cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manawatū-Whanganui
Generelt
Manawatū-Whanganui er dominert og avgrensa av nedfallsområda til to større elver, Whanganui og Manawatū. Whanganui er den lengste farbare elva på New Zealand. Denne elva var svært viktig for dei første maoribusetjarane fordi ho er den sørlegaste delen av ei kjede av vassvegar som som spente over nesten to tredjedelar av Nordøya. Det var eit av dei viktigaste områda der maoriar busette seg; det var lett å erobra klipper, og matforsyningane var rikelege. Maoriforteljingar understrekar kor viktig denne elva har vore, og ho er enno heilag for iwiar i Wanganui. Maoriar langs kysten og på slettene i låglandet dyrka søtpotet (kumara) og andre avlingar.
Mykje av Manawatū-Whanganui-regionen var fruktbar og elles dekt med skogar og buskvekstar då europearane kom og fann at området hadde store førekomstar av tømmer. Sagbruk og produksjon av tauverk frå Phormium var dei dominerande næringsvegane i det 19. hundreåret, etterfølgd av av ei tilstrøyming av sauebønder som drog nytte av den nyleg rydda jorda. Snauhogst, brenning av tømmer og busker og ei storstilt drenering saman med overbeiting førte til betydeleg øydelegging av miljøet. Tidleg på 1900-talet vart styresmaktene klare over at nøye tilsyn og styring var naudsynt for å ta vare på dette viktige jordbruksområdet.
Melodi Grand Prix
Artistar og komponistar
Melodi Grand Prix har tradisjonelt hatt eit litt frynsete rykte i delar av norsk kulturliv, og enkelte artistar har mista speleoppdrag etter å ha deltatt i tevlinga. Likevel har Melodi Grand Prix vore med på å framme norske artistar og norsk musikk sidan starten i 1960, og tevlinga har skapt ei rekkje slagerar og hitar i Noreg. Konkurransen har òg vore med på å lansere nasjonale karrierar til artistar som Hanne Krogh, Jahn Teigen, Anita Skorgan, Karoline Krüger og Alexander Rybak.
Manawatū-Whanganui
Generelt
Medan dei opne slettene Manawatu Plains etter kvart vart tett busette av europearar, vart innlandsområda som Ruapehu, Rangitikei og Wanganui verande meir maoridominerte, avsidesliggjande og uavhengige. Så seint som på 1950-talet var Whanganui River enno ei mystisk elv. Seinare, då utnyttinga av elva sine kommersielle potensial opna opp områda, skapa dette ofte gnissingar med dei lokale māoriane som lenge hadde hatt klagemål mot styresmaktene. Regionen er blitt eit av dei viktigaste beiteområda på New Zealand, denne statusen stadfesta styresmaktene då landbruksutdanning ved Massey Agricultural College vart opna i 1920-åra.
Melodi Grand Prix
Artistar og komponistar
På 1960- og 1970-talet valde NRK sjølv ein handfull kjende artistar til å framføre bidraga. Utover 1980-talet kom stadig fleire nye og ukjende artistar inn i tevlinga, og frå 1990-talet og utover har fleirtalet av artistane vore relativt ukjende for tv-sjåarane. Det har vore år med unntak, blant anna i 2010, då startfeltet bestod av mange kjende namn.
Manawatū-Whanganui
Topografi
Manawatū-Whanganui-regionen omfattar ein større del av den sørlege delen av Nordøya. Han er den nest største regionen på Nordøya, og den sjette største på New Zealand, med eit areal på i alt 22 215 km² (8,1 % av det totale arealet til New Zealand). Regionen strekkjer seg frå nord for Taumarunui til sør for Levin på vestkysten, og over øya til austkysten frå Cape Turnagain til Owhanga. Han grensar til Waikato, Taranaki, Hawke's Bay og Wellington og omfattar nedfallsområda frå vulkanplatåa til havet. Stillehavet utgjer den austlege avgrensinga, og høgdedraget Ruahine Ranges dannar ei naturleg grense mellom regionen og Hawke's Bay. Det er ti distrikt i regionen, og fem av desse er delte med andre regionar.
Melodi Grand Prix
Kjende namn
Opp gjennom åra har mange folkekjære og populære artistar stått på Melodi Grand Prix-scena. Blant dei er namn som Nora Brockstedt, Per Asplin, Wenche Myhre, Lill-Babs, Inger Lise Rypdal, Hanne Krogh, Jahn Teigen, Dizzie Tunes, Øystein Sunde, Åge Aleksandersen, Finn Kavik, Tor Endresen og Elisabeth Andreassen. Men også artistar frå ei rekkje andre musikksjangrar har deltatt, mellom anna Karin Krog, Kari Bremnes, Marius Müller, Bjørn Eidsvåg, Sigvart Dagsland, Surferosa, Helene Bøksle og metallbandet Keep of Kalessin.
Pennell Coast
Pennell Coast er den delen av kysten av Antarktis som ligg mellom Cape Williams og Cape Adare. Han vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) i 1961 etter løytnant Harry Pennell, Royal Navy, som var kommandør på «Terra Nova», ekspedisjonsskipet til den britiske antarktiskekspedisjonen, 1910-13. Pennell dreiv oseanografisk arbeid i Rosshavet i denne perioden. I februar 1911 segla han langs denne kysten for å setje i land ein ekspedisjon leia av løytnant Victor Campbell.
Manawatū-Whanganui
Topografi
Dette utstrekte landområdet omfattar ei rekkje landskapsformer. Distrikta nær det vulkanske området Volcanic Plateau ligg høgare og er meir ulendt, og er ofte utsett for streng kulde om vinteren. Manawatu District har ein jamnare topografi, der dei flate, trekledde slettene Manawatu Plains utgjer mykje av distriktet som strekkjer seg mellom fjellrekkjene og havet. Landet låg under havoverflata fram til for om lag 500 000 år sidan, og og har enno eit tjukt lag av marine sediment, mellom fem og seks millionar år gamle. Ei forkastingssone under dette tjukke sedimentære laget har danna ein serie kollar og mindre senkingar i landskapet. Desse strukturane kan danna naturlege reservoar for olje, og der har vore leiteboring i somme av kollane i Manawatu. Kollane har forma elveløpet til Manawatu-elva, og gjeve det eit buktande forløp som, eineståande blant newzealandske elver, byrjar nær austkysten, og renn ut ved vestkysten. Manawatu-elva byrjar like innanfor Hawke's Bay-regionen, renn så gjennom ei djup slukt til Manawatu Plains før ho munnar ut i Tasmanhavet. Wanganuidistriktet er meir ulendt, med canyon-liknande dalar og slukter som er gravne ut or dei mjuke klippene av elver og av havet.
