cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brømsehus
Brømsehus var ei dansk festning, som truleg vart oppført av Valdemar Atterdag omkring 1360 ved munninga til Brømsebekken i Blekinge. Kong Valdemar trong ein stad der han kunne overvake den viktige seglleia i Austersjøen og kystvegen på land frå. Brømsehus vart difor ei viktig grensefestning mellom det dengong danske Blekinge og Sverige.
Borga låg på ein banke med utsikt til Kalmarsund med Öland og var forskansa med fleire vollgraver. Ho vart erobra og brent av svenskane under Engelbrektsopprøret. Det finst framleis restar av festningsverka, og desse har ikkje tidlegare vorte undersøkt arkeologisk.
Ved Brømsebro om lag 800 meter lenger opp i bekken møttest Gustav Vasa og Kristian III ved fredssamtalane i 1541. Nesten hundre år seinare, i 1645, forhandla kong Kristian IVs svigerson Corfitz Ulfeldt og rikshoffmeisteren Axel Oxenstierna om fred på same stad, det som vart kjend som Freden i Brömsebro.
Riksveg 2
Strekninga mellom Elverum og Kongsvinger hadde nemninga riksveg 20 fram til september 2012, før den opphavlege delstrekningen av riksveg 2 mellom Kløfta og Kongsvinger vart overført til europaveg 16.
Kjelder
Denne artikkelen byggjer på «Riksvei 2» henta frå Wikipedia på bokmål 18. januar 2018. Der vart desse referansane oppgjevne:
Alles nur nach Gottes Willen
Alles nur nach Gottes Willen, BWV 72, er ein kyrkjeleg kantate komponert av Johann Sebastian Bach.
Han vart komponert i Leipzig i 1726 for tredje sundagen etter trettande dag jul, som dette året var 27. januar.
Teksten er henta frå Salomo Franck (første og femte sats) og markgreve Albrecht von Brandenburg (sjette sats).
Koraltemaet er basert på «Was mein Gott will, das g’scheh allzeit» av Claudin de Sermisy, først trykt i ei samling av verdslege songar, Trente et quatre chansons, i 1528.
Instrumentering og struktur
Det består av sju satsar:
Text
1. (Koral) Alles nur nach Gottes Willen, So bei Lust als Traurigkeit, So bei gut als böser Zeit. Gottes Wille soll mich stillen Bei Gewölk und Sonnenschein. Alles nur nach Gottes Willen! Dies soll meine Losung sein.
2. Resitativ e Arioso (alt) O selger Christ, der allzeit seinen Willen In Gottes Willen senkt, es gehe wie es gehe, Bei Wohl und Wehe. Herr, so du willt, so muss sich alles fügen! Herr, so du willt, so kannst du mich vergnügen! Herr, so du willt, verschwindet meine Pein! Herr, so du willt, werd ich gesund und rein! Herr, so du willt, wird Traurigkeit zur Freude! Herr, so du willt, und ich auf Dornen Weide! Herr, so du willt, werd ich einst selig sein! Herr, so du willt, - lass mich dies Wort im Glauben fassen Und meine Seele stillen! - Herr, so du willt, so sterb ich nicht, Ob Leib und Leben mich verlassen, Wenn mir dein Geist dies Wort ins Herze spricht!
3. Arie (alt) Mit allem, was ich hab und bin, Will ich mich Jesu lassen,
4. Resitativ (bass) So glaube nun! Dein Heiland saget: Ich wills tun! Er pflegt die Gnadenhand Noch willigst auszustrecken, Wenn Kreuz und Leiden dich erschrecken, Er kennet deine Not und löst dein Kreuzesband. Er stärkt, was schwach, Und will das niedre Dach Der armen Herzen nicht verschmähen, Darunter gnädig einzugehen.
6. Koral Was mein Gott will, das g'scheh allzeit, Sein Will, der ist der beste, Zu helfen den'n er ist bereit, Die an ihn glauben feste. Er hilft aus Not, der fromme Gott, Und züchtiget mit Maßen. Wer Gott vertraut, fest auf ihn baut, Den will er nicht verlassen.
Groznyj
Groznyj (russisk skrift Гро́зный, tsjetsjensk Соьлжa-ГІала, Solj Ghaala) er hovudstaden i den russiske republikken Tsjetsjenia.
I 1992 hadde byen om lag 480 000 innbyggjarar, men etter to krigar og meir enn ti års samanhengande uro er byen i ruinar og folketalet meir enn halvert (222 000 i 2007).
Groznyj vart grunnlagt av russarane i 1818 som eitt av fleire fort langs elva Sunzja. Staden var ein søvnig utpost fram til kommersiell oljeproduksjon kom i gang i 1883. Det var starten på ei rivande utvikling av byen som utvikla seg til eit senter for oljeindustrien i eit større område, med raffineri, produksjonsbedrifter og serviceverksemd tilknytt oljeproduksjonen. Produksjonen toppa seg i 1932 då Groznyjfelta utgjorde 1/3 av sovjetisk oljeproduksjon. I dag ligg oljeindustrien i ruinar, saman med det meste av tsjetsjensk økonomi.
Torbjørn Tandberg
Torbjørn Tandberg er ein norsk fotograf busett i Drammen.
Tandberg har bakgrunn frå Telenor, der han i mange år jobba med teknisk montasje. Han byrja med fotografering i 1978, og på 2000-talet har han hatt dette som leveveg. Bileta hans er publisert i ei rekkje tidsskrift og bøker.
Tandberg er ein av dei mest premierte konkurransefotografane i landet, og har mellom anna vorte prisa som «Årets fotograf» i Noreg tre gonger, i Sverige fire gonger. I ulike fototevlingar har han òg vunne mange reiser rundt i verda, blant anna til Nepal, USA, Frankrike, Thailand og India. Han er knytt til biletbyrået Samfoto.
Samlafjorden
Samlafjorden er ein del av Hardangerfjorden mellom kommunane Kvam, Voss og Ullensvang. Fjorden strekkjer seg frå Hissfjorden i vest og 30 km nordaustover til der Utnefjorden og Granvinsfjorden byrjar. Normalt vert fjorden delt inn i Ytre og Indre Samlafjorden.
Norheimsund og Øystese ligg på nordsida av Ytre Samlafjorden.
Takumi Murakami
Takumi Murakami er ein japansk fotballspelar.
Han har spela for klubbane Ehime FC og Roasso Kumamoto (2019).
Hindnubban
Hindnubban er eit fjell i Vågå kommune i Innlandet. Det har ei høgd på 1737 meter over havet og er det 627. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Slaget ved Madonna dell'Olmo
Slaget ved Madonna dell'Olmo (òg kalla slaget ved Cuneo) fann stad utanfor Cuneo i Italia den 30. september 1744 og vart ein pyrrhossiger for Frankrike og Spania over Kongedømet Sardinia under den austerrikske arvefølgjekrigen.
