cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bjarne Gullbråskald
Liv og skaldskap
Nokre haldepunkt om livet hans finn vi òg i det einaste diktet som er kjent av av han, åtte strofer av «Kalvsflokk» (Kálfsflokkr), som er eit hyllingsdikt til Kalv Arnesson. Bjarne Gullbråskald er òg nemnt i dei norrøne kongesogene, t.d. i Heimskringla, i Soga om Olav den heilage frå kapittel 177 og utover.
Tilnamnet hans er oftast gitt tydinga «skalden med gylne augebryn», men han kan òg ha fått namnet fordi han kan ha gjort dikt til ei kvinne som vart kalla «gullbrå», det vil seie ei som hadde gylne augehår eller augebryn (Skalden Gissur Svarte har òg fått dette tilnamnet).
Feil kronologi
«Tåtten om Torgrim Hallbjørnsson og Bjarne Gullbråskald» skildrar hendingar frå tidleg i styringstida til kong Magnus den gode. Bjarne skal der ha framført eit kvad der han mellom anna hylla Kalv Arnesson for hans deltaking i slaget ved Stiklestad, og for hans motstand mot kong Olav den heilage. Det 5. verset av «Kalvsflokk» lyder slik: Islendingen Torgrim Hallesson likte ille at det var tala rosande om at Kalv hadde kjempa mot kong Olav, og han drap Bjarne. På eit tingmøte skal Kalv Arnesson ha lyst Torgrim fredlaus for ugjerninga, og broren Tord Hallbjørnsson tok då straks hemn og drap Torgrim. Noko seinare var òg Tord drepen.
Kronologien i tåtten samsvarar ikkje med innhaldet i «Kalvsflokk», som må ha blitt langt seinare, etter at Kalv Arnesson hadde rømt frå Noreg og slutta seg til Torfinn Sigurdsson jarl på Orknøyane. Truleg må diktet tidlegast ha blitt til i midten av 1040-åra, kanskje så seint som i 1050, og då var altså Bjarne Gullbråskald framleis i live. Mellom anna handlar det 8. verset om striden Kalv Arnesson og Torfinn jarl hadde på Orknøyane mot Ragnvald Brusesson jarl, noko som må han funne stad etter 1045.
Sogeskrivaren må såleis ha teke feil når han la drapa til styringstida til kong Magnus den gode (1035-1047). Hendinga kan ha funne stad seinare, i tida omkring år 1050, etter at Kalv då var komen attende til Noreg og var blitt forlikt med kong Harald Hardråde.
Notar
<references group="Note"/>
Porten i Dronning Maud Land
Porten er eit fjellpass mellom Von Essenskarvet og Nupskammen i Gjelsvikfjella i Dronning Maud Land. Det vart fotografert frå lufta av Den tyske antarktisekspedisjonen (1938–39). Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og flyfoto av den norske ekspedisjonen (1958–59).
Dingja-Sollibotn
Dingja-Sollibotn er ei snøggbåtrute i Gulen kommune som vert drive av Fjord1 Fylkesbaatane med båten MS «Jan Cato».
Ruta har stoppestadene Dingja, Straume, Nyhammar, Mjånes, Eivindvik og Sollibotn. På skuledagar køyrer båten innom alle stoppestadene, men på sundagar køyrer båten berre ei mindre rute.
Bakgrunnsstoff
Rutetider på Fjord1.no
Dønnes Gård
Dønnes Gård er ein gjestegard som ligg på den nordlege delen av øya Dønna. Historia til garden strekkjer seg rundt 800 år tilbake i tid. Den fyrste skriftlege kjelda kor garden er nemnt er Snorres kongesoger. I 1675 kjøpte amtmannen Peder Tønder garden, og fekk adelsrettar. På 1700-talet var garden hovudsete i eit av Noregs største gods, Dønnesgodset. I fleire generasjonar blei den eigd og driven av Coldevin-slekta. Den fyrste frå denne slekta som dreiv garden, var Oberstløyntnant Isach Jørgen Coldevin. Han gifta seg til garden 1751. Etter dette gjekk garden i arv. Den siste arvtakaren i Coldevin-slekta heitte også Isach Jørgen Coldevin. Han måtte selje garden då den gjekk konkurs i 1911. Før det rakk dei å skaffe Noregs fyrste traktor, motorbåt, samt starte meieri og planteskule. I fleire generasjonar blei det også avla på kornsortar.
I dag blir garden driven av ekteparet Jens Andreas Carlsen og Tone Andersen. I 1996 starta dei opp med overnatting, og har sidan då utvida. Gjestegarden hadde offisiell opning i 2010. Dei tilbyr overnatting i store rom, som er restaurert i gamal stil. I tillegg kan gjestane få med seg foredrag om historia til garden, og trerettars middag i restauranten i fyrste etasje. Garden ligg i umiddelbar nærleik til Dønnes kyrkje, som er kåra til Nord-Noregs vakraste kyrkje av NRK Nordaførr sine lyttarar. Her kan også gjestane få omvising i sommarsesongen. I kyrkja er det eit mausoleum, der fleire av gardens tidlegare eigarar og familie ligg balsamert i kister. På garden er det to store hovudhus, eit sveitsarhus og eit nordlandshus. Per dags dato tilbyr garden overnatting i 6 dobbeltrom, samt ei familieleilegheit. Dønnes Gård kan også ta imot grupper på inntil 40 personar, og arrangere bryllaup, konfirmasjon, barnedåp etc. Dei tilbyr også møterom for kurs og konferansar.
Teglverk
Eit teglverk er ein fabrikk som produserer teglstein ved oppvarming av leire.
Norske teglverk
Produksjon og bruk av teglstein blei introdusert til Noreg av omreisande munkar mot slutten av 1100-talet. Gjennom tidene har det vore hundrevis av teglverk i Noreg. Det siste, Bratsberg teglverk, blei nedlagt i 2014.
Farasala
Farasala er ei måleining for masse nytta i Oman.
Geisshorn
Geisshorn er eit fjell i Bern-Alpane i Sveits. Det ligg oppfor Aletschbreen like ved Aletschhorn.
Lars Gjendemsjø
Lars Gjendemsjø var ein norsk motstandsmann under andre verdskrigen. Gjendemsjø blei i 1972 heidra med St. Olavs Orden for sitt arbeid med krigsveteranar.
Gjendemsjø var medlem av motstandsgruppa Stein-organisasjonen frå sommaren 1940 til hausten 1941, da gruppa blei infiltrert av Gestapo. Gjendemsjø blei arrestert 2. oktober same år. Han klarte å rømme natta mellom 17. og 18. november 1941 frå Grønnestølen skole der han sat i krigsarrest.
Gjendemsjø blei innrullert ved Den norske brigaden i Skottland, kor han utdanna seg som etterretningsoffiser ved den 4. bataljon av Kings own Scottish Borderers, og deretter blei forfremma til løytnant. Frå oktober 1944 til april 1945 følgde Gjendemsjø bataljonen i kamp på kontinentet. I april 1945 fekk han nye oppgåver, og vendte tilbake til Noreg for å forhøyre tyske krigsfangar.
Etter krigen fekk Gjendemsjø seg jobb som lærar ved Bergen Folkeskole. Han blei engasjert i sosialt arbeid for krigsveteranar, og hadde ei rekke verv i veteranorganisasjonane. Han blei i 1972 utnevnt til ridder 1. klasse av St. Olavs Orden for arbeid for rettferdig fordeling av Nortrashipfondet.
For sitt virke under krigen mottok han Deltakermedaljen med rosett, Haakon VIIs 70 års medalje, France and Germany Star og Defence Medal. Han blei også «Mentioned in Dispatches» mens han var i britisk krigsbistand.
1. serierunde i Tippeligaen 2001
'''Den 1. runden i Tippeligaen 2001''' vart gjennomført med alle kampane andre påskedag 16. april. Fjorårets seriemeister, Rosenborg, starta med 4—3-tap borte mot Viking etter både straffe til Viking og sjølvmål av Erik Hoftun på Rosenborg. Tromsø slo Stabæk 3-0 på bortebane, medan Molde vann 4-1 på heimebane mot Bodø/Glimt. Flest tilskodarar var det i Bergen på kampen mellom Brann og Moss, som Brann vann 1-0.
Ivar Lund
Ivar Olsson Lund var ein husmålar, kunstmålar og grafikar frå Skjåk. Som kunstnar er han særleg kjend for ei rekke bilete frå fabrikk- og fattigstrok langs Akerselva i Kristiania.
Ofra
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten. I følgje menneskrettsorganisasjonen B'Tselem er mykje av Ofra bygd på privateigd, palestinsk jord, noko som gjer han ulovleg etter israelsk lov.
Ofra ligg aust for sperringa til Israel på Vestbreidda, kring 25 kilometer frå Den grøne linja, og 20 kilometer nord den grøne linja i Jerusalem.
Ivar Lund
Faren Ole Sylfestsen Lund var lærar og kyrkjesongar i Nordberg sokn i Skjåk. Familien dreiv i tillegg småbruket Austin, som dei sjølve hadde rydda og dyrka opp. Ivar Lund fatta interesse for målaryrket då husmålaren Lars Midttun måla stova deira på Austin. I tida 1892-96 gjekk Lund i målarlære i Trondheim. Våren 1896 flytta han til Kristiania for å praktisere yrket der. Han heldt fram med å livnære seg delvis av målaryrket alt medan han vidareutdanna seg til kunstmålar. Same året han kom til Kristiania byrja han på Teikneskulen. Sidan gjekk han i lære på målarskulen til Fredrik Kolstø i Kristiania i 1898, i Stockholm i 1900 og i København 1901-02 med den naturalistiske målaren Laurits Tuxen som hovudlærar, så atter i Kristiania med Erik Werenskiold og hausten 1902 byrja han i den nye raderklassen (grafisk biletproduksjon) under Johan Nordhagen. Desse to siste åra av livet sitt budde han også ein del av tida i heimbygda Skjåk, inn i mellom skulegangen og arbeidet i Kristiania.
Lund vart lagt merke til frå debuten på haustutstillinga 1898? Debutmåleriet Husandagt på haustutstillinga portretterer foreldra og gjev eit innsyn i den kristelege heimen han voks opp i. Han høyrde til dei såkalla Kristianiarealistane, ei gruppe målarar med eit formspråk i slekt med naturalismen. Måleria er fargesterke og utført med brei pensel. Det naturalistiske motivvalet og målemåten vert rekna som ein reaksjon på 1890-åras nyromantikk og symbolisme. Lund måla ei rekkje bilete frå austkanten i Kristiania, arbeidar- og industristrok særleg langs Akerselva. Han måla òg sjangerbilete, portrett og landskap frå andre stader enn hovudstaden.
Lund-bilete var å sjå på Haustutstillingane 1899, 1901, 1902 og 1903, i Stockholm i 1904, på jubileumssutstillinga i Kristiania i 1914, og i 1932 på «Høstutstillingen gjennem 25 år» i Oslo. Både Nasjonalgalleriet, Oslo Bymuseum og Rasmus Meyers Samlinger i Bergen eig Lund-verk. Eit av hans siste måleri er Interiør fra Nasjonalgalleriet (1904) med motiv frå den tidlegare skulptursalen.
Lund vart funnen omkomen åleine på hybelen sin i Kristiania, råka av blodstyrting.
Goran Višnjić
Goran Vinjić er ein kroatisk skodespelar.
Utrista
Utrista er ei isolert klippe som ligg 19 km nordaust for Dallmannfjellet, heilt nordaust i Orvinfjella i Dronning Maud Land. Ho vart oppdaga og fotografert av Den tyske antarktisekspedisjonen 1938-39 og vart kartlagt av Noreg frå flyfoto og landmålingar under den norske antarktisekspedisjonen i 1956–60.
Fargefilter
Fargefilter er eit gjennomsiktig stoff som absorberer lysstråling i visse deler av spekteret og berre slepp igjennom avgrensa bølgjelengdområde. Filteret vert gjerne laga av plast eller gelatin, som vert støypt inn mellom to glasplater.
Uvêrsnatten
Uversnatten er ei lita klippe 2 km vest for Huldreslottet, ved sørenden av Borgmassivet i Dronning Maud Land. Ho vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52).
Tărlungeni
Tărlungeni (ungarsk Tatrang, tysk Tatrangen) er ein kommune i Brașov fylke i Romania.
Gulen-Ytre Solund
Gulen-Ytre Solund er ei snøggbåtrute i Ytre Sogn som vert drive av Fjord1 Fylkesbaatane med båten MS «Tornerose».
Ruta går innom Gulen kommune og Solund kommune og har stoppestadene Eivindvik, Sollibotn, Stevnebø, Vassøy, Skjerjehamn, Nordøyane (m.a. Hille), Sørøyane, Mjømna, Mastrevik, Tungodden og Nåra.
Ruta går, heilt eller delvis, kvar dag i veka.
Mont Gelé (3023)
Mont Gelé er eit fjell i Wallis-Alpane i Sveits.
Om vinteren kan ein nå toppen av Mont-Gelé frå Verbier (eller Siviez/Nendaz) med ein svevebane. Det er òg mogeleg å stå på ski ned fjellet i to offisielle off-piste-løyper.
Norsk Luftfartsmuseum
Norsk Luftfartsmuseum er nasjonalt museum for luftfart i Noreg. Museet omfattar militær og sivil luftfartshistorie fordelt på rundt 12 000 m², og utstillinga er den største i Norden innan luftfart. Museet ligg i Bodø og er forma som ein gigantisk propell. Bygningen er teikna av det lokale arkitektfirmaet Boarch arkitekter.
Utstillingane
Utstillingane til Norsk Luftfartsmuseum fortel historia om luftfart, med fokus på den norske historia frå byrjinga og fram til i dag.
I utstillinga finst blant anna fly som Supermarine Spitfire, F-5 Freedom Fighter, CF-104 Starfighter, Junkers Ju 88, spionflyet U-2, Junkers Ju 52, Twin Otter og Fokker F28 Fellowship.
Strid om plassering
Det var lenge strid om kvar museet skulle liggja. Miljøet rundt Forsvarets flysamling på Gardermoen ynskte å byggja museet der, medan miljøet i Bodø ynskte å ha museet i Bodø kommune. 31. mars 1992 vedtok Stortinget at det skulle byggjast eit felles museum for sivil og militær luftfart i Bodø.
Plassering
Norsk Luftfartsmuseum ligg i Bodø i Nordland fylke, omtrent halvannan kilometer frå Bodø sentrum. Bodø vidaregåande skule avd. flyfag har lokale i same bygg.
Skaret i Dronning Maud Land
Skaret er eit fjellpass ved austsida av Skarsnuten i Rootshorga i H.U. Sverdrupfjella i Dronning Maud Land. Det vart fotografert frå lufta av Den tyske antarktisekspedisjonen (1938–39). Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og flyfoto av den norske ekspedisjonen (1958–59).
Hamram
Hamram var eit uttrykk nytta i norrøn tid, om folk som ein trudde var i stand til å skifta ham og skapa seg om til dyr. Berserkar vart òg kalla hamrame, eller ei sa at dei hamast.
Fargepsykologi
Fargepsykologi er læra om korleis fargar påverkar oppførselen til menneske. Døme på dette er å kvantifisere individuelle fargepreferansar og undersøket forholdet mellom skjortefarge og utfallet i ein fotballkamp. Grensa mellom påverknad av fargar og miljø er derimot særs komplisert og påverknadane kan kome frå mange faktorar.
Chilenarar
Chilenarar (spansk chilenos) er menneske knytte til Chile gjennom busetjing eller opphav. Chilenarar stammar hovudsakleg frå spanjolar og ulike chilenske urfolk. Små, men viktige grupper av andre europearar som særleg vandra inn på 1800- og 1900-talet har også kome inn i folkegruppa. Sjølv om innvandrarar etter det chilenske sjølvstendet aldri har utgjort meir enn 2 % av befolkninga, finst det no hundretusenar av chilenarar med tysk, britisk, fransk, kroatisk, italiensk eller palestinsk opphav.
Det er sterk samanheng mellom chilenarar si avstamming eller etnisitet og den sosioøkonomiske statusen deira. Det går eit tydeleg kontinuum mellom folk lågt nede på rangstigen med mange amerindiske forfedrar og overklassen med hovudsakleg europeisk avstamming. Den innfødde innverknaden på folkesetnaden, både genetisk og kulturelt, er tydelegast på landsbygda og kan finnast att i chilensk spansk og i chilensk matlaging.
Dei fleste chilenarar bur i Chile, men det finst også større grupper i fleire andre land, særleg i Argentina og USA. Andre land med store chilenske grupper er Australia, Canada og Sverige. Mindre grupper chilenarar utgjer også betydelege delar av den permanente busetnaden i Antarktis og på Falklandsøyane.
Skarvhalsen
Skarvhalsen er eit isdekt skard like sør for Neumayerskarvet, mellom Peterbreen og Swithinbankhallet i Dronning Maud Land. Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og flyfoto av den norske ekspedisjonen (1958–59).
Mont Gelé (3518)
Mont Gelé (3 518 moh) er eit fjell i Wallis-Alpane på grensa mellom Sveits og Italia.
Skovlhjul
Skovlhjul er ein type hjul som har skovler, det vil seie blad av tre eller metall, festa på utsida, parallelt med hjulakselen. Slike hjul vert nytta til framdrift av skip eller båtar, såkalla hjuldamparar eller hjulbåtar, ved at motoren eller dampmaskina driv rundt skovlhjul som stikk ned i vatnet på kvar side av båten eller akterut på båten, og såleis så å seie padlar båten fram ved hjelp av dei skovlene som går gjennom vatnet. I storm og stor sjø fungerer skovlhjula dårleg i høve til å nytte propellar, som etter kvart og ganske kjapt utkonkurrerte skovlhjula. Men skovlhjul kan vere praktiske i grunne elvar.
Lompe
Lompe, potetkake eller potetlompe er ei flat, mjuk kake eller flatt brød laga av kveitemjøl og kokt potet. Deigen blir kjevla ut og steikt på takke eller i tørr panne.
Lompe kan kombinerast med ulike typar mat, mellom anna pølser.
Zlatna
Zlatna (ungarsk Zalatna eller Kisbánya, tysk Klein Schlatten eller Klein-Schlatten eller Goldmarkt, latin Ampelum) er ein by i Alba fylke i Romania.
Busetnader
Zlatna er ein oraș (mindre bykommune) med desse busetnadane:
Veterokhamaren
Veterokhamaren er ei markant klippe like nord for Spraglegga i Payerfjella i Dronning Maud Land. Ho vart kartlagt frå flyfoto og landmålingar av den norske antarktisekspedisjonen i 1956–60. og seinare kartlagt på ny av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1960–61. Sovjetarane namngav klippa til minne om det sovjetiske forskarar oppnådde i studiet av verdsrommet.
Psagot
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Gorsabrua
Gorsabrua er ei fagverksbru som ligg i Kåfjord kommune i Troms og Finnmark. Gorsabrua blei bygd i 2011 over eit fossejuv i Sabetjohk, som er eit av dei djupaste juva i Nord-Europa. Fossejuvet strekkjer seg 4-5 kilometer langs elva Guolasjohka i Kåfjorddalen, og er 153 meter djupt der brua strekkjer seg over juvet. Brua er laga av aluminium og veg 10, 5 tonn. Ho er 1,5 meter brei og det er mogeleg å gå over. Brua har eit spenn på 53 meter. Området ved brua er blitt eit populært turområde på grunn av den spektakulære plasseringa.
Korleis besøke Gorsabrua
Gorsabrua ligg i Kåfjord i Nord-Troms, som er om lag to timar køyreavstand frå Tromsø. For å komme til Gorsabrua køyrer ein til Birtavarre og vidare opp Kåfjorddalen. Kåfjorddalen er om lag 7-8 kilometer lang, og ein vil etter kvart komme til ein grusveg. Ein køyrer då vidare etter grusvegen til ein parkeringsplass, som ligg på høgre side av vegen, nesten øvst oppe i dalen. Derfrå kan ein velje om ein vil gå ein 15 kilometer turveg frå ein parkeringsplass øvst oppe i Kåfjorddalen, ein tur som er ein favoritt for dei som bur i Kåfjord. Eller ein kan køyre vidare opp grusvegen i Kåfjorddalen og til stien som går til brua, derfrå tek det ca. 20 minutt å gå før ein er ved Gorsabrua. Vegen til brua er skilta på begge desse turvegane.
Nukleinsyre
Nukleinsyrer er ein type polymerar som er biomolekyl, det vil seia at dei finst i organismar. Dei er makromolekyl som er spesialiserte til å lagra, overføra og bruke genetisk informasjon, og omfattar deoksyribonukleinsyre - DNA - og ribonukleinsyre - RNA.
Selsøyvik handelsstad
Selsøyvik handelsstad er ein handelsstad på øya Selsøyvik i Rødøy kommune i Nordland.
Det er ein av dei få handelsstadene langs kysten som framleis er i drift, med landhandel, båtekspedisjon og oppdrett av laks. Frå 1777 har det vore samanhengande drift på handelsstaden, men allereie på 1600-talet vart Selsøyvik nytta av utliggjarar frå Trondheim. Dei eldste bygningane er over 200 år gamle og den yngste frå 1980-talet.
Handelsstaden vart freda av Riksantikvaren i 1942.
I 2000 blei Selsøyvik handelsstad vald til tusenårsstad i Rødøy kommune.
Magnus av Øsel
Magnus av Øsel var ein prins av Danmark-Noreg, hertug av Holsten, konge av Livland. Han var den nest eldste sonen til kong Kristian III og dronning Dorothea av Sachsen-Lauenburg, fødd på Københavns slott.
I 1560 kjøpte kong Fredrik II av Danmark-Noreg bispedømet Øsel-Wiek frå den siste fyrstbiskop Johan von Munchhausen, og underla seg dermed Kuressaare slott. Eigedomane vart gjevne som apanasje til Magnus, som elles bar tittelen hertug av Holsten, mot at han sa frå seg rettane sine i hertugdøma. Under Livlandskrigen gav Danmark frå seg Wiek til Polen mot livlandsk eigedomsrett til Øsel.
Tilhøva i Livland var uryddige i Magnus si tid. Området var delt i seks område, bispedøme under Den tyske orden. Den tyske ordensstaten var i oppløysing og under press fra svensk og russisk side. I byrjinga av regjeringstida si var han ein samlande figur i området. Snart var han herre over stifta Øsel, Reval og Kurland. Men i 1561 gjekk ordensstaten heilt i oppløysing, russarar og svenskar velta inn, og Magnus forvaltningsområde vart innskrenka til Øsel.
Fargeskive
Ei fargeskive er ei sirkelforma skive som er delt inn i sektorar med ulik farge. Når skiva roterer raskt, vil det for auget sjå ut som at dei forskjellige fargane flyt saman, og ei får ei optisk blanding av sektorfagane.
Dropeugle
Dropeugle (Otus gurneyi) er ein ugleart i den biologiske familien Strigidae. Ho er endemisk for Filippinane. I storleik og struktur synest ho som noko mellom ein typisk medlem av den biologiske slekta Otus og medlem av ugleslekta hubroar. Det naturlege habitatet er tropiske fuktige låglandsskogar. Arten er trua av habitattap.
Dropeugla vart opphavleg skildra som Pseudoptynx gurneyi. Den spesifikke delen av det vitskaplege namnet, gurneyi, er etter den britiske amatørornitologen John Henry Gurney Sr.
Skildring
Dette er ei middels stor ugle med ei lengde på omtrent 30 centimeter og er med det den klart største Otus-ugle. Ho har ei raudbrun ansiktsskive med ein smal svart kant, lyse eller kvite striper over auga og framtredande øyretoppar. Bakhovudet og oversida av kroppen er raudbrune dristig markert med kvitaktige striper og med ei linje av lyse striper på skulderblada. Undersida er kvitaktig med spor av kanelfarge og dristige svarte markeringar. Lætet er harde, bjeffande eller kråkeaktige skrik ofte fleire med lange mellomrom. Ho har dessutan høglydde, men milde plystrande «viioou» med atten til tjue sekunds intervall.
Dropeugla er berre kjent frå øyane Mindanao, Dinagat og Siargao i søraustre del av Filippinane. Ho har habitat i både primærskog og gjenreiste skogar, for det meste i høgder på under 1500 moh., sjølv om ho har vore set opp til 3000 meter. Nokre gongar besøker ho delvis nedhoggen skog av Dipterocarpaceae-artar.
Ein trur at dropeugla jaktar større insekt og små pattedyr og småfuglar.
Rockin' Pneumonia and the Boogie Woogie Flu
«Rockin' Pneumonia and the Boogie Woogie Flu» er ein song skriven og først spelt inn av Huey «Piano» Smith i 1957, som fekk ein liten hit på Billboard-lista med songen, då han nådde 52. plassen på Top 100-lista. Han nådde derimot femteplassen på Most Played R&B by Jockeys-lista.
Bakgrunn
Tittelen er ein referanse til «vandrande» lungebetennelse og asiatisk influensa, som ramma USA i 1957-58. Ifølgje songteksten ønskjer songaren å tilnærma seg ei kvinne han ser på ein klubb, eller ein «joint», men på grunn av den musikalske sjukdommen sin lykkast han ikkje.
Johnny Rivers-versjonen
I 1972 vart songen ein internasjonal hitsingel for Johnny Rivers, med Larry Knechtel på piano og dessutan andre Los Angeles-studiomusikarar frå The Wrecking Crew. «Rockin' Pneumonia» nådde sjetteplassen på den amerikanske Billboard Hot 100 vinteren 1973. Det var den femte høgast rangerte låten til Rivers og låg lenger på lista (19 veker) enn nokre av dei to andre dusina av hitlåtane hans til då. På den amerikanske Cash Box topp 100-lista nådde songen topp 5, og i Canada nådde han tredjeplassen.
«Rockin' Pneumonia» gav Rivers hans tredje gullplate.
Skeidskar
Skeidskar er eit smalt skard på ryggen langs søraustsida av Skarskvervetbreen i Humboldtfjella i Dronning Maud Land. Det vart oppdaga og fotografert av Den tyske antarktisekspedisjonen, 1938-39. Det vart kartlagd av Noreg frå flyfoto og landmålingar av den norske antarktisekspedisjonen, 1956–60.
Rugder
Rugder har tettvaksne kroppar, kryptiske brun og gråsvart fjørdrakt og lange slanke nebb. Auga deira er plassert på sidene av hovudet, noko som gjev dei synsfelt på 360 °. Spesielt for rugder, og i motsetnad til dei fleste andre fuglar, er at spissen på overkjeven av nebbet er bøyeleg.
Rugder er typiske skogsfuglar. Dei beitar om natta eller om kvelden etter virvellause dyr i mjuk mark med dei lange nebba sine. Denne vanen og den kamuflasjefarga fjørdrakta gjer det vanskeleg å oppdage dei når dei kviler på dagtid. Dei fleste har karakteristiske spelflukt kjent som rugdetrekk, vanlegvis gjeve ved daggry eller i skumringa.
Alle rugder er populære jaktfuglar; øyendemiske artar er ofte ganske sjeldne allereie pga. høgt jaktpress. Rugdefjører er mykje verdsette som penselbustar av kunstnarar, som brukar dei til fint måleriarbeid. Det er dekkfjører over hovudhandsvingfjøra på vengen som brukast.
Artslista
Rugder i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Kokekunst
Kokekunst er kunnskapen om å laga mat som er god på smak, lett å eta og fordøya og gjerne også er næringsrik og ser god ut. Kokekunst kan også omtalast som «kjøken» og høyra til ulike mattradisjonar, som «fransk kjøken». Verdsetjing av slik mat blir kalla gastronomi.
Utvikling av finare kokekunst er vanleg i samfunn eller grupper som har eit visst overskot av matvarer og arbeidskraft. Kjenneteikna til ein viss type kokekunst kan stamma frå tilgang på matvarer og mattabu, ulike tilreiingsteknikkar og teknologiar og ulik smak eller idear om korleis måltid skal vera.
Ein kan ta for seg kokekunst ut frå ulike utgangspunkt, som historisk, fysiologisk, sosialt, økonomisk og anna. Teknologi som utviklinga av oppvarmingsmåtar, kokekar, omnar og tilgang på råvarer speler også ei stor rolle.
Natur og teknologi
Fram til midten av 1800-talet blei nesten all mat laga over open eld. Ulike typar omnar er til dømes kjend frå antikkens Roma og Kina fanst. Rundt 1850 kom jernkomfyren i bruk. Dette gav meir variasjon i matrettane, til dømes ved at ein kunne laga mat i fleire kokekar samtidig. Ulike komfyrtypar og mikrobølgjeomn har gjort det stadig lettare å varma opp mat, medan nedkjøling i kjøleskap og frysar som gjer at frisk mat kan lagrast tryggare enn før har også endra måten ein bruker mat på.
Kulturell utvikling
I dei tidlege sivilisasjonane Assyria, Babylonia, Persia og Egypt var folk opptekne av matlaging, og måltida til dei rike var ofte overdådige. Det same gjaldt i Romarriket, særleg for dei romerske keisarane og aristokratiet rundt dei. I kosthaldet til dei gamle grekarane la ein meir vekt på måtehald.
Også i mellomalderen var overdådige måltid vanlege for overklassen. Ein serverte gjerne heilsteikte dyr, men også rettar av finhakka eller knuste råvarer og overraskingsrettar («soteltie»). Dei brukte gjerne mykje krydder.
Den italienske renessansen innleidde ei meir forfina kokekunst. Denne blei overført til Frankrike mellom anna av Katarina av Medici, som tok med seg fleire italienske kokkar til Frankrike då ho gifta seg med med Henrik II. Denne kokekunsta blei videreutvikla i Frankrike, som fekk ei leiande stilling innan europeisk gastronomi. Franske kongar, særleg Ludvig XV og Ludvig XVI, tilsette dyktige kokkar. Etter den franske revolusjonen blei fleire av desse restauratørar i inn- og utland, og bidrog dermed til spreiing av franske teknikkar og kjøkkenfransk.
I nyare tid har snøggmat og «ferdigmat», lettvinte halvfabrikata, har blitt stadig vanlegar i store delar av verda. Som ein reaksjon mot dette er det skipa rørsler som «Slow Food», 'sein mat', som legg vekt på tradisjonell og lokal mat.
Regionale særtrekk
Mykje av kinesisk mat er basert på ris, med fisk, fugl, sopp og soyabønner som viktige ingrediensar. I Japan er også fisk og skaldyr ein viktig ressurs. Indisk mat er ofte prega av sterk kryddertilsetjing, særleg karri, og med mykje bruk av belgfrukter og andre grønsaker. I Midtausten er mellom anna lammekjøt viktig, ved sidan av grønsaker. Olivenolje speler ei stor rolle i matlaginga i middelhavslanda. Italiensk mat er særleg kjend for sine ulike variantar av pasta og pizza, som har spreidd seg til ei rekkje land. Spania er kjend for blandingsrettar, som paella, og serveringsmåten tapas.
Al-Qusayr i Syria
Al-Qusayr (arabisk القصير) er ein by vest i Syria i Homs guvernement. Han ligg kring 35 km sør for Homs i fjellområdet nær grensa til Libanon som ligg 15 kilometer mot sørvest. Av stader i nærleiken finn ein Rablah og Zira'a i sør, Jandar further i aust, al-Dabaah i nordaust, Arjoun i nordvest og Aqrabiyah i vest. Al-Qusayr ligg 540 meter over havet.
Byen har ein muslimsk majoritet med ein større kristen minoritet og ei samla folketal på 29 818 i 2004 i følgje ei syrisk folketeljing. I tillegg til å vere senteret i al-Qusayr-distriktet, er han òg det administrative senteret i al-Qusayr nahiyah («underdistrikt») som består av 60 stader med eit samla folketal på 107 470 i 2004.
Historie
Al-Qusayr er den næraste moderne byen til den gamle byen Qadesh (i dag ruinar kalla Tell Nebi Mend) kalla opp etter den gamle guddomen Qetesh. Den gamle byen låg på ein åstopp, omgjeve av bymurar nord og over sletta aust for elva der historikarar har plassert det største kjende stridsvognslaget i antikken, slaget ved Qadesh i mai 1274 fvt. mellom styrkane til Rameses II av Egypt og Muwatalli II som regjerte over hettittane.
Den arabiske geografen Yaqut al-Hamawi vitja byen tidleg på 1200-talet, under Ajjubide-dynastiet og skreiv at al-Qusayr låg nord for Damaskus, var omgjeve av hagar og hadde ein stor khan (karavansarai.)
Under Muhammed Ali-dynastiet i Egypt erobra Levanten i 1832, og Ibrahim Pasha, som leia felttoget, oppheldt seg ved al-Qusayr. Etter at hæren trekte seg attende, vart fleire egyptiske familiar att i byen på grunn av klimaet og det rike jordbruket. Oliven, eple, aprikos, kveite, bygg og poteter vart dyrka i området.
Den syriske borgarkrigen
Somme av innbyggjarane i al-Qusayr deltok i den syriske borgarkrigen mot styret til Bashar al-Assad. Byen vart reisemålet til fleire avhopparar frå den syriske hæren. Mellom starten av opprøret i april 2011 og 13. februar 2012, vart minst 70 innbyggjarar drepne. Sidan november 2011 vart al-Qusayr kringsett av hæren.
Ivan IV av Russland
Ivan IV Vasiljevitsj eller Ivan den skrekkelege, var storfyrste av Moskva frå 1533 til han døydde. I hans lange herskartid vart både Kazan-khanatet, Astrakhankhanatet, og Sibirkhanatet erobra. Russland vart etter dette ein multietnisk og multikonfesjonell stat som dekte kring 4 millionar km², det vil seie ein gjennomsnittleg auke på 130 km² per dag. I Ivan si tid endra riket han herska over seg frå å vere ein mellomaldersk nasjonalstat til eit imperium med regional makt, og han vart den fyrste tsaren i ein ny og mektigare nasjon.
Historiske kjelder gjev ulike framstillingar av Ivan sin samansette personlegdom. Han vart omtala som intelligent og gudfryktig, men vart tidvis rasande med ein del tilfelle der han var mentalt sjuk. Eit særleg utbrot kan ha ført til at hans utvalde arvtakar, sonen Ivan Ivanovitsj vart drepen, noko som førte til at tsartittelen gjekk over til den yngste sonen hans, den veike og kanskje mentalt tilbakeståande Fjodor I av Russland. Hans samtidige kalla han for «Ivan Grozny», eit namn som om lag tyder 'skrekkinngytande' og inneheld konnotasjonar som kraft, makt og streng.
Styre i yngre år
Ivan var son til Vasilij III og den andre kona hans, Elena Glinskaja. Faren vart blodforgifta og døydde då Ivan tre år gammal. Etter krav frå faren vart Ivan utropa til storfyrste av Moskva. Mor hans var regent, men ho døydde då Ivan var åtte år gammal, mange har trudd ho vart forgifta. I staden kom bojarar frå Sjuiskij-familien inn som regentar, til Ivan greip makta i 1544. I fylgje hans eigne skrifter kjende Ivan og den yngre broren Jurij regelmessig oversett og krenka av dei mektige bojarane av Sjuiskij og Belskij-familiane.
16 år gammal vart Ivan krynt til tsar med Monomakh-huva på hovudet i Uspenskijkatedralen i Moskva den 16. januar 1547. Trass ulykkelege tilstandar etter storbrannen i Moskva same året, var hans tidlege regjeringstid prega av fredelege reformer og modernisering. Ivan fornya lovverket, grunnla ein ståande hær (streltsij) og etablerte riksforsamlinga Zemskij Sobor, ei forsamling med vekt på konsensus-bygging, samt eit adelsråd. Med Stoglav sobor stadfesta han kyrkja sin posisjon. Denne knytte saman dei rituelle og geistlege reguleringane i heile landet. Han innførte lokalt sjølvstyre i landdistrikta, særleg i Nordaust-Russland. I hans regjeringstid vart og det fyrste prenteverket etablert i Russland.
Ivan fekk i stand nye handelssamband, opna Kvitsjøen og hamna i Arkhangelsk for det engelske handelskompaniet Muscovy Company. I 1552 slo han Kazankhanatet, som med hæren sin ofte hadde spreidd øydelegging i det nordaustlege Russland, og annekterte khanatet sine landområde. I 1556 annekterte han Astrakhankhanatet og øydela den største slavemarknaden ved elva Volga. Desse erobringane hindra innvandring av aggressive, nomadiske hordar frå Asia til Europa over Volga og endra Russland til ein multinasjonal og multikonfesjonell stat.
Tsaren fekk i stand bygginga av Vasilijkatedralen i Moskva til minne om erobringa av Kazan. Arkitekten Jakovlev heldt fram med å teikne fleire kyrkjer til Ivan og Kazans kremlmurar tidleg i 1560-åra, til liks med kapellet over St. Vasilij si grav som vart bygt ved Vasilijkatedralen i 1588, fleire år etter Ivan var død.
I desse åra vart det sett i verk lover som sette grenser for mobiliteten til bøndene, lover som med tida skulle føre til framveksten av liveigenskapen. Omtrent samstundes endra Ivan sin personlegdom, eit tilhøve som vert knytt til at han i 1553 sjølv var dødssjuk og at den fyrste kona hans, Anastasia Romanovna, døydde i 1560. Ivan mistenkte bojarane for å ha forgifta kona hans og å ha samansverja seg for fjerna han frå trona til fordel for syskjenbarnet hans, Vladimir av Staritsa. Medan han låg i sjukeseng hadde Ivan bedd bojarane å sverje truskapseid til den eldste sonen, då berre eit småbarn. Mange bojarar avslo, dei ansåg tsaren sin helsetilstand som håplaus med tanke på overleving. Mistrua til bojarane vart forsterka etter dette. Ivan sette i verk brutale represaliar og avrettingar. Det kosta livet til mellom anna metropolitten Filipp og fyrst Aleksandr Gorbatij-Sjuiskij.
Styre i eldre år
Den siste halvdelen av Ivan si regjeringstid var prega av langvarige krigar og kraftige angrep mot riket hans. Trass i at khanen Devlet I Giraj av Krim ofte raida landsbyar i områda kring Moskva og til og med sette Moskva i brann i 1571, støtta tsaren Jermak Timofejevitsj sine erobringar av tatarar Sibir. Denne politikken for bygging av eit imperium, førte elles til at han gjekk til sjøverts krig for å erobre land i vest. Der kom han i strid med både Sverige, Litauen, Polen og Livland, som gjennom Den tyske riddarordenen sette seg mot den moskovittiske ekspansjonen.
Livlandskrigen varte i 24 år og skadde den russiske økonomien og det russiske militæret utan at Russland vann nytt land. 1560-åra vart prega av ein kombinasjon av tørke og hungersnaud, polsk-litauiske overfall, tatarinvasjonar, og handelsblokade til sjøs iverksett av svenskane, polakkane og Hansaen forderva Russland. Prisen på korn auka tifald, og pestepidemiar kravde 10 000 liv i Novgorod. År 1570 døydde i Moskva dagleg 600-1000 av pesta. Ein av Ivan sine rådgjevarar, fyrst Andrej Kurbskij, hoppa av til Litauen, og leia litauiske troppar og herja i den russiske Velikije Luki-regionen. Denne forrådinga gjekk sterkt inn på Ivan. Medan opritsjninaen heldt fram, vart Ivan mentalt ustabil og fysisk ufør. I ei og same veka kunne han ta del i fordervelege orgiar til pinefulle faster i eit fjerntliggande kloster i nord.
Etter som han gradvis kom i ubalanse og vart valdeleg, miste han kontrollen over opritsjnikiane med leiaren Maljuta Skuratov. Desse utvikla seg til mordariske bøller som massakrerte adelsfolk og bønder, og tvangsutskreiv menn til krigsteneste i Livonia. Med fylgjer som hungersnaud og avfolking. Det klart rikaste området i Russland vart det fattigaste. Under ein krangel med den rike byen Novgorod gav Ivan ordre til opritsjnikiane om å myrde innbyggarar i byen, som aldri sidan vann tilbake sin tidlegare velstand. Fylgjesveinen hans plyndra og brende byen og landsbyane i kring. Forskarar av i dag set talet på offer til å ligge mellom to og tre tusen.
Al-Qusayr i Syria
Den syriske borgarkrigen
Den 20. april 2012 detonerte Abdel Ghani Jawhar, ein sprengstoffekspert og kommandant for Fatah al-Islam-gruppa, seg sjølv i al-Qusayr ved eit uhell, medan han førebudde sprengstoff. Han var ettersøkt i Libanon for 200 tilfelle av mord, attentat, mordforsøk og åtak med sprengstoff.
Den 4. april 2013 sette den syriske hæren i gang ein offensiv mot al-Qusayr for å ta alle landsbyane kring opprørarane, slik at sjølve byen etter kvart ville overgje seg. Qusayr-området vert rekna som strategisk viktig fordi han ligg halvvegs mellom hovudstaden og Middelhavet og nær grensa til Libanon. Den 19. mai 2013 klarte hæren å kome inn i al-Qusayr. I juni 2013 hadde hæren kontroll over halvparten av byen, mellom anna den militære flybasen. Den 5. juni 2013 hadde den syriske hæren full kontroll over al-Qusayr.
Demografi
I 1970 hadde al-Qusayr eit folketal på 9 240. I følgje Statistisk sentralbyrå i Syria var folketalet i 2004 29 818. BBC estimerte at folketalet var kring 40 000 i 2011–12. I 2004 var det 5 304 hushaldningar i byen.
Pireus prefektur
Pireus prefektur (gresk Νομός Πειραιά, Nomós Pireá) var eit prefektur i Hellas. Det var ein del av periferien Attikí og storprefekturet Aten-Pireus. Hovudstaden i prefekturet var byen Pireus. Prefekturet dekte byområdet Pireus i den sørvestlege delen av storbyområdet til Aten, men inkluderte òg fleire øyar i Saroniabukta (som Salamína, Éjina og Póros), Méthana og Trizína på halvøya Peloponnes og øya Kýthira med Andikýthira sør for Peloponnes. Ved den administrative reforma i 2010 vart prefekturet delt i to periferieiningar, periferieininga Pireus, som dekkjer sjølve byområdet, og periferieininga Øyane, som dekkjer øyane og området på Peloponnes.
Administrativ inndeling
Frå 2011 er det tidlegare prefekturet delt i dei to periferieiningane Pireus og Øyane.
Al-Qusayr i Syria
Demografi
I 2012 hadde al-Qusayr ein blanda folkesetnad av sunnimuslimar og katolikkar. I dag følgjer dei fleste sunniislam. Det var òg nokre få hundre alawittar i byen før opprørarane tok over.
Kokosnøtt
Kokosnøtt (Cocos nucifera) er ei stor steinfrukt frå kokospalmen. Ei kokosnøtt kan vega opptil tre kg. Skalet på frukta er svært hardt, og omgitt av eit lausare fiberlag når ho sit på treet. Dette kan fjernast og brukast som kokosfiber.
Ivan IV av Russland
Styre i eldre år
Etter å ha avslege fredsforslag frå fiendane sine, var Ivan IV i ein vanskeleg posisjon då Krim-khanatet i 1579 herja moskovittiske landområde og til med brende ned Moskva. Større delar av folket var på flukt frå krigshandlingane, på same tid var det vedvarande turke og epidemiar spreidde seg etter den langvarige krigen. Stort folketap kom som fylgje av desse tilhøva.
Al-Qusayr i Syria
Kjelder
''
Ivan IV av Russland
Styre i eldre år
Den langvarige krigen hadde nærast øydelagd økonomien. Opritsjnina hadde grundig splitta opp statsstyret, medan storfyrstedømet Litauen hadde gått i forbund med kongeriket Polen under ein handlekraftig leiar, Stefan Batory. Frå 1576 fekk han støtte frå Russlands fiende i sør, det ottomanske riket. Ivan sitt rike var då i skvis mellom to av stormaktene i samtida.
Etter dei mislukka forhandlingane, svara Batory med tre påfylgjande angrep mot storfyrstedømet Moskva i kvar av krigssesongane 1579-81. Målet var å skilje kongedømmet Livonia frå dei moskovittiske territoria. Under det fyrste angrepet i 1579, tok han med 22 000 mann tilbake Polotsk. Året etter erobra han Velikije Luki med ein hær på 29 000 mann. Til sist, i 1581, byrja han kringsetjinga av Pskov med ein styrke på 100 000 mann.
Til skilnad frå Sverige og Polen makta ikkje Fredrik II av Danmark-Noreg å vidareføre krigen mot storfyrstedømet Moskva. Han kom til semje med Johan III i 1580 som fekk rettane hans til Livland. Krigen varte frå 1577 til 1582. Fyrst i 1582 godtok storfyrstedømet Moskva at Polen-Litauen kontrollerte Hertugdømet Livland. Etter Magnus av Øsel døydde i 1583, invaderte Polen territoria hans i Hertugdømet Kurland. Fredrik II selde då arverettane sine. Med unnatak for øya Saaremaa var Danmark frå 1585 ute or den baltiske regionen.
I 1581 banka Ivan den gravide svigerdottera for å vere uanstendig kledd, noko som kan han ført til ein spontanbort. Sonen, som også heitte Ivan Ivanovitsj, byrja etter dette å krangle med far sin, noko som leia til at Ivan slo sonen sin i hovudet med den tilspissa staven sin, sonen døydde brått. Denne hendinga er skildra i Ilja Repin sitt berømte måleri, ''Ivan den skrekkelege og sonen Ivan om fredagen 16. november 1581''.
Ivan sjølv skal ha døytt medan han sette opp eit sjakkbrett sendt til han av Bogdan Belskij, i påvente av at Boris Godunov skulle kome og spele med han, eller kanskje spela han sjakk med same Belskij den 18. mars 1584. Etter Ivan døydde, gjekk styringsmakta i det herja kongedømmet over til den uskikka og barnlause sonen Fjodor I.
Skorvehalsen
Skorvehalsen er eit isdekt skard like sør for Huldreskorvene i Mühlig-Hofmannfjella i Dronning Maud Land. Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av den norske antarktisekspedisjonen (1956–60).
Vitnesteinen
Vitnesteinen er ei large klippeframspring langs vestsida av Austre Petermannkjeda i Wohlthatmassivet i Dronning Maud Land. Ho vart oppdaga og kartlagt frå flyfoto av den tyske antarktisekspedisjonen i 1938-39. Ho vart kartlagt på ny frå flyfoto og landmålingar av den norske antarktisekspedisjonen i 1956–60.
Gemmenalphorn
Gemmenalphorn er eit fjell i Bern-Alpane. Det ligg nordaust for Niederhorn.
Byråkrat
Byråkrat (uttale byråkrˈat) er ein funksjonær innanfor eit byråkrati eller ein tenesteperson i det offentlege.
Omgrepet kan også brukast nedsetjande om ein formalistisk, trongsynt representant for byråkratiet.
Etymologi
Ordet er avleidd av fransk bureau (byrå), 'skrivebord', og av gresk -krat, 'herske'.