Melodi Grand Prix
Flest, eldst, yngst
Mange artistar har deltatt fleire gongar, men rekorden har Jahn Teigen med 14 norske finalar. Han deltok første gong i 1974 og til no siste gong i 2005. I tillegg har han medverka i enda fleire finalar, seinast som pauseunderhaldar i 2008 og 2016.
Manawatū-Whanganui
Topografi
Det ligg fleire fjellrekkjer i regionen, mellom desse Tararua og Ruahine Ranges - i tillegg tre større, aktive vulkanar på Nordøya. Desse tre toppane tårnar seg opp over det vulkanske platået. Mount Ruapehu, 2 797 moh. er det høgaste fjellet på Nordøya, Ngauruhoe er 2 291 m høgt og Tongariro 1 968 m. I løpet av dei siste 100 åra har Ruapehu hatt seks større utbrot, dei siste så seint som i 1995 og 1996.
Tre større elver deler opp regionen: Whanganui (290 km), Manawatu (182 km) og Rangitikei (241 km). Whanganui er den nest lengste elva og har det nest største nedslagsområdet på Nordøya, og tek mot det meste av nedbøren vest for Tauposjøen. Det er få vegar i området, som har nokre av dei største viddene med naturleg skog som er att på Nordøya.
Jordlag og vêrlag
Jordsmonnet i regionen er fruktbart når det vert gjødsla. I Manawatu og Horowhenua-distrikta er det sandjord og sumpområde langs kysten og løss-dekte terrassar og elvesletter i innlandet. Desse elveslettene og sumpområda inneheld fruktbare grusavsetjingar (alluviale avsetjingar) og organisk jordsmonn. På dei tørrare terassane i innlandet er gulgrå jordslag vanlegast. Det flatare og mest grøderike jordsmonnet høver for sauehald og dyrking, medan det bakkete landskapet i Rangitikei høver betre for mindre intenst saue- og kveghald. Områda nær det vulkanske platået består for ein stor del av pimpstein som manglar essensielle sporelement, men i dette området av regionen er mykje av landskapet nasjonalpark.
Manawatū-Whanganui har eit heller mildt klima, men det kan vera store svingingar i vêrlaget i innlandet. Hotellkomplekset Chateau Tongariro som ligg i skisportområdet ved Mount Ruapehu, har målt den lågaste temperaturen nokon gong på Nordøya, -13,6 Celsius°C den 7. juli 1937. Om sommaren er regionen varm, maksimumstemperaturane midt på dagen ligg mellom 20,1 og 22,9 °C. Talet på solskinstimar ligg i det meste av regionen nær landsgjennomsnittet, mellom 1 800 og 2 000 timar årleg, men Palmerston North er meir overskya med eit gjennomsnitt på 1 725 solskinstimar i året. Om vinteren ligg minimum dagtemperatur i gjennomsnitt mellom 4,0 og 7,9 °C, medan innlandet er kaldare. Waiouru har ein gjennomsnittleg dagtemperatur på 0,1 °C.
Nedbørsmengda på slettene ligg litt under landsgjennomsnittet, Palmerston North har i gjennomsnitt 960 mm nedbør årleg, medan resten av regionen ligg kring gjennomsnittet for New Zealand med mellom 1 000 og 2 000 mm årleg.
Verna område og nasjonalparkar
Manawatū-Whanganui-regionen omfattar område som er av stor økologisk interesse, og dette har gjeve seg uttrykk i at om lag ein sjuandedel av landarealet her høyrer til dei verna områda til nasjonen. Tongariro National Park er det største verna området i regionen (795,98 km²), og den eldste nasjonalparken i landet, oppretta i 1887. Vulkanane Tongariro, Ruapehu og Ngauruhoe er heilage for māoriane og vart gjevne til nasjonen av Te Heuheu Tukino IV, overhøvding i iwien Ngati Tuwharetoa. Dei utgjer kjernen i parken, som no har fått status som eit verdsarvområde.
Whanganui nasjonalpark er litt mindre (742,31 km²) og vart oppretta 99 år seinare då ei rekkje verna reservat vart innlemma i parken og gjevne status som nasjonalparkar. Der er også to statlege skogområde i dei ulendte, krattkledde Ruahine og Tararua Ranges. Dei fire parkane kan by på høve til skisport, fotturar, jetbåtsport og rafting.
Regionstyret, som har ansvar for å ta vare på naturlege og fysiske ressursar, står for flaumvern og overvakar miljøproblem, som skadedyr og ureining. Innførte skadeplantar grip om seg og truar med å skada beitelandet i denne sterkt jordbruksavhengige regionen, og naturvernstyresmaktene har starta kontrollkampanjar. Dei har også sett i verk skadedyrkontrollar. Revekusu (Possum, Trichosurus vulpecula) vert sett på som det verste av skadedyra sidan dei øydelegg naturlege skogar og truar kvegdrift ved å spreia bovin tuberkulose (kutuberkulose). Program for skadedyrutrydding omfattar kaninar, kornkråker og ville geiter, medan andre eksotiske arter som Parma Wallaby (Macropus parma) wallaby, stikkveps, fritte, røyskattar og mustela også er kjelder til uro.
Busetnad
Manawatū-Whanganui hadde eit innbyggjartal på 222 423 menneske ved folketeljinga i mars 2006, og var då den femte mest folkerike regionen på New Zealand. Trass i det betydelege innbyggjartalet, er folketettleiken i regionen lågare enn landsgjennomsnittet med 10,3 menneske per kvadratkilometer, samanlikna med 13,1 for heile New Zealand. I perioden mellom folketeljingane i 2001 og 2006 voks folketalet med 1,6 %, eller 3 477 menneske.
Byliv er ikkje det dominerande i regionen, ettersom halvparten av innbyggjarane bur utanfor eit større bymessig område. Meir enn ein tredjedel av populasjonen bur i mindre tettstadar eller på landsbygda. Sjølv om produksjon er ein viktig del av økonomien i regionen, er dei fleste verksemdene baserte på jordbruk som er krumtappen i næringslivet. Jordbruket sin dominans i kombinasjon med heller små bymessige område gir eit landleg preg i regionen, heilt ulikt naboregionen Wellington. Dei indre, meir kuperte og ulendte delane av regionen vert òg nytta av det newzealandske forsvaret til treningsområde. Forsvaret har tre basar i regionen.
Verksemder
Jordbruk er den berande næringa i Manawatū-Whanganui. Industriar tilknytte jordbruk, skogbruk og fiske utgjer ein større del her enn gjennomsnittet i landet, 6,3 % mot 4,4 % nasjonalt. Det største talet på verksemder ligg innanfor detaljhandel. I 1997 var der 2 300 forretningsverksemder i regionen, desse sysselsette i alt 10 380 fulltidsstillingar. Prosentdelen av produksjonsverksemder var litt høgare enn landsgjennomsnittet, og desse hadde òg det største talet på tilsette, 12 830.