Opptakt
Slaget ved Cuneo kom til som følgje av skilnader i fransk-spansk politikk midtvegs inn i 1744. Spania ønskte å rykke nedover kysten av Italia, gjennom Genova, for å okkupere landområda rundt Parma, som alt var bestemt å skulle verte det nye riket til Filip, den tredje sonen til kong Filip V av Spania og kona hans Elizabeth Farnese. Hovudmålet til Frankrike var å audmjuke Piemonte-Sardinia og tvinge landet bort frå alliansen med Austerrike, eller til og med trekke seg heilt ut av krigen. Den franske kommandanten, fyrsten av Conti, aksepterte ikkje den spanske planen fordi han meinte planen ikkje heldt mål, medan den spanske dronninga, Elizabeth Farnese, stod på sitt. Til slutt kom ein fram til eit kompromiss. Ein skulle følgje planen til Spania etter at Piemonte-Sardinia var audmjuka. Når den franske delen av planen var utført skulle dei marsjere inn i Lombardia og sikre Filip det nye riket hans.
Framrykkinga til Cuneo
Hovudplanen for å invadere Piemonte vart lagt av generalløytnant Pierre Joseph de Bourcet, som var den fremste franske eksperten på krigføring i Alpane. Hovudproblem for den invaderande armeen var å forsere fjellovergangane i Alpane. Sjølv eit fåtal mann kunne klare å halde ut lenge mot store hærar i dette kuperte fjellterrenget. De Bourcets plan var å nytte mange mann, 33 000 til 25 000, for å fordele framrykkinga i fleire rekkjer, som så skulle gå fram mot forskjellige utpostar samstundes. På den måten ville det òg verte mogeleg å omringe dei piemontesiske styrkane, og gje dei fordelen av å kome overraskande på. Ved å setje press på heile fronten meinte han at det piemontesiske forsvaret ein eller annan stad ville trekkje seg tilbake for ikkje å verte omringa, slik at dei forskjellige rekkjene av spansk-franske styrkar kunne samle seg saman og bryte gjennom overgangen.
Ein annan triumf kom 19. juli då den fransk-spanske armeen vann slaget ved Casteldelfino og byen Demonte, den siste utposten før Cuneo, som overgav seg til Conti den 17. august 1744.
Omleiringa av Cuneo
Sidan kong Fredrik den store av Preussen rykte fram i Böhmen, visste Karl Emmanuel at størstedelen av troppane han trengde for å forsvare Cuneo måtte kome frå hans eige område. Med dette i tankane heldt han armeen sin på 25 000 mann tilbake nær Saluzzo for å venta på forsterkingar. For å vakte over Cuneo valde han ut generalmajor Frederick de Leutrum - som hadde gjort det bra ved Campo Santo - til å kommandere garnisonen og sende ut militsen i kongedømet, som kunne fungere som ein geriljastyrke.
Planen til Karl Emmanuel
Karl Emmanual hadde alt funne ut at motstandaren hadde fleire menn og at han trengde ein meir ambisiøs plan for å redde Cuneo. Han sette opp fem mål for armeen sin:
1. Eit feltslag mot den fransk-spanske armeen 2. Få sendt inn forsyningar til Cuneo og evakuere dei skadde 3. Gå til åtak på fransk-spanske utpostar rundt Cuneo 4. La De Leutram leie eit tokt for å øydeleggje anlegget som produserte omleiringsvåpen aust for elva Gesso. 5. La militsen hans gå til åtak på dei fransk-spanske kommunikasjonslinjene i Sturadalen.
Det glimrande med planen var at så lenge det første målet heldt Conti og La Mina opptekne med hovudhæren til Sardinia, og ikkje var klar over dei fire andre måla i planen hans, så trengde ikkje kongen å vinne det komande slaget. Om han klarte å nå dei fire andre måla og sidan vinteren og snøen snart sette inn, så vil dette føre til at franskmennene og spanjolane vart tvungen til å lette omleiringa og trekke seg tilbake til Frankrike. Kongen Sardinia søkte å vinne tid.
Slaget
Seint i september rykte Karl Emmanuel fram frå Saluzzo mot Cuneo, medan Conti samstundes flytta armeen sin mot piemontesarane. Mot slutten av den 29. september okkuperte Conti posisjonen mellom Caraglio og Madonna dell'Olmo, medan Karl Emmanuel om morgonen den 30. september hadde flytta armeen midt mot Conti sin.
Handlinga starta rundt middagstider då kroatane (på lån frå Austerrike) i den sardinske hæren storma fram mot dell'Olmo. Det kroatiske åtaket vart slått tilbake av spanjolane og sjølv grenaderane til Karl Emmanuel klarte å rykke framover. På den motsette flanken klarte ikkje franskmennene å få tak på piemontesarane på grunn av ei grøft og nokre barrikadar som låg i vegen. I midten nytta derimot Conti artilleriet sitt til å gjekk dekkeld for eit fransk infanteriåtak. Slaget i midten låg og vippa heilt til Karl Emmanuel innsåg at han ikkje ville klare å ta Madonna dell'Olmo og gav ordre om retrett. Då natta seig inn hadde dei to sidene trekt seg ut.
Av totalt 25 000 mann hadde kongen av Sardinia mista 4400 mann, medan den allierte sida hadde mista litt over halvparten av dette, 2700 drepne eller skadde. I tillegg hadde Conti armeen sin intakt.
Etterverknad
Sjølv om sigeren gjekk til den fransk-spanske armeen, klarte Karl Emmanuel å gjennomføre det meste av planen sin. Dei fransk-spanske utpostane rundt Cuneo var framleis intakt, men våpenanlegget var øydelagd, garnisonen hadde fått forsyningar og vart forsterka, og kommunikasjonslinjene til til Cuneo var avskorne. I tillegg førte regnet som sette inn i starten av oktober til at grøftene vart fylte med vatn og vegane vaska bort. Etter eit krigsråd den 11. oktober vart det avgjort at den fransk-spanske armeen var langt frå å nå målet sitt, og med vinteren for døra ville snøen hindre ein tilbaketrekking over fjellet. Den 19. november hadde den fransk-spanske armeen kryssa Alpane på ny og den 20. november starta det å snø.
Voltaire konkluderte «det er nesten alltid lagnaden til dei som driv krigføring i Alpane utan å kontrollere territoriet, at armeen deira går tapt sjølv i siger»
Litteratur
Browning, R - The War of The Austrian Succession s. 187-189
Olsok
Olsok (frå norrønt ólafsvaka) er festen for Olav den heilage, som vert feira på dødsdagen hans den 29. juli. Dagen er markert med ei øks på primstaven. Sidan 1930 har olsok vore offisiell flaggdag i Noreg.
