cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mullethalvøya
Historie og kultur
Saint Deirbhle heritage centre er eit museum ved Aughleam nær sørenden av halvøya, og omfattar ei boksamling og historisk informasjon om området. Den gamle Dairbhilekyrkja og St. Deirbhile's Well, ei heilag kjelde som skal lækja augeproblem, ligg nokre miles frå museet.
The Afterglow
Afterglow lagar musikken sin med hjelp frå fleire ulike MPCar og dataprogrammet Pro Tools. I tillegg til å sampla litt spelar begge to fleire ulike instrument, noko som har gjeve karane eit breitt spekter av moglegheiter å jobba ut frå.
Mullethalvøya
Historie og kultur
Glosh tower på Termon Hill er eit av 82 signaltårn frå napoleonstida som blei bygd av engelskmenennene i 1801-1806, og har utsyn over området.
The Afterglow
Diskografi
2001:
Mullethalvøya
Historie og kultur
På Glosh Beach står det skulpturar.
The Afterglow
Diskografi
Busta Ofte - Busta Ofte (EP)
2002:
Equicez - Negative kids (EP)
2003:
Equicez - State of Emergency (album)
Equicez - Barnslig (singel)
2004:
Phillip & Sandra Lyng Haugen - Sommerflørt (singel)
Jaa9 & Onkl P - Sjåre Brymæ (to spor på albumet)
Madcon - It's all a Mad Con (to spor på albumet)
2005:
Phillip - Skulk med stil (album)
Cast - Problembarn (album)
Cast - Kela (singel)
Onkl P - Det kunne vært deg (album)
Paperboys - When worlds collide (eit spor på albumet)
2006:
Karpe Diem - Rett fra hjertet (eit spor på albumet)
Kjelder
Kingsize #14
Vulkanar på Island
Island har særs mange aktive vulkanar på grunn av unike geologiske forhold. Øya har om lag 130 vulkanske fjell, der 18 har hatt utbrot sidan busetjinga av Island. Sjølv om Lakiutbrotet i 1783 var det største utbrotet dei siste 500 åra var utbrotet til Eldgjá i 934 og tidlegare i holoceneperioden enno større.
Høgsongen
Høgsongen, Høgsongen av Salomo, er ei bok i Det gamle testamentet.
Høgsongen er ei samling kjærleiksdikt, av ulikt opphav, truleg brukt ved bryllupsfestar og liknande høve. Dei er truleg folkedikting, men etter tradisjonen var dei skrivne av kong Salomo. Dette er neppe rett, men det kan ha bidratt til at samlinga kom inn i den bibelske kanonen.
Boka er skriven som ein poetisk dialog mellom ei kvinne og elskaren hennar, somme gonger kalla brura og brurgommen. Brodgommen er i tradsjonen namngjeven som kong Salomo, brura som Sulammit eller jenta frå Sjulam.
Vulkanar på Island
Kjende vulkanar
Dei viktigaste vulkanane på Island er: I sørvest: Hekla, Mýrdalsjökull med Katla, Eldgjá og Laki, i tillegg til Öræfajökull, Snæfellsjökull.
Litkesundet
Litkesundet er eit sund i Beringhavet utanfor nordvestkysten av Kamtsjatka i Russland, mellom Karaginskijøya og fastlandet. Sundet er kalla opp etter utforskaren Fjodor Petrovitsj Litke.
Høgsongen
Dikta er skrivne i eit høgstemd, erotisk språk.
Vulkanar på Island
Kjende vulkanar
I nord og i indre område: : isbreen Vatnajökull med Bárðarbunga, Grímsvötn og Kverkfjöll, Krafla, Askja og Herðubreið.
Høgsongen
Brura er i kristen tradisjon sett som eit bilete på heile den kristne kyrkjelyden, som budde seg på eit himmelsk møte med Kristus, den heilage kongen. Også i jødisk tradisjon er dikta i Høgsongen tolka allegorisk, som songar om tilhøvet mellom Gud og folket hans.
Vulkanar på Island
Kjende vulkanar
Utanfor sørkysten i øygruppa Vestmannaeyjar ligg den nyleg aktive Surtsey, og Eldfell på Heimaey. mini|Haukadalur
Ein har òg fleire område med geotermisk aktivitet, slik som vulkanen Hengill med Hveragerði, Haukadalur med den kjende Geysiren, og Hveravellir.
Det er fleire forskjellige typar vulkanar på Island. Den mest kjende type er stratovulkanar som er spreidd over store område og som oftast er ein del av ei fjellkjede.
Norsk institutt for luftforskning
Norsk institutt for luftforskning (NILU) er eit uavhengig forskingsinstitutt som arbeider på prosjektbasis og som mottek ei grunnløyving frå Miljøverndepartementet for å ivareta nasjonale oppgåver om spørsmål relaterte til luftkvalitet. NILU spelar såleis ei sentral rolle i det overvakande og førebyggjande miljøvernarbeidet og har kunnskapsstrategisk betyding for miljøvernforvaltinga.
NILU vart grunnlagt i 1969, og er eit av dei leiande forskingsmiljøa og vitskapelege laboratoria i Europa som arbeider med problem relaterte til luftforureining.
Hovudkontoret til NILU ligg på Kjeller utanfor Oslo. NILU har også ei avdeling i Polarmiljøsenteret i Tromsø, denne har Barentsregionen og Arktis som sitt spesialområde.
Oppgåver
NILU utfører miljøforsking med tyngdepunkt på kjeldene til luftforureining, atmosfærisk transport og omdanning og avsetjing av luftforureining. NILU føretek også vurdering av verknadane som forureiningar har på økosystem, helse og materialar. Overvakinga av langtransporterte luftforureiningar, sur nedbør og global luftkvalitet er også viktige oppgåver.
NILU har både nasjonale og internasjonale kundar, og har mange oppdrag som tilretteleggjar av internasjonale miljøprosjekt. Eit døme på dette er EMEP, eit fellesprogram for overvaking og vurdering av langtransporterte luftforureiningar i Europa. Her har NILU sidan 1977 hatt ansvaret for å tilrå målemetodar, samla inn og bearbeida data. NILU er også ein av fire samarbeidande institusjonane i «Temasenter for luftkvalitet» under Det europeiske miljøvernbyrået (EEA). NILU spelar ei leiande internasjonal rolle i å samla inn, lagra og stilla til rådvelde måledata frå atmosfærisk forsking og måleprogram. Som ansvarleg for internasjonale databasar, mottek NILU difor data frå dei fleste landa i Europa.
