cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Allen Johnson
Aktiv
I 2001 tok Johnson sitt tredje VM-gull på 110 meter hekk, 0,03 sekund føre Anier García frå Cuba. To år seinare vann Johnson 60 meter hekk i innandørs-VM i Birmingham, ein prestasjon han kopierte i Budapest i 2004. Sommaren 2003 forsvarte Johnson ein VM-tittel på 110 m hekk for andre gong, vinnartida 13,12 sekundar var den svakaste han vann eit VM-gull med.
Ingvard Sverdrup
Ingvard Christian Berner Sverdrup var ein norsk bokhandlar og Høgre-politikar frå Kristiansund.
Allen Johnson
Aktiv
Under Sommar-OL 2004 i Aten snubla Johnson i ein hekk under kvartfinalen og braut tevlinga. Ved verdsmeisterskapen i Helsinki i 2005 fekk han bronsemedaljen, med tida 13,10 kom han inn tett bakom Ladji Doucouré på 13,07 og Liu Xiang på 13,08. Hausten 2006 sprang han for ellevte gong under 13 sekundar på 110 m hekk, då han i Aten vart klokka inn på 12,96 sekundar. Johnsons siste meisterskap var innandørs-VM 2008 i Valencia, der han vart andremann på 60 m hekk etter Liu.
Ingvard Sverdrup
Etter studiar var Sverdrup tilsett i familiefirmaet Sverdrups Bokhandel A/S frå 1959 til han døydde. Frå 1969 var han disponent for firmaet. Sverdrup var elles formann i forstandarskapet til Nordmøre Sparebanks 1978-83 og styreformann i Midtnorske Baseservice A/S 1993-96.
Sverdrup hadde ei rad sentrale verv i Unge Høgre og i Møre og Romsdal Høgre tida frå 1959 til 1983. Perioden 1969-78 var han medlem av sentralstyret i Høgre. Fireårsperioden 1980-83 var han fylkesvaraordførar i Møre og Romsdal. Hausten 1985 vart Sverdrup vald inn på Stortinget frå Møre og Romsdal for Høgre, og vart attvald i 1989. Han var i den fyrste fireårsbolken medlem av kommunal- og miljøvernkomitén, i den andre var han medlem av samferdselskomitéen. Samstundes var han 1989-93 visepresident i Stortinget.
Drury Ridge
Drury Ridge er ein hovudsakleg snødekt rygg, 9 nautiske mil (17 km) lang som strekkjer seg vestover frå Nelson Peak i Neptune Range i Pensacolafjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956–66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter David L. Drury, ein meteorolog ved Ellsworth-basen sommaren 1959–60 og vinteren 1961.
Hans Christian Ørsted
Hans Christian Ørsted var ein dansk fysikar og kjemikar. Han er kjend som den første som framstilte aluminium i 1825, og for å ha oppdaga at det er samband mellom elektrisitet og magnetisme. Oppdaginga til Ørsted var at det rundt ein straumførande leidning finst eit magnetfelt. Han vart merksam på dette ein dag då han skulle gjere eit forsøk på å varme opp ein leidning ved å sende sterk straum gjennom han. I rommet der han utførte eksperimentet låg det tilfeldigvis ei kompassnål i nærleiken av leidningen. Ørsted oppdaga at kompassnåla rørte på seg når han sette på straumen.
Denne samanhengen hadde eignetleg den italienske fysikaren Gian Domenico Romagnosi oppdaga 18 år tidlegare, men han fekk ikkje offentleggjort det. Ørsted offentleggjorde funna sine om dette i 1820. Oppdaginga til Ørsted om at elektrisk straum medfører magnetisme førte Michael Faraday inn eit forsøk på å gjere det motsette: å omdanne magnetisme til elektrisitet. 11 år etter at Ørsted hadde offentleggjort oppdaginga si lukkast Faraday med å indusere ein elektrisk straum ved hjelp av magnetisme.
Ørsted (Oersted) har fått ei måleining kalla opp etter seg, Oe, for magnetisk feltstyrke. Ørsted var òg ein framgangsrik kjemikar og var til dømes den første som klarte å utvinne aluminium av kaliumamalgam og aluminiumklorid. Han var òg aktiv i arbeidet for å fremme naturvitskapen i Danmark, og grunnla Selskabet for Naturlærens Udbredelse. Han var ein ven av Hans Christian Andersen.
Victor Crone
Victor Fritz-Crone, nokre gongar omtalt som Vic Heart, er ein svensk låtskrivar og songar. I februar 2019 vann han den estiske songtevlinga Eesti Laul og representerte Estland i Eurovision Song Contest 2019 med songen «Storm».
Bakgrunn
Crone er fødd og oppvaksen i Österåker utanfor Stockholm i Sverige, og i tenåra spelte han ishockey aktivt for IK Waxholm.
Som 18-åring drog Crone til Los Angeles og Nashville der han skreiv songar saman med artistar som Diane Warren, Desmond Child og Eric Brazilian. I 2015 gav han ut debutsingelen «Burning Man», og han hadde vokalen på songen til rapparen Behrang Miri «Det rår vi inte för». Songen deltok i svenske Melodifestivalen i 2015, men nådde ikkje finalen.
I 2019 vann Crone Eesti Laul, den estiske uttakinga til Eurovision Song Contest med songen «Storm». Denne hadde han skrive med Stig Rästa, Vallo Kikas og Fred Krieger. Crone representerte dimed Estland i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel. Der enda han på 20. plass i finalen med 76 poeng.
I 2020 deltok Crone i Melodifestivalen med songen «Troubled Water». Han kvalifiserte seg til finalen og enda til slutt på niandeplass med 57 poeng.
Ultramafisk
Ultramafisk vert nytta om magmatiske bergarter som vesentleg består av mafiske mineral, til dømes dunitt og pyroksenitt, òg kalla ultramafitter. Nemninga ultrabasisk er knytt til bergarta si SiO2-innhald (mindre enn 45 %).
Medietilsynet
Medietilsynet er ein statleg etat under Kulturdepartementet. Etaten vart oppretta 1. januar 2005 ved ei samanslåing av dei tidlegare etatane Eigarskapstilsynet, Statens filmtilsyn og Statens medieforvalting. Medietilsynet vart samlokalisert i Fredrikstad 20. mars 2006. Den første direktøren til etaten er Tom Thoresen.
Medietilsynet fører tilsyn med kringkasting (allmennkringkastingsvilkåra, reklame og sponsing og vern av barn og unge) og er konsesjons- og registreringsmynde for lokalkringkasting og anna type kringkasting. Etaten har tilsyn med marknads- og eigartilhøve i dagspresse og kringkasting, og handterer òg ulike tilskottsordningar. Medietilsynet set aldergrense på film som skal visast i næring med heimel i lov om film og videogram. I tillegg registrerer tilsynet videogram som skal omsetjast i næring. Medietilsynets Trygg bruk-prosjekt jobbar for trygg bruk av digitale medium for barn, og har ei nasjonalt koordinerande rolle. Medietilsynet Trygg bruk samarbeider med seks departement, og er del av eit større EU-prosjekt.
