cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Epstein-Barr-virus-sellekjerneantigen 1
EBNA1 har òg ei rolle i reguleringa av avskrivinga av gen i EBV-genomet, og kan aktivera avskriving.
Inuittiske klede
Utstyr
Dei fleste klede for overkroppen hadde hette som ein fast del, slik at det ofte ikkje var nødvendig med andre hovudplagg. Hettene til iñupiatfolk i Nord-Alaska er særleg kjennbare for pelskanten rundt andletet der langhåra pels frå dyr som ulv, hund eller jerv strålar ut. Historisk har nokre grupper, som kalaallitfolk frå Grønland og alutiiqfolk frå Kodiak, brukt separate luer i staden for å ha hetter, liknande klesdrakta til yupikfolk i Sibir. Mange moderne kanadiske inuittar bruker ei lue under hetta for å oppnå betre isolasjon om vinteren. Om sommaren, når vêret er varmare og myggen er aktiv, bruker ein ikkje hetta. I staden kan ein ha eit skjerf over lua som dekkjer halsen og fjeset for å verna seg mot insekta.
Inuittiske vottar blir kalla pualuuk, og blir vanlegvis brukte i eitt lag. Om det er nødvendig kan ein bruka to lag, men dette gjer brukaren mindre fingernem. Mange hanskar er av reinsskinn, men selskinn blir brukt for arbeid i våte tilhøve, medan kjørarar av issleder føretrekk bjørneskinn ettersom det ikkje feller hår når det blir fuktig. Handflatedelen kan lagast av skinn med håret fjerna for å gje betre grep. Nokre gonger festar ein vottane til ei snor ein har over skuldrene for å ikkje mista dei. Vottar blir typisk laga av tre skinnstykke, men i nokre området brukte ein tradisjonelt berre to, eller tilmed berre eitt. For å minska slit på saumane bretta ein baksida av votten rundt til handflata, medan tommelen vanlegvis blir skoren ut saman med handflatestykket. Belte, som vanlegvis var enkle lengder av skinn med håret fjerna, hadde fleire bruksområde. Ein brukte qaksun-gauti til å halda barnet fast i ein amauti. Belte festa i livet kunne brukast til å sikra anorakken mot vind, og til å oppbevara små gjenstandar. I eit naudtilfelle kunne det brukast til å reparera utstyr som gjekk sund under ei reise. Nokre belte var pynta med perler eller utskorne stykke.
Inuittar som ofte brukte kajakk utvikla spesialisert utstyr til å hindra vatn frå å koma inn i båten. I Grønland blir desse plagga kalla akuilisaq (no også kalla spray skirt), og ei vasstett jakke kalla tuilik. Ein akuilisaq var eit sylindrisk plagg som dekte brukaren frå bolen og ned, halde opp med stroppar over skuldrene. Botnen av plagget blei slutta tett til sitjeplassen i kajakken med ei snor eller eit belte. Ein tuilik var ei fullang jakke som ein kunne dra tett saman ved halsen og handledda, og festa tett til sitjeplassen i kajakken på same vis som ein akuilisaq. Begge plagga heldt vatn ute av sitjeplassen, men tuilik gjorde i tillegg at den som sat i kajakken kunne rulla han rundt utan å få vatn inn i jakka.
Om våren og sommaren i Arktis kan sollys reflektert frå snøen gje ein smertefull tilstand kjend som snøblinde. For å hindra dette utvikla inuittar ilgaak eller snøbriller, som heldt ein del av lyset ute samtidig som dei bevarte synsfeltet. Ilgaak er tradisjonelt blitt laga av bein eller drivved, og skore i ein boge for å passe rundt fjeset. Smale spalter slepp inn berre ein liten del av lyset.
Barneklede
Inuittiske spedbarn hadde få eller ingen klede, og var vanlegvis tett inntil mora i hennar amauti. Kleda dei faktisk hadde, vanlegvis ein liten jakke, hue, vottar eller sokkar, var laga av dei tynnaste skinna ein kunne finna: Reinfoster eller nyfødde reinkalvar, kråker eller murmeldyr. Qikirtamiutfolk frå Belcherøyane i Hudsonbukta laga hetter for dei nyfødde borna sine av det fine skinnet frå hovudet og halsen til ærfugl.
Etterkvart som barn blei eldre gjekk dei gradvis over til å bruka klede av meir vaksen utforming. Eldre barn hadde drakter der anorakk og bukser var skilde, men støvlane var framleis ofte sydd til buksene. Amautiar for jenter hadde ofte ei lita berehette, amaut, og dei bar av og til mindre sysken i denne for å hjelpa mor si. Klesdrakta for jenter og gutar endra seg ved puberteten. På Aust-Grønland fekk til dømes begge kjønn naatsit, eller underbrok, for å markera overgangen. Generelt fekk jenter som nådde puberteten lengre amautiar med større hetter for å visa fertilitet. Hårstilen blei også endra for å visa den nye statusen deira.
Brennan Point
Brennan Point er eit isdekt nes på austsida av innløpet til Block Bay på kysten av Marie Byrd Land. Brennan Point dannar ei grense mellom Saunders Coast og Ruppert Coast. Det vart oppdaga under Byrd-ekspedisjonen (1928–30) (ByrdAE) under ein flytur langs denne kysten den 5. desember 1929, og kalla opp etter Michael J. Brennan, som var rådgjevar under ByrdAE under valet av personell, og skipper på «Chantier» på reisa til Arktis då Richard E. Byrd fauk over Nordpolen.
Inuittiske klede
Materiale
Dei vanlegaste kjeldene til skinn til inuittiske klede er reinsdyr og selar, med reinsdyr som vanlegast for kvardagsbruk. Historisk har også sjøfuglar vore ei viktig kjelde til kledemateriale, men bruk av fugleskinn er no uvanleg sjølv på stader der det framleis er vanleg å bruka tradisjonelle klede. Mindre vanlege kjelder var bjørn, hundar, revar, jordekorn, murmeldyr, elg, moskus, bisam, kval, jerv og ulv. Ein kunne bruka desse dyra avhengig av stad og årstid. Samanlikna med rein og sel hadde andre skinne store minus som skjørheit, vekt eller røyting, noko som gjorde bruken deira mindre vanleg. Tradisjonelt fekk ein alt materiale til klede frå jakt, og det blei tilreidd for hand. I dag er det også vanleg å kjøpa ferdig materiale til saum, medrekna kommersielt preparerte pelsar av tradisjonelt brukte dyreslag, utradisjonelle skinn som sau eller storfe, og tilmed juksepels.
Brennan Point
Kjelder
''
Oppegård kapell
Oppegård kapell er eit kapell i Løten kommune, Innlandet fylke. Byggverket er i tre og har 70 plassar. Det vart òg brukt til skole fram til 1919, då eit nytt skolebygg stod klart til bruk. Kapellet vart pussa opp i 1986.
Inuittiske klede
Materiale
For alle typar dyr brukte inuittar tradisjonelt så mykje av kroppen som mogleg. Kvar del av skinnet hadde eit særskilt bruksområde avhengig av eigenskapane sine. Sener og andre membranar blei brukte til å laga sterke, varige fiber, kalla senetråd eller ivalu, og kunne brukast til å sy saman klede. Fjører blei brukte til dekorasjon. Harde materiale som bein, nebb, tenner, klør og gevir blei skorne ut til reiskapar eller pyntegjenstandar. Det mjuke materialet felt frå gevir, kjent som fløyel, blei brukt til å halda håret i halar eller fletter. Innvolar frå selar og kvalrossar blei brukt til å laga vasstette jakker til vått vêr. Det russiske ordet kamleika blir av og til brukt om alle klede laga av innvolar, men viste opphavleg til innvolkapper laga av aleutar frå Aleutane.
Gjennom handel og samkvem har inuittiske grupper delt materiale, design og stilar med kvarandre gjennom historia. Det finst prov både frå førhistorisk og historisk tid som tyder på at inuittar samla seg i store marknader for å bytta materiale og ferdig tilverka varer; handelsnettverket kring desse marknadane strekte seg rundt 3000 km langs det arktiske landskapet. Dei kom også i kontakt med og tok i bruk idear og materiale frå andre innfødde arktiske folk, som tsjuktsjarar, korjakar og yupikfolk frå Sibir og Russisk fjerne austen, samar frå Skandinavia og ikkje-inuittiske urfolk frå Nord-Amerika.
Tekstilar og kunststoff
Frå slutten av 1500-talet byrja kontakt med ikkje-inuittar, som amerikanske, vesteuropeiske og russiske handelsfolk og oppdagarar å påverka tillaginga og utsjånaden til inuittiske klede. Desse folka førte med seg handelsvarer som metallreiskapar, perler og tekstilar, som ein byrja ta opp i den tradisjonelle klestradisjonen. Ein kunne til dømes bruka importert duffelstoff som for i støvlar og vottar, og quilta stoff til å fora anorakkar. Symaskinar byrja bli tilgjengelege frå 1850-talet, slik at det blei lettare å sy klede laga av importert stoff. Auka kulturell assimilering og modernisering på byrjinga av 1900-talet førte til redusert produksjon av tradisjonelle skinnplagg til daglegbruk. Det kanadiske indiske kostskulesystemet i Nord-Canada endra også på overføring av kunnskap frå eldre til yngre generasjonar. Også etter at slike skular blei avskaffa, pleidde ikkje skular driva undervising om inuittisk kultur før på1980-talrt.
Etterspurnaden etter skinnplagg gjekk til bake med livsstilsendringar, inkludert større tilgang på fabrikkproduserte klede, som kan vera lettare å vedlikehalda. Overjakt reduserte mange reinflokkar, og motstanden mot selfangst frå dyrerettsrørsla øydela eksportmarknaden for selskinn; dette reduserte jakt som primærnæring. Mindre etterspurnad førte til at færre utøvarar heldt ved like jaktkunnskapen sin, og endå færre overlevert han til nye generasjonar. Ved midten av 1990-talet var mykje av kunnskapen om korleis ein laga inuittiske skinnklede i fare for å gå heilt tapt.
Sidan då har inuittgruppe gjort betydeleg innsats for å gjera tradisjonell saum ein del av moderne inuittkultur, og det blir no drive undervising kring kulturen i mange nordlege skular og kulturelle kunnskapsprogram. Saum er no sett på som ein metode til å vera knytt til inuittisk kultur. Bruk av moderne teknikkar og innkjøpte materiale reduserer tida og innsatsen som er nødvendig for å laga kleda, og gjer det lettare å koma i gang. Sjølv om det er uvanleg å bruka fullstendige tradisjonelle skinndrakter til dagleg i dag, kan ein framleis sjå dei i bruk om vinteren og ved særskilde høve.
Raketten Electron
Electron er ein 17 meter høg og 1,2 meter i diameter tostegsrakett utvikla av Rocket Lab. Han er meint å setja småsatellittar med ein masse på opp til 150 kilogram inn i solsynkron bane kring jorda. Han har ni Rutherford-motorar i fyrstesteget og éin i andresteget.
Den fyrste heilt vellukka oppskytinga av ein Electron-rakett hende 21. januar 2018 norsk tid frå Mahia-halvøya og sette tre kubesatellittar inn i jordbane.
Erik Møinichen
}} Erik Røring Møinichen var ein norsk statsråd og amtmann.
Møinichen var fødd i Trondheim, der far hans var byfut. Han tok eksamen artium ved katedralskulen i Trondheim i 1816 og vart cand. jur. i 1824. Frå 1827 arbeidde han i Justisdepartementet, som byråsjef frå 1831. 1837-42 var han ekspedisjonssekretær i Revisjonsdepartementet. Han var amtmann i Akershus frå 1842 til 1855.
I si tid som amtmann vart Møinichen fleire medlem av utval nedsett av statsleiinga. Han var 1845 medlem av ein kongeleg kommisjon om kommunikasjon, med særleg blikk på spørsmålet om jarnbane mellom Christiania-Øyeren-Mjøsa. År 1850 reiste han til England og forhandla med jarnbanebyggjarar om bygginga av bane mellom Christiania og Mjøsa. 1846 var han på fengselskongressen i Frankfurt am Main, og 1852 var han medlem av ein kongeleg kommisjon om utviding av hovudstaden.
Bassecourt
Bassecourt er ein kommune i distriktet Delémont i kantonen Jura i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 477 meter over havet.
Erik Møinichen
Møinichen var ordførar i Christiania 1842-43. År 1851 var han 3. representant frå Christiania og Lillehammer på Stortinget. Han var formann i justiskomiteen og medlem av både lovkomiteen og jarnbanekomiteen. Frå 15. juli var han medlem av Lagtinget.
Bassecourt
Kommunen ligg langs Sorne i Delemontdalen. Han ligg ved krysset til vegane mellom Delemont og La Chaux-de-Fondsog mellom Porrentruy og Biel/Bienne. Han består av landsbyen Bassecourt og grenda Berlincourt.
Erik Møinichen
Møinichen vart utnemnd til statsråd i januar 1855 og styrte dei neste femten åra ulike departement. Han leia Revisjonsdepartementet 1855 og 1868-1869, Finans- og tolldepartementet 1856-57, 1858-59, 1861-62, 1865-66 og 1869-70, Justis- og politidepartementet 1857, 1857-58 samt 1866-67, Postdepartementet 1860-61 og 1861, Marine- og postdepartementet 1863-64, og hadde sete ved statsrådsavdelinga i Stockholm 1855-56, 1859-60, 1862-63, 1864-65 og 1867-68.
Møinichen vart 1859 utnemnd til riddar av St. Olavs orden for «fortjenestefull Embedsvirksomhed». Etter han gjekk av som statsråd, busette han seg i Dresden. Der døydde han i 1875.
Sognesjøen havforskningsstasjon
Sognesjøen havforskingsstasjon, eller formelt Fast hydrografisk stasjon Sognesjøen, er ein av åtte faste målestasjonar under Havforskningsinstituttet for kystnære observasjonar. Stasjonen ligg nord på øya Hille i Gulen kommune i Sogn og Fjordane, i Sognesjøen 20 km utanfor munningen av Sognefjorden. Her starta målingar i 1935.
Sognesjøen er 400 meter djup rett utanfor stasjonen, og 1.200 meter djup halvvegs over mot Store Sula i Solund. Sjøen har der fjordvatn i øvre lag, kystvatn i midtre lag, og atlantisk havvatn i dei djupare vasslaga under 150 meters djupn.
Ved stasjonen vert temperatur og salinitet målt i ulike djupnelag annankvar veke. Overflatetemperaturen er typisk ca 5 °C om vinteren og 18 °C om sommaren. Saltnivået er høgst om vinteren grunna lite nedbør og avrenning av ferskvatn, og vekslar i overflata mellom 28 og 32. I atlantiske lag under 150 meter er temperaturen konstant kring 7-8 °C og saliniteten er 35.
Brookman Point
Brookman Point er eit snødekt nes heilt nordvest på Grant Island, som ligg utanfor kysten av Marie Byrd Land og Getz isbrem. Det vart oppdaga og først kartlagd frå USS «Glacier» (kaptein Edwin A. McDonald, USN) i februar 1962, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant Peter J. Brookman som var øvstkommanderande ved Byrd Station i 1970.
Foldøya
Foldøya er ei øy nord for Ives Tongue, som i lag med mindre øyar lenger sør, skil Stefansson Bay i vest frå William Scoresby Bay i aust. Øya vart oppdaga av Discovery Investigations på RSS «William Scoresby» i februar 1936, som kartla ho som ein del av fastlandet. Norske kartografar fann ut at det var ei øy og gav ho namnet sitt. Kartlegginga vart gjort frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen in januar-februar 1937.
Degerfors kommun
Tettstader
Degerfors kommune har tre tettstader. Folketalet i tabellen er frå 31. desember 2005.
Latium
Latium (no Lazio) var i antikken namnet på den sentrale regionen i Italia som vart utgangspunkt for framvoksteren av den mektige romarstaten. Når ordet blir nytta i vidaste meining har Latium eit flatevidd på nesten 10 000 km². Det strekkjer seg langs Det tyrrenske havet frå elva Tiber i nordvest til byruinen Sinuessa (i dagens Mondragone) mot søraust, og nærmar seg mot nordaust hovudkjeda i Appenninane. Historia til området svarar i det store og det heile til romersk historie i same tidbolken.
1908 Pobeda
1908 Pobeda er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 11. september 1972 av Nikolai Stepanovich Chernykh ifrå Krim-observatoriumet i Nauchnij.
Deanu sámeskuvla
Deanu sámeskuvla er ein samisk/norsk offentleg grunnskule som ligg i Tana Bru i Tana kommune i Troms og Finnmark fylke. Han har 68 elevar i seks skoleklassar, desse er fordelte på klassetrinn frå fyrste til tiande. Skulen dekkjer heile barne- og ungdomstrinnet.
Rakel Solstad
Rakel Solstad er ein norsk forfattar frå Kiberg i Finnmark. Ho debuterte i 2013 med novellesamlinga Kva veit vi om barna?.
Tidsskriftet Norsk Landbruk
Norsk Landbruk er eit magasin om landbruk som vert utgjeven tolv gonger i året av forlaget Tun Media i Oslo. Marianne Røhme er sjefredaktør i bladet per 2005. I 2007 vart Dag Idar Jøsang konstituert redaktør.
Røytingkalven fyr
Røytingkalven fyr er eit kystfyr i Sognesjøen i Gulen kommune i Vestland fylke. Fyret ligg ved øya Røytinga på Røytingkalven og har lyskjelde 14 meter over havet. Det lyser med karakteristikk ISO WRG (kvit-raud-grøn) 6s og har ei lysvidd på 6-9 nautiske mil. Anlegget har racon.
Sailin' Shoes
Sailin' Shoes er det andre studioalbumet til det amerikanske rockebandet Little Feat, gjeve ut i 1972.
Det andre albumet til Little Feat vart produsert av Ted Templeman og markerte eit stilskifte frå det første albumet, til ein stil meir lik det neste albumet, Dixie Chicken. Det var òg det første albumet deira med eit plateomslag av Neon Park, og et siste med den opphavlege bassisten Roy Estrada.
Albumet inneheld ein omarbeidd versjon av «Willin'», som kom ut på det første albumet deira, og andre spor som «A Apolitical Blues», «Easy to Slip» og tittelsporet, alle skrivne av frontmannen Lowell George, den andre i lag med Martin Kibbee.
Sporet «Texas Rose Cafe» er ein hyllest til ein restaurant og ølhage som bandet vitja etter ein konsert i Houston. George skal ha likt staden så godt at han sa han skulle skrive ein song om det og ta han med på det neste albumet. Dette viste seg å vere sant.
Albumet vart stemt fram til 469. plassen i den tredje utgåva av Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums (2000).
Innhald
Alle spor skrivne av Lowell George, utanom der andre er nemnde.
Medverkande
Andre
Arthur Greenslade
Arthur Greenslade var ein britisk dirigent og arrangør for film og fjernsyn, og ei rekkje artistar. Musikalsk var han mest aktiv i 1960- og 1970-åra.
Saman med Andrew Oldham skreiv han «Headlines», B-sida på «Ride on Baby» (IM 038) av Chris Farlowe, som vart gitt ut i 1966.
Greenslade dirigerte òg nokre easy listeining-innspelingar. Han dirigerte orkesteret for Rod McKuen sin første TV-spesial, som vart send på NBC i mai 1969. Han arrangerte òg bidrag til Irland til Eurovision Song Contest i 1973, «Do I Dream», sungen av Maxi. Han arrangerte hitsingelen «Je t'aime... moi non-plus» av Serge Gainsbourg og Jane Birkin frå 1969.
Franka Dietzsch
Franka Dietzsch er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå  Wolgast i Mecklenburg-Vorpommern som tevla i diskoskasting for Aust-Tyskland og seinare Tyskland. Ho vart verdsmeister i diskoskast i 1999, 2005 og 2007, og europameister i 1998. Hennar personlege rekord frå 1999 er på 69,51 m.
Ireen Wüst
Irene Karlijn Wüst, kjend som Ireen Wüst, er ein nederlandsk skeiseløpar frå Goirle. Perioden 2006-17 vart ho både femfaldig verdsmeister og europameister og har vunne fire OL-gull, samt triumfert 12 gongar i distanse-VM. Til saman har ho sanka 56 medaljar i internasjonale meisterskap.
I 2013 vart ho tildelt Oscarstatuetten.
Lunde kyrkje i Nordre Land
Lunde kyrkje er ei krosskyrkje frå 1769 i Nordre Land kommune i Innlandet fylke. Dette er den tredje kyrkja i Vest-Torpa.
Håkollen
Håkollen er ei øy som ligg sørvest i Øygarden i Antarktis. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37 og namngjeven av dei.
Jacob Sørensen
Jacob Sørensen er ein dansk fotballspelar som i 2011 spelar på midtbanen til Haugesund. Før han kom til Odd Grenland sommaren 2006, spelte han for Aalborg Boldspilklub og Sønderjyske Elitesport. Sørensen har 40 kampar for aldersbestemte danske landslag. Kallenamnet Taz fekk han frå lagkameratane i Aalborg på grunn av at han visstnok likna på den tasmanske djevelen. Sørensen har fart som sin største styrke.
Ajía Marína i Khaniá
Ajía Marína (gresk Αγία Μαρίνα) er ein landsby i periferieininga Khaniá i periferien Kreta i Hellas. Ajía Marína høyrer til kommunaleininga Néa Kydonía i kommunen Khaniá.
Harappa
Harappa er ein arkeologisk funnstad etter Induskulturen i Punjab i Pakistan. Staden har restar etter ein stor by; frå Induskulturen er det berre byen på funnstaden Mohenjo Daro som er større. Staden har eit høgreliggjande citadell med festningsverk og dessutan fleire store kornkammer.
Arthur Greenslade
Greenslade døydde i 2003, 80 år gammal, i Sydney i Australia.
Harappa
Staden vart graven ut frå 1921.
1909 Alekhin
1909 Alekhin er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 4. september 1972 av Ljudmila Vasilevna Zjuravleva ifrå Krim-observatoriumet i Nautsjnij.
Verdscupen i alpine greiner 1987/Menn
Verdscupen i alpine greiner for menn i 1987-sesongen tok til 15. august 1986 i Las Leñas i Argentina og vart avslutta 23. mars 1987 i Sarajevo i dåverande Jugoslavia. Turneringa omfatta 32 renn og 34 tevlingar. Tevlingane fordelte seg på 8 slalåmrenn, 8 storslalåmrenn, 5 super-g-renn, 11 utforrenn og 2 kombinasjonstevlingar, dei siste baserte på allereie avvikla enkeltrenn.
Pirmin Zurbriggen frå Sveits var den suverene alpine skirennaren gjennom sesongen og var nær 150 poeng føre Marc Girardelli frå Luxembourg, vinnaren dei to føregåande åra. Markus Wasmeier frå Vest-Tyskland vart på ny tredjemann i verdscupen.
Indol
Indol er ei kvit, krystallinsk, organisk sambinding med smeltepunkt 52,5 °C og kjemisk formel. I heilt rein tilstand har indol ei blomeliknande lukt, særleg ved låg konsentrasjon. Dette gjer at indol har vore nytta i parfymelaging. Indol er vanlegvis ureina med litt skatol og har då ei vond lukt.
Indol vart fyrste gongen framstilt av indigo, men kan lagast syntetisk etter fleire metodar. Det finst i steinkoltjøre og i små mengder i sjasmin og appelsinblomeolje. Det er òg eit fysiologisk produkt, sidan det oppstår ved ròte og under melting i tarmkanalen. Det finst difor i menneskeavføring. Kjemisk er indol ein benzopyrrol.
Godtfred Holmvang
Godtfred Holmvang var ein norsk idrettsutøvar og forsikringsmann, fødd i Bærum. Han vart europameister i tikamp under EM i friidrett 1946 i Oslo. Mellom 1939 og 1948 vann han fem NM-titlar i friidrett; tre i tikamp og ein kvar på 110 m hekk og 400 m hekk. Holmvang, som utvandra til British Columbia i Canada og døydde der, var medlem av Tyrving IL.
Karriere
Holmvang var aktiv i fleire idrettsgreiner. Allereie før andre verdskrigen viste han seg som eit stort friidrettstalent og tok sitt fyrste NM-gull i tikamp i 1939. Han dreiv elles med seglsport og etterkvart også med den ferske idretten ski i alpine greiner.
I 1946 vann han tre gullmedaljar i norske friidrettsmeisterskap. Han sigra i begge hekkeløpa på Bislett stadion og han vann tikampen. Under EM i friidrett 1946, som vart avvikla på nettopp på Bislett stadion i slutten av august månad, stod han for ei stor bragd. Før den avsluttande øvinga i tikampen, 1500-meteren, hadde han minst 14 sekundar å ta inn på leiaren, sovjet-russaren Sergej Kuznetsov. Særleg på den siste runda auka Holmvang forspranget og under stor jubel slo han Kuznetsov med 18 sekundar. «Norge hadde fått sin første europamester i friidrett – og sin første store internasjonale triumf etter krigen.» For dette tikamp-gullet vart han tildelt Morgenbladets Gullmedalje.
Medaljar i norske friidrettsmeisterskap
Holmvang vart tildelt Egebergs ærespris i 1946 for sine prestasjonar i friidrett og på ski. Han gjorde sitt beste NM-renn på Voss i 1947, då han i utfor enda på fjerdeplassen.
Unplugged (The Official Bootleg)
Unplugged (The Official Bootleg) er eit akustisk konsertalbum av Paul McCartney, spelt inn og gjeve ut i 1991. Det kom ut etter ein omfattande turné og konsertalbumet Tripping the Live Fantastic. McCartney fekk høve til å framføre songane i eit enkelt og akustisk arrangement for MTV Unplugged. McCartney vart slik den første i ei lang rekkje artistar som gav ut slike akustiske album.
Framføringa
I motsetnad til andre artistar som spelte på showet med akustiske instrument plugga til forsterkarar (som skapte lyden ein høyrde), var instrumenta til McCartney heilt fråkopla. Mikrofonar vart nøye sett opp nær gitarar, piano osv. for å fange lyden.
McCartney brukte den same besetninga som nyleg hadde spelt for han på turneen (utanom Blair Cunningham som hadde erstatta Chris Whitten), og brukte høvet til å børste støv av nokre av dei sjeldnare songane sine, inkludert tre songar frå debutplata hans i 1970, McCartney, i tillegg til fleire coverlåtar og nokre kjende Beatles-songar.
Utgjeving
Med McCartney i ei laus og ledig framføring, vart Unplugged (The Official Bootleg) varmt motteke av kritikarane.
Dei første utgåvene av albumet var avgrensa og nummererte. Seinare på 1990-talet kom albumet ut meir permanent. Då det kom ut første gongen nådde albumet sjuandeplassen på den britiske albumlista og 14. plassen i USA, den høgaste plasseringa hans der på nesten ti år.
Boécourt
Boécourt er ein kommune i distriktet Delémont i kantonen Jura i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 516 meter over havet.
Kommunen ligg sør for vegen mellom Glovelierog Porrentruy. Han består av landsbyane Boécourt, Séprais og Montavon.
Sarah Louise Rung
Sarah Louise Rung er ein norsk para-symjar frå Stavanger, som konkurrerar i klassane SM6/S6/SB5. Ho representerte Stavanger Svømmeklubb, men har sidan august 2020 budd og trena i Bergen. Ho har fire gullmedaljar frå Paralympiske sommarleiker 2012 og 2016, og ho har ei rekkje VM- og EM-medaljar i symjing. Favorittdistansane hennar er 100 meter bryst, 200 meter fri og 200 meter medley, og ho har sett ei rekkje verdsrekordar.
Ved sida av idretten jobbar Rung som rådgjevar for Olympiatoppen, og ho er utøvarambassadør for den humanitære organisasjonen Right To Play. I 2020 byrja ho òg studium innan klinisk kosthald ved Universitetet i Bergen.
Bakgrunn
Sarah Louise Rung har symd sidan ho var liten. Ho byrja å symja då ho var sju år gammal, og ho valde å halda fram å symja også etter at ho i 2008 vart lam frå livet og ned etter ein mislukka operasjon på Haukeland sjukehus for å unngå ein framtidig skeivheit i ryggen.
2009-2010
Rung deltok i Para-EM i symjing 2009 i Reykjavík, og fekk der bronse på 100 meter og 400 meter fri, i klassa S6. Britiske Ellie Simmonds vann begge desse øvingane. På 50 meter fri kom ho på fjerdeplass. Same året deltok ho i Para-VM i kortbanesymjing 2009, som vart arrangert i Rio de Janeiro. Der fekk ho sølv på 400 meter fri, bak Ellie Simmonds. Ho symde òg inn til tredjeplass på 100 meter bryst, men vart der diskvalifisert.
Para-VM i symjing 2010 vart arrangert i Eindhoven i Nederland, og Rung vann der 200 meter fri (S5), 100 meter bryst (SB4) og 50 meter butterfly (S5), og ho fekk sølv på 100 meter i klassa S5, bak Inbal Pezaro frå Israel. Ho sette verdsrekord i sin klasse på 100 meter bryst, med tida 1:52,64.
2011 -2012
I mars 2011 sette ho fire verdsrekordar under NM i symjing, blant anna på 100 meter bryst i klassa SB4, med 1:53,46. Ho sette òg verdsrekord på 100 meter bryst i klassa SB4 i Esbjerg tidlegare i mars, med 1:51,50.
Ho deltok i Para-EM i symjing 2011 i Berlin. Der vann ho først 50 meter butterfly, og ho vann 200 meter medley. På 100 meter bryst stod ho med verdsrekord før meisterskapen, og ho forbetra denne til 1:49,33 i forsøksheatet, og forbetra han ytterlegare til 1:48,42 i finalen, der ho vann gull føre Natalia Prologajeva og Natalia Sjavel. På 100 meter fri (S5) kom ho på andreplass, bak verdsrekordhaldar Teresa Perales frå Spania. Ho vann 200 meter fri, og slo der Perales med over 10 sekund.
Ho forbetra sin eigen verdsrekord på 50 meter butterfly med tida 1.46,98 under NM langbane i Tøyenbadet i Oslo. Under NM i symjing i mars 2012 sette ho tre verdsrekordar; på 200 meter fri med tida 2.55,75, på 200 meter medley med 3.22,34 og på 50 meter bryst med tida 49,70.
I 2012 deltok Rung i sine første Paralympiske leiker, som var Paralympiske sommarleikar 2012 i London. Der vann ho 200 meter fri med tiden 2.49,74, og 50 meter butterfly med tida 41,76. Ho fekk sølv på 100 m bryst med tida 1.45,68 og sølv på 200 m individuell medleysvømming med tida 3.15,89, der Natalia Prologajeva vann begge øvingane.
Ho vart kåra til 'Årets funksjonshemja utøvar' under Idrettsgallaen 2012 (for 2011) og til 'Årets kvinnelege funksjonshemja utøver' under Idrettsgallaen 2013 (for 2012).
2013-2014
Under Para-VM i symjing 2013 vann Rung fem medaljar. Ho vann 50 meter butterfly, 200 meter fri, 100 meter bryst og 200 meter medley, og ho fekk bronse på 100 meter fri, bak Natalia Prologajeva og Viktoria Savtsova.
Året etter deltok ho i Para-EM i symjing 2014. Der fekk ho åtte medaljar - seks individuelle og to i stafett. Ho vann 100 meter bryst, 50 meter butterfly, 200 meter medley og 200 meter fri, og ho fekk sølv på 100 meter fri og 50 meter rygg. På 4 x 50 meter fri fekk Noreg sølv, og på 4 x 50 meter medleystafett fekk dei gull.
Ho vart kåra til 'Årets kvinnelege funksjonshemja utøvar' under Idrettsgallaen 2014 og Idrettsgallaen 2015.
Rung deltok i Para-VM i symjing 2015, der ho vann 200 meter fri, 50 meter butterfly, 100 meter bryst og 200 meter medley. På 100 meter fri fekk ho sølv, bak Teresa Perales, og på 50 meter rygg fekk ho bronsa. Ho deltok igjen under Para-EM i symjing 2016, og vant der fem av øvingane; 50 meter butterfly, 200 meter medley, 200 meter fri, 100 meter bryst og 100 meter fri. I tillegg fekk ho bronse på 50 meter rygg.
Ho deltok i Paralympiske sommarleiker 2016 i Rio, og vann der 100 meter bryst og 200 meter medley. Ho kom på andreplass på 50 meter butterfly, bak Xihan Xu frå Kina, og ho fekk bronse på 50 meter rygg og 200 meter fri. På 100 meter fri kom ho på sjetteplass, og på 50 meter fri kom ho på sjuendeplass.
Ho vart kåra til 'Årets kvinnelege funksjonshemja utøvar' igjen under Idrettsgallaen 2016 og Idrettsgallaen 2017.
2017-2018
Para-VM i symjing 2017 vart arrangert i Mexico, og der vann Rung 100 meter fri. Ho fekk sølv på 50 meter butterfly, og på 200 meter fri. Rung fekk bronse på 50 meter rygg. På 100 meter bryst vart ho diskvalifisert.
IPC endra regelverket for klassifisering i 2018, og Rung vart flytta opp ei klasse. Under Para-EM i symjing 2018 konkurrerte ho dermed i klassene SB5 og S6, som er for utøvarar med mindre grad av funksjonshemming. Ho fekk likevel sølv på 100 meter bryst, og ho kom på tiandeplass på 100 meter fri.
2019-2020
Rung fekk ingen medaljar under Para-VM i symjing 2019, men ende på femteplass på 100 meter bryst, og vart slått ut i forsøksheatet på 100 meter fri og 200 meter medley.
2021
Rung representerte Noreg under Paralympiske sommarleiker 2020, som vart arrangert i Tokyo i 2021.
Elvebakken skole
Elvebakken skole er ein norsk offentleg grunnskule i Alta kommune i Troms og Finnmark fylke. Han har 300 elevar i tretten skoleklassar, desse er fordelt på klassetrinn frå fyrste til sjuande. Skulen dekkjer heile barnetrinnet.
Leiar for skulen er rektor Hildur G. Thomassen.
Medway
Medway er ei elv i Kent og West Sussex i England. Ho har utspringet sitt ved Turners Hill i West Sussex, og renn derfrå i ei hovudsakleg nordaustleg retning inn i Kent, der ho passerer gjennom byane Tonbridge, Maidstone og Medway. Elva munnar ut i Themsen-estuaret ved Sheerness. Elva er 113 kilometer lang, og har eit nedbørfelt på 2409 km². Dei største sideelvane er Eden, Shode, Teise, Beult, Loose og Len.
Båttrafikk
Frå 1746 var det ikkje mogleg å segle lengjer oppover elva enn til Tonbridge, men i 1828 vart det mudra opp slik at ein kunne segle til Leigh. Med kano kan ein under gunstige tilhøve kome heilt fram til Penshurst. Langs Medway finst i alt åtte sluser. Den nedste vart opna i 1792, og ligg ved Allington, som er grensa for kor langt opp i elva tidvatnet er påviseleg. For å gjere sambandet mellom Medway og Themsen betre opna ein tidleg på 1800-talet Thames- og Medwaykanalen, som gjekk mellom Strood og Gravesend. Ho var ikkje spesielt lønsam, og innan 1850-åra hadde strekninga frå Strood til Higham vorte erstatta av jarnbane. Strekninga frå Higham til Gravesend var i bruk inntil 1934.
Bruer og tunnelar over Medway
Inntil nyleg var det nedste sambandet over Medway ved Rochester, der det har vore ei bru heilt sidan romartida. Før 1963 var ho neste brua etter 1300-talsbrua vad Aylesford, 19 km lengre oppover elva. Sidan då har følgjande bruer og tunnelar kome til:
Historie
Det er to militære slag som er kalla «slaget på/ved Medway». Det første slaget fann stad under den romerske invasjonen, og det andre under den andre engelske-nederlandske krigen.
Medway har historisk delt grevskapet Kent i to. Tradisjonelt har den vestlege delen vorte administrert frå Maidstone, og den austlege frå Canterbury. Administrasjonane vart samla i 1814.
Ottestad kyrkje
Ottestad kyrkje er ei korskyrkje i Stange kommune i Innlandet. Kyrkja vart lafta i 1730 og vigsla 17. januar 1731. Ho har 350 sitjeplassar.
Nebo (fleirtyding)
Nebo kan visa til:
Al Jafr
Al Ḩafr er ein landsby i Al Madinah-regionen vest i Saudi-Arabia.
Ron Elliott
Ronald Charles Elliott er ein USA-amerikansk musikar, komponist og produsent, mest kjend som låtskrivar og sologitarist i rockebandet The Beau Brummels. Elliott skreiv eller var medlåtskrivar på alle topp 20-hittane deira i USA i 1965, «Laugh, Laugh» og «Just a Little». I tillegg til The Beau Brummels har Elliott gjeve ut eit soloalbum i 1970 og spelt på og produsert album for ei rekkje andre artistar.
Cape Burks
Cape Burks er eit kjenneleg nes, nordvestover frå McDonald Heights, på austsida av innløpet til Hull Bay på kysten av Marie Byrd Land. Neset vart oppdaga og kartlagd frå USS «Glacier», 31. januar 1962, og vart kalla opp etter kapteinløytnant Ernest Burks i US Navy, helikopterpilot på «Glacier» og den første personen som sette bein på neset.
Russkaya Station vart oppretta på Cape Burks av Sovjetunionen i 1980.
Ivor Raymonde
Ivor Raymonde, fødd Ivor Pomerance, var ein britisk musikar, låtskrivar, arrangør og skodespelar, mest kjend for sine særeigne orkesterarrangement for Dusty Springfield og andre i 1960-åra.
Liv og karriere
Han studerte ved Trinity College of Music, og tenestegjorde som Bevin Boy under andre verdskrigen. Han kom først inn i profesjonell musikk som jazz- og klassisk pianist. Han spelte i ulike storband og byrja å leia sitt eige band tidleg på 1950-talet. Deretter vart han musikksjef i BBC saman med Wally Stott. Han arbeidde tidvis som studiomusikar, og spelte på og arrangerte den britiske hitten til Johnny Duncan, «Last Train To San Fernando». Han arbeidde òg som skodespelar og støtta komikaren Tony Hancock i alle dei første TV-seriane til komikaren i 1956.
Han gjekk vidare til Philips Records, der han arbeidde som produsent med Frankie Vaughan – som han arrangerte hittane «Tower of Strength» og «Loop de Loop» for – Marty Wilde og The Springfields. Då Dusty Springfield gjekk solo i 1963, spelte han ein låt han hadde skrive for henne, som vart hennar første store hit, «I Only Want To Be With You», produsert av Johnny Franz. Denne nådde fjerdeplassen på UK Singles Chart, og han og tekstforfattaren Mike Hawker følgde han opp med den andre hitten til Dusty, «Stay Awhile». Raymonde heldt fram med å jobba som arrangør for Springfield gjennom 1960-åra, i tillegg til å arrangera og produsera hittar for Helen Shapiro, Billy Fury, The Walker Brothers, Susan Maughan, Ken Dodd, Alan Price, Honeybus, Eternal Triangle, Los Bravos, The Flies og mange andre. På 1970-talet arbeidde han som arrangør og produsent hos DJM Records på albuma til skodespelaren Edward Woodward, og seinare arbeidde han med Ian Dury, Julio Iglesias og Richard Anthony.
Han hadde fire barn: Gail, Linda og Nicholas, og Simon Raymonde frå Cocteau Twins, medgrunnleggjar og manager for det uavhengige plateselskapet Bella Union.
Ei samling av Ivor Raymondes innspelingar, 'Paradise: The Sound Of Ivor Raymonde, vart gitt ut på plateselskapet Bella Union i 2018
Postimpresjonisme
Postimpresjonisme (også kalla neoimpresjonisme) er ei samlenemning for ulike, nærslekta stilartar av måleri laga mellom 1880 og 1905, og som etterfylgde impresjonismen. Dei kunstmiljøa som utvikla postsimpresjonismen var alle lokalisert til Frankrike.
Historie
Omgrepet postimpresjonisme vart fyrste gongen brukt av den engelske kunstkritikaren Roger Fry i 1910. Han nytta det då han skipa til utstillinga «Manet og postimpresjonistane» på Grafton Galleries i London. Måleri av Paul Cézanne, Paul Gauguin og Vincent van Gogh var mellom dei som då vart utstilt. Grensene mellom impresjonistiske og postimpresjonistiske måleri er uklare. I Frankrike vert også Henri de Toulouse-Lautrec og Georges Seurat rekna som postimpresjonistar. Særleg Cézanne høyrer til både den eine eller den andre kategorien.
Havstein
Havstein er ei klipperik øy som ligg 1,5 nautiske mil nord for Law Promontory og 1 nautisk mil aust for Broka i Antarktis. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og dei gav ho namnet sitt, truleg på grunn av dei mange klippene og at ho ligg ut mot storhavet.
Postimpresjonisme
Historie
Med den impresjonistiske kunsten frå 1870-åra kjem til syne ei grunnleggande endra oppfatning av kunst, det første steget mot moderne kunst. Dei seinaste impresjonistane vidareførte desse oppfatningane, med større spontanitet og virtuositet enn forgjengarane. Tendensen var å sjå biletet som ein separat struktur, heilt underlagt farge og form og til estetisk glede, i tillegg til å vera ei formidling av dei subjektive kjenslene til kunstnaren. Scena var delt inn i eit sofistikert rammeverk av flater og linjer som strekker seg frå det kjende, overbevisande inntrykk av kroppar og til fjerntliggande objekt. Fargefelta og skuggeområda kan bety lys, men dei er punkt og reine fargar som ikkje finst i naturen. Bileta vender seg mot ein tilskodar open for dei subjektive, kreative kreftene som målaren berrleggjer. Han må vere klar til å oppleve fargar og linjer på eit høgre nivå enn den naturlege utsjånaden til tingen, som det vart lagt mindre og mindre vekt på.
Cézanne forvandla motiva sine i eit system med stor klårleik og styrke. Hans analytiske måleri undersøker volumet av gjenstandane, spesielt kjem det fram i landskap med krystallinske strukturar, noko som elles peikar fram mot kubismen. Gauguin utvikla ein ny, dekorativ stil med dristige fargar og forenkla former. Han omtala det som syntetisme ettersom han knytte saman ulike inntrykk, som til dømes glasmåleri i kyrkjene, til det naive og direkte i folkekunsten og i japansk trestikk, som frå omkring 1850 nådde Europa og hadde påverka impresjonistane.
Også Toulouse-Lautrec vart påverka av japansk grafisk kunst. Klaraste provet på dette er dei fargelitografia og plakatane han laga til underhaldningsstader som Paris Montmartre. Oppblomstringa av plakatkunst førte mellom anna til at Vincent van Gogh i nokre år, 1886-90, måla ein serie med lidenskapleg uttrykksfulle bilete. I fargen såg han eit særleg språk som kunne virke direkte med mennesket si sjel. Stilen førevarslar funksjonar i ekspresjonismen.
Seurat baserte kunsten sin på den ekspressive krafta i fargen, men utan den begeistring ein fann hos van Gogh. I staden skapte han på grunnlag av vitskaplege teoriar ein måleriteknikk som gjennom det optiske skal gje ein særleg intens effekt, heile bilete er ein mosaikk av små fargepunkt skilt frå kvarandre i serie, kjent som pointillisme.
Frå ulike ståstader førebudde postimpresjonistane den moderne kunsten. Felles for dei alle er den avgjerande endringa; bort frå å herme etter naturen overt til ein autonom eksistens for biletet.
Francesco Agello
Biografi og flyprestasjoner
Francesco Agello vart fødd i Casalpusterlengo i Lombardia i Italia og uteksaminert frå ein flyskole i 1924. Han vart like etter tilsett som testpilot. Han var den fjerde av fire testepilotar som prøvde å setja fartsrekord med Macchi M.C. 72. Likevel omkom tre av testpilotane (først Monti og deretter Bellini som flaug M. C. 72, Neri omkom i ein CR-20 i 1933).
Agello vart berømt då han lukkast i å føre flyet til ein ny fartsrekord (over vatn) den 10. april 1933. Han oppnådde ein gjennomsnittleg fart på 683 km/t. Meir enn eit år seinare flaug han M.C. 72 til ein ny fartsrekord på meir enn 700 km/t den 23. oktober 1934. Begge vart oppnådd med eit sjøfly, òg luftfarten spelte inn. Ingen har nokon gong floge eit sjøfly med stempelmotor raskare etter denne datoen.
Prisar
Agello vart tildelt De la Vaulx-medaljen to gonger for sina fartsrekordar, ein gong i 1933 og igjen i 1934.
Død
Agello døydde 40 år gammal under Andre verdskrigen i samband med testing det nye Macchi C. 202-jagarflyET i Bresso, i nærleiken av Milano. Flyet hans kolliderte med ein annan C. 202 i tett tåke 24. november 1942, floge av eit flygaress frå den fyrste verdskrigen, testpiloten Guido Masiero, som òg omkom.
Sentraltendens
Sentraltendens er den "typiske" verdien for ein variabel. Sentraltendensen kan målast ved ulike sentralmål, som gjennomsnitt, median eller modus.
1910 Mikhailov
1910 Mikhailov er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Eos. Han blei oppdaga den 8. oktober 1972 av Lyudmila Vasil'evna Zhuravleva ifrå Krim-observatoriumet i Nauchnij.
Ice on Fire
Ice on Fire er det nittande studioalbumet av den britiske songaren Elton John, utgjeve i 1985. Det var det første albumet sidan Blue Moves frå 1976 som vart produsert av Gus Dudgeon.
Nikola Kozlevo
Nikola Kozlevo (bulgarsk Никола Козлево) er ein landsby og ein kommune i provinsen Sjumen i Bulgaria. Kommunen omfattar 11 busetnader, men ingen byar.
Ice on Fire
Albumet nådde berre 48. plass i USA, men gjekk heilt til tredjeplass i Storbritannia. George Michael medverkar på to spor på albumet, «Nikita» og «Wrap Her Up».
Nikola Kozlevo
Dei største busetnadene i kommunen er:
Ice on Fire
Innhald
Nokre CD-versjonar inneheld bonussporet «Act of War», ein duett med Millie Jackson. Denne songen er ikkje inkludert på LP-versjonen.
Salstrofé
} } } } } } } }
Supporting Party Mountain
Supporting Party Mountain er eit fjell, 560 moh, som ligg 5 km aust for Mount Fridovich i Harold Byrd Mountains. Det vart oppdaga i desember 1929 av medlemmar av den geologiske hundesledegruppa under Byrd-ekspedisjonen under Laurence Gould. Det vart namngjeve av dei etter det gode samarbeidet med støttegruppa deira. Fjellet vart klatra av medlemmar av laget til Gould som tok bilete frå toppen.
David Kendrick
David Kendrick er ein USA-amerikansk trommeslagar som var med å skipe gruppene Gleaming Spires og Devo, og har tidlegare spelt og turnert med Sparks. Han er basert i Los Angeles i California.
Sogneoksen fyr
Sogneoksen fyr er eit kystfyr i Sognesjøen i Gulen kommune i Vestland. Fyret ligg vest ved øya Sogneoksen og har lyskjelde 23 meter over havet. Det lyser med karakteristikk ISO WRG (kvit-raud-grøn) 10s og har ei lysvidd på 7-10 nautiske mil. Anlegget har racon.
Al Kharma'
Al Kharma' er ein landsby i Al Madinah-regionen vest i Saudi-Arabia.
C.L. Godske
Carl Ludvig Schreiner Godske var ein norsk meteorolog og matematikar.
Han tok gradane cand.real. i 1930 og dr.philos. i 1934 ved Universitetet i Oslo og var professor i meteorologi ved Geofysisk institutt i Bergen frå 1940. Han vart privatassistent for Vilhelm Bjerknes i 1929, og vart etter kvart ein av dei viktigaste medarbeidarane hans. Som professor ved Universitetet i Bergen bygde han òg opp faget anvendt matematikk, og var av dei første i landet som såg mogelegheitene som opna seg med bruk av elektroniske reknemaskinar. I 1958 fekk han starta selskapet EMMA (Elektronisk Matematikk Maskin), og var med på å få verkeleggjort EDB-anlegget til universitetet.
Dopingmiddel
Dopingmiddel er stoff som kan føra til kunstig auke av prestasjonen til ein idrettsutøvar. Dei omfattar stoff definerte som ulovlege av antidopingbyråa Verdas Antidopingbyrå (WADA, World Anti-Doping Agency) eller Antidoping Norge.
C.L. Godske
Han arbeidde innan hydrodynamikk og var banebrytande innan forsking på lokalmeteorologi og landbruksmeteorologi. Han oppretta eit stasjonsnett for måling av varmestråling.
Godske var medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi frå 1937, Selskapet til Vitenskapenes Fremme og fleire utanlandske akademi, og han var formann i Norsk Geofysisk Forening 1956–1957. Han vart utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden i 1967.
Bardvågen fyr
Bardvågen fyr er eit kystfyr i Sognesjøen i Gulen kommune i Vestland fylke. Fyret ligg vest ved øya Byrknesøy og har lyskjelde 7,4 meter over havet. Det lyser med karakteristikk ISO WRG (kvit-raud-grøn) 8s og har ei lysvidd på 7-9 nautiske mil. Anlegget har racon.
Bourrignon
Bourrignon er ein kommune i distriktet Delémont i kantonen Jura i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 770 meter over havet.
Kommunen ligg på ein terrasse i nordsida av Les Rangiers-fjella.
Suggs Peak
Suggs Peak er eit lite isdekt fjell 6 nautiske mil (11 km) sør-sørvest for Mount Wilbanks i Kohler Range i Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy 1959-66. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter James D. Suggs som var ein geolog i US Antarctic Research Program (USARP) landmålinga av Marie Byrd Land, 1966-67.
Astronomisk teikn
Eit astronomisk teikn er eit internasjonalt fastsett figurteikn for himmelekamar og for viktige astronomiske omgrep.
Al Malbanah
Al Malbanah er ein landsby i Al Madinah-regionen vest i Saudi-Arabia.
Josef Doležal
Josef Doležal var ein tsjekkisk kappgjengar frå Příbram som representerte Tsjekkoslovakia i tida 1946-60. Han vart europameister på 10 km i 1954 i Bern.
Fleire gongar flytta Doležal flytta verdsrekorden på både 20 km og 50 km. Han var verdsrekordhaldar på 50 km frå 1946 til -52, og på ny frå 12. september 1954 då han presterte passerte målstreken etter 4 timar 16 minuttar og 6 sekundar i Poděbrady. Våren 1955 sette han verdsrekord på 20 km med tida 1.30.26, ein rekord han miste tre månader seinare. Den 25. juli 1956 tok han tilbake rekorden då han i Praha vart klokka inn på 1.30.00.
1911 Schubart
1911 Schubart er ein asteroide i det ytre av hovudbeltet. Han blei oppdaga den 25. oktober 1973 av Paul Wild ifrå Observatorium Zimmerwald i Zimmerwald.
Homologisk algebra
Homologisk algebra er ei grein av algebra som har vokse fram sidan 1940-åra i samband med algebraisk topologi, særleg driven fram av Henri Poincaré og David Hilbert. Seinare har homologisk algebra vist eg å vere nyttig òg innan andre område av matematikken.
Ingedal kyrkje
Ingedal kyrkje er ei langkyrkje frå før 1250 i Sarpsborg kommune i Viken fylke.
Kyrkja er av stein og har 85 sitjeplasser.
Tilkomst til staden er via fylkesveg 118 og E6.
Surprise Spur
Surprise Spur er ein markant utsikkar, den nordlegaste av tre utstikkarar på sørvestsida av Ackerman Ridge i La Gorce Mountains i Antarktis. Det vart først kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det fekk dette namnet av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1969–70) fordi dei midt i eit område med hovudsakleg grunnfjell, brått fann sedimentære bergartar som verkar å vere mykje yngre enn berga rundt.
Elvetun skole
Elvetun skole er ein norsk offentleg grunnskule i Hammerfest kommune i Troms og Finnmark fylke. Han har 76 elevar i fire skoleklassar, desse er fordelt på klassetrinn frå fyrste til fjerde. Skulen dekkjer ikkje heile barnetrinnet.
Leiar for skulen er rektor Hege Kristin Sørensen.
Syllingsvåg fyr
Syllingsvåg fyr er eit kystfyr i Sognesjøen i Gulen kommune i Vestland fylke. Fyret ligg vest ved øya Hisernøya og har lyskjelde 12,5 meter over havet. Det lyser med karakteristikk ISO WRG (kvit-raud-grøn) 6s og har ei lysvidd på 8-11 nautiske mil. Anlegget har racon.
Karmøy i Antarktis
Karmøy er ei øy utanfor kysten av Antarktis. Ho ligg 1,5 km søraust for Sørøya. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37, og namngjeven av dei. Gruppa vart først vitja under ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1954.
Novi pazar i Bulgaria
Novi pazar (bulgarsk Нови пазар) er ein by og ein kommune i provinsen Sjumen i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Novi pazar og 15 andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 318 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 16 879 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 12 000 innbyggjarar.