cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Something in the Way She Moves
James Taylor-versjonen
Allmusic-kritikaren Lindsay Planer meiner at «Something in the Way She Moves» er eit av dei «merkverdige bidraga» på James Taylor-albumet. Medkritikar David R. Adler skildra han som «ein av Taylor sine finaste melodiar». Rolling Stone Album Guide-kritikaren Mark Coleman er samd i at songen er eit «høgdepunkt» på James Taylor og skildra han som «løyndomsfull», og han føresa vegen Taylor ville ta i framtida. Taylor-biografen Timothy White meiner at songen er «utan tvil Taylor si finaste framføring» på James Taylor. White skildra han som «sparsam i framføringa» og «gripande på sine eigne elegante vilkår.» Rolling Stone-kritikaren Jon Landau meiner at den sparsame framføringa og Taylor si «tilbakehaldne levering» aukar styrken til songen, sidan Taylor «let melodien, teksten, gitaren og stemma tala for seg sjølv.» Martin Charles Strong skildra han som «ein minneverdig original» og ein som «markerte Taylor som ein slags mannleg Joni Mitchell, om enn ikkje like eventyrleg.»
Taylor inkluderte «Something in the Way She Moves» på samleplata Greatest Hits frå 1976, men, som med «Carolina in My Mind», òg frå James Taylor, måtte han spela inn songen på nytt på grunn av opphavsrettsproblem. Songen vart òg inkludert på samlealbumet The Best of James Taylor frå 2003. Ein liveversjon var inkludert på James Taylor og Carole King sitt konsertalbum Live at the Troubadour. Ein soloversjon frå konsertar er førstesporet på James Taylor-albumet One Man Band.
Inspirasjonen for «Something»
George Harrison likte «Something in the Way She Moves» så mykje at han brukte byrjinga som fyrste linje i songen sin «Something» frå Beatles-albumet Abbey Road, òg vart i tillegg gjeven ut som ein singel og nådde førsteplassen. Tidleg i utviklinga av «Something» hadde Harrison utvida byrjinga på denne songen til «Something in the way she moves / Attracts me like a pomegranate,» og brukte ordet «pomegranate» (granateple) berre som eit erstatningsord til han fann eit betre ord.
Taylor har sagt at «Eg trur ikkje eit sekund på at det var intensjonen til George. Eg trur ikkje han stal noko som helst med vilje, og all musikk er lånt frå anna musikk. Så eg let det gli fullstendig forbi.» Taylor sa òg at slutten av «Something in the Way She Moves» var tatt frå Beatles-songen «I Feel Fine» og at «ein haustar som ein sår.»
Andre versjonar
Tom Rush spelte inn «Something in the Way She Moves» i 1968 på albumet sitt The Circle Game. Taylor hadde spelt songen for Rush då han vitja kontora til Elektra Records for ei prøvespeling i 1967. Rush sin versjon vart gjeven ut som singel og blei populær på radiostasjonar i New England. Crawdaddy! omtalte songen som den beste på The Circle Game og sa at han «flyt vakkert» med Bruce Langhorne sin country-stil som driv han framover, og han anerkjente òg at «Rush sin markante songstil passar perfekt» fordi «han aldri kan bli begeistra for noko.»
Country-artisten Bobbie Gentry spelte inn ein versjon med tittelen «Something In the Way He Moves» i 1970 på albumet hennar Fancy.
Iain Matthews og bandet hans Matthews' Southern Comfort spelte inn ein versjon av «Something in the Way She Moves» for albumet hans frå 1970, Second Spring.
Harry Belafonte spelte inn songen som opningssporet på albumet hans frå 1971, The Warm Touch. Han gav òg ut songen som singel. Billboard omtalte «Something in the Way She Moves» som eit av høgdepunkta på The Warm Touch. Billboard omtalte òg melodien som «vakker» og konstaterte at Belafonte gav songen «si eiga unike handsaming.»
Mitchel Forman spelte inn ein akustisk pianoversjon av «Something in the Way She Moves» for albumet Sketches of James: Selection from the James Taylor Songbook i lag med andre artistar, i 2001.
Julie Andersland
Julie Songstad Andersland er ein norsk politikar for Venstre. Ho er leiar for Venstre si bystyregruppe i Bergen og tidlegare byråd for klima, kultur og næring.
Bakgrunn
Julie Andersland er dotter av tidlegare byråd Geir Kjell Andersland.
Andersland vart cand.polit. med hovudfag i sammenliknande politikk frå Universitetet i Bergen i 2004. Frå 2004 til 2011 var ho praktikant, seinare senioranalytikar for berekraftige investeringar i Storebrand i Oslo.
Politikk
Andersland har vore medlem av sentralstyret til Unge Venstre og leiar i Bergen Unge Venstre. Frå 1999 til 2003 var ho medlem av bydelsstyret for Bergenhus. Ho vart fyrste gong vald inn på fast plass i Bergen bystyre i 2003, då ho også vart leiar i bystyregruppen til Venstre. Ho tredde ut i 2004.
I 2011 vart Andersland på nytt vald inn i Bergen bystyre, og ho vart gruppeleiar for Venstre. Frå 2015 til 2019 var ho byråd for klima, kultur og næring i Bergen kommune. Ho vende så tilbake til bystyret som gruppeleiar.
Anna virke
Andersland er styreleiar i Bergen Kunstforening og styremedlem ved Nationaltheateret. I 2022 vart ho direktør for Bergen Offentlige Bibliotek.
Västra Hagen
Västra Hagen er ein svensk tettstad i Kungsbacka kommun i Hallands län i Halland. I 2005 hadde tettstaden 810 innbyggjarar.
Gary Mallaber
Gary Mallaber er ein trommeslagar, perkusjonist og songar frå Los Angeles.
Mallaber er truleg mest kjend som trommeslagar og medlåtskrivar for The Steve Miller Band, men har òg spelt for andre artistar. Mallaber spelte trommer for Eddie Money og mange soloalbum av Bruce Springsteen og Van Morrison, i tillegg til Peter Frampton, Poco, Paul Williams, Jimmy White, Kermit the Frog, Joan Armatrading, The Beach Boys, John Lennon, Gene Clark, David Cassidy, Bonnie Raitt, Tom Rush, Bob Seger, Joe Brucato, Barbra Streisand, Warren Zevon, Hughes/Thrall og Gerard McMahon.
Stealers Wheel av Stealers Wheel
Stealers Wheel er debutalbumet til den skotske folkrockgruppa Stealers Wheel frå 1972. Det gjekk aldri inn på albumlista i Storbritannia, og det gjorde heller ikkje dei to første singlane, «Late Again» eller «You Put Something Better Inside Me». Den tredje singelen «Stuck in the Middle» nådde derimot topp 10.
