cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ao dai
Ao dai i kulturen
Ao dai er blitt brukt i fleire filmar knytt til Vietnam. I Good Morning, Vietnam (1987) blir rollefiguren spelt av Robin Williams trollbunden av kvinner i ao dai når han først kjem til Saigon. Filmane Indochine og The Lover frå 1992 inspirerte fleire internasjonale motehus til å laga ao dai-kolleksjionar, som Prada sin SS08-kolleksjon og ein kolleksjon frå Giorgio Armani. I den vietnamesiske filmen Áo lụa Hà Đông (engelsk The White Silk Dress) frå 2007 er ein ao dai sentral som den einaste dyrebare eigedelen til ei mor som lever i fattigdom under nokre av dei mest dramatiske åra i vietnamesisk historie.
Skuovgilrášša
Skuovgilrášša er eit fjell i Porsanger kommune i Troms og Finnmark. Det har ei høgd på 1045 meter over havet og er det 19. høgaste fjellet i fylket av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Athaulf
Athaulf er namnet på den andre kongen over vestgotarane. Han tok over etter Alarik og rådde frå 412 til 415. Athaulf er òg rekna som den første kongen av Toulouse-kongedømet.
Athaulf vart kalla til Italia frå Pannonia, der han var hovding for ein stor sambandshær av gotarar og hunarar. Som svoger av Alarik vart han rekna å vera av same ætta, og av høg byrd.
Då Alarik døydde utan ervingar, vart Athaulf vald til konge for visigotane. Under hans førarskap var visigotane i Italia til utpå året 413, då dei drog seg ut. I krisa som rådde valde romarane under keisar Honorius å tilby gotarane bustad i Gallia. I 413 kom det til herjing i Gallia, og stor uvisse om rettane visigotane hadde der. Keisaren drog seg frå avtala med gotarfolket, slik han før hadde svike Alarik, og Athaulf sette hæren til å herje i søre Gallia. Denne ufreden vara ved til 414, etter at Athaulf vart hardt såra under eit åtak på Massilia. Same våren ekta han søstera av keisar Honorius, Galla Placidia. Ho hadde vore eit viktig tingingskort i feiden mellom Athaulf og keisaren. Dei vart gift i Narbonne, og Athaulf bar romerske klede under bryllaupet.
Fallet
Tidleg på året 415 drog Athaulf folket sitt utor søre Gallia. I september same året vart han stukken ned i Barcelona av ein av vaktene sine, kalla Eberwolf. Grunnen som var gjeven var at Athaulf i si tid hadde drepe ein av dei gotiske underhovdingane. I dette drapet ligg det eit krav om blodhemn, med òg ei trette om leiarskapen mellom dei gotiske hovdingane. Den som sytte for at Athaulf miste livet var ein Sigerik, som rådde ei veke. Sigerik vart drepen av den neste visigotarkongen, Wallia.
Jordanes skriv: «Kongsmakti yver vesegotane gav dei Atavulf, skyldingen åt Alarik, ein ovkar både til kropp og sjel; han var sakte ikkje so høgvaksen, men han var vel ihopkomen og andletsfager...
Herwig Wolfram meiner Athaulf står som symbol på ei utvikling for gotarane, frå «barbarfolk» til «kulturfolk», og frå fotsoldatar til ryttarfolk. Med Athaulf er den førti år lange gotiske «diasporaen» slutt, og dei har fått seg eit nytt heimland. Gotarane flytta ikkje på seg meir etter hans tid.
Too Much Time on My Hands
«Too Much Time on My Hands» er ein song av Styx og den andre singelen frå albumet Paradise Theatre i 1981. Han vart skriven og sungen av Tommy Shaw, som òg spelar gitarsoloen på songen. Inspirasjonen til teksten kom frå ei hending Shaw opplevde i ein bar i Niles i Michigan i USA
Songen nådde niandeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100 i mai 1981, andreplassen på Top Rock Tracks-lista og fjerdeplassen på den kanadiske RPM Top Singles-lista.
Nothing Ever Goes as Planned
«Nothing Ever Goes as Planned» er ein song av Styx og den tredje singelen frå albumet deira Paradise Theatre i 1981. Singelen selde skuffande samanlikna med dei to første singlane frå albumet. Han nådde 54. plassen på den amerikanske pop-singellista seint på sommaren 1981. Songen nådde òg 33. plassen på den kanadiske RPM Top Singles-lista i september 1981.
Matz Sandman
Matz Sandman i Ballangen er ein norsk offentleg tenestemann og tidlegare politikar frå Arbeidarpartiet, utdanna siviløkonom frå NHH.
Han var statsråd og barne- og familieminister i Gro Harlem Brundtland si tredje regjering i vel eitt års tid, frå 3. november 1990 til 14. november 1991. Han vart dermed den første statsråden i Barne- og familiedepartementet, oppretta 1. januar 1991 for ein stor del på grunnlag av Familie- og forbrukardepartementet, som då vart lagt ned. Frå 3. november 1990 til 31. desember 1990 var Matz Sandman såleis statsråd i Familie- og forbrukardepartementet.
Sandman var fylkesrådmann i Buskerud fylkeskommune frå 1996 og fram til han vart pensjonist i januar 2010. Han har tidlegare vore rådmann i kommunane Andøy, Tromsø og Bærum. I ein periode rett etter at han var ferdig med utdanninga var han økonomisjef i Club 7 i Oslo.
Tuqu'
Tuquʿ (arabisk تقوع }}, òg skrive Teqoa) er ein palestinsk by i Betlehem guvernement, 12 km søraust for Betlehem på Vestbreidda. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå (PCBS), hadde Tuqu' hadde eit folketal på 8 881 i 2007. Byen er ein del av landsbygruppa 'Arab al-Ta'amira i lag med Za'atara, Beit Ta'mir, Hindaza, Khirbet al-Deir og al-Asakra.
Vitamin
Vitamin er livsnødvendige stoff som trengst i små, men ikkje mindre viktige, dosar. Vitamina bidreg særleg i stoffskiftereaksjonar.
Académie française
Académie française eller Det franske akademiet er Frankrike sitt øvste organ når det gjeld det franske språket, og er eitt av fem akademi som saman utgjer Institut de France. Akademiet vart oppretta av kardinal Richelieu i 1635. Akademiet vart nedlagd under den franske revolusjonen, men Napoléon Bonaparte opna det att i 1803.
Vitamin
Oppdeling
Dei forskjellige vitamina er A, B, C, D, E og K. Her er også åtte ulike B-vitamin med, som gjerne vert omtala under eitt som «vitamin B-gruppa».
Det finst både vassløyselege og feittløyselege vitamin.
Ordsoge
Ordet vitamin kjem frå det latinske vita, som tyder ‘liv’, og amin, ettersom ein først trudde dei høyrde til denne stoffgruppa.
