cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mesterdetektiven Blomkvist
Handling
Ein dag dukkar onkel Einar opp; han er ein fetter av mor til Eva-Lotta. Onkel Einar tar med seg dei tre vennene opp til ruinen som ligg på ei høgde utanfor byen, og der dirkar han opp døra til kjellaren. Seinare same dag tar han dei tre barna med på konditori, men dei merkar at han eigentleg berre er interessert i kva som står i kveldsavisa under overskrifta Siste nytt. Kalle sørger for å sikra seg avisa i det dei forlèt konditoriet. Etterpå går onkel Einar til jernvarehandelen og kjøpar ei lommelykt, sjølv om det er midt på sommaren med lyse sommarnetter.
Kalle får det for seg at det er noko mystisk med Einar, og bestemmer seg for å overvaka han. Einar ber han om å springa på postkontoret med eit brev for han, og det gjer Kalle gjerne; han nyttar sjansen til å notera seg namnet på adressaten i notisblokka han alltid ber med seg. Så ei natt vaknar Kalle og kikkar ut av vindauget, der han ser Einar klatra ut av vindauget frå soverommet hjå familien til Eva-Lotta og lista seg av stad.
Nokre dagar seinare overhøyrer Kalle at Einar beklagar seg overfor mor til Eva-Lotta om at han søv dårleg. Ho seier at ho skal skaffa han sovetablettar for å hjelpa han med søvnproblema. Same natt listar Kalle seg inn på rommet til Einar, og klarar å ta fingeravtrykk av han medan Einar søv. Men når han skal lista seg ut igjen, velter Kalle ei blomterpotte, og Einar vaknar av bråket. Han trekk fram ein pistol og siktar rett på Kalle, som er rådsnar og lèt som om han har gått i søvne. Det verkar som om Einar godtar forklaringa.
Neste dag har Kalle eit ærend på hotellet i byen. I resepsjonen står det to mystiske menn som freistar å få resepsjonisten til å fortelja om det bur ein gjest der som heiter Einar Lindeberg. Kalle skjønner at det er onkel Einar dei snakkar om, og noterer signalementet deira i notisboka si. Han skriv òg ned registreringsnummeret på bilen deira, og teiknar av mønsteret på bildekka. I gjesteboka på hotellet finn han dessutan namna deira: dei er oppførte som Artur Krok og Ivar Redig. Kalle bestemmer seg for å spana på dei. Han klatrar opp i eit lønnetre, og derfrå ser han at dei to mennene – som eigentleg heiter Tore og Ivar – til slutt finn onkel Einar. Av samtalen deira skjønner han at dei tre har stole noko, men at Einar deretter har stukke av med bytet. Kalle tar fram avisa som Einar studerte så ivrig på konditoriet, og finn ein artikkel om eit innbrot på Östermalm i Stockholm der det blei stole juvelar verd 100 000 kroner. Onkel Einar kom til Lillköping dagen etter dette innbrotet.
Kalle sender eit brev til kriminalpolitiet i Stockholm med fingeravtrykka til Einar. I tillegg fortel han Eva-Lotta og Endre at han har spana på både Einar og dei to andre mennene, og om kva mistankar han har. Han trur at Einar har gøymt byttet i den låste slottskjellaren, og tar med seg vennene dit. Og ganske riktig: i kjellaren grev dei fram eit metallskrin, og i skrinet ligg dei stolne juvelane.
Dagen etter er Einar sporlaust borte. Kalle, Eva-Lotta og Endre drar tilbake til slottsruinen for å sjå om skurkane framleis held på å leita etter skrinet der. I slottskjellaren finn dei Einar, som er bunden på hender og føter. Endre skal akkurat gå av stad for å henta politiet, då Krok og Redig dukkar opp. Dei tvingar barna til å fortelja kvar dei har gjort av skrinet. Så snart dei får høyra at skrinet er gøymt i hovudkvarteret til Den hvite rosen på bakeriloftet, stenger skurkane barna inne i slottskjellaren og drar sin veg.
Kalle finn lommelykta til Einar på golvet, men dei må likevel vera nokre timar i stummande mørke. Ingen veit at dei gått til slottsruinen, men til slutt oppdagar dei ein kjellargang som leiar ut i fridom. Dei skunder seg heim, der kriminalpolitiet frå Stockholm ventar på dei. Fingeravtrykket som Kalle sende til politiet med posten har vekt interessa deira, og dei tre ungdommane får sitja i baksetet på politibilen då kriminalbetjentane innleier ei biljakt på dei tre skurkane, som akkurat har forlate byen.
Etter ei skotveksling køyrer skurkane i grøfta, og blir deretter pågripne av politiet. Den takksame banksjefen, som no kan få tilbake juvelane som banden hadde stole frå han, betaler dei tre vennene ein dusør på 10 000 kroner.
Filmatiseringar
Den fyrste filmen basert på denne boka hadde premiere allereie i 1947 Han var regissert av Rolf Husberg og hadde tittelen Mesterdetektiven Blomkvist.
I 1971 hadde ein tsjekkisk TV-film basert på boka premiere; han hadde tittelen Podezřelé prázdniny. I 1976 blei det laga ein film i Litauen, som den gongen var innlemma i Sovjetunionen, med tittelen Prikljutsjenija Kalle-systsjika.
Storrfamilien
Storrfamilien eller halvgrasfamilien (Cyperaceae) høyrer til einfrøbladingane. Dette er ei stor gruppe oftast fleirårige plantar med renneforma eller trådforma blad. Dei har trekanta eller rundt strå utan ledknutar. Slekta Cladium har innhole strå, dei andre slektene ikkje. Blomstrane samla i aks. Blomsterdekke vantar eller finst som hår eller børstar. Plantane har tre eller to mjølberarar og nøttefrukt. Nøtta har to eller tre kantar etter som det er to eller tre arr.
Phil Neville
Philip John Neville er ein engelsk fotballspelar og -trenar frå Bury, sidan 2018 landslagssjef for Englands kvinnelandslag. Han er særleg kjend for sine 10 år som Manchester United-spelar, ein fotballklubb han vann seks ligatitlar, tre FA-cupfinalar og Meisterligaen 1999 med. Gary Neville er hans eldre bror.
Klubbspel
Neville fekk sin ligadebut med Manchester United i 1995. Tiårsperioden 1995-2005 var han jamnt med i fyrsteellevaren til det engelske storlaget, utan nokon gong å ha ei sentral rolle i laget. Han spelte oftast sideback, men vart også nytta i defensive midtbaneroller. Våren 1996 vart han ligameister, og han spelte heile kampen då Liverpool FC vart slått i FA-cupfinalen. Året etter vart han ligameister på ny, sameleis i 1999 og 2000. Våren 1999 opplevde han den historiske trippeltriumfen til Manchester United, spelte heile FA-cupfinalen, derimot vart han sitjande på innbytarbenken då laget hans vann meisterligafinalen mot Bayern München. Neville deltok i 252 ligakampar for Manchester United, skåra einast 5 ligamål.
