cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Songen The Man Who Sold the World
Inspirasjon og forklaring
Som med mange av songane på albumet er temaet i songen samanlikna med grøsser-fantasy-verka til H.P. Lovecraft. Tekstane vert òg sagt å reflektere uroa Bowie hadde for spalta personlegdom, og vert trudd å vere delvis inspirert av diktet «Antigonish» av William Hughes Mearns: Last night I saw upon the stair<BR> A little man who wasn’t there<BR> He wasn’t there again today<BR> Oh, how I wish he’d go away…
I BBC Radio 1-programmet «ChangesNowBowie», som vart sendt 8. januar 1997, vart Bowie intervjua av Mary Anne Hobbs og vart spurt om songen. Bowie sa «Eg trur eg skreiv han fordi det var ein del av meg sjølv eg leitte etter. Kanskje no som eg føler meg meir komfortable med korleis eg lever og den mentale tilstanden min (ler) og den andelege tilstanden min eller kva det no er, kanskje eg føler at det på eit vis stemmer overeins no. For meg har songen alltid vore eit døme på korleis ein kjenner seg når ein er ung, når du veit at det er ein del av deg sjølv du ikkje har funne ut av enno. Du må ut på denne store leitinga, denne trongen til å finne ut kven du verkeleg er».
Innspeling og komposisjon
Den siste dagen albumet vart miksa, hadde Bowie enno ikkje kome opp med tekst til songen. Visconti hugsa korleis han sat og venta ved miksebordet, medan Bowie sat i resepsjonen i Advision Studios og skreiv teksten. Bowie sprang så inn i studio, spelte inn vokalen og songen vart miksa i løpet av få timar, før lydbandet vart sendt av stad same kvelden. Dette vart òg tittelen på albumet, som tidlegare hadde meint å bli Metrobolis.
Arrangementa til Mick Ronson og Visconti, som med språket til Bowie, hadde vore tungt, mørkt og krampaktig gjennom det meste av plata, men på «The Man Who Sold The World» er alt mykje enklare og reinare. Opningsriffet på gitaren til Ronson er såpass enkelt at gitarlærarar nyttar det for å lære nybyrjarar. Riffet går gjennom heile songen. Forfattaren Chet Williamson skreiv om songen: «Melodien i riffet endrar seg ikkje. Det verkar å ikkje følgje noko toneart og står aleine, tilpassar seg sjølv til mørkret av d-moll, lyset i F og den forbigåande karakteren til A.» Refrenget er enno enklare. Visconti på bass, så Ronson, så Ralph Mace (eller Visconti) på klaver, alle følgje same vegen og spelar berre enkle skalaer.
Før Nirvana førte «The Man Who Sold the World» ut til dei store MTV-massane i 1990-åra, hadde Bowie berre vitja songen på ny to gonger. I 1973 produserte han og spelte på Lulu sin versjon av songen. Den andre gongen var då Bowie framførte songen i Saturday Night Live. MTV spelte Nirvana-konserten om att og om att i 1994 og mange ungdomar trudde at det var ein Nirvana-song, slik at Bowie stod i fare for å bli skulda for å covre ein av sine eigne songar, om han skulle hente songen fram att. Eit år seinare gjorde nettopp Bowie dette, men han snudde songen på hovudet. Han fjerna alt som var kjend med songen (vokalmelodien, gitarriffet, skalaene i refrenget) og hadde berre att teksten, over ein minimalistisk elektronisk rytme. Han song songen roleg og trist.
I 2000 spelte Bowie songen med det tradisjonelle arrangementet for BBC, og på turneen i 2003-2004 var songen fast på konsertane hans.
Lulu
Songen vart spelt inn av den skotske songaren Lulu i 1974, som spelte han i ein «sjuskete, nesten Berlin-kabaret-aktig stil». Han vart gjeven ut som singel den 11. januar 1974 og nådde tredjeplassen i Storbritannia. Lulu har fortalt at Bowie inviterte ho til ein konsert han gav, og møtte ho på hotellrommet seinare og sa «Eg vil lage ei jævel av ei plate med deg, fordi du er ein bra songar» Lulu har så fortalt at ho ikkje trudde det kom til å skje, men at Bowie tok kontakt to dagar seinare. «Eg syns han var überkul på den tida og eg ønskte berre å følgje han. Eg elska alt han gjorde. Eg syns ikkje 'Man Who Sold the World' var den beste songen for stemma mi, men det var ein sterk song i seg sjølv. Eg anar ikkje kva han handla om. I studioet bad Bowie meg røykje fleire sigarettar for å få ein viss kvalitet i stemma mi» Bowie produserte denne versjonen i lag med Mick Ronson under innspelinga av Pin Ups og spelte òg gitar, saksofon og song korvokal på versjonen. Resten av bandet bestod av Ronson på gitar, Trevor Bolder på bass, Mike Garson på piano og Aynsley Dunbar på trommer.
Lulu-singelen kom ut 11. januar 1974 og vart septl av Lulu på Top of the Pops den 10. januar 1974. Songen klatra heilt til tredjeplassen på den britiske singellista.
Richard Barone
Songen vart spelt av den amerikanske songaren Richard Barone i 1987 for kammerpop-albumet Cool Blue Halo. Han nytta cello, akustisk gitar og symfonisk perkusjon.
Nirvana
I dagboka si rangerte Kurt Cobain frå den amerikanske grungegruppa Nirvana albumet The Man Who Sold the World på 45. plass på lista si over dei 50 favorittalbuma hans. Ei konsertopptak av songen vart spelt inn av bandet i 1993 under MTV Unplugged-framferda deira, og gjeven ut på MTV Unplugged in New York same året. Songen vart òg gjeven ut som singel for albumet og vart mykje spelt på radio. Musikkvideoen vart òg mykje vist på stasjonar som MTV. Nirvana spelte songen ofte på konsertane sine sidan, fram til Cobain døydde i 1994.
Etter denne versjonen kom ut jamra Bowie seg over at når han sjølv spelte songen så møtte han etterpå «ungdom som kjem opp til meg og seier, 'det er kult at du spelar ein Nirvana-song'. Og eg tenkjer, 'dra til hel... din vesle drit.»
Svenskegrensa
Svenskegrensa er den vanlege nemninga på landegrensa mellom Noreg og Sverige. Vasskiljet langs delar av dei skandinaviske fjella, gjerne kalla Kjølen, dannar store delar av den 1 630 kilometer lange grensa. På norsk side ligg fylka Viken, Innlandet, Trøndelag, Nordland og Troms og Finnmark langs svenskegrensa, mens på svensk side ligg Västra Götalands län, Värmlands län, Dalarnas län, Jämtlands län, Västerbottens län og Norrbottens län langs grensa.