Medietilsynet står òg som medegar i Norsk Opplagskontroll, selskapet som har ansvar for kontroll av opplagstalet til avisene. Desse tala ligg til grunn ved fordeling av pressestøtta.
Tidlegare namn
Delar av Medietilsynets oppgåver sorterte tidlegare under Filmkontrollen til Staten frå 1913 til 1993, og deretter Statens Filmtilsyn i perioden 1993 til 2005. Statens medieforvaltning heitte inntil 1994 Nærkringkastingsnemnda.
Medieregisteret
Medieregisteret er eit register oppretta og halde ved like av Medietilsynet. Medieregisteret inneheld informasjon om eigartilhøva i norske medium, avgrensa til dagspresse, radio og TV. Registeret inneheld eigaropplysningar for til saman 1000 føretak, og inneheld òg opplysningar om eigarane til eigarane. Målet til registret er å bidra til større openhet og meir kunnskap om medieeigarane. Eigarar med ein eigardel på under fem prosent er vanlegvis ikkje tekne med i registret, eller vert teke med i samleposten «øvrige eigarar».
Registret vert oppdatert kvart år basert på opplysningar frå mediebedriftene sjølv.
Tilsyn med marknads- og eigartilhøve
Medietilsynet fører tilsynet med medieeigarskapsloven. Føretak som eig eller driv dagspresse, kringkasting eller elektroniske medium vert omfatta av loven. Loven avgrensar både nasjonalt og regionalt eierskap.
Nasjonalt eigarskap
Ingen kan eiga eller kontrollera meir enn ein tredel av det samla dagsopplaget for dagspressen, av dei samla sjåartala for fjernsyn eller av dei samla lyttartala for radio.
Regionalt eierskap
Det er ikkje tillate å eiga eller kontrollera meir enn 60 prosent av det samla dagsopplaget av regionaviser og lokalaviser i ein medieregion. Noreg er inndelt i ti medieregioner:
Guitar Freakout
Guitar Freakout er det 24. studioalbumet til den amerikanske instrumentale rockegruppa The Ventures. Det vart utgjeve i 18. februar 1967 på Dolton Records. Albumet nådde 57. plassen på Billboard Top 200-lista.
Albumet inneheld ei blanding av coverversjonar og originale komposisjonar. Blant coverversjonane finn ein songar av The Four Tops, Glen Campbell og Neil Diamond.
Pál Lázár
Pál Lázár er ein ungarsk fotballspelar som har spela for Videoton i den ungarske fotballigaen. Han har òg landskampar for Ungarn.
Lázár har spelt for Videoton sidan 2008 og var med på å ta sølvmedalje i den ungarske fotballigaen med klubben i 2010. Han debuterte for Ungarn sitt A-landslag 3. september 2010 i ein EM-kvalifiseringskamp mot Sverige.
Net als toen
«Net als toen» (nederlandsk for Akkurat som før) er ein song av Corry Brokken. Han representerte Nederland i Eurovision Song Contest 1957 og vann med 31 poeng. Teksten er skriven på nederlandsk.
Corry Brokken har òg spelt inn songen på fransk og tysk, med titlane «Tout comme avant» og «Damals war alles so schön».
Borrello Island
Borrello Island er ei lita øy i Antarktis som ligg utanfor vestsida av Hollin Island i Windmill Islands. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av US Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1946 og 1947. Ho vart namngjeven av US-ACAN etter Sebastian R. Borrello, geomagnetikar ved Wilkes Station i 1958.
Tønsbergitt
Tønsbergitt er ein raud djupbergart som er i nær slekt med blå larvikitt. Han finst i Tønsberg og omegn, og den mest kjente førekomsten er Slottsfjellet midt i Tønsberg.
Tønsbergitt er ein larvikitt som tilhøyrer geologien til Oslofeltet. Dagbergarten frå same kammer er rombeporfyr.
Tønsbergitt har vore drifta i fleire brot, som tidlegare utgjorde ein liten steinindustri i Tønsbergsområdet. Ein finn han mellom anna i grunnmuren på slottet, frå steinbrotet på Bolærne. Han har òg blitt brukt saman med rombeporfyr i mange grunnmurar under den gamle trehusbusetnaden i Tønsberg.
Tønsbergitt er skildra og namngjeven av Waldemar Christopher Brøgger i 1898.
Earthling
Earthling er det 20. studioalbumet til den engelske musikaren David Bowie. Det kom ut i februar 1997 på Arista og Virgin. Albumet vart produsert av Bowie, Reeves Gabrels og Mark Plati, og var spelt inn i 1996 i Mountain Studios i Montreux i Sveits og Looking Glass Studios i New York City etter at Outside-turneen var over. Albumet har ein electronica-påverka stil dels inspirert av industriell musikk og drum and bass-kulturen i 1990-åra. Albumet selde betre enn den meir eksperimentelle føregangaren Outside. Bowie la ut på Earthling-turneen etter albumet kom ut i 1997. Albumet vart gjeve ut på ny med bonusspor i 2004.
Bakgrunn og utvikling
Bowie vende attende til studio fem dagar etter han var ferdig med turneen for det førre albumet sitt, 1. Outside (1995). Omkring ei veke etter albumet kom ut, sa Bowie til ein intervjuar «Eg tenkte verkeleg det ville vere flott viss me kunne ta eit bilete, nesten eit lydmessig fotografi av korleis me var på den tida. Så, Reeves [Gabrels] og eg byrja å skriva umiddelbart etter at me var ferdige med turneen.» Trass i at dei gjekk i studio utan nokre songar klare, tok albumet berre to og ei halv veke å spele inn, som var typisk for eit Bowie-album. Bowie samanlikna det med albumet Scary Monsters (and Super Creeps) frå 1980: «Eg tenkjer det er eit ganske sterkt band mellom Scary Monsters og dette albumet, til ein viss grad. Det har i alle fall den same aggressive intensiteten.» Bowie skildra albumet som eit forsøk på å «skape noko verkeleg dynamisk og aggressivt.»
«I motsetnad til dei fleste drum and bass-greiene», sa han, «ønskte me ikkje berre å ta delar som andre folk hadde spelt inn og sample dei. På skarptromma gjekk Zac [Alford] bort og laga sine eigne sløyer og fann ut av alle slags rare timingar og rytmar. Så auka me snøggleiken på dei opp til 160 slag i minuttet. Det gjorde med mange plassar på albumet. Me sampla berre oss sjølv og skapte vårt eige lydlandskap på den måten.»