Danderhall
Danderhall  er ein landsby i regionen Midlothian i Skottland. Han har kring 3000 innbyggjarar. Danderhall ligg like søraust for Edinburgh.
Gråklatresmett
Gråklatresmett (Xenicus longipes), maori mātuhituhi, var ein svært liten fugl, ein klatresmett nesten utan flygeevner, og endemisk for New Zealand. Gråklatresmettane beita for det meste på virvellause dyr som dei fanga ved å springe langs greiner på trea. Dei bygde reira på eller nær bakken. Arten var utbreidd over begge hovudøyane i landet fram til slutten av 1800-talet då dyr i mårfamilien vart innførte og slutta seg til rotter som introduserte predatorar av pattedyr.
Skildring
Gråklatresmetten var mindre enn fjellklatresmett, men større enn skogklatresmett, ca. 9 centimeter i kroppslengd og vekta var 16 gram. Oversida var mørk gulgrøn, halen mørk grøn, men eit lyst, nær kvitt område i hakepartiet, undersida var gråleg unntatt flankane som var i gult. Dei hadde ei markert kvit augebrunstripe. Beina og tærne var lange. Arten synte kjønnsdimorfisme ved at hoa hadde eit meir brunt preg. Det var ein geografisk variasjon i fjørdrakta ved at fuglar på Stewart Island var mest brunlege.
Habitatet til gråklatresmetten var i skog og krattskog og utbreiingsområdet strekte seg truleg over store delar av hovudøyane helt til den store nedgangen mot slutten av 1800-talet. Unntaket var Northland på Nordøya der han ikkje fanst. På Sørøya var han vanleg i høgtliggande område med skog. Han var òg vanleg på Stewart Island.
Observasjonar etter år 1900
Dei siste stadfesta rapportane om underarten på Sørøya, X. l. longipes, var frå Arthur's Pass i 1966 og Nelson Lakes nasjonalpark i 1968. Det har eksistert nokre ikkje-stadfesta rapportar etter dette frå Fiordland og Nelson Lakes.
Den tredje underarten, X. L. variabilis, levde på Stewart Island/Rakiura og nærliggande øyar. Det er kjent at dei overlevde på Stewart Island til 1951, men vart truleg utrydda av villkattar. Dei levde òg på Kotiwhenua (Solomon) Island, der dei var rimeleg vanleg fram til tidlege 1960-talet. Somme overlevde på predatorfrie Big South Cape Island til svartrotter invaderte øya i 1964. New Zealand Wildlife Service freista å redde arten ved å flytte alle fuglane dei kunne fange. Dei fanga seks fuglar og overførte dei til Kaimohu Island kor dei ikkje overlevde, men døydde i 1972.
Arten er truleg utrydda, men det er ikkje utelukka at han har overlevd ein ukjend stad.
Fylkesveg 32 i Rogaland
Fylkesveg 32 i Rogaland går mellom Helleland i Eigersund kommune og Eia i Sokndal kommune. Vegen er 15,4 km lang.
I Won't Back Down
«I Won't Back Down» er ein song av Tom Petty og den første singelen frå det første soloalbumet hans, Full Moon Fever i 1989. Songen vart skriven av Petty og Jeff Lynne og nådde 12. plassen på Billboard Hot 100 og toppa Album Rock Tracks-lista i fem veker.
Bakgrunn og låtskriving
Petty snakka om innspelinga av songen i Mojo: «På innspelinga song George Harrison og spelte gitar. Eg var frykteleg forkjølt den dagen, og George drog til ein butikk og kjøpte ingefærrot til meg, som han kokte opp og eg måtte stikke hovudet over kjelen slik at ingefæren opna opp biholene mine. Så gjekk eg inn i studio og song songen.»
Innhald
Teksten inneheld ei melding om å stå opp mot styrkar som gjer det vanskeleg for ein, eller kanskje undertrykking:
På grunn av temaet i songen vart songen ofte spelt på amerikansk radio etter terroråtaka 11. september 2001. Petty og the Heartbreakers spelte ein roleg, men fast versjon av songen på fjernsynssendinga America: A Tribute to Heroes etter åtaka i 2001.
I dokumentarfilmen Runnin' Down a Dream frå 2007, sa Petty at han følte noko nøling med å gje ut songen, på grunn av den tydelege bodskapen.
Musikkvideo
Musikkvideoen vart regissert av David Leland, og filma 22. og 23. mars på ein scene i Pinewood Studios og gjeve ut 24. april 1989. Traveling Wilburys-kollegaene George Harrison og Jeff Lynne er med i videoen i lag med Mike Campbell og Ringo Starr. Ein kan sjå Starr spele trommer i videoen, men på den faktiske lydinnspelinga er det Phil Jones som spelar trommer.
Utgjevingar
Songen er òg nedlastbar for videospelet Rock Band 2
Ukrainsk i Junior Eurovision Song Contest
Ukrainsk i Junior Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det ukrainske språket i Junior Eurovision Song Contest. Fyrste gongen ein song på ukrainsk vart framført i Junior Eurovision Song Contest var i 2006 då Ukraina debuterte med «Khloptsjyk rock 'n' roll» av Nazar Sljusartsjuk. Sidan den gong har Ukraina delteke med til saman sytten ulike bidrag som har vorte framført på ukrainsk. Av landa som kan delta er ukrainsk offisielt språk i Ukraina, Krimhalvøya og Transnistria i Moldova.
Troistorrents
Troistorrents er ein kommune i distriktet Monthey i kantonen Valais i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 765 meter over havet.
Kommunen består av landsbyen Morgins. Han ligg i Val d'Illiez og Val de Morgins.
Skirennarane Joël Gaspoz og Didier Defago er frå Morgins.
Miller ishaug
Miller ishaug er ein ishaug som er nesten 3,5 km lang og 2 km brei ved isfronten (1974) til Wordieisen, 16 nautiske mil (30 km) vest-nordvest for Triune Peaks, sør i Marguerite Bay. Han vart kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), 1948–49 og fotografert frå lufta av U.S. Navy i 1966. Han vart namngjeven i 1977 av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Richard Miller, ein sambandsmann i U.S. Navy ved Palmer-stasjonen i vinteren 1968.
Doyran Heights
Doyran Heights er eit fjell aust i Vinson Massif og Craddock Massif i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis som strekkjer seg 30,8 km frå nord til sør og 16,5 km frå aust til vest. Dei grensar til Thomasbreen i sør og sørvest, Daterbreen og Hansenbreen i nordvest og nord, og ein brei isfylt dal i aust, knytt til Craddock Massif, i vest til Goreme Col og skild frå Veregava Ridge, i nord til Manole Pass og frå Flowers Hills i nordaust av Kostinbrod Pass.
