cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Behbahan fylke
Behbahan fylke (persisk شهرستان بهبهان) er eit fylke i Khuzestan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Behbahan. I folketeljinga i 2012 var folketalet i fylket 279 703. Fylket er delt inn i dei tre distrikta Sentral-distriktet, Tashan-distriktet og Zeydun-distriktet. Fylket har dei tre byane Behbahan, Tashan-distriktet, Sardasht.
Russeblåstjerne
Russeblåstjerne (Othocallis siberica) er ei plante i russeblåstjerneslekta i aspargesfamilien. Arten kjem opphavleg frå den sørlege delen av europeisk Russland og Vest-Asia. Arten var tidlegare rekna til snøstjerneslekta med det vitskapelege namnet Scilla siberica, og i hagebrukssamanheng blir arten framleis ofte omtalt som Scilla.
I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og som først vart funnen forvilla i 1893. Arten er naturalisert og i rask auke og er ganske vanleg på Austlandet og langs kysten til Rogaland, derifrå meir spreidd til Troms. Han går opp til 650 m ved Røros. I Framandartslista 2018 er arten registrert med høg risiko (HI).
Devilsbreen
Devilsbreen er ein isbre med mange bresprekkar ved kanten av polarplatået. Han er kring 32 km lang og 13 km brei, og drenerer den sørlege delen av Mohn Basin og flyt nordaust og ut i den øvre delen av Amundsenbreen like nord for fjellgruppa som består av Mount Wisting, Hassel, Bjaaland og Prestrud.
Isbreen vart møtt av Roald Amundsen og gruppa hans på veg til Sørpolen i 1911 og vart namngjeven av dei for å skildre dei særs vanskeleg forholda for slede i området. Ruta til Amundsen sørover, mellom 168°W og 169°W, tok gruppa til den øvre, eller vestlege, delen av breen.
Sfærometer
Eit sfærometer er eit instrument til måling av krumminga på linser og holspeglar. Instrumentet består av ein vertikalt stilt mikrometerskrue, som sit i ein muttar med tre bein. Ved å setje sfærometeret på ei krum flate og stille skruen slik at han rører flata, finn ein høgda i kulekalotten og derav krumminga. Instrumentet blir òg nytta for å måle små ujamne skraper på ei flate.
Zipper Catches Skin
Zipper Catches Skin er det 14. studioalbumet til Alice Cooper, gjeven ut i 1982.
Albumet var produsert av Cooper og bassisten hans på den tida, Erik Scott, Zipper Catches Skin er musikalsk kjend for den tørre og energetiske poprockstilen med innslag av punkrock og post-punk og mindre vekt på harde riff, i liknande stil som det føregåande Special Forces. Tekstane til Cooper legg meir vekt på komisk sarkasme. Gitaristen Dick Wagner var tilbake i bandet til Cooper på dette albumet, men det vert generelt ikkje rekna for å ha same standard som dei tidlegare verka hans.
Trass i at singelen «I Am the Future» vart sleppt over heile verda, gjekk albumet berre inn på listene i nokre få land. Det gjekk ikkje inn på lista i USA som det første Cooper-albumet sidan Easy Action.
Zipper Catches Skin og det påfølgjande albumet DaDa, er to album Alice Cooper visstnok ikkje hugsa å ha spelt inn på grunn av stort alkoholmisbruk. Dick Wagner skildra Zipper Catches Skin som særs raskt innspelt og eit «dop-framkalt mareritt». . Det var ingen turne etter albumet, og ingen av songane er framførte på konsertane til Cooper.
Stans
Stans er hovudstaden i kantonen Nidwalden (Nidwald) i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 452 meter over havet.
Geografi
Stans ligg mellom fjella Stanserhorn og Buochserhorn og ved foten av Bürgenstock. Nabokommunar er Ennetmoos og Stansstad i vest, Oberdorf, Ennetbürgen og Buochs ​​i aust og Dallenwil i sør. 43,7% av totalarealet er jordbruksland. 36,5% er dekt av skog og skoglandskap, medan 17,2% er bebygd.
Næringsliv
61% av innbyggarane er sysselsett i tenesteytande næringar, 37% i industriverksemd og 2% i landbrukssektoren.
Dickbreen
Dickbreen er ein sidebre, 13 km lang, og som flyt vestover frå Mount Campbell og ut i Shackletonbreen like nord for Taylor Nunatak i Dronning Maudfjella i Antarktis. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant Alan L. Dick, eit medlem i U.S. Navy-skvadron VX-6 under Operasjon Deep Freeze 1964.
Frans Äimä
Frans Äimä var ein finsk fonetikar og språkforskar, som er mest kjend for arbeida sine om enaresamisk.
Äimä doktorerte i 1914 med avhandlinga Phoenetik und lautlehre des Inarilappischen, og vart same året dosent i finsk samisk og samisk lydlære ved Helsingfors universitet.
Äimä var ein føregangsmann for innføringa av eksperimentell fonetikk i Finland. Som språkforskar var han elev av E. N. Setälä, og det språkhistoriske arbeidet hans er prega av Setälä sine teoriar, og dermed ikkje lese i dag. Arbeidet hans med enaresamisk har derimot hatt varig verdi. Eit opphald på seks månader i Enare i 1900-1901, og seinare kortare reiser i 1926, 1929 og 1931 resulterte i ei ordsamling på rundt 10000 ord, som utgjorde stammen i det som skulle bli Erkki Itkonen og Lea Laitinen si Inarilappisches Wörterbuch.
Arild Busterud
Arild Busterud er ein tidlegare gardbrukar og friidrettsutøvar frå Løten i Hedmark som vart norsk meister 1975 og 1976 i sleggjekasting. Han er medlem i Løten Idrettslag. Busterud har vore aktiv i veteranklassar til han vart over 70 år gammal.
Busterud deltok i noregsmeisterskapen i friidrett 1967 og var aktiv på toppnivå til 1980. Åra 1971 til -73 vann han NM-medaljar i både kulestøyt og i sleggjekast. Heile tida var likevel sleggjekasting spesialøvinga. Under noregsmeisterskapane 1975 og 1976 lukkast han vinne denne øvinga, i hard konkurranse frå Arne Lothe.
Sommaren 1975 var Busterud i sitt livs beste form. 8. juni på Kongsberg sletta han den elleve år gamle noregsrekorden til Oddvar Krogh. Kastet vart målt til 66,00 meter. I juli månad flytta han rekorden til 67,14 m på Moelv den 6. Same staden tre veker seinare, 27. juli 1975, auka han til 67,84 meter. Busterud si bestenotering var norsk rekord i tre år.