Junkers Ju 88
Junkers Ju 88 var eit tysk to-motors lett bombefly, nattjagar og angrepsfly produsert av Junkers. Det vart brukt av blant anna Luftwaffe under den andre verdskrigen. Utviklinga av flyet byrja i 1936, og ved slutten til krigen var det produsert 14 780 fly i ulike variantar. Ju 88 vart òg vidareutvikla i form av Ju 188, Ju 288 og Ju 388.
Utvikling og variantar
Ju 88 vart utvikla for å imøtekoma ein spesifikasjon frå det tyske luftfartsministeriet for ein ny «Schnellbomber» som skulle kunna fly i ein fart på 500 km/t med ein bombelast på opptil 800 kg. Den fyrste prototypen Ju 88 V1 flaug fyrste gong 21. desember 1936, utstyrt med to Daimler-Benz DB 600Aa motorar. Den andre prototypen V2 introduserte dei ringforma radiatorane, og V3 bytte ut DB 600-motorane med to Junkers Jumo 211A.
Med Ju 88 V4 vart mannskapkabinen endra til den standarden som kjenneteikna den første produksjonsserien. V5 vart brukt til å setja verdsrekord for distansen 1 000 km med ei nyttelast på 2 000 kg den 9. mars 1939, med ein gjennomsnittsfart på 517 km/t. Fleire følgjande prototypar introduserte fleire endringar, og i 1939 vart ein pre-produksjonsserie under nemninga Ju 88A-0, som vart klarert for ein bombelast på 2 400 kg, sett under evaluering.
Dei første Ju 88A bombeflya vart operative ved Luftwaffe i august 1939, og sjølv om produksjonen var treig til å byrja med,, skulle A-serien utgjera over halvparten av alle Ju 88 som vart produsert. Ju 88B vart berre bygd i ein liten pre-produksjonsserie, men skulle verta utgangspunktet for utviklinga av Ju 188. Ju 88S var den siste av bombeflyvariantane som vart produsert.
Ju 88 vart òg brukt i ulike typar «Mistel»-kombinasjonar.
Fylkesveg 6 i Buskerud
Fylkesveg 6 i Buskerud går mellom Slemmestad og Sundbykrysset i Røyken kommune. Vegen er 10,4 km lang.
Steinskaret i Dronning Maud Land
Steinskaret er eit isfyllt skard sentralt i Holtedahlfjella, like sør for Steinskaregga. Det vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto av den norske antarktisekspedisjonen (1956–60) og namngjeve Steinskaret.
Rimonim
Rimonim (hebraisk skrift רִמּוֹנִים, רימונים), er ei israelsk busetjing på den okkuperte Vestbreidda i Matte Binyamin regionale kommune, kring 20 minuttar med bil aust for Jerusalem. I 2011 hadde landsbyen 150 familiar buande. Det internasjonale samfunnet reknar israelske busetjingar i Vestbreidda ulovlege etter folkeretten, men dei israelske styresmaktene hevdar dei har retten på si side.
Namnet of landsbyen kjem frå Domarane 20:47.
Rimonim vart først grunnlagd i 1977, som ein militær Nahal-utpost. Tre år seinare, i 1980, vart han flytta til den noverande plasseringa og demilitarisert.
Morozov
Morozov kan visa til:
Just Ear-rings
Just Ear-rings er debutalbumet til det nederlandske Nederbeat-bandet The Golden Earrings, utgjeve i 1965.
På denne tida heitte bandet The Golden Earrings, med både ein artikkel i starten og ein ekstra s til slutt. Plata består av beatmusikk liknande gruppene i den britiske bølgja med påverknad frå The Who, The Rolling Stones, The Kinks, The Zombies og The Hollies. I følgje Allmusic tok dei bitar av stilartane til desse banda og skapte ein stil som var kraftfull, melodiøs og fengjande. The Golden Earrings skreiv nesten alle songane sine sjølv, på ei tid då britiske band ofte spelte mange coverversjonar.
George Kooymans og Peter De Ronde spelte begge gitar, medan Rinus Gerritsen spelte bass og Jaap Eggermont trommer. Vokalisten i bandet på denne tida var Frans Krassenburg. Allmusic skreiv òg at «om Just Earring berre hadde blitt spelt inn av eit britisk band, er sjansane gode for at gruppa hadde fått sin første hitt i Amerika mykje tidlegare - albumet er sanneleg på nivå med det meste av det dei britiske banda som storma dei amerikanske listene på den tida, og om det tok lengre tid for Amerika å varme opp til rock and roll, er dette morosame saker som svingar i alle slags tidssonar».
Innhald
Alle songane er skrivne av Gerritsen og Kooymans utanom der andre er nemnde.
Sørtakahe
Sørtakahe (Porphyrio hochstetteri, eller takahe, maori takahē) er ein fugleart i riksefamilien utan flygeevne som er endemisk for New Zealand. Arten var rekna å vere utdøydd etter at fire kjende prøver vart tatt i 1898. Men etter ein nøye planlagt søkjeinnsats etter fuglen, vart han gjenoppdaga av Geoffrey Orbell i eit fjellområde vest for Lake Te Anau i Southland District på Sørøya den 20. november 1948. Systerarten nordtakahe på Nordøya er derimot utdøydd, frå ca. 1894.
Skildring
Sørtakahe er den største gjenlevande medlemmen av riksefamilien. Den totale lengda er i gjennomsnitt 63 cm og gjennomsnittleg vekt er ca. 2,7 kg hos hannar og 2,3 kg for hoer. Ståhøgd er ca. 50 cm. Dette er ein tettvaksen fugl, med reduserte venger, men sterke bein og eit massivt nebb.
Ein vaksen takahe er hovudsakleg lillablå i fjørdrakta, med ei grønleg og blåleg farge på oversida og venger. Nebbet og det frontale skjoldet er i purpurraudt og blir bleikare rosa mot nebbspissen. Beina er rosa. Kjønna er like, men hoene blir litt mindre enn hannfuglar, ungfuglar har hovudsakleg bleikbrun fjørdrakt. Umodne ungfuglar har eit rosa nebb med blåskjær. Dette er ein støyande art med eit høgt 'kuuit'-rop. Kontaktropa kan lett forvekslast med wekarikse (Gallirallus australis) sine rop, men er generelt meir resonant og djupare.
Åtferd
Takahe er ein stillesitjande fugl som ikkje har flygeevne, og lever i habitat på høgtliggjande grassletter. Sjølv om han opphavleg hadde naturleg tilhald i sumpområde, har menneske endra myrlandshabitat til jordbruksområde, og takahe vart dermed tvinga til å flytte høgare opp til nye habitat. Dei held seg oppe på grasslettene fram til snøen kjem, då vandrar dei ned til habitat av skog eller kratt. Føda er sett saman av gras, planteskot og insekt, men hovudsakleg blad av Chionochloa-grastuer og andre alpine grasartar. Takahe kan ofte nappe på grasstilker av arten Danthonia flavescens.