cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kasakhstansk geografi
Miljøproblem
Regjeringa oppretta eit departement for økologi og bioressursar med ein eigen administrasjon for radioøkologi. Planane til departementet har derimot låg prioritet og får lite midlar. I 1994 vart berre 23 % av budsjettet deira faktisk nytta på miljøplanar. Det har vorte halde mange møter og konferansar (meir enn 300 har omhandla Aralsjøen aleine), men få praktiske planar er sett i verk. I 1994 gav Verdsbanken om lag 370 millionar kroner til Kasakhstan for at dei skulle takle dei økologiske problema sine.
Zichy Land
Zichy Land (Земля Зичи; Zemlya Zitsjy) er ei geografisk undergruppe av Frans Josefs land i Russland. Ho utgjer ei sentral gruppe store øyar, midt i øygruppa. Øyane ligg tett i tett med smale sund mellom som stort sett isdekte og dannar ei landfast klynge.
Den vide kanalen vest for Zichy Land vert kalla Markhamkanalen (Пролив маркама, Proliv Markama) etter den britiske polfararen admiral sir Albert Hastings Markham.
Dei forskjellige øyane i Zemlja Zichy er (frå nord til sør):
Øyane har fått namn etter den ungarske grev Ödon Zichy (1811-1894), som i lag med grev Johann Nepomuk (Hans) Wilczek, finansierte den austerriksk-ungarske nordpolekspedisjonen til Frans Josefs land.
Transcendens
Transcendens (lat. 'overskridande') viser til noko som ligg utanfor den empiriske erfaringsverda. Omgrepet blir brukt innan ulike felt.
Motsatsen til transcendens er immanens.
Allakh-Jun
Allakh-Jun (russisk Алла́х-Юнь) er ei elv i Sakha i Russland og ei av sideelvane til Aldan frå høgre. Elva er 586 km lang og har eit nedslagsfelt på. Elva har ei middelvassføring på 169 m³/s.
Kjelda til elva ligg i fjella søraust for Verkhojanskfjella. Elva er sidekt om lag 200 dagar av året. Dei største sideelvane hennar er Antsja og Sakhara.
Fylkesveg 203 i Hordaland
Fylkesveg 203 i Hordaland går mellom Trengereid og Kallestad i Fjell kommune. Vegen er 2,9 km lang.
Nebula Award
Kategoriar i prisutdelinga
Nebula blir delt ut i fem forskjellige kategoriar: Roman, kortroman, langnovelle, novelle og manuskript. Desse kategoriane blir definerte etter lengde:
Det finst òg meir spesielle Nebula-prisar som ikkje vert delte ut årleg. Author Emeritus for bidrag på feltet fabelprosa. Damon Knight Memorial Grand Master for livslange bedrifter, gjerne eit forfattarskap. Bradburyprisen for særs godt arbeid med filmmediumet. Andre Norton-prisen for fabelprosa retta mot eit yngre publikum. The SFWA Award er ein fortenestepris.
Historie og vinnarar
Den første utdelinga var i 1965, då Frank Herbert vann beste roman med Dune. Ein del forfattarar har vunne fleire prisar. Connie Willis, Joe Haldemann, Greg Bear, Lois McMaster Bujold, Harlan Ellison, Ursula K. Le Guin og Roger Zelazny utmerkjer seg her med tre eller fleire Nebula.
Olše
Olše eller Olza (tysk Olsa) er ei elv i Polen og Tsjekkia, og ei av sideelvane til Oder frå høgre. Ho renn frå Dei schlesiske Beskidane gjennom sørlege delar av Polen og Okres Frýdek-Místek og Okres Karviná i Tsjekkia. Fleire stadar dannar ho grensa mellom dei to landa. Ho munnar ut i Oder nord for Bohumín, på den tsjekkisk-polske grensa.
Nebula Award
Liknande prisar
På den årlege World Science Fiction Convention («Worldcon») delar ein ut Hugo Award og John W. Campbell Award. Hugo Award blir stemt fram av fans av science fiction. Campbellprisen blir gjeve for beste nye skribent innan sjangeren og er sponsa av utgjevarane bak magasinet Analog, som hadde Campbell som ein av dei mest sentrale redaktørane i si historie.
I andre samanhengar vert ein John W. Campbell Memorial Award for beste novelle innan science fiction vald av ein jury. Denne prisen har ikkje noko samanheng med Worldcon.
Olše
Elva har ei lengd på 99 km (16 km i Polen, 83 km i Tsjekkia) og eit nedslagsfelt på 1 118 km² (479 km² i Polen).
Elva er eit symbol på området Zaolzie, og den uoffisielle nasjonalsongen til den polske folkesetnaden i Tsjekkia, «Płyniesz Olzo po dolinie», omhandlar òg elva.
Byar og landsbyar langs elva
(frå kjelda til munningen)
Linares
Linares er ein by i provinsen Jaén i Andalucía i Spania. Han er den nest største byen i provinsen med kring 60 000 innbyggjarar. Byen ligg om lag 400 meter over havet, 51 km frå provinshovudstaden Jaén.
Linares har ei historie som går tilbake til antikken og i denne tida låg det blygruver nær byen. Det var òg her at den kartagiske generalen Hannibal gifta seg med den lokale iberiske prinsessa Himilce mot slutten av den andre punarkrigen.
Col de la Cayolle
Col de la Cayolle er eit høgt fjellpass på grensa mellom dei franske départements Alpes-de-Haute-Provence og Alpes-Maritimes som knyter saman Barcelonnette  i Ubaye-dalen med Saint-Martin-d'Entraunes.
Fylkesveg 211 i Troms
Fylkesveg 211 i Troms går mellom Skøelv i Sørreisa kommune og Sørfjorden i Dyrøy kommune. Vegen er 42,1 km lang.
Col de la Cayolle
Liksom dei parallelt liggande nord-sør-sambanda Col d'Allos og Col de la Bonette, ligg Col de la Cayolle i nasjonalparken Mercantour.
Elva Var spring ut i nærleiken av Carolle. Elva har gitt namn til Departementet Var på Côte d'Azur. I forlenginga av vegen frå Saint-Martin-d'Entraunes i sørleg retning renn elva Var gjennom i ei djup, sjåverdig kløft: Gorges de Daluis.
I retning nord renn elva Bachelard i ville stryk.
Linares
Rundt midten av 1800-talet vart Linares igjen eit viktig gruvesenter med blygruver i nærleiken. Dette medførte stor folkeauke frå kring 6000 i 1849 til 36 000 i 1877. Gruvedrifta og handsaming av bly var ein stor industri byen fram til nyleg i lag med produksjon av krut, dynamitt og tau lokale næringar. Den siste gruva vart stengd i 1991. I dag vert det produsert terrengbilar for den spanske hæren i byen. Det finst òg fabrikkar som produserer tog (CAF), komponentar for vindturbinar og biodiesel.