Elektromagnetisk polarisering
Polarisering er ein eigenskap ved lys, radiobølgjer og røntgenstrålar som er elektromagnetiske bølgjer med ulike bølgelengder.
Generelt sett syner polarisering seg på transversale bølgjer som har ei svinging av bølgja som går på tvers av stråleretninga. Det kan samanliknast med om vi held eit tau og rører handa frå side til side, eller opp og ned. Då vil vi sjå ei bølgje langs tauet som anten går opp og ned som er vertikalt polarisert, eller frå side til side som er horisontalt polarisert.
Dette er i motsetnad til longitudinelle bølgjer som lydbølgjer. Ved slike bølgjer er bølgjerørsla i same retning som bølgja rører seg. Dette kan samanliknast med at vi dreg i og slepp ut tauet. Longitudinelle bølgjer kan ikkje polariserast.
Det elektriske og det magnetiske feltet
Elektromagnetiske bølgjer har éit elektrisk felt og éit magnetisk felt. For å forklare retninga på felta og polariseringa, kan ein tenkja seg ei bølgje som går igjennom eit uendeleg stort rom som ein enkel flat bølgjefront. Loddrett på rørsleretninga til bølgja ligg bølgjefrontplanet. I dette planet går det elektriske feltet til bølgja i ei retning, og magnetfeltet til bølgja i vinkelen 90 grader på det elektriske feltet. Sidan det magnetiske feltet alltid er i vinkelen 90 grader på det elektriske feltet, og styrken av desse felta er proporsjonale, blir polariseringsretninga definert langs det elektriske feltet, og vi ser bort frå retninga på det magnetiske feltet. Aksen for det elektriske feltet blir difor rekna som polariseringsaksen av polariserte elektromagnetiske bølgjer.
Mazor
Mazor (hebraisk skrift מָזוֹר, tyder 'Kur') er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg på Sharonsletta kring 3 km søraust for Petah Tikva og dekkjer 2 300 dekar og høyrer til Hevel Modi'in regionale kommune. I 2011 hadde han eit folketal på 1 294.
Historie
Moshaven vart grunnlagd i 1949 av immigrantar frå Tsjekkoslovakia og Ungarn og av innfødde israelarar. Han vart opphavleg kalla Mizra Har (hebraisk skrift מזרע הר, tyder Sådd eng på eit fjell), men vart seinare kalla Mazor, eit namn som kom frå den avfolka arabiske landsbyen al-Muzayri'a. Den første tida i Mazor er tema i ein historisk roman, Kfar BaSfar («Ein landsby på grensa») av Gershon Erich Steiner, ein av grunnleggjarane av Mazor.
Elektromagnetisk polarisering
Polariserande filter
Dersom to polariseringsfilter dekker kvarandre med aksen rotert i vinkelen 90 grader med kvarandre, slepp lite eller inkje lys igjennom.
Mazor
Historie
Mazor vart grunnlagd på landområde som høyrer til den avfolka arabiske landsbyen Rantiya, og det vestlege landområdet til al-Muzayri'a.
Aust for moshaven ligg ein arkeologiske stad med eit romersk mausoleum frå 200-talet. Mausoleet er den einaste bygningen frå romartida i Israel som framleis står frå fundamentet til taket. Det vart funne eit mosaikkgolv frå bysantinsk tid ikkje langt frå mausoleet.
Elektromagnetisk polarisering
Polariserande filter
Polariserande filter blir brukt i fotokamera, mikroskop, solbriller, polarimeter (for måling av dreiing av polarisert ljos) og i LCD-skjermar.
Polarisering i blanke overflater
Lys som blir reflektert av blanke, gjennomskinnelege eller gjennomsiktige material er polarisert i større eller mindre grad, unntatt når lyset er retta rett mot overflata (vinkelrett på flata).
Polarisering i atmosfæren
Når lyset reflekterast eller blir brote i atmosfæren, blir det brotne lyset meir eller mindre polarisert. Denne polariseringa kan gje større kontrast mellom skyer og blå himmel ved bruk av polariserande filter.
Ved solnedgang kan slik effekt sjåast best 90 grader til høgre eller venstre frå sola. Denne forma for polarisering skjer òg i overskya vêr og kan gje høve for å finne ut der sola står, og gjev høve for å finne kompassretninga ved hjelp av klokka under skyer.
Det er påstått at vikingane heldt greie på retninga under skyer og utan kompass under seglas i Nord-Atlanteren frå 800- til 1000-talet ved hjelp av ein solstein, som på same måte kunne fastsetje retninga mot sola under skyer.
Polarisering i dyreriket
Det er haldepunkt for at mange dyr kan oppfatte polariseringa til lyset for å bruke det til navigering sidan sollys som er avbøygd 90 grader er polarisert vinkelrett på retninga mot sola. Bier og andre insekt gjev artsfrendane opplysningar om der næring finst i nabolaget ved å vise ein dansliknande rørsleforesetilling. Det blir trudd at retninga mot sola òg under skyer er element i denne informasjonen.
Tidlegare har det vore trudd at duer òg brukar polarisering av indirekte sollys på denne måten for å finne vegen heim, men nyare forsking tyder på at dette er feil.
Evna til å oppfatte polarisert lys er sett hos nokre typar blekksprut og reker. Nokre av desse har raskt skiftande fargerike område av skinnet som kan brukast til kontakt med artsfrendane.
Det menneskelege auget har ei evne til å oppfatte polarisert lys nær sentrum av synsfeltet, men det blir kravd ein del trening for å kunne nytte dette.
Polarisering i faste gjennomsiktige stoff
Strekk- og trykk-krefter i glas og gjennomsiktig plast skapar polarisering av lys. Bilruter som er varmeherda, har eit mønster av slike strekkmønster som ein lett kan sjå om vi ser gjennom eit bilvindauge med polariserande briller.
Polarisering i fiberoptisk teknikk
For signaloverføring i fiberoptiske kablar kan polarisering og endra refraksjonsindeks brukast av instrumenta i endene av fibersambandet.
Polarisering i LCD-skjermar
LCD-skjermar (liquid crystal display), som er vanlege på mobiltelefonar og dataskjermar består av ei ytre plate med éit polariserande lag. Under dette er eit lag der felt endrar polariseringa si ved elektrisk spenning. Desse skjermane kan få mindre kontrast eller bli uleselege om vi brukar briller med polariserande glas i feil retning i tilhøve til dei polariserte flatene.
3D-film
Polarisering kan nyttast ved framvising av filmar med 3-dimensjonalt bilete, òg kalla stereofilm. Sjåaren har briller med polariserande glas med den polariserande aksen i kvar si retning med vinkelen 90 grader. Bileta som er teke av to filmkamera ved sida av kvarandre, blir vist med kvar sin framviser og med polariserande filter som gjer at det høgre auget til sjåaren ser biletet frå høgre kamera, og det venstre auget ser biletet frå venstre kamera. Dette gjev ein djupneverknad i biletet som kan bli større enn skilnaden mellom å sjå med éit eller to auge.
Ein vanleg filmskjerm kan skape endra polarisering som øydelegg denne effekten, så det kan bli naudsynt med ein spesiell sølvskjerm.
Ein annan teknikk som gjev same effekt, er å bruke ein framviser som kan gje ulik polarisering frå bilete til bilete.
Det finst andre teknikkar for 3D-film som ikkje nyttar polarisering, men ulike fargefilter for auga eller skjerm med smale, vertikale prismelinser.
Dreiing av polarisert ljos i organisk kjemi
Mange litt større kjemiske molekyl skapar ei dreiing av polarisert lys. Lyset fortset rett fram i same retning, men polariseringsretninga dreiast anten mot høgre eller mot venstre.
Bakgrunnen for dette er at karbonmolekyl kan vere kjemisk bundne til fire ulike delar av molekyl slik at det ikkje blir danna eit symmetriplan gjennom karbonatomet, men at det blir ein rommessig struktur som òg kan dreie lys. Dette skjer i vanlege glukosemolekyl og i ein del medikament.
Ein substans kallast «dekstro» form om det polariserte lyset dreiast til høgre og «levo» form om lyset blir dreidd til venstre. Fenomenet blir kalla optisk isomeri, og dei ulike stoffa blir kalla dekstro-isomerar eller levo-isomerar. Ein dekstro og levo isomer av ein substans har same grupper av atom, men ein asymmetrisk plassering omkring éit karbonatom er ulik mellom dei to isomerane.
For nokre slike medikament er det berre den eine isomer-forma som gjev medisinsk effekt, så det kan høve seg å reinse slik at medikamentet berre inneheld den eine aktive forma.
Konsentrasjonen av ein lysdreiande isomer i ei væske kan avgjerast av kor mange grader polarisert lys blir dreidd over ein bestemd avstand i væska. Dette kan gjerast med eit instrument som blir kalla polarimeter.
Polarisering av radiobølgjer
Alle vanlege radio og fjernsynsantenner sendar og tek imot eit polarisert signal. Dersom sendarantenna og mottakarantenna ikkje er polarisert same veg, kan det mottekne signalet bli svakt eller inkje. Av denne grunnen kan det finnast i område med store behov for radiofrekvensar at same radiokanal kan brukast igjen med mindre geografisk avstand enn normalt, og ved å bruke polarisering den andre vegen enn normalt. Dette blir nytta i satellittsendingar som sender signal både med horisontal og vertikal polarisering.
Fjernsynssignal er nesten alltid horisontalt polarisert. Dei vanlege Yagi-antennene for fjernsyn har difor element som ligg horisontalt.
AM og FM kringkastingssignal er nesten alltid vertikalt polarisert. Det er òg radiosignala til kommunikasjonsradioar. Ein av grunnane til dette er at det er enkelt å lage ei antenne med vertikal polarisering som sender og tek imot signalet like godt i alle retningar. Ei einskild kvartbølgjeantenne eller 5/8-dels antenne er ei enkel vertikal stong, og sender like godt i alle retningar med vertikal polarisering.
Ved bruk av privatradio, eller andre berbare kommunikasjonradioar med ei enkel antenne øvst på radioen, kan ein miste sambandet ved å halde radioen horisontalt eller å leggje han ned.
I område med dårleg signal for ein kommunikasjonradio kan ein retningsvirkande Yagiantenne gje brukbart signal ved innstilling av antenna i riktig retning. Då må elementa på Yagiantenna stillast vertikalt for å få riktig vertikal polarisering.
Einskilde satellittar sendar radiosignal med roterande polarisering, og det finst òg elliptisk polarisering. Det finst spesielle antenner som sender og tek imot slike signal.
Vinklar og plan og ulikt polarisering
I mange samanhengar skildrast lyspolariseringa etter eit aksesystem der «z-aksen» gjev rørsleretninga til lysbølgja, og «x-aksen» er ein tilfeldig vald akse i planet på tvers av stråleretninga. «y-aksen» blir i same planet, men i vinkelen til 90 grader med x-aksen.
Når bølgja har ein enkel frekvens utan harmoniske «overtonar» og med form som ei ren sinuskurve, vil projeksjonane til det elektriske feltet i dei to projeksjon-plana «xz» og «yz» varierer med nøyaktig same frekvens. Likevel har dei to projeksjonane to andre særteiknsom kan vere ulike. Dei to projeksjonane kan for det første ha ulik amplitude. For det andre kan dei vere faseforskyvd, det vil seie at topputslaget for den eine projeksjonen kan kome litt etter topputslaget for den andre.
Forma som kan registrerast på definerte plan av dei varierande vektorane av dei elektriske felta når ei bølgje passerer, blir kalla ein Lissajous figur og er ei god skildring av polariseringstilstanden av ei bølgje.
Figurane under viser nokre døme på utviklinga av vektoren av det elektriske feltet (blå kurve) mot tida (den vertikale aksen), med x- og y-projeksjonane (raud/venstre og grøn/høgre), i tillegg til sporet (rosa) etter spissen til vektoren projisert på det definerte planet. Lineær Sirkulær Elliptisk <br style="clear:both">
I figuren over til venstre kan ein sjå ein elektrisk vektor langs x-aksen i fase med vektoren langs y-aksen slik at projeksjonen av dei over tid blir ei rett linje. Dette blir ein lineær polarisasjon.
I den midterste figuren over har projeksjonane av det elektriske feltet same amplitude og dei er faseforskyvd nøyaktig 90 grader. Projeksjonen av vektoren over tid dannar då ein sirkel. For å få til ein slik polarisering, som blir kalla sirkulær, må feltprojeksjonane vere nøyaktig 90 grader faseforskyvd. Dette gjev to høve, at x-projeksjonen er 90 grader etter y, eller omvendt. Då er det anten høgredreiande polarisering eller venstredreiande polarisering avhengig av rotasjonsretninga på polariseringa.
Kunstlag
Eit kunstlag eller ei kunstforeining er ein lokal frivillig medlemsorganisasjon som har som føremål å formidle kunst og auke interessa for biletkunst og kunsthandverk innanfor sitt geografiske område. Foreininga skipar til utstillingar, og arrangerer ofte kunstfaglege føredrag, kurs og anna aktivitet, som til dømes formidling av kunst til born og ungdom.
Elektromagnetisk polarisering
Vinklar og plan og ulikt polarisering
I alle andre tilfelle, det vil seie når projeksjonane ikkje er i fase og har ulik amplitude og har ein annan faseforskyving enn 90 grader, blir polariseringa kalla elliptisk sidan projeksjonen til vektoren over tid blir ein ellipse.
Kunstlag
Alle som interesserer seg for kunst og kunstformidling kan verte medlem i ei kunstforeining ved å betale medlemskontingenten. Drifta er i hovudsak basert på at medlemene frivillig tek på seg å arbeide for foreininga utan løn, men rundt 20 av kunstforeiningane i Noreg har ein eller fleire tilsette. Felles for alle kunstforeiningane og kunstlaga, store som små, er at dei driv ikkje-kommersiell verksemd. Ynsket om å formidle kunst ligger til grunn, ikkje å tene pengar. Eventuelle inntekter og overskot frå sal av kunst, vert brukt til å vise utstillingar med mindre salspotensial, eller til å kjøpe inn kunst til eigne kunstsamlingar.
Drift og organisasjonsform
Kunstforeininga vert leia av eit styre som medlemmene vel på årsmøtet.
Elektromagnetisk polarisering
Inkoherent stråling
I naturen dannast elektromagnetisk stråling av mange strålekjelder som dannar bølgjar uavhengig av kvarandre. Denne typen stråling blir kalla inkoherent. Det er ikkje ein bestemd frekvens eller bølgjelengd, men eit samanhengande spekter over eit frekvensband. Det er òg polarisering utan einsarta mønster. Eit lys kan skildrast med tilfeldig polarisering med alle polariseringsretningar og med grader av polarisering definert til eit polariseringsplan.
Kunstlag
Drift og organisasjonsform
Kunstforeiningane er ein viktig del av grunnmuren i kunstformidlinga i Noreg. Mange stader i landet er det langt til næraste kunstmuseum eller galleri, og ein stor del av publikum får difor sitt første møte med den visuelle kunsten i ei kunstforeining. Organisasjonen Norske Kunstforeninger, som er paraplyorganisasjon for 162 kunstforeiningar, kunstlag og kunsthallar, arbeider med kompetanseheving og organisasjonsutvikling i kunstforeiningsnettverket, og legg til rette for at foreiningane kan verte profesjonelle visningsstader for kunst.
Mange kunstforeiningar tek eit spesielt ansvar for å gje lokale og regionale kunstnarar høve til å få arbeida sine utstilte og selt. Kunstforeiningane kan vere eit springbrett for unge, uetablerte kunstnarar til å gjere seg kjent og skaffe seg ein posisjon – mange kjende norske kunstnarar har debutert i ei kunstforeining. Men dei større kunstforeiningane viser primært utstillingar av anerkjende norske og internasjonale samtidskunstnarar. Dei siste åra har nokre av dei større kunstforeiningane skifta namn til kunsthall, men dei er framleis organisert som kunstforeiningar. Kunsthallar produserer og kuraterer i større grad eigne utstillingar, og dei er ofte meir internasjonalt retta.
Mange kunstforeiningar mottek stønad frå kommune og fylkeskommune, i tillegg til at ein handfull får driftsstønad frå staten. Andre kunstforeiningar mottek ikkje faste offentlege tilskot, og må basere drifta på medlemskontingent, prosjektmidlar, dugnadsarbeid, eventuelle sponsormidlar og salsinntekter frå utstillingar. Nokre eig eigne utstillingslokale, nokre har gratis lokale gjennom kommunen, medan andre leiger utstillingslokale i kulturhus, museum og anna.
Historikk
Dei første kunstforeiningane i Noreg vart stifta på 1830-tallet, etter inspirasjon frå kunstforeiningane i Tyskland. Det var den norske kunstnaren J. C. Dahl som tok med seg ideen om kunstforeiningar heim til Noreg, etter å ha sett oppbløminga av kunstforeiningar i Tyskland. Iveren til Dahl var ein avgjerande faktor for opprettinga av dei første kunstforeiningane i landet; Christiania Kunstforening (no Oslo Kunstforening) i 1836 og Bergens Kunstforening (no Bergen Kunsthall) i 1838. Til samanlikning vart den første offentlege visingsstaden for kunst, Nasjonalgalleriet, først oppretta i 1842.
I vedtektene til dei første norske kunstforeiningane heitte det at dei hadde som føremål å vekkje kjærleik for biletkunst, og arbeide for å fremje norsk kunst. Medlemmene betalte kontingent, arrangerte utstillingar og medlemslotteri. Kunstforeiningane var opne for alle som ynskte medlemskap.
I perioden 1836–1900 vart det etablert kunstforeiningar i dei fleste gamle og store norske byane; Trondhjems Kunstforening (1845), Stavanger Kunstforening (1865, No Kunsthall Stavanger), Drammen Kunstforening (1867), Arendal Kunstforening (1873), Fredrikstad Kunstforening (1875), Christianssands Kunstforening (1881, no Kristiansand Kunsthall) og Kristiansund Kunstforening (1883). På byrjinga av 1900-talet og fram til krigsutbrotet i 1940 heldt denne utviklinga fram med nye kunstforeiningar som Aalesunds Kunstforening (1906), Skiens Kunstforening (1910), Haugesund Kunstforening (1913) og Tromsø Kunstforening (1924). Ofte var kunstnarar og borgarskapet i byane sentrale i stiftinga av kunstforeiningane. Utover på 1940–50-talet vart det også etablert kunstforeiningar i mange av dei mindre byane. Det aller første kunstlaget i bygde-Noreg vart etablert i Volda allereie i 1937. På slutten av 1960-talet ser ein starten på det som skal verte ein kunstforeiningsboom på 1970- og 1980-talet – i desse to tiåra dukkar det stadig opp nye kunstforeiningar, dei aller fleste av desse på mindre tettstader i distrikta. Initiativet til desse kom ofte frå lokale kunstnarar og andre kunstinteresserte innbyggjarar. Utover på 1990- og 2000-talet dabbar tilveksten av nye kunstforeiningar av, men det vert framleis etablert nye kunstforeiningar i Noreg.
Fleire kunstforeiningar har over tid bygd opp store kunstsamlingar. Enkelte av desse kunstsamlingane utgjorde seinare grunnlaget for opprettinga av regionale kunstmuseum som Sørlandets Kunstmuseum, Trondheim Kunstmuseum, Haugesund Billedgalleri og Stavanger Kunstmuseum.
Det har skjedd mykje frå dei første kunstforeiningane vart etablert på 1830-talet og fram til våre dagar, men hovudmålet for kunstforeiningane har heile tida vore å vise kunst til publikum.
Kunstforeiningar i Noreg
Det er kunstforeiningar/kunstlag i mange norske byar og tettstader. Lista viser 135 kunstforeiningar og kunstlag sortert etter stiftingsår.
I Am the Walrus
«I Am the Walrus» er ein song av The Beatles frå 1967, skriven av John Lennon og tilskriven Lennon/McCartney. Lennon hevdar at han skreiv dei første linjene medan han var påverka av LSD. Songen var ein del av filmmusikken til fjernsynsfilmen og det påfølgjande albumet Magical Mystery Tour og var B-sida til hitsingelen «Hello, Goodbye».
Lennon komponerte ein avantgarde song som kombinerte tre songar han hadde arbeidd på. Då han fekk vite at ein lærar på den gamle skulen hans fekk studentane til analysere tekstane til The Beatles, skreiv han eit ekstra vers som berre var meiningslaust.
Kvalrossen (walrus) er ein referanse til kvalrossen i Lewis Carroll sin «The Walrus and the Carpenter» (frå boka Through the Looking-Glass).
Opphav
Opphavet til teksten kom då Lennon vart inspirert av ei sirene han høyrde i heime sin. Lennon skreiv linja Mis-ter cit-y police-man til rytmen av sirena. Den andre ideen var eit kort rim om Lennon som sit heime i hagen sin, medan den siste var eit meiningslaus tekst om å sitje på ein corn flake. Han klarte ikkje å skrive ferdig dei tre ideane, og kombinerte dei i staden til ein song.
Innspeling
«I Am the Walrus» var den første studioinnspelinga Beatles gjorde etter at manageren deira Brian Epstein døydde i august 1967. George Martin arrangerte og la til instrument som strykarar og blåsarar og eit 16 mann stort kor, som gjorde ymse rop og hyl.
Den dramatiske slutten på songen inneheld eit par linjer frå Shakespeare sin King Lear (Akt IV, scene VI), frå ei radioteaterframføring i BBC.
Andre utgåver
Fleire andre artistar har spelt songen på plate eller konsertar, mellom anna Spooky Tooth, Leo Sayer Klaus Lage, Men Without Hats, Oasis, Jim Carrey, Die Toten Hosen, Styx og Bono.
Opningslinja «I am he as you are he as you are me and we are all together.» vert sitert i songen «South California Purples» av Chicago.
Am Bodach
Am Bodach er eit fjell i Skottland i Mamores-fjella, fire kilometer nord for Kinlochleven i Highland.
Am Bodach er ein munro med ei høgd på 1032 meter ovr havet, og er det 100. høgaste fjellet med denne klassifiseringa.
Rugkveite
Triticale – eller på norsk rugkveite - er ein ny kornart oppstått ved kryssing mellom kveite og rug. Namnet er ei samantrekking av slektsnamna Triticum (kveite) og Secale (rug). Den har dei siste 50 åra fått ein produksjon på nivå med rug, men er likevel lite ålment kjend. Dette har å gjera med at den mest er brukt til fôr. Ideen med kryssinga var å sameine brødkveitens høge avkastingsevne og gode bakekvalitet, med rugens betre tilpassingsevne til meir nøysame miljø. Lik mange andre draumar, har også denne berre delvis gått i oppfylling, men den er eit kornslag med stor avkastingsevne under mindre gunstige vilkår. Difor kan rugkveiten bli viktigare i framtida.
Botanikk, systematikk og slektskap
Før såg ein på genoma frå foreldra som godvillige sambuarar, men molekylær analyse viser at foreininga er meir av eit sjokk. Rett etter hybridiseringa kan det skje omfattande endringar i DNA, der sekvensar forsvinn eller sluttar å virke. I rugkveite går dette spesielt ut over rugkromosoma.
Opphav og historie
Vellykka kryssingar vart først rapporterte frå Skottland (1875) og USA (1883), men den første fertile hybriden – som enno finst – vart laga av tyskaren Vilhelm Rimpau i 1888. På ukjend måte må kromosomtalet blitt dobla av seg sjølv. Ein «sverm» av naturleg kryssa rugkveite vart rapportert i Russland i 1921. Etter tekniske gjennombrot som embryokultur og kromosomdobling med colchicin (Blakeslee and Avery 1937), kunne ein lage rugkveitehybridar i større skala. Slike såkalla «primære triticale» var agronomisk lite lovande. Dei hadde hyppige kromosomfeil, nedsett fertilitet og fekk skrumpa korn. Grunnane var fleire, m.a. at dei større kromosoma i rug trong lenger tid i kjønnscelledelinga. Trass i omfattande forsking var det liten framgang fram til 1960.
Agronomi og økologi
Foredlingsprogram i ulike land tok då å krysse triticale av ulike opphav, fylgd av utval for fylte korn og elles betre agronomi. Slike «sekundære triticale» gav rask framgang og resulterte i dei første sortane frå 1968. Frå då tok rugkveiten av som kornart. Same året oppstod den viktige sorten Armadillo på forsøksstasjonen til CIMMYT i Mexico. Eit tilfeldig pollenkorn frå ein ukjent brødkveite kom til å befrukte ein triticale. Ut kom Armadillo med ei overraskande god frøsettingsevne. Dessutan var kromosom 2D frå brødkveite erstatta det tilsvarande i rug og  med det to viktige gen: eitt gjorde strået kortare og eitt gjorde blomstringa ubunden av daglengda. Ved sidan av kornkvaliteten var nemleg strålengda rugkveitens store veikskap. Den store styrken til rugkveite er at den er meir hardfør enn kveite, om enn mindre enn rug. Den toler tørke, sur/basisk jord og næringsmangel betre enn kveite, men ikkje så vinterherdig som rugen (nesten all triticale er haustsådd). I dag forstår vi meir kvifor, ettersom delar av ruggenomet er borte eller ikkje verkar i rugkveiten. Rugens sterke sjukdomsresistens blei ganske snart broten ned når rugkveiten kom i omfattande dyrking. Dette er ikkje spesielt for rugkveite. Under dei beste vilkåra ligg rugkveitens avkastingsevne litt under brødkveitens og synest å ha ein meir effektiv fotosyntese og å trenge mindre til ånding. Samla sett har den likevel eit stort ubrukt potensial i mindre gunstige vekstmiljø og kan få ein langt større plass i kornproduksjonen. Truleg er den ein av dei store nyvinningane i landbruket frå det 20. hundreåret.
Bruksområde
Rugkveitens veikskap er den dårlege bakeevna. Målet var å få bakeevna frå brødkveite, men durumkveite manglar viktige gen for bakekvalitet (frå D-genomet). Vidare er rugkveiten (som rugen) svært utsett for groskadar i fuktige haustar, der stivelsen lett blir broten ned av amylase-enzym. Med rugens dårlege gluten blir då bakeevna deretter. Også mølleeigenskapane er dårlegare enn kveitens. Derfor er den i stor grad eit fôrkorn, mykje brukt til svin eller fjørfe på eigen gard. Den lett nedbrotne stivelsen gjer den elles godt eigna til drøvtyggarar og som råstoff for bioetanol og biogass.
Det betyr ikkje at den ikkje er brukbar til mat. Tvert om er den godt eigna til frukostkorn, pasta eller usyra bakverk som kjeks, chapati, tortillas m.fl. Å overføre bakegena frå D-genomet til rugkveite – jamfør Armadillo – er ei viktig oppgåve. I dag er nesten all rugkveite utan D-kromosom.
Produksjon
Frå 1977 til kring 2000 auka middelavlinga frå 1,8 til 3,8 tonn/ha, med kunstig vatning til 10 tonn/ha og over. Avlingane pr arealeining stagnerte før tusenårsskiftet, men areala har auka iallfall fram til 2010. Rugkveitens potensial i meir marginale område synest å gjort den marginal også som vekst, med lite forsking i høve til potensialet. Ein grunn til det er - som tabellen viser - at over 80% av all rugkveite produsert i EU. Ei nyutvikling er hybridsortar med eit avlingssprang på opptil 20%. Dette kan gje triticalen eit nytt puff framover. Rugkveitens «verdskart» overlappar i stor grad med rugens. I Noreg hadde rugkveite eit toppår i 1998, med 13700 tonn, men blir i dag lite dyrka. Likevel nådde enkeltbønder opp i nær 10 tonn/ha i 2015.
Claudio Caniggia
Claudio Paul Caniggia er ein argentinsk pensjonert fotballspelar frå storbyen Buenos Aires. Han spelte 50 landskampar for Argentina, og deltok i tre VM-sluttspel (1990, 1994 og 2002). Han innleia proffkarrieren sin som 18-åring i River Plate, før han tre sesongar seinare flytte til Italia og Verona. Frå Verona gjekk turen vidare til Atalanta, AS Roma, Benfica og Boca Juniors før han vende attende til Atalanta. Nomaden fortsatte i dei skotske klubbane Dundee FC og Rangers FC. Karrieren vart avslutta i Qatar SC i en alder av 38 år. Caniggia var ein offensiv playmaker. Han hadde god teknikk, og var enormt hurtig og hadde ei eiga evne til å spele medspelarane sine gode. I 1993 vart han utestengd i 13 månader for bruk av kokain.
Spektralfarge
Ein spektralfarge er ein farge som kjem av ei enkel bølgjelengd av lys i det synlege spekteret, eller av eit relativt smalt band av bølgjelengder. Kvar bølgjelengd av lys er oppfatta som ein spektralfarge i eit kontinuerleg spektrum. Fargane til bølgjelengder som ligg nær nok kvarandre, er ikkje mogeleg å skilje frå kvarandre.
Spekteret er ofte delt opp i namn på fargar, men inndelinga er noko vilkårleg sidan spekteret er kontinuerleg. Tradisjonelle fargar er raud, oransje, gul, grøn, blå og rosa.
Inndelinga nytta av Newton i fargehjylet hans var raud, oransje, gul, grøn, blå, indigo og fiolett, som er dei tradisjonelle fargane i regnbogen.
Os kyrkje i Rakkestad
Det har vore kyrkje på staden sidan mellomalderen. Ein veit ikkje sikkert om kyrkja vi no ser, frå 1835, vart oppført heilt frå grunnen av, eller om det dreidde seg om ei stor utviding og vøling. Kyrkja vart vølt og utvida i 1876 etter teikningar av stadsingeniør Gustav Blom Kielland. Ho vart òg vølt i 1964 og fekk då glasmåleri og nytt inventar.
Spektral storleik
Spektral storleik er ein storleik som blir framstelt i form av eller opptrer i eit spektrum (vanlegvis eit optisk spektrum), og som blir karakterisert ved ei bestemd bølgjelengd eller frekvens. Døme på spektrale storleikar er spektrallinje, spektralt lysutbytte og spektral reflektans.
Kjelder
spektral storleik. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/spektral_st%C3%B8rrelse
Persiablåstjerne
Persiablåstjerne (Othocallis mischtschenkoana) er ei plante i russeblåstjerneslekta i aspargesfamilien. Arten kjem opphavleg frå Kaukasus og Iran. Arten var tidlegare rekna til snøstjerneslekta med det vitskapelege namnet Scilla mischtschenkoana.
I Noreg er arten innført som prydplante og forvillar seg effektivt i Botanisk hage i Oslo. I Framandartslista 2018 er arten registrert med ingen kjend risiko (NK).
Jeff Beck
Geoffrey Arnold Beck var ein engelsk rockegitarist. Han var ein av tre kjende gitaristar som spelte med The Yardbirds, der dei to andre var Eric Clapton og Jimmy Page. Beck skipa The Jeff Beck Group og med Tim Bogert og Carmine Appice skipa han Beck, Bogert & Appice.
Mykje av musikken til Beck var instrumental, med eit fokus på nyskapande lyd, og utgjevingane hans varierte i sjangrar frå bluesrock og hardrock til ein gitarbasert electronica. Sjølv om Beck spelte inn to hitalbum i 1975 og 1976 som soloartist, fekk han den same kommersielle suksessen som dei to andre gitaristane i Yardbirds. Beck spelte på album med Rod Stewart, Mick Jagger, Tina Turner, Morrissey, Jon Bon Jovi, Malcolm McLaren, Kate Bush, Roger Waters, Donovan, Stevie Wonder, Les Paul, Zucchero, Cyndi Lauper, Brian May, Stanley Clarke, Screaming Lord Sutch, ZZ Top og Toots and the Maytals.
Lohamey HaGeta'ot
Lohamei HaGeta'ot (, tyder Ghettokjemparane) er ein kibbutz nord i Israel. Han ligg vest i Galilea, og høyrer til Mateh Asher regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 467.
Jeff Beck
Beck vart rangert som den femte beste gitaristen gjennom tidene av magasinet Rolling Stone, som har skildra han som ein av dei viktigaste sologitaristane i rocken,og var avbilda på framsida av magasinet tre gonger. Han vert ofte kalla «gitaristane sin gitarist». Beck har blitt mykje kritikarrost og fått Grammyprisen for beste rockeinstrumentalar seks gangar og beste popinstrumental ein gong. I 2014 fekk han den britiske Ivor Novello-prisen for bidraga sine til britisk musikk. Beck er blitt innlemma i Rock and Roll Hall of Fame to gonger: som medlem av The Yardbirds (1992) og som soloartist (2009).
Lohamey HaGeta'ot
Historie
Kibbutzen vart grunnlagd i 1949 langs kysthovudvegen mellom Akko og Nahariya, der den tidlegare arabiske landsbyen Al-Sumayriyya låg. Nybyggjarane var mellom anna overlevande frå ghettooppreisten i Warszawa (mellom anna Icchak Cukierman, nestleiar i ŻOB), og tidlegare jødiske partisanar og andre Holocaust-overlevande. Han er namngjeven til minne om jødane som kjempa mot nazistane.
Arkeologi
Like ved kibbutzen ligg det store ruinar etter ein akvedukt som gav vatn til Akko, kring 6 km unna, fram til 1948. Akvedukten vart opphavleg bygd mot slutten av 1700-talet av Jezzar Pasha, den osmanske herskaren av Akko, men vart ferdigbygd av sonen hans, Suleiman, i 1814.
Jeff Beck
Tidleg liv
Geoffrey Arnold Beck var fødd den 24. juni 1944 av foreldra Arnold og Ethel Beck ved 206 Demesne Road i Wallington i England. Som tiåring song Beck i eit kyrkjekor. Han gjekk på Sutton Manor School. Som tenåring lærte han seg å spele på ein lånt gitar og gjorde fleire forsøk på å byggje sitt eige instrument, først med å lime og stifte saman sigarboksar til ein kasse og ein upolert gjerdestolpe som hals, med strengar frå eit modellfly og banda måla på. Då han laga ein hals på det andreforsøket brukte han mål frå ein bassgitar.
Beck har omtalt Les Paul som den første gitaristen som imponerte han. Beck har sagt at han først høyrde ein elektrisk gitar då han var seks år gammal og Paul spelte «How High the Moon» på radio. Då han spurte mora om kva det var svarte ho at det var ein elektrisk gitar og at det berre var lureri. Han sa «Det skal eg gjere». Cliff Gallup, sologitarist for Gene Vincent and the Blue Caps, var òg ei tidleg inspirasjonskjelde, etterfølgd av B.B. King og Steve Cropper.
Då han var ferdig på skulen, studerte han ved Wimbledon College of Art, og arbeidde i korte periodar som målar og dekoratør, oppsynsmann på ein golfbane og billakkerar. Syster til Beck, Annetta, introdusere han for Jimmy Page då dei begge var tenåringar.
1960-åra
Medan han framleis gjekk på Wimbledon College of Art spelte Beck i ei rekkje grupper, som Screaming Lord Sutch and the Savages i 1962 då dei spelte inn «Dracula's Daughter»/«Come Back Baby» for Oriole Records.
I 1963, etter at Ian Stewart frå The Rolling Stones introduserte han for RnB, skipa han The Nightshift som han spelte med på 100 Club i Oxford Street, og spelte inn ein singel, «Stormy Monday»/«That's My Story», for Piccadilly Records.
Beck slutta i Nightshift for å bli med i The Tridents i oktober1964. The Tridents spelte på The Walton Hop i Walton-on-Thames, og som akkompagnement for Walton Hop talentshow. Beck vart for ein kort periode med i The Rumbles, eit band frå Croydon, som sologitarist, og spelte Gene Vincent- og Buddy Holly-songar. Han viste der eit talent for å etterlikne gitarstilar. Seinare i 1963 vart han med i The Tridents, eit band frå Chiswick-området. «Dei var opp i gata mi fordi dei spelte rein R&B, som Jimmy Reed-ting, og me trykka til og gjorde det meir rockeprega. Eg likte godt det, sjølv om det berre var 12-taktsblues.» Han var studiogitarist på ein singel frå 1964 for Parlophone av The Fitz and Startz kalla «I'm Not Running Away» med B-sida «So Sweet».
I mars 1965 vart Beck henta inn av The Yardbirds som erstattar for Eric Clapton etter ei tilråding frå Jimmy Page, som hadde vore førstevalet deira. The Yardbirds spelte inn dei fleste hitsongane sine medan Beck var medlem. Han var berre med i bandet i 20 månader, men var med på ei albuminnspeling, Roger the Engineer (kalla Over Under Sideways Down i USA), som kom i 1966. Beck vart måla på plateomslaget til For Your Love, som kom ut på det amerikanske selskapet til The Yardbrds i juni 1965, sjølv om Clapton spelar på dei fleste songane. Frå september til november 1966 spelte både Beck og Page i The Yardbirds. Page kom først inn i bandet som bassist i juni det året. Eit klipp av denne utgåva av bandet er å sjå i den britiske filmen Blow Up frå 1966.
Beck fekk sparken under ein amerikansk turné med Yardbirds, fordi han ikkje alltid møtte opp til konsertane og vanskar med perfeksjonismen hans og det valdsame temperamentet. Etter å ha slutta i The Yardbirds, spelte Beck inn «Beck's Bolero» (med Jimmy Page, John Paul Jones, Nicky Hopkins og Keith Moon) og to solosinglar som vart hittar i Storbritannia, «Hi Ho Silver Lining» og «Tallyman». Han skipa så The Jeff Beck Group, som ein kort periode bestod av tidlegare Shadows-medlemmet Jet Harris på bass, Rod Stewart på vokal, Ronnie Wood på først rytmegitar og sidan bass, Nicky Hopkins på piano og, etter ei rekkje trommeslagarar, etter kvart Micky Waller tidleg i 1967.
Gruppa gav ut to album or Columbia Records (Epic i USA): Truth (august 1968) og Beck-Ola (juli 1969). Truth kom ut fem månader før det første Led Zeppelin-albumet, og inneheld «You Shook Me», ein song skriven og først spelt inn av Muddy Waters, som òg Led Zeppelin spelte på debutplata med eit liknande arrangement. Det selde godt (nådde 15. plassen på Billboard-lista). På Beck-Ola vart trommeslagaren Micky Waller erstatta av Tony Newman, og sjølv om det vart godt teken i mot, selde det ikkje så bra. Krangling og eit par hendingar på turneane deira førte til at gruppa vart oppløyst i juli 1969.
Nick Mason skreiv i sjølvbiografien sin at han i 1967 ønskte Beck som erstattar for Syd Barrett i Pink Floyd men «ingen av oss våga å spørje han.» I 1969, etter Brian Jones døydde, vart Beck spurt om å bli med i The Rolling Stones.
Etter gruppa hans vart oppløyst, tok Beck del i Music from Free Creek under namnet «A.N. Other» der han spelte sologitar på fire songar og skreiv ein song. I september 1969 slo han seg saman med rytmeseksjonen i Vanilla Fudge: bassisten Tim Bogert og trommeslagaren Carmine Appice (då dei var i England for å løyse eit kontraktsproblem), men då Beck fekk eit brot i hovudskallen etter ei bilulukke nær Maidstone i desember, vart planane lagt på is dei neste to og eit halvt åra, og Bogert og Appice skipa Cactus i mellomtida. Beck sa seinare om 60-åra: «Alle tenkjer på 1960-åra som noko dei ikkje var. Det var ei frustrerande tid i livet mitt. Det elektroniske utstyret var ikkje på linje med dei lydane eg hadde i hovudet mitt.»
1970-åra
I 1970, då Beck hadde blitt frisk att, skipa han eit band med trommeslagaren Cozy Powell. Beck, Powell og produsenten Mickie Most flydde til USA og spelte inn fleire songar i det kjende Motown-studioet Studio A i Hitsville U.S.A. med The Funk Brothers, husbandet til Motown, men resultata er aldri blitt gjevne ut. I april 1971 hadde Beck fylt opp bandet sitt med gitaristen og vokalisten Bobby Tench, klaverspelaren Max Middleton og bassisten Clive Chaman. Det nye bandet spelte som «The Jeff Beck Group» men hadde ein heilt annan stil enn den første besetninga.
Rough and Ready (oktober 1971) var det første albumet dei spelte inn. Beck skreiv eller var medlåtskrivar på seks av dei sju songane på albumet (utanom ein skriven av Middleton) og dei inneheldt element av soul, rhythm-and-blues og jazz, som eit varsel om retninga musikken til Beck tok seinare i tiåret. Eit andre album Jeff Beck Group (juli 1972) vart spelt inn i TMI Studio i Memphis i Tennessee med den same besetninga. Beck tok inn Steve Cropper som produsent og albumet var sterkt prega av soul. Fem av ni songar var coverlåtar av amerikanske artistar. Ein song, «I Got to Have a Song», var den første av fire Stevie Wonder-songar som Beck spelte inn. Kort tid etter albumet Jeff Beck Group kom ut, vart bandet oppløyst og manageren til Beck gav ut ei melding som sa: «Blandinga av musikkstilane til dei forskjellige medlemmane har vore ein suksess, men dei følte ikkje at det hadde ført til ein ny musikkstil med den styrken dei opphavleg hadde prøvd å få til.»
Beck byrja så å samarbeide med bassisten Tim Bogert og trommeslagaren Carmine Appice, som var ledige etter at Cactus vart oppløyst, men fortsette å turnere som The Jeff Beck Group i august 1972 for å fullføre turnékontraktar med ei besetning som bestod av Bogert, Appice, Max Middleton og vokalisten Kim Milford. Etter seks konsertar vart Milford erstatta av Bobby Tench, som vart flydd inn frå Storbritannia for ein konsert på Arie Crown Theatre i Chicago og resten av turneen, som enda ved Paramount North West Theatre i Seattle. Eter turneen slutta Tench og Middleton i bandet og powertrioen Beck, Bogert & Appice opptod: Appice tok rolla som vokalist, medan Bogert og Beck stundom medverka med vokal.
Dei spelte på Rock at The Oval i september 1972, men vart då framleis kalla «The Jeff Beck Group». Dette markerte starten på ein turné i Storbritannia, Nederland og Tyskland. Dei la ut på ein annan amerikansk turné i oktober og november 1972. I april 1973 kom albumet Beck, Bogert & Appice på Epic Records. Sjølv om det fekk god kritikk selde det ikkje så godt, utanom coverversjonen deira av Stevie Wonder-hitten «Superstition».
3. juli 1973 spelte Beck på ein konsert med David Bowie på songane «The Jean Genie»/«Love Me Do» og «Around and Around». Konserten vart innspelt og filma, men ingen av dei utgjevne utgåvene inneheld klippa med Beck. I oktober 1973 spelte Beck på songar for Michael Fennelly-albumet Lane Changer og var med på innspelingar med Hummingbird, eeit band som oppstod frå The Jeff Beck Group, men medverka ikkje på det utgjevne, sjølvoppkalla albumet deira.
Tidleg i januar 1974 spelte Beck, Bogert & Appice på Rainbow Theatre, som ein del av ein europeisk turné. Heile konserten vart send på det amerikanske radioprogrammet Rock Around the World i september same året. Denne innspelinga inneheldt songar bandet hadde tenkt å spele inn for eit andre album, og finst på piratkopiplata At Last Rainbow. Songane «Blues Deluxe» og «BBA Boogie» frå denne konserten kom seinare ut på Jeff Beck-samlinga Beckology (1991).
Beck, Bogert & Appice vart oppløyst i april 1974 før et andre studioalbumet deira (produsert av Jimmy Miller) var ferdig. Konsertalbumet deira, Beck, Bogert & Appice Live in Japan, vart spelt inn under konsertane deira i Japan i 1973, men kom ikkje ut før i februar 1975 på Epic/Sony.
Etter eit par månader gjekk Beck inn i Underhill Studio og møtte gruppa Upp, som han rekrutterte som akkompagnement for framføringa hans på BBC-programmet Guitar Workshop i august 1974. Beck produserte og spelte på det sjølvoppkalla debutalbumet deira, og det andre albumet deira, This Way Upp, men bidraga hans på det andre albumet var ikkje omtalt på plateomslaget. I oktober byrja Beck å spele inn instrumentalar ved AIR Studios med Max Middleton, bassisten Phil Chen og trommeslagaren Richard Bailey, med George Martin som produsent og arrangør.