Jordbruk
Manawatū-Whanganui er kjend for det sterke jordbruksgrunnlaget til regionen, og dette førte også til at det vart oppretta ein landbrukshøgskule der i 1920-åra. Styresmaktene ønskte å fremja landbruksvitskap og oppretta landbrukshøgskular i to av dei viktigaste jordbruksområda, Canterbury og Manawatu. Forsking innanfor dyregenetikk på 1930-talet førte til utvikling av nye sauerasar, drysdale og perendale, som vart viktige kommersielt etter den andre verdskrigen.
Landbruk dominerer bruken av jordareal i denne regionen, sjølv om der også er større skogbruks- og hagebruksområde. Jordbotn og klima gjev gode tilhøve for beiting. Det var 6 344 gardsbruk i regionen 30. juni 1996, dette var nesten tiandeparten av gardsbruka på New Zealand. Gardsdrift omfatta 72,5 % av landbruksareala i regionen, noko som var mykje høgare enn landsgjennomsnittet på 60,1 %. Innpå 80 % av desse landområda vart nytta til landbruksføremål (beite, dyrking, fôrproduksjon og brakkmark). I Manawatu, Rangitikei og Tararua-områda var denne prosentdelen så høg som 90 % av det totale landbruksarealet.
Regionen Manawatū-Whanganui inneheld nokre av av dei viktigaste beiteområda på New Zealand. Regionen hadde 7 216 177 sauer (30. juni 1996), det meste i nokon region på Nordøya, og det fjerde høgaste i landet bak Canterbury, Southland og Otago. Regionen produserer også ei betydeleg mengde grønsaker, og er særleg kjend for dei rikelege potetavlingane sine. Bygg, som vert nytta til fôr for oppdrettskveg og til malt i ølbrygging, vert dyrka i regionen, som er den største byggprodusenten på Nordøya, og som i 1995 stod for 10 % av all byggpoduksjon i landet, med 302 804 tonn.
Skogbruk
Manawatū-Whanganui er eit av dei viktigaste skogbruksområda sør på Nordøya. Det vanlegaste jordsmonnet i regionen, gulbrun sandjord, er svært godt eigna for skogbruk når ho er gjødsla. Skogbruk har ei lang historie i Manawatu, heilt sidan Palmerston North vart grunnlagt som ein sagbruksby, og den tidlege veksten i byen kom på grunn av sterk utnytting av tømmer frå skogane her. Men denne måten å bruka landet på, hindra ei lang levetid for skogindustrien. Kraftige brannar øydela store naturlege skogsområde, og etterfølgjande overbeiting skada jordbotnen mange stadar i regionen. Skogbruket låg for ein stor del nede fram til først på det 20. hundreåret. I ein freistnad på å få bukt med erosjonsproblema i sandjorda, planta styresmaktene skog i områda kring Foxton og Levin. Lenger inne i landet vart det planta skogar seinare. Nokre private opphavlege skogområdet er tekne vare på med berekraftig avverking, men det meste av skogbruket i regionen er avhengig av skogplanting.
Turisme
I dei åtte kvartala mellom september 1996 og juni 1998 stod regionen i gjennomsnitt for 4,1 % av dei totale gjestedøgna på New Zealand. Dette var like bak Wellington med 6,7 %, men større enn Hawke's Bay med sitt gjennomsnitt på 3,1 %.
Transport
Regionen har om lag 16 % av den totale veglengda på Nordøya. Der er 8 732 km veg, og to tredjedelar av desse har fast dekke. Om lag 12 % av vegane i regionen er klassifiserte som gater i by- eller tettstad, og tre fjerdedelar er landevegar, av desse er nesten halvdelen grusvegar. Med sine 945,9 km riksvegar (State Highways), er regionen på andreplass på Nordøya, etter Waikato.
Pennell Coast
Namnet vert stundom laust nytta om både sjølve kysten og landet innanfor som strekkjer seg til vasskiljet i Southern Cross Mountains i søraust og Usarp Mountains i vest.
Vadão
Vadão er ein brasiliansk fotballspelar og -trenar.
Pennell Coast
Langs kysten finn ein den 250 km lange Rennick Glacier (ein av dei største breane i Antarktis), Anare Mountains og nordenden av Bowers og Admiralty Mountains. Lenger inn i landet finn ein fleire små fjellkjeder som Freyberg Mountains og Concord Mountains, og to store firnområde, Rennick Neve og Evans Neve
Årvoll Idrettslag
Årvoll Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Årvoll aust i Oslo, stifta 16. oktober 1932. Idrettslaget er aktivt med i fotball, handball, orientering, langrenn, volleyball og "freeski". Laget har raude drakter, i fotball og handball med blå bukser.
Münchwilen i Aargau
Münchwilen er ein kommune i distriktet Laufenburg i kantonen Aargau i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 342 meter over havet.
Kommunen ligg på ein terrasse mellom Sisslerfeld og Jurafjella. Han består av gatelandsbyen Münchwilen.
Melodi Grand Prix
Flest, eldst, yngst
Tor Endresen har deltatt nest flest gongar med tolv deltakingar. Han var første gong med i 1987 og hittil siste gong i 2015. Kirsti Sparboe har deltatt i åtte finalar, første gong i 1965 og siste gong i 1977.
Årvoll Idrettslag
Tidlegare stod også skihopping på programmet, skihopparen Tom Kristiansen er mellom Årvolls mest kjende utøvarar. Fotballspelaren André Krogsæter var òg medlem i Årvoll i yngre år.
Kjelder
heimeside
Melodi Grand Prix
Orkester
Fram til 2000 blei finalelåtane akkompagnerte av levande musikk. Dei første åra var det som regel Kringkastingsorkestret som spelte melodiane, men nokre år var Kringkastingsorkestret forsterka eller bytt ut med eit anna stororkester.
I 1976 og åra 1985 til 1999 deltok ikkje Kringkastingsorkestret i tevlinga. I staden var det spesielt samansette storband som akkompagnerte låtane. I 2000 forsvann orkesteret heilt, og artistane song beint med ferdiginnspela musikk, slik det også blir gjort i Eurovision Song Contest.
I 2015 gjeninnførte NRK orkesteret for eitt år, og Kringkastingsorkestret kom attende til tevlinga for første gong på 31 år. Seks av dei elleve finalelåtane brukte orkesteret.
Slagerar og hitar
Frå 1960 og til og med 2017 har 597 songar blitt framførte i semifinalar og finalar i Melodi Grand Prix. Dei fleste har raskt blitt gløymde, men nokre har blitt verande igjen i det nasjonale minnet: «Voi Voi», «Oj, oj, oj, så glad jeg skal bli», «Mil etter mil», «Sámiid ædnan», «Aldri i livet», «La det swinge» og «Fairytale» er nokre av vinnarane som har blitt store slagerar i Noreg.