Europaveg 6 ved Svinesund og Riksveg 2/Riksväg 61 ved Morokulien er dei mest trafikkerte grenseovergangane. Andre viktige grenseovergangar er på Europaveg 18 ved Ørje og Europaveg 14 ved Meråker/Storlien.
Den noverande grenselinja mellom Noreg og Sverige vart trekt i 1751 under fredstida midt på 1700-talet.
Bylina
Bylina (были́на; fleirtal были́ны byliny) er ein type russisk helteepos frå mellomalderen som har mytologiske element. Bylina har ikkje rim, men har ein karakteristisk rytme som former ein slags frie vers. Ein av dei best kjende bylinaen er Igorkvadet. Eposa blei tekne vare på gjennom munnleg overlevering. Dei fleste bylina overlevde som allmugetradisjon i dei nordlege delane av Russland, og dei er blitt etterlikna av fleire seinare russiske diktarar.
Dei eldste verka tek for gullalderen til Kievriket frå 900-talet og dei følgjande hundreåra. Dei krinsar om Vladimir den store og folka rundt han, med heltar som kosakken Ilja av Murom. Seinare soger kan ha innhald frå tida under Ivan den grufulle eller Peter den store, eller handla om opprørsheltar som Stenka Razin og Pugatsjov. På 1900-talet blei det laga eit bylina med handling frå den russiske revolusjonen, 'Soga om Lenin'.
Tazama
The Tanzania Zambia Pipeline Ltd (Tazama) er ein oljerøyrleidning som transporterer råolje mellom Dar-es-Salaam hamn i Tanzania og og oljeraffineriet Indeni i Ndola i Zambia.
Saltoro Kangri
Saltoro Kangri er med sine 7 742 meter over havet den høgste fjelltoppen i Saltorofjella i Karakoram. Fjellet ligg i regionen Kashmir, på sørsida av Siachenbreen. Då Saltoro Kangri ligg langt frå folk og i eit konfliktområde mellom India og Pakistan, vert fjellet sjelden klatra. Saltoro Kangri II er ein 7 705 meter høg tvillingtopp til Saltoro Kangri, 880 m nord for denne. Skardhøgda er 225 m.
Tazama
Oversyn
Tazama er ein 1 710 km lang oljerøyrleidning som vart teken i bruk i 1968. Han er utforma for å kunna transportera så mykje som 1,1 millionar tonn råolje per år, men i gjennomsnitt transporterer ein berre 600 000 tonn. Leidningen består av ei blanding mellom 8 og 12 tommars (20 til 30 cm i diameter) røyrleidning. For å pumpa olja frå havet og opp til Ndola, som ligg om lag 1 300 moh., trongst det 7 pumpestasjoner. 5 av pumpeanleggea ligg i Tanzania og 2 i Zambia. Anlegget vart i si tid bygd av det italienske oljeselskapet Snamprogetti og finansiert hovudsakleg av den italienske staten.
Saltoro Kangri
Eit britisk klatrelag tok seg opp til vel 7 450 meter i 1935. Toppen av Saltoro Kangri vart nådd fyrste gongen 24. juli 1962 av japanarane A. Saito, Y. Takamura og pakistanaren R.A. Bashir. Dei kleiv opp langs søraustegga. Sidan er toppen kliven ein einaste gong; i 1981.
Al Kharrara
Al Kharrara er ein busetnad i Qatar i kommunen Al Wakrah. Han ligg nær byen Mesaieed. Det er eit ørkenområde, særs tørt, og med beitande dyr som dromedarar, geiter og sauer.
I 2010 hadde staden 117 innbyggjarar.
Tomt
Tomt er eit område der det kan stå ein bygning. Det kan både visa til ein stad der det har stått ein bygning, der han står no eller der han skal stå i framtida. Ordet «tomt» kjem av norrønt to(m)pt, og har same opphav som tuft.
I moderne samfunn er tomter ofte regulerte til ein viss bruk, som bustadtomt, landbrukstomt eller industritomt.
Den som eig ein bygning kan også eiga tomta, men i nokre høve kan denne ha ein annan eigar. Leige av tomt blir kalla tomtefeste eller bygsel.
Ljosekrone
Ei ljosekrone er ein dekorativ, takmontert armatur med to eller fleire armar med haldarar for ljoskjelder. Ljoskjeldene kan vera levande ljos eller elektriske ljospærer. Ljosekroner er ofte ornamentale, og kan ha dusinvis av ljoskjelder. Nokre ljosekroner har òg glasprisme som gnistrar og bidreg til å spreia ljoset. Best gnistre-effekt får ein ved bruk av glas med høg brytningsindeks, som krystallglas.
Sandra av Nimmerschmidt
«Sandra» er ein song av den estiske musikkgruppa Nimmerschmidt frå 2014. Songen er skriven av Fredy Schmidt, Andero Nimmer og Merilyn Merisalu.
«Sandra» var eit av bidraga i Eesti Laul 2014, den estiske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.
Gammalnorsk sau
Gammalnorsk sau er ein sauerase som er rekna som ein rest av den norske eller europeiske landrasen som har gitt opphav til islandske, færøyske og norske spælrasar. På vestlandskysten kan dyr av denne rasen gå ute heile året. Andre namn på sau av denne rasen er villsau, steinaldersau, vikingsau, ursau og utegangarsau.
Eigenskapar
Gammalnorsk sau veg mellom 30 og 45 kg. Alle vêrane og ein del av søyene har horn. Halen er stutt, og fargen på ulla varierer frå kvit over grå og brun til svart, oftast i kombinasjonar av fargane. Botnulla er kort og finfibra, dekkulla er meir grovfibra.
Gammalnorsk sau er utprega flokkdyr. Sauen er svært årvaken, det er alltid ein sau på vakt. Slik vernar han seg sjølv mot rovdyr. Sauerasen er derfor forsøkt i område med rovdyrproblem.
Gammalnorsk sau gir slakt med låg slaktevekt, jamført med moderne sauerasar. Ettersom mykje gammalt slåttland er gått ut av bruk, finn sauene ofte beite på tidlegare innmark. Sauerasen er tilpassa skrinnare beite, og om han beitar på grasmark får ikkje kjøtet fullgod kvalitet. Dyr som har beita på land med minst 30 % lyng i vegetasjonsdekket, og som elles tilfredsstiller spesifikke krav, kan marknadsførast som Villsau frå Norskekysten.
Historie
Den gammalnorske villsauen stammar sannsynlegvis frå sauer som steinalderfolket tok med seg nordover. Funn av 4500 år gamle fossile sauebein i Skipshelleren i Vaksdal kommune i Hordaland viser særtrekk som minner mykje om bein frå sau av rasen gammalnorsk sau. Også storleiken og forma på den gammalnorske sauen høver med desse beinfunna. Det er store genetiske fellestrekk med andre nordeuropeiske korthala sauer.