Sommaren 2005 vart Neville overført til Everton FC. Her fekk han meir speletid, med fast plass på fyrstelaget, og i fleire sesongar lagkaptein. Ved sesongslutt i 2013 la han fotballskorne på hylla, etter 242 ligakampar og 4 mål for laget frå Liverpool.
Landslagsspel
Perioden 1996-2007 deltok Neville i 59 landskampar for England, heile 23 av dei som innbytar. Han var med i EM-troppa både i 1996, 2000 og 2004. Under europameisterskapen på heimebane i 1996 fekk han ikkje speletid, derimot spelte han 3 EM-kampar i 2000 og 2 i 2004. Han makta aldri kome på skåringslista.
Trenar
Etter han la opp, har Neville hatt ulike trenaroppdrag i England og Spania. Tidleg i 2018 tok han over som landslagssjef for det engelske kvinnelandslaget.
Vormsele
Vormsele (sørsamisk Vuarnasovvene, umesamisk Vuordnasuvváne) er ein liten tettstad i Lycksele kommun i Västerbottens län i Sverige.
Mister Gay World 2010
Mister Gay World 2010 (MGW 2010) var den andre gongen Mister Gay World vart arrangert. Tevlinga vart halden i Oslo i Noreg. Finalen fann stad laurdag 13. februar. Charl van den Berg vann tevlinga for Sør-Afrika.
Vollsjö
Vollsjö er ein tettstad i Sjöbo kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 788 innbyggjarar.
Vollsjö er først og fremst kjend som fødestaden til forfattaren Fritiof Nilsson Piraten. I historiene han har skrive om den skånske landsbygda, har Piraten henta fleire karakterar og miljø frå heimstaden.
Stasjonshuset blei bygd i 1866, då jernbanen mellom Eslöv og Ystad blei bygd. Stasjonsbygningen var bemanna fram til 1975, og blei deretter ståande og forfalle inntil han vart riven. Framleis står godsmagasinet, banevaktstua og pumpehuset, som omtalast i fleire av bøkene om Bombi Bitt. I banevaktstua ligg Piratenmuseet, som skildrer Fritiof Nilsson Piraten sitt liv og verksemd.
Barnard Point
Barnard Point er eit nes på søraustsida av innløpet til False Bay på sørsida av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Dette neset var kjend for selfangarar så tidleg som 1822. Namnet vart gjeve eit hundreår seinare, truleg etter Mount Barnard (no Mount Friesland) som ligg nordaust for neset. Charles H. Barnard, kaptein på skipet «Charity» frå New York, drei selfangst i Sør-Shetlandsøyane i 1820–21,
Balfron
Balfron, Stirlingshire  er ein landsby i regionen Stirling i Skottland. Han har kring 1500 innbyggjarar og ligg 26 km nord for Glasgow.
Mount Helms
Mount Helms er eit rundt, delvis snødekt fjell mellom Mount Semprebon og Mount Oldenburg sentralt i Martin Hills i Antarktis. Fjellet vart plassert på kartet av ei gruppe frå US Antarctic Research Program leia av J. Campbell Craddock i januar 1963. og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Ward J. Helms, ein radioforskar ved Byrd-stasjonen i 1962.
Barnard Point
Neset ligg 1,5 km nord-nordvest for Botev Point og 6,6 km søraust for Miers Bluff.
Bezmer Point
Bezmer Point (Nos Bezmer) er eit nes på nordvestkysten av Varna Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Neset ligg 9,6 km aust-nordaust for Siddons Point og 3 km sørvest for Kotis Point og 4,9 km vest-sørvest for Miziya Peak. Neset vart kalla opp etter busetnaden Bezmer søraust i Bulgaria, som igjen er kalla opp etter den den bulgarske herskaren Khan Bezmer (600-talet evt.).
Fylkesveg 152 i Rogaland
Fylkesveg 152 i Rogaland går mellom Varhaug og Skolekrossen i Hå kommune. Vegen er 1,2 km lang.
Vere ishaug
Vere ishaug er ein liten ishaug som ligg i Wilkinsisen utanfor vestkysten av Aleksanderøya i Antarktis. Han vart grovt kartlagt frå lufta av British Antarctic Survey på ein flytur med radioekkolodd den 1. februar 1967 og seinare nøyaktig plassert på kartet frå U.S. Landsat-bilete frå februar 1979. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1980 etter løytnant Robert P. Vere i RAF som var andrestyrmann på Twin Otter-flyet som vart nytta under flyturen.
Vrena
Vrena er ein tettstad i Nyköpings kommun i Södermanlands län i Södermanland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 665 innbyggjarar.
No Other
No Other er det fjerde soloalbumet til den amerikanske songar/låtskrivaren Gene Clark. Det kom ut seint i 1974 og var kritikarrost, men selde dårleg. Det vart brukt mykje tid og pengar i studio, men plateselskapet Asylum Records marknadsførte ikkje albumet, og innan 1976 hadde dei sletta et frå katalogen sin. Clark kom seg aldri på fote att etter det mislukka albumet.
Like etter Clark døydde i 1991, vart No Other gjeve ut på CD, og igjen tidleg i 2000-åra til positiv omtale.
Bakgrunn
Seint i 1972 vart Clark invitert med i ei attforeiing med den originale The Byrds-besetninga på Asylum Records. Sjølv om albumet vart organisert og produsert av David Crosby, utvikla albumet umerkbart seg til ei oppvisning for Clark, som song på to songar av Neil Young og bidrog med to originale songar. På bakgrunn av dette fekk Clark kontrakt med Asylum som soloartist av David Geffen.
Medan han førebudde seg til innspeling vart Clark ei kort stund med i gruppa som akkompagnerte den tidlegare Byrds-kollegaen Roger McGuinn. Dei to delte til og med heim ei stund på denne tida i Hollywood Hills med utsyn over Stillehavet. Under ein periode der han spelte på The Troubadour i Los Angeles med McGuinn introduserte han ein song som kom til å vere på repertoaret hans resten av karrieren, «Silver Raven». Han vart spelt inn i eit arrangement med den langvarige samarbeidspartneren Jesse Ed Davis og studiomusikaren Danny Kortchmar på No Other. Clark sa om denne songen i eit intervju i 1976: «Han kom faktisk frå ei nyhendemelding om oppdaginga av ein satellitt eller noko slikt. Dei fann ikkje ut kvar han kom frå. Han var frå utafor solsystemet vårt. Dei fekk signal frå han som sa at han var kring hundre år føre vår teknologi.»
