cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Banks of the Ohio
Bakgrunn
Songen har eit liknande tema som «Pretty Polly», og fortel truleg same soga. Begge songane kjem frå omtrent same tid, og har ein skurk kalla Willie. Ein annan, ikkje så godt kjend, versjon av songen heiter «On the Banks of the Old Pedee». Teksten vert vanlegvis tilpassa for ein kvinneleg songar.
Innspelingar
Den første innspelinga av songen vart gjort av Red Patterson's Piedmont Log Rollers den 12. august 1927. I 1959 vart songen spelt inn av Joan Baez som opningssporet på albumet Folksingers 'Round Harvard Square, det første albumet ho deltok på. I 1961 var songen med på albumet hennar Joan Baez, Vol. 2 og det var ein av fire songar ho framførte på Newport Folk Festival i 1968. Ho spelte seinare inn songen på ny fleire gonger og han finst på samleplata Voice of the People frå 2011.
I 1961 vart songen spelt inn av visesamlaren Alan Lomax, med den gamle songaren Clarence Ashley, og i lag med Fred Price (fele), og Clint Howard og Doc Watson (gitar) som seinare vart nytta av Anna Lomax Wood i kortfilmen Ballads, Blues and Bluegrass.
Olivia Newton-John spelte inn eit arrangement av songen av Farra og Welsh i 1971, for albumet If Not for You. Han vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet, og vart ein sukses i Storbritannia, der han nådde sjetteplassen. Det vart den første singelen hennar som nådde toppen av salslista i Australia men nådde ikkje Topp 40 i USA eller Canada, der han nådde høvesvis 66. og 94. plass.
Songen er òg spelt inn av mange andre artistar, som New Lost City Ramblers, The Wolfe Tones, G. B. Grayson and Henry Whitter (som «I'll Never Be Yours»), Ernest Stoneman, Clayton McMichen, Bascom Lamar Lunsford, The Carter Family (òg med Johnny Cash), Blue Sky Boys (versjonen frå 1936 vert nytta i filmen Paper Moon frå 1973), Johnny Cash, Porter Wagoner, Pete Seeger, Monroe Brothers, Dolly Parton, Dave Guard and the Whiskeyhill Singers, Mike Ireland and Holler, og The Callagan Brothers. Gangstagrass med Alexa Dirks har òg gjort ein versjon av songen i 2014 for albumet Broken Hearts and Stolen Money.
UEFA-cupfinalen i fotball 2008
Finalen i UEFA-cupen i fotball 2008 fann stad på City of Manchester Stadium i Manchester 14. mai 2008 framfor 43 878 tilskodarar. Oppgjeret stod mellom russiske FK Zenit frå St. Petersburg og skotske Rangers FC frå Glasgow. FK Zenit sikra seg sin fyrste UEFA-pokal med 2 mål mot 0.
Kampen
Publikum måtte vente til det 72. minutt før den fyrste skåringa kom, Igor Denisov vart då spelt gjennom midtforsvaret til Rangers og frå 12-14 meters hald plasserte ballen trygt til sides for målvakta i nettet. Langt ut i plusstida la Konstantin Zyrjanov på til 2-0 frå 2 meters hald. Peter Fröjdfeldt frå Sverige dømde kampen.
Laga
Zenit sitt vinnarlag bestod av Vjatsjeslav Malafejev, Aleksandr Anjukov, Ivica Križanac, Roman Sjirokov, Radek Šírl, Konstantin Zyrjanov, Anatolij Tymosjtsjuk (kaptein), Igor Denisov, Viktor Fajzulin, Fatih Tekke, Andrej Arsjavin og innbytaren Kim Dong-jin.
Rangers mønstra Neil Alexander, Kirk Broadfoot, David Weir, Carlos Cuéllar, Saša Papac, Steven Whittaker, Barry Ferguson (kaptein), Brahim Hemdani, Kevin Thomson, Steven Davis, Jean-Claude Darcheville, Nacho Novo, Lee McCulloch, Kris Boyd.
Fraserburgh
Fraserburgh (Skotsk the Broch) er ein by (town) i regionen Aberdeenshire i Skottland. Det er ei viktig fiskerihamn.
Ved folketeljinga i 2001 hadde Fraserburgh 12 454 innbyggjarar. I 2006 vart folketalet estimert til 12 630 innbyggjarar.
Fraserburgh ligg heilt nordaust i Aberdeenshire, 64 kilometer nord for Aberdeen og 27 kilometer nord for Peterhead.
Zernez
Zernez grensar i søraust til Italia. Zernez er eit trafikknutepunkg med vegar oppover i Engadindalen og mot Italia, nedre Engadin mot Austerrike, over Fuornpasset og inn i Val Mustair og over Flüelapasset. Zernez er eit senter for vitjarar til Sveits nasjonalpark. Kommunen ligg i Sur Tasna kreis langs vegen til Ofenpasset inn i Engadin. Han består av landsbyen Zernez og Brail. Lai da Ova Spin er eit reservoar langs elva Spöl som ligg i kommunen.
Retoromansk er det mest utbreidde talemålet i kommunen, men det har i lang tid vore ein vekst av dei som har tysk til daglegspråk.
Bratsberg kyrkje
Tidlegare kyrkjer
Noverande kyrkje vart reist på Kvål, gnr. 121, rundt 1.5 km nordaust for den gamle kyrkjetomta. Fram til da hadde kyrkja stått på Bratsberg gamle kyrkjestad.
Den fyrste kyrkja på den gamle kyrkjestaden har troleg vore ei stavkyrkje. Ho vart riven kort tid før 1663. Da blei det reist en ny kyrkje på staden, med Y-forma grunnplan. I 1845 ansåg ein at kyrkja var i dårleg stand og at ho låg usentralt til.
Plataniás
Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane Dei fire tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 16 874 innbyggjarar, medan kommunaleininga Plataniás hadde 5 275 og tettstaden med same namn 979 innbyggjarar.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Nernsteffekt
Nernsteffekt er ein termomagnetisk effekt oppdaga av Walther Nernst. Når det gjennom ein elektrisk leiar som er ført inn i eit magnetfelt, går ein varmestraum på tvers av retninga til magnetfeltet, oppstår ein elektromagnetisk spenning på tvers av magnetfeltet og av retninga til varmestraumen. Nernsteffekt kan nyttast for å omgjere termisk energi til elektrisk energi i såkalla termomagnetiske generatorar. Den omvende effekten, der ein elektrisk straum gjennom ein leiar i eit magnetfelt gjev varmetransport, blir kalla ettinghauseneffekt.
Effekten er kvantifisert av Nernstkoeffisienten |N|, som er definert som
der E_Y er y-komponenten til det elektriske feltet som kjem av magnetfeltet sin z-komponent B_Z og temperaturgradienten dT/dx.
Harald Dag Jølle
Harald Dag Jølle er ein norsk historikar og fjellklatrar fødd i Lyngdal. Han er tilsett ved Norsk Polarinstitutt i Tromsø som spesialist på polarhistorie, og i særleg historia til norsk polarforsking.
Karriere
Jølle leverte hovudoppgåva si i historie i 2000 ved Universitetet i Tromsø med tittelen «Hvorfor holder jeg eskimoen for stående over europæerne?» Kulturforskeren Fridtjof Nansen og «de arktiske andre», der han drøfta synet på sosialdarwinisme sett i lys av Nansen si polarforsking. Frå 1997 til 2002 var han redaksjonssekretær for Historisk tidsskrift. I 2001 vart han doktorgradsstipendiat ved Historisk institutt, seinare fusjonert til Institutt for historie og religionsvitskap ved Universitetet i Tromsø. Frå 2000 til 2004 var han ein av initiativtakarane til, og engasjert i, prosjektet Norsk polarhistorie. Detta var eit tverrfagleg forskingsprosjekt som resulterte i trebandsverket Norsk polarhistorie, ei engelskspråkleg ettbindssamanfatting og nettstaden polarhistorie.no. Jølle var saman med Einar-Arne Drivenes hovudredaktøren  for verket og dessutan forfattar av eit kapittel om tidleg etnografisk og kulturhistorisk forsking i polarområda.
Fransk litteratur
Fransk litteratur omfattar hovudsakleg verk skrivne på fransk og eldre former av språket. Frankrike har ein ubroten litterær tradisjon som går tilbake til 1100-talet, men byrjinga på eit fransk skriftspråk fann stad allereie på 800-talet.
Jeráni
Jeráni (gresk Γεράνι) er ein landsby i periferieininga Khaniá i periferien Kreta i Hellas og hovudsete i kommunen Plataniás.
Harald Dag Jølle
Karriere
Jølle var ekspedisjonsdeltakar til Sørpolen 2011 saman med Vegard Ulvang, Stein P. Aasheim og Jan-Gunnar Winther. Ekspedisjonen følgde same rute som Roald Amundsen følgde i 1911–12, og nådde fram til polpunktet på dagen 100 år etter at Amundsen & Co nådde polen i 1911.
Oscillasjon
Oscillasjon eller svinging er ei regelmessig rørsle fram og tilbake omkring ein likevektsstilling eller mellom to eller fleire ulike tilstandar.
Fransk litteratur
Opphav
Strasbourg-eidane frå 842, som var gjevne av Karl den skalla og Ludvig den tyske, inneheld tekst på latin, gallo-romansk og frankisk, og er rekna som den første teksten på eit romansk språk som ikkje er latin. Eulalia-sekvensen frå rundt 880 er rekna som den første litterære teksten på eit romansk språk anna enn latin. Denne er inspirert av eit latinsk dikt om heilage Eulalia av Mérida, og ender med ei bøn.
Oscillasjon
Kjende døme er ein svingande pendel og vekselstraum. Omgrepet vibrasjon eller svinging vert stundom nytta meir snevert for å meine ein mekanisk oscillasjon, men kan òg ha synonym som har lik tyding som oscillasjon. Oscillasjonar oppstår ikkje berre i fysiske system, men òg i biologiske system og i menneskelege samfunn.
Sursk
Sursk (russisk Сурск) er ein by i Penza oblast i Russland med om lag 7500 innbyggjarar. Han ligg på elva venstre breidda til elva Sura, 92 km aust for Penza.
Fransk litteratur
Mellomalderen
Dei første litterære tekstane på tidleg fransk er helgenlegender og dikt over bibelske motiv. Desse oppstod i eller kring kloster. Av legendene kan ein framheva Aleksissongen, ein av dei eldste gammalfranske tekstane. Den seinare heltediktinga, les chansons de geste, blei truleg også skapt av geistlege. Emnet for heltedikta er kampen mot dei vantru og truskap mot Gud og lensherren. Rolandskvadet, om Karl den store og den tapre riddaren Roland, er det mest berømte av desse, og er truleg frå byrjinga av 1100-talet.
Sursk
Byen vart grunnlagd om lag 1860 som landsbyen Nikolskij Khutor (russisk: Нико́льский Ху́тор), då han vart skild ut frå landsbyen Nikolskoje. I 1953 fekk han bystatus og namnet Sursk (etter elva Sura).
Fransk litteratur
Mellomalderen
Kjærleik utgjer hovudtemaet i dei høviske romanane (les romans courtois). Desse blei også skrivne på vers, men ikkje sungne slik som heltedikta. Ein deler vanlegvis desse inn i tre syklusar: den antikke syklusen med heltar som Alexander og Aeneas, Arthur-syklusen om kong Arthur, riddarane av det runde bord og jakta på den heilage gralen, og Tristan-syklusen, der kjærleiken mellom Tristan og Isolde er hovudtemaet. Fleire av dei mest kjende høviske romanane er tilskrivne Chrestien de Troyes.
Trubadurdiktinga oppstod i Provence, der hoffkulturen blomstra, og breidde seg derfrå til resten av Frankrike og Europa. Denne diktforma nådde eit høgdepunkt i siste halvdel av 1100–talet, med Vilhelm av Poitiers, Jaufré Rudel, grev Raimbaut d'Orange og Bertrand de Born som dei viktigaste representantane. Den første kvinnelege diktaren ein kjenner frå Frankrike var Marie de France (1100-talet), som skreiv fablar og forteljingar på vers (lais). Det oppstod ei rik fabeldikting, satirisk-didaktiske forteljingar om dyr, der den best kjenDe er Le Roman de Renart ('Reveromanen'). Les fabliaux er muntre forteljingar på vers, ofte erotiske og fulle av utfall mot adelsmenn, prestar og munkar. På 1200-talet slo den allegoriske diktinga gjennom, der abstrakte omgrep opptrer som personar. Hovudverk frå denne tida er Le Roman de la Rose, som består av to svært ulike delar, skrivne av høvesvis Guillaume de Lorris og Jean de Meung.
Dramaet utvikla seg frå kyrkjeleg kultus, der ein ønskte å illustrera bibelsoga. Det blei oppført liturgiske drama i sjølve gudshuset, etterkvart blei det også spelt religiøse stykke utanfor kyrkja som blei kalla «mysterium» og «mirakel». Mysteriespela kunne vera enorme verk på opptil 45 000 verselinjer. Slike stykke blei spelt i Frankrike frå 1100-talet, men dei fekk særskild utbreiing og popularitet på 1400- og 1500-talet. Moralitetane var allegoriske og moraliserande spel, både alvorlege og av lettare art. På 1200-talet skreiv Adam de la Halle Robin et Marion, som er blitt kalla det første komiske syngespel. Farsar og soties hadde ofte eot politisk poeng, som Advokat Patelin frå 1400-talet.
