cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andreas Lunnan
Andreas Lunnan fekk hjarteinfarkt i 1979, og har sidan vore open om hjarteproblema sine. Dette resulterte m.a. i to bøker om temaet. Lunnan var også ein dyktig musikar, og sat i juryen i Melodi Grand Prix i 1971. Han har leidd NRK-program om musikk, t.d. Rundt et flygel og Kappspell, og han har sjølv reist rundt som visesongar. Han har gjeve ut to plater, i 2005 og 2007.
Han var tilsett i NRK i ei årrekkje, og avslutta karrieren sin i kanalen med programmet Gjensynet i 2005.
Konstruktivisme
Konstruktivisme er eit omgrep med fleire tydingar:
Kyskleik
Kyskleik (av kysk, som kjem gjennom lågtysk frå latin castus, 'rein') viser til det å vera seksuelt urørt, avhaldande, eller strengt følgja normene for seksuell oppførsel i eit visst samfunn.
Kyskleik er i mange religiøse og kulturelle samanhengar ein dyd som handlar om reinleik i kropp og sjel. Uttrykket vert som oftast forbunde med å avstå frå seksuell omgang, særleg utanfor ekteskapet. Kyskleik kan oppfattast som synonymt med jomfrudom eller avhald frå all seksuell aktivitet. Mange vurderer også gifte par til å vera kyske viss dei berre har seksuell omgang med kvarandre.
Kyskleik er eit viktig element i høvisk kjærleik, som ein ofte finn i europeiske riddarromanar.
GUCH
GUCH er eit engelsk akronym for Grown Ups with Congenital Heart defects, og er ei nemning for vaksne som er fødd med hjartefeil. Dette er ei raskt veksande pasientgruppe med særskilte behov. I enkelte land har dei derfor eit eige tilbod.
Val Ferrera
Ferreradalen (tysk Ferreratal; retoromansk Val Ferrera) er ein dal i den sveitsiske kantonen Graubünden mellom Shams og Avers. Han er 10 km lang og vert drenert av Averser Rhinen. Dei einaste landsbyane i dalen er Innerferrera og Ausserferrera. Administrativt dekkjer kommunen Ferrera heile dalen.
I tidleg moderne tid var Ferreradalen kjend for jernmalmen som var her. Gruveindustri var ei viktig næring for innbyggjarane. Schmelzra-gruva ved inngangen til dalen er i dag ein indstriarvstad og har sidan 1972 vore handsaman av kulturarvstyret i kantonen Graubünden.
Große Seehorn
Große Seehorn er eit 3 121 meter høgt fjell i Silvrettafjella, på landegrensa mellom Sveits og Austerrike. Fjellet har ein prektig, lett hornaktig og pyramidelik utsjånad.
Große Seehorn og grannetoppen Großlitzner vert haldne for å vere dei vakraste tvillingtoppane i Silvrettafjella. Mellom dei går fjellryggen Litzner-Hochjoch (ca 2 960 m). Normalruta tek utgangspunkt i Saarbrücker Hütte og fører over Seelücke (2 776 m) og vidare over vestsida av fjellet, og opp nordvestegga til topps.
3 032 meter høge Chlein Seehorn ligg vest Große Seehorn. Denne fjelltoppen ligg i sin heilskap på sveitsisk grunn.
Yvonne
Yvonne er eit fransk kvinnenamn som også kan stavast Ivonne. Yvonne har norsk namnedag den 8. august og svensk den 29. mai.
Namnet er danna som ei kvinneleg kjæleform av mannsnamna Yvon eller Yves. Desse er franske former av Ivo, som kjem frå gammalhøgtysk íwa, 'barlind, boge'. Yvette er eit nærskyld namn danna på same måte. Namnet er kjend som Ivona eller Iwona i slaviske område, og tidvis som Evonne på engelsk.
Namnet er utbreidd i Sverige, der 36 591 kvinner (0,8 %) heitte Yvonne i 2006, og Belgia, der 20 184 kvinner (0,4 %) hadde namnet i 2002.
Språktabu
Språktabu er avgrensingar av språkbruk på grunn av ulike tabu. Det kan visa til forbod mot visse ord eller ordgrupper, ofte fordi dei viser til noko som har samband med eit tabu, namnetabu som gjer at ein ikkje kan omtala noko med namn, sensur av visse ord eller tankar, eller forbod mot å bruka eit einskild språk eller ein språkstil.
Tabuemne
Ord omfatta av språktabu har ofte samanheng med det som er tabu i det verkelege livet, og gjeld dermed gjerne det opphøgde og heilage, eller det motsette, det låge og skitne. Tabu som gjeld til dømes gudar, makthavarar, sex og avføring kan føra til at det oppstår språktabu i form av forbodne ord som «JHVH» eller banneord som «fitte» eller «bæsj».
Vanskelege eller omstridde emne kan også føra til at ein unngår visse ord og uttrykk, eller at ein ikkje snakkar direkte om emnet. Dette kan mellom anna gjelda stridstema som rase, visse historiske hendingar, funksjonelle avvik (ofte funksjonshemmingar) eller død.
Både dødsfall og det å døy kan omfattast av fleire ulike språktabu. For mange kan framtidig død omfattast av tabu fordi ein meiner det kan mana fram ulukka å omtala henne, eller fordi det kan framkalla vonde kjensler å tenka seg at nokon skal døy. At nokon har døydd kan føra til at namnet deira blir tabu, for alltid eller for ei avgrensa tid. I mange tilfelle vil dette også seia at ord som er like namnet blir tabuord. Ein finn døme på dette særleg blant urfolk i Oseania og Amerika.
Menneske
Mellommenneskelege tilhøve påverkar i stor grad korleis ein taler. Slektskap, kjennskap, sosial rang og død er døme på tilhøve som kan skapa eller oppheva tabu.
Fleire samfunn har reglar som gjer at visse slektningar er omfatta av tabu. Desse kan seia at det vanlege ordforrådet er tabu og at ein må nytta spesielle ord for vanlege ting når den forbodne er innan høyrevidde. Dette gjeld særleg blant australske aboriginar, der ein også har nytta teiknspråk for å oppfylla taburegelen. Språk som har slike reglar er kjende som «svigermorspråk», fordi svigermødrer ofte er omfatta av slike tabu.
Den sosiale og religiøse stillinga til samtalepartnarar kan også føra til at slike språkreglar bryt inn. Desse kan påverka ordval av til dømes personlege pronomen (som høfleg «de/vous/Sie» eller familiært «du/tu/du») eller meir omfattande delar av språket, eller dei kan gjera nokre typar ord til tabu. Mange vil til dømes sjeldan banna overfor besteforeldra sine, eller bruka for mange kameratslege uttrykk overfor ein overordna eller arbeidsgjevar. På eit språk som balinesisk finn ein tre svært ulike språkstilar — høg, som blir brukt til prestar og andre folk med høg status, låg, som ein bruker med folk ein står nær og/eller ein ikkje treng visa respekt, og mellom, som ein bruker elles.
