cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Duken i Stranda
Soga om Dorthe og Duke-Pe
Etter å ha hatt teneste på ymse andre gardar i bygdene, fór ho for andre gong opp til Duken, der ho var ut året 1724. Over nyttår flytta ho ned til Sløgstad; ho var då svanger på nytt og Peder var barnefaren denne gongen òg. No fortalde ho til Peder at ho var gravid, og om lag på same tida fekk han òg høyre om det første barnet. Dei visste ikkje korleis det skulle gå, men han hadde tankar om å ta til seg barnet, når det vart fødd. Dorthe fekk no teneste på garden Vika i Valldalen, og ho vart sett til å sætre på Vindsnessætra. Der fødde ho ei jente, men nok ein gong var barnet dødfødd, etter hennar eiga forklaring, og ho hadde lagt kroppen under to steinheller. Denne gongen fortalde ho til folket i Vika om kva som hadde skjedd. Presten på Sylte vart informert og det vart sendt bod til sokneprest og lensmann, og Dorthe vart deretter henta og sett i forvaring.
16. november kom saka opp på heimetinget på Stranda. Dommen vart strengast mogeleg: dei trudde ikkje på Dorthe si forklaring og ho vart dømt til halshogging og hovudet hennar skulle setjast på stake. Duke-Pe vart lyst fredlaus og han skulle sendast til Vardøhus i Finnmark på straffearbeid livet ut. Begge vart send til futen Nicolai Astrup i Spjelkavik, der dei ei tid sat fengsla. Så vart dei sende til Bergen for at saka deira skulle handsamast på lagtinget, og 6. april 1725 vart dommane stadfest.
Vel attende på Sunnmøre, viste det seg at Dorthe på ny var med barn, og fullbyrdinga av dommen måtte vente. Korleis det gjekk med fødselen og kvar helst barnet vart av, er ikkje kjent. Amtmannen i Romsdals amt Erich Must, greip no inn i saka og i 1727 sende han nådesøknad til kong Fredrik i Købehavn. Kongen viste då saka til «Overhoffretten», og på rettsmøtet i Kristiania 27. oktober 1728 vart dødsdommen mot Dorthe stadfest for andre gong.
Ein dag i mars 1729 vart ho rodd inn fjorden, attende til Stranda, og 23. mars 1729 vart ho ført ut til avrettingsstaden på Uksneset. Der vart Dorthe halshogd og hovudet hennar sett på stake, slik ordlyden i dommen hadde tilsagt.
Duke-Pe, Peder Arneson, døydde under det lange og harde fengselsopphaldet, mest truleg på etterjulsvinteren i 1727.
Notar
<references group="Note"/>
Even Cowgirls Get the Blues
LaCosta-versjonen
«Even Cowgirls Get the Blues» vart opphavleg gjeven ut på singel av den amerikanske countryartisten La Costa i 1978. Han vart spelt inn 28. juli 1977 i United Western Studio i Hollywood. Innspelinga vart produsert av Doug Gilmore, som produserte albumet hennar frå 1977 med same namn.
Andre versjonar
Den amerikanske skodespelaren og songaren Mary Kay Place spelte inn ein versjon i 1977 for albumet Aimin' to Please. I 1979 vart songen gjeven ut av Emmylou Harris på Blue Kentucky Girl med vokalharmoniar av Dolly Parton og Linda Ronstadt. Songen var opphavleg spelt inn for eit album dei tre skulle gje ut i lag, men som ikkje vart noko av før i 1987. Ein alternativ versjon av songen kom seinare ut på albumet The Complete Trio Collection (2016).
I 1980 spelte Lynn Anderson inn ein versjon av songen. Denne vart ein mindre hit i Nord-Amerika det året og nådde 26. plassen på countrylista i september.
If You Go Away
Teksten
Teksten er ein trist, men fylt av håp og handlar om nokon som fortel kjæraste sin kor stort saknet vil bli om dei drar. Dette er skildrande i levande bilete, som «there'll be nothing left in the world to trust». Men om kjærasten blir, så lovar forteljaren at dei begge vil få oppofring og gode stunder («I'll make you a day / Like no day has been, or will be again»). Somme linjer syner at forteljaren snakkar til kjærasten medan dei alt forlét kvarandre, eller tenkjer på å dra («Can I tell you now, as you turn to go...»). Linjene «If you go, as I know you will» og sidan «...as I know you must» gjer det tydeleg at uansett kor mykje forteljaren prøver, så må kjærasten dra.
Făurei
Făurei er namnet på fleire stader i Romania:
If You Go Away
Teksten
Omsetjinga til McKuen har store endringar i forhold til den original Brel-teksten. Den engelske versjonen er basert på kontrasten mellom kva som vil skje «om du dra» og kva som skjer om «du blir».
I den originale franske teksten tryglar songaren kjæraste hans om å ikkje dra frå han og er meir bønfallande og sjølvaudmjukande (tittelen «Ne me quitte pas» tyder «Ikkje dra frå meg»). Skilnaden er tydeleg i det siste biletet i den franske versjonen, og sjølv om McKuen har ein liknande sentimentalitet er den franske teksten, og songen generelt, dystrare: «La meg bli skuggen av skuggane dine, skuggen av handa di, skuggen av hunden din.» (omsett frå originalen) i motsetnad til «Eg ville vore skuggen av skuggen din om eg trudde det ville heldt meg ved sida di.» (omsett frå engelsk tekst).
Den engelske versjonen har ikkje teke med ein del av den originale versjonen der songaren tryglar kjærasten om å gje forholdet deira ein ny sjanse.
Even Cowgirls Get the Blues
Andre versjonar
I 1986 vart songen spelt inn av Johnny Cash og Waylon Jennings for albumet Heroes. I 1993 vart han gjeven ut på samlealbumet til Rodney Crowell, Greatest Hits.
Colette
Sidonie Gabrielle Colette var ein fransk forfattar, best kjend som Colette. Ho er rekna som ein særs viktig forfattar innan fransk litteratur på første halvdel av 1900-talet. Bøkene hennar har gjerne sjølvbiografiske drag. Dei blir ofte omtala som sensuelle, med skildringar av lyd, lukt, fargar og tekstur. Dei tek gjerne opp gleder og smerter knytt til kjærleik.
Bakgrunn
Colette var fødd og voks opp i landsbyen Saint-Sauveur-en-Puisaye i Yonne i Bourgogne. Ho var dotter av Jules-Joseph Colette, ein tidlegare offiser som blei pensjonert frå hæren etter ein fotamputasjon og seinare verka som skatteoppkrevjar, og Adèle Eugénie Sidonie Landoy («Sido»). Ho hadde tre eldre halvsysken, to brør og ei syster. Barndommen var prega av rike litterære impulsar frå mora si boksamling, som omfatta mange klassikarar, og faren si interesse for tidsskrift. Frå mora fekk ho også ei interesse for naturen. Frå ho var 6 til ho var 17 gjekk Colette i offentleg skule. Dette var ei nokså omfattande utdanning for ei jente på denne tida.