Ekspertisen til NILU har i tillegg til oppgåvene som eit nasjonalt forskingsinstitutt for luftforureining i Noreg, også vorte bruka som eit internasjonalt ekspertorgan på luftforureining av Verdsbanken, The Asian Development Bank (Den asiatiske utviklingsbanken) og Verdas Helseorganisasjon (WHO).
Som spesialist på levering av system for måling av luftforureiningar og overvaking av luftkvalitet har NILU også utvikla eit automatisk overvakingsprogram for luftkvalitet i byar og urbane område. Systemet som er kalla AirQUIS, er eit dataverktøy som gjer det mogeleg for styresmakter å overvaka, planleggja og vurdera luftkvaliteten og setja i verk tiltak.
Tommy av The Who
Tommy er det fjerde studioalbumet til det engelske rockebandet The Who. Det kom ut som eit dobbeltalbum den 17. mai 1969 på Track og Polydor i Storbritannia og Decca og MCA i USA. Albumet er nesten utelukkande komponert av gitaristen Pete Townshend og fortel soga om Tommy Walker, ein døv, stum og blind gut som vert leiaren av ei messiasrørsle.
Townshend kom på konseptet til Tommy etter å ha blitt introdusert for læra om arbeidet til Meher Baba, og var eit forsøk på å overføre denne læra til musikk. Innspelinga av albumet byrja i september 1968, men tok seks månader å fullføre sidan materialet måtte arrangert og spelast inn om att fleire gonger i studio. Tommy fekk god kritikk då det kom ut og vart rekna som det store gjennombrotet til The Who. Kritikarane har vore noko mindre entusiastiske i seinare år, men det vert framleis rekna som eit viktig og innverknadstungt album i rockehistoria. The Who marknadsførte albumet med ein omfattande turné, der dei spelte heile Tommy, frå 1969 til 1970. På denne turneen spelte dei mellom anna på Woodstockfestivalen, Isle of Wight-festivalen i 1969, University of Leeds, Metropolitan Opera House og Isle of Wight-festivalen i 1970. Konsertframføringa av Tommy vart sterkt kritikarrost og sparka liv i karrieren deira att.
Seinare har rockeoperaen blitt omforma til andre media, som ein produksjon i Seattle Opera i 1971, ein orkesterversjon av Lou Reizner i 1972, ein film i 1975, og ein Broadwaymusikal i 1992. Det originale albumet har seld 20 millionar eksemplar og blitt innlemma i Grammy Hall of Fame. Det har kome ut på CD fleire gonger, mellom anna i ein nymiks av Jon Astley i 1996, ein luksus Super Audio CD i 2003, og ein superluksus-boks i 2013 med demoar og konsertopptak som ikkje tidlegare var gjevne ut.
Innspeling
Albumet vart spelt inn på ein åttesporsopptakar som gjorde at forskjellige instrument kunne overdubbast. Townshend brukte fleire gitarar i studio, men mest ein Gibson J-200 akustisk gitar og ein Gibson SG. I tillegg til dei vante instrumenta spelte Townshend piano og orgel og bassisten John Entwistle spelte valthorn. Keith Moon brukte eit nytt trommesett med doble basstrommer som var eigd av scenarbeidaren Tony Haslam, etter Premier hadde nekta å låne han noko meir utstyr fordi han stadig øydela det. Sjølv om Townshend skreiv dei fleste songane, kom arrangementa frå heile bandet. Songaren Roger Daltrey sa seinare at Townshend ofte kom med halvferdige demoinnspelingar, og sa «me brukte sikkert like mykje tid på å prate som me spelte inn musikk, fann ut av arrangementa og slikt.» Townshend bad Entwistle om å skrive to songar («Cousin Kevin» og «Fiddle About») som dekte mørkare tema som mobbing og seksuelt misbruk. «Tommy's Holiday Camp» var Moon sitt forslag om ei slags religiøs rørsle som Tommy kunne leie. Moon vart oppført som låtskrivar på denne songen for å kome opp med ideen, medan musikken vart komponert og framført av Townshend. Mange av songane hadde ein lettare stil enn tidlegare innspelingar, med stor vekt på vokalen. Moon sa seinare «Det var på den tida ganske ulikt The Who. Mange av songane var lette. Me spelte aldri slik som det.»
Somme av songane var alt skrivne for andre prosjekt. «Sensation» var skriven om ei jente Townshend hadde møtt på turné i Australia tidleg i 1968, «Welcome» og «I'm Free» var om roa Townshend fann gjennom Meher Baba og «Sally Simpson» var basert på ein konsert med The Doors som var prega av vald. Andre songar var tidlegare blitt spelt inn av The Who og brukt om att. «It's A Boy» kom frå «Glow Girl», eit unytta spor på The Who Sell Out, medan «Sparks» og «Underture» vart brukt om att og utvida frå instrumentale tema i «Rael». «Amazing Journey» var i følgje Townshend, «den absolutte byrjinga på operaen og oppsummerte heile plottet.» «The Hawker» var ein coverversjon av Mose Allison sin «Eyesight to the Blind». Ein coverversjon av Mercy Dee Walton sin «One Room Country Shack» vart òg spelt inn men teken bort frå den endelege sporlista fordi Townshend ikkje klarte å finne ut ein måte å innlemme han i plottet på.
Innspelinga på IBC tok lang tid, fordi dei mangla det fullstendige plottet og alle songane dei trengde. Gruppa håpte at albumet skulle vere klart til jul, men innspelinga drog ut. Chris Welch i Melody Maker vitja IBC i november og han vart imponert over arbeidsmiljøet og materialet, men prosjektet hadde då enno ikkje eit namn og plottet var ikkje samanhengande. Det amerikanske selskapet til The Who, Decca Records, vart så lei av å vente på det nye produktet at dei gav ut eit samlealbum, Magic Bus: The Who on Tour som fekk dårleg kritikk av Greil Marcus i Rolling Stone på grunn av dårleg songutval og villeiande tittel (det var ikkje eit konsertalbum, berre studioopptak).
The Who tok ein pause frå innspelinga mot slutten av 1968, for å spele konsertar, og deltok på The Rolling Stones Rock and Roll Circus den 10. desember. Dei heldt fram innspelinga i IBC i januar 1969, frå måndag til torsdag, og brukte helgane på å spele konsertar for å unngå å hamne i gjeld. Det vart booka ein stor turné for slutten av april, og selskapet insisterte på at albumet måtte vere ferdig då sidan det var gått godt over eit år sidan The Who Sell Out. Lambert skreiv eit manus, Tommy (1914–1984) som han fekk trykt opp og gjeve til bandet, slik at dei kunne fokusere på historia. Dei valde òg då å gå for eit dobbeltalbum. Gruppa kom framleis opp med nye songar. Lambert insisterte på at dei burde ha ein skikkeleg overture, medan Townshend skreiv «Pinball Wizard» slik at Nik Cohn, ein flipperfan, kom til å gje albumet ei positiv melding i New York Times. Lambert ønskte å ha eit orkester på albumet, men Townshend var sterkt i mot ideen, og dei hadde uansett for lite tid og pengar til at det kunne skje.
