cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fynbos
Renosterveld
Renostervelden er eit produktivt økosystem, og her fanst det tidlegare fleire store planteetarar som fjellsebra, kvagga, blåbukk, kuantilope, elgantilope, bontebukk, elefant, svart nashorn og afrikabøffel. Desse dyra blei jakta på av løve, gepard, hyenehund, flekkhyene og leopard. Fjellsebra og leopard finst framleis i fjellområda, og det finst ein liten bestand av bontebukk. Dei andre artane er borte, og blåbukken og kvaggaen er globalt utrydda.
Fynbos
Fynbosvegetasjonen har tre hovudelement. Det første elementet består av artar i Restionaceae. Desse plantane minner om gras, og erstattar gras på næringsfattig jord med utprega vinterregn. Nokre definisjonar av fynbos krev at minst fem prosent av marka er dekt av artar frå Restionaceae. Starr og mange grasartar som veks i fynbosen, minner om Restionaceae ved at dei har reduserte eller manglande blad og ein trådaktig stilk.
Det andre elementet består av lyngaktige plantar med smale, erikoide blad. Dei fleste høyrer til lyngfamilien, og poselyngslekta har over 600 arter i fynbosen. Plantar med tilsvarende morfologi finst også i korgplantefamilien, Bruniaceae, erteblomfamilien, trollheggfamilien og tysbastfamilien. Artar i familien Proteaceae utgjer det tredje elementet. Dei har breie, tjukke blader og er dei høgaste plantane i vegetasjonstypen. I Kapplandet er denne familien nesten heilt avgrensa til fynbosen. Ein kjend art er sølvtreet Leucadendron argenteum.
Seks plantefamiliar er heilt eller nesten heilt endemiske for fynbosen: Bruniaceae, Geissolomataceae, Grubbiaceae, Penaeaceae, Roridulaceae og Stilbaceae. Dei fleste av desse familiane har ganske få artar.
Fynbos veks på utvaska, næringsfattig jord. Berggrunnen er ofte sandstein, men viss årsnedbøren er høgare enn 600–800 mm, kan fynbos gro på granitt og skifer. Viss årsnedbøren er lågare enn 200 mm blir fynbos fortrengd av sukkulent karoo-vegetasjon.
På grunn av den næringsfattige jorda har fynbosen lita interesse for jordbruk, men på dei beste stadene er han delvis brukt til fruktdyrking og vingardar. Han har størst tyding for friluftsliv og som nedslagsfelt for vasskjelder. Dei største trugsmåla mot fynbosen er framande artar og folkevekst. Innanfor grensene til millionbyen Cape Town er det til dømes to ulike senter for endemisme. Nye jordbruksmetodar og påsette brannar i feil årstid er også trugsmål.
Bruk
Mange stader med middelhavsklima har fynbos-plantar blitt populære hageplantar, som aloe og pelargonium, og som sommar- eller stoveplantar i kjøligare område.
Ei rekkje fynbosplantar blir brukt i tradisjonell medisin. Berre eit fåtal er blitt vitskapleg testa, men blant dei som er blitt testa har ein funne medisinske eigenskapar.
Rebrovo Point
Rebrovo Point (bulgarsk нос Реброво, ‘Nos Rebrovo’) er eit nes på sørvestkysten av Snow Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis som stikk 200 m ut i Boyd Strait. Det ligg 2,8 km søraust for Monroe Point og 2,8 km nordvest for Cape Conway. Det er snøfritt om sommaren.
Neset er kalla opp etter busetnaden Rebrovo vest i Bulgaria.
Fylkesveg 581
Fylkesveg 581 finst i fleire fylke i Noreg:
Limit Rock
Limit Rock er ei skvalpeskjer, som ligg 3,5 km aust for North Foreland, nordaustneset på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagt i 1937 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations og fekk dette namnet fordi det markerer austgrensa for det farlege farvatnet kring North Foreland.
Carl Arbo
Arbo, som var bror til målaren Peter Nicolai Arbo, tok medisinsk embetseksamen i Christiania i 1865. Etter studiar i utlandet og arbeid ved sinnsjukeasylet i den norske hovudstaden fekk han i 1868 stilling som kompanikirurg i Kristiansand. Fram til 1902 arbeidde han som militærlækjar.
Gjennom mest heile si tid som militært tilsett, utførte han systematiske fysiske studiar av rekruttane. Frå 1875 gav han ut ei rekke vitskapelege arbeid basert på undersøkingane sine. På grunnlag av skallemålingar framsette han ei hypotese «om at befolkningen i Norge etter istiden hadde vandret inn som tre atskilte grupper».
Frå 1893 budde Arbo i Kristiania, der han døydde i 1906.
Olson Peaks
Olson Peaks er to nærliggande fjell, det høgaste 1335 moh, som ligg 4 nautiske mil (7 km) vest for Cape Lankester på nordsida av Bertogliobreen. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå tellurometermålingar og flyfoto, 1959-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Gary D. Olson, eit medlem av flystøttegruppa til U.S. Army som gjorde tellurometermålingar i området tidleg i 1960-åra.
Maglemosekulturen
Maglemosekulturen er ei arkeologisk kulturgruppe frå tidleg mellomsteinalder i Nord-Europa. Han er datert frå omlag 9000-talet f.Kr. til 6000-talet f.Kr. Han overlappar enden av den siste istida, og varte klimatisk sett frå midten av preboreal tid til byrjinga av atlantisk tid. Kulturen strekte seg frå dagens Sør-Sverige i aust, gjennom Danmark og Nord-Tyskland, til Aust-England i vest. På denne tida band eit landområde som er blitt kjend som Doggerland saman Fastlands-Europa og den seinare øya Storbritannia.
Funnstader
Maglemosekulturen har namn etter funnstaden Maglemose ved Mullerup i Vestsjælland. Denne funnstaden blei graven ut av Georg Sarauw i 1900. Det er også gjort store funn ved Holmegård og Sværdborg i Danmark. I tillegg er det funne buplassar som er svært like fleire stader i Sverige, som Bare mosse i Svalövs socken, Linnebjer i Öbacken ved Malmö og Ageröds mosse ved Ringsjön i Skåne. Anderstorp og Nennesmo i Jönköpings län er dei nordlegaste maglemosebuplassane ein har funne i Sverige. Buplassar frå denne kulturen er dei eldste kjende buplassane i Sverige. Liknande buplassar som også blir rekna til same kulturen er funne i Nord-Tyskland og Aust-England
Skildring
Folka i Maglemosekulturen verker å ha levd av jakt, fiske og sanking. Bein og horn var viktige materiale som blei brukt til å laga økser, knivar, harpunar og liknande. Ein kunne bruka flint til å laga eggar, men flint var relativt lite brukt og flekketeknikken for flint var lite utvikla. Gjenstandar frå kulturen kan vera pynta med innrissa geometriske mønster som linjer, sikksakklinjer og trekantar. Det finst også stiliserte dyr og menneske.
