cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chinatown av Thin Lizzy
Innspeling
Etter å ha rekruttert den nye gitaristen Snowy White like før jul 1979, byrja Thin Lizzy innspelingane i Good Earth Studios for det som skulle bli albumet Chinatown i januar 1980 og avslutta innspelinga av «Dear Miss Lonely Hearts» (skrive saman med Jimmy Bain) i byrjinga av februar. Denne songen vart ikkje vurdert for albumet og vart i staden brukt til debutsoloalbumet til Phil Lynott, Solo in Soho, sjølv om alle musikarane som spelte på songen (og til slutt dukka opp i videoen) var medlemmer av Thin Lizzy. Mellom mars og mai jobba bandet med fleire songar, inkludert «Lady Killer on the Loose», «The Sacred Sweetheart» og tittelsporet «Chinatown», og dei to sistnemnde vart òg framførte live på denne tida, på konsertar i Irland og Skandinavia. Ein annan låt som alt hadde vorte spelt live var «Didn't I», på den nylege Japan-turneen med den mellombelse gitaristen Dave Flett i bandet.
Medprodusent på albumet var Kit Woolven, som var tilsett av den førre produsenten til Thin Lizzy, Tony Visconti. Den nye klaverspelaren Darren Wharton skildra seinare Woolven som ein «veldig hyggjeleg fyr, avslappa, diplomatisk type», og ein «verkeleg bra lydteknikar». Wharton skildra òg korleis Woolven fungerte som ein guide for Lynott når det gjaldt produksjon, snarare enn at nokre av mennene produserte albumet sjølv. Woolven skildra innspelinga som «vanskeleg å gjera» på grunn av tendens Lynott hadde til å finna på idear på staden i staden for å gjennomføra noko forproduksjonsarbeid. Han uttalte òg at dette gjorde det vanskelegare for den nye gitaristen White, som var vann til ein meir regulert arbeidsstil. Bassgitarist Jerome Rimson, som jobba på soloalbumet til Lynott, skildra scena i studio: «Eg såg han [Lynott] spela inn mesteparten av Chinatown-albumet ståande ved mikrofonen og finne på orda medan han stod der. Det var full fest i kontrollrommet.»
Midge Ure hadde spelt live med bandet fram til dette tidspunktet, men forlét bandet etter dei skandinaviske konsertane i april. Bandet møttest igjen på Good Earth for å halda fram arbeidet med albumet, men måtte snart flytta til RAK Studios då dei ikkje fekk meir tid på Good Earth. Det var der bandet møtte den unge klaverspelaren Wharton, som hadde vorte tilrådd til Lynott av ein ven i Manchester. Wharton reiste til London for ei prøvespeling i form av ein laus jam, men bandet var for opptekne med å ferdigstilla «Chinatown», som skulle sleppast som singel i mai. Han kom tilbake veka etter, etter å ha lært seg alt materialet til bandet, og vart tilsette på mellombels basis. Det vart spelt inn musikkvideoar for «Chinatown» og den ferdige «Killer on the Loose» omtrent samtidig, utan Wharton. Desse vart regisserte av David Mallet, som bandet hadde jobba med på videoane til det førre albumet Black Rose: A Rock Legend, i Hewitt Studios i London.
Innspelinga vart deretter forseinka av meir turnering, og nokre konsertar vart spelt inn for å skaffa materiale til eit potensielt konsertalbum, sjølv om det meste vart brukt til A- og B-sider og ein EP, Killers Live. I midten av juni returnerte bandet til Good Earth for å fullføra Chinatown, sjølv om det framleis var uklart kva songar som skulle vera med. I juli hadde dei fått ei førebels rekkjefølgje for albumet. Side ein inneheldt «Chinatown», «We Will Be Strong», «Didn't I», «Turn Around» og «Killer on the Loose». Side to bestod av «Hey You, You Got It Made», «Having a Good Time», «Sweetheart», «The Act», «The Story of My Life» og «Sugar Blues».
To av songane som hadde vorte jobba med vart til slutt rekna som ueigna for albumet: «The Act» (òg kjent som «It's Going Wrong») og «The Story of My Life». Førstnemnde vart til slutt spelt inn på nytt og ferdigstilt for det andre soloalbumet til Lynott, The Philip Lynott Album, som «Don't Talk About Me Baby», medan «The Story of My Life» med sologitar av White heldt fram med å vere uferdig. Ein annan song, «Turn Around», som hadde vorte spelt under lydsjekkar før konsertane deira, vart ferdigstilt som «Don't Play Around», og vart brukt som B-sida til singelen «Killer on the Loose» i staden for å bli inkludert på albumet. Eit lydsjekkopptak av songen dukka opp på den utvida versjonen av albumet, gitt ut i 2011. I august, etter å ha bestemt seg for at desse tre songane ikkje skulle vere med, bestemde bandet seg for å redusera talet på spor på albumet i staden for å skriva og spela inn nytt materiale. Den einaste nye songen som vart teken inn på dette tidspunktet var «Genocide (The Killing of the Buffalo)».
Det ferdige albumet opna med «We Will Be Strong», som vart gitt ut i USA som singel, men utan musikkvideo. «Chinatown» følgde, basert på idear frå den nye medlemmen White og ei bassøving vist til Lynott av Brush Shiels, og fullført av heile bandet, med trommeslagaren Brian Downey på basstromme. «Sweetheart» (omdøypt frå «The Sacred Sweetheart») inneheldt klaverinstrument av Wharton, medan «Sugar Blues» var eit anna bandsamarbeid med mange bidrag frå White. Side ein vart avslutta med «Killer on the Loose», som tiltrekte seg merksemd frå pressa midt i dei pågåande drapa og åtaka på kvinner av The Yorkshire Ripper, spesielt då songen vart gitt ut som singel i september. Songen vart ein hit og nådde tiandeplassen på dei britiske hitlistene, sjølv om plateselskapet ikkje klarte å trykkja nok plater til å møta etterspurnaden.
Side to opna med «Having a Good Time», etterfølgd av «Genocide (The Killing of the Buffalo)», som Lynott skreiv med hjelp av Thin Lizzy-designeren Jim Fitzpatrick, som òg designa coveret til albumet. Fitzpatrick bidrog ikkje til tekstane, men hjelpte til med å halda oppe den historiske nøyaktigheita i temaet til Lynott om slaktinga av amerikansk bison på 1800-talet, og effektane det hadde på prærieindianarar. Fitzpatrick var misnøgd med teksten, og Lynott sine tekstar generelt: «Eg følte at [dei] forverra seg frykteleg. Hjernen hans fungerte ikkje så godt som han pleidde å gjera.» «Didn't I» vart fullført med hjelp av Tim Hinkley, som la til pianoparti, og Fiachra Trench, som stod for strykearrangementet. Hinkley hadde tidlegare lagt klaverinstrument til «Running Back» på albumet Jailbreak i 1976, og Trench hadde jobba på Johnny the Fox, òg i 1976, og dessutan Vagabonds of the Western World i 1973. Trench jobba òg på soloalbumet til Lynott, og sa «Didn't I» til slutt «kunne gått begge vegar, Lizzy eller solo». Chinatown vart avslutta med «Hey You», eit samarbeid mellom Lynott og Downey, der tittelen til songen vart forkorta.