Soga i kronologisk rekkjefølgje
I den opphavlege albumutgåva er soga ganske spreidd og detaljane i soga vert ofte gjevne i ettertid av Townshend i diverse intervju. Etter kvart som soga kom i andre format vart detaljane utfylte, men stundom noko endra på.
Analyse og historie
Då Tommy kom ut var kritikarane delte mellom dei som meinte albumet var eit meisterverk og starten på ein ny sjanger, og dei som meinte det var kynisk på grunn av det mørke temaet. Albumet vart bannlyst av BBC og visse amerikanske radiostasjonar, men oppnådde likevel stor suksess, og det same gjorde konsertutgåvene til The Who i åra etter. Albumet og konsertane som følgde tok The Who til eit nytt nivå som internasjonale rockestjerner.
Sjølv om Tommy ofte vert skildra som ein rockeopera, så skriv forfattar Richard Barnes at denne definisjonen ikkje er heilt korrekt, sidan Tommy ikkje syner den klassiske operaformelen med sceneframføring, kulissar, skodespel og resitativ. I følgje Barnes vil det vere meir korrekt å kalle Tommy ein «rockekantate» eller ein «rockesongsyklus». Han liknar mest eit oratorium (t.d. Händel sin «Messias») i forma, sidan han inneheld instrumentalar, kor- og soloseksjonar, ingen kulissar, kostyme eller koreografi. Eit motargument til Barnes er at nye operaer ofte òg manglar nokre av faktorane som definerer klassiske operaer.
Musikalsk er albumet ei samansett samling av poprock-songar, generelt basert på den akustiske gitaren til Townshend og bygd opp med mange lydlag og instrument spelt av dei fire medlemmene i bandet, som bassgitar, elektrisk og akustisk gitar, piano, orgel, trommer, gongong, pauker, trompet, valthorn, tredelte vokalharmoniar og stundom dobbel solovokal. Mange av instrumenta dukkar berre opp her og der, som i den ti minuttar lange «Underture» som inneheld berre eit enkelt tut frå eit horn, og mange instrument ligg lågt i miksen. Townshend blandar fingerplukking med powerakkordane som han var kjend for og fyldige riff. Ein liten forsmak på den seinare interessa hans for synthesizerar viser seg på «Amazing Journey» der det er nytta innspelte lydar spelt av baklengs for å få ein plystrande lyd.
Spora «Overture», «Pinball Wizard», «I'm Free» og reprisen «See Me, Feel Me / Listening to You» vart gjevne ut som singlar og vart radiohittar. «Pinball Wizard» nådde Topp 20 i USA og Topp 5 i Storbritannia, og vart ein hit for Elton John i 1975/76 (som spelte rolla som flipperspelmeisteren i filmen). «See Me, Feel Me / Listening To You» gjekk òg inn på Topp 20 i USA, medan «I'm Free» nådde Topp 40. Spora «Overture», «Christmas», «I’m Free» og «See Me Feel Me» vart gjevne ut på ein EP seint i 1970. «Overture» vart òg spelt inn av bandet The Assembled Multitude og vart ein del spelt på radio. Tommy vart innlemma i Grammy Hall of Fame i 1998.
I 2004 gav Uncut ut ein CD kalla The Roots of Tommy som inneheldt musikk dei hevda påverka komponeringa av Tommy. Av songar som finst her er bluessongar som Townshend inkluderte eller spelte ved andre høve, som Mose Allison sin «A Young Man» og Sonny Boy Williamson sin «Eyesight to the Blind», samt The Pretty Things sin «S.F. Sorrow Is Born», materiale frå Mark Wirtz sin A Teenage Opera og musikk av band som The Zombies, The Jimi Hendrix Experience, Nirvana, The Kinks og varitékomikaren Max Miller, som visstnok inspirerte til karakteren Uncle Ernie.
Eit år før albumet kom ut forklarte Townshend ideen sin og tenkte faktisk ut delar av strukturen til operaen under eit kjent intervju i Rolling Stone. John Entwistle hevda fleire år seinare at han faktisk aldri hadde høyrt heile albumet fordi han var så lei av dei mange opptaka som måtte til av songane.
Utgjeving og mottaking
Etter forseinkingar med plateomslaget, kom Tommy ut 17. mai 1969 i USA på Decca og 23. mai i Storbriannia på Track Records. Det originale doble albumet kom ut med side ein og side fire på ei plate og side to og side tre på den andre, for å tilpassast plateskifterar.
Då det kom ut var kritikarane delte i om albumet var eit meisterverk, byrjinga på ein ny sjanger og dei som meinte det var utnyttande. Albumet fekk negativ omtale av BBC og visse amerikanske radiostasjona, og Tony Blackburn skildra «Pinball Wizard» som «usmakeleg». Likevel fekk BBC Radio 1 ei tidleg utgåve av albumet i byrjinga av mai og spelte materialet for første gongen på programmet til Pete Drummond den 3. mai. Townshend marknadsførte albumet med intervju i eit forsøk på å forklare plottet. Men sidan det grunnleggjande omhandla dei abstrakte konsepta til dei andelege rettesnorene til Baba, vart intervjua ofte forvirrande med motstridande detaljar.
For Melody Maker drog Chris Welch til presselanseringa av albumet på showet til Ronnie Scott og sjølv om volumet gjorde at øyra hans peip i 20 timar etterpå konkluderte han med at «me vil ha meir.» Disc and Music Echo hadde ei framside som sa «Who's Tommy: A Masterpiece», eit meisterverk. Kritikarar og fans var forvirra over plottet, men Lambert påpeikte at Tommy ikkje var meir forivrrande enn operaer av Richard Wagner eller Giacomo Puccini hundre år tidlegare. I ei spalte i 1969 for The Village Voice skreiv musikkskribenten Robert Christgau at utanom The Mothers of Invention sitt We're Only in It for the Money, var Tommy det første suksessrike «forlenga verket» i rocken, men den parodiske sida til Townshend er meir «djup og tvetydig» enn Frank Zappa. Han hylla Townshend for å ha konstruert eit album slik at kvar song kan nytast kvar for seg og han meinte at han var fast bestemt på «å gje publikummet sitt det dei ville ha utan å ta bort sin eigen særeigenheit». Albert Goldman skreiv i Life at The Who spelar seg gjennom «alle dei snodige komplikasjonane» i soga i ein hardrockstil som var motsetnaden til dei fleste «seriøse» rockeartistane. Goldman meinte at basert på nyskapinga, framføring og «den reine krafta», gjekk Tommy forbi alt anna i studioinnspelt rock. Christgau kåra Tommy til det beste albumet i 1969 på lista si for magasinet Jazz & Pop.
