cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Russland i Eurovision Song Contest
Svingande resultat
I 1998, var heller ikkje Russland kvalifisert, grunna dårlege resultat åra før. Russisk fjernsyn syna heller ikkje tevlinga i Birmingham, noko som var eit krav for å få deltake året etter. Dermed måtte Russland stå over tevlinga i 1999 også.
Russland kom tilbake for fullt, då artisten Alsou sang landet inn til ein andreplass med låta «Solo», berre slått av danske Olsen Brothers. Etter nokre år med resultat midt på resultatlista, fekk Russland ein ny andreplass med Dima Bilan og «Never Let You Go». Deretter fylgde ein tredjeplass, før Dima Bilan kom tilbake og sikra Russland si fyrste siger i Eurovision Song Contest med låta «Believe». Russland arrangerte tevlinga i Moskva året etter.
Blant dei beste
Sidan 2012 har Russland enda på topp ti kvart einaste år, og landet har vunnet si semifinale tre gongar. I 2016 fekk Russland flest røyster frå TV-sjåarane, men vart berre nummer fem hos juryane. Dermed enda Sergej Lazarev på tredjeplass, bak Australia og vinnarlandet Ukraina.
Sidan debuten i 1994 har Russland delteke 22 gongar. Ansvaret med å velje artist og song har vore på rundgang mellom dei to statlege tv-kanalane Rossija 1 og Pervyj kanal. Sju gongar har Russland vald både artist og song gjennom ei nasjonal uttaking, til liks med norske Melodi Grand Prix. Den vanlegaste framgangsmåten har likevel vore intern utveljing, der TV-kanalen sjølve har vald ut artist og song. Sist gong Russland hadde ei nasjonal uttaking, var i 2012.
Krangel etter ukrainsk siger i 2016
I den nervepirrande avrøystinga i Eurovision Song Contest 2016 stod det til slutt mellom Ukraina og Russland. Til slutt vann Ukraina, sjølv om Russland hadde fått flest poeng frå tv-sjåarane i Europa. Russiske medier meinte sigeren var både «provoserande og politisk», og også utanlandske og norske media meinte tevlinga hadde mista uskylda då songen «1944» vann.
Innreiseforbodet mot Julija Samojlova i 2017
Trass det anstrengde forholdet mellom landa, valde Russland å deltake i Eurovision Song Contest 2017 i Ukraina. 12. mars 2017 offentleggjorde den russiske kringkastaren Pervyj kanal at Julija Samojlova skulle representere Russland med songen «Flame Is Burning». Samojlova var blant finalistane i russiske X Factor i 2013, og ho er kraftig lamma og sit i rullestol på grunn av den arvelege, nevrologiske sjukdommen spinal muskelatrofi. Men kort tid etter kunngjeringa oppstod det kontroversar omkring deltakinga til Samojlova. Det viste seg at ho hadde heldt konsert på Krim i 2015, og den ukrainske sikkerheitstenesta SBU meinte difor at Samojlova hadde teke seg ulovleg inn på ukrainsk territorium. 22. mars vedtok ukrainske sikkerheitsmyndigheiter å ileggje den russiske artisten eit innreiseforbod på tre år til Ukraina.
Avgjerda vekte sterke reaksjonar både i Russland og andre stadar i Europa. Den europeiske kringkastingsunionen uttala at dei var «djupt skuffa over denne avgjerda, fordi vi følar dette strid mot både ånda for tevlinga og den inkluderande tankegangen som er ein grunnstein i verdiane til tevlinga». Pro-russiske Bjørn Nistad, som har doktorgrad i russisk idéhistorie, kalla utestenginga til Ukraina for «hårreisande». Nistad meinte også at det var «absurd at Ukraina gjer dette i politisk augneméd. Dei som sjølv vann med ein politisk låt» – og sikta til den kontroversielle vinnarlåten til Ukraina «1944».
Songen Let the Music Do the Talking
«Let the Music Do the Talking» er ein song spelt inn av The Joe Perry Project i 1980 og sidan spelt inn av Aerosmith i 1985. Songen er skriven av Joe Perry.
Russland i Eurovision Song Contest
Innreiseforbodet mot Julija Samojlova i 2017
Andre igjen meinte at det russiske artistvalet var ein bevisst russisk provokasjon, sidan russisk fjernsyn visste – eller burde ha visst – at Julija Samojlova hadde besøkt Krim etter annekteringa i 2014. Som ei kriseløysning tilbaud EBU Samojlova å framføre sitt bidrag direkte frå Russland via satellitt under semifinalen og eventuelt i finalen. Noko slikt har aldri skjedd tidlegare i Eurovision Song Contest si historie. Men russisk fjernsyn avviste løysinga og kalla det for «eit merkeleg forslag». TV-kanalen stod fast på at Julija Samojlova var Russland sin artist, og at ho måtte få deltake på like vilkår som dei andre deltakarane i Eurovision Song Contest.
Songen Let the Music Do the Talking
Oversyn
Etter at gitaristen Joe Perry forlét Aerosmith i 1979, danna han eit nytt band, The Joe Perry Project der Ralph Morman var vokalist. Det første albumet til bandet Let the Music Do the Talking vart gitt ut i 1980.
Russland i Eurovision Song Contest
Innreiseforbodet mot Julija Samojlova i 2017
EBU vart kraftig irritert over innreiseforbodet, og unionen meinte Ukraina prøvde å slå politisk mynt på tevlinga. EBU-direktør Ingrid Deltenre brukte sterke ord i eit brev til statsministeren i Ukraina: «Vi er både sinte og frustrerte over at årets tevling vert brukt som eit verktøy i den pågåande konflikten mellom Russland og Ukraina», skreiv Deltenre i brevet og varsla samstundes at det kunne bli aktuelt med reaksjonar ovanfor Ukraina. Men ukrainske myndigheiter stod fast på vedtaket om innreiseforbodet, og ukrainsk TV ba EBU om å respektere Ukraina sin suverenitet.
Songen Let the Music Do the Talking
Oversyn
I 1984 vart Perry og Brad Whitford med i Aerosmith igjen. Aerosmith spelte inn albumet Dona with Mirrors i 1985. Vokalisten Steven Tyler og dei andre bandmedlemmene likte Perrys «Let the Music Do the Talking» og bestemde seg for å inkludera han på det nye albumet. Songen vart spelt inn på nytt med for det meste ny tekst sungen av Tyler, og speletida vart redusert med omtrent eit minutt. Songen vart gitt ut som singel kort tid før albumutgivinga, og nådde ein 18. plassen på Mainstream Rock Tracks-lista.
Fylkesveg 311 i Oppland
Fylkesveg 311 i Oppland går mellom Lillehammer postkontor og Nordsæter i Lillehammer kommune. Vegen er 13,9 km lang.