Høgdene er kalla opp etter busetnadane Doyrantsi nordaust og sør i Bulgaria.
Stealers Wheel
Stealers Wheel er eit skotsk folkrock/rockeband som vart skipa i Paisley i Renfrewshire i 1972 av dei tidlegare skulevenene Joe Egan og Gerry Rafferty.
Biografi
Rafferty og Egan møttest først i tenåra i Paisley og dei danna kjernen i Stealers Wheel. Tidleg i 1970-åra vart bandet rekna som ein britisk versjon av det amerikanske folkrockbandet Crosby, Stills, Nash & Young. Dei fekk først med seg Roger Brown, Rab Noakes og Ian Campbell i 1972. Denne besetninga verte berre nokre få månader og då bandet fekk kontrakt med A&M Records seinare same året, hadde Brown, Noakes og Campbell blitt erstatta av Paul Pilnick, Tony Williams og Rod Coombes. Denne besetninga spelte inn debutalbumet Stealers Wheel og vart produsert av dei legendariske amerikanske låtskrivarane og produsentane Leiber & Stoller. Albumet fekk god kritikk og selde godt, og nådde 50. plassen på den amerikanske Billboard 200-lista. Hitsingelen «Stuck in the Middle with You», kom frå albumet.
Då det førset albumet kom ut hadde Rafferty slutta i bandet og vart erstatta av Luther Grosvenor, som var med bandet det meste av 1973 på turné. DeLisle Harper erstatta òg Tony Williams på turneen. «Stuck in the Middle With You» nådde sjetteplassen på Billboard Hot 100 i USA og åttandeplassen på UK Singles Chart i 1973, og selde over 1 millionar eksemplar verda over. Albumet selde òg godt og på grunn av dette vart Rafferty overtalt til å kome attende til bandet. Grosvenor, Coombes og Pilnick slutta samstundes i bandet. Med så mange byter i besetninga vart dei offisielt no ein duo, med inneleigde musikarar dei trong i på turné og i studio. Seinare i 1973 fekk singelen «Everyone's Agreed That Everything Will Turn Out Fine» moderat suksess og i 1974 nådde singelen «Star» topp 30 i både Storbritannia og USA.. Det andre albumet, Ferguslie Park, kom ut i 1974 og duoen vart akkompagnert av ni studiomusikarar. Albumet som var kalla opp etter eit område i Paisley, nådde berre så vidt Billboard 200 i USA og selde dårleg. Med aukande spaning mellom Rafferty og Egan, klarte dei ikkje å bli samde om kva musikarar som skulle spele på det tredjealbumet, og då Leiber & Stoller òg hadde problem, forsvann Stealers Wheel den nesten 18 månadane. Då albumet Right Or Wrong kom ut i 1975 eksisterte ikkje Stealers Wheel lenger. Det siste albumet vart på grunn av usemjer og managerproblem produsert av Mentor Williams. Alle tre albuma hadde plateselskap av John Byrne.
I 1975 var gruppa nesten gått i gløymeboka og dei to siste singlane deira selde dårleg. I 1992 valde Quentin Tarantino å bruke songen «Stuck in the Middle with You» i debutfilmen sin Reservoir Dogs, og dette førte til ny merksemd for bandet. I september 2001 vart ein dance-versjon av «Stuck in the Middle with You» ein hit i Storbritannia for Louise, med ein musikkvideo som var inspirert av filmen Reservoir Dogs.
Dei tre albuma var utilgjengeleg i mange år, men i 2004 og 2005 gav det britiske selskapet Lemon Recordings dei ut med nymastra lyd og nyskriven tekst i CD-heftet.
Etter å ha blitt kontakta av iTunes og K-tel records i California, starta Tony Williams Stealers Wheel på ny i Blackpool i 2008 med to andre originale bandmedlemmar, Rod Coombes og Paul Pilnick, i lag med den lokale musikaren Tony Mitchell. Den 10. november 2008 starta dei å filme ein musikkvideo for ei nyinnspeling av «Stuck in the Middle». Dei byrja og å skrive songar for eit nytt album.
Occitanie
Occitanie er ein administrativ region i Frankrike som grensar til regionane Nouvelle-Aquitaine i nordvest, Auvergne-Rhône-Alpes i nordaust, Provence-Alpes-Côte d'Azur i aust, Middelhavet i søraust og Spania i sørvest. Occitanie blei skipa 1. januar 2016 ved ei samanslåing av dei to tidlegare administrative regionane Languedoc-Roussillon og Midi-Pyrénées. Regionshovudstaden er Toulouse.
Regionen har namn etter den kulturelle og historiske regionen Oksitania, som dekker eit større område.
Departement
Regionen er delt inn i 13 departement.
Rohm As Sufla
Rohm As Sufla er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Västra Husby
Västra Husby er ein svensk tettstad i Söderköpings kommun i Östergötlands län i Östergötland. I 2005 hadde tettstaden 518 innbyggjarar.
Fylkesveg 33 i Rogaland
Fylkesveg 33 i Rogaland går mellom Hauge kyrkje og Birkeland i Sokndal kommune. Vegen er 12,0 km lang.
Skyggemaneren
Skyggemaneren (originaltittel Shadowmancer) er ei bok av G.P. Taylor utgjeven i 2002. Boka kom ut på norsk i 2005, omsett av Kjetil Høybråten.
Handlinga føregår i England på 1700-talet, der Thomas Barrick, Kate Coglan og Raphah skal få tilbake ein magisk gjendstand frå den vonde Obadiah Demurral har.
Boka fekk gode tilbakemeldingar og fekk fleire prisar.
Conny Torstensson
Jan Conny Torstensson er ein svensk fotballspelar frå Lofta församling. Perioden 1970-76 var han med om å vinne europacupen for Bayern München og han vart svensk cupmeister og seriemeister med Åtvidabergs FF.
Klubbspel
Torstensson spelte på Åtvidabergs FF frå 1967 til 1973. Våren 1970 vann laget den svenske cupfinalen, ein prestasjon laget gjorde oppatt eitt år seinare. Sesongane 1972 og 1973 gjekk Åtvidaberg heilt til topps i Allsvenskan. Hausten 1973 møtte Åtvidaberg i europacupen Bayern München, vinnaren av den vesttyske bundesligaen. I München sigra heimelaget 3-1. I returoppgjeret i Åtvidaberg leia heimelaget med 3-0, to av måla stod Torstensson for. Uli Hoeneß berga ekstraomgangar for Bayern München, som til sist gjekk vidare i turneringa etter straffeskyting.