Tuqu'
Oldtida
I følgje bibelske kjelder skal efratittane frå Betlehem og kalebittane frå Hebron ha grunnlagd Tekoa. Han var eit administrativt senter med festningsverk bygde av Rehoboam, konge av Juda for å verne staden mot ein invasjon frå sør.
Tekoa var fødestaden til Ira, son av Ikkesj, ein av krigarane til kong David, og til den hebraiske profeten Amos. Det var her Joab fann ei vis kvinne som lokka David til å føre Absalom attende til Jerusalem. Somme av innbyggjarane i Tekoa tok del i oppbygginga av murane kring Jerusalem etter dei kom attende frå det babylonske fangenskapet.
Islamsk tid
Under krossfarane høyrte Tekoa til Den heilage grav-kyrkja. Mellomalderhistorikaren Vilhelm av Tyr skreiv at dei kristne i landsbyen hjelpte krossfararane under omleiringa av Jerusalem i 1099, ved å syne dei lokale vasskjelder og matressursar. Mange av landsbybuarane vart òg med i krossfararhæren. Zengid og dei muslimske styrkane hans erobra Tekoa i 1138. Tempelriddarane under Robert burgundaren klarte å ta byen attende, men tapte han igjen då Zengid-styrkane gjekk til motåtak, og området mellom byen og Hebron «var strødd med døde riddarar» i følgje Vilhelm av Tyr. Han skulda på riddarane fordi dei ikkje følgde etter dei flyktande muslimske styrkane, slik at dei kunne omgruppere seg og gå til nytt åtak. Den syriske geografen Yaqut al-Hamawi skildra staden som «ein landsby kjend for honningen sin» under eit besøk her i 1225.
I 1596 var landsbyen kalla Tuqu', og stod oppført i osmanske skattelister som ein del av i Quds nahiya i Quds liwa. Han hadde eit folketal på 62 muslimske hushaldningar og fem kristne hushaldningar. Han betalte skattar av kveite, bygg, oliven, vindruer eller frukttre, og geiter eller bikubar.
Den franske oppdagaren Victor Guérin vitja staden i 1863, og skildar ruinane av ei kyrkje som var nesten heilt øydelagd, og ein åttekanta døypefont, hogde ut av ei steinblokk av raudfarga kalkstein.
Moderne tid
I følgje Applied Research Institute-Jerusalem (ARIJ), vart den moderne byen Tuqu' busett på ny i 1948 av arabarar frå den lokale 'Arab al-Ta'amira-stamma.
Académie française
Akademiet har 40 medlemar (Les immortels), som vert utpeikte på livstid. Akademiet si oppgåva er å normera det franske språket ved å redigera den offisielle ordboka, som kom ut første gong i 1694.
Atanasoff Nunatak
Atanasoff Nunatak er ein nunatak, ein spiss topp med ei høgd opp mot 523 moh aust på Bowles Ridge på Livingston Island i Antarktis. Fjellet ligg oppom Huronbreen i sør og aust, og Strumabreen i nord. Fjellet er kalla opp etter den bulgarsk-amerikanske John Atanasoff (1903-1995) som konstruerte den første digitale datamaskinen. Fjellet ligg like aust for Pirdop Gate, 3,32 km nordaust for Kuzman Knoll, 1,18 km aust-nordaust for Maritsa Peak, 4,44 km aust for Mount Bowles, 2,41 km søraust for Melnik Peak, 1,68 km sør for Sliven Peak, 6,86 km nord-nordvest for Great Needle Peak (Falsa Aguja Peak) og 5,37 km nord for Levski Peak i Antarktis.
Encyclopédie
Encyclopédie, ou dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers var eit tidleg leksikon som blei gjeve ut i Frankrike mellom 1751 og 1772. Hovudredaktørar for verket var Denis Diderot og Jean le Rond d'Alembert.
Eit år etter at første band kom ut blei verket midlertidig forbode, men allereie året etter, i 1753, kunne utgjevinga halda fram. Frå først av var verket ei omsetjing Ephraim Chambers si engelske Cyclopaedia, or Universal Dictionary of Arts and Sciences, som kom ut i 1728 i to band, men etterkvart blei Encyclopédie kraftig utvida og politisert med mange liberale og progressive idear. Ved avsluttinga i 1772 omfatta verket 17 band tekst og 11 band med bilete og teikningar.
Mange framtredande personar bidrog til verket, mellom dei Jean-Baptiste Bourguignon d'Anville, Georges Louis Buffon, Antoine Louis (konstruktør av den første giljotinen), baron de Montesquieu, Jean-Jacques Rousseau og Voltaire. Bidragsytarae blei omtalte som encyclopédistes. Verket spelte ei viktig rolle i den intellektuelle tankegangen som førte fram til den franske revolusjonen. Nokre artiklar snakka om å endra sosiale og politiske institusjonar som ville betra samfunnet for alle. Sidan verket var skrive på fransk som på den tida var eit viktig språk intellektuelt, diplomatisk og administrativt, kunne mange europearar ta til seg ideane i verket.
Provinsen Carbonia-Iglesias
Provinsen Carbonia-Iglesias  (italiensk Provincia di Carbonia-Iglesias, sardisk Provìntzia de Carbònia-Igrèsias) er ein tidlegare provins i regionen Sardinia i Italia, som inneheld den historiske regionen Sulcis-Iglesiente. Provinsen låg sørvest på øya. I 2016 blei provinsen erstatta av provinsen Sud Sardegna.
Dei to byane Carbonia og Iglesias delte dei administrative oppgåvene. Han hadde eit areal på 1 495 km² og totalt 131 890 innbyggjarar (2001). Det var 23 kommunar i provinsen. Den største av desse er Carbonia, medan Iglesias er den nest største. Ein annan viktig kommune var Sant'Antioco, som ligg på øya med same namn.
Vadfoss/Helle
Vadfoss/Helle er ein tettstad i Kragerø kommune i Vestfold og Telemark fylke. Han har og ligg nokre kilometer nord og nordvest for Kragerø by.
Helle
Helle er ein gammal strandstad og seinare industristad på nordsida av Hellefjorden. Det har vore sagbruk på staden allt frå 1556 fram til 1930, og deretter ein kjettingfabrikk som i 2005 flytta til Sannidal. Helle låg opphavleg på begge sider av grensa mellom Skåtøy og Sannidal sokn, men i 2005 vart grensene endra slik at staden udelt høyrde til Sannidal.
Vadfoss
Vadfoss er opphavleg ein industristad ved Kammerfosselva som blei bygd opp kring Vafos brug, noverande Vafos AS, tresliperi og papirmassefabrikk, skipa i 1890. . Han låg opphavleg i Sannidal sokn.
Éin tettstad
Ved den nye tettstadsavgrensinga frå 2000 blei dei to tettstadene rekna som éin, men den gamle, vestre delen av Vadfoss (ved Vadfoss gamle jernbanestasjon) var ikkje lenger medrekna, berre den austre delen rundt Årø. Frå 2010 utgjer Vadfoss og Helle storparten av Helle sokn som då blei oppretta ved frådeling av Sannidal sokn.
