cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nanook
Etter premieren
Få månader etter premieren døydde Nanook. Flaherty hevda at han hadde døydd av svolt, men han døydde heime, mest truleg av tuberkulose.
Slade
Glamrock, suksess og gullår (1971–1974)
Bandmedlemmene let håret gro langt og allierte seg med glamrockrørsla på byrjinga av 1970-talet. Scenekostymet til Hills vart òg oppsiktsvekkande i løpet av denne perioden. Chandler kravde no at bandet skulle skriva ein oppfølgjarsingel sjølv som førte til at Lea og Holder skreiv «Coz I Luv You». Songen vart skriven på ein halv time og starta eit skrivepartnerskap som ville halde fram gjennom karrieren til Slade. Då han høyrde sporet spelt for han akustisk, spådde ein nøgd Chandler at songen ville gå heilt til topps. Under innspelinga følte bandet at songen var for lett, og derfor vart klapping og tramping lagt til. Den feilstava tittelen på songen vart òg eit varemerke for Slade medan den skapte furore blant britiske skulelærarar. Den medfølgjande framferda på BBC-programmet Top of the Pops førte Slade ut til eit breiare publikum, i tillegg til at han pressa «Coz I Luv You» til topps på dei britiske hitlistene. I november 1971 rapporterte NME at Slade hadde takka nei til ein kampanje verdt fleire millionar dollar, inkludert ein TV-serie og ein sterkt promotert turné i USA. «Men», kommenterte Holder, «aksept ville ha betydd kansellering av mange forpliktingar her - og det siste vi vil gjera var å svikte menneska som har førte oss dit me var».
Nanook
Kritikk
Filmen vart ein suksess då han kom og har sidan stått som ein milepål i filmhistoria. Andre meiner på den andre sida at dokumentaren ikkje gjev eit riktig bilete av kvardagen til eskimofamilien, fordi nesten alle scenene er iscenesette av regissøren. Kvinnene som spela konene til Nanook var ikkje eigentleg gift med han, og barna i familien var ikkje hans barn. Dessutan var det eigentlege namnet til Nanook Allakariallak. Flaherty insisterte også på at ein skulle bruka tradisjonelle klede, materiale og jaktvåpen i filmen, sjølv om mykje av dette allereie var blitt gammaldags i inuittsamfunnet.
Flaherty forsvarte den negative kritikken med å seia at ein filmskapar må juksa for å fanga ånda til filmen. Dessutan var kameraa på denne tida tunge, store og vanskelege å flytte på, og difor var det heilt naudsynt å iscenesetja flesteparten av scenene. Eskimoane måtte i eitt tilfelle laga ein spesialbygd iglo, slik at det gjekk an å filma frå innsida av han.
Slade
Glamrock, suksess og gullår (1971–1974)
Ein andre singel med tittelen «Look Wot You Dun», kom ut i byrjinga av 1972, og nådde fjerdeplassen på singellista, og eit livealbum kom ut i mars. Albumet Slade Alive! viste seg å vera vellykka, og låg 52 veker på den britiske albumlista, og nådde andreplassen på lista. Det gjorde det òg bra i utlandet, og toppa den australske hitlista og gav bandet den første plasseringa på den amerikanske albumlista. Albumet vart spelt inn over tre kveldar i eit nybygt studio i Piccadilly føre 300 fanklubbmedlemmer. I dag blir albumet rekna som eit av dei beste konsertalbuma som nokosinne er laget.
To månader seinare gav bandet ut «Take Me Bak 'Ome». Singelen vart den andre britiske førsteplassen til Slade og gjekk inn på singellista i ei rekkje andre land, inkludert Amerika der han nådde 97. plassen på på Billboard-lista. Slade oppnådde sin tredje nummer éin då «Mama Weer All Crazee Now» kom ut seinare same år.
Slayed? kom ut i november 1972 og gjekk til topps på albumlisten ei både Storbritannia og Australia, der det dytta Slade Alive ned til andreplass. Det nådde 69. plassen i Amerika. Både Slade Alive! og Slayed? blir rekna som to av dei beste albuma i glamrocktida. Den siste singelen i 1972, «Gudbuy T' Jane», kom ut kort tid etter, og nådde andreplassen i Storbritannia. Singelen var ein stor verdsomspennande hit, men klarte berre å nå 68. plassen på den amerikanske Billboard-lista.
Tidleg i 1973 vart «Cum on Feel the Noize» gjeven ut og gjekk rett til topps, som var første gang ein singel hadde gjort det sidan The Beatles sin «Get Back» i 1969. Det vart nok ein verdsomspennande hit for Slade, men klarte igjen ikkje å imponera i Amerika der han nådde 98. plassen. Oppfølgjarksingelen «Skweeze Me, Pleeze Me», gjekk igjen rett til topps i Storbritannia. Sjølv om det var ein hitsingel, vart «Skweeze Me, Pleeze Me» aldri framført på Top of the Pops fordi produsentane av showet ikkje ville tillata Slade å opptre som eit tremannsband. I staden vart det vist ein promovideo med dansarar.
Ei bilulykke i Wolverhampton 4. juli 1973 gjorde at Powell hamna i koma og den 20 år gamle kjærasten hans, Angela Morris, omkom. Framtida til bandet vart igjen på vippepunktet då Slade nekta å fortsetja utan trommeslagaren sin, sjølv om bror til Lea, Frank, vikarierte for Powells på Isle of Man-festivalen for å unngå skuffande fans. Powell, som hadde fått brot i både anklar og fem ribbein, vart vellykka frisk etter operasjonen og kunne slutta seg til bandet igjen ti veker seinare i New York, der dei spelte inn «Merry Xmas Everybody» - midt i ei heitebølgje. Powell har sidan ulukka stundom akutt kortsiktig hukommelsestap og sensoriske problem som følgje av ulykka. Medan Powell kom seg, og i eit forsøk på å halda tritt, gav bandet ut samlealbumet Sladest, som toppa britiske og australske hitlister den første veka av utgjevinga. Ein ny singel, «My Friend Stan», kom òg ut. Det markerte ei endring frå tidlegare plater, som var meir pianobasert og høyrdest meir ut som ein komisk song. Under innspillingsøktene gjekk Powell som gjekk med hjelpa
Under innspelingsøktene måtte Powell, som gjekk ved hjelp av ei krykkje, bli løfta opp til trommesettet sitt. Singelen var vellykka, og nådde andreplassen i Storbritannia og nummer éin i Irland.
Julesongen «Merry Xmas Everybody» var den siste singelen til Slade i 1973 og den siste dei fekk som gjekk til topps i Storbritannia. Oppfordra av ei utfordring frå svigermor til Lea om å skriva ein julesong, var refrenget på melodien frå ein kassert song skriven av Holder seks år tidlegare. Det vart den mest selde singelen til Slade nokosinne. Songen har vorte verande populær og har vorte gjeve ut mange gangar sidan, og har gått inn på singellistene fleire gangar.
