cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kristianstads län
Kristianstads län var mellom 1719 og 31. desember 1996 eit svensk len som låg i nordaustre Skåne og delar av det søraustre og nordvestre Skåne. Länet hadde länsbokstav L. Området er sidan 1. januar 1997 ein del av Skåne län, til saman med tidlegare Malmöhus län. Residensstad i länet var Kristianstad. Länet finst til ein viss att i dag som riksdagsvalkretsen Skåne läns norra och östra valkrets.
Städer
Ved kommunereforma som vart gjennomført den 1. januar 1971 opphøyrde følgjande städer (uoffisiellt blir centralorterna likevel sett som städer) og dei vart omdanna til kommunar:
Kommunar
Dei siste kommunesamanslåingane vart gjennomførte den 1. januar 1974. Frå då av hadde länet følgjande kommunar:
Hungerford
Hungerford  er ein by i grevskapet Berkshire i England. Han har kring 5500 innbyggjarar, og ligg om lag 14–15 km vest for Newbury.
Sandsøy kyrkje
Sandsøy kyrkje ligg på Nordsand på Sandsøya i Harstad kommune i Troms og Finnmark. Kyrkja er ei langkyrkje i tre som vart bygd i 1888 og har 200 sitjeplassar. Arkitekt var Ole Scheistrøen.
Naters
Naters er ein kommune i distriktet Brig i kantonen Valais i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 673 meter over havet.
Kommunen ligg ved høgrebreidda av elva Rhône kring sideelva Kelchbach. Han dekkjer heile fjellet Natischer mellom Kelchbach og Mass. Han består av landsbyane Naters, Hegdorn, Geimen, Mehlbaum, Rischinen og Blatten.
Sandsøy kyrkje
Sandsøy har vore kirkestad i lang tid. Den tidlegaste kjelda til ei kyrkje på staden er frå omkring 1350, men det finst ei statue av Olav den heilage frå kyrkja som kan daterast til midten av 1200-talet. Muligens brann ei kyrkje på staden i 1633. Denne var opp mot femti år då ho brann. Alternativt vart ei gamal kyrkje på staden riven i 1640, og ei ny vart bygd i staden. Ein veit sikkert at ei kyrkje vart riven i 1765 og ei ny kyrkje stod ferdig i 1766. Denne kyrkja vart flytta til Bjarkøy i 1886. Dagens kyrkje vart so bygd i 1888. Alle desse kyrkjene har stått på same staden.
Frå 1731 til 1813 var Sand (Bjarkøy) eige prestegjeld. Før og etter dette låg det under Trondenes. Frå 1875 til 1885, då kyrkja vart flytta til Bjarkøy, var det òg eige prestegjeld. Prestegjeldet vart so lagt ned.
Arib al-Ma'muniyya
‘Arīb al-Ma'mūnīya var ein arabisk songar og diktar. Ho var verksam som qiyan-utøvar ved hoffet til abbasidekalifatet i Bagdad, og er blitt omtalt som «den best kjende slavesongarinna som nokon sinne opptredde ved hoffet i Bagdad». Ifølgje tidlege biografiar om henne blei ho 96 år gammal, og tente under fem kalifar.
Hovudkjelda for livet til ‘Arīb er Kitāb al-Aghānī av Abū ’l-Faraj al-Iṣfahānī frå 900-talet.
‘Arīb al-Ma'mūnīya var fødd i Bagdad. I mellomalderen gjekk det rykte om at ho var dotter av vesiren Ja'far al-Barmaki, som hadde ei viktig rolle hjå barmakidane, og ei tenestejente hjå familien hans, Fāṭima. Dette opphavet er blitt stilt spørsmål kring av seinare forskarar. I alle høve var ho heilt tydeleg ein slave i viktige delar av det tidlege livet sitt, anten fordi ho var fødd som slav eller blei selt som slave som tiåring då familien fekk store økonomiske vanskar. Dikta til ‘Arīb ber to gonger fram klager om den låge statusen hennar, og ho blei frigjeven av Abū Isḥāq al-Mu‘taṣim ((r. 833 – 842)). Ho skal ha blitt favorittsongaren til kalif al-Maʾmūn (styrte 813-833).
Dei overlevande verka til ‘Arīb's og dei tilknytte anekdoteene viser ikkje berre det poetiske talentet hennar, men hintar også om eit liv der ho hadde fleire tilhøve til mannlege elskarar og mesenar. Det verker som om ho kom til å ha eit omfattande hushald og var ein landeigar. Ei av dei best kjende sogene fortel om ein songkonkurranse der ho og songarane hennar vann over den yngre rivalen Shāriyah og hennar gruppe.
Eit døme på ‘Arīb si dikting i engelsk omsetjing:
Luksus
Luksus (frå latin luxus) viser til noko som er særs flott, overdådig eller ettertrakta. Det kan gjelda overdriven prakt, ein livsstil som er prega av nyting og overflod, eller tenester, forbruk og materielle tilhøve som går ut over det som er rimeleg eller strengt nødvendig. Omgrepet kan omfatta luksusvarer som dyre bilar, klokker og andre kostbare og eksklusive forbruksartiklar i tillegg til luksuseigedommar og luksusvanar.
Det franske uttrykket de luxe kan brukast om luksus og det som er i særklasse.
Salinisering
Salinisering er ein prosess der saltinnhaldet i eit jordsmonn aukar, noko som gjer jorda mindre fruktbar. Dette kan vera ein naturleg prosess, men kan også skuldast menneskeleg påverknad, ofte som følge av jordbruk.
I nokre høve kan jorda bli så salt at berre halofyttar, eller saltplantar, kan veksa der, eller prosessen kan føra til erosjon og landdegradering.
Dina Rubina
Dina Iljinitsjna Rubina  er ein russisk-israelsk forfattar. Rubina er busett i Israel, men skriv på russisk.
Det best kjende verket hennar er Dvojnaja familija (Двойная фамилия, 'Dobbelt etternamn'), som er blitt filmatisert av den russiske tv-kanalen Kanal ein.
Liv
Dina Rubina blei fødd i Tasjkent i noverande Usbekistan. Ho studerte musikk ved Konservatoriet i Tasjkent. Seksten år gammal publiserte ho den fyrste fortelinga si i Junost. På midten av 1980-talet, etter å ha skrive for scene og film i fleire år, flytta ho til Moskva. I 1990 utvandra ho til Israel.
I 2007 vann Rubina den russiske litteraturprisen Den store boka.
Hunstanton
Hunstanton  er ein by i grevskapet Norfolk i England. Han har kring 5000 innbyggjarar.
Torstein Sveinsson Bustebakke
Torstein Sveinsson Bustebakke var ein gardbrukar og hardingfelespelar frå Hegge sokn i Øystre Slidre.
Torstein var frå garden Hegge. I 1841 gifta han seg med ei grannejente og kjøpte eit bruk på garden Bustebakken i heimbygda, der han sidan var gardbrukar. Han spela på hardingfele; springaren Bustebakken har fått namn etter han. Som felespelar lærde han mest av Gullik Sveinsson Teigestolen.
Hurst Bay
Hurst Bay er ei lita bukt på austsida av The Naze på James Ross Island i Antarktis. Etter sjømålingar i området frå HMS «Endurance», 1981–82, vart ho namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter kommandør William E. Hurst i Royal Navy, som var navigatør på skipet.
International Ornithologists' Union
International Ornithologists' Union (IOU) er ein ornitologisk samskipnad. Samskipnaden var tidlegare kjent som International Ornithological Congress, IOC.
IOC har vore ansvarleg for den største og lengst varige serien av internasjonale møte for ornitologar. Det første møtet vart halde i 1884, seinare møter har vore haldne uregelmessig fram til 1926. Etter det, kvart fjerde år, med unntak av to under og rett etter andre verdskrigen. Det siste møtet gjekk i Campos do Jordão, Brasil i 2010. WorldBirdNames.org gjev ut IOC World Bird List på vegne av International Ornithologists' Union.
Magdalena-departementet
Magdalena er eit departement nordaust i Colombia som grensar til nabodepartementa La Guajira, Cesar Bolívar og Atlántico. Departementet er kalla opp etter Magdalena-elva og var ein av dei opphavlege ni departementa som danna «Colombias sameinte statar». Hovudstaden i Magdalena er Santa Marta.
Fylkesveg 6948
Fylkesveg 6948 går mellom Ramberg og Hamrem i Steinkjer kommune. Vegen er 10,6 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 251 i Nord-Trøndelag.
Akanthoú
Akanthoú (gresk Ακανθού, tyrkisk Tatlısu) er ein distriktsby på Kypros og ein kommune i distriktet Ammókhostos i Republikken Kypros.
Etter den tyrkiske invasjonen i 1974 har busetnaden vore utanfor kontroll frå styresmaktene. Frå 1983 er han administrert av Den tyrkiske republikken Nord-Kypros som kommunen Tatlısu i distriktet Gazimağusa. Republikken Kypros har ein kommuneadministrasjon for Akanthoú i eksil.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den nord-kypriotiske kommunen Tatlısu 1 459 innbyggjarar, fordelt på bydelane:
Sturle Brustad
Sturle Brustad er ein norsk forfattar og siviløkonom.
Brustad er oppvaksen i Åmot i Modum og busett i Oslo.
Novosokolniki
Novosokolniki (russisk Новосоко́льники) er ein by i Pskov oblast i Russland med om lag 9 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Malyj Udraj, rundt 290 km søraust for Pskov. To jernbanespor går gjennom byen: St. Petersburg–Kiev og Moskva–Riga.
Busetnaden Novosokolniki vart grunnlagd i 1901 i samband med bygginga av ein jernbane og han fekk bystatus i 1925.
Hypotermi
Hypotermi er ein tilstand der kroppstemperaturen er nedsett. Hjå menneske reknar ein med at dei er hypoterme når kjernetemperaturen til kroppen er under 35 °C. Dette kan vera skadeleg for kroppen, men kan i nokre tilfelle også vera gunstig. Ein del dyr går inn i ein søvnaktig eller dvaletilstand ved hypotermi. Desse dyra kan kontrollera kroppstemperaturen slik at han berre er litt høgare enn temperaturen rundt dei, og kan koma raskt ut av tilstanden utan å ta skade. Nedkjøling blir òg brukt ein del innan medisin.
Gustav Heiberg
Heiberg var son til ein gardbrukar og landhandlar. Han var student i 1879 og cand. jur. i 1882. Frå 1883 var han overrettssakførar og seinare høgsterettsadvokat på Hamar. Attåt var han eigar av fleire gardar og skogeigedomar. Årevis var han medlem av bystyret og ei tid ordførar i Hamar. Han var ordførar i representantskapet i den lokale sparebanken og styreformann i Hamar bankkontor. I 1910 vart han medlem av den kongelege matrikkelkommisjonen.
Heiberg representerte krinsen Hamar, Lillehammer og Gjøvik på Stortinget perioden 1892-94. Han var i 1892 medlem av justiskomiteen, 1892-94 av næringskomite nr 1, og frå 23. april 1892 av fullmaktskomiteen. I 1893 var han med i den utvida jarnbanekomiteen.
Tresko
Tresko, eller klogger, er sko som er laga heilt eller delvis av tre. Dei kan vere uthola av eitt trestykke, eller dei kan ha sole av tre og overdel av lêr eller eit anna materiale.
Historie
Alt i antikken vart sandalar med tresole nytta, og i mellomalderen nytta folk eit slags tresko som vart kalla patina for å verne finare sko frå skitt og gjørme. Frå mellomalderen av kjenner vi til eigne laug for treskomakarar. Enkle tresko har vore nytta på landsbygda i Europa i fleire hundre år, og mange stader er dei framleis vanlege. Geta er tradisjonelle tresandalar frå Japan.
Produksjon av tresko i Noreg
Eik Treskofabrikk på Moi produserer framleis tresko, og har eige fabrikkutsal. Sellevåg Treskofabrikk i Gulen kommune er ein freda og intakt treskofabrikk.
Skøelv kapell
Skøelv kapell er ei langkyrkje frå 1966 i Sørreisa kommune i Troms fylke.
Byggverket er i tre og har 150 sitjeplassar. Det vart formelt vigsla i 2017.
Anne Britt Ylvisåker
Anne Britt Ylvisåker er ein norsk førstekonservator ved KODE, Kunstmuseene i Bergen. Ho er frå Sogndal i Sogn og Fjordane.
Chirnogi
Chirnogi er ein kommune i Călărași fylke i Romania.
Busetnader
Chirnogi er ein comună (landkommune) med den eine busetnaden:
American Ornithologists' Union
American Ornithologists' Union (AOU) er ein ornitologisk organisasjon i USA. Medlemmane er i hovudsak profesjonelle ornitologar snarare enn amatørar. Organisasjonen er eit medlem av Ornitologisk Council.
Han vart grunnlagt av Elliott Coues, Joel Asaf Allen, og William Brewster i september 1883.
Det kvartalsvise tidsskriftet, The Auk, har vore utgjeve sidan januar 1884. Andre betydelege publikasjonar omfattar AOU Checklist of North American Birds, som er eit standardoppslagsverk for feltarbeid, og ein monografiserie, Ornitologisk Monographs.
South American Classification Committee (SACC), er eit offentleg utval underlagt AOU, med spesielt oppdrag om å vedlikehalde ein standardklassifikasjon, med engelske namn, for fugleartar i Sør-Amerika.
Qiyan
Qiyan var ein type kvinneleg slave som verka som kurtisane og artist i den arabiske verda i mellomalderen. Fleire kjende kvinnelege poetar, songarar og musikarar i den muslimske verda høyrde til denne kategorien. Kjende døme er ‘Innān, Arib al-Ma'muniyya og Shāriyah.
Ordninga oppstod moglegvis under Abbasidekalifatet på 700-talet, då desse slavane var svært vanlege og populære, og fanst i muslimske Al-Andalus til minst på 1300-talet. Dei skilde seg ut frå dei næskylde jarya, som fekk liknande utdanning men aldri opptredde offentleg.
Det var ikkje akseptert for ei muslimsk kvinne å opptre offentleg, og ein qiyan var derfor ein slave (som innebar at ho ikkje var muslim). Dei fekk framifrå opplæring av slavehandlaren sin, og blei trente til å syngja, spela musikk og lesa poesi og underhalda med ulike kunstartar. Dei var også seksuelt tilgjengelege for eigarane sine. Det blir ofte hevda at dei ikkje blei brukte for prostitusjon, men visse offentlege qiyan-hus verker å ha verka parallelt som bordell.
Skikken med å læra opp slavejenter til å bli qiyanar verker å ha døydd ut i slutten av mellomalderen, men dei egyptiske songarane kjende som almah er av og til blitt nemnde som ein seinare etterfølgjar.
Vatning
Vatning, òg kalla kunstig vatning eller irrigasjon, er eit gamalt kulturtiltak i jordbruket der ein overfører vatn til område der det er for liten nedbør til plantevekst, for å utvida vekstsesongen der regntida er for kort, eller for å optimalisera vasstilførsla i veksttida. Tidspunktet for vatning og tilført mengd vatn kan ein fastsetja ut frå jordarten og vassbehovet til dei enkelte vekstane på ulike utviklingstrinn, jamført med nedbør og graden av vassmetting i jorda.
Vatning vert nytta dei fleste stader i verda. Av den samla jord- og hagebruksjorda i verda vert ifylgje FAO om lag 16 % kunstig vatna (om lag 2.3 mill km2). Vel 60 % av areala ligg i Asia, i fyrste rekkje i Kina, India og Pakistan. Andre land med vidfemnande kunstig vatning er USA, Egypt og land i det tidlegare Sovjetunionen.
Metodar
Å kunstig fløyma over ved bassengvatning er typisk praksis for risdyrking, der jorda i ein stor del av veksttida skal stå under vatn. Felta vert planerte og omgjevne med låge jordvollar. Ein legg bassenga etter kvarandre, i hellande terreng som terrassar, med overløp frå eitt til det neste. Ved andre metodar for vatning skal vasstilførsla ikkje vera større enn at vatnet infiltrerer i jorda, og dei største porene held seg fylte med luft. Overrisling ved henganlegg vert brukt der vasskjelda ligg høgre enn jorda som ein skal vatne. Vatnet vert fordelt gjennom gradvis mindre kanalar og grøfter, dei siste med ein horisontal kant som vatnet rislar jamnt over. Ved furevatning, for radkulturar i svakt hellande terreng, vert vassførande furer lagt langs fallet; vatnet står lågare enn jordoverflata. Ved skvettvatning vert vatnet skvetta utover, frå grøfter eller små kulpar, med spadeliknande øser. Denne metoden vert brukt fleire stader i verda, også der ein må skaffa vatnet frå lågareliggjande elv eller kanal. Frå svært gamal tid veit ein også om mekaniske, kontinuerleg arbeidande «vasslyftarar», og kjent som øsehjul, Arkihmedes' skruve m.m.), drivne av menneske, dyr eller elvestraum.
I Noreg har overrisling vore kjend i 300-400 år. Ved undervatning vert vatnet leidd fram gjennom nedgravne, perforerte røyr eller grøfter, og vatninga vert styrt ved oppdemming i ein hovudkanal ved utløpet av feltet. Metodane passar berre på flatt land og i veksthus. Gjennom dryppvatning vert vatnet fordelt med perforerte slangar eller «sveittande slange», der vatnet siv ut gjennom veggen på slangen. Metoden er vanleg i veksthus, i frukt- og bærkulturar og i villahagar.
Vanlegast på friland i Noreg er regnvatning, der vatnet ved naturleg eller mest kunstig trykk vert leidd gjennom dels faste, dels flyttbare røyr til roterande spreiarar (sirkelspreiarar). Store sirkelspreiarar vatnar 1–3 dekar per oppstilling, små spreiarar dekkjer 0,4–0,9 dekar. Vatningsmaskiner er samansette av ein spreiar montert på ei vogn eller slede som vert trekt etter slangen inn mot maskinen. Slangetrommelen på denne vert driven av vasstrykket. For å flytta vatningsmaskinen må ein bruka traktor. Ein automatisk ventil stenger av vatnet når spreiarvogna er trekt heilt inn. Til vatningsanlegg vert sentrifugalpumper mest brukt, i Noreg oftast med elektrisk motor. Vatningsanlegg vert bygd i Noreg ofte som samvirketiltak. Kring 13 % av jordbruksarealet her i landet vert i dag kunstig vatna i løpet av ein vekstsesong.
Historikk
Fleire av dei eldste kjende sivilisasjonane har bygd opp eksistensen sin på vatning. Flaumane i Nilen var ei naturleg vatning. I Egypt vart det fleire tusen år før Kristi fødsel bygd kanalar, demningar og reservoar for me.a. å jamna ut flaumen. I Mesopotamia fanst eit høgt utvikla vatningssystem ved elvane Eufrat og Tigris. I Peru var ein stor del av vatningskanalane truleg i bruk før inkariket voks fram.
Skøyenparken
Skøyenparken ligg på Skøyen i bydel Ullern i Oslo. Parken høyrer til Skøyen hovudgård (Søndre Skøyen). Nordre Skøyen Hovudgård ligg i bydel Østensjø, og parken rundt Nordre Skøyen blir òg omtala i nokre samanhengar som Skøyenparken.
Parken grensar til Prinsessealleen i sør og vest, burettslaget Casinetto i aust (vart bygt på ein del av parken i 1981–83), og i nord til Skøyen hovudgård.
Den midtre delen av parken er gjerda inn som privat, og denne blir stella som park. Dei ytre, offentleg tilgjengelege delane av parken er skog og naturpark med gangstigar.
Namnet Den engelske park, som kan finnast på kart, offentlege dokument og i daglegtale, stammar frå ein artikkel i tidsskriftet Byminner på 1970-talet, og blei altså ikkje brukt om parken opphavleg. Den parkstilen med mykje liner og tilpassing til landskapet som vart utvikla i England frå første halvdelen av 1700-talet (som motsetning til den barokke hagestilen), var blitt ein etablert internasjonal parkstil då parken vart anlagt. Fleire andre parkar i Oslo er anlagt i landskapsstil, frå denne perioden ofte karakteriserte som viktoriansk etter dronning Victoria, eller romantisk. Det er difor svakt grunnlag for at denne parken skal kallast Den engelske park. I Skøienboken skildrar Skøyen-buaren August A. Butenschøn ein serie fotografi frå Skøyenparken i 1977. Han brukar nemningane «Skøienparken» eller «haven», og talar aldri om han som ein engelsk park.
Parken blei laga til i 1860-åra, då konsul Nicolai August Andresen eigde Skøyen hovudgard. Dammen i parken har fått det folkelege namnet «Butensjøen» etter August Andresen Butenschøn, som eigde garden seinare i hundreåret.
I parken finst det fin edellauvskog med alm, eik og ask, og eit rikt fugleliv, blant andre nattergal og kattugle.
Huntingdon
Huntingdon  er ein marknadsby i grevskapet Cambridgeshire i England. Han har kring 20 000 innbyggjarar og ligg ved elva Great Ouse. Han fekk byrettar av kong Johan i 1205. Byen var historisk ein del av grevskapet Huntingdonshire. Byen er kjend som fødestaden til Oliver Cromwell i 1599.
Ía
Ía (gresk Οία) er ein landsby og ein tidlegare kommune på øya Santoríni i øygruppa Kykladane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Ía inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Santoríni (Thíra) i periferieininga Thíra.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Ía 1 545 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 665 innbyggjarar.
You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6
You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6 er den siste av seks doble samleplater med konsertopptak av Frank Zappa innspelt mellom 1970 og 1988. Alle songane på den første plata har eit seksuelt tema. Det kom ut den 23. oktober 1992 på Rykodisc.
Markham Bay
Markham Bay er ei bukt som ligg mellom Ekelof Point og Hamilton Point på austsida av James Ross Island. Ho vart truleg oppdaga av ein britisk ekspedisjon under Ross, som utforska området i 1842-43. Ho vart først kartlagd av Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901–04, under Nordenskjold, som namngav ho etter sir Clements Markham.
Fjernvarme
Fjernvarme er nemninga på eit distribusjonssystem for varme. Vatn vert oppvarma i ein fjernvarmesentral og sendt i isolerte røyr i ein lukka krins ut til bygningar i eit større område, jamvel ein heil by, der kvar bygning hentar ut varme av dette vatnet gjennom ein varmevekslar til romoppvarminga ved hjelp av ordinære radiatorar, og for oppvarming av varmt tappevatn. Vatnet som går ut frå fjernvarmesentralen er på om lag 120 ºC og har høgt trykk, så det kan ikkje nyttast beinveges i radiatorane i dei einskilde bygningane. Hjå kundane er det målarar som registrerer energiforbruket på tilsvarande vis som straummålarar gjer for elektrisk energi.
For å danne den lukka krinsen som fjernvarmenettet utgjer, går det to parallelle røyr ut frå sentralen i eit tur-retursystem. Det eine røyret er for det varme vatnet ut frå sentralen, og det andre røyret er for det same vatnet på vegen attende til sentralen etter å ha gjeve frå seg varmen i dei bygningane som er knytt til nettet.
Føremonar og ulemper
Føremonane ved fjernvarmeanlegg er at store fyringsanlegg med meir kontinuerleg drift enn små anlegg utnyttar brensla betre og gjev lågare utslepp, at det er lågare kostnader til investeringar og drift, og at ein kan velje mellom fleire måtar å fyre anlegga på. Ved å byggje fjernvarmeanlegg som skal fyrast med hushaldningsavfall og anna søppel, vert det mindre avfall som må leggjast i deponi, altså «gå på søppelfyllinga». Såleis vert restavfall ein ressurs. Ved store fjernvarmeverk kan det dessutan vere lønsamt å kombinere fjernvarmeproduksjonen med produksjon av elektrisk energi ved hjelp av ein dampturbin som driv ein generator. Vatnet vert då varma opp til damp med ein temperatur og eit trykk som er vanlege i dampkraftverk, og etter at mykje av energien i dampen er gått med til å drive turbinen, er vatnet av lagleg temperatur til å sendast ut på fjernvarmenettet. Slike kombinasjonsverk vert kalla kraftvarmeverk.
Ulempene ved fjernvarme er knytt til kostnadene ved utbygging, vedlikehald og drift av røyrleidningsnettet, og til det varmetapet i vatnet som trass alt skjer på vegen frå fjernvarmesentralen til abonnentane, sjølv om røyra er godt isolerte og stort sett ligg nedgravne i grunnen.
Raudhette
Raudhette eller Raudhette og ulven er eit europeisk folkeeventyr med usikkert opphav. I Tyskland og Nord-Europa er Grimm-brørne sin versjon «Rotkäppchen und der (böse) Wolf» frå 1812 best kjend, men den eldste nedskrivne versjonen er Charles Perrault sin franske «Le Petit Chaperon rouge» frå 1697.
«Raudhette» er eit av dei mest utbreidde, omarbeidde og fortolka og parodierte eventyra som finst. Det har kome i eit utal bokutgjevingar, ofte med nye illustrasjonar.
I Noreg har Margrethe Munthe brukt historia i songen «Rødhette», som fyrste gong stod på trykk i 1918.
Perrault sin versjon
Dette er den eldste nedskrivne versjonen av eventyret, og ein del av Perrault si samling Gåsemors historier. Eventyr var på moten ved hoffet til Ludvig 14., men blei typisk pynta på. Hjå Perrault er jenta «den venaste som nokon gong er sett». Mora hennar er svært glad i ho, bestemora elskar ho endå høgare. Mora får sydd ei raud hette til dottera sin, og den kler jenta så godt at ho får namn etter henne. Ein dag blir ho send i veg av mora med kaker og ei potte smør til bestemor si, som er blitt sjuk. På vegen møter ho ein svolten ulv, og då han spør henne kor ho skal, fortel ho kor bestemora bur. Han tek dermed snarvegen dit, medan Raudhette går ein omveg. Ulven bankar på hjå bestemora, etterliknar stemmen til jenta, finn bestemora i senga og et henne. Då Raudhette kjem inn, ligg han i senga og lèt som om han er bestemora. Dei forundra spørsmåla til jenta («Kvifor har du så store auge?» «Det er for å sjå deg betre», osb.) kulminerer i «Kvifor har du så store tenner, bestemor?», der ulven svara «For lettare å kunna eta deg.» Deretter et han henne opp.
På 1700-talet var eventyret til Perrault einerådande; men då Ludwig Tieck skreiv eit skodespel over soga, dukka det opp ein jeger som Raudhette hadde møtt på vegen, men som er for seint ute til å redda henne. Hjå Tieck har ulven forkledd seg med bestemor si nattlue, og dette påfunnet dukkar òg opp hjå Gustave Doré då han i 1860 illustrerte eventyrar til Perrault, der ei slik nattlue ikkje er nemnd.
I den opphavlege versjonen til Charles Perrault finst det ingen jeger, og verken bestemora eller Raudhette blir redda. Forteljinga sluttar då med at Raudhette blir eten.
Brørne Grimm sin versjon
Då Jeanette Hassenpflug (1791–1860) fortalde eventyret til brørne Grimm i Kassel i 1812, hadde forteljinga endra seg til at ulven lokkar Raudhette bort frå stien; og det er bestemor som har gjeve henne den raude hetta, medan gåva ho har med til bestemor er kaker og vin, ikkje kaker og smør. Dessutan hadde Hassenpflug ein ny slutt, lånt frå eventyret om ulven og geitekjea. Den vonde slutten til Perrault blei gradvis fortrengd av den til Grimm-brørne, der Raudhette ikkje legg seg i senga hjå ulven, men spring ut på golvet og sluker henne. Jegeren kjem likevel til og sprettar opp magen til ulven medan han søv, så Raudhette og deretter bestemora kan springa ut; etterpå blir ulvemagen fylt med steinar og sydd igjen før ulven vaknar. Då følar han seg så tung at han døyr av det. – Med alle utbroderingene er Grimm-versjonen ein tredel lengre enn den til Perrault. Moralen er likevel uendra, for Raudhette seier til seg sjølv: «Eg skal aldri gå frå stien inn i skogen når mor har sagt at eg skal la vera.»
Moralen blir understreka hjå Grimm ved endå ei tilføying der Raudhette ved eit anna høve blir tiltalt av endå ein ulv som vil lokka henne bort frå stien. Men no har ho lært og går rett til bestemor, som låser døra bak henne. Kort tid etter bankar ulven på og lèt som om det er han som er Raudhette. Dei opnar ikkje, og ulven hoppar opp på taket. Han planlegg å følgja etter Raudhette når ho går heim igjen om kvelden. Men bestemor får Raudhette til å fylla vatn frå pølsekoking opp i eit stort trau. Lukta får den svoltne ulven til å strekkja seg til han mistar balansen og fell ned i trauet og druknar.
Folkeeventyr
I folkeeventyret - som på fransk blei kalla 'Historia om bestemor' og blei innsamla i Nièvre i 1885, men gjeve ut av Paul Delarue fyrst i 1951 - har ikkje jenta raud hette, og blir ikkje redda av ein forbipasserande jeger som hjå brørne Grimm. I denne munnlege overleveringa, som Perrault bygde på, møter jenta ein bzou, moderne fransk loup-garou, eller ein varulv. Ho møter han i eit vegkryss der varulven spør ho om ho har tenkt seg Synålvegen eller Knappenålvegen. Ho har bestemt seg for Synålvegen. «Fint,» seier varulven «då tek eg Knappenålvegen.» Jenta morar seg med å plukka opp synåler, slik at varulven når fram til bestemora, drep henne, set noko av kjøtet frå henne i spiskammeret og ei flaska blod på ein hylle. Då jenta kjem, set varulven kjøtet og «vinen» (blodet til bestemor) fram til henne. Ein liten katt åtvarar henne utan hell. Varulven ber så jenta om å kle av seg og leggja seg i senga hjå han. Då ho spør kvar ho skal gjera av kleda sine, seier han at ho kan kasta dei på varmen, for ho kjem ikkje til å trenga dei meir. I senga blir jenta forundra over kor hårete og breiskuldra bestemor er. Då varulven forklarer den store munnen sin med at det er så han lettare kan eta henne, får ho hastverk med å seia at ho som snarast må «ut ein tur». Han gjev henne lov til det, men knyter ei ullsnor til eine foten hennar. Vel ute knyter ho snora til eit plommetre og flyktar. Varulven forstår at han er blitt lurt, og spring etter. Snart kan jenta høyra han på stign bak seg. Heldigvis når ho fram til ei djup elv. Nokre syjenter sit på elvebreidda og arbeider. Ho ber dei om hjelp til å kryssa elva, og syjentene breier ein duk over elva og strammar han til ei bru, så jenta kjem seg trygt over vatnet. No dukkar varulven opp ved elva, og ber jentene om hjelp til å kryssa henne. Igjen breier dei ein duk over vatnet, men då varulven er halvveges over, slepp dei stoffet, og han ramlar i elva og druknar.
Italo Calvino har teke med ein versjon frå Abruzzo i si samling av italienske historier frå 1956. Her blir historia kalla Den falske bestemora; for i staden for ein varulv møter Raudhette ei svolten trollkjerring som har forkledd seg som bestemora til jenta. Som i det franske folkeeventyret blir jenta tilboden eit gruvekkande måltid, der bønnene som blir surra i gryten, i røyndomen er tenner, medan kjøtet i steikepanna er menneskeøyre. Calvino tvilte på at historia opphavleg var italiensk, og meinte ho var blitt til i kjølvatnet av utgjevingane til Perrault og Grimm. Men Abruzzo-historia rommar tydelege element frå gammal folkeleg overlevering, som det kannibalistiske måltid og evna til jenta til sjølv å planleggja flukta og gjennomføra henne under påskota av å skulla «ut ein tur».
Eit populært folkeeventyr i Japan, Kina, Korea og andre delar av Aust-Asia er kjent som Tigerbestemora. Her deler ein syskenflokk seng med ein tiger eller eit uhyre utkledd som bestemor deira. Då borna om natta høyrer at den yngste av dei blir eten, ber dei den skyldige om å få gå «ut ein tur». I likskap med jenta i dei europeiske eventyra klarer dei å flykta. Eit eventyr frå det midtre og sørlege Afrika fortel om ei jente som blri angripen av eit monster som etterliknar stemmen til bror hennar. I nokre versjonar blir offeret skore ut av magen på monsteret i live, akkurat som Raudhette i Grimm-versjonen.
Aradíppou
Aradíppou (gresk Αραδίππου, tyrkisk Aradippu) er ein by på Kypros og ein kommune i distriktet Lárnaka i Republikken Kypros.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 19 228 innbyggjarar, fordelt på desse bydelane:
Aradíppou inngår i storbyområdet til Lárnaka.
Adele
Adele har finlandsvensk namnedag 16. desember.
Annan bruk
Adele Bloch-Bauer I er eit kjent måleri av Gustav Klimt.
Solveyg Schafferer
Solveyg Waltrude Schafferer er ein norsk bilethoggar. Ho har norsk mor og austerriksk far, fødd i Ludwigshafen i Tyskland og budde i Innsbruck fram til ho var ti år. Familien flytta til Trondheim i 1939 og måtte flykte til Sverige under andre verdskrigen.
On a Carousel
«On a Carousel» er ein song skriven av Allan Clarke, Graham Nash og Tony Hicks. Han vart gjeven ut av The Hollies på singel i februar 1967, etter at han vart spelt inn månaden før. Nash meinte: «'On a Carousel' var ein av dei beste songane til The Hollies. Det er ein popsong med eit smittande refreng, men flørtar med flotte skifte i rytmen som held melodien uføreseieleg. Og teksten fangar essensen i ungdommeleg kjærleik utan den vanlege måne-og-juni-klisjeen. Me visste det var ein hit frå starten av.»
Solveyg Schafferer
Utdanning og kunstnarleg verksemd
Solveyg Schafferer byrja på kunstskule i Trondheim 1948, og debuterte som teiknar og bilethoggar i Trondhjems Kunstforening i 1950. Frå 1950-1955 gjekk ho på Statens Kunstakademi i Oslo, der ho hadde professor Per Palle Storm som lærar. Ho debuterte på Haustutstillinga (Statens Kunstutstilling) i 1951 som bilethoggar, og har i alt hatt 26 arbeid med på Haustutstillinga over fleire år. I åra 1972-1974 hadde ho Statens 3-årige arbeidsstipend, og frå 1977 Statens garantiinntekt for kunstnarar.
Hovudmengda av statuettane og skulpturane hennar syner born i leik eller i andre daglege gjeremål. Skulpturane er vanlegvis støypte i bronse, medan statuettar og mindre grupper vanlegvis er i tinn, polyester, sement eller patinert gips. Figurane er gjerne forenkla og gjeve ei litt røff overflate, men med naturalistiske ansikt. Ho har laga mange skulpturar til fleire av entreprenøren Olav Selvaag og Selvaag-gruppens byggefelt på Austlandet. I portrett-bystane har ho gjeve ei djupare karakteristikk av personane ho portretterer. Somme av arbeida hennar er støypte i fleire eksemplar. Mange av dei større verka hennar er å sjå på offentlege plassar kringom i Noreg.
On a Carousel
Originalinnspeling
«On a Carousel» var den første A-sida til The Hollies der Graham Nash song solovokal, sjølv om det berre var dei første få linjene. «On a Carousel» var den nest siste singelen The Hollies gav ut i USA på Imperial, før dei byta til Epic. Songen vart ein hit i Storbritannia, der han nådde fjerdeplassen, og i Canada ndde han sjuandeplassen på RPM-lista. Det var òg ein moderat hit i USA der han nådde 11. plassen på Billboard-lista.
Jean de La Fontaine
Jean de La Fontaine var den mest kjende franske forfattarane av fablar og ein av dei mest lesne franske poetane på 1600-talet. Han er kjend først og fremst for sine Fablar (Fables de La Fontaine), som blei eit litterært forbilete for påfølgjande fabulistar over heile Europa og talrike alternative versjonar i Frankrike. Fabelen hans om bjørnen og gartnaren er opphav til det faste uttryket «bjørneteneste».
Einar Kristian Tveitå
Einar Kristian Tveitå er ein norsk lege, forskar og tidlegare friidrettsutøvar frå Oslo. Han var noregsmeister i diskoskasting åra 1999-2002. Tveitå var medlem av IL i BUL.
Lege
Tveitå forsvarte avhandlinga «Adhesive capsulitis, hydrodilatation and some aspects of validity regarding shoulder assessments» til doktorgrad (ph.d.) på Institutt for sykehusmedisin ved Universitetet i Oslo i 2010. Han arbeidde på Ullevål sykehus frå 2002 til han i 2008 vart overlege ved Evjeklinikken.
Friidrett
Tveitå tok steget opp mot noregseliten i diskos-øvinga i 1995-sesongen. Året etter sette han personleg rekord til 59,28 meter ved eit stemne i Helsingborg i Sverige. Sommaren 1998 passerte han 60-metersgrensa i seks tevlingar, lengst nådde han i Oslo den 24. august med 60,82 m. I juli 1999 flytta han sitt personbeste til 61,08 m og 61,31 m innom tre dagar. Ved noregsmeisterskapen 1999 på Byrkjelo sigra han med eit kast på 61,09 m og viste gullgrossist Svein Inge Valvik til sølvplass. Den 4. september 1999, under særs gunstige tilhøve i islandske Hafnarfjörður, flaug diskosen 63,64 m, det aller lengste kastet til Tveitå.
Sidan vann Tveitå NM-gull både i 2000, 2001 og 2002, dei to sistnemnde åra stod han også for årsbeste i øvinga i Noreg. Han kvalifiserte seg til finalen ved VM i friidrett 2001 i Edmonton som tolvtemann med eit kast på 61,85 m. I finalen enda han også på tolvteplass med 59,11 m. Eitt år seinare, då EM i friidrett 2002 vart avvikla i München, nådde han 59,69 m i kvalifiseringa og vart totalt nummer 18.
Walter Crane
Walter Crane var ein engelsk biletkunstnar og illustratør. Han laga måleri, illustrasjonar, barnebøker, keramiske fliser og ulike typer dekorativ kunst. Walter Crane var sosialist og var aktiv i arts and crafts-rørsla.
Walter Crane er rekna som den mest produktive og innverknadsrike barnebokillustratøren i sin generasjon saman med Randolph Caldecott og Kate Greenaway. Illustrasjonane hans var vakre, fargerike og detaljerte i den samtidige dekorative og romantiske stilen. Motiva var ofte figurar, gjerne med historiske draktar, i tillegg til plantar og dyr.
Hyde i Stor-Manchester
Hyde  er ein by i Tameside i grevskapet Stor-Manchester i England. Han har kring 31 500 innbyggjarar og var historisk ein del av Cheshire. Han ligg 8 km nordaust for Stockport, 10 km vest for Glossop og 11 km aust for Manchester.
Así Goniá
Así Goniá (gresk Ασή Γωνιά) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Khaniá i periferien Kreta i Hellas. Así Goniá inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Apokóronas.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Así Goniá 527 innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.
John Hagen
John Leonhard Olaus Hagen var ein telegrafist og stortingsmann, fødd i Melhus. Han representerte Venstre.
Hagen var son til ein bakarmeister, som seinare slo seg ned på Veblungsnes i Romsdal. Sjølv gjekk han Tromsø seminar, der han tok eksamen i 1869. Året etter tok han telegrafisteksamen i Stavanger. Dei neste fem åra var han telegrafist på Målsnes. Etter eit år i Tromsø vart han telegrafstyrar i Skjervøy 1876, sidan i Lødingen frå 1894 og til sist i Tromsø frå 1903.
Hagen var ordførar i Skjervøy 1881-92 og forlikskommissær 1884-94. I Lødingen var han varaordførar, forlikskommissær og sparebankdirektør. Han redigerte åra 1889-91 ei hektografert avis, Skjervø Tidende, 1902-03 den maskinskrivne avisa Lødingen Tidende.
Frå 1884 til -94 var Hagen formann i amtsvenstreforeininga. Han var 2. representant frå Tromsø amt på Stortinget perioden 1892-94, der han var medlem av jarnbanekomiteen.
Ostrov
Ostrov (russisk Остров) er ein by i Pskov oblast i Russland med om lag 25 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Velikaja, 55 km sør for Pskov.
Ostrov vart grunnlagd som ei festning i 1342. Han var ein viktig militær utpost gjennom 1400-1500-tala. Han fekk bystatus av Katarina den store i 1777.
Musikkvideo
Historie
Musikk har ei lang tilknyting til levande bilde. I 1894 blei levande musikk og laterna magica brukt til å fremja sal av notene til «The Little Lost Child» av noteforlaget Edward B. Marks and Joe Stern. Musikk var viktig som akkompangement til stumfilmar, men med utviklinga av lydfilm på 1920-talet blei det også laga ei rekkje filmar der musikk var eit berande element. Musikalske kortfilmar (musical shorts) med songar framførte av songarar med musikarar, tidvs også saman med dans til, blei laga av filmstudio som Warner Bros., Paramount og MGM, medan Fleischer Studios laga animerte Song Car-Tunes og Screen Songs, sistnemnde ein forløpar for karaoke. Dei tidlege animasjonsfilmane til Walt Disney, som kortfilmane  Silly Symphonies og den lengre Fantasia, var alle bygde opp rundt musikk.
Ostrov
Byen var òg heimstad for Ostrov flybase, ein større base for mellomdistanse-bombefly under den kalde krigen.
Musikkvideo
Historie
I 1964 spelte The Beatles inn filmen A Hard Day's Night, ein svart-kvittfilm som gav inntrykk av å vera ein dokumentar om bandet, men hadde humoristisk dialog og fleire musikalske nummer. Han var ein viktig inspirasjon for tv-programma til amerikanske The Monkees. Beatles sin oppfølgjar Help! frå 1965 blei også ein modell for seinare musikkvideoar. Alle dei mest populære artistane på 1960-talet byrja laga lengre eller kortare ledsagande filmar til musikkutgjevingane sine - i tillegg til Beatles kan også nemnast Kinks, Doors, Bob Dylan og Rolling Stones. Til «Dead End Street» frå 1966 laga Kinks ein av dei første musikkvideoane med eit plott, der bandmedlemmene speler gravferdsagentar og ei enkje. Dylan-songen «Subterranean Homesick Blues» frå same året var filma av D.A. Pennebaker for ein dokumentar. Denne filmen hadde verken plott eller ei filma musikkframføring, men inneheldt Dylan som viste fram plakatar med ord frå songteksten.
Novoselë
Novoselë kan vere:
Musikkvideo
Historie
Frå midten av 1970-talet var musikkvideoar blitt ein naturleg del av marknadsføringa av artistar. Fjernsynsprogram som australske Countdown og Sounds og britiske Top of the Pops byrja visa musikkvideoar, og i 1981 starta den amerikanske tv-kanalen MTV, som berre sende musikkvideoar. Den første videoen som blei vist på MTV var «Video Killed the Radio Star» av Buggles. Mange artistar på 1980-talet bygde suksessen sin på dyktig laga og pirrande musikkvideoar, som Adam and the Ants, Duran Duran og Madonna. Den nær 14 minutt lange videoen til Michael Jackson-songen «Thriller» frå 1983, regissert avJohn Landis, er ein ikonisk musikkvideo som opna for afro-amerikanske artistar på MTV.
På 2000-talet blei musikkvideoar meir og meir vanlege på nettstader som MySpace og YouTube. Dette blei dels møtt med motstand frå opphavsrettsforvaltarar, dels teke imot som ein ny promoteringsplattform for artistar som Justin Bieber og med nye nettenester som Vevo.
The Whites
The Whites er ei USA-amerikansk country-vokalgruppe som består av Sharon White (f. 1953), systera Cheryl (f. 1955)og faren Buck (f. 1930). I 1980-åra fekk dei fleire hittar som «You Put The Blue In Me», «Hangin' Around», «Give Me Back That Old Familiar Feeling», «Pins And Needles», «If It Ain't Love (Let's Leave It Alone)», «Hometown Gossip» og «When The New Wears Off of Our Love».
I august 1981 gifta Sharon White seg med Ricky Skaggs, som spelte på fleire av dei tidlege platene til The Whites. I 1987 gav paret ut hitten «Love Can't Ever Get Better Than This».
The Whites vart medlemmar av Grand Ole Opry i 1984. Samarbeidet deira med Ricky Skaggs, Salt of the Earth, vann Grammyprisen i 2008 for beste Southern/Country/Bluegrass-album.
The Whites vart innlemma i Texas Country Music Hall of Fame 16. august 2008.
Johan Ernst Gunnerus
Johan Ernst Gunnerus var ein norsk biskop og naturforskar, særleg kjend som ein av stiftarane av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab i Trondheim i 1760.
Liv og gjerning
I Danmark i 1754 vart Gunnerus utnemnd til professor og lærar i hebraisk. Han kom til København ved påske 1755 og vart ordinert 12. juni. Her forelas han over teologi, logikk, metafysikk, natur- og folkerett. 31. juli 1758 vart han utnemnd til biskop i Trondheim. Her oppretta han i 1760 Det Trondhiemske Selskab, frå 1767 kjent som Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab, saman med Peter Frederik Suhm og Gerhard Schøning.
Som naturforskar gav Gunnerus ut ei rekke avhandlingar i Det Kongelige Norske Videnskabers Selskabs Skrifter, både innan zoologi, botanikk og mineralogi. Viktigast er tobandsverket Flora Norvegica, 1766 og 1772.
Rohss Bay
Rohss Bay er ei bukt mellom Cape Broms og Cape Obelisk på sørvestsida av James Ross Island i Antarktis. Ho vart oppdaga av Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901–04, under Nordenskjold, og vart namngjeven av han etter August og Wilhelm Rohss, som støtta ekspedisjonen.
Kvitmaskehegre
Kvitmaskehegre (Egretta novaehollandiae) er ein vassfugl i hegrefamilien som er vanleg over det meste av den australske regionen, Indonesia, og på somme subantarktiske øyar.
Dor Mărunt
Busetnader
Dor Mărunt er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:
Kvitmaskehegre
Skildring
Dei vaksne kvitmaskehegrane veg vanlegvis rundt 550 gram og varierer frå 60–70 cm i høgd. Dei er bleik blågrå, panna, krona, haka og øvre hals er kvite. Det kvite mønstret på hovudet er varierande, nokre fuglar har kvite område nedover halsen. Denne variasjonen gjer det mogleg å identifisere einskildindivid. Iris kan vere grå, grøn, skittengul eller kanelfarga. Mellom auget og nebbet er han svart. Nebbet er mørkt og ofte bleikgrå ved nebbrota. I løpet av hekkesesongen kan lange, rosabrune eller bronse fjører kome til syne på brystet og framsida av halsen, samt lange, gråblå fjører på ryggen.
Umodne fuglar er bleikare grå og berre halsen er kvit og ofte har dei ei raudleg farge på undersida. Ungane er vanlegvis dekte med grå dun.
Kvitmaskehegrar kviler typisk på gjerdestolpar, i tre, på telefonstolpar og hustak. Flyginga er treig og hoppande.
Utbreiing og habitat
Kvitmaskehegren lever i Indonesia, over det meste av den australske regionen, inkludert Ny-Guinea, øyane i Torressundet, New Zealand, på somme subantarktiske øyar, og over det mesta av Australia, bortsett frå dei tørraste områda, og i Nordterritoriet hovudsakleg som ein vintergjest. Han er òg vanleg å finne på dei indonesiske øyane Lombok, Flores og Sumbawa, og har vore registrert som streiffugl i Kina, Kokosøyane og Salomonøyane. Kvitmaskehegren spreidde seg til New Zealand på slutten av 1940-talet. Dette er den einaste hegren som er registrert som hekkefugl i Tasmania.
Kvitmaskehegrar er lokalt nomadiske og finst i både fersk og salte våtmarksområde, parkdammar, grassletter og marker, strender, salt marskland, mudderbankar i tidevassområde, og menneskeskapte habitat som golfbanar.
Læte
Det vanlegaste lætet frå kvitmaskehegrar er ei grusete kvekking eller buldring, graak eller graav vanlegvis i flukt, i lydutvekslingar eller i aggressive møte. Anna læte når fuglar returnerer til reiret er gov, gov, gov. Varsellydar er høge vrank, oooooooooh eller aaarrrgh.
Hekking
Hekkinga føregår generelt i den australske våren, men fuglane kan hekke på andre tidspunkt som respons på regn. Hekkelokalitetar er i sørlege Australia, og fuglar spreier seg over lange avstandar på andre tider av året. Kjønna deler på oppgåvene med å byggje reir, ruge egga og ta omsut for ungane. Reiret er forma som ein rotete grunn bolle, bygd av pinnar og vanlegvis plassert på ei grøn grein 5-12 meter over bakken, på høgder opp til over 1000 moh. Eit typisk kull har 3-5 lyseblå egg. Normalt har dei berre eit kull per år. Rugetida er på ca. 25 dagar. Foreldra vaktar ungane i 3-4 veker og ungane kan flyge ca. 40 dagar etter klekking. Typiske reirpredatorar inkluderer kokaburraer, plystreskjorer, kjerrhaukar og ugler.
Beiting
Kvitmaskehegrar et dei fleste smådyr som lever i vatn og har eit variert kosthald av fisk, froskar, små krypdyr og insekt. Hegrane brukar ei rekkje teknikkar for å finne mat inkludert å stå stille og vente på byttedyrrørsler, sakte vading på grunt vann, slå med vengene, skraping med føtene og jamvel å jage byttedyr med opne venger. Kvitmaskehegrar beitar aleine eller i smågrupper. I hekkesesongen er dei territoriale, men kan beite saman i grupper under utanom hekkesesongen, spesielt etter regn eller flaum.
Athiénou
Athiénou (gresk Αθηένου eller Αθηαίνου, tyrkisk Kiracıköy) er ein by på Kypros og ein kommune i distriktet Lárnaka i Republikken Kypros. Kommunen ligg i FNs buffersone på Kypros.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 5 017 innbyggjarar.
Hythe i Hampshire
Hythe  er ein by i grevskapet Hampshire i England. Han har kring 25 000 innbyggjarar og ligg nær Southampton.
Nore Neset kyrkje
Nore Neset kyrkje er ei kyrkje med vifteplan i Bjørnafjorden kommune i Vestland fylke i Noreg.
Kyrkja stod ferdig i 2000. Ho har 200 sitjeplassar.
Altartavla er laga av Gunnar Torvund, kyrkesølvet av gullsmed Pål Vigeland og tekstila av Aud Marit Bjørnevik.
Noshi
Noshi (熨斗) er ein type seremoniell, lukkebringande pynt ein kan gje saman med ei gåve i japansk kultur. Dette er eit papirstykke bretta rundt eit flatt stykke tørka øyresnigel eller eit anna papirstykke som symboliserer dette. I nyare tid kan konvoluttar ha bilde av noshi trykte på seg. Ein finn ofte noshi saman med mizuhiki, farga og fint knytte band.
Ordet
Den gule bana i Bangkok
Den gule bana (MRTA Yellow Line, thai สายสีเหลือง) er ei bane med byggestart i 2018 i storbyområdet til Bangkok i Thailand. Bana skal ende opp i fylket Samut Prakan.
Innovia Monorail (òg skrive INNOVIA Monorail) er namnet på monorailsystemet til fabrikanten Bombardier Transportation.
Stasjonane
Dei planlagde stasjonane er:
Skånland kyrkje
Skånland kyrkje er ei langkyrkje i basilikaform frå 1901 i Tjeldsund kommune i Troms og Finnmark.
Byggverket er i tre og har 400 sitjeplassar. Arkitekt var Carl Julius Bergstrøm.
Gunvor Galtung Haavik
Gunvor Galtung Haavik var ei norsk tenestekvinne i Utanriksdepartementet tilsett ved den norske ambassaden i Moskva. Ho vart i 1977 skulda og tiltalt for å vera spion for Sovjetunionen, men døydde før rettssaka. I avhøyra etter fengslinga i januar 1977 tilstod ho at ho hadde vore i KGB si teneste.
Ifølgje Utanriksdepartementet si vurdering hadde Galtung Haavik i mange år hatt tilgang til høgt graderte opplysningar. Verksemda hennar hadde såleis truleg valda betydelege skadar for Noreg.
Bakgrunn
Gunvor Galtung Haavik var dotter av Jan Janson Haavik (1879-1953) og Sigrid Anna Haavik f. Reitan (1883-1969). Ho vaks opp i Odda, der far hennar var distriktslege. Mora var jordmor. Namnet Galtung var ikkje slektsnavn eller mellomnavn, men  døypenamn.
I åra 1932–33 studerte ho medisin ved Universitetet i Oslo. Ho gav opp medisinstudiet og utdanna seg som sjukepleiar ved Norske Kvinners Sanitetsforening sin sjukepleieskule i Oslo.
Allereie i 1930-åra vart ho fascinert av russisk kultur og historie, og ho lærte seg språket av ein eldre russisk emigrant og kunstnar.
Haavik arbeidde ved sjukehusa i Bærum, Odda og Oslo, og i krigsåra ved sjukehuset i Bodø, der ho gjennom kom i kontakt med russiske krigsfangar. Ho forelska seg i ein av dei, Vladimir Kozlov.