Fylkesveg 466 (fleirtyding)
Fylkesveg 466 finst i fleire fylke i Noreg:
Songen Let the Music Do the Talking
Musikkvideo
Det vart laga ein musikkvideo for Aerosmith-versjonen i 1985, der bandet opptredde live på Orpheum Theatre i Boston medan dei vart filma ulovleg av nokre tenåringsfans. Tryggingsvaktene på staden i kvite skjorter som blir viste i videoen, var faktisk dørvakter som tidlegare på kvelden vart rekrutterte frå den no nedlagde nattklubben The Channel i Boston. Videoen vart regissert av Jerry Kramer.
Saturnmånen Siarnaq
Siarnaq er ein av månane til Saturn. Han er medlem av Den inuittiske gruppa, og er truleg eit objekt som har vorte fanga inn av Saturn. Siarnaq har ein snittradius på kring 20 km.
Siarnaq vart oppdaga 23. september 2000 av Brett J. Gladman, John J. Kavelaars, Jean-Marc Petit, Hans Scholl, Matthew J. Holman, Brian G. Marsden, Phillip D. Nicholson og Joseph A. Burns ved Canada-Frankrike-Hawaii-telskopet på Mauna Kea på Hawaii.
Songen Let the Music Do the Talking
På konsert
Songen var eit fast innslag for Aerosmith i 1987-88-turneen til støtte for Permanent Vacation, og bandet har jamleg rotert songen inn i settlista sidan den gong.
Ein versjon av «Let the Music Do the Talking» vart òg inkludert på konsertalbumet Classics Live II, gitt ut i 1987
Russland i Eurovision Song Contest
Innreiseforbodet mot Julija Samojlova i 2017
Russisk fjernsyn avviste forslaget til EBU om å deltake via satellitt og opplyste at dei heller ikkje ville overføre sendingane frå Kyiv. 13. april 2017 vart Russland til slutt tvinga til å trekkje seg frå tevlinga. Dette var fyrste gongen sidan 1999 at Russland ikkje deltok i Eurovision Song Contest. Avgjerda var sterkt beklaga av EBU, som fordømde det ukrainske innreiseforbodet og meinte det «undergrev integriteten og den ikkje-politiske naturen» til tevlinga.
Anatolij Julin
Anatolij Ivanovitsj Julin var ein friidrettsutøvar frå Tula oblast i Sovjetunionen som i 1954 vart europameister i 400-meter hekkeløp.
Russland i Eurovision Song Contest
Innreiseforbodet mot Julija Samojlova i 2017
Som eit plaster på såret for Samojlova, vedtok russisk fjernsyn at ho i staden fekk representere Russland ved Eurovision Song Contest i 2018. Men Samojlova og songen hennar «I Won't Break» vart slått ut i semifinalen i 2018. Dette var fyrste gongen Russland ikkje kvalifiserte seg til finalen etter at semifinalar vart innførte i 2004.
Utestenginga i 2022
I Eurovision Song Contest 2022 var Russland påmeldt til å delta. Etter ein langvarig strid med nabolandet Ukraina, valde Russland å invadere Ukraina 24. februar 2022. Hendinga vart møtt med massiv fordømming frå land og organisasjonar over heile verda. Den ukrainske kringkastaren Suspilne bad same dag EBU om å suspendere dei russiske medlemskringkastarane VGTRK og Pervyj kanal. Suspilne hevda kanalane hadde fungert som talerøyr for russiske myndigheitar sidan den russiske intervensjonen i Ukraina i 2014. Suspensjonen ville samtidig utestengje Russland frå Eurovision Song Contest, sidan eit land må være medlem av EBU for å kunne delta. Ei tilsvarande hending skjedde i 2021, då EBU utestengte kviterussiske BTRK fra unionen.
I ein e-post til svenske SVT same dag skreiv EBU at Russland fortsatt var velkommen til å delta i tevlinga, siden Eurovision Song Contest er ei ikkje-politisk tevlinga. Fråsegna møtte sterk kritikk frå kringkastarar over heile Europa, og fleire kravde at EBU måtte utestenge Russland frå unionen. Den finske kringkastaren Yle truga med å trekkje Finland frå tevlinga dersom Russland fekk delta, og ei tilsvarende fråsegn kom frå estiske ERR. Norske NRK meinte også at Russland måtte utestengjast: «Vi ser ikke for oss at Russland kan delta i årets Eurovision Song Contest», sa kringkastingssjef Thor Gjermund Eriksen til NRK.
Den 25. februar hadde kringkastarar i ni land bedd EBU om å suspendere Russland frå unionen: Danmarks DR, Estlands ERR, Finlands Yle, Islands RÚV, Litauens LRT, Nederlands AVROTROS, Noregs NRK, Sveriges SVT og Ukrainas Suspilne. Same dag vart Russland utestengt fra Europarådet, men dette fekk ingen direkte konsekvensar for EBU-medlemskapet til Russland. Men kort tid etter kunngjorde EBU at Russland var utestengt frå Eurovision Song Contest.
Anatolij Julin
Aktiv
Julin vann aldri 400 meter hekk i den sovjetiske meisterskapen. Dei tre åra 1952-54 vart han andremann bakom bestemann i Europa i øvinga, Jurij Litujev. Under Sommar-OL 1952 i Helsinki vart Julin nummer fire på 52,8 sekundar, 0,6 sekund unna bronsemedaljøren John Holland frå New Zealand, Litujev tok sølvmedaljen og Charles Moore frå USA vann gull.
Russland i Eurovision Song Contest
Deltakarar
Merk at namn og titlar er transkribert frå russisk-kyrillisk i samsvar med Språkrådets tilrådingar. Namna vil difor være stava annleis enn på engelsk.
Anatolij Julin
Aktiv
I europameisterskapen 1954 i Bern sprang Julin sitt beste løp nokon gong og vann på tida 50,5 sekundar, Litujev fekk sølv på 50,8. Litujev var då sidan 1953 verdsrekordhaldar med tida 50,4. Julin si tid var årsbeste i verda i 1954, også i 1955 stod han med 51,0 sekundar for det beste langhekkløpet i verda. Ved dei olympiske leikane i Melbourne i 1956 vart Julin klokka inn 51,7 i semifinalen, 0,4 sekund for seint til finaleplass. Han var elles del av det sovjetiske mannskapet som heller ikkje kom til finale, tida 3.11,2 var den åttande beste i kvalifiseringa. Seinsommaren 1958 kvalifiserte Julin seg til finalen på langhekken ved EM i Stockholm, der han vart femtemann på 52,3 sekund.
Ole Bredesen
Ole Bredesen var ein norsk gardbrukar, ordførar og stortingsmann frå Grue i Hedmark. Amund Bredesen var far hans.
