cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grandes Jorasses
Dei andre toppane på fjellet er Pointe Croz (4 110 m), Pointe Margherita (4 065 m), Pointe Elena (4 045 m) og Pointe Young (3 996 m).
Skogøya i Evenes
Skogøya er ei øy i Evenes kommune i Nordland. Øya ligg i fjordarmen Bogen, nordaust for Liland. Mellom øya og fastlandet går det smale Øysundet. Øya har eit areal på om lag 4 km². Det høgaste punktet på Skogøya er 134 moh.
Grandes Jorasses
Nordsida
Nordsida av fjellet er ein av dei seks store nordsidene i Alpane. Han er ein av dei mest kjende fjellveggane i Alpane og strekker seg 1 200 meter over Leschauxbreen, og er 1 km brei. Den klassiske ruta opp veggen heiter Walker Spur, som fører rett til toppen av Pointe Walker.
1132 Hollandia
1132 Hollandia er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 13. september 1929 av Hendrik van Gent ifrå Union Observatory i Johannesburg.
Frédéric Mistral
Frédéric Mistral var ein fransk poet og lingvist. Mistral fekk saman med José Echegaray y Eizaguirre Nobelprisen i litteratur for 1904. Svenska akademien grunngav tildelinga til Mistral med orda «med avseende fäst å det ursprungsfriska, snillrika och sant konstnärliga i hans diktning, som troget avspeglar hans hembygds natur och folkliv, samt å hans betydelsefulla verksamhet som provençalsk filolog.»
Liv og virke
Mistral var son av ein velhavande godseigar; begge foreldra var av gamle provencalske familiar. Diktaren Joseph Roumanille gjorde Mistral kjent med provencalsk litteratur og saman med han og andre grunnla Mistral Félibrige-rørsla i 1854. Frå 1859 var Mistral leiar og kreativ representant for denne rørsla som arbeidde for å vekke provencalsk språk til liv igjen. Same året kom verseeposet Mirèio som blir rekna som hans viktigaste verk. Charles Gounod tonesette dette verket i 1863.
I 1876 gifta Mistral seg med Marie Rivière (1857–1943). Med unntak av eit opphald i Paris budde han i Maillane til sin død.
Mistral arbeidde for eit litterært og kulturelt sjølvstende for Provence i det – også kulturpolitisk – sentralstyrte Frankrike; frå starten av òg for politisk autonomi. Den framherskande franske klisjeen var at Provence var eit tilbakeståande område og denne oppfatninga freista Mistral å kjempe mot ved å finne tilknytingspunkt mellom den provencalske middelhavskulturen og overleveringar frå antikken. Eposa, dikta og forteljingane sine omsette han stort sett sjølv til fransk, noko som auka forståinga for saka hans på den parisiske litteraturscena, men som òg syner at Mistral levde i eit spenningsfelt mellom arbeidet for regional frigjering og avhengigheita av det sentraliserte kulturlivet.
Etter 20 års arbeid gav Mistral i åra 1879 til 1886 ut Lou tresor dóu Félibrige, ei ordbok over det provencalske språket. Verket dekker ei rekke provencalske dialektar.
I Lou Pouèmo dóu Rose («Rhônedikt») frå 1897 gir han uttrykk for svært pessimistiske kjensler, noko som kan skuldast den allmenne apokalyptiske stemninga på slutten av 1800-talet, men òg at han ikkje hadde klart å få gjennomslag for Félibrige-rørsla sine mål. Stilistisk høyer Lou Pouèmo dóu Rose til symbolismen og dekadansediktinga.
Ettermæle
Den chilenske forfattaren Lucila Godoy Alcayaga tok pseudonymet «Gabriela Mistral», blant anna av respekt for Frédéric Mistral. Ho fekk Nobelprisen i litteratur for 1945.
Edi Andradina
Edi Andradina er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Gamba Osaka, Oita Trinita, Albirex Niigata og Consadole Sapporo.
Line Knutzon
Line Knutzon er ein dansk dramatikar fødd i Odense. Ho har medverka i filmen Mord i Mørket. Knutzon har blitt kjend for sine nyskapande skodespel med avanserte dialogar. Ho debuterte med stykket Først blir man jo født i 1994. Stykket har seks roller, tre gutar, og tre jenter.
Kristopher Schau
Kristopher Hugh Martin Schau er ein norsk musikar, forfattar, programleiar og humorist frå Oslo. Han er son åt skodespelaren Finn Schau og bror åt programleiaren Aleksander Schau.
Biografi
Kristopher Schau har vore med på mange meir eller mindre musikalske tiltak gjennom Duplex records sidan slutten på 1980-talet (sjå bandi nedan). Han har dertil med vore programleiar og medverka i ei rad radioprogram, so som Kvegpels på Radio Nova (1993-), Karate (1995-2003), Hybel (1996-1998), XL (1996-1999), Herreavdelingen (1997), Holger Nielsens metode (1999-2000) og Et Norge i krig (2004) på NRK Petre og Jeg hater svensker på Kanal 24 (2004).
På fjernsyn har me sett Kristopher Schau i programmi XLTV (1998-1999), Oppgang B (1998), TVTV (1999) Topaz (2002), Team Antonsen (2004) på NRK og De syv dødssyndene på TV2. Dessutan har han spela i reklamefilm for avisa VG.
Kristopher Schau har gjeve røyst til figuren Kronk i filmen Et kongerike for en lama (2000) og Marius i Slipp Jimmy fri (2006).
Kristopher Schau har vekt åtgaum ved nokre høve for sine uredde røyne og usedvanlege forskingsprosjekt, der han har testa ut menneskekroppen. Han budde til dømes éi veke i ein Opel Rekord stasjonsvogn, 1981-modell, i prosjektet En mann, en bil, en uke (1998) på programmet XL, og på Karate sat han ei veke i eit butikkvindauga på Karl Johans gate, der han skulle freista forfalla mest mogeleg, både fysisk og åndeleg, i prosjektet Forfall (2001). I programserien De syv dødssyndene lét han seg mellom anna omskjera
Som forfattar har Kristopher Schau gjeve ut kokeboki Tendenser (2001), og saman med Morten Ståle Nilsen og Øystein Karlsen gav han i 2006 ut Et Norge i krig - ei samling av innslag frå radioprogrammet med same namnet, i bokform. Han skreiv teksti til teikneserien Margarin, som Øystein Runde teikna, og som kom ut som teikneseriealbum i 2006. Han har elles meldt teikneseriar i bladet Mute, radioprogrammet Ordfront og fjernsynsprogrammet Stereo (alle i 2002). I 2009 gav han ut boka På vegne av venner.
Kristopher Schau vann VM i Rock i Bilbao (2002) med bandet The Cumshots, og har dessutan overprøvt Spellemannskommitéen sine avgjerder, då han gav Spellemannsprisen til Black Debbath (2000).