Plateomslag
Plateomslaget vart designa av den faste kunstnaren til bandet, Jim Fitzpatrick, som teikna mange skisser for Lynott til å godkjenna. Ei av skissene viste ein drake med flammar ut frå han, i ein «kinesisk type pagodestil», som Lynott likte. Fitzpatrick utvikla temaet og fullførte framsida. Det var eit anna stykke i liknande stil på baksida, som Fitzpatrick fullførte og sende direkte til plateselskapet. «Dei elska det ...» sa han seinare. «Eit av mine beste verk. Det er derfor eg vil ha det tilbake, ikkje sant? Viss det nokon gong dukkar opp nokon stad.»
Mottaking
Greg Prato frå AllMusic skildra Chinatown som «skuffande» samanlikna med det førre albumet Black Rose: A Rock Legend, og skulda på fråværet av Gary Moore og produsenten Tony Visconti, og narkotikaproblema til Phil Lynott og Scott Gorham. Prato rosa side éin for å innehalda det beste materialet, inkludert «hymnen» «We Will Be Strong», og «pop-perfeksjonen» i «Sweetheart». Likevel skildra han side to som «for det meste beståande av inkjesigande fyllstoff», sjølv om han meinte at Chinatown «ikkje var deira dårlegaste album». Den kanadiske journalisten Martin Popoff skreiv at «sjølv om det inneheld nokre livlege melodiar, (...) lyrisk og tematisk verkar songane tvungne og altfor aktuelle» og «det generelle kvalitetsnivået under den sjelfulle standarden til Lizzy», med Snowy White «meir som ein dyktig studiomusikar» enn eit nytt bandmedlem.
Robert D. Putnam
Robert David Putnam er ein amerikansk professor i statsvitskap ved Harvard University. Putnam står bak two-level game-teorien som inneber at internasjonale semjer berre vil verta suksessfullt inngått dersom dei òg har nasjonale fordelar. Putnam hevdar dessutan i boka Our Kids (2015) at den amerikanske draumen er i ei krise.
Chinatown av Thin Lizzy
Mottaking
Gitaristen White skildra seinare albumet som «ganske sterkt», sjølv om det trong meir arbeid. Han var frustrert over det han såg på som bortkasta tid i studio, og uttalte òg at nokre gitaridear han spelte inn medan han venta på bandet seinare vart sletta av Lynott, utan at han hadde lytta til dei. Medprodusent Kit Woolven meinte albumet kunne ha vore meir «rock 'n' roll»: «Det trong ein Robbo eller nokon liknande der inne,» sa han. Woolven skildra òg det aukande rusmisbruket i bandet som eit problem.
Jorunn Hanto-Haugse
Jorunn Hanto-Haugse er ein norsk fruktbonde, teikneserieskapar og illustratør, oppvaksen i Utitun på Djønno.
Chinatown av Thin Lizzy
Mottaking
Gorham sjølv skildra Chinatown som «eit slags merkeleg album», og nemnde den aukande narkotikabruken hans som ein grunn til at albumet var «eit tøft album å faktisk komma gjennom», og la til at han ikkje hugsar å ha spelt inn noko av materialet. Trommeslagar Brian Downey hugsa: «Det er nokre gode spor på både [Chinatown] og oppfølgjaren Renegade], men låtskrivinga til Phil såg ut til å gleppa litt. Alt presset byrja å ta på han, og medisinane byrja å verka... Av ein eller annan grunn byrja me òg å bli litt umoderne.» Gorham la til: «Me innsåg at på dette tidspunktet vart me faktisk ikkje noko større.»
Jorunn Hanto-Haugse
Jorunn Hanto-Haugse har teke bachelorgrad i kunst ved University of Central England i Birmingham. Ho har også studert kunsthistorie og førmoderne visuell retorikk ved Universitetet i Bergen. Som kunstnar har ho hatt separatutstillingar i Bergen og Vadsø, og har også vore med i utstillingar i New York, Liverpool og Seoul.
Chinatown av Thin Lizzy
Luksusutgåve
Ei ny ommastra og utvida utgåve av Chinatown vart gitt ut 27. juni 2011. Denne nye utgåva var ei dobbelplate med det originale albumet på plate éin, og bonusmateriale på plate to.
Jorunn Hanto-Haugse
Hanto-Haugse er særleg vorten kjend for teikneseriane Reveland, Reform 94 og Skulen som alle er skrivne på nynorsk. Seriane hennar går fast i Norsk barneblad, gatebladet Megafon og avisa Hordaland. Dei har tidlegare også gått fast i bladet EON og fagbladet Utdanning. I tillegg er dei innkjøpte av VG, Bergens Tidende, Larsons Gale Verden, Pondus og Nynorsksenteret.
Santiago Salcedo
Santiago Salcedo er ein paraguayansk fotballspelar.
Jorunn Hanto-Haugse
Sidan 2014 er ho også fruktbonde på garden Utitun på Djønno.
Chinatown av Thin Lizzy
Singlar
I USA var B-sida «Sugar Blues».
Chinatown
Killer on the Loose
Robert D. Putnam
Bakgrunn
Putnam vart uteksaminert frå Swarthmore College i 1963, og studerte etter det eitt år ved University of Oxford i England. Ved Yale University oppnådde han mastergraden sin i 1965, og doktorgraden i 1970. Putnam vart førelesar, og seinare professor, ved det statsvitenskapelege fakultetet ved University of Michigan i 1968. I 1979 byrja han å arbeida ved Harvard University, der han mellom anna var dekan frå 1989 til 1991.
Two-level game-teorien
Modellen analyserer internasjonale forhandlingar mellom liberale demokrati som har samtidige forhandlingar på nasjonalt og internasjonalt nivå. På nasjonalt nivå freistar makthavarane å fanga opp haldningane til innbyggarane og dei nasjonale gruppene, for å dinest danna alliansar. På internasjonalt nivå freistar makthavarane å tilpassa seg dei internasjonale ynska på ein måte som gjer at det ikkje strider mot dei nasjonale interessene. Det oppstår det Putnam kallar «win-set», når interessene til det nasjonale og internasjonale aktørar overlappar kvarandre når det oppstår mogleik for å forhandla fram ei internasjonal semje.
Sosial kapital
I si mest kjende og kontroversielle bok, Bowling Alone, argumenterer Putnam for at USA har gjennomgått ein kollaps innan (sosial kapital) sidan 1960-åra. Her definerer han sosial kapital som summen av normer, tillit og nettverk. Ifylgje Putnam har sosial kapital både ein avgrensande og ein brubyggande karakter.
Avgrensa sosial kapital viser til sosiale band mellom personar som har fellestrekk som same alder, interesser eller etnisitet. Brubyggande sosial kapital går på tvers av desse likskapane. Ymse grupper kan, ifylgje Putnam, på same tid vera avgrensande og brubyggande, til dømes i ei forsamling, der det vert over avgrensa for andre trusretningar, men der bruer vert bygde over sosiale og etniske forskjellar.
Den amerikanske draumen
I boka Our Kids (2015) argumenterer Putnam for at aukande forskjellar i det amerikanske samfunnet hindrar unge amerikanarar i å ha like mogleikar, uavhengig av foreldre og bakgrunn. Han meiner dette har veikt den amerikanske draumen dei siste tiåra. Dette illustrerer han igjennom tendensen til dei unge amerikanarane sin kvardag i dagens USA.
The Moon Is Rising
«The Moon Is Rising» (norsk 'månen går opp') er ein song frå 2021 med den latviske songaren Samanta Tīna. Songen vart utgjeven 13. mars 2021 og var det latviske bidraget til Eurovision Song Contest 2021 i Rotterdam i Nederland.
Om songen
«The Moon Is Rising» var ein av elleve låtar som vart spesialskrivne for Samanta Tīna under ein låtskrivarleir i Latvia i 2020. Blant deltakarane var Aminata Savadogo og Kārlis Būmeistars, som representerte Latvia i Eurovision Song Contest i høvesvis 2015 og 2005, og sjef for den latviske musikkeksportsamskipnaden, Agnese Cimuška-Rekke. «The Moon Is Rising» vart til slutt laga med tema frå fire av songane og er produsert av Oskars Uhaņs.
Ifølgje Samanta Tīna handlar songen om kvinner og rettane deira: «I songen snakkar eg om at alle kvinner er likeverdige, uansett kven vi er. Vi er ikkje kvinner, men Kvinna, vi er alle ei dronning, og kvar har si eiga krone».
«The Moon Is Rising» vart offentleggjord 12. mars 2021 på YouTube og i TV-programmet ''Kā uzvarēt Eirovīzijā? Samantas Tīnas ceļš uz Roterdamu'' ('Korleis vinne Eurovision? Samanta Tīnas veg til Rotterdam') på LTV1.
Eurovision Song Contest
«The Moon Is Rising» var det latviske bidraget i Eurovision Song Contest 2021. Latvia vart trekt ut til å delta i den andre semifinalen i Rotterdam Ahoy torsdag 20. mai. Songen enda på 17. og siste plass i semifinalen og kvalifiserte seg ikkje til finalen. Dette var femte gong Latvia enda sist i ein semifinale.
Børud-gjengen
Børud-gjengen, seinare kjend som Arnold B Family, er ei norsk kristen musikkgruppe som vart starta opp av familien Arnold og Anne-Marie Børud tidleg på åttitalet på Hamar.
Historie
Arnold Børud, som var gospelmusikar og kordirigent hadde gjeve ut både soloplater og ein cd saman med kona Anne-Marie før Børud-gjengen vart starta. Ekteparet har borna Thomas Børud (f. 1970), Linda Børud (f. 1974) og Ole Børud (f. 1976). Den fyrste plata til Børud-gjengen kom ut då alle tre borna var fødde.
Børud-gjengen var ei produktiv gruppe og gav ut fleire plater, og også solo-cdar; Alle skal få vite det med Ole Børud og Linda Børud synger med barn.
Arnold B Family har tre gonger delteke i Melodi Grand Prix. Fyrste gongen var i 1995 med La oss feire livet. Då enda dei på andreplass med 327 poeng, berre slått av Secret Garden med 404 poeng for Nocturne. Denne songen gjekk vidare til å vinna Eurovision seinare det året.
Andreplassen frå 1995 vart gruppa si beste MGP-plassering. Under Melodi Grand Prix 1996 forsøkte dei med Din smittende glede, men enda på sjetteplass. Deira tredje forsøk, When I Am Looking frå Melodi Grand Prix 2000 kom på ein sjuandeplass.
Den foreløpig siste cden til Arnold B Family fekk namnet Come To Me og vart utgjeven i 2001. Fleire av medlemmene i gruppa har eigne solokarrierar. I tillegg har borna til Arnold Børud no sjølve born som gjev ut cd-ar, nemleg Lisa Børud, Sofie Børud, Dennis Lindéh og Emmy & Ella Lindéh.
Rånäs
Rånäs er ein svensk tettstad i Norrtälje kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 449 innbyggjarar. Rånäs er ein utprega jordbruksbygd ved sørbreidda av Gavel Langsjön og nedover til nordaustbreidda av innsjøen Skedviken, fem km nordvest for tettstaden Rimbo. Området har god jordbruksmark med glasiale avsetjingar av morenejord.
Forsteritt
Forsteritt er eit mineral som er hovudbestanddel i dunitt (olivinstein). Mineralet er eit magnesiumsilikat med formel Mg2SiO4. Det har høgt smeltepunkt på 1890 °C.
Det dannar blandkrystall med det tilsvarande jernsilikatet fayalitt, Fe2SiO4.
Armenia under vinter-OL 2022
Armenia deltok under Vinter-OL 2022 i Beijing i Kina i perioden 4. til 20. februar 2022.
Forsteritt
Mineralet er kalla opp etter den engelske mineralhandlaren A. J. Forster, 1739–1806.
Armenia under vinter-OL 2022
Den armenske troppen bestod av seks idrettsutøvarar: in alpinist, to kunstløparar og tre langrennsløparar. Tina Garabedjan og Mikajel Mikajeljan var flaggberarar for Armenia under opningsseremonien, mens ein friviljug var flaggberar under avslutningsseremonien.
Tina Live in Europe
Tina Live in Europe er det første konsertalbumet til Tina Turner. Det vart gjeve ut i 1988.
Oversyn
Den doble CD-versjonen av Tina: Live in Europa inneheld fire bonussongar som ikkje er med på den originale doble, vinylutgåva. Somme avgrensa utgåver av den doble LP-plata inneheldt ein 7" bonussingel eller CD-singel med ein eksklusiv «Tender Remix» av «Two People», miksa av Ben Liebrand.
Singlar
Det vart gjeve ut fem singlar frå Tina: Live In Europa. «Nutbush City Limits», ein versjon av Robert Palmer sin «Addicted to Love, «Tonight» med David Bowie, «A Change Is Gonna Come» og «634-5789» med Robert Cray. Den mest suksessrike av desse var «Addicted to Love» som sidan har vore fast på konsertane til Turner og sidan var med på den europeiske utgåva av hitsamlinga Simply the Best frå 1991.
Innhald
Plate 1
Plate 2
Medverkande
The Tina Turner Band;
Musikarar;
Face the Music av Electric Light Orchestra
Face the Music er det femte studioalbumet til Electric Light Orchestra (ELO), og har same besetninga som på det førre albumet deira, Eldorado.
Oversyn
Det femte studioalbumet til ELO vart gjeve ut i 1975 og var det første som vart spelt inn i Musicland Studios i München, som vart introdusert av Deep Purple på ein turné i USA.
På baksida av plateomslaget kan ein sjå andleta til bandet pressa mot ei glasflate, slik at det ser ut som om dei ser på den «elektriske avlivinga» ein kan sjå på framsida av omslaget. Bandmedlemmet som ser bort er Richard Tandy, som ikkje likte ideen og ikkje ønskte å delta. Kelly Groucutt song solovokal på «Poker» og «Down Home Town» (medan Jeff Lynne song harmoni), i tillegg til eit av versa på «Nightrider». Vanlegvis var det Lynne som song alle songane for ELO.
Baklengsmeldingar
«Fire on High» inneheld ei baklengsmelding i byrjinga. Om ein spelar av songen baklengs kan ein høyre ei melding frå trommeslagaren Bev Bevan, «The music is reversible, but time is not. Turn back. Turn back. Turn back. Turn back.» — truleg Jeff Lynne si melding mot baklengsmeldingshysteriet, etter at det kom skuldingar om at det var skjulte sataniske meldingar i songen deira «Eldorado» av fundamentalistiske kristne.. «Down Home Town» starta òg med ei baklengsmelding. refrenget frå «Waterfall» («Face the mighty waterfall, face the mighty waterfall»). Ein del av stryke-crescendoet frå «Nightrider» vart nytta baklengs på «Evil Woman».
Utgjeving
Singlane «Evil Woman» og «Strange Magic» var dei mest kommersielle songane dei hadde spelt inn til då. «Evil Woman» vart ein stor hit i Storbritannia og USA, med discorytmar, samstundes som dei heldt på den klassiske ELO-stilen. Akkordane og melodien til denne sognen vart komponert på berre seks minuttar og var den songen det tok Lynne kjappast å lage.
«Nightrider» var den tredje singelen frå albumet og trass i at songen vart framført på det britiske fjernsynsprogrammet Top of the Pops, gjekk han ikkje inn på salslistene.
Sjølv med suksessen til singlane, gjekk ikkje albumet inn på albumlista i Storbritannia. Albumet vart mastra på ny og kom ut i september 2006 med bonusspor.
Vincennes Subglacial Basin
Vincennes Subglacial Basin er ei subglasial senking nord for Dome Charlie i Wilkes Land, som går aust-nordaust og i lag med Aurora Subglacial Basin ved Adventure Subglacial Trench. Senkinga vart skissert av Scott Polar Research Institute (SPRI)-National Science Foundation (NSF)-Det tekniske universitetet i Danmark (TUD) sitt radioekkolyd-prosjekt, 1967–79 og kalla opp etter «Vincennes», skuta nytta under United States Exploring Expedition, 1838-42 (løytnant Charles Wilkes, USN).
Mários Ilía
Mários Ilía er ein kypriotisk fotballspelar. Han har spela for APOEL frå Levkosía (Nikosia) i den kypriotiske fotballigaen og for det kypriotiske landslaget. Ilía har vorte seriemeister på Kypros fire gonger med APOEL.
Songen Never Let Me Down
«Never Let Me Down» er ein song av den engelske songaren David Bowie, som var tittelsporet for studioalbumet hans med same namn frå 1987. Han vart gjeven ut som den tredje og siste singelen frå plata i 1987 og var den siste solosingelen hans før «Real Cool World» i 1990 (sjølv om ein remiks av «Fame» kom ut i 1990) «Never Let Me Down» var skriven av Bowie sjølv og Carlos Alomar, og innspelinga var produsert av Bowie og David Richards.
Musikkpressa har rekna songen som ein av dei beste på Never Let Me Down og meinte han var ein av dei mest undervurderte songane i karrieren hans. Ein tilhøyrande musikkvideo for singelen vart filma av den franske regissøren Jean-Baptiste Mondino og fekk på liknande vis positiv omtale. Kommersielt nådde «Never Let Me Down» 27. plassen på Billboard Hot 100 og 34. plassen på UK Singles Chart. Det var den siste singelen til Bowie som nådde topp 40 i USA før «Lazarus» (2015).
Bakgrunn og utvikling
«Never Let Me Down» var den siste songen skriven og spelt inn for albumet, men trass i dette sa Bowie at songen var «fullstendig fullført på 24 timar frå byrjinga av skrivinga til han var ferdig arrangert». Namnet på songen var opphavleg «Isolation» før Bowie endra det. Han hadde byrja på sin eigen akkordstruktur for songen, men var ikkje nøgd med det, og kalla det «tungt og gravferdsaktig.» Den mangeårige samarbeidspartnaren og låtskrivaren Carlos Alomar omarbeidde akkordane for «Never Let Me Down», og brukte ein akkordstruktur frå ein song han hadde skrive sjølv, kalla «I'm Tired», og fekk dermed status som låtskrivar på songen. Songaren skildra singelen som eit «sentralt augneblikk» for han sjølv, og kalla han den mest personlege songen han hadde skrive for eit album fram til då i karrieren. Innspelinga handlar om den mangeårige personlege assistenten til Bowie, Coco Schwab. Bowie skildra forholdet deira og sa: «Det er platonisk. Men det er ein romanse der, trur eg, sidan det er vanskelig for to menneske å føle seg heilt trygge i kvarandre sitt selskap i den perioden og ikkje forvente for mykje av kvarandre. Alltid førebudd på å vere der om den andre treng noko, veit du? Det er ikkje mange menneske du finn i livet du kan gjere det med, eller føle det slik med.»
Utgjeving og marknadsføring
«Never Let Me Down» kom ut på EMI i 1987 og var den første Bowie-singelen som kom ut på CD, inkludert ein ny remiska versjon. Ein digital versjon av singelen kom ut i 2007. Bowie framførte songen på Top of the Pops på BBC den 16. september 1987 og han vart sendt på den første sendinga av den amerikanske utgåva av programmet. Songen vart spelt på Glass Spider-turneen i 1987 og kom ut som ein del av konsertfilmen Glass Spider (1988). Songen kom ut på fleire samlealbum, som Bowie: The Singles 1969-1993 (1993) og Best of Bowie (2002). Ein ommastra og nyinnspelt versjon av songen kom ut i plateboksen Loving the Alien (1983–1988) (2018).
Musikkvideo
Den franske regissøren Jean-Baptiste Mondino vart valt ut av Bowie til å lage ein musikkvideo til songen. Bowie sa «Det er eit eksperiment. Eg legg meg verkeleg sjølv i hendene hans. Eg trur at visst eg gjorde videoen sjølv, ville det blitt grovt, og eg er ikkje heilt sikker på om det er slik eg vil at songen skal vere visuelt. På konsert vil han vere grov, og vil ikkje ha same kvalitet som videoen. Men eg syns verkeleg Mondino er ein fantastisk videoprodusent. Han veit berre at dette er sjangeren hans. Han er som ein handverkar, og det er det han prøver å perfeksjonere, dette handverket for å få fem minutt til å fungere.» Skodespelaren Joe Dallesandro er med fleire gonger i videoen og annonserer dansemaratonen. Eit klipp frå videoen vart nytta i ein reklame av 7"-singelen.
Juliane Rui
Juliane Rui er ein norsk lyrikar. Ho debuterte med diktsamlinga Den hesten er av snø i 2011.
Songen Never Let Me Down
Musikkvideo
Videoen vart skildra som ein draumeliknande framstilling av ein 50-tals dansemaraton, og fekk positiv omtale av kritikarane, som kalla han «kreativ og engasjerande.» Ei melding i Los Angeles Times gav videoen karakteren «glimrande (85/100)» og avisa vurderte sidan songen som ein av dei ti beste frå 1987. Bowie-biografen Nicholas Pegg kalla videoen «fleire år føre si tid», og sa han «fangar på vakkert vis den draumeliknande kvaliteten i songen.»
Mottaking
Stephen Thomas Erlewine i AllMusic skildra songen som ein «John Lennon-hyllest» og ein av «dei mest undervurderte songane» til Bowie. Pegg kalla songen «blant dei sterkaste» på albumet på grunn av ein «forfriskande spontanitet» samanlikna han med overproduksjonen på resten av albumet. «Never Let Me Down» var den siste Bowie-singelen som nådde topp 40 på Billboard Hot 100 fram til «Lazarus» (2015) gjorde det same i 2016. I tillegg nådde songen 34. plassen på UK Singles Chart.
Verdsmeisterskapen i orientering 2006
Verdsmeisterskapen i orientering 2006, den 23. i sitt slag, vart avvikla ved Aarhus i Danmark dagane frå 29. juli til 5. august. På programmet stod seks individuelle tevlingar og to stafettar, likt fordelt menn og kvinner. Deltakarane kom frå 40 land. Det var andre gongen orienterings-VM fann stad i Danmark.
Sveits sanka seks medaljar, høvesvis to gull, tre sølv og ein bronse. Finland tok to gull- og like mange sølvmedaljar. Dei norske deltakarane vann ein gullmedalje, ved Holger Hott Johansen, og to sølvmedaljar.
Klassisk-distanse
<br style="clear:both;" />
Mellomdistanse
<br style="clear:both;" />
Kort-distanse
<br style="clear:both;" />
Stafett
<br style="clear:both;" />
Fortrenging i geologi
Fortrenging er ein prosess i geologi der eit material blir bytt ut med eit anna utan at den opphavlege forma blir særleg forandra.
Fortrengning er viktig ved danning av forsteiningar eller fossil, der den opphavlege materialen kan vere heilt eller delvis erstatta av eit anna.
Distanseriding
Distanseriding er ein hestesport som går ut på å ri ein gitt distanse på kortast mogleg tid, eller på idealtid. Hestar som deltek i distanseritt vert kontrollerte av veterinær før, etter og under rittet. Hestar som ikkje kjem gjennom veterinærkontrollen vert diskvalifisert. Dei kortaste og lettaste distansane er på 30 km og dei lengste er på over 160 km. Arabarhest er eit døme på ein hesterase som ofte hevdar seg i distanseritt, men alle hestar i normal kondisjon kan nyttast.
Gnist
Gnist kan vere:
Åsgårdstrand kyrkje
Åsgårdstrand kyrkje er ei langkyrkje i Horten kommune i Vestfold og Telemark.
Kyrkja var eigd av ei privat kyrkjeforeining inntil kommunen tok over i 1978.
Christoffer Selbekk
Christoffer Selbekk var ein norsk forretningsmann og skihoppar frå Stadsbygd. Han var busett på Eiksmarka i Bærum.
Selbekk studerte økonomi ved University of Denver, der han tok eksamen i 1962. Han var administrerande direktør i firmaet Tretorn Norge 1974-78, og frå 1978 i eige firma, Chrisco Sport. Selbekk var med i styringa av både Norges Skiforbund og Norges Golfforbund.
Skihopparen Selbekk representerte Stadsbygd Idrettslag. Han fekk plass i den norske hopptroppa til Ski-VM 1966 i Oslo, og vart overraskande nummer 5 i storbakken. I normalbakken vart han nummer 42. Hans beste enkeltresultat i internasjonale renn kom i den tysk-austerrikske hoppveka 1966/67. Han fekk då ein fjerdeplass i Innsbruck 6. januar 1967, Bjørn Wirkola vann rennet. Samanlagt i hoppveka vart Selbekk nummer 19. I noregsmeisterskapane hadde han som best to sjetteplassar.
One Vision
«One Vision» er ein song skriven og spelt inn av det britiske rockebandet Queen. Han vart først gjeven ut på singel i november 1985, og så på albumet deira A Kind of Magic i 1986. Han var opphavleg skriven av Roger Taylor.
Det er spekulert i om songen anten var inspirert av framføringa til bandet på Live Aid tidlegare i 1985, eller av livet og gjerningane til Martin Luther King, med ein tekst som omhandlar ein mann som kjempar mot alle odds og overvinn dei til slutt. I ein BBC-dokumentar frå 2011, Queen: Days of Our Lives, sa Taylor at teksten «dels var teken frå den kjende talen til Martin Luther King». I musikkvideoen til songen vert det nytta ein glidande transformasjon mellom det kjende bilete av bandet frå «Bohemian Rhapsody» i 1975 til den same posituren i 1985. Songen vart spelt på alle konsertane til Queen på The Magic-turneen, som opningssongen på kvar konsert. Dei hevda dei valde «One Vision» som første song, fordi introen var ein perfekt konsertstart.
