra for ideen, spesielt ikkje gitaristane Angus Young og Malcolm Young, som kjende ein sterk lojalitet til den eldre bror sin George: "Det var ille nok å bli fortalt kva dei skulle gjera, men det som verkeleg gjorde Malcolm og Angus forbanna var at dei følte at George vart behandla respektlaust av Atlantic, som ein amatør utan særleg erfaring når det gjaldt produksjon. Malcolm verka mindre fornøgd med situasjonen og gjekk så langt som til å seia til Radio 2JJ i Sydney at bandet nærast hadde vorte «tvinga» til å velja ein ekstern produsent. Å mista Harry var éin ting. Å mista George var nesten bokstaveleg talt som å mista ein sjette medlem av bandet, og mykje meir."
Produsenten Atlantic sette bandet saman med var Sør-Afrika-fødde Eddie Kramer, mest kjent for det banebrytande arbeidet sitt som lydteknikar for Jimi Hendrix, men òg for megabanda Led Zeppelin og Kiss. Kramer møtte bandet i Criteria Studios i Miami, men etter alt å dømma kom dei ikkje overeins. Geoff Barton siterer Malcolm Young i magasinet Guitar Legends: «Kramer var litt av ein idiot. Han såg på Bon og sa til oss: 'Kan fyren din syngja?' Han sat kanskje bak knappane for Hendrix, men han er absolutt ikkje Hendrix, så mykje kan eg seia.» Tidlegare AC/DC-manager Michael Browning fortel i boka Highway to Hell: The Life and Times of AC/DC Legend Bon Scott, «Eg fekk ein telefon frå Malcolm i Florida som sa: 'Denne fyren er håplaus, gjer noko, han prøver å overtala oss til å spela inn den Spencer Davis-songen, 'Gimme Some Lovin',' 'I'm a Man,' eller kva det no var.» Browning vende seg til den Zambia-fødde produsenten Robert John «Mutt» Lange. Lange var mest kjent for å ha produsert Boomtown Rats-hitten «Rat Trap» og post-pub-rockband som Clover, City Boy, og Graham Parker. I 1979 sa vokalist Bon Scott til magasinet RAM: «Tre veker i Miami, og me hadde ikkje skrive noko med Kramer. Så ein dag sa me til han at me skulle ta ein fridag og ikkje bry oss om å komma inn. Det var ein laurdag, og me sneik oss inn i studioet og skreiv ned seks låtar, sende lydbandet til Lange og spurde: 'Vil du jobba med oss?'». Bandet hadde òg fått nytt management, sparka Michael Browning og tilsett Peter Mensch, ein aggressiv amerikanar som hadde vore med på å utvikla karrierane til Aerosmith og Ted Nugent.
Innspeling
Innspelinga starta i Roundhouse Recording Studios i Chalk Farm nord i London i mars 1979. I boka Highway to Hell skriv Clinton Walker: «Bandet flytta praktisk talt inn i Roundhouse Studios i Chalk Farm og var det meste av tre månader der. Det var til å byrja med eit sjokk for AC/DC, som aldri tidlegare hadde brukt meir enn tre veker på eit album. Innspelingane for albumet – 15 timar om dagen, dag ut og dag inn, i over to månader - var slitsamt. Songar vart omarbeidde og omarbeidde.» Lange si kompromisslause tilnærming vart verdsett av bandet, som sjølv alltid hadde hatt ein solid arbeidsmoral. I ein artikkel av Mojo-skribenten Sylvie Simmons uttalte Malcolm Young at Lange «likte enkelheita i eit band. Me var alle minimalistar. Me følte at det var den beste måten å vera på. Han visste at me alle var dedikerte, så han skjønte det på ein måte. Men han sørgde for at spora var solide, og han kunne høyra om ei skarptromme berre gjekk av.» I same artikkel legg Angus Young til: «Han var veldig nøye med lyden, med å finna rette gitarar og trommer. Han kunne nullstilla seg - og han var òg god på vokalsida. Sjølv Bon var imponert over korleis han fekk stemma si til å høyrast ut.» Turnémanageren Ian Jeffery, som var til stades under innspelingane, fortel: "Mutt tok dei gjennom så mange endringar. Eg hugsar ein dag Bon kom inn med teksten til «If You Want Blood». Han byrjar å syngja han og slit, skjønner du? Det var meir pust enn stemme som kom ut. Mutt seier til han: «Høyr her, du må koordinera pusten din.» Bon sa: «Du er så jævlig god, di fitte, gjer det sjølv!» Mutt sat i setet sitt og gjorde det utan å reisa seg! Det var då alle tenkte: «Kva faen er det me har med å gjera her?»"I AC/DC: Maximum Rock & Roll skriv Arnaud Durieux at Lange, som var utdanna songar, viste Scott korleis han skulle pusta for å bli ein teknisk betre songar på songar som «Touch Too Much», og at han sjølv var med på korvokal og måtte stå på den andre sida av studioet fordi hans eiga stemme var så markant. Den melodiske korvokalen var eit nytt element i lydbiletet til bandet, men poleringa Lange tilførte, gjekk ikkje på kostnad av den karakteristiske knasinga til bandet, noko som gjorde både bandet og Atlantic Records nøgde på same tid.