Tebét
Tebét eller tevét (hebraisk טֵבֵת [tēḇét]) er den tiande månaden i det jødiske året.
Helgedag denne månaden: Den tiande dagen er fastedag til minne om det babylonske inntoget i Jerusalem.
Karbala
Karbala (arabisk كَرْبَلَاء, Karbalā’, tyrkisk Kerbela, persisk کربلاء) er ein by sentralt i Irak, kring 100 km sørvest for Bagdad, og nokre kilometer aust for Milhsjøen. Karbala er hovudstad i Karbala guvernement og har kring 700 000 innbyggjarar (2015).
Byen er mest kjend for Ghazwaṫ Karbalā’ (arabisk غَـزوَة كَـربَـلَاء), slaget ved Karbala) i år 680, eller Masjidayn (arabisk مَـسـجِـدَيـن), dei to moskéane til imam Hussein og Abbas, og vert rekna som ein heilag by for sjiaislam til liks med Mekka, Medina og Jerusalem. Titals millionar av sjiamuslimar vitjar staden to gonger i året, og rivaliserer med Mekka som pilegrimsstad.    Martyrdomen til imam Husayn ibn Ali vert feira kvart år av millionar av sjiamuslimr,    Opp til åtte millionar pilegrimar vitjar byen kvart år for å få med seg asjura (arabisk عَـاشُـورَاء), «tiande dagen» {i månaden Muharram}), som markerer minnefeiringa av dødsdagen til Imam Husayn, men hovudhendinga er arba‘in (arabisk أَربَـعِـيـن), 40. dagen etter asjura), der opp til 22 millionar vitjar dei heilage gravene. Dei fleste pilegrimane reiser barføtt frå heile Irak og meir enn 56 andre land.
Klima
Karbala har eit halvtørt klima med ekstremt varme, tørre somrar og kjølige vintrar. Nesten all nedbøren fell mellom november og april kvart år, men ingen av månadane er særskild våte.
Slaget ved Karbala
Karbala er viktig i sjia-tradisjonane på grunn av slaget ved Karbala, som vart utkjempa der den moderne byen ligg den 10. oktober 680 evt. Både imam Hussein ibn Ali og broren Abbas ibn Ali vart gravlagd av den lokale Banī Asad-stamma, som seinare vart kjende som Mashhad Al-Hussein. Sjølve slaget skjedde fordi Hussein nekta å godt kravet til Yazid I om truskap for kalifatet sitt. Kufan-guvernøren Ubaydallah ibn Ziyad sende tusenvis av ryttarar mot imam Hussein då han reiste til Kufa. Ryttarnae, under 'Umar ibn Sa'd, hadde ordre om å nekte imam Hussein og følgjarane hans vatn, for å tvinge imam Hussein til å gå med på å sverje truskap. På den niande dagen i muharram, nekta imam Hussein, og bad om å få natta til å be. 10. muharram bad imam Hussein ibn Ali morgonbøna og leia soldatane sine i kamp i lag med broren Al-Abbas. Mange av følgjarane til Hussein, inkludert alle sønene hans som var der, Ali al-Akbar, Ali al-Asghar (nokre månader gammal) og nevøane Qassim, Aun og Muhammad, vart drepne.
I 682 evt. sleppte Yazid ibn Mu'awiya dei gjenlevande familiemedlemmane til imam Hussein fri frå fengsel. På vegen deira til Mekka stoppa dei på åstaden for slaget. Det er registrert at Sulayman ibn Surad drog her på pilegrimsferd så tidleg som i 685 evt. Byen byrja som ei grav og heilagdom til Hussein og voks til å bli ein by for å ta seg av behova til pilegrimane. Byen og gravene vart utvida under dei muslimske herskarane, men vart stadig øydelagde av angripande armear. Dei opphavlege heilagdomane vart øydelagd av abbaside-kalifen Al-Mutawakkil i 850, men bygt opp att i den noverande forma si kring 979, berre for å bli delvis øydelagd av ein brann i 1086, og så bygt opp att nok ein gong.
Nyare tid
Som Najaf leid byen av vassmangel som først vart løyst tidleg på 1700-talet då det vart bygt ei demning ved Husseiniyya-kanalen. I 1737 erstatta byen Isfahan i Iran som det viktigaste senteret for sjiamuslimsk lærdom. Midt på 1700-talet vart han dominert av dekanen Yusuf Al Bahrani, ein sentral forkjempar for Akhbari-tradisjonen innan sjia-læra, fram til han døydde i 1772, då den meir statssentriske Usuli-skulen tok over.
Hesjván
Hesjván (hebraisk [ḥešván]), òg kalla marhesjván, er den åttande månaden i det religiøse jødiske året og den andre i det sivile. Han fell som regel i oktober/november i den gregorianske kalenderen, og regntida i Israel tek gjerne til då.
Karbala
Nyare tid
21. april 1802 plyndra wahhabiar Karbala, under styret til Abdul-Aziz bin Muhammad den andre herskaren i den første saudiarabiske staten. 12 000 wahhabiar frå Najd deltok i åtaket. Wahhabiane tok livet av 2 000-5 000 innbyggjarar og plyndra grava til Husayn ibn Ali, barnebarnet til Muhammed og sonen til Ali bin Abi Talib, og øydela kuppelen over grava. Dei tok i tillegg store mengder gull, persiske teppe, pengar, perler og våpen, som var gjevne til gravene som donasjonar. Åtaket varte i åtte timar og wahhabiane forlet byen med meir enn 4 000 kamelar som bar utbyttet deira.
Hesjván
Namnet på månaden kjem frå akkadisk waraḫsamnu, 'åttande månad'. Før det babylonske eksilet blei månaden kall bul. Leddet mar i marshesjván har seinare blitt tolka som det hebraiske ordet for 'bitter', ettersom månaden ikkje har nokon høgtider eller faster ifølgje dei fleste jødiske tradisjonane. Den etiopisk-jødiske sigd-høgtida fell likevel på den 29. hesjván.
Karbala
Nyare tid
Dette den saudiarabiske invasjonen vart byen delvis sjølvstyrt under osmanarane og vart styrt av ei gruppe gjengar og mafialiknande allierte medlemmar av ulamaen. For å sikre seg autoriteten sin, kringsette den osmanske hæren byen. 13. januar 1843 gjekk osmanske soldatar inn i byen. Mange av leiarane i byen flykta og let forsvaret av byen over til handelsstanden. Kring 3 000 arabarar vart drepne i byen og ytterlegare 2 000 utafor bymurane (som utgjorde kring 15 % av folketalet i byen). Tyrkarane mista 400 mann. Dette gjorde at mange studentar og lærde flytta til Najaf, som vart det viktigaste religiøse senteret for sjiamuslimane. Mellom 1850 og 1903 fekk Karbala inn store mengder pengar gjennom Awadh-arv. Den sjia-styrte indiske provinsen Awadh, av britane kalla Oudh, hadde alltid sendt pengar og pilegrimar til den heilage byen. Oudh-pengane, 10 millionar rupi, kom i 1825 frå nawaben av Awadh, Ghazi-ud-Din Haider. Ein tredjedel skulle gå til konene hans, og dei andre to tredjedelane gjekk til dei heilage byane Karbala og Najaf. Då konene hans døydde i 1850 vart pengane samla saman med renter av det britiske East India Company. EIC sende pengane til Karbala og Najaf etter ynskje frå konene, i håp om å gje britane gunst hos ulamaen. Dette oppnådde dei ikkje.