Earthling vart spelt inn fullstendig digitalt, «heilt på harddisk.» Under intervju under marknadsføringa av albumet sa Bowie «Eg gjorde nesten alt på gitar. Mykje skrike-skråle-ting vart gjort på saksofon, så overført til sampler, og så forvrengd og handsama på synthesiseren.»
Bowie og Gabrels brukte ein teknikk dei byrja på medan dei arbeidde på 1. Outside: å overføre bitar av gitar til ein sampler og så konstruere riff frå dei desse bitane. «Det er verkeleg gitar,» sa Bowie, «men konstruert på ein syntetisk måte. Men Brian Eno gjekk i vegen – på den finaste måten – så me byrja ikkje å gjere det slik før dette albumet. Me ønskte å ta det vidare fordi det var ein spanande idé.» Bowie rekna dette albumet, og føregangaren, å vere ei «teksturdagbok» om korleis dei siste få åra av milleniet kjendest ut.
Inspirasjonskjeldene til Bowie og Gabels hadde stor innverknad på albumet: Bowie var inspirert av ein «euro»-stil og band som The Prodigy, medan Gabrels var meir inne i amerikansk industriell musikk og band som Underworld. Reeves Gabrels sa: «Det var snakk om at albumet hoppa på drum 'n' bass-vogna, men det er meir påverka av det som vart kalla electronica. David elska Photek og Tricky. Desse påverknadene var i lufta den gongen. Eg har aldri fortalt David dette, men i hovudet mitt tenkte eg meir på 'Won't Get Fooled Again' - det muskuløse rockebandet med sekvensiell informasjon ... Det er favorittplata mi som eg gjorde med David. Vi hadde ei kjensle medan vi gjorde det at vi laga noko vi ikkje hadde høyrt.»
«(For Young Americans) ønskte eg å arbeide innafor Philadelphia soul, og den einaste måten eg, og den einaste måten eg visste var å bringe det som er grundig europeisk ved meg til dette ibuande svarte amerikanske formatet», sa Bowie. «Og dette [albumet] var ikkje ein ulik situasjon. Det var hybridiseringa av den europeiske og amerikanske følsemda, og for meg er det spennande. Det er det eg gjer best. Eg er ein syntetikar.»
«Eg antar at fellesskapet med alle songane er dette varige behovet i meg for å vakla mellom ateisme eller ein slags gnostisisme», sa han. «Eg fortset å gå bakover og framover mellom dei to tinga, fordi dei betyr mykje i livet mitt. Eg meiner, kyrkja går ikkje inn i forfattarskapet mitt eller tanken min; eg har ingen empati med nokre organiserte religionar. Det eg treng er å finna ein balanse, andeleg sett, med måten eg lever på og bortgangen min. Og den tidsperioden - frå i dag til døden min - er det einaste som fascinerer meg.»
Songutvikling
Bowie og bandet fortsette den eksperimentelle måten å lage musikk på, som først vart nytta under Berlintrilogien: for sporet «Looking for Satellites» sa Bowie til gitaristen Gabrels at han «ønskte at han berre spelte på ein streng om gongen. ... Han vart bunden av akkorden til det endra seg, og det gjorde oppkøyringa hans mest uortodoks. » Gitarriffet som vart brukt til sporet «Dead Man Walking» var basert på eit riff Jimmy Page (frå Led Zeppelin) hadde spelt for Bowie tilbake på 60-talet. Ifølgje Gabrels var ein del av bassporet på «Little Wonder» eit opptak av bassisten Gail Ann Dorsey då ho prøvde å få ein lyd frå pedalbordet hennar utan å vita at ho vart spelt inn. For «Battle for Britain» utfordra Bowie Mike Garson til å spele basert på «ideen frå eit stykke Stravinsky skreiv kalla 'Ragtime for Eleven Instruments'. Eg sa 'Viss du kunne komme inn i karakteren til det ...' og han gjorde det umiddelbart.»
«Little Wonder» var ein av få spor Bowie og Gabrels skreiv for albumet, og Bowie kalla skrivinga av songen ei «latterleg» øving i rein medvitsstraum. «Eg plukka berre Snehvit og de syv dvergene og laga ei linje for kvar av namna på dvergane. Og det er songen [ler]. Og så gjekk eg tom for dverge-namn, så det er nye dvergar der som 'Stinky'.»
Opphavleg hadde Bowie tenkt at han berre skulle ha eit par nye songar på albumet, og hadde planar om å fylle albumet med nyinnspelingar av somme av dei tidlegare songane sine, som «Dead Against It» frå albumet The Buddha of Suburbia frå 1993, «I Can't Read» og «Baby Universal» frå tida med Tin Machine, og «Bring Me the Disco King», som han hadde prøvd seg på ein gong før i 1993 på for Black Tie White Noise. Men på grunn av den uventa produktive låtskrivinga hans under innspelinga, vart ingen av desse songane med på albumet, sjølv om Bowie spelte inn nye versjonar av «Bring Me the Disco King», «I Can't Read» og «Baby Universal». Om sistnemnde sa Bowie «Eg syntest det var ein verkeleg bra song og eg trur ikkje han vart høyrt. Eg ønskte ikkje at det skulle skje, så eg sette han på albumet. Eg likar verkeleg dette. Eg syns denne versjonen er særs bra.» Faktisk spelte Bowie inn to nye versjonar av «I Can't Read». Den første kom ut på filmmusikken for filmen The Ice Storm, og for den andre, versjonen som Bowie føretrekte, kom ut i lag med «Baby Universal» på EP-en Is It Any Wonder? i 2020. Bowie spelte òg inn «I'm Afraid of Americans» på ny, etter å ha spelt inn ein versjon for filmmusikken for filmen Showgirls frå 1995 under Outside-innspelinga: Bowie sa «Det var noko eg og Eno sette saman, og eg syntest berre ikkje han passa inn på Outside, så han vart ikkje med der. Han vart berre verande att. Så tok me berre grunnlaget av han og omstruktuerte songen med bandet.» I tillegg inkluderte Bowie «Telling Lies», som Bowie hadde skrive og gjeve ut på Internett året før.
Den originale sporlista for albumet vart avslørt i 2020; «The Last Thing You Should Do» og «Nuts» vart spelte inn i november 1996 og tanken var at begge skulle vere B-sider, men Bowie byta ut «I Can't Read» med «The Last Thing You Should Do» og tok «Baby Universal» heilt bort frå albumet. «Nuts» kom til slutt ut på Is It Any Wonder? (2020).