Til stortingsvalet i 2001 var Kristopher Schau kandidat for Det Politiske Parti i Aust-Agder og Sogn og Fjordane.
Somme av Kristopher Schau sine gjerningar er dokumentera på DVD-en Kristopher Schau - Ti år med juling - på tide å få betalt! frå 2004.
Kvalfuglar
Kvalfuglar, Pachyptila, er ei biologisk slekt i familien eigentlege stormfuglar (Procellariidae) som førekjem i Sørishavet.
Utsjånad
Fjørdrakta har liknande reflekterande eigenskapar som havoverflata, det gjer at dei synast å vekselvis forsvinne og dukke opp att når dei flyg lågt over bølgjetoppane.
Åtferd og diett
Kvalfuglane er pelagiske og opptrer i flokkar til havs. Dei lever av ulike former av planktonliknande krepsdyr som hoppekreps, muslingkreps (Ostracoda), tifotkreps, krill og jamvel enkelte fiskeartar i familiane Nototheniidae og Myctophidae, lanternefiskar. Alle artane tar føde enten når dei ligg på havoverflata eller ved å flyge lågt over vatnet. Artane som har breie nebb med lamellar silar havvatnet etter føda likt ein bardekval. Dei andre artane plukkar føda ut av vatnet. Kvalfuglane er kolonirugarar på subantarktiske øyar.
Vlasikha i Moskva
Vlasikha (russisk Вла́сиха) er ein by som i utgangspunktet er stengd for ålmenn ferdsel (ZATO) i Moskva oblast i Russland. Grunnen til avstenginga er at hovudkvarteret og staben til Dei strategiske rakettstyrkane i landet ligg her. Folketalet ved teljinga i 2010 var 26 359.
Håvard B. Øvregård
Håvard Bjørkedal Øvregård, frå Volda, er ein norsk organisasjonsmann og målmann. Frå april 2009 til april 2013 var han leiar av Noregs Mållag.
Øvregård er no prosjektleiar ved Norges idrettsforbund i prosjektet "Med idretten mot homohets". Han har vore landstyremedlem i Norsk Målungdom og leiar i Kringkastingsringen mellom 2006 og 2009, leiar i Norges Gymnasiastsamband 95 - 96, styremedlem i Landsrådet for Norske barne- og ungdomsorganisasjonar (LNU) 96 - 98, styremedlem i det europeiske ungdomsforum (European Youth Forum) 98 - 02, nestleiar i Høgres Studenterforbund (HSF) 04 - 05, varamedlem til sentralstyret i Høgre 04 - 05, nestleiar i Noregs Mållag 08 - 09.
Łódź
Łódź er den tredje største byen i Polen og hovudstaden i Łódź-voivodskapet i sentrum av landet. Byen er hovudsenteret for tekstil- og filmindustrien og elektronikk- og underhaldningsbransjen i Polen. Med sine universitet, teater, museum og den verdskjende filmhøgskolen er Łódź òg eit viktig akademisk og kulturelt senter.
Byen er prega av ein stor utviklingsdynamikk og er for tida inne i ei sterk investeringsbølgje. Han har status som distriktsnivåby, og utgjer saman med omkringliggjande område Storbyområdet Łódź med om lag 1 150 000 innbyggjarar.
Łódź fekk byrettar av kong Vladislav II Jagello i 1423. Stordomstida kom derimot først på byrjinga av 1800-talet. Den vesle jordbruksbyen, som i 1820 hadde knapt tusen innbyggjarar, vart då omdanna til eit av dei største sentera for tekstilindustri i Europa med over ein halv million innbyggjarar like før første verdskrigen braut ut. Dei to verdskrigane stansa den eventyrlege utviklinga. Łódź sin fleirkulturelle karakter gjekk tapt, der polakkar, jødar, tyskarar og russarar skapte ein fleirkulturell smeltedigel i byen som vart kjent som «Det forjetta landet». Etter den andre verdskrigen vart Łódź den uoffisielle hovudstaden i landet fram til gjenoppbygginga av Warszawa. Den økonomiske overgangsperioden på 1990-talet tok knekken på tekstilindustrien i byen, men etter å ha satsa på nye teknologibransjar har næringslivet i Łódź fått eit nytt fundament. Det historiske 1800-talssentrumet i byen vert restaurert, og gamle fabrikkompleks vert revitaliserte.
Landbruksbusetnaden
Łódź vart nemnd første gong i 1332 som landsbyen Łodzia i eit dokument der hertug Władysław Ziemiowic av Łęczyca og Dobrzyń stadfestar at landsbyen høyrer til kapittelet i Włocławek. Det første forsøket på å gje landsbyen byrettar fann stad i 1414 etter initiativ av Włocławek-biskopen, utan å gje noko resultat. Det var først eit dokument underskrive av kong Vladislav II Jagello i 1423 som gav landsbyen byrettar etter magdeburgsk rett. Innbyggjarane vart samstundes friteke frå all jurisdiksjon frå voivodar, slottsforvaltarar og andre statsstyresmakter. Dei hadde retten til å opprette lokale styresmakter og til å organisere to marknader i året. Fram til slutten av 1600-talet utvikla Łódź seg derimot sakte og var ikkje meir enn ein mindre landbruksby.
Under den svenske invasjonen av Polen (1655-1660) vart byen avfolka. Han vart seinare fram til slutten av 1700-talet ein mindre busetnad på handelsvegen mellom Masovia og Schlesien, underlagt biskopane i Włocławek-bispedømmet. I 1777 hadde byen 265 innbyggjarar og bestod av 66 bygningar.
Med Den andre delinga av Polen i 1793 – då landet ikkje opphøyrde som sjølvstendig stat – kom byen under prøyssisk administrasjon under det germaniserte namnet Lodsch. Han hadde då knapt 191 innbyggjarar, og dei prøyssiske embetsmennene tenkte til og med på å ta frå Łódź byrettane. Med den tredje delinga av Polen i 1798 tok dei prøyssiske styresmaktene over kyrkjegodset og nasjonaliserte byen. Med tida voks rolla til Łódź, og etter Napoleon sin siger mot Preussen vart byen innlemma i hertugdømmet Warszawa i 1806. Det var derimot ikkje før etter at byen fall til det russisk-kontrollerte Kongress-Polen i 1815 at utviklinga verkeleg skaut fart.
Industrialiseringena
Heilt avgjerande for den seinare bløminga til Łódź’ var den polske regjeringa sine planar om å opprette fabrikkbyar, som skulle utgjere grunnlaget for ein nasjonal industri. Etter initiativ av Stanisław Staszic og seinare Rajmund Rembieliński, som begge såg det økonomiske potensialet i Łódź-området, oppstod ein slik tekstilindustribusetnad i Łódź. Han vart lagt sør for det som då var sentrum i byen (Stare Miasto – «Gamlebyen») i åra 1821-1823 som Nowe Miasto («Den nye byen»). Opprettinga av det nye busetnadsområdet førte ikkje berre til ein radikal demografisk vekst, men òg til forflyttinga av sentrum i byen: Det trapesforma gamlebytorget (Stary Rynek), som var midtpunktet i jordbruksbyen Łódź, vart forlate til fordel for den nye, åttekanta Fridomsplassen i Nowe Miasto. I åra 1824-1828 vart den nye industribusetnaden Łódka grunnlagd, denne gongen sør langs Nowe Miasto sin hovudakse Piotrkowska-gata.