Olavsvaka er ei tradisjonell nattevake med gudstenester før olsokdagen. Etterkvart blei nemninga «olsok» brukt om Heilag-Olav sin dødsdag 29. juli.
Før reformasjonen var olsok ein av dei viktigaste helgenfestane i Noreg. På grunn av Olav sin spesielle posisjon i norsk historie vart olsok nasjonal festdag òg etter reformasjonen.
I moderne tid har dagen i Den katolske kyrkja i Noreg status som liturgisk høgtid, det vil seia ein dag det er obligatorisk å feira messe for Olav den heilage. I andre land vert Marta av Betania feira same dag.
Ólavsøka er nasjonaldag for Færøyane.
Lannion
Lannion (bretonsk: Lannuon) er ein by og kommune nordvest i Frankrike. Han er sous-préfecture (underprefektur) i departementet Côtes-d'Armor i regionen Bretagne og har om lag 20 000 innbyggjarar.
Olsok
Olsok har og i Noreg vorte namnedagen til Ole, Ola og Olav
Samir Lima de Araújo
Han spela for klubben Avispa Fukuoka.
Rabot Island
Rabot Island er ei øy som er 8 km lang og 3,5 km brei og som ligg 1,5 km sør for Île Renaud i Biscoe Islands. Ho vart først kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903-05, under Jean-Baptiste Charcot, som namngav ho etter Charles Rabot.
Øya vart opphavleg oppdaga av John Biscoe.
Bodhisattva
Bodhisattva (sanskritform, pali bodhisatta, av bodhi 'våken' og sattva 'vesen') er eit omgrep innan buddhismen om ein framtidig buddha. Omgrepet er særleg viktig innan mahayana-buddhismen, men finst også innan theravada. Siddhartha Gautama, i tida før han blei opplyst som Buddha eller i tidlegare liv, er kalla bodhisattva. Ein omtalar også den komande buddhaen Maitreya som bodhisattva. Innan mahayana bruker ein også omgrepet om kvar ein som har gjeve løfte om å søka mot oppvakning og ei rekkje oppvakna vesen som i staden for å tre inn i nirvana vel å bli gjenfødde og hjelpa alle levande vesen til å utvikle sin buddhanatur fram mot full opplysing. Desse vesena blir framstilte som frelsarfigurar, ofte som unge prinsar, og er omfatta av bøner og kulthandlingar.
Mahayana-bodhisattvaer
Dei best kjende bodisattvaene i dei ulike mahayna-tradisjonane er:
Pickwick Island
Pickwick Island er den største av Pitt Islands i Biscoe Islands. Ho vart grovt kartlagd av British Graham Land Expedition (BGLE) under Rymill, 1934-37, og vart meir nøyaktig vist på argentinske kart frå 1957. Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1959 etter Samuel Pickwick, som grunnla Pickwick Club i Charles Dickens-romanenn Pickwick Papers.
Ytre Samlafjorden
Ytre Samlafjorden er ein del av Samlafjorden og Hardangerfjorden i kommunane Kvam og Ullensvang. Fjorden har innløp i sørvest mellom sjølve tettstaden Jondal og Tørvikbygd og strekkjer seg 12 km nordaustover til Indre Samlafjorden. Sørvest for Samlafjorden ligg Hissfjorden
Mellom Jondal og Tørvikbygd går det ferjesamband. Litt aust for Tørvikbygd vert fjorden langt mykje breiare, om lag 10 km, og på nordsida her ligg tettstadane Norheimsund, som er kommunesentret i Kvam, og Øystese. Rett sør for Norheimsund ligg bygda Vikøy. Mellom Norheimsund og Øystese ligg Børveneset. Ut i fjorden frå Øystese ligg Kvamsøy.
På sørsida av fjorden ligg bygdene Svåsand og Herand. Rett nord for Herand stig fjellet Samlen opp til ei høgd på 686 meter over havet. Samlen og Samlaneset som ligg nedanfor fjellet har gjeve namn til heile dette fjordstykket og markerer grensa mellom Ytre og Indre Samlafjorden. Den nordlege grensa mellom desse to fjordane ligg ved Fyksesund, ein 10 km lang sidefjord til Samlafjorden.
Härkingen
Härkingen er ein kommune i distriktet Gäu i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 430 meter over havet.
Kommunen ligg i Dünnerndalen.
Long Black Veil
«Long Black Veil» er ein countryballade frå 1959, skriven av Danny Dill og Marijohn Wilkin og opphavleg spelt inn av Lefty Frizzell.
I 2019 vart versjonen til Frizzell av «Long Black Veil» vald ut av Library of Congress for bevaring i National Recording Registry for å vere «kulturelt, historisk eller estetisk viktig».
Bakgrunn
Låtskrivarane sa seinare at dei var inspirert av tre kjelder for denne songen: Red Foley si innspeling av «God Walks These Hills With Me», ein avisartikkel frå den tida om eit uløyst mord på ein prest, og ei segn om ei mystisk kvinne med slør som ofte vitja grava til Rudolph Valentino. Dill sjølv kalla det ei «umiddelbar folkevise.»
Wilkin spelte piano på originalinnspelinga til Frizzell. Songen var ein annan stil enn den vanlege honkytonk-stilen frå tidlegare innspelinga av Frizzell, og var eit forsøk på å flytte han mot den då stadig meir populære folkemusikk-aktige musikken og den gryande Nashville sound-stilen.
Suksess
Frizzell spelte inn songen i Nashville i 1959 og produsert av Don Law. Singelen nådde sjetteplassen på Billboard Hot C&W Sides-lista. I prosessen vart songen den største suksessen til Frizzell på fem år.
Coverversjonar
«Long Black Veil» har blitt ein standard og har blitt spelt av ei rekkje artistar innan country, folk og rock. Versjonen som gjorde det best på hitlistene var versjonen til Sammi Smith som nådde 26. plassen på countrylista i USA i 1974.
Johnny Cash framførte songen i første episoden av The Johnny Cash Show i 1969, i ein duett med Joni Mitchell. Songen vart òg gjeven ut på album av Johnny Cash og The Band i 1968 og gjekk inn på lista igjen i 1999 med Dave Matthews Band, som framførte songen på scenen med Emmylou Harris på ein hyllestkonsert til Johnny Cash. Tidleg i karrieren hennar spelte Joan Baez songen på konsertane sine og spelte songen inn to gonger i studio.