Samfunnstilhøve
I nokre tilhøve kan språk vera bakgrunn for eller del av ein strid mellom ulike grupper. Dette kan somme tider føra til at einskilde språk blir tabuområde. Det kan bli forbode eller uglesett å snakka dei offentleg, på visse stader eller i visse samanhengar.
Det finst mange tilfelle av at fleirspråklege samfunn prøver å skapa ein meir einheitleg kultur ved å hindra bruken av mindretalsspråk. Dette gjeld til dømes samisk, som var forbode i norske skular frå rundt 1850 til rundt 1950; katalansk, som var utestengd frå offentleg liv i Spania under Franco-tida, og kurdisk, som er forbode eller avgrensa i Syria, Tyrkia og Iran.
Religion
I samband med religion skjer det ofte at tradisjonen gjer at ein bruker eit meir gammaldags eller eit anna språk enn det daglege. Å bruka eit språk som ligg nærare daglegtalen i heilage tekstar og handlingar kan møta motstand og bli oppfatta som tabubrot. Innan islam er det rekna som umogleg å omsetja Koranen til noko anna enn arabisk — ei omsetjing er ei tolking som ikkje lenger inneheld den guddommelege bodskapen ein finn i Koranen. Fleire norske bibelomsetjingar har møtt motstand når dei har endra språket ein er van med til nyare formuleringar. Også endringa av Den tridentinske messa frå latin til hovudsakleg lokale språk innan den katolske kyrkja i 1962 møtte stor motstand frå folk som ønska å halda på det tradisjonelle språket.
Bruk og brot av tabu
Å unngå tabuord og -emne hjelper til med å unngå friksjon i dagleglivet, anten tabuet gjeld ein familie eller eit større samfunn. Dei aller fleste følgjer ei eller anna form for språktabu, gjennom til dømes å ikkje bruka tabuord, ikkje nemna tabuemne, og læra opp andre i kva som er tabu, særleg gjennom barneoppseding. Styresmakter kan også handheva språktabu gjennom lovverk og sensur.
Å bryta tabuet kan vera ein provokasjon for å få merksemd rundt seg sjølv eller eit emne. Til dømes braut feministar på 1990-talet medvite tabu mot å nemna kvinnelege kjønnsorgan gjennom verk som The Vagina Monologues eller Fittstim. Historieverk kan ta opp tema som tidlegare har vore tabu, til dømes handsaminga av tyskarungar eller kritikk av den norske motstandsrørsla under andre verdskrigen, og dermed betra forståinga av fortida.
Siouxsie and the Banshees
Siouxsie and the Banshees var eit britisk rockeband, skipa i London i 1976 av vokalisten Siouxsie Sioux og bassgitaristen Steven Severin. Dei har inspirert mange andre artistar, både samtidige og seinare artistar. Q tok med gitarspelinga til John McKay på songen «Hong Kong Garden» på lista si over dei hundre beste gitarssongane gjennom tidene, medan Mojo rangerte gitaristen John McGeoch som ein av dei hundre beste gitaristane gjennom tidene for arbeidet hans på «Spellbound». The Times omtalte gruppa som «ein av dei mest dristrige og kompromisslause musikalske eventyrarane i post-punk-tida».
Statsråd
Statsråd kan vere nemninga både på ein einskild minister og på regjeringa samla i møte. Statsrådsmøte vert normalt halde fredag kl. 11.00, i Statsrådsalen på Det kongelege slott i Oslo, men kan òg haldast andre stadar.
Siouxsie and the Banshees
I løpet av karrieren gav Siouxsie and the Banshees ut 11 studioalbum og 30 singlar. Bandet hadde fleire endringar i besetninga og Siouxsie og Severin var dei einaste konstante medlemmane. Dei vart oppløyst i 1996, men Siouxsie og trommeslagaren Budgie heldt fram å spele inn musikk som The Creatures, eit band dei skipa på si i tidleg i 1980-åra. I 2004 byrja Siouxsie òg ein solokarriere.
Statsråd
Grunnlova § 28 seier at det er viktige saker som vert avgjort av Statsrådet, eller av Kongen i statsråd. Døme på dette kan vere nådesaker, tilsetting i embete, lovproposisjonar, løyvingssaker, stortingsmeldingar, provisoriske anordningar og saker der kongen er tillagt avgjerdsmakt. Andre viktige saker etter skjønn kjem opp i statsråd. Saker som er oppe i statsråd blir underlagt parlamentarisk kontroll gjennom Stortinget sin kontroll med protokollane.
Siouxsie and the Banshees
Skiping (1976–1977)
Siouxsie Sioux og Steven Severin møttest på ein Roxy Music-konsert i september 1975 på ei tid då glamrock var på veg ut og det ikkje var noko nytt som kom opp som dei kunne identifisere seg med. Frå februar 1976 byrja Siouxsie, Severin og somme vener å følgje eit usignert band, The Sex Pistols. Journalisten Caroline Coon kalla dei «Bromley Contingent», sidan dei hovudsakleg kom frå Bromley-området sør i London, ein merkelapp Severin kom til å forakte. «Det var ikkje noko slikt, det var berre ein gjeng som møttest på grunn av korleis dei kjende seg og såg ut». Dei var alle inspirerte av Sex Pistols og den kompromisslause haldninga deira. Då dei fekk vite at eitt av banda som skulle spele på 100 Club Punk Festival, organisert av Sex Pistols-manageren Malcolm McLaren, trekte seg frå spelelista i siste augneblink, føreslo Siouxsie at ho og Severin kunne spele, sjølv om dei ikkje hadde noko bandnamn eller andre medlemmar. To dagar seinare spelte paret på festivalen i London den 20. september 1976. Med to lånte musikarar på scenen, Marco Pirroni på gitar og John Simon Ritchie (då alt kjend som Sid Vicious) på trommer, bestod settet deira av ein 20 minuttar lang improvisasjon basert på «Fader vår».
Statsråd
Det er aldri diskusjon i statsråd. Diskusjonen blir unnagjort i regjeringskonferanse, «førebuande statsråd», før møtet hos Kongen. Kongen kan likevel stille spørsmål om sakene.