Man on the Edge
Medverkande
Henta frå singelomslaget:
Highway to Hell
Innspeling
Lange gav òg Angus nokre nyttige leksjonar og instruerte han i å spela soloane sine medan han sat ved sida av produsenten. Jeffrey hugsar: «Mutt sa: 'Sett deg her, så skal eg seia kva du skal spela'. Men han sat ved sida av Mutt, og Mutt tvinga han ikkje, han berre peika på gripebrettet og sa: 'Her, dette...' og 'Hold den...' og 'Gå inn i den...'. Det var soloen frå 'Highway To Hell'. Det var fantastisk! Og det fekk dei verkeleg til å bli merksame på Mutt òg. Han bad dei ikkje om å gjera noko han ikkje kunne gjera sjølv, eller gjekk i rette med dei og sa at det har vore feil tidlegare, ikkje noko sånt. Han masserte dei verkeleg inn i det som vart albumet.»
Songar
Den mest kjende låten på albumet er tittelsporet. Heilt frå starten av mislikte Atlantic Records ideen om å bruka låten som albumtittel, noko Angus seinare sa til Guitar World-skribenten Alan Di Perna: "Berre fordi du kallar eit album «Highway to Hell», får du mykje pepar. Og alt me hadde gjort var å skildra korleis det er å vera på vegen i fire år, slik me hadde vore. Mykje av tida var buss- og bilturné, utan pause. Du kryp av bussen klokka fire om morgonen, og ein journalist som skriv ei sak, spør: «Kva ville du kalla ein AC/DC-turné?». Vel, det var ein motorveg til helvete. Det var det verkeleg. Når du søv med sokkane til vokalisten fem centimeter frå nasen, er det ganske nær helvete.".
I eit intervju med Bill Crandall frå Rolling Stone i 2003 fortalde Angus om korleis songen vart til: "Me var i Miami og var heilt blakke. Malcolm og eg spelte gitar i eit øvingsstudio, og eg sa: «Eg trur eg har ein god idé til ein intro», som var byrjinga på «Highway to Hell». Han hoppa opp på trommesettet og banka rytmen for meg. Det var ein fyr der inne som jobba saman med oss, og han tok med seg kassetten me hadde han på heim og gav han til ungen sin, og ungen hans øydela han [ler]. Bon var flink til å reparera øydelagde kassettar, og han limde han saman igjen. Så me mista i alle fall ikkje melodien." Orda til «Highway to Hell» fekk ein ny klang då Scott drakk seg i hel i 1980. Steve Huey frå AllMusic observerte det: "Teksten viste ein kraftig, sta sjølvstende i hans val av livsstil («Askin' nothin', leave me be»; «nobody's gonna slow me down»), men ikkje eigentleg einsemd (om helvete: «goin' down! party time! my friends are gonna be there too»). Det er ironisk at Scott verkar mest levande når han ser døden i auga med den fryktlause bravaden i «Highway to Hell», men det er unekteleg sant, særleg med tanke på den fullstendig vanvitige framferda hans. Den uskulerte styggheita i vokalen hans, det lekne med korleis han brukte dette til sin fordel, jamringa, knurringa, skrika og skrapinga - alle desse kvalitetane er med på å gi songen ein uhemma entusiasme, som han utan dette kanskje ville verka ambivalent." Tekstane til Scott på Highway to Hell handlar for det meste om begjær («Love Hungry Man», «Girls Got Rhythm»), sex («Beating Around the Bush», «Touch Too Much», «Walk All Over You») og festing på byen («Get It Hot», «Shot Down in Flames»). I sine memoarar om bandet frå 2006 avslører Murray Engelheart at Scott meinte at tekstane i songar som «Gone Shootin'» frå den førre Powerage var «rett og slett for alvorlege.»
«Touch Too Much» vart første gong spelt inn i juli 1977 med eit radikalt annleis arrangement og tekst enn på Highway to Hell. Den endelege versjonen vart framført av Scott og AC/DC på BBC-progammet Top of the Pops nokre dagar før songarne døydde i 1980. Låten «If You Want Blood (You've Got It)» lånte tittelen på livealbumet til bandet frå året før og stammar frå svaret Scott gav til ein journalist på Day on the Green-festivalen i juli 1978: På spørsmål om kva dei kunne forventa seg av bandet, svarte Scott «Blood».
Det innleiande gitarriffet i «Beating Around the Bush» har vorte omtalt av journalisten Phil Sutcliffe som «nesten ein hyllest... ein refleksjon, eg nølar med å sei ein kopi av «Oh Well» av Fleetwood Mac.
På spørsmålet «Kva er den verste plata du nokosinne har laga?», svarte Angus i 1998: «Det er ein song på Highway to Hell som heiter 'Love Hungry Man' som eg må ha skrive etter ein kveld med dårleg pizza – det kan du klandra meg for.»
Den kanskje mest berykta låten på plata er «Night Prowler», hovudsakleg på grunn av assosiasjonen til seriemordaren Richard Ramírez. I 1985 byrja ei mykje omtalt drapssak å dreia seg om Ramírez, som var ansvarleg for meir enn 15 brutale drap, og dessutan ei rekkje valdtekter og drapsforsøk, i Los Angeles. Ramírez, som fekk tilnamnet «Night Stalker», var fan av AC/DC, spesielt «Night Prowler», og politiet hevda at han hadde late etter seg ei AC/DC-hue på ein av åstadene. Under rettssaka ropte Ramírez «Hail Satan» og viste fram eit pentagram rissa inn i handflata med tala 666 under. Dette førte til ekstremt dårleg publisitet for AC/DC, der foreldre i Los Angeles protesterte mot konsertar og album av bandet. I episoden av VH1-programmet Behind the Music om AC/DC hevda bandet at låten hadde fått ein mordarisk konnotasjon av Ramírez, men at han eigentleg handlar om ein gut som snik seg inn på soverommet til kjærasten om natta medan foreldra søv, trass i tekstar som «And you don't feel the steel, till it's hanging out your back». Dei siste orda som Scott seier i songen, og dermed på albumet, er «Shazbot, na-nu na-nu», frasar uttalt av hovudpersonen Mork (eit vitjande romvesen spelt av Robin Williams) i den populære amerikanske situasjonskomedien Mork and Mindy.
Utgjeving
«Highway to Hell» er med i filmen Final Destination 2 frå 2003 og Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief frå 2010. «If You Want Blood (You've Got It)» er med i filmane Empire Records (1995), The Longest Yard (2005), The Dukes of Hazzard (2005), Shoot 'Em Up (2007) og Final Destination 5 (2011). «Walk All Over You» er med i 2010-filmen Grown Ups. «Touch Too Much» er med på soundtracket til videospelet Grand Theft Auto IV: The Lost and Damned, og han var òg temalåten for World Wrestling Federation Summarslam-arrangement i 1998.
Mottaking
Albumet vart den første plata til AC/DC som nådde topp 100 på den amerikanske Billboard 200-lista, til slutt på 17. plassen, og det førte bandet inn i toppen blant hardrock-gruppene. Det er det nest mest selde AC/DC-albumet (etter Back in Black) og blir generelt rekna som eit av dei beste hardrockalbuma nokosinne. Den 25. mai 2006 vart albumet sertifisert med 7× platinaplate av RIAA.