I november 1973 vart Torstensson mot 580 000 tyske mark overført til Bayern München. Våren 1974 vann FC Bayern i europacupen for aller fyrste gong, Torstensson spelte begge finalane mot Atlético Madrid. Same våren vart han elles vesttysk seriemeister med München-klubben. Også i 1975 spelte Torstensson europacupfinale, då FC Bayern slo Leeds United. Derimot var han benkeslitar då FC Bayern i 1976 sigra i europacupfinalen for tredje året i rad. Torstensson gjorde meir av seg i europacup-turneringane enn i bundesligaen. På 21 europacupkampar skåra han 10 mål.
Sommaren 1977 flytta Torstensson til den sveitsiske fyrstedivisjonsklubben FC Zürich. Hausten 1978 vende han tilbake til Åtvidabergs FF, som nettopp hadde rykkt oppatt i Allsvenskan. Ved sesongslutt i 1980 la han vekk fotballskorne.
Dervizíana
Dervizíana (gresk Δερβίζιανα) er ein landsby i periferieininga Ioánnina i Ípiros i Hellas. Dervizíana var hovudsete i den tidlegare kommunen Lákka Soulíou, som no er ei kommunaleining i kommunen Dodóni.
Ruhayqah
Ruhayqah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
What We Did on Our Holidays
What We Did on Our Holidays er det andre albumet til bandet Fairport Convention og var det første med Sandy Denny, som med «ei uforgløymeleg, overjordisk stemme gav Fairport eit stort løft» i følgje kritikaren i Allmusic. Med dette albumet tok dei eit steg mot folkrockstilen dei vart kjende for, mellom anna med populære songar som «Fotheringay», og songen bandet tradisjonelt avsluttar konsertane sine med, «Meet on the Ledge».
Historie
Etter at Judy Dyble forlet bandet, utførte bandet prøvespelingar for å finne ein erstattar og Sandy Denny var eit opplagt val. Simon Nicol har sagt «det var berre ein vinnar...ho stod ut som eit reint glas i ein kum full av skitten oppvask».
Plateomslaget syner ei teikning av bandet som spelar, skildra på omslaget som «frå ei tavle angripen av Fairport Convention». På nytutgjevinga på Island Masters frå 1990 finn ein òg eit portrett av Sandy Denny.
I USA vart albumet gjeven ut av A&M Records (SP-4185) med akkurat dei same songane, men anna plateomslag. Plata vart òg kalla Fairport Convention.
Mottaking
I ei melding i The Village Voice då albumet kom ut, skreiv den amerikanske kritikaren Robert Christgau at Fairport Convention var «den mest interessante, ukjende gruppa» han hadde høyrt på ei stund, og trekte fram deira variant av «Pentangle-aktige balladar» og Bob Dylan sin «I'll Keep It with Mine». Neal Casal, frå Ryan Adams and the Cardinals omtalte seinare What We Did on Our Holidays som eit av favorittalbuma.
Medverkande
med:
Oksitania
Oksitania (oksitansk Occitània) er eit område i Europa der det blir snakka oksitansk. Han omfattar delar av Frankrike, Spania og Italia, og har gjeve opphav til namnet på den franske regionen Occitanie.
Namnet på området og språket er første gong påvist brukt i latinske tekster frå 1290. Etymologisk er namnet avleidd frå langue d'òc, som i si italienske form, lingua d'òc, blei skildra av Dante seint på 1200-talet. Han skilde romanske språk i tre grupper etter måten ein uttala ordet «ja» på: langue d'oïl (fransk), langue d'òc (oksitansk) og langue de si (italiensk). Både «Oksitania» og «langue d'òc» kjem frå det oksitanske ordet for «ja», òc (som i sin tur kjem frå latin hoc,  'dette', brukt i samansetjingar som hoc est, 'slik er det').
Geografi
Oksitania strekkjer seg over delar av Frankrike, Spania og Italia.
Språk
Oksitansk er eit romansk språk i slekt med blant andre spansk, fransk og italiensk. Det finst i hovudsak seks dialektvariantar. Standardoksitansk er ein syntese av desse seks. Katalansk minner mykje om oksitansk. Det finst sterke historiske og kulturelle band mellom desse språkgruppene.
Historie
Kulturelt var det likevel eit einskapleg område. Skrivne tekster på oksitansk finst att frå så tidleg som 800-talet, og blei i mellomalderen brukt til jus, skjønnlitteratur, vitskap og religion. Oksitansk litteratur hadde ei blømingstid og danna mønster for kunstnarisk utfalding ved hoffa over heile Europa. På 1200-talet voks det fram ei trubadurdikting i Oksitania. Trubadurane fann opp kurtisen (fin'amor).
Frå 1200- til 1600-talet fekk dei franske kongane gradvis kontroll over Oksitania, nokre gonger ved krig og erobring, andre gonger ved anneksjon og politisk intrige. Frå slutten av 1400-talet byrja adelen og borgarskapet å læra seg fransk, medan lekfolk framleis snakka oksitansk. I 1539 gav Frans I ordre om at fransk skulle vera einaste administrasjonsspråk.
Under den franske revolusjonen i 1789 prøvde nokre komitear å gjeninnføra eit regionalt sjølvstyre i Sør-Frankrike. Dei brukte oksitansk språk. Forsøka blei raskt nøytraliserte av jakobinarane. Frå 1881 av fekk skuleborn straff for å snakka oksitansk.
Den oksitanske forfattaren Frédéric Mistral vann nobelprisen i litteratur i 1904. I spissen for Félibrige-rørsla stod han for ein språkleg og kulturell renessanse på 1900-talet.
Oksitansk identitet
Det bur mellom 14 og 15 millionar innbyggjarar i Oksitania. Folketeljinga i 1999 viste at 610 000 hadde oksitansk som førstespråk, og endå nokre millionar snakka språket.
Sidan 1900-talet har det vore politiske rørsler som arbeider for eit samla Oksitania, men i valsamanheng er gruppene forsvinnande små.
Det oksitanske flagget er henta frå byvåpenet til Toulouse. Sjølvstenderørsla har sett til ei åttetagga stjerne, der taggane viser til ei inndeling i åtte område.
Zjostovo-måleri
Zjostovo-måleri (russisk Жостовская роспись) er eit gammalt russisk kunsthandverk med dekorativ måling av metall, særleg metallfat, knytt til landsbyen Zjostovo i Moskva oblast. Han oppstod på 1800-talet under påverknad frå uralsk husflid med å måla blomemotiv på metall. Seinare utvikling av Zjostovo-måleri var stilistisk knytt til teknikkar for å måla porcselen og emalje, brukt ved fabrikkar i nærleiken av Moskva, blomemotiv på trykt bomull som blei produsert ved fabrikkar i Ivanovo, og Lukutin-miniatyrar (sjå Fedoskino-miniatyr).