Songen er med på samlealbumet til David Allan Coe frå 1984, 20 Greatest Hits, og på Marianne Faithfull sitt Rich Kid Blues, spelte inn i 1971, men ikkje gjeven ut før i 1985.
Nick Cave and the Bad Seeds spelte inn ein versjon i 1986 for coveralbumet Kicking Against the Pricks.
Songen vart framført av Bruce Springsteen i 2006 på Seeger Sessions Band-turneen hans. Refrenget er ofte sungen av Bruce Hornsby på konsertversjonar av songen hans «White Wheeled Limousine», inkludert versjonen som finst i plateboksen Intersections (1985-2005).
Mick Jagger spelte inn ein versjon med The Chieftains for albumet til gruppa The Long Black Veil i 1995.
Mike Ness, frontmann og gitarist i punkrockbandet Social Distortion, spelte inn songen i 1999 for det første soloalbumet sitt, Cheating at Solitaire.
Jerry Garcia, David Grisman og Tony Rice spelte inn songeni 2000 for Pizza Tapes.
Han har blitt spelt av Harry Manx, inkludert ein versjon på samlealbumet Johnny's Blues: A Tribute to Johnny Cash, og i oktober 2009 av Rosanne Cash på albumet hennar The List. Ein versjon av det skotske rockebandet Nazareth kom aldri ut på eit album, men vart framført på konsertar av dei.
På albumet Rancho Alto av Jason Boland & the Stragglers frå 2011 er songen «False Accuser's Lament» ein oppfølgjar til «Long Black Veil», som skildrar synspunktet til vitne av hendingar og rolla han spelte.
Phil Lesh frå Grateful Dead framførte songen fleire gonger, med ymse musikarar på spelestaden hans Terrapin Crossroads. Jamey Johnson har spelte songen på turné. Black Rebel Motorcycle Club har stundom spelt songen på konsertane sine. The Black Crowes spelte songen på somme av konsertane sine.
Richard Hawley spelte inn songen som B-side til «Just Like the Rain».
Ibisfamilien
Ibisfamilien, Threskiornithidae, omfattar 32 artar av store vassfuglar, med to undergrupper, ibisar og skeistorkar. Medlemmene av familien har lange, breie venger med 11 handsvingfjør og rundt 20 armsvingfjør. Dei er gode flygarar og dessutan dyktige til å glideflyge. Kroppen har ein tendens til å vere langstrakt, halsen og beina er lange. Nebbet er langt, hos ibisar nedoverbøygd, men hos skeistorkar rettpeikande og karakteristisk flatt. Dette er store fuglar, men berre mellomstore blant fuglane i ordenen storkefuglar. Storleiken varierer frå olivenibis, Bostrychia olivacea, på 45 cm og 450 gram, til kjempeibis, Thaumatibis gigantea, 100 cm og 4,2 kg.
Dei er distribuerte over nesten heile verda, og finst nesten kvar som helst av område med stilleståande eller sakteflytande ferskvatn eller brakkvatn. Ibisar finst dessutan i tørrare område, òg på avfallsplassar utanfor byar. Alle artane er aktive på dagtid, nyttar dagen til å samle føde på eit breitt spekter av virvellause dyr og små virveldyr. Ibisar søkjer med nebbet i blaut jord eller søle, skeistorkar svingar nebbet frå side til side i grunt vatn. Dei kviler om natta i tre nær vatn. Dei er selskaplege, et, kviler og flyg saman, gjerne i formasjon.
Ibisar er kolonihekkarar, skeistorkar hekkar oftare i små grupper eller enkeltvis. Begge grupper byggjer nesten alltid reir i tre som heng over vatn, men nokon gonger på øyar eller småøyar i sumpar. Vanlegvis byggjer hofuglen ein solid reirstruktur av siv og pinnar som hannfuglen skaffar. Typisk storleik på kull er 2 til 5; klekkinga skjer asynkron. Begge kjønna rugar på skift, og etter klekking fôrar dei ungane med oppgulp av matdelar. To eller tre veker etter klekking, treng ikkje ungane lenger varme frå foreldra og kan forlate reiret, men returnerer å bli mata av foreldra.
Artslista
Ibisar og skeistorkar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler. Slekt Eudocimus
Slekt Plegadis
Slekt Lophotibis
Slekt Cercibis
Slekt Theristicus
Slekt Threskiornis
Slekt Pseudibis
Slekt Geronticus
Slekt Nipponia
Slekt Bostrychia
Slekt Platalea
Guingamp
Guingamp (bretonsk Gwengamp) er ein by og kommune nordvest i Frankrike. Han er sous-préfecture (underprefektur) i departementet Côtes-d'Armor i regionen Bretagne og har om lag 8 000 innbyggjarar.
Historie
Guingamp var ein kjøpstad i romartida mellom Normandie og nordvestlege delar av Bretagne. På 800-talet vart det bygd ei festning her, som dei bretonske troppane til Charles de Blois under leiing av Bertrand du Guesclin i 1364 samla seg ved før slaget ved Auray.
Seinare utvikla Guingamp seg til eit regionssenter for veving.
Historiske bygg
I byen finst mellom anna basilikaen Notre-Dame de Bon Secours frå 1000- til 1500-talet, som er eit pilgrimsmål, klosteret Sainte-Croix de Guingamp, grunnlagd rundt 1135 og slotta Château de Pierre II og Château des Salles frå 1400-talet.
Musikk og dans
Guingamp er rekna som hovudstad for bretonsk dans. Byen arrangerer årleg Festival de la Saint-Loup, ein internasjonal festival med særleg vekt på dans. Festivalen omfattar ei tevling i bretonsk dans, og blir tradisjonelt avslutta med folkedansen Dérobée de Guingamp. Byen har eit sekkepipekorps, Bagad Gwengamp, og eit lag for folkedans og -musikk, Kroaz Hent Gwengamp.
Idrett
Den lokale fotballklubben er En Avant de Guingamp, som har spelt i den lokale eliteserien.
Daisuke Ishizu
Daisuke Ishizu er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Avispa Fukuoka.
Merrahøi
Merrahøi er eit fjell i Lom kommune i Innlandet. Den høgaste toppen heiter Store Merrahøi og har ei høgd på 1727 meter over havet og er det 653. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Vestre Merrahøi er ein annan topp med ei høgd på 1699 moh. Dette er det 764. høgaste fjellet i landet. Denne toppen ligg på grensa mellom Lom og Luster kommune i Vestland.
Lower Hutt
Lower Hutt (maori Awakairangi) er ein by (City) i regionen Wellington på New Zealand. Lower Hutt er den tiande største byen på New Zealand etter innbyggjartal, og har ei flatevidd på 376,74 km².