Siouxsie and the Banshees
Skiping (1976–1977)
Sjølv om bandet var meint å bli oppløyst etter konserten, vart dei beden om å spele igjen. To månadar seinare henta Siouxsie og Severin trommeslagaren Kenny Morris og gitaristen Pete Fenton. Etter å ha spelt fleire konsertar tidleg i 1977, forstod dei at Fenton ikkje passa inn, fordi han var «ein verkeleg rockegitarist». John McKay tok til slutt plassen hans i juli. I november spelte dei første gongen på TV på Manchester-kanalen Granada, på showet til Tony Wilson kalla So It Goes. Dei spelte så første gongen for John Peel på BBC radio der dei hadde premiere på ein ny song, «Metal Postcard», og introduserte ein «motorik-nøysemd» i trommemønsteret. . Bandet skildra musikken sin som «kald, maskin-liknande og lidenskapeleg samstundes». Dei var på framsida av det britiske vekesmagasinet Sounds, der Vivien Goldman skreiv: «dei høyrest ut som eit industrianlegg på 2000-talet».
The Scream og Join Hands (1978–1979)
Medan bandet spelte utselde konsertar i London tidleg i 1978, hadde dei framleis problem med å få seg den rette platekontrakten, som kunne gje dei «full kunstnarisk kontroll». Polydor gav dei til slutt tilbodet dei ønskte seg og dei signerte i juni. Den første singelen, «Hong Kong Garden», består av eit xylofon-motiv, og nådde topp 10 i Storbritannia kort tid etter. Ei melding i NME kalla songen «ei lys, levande forteljing, som augeblikksbilete frå vindauget av eit japansk lyntog, ladd med den mest originale, berusande gitarspelinga eg høyrt på lang, lang tid».
Bandet gav ut debutalbumet sitt, The Scream, i november 1978. Nick Kent i NME sa om plata: «Bandet høyrest ut som ei blanding av The Velvet Underground blanda med mykje av oppfinnsamheita på Tago Mago-tida til Can, om ein kan trekkje nokon parallell». Mot slutten av artikkelen la han til: «Den tradisjonelle tredelte lyden har absolutt aldri blitt brukt på ein meir uortodoks måte med så fantastiske resultat før».
Masato Yamasaki
Masato Yamasaki er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Siouxsie and the Banshees
The Scream og Join Hands (1978–1979)
Det andre albumet til The Banshees, Join Hands, kom ut i 1979. I Melody Maker skildra Jon Savage songen «Poppy Day» som «ei kort, mektig levandegjering av gravplassane etter første verdskrigen», og Record Mirror skildra heile plata som eit farleg verk som «må høyrast». The Banshees la ut på ein stor turné for å marknadsføre albumet. Eit par dagar inn i turneen i september, drog Morris og McKay frå ei butikksignering etter ein krangel og slutta i bandet. The Banshees trengde erstattarar for å fullføre resten av turneen og manageren deira ringde til trommeslagaren Budgie, som tidlegare hadde spelt i The Slits, og spurte om han ville prøvespele. Budgie fekk jobben, men Siouxsie og Severin hadde ingen suksess med å finne ein ny gitarist. Robert Smith frå The Cure tilbaud seg å hjelpe dei om dei ikkje fann ein gitarist (gruppa hans var alt oppvarmingsband på turneen), og bandet tok i mot tilbodet. Turneen fortsette i september og etter den siste konserten drog Smith attende til The Cure.
Masato Yamasaki
Han spela for klubbane Kyoto Purple Sanga og Mito HollyHock.
Siouxsie and the Banshees
Kaleidoscope, Juju og A Kiss in the Dreamhouse (1980–1982)
Trommeslagaren Budgie vart fast medlem og bandet gjekk i studio for å spele inn singelen «Happy House» med gitaristen John McGeoch, som då framleis var medlem i Magazine. Det tredje albumet deira, Kaleidoscope, kom ut i 1980, der The Banshees gjekk i nye musikalske retningar og brukte andre instrument som synthesizer, sitar og trommemaskinar. Gruppa hadde opphavleg ein plan om la kvar song høyrast heilt forskjellig ut, utan tanke på om songen let seg framføre på scenen. Melody Maker skildra resultatet som «eit kaleidoskop av lyd og bilete, nye former og innhald, som blinkar føre augo våre». Kaleidoscope vart ein salssuksess og nådde femteplassen på den britiske albumlista. Denne besetninga, med McGeoch på gitar, turnerte i USA for første gongen, og spelte dei første konsertane sine i New York City i november 1980.
På Juju (1981) gjekk bandet til verks på ein ny måte og øvde inn songane på konsertane sine før dei spelte dei inn. Juju vart i følgje Severin eit utilsikta konseptalbum som «var basert på mørkare element». Sounds hylla det som «spanande, intenst, tankevekkjande og særs atmosfærisk». Albumet nådde sjuandeplassen på den britiske albumlista og vart eit av dei bestseljande albuma deira. Gitarspelet til McGeoch på Juju vart seinare lovprisa av Johnny Marr frå The Smiths.
På den påfølgjande turneen i 1981 vart Siouxsie og Budgie i løyndom eit par. Samstundes byrja dei å spele som ein tromme-og-vokal-duo kalla The Creatures, som gav ut den første EP-en sin, Wild Things.
The Banshees følgde i 1982 med det psykedeliske A Kiss in the Dreamhouse. Plata, med strykarar på fleire av songane, var ein medviten kontrast til dei tidlegare platene deira, som Severin sidan skildra som eit «sexy album». Den britiske pressa var entusiastiske. Richard Cook fullførte meldinga si for NME med: «Eg lovar...denne musikken vil ta pusten frå deg». På denne tida sleit McGeoch med alkoholproblem og vart lagt inn på sjukehus då han kom attende frå ein marknadsføringstur til Madrid. Bandet sparka han kort tid etter. Severin spurte Robert Smith om å ta over som gitarist igjen og Smith kom inn i gruppa i november 1982.
Hyæna, Tinderbox og Through the Looking Glass (1983–1987)
I 1983 arbeidde bandmedlemmane på fleire sideprosjekt. Siouxsie og Budgie skapte det første Creatures-albumet, Feast, medan Severin og Smith spelte i lag som The Glove. Smith insisterte på å dokumentere tida si med The Banshees, så gruppa gav ut ein versjon av The Beatles-songen «Dear Prudence» i september 1983. Han vart den største hitten deira og nådde tredjeplassen på UK Singles Chart. Dei gav òg ut eit konsertalbum, Nocturne, og fullførte det sjette studioalbumet deira, Hyæna. Kort tid før albumet kom ut i mai 1984, slutta Smith i gruppa, og sa sjølv det var av helseårsaker sidan han vart overarbeidd då han var i to grupper samstundes.
147
147 var eit normalår som byrja på ein laurdag i den julianske kalenderen. I samtida i Romarriket var det kjend som året då Messalinus og Largus var konsular (eller sjeldnare, år 900 ab urbe condita).