Vinnarar på nummer 1
Lista under baserer seg på VG-lista og inneheld berre vinnarar som nådde førsteplass. I 1995 blei VG-lista utvida frå topp 10 til topp 20, så derfor kan kolonnen «Veker» gi eit misvisande bilete av suksessen til kvar song.
Ikkje-vinnande hitar
Fleire ikkje-vinnande bidrag har også blitt store hitar i Noreg, der Wenche Myhres «La meg være ung» frå 1964 og Bjørn Johan Muris «Yes Man» frå 2010 er dei mest suksessrike, sett frå VG-lista. I tillegg har fleire andre songar blitt kjende utan å dukke opp på VG-lista. To døme er Tor Endresens «Café le swing» og «Radio Luxembourg», som begge blei store radiohitar og som toppa Norsktoppen i høvesvis 7 og 15 veker.
Kritisert og elska
Utover 1960-talet voks det fram ein aukande kritikk mot tevlinga og kvaliteten på songane. Særleg var skepsisen stor i delar av pressa og den etablerte musikarstanden. Frå tid til annan diskuterte både pressa og NRK også om Noreg skulle trekkje seg frå Eurovision Song Contest, slik Danmark gjorde i åra 1967–1977. Programmet fekk raskt merkelappar som «årets mest utskjelte» og «programmet alle elskar å hate, men hatar å elske».
Etter finalen i 1964 var sinnet stort då storslageren «La meg være ung» berre blei nummer tre. «Man må undre seg over at en jury av journalister har så lite greie på hva som vil kunne hevde seg i finalen.» skreiv ein skuffa lesar i eit innlegg i Aftenposten. Rett etter finalen i 1966 sende NRK tv-programmet: Tema med variasjoner – De refusertes Melodi Grand Prix. Her blei ti melodiar som ikkje nådde finalen, presentert. Poenget var å vise kor «mye eiendommelig musikk juryen hadde å velge mellom, og imøtekomme den årlige kritikken om det virkelig var de beste melodiene som nådde finalen.»
Rabalderet i 1969
I 1969 nådde kritikken sitt toppunkt, då Arne Bendiksens «Oj, oj, oj, så glad jeg skal bli» vann den norske finalen. Rett etter sendinga var Bendiksen og artisten Kirsti Sparboe gjester i tv-programmet Her og nå!. Der blei dei møtt av den danske universitetslektoren Erling Nielsen som regelrett slakta songteksten. Dette førte igjen til klagestorm mot NRK og fleire nye debattprogram med høg temperatur. Komikarlegenda Rolv Wesenlund meinte debatten hadde utløyst «eit engasjement som overskrid ’Biafra-grensa’, som skulle vere det maksimale engasjement når det gjeld 'opprørtheit' i Noreg.» Rabalderet var truleg ei av årsakene til at NRK trekte seg frå Eurovision Song Contest året etter. Dette er første og einaste gong Noreg frivillig har stått utanfor tevlinga. Utover 1970-talet heldt kritikken mot Melodi Grand Prix fram, og ingen av songane blei særlege suksessar. Først i 1977, då Anita Skorgan vann med «Casanova», snudde det. Låten blei ein salssuksess, låg 14 veker på VG-lista og bana veg for ein vidare karriere for Skorgan. Året etter fekk Jahn Teigen ein enorm suksess med «Mil etter mil», etter at han ikkje fekk eit einaste poeng i den internasjonale finalen. Både låten og det påfølgjande albumet This Year’s Loser er blant dei største salssuksessane i norsk Melodi Grand Prix-historie.
Sigrar
På 1980-talet fekk dei norske finalane og songane eit gradvis meir kommersielt preg, med lettare låtar, og meir fokus på kostyme og koreografi. I 1985 lukkast det endeleg Noreg å gå heilt til topps i Eurovision Song Contest, med Bobbysocks og «La det swinge».
Mot slutten av 1980-talet og på 1990-talet dalte interessa igjen, og etablerte artistar blei stadig sjeldnare å sjå på scena. Frå år 2000 har NRK gradvis modernisert tevlinga, blant anna ved å innføre delfinalar. Dette resulterte i fleire store salssuksessar og ikkje minst Alexander Rybaks Eurovision-siger i 2009.
Sjåartal
Trass kritikken og svingande mediainteresse har Melodi Grand Prix alltid vore blant dei mest sette programma på norsk fjernsyn. Under ein tv-debatt i 1969 sa den danske professoren Erling Nielsen at Melodi Grand Prix-kvelden «er den einaste aftanen ein kan køyre drosje i Oslo alt det ein vil, heile aftanen.»
Telefonundersøkingar på 1980-talet tydar på at dei norske finalane samla opptil 2,5 millionar sjåarar. I 1992 kom moderne målingar med eit meir nøyaktig bilete av nordmenn sine tv-vanar. Sidan då har sjåartala for finalen stort sett lege godt over millionen. Rekorden blei sett i 2009 med dryge 1,5 millionar sjåarar.
Vinnarar
1 På grunn av ryggproblem steppa Silje Nordnes inn som vikar for Linhave dei tre siste sendingane.
Nobuhiro Ishizaki
Nobuhiro Ishizaki er ein japansk fotballspelar og -trenar.
Han har trenar Montedio Yamagata, Oita Trinita, Kawasaki Frontale, Shimizu S-Pulse, Tokyo Verdy, Kashiwa Reysol, Consadole Sapporo, Tegevajaro Miyazaki og Fujieda MYFC.
Elisabeth Berge
Elisabeth Berge er ei norsk forretningskvinne og sivilingeniør.
Ho vart uteksaminert som siv.auk. frå Noregs Handelshøgskole i 1978, og som Master of Arts i økonomi frå University of California i 1979. Ho arbeidde i Olje- og energidepartementet frå 1981 til 1990, sidan 1986 som departementskonstituert departementsråd. Deretter arbeidde ho i Statoil frå 1990 til 2004, frå 2001 som informasjonssjef. I 2004 vart ho permanent departementsråd i Olje- og energidepartementet.
Stavanger domprosti
Sokn i Stavanger domprosti
Per 2017 var det ni sokn i domprostiet: Domkyrkja, St. Petri, St. Johannes, Varden, Kampen, Stokka, Hundvåg, Bekkefaret og Tjensvoll.
Strymónasbukta
Strymónasbukta (gresk Στρυμονικός κόλπος, Strymonikós kólpos) er ein del av Det thrakiske havet i Egearhavet. Ho ligg aust for Khalkidikíhalvøya i Hellas, søraust for periferieininga Thessaloníki og sør for Sérres.