Samband med andre kulturgrupper
Saman med den austbaltiske Kundakulturen danna Maglemosekulturen eit større kulturområde i Nord-Europa. Kulturen blei avløyst av Kongemosekulturen.
Raidet mot Dover
Raidet mot Dover skjedde i Dover i New Hampshire under Kong Vilhelm-krigen den 27. juni 1689. Krigen byrja med ei rekkje indianarmassakrar egga opp av Frontenac, guvernøren i Canada. Den første av desse var øydelegginga av Dover, som hadde om lag 50 innbyggjarar. Ein kveld i juli 1689, kom to indianarkvinner heim til den eldre Major Waldron og bad om å få overnatte der. Begge fekk kome inn, men om natta stod dei opp og sleppte inn mange indianarar som låg skjult utanfor. Waldron vart myrda på skrekkeleg vis, byen vart brend ned til grunnen og om lag halvparten av innbyggjarane vart massakrerte. Resten vart ført bort og selde som slavar. Månaden etter møtte Pemaquid i Maine ein liknande lagnad.
Den amanske porten
Den amanske porten (latinsk Amani Portae) eller Bahçepasset (tyrkisk Bahçe Geçidi) er ein fjellovergang i provinsen Osmaniye sør i det sentrale Tyrkia. Overgangen kryssar dei nordlege Amanusfjella mellom Cilicia og det sørlege Anatolia og det nordlege Syria. Det er ein av to fjellovergangar over Amanusfjella i lag med Den syriske porten lenger sør. Den amanske porten vart nemnd i antikken i Nabonidus-krønika.
Passet spelte ei viktig rolle fram mot slaget ved Issus. Etter at ein del av armeen til Aleksander den store okkuperte Den syriske porten, valde Darius III av Persia å føre armeen sin gjennom Den amanske porten og sette armeen sin mellom dei to makedonske armeane ved byen Issus. Dei makedonske styrkane slo seg saman før dei gjekk til åtak mot Darius, og utfallet vart tap for persarane.
Ross Point
Ross Point er eit nes på søraustsida av innløpet til Varvara Cove på sørvestsida av Nelson Island i Sør-Shetlandsøyane, som ligg 7,85 km søraust for Harmony Point. Neset vart kartlagd av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations i 1935.
Linn-Elise Øhn Mehlen
Linn-Elise Øhn Mehlen er ein norsk politikar. Ho var leiar i Raud Ungdom frå 2014 til 2018. Ho har tidlegare vore økonomiansvarleg i same organisasjon.
Lukáš Bauer
Lukas Bauer er ein tsjekkisk langrennsløpar. Bauer representerer skiklubben SKP Jablonex Jablonec.
Meritt
Olympiske Vinterleikar
Verdscupen
Korten Ridge
Korten Ridge er ein rygg som strekkjer seg 18 km frå sør til nord og er 9 km brei med ei høgd på opp mot 1673 moh (Mount Bris) på Davis Coast i Graham Land i Antarktis. Han grensar til Podvis Col og er knytt til Hanroit Plateau mot søraust, Templebreen i sørvest, Lanchester Bay i vest, Wennersgaard Point og Jordanoff Bay i nord, og Sabinebreen i aust.
Ryggen er kalla opp etter busetnaden Korten søraust i Bulgaria.
Topoli
Topoli (bulgarsk Тополи) er ein landsby i kommunen Varna i provinsen Varna i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde landsbyen 3 148 innbyggjarar.
Biel/Bienne
Biel/Bienne er ein by og ein kommune i distriktet Biel/Bienne i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 434 meter over havet.
Han ligg ved språkgrensa og er tospråkleg. Biel er det tyske namnet på byen, medan Bienne er det franske. Han er den største tospråklege byen i Sveits, og den nest største byen i kantonen Bern. Sidan 1. januar 2005 har det offisielle namnet på byen vore «Biel/Bienne».
Byen ligg ved foten av den første fjellrekkja i Jurafjella ved nordaustbreidda av Bielsjøen. Nabobyen Nidau ligg på austsida av innsjøen. Neuchâtel, Solothurn, og Bern ligg vest, aust og søraust for Biel/Bienne. Dei er alle om lag 30 minuttar unna med anten tog eller bil.
Byen er særleg kjend for urindustrien med selskap som Omega og Certina, elles maskinindustri og ein del turisttrafikk.
Byen har ei kyrkje i gotisk stil frå 1451. Rådhuset er frå 1534.
Byen er godt kjend i sjakkverda for Biel internasjonale sjakkfestival, ei årleg turnering. Magnus Carlsen vann turneringa i både 2007 og 2011.
American Stars 'N Bars
American Stars 'n Bars er det åttande studioalbumet til den kanadiske musikaren Neil Young, gjeve ut på Reprise Records i 1977. Det bestod av innspelingar spreidde over to og eit halvt år, og inneheld mellom anna «Like a Hurricane», ein av dei mest kjende songane til Young. Albumet nådde 21. plassen på Billboard 200 og har selt til gullplate i USA.
Bakgrunn
Sommaren 1976 spelte Young inn eit album i lag med Stephen Stills, Long May You Run, og ein turné som enda brått. Han la så ut på den andre turneen sin det året i lag med Crazy Horse, men første halvdelen var 1977 var han ikkje på turné. Det førre albumet hans kom ut i november 1975 og etter å ha spelt inn fleire countryrocksongar i april, sette han saman songar frå forskjellige tidlegare innspelingar for å fylle opp resten av albumet.
I april 1977 vart Crazy Horse utvida til eit kortvarig band kalla «The Bullets» med pedalsteelgitaristen Ben Keith, fiolinisten Carole Mayedo og korvokalistane Linda Ronstadt og Nicolette Larson.
Innhald
«Homegrown» og «Star of Bethlehem» var føst meint for eit skrinlagd album, Homegrown. Begge desse songane, og «Like a Hurricane», «Hold Back the Tears» og «Will to Love», var òg meint for eit anna skrinlagd album, Chrome Dreams. Sju av dei ni spora vart spelt nin med det faste bandet hans, Crazy Horse, og ein annan vart spelt inn med countrystjerna Emmylou Harris. Songane frå april 1977 er alle i countrystil.