I meldinga si for AllMusic skreiv Richie Unterberger at trass i nokre svake punkt, har albumet «mange glimrande songar» gjennomsyra med «ein høveleg kraftfull ynde», medan Townshend si dugleik til å skape lange forteljingar introduserte «rocken for nye mogelegheiter.» Uncut skreiv at albumet «ikkje heilt klarar å gjennomføre ambisjonane, men oppnår mykje på vegen», og meinte at albumet ikkje var like utvikla som det seinare albumet Quadrophenia. Mark Kemp, skreiv i The Rolling Stone Album Guide (2004) at «i seinare tid er ikkje Tommy heilt det meisterverket det opphavleg vart hylla som», og meinte at The Who Sell Out var betre fordi Townshend der skapte fleire «verkelege klassikarar».
I 1998 vart albumet innlemma i Grammy Hall of Fame for «historisk, kunstnarisk og signifikant verdi». I 2003 rangerte Rolling Stone Tommy på 96. plassen på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Albumet var eit av flire av The Who som er med i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die. NME plasserte albumet på 16. plass på «NME Writers All Time Top 100»" i 1974. Q rangerte det på 9. plass på lista deira over «Musikken som endra verda: Del ein 1954-1969» i 2004.
I følgje musikkskribenten Martha Bayles, blanda ikkje Tommy rock og klassisk musikk slik omgrepet «rockeopera» kunne indikere, men var i staden «dominert av The Who sin modne stil: tornande, rytmisk monoton hardrock». Bayles meinte at det var meir akseptabelt for fans av kunstrocken på den tida fordi det var det kulturelle klimaet seint i 1960-åra: «Tommy vart rekna som meir autentisk, nettopp fordi det bestod av hardrock, og ikkje ein slags oppdikta Mussorgsky ... og unngjekk dei typiske pseudoromantiske emna i kunstrocken (eventyraktig lukke og apokalyptisk angst) til fordel for meir moderne tema frå sjølve popkulturen.» Magasinet High Fidelity skildra òg albumet som ein «akseptabel hard-rock-versjon» av opera.
Utgåver
Tommy vart opphavlege gjeve ut som eit dobbeltalbum på vinyl i eit tynt hefte som inneheldt tekst og illustrasjonar i eit utbrettsomslag.
MCA gav ut albumet på ein dobbel-CD i 1984. Mobile Fidelity Sound Lab gav seinare ut ei enkelplate på ei gulldekt Ultradisc i Original Master Recording-serien deira, med eit alternativt opptak av «Eyesight to the Blind». MCA gav ut ein nymiksa utgåve på enkel CD i 1996. Denne utgåva inneheldt instrumentalbitar som ikkje var gjevne ut tidlegare, mellom anna cymbalar på «The Acid Queen».
I dag finst Tommy i ei ein luksus hybrid SACD med 5.1 kringlyd. Dette vart gjort med hjelp av masterteipane som ein lenge trudde hadde gått tapt. Då «Tommy» først vart gjeven ut vart det nytta ein «mjukare» mastertape med ekkoeffektar og doble vokalharmoniar. Den meir berre mastertapen som vart funne skal ha hatt ein varmare og meir naturleg lyd som gav ei meir «live» kjensle. Mange kritikarar har utpeikt denne utgjevinga som den definitive utgåva. Ommastringa vart gjort i samarbeid med Towhsnehd og inneheld òg nokre unytta songar og andre spor som vart spelt inn under innspelinga av Tommy. Songen «Dogs-Part 2» hadde tidlegare berre vore tilgjengeleg som B-sida til singelen «Pinball Wizard» samt samleplata Two's Missing frå 1987.
I 2013 kom ei superluksus-utgåve av Tommy ut på tre CD-ar og Blu-ray i ein boks. I tillegg til det originale albumet inneheld pakken demoar og konsertopptak, stort sett henta frå The Who-konserten i The Capital Theatre i Ottawa i Ontario i Canada den 15. oktober 1969.
Konsertutgåver
Ei konsertinnspeling av Tommy finst på Deluxe Edition av konsertalbumet Live at Leeds frå 1970, samt den offisielle utgåva av Live at the Isle of Wight Festival 1970 frå same periode. Sistnemnde kom ut i 1996.
The Who spelte heile Tommy under Woodstockfestivalen i 1969, seint på natta. Då Roger Daltrey starta å syngje «See Me, Feel Me», steig sola opp over horisonten. John Entwistle, bassisten, spøkte seinare at «Gud var lysmannen vår».
The Who spelte òg Tommy på 20-årsjubileet for albumet under gjenforeiningsturneen deira i 1989. Dei spelte då «Cousin Kevin» og «Sensation» men utelet framleis «Underture» og «Welcome». Opptak frå denne turneen finst på konsertalbumet Join Together og Tommy and Quadrophenia Live with Special Guests DVD. Los Angeles-utgåva av dette showet hadde med spesielle gjester som Phil Collins (Uncle Ernie), Patti LaBelle (Acid Queen), Steve Winwood (Hawker), Elton John (Pinball Wizard) og Billy Idol (Cousin Kevin).
Operaproduksjon i Seattle i 1971
I 1971 sette Seattle Opera under regissør Richard Pearlman den første fullskala profesjonelle produksjonen av Tommy. Produksjonen var mellom anna med Bette Midler i rolla som The Acid Queen.
Orkesterutgåve 1972
Studioutgåva av denne orkesterversjonen av Tommy vart gjeven ut i ein overdådig boks med nye illustrasjonar og bilete, som nytta flipperkula som hovudmotivet. Designarane Wilkes og Braun vann Grammyprisen i 1974 for beste albuminnpakning.
Orkesterutgåva vart spelt fleire gongar i 1973.
Filmutgåva
I 1975 vart det laga film av Tommy, produsert av Robert Stigwood og regissert av Ken Russell. I filmen spelte Daltrey rolla som Tommy og dei andre medlemmene deltok i forskjellige småroller. Andre skodespelarar i filmen var Ann-Margret som mor til Tommy, Oliver Reed som kjærasten, i tillegg tilfleire cameoroller av Elton John, Tina Turner, Eric Clapton, Arthur Brown og Jack Nicholson.
Tommy var ein av dei første musikkfilmane som vart gjeven ut i fleirkanals hi-fi-lyd (kalla «quintaphonic sound») og i mange kinosalar vart det sett opp konserthøgtalarar i samband med visinga.
Filmen fekk blanda kritikk, men vart ein stor kommersiell suksess og har i dag oppnådd status som kultfilm. Townshend omarbeidde historia for filmen, og fylte ut historia der det var behov for det. I tillegg la han handlinga til etter den andre verdskrigen. I tillegg var det faren som vart drepen av kjærasten til mor til Tommy i filmen og ikkje omvendt, som på albumet.
Townshend overvakte òg produksjonen av eit nytt dobbeltalbum med musikk frå filmen. Mange studiomusikarar spelte på denne utgåva, som Caleb Quaye og John «Rabbit» Bundrick. Sidan Keith Moon var oppteken med filmen Stardust, spelte Kenney Jones trommer på det meste av albumet. Songen «Pinball Wizard» vart ein stor hit då han kom ut som singel, framført av Elton John og bandet hans. I filmen kan ein derimot sjå Elton John i lag med The Who.
Musikalutgåve frå 1993
I 1993 produserte Townshend og La Jolla Playhouse ein Broadwaymusikal av Tommy. Produksjonen fekk tittelen The Who's Tommy og inneheldt ein ny song av Townshend («I Believe My Own Eyes») og fleire omskrivingar av teksten. Showet fekk blanda kritikk.
Luksusutgåva
Dette er ei CD/SACD hybrid-plate med 5.1 kringlydmiksar av alle utanom dei fem siste spora.
Salslister
Album
Singlar
Bakgrunnsstoff
Fleire intervju der Pete Townshend har kommentert konseptet og tydinga av Tommy:
Lycksele
Lycksele (sørsamisk Liksjoe, umesamisk Liksjuo) er ein by i Lappland i Sverige og administrasjonssenteret i Lycksele kommun i Västerbottens län. Lycksele ligg ved jarnvegen mellom Hällnäs og Storuman og samstundes ved Europaväg 12, og var den første staden i landskapet som fekk bystatus.
Historikk
Fram til 1600-talet var det ingen store tettstader sør i Lappland. Området vart bruka som reinbeiteområde av skogssamar, men hadde ingen fastbuande. I takt med at den svenske statsmakta ville styrkje stillinga si, oppstod behovet for faste møteplassar. Her bygde dei kyrkjer og marknadsplassar, der samar, handelsmenn og nybyggjarar kunne møtast. Her vart òg skatten kravd inn. Detta skjedde på ein odde i Umeälva, oppstrøms frå dagens bykjerne, den såkalla «Gammplatsen». Lycksele vart år 1607 utsedd til offisiell kyrkje- og marknadsplass i Lappland av Karl IX.
Lycksele fekk bystatus 1946, som den første i Lappland. To år seinare fekk òg Kiruna bystatus; etter dette vart det ikkje fleire byar i området.
Etter at jarnvegen kom til staden, utvikla Lycksele seg til ein typisk småby med småindustri og viktige offentlege institusjonar som sjukehus, gymnas og tingrett.
Etter ein befolkningstopp på 1970-talet, har innbyggartalet sokke. År 2000 budde det 8 692 personar i Lycksele. Fem år seinare hadde talet sokke til 8 597 personar.
Næringsliv og offentleg verksemd
Andre store næringar som gjev sysselsetjing er handel, kommunikasjon, vareproduksjon og utvinning. Den store låsprodusenten Assa har produksjon i Lycksele.
Geografi
Lycksele har bydelane Lugnet, Palmsunda, Södermalm, Jonsta, Forsdala, Villaryd, Nydala, Norrmalm, Norräng og Furuvik. Staden har mange skolar, mellom dei ei avdeling av Umeå universitet.
I Lycksele ligg ein flyplass med avgangar sju dagar i veka. Flytida til Stockholm er omkring 85 minutt. Bussar går langs Blå vegen till blant anna Umeå og Mo i Rana i Noreg og til alle kringliggande kommunar. Før var jarnvegen den viktigaste transportåra. No har den ingen persontrafikk.
Kjende personar frå Lycksele
Nokre kjende personar med tilknyting til Lycksele er:
Musikkprodusent
Musikkprodusentar (eller plateprodusentar) er menneske som jobbar i musikkbransjen med oppgåver som m.a. kontroll av innspelingsøkter, musikalsk rettleiing av artistar og overoppsyn med innspeling, miksing og mastring. Frå slutten av førre hundreår tok mange produsentar òg på seg fleire oppgåver, og i mange sjangrar er i dag ordet «produsent» synonymt med «arrangør» og ofte òg «komponist».
Historie
I lydopptaket sin barndom var musikkprodusenten si rolle ikkje så ulik filmprodusenten sin: Han/ho organiserte innspelinga, betalte teknikarar, musikarar, arrangørar o.l., og valde i mange høve ut kva for materiale artisten skulle spela inn.
I 1950-åra var det A&R-ar som hadde denne rolla. Mellom dei mest kjende kan me nemna Mitch Miller, som jobba for Columbia Records og var komponist og musikar i tillegg til å fungera som A&R og produsent. På denne tida var det vanleg at produsentane var tilsett i plateselskapa og at alle innspelingar vart gjort i studio selskapa eigde. M.a. spelte EMI inn musikk i t.d. det vidgjetne Abbey Road studios.
Omkring midten av femtiåra dukka dei første uavhengige plateprodusentane opp. Mellom desse kan me nemna låtskrivar/produsentduoen Leiber & Stoller, The Beatles-produsenten Phil Spector og ikkje minst Joe Meek. Dette vart mogleggjort av hi-fi-magnetbandteknologien, som dukka opp på same tid og forandra både prosessane og dei økonomiske rammene for innspeling av musikk. Magnetband førte til at ei rekke uavhengige innspelingsstudio vart etablerte, studio som kven som helst kunne betala for å spela inn materiale i.
Då studioa i større grad kom ut or plateselskapa sin kontroll, tok produsentane på seg større rollar. Ofte overtok dei til dømes arrangørane, teknikarane og til og med låtskrivarane sine ansvar. I dag vert produsenttittelen oftast brukt nettopp om arrangørar og orkestratorar.
Orinoco
Orinoco er ei av dei lengste elvane i Sør-Amerika med ei lengd på 2 410 km. Bekkenet som elva drenerer dekkjer ca. 880 000 km², av det ligg meir enn tre fjerdepartar i Venezuela. Elva vert ofte også kalla Orinoquia, spesielt i Colombia. Orinoco og sideelvane har vore hovudtransportsystemet i austre og indre del av Venezuela og i Llanos i Colombia. Men ettersom elvefart mistar verde i fleire land, vert mange gamle vassvegar i utkanten av Orinoco meir kommunikasjonshindringar enn nyttige som kommersielle transportvegar.