Kvart år vert Linares sjakkturnering halde i byen.
Europaveg 10
Europaveg 10 (E10), er ein europaveg som på norsk side heiter Kong Olav Vs veg. Han går mellom Å i Lofoten og Töre (Kalix) i Nord-Sverige, der han møter europaveg 4. E10 kryssar riksgrensa på Bjørnfjell rett ved Narvik. Vegen over Bjørnfjell vart opna i 1984 av kong Olav V og kong Karl XVI Gustav av Sverige. Vegen er til saman 880 km lang, med om lag 470 km i Sverige. Lengda på vegen i Noreg er 397,1 km (unnateke ferjestrekninga Fiskebøl - Melbu). Av det er 345,5 km i Nordland og 51,6 km i Troms.
Europaveg 10 går gjennom Å i Lofoten, Sørvågen, Reine, Ramberg, Leknes, Svolvær, Fiskebøl, Melbu, Stokmarknes, Sortland, Langvassbukt, Tjeldsund bru, Bogen i Ofoten, Bjerkvik, Bjørnfjell, Abisko og Töre til Luleå.
E10 var før 1985 namn på stekkja Paris-Brüssel-Amsterdam-Groningen.
Historia til vegen
Personferjetrafikk over Sortlandssundet mellom Sortland og Strand byrja i 1907, og bilferje vart teke i bruk i 1947. Ferja vart avløyst av Sortlandsbrua i 1975.
I Tjeldsundet starta bilferjetrafikk mellom Steinsland på fastlandet og Lilleng på Hinnøya i 1930. Ferja vart avløyst av Tjeldsundbrua i 1967. I 1930 starta også ferjetrafikk mellom Liland i Evenes og Øyjord i Narvik kommune. Denne ferjestrekninga vart nedlagd alt i 1938, då vegen mellom Bogen og Bjerkvik vart opna. Vegen langs Tjeldsundet mellom Harstad og Lødingen vart teken i bruk i 1958.
Den fyrste Djupfjordbrua på Moskenesøya opna i 1959. Ho vart avløyst av ei ny, moderne bru i 2003. I 1961 opna den fyrste Kåkernbrua mellom Flakstadøya og Moskenesøya. Ho vart avløyst av ei ny bru i 2002. Børøybrua mellom Stokmarknes og Børøya opna i 1965. Ferjesambandet mellom Melbu og Fiskebøl opna i 1966.
Vegen mellom Lødingen og Langvassbukt vart teken i bruk i 1963. Tjeldsundbrua mellom fastlandet og Hinnøya opna i 1967. Rørvikskartunnelen vest for Kabelvåg opna i 1974. I 1975 opna Sortlandsbrua. Hadselbrua mellom Langøya og Børøya opna i 1978, og avløyste ferjestrekninga mellom Sandnes og Stokmarknes.
På byrjinga av 1980-talet opna bruene mellom Reine og Hamnøy. Sundklakkstraumen bru mellom Gimsøya og Vestvågøya opna i 1976. Gimsøystraumen bru mellom Austvågøya og Gimsøya opna i 1981. Saman avløyste dei ferjestrekninga mellom Lyngvær og Smorten. Vegsambandet over Bjørnfjell vart opna i 1984, og knytt saman med vegen på svensk side. I 1990 opna Nappstraumtunnelen mellom Vestvågøya og Flakstadøya, og avløyste ferjestrekninga mellom Lilleeidet og Napp. Same året opna ny veg mellom Evenes og Tjeldsundbrua (utom Evenskjer).
Sigerfjordtunnelen opna i 1995, og leidde trafikken bort frå Sigerfjorden. Ny veg mellom Snubba i Evenes og Bjerkvik opna rundt 2000. Seljelitunnelen og Ramsviktunnelen på Moskenesøya opna tidleg på 2000-talet, og avløyste rasfarlege vegparti.
Standard
Det er ingen del av den eigne E10-strekka som har motorveg- eller motortrafikkvegstandard. Vegen har 7–9 meters breidde. På den delen av strekka som fell saman med E4 nær Luleå er det ei kort strekke som er motortrafikkveg. I Noreg er vegen relativt svingete og har 12 tunnelar og mange bruer. Dei lengste er Hadselbrua på 1011 meter og Tjeldsund bru på 1007 meter.
Planar
Næringslivet i Vesterålen og Lødingen ynskjer ny veg over Kåringen ved Lødingen etter at Lofast opnar. Det vert mellom anna diskutert tunnel mellom Kanstadbotn og Fiskfjorden i Tjeldsund, men det er usikkert kva alternativ som eventuelt vert vald og når vegen vil verte bygd.
På svensk side er det ingen store planar om utbygging. På delar av strekka vert det planlagd utviding til såkalla «mötesfri landsväg», men planane er enno ikkje særleg konkrete.
Det finst visse planar om å forlenga E10 austover, Haparanda - Rovaniemi - Kemijärvi - Kandalaksja. Denne vegen kallast saman med strekkja Bodø - Haparanda for Barentsveg. Dette er i første hand i finske og russiske organisasjonar og styresmakter si interesse.
804 Hispania
804 Hispania er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 20. mars 1915 av Josep Comas Solá ifrå Observatori Fabra i Barcelona. Asteroiden var den først som blei oppdaga av ein spanjol.
Zhejiang
Zhejiang (浙江; pinyin Zhèjiāng; lokal uttale Tzekkan /tsəʔkɑ̃/) er ein av dei minste provinsane i Kina og samstundes ein av dei rikaste. Han ligg ut mot Austkinahavet, søraust i Kina. Frå nordaust til sør grensar han til Shanghai og provinsane Jiangsu, Anhui, Jiangxi og Fujian. Namnet på provinsen kjem frå det som no er elva Qiantang, som tidlegare heitte Zhejiang. Provinsen dekker eit flatemål på 101 800 km². Folketalet vart i 2009 berekna til 51,8 millionar. Provinshovudstaden er Hangzhou. Av dei særleg velståande byane finn ein òg Wenzhou og Ningbo.
Geografi
Dalar og sletter finst langs elvar og på kysten. Nord i provinsen, straks sør for det store deltaet til Chang Jiang, er eit sletteland der byane Hangzhou, Jiaxing, og Huzhou ligg. Keisarkanalen kjem der inn frå nord og endar i Hangzhou. Eit anna ganske flatt område er langs elva Qujiang, i kring byane Quzhou og Jinhua. Qiantang og Qujiang er dei største elvane. Dei fleste elvane grev ut dalar i høglandet, og har mange fossar. Ein større innsjø ligg vest for Hangzhou, ein annan sør for Jiaxing.
Langs den opprivne kysten av Zhejiang ligg over tre tusen øyar. Største øya, Zhoushan, er den tredje største øya i folkerepublikken Kina, etter Hainan og Chongming. Mellom dei mange buktene er Hangzhoubukta den største.