Geografi
Byen ligg i den nedre (sørlege) delen av elvedalen til Hutt River, nordaust for Wellington. Dalen vidar seg ut nær elvemunningen, slik at det sentrale området i byen dannar eit triangel med den lengste sida langs strandlinja. I dei øvre områda av byen kjem den vestlege og austlege dalsida nærare kvarande, og trongast vert det i slukta Taitā Gorge i den nordlege utstrekkinga til Lower Hutt, og skil slik byen frå nabobyen Upper Hutt.
Lower Hutt omfattar ei klynge av mindre busetnadar som strekkjer seg ned langs austkysten til Wellington Harbour. Her ligg dei to store busetnadane Wainuiomata (inne i landet) og Eastbourne (ved kysten). Innanfor bygrensene ligg også eit stort område med spreidd busett land aust for hamna, det strekkjer seg til Pencarrow Head og inn i Rimutaka Range.
Lower Hutt omfattar også øyene i Wellington Harbour, den største av desse er Matiu/Somes Island, som ofte vert omtala med det førre namnet sitt, Somes Island.
Hutt River
Hutt River er eit av dei mest framståande kjennemerka i byen, som ligg på den nedre delen av elvesletta. I det 20. hundreåret vart det bygd flaumvern til vern mot elva, men trugsmål om flaumar ved sterk nedbør er enno til stades. I 1985 braut elva gjennom demningane, men seinare har flaumane vore mindre.
Mykje av landet langs elva er teke vare på som friområde, og er høgt verdsett som rekreasjonsområde, med turstiar og grasbakkar langs om lag 12 km av elvebreiddene.
Innbyggjarar
Det sentrale området av Lower Hutt (medrekna Wainuiomata og Eastbourne) hadde eit estimert innbyggjartal på 101 100 i juni 2008.
Historie
Før den europeiske busetjinga var Hutt Valley tett tilvaksen med skog, med område av marskland nær elvemunningen. Maoriar hadde busett seg langs kysten, med ein pa i kvar ende av stranda ved Petone.
Maoriane tok godt mot skipet Tory til New Zealand Company som kom hit i 1839, og William Wakefield, agenten til kompaniet, gjorde ein avtale med dei lokale høvdingane for å få lov til å skipa ein busetnad her.
Byen tok namnet etter elva, som vart namngjeven etter ein av grunnleggjarane av, styremedlem og direktør i New Zealand Company, Sir William Hutt.
Nokre månadar etter at busetnaden var grunnlagd fløymde elva over, og nybyggjarane bestemte seg for å flytta til Thorndon, som no ligg midt i Wellington, men somme av nybyggjarane vart verande i nordenden av hamna.
I 1846 kom det til ei konflikt mellom nybyggjarar og maoriar, dette førte til væpna kamp (sjå Felttoget i Hutt Valley (Hutt Valley Campaign)). I 1855 heva eit større jordskjelv grunnen i noko av den nedre delen av dalen, og ein del av sumplandet kunne dyrkast.
Dei noverande grensene til lokaldistriktet har vakse fram gjennom ein serie av samanslåingar og grenseendringar gjennom åra. Hutt County Council vart etablert i 1877 og omfatta regionen frå sørkysten til Wellington opp til Waikanae, utanom Wellington City. Etter som regionen voks, vart dei bymessige områda av Hutt County autonome boroughs: Petone i 1888, Lower Hutt i 1891, Eastbourne i 1906, Johnsonville i 1908, Upper Hutt i 1926, Porirua i 1962 og Kapiti i 1974.
I 1987-89 vart dei statlege lokalstyrereformene gjennomførte, og Lower Hutt vart slegen saman med nabobyane Petone, Eastbourne og Wainuiomata District (som hadde sitt eige lokalstyre i knapt eit år), og Hutt County Council vart oppløyst.
Økonomi
Historisk har Petone og dei nærliggjande områda i Lower Hutt vore eit hovudområde for lettindustri i denne regionen, med verksemder som mat- og fryseindustri, montering av motorkøyretøy, og treindustri. Desse aktivitetane har vorte betydeleg reduserte eller avvikla dei seinare tiåra, anten på grunn av overflytting av produksjonen til meir tett folkesette område kring Auckland, eller reduksjon i aktivitetane på nasjonalt plan. Slik flytting har ofte vore eit resultat av konkurransetrykk på kommersielle institusjonar for å auka effektiviteten etter at den newzealandske økonomien vart opna for internasjonal konkurranse sidan midt på 1980-talet.
Ikkje desto mindre er Lower Hutt hovusete for lettare industrielle verksemder i Wellingtonregionen, som stort sett manglar tungindustri. Utviklingstrekk gjennom dei siste 25 åra har vist at service, distribusjon og forbrukarorientert aktivitet har kome i staden for industriaktiviteten som tidlegare var eit kjenneteikn for Petone-området.
Flora og fauna
Om lag 350 m høge åsar kler båe sider av dalen innanfor bygrensene. Dei vestlege åsane er bustadomåde, medan austsida er verna og kledd med naturleg skog og buskar, i tillegg til gulltornar som veks overalt på opnare område som har oppstått etter brannar eller tidlegare menneskeleg påverknad.
Innfødde fuglar er vanlege, mellom desse maoridue, Hemiphaga novaeseelandiae, tuihonningetar, Prosthemadera novaeseelandiae, maoriviftestjert Rhipidura fuliginosa placabilis, gråbrystbrillefugl, Zosterops lateralis, gaukar, igatagerygone og nattsvermarugle, Ninox novaeseelandiae. Av innførte arter finst svarttrost, måltrost, gråsporv, stillits, bokfink, stare og skjor.
Venskapsbyar
Lower Hutt har fire venskapsbyar:
Tempe vart den første venskapsbyen, i 1981, Taizhou den siste, i 2005.
Slaget ved Korbach
Slaget ved Korbach, ein hansaby i Waldeck-Frankenberg nord i Hessen i Tyskland, vart utkjempa den 10. juli 1760 under sjuårskrigen. Korbach var den første slaget i 1760 og franskmennene sigra over hannoveranarane, britane og deira allierte.
Opptakt
Sjølve Korbach hadde tidlegare vorte erobra den 9. juli av general Nicolas Luckner, kommandøren av eit hannoveransk lettkavaleri, men den vesle styrken hans på fire skvadronar og ein bataljon av hessiske jegerar vart driven ut tidleg den 10. av fortropen til St. Germain. Ferdinand sende Karl Vilhelm Ferdinand, arveprinsen i Braunschweig, med ein blanda styrke av britar, hannoveranarar, hessarar og andre for å ta tilbake Korbach, slå korpset til St. Germain og hindre at dei to franske armane slo seg saman her. Han let Lord Granby kommandere armeen i Sachsenhausen og Ferdinand sjølv marsjerte med ein stor styrke til Wildungen. Arveprinsen marsjerte frå Sachsenhausen og kom fram til høgdene ved Korbach kl. 0900 om morgonen.
