cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hans Morgenthau
Åra i Amerika
Han tok fatt på ein karriere innan politisk rådgjeving i 1948, då det vart etablert regelmessig kontakt med USAs utanriksdepartement. I 1951 overlét den same avdelinga han ei offisielt vitjing til Austerrike og dinest til Indokina i 1954. Frå denne siste vitjinga markerte han motstanden sin mot det amerikanske engasjementet i Vietnam. I 1963 vart han konsulent for forsvarsdepartementet, ei stilling han vart tvungen til å forlata i 1965. Det var i dét året artikkelen hans for New York Times dukka opp der han fordømde det kontinuerlege nærværet av amerikanske troppar i Indokina. Ifylgje Morgenthau var dette grunnen til at Johnson-administrasjonen, misnøgd over hans offentlege og insisterande haldning, gav ordre om oppseiinga hans frå forsvarsdepartementet. Skuffa over denne administrasjonen vart han konsulent i 1968 for presidentkampanjen til demokraten Eugène McCarthy, ein kampanje som til slutt ende i fiasko.
Han var ein av passasjerane som overlevde styrten på Swissair Flight 316 nær Hellinikon internasjonale lufthamn i Aten den 8. oktober 1979. Etter å ha flytta til New York og gått frå kona si i 1973, heldt han fram med å skriva om internasjonal politikk til sin død i 1980.
Funksjonalisme i folkeretten
Som student ved universitetet i München, fordjupa Morgenthau si forsking på karakteriseringa av folkeretten som ein spesielt veik grein av jussen. I Frankfurt vidareutvikla han dette konseptet, og fann årsaka til denne veikskapen i involveringa av internasjonal politikk i juridiske spurdagar. Denne komplekse koplinga mellom juridiske og politiske stridar er også gjenstand for hans arbeid The notion of politics and theory of international disputes. Spesielt ved å finna skiljet mellom desse to konflikttypane problematisk, understreka han viktigheita av å involvera førestillinga om det politiske for betre å klassifisera og forstå folkerettssystemet.
Trass denne tidlege interessa for det politiske domenet, fokuserte forskinga til Morgenthau i laupet av hans europeiske år fyrst og fremst på å utforma eit realistisk alternativ til juridisk positivisme. Han inspirerte seg av filosofiske perspektiv, spesielt Sigmund Freud, som understreka kompleksiteten og dei djupe ambisjonane menneske hadde av natur. Motstanden til morgenthau mot tradisjonell rettsvitskap vart enda meir framtredande i hans tidlege amerikanske år, då han skreiv artikkelen Positivism, Functionalism and International Law. I den identifiserer han ein forskingsagenda for juridisk funksjonalisme, ei tverrfagleg tilnærming til internasjonale juridiske spurdagar som anerkjenner sosiologiske aspekt. I røyndomen argumenterte han for at økonomiske interesser, sosiale spenningar og ambisjonar om makt er dei motiverande kreftene til det internasjonale domenet, og at dei difor må vurderast av internasjonale juristar.
Klassisk realisme i internasjonal politikk
I Politics Among Nations hadde Morgenthau som mål å motverka det han såg på som ein skadeleg og idealistisk trend i amerikansk politikk i hans samtid, og tilbaud det som no vert sett på som den klassisk realistiske tilnærminga. Idéen til Morgenthau var ei pessimistisk oppfatning av menneskelege ambisjonar, der tendensen handla om å dominera andre individ.
Basert på denne tanken argumenterte han for at makt representerte det øvste målet for eitkvart lands utanrikspolitikk, styrt av uforanderlege lover som er ibuande i menneskeleg natur. Difor kunne alle statar berre føra tre typar rasjonell politikk: å halda fast på makta si, å tileigna seg meir eller å visa ho fram. Morgenthau meinte internasjonal politikk var jakta etter meir makt, og utdjupa det med at:
I kjølvatnet av dette hadde krig ei dominerande rolle og var ein del av dei naturlege og uforanderlege kreftene som han meinte ein ikkje skulle motverka, men bruka. Likevel, i høve til langvarige militære engasjement var han generelt fiendtleg: han såg på dei som kontraproduktive, fåfengte og framfor alt for kostbare på grunn av avgrensa nasjonale ressursar. Morgenthau kjaga etter å forsvara desse overtalingane når han motsette seg den amerikanske krigføringa i Vietnam.
Hans Morgenthau la særleg vekt på førestillinga om nasjonal interesse. Han meinte det viktigaste leiande prinsippet for politisk realisme var interesseomgrepet, definert i form av makt. Morgenthau meinte målet med politikk var å oppnå dominans. Det definerte også dei materielle faktorane til makt, til dømes eit stort territorium, ein stor folkesetnad, ein sterk økonomi som kan finansiera krigar om nødvendig, avansert teknologi, osv. Til desse elementa la han til immaterielle faktorar, som nasjonalkjensle, kvaliteten på regjeringa og diplomati.
Morgenthau er stundom definert som «klassisk realist», for å skilja han frå nyrealisme (eller strukturell realisme, som til dømes er assosiert med Kenneth Waltz).
Dei seks prinsippa
Hans Morgenthau skildra seks prinsipp for politisk realisme i sitt verk Politics Among Nations:
Kirby Gregory
Graham Patrick «Kirby» Gregory, ofte berre omtalt som Kirby er ein engelsk musikar, mest kjend som medlem i rockebanda Curved Air og Stretch, der han spelte gitar. Han arbeider i dag med rådgjeving innan avhengigheit.
Musikalsk karriere
Gregory byrja å spele gitar i ung alder og flytta til London i 1969 med bassgitaristen Steve Emery. Dei skipa eit band kalla Armada, og fekk med seg vokalisten Elmer Gantry før dei vart oppløyste. I 1972 vart Gregory med Curved Air og spelte på albumet deira Air Cut i 1973. Han spelte òg på ein song på arkivplata Lovechild.
Etter han forlet Curved Air, vart Gregory og Gantry ein del av ei gruppe musikarar sett saman av manageren til Fleetwood Mac, Clifford Davis, for å hjelpe Fleetwood Mac på ein turné i USA i 1974. Då det vart kjend at Mick Fleetwood sjølv ikkje skulle vere med, kollapsa turneen då publikum ikkje møtte opp. Gergory og andre medlemmar i dette bandet heldt saman og skipa Stretch seinare på året.
Gregory skreiv hitsingelen «Why Did You Do It?» om hendinga med Fleetwood Mac, og denne nådde 16. plassen i Storbritannia i november 1975. Stretch spelte inn fleire album før dei gav seg i 1979.