Bandet byrja å eksperimentera med forskjellige musikalske stilar, og gjekk bort frå dei vanlege vellykka rockesongane sine. Etter suksessen med «My Friend Stan», gav Slade ut albumet Old, New, Borrowed and Blue, i februar 1974 som gjekk til topps i Storbritannia. Med ny tittel, «Stomp Your Hands, Clap Your Feet», gjorde albumet det noko ein gong skuffande i USA, og klarte ikkje å bryta seg inn på topp 100. Månaden etter vart det gjeve ut ein ny singel. «Everyday» var ein pianodominert ballade som nådde tredjeplassen på dei britiske hitlistene. Den neste singelen, «The Bangin' Man», gjekk attende til ein meir gitarbasert lyd, og nådde igjen tredjeplassen.
Nedgang i popularitet (1974–1975)
I siste halvdel av 1974 vart det diskutert moglegheita for å laga ein film. Bandet vurderte ei rekkje manus før dei slo seg ned på Slade in Flame, ei røff soge om framveksten og fallet av ei oppdikta gruppe frå 1960-talet kalla Flame. Soga var basert på sanne musikkhendingar som involverte Slade og forskjellige andre grupper på den tida. Eit spor frå filmen vart gjeven ut, «Far Far Away» og denne nådde andreplassen i Storbritannia og toppa singellista i Noreg. Noddy Holder har omtalt singelen som sin favoritt Slade-song.
Filmmusikkalbumet kom ut i slutten av november, og trass i ei positiv mottaking frå kritikarane, vart den skuffande sjetteplassen på albumlista av somme sett på som ein indikasjon på nedgangen til bandet i popularitet. Filmen, som vart utgjeven i januar 1975, fekk ei litt blanda mottaking. Kritikarar elska det, men det vart rekna at den dystre, noir-stemninga forvirra Slade-fansen som var vant til at Slade leverte noko moro. Filmen var regissert av Richard Loncraine og skriven av Andrew Birkin, med Tom Conti i den første store rolla si.
Temasongen i filmen, «How Does It Feel», nådde 15. plassen på singellista og vart sett på som eit ytterlegare bevis på tilbakegangen til bandet. Balladen, med messinginstrumenter og fløyte, vart på den tida rekna å vera for langt unna forventningane til fansane. Noel Gallagher frå det britiske bandet Oasis har likevel hevda at sporet var «ein av dei beste songane som er skrivne i popens historie nokosinne». Oppfølgjaren i mai «Thanks for the Memory (Wham Bam Thank You Mam)» gjekk noko betre, og nådde sjuandeplassen i Storbritannia og gjorde det bra i ei rekkje andre europeiske land. Singelen vart den siste topp 10-hitten til Slade på 1970-talet.
Statane (1975–1977)
I midten av 1975 hadde bandet vorte desillusjonert av mangelen på suksess i Amerika. I kjensla av at dei byrja å bli forelda og hadde oppnådd alt dei kunne i Europa, bestemte Slade seg for å flytta permanent til USA og prøve å bygga eit solid rykte frå konsertar der; akkurat som dei tidlegare hadde gjort i Storbritannia. I følgje nyhendebrev frå Slade Fan Club frå august og september 1975 tok bandet med seg tolv tonn utstyr, til ein verdi av omtrent 45 000 britiske pund den gongen. Gjennom resten av 1975 og 1976 turnerte Slade i USA, ofte med andre band som Aerosmith, ZZ Top og Black Sabbath, og returnerte berre til Storbritannia for TV-framferder av nye singlar.
Mellom turane byrja Holder og Lea å skriva for eit nytt album som var sterkt påverka av USA og retta mot eit amerikansk publikum. Gruppa booka seg inn i Record Plant Studios i New York i midten av 1975 for å spela inn albumetNobody's Fools. Med korvokal frå Tasha Thomas, inneheldt plata element av soul, country og funk.
Dei to første singlane frå det nye albumet, «In For a Penny» og «Let's Call It Quits» vart utgjeven i høvesvis november 1975 og januar 1976, og begge nådde 11. plassen på dei britiske hitlistene sjølv om sistnemnde ikkje gjorde noko inntrykk utanfor Storbritannia. Albumet, som vart kom ut i mars 1976, klarte ikkje å ha nokon innverknad i Amerika og var òg skuffande i Storbritannia der det nådde 14. plassen og droppa heilt ut av listene etter berre fire veker. Det siste sporet frå albumet var tittelsporet «Nobody's Fool». Han vart gjeven ut i april og klarte ikkje å nå singellista i det heile, den første sidan bandet slo gjennom i 1971. Fansen i Storbritannia skulda bandet for å ha «selt seg» og gløymt fansen sin heime.
Villmarksåra (1977–1980)
Totalt sett vart den amerikanske satsinga til Slade sett på som ein fiasko, sjølv om bandet følte seg forbetra og foryngde. Konsertsuksessen i mange byar som St. Louis, Philadelphia og New York gav dei likevel ikkje meir speletid på amerikansk radio, og bandet kom tilbake til Storbritannia i byrjinga av 1977 for å finna ut at punkrocken var den nye populære rockestilen og at dei stort sett var gløymde og ute av moten. Chandler bestemte seg for ikkje å fornya kontrakten til bandet med Polydor Records, og i staden signera dei til sitt eige plateselskap, Barn Records.
Den første utgivinga til bandet med Barn Records var singelen «Gypsy Roadhog» i januar 1977. Songen vart framført på barneshowet Blue Peter, men klagar oppstod på grunn av antatte dopreferansar og plata vart deretter utestengd av BBC. Dette førte igjen til at singelen berre nådde 48. plassen på hitlistene. Tittelen på det følgjande albumet vart henta frå eit stykke graffiti sett i London, og refererte til den noverande posisjonen til bandet i ålmenta: Whatever Happened to Slade kom ut i mars og klarte ikkje å nå albumlista i Storbritannia. Chandler vart truleg skuffa over materialet som Holder og Lea skreiv, og hevda at albumet ikkje var kommersielt nok, men trass i mangel på suksess, vart albumet møtt med ros frå kritikarane og støtte hos den engelske punkrørsla på den tida. Etter at dei kom tilbake til Storbritannia, fortsette bandet å turnera, men hovudsakleg på mindre arenaer som universitet og klubbar.