B-side
Ein kraftig remiksa versjon av songen, kalla «Blurred Vision» kom ut som B-sida til både 7"- og 12"-singelen. Han er nøyaktig same versjon i begge format. Dette er hovudsakleg ein forlenga og fullstendig annleis versjon av trommepartiet til Taylor frå originalen, men med same struktur.
Musikkvideo
Musikkvideoen til «One Vision» vart filma i september 1985 og syner bandet som spelar inn songen i Musicland Studios i München og var den første som vart regissert og produsert for Queen av dei austerrikske regissørane Rudi Dolezal og Hannes Rossacher, i lag kalla DoRo. DoRo og Queen utvikla eit fruktbart forhold som førte til fleire prisvinnande og lovpriste musikkvideoar, som for «Innuendo» og «The Show Must Go On».
Videoen inneheld ein glidande transformasjon frå biletet av bandet i den kjende posituren frå videoen til «Bohemian Rhapsody» i 1975, til ein versjon av bandet frå 1985 i den same posituren. Ein kan til og med sjå John Deacon spele trommer. Det vart òg laga ein video som passa med 12"-versjonen av songen, som finst på Queen Rocks The Video VHS og Queen: Greatest Video Hits 2 DVD.
Lister
«One Vision» vart ein hit for Queen i mange land, og nådde vanlegvis topp 40, mellom anna i Nederland (#21), Sveits (#24) og Tyskland (#26). Han nådde 61. plassen på Billboard Hot 100 i USA. I Storbritannia vart han ein stor hitt og nådde sjuandeplassen på den britiske singellista, medan han nådde ein tiandeplass i Australia.
Andre media
Songen vart nytta i filmen Iron Eagle og kom ut på filmmusikkalbumet til filmen. Versjonen på Iron Eagle-albumet er den originale singelversjonen.
Songen var mogeleg å laste ned for musikkvideospelet Rock Band 3.
Songen vart nytta som kjenningsmelodi for TV-serien I Love My Country.
Witches Cauldron
Witches Cauldron er eit isfyllt søkk på vestsida av Douglas Range, like vest for Mount Egbert nord på Aleksanderøya i Antarktis. Senkinga vart først sett frå lufta og grovt kartlagt av British Graham Land Expedition i 1937. Søkket vart meir nøyaktig kartlagt frå flyfoto tekne under Ronne Antarctic Research Expedition i 1947–48, av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey i 1960. Han vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee etter den kjeleliknande forma.
Ola Borten Moe
Ola Borten Moe er ein norsk gardbrukar og politikar og tidlegare nestleiar i Senterpartiet. Frå 14. oktober 2021 til 4. august 2023 var han forskings‑ og høgare utdanningsminister i Regjeringa Støre.
Moe er utdanna agronom og har statsvitskap og historie mellomfag frå NTNU.
Politisk karriere
Moe vart vald inn på Stortinget frå Sør-Trøndelag fylke i 2005, etter å ha vore vararepresentant i perioden 2001–2005. Han var lokalpolitikar i Trondheim og medlem av Trondheim bystyre frå 1995 til 2007, og kommunalråd i Trondheim 1993–1996. Han var nestleiar for Kyrkje- og kulturkomiteen i Trondheim 1995–1999, og leiar for Oppvekstutvalet 1999–2003.
Moe melde avgang som forskings- og høgare utdanningsminister den 21. juli 2023 etter alvorlege feil knytte til habilitet. Han trekte seg følgjeleg også som nestleiar i Senterpartiet. Sandra Borch tok over som forskings- og høgare utdanningsminister etter Moe den 4. august 2023.
Magnisía prefektur
Magnisía prefektur (gresk Νομός Μαγνησίας, Nomós Magnisías) var fram til 2010 eit prefektur i Hellas i periferien Thessalía. Hovudstaden i prefekturet var byen Vólos. Prefekturet inkluderte òg øyane Skiáthos, Skópelos og Alónnisos.
Administrativ inndeling
Frå 2011 er det tidlegare prefekturet delt i dei to periferieiningane Magnisía og Sporadane.
Low Island i Sør-Shetlandsøyane
Low Island eller Isla Baja, historiske namn er Jameson Island eller Jamesons Island er ei øy 16,5 km søraust for Smith Island i Sør-Shetlandsøyane. Øya er 14 km lang og 8 km brei og mellom øya og Smith Island av Osmar Strait. Low Island fekk namnet sitt fordi ho er låg. Ho var kjend for selfangarar i 1820.
Fosforitt
Fosforitt er ein sedimentær bergart danna ved utfelling av fosfat på havbotnen. Det finst i veksling med marine skifrar og kalksteinar. Det er den viktigaste fosforkjelda til framstilling av gjødningsstoff, fosfor og fosforsambindingar. Det finst store førekomstar i Nord-Afrika, USA og Kasakhstan. Fosforitt inneheld ein apatitt som er rik på karbonat og fluor (karbonat-fluorapatitt eller francolitt), gjerne utfelt i kryptokrystallinsk form (kollofan).
Dødt språk
Dødt språk er eit omgrep ein kan bruka for eit utdøydd språk som framleis blir nytta i visse samanhengar. Språket blir rekna som «dødt» fordi det ikkje blir nytta i spontan tale og dermed ikkje lenger går gjennom den naturlege språkutviklinga ein finn i levande språk.
Døde språk blir nytta fordi dei speler ei rolle i visse samanhengar, til dømes til religionsutøving, som skriftspråk i samband med utdanning, vitskap og liknande, eller som eit fastsett standardspråk brukt til særskilde høve. Ein del slike døde språk blir kalla klassiske språk.
Kjelder
Lengua muerta Степени сохранности языков Смерть мови
Rångedala
Rångedala er ein svensk tettstad i Borås kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde tettstaden 399 innbyggjarar.
Andrej Karpovitsj
Andrej Vladimirovitsj Karpovitsj er ein kasakhstansk fotballspelar som spelar på midtbanen for Aqtöbe i den kasakhstanske fotballigaen, og for Kasakhstan sitt landslag.
Han spelte i den russiske toppdivisjonen for Rostov 2002 til 2003 og for Dinamo Moskva 2007 til 2009. Han vart seriemeister i Kasakhstan med Jelimaj i 1998 og med Qajrat Almaty i 2004.
Karpovitsj skåra det første landslagsmålet til Kasakhstan etter at landet gjekk over til UEFA, 8. september 2004, i ein VM-kvalifiseringskamp mot Ukraina.