Gregory spelte inn soloalbumet Composition for UK Hot Wax Records i 1978, og spelte sidan på den tidlegare Fleetwood Mac-gitaristen Danny Kirwan sitt siste album, Hello There Big Boy! i 1979. Han spelte òg inn musikk i lag med Thin Lizzy-frontmannen Phil Lynott. Gregory og Gantry kom saman att ei kort stund i 1982 og var i studio med Sweet-trommeslagaren Mick Tucker og bassisten Nigel Ross-Scott men det kom ikkje noko ut frå desse innspelingane.
I 2007 starta Gregory og Gantry opp att Stretch og turnerte for å marknadsføre eit samlealbum, Why Did You Do It: The Best of Stretch.
I 2013 vart Gregory med att i Curved Air.
Potentiana
Potentia, Pudentiana, Potenciana eller Potentiana er ein helgen i den katolske kyrkja. Det finst ikkje historiske kjelder til livet hennar, men ho skal ha vore ein kristen martyr som levde i Roma på første halvdel av 100-talet, samtidig som dei kristne apostlane var verksame.
Ho hadde tidlegare ein festdag den 19. mai. I det gamle nordiske bondesamfunnet skal namnet hennar ha vore nytta som ein hugseregel for at potetene skulle vera i jorda ved denne datoen (minneregel POTentia – POTet).
Soge
Potentiana skal ha vore dotter av heilage Pudens, eit namn som er nemnd i Paulus’ andre brev til Timoteus i Nytestamentet.
Potentiana og heilage Praxedis skal ha vore systrer, og dei to er ofte nemnd eller avbilda saman. Ho skal også ha vore syster av Novatus og Timotheus. Ei seinare soge omtalar heilage Claudia som mor til alle desse, som skal ha fått opplæring i kristendommen av apostlane Peter og Paulus.
Potentiana skal ha gjeve rikdommen sin til dei fattige og hjelpt til ved gravleggingane til kristne martyrar. Ho og Praxedis skal ha tørka blodet etter dei kristne martyrane. Ho skal ha døydd berre seksten år gammal. Ulike soger knyter levetida hennar til å ha vore under kristenforfølgingane til keisar Nero, medan andre plasserer henne under dei til Marcus Aurelius (161-180).
Status
Pudentiana er først nemnd i itinerarium frå 600-talet som tek for seg gravene til kristne martyrar i Roma. Her står det at Potentia og Praxedis skal vera gravlagde i Priscilla-katakombene. Seinare er ho nemnd i Reichenau-manuskriptet av martyrologiet til heilage Hieronymus med minnedagen 19. mai.
Den spanske conquistadoren og grunnleggjaren av Manila, Miguel López de Legazpi, fekk kontroll over Filippinane den 19. mai 1571. Sidan dette var minnedagen til Pudentiana (Potenciana på spansk), erklærte han henne vernehelgen for området. Etter førespurnad frå biskopane på Filippinane blei ho erklært under-vernehelgen for Filippinane saman med Rosa av Lima i det apostoliske brevet Impositi Nobis av pave Pius XII den 12. september 1942, med jomfru Maria som hovudvernehelgen.
Helgeneksperten pave Benedikt XIV (1740-58) gjekk gjennom det romerske breviaret og rekna soga om Potentiana og Praxedis som lite truverdige. Potentiana blei teken ut av den romerske universalkalenderen i 1969, og minnedagen blir no berre markert i Santa Pudenziana.
Armenitt
Armenitt er eit fargelaust til kvit rombisk mineral som først vart funne i Armen gruve på Kongsberg. Armenitt er eit vasshaldig silikat av aluminium, kalsium og barium BaCa2Al6Si9O30•2H2O. Mineralet finst ofte saman med mineral som axinitt-(Fe), pyrrhotitt, kvarts, kalsitt og epidot.
Orginalprøven vart samla i 1887 av cand.min. O.A. Corneliussen. Han skreiv «Epidot?» på etiketten. Seinare fann Henrich Neumann prøva i Naturhistorisk museum i samlingane til Universitetet i Oslo og skildra det som eit nytt mineral i 1939. Mineralet er seinare rapportert frå fleire utanlandske førekomstar.
Rennickbreen
Rennickbreen er ein vid isbre som er kring 300 km lang og ein av dei største i Antarktis. Han spring ut på polarplatået vest for Mesa Range og er 30 til 50 km brei, og ned mot 15 km brei nær kysten. Han har fått namn frå Rennick Bay, der breen når sjøen. Sjøsida av isbreen vart fotografert av U.S. Navy (USN) under Operasjon Highjump i 1946-47. Den øvre delen av Rennickbreen vart oppdaga og utforska av U.S. Victoria Land Traverse (VLT) i februar 1960. Den 10. februar 1960 evakuerte kapteinløytnant Robert L. Dale, pilot i U.S. Navy (USN) skvadron VX-6, VLT frå denne breen, og gjorde så ei flyfotorekognosering til Rennick Bay på kysten før dei vendte attende til basen i McMurdo med VLT-laget.
Dimnat Khadir-distriktet
Dimnat Khadir-distriktet er eit distrikt i Taiz guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 49 832 innbyggjarar.
David Andreas Lervaag
David Andreas Lervaag var ein norsk forfattar og avisredaktør. Han vart fødd på Atløy i Askvoll kommmune.
Lervaag skreiv og gav ut fleire kristelege bøker på eige forlag. Den første boka kom på prent i 1894, og hadde tittelen Vidnesbyrd om Guds Ords kraft eller Erfaringer fra Sygeleiet : samt nogle aandelige Sange.
På slutten av 1800-talet gav han ut misjonsbladet Den syges Ven. Namnet på tidsskriftet blei endra til Det lille Trøsteblad. Bladet blei etter at David Andreas Lervaag døydde gitt ut av enka Astrid Lervaag til 1922.
David Andreas Lervaag var redaktør i avisa Firda Folkeblad frå starten av i 1906 og til våren 1907. Avisa blei prenta i Askvoll.
David Andreas Lervaag var frå ung alder plaga av sjukdom som gjorde han sengeliggande. Han nytta sjukeleiet til å skrive.
Blåsau
Blåsau (Pseudois nayaur), også kjend som bharal, er ein partåa klovdyrart i oksefamilien frå Sentral-Asia. Han er i slekt med sau og geit, og kan reknast som ein mellomting av desse. Blåsau lever vanlegvis over tregrensa i Himalaya, frå Kashmir til vestlege delar av Mongolia.
Blåsau veg sjeldan over 70 kg. Pelsen er kvitaktig til gråbrun og varierer med årstidene. Blåsau har påfallande kvit akterspegel og buk. Sauen har korte bein og lange, tjukke og rette, mørkfarga horn.
Wohlschlag Bay
Wohlschlag Bay er ei stor bukt på vestsida av Ross Island mellom Harrison Bluff og Cape Royds. Ho vart kartlagd av Discovery-ekspedisjonen under Scott, 1901-04. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1964 for Donald E. Wohlschlag, biologiprofessor i Stanford University, som utrusta biologilaboratiriet på USNS «Eltanin» og ved McMurdo Station, der han arbeidde fem somrar frå 1958-64.
Blåsau
Paringstida er i desember til januar. Blåsau går drektige i 160 dagar. Dei føder som regel eitt lam, av og til tvillingar, tidleg om sommaren. Lamma blir avvende når dei er eit halvt år gamle. Sauene er vaksne når dei er eit og eit halvt år.
Lokale namn for sauen er bharal, barhal, bharar og bharut på hindi, na og sna på ladakhi, nabo på spitisk, naur på nepalsk og na eller gnao på bhutansk.
Adolph Munthe
Adolph Frederik Munthe var ein norsk offiser og politikar, fødd i Ullensaker. Han var oberstløytnant frå 1859, og formann i fleire kongelege armékommisjonar. Han vart kommanderande general i Noreg i 1878. Frå 1877 var han statsråd og sjef for Armédepartementet. Riksretten 25. mars 1884 dømde han frå embetet.
Han var far til arkitekten Holm Munthe.
Ida Løkås
Ida Løkås er ein norsk forfattar fødd i Bodø og oppvaksen i Stavanger.
Løkås har studert ved universiteta i Bergen og Oslo og har mastergrad i skrivekunst frå Kingston University i London. I 2011 vann ho ein romankonkurranse forlaget Schibsted hadde stelt til, og i 2012 kom romanen Det fine som flyter forbi ut. August 2014 kom hennar andre roman Pappa er et postkort.
Ski-NM 1980
Noregsmeisterskapen på ski 1980 i nordiske greiner gjekk føre seg i to vender i januar og mars månad 1980. Meisterskapen omfatta elleve øvingar, sju for menn og fire for kvinner.
Tynnhornsau
Tynnhornsau (Ovis dalli), også kalla «alaskasau» og «dall-sau», er ein type villsau som kjem frå Nord-Amerika.
Tynnhornsauen er utbreidd frå Alaska til det nordlege British Columbia. Han lever i mindre flokkar i høgfjell og arktiske område, særleg i bratt fjellterreng.
Ski-NM 1980
15 km
<br style="clear:both;" />
Tynnhornsau
Sauen har typisk ei kroppslengd på 135–155 cm og skulderhøgd på 93–102 cm. Bukkar veg 90–120 kg medan søyer veg noko mindre.
Avhengig av underart er pelsen kvit eller svart til grå. Underarten som er svart eller grå har også tydeleg halespegel. Horna er store og snodde, men smalare enn hjå tjukkhornsau. Hornmassen er opptil 8–10 kg.
Ski-NM 1980
30 km
<br style="clear:both;" />
50 km
<br style="clear:both;" />
3 x 10 km stafett
Stad: Vingrom
<br style="clear:both" />
5 km
Stad: Asker
10 km
Stad: Asker
<br style="clear:both;" />
20 km
Stad: Vingrom
<br style="clear:both;" />
3 x 5 km stafett
Stad: Vingrom
<br style="clear:both" />
Kombinert
Dato: 26./27. januar 1980
Stad: Asker
<br style="clear:both;" />
Normalbakke
Stad: Midstubakken i Oslo
<br style="clear:both;" />
Storbakke
Stad: Kløvsteinbakken i Meldal
<br style="clear:both;" />
Jakob P. Rypdal
Jakob Pettersson Rypdal var ein norsk friidrettsutøvar, gymnastikklærar og gardbrukar frå Tresfjord i Romsdal som vart noregsmeister i tresteghopp fire gongar i tida 1953-57. Han levde ugift.
Aktiv
Kvart einaste år frå 1950 til 1960 sikra Rypdal seg ein NM-medalje i tresteghopp. Han vann gull i øvinga i 1953, 1954, 1955 og 1957. Dei hine åra fekk han med seg 5 NM-sølv og to NM-bronsar. Han deltok i 25 landskampar og EM i friidrett 1958. Den 15. mai 1960 sette han livsbeste med 15,06 meter heime i Tresfjord.
Rypdal var medlem i Tresfjord IL. Han fekk kallenamnet «Tresteg-Jakob», både for å skilje han frå ein samnemnd sambygding og frå lagkameraten i Tresfjord IL, langdistanseløparen Jakob Kjersem.
Fylkesveg 319 i Rogaland
Fylkesveg 319 i Rogaland går mellom Heigre og Kjellingland i Sandnes kommune. Vegen er 2,9 km lang og vert kalla Jutlandsvegen.
Reidar Hagen
Reidar Hagen var ein norsk friidrettsutøvar frå Kvikne i Nord-Fron som vart noregsmeister fire gongar i diskoskasting i tida 1953-57. Han var medlem i Vinstra IL.
Hagen sikra seg i perioden 1952–61 anten gull- eller sølvmedaljen i diskosøvinga under noregsmeisterskapen i friidrett. Åra 1953, 1954 og 1956, 1957 vann han gullmedaljen. Hagen presterte livsbeste då han på Tretten den 19. juni 1960 slengde diskosen 52,83 meter.
Fylkesveg 319 (fleirtyding)
Fylkesveg 319 finst i fleire fylke i Noreg:
Endetarm
Endetarmen eller rektum er den siste lineære porsjonen av tjukktarmen i somme pattedyr. Hjå menneske er den 12–15 centimeter lang, og startar ved rektosigmoideum (enden av sigmoideum), på høgd med antan tredje korsvirvel eller promontorium columnae vertebralis, avhengig av definisjon. I starten har den same kaliber som sigmoideum, men er noko utvida i terminalenden, der den formar ampulla recti. I menneske er endetarmen følgt av analkanalen, før tarmkanalen terminerer ved endetarmsopninga.
Struktur
Endetarmen er ein del av den nedre tarmkanalen. Den er ei fortsetjing av colon sigmoideum og er kopla til anus. Den følgjer same form som korsbeinet, og endar i eit utvida område kalla ampulla recti. Til skilnad frå tjukktarmen så manglar endetarmen taeniae coli.
Endetarmen koplar til sigmoideum på høgd med S3 (sjå ryggsøyle), og koplar til analkanalen ved passasjen gjennom musklane i bekkenbotnen.
Endetarmen har ei rekkje støttestrukturar:
Funksjon
Endetarmen virkar som ei mellomlagring for avføring. Når endetarmsveggane ekspanderer som følgje av oppfylling vil strekkreseptorarar frå nervesystemet, som finst i endetarmsveggane, stimulere ynsket om å defekere. Viss ynsket ikkje vert oppfylt vil materialet oftast returnere til kolon, der meir vatn blir trekt ut frå avføringa. Utsett defekasjon aukar risikoen for obstipasjon.
Når endetarmen vert full aukar det intrarektale trykket, og veggane i analkanalen blir pressa frå einannan slik at avføringa kan tre inn i kanalen. Når materialet kjem inn i endetarmen vert tarmen kortare, og peristaltiske bølgjer propellerer avføringa ut av endetarmen. Den indre og ytre lukkemuskelen (sfinkter) slepp avføringa ut ved å trekke anusen over avføringa.
Curved Air – Live
Curved Air – Live er eit konsertalbum av det engelske progressive rockebandet Curved Air. Det vart spelt inn under ein turné i desember 1974, der bandet var komen saman att, og gjeven ut i 1975. Sjølv om albumet ikkje gjekk inn på salslistene, selde det godt nok til å betale for ein større skattesmell som hadde tvunge Curved Air til å kome saman att. Då rekninga var betalt slutta Francis Monkman og Florian Pilkington-Miksa igjen i gruppa.
Bakgrunn
Vokalen til Sonja Kristina var utypisk for ho i 1970-åra. I følgje ho sjølv var det første ekteskapet hennar nettopp teke slutt og dette skapte ein villare og råare synging på scenen.
Albumet bestod av opptak frå konsertane deira på Cardiff University og Bristol Polytechnic i desember 1974 med Manor Mobile.
Mottaking
Allmusic skreiv at «Kristina syng her truleg det beste ho nokon gong har sunge, medan instrumenteringa rir grovt over trua på at Curved Air var på sitt beste i studio», og gjev stor ros til nesten alle spora på albumet.
Reuschbreen
Reuschbreen er ein særs liten isbre som flyt ut i Relay Bay like aust for Islands Point, langs nordkysten av Victoria Land. Han vart først kartlagt av den britiske antarktiskekspedisjonen 1898–1900, under C.E. Borchgrevink, som namngav breen etter professor Hans Henrik Reusch, som då var leiar i Norsk Geografisk Selskap.
Wagnerhammar
Wagnerhammar er ei innretning som automatisk og periodisk bryt og sluttar ein elektrisk straumkrins. Straumkrinsen inneheld ein spole med jernkjerne (elektromagnet) som ved straumgjennomgang tiltrekkjer eit jernstykke (anker) festet til ei metallfjør. Forflyttinga til ankeret opnar ein kontakt så straumen bryt, tiltrekkinga opphøyrer og fjøra fører ankeret tilbake så kontakten igjen sluttast osv. Dette vert brukt i vanlege elektriske ringeapparat, induksjonsapparat og meir. Det vart oppfunnen i 1837 av tyskaren J.P. Wagner (1799–1879).
Arne Lekve
Arne Brynjelsson Lekve var ein norsk skulelærar, gardbrukar og klokkar frå Ulvik som var stortingsmann i 1821.
Lekve var fødd på garden Lekve i Ulvik, der far hans var gardbrukar og klokkar. Frå 1793 var han omgangsskulelærar i heimbygda og tok i ung alder over farsgarden då far hans døydde. Fram til 1854 var han òg kyrkjesongar i tre kyrkjer i Ulvik prestegjeld.
Lekve var valmann til riksforsamlinga 1814 og fleire gongar seinare. I 1819 var han medlem av matrikkelkommisjonen og i 1821 representere han Søndre Bergenhus amt på Stortinget, så vel som på omframtstortinget 1822. Han var i 1821 medlem i tre komitear, av dei om odelslova og om skulestellet.
Voltasøyle
Voltasøyla er den eldste forma for galvanisk batteri. Søyla vart oppfunnen i 1800 av Alessandro Volta. Voltasøyla består av ei mengd kopar- og sinkplater stabla oppå kvarandre med mellomlag av tøy fukta med saltvatn eller fortynna svovelsyre, i rekkjefølga kopar, syre, sink, kopar osv. Kvart platepar virkar som eit galvanisk element, og den elektromotoriske spenninga over heile søyla er lik produktet av spenninga over kvart enkelt platepar og mengda av dei. Volta erstatta seinare tøylappane med glassbeger med syre, Voltas begerglas.
Far Al Udayn-distriktet
Far Al Udayn-distriktet er eit distrikt i Ibb guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 89 011 innbyggjarar.
Levkodystrofi
Levkodystrofiar kan òg involvera det perifere nervesystemet. Levkodystrofiar femnar tradisjonelt og i nyare definisjonar ikkje om ikkje-arvelege sjukdomar som multippel sklerose.
Arsenopyritt
Drift har vore freista i Bindal i Noreg. Ved Skutterud på Modum finst koboltholdig arsenopyritt, danaitt, som vart drive ut saman med andre koboltertser.
Oberhof
Oberhof er ein by i landkrinsen Schmalkalden-Meiningen i Thüringen i Tyskland. Ved utgangen av 2009 budde 1 513 menneske i byen, som ligg på åsryggen med skogsområdet Thüringer Wald på ikring 815 meter over havet.
Oberhof er eit sentrum for vintersport. Særleg populære er tevlingane i skiskyting og aking, elles vert det skipa til tevlingar i bobsleigh, langrenn, skihopping og kombinert nordiske greiner.
Byen lever av turismen. I 2009 hadde Oberhof 426 000 gjestedøgn. Oberhof er etter Erfurt og Weimar den mest besøkte staden i Thüringen og den feriestaden i Thüringer Wald med flest gjester.
Oberhof er og kjent for sitt sportgymnas.
Winter Quarters Bay
Winter Quarters Bay er ei lita vik i McMurdo Sound i Antarktis, kring 3500 km rett sør for New Zealand ved 77°50'S. Hamna er den sørlegaste hamna i Sørishavet og består av ein flytande iskai som kan nyttast om sommaren. Bukta er kring 250 meter brei og lang og opp mot 33 meter djup. Namnet Winter Quarters Bay, Vinterkvarterbukta, syner til Discovery-ekspedisjonen (1901–04) til Robert Falcon Scott som overvintra to vintrar her.
Ei lita halvøy på sørtuppen av Ross Island dannar ei naturleg hamn i Winters Quarters Bay med god ly for skip. Hamna har tent dei få skipa som klarar å trengje gjennom den 2,5-4 meter tjukke pakkisen sidan Discovery-ekspedisjonen (1901–04).
I dag kjem to skip, i lag med ein isbrytar, til Winter Quarters Bay kvart år med forsyningar til den nærliggande amerikanske McMurdo Station ved. Lasteoperasjonane sender òg forsynignar til den nærliggande Scott Base og feltstasjonar i Antarktis. Etter meir enn 50 år med aktivitet ved McMurdo Station har bukta vorte alvorleg forureina.
NM i alpine greiner 1998
Noregsmeisterskapen i alpine greiner 1998 fann stad på Oppdal i Sør-Trøndelag fylke dagane 26.-29. mars 1998.
Winter Quarters Bay
Skildring av bukta
Ei grunne ligg ytst i Winter Quarters Bay. Djupna i bukta varierer frå 13 meter langs grunna til opp mot 33 meter i midten av bukta.
NM i alpine greiner 1998
Slalåm
<br style="clear:both;" />
Storslalåm
<br style="clear:both;" />
Winter Quarters Bay
Skildring av bukta
Kombinasjonen av sol og høg nok lufttemperaturen nokre få dagar midtsomares kan føre til snøsmelting frå Ross Island. Dette smeltevatnet vert ført via grøfter og kulvertar til McMurdo Sound, og heller lite til bukta.
NM i alpine greiner 1998
Vidlåm (Super-g)
<br style="clear:both;" />
Winter Quarters Bay
Hamneforureining
Vitskaplege operasjonar ved McMurdo Station frå og med 1955 har ført til kraftig forureining av Winter Quarters Bay. Fram til 1981 tok forskarane ved McMurdo Station rett og slett berre søppelet sitt ut på havisen og let naturen gjere resten. Søppeleg sokk til havbotnen når isen smelta om våren.
NM i alpine greiner 1998
Utfor
<br style="clear:both;" />
Winter Quarters Bay
Hamneforureining
Ei kartlegging av botnen av bukta i 2001 avslørte 15 køyretøy, 26 skipscontainarar og 603 oljetønner, samt meir enn 1 000 forskjellige ting som var kasta over eit område på 20 hektar.
I tillegg er sedimenta i bukta forureina med PCB, metall og hydrokarbonar. I 2005 gav U.S. National Science Foundation ut ein artikkel som indikerte at det var ei tidlegare søppeldynge på ein ås ovanom bukta som var hovudkjelda til PCB- og drivstoff-forureininga. PCB, som no er forbode i USA, vart nytta i system for elektrisitet og oppvarming. I 1990 fann ein òg ut at PCB vart funnen i vatnet som vart pumpa ut frå skipa som låg til kai.
Historie
Robert Falcon Scott valde Winter Quarters Bay til å overvintre under Discovery-ekspedisjonen (1901–1904). Ekspedisjonsfartøyet RRS «Discovery» låg fast i isen i hamna i to år før dei fekk skipet laus med eksplosivar den 14. februar 1904.
Under ekspedisjonen gjorde Scott, Edward Wilson og Ernest Shackleton det første store forsøket på å nå Sørpolen. Dei reiste over land til 82 °S før dei måtte snu. Ekspedisjonen reiste ei prefabrikkert hytte ved Hut Point ovanom bukta. Hytta står framleis og er verna som ein historisk stad.
Vince's Cross, er ein trekross reist i 1902 til minne mo sjømannen George T. Vince som drukna i nærleiken står like oppfor hytta. Our Lady of Snows er ein Madonnastatue til minne om Richard T. Williams, ein traktorsjåør som drukna i 1956 i nærleiken.
Liberté, égalité, fraternité
Liberté, égalité, fraternité (fransk for 'Fridom, likskap, brorskap'), er motto for Frankrike og for Haiti. Mottoet skriv seg frå Den franske revolusjonen og var nytta i den ålmenne debatten før Den fyrste republikken vart proklamert, men vart ikkje teke offisielt i bruk som motto for den franske republikken før på slutten av 1800-talet, det vil seie under Den tredje republikken.
Erling Aastad
Erling Rudolf Aastad var ein norsk massør og friidrettsutøvar frå Oslo som særleg utmerkte seg lengdehopp, og til dels i sprintløp.
Wattlaus straum
Wattlaus straum er vekselstraum som er faseforskyvd 90° i tilhøve til påtrykt spenning, og som difor ikkje gjev nokon effekt. For å få rein wattlaus straum i ein krins, må resistansen (ohmsk motstand) i krinsen vere null. Produktet av effektivverdiane av den wattlause straumen og den påtrykte spenninga blir kalla reaktiv effekt (blindeffekt) og blir målt i VAr.
Billy Joel
William Martin «Billy» Joel er ein amerikansk pianist, songar-låtskrivar og komponist. Etter at han gav ut den første hitten sin, «Piano Man», i 1973, vart Joel den sjette mestseljande artisten og den tredje mestseljande soloartisten i USA. Samlealbumet Greatest Hits Vol. 1 & 2 er den tredje mest selde plata i USA.
I 1970-, 1980-, og 1990-åra hadde Joel i alt 33 hittar i USA på topp 40-lista, alle skrivne av han sjølv. Han har vunne Grammyprisen seks gonger og vore nominert 23 gonger gjennom karrieren sin. Han har selt meir enn 150 millionar album verda over, noko som gjer han til ein av dei mestseljande artistane gjennom tidene.
Joel vart innlemma i Songwriters Hall of Fame (1992), Rock and Roll Hall of Fame (1999) og Long Island Music Hall of Fame (2006). I 2001 fekk Joel Johnny Mercer-prisen frå Songwriters Hall of Fame. I 2013 fekk Joel Kennedy Center Honors, den høgaste æresprisen i USA, for å ha påverka amerikansk kultur gjennom musikken sin. Med unntak av songane «All My Life» og «Christmas in Fallujah» i 2007, stoppa Joel å skrive og gje ut musikk i 1993 med River of Dreams. Han har likevel halde fram å turnere og spelar songar frå heile karrieren sin på konsertane.
Tidleg liv
Joel vart fødd i The Bronx den 9. mai 1949 og voks opp i forstaden Hicksville i New York. Faren, Howard (fødd Helmuth), vart fødd i Tyskland, som son av den tyske handelsmannen Karl Amson Joel. Howard emigrerte til Sveits og seinare USA (via Cuba, sidan immigrasjonskvoter for tyske jødar hindra direkte immigrasjon på den tida) for å kome seg unna Nazi-regimet. Mor til Billy Joel, Rosalind Nyman, var fødd i England. Begge foreldra til Joel var jødar. Dei skilde seg i 1960 og faren flytta til Wien i Austerrike. Billy har ei syster, Judith Joel, og ein halvbror, Alexander Joel, som er dirigent i Europa og som i dag leier Staatstheater Braunschweig.
Far til Joel var ein klassisk pianist. Billy byrja motvillig å lære seg piano i tidleg alder, etter at mora insisterte, og av lærarane hans var mellom andre den kjende amerikanske pianisten Morton Estrin og musikaren Timothy Ford. Som tenåring byrja Joel med boksing slik at han kunne forsvare seg sjølv. Han boksa med suksess i amatørmiljøet Golden Gloves ei kort stund, og vann 22 kampar, men slutta i sporten kort tid etter han braut nasa i den 24. boksekampen sin.
Joel gjekk på Hicksville High School fram til 1967, men fekk ikkje ta eksamen med klassen sin. Han hadde spelt piano i ein bar for å hjelpe mora å få endene til å møtast, noko som gjekk ut over skulegangen: mot slutten av det siste året hadde ikkje Joel nok vekttal til å få ta eksamen. I staden for å gå på sommarskule for å få vitnemålet sitt, valde Joel å spele musikk: «Eg sa til dei, 'Til helvete med det. Om eg ikkje skal gå til Columbia University, skal eg gå til Columbia Records, og du treng ikkje vitnemål over der.'» Joel fekk faktisk etter kvart kontrakt med Columbia. I 1992 leverte han eit essay til skulestyret som gav han vitnemålet ved Hicksville High sin årlege eksamensfest, 25 år etter at han slutta.
Tidleg karriere
Etter å ha sett The Beatles på The Ed Sullivan Show, avgjorde Joel at han skulle ha musikk som levebrød. I eit intervju sa han om innverknaden gruppa hadde: «Den eine framføringa endra livet mitt... fram til det hadde eg aldri tenkt på rock som ein karriere. Og då eg såg fire gutar som ikkje såg ut som dei kom frå stjernemølla i Hollywood, som spelte sine eigne songar og instrument, og særleg fordi du kunne sjå dette blikket til andletet til John Lennon -- og han såg ut som om han alltid sa 'F--- you!' -- sa eg: 'Eg kjenner desse fyrane, eg kan forholde meg til dei, eg er desse gutane.' Det er dette eg skal gjere -- spele i eit rockeband'.»
Som sekstenåring vart Joel med i The Echoes, ei gruppe som spesialiserte seg på å spele coverversjonar av songar frå Den britiske invasjonen. Då The Echoes vart populære i New York, slutta Joel på high school for å bli profesjonell musikar. The Echoes byrja å spele inn musikk i 1965. Billy Joel spelte òg piano på fleire plater gjevne ut på Kama Sutra Productions og innspelingar produsert av Shadow Morton. Joel spelte på ein demoversjon av «Leader of the Pack», som vart ein stor hit for The Shangri-Las.
Argalisau
Argalisau (Ovis ammon) er ein partåa klauvdyrart i underfamilien Caprinae i oksefamilien som kjem frå fjellområde i Sentral-Asia. Han er rekna som nær truga.
Billy Joel
Cold Spring Harbor
Dei populære songane «She's Got a Way» and «Everybody Loves You Now» vart opphavleg gjeve ut på dette albumet, men vart ikkje kjende før dei vart gjevne ut som konsertopptak på Songs in the Attic (1981). Columbia gav ut ein nymastra versjon av Cold Spring Harbor i 1984, som då nådde 158. plass i USA og 95. plass i Storbritannia.
Kent Johanssen
Kent Johanssen er ein tidlegare norsk skihoppar. Han vann VM-sølv i 1991 og kom elles to gongar på pallen i verdscupen. Frå NM-tevlingar fekk han med seg tre sølv- og to bronsemedaljar. Johanssen tevla for Bækkelagets Sportsklub.
Karriere
Johanssen debuterte i verdscupen den 5. mars 1989 med å bli nr 3 i Holmenkollen, bak den suverene vinnaren Jens Weissflog frå DDR og landsmannen Jon Inge Kjørum. Ei dryg veke etter vart Johanssen verdsmeister for juniorar, på heimebane på Vang i Hedmark. Helga deretter deltok han i verdscupen Planica, der han enda på andreplassen.
Før verdsmeisterskapen i Val di Fiemme i 1991 var det små forventingar til Johanssen. Rett nok tok han sølv i begge NM-tevlingane, bak Espen Bredesen, men ein 20. plass i Oberstdorf var den beste plasseringa i verdscupen. Han overraska stort under rennet i normalbakken, berre slått av austerrikaren Heinz Kuttin. Resten av verdsmeisterskapen og verdcupsesongen hamna han svært langt ned på resultatlistene.
Sesongane 1993-95 var Johanssen ute av landslaget. Han kom med att i 1995, og presterte eit par gode tevlingar. Ein fjerdeplass i Oberhof på forsesongen 1995/96 var hans beste plassering. Seinare same sesongen vekte han stor åtgaum då han ved landinga på 110 meter under NM i Kløvsteinbakken i Meldal miste eine skia. Med eit lite stykke kunst makta Johanssen å halde seg ståande på den gjenverande skia til over fallgrensa, og vart nummer fire.
Billy Joel
Tidlege Columbia-år: 1973–1976
Trass i at Joel hadde fått ny kontrakt, var han framleis bunden til Family Productions. Ripp selde den første kontrakten til Joel til Columbia mot at logoen til Family Productions skulle plasserast ved sidan av logoen til Columbia på den neste ti albuma til Joel, og at Ripp skulle få honorar for kvar plate som vart seld. Walter Yetnikoff, sjefen for CBS/Columbia Records på den tida, kjøpte attende rettane til songane til Joel seint i 1970-åra, og gav rettane til Joel som ei gebursdagsgåve. Yetnikoff seier i dokumentaren The Last Play at Shea at han måtte truge Ripp for å avslutte avtalen.
Det første albumet til Joel med Columbia var Piano Man, som kom ut i 1973. Trass i moderate salstal, vart tittelsporet på Piano Man signaturlåten hans, og enda nesten kvar einaste konsert. Det året gjorde Joel endringar i turnébandet sitt. Gitaristen Al Hertzberg vart erstatta av Don Evans og bassisten Larry Russell av Patrick McDonald, som igjen vart erstatta seint i 1974 av Doug Stegmeyer, som Joel heldt seg med fram til 1989. Rhys Clark kom attende som trommeslagar og Tom Whitehorse som banjogitarist og pedalsteelgitarist. Johnny Almond kom med som saksofonist og klaverspelar. Bandet turnerte mykje i USA og Canada, og spelte på fleire populære musikkshow. Låtane til Joel fekk stadig meir merksemd og i 1974 spelte Helen Reddy inn «You're My Home» (Piano Man).
