cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Hollies
1963-1968
The Hollies vart kjend for å spele inn andre sine songar, og dei følgde opp med «Just One Look» (Februar 1964, 2. plass i Storbritannia), ein song som alt hadde vore inne på Topp 10 i USA som ein hit for Doris Troy. Hittane heldt fram med «Here I Go Again» (mai 1964, 4. plass i Storbritannia). Det var no byrja å bli interesse for bandet i Nord-Amerika og versjonar av Stay With The Hollies, med desse to singlane lagt til, vart gjevne ut i både Canada (av Capitol Records) og USA (av Imperial Records), der tittelen var endra til Here I Go Again. Som det andre bandet på Parlophone, The Beatles, var albuma The Hollies gav ut i Nord-Amerika forskjellige frå albuma dei gav ut i Storbritannia.
The Hollies byrja no å skrive og spele sine eigne songar, stort sett skrivne av Clarke, Nash og Hicks, og produsenten Richards let dei omsider få gje ut sin sjølvskrivne song, «We're Through» (sep. 1964, 7. plassen i Storbritannia) (tilskriven pseudonymet, «L. Ransford», namnet på bestefaren til Graham Nash. Det same var alle dei tidlege komposisjonane deira). Denne vart følgd opp av to nye coverversjonar, «Yes I Will» (Jan. 1965, 9. plassen i Storbritannia) og til slutt Clint Ballard jr.-songen «I'm Alive» (mai 1965, den første topplasseringa i Storbritannia, 103. plass i USA, 11. plass i Canada). Det andre albumet deira, In The Hollies Style (1964), gjekk ikkje inn på albumlista til BBC, men nådde albumlista til New Musical Express. Ingen av songane kom ut i USA, men ein versjon kom ut i USA i lag med dei britiske singlane.
Til slutt slo The Hollies gjennom i Nord-Amerika med ein original song dei hadde fått Graham Gouldman frå Manchester til å skrive for dei. «Look Through Any Window» (Sept. 1965, 4. plassen i Storbritannia) vart gjennombrotet for The Hollies i USA, der han nådde 32. plassen på hitlista i januar 1966. Songen nådde òg 3. plassen i Canada, som var den første Topp 10-plasseringa deira der. Oppfølgjaren deira, ei original innspeling av George Harrison sin «If I Needed Someone» (desember 1965), selde dårleg då The Beatles valde å gje ut sin eigen versjon på Rubber Soul. Singelen nådde berre 20. plass i Storbritannia og vart ikkje gjeven ut i Nord-Amerika. Det tredje albumet deira, berre kalla Hollies, nådde åttandeplassen i Storbritannia i 1965, men under namnet ''Hear! Here!'', gjekk det ikkje inn på lista i USA, trass i at det inkluderte singlane «Look Through Any Window» og «I'm Alive».
The Hollies vende så attende til den britiske Topp 10-lista med «I Can't Let Go» (feb. 1966, 2. plass i Storbritannia, 42. plass i USA). Det fjerde albumet deira, Would You Believe?, inneheld denne hitten og nådde 16. plassen på albumlista i 1966. Dette kom ut i USA under namnet Beat Group!, men nådde ikkje Topp 100 der.
Det braut så ut ein krangel mellom The Hollies og leiinga deira over det bassisten Eric Haydock meinte var for store salær til leiinga. Haydock valde derfor å ta seg ein pause frå gruppa. Medan han var borte henta gruppa inn The Beatles-venen Klaus Voorman for nokre konsertar og dei spelte inn to singlar med andre på bass: Burt Bacharach-Hal David-songen «After the Fox» (Sep. 1966), med Peter Sellers på vokal, Jack Bruce på elektrisk bass og Burt Bacharach sjølv på klaverinstrument, og var kjenningsmelodien til Sellers-filmen med same namn (som selde dårleg), og «Bus Stop» (5. plassen i Storbritannia, 5. plassen i USA, juni 1966), om var ein annan Gouldman-song med Bernie Calvert, ein tidlegare bandkollega av Hicks og Elliott i The Dolphins, på bass. Calvert spelte òg på ein turné i Jugoslavia med bandet i mai 1966.
«Bus Stop» vart den første singelen til The Hollies som gjekk inn på Topp 10 i USA. Albumet Bus Stop vart dermed gjeven ut i Nord-Amerika med denne singelen og andre songar som bandet ikkje hadde gjevne ut før, og albumet nådde 75. plassen på albumlista. Sjølv om Haydock viste seg å ha rett i pengekrangelen, fekk han sparken i juli 1966 og Calvert vart verande.
Då Haydock slutta var Clark, Nash og Hicks med på ei innspeling av The Everly Brothers-albumet Two Yanks in England i lag med studiogitaristen Jimmy Page, bassisten John Paul Jones og pianisten Elton John. Dette bestod stort sett av coverversjonar av «L. Ransford»-songar. Etter The Everly Brothers-albumet stoppa The Hollies å publisere originale songar under eit pseudonym, og frå et punktet og fram til den siste singelen til Nash med The Hollies i 1968, var alle A-sidene deira originale songar, utanom den siste singelen i Nash-perioden, «Listen To Me» (1968) som var skriven av Tony Hazzard.
I oktober 1966 vart det femte albumet til gruppa, For Certain Because (23. plass i Storbritannia, 1966), det første albumet deira som berre bestod av originale songar av Clarke, Nash og Hicks. Det kom ut i USA som ''Stop! Stop! Stop!'' og nådde 91. plassen der, og inneheldt ein singel som berre vart gjeven ut i USA, «Pay You Back with Interest», som vart ein liten hit med ein 28. plass på hitlista. Ein annan song, «Tell Me to My Face», vart ein moderat hit Mercury-artisten Keith, og vart òg spelt inn seinare på tiåret med Dan Fogelberg og Tim Weisberg på albumet deira Twin Sons of Different Mothers.
Antoura
Antoura (arabisk عينطورة) er ein by i i Keserwan distrikt i Libanonfjella guvernement i Libanon. Han ligg 21 km nord for Beirut i hjartet av Libanonfjella, med furukledde dalar på ei side og utsyn over Middelhavet på den andre. Antoura har kring 3200 innbyggjarar.
The Hollies
1963-1968
Samstundes fortsette The Hollies å gje ut ei rekkje internasjonale hitsinglar: «Stop Stop Stop» (okt. 1966, 2. plassen i Storbritannia, 7. plassen i USA) frå For Certain Because, kjend for det særeigne banjoarrangementet; «On a Carousel» (feb. 1967; 4. plassen i Storbritannia, 11. plassen i USA, 14. plassen i Australia) ); «Carrie Anne» (mai 1967, 3. plassen i Storbritannia, 9. plassen i USA, 7. plassen i Australia ).