Om albumet skreiv Greg Kot i Rolling Stone: «Låtane er meir kompakte, refrenga er feita opp av rugbylagharmoniar. Den beste augneblinken: Scott avsluttar den hoftevridende 'Shot Down in Flames' med ei kakling som er Wicked Witch of the West verdig.» I ein artikkel i Rolling Stone frå 2008 skreiv David Fricke: «Superprodusenten 'Mutt' Lange forma AC/DCs røffe granittrock til hitliste-smart boogie på dette albumet.» AllMusic kalla låten «Highway to Hell» for «ein av tidenes hardrock-anthems.» Albumet vart rangert på 199. plassen lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene i 2003. Det var på 200. plassen på den reviderte lista frå 2012. Boka The 100 Greatest Australian Albums frå 2010 inkluderte Highway to Hell på topp 50 (Back in Black var nr. 2).
I 2013 gjekk AC/DC-fansen Steevi Diamant og Jon Morter (som stod bak ein Rage Against the Machine-kampanje på Facebook i 2009) i spissen for ein Facebook-kampanje for å gjera «Highway to Hell» til ein julesingle på UK Singles Chart, for å feira AC/DC sitt 40-årsjubileum og for å hindra at The X Factor skulle få endå ein nummer éin-hit. Kampanjen samla inn pengar til Feel Yourself, ein testikkelkreft-medvitsorganisasjon. Songen nådde fjerdeplass på Official Singles Chart for juleveka det året, noko som gjorde han til den første britiske topp 10-singelen nokosinne.
Medverkande
Teknisk
Kystblåstjerneslekta
Artar
I Noreg er ein art registrert:
The X Factor av Iron Maiden
The X Factor er det tiande studioalbumet til det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden, gjeve ut den 2. oktober 1995 på EMI. Det er det første albumet til bandet med Blaze Bayley, som tidlegare song i Wolfsbane, som vokalist. Han erstatta Bruce Dickinson som slutta etter den førre turneen deira for å fokusere på solokarrieren. Albumet har ein mørkare tone enn dei ni første albuma til gruppa. Tekstane er baserte på dei personlege problema til Steve Harris på den tida, i midten av ein skilsmisse. Dette går att i plateomslaget, som grafisk syner maskoten til bandet Eddie som blir dissekert av ein maskin.
Bakgrunn
Tittelen på albumet kom til i starten av innspelinga av albumet. Produsenten Nigel Green sa:
''«Me følte alle at med måten ting utvikla seg på - songane, med Blaze i bandet, lyden, engasjementet - så kom det nye albumet til å få ein ekstra kvalitet, den magiske biten, X-faktoren. Dette vart arbeidstittelen på albumet og me likte det, så det vart tittelen til slutt. Det passar òg særs bra sidan det var det tiande albumet og «X» kan skape mange bilete»''
Plateomslaget på The X Factor syner Eddie som vert lobotomert og vart skapt av Hugh Syme. Fordi omslaget vart teikna i ein «livaktig» stil, vart bandet tvungen til å gje ut albumet i eit reversibelt omslag, med eit mindre livaktig alternativ, som syner Eddie på avstand. Albumet var òg det siste albumet, før The Book of Souls i 2015, som nytta den klassiske varianten av logoen til bandet. Alle studioutgjevinga frå Virtual XI til The Final Frontier nytta ein alternativ variant som ikkje hadde med den lange enden av bokstavane «R», «M» og begge «N»-ane.
Albumet er òg uvanleg for bandet fordi dei skreiv fleire songar som ikkje kom med på albumet, og Steve Harris sa «Me enda faktisk opp med å spele inn 14 songar, og brukte berre elleve. Det var særs uvanleg for oss.» Dei tre songane «I Live My Way», «Justice of The Peace» og «Judgement Day», vart gjevne ut som B-sider, og dei to siste kom med på samleplata Best of the 'B' Sides.
Etter albumet kom ut la bandet ut på X Factour-turnee. Fleire konsertar i USA vart kansellerte fordi Bayley fekk problem med stemma etter dei mange konsertane bandet spelte.
Songar
«Man on the Edge» og «Lord of the Flies» vart gjevne ut som singlar. Begge desse songane, og «Sign of the Cross», vart verande på setlistene til Iron Maiden òg etter Bruce Dickinson kom attende i bandet. Konsertversjonar av desse songane med Dickinson på vokal finst på singelen til «The Wicker Man» og konsertalbuma Death on the Road og Rock in Rio, medan dei same konsertopptaka av «Man on the Edge» og «Sign of the Cross» sidan vart gjevne ut på samlealbumet From Fear to Eternity.