Produksjon
Clark trekte seg attende til heimen sin på kysten i Mendocino og byrja å skrive songane for albumet det neste året. I følgje Clark: «Heile albumet vart skriven då eg budde i eit hus med utsyn over Stillehavet i Nord-California. Eg berre sat i stova med eit stort vindauge ut mot havet, som eg sat å stirra på i fleire timar om gangen. Eg hadde penn og papir der, og ein gitar eller piano, og ganske snart kom et ein tanke og eg skreiv det ned eller tok det opp på lydband. I somme tilfelle, etter ein dag med slik meditasjon der å sjå på ei slik naturleg kraft, kom eg opp med noko.»
Clark gjekk i studio i april 1974 med produsenten Thomas Jefferson Kaye, som vart den viktigste samarbeidspartneren til Clark dei nesten femten åra. Tidlegare på året hadde Kay brukt tusenvis av dollar på den første soloplata til Bob Neuwirth, som hadde selt dårleg. Kaye fortsette med dette mønsteret på No Other. Dei fleste innspelingane var i Los Angeles med kremen av studiomusikarane der på den tida: Korchmar, klaverspelearen Craig Doerge, bassisten Leland Sklar og trommeslagaren Russ Kunkel frå The Section, gitaristen Jesse Ed Davis; den kjende progressiv bluegrass-felespelaren Richard Greene; den tidlegare Blues Image-perkusjonisten Joe Lala; klaverspelaren og den framtidige Jimmy Buffett-bandleiaren Michael Utley; Allman Brothers Band-perkusjonisten Butch Trucks; korvokalistane Clydie King, Claudia Lennear, Venetta Fields og Cindy Bullens og den tidlegare Byrds-kollegaen Chris Hillman.
Den enkle countryfolkstilen på White Light og Roadmaster vart erstatta av intrikate vokalharmoniar og tunge, overdubba arrangement i Kaye «sitt svar til Brian Wilson og Phil Spector som produsent». I tillegg var det ei markant kjensle av R&B/funk i tittelsporet, som ofte er blitt sagt å ha kome av at Sly Stone var til stades på somme av innspelingane. I følgje John Einarson sin Mr. Tambourine Man var alle musikarane imponerte av perfeksjonismen og den audmjuke haldninga til Clark.
I starten flytta Carlie Clark og barna med han til Los Angeles i håp om bevare familielivet frå Mendocino. Men det tok ikkje lang tid før Clark kasta seg ut i festmiljøet i L.A. og det seinaste motedopet - kokain. Etter at kona med avsky drog attende til Nord-California med familien, flytta Clark inn hos den gamle venen og bandkollegaen Doug Dillard i Hollywood Hills. «Lady of the North», den siste songen på albumet, vart skriven av dei to i ein dis av kokain og vart det siste samarbeidet deira på ein song.
I fleire år gjekk det rykte om at berre den eine halvparten av eit planlagt dobbeltalbum var blitt spelt inn, og at Geffen hadde nekta dei å spele inn resten på grunn av den store kostnaden det ville føre til. Dette er blitt stadfesta av Clark i eit intervju i 1976. I følgje Kaye i Mr. Tambourine Man vart det spelt inn demoversjonar av 13-14 songar med akustisk gitar, men berre ni av desse vart spelte inn med fullt band. «Train Leaves Here This Morning», ei nyinnspeling av ein song først gjeven ut på The Fantastic Expedition of Dillard & Clark, vart fjerna frå det endelege albumet.
Utgjeving
No Other vart levert til Asylum Records sommaren 1974. Kostnaden hadde blåst opp til over hundre tusen dollar, ei svær investering i ein artist som ikkje hadde hatt ein hit på åtte år. Geffen vart vidare sjokkert over mangelen på potensielle hittar og den ukommersielle sida ved songane.
No Other kom ut i september 1974 og nådde ein skuffande 144. plass på albumlista i USA utan at selskapet gjorde noko aktiv marknadsføring. Det fekk heller ikkje noko god kritikk då det kom ut og mange kritikarar skjelte ut den «pretensiøse» og «oppblåste» produksjonen til Kaye. Ein sjeldan, full turné av Clark kunne ikkje redde salstala og demoar for eit nytt album - visstnok med ei blanding av countryrock, R&B, funk og tidleg disco, vart raskt avvist av Asylum. Innan 1976 var No Other sletta frå katalogen til Asylum.
Clark uttrykte i seinare intervju alltid at han var skuffa over mangelen på suksess med No Other, som han rekna som meisterverket sitt.
I 1991 kom No Other ut på CD. Mot slutten av 1990-åra, kanskje som følgje av at interessa for katalogen hans auka etter han døydde, vart tre songar frå No Other gjevne ut på samleplata Flying High. Ei europeisk utgåve kom ut i 2003 med «Train Leaves Here This Morning» og fleire alternative, halvakustiske utgåver av songane som bonusspor.
Gene Clark No Other Band
I 2014 sette Victoria Legrand og Alex Scally frå Beach House saman eit band for ein konsertturné der die framførte heile albumet. Bandet hadde òg med seg Iain Matthews frå Fairport Convention.
Herrin Peak
Herrin Peak er eit stort snødekt fjell, 1755 moh, som står 6 nautiske mil sør for Landmark Peak på austsida av Gowanbreen i Heritage Range i Antarktis. Det vart namngjeve av den geologiske gruppa frå University of Minnesota i 1963–64 etter John M. Herrin, ein del av helikoptermannskapet som assisterte gruppa.
Mihailo Petrović
Mihailo Petrović er ein tidlegare serbisk fotballspelar.
Filmen Harry Potter og De vises stein
Harry Potter og De vises stein er filmatiseringa av boka Harry Potter og De vises stein med same namnet, og er regissert av Chris Columbus. Filmen hadde premiere 16. november 2001.
Handling
Harry Potter, ein helt vanleg elleveårig gut, er eigentleg trollmann og overlevande etter freistnaden til Fyrst Voldemort på å skaffe seg makt. Harry vert redda frå gompe-slektningane sine, Herr og Fru Dumling, og send til Galtvort høyere skole for hekseri og trolldom. Her vert han vener med Ronny og Hermine.
Band of Joy
Bandet er mest kjend for to av bandmedlemmane, Robert Plant og John Bonham, som seinare vart med i Led Zeppelin.