Sidan rasen går i utgangardrift, vert det bruka mange hanndyr i avlen. Dette har bidrege til å oppretthalde det genetiske mangfaldet. Den gamle sauerasen vart bruka tilnærma uforedla mange stader på norskekysten fram til attenhundretalet.
Selbjørn Villsaulag vart starta i 1956 med formål å fremje villsaudrift og ta vare på den gammalnorske sauen. Sidan har talet på dyr av den gamle sauerasen auka, spesielt i Austevoll i Hordaland.
Fjellmyrløpar
Fjellmyrløpar (Calidris falcinellus), tidlegare òg kalla breinebbsnipe, er ein liten vadefugl i snipefamilien, Scolopacidae. Han er ein trekkfugl utbreidd frå Fennoskandia i vest til austlege Sibir i aust i hekketida og trekkjer sørover for overvintring. I Noreg hekkar han i indre delar av Austlandet og Sør-Trøndelag og i Finnmark. Det er tidlegare òg registrert hekking i Nord-Trøndelag og sørlege Nordland.
Skildring
Dette er ei lita snipe, 15 til 18 centimeter i lengd, litt mindre enn myrsnipe. Fjellmyrløpar er noko tregare i rørslene enn myrsnipe og har kortare bein og eit kraftig, rett nebb som er nedbøygd berre på den ytste spissen. Vaksne individ i hekkedrakt har markerte mønstre med mørkegrå og raudbrun overside og kvit underside. Brystet er kvitt med pilspissforma mørke flekker og han har augebrynstripe og to lyse striper lengre opp på hovudet.
I vinterdrakta er han lysgrå på oversida og kvit under, som ei myrsnipe i vinterdrakt, men med stripene på hovudet. Ryggen på ungfuglar liknar ryggen åt myrsnipe, men dei kvita sidene, buken og det brunstreka brystet kjenneteiknar fjellmyrløparen.
Lokkelyden er ein surrande fløytetone. Spellætet er eit surrande 'brre brre brre', eller samantrekt 'brrebrrebrre' som oftast kan høyrast om natta når dei flyg omkring over hekkeplassen.
Fjellmyrløpar er utbreidd på taigaen frå Skandinavia og austover i Sibir i hekketida. Han er ein utprega trekkfugl som overvintrar i Aust-Afrika, sørlege og søraustlege Asia og Australasia. Hekkefuglar i Skandinavia har trekkrute i søraustleg retning, dei trekkjer sjeldan over Vest-Europa. Under trekket flokkar han seg ofte med andre vadefuglar, og særskilt myrsniper.
Desse fuglane søkjer føde på gjørmete kyststriper og på våtmarker. Dei lokaliserer byttet med synet plukkar føda med nebbet. Insekt og mindre virvellause dyr dominerer dietten.
Arten delast oftast inn i to underartar: Arten var tidlegare einaste medlemmen i den biologiske slekta Limicola.
Krašeninnikovhøgda
Krašeninnikovhøgda er eit fjell, 2525 moh, på sørsida av Svarthausane i Søre Petermannkjeda i Wohlthatmassivet. Det vart oppdaga og kartlagd frå flyfoto av Den tyske antarktisekspedisjonen, 1938-39. Det vart kartlagd frå flyfoto og landmålingar av den norske antarktisekspedisjonen, 1956–60. Den sovjetiske antarktisekspedisjonen kartla òg fjellet 1960–61, og kalla det opp etter den russisk geografen S.P. Krasjeninnikov.
Steve Mahre
Steve Mahre er ein USA-amerikansk tidlegare skirennar frå Yakima i Washington som vart verdsmeister i storslalåm i 1982 og tok OL-sølv i slalåm i 1984, bak broren Phil Mahre.
Aktiv
Steve Mahre vann ni renn i verdscupen i alpine greiner i tida 1978-83. Bortsett frå ein slalåmsiger i heimlandet 4. mars 1978, kom dei andre triumfane i sesongane 1981-83. Omframt ein kombinasjonssiger i februar 1982, og to sigrar i storslalåm månaden etterpå, vann Mahre seks renn i yndlingsgreina slalåm. I 1982-sesongen enda han på tredjeplass i verdscupen i alpine greiner.
Mahre deltok i vinterleikane 1976 og 1980, begge gongane heilt utan suksess. Under VM i alpine greiner 1982 i Schladming nådde han toppen som aktiv alpinist då han vann VM-gull i storslalåm og viste svenske Ingemar Stenmark til sølvplassen. To år seinare stod han og tvillingbroren for ei sjeldan bragd ved å ta dobbeltsiger i slalåm under Vinter-OL 1984 i Sarajevo, Phil Mahre rann 21 hundredels sekund fortare enn Steve Mahre. Dei la begge opp ved sesongslutt.
Palmeolje
Palmeolje er ein type vegetabilsk olje vunne ut frå frukta til visse palmar, særleg afrikansk oljepalme (Elaeis guineensis), men også Elaeis oleifera og Attalea maripa. Ho blir brukt som næringsmiddel, til reingjeringsprodukt og kosmetikk og kan også brukast til å laga biodiesel.
Palmeolje og kokosolje er av dei få vegetabilske oljene som inneheld ein relativt stor del metta feitt, særleg palmitinsyre. Eit anna viktig stoff i palmeolje er oljesyre.
Olja er naturleg raudleg av farge fordi ho inneheld store mengder betakaroten, eit fargestoff som blir omdanna til A-vitamin i kroppen. Handsaming av olja, som raffinering og bleiking, kan fjerna lukt og farge frå produktet.
Produksjon
Palmeolje er ei av dei mest produserte vegetabilske oljene i verda. Indonesia og Malaysia er dei største produsentlanda. Stadig fleire land har sats på produksjon av palmeolje både til ernæring og for biodrivstoff. Paradoksalt nok har auka fokusering på biodrivstoff som eit miljøvennleg alternativ til petroleumsprodukt ført til avskoging av regnskog og drenering av torvmyrer.
Owlboy
Owlboy er eit plattform-eventyrspel utvikla og utgjeve av den uavhengige norske spelutviklaren D-Pad Studio. Spelet har hatt ein særs lang utviklingsfase, frå utviklinga byrja i 2007, til spelet vart utgjeve til Microsoft Windows i november 2016. Januar 2017 kom Owlboy ut til Linux og macOS, i februar 2018 til Nintendo Switch og i april 2018 til PlayStation 4 og Xbox One.
Owlboy går føre seg i eit land i himmelen. Spelaren styrer ein gut som heiter Otus, som er ein medlem av ein hybridrase av ugle-menneske. Når landsbyen til Otus er åteken av piratar, drar han ut på ei reise for å redde heimstaden frå dei.