Hesjván
Den 7. hesjván blir ei bøn om regn lagd til amidá-bøna. Om det ikkje har regna innan den 17., ber ein ekstra regnbøner.
Karbala
Nyare tid
Utviklinga av Karbala vart sterkt påverka av persarane, som var det dominerande samfunnet i mange år. Kammouna-familien var vaktarar over heilagdomane i mange år og styrte i røynda byen fram til han fall til Det britiske imperiet i 1915. Kammouna-familien gav styret av byen over til britane og prøvde å samarbeide med dei, men mange av klanane av i Karbala var i mot den utanlandske invasjonen. Ein av desse klanane var Awad, som hadde halde til i byen i over 500 år. I lag med andre klanar kjempa dei direkte mot britane. Etter å ha blitt driven ut av byen, kom klanen sidan attende og er framleis ein innverknadsrik familie i byen i dag.
På grunn av sjiatradisjonane i byen, vart han handsama med mistru av sunni-herskarane i Irak. Under styret til Saddam Hussein vart dei religiøse sjia-feiringane i byen sterkt avgrensa og mange ikkje-irakiske sjiamuslimar fekk ikkje reise til byen i det heile tatt.
I mars 1991 vart byen hardt skadd og mange drepne under eit lokalt sjia-opprør. Opprøret vart brutalt slått ned av regimet til Hussein. Heilagdomar og kringliggande sjiahus, gravplassar og sjukehus vart pepra med geværkuler og skyts. I april 1991 byrja Saddam Hussein eit omfattande rivingsprosjekt kring heilagdomane for å dekkje området rundt dei med betong. Denne «sanitære sona» skapte vide, opne rom mellom og rundt heilagdomane. Heilagdomane vart bygde opp att i 1994. Etter den amerikansk-leia invasjonen av Irak i 2003, tillegg administrasjonen på ny utanlandske sjia-pilegrimar uavgrensa tilkomst til asjura-heilagdomane. Titusenvis av sjiamuslimr frå andre land strøymde til dei amerikanske ambassadane for å visum til å delta på asjura i Karbala. Pilegrimsreisa i 2004 var den største på fleire tiår og over ein million menneske frå heile verda, men flest irakarar, vitja staden. Asjura dette året vart skjemd av eit bombeåtak den 2. mars 2004, kjend som ashoura-massakren, som tok livet av og skadde hundrevis av pilegrimar, trass i strenge tryggingstiltak.
14. april 2007 eksploderte ei bilbombe kring 200 meter frå heilagdomen og 47 mista livet medan over 150 vart skadde.
Swoon av Silversun Pickups
Swoon er det andre studioalbumet frå indierocke-gruppa Silversun Pickups.
Nordkapp
Nordkapp (nordsamisk Davvenjárga) er ei klippe på Magerøya i den norske kommunen Nordkapp, i landsdelen Finnmark i Troms og Finnmark fylke. Den 307 m høge, bratte klippa er ofte omtala som det nordlegaste punktet i Europa, sjølv om Knivskjelodden like ved når om lag 1380 m lenger nord.
Begge desse stadene ligg på øya Magerøya, noko som gjer at det nordlegaste punktet i Fastlands-Europa er Kinnarodden. Magerøya fekk fastlandssamband 15. juni 1999.
Historie
På norsk heitte klippa opphavleg Knyskanes, men fekk namnet Nordkapp av den engelske utforskaren Steven Borough i 1553 då han passerte ho på leiting etter Nordaustpassasjen.
Etter det blei ho sporadisk besøkt av våghalsar som tok seg opp det bratte terrenget. Mellom desse var kong Oskar II i 1873 og kong Rama V av Thailand i 1907. Under andre verdskrigen fann slaget ved Nordkapp stad den 26. desember 1943, om lag 60 nautiske mil nord av Nordkapp.
Kommunen stod for utbygging av veg til platået i 1956. Turistar kunne ta ferja frå Russenes til Honningsvåg og køyre dei siste 35 kilometrane. Turistar frå cruiseskip gjekk i land i Hornvika. Ilandstiginga flytta frå Hornvika til Skarsvåg i 1961.
I dag er Nordkapp eit stort turistmål med eit eige turistsenter med utstillingar og film frå historia til staden. Platået blir årleg vitja av over 200 000 turistar.
Sjebát
Sjebát eller sjevát (hebraisk שְׁבָט [šəḇāṭ]) er den ellevte månaden i det jødiske året.
Poncione dei Laghetti
Poncione dei Laghetti er eit fjell i Dei lepontinske Alpane i Sveits.
Port-au-Prince
Port-au-Prince (fransk utt. [pɔroˈprɛ̃s]; haitisk Pòtoprens) er hovudstaden og den største byen i Haiti. Det offisielle talet på innbyggjarar var 704 776 i 2003, men i det vidare folkesette området rundt byen reknar ein med det bur rundt 2 millionar. Byen er også hovudstad i departementet Ouest.
15. januar 2010 blei byen råka av eit kraftig jordskjelv som øydela bygningar og drap fleire titusentals menneske.
Historie
Port-au-Prince ligg på søraustbreidda av Gonâvebukta, ei naturleg hamn for arawakar som budde på staden før han blei kolonisert. Byen Port-au-Prince blei grunnlagd av franske kolonistar i 1749 over ei eldre spansk busetting, og har sidan vore den største byen i Haiti. I 1770 blei Port-au-Prince hovudstad i den franske kolonien Saint-Domingue i staden for Cap-Français (dagens Cap-Haïtien), og i 1804 for det sjølvstendige Haiti. Under den franske og den haitiske revolusjonen blei byen omdøypt til Port-Républicain, men fekk igjen namnet Port-au-Prince av keisar Jacques I av Haiti.
Transport
Det viktigaste offentlege kommunikasjonsmmiddelet i Port-au-Prince og Haiti er dekorerte pickupbilar og bussar kjende som tap-tap.
Alle dei viktigaste transportårene i Haiti går nær eller gjennom hovudstaden. Landet har tre motorvegar: Route Nationale #1, som byrjar i Port-au-Prince og går nordover til byane Montrouis og Gonaïves Route Nationale #2, som går sørover til Léogâne, Petit Goâve og Les Cayes, og Route Nationale #3, ein dårleg og lite brukt veg frå byen til Mirebalais, Hinche, Cap-Haïtien og det sentrale høglandet.
Port-au-Prince er den viktigaste hamnebyen til Haiti. Han har også ein flyplass, Aéroport International Toussaint Louverture, som ligg ei mil nord for byen og opna i 1965 (som François Duvalier-flyplassen). Flyplassen står for dei fleste internasjonale flygingane til og frå Haiti.
Økonomi
Industriar i Port-au-Prince er tobakk, tekstil, sement, kaffi og sukker. Turisme og konstruksjon har vore viktige næringar.
Rossisen
Rossisen eller Rossbarrieren i Antarktis er den største isbremmen i verda. Han ligg lengst sør i Rosshavet og dekkjer eit område på 487 000 km², om lag like stort som Frankrike.
Han er fleire hundre meter tjukk. Den neste vertikale isfronten mot det opne havet er meir enn 600 km lang, og mellom 15 og 50 meter høg over vassflata. 90% av den flytande isen ligg derimot under vassflata. Det meste av Rossisen ligg innanfor Ross Dependency, kravområdet til New Zealand.
Utforsking
Den 5. januar 1841 segla «Erebus» og «Terror» gjennom pakkisen i Stillehavet nær Antarktis i eit forsøk på finne posisjonen til den magnetiske sørpolen. Fire dagar seinare fann dei ein veg i ope farvatn og håpte at dei ville klare å nå målet sitt. Den 11. januar møtte dei derimot den enorme ismassen.
Sir James Clark Ross, som var leiar for ekspedisjonen sa: «Vel, det er ikkje noko større sjanse å seg gjennom det der enn gjennom klippene ved Dover». Ross, som i 1831 fann den magnetiske nordpolen brukte to år forgjeves på å finne ein sjøveg til den sørlege polen. Seinare vart namnet hans gjeve til isbremmen og havet kring denne. To vulkanar i området vart av Ross kalla opp etter skutene hans.
Då dei tidlege antarktiskekspedisjonar prøvde å nå sørpolen, nytta dei Rossisen som utgangspunkt. I den første utforskinga av området studerte Robert Falcon Scott isbremmen og området kring frå basen sin på Ross Island. Resultata hans vart presentert i eit foredrag kalla «Universitas Antarctica!» som han heldt 7. juni 1911, og som vart publisert i ein publikasjon om Scott-ekspedisjonen. Både Roald Amundsen og Scott kryssa isen for å nå polen i 1911. Amundsen skreiv: «Langs ytterkanten har barrieren ei jamn, flat overflate, men her, på innanfor bukta, er tilhøva heilt noko anna. Sjølv frå dekket på «Fram» klarte med å sjå store hindringar i isen alle retningar; store ryggar med groper mellom strekte seg til alle kantar. Den største høgda låg i sør i form av ein høg, boga rygg, som me meinte måtte vere kring 150 meter over horisonten. Men det kan vere at ryggen heldt fram å stige bortom synsfeltet vårt.»
Dagen etter tok ekspedisjonen dei første skritta på barrieren. «Etter ein halvtimes marsj var me alt ved det første viktige punktet—koplinga mellom sjøisen og barrieren. Denne koplinga hadde me alltid i tankane. Korleis ville det vere? Ein høg, loddrett isvegg, der me måtte heise tinga våre med stort slit? Eller ei stor og farleg kløft, som me ikkje kunne klare å krysse utan å gå ein lang veg rundt? Me venta oss naturlegvis noko av den slags. Dette mektige og fryktelege monsteret ville sjølvsagt gje oss ei eller anna form for motstand», skreiv han.
«Den mystiske barrieren! Alle forteljinga, utan unntak, frå Ross si tid til i dag, har omtalt denne merkverdige naturlege formasjonen med fryktsom ærefrykt. Det var som om ein kunne lese mellom linjene: 'Hysj, ver stille! Den mystiske barrieren!'»
«Ein, to, tre og eit lite hopp, og toppen av barrieren var nådd!»
Samansetnad og rørsle
Isbremmar er tjukke plater av is, danna kontinuerleg av isbrear, som flyt oppå sjøen. Isbremmane fungerer som «bremser» for breane. Isbremmane har òg eit anna viktig føremål -- «dei avgrensar smelinga som skjer på overflata av breane. Når isbremmane er borte, aukar farten breane flyttar seg med fordi smeltevatn trengjer gjennom og/eller ein reduksjon i bremsekreftene, og dei kan byrje å dumpe meir is i havet enn dei får tilført snø i nedslagsfeltet. Slike aukar i farten til isbreane er alt observert på halvøyar der isbremmane har forsvunne.»
Rossisen er ein av fleire slike isbremmar. Han er omtrent like stor som Frankrike, og strekkjer seg inn i Antarktis frå nord. Ismassen er kring 800 km brei og 970 km lang. Somme stader, i dei sørlege områda, er isen nesten 750 meter tjukk. Rossien pressar seg ut i havet med ein fart på 1,5 til 3 meter per dag. Det er andre isbrear som gradvis tilfører is til isbremmen. Samstundeds frys sjøvatnet under ismassen og aukar istjukkleiken frå 40 til 50 cm per dag. Stundom oppstår det sprekker i isen som gjer at delar av han bryt av. Det største kjende isfjellet var kring 31 000 km², noko som er litt større enn Belgia. Isfjell B-15, det største registrerte isfjellet i verda, kalva frå Rossisen i mars 2000.
Mange forskingsleirar ligg nær Rossisen, som McMurdo-basen. I 1957 og 1958 var det utført mange studiar av isen, som heldt fram i sesongen 1960-61. Dette omfatta eit internasjonalt team av forskarar. Somme utforska breane og andre dalane på isbremmen. Frå 1967 til 1972 gjorde Scott Polar Research Institute omfattande observasjonr ved hjelp av radioekkolodding. Denne teknikken gjorde at ein kunne ta målingar frå lufta, slik at ein kunne dekke 35 000 km på kryss og tvers, samanlikna med 3000 km med tidlegare seismiske sonderingar frå bakken. Meir detaljerte målingar vart gjort mellom 1973 og 1978.
Ross Barrier Project vart lansert med ein plan om å bore gjennom bremmen for å ta prøvar av biomasse i området og havbotnen under isen. Prosjektet omfatta glasiologiske observasjonar av overflata, i tillegg til boring Boredelen av prosjektet skulle ha starta i 1974, men kom ikkje i gang før i 1976. I 1977 klarte forskarane omsider å bore seg gjennom isen og lagde eit hol som ein kunne ta prøvar frå over fleire dagar i ein tre vekersperiode. Gruppa kartla sjøbotnen, studerte tidvatn og fisk og anna liv i farvatnet. Temperaturen ved botnen av isen vart estimert til -2,16° Celsius. Resultet av desse prosjekta vart publiserte i ei rekkje rapportar i tidsskriftet Science, publisert 2. februar 1979.
I løpet av 1980-åra vart eit nettverk av vêrstasjonar sett opp for å registrere temperaturar på isen i tillegg til meir fjerntliggande delar av kontinetet.
Det pågår stadig kontinuerleg forsking på isen. Ein teori som vart lagt fram i 2006 basert på geologiske undersøkingar, har foreslått at isbremmen tidlegare kollapsa, kanskje brått, og at det kan skje igjen.
Holmedal
Holmedal er ei bygd og tidlegare tettstad i Askvoll kommune i Sunnfjord. Staden ligg på nordsida av Dalsfjorden. Riksveg 608 og 609 går gjennom bygda.
Filmen Pan
Romanen Pan er filmatisert tre gonger:
Marokkansk dirham
Marokkansk dirham er valutaen i Marokko. 1 marokkansk dirham tilsvarar 100 santim. Valutakoden er MAD.
Dirham var opphavleg namnet på ein sølvmynt som blei brukt i Marokko før 1882. Ein hadde også koparmyntar som blei kalla falus og gullmyntar som blei kalla benduqi. I 1882 blei rial innført som mynteining. 10 dirham utgjorde då ein rial.
I 1960 blei dirhamen innført som hovudmynteining i Marokko. Han erstatta franc, som blei småmynteining, med 100 franc på 1 dirham. I 1974 blei franc erstatta av santim.
Bustadoppføringslova
Bustadoppføringslova er kortforma for ei lov som har det fulle namnet Lov om avtalar med forbrukar om oppføring av ny bustad m.m. (bustadoppføringslova). Lova er lov av 13. juni 1997 nr. 43.
Lova regulerer avtalar mellom entreprenør og forbrukar om oppføring av ny eigarbustad. Den gjeld også for likearta avtalar, så som avtale om arbeid som vert utført direkte som ledd i oppføring av ny bustad, og avtalar om rett til fast eigedom med ny eigarbustad, når arbeid som entreprenøren står for, enno ikkje er fullført på avtaletida. Full ombygging skal reknast likt med oppføring. Lova gjeld også for tilsvarande avtalar om oppføring av fritidshus, oppføring av eigarseksjon og tilsvarande for avtalar om oppføring av husvære i burettslag.
Forarbeida til lova er særleg NOU 1992:9 Forbrukarentrepriselov, NOU 1993:20 Kjøp av ny bustad og Ot prp nr 21 (1996/97).
Det hadde tidlegare ikkje vore lovregulering av slike byggekontrakter i Noreg. Dette trass i det store økonomiske omfanget av slike avtalar, og at avtale om oppføring av ny bustad er den største økonomiske avtalen dei fleste i Noreg inngår i løpet av livet.
Til ei viss grad var forbrukarane hjelpte av at det i lang tid før lova kom, var utarbeidde bygge- og anleggskontrakter som fleire Norsk Standard (NS). Særiøse entreprenørar brukte desse kontraktene. Det er no eigne Norsk Standard (NS) for både avtalar etter bustadoppføringslova og for avtalar mellom entreprenør og annan byggherre enn den som er forbrukar.
I bustadoppføringslova er det både nye reglar, og kodifisering av dei vanlege rettsreglane for avtale om entreprisearbeid. Reglane i lova er for det meste tvingande, såkalla preseptoriske lovreglar. Lova skal hindre at forbrukaren får dårlege avtalar og gir derfor reglar om kva som det er lovleg å avtale. Det er såleis ikkje lovleg å avtale eller gjere gjeldande vilkår som er dårlegere for forbrukarane enn det som følgjer av lova sine reglar. Viss forbrukaren inngår avtale som er i strid med lova, vil ikkje dei lovstridige avtalevilkåra vere bindande for forbrukaren.
Castillo Nunatak
Castillo Nunatak er ein kjenneleg, klipperik fjelltopp med ei høgd opp mot 437 m ved isskiljet mellom Huntressbreen og Balkan snømark på Hurd Peninsula aust på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Han er knytt til Charrúa Ridge i vest via Charrúa Gap og via Willan Nunatak og Willan Saddle til Burdick Ridge i aust-nordaust. Castillo Nunatak er eit markant landemerke i Charrúa Gap-området.
Fjellet har fått eit skildrande namn som tyder borg på spansk, på grunn av dei bratte fjellsidene.
Fjellet ligg 860 m vest for Willan Nunatak, 2,5 km nordaust for Napier Peak, 2,9 km aust for Charrúa Ridge and 2,8 km aust-søraust for Krum Rock.
Preseptorisk
Preseptorisk betyr det same som ufråvikeleg. At ein regel i ei lov er preseptorisk medfører at den ikkje kan fråvikast i avtale mellom to eller fleire partar. Omgrepet blir først og fremst brukt i kontraktsrettslege lover, der det ofte vil vere nokre reglar som er preseptoriske, medan andre er deklaratoriske, (fråvikelege). Dei aller fleste slike lover har ein paragraf i innleiinga til lova som regulerer i kva grad lova er ufråvikeleg. Gjerne slik at lova i utgangspunktet preseptorisk, og at det blir særleg oppgitt dersom ein regel skal vere fråvikeleg. Det motsette utgangspunktet er også mogleg. Der lova ikkje har slike tydelege reglar, må ein sjå på kvar enkelt regel i lova, tolke regelen, for å finne ut om regelen er fråvikeleg.
Lover som regulerer avtalar med forbrukar vil ofte vere preseptoriske til fordel for forbrukaren, for å beskytte forbrukaren mot utnytting frå den profesjonelle parten. Derimot er reglane normalt fråvikelege på den måten at forbrukaren kan få ein betre avtale enn det som følgjer av lova. Eit eksempel på ei lov med ei slik regulering er Forbrukerkjøpslova frå 2002.
Diddy Kong
Diddy Kong (ディディーコング på japansk) er ein kjend videospelfigur frå spelprodusenten Nintendo. Han er med i Donkey Kong-serien og hadde sin første opptreden i spelet Donkey Kong Country frå 1994. Han er kjend for å ha ei raud lue med Nintendologoen på, ei raud skjorte og for å vere Donkey Kongs hjelpande hand.
Za'atara
Za'atara (arabisk زعتره) er ein palestinsk by eleven kilometer søraust for Betlehem. Byen ligg i Betlehem guvernement sentralt på Vestbreidda. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde byen eit folketal på over 6 289 i 2007.
Diddy Kong
Lista över rollfigurer i Donkey Kong-serien
Fjelltindnasen
Fjelltindnasen  (nordsamisk: Gáisánjunni) er eit fjell i kommunane Kvænangen og Loppa i Troms og Finnmark. Det har ei høgd på 1041 meter over havet og er det 21. høgaste fjellet i Finnmark av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Smed
Ein smed er ein handverkar som arbeider med metall. Namnet vert nytta både på dei som nyttar tradisjonelle og moderne verktøy og metodar.
Andøybrua
Andøybrua er ei spennbetongbru (bogebru) som ligg i Andøy kommune og går over Risøysundet mellom Risøyhamn på Andøya og Hinnøya. Ho er del av riksveg 82. Brua er bygd etter fritt frambygg-metoden og har ei total lengd på 750 meter, seglingshøgd på 30 meter og eit hovudspenn på 110 meter. Brua har 21 spenn.
Smed
Det finst fleire typar smedar, kjenneteikna av kva slags ting dei har spesialisert seg på å lage eller reparere. Ein plar skilje mellom finsmedar og grovsmedar. Ein grovsmed arbeider med jern og stål, og lagar eller reparerer for det meste større ting som til dømes rekkverk, gjerne utsmykka med smidde mønstre, eller grøvre reiskap, men òg mindre ting eller småting som til dømes hestesko, knivar, våpen og anna, og har vanlegvis arbeidsplassen sin i ei smie. Fabrikkframstilte produkt og moderne metodar har i stor grad ført til at dette er eit yrke i tilbakegang.
Andøybrua
Andøybrua vart opna 5. september 1974, og er ei av Vesterålsbruene. Desse vart oppførte på 1970-talet som del av eit interkommunalt samarbeid mellom kommunar i Vesterålen og Statens vegvesen, og gav kommunane ferjefritt vegsamband. Vesterålsbruene vart til største delen finansiert gjennom bompengar.
Andøybrua og dei andre Vesterålsbruene vart prosjektert av firmaet Aas-Jakobsen AS i Oslo.
Dei andre Vesterålsbruene er Sortlandsbrua, Hadselbrua og den noko mindre Kvalsaukan bru. Saman med Tjeldsundbrua ved Harstad, knyter desse Vesterålen til fastlandet.
Smed
Finsmedar kallar helst arbeidsplassen sin for verkstad, og er:
Utdanning
I Noreg i dag er utdanninga til dette yrket innan utdanningsprogrammet Design og handverk. Ein må gå to år på skule og to år i lære ute i ei verksemd. Første skoleåret er Vg1 Design og handverk og andre skoleåret er Vg2 Smed. Ynskjer ein å utdanne seg til gullsmed eller sølvsmed må ein ta andre året Vg2 Design og gullsmedhandverk.
Historie
Kunnskap om arbeide med metall var kjent i Norden allereie i byrjinga av bronsealderen. Funn av støypeformar viser at ein hadde kunnskap om å støype metall. Truleg har ein også kunna forme bronse med hammar, for eksempel når ein skulle forme nåler, spiralnåler og tynnplate. Då ein byrja med jarnproduksjon, og framstilling av reiskap, hadde ein allereie ei grunnleggjande kunne om å stelle med med metall. Jarnsmiing kan i Noreg sporast tilbake til byrjinga av jarnalderen (500 fvt. - 1000 evt.). Jarnet vart nytta til våpen og reiskap. Funn av våpen og reiskap frå jarnalderen viser at smedane var dyktige handverkarar, og meistra faget fullt ut. Praktvåpen, særleg sverd, kunne vere rikt dekorerte, og hadde ofte innskrifter og dekor sveisa inn i sverdklinga (sverdbladet).
På 1500-talet byrja det å bli vanleg med utsmykking av portar og gitter i smijarn.
Teknikk
Ein grovsmed jobbar som regel i ei smie, med ein open omn med ein haug av glødande kol, kalla ei esse (eit vanleg dialektord er smieavl), der varmen kan aukast ved å blåse luft konsentrert inn i glohaugen ved hjelp av ei vifte, eller i gamal tid, ved hjelp av blåsebelgar. Ein annan viktig gjenstand i smia er ambolten. Jarnet vert varma i essa ved hjelp av ein tang til å halde med, til det vert raudglødande. Så vert jernet lagt på ambolten, og arbeida med til ønska form med slag av hammar og elles bruk av diverse andre verktøy. Vanlegvis trengst det fleire oppvarmingar av emnet i essa før arbeidet er gjort.
Eggverktøy som knivar, økser, meislar o.l., må herdast for å kunne halde på ein skarp egg. Det skjer ved at stålet vert varma til det gløder kirsebærraudt (om lag 750 °C), og bråkjølast i væske, som regel vatn eller olje. Etter herdinga er stålet hardt som glas og kan lett brekke. Difor må det varmast opp igjen til 200-300 °C avhengig av kor hardt ein ynskjer reiskapen skal vere. Dette vert kalla anløpning. Berre stål som inneheld meir enn 0,3 % karbon kan herdast. Når karbonprosenten er høgare enn 4 % ver det kalla det støypejarn, som ikkje er smibar. Vanleg konstruksjonsstål har under 0,3% karbon, og kan ikkje herdast. Ein annan måte for å gjere stål hardare er kaldhamring. Denne teknikken kallast tynsling, og vart tidlegare ofte nytta på ljåar ved at smeden hamrar eggen kald, i staden for å nytta slipestein. Etterpå vart eggen bryna.
Smeden meistrar også andre teknikkar som klinking, sveising, lodding og mønstersmiing.
Provinsen Medio Campidano
Provinsen Medio Campidano  (italiensk Provincia di Medio Campidano; sardisk Provìntzia de su Campidanu de Mesu) er ein provins i regionen Sardinia i Italia. Provinsen vart oppretta i 2005 frå delar av provinsen Cagliari. Sanluri og Villacidro deler det administrative ansvaret. Provinsen har eit areal på 1 516 km² og totalt 105 400 innbyggjarar (2001). Det er 28 kommunar i provinsen og dei største av desse er:
Asháninkafolk
Asháninkafolket (òg nedsettande kalla Campa eller Kampa) er ei urfolkgruppe med territorium i austre Peru og vestre Brasil. Språket deira asháninka er eit arawakspråk.
Namnet har tradisjonelt vore bruka på folk som lever i eit vidt område sørvest i den peruanske delen av regnskogen i Amazonas ved elvane Apurímac, Ene, Perené, Tambo og mindre sideelver på austsida av Cordillera Occidental i Andes.
Språk og folkesetnad
Storleiken på folkesetnaden er estimert til mellom 25 000 and 55 000 menneske, dei fleste innanfor Peru sine grenser. Asháninka er dermed den største gruppa av innfødde folkegrupper, av 50–65 etniske grupper totalt i peruansk Amazonas. Nasjonen er sett saman av sju undergrupper som lever i meir enn 200 småsamfunn. Namna på fem av undergruppene er cutivireni, perené asheninga, atsiri, nomatsiguenga og caquinteo.
Tysso
Tysso kan vere:
Viktor Alter
Viktor Alter, var ein jødisk sosialist og publisist frå det sosialistiske partiet Bund. Han var òg medlem i eksekutivkomiteen i den sosialistiske Andre Internasjonalen.
Frå 1918 budde han i det uavhengige Polen. Han var ein av leiarane i Bund i mellomkrigsåra, og var på venstresida i partiet. Han var for nærare samarbeid med Det polske sosialistpartiet PPS, og var motstandar av Komintern og Det polske kommunistpartiet. Han sat òg i bystyret i Warszawa.
Etter den tyske invasjonen i Polen, og den etterfølgjande sovjetiske okkupasjonen av den austlege delen av landet, oppheldt han seg i det sovjetkontrollerte området. Der vart han arrestert av det politiske politiet NKVD 29. september 1939. I juli 1941 vart han dødsdømd av sovjetiske styresmakter, men dommen vart sidan omgjord til 10 år i Gulag.
Han vart sett fri etter samarbeidsavtalen mellom Sovjetunionen og den polske eksilregjeringa kom i stand. Han byrja da å organisere Den jødiske antifascistiske komitéen. På denne tida kom han i kontakt med Stanisław Kot, den polske ambassadøren i Moskva, og han oppmoda polske jødar i Sovjetunionen til å bli med i dei polske hæravdelingane som vart etablerte der (Anders-hæren). I oktober 1941 vart Alter, saman med ein annan Bund-leiar med namnet Henrik Erlich, plasserte i eit hotell i Kuibishev. I private samtalar som vart avlytta og rapporterte til Stalin drøfta dei to ryktene om at mange polske offiserar hadde vorte drepne i Katyn. Den 4. desember 1941 vart han igjen arrestert av NKVD, saman med Erlich. Dei vart begge drepne. Detaljane er ukjende og rapportane om kva som skjedde varierer. Men drapa skal vere godkjende på høgste hald.
I 1943 sende dei sovjetiske styresmaktene ut eit kommuniké som sa at Viktor Alter hadde vorte avretta på ordre frå Stalin for å ha «spionert for Hitler». Dette førte til sterke reaksjonar internasjonalt.
I 1991 vart Alter og Erlich rehabiliterte av russiske styresmakter, og det som skjedde med dei vart erklært urett.
Kor Alter er gravlagd er ikkje kjent. Eit monument vart reist på den jødiske gravplassen ved Okopowa-gata i Warszawa 17. april 1988. Monumentet og publiseringa av den sanne soga om kva som skjedde med Alter og Erlich vart mogleg på grunn av innsatsen frå Marek Edelman (Bund-medlem og overlevande frå oppreisten i Warszawa-ghettoen i 1943) og medlemer av fagorganisasjonen Solidaritet.
Utgjevingar
Viktor Alter publiserte fleire bøker, mellom dei
Han publiserte òg talrike artiklar i den sosialistiske pressa.
Poncione dei Laghetti i Lavertezzo
Poncione dei Laghetti er eit fjell i Dei lepontinske Alpane i kantonen Ticino i Sveits. Det ligg aust for Lavertezzo.
Geaidnogáisá
Geaidnogáisá  er eit fjell i Tana kommune i Finnmark-området i Troms og Finnmark fylke. Det har ei høgd på 1039 meter over havet og er det 22. høgaste fjellet i fylket av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Wienerwald
Winerwald ligg på grensa mellom Mostviertel og Industrieviertel, to av fire område i Nedre Austerrike, og strekkjer seg langt inn i Wien.
Det høgaste punktet i Wienderwald er Schöpfl med 893 meter over havet, og her ligg Leopold Figl-observatoriet. Sjølv om Winerwald er eit verna naturområde er det truga av byspreiing.
Naturparken Sandstein-Wienerwald ligg nær Purkersdorf, om lag 20 km vest for Wien.
Wienerwald har vore folkesett sidan 700-talet. Slavarar slo seg ned her etter folkevandringstida, og dei har gjeve namn til landsbyar som Döbling, Liesing eller Gablitz. Wienerwald var eit område der dei kongeleg i Wien kom for å jakte, men i byrjinga av 1500-talet vart område òg eit viktig skogbruksområde. Frå 1840 og vidare førte den industrielle utviklinga til auke busetjing i område. I 1870 hadde ein planar om å hogge ned heile skogen, men dette førte til omfattande offentleg motstand, der Josef Schöffel var ein av dei viktigaste personane.
I 1987 signerte guvernørane i Wien, Niederösterreich‎ og Burgenland ei såkalla Wienerwald-erklæring om å verne naturen i området.
The Best of Times av Styx
«The Best of Times» er ein song av Styx og den første singelen frå albumet deira Paradise Theatre i 1981. Songen gjekk til topps i på den nasjonale RPM-lista i Canada, og vart den andre førsteplassen deira der. I USA nådde songen tredjeplassen på Billboard Hot 100, der han låg i fire veker i mars og april 1981. I Storbritannia missa songen så vidt topp 40 og nådde 42. plassen på UK Singles Chart.
Songen vart nytta i filmen Big Daddy, der Adam Sandler spelar ein stor Styx-fan.
Maude
Maude kan vera:
Vossakasso
Vosakasso har gjort det mogleg å mekanisera siloslåtten der det ellers ville ha vore vanskeleg å nytta forhaustar. Forsøk utført ved Landbruksteknisk institutt (LTI) har vist at Vossakasso kan vera like effektiv som tilhengar når avstanden til siloen er kort. Vosakasso vert produsert av HMR Voss AS (før sept. 2004 Hordaland Mekaniske Verksted) på Voss. I september 2004 vart Hordaland Mekaniske Verksted AS ein del av HMR Group, og skifta namn til HMR Voss AS.
Thomas Mann
Thomas Mann var ein tysk forfattar og nobelprisvinnar.
Bakgrunn
Han blei fødd i hansastaden Lübeck. Faren, Thomas Johann Heinrich Mann, var senator og storkjøpmann som handla med korn, men døydde då Thomas Mann var berre 15 år. Mor hans, Julia da Silva-Bruhns, var av tysk-brasiliansk slekt. Familien flytta etter farens død til München, der Mann levde frå 1891 til 1933, med unntak av eit eitt-årig opphald i Palestrina i Italia med broren Heinrich tidleg i karrièren. Han gifta seg med Katharina Hedwig («Katja») Pringsheim, dotter av ein prominent, sekularisert jødisk familie av intellektuelle, og som bl.a. var barnebarn av den tyske kvinnerettsforkjemperen Hedwig Dohm og nedstamma frå ein av Münchens rikaste familiar. Han emigrerte til Küsnacht ved Zürich i Sveits i 1933, og døydde i det nærliggjande Kilchberg i 1955. I den lange perioden i eksil blei familien forsørgd av Katja Mann, mens Thomas Mann konsentrerte seg om å skrive.
Thomas Mann fekk Nobelprisen i litteratur i 1929, for romanen Buddenbrooks. Like kjende er Døden i Venedig og Doktor Faustus.
Han var den yngre broren av Heinrich Mann, og far til Klaus, Erika, Golo (Angelus Gottfried Thomas), Monika, Elisabeth og Michael Mann.