Band Of Joy oppstod opphavleg i 1966 i West Bromwich, nær Birmingham i England med Chris Brown (klaverinstrument), Vernon Pereira (gitar), og songar Robert Plant. Konfliktar i styringa av bandet gjorde at Plant forlet gruppa etter nokre få månader. Han prøvde raskt å danne sitt eige Band of Joy, men måtte gje seg. Ei tredje utgåve av bandet, med barndomsvenen til Plant, John Bonham, varte frå 1967 til midten av 1968. Blandinga deira av soul og blues var populær i modkulturen i Birmingham. Denne besetninga spelte inn fleire demoinnspelinga tidleg i 1968, men bandet vart oppløyst i mai 1968 då dei ikkje fekk platekontrakt.
Ei kort stund spelte Dave Pegg sologitar i bandet. Han spelte seinare bass i Fairport Convention og Jethro Tull. Pegg øvde med Band of Joy, men spelte aldri konsertar med dei.
I 2010 annonserte Plant at han starta eit nytt band og turnerte som Robert Plant & the Band of Joy. Dei gav ut albumet Band of Joy, som av Rolling Stone vart kåra til det 8. beste albumet i 2010.
Aberfoyle
Aberfoyle  (skotsk-gælisk Obar Phuill) er ein landsby i regionen Stirling i Skottland. Han har kring 500 innbyggjarar. Aberfoyle ligg ved elva Forth, like søraust for utspringet til elva i fjellkjeda the Trossachs. Han er innanfor grensa til Loch Lomond and the Trossachs nasjonalpark. Aberfoyle ligg om lag midt mellom byen Stirling i aust og Loch Lomond i vest, ca 40 kilometer nord for Glasgow.
Det var eit skiferbrot i åsen Craigmore (387 moh) frå om lag 1820 til 1950, i dag er turisme og skogbruk dei viktigaste næringsvegane i Aberfoyle.
Rob Roy vart fødd ikkje langt unna Aberfoyle, og landsbyen opptrer i romanen til Walter Scott om klanleiaren.
Liege & Lief
Liege & Lief er det fjerde albumet til den engelske folkrockgruppa Fairport Convention og kom ut i 1969. Albumet består av tradisjonelle songar og melodiar, i lag med originale songar skriven i same stil. Instrumenta er ei blanding av akustiske og elektriske instrument og Sandy Denny syng solovokal på dei fleste songane. Albumet vart særs viktig og gjorde mykje får å etablere britisk folkrock som ein eigen sjanger.
Historie
Etter at ei bilulukke hadde teke livet av Martin Lamble, stod bandet utan trommeslagar. Etter at Unhalfbricking kom ut, tok Dave Mattacks over, og etter å ha tidlegare spelt med Mecca Ballrooms, måtte han «lære seg ein heilt ny trommestil» Dave Swarbrick, som var noko eldre enn resten av bandet, hadde alt spelt i ein suksessfull duett med gitarist Martin Carthy. Etter at han deltok på Unhalfbricking vart han fulltidsmedlem av Fairport.
Borte var songane av Bob Dylan og andre musikarar, og desse var erstatta av elektriske versjonar av tradisjonelle engelske folkeviser go den første av ei lang rekkje instrumentale medleyar av folkedansmelodiar driven av fiolinen til Dave Swarbrick. Dei fleste av songane var henta til bandet av Ashley Hutchings frå samlinga til Cecil Sharp, som ein fann i English Folk Dance and Song Society.
Tittelen består av dei middelengelske orda liege som tyder «lojal» og lief som tyder «klar». Plateomslaget var i grått og rosa, og består av ei skisse av bandet.
Kort tid etter at Liege & Lief kom ut, forlet Ashley Hutchings bandet for å spele meir tradisjonell musikk i det nye bandet sitt, Steeleye Span; Sandy Denny forlet òg bandet og starta Fotheringay.
I 2007 kom det doble Liege and Lief Deluxe Edition ut. Den andre plata bestod hovudsakleg av konsertopptak frå BBC og to stilmessige ukarakteristiske unytta songar, Frank Sinatra-songane «The Lady Is a Tramp» og «Fly Me to the Moon».
Mottaking og påverknad
Liege & Lief vart promotert av John Peel på radioprogrammet hans Top Gear og albumet låg femten veker på den britiske albumlista, med 17. plass som høgaste plassering.
Kritikaren til AllMusic oppsummerte albumet med «sjølv om det var det mest folk-orienterte albumet til Fairport Convention til då, så rocka det òg hardt på ein gjennomført original og kompromisslaus måte».
Albumet fekk stor innverknad på utviklinga av britisk folkrock. Det vart stemnd fram som «det viktigaste folkemusikkalbumet gjennom tidene» av lyttarane på BBC Radio 2 i 2002, og i 2006 vann det prisen som viktigaste folkemusikkalbum gjennom tidene på same kanal. For denne hendinga møtte dei originale medlemmene Simon Nicol, Richard Thompson, Ashley Hutchings, Dave Swarbrick, Dave Mattacks, med Chris While for Sandy Denny, for å spele «Matty Groves». Georgia Lucas, dottera til Sandy Denny og Trevor Lucas, tok imot prisen på vegner av den avdøde mora. 10. august 2007 spelte badnet heile albumet under Cropredyfestivalen.
I juni 2007 sette Mojo albumet på 58. plass på lista deira over «100 plater som endra verda».
Plate to: Unytta studioopptak og BBC-innspelignar
Gjeven ut i 2007.
Anton von Werner
Anton Alexander von Werner var ein preussisk-tysk historiemålar, fødd i Frankfurt an der Oder.
Liv og gjerning
Werner byrja som lærling i 1857. Frå 1860 studerte han ved Akademie der Künste i Berlin. To år seinare reiste han til akademiet i Karlsruhe og utdanna seg vidare, der han mellom andre hadde Johann Wilhelm Schirmer og Carl Friedrich Lessing til læremeistrar.
Nesten alle dei viktige verka til Werner har tema frå krigen mellom Tyskland og Frankrike i 1870 og -71. Hans mest kjende måleri er Die Proklamation des Deutschen Kaiserreiches (Kunngjeringa av det tyske keisarriket) frå 1876. Motivet er frå Spegelsalen i Versailles, der det tyske keisarriket vart utropt etterfylgd av sabelhelsing frå dei tyske fyrstane som var til stades. Slottet Versailles var hovudkvarter for dei prøyssiske styrkane i Frankrike under sjølve krigen, og vidare, til dess Frankrike hadde betalt krigsskadeserstatning. Heilt inn på 1890-talet henta Werner motiv frå same krigen.
Anton Werner og den norske målaren Hans Gude var nære vener.
Bannockburn
Bannockburn  er ein landsby i regionen Stirling i Skottland. Han har kring 7500 innbyggjarar. Det vart utkjempa eit stort slag i denne landsbyen i 1314. Slaget vart kjent som slaget ved Bannockburn, og vart utkjempa mellom engelske inntrengjarar og skottar. Skottane var talmessig underlegne, men vann likevel slaget og sørgde for at Skottland fekk sjølvstendet sitt.
Phil Miller
Philip Paul Miller var ein engelsk progressiv rock/jazz-gitarist og ein sentral figur i Canterbury scene.
Miller vart fødd i Barnet i Hertfordshire. Han var sjølvlærd på gitar og skipa det første bandet sitt, Delivery, 17 år gammal med bluesmusikarar frå Ronnie Scott's Jazz Club i London. Han var seinare med å skipe Matching Mole, Hatfield and the North, National Health, Short Wave (med Hugh Hopper, Pip Pyle og Didier Malherbe), og In Cahoots, som han skipa i 1982 med Richard Sinclair, Elton Dean, Peter Lemer og Pip Pyle. Han har òg spelt mykje som soloartist.
Miller døydde av kreft i London i 2017.
Sydney McLaughlin
Sydney Michelle McLaughlin er ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Dunellen i New Jersey som vart olympisk meister på 400 meter hekk i 2021 og verdsmeister i 2022. Ho har forbetra verdsrekorden i øvinga fire gongar, sist til 50,68 sekund under VM i friidrett 2022. I tillegg til hekkemedaljane vann ho VM-gull 2019 og 2022, samt OL-gull 2021 i 4 x 400 meter stafett med USA sine mannskap.
Aktiv
Knapt 17 år gammal fekk McLaughlin billett til Sommar-OL 2016 etter å ha vorte klokka i mål på tida 54,15 sekund på langhekken. Året etter flytta ho den personlege rekorden til 53,82, deretter tok ho i 2018 steget opp i øvste verdseliten med 52,75 sekund som best. Under VM i friidrett 2019 sprang ho i mål til sølvmedalje på 52,23, slått av landskvinna Dalilah Muhammad som sette verdsrekord med tida 52,16. To dagar seinare deltok dei begge på USA sitt vinnarlag i 4 x 400 m stafett.
27. juni 2021 i Eugene sette McLaughlin ny verdsrekord i 400 meter hekk med tida 51,90. Den 4. august forbetra ho rekorden til 51,46 sekund då ho sigra i OL-finalen i Tokyo. Sommaren 2022 forbetra ho verdsrekorden til 51,41 den 25. juni og til 50,68 den 22. juli, begge gongane på friidrettsstadion i Eugene, fyrste gongen i USA-sitt VM-uttak og siste gongen i sjølve VM-finalen.
McLaughlin sprang startetappen for USA sitt gullmannskap i 4 x 400 m stafett ved Sommar-OL i 2021. Eitt år seinare var ho ankerkvinne for eit elles heilt nytt gullmannskap på den lange stafetten ved VM i Eugene. Hennar personlege rekord på 400 meter frå 2018 er 50,08 sekund.
Fylkesveg 153 i Rogaland
Fylkesveg 153 i Rogaland går mellom Varhaug og Jarholen i Hå kommune. Vegen er 1,0 km lang.
Adresse Lisboa
Adresse Lisboa var eit TV-program på NRK1. I programmet vart alle bidraga som deltok i Eurovision Song Contest 2018 presenterte. Kvart bidrag vart bedømt og gjeve poeng av eit panel av kjendisar og eit panel av Eurovision-fans. Poenga som kvar person kunne gje til eit bidrag, var i ekte Eurovision-stil; 1-8, 10 og 12 poeng. Programleiaren for Adresse Tel Aviv var Marte Stokstad. Ingeborg Heldal, Per Sundnes, Silje Nordnes og Stian «Staysman» Thorbjørnsen sat i kjendispanelet.
Cesár Sampson med «Nobody but You» frå Austerrike og Jánna Terzí med «'Oniró mou» vann Adresse Lisboa etter å ha fått 86 poeng. Alekseev og «Forever» frå Kviterussland kom på tredjeplass.
Episode 4
1 Det norske bidraget vart ikkje bedømt med poeng, sidan man ikkje kan røyste på sitt eige land i Eurovision Song Contest.
In the Land of Grey and Pink
In the Land of Grey and Pink er det tredje studioalbumet til det engelske progrockbandet Caravan, gjeve ut i april 1971 på Deram Records. Det vart produsert av David Hitchcock og var det siste albumet med den originale besetninga med Richard Coughlan, Pye Hastings, Richard Sinclair og Dave Sinclair før Back to Front i 1982.
Albumet vart skrive og spelt inn seint i 1970 og tidleg i 1971 og inneheldt fleire songar frå Richard Sinclair. Hastings, som hadde vore den fremste låtskrivaren på dei to førre albuma, medverka berre med eitt spor. Instrumentalt er musikken dominert av orgelsoloane til David Sinclair og side to består av ein 22 minuttar lang suite av songar, «Nine Feet Underground». Plateomslaget består av eit Tolkien-inspirert måleri.
Bakgrunn og innspeling
Sjølv om Caravan ikkje enno hadde hatt større kommersiell suksess i 1970, hadde dei byrja å få ein del folk på konsertane sine, inkludert ein konsert på Kralingen popfestival i Nederland føre eit publikum på 250 000 og den tiande Plumptonfestivalen. Innimellom turneane hadde gruppa skrive fleire nye stykke dei ønskte å spele inn. Sidan dei hadde hatt problem med å produsere innspelingane sine sjølve på det førre albumet, If I Could Do It All Over Again, I'd Do It All Over You, valde gruppa å samarbeide med produsenten David Hitchcock. Hitchcock hadde blitt fan av bandet og var ein viktig faktor i å få dei signert til Decca Records. Han hadde teke steget opp frå kunstavdelinga i selskapet til produksjonsavdelinga og var gira på å arbeide på albumet. Gruppa hadde vore skeptisk til å la Hitchcock få arbeide på If I Could Do It All Over Again... men etter å ha oppdaga entusiasmen hans og dei kreative ideane, kom dei fram til at det var ein god ide og ta han med som produsent.
Innspelinga byrja i september 1970 i Decca Studios i West Hampstead i London. Gitaristen Pye Hastings hadde skrive mesteparten av songane for dei tidlegare albuma, som førte til ein reserve av songar skrivne av resten av gruppa. Derfor tilbaud han berre ein enkelt song, «Love to Love You (And Pigs Might Fly)». Bassisten Richard Sinclair hadde skrive «Golf Girl», ein song om kjærasten og den framtidige kona hans. Begge songane var skrivne som streite popsongar i kontrast til somme av dei lengre stykka på albumet. Klaverspelaren David Sinclair hadde skrive fleire forskjellige musikalske segment han ønskte å setje saman til ein suite av songar. Gruppa hjelpte til med å arrangere og setje saman delane og resultatet var den 22 minuttar lange «Nine Feet Underground». Songen vart spelt inn i fem separate delar og så redigert saman av Hitchcock og lydteknikaren Dave Grinsted. Det meste av verket var instrumentalt, utanom to delar med tekst. David Sinclair spelte dei fleste soloane på sporet, i tillegg til på det meste av albumet, med anten fuzz-basert orgel eller piano.
Det meste av albumet utanom «Nine Feet Underground» vart spelt inn i desember i Air Studios i Oxford Street. «Glow Girl» hadde blitt prøvd spelt inn i Decca Studios, men vart spelt inn på ny med anna tekst som «Golf Girl», med fløyte og trombone. «Winter Wine» hadde blitt spelt inn i september som ei røff instrumental med ordlaus vokal, men fekk eit nytt forsøk i Air Studios, då han fekk tekst om draumar og eventyr. Den endelege versjonen bestod av ein viseinspirert akustisk gitar i introen og inkluderte ein improvisert orgelseksjon i midten. Det siste sporet som vart spelt inn var tittelsporet, som inkluderte lyden av Richard Sinclair som bles bobler. Albumet vart miksa i Decca i januar 1971.
Under innspelingane i Air Studios, spelte bandet inn ein røff versjon av «Aristocracy», men denne vart skrinlagd og spelt inn på ny året etter for det neste albumet, Waterloo Lily. Tittelen vart føreslått av Richard Sinclair; «landet i grått og rosa» refererer til heimfylket til bandet, Kent. Han kom opp med uttrykket etter å ha sett på ein solnedgang unde øvingane deira i Graveney tidleg i bandkarrieren.
Utgjeving og mottaking
Albumet kom ut 8. april 1971 med eit Tolkien-inspirert plateomslag, teikna av Anne Marie Anderson. Det gjekk ikkje inn på salslista i Storbritannia, men selde jamt og trutt gjennom 1970-åra og gjekk aldri ut av opplag. «Nine Feet Underground» vart eit populært spor på nattlege sendingar på FM-radio. Gruppa vart frustrert over mangelen på kommersiell suksess, og dei byrja å skulde Decca for dårleg marknadsføring. I august 1971 aksepterte David Sinclair eit tilbod frå den tidlegare Soft Machine-trommeslagaren og vokalisten Robert Wyatt om å bli med i det nye bandet hans, Matching Mole.
Albumet kom ut på ny i 2001 på CD med bonusspor, inkludert tidlege opptak av «Winter Wine» og «Golf Girl» frå Decca Studios. Ei ny utgåve av albumet, miksa i både stereo og 5.1-kringlyd av den britiske musikaren og produsenten Steven Wilson, om ut på ein dobbel-CD og ein DVD i samband med 40-årsjubileet til plata i 2011. I tillegg til originalalbumet, inneheld denne utgåva unytta opptak, BBC Radio-opptak og ei TV-framføring på det tyske musikkshowet Beat-Club. Albumet vart òg gjeven ut på ein avgrensa 180 grams vinyl med berre 500 eksemplar, ommastra av Pascal Byrne. Albumet kom ut på ny på vinyl i Canada i september 2014. Forlenga nymiksar av «Golf Girl» og «Love to Love You» vart gjevne ut i 2000 på antologien Where but for Caravan Would I?.
Rolling Stone førte albumet opp på 34. plassen på lista si over dei 50 beste progrockalbuma gjennom tidene, og sa det framkalla «eit bilete av ein solnedgang i Midgard, med musikk som svinga mellom mellomalderske folkemelodiar og jazzaktige tonar». I følgje AllMusic-skribenten Dave Thompson er albumet «eit av dei best likte og mest eksentriske progalbuma av dei alle» og «truleg det beste til Caravan». Han sa òg at «Nine Feet Underground» var «den som best blanda den dynamiske kjemien i bandet saman» og at «Golf Girl» «stig fram som den typen song som sit fast i hovudet ditt i dagevis etter du har høyrt han, uansett der mange plater du har spelt i mellomtida». Progressiv rock-forfattaren Stephen Lambe har sagt at «Nine Feet Underground» «ikkje berre er den arketypiske Caravan-songen, men eit symbol for heile rørsla.» Marco Rossi skreiv i Record Collector at «folk som er i starten av undersøkje Canterbury Scene er sterkt råda til å byrje her.» I Q og Mojo Classic Special Edition Pink Floyd & The Story of Prog Rock, kom albumet på 19. plassen på lista deira over «40 Cosmic Rock Albums». Mojo sa òg at In the Land of Grey and Pink var «kjernen av Canterbury-albuma».
Bandet såg positivt på albumet i ettertid. Hastings sa at gruppa «byrja å nå toppen på mange måtar» og trekte særleg fram spelinga til David Sinclair og produksjonsarbeidet til Hitchcock. Caravan heldt fram å spele songar frå In the Land of Grey and Pink på konsertane sine, særskild «Nine Feet Underground» og «Golf Girl».
Innhald
Alle songar av Richard Coughlan, Pye Hastings, Dave Sinclair og Richard Sinclair (utanom «Aristocracy», av Coughlan, Hastings og Richard Sinclair).
Andre versjonar
«Golf Girl» vart spelt av Nigel Planer (i rolla som hippien Neil frå The Young Ones) på albumet sitt Neil's Heavy Concept Album i lag med Dawn French som politikvinne. Annie Whitehead spelte trombonedelen av songen som arrangert på In the Land of Grey and Pink og den mangeårige samarbeidspartnaren til Caravan, Jimmy Hastings spelte på albumet. Songen vart òg spelt av det tyske banet M. Walking on the Water.
Saronikós i Korint
Saronikós (gresk Σαρωνικός) er ein tidlegare kommune i periferieininga Korinthía i periferien Peloponnes i Hellas. Saronikós inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Korint.
Erik Børresen
Børresen var fødd på Bragernes, son til ein skipper. Han var i lang tid kjøpmann, trelasthandlar og skipsreiar på Bragernes. Skipa hans segla på alle hav. Børresen var gjennom ein menneskealder ein av dei leiande menn i Drammen, og gjekk under tilnamnet «Kong Erik». Under særlege høve, som ved kongebesøk, gjorde huset hans teneste som festlokale. Storparten av hans 150 000 spesiedalar store formue testamenterte han til allmennyttige formål; «fornemmelig til en stiftelse for ugifte damer og en opdragelsesanstalt for fattige forældreløse barn dersteds».
Børresen representerte Drammen på Stortinget i 1827, der han var medlem av komiteen om handel og næringsfridom, samt komiteen om reglement for borgarvæpninga. Han møtte ikkje på omframtstortinget 1828, ettersom røysteretten hans var suspendert då han var knytt til den såkalla Hettingsaka. Børresen var Drammen sin tredje-representant til Stortinget 1845, men heldt seg heime grunna sjukdom.
Han døydde i Drammen i 1860.
Sami Hyypiä
Sami Tuomas Hyypiä er ein finsk tidlegare fotballspelar frå Porvoo, som i tida 1992-2010 deltok i 105 landskampar for Finland og skåra fem mål.Han er særleg kjend for sine ti sesongar, 1999-2009, i Liverpool FC. Med den engelske toppklubben vann han Meisterligaen 2005, UEFA-cupen 2001, FA-cupen 2001 og 2006, samt ligacupen 2001 og 2003. Elles spelte han på finske MyPa 1992-95, nederlandske Willem II Tiburg 1995-99 og tyske Bayer Leverkusen 2009-11. Høgvaksne Hyypiä spelte i alle år på midtstopparplass.
Hessler Peak
Hessler Peak er ein skarp fjelltopp, 1670 moh, ved sørenden av Dunbar Ridge i Heritage Range i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1961–66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Victor P. Hessler, ein forskar på ionosfæren og forskar ved US Antarctic Research Program den sovjetiske Vostok-stasjonen i 1965–66 og 1966–67.
Vretstorp
Vretstorp er ein svensk tettstad i Hallsbergs kommun i Örebro län i landskapet Närke. I år 2005 hadde tettstaden 841 innbyggjarar, og ei geografisk utstrekning på 184 hektar.
Vretstorp voks fram som viktig lokal tettstad då jernbanen blei utbygd frå Hallsberg over Tiveden til Västergötland på slutten av 1800-talet. Då tettstaden hadde stordomstida si på byrjinga av 1900-talet var det mellom anna produksjon av treskeverk i Vretstorp. I dag er Vretstorp eit av få område i Hallsbergs kommun som opplever auke i folketalet, og den lokale barneskulen har blitt bygd ut fleire gonger.
Vretstorp høyrer til kyrkjesognet Viby församling i Strängnäs stift.
Reynardine
Reynardine er ein tradisjonell engelsk ballade. I versjonane som vert mest sungne i dag er Reynardine ein varulf som tiltrekkjer seg vakre kvinner så han kan ta dei med seg til slottet sitt. Kva lagnad som møter dei der er tvitydig. Denne tolkinga av balladen er moderne og hovudsakleg basert på versjonane til A. L. Lloyd i 1950- og 1960-åra (Winick 2004).
The Mountains High
Dei originale engelske balladane, som hovudsakleg kjem frå victoriatida, vert generelt kalla The Mountains High. I den originale soga er Ranordine (òg skriven som Rinordine, Rinor Dine, Ryner Dyne, Rynadine, Randal Rhin eller Randal Rine) ein banditt som møter ei ung kvinne i villmarka og lokkar eller bortfører ho. Songen endar med ei åtvaring til unge kvinner om å vere forsiktig med ukjende menn.
«The Mountains High» verkar ikkje å vere særleg gammal, sidan berre ein versjon er samla inn frå før 1800. Ein versjon finst i George Petrie si samling frå 1855. Andre variantar finst som skillingsviser frå 1800-talet. Washington Irving skriv at songen hadde kryssa Atlanteren og vart sungen i Kentucky før 1832, og spreidde seg til andre område av Nord-Amerika på 1800-talet.
Ein tekst frå kring 1814
Moderne versjonar
Moderne versjonar av songen finst på Liege & Lief av Fairport Convention, Milkwhite Sheets av Isobel Campbell, Airs and Graces av June Tabor, Anne Briggs av Anne Briggs, Rosemary Lane av Bert Jansch, Weaving my Ancestors' Voices av Sheila Chandra, Arthur the King av Maddy Prior, Country Life av Show of Hands, Prince Heathen av Martin Carthy, Reynadine av Carolina Chocolate Drops og Dave Swarbrick, og Birds Fly South av Zoe Speaks, blant andre.
Fylkesveg 154 i Rogaland
Fylkesveg 154 i Rogaland går mellom Dalen og Reiestad i Hå kommune. Vegen er 1,1 km lang.
Brahmiskrift
Brahmi er eit skriftsystem kjend frå India frå kring 600-talet f.Kr. Det er forløparen for dei fleste indiske skriftsystem. Mange av bokstavane minner om arameisk skrift, og ein utbreidd teori er at skrifta blei utvikla frå arameisk. Brahmi blei opphavleg skrive frå høgre mot venstre, men skriftretningen blei seinare snudd til venstre mot høgre. Dei eldste innskriftene ein kjenner med brahmiskrift er frå 200-talet f.Kr. Brahmi var samtidig med kharosthi, som blei brukt lengre nord i Sør-Asia.
Brahmi utvikla seg vidare i ein nordindisk og ein sørindisk variant, kjend som Gupta-brahmi og Pallava-brahmi. Den nordindiske forma utvikla seg mellom anna til devanagari som blir brukt til å skriva mellom anna sanskrit og hindi. Denne typen har også vore utgangspunkt for mange andre nordindiske skrifttypar. Den sørindiske typen blei utgangspunkt for skrifttypar som tamil, telugu, kannada og tulu-malayalam. Skriftsystem utvikla frå brahmiskrift finst også utanfor dagens India. Dei blir mellom anna brukt til å skriva burmesisk, mon, khmer, thai, singalesisk, og javanesisk.
Bilyar Point
Bilyar Point (bulgarsk нос Биляр, ‘Nos Bilyar’) er eit rundt, isfritt nes på nordkysten vest på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis og stikk 350 m ut i Barclay Bay. Det ligg nordvest for Rotch Dome, 3 km sørvest for Rowe Point, 4,5 km aust-nordaust for Lair Point og 1,7 km nordaust for Nedelya Point.
Neset er kalla opp etter mellomalderbyen Bilär, hovudstad i Volga Bulgaria på 1100- og 1200-talet.
Jelena Jelesina
Jelena Borisovna Jelesina er ein russisk tidlegare høgdehoppar frå Tsjeljabinsk. Ho vart olympisk meister i øvinga under Sommar-OL 2000 med 2,01 m, ein centimeter under den personlege rekorden.
Jelesina vann i 1989 høgdetevlinga ved junior-EM. I 1990 forbetra ho den personlege rekorden til 2,02 m under eit stemne i Seattle i USA og tok bronsen i EM i Split med eit hopp på 1,96 m. Året etter vann ho sølvmedaljen under VM 1991 i Tokyo og vinteren 1992 enda ho på tredjeplass ved innandørs-EM.