Siouxsie and the Banshees
Hyæna, Tinderbox og Through the Looking Glass (1983–1987)
Den tidlegare Clock DVA-gitaristen John Valentine Carruthers erstatta han. The Banshees omarbeidde så fire nummer frå repertoaret sitt, med ein strykeseksjon, for EP-en The Thorn. NME gav prosjektet god omtale: «Krafta i eit klassisk orkester er den perfekte folien for den malande, insisterande lyden til bandet». Den nye Banshees-besetninga brukte mykje av 1985 på ei ny plate, Tinderbox. Gruppa fullførte songen «Cities in Dust» før albumet kom ut, så dei gav han kjapt ut før dei la ut på den lengste turneen sin i Storbritannia. Tinderbox kom til slutt ut i april 1986. Sounds skreiv: «Tinderbox er ei forfriskande vinkling på det forstyrra perspektivet til The Banshees og gjenopprettar dei livlege nyansane i den bleike paletten til popen». Sidan dei brukte så lang tid på Tinderbox, ønskte gruppa spontanitet og valde å spele inn eit album med coversongar, Through the Looking Glass, i 1987. Mojo roste seinare versjonen deira av «Strange Fruit». Etter albumet kom ut forstod bandetatCarruthers ikkje lenger passa inn og valde å spele inn nye songar som ein trio.
Peepshow (1988–1990)
Etter ein lengre pause henta bandet inn multi-instrumentalisten Martin McCarrick og gitaristen Jon Klein. Kvintetten spelte inn Peepshow i 1988, med ikkje-tradisjonelle rockeinstrument som cello og trekkspel. Q gav albumet særs god omtale: «Peepshow finn stad i eit slags forvridd tanke-tivoli der rare og fantastiske former oppstår». Den første singelen, «Peek-a-Boo», vart sett av kritikarane som eit «modig grep» med blåsarar og danseelement. Sounds skreiv: «Skarptromma vert klappa til, stemma til Siouxsie bølgjer seg kring hovudet ditt og alt kjem saman på magisk vis». «Peek-a-Boo» var det første verkelege gjennombrotet deira i USA. Etter turneen valde bandet å ta ein pause, og Siouxsie og Budgie spelte inn eit album som Creatures, som vart det mest kritikarroste albumet deira til no, Boomerang, og Severin og McCarrick arbeidde på materiale i lag.
Superstition, The Rapture og oppløysing (1991–1999)
I 1991 vende Siouxsie and the Banshees attende med singelen «Kiss Them for Me», som blanda strykarar over ein danserytme fylt med exotica. Gruppa samarbeidde med då ukjende, asiatiske tabla-spelaren Talvin Singh, som òg song på mellomspelet. Singelen fekk god kritikk og nådde sidan 23. plassen på Billboard Hot 100, der dei nådde eit nytt publikum. Albumet Superstition kom ut kort tid etter, og gruppa turnerte USA som det andre hovudnamnet på den første Lollapalooza-turneen. Året etter vart The Banshees spurt om å komponere «Face to Face» som ein singel for filmen Batman Returns, etter ynskje frå regissøren Tim Burton.
I 1993 spelte The Banshees inn nye songar med strykearrangement, men stoppa raskt innspelingane for å spele på festivalar utanlands. Då dei kom heim henta dei inn det tidlegare Velvet Underground-medlemmet John Cale til å produsere resten av plata. Då det kom ut i 1995 vart The Rapture skildra av Melody Maker som «ei fascinerande, transkontinental reise gjennom fare og exotica». Eit par veker etter det kom ut, droppa Polydor bandet frå stallen sin og Klein vart erstatta på den siste turneen deira i 1995 av den tidlegare Psychedelic Furs-gitaristen Knox Chandler. I april 1996 vart The Banshees oppløyst eter 20 år i lag. Siouxsie og Budgie annonserte at dei kom til å halde fram The Creatures. I 1999 gav dei ut det kritikarroste albumet Anima Animus.
Etter 2000
I 2002 gav Universal Music ut samlealbumet The Best of Siouxsie and the Banshees. I april kom Siouxsie, Severin, Budgie og Chandler ei kort stund saman att for Seven Year Itch-turneen, som vart dokumentert med konsertalbumet og DVD-en Seven Year Itch i 2003. Dagen etter den siste konserten deira i Tokyo i Japan, vart Siouxsie og Budgie verande att og spelte inn eit album som The Creatures. Det fjerde og siste studioalbumet deira, Hái!, kom ut nokre månadar seinare.
I 2004 kom plateboksen Downside Up ut, med alle B-sidene til The Banshees og EP-en The Thorn. The Times skreiv i meldinga si: «for her er ei gruppe som aldri fylte B-sidene med dårlegare spor. I staden såg dei på desse som somme av dei mest radikale og utfordrande verka sine».
I 2006 kom dei fire første albuma til bandet ut ommastra og med bonusspor som ikkje før var gjeven ut. Fleire innspelingar gjort for John Peel frå 1978 til 1986 vart òg samla saman på Voices on the Air: The Peel Sessions. AllMusic skildra den første innspelinga som «ei brennande intensjonserklæring» og omtalte dei andre framføringane som «glimrande». Den andre gruppa med ommastra utgåver, for perioden 1982–1986, kom ut i april 2009. Plateboksen At the BBC med ein DVD med alle dei britiske TV-framføringane deira og tre CD-plater med konsertopptak, kom ut i juni same året.
I april 2014 vart debutsingelen deira, «Hong Kong Garden», gjeven ut på ein dobbel 7 '' -vinyl. Seint i oktober dette året kom dei fire siste studioalbuma deira med ommastra lyd og bonusspor. Siouxsie og Severin sette saman ei samleplate kalla It's a Wonderfull Life for musikkmagasinet Mojo i september 2014 der Siouxsie var på framsida av magasinet. Plata bestod av film- og klassisk musikk av komponistar som hadde inspirert dei.
I 2015 kom ei ny samleplate kalla Spellbound: The Collection, med singlar, albumspor og B-sider. Ein CD-boks kalla Classic Album Selection Volume One kom ut i januar 2016 med dei første seks albuma deira ommastra av Kevin Metcalfe. Classic Album Selection Volume Two, inneheldt dei andre seks albuma og kom ut i april. Ei biletutgåve på vinyl av The Scream kom ut i november.
I 2018 kom alle albuam deira ut på vinyl, ommastra frå dei originale lydbanda av Miles Showell. Ei utgåve av The Scream på blå vinyl kom ut i eit opplag på berre tusen eksemplar, i høve 40-årsjubileet til albumet i november.