Historie
Utlaupet av Orinoco ut i Atlanterhavet vart sett av Columbus så tidleg som 1. august 1498 som ein del av Columbus si tredje Amerika-reise, medan kjelda ved fjellet Cerro Delgado-Chalbaud vart utforska først 453 år seinare i 1951 av ei felles venezuelansk-fransk gruppe. Fjellet har ei høgd på 1 047 moh. og ligg i Sierra Parima på grensa mot delstaten Roraima i Brasil. Elvedeltaet til Orinoco og sideelvane i austre Llanos så som Apure i Venezuela og Meta i Colombia vart utforska på 1500-talet av tyske ekspedisjonar under leiing av Ambrosius Ehinger og etterfølgjarane hans. I 1531 starta Diego de Ordaz ved hovudutlaupet i Orinocodeltaet og seglde opp elva til Meta. Antonio de Berrio seglde ned sideelva Casanare til Meta, vidare ned Orinoco og tilbake til Coro.
Bøn
Bøn innan ein religion inneber kommunikasjon mellom ein truande og ei høgare makt, som ei ånd eller ein guddom. Ein ber ofte ved hjelp av ord, men bøna kan òg vera ordlaus og bestå av andre handlingar, som å meditera, ofra eller gå inn i visse stillingar.
Mange religionar har fastsette bønemåtar og bønetider. Innan islam og jødedommen er det til dømes vanleg å be til faste tider på dagen. I kristendommen er felles bøn gjerne ein fast del av ei gudsteneste. Bøner kan utførast åleine eller saman med andre.
Det kan vera mange grunnar til å be, ein kan mellom anna uttrykka eit ønske, ein takk eller ein klage, prisa guddommen eller ganske enkelt be fordi det blir forventa innan religionsutøvinga. Særleg innan polyteistiske religionar er bøn blitt sett på som eifd form for magi der ein vil få det ein ber om dersom ein utfører dei på rette måten.
Stad og rom
Ofte ber ein i eit særskild, heilag rom, som eit bønerom eller i eit gudshus, eller på ein heilag stad, som ei særskild elv (som Ganga) eller by (som Mekka).
Å venda seg i ein heilag retning kan òg vera viktig for bøna. Jødar vender seg mot Tempelet i Jerusalem når dei bed, muslimar vender seg mot kabaen i Mekka og bahaiar mot qiblihen i Akko, medan mange hinduar utfører bøner mot sola. Ein kan òg venda seg oppover, mot himmelen, når ein ber, eller nedover for å uttrykka audmjuke.
Førebuing
Ofte blir det kravd at ein skal vera rein før ein ber. Dette kan vera symbolsk reinsle, ved at ein til dømes ikkje er sjuk eller blør, har vore i kontakt med døde, eller ved at ein vaskar ein del av seg med ein symbolsk mengd vatn. Det kan òg finnast krav om grundigare vasking, til dømes av hender og føter i islam, eller heile kroppen i hinduismen.
Bøner med ord
Bøner kan vera frie ved at ein fører ein slags samtale med guddommen og ordlegg seg slik det fell ein inn, eller dei kan følgja ei tidlegare utforming. Nokre kjende fastlagde bøner er ahonavár i parsismen, ʿamidá i jødedommen, fader vår i kristendommen, gayatrimantraet i hinduismen, mahamantraet i djainismen, mulmantraet i sikhismen og salah i islam.
Bøner med rørsle
Ein kan utføra bøner heilt eller delvis i form av rørsler. Dette kan vera enkle rørsler, som å reisa seg eller knela for å be, eller samansette rørsler, som å gå inn i yogastillingar. For å meditera kan ein setja seg i ei stilling som er behageleg nok til at ein kan halda henne i lang tid, men ikkje så god at ein slappar heilt av. Andre vidspreidde rørsler er å samla eller folda hendene.
Hjelpemiddel
Ulike rituelle gjenstandar kan hjelpa ein til å utføra bøner. Rosenkransar blir brukt i fleire religionar for å hjelpa til med å konsentrera seg eller telja bøner. Som ein del av ei bøn kan ein tenna røykjelse eller arrangera blomar for å koma nærare guddommen. Innan buddhismen bruker ein å snurra bønehjul der bøner er nedskrivne som ei form for å uttrykka bøner eller mantra.
Orinoco
Historie
Alexander von Humboldt utforska bekkenet i 1800, rapporterte om lyseraude elvedelfinar og publiserte vidt om flora og fauna.
Geografi
Elvefaret åt Orinoco teiknar ein vid ellipseforma boge rundt Guayanaskjoldet, det er delt inn i fire strekningar av ulike lengder som grovt sett samsvarar med inndelingar i lengderetninga ein vanlegvis finn i ei typisk stor elv:
Ved munningen forgreinar floda seg til hundrevis av elvar og kanalar gjennom eit myrlendt og skogkledd område på 41 000 km², lik arealet av heile Trøndelag. I regntida kan Orinoco svelle ut til ein breidde på 22 kilometer og ei djupne på 100 meter. Orinoco drenerer eit stort areal, dei mest viktige elvar i Venezuela er sideelvar til floda, den største er Caroní som sluttar seg til Orinoco ved Puerto Ordaz, ikkje langt frå Lloviznafossen.
Ein kuriositet knytt til elvesystemet Orinoco er Casiquiarekanalen som startar som ein arm til midtre Orinoco, men finn veg til Río Negro, ei sideelv til Amazonaselva, og såleis formar ein naturleg kanal, bifurkasjon mellom Orinoco og Amazonaselva.
Økologi
Orinoco-krokodillen er ein av dei mest sjeldne artar av reptil i verda med færre enn 250 individ att fritt i naturen. I dag finst arten berre i Orinoco-bassenget.
To typar elvedelfin, amazonasdelfin og Sotalia-delfin, lever også i elvesystemet Orinoco.
Karibiapirayaer, Pygocentrus cariba lever i vassdraget.
Samferdsel og økonomisk aktivitet
Elva er navigerbar i det meste av strekninga, frå havet opp til Ciudad Guayana er elva mudra med skipsrenner for store skip. Elvebåtar kan frakte last opp til Puerto Ayacucho og til Atures-stryka. Den første brua over Orinoco vart ferdig i 1967 og bygd for biltrafikk. Ho har namnet Angosturabrua og ligg på vestsida av Ciudad Bolívar. Orinocobrua ca. 100 km lengre aust, rett ovanfor Ciudad Guayana er ei kombinert jernbanebru og bru for bilar. Ho har styrkt infrastrukturen for samferdsel mellom Guayana-regionen med den vektige industribyen Ciudad Guayana på den eine sida og delstatane Anzoátegui og Monagas på den andre sida og dessutan mellom Venezuela og Brasil.