Skadar og barnefødsel gjorde at Jelesina ikkje kom tilbake i verdseliten før enn 1998-sesongen. Under verdsmeisterskapen 1999 var ho ein av dei tre utøvarane som tok seg over 1,99 meter, noko som for henne enda med sølv ettersom ukrainske Inha Babakova klarte høgda før henne. I den olympiske høgdefinalen 30. september 2000 i Sydney stoppa Jelesina og sørafrikanske Hestrie Cloete opp på vinnarhøgda 2,01 meter, men her gjekk gullmedaljen til Jelesina. Så seint som vinteren 2003 tangerte Jelesina innandørs sitt personbeste på 2,02 m.
Vrigstad
Vrigstad er ein svensk tettstad i Sävsjö kommun i Jönköpings län i Småland. I 2005 hadde tettstaden 1 432 innbyggjarar.
Al Khabr
Al Khabr er ein landsby i Shabwah guvernement sør i Jemen, nordaust for Ahwar og sør for Ataq. Landsbyen er hovudsakleg eit jordbruksområde som ligg i ein frodig elvedal.
Fribourg
Fribourg (fransk; på tysk Freiburg im Üechtland eller berre Freiburg) er ein by i kantonen Fribourg i Sveits. Byen har eit areal på 9,3 km2, og hadde 34 490 innbyggarar i 2009. Fribourg er hovudstad i kantonen ved same namn, og i distriktet Sarine. Byen ligg ved elva Saane. Bysentrum ligg 610 meter over havet. Byen vart grunnlagd i 1157 under Berchtold IV von Zähringen. Tida 1277-1452 låg han under habsburgarane. I 1482 vart byen teken opp i Det sveitsiske eidsforbundet. Fribourg vart biskopssete i 1613, etter på 1500-talet å ha vore eit sentrum for motreformasjonen.
Fribourg er eit viktig økonomisk, administrativt og lærdomssenter i grenselandet mellom fransk og tysk kultur og samfunn i Sveits. Gamlebyen er ein av dei best bevarte i Sveits.
Rodney Mills
Rodney Mills er ein amerikansk lydteknikar i Atlanta i Georgia.
Han har vore ein del av musikkindustrien i over 50 år og har fått over 50 gull- og platinaplater som lydteknikar, produsent og lydmastering.
Mills byrja musikkarrieren sin i 1962 som bassist for The Bushmen. I løpet av dei sju åra sine i gruppa vart han interessert i lydteknikk og byrja som lydteknikar i 1967.
I 1968 vart Mills hovudlydteknikar ved Lefevre Sound Studios i Atlanta i Georgia. Der deltok han på innspelingar med artistar som Joe South, Billy Joe Royal, Dennis Yost and the Classics IV, The Meters, The Stamps Quartet, James Brown, The Winstons, Mylon LeFevre og mange andre.
I 1970 var han med å utforme de kjende Studio One i ein forstad til Atlanta, Doraville i Georgia. Dei neste 16 åra arbeidde Mills berre her, mellom andre for B.J. Thomas, The Atlanta Rhythm Section (11 album), Lynyrd Skynyrd (4 album), 38 Special (7 album), Outlaws, Journey, Eric Martin, Helix og mange andre album og prosjekt.
Sidan 1986 arbeidde Mills som ssjølvstendig plateprodusent i forskjellige studio. Sidan då har han produsert album for 38 Special (to album), Gregg Allman (to album), Cruzados (to album), The Radiators (to album), The Doobie Brothers (to album) og fleire andre.
I 1994 skipa Rodney «Rodney Mills Masterhouse», som dreiv med lydmastering i Atlanta. Sidan då har han mastra tusenvis av prosjekt for mange artistar som Pearl Jam, The Wallflowers, Collective Soul, Kentucky Headhunters, R.E.M., Atlanta Rhythm Section, Gucci Mane, Sugarland, Rage Against The Machine, Bonecrusher, Drive-By Truckers, Unk, Soulja Boy, Zac Brown Band, Pylon og andre.
Balutsjarar
Balutsjarar (balutsji بلوچ) er ei folkegruppe frå Balutsjistan i Pakistan, Iran og Afghanistan. Hovudspråket til balutsjarar er balutsji, eit indoiransk språk i slekt med persisk.
Dei fleste balutsjarar, rundt 70 %, bur i Pakistan, der dei utgjer ei marginalisert minoritetsgruppe. Sidan 1970-talet har væpna grupper kjempa for sjølvstende for Balutsjistan frå Pakistan.
Islam er den største religionen blant balutsjarar, og dei fleste er sunniar i hanafiretninga. Rundt ein halv million eller meir er zikriar. Dei reknar Nur Pak som ein etterfølgjar til profeten Muhammed, og er derfor sett på som kjettarar av andre muslimar. Dette har ført til forfølgingar av dei sidan 1400-talet.
Kissufim
Kissufim (hebraisk skrift כִּסּוּפִים, tyder Lengsel) er ein landsby nordvest i Negevørkenen i Israel. Han ligg like ved Gazastripa og høyrer til Eshkol regionale kommune. Landsbyen ligg 92 meter over havet.
Historie
Landsbyen vart grunnlagd i 1951 av sionistungdomsrørsla frå USA og Sør-Amerika. Han er ein del av Shalom-blokka av israelske busetjingar for å sikre den sørlege grensa til Israel mot Gazastripa frå mange Fedayeen-infiltrasjonar. Styresmaktene har nyleg finansiert tilbygg til kvar heim som tener som bomberom.
Antroposofi
Antroposofi (etter gresk ἄνθρωπος (ánthropos) som tyder 'menneske' og σοφία (sophίa), som tyder 'visdom') er nemninga på ei lære og verdsåskoding som vart utvikla av Rudolf Steiner (1861–1925), og som har fått tilhengarar over heile verda.
Steiner og antroposofane karakteriserer antroposofien som ein vitskap, åndsvitskap, som gjer greie for det åndelege i kosmos og det åndelege i mennesket og den samanhengen som eksisterer mellom dei, og dei stadia mennesket går gjennom i sitt jordiske liv som fylgje av denne samanhengen. På bakgrunn av dette antroposofiske verds- og menneskesynet er det utvikla ein eigen pedagogikk som har gjeve grunnlag for særskilt organisert og finansierte skular og barnehagar (såkalla steinerskular (òg kalla waldorfskular) og steinerbarnehagar) som står for eit pedagogisk alternativ til det offentlege skuleverket og til andre privatskular. I denne pedagogikken tek ein omsyn til det stadiet i livet born og unge står på ifylgje det antroposofiske systemet, og det vert elles lagt stor vekt på at den einskilde eleven skal utvikle sitt individuelle potensial, sin eigen fantasi og sine skapande evner. Sentralt i undervisninga står det at elevane skal ta del i kunstnerisk, handverksmessig og landbruksmessig verksemd.