Bredesen gjekk Jønsberg landbruksskule og tok eksamen der. I si tid tok han over farsgarden Oppset og var inspektør under tømmerfløytinga. Han var medlem av heradsstyret 1859-87, ordførar 1863-79 og 1883-87. Elles var han forlikskommissær 1864-87.
Han var valmann 1862-79, og vart sjølv vald til stortingsrepresentant for Hedemarkens amt for periodane 1862-64 og 1865-66. Både i 1862-63 og 1865-66 var han medlem av næringskomite nr 2, i 1862-63 og medlem av skoglovskomiteen, medan han på omframstiortinget 1864 var medlem av komiteen om senking av Øyeren.
Han døydde på Hankø i Østfold sommaren 1887.
Marja-Liisa Kirvesniemi
Marja-Liisa Kirvesniemi, til 1985 Marja-Liisa Hämäläinen, er ein tidlegare finsk langrennsløpar frå Simpele i Södra Karelen. Ho var den store forgrunnsfiguren under vinter-OL 1984 i Sarajevo, der ho vann alle dei tre individuelle langrennsøvingane, i tillegg tok ho bronse for Finland på stafetten. I 1989 vart ho verdsmeister på 10 km og i stafett på finsk heimegrunn i Lahti, den siste VM-tittelen kom elleve år etter at ho på same staden hadde vunne sin fyrste internasjonale gullmedalje i nøyaktig same øvinga; 4x5 km stafett. Frå 1978 til 1994 vann Hämäläinen-Kirvesniemi 15 olympiske og VM-medaljar i langrenn; seks i gull, fem i sølv og fire i bronse. Fire av medaljane kom i stafettevlingar. Ho er gift med Harri Kirvesniemi.
Marja-Liisa Kirvesniemi vart i 1989 tildelt Holmenkollmedaljen.
Amund Bredesen
Amund Bredesen var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Nord-Odal i Hedmark. Han var far til Ole Bredesen.
Bredesen var son av ein gardbrukar. Sjølv kjøpte han garden Oppset i Grue i 1827, og dreiv denne til han døydde. Han vart medlem av det fyrste formannskapet i 1837 og var med livet ut. I 1836 var han 3. representant frå Hedemarkens amt på Stortinget og sameleis på omframstortinget 1836-37. Han var i 1836 medlem av gasje- og budsjettkomiteen, i 1836-37 av gasje- og pensjonskomiteen.
Bredesen døydde på garden sin i Grue i 1842.
Keipane
Keipane er eit fjell som ligg på sørsida av Geirangerfjorden i Stranda kommune i Møre og Romsdal.
Ein når øvste ryggen på fjellet greit ved å starte frå Homlong nede ved fjorden og kome opp på vestsida. Sjølve toppunktet krev klyving i eit bratt og smalt parti. Også frå aust kan fjellet nåast.
Joakim With Steen
Joakim With Steen, best kjend under artistnamnet Jowst (vanlegvis stilisert JOWST), er ein norsk musikar, låtskrivar og musikkprodusent. Han vart kjend i Noreg då han og Aleksander Walmann vann Melodi Grand Prix 2017 med songen «Grab the Moment». Songen vart skriven saman med Jonas McDonnell og gjeven ut av Warner Music Noreg i 2017.
Bakgrunn
Steen vart fødd i Trondheim og vaks opp i bydelen Tiller. Då han var 14 år flytta familien til Steinkjer. I Steinkjer fekk han interesse for gitar, band, rock og låtskriving, og starta det alternative rockebandet Enter. Dei deltok på UKM og spelte på mindre lokale scener. Steen tok seinare musikkprodusent-utdanning på Noroff i Oslo, og starta Red Line Studio der han har jobba som lydteknikar og produsent sidan 2011. Steen har jobba med ei rekkje artistar innan hiphop, elektronisk musikk, pop og rock.
Diskografi
Singlar som JOWST
Saltutvinning
Saltutvinning er utvinning av salt som anten skjer i saltgruver ved bryting eller oppløysing av steinsalt (halitt) frå saltleier, eller ved inndamping av sjøvatn (havsalt).
Førekomstar av halitt vart nemnde ved Stassfurt sør for Magdeburg i Tyskland så tidleg som i 1195. I saltgruvene i Wieliczka i Polen og Slănic-gruva i Romania er det brote salt heilt sidan romartida.
Somme stader er steinsaltet så forureina av leire, gips og liknande at det ikkje kan brytast direkte. I staden hogg ein ut eit kammer som så blir fylt med vatn. Saltløysinga som oppstår i vatnet vert så kokt inn. Slike saltleier finst i Dürnberg-gruvene ved Hallein sør for Salzburg i Austerrike og er i dag ein stor turistattraksjon.
Mange tysk-austerrikske namn med forstavinga Salz- eller Sol- (til dømes Salzkammergut og Solbad i Austerrike) minner om den gamle saltutvinninga
Phitsanulok-fylket
Phitsanulok  er eit fylke i Thailand.
Innbyggartalet er 851 357 per 2011.
Infrastruktur
Toglinja mellom Chiangmai-Bangkok, også kalla Nord-bana, har stasjonar i fylket, og går nordover til Uttaradit-fylket og sørover til Phichit-fylket.
O mie
«O mie» (rumensk for 'Tusen'), tidlegare «A Million» (engelsk for 'Ein million'), var det moldovske bidraget i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Songen var skriven av Pasha Parfeny og Iuliana Scutaru og vart framført på rumensk av Aliona Moon.
O melodie pentru Europa 2013
24 bidrag vart valt ut av TeleRadio Moldova (TRM) delt inn i to ulike semifinalar i O melodie pentru Europa 2013, den moldovske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013. Aliona Moon fekk delta med den engelskspråklege songen «A Million».
Semifinale 1
Songen starta som nummer åtte, etter «You'll Be Mine» av Vitalie Negruţă og før «Amadeus» av Ruslan Ţaranu. Bidraget enda på andreplass med 19 poeng, sju frå fjernsynssjåarane og 20 frå juryen, og gjekk vidare til finalen.
Finalen
Songen starta som nummer 14, etter «Codename Felice» av Felicia Dunaf. Bidraget fekk totalt 22 poeng, ti frå fjernsynssjåarane og tolv frå juryen, og vann tevlinga. På eit møte på hovudkontoret til TRM 18. mars 2013 vart det stadfesta at ein ville endre songteksten frå engelsk til rumensk. Den rumenske versjonen av songen fekk tittelen «O mie».
Eurovision Song Contest 2013
Etter sigeren i O melodie pentru Europa 2013 vart det klårt at «O mie» av Aliona Moon ville representere Moldova i Eurovision Song Contest 2013. Sidan berre Frankrike, Italia, Storbritannia, Spania, Tyskland, kalla dei fem store, og vertslandet Sverige var direktekvalifisert til finalen måtte kvart land kvalifisere seg i éin av dei to semifinalane. Moldova vart tildelt ein plass i den fyrste semifinalen 14. mai 2013 i Malmö Arena.