«Burning in the Heat of Love» kom ut ein månad seinare og klarte heller ikkje å gå inn på singellista. I oktober gav bandet ut ei samanslåing av to Arthur Crudup -songar, med tittelen "My Baby Left Me/That's All right" som ein hyllest til Elvis Presleys nylege død. Singelen viste seg å vera ein moderat suksess, og nådde 32. plassen i Storbritannia. Slade klarte ikkje å halda momentum for den neste singelen, «Give Us a Goal», som kom i mars 1978. Basert på engelske fotballsongar, var han meint å appellera til fansen av sporten, men klarte ikkje å ha nokon som helst innverknad, anna enn å nå spelelistene til Radio Luxembourg og Piccadilly Radio i Manchester. Han har likevel vorte brukt i vellykka reklamekampanjar i nyare år.
Datakjeltring
Datakjeltring, eller e-kjeltring, er ein person som driv med kriminell og/eller halvkriminell aktivitet retta mot datamaskinar, som datasnoking, nettsvindel, dataspionasje, informasjonsheleri, netthat, osb.
Slade
Villmarksåra (1977–1980)
I august 1978 var Noddy Holder visstnok var involvert i eit slagsmål med ein utkastar (Desmond Brothers) bak scena på The Stoneleigh Club i Porthcawl i Sør-Wales. Vaktmeisteren vart seinare fengsla i tre månader for å ha gått til åtak på Holder, etter at han hadde bede utkastarane om å slutta å skada ungdomen i publikum som vart pressa opp mot scena, under konserten. Holder viste mot ved å opptre neste kveld som planlagt, sjølv om han hadde eit nasebrot, på ein klubb i Cleethorpes i Lincolnshire. Historia om åtaket vart seinare skrive inn i singelen «Knuckle Sandwich Nancy» frå 1981, som Holder insisterte på skulle ut på singel. Bandet sa i samtidsintervju at RCA og Chas Chandler protesterte mot utgivinga av singelen, så han kom ut på Cheapskate-etiketten, i staden for på RCA, etiketten dei hadde kontrakt med.
Datakjeltring
Sjå òg
Datatryggleik
Slade
Villmarksåra (1977–1980)
På slutten av 1978 gav bandet ut «Rock 'n' Roll Bolero», som vart ein ny kommersiell fiasko. Sidan bandet framleis var eit respektert konsertband, og fordi albumet Slade Alive! frå 1972 hadde vore så vellykka, bestemte gruppa seg for å gi ut eit nytt konsertalbum. Slade Alive, vol. 2 bestod av opptak spelt inn under haustturnéen i Amerika i 1976 og vårturnéen i Storbritannia i 1977.
I 1979 gav bandet ut ytterlegare tre singlar: «Ginny, Ginny», «Sign of the Times» og ein coverversjon av partysongen «Okey Cokey». Ingen av die gjekk inn på singellista. Eit nyheitsbrev frå Slade kunngjorde at «Ginny, Ginny» hadde nådd topp 200 i Storbritannia, men ikkje den offisielle topp 100-lista. I oktober 1979 gav bandet ut eit nytt studioalbum, Return to Base, det første albumet som ikkje hadde Chandler som produsent. Usemjer mellom Lea og Chandler, som omhandla på forretningsproblem og Lea sittønske om å produsere innspelingane til Slade, hadde brygd sidan innspelinga av Whatever Happened to Slade i 1977. Spesielt Lea var usamd med Chandler om produksjonsavgjerder. Som eit resultat tilbaud Chandler å bryta sambandet til bandet. Slade, som ikkje ønskte å bli kvitt Chandler heilt, bad han om å fortsetja som manager for deira, noko Chandler sa ja til. Albumet var ein fiasko i Storbritannia, men året etter toppa det både Telemoustique-lista og den offisielle albumlista i Belgia. Ein song frå albumet kom ut eksklusivt i Belgia, Chuck Berry sin «I'm a Rocker», som òg gjekk til topps der.
Det dårlege salet og mangel på radiospeling fekk Lea til å lura på om materialet deira ville bli betre mottatt viss det vart spelt inn av eit anna band. På slutten av 1979 danna Lea The Dummies som eit sideprosjekt, saman med broren Frank. Dei gav ut tre singlar, som mottok rikeleg med radiospel, men salet lei av distribusjonsproblem. I februar 1980 vart Holder ei kort stund vurdert som ei erstatning for Bon Scott, den nyleg avdøde songaren til AC/DC. Holder vart sagt å takka nei til stillinga, trass i den dåverande situasjonen til Slade, på grunn av lojaliteten hans til bandet. I midten av 1980 gav Slade ut den første EP-en sin med tittelen «Six of the Best» som inneheldt tre spor frå Return to Base og tre splitter nye rockesongar. Sjølv om han vart seld til ein lågare pris enn vanleg på 1,49 pund, klarte han framleis ikkje å selja nok til å nå salslistene. Som eit resultat slutta bandet å jobba saman, og Hill byrja å køyra brudepar i sin eigen Rolls-Royce, for å tena pengar. Verksemda tok aldri skikkeleg fart, sidan Hill berre køyrde eitt par (eit par fans).
Hill fortalte seinare at Slade i denne perioden «spelte dei vanskelege konsertane, konsertane der folk har kylling frå ei piknikkorg og deretter gjekk på dansegolvet», men noterte at dei «hadde ein armada av fantastiske songar, så ingen skulle krangla med dei.»
Comeback og heavy metal-fans (1980–1982)
Ozzy Osbourne skulle spela Readingfestivalen i august 1980, under hans Blizzard of Ozz-turneen, men avlyste med kort varsel sidan bandet hans ikkje var klart, og lét arrangørane leita etter ei erstatning i siste augneblink. Slade vart foreslått, men Hill, framleis demoralisert, hadde i røynda forlate bandet og nekta først å delta då dei vart spurde av dei andre bandmedlemmene. Etter kvart drog Chandler heim til han og overtydde Hill om å spela det som skulle ha vore ein avskjedskonsert føre 65 000 rockefans, i staden for at Slade vart oppløyst og forsvann sporlaust. Til Hill si store overrasking stal bandet showet og vart raskt favorittar i musikkpressa og på radioen. Høgdepunkta av konserten deira vart sende på BBC Radio 1-programmet Friday Rock Show Reading-spesial. Etterpå signerte bandet for Cheapskate Records, eigd av Chandler, Lea og broren Frank, som gav bandet meir kontroll over materialet og produkta sine.
Finn Tveter
Finn Ivar Tveter var ein norsk jurist og roar frå Oslo.
Nidau
Nidau er ein kommune i distriktet Biel/Bienne i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 432 meter over havet.