Antoura
Historie
Antoura er ein gammal landsby og det er funne reiskapar i nærleiken frå steinalderen. Antoura har vore kontinuerleg busett sidan 1657.
The Hollies
1963-1968
I 1967 deltok The Hollies på Festival di San Remo med songen «Non prego per me», skriven av dei italienske låtskrivarane Lucio Battisti og Mogol.
Nash forsøkte å utvide den musikalske horisonten til bandet med den meir ambisiøse songen «King Midas in Reverse», som berre nådde 18. plassen på den britisek hitlista. The Hollies gav så ut det ambisiøse og psykedeliske albumet Butterfly, som i USA vart kalla King Midas in Reverse/Dear Eloise, men som ikkje gjekk inn på listene nokon stad. Som svar skreiv Clarke og Nash ein nesten «tyggegummipopsong», «Jennifer Eccles» (kalla opp etter konene deira) (mars 1968, 7. plassen i Storbritannia og 40. plassen i USA, og 13. plassen i Australia ), som vart ein hit. The Hollies donerte ein Clarke-Nash-song, «Wings», til No One's Gonna Change Our World, eit velgjerdsalbum til støtte for World Wildlife Fund, i 1969.
Terry Sylvester erstattar Graham Nash
I tillegg til songane for The Hollies skreiv Graham Nash i 1967 den første hitten til John Walker, «Annabella» – og seinare i 1968, song Nash på The Scaffold sin hit, «Lily the Pink» (som refererte til «Jennifer Eccles»). Den mislukka singelen «King Midas in Reverse» hadde skapt spaningar i bandet, og Clarke og Hicks ønskte å spele inn meir popaktige songar enn det Nash ville. Dropen i begeret var då bandet avviste Nash sin «Marrakesh Express» og så valde å spele inn eit album med berre Bob Dylan-songar. Nash deltok på ein Dylan-song, «Blowin' in the Wind», men skjulte ikkje misnøya sin med ideen og hamna stadig i klinsj med produsenten Ron Richards.
B-sida til «Listen to Me» var «Do the Best You Can», den siste originale innspelinga til Clarke-Hicks-Nash som kom ut på eit Hollies-album (sjølv om «Survival of the Fittest», skrive av Clarke-Hicks-Nash, vart spelt inn på nytt med Terry Sylvester og gjeven ut på singel i USA i 1970).
Graham Nash vart erstatta i The Hollies i januar 1969 av Terry Sylvester, som tidlegare hadde spelt i The Escorts, som hadde hatt ein liten hit i 1964 med «Dizzy Miss Lizzy», og Swinging Blue Jeans, som var messt kjend for hitsinglane «Hippy Hippy Shake», «Good Golly Miss Molly» og «You're No Good» frå 1966–1968. Sylvester tok òg over rolla til Nash som låtskrivar i gruppa i lag med Clarke og Hicks. Gruppa gav så ut Hollies Sing Dylan, som nådde tredjeplassen på den britiske albumlista, medan den amerikanske versjonen, Words And Music by Bob Dylan, selde dårleg. Det neste albumet deira, Hollies Sing Hollies gjorde det dårleg i Storbritannia, men selde godt i Canada og USa, der det nådde 32. plassen.
Med Nash ute av bandet byrja The Hollies igjen å sjå etter eksterne låtskrivarar for A-sidene til singlane sine i 1969 og 1970. Dei fekk fire hittar på den britiske Topp 20 (inkludert to på Topp 5) i denne perioden. Den første var ein Geoff Stephens/Tony Macaulay-song, «Sorry Suzanne» (feb. 1969), so nådde tredjeplassen i Storbritannia. Oppfølgjaren var den emosjonelle balladen «He Ain't Heavy, He's My Brother» skriven av Bobby Scott og Bob Russell, der Elton John spelar piano. Denne nådde tredjeplassen i Storbritannia i oktober 1969 og sjuandeplassen i USA i mars 1970. Den amerikanske versjonen av Hollies Sing Hollies inkluderte denne songen og albumet fekk òg namnet He Ain't Heavy, He's My Brother. Albumet nådde 32. plassen i USA.
1970-åra
Den neste singelen til The Hollies, «I Can't Tell the Bottom from the Top», inneheldt igjen ein ung Elton John på piano og nådde sjuandeplassen på den britiske singellissta i mai 1970, og gjekk inn på listene i tolv land. I Storbritannia fortsette hittane med «Gasoline Alley Bred» (oktober 1970, 14. plassen i Storbritannia, 20. plassen i Australia ), medan Tony Hicks-songen «Too Young to Be Married» – berre eit albumspor i Storbritannia og USA - gjekk heilt til topps i Australia, New Zealand og Malaysia og nådde niandeplassen i Singapore. Allan Clarke sin hardare «Hey Willy» nådde 22. plassen i Storbritannia i 19791 og gjekk inn på listene i minst åtte andre land.
Som Graham Nash før han, byrja frontmannen Allan Clarke i 1971 å bli frustrert og han òg byrja å krangle med produsenten Ron Richards om songane. Etter å ha sett suksessen Nash fekk etter han forlet bandet, ønskte òg Clarke å gje seg for å spele inn eit soloalbum. Etter albumet i 1971,, Distant Light, som enda kontrakten deira med EMI/Parlophone i Storbritannia, slutta Clarke i The Hollies i desember. Dette kom overrraskande på for fansen.
The Hollies fekk kontrakt med Polydor for Storbritannia og Europa i 1972, medan den amerikanske kontrakten deira med Epic gjaldt for tre album til. Den svenske songaren Mikael Rickfors, tidlegare i Bamboo (som hadde varma opp for The Hollies i Sverige i 1967), og vart raskt teken opp i bandet og song solo på den første singelen til bandet for Polydor, «The Baby» (26. plassen i Storbritannia, mars 1972). Då Rickfors først prøvespelte for dei, prøvde han å syngje som Allan Clarke, men det fungerte dårleg. Resten av gruppa meinte det var betre å spele inn heilt nye songar han kunne syngje. Terry Sylvester og Tony Hicks song harmoni med Rickfors i staden for at han skulle prøve å imitere tenorrøysta til Clarke. Det var rykte om at Rickfors ikkje kunne eit ord engelsk og at han måtte lære seg teksten til «The Baby» fonetisk. Rykta stemte derimot ikkje, men han hadde likevel problem med engelske ord og uttrykk.