Familien hadde vore velståande, men levde over evne, og blei ruinert. I 1891 flytta Colette og foreldra til Châtillon-sur-Loing der dei budde hjå Colette sin halvbror, Achille Robineau-Duclos, som var lege.
Då ho var 20 gifta Colette seg med den 15 år eldre Henri Gauthier-Villard, kjend som Willy. Paret slo seg ned i Paris, der han introduserte henne til salongane og det hedonistiske såkalla demimonde-livet.
Forfattarskap
Willy var musikkritikar, journalist og ein produktiv populærforfattar. Mange av verka hans blei skrivne av skuggeforfattarar og gjevne ut under hans eige namn. Etter at Colette fortalde ektemannen episodar frå skuledagane sine, oppmuntra han henne til å laga bok om det med ekstra vågale detaljar lagt til. Dette førte til den populære og noko skandaløse Claudine-serien og to bøker om Minne, som alle kom ut under namnet Willy. I 1904 gav ho ut dyreskildringane Dialogues de bêtes og i 1907 den siste Claudine-boka, La Retraite sentimentale, under namnet Colette-Willy. I 1906 skilde ho lag med Willy. Deretter bygde ho opp eit ry som forfattar under sitt eige namn. Utan tilgang til inntektene frå Claudine-bøkene, som Willy hadde opphavsretten på, måtte Colette livnæra seg med opptredenar i music hall-ar i Paris og rundtom i Frankrike. Ho framførte mellom anna pantomimar, sketsjar og stykke avleidde frå sine eigne bøker. Ei av dei ho delte scene med var Mathilde de Morny, Marquise de Belbeuf («Missy»), som ho også hadde eit langvarig forhold til. 3. januar 1907 førte eit scenekyss mellom Missy og Colette i pantomimen Rêve d'Égypte nesten til opptøyar, og gjorde at dei to ikkje lenger kunne leva ope saman. Forholdet deira varte likevel i fem år til. I 1910 kjøpte paret villaen Rozven i Bretagne, som Colette overtok og ferierte i etter at forholdet tok slutt.
Det bohemaktige livet ho levde i desse åra inspirerte La Vagabonde (1910) og L'Envers du music hall (1913). Med desse verka etablerte ho også si eiga litterære stemme.
I 1912 gifta Colette seg med Henry de Jouvenel, redaktøren for avisa Le Matin. Paret fekk dotter, Colette de Jouvenel, kjend som Bel-Gazou, i 1913. Dottera opptrer i den dyreorienterte boka La Paix chez les bêtes (1916).
Colette etablerte ryet sitt som forfattar med Chéri (1920) og La Fin de Chéri (1926) Le Blé en herbe (1923) og La Maison de Claudine (1922). Dei to første bøkene handlar om kjærleiksforholdet mellom ei eldre kvinne og ein yngre mann, og er ei av fleire bøker der Colette skildrer den noko umoralske mellomkrigstida. Sistnemnde markerte byrjinga av ein serie memoaraktige bøker, og såg tilbake på det idylliske landsbylivet frå barndommen til motsats frå grunne kjærleiksforhold.
I 1924 enda ekteskapet med Jouvenel i skilsmål, dels på grunn av hans utruskapar og dels på grunn av at Colette hadde eit forhold med sin eigen steson, Bertrand de Jouvenel.
I 1925 møtte ho forfattaren Maurice Goudeket, som blei hennar siste ektemann. Ho blei verande med han livet ut. Ho tok opp emne som kvinneleg seksualitet og lesbiske tema i Ces Plaisirs (1932) og sjalusi i La Chatte (1933) og Duo (1934). Ho bidrog også som dreiebokforfattar til filmar som Sommer ved Frauensee (1934) og Divine (1933).
Då Frankrike fall for Nazi-Tyskland i 1940 var Colette 67 år gammal. Ho fortsette å bu i leilegheita si i rue de Beaujolais ved Palais Royal i Paris. Ektemannen, som var jødisk, blei arrestert av Gestapo i desember 1941, og sjølv om han blei lauslaten nokre månader seinare etter at den franske kona til den tyske ambassadøren greip inn, levde Colette ut krigen i uro for ein ny arrestasjon.
Under den tyske okkupasjonen skreiv Colette to memoar, Journal à rebours (1941) og De ma fenêtre (1942). I 1944 gav ho ut eit av sine best kjende verk internasjonalt, Gigi, ei soge om den sekstenårige Gilberte («Gigi») Alvar som blir opplært som kurtisane, men bryt tradisjonen ved å gifta seg med den rike elskaren sin. Romanen blei filmatisert i 1949 med Danièle Delorme og Gaby Morlay i hovudrollene, blei gjort om til eit teaterstykke for Broadway av Anita Loos i 1951. Stykket hadde den då ukjende Audrey Hepburn i tittelrolla, vald ut av Colette sjølv. I 1958 blei forteljinga laga om til ein oscarprisvinnande Hollywood-musikal med Leslie Caron og Louis Jourdan i hovudrollene.
I etterkrigsåra var Colette ein berømt offentleg person, men ho var sterkt plaga av artritt. Ho blei teken vare på av Goudeket, som òg hadde oppsyn med utgjevinga av dei samla verka hennar, Œuvres complètes (1948–1950). Ho fortsette framleis å skriva, med verk som L'Etoile vesper (1944) og Le Fanal bleu (1949).
Då ho døydde i 1954 blei Colette nekta ei katolsk gravferd på grunn av skilsmåla sine. I staden blei ho gjeven ei statleg gravferd av den franske staten, som den første kvinnelege forfattaren, og den andre kvinna etter Sarah Bernhardt. Ho blei gravlagd på kyrkjegarden Père-Lachaise.
Utmerkingar og ettermæle
Colette blei vald inn til Det belgiske kongelege akademiet i 1935 og Académie Goncourt i 1945, der ho blei vald til president i 1949. Ho blei utnemnd til chevalier (1920) og grand officier (1953) av Æreslegionen. Desse utmerkingane blei sjeldan gjevne til kvinner.
Omdøme
I dag blir Colette rekna som ein av dei viktigaste franske forfattarane frå 1900-talet. Ho er òg blitt stadig meir oppfatta som ei viktig røyst i kvinnelitteraturen. Verka hennar er ofte sjølvbiografiske eller berre delvis fiktive. Dei har ofte handling frå den såkalla Belle Époque, ein fransk gullalder i tiåra rundt 1900.