Slade
Comeback og heavy metal-fans (1980–1982)
Den nyoppdaga suksessen til bandet førte til ein hastig utgjeven EP, Alive at Reading, som nådde 44. plassen og vart den første plasseringa deira på lista i Storbritannia sidan 1977. Nok ein EP i november, med tittelen «Xmas Ear Bender» som nådde 70. plassen. Polydor Records såg òg høvet til å utnytta den nye suksessen til bandet og gav ut samlinga Slade Smashes! i byrjinga av november. Albumet fekk mykje marknadsføring og heldt seg 15 veker inne på dei britiske hitlistene, og nådde 21. plassen. Albumet selde til gullplate i desember, og hadde då selt over 200 000 eksemplar.
Finn Tveter
Tveter var direktør i Norges Eiendomsmeglerforbund og advokat for Forbrukarrådet.
Tveter var med då Noreg vann bronsemedaljen i Verdsmeisterskapen i roing 1970 i firar med styrmann, den fyrste norske medaljen i eit ro-VM. Under Sommar-OL 1976 i Montreal rodde han og Ole Nafstad, Arne Bergodd og Rolf Andreassen i klassa firar utan styrmann inn til gullmedalje.
Slade
Comeback og heavy metal-fans (1980–1982)
Bandet var ivrig etter å halda momentum med den nye fansen sine, og sette seg for å skriva ein song med hitpotensial. Ideen til det nye sporet kom etter ein konsert i Amsterdam på Paradiso. Eit entusiastisk publikum som ikkje ville gå heim vart overhøyrd medan dei song av Lea, som var nede i garderoben. Lea forstod potensialet i synginga og songen «We'll Bring the House Down» vart skriven og gjeve ut i januar 1981. Songen var retta mot det nye publikummet som hovudsakleg bestod av heavy metal-fans, og synte ein tyngre rockelyd frå Slade. Singelen nådde tiandeplassen i Storbritannia og vart den første topp 10-hitten til Slade sidan 1976. I mars vart eit album beståande av fire nye spor og seks spor frå det førre album Return to Base gjeve ut. Det vart òg kalla We'll Bring the House Down og nådde toppen på nummer 25.
«Wheels Ain't Coming Down», som opphavleg dukka opp som opningssporet på albumet Return to Base, vart gjeven ut i mars 1981 og nådde 60. plassen i Storbritannia. Sjølv om det ikkje vart ein hit, tente det til å halda Slade i ålmenta medan dei skreiv nytt materiale og planla ein Europaturné. Suksessen til Slade på Reading-festivalen i 1980 hjelpte dei med å fylla store arenaer og førte til at dei vart spurde om ein retur i 1981. Bandet nekta å komma tilbake så snart, og valde å spela Castle Donnington Heavy Rock Festival i staden.
Anzjela Balakhonova
Aktiv
Balakhonova var ein av dei fremste utøvarane i pionertida for kvinneleg stavhopping. Vinteren 1998 sette ho ny verdsrekord med 4,45 meter då ho vann øvinga ved innandørs-VM i Valencia. Eit lite halvår seinare vann ho gullmedaljen ved europameisterskapen i Budapest med 4,31 m. Under verdsmeisterskapen 1999 forbetra ho europarekorden til 4,55 m og vann sølvmedaljen, gullet tok Stacy Dragila med ny verdsrekord på 4,60 m. I Sommar-OL 2000 kvalifiserte Balakhonova seg greitt til finalen, i finalen rauk ho ut på opningshøgda si, 4,25 m.
Slade
Comeback og heavy metal-fans (1980–1982)
I mai gav bandet ut «Knuckle Sandwich Nancy» med ein tekst som kommenterte åtaket på Holder i den walisiske nattklubben. Sjølv om bandet ivrig ønskte seg denne som singel, var ikkje Chandler heilt overtydd, og dermed vart han halvhjarta gjeven ut og klarte ikkje å gå inn på singellista. Bandet skulda på Chandler for å mista interessa, og byrja å administrere seg sjølv. Chandler selde delen sin av Cheapskate Records og forhandla fram ein gunstig avtale for bandet med RCA Records Den nye avtalen betydde at platene til Slade ville få verdsomspennande utgjeving bortsett frå i USA og Canada. Dei neste par britiske singlane kom framleis til å bli gjevne ut på Cheapskate, men med RCA som trykte og distribuerte platene, før alt gjekk over til RCA.
Anzjela Balakhonova
Aktiv
Tidleg i juni 2004 forbetra Balakhonova sitt personbeste til 4,57 meter i Jalta. I den olympiske stav-finalen i Aten i august månad vart ho nummer seks etter å ha klart 4,40 m.
Slade
Comeback og heavy metal-fans (1980–1982)
I byrjinga av 1982 hadde bandet gjeve ut ein ny singel frå Till Deaf Do Us Part, «Ruby Red». Sjølv om det kom i eit dobbeltfalsa omslag med to ekstra konsertopptak, klarte han berre å nå 51. plassen på hitlista. Opningssporet frå albumet, «Rock and roll Preacher» vart gjeven ut eksklusivt i Tyskland i april. Det var den første Slade-singelen som hadde ein 12"-singelversjon, og nådde 49. plassen på singellista. Songen vart òg Slades nye showopnar. I november gav bandet ut ein ny singel, «(And Now the Waltz) C'est La Vie», som var retta direkte mot julemarknaden. Det vart berre 50. plassen i Storbritannia, men han vart ein hit i Polen der han klatra heilt til andreplassen. Versjonen til bandet av partysongen «Okey Cokey» vart òg gjeven ut på nytt det året, men klarte ikkje å gjere noko inntrykk, omtrent som den opphavlege utgivinga i 1979. Til slutt vart «Merry Xmas Everybody» gjeven ut på ny, og denne gongen klarte han berre å nå 67. plassen. I desember vart det tredje og siste konsertalbumet til Slade gjeven ut, Slade on Stage, som nådde 58. plassen i Storbritannia og mottok ein positiv respons frå kritikarar. Lea fortsette å jobba med soloprosjekt heile tida trass i at det no gjekk langt betre for Slade.
Amerikansk gjennombrot (1983–1984)
Sjølv om Slade hadde noko suksess, hadde RCA Records høgare forventningar og sende dei bort for å skriva songar som skulle vurderast for utgiving i 1983. Bandet kom tilbake med to moglege singlar, «My Oh My» og «Run Runaway». Ein rå demo av Holder som song «My Oh My» over Lea på piano vart mottatt med særleg entusiasme av RCA. Selskapet var nøgde med begge spora og hyra den utanforståande produsenten John Punter til å jobba med bandet for å spela dei inn. Dette var første gongen bandet hadde ein annan produsent sidan Chandler. Punter sine metodar skilde seg frå dei Slade var vant til, ved at bandet spelte inn alle delane separat. Denne metoden vart til slutt godkjend av bandet, bortsett frå Holder, som meinte at denne metoden øydela den unike kjemien deira og mista rock & roll-gnisten. Powerballaden «My Oh My» kom ut i november 1983, der han sakte klatra på listene, og i desember konkurrerte Slade om å nå toppen av lista til jul. Singelen toppa seg på andreplassen bak acappella-gruppa The Flying Pickets og versjonen deira av Yazoo sin «Only You». Singelen vart ein stor suksess over heile Europa og toppa listene i Noreg og Sverige. «Merry Xmas Everybody» vart igjen gjeven ut på ny og nådde 20. plassen dette året.
På slutten av 1983 slutta Holder seg til Lea i plateproduksjon, og produserte mellom anna Girlschool sin versjon T.Rex-songen «20th Century Boy» og albumet Play Dirty som inneheldt to Slade-songar, «Burning in the Heat of Love» og «High and Dry». Mot slutten av året gav det amerikanske glametallbandet Quiet Riot ut ein coverversjon av «Cum on Feel the Noize» på Pasha Records og distribuert av Columbia Records. Det vart ein stor hit og nådde topp fem på Billboard-lista og hjelpte debutalbumet Metal Health heilt til topps, og selde sju millionar eksemplar undervegs. Som eit resultat vart originalen til Slade gjeven ut på ny i Storbritannia, men skuffande nådde han berre 98. plassen. Suksessen til eit Slade-spor på dei amerikanske hitlistene fekk likevel CBS til å signera Slade på selskapet sitt, og i midten av 1984 gav dei ut singelen «Run Runaway». Singelen nådde til slutt 20. plassen på Billboard Hot 100 og låg totalt 17 veker på lista, og toppa det amerikanske mainstream rock-lista. Det var den første og einaste topp 20-hitten til Slade i USA. Suksessen, har det vorte antyda, kom delvis av musikkvideoen som vart filma på Eastnor Castle i Ledbury i Herefordshire i England og vart sterkt vist på MTV. I august 1984 vart «My Oh My» gjeven ut i USA som ein oppfølgjar. Den nådde 37. plassen på lista og låg på lista i 11 veker, igjen ved hjelp av kraftig rotasjon av musikkvideoen på MTV. Quiet Riot gav i mellomtida ut ein annan Slade-song, «Mama Weer All Crazee Now», som nådde 51. plassen.
Verdsmeisterskapen i roing 1970
Verdsmeisterskapen i roing 1970 vart avvikla i St. Catharines i delstaten Ontario i Canada. Meisterskapen var den tredje i sitt slag. Det vart tevla i sju ulike båtklassar, alle for karar. Noreg vann ein bronsemedalje i firar med styrmann.
Slade
Andre nedgangsperiode (1985–1990)
I midten av 1984 gav Polydor ut ei ny samling, Slade's Greats, som nådde 89. plassen på den britiske albumlista, og i løpet av hausten vart det annonsert ein full europeisk turné for å marknadsføre albumet. Billettar vart selde før bandet hadde avtalt at turnéen faktisk ville finna stad: kort tid etter vart han avlyst fordi Holder, som stod føre ei skilsmisse frå den første kona si, var rasande over at turneen vart arrangert utan at han hadde gjeve samtykke til det. På slutten av 1984 vart ein ny singel, lik stilen til «My Oh My» gjeve ut i Storbritannia. Med tittelen «All Join Hands», nådde songen 15. plassen på hitlista. «Merry Xmas Everybody» vart òg gjeve ut på ny og nådde 47. plassen i Storbritannia.
Verdsmeisterskapen i roing 1970
Singlesculler
<br style="clear:both;" />
Den sentralamerikanske føderasjonen
Kort tid etter at Sentral-Amerika erklærte sjølvstende frå Det spanske imperiet i 1821, blei fleire av landa annekterte av Det første mexicanske keisardømet i 1822. I 1823 gjekk landa saman i ein føderal republikk. Frå 1838 til 1840 utvikla det seg ein borgarkrig i føderasjonen, der konservative slost mot liberale og ulike separatistar kjempa for lausriving. Desse gruppene klarte ikkje å overvinna dei idelogiske skilnadane sine, og konføderasjonen blei oppløyst etter ei rekkje blodige konfliktar.
Verdsmeisterskapen i roing 1970
Dobbeltsculler
<br style="clear:both;" />
Slade
Andre nedgangsperiode (1985–1990)
I byrjinga av 1985 gav Slade ut singelen «7 Year Bitch» som nådde 60. plassen i Storbritannia då han ikkje klarte å kome inn på radiospelelister. Bandet protesterte mot at det ikkje hadde vore nokon reaksjon på Elton John sin «The Bitch Is Back» som vart ein hit. Singelen nådde likevel 39. plassen på den tyske hitlista. Ein følgjande singel vart gjeven ut i mars med tittelen «Myzsterious Mizster Jones». Singelen markerte ein retur for varemerke deira for stavefeil i titlane, noko som ikkje hadde vorte gjort sidan hitten «Skweeze Me, Pleeze Me» i 1973. Sjølv om det var eit radiovennleg spor, nådde singelen berre 50. plassen i Storbritannia Verken «7 Year Bitch» eller «Myzsterious Mizster Jones» kom ut i Amerika, men singelen «Little Sheila» vart, og der nådde han 86. plassen på Billboard-lista og 13. plassen på den amerikanske mainstream rock-lista. Han vart òg gjeven ut i Canada, der han nådde 50. plassen, og i Tyskland.
Den sentralamerikanske føderasjonen
Regjeringsleiarar
Politiske leiarar:
Slade
Andre nedgangsperiode (1985–1990)
Rogues Gallery var eit album som var sterkt prega av at Lea spelte på synthesizer og dei fleste instrumenta sjølv, og det kom ut i Storbritannia i løpet av mars, og i Amerika i løpet av mai. Albumet vart sagt å vere ein av dei mest polerte produksjonane deira, og målet var å skape eit album der alle spor var potensielle hitsinglar. Sjølv om det mottok kritisk heider i både Europa og Amerika, klarte albumet ikkje å leva opp til kommersielle forventningar, delvis på grunn av mangel på konsertar, og Slade klarte ikkje å behalda det nyoppdaga amerikanske publikummet sitt eller gjenoppliva den britisk fansen, noko som førte til at bandet stort sett forsvann frå syne nok ein gang. I Storbritannia nådde albumet 60. plassen, medan det i Amerika nådde 132. plassen. Albumet var ein stor hit i Noreg, og nådde femteplassen der. Det gjekk òg inn på albumlistene i andre europeiske land.
Verdsmeisterskapen i roing 1970
Toar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
On Time
On Time er debutalbumet til Grand Funk Railroad og vart gjeve ut i august 1969 på Capitol Records. Det var produsert av Terry Knight.
Verdsmeisterskapen i roing 1970
Toar med styrmann
<br style="clear:both;" />
On Time
«Time Machine» var den første singelen til bandet, og nådde så vidt topp 50 i USA, med ein 48. plass. Etter suksessen med det andre albumet deira, Grand Funk, selde On Time til gullplate i 1970. Det var ein av fire gullplater bandet fekk det året. Dei to andre albuma var Closer to Home og Live Album.
Verdsmeisterskapen i roing 1970
Firar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
On Time
I 2002 vart On Time gjeve ut på CD med nymastra lyd og bonusspor, i tillegg til at det kom med i ein avgrensa boks kalla Trunk of Funk med dei fire første albuma til bandet.
Den sentralamerikanske føderasjonen
Regjeringsleiarar
Første regjering (1823):
On Time
Lister
Album Singlar
Den sentralamerikanske føderasjonen
Regjeringsleiarar
Tredje regjering (1824):
Verdsmeisterskapen i roing 1970
Firar med styrmann
<br style="clear:both;" />
Den sentralamerikanske føderasjonen
Regjeringsleiarar
Fjerde regjering (1824):
Femte regjering (1824-1825):
Presidentar:
Slade
Andre nedgangsperiode (1985–1990)
I 1986 vart to nye Slade-songar, «We Won't Give In» og «Wild Wild Party», brukt i den britiske filmen Knights & Emeralds. Same året gav rockebandet The Redbeards From Texas ut ein coverversjon av Slade-hitten frå 1972, «Gudbuy T' Jane» og i slutten av 1986 kom «Okey Cokey» ut på ny for andre gongen, men klarte ikkje å nå singellista. «Merry Xmas Everybody» vart gjeven ut igjen og nådde 71. plassen. I 1986 vart det første offisielle fan-stemne halde på Finsbury Leisure Centre i Old Street i London.
I 1988 gav Slade ut ein coverversjon av Chris Montez-songen «Let's Dance». Det var ein ny miks av sporet frå Crackers-The Christmas Party Album. Bandet heldt sitt tredje offisielle fanklubbstemne på Drummonds Convention i King's Cross i London. På slutten av 1989, etter det som først skulle vera ein 18 månaders pause, kunngjorde Holder planar om eit nytt album. Albumet var planlagt for 1990, men vart aldri noko av, og heller ikkje turen som ville ha følgt hadde albumet vore ein suksess. I 1989 kom «Merry Xmas Everybody» og gjekk nok ein gong inn på singellista, denne gongen 99. plassen, veka etter at «Let's Party» av Jive Bunny and the Mastermixers sampla songen og toppa hitlista.
I 1989 danna Hill si eiga gruppe Blessings in Disguise med den tidlegare klaverspelaren i Wizzard, Bill Hunt, Craig Fenney og Bob Lamb. I løpet av 1990 gav Lea ut sin eigen versjon av Slade-songen «We'll Bring the House Down» under namnet The Clout. På slutten av året vart «Merry Xmas Everybody» igjen gjeven ut på ny og nådde 93. plassen.
Kort comeback og oppløysing (1991–1992)
I april 1991 arrangerte Slade fanklubb eit 25-årsjubileum. Bandet, som vart inviterte, spelte ein song, Chuck Berry sin «Johnny B. Goode» som viste seg å vera den siste framferda deira. Same år produserte Lea singelen «Where Have All the Good Girls Gone» for The Crybabys, som ikkje vart ein suksess. Seinare kontakta Polydor Records, etter å ha høyrt «Crying in the Rain», Slade om eit nytt samlealbum. Det var håp om at Slade ville marknadsføre det ved å gje ut to splitter nye singlar og, viss det lykkast, ville spela inn eit nytt studioalbum. Den første singelen, «Radio Wall of Sound», skriven av Lea og opphavleg berekna på eit soloprosjekt, kom ut i oktober. Samlealbumet Wall of Hits vart gjeven ut månaden etter, saman med ei videosamling med same namn. Både singelen og albumet var moderat vellykka og nådde høvesvis 21. og 34. plassen. Albumet vart seinare sertifisert til sølvplate i Storbritannia og i eit forsøk på å marknadsføre det ytterlegare, vart ein andre singel, «Universe» gjeven ut i desember. Trass i ei rekke TV-framferder, klarte ikkje singelen å nå topp 100. Som eit resultat, i januar 1992, trekte Polydor moglegheita for eit nytt album og framtidige singlar.
I mars 1992 kom bandet tilbake til Rich Bitch Studios for å spela inn ein ny house/dance-versjon av «We'll Bring the House Down». På slutten av månaden hadde likevel Holder bestemt seg for å endeleg forlata bandet. Han hadde vorte sliten av den konstante kranglinga og misnøya i bandet, og effektivt administrert dei daglege sakene deira. Han drog etter 26 år med bandet for å utforska andre karrierevegar. Lea meinte Holder var eit viktig medlem av Slade, og trekte seg òg frå bandet, og føretrekte å jobba åleine i studio, i staden for å fortsetja utan Holder. Powell vart kortvarig bartender på eit hotell kona hans administrerte, men ville snart bli med Hill igjen for å danna Slade II seinare på året.
Nyare år (sidan 1993)
Slade II vart danna i 1992 av Hill med Powell og tre andre musikarar - Craig Fenney (bass), Steve Makin (gitar) og Steve Whalley (hovudvokal og gitar). Forslaget om å kalla gruppa Slade II kom frå Holder, men Lea var ikkje nøgd med at Slade-namnet vart brukt i det heile. Namnet i gruppa vart forkorta til berre Slade igjen ti år seinare. Bandet jobba solid på den britiske teaterkrinsen i vintermånadene og i heile Europa resten av året, og gav ut eit studioalbum i 1994 med tittelen Keep on Rockin', som inneheldt Steve Whalley på vokal. Albumet var ikkje vellykka, og heller ikkje singlane «Hot Luv» og «Black and White World». Bandet har sett mange besetningar (inkludert Dave Glover på bass, pluss noverande Mal McNulty på gitar og vokal og John Berry på bass og vokal), men Hill og Powell har vore med heile vegen.
Slade vart samla att for to arrangement i løpet av 1996: gravferda til den mangeårige Slade-sjefen Chas Chandler og for ein episode av TV-showet This Is Your Life som inneheldt Holder som tema. Også i 1996 vart det gjeve ut ei samling med tittelen The Genesis of Slade, som inneheldt sjeldan og nokre tidlegare songar som ikkje var gjevne ut før frå The Vendors, Steve Brett & The Mavericks og The 'N Betweens. I løpet av 1997 nådde ei ny Slade-samling, Feel the Noize - Greatest Hits, 19. plassen i Storbritannia, medan året etter vart ein remiks av «Merry Xmas Everybody» gjeven ut under namnet Slade Vs. Flush, som nådde 30. plassen.