«The Edge of Darkness» er basert på filmen Apocalypse Now frå 1971, som igjen er basert på Joseph Conrad-romanen Heart of Darkness, «Man on the Edge» er basert på filmen Falling Down frå 1993, og «Lord of the Flies» er basert på William Golding-romanen med same namn. «Sign of the Cross» er basert på Umberto Eco-romanen The Name of the Rose og er den fjerde lengste songen til Iron Maiden med ei lengd på meir enn 11 minuttar. Konsertversjonar av «Blood on the World's Hands» og «The Aftermath» finst på Best of the 'B' Sides.
Blaze Bayley spelte inn ein omarrangert versjon av «Sign of the Cross» på konsertalbumet As Live as It Gets.
Mottaking
The X Factor fekk lunken mottaking av kritikarane. AllMusic gav albumet to av fem stjerner, og skreiv at det «leid av mangelen på mektige riff og stramme songar. The X Factor er eit glanslaust nyare album av Iron Maiden. Sjølv om banet ikkje høyres særleg dårleg ut på plate, høyrest dei ikkje inspirerte ut og det er ein merkbar mangel på energi i songane som gjer mangelen på fantasi enno meir tydeleg.»
Sputnikmusic var noko meir positiv og skreiv at albumet var «ei endring for Iron Maiden, og ei viktig ei» sidan det «bana veg for framtidige album med liknande lengd.» Dei hylla òg den «ofte kritiserte» Blaze Bayley, og hevda at stemma hans «var perfekt for dette nye albumet.»
Velferdstinget i Bergen
Velferdstinget Vest, tidlegare Velferdstinget i Bergen, er det øvste studentorganet i Studentsamskipnaden på Vestlandet (Sammen), tidlegare Studentsamskipnaden i Bergen (SiB). Det er ei samanslutning mellom studentdemokratia til alle utdanningsinstitusjonane som er tilknytte samskipnaden. Til saman sit det 31 representantar i Velferdstinget. Velferdstinget i Bergen vart stifta 7. oktober 1997.
Føremål
Føremålet er å gje studentane i Haugesund, Stord, Bergen, Sogndal og Førde ei felles røyst andsynes Sammen og andre aktørar i studentvelferdssaker.
Albumet For Your Love
Innspeling og komposisjon
For Your Love inneheld tre songar frå dei første innspelingane til Jeff Beck med The Yardbirds: «I'm Not Talking», «I Ain't Done Wrong» og «My Girl Sloopy» (desse songane kom ut seinare i Storbritannia på EP-en Five Yardbirds). Eric Clapton spelte gitar på resten av songane, som inkluderte tre singlar (med B-sider) som kom ut på den tida og to demoinnspelinga som ikkje kom ut i Storbritannia før i 1980-åra. Clapton, som hadde slutta i bandet fire månader før, er ikkje med på plateomslaget og heller ikkje nemnt på omslaget.
Velferdstinget i Bergen
Føremål
Velferdstinget avgjer fordelinga av den delen av semesteravgifta som primært går til studentkultur, studentmedia og studentidrett. I tillegg vel Velferdstinget halvparten av styremedlemma i Sammen, inkludert leiar som har dobbeltstemme. Velferdstinget vel òg studentrepresentantar til alle andre råd og utval i Sammen.
Albumet For Your Love
Sallister og mottaking
Albumet nådde 96. plassen på Top LPs-lista til Billboard. Det var det første Yardbirds-albumet som gjekk inn på lista. Den britiske debuten deira, Five Live Yardbirds, gjekk ikkje inn på UK Albums Chart og vart ikkje gjeven ut i USA.
Velferdstinget i Bergen
Representasjon
Dei lokale studentdemokratia tilknytte SiB avgjer sjølve kven som skal representere dei i Velferdstinget. Talet på representantar frå kvart studentdemokrati avgjerast av studenttalet.