Musikkstil
Det er blitt sagt at Siouxsie and the Banshees utvikla «ei form for post-punk-disharmoni full av vågale rytmar og lydmessige eksperiment». The Times skreiv at «The Banshees står stålt som eit av dei mest vågale og kompromisslause musikalske eventyrarane frå post-punk-tida». Med nokre av dei mørkaste songane deira, var bandet òg med på å starte det gotisk-miljøet. Bandet vert òg rekna som eit new wave-band.
Dei var òg eit av dei første alternative banda. Musikkhistorikaren Peter Buckley har peikt på at dei var «heilt i fronten av alternativ rock-miljøet». I 1988 var «Peek-a-Boo» eit av dei aller første spora som toppa den amerikanske Modern Rock-lista etter at Billboard lanserte denne lista i starten av september for radiostasjonar som hovudsakleg rekna seg som alternative og college-kanalar.
Ettermæle
Siouxsie and the Banshees har inspirert mangeseinare sjangrar, inkludert post-punk, new wave, synthpop, gotisk rock, alternativ musikk, shoegazing og trip-hop, med artistar som Joy Division, The Cure, The Smiths, Depeche Mode, PJ Harvey, Radiohead, Tricky og LCD Soundsystem.
Peter Hook i Joy Division, som såg gruppa på konsert i Manchester i 1977, sa: «Siouxsie and the Banshees var ei av dei største inspirasjonskjeldene våre. Den første plata til The Banshees var ei av favorittplatene mine nokon gong, og måten gitaristen og trommisen spelte på var verkeleg uvanleg og dette albumet var ein milepåle». Joy Division-produsenten Martin Hannett såg ein skilnad mellom den første besetninga til The Banshees og andre band i 1977: «Alle harmoniane du fekk var nakne, for å sei det mildt, utanom eit og anna unntak, som Siouxsie. Dei var interessante». Sjefen i The Cure, Robert Smith, sa i 2003: «Siouxsie and the Banshees og Wire var dei to banda eg verkeleg likte. Dei betydde noko.» Han fortalte òg om då han stod på scenen med bandet i 1979: «På scenen den første kvelden med The Banshees vart eg blåst av banen av kor mektig eg kjende meg då eg spelte denne musikken. Det var så forskjellig frå det me gjorde med The Cure. Før det så hadde eg tenkt at me skulle vere som The Buzzcocks eller Elvis Costello, punkversjonen av Beatles. Banshees endra verkeleg haldninga mi til det eg heldt på med».
The Banshees har òg blitt hylla av andre artistar. Thom Yorke har sagt at då han såg Siouxsie på ein konsert i 1985 vart han inspirert til å bli artist sjølv. Radiohead omtalte McGeoch-tida med Siouxsie som inspirasjon for songen deira «There There», og øvde på Banshees-songar før turneen deira i 2008. Jeff Buckley, som henta inspirasjon frå fleire kvinnelege vokalistar, spelte «Killing Time» (frå albumet Boomerang) ved fleire høve. Buckley eigde òg alle Banshees-albuma i platesamlinga si. Suede-songaren Brett Anderson omtalte Juju som eit av favorittalbuma hans. Red Hot Chili Peppers framførte «Christine» på konsertane sine, og gitaristen deira John Frusciante har omtalt The Banshees i intervju. Garbage-songaren Shirley Manson sa «eg lærte å syngje til The Scream og Kaleidoscope. I dag kan eg sjå og høyre innverknaden til The Banshees overalt». Siouxsie har òg blitt rosa av andre kvinnelege songarar, som PJ Harvey og Courtney Love. PJ Harvey valde ut Anima Animus som eit av dei ti favorittalbuma hennar frå 1999. Bandet har òg hatt stor effekt på to viktige trip hop-artistar. Tricky spelte «Tattoo» som opningssporet på det andre albumet sitt, Nearly God; Massive Attack, sampla «Metal Postcard» på songen «Superpredators», spelt inn før Mezzanine. Air-medlemmet Jean-Benoît Dunckel har omtalt gruppa som ein av dei tre viktigaste inspirasjonskjeldene hans. Billy Corgan frå Smashing Pumpkins omtalte The Banshees som ein viktig inspirasjon for musikken hans. Faith No More spelte «Switch» på konsertane sine og omtalte The Scream som ein av inspirasjonskjeldene sine.
The Banshees har fortsatt med å inspirere yngre musikarar. Songaren James Murphy vart prega av somme Banshees-album i barndommen. Bandet hans LCD Soundsystem spelte «Slowdive» som B-side til singelen «Disco Infiltrator». The Beta Band sampla «Painted Bird» på sporet sitt «Liquid Bird» frå albumet Heroes to Zeros. TV on the Radio sa dei alltid prøvde å lage ein song som byrjar som «Kiss Them for Me» der det brått er eit «overraskande moment» med «ei enorm tromme som kjem inn». Santigold baserte ein av songane hennar på musikken til «Red Light». «'My Superman' er ein interpolasjon av 'Red Light'». Indie folk-gruppa DeVotchKa spelte balladen «The Last Beat of My Heart» etter forslag frå Arcade Fire-songaren Win Butler. Denne kom ut på Curse Your Little Heart EP-en. Gossip kalla The Banshees ei av dei store inspirasjonskjeldene sine under marknadsføringa av singelen «Heavy Cross». Det britiske indie-bandet Bloc Party henta inspirasjon frå «Peek-a-Boo» og songaren deira Kele Okereke sa at Banshees-songen «høyrdest ikkje ut som noko anna på denne planeten. Dette er ein popsong dei gav ut midt i karrieren sin, og for meg høyrdest det ut som den mest moderne, men òg den mest futuristiske gitarpopmusikken eg har høyrt». A Perfect Circle-medlemmet Billy Howerdel sa at the Banshees var eit av dei tre favorittbanda hans. The Weeknd sampla forskjellige delar av «Happy House» for songen hans «House of Balloons», og nytta òg refrenget frå den originale versjonen.
Amer
Amer er ei elv i Noord-Brabant i Nederland. Ho oppstår der elvane Bergse Maas renn saman med Donge nær Raamsdonksveer til eit punkt der ho i lag med Nieuwe Merwede dannar estuaret Hollands Diep. Ho har ei lengd på 12 km og er ei stor transportåre. Ho dannar den sørlege grensa til Biesbosch nasjonalpark.
Elva er òg kjend på grunn av Amercentrale, eit av dei største kraftverka i Nederland som ligg ved breidda. På grunn av dette nyttar skipa som transporterer kol til kraftverket den austlege delen av elva (hovudsakleg kjem dei opp Wilhelminakanaal).
Sedimentær bergart
Sedimentære bergartar er danna ved at slam og organisk materiale har blitt avsett i stilleståande vatn.
Har vatnet vore fattig på oksygen har ikkje det organiske materialet rotna. Det blir då omdanna til mørk skifer når det blir utsett for trykk. Blir det organiske materialet nedbrote er det att skal frå skaldyr, og materialet blir omdanna til lys kalkstein.