I overgangen mellom mellomalder og renessanse trer ein del individuelle diktarpersonlegdommar klarare fram. Charles d'Orléans (1391–1445) skreiv kjærleiksdikt prega av smak og raffinement. François Villon sin lyrikk er særs personleg, og speglar eit splitta sinn. Clement Marot sin poesi er lett og elegant, men samstundes prega av ideal frå protestantismen.
Renessansen og barokken
Under Ludvig XII og Frans I var Frankrike sterkt påverka av italiensk åndsliv. Italienske lærarar kom til Frankrike, ein studerte veltale, estetikk og gresk. Dei humanistiske disiplinane blei utvikla uavhengig av teologien og ofte trass i protest frå kyrkja. Greske bøker blei gjevne ut i Paris og Lyon. Frans I stimulerte dei nye studia, gav ordre om omsetjingar av antikke verk og grunnla Collège de France i 1530, der det blei undervist i gresk, latin og hebraisk. Det fekk også stor tyding at han lét fransk overta for latin som det offisielle språket for administrasjonen. Lyon ble eit sentrum for litteratur og lærdom. Fremst blant dei lærde stod gresk-filologen Guillaume Budé (1468–1540) og Jacques Amyot, som omsette Plutark. Den viktigaste diktaren frå Lyon-skulen er Maurice Scève; men også de kvinnelige diktarane Pernette du Guillet og Louise Labé gjorde seg gjeldande.
Dei leiande prosaforfattarane under renessansen var François Rabelais og Michel de Montaigne. Montaigne skapte essay-forma, og framstår både som stoisk idealist og skeptisk livsnytar.
Slutten av 1500- og byrjinga av 1600-talet er tida for den barokke litteraturen i Frankrike. Blant dei mest kjente diktarane kan ein nemna Jean de Sponde, Théophile de Viau, Girard de Saint-Amant, Tristan l'Hermite (1601–55) og Pierre Le Moyne. På denne tiden utvikla den presiøse diktinga seg, og det oppstod ei rekke litterære salongar. I salongane spelte kvinnene ei sentral rolle, og ein diskuterte moralske og sosiale spørsmål på ein fordomsfri måte. Ei av dei litterære laga som stod i opposisjon til dei presiøse blei gjeve statleg vern av Richelieu og omdanna til L'Académie Française i 1635. Her blei det utforma eit syn på litteraturen som peikte frem mot den franske klassisismen. Honoré d'Urfé sin hyrderoman L'Astrée fekk stor påverknad både på livet i salongane og på den vidare utviklinga av fransk litteratur.
Klassisismen
1600-talet blir ofte kalla le grand siècle ('det store hundreåret') i fransk kultur. Diktarane i denne perioden forma den franske klassisismen ved å distansera seg frå barokken og følgja ideal foma av klarleik, naturlegheit og måtehald. Forfattarane byrja studera litteratur frå antikken att, ikkje minst dei teoretiske skriftene frå antikken, som Aristoteles og Horats. Den rasjonalistiske filosofien til René Descartes var med på å leggja grunnlaget for den vitskapleg blomstringa i samtida. I Pensées uttrykte Blaise Pascal spaningstilhøvet mellom truslivet, fornuften og det mennesket er tilbøyeleg til. François de Malherbe var eit førebilde for dei klassisistiske diktarane. I lærediktet L'Art Poétique oppsummerte Nicolas Boileau prinsippa som låg til grunn for klassisismen.
Klassisismen var ei stordomstid for fransk teater. Strenge reglar utforma av teoretikarar som Jean Chapelain og François d'Aubignac viste seg å vera fruktbare. Tragedieforfattarane Pierre Corneille og Jean Racine er blant dei største namna innan europeisk dramatikk. Skaparen av den klassiske komedien var Molière, som mellom anna fekk stor tyding for dansk-norske Ludvig Holberg.
Også andre sjangerar var rikt representert; ein hadde moralistar og karakterskildrarar som Nicole, La Rochefoucauld og La Bruyère, memoarforfattaren Saint-Simon og Madame de Sévigné, som skreiv brev av høg litterær kvalitet. Dyrefablane til La Fontaine blir framleis lesne. Madame de La Fayette sine nyskapande romanar er prega av psykologisk realisme og av eit pessimistisk syn på mennesket og kjærleiken. Teologar som Jacques Bossuet og François de Fénelon har også plass i fransk litteratur, den første med sine preiker og gravtalar, den andre særleg med sine skrifter med pedagogisk innhald.
Mot slutten av 1600-talet oppstod striden mellom «dei gamle» og «dei nye». Ei rekkje forfattarar reagerte mot dyrkinga av antikken som hadde prega klassisismen. Dei hevda at deira eiga tid hadde oppnådd resultat, både innanfor naturvitskap og innanfor litteratur, som overgjekk førebilda frå oldtida. Denne patriotiske og nasjonalistiske haldninga hadde rot i ideologien frå eineveldet, men blei samtidig ein føresetnad for den framstegstru og evolusjonistiske tankegangen som skulle prega opplysingstida. Dei viktigaste talsmennene for «dei nye» var Charles Perrault og Bernard de Fontenelle. I dag hugsar ein Perrault best for si samling av franske folkeeventyr, 'Gåsemor fortel', som var med på å førebu romantikken i Frankrike. Madame d’Aulnoy innførte samstundes nemninga «eventyr» (conte de fées) på fransk. Boileau, Racine og La Bruyère forsvarte antikken og framheva tydinga til tradisjonen, men også dei var med på å førebu den nye tida, opplysingstida.
Opplysingstida
Både romanen og dramaet gjekk gjennom ei fornying i første halvdel av 1700-talet. Av romanforfattarar kan ein nemna Lesage og l'abbé Prévost, i tillegg til Diderot, som påverka sjangeren gjennom sine humoristiske og samtidskritiske romanar. Pierre de Marivaux skreiv en interessant utviklingsroman og elegante kjærleikskomediar, og Diderot skapte ein ny sjanger: Det borgarlege, sentimentale dramaet. Frå slutten av hundreåret var Pierre de Beaumarchais ein viktig komedieforfattar og Pierre Choderlos de Laclos ein romanforfattar. Også den svært kontroversielle Donatien, marki de Sade, var ein leiande fransk forfattar i samtida.
Romantikken
Ein av dei første som vende seg mot den einsidige dyrkinga av fornufta og av det materielle framsteget, var Jean-Jacques Rousseau. Han hevdast at sivilisasjon og vitskap hadde øydelagd menneskenaturen, som var fundamentalt god. Det pedagogiske verket hans Émile fekk stor innverknad. I politiske skrift som Samfunnspakten drøftar Rousseau korleis mennesket som samfunnsvesen kan halda på mest mogleg av sin naturgjevne fridom og sjølvstende. Hans Bekjennelser fekk avgjerande tyding for framveksten av den sjølvbiografiske litteraturen. Forfattarskapen til Rousseau fekk mykje å seia for den franske revolusjonen og for utviklinga av demokrati på 1800-talet.
Romanforfattaren Bernardin de Saint-Pierre følgde i spora til Rousseau. Ideane hans blei vidareførte av Germaine de Staël, som henta inn impulsar frå den tyske romantikken, og var ein av dei mest framtredande tidlege romantiske forfattarane, med romanane Delphine (1802) og Corinne ou l'Italie (1807). François René Chateaubriand er likevel den første store romantikaren i fransk litteratur. I 1802 gav han ut det halvt teoretiske, halvt diktariske verket Le Génie du christianisme, som mellom anna inneheldt dei to romantiske kortromanane Atala (1801) og René (1802). Han er kjend for si begeistring for mellomalderen og sine lyriske naturskildringar, og ikkje minst for erindringane sine, som kom ut posthumt i perioden 1848–50. Lyrikaren André Chénier var ein av dei viktigaste forløparane for den romantiske poesien.
Romantikken utvikla seg seinare i Frankrike enn i Tyskland og Storbritannia. Han nådde eit høgdepunkt i tida 1820–50. Den franske romantikken hadde ikkje eit så filosofisk preg som til dømes den tyske, men mange forfattarar var engasjert i den politiske debatten. Dei utopiske sosialistane Claude de Saint-Simon og Charles Fourier og den religiøse og radikale Félicité de Lamennais hadde ein god del samfunnsinnverknad. Mange av diktarane tok del i det politiske livet, som Chateaubriand, Benjamin Constant, Alphonse de Lamartine og Victor Hugo. Constant såg på seg sjølv meir som ein politisk tenkjar enn som ein forfattar, men for ettertida er han best kjent for den utprega romantiske romanen Adolphe (1816). Tenkjaren Auguste Comte, som føregreip positivismen, høyrer også til den franske romantikken.
Viktige romantiske lyrikarar er Lamartine, Hugo, Alfred de Vigny og Alfred de Musset. Lyrikken til Gérard de Nerval blei først anerkjend under symbolismen. Han var sterkt påverka av tysk åndsliv, og oppteken av det skjøre skiljet mellom draum og røyndom. Mange romantiske diktarar var særleg opptekne av det makabre og uhyggelige, som Charles Nodier og ikkje minst Aloysius Bertrand, som særleg er kjend for den posthume prosadiktsamlinga Gaspard de la Nuit (1842), og seinare Lautréamont, som fekk gjeve ut det lange prosadiktet Les Chants de Maldoror i 1868. Desse var lite påakta i samtida, men fekk stor tyding som inspiratorar for surrealismen.
Victor Hugo var betydeleg både som lyrikar, dramatikar og romanforfattar. Han ville avskaffa det strenge klassiske skiljet mellom tragedie og komedie. I forordet til skodespelet Cromwell (1827) teikna han rammene for ein ny sjanger; det moderne dramaet. Det skulle vera som livet sjølv, ei blanding av glede og sorg. Personane skulle vera levande vesen, plassert i historia og i det ytre miljøet; teateret skulle gje eit heilskapleg bilde av verda, og vise både dei groteske og dei sublime sidene ved henne. Romanane til Hugo er prega av romantisk fantasi og engasjement, og for seinare publikum er han best kjend for romanane Notre-Dame de Paris (1831; Ringeren fra Notre-Dame) og Les Misérables (1862; De elendige). Prosper Mérimée er best kjent for novellene sine, og ikkje minst som forfattaren av Carmen (1847). Også Alexandre Dumas d.e., som er kjend for sine spaningsforteljingar, er ein typisk representant for fransk romantikk.
Dei store romanforfattarane Stendhal, Honoré de Balzac og George Sand peika alle frem mot realismen. Gjennomgåande tema hjå Stendhal er den bevisste erobringa av lukka og tilhøvet mellom medvitet og kjenslelivet. Han er best kjend for romanane Le Rouge et le Noir (1830; Rødt og svart) og La Chartreuse de Parme (1839; Kartusianerklosteret i Parma), men skreiv også essay om kjærleikne og teateret, reiseskildringar og sjølvbiografiske tekstar.
Realisme
Ved midten av 1800-talet oppstod realismen, dels som reaksjon mot subjektivismen og dyrkinga av individuelle kjensleliv i romantikken. Romandiktinga skulle no rettast mot den sansbare verda, mot samtida og kvardagslivet. Leiarane for «den realistiske skulen» i litteraturen var Jules de Champfleury, som i 1857 gav ut ei essaysamling med tittelen Le Réalisme, og Louis Émile Edmond Duranty, grunnleggjaren av tidsskriftet Réalisme. Det best kjende realistiske verket i fransk litteratur er Madame Bovary av Gustave Flaubert.
Medan Flaubert søkte å gje ei nøytral skildring av verda og liva til menneska og samstundes skape litterær venleik, ville naturalistane påvisa årsakstilhøvet mellom sosiale og historiske faktorar og menneska sine kår og liv. Naturalistane skildra gjerne mislukka individ og sosial skeivskap. Dei hadde eit deterministisk livssyn, samtidig ville dei prøva å forbetra samfunnet. Forfattarar i brytingstida mellom realisme og naturalisme var brørne Edmond og Jules de Goncourt, som ville utvikla ein «impresjonistisk» litterær stil, i tillegg til Alphonse Daudet og Guy de Maupassant, som særleg er kjend for novellene sine. Den fremste og mest kjende naturalisten var Émile Zola. Han utarbeidde prinsippa for retninga, særleg i teoriverket Le Roman expérimental (1880). Han var også kjend for det politiske engasjementet sitt, særleg i samband med Dreyfus-saka.
Innan lyrikken var rørsla som var mest knytt til realismen det såkalla parnasset. Parnassianarane grupperte seg kring Leconte de Lisle, og såg på Théophile Gautier som sin føregangar. Dei mest kjente av denne gruppa er Sully Prudhomme og José Maria de Herédia. Desse framheva tydinga av nøyaktig iakttaking og skildring og bruk av historisk sanning. Dessutan la dei stor vekt på språk og metrikk. Parnassianarane var også talsmenn for l'art pour l'art, kunst for kunstens eiga skuld.
Den desidert best kjente av dei realistiske dramatikarane er Alexandre Dumas d.y. Han debuterte som romanforfattar i 1848, med La Dame aux Camélias (Kameliadamen), som han skreiv om til eit skodespel med same namn i 1852. Frå midten av 1800-talet skreiv Jules Verne fantastiske, men vitskapleg baserte bøker om reiser rundt heile verda og i verdsrommet som blei populære verda over.
Symbolismen
Mot slutten av 1800-talet oppstod symbolismen. Symbolistane ville skapa ei lyrisk, musikalsk stemningskunst og antyda sjelstilstandar språket vanlegvis ikkje makta å uttrykka. Charles Baudelaire fekk ei stor tyding for retninga. Han meinte at den moderne diktinga skulle vera ein suggestiv magi som på same tid romma objektet og skaparen. Med diktsamlinga Les Fleurs du mal (1857) er han blitt ståande som ein av dei mest nyskapande skikkelsane i fransk litteratur. I den posthume prosadiktsamlinga Le Spleen de Paris (1869) finst nokre av de fremste storbydikta verdslitteraturen har å by på. Blant symbolistane finst nokre av dei viktigaste franske lyrikarane: den eksperimenterande Stéphane Mallarmé, den opprørske Arthur Rimbaud og den melodiøse Paul Verlaine. Som lyrikar står også Paul Valéry nær symbolismen.
Den fremste dramatikaren frå symbolismen var belgiaren Maurice Maeterlinck, men også verka til Paul Claudel er prega av nærskylde ideal. Anatole France, ein ironikar og skeptikar som søkte tilbake til ideala frå opplysingstida, stod i direkte opposisjon til symbolismen.
1900-talet
Paul Claudel sin dramatikk og lyrikk er prega av katolsk tru, men også av møtet med kultur frå Austen. Hovudverket hans, det omfattande dramaet Le Soulier de satin (1919–29, Satengskoen) har som han sjølv uttrykte det, heile verda som si scene. Lyrikaren og essayisten Charles Péguy utvikla seg frå sosialist og anarkist til ein udogmatisk kristen og ein brennende nasjonalist. Innan lyrikken oppstod det rundt første verdskrigen fleire skular: fantaisismen, unanimismen, dadaismen og futurismen. Alle desse retningane var med på å førebu surrealismen. Andre viktige forløparar for surrealismen var lyrikarane Lautréamont og Guillaume Apollinaire og dramatikaren Alfred Jarry.
Surrealismen oppstod kring 1920 som ein reaksjon mot det overflatisk i realismen og mystikkeni symbolismen, og mot kaoset etter første verdskrigen. André Breton formulerte manifest for skulen, og er saman med Louis Aragon og Philippe Soupault rekna som grunnleggjar for rørsla. Mange av dei fremste lyrikarane frå dette hundreåret var i kortare eller lengre tid preget av retningen (som Paul Éluard, Jacques Prévert og René Char), men ikkje alle dei store lyrikarane frå denne tida lèt seg plassera innanfor ei bestemt retning (som Jules Supervielle, Saint-John Perse, Pierre Jean Jouve, Pierre Emmanuel og Francis Ponge). Blant prosaforfattarane som i tida før og etter den andre verdskrig vidareutvikla arva frå surrealismen var Georges Bataille, Raymond Queneau og Boris Vian.
I første del av 1900-talet hadde katolisismen stor innverknad på fransk kulturliv (filosofane Jacques Maritain og Étienne Gilson, forfattarane François Mauriac, Georges Bernanos og Julien Green). Blant romanforfattarane i mellomkrigstida kan ein elles nemna naturalistane Roger Martin du Gard, Georges Duhamel og Jules Romains, aristokraten Henry de Montherlant og den Hamsun-inspirerte Jean Giono, kommunistane Louis Aragon og Paul Nizan, den fascistisk orienterte Pierre Drieu la Rochelle, i tillegg til Antoine de Saint-Exupéry og André Malraux, som understreka samanhengen mellom litteratur og samfunnsengasjement. Den kontroversielle Louis-Ferdinand Céline ønskte å skapa eit litterært språk basert på munnleg fransk.
I byrjinga av hundreåret blomstra boulevardteateret og den lettare komedien. Seinare oppnådde humoristen Marcel Pagnol stor suksess både som dramatikar, romanforfattar og filmskapar. Jacques Copeau innleidde ei fornying av fransk scenekunst gjennom stiftinga av Le Théâtre du Vieux Colombier i 1923. Regissørane Louis Jouvet og Jean-Louis Barrault og skodespelaren og kritikaren Antonin Artaud betydde også mykje for moderne teater. Ein viktig dramatikar med rot i surrealismen var Roger Vitrac. Framifrå dramatikarar i mellomkrigstida var Jean Giraudoux og Jean Cocteau – sistnemnde også kjend som romanforfattar, filmskapar og biletkunstnar. Dei fleste av Jean Anouilh sine populære teaterstykke blei skrivne etter andre verdskrigen.
I tida under og like etter andre verdskrigen sette eksistensialismen preg på fransk litteratur. Dei fremste representantane for denne skreiv både filosofiske og skjønnlitterære verk. Filosofien til Jean-Paul Sartre er blitt karakterisert som ein ateistisk humanisme: Mennesket utan Gud står åleine om val, ansvar og angst. Sartre orienterte seg etter kvart i retning av menneske- og historiesynet til marxismen. Albert Camus stod lenge nær Sartre, men bygde i motsetnad til han på ei førestilling om «menneskeleg natur» og var svært kritisk til kommunismen. Simone de Beauvoir høyrde også til eksistensialistane. Hennar hovudverk, Le deuxieme Sexe (1949), fekk avgjerande tyding for moderne feminisme. Blant kristne eksistensialistar kan ein nemna Gabriel Marcel og Emmanuel Mounier.
I 1950- og 1960-åra var Paris sentrum for det absurde teateret. Menneskebiletet i dette teateret kan minna om det eib finn i den ateistiske eksistensialismen, men det absurde teateret hadde ikkje tilsvarande filosofiske eller politiske pretensjonar. Absurdismen medførte ei dramaturgisk fornying som har fått mykjee å seia for moderne teater over heile verda. Den irskfødde Samuel Beckett gjev i sine stykke, som er fylt av makaber humor, eit bilde av menneskelivet redusert til eit eksistensmessig minimum. Den rumenskfødde Eugène Ionesco sette spørsmålsteikn ved den fornuften og logikken menneske omgjev seg med til dagleg, og tok tilskodarane inn i eit univers som var både komisk og skremmande. Franskmannen Jean Genet, som på 1940-talet hadde stått bak ei rekkje provoserande romanar inspirert av hans eige liv som forbrytar og homofil, skreiv i denne perioden fleire svært samfunnskritiske skodespel, og var særleg oppteken av forholdet mellom illusjon og røyndom. Andre representantar for det absurde teateret var Arthur Adamov og Jean Tardieu.
Nyroman og nye røyster
Omtrent samtidig med det absurde teateret hadde nyromanen (le nouveau roman) eit gjennombrot. Denne blei utvikla av ei gruppe forfattarar som ville frigjera romanen frå dei tradisjonelle måtane å skapa røyndomsillusjon på. Dei eksperimenterte med nye skriveteknikkar, og forkasta mellom anna «den allvitande forteljaren» som fullestendig kjenner psyken til personane sine. Fordi mange nyromanforfattarar fekk verka sine gjevne ut på forlaget Minuit, gjekk rørsla også under namnet Minuit-skulen. Nokre av dei best kjende nyromanforfattarane er Nathalie Sarraute, Claude Simon, Alain Robbe-Grillet og Michel Butor.
Bregaglia
Bregaglia er ein kommune i distriktet Maloja i kantonenen Graubünden i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 994 meter over havet.
Fransk litteratur
Nyroman og nye røyster
Det fann også stad ei fornying innan litteraturforskinga i samband med den auka refleksjonen over litteraturteoretiske problem, og motsetnadane var ofte store mellom den tradisjonelle og den nye litteraturkritikken (la nouvelle critique). Denne baserte seg i stor grad på den franske strukturalismen, der dei viktigaste representantane er antropologen Claude Lévi-Strauss, psykoanalytikaren Jacques Lacan og filosofane Louis Althusser, Michel Foucault og Jacques Derrida. Roland Barthes var ein av de fremste representantane for den moderne litteraturforskinga.
Bregaglia
Kommunen vart danna 1. januar 2010, då Bondo, Castasegna, Soglio, Stampa og Vicosoprano vart slått saman. Alle ligg i Val Bregaglia.. Bregaglia grensar til Italia både i vest og i sør. Her reiser Bregagliafjella seg.
The Trooper
«The Trooper» er ein song av det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden. Han vart gjeven ut 20. juni 1983 som den andre singelen frå albumet Piece of Mind (1983). Det var ein av få songar av bandet som vart mykje spelt på radio i USA, og nådde 28. plassen på US Mainstream Rock-lista. Han vart òg ein suksess i Storbritannia der han nådde 12. plassen på UK Singles Charts, der han vart teken betre i mot enn den førre singelen, «Flight of Icarus».
Fransk litteratur
Nyroman og nye røyster
Populære sjangerar har etter kvart fått ei sterkare stilling i fransk kultur. Allereie i mellomkrigstida skapte belgiaren Georges Simenon kriminalromanar av høg kvalitet, og mange franske forfattarar frå siste del av 1900-talet henta impulsar frå denne sjangeren. Teikneserien er blitt stadig viktigare, og visesongenn (la chanson) har etter kvart fått stor innverknad på det som tidlegare var einemerka til den «høglitterære» lyrikken gjennom artistar som Jacques Prévert, Léo Ferré, Georges Brassens og belgiskfødde Jacques Brel. Også teikneseriar har fått større tyding i løpet av 1900-talet, der franko-belgiske teikneseriar som Tintin, Astérix, Smurfane og Lucky Luke nådde eit verdsomspennande publikum.
The Trooper
Eit konsertopptak av songen frå Death on the Road, vart gjeve ut på singel i 2005.
Fransk litteratur
Nyroman og nye røyster
Økonomiske, politiske og sosiale kriser knytt til problem som arbeidsløyse, eksklusjon, innvandring og rasisme og ideen om at det amerikanske hegemoniet, Europa-prosjektet og globalisering har ført til at Frankrike tapte sin eigen identitet og internasjonale prestisje, har gjeve grobotn for kritikarar som Nancy Huston til å hevda at ein ny rotlaus nihilisme har vokse fram rundt år 2000. Den best kjende forfattaren knytt til denne tendensen er Michel Houellebecq, som blei internasjonalt kjend for les Particules élémentaires (1998, De grunnleggende bestanddeler). Til forskjell frå Houellebecq og Maurice G. Dantec har andre forfattarar gjerne trekt seg tilbake frå eksplisitt politiske tema. Mange har teke opp att såkalla autofiction, som først blei funne opp av Serge Doubrovsky i 1977. Denne nye forma for sjølvbiografisk roman kan minna om romantiske verk, og finst mellom anna i verka til Christine Angot, Alice Ferney, Annie Ernaux, Olivia Rosenthal, Anne Wiazemsky og Vassilis Alexakis. La Vie sexuelle de Catherine M. (2002) førte til stor oppstand i pressa på grunn av si opne utforsking av dei seksuelle opplevingane til forfattaren, Catherine Millet.
The Trooper
Oversyn
Songen var skriven av bassisten Steve Harris og er basert på Charge of the Light Brigade i slaget ved Balaclava 1854, som fann stad under Krimkrigen, og inspirerte til Lord Tennyson-diktet med same namn. Songen har blitt mykje lovprisa sidan han kom ut, og AllMusic har skildra han som «ein sjangerklassikar som med eit av dei mest minnerike gitarriffa til gitaristane Dave Murray og Adrian Smith, i tillegg til den kjende, galopperande rytmen,» medan Mick Wall skreiv at songen «er den songen flest Maiden-fans frå dei dagane hugsar når du nemner albumet Piece of Mind». Trass i populariteten til songen, var det B-sida ein versjon av Jethro Tull-songen «Cross-Eyed Mary», som vart mest spelt på amerikansk radio.
Fransk litteratur
Nyroman og nye røyster
Ei rekkje av dei mest omtykte nyare franske verka er blitt skrivne av forfattarar frå tidlegare franske koloniar eller oversjøiske territorium, som ivorianske Ahmadou Kourouma, marokkanske Tahar ben Jelloun, martiniquiske Patrick Chamoiseau, libanesiske Amin Maalouf, tunisiske Mehdi Belhaj Kacem og algeriske Assia Djebar.
The Trooper
Oversyn
Musikkvideoen til singelen syner klipp frå eit kavalerislag frå filmen The Charge of the Light Brigade frå 1936, med Errol Flynn og Olivia de Havilland, som BBC nekta å spele uredigert, sidan dei rekna klippa som for valdelege. Mangeren til bandet, Rod Smallwood, har sidan kritisert avgjersla og sa «Var det nokon som trudde me ville drepe hestane sjølv i staden for å bruke ein gammal Errol Flynn-film».
Songen vart ofte spelt på konsertane deira, og vokalisten Bruce Dickinson har aldri vifta med det britiske flagget under framførigna, og ofte hatt på seg ein raud uniform, som soldatane hadde på seg under slaget som songen er basert på. Under ein konsert i Dublin i 2003 bua det irske publikum då Dickinson vifta med flagget.
Karelsk i Eurovision Song Contest
Karelsk i Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det karelske språket i Eurovision Song Contest. Den fyrste og førebels einaste gongen ein song på karelsk har vorte framført i Eurovision Song Contest var i 2010 då Finland deltok med «Työlki ellää» av Kuunkuiskaajat. Av landa som kan ta del er karelsk offisielt språk i Karelia i Russland.
The Trooper
Oversyn
Den 15. august 2005 vart eit konsertopptak av songen gjeve ut frå det komande konsertalbumet Death on the Road.
Den 24. april 2016, under dei første konsertane deira i Beijing i Kina brukte ikkje Bruce Dickinson flagget under framføringa av songen, men gjorde det to dagar seinare i Shanghai i Kina.
I populærkulturen
Songen finst på fleire hyllestalbum til Iron Mainde, som A Call To Irons: A Tribute To Iron Maiden, Numbers from the Beast, A Tribute to the Beast og Maiden Heaven: A Tribute to Iron Maiden, i tillegg til på plater av hyllestband som Maiden uniteD (Mind the Acoustic Pieces) og The Iron Maidens (The Iron Maidens: World's Only Female Tribute to Iron Maiden). I tillegg vart songen gjeven ut av Sentenced på The Trooper-EPen (1994), Hellsongs på Hymns in the Key of 666 (2008), Thumper på Metalliska, Highland Glory som bonusspor på Forever Endeavour (2005), Radio Cult på Grooves From The Grave (2008), Stryper på The Covering, Iced Earth på turnéutgåva av albumet Dystopia i 2011, og 2Cellos i 2015 på albumet Celloverse.
Songen er blitt nytta i videospela Guitar Hero 2, Carmageddon 2, Guitar Hero: Smash Hits og Rock Band, og er nemnt i romanen World War Z av Max Brooks. Songen er i kjenningsmelodi for dokumentarserien Metal Evolution.
Medverkande
Frå singelomslaget:
Semirom fylke
Semirom fylke (persisk شهرستان سمیرم) er eit fylke i Isfahan-provinsen i Iran. Det administrative senteret i fylket er Semirom. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 23 200. Fylket er delt inn i to distrikt: Sentral-distriktet og Padena-distriktet. Fylket har fire byar: Semirom, Komeh, Vanak og Hana.
Artel
Artel (russisk арте́ль, 'arbeidsfellesskap') er ei generell nemning for ulike former for produksjonssamvirke i handverk, jordbruk og kunst i det gamle russiske samfunnet.
Artel-ordninga var karakteristisk for den førkapitalistiske perioden i Russland og går tilbake til 1200-talet (jamfør mir). I Sovjetunionen danna ho grunnlaget for det kollektiviserte jordbruket.
I russisk kunst er kunstnarartellet leia av Ivan Kramskoj frå 1863 særleg kjend.
Frognerbadet
Frognerbadet er eit offentleg friluftsbad og symjestadion ved Frogner stadion i Oslo, teke i bruk i 1955 og opna i 1956. Symjestadion er av internasjonal klasse med 50 meter langt symjebasseng og stupebasseng, og eit mindre symjebasseng og plaskedam.
Welcome to My World av Elvis Presley
Welcome to My World er eit samlealbum av Elvis Presley som kom ut på RCA Records tidleg i 1977, berre månader før han døydde. I følgje Elvis: The Illustrated Record av Roy Carr og Mick Farren, hadde alle utanom eitt spor vore gjevne ut før. Denne eine songen er «I Can't Stop Loving You», som vart spelt inn ein ettermiddag i Madison Square Garden den 10. juni 1972. Resten av denne konserten vart gjeven ut i 1990-åra som An Afternoon in the Garden. Welcome to My World selde til gullplate 30. september 1977 og platina 14. januar 1983 hos RIAA. Eit spor, Your Cheatin' Heart, gjekk 19 år attende.
Adriaan Blaauw
Han var direktør for Kapteyn Astronomical Laboratory i Groningen frå 1957 til 1969, så generaldirektør for European Southern Observatory fram til 1974 og professor ved universitetet i Leiden frå 1975. Blaauw var president for Internasjonal Astronomisk Union 1977–1979. Blaauw var ein av dei fremste autoritetabe innafor strukturen og kinematikken i Mjølkevegsystemet.
Asteroiden 2145 Blaauw er kalla opp etter han.
Memphis av Roy Orbison
Memphis er eit studioalbum spelt inn av Roy Orbison for MGM Records. Albumet kom ut i november 1972.
Leanderbreen
Leanderbreen er ein sidebre i Admiralty Mountains, som flyt i området vest for Mount Black Prince og flyt sør mellom Shadow Bluff og McGregor Range og ut i Tuckerbreen. Han vart delvis kartlagt av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1957–58, som òg observerte øvre delar av isbreen frå Mount Midnight og Mount Shadow. Han vart namngjeven av NZGSAE for etter den lette kryssaren HMNZS «Leander» som var aktiv i andre verdskrigen.
Tennessee Waltz
Tidlege versjonar
Pee Wee King, Redd Stewart og Golden West Cowboys var på reise til Nashville «nær jul i 1946» då King og Stewart, som køyrde i ein lastebil som frakta utstyret til gruppa, høyrde Bill Monroe syngje den nye songen sin «Kentucky Waltz» på radio. Stewart fekk ein idé om å skrive ein Tennessee-vals med å bruke melodien til King sin kjenningsmelodi: «No Name Waltz», og skreiv teksten på eit fyrstikkøskje etter kvart som han og King kom på teksten. King og Stewart presenterte «Tennessee Waltz» til musikkforleggjaren Fred Rose dagen etter. Rose endra ei linje i teksten til Stewart: «O the Tennessee waltz, O the Tennessee Waltz» vart til «I remember the night and the Tennessee Waltz.»
Det gjekk ganske lang tid før Pee Wee King og hans Golden West Cowboys kom til å spele inn «Tennessee Waltz». Innspelinga vart gjort 2. desember 1947 i RCA Victor Studio i Chicago. Songen kom ut på singelen Victor (20–2680) månaden etter.
Acuff-Rose Music, forleggaren, registrerte ikkje opphavsretten til songen med ein gong då han vart presentert til selskapet av King og Stewart, og klarte ikkje å registrere eigarskapet til songen før i februar 1948.
Begge singlane vart hittar på Top Ten C&W-lista. Lista vart då kjend som «Best Selling Folk Retail Records». Pee Wee King-utgåva nådde tredjeplassen på lista, medan Cowboy Copas-versjonen nådde sjetteplassen.
Patti Page spelte inn songen – som «The Tennessee Waltz» – som B-side til julesongen «Boogie Woogie Santa Claus», som kom ut på Mercury Records mot slutten av 1950. Page valde sjølv å spele inn «Tennessee Waltz», som var ein favorittsong av far hennar, og av Jerry Wexler, som då var kritikar for Billboard. Wexler gjorde manageren til Page, Jack Rael, merksam på «Tennessee Waltz» i ei ny R&B-utgåva spelt inn av Erskine Hawkins. Page spelte inn «The Tennessee Waltz» i november 1950 i New York City med Rael som dirigent for orkesteret. Vokalen hennar vart spelt inn tre gonger og lagt oppå kvarandre for å skape ein tredelt harmoni. «The Tennessee Waltz» gjekk inn på pop-lista til Billboard den 10. november 1950 og vart liggande på lista i 30 veker. 30. desember 1950 gjekk songen heilt til topps på lista, og vart liggande der i ni veker. Etter dei første trykka vart «Boogie Woogie Santa Claus» erstatta av «Long Long Ago» som B-side. .) «The Tennessee Waltz» vart den største hitten til Page. Snogen vart seinare gjeven ut på Page-albumet This Is My Song i 1957 og spelt inn på ny (i stereo med eit anna arrangement) i 1966 for albumet Patti Page's Greatest Hits.
Suksessen til Patti Page-versjonen førte til versjonar av Les Paul og Mary Ford (Capitol 1316) og Jo Stafford (Columbia 39065) som begge nådde topp 10 med sine versjonar - Stafford på 7. plassen og Paul/Ford på 6. plassen, i lag med hitten «Little Rock Getaway» på andre sida som nådde 18. plassen. The Fontane Sisters gjorde den første soloinnspelinga si med «Tennessee Waltz» i november 1950 i RCA Victor Studios i New York City. Denne nådde topp 20 på singellista i USA. I tillegg vart originalversjonen til Pee Wee King gjeve ut på ny og nådde då sjetteplassen på countrylista. Patsy Cline spelte òg inn «The Tennessee Waltz» for Decca i 1962.
Andre innspelingar vart gjort av Guy Lombardo and his Royal Canadians (Decca 27336), Petula Clark for den britiske marknaden og Chiemi Eri for den japanske.
I 1950, same året som Patti Page si innspeling, gav Spike Jones and his City Slickers ut ein parodi i ein duett med songarar som songen med jiddisk aksent.
Seinare versjonar
Ivo Robić spelte inn «Tennessee Waltz» i 1957 for albumet Cowboyske Pjesme.
«Tennessee Waltz» gjekk inn på listene hausten 1959 i ein rockabillyversjon spelt inn av både Bobby Comstock & the Counts og Jerry Fuller. Versjonane deira nådde høvesvis 52. og 63. plassen på Billboard Hot 100.
I 1962 gav Damita Jo ut «Tennessee Waltz» på singel.
I 1964 vart «Tennessee Waltz» spelt inn som ein rock and roll-ballade av Alma Cogan. Denne versjonen låg fem veker på toppen av den svenske singellista og nådde òg 14. plassen i Danmark, medan ein tyskspråleg versjon (med tekst av Theo Hansen) nådde tiandeplassen i Tyskland. Versjoenn til Cogan vart mal for eit arrangement av ein danskspråkleg versjon i 1974 kalla Den gamle Tennessee waltz» av Birthe Kjær, som låg 17 veker på topp 10 på den danske singellista og nådde toppen av lista. Eit liknande arrangement vart speltinn av dei svenske songarane Kikki Danielsson (Wizex (i 1978 på albumet Miss Decibel) ) og Lotta Engberg (i 2000 på albumet Vilken härlig dag) og – med tysk tekst – av Heidi Brühl, Gitte, Renate Kern og Ireen Sheer.
Sam Cooke spelte inn ein versjon av «Tennessee Waltz» som gjekk dobbelt så raskt som originalen, for albumet Ain't That Good News. Han vart spelt inn 28. januar 1964 i RCA Studio i Hollywood. Albumet kom ut 11. mars 1964 og vart det siste albumet til Cooke med nytt materiale. «Tennessee Waltz» vart gjeven ut på singel, i lag med «Good Times», og vart den siste singelen som kom ut medan Cooke levde. «Tennessee Waltz», var opphavleg B-sida, men vart populær nok til å nå 35. plassen på singellista. Konsertalbumet Sam Cooke at the Copa frå oktober 1964 inneheld òg eit opptak av «Tennessee Waltz».
Al Hirt gav ut ein versjon i 1965 på albumet hans, Live at Carnegie Hall.
Ein franskspråkleg popversjon av songen, «Cette danse», vart spelt inn av den kanadiske songaren Renée Martel i 1965.
Ray Brown & the Whispers nådde fjerdeplassen i Australia i 1966 med ein rockabilly-versjon av «Tennessee Waltz» gjeven ut som «Tennessee Waltz Song».
I 1966 spelte Otis Redding inn ein versjon av «Tennessee Waltz» i lag med Booker T & the MGs på R&B-albumet hans Complete & Unbelievable: The Otis Redding Dictionary of Soul, spelt inn i Stax Studio i Memphis i Tennessee.
Manfred Mann spelte ein versjon av songen på ein EP i 1966, som nådde toppen av EP-lista i Storbritannia.
I 1967 spelte Dobie Gray inn «Tennessee Waltz» som B-sida til «River Deep - Mountain High». Begge songane vart produserte og arrangerte av Leon Russell.
Johnny Jones frå Atlanta, som ei kort stund hadde erstatta Sam Cooke i The Soul Stirrers før Johnnie Taylor kom inn i gruppa, nådde 49. plassen på R&B-lista i 1968 med ein deep soul-versjon av «Tennessee Waltz» for produsenten Bobby Robinson sitt Fury Records.
I juli 1971 spelte Cymarron inn «Tennessee Waltz» på innspelinga for det sjølvoppkalla albumet deira produsert av Chips Moman i American Sound Studio i Memphis.
I 1972 spelte American Spring inn ein versjon av «Tennessee Waltz» produsert av Brian Wilson som opningsspor på debutalbumet deira, Spring.
David Bromberg tok med eit konsertopptak av songen i 1972 på albumet hans, Demon in Disguise, på Columbia Records.