Albumet For Your Love
Sallister og mottaking
I ei seinare melding for AllMusic skreiv Bruce Eder at «For Your Love ikkje er eit 'verkeleg' album ... I staden var det eit svar frå det amerikanske selskapet deira, Epic, til at bandet fekk tittelsporet på sjetteplassen, der manageren Giorgio Gomelsky valde ut songane.»
Velferdstinget i Bergen
Representasjon
Noverande representasjon, sortert etter storleik og mandat : Alle studentar tilknytte Sammen har møte-, tale- og forslagsrett i Velferdstinget, og kan stille til alle verv som Velferdstinget vel til.
Albumet For Your Love
Innhald
Info frå originalalbumet til Epic.
Velferdstinget i Bergen
Utøvande organ
Velferdstinget sitt arbeidsutval (VT-AU) er Velferdstinget sitt utøvande organ. . Kulturstyret er Velferdstinget sitt utøvande organ i kultursaker. Budsjettkomitéen er Velferdstinget sitt organ for søknadshandsaming og innstiller på fordeling av semesteravgifta kvart år.
Leiarar
Velferdstinget har hatt fylgjande leiarar
2017: Mia Milde
2016-2017: Sverre Hartveit
2015-2016: Linnea Reitan Jensen
2011-2012: Audun Kjørstad
2010: Bjørn-Anders Hind
2009: Katrine Sirnes Hjellum
2008: Erlend Sleire
2007:
2006: Mari Helen Varøy
2005: Erik Sandquist
2002-2003: Aimar Akholt
2001:
2000: Arild E. Helgøy
1999: Sveinung Fjose
1998: Kjetil Torpp
1997: Ingen leiarkandidat ved konstituerande møte i desember
Mount Christmas
Mount Christmas er eit uniformt, spisst fjell, 1745 moh, som ligg 9 nautiske mil vest-sørvest for Cape May, i Nash Range i Antarktis. Det vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen, og fekk dette namnet fordi det var det mest markante fjellet dei såg då gruppa feira første juledag i 1902.
Mount Clarke i Antarktis
Mount Clarke er eit fjell, 3210 moh, 21 km rett aust for Mount Iveagh i Dronning Maudfjella. Det ligg langs austenden av Snakeskinbreen, nær kanten av det indre isplatået. Det vart oppdaga og namngjeve av den sørlege gruppa frå Nimrod-ekspedisjonen, under Ernest Shackleton.
Det franske nasjonalvåpenet
Det franske nasjonalvåpenet vart innført i si noverande form i 1953. Frankrike har ikkje hatt eit offisielt riksvåpen sidan 1870, men nyttar i staden eit nasjonalvåpen med symbol frå revolusjonen; eit sigdforma skjold med monogrammet RF, for République Française (Den franske republikk), og med ein bord, som endar i to løvehovud, som ramme, alt i gull. Bak skjoldet er eit risknippe med gulløks, flankert av ei eikegrein og ei olivengrein, begge i gull.
I 1999 tok regjeringa og departementa i Frankrike i bruk ein eigen logo, som er basert på trikoloren, der det kvite midtfeltet er forma som ein silhuett av kvinnefiguren Marianne, som er symbolet på Frankrike. Under flagget er det eit tekstfelt med devisa Liberté · Égalité · Fraternité (fransk, «Fridom, likskap, brorskap») og det offisielle namnet på staten: République Française.
Dazed and Confused
Dazed and Confused er ein song av Jake Holmes, som vart spela av The Yardbirds, og seinare omarbeidd av Led Zeppelin som har ein eigen opphavsrett på songen.
Jake Holmes
Visesongaren Jake Holmes skreiv og spela inn «Dazed and Confused» for debutalbumet sitt, "The Above Ground Sound" of Jake Holmes, som kom ut i juni 1967. Som andre songar på albumet inneheld han ikkje trommer. Songen vart spelt inn som ein trio med Holmes på gitar i tillegg til piano og vokal, Ted Irwin på gitar og Rick Randle på bass. Songen har feilaktig vorte merka som ei soge om ein dårleg LSD-trip. Holmes har sjølv stadfesta at det ikkje er tilfellet. }} I juni 2010 saksøkte Jake Holmes Led Zeppelin-gitarist Jimmy Page for brot på opphavsretten, og hevda å ha skrive og spelt inn «Dazed and Confused» to år før han kom ut på debutalbumet til Led Zeppelin. I retten dokumenterte Holmes registreringa av opphavsrettten frå 1967, som vart fornya i 1995..