På nordsida av Orinoco ligg Orinocobeltet, eit geologisk område med store førekomstar av ekstra tung råolje og bitumen i tjøresand. Området strekkjer seg over ca. 600 kilometer i lengde gjennom delstatane Guárico, Anzoátegui og Monagas. I 2005 var gjennomsnittleg dagsproduksjon av tungolje frå området på 600 000 fat og det var fem aktive prosjekt.
Rekreasjon og sport
Sidan 1988 har ei av verdas største symjetevlingar går føre seg årleg på søndagen nærast 19. april på Orinoco og Caroní. Opp mot 1000 konkurrentar deltek då på Paso a Nado Internacional de los Rios Orinoco-Caroní som byane Ciudad Guayana og Alcaldia Mayor de Caroní arrangerer.
Goody Goody
«Goody Goody» er ein popsong skriven av Matty Malneck i 1936 med tekst av Johnny Mercer.
Shelley Winters-rolla i Curtis Harrington-thrilleren What's the Matter with Helen? frå 1971 spelar songen mot slutten av songen.
Chicago spelte inn songen i 1995 for storband-albumet deira Night and Day.
Ei innspeling av BBC Dance Orchestra vart nytta i filmen The Water Horse: Legend of the Deep (2007).
Bobby Rydell spelar songen på konsertane sine (Las Vegas, 2015).
Taksonomi
Taksonomi er praksisen og studien av klassifisering. Ordet blir òg brukt som substantiv: ein taksonomi, eller ei taksonomisk ordning om ei spesiell klassifisering. Ordet har røter i det greske τάξις, som tyder 'orden', 'arrangement', og νόμος, som tyder 'løyve' eller 'vitskap'. Opphavleg blei taksonomi berre brukt om klassifisering av organismar. I ein vidare, meir generell forstand kan taksonomi referere til ein klassifikasjon av ting eller omgrep, så vel som til dei prinsippa som ligg til grunn i ein slik klassifisering. Mange taksonomiar har ein hierarkisk struktur, men dette er ikkje eit krav. Taksonomi brukar taksonomiske einingar, kjent som taksa, eintal takson.
Bruksområder
Wikipedia kategoriar illustrerar taksonomi og ein full taksonomi av Wikipedia kategoriane kan automatisk bli uthenta. Nyleg har det blitt vist at ein manuelt-konstruert taksonomi, lik bereknings leksikonet WordNet, kan nyttast til å forbetre og restrukturere Wikipedia taksonomien.
Historie
Antropologar har observert at taksonomiar som regel er vovne inn i lokale kulturelle og sosiale system, og blir nytta til forskjellege sosiale funksjonar. Kanskje den mest kjende og innverknadsrike studien om folkeleg taksonomi er Émile Durkheim sin The Elementary Forms of Religious Life. Ein nyare studie av folkeleg taksonomi (inkludert resultatet frå fleire tiår av empirisk forskning) og diskusjonen av dets forhold til vitskapleg taksonomi kan finnast i Scott Atran sin Cognitive Foundations of Natural History. Folkelege taksonomiar av organismar har vist seg å i store delar stemme overeins med den vitskaplege klassifikasjonen, i alle fall for dei større og meir openbare artane, som betyr at det ikkje stemmer at folkelege taksonomiar berre er basert på utilitaristiske karakteristikkar.
I det syttande århundret tok den tyske matematikaren og filosofen Gottfried Leibniz utgangspunktet i arbeidet til filosofen Ramon Llull frå Mallorca, og hans system for å prosedyrisk generere konsept ved å kombinere eit fast sett med idéar, når han ønskte å utvikle eit alfabet av menneskelege tankar.
Teokrati
Teokrati er ei styreform der religion eller tru spelar ei viktig rolle. Ordet kjem frå gresk theokratía (θεοκρατία), sett saman av theos (θεος), gud, og kratein (κρατειν), å styra. Styreforma vert også kalla prestestyre eller kyrkjestyre. Ein kan også skilja mellom hierokrati, der eit presteskap har makta, skriftteokrati, der ein heilag tekst er grunnlag for samfunnsordninga, og eit sakralt kongedøme, der herskaren blir rekna som guddommeleg eller med gudgjeven makt.
I den mest vanlege bruken av omgrepet teokrati kan nokre sivile herskarar vera identiske med leiarar innan den dominerande religionen eller trusretninga, politikken er anten identisk med eller sterkt påverka av prinsippa til denne trua (ofte fleirtalsreligionen), og styret hevder å herska på vegner av Gud eller ei høgare makt, som spesifisert av den lokale religionen. I motsetnad til andre styreformer, kan teokrati vera unik i og med at det administrative hierarkiet til regjeringa ofte er identisk med det religiøse administrative hierarkiet. Dette skil eit teokrati frå styreformer som har ein statsreligion eller frå tradisjonelle monarki der statsleiarar hevdar at autoriteten deira er gudgjeven.
Nokre døme på teokrati er Det bysantinske riket, der keisaren også var overhovud for kyrkja. I tidleg islam var profeten Muhammed og dei tidlege kalifane leiarar for teokrati.
I nyare tid kan ein nemna Vatikanstaten og Iran som døme på teokrati. I førstnemnde er Paven statsoverhovud, sjølv om det meste er territoriet til Vatikanstaten er regulert av italienske lovar. I Iran har ein religiøs leiar kalla ein ayatolla hatt vide fullmakter til å prega samfunnsutviklinga sidan den iranske revolusjonen i 1979.
Fylkesveg 132 i Hordaland
Fylkesveg 132 i Hordaland går mellom Steinstø og Fykse i Kvam herad. Vegen er 900 meter lang.
Thomas Ziehe
Thomas Ziehe er ein tysk professor i pedagogisk sosiologi ved Institutt for pedagogikk ved Leibniz-universitetet i Hannover. Han var frå 1988-1993 professor i pedagogikk ved universitetet i Frankfurt.
Baltazar Mathias Keilhau
Baltazar Mathias Keilhau var ein norsk geolog og fjellklatrar, kjent for sine utførte banebrytande arbeid innan norsk geologi.
Thomas Ziehe
Teoriarbeid
Ziehe kan dels plasserast i den sosiologiske Frankfurt-skulen, saman med forskarar som Max Horkenheimer, Theodor Adorno, Herbert Marcuse og Jürgen Habermas, og dels i den sosiologiske forskinga kring seinmodernitet saman med forskarar som Anthony Giddens, Zygmunt Bauman og Ulrich Beck. Med å kombinere marxistisk teori med identitetsteori og psykoanalytisk teori har han kome fram til at vårt samfunn har utvikla ein ny personlegdomstype prega av narsissisme.