Det som skal målast blir grunna med nokre lag kitt og oljeferniss som vanlegvis er svart. Ein måler med nokre få, kraftige strøk etter kvarandre med ein mjuk pensel og oljemåling som er sterkt utblanda med linolje. Det vanlegaste motivet på Zjostovo-måleri er ei enkel blanding av hage- og villblomar. Kantane av fata blir måla med eit lyst gyllent ornament kalla uborka (уборка). Etter måling blir prduktet dekt med tre lag lys lakk og polert til det skin.
Dybvadskog Peak
Dybvadskog Peak er eit spisst og noko isolert fjell, 2180 moh, det vestlegaste av desse stig over isflata like vest for den sørlege delen av Founders Escarpment i Heritage Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy, 1961–66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Olav Dybvadskog, ein norsk glasiolog som deltok under overfarten frå Sørpolen til Dronning Maud Land 1964–65 i regi av US Antarctic Research Program.
Wilhelm von Schadow
Friedrich Wilhelm von Schadow var ein tysk målar frå Berlin, som for det meste måla religiøse monumental-bilete i akademisk-klassisistisk stil. Han var gjennom tre tiår den leiande representanten for den såkalla Düsseldorfskulen, då han var direktør for Kunstakademie Düsseldorf frå 1826 til 1859. Bilethoggaren Johann Gottfried Schadow var far hans.
Liv og gjerning
Til liks med Friedrich Overbeck, og andre, konverterte han frå den lutheranske protestantismen til katolisismen. Han hevda mellom anna at ein kunstnar må tru og på same tid leve seg inn i sanninga i dei motiva han skal måle. Saman med kollegaene Peter von Cornelius, Overbeck og Philipp Veit fekk han av den prøyssiske handelsmagnaten Jakob Salomon Bartholdy i oppdrag å smykke ut eit rom i huset hans på Pincio-åsen. Oppdraget gjekk ut på å måle ein freske over temaet Josef og brørne hans. To av scenene fekk Schadow ansvar for, høvesvis Den blodige katten og Josef i fangenskap.
Aberlour
Aberlour eller Charlestown of Aberlour (skotsk-gælisk Obar Lobhair) er ein landsby i regionen Moray i Skottland. Han har kring 800 innbyggjarar.
Aberlour ligg ved elva Spey, kring ein kilometer sør for Elgin. Dei næraste andre tettstadane er Rothes i nord og Dufftown søraust for Aberlour. Landsbyen er mest kjend som produksjonsstaden for Aberlour Single Malt.
Wilhelm von Schadow
Liv og gjerning
Schadow vart så i 1826 tilsett som direktør for Düsseldorf kunstakademi, ein læreinstitusjon som frå då av orienterte seg mot å forbetre den kristne kunsten. Det heile starta elles med langvarig strid mellom Schadow og ein av professorane, Heinrich Christoph Kolbe, ein strid som enda med at sistnemnde forlet akademiet i 1832. Schadow måla i 1835 Kristus på veg mot Emmaus, medan han heldt på i fire år med det storfelte, allegoriske Dei kloke og dei tåpelege jomfruene.
Schadows ry kviler meir på den kunstskulen han danna, enn hans eigne kunstverk. Hans lange virke i Düsseldorf slutta med ein reaksjon mot den åndelege og prestelege stilen han hadde etablert. I 1859 tvinga ei gruppe av naturalistisk-orienterte målar han bort frå lærestolen.
Wilhelm Schadow døydde i Düsseldorf i 1862. Seinare vart reist eit monument i byen, til minne om den rolla han spela som leiar for kunstakademiet.
Torpedobåt
Torpedobåt er eit hurtiggåande, lite krigsfartøy som fører torpedovåpen og har framdriftsmaskineri drive med damp. Dei første dampkjelane i torpodobåtar var kolfyrte. Seinare vart dei oljefyrte. Torpedovåpenet vart utvikla frå slutten av 1860-talet og utviklinga av våpenet og båtane skjedde parallelt frå dette tidspunktet og fram mot andre verdskrigen. Då overtok torpedobåtar drivne med bensin- og dieselmotorar. Desse båtane fekk nemninga motortorpedobåtar (MTB).
Den første norske torpedobåten
Noreg fekk sin første torpedobåt levert frå Thorneycroft i England i 1873. Han fekk namnet «Rap». Båten var 18 meter lang og hadde ein toppfart på 15 knop, noko som var særs raskt den gongen. Opphavleg førte «Rap» slepetorpedoar, kjent som harveytorpedoar etter oppfinnaren. I 1879 vart båten oppgradert og fekk utskytningsramper for sjølvrørlege torpedoar. «Rap» vart skaffa og utvikla under leiing av kapteinløytnant, seinare kontreadmiral, Johan Koren som òg leidde oppbygginga av den nye torpedoavdelinga. «Rap» er i dag utstilt på Marinemuseet i Horten.
Bygging av den første torpedobåtflåten
Torpedobåtane var rimelege, hadde stor slagkraft og vart sett på som svært eigna til forsvar av den norske kysten. Båttypen fekk difor ein sentral plass i det norske sjøforsvaret.
Båtane hadde eitt eller to fastmonterte torpedorøyr i baugen. Dei som hadde eitt torpedorøyr, var utstyrt med ein torpedokanon i tillegg. Toppfarten låg på frå 18 til 25 knop. Torpedorøyret gav båtane ein karakteristisk utsjånad og båttypen vart populært kalla «sigar».
Det vart òg bygd om lag ti båtar av ein litt større type, kalla «1. klasse». Båtane av «1. klasse» hadde eit deplasement på vel 100 tonn. Dei va utstyrte med 2 torpedokanonar, men hadde ikkje baugrøyr. Òg desse fartøya hadde ein toppfart på 18-25 knop.
Frå 1895 til 1905 vart bygginga intensivert og ved unionoppløysinga hadde Noreg ein samla flåte på 32 torpedobåtar.
I tida frå unionoppløysinga til utbrotet av første verdskrigen vart det skaffa tre nye torpedobåtar. Dei øvrige var då frå 10 til 30 år gamle.
Nøytralitetsvakt – 1914-1918
Under første verdskrigen var den viktigaste oppgåva til torpedobåtane å delta i nøytralitetsvakt. Noreg hadde på denne tida tremils sjøgrense. Båtane var langt rimelegare i drift og var mindre mannskapskrevjande enn dei store panserskipa. Kol var dessutan mangelvare under krigen.
Torpedobåtane eskorterte skip i leia og var følgjeskip for konvoiar inn og ut av norsk farvatn. Torpedobåtane måtte òg opptre som væpna makt om nøytraliteten vart krenkt og desarmera eller sprenga miner som vart observerte i norsk farvatn. Torpedobåtane deltok òg i redningsteneste når skip var torpederte eller minesprengte eller var i havsnød av andre grunnar.
Mellomkrigstid
Tretten av dei eldste torpedobåtane vart utrangerte i 1920, medan tre større torpedobåtar vart tilførte i åra 1919, 1920 og 1921. Desse torpedobåtane, («Trygg», «Snøgg», «Stegg»), hadde eit deplasement på 260 tonn. Ikkje berre storleiken, men òg skrogforma skilde dei nye båtane frå dei eldre, delvis utrangerte. Dampkjelane var oljefyrte og toppfarten var 25 knop. Båtane deltok i fiskerioppsyn i mellomkrigstida.
Nøytralitetsvakt 1939-1940
I første fase av andre verdskrigen, 1939 og 1940, etablerte Noreg på nytt nøytralitetsvakt og torpedobåtane gjekk igjen inn i denne tenesta. I tillegg til dei tre nyaste fartøya, vart 14 av dei gamle torpedobåtane utrusta. Ni av dei eldste fartøya vart brukt som vaktfartøy. Dei hadde ikkje torpedoar lengjer, men enkelte av dei var utstyrte for minesveiping. Den eldste båten som deltok hadde namnet «Kjell» og var ein båt av «2. klasse», ein såkalla «sigar», bygd i 1912.
Trass i mange nøytralitetskrenkingar kom det aldri til kamp i denne fasen. Dette kom av at nøytralitetsvakta hadde ståande ordre om ikkje å gå til kamp mot ei større overmakt og det skulle ikkje stort oppbod av fremjande styrkar til før dei små og gamle norske båtane var underlegne. Den meste kjende episoden kor norske torpedobåtar spelte den pålagde, passive rolla, er truleg «Altmarkaffæren» i Jøssingfjord.
Krigsutbrot 1940
Under åtaket på Noreg i 1940 var dei tre nyaste torpedobåtane frå 1919-1921 Noregs mest moderne. «Stegg» sokk i kamp i april 1940. «Trygg» og «Snøgg» vart teke av tyske styrkar og vart sett i tysk teneste som «Vorpostenboote» med namna «Zick» og «Zack». Òg «Kjell» vart teke av tyskarane og brukt som patruljebåt med namnet «Grenadier».
Det var lite marinen og torpedobåtane fekk utretta i aprildagane i 1940. «Storm» avfyrde som einaste båt ein torpedo om morgonen den 9. aprilen 1940 i nærleiken av Bergen. Torpedoen traff truleg målet sitt, men eksploderte ikkje.
Torpedobåten «Sæl» kom i kamp med tre tyske motortorpedobåtar i Hardangerfjorden. Den gamle, norske dampbåten var heilt underlegen i fart og kom ikkje i skotposisjon. Eld frå 37 mm kanonane påførte ein av dei tre tyske båtane skader, men «Sæl» vart relativt raskt sett ut av spel. Besetninga redda seg i land, sju av dei såra.
Liménas på Thásos
Liménas (gresk Λιμένας) eller Thásos by er hovudbyen på øya Thásos og hovudsete i kommunen Thásos i periferieininga Thásos i periferien Aust-Makedonía og Thráki i Hellas.
Torpedobåt
Krigsutbrot 1940
Dei tyske motortorpedobåtane «Sæl» kom i kamp med, var nyare fartøy med ein toppfart på bortimot 40 knop. Dei hadde langt betre manøvreringseigenskapar og var utstyrt med automatkanonar.
Marinestyrkar i England fekk overlevert dei første, norske motortorpedobåtane i mai 1940.
Kirsten Ohm
Kirsten Ohm var ein norsk diplomat og ei føregangskvinne i norsk utanriksteneste. Ho var den fyrste kvinnelege ambassadøren for Noreg.
Child in Time
«Child in Time» er ein song av det engelske hardrockbandet Deep Purple på albumet Deep Purple in Rock frå 1970. Songen er 10 minuttar og 18 sekundar lang.
Kirsten Ohm
Bakgrunn
Ohm vart fødd i Narvik, men vaks opp i Stavanger. Ho var elev ved Kongsgård skole i Stavanger. I 1956 avla ho magistergrad i statsvitskap ved Universitetet i Oslo med oppgåva ''Mandatsystemet under Folkeforbundet. Tilsynssystemet under De forente nasjoner. En statsvitenskapelig analyse av den politiske målsetting og de politiske resultater''. Ho var den første kvinna til å fullføre denne utdanninga. Etter endt utdanning i Noreg var ho stipendiat ved SN i New York og hadde eit opphald ved Bryn Mawr College, deretter følgde ein periode som NATO-stipendiat ved London School of Economics og ved Harvard University.
Utanriksteneste
I 1959 avla Ohm aspiranteksamen i Utanriksdepartementet. Ho var kvinne nummer to som gjorde dette, men den fyrste som faktisk byrja å arbeide som diplomat. Frå 1961 til 1964 var ho ambassadesekretær ved den norske ambassaden i Frankrike, deretter var ho frå 1964 til 1967 ambassadesekretær ved den norske delegasjonen til SN i New York. I åra 1967 til 1972 var ho tilbake i departementet i Oslo, der ho i 1971 vart byråsjef. Året etter vart ho ambassaderåd ved den norske ambassaden i Paris. Ho var den fyrste kvinna som nokon gong hadde fått ei slik utnemning i norsk diplomati. I sin diplomatiske karriere arbeida Ohm særleg tett med utanriksministrane Halvard Lange og Knut Frydenlund.
Child in Time
Historie
Songen vart fast på konsertane til Deep Purple frå 1970 til 1973 og seinare etter den første gjenforeininga i 1985 og 1987-1988. Songen er ikkje spelt like ofte etter 1995. Gillan har sagt det er personlege årsaker som ligg bak, men det er òg truleg at songen har vorte for vanskeleg å framføre, sidan han vokalmessig er særs krevjande. Den siste framføringa var ved operaen i Kharkov i 2002. På denne konserten vart ein gitar i høgt toneleie nytta til å dekke over den no avgrensa spennvidda i stemma til Gillan.
Kirsten Ohm
Utanriksteneste
Då Noreg oppretta ein fast representasjon ved Europarådet i Strasbourg, vart Ohm den fyrste stasjonssjefen. Utnemninga vekte mediemerksemd allereie før ho formelt fann stad, i ei tid der avisene skreiv om «skrikende mangel» på kvinner i norsk diplomati. Ho tiltredde som ambassadør ved Europarådet i 1975, som den fyrste kvinnelege ambassadøren i norsk utanriksteneste. Ho var ambassadør i Strasbourg til 1981 og vende tilbake til departementet i Oslo, der ho vart spesialrådgjevar. I 1987 følgde utnemning til ein ny ambassadørpost, denne gongen i Irland. Ohm vendte tilbake til Norge i 1992 og vart pensjonert i 1997.
Child in Time
Historie
Ein konsertversjon av songen finst på konsertalbumet Made in Japan frå 1972. Ein annan konsertversjon er på Scandinavian Nights / Live in Stockholm, spelt inn i september 1970.
Kirsten Ohm
Utanriksteneste
Ohm er omtala som ein rollemodell for kvinner i norsk diplomati. Ho skildra i 1983 sjølv erfaringane sine som ambassadør i Strasbourg i eit kapittel i ei bok om diplomati.
Little Richard Is Back (And There's a Whole Lotta Shakin' Goin' On!)
Little Richard Is Back (And There's a Whole Lotta Shakin' Goin' On!) var det sjuande studioalbumet til Little Richard og det førte albumet hans med rock and roll på fem år. Han trekte seg attende frå rock and roll og heldt på med gospel i tre år, før han omsider vart lokka attende til rocken etter ein suksessrik turné i Storbritannia.
Historie
Etter at Richard hadde avslutta samarbeidet med Specialty Records i 1957 for å spele inn gospelmusikk, spelte han inn tjue songar for Goldner Records i september 1959. Sjølv om han vart lokka attende til å spele inn rock and roll med det gamle bandet sitt The Upsetters for Little Star Records i 1962, gjekk han kort tid seinare attende til gospel og spelte inn songar for Atlantic Records i 1963. Ein suksessrik britisk turné gjorde at Richard omsider vende attende til rock and roll-røtene sine, og songar for singlar vart spelte inn i 1964 med Specialty, men det var ikkje nok songar til å gje ut eit heilt album.
Richard gjekk i studio den 30. juni 1964 og var i studio seks gonger til i mai-juli 1965, og spelte inn i alt 46 spor. Over halvparten av desse vart delt mellom dette albumet og oppfølgjaren, Little Richard's Greatest Hits, før selskapet gjekk konkurs i januar 1966 og ikkje kunne gje ut fleire album.
Raising Sand
Raising Sand er eit album av rockesongaren Robert Plant og bluegrass-country-songaren Alison Krauss. Det kom ut 23. oktober 2007 på Rounder Records. Raising Sand vann prisen som årets album i USA i 2009.
Bakgrunn
To songar av Gene Clark—«Polly (Come Home)» og «Through the Morning, Through the Night»—vart opphavleg spelt inn av Dillard & Clark for albumet Through the Morning Through the Night i 1969. «Rich Woman» vart først spelt inn av McKinley Millet (som L'il Millet) and his Creoles i 1955, for Specialty Records. «Please Read the Letter» vart først spelt inn av Page and Plant på Walking into Clarksdale i 1998. «Gone, Gone, Gone» var opphavleg ein Everly Brothers-song for Warner Music i 1964. Dei spelte òg inn «Stick With me Baby» i 1960, for A Date with The Everly Brothers. «Trampled Rose» vart opphavleg skriven og spelt inn av Tom Waits på Real Gone i 2004.
Bortsett frå påverkanden frå vokalstilane og talenta til Plant and Krauss, har produsenten på albumet, T-Bone Burnett fått mykje av æra for den grunnleggande musikalske stilen på albumet.
Mottaking
Albumet vart møtt mykje ros frå kritikarane og har ein middelscore på 87 frå innsamla meldingar på Metacritic. Albumet vart av Rolling Stone kåra til det 24. beste i 2007. ">
Songane på Raising Sand vart handplukka av produsent T-Bone Burnett. Entertainment Weekly skildra coversongane som utgjer albumet for «utsøkt»,.
«Gone, Gone, Gone (Done Moved On)» vart gjeven ut på singel og vann Grammy Award for beste popsamarbeid med vokal. Songen «Killing the Blues» vart plassert på 51. plass på lista til Rolling Stone over dei 100 beste songane i 2007.
I 2009 vann albumet alle dei fem prisane det var nominert til på Grammy Award: Årets album, beste kontemporære folk/americana-album, årets singel («Please Read the Letter»), beste popsamarbeid med vokal (for «Rich Woman») og beste countrysamarbeid med vokal (for «Killing the Blues»).
I desember 2009 rangerte musikkmagasinet Rhapsody albumet på andreplass på lista deira over dei beste countryalbuma på 2000-talet.
Albumlister
Albumet selde over 100 000 eksemplar i USA den første veka og debuterte på andreplass, den høgaste plasseringa for begge soloartistane (Plant hadde derimot oppnådd førsteplassar med Led Zeppelin fleire gonger). Raising Sand selde til platinaplate i mars 2008.
Albumet nådde òg andreplassen i Storbritannia i januar 2008 og i Noreg gjekk albumet heilt til topps på VG-lista.
Fylkesveg 34 i Rogaland
Fylkesveg 34 i Rogaland går mellom Holmen og Bu i Sokndal kommune. Vegen er 1,6 km lang.
Tzofar
Tzofar (hebraisk skrift צוֹפָר) er ein moshav sør i Israel, nær Veg 90, kring 120 km nord for Eilat. Han ligg sør for Sapir og nord for Tzukim. Han er ein del av Sentral-Arava regionale kommune. I 2005 hadde han eit folketal på kring 300. Namnet kjem frå den nærliggande Tzofar-elva og refererer òg til ein av «venene» til Job (t.d. Job 2:11). I Negev er det òg andre kibbutzar med namna til to andre av «venene»: Mahane Bildad i midten og Elifaz sør i Arava.
Historie
Etter fredsavtalen mellom Israel og Jordan, vart noko landområde i Tzofar overført til Jorda, men Israel leigde landområdet attende, slik at dei israelske arbeidarane frå moshaven framleisk kunne dyrke dette området.
NM i orientering 1985
Noregsmeisterskapen i orientering 1985 vart avvikla 21. og 22. september i Korgen i Nordland. Menn og kvinner tevla i normaldistansen og stafett.
Menn
<br style="clear:both;" />
Kvinner
<br style="clear:both;" />
Stafett
<br style="clear:both;" />
Västra Karup
Västra Karup er ein tettstad i Båstads kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 556 innbyggjarar.
Gabriele Münter
Liv og gjerning
Münter hadde storborgarleg bakgrunn. Begge foreldra var døde før hundeårsskiftet, noko som gjorde at ho sat med ein stor arv. Ho reiste då mellom anna eit par år i USA, saman med ei syster. Den økonomiske rikdomen, kjennskap til sosiale miljø i fleire land, samt personleg frisinn, sette henne i stand til å søke eit mykje friare liv enn andre kvinner i samtida.
Frå 1902 var Münter elev av den russiske kunstnaren Vasilij Kandinskij ved den progressive Phalanx-skulen i München. Saman med Kandinskij og Aleksej von Jawlensky stifta ho Neue Künstlervereinigung i München i 1909. Ho bidrog til fleire av dei viktige avantgarde-utstillingane i Tyskland føre verdskrigen, mellom anna på utstillingane til Der Blaue Reiter-rørsla.
Münter levde eit tilbaketrekt liv fram til ho i samband med 80-årsdagen i 1957 donerte 120 Kandinskij-bilete og 60 av sine eigne, i tillegg til bilete av ei rad andre leiande 1900-talskunstnarar, til  München by.
Gabriele Münter døydde og vart gravlagd i småbyen Murnau i 1962.
Västra Klagstorp
Västra Klagstorp er ein tettstad i Malmö kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 266 innbyggjarar.
Gerry Rafferty
Gerald «Gerry» Rafferty var ein skotsk songar-låtskrivar, mest kjend for hittane «Baker Street», «Right Down the Line» og «Night Owl», i tillegg til «Stuck in the Middle with You» spelt inn med bandet Stealers Wheel.
Rafferty vart fødd i ein arbeidarklassefamilie i Paisley i Renfrewshire i Skottland. Mora lærte han både irske og skotske folkeviser som gut. Seinare vart han inspirert av The Beatles og Bob Dylan. Han vart med i folkpopgruppa The Humblebums i 1969. Etter gruppa vart oppløyst i 1971, spelte han inn det første soloalbumet, Can I Have My Money Back? og Rafferty og Joe Egan danna gruppa Stealers Wheel i 1972. Dei spelte inn fleire hittar, mellom andre «Stuck in the Middle with You» og «Star». I 1978 spelte han inn det andre soloalbumet sitt, City to City, med hitten «Baker Street», som er den mest populære songen hans.
Tidlege år
Rafferty vart fødd 16. april 1947 i ein arbeidarklassefamilie i Underwood Lane i Paisley, ein son og barnebarn av kolgruvearbeidarar. Han var son av Mary Skeffington og Joseph Rafferty; og hadde to brør, Jim og Joe.
Rafferty voks opp i ein kommunal bustad i Foxbar og gjekk på St Mirin's Academy. Den irskfødde faren var ein valdeleg alkoholikar, gruvearbeidar og lastebilsjåfør som døydde i 1963, då Rafferty var 16. Han lærte både irske og skotske folkeviser som gut: «Far min var irsk, så då eg voks opp i Paisley høyrte eg alle desse songane då eg var to-tre år gammal. Songar som «She Moved Through the Fair», som mor mi syng vakker. Og mange tradisjonelle irske og skotske songar». Han var kraftig inspirert av folkemusikk og musikken til the Beatles og Bob Dylan, då den unge Rafferty starta å skrive sine eigne songar.
Musikkarriere
Rafferty forlét St. Mirin's Academy i 1963. Han arbeidde hos ein slaktar, som kontorassistent, og i ein skobutikk, men som han seinare sa i intervju: «Men det var aldri noko anna for meg enn musikk. Eg hadde aldri planar om å gjere karriere i dei jobbane eg hadde.» I helgene spelte han og skulekameraten og det framtidige Stealers Wheel-medlemmet Joe Egan i den lokale gruppa The Mavericks, og spelte hovudsakleg songar av grupper som The Beatles og The Rolling Stones. I midten av 1960-åra tente Rafferty pengar ei stund som gatemusikant i London Underground. I 1966 vart Rafferty og Egan medlemmar i bandet The Fifth Column. Gruppa gav ut singelen «Benjamin Day»/«There's Nobody Here» (Columbia 8068), men han selde dårleg.
The Humblebums/Stealers Wheel
I 1969 vart Rafferty den tredje medlemmen i folkpopbandet The Humblebums som bestod av den framtidige komikaren Billy Connolly og Tam Harvey. Harvey slutta kort tid etter, og Rafferty og Connolly heldt fram som ein duo, og gav ut to album for Transatlantic Records. Ein konsert i 1970 i Royal Festival Hall, for Fotheringay og Nick Drake, gav dei positiv kritikk frå Karl Dallas, som skreiv at alle tre synte «talent heller enn innfrielse», og skreiv at «Gerry Rafferty sine songar har den søte sårheita som Paul McCartney hadde i 'Yesterday'-stemninga si». I sine eigne stand-up-show har Connolly ofte fortalt om denne perioden.
Etter at dei to valde å gå kvar sin veg i 1971, signerte eigaren av Transatlantic, Nathan Joseph, kontrakt med Rafferty som soloartist, og Rafferty spelte inn det første soloalbumet sitt, Can I Have My Money Back?, med Hugh Murphy, ein ung produsent som arbeidde for selskapet. Albumet fekk god kritikk, men selde heller dårleg. I følgje dottera til Rafferty, Martha, var det på denne tida at faren ved ein tilfeldigheit oppdaga Colin Wilson-boka The Outsider, om framandgjering og kreativitet, som vart ei stor inspirasjonskjelde for både låtane hans og synet hans på verda: «Ideane og referansane i den boka inspirerte han resten av livet». Rafferty sjølv har seinare sagt at framandgjering var eit «vedvarande tema» i songane sine; «To Each and Everyone» frå Can I Have My Money Back?, var eit tidleg døme.
I 1972, etter å ha blitt lite spelt på radio, slo Rafferty seg saman med Egan og danna Stealers Wheel og spelte inn tre album med dei legendariske amerikanske låtskrivarane og produsentane Leiber & Stoller. Gruppa var plaga av rettslege stridar, men fekk ein stor hit med «Stuck in the Middle With You». Tjue år seinare vart songen nytta i filmen Reservoir Dogs i 1992, sjølv om Rafferty ikkje gav løyve til at han kunne gjevast ut på ny. Stealers Wheel produserte òg dei mindre hittane «Everything'll Turn Out Fine», etterfølgd av «Star», og det var ytterlegare indikasjonar på den aukande framandgjeringa til Rafferty på songar som «Outside Looking In» og «Who Cares». Duoen vart oppløyst i 1975.