Skarpsno stasjon
Skarpsno stasjon var ein stasjon i Oslo for lokaltrafikk mellom endestasjonen Oslo Vestbanestasjon og Skøyen stasjon på Drammensbanen, på den strekninga av Drammensbanen som vart teke ut or ordinær trafikk og omgjort til Skøyen–Filipstadlinja då Oslotunnelen var bygd for Drammensbanen mellom Skøyen og Oslo Sentralstasjon. Stasjonen vart opna i 1882 og lagd ned i 1973, same året som òg lokaltogstasjonen Bestun stasjon mellom stasjonane Skøyen og Lysaker på Drammensbanen vart lagd ned som stoppestad.
Det er ikkje kjend korleis Skarpsno stasjonen såg ut opphavleg. Drammensbanen hadde vorte ombygd til dobbeltspor på strekninga i 1915-1920, og ein ny stasjon vart bygd i 1917 med stasjonsbygningen på gatenivå lågare enn dei to spora, medan plattforma låg mellom spora og fekk tilkomst frå ein inngang gjennom stasjonsbygningen og under spora. Stasjonsbygningen var i nybarokk stil, teikna av arkitekt Eivind Gleditsch, og vart rive i 1993 etter at heile anlegget hadde forfalle i lang.
Råneå
Råneå er ein svensk tettstad i Luleå kommune i Norrbottens län i landskapet Norrbotten. I 2007 hadde tettstaden 2 149 innbyggjarar.
Rundt tettstaden ligg dei mindre stedene Strömsund, Jämtön, Vitå, Böle, Prästholm, Södra Prästholm, Orrbyn, Niemisel og Avafors. Rundt tre kilometer søraust for Råneå munnar Råne älv ut i Bottenviken. Europaveg 4 passerer like sør for tettstaden.
Råneå var ein eigen kommune fram til 1968, då størstedelen av kommunen blei innlemma i Luleå kommun. Den nordvestlege delen rundt Gunnarsbyn valde derimot å slutte seg til Bodens kommun. I Råneå fanst tidlegare sagbruk, skofabrikk og ein internatskule for mentalt handikappa elevar i länet.
Never Let Me Down
Never Let Me Down er det 17. studioalbumet til den engelske musikaren David Bowie, utgjeve 20. april 1987 på EMI America Records. Etter ei rekkje ulike prosjekt, håpte Bowie å lage den neste plata annleis etter det skuffande Tonight (1984). Albumet skulle vere grunnlaget for ein teatralsk verdsturné, og vart spelt inn Mountain Studios i Montreux i Sveits og Power Station i New York City siste halvdel av 1986 til tidleg i 1987. Det vart produsert i lag med David Richards og det var første gongen sidan Scary Monsters (and Super Creeps) i 1980 at Bowie spelte instrument i tillegg til å syngje. Musikalsk er Never Let Me Down har blitt skildra som poprock og kunstrock. Bowie sjølv rekna plata som eit steg attende til rock and roll. Plateomslaget syner Bowie omgjeve av ulike element frå songane.
Albumet kom ut med ulik lengd på vinyl og CD og selde godt med ein sjetteplass på albumlista i Storbritannia. Det vart gjeve ut tre singlar, «Day-In Day-Out», «Time Will Crawl» og «Never Let Me Down», som alle gjekk inn på britisk Topp 40. Trass i salssuksessen fekk albumet dårleg kritikk av både fans og kritikarar, særskild produksjonen på plata. Bowie marknadsførte albumet med Glass Spider-turneen, kalla opp etter ein av songane, ein verdsturné som på det punktet var den største, mest teatralske og omfattande turneen han hadde gjennomført i karrieren. Turneen vart ein stor salssuksess, men vart slakta av kritikarane. Den harde kritikken var faktorar som gjorde at Bowie byrja å sjå seg om etter nye måtar å motivere seg sjølv kreativt og fekk han til å skipe rockebandet Tin Machine i 1989. Han gav ikkje ut eit nytt soloalbum før Black Tie White Noise i 1993.
I seinare år har Never Let Me Down generelt blitt rekna som ei av dei svakaste platene til Bowie. Ein av songane, «Too Dizzy», er blitt sletta frå seinare nyutgjevingar fordi Bowie mislikte songen. Medan han levde var Bowie sjølv kritisk til Never Let Me Down, og distanserte seg sjølv frå arrangementet og produksjonen av det ferdige albumet. Han sa fleire gonger at han ønskte å spele inn albumet på nytt, og miksa til slutt «Time Will Crawl» på ny for samleplata iSelect (2008). Mario J. McNulty miksa songen og fullførte ideen til Bowie om å gjenskape heile albumet i 2018. Denne kom ut som ein del av plateboksen Loving the Alien (1983–1988), kalla Never Let Me Down 2018 med ny produksjon og instrumentering over den originale vokalen til Bowie. Kritikarane meinte den nye versjonen var ei forbetring.
Bakgrunn og utvikling
Etter at Bowie vart ei internasjonal superstjerne i 1983 med albumet Let's Dance og den påfølgjande Serious Moonlight-turneen, kjende David Bowie seg fråkopla frå den nye, store fanbasen sin. Etter at oppfølgjaren Tonight (1984) fekk dårleg kritikk, dreiv Bowie på med ei rekkje ulike prosjekt, som eit samarbeid med Pat Metheny Group og Mick Jagger, filmskodesspel og musikk for filmar, som Absolute Beginners (1985) og Labyrinth (1986). Etter den suksessrike framføringa hans på Live Aid i 1985, ønskte selskapet til Bowie, EMI, eit nytt album. Dei sette saman ei samling av 12"-miksar frå Let's Dance og Tonight, kalla Dance, som nådde så langt som at det vart laga plateomslag, før det vart skrinlagd. I midten av 1986 samarbeidde Bowie med den gamle venen Iggy Pop på soloalbumet hans Blah-Blah-Blah, der han produserte og var medlåtskrivar på fleire spor. Han samarbeidde så med Erdal Kızılçay for tittelsporet til filmen When the Wind Blows i 1986, før han drog attende til studio for å spele inn det neste albumet sitt.
Fordi han hadde skuffa med Tonight, ønskte Bowie å lage det neste albumet heilt annleis. Han ønskte å gå attende til å spele inn musikk med ei lita rockegruppe, slik han hadde gjort tidleg i karrieren, og lage eit album som var «attende til rock 'n' roll-musikk. Særs direkte.»
Låtskriving og innspeling
Bowie brukte midten av 1986 i heimen sin i Sveits til å skrive songar i lag med Iggy Pop. Bowie skreiv Never Let Me Down med føremålet om å framføre songane i eit teatralsk show. Han kjøpte ein Foster 16-spors- og AHB-miksepult for å spele inn avanserte heimedemoar, som han spelte inn i lag med Kızılçay før han byrja å arbeide på albumet med eit fullt band. Etter å ha arbeidd sporadisk i lag sidan 1982 sette Bowie stor pris på musikaliteten til Kızılçay og sa «Han kan byte frå fiolin til trompet til valthorn, vibrafon, perkusjon, kva som helst...Kjennskapen hans til rock byrjar og endar med The Beatles! Bakgrunnen hans er i røynda jazz.» Under innspelinga spelte Kızılçay klaverinstrument og synthesiser, og i følgje biografen Chris O'Leary, «alle lydar» som Bowie bad om. I motsetnad til innspelinga for Tonight, ønskte Bowie å oppfordre til samarbeid under innspelinga og sa: «Eg laga demoar av alt før me drog inn, og eg spelte dei til alle og sa, 'eg vil at det skal høyrast nøyaktig ut som dette, men betre!'»
Det tok tre månader å skrive og spele inn albumet. Innspelinga byrja i Mountain Studios i Montreux i Sveits, og fullført i Power Station på Manhattan i New York City. Albumet vart produsert av Bowie og David Richards, som hadde vore lydteknikar på “Heroes” og medprodusent på Blah-Blah-Blah. Lydteknikar på albumet var same som på Let's Dance, Bob Clearmountain, som i følgje Bowie var ansvarleg for «den flotte, kraftige» lyden på albumet. Med seg frå Tonight-innspelingane var dei faste samarbeidspartnarane Carlos Alomar, Carmine Rojas og ei gruppe saksofonistar kalla «The Borneo Horns». I tillegg til Kızılçay, hadde dei med seg Peter Frampton, ein tidlegare klassekamerat av Bowie, på sologitar. Bowie ringde Frampton etter å ha lytta til det siste albumet hans, Premonition (1986), og sa «Eg har alltid tenkt det ville vere ein god ide å arbeide med han fordi eg var så imponert over han som gitarist på skulen.» Sid McGinnis, i periodar medlem av bandet på showet til David Letterman, spelte sologitar på tre spor, inkludert «Day-In Day-Out», «Time Will Crawl» og «Bang Bang». For første gongen sidan Scary Monsters, spelte Bowie sjølv instrument på albumet, i tillegg til å syngje. For somme spor på albumet spelte Bowie klaverinstrument, synthesiser, rytmegitar og på to spor («New York's in Love» og «'87 and Cry») spelte han sologitar. I følgje Kızılçay, «brukte me å starte kring 10 om morgonen og var ferdig kring åtte om kvelden» då dei spelte inn albumet, og la til at Bowie «var særs disiplinert» medan han spelte inn albumet «og prøvde alltid på noko nytt.»
Bowie, Richards og Kızılçay spelte inn akkompagnement i Mountain dei to første vekene, før Alomar og Frampton vart henta inn for å leggje til gitar. Innspelinga flytta så til Power Station, der blåsarar og korvokal vart lagt til, i tillegg til perkusjon frå Errol «Crusher» Bennett. I følgje Richards var dette element Bowie sa «du bere kan få i New York». Richards sa om bidraga til Bennett: «Han la alle instrumenta sine på eit bord, og eg sette opp mikrofonar i kvar ende. Så når han flytta seg rundt, så panorerte lydane med han, og skapte nokre rare romlege effektar.» Det meste av vokalen til Bowie var teken frå guide-vokalen han spelte inn i Mountain, sjølv om noko vart spelte inn på ny i The Power Station. Richards forklarte: «David song alltid ein guidevokal tidleg i prosessen. Det meste av denne vokalen var så bra og han hadde ein slik spontanitet at dei enda opp på plata.» «Never Let Me Down», som opphavleg heitte «Isolation», vart lagt til albumet i siste augneblikk og var skriven og spelt inn i løpet av ein dag under den siste veka av miksinga i The Power Station. Skodespelaren Mickey Rourke spurte Bowie om å få vere med på ein av songane. Dei to hadde møtt kvarandre i London då Rourke spelte inn filmen A Prayer for the Dying (1987). Bowie fekk han til å framføre ein rap i midten på songen «Shining Star (Makin' My Love)». Bowie omtalte spøkefullt framføringa til Rourke som «metoderapping». Bowie skreiv og spelte inn to ekstra songar som enda opp som B-sider: «Julie» og «Girls» (skriven i lag med Kızılçay). Sistnemnde vurderte han ei kort stund å ta med på albumet seint i 1986.
Songar
Musikken på Never Let Me Down har blitt skildra som poprock og kunstrock. Under skapinga sa Bowie at han følte lyden og stilen minna om Scary Monsters (and Super Creeps) frå 1980 og mindre på dei seinare føregangarane. Han meinte likevel at songane på albumet mangla ein samanhengande musikalsk stil, som han sa reflekterte den eklektiske musikksmaken hans på den tida, og sa at albumet «spegla alle låtskrivarstilane eg har brukt dei siste par åra.» Då albumet vart marknadsført skildra han det som «ein eklektisk hybrid av langvarig påverknad og personleg nostalgi.» Biografen Paul Trynka skreiv at plata inneheld stort sett «konvensjonell musikk, tekst og lyd.»
Totalt sett oppsummerte Bowie albumet etter det kom ut i 1987 som eit forsøk på «å reetablere det eg brukte å gjere, som var eit gitarorientert album. Eg trur det neste albumet vil bli enno meir sånn.» Oppfølgjaren vart det heilt gitardominerte rockebandalbumet Tin Machine (1989).
Side ein
Bowie skreiv opningsporet på albumet, «Day-In Day-Out», fordi han var uroa over korleis heimlause vart handsama i USA, og ønskte å komme med ei utsegn om dette.
«Time Will Crawl», som Bowie meinte var favorittsongen hans på albumet, var inspirert av hendingar frå Tsjernobylulukka og ideen om at nokon frå sitt eige nabolag kunne vere ansvarleg for enden på verda. Under produksjonen av albumet hadde songen tittelen «How We War», men dette vart endra før albumet kom ut. Bowie sa at vokalen på denne songen «skulda mykje til Neil Young», og sa at dei ulike stemmene han brukte på albumet var eit nikk til musikarane som hadde inspirert han tidlegare.
Tittelsporet, «Never Let Me Down», handlar om den mangeårige personlege assistenten til Bowie, Coco Schwab. Bowie skreiv songen som ein direkte referanse til forholdet hans med Coco som ei motvekt til resten av songane på albumet, som han meinte var stort sett allegoriske. Bowie sa at vokalen hans på denne songen var inspirert av John Lennon. Ein kritikar kalla dette ein av «dei mest undervurderte songane» til Bowie.