Klima
Zhejiang har eit fuktig subtropisk klima med fire ulike årstider. Våren tek til i mars og er regnfull med skiftande verlag. Sommaren, frå juni til september, er lang, heit og fuktig. Hausten er jamnast tørr, varm og solrik. Vintrane er korte og kalde, då sett vekk frå områda heilt i sør. Årleg middeltemperatur er kring 15 til 19°C. Middeltemperaturen for januar varierer frå rundt 2 til 8 °C, snittemperatur for juli er 27 til 30 °C. Årleg nedbørsmengd er om lag 1 000 i dei tørraste delane, og opp til 1 900 mm. Tidleg på sommaren regnar det mykje, på seinsommaren er Zhejiang sterkt utsett for tyfonar danna ute i Stillehavet.
Folkesetnad
Heile 99,2 % av innbyggarane i Zhejiang er han-kinesarar. Dei resterande 0,8 % er til saman 400 000 menneske, halvparten av desse er shefolk. Denne folkegruppa har òg sitt eige fylke, Lishui, dei einaste i sitt slag i Kina. Nest største minoritetsgruppa er 20 000 huifolk.
Økonomi
Provinsen er frå gammalt kjent som «landet av fisk og ris». Risavlinga er framleis den viktigaste, etterfølgd av kveite, medan det nordlege Zhejiang er eit senter for havbruk i Kina, og zhoushanfisket det største fisket i landet. Andre viktige handelsvarer er jute og bomull. Provinsen er den leiande teprodusenten i Kina. Byane i Zhejiang har vore kjent for sine handverksprodukt av silke.
Zhejiang er i dag ein av dei rikaste og mest marknadstilpassa provinsane i Kina. Industriproduksjonen er konsentrert om elektromekanisk industri, tekstilprodukt, kjemisk industri, matvarer og byggematerialar. I dei seinare år har Zhejiang følgd sin eigen utviklingsmodell, kalla Zhejiang-modellen. Denne baserer økonomien på store offentlege investeringar i infrastruktur, samt på entreprenørskap og småbedrifter som snøgt kan tilpasse seg skiftande marknader, og på produksjon av lågprisvarer i bulk for både innanlandsk forbruk og eksport. Ningbo, Wenzhou, Taizhou og Zhoushan er dei viktigaste hamnebyane.
Nettoinntekta for folk i elleve av dei største byane i Zhejiang er alle inne mellom dei 30 høgste snittinntektene i kinesiske byar. Folk i byane i provinsen har ei gjennomsnittleg inntekt meir enn dobbelt så høg som folk på landsbygda. Utviklinga i dei ulike regionane i Zhejiang er likevel meir balansert enn ho er i mange andre kinesiske provinsar.
Administrasjonseiningar
Zhejiang er delt i 11 administrative einingar på prefekturnivå, der to er subprovinsielle byar og ni er byprefektur:
Dei elleve einingane på prefekturnivå er delt i 90 på fylkesnivå (32 distrikt, 22 byfylke, 35 fylke, og eit autonomt fylke). Desse er i sin tur delt i 1 570 einingar på kommunenivå ((761 bykommunar, 505 landkommunar og 14 etniske landkommunar, samt 290 underdistrikt.
Den kinesiske antikken
Zhejiang låg utanfor området den kinesiske sivilisasjon hadde innverknad på under Shang-dynastiet. Folkesetnaden der vart av kinesarane kalla yue, som dongyue- og ouyue-folket. Under vår- og haustannaltida oppstod staten Yue i det nordlege Zhejiang. Dette området mottok stadig sterkare kinesisk press, og under kong Goujian av Yue oppnådde Yue den største makta si då han i 473 f.Kr. klarte å utslette den mektige staten Wu. Men i 333 f.Kr. vart Yue i sin tur erobra av staten Chu lenger vest. Til slutt underla staten Qin seg alle dei gjenverande sinifiserte statane i 221, og samla Kina i dynastiet sitt.
Gjennom Qin-dynastiet (221–206 f.Kr.) og Han-dynastiet (206 f.Kr.–220 e.Kr.) var Zhejiang kontrollert av det samla Kina, men området var berre ei grensesone, og det sørlege Yue i beste fall berre nominelt var del av Kina. Der dominerte framleis dei framande yue-folka, som heldt på sine eigne politiske og sosiale strukturar. Mot slutten av tida til Han-dynastiet var det lokale konkurrerande krigsherrar som styrte i området. Dei var Yan Baihu og Wang Lang, som etter kvart måtte gje tapt for Sun Ce og Sun Quan, som så klarte å opprette kongedømet Wu (222–280), eitt av dei tre kongedøma.
Frå 300-talet og framover trengte nomadiske folk inn i Kina frå nord. Dei kom ikkje så langt ned som til Zhejiang, men området vart sterkt prega og endra av den store flyktningstraumen frå nord som denne invasjonen førte med seg. Dei oppretta det austlege Jin-dynastiet og dei sørlege dynastia; dette framskunda sinifiseringa av det vi i dag reknar som Sør-Kina, inklusive Zhejiang.
Kinesisk mellomalder
Sui-dynastiet gjenoppretta den nasjonale eininga og bygde Keisarkanalen, som knytte Hangzhou til Den nordkinesiske sletta. Denne handelsvegen vart ei vital lenke til sentrum av den kinesiske sivilisasjon.
Tang-dynastiet (618-907) gav heile landet ein gullalder. Zhejiang var då rekna som del av Jiangnandong-kretsen, og tidskjelder starta å omtale området for velstand som var der. Seinare, då Tang-styret smuldra hen, utgjorde Zhejiang storparten av det regionale kongedømet Wuyue.
Det nordlege Song-dynasti gjenoppretta den nasjonale eininga kring 960. Under Song-dynastiet stara velstanden i Sør-Kina å overskugge velstanden i Nord-Kina. Etter at Nord-Kina gjekk tapt til dei inntrengande jursjenarane i 1127 steig Zhejiang fram på den kinesiske hovudscenen: Vår tids provinshovudstad, Hangzhou, vart hovudstaden for den hankinesiske sørlege Song-dynastiet som heldt seg ved makt i Sør-Kina. Byen vart kjend velstanden og venleiken, og kan på den tida ha vore den mest folkerike i verda. Sidan den gongen har det nordlege Zhejiang, saman med det tilgrensande sørlege Jiangsu, vore synonymt med den luksusen og overfloden som den kinesiske kulturen kunne oppvise.
Zhejiang-keramikk
Zhejiang, og særleg Longquan-distriktet, vart kjent under Song- og Yuan-tida for den særeigne grøne keramikken (seladon). Seladon frå Sør-Songtida vert karakterisert ved den tjukke salveaktige glaseringa med ein eigen blågrøn farge over ei elles udekorert, lett grå og delikat utforma porselensform. Longquan-seladon frå Yuan-tida har ei tynnare grøn glasering over stadig større porselenskar i mønster og former inspirert frå keramikk og metallarbeid frå Midtausten. Dei vart produsert i store kvanta og vart ei av de viktigare kinesiske eksportartiklane i handelen ned Søraust-Asia og Midtausten, og seinare (under Ming-tida) nådde han òg Europa. I Ming-tida sokk elles kvaliteten og keramikkindustrien i Longquan sokk hen. Etter kvart vart dei forbigått i kvalitet og popularitet av keramikk frå Jingdezhen i den tilgrensande Jiangxiprovinsen.
Sidan Ming-tida
Då den vestlege kapitalismen starta å gjere seg gjeldande, vart Zhejiang den viktigaste handelsbrua mellom Shanghai, som var det økonomiske senteret i landet, og det velståande Sør-Kina.
Etter Doolittle-åtaket (Doolittle Raid) under den andre verdskrigen, hamna dei fleste amerikanske B-25-mannskapa i denne delen av Kina, og vart hjelpt i tryggleik av kinesiske sivilister og soldatar. Japanarane let dei betalte dyrt for det; den japanske hæren gjennomførte Zhejiang-Jiangxi-kampanjen for å skremme kinesarane frå å hjelpe fleire stranda amerikanarar. Dei tok livet av rundt 250 000 sivile kinesarar medan dei leita etter mennene til Doolittle.
Etter at Folkerepublikken Kina tok kontroll over Fastlandskina i 1949, klarte den no Taiwan-baserte Republikken Kina å halde kontrollen over Dachenøya utanfor kysten av Zhejiang heilt til 1955. På den øya oppretta dei til og med ei alternativ provinsregjering for Zhejiang.
Under Kulturrevolusjonen (1966–76) råda det kaotiske tilstandar i Zhejiang; økonomien i provinsen stagnerte. Særleg utprega var dette i åra 1966–69. Desse problema vart intensifiserte av ein jordbrukspolitikk som satsa på kornproduksjon framfor meir innbringande alternativ. Sjølvbergingspolitikken til Mao og den kraftige reduksjonen av utanrikshandelen råka hamnebyane Ningbo og Wenzhou. Sjølv om Mao investerte stort i utviklinga av jernbanenettet i det indre av landet, vart det ikkje bygt nokre større jernbanelinjer for å bøte på dei vanskelege kommunikasjonstilhøva i det sørlege Zhejiang.
Zhejiang var aldri yndlingen til sentralstyresmaktene. Provinsen har dårleg med naturressursar og ligg tildels utsett til for flaum. Men private kapitalistiske interesser har likevel gjort Zhejiang til økonomisk førande. Det nordaustlege Zhejiang, som er del av Yangtzedeltaet, er flatt, meir utvikla, meir industrielt orientert, og det er her dei eldste spora etter sivilisasjonar i Zhejiang er funne. Det sørlege Zhejiang er fjellrikt, og ikkje godt jordbruksland, og har tradisjonelt vore fattig og dårleg utvikla. Men særeigne økonomiske reformene til Deng Xiaoping frigjorde det lokale initiativet og tilrettela for entreprenørar, slik at framgangane der har vore nesten utan sidestykke i landet. Byane der, framfor alt Wenzhou men òg Yiwu, er vorte viktige eksportsenter.
Sjølv om det skurra med ideala til konfutsianismen fremma høglærde mandarinar i Zhejiang, mellom anna Shi Ye av Yongjia-skulen, engasjementet innan handel. Dette har òg medverka til å legge eit grunnlag for den økonomiske veksten og velstanden til Zhejiang.
Styresmakter
Leiaren av regionslaget i Kinas kommunistparti er Yuan Jiajun. Guvernøren er Zheng Shanjie (2021).
Helgafell
Helgafell er ein inaktiv vulkan på øya Heimaey ved Island. Helgafell sitt siste utbrot kom for om lag 6000 år sidan. Ved sidan av Helgafell ligg den aktive vulkanen Eldfell, som hadde sitt siste utbrot i 1973.
Helgafell eller Heilagfjell, er òg namnet på eit mindre fjell på Snæfellsnes. Fjellet eller åsen er 73 meter høg og eit tempel til ære for Tor vart bygd her av dei første busetjarane ved Helgafell, Þórólfur Mostraskegg. Helgafell dukkar òg opp i Soga om Laksdøla som staden der heltinna Guðrún Ósvífrsdóttir sist levde og truleg vart gravlagd.
Kjelde
Helgafell
Ostereidet kyrkje
Ostereidet kyrkje står på Ostereidet i Alver kommune i Vestland fylke, og er ei arbeidskyrkje frå 1988.
Arkitekt for bygget var Bengt Suleng ved arkitektkontoret Einar Vaardal Lunde A/S.
Kyrkja har i tillegg til kyrkjerommet ein kyrkjelydssal som er skild frå kyrkjerommet med ein foldevegg. Når foldeveggen er dregen til sides har kyrkja sitjeplassar til 350 personar. I underetasjen er det forsamlingsrom med kjøken, garderobe, toalett, reidskapsrom og bårerom.
Ostereidet kyrkje er soknekyrkje i Ostereidet sokn i Nordhordland prosti.
Arctic Equestrian Games
Arctic Equestrian Games, arrangert av Oslofjord og Vestfold Horse Show AS, er er ein årleg hending for hesteinteresserte, og Noregs største hesteshow. AEG blei arrangert for fyrste gong i februar 2006 på Oslofjord Convention Center i Stokke. AEG avgrensar seg til ryttarar som er elitestevnekvalifisert.
AEG 2006
AEG blei gjennomført for fyrste gong i 2006. Under dette arrangementet heldt Briskeby og Sandra Lyng Haugen konsertar, medan Ylvis-brørne og Kjetil og Kjartan opptredde. Det blei også arrangert eit ungarsk hesteshow. Arrangørane fekk kritikk for dårleg transportmogelegheiter og høge matprisar, men ros for servicen og personalet. Nettstaden hest.no skreiv at personalet var «Kun ja-mennesker». Fleire av dei som hadde utstilling og hadde betalt for stand under arrangementet kravde halvparten av pengane tilbake frå arrangøren Vestfold Horse Show AS på grunn av for få besøkande i forhold standpris, noko som blei svart med eit tilbod om enten 20 % refundering av det dei hadde betalt for å ha stand på BCC eller 15 % avslag under AEG 2007 og sikra standplass. I følgje arrangøren valde 85 % den siste løysinga.
AEG 2007
AEG 2007 varte i elleve dagar, og involverte 250 ryttarar og 550 hestar. Den totale premiepotten på dette ridestemnet var på 1,5 millionar NOK.
AEG Promotion Cup
I 2008 vart det arrangert ein AEG Promotion Cup der alle rideklubbar i Noreg var med, og dermed kvalifiserte seg for Horze Jumping cup- og Amateur Challenge-klassane. Denne konkurransen blei arrangert av Eirik Berentsen, og vart ein salskonkurranse.
Arena
AEG blir halde inne i storsalen på Oslofjord Convention Center, kor hestearenaen måler 28 x 72 meter, og det er publikumsplass til 4 000.
Greinar
AEG skil seg ut frå andre hestearrangement ved kombinering mellom greiner som sprang, dressur og mounted games samstundes som det blir arrangert underhaldningshow og -konsertar.
Under AEG blir det òg heldt forskjellige hesteshow som Six Bar, Rid'n Bike, Charity Show, forsøk på noregsrekord i høgdehopp, ponnigalopp, moteshow for hest, unghestauksjon og norsk varmblods hingstkåring.
Amga
Amga frys til byrjinga av oktober og er isdekt til mai.
Arnt Birkedal
Arnt Birkedal  er ein norsk forfattar. Han har særleg skrive dikt, ungdomsbøker og songar, ofte om kjærleik.
Optymistytsjnagrotta
Optymistytsjna (ukrainsk Оптимістична; russisk Оптимистическая, tyder 'optimistisk') er ei gipsgrotte ligg nær Korolivka i Borstsjiv rajon i Ternopil oblast i Ukraina. Fram til 2005 var 230 km av grotta kartlagd og ho er den lengste grotta i Eurasia. Somme kjelder skriv at ho er 214 km lang, noko som gjer ho til den tredje lengste i verda etter Mammutgrotta og Juvelgrotta og den lengste gipsgrotta i verda.
Arnt Birkedal
Arnt Birkedal er er utdanna adjunkt og har jobba i 15 år som lærar i grunnskulen på alle trinn. Han debuterte i 1983 med diktsamlinga Balladen om hålet i dørå. Sidan 1998 har han vore forfattar på heiltid. Han skriv både på stavangerdialekt og nynorsk.
The News Letter
The News Letter er den eldste engelskspråklege avisa i verda, og har kome ut i Belfast i Nord-Irland sidan 1737. Då avisa vart til gjekk ho under namnet The Belfast News-Letter and General Advertiser, og kom ut på tysdagar og fredagar. Seinare kom utviding til tre utgjevingar i veka, og frå 1855 har News Letter vore dagsavis.
Col de Turini
Col de Turini er eit pass i dei franske maritime Alpane innanfor den franske rivieraen. Passhøgda ligg i Département Alpes-Maritimes på 1 607 moh.
The News Letter
Grunnleggjaren Francis Joy (1697-1790) åtte frå før ein papirfabrikk. Den fremste lokale konkurrenten er i dag den unionsvenlege avisa Belfast Telegraph. Fram til 1963 då den unionistiske Belfast-avisa Northern Whig gjekk inn, var ogso denne avisa ein konkurrent for News Letter. Den moderat nasjonalistiske Irish News tevlar med News Letter i opplagstal, men i mindre grad om lesarar på grunn av at avislesarar i Belfast i høg grad er ideologisk segmentert i bustadområde som stort sett er totalt dominerte av anten irsk unionisme eller irsk nasjonalisme. I dei seinare åra har opplagstalet for News Letter falle, og gjennomsnittsopplaget for perioden juli til desember 2018, var 12 499.
Optymistytsjnagrotta
Heile grotta ligg under eit 2 km² området i gips frå øvre tertiærtida som er mindre enn 20 meter tjukt. Passasjane er ofte låge og ofte fylte med gjørme. Grotta består av eit nettverk av gangar i fleire nivå og grotta er derfor ein labyrint.
Arnt Birkedal
Dei fleste bøkene er utgitt på nynorskforlaget Samlaget. I 2007 fekk han Samlagsprisen.
Hekla
Hekla er ein stratovulkan sør på på Island med ei høgd på 1 488 meter over havet. Hekla er den mest aktive vulkanen på Island og det har vore over 20 utbrot ved og rundt vulkanen i kjend tid. Gjennom mellomalderen kalla islendingane vulkanen for «Porten til helvete».
Hekla er ein del av ein vulkanrygg som er 40 km lang. Den mest aktive delen av ryggen er om lag 5,5 km lang og vert rekna som den eigentleg vulkanen Hekla. Hekla ser mest ut som ein båt som ligg opp ned der kjølen er ei rekkje krater. To av desse er hovudsakleg dei mest aktive.
Kjende utbrot
Det tidlegaste nedteikna utbrotet til Hekla fann stad i 1104, men det må truleg ha vore mange fleire under tida då vikingane slo seg ned her. Utbrotet i 1104 var eit av dei største til Hekla og om lag 2,5 kubikkilometer med tefra vart spydd ut.
Sidan den gong har det vore mellom tjue og tretti utbrot og fjellet har stundom vore aktiv i periodar på seks år med små pausar imellom. Hekla hadde ein lang kvil på meir enn seksti år fram til 1845, då han brått braut ut 2. september.
The News Letter
News Letter har hovudkontor i Donegall Square i Belfast sentrum. Før delinga av Irland hadde avisa ei viss spreiing over heile Irland. Avisa publiserer og for andre utgjevarar, til dømes for Ulster-Scots Agency (The Ulster-Scot). Historiske utgåver av News letter heilt attende frå 1828 er tilgjengelege for digitale søk og lesing frå British Newspaper Archive.
Optymistytsjnagrotta
Grottekomplekset vart oppdaga av speleologar frå Lviv i 1966. Grotta ligg ikkje langt unna Ozernaja, den 11 lengste grotta i verda med 122 km, men ein har så langt ikkje funne samband mellom dei to grottene.
I 2008 vart gruppa rekna med blant dei sju naturlege underverka i Ukraina.
The News Letter
Eigarskap
Dei som overtok kontrollen i 1795 var Henderson-slekta, og dei heldt på den heilt til ved inngangen til 1990-talet. I 1960 freista News Letter å overta konkurrenten Belfast Telegraph, og grunngav dette med interesse av å unngå utanlandsk oppkjøp. Seinare (1989) kjøpte Thomson Regional Newspapers (som då åtte Belfast Telegraph) News Letter. Sidan 2005 har Johnston Press ått News Letter gjennom holdingselskapet Johnston Publishing (NI).
Hekla
Kjende utbrot
Utbrota til Hekla er svært varierte og vanskelege å føresjå. Nokre er svært korte (ei veke til ti dagar), medan andre kan strekke seg til månadar og år (utbrotet i 1947 starta 29. mars og enda i april 1948). Men det er vanlegvis ein korrelasjon: Jo lenger Hekla held seg i ro, jo større og meir katastrofalt er det neste utbrotet (Þórarinsson, 1967).
Arnt Birkedal
Arnt Birkedal bur og arbeider i Stavanger.
The News Letter
Eigarskap
Henderson-familien var ein del av den unionistiske eliten og var knytt til Orangeordenen. James Henderson (1848-1914), var til dømes administrerande direktør for The News Letter frå 1883 til 1914. Han var òg den fyrste Lord Mayor of Greater Belfast (1900) og den fyrste High Sheriff of Belfast (1900). Det siste i rekkja av Henderson-eigarar, var Bill Henderson, Oscar William James Henderson (1924-2010). Han har og leidd mediekonserna Century Newspapers og Ulster Televison, vore leiar for PR-komiteen til Ulster Unionist Party, representert partiet i regionsparlamentet i Belfast 1953-1958 og vore med i Orangeordenen. I tråd med denne eigartradisjonen har News Letter hatt ein tydeleg unionistisk politisk profil, mindre liberal enn den unionistiske konkurrenten Belfast Telegraph.
Col de Turini
Ein kan nå passhøgda frå La Bollène-Vésubie i vest og frå L'Escarène og Sospel i aust. Ein tredje veg kjem frå nordaust, den er skilta «Origine Circuit de l'Authion».
Col de Turini ligg på vandrevegenane GR 52A (Sentier Panoramique du Mercantour) og Via Alpina.
Kvart år går ei etappe av Rally Monte Carlo over Col de Turini.
Hekla
Kjende utbrot
Det nylegaste utbrotet var 26. februar 2000. Fram til då hadde forskarane trudd at Hekla ikkje var i stand til å produsere det mest farlege og øydeleggjande vulkanske fenomenet, ein pyroklastisk straum. I 2003 fann ein derimot spor etter ein 5 km lang straum nedover fjellsida.
Historiske og førhistoriske utbrot
Hekla hadde utbrot i 2000, 1991, 1980, 1970, 1947, 1845, 1766, 1693, 1636, 1597, 1510, 1434, 1389, 1341, 1300, 1222, 1206, 1158 og 1104.
Eit av dei største holocen-utbrota var utbrotet i 950 fvt. som kasta ut om lag 7,3 kubikkilometer med vulkansk stein i atmosfæren og truleg førte til at dei globale temperaturane fall dei neste åra.
Stora utbrot i førhistorisk tid:
Vitus Bering
Vitus Jonassen Bering var ein danskfødd sjøoffiser og oppdagar for Russland. Han var kaptein-kommandør i den russiske marinen, der han var kjend under namnet Ivan Ivanovitsj.
Liv og gjerning
Bering var fødd i Horsens på Jylland. Etter ei reise til Karibia blei han med i den russiske marinen i 1703, og deltok i den store nordiske krigen i Austersjøen og i krigen mellom Russland og Tyrkia i Azovsjøen. Han gifta seg med ei russisk kone og vitja heimbyen sin ein siste gong i 1715.
Som ledd i den store russiske utforskinga av det nordlege Asia drog Bering til Kamtsjatka i 1725. Der bygde han eit skip, «Sviatoi Gavriil» ('heilage Gabriel'), og sette ut med det i 1728 til han ikkje lenger kunne sjå land i nord, og heller ikkje noko i aust. Det neste året gjorde han ei ny reise der han leita etter fastland i aust, og fann Ratmanovøya, som Semjon Dezjnev tidlegare hadde oppdaga.
I 1730 drog Bering så tilbake til St. Petersburg. I løpet av den lange reisa døydde fem av barna hans, og Bering blei sjølv òg alvorleg sjuk. Han fekk eit nytt utforskingsoppdrag, og drog tilbake til Okhotsk på Kamtsjatka i 1735. Han fekk bygd to nye skip, «Svjatoj Pjotr» (heilage Peter) og «Svjatoj Pavel» (heilage Paulus). I desse drog han til Petropavlovsk, der han grunnla ei busetjing, og vidare mot Amerika i 1741. Dei to skipa blei skilde i eit uvêr. Skipet til Bering kom til Kajakkøya, der dei kunne sjå fastlandet Alaska. Det andre skipet, leia av Aleksei Tsjirikov, fann Aleksander-øyriket i Alaska.
Dårleg vêr gjorde at Bering snart måtte dra tilbake. Ekspedisjonen oppdaga nokre av Aleutane, der dei måtte gravlegga ein av sjømennene. Sjumaginøyane er kalla opp etter han. Også Bering var blitt sjuk, og då han ikkje kunne styra skipet lenger, søkte dei ly på ei av Kommandørøyane. Her døydde Vitus Bering, saman med 28 av mannskapet. Øya er blitt kalla Beringøya etter oppdagaren. Beringsundet og Beringhavet har òg fått namn etter han.
Audun Herning
Audun Herning er ein norsk politikar frå SV. Han var valkampsekretær i SV fram til kommunevalet 2007. Frå 2004 til 2006 var han leiar i Sosialistisk Ungdom, der han hadde vore sentralstyremedlem frå 2000.
Herning var politisk rådgjevar i Kunnskapsdepartementet frå 22. oktober 2007 til 20. april 2009 i Regjeringa Stoltenberg II.
I mai 2017 vart han ny partisekretær i SV.
Han kjem frå Nesodden, meistrar spansk og har særleg engasjert seg i Latin-Amerika.
805 Hormuthia
805 Hormuthia er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 17. april 1915 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Zieglerøya
Zieglerøya (russisk Остров Циглера; Ostrov Tsiglera) er ei øy i Frans Josefs land i Russland.
Øya er 45 km lang og strekkjer seg frå nordvest til søraust. Ho har eit areal på 448 km² og er nesten heilt isfri. Det høgaste punktet på øya er 554 meter over havet.
Øya er kalla opp etter forretningsmannen William Ziegler frå New York City, som var leiar for Baldwin-Ziegler-ekspedisjonen i 1991 på skipa «America», «Fridtjof» og «Belgica» og for Ziegler-Fiala-ekspedisjonen i 1903-1905.
Zieglerøya er ein del av Zichy Land, som er ei undergruppe i Frans Josefs land.
Historie
Den austerrikske observasjonsstasjonen Payer-Weyprecht (truleg ) vart oppretta rundt 1900 på øya.
Odysseen
Odysseen er eit episk dikt frå Hellas i antikken. I 24 songar fortel det soga om heimreisa og heimkomen til helten Odyssevs frå Troja etter den trojanske krigen. Verket blir tillagt Homer. Det er rekna som eit hovudverk i vestleg litteratur og er blitt lese over heile verda. På mange språk er «odyssé» blitt til eit synonym for ei tilsynelatande endelaus reise. Helten Odyssevs er også kjend under det latinske namnet sitt, Ulysses.
Handling
Diktet byrjar med ei skildring av den forlatne kongsgarden på Itaka, der Odyssevs si kone Penelope prøver å stagga uønskte friarar, og sonen Telemakos legg ut for å leita etter faren. Odyssevs er på ei øy hjå nymfa Kalypso. Han sigler vekk frå henne, forliser, og blir skyld i land på Skheria. Her fortel han om hendingane han har vore ute for i løpet av dei ti år han har vore på heimveg: Han har vore ute for kyklopar, monstera Skylla og Kharybdis, trollkona Kirke og vitja dødsriket.
Då Odyssevs endeleg vender tilbake til Itaka er han forkledd som tiggar. Han deltek i ei tevling med alle beilarane der det er om å gjera å utføra eit kunststykke med kongen sin boge. Odyssevs vinn, og tek tilbake kongsmakta.
Omsetjingar
Odysseen blei første gong omsett til norsk av Arne Garborg i 1918, på nynorsk. P. Østbye laga ein riksmålversjon i 1922.
806 Gyldenia
806 Gyldenia er ein asteroide i det ytre av hovudbeltet. Han blei oppdaga den 18. april 1915 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Kapp Bojador
Kapp Bojador er eit vestafrikansk forland, på kysten av Vest-Sahara. På arabisk heiter kappet Abu Khatar, som tyder 'far til det farlege', eller Rā's Būjādūr (رأس بوجادور‎), ei arabisering av Kapp Bojador. Kappet er ikkje tydeleg på kart, men ligg 220 km rett sør for Fuerteventura på Kanariøyane.
Historie
Rundinga av Kapp Bojador var ein viktig milepel i den portugisiske oppdagarar si utforsking av Afrika på 1400-talet. Ved Kapp Bojador blir Kanaristraumen så sterk at dei som runda forlandet med seglskip aldri kom attende. Sjømenn var dessutan redde for å segle sør om kappet fordi dei trudde at vatnet berre ville bli varmare og varmare inntil det kokte. Dei første europearane som runda kappet og kom attende var portugisiske sjømenn under Gil Eanes i 1434.
Moderne tid
Etter Berlinkonferansen i 1884 gjorde Spania krav på eit protektorat, Vest-Sahara, frå Cap Blanc (Ras Nouadhibou) langt sør for Kapp Bojador til eit punkt rundt 200 km nord for det. Sidan 1975, då Spania trekte seg ut, har området vore kontrollert av Marokko, medan opprørsgruppa Polisario har prøvd å få lokal kontroll.
Byane nær Kapp Bojador har vakse gjennom stor tilflytting frå lokale sahrawifolk. Ein sahrawisk flyktningleir i Algerie er kalla opp etter kappet, Daira de Bojador.
Ostravice
Ostravice (polsk Ostrawica, tysk Ostrawitza) er ei elv i Mähren-Schlesien i Tsjekkia. Ho har sitt utspring i Dei moravisk-schlesiske Beskidane og renn gjennom Ostravice, Frýdlant nad Ostravicí, Frýdek-Místek og Paskov til Ostrava, der ho munnar ut i Oder, som ei av sideelvane frå høgre. Ho dannar delvis grensa mellom dei historiske områda Mähren (på venstresida) og Tsjekkisk Schlesien (på høgresida).
Elva har sitt utspring der elvene Bílá Ostravice (Kvite Ostravice) og Černá Ostravice (Svarte Ostravice) renn i hop. Dei renn begge gjennom djupe skogdalar, som er viktige framkomstvegar til feriestadane Bílá og Bílý Kříž. I 1970 vart det bygd ei demning på Ostravice, Šancedemningen, som fungerer som eit ferskvassreservoar for industriområda rundt Ostrava.
Ostravice renn så gjennom det åslendte landskapet mellom landsbyen Ostravice og Frýdek-Místek, og til slutt ut på låglandet rundt det industrialiserte området rundt Ostrava.
Norsk fotball 2007
Herrelandslaget
* Noregs mål først
** Tyrkia vart idømt tre kampar på nøytral grunn etter kaoset som utspant seg i minutta etter Tyrkia-Sveits (VM 2006 play-off) i 2005
Forklaring:
Oblast i Kasakhstan
Kasakhstan er delt inn i 14 oblast (облыстар, oblastar (eintal облыс, oblys) og tre byar (қалалар, kalalar, eintal - қала, kala):
Statistikk
Oblasta er vidare delt inn i raionar.
The Rolling Stones
The Rolling Stones er eit engelsk rockeband som vart danna i 1962 i London då multiinstrumentalisten Brian Jones og pianisten Ian Stewart slo seg saman med vokalist Mick Jagger og gitarist Keith Richards. Bassisten Bill Wyman og trommeslagaren Charlie Watts var dei andre medlemmane i den første utgåva av gruppa. Stewart, som ikkje vart rekna som passande som tenåringsidol, vart offisielt fjerna frå bandet i 1963, men heldt fram å jobbe for bandet som turnemanager og keyboardist fram til han døydde i 1985.
Dei tidlege innspelingane til bandet var hovudsakleg amerikanske blues- og R&B-songar. Dei oppnådde tidleg suksess i Storbritannia og vart så populære i USA under «den britiske invasjonen» tidleg i 1960-åra. Jagger og Richards danna tidleg eit låtskrivarpartnarskap og tok gradvis over leiinga i bandet frå den stadig meir urolege og ureknelege Jones. Singelen deira «(I Can't Get No) Satisfaction» i 1965 etablerte The Rolling Stones som eit av dei fremste rock and roll-gruppene i verda. Frå og med albumet Aftermath frå 1966, starta Jagger og Richards, med hjelp av dei instrumentale eksperimenta til Jones, å skape meir varierte songar innanfor fleire stilartar. Jones døydde i 1969, kort tid etter han vart sparka frå bandet, og vart erstatta av Mick Taylor. Taylor spelte inn fem studioalbum med The Rolling Stones før han gav seg i 1974. Tidlegare Faces-gitarist Ronnie Wood kom så inn i bandet, og har vore med sidan. Wyman forlét the Rolling Stones i 1993 og bassisten Darryl Jones, som ikkje er eit offisielt medlem av gruppa, har teke over for han sidan 1994.
The Rolling Stones har gjeve ut 22 studioalbum i Storbritannia (24 i USA), åtte konsertalbum og mange samlingar. Totalt har dei seld over 200 millionar plater over heile verda. Det siste albumet deira, A Bigger Bang, kom i 2005. Sticky Fingers (1971) starta ei rekkje på åtte påfølgjande album som nådde toppen av albumlista i USA. I 1989 vart The Rolling Stones innlemma i Rock and Roll Hall of Fame og i 2004 plasserte musikkmagasinet Rolling Stone dei på 4. plass på lista deira over dei 100 største artistane gjennom tidene. Det lurvete og ungdommelege imaget deira er noko mange musikarar framleis prøve å ta etter.
Tidleg historie
Tidleg i 1950-åra var Keith Richards og Mick Jagger klassekameratar ved Wentworth Primary School i Dartford i Kent. Dei møtte kvarandre igjen i 1960 medan Richards gjekk på Sidcup Art College. Richard minnest dette: «Eg var framleis på skulen og han skulle gå på London School of Economics... Så eg tok eit tog ein morgon, og der var Jagger. Under armen sin hadde han fire eller fem album. Han hadde Chuck Berry og Muddy Waters». Med den felles venen deira Dick Taylor (seinare i Pretty Things), danna dei bandet Little Boy Blue and the Blue Boys. Samstundes var Brian Jones og pianist Ian Stewart aktive i R&B-miljøet i London og spelte med Cyril Davies og Alexis Korner. Jagger og Richards møtte Jones då han spelte slidegitar i Korner-bandet Blues Incorporated. Korner leigde stundom òg Jagger og den framtidige Stones-trommisen Charlie Watts. Den første øvinga deira vart organisert av Jones og inkluderte Stewart, Jagger og Richards. Richards hadde vorte invitert av Jagger. I juni 1962 var bandmedlemmane Jagger, Richards, Stewart, Jones, Taylor og trommeslagar Tony Chapman. Taylor forlet gruppa. Jones kalla bandet The Rollin' Stones, etter songen «Rollin' Stone» av Muddy Waters.
1962–1964
Den 12. juli 1962 spelte gruppa sin første formelle konsert ved Marquee Club og stod oppført på plakaten som «The Rollin' Stones». Bandmedlmemmane var Jagger, Richards, Jones, Stewart på piano, Taylor på bass og Tony Chapman på trommer. Jones ønskte av bandet hovudsakleg skulle spele Chicagoblues, men Jagger og Richards førte rock & roll-stilen til Chuck Berry og Bo Diddley inn i bandet. Bassist Bill Wyman kom inn i desember og trommeslagar Charlie Watts månaden etter. Denne rytmeseksjonen skulle vare om lag tretti år.
Den første manageren til The Rolling Stones var Giorgio Gomelsky, og han ordna ein konsert for bandet på hans eigen Crawdaddy Club der bandet vart verande dei neste åtte månadane. Ein ung, og tidlegare publisist for The Beatles, Andrew Loog Oldham signerte bandet til eit managerpartnarskap mellom han og Eric Easton tidleg i mai 1963. (Gomelsky, som ikkje hadde skriftlege avtalar med bandet vart ikkje konferert). George Harrison, anbefalte samstundes Dick Rowe i Decca Records, som er mest kjend for å ha avvist the Beatles, at han burde gje The Rolling Stones ein platekontrakt. Bandet la ut på den første turneen deira i Storbritannia i juli 1963 og spelte dei første konsertane utanfor London den 13. juli på Outlook Club i Middlesbrough. For dette fekk dei £40 og delte programmet med The Hollies.
Etter å ha signert The Rolling Stones til ein avtale om å leige lydband hos Decca, fekk Oldham og Easton bandet ut på deira første større britiske turne hausten 1963. Dei stod på programmet som oppvarmarar for amerikanske stjerner som Bo Diddley, Little Richard og The Everly Brothers. Høvet til å studere desse artistane var ein viktig læreprosess for korleis det unge bandet tedde seg på scenen.
Før denne turneen, i juli 1963, gav bandet ut den første singelen sin, ei utgåve av Chuck Berry-songen «Come On», som nådde 21. plass i Storbritannia. I november 1963 fekk the Rolling Stones ein større hit med ei utgåve av Lennon/McCartney-songen «I Wanna Be Your Man», som gjekk til 12. plass på den britiske salslista. Oldham skapte imaget til bandet som langhåra bråkmakarar for å vere det motsette av det the Beatles gjorde. Bandet turnerte kontinuerleg Storbritannia og hadde fleire framsyningar på TV. Den neste singelen deira, ei oppjaga utgåve av Buddy Holly-songen «Not Fade Away», nådde tredjeplassen i Storbritannia. Det første albumet deira The Rolling Stones, (i USA gjeve ut som England's Newest Hit Makers) bestod hovudsakleg av songar frå andre artistar som dei brukte å spele på konsertane på denne tida. LP-en inneheldt òg Jagger/Richards-songen «Tell Me (You're Coming Back)» - og to songar tilskriven Nanker Phelge, namnet dei nytta for songar laga av heile gruppa.
Den første amerikanske turneen til The Rolling Stones i juni 1964 var i følgje Bill Wyman ei katastrofe, sidan dei ikkje hadde gjeve ut musikk i landet enno. Då dei spelte på TV-showet til Dean Martin, The Hollywood Palace, gjorde Martin narr av både håret og framføringa deira. Under turneen fekk dei tid til ei to dagar lang innspeling i Chess Studios i Chicago, der mange av dei musikalske heltane deira spelte inn musikken sin. Her spelte dei inn det som skulle verte den første songen til The Rolling Stones på toppen av den britiske salslista, utgåva deira av Bobby og Shirley Womack sin «It's All Over Now».
På den andre amerikanske turneen deira hausten 1964, spelte bandet like etter James Brown på The TAMI Show som vart filma og vist på kino. Her var fleire band som medverka i den britiske invasjonen. Den 25. oktober spelte bandet òg på The Ed Sullivan Show. Sullivan reagerte på kaoset the Stones skapte og lovde å aldri la dei spele på showet igjen, men hadde dei likevel med på showet fleire gonger seinare. Det andre albumet deira, som berre kom ut i USA, 12 X 5, vart gjeve ut under denne turneen. Dette albumet inneheldt òg hovudsakleg coverversjonar, samt eit par songar av Jagger/Richards og Nanker Phelge.
Den femte singelen til The Rolling Stones i heimlandet, ei utgåve av Willie Dixon sin «Little Red Rooster» med «Off the Hook» (Nanker Phelge) på baksida, kom ut i november 1964 og vart den andre førsteplassen deira i Storbritannia, noko som var ei bragd for ein bluessong. Det amerikanske distribusjonsselskapet til bandet (London Records) nekta å gje ut «Little Red Rooster» som singel der, truleg på grunn av dei seksuelle overtonane i songen. I desember 1964 gav London Records ut den første singelen med Jagger/Richards-songar på begge sidene: «Heart of Stone» med «What a Shame» som B-side. Singelen gjekk til 19. plass i USA.
1965–1969
Det andre albumet til bandet i Storbritannia, The Rolling Stones No. 2, kom ut i januar 1965 - og gjekk til toppen av albumlista. Den amerikanske utgåva, som kom i februar vart kalla The Rolling Stones, Now! og gjekk til femteplass her. Det meste av innhaldet på albuma vart spelt inn i Chess Studios i Chicago og RCA Studios i Los Angeles. I januar-februar 1965 turnerte bandet i Australia og New Zealand for første gong, i alt 34 konsertar for om lag 100 000 tilhengjarar.