Joel spelte inn eit nytt album i Los Angeles: Streetlife Serenade. Manageren hans var Jon Troy, ein gamal ven frå nabolaget Bedford-Stuyvesant i New York. Troy vart kort tid etter erstatta av kona til Joel, Elizabeth. Streetlife Serenade inneheld referansar til forstader og bykjerne. Det er kanskje mest kjend for «The Entertainer», som nådde 34. plassen i USA. Joel mislikte at «Piano Man» vart korta ned for radio, og skreiv «The Entertainer» som eit sarkastisk svar: «If you're gonna have a hit, you gotta make it fit, so they cut it down to 3:05.» Sjølv om Streetlife Serenade ofte vert rekna som eit av dei svakare albuma til Joel (han mislikar det sjølv), inneheld det dei kjende songane «Los Angelenos» og «Root Beer Rag», ein instrumental som var fast på konsertane hans i 1970-åra.
Seint i 1975 spelte han piano og orgel på fleire spor på Bo Diddley sitt The 20th Anniversary of Rock 'n' Roll.
Desillusjonert med L. A. flytta Joel heim att til New York i 1976 og spelte inn Turnstiles, det første albumet han spelte inn med ei gruppe handplukka musikarar som vart Billy Joel Band. Albumet vart produsert av James William Guercio (då produsent for Chicago), og Turnstiles vart først spelt inn ved Caribou Ranch med medlemmar av bandet til Elton John. Joel var misnøgd med resultatet og spelte inn songane på ny og produserte albumet på eiga hand.
«Say Goodbye to Hollywood» vart ein mindre hit. Ronnie Spector spelte inn ein versjon av songen og det same gjorde Nigel Olsson, som då var trommeslagar for Elton John. I 2008 sa Joel at han ikkje lenger spelar denne songen fordi dei lyse tonane øydelegg stemmebanda hans. Han spelte likevel songen for første gong sidan 1982 i mai 2014. Sjølv om songen aldri vart gjeven ut som singel er «New York State of Mind» ein av dei mest kjende songane til Joel. Barbra Streisand og Tony Bennett har begge spelt inn denne songen (Bennett i duett med Joel på Playing with My Friends: Bennett Sings the Blues). Andre kjende songar frå albumet er «Summer, Highland Falls», «Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)», «Say Goodbye to Hollywood", (eit konsertopptak vart ein hit) og «Prelude/Angry Young Man».
Argalisau
Argali er ein villsau som er stor og kraftig, med ei vekt oppimot 150 kg eller meir for hannar, noko mindre enn hoer. Fargen er gråbrun med lys underside. Sauen har kraftige snodde horn som kan bli opptil 190 cm lange frå rot til spiss. Begge kjønn har horn, hoa noko mindre enn hannan.
Billy Joel
The Stranger og 52nd Street
The Stranger vann Grammyprisen for årets album og «Just the Way You Are»—skriven for den første kona til Joel, Elizabeth Weber, vann prisen for årets song. På turné i Paris fekk Joel meldinga om desse prisane på hotellrommet sitt. Rolling Stone har rangert The Stranger som det 70. beste albumet gjennom tidene.
Forventningane var høge før det neste albumet hans, 52nd Street, som kom ut i 1978, kalla opp etter den kjende 52nd Street på Manhattan. Albumet selde over sju millionar eksemplar, driven til topps på listene av hittane «My Life» (#3), «Big Shot» (#14) og «Honesty» (#24). «My Life» vart kjenningsmelodien for situasjonskomedien Bosom Buddies, med Tom Hanks i ei av sine tidlege roller. 52nd Street vann Grammy-prisen for beste mannlege popvokal og årets album. Det var det første albumet som vart gjeve ut på CD, og gjekk ut på sal i lag med CD-spelaren til Sony, CDP-101 den 1. oktober 982.
I 1979 reiste Joel til Havanna på Cuba for å delta på den historiske Havana Jam-festivalen som fann stad mellom 2. og 4. mars, i lag med Rita Coolidge, Kris Kristofferson, Stephen Stills, the CBS Jazz All-Stars, the Trio of Doom, Fania All-Stars, Billy Swan, Bonnie Bramlett, Mike Finnegan, Weather Report, og ei rekkje kubanske artistar som Irakere, Pacho Alonso, Tata Güines og Orquesta Aragón. Konserten hans vart filma av Ernesto Juan Castellanos i dokumentaren Havana Jam '79.
Argalisau
Sauen lever i flokkar på 8–10 dyr, og er svært sky. Aragalisau har eit stort utbreiingsområde, men populasjonane lever spreidd og det finst fleire ulike underartar. Klassifikasjonen av desse er ikkje heilt fastlagd, men ein opererer gjerne med ni underartar: O. a. ammon, O. a. collium, O. a. comosa, O. a. darwini, O. a. hodgsoni, O. a. karelini, O. a. nigrimontana, O. a. polii og O. a. severtzovi.
Billy Joel
Tidleg i 1980-åra
Suksessen med piano-drivne balladar som «Just the Way You Are», «She's Always a Woman» og «Honesty» førte til at Joel fekk kjennemerke som «balladesongar»og «softrockar». Joel meinte desse merkelappane var urettvise og støytande og med Glass Houses prøvde han å spele inn eit album som synte at han kunne rocke hardare enn det kritikarane skulda han for, og imiterte og refererte stundom til new wave-musikken som byrja å bli populær på denne tida. På framsida av albumet var Joel avbilda i ei skinnjakke, på veg til å kaste ein stein i eit glashus.
Glass Houses låg seks veker på toppen av Billboard-lista med hittar som «You May Be Right» (nytta som kjenningsmelodi, spelt av Southside Johnny, for CBS-serien Dave's World i 1990-åra) (#7, mai 1980), «Don't Ask Me Why» (#19, september 1980), «Sometimes a Fantasy» (#36, november 1980) og «It's Still Rock and Roll to Me», som vart den første songen til Joel på toppen av Billboard-lista (i to veker) i juli 1980. «It's Still Rock and Roll to Me» låg 11 veker på topp 10 på Billboard-lista og vart den 7. største hitten i 1980.
Glass Houses vann Grammy for beste mannlege rockeartist. Han vann òg American Music Award for beste album i kategorien pop/rock.
Den neste bølgja i karrieren til Joel byrja med innspelinga av The Nylon Curtain, der Joel var meir ambisiøs med låtskrivinga si og prøvde å skrive høvessongar som «Allentown» og «Goodnight Saigon». Joel har sagt at han ønskte at albumet hans skulle kommunisere kjenslene hans om den amerikanske draumen og korleis endringar i amerikansk politikk under Reagan-åra gjorde at «brått kunne du ikkje arve det livet som far din hadde hatt» Han prøvde òg å vere meir ambisiøs i bruken av platestudioet. Joel har sagt at han ønskte å skape eit «lydmessig meisterverk» på The Nylon Curtain. Så han brukte meir tid i studio og forma lydbiletet på albumet, enn han hadde gjort på tidlegare album. Arbeidet med The Nylon Curtain byrja hausten 1981, men vart forseinka då Joel var involvert i ei alvorleg motorsykkelulukke på Long Island på 15. april 1982. Joel kom seg raskt att etter skadane og albumet vart berre forseinka nokre veker. Mykje seinare snakka Joel om fortida si og innrømde å ha prøvd heroin under innspelinga av The Nylon Curtain.
I 1982 la han ut på ein kort turné for albumet. Ein av dei siste konsertane på turneen vart filma og Joel laga den første videospesialen sin, Live from Long Island, som vart spelt inn ved Nassau Veterans Memorial Coliseum i Uniondale i New York den 30. desember 1982. Han vart send på HBO i 1983 før han vart gjeven ut på VHS.
Christie Brinkley, An Innocent Man og The Bridge
Det neste albumet til Joel gjekk bort frå dei seriøse emna på The Nylon Curtain og hadde ein mykje lettare tone. Albumet An Innocent Man var ei hyllest til R&B og doo wop-musikk frå 1950- og 1960-åra og gav Joel den andre førsteplassen hans på Billboard-lista med «Tell Her About It», som var den første singelen frå albumet sommaren 1983. Sjølve albumet nådde fjerdeplassen i USA og andreplassen i Storbritannia. Det gav òg i alt seks singlar på topp 30, det høgaste talet frå noko av albuma til Joel. Albumet fekk god kritikk då det kom og Stephen Thomas Erlewine for AllMusic skildra det som «Joel i toppform som handverkar gjennom heile plata, der han spinn ut smittande, minnerike melodiar leikande lett i forskjellige stilartar.»
Då albumet kom ut byrja radiostasjonen WCBS-FM å spele «Uptown Girl». Songen vart ein verdshit då han kom ut med ein tredjeplass i USA og den einaste førsteplassen hans i Storbritannia. Musikkvideoen til songen syner Christie Brinkley som ei jente høgt på strå. Bilen hennar køyrer inn på bensinstasjonen der karakteren til Joel jobbar. Mot slutten av videoen køyrer Joel avstad med denne jenta bak på motorsykkelen sin. Då Brinkley vitja Joel etter å ha blitt bede om å spele i videoen, var det første Joel sa til ho då ho opna døra at «eg dansar ikkje». Brinkley måtte gå gjennom dei enkle stega han gjer i videoen med han. Dette var byrjinga på eit forhold som førte til at dei seinare gifta seg.
I desember vart tittelsongen «An Innocent Man», gjeve ut på singel og nådde 10. plass i USA og åttandeplassen i Storbritannia. tidleg i 1984. I mars vart «The Longest Time» gjeven ut på singel og nådde 14. plass i USA. Sommaren det året vart «Leave a Tender Moment Alone» gjeve ut på singel og nådde 27. plass, medan «Keeping the Faith» nådde 18. plassen i januar 1985. An Innocent Man vart nominert til årets Grammy-album, men tapte for Thriller av Michael Jackson.
Joel deltok på USA For Africa We Are The World i 1985.
Etter suksessen med An Innocent Man vart Joel beden om å gje ut eit album med dei mest suksessrike singlane sine. Dette var ikkje første gongen han hadde fått dette tilbodet, men Joel rekna eit «Greatest Hits»-album for å markere slutten på ein karriere. Denne gongen gjekk han derimot med på det og Greatest Hits Vol. 1 and 2 vart gjeve ut som eit dobbelt album, med songar i kronologisk rekkefølgje. Dei nye songane «You're Only Human (Second Wind)» og «The Night Is Still Young» vart spelt inn og gjeve ut som singlar til støtte for albumet. Begge nådde topp 40, med ein niande og 34. plass som høgaste plassering.
Greatest Hits selde særs godt og i USA til dobbelt diamantalbum med over 11,5 millionar eksemplar (23 millionar einingar). Det er enno i dag det tredje mestseljande albumet i USA i følgje RIAA.
Baumann
Baumann kan vera fleire personar. Slekta har opphav i Tyskland.
Billy Joel
Christie Brinkley, An Innocent Man og The Bridge
Sjølv om det nådde topp ti, vart ikkje det neste albumet til Joel, The Bridge (1986), like suksessrikt som dei førre albuma hans, men gav inkluderte hittane «A Matter of Trust» og «Modern Woman» frå filmen Ruthless People, ein mørk komedie frå regissørane av Hjelp, vi flyr (begge 10. plass). I videoen speler Joel ein Les Paul-signert gitar, i staden for piano, som han som regel spelte i videoane sine. Balladen «This is the Time» nådde 18. plass på singellista.
The Bridge var det siste av albuma til Joel som bar logoen til Family Productions.
Reise til Sovjetunionen
I oktober 1986 byrja Joel å planlegge ei reise til Sovjetunionen. Han vart ein av dei første amerikanske musikarane som spelte der sidan Berlinmuren kom opp. Det vart halde konsertar i Moskva, Leningrad og Tbilisi. Joel og familien hans (med dottera Alexa) og heile turnébandet hans gjennomførte reisa i august 1987. Reisa vart filma for fjernsyn og video og konsertane vart sende på radio over heile verda.
Det tok publikum langt tid før dei vart varme i trøya av det energetiske showet til Joel. I følgje Joel fraus publikum til kvar gong lysa frå scenen trefte dei. I tillegg vart folk som «overreagerte» fjerna av vaktene.
Albumet КОНЦЕРТ (russisk for «Konsert») vart gjeve ut i oktober 1987. Songaren Peter Hewlitt vart henta inn for å prøve å treffe dei høgaste tonane i dei vokalt mest krevjande songane hans, som «An Innocent Man». Joel spelte òg The Beatles-klassikaren «Back in the U.S.S.R.» og Bob Dylan sin «The Times They Are a-Changin». Det er estimert at Joel tapte meir enn 1 million USD av sine eigne pengar på reisa og konsertane, men har sagt at godviljen han møtte på reisa gjorde det vert det.
Storm Front og River of Dreams
Utgjevinga av Storm Front kom ut samstundes med store endringar i karrieren til Joel, og starta ein periode med stor uro i forretningane hans. I august 1989, like før albumet kom ut, sparka Joel manageren (og tidlegare svogeren) Frank Weber etter at ein revisjon synte store avvik i rekneskapen til Weber. Joel saksøkte så Weber for 90 millionar dollar på grunn av svindel og tillitsbrot og i januar 1990 fekk han 2 millionar USD i ein delvis dom mot Weber. I april same året avviste retten eit motsøksmål på 30 millionar USD av Weber.