Hovudgrupper
Ein kan dela dei sedimentære bergartane i tre hovudgrupper ut frå korleis dei er danna:
Klastiske
Produktet av forvitring, forflytting og deposisjon.
Kjemiske
Danna ved utfelling av komponentar frå vatn.
Biogene (organiske)
Danna av organisk materiale, hovudsakleg dyr- eller planterestar.
Hamnvik
I Hamnvik er det servicefunksjonar og administative funksjonar som kommuneadministrasjon, lensmannskontor, lækjar, sjukeheim, kyrkje og prest, barneskule, ungdomsskule, matbutikkar, sportsbutikk, elektrisk forretning, blomebutikk og jarnvarehandel.
Staden har undersjøisk vegsamband til Andørja via Ibestadtunnelen på riksveg 848. Frå Hamnvik går riksvegen sørover langs kysten av Rolla til Sørrollnes, der vegen fortset med ferje over fjorden til Harstad. Mellom Nordrollnes og Hamnvik går fylkesveg 131.
Namnet Hamnvik skriv seg frå ei vik litt sørom det som i dag er tettstaden. I denne vika etablerte Jens Bing Dons ein handelsstad på slutten av 1700-talet. Handelsstaden er i dag nedlagd. Han har vore i eiga til familien fram til i dag og er eit godt bevart døme på ein tradisjonell nordnorsk handelsstad.
SSB kallar staden Ibestad i sine tettstadoversikter.
Museumsfartøy
Eit museumsfartøy er eit eldre skip eller ein båt som er bevart for ettertida og gjort tilgjengeleg for publikum. Eit museumsfartøy kan anten vere utstilt i eit museum, eller liggje ved kai eller tørrdokk.
Livaderó
Livaderó (gresk Λιβαδερό) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Kozáni i Vest-Makedonía i Hellas. Livaderó vart innlemma i kommunen Sérvia-Velvendós i 2011, men inngår frå 2019 som ei kommunaleining i kommunen Sérvia.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Livaderó 1 232 innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.
Evy
Evy, Evi eller Evie er ei kjæleform av Eva og namn som byrjar med E- eller Ev-, som Evelyn. «Eva» er eit opphavleg hebraisk namn som tyder 'liv' og er kjend frå Adam og Eva i Bibelen.
Evy var utbreidd i Sverige frå 1920- til 1940-talet.
Evy har svensk namnedag den 12. februar og norsk den 8. august.
Bergsche Maas
Bergse Maas eller Bergsche Maas er ein kanal som vart bygd i 1904 som ei grein av elva Maas i Noord-Brabant i Nederland. Maas deler seg nær Heusden i Afgedamde Maas og Berge Maas. Afgedamde Maas renn nordover fram til ho renn saman med elva Waal (Rhinen), medan Berge Maas renn vestover som den største greina. Tidlegare rann den naturlege Maas frå Heusden til Amer og estuaret Hollands Diep. Denne greina mudra til og er i dag den litle leva Oude Maasje («Litle gamle Maas»). Bergse Maas, som har fått namn etter byen Geertruidenberg, vart danna i nedslagsfeltet hennar for å ta over dei tidlegare funksjonane hennar. Prestasjonen med å separere elvane Rhinen og Maas vert rekna som ein av dei største prestasjonane innan nederlandsk ingeniørkunst før 1900-talet.
Det går to vegbruer og tre bilferjer over kanalen.
Josquin des Prez
Josquin des Prez (fødd mellom 1450 og 1455, død 27. august 1521) eller Josse Praetensis er den mest vidgjetne komponisten av den flamske skolen, og truleg den som er mest forska på i seinare år. Stilen hans er gjennomgripande og sette standard for kyrkjemusikken på 1500-talet.
Liv og verk
Det er mange gissingar og gåter knytt til Josquin og livet hans. Det har vore sagt at alt ein trudde forskarane visste, har synt seg å vera gale. Verk som var rekna til han, er no lagt til andre komponistar. Ein går utfrå at han vart fødd mellom 1450 og 1455. Ein har ikkje alltid vore like samd om fødselstidspunktet. 1450-1455 var likevel estimatet før 1960-åra, då fann den belgiske musikkforskaren Claudio Sartori fleire dokument som omhandla ein mann ved namn Judochus de Picardia eller Juschinus de Frantia, som var tilsett som biscantor ved domkyrkja i Milano i 1959. Biscantor var ei nemning nytta på vaksne korsongarar, og ein rekna difor med at fødselsåret måtte forskuvast omtrent ti år tilbake, til 1440. Det var først i 1998 ein fann ut at den omtalte personen ikkje var Josquin des Prez, og etter dette har ein ikkje funne andre grunnar til å tvile på 1450-1455 som det omtrentlege fødselstidspunktet, mellom anna fordi hans tidlegaste dokumenterte aktivitet som musikar finn stad i 1475. Han skal ha vore korgut i st. Quentin, og studert under Johannes Ockeghem frå Flandern. Det finst rett nok ingen samtidige kjelder som prover dette forholdet, sjølv om Josquin skreiv ein minnemotett over Ockeghem, noko som tyder på at Josquin har akta han høgt.
Ut på vegen
Mange av komponistane i samtida laut oftast reise frå hoff til hoff og frå kyrkje til kyrkje etter arbeid. Frå 1476 gjorde Josquin det same. Samstundes vert han borte frå dei offentlege løningslistene. Han har truleg vore i kontakt med Ascanio Sforza før han han gjekk i teneste hjå paven i 1489. Her heldt han seg til om lag 1500. To år etter finst det dokument som syner at han var i Frankrike, truleg knytt til kong Ludvig XII.
Ferrara
Det vart til at Josquin fekk jobben.
Verk
Josquin er kanskje den første komponisten som verkeleg vert rekna som klassisk komponist i musikkhistoria, skriv Allan W. Atlas. Det er på si side eit problem med dateringa av verka til Josquin. Han braud seg ikkje støtt om å halde orden på årstala. Attåt kan ein rekne med at nokre av verka hans kan vera skrivne av andre. Josquin-forskninga er difor ein svært vrien disiplin.
Med Josquin skifte polyfonien retning og vart meir attkjenneleg. Josquin slutta til dømes å leggje to tekster oppå einannan, slik det hadde vore vanleg til då (nota til Missa Pange Lingua held dette ope, i alle høve i siste sats). Di meir, hadde det vore vanleg å leggje cantus firmus i ei røyst (til dømes tenor), medan Josquin byrja med å skifte melodien mellom dei ulike stemmene, og slik skape ein ny polyfoni, som peikar meir mot klassisk imitasjonsteknikk (parafrasemesse). Frasene til Josquin er enklare, og han held seg borte frå vrange rytmiske figurar, som hadde kjennetekna musikken i heile 1400-talet. Han sette truleg standard for den vidare utviklinga fram mot Palestrina ein generasjon seinare.
Josquin skreiv ei rekkje messer, mange hundre motettar, ei bråte madrigalar på fransk og italiensk, og nokre mindre songar, truleg med folketone-forelegg, mest på fransk.
Wiltshire
Wiltshire (forkorta Wilts) er eit Seremonielt grevskap i Sørvest-England. Det grensar til grevskapa Dorset, Somerset, Hampshire, Gloucestershire, Oxfordshire og Berkshire og omfattar den sameinte styresmakta Swindon og dekkjer. Den gamle administrasjonsbyen var Wilton, men sidan 1930 heldt grevskapsrådet til i Trowbridge.
Giske
Giske er den minste øya i Giske kommune, og har rundt 600 innbyggjarar. Tettstaden Giske ligg på øya. Jordbruk, fiske og trevareindustri er dei viktigaste næringsvegane.
Wiltshire
Wiltshire er kjend for høge graskledde bakkar og vide dalar. Salisbury Plain er kjend for Stonehenge som ligg her og andre gamle landemerke. Dette er òg det viktigaste treningsområdet til den britiske hæren.
Giske
Kultur
Namnet Giske er truleg avleia av norrønt gizki, 'duk' eller 'klut', som viser til den flate forma på øya. Ho var sete for fleire mektige slekter; slekta til Ragnvald Mørejarl, Arnungeætta frå 900-talet av, og Giskeætta vidare oppover i mellomalderen.
Wiltshire
Byen Salisbury er kjend for den gamle katedralen og viktige gods som er opne for ålmenta, som Longleat, nær Warminster og National Trust sitt Stourhead, nær Mere.
Giske
Kultur
Øya har fornminne frå mange epokar, som Mjelthaugen frå bronsealderen, Giske kyrkje frå mellomalderen og det tidlegare Giskegodset. Det historiske Giskespelet, som blir vist fram anna kvar sommar, fortel soga om Arnungane.
Geografi
Øya har ei flatevidd på 2,67 km². Ørnebakken på 26 m.o.h. er det høgaste punktet.
Våtmarksområdet Makkevika er eit freda fuglemområde. Strandlina har mange fine sandstrender som blir brukte av både fastbuande og tilreisande. Dei mest besøkte strendene er sanden ved brua og Øygardsjøen. På Kvalneset, vest på øya, tørka ein tidlegare fisk.
Sylvi
Sylvi og Sylvie er kvinnenamn avleia av Sylvia, der Sylvie er den franske forma av namnet med stum e i enden.
Sylvi har norsk namnedag den 31. desember.
Guovssu Teahter
Guovssu Teahter er ei samisk friteatergruppe stasjonert i Guovdageaidnu (Kautokeino).
150
Døde
150er
Takao Ishima
Takao Ishima er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Kongen av Noreg
Noreg har monarki, det vil seie at landet skal ha ein konge eller statsregent som øvste leiar for statskyrkja og nasjonen.
Takao Ishima
Han spela for klubben Kyoto Purple Sanga.
Kongen av Noreg
Den noverande monarken av Noreg er Kong Harald V. Arverekkja går gjennom sonen hans kronprins Haakon Magnus, etterkomarane hans og deretter etterkomarane til kongsdottera Märtha Louise.
Twin Peaks
Twin Peaks er ein amerikansk fjernsynsserie skapt av David Lynch og Mark Frost. Serien følgjer etterforskinga av mordet på ein populær tenåring, Laura Palmer (spelt av Sheryl Lee), leia av FBI-agenten Dale Cooper (Kyle MacLachlan). Pilotepisoden vart send 8. april 1990 på ABC, og sju episodar til vart laga, i tillegg til ein sesong nummer to, som var på lufta til 10. juni 1991. Namnet på serien kjem frå ein liten, oppdikta by i delstaten Washington. Serien vart filma i Snoqualmie og North Bend, medan studioopptak vart filma i California.
I 1997 vart pilotepisoden rangert på 25. plassen på TV Guide si liste over «dei 100 beste episodane gjennom tidene». I 2002 vart serien rangert på 45. plassp lista til TV Guide over «dei 50 beste fjernsynsseriane gjennom tidene» og i 2007 vart han av Time teken med på lista deira over tidenes beste fjernsynsseriar. Serien vart plassert på 49. plass på lista til Entertainment Weekly over «Nye TV-klassikarar», og på 12. plass på lista deira over «dei 25 beste kultseriane dei siste 25 åra».
Som med mykje av arbeidet til Lynch (særleg Blue Velvet) utforskar Twin Peaks gapet mellom det respektable småbylivet og det meir lurvete laget like under. I løpet av serien vert det avslørt at fleire av rollene som først verkar å vere uskuldige lever dobbeltliv med ei langt mørkare side.
Ischia
Ischia er ei vulkansk øy i Tyrrenhavet i nordenden av Napolibukta på vestkysten av Italia. Øya ligg om lag 30 km frå Napoli og måler 10 km frå aust til vest og 7 km frå nord til sør. Ho har ei kystlinje på 34 km og eit areal på 46,3 km². Øya er dekt av fjell og den høgaste toppen er vulkanen Epomeo på 788 meter over havet. Vulkanen var aktiv i antikken. Ho har nesten 58 000 innbyggjarar. Ischia Porto er namnet på den største kommunen som dekkjer øya. Andre kommunar er Barano d'Ischia, Casamicciola Terme, Forio, Lacco Ameno og Serrara Fontana. Hovudnæringa er turisme med varmekjelder som trekkjer til seg mange europearar (særleg tyskarar) og asiatar.
Twin Peaks
Som med dei fleste verka til Lynch, er det ikkje lett å plassere Twin Peaks i ein enkel sjanger. Sjølv om den urolege stemninga og dei overnaturlege fenomena som skjer passar inn i grøssar-sjangeren, er den sære, melodramatiske skildringa av dei lunefulle karakterane ein bisarr komisk parodi på amerikansk såpeopera. I tillegg har serien, som mange av filmane til Lynch, ein rar humor og mykje surrealisme.
Ischia
Namnet
Vergil kalla øya Inarime og seinare Arime. Romarane kalla derimot øya Aenaria, medan grekarane kalla ho Pithekoussai. Det noverande namnet dukkar for første gong opp i eit brev frå pave Leo III til Karl den store i 813.
Oddvard Nilsen
Oddvard Nilsen er ein tidlegare norsk politikar for Høgre. Han var ordførar i Askøy kommune 1990–1993, innvald på Stortinget frå Hordaland 1993–2005 og parlamentarisk leiar for Høgre 2001–2005.