Baltazar Mathias Keilhau
Keilhau var sonen til soknepresten i Biri og avla som den første i Noreg mineraleksamen ved Universitetet i Oslo (1821), der han vart tilsett som lektor (1826) og vart etterfølgjar til den første geologiprofessoren i Noreg, Jens Esmark (1834).
Thomas Ziehe
Kulturelle orienteringsforsøk
Ziehe ser dei auka moglegheita for ungdom i dag som årsak til kontingensproblem. Di fleire moglegheiter og di meir fridom, di større vert opplevinga av å manglande ein fast grunn i tilværet. Som reaksjon på denne opplevinga ser Ziehe tre ulike reaksjonsmåtar:
Baltazar Mathias Keilhau
Keilhau var med på «oppdaginga av Jotunheimen» i 1820, med førsteklatringa av fleire tindar. Reisa vart gjort saman med medisinaren og veterinæren Christian Peder Bianco Boeck og reinjegeren Ole Urdi, som nokre av dei første, ei reise gjennom eit område som dei gav namnet Jotunfjeldene, etter Riesengebirge, eit fjellområde i det noverande Tsjekkia og Polen. Aasmund Olavsson Vinje gav seinare området namnet Jotunheimen. Under reisa gjorde Keilhau og Boeck flittige nedteikningar og publikasjonar av oppdagingane sine. Dette vakte stor interesse for området, som frå før rettnok var kjent for lokale bønder og fangstfolk, men som aldri hadde vorte verkeleg skildra eller kartlagt. Keilhau målte ei rekkje akvarellar som han kalla Erindringer af Fjeldreisen i 1820. Den einaste returen til Jotunheimen var i 1844 då han som den første klatra Keilhaus topp, men han klarte ikkje å nå Galdhøpiggen.
Keilhau vert i ettertida hugsa som grunnleggaren av norsk geologi og saman med Boeck som Jotunheimens oppdagarar. Han har gjeve namnet til Keilhauitt òg kjent som yttrotitanitt, først skildra frå eit funn på ein pegmatitt i Arendal (1844).
Keilhau gav i 1831 ut ei skildring av reisa si til Finnmark, Bjørnøya og Svalbard. Målet med denne reisa var geologiske undersøkingar, men i dag har denne boka òg stor topografisk og historisk verdi.
Luzjinsundet
Luzjinsundet er eit sund mellom Antsiferov og Paramusjir i Kurilane i Russland.
Gymnelus soldatovi (ålekvabbe) er funne her på djup ned til 100 meter.
Teist
Teist eller teiste (Cepphus grylle) er ein sjøfugl i alkefamilien.
Utbreiing
Teist hekkar langs steinete kystområde i Nord-Atlanterhavet. Sørgrensene for utbreiingsområdet er Maine i Nord-Amerika og Irland i Europa, og mot vest går utbreiingsområdet til Alaska langs nordsida av Nord-Amerika. Fuglane overvintrar gjerne i hekkeområdet, men kan også trekke noko sørover til vinteren. Om vatnet frys flyttar dei ut til ope vatn.
Taksonomi
Mellom tre og sju underartar er skildra, av desse er fem vidt godkjende.
Førekomst i Noreg
Fuglen hekkar langs heile norskekysten, men manglar i dei indre delane av nokre fjordar. Arten er i fare for å bli utryddingstrua i Noreg, og er difor oppført på norsk raudliste i kategorien nær trua, NT. Langs delar av Sørlandskysten og i Hordaland finst fuglen ganske spreidd. Viktigaste hekkeområdet for arten er ytre kystområda frå Møre og Romsdal til Vest-Finnmark. Beste hekkeområda for teisten er grunne kystområde med øyar, holmar og skjer, kombinert med taregrunnar. Fuglen jaktar først og fremst på gruntvassfisk og dyr i tareområda. Desse sonene er smale innover i fjordane, og næringsgrunnlaget der er lite.
Åtferd og føde
Fuglen dukkar frå overflata og sym under vatnet på matleit. Han et hovudsakleg småfisk og krepsdyr, dessutan ein del leddormar og blautdyr. Utvalet av fisk er særs variert, det inkluderer tobis, sild, torsk, slimfisk i tangkvabbefamilien, artar i uerfamilien, tangsprell (Pholididae), hornkvabbar (Stichacidae) og ulker. Krepsdyr inkluderer pungreker. Fiskefangsten er typisk 9 til 12 centimeter lang, oftast tatt nær botn og på havdjupne under 35 meter. Dei kan òg fange fisk høgare oppe. Gjennomsnittleg tar eit dukk over eit minutt. Ungar blir mata med fisk som foreldra fraktar med seg på tvers i nebbet.
Hekking
Teisten kjem til hekkeplassen frå april. Reiret er oftast godt skjult. Reiret er ei grop i underlaget, men egga kan òg leggast rett på fjellet.
Bergensfeltet
Bergensfeltet er eit geologisk område kring Bergen. Området er ein del av Den kaledonske fjellkjeda, og er forma som to konsentriske bogar kalla Bergensbuene, som består av kambro-siluriske bergartar med ei overskyvd blokk av prekambriske bergartar mellom. I motssetnad til dei vanlege retningane i fjellkjeda, opnar bogane seg mot vest og set sitt preg på topografien i landskapet.
Bergartane i Bergensfeltet er metamorfe, hovudsakleg gneis og djupbergartar, som anortositt, gabbro-anortositt og mangeritt sentralt i den indre delen, og ei blanding av vulkanske og sedimentære lag i dei ytre og indre bogane.
Ved Os er det gjort fossilfunn frå ordovicium og silur og dette har vare viktig for å forklare utviklinga av Bergensfeltet i tillegg til at det var første gong ein fann fossil i metamorfe bergartar. Bergensfeltet er eit av dei viktigaste områda for å forstå Den kaledonske fjellkjeda.
Arcade Fire
Arcade Fire er ei prisløna kanadisk indie rock-gruppe frå Montreal. Ho består av ekteparet Win Butler og Régine Chassagne, William Butler, bror til Win, og har hatt mange medlemmer opp igjennom åra.
Karriere
Arcade Fire starta opp i 2001, men gav ut sitt fyrste album i 2004. Det fekk namnet Funeral - «Gravferd», og selde til gull både i heimlandet og i Storbritannia. I 2005 vart songane deira brukt både i fjernsynsserien Six Feet Under og i eit BBC-program. Dei opptredde i The Late Show with David Letterman i USA same året. Då U2 reiste på turné med cden Vertigo i 2005/2006, varma Arcade Fire opp for fleire av konsertane deira. I 2005 fekk dei den kanadiske Juno-prisen for beste låtskrivarar. Dei var også nominert til BRIT Awards.