Colette skriv i stor grad om erfaringsverda til kvinner, om forhold mellom mor og dotter, om kjærleik og sjalusi. La Naissance du Jour (1928) er eksplisitt i kritikken av konvensjonelle liv for kvinner, uttrykt gjennom ein meditasjon over alder og fråseiing av kjærleiken gjennom figuren til mor hennar, Sido. Ofte nytta Colette minne frå den idylliske, landlege oppveksten sin. Dyr har ei viktig rolle i fleire av bøkene hennar, La Chatte (1934; norsk Katten, 1994), og i mange bøker har òg planteliv ei viktig rolle.
Dei fleste forfattarane i samtida hylla Colette som ein meisterleg forteljar og stilist. Ho blei mellom anna prisa av André Gide og Henri de Montherlant. Det blei likevel ofte sagt at ho hovudsakleg tok for seg det emosjonelle og, i motsetning til mange andre franske forfattarar, var «ureflektert» og lite filosofisk. Kritikarar har rekna verka hennar som avgrensa på grunn av epoken og emna det tek for seg - svært ofte rolla til kvinner i samfunnet og tida ho kom frå. Men innan denne ramma tek verka opp problem som autentisitet, mannsdominanse i samfunnet og det generelle verdssynet, hykleri og korrupsjon i samfunnet, aldring og å vere i naturen.
I nyare tolkingar av livssynet som verka hennar formidlar, har litteraturkritikarar hevda at Colette formidlar ei harmonisk og avbalansert oppfatting av livet utan religiøse overtonar, ei grunnhaldning prega både av tida rundt hundreårsskiftet, då ho blei forma som forfattar, og av tradisjonar frå den franske klassisismen.
Colette i andre kulturuttrykk
Songar-låtskrivaren Rosanne Cash nemner forfattaren i songen «The Summer I Read Colette» på albumet 10 Song Demo frå 1996. Songen inspirerte henne vidare til å skriva novella «Part Girl».
Filmen Colette frå 2018 tek for seg livet til den unge Colette. Forfattaren blir spelt av Keira Knightley.
Verkliste
(Utval)
No Trendy Réchauffé (Live Birmingham 95)
No Trendy Réchauffé (Live Birmingham 95) er eit konsertalbum av den engelske musikaren David Bowie, gjeve ut 20. november 2020. Konsertopptaket på albumet er frå ein konsert den 13. desember 1995 i National Exhibition Centre (Hall 5) i Birmingham i England, kalla Big Twix Mix Show, der òg Alanis Morissette, Lightning Seeds og Echobelly spelte som oppvarmingsartistar. Konserten vart filma av BBC TV og utdrag vart kringkasta seinare. To songar frå konserten, «Under Pressure» og «Moonage Daydream», vart gjevne ut som B-sider til Bowie-singelen «Hallo Spaceboy» i 1996 i tillegg til bonusspor på konsertalbumet Ouvre le Chien (Live Dallas 95), som kom ut nokre månader før. Seint i 2020 vart det annonsert at heile konserten til Bowie kom til å kome ut på No Trendy Réchauffé (Live Birmingham 95).
Konserten inneheld to framføringar av «Hallo Spaceboy». Den eine av desse var meint å nyttast som video for den offisielle singelen, men dette vart skrinlagd då Pet Shop Boys remiksa singelen i staden. Bowie-biografen Nicholas Pegg kalla albumet «heilt fantastisk. Stramme, presserande, muskuløse versjonar av «Scary Monsters», «Hallo Spaceboy», «The Voyeur», «Oxford Town». Kanskje det beste bandet han nokon sinne hadde.» «No trendy réchauffé» er ei lita tekstlinje henta frå songen «Strangers When We Meet», som var med på setlista til konserten. Albumet kom òg ut i plateboksen Brilliant Live Adventures.
No Trendy Réchauffé nådde 43. plassen på den skotske albumlista.
Ianca
Ianca er namnet på fleire stader i Romania:
Heia Fotball
Heia Fotball er ein norsk podkast om fotball frå NRK P3 som hadde premiere 7. februar 2014. Podkasten består av programleiarane Sven Bisgaard Sundet og Tete Lidbom, med Lars Haugdal Andersen som produsent og bakmann. Eit portrettintervju av ein gjest utgjer hovuddelen av episoden, som varar i omtrent 90 minutt. Programmet har òg ei spalte om breiddefotball og innlemmingar i Heia Fotballs «Glory Hall».
Dei fyrste åra var podkasten spekka av ymse spalter, som opplesing av lyttarbrev i «Post og breve» og diskusjonar om fotballhendingar frå veka. Heia Fotball gjekk som eit eige radioprogram på P3 mellom 20. august 2016 og 2. juni 2018, og radioprogrammet tok over mange av desse spaltene - medan podkasten hovudsakleg vart eit meir tidlaust intervju med gjesten.
For å setje fokus på breiddefotballen, lyfte fram eldsjelene og hylle dei som går og ser kampar nedover i divisjonane, har Heia Fotball fleire gongar vore på breiddeturar rundt om i Noreg. Der har dei besøkt klubbar, formidla historiar og publisert daglege podkastepisodar. I 2016 gjekk programleiarane 130 km frå Lerkendal til Guldbergaunet. I 2017 gjekk turen frå Steinkjer til Tromsø, og i 2018 var det innlands- og Sør-Noreg som fekk besøk, då ruta gjekk fra Trondheim til Mandal.
I 2017 vart Heia Fotball nominert til Prix Radio i kategorien Årets Podkast.
I august 2019 starta Heia Fotball med «Aktuell Rapport», ein kortare podkastepisode på 15-20 minutter, publisert tidleg på måndagar. Han inneheldt prat om aktuelle fotballhendingar i frå helga og gav tips i Fantasy Premier League. Mellombels siste episode av «Aktuell Rapport» vart publisert 11. mai 2020.
Programleiarane bidrog under NRK1 sine direktesendingar frå Oslo under Fotball-VM i Brasil 2014 og redaksjonen rapporterte på podkast og mange sosiale plattformer frå EM i Frankrike i 2016.
Geographers Cove
Geographers Cove er ei vik mellom Flat Top Peninsula og Exotic Point på sørvestsida av Fildes Peninsula på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Namnet er ei omsetjing av det russiske «Bukhta Geografov» (Geografbukta), som vart nytta i 1968 av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen som kartla området frå nærliggande Bellingshausen Station.
Blasar
Ein blasar er ein særs kompakt kvasar som ein trur har eit supermassivt svart hòl i sentrum av ein aktiv, svær elliptisk galakse. Blasarar er av dei mest energirike fenomena i universet og er eit viktig tema innan ekstragalaktisk astronomi.
Blasarar er medlemmar av ei større gruppe aktive galaksar som har aktive galaksekjerner (AGN). Eit fåtal sjeldne objekt kan vere «mellombalsarar» som verkar å ha eigenskapar som er ei blanding av både optisk kraftige variable (OVV) kvasarar og BL Lac-objekt. Namnet «blasar» vart opphavleg gjeve i 1978 av astronomen Edward Spiegel som ei nemning for ein kombinasjon av desse to klassane.
Det generelt aksepterte oppfatninga er at OVV-kvasarar i røynda er kraftige radiogalaksar medan BL Lac-objekt er svake radiogalaksar. I begge tilfelle er galaksen med desse kjernene enorme elliptiske galaksar.
Let the Good Times Roll
«Let the Good Times Roll» er ein song som vart spelt inn av Shirley and Lee i 1956. Songen vart skriven av duoen Shirley Goodman (seinare Shirley Pixley) og Leonard Lee, og 8. september 1956 hadde han klartra til 20. plassen på den amerikanske singellista.
Songen har ein sterk, jamn rytme, spelt av trommeslagaren Earl Palmer. Songen var med på samlealbumet The Big 16 Golden Oldies gjeven ut av Scepter Records i 1964. Han vart òg nytta i filmen Stand By Me.
Songen er blitt spelt inn av mange andre artistar som Sonny & Cher, Bunny Sigler, The Righteous Brothers, Delbert McClinton, Barbra Streisand, The Searchers, Whiskey Howl, Joe Strummer, Harry Nilsson, Roy Orbison, Conway Twitty, Slade, Freddy Fender, Buckwheat Zydeco, The Animals, Fishbone, The Kingsmen, The Sonics og George Clinton med Red Hot Chili Peppers og Kim Manning.
Yoelbi Quesada
Yoelbi Luis Quesada Fernández er ein kubansk tidlegare friidrettsutøvar som i 1997 vart verdsmeister i tresteghopp, året etter han vann OL-bronsen i same øvinga.
Aktiv
Quesada vann tresteghopp ved junior-VM 1992 med eit hopp på 17,04 m, han la på til 17,18 m då han vart sjettemann under i dei olympiske leikane i Barcelona same sommaren. Gjennom 1995-sesongen høyrde han til verdseliten i øvinga, noko han viste med 17,62 m og andreplass i innandørs-VM, 17,67 m og siger i dei panamerikanske leikane, før han til sist vart nummer fire med 17,59 m i friidretts-VM, nøyaktig like langt som bronsevinnaren hoppa. Året etter hoppa han litt kortare i OL-finalen, men 17,44 m heldt til bronse for Quesada.
Høgdepunktet i Quesada liv som tresteghoppar kom under verdsmeisterskapen 1997 i Aten. Han tok leiinga i tevlinga med eit fyrstehopp som målte 17,60 m. I den andre omgangen sette han med 17,85 meter personleg rekord, eit hopp som skulle vise seg å halde til gullmedalje. Sølvmedaljen gjekk til verdsrekordhaldaren Jonathan Edwards, som i siste omgang landa på 17,69 m, bronsen fekk Aliecer Urrutia, Quesadas landsmann, med sine 17,64 m.
Under Sommar-OL 2000 i Sydney melde Quesada seg på i medaljestriden, men med 17,37 m som best mangla han ni centimeter på bronseplassen og vart nummer fire. Fire år etter enda han han opp på åttandeplass i Aten-OL.
Kristine Storli Henningsen
Kristine Storli Henningsen  er ein norsk forfattar og journalist.
Henningsen er busett i Drammen. Ho har i tillegg bloggen www.antisupermamma.no iHo gav i 2011-12 ut tretten romanar i serien Sofia på Måkøya på Schibsted Forlag. . I 2012 gav ho også ut romanen I skyggen av store trær på Gyldendal Norsk Forlag som også er oversatt til Tysk og Polsk.
Verdscupen i alpine greiner 2017/Kvinner
Verdscupen i alpine greiner for kvinner i 2017-sesongen tok til 22. oktober 2016 i Sölden i  Austerrike og vart avslutta 19. mars 2017 i Aspen i USA. Turneringa omfatta 37 individuelle renn og ei lagtevling. Dei individuelle tevlingane fordelte seg på 9 slalåmrenn, 9 storslalåmrenn, 7 super-g-renn, 8 utforrenn, 3 superkombinasjonstevling og eitt parallellrenn. Ingen tevlingar fann stad i Noreg.
Mikaela Shiffrin frå USA gjekk til topps i verdscupen for fyrste gong, ein prestasjon ho gjentok dei neste to åra. På andrepass kom Ilka Štuhec frå Slovenia og nummer tre vart Sofia Goggia frå Italia.
Ioamnet Quintero
Ioamnet Quintero Álvarez er ein kubansk tidlegare friidrettsutøvar frå Havanna som i 1993 vart verdsmeister i høgdehopp, året etter ho tok OL-bronse i same øvinga.
I mars 1993 gjekk Quintero over 2,01 m innandørs i Berlin. Tidleg i august månad sette ho personleg utandørsrekord med 2,00 meter ved eit stemne i Monaco. Ho var også i toppform då høgdefinalen i verdsmeisterskapen 1993 gjekk av stabelen i Stuttgart to veker seinare, med eit bestehopp på 1,99 meter vann ho gullmedaljen framom landskvinna Silva Costa, med Sigrid Kirchmann frå Austerrike på tredjeplassen, begge desse klarte 1,97 meter.
Quintero var aktiv til 2000, utan å nå heilt opp mot sitt tidlegare toppnivå dei siste sesongane.
Drygalski istunge
Drygalski istunge, Drygalskibarrieren eller Drygalski bretunge er ein isbre i Antarktis på Scott Coast, nord i McMurdo Sound i Ross Dependency i Antarktis, 240 km nord for Ross Island. bretunga er stabil og strekkjer seg 70 km ut i sjøen frå Davidbreen, og når sjøen frå ein dal i Prince Albert Mountains i Victoria Land. Drygalski istunge er frå 14 til 24 km brei.
Kaptein Robert Falcon Scott, leiaren for Discovery-ekspedisjonen (BrNAE) (1901-1904), oppdaga Drygalski istunge i januar 1902 and namngav han etter professor Erich von Drygalski, som då samstundes var i Antarktis med ein tysk ekspedisjon. Drygalski istunge vart det vanlege namnet før det vart vanlege å gje bretunga og isbreen han høyrer til same namnet. Sjølv om dette er ei bretunge vart namnet istunge nytta i namnet for å hindre fleirtydigheit.
Ein trur Drygalski istunge er minst 4 000 år gammal.
Mars-april 2005, trefte eit 3000 kvadratkilometer stort isfjell kalla B-15A istunga og braut han i to bitar, kvar med ei flate på kring 70 kvadratkilometer. Dette isfjellet var ein rest av Isfjell B-15, som kalva frå Rossisen i 2000. Forskarar vart uroa fordi fleire pingvinkoloniar vart isolerte frå det opne havet av dei to store ismassane. Mot slutten av mars 2006 kom eit anna isfjell frå Rossbarrieren, kalla C-16, og trefte istunga, som braut sundt enno eit stykke (meir enn 100 kvadratkilometer).
Martin Hole
Martin Hole på Geilo er ein norsk, tidlegare langrennsløpar. Han vart noregsmeister to gongar, på 15 km i 1985 og 30 km i 1986. Dessutan vann han ein sølvmedalje og fire bronsemedaljar i NM-renn. Beste meisterskapsplasseringa i store internasjonale meisterskap kom under verdsmeisterskapen i Oberstdorf i 1987 då han vart nr 11 på 50 km. Fremste internasjonale prestasjonen var likevel tredjeplassen i verdscuprennet i Falun i 1986. Hole var medlem av Geilo Idrettslag.
Áno Sýros
Áno Sýros (gresk Άνω Σύρος) er ein by og ein tidlegare kommune nord på øya Sýros i øygruppa Kykladane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Han inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Sýros-Ermoúpoli i periferieininga Sýros.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Áno Sýros 3 877 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 862 innbyggjarar.
Áno Sýros vart bygd av venetianarar på byrjinga av 1200-talet nordvest for Ermoúpoli. Áno Sýros har framleis ein mellomalderatmosfære. Ein kan derimot ikkje nå byen via bilvegar. Den katolske basilikaen San Giorgio dominerer bybiletet. Han vart bygd på 1200-talet, men er vorten øydelagd og bygd opp att tre gonger. Frå toppen av byen kan ein sjå naboøyane Tínos, Dílos, Mýkonos, Páros og Náxos.
Bernt Tunold
Bernt Wilhelm Tunold var ein norsk målar og teiknar frå øya Selja i Nordfjord. Han er særleg kjend for sine motiv frå det gamle bondesamfunnet på Vestlandet.
Tunold var samtidig med Nikolai Astrup og kom tidvis i skuggen av sunnfjord[[ingen. Begge var ein del av krinsen rundt Olav og Frida Rusti i bladet Urdi. Dei var opptatt av det særnorske og meinte at kunstnarar har opphav i sitt heimlege landskap. Tunold reiste såleis ikkje utanlands, men til Vest- og [[Nord-Noreg. Han søkte å måle den gamle bondekulturen før den forsvann, og byggeskikken slik den var før den vart riven og skifta ut med nye element.
Săcele
Săcele er namnet på fleire stader i Romania:
Tanya Tucker
Tanya Denise Tucker er ein USA-amerikansk countrysongar og låtskrivar. Ho hadde den første hitten sin med «Delta Dawn» i 1972, då ho var berre 13 år gammal. Dei neste tiåra var Tucker ein av dei få barneartistane som klarte å halde på publikummet sitt når ho vart vaksen og ho fekk ei rekkje hittar på topp 10 og topp 40. Ho er nominert til Country Music Association med fleire av albuma sine, og har hatt andre hittar som «What's Your Mama's Name?» og «Blood Red and Goin' Down» i 1973, «Lizzie and the Rainman» i 1975, «Strong Enough to Bend» i 1988 og «Two Sparrows in a Hurricane» i 1992. Albumet hennar While I'm Livin' frå 2019 vann Grammyprisen for beste countryalbum og «Bring My Flowers Now» vann ho prisen same året for beste countrysong.
Gruev Cove
Gruev Cove (Gruev Zaliv) is the 300 m brei vik som trengjer 650 m austkysten av Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane sør for Santa Cruz Point og nord for Parchevich Ridge. Ho grensar til Bogdan Ridge i nord og Benkovski Nunatak i vest. Vika er kalla opp etter Dame Grujev (1871-1906), leiaren for den bulgarske frigjeringsrørsla i Makedonia.
There Is Only One Roy Orbison
There Is Only One Roy Orbison er det første albumet Roy Orbison spelte inn for MGM Records, gjeve ut i juli 1965. Det inneheld studioversjonen hans av «Claudette», ein song han skreiv som vart ein hit for The Everly Brothers i 1958. Songen var kalla opp etter kona, men ironisk nok, då han spelte inn songen i 1965 hadde dei skilt seg. Dei kom saman att i 1966, før ho omkom i ei motorsykkelulukke.
Hovdevika
Hovdevika er ei lita vik i Prydzbukta, som ligg like aust for Flatnes istunge. Ho vart kartlagd og namngjeven av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37.
"Love and Theft"
I 2003 vart albumet plassert på 467. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene, medan Newsweek kåra det til det nest beste albumet det tiåret.
Innhald
Albumet heldt fram det kunstnariske comebacket etter Time out of Mind i 1997 og fekk enno betre mottaking enn det førre. Den korrekte tittelen på albumet er "Love and Theft" med hermeteikn. Tittelen var visstnok inspirert av boka til historikaren Eric Lott kalla Love & Theft: Blackface Minstrelsy and the American Working Class, som kom ut i 1993.
Opningssporet «Tweedle Dee & Tweedle Dum» består av mange referansar til paradar under Mardi Gras i New Orleans.
Sheryl Crow fekk tilbod om songen «Mississippi» frå Dylan, og spelte seinare inn ein livleg versjon av songen for The Globe Sessions i 1998, før Dylan sjølv spelte inn songen for Love and Theft. Sidan har Dixie Chicks ofte spelt songen på konsertane sine.
Greg Kot skreiv i Chicago Tribune (publisert 11. september 2001) «Love and Theft er, som tittelen indikerer ei slags hyllest, og aldri meir enn på 'High Water (for Charley Patton),' der Dylan teiknar eit feiande bilete av rasehistoria i Sørstatane med den ukjende bluessongaren som eit symbol for den kulturelle rikdommen i regionen og inngripande, grufulle samfunnsmessige handlingar. Tromlande trommer og klagande korvokal indikerer at ting går frå gale til verre. 'Det er tøft det ute', skurrar Dylan 'Høg vatn overalt'. Død og demens legg ein skugge over albumet, avløyst av ømheit og vond galgenhumor.»
Musikkskribenten Tim Riley skreiv om «Po Boy» at «det er ein song skriven for gitar med lounge jazz-akkordar og det høyrest nesten ut som han kunne ha vore spelt inn i 1920-åra.»
Albumet vert avslutta med «Sugar Baby», ein lang klagesongaktig ballade kjend for dei stemningsfulle, apokalyptiske bileta og enkle produksjonen med mykje ekko. Riley hylla det som «ein finale å vere stolt av, bygd ring eit avvæpnande enkelt riff som vert illevarslande.»
Mottaking
I ei heit melding for «Consumer Guide»-spalta hans i The Village Voice skreiv Robert Christgau: «Om Time Out of Mind var dødsalbumet hans - det var det ikkje, men du veit korleis folk snakkar - så er dette udøydelegheitsalbumet hans.» Seinare då The Village Voice trykte sin årlege Pazz & Jop-kåring frå kritikarane, toppa Love and Theft denne lista, og for Dylan var dette tredje gongen. Han toppa òg ei liknande liste i Rolling Stone. Q oppførte Love and Theft som eit av dei 50 beste albuma i 2001. Kludge rangerte albumet på åttandeplassen på si årsliste for 2001.
I 2012 vart albumet rangert på 467. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene, medan Newsweek kåra det til det neste beste albumet dette tiåret. I 2009 rangerte Glide Magazine albumet som det beste i 2000-åra. Entertainment Weekly sette det på si tiårsliste og skreiv «Den føreseieleg uføreseielege rockepoeten helsa det nye tusenåret med ein folkaktig, bluesaktig klassikar.»
Albumet vann Grammyprisen for årets beste moderne folkealbum. Det vart òg nominert til prisen for årets album og songen «Honest with Me» vart nominert til årets beste rockevokal.
NM i bordtennis 1972
Noregsmeisterskapen i bordtennis 1972 vart avvikla i Hetlandshallen i Stavanger helga 18. og 19. mars.
Bolometrisk korreksjon
Bolometrisk korreksjon er i astronomi skilnaden mellom bolometrisk og visuell storleiksorden.
Matematisk kan dette uttrykkast som:
Under følgjer ein del av ein tabell frå Kaler (p. 263) med den bolometriske korreksjonen for ei rekkj stjerner.
Den bolometriske korreksjonen er stor for både tidlege typar (varme) stjerner og for seine typar (kjølige) stjerner.
Hadhramaut
Hadhramaut, Hadhramout, Hadramawt eller Ḥaḍramūt (arabisk حضرموت Ḥaḍramawt) er ein region som i dag utgjer Hadhramaut guvernement i Jemen på Den arabiske halvøya. Folket frå Hadhramaut vert kalla hadhramar og talar hadhramarabisk.
Geografi
Hadhramaut syner ofte til dei historiske sultanata Qu'ait og Kathir, som låg i protektoratet Aden og styrt av den britiske residenten i Aden fram til Sør-Jemen vart sjølvstendig i 1967. Den noverande guvernementet Hadhramaut utgjer omtrent dei same områda som dei to sultanata. Det består av ei smal, tørr kystslette avgrensa av ein bratt skrent opp til eit vidt platå (al-Jawl, i snitt 1370 moh.), med eit særs tynt netterverk av djupe wadiar (med elvar som renn av og til). Den udefinerte nordgrensa til Hadhramaut heller ned til ørkenen Rub' al Khali.
I eit vidare syn, omfattar Hadhramaut territoriet Mahra i aust heilt til dagens grense med Oman. Dette omfattar dei noverande guvernementa Hadramaut og Mahra, i tillegg til delar av Shabwah guvernement.
Hadhramane bur i folketette byar ved tradisjonelle vasstasjonar langs wadiane. Dei dyrkar kveite og hirse, dadlar og kokosnøtter, og noko kaffi. På platået gjetar beduinar sauer og geiter. Samfunnet er særs stammebasert med det gamle Seyyid-aristrokratiet.
Pacaraima
Pacaraima er ein kommune i delstaten Roraima i nordregionen av Brasil.
Nedre Jemen
Nedre Jemen (arabisk اليمن السفلى) og Øvre Jemen er tradisjonelle regionar i dei nordvestlege høge fjellområda i Jemen. Dei nordlege og sørlege høglanda er omgrep som oftare vert nytta. Sumarafjella like sør for byen Yarim markerer grensa mellom dei to regionane. Desse to tradisjonelle regionane samsvarar ofte med dei økologiske sonene Gourchenour og Obermeyer. Større byar i området er Ibb og Ta'izz.
Polarkoordinatsystem
Eit polarkoordinatsystem er eit koordinatsystem der kvart punkt i eit plan er avgjort ut ifrå avstanden frå eit gjeve punkt (vanlegvis origo) og vinkel i tilhøve til x-aksen. I eit vanleg kartesisk koordinatsystem blir punkta avgjort ut ifrå avstanden til kvar koordinatakse.
Prinsippet i polarkoordinatar er at ein angjev alle punkt ved hjelp av følgjande informasjon:
Konvertering mellom polare og kartesiske koordinatar
Omrekning av polarkoordinatar til kartesiske koordinatar kan gjerast ved:
Medan omrekninga frå kartesiske koordinatar til polarkoordinatar kan gjerast ved:
Alle desse formlene føreset at referansepunktet for polarkoordinatsystemet er origo. Arcsinfunksjonen er den inverse funksjonen til sinusfunksjonen og gjev ei løysing i intervallet [−π/2,+π/2], så formelen for θ vil gje ei løysing i intervallet [−π/2,+π/2]. Dersom ein vil finne θ i intervallet [0, 2π) kan ein òg bruke:
Bruk av polarkoordinatar
Ei likning uttrykt i polarkoordinatar er kjent som ei polar likning. Normalt er desse likningane gjevne ved å definere r som ein funksjon av θ. Denne definisjonen gjev visse fordeler i bruken av polarkoordinatar i tilhøve til kva ein kan oppnå med rektangulære. Særleg fordelaktig er det å bruke polarkoordinatar der det inngår noko sirkulært. Det enklaste tenkjelege dømet er å framstille ein sirkel. Her er definisjonen av ein sirkel med radius 1.
Lengda til det rørlege punktet vert altså sett til konstant å vere lik éin, som altså er avstanden frå origo til periferien. Deretter blir sett vinkelen til å variere mellom dei 0 og 2π eksklusiv (eller 0 og 360° i vinklar), der heile sirkelen er med.
Arkimedisk spiral
Ein arkimedisk spiral er ein spiral som vart oppdaga av Arkimedes, som kan forklarast med polarkoordinatar. Spiralen har formelen
Ved å forandre a vil spiralen skifte form, medan b er distansen mellom kurvene, som for ein gjeven spiral alltid er konstant. Den arkimediske spiralen har to kurver, ein for θ > 0 og ein for θ < 0. Dei to kurvene startar i origo. Sett bort frå kjeglesnitta var denne kurven av dei første til å bli skildra. Kurva er òg eit godt døme på kurver som blir best skildra med polarkoordinater.
Gunnar Kopperud
Gunnar Kopperud er ein norsk forfattar og journalist.
Han har magistergrad i filosofi frå Universitetet i Oslo og teaterutdanning frå London og Strasbourg, og har i mange år arbeidd som utanriksreporter i Afrika og Asia.
Polarkoordinatsystem
Polar rose
For ein kvar konstant \phi_0 (inkludert 0). Dersom k er eit heiltal vil desse likningane gje kurver der «blomen» har k kronblad når k er eit oddetal og 2k  kronblad når  k er eit partal. Dersom k er eit rasjonalt tal, men ikkje eit heiltal vil ein òg få fram ein blome der kronblada overlappar kvarandre. Her må derimot definisjonsintervallet for kurva vere større enn [0, 2π) for at «blomen» skal bli komplett. Merk at det er umogeleg å definere ei kurve der ein får 4n +2, der n er eit heiltal, kronblad. Variabelen a gjev lengda på kronblada.
Kjeglesnitt
Alle kjeglesnitta kan òg uttrykkast ved hjelp av polarkoordinatar gjennom formelen:
Der e er eksentrisiteten. og \ell er semi latus rectum
Dersom e > 1, vil likninga gje ein hyperbel;  gjev ein parabel medan e < 1 gjev ein ellipse. Spesialtilfellet vil gje ein sirkel mad radius  \ell.
Bruk i tre dimensjonar
Polarkoordinatar kan òg nyttast til bruk i tre dimensjonar. Kulekoordinatar og sylinderkoordinatar inneheld begge polarkoordinatplanet, utvida med ein ekstra akse.
Sylinderkoordinatar
Sylinderkoordinatsystemet er ei utviding av polarkoordinatar med ein ekstra z-akse, på same måte som det kartesiske koordinatsystemet i tre dimensjonar. Den tredje koordinaten er vanlegvis uttrykt med ein h eller ein z, som skildrar høgda til det øvre planet i sylinderen. Alle tre koordinatane blir då skrive (r, θ, h).
Samanhengen mellom dei tre sylinderkoordinatane og dei respektive kartesiske koordinatane blir
Kulekoordinatar
Kulekoordinatsystemet er eit koordinatsystem basert på polarkoordinatar. Kulekoordinatar skil seg frå polarkoordinatar ved at høgda frå xy-planet blir skildra av ein vinkel φ frå z-aksen, og at radiusen på xy-planet r er skildra med ρ som er radiusen frå origo til flata til ein lekam på eit vilkårleg punkt. Vinkelen til φ varierer med storleikane 0°-180° eller 0-π radianar. Alle dei tre koordinatane blir då skrive (ρ, θ, φ).
Samanhengen mellom dei tre kulekoordinatane og dei respektive kartesiske koordinatane blir;
Rorainópolis
Rorainópolis er ein kommune i delstaten Roraima i nordregionen av Brasil.
Cleethorpes
Cleethorpes  er ein by i grevskapet Lincolnshire i England. Han har kring 32 000 innbyggjarar og ligg ved estuaret til Humber.
The Orbison Way
The Orbison Way er eit studioalbum av Roy Orbison for MGM Records, gjeve ut i januar 1966. Det vart gjeve ut to singlar frå albumet: «Crawling Back» og «Breakin' Up is Breakin' my Heart», som begge gjekk inn på singellistene i England, USA og Australia.
Orbison arbeider både med orkester og eit band. Bandet vart det nye bandet hans og kalla seg Candy Men.
Allmusic meinte at albumet hadde fått meir respekt om det kom ut i 1963 eller 1964, men at popmusikken i 1966 var komen så pass langt at albumet verka noko utdatert, særleg utan ein hitsingel.
Frida Maanum
Frida Leonhardsen Maanum er ein norsk fotballspelar, som spelar på det norske landslaget og Arsenal W.F.C.
Landslagskarriere
Maanum har landskampar for J16, J17, J19, U23 og A-landslaget.
17 år gammal vart Maanum teken ut i troppen til EM i Nederland 2017. På dette tidspunktet hadde ho berre spelt 10 kampar på øvste nivå i Noreg. Ho debuterte på A-landslaget 11. juli 2017, då ho starta generalprøven før EM mot Frankrike. Under ei veke seinare, på sin eigen 18-årsdag 16. juli 2017, starta ho den norske opningskampen under EM mot vertslandet Nederland.
Maanum var også i den norske troppen til VM i Frankrike 2019 og EM i England 2022.
Olav Løkse
Olav Løkse var ein norsk filolog og skulemann frå Salangen.
Løkse vart cand.philol. i 1938 og arbeidde som lektor i den høgre allmennskulen i Kongsberg i tida 1939-45. Etter eitt år som lektor på Ullern i Oslo, var han frå 1946 rektor på Troms Offentlege Landsgymnas til 1980. Jamsides skreiv han artiklar og avhandlingar om kultur- og litteraturhistoriske emne.
Løkse døydde i Finnfjordbotn i Lenvik.
I eit langt lyrisk «Minneord» i Skolefokus nr 8, 1999, ytra Torstein Sausjord mellom anna: «Så difor var i all di ferd i skule, lag og samfunnsliv du alltid målmann, av di du såg kor snøgt det er å verta talerøyr for andre sine gamle, daude tankar, når me det ikkje maktar å bruke målet som i eige hjarta bankar.»
I Wish It Would Rain Down
«I Wish It Would Rain Down» er ein song av Phil Collins frå albumet …But Seriously frå 1989 med Eric Clapton på gitar. Songen var òg eit steg til sida for dance-pop-stilen til No Jacket Required. Songen var ein stor hitt i mange land, inkludert Canada der han gjekk heilt til topps.
Innspeling
Collins fekk med seg Eric Clapton på gitar. Collins fortalte sjølv, «Eg sa 'Eric, har eg aldri bede deg spele? Kom igjen, eg har ein song som er i di gate her.'» Collins følte det var så nær han nokon gong hadde kome å skrive ein bluessong. Collins følte òg at det var ein Clapton-song.
Musikkvideo
Den 8:30 minuttar lange musikkvideoen i svartkvit var regissert av James Yukich, og inneheld ein 2:30 minuttar langs del med skodespel før musikken startar. Settingen var eit teater i 1940- eller 1950-åra. Skodespelaren Jeffrey Tambor spelar ein hyperkritisk, misnøgd teaterregissør. Han øvar med nokre dansarar (som dansar til gitar/bassriffet frå songen «Sunshine of Your Love» av bandet Cream, der Eric Clapton spelar gitar.)
Salslister
Songen vart ein hit i 1990 og nådde tredjeplassen på Billboard Hot 100 i USA og førsteplassen på RPM Top 100 i Canada. I Storbritannia nådde singelen sjuandeplassen.
I Canada var han den singelen som låg lengst på toppen av lista i 1990 med seks veker og var den mestseljande singelen i Canada det året.
Normandia
Normandia har namn etter Normandie i Frankrike. Han blei folkesett av ei gruppe fangar som hadde flykta frå Djeveløya i Fransk Guiana. Ein av dei, Henri Charrière, blei kjend for boka Papillon om desse opplevingane. Medan Charrière forlét øya etter 4-5 år, blei andre flyktningar verande permanent i busettinga. Kommunen Normandia (Municipio de Normandia) blei formelt skipa i juli 1982 av land skild ut frå delstatshovudstaden Boa Vista.
Økologisk ligg Normandia i ei randsone mellom to biomar - den tropiske regnskogen i Amazonas og dei savanneaktige grasslettene cerrado. Overgangsområdet er lokalt kjend som lavrado. Lavradoen er relativt tørr samanlikna med regnskogsområdet, med eit årleg regnfall på mellom 1100 og 1400 cm.
Andrine Hegerberg
Andrine Stolsmo Hegerberg er ein norsk fotballspelar frå Sunndalsøra, som spelar for den svenske klubben BK Häcken.
Ho er systera til fotballspelaren Ada Hegerberg.
Landslagskarriere
Hegerberg har spelt for fleire av dei norske juniorlandslaga. I 2009 var ho med på det norske laget som vart nummer fire U17 EM i Nyon. To år seinare nådde laget finalen i U19-VM i Italia, der dei tapte 1–8 for Tyskland. Hegerberg var også med på det norske juniorlandslaget i U20-VM i 2012. Ho og systera Ada scora eitt mål kvar då Canada vart slege 2–1, og det norske laget avanserte til kvartfinale. Den 17. januar 2012 debuterte Hegerberg for A-landslaget i ein treningskamp mot Sverige.
Breidde i astronomi
Breidde i astronomi syner til forskjellige vinkelavstandar etter kvar ein plasserer sentrum.
Geosentrisk og heliosentrisk ekliptikkbreidde er vinkelavstanden til ein himmellekam frå ekliptikken, rekna positiv (0°–90°) mot nordpolen til ekliptikken og negativ mot sørpolen. Observatøren kan tenke seg å vere i høvesvis sentrum av jorda eller sentrum av sola.
Galaktisk breidde er vinkelavstanden til ein himmellekam frå galaktisk ekvator, rekna positiv (0°–90°) mot den galaktiske nordpolen og negativ mot sørpolen.
The Stooges
The Stooges (òg kjend som Iggy and The Stooges) er eit amerikansk rockeband frå Ann Arbor i Michigan. Dei var først aktive frå 1967 til 1974 og igjen frå 2003 og fram til i dag. Sjølv om dei selde å plater då dei heldt på og ofte spelte føre likegyldige og fiendtlege publikum, vert the Stooges i stor grad rekna som særs viktige for opphavet til punkrock, i tillegg til at dei påverka alternativ rock, heavy metal og rockemusikk generelt. The Stooges vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2010.
Qataban
Qataban eller Katabania (arabisk مملكة قتبان) var eit jemenittisk kongedøme i antikken. Hjartet låg i Baihandalen. Som andre sørarabiske kongedømet voks det seg velståande på handel med røykjelse og myrra, som vart nytta ved altera. Hovudstaden Qataban vart kalla Timna og låg langs handelsruta som passerte gjennom dei andre kongedøma Hadramaut, Saba og Ma'in. Den største byen til qatabanarane var Amm, eller «Onkel» og folket kalla seg sjølv «barn av Amm».
The Stooges
Starten (1967–1968)
Iggy Pop (fødd James Newell Osterberg) spelte i fleire band i Ann Arbor-området som tenåring, mellom andre The Iguanas og seinare The Prime Movers. The Prime Movers gav Osterberg kallenamnet «Iggy», som ein referanse til det tidlegare bandet hans.
Qataban
Det var det viktigaste jemenittiske kongedømet på andre halvdel av det første tusenåret fvt., då herskaren hadde tittelen mukarrib, som tydde «konge over kongar».
The Stooges
Starten (1967–1968)
Osterberg vart først inspirert til å starte the Stooges etter å ha møtt bluestrommeslagaren Sam Lay under eit besøk i Chicago. Han reiste attende til Detroit med ideen om at det ikkje var nok å berre kopiere etablerte bluesartistar - han ønskte å skape ein ny form for blues. Brørne Ron (gitar) og Scott Asheton (trommer) og venen deira Dave Alexander (bassgitar) utgjorde resten av bandet, med Osterberg på vokal. Osterberg møtte Ron Asheton etter å ha sett han spele i eit coverband, The Chosen Few, og meinte at «eg har aldri møtt ein overbevisande musikar som ikkje på ein måte såg sjuk eller skitten ut, og Ron hadde alt det!» Dei tre gav Osterberg kallenamnet «Pop» etter ein lokal person som dei meinte han likna på. Kort tid etter at han såg ein MC5-konsert i Ann Arbor, byrja Osterberg å nytte scenenamnet Iggy Pop, eit namn han har nytta sidan.
Qataban
Kjelder
''
The Stooges
Starten (1967–1968)
Debuten til bandet var ein Halloween-konserten ved huset deira i State Street i 1967. Dei heldt ikkje konsertar att før januar 1968. I denne tidlege perioden kalla bandet seg opphavleg «Psychedelic Stooges» ved Grande Ballroom i Detroit, og andre stader, der dei spelte i lag med MC5 og andre. På ein av dei tidlege Grande Ballroom-konsertane deira, braut halsen av gitaren til Asheton under opningssongen «I Wanna Be Your Dog», og dei måtte gje seg for kvelden.
Den tidlege musikken til bandet var ganske annleis musikken dei seinare spelte, som kritikar Edwin Pouncey skreiv:
Dei første musikalske eksperimenta til The Stooges var meir avantgarde enn punkrock, og Pop nytta hushaldningslekamar som støvsugar og eit blandeapparat over ein intens mur av feedback, som ein lyttar skildra som lyden av «eit fly som var i ferd med å lande i rommet». Heimelaga instrument vart òg nytta. 'Jim-a-phone' gjekk ut på å presse feedback gjennom eit traktforma apprat som vart heva og senka for å få den beste effekten. Det var òg ein billig Hawaii-gitar som Pop og gitarist Ron Asheton bytta på å klimpre på for å produsere ein sitar-liknande lyd, medan trommeslagaren Scott Asheton dundra laus på oljetønner med ein kulehammar.
Kommersiell kamp, debutalbumet og Fun House (1968–1971)
The Stooges vart raskt kjend for dei ville og primitive konsertane sine. Pop vart særleg kjend for den skandaløse framferda si på scenen—han smurte det nakne brystet sitt med hamburgarkjøt og peanøttsmør, kutta seg sjølv opp med glasbitar og synte kjønnsorganet sitt til publikum. Pop vert stundom òg rekna som opphavet til stage diving.