Gangliosid
Gangliosid er ei gruppe glykolipid som finst i sellemembranen til ulike typar seller, mellom anne nerveseller. Gangliosida er bygde opp av aminoalkoholen sfingosin, ei feittsyre og eitt eller fleire karbohydratmolekyl.
Brennspegel
Ein brennspegel er ein holspegel som vert nytta til å konsentrere varmestrålinga frå ei varmekjelde, som til dømes sola i brennpunktet. Brennspeglar har blitt brukt til å oppnå særs høge temperaturar, stundom over 2000 °C.
Krakken i Wohlthatmassivet
Krakken er eit fjell 1 nautisk mil (1,9 km) nord for Sandseten og like nordvest for Gneistoppen i Vestre Petermannkjeda i Wohlthatmassivet. Det vart oppdaga og kartlagd frå flyfoto av Den tyske antarktisekspedisjonen, 1938-39. Det vart kartlagd på ny frå flyfoto og landmålingar av den norske antarktisekspedisjonen, 1956–60.
All the Madmen
«All the Madmen» er ein song skriven av David Bowie i 1970 for albumet The Man Who Sold the World, gjeven ut i november i USA og april 1971 i Storbritannia. Songen er ein av fleire på albumet som omhandlar galskap, og er blitt sagt å skildre ei verd med «så stor mangel på fornuft at dei siste vettige folka er dei som held til på sinnsjukehuset.»
Bakgrunn
Familien til Bowie, på morssida hans, var plaga av mental sjukdom. Tanta til Una hadde vore innlagd for depresjon og schizofreni, og fekk elektrosjokkbehandling før ho døydde seint i 30-åra. Ei anna tante hadde schizofrene episodar, medan ei tredje hadde blitt lobotomisert.
Mest av alt var det sonen til mora, eller halvbroren til David Bowie, Terry Burns som etter kvart fekk diagnosen paranoid schizofreni. I 1966, då Bowie og Burns var på veg til ein Cream-konsert, fall Burns skrikande ned på gata og hevda han såg flammar stige opp av sprekkar i fortauet. Då The Man Who Sold the World vart spelt inn, var Burns blitt innlagt på Cane Hill Hospital i London. Bowie frykta at noko liknande kunne skje med han sjølv, og dette låg bak mykje av musikken hans i 1970-åra som handla om identitet, kontroll, galskap og frykt.
Musikk og tekst
Songen opnar med akustisk gitar og blokkfløyte, og skaper ein atmosfære som Bowie-biografen David Buckley skildra som «barneliknande galskap», før han vert omforma til ein tung rockesong med elektrisk gitar av Mick Ronson og Moog synthesizer, spelt av Ralph Mace. Seinare spelar Ronson melodisk sologitar, før han går attende til tunge riff og så melodisk sologitar att når songen går mot slutten. Tilfeldigvis spelte Ronson same året sologitar på Elton John-songen «Madman Across the Water».
Songar endar med setninga «Zane zane zane, ouvrez le chien». Den siste setninga tyder bokstavleg talt «opne hunden» på fransk og syner til ei setning i Also sprach Zarathustra: «Thy wild dogs want liberty; they bark for joy in their cellar when thy spirit endeavoureth to open all prison doors.»
Produksjonen av songen gjorde nytte av varispeed-vokal, som Bowie først hadde nytta for komisk effekt på «The Laughing Gnome» i 1967. Bowie har sagt at songen var skriven for og om halvbroren Terry, som var schizofren og innlagt på Cane Hill mentalsjukehus (avbilda på det originale amerikanske omslaget til The Man Who Sold the World) før han tok sjølvmord i 1985. Teksten inneheld referansar til lobotomi, det beroligande middelet Librium og EST, eller elektrosjokkbehandling, ein kontroversiell behandling av somme typar djup depresjon og mentale sjukdommar.
Utgjeving og ettermæle
Songen var det andre sporet på The Man Who Sold the World og vart gjeven ut av Mercury Records i forkorta form som ein promosingel (med same song på begge sider av plata) i USA i desember 1970, før turneen til Bowie starta der tidleg i 1971. Ei offisiell utgjeving som singel med «Janine» frå det førre albumet hans David Bowie som B-side var planlagt, men skrinlagd. I juni 1973 gav RCA Records, som hadde gjeve ut albumet på ny året før, «All the Madmen» ut som singel i Aust-Europa, med «Soul Love» frå The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars som B-side.
Det einaste opptaket av Bowie som spelar songen i 1970-åra var på ein fest i Los Angeles hos Rodney Bingenheimer tidleg i 1971. Dette dårlege opptaket dukka opp i 2004 i ein dokumentarfilm om livet til Bingenheimer, Mayor of the Sunset Strip.
Andre utgjevingar
I tillegg til singelen i Aust-Europa i 1973, kom songen ut på den russiske samleplata Starman i 1989.
I 2015 vart den kortare singel-versjonen av songen offisielt gjeven ut for første gongen på Re:Call 1, ein del av samleboksen Five Years (1969–1973).
EM i friidrett 1998
Europameisterskapen i friidrett 1998 vart avvikla på Népstadion i Budapest i tida 18. – 23. august 1998. Gjennom meisterskapen vart det tevla i 24 øvingar for menn og 22 øvingar for kvinner.
Christine Arron frå Frankrike sette europarekord på 100 meter med 10,73 sekundar. Irske Sonia O’Sullivan vart forgrunnsfigur i meisterskapen då ho som den einaste utøvaren vann to gullmedaljar; høvesvis på 10 000 meter og 5 000 meter.
Hinderløparen Jim Svenøy tok Noregs einaste medalje i meisterskapen då han kom i mål til bronse. Geir Moen vart nummer fire på 200 meter, det same vart Trine Hattestad i spydkast, medan Steinar Hoen kom på sjetteplassen i høgdehopp.