Den britiske delen av styrken var kommandert av generalmajor Griffin og skal ha bestått av minst fire bataljonar infanteristar, fem kavaleriskvadronar og ein brigade med 18 kanonar under kaptein Charlton. I tillegg var det nitten bataljonar av infanteristar og fjorten kavaleriskvadronar frå dei andre allierte. I tillegg var Luckner i nærleiken.
Saint Germain kommanderte i starten fire brigadar og vart seinare forsterka av Navarre og du Roi, truleg 7000 til 10 000 mann, og 17 kavaleriskvadronar.
Slaget
St. Germain sendte ut fire infanteribataljonar i byen Korbach. Resten av korpset sitt, infanteriartilleri og kavaleri, vart trekt opp på Korbachhøgdene austover og nordover i Berndorfskogane, der han sette ut nokre lette troppar. Arveprinsen sette korpset sitt i stilling og gjekk med ein gong til åtak. Den franske stillinga gjorde at han måtte la den venstre bakflanken sin vere open for franske forsterkingar frå nord.
Under tilbaketrekkinga braut det ut forvirring hos det allierte infanteriet og kavaleriet og franskmennene auka kanonelden og gjekk til åtak med ein stor kavaleristyrke. Dei allierte gjorde retrett rundt kl. 1500 på ettermiddagen i noko uorden. To britiske kavaleriskvadronar fekk æra for å ha redda nesten heile styrken. To britiske kavaleriregiment og to britiske infanteriregiment dekte retretten, men klarte ikkje å hindre at dei mista 18 kanonar til franskmennene.
Etterverknad
Slaget ved Korbach var det første slaget i 1760. Den franske sigeren og at De Broglie tok initiativet tidleg på året, gjorde at dei klarte å rykke vidare fram og nytte seg av fordelane dei fekk i Tyskland, trass i fleire nederlag på slagmarkene mot arveprinsen og Ferdinand i Emsdorf og Warburg. Den marginale franske sigeren ved Kloster Kampen seint i oktober gjorde at britane mista alt håp om å ende krigen til deira fordel i 1760, trass i suksessen deira i Amerika.
Steinar Schjøtt
Han var presteson, tok latinartium i Skien 1862 og vart cand.philol. i 1870. Han var lærar ved Heltbergs studentfabrikk, så i Levanger og Kristiansand. Frå 1874-1893 var han lærar i Fredrikshald, så i Skien. Schjøtt vart statsstipendiat i 1909, men alt frå 1899 var han frikjøpt frå lærarstillinga for å kunne bruke tid på ordboksarbeidet, busett i Oslo.
Han var tidleg aktiv som skribent i og redaktør av ulike måltidsskrift, og skreiv ei Noregshistorie til skulebruk. Omsetjinga av Heimskringla var i førstninga omstridd fordi Schjøtt valde ein annan landsmålsnormal enn Aasen. I ettertid har til dømes Kjell Venås vurdert det som at
Frå 1899 arbeidde han med Dansk-norsk ordbog. Boka kom ut i 1909, med danske/riksmålske oppslagsord og nynorske definisjonar. Boka vart følgd av Norsk ordbok, med ordtyding paa norsk-dansk i 1914. Schjøtt busette seg frå 1915 i Asker, som nabo av Hulda og Arne Garborg. Garborgs Knudaheibrev er stila til Schjøtt. Han hjelpte Garborg med å omsetje Odysseen til landsmål.
Kjelder
.
Tomskjevelen
Tomskjevelen er det høgaste fjellet på øya Tomma i Nesna kommune. Fjellet er også det høgaste punktet i kommunen.
Rosenmåse
Rosenmåse (Rhodostethia rosea) er ein svært liten måse som lever i avgrensa, høgarktiske område. Det norske namnet og den artspesifikke delen av det vitskaplege namnet rosea, er skildrande for fjørdrakta, det engelske artsnamnet Ross's gull, er etter den britiske oppdagaren James Clark Ross. Slektsnamnet Rhodostethia er frå gammalgresk rhodon, «rose» og stethos, «bryst».
Skildring
Rosenmåsen er ein av dei minste måseartane, langt mindre enn krykkja som han kan likne, og han har ei terneliknande flukt. Han er kortare enn raudnebbterna, men er meir robust bygd med kortare hals, har opp mot det doble av kroppsmassen. Kroppslengda er 29 til 32 centimeter og han veg 120–250 gram. Han har lange, spisse venger og ein lang kileforma hale. Beina er raude. Vaksne i hekkedrakt er lysegrå på oversida og kvite under, med ein svak rosa stenk i brystet og buken, samt ein fin svart halsring som er breiast øvst oppe på nakken. Om vinteren går brystfargene og halsbandet tapt, og ein liten mørk halvmåne utviklar seg bak auget.
Unge fuglar liknar vaksne i vinterdrakt, men har eit mørkt «W» mønster på vengene i flukt, som små dvergmåsar. Til liks med hettemåsar har han berre to årsklassar med full vaksen fjørdrakt etter to år.
Hekkeplassar vart først oppdaga i 1905 av den russiske ornitologen Sergei Buturlin nær landsbyen Pokhodsk i nordaustre Sakha. Det primære hekkeområdet er på dei sørlege delar av Tajmyrhalvøya og i nordaustlege Sibir. Det er òg kjent hekking langs nordaustkysten og langs sørvestkysten av Grønland, og enda meir avgrensa og sporadisk hekking i nordlegaste Canada. Han trekker om hausten, mesteparten av populasjonen overvintrar ved nordlege breiddegradar i utkanten av pakkisen i Beringhavet, frå nord for Alaska og så langt sør som mot sørspissen av Kamtsjatkahalvøya. Streiffuglar når meir tempererte område, både i Nordvest-Europa sør til Spania, samt i Nord-Amerika.
Det finst lite informasjon om kosthald og beiting. Om sommaren er dei hovudsakleg insektetarar, om vinteren et dei marine virvellause dyr inkludert krepsdyr, blautdyr og jamvel plankton og småfisk. Kan beite på avføring frå kvalross og kan samlast rundt daude pattedyr. Dei kan beite einslege eller saman med andre artar som sabinemåse eller symjesnipe.
Den totale globale populasjonen er estimert til 25 000-100 000. Utviklingstrenden er ikkje kjent og arten er klassifisert som livskraftig, LC.