Semifinale 1
Songen starta som nummer tolv, etter Kviterussland med «Solayoh» av Alena Lanskaja og før Irland med «Only Love Survives» av Ryan Dolan.
Marc-Joseph Marion du Fresne
Marc Joseph Marion du Fresne, med etternamnet også stava Marion Dufresne, var ein fransk bretonsk oppdagar som utforska det sørlege Indiahavet, Tasmania og New Zealand. Du Fresne blei drepen av maoriar i 1772. Du Fresne og ekspedisjonen hans er minna gjennom ulike stadnamn, og gjennom forskingsfartøyet «Marion Dufresne II».
Liv
Marion du Fresne var fødd i St Malo i Bretagne i ein rik sjøfartsfamilie. Han gjekk tidleg til sjøs, og under Den austerrikske arvefølgjekrigen førte han ulike kaperskip. I 1745 fekk han midlertidig rang som kaptein.
Etter slaget ved Culloden henta han den nedkjempa prins Charles Edward Stuart frå Skottland til Frankrike. For dette fekk han tittelen «fregattløytnant» (lieutenant de frégate) i den franske marinen den 21. oktobrer 1746. Han deltok i Det første slaget ved Kapp Finisterre i 1747 ombord på linjeskipet «Invincible», og blei teken til fange av engelskmennene. Etter tre månader i fangenskap blei han sleppt fri gjennom ei fangeutveksling i august 1747.
Etter krigen sigla han for Det franske austindiske kompaniet til Indiahavet og Kina. Han blei utnemnd til kaptein for kompaniet i 1756. Då Sjuårskrigen braut ut deltok han i ulike militære oppgåver, mellom anna mot den britiske blokaden av Bretagne.
20. april 1756 gifta han seg med Julie Bernardine Guilmaut de Beaulieu i Saint-Louis-kyrkja i Lorient. I 1761 blei han tildelt Ludvigsordenen, Ordre royal et militaire de Saint-Louis. Same året sigla han med astronomen Alexandre Guy Pingré til Rodriguesøya i Indiahavet for å observera Venuspassasjen.
Marion du Fresne fortsette å reisa austover, både i samband med handel og utforsking. Han dreiv hydrografisk utforsking rundt Mauritius, der han slo seg ned i Port Louis og var hamnefut ei tid.
Stillehavsekpsedisjon
Ingen av desse måla blei oppfylte. Ahutoru døydde av koppar kort tid etter avgang, og ekspedisjonen fann aldri det australske fastlandet. I staden oppdaga Marion du Fresne fyrst Prince Edwardøyane og deretter Crozetøyane, før han sigla i retning New Zealand og Australia. Skipa hans var fleire dagar ved Tasmania, der Marion Bay i søraust er oppkalla etter han. Han var den første europearen som utforska øya, og viste gjennom kontakten sin med tasmanske aboriginarar at øya ikkje var eit folketomt terra nullius.
New Zealand
25. mars 1772 fekk ekspedisjonen auge på Mount Taranaki på New Zealand. Marion du Fresne kalla toppen Pic Mascarin, utan å vita at James Cook hadde gjeve han namnet Mount Egmont tre år tidlegare. I løpet av den neste månaden utforska dei øyane, reparerte skipa sine og lækja skjørbuken dei hadde fått under reisa.. Dei låg fyrst for anker ved Spirits Bay og seinare i Bay of Islands. Tilhøvet deira til maoriane var fyrst vennskapeleg. Dei kunne kommunisera med maoriane ved hjelp av dei tahitiske orda dei hadde lært av Ahutoru, og maoriane heldt til og med ein seremoni for dei. Etterkvart utvikla det seg konfliktar i samband med tjuveri, der franskmennene heldt maoriar fanga.
12. juni 1772 blei ein fiskeekspedisjon med Marion du Fresne og 15 mann plutseleg angripen av maoriar. Dei fleste i ekspedisjonen blei drepne. Dagen etter omringa ei stor mengd maoriar til den franske hospitalleiren. Franskmennene kjempa imot med skytevåpena sine. Maoriane var nær nok til at franskmennen kunne sjå at mange av dei hadde på seg kleda til dei tapte franskmennene. Dei gjenverande offiserane Jean Roux, Julien-Marie Crozet og Ambroise Bernard-Marie Le Clesmeur tok samla kommando og utførte represaliar mot maoriane i løpet av månaden dei brukte på å klargjera skipa for segling.
Ein månad seinare, den 7. juli, leita Roux gjennom den forlatne paen til maoriane og fann eit tilreidde hovud på ein stokk, og menneskebein ved ein eldstad. Dei forlét staden 12. juli 1772. Utgjevne og uutgjevne skildringar av endeliktet til Marion du Fresne og folka hans blei vidt utbreidde, og gav New Zealand rykte som eit farleg land folkesett av kannibalar som ikkje eigna seg for kolonisering.
Det er ikkje kjend kvifor maoriane angreip. Det kan vera at dei braut eit eller fleire tabu utan å vera klar over det. Maoriane kan også ha frykta at dei ville utfordra autoriteten deira.
Whitby
Whitby er ein historisk kystby i North Yorkshire på nordaust-kysten av England, ved munningen av elva Esk, ca 80 km frå York. Han ligg i nasjonalparken North York Moors, og er største busetjinga innanfor det verna området.
Historie
Historia til byen går minst tilbake til saksarane, og den tidlegaste historia er nært knytt til klostret som vart bygd høgt over den austlege klippa ved byen, av saksarkongen Oswy i 657. Dette var eit såkalla «dobbeltkloster», altså eit kloster for både munkar og nonner.
I 867 gjekk danske vikingar i land nokre kilometer vest for byen, og gjekk til åtak på busetjingane og øydela klostret. Etter den normanniske invasjon av England i 1066 avgjorde William de Percy i 1078 at klostret skulle gjenopprettast til ære for St. Peter og St. Hilda.
Heilt fram til Elizabeth Is styre var Whitby ikkje stort anna enn ein liten fiskerhamn. I 1540 var det mellom 20 og 30 hus der, med ein folkesetnad på rundt 200 menneske.
På slutten av 1500-talet reiste Thomas Chaloner frå York til Italia og vitja alunverka til Kyrkjestaten. Han la merke til at bergartane dei vann ut alun frå var identiske med dei som fanst i overflod på eigedomen hans i North Yorkshire. Alun var på den tida eit viktig produkt som vart brukt ved garveri, til tøyfarging og til medisinsk nytte. Fram til då hadde Kyrkjestaten hatt så godt som monopol på produksjon og sal av alun. I løyndom tok Chaloner med seg nokre av arbeidarane til paven til England, og i åra som følgde utvikla han ein blømande alunindustri i Yorkshire. Dette skal ha resultert i at prisen på alun på det internasjonale marknaden fall kraftig, og følgjeleg reduserte ei tradisjonell inntektskjelde for Vatikanet, med det resultatet at Chaloner vart ekskommunisert (bannlyst).