I 1999 sende BBC One ein nylaga dokumentar om bandet, med tittelen It's Slade, som inneheldt nye intervju med alle fire medlemmane i bandet, saman med forskjellige andre musikalske artistar og kjendisar som Ozzy Osbourne, Noel Gallagher, Status Quo, Toyah Wilcox og Suzi Quatro. Det vart fortalt av Radio One-programleiaren Mark Radcliffe. I 2000 vart Holder utnemnt til Member of the Most Excellent Order of the British Empire for tenestene sine til musikk, og stemma hans vart spelt inn for heismeldinger i Walsall New Art Gallery.
I 2002 forkorta Slade II namnet til Slade og gav ut albumet Keep on Rockin' på nytt med ei handfull nye spor inkludert, med tittelen Cum on Let's Party. Bandet gav òg ut to nye singlar, med tittelen «Some Exercise» og «Take Me Home». Begge singlane vart gjeve ut i Belgia gjennom Virgin Records. I 2003 kunngjorde den fengsla seriemordaren Rosemary West at ho visstnok var trulova med bassisten Dave Glover. Den påståtte trulovinga vart avblåse kort tid etterpå, og Glover vart så sparka frå Slade av Dave Hill. Glover innrømte å ha skrive til henne om saka, men nekta for å ha vore romantisk engasjert. Ei amerikansk samling vart gjeve ut av Shout! Fabrikk i 2004, med tittelen Get Yer Boots On: The Best of Slade.
Otto Bastiansen
Otto Christian Astrup Bastiansen var ein norsk professor i kjemi.
Slade
Nyare år (sidan 1993)
I 2005 forlét Steve Whalley, original songar for Slade II, bandet og vart erstatta av Mal McNulty, som har sunge for bandet sidan. I november 2005 gav Polydor ut ei ny Slade-samling, The Very Best of Slade, som nådde 39. plassen i Storbritannia. Ein DVD vart òg utgjeven for første gang, med ei samling Slade-videoar. Frå 2006 til 2007 gav plateselskapet Salvo ut ommastra utgåver av heile katalogen til Slade, inkludert eit fire plater stort antologisett med tittelen The Slade Box (Anthology 1969–1991) og ein pakke med alle konsertalbuma i eitt Slade Alive! - The Live Anthology. Den ommastra serien inkluderte òg utgjevinga av ei ny samling berre kalla B-Sides, som inneheldt alle B-sidene til bandet. Shout! Factory gav òg ut samlinga In for a Penny: Raves & Faves i 2007.
Otto Bastiansen
Han vart cand.real. ved UiO i 1943 og dr.philos. i 1949. Han var i Odd Hassels forskargruppe ved Kjemisk institutt (UiO) frå 1945 før han i 1955 tok over professorat i teoretisk kjemi ved Norges tekniske høgskole i Trondheim etter Christen Finbak. Tormod Førland tok over professoratet etter Bastiansen då han 1962 vart professor i teoretisk kjemi ved Universitetet i Oslo, og to år etter overtok han professoratet i fysikalsk kjemi etter Odd Hassel. Bastiansen var prorektor 1970-72 og rektor ved Universitetet i Oslo 1973-76.
Han var av slekta Astrup, mellom anna var kunstmålaren Nikolai Astrup ein onkel.
Slade
Nyare år (sidan 1993)
I 2011 gav Salvo ut ein ommastra versjon av Sladest som inkluderte ein tidlegare ikkje utgjeven studioversjon av konsertsongen «Hear Me Calling». På kvelden 21. desember 2012 heldt BBC Four Slade Night, som bestod av ei visning av dokumentaren It's Slade frå 1999, Slade at the BBC, og filmen til bandet, Slade in Flame frå 1975. Slade at the BBC er ei samling av framferdene til bandet frå BBC-arkivet gjennom heile karrieren frå 1969 til 1991, introdusert av Noddy Holder. I følgje BARB var sjåartalet på It's Slade 608 000 medan Slade at The BBC hadde totalt 477 000 sjåarar.
Etter mange års arbeid med Lise Lyng Falkenberg sidan 2006, vart biografien til Powell, Look Wot I Dun - My Life in Slade gjeve ut 14. oktober 2013 av Omnibus Press (Music Sales Ltd). Boka er basert på meir enn 50 timars intervju med Powell, og dessutan hans eigne 20 år med dagbøker og notatbøker han førte på grunn av problema sine med korttidsminne etter ulykka i 1973. I tillegg inneheldt boka bidrag og sitat frå intervju av 28 av Powell sine vener, kollegaer og familiemedlemmer. Biografien ser i detalj på den lange karrieren til Slades og livet til Powell, som inkluderte spritdrikking med Ozzy Osbourne. For å marknadsfære boka dukka Powell opp ved ei rekke boksigneringar, i tillegg til eit velgjerande «Tea with Don Powell»-arrangement, ei spørsmål- og svar-økt, der Powell diskuterte livet sitt med Clive Eakin frå BBC Coventry & Warwick. Det var til støtte for National Autistic Society. I 2015 vart plateboksen When Slade Rocked the World utgjeven.
3. februar 2020 kunngjorde Powell på den offisielle nettstaden sin at Hill hadde sendt han ein «kald epost» som informerte han om at det ikkje lenger var behov for tenestene hans. Hill nektar for denne versjonen av hendingane og uttalte at brotet var meir minneleg. Powell kunngjorde òg at han vil danna «Don Powell's Slade» med den tidlegare Slade II-bassisten Craig Fenney. Powell vart erstatta av Alex Bines. Don Powell si utsegn vart fjerna frå nettstaden hans kort tid etterpå.
Musikkstil
Slade har vorte sitert som påverknad på band innan ei rekke sjangrar, inkludert progressiv rock, heavy metal, glamrock, hardrock og poprock. Mange Slade-songar vart skrivne spesielt for publikumsdeltaking, til dømes «Get Down and Get With It», «Mama Weer All Crazee Now», «Cum on Feel the Noize», «Give Us a Goal», «We'll Bring The House Down», «Rock and roll Preacher» og «My Oh My». I dagane før Slade, var Holder, Lea, Hill og Powell påverka av amerikanske bluesartistar som Sonny Boy Williamson II, John Lee Hooker og Howlin 'Wolf, men vart deretter interesserte i arbeidet til Little Richard. Seinare skulle dei henta kunstnarisk innverknad frå samtidige rockeartistar som The Beatles, Chuck Berry, Joe Brown, Cream, The Kinks, Wilson Pickett, Otis Redding, The Rolling Stones, Rufus Thomas, The Who, The Pretty Things og Screaming Lord Sutch.. Chas Chandler sitt samband med The Animals og Jimi Hendrix hadde òg innverknad.
Albumet Beginnings frå 1969 kom ut under namnet Ambrose Slade, med mange musikalske påverknader med coverversjonar av songar av Steppenwolf, Ted Nugent, Frank Zappa, The Moody Blues, The Beatles og Marvin Gaye. Albumet inneheldt element av psykedelisk rock og klassisk 1960-talsrock. Play It Loud (1970), var òg påverka av klassisk rock frå 1960-talet, men viste òg tilhugar til ein hardare rockelyd. Konsertalbumet deira frå 1972, Slade Alive! hadde coverversjonar av songar av Ten Years After, The Lovin 'Spoonful, Bobby Marchan og Steppenwolf, og sjølv om albumet inneheldt sterke element av klassisk rock, indikerte det òg glamrock-stilen som skulle komma.
Singelen «Coz I Luv You» frå 1971, og B-sida «Kill 'Em At The Hot Club Tonite»frå 1973 vart inspirert av sigøynarswingen til Quintette du Hot Club de France, særskild gitar- og fiolinstilane til Django Reinhardt og Stéphane Grappelli.
Slayed? (1972) fusjonerte glamrock med klassisk rock, og medan albumet frå 1974, Old New Borrowed and Blue, fortsette på denne måten, inneheldt det òg poprock, rockballader og humoristiske spor. Det neste albumet var filmmusikkalbumet Slade in Flame frå 1974 som såg tilbake til klassisk rock frå 1960-talet, for å passa med temaet i filmen. Singelen frå albumet, «Far Far Away» hadde ein akustisk rockelyd, medan den følgjande singelen «How Feel It Feel?» inneheldt bruk av messing- og treblåsinstrument.
I 1975, medan dei budde i USA, vart Slade påverka av sørlege boogie-rockeband, og som eit resultat hadde Nobody's Fools ei brei blanding av stilar, inkludert soul, country, rock, funk, folk og blues. Albumet inneheldt òg nokre sjelfulle kvinnelege korvokalistar. Etter at bandet kom tilbake til Storbritannia i 1977, byrja dei å slå saman den amerikanske påverknaden deira med ein klassisk, hardrock. Return to Base (1979) inneheldt element av klassisk rock, akustisk rock, rockeballader, ambient rock og rock and roll. To album, utgjevne i 1981; We'll Bring the House Down og Till Deaf Do Us Part bestod av ein hardrock og heavy metal-stil, som eit resultat av interessa bandet fekk hos heavy metal-fansem, etter suksessen deira på Readingfestivalen.
Albumet The Amazing Kamikaze Syndrome frå 1983 inneheldt ei endring i musikalsk retning, med ein meir kommersielt vennleg rockelyd på nokre spor, blanda med hardrock og glam metal-påverknader. Nokre av spora hadde eit motorsport-tema. Ein singel frå albumet, «My Oh My», var ein powerballade, medan den neste singelen, «Run Runaway» minte om ein skotsk jig. Det neste albumet til Slade, Rogues Gallery, inneheldt ein sterk bruk av synthesiser, som var eit populært instrument i siste halvdel av 1980-åra, til liks med det siste albumet til bandet You Boyz Make Big Noize, sjølv om dette albumet hadde ein litt meir røffare hardrocklyd.
Ettermæle
Slade har påverka mange artistar, inkludert: Nirvana, Smashing Pumpkins, The Ramones, Sex Pistols, The Clash, Kiss, Mötley Crüe, Quiet Riot, Poison, Def Leppard, Cheap Trick, Twisted Sister, The Undertones, The Replacements og The Runaways. Andre artistar inkluderer Hanoi Rocks, Queen, Kirka, Hot Leg, Candlebox, Cock Sparrer og Girlschool. Den anarkiske haldninga deira vart adoptert av The Damned, Wonder Stuff og Oasis, der sistnemnde spelte «Cum on Feel the Noize». Komikarane Vic Reeves, Bob Mortimer, Paul Whitehouse og Mark Williams parodierte kjærleg bandet i ei rekkje av det bandet kalla «hysterisk nøyaktige» «Slade in Residence» og «Slade on Holiday»-sketsjar, i TV-serien The Smell of Reeves and Mortimer som gjekk på byrjinga av 1990-talet.
Joey Ramone uttalte «Eg brukte det meste av byrjinga av 70-åra på å lytta til Slade Alive! og tenkte for meg sjølv 'Wow - dette er det eg vil gjera. Eg vil gjera den typen intensitet for meg sjølv. Eit par år seinare var eg på CBGB og gjorde min beste Noddy Holder.» Steve Jones frå Sex Pistols sa «Slade var alltid kompromisslause. Me hadde alltid kjensla av at dei var på vår side. Eg veit ikkje, men eg trur me hadde rett.» NME kommenterte ettermælet til Slade i ei melding av eit samlealbum, «Dei lekamliggjorde den strålande absurditeten til den største popen, med kinnskjegg, den spegla topphatten og bolleklyppen til Dave Hill. Slik sett var dei den enklaste, mest mogelege, effektive svaret på dei oppblåste pretensjonane og pseudo-intellektet i progrocken.» I 1981 sa hovudgitaristen og låtskrivaren i Adam and the Ants, Marco Pirroni, som no eig den opphavlege 'Superyob'-gitaren til Dave Hill at han var sterkt påverka av den første konserten han nokon gong såg, som var Slade på Wembley Pool i 1973.
Ozzy Osbourne kommenterte under ein Slade-dokumentar, «Noddy Holder har ein av dei største stemmene i rocken nokosinne.» På showet sitt, 'Breakfast With Alice' på Planet Rock, uttalte Alice Cooper «Eg elskar Slade. Ein av dei merkelegaste utsjåande banda gjennom tidene ... Twisted Sister levde på Slade, og det gjorde Quiet Riot òg i ganske stor grad. Dei skreiv dei mest fengjande songane som fanst.» I 2008 sa Nikki Sixx frå Mötley Crüe, «...som med Alice Cooper og Bowie og Slade - desse jævla banda gav 150 prosent. Det handla om mote, det handla om musikk, det handla om å tøye grensene». Status Quo-bassisten John Edwards uttalte i eit intervju i 2010: «Eg meinte den beste bassisten var Jimmy Lea frå Slade. Å, han er berre strålande. Han er ein strålande musikar, den fyren. Han er ein seriøs bassist. Det bandet (Slade) er så undervurderte som musikarar. Så originale.» Deep Purple-gitaristen Ritchie Blackmore sa om dei: «Dei er ei god gruppe fordi dei ikkje bryr seg om notane, og det er eit publikum som ønsker det. Ei anna gruppe kunne ha vore for hemma til å gjera det dei gjer.»