Ischia
Antikken
I 474 f.Kr. hjelpte Hiero I av Siracusa grekarane mot etruskarane og slo dei til sjøs. Han okkuperte Ischia og dei omliggande parthenopeiske øyane og lét ein garnison vere igjen for å byggje ei festning før sjølve byen Ischia. Festninga stod framleis i mellomalderen, men den opphavlege garnisonen flykta før utbrotet i 470 f.Kr. og napolitanarane tok over øya. Romarane erobra Ischia (og Napoli) i 322 f.Kr.
Den kristne perioden fram til 1500-talet
I år 6 e.Kr. gav Augustus øya tilbake til Napoli i byte for Capri. Ischia leid under åtak frå barbarar og vart først teken av Heruli så av austgotarar og vart til slutt ein del av Austromarriket. Austromarane gav øya til Napoli i 588, og i 661 vart øya styrt av ein greve i Hertugdømet Napoli. Området vart rasert av sarasenarar i 813 og 847. I 1004 vart ho okkupert av Henrik II av Tyskland. Normannaren Roger II av Sicilia tok øya i 1130 og ho vart plyndra av pisanarar i 1135 og 1137, før ho kom inn under svebarane og så Angevin sitt styre. Etter Den sicilianske aftensongen i 1282 gjorde øya opprør og anerkjende Peter III av Aragon, men vart teken tilbake av angevinarane året etter. Ho vart erobra i 1284 av styrkane til Aragon og Karl II av Anjou klarte ikkje å ta ho tilbake i 1299. Etter det siste vulkanutbrotet på øya flykta innbyggjarane til Baiae der dei vart verande i fire år.
Oddvard Nilsen
Karriere
Etter militær grunnutdanning tok Nilsen lærarskulen som privatist. Han har òg vore trenar og styremedlem i Norges Friidrettsforbund. Nilsen har bakgrunnen sin frå skuleverket, og har vore rektor ved Kleppestø og Ravnanger ungdomsskular på Askøy. Han var leiar i Hordaland Høgre 1990–1994 og medlem av Høgres arbeidsutval 1996–2005. I stortingsperiodane 1993–2001 sat han i Stortingets transport- og kommunikasjonskomité, siste perioden som leiaren av komiteen. I perioden 2001–2005 var han medlem av Stortingets utanrikskomité. Då Jan Petersen vart utanriksministar, vart Nilsen vald til parlamentarisk leiar.
Ischia
Den kristne perioden fram til 1500-talet
Ischia leid stort på grunn av kampane mellom Angevin- og Durazzo-familiane. Ho vart teken av Carlo Durazzo i 1382, teken tilbake av Ludvig II av Anjou i 1385 og igjen teken av Ladislav Durazzo i 1386. Ho vart plyndra av flåten til motpave Johan XXIII i 1410, men vart nok ein gong teken tilbake av Ladislav året etter. I 1422 gav Johanna II av Napoli øya til adoptivsonen sin Alfonso V av Aragon, men då han fall i unåde tok ho øya tilbake med hjelp frå Genova i 1424. I 1438 okkuperte Alfonso borga, kasta ut alle mennene og erklærte øya for ein koloni under Krona av Castila. Han lét så mennene i garnisonen sin gifte seg med konene og døtrene til mennene han kasta ut. I 1442 gav han øya til Lucretia d'Alagno, som igjen lét svogeren hennar, Giovanni Torella, styre øya. Då Alfonso døydde i 1458 gav dei øya tilbake til Angevin. Ferdinand I av Napoli gav i 1462 Alessandro Sforza ordre om å jage Torella ut av borga og overgje øya til Garceraldo Requesens. I februar 1495 gjekk Ferdinand II i land på øya og tok borga, etter å ha teke livet av den illojale slottsforvaltaren Giusto di Candida med sine eigne hender. Han lèt Innico d'Avalos, marki av Pescara og Vasto, overta styret av øya. Med han kom systera Costanza og dei grunnla i lag D'Avalos-dynastiet som kom til å ha øya til ut på 1700-talet.
Oddvard Nilsen
Karriere
Etter tida på Stortinget var Nilsen styreleiar i Helse Vest RHF 2005–2014.
Ischia
1600- og 1700-talet
Gjennom 1600-talet vart øya stadig råka av plyndringstokta til sjørøvarar og barbarar. I 1543 og 1544 raserte Khair ad Din, kalla Barbarossa, øya og tok med seg 4 000 fangar. I 1548 og 1552 vart Ischia omleira av etterfølgjaren hans, Dragut Rais. Etter kvart som det vart færre sjørøvar tokt og festningsverka vart utbetra, byrja øybuarane å spreie seg til områda utanfor borga, og det var slik det historiske sentrumet av byen Ischia vart grunnlagd. Likevel vart fleire innbyggjarar tekne som slavar av sjørøvarar, den siste kjende vart teken i 1796.
Oddvard Nilsen
Karriere
Oddvard Nilsen vart den 11. mars 2006 utnemnd til æresmedlem av Hordaland Høgre.
Ischia
Fram til i dag
Då D'Avalos-familien døydde ut i 1729, gjekk øya tilbake til staten. I mars 1734 vart ho erobra av Huset Bourbon og styrt av ein kongeleg guvernør. Øya var ein del av den kortvarige Republikken Napoli frå mars 1799. 13. februar 1806 vart øya okkupert av franskmenn og 24. februar prøvde engelskmennene å innta øya utan hell. 28. juli 1883 øydela eit jordskjelv landsbyane Casamicciola Terme og Lacco Ameno. I dag er Ischia ein populær turistdestinasjon og tar imot opp til seks millionar turistar kvart år, hovudsakleg frå det italienske fastlandet, i tillegg til tyskarar (det bur om lag fem tusen tyskarar på øya). Mange austeuropearar, særleg frå Russland og Polen, har i aukande grad byrja å vitje øya. Ein kan nå Ischia med båt frå Napoli, ein tur som tar 40 til 60 minutt.
I kulturen
Henrik Ibsen skreiv Peer Gynt på Ischia, der han var sommaren 1867.
I mai 1948 skreiv W. H. Auden diktet «In Praise of Limestone» her, som det fyrste diktet han skreiv i Italia.
Den britiske klassiske komponisten William Walton slo seg ned på Ischia i 1949. I 1956 selte han huset sitt i London og bygde eit hus på toppen av ein ås i Forio, som han kalla La Mortella. Kona hans Susana Walton laga ein storslått hage der, som i lag med eit museum vigd komponisten er blitt eit kjent trekkplaster. Walton budde på øya livet ut, og døydde der i 1983.
Film
Fleire filmar går føre seg eller er blitt filma på øya, til dømes: