Canna_i_Skottland
Historie
Canna har vore busett sidan yngre steinalder, og det er fleire gamle fornminne på øya. Det var eit gammalt nonnekloster på øya som ifølgje tradisjonen vart grunnlagt av Columba av Iona. Dette skal ha vore eit av dei første slike klostera innanfor grensene av dagens Skottland. Klosteret vart forlate på 800-talet på grunn av herjingane til vikingane, men kom i drift att ein gong etter år 1000 og var i drift til 1400-talet. I dag er berre ruinane av grunnmurene igjen. Desse er framleis synlege der nonneklosteret låg sør på øya. Øya var formelt sett eigd av klosteret på Iona fram til 1627. På øya finst ei mellomaldergrav, som i følgje lokale segner høyrte til ein vikingkonge. Grava er kjent som Uamh Rìgh Lochlainn, 'grava til kongen av Noreg'. Det er sikkert at ingen konge med herredøme over Noreg kan vere gravlagt på Canna, men sidan det er ei grav (det har ikkje vore gjort arkeologiske undersøkingar) kan ho likevel ha høyrt til ein norrøn eller norrøn-gælisk stormann. I likskap med dei andre øyane i Hebridane kom Canna under norsk suverenitet frå 1100-talet. Frå 1300-talet vart det norske styret erstatta av «the Lordship of the Isles», og Canna vart del av territoriet til klanen Clanranald, ei grein av klan MacDonald som styrte heile området. Det var ofte feider og stridar mellom klanane, i samband med ein slik feide vart øya herja av klan MacLean i 1588. Aust på Canna ligg ruinane av ei mindre borg frå 1600-talet, kjent som An Coroghon (Coroghon Castle). Ho ligg på toppen av den ca. 30 meter høge og bratte klippa Dùn Mòr, nord for ferjeleiet i A' Chill. Klippa har flat topp, og er omgjeve av vatn på tre sider, og knytt til land over ein smal rygg. Borga vart skildra i 1772 som «...ei høg slank klippe, som stupar ned i sjøen: på den eine sida eit lite tårn, særs høgt over oss, tilgjengeleg berre langs ein smal og forferdeleg sti: det virkar så lite at det kan knapt vere i stand til å romme eit halvt dusin menneske.» Ved byrjinga av 1800-talet var Clanranald i økonomiske problem, og selde det meste av jorda dei hadde kontrollert, inkludert Canna. Øya hadde på det tidspunkt det høgaste folketalet nokon gong, med over 400 menneske. Ein heil liten industri med dyrking og brenning av tare for framstilling av soda hadde på det tidspunktet vokse fram. Bortgangen frå det gamle klansystemet og nye dei nye eigarane sin søken etter profitt førte til at øybuarane som leigde jord på Canna, i likskap med i områda rundt, vart utsett for fleire tildels brutale tvangsflyttingar og utkastingar. Desse prosessane er kjent som «the Higland Clearance». Kombinert med uår og nedgang i tareindustrien førte dette til at folketalet sokk dramatisk. Mange emigrerte til Canada og USA, eller flytta til dårlegare gardar på Sanday. I 1936 vart øya kjøpt av den skotske folkloristen John Lorne Campbell og kon hans Margareth Fay Shaw Campbell. Campbell var ein ivrig samlar av songar og dikt frå den skotskgæliskee tradisjonen, og heimen deira Canna House husar i dag ei stor samling av tekstar og lydopptak samla av Campbell. Han var òg utdanna innan jordbruk, og vektla ei økologisk og berekraftig drift av øya. John og Margareth Campbell gav øya vederlagsfritt til stiftinga National Trust for Scotland i 1982, sidan då har stiftinga drive øya. John døydde i 1994, Margareth budde i Canna House til ho døydde i 2004, 101 år gammal.