Mottaking
Sjølv om albumet ikkje selde særskild godt då det kom ut, fekk det mykje positiv omtale og ein kritikar kalla det «rikt strukturert» «attende til stordom» og ein annan sa at albumet representerte «noko av den beste musikken til Bowie på eit tiår». Rolling Stone likte albumet og merka seg at eksponeringa for Nine Inch Nails på den førre turneen til Bowie tilsynelatande hadde inspirert han på dette albumet, og kalla det «hans beste sidan Scary Monsters i 1980.» I ei mindre positive melding kritiserte Stephen Thomas Erlewine i AllMusic stilen på albumet som «pinleg», og skreiv at «plata høyrest ofte ut som om taktane rett og slett vart plassert på toppen av eksisterande songar.» Han kalla songane vidare formelbaserte og sjølve albumet til sjuande og sist lite imponerande. John Davidson i PopMatters skreiv at Earthling var resultatet av at Bowie prøvde å «dilte etter» drum and bass-eksplosjonen seint i 1990-åra. Han kallar tekstane Bowie sine «mest sløve» og trudde til liks med Erlewine at trommeslaga vart bygd rundt songane i staden for for dei. Davidson sa til slutt: « Earthling  er i hovudsak eit konvensjonelt Bowie-rockealbum (om noko slikt finst), kledd i posete danseklede.»
Earthling vart nominert til Grammyprisen i 1998 for beste alternative musikkalbum og songen «Dead Man Walking» vart nominert for beste mannelege rockesong. Albumet gjorde det betre enn den eksperimentelle føregangaren Outside, og nådde sjetteplassen på den britiske albumlista og 39. plassen på i USA. Albumet gav ein mindre hit med ein Trent Reznor-remiks av «I'm Afraid of Americans».
Ein mandarin-språkleg versjon av songen «Seven Years in Tibet» toppa lista i Hong Kong og markerte første gongen ein ikkje-asiatisk artist hadde nådd toppen av singellista i dette området.
Remiksar og musikkvideoar
Entusiasmen Bowie hadde for remiksar nådde toppen då dette albumet kom ut og fleire singlar frå albumet vart sende til klubbar. Tre versjonar av «Telling Lies» vart gjevne ut på den offisielle nettstaden til Bowie fleire månader før albumet kom ut, og vart den første digitale singelen nokon gong av ein større artist. «Little Wonder» vart den største hitten frå albumet og nådde 14. plassen i Storbritannia.
Tre andre singlar — «Dead Man Walking», «Seven Years in Tibet» og «I'm Afraid of Americans» (i lag med Trent Reznor) — gjorde det ikkje like bra, sjølv om sistnemnde låg på den amerikanske singellista i 16 veker og nådde 66. plassen.
Musikkvideoane for Earthling vart forseggjorte. Kunstaren og regissøren Floria Sigismondi regisserte musikkvideoane for «Little Wonder» og «Dead Man Walking», medan Dom and Nic regisserte «I'm Afraid of Americans»,. Sistnemnde vart nominert til ein MTV Video Music Award. Det vart òg laga ein musikkvideo for «Seven Years in Tibet», som hovudsakleg bestod av konsertopptak.
Konsertar
9. januar 1997, dagen etter han vart 50, feira Bowie seg sjølv med ein konsert, der han framførte songar frå albumet, i tillegg til eit utval av songar frå katalogen sin. Han spelte for nesten 15 000 fans i Madison Square Garden i New York. Bowie fekk med seg ei rekkje artistar på scenen, inkludert Billy Corgan, Foo Fighters, Sonic Youth, Black Francis, Robert Smith og Lou Reed, som spelte på songane hans. Andre ikkje-utøvande gjester var Beck, Moby, Julian Schnabel, Prince, Charlie Sexton, Fred Schneider, Christopher Walken, Matt Dillon og kona til Bowie, Iman. Kunstnaren Tony Oursler designa somme av kunsten for videoane som gjekk på skjermar bak bandet på scenen. Hendinga vart filma for ein betal-per-visning-sending, og ein del av inntektene vart donerte til den veldedige organisasjonen Save the Children. Tim Pope, som tidlegare arbeidde med Bowie då han regisserte videoen for «Time Will Crawl» i 1987, regisserte konsertfilmen, og Duncan Jones, sonen til Bowie, var ein av kameraoperatørane under konserten.
I februar 1997 framførte Bowie songar frå Earthling live på Saturday Night Live og The Tonight Show. Bowie vart mellombels bannlyst frå SNL etter denne framsyninga, dels fordi han byta songane han skulle spele. Han hadde først planlagd å spele «Little Wonder» og «Telling Lies», men byta den siste med «Scary Monsters» i siste augneblink, utan å sei i frå til besetninga for showet. Bowie fekk likevel kome attende på showet i 1999.
På Phoenixfestivalen i juli 1997 spelte Bowie og bandet hans i Radio 1 Dance-teltet som «Tao Jones Index». Dei framførte i mørkret med tørris og strobelys. Tao Jones Index var eit ordspel basert på det verkelege namnet til Bowie, David Jones, og i 1997 vart det gjeve ut Bowie-obligasjonar (Tao vert uttalt «Dow», som i Dow Jones Index på den amerikanske aksjemarknaden).
Bowie drog attende på turné for å marknadsføre albumet med Earthling-turneen fann stad mellom mai 1997 og slutten av året.
Somme songar frå desse konsertane kom ut på promoalbumet Earthling in the City (1997).
Bowie hadde sagt i midten av 1996 at han ønskte å gå i studio for å arbeide på ein oppfølgjar til Outside etter først å ha laga eit album med turnébandet sitt, men det kom ikkje noko oppfølgjar til Outside. Det neste albumet til Bowie var Hours i 1999.
Innhald
Merknad
Medverkande
Frå plateomslaget til Earthling.
Produksjon
Osasco
Osasco er ein by i delstaten São Paulo i Sør-Brasil.
Klima
Klimaet i Osasco vert rekna som subtropisk eller høgtliggjande tropisk klima.
Kathrin Neimke
Kathrin Neimke er ein tysk tidlegare kulestøytar frå Magdeburg som vann sølvmedaljen i øvinga under VM 1987 og Sommar-OL 1988, og bronsemedaljen i EM 1990, OL 1992 og VM 1993. Ho representerte Aust-Tyskland til 1990, frå 1991 det samla Tyskland.
Aktiv
Neimke slo gjennom i 1987-sesongen. I VM-finalen i Roma støytte ho kula 21,21 meter, eit støyt som skulle vise seg å verte hennar liv lengste. Einast verdsrekordhaldaren Natalja Lisovskaja frå Sovjetunionen makta overgå henne, med 21,24 m og fattige 3 centimeter. Året etter kneip Neimke sølvmedaljen også i Sommar-OL 1988 i Seoul, med 21,07 m tukta ho Li Meisu frå Kina med ein centimeter, gullvinnar Lisovskaja var då i ei heilt eiga klasse.
I dei neste meisterskapane sanka Neimke bronsemedaljar. Den fyrste bronsen kom i EM 1990 med 19,96 m som best, deretter tok ho OL-bronse i 1992 med 19,78 m og til sist VM-bronse i 1993 med 19,71 m på resultatlista. Midt i mars 1995 steig ho til topps i hall-VM i Barcelona etter å ha støytt kula 19,40 m. Fem månader seinare kom Neimke med 19,30 m på fjerdeplassen i verdsmeisterskapen i Göteborg.
Elliott Ridge
Elliott Ridge er ein krokforma rygg, 8 nautiske mil lang som strekkjer seg vestover frå Wiens Peak sør i Neptune Range i Pensacolafjella i Antarktis. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956–66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser James Elliott, kaptein på isbrytaren USS «Staten Island» som assisterte frakteskipet «Wyandot» via pakkisen i Weddellhavet for å opprette Ellsworth-basen på Filchnerisen i januar 1957.
Flekksnipe
Flekksnipe (Actitis macularius) er ein liten vadefugl i snipefamilien. Ho er ein systerart til strandsnipe, liknar strandsnipa i utsjånad, men har vanlegvis ikkje overlappande utbreiing. Dei er klassifiserte som dei to einaste medlemmene i den biologiske slekta Actitis. Flekksnipa hekkar i Nord-Amerika, og er ein trekkfugl som overvintrar i Mellom-Amerika, Karibia og i Sør-Amerika.
Skildring
Flekksnipa når ei kroppslengd på 18 til 20 centimeter. Vengespennet er på 37 til 40 cm. Vekta varierer mellom 19 og 76 gram.
I hekketida er oversida av vaksne fuglar grønleg brun med mørke tverrstriper. Nebbet er oransje med svart tupp. Vidare har fjørdrakta kvit augebrynstripe over ei mørkare stripe som går frå nebbrota gjennom auget til øyredekkarane. Strupen, brystet og undersida er kvit. I hekkedrakta med iaugefallande store, brune flekker. I vinterdrakta har undersida ingen flekker, berre på sidene av brystet er det utvaska, gråbrune flekker. Oversida er jamt brun og nebbet er brunt. Dei unge fuglane liknar vaksne fuglar i vinterdrakt.
Denne arten hekkar over mykje av Canada og USA, frå Alaska på tvers av kontinentet til Newfoundland, den sørlege grensa er omtrent gjennom sørlege California, søraustre Arizona og vestlege New Mexico, derfrå austover til Nord-Carolina. Overvintringsområdet ligg i aller sørlegaste USA inkludert Florida, gjennom Mellom-Amerika og Karibia til Sør-Amerika inkludert Galápagosøyane. Sørgrensa går gjennom nordlege Argentina. I Chile til meir enn 42 ° sør. Streiffuglar kjem til Europa, i få tilfelle kjem einslege flekksniper òg til Noreg.
Habitatet i hekkesesongen er ofte breidder av elver og innsjøar, hekking kan skje heilt opp til 4700 moh. Utanom hekketida lever ho òg i kystsona. Flekksnipa et hovudsakleg virvellause dyr, som ho plukkar frå bakken. Viss ho forfølgjer eit byte, kan ho minne om ein liten hegre i måten ho går fram på: tar først ei litt krum haldning og deretter plutseleg hakke etter bytet. På kysten er flekksnipa først og fremst på strandeng eller tangvoll og plukkar føde av det som er vaska opp av bølgjene ved kysten. Overvintrande fuglar kan òg ete småfisk og krabbar.
I vintermånadene kan flekksniper tidvis danne små flokkar, men hekkinga skjer individuelt i par. Paret dannar eit monogamt eller polyandrisk tilhøve som eksisterer berre ein hekkesesong. Det uvanlege med denne arten er at hofuglar konkurrerer om hannar. Reiret er ein grunn senking i bakken med tilpassa plantematerialar. Hannen lagar vanlegvis fleire slike reirplassar som hoa kan velje blant. Kullet består vanlegvis av fire (3-5) egg. Ved monogame tilhøve vil begge foreldre vere involvert i ruging, i polyandirelasjonar hannane åleine. Rugetida er 21 til 22 dagar.
Storleiken på populasjonen er estimert til 640 000 individ, er minkande, men arten har status som livskraftig, LC.
Mount Cantello
Mount Cantello er eit fjell, 1820 moh, på nordsida av Crawfordbreen, 4 nautiske mil nordvest for Mount Keith i Bowers Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–65, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Dominic Cantello, Jr. i US Navy, ein elektrikar ved Amundsen-Scott-stasjonen, 1965.
Leikanger prestegard
Leikanger prestegard ligg på Leikanger i Sogn, rett ved kyrkja, og er framleis i bruk som tenestebustad for soknepresten i Leikanger. Prestegarden er kjend for den vakre hagen med sjeldne tresortar, som gjorde stort inntrykk på Henrik Wergeland og biskop Jacob Neumann.
Leikanger Prestegard var ein stor fruktgard, og mange prestar sette si ære i fruktavlen. Den siste presten som dreiv prestegarden var Sverre Daae. Mykje av innmarka vart lagd ut til byggjefelt på 1950- og 1960-talet. På den næraste innmarka kom Tinghus 3 i 1963, Leikanger ungdomsskule i 1967 og ei utviding av kyrkjegarden i 1980. I dag er det berre tunet og prydhagen som er att.
Bygningar
Hovudbygningen er bygd i 1912 av sokneprest Fredrik Bull-Hansen. Huset er oppført i sveitserstil i halvanna høgd med midtark på den symmetrisk utforma fasaden mot fjorden. Veggene er kvitmåla og taket er lagt med skiferheller. Forutan hovudbygningen står det fleire mindre bygningar på prestegarden: Paktarstova, eldhuset, vedskålen og stabburet er alle frå 1700-talet. Dei er raudmåla og har villhelletak frå Helleberget ovanfor prestegarden, men paktarstova har tegltak. Vedskålen vart bygd om til likhus på 1980-talet. Både hovudbygningen og desse fire småhusa er freda. Det er òg ein garasje frå 1950-talet i same stil som dei andre bygningane, men med eternittak. Til prestegarden høyrer òg stølshus på heimestølen Kleppa og fjellstølen Romedal.
Leikanger gamle prestegard
Den gamle hovudbygningen på Leikanger prestegard vart oppført i bergensk rokokkostil med svaitak av sokneprest Gerhard Geelmuyden i 1752. Bygningen har tegltak og var fyrst rosa, men seinare kvitmåla. Huset hadde fasade mot vest, og ikkje mot fjorden slik som dagens hovudbygning. Presten hadde kontoret sitt på loftet i andre etasje. Dette var ein prestegard av høg standard. Her er en særdeles skjøn Prestegaard, store smukke Værelser, blant dem en Stue, som næsten tør maale sig med min Storstue, skreiv biskop Claus Pavels i 1819, og føregjengaren Johan Nordahl Brun skreiv i 1806 om Legangers Præstegaard, hvor jeg helst var og best var i heele Sogn. Storstova vart delt inn i fire mindre rom kring 1820, og då i empirestil. I 1911 vart huset rive og flytt til Norsk Folkemuseum på Bygdøy, der det står den dag i dag.
Bergstuen
I tidlegare tider stod ein liten raudmåla bygning kalla Bergstuen på den skarpt avteikna hammaren mellom hovudbygningen og fjorden. Stova vart gjeven til Leikanger kommune i 1850, og tre år seinare vart ho flytt opp på klokkargarden og innreia som skulestove. Frå 1876 var denne lokale for Leikanger Sparebank fram til ho vart riven i 1938 for å gje plass til den nye riksvegen gjennom bygda.
Hagen
Leikanger prestegard er mest kjend for den praktfulle hagen som ei lang rekkje prestar har ala fram. Det serprega med prestegardshagen er alle dei framande tresortane som har klart seg godt gjennom lang tid. Her finst mellom anna ei 20 meter høg nordmannsgran (Abies nordmanniana), ein vestamerikansk hemlokk (Tsuga heterophylla), to tempeltre (Ginkgo biloba) og ein apeskrekk (Araucaria araucana). Ein 24 meter høg nutkasypress Chamaecyparis nootkatensis dominerte i prestegardshagen fram til han bles over ende i 2004.
Sequoia
Eit særsyn i prestegardshagen er eit fjellmammuttre (Sequoiadentron giganteum) som elles er kjent frå California. Desse veks nord til 38 grader, og dei høgste er 114 meter høge og fleire tusen år gamle. På Leikanger står eit solid eksemplar så langt nord som 63 grader. Treet vart planta kring 1870, og skal vera eitt av få som ein har fått til å trivast utanfor USA. Treet er 28 meter høgt og 6,5 meter i omkrins.
Valnøttre
Det mest omskrivne treet i prestegardshagen er valnøttreet (Juglans regia). Det over 200 år gamle treet var 16 meter høgt og kruna hadde tverrmål på 26 meter. Treet er omtala av Henrik Wergeland og biskop Jacob Neumann. Sistnemnde skreiv: ...men fremfor alle udmerkede sig et høit prangende Valnødtræ, det skjønneste en Maler kunde sætte i en Forgrund. Valnøttreet gjekk i venda om føremiddagen 7. juli 2015, og var då svært ròte i rotstokken.
Stalheimskleivi
Stalheimskleivi er ei 1,5 km lang, svingete og bratt kleiv ved Stalheimsfossen i Voss herad i Vestland. Vegen er bygd etter den franske chaussé-metoden, så stigninga er ikkje meir enn 1:20. Vegstrekningen har 14 krappe svingar oppover mot Stalheimsberget, der Stalheim Hotell står. Vegen vart bygd i åra 1842 – 1849 og opp til 1000 mann var i arbeid. I 1937 vart vegen utvida, slik at det vart framkomeleg for bilar. I 1980 vart vegen, som er ein del av E 16 lagt i tunnel.
Urtitt
Slike bergarter kjennest i Noreg frå Fensfeltet i Telemark.
Bergarten har namn etter lokaliteten Lujavr Ura på Kola i Russland.
Justin Hayward
Justin Hayward er ein engelsk musikar, mest kjend som songar, låtskrivar og gitarist i rockebandet The Moody Blues.
Okenitt
Okenitt er eit kvitt mineral i zeolittgruppa som opptrer i fibrige massar, særleg på holrom i basalt saman med apofyllitt og ulike zeolittar. Det er eit triklint kalsiumsilikat med vatn og den kjemiske formelen er Ca5Si9O23·9H2O.
Justin Hayward
Hayward starta karrieren i lokale band i Swindon. I 1966 svarte han på ei annonse i Melody Maker, sett ut der av Eric Burdon frå The Animals, og Hayward vart kontakta med Mike Pinder frå The Moody Blues etter at Burdon hadde gjeve brevet til Hayward og demoopptaka til Pinder. Etter nokre få dagar hadde Hayward erstatta vokalist og gitarist i Moody Blues, Denny Laine, som hadde slutta. Bassisten John Lodge erstatta samstundes Rod Clarke som hadde spelt ei stund for bassit Clint Warwick, som hadde slutta på same tid.
Okenitt
Det vart først skildra i 1828 etter ein førekomst på øya Disko på Grønland og kalla opp etter den tyske naturalisten Lorenz Oken (1779–1851).
Dei er særleg kjend frå frå Mumbai i India. I Noreg er det skildra frå Sulitjelma.
Justin Hayward
Då Hayward og Lodge kom inn i bandet, i lag med at Pinder starta å nytte mellotron, gav det bandet stor kommersiell suksess mot slutten av 60-åra. I 1967 gav dei ut albumet Days of Future Passed, eit av dei første og mest influerande symfoniske rockealbuma, med Hayward-songane «Tuesday Afternoon» og «Nights in White Satin». Sistnemnde selde etter kvart over to millionar eksemplar, og gjekk inn på singellista i Storbritannia tre gonger (1967, 1972 og 1979).
I 1980-åra skreiv Hayward òg musikk for film og fjernsyn, mellom anna kjenningsmelodien til BBC2-serien Star Cops.
Justin Hayward har i tillegg til albuma med The Moody Blues òg gjeve ut fleire soloalbum.
Tjelle-skredet
«Tjelle-skredet» var eit fjellskred som fann stad den 22. februar 1756. 15 million kubikkmeter stein rasa ut frå Tjellafjellet ved Tjelle i Nesset kommune i Møre og Romsdal fylke. Dette er truleg det største steinraset i Noreg, og det vert sagt til å vera eit av dei største steinskreda i Nord-Europa målt i volum rasmasse. Under rasulukka i Loen i 1936 rasa det, til samanlikning, ein million kubikkmeter rasmasse.
Raset ved Tjelle laga tre bølgjer som nådde opptil «50 skritt» over normalt flomål og som gjekk «200 skritt» innover land, der dei slo inn på andre sida av Langfjorden og vidare inn i Eresfjorden. Ifølgje Noregs Geotekniske Institutt merkte ein 25 km unna (på Veøy i Molde) seg at bølgja slo «20 skritt» høgare enn normalt flomål.
32 menneske omkom i raset og dei tre påfølgjande flodbølgene.
Paulusbasilikaen utanfor murane
Paulusbasilikaen utanfor murane (italiensk Basilica di San Paolo fuori le mura) er den største katolske basilikaen i Roma etter Peterskyrkja.
Basilikaen blei opphavleg bygd på keisar Konstantin den store si tid, men byggverket slik det står i dag, er ei atterreising etter at kyrkja blei fullstendig øydelagd i 1823, då ho brann ned til grunnen.
Ifølge Lateranovereinskomsten er Paulusbasilikaen utanfor murane ein eksklave under Vatikanstaten.
Gudmund Grytøyr
Gudmund Grytøyr var ein norsk bonde og Arbeidarparti-politikar, fødd i Sør-Varanger og busett i Leinesfjord.
Oldhamitt
Oldhamitt er eit brunleg mineral som berre er funne i meteorittar. Kjemisk sett er det eit magnesiumhaldig kalsiumsulfid, (Ca,Mg)S, med kubisk struktur. Det er isotypt med galenitt (blyglans).
Akersberg gruver
Gruva vart teken opp igjen og drive av tyske bergverksfolk i perioden 1520-38. Sølvet blei utvunne rett ved sida av gruva, frå blyglans og koparkis. Prøvene vart varma opp til svovelet unnslapp som gass. Ved vidare oppvarming smelta sølvet og dei andre metalla slik at dei kunne skiljast frå kvarandre. Akersberg gruve har ikkje vore drive etter 1610. Ein av dei gamle stollane blei påtreft i 1975 under sprengingsarbeid for nybygg ved Maridalsvegen. Han blei undersøkt, oppmålt og deretter forsegla, og er som del av eit gruveanlegg frå mellomalderen automatisk freda etter kulturminnelova.
Oldhamitt
Det vart først skildra i 1862 etter ein førekomst i Busteemeteoritten i Gorakhpur i Uttar Pradesh i India. Han vart kalla opp etter den irske geologen Thomas Oldham (1816-1878), direktør for Indias geologiske undersøking.
Akersberg gruver
Geologien under kyrkja
Ein mørk steinsmelte i Oslofeltet har trengt inn i ein nordaust-sørvest gåande spalte i kambrosilur-sedimenta ved Gamle Aker kyrkje. Denne dannar ein nokre meter brei, mørk og finkorna gangbergart: diabas. Metallrike oppløysningar har sirkulert og vorte feldt ut i sprekkar i diabasgangen som sinkblende, svovelkis og sølvhaldig blyglans (sinkblende finst i store mengder, medan blyglans er meir sjeldsynt). Desse metallhaldige løysningane kan stamme frå ein granitt som ligg i djupet under Akersberget gruve, og som trengde inn i jordskorpa då Oslo-rifta var aktiv. Andre meiner at varmen frå steinsmelter med granitt i djupet sette i gang ein sirkulasjon av metallhaldige væsker i kambrosilur-sedimenta og at metalla kjem frå desse sedimenta. Tilsvarande diabasgangar finst fleire stader i Oslofeltet, gjennom andre Wergelandsgrotta og ein gang langs austsida av Geitmyrsveien.
Gudmund Grytøyr
Grytøyr var son til ein ferjeskipper og postopnar. Sjølv arbeidde han som sjømann frå 1937 til -42, 1945-46 som kontorist i Sør-Varanger kommune, 1947-48 industriarbeidar ved NEBB i Oslo og 1949-50 som kombinert skogs- og landarbeidar. I 1951 skaffa han seg ein gard i Leinesfjord i dåverande Leiranger kommune, der han budde resten av livet. Han var formann i fylkeslandbruksstyret i Nordland åra 1960-68 og 1974-80.
Grytøyr var medlem av kommunestyret i Leiranger frå 1955 til kommunen vart slått saman med Steigen i 1964, vidare medlem av kommunestyret til 1971, og i perioden 1975-79. Som andre vararepresentant på Stortinget for Nordland fylke og Arbeidarpartiet valbolken 1973–77 møtte han fleire gongar på tinget. Perioden 1977-81 hadde han fast sete på Stortinget, medlem av Sjøfarts- og fiskerikomitéen.
Kjelder
Stortingsbiografi
Erlanger Spur
Erlanger Spur er ein utstikkar frå sørvestenden av Lexington Table i Forrestal Range i Pensacolafjella i Antarktis. Utstikkaren ligg sør for Abele Spur og strekkjer seg vestover mot Blount Nunatak. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names, etter forslag frå geologen Arthur B. Ford i US Geological Survey etter George L. Erlanger, ein elektrikar i Geophysical Survey Systems Inc, som arbeidde med US Antarctic Research Program sitt Cold Regions Research and Engineering Laboratory i Pensacolafjella, 1973–74.
Bosner Island
Bosner Island er ei klipperik øy i Antarktis. Ho er 500 meter lang og ligg 150 meter nordvest for Boffa Island og 800 meter aust for Browning Peninsula i sørlege delen av Windmill Islands. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av US Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1947 og 1948. Ho vart namngjeven av US-ACAN etter Paul Bosner, som var medlem av fotografieininga under Operasjon Windmill som tok bilete av området i januar 1948.
Svetlana Masterkova
Aktiv
Masterkova, som var frå Atsjinsk i Sibir, fekk sitt gjennombrot då ho i 1991 vart sovjetmeister på 800 meter. Ho tok seg same året til finalen på 800 meter i Tokyo-VM, men enda på åttande og sisteplass.
Dei neste sesongane hadde ho lite suksess, med andreplassar på 800 m i innandørs-VM 1993 og i verdscupen same året, som det beste. Ho sleit tidvis med skadar, og ho fødde ei dotter i 1994.
Våren 1996 vart Masterkova nummer tre på 800 m i innandørs-EM i Stockholm. Same året byrja ho å delta også på 1500 meter, og i den russiske friidrettsmeisterskapen vann ho både 800 m og 1500 m. Ho vart likevel ikkje rekna med mellom favorittane på 800 m under Sommar-OL i Atlanta, der ein forventa eit oppgjer mellom Maria Mutola og Ana Fidelia Quirot. Masterkova tok leiinga frå start, og heldt sidan alle konkurrentane bak seg til målstreken var passert, Quirot vart nummer to, 0,38 sekund bak. Fem dagar seinare vann Masterkova også gullmedaljen på 1500 m etter same oppskrifta, sju tidels sekund føre Gabriela Szabo. Dermed hadde ho kopiert Tatjana Kazankina sin dobbeltriumf på dei same distansane, tjue år tidlegare.
Masterkova deltok i VM 1997, men ein akhilles-skade førte til at ho braut forsøka på 1500 meter. Derimot toppa ho ein stor 1998-sesong med siger på 1500 m under europameisterskapen. I 1999 deltok ho på ny på begge mellomdistansane i verdsmeisterskapen. På 800 m måtte ho sjå Ludmila Formanová, 1.56,68, og Maria Mutola, 1.56,72, eit par tidels sekund framfor seg, men på 1500 meter vann ho med romsleg margin, 0,82 sekund, til Regina Jacobs frå USA. Året etter var Masterkova på plass i Sydney-OL, der ho braut sitt 1500-meterheat.
Utvasking
Utvasking i geologi er ei masseforflytting som kjem av vasstraumen i ei elv, i undergrunnen eller på havbotnen.
Funarë
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Funarë 2 122 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Funarë ein del av distriktet Elbasan. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Kenny Rankin
Kenny Rankin var ein USA-amerikansk popsongar og låtskrivar frå Washington Heights i New York City.
Rankin gav ut fleire populære album i 1970-åra og fleire av dei gjekk inn på topp 100 på albumlista i USA.
Lisa Fischer
Lisa Fischer er ein USA-amerikansk vokalist og låtskrivar. Ho vart kjend i 1991 med debutalbumet So Intense med singelen «How Can I Ease the Pain», som ho vann ein Grammypris for. Ho er kjend for det store vokalspennet og er mykje nytta som studiomusikar. Ho har sunge korvokal for mange kjende artistar, som Luther Vandross og Tina Turner, og har turnert med The Rolling Stones sidan 1989, og ho song ofte duettar med Mick Jagger på scenen.
Hedwiges Maduro
Hedwiges Eduard Martinus Maduro er ein nederlandsk fotballspelar som har spela for Valencia i spansk Primera Division, og for det nederlandske landslaget. Mora hans er frå Curaçao og faren frå Aruba.
Maduro debuterte i den nederlandske seien for Ajax i 2004/05-sesongen. I 2008 gjekk han til Valencia i Spania.
Maduro var med på laget som vann U21-EM i 2007. Han debuterte for Nederland sitt A-landslag 26. mars 2005 i ein VM-kvalifiseringskamp mot Romania. Han vart teken ut i Nederland sin tropp til fotball-VM i 2006, der han fekk spela i éin kamp, som innbytar i gruppekampen mot Argentina. Etter VM i 2006 spelte han ikkje for A-landslaget igjen før august 2010, men han fekk spela frå start i Nederland sin første EM-kvalifiseringskamp til fotball-EM i 2012.
Ultramafitt
Ultramafitt er ei gruppe av bergarter som består av minst 90 % mørke mineral med magnesium og jarn. Dei viktigaste bergartane er olivinstein (dunitt), peridotitt, pyroksenitt, serpentinitt og kleberstein. I terrenget gjev ultramafittane seg ofte til kjenne ved raudbrun eller gulbrun forvitringsfarge.
Den største førekomsten av ultramafitt i Noreg er på Leka i Nord-Trøndelag. Elles finst dei som utalde små førekomstar i Den kaledonske fjellkjeda mellom Stavanger og Tromsø. I nokre tilfelle synest det klårt at ultramafittane er danna ved at dei mørke minerala har søkke til botns i ein bergartssmelte (t.d. i Jotunheimen og Indre Sogn). I mange andre tilfelle ser det likevel ut som om dei er bitar av den øvre mantelen til jorda som er vorte pressa inn i jordskorpa under ei fjellkjedefolding.
Bogdanovitsj
Bogdanovitsj (russisk Богданович) er ein by i Sverdlovsk oblast i Russland med om lag 30 000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Kunara, ei sideelv til Pysjma, rundt 90 km aust for Jekaterinburg.
Byen vart grunnlagt mellom 1885 som ein busetnad ved jernbanestasjonen Bogdanovitsj, som opna i 1885. Han fekk bystatus i 1947.
Super Psychedelics
Super Psychedelics er det 25. studioalbumet til den amerikanske instrumentale rockegruppa The Ventures. Det vart utgjeve i 3. juni 1967 på Dolton Records. Albumet nådde 69. plassen på Billboard Top 200-lista.
Oligoklas
Oligoklas er eit feltspatmineral i plagioklasrekkja (kalknatronfeltspat). Det er utbreidd mellom anna i granittar, syenittar, gneisar og fleire og er vanleg på norske granittpegmatitter. Ein varietet med raudt fargespel blir kalla aventurin-feltspat eller solstein.
Namnet vart gjeve av August Breithaupt i 1826 frå det greske oligos, liten, og klasein, å brytast, fordi mineralet var trudd å ha mindre perfekt kløyv enn albitt.
Michael Rice
Michael Rice er ein engelsk songar. Han representerte Storbritannia i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel med songen «Bigger than Us». Før dette vann han den fyrste sesongen av songtevlinga All Together Now på BBC One i 2018. I tillegg var han også deltakar i den ellevte sesongen av britiske X Factor i 2014.
2019: Eurovision Song Contest
I januar 2019 offentleggjorde BBC at Rice var ein av seks artistar som skulle delta i Eurovision: You Decide, den britiske uttakinga til Eurovision Song Contest. Fredag 8. februar 2019 vann Eurovision: You Decide med songen «Bigger than Us», skriven av Laurell Barker, Anna-Klara Folin, John Lundvik og Jonas Thander. Rice fekk dimed representere Storbritannia i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel. I finalen enda han på sisteplass av 26 deltakarar.
John Lodge
John Charles Lodge er ein engelsk musikar, mest kjend som bassgitarist, vokalist og låtskrivar i det langvarige rockebandet The Moody Blues. Han har òg arbeidd som plateprodusent. Lodge har samarbeidd med både bandlmedlemmane i Moody Blues, og med andre artistar, og har òg gjeve ut soloarbeid.
Lodge kom inn i The Moody Blues i 1966 då den originale bassisten i bandet, Clint Warwick, forlet bandet. Samstundes starta Justin Hayward som ny vokalist og gitarist. Han hadde erstatta Denny Laine. Lodge song på mange av songane til Moody Blues og skreiv mange songar for bandet.
Han samarbeidde òg med Hayward på albumet deira Blue Jays i 1975. I 1970-åra var han plateprodusent for bandet Trapeze.
I 1985 fekk the Moody Blues Ivor Novello-prisen for bidraga sine til musikk.
Cantrell Peak
Cantrell Peak er ein fjelltopp, 1895 moh, som ligg 6 nautiske mil nord-nordaust for Mount Calvin og oppom Ebbebreen frå sør, nord i Everett Range. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfotografi teken i U.S. Navy, 1960–63, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter major Robert L. Cantrell, ein pilot i United States Marine Corps på flyfotograferingsturane i C-130-flyet i løpet av Operasjon Deep Freeze 1968 og 1969.
Shirgjan
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Shirgjan 7 307 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Shirgjan ein del av distriktet Elbasan. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene: