cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carl Ben Eielson
Flygar i Arktis og Antarktis
I Alaska såg Eielson eit stort potensiale for luftfart, og vart ein pådrivar for og einaste flygaren i Farthest North Aviation Company, som vart skipa i 1922. I februar 1924 flaug han den første luftpostruta i Alaska, frå Fairbanks til MacGrath. Dette korta ned ein tur som hadde teke 21 dagar med hundespann til fire timar. I 1926 flaug han luftpost i Florida, og vart seinare same år engasjert av den australske polarforskaren Hubert Wilkins som pilot. Saman skulle dei fly frå Point Barrow i Alaska, til Spitsbergen. Føremålet var å sjå om det fanst land mellom Alaska og Nordpolen.
Dei gjorde to mislukka forsøk i 1926 og 1927, og i 1928 klarte dei det. 21. april 1928 landa dei ved radiostasjonen i Barentsburg etter det ufrivillige opphaldet på fire døgn på Daudmannsodden. I den antarktiske sommaren 1928–1929 var han med på kartlegging av land på Den antarktiske halvøya. Kvalkokeriet «Hektoria» vart brukt som base. I juni 1929 leidde han det nystarta Alaskan Airways i Fairbanks.
Heider og ettermæle
Eielson omkom 9. november 1929, då hans Hamilton H-47 havarerte under ein redningsaksjon for eit skip som var fastfrose nord for Beringsundet. Staden der han og mekanikaren Earl Borland har fått namnet Kosa Dvukh Pilotov, 'Neset til to pilotar'.
I 1928 hadde Eielson fått Norsk Aero Klubbs hederstegn. Han er òg heidra fleire stadar i USA, blant anna ber flybasen i Fairbanks namnet hans. I Endicott Mountains heiter ein fjelltopp «Mount Eielson». I 1958 fekk han namnet sitt i National Aviation Hall of Fame i Ohio, der alle amerikanske flypionerar er minna.
Eielson er gravlagt i heimbyen Hatton, der barndomsheimen hans er eit museum med minne frå livet hans.
Shuggie Otis
Shuggie Otis  ) er ein amerikansk songar-låtskrivar, plateartist og multiinstrumentalist.
Otis-songen «Strawberry Letter 23» (spelt av The Brothers Johnson) toppa Billboard R&B-lista og nådde femteplassen på Billboard Hot 100 i 1977. Han hadde òg suksess i 1974 med singelen «Inspiration Information» (frå albumet med same namn), som nådde 56. plass på R&B-lista.
Biografi
Otis var fødd i Los Angeles i California som son av rhythm and blues-pioneren, musikaren, bandleiaren og impresario Johnny Otis og kona Phyllis. Namnet «Shuggie» (kort for «sugar») vart gjeven av mora då han var nyfødd. Otis byrja å spele gitar då han var to år gammal og spelte profesjonelt med faren frå han var 12 år gammal, og skjulte seg sjølv ofte bak mørke solbriller og ein falsk bart slik at han kunne spele med bandet til faren på nattklubbar han ikkje gamal nok til å kome inn.
Otis, hovudsakleg kjend som gitarist, syng og spelar i tillegg mange andre instrument. Medan han voks opp var han kraftig påverka av mange blues-, jazz- og R&B-musikarar som heldt til i sirkelen kring faren Johnny. Otis byrja å drive mot popmusikken i hans generasjon, som Sly Stone, Jimi Hendrix og Arthur Lee i bandet Love. I 1969 spurte Al Kooper Otis om å vere med på den andre i rekkja (Kooper Session) av Super Session-serien hans, der han tidlegare hadde hatt med seg Stephen Stills og Mike Bloomfield. Kooper og den då femten år gamle Oits spelte inn heile albumet i løpet av ei helg i New York. Like etter han kom attende til Los Angeles, spelte Otis, i lag med faren og songaren Delmar «Mighty Mouth» Evans, på albumet Cold Shot, som kom ut i 1969 på den Los Angeles-baserte Kent-etikken. Eit anna sjeldant album som desse tre spelte inn var Snatch & The Poontangs, der Otis spelte under pseudonymet «Prince Wunnerful».
Otis gav ut det første soloalbumet sitt seinare det året, kalla Here Comes Shuggie Otis på Epic Records. Mange musikarar gjesta debutplata hans, som faren Johnny, Leon Haywood, Al McKibbon og Wilton Felder. Dette gav han eit godt rykte og fanga merksemda til B.B. King, som vart sitert i 1970-utgåva av Guitar Player at Otis var «den nye favorittgitaristen hans». Somme av artistane Otis spelte med på denne tida var Frank Zappa (elektrisk bass på «Peaches en Regalia» på albumet Hot Rats frå 1969), Etta James, Eddie Vinson, Richard Berry, Louis Jordan og Bobby 'Blue' Bland, blant mange andre.
I 1974 gav Otis ut Inspiration Information, det tredje og siste albumet hans for Epic Records. Albumet hadde tatt nesten tre år og lage. Alle songane var skrivne og arrangerte av Otis sjølv, som spelte nesten alle instrumenta på albumet (utanom blåsarar og forskjellige strykeinstrument). Men trass i den lange ventetida, hadde Inspiration Information berre ein singel (tittelsporet) som nådde Billboard Hot 100. Etter albumet kom ut vart Otis møtt av Billy Preston på vegner av The Rolling Stones, som bad han med i bandet for den komande verdsturneen deira. Han avslo tilbodet og det same gjorde han med tilbodet til Quincy Jones om å produsere det neste albumet sitt. Etter ei rekkje liknande avslag, fekk Otis rykte på seg for «bruke tid», og platekontrakten med Epic Records vart kansellert. Det einaste Otis er oppført med i midten av 1970-åra er forskjellig studioarbeid for plateprosjekta til faren.
Inspiration Information fekk mange tilhengjarar i 1990-åra då rare groove og acidjazz oppstod. Det vart hylla av musikarar som Prince og Lenny Kravitz. På grunn av denne fornya interessa vart albumet gjeve ut på ny i april 2001 av det sjølvstendige selskapet til David Byrne, Luaka Bop Records. Denne utgåva inneheld dei ni originale albumspora, i tillegg til fire songar frå albumet Freedom Flight frå 1971 og nytt plateomslag.
Personleg liv
Som tenåring fekk han ein son, Johnny III (kalla Lucky) med Judith Peters, som var betre kjend som Miss Mercy i The GTOs, ei «groupie-gruppe» og ein sosiologisk skapning av Frank Zappa. Eit par år seinare gifta han seg med Lillian «Teri» Wilson, dotter til trompetisten/bandleiaren og latin-jazz-pioneren Gerald Wilson, og dei fekk sonen Eric, kalla opp etter bandkollegaen og den nære ven en til Wilson, Eric Dolphy.
Samarbeid
Med Al Kooper
Med Preston Love
Med Guitar Slim Green
Erling Laugsand
Erling Emil Laugsand var leiar i Senterungdomen frå 2013 til 2016. Han er oppvaksen i Averøy i Møre og Romsdal.
Utdanning
Laugsand har studert sivilingeniør i industriell økonomi ved NTNU. Han har pause fra studiet på grunn av vervet som senterungdomsleiar.
Politisk karriere
Erling Laugsand vart vald som ny leiar i Senterungdomen 9. november 2013 i Ålesund, på organisasjonen sitt 64. landsmøte. Han tok offisielt over etter Sandra Borch ved møteslutt dagen etter. Før han vart vald som leiar, var han styremedlem i sentralstyret.
Robert White Johnson
Robert White Johnson er ein USA-amerikansk låtskrivar og musikar, som held til i Nashville. Han er mest kjend for å ha vore med å skrive «Where Does My Heart Beat Now», som vart ein stor hit for Celine Dion.
I lag med Jimmie Lee Sloas skipa han rockebandet RPM, tidleg i 1980-åra, der Johnson var frontmann. Bandet gav ut to album og fekk ein liten hit med «A Legend Never Dies». Han skreiv songar, produserte eller begge delar for band og artistar som The Beach Boys, Peter Wolf, B.J. Thomas, Lynyrd Skynyrd, 38 Special, Van Zant og Celine Dion. Han har òg vore låtskrivar og produsent innan moderne kristenmusikk. I 1996 vann han Dove Award som produsent for Årets inspirerande album, Unbelievable Love av Larnelle Harris. Johnson har òg skrive mykje reklamemusikk.
Jean-Luc Ponty
Jean-Luc Ponty er ein fransk virtuos fiolinist og jazzkomponist.
Tidleg liv
Ponty var fødd inn i ein familie med klassiske musikarar den i Avranches i Frankrike. Faren lærte han fiolin og mora lærte han piano. 16 år gammal kom han inn på Conservatoire National Supérieur de Musique de Paris, og kom ut to år seinare med høgaste karakterar, Premier Prix. Han vart så henta inn av det store symfoniorkesteret Concerts Lamoureux, og spelte der i tre år.
På den tida levde Ponty eit delt liv, med å øve og spele saman med orkesteret, i tillegg til å spele jazz til kl. 3 om natta på klubbar i Paris. Etter kvart måtte han ta eit val og tok ein sjanse på jazz-retninga.
Suksess med fiolinen
Først var fiolinen eit handikap for Ponty og få innsåg at instrumentet hadde ein plass i moderne jazz. Ponty utmerkte seg med be-bop-aktige fraseringa og ein hardtslåande stil påverka av blåsarar. Kritikarane sa på den tida at han var den første jazzfiolinisten som var like spanande som saksofonisten. Ryktet til Ponty voks med store spran og i 1964, 22 år gammal, gav han ut det første soloalbumet sitt for Philips, Jazz Long Playing. I 1966 gav han ut konsertalbumet Violin Summit der Ponty spelte i Basel i Sveits i lag med kjende fiolinistar som Svend Asmussen, Stéphane Grappelli og Stuff Smith.
John Lewis frå The Modern Jazz Quartet inviterte Ponty til å spele på Monterey Jazz Festival i 1967, som førte til ein amerikansk platekontrakt med World Pacific og albuma Electric Connection med Gerald Wilson Big Band og Jean-Luc Ponty Experience with the George Duke Trio. Det året gav han òg ut Sunday Walk, det første samarbeidet med Niels-Henning Orsted Pedersen. Seint i 1960- og tidleg i 1970-åra vart han hylla over heile Europa.
Frank Zappa og flytting Amerika
I 1969 komponerte Frank Zappa musikken for soloalbumet til Ponty, King Kong (World Pacific). I 1972 inviterte Elton John Ponty med på albumet Honky Chateau. I løpet av eitt år ønskte Frank Zappa han med på turné med Mothers of Invention og Ponty flytta med kona og to unge døtrer til Amerika og Los Angeles. Han heldt fram å arbeide på forskjellige prosjekt - mellom anna for John McLaughlin, Mahavishnu Orchestra (Apocalypse og Visions of the Emerald Beyond) fram til 1975, då han signerte solokontrakt med Atlantic Records.
Det neste tiåret turnerte Ponty verda og spelte inn 12 album som alle nådde Topp 5på Billboard jazz charts og selde millionar av eksemplar. Tidlege Atlantic-innspelingar som Aurora i 1976 og Imaginary Voyage gjorde han til ein frontfigur for den gryande jazzrock-rørsla i Amerika. Han nådde Topp 40 i 1977 med Enigmatic Ocean og igjen i 1978 med Cosmic Messenger. I 1984 fekk han laga ein musikkvideo med intervallfotografering produsert av Louis Schwarzberg for songen «Individual Choice». I lag med Herbie Hancock vart Ponty ein av dei første jazzmusikarane som laga ein musikkvideo.
I 1995 vart Ponty med gitaristen Al Di Meola og bassisten Stanley Clarke for å spele inn eit akustisk album kalla The Rite of Strings. Dei turnerte så seks månader verda over. Dei vart samla saman att i april 2012 for fleire konsertar.
Personleg liv
Jean-Luc Ponty er gift og har to døtrer. Eine dottera, Clara Ponty, er ein suksessrik pianist og komponist og han har samarbeidd med ho på fleire prosjekt, som det seinaste albumet hennar, Mirror of Truth.
Provinsen Antalya
Provinsen Antalya (tyrkisk Antalya ili) ligg ved kysten av Middelhavet sørvest i Tyrkia, mellom Taurusfjella og Antalyabukta.
Provinsen Antalya er senteret for turisindustrien i Tyrkia og meir enn 30 % av dei utanlandske turistane som vitjar Tyrkia kjem hit. Antalya var den tredje mest vitja byen i verda i 2011, føre mellom andre New York. Antalya er den største internasjoanle feriebyen i Tyrkia. I Provinsen Antalya omfattar dei antikke landområda Pamfylia i aust og Lykia i vest. Han har ei 657 km lang kystlinje med strender, hamenbyar og antikke byar, inkludert verdsarvstaden Xanthos. Provinshovudstaden er byen Antalya med kring 1 million innbyggjarar.
Antalya er den provinsen i Tyrkia som veks raskast med ein årleg folkevekst på 4,17 % frå 1990 til 2000, samanlikna med 1,83 % for landet sett under eitt. Denne vaksen kjem av rask urbanisering, delvis driven av turisme og andre servicenæringar ved kysten.
Bakgrunnsstoff
Antalya
Fylkesveg 320 i Hedmark
Fylkesveg 320 i Hedmark går mellom Olasveen og Mytsveen i Ringsaker kommune. Vegen er 8,0 km lang.
Nordlege Nordsjøen
Nordlege Nordsjøen er den nordlege delen av Nordsjøen som ligg mellom 58 og 62 ºN på grensa mellom Noreg og Storbritannia.
Nordlege Nordsjøen er eit sedimentasjonsbasseng mellom Vestlandet i Noreg og Shetlandsplattforma.
Berggrunnen består av pre-devonske bergartar som er metamorfosert både gjennom den kaledonske orogenesee og tidlegare orogenesar. Nordlege Nordsjøen vart danna i slutten av permtida og inneheld ein lagpakke av marine sediment som mellom anna høyrer til Kimmeridge Clay-formasjonen, Brentgruppa og Krittgruppa.
Området er eit viktig petroleumsområde og i 2012 var det 25 felt i produksjon her, mellom anna Visundfeltet, Kvitebjørnfeltet, Osebergfeltet, Snorrefeltet, Trollfeltet, Gullfaksfeltet, Bragefeltet, Statfjordfeltet og Brentfeltet
Provinsen Adana
Provinsen Adana (tyrkisk Adana ili) er ein provins i Tyrkia sør i det sentrale Anatolia. Med eit folketal på kring 2,1 millionar innbyggjarar er han den femte mest folkerike provinsen i Tyrkia. Det administrative senteret er byen Adana, der 78 % av innbyggjarane i provinsen bur. Provinsen høyrer geografisk, og øknomisk, til regionen Çukurova i lag med Mersin, Osmaniye og Hatay.
Provinsen Adana har eit areal på 14 030 km². Den sørlege delen av provinsen består av sletter, medan ein finn høge fjell i nord. Han grensar til Mersin i vest, Hatay i søraust, Osmaniye i aust, Kahramanmaraş i nordaust, Kayseri i nord og Niğde i nordvest.
Nivå
Nivå kan syne til:
The Hole av Golden Earring
The Hole er det 18. studioalbumet til det nederlandske hardrockbandet Golden Earring, gjeve ut i 1986. Bandet heldt ein gratiskonsert i samband med albumutgjevinga på ei strand i Scheveningen føre eit publikum på 185 000. Anton Corbijn laga ein musikkvideo for singelen «Quiet Eyes». Han vart laga i den same svartkvitstilen som bileta han laga for innsida av plateomslaget.
Innhald
Alle songane er skrivne av Barry Hay og George Kooymans utanom der andre er nemnde.
Salslister
Album - Billboard (USA)
Singlar - Billboard (USA)
Bogegga
Bogegga er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 903 meter over havet.
Mikrókambos
Mikrókambos (gresk Μικρόκαμπος) er ein landsby i periferieininga Kilkís i periferien Sentral-Makedonía i Hellas. Mikrókambos var hovudsete i den tidlegare kommunen Pikrolímni, som no er ei kommunaleining i kommunen Kilkís.
Doumer Hill
Doumer Hill er ein snødekt pyramideforma ås, 515 moh, som dannar toppen av Île Doumer i Antarktiske Arkipel. Han vart først kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, under Jean-Baptiste Charcot og vart namngjeven i 1958 av UK Antarctic Place-Names Committee, i samband med Île Doumer.
Fylkesveg 322 i Hedmark
Fylkesveg 322 i Hedmark går mellom fylkesgrensa mellom Akershus og Hedmark ved Øysjøen, og Kisviken i Eidskog kommune. Vegen er 4,5 km lang.
Den kambodsjansk-vietnamesiske krigen
Den kambodsjansk-vietnamesiske krigen var ein krig mellom Vietnam og Raude Khmer frå Vietnam invaderte Kambodsja den 25. desember 1978 (landet var okkupert 7. januar 1979) til Vietnam trekte seg ut i september 1989.
Bakgrunnen for at Vietnam invaderte Kambodsja var fleire grenseraid frå Kambodsja og etnisk reinsking av vietnamesarar i Kambodsja.
Etter gjentekne grenseraid frå Kambodsja si side (under Raude Khmer) vart leiarane i landet innkalla til dialog. Kambodsja ignorerte dette, og fortsette som tidlegare.
I 1978 avslutta det heile med at Vietnam sa at om dette skjedde igjen, kom dei til å foreta ein invasjon med støtte frå Sovjetunionen. Då raida fortsette invaderte Vietnam Kambodsja, noko som igjen førte til at Kina angreip Vietnam og det braut ut borgarkrig i Kambodsja. Invasjonen vart sett på som ei frigjering av størsteparten av den kambodsjanske befolkninga, sidan det vart slutt på det brutale Raude Khmer-styret av landet. Raude Khmer gav seg ikkje, og dei fekk støtte frå nokre andre grupper. USA og Kina brukte vetorett mot å få den nye og demokratiske regjeringa til Heng Samrin inn i SN, og Den demokratiske koallisjonsregjeringa av Demokratisk Kampuchea, som bestod av Raude Khmer og nokre andre grupper som støtta dei, fekk representere Kambodsja i SN.
USA, Folkerepublikken Kina og Thailand støtta Raude Khmer-geriljaen finansielt. Sovjetunionen og Laos støtta Vietnam og den nye regjeringa i Kambodsja med militær hjelp.
Olav Lien
Olav Lien er mest kjend for å ha vore presseleiar i Telemark under andre verdskrigen, og som formann i arbeidsutvalet i Bygdefolkets Krisehjelp. Han var utdanna lærar og sakførar og har vore omtala som både dyktig og talefør. I 1957, etter mange år i retten for landssvik, døydde han av tuberkulose.
Liv
Lien var fødd i Seljord i Telemark i 1896. Han tok fatt på skulebenken og gjekk ut frå Tromsø Offentlige Lærerskole i 1924. Året etter flytte han og kona Signe Opsund, som han hadde gifta seg med i 1920, til Kviteseid i Telemark. Det var her han vart buande ut livet. I 1928 hadde han lese seg opp på eiga hand og tok juridisk embetseksamen. Som nyutdanna jurist starta han sakførarkontor i Kviteseid. Som sakførar stod han gjerne på sida til dei svake eller fattige bøndene og småfolk. Ofte tok han heller ikkje særleg betalt for arbeidet. Det var tale om "mirakeladvokaten" i telemarksdalane, når folk snakka om Olav Lien. Den fyrste politiske tilknytinga han fekk var med Venstre, dengongen eit sterkt bygde- og bondeparti. Venstre fekk han derimot nok av i 1928 på grunn av partipolitikken. To år seinare melde han seg inn i Arbeidarpartiet. Krisa i landbruket og på bygdene hadde då nådd nye høgder.
Fjellet Borgen
Borgen er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 701 meter over havet.
Infiltrat
Infiltrat er den medisinske (legevitskaplege) nemninga på ei unormal, fast oppfylling i kroppsvev på grunn av opphoping av vevsvæske, puss, vevsrestar, eller som følgje av nydanna vev. Ved blindtarmbetennelse kan det til dømes danne seg eit infiltrat ikring blindtarmen inn mot bukhola, og dette vil kunne kjennast som ei smertefull oppfylling i høgre nedre delen av magen. Eit infiltrat kan òg vere ein diffus vekst i eit vev som fylgje av ein tilfriskingsprosess (altså eigenleg eit arr eller merke etter sår), eller skuldast ein diffus vekst av ein kreftsvulst.
Kjelde
Infiltrat i snl.no.
Windows 1.0
Windows 1.0 var eit operativmiljø utgjeve av Microsoft i 1985. Det var første gong at Microsoft prøvde seg med eit grafisk brukargrensesnitt for pc, som kunne køyre fleire oppgåver (såkalla multitasking) samstundes. Windows 1.0 vart avløyst av oppfølgjaren Windows 2.0 i november 1987.
2009-filmen Up
Up (norsk tittel: Se opp) er ein amerikansk dataanimert eventyrfilm frå 2009, produsert av Pixar Animation Studios og utgjeven av Walt Disney Pictures. Han vart regissert av Pete Docter. Filmen handlar om den eldre enkemannen Carl Fredricksen og den målmedvetne speidarguten Russel, som drar til Sør-Amerika for å fullbyrde ein lovnad Carl gav kona si, Ellie.
Listveiten
Listveiten, uttala liss-tveiten, er ein gard på Radøy. Garden ligg nord for Mykingvatnet. Namnet har vore skrive på ulikt vis, '' Tvedt, Tveit, Lilletvedten, Lilletveiten. Litletveiten, Lilletvedt og Lilletveit. ''
Namnet tveit tyder opning eller rydning, og lisle (litle) viser til at dette var den litle tveiten, i motsetnad til den langt større garden Tveiten lenger aust på Radøy.
Frå 1644 til 1858 var det to bruk på Listveiten, seinare vart dei delt vidare opp til sju småbruk. Etter 1950 vart mykje av garden på nytt samla til eitt bruk.
Optimalisere
Optimalisere tyder å gjere noko så godt som mogeleg eller føre noko til eit optimum. Det kan vere ein prosess eller eit system under visse vilkår. Optimalisering går gjerne føre seg ved at ein skapar ein matematisk modell av prosessen eller systemet, og ved hjelp av datamaskinar undersøker under kva forhold modellen fungerer best når ein varierer ulike parameterar.
NM i orientering 2022
Noregsmeisterskapen i orientering 2022 vart avvikla dagane frå 8. til 11. september på Krokskogen i Ringerike og i Vestmarka i Oslo. Asker Skiklubb og Tyrving stod som arrangørar. Menn og kvinner tevla på normal- og mellomdistanse, samt stafett.
Stafett
<br style="clear:both;" />
Normaldistanse
<br style="clear:both;" />
Einthoven Hill
Einthoven Hill er ein ås 3 nautiske mil sørvest for Mitchell Point på austsida av Brabant Island i Antarktiske Arkipel. Han vart fotografert av Hunting Aerosurveys Ltd i 1956–57, og kartlagd frå desse bileta i 1959. Han vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter Willem Einthoven, nederlendaren som fann opp elektrokardiografi.
Fylkesveg 324 i Hedmark
Fylkesveg 324 i Hedmark går mellom Buåa og Mobekk i Eidskog kommune. Vegen er 5,9 km lang.
Pikhåggrottene
Pikhåggrottene er eit grottesystem i Glomdalen i Nordland.
Dei ligg nær Svartisen og består av nettverk i fleire nivå med ei samla lengd på meir enn 2000 meter.
Bohrryggen
Bohrryggen er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 1 255 meter over havet.
Galápagosøyane
Galápagosøyane, offisielt namn archipiélago de Colón, er ei øygruppe av vulkansk øyar fordelt rundt ekvator i Stillehavet, 972 km vest for det kontinentale Ecuador. Øygruppa er ein del av staten Ecuador og er mest kjend for dyrelivet der.
Galápagosøyane og farvatna omkring formar ein ecuadoriansk provins, ein nasjonalpark, og eit biologisk marint reservat. Det viktigaste språket på øyane er spansk. Øyane har ein folkesetnad på rundt 23 000.
Øyane er geologisk unge og vidgjetne for endemiske artar som første gongen vart undersøkte av Charles Darwin under reisa med HMS «Beagle». Observasjonane hans og samlingar frå reisa bidrog til starten av Darwin sin teori om evolusjon ved naturleg utval.
Den første skissa til eit navigasjonskart av øyane vart gjort av den engelske piraten Ambrosius Cowley i 1684. Han kalla opp dei einskilde øyane etter nokre av sine piratkollegaer eller etter dei engelske adelsmennene som stødde piratsaka. Seinare har den ecuadorianske regjeringa gjeve dei fleste av øyane spanske namn. Medan spanske namn er offisielle, vil mange brukarar, spesielt økologiske forskarar, halde fram med å bruke dei eldre engelske namna, ettersom det var dei namna som var i bruk då Charles Darwin vitja øygruppa.
Elvis Is Back!
Elvis Is Back! er det tiande studioalbumet til Elvis Presley. Det kom ut på RCA Victor Records i mono og stereo i april 1960 og vart spelt inn i to omgangar i mars og april det året. Det var den første innspelinga til Presley etter han kom attende frå militærtenesta si i Tyskland.
I 1957 var Presley særs populær då han fekk innkalling til militæret, men fekk utsetjing så han kunne gjere ferdig den nyare filmen sin, King Creole. Under den to år lange tenesta i Tyskland, gav RCA Victor og Paramount Pictures ut musikk Presley hadde spelt inn før han drog. Dei siste månadane medan han var i hæren, eksperimenterte Presley med nye stilar og prøvde å forbetre framføringa si. Han førebudde òg songar som han skulle spele inn for den første innspelinga si i Nashville, som skulle finne stad så snart han var attende. Presley kom attende til USA 2. mars 1960. Songaren henta saman det gamle bandet sitt, The Blue Moon Boys, utanom bassisten Bill Black. Den første innspelinga fann stad 20. og 21. mars, og den andre 3. og 4. april.
Elvis Is Back! toppa UK Albums Chart i Storbritannia og nådde andreplassen på Billboard's Top LP's i USA. I starten fekk utgjevinga middels meldingar, men i løpet av åra har kritikken blitt stadig betre. Albumet selde til gullplate hos Recording Industry Association of America i 1999.
Exile on Main St.
Exile on Main St. er eit album av det engelske rockebandet The Rolling Stones. Det vart gjeve ut som eit dobbeltalbum og er musikalsk ei blanding av rock & roll, blues, country og soul. Exile fekk i starten nokså lunken mottaking, men vert i dag rekna som eit av dei beste albuma til bandet og eit av dei største meisterverka i rockehistoria. I 2003 vart albumet rangert på 7. plass av musikkmagasinet Rolling Stone på lista deira over dei 500 største albuma gjennom tidene. Dette var den høgaste plasseringa til Stones på lista.
Elvis Is Back!
Bakgrunn og militæråra
Etter den tredje og siste framsyninga på Ed Sullivan Show, fekk Presley melding om at han kom til å bli innkalla til hæren den 8. januar 1957. Første halvdelen av 1957 hadde Presley tre førsteplassar med «Too Much», «All Shook Up» og «(Let Me Be Your) Teddy Bear». Den andre filmen hans, Loving You, hadde premiere 30. juli til stor suksess. Julemusikkalbumet hans kom 15. oktober og den tredje filmen, Jailhouse Rock, hadde premiere 17. oktober.
Den 20. desember fekk Presley innkallinga. Han fekk utsetjing for å gjere ferdig den komande filmen King Creole, som Paramount Pictures og produsenten Hal Wallis alt hadde investert 350 000 dollar i. I starten av 1958 toppa singelen «Don't» listene.
Presley gjekk inn i hæren den 24. mars 1958. Kort tid etter byrja han på rekruttskulen i Fort Hood i Texas, der han vart vitja av Eddie Fadal, ein forretningsmann han hadde møtt på turné i januar 1956. I følgje Fadal, meinte Presley at karrieren var over. Etter rekruttskulen var over, gjekk han inn i den 3. panserdivisjonen i Friedberg i Tyskland den 1. oktober.
Exile on Main St.
Innspeling
Våren 1971 forlet the Stones heimlandet England for å unngå dei høge skattane. The Stones måtte forlate landet innan 5. april for at dei britiske styresmaktene ikkje skulle ta midlane deira. Etter lange vurderingar valde dei å slå seg ned i Villefranche-sur-Mer, nær Nice, i Frankrike, der gitarist Keith Richards hadde leigd Nellcôte. Dette var i følgje Richards Gestapohovudkvarteret under den andre verdskrigen med hakekross på golvventilane. Det var her Stones gjekk i gang med innspelinga av det neste albumet sitt.
Elvis Is Back!
Bakgrunn og militæråra
Produsentane i RCA, Steve Sholes og Freddy Bienstock frå Hill and Range hadde nøye planlagt det to år lange fråværet til Presley. Dei førebudde songar som ikkje var gjevne ut tidlegare, og gav ut ei rekkje suksessrike plate med Presley. Medan han var i militærtenesta, hadde Presley ti singlar på topp 40, som «Wear My Ring Around Your Neck», «Hard Headed Woman» og «One Night» i 1958, og «(Now and Then There's) A Fool Such as I» og «A Big Hunk o' Love» i 1959. RCA gav òg ut fire album med tidlegare musikk, mellom andre Elvis' Golden Records (1958) (som nådde tredjeplassen på albumlista) og ''50,000,000 Elvis Fans Can't Be Wrong.
Exile on Main St.
Nellcôte
Innspelinga starta for fullt i midten av juni. Bassist Bill Wyman har fortalt at bandet arbeidde kvar kveld frå klokka åtte til klokka tre om natta resten av månaden. Han var frustrert fordi ikkje alle møtte opp kvar kveld, og at medan dei på dei to førre albuma hadde arbeidd godt og lytta til produsent Jimmy Miller, så var tilhøva annleis ved Nellcôte. På denne tida hadde Richards starta eit heroinmisbruk. Tusenvis av dollar med heroin passerte gjennom huset kvar veke med mange besøkande, som William S. Burroughs, Terry Southern, Gram Parsons og Marshall Chess (som styrte det nye selskapet til Stone). Mange har trudd at Parsons deltok på albumet, men han vart beden om å forlate Nellcôte tidleg i juli 1971, både på grunn av dårlege oppførselen sin og Richards sitt forsøk på å reinske huset for dopmisbrukarar etter press frå fransk politi.
Elvis Is Back!
Attende til musikken
Dei siste månadane i hæren byrja Presley å eksperimentere med nye songar og tenkte framover mot nye innspelingar. For den første innspelinga tenkte Presley å spele inn The Four Fellow sin «Soldier Boy», Golden Gate Quartet sin «I Will Be Home Again», The Drifters sin «Such a Night» og Jesse Stone sin «Like a Baby». Venen hans Charlie Hodge lærte Presley teknikkar til å betre pusteteknikken og utvide toneregisteret sitt. Som inspirasjon nytta Presley Roy Hamilton sin «I Believe» og versjonen hans av «Unchained Melody», den tradisjonelle irske folkevisa «Danny Boy» og Tony Martin sin «There's No Tomorrow» (ein engelsk versjon av «’O sole mio»). Presley studerte òg fraseringa og tonane på songar av The Inkspots og Mills Brothers. Mot slutten av tida si i Tyskland hadde Presley auka registeret sitt med ein heil oktav.
Exile on Main St.
Nellcôte
Richards sitt narkotikamisbruk starta å påverke spelinga hans, og dette førte ofte til at bandet spelte inn songane utan at alle var til stades samstundes. Til dømes vart songen «Happy» spelt inn ein gong Richards kom tidleg til ei innspeling. Richards sa i 1982: «Der var Bobbey Keys og Jimmy Miller. Vi hadde ikkje noko å gjere på og eg tok gitaren og spelte dette riffet. Så vi spelte det inn og det hamna på albumet. Vi spelte inn originalsporet med ein barytonsaksofonist, ein gitar og Jimmy Miller på trommer. Resten er bygt opp over dette sporet.»
Bandet som hovudsakleg spelte i Nellcôte var Richards, Bobby Keys, Mick Taylor, Charlie Watts, Miller (på trommer medan Charlie Watts var borte på «Happy» og «Shine a Light»), og Jagger når han var tilgjengeleg. Wyman likte ikkje stemninga i villaen til Richards og let vere å delta på fleire innspelingsdagar. Wyamn er berre med på åtte songar på albumet, medan Taylor, Richards og Bill Plummer speler på resten. Wyman skreiv i biografien Stone Alone at det var ein tydeleg motsetnad mellom bandmedlemmene som nytta mykje dop (Richards, Miller, Keys, Taylor, lydteknikar Andy Johns) og dei som var meir tilbakehalden (Wyman, Watts og Jagger).
Los Angeles
Fleire grunnspor vart spelt inn i Nellcôte og så teken til Sunset Sound Recorders i Los Angeles der det vart lagt på fleire spor (alt piano, all vokal, samt noko gitar og bass). Desse innspelingane varte frå desember 1971 til mai 1972. Nokre spor (som «Torn and Frayed» og «Loving Cup») vart spelt inn heilt frå starten av i Los Angeles. Sjølv om Jagger (som nyleg hadde gifta seg med Bianca Jagger) ofte ikkje var til stades i Nellcôte, tok han med ein gong føringa i Los Angeles, og fekk inn Billy Preston og Dr. John og fleire av dei best korsongarane i byen for legge på fleire lydspor.
Den langvarige innspelinga og det aukande avstanden mellom Jagger og Richards kom delvis av dei forskjellige måtane dei levde på. Under innspelinga gifta Jagger seg og fekk eit barn, Jade, i oktober 1971. Richards hadde slått seg ned med Anita Pallenberg, men begge var avhengige av heroin, noko Richards skulle vere resten av tiåret. Albumet vert likevel ofte skildra som noko av det beste Richards har gjort. Jagger uttrykte at han var lei av rock and roll i fleire intervju på denne tida. Med Richards bunden til heroinmisbruket, tok Jagger over føringa utover 70-åra. Bandet eksperimenterte i aukande grad med forskjellige musikksjangrar, og flytta seg bort frå den roots-baserte stilen på Exile On Main St.
Utgjeving
Albumet kom i mai 1972, like etter singelen «Tumbling Dice». Albumet vart raskt ein stort hit og gjekk rett til topps på salslistene verda over. Bandet la òg ut på turne, den første i USA på tre år. «Happy», sungen av Richards, vart ein hit i USA seinare på sommaren.
Kritikarane omtalte Exile on Main St. som ujamt då det kom ut, men albumet har sidan fått stadig betre rykte.
Ettermæle
I 1998 stemte lesarane av musikkmagasinet Q Exile on Main St. fram som det 42. beste albumet gjennom tidene, medan det same magasinet i 2000 plasserte det på 3. plass på lista deira over dei 100 beste britiske albuma nokon gong. I 1987 plasserte musikkmagasinet Rolling Stone albumet på tredjeplass på lista deira over dei 100 største albuma i perioden 1967-1987. I 2003 rangerte Pitchfork Media abumet på 11. plass på ei liste over dei 100 beste albuma frå 1970-åra. I 2001 hamna albumet på 22. plass på fjernsynskanalen VH1 si liste over dei beste albuma i verda. Albumet vart rangert på 19. plass i oktober 2006 av Guitar World på lista deira over dei 100 største gitaralbuma gjennom tidene.
Elvis Is Back!
Attende til musikken
Presley drog attende til USA den 2. mars 1960 og mønstra av 5. mars som sersjant. Medan Presley var i Tyskland hadde manageren Colonel Tom Parker forhandla nye vilkår med RCA Victor for Presley for å fulle kontrakten sin med filmmusikk. Parker fekk òg forhandla ei høgare løn for Presley og ein part av inntekta til produsenten Wallis, og han forhandla fram ei framsyning på The Frank Sinatra Show. Samstundes, for å sikre forlagshonorar, bestilte Bienstock ny tekst til «O Sole Mio», sidan melodien alt var i offentleg eige.
Exile on Main St.
Medverkande
Andre medverkande
Elvis Is Back!
Innspeling
Den 20. mars vart Presley og følgjet hans henta i Memphis i Tennessee og frakta til Nashville. Musikarane på innspelinga bestod av gitaristen Scotty Moore, trommeslagaren D.J. Fontana, pianisten Floyd Cramer, gitaristen Hank Garland, bassisten Bobby Moore, perkusjoniste Buddy Harman og korvokalgruppa The Jordanaires. Den opphavlege bassisten til Presley, Bill Black, avslo å bli med på innspelinga sidan han hadde suksess med sitt eige band, The Bill Black Combo. For å unngå at fansen fekk nyss i innspelinga og kom for å forstyrre dei, vart musikarane først fortalt at dei skulle bidra på ei innspeling med Jim Reeves. RCA-sjefane Sholes og Bill Bullock hadde med seg Parker, Tom Diskin, Chet Atkins, Bill Porter og Bienstock i kontrollrommet.
Buddy Harman
Murrey Mizell «Buddy» Harman jr. var ein USA-amerikansk country-studiomusikar.
Exile on Main St.
Medverkande
Teknisk
Elvis Is Back!
Innspeling
RCA Studio B hadde nyleg vorte utstyrt med eit nytt tresporsopptakar. For å vidare betre innspelinga av vokalen til Presley, hadde Porter utstyrt studioet med Telefunken U-47-mikrofonar. U-47 var den første kondensatormikrofonen som kunne byte mellom rundstrålande og cardioidemønster. Mikrofonen skulle nyttast til vokalen, instrumenta og heile studiorommet. Den første songen som vart spelt inn var Otis Blackwell sin «Make Me Know It», som vart mastra etter nitten forsøk. «Soldier Boy» vart seinare spelt inn på 15 forsøk, etterfølgd av songane «Stuck on You» og «Fame and Fortune», som ikkje kom med på plata. Den siste songen som vart spelt inn i mars var «A Mess of Blues», som heller ikkje kom med på plata. Ei ny innspeling vart arrangert i april. Presley drog så til Miami, der han deltok på The Frank Sinatra Timex Show: Welcome Home Elvis.
Exile on Main St.
Vekeslister
Original release
Elvis Is Back!
Innspeling
Dei same musikarane drog i studio att kvelden 3. april og fekk med seg saksofonisten Boots Randolph. Presley byrja innspelinga med «Fever», akkompagnert av berre bass og trommer. Han følgde opp med ein omsett versjon av «O Sole Mio», no kalla «It's Now or Never». Etter Presley ikkje klarte å syngje den siste tonen i songen, tilbaud Porter om å kutte opp lydbandet slik at han berre trong å syngje slutten. Presley nekta å prøvde om att til han fekk det til på slutten. «Girl Next Door Went A-Walking» vart spelt inn på ti forsøk, etterfølgd av «Thrill of Your Love». «Are You Lonesome Tonight?», som ikkje kom med på albumet, vart etterfølgd av «I Will Be Home Again» - ein duett med Hodge. For den siste songen på innspelinga, Lowell Fulson sin «Reconsider Baby», spelte Presley sologitar med sin Gibson Super 400.
Exile on Main St.
Vekeslister
2010-utgåva
Elvis Is Back!
Innhald
Elvis is Back! representerte ei ny retning for Presly, langt nærmare pop, ei retning han følgde det meste av tiåret. Albumet inneheld ei blanding av sjangrar, som rock, rhythm and blues og popballadar. Kritikarane er samde om at Presley hadde fått ei «djupare og hardare stemme», og sa at tolkinga hans var «stadig meir sofistikerte». Albumet inneheld varierte songar framførte av Presley og studiomusikarar, som er blitt kjende som «The Nashville A-Team», og vart spelte inn med det mest moderne opptaksutstyret som fanst på den tida. Elvis is Back! var det første Presley-albumet som kom ut i stereo. På plateframsida står Presley føre eit blått sceneteppe og har på seg ein militær frakk
Buddy Harman
Biografi
Harman var fødd i Nashville og spelte trommer på over 18 000 innspelingar for artistar som Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, Martha Carson, Patsy Cline, Dolly Parton, Brenda Lee, Tammy Wynette, Loretta Lynn, Roy Orbison, Connie Francis, Chet Atkins, Marty Robbins, Ray Price, Roger Miller, Johnny Cash, Willie Nelson, Waylon Jennings, George Jones, Kenny Rogers, Barbara Mandrell, Eddy Arnold, Perry Como, Merle Haggard, Reba McEntire og mange fleire.
Harman var den første faste trommeslagaren på Grand Ole Opry. Sommme av prisane Harman fekk var mellom andre «Årets trommeslagar» i 1981 frå Academy of Country Music og «Super Picker»-prisen for trommer på flest hittar frå Nashville NARAS-avdelinga i 1975 og 1976.
Elvis Is Back!
Mottaking og utgjeving
Den første singelen frå Elvis Is Back!, «Stuck on You», kom ut to dagar etter innspelinga med «Fame and Fortune» på B-sida. Singelen hadde eit førehandssal på 1,4 millionar tingingar. Det var den første Presley-singelen som kom ut i stereo.
Hamer Hill
Hamer Hill er ein ås 505 moh aust i den sentrale fjellmassen på Sobral Peninsula på Nordenskjöld Coast i Graham Land i Antarktis. Han vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter Richard D. Hamer, ein geolog i British Antarctic Survey ved Rothera Station, 1978–79 og 1980–81, som arbeidde i området.
Optisk modulator
Ofte er den lettaste måten å endre intensiteten til lyset på ved å endre straumen som driv lyskjelda, til dømes ein laserdiode. Denne måten å modulere lyset på vert kalla direkte modulasjon.
Elvis Is Back!
Mottaking og utgjeving
Elvis Is Back! kom ut 8. april 1960, i stereo og mono. Albumet nådde andreplassen på Billboard Top LP's og toppen av UK Albums Chart. Trass i dette var salet skuffande, og det selde færre enn 300 000 eksemplar i USA.
Då albumet kom ut skreiv magasinet Billboard sa «Elvis er attende og syng betre enn nokon gong i rock and roll-stilen han gjorde kjend». The New York Times kalla plata «trist og keisamt».
I meldinga si for AllMusic skreiv Bruce Eder at albumet «syner ein eldre Elvis Presley med ei rik, djup røyst som kom til å utfordre forventningane kritikarane hadde. Albumet kjem ut betre enn dei tidlegare albuma han hadde laga for RCA».
Hermann Bondi
Sir Hermann Bondi var ein engelsk-austerriksk matematikar og kosmolog.
Elvis Is Back!
Ettermæle
Elvis is Back! selde til gullplate 15. juli 1999 hos Recording Industry Association of America. Kritikaren Robert Dimery hadde med albumet i boka si 1001 Albums You Must Hear Before You Die. RCA gav ut albumet på CD i 1990 og igjen i 1999 med bonusspor. I 2005 vart Elvis is Back! gjeve ut på ny på Follow That Dream som ei dobbelplate. Denne utgåva inneheld fleire alternative opptak frå innspelinga av albumet. Legacy Recordings gav ut ein nymastra versjon av albumet i lag med Something for Everybody i 2011.
Hermann Bondi
Han var professor ved London University frå 1954 og er særleg kjend for å ha utvikla steady state-teorien saman med Fred Hoyle og Thomas Gold om opphavet til universet. Han gjorde òg viktige undersøkingar om den indre strukturen til stjerner, relativitetsteori og gravitasjonsbølgjer. Han gav mellom anna ut bøkene Cosmology (1952), Relativity and Common Sense (1962, norsk utgåve i 1966: Relativitet og sunn fornuft) og Assumption and Myth in Physical Theory (1967).
Elvis Is Back!
Medverkande
• Scotty Moore - elektrisk gitar
• Hank Garland – elektrisk gitar, elektrisk bass
• Floyd Cramer – piano
• Bob Moore – kontrabass
• D.J. Fontana – trommer
• Buddy Harman – trommer
• The Jordanaires – korvokal
• Boots Randolph – saksofon
• Charlie Hodge – korvokal (på «I Will Be Home Again»)
Plutofjellet
Plutofjellet er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 1 462 meter over havet.
Kystfort
Kystfort er nemnnga på stasjonære militære installasjonar langs kysten for å hindre åtak på landet frå sjøen, eller for å skaffe seg militær kontroll over strategiske sund og andre farvatn. Dei fleste kystforta har solide bygningar i stein eller betong som kan stå mot åtak frå granatar og bomber, eller er kombinert med rom inne i fjellet. Hovudvåpna på kystforta var kanonar, torpedoar (ein sprengladning utstyrt med propell drive av ein motor med trykklufttank), og dei var ofte verna med minefelt (felt med eksplosiv som vert utløyst av båtar, køyretøy eller folk), plassert i sjøen og eventuelt på land i tillegg.
Kystforta i både Noreg og andre land er i den seinare tida vorte lagd ned, då dei ikkje stettar krava til moderne krigføring og landevern. Mange av dei har vorte omgjort til museum, kulturminne eller turistattraksjonar.
I Noreg ligg dei eldste kystforta attmed Oslofjorden, ved Tønsberg, Kristiansand, Bergen, Trondheim og Vardø. Under den tyske okkupasjonen av Noreg under den andre verdskrigen vart det bygd om lag tre hundre fleire kystfort. Dei gjekk inn i den såkalla Atlanterhavsmuren eller Atlanterhavsvollen (tysk: Atlantikwall), som ikkje var ein mur eller voll, men ei 2.685 kilometer lang, tyskbygd line av kystfort på strategiske punkt langsetter vest-og nordkysten av fastlands-Europa, frå Frankrike i sørvest, over Belgia, Nederland, Danmark, og oppetter norskekysten.
Hermann Karl Vogel
Hermann Carl Vogel var ein tysk astronom og ein av pionerane innan astrofysikken.
Vogel konstruerte den første stjernerpektrograf og oppdaga dei spektroskopiske dobbeltstjernene under studia sine av dopplereffekten.
Prisar
Oppkallingar
Kärrsjön
Kärrsjön er to innsjøar ved sidan av kvarandre, på Södertörn i Stockholms län, og i landskapet Södermanland, i Sverige. Den nordlege Kärrsjön (svensk Norra Kärrsjön) ligg på grensa mellom kommunane Botkyrka og Huddinge, den sørlege Kärrsjön (svensk Södra Kärrsjön) ligg kring to kilometer lenger sør, i Haninge kommun.
Den nordlege innsjøen ligg i Tyresån-vassdraget, medan den sørlege har drenering mot Stormossen og innsjøen Getaren. Begge blir passert av Sörmlandsleden, og det går her ein trepromenade mellom begge innsjøane. Næraste knutepunkt langs Sörmlandsleden er i vest Lida friluftsgard, i aust torpet Paradiset, i nordvest Flemingsbergs stasjon (Stockholm Sør) og Huddinge Station.
Ved den sørlege Kärrsjøen, og dessutan i Bockån fire kilometer lenger vest, lever det bever. Sjølv om synet av bever ikkje er vanleg, kan ein finne spor av dei i form av mengder av felte tre, og då spesielt ved Bockån og ved sørlege Kärrsjön.
Neptunfjellet
Neptunfjellet er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 1 524 meter over havet.
Far'un
Far'un (arabisk فرعون ) er ein palestinsk by i Tulkarm guvernement nordaust på Vestbreidda, fem kilometer sør for Tulkarm nær grensa til Israel. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde Far'un eit folketal på 3 100 innbyggjarar i 2007.
Dei fleste arbeider innan jordbruk eller i Israel. Far'un har ein moské, to skular, eit legekontor og eit barnevernssenter. Like utafor Far'un ligg Khirbet Nus Jbeil som vart bygd i 1265, tileigna mamelukk-leiaren Baibars.
Gallikós
Gallikós (gresk Γαλλικός) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Kilkís i periferien Sentral-Makedonía i Hellas. Gallikós inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Kilkís.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Gallikós 6 343 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 969 innbyggjarar.
Fylkesveg 328 i Hedmark
Fylkesveg 328 i Hedmark går mellom Stangnes og Ingelsrud i Eidskog kommune. Vegen er 3,3 km lang.
Ramsåfeltet
Ramsåfeltet er eit geologisk felt på Andøya og den einaste førekomsten av kol i Noreg utanfor Svalbard. Det er dessutan einaste området på det norske fastlandet med sedimentære bergartar frå jura- og krittida. Feltet ligg nord for Dverberg, mellom Ramså og Skarstein. Lagrekkja omfattar mellom anna kol og oljeskifer, og er òg rik på fossil av planter, muslingar og fiskeøgler.
Merkurfjellet
Merkurfjellet er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 1 295 meter over havet.
Hargrave Hill
Hargrave Hill er ein ås ved sørsida av Wright forlandsbre, 2 nautiske mil nordaust for munningen av Hensonbreen i Graham Land i Antarktis. Han vart kartlagd frå flyfoto tekne av Hunting Aerosurveys Ltd (1955–57), og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Lawrence Hargrave, ein auastralsk oppfinnar av boks-draken og andre flymaskinar med faste vengjer, og han var ein pioner innan roterande flymotorar (1884–1909).
Nemanja Matić
Nemanja Matić er ein serbisk fotballspelar som sidan 2017 er aktiv i den engelske klubben Manchester United. Tidlegare har midtbanespelaren vorte seriemeister i Portugal med Benfica og i England med Chelsea FC. Pr 1.1.2019 har Matić delteke i 46 landskampar for Serbia.
Landslagsspel
Matić landslagsdebuterte i desember 2008, men det var fyrste fem år seinare han for alvor slo seg inn på Serbias lag. Han spelte alle tre VM-kampane til Serbia under Fotball-VM 2018 i Russland. Ved inngangen til 2019 har han fått bokført 2 landslagsmål på 46 kampar.
Keeper of the Flame av Golden Earring
Keeper of the Flame er det 19. studioalbumet til det nederlandske hardrockbandet Golden Earring, gjeve ut i 1989. Albumet kom ikkje ut i USA.
Innhald
Alle songane er skrivne av Hay and Kooymans utanom der andre er nemnde.
Medverkande
Andre medverkande
Illar i Tulkarm
Illar (arabisk عِلار) er ein palestinsk by i Tulkarm guvernement aust på Vestbreidda, 20 kilometer nordaust for Tulkarm. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde 'Illar eit folketal på kring 6 190 innbyggjarar i 2007. 6,6 % av folkesetnaden i 'Illar var flyktningar i 1997.
Fylkesveg 329 i Hedmark
Fylkesveg 329 i Hedmark går mellom Nordstuen og Vangen i Eidskog kommune. Vegen er 10,1 km lang.
Emma Muscat
Emma Louise Marie Muscat er ein maltesisk songar og modell med base i Italia. Ho representerte Malta i Eurovision Song Contest 2022 med låten «I Am What I Am».
Izbat Shufa
Izbat Shufa (arabisk عزبة شوفة) er ein palestinsk by i Tulkarm guvernement aust på Vestbreidda, søraust for Tulkarm.
Emma Muscat
Bakgrunn
Muscat vart fødd i San Ġiljan på Malta, og byrja med musikk allereie som barn. Etter grunnskolen byrja ho på studiar ved University of Maltas skule for utøvande kunst. Ho dreiv med song, dansing, piano og låtskriving, og som 17-åring slapp ho debutsingelen «Alone». Året etter, i 2017, slapp ho oppfølgjarsingelen «Without You».
I 2018 kom Muscat på fjerdeplass i den 17. utgåva av det italienske talentshowet Amici di Maria De Filippi, og vann samstundes ein platekontrakt med Warner Music. Seinare deltok ho i programmet Isle of MTV 2018 med stjerner som Jason Derulo, Hailee Steinfeld og Sigala, og deltok året etter med Martin Garrix, Bebe Rexha og Ava Max.
Muscat slapp sin fyrste EP, Moments, 6. juli 2018, og året etter slapp ho singelen «Avec moi», saman med songaren Biondo. Sidan følgde fleire nye singlar for den italienske marknaden, blant anna «Sangria» som selde til gull i Italia.
I februar 2022 deltok Muscat i den maltesiske songtevlinga Malta Eurovision Song Contest 2022 på TVM. Ho vann tevlinga med songen «Out of Sight» med 92 poeng og fekk dimed representere Malta i Eurovision Song Contest 2022 i Torino i Italia. Ho vann både jury- og telefonavrøystinga. Muscat kunngjorde 14. mars 2022 at ho ikkje skulle delta med vinnarsongen frå den maltesiske finalen, men i staden med sin nyaste singel, «I Am What I Am». Songen deltok i den andre semifinalen, men vart berre nummer 16 av 18 bidrag og kvalifiserte seg ikkje til finalen.