Fleire alunbrot vart etablert nær Whitby, og både alunindustri og koltransport vart viktige inntektkjelder sidan kull var naudsynt for å framstille alun. Til dette trong ein skip, så byen visste å gjere bruk av den lokale eika til skipsbygging. Velstanden til byen auka. Skattar på importerte varer over Whitby hamn finansierte hamneutbygging med dei to pirane, som la tilhøva til rette for ytterlegare handelsverksemda.
I 1753 sette det første kvalskipet segl mot Grønland. Dette var starten på ein ny periode for byutviklinga, og rundt 1795 var Whitby vorte ein viktig kvalindustriby.
Whitby var åstaden for «Rohilla»-ulykka den 30. oktober 1914, då hospitalskipet «Rohilla» sokk – anten etter å ha gått på eit skjer eller ei mine; det er det usemje om – knappe 2 kilometer sør for Whitby hamn nær land. 85 menneske mista livet i ulykka, dei fleste av dei er gravlagde på kyrkjegarden i Whitby. 144 menneske vart redda etter at lokale innbyggjarar hadde organisert ein heroisk redningsaksjon som varte i over 50 timar.
Whitby i dag
Hamna er strategisk plassert i tilhøve til Europa, og med svore god nærleik til Skandinavia. Han er utrusta til å ta imot mange typar last, til dømes korn, stål, tømmer og pottaske. Skip på opptil 3000 dwt kan anløpe, og 2 store skip kan laste eller losse samstundes. 5000 m² hamnelager er avsett til allvêrslagring medan ytterlegare 1600 m² finst for lagring av vêrkritisk last.
Gjennom hundreåra har byen spreidd seg både innover i landet og over til vestbreidda av hamna. Dei tronge smuga og pittoreske småhusa på austsida er no for ein stor del eit sjarmerande butikkområde, og er vorte ein populær turistattraksjon.
Ei karakteristisk røyklukt røper at det her finst eit bittelite røykeri som framstiller spesialiteten kippers, røykt salta sild. Høgda over busetnaden er enno dominert av ruinane av det tidlegare omtalte klostret Whitby Abbey og av kyrkja Saint Mary's med tilhøyrande kyrkjegard. Hit kan ein kome ved å klatre opp dei 199 trappetrinn frå hamna. Vestsida har sine eigne landemerke; der finst ein statue av James Cook, som segla frå denne byen, og ein bogegang av to kvalbein, til minne om han ein gong så store kvalindustriem. Her finst òg eit Dracula-museum; ein stor del av handlinga i den kjende romanen til Bram Stoker er lagt til Whitby, til dømes då Dracula kjem til England, som i følgje boka skjedde på eit skip, Demeter, som vart skylt på land i hamna.
To gonger i året haldast festivalen Whitby Gothic Weekend i byen, for tilhengarar av goth-kulturen; at dette finn stad akkurat her har nok samanheng med Dracula-sambandet.
Mange av scenane i serien Med hjartet på rette staden vert spelt inn i Whitby, då særleg dei som omhandlar kystmiljø. Aidensfield (Goathland) ligg eit kvarter køyring innover i landet. I Whitby finst òg ein attraksjon som rullar og går; ein dampdriven buss med ein sjåfør som òg er lokførar på Galtvortekspressen i filmane om Harry Potter.
Saturnmånen Tarqeq
Tarqeq er ein av månane til Saturn. Han er medlem av Den inuittiske gruppa, og er truleg eit objekt som har vorte fanga inn av Saturn. Tarqeq har ein snittradius på kring 3,5 km.
Gassvogn
Ei gassvogn (tysk Gaswagen) var eit «mobilt gasskammer» som vart brukt i Nazi-Tyskland og Sovjetunionen. Konstruksjonen var ein lastebil der eksosen frå motoren vart send inn i lasterommet, der offera vart stengde inne. Eksos inneheld karbonmonoksid som kvelte offera inne i lasterommet.
Nazi-Tyskland
I Kulmhof tok tyskarane i bruk gassvogner som avlivingsmetode i slutten av 1941. Blant dei første drepne (desember 1941-januar 1942) var austerrikske sigøynarar frå transportar av tilsaman 5 000 som kom frå Ghetto Litzmannstadt 4.-9. november.
I eit notat datert 5. juni 1942 i Berlin (Geheime Reichssache) står det: Endringar i dei spesialkjøretøya som no er i drift i Kulmhof (Chelmno) og for dei som no vert bygte. Frå desember 1941 har nittisyvtusen vorte handsama av dei tre køyretøya som er i drift, utan større hendingar. I lys av dei observasjonane som er gjort så langt er dei følgjande tekniske endringane naudsynte.» Dei 97 000 det visast til som «handsama» (tysk original verarbeitet) er mengda personar avliva. Notatet var adressert til SS-offiseren Walter Rauff. Ifølgje Routledge Atlas of Holocaust var 1 200 jødar frå Buchenwald dei aller første offera for gassing i november 1941. Ved Kulmhof skjedde den første gassinga 8. desember 1941 med store lastebilar med kapasitet på 100 til 150 personar - gassen vart tilført under køyreturen til massegrava. I Zemun utanfor Beograd vart 15 000 personar drepne i gassvogner kamuflerte som køyretøy frå Raudekrossen, 120 vart drepne dagleg til juni 1942 då vogna vart flytt til Riga.
Nazistane avliva omkring 700 000 menneske i gassvogner. Dei første eksperimenta med gassvogner vart utførte på mentalt tilbakeståande eller sjuke personar i Polen. Avgass frå kjøretøy vart òg pumpa inn i stasjonære gasskammer. Etter invasjonen av Sovjetunionen i juni 1941 byrja SS og tysk politi, særleg i regi av Einsatzgruppa, massemord på jødar i erobra område. Skyting viste seg då å ikkje vera ein rask nok, eller løynleg nok, metode, og RSHA gav ordre om å ta i bruk gassvogner. Dette skjedde først i Poltava i november, deretter i Kharkov i desember 1941. I juni 1942 var 20 vogner i drift og 10 var bestilt. Dei største hadde ein kapasitet på 50-60, dei mindre 25-30 personar. I mars 1942 vart 7 000 personar, mest kvinner og barn, drepne med gassvogn i Sajmište konsentrasjonsleir i Jugoslavia. I Lublin vart gassvogner brukte til å avliva polske og jødiske fange i forta, lika vart køyrde til Majdanek og brunne. Gassvognene braut ofte saman på dei dårlege sovjetiske vegane. Arbeidet var òg ei påkjenning for mannskapet som betente vognene, særleg avlasting av lika. Den viktigaste grunnen til at gassvognene vart tekne ut av bruk var at dei hadde for liten kapasitet til den store mengda jødar ein ville ta liva av.
Sovjetunionen
Under den store utreinskinga i Sovjetunionen brukte NKVD-offiseren Isaj D. Berg ein spesialtilpassa lufttett varebil til å gassa i hel fangar på eksperimentell basis. Fangane blei gassa i held på veg til Butovo, der NKVD avretta fangane sine og gravla dei.
Allkunne
Allkunne var eit nynorsk nettleksikon, drive av Allkunne AS. Oppslagsverket vart offisielt opna 20. oktober 2009, med eit omfang på rundt 850 artiklar. I 2019 var Per Magnus Finnanger Sandsmark ansvarleg redaktør og Stina Aasen Lødemel redaktør og leiar av redaksjonen, og Allkunne hadde eit omfang på 25000 artiklar. Drifta av leksikonet blei avvikla frå 1. januar 2021.
Kort historikk
Den første hovudredaktøren for Allkunne var Ottar Grepstad, og Eirik Helleve var dagleg leiar fram til 2010, då Audhild Gregoriusdotter Rotevatn vart tilsett som ny dagleg leiar.
Frå og med oktober 2011 har Allkunne også inkludert tekstar tidlegare publisert i Caplex. Frå og med februar 2015 inkluderte Allkunne også artiklane i det tidlegare Fylkesleksikon for Sogn og Fjordane, som vart skrive av NRK Sogn og Fjordane (ved Ottar Starheim og Kjell Arvid Stølen).
Leksikonet nytta ei digital plattform utvikla for Store Norske Leksikon. Verksemda hadde kontor på Ivar Aasen-tunet i Ørsta.
Sommaren 2020 kjøpte Store norske leksikon Allkunne, med føremål å integrere delar av leksikoninnhaldet på eigen platform. Den 1. januar 2021 var Allkunne avvikla, men nettstaden allkunne.no blir tilgjengeleg fram til avviklingsfasen er avslutta og artiklane som skal over i Store norske leksikon, ca. 3000 artiklar, er ferdig integrert der.
Fylkesveg 471 i Nordland
Fylkesveg 471 i Nordland går mellom Storvika og Storvik kai i Gildeskål kommune. Vegen er 1,7 km lang.
Allkunne
Allkunne AS
Allkunne AS var eit aksjeselskap som hadde som oppgåve å drive oppslagsverket Allkunne.
Done with Mirrors
Done with Mirrors er det åttande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Aerosmith, gitt ut 4. november 1985. Det markerte at gitaristane Joe Perry, som forlét bandet i 1979, og Brad Whitford, som forlét bandet i 1981, kom tilbake. Det var det første albumet til bandet på Geffen Records, og var meint som «comebacket» deira. Plata levde likevel ikkje opp til dei kommersielle forventningane trass i positive meldingar.
Bakgrunn
«Let the Music Do the Talking» var ei nyinnspeling av tittelsporet frå det første albumet til The Joe Perry Project, med endra tekst og melodi.
Brad Whitford avslørte at produsenten Ted Templeman ønskte å fanga den aggressive, «løpske-godstog»-stilen deira ved å fjerna det raude lyset som indikerte at innspelinga var i gang (ein teknikk han hadde brukt for å fanga stilen til Van Halen). Templeman bad bandet gå gjennom songane i studio og spelte dei inn utan at dei visste om det. Whitford refererte til nervane som vart genererte når han medvite spelte inn songar som «the red light blues».
«Eg hadde ei flott tid då me laga den plata,» sa Templeman til Geoff Edgers i The Washington Post, «og Steven var ein av dei mest fantastiske karane. Men me måtte gjera den plata i Berkeley fordi dei ikkje ville at dei karane skulle dopa seg. Dei ville ikkje at dei skulle vera i LA eller San Francisco. Eg var ikkje kjend med styret. Som produsent, viss du kjenner rommet ditt og mikrofonen forforsterkarar, veit du korleis ting kjem til å høyrast ut. Eg trur ikkje eg fekk trommene til Joey til å låta så bra som dei kunne ha gjort, eller gitaren til Joe.»
Viacom-leiaren (MTV & VH1) Doug Herzog hugsa at, etter dette albumet, «var Aerosmith ferdig... Dei var litt av ein vits.» Dei skulle likevel gjenoppliva karrieren i 1986 med ei skilsetjande nyinnspeling av «Walk This Way» frå 1975 med hiphop-gruppa Run DMC, etterfølgd av eit album som til slutt skulle gå 5× Platina – Permanent Vacation – i 1987.
Done with Mirrors er den siste Aerosmith-plata som vart skriven utan hjelp frå eksterne låtskrivarar, frå og med Music from Another Dimension!
Omslag og tittel
I tråd med tittelen vart all tekst (bortsett frå katalognummer og UPC) på originalutgivingane skrive baklengs - for å kunna lesast ved å halda han mot ein spegel. Nyutgivingar snur coveret slik at det kan lesast utan spegel, og legg til logoen til bandet. Som eit resultat er den originale CD-en (som kom i ein longbox) samleverdig (all tekst i heftet til den første CD-utgivinga er òg skriven baklengs).
Tittelen refererer både til illusjonar som er «gjorde med spegel», og utlegging av narkotika som kokain, tradisjonelt sniffa av ein spegel.
Mottaking
På VH1 Classic-programmet That Metal Show, uttrykte Joey Kramer at han mislikte Done with Mirrors og at bandet «gjorde det eigentleg aldri ferdig».
Joe Perry var tilsvarande avvisande: «Done with Mirrors, så langt eg bryr meg, er vår minst inspirerte plate. Men eg har høyrt at fansen verkeleg liker det, så eg kjem ikkje til å stå der og seia at han syg. Me måtte gjera den plata for å komma til den neste, så ho tente føremålet sitt. Eg synest berre ikkje ho held same standard som nokon av dei andre.»
Trass i synspunkta til bandet fekk dette albumet stort sett positive meldingar.
Medverkande
Aerosmith
Produksjon
Fylkesveg 7920
Fylkesveg 7920 går mellom Lyngseidet og Koppangen i Lyngen kommune. Vegen er 17,1 km lang.
Frem til 2019 hadde vegen nemninga fylkesveg 311.
Heel de wereld
«Heel de wereld» (nederlandsk for Heile verda) var det nederlandske bidraget i Eurovision Song Contest 1958, framført på nederlandsk av Corry Brokken.
Brokken har òg spelt inn songen på fransk, med tittelen «Toi man Coeur, tu sais».
Marija Golubnitsjaja
Marija Vasiljevna Golubnitsjaja var ein friidrettsutøvar frå landsbyen Dubovka i Sjpakovskij-distriktet i Stavropol kraj som representerte Sovjetunionen. Ho vart europameister i 80 meter hekk i 1954 i Bern og vann OL-sølv i øvinga i 1952.
Aktiv
Golubnitsjaja var aktiv i turnsport før ho bytta til friidrett. Her utmerkte ho seg i femkamp. Frå 1950 førebudde Sovjetunionen seg til å delta i olympiske leikar for fyrste gong. Under ein før-olympisk treningsleir vart det klart at Golubnitsjaja var den beste kvinnelege hekkeløparen i riket. Under dei olympiske sommarleikane 1952 i Helsinki tok ho sølvmedaljen i 80 meter hekk, to tidels sekund attom Shirley Strickland frå Australia som sette ny verdsrekord med 10,9 sekundar. I 1954 sprang Golubnitsjaja inn til gullmedalje i hekke-øvinga ved EM i Bern på tida 11,0. Under Sommar-OL 1956 i Melbourne hekta ho i finalen i ein hekk og enda opp på femteplassen.
Golubnitsjaja døydde i Moskva, der ho hadde budd sidan 1940-åra.
Saalfelden
Saalfelden am Steinernen Meer er ein by og ein kommune i landskapet Pinzgau i forbundslandet Salzburg i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 118,5 km² og vel 16 000 ibuarar. Byen Saalfelden ligg 744 meter over havet, om lag 14 km nord for distriktshovudstaden Zell am See. I nord grensar kommunen mot Tyskland.
Den aller fyrste verdsmeisterskapen i skiskyting vart avvikla i Saalfelden i 1958. Seinare har renn i verdscupen i nordisk kombinert vorte arrangert her, mellom anna sigra Trond Arne Bredesen i eit verdscuprenn i 1989. Skihopparen Reinhard Schwarzenberger er frå Saalfelden.
Even Glestad
Even Larssen Glestad var ein lærar, gardbrukar og stortingsmann frå Veldre i Hedmark. Han var medlem av Venstre.
Glestad var son til ein gardbrukar. Han var fyrst lærar i omgangsskule, sidan i ein privatskule driven av kapellanen i Stange. Deretter lærar på ein høgre skule for allmugen i Stange, ein skule styrt av kyrkjesongaren i prestegjeldet. Han var så krambudreng i sju år på Røros og på Lillehammer, og nokre år rekneskapsførar for Veldre brenneri. År 1856 vart han gardbrukar på Dalaust i heimbygda Veldre, før han i 1879 tok over farsgarden Glestad.
Glestad var medlem av heradsstyret i Ringsaker 1857-69 og 1873-85, ordførar var han frå 1877 til -83. Medlem av forlikskommisjonen 1867-85, og formann i matrikkelkommisjonen i heradet. Formann i Hedemarkens fogderis landbruksforening.
Glestad representerte Hedemarkens amt på Stortinget frå 1880 til 1900. Han var 1880-85 medlem av protokollkomiteen, 1883-1900 av fullmaktskomiteen, 1886-1900 av tollkomiteen, samt 1889-1900 av valkomiteen. Perioden 1889-1900 var han med i Lagtinget, frå 1891 i eigenskap av president. Elles var han medlem av jurykommisjonen 1882, av traktatkomiteen 1890-91, og frå 1893 av riksskattekommisjonen.
Fylkesveg 311 i Østfold
Fylkesveg 311 i Østfold går mellom Tigerplassen og fylkesgrensa ved Rykkin i Moss kommune. Vegen er 5,6 km lang.
Takstein
Takstein og takpanner er stein ein bruker til taktekking. Takstein kan vera laga av naturstein (som takskifer), brent leire (taktegl) eller betong. Skiferstein er flat, medan tegl– og betongstein også kan ha krum form, med eller utan falsar. Falsane skal få taksteinane til å slutta tettare saman og hindra at nedbør driv inn i huset gjennom taket. Taktegl kan vera glasert eller uglasert, meda takstein av betong gjerne er gjennomfarga eller forsynt med eit belegg av farga mineralkorn.
Torsten Pederssen Trøften
Torsten Pederssen Trøften var ein norsk gardbrukar, ordførar og stortingsmann frå Odalen i Hedmark.
Trøften var son til ein gardbrukar på Trauten i Nord-Odal. Han tok over farsgarden i 1844 og dreiv denne til han døydde. Frå 1840 var han ordførar i bygda, eit verv han hadde i om lag 20 år. Også medlem av forlikskommisjonen. Trøften, som hadde mange kommunale verv, fekk stifta Odalens brannkasse.
Han representerte Hedemarkens amt på Stortinget frå 1859 til 1866. Heile tida var han medlem av tollkomiteen, frå 1862 også av valkomiteen.
Trøften døydde på garden sin i 1868.
Isla Guadalupe
Isla Guadalupe er ei meksikansk øy i Stillehavet. Ho ligg ca. 260 km vest for Californiahalvøya. Øya har vulkansk opphav og ligg på eit varmepunkt utanfor kontinentalsokkelen. Arealet er 250 km³, og det høgaste punktet nesten 1300 moh. Administrativt høyrer øya til kommunen Ensenada i delstaten Baja California.
Øya hadde tidlegare eit rikt planteliv som viste slektskap nordover mot California. Nesten 16 % av planteartene er endemiske, av desse to monotypiske slekter. Innførte geiter åt vegetasjonen sna og har ført til utrydding av minst 26 planteartar. Geitene blei fjerna i perioden 2003 til 2007, og skog med guadalupesypress held no på å reetablera seg.
Fylkesveg 473 i Nordland
Fylkesveg 473 i Nordland går mellom Åsen og Kumra i Gildeskål kommune. Vegen er 2,7 km lang.
Shela av Aerosmith
«Shela» er ein song av det amerikanske hardrockbandet Aerosmith, gjeven ut på albumet Done with Mirrors i 1985. Songen står oppført som skriven av alle medlemmane i Aerosmith. Begge gitaristane Joe Perry og Brad Whitford spelte kvar sine soloar på songen, medan hovudriffet er framført av Brad Whitford.
Sjølv om «Let the Music Do the Talking» var den første songen frå albumet som vart gjeven ut i USA for radioastjonar (berre som promosingel), var «Shela» den første songen frå albumet som kom ut på ein singel for sal i USA, og nådde 20. plassen på Billboard's Mainstream Rock Tracks-lista seint i 1985.
Det vart ikkje laga musikkvideo for songen.
Stridsøks
Stridsøks er ei øks som er særskild laga for kamp. Ei stridsøks skil seg frå ei reiskapsøks gjennom tjukkleiken på øksehovudet. Eit stridsøksehovud (av jern/stål) snevrar seg inn etter «auet» og utvidar seg så ved eggen (omtrent som på ei bileøks). Det er funne fleire stridsøkser frå yngre jernalder der midtdelen (altså den delen av øksehovudet som er mellom auget og eggen) har rusta vekk. Ein laga stridsøksene smale for å spare vekt, slik at øksene blei raske å bruka.
Stridsøkser kan grovt sett delast inn i tre typar:
Bondestridsøks var vanleg i Noreg frå 1500- til 1700-talet, og inngikk i bondevæpninga på 1600-talet.
Tenor
Tenor eller tenorrøysta er den lysaste mannsrøysta hos eit vaksent menneske. Rekkevidda går vanlegvis frå c til a1, men det er ikkje uvanleg at solistar syng opp til c2. I enkelte tilfelle skil ein mellom fyrstetenor (lysare) og andretenor (mørkare), spesielt i korsamanheng. Ordet kjem av tenore, som betyr å halde, noko som kom av at stemmen opphavleg blei brukt til å halde melodistemmen.
Rekkjevidd
Denne illustrasjonen viser rekkjevidda til ein tenor på eit piano. Her er det berre markert frå d, medan ein vanlegvis reknar c som den djupaste tonen.
Dors, mon amour
«Dors, mon amour» (Sov, min kjære) er ein song av André Claveau. Han representerte Frankrike i Eurovision Song Contest 1958 og vann med 27 poeng. Teksten er skriven på fransk.
Siv Østrem Peersen
Siv Østrem Peersen er ein norsk adjunkt og forfattar frå Førde.
Peersen debuterte som forfattar med ungdomsromanen Ulvetone på Samlaget i 2012. Ho er busett på Askøy.
Ole Olsen Aaset
Ole Olsen Aaset var ein norsk gardbrukar, trelasthandlar, landhandlar og stortingsmann frå Åmot i Hedmark.
Åset var son av ein gardbrukar. Han tok over farsgarden i 1788. I tillegg dreiv han trelasthandel i heile Østerdalen, for ein stor del for trelasthandlar Holm i Christiania. Han kjøpte opp store skogeigedommar, i 1812 eigde han 400 000 dekar skog inn mot svenskegrensa. Saman med Holm eigde han fem skip, til eit av dei, som vart bygt i Fredrikstad i 1810 og kosta 121 000 riksdalar, leverte han alt skipstømmeret. Han dreiv landhandel på Åmot, der han mellom anna nokre år ala fram tobakk til sal.
Han døydde på Åset i Åmot i 1825.
Slindebjørka
Slindebjørka eller Slindebirken var eit bjørketre som stod på garden Indre Slinde i Sogn til det bles ned i ein storm i 1874. Treet var eit populært motiv for nasjonalromantiske kunstnarar og diktarar.
Treet stod på Hydneshaugen, ein gravhaug frå 400-talet. Haugen blei rekna som heilag. Ifølgje tradisjonen helte gardfolket ei kanne øl over røtene til treet kvar julaftan, og det var aldri kome «kvast» (dvs. øks eller kniv) på treet.
Nasjonalromantikk
I norsk nasjonalromantisk kunst på første halvdel av 1800-talet var Slindebjørka eit populært motiv. Nærleik til slagstaden på Fimreite i fjorden gav også staden appell til nasjonalromantikarane.
Ho blei måla av Thomas Fearnley, I.C. Dahl og Johannes Flintoe. I.C. Dahl måla sitt første bilde av treet i 1831. I dette bildet la han til ein bautastein, sjølv om det ikkje finst nokon slik stein på denne staden på Slinde. Fearnley måla sitt kjende bilde Slindebirken i 1839. Han var truleg inspirert av I.C. Dahl og Caspar David Friedrich, og bildet var send inn som prøvearbeid for å bli medlem av direksjonen ved Den kongelige Tegneskole, som også var direksjon for Nasjonalgalleriet. Fearnley-bildet «Slindebirken» blei motiv for eit frimerke gjeve ut av Posten i 1972.
Johan Sebastian Welhaven skreiv diktet «Det fredede træ» om Slindebjørka.
Trommehinnemuskel
Trommehinnemuskelen (latin: musculus tensor tympani) er ein muskel i midtpartiet av øyret. Den ligg i knokkelkanalen over knokkeldelen av øyretrompeten. Oppgåva til muskelen er å dempe lydar, til dømes dei som kjem frå tygging.
Struktur
Trommehinnemuskelen oppstår frå bruskdelen av øyretrompeten, den tilstøytande delen av ala major ossis sphenoidalis, og den beinete kanalen der den ligg. Den går bakover gjennom kanalen og endar i ei slank sene som går inn i trommehola, der den dannar ein skarp sving rundt ytterpunktet av skiljeveggen, processus cochleariformis, og har insersjon i hammarskaftet, i nærleiken av rota.
Muskelen er den største av dei to musklane i trommehola, og den andre er stigbøyelmuskelen.
Innervasjon
Innervasjonen av trommehinnemuskelen kjem frå nervus musculi tensoris tympani, ei forgreining av underkjevedelen av trillingnerva. Muskelen er innervert av motoriske nervefibrar frå trillingnerva, og får dimed ingen nervefibrar frå ganglion trigeminale, som berre har sensoriske nervefibrar.
Utvikling
Trommehinnemuskelen utviklar seg frå mesoderm i den fyrste gjellebogen.
Funksjon
Trommehinnemuskelen jobbar med å dempe lyden frå tygging. Når muskelen er spent, dreg den hammaren medialt og strammar trommehinna for å dempe vibrasjon i høyreknoklane, slik at det oppstår ein reduksjon i oppfatninga av amplituden i lyd.
Friviljug kontroll
Samantrekking av musklar produserer vibrasjon og lyd. Langsame fibrar produserer mellom 10 og 30 samantrekkingar kvart sekund, tilsvarande ein lydfrekvens på 10 til 30 Hz. Snøgge fibrar produserer mellom 30 og 70 samantrekkingar kvart sekund, tilsvarande ein lydfrekvens på 30 til 70 Hz. Vibrasjonen kan enkelt merkast ved å stramme ein muskel, til dømes ved å knyte neven hardt. Lyden kan høyrast ved å legge den samantrekte muskelen inntil øyret; knytneven er eit godt døme. Lyden kan skildrast som ein buldrande lyd. Mange kan lage denne lyden friviljug ved å stramme trommehinnemuskelen i melløyret. Buldrelyden kan òg høyrast når nakke- eller kjevemusklane er spente, til dømes ved djup geisping. Dette fenomenet har vore kjent sidan minst 1884.
Love Kills av Freddie Mercury
«Love Kills» er ein song av Freddie Mercury, og den første songen han spelte inn som soloartist. Songen vart opphavleg nytta i Giorgio Moroder si utgåve frå 1984 av musikken til stumfilmen Metropolis frå 1927. I 1985 vart filmen nominert til verste filmmusikk ved Gullen Raspberry Awards, og sjølve songen vart nominert til verste song. Singelen nådde uansett tiandeplassen på den britiske singellista.