Plateomslaget vart designa av skodespelaren og den nære venen til Young, Dean Stockwell, som òg hadde skrive manuset som inspirerte til After the Gold Rush. På omslaget kan ein sjå Connie Moskos, som då var kjæraste med produsenten David Briggs som held ei flakse kanadisk whisky i hand og ein full Young som har pressa andletet sitt mot ei glasdør.
Mottaking
I følgje William Ruhlmann i ei melding for Allmusic "Neil Young gjorde eit poeng ut av å liste opp når songane vart innspelt på American Stars 'n Bars; datoane er til og med trykte på plateomslaget. Dei syner at songane hadde vorte spelt inn i fire bolkar heilt tilbake til 1974. Men sjølv med slik dokumentasjon, hadde det vore lett å seie at albumet er ei stilmessig suppe. Den første sida består av country-aktige songar med steelgitar og fele, samt korvokal frå Linda Ronstadt og den då ukjende Nicolette Larson, medan dei fire songane på side to varierer frå akustiske solosongar som 'Will to Love' til rockesongar som 'Like a Hurricane.' 'Will to Love' er eit særleg skummelt og ambisiøst stykke, som strekkjer den romantiske metaforen med ein laks som sym oppover ei elv til sju minuttar. Høgdepunktet på albumet er 'Like a Hurricane,' ein av dei klassiske hardrocksongane og gitarsoloane til Young, som har vorte ein konsertfavoritt."
Albumet vart først gjeve ut på CD, som HDCD, den 19. august 2003, som ein del av Neil Young sin Digital Masterpiece Series i lag med On the Beach, Hawks & Doves og Re-ac-tor.
Side ein
Framført av Neil Young, Crazy Horse og the Bullets.
Side to
Framført av Neil Young og Crazy Horse.
Mount Oona
Mount Oona er eit fjell, 2170 moh, ved nordenden av ryggen mellom Helmbreen og Lowerybreen i Queen Elizabeth Range. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Henn Oona, som var polarlysforskar i US Antarctic Research Program (USARP) ved Amundsen-Scott-stasjonen, 1964.
Varhaug kyrkje
Varhaug kyrkje er ei langkyrkje frå 1904 på Odland i Hå kommune i Rogaland fylke. Kyrkja erstatta ei eldre kyrkje som stod i utkanten av Varhaug.
Landen Ridge
Landen Ridge er ein liten fjellrygg ved austenden av Cole Peninsula i Graham Land. I desember 1947 vart han kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) og fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) under Finn Rønne. Han vart namngjeven av Rønne etter David Landen frå US Geological Survey (USGS), som assisterte i planlegginga av fotograferingsprosjektet til RARE og innsamlinga av fotografia etter ekspedisjonen kom attende.
Varhaug kyrkje
Altartavla, preikestolen, døypefonten, altarsølvet, lysestakane på altaret og ei lita lille lysekrune er overført frå gamlekyrkja.
Det er kyrkjegard ved kyrkja.
Postkort
Postkort er eit kort av papir med plass til ei adresse, ei melding, og ofte eit biletmotiv på eine sida, og som blir sendt i posten. Uttrykket blir brukt både om ferdig frankerte brevkort, og om prospektkort, som er slike postkort som har ein illustrasjon på den eine sida, gjerne eit fotografi av ein stad, eit landskap, ein bygning, eit bygningsmiljø og liknande.
Postkorta vart tekne i bruk i Austerrike i 1869, og kom til Noreg i 1871.
Frå byrjinga av 1900-talet og i det meste av dette hundreåret, fram til meldingar og bilete sende over internett og smarttelefonar vart vanleg, var postkort særs populære for å syne familie og vener staden ein budde på, eller dei stadene ein vitja på reiser. I vår tid er det kan hende for det meste dei såkalla jolekorta med teikningar av nissar, dompapar i jolenek, idylliserte, snødekte by- og bygdelandskap og liknande, som held tradisjonen med å sende postkort til familie og vener oppe.
Prospektkort har blitt sjølvstendige samleobjekt, slik frimerke har blitt det. Til liks med at sytematisk frimerkesamling og studiet av frimerke blir kalla filateli, har systematisk samling av prospektkort og studiet av slike kort fått nemninga deltiologi på norsk, svensk og dansk, deltiology på engelsk, cartophilie på fransk, Philokartie på tysk og cartofilia eller deltiología på spansk.
Missiloppskytarkøyretøy
Missiloppskytarkøyretøy (engelsk: transportar erector launcher forkorta (TEL) er eit køyretøy med ein integrert plattform som kan bera, lyfta til oppskytestilling og startar eitt eller fleire missil. Slike køyretøy finst for både Bakke-til-luft-missil og Bakke-til-bakke-missil. Tidlegare vart slike missil skotne opp frå faste område, og måtte lastast på lastebilar for transport, noko som gjorde dei meir sårbare for angrep under flytting.
Missiloppskytarkøyretøy med radar (engelsk transportar erector launcher and radar, forkorta (TELAR) er den same som TEL, men omfattar òg delar av radarsystem naudsynt for avfyring av bakke-til-luft-missil. Slike køyretøy har evne til å vera autonome, og som i stor grad auka effektiviteten deira. Med denne type system, kan kvart missiloppskytarkøyretøy kjempa sjølvstendig, og treng ikkje støtte frå bataljonen eller andre støttekøyretøy. TEL eller TELAR kan ha ei roterande plattform, som kan brukast til å sikta inn missilane.
Jenny Buttress
Jenny Buttress er ein holme 5 km nord for Melville Peak, i Destruction Bay på austsida av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960 etter selfangstskuta «Jenny» frå Isle of Wight som vart funnen drivande i Drakesundet av kvalbåten «Hope» i september 1840. All ombord var døde og loggen var oppdatert fram til 17. januar 1823.
Aniara
'Aniara. En revy om mennesket i tid og rom' (svensk originaltittel Aniara. En revy om människan i tid och rum) er eit episk dikt i sjangeren science fiction av den svenske nobelprisvinnaren Harry Martinson. Diktet blei utgjeve i 1956. Tittelen er ein neologisme basert på det greske ordet ἀνιαρός, som tyder 'trist, trettande'.
Norsk omsetjing
Den norske omsetjinga er utgjeven på Pax forlag og dessutan av bokklubben som del av serien Århundrets Bibliotek i 2006. Espen Stueland og Johann Grip står bak omsetjinga.
Opera
31. mai 1959 hadde ein opera i to akter basert på verket premiere på Kungliga Operan i Stockholm. Librettoen var skriven av Erik Lindegren og musikken av Karl-Birger Blomdahl. Verket gjekk som fjernsynsteater året etter. Operaen blei oppført i Oslo i 1960. Blomdahl var i 1965 den første som fekk Nordisk råds musikkpris, for musikken til Aniara.
Musikk
Tommy Körberg og Carl-Axel Dominique gav i 1997 ut eit album kalla Aniara med tekstar av Martinson. Ketil Bjørnstad ga i 1983 ut eit album med same namn inspirert av Martinson si utgjeving. Tittelsporet på albumet The Great Escape frå 2010 av det svenske progressiv metal-bandet Seventh Wonder er basert på Martinson sitt verk.
Norsk science fiction-foreining
Studentane si science fiction-foreining ved Universitetet i Oslo heiter Aniara og er kalla opp etter diktet. Foreininga blei stifta i 1965 med mellom andre Jon Bing og Tor Åge Bringsværd til stades.
Aniara-prisen
Svensk Biblioteksförening har kvart år sidan 1974 delt ut Aniara-prisen til ein svensk forfattar av skjønnlitteratur for vaksne.
Distriktet Biel/Bienne
Distriktet Biel/Bienne er eitt av ti distrikt (tysk: Verwaltungskreis) i kantonen Bern i Sveits. Distriktet har ei flatevidd på 97,6 km² og hadde 93 859 innbyggarar i 2010. Distriktet ligg på begge sider av norddelen av Bielsjøen og strekker seg i nordvestleg retning opp til grensa mot kantonen Solothurn. Distriktet ligg under forvaltningsregionen Seeland.
Distriktet Biel/Bienne består av 19 kommunar. Byen Biel/Bienne er den klart største, den nest største er Nidau med knapt 7 000 innbyggarar. Dei andre kommunane er Aegerten, Bellmund, Brügg, Ipsach, Lengnau, Evilard/Leubringen, Ligerz, Meinisberg, Mörigen, Orpund, Pieterlen, Port, Safnern, Scheuren, Schwadernau, Sutz-Lattrigen og Twann-Tüscherz.
Jan Eggum
Jan Eggum er ein norsk musikar og låtskrivar frå Bergen som debuterte på plate i 1975. Han er særleg kjend for sine melankolske songar, med tema som kjærleikssorg, tungsinn og einsemd. Men han tek også ofte opp samfunnskritiske og meir trivielle og humoristiske spørsmaål og saker i songane sine. Eggum fekk i 1975 platekontrakt med den norske avdelinga av det multinasjonale plateselskapet CBS, der han hausten same året spelte inn debutplata «Jan Eggum». Gjennombruddet kom etter hans tredje utgjeving, albumet «Heksedans» i 1977. For dette fekk han «Bransjeprisen» som opphavsmann under Spellemannprisen 1977. På albumet finn ein den klassiske «Mor, jeg vil tilbake».
Etter dette har Eggum vore ein av dei mest kjende musikkartistane i Noreg, både som soloartist og som medlem av Gitarkameratene. Flere av albuma hans har selt til gullplate. Han har vunne seks spelemannprisar, sist heidersprisen under Spellemannprisen 2011.
Eggum bur i Oslo.
Sierra Nevada de Santa Marta
Sierra Nevada de Santa Marta er ei fjellkjede lengst nord i Colombia, men isolert og skilt frå Andes-fjellkjeda som går gjennom landet frå nord til sør. Det høgste fjellet når ei høgd på ca. 5775 moh. berre 42 kilometer frå den karibiske kysten, det gjer Sierra Nevada til verdas høgste kystområde. Sierra Nevada omfattar ca. 17 000 km² og fungerer som kjelda til 36 elvar. Fjellkjeda ligg innanfor tre departement, desse er Magdalena i vest, Cesar i søraust og La Guajira i nordaust.
Det høgste punktet i Sierra Nevada, og Colombia generelt, er rekna å vere Pico Cristóbal Colón på 5775 moh. Fjelltoppen like ved, Pico Simón Bolívar, er omtrent på same høgd og begge ligg i kommunen Aracataca.
Sierra Nevada er ei kompakt fjellkjede, med etter måten lite arealutbreiing i området, og fullt omgjeve av lågtliggande landområde med høgder som ligg under 200 m. Hovudryggraden i Andes kan ikkje nåast frå Sierra Nevada utan å gå under 200-meternivået. Dette gjev det høgaste punktet her verdas femte største primærfaktor.
Fleire toppar i Sierra Nevada er synlege frå Cerro Paramillo, ein 3730 m høg topp  i vestlege Andes, Antioquia-departementet. Dette inneber ei teoretisk direkte synslinje på i overkant av 500 kilometer, rapporterte å vere den lengste avstanden mellom to punkt på jordoverflata som ligg i synslinje.
Årleg gjennomsnittleg nedbør er estimert til 4000 mm i høgder på 500 m til 1500 moh. Temperaturen varierer mellom 0 °C og 27 °C.
Det er hevda at Sierra Nevada de Santa Marta har verdas største konsentrasjon av endemiske og truga artar av amfibium og fuglar. Nasjonalparken Parque Nacional Natural Sierra Nevada de Santa Marta blei oppretta i 1964. Han bidrar til å verne biomangfaldet i området.
Biologisk mangfald
Det er registrert 126 endemiske planteartar i området, og meir enn 120 artar av ryggstrengdyr, av dette er det 22 endemiske fugleartar, til dømes 6 endemiske kolibriar. Området er heimen til totalt 440 fugleartar, mellom anna masketannvaktel, Odontophorus atrifrons, kongekondor, Sarcoramphus papa, andeskondor, Vultur gryphus, bambusparula, Myiothlypis basilica og ei rekkje artar med namn etter området: Santamartakjerrsporv, santamartakolibri, santamartalauvgranskar, santamartamaurfugl, santamartamaurpitta, santamartaparakitt, santamartatapakulo, santamartasabelveng, santamartastifthale, santamartasmett og santamartatyrann. Det finst om lag 120 pattedyrartar har, og av dei er ein endemisk.
Ei rekkje ulike økoregionar, varierande med høgda, er knytt til Sierra Nevada de Santa Marta. Dei inkluderer:
I nordlege og vestelege utkant finn ein fuktige låglandsskogar i høgdeområdet mellom 500 meter og 900 m. Over 900 moh. er det ein overgangskogsone til mindre tre og palmar.
Tåkeskogar oppstår over 1000 moh., frå 1000 m til 2500 m dannar dei trekroner som er 25 m til 35 m høge, medan  høgare områda, mellom 2500 m og 3300 m, har tre som veks til 15 m til 20 m i høgda.
Guajira-Barranquilla tørrkrattregion ligg både nordvest og aust for Sierra Nevada de Santa Marta mot den karibiske kysten og inn i Venezuela.
Nasjonalparken
Parque Nacional Natural Sierra Nevada de Santa Marta er den nest eldste nasjonalparken i Colombia, etablert i 1964. Han ligg innanfor fjellkjeda Sierra Nevada de Santa Marta med eit utspring mot kysten i nord.
Elvane i parken drenerer til Det karibiske havet anten direkte gjennom elvar som Rancheria, Don Diego, Palomino og andre, eller gjennom Magdalena-elvesystemet som omfattar Ciénaga Grande de Santa Marta, med elvane Cesar, Ariguaní, Aracataca og andre. Om lag 1,2 millionar menneske er avhengig av ferskvatn frå Sierra Nevada de Santa Marta. Det er for tida rundt 30 000 menneske frå urfolksgruppene koguis, arhuacos, kankuamos og wiwa som bur i området. Denne parken er òg heimen til restane av tairona-kulturen. I 1979 vart parken peikt ut som eit biosphere reserve av UNESCO. I ein rapport frå Verdas naturvernunion i 2013, blei parken definert som den mest uerstattelege parken i verda for truga artar.
Geologi
Området har metamorfe bergartar frå krittida, hovudsakleg skifer og gneis, og kvartsdiorittisk intrusjonar av tertiær alder. Kvartær av Sierra Nevada de Santa Marta er i hovudsak representert ved kolluviale til alluviale avsettingar og av nyare marine strandavsettingar. Kysten av den nordvestlige delen av Sierra Nevada de Santa Marta er oppstykka av vekslande nes og tektonisk kontrollerte bukter mot nord-nordvest. Nesa er vanlegvis 100 til 150 meter høge og har bratte klipper i skifer og granitt, medan buktene er fylte av alluviale dalavsettingar. Strandlinja langs buktene er typisk bratte, har strender med svært grov sand til granulatar erodert frå tilstøytande fjellklipper og elveavsettingar. Her finst òg breiare strender og eid med rikelege steinerosjonsrestar og staurar.
Simitli Point
Simitli Point (bulgarsk нос Симитли, ‘Nos Simitli’) er eit nes på nordkysten av Rugged Island utanfor vestkysten av Byers Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis på austsida av innløpet til Timok Cove. Det ligg 380 m vest for Ivan Vladislav Point og 2,9 km aust-søraust for Cape Sheffield.
Neset er kalla opp etter byen Simitli sørvest i Bulgaria.
Andrus Veerpalu
Andrus Veerpalu vart tildelt Holmenkollmedaljen i 2005.
Dopingsak i 2011
Veerpalu avgav ein positiv dopingprøve under trening i Otepää framfor Ski-VM i Oslo 2011. Han testa positiv for veksthormonet HGH. Då det estiske skiforbundet fekk beskjed om dopingsaka bad dei om at FIS ikkje offentleggjorde noko før etter VM, noko FIS gjekk med på. Veerpalu sende så ut ei pressemelding om at han grunna skade ikkje kunne tevle i VM og at han la opp. Først i april, etter mykje spekulasjonar i estisk media, gjekk det estiske skiforbundet og Veerpalu ut og melde om den positive dopingtesten. Veerpalu nekta for å ha dopa seg, og han og det estiske skiforbundet la fram fleire grunnar til at dei meinte at dopingtesten måtte vere feil. Mellom anna meinte dei at Veerpalu hadde ein mutasjon som gjorde at han hadde mykje høgare naturleg veksthormonnivå i blodet like etter trening enn det andre har. FIS utestengde han likevel frå langrennssporten for tre år. Veerpalu har anka saka inn for CAS.
Merittar
Olympiske Vinterleikar
Ba'athisme
Ba'athisme (òg skrive Baathisme) er ein politisk ideologi som vektlegg arabisk nasjonalisme, panarabisme og arabisk sosialisme. Ideologien byggjer på idéane til Michel Aflaq, ein kristen, Salah al-Alen din-Bitar, ein sunnimuslim, og Zaki al-Arsuzi, ein alawit. Irak vart styrt av det irakiske Ba'athpartiet frå 1968 til 2003, og det syriske Ba'athpartiet har styrt Syria sidan 1963. Ba'athisme var den offisielle statsideologien til Irak under Ba'athpartiet sitt styre, men har aldri vore offisiell statsideologi i Syria. Ba'athisme er likevel den offisielle ideologien til det styrande partiet i Syria under Bashar al-Assad.
Andrus Veerpalu
Merittar
Ski-VM
Verdscupen
Zikim
Zikim (hebraisk skrift זִיקִים) er ein kibbutz sør i Israel. Han ligg nord i Negevørkenen og høyrer til Hof Ashkelon regionale kommune. I 2006 hadde han 385 innbyggjarar.
Zikim vart grunnlagd av unge rumenske jødar i 1947 og har tiltrekt seg medlemmar frå Hashomer Hatzair frå heile verda, inkludert skodespelaren Bob Hoskins i 1967.
Historie
Kibbutzen vart grunnlagd av ei gruppe unge rumenske jødar som høyrte til Hashomer Hatzair før dei kom til Palestina i 1947. På den tida var det få jødiske busetjingar i Negev, og kvar stad vart rekna som eit «lyspunkt» (zik) i audemarka. Michael Har-Segor, seinare ein israelsk historikar, kom på namnet medan han sat i fengsel i Romania for aktivitetane sine i Hashomer Hatzair. Han sa han omsette eit sitat frå Pusjkin til hebraisk: «Frå gneistar skal det kome ein flamme.»
Zikim har trekt til seg medlemmar frå Hashomer Hatzair frå heile verda, i nyare tid frå Sør-Amerika. Skodespelaren Bob Hoskins arbeidde som frivillig i Zikim i 1967. I 2006 råka ein Kassam-rakett frå nordlege Gaza ein madrassfabrikk i Zikim. Islamsk Jihad tok på seg ansvaret for åtaket.
Britpop
Britpop er ein undersjanger av poprock og alternativ rock som oppstod i Storbritannia i 1990-åra. Han skildrar den musikalske og kulturelle rørsla i midten av 1990-åra som la vekt på «det britiske» i musikken og haldningane, og skapte ein lys, fengande pop som var ein reaksjon til den USA-dominerte grunge-musikken og den britiske shoegazing-musikken. Dei mest suksessrike banda innafor sjangeren er Oasis, Blur, Suede og Pulp. Desse gruppene vart kjend som «dei fire store». Sjølv om britpop vart rekna som eit marknadsføringsreiskap, og meir ei kulturell rørsle enn ein musikkstil eller sjanger, er det musikalske former og påverknader som britpop-banda hadde til felles. Dette var til dømes element frå britisk popmusikk frå 1960-åra, glamrock og punkrock i 1970-åra, og indiepop i 1980-åra, som gjekk att i musikken, haldningane og kleda. Mange av dei var særleg inspirerte av The Smiths der songaren Morrissey ofte hadde eit nostalgisk syn på Storbritannia. Britpop var eit mediadrive fokus på band som dukka frå det sjølvstendige musikkmiljøet tidleg i 1990-åra - og var assosiert med Cool Britannia som kalla fram minner om Swinging Sixties og den britiske gitarpopen frå 1960-talet.
