cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sunshine of Your Love
Andre versjonar
Funkadelic spelte songen på albumet By Way of the Drum i 1984, men albumet kom ikkje ut før i 2007.
Trini Lopez spelte «Sunshine Of Your Love» på albumet The Whole Enchilada (Reprise 6337).
Songen vart spelt av hardrockbandet Goo Goo Dolls på debutalbumet deira.
Ein rapcore-versjon vart spelt inn av Thousand Foot Krutch.
Toto spelte inn songen i 2002 for albumet Through the Looking Glass.
Elvis Costello og The Police spelte «Sunshine of Your Love» på Costello-showet Spectacle: Elvis Costello with....
Carlos Santana spelte songen i 2001 på Guitar Heaven: The Greatest Guitar Classics of All Time. Med seg har han Rob Thomas frå Matchbox Twenty på vokal.
Mahavishnu Orchestra nytta hovudriffet på songen «Dream» på konsertalbumet Between Nothingness and Eternity i 1973.
Den japanske gitaristen og songaren Tomoyasu Hotei spelte songen for GUITARHYTHM V i 2009.
Dunkarsundet
Dunkarsundet er eit sund under Meløybrua i Kristiansund. Sundet har fått namn etter den franske byen Dunkerque, på grunn av at kaprarar frå Dunkerque på 1600-talet heldt til i sundet. I dag er Dunkarsundet mest kjendt på grunn av ei småbåthamn. I 2017 vart det bygt bru over sundet.
Polytminae
Polytminae er ein underfamilie av kolibriar, Trochilidae, etter inndelinga av kolibriar i  i HBW and BirdLife International illustrated checklist of the birds of the world, band 1, 2014. Det er gjort framlegg om å bruke det uformelle namnet «mangoar» om gruppa.
Fylogeni
Ein molekylær fylogenetisk studie av kolibriane publisert i 2007 fann at kolibrifamilien bestod av ni klader. Då Edward Dickinson og James van Remsen Jr. oppdaterte Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World for den 4. utgåva i 2013, delte dei kolibrifamilien inn i seks underfamiliar og foreslo å bruke namnet Polytminae for «mangoar». Underfamilien Polytminae vart første gongen introdusert av Ludwig Reichenbach i 1854.
Wasabröd
Wasabröd AB er eit matvarekonsern med marknadskontor i Stockholm. Det er eigd sidan 1999 av det italienske matvareforetaket Barilla. Foretaket er verdas største tilverkar av knekkebrød.
Polytminae
Fylogeni
Molekylær fylogenetiske studiar av Jimmy McGuire og medarbeidarar publiserte mellom 2007 og 2014 bestemde forholdet mellom hovudgruppene av kolibriar. I kladogrammet nedanfor er dei engelske namna som vart introduserte i 1997 omsett til norsk. Dei latinske namna er dei som vart foreslått av Dickinson og Remsen i 2013.
Wasabröd
Historie
Foretaket vart grunlagt i Skellefteå i 1919 av Karl Edvard Lundström under namnet AB Skellefteå Spisbrödsfabrik. I 1931 vart det flytta til Filipstad og bytte i 1957 namn til AB Wasa Spisbrödsfabrik og i 1964 til Wasabröd AB etter kongeætta Vasa. I 1967 gjekk ein saman med Borden Foods i New York og danna OLW (Old London Wasa) etter Bordens fabrikk som heitte Old London. I 1982 vart foretaket seld til det sveitsiske legemiddelsforetaket Sandoz AG (som seinare kom til å inngå i konsernet Novartis AG), for å i 1999 å seljes til det italienske matvareforetaket Barilla. Wasa sel knekkebrød og andre bakerprodukt i 40 land, m.a. i Skandinavia, Tyskland, Frankrike, Italia og USA. Wasa har tre bakeri som ligg i Filipstad, Hamar (Noreg) og Celle (Tyskland).
Polytminae
Fylogeni
Kladogram for kolibrifamilien:
Artsliste
Liste over biologiske slekter med artar i Polytminae («mangoar») i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023, med norske artsnamn etter Norske navn på verdens fugler. Utval av slekter, samt IUCN raudlistekategori er etter HBW and BirdLife Taxonomic Checklist. • Slekt Doryfera
• Grønpannelansenebb, Doryfera ludovicae, Green-fronted lancebill, (Bourcier & Mulsant, 1847), (LC)
• Blåpannelansenebb, Doryfera johannae, Blue-fronted lancebill, (Bourcier, 1847), (LC)
• Slekt Schistes
• Kvitstrupekilenebb, Schistes albogularis, White-throated daggerbill, Gould, 1852, (LC)
Chatham House
Chatham House, eigentleg Royal Institute of International Affairs ('Kongeleg institutt for internasjonale spøsmål'), er ein ideell, ikkje-statleg organisasjon med sete i London. Han har som føremål å analysere og fremje forståing av viktige internasjonale og dagsaktuelle spørsmål. Instituttet har namn etter bygningen det er basert i, eit verna hus frå 1700-talet ved St. James's Square. Bygget vart delvis utforma av Henry Flitcroft. Tre britiske statsministrar har butt der, mellom anna William Pitt den eldre, den første jarlen av Chatham.
Polytminae
Artsliste
• Slekt Augastes
Chatham House
Chatham House er opphavet til den såkalla «Chatham House-regelen». Dette er ein anonymitetsregel som sier at deltakarar ved møter og seminar i Chatham House fritt kan diskutere informasjon frå slike møte, men dei skal ikkje seie kven dei fekk opplysingane frå eller kva gruppe dei tilhøyrde. Regelen er utvikla for å gjere det lett å vere ærleg og seie kva ein verkeleg meiner om ei sak eller eit spørsmål om kontroversielle eller upopulære tema som vert diskuterte. Alle skal få tale fritt utan fare for å verte siterte utanfor huset. Trass denne regelen er dei fleste møte på Chatham House opne for innsyn.
I 2015 Global Go To Think Tanks Report utforma av University of Pennsylvania vart Chatham House rangert som den andre mest innflytnadsrike tankesmia i verda, etter Brookings Institution, og den mest innflytnadsrike i verda utanfor USA. Også bladet Foreign Policy rangerte det som den mest innflytnadsrike tankesmia i verda utanfor USA i 2009.
Polytminae
Artsliste
• Hyasintkolibri, Augastes scutatus, Hyacinth visorbearer, (Temminck, 1824), (LC)
Chatham House
Opphav
Chatham House vart grunnlagd gjennom eit møte skipa av Lionel Curtis for dei amerikanske og britiske utsendingane til fredskonferansen i Paris i 1919. Møtet vart halde den 30. mai 1919. Curtis hadde lenge oppfordra til vitskaplege studiar av internasjonale tilhøve, og tala etter fredskonferansen for at ekspert-analyse og debatt burde fortsetja vidare i form av eit internasjonalt institutt.
Polytminae
Artsliste
• Visirkolibri, Augastes lumachella, Hooded visorbearer, (Lesson, RP, 1839), (NT)
Chatham House
Opphav
Det enda med at dei britiske og amerikanske utsendingane skipa ulike institutt. Amerikanarane skipa Council on Foreign Relations i New York. Britane skipa det som då vart kalla The British Institute of International Affairs, og heldt det første møtet 5. juli 1920. Lord Robert Cecil, tidlegare utanriksminister Viscount Edward Grey, Arthur J. Balfour og John R. Clynes vart dei første presidentane for instituttet. Curtis og G. M. Gathorne–Hardy vart utnemnde til æres-sekretærar.
I 1922, etter at medlemstalet hadde gått opp og instituttet trengde meir plass, vart det gjeve bygningen Chatham House i gåve av kanadiske R.W. Leonard.
Polytminae
Artsliste
• Slekt Colibri
• Brunkolibri, Colibri delphinae, Brown violetear, (Lesson, RP, 1839), (LC)
• Talassinkolibri, Colibri thalassinus, Mexican violetear, (Swainson, 1827), (LC)
• Fioløyrekolibri, Colibri coruscans, Sparkling violetear, (Gould, 1846), (LC)
• Kvitgumpkolibri, Colibri serrirostris, White-vented violetear, (Vieillot, 1816), (LC)
• Slekt Androdon
Desmond Child
John Charles Barrett, kjend profesjonelt som Desmond Child, er ein USA-amerikansk låtskrivar og produsent. Han vart innlemma i Songwriters Hall of Fame i 2008.
Polytminae
Artsliste
• Heklenebbkolibri, Androdon aequatorialis, Tooth-billed hummingbird, Gould, 1863, (LC)
• Slekt Heliactin
• Hornkolibri, Heliactin bilophus, Horned sungem, (Temminck, 1820), (LC)
• Slekt Heliothryx
• Purpurkronealv, Heliothryx barroti, Purple-crowned fairy, (Bourcier, 1843), (LC)
• Grønkronealv, Heliothryx auritus, Black-eared fairy, (Gmelin, JF, 1788), (LC)
• Slekt Polytmus
• Guainumbikolibri, Polytmus guainumbi, White-tailed goldenthroat, (Pallas, 1764), (LC)
• Tepuikolibri, Polytmus milleri, Tepui goldenthroat, (Chapman, 1929), (LC)
• Grønkolibri, Polytmus theresiae, Green-tailed goldenthroat, (Da Silva Maia, 1843), (LC)
• Slekt Avocettula
• Knaggnebbkolibri, Avocettula recurvirostris, Fiery-tailed awlbill, (Swainson, 1822), (LC)
• Slekt Chrysolampis
• Rubintopas, Chrysolampis mosquitus, Ruby-topaz hummingbird, (Linnaeus, 1758), (LC)
• Slekt Anthracothorax
• Ametystmango, Anthracothorax mango, Jamaican mango, (Linnaeus, 1758), (LC)
• Grønstrupemango, Anthracothorax viridigula, Green-throated mango, (Boddaert, 1783), (LC)
• Kolstrupemango, Anthracothorax prevostii, Green-breasted mango, (Lesson, RP, 1832), (LC)
• Blåstrupemango, Anthracothorax veraguensis, Veraguan mango, Reichenbach, 1855, (LC)
• Svartbrystmango, Anthracothorax nigricollis, Black-throated mango, (Vieillot, 1817), (LC)
• Antillmango, Anthracothorax dominicus, Hispaniolan mango, (Linnaeus, 1766), (LC)
• manglar norsk namn, Anthracothorax aurulentus, Puerto Rican mango, (Audebert & Vieillot, 1801), (LC)
• Smaragdmango, Anthracothorax viridis, Green mango, (Audebert & Vieillot, 1801), (LC)
• Slekt Eulampis
• Grønkarib, Eulampis holosericeus, Green-throated carib, (Linnaeus, 1758), (LC)
• Purpurkarib, Eulampis jugularis, Purple-throated carib, (Linnaeus, 1766), (LC)
Kallmet
Kallmet er ein tidlegare landkommune i regionen Lezhë i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Lezhë.
Riviera-Pays-d'Enhaut
Riviera-Pays-d'Enhaut omfattar 13 kommunar. Dei er Blonay, Chardonne, Château-d’Œx, Corseaux, Corsier-sur-Vevey, Jongny, La Tour-de-Peilz, Montreux, Rossinière, Rougemont, Saint-Légier-La Chiésaz, Vevey og Veytaux.
Kallmet
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Kallmet 4 118 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Kallmet ein del av distriktet Lezhë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
I Heard It Through the Grapevine
Han vart opphavleg spelt inn av Smokey Robinson & the Miracles i 1966, ein versjon som vart avslått av Motown-eigaren Berry Gordy, som bad Whitfield og Strong om å gjere han mektigare. Etter innspeling av songen med Marvin Gaye i 1967, som Gordy òg avslo, produserte Whitfield ein versjon med Gladys Knight & the Pips, som Gordy gjekk med på å gje ut som singel i september 1967, og som gjekk til andreplass på Billboard-lista. Marvin Gaye-versjonen kom ut på albumet hans In the Groove i 1968, der han vart lagt merke til av radiostasjonar. Dette gjorde at Gordy gjekk med på å gje ut songen på singel i oktober 1968. Han gjekk til topps på Billboard-lista og vart liggande der i sju veker frå desember 1968 til januar 1969 og vart den største hitten til Motown på den tida.
Gaye-innspelinga har sidan vorte ein soul-klassikar og i 2004 vart han plasert på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene. Han vart òg innlemma i Grammy Hall of Fame.
I tillegg til at han vart spelt inn av fleire andre Motown-artistar, er songen spelt inn av mange andre musikarar, som Creedence Clearwater Revival, som lagde ein elleve minuttar lang versjon for Cosmo's Factory i 1970.
Lovord
Gaye-innspelinga har vorte ein soul-klassikar. I 2004 vart han plassert på 80. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene. I ei ny liste publisert i 2011 vart songen flytta ned til 81. plass.
Til minne om 50-årsjubieleet for Billboard Hot 100 i juni 2008 vart Marvin Gaye-versjonen rangert på 65. plass på ei liste over tidenes beste songar. Han vart òg innlemma i Grammy Hall of Fame.
Jacob Stenersen Worm-Müller
Jacob S. Worm-Müller eller Jacob Stenersen Worm-Müller var ein norsk historikar, og son av Jacob Worm-Müller.
Han studerte i fleire år jus, og vart i 1919 dr.philos. på avhandlinga Norge gjennem nødsaarene 1807–10. Han vart dosent i historie ved Universitetet i Oslo i 1919, og professor same stad frå 1928 til 1954. Worm-Müller gav mellom anna ut Boergeneralen Christian de Wet (1902), Krisen efter Napoleonskrigene (1922), Til Norge (1946), Idéer og mennesker (1954). Han var hovudredaktør for Den norske sjøfarts historie (3 bind i 6, 1923–1951) og var redaktør for tidsskriftet Samtiden frå 1925, og frå 1943 til 1945 var han redaktør for The Norseman. Han var formann i Norges Venstrelag frå 1945 til 52 og i Nordmanns-Forbundet frå 1954 til 60.
Worm-Müller var delegat til Folkeforbundets forsamling 1926 og 1927 og deltok i San Francisco-konferansen i 1945. Han var norsk utsendig til fleire av samlinga til SN. Han var ein av dei fremste talarane i Noreg og gjorde ein viktig innsats under den andre verdskrigen, særleg i dei norske sendingane frå BBC.
Ipatovo
Ipatovo (russisk Ипа́тово) er ein by i Stavropol kraj i Russland med om lag 30 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Kalaus, rundt 100 km nordaust for Stavropol.
Jacob Stenersen Worm-Müller
Verk
Dette er eit utval av noko av verka Worm-Müller publiserte.
Ipatovo
Ipatovo vart grunnlagd i 1860 som busetnaden Tsjemrek. Namnet vart seinare endra til Vinodelnoje (russisk: Виноде́льное, omsett: Landsbyen der det vert laga vin) sidan det var mange statlege vinkjellarar i byen. I 1935 vart namnet igjen endra, til det noverande Ipatovo, kalla opp etter den russiske helten frå borgarkrigen, P. M. Ipatov, som døydde her i 1918. Ipatovo fekk bystatus i 1979.
Johan Lindstrøm
Johan Lindstrøm var ein norsk arkitekt. Han var frå Lærdal.
Lindstrøm fullførte studiane ved Norges tekniske høgskole i 1921. Han arbeidde deretter som arkitekt i Bergen og oppførte eit stort antall bygningar frå 1920-talet til 1950-talet. Johan Lindstrøm hadde slektsrøtene sine i den gamle hotell- og handelsfamilien på Lærdalsøyri og han var den første som tok opp arbeidet med å få verna det gamle trebygningsmiljøet der. Han var ein sentral skikkelse innanfor den såkalla Bergensskulen av arkitektar på 1930-talet. Desse arkitektane nytta ofte den lokale trebygningskulturen som inspirasjonskjelde. Lindstrøm var oppteken av å vidareføra nasjonal byggeskikk i samtidas arkitektur I 1927 gav han ut boka Tunbrot og nybygnad på Vestlandet som hadde som program å «...vekkje og auke sansen for ein betre byggjemåte i bygdene våre» I 1955 vann han konkurransen om restaurering av Håkonshallen, der store delar måtte gjenreisast etter ein eksplosjonsulykke i 1944. Dette prosjektet vart fullført av sønene hans Jon Lindstrøm og Claus Lindstrøm saman med Peter Helland-Hansen.
Sonen Claus Lindstrøm førte faren sitt arbeid vidare, og han gav i 2004 ut boka Mellom aust og vest : eldre bygninger i Lærdal, Alvheim og Eide, som er eit stort dokumentasjonsverk med registrering og oppmåling av gamle bygningar m.a. i Lærdal.
Pålegg
Pålegg er ei samlenemning på matprodukt som leggast på ei brødskive, eit knekkebrød eller liknande. Vanlege pålegg er syltetøy, ost og kjøtpålegg (som til dømes fårepølse, skinke og liknande).
Ordet «pålegg» er utleia av «å legge på,» altso at det er funksjonen til matproduktet, det å legge det på brød, som definerer kva som er pålegg. Det er ikkje fysiske eigenskapar ved pålegget som er avgjerande. For eksempel er syltetøy pålegg når ein brukar på brødskiver, men ikkje når ein brukar som tilbehøyr til middag.
Mange andre språk, som engelsk, har ikkje noko omgrep som viser til «kva som helst som ein kan ha på ei brødskive», så ordet dukkar jamleg opp på lister over ord ein ikkje kan omsetja.
Inexpressible Island
Inexpressible Island er ei klipperik øy i Terra Nova Bay i Antarktis.
Historie
Terra Nova-ekspedisjonen til Robert Falcon Scott (1910-1913) bestod av fleire grupper. Ein av dei, den nordlege gruppa, var leia av Victor Campbell, og vart ikkje med Scott til det indre av kontinentet, men overvintra ved Cape Adare. I 1912 byrja denne gruppa på seks mann i alt den lange reisa heimover og sette av stad mot Cape Evans (via Hut Point). Dei vart derimot verande att ved Evans Coves med sledeprovisjonar for seks veker for å fullføre det geologiske arbeidet dei var meint å gjere. Då arbeidet var utført hadde dei att rasjonar for kring fire veker, sidan dei ikkje rekna med at skipet ville ha noko problem med å hente dei seinare i februar. Men «Terra Nova» nådde ikkje fram på grunn av tung pakkis. Då dei ikkje fekk kontakt med skipet vart denne nordlege arbeidsgruppa tvungen til å overvintra i Antarktisk nok ein vinter. Dei grov ut ei 4 meter lang og 3 meter brei snøhole i isen på ei øy kalla «Inexpressible Island» der dei overvintra under særs harde vilkår. For å overleve jakta dei nokre få sel og pingvinar. Den nordlege gruppa hadde lagt eit forsyningsdepot ved Hells Gate-morenen på Inexpressible Island i tilfelle «Terra Nova» ikkje skulle klare å nå fram til dei. Depotet bestod hovudsakleg av forsyningar og utstyr laste på ein slede. Sjølv om dei hadde dette depotet vart vinteren i isgrotta og ei delvis steinhytte særs dårleg. Mennene leid av frostskadar, svolt, dysenteri og dei avskyelege vindane på øya. Skipslegen George Murray Levick sa: «Vegen til helvete kan vere lagt med gode intensjonar, men det er meir truleg at helvete sjølv er lagt i same stil som Inexpressible Island.»
Mennene starta på heimreisa mot Hut Point den 30. september 1912, kring 350 km ned kysten, der dei mellom anna kryssa Drygalski-bretunga. Browning var særs sjuk og Dickason nesten invalidisert av dysenteri. Dei nådde fram til Hut Point den 5. november.
Staden der isgrotta ligg på Inexpressible Island er verna av Antarctic Heritage Trust og Antarktistraktaten.
TÜRKSOY
TÜRKSOY eller Uluslararası Türk Kültürü Teşkilatı (engelsk International Organization of Turkic Culture, norsk omsetjing Den internasjonale organisasjonen for tyrkisk kultur), tidlegare Türk Kültür ve Sanatları Ortak Yönetimi, er ein internasjonal kulturorganisasjon for stader med ein tyrkisk folkesetnad som talar tyrkiske språk.TÜRKSOY er ei forkorting for det tidlegare namnet på organisasjonen, men òg ei samanseting av dei to orda türk, som tyder «tyrkisk», og soy, som tyder «opphav». Organisasjonen har hovudkontoret sitt i Ankara i Tyrkia.
Historie
I 1992 blei det hald møte i Baku og Istanbul der kulturministrane frå Aserbajdsjan, Kasakhstan, Kirgisistan, Turkmenistan, Tyrkia og Usbekistan var til stades og blei samde om å inngå eit kulturelt samarbeid. 12. juli 1993 blei TÜRKSOY skipa gjennom underskrivinga av ein avtale i Almaty.
I 1996 blei det danna eit offisielt samarbeid med gjensidig dialog og konsultasjon mellom TÜRKSOY og UNESCO. Sidan 2012 har organisasjonen tildelt ein by status som kulturhovudstad i den tyrkiske delen av verda for ein periode på eitt år.
Magne Lystad
Magne Lystad var ein norsk orienteringsløpar frå Lunderseter i Hedmark. Han vart nordisk mester i 1957 og 1959, i 1962 sigra han i det nyinnførte europameisterskapet. Han hadde 7 individuelle mesterskap og fem stafettmesterskap.
Aktiv
Lystad vart norsk meister fyrste gongen i 1954, ein prestasjon han fylgde med å vinne dei neste tre meisterskapa. I 1957 vart han i tillegg nordisk meister på suverent vis framom tre landsmenn, meisterskapen vart avvikla ved Hegra i Nord-Trøndelag. To år seinare vart han på ny både norsk og nordisk meister, den siste meisterskapen fann stad ved Ålborg i Danmark. I 1960 og 1962 vart han noregsmeister for sjette og sjuande gong, sommaren i mellom kom han på tredjeplass i den nordiske meisterskapen.
Høgdepunktet for Lystad kom ved den fyrste av to europameisterskap. Sundag 23. september 1962 i Løten sprang han inn til sigerstida 1.48.32 og slo andremann med 5 minutt og 39 sekund. I 1964 var han med i det norske firemanns-laget som tok sølv i stafetten under EM. Han avslutta år som aktiv løpar med å vinne bronsemedaljen i den individuelle tevlinga ved den nordiske meisterskapen 1965 ved Hokksund.
Med laget sitt, Lunderseter IL, vart Lystad stafettmeister i noregmeisterskapane 1956, 1957, 1958, 1961 og 1964.
År 1957 vart Magne Lystad tildelt både Morgenbladets gullmedalje og Sportsjournalistenes statuett for triumfen i den nordiske mesterskapen.
Malvin Toft
Malvin Toft var ein norsk fiskar, lokalhistorikar og forfattar frå Skorpa i Flora kommune. Han har gjort verdfullt samlararbeid kring nyare fiskerihistorie i Ytre Sunnfjord. Dette er publisert m.a. i seriar i Firdaposten. I 2002 fekk han kulturprisen til Flora kommune.
I 2002 gav Toft ut boka Båtar med sjel.
It's My Life
It's My Life kan visa til:
Den australasiatiske antarktisekspedisjonen
Den australasiatiske antarktisekspedisjonen var ein australasiatisk forskingsekspedisjon til Antarktis som vart gjennomført frå 1911 til 1914. Han vart leia av den australske geologen Douglas Mawson som vart adla for innsatsen sin. I 1910 starta han planlegginga av ein ekspedisjon som skulle kartleggje den 3 200 kilometer lange kystlinja av det antarktiske kontinentet som ligg sør for Australia. Australian Association for the Advancement of Science godkjende planane hans og bidrog med ein god del av finansieringa av ekspedisjonen. Den attverande finansieringa vart skaffa til vege gjennom offentleg innsamling og andre donasjonar.
Førebuingar
Mannskapet til ekspedisjonen kom hovudsakleg frå universitet i Australia og New Zealand. Av dei som deltok i landekspedisjonen var det 22 australiarar, fire newzealendarar, tre britar og éin sveitsar. Tre av leiarane (Mawson, Wild og Davis) hadde røynsle frå tidlegare antarktisekspedisjonar.
Selfangstskuta «Aurora» frå Newfoundland vart utrusta som ekspedisjonsskip. Ho hadde ei lengd på 165 fot (50 m) med ein tonnasje på 380 tonn, og var utstyrt med ei dampmaskin med yting på 98 bhp. Kaptein var John King Davis.
Skuta segla[2. desember 1911 mot Macquarieøya, som ligg halvvegs mellom Australia og Antarktika. Ho kom fram ni dagar seinare etter ei stormfull kryssing. Eit hjelpeskip, «Toroa», følgde etter med forsyningar og passasjerar. Etter reise frå Macquarieøya 23. desember starta «Aurora» utforsking av kyststrekninga og oppdaga og namngav King George V Land og Queen Mary Land.
Blant eksepdisjonsmedlemmane deltok Frank Hurley som offisiell fotograf, Frank Wild som leiar for den vestlege leiren, Charles Hoadley som geolog og Cecil Madigan som meteorolog.
Leirar
Ekspedisjonen etablerte hovudleiren sin ved Cape Denison i Samveldebukta. Leiren var vinterkvarter for atten menn gjennom vinteren 1912, vinteren etter for sju. Hyttene finst der framleis – to intakte og to i ruinar. Dei oppførte òg to feltstasjonar: ein støytte- og reléstasjon på Macquarieøya og ein vestleg leir på Shackleton isbrem.
Plasseringa Mawson valde for hovudleiren viste seg å vere ein av dei mest forblåste plassane på jorda. Den lokale geomorfologien, med den steile gradienten mellom polarplatået og Sørishavet, skapar tilhøve som gjev nesten kontinuerlege karabatiske vindar.
Mannskapa ved dei tre stasjonane gjennomførte rutinemessige vitskaplege og meteorologiske observasjonar som vart detaljert nedteikna i dei omfattande ekspedisjonsrapportane, som ikkje vart publisert før 1922–1942. Dei overvann òg månader med utstyrsproblem då dei omsider fekk etablert det første trådlause radiosambandet frå det antarktiske kontinentet, kopla til Hobart via Macquarieøya.
Sledeturar
Sledeturar langs kysten og i innlandet førte deltakarane til hittil ukjent land. I det siste halvåret av 1912 var det fem lengre turar frå hovudleiren og to frå den vestlege leiren.
Mawson sjølv deltok i eit tremanns sledelag med Xavier Mertz og løytnant B.E.S. Ninnis som sette kursen austover 10. november 1912 for å undersøkja King George V Land. Etter tre veker med ypparleg framdrift kryssa dei ein isbre, då Ninnis fall gjennom ein snødekt bresprekk. Seks hundar, mesteparten av matrasjonane, teltet og anna utstyr dei trong forsvann i djupet, 480 km unna basen på Cape Denison. Mertz og Mawson observerte éin død og éin skadd hund på ein avsats 150 meter ned, men det var ingen teikn til Ninnis.
Mawson og Mertz visste at skipet ville dra frå basen på ein fastsett dato og at dei med lite forsyningar og hundar ville ha problem med å nå avreisa. Dei vende tilbake umiddelbart, og dei knappe forsyningane deira tvinga dei til å ete dei få gjenverande hundane. Mertz vart ute av stand til å gå vidare, og i eit forsøk på å få han til hektene igjen, fôra Mawson han med hundelever. Han var uvitande om at det høge Vitamin A-innhaldet i hundelever kan vere særs helseskadeleg og føre til hypervitaminose A, og Mertz døydde kort tid etter. Mawson forsette åleine med éin av sledane som han hadde delt i to. Med sleden lasta med geologiprøvar og minimalt med mat, gjekk han dei 160 siste kilometrane tilbake til Cape Denison. Under denne reisa fall han i ein sprekk, men vart redda av at sleden vart hengjande igjen på overflata. Då Mawson endeleg nådde fram til Cape Denison 8. februar 1913, uttalte den første som møtte han: «Gode Gud, kven av de er du?»
Det var likevel berre timar sidan «Aurora», som skulle hente ut ekspedisjonsdeltakarane, hadde drege frå Cape Denison. Skipa vart tilbakekalt over trådlaust samband, men kom ut for uvêr som hindra henne i å gå tilbake. Mawson og seks andre menn som hadde vorte igjen for å vente på sledelaget til Mawson vart difor nøydde til å overvintre ein sesong til, fram til desember 1913.
To av breane som vart kryssa av sledelaget til Mawson, Ninnisbreen og Mertzbreen, har vorte namngjevne etter dei to omkomne deltakarane.
Geologi
Ekspedisjonen var den første som oppdaga ein meteoritt, ein kondritt, i Antarktika. I det påfølgjande hundreåret har det vore gjort ei rekkje meteorittfunn i denne regionen av Antarktis.
Etterspel
Det har i ettertid vorte spekulert i om grunnen til at Mawson overlevde var at han åt liket til Mertz for å få næring, Mawson nekta naturleg nok på dette. I november 2007 sende Channel 4 eit program, When Hell Freezes, der ein gjenskapte tilhøva som Mawson og Mertz opplevde. Resultata kunne tyde på at Mawson kunne overlevt utan at han måtte ha tydd til kannibalisme.
Kjelder
''
Wormgut
Wormgut eller gut er ein fin silketråd som er laga av spinnkjertelen til silkeormen. Han vart mykje nytta til fortommer ved sportsfiske, men er no erstatta av nylon. Han har òg vert nytta innan kirurgi til å sy saman indre sår.
Isolar-turneen 1976
Isolar-turneen i 1976 var ein konsertturné av David Bowie for å marknadsføre albumet Station to Station. Han opna 2. februar 1976 i Pacific Coliseum i Vancouver, og held fram gjennom Nord-Amerika og Europa, før han enda i Pavillon de Paris i Paris i Frankrike den 18. mai 1976. Turneen er ofte omtalt som Thin White Duke-turneen, Station to Station-turneen, og The White Light-turneen.
Historie
Konsertane byrja utan introduksjon med ei framvising av surrealistfilmen til Luis Buñuel og Salvador Dalí, Un Chien Andalou frå 1928, som inkluderte kjende seksjonar av ei barberblad som skjer inn i augeeplet til ei kvinne. Bowie kom på scenen så snart filmen var over, medan publikum framleis var desorienterte. Dei visuelle elementa i konsertane nytta sider av fluorescerande kvitt lys mot ein svart bakgrunn, som skapte eit nakent skode på ein scene som stort sett var blotta for rekvisittar og andre visuelle distraksjonar.
Konserten i Public Auditorium i Cleveland i Ohio den 28. februar 1976 vart fanga på lydband av ein konsertgåar og gjeven ut som piratkopiplata «NeoExpressionism» på TSP (The Swinging Pig). Denne vart digitalt ommastra i 2007 og gjeven ut på ein dobbel-CD. Den einaste songen som ikkje vart framført på denne konserten var «Sister Midnight.»
Konserten i Nassau Veterans Memorial Coliseum i Uniondale i New York den 23. mars 1976 var spelt inn av RCA Records og delar av det vart sendt på The King Biscuit Radio Network. To songar frå opptaket vart sidan gjevne ut i 1991 på Rykodisc si utgåve av Station to Station. Heile Nassau-konserten kom ut på luksusutgåva av Station to Station i 2010, i tillegg til i plateboksen Who Can I Be Now? (1974–1976) i 2016. Han vart gjeven ut separat på LP, CD og digitalt i februar 2017 som Live Nassau Coliseum '76.
Bowie tok venen og musikaren Iggy Pop med seg på turneen. Etter ein konsert 21. mars 1976 vart Bowie og Pop arresterte i lag for å ha på seg marihuana i Rochester i New York, sjølv om tiltalane seinare vart henlagt.
Namnet
Turneen har blitt skildra under ei rekkje ulike namn. Sjølv om han offisielt vart kalla Isolar-turneen, har han òg blitt kalla The Thin White Duke-turneen, Station to Station-turneen og White Light-turneen. I følgje biografen Nicholas Pegg var ordet «Isolar» eit anagram av «sailor», eit av favorittorda til Bowie. Isolar kom òg frå eit selskap Bowie lanserte for å ta seg av musikkpubliseringa etter at han drog frå MainMan Publishing. Bowie sjølv sa seinare: «Isola er italiensk for øy. Isolasjon pluss Solar er Isolar. Om eg hugsar det rett, eg var stein.»
Setliste
Denne setlista er representativ for konserten 7. mai 1976 i London i Empire Pool. Han representerer ikkje alle konsertane på heile turneen.
Songar
Frå Hunky Dory Frå The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars Frå Aladdin Sane Frå Live Santa Monica '72
Frå Diamond Dogs Frå Young Americans Frå Station to Station Andre songar
Nils Kjær
Nils Kjær var ein norsk forfattar, essayist og litteraturkritikar. Kjær var ein av dei første i norsk litteraturhistorie som levde av forfattarskapet sitt utan å ha fast yrkesmessig tilknyting nokon stad. Han var ein stendig vitjar på fleire av Kristianias kaféar. Krinsen rundt Kjær blei kalla «etter-bohemane». Kjær sitt mest kjende verk er skodespelet Det lykkelige valg frå 1913, ein satirisk komedie om målsaka, fråhaldssak, bedehuskristendom og politisk spel. Kjær er elles kjend for dei skarpsindige epistlane sine, kåseri og reisebrev, attåt eit utal litteraturkritikkar i hovudstadsavisene.
Målmann og aktivist
Nils Kjærs første artiklar stod på trykk i Fedraheimen, avisa som vart grunnlagd av nettopp Garborg. I gymnasdagane var Kjær aktiv målmann, og skreiv 24. februar 1888 i ein artikkel retta mot kyrkjestatsråd Elias Blix: «Naar skal tidi komma, daa «maalet hennar mor» skal verta skulemaalet, og Oldnorsken setjast i høgsætet istadenfyr latin, og den norske soga framfor den romerske?» Han var òg ein skarp kritikar av kristendomsundervisning i skulen, og katekisme-forklaringa av Erik Pontoppidan, som han døypte om til «Gamle-Erik», også eit kjent tilnamn til djevelen. Om berre folk ville tenkje sjølv, meiner Kjær at «det rauk heile stellet, baade den rotne statskyrkja og med henne dei magtsjuke, pengekjære, innfeite prestarne». Han var talsmann for ålmenn røysterett for arbeidarar og husmenn, og for kvinnerettar. I mai 1888 fekk han trykt eit innlegg i Fedraheimen om pengestønad til streikande arbeidarar, og oppmodar Stortinget til å yte dei hjelp, «men so vidt til karar sit det ikkje i tingsalen».
Etter nyttår 1890 gjekk Kjær over til å skrive artiklane sine på riksmål, mellom anna i Social-Demokraten, der han tok sterkt til orde mot militær opprusting. Hen meinte pengane heller burde gått til å hjelpe fattigfolk i naud, i staden for å ruste ut soldatar som skal setjast inn mot streikande arbeidarar. Det siste innlegget hans blei trykt i mars 1890. 25. februar var fire skulegutar, truleg frå Hauges Minde, meldt for gateuorden. Det kan tenkjast at ein av desse skulegutane var Kjær, som støtta streiken ved Christiania Seildugsfabrik som låg ved Akerselva i same stroket som skulen han gjekk på. I novella Smittekilden frå 1900 har Kjær skildra dagleglivet på Hauges Minde, mellom anna episoden der eleven Eivind Bjelke blir innkalla av skuleleiinga og truga med utvising om han ikkje sluttar med sine radikale aktivitetar. Dette kan vere sjølvopplevd, og forklaringa på at Kjær frå då av braut med den radikale fortida si.
Kritikarverksemd
I 1890 byrja Kjær på studia. Han tok etterkvart sterk avstand frå landsmål, og blir hugsa for slakten av Garborgs Haugtussa i 1895. Tida som teaterkritikar i Aftenposten frå 1909 til 1920 blei eit krosstog mot nynorsk teater, ikkje minst mot at Det norske teatret skulle få statsstønad, «denne udgift for at fugte den lille hentørrende maaloase i Rosenkrantzgaden». Han tok også til orde mot rettskrivningsreforma av 1917, og spådde at preteritumsending på a ville skape kaos, når ein samstundes ville ha a som honkjønnsending i substantiv. Kjær kritiserer departementets «kjønnsmoral», og kritikaren Anders Krogvig bør i følgje Kjær avstå frå å vere «hunkjønnskonsulent» i Jørgen Løvlands «vidløftige glose-harem». Kjær skildrar spåkpolitikken ført av Venstrestatsråd Løvland som «rampefornorsking» og «språkbolsjevisme».
Det var ikkje berre målsaka Kjær endra oppfatning om. Kristentrua fann han etterkvart støtte i, medan han tok avstand frå kvinnefrigjeringa. Og rett nok tok han parti for jødar som Alfred Dreyfus og Maximilian Harden, og hadde ingenting til overs for den typen antisemittisme som resulterte i pogromar, men «børsjøden», som stod for vestleg handel og industri og skapte ein europeisk «blandingsrase» av folkeslaga, var for Kjær ein av menneskeættas «motbydeligste oppfinnelser». Jøden eigde pressa, meinte Kjær: «Han fodrer os med sin golde Skepsis, han intimiderer os med sin frække Haan.» Denne motviljen kan botne i ein feide med den dansk-jødiske litteraten Georg Brandes, som Kjær i 1892 hadde ynskt skulle bli professor i litteraturhistorie ved Universitetet i Oslo. I 1910 kom det til eit ordskifte i Studentersamfundet i Oslo, der Brandes offentleg skulda Kjær for å ha vore så full at han ikkje hadde forstådd kva Brandes sa. I 1914, då Det lykkelige valg blei oppført på Nationaltheatret, gav Brandes stykket ei blanda mottaking med ufine hint til Kjærs alkoholisme. Til gjengjeld kom Kjær i sine artiklar med stikk til Brandes, som han eingong hadde sett opp til. Kjær sin uvilje mot ein borgarleg liberalisme av jødisk opphav blei i seinare år avløyst av frykt for ein kommunistisk revolusjon i jødisk regi
Under første verdskrigen var Kjær i likskap med Knut Hamsun, Hjalmar Christensen, Tryggve Andersen og Sigurd Bødtker sterkt tyskvennleg. Han var tidleg blitt omsett til tysk, og han var spela mykje på tyske scener. Han kjende samhøyr med tysk kultur, og etter det tyske nederlaget meinte han at Tyskland likevel hadde «bevart det aandelige førerskap blandt folkene», som han skreiv i ein artikkel om Oswald Spenglers Der Untergang des Abendlandes, kvar han sluttar seg til Spengler sin bodskap om eit Vesten i forfall. I 1921 introduserte han med glede sine norske leiarar for Mussolini si fascistiske rørsle. På reise i Italia hylla han den framveksande ideologien: «Kommunisterne har til sin skade gjort den erfaring, at dette folk ikke er tilsinds at la seg underkue paa ordre fra Moskva, saalidt som det lar seg søndersnakke av sine egne parlamentariske storsvindlere.» Men han ytra aldri eit ynske om ei tilsvarande rørsle i Noreg; det ville vore ein «forloren imitasjon». Det var ein sterk mann ved roret han ynskte, og då såg han for seg ein leiar, slik Fridtjof Nansen hadde vore, i spissen for ei samlingsregjering.
Siste år
Kjær fekk ein alvorleg nyresjukdom. Enka Margrethe fortel i sin biografi om Kjær sitt dødslege, der ho prøvde å trøyste han med at døden ikkje kunne bli så vanskeleg for han som trudde på Gud. Kjær svarte: «Jeg har egentlig trodd mer på kristendommen enn på Gud.» Margrethe oppdaga at han var plaga av ei førestilling om at faren, som han ikkje hadde noko minne om, kom mot han for å krevje han til rekneskap.
Sebastian Solevåg
Sebastian Johann Foss Solevåg er ein norsk alpin skirennar frå Ålesund. Under Vinter-OL 2018 i Pyeongchang var Solevaag med i det norske mannskapet som tok bronse i lagtevlinga. Han er medlem i Spjelkavik Idrettslag.
Karriere
Solevåg deltok i Vinter-OL 2014 i Sotsji, der han vart nummer ni i slalåm, same plasseringa i øvinga fekk han då VM i alpine greiner 2015 fann stad i Beaver Creek i USA. Nokre veker før meisterskapen i USA, vart han tredjemann i slalåm ved eit verdscuprenn i Zagreb 6. januar 2015. På tampen av 2016-sesongen tok han i St. Moritz ein ny tredjeplass i verdscupen i slalåm. Saman med Nina Haver-Løseth, Kristin Lysdahl, Maren Skjøld, Leif Kristian Haugen og Jonathan Nordbotten sikra Solevaag Noreg ein overraskande bronsmedalje i lagtevlinga ved vinterleikane 2018 i sørkoreanske Pyeongchang. Individuelt enda Solevaag på tiandeplassen i spesialøvinga slalåm.
Solevåg vart norsk meister i slalåm i 2013 og i 2015.
Dilemma
Eit dilemma er eit val mellom to moglegheiter som begge vil medføre eit uønskt resultat.
Ordet kjem frå gresk di-, 'to' og lemma, 'setning', og tyder eigentleg 'dobbeltsetning'.
Kehat Shorr
Kehat Shorr var ein israelsk skytetrenar. Han var skytetrenar for OL-laget til Israel under sommar-OL 1972 i München, og var éin av dei frå det israelske OL-laget som vart drepen i München-massakren.
Mel Patton
Melvin Emery Patton var ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Los Angeles som i 1948 vart olympisk meister på 200 meter og i 4 x 100 meter stafett.
Patton sette i 1947 verdsrekord på 100 yards med 9,4 sekundar, ein rekord han seinare i sesongen forbetra til 9,3. Han vart USA-meister på 100 yards tre år på rad, 1947-49. I 1949 vann han også 220 yards.
Sydneyfredsprisen
Sydneyfredsprisen (engelsk Sydney Peace Prize) er ein australsk fredspris som årleg vert delt ut av Sydneyfredsstiftinga. Prisvinnarar vel ein jury av sju personar frå fleire fagfelt. Første gongen prisen vart delt ut var i 1998. Sydneysfredsprisen er den einaste fredsprisen i Australia.
Prisen er på 50 000 australske dollar og eit glasstrofé.
World Resources Institute
World Resources Institute (WRI) er eit miljøinstitutt grunnlagd i 1982. Det har sete i Washington D.C. og driv forsking og dokumentasjonsarbeid om miljø- og utviklingsspørsmål. Kvart år gjev dei ut boka World Resources.
Kamelen i Dronning Maud Land
Kamelen er eit lite fjell på vestsida av Kamelbreen i Dronning Maud Land, om lag 10 km sørvest for Carstensfjella på Kronprins Olav Kyst. Han vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957–62, som gav det namnet Rakuda-iwa, som tyder kamel på japansk.
It's My Life av Cezar
Selecția Națională 2013
Televiziunea Română (TVR) valde ut 32 bidrag, mellom dei «It's My Life» av Cezar, som fekk delta i Selecția Națională 2013, den rumenske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013.
Semifinale 1
Songen starta som nummer 13, etter «La donna di nero» av Liviu Mititelu og før «Firebird» av Tammy. Bidraget enda på andreplass med 18 poeng og gjekk vidare til finalen.
Finalen
Songen starta som nummer sju, etter «Run Away With Me» av Ovidiu Anton og før «The Best Thing In Life Is To Love» av Cristian Prăjescu. Bidraget vann med 20 poeng, åtte poeng frå juryen og tolv poeng frå fjernsynssjåarane, og vil representere Romania i Eurovision Song Contest 2013. Etter finalen vart det laga ei protestgruppe på Facebook der ein prøvde å boikotte resultata frå finalen av di jurymedlemmet Ştefan Naftanailă gav null poeng til «Unique» av Luminița Anghel, medan dei andre i juryen gav bidraget fire tolvarar, éin tiar og ein sjuar. Manageren for utvalet, Dan Manoliu, vart òg overraska over røystinga, men erklærte at resultata oppfyller tevlinga sine kriterium.
Eurovision Song Contest 2013
«It's My Life» representerte Romania i Eurovision Song Contest 2013 etter at bidraget vann Selecția Națională 2013. Sidan berre Frankrike, Italia, Storbritannia, Spania, Tyskland, kalla dei fem store, og vertslandet Sverige var direktekvalifiserte til finalen måtte kvart land kvalifisere seg i éin av dei to semifinalane. Romania vart tildelt ein plass i den andre semifinalen 16. mai 2013 i Malmö Arena.
Kratthumleblom
Kratthumleblom, benediktinarrot eller nellikrot er ei fleirårig urt i rosefamilien. Arten er utbreidd i Europa, Vest-Asia og Nord-Afrika.
Skildring og veksestad
Planta vert kring 30-70 cm høg og har ein mjukhåra stengel med sprikjande greiner. Han har grøne begerblad og gule kronblad. Den nedre griffeldelen er fire gonger så lang som den øvre dunhåra delen. Frukta er ei slag lita nøtt med lange, krøkande hår som kan festa seg i pels og klede, slik at frøa blir spreidde.
Kratthumleblom blomstrar kring juni-juli i ur, turre stader i skogen og elles på solrike stader.
Planta finst i Noreg nord til Lofoten, og er funnen opp til 1000 m i Valdres. Ho er sjeldan i innlandet.
Kratthumleblom i kulturen
Planta er blitt dyrka som nytteplante sidan mellomalderen. Kratthumleblom blei kalla benedicta ('den signa') av Hildegard av Bingen på 1100-talet, og blei rekna både som ei lækjande plante og ein amulett som kunne forvisa djevelen - rota til all sjukdom. Urtemedisinsk har planta mellom anna vore brukt ved problem med fordøyingssystemet.
Både rot og plantedelar blir brukte som ingrediensar i matlaging og brygging. Rota minner om kryddernellik i smak og lukt. Ho kan sankast om våren når ho inneheld mykje eterisk olje og brukast til avkok eller ekstrakt. Kratthumleblomrot har vore brukt til å smaksetja både øl, vin, snaps og likør. Plantedelane kan sankast i juli. Blada kan gje ein svak smak til salatar, supper eller stuingar.
Perfect Day
«Perfect Day» er ein song skriven av Lou Reed i 1972, opphavleg gjeven ut på albumet Transformer, det andre soloalbumet hans. Songen vart kjend på ny i 1990-åra då han vart nytta i filmen Trainspotting i 1996 og så gjeven ut som ein singel av BBC for veldedige føremål med mange stjerneartistar. Denne versjonen nådde førsteplassen i Storbritannia og låg på toppen i tre veker. Reed spelte inn songen på ny for albumet The Raven i 2003.
Songen
Den originale innspelinga, som resten av Transformer vart produsert av David Bowie medan gitarist Mick Ronson skreiv arrangementet.
Songen har ein melankolsk vokal, og eit langsamt, pianobasert akkompagnement som balanserer den søte nostalgien («it's such a perfect day, I'm glad I spent it with you») med ein understraumande vondskap («you're gonna reap just what you sow»).
Songteksten vert ofte rekna for å indikere ein enkel, ordinær romanse, kanskje om forholdet Reed hadde med Bettye Kronstadt (som kort tid etter vart den første kona hans) og Reed sine eigne konfliktar med seksualiteten sin, dopmusibruk og ego.
BBC-singel
I 1997 vart songen nytta av BBC for å promotere den mangfaldige musikkdekninga BBC hadde. Songen vart innspelt med Lou Reed sjølv og andre store artistar, i det som Financial Times skildra som «ei forbausande rekkje artistar i verdsklasse». Som ein referanse til honorara, enda filmen med meldinga «Uansett kva musikksmak du har, er denne servert av BBC Radio og Fjernsyn. Dette er berre mogeleg takke vere den unike måten BBC vert betalt for av deg. BBC. Du gjer det til det det er.»
Etter stor pågang frå publikum, vart songen gjeven ut på singel for Children in Need, og Lou Reed sa «Eg har aldri vore meir imponert av ei framføring av ein av mine songar» Singelen gjekk til topps i Storbritannia og låg der i tre veker. Han selde over ein million eksemplar og førte inn £2 125 000. Songen hadde to tilleggsvers av songen, eit berre sungen av kvinnelege artistar, og eit berre av mannlege.
Artistar
Artistane på singelen i rekkefølgja frå songen:
Duran Duran-versjonen
Duran Duran spelte inn ein versjon av «Perfect Day» som vart den første singelen frå coveralbumet deira Thank You. Singelen nådde 28. plass i Storbritannia i 1995.
Lou Reed har vorte sitert som ei inspirasjonskjelde av fleire medlemmar av Duran Duran og albumet Thank You var meint som ei hyllest til inspirasjonskjeldene deira, i same stil som David Bowie sitt Pin Ups.
Konflikt med Lou Reed
I september 2010 måtte Susan Boyle kansellere ei framføring på America's Got Talent i siste augneblink. Ho hadde planlagt å synge «Perfect Day», men to timar før showet vart ho fortalt at Lou Reed hadde nekta ho å framføre songen og ta han med på det komande albumet The Gift. Sidan ho og koret ikkje hadde tid til å øve inn ein annan song, valde ho å kansellere. Eit par dagar seinare uttalte representantar for Lou Reed at han ikkje hadde noko med avgjersla å gjere og at det berre var eit uhell med lisensen.
Eit par veker seinare sa ikkje Lou Reed seg berre samd i å la ho ta med songen på The Gift, men òg å produsere musikkvideoen hennar for songen. Videoen vart filma ved breidda av Loch Lomond og hadde premiere 7. november 2010.
Hennar versjon av singelen nådde 124. plass i Storbritannia.
Andre versjonar
Mange andre artistar har spelt inn sine versjonar av songen, som Glenn Gregory, Helen Hoffner, Kirsty MacColl, Chris Whitley, Antony Hegarty, T.S.O.L., Leningrad Cowboys, Patti Smith, Faith Yang, Dionysis Savvopoulos, Amanda Lear, Metric og The Jolly Boys.
Konsertversjonar er spelt av Lou Reed i lag med Luciano Pavarotti og av Coldplay, Amanda Palmer, Zemfira, Wolfmother og Andy Bull.
Rob de Nijs spelte inn ein nederlandsk versjon av songen i 1977 kalla «Lome Dag».
Izobilnyj
Izobilnyj (russisk Изоби́льный) er ein by i Stavropol kraj i Russland med om lag 40 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 40 km nordvest for Stavropol.
Izobilnyju vart grunnlagd i 1895 i samband med bygginga av ein jernbane. Han fekk bystatus i 1965.
Pérama i Réthymno
Pérama (gresk Πέραμα) er ein distriktsby i periferieininga Réthymno i periferien Kreta i Hellas og hovudsete i kommunen Mylopótamos.
Jean Binta Breeze
Jean Binta Breeze MBE (}}), opphavleg Jean Lumsden, var ein jamaicansk-britisk diktar, songar og forteljar. Breeze har framført verka sine i Karibia, Nord-Amerika, Europa, Søraust-Asia og Afrika. Ho verka også som teaterdirektør, koreograf, skodespelar, lærar og mentor, og som redaktør for Critical Quarterly i London.