cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Horst Hrubesch
Landslagsspel
Hrubesch debuterte på Vest-Tyskland sitt landslag i april 1980. Den 22. juni skåra han begge måla for vesttyskarane i EM-finalen 1980 i Roma, syrgde dermed for at Vest-Tyskland vann 2-1 over Belgia og tok landets andre EM-tittel. Han var fast på landslaget i tida fram til og med VM i fotball 1982 i Spania. Der skåra han sitt sjette og siste landslagsmål då Vest-Tyskland slo Austerrike 1-0 i gruppespelet. I sin siste landskamp, VM-finalen mot Italia, kom Hrubesch på bana etter ein times spel, men kunne lite gjere med at Italia vann kampen 3-1.
Trenar
Våren 2018 tok Hrubesch over som landslagssjef for det tyske kvinnelandslaget.
Nobody's Fools
Nobody's Fools er det sjette studioalbumet til den britiske rockegruppa Slade. Det kom ut i mars 1976 og nådde 14. plassen i Storbritannia. Albumet vart produsert av Chas Chandler.
Musikalsk viste albumet at bandet droppa sine «høglydte» og «rocka» songar, då dei rørde seg mot ein meir «amerikansk» soul/pop-stil. Tasha Thomas vart òg henta inn for å syngje korvokal - det første Slade-albumet med ei kvinne. Britiske fans skulda bandet for å ha selt seg og gløymt fansen sin i Storbritannia, sidan bandet hadde vore i USA det meste av 1975, og prøvde å bryta seg inn på marknaden der. Albumet var det første til Slade (sidan dei slo gjennom) som ikkje nådde topp 10 i Storbritannia, og det første som falt ut av lista etter berre fire veker. Det kom til å bli det siste albumet deira som gjekk inn på den britiske lista før samleplata Slade Smashes!
Bakgrunn
Siden dei slo gjennom i 1971, hadde ikkje Slade klart å oppnå eit stort gjennombrot i USA. I perioden 1972–73 byrja bandet å turnera der som eit skritt mot å prøva og kome seg inn på marknaden der. Ei rekkje amerikanske byar tok positivt i mot Slade, inkludert St. Louis, Philadelphia og New York City. I andre område vart likevel den antemiske, publikumsdominerte framføringa deira teke i mot mindre entusiastisk. I 1975 byrja bandet å føle seg forelda og at dei hadde oppnådd så mykje suksess i Storbritannia og Europa som dei kunne. Slade og manageren deira Chas Chandler bestemte at det neste beste karrieretrinnet var å prøva å knekka Amerika. Bandet gjekk med på å flytta dit og bygga eit rykte som konsertband frå botnen av, akkurat som dei hadde i Storbritannia. Holder sa i 1975: «I løpet av dei siste fem åra då bandet toppa seg, gjorde me fem store turnear i Storbritannia, seks turnear i Europa, to turnear i Australia, to i Japan, vitja USA nokre gangar, laga ein film. Du kan forstå kvifor me følte oss meir enn litt nedslitne. Vi rekna med at me måtte ta ei ny utfordring for å gjenvinna den gamle gnisten.»
Albumet har vorte kjent for framleis stå fram som «variert og svært underhaldande lytting» og bandet sjølv er framleis stolte av albumet. Både trommeslagaren Don Powell og Holder vurderer det som favoritten deira av Slade-albuma. I eit intervju frå 1987 sa Holder: «Det er det einaste eg verkeleg kan setja meg heime og lytta til frå start til slutt.» I eit intervju frå 1976 sa Lea: «Eg er verkeleg stolt av albumet og trur det er det beste albumet me nokosinne har gjort. Eg har ingen spesiell favorittspor på albumet - eg elskar dei alle. Eg er sikker på at du vil sjå ganske amerikansk innverknad på mange av spora, og me trur på hardt arbeidet me sette inn vil ha utbytte i Amerika.»
Innspeling
I eit fanklubbintervju frå 1976 snakka Holder om innspelinga til albumet: «Me spelte inn albumet i New York, der me brukte omtrent seks veker på det. Me gjorde alt på ein gang, meir eller mindre, me var òg eit eit par dagar i eit LA-studio eit par månader før, berre for å komma i gang med tinga.» For å la bandet laga det Holder skildra som «eit verkeleg førsteklasses album», bestemte bandet seg for å ta litt fri frå turné: «Me bestemte oss for ikkje å skunda oss på albumet, slik me har gjort på tidlegare innspelinga. Me ønsket å få alt akkurat slik me ville ha det. Det var ikkje berre ein «wam bam»-jobb. Me hadde seks veker i studio for å bli betre og betre, så vart spelinga betre, og lyden vart betre, så ja når det gjeld betring er det eit stort skritt framover. Lyden og produksjonen er den beste til no.» '' Holder snakka om den musikalske påverknaden på albumet: «Du veit at me har vorte påverka av mange ting, spesielt soul. Me brukte nokre farga jenter til korvokal, og eg likte å jobba med dei, det var noko anna for oss, og samtidig gav det meir fylde! Desse jentene har flotte stemmer. Me likte å gjera ulike stilar, som country, funk, rock. Eg meiner at kvart spor har sin eigen spesielle stil.»
Tittel og plateomslag
Bandet bestemte seg for å kalla albumet opp etter songen «Nobody's Fool». Medan dei lytta til sporet ein dag, bestemte bandet seg for å legga ein 's' til 'Fool'. Omslaget til albumet vart laga for å samanfalla med 10-årsjubileet deira, og viste at bandet inntok dei same posisjonane som dei hadde på coveret for albumet Play It Loud frå 1970.
Musikk
Som eit resultat av erfaringane deira i USA presenterer Nobody's Fools ei anna musikalsk retning. Det er skildra som å ha ein «California»-stil av AllMusic, ein sjanger som var populær den gongen frå band som The Eagles, og albumet utforskar forskjellige forskjellige sjangrar. AllMusic sa at «mange av nummera på denne plata er full av med dobro, mandoar og kvinneleg korvokal.» Songane har eit sterkt preg av soul, noko som kjem mest til syne i den kvinnelege korvokalen.
Side ein
Lea såg opphavleg for seg at «Nobody's Fool» skulle vera ein «tjue minutt lang ekstravaganse». Likevel vart bandet seinare samde om å kutta songen til ei meir standard lengd, då det kjendest at det ikkje ville appellera til fanbasen deira. Det vart filma ein musikkvideo til songen i St. Johns Wood Studios i London. «Do The Dirty» vart av AllMusic skildra som ein «fotstampande rockar med ein smak av funk.» Songen blir opna med at ein av dei amerikanske scenearbeidarane til bandet roper «boogie». Bandet heldt ei prøvesynging for å sjå kven som kunne ropa det best.
«Let's Call It Quits» har vorte skildra som å ein «bluesaktig gevinst» og «slank rockerytmar» av Chris Ingham i platenotata til 2007-utgåva av albumet. Etter at det vart ein britisk hit, fekk bandet eit søksmål mot seg av Allen Toussaint, som meinte at songen var lik hans «Play Something Sweet (Brickyard Blues)». Saka vart avgjort utanfor retten med at bandet gav han 50% i royalty som låtskrivar, sjølv om Lea framheldt at han «aldri hadde høyrt Toussaint songen verken før eller sidan». «Pack Up Your Troubles» er ein akustisk basert countrysong med ei «leirbålkjensle». Songen inneheld Paul Prestotino på dobro-gitar. «In For a Penny» er den einaste Slade-songen med trekkspel og har den lengste gitarsoloen av Dave Hill på ein Slade-singel.
Side to
«Get on Up» er eit av dei meir rockebaserte spora på albumet. Han vart ein del av konsertane til Slade og eit konsertopptak kom ut på konsertalbumet deira Slade Alive, Vol. 2. Teksten til «L.A. Jinx» refererer til uflaks bandet såg ut til å li når dei spelte i Los Angeles. Holder sa i eit fanklubbintervju frå 1976: «Noko går alltid gale; utstyret vert øydelagd, me får alle elektriske støyt, og det er alltid ein slags utstyrsfeil - me er alltid uheldige!» «Did Ya Mama Ever Tell Ya» vart av Holder skildra som «ikkje akkurat roots reggae, fleire Wolverhampton-ting!» og siterte det som favorittsporet hans frå albumet rundt tidspunktet for utgivinga.
«Scratch My Back» er ein annan rockesong som minner om «Get on Up». AllMusic skildra songen som «rein Slade, sjølv om arrangementet ikkje passar heilt.» «I'm a Talker» er ein visebasert song, som Ingham skildra som «ein smittande folk-aktig drikkesong». «All the World Is a Stage» har mykje klaverinstrument og avsluttar med lydeffektar med lys latter.
Mottaking
AllMusic skreiv: «Nobody's Fools har nokre verkeleg flotte songar på seg, men alt i alt var dette det verste albumet til bandet på det tidspunktet. I utgangspunktet misforstått frå byrjinga prøver Nobody's Fools stadig å frigjera seg frå den undertrykkande produksjonen og arrangementet.» I 2010 såg på Classic Rock albumet «verd å utforska» og skildra det som «overraskande glatt-klingande». Colin Harper frå Record Collector konkluderte med at albumet var «engasjerande eklektisk, om ikkje heilt klassisk.»
Cytidintrifosfat
Cytidintrifosfat (CTP) er eit nukleosidtrifosfat med basen cytosin. Det vert nytta til syntesen av nukleinsyrer. Under laginga av fosfatidylkolin, det mest talrike fosfolipidet i eukaryotiske membranar, går cytidintrifosfat saman med fosfokolin for å laga cytidindifosfat-kolin. Denne prosessen vert katalysert av fosfokolin cytidylyltransferase.
Enzymet cytidintrifosfatsyntase katalyserer det fartsavgrensande steget i laginga av cytidintrifosfat frå botnen av.
Sarcophagus Point
Sarcophagus Point er eit nes på søraustsida av Sea Serpent Cove på vestkysten av Candlemas Island i Sør-Sandwichøyane. Neset, med ein rygg av lavaklipper, stenger nesten av Medusa Pool frå sjøen. Det vart kalla «The Sarcophagus» på teiknar av Sea Serpent Cove laga av mannskapet ombord på RRS «Discovery II» i 1930.
EGOT
EGOT er eit akronym for Emmy Award, Grammy Award, Oscar-prisen og Tony Award, det som i dag blir rekna som dei fire store bransjeprisane innan underhaldning i USA. Emmy-prisen dekker dei beste prestasjonane innan fjernsyn, Grammy innan musikk, Oscar (Academy Award) innan film og Tony innan teater. Å vinne alle fire prisene blir sett på som ein stor bragd i amerikansk showbusiness.
I 2020 hadde 16 personar vunne alle prisane. I tillegg har seks personar vunne ein æresstatuett for ein av prisane, slik at dei også kan seiast å ha vunne alle fire prisane.
Omgrepet blei innført av skodespelaren Philip Michael Thomas i 1984.
EGOT-vinnarar
Dei seks personane markerte med lyseblått har vunne ein æresstatuett for ein av prisane, i staden for å vinne i ein konkurrerande priskategori.
Furusetbanen
Furusetbanen er ei av linjene i T-banenettet i Oslo. Banen vart bygd med T-banestandard som ei sidelinje frå T-banelinja Østensjøbanen på Hellerud i Oslo, og går gjennom dei tettfolka områda langs sørsida av Groruddalen. Endestasjonen Ellingsrudåsen i Oslo ligg ikkje langt frå kommune- og fylkesgrensa mot Lørenskog kommune og Akershus fylke. Mykje av linja, og fleire av stasjonane, ligg under jorda.
Britisk rock
Britisk rock eller brit-rock oppstod ut frå ein påverknad av rock and roll og rhythm and blues frå USA, men med ein ny driv. Den britiske rocken vart så ført tilbake til USA og førte svart R & B til eit breiare publikum her, i tillegg til at han spreidde seg til heile verda. Mykje av det som gjorde rockemusikken unik med måten han klarte å samle publikum og tilpasse seg nye påverknader kom frå britiske band seint i 1950-åra og rockeband frå tidleg i 1960-åra.
1960-talet
Rock & roll var på veg ut då Cliff Richard, the Shadows og andre følgde Elvis Presley inn i lett pop og sentimentale balladar, men rockeband var i ferd med å utvikle seg i undergrunnen. Surfemusikk tok fokuset bort frå rock and roll i USA og tenåringsmarknaden vart fokusert på California-stilen. Johnny Kidd and the Pirates introduserte med hitten «Shakin' All Over» i 1960 ein tyngre rytme for motorsyklist-rockarane, og songen vart raskt ein del av settlista til mange amatørband som spelte til dans rundt om i Storbritannia, i lag med R&B-songar av artistar som Bo Diddley, Jimmy Reed, John Lee Hooker og Chuck Berry sin «Johnny B. Goode». I bluesklubbane i London tok bandet til Alexis Korner, Blues Incorporated, med seg den unge trad jazz-klarinettisten Brian Jones i bandet og han fann ut at han òg ønskte eit bluesband. Samstundes gjekk Mick Jagger og Keith Richards i lag med trommeslagaren til Korner, Charlie Watts, og spelte Berry sin «Around and Around». Eit band utvikla seg, dei tok namnet frå ein Muddy Waters-song og the Rolling Stones oppstod 12. juli 1962.
I 1962 nådde det gryande beatmusikk-miljøet overflata med band som The Beatles frå Liverpool og London-band som Brian Poole and the Tremeloes, som fekk ein hit med ei utgåve av «Do You Love Me». Denne songen fanga stemninga på denne tida: «I can mashed potato, I can do the twist, tell me baby, do you like it like this?» The Beatles var alt etablert i Liverpool og 5. oktober 1962 kom den første singelen deira, «Love Me Do» ut. Denne nye stilen skilde seg alt ut, rytmen vart hardare og musikken meir oppfinnsam med låtskrivartalenta i the Beatles i spissen. Britisk rock hadde oppnådd sin særeigne identitet. The Rolling Stones fekk sin første hit i juni 1963 med ein energisk versjon av Berry sin «Come On». Seinare gjorde The Animals ein blues-rock-versjon av «The House of the Rising Sun». The Who med «My Generation» og The Kinks med «You Really Got Me» fortsette den gode trenden og la i tillegg til den nye mod-stilen. Songane vart meir lyriske og oppfinnsame, medan dei klarte å halde den særeigne drivande rytmen. Rein blus vart spelt med harde taktslag. Denne nye stilen trekte til seg internasjonal interesse.
Progressiv rock
Progressiv rock eller progrock er ein sjanger som dukka opp seint i 60-åra og blømde gjennom syttiåra fram til det brått var slutt då pønken kom. Sjangeren er kjend for lange komposisjonar og kan samanliknast med jazzfusion og progressiv jazz. Progrock vart meir seriøs med verk i mange lag og tema på liknande måte som klassisk musikk.
Pink Floyd vert ofte trekt fram som eit av dei viktigaste progrockbanda og albumet deira The Dark Side of the Moon vert rekna som ein klassikar. Andre artistar i sjangeren var King Crimson, The Birds Of Paradise, Genesis, Yes, Jethro Tull, Marillion og Emerson, Lake and Palmer.
Ein eigen stil innan britisk progressiv rock var den såkalla Canterbury scene, som var fleire grupper innan progressiv rock, avantgarde og jazz basert rundt byen Canterbury. Dette var band som Soft Machine, Caravan, Gong, Hatfield and the North og National Health.
Glamrock
Glamrock er ein stil innan rock og pop som dukka opp tidleg i 1970-åra. Dei som var ein del av dette miljøet baserte seg på fleire tidlegare ungdomskulturar, musikkstilar, filmar og kunstrørsler, og produserte ein særeigen stil og estetikk, som kombinerte science fiction, nostalgi, det særeigne, teater og ein hardrock-stil.
Punkrock
Punkrock starta som ein reaksjon til produsentdriven disco og kommersialiseringa av progressiv rock. Tidlege punk lånte mykje frå garagebandideen om at ein ikkje trengde vere ekspert for å spele musikk. Punken var enkel musikk med tre akkordar som var enkel å spele. Mange av dei nye punkrockbanda prøvde òg å sjokkere ålmenta. Pønken oppstod om lag samstundes på begge sider av Atlanteren med Sex Pistols i Storbritannia og the Ramones i USA.
The Sex Pistols valde aggressive scenenamn (som Johnny Rotten og Sid Vicious) og gjorde sitt beste å leve opp til dei. Debutsingelen deira var «Anarchy in the UK». Den andre singelen, «God Save the Queen», vart bannlyst av BBC, men han nådde likevel toppen av singellista. The Sex Pistols bana veg for The Clash, som var mindre nihilistiske, men like politiske og idealistiske.
Moderne musikk
I 1980-åra dukka var synthpop dominerande på dei britiske musikklistene. På midten av 80-åra dukka òg alternative rockeband, som The Smiths, The Cure og Echo and The Bunnymen opp.
På midten av 90-talet fekk britisk rock ein ny giv med ei rekkje nye band som var påverka av klassiske britiske rockeband frå 60-åra, samt punk og new wave. Dette miljøet vart kalla Britpop, og i spissen var band som Blur, Oasis og Pulp, samt fleire andre som Supergrass, Manic Street Preachers og Super Furry Animals.
Mot slutten av 1990-åra vart Oasis sett på som det leiande britiske rockebandet, medan ein i seinare år har sett meir kjennslemessig musikk påverka av anten Oasis, the Smiths eller dei same gruppene som påverka Britpop. Av desse banda finn ein Coldplay og Travis.
Dei siste åra har nye amerikanske rockeband som the Strokes og White Stripes vorte populære i Storbritannia, og britiske band som The Libertines har dukka opp i liknande stil. Andre nyare band med stor suksess er såkalla retro-punk eller post-punk-band som Arctic Monkeys, Kaiser Chiefs, Bloc Party og Franz Ferdinand. Nokre band har prøvd å unngå punkimaget, som Muse og The Darkness, som i staden har basert seg på melodramatisk og britisk arenarock frå 1970-talet.
Rock er i dag dominerande på musikkmarknaden i Storbritannia, samanlikna med hip hop og andre former for populær musikk.
Folldal Idrettsforening
Folldal Idrettsforening er eit idrettslag frå Folldal i Innlandet, stifta i 1916. Laget er aktivt med i fotball, handball, orientering, ski og skiskyting. Folldal IF stiller i kvite drakter.
Folldal IF arrangerte NM i skiskyting 2007, der mellom andre Tora Berger, Ole Einar Bjørndalen og Emil Hegle Svendsen vann NM-gull.
Scarlett Point
Scarlett Point er eit nes på vestsida av Phyllis Bay ved sørenden av Montagu Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart kartlagd i 1930 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations og kalla opp etter E.W.A. Scarlett, regnskapsførar i Discovery Committee.
Øyer prestegard
Øyer prestegard (gnr. 35 ) er ein prestegard i Øyer kommune i Innlandet fylke. Han ligg søraust for Øyer kyrkje og skal ha vore på same staden sidan mellomalderen.
Hovudbygningen består av to hus (fra ca. 1650 og 1750) som vart sett saman til eitt i 1832. Bygningen vart freda saman med forpaktarbustad (drengstove) og stabbur i 1991 på grunn av historisk verdi og nærleik til kyrkja.
Gardsdrifta er frådelt frå prestegarden og jorda seld.
Operaen Boris Godunov
Boris Godunov er ein opera av Modest Musorgskij. Han var den einaste operaen Musorgskij fullførte, og er rekna som meisterverket hans. Verket tek for seg konflikten mellom Boris Godunov, som var tsar frå 1598 til 1605, og rivalen hans falske Dmitrij (herska frå 1605 til 1606). Den russiske librettoen blei skriven av komponisten, og bygde på Aleksandr Pusjkin sitt drama frå 1825, Boris Godunov. Den reviderte versjonen frå 1872 bygde òg på Nikolaj Karamzin si 'Historia til den russiske staten' og Ivan Tsjudjakov si 'Mellomalderens Russland' (1867).
Musorgskij skreiv første versjon i åra 1868–1870. Versjonen, som var på fire atter og sju scener, blei forkasta av teaterleiinga i St. Petersburg. På bakgrunn av den uvanlege ekspressiviteten til musikken, ein nymotens «klumpa» instrumentering og fråvere av musikalsk form, rekna dei den som amatørmessig. Dei etterlyste òg ei leiande kvinnerolle.
I 1872 gjorde Musorgskij ferdig den versjonen som er mest kjent. Dei største endringane er ein prolog og tre nye scener som gav rom for rolla Marina Mniszech. Denne versjonen blei uroppført 27. januar etter juliansk tidsrekning (8. februar etter gregorinaks tidsrekning) 1874 i Mariinskij-teateret i St. Petersburg. Etter 25 framføringar han teken av plakaten, av openberre politiske grunnar.
Anne Jules de Noailles
Liv og virke
Han tok over som hertug etter faren Anne de Noailles då han døydde i 1677. Han var gift med Marie Françoise de Bournonville som han fekk 21 born med. Adrien-Maurice, det sjuande barnet og den eldste overlevande sonen hans, overtok etter faren då han døydde. Av døtrene gifta Marie Victoire seg med ein av kong Ludvig XIV sine uekte born, Comte de Toulouse.
Den største sigeren hans var slaget ved Ter i 1694.
Kiwano
Kiwano (Cucumis metuliferus) er ei frukt som stammar frå dei afrikanske tropane. Ho veks på ein eittårig slyngplante i agurkslekta.
Kiwanofrukta er avlang med ei lengd på rundt 13 cm. Ho har grønt- eller gulfarga skal med hornaktige taggar. Fruktkjøtet er saftig og grønt med fleire flate frø, og har konsistens liknande det til ein agurk. Smaken er forfriskande og er blitt samanlikna med banan og lime, agurk og squash eller banan, agurk og sitron. Ein kan eta frukta rå, som ho er, eller i ein salat eller cocktail. Som regel tek ein ut fruktkjøtet, men også skalet kan etast.
Kiwano er rikt på A-, B- og C-vitamin og på mineral som kalsium, kalium, magnesium og fosfor. Under tørketida i Kalahari er kiwano og frukta til Acanthosicyos naudinianus dei einaste vasskjeldene.
Frukta er ein tradisjonell afrikansk matplante som også er blitt dyrka i USA, Chile, Australia, New Zealand og Israel. I Zimbabwe blir kiwano kalla gaka eller gakachika. Andre engelske namn er horned melon fruit eller African horned cucumber.
Kjelder
http://www.spaldingbulb.co.uk/product/kiwano-horned-cucumber-/?channel_code=986&product_code=66399491&cb=1409824817964
Oppdal skisenter
Oppdal skisenter er eit skisenter som ligg i Oppdal kommune i Trøndelag. Senteret består av fire alpinanlegg som er drivne i samarbeid: Vangslia, Hovden, Stølen og Ådalen. Anlegga er kopla saman gjennom eit nettverk av samkøyringsløyper og heisar. Oppdal skisenter er spreitt over fire fjell og har 17 heisar, 30 nedfartar og eit løypenett på 56 kilometer.
Den største høgdeforskjellen i Oppdal skisenter er 790 m. Hovden var den første bakken som vart opna, i 1952.
Vørterøl
Vørterøl er ein type næringsrikt øl utan alkohol, laga av malt, humle og vatn, og til liks med mange andre leskedrykkar, tilsett gassen karbondioksid (CO2), ofte kalla kolsyre.
Vørterølet vart oppfunne i 1903 av Schous Bryggeri i Oslo.
Stefan Johansen
Stefan Marius Johansen er ein norsk fotballspelar frå Vardø som har spela på landslaget i fotball sidan 2013. Sidan august 2016 har han spelt på den engelske Fulham FC i London. Per 16. oktober 2019 hadde midtbanespelaren delteke i 53 landskampar for Noreg og skåra 6 mål.
Johansen var Bodø/Glimt-spelar åra 2007-10. Han fekk sitt gjennombrot med Strømsgodset IF, eit lag han spelte på i tre sesongar, 2011-13. Sesongen 2013 var han den mest sentrale spelaren då laget frå Drammen vart norsk seriemeister for fyrste gong på 43 år. I januar 2014 vart han overført til den skotske toppklubben Celtic FC. Her vart han skotsk serievinnar i 2014 og 2015, i den sistnemnde sesongen vart han kåra til årets spelar i Skottland. I august 2016 gjekk turen til Fulham FC, ein klubb han våren 2018 var med å spele opp i Premier League.
Johansen skåra då Noreg tapte 2-4 mot Sverige i hans landslagdebut i august 2014. Sidan har Johansen hatt tilnærma fast plass i Noregs landslagsellevar. Frå mai 2016 har han også jamnast vore landslagskaptein. Han skåra begge måla då Noreg i september 2018 vann 2-0 over Kypros på Ullevål stadion i Oslo.
Anne Haugstvedt
Anne Haugstvedt er ein norsk tidlegare sjukepleiar som er tilsett som professor ved Institutt for helse- og omsorgsvitskap på Høgskulen på Vestlandet. Haugstvedt forskar blant anna på diabetes og psykososiale helseaspekt i ulike fasar av livet.
Haugstvedt er utdanna sjukepleiar frå Høgskolen i Bergen i 1986. I 1995 tok ho vidareutdanning som helsesjukepleiar (tidlegare helsesyster) ved Høgskolen i Akershus. I 2001 tok ho hovudfag i sosiologi ved Universitetet i Oslo, før ho til slutt fullførte doktorgraden sin frå Institutt for global helse og samfunnsmedisin ved Universitetet i Bergen i 2012.
Joe Lynn Turner
Joe Lynn Turner er ein amerikansk songar, kjend som vokalist i hardrockbandet Rainbow. I løpet av karrieren sin har Turner fronta poprockbandet Fandango, og hatt korte periodar som vokalist med Yngwie Malmsteen's Rising Force og Deep Purple. Frå seint i 1990-åra har han spelt inn mange soloalbum og delteke på andre prosjekt.
Han er for tida vokalist i Rainbow-coverbandet Over the Rainbow.
Han fekk gjennombrotet sitt då han erstatta Graham Bonnet som som vokalist i Rainbow i 1980. Han deltok på tre album før bandet vart oppløyst i 1984. Han gav så ut solodebutplata si Rescue You. I 1988 vart han med Yngwie Malmsteen og deltok på eit studioalbum, eit konsertalbum og seinare eit samlealbum. Han forlét Yngwie Malmsteen i 1989 for å bli med Deep Purple. Han deltok på albumet Slaves and Masters, etter dette har han hovudsakleg konsentrert seg om solokarrieren sin. Han har òg vore studiomusiker for norske TNT og song korvokal på albuma Intuition (1989) og Realized Fantasies (1992). I 2011 var han vokalist på The Jan Erling Holberg Project ft. Joe Lynn Turners Sense of time, som hadde ein miniturnè i Noreg same sommar.
Odfjell SE
Odfjell-gruppa er eit av dei leiande shippingselskapa i verda innan transport og lagring av kjemikaliar. Flåten til selskapet består av kring 80 skip, hovudsakleg registrert i Noreg (NIS) og Singapore. Odfjell opererer over heile verda og transporterer rundt 600 ulike typar kjemikaliar og annan flytande material. Disse er viktige bestanddelar for produksjon av utalde produkt - frå fotballar, bildelar og drikkeflasker til medisinar, måling og gjødsel.
Odfjell har òg eigardel i seks tankterminalar lokalisert i Belgia, USA, Sør-Korea og Kina. Terminalverksemda er òg knytt til seg eit nettverk i Sør-Amerika beståande av ytterlegare 13 tankterminalar delvis ått av nærståande partar.
Selskapet har rundt 2300 tilsette og avdelingar i 14 land, med hovudkontor i Bergen i Noreg. Selskapet hadde ein årleg brutto omsetnad på USD 851 millionar i 2018.
Historie
Odfjell er blant dei eldste eksisterande reiarlaga i Bergen. Røtene går attende til 1890, då kaptein Berent Daniel Olsen flytta til Bergen for å ta del i shippingindustrien. Det første familieselskapet vart registrert i 1914 av Olsens søner, Fredrik, Abraham og Andreas Odfjell. Som logoen sin brukte brørne Odfjell tre ringar i raudt, blått og gult, som representerte kvar av dei tre. Fredrik og Abraham innlemma det felles skipsforvaltingsselskapet AS Rederiet Odfjell i april 1915, og i 1917 overtok brørne reiarlaget AS DS Storli.
Odfjell under andre verdskrigen
Ved utbrotet av andre verdskrig hadde Odfjell ein flåte på sju skip. Den tyske okkupasjonen av Noreg delte flåten i to: dei tre skipa i nasjonalt farvatn vart beordra til å tene tyske passasjerar, medan dei fire skipa i internasjonalt farvatn vart styrt av Nortraship (The Norwegian Shipping and Trade Mission) som vart oppretta i 1940 for å administrera den norske handelsflåten utanfor tyskstyrte område. To av dei tre skipa i heimeflåten gjekk tapt, medan tre av dei fire skipa i Nortraship-flåten kom uskadd gjennom krigen.
1945–1969
Fredrik og Abraham Odfjell døydde i høvesvis 1950 og 1960. Sønene deira, Bernt Daniel Odfjell og Johan Odvar Odfjell, overtok selskapet. I løpet av 1950-åra gjekk Odfjell i to retningar: generell cargo trading og drift av små tankskip. Dei sistnemnde skipa vart gradvis meir spesialiserte og i stand til å bere svovelsyre.
I løpet av 1960-talet gjorde selskapet ein strategisk reposisjonering ved å utvida kjemikalietankverksemda. MT «Lind» var det viktigaste skipet til Odfjell i denne perioden. Fartøyet vart bygd for Odfjell av Stord Verft og var det første spesialbygde rustfrie tankskipet i stål i verda. I løpet av denne perioden skifta selskapet fokus frå generelle lasteskip til spesialbygde, mindre kjemikalietankskip.
Odfjell gjekk òg inn i nye marknader: tankterminalar og offshore boreriggar. I 1963 starta Odfjell sin eigen befraktningsavdeling, Minde Chartering, som var eit viktig skritt mot å gjera Odfjell til eit fullt integrert reiarlag. I 1969 opna Odfjell sin første tankterminal, TAGSA-terminalen i Buenos Aires i Argentina.
1970–1989
Etter oljeembargoen til OPEC i 1973 forverra den økonomiske situasjonen i shippingindustrien seg dramatisk. Veletablerte reiarlag gjekk under, og råoljetankskip vart eit vanleg syn i mange norske fjordar. Situasjonen var òg turbulent for Odfjell, men etter å ha skipa ein lønsam nisje i kjemikaliemarknaden vart ikkje selskapet like hardt ramma som reiarlag i andre bransjar. Sidan det var nesten umogleg å konvertera andre typar skip til kjemikalietankskip på grunn av nye strenge reguleringsregime, vart kjemikalietankmarknadeni stor grad spara.
I 1979 vedtok familien Odfjell å splitta selskapet i to. Delinga vart offisielt gjennomført 1. mars 1980. Bernt Daniel Odfjell og sonen Dan Odfjell overtok terminalverksemda og deep-sea kjemikalietankflåten, med Skibsaksjeselskapet Storli som hovudverksemd. Johan Odvar Odfjell og hans son Abraham Odfjell overtok dei vesle tankskipa - seinare kjent som Jo Tankers - og offshore-riggverksemda gjennom Odfjell Drilling and Consulting Company (ODCC).
Delingen mellom familien og dei utfordrande marknadstilhøva på 1970-talet og tidleg på 1980-talet førte til at selskapet vart langt mindre og i større grad økonomisk belasta. For å attvinne ein leiande posisjon innan kjemikalietankskip vart det strategiske fokuset sett på konsolidering og vekst. Selskapet samarbeidd med Westfal-Larsen, ein ny tankterminal i Houston i Texas vart bygd, og selskapet investerte i nye ordrar og oppkjøp av brukt tonnasje. For å finansiera desse investeringane vart Skibsaksjeselskapet Storli børsnotert på Oslo Børs i 1986.
1990–2018
I løpet av 1990-talet heldt selskapet fram å ekspandera. National Chemical Carriers (NCC) i Saudi-Arabia erstatta Westfal-Larsen som kjemikalietankpartner. Selskapet tredde inn i den asiatiske tankmarknaden og vart ein aktør i dei regionale short-sea marknadene i Asia og Amerika. I februar 1998 endra selskapet namn frå S/A Storli til Odfjell OS, med implementeringa av dagens selskapslogo. Den originale logoen med tre ringar vert halden som baumerke på skipa.
Utvidinga heldt fram inn i det nye tusenåret. I år 2000 annonserte Odfjell fusjonen mellom Odfjell Tankers og Seachem, og tilførte 20 nye skip til flåten. På dette tidspunktet var Odfjell den nest største operatør av kjemikalietankskip i verda, Seachem den fjerde. Seinare same år kjøpte Odfjell Botlek Tank Terminal i Rotterdam og omdøypte han til Odfjell Terminals (Rotterdam). Deretter auka engasjementet i tankterminalar raskt. I 2012 gjekk Odfjell òg inn i transport av gass gjennom eit oppkjøp av to 9000 cbm LPG / etylene-skip.
I 2017 selde selskapet sin eigardel i Exir Chemical Terminal og Oiltanking Odfjell Terminal Singapore Pte Ltd, og i 2018 vart òg tankterminalen i Rotterdam selt. Fleire nybyggingskontraktar på skip inngått, og selskapet inngjekk poolavtalar med andre shippingaktørar. Med detta fornya Odfjell store delar av flåten sin, og selskapet opererer i dag ei av dei største og mest energivenlege flåtane av kjemikalietankskip i verda.
Organisasjon
Odfjell SE er moderselskapet til Odfjell-gruppa, og allmennaksjeselskap på Oslo Børs.
Odfjell Ship Management driftar Odfjell sina åtte skip med m.a. vedlikehald, bemanning, logistikk, teknologi, nybygg og QHSSE (kvalitet, helse, tryggleik, tryggleik og miljø).
Odfjell Tankers AS er eit dotterselskap av Odfjell SE, og kontrollerer og driv ein flåte på rundt 80 skip. Odfjell Tankers har 14 kontor og avdelingar verda over, opererer globalt og regionalt med tonnasje frå 5.000 DWT til 75 000 DWT. Majoriteten av tonnasjen er ått og vert forvalta av Odfjell SE.
Odfjell Terminals drifter seks tankterminalar i sentrale internasjonale hamner: tre i Kina, ein i Sør-Korea og to i USA, og har ein 25% eigardel i Noord Natie terminal i Belgia. I tillegg har Odfjell Terminals ein samarbeidsavtala med ytterlegare 13 terminalar i Sør-Amerika, lokalisert i Peru, Brasil, Argentina og Chile. Desse terminalane er delvis ått av nærståande partar.
Ingrid Z. Aanestad
Ingrid Zachariassen Aanestad er ein norsk forfattar.
Ho debuterte i 2006 med romanen I dag er ein fin dag og har sidan skrive tre romanar til. Alle er utgjevne på Forlaget Oktober. Ho har også gjendikta boka Woolgathering av Patti Smith til norsk. Den kom med tittelen Sanka ull på Samlaget i 2013.
Aanestad er opphavleg frå Klepp på Jæren og fekk i 2012 Rogaland fylkeskommunes litteraturstipend. Ho er busett i Oslo.
Amuka i Israel
Amuka er ein fellesbusetnad nær Safed i Øvre Galilea nord i Israel. Han høyrer til Merom HaGalil regionale kommune og er kalla opp etter den bibelske byen med same namn, som ein trur låg i dette området.
Samfunnet vart grunnlagd i 1980. Innbyggjarane lever av turisme og frie yrke. Nær samfunnet ligg gravstaden til rabbinaren Jonathan ben Uzziel, som enkelte meiner har spesielle krefter (segulot).
Boot Boys
Boot Boys (BB) var ei norsk nynazistisk gruppe med kjerneområde på Bøler i Oslo, men også med medlemmer i Bergen og Kristiansand. Gruppa var aktiv på 1990-talet og fram til byrjinga av 2000-talet. Dei til saman om lag 40 medlemmene var blant dei mest valdelege nynazistane i Noreg.
Mizuho Sakaguchi
Mizuho Sakaguchi er ein japansk fotballspelar.
Shrove Point
Shrove Point er det søraustlege punktet på Candlemas Island i Sør-Sandwichøyane. Det fekk dette namnet av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations fordi dei kartla det på feitetirsdag 4. mars 1930. Feitetirsdag heiter Shrove Tuesday på engelsk.
Teie Idrettsforening
Teie Idrettsforening er eit idrettslag på Nøtterøy i Færder kommune i Vestfold og Telemark, stifta 4. august 1924. Laget er aktivt med i fotball, friidrett og handball. Teie IF spelar i blått og gult. Teie IF sitt lagshus og fotballbane (Hovedbanen) ligg i Teie idrettspark. Handballaga spelar sine kampar i Nøtterøyhallen.
Fotballaget til Teie IF har, unnatak for 1996-sesongen, alltid delteke på nivå fire eller lågare i det norske seriesystemet.
Fredlausfamilien
Fredlausfamilien er ei plantefamilie eller gruppe i lyngordenen. Slektene i denne familien vart gjerne rekna til nøkleblomfamilien, men har i nokre botaniske system vore førte opp som ein eigen familie.
Grønlandskval
Grønlandskval (Balaena mysticetus) er ein bardekval i rettkvalfamilien. Kvalen finst berre i arktiske og subarktiske strøk. Han lever mykje av livet sitt i og ved pakkisen, og fylgjer iskanten sørover om vinteren. Arten har vore rekna som truga på verdsbasis etter kvalfangst, som tok til i Nordatlanteren rundt 1600. Den internasjonale kvalfangstkommisjonen freda arten heilt frå kommisjonen vart stifta i 1946. Bestanden i havområda rundt Beringstredet er no truleg tilbake på nivået han var før kvalfangsten begynte. Grønlandskval er difor ikkje lenger rekna som ein utrydningstruga art på verdsbasis. Det vert drive avgrensa fangst på grønlandskval av urfolksgrupper i Tsjukotka i Russland, i USA og i Canada. Bestanden i havområda rundt Svalbard, mellom Grønland og Frans Josefs land, er derimot framleis kritisk truga. Det finst her truleg mindre enn 50 reproduserande individ. Det er anslått at den opphavlege bestanden, før 1600, var over 50 000 individ.
Biokjemiske metodar for aldersfastsetjing tyder på at individ av grønlandskval kan bli over 100 år gamle. Dette er i så fall ein av dei høgste levealdrane som er kjent hjå pattedyr.
Anderson Dome
Anderson Dome er eit kjenneleg, isdekt dom med ei høgd opp mot 1475 moh. på austsida av Gopherbreen i Antarktis, 7,5 km aust for den liknande Bonnabeau Dome i Jones Mountains. Det vart kartlagt av ei gruppe frå Universitetet i Minnesota i 1960–61, og vart namngjeve av dei etter Joe M. Anderson, ein topografiingeniør i gruppa for United States Geological Survey.
Sombre Point
Sombre Point er det nordaustlege neset på Saunders Island i Sør-Sandwichøyane. Namnet vart gjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 og syner til den mørke og matte utsjånaden til den basaltiske steinen og oska i nærleiken. Sombre er eit engelsk ord for mørk, trist, dyster osv.
Zítsa
Zítsa (gresk Ζίτσα) er ein landsby og ein kommune i periferieininga Ioánnina i periferien Ípiros i Hellas. Zítsa ligg vest for Ioánnina og grensar i vest mot periferieininga Thesprotía.
Al Hajz
Al Hajz er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i Sana guvernement.
Zítsa
Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane Dei fem tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Only Daddy That'll Walk the Line
«Only Daddy That'll Walk the Line» er ein song skriven av Jimmy Bryant. Han vart opphavleg spelt inn av den amerikanske countrysongaren Jim Alley, men gjort kjend av countrymusikaren Waylon Jennings.
Waylon Jennings-versjonen
Jennings spelte inn songen 16. april 1968 i RCA Victor Studios i Nashville med Chet Atkins som produsent. Han kom ut i juli 1968 som den andre singelen frå Jennings-albumet Only the Greatest.
Songen var med i sesong sju episode fem av Mad Men.
Salslister
Songen låg 18 veker inne på Hot Country Singles-lista og låg på andreplassen i fem veker. I Canada gjekk songen til topps på RPM Country Tracks-lista i veka som enda 30. september 1968.
Linda Ronstadt-versjonen
Linda Ronstadt spelte inn ein kjønnsomvendt versjon av songen (sungen som «The Only Mama That'll Walk the Line») i 1969 på albumet hennar Hand Sown ... Home Grown. Songen vart fast på konsertane til Ronstadt dei neste åra. Ho framførte han på The Johnny Cash Show i juni 1969 nesten eitt år før Jennings gjorde det same på same showet.
Hank Williams jr.-versjonen
Hank Williams Jr. spelte inn ein versjon av songen på albumet sitt Family Tradition, som kom ut i 1979.
Norsk versjon
Rudi Nelson skreiv ein norsk tekst til songen, som fekk tittelen «Han er ikkje god». Songen kom ut på Rudi Nelson-albumet Langs Norskekysten i 2014.
Ålvundeid kyrkje
Kyrkja er frå 1848, restaurert i 1955, bygd i tre, og har 230 plassar. Arkitekt var Ole Pedersen Tøfte (kalla «Tøftinj» og «Gammeltøftinj» - kyrkjebyggaren i Sunndal), ein smed, handverkar og bonde som òg stod bak bygginga av Romfo kyrkje i Sunndal.
NM i sykling 1978 i tempo
Noregsmeisterskapen i sykling 1978 i temporitt for menn vart avvikla med individuell tevling i Stavanger den 9. september og med lagtempo den 16. juli i Larvik.
50 km temporitt
<br style="clear:both;" />
100 km lagtempo
<br style="clear:both;" />
Kvinner
Temporitt for kvinner arrangert i Gauldal 2. september. <br style="clear:both;" />
Al Hajjarah
Al Hajjarah, stundom kalla Al Hajarah eller Al Hajjara, er ein landsby i Jemen. Han ligg i Manakhah-distriktet i Sana guvernement, i Harazfjella. Landsbyen er ein tidlegare kjøpstad langs vegen mellom Sana og Al-Hudayda, og vert i dag nytta som base for fjellturistar.
Al Hajjarah er bygd på i ein bratt skrent og er kjend for dei høge husa som bygde i klippeveggen. Citadellet vart bygd på 1100-talet av sulaihidane, og vart eit viktig festningsverk under den osmanske tida i Jemen, og gjorde staden til strategisk viktig. Al Hajjarah er kjend for dyrking av pepar.
Jorunn Skaldmøy
Jorunn Skaldmøy (Jórunn skáldmær) var ein skald som levde og dikta på Harald Hårfagre si tid, truleg i byrjinga av 900-talet.
Ho er ein av dei få kvinnelege skaldane vi kjenner til frå norrøn tid. Ikkje noko om hennar liv er kjent, anna enn at ho gjorde eit dikt som blir kalla «Sendebit» (Sendibítr) som handlar om ufreden mellom kong Harald Hårfagre og sonen Halvdan Svarte. Berre fem vers av diktet er overlevert, men er likevel det lengste skaldekvadet ein kjenner til, som er gjort av ei kvinne.
I «Soga om Harald Hårfagre» har Snorre sitert eit av versa frå Sendebit og han har òg teke med eit av versa hennar i Skaldskaparmål.
Utan at ein veit det sikkert, blir Jorunn Skaldmøy oftast rekna som ein norsk skald og tilnamnet hennar kan tyde på at ho var ei ung, ugift kvinne då ho gjorde skaldekvad.
Dez-dammen
Dez-dammen (persisk سد دز) er ein bogedam over Dezelva i den sørlvestlege provinsen Khuzestan i Iran. Han ligg kring 26 km nord for Andimeshk. Demninga vart bygt mellom 1959 og 1963 av eit italiensk konsortium og er eigd av Khuzestan vass- og energiverk. Demninga er 203 m høg og ein av dei høgaste i landet. Det har ein kapasitet på 3,34 km³. Hovudføremålet med demninga er energiproduksjon og vatning. Eit energiverk på 520 MW er knytta til fammen og reservoaret er med å gje vatn til 80 500 mål med jordbruksland. Prosjektet kosta i si tid 42 millionar amerikanske dollar som kom frå Verdsbanken.
Mami Yamaguchi
Mami Yamaguchi er ein japansk fotballspelar.
Arctowski Dome
Arctowski Dome er ein akseforma iskalott på King George Island. Han vart namngjeven av den polske antarktisekspedisjonen i 1980, etter Henryk Arctowski (1871–1958), ein polsk meteorolog.
Rock and Rollin' with Fats Domino
Rock and Rollin' with Fats Domino, i Europa kalla Carry On Rockin', er debutalbumet til R&B-pianisten og vokalisten Fats Domino frå 1955. Det inneheld fleire av hittane hans og andre materiale, som seinare skulle bli hittar. Albumet nådde 17. plassen på Billboard Pop Albums-lista. Ein trur at det har blitt produsert av lydteknikaren Bunny Robyn fordi det på omslaget står «A Robyn Recording».
Utgjeving
Albumet vart først gjeve ut på Imperial Records med tittelen Carry on Rockin' i november 1955 og seinare med tittelen Rock and Rollin' With Fats Domino. Det er gjeve forskjellige datoar for nyutgjevinga. The Great Rock Discography indikerer at Imperial 9009 kom ut med alternativ tittel i oktober 1956 og mars 1957, men Domino-biografien Blue Monday indikerer april 1956.
Songar
Sjølv om det var det første albumet til Domion, hadde R&B-pianisten spelt inn singlar i sju år før albumet kom ut. Albumet var sett saman av hitsinglane til Domino, i tillegg til somme songar som etter kort tid skulle bli hitsinglar, som «Ain't That a Shame» (Nr. 1 på Black Singles, Nr. 10 Pop Singles), «All by Myself» (Nr. 1 på Black Singles), «Poor Me» (Nr. 1 på Black Singles), «Bo Weevil» (Nr. 5 på Black Singles, Nr. 35 på Pop Singles) og «Don't Blame It On Me» (Nr. 9 på Black Singles), men hadde ikkje med «Don't You Know» (Nr. 7 på Black Singles), «I Can't Go On» (Nr. 6 på Black Singles) og «Thinking of You» (Nr. 14 på Black Singles).
Al Hanakah
Al Hanakah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i Sana guvernement.
Ash Ra Tempel av Ash Ra Tempel
Ash Ra Tempel er debutalbumet til krautrockbandet Ash Ra Tempel. Det vart spelt inn i mars 1971 og kom ut i juni 1971 på Ohr.
Barretines-opprøret
Barretines-opprøret (katalansk Revolta dels Barretines) eller Gorretes-opprøret (Revolta dels Gorretes) var eit katalansk opprør mot styret til King Karl II av Spania. Den viktigaste årsaka var innkvarteringa av soldatane til staten, men dei protesterte òg mot høge skattar i tillegg til at katalanske nasjonalistiske spaningar spelte ei rolle. Opprøret vart finansiert og støtta av Frankrike som ein del av niårskrigen. Opprøret varte frå 1687 til 1689.
Opprøret fekk særleg støtte på landsbygda, særleg hos dei fattige. Dei einaste medlemmane frå eliten som støtte opprøret var rike borgarlege frå landsbygda. I Barcelona var det heller lite støtte å få hos kjøpmenn, dei intellektuelle og det lokale styret.
Stench Point
Stench Point er ei markant nes vest på Zavodovski Island i Sør-Sandwichøyane. Neset vart kalla West Bluff i 1930 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations, men dette namnet vart endra for å unngå forveksling. Det nye namnet vart gjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 og syner til dei stinkande, vulkanske gassane som siv ut frå bakken i nærleiken. Stench er eit engelsk ord for stank eller dunst.
Weiz
Weiz er ein by og ein kommune i distriktet Weiz i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 17,5 km² og i kring 11 600 ibuarar. Byen har 9 200 ibuarar og ligg 477 meter over havet.
Weiz er ein industriby. Ei elektronikk-verksemd med om lag 1000 tilsette er største sysselsetjaren.
Gleisdorf
Gleisdorf er ein by og ein kommune i distriktet Weiz i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 38,7 km² og i kring 10 800 ibuarar. Byen Gleisdorf har 6 400 ibuarar og ligg ved elva Raab, 365 meter over havet og 21 km aust om Graz.
Nordkaper
Nordkaper (Eubalaena glacialis) er ein bardekval i rettkvalfamilien. Han levde opphavleg på begge sider av Nordatlanteren. På europeisk side levde han i havområda frå Vest-Sahara i sør til Nordkapp i nord, noko som gav han namnet «nordkaper».
Baskiske kvalfangarar dreiv fangst på arten i Biscayabukta allereie frå 1000-talet, og dreiv fangst så langt nord som Island seinast i 1412. Allereie frå 1600-talet av var bestanden i nedgang. Den siste nordkaperen vart fanga i norske farvatn i 1926, og dei siste to nordkaperane på europeisk side vart fanga nær Madeira i 1967. Bestanden på austsida av Atlanteren er no truleg utdøydd, men det vert stundom sett streifdyr, i norske farvatn seinast i 1999. Det vart påvist at dette individet kom frå den nordamerikanske bestanden. På amerikansk side lever nordkaperen frå Florida i sør til Nova Scotia i nord, med streifdyr som når Grønland og Island. Talet på kalvande hoer vart i 1998 fastsett til 70 individ. Den totale bestanden er anslått til 300-350 dyr.
Sulphur Point
Sulphur Point er eit markant nes 1,5 nautiske mil (2,8 km) nord for Wordie Point på vestsida av Visokoi Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart først kalla West Bluff av mannskap på Discovery Investigations etter kartlegginga deira i 1930, men dette namnet vart endra for å unngå forveksling med West Bluff på nærliggande Zavodovski Island. Sulphur Point vart tilrådd i 1953 av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC). Bakken her har ein raudaktig farge med strekar og flekkar med svovel (sulphur på engelsk), og ein kraftig svovelgass er merkande for alle som vitjar denne øya.
Misaki Amano
Misaki Amano er ein japansk fotballspelar.
Johan Paulsen
Johan Edvard Paulsen var ein norsk redaktør og 1925-30 stortingsmann for partiet Høgre og Nordland fylke.
Paulsen var son til ein murar/steinarbeidar i Trondheim. Sjølv vart han utdanna typograf og arbeidde i Trondhjems Adresseavis frå 1882. I 1896 var han med på å etablere Lofotposten i Svolvær, der han var redaktør 1898–1935 og medeigar. Gjennom denne lange perioden arbeidde Paulsen avisa fram til å verte den største i Nord-Noreg.
Paulsen var medlem i Vågan heradsstyre frå 1901 til–17, den lengste tida som medlem i formannskapet og i 1916–17 varaordførar. Den 1. juli 1918 vart Svolvær skild ut og gjort til bykommune, med Paulsen som den fyrste ordføraren i kommunen til 1922. Han var i si tid formann i Vågan skulestyre og seinare forlikskommissær i Svolvær. Frå 1919 var han styreformann i Svolvær Sparebank. Paulsen elles formann i Nord-Norges Presseforening og i Nord-Norges Bladeierforening og dermed styremedlem i Norsk Bladeierforening.
Hausten 1924 vart Paulsen vald inn på Stortinget, attvald i 1927. På Tinget plasserte Høgre-leiinga han bolken 1925-27 i Vegkomiteen og der etter 1928-30 i Næringskomite nr 2.
Swell Point
Swell Point er eit lite, smalt nes 1,2 nautiske mil (2.2 km) sør for Resolution Point på austsida og nær det søraustlegaste punktet på Cook Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart kartlagd og namngjeven av mannskap under Discovery Investigations på RRS «Discovery II» i 1930.
Bar Yohai
Bar Yohai er ein religiøs, jødisk fellesbusetnad nær Har Meron nord i Israel. Han høyrer til Merom HaGalil regionale kommune.
Han vart grunnlagd i 1977 som ein busetnad for immigrantar frå det tidlegare Sovjetunionen. Desse var ikkje interesserte i å bu så lnagt frå ein by eller i så enkle kår, og gav dermed busetnaden til religiøse sionistfamiliar og medlemmar av nærliggande moshavim. Dette vart ein suksess og Yishuv Bar Yohai voks til over 100 familiar, inkludert ei lita gruppe frå Canada.
Samfunnet er kalla opp etter rabbien Shimon bar Yochai som i følgje jødisk tradisjon var gravlagd på Har Meron i nærleiken.