100 meter
Dato: 19. august
Vind: +0,3 m/s <br style="clear:left" />
200 m
Dato: 21. august
400 m
Dato: 21. august <br style="clear:left" />
800 m
Dato: 23. august <br style="clear:left" />
1500 m
Dato: 20. august <br style="clear:left" />
5000 m
Dato: 22. august <br style="clear:left" />
10 000 m
Dato: 18. august <br style="clear:both" />
Maraton
Dato: 22. august <br style="clear:both" />
20 km kappgang
Dato: 18. august <br style="clear:both" />
50 km kappgang
Dato: 21. august <br style="clear:both" />
110 meter hekk
Dato: 22. august
Vind: +1,5 m/s <br style="clear:both" />
400 m hekk
Dato: 20. august <br style="clear:both" />
4 × 100 m stafett
Dato: 22. august <br style="clear:both" />
Høgdehopp
Dato: 21. august <br style="clear:both" />
Stavhopp
Dato: 22. august <br style="clear:both" />
Lengdehopp
Dato: 19. august <br style="clear:both" />
Tresteghopp
Dato: 23. august <br style="clear:both" />
Kulestøyt
Dato: 18. august <br style="clear:both" />
Diskoskast
Dato: 23. august <br style="clear:both" />
Sleggjekast
Dato: 19. august <br style="clear:both" />
Spydkast
Dato: 23. august <br style="clear:both" />
Tikamp
Dato: 19./20. august
New Zealand Antarctic Place-Names Committee
New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) er ein namnekomité som avgjer namn på terrengdetaljar i Ross Dependency i Antarktis, som New Zealand gjer krav på. Komiteen består av medlemmar av New Zealand Geographic Board og av utvalde spesialistar på Antarktis. Han arbeider i samarbeid med liknande namnekomitear i Australia, Storbritannia og USA for å kome fram til einstemmige namn. NZ-APC vart oppretta i 1956.
Chomolhari
Chomolhari er eit 7 314 meter høgt fjell i det søraustlege Himalaya. Det ligg 112 km austnordaust om Kantjendjunga, på grensa mellom Bhutan og Kina. Fjellet er heilagt for tibetanske buddhistar, som årleg tek pilgrimsferder frå Phari Dzong til den heilage sjøen Chomo Lharang, cirka 5 100 moh. på nordsida av Chomolhari. Nordsida av fjellet reiser seg over 2 700 meter over det karrige slettelandet.
Briten Freddie Chapman og sherpaen Pasang Dawa Lama kleiv til topps på Chomolhari i mai 1937.
EM i friidrett 1998
Tikamp
Poengverdi frå 1985 <br style="clear:both" />
200 meter
Dato: 21. august
Vind: -0,7 m/s <br style="clear:both" />
400 m
Dato: 21. august <br style="clear:both" />
800 m
Dato: 20. august <br style="clear:both" />
1500 m
Dato: 23. august <br style="clear:both" />
10 000 m
Dato: 19. august <br style="clear:both" />
Maraton
Dato: 23. august <br style="clear:both" />
100 meter hekk
Dato: 23. august
Vind: +1,5 m/s <br style="clear:both" />
400 m hekk
Dato: 21. august <br style="clear:both" />
4 × 100 meter stafett
Dato: 22. august <br style="clear:both" />
4 × 400 m stafett
Dato: 23. august <br style="clear:both" />
10 km kappgang
Dato: 20. august <br style="clear:both" />
Høgdehopp
Dato: 23. august <br style="clear:both" />
Stavhopp
Dato: 21. august <br style="clear:both" />
Lengdehopp
Dato: 22. august <br style="clear:both" />
Tresteghopp
Dato: 20. august <br style="clear:both" />
Kulestøyt
Dato: 20. august <br style="clear:both" />
Diskoskast
Dato: 21. august <br style="clear:both" />
Sleggjekast
Dato: 22. august <br style="clear:both" />
Spydkast
Dato: 19. august <br style="clear:both" />
Sjukamp
Dato: 21./22. august
Poengverdi frå 1980 <br style="clear:both" />
Muud pole vaja
«Muud pole vaja» (estisk for Ingenting anna er naudsynt) er ein song av den estiske musikkgruppa Nion frå 2014. Songen er skriven av Karl Kanter, Keit Triisa og Marilyn Jurman.
«Muud pole vaja» var eit av bidraga i Eesti Laul 2014, den estiske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.
Rhythm of My Heart
«Rhythm of My Heart» er ein rockesong skriven av Marc Jordan og John Capek. Den nederlandske rockeartisten René Shuman spelte inn songen i 1986 på debutalbumet René Shuman.
I 1991 spelte Rod Stewart inn songen for albumet sitt Vagabond Heart. Songen vart produsert av Trevor Horn. Songen opnar albumet og vart gjeven ut som den første singelen frå albumet. Singelen nådde tredjeplassen i Storbritannia og femteplassen i USA. Melodien er ei tilpassing av «Loch Lomond». Eric Rigler spelte sekkepipe på Stewart-versjonen.
Stewart-versjonen vart nytta under rulleteksten til filmen Loch Ness i 1996 og i ein barscene i filmen The Perfect Storm i 2000.
«Rhythm of My Heart» vart òg spelt av Runrig, som gav han ut på singel i 1996.
Noijinkangsang
Noijinkangsang (kinesisk: 宁金抗沙峰), også Norin Kang, er den høgste fjelltoppen i fjellkjeda Lhagoi Kangri i Den autonome regionen Tibet i Kina. Fjellet reiser seg mellom elva Yarlung Tsangpo i nord, fjellsjøen Yamdrok i aust og Himalaya-fjella i sør.
Noijinkangsang vart klatra fyrste gongen av eit kinesisk klatrelag. Dei tok seg opp sørveggen og over sørvestegga den 28. april 1986.
Ted Ligety
Theodore Sharp Ligety, kjend som Ted Ligety er ein USA-amerikansk alpin skirennar fødd i Salt Lake City i Utah, oppvaksen på vintersportsstaden Park City i same delstaten. Han vann gullmedaljen i kombinasjonen under Vinter-OL 2006, samt gull i storslalåm under vinterleikane 2014. Ligety sikra seg sitt fyrste VM-gull i storslalåm i 2011 og heile tre gullmedaljar under VM i alpine greiner 2013 i Schladming. Storslalåmspesialisten Ligety har vunne 24 renn i verdscupen i alpine greiner i tida 2006-14, alle i storslalåm, på eitt nær. Han vann FIS-pokalen i storslalåm både i 2008, 2010, 2011, 2013 og 2014.
Brennpunkt
Brennpunkt er eit punkt i eit optisk system av linser eller spegl der eit uendeleg fjernt objektpunkt på aksen til systemet blir avbilda. Avbildingsfeil i systemet vert sett bort frå.
Ved biletkonstruksjonar utnyttar ein at lysstrålar frå eit objektpunkt som trer inn i systemet parallelt med aksen, forlet det slik at dei anten går mot brennpunktet, eller har ei retning som om dei kjem frå brennpunktet. Om objektpunktet ligg utanfor aksen, utartar brennpunktet seg til to brennlinjer (astigmatisme).
Avstanden får det optiske sentrumet til systemet til brennpunktet vert kalla brennvidda til systemet, og planet gjennom brennpunktet og vinkelrett på aksen vert kalla brennplanet til systemet. Då lyset kan gå begge vegar gjennom eit optisk system, har dette to brennpunkt, brennvidder og brennplan. Desse tener som spesifikasjon av det optiske systemet.
Luktesans
Lukt eller luktesans er ein kjemisk sans som blir brukt til å merke og kjenne att luktstoff. Luktesansen har stor betyding for mange dyr, inkludert mennesket, men nokre artar er meir avhengig av lukteapparatet (nasen) enn andre. Luktesansen er ein av fem sansar i sanseapparatet. Sansecellene til lukte- og smakssansane ligg øvst i naseholet.
Luktecellene sit inni nasen. Når vi pustar inn luft, følgjer duftmolekyl frå lufta med. Desse treff luktestavar som er spesialiserte nerveceller inne i nasen. Ved hjelp av nervetrådar er luktestavane direkte kopla til luktsenteret i hjernen. Det perifere nervesystemet er sensoriske reseptorar for syn, høyrsle, lukt og berøring, og er delt i det autonome nervesystemet og det somatiske nervesystemet.
Hjernen bruker erfaringa si for å bestemme kva for ei luft det er nasen luktar. Ein får over 10 000 lukteinntrykk i løpet av eit døgn, og luktesansen speler ei viktig rolle for smakssansen. Luktesansen brukast til å finne mat, artsfrendar, seksualpartnarar og predatorar. Luktesansen har stor innverknad på humøret. Folk blir tiltrekt av bestemte dufter, men fråstøytt av andre. Luktesansen dannar utgangspunktet for ein av verdas største industriar, produksjon av ulike typar parfyme.
Mange pattedyr markerar reviret sitt med å leggje igjen si eiga duft på planter der. Dufta kan enten kome frå dyrets urin eller frå spesielle duftkjertlar. Dei utsonderer også ei bestemt duft når dei er klare til å pare seg. Dei fleste pattedyr har ei betre utvikla luktesans enn mennesket. Fuglar er ikkje kjend for å ha god luktesans, men forsking viser at fuglar har betre luktesans enn mennesket. Lukt er kanskje den viktigaste av hunden sine sansar. Hundar kan oppfatte og kjenne igjen svært mange dufter vi ikkje har mogelegheit for å kjenne. Enkelte hunderasar er difor veleigna som narkotikahundar og bombehundar.
Active Sound
Active Sound er eit sund i Antarktis som i snitt er 3 km breitt. Det strekkjer seg aust-nordaust frå Antarctic Sound til Firth of Tay der det skil Joinville og Dundee Island. Neset vart oppdaga i 1892–93 av kaptein Thomas Robertson under Dundee kvalfangsekspedisjon. Robertson kalla sundet opp etter skipet sitt, «Active», som var det første fartøyet som segla gjennom sundet.
Bogatyr
Bogatyr er ein fast figur i austslaviske legender (bylina, helteepos) frå mellomalderen. Han er mykje lik den vesteuropeiske litterære mellomalderfiguren «vandrande riddar». I sogene er bogatyrar særs mektige krigarar som er fulle av mot, og sjeldan bruker magi til å slost mot fiendane sine.
Beit She'an
Beit She'an (hebraisk בֵּית שְׁאָן, Beth Šəān; arabisk بيسان, Beesān, Beisan eller Bisan) er ein by i Nord distrikt i Israel som har spelt ei viktig historisk rolle på grunn av plasseringa der Jordandalen møter Jezreeldalen. Han har òg hatt ei viktig rolle i moderne tider, som regionssenter for mange landsbyar i Beit She'an-dalen regionale kommune.
Bogatyr
Sjølve ordet «bogatyr» (russisk богатырь, gammalaustslavisk богатырь, ukrainsk богатир) er eit lånord som truleg er kome frå persisk via tyrkisk og kan omsetjat med 'helt'. Det russiske ordet богатырь (bogatýr’) er avleidd frå tyrkisk, truleg khazar, frå det gammaltyrkiske bagatur ('helt'), igjen avleidd frå urtyrkisk *bAgatur ('helt'), moglegvis frå uraltaisk mi̯àga ('æra, lovprisa').
Beit She'an
Ruinane etter den antikke byen er i dag verna som ein israelsk nasjonalpark, kalla Bet She'an nasjonalpark.
Bogatyr
Nokre bogatyrar reknar ein med er verkelege historiske personar, medan andre er reine sogeskikkelsar som kan stamma frå gammal slavisk mytologi, til dømes kjempa Svjatogor (Святого́р).
Migdal HaEmek
Migdal HaEmek (hebraisk מִגְדַּל הָעֶמֶק, òg offisielt skrive Migdal HaEmeq, arabisk مجدال هعيمق) er ein by i Nord distrikt i Israel. I følgje Israelsk statistisk sentralbyrå (CBS) hadde han mot slutten av 2007 eit folketal på 24 800. Det står eit tårn nordaust for og oppfor byen.
Bogatyr
Den sovjetrussiske raude hæren si spisse klaffelue bogatyrka («bogatyrlue») var inspirert av dei spisse krigarhjelmane med ringbrynjekapper som bogatyrane brukte.
Migdal HaEmek
Historie
Migdal HaEmek vart grunnlagd i 1953 som ein ma'abara (flyktningleir), før han vart ein utviklingsby. Den opphavlege plasseringa til leiren var vest for den noverande plasseringa, ved åsen Shimron. Migdal HaEmek er bygd på landområdet til den avfolka arabiske landsbyen Al-Mujaydil.
Demografi
I følgje CBS var det berre jødar og andre ikkje-arabarar som budde i byen.
Beit She'an
Egyptisk tid
Etter den egyptiske erobringa av Beit She’an av farao Thutmose III på 1400-talet fvt. (omtalt i ein inskripsjon i Karnak), vart den vesle byen på toppen av haugen eit senter for det egyptiske styret i regionen. Dei egyptiske nykomarane endra organiseringa av byen og etterlet seg ganske mykje materiell kultur. Eit stort kanaanittisk tempel (39 meter langt) vart grave ut av University of Pennsylvania Museum og kan ha vore datert til same perioden som erobringa til Thutmose III, men utgravingar gjort av Hebraisk universitet indikerer at det er datert til ein seinare periode. Gjenstandar av som kan ha vore viktig for kultdyrking vart funne i tempelet. Basert på ein stele funnen i tempelet, gravert med egyptiske hieroglyfar, var tempelet tileigna guden Mekal. Eit av dei viktigaste funna nær tempelet er Løve- og hundstelen (i dag i Israel Museum i Jerusalem), som syner to slagscener mellom desse to skapningane. Utgravingar gjort av Hebraisk universitet avdekte at tempelet vart bygd over eit tidlegare tempel.
Bibelsk tid
Det vart oppretta ein kanaanittisk by over den egyptiske staden, kort tid etter han vart øydelagd. Kring 1100 fvt. vart Beit She'an erobra av filistrane, som nytta han som base for operasjonar lenger inn i sjølve Israel. Under dei påfølgjande slaga mot den jødiske kongen Saul ved Gilboafjellet i nærleiken i 1004 fvt., vann filistrane. Første Samuelsbok 31 skriv at dei sigrande filistrane hengde lekamen til kong Saul på murane i Beit She’an. Delar av desse murane vart nyleg grave fram. Kong David klarte å erobre Beit Shea'an i ei rekkje kampar som dreiv filistrane ut av området, og pressa dei attende til kyststadane Ashkelon, Ekron, Gath, Gaza og Ashdod.
Seinare i jernalderen vart byen ein del av det større israelittiske kongedømet, styrt av dei bibelske kongane David og Salomo (1 Kongebok 4:12 omtalar Beit She’an som ein del av området til Salomo, men om dette er historisk korrekt er omdiskutert. Den assyriske erobringa nord i Israel under Tiglath-Pileser III (732 fvt.) førte til at Beit She'an igjen vart øydelagd i brann. Det var lite busetnad her etter det, fram til den hellenistiske perioden.
Hellenistisk og romersk tid
I hellenistisk tid vart staden igjen busett, med namnet Skythopolis (gammalgresk Σκυθόπολις), kanskje kall opp etter dei skytiske handelsmennene som slo seg ned her etter dei var pensjonerte. Lite er kjend om den hellenistiske byen, men på 200-talet fvt. vart det bygd eit stort tempel her. Det er ukjend kva guddom som vart tilbede der, men tempelet var i bruk i romartida. Graver frå den hellenistiske tida er enkle graver skore ut i berget. Frå 301 til 198 fvt. var området underlagt Ptolemaios-dynastiet og Beit She'an er nemnt i kjelder frå 200- og 100-talet fvt. som dei syriske krigane mellom Ptolemaios-dynastiet og selevkidane. I 198 fvt. erobra selevkidane regionen. Byen spelte ei rolle etter det hashmoneiske makkabearopprøret: Josefus skriv at den jødiske høgstepresten Jonatan vart drepen der av Demetrius II Nikator. Byen vart øydelagd av brann mot slutten av 100-talet fvt. I 63 fvt. gjorde Pompeius Judea til ein del av Romarriket. Beit She'an vart bygd opp att av Gabinius. Sentrum av byen vart flytta frå toppen av haugen til åssida. Skythopolis blømde og vart ein leiande by i Dekapolis, eit laust basert forbund av ti byar som var senter for gresk-romersk kultur, noko som var så viktig at byen baserte kalenderen sin på det året. Byen blømde under Pax Romana, med byplanlegging på høgt nivå og omfattande utbygging, mellom anna det best bevarte romerske teateret i det gamle Samaria, i tillegg til ein hippodrom, cardo, og andre landemerke. Det vart henta svarte blokker av basalt frå Gilboafjellet, som ligg 7 km unna, i tillegg til vatn via ein akvedukt. Byen er sagt å ha tatt romarane si side under det jødiske opprøret i 66 evt. Utgravingane har fokusert mindre på dei romerske ruinane, så mindre er kjend frå denne tida.
Bysantinsk tid
Det er gjort mange arkeologiske funn frå bysantinsk tid (330 evt. – 636 evt.). Ei rotundakyrkje vart på bygd på toppen av haugen og heile byen låg innafor ein bymur. Tekstkjelder nemner fleire kyrkjer i byen. Beit She'an var hovudsakleg kristen, men hadde òg ein jødisk folkesetnad og ei samaritansk synagoge. Det heidenske tempelet i sentrum av byen vart øydelagd, men nymfeet og romerske bad vart restaurerte. Mange av bygningane i Skythopolis vart øydelagd i jordskjelv i 363, og i 409 vart han hovudstaden i det nordlege distriktet, Palaestina Secunda.
Den tidlege arabiske tida
I 634 vart dei bysantinske styrkane slått av den muslimske armeen til kalif Umar ibn al-Khattab og byen fekk namnet Baysan. Sigersdagen vart på arabisk kalla Yawm Baysan eller «Baysan-dagen» Byen vart ikkje øydelagd og muslimar som kom hit levde i lag med den kristne folkesetnaden fram til 700-talet, samstundes som byen forfall noko. Det vart bygd nye bygg i sjølve gatene, og dei vart smale som smug, og provisoriske butikkar opna mellom kolonnadane. Byen nådde eit lågpunkt på 700-talet, noko ein kan sjå ved at det vart fjerna marmor for å produsere kalk, hovudgata vart blokkert og hovudtorget vart omgjort til gravplass.
Den 18. januar 749 vart Baysan fullstendig rasert av Golan-jordskjelvet i 749. Nokre få bydelar voks opp frå ruinane, men byen fekk aldri attende den tidlegare stordomen sin. Bysentrumet flytta seg sørover der det vart bygd ei krossfararborg med vollgrav rundt.
Historikaren al-Muqaddasi frå Jerusalem, vitja Baysan i 985, under abbaside-styret og skreiv at han låg ved «elva, med mange palmetre, og vatn, men vatnet er noko tungt (brakt)» Han skreiv vidare at Baysan var kjend for indigo, ris, dadlar og ein druesirup kalla dibs. Byen danna eit distrikt (kurah) i Jund al-Urdunn i denne perioden. Den største moskéen låg midt på torget.
Krossfarartida
I krossfarartida var busetnaden ein del av Belvoir len. Det vart bygd ei lita borg aust for det ubrukte amfiteateret.
Mount Kropotkin
Mount Kropotkin er eit fjell på vestsida av Jøkulkyrkja i Mühlig-Hofmannfjella i Dronning Maud Land. Det vart kartlagd av Norsk Polarinstitutt frå landmålingar og flyfoto av den norske antarktisekspedisjonen, 1956-60, og kartlagd på ny av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1961 og kalla opp etter den russiske forskaren P.A. Kropotkin.
Beit She'an
Krossfarartida
Under slaget ved Ain Jalut i 1260, passerte mongolane, som trekte seg attende, forbi i nærleiken, men gjekk ikkje inn i sjølve byen.
Mamlukktida
Under mamelukkane var Beit She'an ein viktig by i distriktet Damaskus og ein stoppestad for posttenesta mellom Damaskus og Kairo. Det var òg senteret i handsaming av sukkerrøyr i regionen. Jisr al-Maqtu'a, ei bru som bestod av ein enkel boge som strekte seg over 8 meter og som låg 17 meter over elva, vart bygd i denne perioden.
Osmansk tid
I denne perioden var innbyggjarane i Beit She'an hovudsakleg muslimar. Det var òg nokre jødar i byen.Til dømes slo geografen Ishtori Haparchi seg ned her på 1300-talet og skreiv ferdig verket Kaftor Vaferech i 1322, den første hebraiske boka om geografi i Palestina.
I løpet av dei 400 åra med osmansk styre, vart Baysan mindre viktig i regionen. Under regjeringstida til sultan Abdul Hamid II då Haifa-Damaskus-forlenginga av Hejaz-banen vart bygd, blømde byen igjen til ein viss grad. Dei lokale bøndene var stort sett fattige i det osmanske føydalsystemet, som leigde land til leiglendingar og samla skatt frå dei.
Den sveitsisk-tyske reisande Johann Ludwig Burckhardt skildra Beisan i 1812 som «ein landsby med 70 til 80 hus, der innbyggjarane er i ein elendig tilstand.» Tidleg på 1900-talet var han framleis ein liten og uviktig landsby, men var kjend for dei gode vassforsyningane, den frodige jorda og produksjonen av oliven, druer, fiken, mandlar, aprikos og eple.
Det britiske mandatet
Undet det britiske mandatet vart byen eit sentrum i Baysan distrikt.
I 1934 skreiv Lawrence av Arabia at «Bisan er i dag ein reint arabisk landsby», der «ein har særs fine utsyn over elva frå hustaka.» Han skreiv vidare at «mange nomadar og beduinleirar, som skil seg ut med dei svarte telta sine, ligg spreidde over elvesletta, med flokkane og gjetarane kring seg.» Beisan var heim stad til mizrahiske jødar fram til 1936, då Beisan under arabararopprøret 1936–1939 vart eit senter for arabiske åtak på jødar i Palestina. I 1938, etter å ha fått vite om drapet på den nære venen og den jødiske leiaren Haim Sturmann, leia Orde Wingate mennene sine i ein offensiv mot den arabiske delen av Baysan, som dei mistenkte var basen til opprørarane.
I følgje ei folketeljing hadde Beisan 5 080 muslimske arabarar av i alt 5 540 innbyggjarar (92% av folkesetnaden), og resten vart oppførte som kristne.
Staten Israel
Jødisk milits og lokale beduinar støytte først saman under den arabisk-israelske krigen i 1948 i februar og mars, som ein del av operasjon Gideon, som Walid Khalidi hevdar var ein del av den større Dalet-planen. Joseph Weitz, ein leiande person i Yishuv, skreiv i dagboka si den 4. mai 1948 at «Beit Sheandalen er inngangsporten til staten vår i Galilea.»
Beisan fall til jødiske militssoldatr tre dagar før slutten på Palestinamandatet. Etter at Israel erklærte sjølvstende i mai 1948, under intenst bombardement frå syriske grensestyrkar, flykta arabarane, etter at Hagenah hadde gjenerobra dalen, over Jordanelva. Eigedomane og bygningane dei etterlet seg etter krigen vart så tekne av staten Israel. Dei fleste arabiske kristne flytta til Nasaret. Ein ma'abarah (flyktningleir) som hovudsakleg var busett av nordafrikanske jødiske innvandrarar vart reist i Beit She'an, og vart seinare ein utviklingsby.
Frå 1969 var Beit She'an målet for Katusha-åtak og bombekastarar frå Jordan. I Beit She'an-åtaket i 1974 tok militante frå Den folkedemokratiske fronten for frigjering av Palestina over ei bustadblokk og tok livet av ein familie på fire.
I 1999 fekk Beit She'an bystatus. Geografisk ligg han midt i Beit She'an-dalen regionale kommune.
Under den andre intifadaen vart seks israelarar drepne og over 30 skapdde av to palestinske militante under i Beit She'an-åtaket i 2002, då dei opna eld og kasta granatar ved ein eit vallokale i sentrum av Bet She'an der partimedlemmar stemde for Likud.
Sport
Det lokale fotballaget, Hapoel Beit She'an låg fleire sesongar i den øvste divisjonen i 1990-åra, men vart nedlagd i 2006 etter å ha rykka ned fleire nivå. Maccabi Beit She'an spelar i dag i Liga Bet.
Venskapsbyar
Beit She'an er venskapsby med:
In Concert av America
In Concert er det andre offisielle konsertalbumet til den amerikanske folkrockduoen America, gjeve ut av Capitol Records i juli 1985. Dette var den sjette og siste utgivinga til America på plateselskapet Capitol Records og var det første America-albumet som vart gitt ut på det gryande CD-formatet. Dette var det første albumet til America som ikkje nådde hitlistene. Ingen singlar vart gitt ut frå albumet.
Hvalfangstmuseet
Hvalfangstmuseet er eit museum i Sandefjord som fungerer som nasjonalt og internasjonalt senter for kval- og kvalfangstsoge. Museet, som er ei avdeling av Vestfoldmuseene IKS, er det einaste spesialmuseet i Europa for det som har med kval og soga om kvalfangsten å gjere, og tek òg for seg dyre- og fugleliv i arktiske og antarktiske strok.
Hovudutstillinga skildrar kvalfangstsoga i ulike tider og i ulike kulturar, både den tradisjonelle fangsten hjå inuittane, den nordamerikanske jakta på spermkval (spermasettkval) i Atlanterhavet og den moderne norske storkvalfangsta i dei antarktiske stroka. Det vert gjort greie for innsats og risikovilje frå einskildpersonar og verksemder under usedvanlege harde vilkår og klimatiske tilhøve. Emneområdet spenner frå teknologisk utvikling og geografisk spreiing til arbeidslivet og handsaminga av fangsten. Ein modell av ein blåkval i full storleik er hovudattraksjonen.
Soga til museet
Forretningsmannen Lars Christensen frå Sandefjord tok til i 1914 å sysle med tanken om eit museum om den vidfemnande kvalfangstnæringa han sjølv tok del i. Ideen hadde han mellom anna fått etter å ha vitja New Bedford Whaling Museum, kvalfangstmuseet i New Bedford i Massachusetts i USA. Og 23. mai 1917 kunne han overrekke som gåve til Sandefjord by eit nytt kvalfangstmuseum. Namnet på museet var då Kommandør Chr. Christensens Hvalfangstmuseum, namngjeve etter faren til Lars Christensen. Seinare har museet gjennomgått store endringar, og det vart utvida i 1981. Men det opphavlege museumsbygget frå 1917, teikna av Nils W. Grimnæs, står framleis uendra, og det er her modellen av blåkvalen er opphengd under taket, og utstillinga om dyr og fugleliv i arktiske og antarktiske strok har fått sin plass.
Lars Christensen skipa eit museum for og over si eiga samtid. Notidas utstillingar tek opp notidas aktuelle tema, som mellom anna forvaltninga av kvalen som ein av ressursane i havet, og dei miljømessige konsekvensane av kvalfangsten. Det vert dessutan lagt vekt på å få fram sogene til dei menneska som på ulike vis var med på kvalfangsten.