Rosenmåse blir jamleg sett i Noreg i frå april til oktober, omtrent eit individ per år i gjennomsnitt sidan år 2000. Dei fleste i Finnmark, men òg så langt sør som til Fredrikstad 30. mai 2018.
Guddal kyrkje
Guddal kyrkje står i Guddal søraust i Fjaler kommune i Vestland, og er ei langkyrkje som plar daterast til 1870, sjølv om delar av kyrkja er frå 1686.
I mellomalderen stod det ei stavkyrkje i Guddal, denne vart truleg riven på 1600-talet.
Guddal kyrkje høyrer til Fjaler sokn i Sunnfjord prosti. Guddal var tidlegare eit eige kyrkjesokn, men sokna i det tidlegare prestegjeldet er no ihopslegne til eitt sokn.
Vika
Vika eller Viki (dansk Vigen, bokmål også Viken) er eit historisk namn på området kring Oslofjorden, av norrønt Vík eller Víkin.
Vikværing eller vikver – på norrønt i fleirtalsformene víkverir eller víkverjar – er namnet på ein innbyggjar i Vika. I vikingtida hadde danske kongar stor innflyting i Vika, og stundom låg området formelt under Danmark med ein norsk jarl, som Eirik Håkonsson Ladejarl.
I landskapet Vika låg dei fire fylka Ranrike, Vingulmork, Vestfold og Grenland, som breidde seg etter sjøsida frå Brunlanes i vest via Oslo til utløpet av Gautelva i Båhuslen.
For fleire ulike skildringar av Vika, sjå Vika i sagalitteraturen.
Vika i Oslo
I nyare tid er Vika au ei nemning på eit område i Oslo by, ned mot Aker Brygge. Vika eller Pibervigen var ein uregulert forstad med preg av slum og prostitusjon før rådhuset i Oslo vart bygt og innvigt i 1950, og Vika vart sanert i samband med dette byggearbeidet og i tida etterpå.
Kestenholz
Kestenholz er ein kommune i distriktet Gäu i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 450 meter over havet.
Kommunen ligg sør i Dünnern. Han består av gatelandsbyen Kestenholz og busetnaden Rain.
Fyksesund
Fyksesund er ein fjordarm av Samlafjorden og Hardangerfjorden i Kvam herad. Fjorden strekker seg 10,5 km nordvestover frå innløpet ved grensa mellom Ytre og Indre Samlafjorden.
Fjorden startar mellom Bjelkaneset og Varadaneset rett nord for Kvamsøy. 2 km inn i fjorden ligg grenda Fykse, som fjorden er kalla opp etter. Her kryssar Fylkesveg 7 fjorden via den om lag 350 meter lang Fyksesundbrua. Vidare inn i fjorden ligg grendene Porsmyr på vestsida og Klyve på austsida, og her smalnar fjorden inn ved Mjåsund. Inst i Fyksesund ligg Botngrenda med gardane Botnen, Flatabø og Skåro. Den indre delen av fjorden, frå Mjåsund og innover, har særs bratte og høge sider. Vestsida stig 900 meter rett opp og like innforbi ligg Manfjellet på 1262 meter over havet.
Liaberget
Liaberget er eit fjell i Lom kommune i Innlandet. Det har ei høgd på 1720 meter over havet og er det 675. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter. Det høgaste punktet ligg litt vest for sjølve Liaberget.
Ibisar
Ibisar er ei gruppe med 26 artar langbeinte vassfuglar i ibisfamilien Threskiornithidae. Dei har alle lange nedbøygde nebb, finn vanlegvis føde gruppevis med å søkje etter byttedyr i gjørme. Dei fleste artane hekkar i tre, ofte saman med skeistorkar eller hegrar. Ordet ibis kjem frå gresk, opphavleg lånt frå egyptisk språk hîb. Heilagibis var eit objekt for religiøs ærefrykt i oldtida i Egypt, spesielt knytt til guden Thoth. Ved byen Hermopolis blei ibisar alne opp spesielt for offerførmål og i Serapeum ved Saqqara, har arkeologar funne mumiar av ein og en halv million ibisar og hundretusenar av falkar.
Artar
Ibisar i rekkjefølgje etter Clementslista frå desember 2008 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
Storegga
Storegga (stor kant) er namnet på kanten av kontinentalsokkelen i Nordsjøen utanfor kysten av Noreg. Storegga ligg i den sørlege delen av Vøringplatået. Opp gjennom tida har det gått fleire ras over kanten, mellom anna Storeggaraset for kring 8100 år sidan.
Saukampen i Lom
Saukampen  er eit fjell i Lom kommune i Innlandet. Det har ei høgd på 1684 meter over havet og er det 838. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Osmar Francisco
Osmar Francisco er ein brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Avispa Fukuoka, Ehime FC og Mito HollyHock.
Talet 666
666 (seks hundre og sekstiseks) er det naturlege talet som kjem etter og før.
Indre Samlafjorden
Indre Samlafjorden er ein del av Samlafjorden og Hardangerfjorden mellom kommunane Kvam og Voss i nord, og Ullensvang i sør. Fjorden strekkjer seg 18 km frå Ytre Samlafjorden i vest og austover til fjorden deler seg i Utnefjorden, som går vidare austover og Granvinsfjorden som er ein fjordarm av Hardangerfjorden.
Den vestlege grensa til fjorden går mellom Samlaneset ved fjellet Samlen, som har gjeve namn til fjordsstykket og, og innløpet til Fyksesund. På nordsida av fjorden ligg tettstaden Ålvik og på sørsida bygda Alsåker. Begge desse stadane består av ein indre og ein ytre del. Indre Ålvik er den største av dei med 592 innbyggjarar.
Snorre
Snorre er eit mannsnamn av norrønt opphav. Det har namnedag den 23. september.
Île Renaud
Île Renaud er ei isdekka øy som er 40 km lang og 6,5 til 16 km brei og som ligg mellom Pitt Islands og Rabot Island i Biscoe Islands i Antarktis.
Snorre
Det norrøne Snorri var først brukt som eit tilnamn som tydde 'villstyring'. Frå 900-talet blei det brukt som personnamn på Island, og frå 1300-talet i Noreg. Namnet åleine er ofte blitt brukt om Snorre Sturlason og kongesogene hans.
I nyare tid blei namnet teke i bruk i Noreg rundt byrjinga av 1900-talet. Bruken steig gjennom hundreåret, og fekk ein topp rundt 2000. I 2009 var det 1 523 norske menn som heitte Snorre.
Juan Crisóstomo Arriaga
Juan Crisóstomo Jacobo Antonio de Arriaga y Balzola var ein baskisk-spansk komponist. Han vart kalla «den spanske Mozart» etter han døydde, fordi han, som Wolfgang Amadeus Mozart, var eit vedunderbarn og ein dyktig komponist som døydde ung.
Liv
Juan Crisóstomo Arriaga vart fødd i Bilbao i Bizkaia, på det som ville ha vore 50-årsdagen til Mozart. Faren og den eldre bror hans lærte han musikk. Han studerte så fiolin under Pierre Baillot, og kontrapunkt og harmoni under François-Joseph Fétis ved Paris Conservatoire. Han var så talentfull at han snart vart ein lærarassistent i klassen til Fétis. Han døydde i Paris, berre 19 år gammal av ein lungesjukdom eller utmatting, kanskje av begge.
Musikk
Det er ikkje mykje musikk etter Arriaga som har overlevd fram til i dag, sidan han døydde så ung. Av det ein har finn ein:
Musikken til Arriaga er skildra som «elegant og fullendt og kjend for den harmoniske varmen» (New Grove Concise Dictionary of Music). Det er ikkje noko særskild spansk eller baskisk i musikken til Arriaga. Han er heller internasjonal (europeisk) frå perioden seint i klassisismen frå Mozart til tidleg i romantikken og den unge Beethoven.
Daiki Watari
Daiki Watari er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Giravanz Kitakyushu og Tokushima Vortis.
Aase Bjerkholt
Aase Ingerid Nathalie Bjerkholt var ein norsk politikar frå Arbeidarpartiet. Ho var medlem av Oslo bystyre frå 1945 til 1947 og frå 1951 til 1955. Ho var statsråd i Einar Gerhardsen sine regjeringar frå 1955 til 1963 og frå 1963 til 1965.
Statsrådpostar
Berre tre av dei fem første kvinnelege statsrådane sat lenge nok i sine stillingar til i noko grad å kunne prege dei. Aase Bjerkholt sat lengst av desse, med ei fartstid på vel 10 år. Aaslaug Aasland sat i om lag åtte år, og Rakel Seweriin hadde knapt to år som statsråd.
Here Today and Gone Tomorrow
«Here Today and Gone Tomorrow» er ein song skriven av Leroy «Sugarfoot» Bonner, Joe Harris, Marshall «Rock» Jones, Ralph «Pee Wee» Middlebrooks, Dutch Robinson, Clarence «Satch» Satchell og Gary Webster frå Ohio Players for albumet deira Observations in Time i 1969.
David Bowie spelte songen på this track live on Diamond Dogs-turneen i 1974 (som «Here Today, Gone Tomorrow»). Ein versjon av songen vart spelt inn live og gjeven ut som bonusspor på Rykodisc-utgåva av konsertalbumet David Live i 1990. I 2005 kom albumet ut på ny på Virgin Records/EMI med den komplette og korrekte rekkefølgja på songane.
Ole Olsson Amundrød
Ole Olsson Amundrød eller Olsen, var ein norsk gardbrukar og eidsvollsmann.
Ole Olsson Amundrud var frå garden Østby i Tjølling i Vestfold. Han var frå 1789 omgangsskulelærar i heimbygda. År 1800 vart han utnemnd til klokkar og skulehaldar i Tjølling. Denne kombinerte stillinga hadde han til 1810. Han gifta seg til garden Ommundrød / Amundrød i Tjølling, og dreiv denne frå 1813. Han og kona Ingeborg Maria fekk etter kvart åtte born.
Amundrød vart i 1814 vald til 3. representant for Laurvigs grevskap til riksforsamlinga på Eidsvoll. Her knytte han seg til Sjølvstendepartiet. Til det overordentlege storting seinare same året var han varamann (suppleant).
Etter at han kom heim att frå Eidsvoll i 1814 bygde han om bustadhuset på Amundrød til eit kombinert gjestgjevarhus og skysstasjon. Bygninga brann ned i 1902.
Victor-François de Broglie
Under den austerrikske arvefølgjekrigen tok han del i storminga av Praha i 1742 og vart gjort brigader. I 1744 og 1745 tente han ved Rhinen og tok over for faren som hertug av Broglie, etter at faren døydde i 1745. Han vart maréchal de camp, og tente så under Moritz av Sachsen i Nederlanda der han var til stades ved Roucoux, Val og Maastricht. Mot slutten av krigen var han vorte generalløytnant.
Under sjuårskrigen tente han først under Louis Charles César Le Tellier-Estrées, Charles de Rohan-Soubise og Contades, og var til stades ved alle slaga frå Hastenbeck og framover. Etter sigeren hans over prins Ferdinand i Bergen (1759) vart han gjort marskalk av Frankrike av kong Ludvig XV og fekk tittelen Reichsfürst av keisar Frans I.
Høgtunga i Lom
Høgtunga er eit fjell i Lom kommune i Innlandet. Den høgaste toppen er Søre Høgtunga som har ei høgd på 1676 meter over havet og er det 868. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Victor-François de Broglie
I 1759 vann han slaget ved Bergen og følgde opp dette med å erobre byen Minden. Seinare kjempa han i slaget ved Minden under Contades, som han seinare skulle overta for. I 1760 vann han ved Korbach, men vart slått ved Villinghausen i 1761. Etter krigen fall han i unåde og vart ikkje kalla inn til teneste før i 1778, då han fekk kommando over troppanr som skulle operere mot England. Han spelte ei stor rolle i den franske revolusjonen, som han var sterkt imot. Han kommanderte troppane ved Versailles i juli 1789 og tente kort tid som krigsminister under Ludvig XVI før han flykta frå Frankrike. Etter utflyttinga vart han ein kort stund kommandant for «prinsearmeen» (1792).
Sidan den eldste sonen til hertugen, Charles-Louis-Victor de Broglie, døydde under terrorveldet, vart han etterfølgd av barnebarnet Victor de Broglie. Han døydde i Münster i 1804.
Høgtunga i Lom
Austre Høgtunga er ein annan topp på fjellet med ei høgd på 1651 meter over havet. Det er det 987. høgaste fjelltoppen i Noreg.
Norsk språkhistorie
Norsk språkhistorie er historia til det norske språket. Språkhistorie kan delast opp i:
Ras
Ras, òg kalla skred (frå norrønt skrið, i slekt med skride) eller lavine, er ei nemning på at større mengder stein, jord, eller snø som rører seg nedover eit landskap eller ei fjellside. Eit stort ras kan røra seg fleire kilometer og føra til stor øydelegging. Om massen i raset dett ned i til dømes ein fjord, kan det koma store flodbølgjer - dette gjeld ikkje minst fjellskred eller store steinras. Ved til dømes Tafjord-ulukka i 1934 gjekk sjølve raset i eit folketomt område, medan flodbølgja skapte stor øydeleggingar langt unna.