Sprachbund
Sprachbund, eller «språkknippe», er ein språkvitskapleg term for språk som ikkje er i slekt, men som har vorte meir lik kvarandre som resultat av at dei blir snakka nær kvarandre, gjerne av fleirspråklege talarar. Det klassiske dømet på sprachbund er Balkan, der gresk, albansk, serbisk/kroatisk, makedonsk, bulgarsk og tildels rumensk har ein del grammatiske trekk til felles som ein ikkje kan finne i slektspråka deira.
Strymónasbukta
Elva Strymónas (Struma) munnar ut i bukta.
Are Kalvø
Are Kalvø er ein norsk forfattar, kåsør og satirikar. Han debuterte som forfattar i 1994 med boka Absolutt Oslo. Hausten 2004 kom Are Kalvø sin fyrste roman, Nød. Are Kalvø skriv på nynorsk.
Frå 1993 til 2009 var Kalvø ein av programleiarane for Hallo i uken, eit satirisk helgemagasin på NRK P2.
Han var både tekstredaktør og skodespelar i sceneframsyningane Tusen år og like blid (Det Norske Teatret 1998), 3 mot 1 er feigt (Sentrum Scene 2001) og Det folk vil ha (Det Norske Teatret 2005).
Utmerkingar
= Verk =
Sør-Évvia-bukta
Sør-Évvia-bukta (gresk Νότιος Ευβοϊκός Κόλπος, Nótios Evvoikós Kólpos), er ei bukt i Egearhavet i Hellas. Ho ligg mellom øya Évvia og det greske fastlandet. Ho har ei lengd på om lag 50 km, er 10-20 km brei og går frå nordvest til søraust. I nordvest skil det smale Évripossundet ved Khalkída Sør-Évvia-bukta frå Nord-Évvia-bukta. I søraust ligg ei øy kalla Kavallianí, som dannar grensa til Petaliósbukta nær Ajía Marína.
Fjell dominarar i sørvest og nordaust bortsett frå dalen ved elva Asopós i sørvest. Det går ferjesamband mellom Skála Oropoú og Erétria, og delar av linja mellom Ajía Marína og Néa Stýra går gjennom bukta. Det ligg fleire strender og hamner rundt bukta.
Knivkjuke
Knivkjuke (latin Piptoporus betulinus, tidlegare Polyporus betulinus) er ei kjuke som berre veks på bjørk. Ho dannar brun råte i veden, og har ein mjuk fruktlekam. Fruktlekamen kjem fyrst når trea er nesten eller heilt daude. Kjuka er ettårig og mjuk i frisk tilstand, slik at ein lett kan stikka ein kniv i ho. Det har vorte hevda at reiskapen ikkje rusta og heldt seg skarp når den stod i kjuka.Den har difor vore brukt til å lagre reiskapar i; knivar, andre eggjarn og bor. Har og vore brukt til nålepute for skreddar og skomakar. Oversida kan vera frå heilt ljos, kvitaktig til mørkt gråbrun. Porelaget er fyrst kvitt, seinare blir det gulbrunaktig.
Fordi den er så mjuk og lett å forme, har den heilt frå mellomalderen vorte bukt til å lage ballar av. Under andre verdskrigen, og andre tider når det har vore dyrt og vanskeleg å få tak i gummiballar, har slike kjukeballar og vorte laga til barneleike. Dei hardnar etter kvart, men ved å fukte litt, vart den mjukare og elastisk. Slike ballar kunne og smørjast med tjøre for å halde på elastisiteten.
Prins Harald Kyst
Prins Harald Kyst er ein del av kysten av Dronning Maud Land i Antarktis, som omsluttar Lützow-Holmbukta, mellom botnen av Vestvika på vestsida av Riiser-Larsenhalvøya, ved 34 °E, til Shirasebreen ved botnen av Lützow-Holmbukta, markert av ein kystvinkel ved 40 °E. Han vart oppdaga under ein flytur den 4. februar 1937 av Viggo Widerøe, Nils Romnæs og Ingrid Christensen frå Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–1937, og kalla opp etter sonen til kronprinsen av Noreg.
Eurovision Song Contest 2010
Under finalen i Eurovision Song Contest 2009 vart det igjen brukt nasjonale fagjuryar i tillegg til telefonrøysting, der røystene til fagjuryane og telefonrøystene i utgangspunktet skulle telje like mykje. Frå og med 2010 skulle dette systemet òg takast i bruk under semifinalane. Totalt 39 land deltok i tevlinga: Georgia kom attende etter ikkje å ha delteke i 2009, medan Andorra, Tsjekkia, Ungarn og Montenegro trekte seg. Litauen kunngjorde fyrst at dei ikkje kom til å delteke, men stod seinare på lista over stadfesta deltakarland kunngjort av Den europeiske kringkastingsunionen (EBU).
Arrangement
Dåverande statsråd i kulturdepartementet Trond Giske og kringkastingssjef Hans-Tore Bjerkaas vart samde om eit budsjett på rundt 150 millionar kroner, noko som er om lag 130 millionar kroner mindre enn budsjettet til Moskva frå 2009, men 50 millionar meir enn Helsingfors då Finland arrangerte tevlinga i 2007. Dette estimatet vart seinare justert til 211 millionar kroner.
Det vart tidleg slått fast av Norsk rikskringkasting (NRK) at ein kom til å nytte ein allereie eksisterande arena, og at det ikkje ville verte bygd noko nytt i samband med arrangementet. EBU gav NRK og kulturministaren melding om at det vart stilt strenge krav til arena, noko som gjorde Tromsø, Bergen, Trondheim og Stavanger uaktuelle som arrangørbyar, sjølv om desse byane viste interesse for å arrangere tevlinga. Dimed stod valet mellom Telenor Arena på Fornebu i Bærum og Oslo Spektrum i Oslo. 3. juli 2009 vart det avgjort at tevlinga skulle arrangerast i Telenor Arena.
Finalen vart arrangert 29. mai med semifinalar 25. og 27. mai. Opphavleg dato for finalen var 22. mai med semifinalar 18. og 20. mai, men dette vart endra, då 22. mai òg er dato for finalen i Mesterligaen.
Programleiarar
Norske medium starta tidleg å spekulere i moglege kandidatar til programlederjobbene. Jon Almaas og Fredrik Skavlan frå høvesvis Nytt på nytt og Skavlan var mellom dei som vart nemnt hyppigast, medan duoen Thomas Numme og Harald Rønneberg vann ei avrøsting der Dagbladet spurde kva for kjendisar ein helst ville ha som programleiarar. Dorthe Skappel, som enda på andreplass i Dagbladet si kåring, viste interesse for å verte programleiar.
På ein pressekonferanse 10. mars 2010 offentleggjorde NRK at Eurovision Song Contest 2010 skulle leiast av Erik Solbakken, Haddy N'jie og Nadia Hasnaoui. Programleiarane opna og avslutta sendingane i fellesskap, men hadde ulike oppgåver undervegs. Medan Solbakken og N'jie stod for kontakten med deltakarane, hadde Hasnaoui ansvaret for avrøstinga. Dette var andre gongen i historia til tevlinga ein hadde fleire enn to programleiarar; fyrste gongen var i 1999.
Pauseinnslag
Pauseinnslaget i den fyrste semifinalen var ein film om menneskelege lydar, medan den andre semifinalen sitt pauseinnslag handla om korleis ein gut kom seg til konsertarenaen, der han deltok i ein oppvisning i breakdance. Pauseinnslaget i finalen bestod mellom anna av førehandsinnspelte klipp av dansande flash mob-ar frå ulike stader i Europa, og dessutan direkteoverføring frå Hamburg. Klipp frå fjernsynsstover i alle deltakarland direkte via nettkamera var òg med. Publikum i salen deltok òg i dansen. Den norske rapgruppa Madcon song songen «Glow» som ein del av pauseinnslaget.
Avrøysting
EBU vidareførte ordninga med både jury- og telefonrøyster som vart introdusert under finalen i Eurovision Song Contest 2009. I 2010 vart dette systemet òg teke i bruk under semifinalane. Kvart land hadde ein nasjonal fagjury som gav poeng i valørane 12, 10 og 8–1 til sine favorittbidrag. Røystene til juryen vart kombinert med resultatet frå telefonavrøstinga ved at dei ti bidraga som mottok flest telefonrøystar, òg fekk poeng i valørane 12, 10 og 8–1. Dei ti bidraga som til saman hadde fått flest røyster då jury- og telefonrøystene vart lagt saman, mottok poeng frå landet. Ved eventuell røystelikskap skulle telefonrøystene vege tyngst.
Dette året kunne ein røyste frå før fyrste land hadde framført til om lag 15 minutt etter at siste bidrag var framført. Tidlegare kunne ein berre røyste i om lag 15 minutt etter at eit land hadde framført.
Orkester
Ei gruppe på nettsamfunnet Facebook som hadde som mål at det skulle nyttast orkester under Eurovision Song Contest 2010, oppnådde nærare 5000 medlemmar. Det vart nytta orkester i tevlinga frå starten i 1956 til og med 1998. Sidan Eurovision Song Contest 1999 har ein som fylgje av den tekniske utviklinga innan musikkindustrien vald å nytte forhandsinnspelte lydspor i staden. Debatten om framtida til orkestret i tevlinga har versert sidan, men EBU ytra ikkje noko ynskje om å endre på den noverande ordninga. Jan Fredrik Heyerdahl frå Kringkastingsorkestret sa at orkestret var interessert i å bidra i tevlinga, om EBU og NRK samtykte.
Semifinale 1
I den første semifinalen brukte eitt land berre juryrøystar, sidan det ikkje kom inn nok telefonrøyster etter det EBU krev. Det er ikkje kjend kva for eit land dette dreiar seg om. EBU offentleggjorde dei samla jury- og sjåarrøystene i juni 2010. Det detaljerte resultatet for kvart enkelt land vart ikkje offentleggjort.
12 poeng i semifinale 1
Under er lista over landa som fekk 12 poeng i semifinale 1:
Semifinale 2
EBU offentleggjorde dei samla jury- og sjåarrøystene i juni 2010. Det detaljerte resultatet for kvart enkelt land vart ikkje offentleggjort.
12 poeng i semifinale 2
Under er lista over landa som fekk 12 poeng i semifinale 2:
12 poeng i finalen
Under er lista over landa som fekk 12 poeng i finalen:
1314 Paula
1314 Paula er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Flora. Han blei oppdaga den 16. september 1933 av Sylvain Julien Victor Arend ifrå Observatoire Royal de Belgique i Uccle.
Oberhof i Sveits
Oberhof er ein kommune i distriktet Laufenburg i kantonen Aargau i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 472 meter over havet.
Kommunen ligg i øvre Fricktal og ligg ved vegen over Benkerjochpasset. Han består av landsbyen Oberhof og grendene Benken, samt fleire spreidde gardar.
Kroatia
Republikken Kroatia er eit europeisk land. Landet ligg ved Adriahavet og grensar til Slovenia, Ungarn, Serbia, Montenegro og Bosnia og Hercegovina. Landet var tidlegare ein del av Jugoslavia. Hovudstaden heiter Zagreb. Kroatia vart medlem av Den europeiske unionen 1. juli 2013.
Geografi
Fastlandet er delt inn i to landområde, ei smal kystlinje langs Bosnia-Hercegovina, og eit større område som strekkjer seg austover på Balkanhalvøya.
Terrenget er variert, og i nord og nordaust er det sletter, innsjøar og bølgjande åsar som utgjer terrenget. Desse områda omfattar dei sentrale områda og Slavonia, i tillegg til delar av Den pannoniske sletta. I Lika, Gorski Kotar og Dei dinariske Alpane finn ein tett skogkledde fjellområde. Kysten langs Adriahavet er kupert frå halvøya Istria i nord, langs den nordlege kysten og sørover langs Dalmatia.
Langs kysten av Kroatia ligg det 1 185 øyar, holmar og skjer, og 47 av desse er busette med til saman 121 606 innbyggjarar (2001). Det er 651 øyar som ikkje er folkesette, og 467 holmar og skjer. Dei største øyane i Kroatia er Krk (410 km²), Cres (404 km²), Brač (396 km²), Hvar (298 km²), Pag (287 km²) og Korčula (273 km²)
Dei lengste elvene i landet er Sava som renn 562 km gjennom Kroatia (total lengd er 947 km), Drava 505 km (total lengde 707 km), Mura 438 km, Kupa 296 km og Donau (kroatisk Dunav) som renn 188 km gjennom Kroatia (elva si totale lengd er 2 857 km). Una er grenseelv mellom Bosnia-Herzegovina og Kroatia. Den vart kalla "den første" av romarane som kom til dette området.
Dei dinariske Alpane strekkjer seg frå nord til sør gjennom landet, og i Dalmatia ligg det høgaste fjellet, Dinara på 1 831 moh.
Landet er kjend for dei mange nasjonalparkane det har.
Administrativ inndeling
Kroatia er delt inn i 21 fylke (kroatisk: županija), hovudstadsområdet er eit eige fylke.
Klima
Kroatia har eit forholdsvis variert klima. Middelhavsklima dominerer i kystområda, men fjellkjedene som ligg like innanfor kysten gjer området til eit av dei våtaste i Europa, og vestsida av Dei dinariske Alpane kan få så mykje som 4 000 mm i året, nedbørsmengder som kan samanliknast med dei våtaste områda på Vestlandet i Noreg. Området får derimot lengre periodar med finvêr enn det Vestlandet får. Midtsommars er det stort sett berre sol, og dei indre områda kan få svært høge temperaturar. Den kalde boravinden kan derimot gje ein god del vind i området.
Dei lågareliggande områda i nord eit kontinentalklima som er meir likt Sentral-Europa. Nedbørsmengdene minkar mot aust, og vinteren er skya, sjølv i dei tørraste områda. Vind frå sør kan strøyme nordover, og fønvind kan gje temperaturar over 10 °C, eller kaldluft (kalla kosavavind) frå Karpatane kan strøyme sørover. Fjella i vest vernar desse områda frå den kjøligare havlufta, så temperaturane om sommaren kan bli svært høge.
Demografi
I Kroatia bur hovudsakleg kroatar (89,6 %). Dei viktigaste minoritetsgruppene er serbarar (4,5 %), bosnjakar, ungararar og italienarar.
Byar
Dei største byane er
Tala er frå folketeljinga i 2001.
Historie
På 300-talet f. Kr. koloniserte grekarar kystområdet og keltarar dei nordlege områda. Til 168 f.Kr. var Illyria eit eige kongerike som romarane la under seg og omdanna til provinsen Illyricum. I år 10 vart denne provinsen delt i to : provinsane Pannonia og Dalmatia. Ved delinga av Romarriket i 395 hamna det som i dag er Kroatia i Det vestromerske riket Landet vart folkesett av slavisktalande kroatar, som innvandra på 500-talet e. Kr. Dei vart omvende til romersk-katolsk kristendom på 600-talet. Frå 910 til 1091 var Kroatia eit sjølvstendig kongerike. Tomislav 1., som regjerte frå 910, sameinte pannoniske og dalmatiske hertugdøme og vart krona som den første kongen i Kroatia i 925 (kjeldene varierer mellom 923 og 928).
1102 kom landet under Ungarn (personalunion 1102-1536, styrt av habsburgarane 1537-1866, underlagt dobbeltmonarkiet Austerrike-Ungarn 1867-1918). Slavonia i aust var 1526–1699 underlagt osmanske tyrkarar, medan serbarar i 1578 vart inviterte av habsburgarane til å busetja seg i grenseområda til Det osmanske riket, i området som vart kalla militærgrensa Krajina. Kroatia vart 1. desember 1918 ein del av Serbarane, kroatane og slovenarane sitt kongedømme (frå 1929 Kongeriket Jugoslavia). Den nye statsdanninga var mykje dominert av serbarane, og tilhøvet mellom dei og kroatane var rimeleg dårleg.
Då aksemaktene Tyskland og Italia okkuperte Jugoslavia i 1941 såg somme kroatar sjansen til å oppnå sjølvstende frå serbarane, og det vart difor oppretta ein kroatisk fascist-stat, kalla Den uavhengige staten Kroatia (kroatisk Nezavisna Država Hrvatska, NDH), under leiing av Ante Pavelić og hans Ustaša-rørsle. Offisielt vart hertugen av Spoleto av det italienske kongehuset konge av Kroatia under namnet Tomislav 2. , men han kom aldri til Kroatia, og abdiserte etter Italias kapitulasjon i 1943. Ustaša-regimet forfølgde serbarar, sigøynarar og jødar på det grøvste. Særskilt illgjeten vart den kroatiske konsentrasjonsleiren i Jasenovac.
Politikk
Kroatia er ein parlamentarisk republikk (sidan 2000). Presidenten er folkevald og vert vald for fem år om gongen, maksimalt to periodar. Presidenten er øvstkommanderande for dei væpna styrkane og har ei viss påverkingskraft på utanrikspolitikken. Presidenten utnemner statsministeren, som er den som har mest reell makt. Statsministeren må ha støtte i parlamentet, (Sabor), som vert vald for fire år om gongen. Ved det siste parlamentsvalet, 23. november 2003, vart Hrvatska Demokratska Zajednica (HDZ) (Den kroatiske demokratiske unionen) det største partiet med 33,9 % av røystene. Statsministeren sidan då er HDZ sin leiar Ivo Sanader.
Noreg har ambassade i Zagreb.
Språk
Statsspråket er kroatisk. italiensk har offisiell status i Istria. Kroatisk er eit sørslavisk språk, og nært i slekt med bosnisk og serbisk. Før oppløysinga av Jugoslavia var det vanleg å rekna desse språka som eitt språk, serbokroatisk.
Religion
Kroatane er tradisjonelt romersk-katolske kristne, sidan 700-800-talet. I dag er 87,8 % av folket romersk-katolsk, 4,4 % ortodokse kristne og 1,3 % sunni-muslimar. Her er det snakk om religiøs identitet i «etnisk» tyding, kor mange som faktisk er religiøse er ei anna sak.
🇪🇺
Molde videregående skole
Molde videregående skole er ein vidaregåande skole med musikk, media og kommunikasjon, formgjevingsfag, realfag, samfunnsfag og språkfag. I daglegtale blir han kalla «Gymnaset».
Kvart år sett nokre av elevane opp eit skodespel og ein russerevy, medan alle ved studieretninga for musikk, dans og drama – som blir driven saman med Molde kulturskole – tredje kvart år sett opp ein musikal.
Historie
Skulen blei skipa som mellomskule i 1832. I 1863 fekk han rang som «lærd skole», kor elevane kunne avleggje examen artium.
Ein av dei tidlege elevane, Bjørnstjerne Bjørnson, kalla mellomskulen «en liden, meget pyntelig skole / på hvilken både kirke og stat kunde stole». Da han drog frå byen 17 år gammal, var det med orda «Nu farvel! fordømte Skole / Nu farvel! mit Fængselshul» i hugen.
Frå 1880-åra er det kjent at skulen hadde eit gymnasiastsamfunn med eiga elevavis, kor mellom andre Johan Scharffenberg skreiv.
Skulebygg
I skuletida til Bjørnson på 1840-talet låg skulebygningen ved elvemunningen. Sidan 1925 har skulen lege rett nordvest for Øvre bru, vis-à-vis den tidlegare folkeskulen (som no er vekk). Forutan hovudbygningen i empirestil, som framleis er i bruk, har fleire bygg kome til etter kvart.
Ojibwe
Ojibwe er eit algonkinsk språk som blir snakka i dei nordlege delane av USA og i sørvestre Canada. Ojibwe blir snakka av litt over 50 000 (av 200 000 ojibwefolk), og det er dermed eit av dei største indianarspråka i USA.
Skriftspråk
Ojibwe blir skrive med fleire ulike ortografiar og skriftsystem. Det vanlegaste skriftsystemet er basert på det latinske alfabetet, og markerer lange vokalar med å skrive doble vokalsymbol, slik det også blir gjort i finsk. Dette systemet blir kalla Fiero-systemet, etter Charles Fiero, men opphavet til systemet ligg i Leonard Bloomfield sine publikasjonar, t.d. Eastern Ojibwa. Eit anna latinsk-basert system er saulteaux-cree-systemet. Her er vokallengde markert med makron (ã) eller cirkumfleks (â).
I Canada, særleg i Ontario og Manitoba, blir austleg ojibwe skrive med ein ojibwe-versjon av det kanadiske stavingsalfabetet.
Fonologi
Ojibwe har tre korte og fire lange vokalar. Dei korte vokalane er [ɪ o ə] og dei tilsvarande lange er [iː oː aː], i tillegg er det ein lang vokal som ikkje har kort parallell, [eː].
Ojibwe har 17 eller 18 konsonantar.
Kontrasten mellom lukkelydane er i fleire dialektar meir ein opposisjon aspirert - uaspirert (pʰ / p) enn stemt - ustemt.
Ojibwe har få konsonantgrupper, og dei fleste av dei er ordinternt.
Morfologi
Substantiv i ojibwe er delt i to grupper, animate og inanimate.
Guvernement i Egypt
Egypt er delt inn i 27 guvernement (arabisk: muhafazah). Guvernementa er dei øvste einingane i den administrative inndelinga av Egypt. Dei blir styrte av guvernørar (muhafez) som blir utnemnde av presidenten av Egypt. Dei fleste guvernementa har ein folketettleik på meir enn 1000 innbyggjarar per kvadratkilometer, men dei tre største guvernementa har ein tettleik på færre enn to innbyggjarar per kvadratkilometer.
Guvernementa Helwan og 6. oktober-guvernementet, blei skilt ut i april 2008. I april 2011 vart desse to guvernementa oppløyst att. Guvernementet Luxor vart skipa i desember 2009 og er med det det nyaste av guvernementa i Egypt.
Mario & Luigi: Superstar Saga
Mario & Luigi: Superstar Saga (マリオ＆ルイージRPG) er eit rollespel utvikla av AlphaDream for Game Boy Advance. Det vart gjeve ut i Nord-Amerika den 17. november 2003, og i Japan, Europa og Australia 21. november same året. Spelet er det tredje i rekkja av Mario-rollespel, etter høvesvis Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars på SNES og Paper Mario på Nintendo 64. Ein oppfølgjar til Superstar Saga, Mario & Luigi: Partners in Time, kom i 2006 på Nintendo DS.
Oppsett
Mario & Luigi: Superstar Saga har eit kampsystem som liknar dei i Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars og Paper Mario, der knappetrykk på rette tidspunkt kan gjeva ein fordelar i kamp, som auka effekt frå eigne åtak eller redusert skade frå fiendar. Dette systemet spelar ein større rolle i Superstar Saga, då korrekte knappetrykk ikkje berre aukar skaden frå åtak, men kan også brukast til å heilt unngå eller slå tilbake åtak frå fiendar. Brørne kan velja mellom fire handlingar i kamp; solo-åtak, brør-åtak, bruk av utstyr eller å rømma frå kamp. Særskilt for spelet er såkalla «brør-åtak» (en: Bros. Moves) som blir tilgjengelege i kamp etter kvart som ein lærer nye eigenskapar. Desse lèt Mario og Luigi gå laus på fiendar samla, og kostar dei såkalla Brør-poeng (BP). Desse spesielle åtaka gjer ofte meir skade enn vanlege solo-åtak, og ein kan velja tre nivå med varierande vanskegradar for kvart Brør-åtak.
I likskap med andre Mario-spel på Game Boy Advance inneheld Superstar Saga ei utgåve av Mario Bros. som ein kan kopla til dei andre Super Mario Advance-spela. Spelet stør også ristefunksjon om ein speler det på ein Game Boy Player med GameCube-kontroll.
Marche
Marche er ein av tjue regionar i Italia. Det ligg sentralt i landet og grensar til Emilia-Romagna og republikken San Marino i nord, Toscana i nordvest, Umbria i vest, Abruzzo og Lazio i sør og Adriahavet i aust. Bortsett frå elvedalar og og den ofte svært smale kyststripa er landet åslendt. I indre område er regionen enno meir kupert, og sjølv i dag er det lite kommunikasjon frå nord til sør, bortsett frå vegane gjennom fjellovergangane.
Ammavaru
Ammavaru (telugu అమ్మావరు ammāvaru 'heilage mor') er teluguordet for 'gudinne', men er også namnet til ei hindugudinne som blir dyrka i nokre delar av Andhra Pradesh. Denne artikkelen handlar om den sistnemnde.
Marche
Historie
Marche vart i antikken kjend som Picenum-området. Langs kysten budde senonarar, ei gallisk stamme. Dei vart erobra av romarane i slaget ved Sentinum i 295 fvt.. Romarane grunnla så fleire koloniar i området og knytte dei til Roma med vegane Via Flaminia og Via Salaria. Ascoli var sete for den italiske motstandsrørsla under forbundsfellekrigen (91-88 fvt.).
Ammavaru
Opphav
Indologar trur at Ammavaru var utvikla frå ei gammal dravidisk modergudinne, slik som den tamilske gudinna Mariamman. Legenda om Ammavaru seiar at ho var den eldste av alle gudar. I byrjinga sat Ammavaru åleine på ein lotusblom som flaut på vatnet. Ho lagde tre egg på blomen og frå dei kom Brahma, Vishnu, og Shiva. «Kom ligg med meg» sa Ammavaru, «slik at livet si tid kan byrja på jorda.» Men dei tre gudane nekta å gjera det. Ammavaru blei sint, og det tredje auga hennar brann i raseri. Gudane blei redde og sa at dei ville liggja med henne, men ikkje før ho gav dei det tredje auga sitt. Ammavaru var fylt av lyst og plukka auga frå pannen sin og gav det til Shiva. Men så snart ho gjorde det miste ho makta si. Huda hennar blei skrukkete, håret hennar blei grått, og brysta hennar visna. Så kasta gudane seg over henne og frå kroppen hennar skapa dei jorda. Men dei kunne ikkje drepa henne. Ho lever enno og livet hennar gjev liv til vår jord. Denne legenda er interessant og omstridd fordi ho går imot vanleg hinduisk mytologi som hevdar at Brahma, Vishnu og Shiva ikkje har byrjing eller slutt.
Marche
Historie
Etter Vestromarriket sitt fall vart regionen invadert av gotarar og etter den gotiske krigen vart det ein del av den austromerske eksarkatet Ravenna (Ancona, Fano, Pesaro, Rimini og Senigallia danna den såkalla Pentapolis). Etter at eksarkatet braut saman kom området ei kort stund inn under langobardarane, men vart erobra av Karl den store på 700-talet. På 800- til 1000-talet vart markgrevskapa Camerino, Fermo og Ancona oppretta (marche er fleirtalsforma av «markgrevskap» på italiensk) og dette har gjeve det moderne namnet til regionen.