Samstundes gav Parlophone ut ein Clarke-komponert song frå det førre, mislukka albumet, Distant Light med Clarke på solovokal og sologitar, den Creedence Clearwater Revival-inspirerte «Long Cool Woman in a Black Dress». Parlophone gav ut denne som ein rivaliserande singel til «The Baby» i februar 1972, men han selde ganske dårleg i Storbritannia (32. plassen). I USA eigde Epic rettane til Distant Light, men hadde ikkje gjeve det ut, før dei omsider gav ut albumet i april 1972 og singelen i mai 1972. Overraskande nok vart songen ein stor hit utafor Europa og nådde andreplassen i USA, den høgaste plasseringa deira nokon sinne der, og gjekk heilt til topps i Australia.
«Long Dark Road», ein annan song frå Distant Light med solovokal av Clarke, trestemte harmonir og munspel, vart så gjeve ut som singel i USA og nådde då 26. plassen. Som følgje av suksessen la Epic press på Clarke og The Hollies om å kome saman att, trass i at det berr var gått eit år sidan dei gjekk frå kvarandre, og Rickfors hamna i ein vanskeleg posisjon.
Samstundes gav The Hollies med Rickfors ut det første albumet sitt, Romany (84. plassen i USA) i oktober 1972. Ein ny singel sungen av Rickfors, «Magic Woman Touch» (1972), selde dårleg i Storbritannia og vart den første offisielle singelen deira der som ikkje gjekk inn på singellista sidan 1963, men gjekk inn på listene i sju andre land og nådde Topp 10 i Nederland, New Zealand og Hong Kong. Eit nytt album med Rickfors, Out on the Road (1973), vart spelt inn og utgjeve i Tyskland. Med den amerikanske suksessen til Distant Light og singlane, valde Clarke å kome attende til bandet igjen sommaren 1973 og Rickfors slutta. Out on the Road var derfor ikkje gjeve ut i verken USA eller Storbritannia, og dette «tapte» Hollies-albumet har derfor fått legendestatus blant fansen, og dei originale tyske utgåvene går for høge prisar.
Etter Clarke kom attende, gjekk The Hollies på ny inn på den britiske singellista med ein ny swamp rock-aktig song skriven av Clarke, «The Day That Curly Billy Shot Down Crazy Sam McGee» (24. plassen i Storbritannia, 1973). I 1974 fekk dei den siste store hitten sin i USA og Storbritannia med Albert Hammond/Mike Hazlewood-songen «The Air That I Breathe» (tidlegare spelt inn av Hammond og Phil Everly på soloalbumet hans Star Spangled Springer i 1973). Singelen nådde andreplassen i Storbritannia og Australia og gjekk inn på Topp 10 i USA. Singelen «Another Night» var neste singel ut og nådde 32. plassen på Billboard's Rack Singles Best Sellers-liste i juli 1975 og 71. plassen på Hot 100.
Etter den mislukka Hollies-singelen «4th of July, Asbury Park», skriven av Bruce Springsteen, droppa Epic The Hollies i USA og kombinerte dei to albuma frå 1976 til den siste amerikanske utgjevinga deira det tiåret, Clarke, Hicks, Sylvester, Calvert, Elliott (igjen med Springsteen-songen).
The Hollies fortsette å plassere singlar på hitlistene ut 70-åra, men hovudsakleg i Europa og i New Zealand. I 1976 gav til dømes gruppa ut tre singlar i forskjellige stilar, og ingen av dei gjekk inn på listene i Storbritannia og USA. «Star» var ein kjapp song som minna om 60-talslåtane deira, og gjekk inn på lista i New Zealand og Australia, hardrocksongen «Daddy Don't Mind» gjekk berre inn på listene i Nederland og Tyskalnd, og «Wiggle That Wotsit,» ein disco-låt gjekk inn på listene i Nederland, Sverige og New Zealand. The Hollies fortsette å turnere og gje ut album resten av 70-åra.
Etter 1980
I mai 1981 slutta Calvert og Sylvester i gruppa etter musikalske usemjer med Bruce Welch, som var produsenten deira på den tida (ingen av desse innspelingane kom ut då). Sylvest var òg sterkt usamd i å sparke den langvarige manageren deira, Robin Britten. Alan Coates kom med i bandet på rytmegitar og lys harmonivokal kort tid etter.
The Hollies gjekk attende i studio 6. juni 1981 med songaren, låtskrivaren og gitaristen John Miles og studiobassisten Alan Jones for å spele inn «Carrie» og «Driver». Men ingen av desse songane kom ut då. «Carrie» kom sidan ut som B-side til ei nyutgjeving av «He Ain't Heavy» i 1988).
I august 1981 gav dei attverande Hollies ut «Holliedaze» på EMI, ein medley sett saman av Tony Hicks av tidlegare hittar, og dei gjekk igjen inn på den britiske Topp 30-lista. Etter at BBC bad om det, kom Nash og Haydock ein kort periode attende til bandet i spetember 1981 or å marknadsføre plata på Top of the Pops. The Hollies gav ut den siste singelen sin på Polydor, «Take My Love and Run» (skriven av klaverspelaren Brian Chatton, som òg spelte med The Hollies då dei marknadsføre singelen på fjernsyn) i november 1981, men denne kom ikkje inn på salslistene.
The Hollies fortsette å turnere og spele i lag gjennom 1980-åra. Etter kvart måtte dei senke registeret på songane då Clarke ikkje lenger klarte å nå dei lyse tonane.
Etter at songen vart nytta i ein TV-reklame for ølmerket Miller Lite sommaren 1988, vart «He Ain't Heavy» gjeven ut på ny i Storbritannia og gjekk heilt til topps på singellista. På denne tida hadde bassisten Ray Stiles, som tidlegare hadde spelt i Mud, blitt permanent medlem.
Outside sommarfestivalturné
Outside sommarfestivalturné var ein konsertturné av David Bowie. Turneen var eit framhald av Outside-turneen, som enda i februar 1996. Denne turneen starta i Nippon Budokan i Tokyo i Japan den 4. juni 1996. Turnébandet vart redusert frå den førre turneen og denne turneen vitja Japan, Russland og ei rekkje sommarfestivalar i Europa. Dei fire konsertane i Nord-Amerika vart kalla «The East Coast Ballroom Tour.»
The Hollies
Etter 1980
1988 kom samlealbumet All the Hits & More: The Definitive Collection ut og gjekk inn på albumlista i Storbritannia.
Outside sommarfestivalturné
Bakgrunn
Konserten i konserthallen i Kreml den 18. juni 1996 vart spelt inn og 50 minuttar av konserten vart sidan sendt på russisk fjernsyn. Heile konserten 22. juni på Loreley-festivalen vart sendt på tysk TV (Rockpalast) og utdrag frå konserten på Phoenixfestivalen den 22. juli vart sendt på britisk fjernsyn medan BBC Radio sende seks songar frå konserten. Ein song frå denne konserten, «The Hearts Filthy Lesson», kom ut på konsertalbumet LiveAndWell.com (1999/2021). Konertane i Tel Aviv og Balingen vart begge sende på radio i desse landa.
The Hollies
Etter 1980
I 1993 feira The Hollies 30-årsjubileet sitt som band. Samlealbumet The Air That I Breathe: The Very Best of The Hollies kom ut i samband med jubileet og nådde 15. plassen i Storbritannia. Albumet inneheldt den nye singelen «The Woman I Love», som nådde 42. plassen i Storbritannia. Graham Nash spelte igjen med The Hollies for ein ny versjon av «Peggy Sue Got Married» med eit gammalt vokalopptak av Buddy Holly, teken frå ein alternativ versjon av songen gjeven til Nash av enkja til Holly, Maria Eleana Holly. Denne «Buddy Holly & The Hollies» opna hyllestalbumet Not Fade Away til Holly. The Hollies fortsette å turnere.
Outside sommarfestivalturné
Bakgrunn
Gardeoben for Bowie og bandet på denne turneen vart designa av den kritikarroste britiske designaren Alexander McQueen.
The Hollies
Etter 1980
The Hollies fekk Ivor Novello-prisen i 1995 for sine bidrag til britisk musikk.
Outside sommarfestivalturné
Setliste
Denne setlista er representativ for konserten 25. juni 1996 i Toulon i Frankrike. Han er ikkje representativ for alle konertane på turneen.
The Hollies
Etter 1980
Allan Clarke pensjonerte seg i februar 2000. Han vart erstatta av Carl Wayne, den tidlegare frontmannen i The Move. Eit samlealbum i New Zealand, Hollies Greatest Hits, gjekk heilt til topps der i 2001. Frå 200 til midten av 2004 turnerte The Hollies mykje og spelte inn ein song med Carl Wayne, «How Do I Survive?», den siste (og einaste nye songen) på samleplata Greatest Hits frå 2003 (som nådde 21. plassen på den britiske albumlista). Etter Wayne døydde av kreft i august 2004, vart han erstatta av Peter Howarth. Alan Coates slutta òg i bandet og vart erstatta av Steve Lauri.
The Hollies vart innlemma i Vocal Group Hall of Fame i USA i 2006. Same året gav dei ut det første nye studioalbumet sitt sidan 1983, Staying Power, med Peter Howarth på solovokal. Eit nytt album kom ut i 2009, Then, Now, Always, igjen med Peter Howarth på solovokal.
Outside sommarfestivalturné
Songar
The Man Who Sold the World
The Hollies
Etter 1980
I 2010 vart The Hollies innlemma i Rock and Roll Hall of Fame. Same året gjekk eit samlealbum, Midas Touch: The Very Best of The Hollies, inn på den britiske albumlista på ein 23. plass. I 2013 feira The Hollies 50-årsjubileeum med ein omfattande verdsturné på over 60 konsertar.
Outside sommarfestivalturné
Songar
Hunky Dory
Macapá
Macapá er ein kommune i delstaten Amapá i nordregionen av Brasil.
Outside sommarfestivalturné
Songar
The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars
The Hollies
Bandmedlemmmar
Noverande
Outside sommarfestivalturné
Songar
Aladdin Sane
Nikolskoje i Leningrad oblast
Nikolskoje (russisk Нико́льское) er ein by i Leningrad oblast i Russland med om lag 17 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Tosna, 40 km søraust for Sankt Petersburg.
Outside sommarfestivalturné
Songar
Live Santa Monica '72
Nikolskoje i Leningrad oblast
Busetnaden vart grunnlagd på byrjinga av 1700-talet og fekk bystatus i 1990.
Outside sommarfestivalturné
Songar
Ziggy Stardust: The Motion Picture
The Hollies
Diskografi
Britiske album
Outside sommarfestivalturné
Songar
Diamond Dogs
Low
"Heroes"
Lodger
Scary Monsters (and Super Creeps)
Tin Machine II
Black Tie White Noise
Outside
Earthling
Andre
}}
Love Attack
Love Attack er det attande studioalbumet til den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Albumet kom ut 20. september 1988 på CBS og Columbia Records. Det inneheld ein ny versjon av Jerry Butler sin «I Stand Accused», som Hayes alt hadde spelt i 1970 på albumet The Isaac Hayes Movement og ein versjon av Billy Joel sin «She's Got a Way». Som på det førre albumet U-Turn, består Love Attack hovudsakleg av synthesizerar og trommemaskinar, og mange av dei same musikarane, som Gerald Jackson og Bill Mueller.
HMS «Challenger» (1858)
HMS «Challenger» var ein dampdriven korvett i Pearl-klassen i Royal Navy (den britiske marinen). Det vart sjøsett 13. februar 1858 ved Woolwich Dockyard. «Challenger» var flaggskipet til Australia Station mellom 1866 og 1870.
Skipet vart bestilt som eit skuleskip for den britiske kystvakta og Royal Naval Reserve ved Harwich i juli 1876.
Som ein del av North America and West Indies Station tok «Challenger» i 1862 del i operasjonane mot Mexico, inkludert okkupasjonen av Vera Cruz. Det vart flaggskipet til Australia Station i 1866 og i 1868 vart det gjort straffeoperasjonar mot somme folk på Fiji for å hemne mordet på ein misjonær og somme av hjelparane hans. Skipet drog ut frå Australian Station seint i 1870.
«Challenger» vart vald ut til å utføre den første globale marine forskingsekspedisjonen, Challenger-ekspedisjonen. For å kunne gjere sondemålignar i djupna måtte alle utanom to av kanonane på skipet fjernast og rundholtane måtte gjerast kortare for å gje meir plass. Laboratorium, ekstra lugarar og ein spesialbygd dreggdekk vart bygt. Skipet vart lasta med glaskolbar, alkohol for bevaring av prøvane, mikroskop og kjemiske apparat, trål og dregg, termometer og vassprøveflasker, sondelodd og utstyr for å hente opp sediment frå havbotnen, og store mengder tau for å heise utstyret ned i havdjupna. I alt hadde skipet med 291 km med italiensk hamp.
«Challenger» hadde eit mannskap på 243 offiserar, vitskapsfolk og mannskap på reisa som var på 68890 nmi.
Trass i suksessen med Challenger-ekspedisjonen, leid «Challenger» ein skamleg lagnad. Skipet vart seld til Chatham Dockyards i 1878 og vart verande i reserve fram til 1883, då det vart ombygd til losjiskip i River Medway. Her vart det verande til det vart seld til J. B. Garnham den 6. januar 1921 og hogd opp for koparbotnen i 1921.
Berre gallionsfiguren er att frå skipet. Dette står på utstilling i foajeen til National Oceanography Centre i Southampton. Den amerikanske romferja «Challenger» vart kalla opp etter dette skipet.
Eveline Widmer-Schlumpf
Eveline Widmer-Schlumpf, er ein sveitsisk jurist og politikar frå Felsberg i kantonen Graubünden. Ho var i 2012 forbundspresident i Sveits, og er sidan 1. oktober 2010 finansminister i Sveits. Sidan 2008 har vore medlem av Borgarleg-demokratisk Parti (BDP), tidlegare representerte ho Sveits Folkeparti (SVP).
Liv og gjerning
Widmer-Schlumpf var medlem av storrådet i Graubunden frå 1994 til 1998. 15. mars 1998 vart ho, som den fyrste kvinna, vald inn i regjeringsrådet for Graubünden, og tok sete som finans- og militærminister. Mellom 2001 og 2005 var ho tidvis president for storrådet, etter innarbeidde turnusar.
Ved valet til nytt forbundsråd i Sveits, 12. desember 2007, slo Widmer-Schrumpf overraskande ut Sveits Folkeparti sin offisielle kandidat; Christian Blocher. Med 125 røyster mot 115 i andre valomgang fekk ho plass i forbundsrådet. Leiinga i SVP kravde at Widmer-Schlumpf skulle trekke seg, ettersom ho ikkje var vald med støtte frå sitt eige parti. Straks ho aksepterte valet, vart ho nekta tilgang til SVP-møta. Den 2. april 2008 bad SVP-leiinga henne omgåande å trå tilbake frå storrådet og forlate partiet. Sidan ho ikkje kunne ekskluderast, i Sveits er politikarane medlem av kantonale partiorganisasjonar, vart heile partiorganisasjonen til SVP i Graubünden ekskludert den 1. juni. Hausten 2008 danna det tidlegare SVP i Graubünden, det nye partiet BDP, saman med SVP-fraksjonen i kantonen Bern.
Widmer-Schlumpf har sidan 1. januar 2008 vore medlem av forbundsrådet i Sveits. Ho var justisminister frå ho kom med i forbudsrådet, fram til og med 31. oktober 2010. Den 1. november 2010 tok ho over som landets finansminister. Widmer-Sclumpf var så forbundsrådet sin visepresident gjennom 2011, og vart vald til president den 14. desember. Året 2012 var Widmer-Schlumpf forbundspresident.
Carme-gruppa
Carme-gruppa er ei gruppe jupitermånar som truleg har sams opphav. Jupitermånen Carme har gjeve opphav til namnet på gruppa, og er den største medlemen av henne. Alle månane i gruppa har retrograde banar. Alle månane er òg ljosraude, bortsett frå Kalyke som er mykje raudare enn resten.
Det er er truleg Carme som er opphavet til gruppa, der dei 16 andre medlemene av gruppa er bitar som vart slegne av Carme under ein kollisjon med eit anna objekt. Carme sjølv var truleg ein D-type-asteroide, og kollisjonen kan ha hendt både før eller etter at han vart fanga inn av Jupiter.
Desse månane vert rekna til gruppa:
AZ
AZ kan visa til:
Telinet Energi
Telinet Energi AS er eit norsk energileverandørsselskap som vart etablert i 2003.
Selskapet er miljøsertifisert gjennom ordninga Miljøfyrtårn og er klimanøytralt. Bedrifta tilbyr 100% fornybar energi gjennom opphavsgaranti på straum til både private hushald og bedrifter.
Red Ridge
Red Ridge er ein rygg like vest for Robsonbreen i Gonville and Caius Range i Victoria Land. Det skildrande namnet (raudryggen) vart gjeven av Frank Debenham under Terra Nova-ekspedisjonen (1910–13) då han kartla ryggen i 1912.
Telinet Energi
Telinet sel produkt innan ENØK som anten skal redusere straumforbruket eller vere elektriske alternativ til produkt som i dag nyttar andre energikjelder gjennom dotterselskapet Telinet Miljøprodukter AS. Salet av el-syklar gjerast på eit eige nettsted el-sykkel.no. I Sverige er selskapet inne på slutbrukarmarknaden gjennom dotterselskapet Telinet Energi AB. Telinet er produsent av fornybar energi, og har vindkraftverk på Öland i Sverige.
Telinet Energi har hatt førsteplass på Konkurransetilsynets oversyn over spotpris  sidan veke 24 i 2012. På Konkurransetilsynets oversyn over standard variabel pris har Telinet Energi hatt den lågaste gjennomsnittlege prisen i 2011, 2012, 2013 og 2014.
Organisasjonsform: Aksjeselskap
Org.nr: 985 283 648
Noel Redding
David Noel Redding var ein engelsk rockegitarist, mest kjend som bassist i The Jimi Hendrix Experience.
Telinet Energi
Etablert: 10. januar 2003
Noel Redding
Noel vart vald ut til å spele i bandet til Hendrix i 1966, og dei spelte i lag fram til han forlet bandet i 1969. Sjølv om han spelte i andre band før og etter Hendrix døydde, oppnådde han aldri like stor suksess som han gjorde med Hendrix. Han trekte seg attende til Irland i 1972.
Telinet Energi
Bransje: elektrisk energi
Noel Redding
Redding spelte ei stund med Neil Landon, før han vart med i the Jimi Hendrix Experience. Den siste konserten hans med bandet var i juni 1969. Med bandet spelte han på dei tre viktige albuma Are You Experienced, Axis: Bold as Love og Electric Ladyland, samt at han spelte med Hendrix på fleire av dei mest kjende konsertane hans.
I 1968, før han forlet the Jimi Hendrix Experience danna Redding gruppa Fat Mattress med Neil Landon på vokal, Jim Leverton og Eric Dillon, på trommer. Seinare spelte Martin Barre ei kort stund i bandet før han vart med i Jethro Tull. Bandet gav ut to album før dei gav seg i 1970.
Det vart gjort eit forsøk på å gjenforeine the Jimi Hendrix Experience i 1970, men det vart aldri noko av for Redding sin del. Han flytte til Los Angeles Redding der han vert med i bandet Road,. Dei gav ut eitt album, Road (1972).
Noel Redding flytta til Irland i 1972. Han danna The Noel Redding Band med Eric Bell frå Thin Lizzy, Dave Clarke, Les Sampson og Robbie Walsh. Dei gav ut to album for RCA, men vart oppløyst etter ein krangel med managementet.
Redding vart tvungen til å seie frå seg alle honorar frå innspelingane med Hendrix i 1974 og vart fortalt at platene til Hendrix ikkje kom til å bli gjeve ut på ny i framtida. Dette var før CDar og DVDar kom på marknaden, og Redding gjekk glipp av store inntekter. Heilt fram til han døydde planla Redding søksmål mot Hendrix for å dei tapte inntektene.
Noel Redding spelte og turnere sporadisk gjennom åra, stundom for andre artistar som Thin Lizzy og Traffic. Han spelte med rockebandet Phish i 1993. Han danna òg Shut Up Frank i lag med Dave Clarke, Mick Avory frå The Kinks og Dave Rowberry frå The Animals. Dei turnerte mykje og spelte inn fleire album.
Redding døydde i heimen sin den 11. mai 2003.
Ettermæle
Den kreative basspelinga til Redding har påverka mange andre kjende bassistar, som Billy Sheehan, Geddy Lee frå Rush, Geezer Butler frå Black Sabbath og Flea frå Red Hot Chili Peppers.
Pitkävuori
Pitkävuori var ein hoppbakke i Jämsä i Tavastland i Finland. Bakken var i bruk fram til 1994.
I Noreg er Pitkävuori mest kjend for at Torgeir Brandtzæg vart skadd der i 1965, slik at han måtte gje opp karrieren som hoppar.
Robin Hood
Robin Hood er ein kjend, legendarisk skikkelse frå England. Eksistensen hans har ikkje kunna påvisast historisk, men det er blitt gjort mange forsøk.
Robin Hood blir sagt å ha levd saman med vennene sine i skogen etter å ha blitt lyst fredlaus for å ha opponert mot styresmaktene, særleg det britiske presteskapet, skatteinnkrevaren og sheriffen. Det finst fleire forteljingar om det han skal ha utretta. Han blir sagt å ha vore dyktig i bruk av boge og andre våpen. I nokre forteljingar blir han knytt til ein kjærast frå høgare samfunnslag. Ho blir vanlegvis kalla Marion, men nokre stader blir ho kalla Mary og Maud. Robin Hood skal ha støtta dei undertrykte og fortsette motstanden sin mot øvrigheita. Det blir sagt at han «stal frå dei rike og gav til dei fattige». Desse trekka er omstridde, men ideologisk modifiserte gjennom tidene. Forteljinga har dermed appellert til folkemassane; Robin Hood er blitt sett på som ein som kjempa mot urettferd og hjelpte dei svake.
Helge Julius Jakhelln Dyvik
Helge Julius Jakhelln Dyvik er ein norsk professor i språkvitskap.
Robin Hood
Dei eldste kjeldene
Ein meiner at dei eldste forteljingane om Robin Hood kan stamma frå høgmellomalderen. Den eldste av dei bevarte forteljingane, gjerne kjent som Robin Hood and the Monk, blir omtalt i innleiinga som talkyng of the monke and Robyn Hode. Ho er kjend frå ei manuskriptsamling frå omkring 1450, men er noko eldre enn dette. To lengre dikt, A Gest of Robyn Hode og A Lyttell Gest of Robyn Hode, finst i fleire versjonar frå byrjinga av 1500-talet. Dei fleste av hovudelementa i legenda blir skildra i desse, som at Robin er lovlaus, ein særs god bogeskyttar, og ein som vernar dei svake.
Det finst også eldre referansar til Robin Hood. Den eldste som er kjend er frå kring 1377, i William Langland sitt dikt Piers Plowman. Der står det: Det finst andre kjelder som tyder på at legenda var kjent allereie i 1261–1262. Det er altså eit tidsrom på omkring to hundreår mellom dei første hinta om legenda og den eldste bevarte versjonen av henne.
Helge Julius Jakhelln Dyvik
Dyvik var fødd i Bodø. Etter å ha vorte cand.mag. frå Universitetet i Bergen i 1972, studerte han gammal- og mellomengelsk ved Universitetet i Durham i 1973 og vart mag.art. i nordiske språk i 1976. I 1981 vart han dr.philos. med avhandlinga Grammatikk og empiri, ei avhandling innafor teoretisk lingvistikk. I 1987 mottok han Fridtjof Nansens belønning for fremragende forsking.
Robin Hood
Dei eldste kjeldene
I renessansen heldt ein festivalar der ein kledde seg ut som Robin Hood og vennene hans. Også dei kongelege var med på dette.
Helge Julius Jakhelln Dyvik
I 1983 vart Dyvik utnemnd til professor i allmenn lingvistikk ved Institutt for lingvistiske, litterære og estetiske studium ved Universitetet i Bergen. I 1995 vart han innvald i Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab, i 1998 i Det Norske Videnskaps-Akademi, i 2015 i Academia Europaea, og i 2019 i Det Norske Akademi for Språk og Litteratur.
Han har hatt mange verv, blant anna som president i Nordic Association of Linguists. I 2000 vart han medlem i Norsk språkråd, og frå 2006 til 2013 var han leiar for Språkrådet sitt Fagråd for normering og språkobservasjon.
Robin Hood
Den verkelege Robin Hood?
Det er blitt gjort mange forsøk på å finna bakgrunnen for skikkelsen Robin Hood. Frå mange hald er det blitt hevda at han verkeleg har levd. Frå andre hald har ein meint det motsette. Den prestisjetunge Dictionary of National Biography har ein biografi om han som eine og åleine er skriven for å forklara at han aldri har eksistert.
Det første kjente forsøket på å identifisera sogefiguren Robin Hood med ein verkeleg person kom i Andrew de Wyntoun si krønike over skotsk historie fram til 1408, som var ferdig i 1420. Der tidfesta han Robin Hood og Little John til 1283–1285, og plasserte dei i Inglewood og Barnsdale.
Kring tjue år seinare skreiv ein annan skotte, Walter Bower, at han var ein «kjend mordar ... som den dumme befolkninga er så overordentleg glad i å hylla både i tragedie og komedie», og tidfesta han til 1266. Dette plasserte Robin i ei mogleg historisk kontekst blant adelsmennene som hadde mista rettane sine etter slaget ved Evesham i 1265.
I 1795 gav Joseph Ritson ut ei særs innverkandsrik samling av gamle Robin Hood-balladar, Robin Hood: A collection of all the Ancient Poems Songs and Ballads now extant, relative to that celebrated Outlaw. I forordet presenterer han dei kjeldene han har gjennomgått, og meinte at den historiske Robin Hood var ein mann ved namn Robert Fitzooth, som døydde 18. november 1247.
I seinare tida har fleire forskarar prøvde å finna opphavet til forteljingane, og nokre har gått ut ifrå at dei kan vera baserte på fleire ulike hendingar og element. Fleire historikarar tenker seg at Robin Hood ikkje er basert på éin person, men snarare på fleire personar med liknande omstende.
Ein interessant faktor er at ein frå særs gammalt av, truleg heilt tilbake til heidensk tid, kjenner ein festival som blei halden i mai til ære for ei slags ånd eller alv som var kjend som Robin Goodfellow. Ein liknande person blir omtalt i fransk litteratur, der han er kalla Robin de Bois, 'Robin frå skogane'. Denne mytiske skikkelsen kan kanskje vera ein del av opphavet.
Den litterære Robin Hood
Frå omlag regjeringstida til Elisabet I blei det skrive teaterstykke om Robin Hood. Seinare er han kjent som ein viktig litterær skikkelse. Det er bltit skrive mange bøker om han, også for barn. Han blir sett på som ein velgjerar som gjorde godt mot allmugen og tukta urettvise makthavarar.
Særleg gjennom Walter Scott sitt verk Ivanhoe er han blitt eit symbol på striden mellom angelsaksarar og normannar.
Broseley
Broseley  er ein by i grevskapet Shropshire i England. Han har kring 5000 innbyggjarar ved elva Severn. Den første jernbrua i verda vart bygd i 1779 frå Broseley til Coalbrookdale og Madeley. Dette førte til utviklinga av Ironbridge Gorge, som i dag er ein verdsarvstad.
What'd I Say
«What'd I Say» (eller «What I Say") er ein amerikansk rhythm and blues-song av Ray Charles gjeven ut i 1959. Som singel vart songen delt i to delar og han var ein av dei første soul-songane. Komposisjonen vart improvisert ein kveld seint i 1958 då Charles, orkesteret hans og korsongarar hadde spelt ei heil setliste på eit show og framleis hadde noko tid att. Responsen frå publikum var så entusiastisk at Charles sa til produsenten sin at han ønskte å spele inn songen.
Etter fleire R&B-hittar, vart denne songen det endelege gjennombrotet til Charles og utløyste ein ny undersjanger i R&B kalla soul, og alle elementa som Charles hadde skapt sidan han spelte inn «I Got a Woman» i 1954 vart no sett saman. Gospel og rhumba kombinert med seksuelle hint gjorde ikkje songen berre populær men òg særs kontroversiell hos både det kvite og svarte publikummet. Singelen var den første gullplata for Ray Charles og vart ein av dei viktigaste songane innan R&B og rock and roll. For resten av karrieren sin avslutta Charles nesten kvar einaste konsert med denne songen. Songen vart lagt til National Recording Registry i 2002 og han er rangert på 10. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene.
Komposisjon og innspeling
I følgje sjølvbiografien til Charles vart «What'd I Say» improvisert fram på slutten av ein konsert i desember 1958. Normalt pleidde han ikkje å spele songar for publikum før han hadde spelt dei inn, men «What'd I Say» var eit unntak.
Songen starta på elektrisk piano med ei rekkje riff, før Charles byter til vanleg piano for fire refreng akkompagnert av ein latinsk conga-tumbao-rytme. Songen endrar seg når Charles byrjar å syngje enkle, improviserte vers («Hey Mama don't you treat me wrong / Come and love your daddy all night long / All right now / Hey hey / All right»). Charles nytta element frå gospel i ein 12-takts bluesstruktur. Somme av dei første linjene («See the gal with the red dress on / She can do the Birdland all night long») er inspirert av ein boogie-woogie-stil ala Clarence «Pinetop» Smith som brukte å rope til dansarane på dansegolvet kva dei skulle gjere gjennom teksten sin. I midten av songen seier Charles at the Raelettes skal repetere det han gjer.
Atlantic Records hadde akkurat kjøpt ein 8-sporsopptakar og lydteknikaren Tom Dowd var i ferd med å gjere seg kjend med apparatet. I februar 1959 spelte Charles og orkesteret hans inn «What'd I Say» i det vesle studioet til Atlantic. Songen vart spelt inn på tre-fire forsøk, sidan bandet hadde spelt han ein del på konsertane sine.
Det var to problem med innspelinga. Det eine var lengda på over sju og eit halvt minutt, når den normale lengda for songar spelt på radio var kring to og eit halv minutt. Det andre var at sjølv om teksten ikkje var obskøn, så uroa lydane Charles og the Raelettes laga i delar av songen Down og produsentane. Ein tidlegare song kalla «Money Honey» av Clyde McPhatter vart bannlyst i Georgia og Ahmet Ertegun og Wexler hadde gjeve han ut likevel, og risikerte arrestasjon. Ray Charles var klår over kontroversen i «What'd I Say:» «Eg tolkar ikkje mine eigne songar, men om du ikkje forstår 'What I Say', så er det noko gale med deg. Anten det, eller så er du ikkje kjend med dei søte elskovslydane.»
Dowd løyste det med å mikse tre versjonar av songen. Songen vart delt i to og plassert på kvar si side av singelen, i tillegg vart nokre av dei mest kontroversielle partia fjerna frå ein av miksane. Singelen vart gjeven ut i juni 1959.
Mottaking
«What'd I Say» vart bannlyst av mange svarte og kvite radiostasjonar fordi, som ein kritikar sa, «dialogen mellom han sjølv og korsongarane hans starta i kyrkja og enda opp på soverommet». Den erotiske karakteren var tydeleg for lyttarane, men eit djupare aspekt ved blandinga av svart gospel og R&B plaga mange i det svarte publikummet. Musikk, var som mykje av det amerikanske samfunnet, segregert, og somme kritikarar mislikte at gospel ikkje berre vart spelt av sekulære musikarar, men òg vart marknadsført for eit kvitt publikum. Under fleire konsertar i 1960-åra vart publikum så frenetisk og konsertane minna så mykje om vekkingsmøte medan Charles spelte «What'd I Say» at politiet stundom vart kalla inn fordi arrangørane var redd det skulle bryte ut opprør. Den moralske kontroversen kring songen har vore medverkande til kor populær songen vart. Charle sa seinare at rytmen var fengande, men at det var den antydande teksten som tiltrekte lyttarane: « 'See the girl with the diamond ring. She knows how to shake that thing.' Det var ikkje diamantringen som tok dei.» «What'd I Say» vart den første Ray Charles-hitten som kryssa over til rock and roll-sjangeren.