Ein konstant tilstrøyming av arbeidarar, forretningsmenn og handverkarar frå heile kontinentet gjorde Łódź til det største sentret for tekstilindustri i Kongress-Polen og det russiske riket. Nybyggjarane kom hovudsakleg frå dei sørlege delane av Tyskland og Böhmen, men òg frå land som Portugal, England, Frankrike og Irland. Det var likevel i første rekkje polakkar, jødar og tyskarar som medverka til utviklinga av byen. Nykomlingane vart garanterte hjelp frå styresmaktene, særleg med tanke på tomter, lån og fabrikkbygging.
Den første bomullsfabrikken opna i 1825, og 14 år seinare opna portane opp for både Polen og Russland sin første dampdrivne fabrikk i byen (Den kvite fabrikken). Łódź stod for produksjonen av ull-, lin- og bomullstekstilar, som vart eksportert i første rekkje til Russland, Kina og Persia. Byen baud på gode tilhøve og vart raskt kjend som «Det forjetta landet». Med tida utvikla han seg til å bli eit av dei leiande sentera i verda for tekstilproduksjon.
Mot slutten av 1800-talet og byrjinga av 1900-talet opplevde Łódź ein rekordhøg demografisk vekst. I løpet av et titals år vart den vesle landsbyen (med 4 000 innbyggjarar i 1830 og 40 000 i 1865) ein industriell metropol med 300 000 innbyggjarar i 1900 og 500 000 innbyggjarar i 1914.
Byen gjekk inn i ein viss stagnasjonsperiode etter den antirussiske Novemberoppstanden, som førte med seg tollbarrierar og reduserte handelsmoglegheitene frå Russland si side. I 1850 vart derimot den pålagde tollen mellom Russland og Kongress-Polen avskaffa. Łódź kunne no selje varene sine på den russiske marknaden og dette medverka på ny til den økonomiske utviklinga i byen. I 1865 fekk byen dessutan jernbanesamband til Wien og Warszawa, og nokre år seinare òg til Białystok. Dette vart ein viktig føresetnad for at innbyggjartalet i byen vart dobla kvart tiande år i perioden 1823-1873.
I andre halvdel av 1800-talet voks industriimperia til dei store fabrikantane – i første rekkje Ludwik Geyer, Izrael Poznański, Karol Scheibler og Ludwik Grohman – som alle sette tydelege spor etter seg i bybiletet. Dei var eigarar av vakre villaer, palass og enorme fabrikkområde. Dei sistnemnde fungerte nærast som sjølvstendige byar – ved sida av fabrikkbygningane vart det eigne skular, butikkar brannvesen, sjukehus og bustadområde for arbeidarane. Rundt dei gigantiske tekstilfabrikkane oppstod bankar samt kultur- og vitskapsinstitusjonar. Åra 1870-1890 markerte den mest intense industrielle utviklinga i historia til byen, men samstundes voks òg gapet mellom fabrikantane sine formuar og arbeidarane sin fattigdom. Łódź vart snart eit av hovudsentera for den sosialistiske rørsla i Kongress-Polen. I 1892 vart dei fleste fabrikkane i byen lamma av ein stor streik med over 70 000 deltakande arbeidarar. Arbeidarklassen deltok òg i den antirussiske 1905-revolusjonen, der over 300 arbeidarar vart drepne i kampar med tsarpolitiet.
Mot slutten av 1800-talet og byrjinga av 1900-talet var Łódź det største industrisentret i Kongress-Polen, og opplevde kraftig demografisk så vel som arealmessig vekst. Nye bydelar vart grunnlagde, og fleire av dei omkringliggjande landsbyane vart innlemma i Łódź.
Første verdskrigen og mellomkrigstida
Fram til første verdskrigen voks folkesetnaden i byen konstant. I 1914 var Łódź ein av dei mest folkesette industribyane i verda (13 280 innbyggjarar per kvadratkilometer). Eit av dei største slaga i krigen på Austfronten vart utkjempa nær byen i 1914, og under første verdskrigen vart byen okkupert av Tyskland. Krigen stansa den industrielle og demografiske utviklinga i Łódź, og dei fleste fabrikkane vart øydelagde av tyskarane.
Etter krigen – då Polen i 1918 hadde vunne tilbake sjølvstendet sitt – sette innbyggjarane sjølve fri byen ved at dei avvæpna og deporterte dei tyske soldatane. Under og etter første verdskrigen mista Łódź 40 % av folkesetnaden sin, først og fremst på grunn av verneplikt, sjukdomar og det faktum at ein stor del av den tyske folkesetnaden flytta til Tyskland etter krigen slutta i 1918.
I 1922 vart byen hovudstad i Łódź-voivodskapet. Den store depresjonen på 1930-talet og handelsembargoen mellom Tyskland og Polen stengde marknader for polske tekstilar i vest, medan Den russiske revolusjonen (1917) og borgarkrigen i Russland (1918-1922) vart ein stoppar for handelen i aust. Byen vart derfor skodeplass for store protestmøte og arbeidaropprør.
I 1925 opna flyplassen Lublinek nær Łódź.
I mellomkrigsåra var Łódź framleis møteplass for forskjellige nasjonar og kulturar – i 1931 bestod folkesetnaden i byen av 52 % polakkar, 33 % jødar og 14 % tyskarar.
Den andre verdskrigen
Under Tyskland sin invasjon av Polen vart Łódź forsvart mot dei første tyske åtaka av general Juliusz Rómmel. Byen vart derimot erobra av tyske troppar den 8. september 1939. Under okkupasjonen vart innbyggjarane i byen utsett for masseutryddingar, fordriving eller deportering til konsentrasjonsleirar, og dei tyske nazistane oppretta mange fengsel og leirar i byen. Under krigen var Łódź eit av de største sentera for polsk motstandskamp i Det tredje riket.
José Reginaldo Vital
Han spela for klubbane Gamba Osaka og Consadole Sapporo.
Łódź
Den andre verdskrigen
Dei verste tiltaka vart retta mot jødane. Nesten alle synagogane i byen vart brende ned, og nazistane oppretta raskt ein ghetto i byen og fylte han med 200 000 jødar som budde i Łódź-området (Ghetto Litzmannstadt). Berre 900 personar overlevde likvideringa av gettoen i august 1944.
I nærleiken av Łódź vart det òg bygd fleire arbeids- og konsentrasjonsleirar for ikkje-jødiske innbyggjarar i området, mellom dei det frykta Radogoszcz-fengselet og fleire mindre leirar for romanifolket og polske barn.
Ved slutten av den andre verdskrigen hadde Łódź mista 420 000 (67 %) av innbyggjarane sine frå før krigen - 300 000 jødar og 120 000 polakkar. I januar 1945 flykta den tyske folkesetnaden av frykt for den raude arméen.
Łódź leid òg store tap som følgje av at fabrikkmaskinar i byen vart plyndra og sende til Tyskland. Trass i relativt små tap grunna bombing og krigføring, var mesteparten av infrastrukturen i Łódź slik likevel borte.
Den raude arméen marsjerte inn i byen 18. januar 1945, og med tida vart Łódź del av Folkerepublikken Polen.
Etter den andre verdskrigen
Etter den andre verdskrigen endra den demografiske strukturen i byen seg radikalt. For første gong i den fleirkulturelle historia fekk Łódź ei tilnærma etnisk einsarta folkesamansetjing som bestod av nesten berre polakkar. I 1945 hadde Łódź færre enn 300 000 innbyggjarar, men dette talet byrja snart å vekse med flyktningar frå den øydelagde hovudstaden Warszawa og dei polske landområda i aust annekterte av Sovjetunionen. Den polske regjeringa flytte òg til Łódź, som fram til 1948 fungerte som Polen sin uoffisielle hovudstad. Det var planar om å flytte hovudstaden til Łódź permanent, men denne ideen vann ikkje stor støtte, sidan gjenoppbygginga av Warszawa starta i 1948.
Etter at kommunistane fekk makta i Polen tapte mange industrifamiliar eigedomane sine då alle private bedrifter vart nasjonaliserte.
På grunn av samarbeidet med andre land i austblokka kunne Łódź eksportere varer til Aust-Europa. Byen vart igjen eit viktig senter for tekstilindustrien, som derimot ikkje overlevde den økonomiske overgangsperioden på 1990-talet i Polen etter kommunismen sitt fall. Den industrielle krisa i Łódź førte til høg arbeidsløyse, men tvinga samstundes byen til å utvikle nye industrigreiner. Det vart særleg satsa på avansert teknologi, med gunstige resultat. Samstundes vart det lagt mykje arbeid i utviklinga av utdanninga, og i dag framstår Łódź som eit av dei største akademiske sentera i Polen. Det er òg vorte lagt stor vekt på restaureringa av det historiske sentrum et og revitaliseringa av gamle fabrikkompleks i byen, noko Piotrkowska-gata samt handels- og rekreasjonssenteret Manufaktura er gode døme på.
Etymologi
Opphavet til namnet på byen er ikkje kjent. Enkelte hypotesar baserer namnet på byen frå etternamnet Łodzic, medan andre knyter namnet til det gammalpolske ordet łoza (piletre), til elva Łódka eller fornamnet Włodzisław. Łódź tyder elles båt på polsk, noko som òg kjem fram på våpenskjoldet til byen.
Det polske adjektivet for byen er łódzki (eintal hankjønn), medan innbyggjarane i byen i fleirtal vert kalla łodzianie, i eintal łodzianin (hankjønn) og łodzianka (hokjønn).
Geografi
Łódź ligg i det sentrale Polen 393 km frå grenseovergangen med Tyskland i Świecko, 227 km frå grenseovergangen med Tsjekkia i Cieszyn, 336 km frå grenseovergangen med Kviterussland i Terespol og 332 km frå Austersjøen (Gdańsk). Byen ligg 133 km vest for Warszawa.
Med omsyn til areal er Łódź med 293,25 km² den fjerde største byen i Polen. Det lågaste punktet i byen ligg 161,8 meter over havet (i Ner-dalen) – det høgaste 278,5 meter over havet (ved Marmurowa- og Nad Niemnem-gata ved den nordlege grensa til byen). Området innanfor dei administrative grensene skrånar nedover i retning nordaust til sørvest, i samsvar med hellinga til den vestlege skråninga av Łódź-høglandet.
Gjennom Łódź renn 18 mindre elvar og vasslaup: Ner, Łódka (tidlegare kalla Ostroga, med sideelva Bałutka), Dobrzynka, Gadka, Jasień (med sideelva Karolewka), Olechówka (med sideelva Augustówka), Jasieniec, Bzury, Łagiewniczanka, Sokołówka (med sideeleva Brzoza), Aniołówka, Wrząca, Zimna Woda og Miazga. Det er derimot snakk om små vassløp, som i sentrum av byen for det meste renn skjult i underjordiske kanalar. Til saman er 1,29 km² av byarealet dekt av vatn.
I Łódź går jernbanelinjene mellom Warszawa og Koluszki, Toruń og Kutno, Poznań og Ostrów Wielkopolski, samt landevegane frå Gdańsk og Toruń, frå Konin, Wrocław, Piotrków Trybunalski og Częstochowa samt frå Warszawa. I næraste framtid vil dei to transeuropeiske motorvegane A1 og A2 krysse kvarandre om lag 10 kilometer frå byen.
I 2003 vart det geografiske midtpunktet til Łódź lokalisert. Det ligg 100 meter i sørleg retning frå krysset mellom Julian Tuwims gate og Przędzalniana-gata i bydelen Widzew.
Klima
Byen ligg i et temperert område, i overgangssona mellom det maritime og kontinentale klima. Dei kaldaste månadane er januar og februar med middeltemperaturar mellom -3 °C og -12 °C. Den varmaste månaden er juli med middeltemperaturar mellom 17,7 °C og 21 °C. Den årlege middeltemperaturen ligg på 8,4 °C, medan den årlege normalnedbøren ligg mellom 550 og 600 millimeter.
Administrativ inndeling
Administrativt sett er Łódź ein eigen bykommune med status som distriktsnivåby. For den administrative servicen overfor innbyggjarane finst ei inndeling i fem regionar eller ikkje-administrative bydelar for verkeområdet til bystyret sine delegerte. Desse regionane er så å seie samstemtr med inndelinga i fem administrative bydelar som eksisterte i åra 1960-1992. Dei fem regionane er Bałuty, Górna, Polesie, Śródmieście og Widzew, som igjen vert delt inn i 37 mindre administrative hjelpeeiningar (osiedla).
Historia til bydelane
Den første oppdelinga av Łódź i mindre einingar fann stad under den tyske okkupasjonen under den andre verdskrigen. Tyskarane innlemma mange omkringliggjande tettstader i byen, og delte opp det utvida byområdet i mindre administrative einingar. Etter frigjeringa vart statusen frå før krigen gjenoppretta, både med tanke på inndelinga av byen og innlemminga av tettstadane. Seinare vart nokre landsbyar derimot innlemma og den 27. mai 1946 vart Łódź sitt område gjort større og byen delt inn i tre bydelar: Północ («Nord»), Południe («Sør») og Śródmieście («Midtbyen»).
Etter 1960 endra grensene til dei enkelte bydelane seg ofte. Dette skjedde ikkje på kostnad av nabobydelane, men på kostnad av omkringliggjande tettstader som suksessivt vart innlemma i byen. Den siste store endringa fann stad 1. januar 1988, då området til bydelane Widzew og Górna vart kraftig utvida.
Den 1. januar 1993 vart oppdelinga av Łódź i bydeler formelt oppheva, samstundes som byen vart ein eigen bykommune, frå 1. januar 1999 med distriktsnivåstatus. For den administrative ytinga overfor innbyggjarane i byen vart Łódź derimot delt opp i fem «regionar». Desse utgjer verkeområdet til bystyret sine delegerte, med same namn og område som dei tidlegare bydelane. Łódź er dessutan delt inn i 37 administrative osiedla («busetnader»), som har status som hjelpeeiningar for gminaen. Med verkeomfanget sitt og kompetansane sine svarer dei derimot formelt ikkje til bydelar.
Namna på bydelane
Bydelane som vart oppretta i 1946 fekk namn etter den geografiske plasseringa i byen (Północ – «Sør», Południe – «Nord», Śródmieście – «Midtbyen»). Bydelane Bałuty, Chojny og Widzew frå 1954 vart kalla opp etter landsbyar som tidlegare låg i sentrum av desse bydelane, og som vart innlemma i byen før første verdskrig. Bydelen Ruda fekk namn etter landsbyen Ruda Pabianicka, som utgjorde ei sjølvstendig eining fram til 1946. Bydelen Staromiejska («Gamlebyen») fekk namnet sitt fordi han omfatta dei eldste områda av byen, medan bydelen Śródmieście («Midtbyen») vart lagt i sentrum av byen. Områda til dagens Polesie («etter skogen», eventuelt «i skogens plass») var fram til 1945 minst urbanisert: Karolew og Retkinia, som i dag er store bustadområde i Polesie, var i lang tid landsbyar omringa av skog. Den sørlege bydelen Górna, som vart oppretta i 1960, vart kalla opp etter det opphavlege namnet til hovudtorget sitt: Rynek Górny («Det øvre torget», i dag Władysław Reymonts plass).
Demografi
I 1790 levde berre 190 menneske i Łódź. Femti år seinare var innbyggjartalet opp i 20 150, og med industriutviklinga i byen voks dette talet til 168 513 i 1894. Alt i 1850 var Łódź den største byen etter Warszawa i Kongress-Polen. I løpet av berre eitt hundreår auka innbyggjartalet 1000 gonger. Ein så rask demografisk vekst på 1800-talet er utan sidestykke i heile Europa. Folketalet i andre europeiske byar på denne tida vart høgst seksten gonger større.
I byrjinga av den andre verdskrigen hadde Łódź 672 000 innbyggjarar. Krigen tok livet av over 400 000 menneske, men alt i 1950 låg innbyggertalet på 620 000. Hovudårsaka til denne folkeveksten var migrasjon frå øydelagde byar og områda i aust som vart annektert av Sovjetunionen. Den demografiske strukturen endra seg derimot radikalt. I 1939, like før krigsutbrotet, bestod folkesetnaden av 52 % polakkar, 33 % jødar, 14 % tyskarar og eit mindretal russarar. Etter holocaust og den tyske folkesetnaden sin flukt frå byen bestod Łódź i 1947 derimot av 93 % polakkar. For første gong i den fleirkulturelle historia si fekk byen ein etnisk einsarta folkesamansetting. Den demografiske utviklinga heldt fram til byrjinga av 1990-talet, og i 1989 oppnådde Łódź med 851 700 innbyggjarar det største folketalet i historia si. På 1990-talet byrja dette talet å minke, hovudsakleg på grunn av tilbakegangen til tekstilindustrien.
Den 31. desember 2006 hadde byen 760 251 innbyggjarar, med ein folketettleik på 2593/km² og i dag er han den tredje største byen i Polen etter hovudstaden og Kraków. Av desse var 346 181 menn og 414 070 kvinner. Flest innbyggjarar budde det i bydelen Bałuty (218 144), men det var Śródmieście som hadde den største folketettleiken (over 11 000/km²). Den naturlege tilveksten utgjorde i 2005 -6,1 per 1000 innbyggjarar, og migrasjonssaldoen -1,4/1000.
Ifølgje uoffisielle tal frå det polske statistiske sentralbyrå skal Kraków i månadsskiftet juni/juli 2007 ha overgått Łódź med eit hundretals innbyggarar, noko som betyr at Łódź i dag er Polens tredje største by. Dei offisielle tala vil først verte publisert i 2008. Demografar forklarer dette statistiske skiftet med den negative tilveksten i Łódź, som skuldast den relativt høge alderen til innbyggjarane i byen. Det vert notert fleire dødsfall enn fødslar på grunn av dette. Migrasjon kan òg ha hatt ein viss innverknad. Av dei som vel å migrere reiser dei fleste til Warszawa og Wrocław, der arbeidsløysa er lågare og løna høgare. Ifølge bystyret i Łódź vil byen i næraste framtid igjen passere Kraków i innbyggjartal, hovudsakleg på grunn av den store interessa byen opplever på investeringsmarkedet i dag, og det faktum at fleire kvinner i byen nærmar seg fødealderen.
Attraksjonar
Łódź utvikla seg til å verte ein storby på tida då historismen, art nouveau og modernismen dominerte i arkitekturen, og desse stilane pregar framleis byen. Łódź har mellom anna ein av dei største konsentrasjonane art nouveau i Europa, og i byarkitekturen kan ein finne neoromanske former, nygotisk stil, florentinsk, romersk og venetiansk renessanse samt franske motiv. Arkitekturen har òg russisk-bysantinske element, og før den andre verdskrigen òg mauretansk stil som var å finne i fleire av synagogene i byen.
Av hovudinteresse er dei store fabrikkompleksa til Karol Scheibler (Księży Młyn) og Izrael Poznański (Manufaktura), mange fabrikantresidensar, den representative Piotrkowska-gata samt fleire sakralbygg. Dei sistnemnde gjenspeglar kanskje på best måte byen si fleirkulturelle fortid, der polakkar, jødar, tyskarar og russarar levde side om side. I Łódź finst derfor både katolske, protestantiske, ortodokse og jødiske kyrkjegardar og gudshus. Eit unntak er derimot dei mange vakre synagogene som fanst tidlegare i byen, men som vart brende ned av tyske nazister under den andre verdskrigen.
Òg arkitekturen viser ulike stilar med påverknader og impulsar frå både aust (Sankt Petersburg, Riga) og vest (Berlin, Paris, Wien). Den viktigaste arkitekturen vart reist etter teikningar av landsmennene Hilary Majewski, Gustaw Landau-Gutenteger, Dawid Lande og Piotr Brukalski. Mange viktige bidrag kom òg utanfra, mellom anna frå Berlin (Franz Schwechten, Alfred Balcke og Wilhelm Martens), Wien og Wrocław (då kjent som Breslau). Det same kan ein sei om det mangfaldige og stilrike indre til kyrkjene i byen, som ved sidan av firma frå Łódź vart òg utformet i verkstad frå Warszawa, Dresden, Berlin, Wien, Zittau, Sankt Ulrich, Riga, Sankt Petersburg, Leipzig og Venezia.