Då amerikanske grunge-band invaderte Storbritannia, stilte nye britiske grupper, som Blur og Suede seg opp som motståande musikalske krefter, og refererte til britisk gitarmusikk frå tidlegare tider og skreiv om typiske britiske tema og saker. Desse banda fekk etter kort tid med seg Oasis, Pulp, The Verve, Supergrass, Cast, Placebo, Space, Sleeper og Elastica.
Britpopband førte britisk alternativ rock ut til dei store massane og danna ryggraden i ei større britisk kulturrørsle kalla Cool Britannia. Det oppstod ein konkurranse mellom Blur og Oasis om å kome høgast på salslistene, kalla «The Battle of Britpop», som gjorde at britpopen fekk mykje mediaomtale i britisk presse i 1995. Innan 1997 hadde interessa byrja å minke, og mange av artistane sleit eller vart oppløyst. Populariteten til popgrupper som Spice Girls var medverkande til at det var dalande interesse for britpopen.
Omleiringa av Pemaquid i 1689
Omleiringa av Pemaquid (2.-3. august 1689) var eit åtak av abenaki-indianarar på det engelske fortet i Pemaquid, då den austlegaste utposten i kolonien Massachusetts Bay (dagens Bristol i Maine). Det vart mogeleg organisert av den fransk-abenakiske leiaren Jean-Vincent d'Abbadie de Saint-Castin.
Fortet i Pemaquid vart kommandert av løytnant James Weems og var svakt etter at dei fleste i garnisonen hadde desertert etter eit opprør året før då guvernør Andros vart styrta i Boston. Weems og garnisonen som var att heldt ut ein dag, men etter å ha mista mange mann overgav dei seg. Abenakiane let Weems og mennene hans dra attende til Boston. Den 4. august brende abenakiane fortet ned og den nærliggande busetnaden Jamestown.
Fort i Pemaquid vart bygd opp att i stein i 1692-1693 og erobra igjen av ein fransk-indiansk styrke i 1696.
Kjelder
''
Olivetti
Olivetti S.p.A. er ei Italiensk verksemd som lagar datamaskiner, skrivarar og andre forretningsmaskinar. Verksemda vart grunnlagt i 1908 i byen Ivrea, nær Torino, av Camillo Olivetti. I 2005 var det 1570 tilsette i firmaet. Frå 2003 har Olivetti vore eigd av Telecom Italia.
Natalija Jurtsjenko
Natalija Vladimirovna Jurtsjenko er ein russisk-fødd tidlegare turnar frå Norilsk som representerte Sovjetunionen. Ho vart i 1983 verdsmeister i mangekamp i Budapest, i den same meisterskapen og to år seinare vann ho VM-gull med Sovjetunionen i lagtevlinga. Jurtsjenko var ein nyskapande turnar, særleg kjent som opphavsperson til Jurtsjenko-hoppet.
Aktiv turnar
Jurtsjenko vart sovjetmeister i 1982. Ho imponerte stort då ho under verdscupfinalen 1982 i Zagreb sigra i så vel mangekamp som i hopp og på bom. År 1983 vann ho alle øvingane ved universiaden og i sovjet-meisterskapen, med unnatak for frittståande. Ho gjekk til topps i mangekampen under verdsmeisterskapen i Budapest, undervegs oppnådde to blanke 10-iarar. I tillegg vann ho gull i lagtevlinga, men etter ho skada seg i hoppfinalen trekte ho seg frå dei andre apparatfinalane.
I 1985 vann Jurtsjenko, bortsett frå hopp og bom, alle tevlingane ved universiaden. Ho bidrog sterkt til at Sovjetunionen vann lagtevlinga under Turn-VM 1985, individuelt vart ho i nummer 6 i mangekampen og to av apparatfinalane.
Trenar
Ho utvandra til USA i 1999. Ho var trenar ved klubben LVSA i Pennsylvania i nær ni år, og deretter ved Parkettes National Gymnastics Training Center i Pennsylvania og Lakeshore Academy of Artistic Gymnastics i Chicago. In June 2015, she opened her own gymnastics academy, C.I.T.Y. Club Gymnastics Academy, in Chicago's South Loop.
Roy Halee
Roy Decker Halee er ein USA-amerikansk plateprodusent og lydteknikar, best kjend for arbeidet sitt med Simon & Garfunkel, både som ei gruppe og soloprosjekta deira.
Fylkesveg 582 i Rogaland
Fylkesveg 582 i Rogaland går mellom Vikevåg og Litledal i Rennesøy kommune. Vegen er 2,7 km lang.
Gottle O'Geer
Gottle O'Geer (tilskriven «Fairport» og til «Fairport Featuring Dave Swarbrick» i USA) er det ellevte studioalbumet til det engelske folkrock bandet Fairport Convention. Albumet vart gjeven ut gjennom Island Records i mai 1976.
Etter at Sandy Denny, Trevor Lucas og Jerry Donahue hadde gått frå bandet etter Rising for the Moon i 1975 var Fairport Convention redusert til Dave Swarbrick, Dave Pegg og Bruce Rowland, og platekontrakten deira gjorde dei nøydde til å lage eit album til for Island Records. Dette albumet vart resultatet og Allmusic har skildra det som «likegyldig».
Albumet var opphavleg meint som eit soloalbum for Swarbrick, som seinare sa at: «Gottle O'Geer, eg vil seie ein gong for alle at det aldri var meint som eit Fairport-album. Det skulle bli soloalbumet mitt, og eg ønskjer, som folk flest, at det hadde blitt det. Chris Blackwell, som for meg er den rikaste, dumme, mest omsynslause tosken eg nokon har vore så uheldig å møtt, hadde andre idear» Derfor er det mange gjesteartistar i rytmeseksjonen på denne plata.
Mettmann
Mettmann er ein by og ein kommune i forbundslandet Nordrhein-Westfalen i Tyskland. Kommunen hyser kringom 39 000 ibuarar og omfattar 42,5 km² land. Byen er krinssete i Mettmann-krinsen.
Mettmann er framom alt kjent for den vidkjende Neandertal-dalen.
Jack Green
Jack Green er ein britisk musikar.