The Yardbirds
Under ein turne i 1967 i USA spelte Jake Holmes som oppvarming for The Yardbirds i Village Theater i Greenwich Village den 25. august 1967. The Yardbirds var inspirerte av framføringa hans og valde å gjere sitt eige arrangement for ein ny song. Denne versjonen inneheld lange instrumentale parti med gitar spelt med fiolinboge av Jimmy Page. Page har sagt ath an fekk ideen om å nytte fiolinboge på gitaren frå fiolinisten David McCallum, Sr., då han var studiomusikar før han kom med i Yardbirds i 1966. Songen vart kjapt ein fast del av konsertane til The Yardbirds det siste året dei eksisterte.
UAZ-452
UAZ-452 er ei gruppe av terrengkøyretøy produsert i Uljanovsk Bilfabrikk (UAZ) i Russland frå 1965.
Dazed and Confused
The Yardbirds
Songen vart aldri innspelt av bandet, sjølv om det finst konsertversjonar på albumet Live Yardbirds: Featuring Jimmy Page med den alternative tittelen «I'm Confused».
UAZ-452
Bilar produserte mellom 1965 og 1979 var utstyrte med gammaldagse lys: fargelause (kvite) blinklys og runde baklys. Etterfølgjande modellar laga etter 1979 fekk gult signallys, medan baklysa var noko større og rektangulære.
Upper Victoriabreen
Upper Victoriabreen er ein isbre ved toppen av Victoria Valley, den nordlegaste i McMurdo Dry Valleys i Antarktis. Smeltevatn frå isbreen gjev vatn til Victoria River og Lake Vida.
Dazed and Confused
Led Zeppelin-utgåva
Då the Yardbirds vart oppløyst i 1968, vart songen «Dazed and Confused» omarbeidd av Page igjen, denne gongen som medlem av Led Zeppelin. I følgje bassisten i Led Zeppelin John Paul Jones, var første gongen han høyrte songen under den aller første øvinga til bandet i Gerrard Street i London i 1968: «Jimmy spelte oss riffa på den første øvinga og sa, dette er ein song eg vil at me skal gjere.» Led Zeppelin spelte inn versjon sin i oktober 1968 i Olympic Studios i London, og songen vart gjeven ut på debutalbumet Led Zeppelin i 1969.
Upper Victoriabreen
Breen vart namngjeven av Victoria University Wellington Antarctic Expedition (1958-59) etter deira alma mater, som betalte for ekspedisjonen. Namnet var opphavleg Upper Victoria Glacier, men det blei endra til Victoria Upper Glacier i 2003 for å passa med Victoria Lower Glacier.
Dazed and Confused
Led Zeppelin-utgåva
Led Zeppelin-utgåva vart ikkje tilskriven Holmes, berre Page, som hadde skrive ny tekst og endra melodien nok til å unngå og verte skulda for plagiat. Holmes gjorde ingenting då songen kom ut, men tok seinare kontakt med Page om saka. I juni 2010 saksøkte Holmes Page for brot på opphavsretten.
UAZ-452
<!-- I 1985 van vart oppgradert og skilt ut i separate submodels: 39625, 3962, 3303, 3909 og 2206. Oppgraderinga bestod av lysarmatur som møtte moderne internasjonale krav, alarmar, eit nytt instrument-panelet, og eit nytt speedometer. Bremsane vart redesignet. Motoren vart òg oppgradert, og dens effekt auka til 99 kw mot førre 78 hp.
Dazed and Confused
Led Zeppelin-utgåva
Tolkinga til Led Zeppelin starta med ein langsam bluesaktig rytme, drive fram av den fallande basslinja til John Paul Jones. Han endra så til eit raskare tempo under dei mørkaste partia av songen, igjen med gitar spelt med fiolinboge av Page, etterfølgd av ein rasande gitarsolo, før ein går attende til den opphavlege rytmen. Den sporadiske, eksplosive tromminga til John Bonham gjennom songen var med å definere krafta og intensiteten i songen, samt ein av signaturrytmane til Bonhan, Bonham-triolen, medan Robert Plant medverka med falsettvokal som passa inn med den forpinte teksten til songen.