Piotrkowska-gata og Fridomsplassen
Piotrkowska-gata er den lengste handelsgata i Europa, og samstundes ei av dei lengste gågatene på kontinentet. Ho går ut i nord frå Fridomsplassen, som er ei av få oktogonforma plassar i verda. På plassen ligg Tadeusz Kościuszko-monumentet og ved enden av Piotrkowska-gata Pinsekyrkja og det klassistiske Rådhuset som begge utgjer porten til den kjende gata.
På Piotrkowska-gata kan ein som i Hollywood Walk of Fame finne stjernene til berømte polske skodespelarar og regissørar (Aleja Gwiazd).
Gata er elles rik på representative mursteinshus i art nouveau og E|vising=tittel,pålinje|klektisk stil frå det 19. og 20. århundre. Blant fleire av dei viktigaste kan nemnast Karol Scheiblers mursteinshus (nr. 11), Dawid Sendrowicz’ mursteinshus (nr. 12), Wilhelm Landaus bankhus (nr. 29), Dawid Szmulewicz’ mursteinshus (nr. 37), Oskar Kons mursteinshus (nr. 43), Poznański-familiens mursteinshus (nr. 51), Herman Konstadts mursteinshus (nr. 53), Hotel Grand (nr. 72), Det tidlegare setet til Ludwik Geyers aksjeselskap (nr. 74), Huset under Gutenberg (nr. 86), Teodor Steigerts mursteinshus (nr. 90), Det tidlegare kontorhuset til Siemens (nr. 96), Skoens hus (nr. 98), Szaja Goldblums mursteinshus (nr. 99), E|vising=tittel,pålinje|splanada (nr. 100), Henryk Sachs’ mursteinshus (nr. 107), Schycht-familiens mursteinshus (nr. 128) og «Krusche i Ender» mursteinshus (nr. 143). Ved Piotrkowska-gata 152 finst derimot verdas største graffiti.
Ved sida av mursteinshusa finst òg ei rekkje palass og fabrikkar ved gata. Dei viktigaste er Maksymilian Goldfeders palass (nr. 77), Juliusz Heinzels palass (nr. 104), Juliusz Kindermanns palass (nr. 137), Karol Haertigs palass (nr. 236), Markus Silbersteins fabrikk (248), Robert Schweikerts palass (nr. 262), Scheibler-familiens palass (nr. 266), Steinert-familiens palass (nr. 272) og Den hvite fabrikk (nr. 282).
Sakralbygningar
Den katolske Łódź-domen (Piotrkowska-gata 273), eigentleg St. Stanisław Kostkas katedral, er med sine 101 meter byens høgaste bygning. Ikkje langt unna ligg den evangelisk-augsburgske St. Matteuskyrkja (Piotrkowska-gata 283).
Andre viktige katolske kyrkjer er St. Georgskyrkja, Heilagkrosskyrkja, Jesu heilage hjartes kyrkje, Pinsekyrkja og St. Antonkyrkja. Sistnemnde er i Łagiewniki-skogen like ved Fransiskanerklosteret. Dei eldste sakralbygningane i Łódź er St. Roch kapell og St. Anton kapell.
I byen finst òg den ortodokse St. Aleksander Nevskij-katedralen og St. Olga kirke. Tidlegare fanst det fleire synagogar, men dei gjekk tapt under den andre verdskrigen. Dei viktigaste var Alte Sził-synagogen, Wołyner Sził-synagogen og Den store synagogen. Den einaste synagogen i bruk i dag er Reicher-synagogen.
Fabrikantresidensar
Det mest overdådige palasset i byen er utan tvil Izrael Poznański sitt palass ved Ogrodowa-gata, som samstundes er den største fabrikantresidensen i Europa. Palasset vart bygd like ved Poznański sitt enorme fabrikkompleks som i dag hyser Manufaktura. Fabrikanten bygde òg palass til sønene sine (Karol Poznański sitt palass og Maurycy Poznański sitt palass) og dotter si(Jakub Hertz sitt palass).
Også Karol Scheibler sitt palass vart bygd ved eigaren sine fabrikkar i Księży Młyn. Av andre viktige fabrikantresidenser finn ein Reinhold Richter sin villa, Ludwik Grohman sin villa, Edward Herbst sin villa, Wilhelm Lurkens sin villa og Kopischs bleikeri.
Kyrkjegardar
Dei mest kjende kyrkjegardane i Łódź er Doły-kyrkjegarden, Den gamle kyrkjegarden og Den nye jødiske kyrkjegarden. Sistnemnde er den største jødiske kyrkjegarden i Europa, og her ligg samtidig den største jødiske grava i verda – Izrael Poznański-mausoleumet. Dei tre kyrkjegardane er alle kunsthistorisk viktige, særleg Den gamle kyrkjegarden, med sakrale kunstverk som Scheibler-kapellet, Heinzel-kapellet og Gojżewski-mausoleumet.
Andre byggverk
Bygningar reiste i art nouveau finst òg utanfor Piotrkowska-gata. Nokre av dei beste døma er Reinhold Bennich-villaen, Leopold Kindermann-villaen, Zygmunt Dejczman sitt mursteinshus, Leon Rappaport sin villa, Ryszard Szymmel sin villa og Rachmil Lipszyc sitt mursteinshus.
Andre interessante bygningar er mellom anna Hotel Savoy og Hotel Polonia Palast, som ved sida av Hotel Grand høyrer til byen sine mest tradisjonsrike hotell; Mieczysław Pinkus sitt mursteinshus, Nissen Rosenblum sitt mursteinshus, Edward Lungen sitt mursteinshus, Auerbach-brørne sitt mursteinshus, Kredittselskapet, Grohman sine tønner og bygningane ved Stanisław Moniuszkos gate.
Grøne Łódź
Innanfor byen sine grenser finst òg Łagiewniki-skogen, som med sine 1205,45 hektar er den største byparken i Europa. Av andre grøne attraksjoner finn ein Łódź Dyrehage og Łódź Botaniske Hage.
Kultur
Łódź har eit velutvikla og mangfaldig kulturliv innan mellom anna musikk, teater, litteratur, kunst og film, med eit titals festivalar som vert haldne kvart år.
Langs den representative Piotrkowska-gata, som samstundes er den lengste handelsgata i Europa, finst motesalongar, kinoar, kunstgalleri, bankar og eksklusive butikkar. Han byr òg på kanskje det beste utvalet innan restaurantar og skjenkjestader i Polen, og om sommaren òg ølhagar med tradisjonar tilbake til 1800-talet.
Museum
I byen finst fleire museum, mellom anna:
Musikk
Det musikalske livet i byen er representert frå den klassiske sida av Filharmonia Łódzka («Łódź Filharmoni»), som vart grunnlagt i 1915. Det filharmoniske orkesteret er eit av dei fremste i Polen og har gjestespelt i nesten heile Europa, USA og det fjerne Austen. Av kjende polske musikkgrupper frå Łódź finn ein Trubadurzy, Varius Manx, Ich Troje og Blue Cafe.
Film
Som det største filmindustrisenteret i Polen har byen fått kallenamnet Hollyłódź – ein allusjon til Hollywood i USA. I andre halvdel av 1900-talet vart dei fleste polske filmane produsert her.
I Wytwórnia Filmów Fabularnych («Hovudfilmstudioet») vert det laga dokumentar- og undervisningsfilmar, mellom anna Maciej Drygas sin Usłyszcie mój krzyk, som vann Felix-prisen på The European Film Awards.
I det kjende filmstudioet Se-ma-for oppstod kjente teikneseriar som Miś Uszatek, Colargol, Zaczarowany ołówek eller Kot Filemon. Det var òg her Zbigniew Rybczyński laga den Oscarvinnande filmen Tango.
Łódź er elles kjend for den verdskjende filmhøgskulen, der mellom anna Andrzej Wajda, Roman Polański og Krzysztof Kieślowski starta karrierene sine. Frå 2000 har den prestisjefulle filmfestivalen Camerimage vorte halden i Łódź.
Festivalar
Dei viktigaste festivalane som vert haldne i byen er filmfestivalen Camerimage, Festiwal Dialogu Czterech Kultur («Dei fire kulturane sin festival»), Międzynarodowy Festiwal Fotografii («Den internasjonale fotografifestivalen») og Fiesta Libre. Av dei meir artistiske arrangementa er særleg Łódzkie Spotkania Baletowe («Ballettmøter i Łódź») populær. Annakvart år vert dei nyaste trendane innan verdsballetten presentert på Teatr Wielki-scenen.
Økonomi
Som med heile voivodskapet er Łódź eit av dei økonomiske sentera som utviklar seg raskast i Polen. Årsaka til dette er den gunstige geografiske plasseringa til byen i midten av landet samt tre kommunikasjonsknutpunkt som no oppstår i eller rundt Łódź: motorveg, jernbane og luftfart.
Tekstilindustrien, som byen var eit av dei største sentera i verda for på 1800- og 1900-talet, har stadig vorte mindre viktig. På 1990-talet følgde ein stor nedgang innan tekstilbransjen og byen vart tvinga til å utvikle nye industrigreiner. Dette førte til at Łódź gjekk frå å vere ein fallen tekstilmonokultur til å verte ein av dei meir attraktive investeringsregionane i Polen. I dag er særleg utviklinga av nye teknologiar, infrastruktur (utbygginga av lufthamna, motorvegar samt moderniseringa av jernbanesambandet med Warszawa) og investeringa innan dei tre bransjene BPO (Business Process Offshoring), logistikk og hushaldning viktige for byen.
Łódź har vorte eit dominerande senter for produksjonen av hushaldningsutstyr i Europa etter at Merloni Indesit og Bosch/Siemens valde å investere her. Andre firma som har investert i byen i dei siste åra er Gillette (som har bygd den største fabrikken sin i Łódź), VF Corporation, ABB, Hutchinson, Precise Technology, Ericpol Telecom, TP SA og ComArch. For tida byggjer konsulentselskapet Accenture det såkalla informatikksenteret «Demo», og CitiBank opprettar bokføringssentralen sin her. I 2007 bygde den amerikanske datamaskinprodusenten Dell fabrikken sin i byen, med 2 500 arbeidsplassar. I løpet av seks år vil 12 000 nye arbeidsplassar oppstå på grunn av Dell og samarbeidspartnarane deira. Fabrikken skal produsere serverar og to typar bærbare PCar. Mesteparten skal seljast i Polen og det sentralaustlege Europa.
I det siste har òg store handels- og rekreasjonssenter oppstått i byen, mellom anna Galeria Łódzka og Manufaktura (sistnemnde har eit areal på 27 hektar). Det er særleg Łódzka Specjalna Strefa Ekonomiczna («Den spesielle økonomiske sonen Łódź») som har medverka til industriutviklinga i byen dei siste åra. Den økonomiske sonen, som er ei av 14 slike i Polen, opna i 2005 flest fabrikkar av alle sonene. I løpet av ti år (1997-2007) har over 1 milliard euro vorte investert i sonen, og over 10 000 nye arbeidsplassar er oppstått.
I forhold til andre polske storbyar har Łódź likevel høg arbeidsløyse og av den grunn eit lågare velstandsnivå hos innbyggjarane sine. Årsaka til dette er i stor grad tekstilindustrien sitt fall, men på grunn av nye investeringar og til dels migrasjon har arbeidsløysa falle dei siste åra. I 2003 utgjorde ho 19,1 %, i 2004 18,4 %, i 2005 16,4 % og i 2006 11,9 %. Gjennomsnittsløna har derimot auka frå 2 037 złoty i 2003 til 2 349 złoty i 2006. Ho er likevel lågare enn i andre storbyar i Polen.
Utdanning
Łódź er eit av dei viktigaste akademiske sentera i Polen. Byen er heimstad til over 100 000 studentar fordelte på 23 høgskular, der seks er statlege og 17 er private.
Av dei statlege universiteta finst den verdskjente Filmhøgskulen i Łódź samt Universitetet i Łódź og Det tekniske universitet i Łódź, som er av dei største og beste høgskulane i landet, med til saman 20 fakultet og over 60 000 studentar.
Andre offentlege høgskular er Det medisinske universitet, Musikkhøgkulen og Kunsthøgkulen. Vidare har byen over 195 grunnskular og ungdomsskular samt 196 vidaregåande skular og yrkesskular.
Historie
Det vart lagt mykje arbeid i utdanningsutviklinga i Łódź etter første verdskrigen, då byen mista noko av posisjonen sin innan tekstilindustrien. Ved sjølvstende til Polen i 1918, vart eit av hovudmåla til styresmaktene den gongen å gjenoppbyggje og utjamne det polske skulesystemet i tida etter delingane av Polen. Ei ny lovgjeving måtte òg utformast. I 1919 vart allmenn skulegang gjeninnført i Łódź for første gong i det sjølvstendige Polen.
Også tida etter den andre verdskrigen viste seg å vere fruktbar for utdanningssektoren i byen. På grunn av øydeleggingane i Warszawa vart hovudstaden uoffisielt flytta til Łódź. Det vart derfor oppretta mange sentrale institusjonar i byen, og ein stor del av intelligentsiaen flytta hit. Denne situasjonen utløyste i stor grad Łódź si vidare metropolittiske utvikling. Etter at Warszawa vart gjenoppbygd vart det framleis satsa mykje på utdanning i byen, og i dag framstår Łódź som eit viktig senter for kultur og vitskap med eit stort intellektuelt potensial.
Samferdsel
Łódź er eit viktig kommunikasjonsknutepunkt. Gjennom eller i nærleiken av byen går dei internasjonale vegane E75 (Finland … Gdańsk – Toruń – Łódź – Częstochowa – Cieszyn – Tsjekkia) og E30 (Tyskland – Poznań – Stryków (Łódź) – Warszawa – Terespol – Kviterussland) og landsvegane 1, A2, 14 og 72.
I byen går det 71 bussruter, der sju er nattruter. I tillegg finst gratis bussruter som vert finansierte av varehus og kjøpesenter. 70 % av bussane er moderne låggolvsbussar. Dei to viktigaste rutebilstasjonane er Łódź Centralna og Łódź Północna.
Dei viktigaste jernbanestasjonane i Łódź er Łódź Fabryczna (med avgangar til Warszawa, Kraków, Olsztyn og Bielsko-Biała) og Łódź Kaliska (med avgangar til mellom anna Bydgoszcz, Gdańsk, Katowice, Kraków, Lublin, Poznań, Szczecin, Toruń, Warszawa og Wrocław). Byen har òg ein moderne godsstasjon med lagerkapasitet på 53 000 m². Han kan ta imot 2 000 vogner dagleg. I nær framtid skal det dessuten byggjast ei hurtigtoglinje mellom byane Warszawa, Łódź, Poznań og Wrocław.
I byen finst den internasjonale Władysław Reymont lufthamn Łódź, med flyruter til mellom anna Warszawa, Paris, Roma, Dublin, London og Liverpool.
Langs Piotrkowska-gata har fotgjengarar òg høve til å verte transporterte med sykkelrickshawar.
Łódź i litteratur og film
Det er særleg to romanar som skildrar utviklinga av industrielle Łódź: Nobelprisvinnaren Władysław Reymont sin Ziemia obiecana («Det forjetta landet», 1898) og Israel Joshua Singers Di Brider Ashkenazi («Brødrene Ashkenazi», 1937). Singer skreiv boka si på jiddisch og emigrerte til USA i 1934. Reymont sin roman vart seinare filmatisert av Andrzej Wajda i 1975. Eit av dei meir kjende hotella, Hotel Savoy, vart popularisert av Joseph Roth i romanen med same tittel.
I amerikansk populærkultur var Łódź den openberre fødestaden til Ernst Lodz i TV-serien Carnivàle. Łódź er òg den første byen som vart øydelagd av eit atomåtak frå Sovjetunionen i John Birmingham sin trilogi Axis of Time. Byen spelar ei viktig rolle i sagaene Worldwar og Colonization av Harry Turtledove. David Lynch sin film Inland Empire (2006) vart filma i Łódź.
Venskapsbyar
Łódź er venskapsby med:
Losar
Losar er ei nyttårsfeiring som blir feira i Tibet, Bhutan og delar av India og Nepal. Høgtida går over femten dagar, der dei viktigaste dagane er dei tre første. Høgtida finn stad i januar eller februar i den gregorianske kalenderen.
Liff i Skottland
Liff er ei lita grend nordaust for Dundee i Skottland. Bortsett frå å vera med i tittelen på boka The Meaning of Liff er staden kjent for å ha husa Royal Dundee Liff Hospital, eit stort mentalsjukehus.
Drammens Tidende
Drammens Tidende, som tidlegare hadde namnet Drammens Tidende og Buskeruds Blad, er ei avis som kjem ut i Drammen og dekkjer tidlegare Buskerud fylke, med hovudvekt på Drammen. Avisa er eigd av Orkla Media, som no heiter Edda Media.
Drammens Tidende vart skipa i 1832 under namnet Tiden, og er den nest eldste avisa som framleis kjem ut i Noreg. I 1883 vart Buskeruds Blad skipa i Drammen, og dei to avisene vart slege saman til ei avis i 1961, Drammens Tidende og Buskeruds Blad, etter at de hadde hatt same eigar sidan 1897, og sams redaktør sidan 1901. Frå 2000 fekk avisa det noverande namnet Drammens Tidende.
I 1998 ble nettavisa dt.no etablert, og 2. januar 2004 gikk Drammens Tidende over til tabloidformat. Drammens Tidende åtte òg lokal-TV-stasjonen TV Drammen.
Dei sørlege Sporadane
Dei sørlege Sporadane (gresk Νότιες Σποράδες, Nóties Sporádes) vart tidlegare brukt som nemning for ei øygruppe i Egearhavet i Hellas mellom Kykladane og Tyrkia. Dei svarte vanlegvis til det som i dag er rekna som Dodekanesane. Ofte blei òg eit par øyar lenger nord, Sámos og Ikaría, rekna til Dei sørlege Sporadane, og i somme tilfelle òg Khíos og Lésvos.
José Echegaray
José Echegaray y Eizaguirre var ein spansk dramatikar og politikar som med sine neoromantiske verk i stor mon bidrog til vidareutviklinga av den spanske dramatikken. Stykka hans blir oppførte over heile Europa.
I 1904 fekk han og Frédéric Mistral Nobelprisen i litteratur. Svenska Akademien gav prisen til Echegaray «med avseende fäst å hans omfattande och snillrika författarskap, som på självständigt och originellt sätt återupplivat det spanska skådespelets stora traditioner.»
Liv
I 1866 blei han tatt opp i det spanske akademiet for naturvitskap ( Academia de Ciencias Físicas, Exactas y Naturales), i seinare år var han president. Ei interesse for økonomifage vakna etter at han blei kjend med økonomen Gabriel Rodríguez på Escuela de Caminos. Då Spania fekk eit institusjonelt monarki etter revolusjonen i 1868, tok Echegaray del i debattane ved parlamentet og fekk seinare ein ministerpost med ansvar for finansar og økonomisk utvikling. Som finansminister grunnla han den spanske banken og innførte papirpengar. Etter at han opplevde suksess med dramaet El libro talonario (1874) la han ned sine embete, men tok framleis del i det politiske livet og blei finansminister på nytt i 1905.
Forfattarskap
Echegaray skreiv over 70 skodespel på vers og prosa. Han endra den litterære stilen sin fleire gonger, men var likevel tru mot den romantiske spanske skolen. Som ein av dei siste representantane for denne retninga let han seg påverke av andre europeiske forfattarar, som til dømes Henrik Ibsen, Alexandre Dumas og Hermann Sudermann. Echegaray publiserte ofte under pseudonyma Jorge Hayaseca og Jorge Hayaseca y Eizaguirre. Verka hans viste vegen for dramatikaren Jacinto Benavente som fekk Nobelprisen i litteratur for 1922.
1133 Lugduna
1133 Lugduna er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Flora. Han blei oppdaga den 13. september 1929 av Hendrik van Gent ifrå Union Observatory i Johannesburg.