Ettermæle
Michael Lydon, som skreiv ein biografi om Charles, oppsummerte innverknaden til songen slik: «'What'd I Say' var eit monster med fotavtrykk større enn skonummeret. Vågal annleis, vilt sexy og særs dansbar. Songen nagla fast lyttarane. Når 'What'd I Say' kom på radio ville somme slå han av i avsky, men millionar skrudde opp volumet og song 'Unnnh, unnnh, oooooh, oooooh' i lag med Ray og the Raelets. Han vart midtpunktet på milionar av festar, starten på så mange romansar, og ein sommarsong å deite til.» Songen slo ikkje gjennom umiddelbart i USA, men vart særleg populær i Europa. Paul McCartney vart så slått av songen at då han høyrte han berre visste han at han ville drive med musikk. George Harrison hugsar ein fest han var på i 1959 der songen vart spelt utan stopp i åtte timar: «Det var ein av dei beste songane eg hadde høyrt.» Medan The Beatles utvikla stilen sin Hamburg, spelte dei «What'd I Say» kvar kveld, og såg kor lenge dei kunne få songen til å vare med å få publikum med på call and response.
Då Mick Jagger song for første gongen med bandet som skulle bli the Rolling Stones, song han ein duett av «What'd I Say». Eric Burdon frå The Animals, Steve Winwood frå The Spencer Davis Group, Brian Wilson frå The Beach Boys og Van Morrison har alle nemnt songen som ei stor inspirasjonskjelde og hadde alt spelt songen på konsertane sine. Musikkhistorikaren Robert Stephens meiner soul-musikken vart fødd med «What'd I Say» då gospel og blues vart blanda med stor suksess. Den nye sjangeren vart seinare utvikla vidare av musikarar som James Brown og Aretha Franklin.
«What'd I Say» har blitt spelt av mange andre artistar i mange forskjellige stilartar. Elvis Presley nytta songen i ein stor dansescene i filmen Viva Las Vegas frå 1964 og gav han ut som singel. Cliff Richard, Eric Clapton med John Mayall & the Bluesbreakers, The Big Three, Eddie Cochran, Bobby Darin, Alvin and the Chipmunks, Nancy Sinatra, Sammy Davis jr., Roy Orbison, Johnny Cash og The Ronettes gav alle ut sine versjonar av songen. Jerry Lee Lewis fekk stor suksess med sin versjon i 1961, og nådde 30. plassen på singellista. Charles sa seinare: «Eg såg at mange av stasjonane som bannlyste songen då eg spelte han, byrja å spele songen då han vart spelt av kvite artistar. Dette var rart for meg, som om kvit sex var reinare enn svart sex. Men så snart dei byrja å spele den kvite versjonen, så byrja dei òg å spele originalen.»
Charles avslutta kvar einaste konsert han spelte resten av karrieren med denne songen. «'What'd I Say' er den siste songen min på scenen. Når eg gjer 'What'd I Say', treng du ikkje tenke meir på det - det er slutten for min del - det kjem ikkje fleire ekstranummer, ingenting. Eg er ferdig!»
Songen vart rangert på 10. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene, og skreiv: «Charles si grynt- og stønn-utveksling med the Raeletts var det nærste du kom lyden av ein orgasme på radio i Eisenhower-tida». I 2000 vart han rangert på 43. plass på lista til VH1 over dei 100 beste rock and roll-songane, og 96. plassen på lista til VH1 over dei 100 beste dansesongane, den eldste på lista. Det same året vart han vald ut av National Public Radio som ein av dei 100 viktigaste songane på 1900-talet. Ein sentral scene i biografifilmen Ray i 2004 kan ein sjå ein improvisasjon av songen, framført av Jamie Foxx, som vann Oscarprisen for rolla si som Charles. Av historiske, kunstnariske og kulturelle årsaker, la Library of Congress songen til det amerikanske National Recording Registry i 2002. Rock & Roll Hall of Fame hadde songen med på lista si over 500 songar som forma rock and roll i 2007.
Mazagão
Mazagão er ein kommune i delstaten Amapá i nordregionen av Brasil.
Go, Dog. Go!
'Go, Dog. Go!' (norsk tittel: Bånn gass, hund!) er ein amerikansk-kanadisk animert komiserie skapt av Adam Peltzman for Netflix. Serien har gått sidan 26. januar 2021.
Billy Cox
William "Billy" Cox er ein amerikansk bassist, mest kjend for å ha spelt i bandet til Jimi Hendrix.
Han møtte først Jimi Hendrix tidleg i 1960-åra, då dei begge var i hæren i lag. Cox spelte då i lag med Hendrix i eit R&B-band kalla King Kasuals. Hendrix inviterte seinare Cox til England for å spele i bandet hans, men Cox avslo og jobben gjekk i staden til Noel Redding. Etter at the Jimi Hendrix Experience var oppløyst i 1969, kom Cox med i bandet Band of Gypsys i lag med Hendrix. Cox vart verande i band med Hendrix til han døydde i 1970, og spelte mellom anna på Woodstock-festivalen.
Nils Jørgen Gregersen
Nils Jørgen Gregersen var ein norsk offiser, forfattar og stortingsmann frå Kristiania.
Gregersen var son til ein børsemakar i hovudstaden. Han gjekk krigsskulen frå 1856 til -60 og var deretter tilslutta Trondhjems infanteribrigade, avanserte til kaptein i 1872. Frå 1864 til 1883 budde han i Volda og arbeidde som veginspektør for Sunnmøre og ein del av Nordfjord. I 1891 vart Gregersen utnemnd til oberstløytnant i Telemarkske linjebataljon, med bustad i Skien. Perioden 1893-98 var han oberst i Bergenske brigade, budde i Vik i Sogn. Til sist sjef 1898-1905 for Kristiansandske brigade, busett i Kristiansand.
Medan han budde i Volda, var Gregersen varaordførar i kommunen frå 1872 til -80. I tillegg var han forlikskommissær og medlem av matrikkelkommisjonen. Valbolken 1880-82 representerte han Romsdals amt på Stortinget, sameleis ved omframtstortinget 1882. På Tinget var han medlem av militærkomiteen og slutta seg til venstreopposisjonen. Han flytta til Trondheim i 1883 og var medlem av bystyret frå 1887. Gregersen var medlem av to statlege utval; Militærkommisjonen av 1880 og Vårsildkommisjonen.
Gregersen var ein ivrig jeger og fiskar og gav ut verket Norges Natur i 1909. Året etter kom Hvem berøvede Kong Oscar den norske Krone?. Elles forfatta han fleire militære avhandlingar.
Fylkesveg 2274
Fylkesvei 2274 går mellom Kittelsrud i Lunner og Velofoss i Jevnaker.
Strekninga vart oppretta i 2019, og består av ei delstrekning av tidlegare fylkesveg 1.