Green spelte med T. Rex mellom 1973 og 1974, og så med The Pretty Things mellom 1974 og 1976. Etter at Phil May forsvann frå the Pretty Things heldt han fram i lag med Peter Tolson, Gordon Edwards og Skip Allen i Metropolis. Han var òg medlem av Rainbow i tre veker seint i 1978.
Han la ut på ein eigen solokarriere med albumet Humanesque i 1980, etterfølgd av Reverse Logic i 1981, Mystique i 1983 og Latest Game i 1986.
Equisetopsida
Equisetopsida er ein klasse av karsporeplanter som omfattar sneller, ei lita slekt med nolevande fleirårige urter, og fleire grupper med større, meir treliknande grupper frå jorda si oldtid. Som andre karsporeplantar formeirer dei seg med sporar som veks opp til ein prothallium, der den verkelege befruktinga skjer. Frå den befrukta protophalliumen veks det kjønna stadiet opp.
Skildring
Equisetopsida-plantene er enkle å kjenna att gjennom den leddelte stammen sin. Greinene er samla nær den øvste delen av kvart ledd. Dette gjev snelleplantane ein overflatisk likskap med bambus. Sjølve stammen er hol. I motsetnad til bambus, som har hard stamme, er stammen til sneller relativt mjuk og urteaktig. Hos dei store snelletrea har han hatt eit indre, hard ved, medan yttersida har vore mjuk tilsvarende stammen til ein bananpalme. Fossilar av snelletre er vanlegvis flattrykte, men det er òg mogleg å finna fossil med den hole stammen att.
Blada hjå dei nolevande snellene er sterkt reduserte og er samla i enden av kvart ledd som ein liten, brun krans. Hjå dei eldre, treaktige familiane var blada større, og danna rosettar rundt stamme og greinar. Slikt bladverk har i nokre tilfelle hatt ein overflatisk likskap med bregnar.
Formeiringsorgana hjå nolevande snelleplanter sit heilt i toppen av stammen. Hjå tidlegare grupper fanst det kongleliknande sporangiar i par ved ledda på stammen. I likskap med kråkefotplantar har sneller berre ein enkelt type sporar. Dei formeirer seg vanlegvis òg med rotskot.
Levevis
Dei nolevande snellene er levande fossil. Dei er dei einaste gjenlevande av ei stor og formrik gruppe som i meir enn hundre millionar år dominerte underskogen i siste del av oldtida. Nokre av snelleplantane kunne bli større tre, dei største kom opp i 20 meter og utgjorde viktige delar av skogen i kolsumpane. Særleg slekta Calamites er ein viktig del av mykje av kol frå karbon.
Livonia Rock
Livonia Rock er eit skjer som ligg 1 km sør for Cape Melville, austenden av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter selfangstskuta «Livonia» frå London, som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1821-22.
Sweet Baby James
Sweet Baby James er det andre studioalbumet til den amerikanske songaren og låtskrivaren James Taylor og den første utgjevinga hans på Warner Bros. Records. Det kom ut i februar 1970 og inneheld ein av dei første suksessfulle singlane til Taylor: «Fire and Rain», som nådde tredjeplassen på Billboard Hot 100. Sjølve albumet nådde tredjeplassen på Billboard Top LPs & Tapes-lista. Sweet Baby James gjorde Taylor til ei av hovudkreftene i den framveksande songar-låtskrivar-rørsla. Albumet vart nominert til Grammyprisen for Årets album i 1971. Albumet vart lista som nummer 104 på Rolling Stone si liste over dei 500 beste albuma gjennom tidene. I 2000 kom albumet på 228. plass i Colin Larkin si bok All Time Top 1000 Albums.
Bakgrunn
Albumet, som var produsert av Peter Asher, vart spelt inn i Sunset Sound i Los Angeles i California, mellom 8. og 17. desember 1969, til ein kostnad av berre 7 600 amerikanske dollar av eit budsjett på 20 000 dollar. Taylor var «i hovudsak heimlaus» då albumet vart spelt inn, og budde anten heime hos Asher eller sov på ein sofa hos gitaristen Danny Kortchmar eller andre som ville ta imot han.
Albumet inneheld to hitsinglar: «Fire and Rain», med B-sida «Anywhere Like Heaven», som nådde ein tredjeplass på Billboard Hot 100 den 31. oktober 1970, og «Country Road», med B-sida «Sunny Skies», som nådde ein 37. plass den 20. mars 1971. Endå ein singel, «Sweet Baby James», med B-sida «Suite for 20 G», nådde ikkje hitlistene.
Mottaking
Kritikaren Gary von Tersch skreiv i Rolling Stone i 1970 at han fann «ekko av The Band, The Byrds, country Dylan og ein viseaktig Dion» i Taylors musikk på plata, og at Taylor hadde klart å transformere dette til ei «svært lyttbar plate som er heilt hans eiga». Village Voice-kritikaren Robert Christgau var hardare i si vurdering av albumet, og sa at «Taylors heftige etterfylging forvirrar meg; så vidt eg kan sjå, er han berre nok ein poetiserande undersått. Sjølve produksjonen er konvensjonell. Berre for sanne truande.» I ei retrospektiv melding var AllMusic-skribenten William Ruhlmann meir mottakeleg for «Taylors kjensle av sår håpløyse», og meinte albumet reflekterte «pessimismen frå det tidlege 70-talet og desperasjonen i bakrusen etter 1960-åra» og «slo an hos musikkelskarar, spesielt på grunn av den attraktive blandinga av folk, country, gospel og blueselement, alle omhyggjeleg nedtona og distansert.»
Medverkande
Musikarar Blåsarane på albumet er ikkje oppførte.
Teknisk
OGAE Second Chance Contest 1995
OGAE Second Chance Contest 1995 (OGAE SCC 1995) vart den niande gongen OGAE Second Chance Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Örebro i Sverige. Sverige vann tevlinga med songen «Det vackraste», sungen av Cecilia Vennersten.
For å kunne delta i OGAE Second Chance Contest 1995 måtte ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 1995, men hadde ein vunne ein nasjonal finale fekk ein ikkje delta.
Ad Dhahirah guvernement
Provinsar
Adh Dhahirah guvernement består av tre provinsar (wilayat):
Inndelingar før 2006
Fram til oktober 2006, var to wilayatar til ein del av regionen: Al Buraymi og Mahdha. I oktober 2006 vart det oppretta eit nytt guvernement, Al Buraymi, frå desse to wilayata, og eit tredje wilayat, Al Sinaihah, vart skapt av desse to.
Mount Orndorff
Mount Orndorff er ein fjelltopp (1520 moh) som ligg 5 nautiske mil (9 km) sør for Nilsen Peak, på vestsida av Massambreen i Dronning Maudfjella. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant Howard J. Orndorff i U.S. Navy som var som overvintra ved McMurdo-basen i 1963.
Matti Heikkinen
Matti Heikkinen er ein finsk langrennsløpar. Han representerer den finske skiklubben Vantaan Hiihtoseura, og nyttar ski frå tyske Fischer. Heikkinen sitt førebelse høgdepunkt i karrieren er bronsemedaljen frå 15 km klassisk under Ski-VM 2009.
Meritt
Ski-VM
Verdscupen
Engelsk madrigaltradisjon
Den engelske madrigaltradisjonen hadde ei intens blømingstid frå 1588 til 1627, ei tid som dekkjer dei siste åra av styringstida til Elisabeth I av England og heile styringstida til etterfølgjaren James I. Dei engelske madrigalane var for det meste a capella, og hadde frå tre til seks stemmer.
Stil og påverknad
Det er mest truleg at madrigalen kom på moten i England gjennom Alfonso Ferrabosco, som var i England frå 1560-åra og frametter, og tente hjå Elisabeth. Her skreiv han mange madrigalar, og desse vart snart imiterte både i form og innhald. Men den nasjonale stilen blømde snart på eiga hand, mykje på grunn av den engelske sonetten, som kom i bruk på same tid. Det vart på moten å setja desse dikta til musikk. I 1588 gav Nicholas Younge ut samlinga Musica Transalpina, og denne vart umåteleg folkekjær. Ein reknar blømingstida for den engelske madrigalen frå dette året. I 1597 kom Younge ut med ei ny samling, i von om å få opp att suksessen. I den første samlinga var det mange italienske førelegg, etter Ferrabosco og Luca Marenzio, med engelsk tekst.
Komponistar
William Byrd var den første engelskmannen som prøvde seg i sjangeren, men skreiv heller lite, og gjekk snart attende til kyrkjemusikken. Av dei meir produktive engelske madrigalistane elles, var John Wilbye, Thomas Morley og John Weelkes meir produktive. Morley var den einaste som sette musikk til William Shakespeare, etter det vi veit, sidan ein del har gått tapt. Stilen hans elles er lett, songbar og fengande, og er framleis populær i kor og mindre song-grupper. Wilbye var meir sofistikert, og nytta meir kromatikk i satsane sine.
Tekstane som vart nytta til madrigalar i England var elles ikkje så høglitterære som ein skulle tru. Mange av songane var vittige, små soger om kjærleik, og fulle av underforstått meining - nokre av dei kunne tolkast som direkte grove i samtida.
Utover på det tidlege 1600-talet gjekk interessa for madrigalar nedover. John Dowland skreiv fleire ayres for solosong og lutt, som og kan reknast til sjangeren, sidan dei kan framførast for fleirstemming kor. Elles reknar ein med at Orlando Gibbons var ute med svanesongen for den engelske madrigalen alt i 1612: The silver swan.
Nye og meir operatiske stildrag førte til at madrigalen gjekk av moten opp mot 1630, men Henry Purcell skal ha prøvd seg i sjangeren, og gjorde eit par retteleg gode songar. Elles må ein hugse at det samla tilfanget av engelske madrigalar er heller lite samanlikna med den store italienske produksjonen på same tid.
Belenpasset
Belenpasset (tyrkisk Belen Geçidi), òg kjend som Den syriske porten, er ein fjellovergang i Belen i provinsen Hatay sør i det sentrale Tyrkia. Det smale passet gjennom Nurfjella, er ein av dei viktigaste rutene frå kystregionen Cilicia til det indre av Syria.
Passet er kanskje mest kjend som staden der Aleksander den store jaga styrkane til Darius III av Persia gjennom etter slaget ved Issus. I vestenden av passet står Jonasøyla, der profeten Jona visstnok ifylgje mytologien vart spytta ut av fisken som svelgde han.
Den 28. juli 1832 fann det stad eit stort slag stad ved passet mellom Det osmanske riket og Egypt, der styrkane til Ibrahim Pasja av Egypt slo osmanarane.
Kjelder
''
Kamenar
Kamenar (bulgarsk Каменар) er ein landsby i kommunen Varna i provinsen Varna i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde landsbyen 2 594 innbyggjarar.
The Dave Clark Five
The Dave Clark Five var eit engelsk poprockband skipa i Tottenham i 1957. Singelen deira «Glad All Over» slo The Beatles sin «I Want to Hold Your Hand» ned frå toppen av UK Singles Chart i januar 1964. Songen nådde sjetteplassen i USA i april 1964. «Over And Over» gjekk til topps i USA for gruppa i desember 1965.
Dei var den andre gruppa i den britiske bølgja som spelte på The Ed Sullivan Show, der dei var i mars, to veker etter The Beatles hadde spelt der tre veker på rad i februar 1964. For ei stund var Dave Clark Five meir populære i USA enn i heimlandet, sjølv om dei fekk ein renessanse i Storbritannia mellom 1967 og 1970. Gruppa vart oppløyst seint i 1970. Den 10. mars 2008 vart gruppa innlemma i Rock and Roll Hall of Fame.
Historie
Bandet byrja som The Dave Clark Quintet i 1957 med Clark på trommer, Dave Sanford på sologitar, Chris Walls på bass og Don Vale på piano. I 1958 vart Sanford erstatta av Rick Huxley og Vale vart erstatta av Smedley. Folk var forvirra av kva ordet kvintett tydde, så bandet gav seg namnet The Dave Clark Five, med Stan Saxon på solovokal, Huxley på rytmegitar, Roger Smedley på piano og Johnny Johnson på sologitar. Mick Ryan erstatta Johnson i 1958 og Jim Spencer kom med på saksofon, medan Smedley slutta. Walls slutta i 1959 og Huxley vart bassist. Mike Smith kom med på piano i 1960, og Lenny Davidson erstatta Ryan i 1961. I 1962 endra bandet namn til The Dave Clark Five då Saxon slutta. Gruppa bestod då av Clark på trommer, Huxley på bass, Smith på orgel og solovokal, og Davidson på sologitar, med Denny Payton på tenor- og barytonsaksofon, munnspel og gitar.
Bandet oppstod i Nord-London og vart marknadsført som spydspissen for «Tottenham Sound», eit svar til Mersey Beat-stilen som Brian Epstein marknadsførte. Dave Clark, som skipa gruppa, sette stundom trommesettet frampå scenen, medan gitaristane og orgelet stod bak og på sidene. Han fekk òg i stand avtalar som let han produsere innspelingane til bandet og ha kontroll over masterlydbanda. Låtskrivarar i bandet var Clark, Clark og Smith, Clark og Davidson og Clark og Payton.