cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saudade, saudade
Om songen
Den 21. januar 2022 bekrefta RTP at «Saudade, saudade» var blant dei 20 bidraga som var plukka ut til å delta i den 56. tilskipinga av Festival da Canção. Songen vart utgjeven med dei andre bidraga same dag, mens ein liveversjon spela inn i studio vart gjeven ut som singel 7. mars.
«Saudade, saudade» vann Festival da Canção laurdag 12. mars og var det portugisiske bidraget til Eurovision Song Contest 2022 i Torino i Italia. Songen gjekk til finalen, og enda til slutt på niandeplass med 207 poeng. Dette var den beste plasseringa til Portugal i Eurovision Song Contest sidan sigeren i 2017.
Perustraumen
Økosystemet i Perustraumen er eit av dei mest produktive marine økosystema i verda, samt det største oppvellingssystemet. Den store primære og sekundære produksjonen gjer ormådet til det største fiskeområdet i verda. Om lag 18-20 % av all fiskefangst i verda kjem frå denne økoregionen. Artane er hovudsakleg pelagiske med sardinar, ansjos og taggmakrell, men andre viktige fiskeressursar og sjøpattedyr finst her òg. Pingvinar følgjer det kjølige vatnet helt til Galapagosøyane. Det kalde, næringsrike vatnet som vert ført til overflata av oppvellinga, driv den særs høge produktiviteten i systemet.
Super Mario Maker
Super Mario Maker er eit siderullande plattformspel og ein nivåeditor utvikla og utgjeve av Nintendo. Spelet vart lansert på Wii U i september 2015, og i ei utgåve tilpassa Nintendo 3DS i desember 2016.
Perustraumen
Perustraumen har ein tydeleg avkjølande effekt på klimaet i Chile, klimaet i Peru og klimaet i Ecuador. Det er òg i stor grad denne straumen som gjer at Nord-Chile, kystområda av Peru og Sør-Ecuador er så tørre. Havlufta vert avkjølt av straumen og hindrar danninga av nedbør, sjølv om ein kan få skyer og tåke.
Super Mario Maker
Super Mario Maker lèt spelarar lage og spele på sine eigne brett basert på dei tidlegare spela Super Mario Bros., Super Mario Bros. 3, Super Mario World og New Super Mario Bros. U, i tillegg til å kunne dele bretta over internett. Spelet gjer nye verktøy og element gradvis tilgjengelege etter kvart som tida går i spelet, mellom anna det å kunne laste ned og spele på brett laga av andre spelarar.
Ein oppfølgjar med tittelen Super Mario Maker 2 vart utgjeve 28. juni 2019 til Nintendo Switch.
Abraham Loftheim
Abraham Loftheim var ein norsk sakprosaforfattar frå Loftheim i Askvoll kommune. Loftheim skreiv tre band av bygdesoga til Askvoll.
Kaija Mustonen
Kaija Marja Mustonen er ein finsk tidlegare skeiseløpar frå Helsinki som vart olympisk meister på 1500 meter i 1968.
Mustonen vart finsk meister sju år på rad, 1962-68. Internasjonalt slo ho gjennom i 1964-sesongen, då ho sikra seg sølv på 1500 m og bronse på 1000 m under Vinter-OL 1964 i Innsbruck, sidan kom ho på fjerdeplassen i skeise-VM. Fire år seinare gjekk ho sterke løp i alle distanseøvingane då vinterleikane 1968 fann stad i Grenoble, etter sjetteplass på 500 m vann ho gullmedaljen på 1500 meter og heldt fram med å verte nummer fire på 1000 m og avslutta med sølv på 3 000 meter.
Merete Myklebust
Merete Myklebust er ein tidlegare fotballspelar frå Ellingsøya i Ålesund. Ho vann VM-gull for Noreg i 1995 og OL-bronse i 1996. I alt spela ho 60 landskampar og skåra to mål for Noreg. Myklebust spela for klubbane Spjelkavik Idrettslag og Trondheims-Ørn. Med Ørn vann ho seks seriegull og seks noregsmeisterskap i perioden mellom 1994 og 2001.
Aktiv
Fram til 1993 spela Myklebust på den beste fotballklubben for kvinner i Møre og Romsdal; Spjelkavik. Klubben spela i andredivisjon. Her var ho lagkamerat med mellom andre Anita Waage og Ann Kristin Aarønes. Alle desse tre hamna etter kvart i trønderklubben Trondheims-Ørn, Myklebust frå 1994-sesongen.
På klubbnivå var Myklebust med å vinne seks seriemeisterskap for Trondheims-Ørn; 1994, 1996, 1997, 1998, 1999 og 2001, og seks noregsmeisterskap; 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2001. Størstedelen av tida hos Ørn spela ho venstreback.
Myklebust landslagsdebuterte for Noreg i 1993. Ho spela sideback på Noregs lag som vart verdsmeister under Fotball-VM 1995 i Sverige. Året etter spela ho i same posisjonen for laget som tok bronse under sommar-OL 1996 i Atlanta. Myklebust spela på landslaget ut 1997-sesongen.
Whiting Peak
Whiting Peak er ein fjelltopp (ca. 1300 moh) som ligg 5,5 nautiske mil (10 km) aust for den nordlege delen av Gaylord Ridge i Nebraska Peaks. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter L. Whiting, medlem av den geofysiske feltgruppa frå US Antarctic Research Program (USARP), Rossbarrieren-prosjektet, 1973–74 og 1974-75.
Ildri Eidem Løvaas
Ildri Eidem Løvaas er ein norsk lokalpolitikar for Høgre. Ho var ordførar i Oppegård kommune frå 2009 til 2015. Eidem Løvaas har vore medlem av kommunestyret i Oppegård sidan 2003, og var varaordførar og medlem av formannskapet frå 2007. Ho tok over som ordførar då Sylvi Graham vart vald inn på Stortinget i september 2009, og vart vald for fire nye år etter kommunevalet i 2011.
Løvaas arbeidde i Norges Blindeforbund frå 1989 til 2009.
Sofia Jannok
Sofia Jannok er ein svensk samisk artist, songar, låtskrivar, reineigar, skodespelar og radioprogramleiar. Ho syng vanlegvis på nordsamisk og joikar. Popmusikken hennar er ei blanding av ulike musikkstilar, som visesong, jazz og jojk. Ho syng oftast på nordsamisk, men skriv òg songar på både svensk og engelsk. Sofia Jannok har sidan budd 2011 tildels i Umeå og tildels i Rävudden, Luokta-Mávas sameby.
Karriere i musikk og media
Sofia Jannok var tidlegare saman med Anna Kärrstedt i duoen Sofia och Anna. Ho opptredde i pausen i Melodifestivalen 2009 med låten Waterloo på samisk («Čáhcceloo»). 30. juni 2009 var ho sommarpratar i Sveriges Radio P1, og dagen etter, den 1. juli, var ho med i SVT sitt program frå Skansen i Stockholm om innviinga av Sverige si leiing av EU. Ved opninga av Riksmötet i Riksdagshuset i Stockholm 15. september 2009 framførte ho «Samelands vidder». Saman med Mariela Idivuoma var ho programleiar ved musikfestivalen Liet-Lávlut 2006. Jannok leidde programserien Mailbmi – små folk stor musik i Sveriges Radio P2. 23.–30. mai 2010 opptredde Jannok i Kina på barar og klubbar, mellom anna i Shanghai og Beijing. 4.–5. juni 2010 deltok Jannok i Talvatisfestivalen i Jokkmokk. Sofia Jannok er blitt nominert to gonger til «Grammis».
Aktivisme
Som offentleg person har Jannok fleire gonger tatt standpunkt i sosiale medium mot etableringa av gruvenæring i Sameland, og dessutan arbeidd for miljøsak i ulike samanhengar. Ho deltok på klimakonferensen COP 21 i Paris i 2015, både som offisiell deltakar og som demonstrant.
Under innviinga av kulturhovudstadåret i Umeå 2014 gjennomførte Jannok ein antirasistisk appell saman med Cleo og Kristin Amparo før dei framførte låten «Faller en, faller alla». Som ein del av sceneuttrykket hadde dei med seg antifascistiske aktivistar med bodskapen «Free Joel», som sikta til ein person som blei arrestert og dømd for drapsforsøk og valdelege opptøyar i samband med antirasistiske demonstrasjonar i Kärrtorp i 2013.
Sofia Jannok var med i den fransk-svenske TV-serien Midnattssol frå 2016 og i SVT-serien Världens Sofia Jannok frå 2016.
Diskografi
Album
Adak
Adak er ein liten tettstad i Malå kommun i Västerbottens län i Sverige. Adak er omgjeven av myrområda Stora Adakträsket og Lilla Adakträsket. Gjennom Adak renn òg Adakbäcken og Skäppträskån. Adakgruvan var eit gruvesamfunn ca. 3 km nord for Adak, samt ein av Bolidens kopargruver fram til 1978.
Kvar sommar blir det arrangert ein filmfestival i Adak.
Krumsabel
Krumsabel er ein sabel med sterkt krumma form. Det er eit einegga sverd som ofte har ei ekstra krumming nær odden. Våpenet har opphav i Midtausten, og har ein plass innan muslimsk kultur. Det finst ei rekkje ulike blankvåpen som fell inn under nemninga krumsabel, som arabisk saif, indisk talwar, persisk shamshir, polsk karabela og tyrkisk kilij og jatagan.
Symbolsk bruk
Dhu al-Fiqar eller Zulfiqar er namnet på eit sverd som profeten Muhammed sjølv og svigersonen Ali skal ha brukt. Sverdet er blitt eit symbol på sjiaislam, og namnet er blitt brukt fleire gonger i militær samanheng også i moderne tid.
Mjølnirkrateret
Mjølnir er eit meteorittkrater i Barentshavet på ei djupne på 400-500 meter, og eit av dei best bevarte nedslagskratera ein kjenner til i havet. Det oppstod for kring 149 til 141 millionar år sidan, seint i juratida, og vart påvist i 1980-åra ved seismiske undersøkingar.
Krateret har ein diameter på 40 km og har ein 9 km brei plugg midt i. I bergartane kring krateret har ein funne kvarts deformert under nedslaget og høge verdiar av iridium. Meteoritten vog 1 milliard tonn og hadde ein diameter på 1-3 km. Store vassmassar fordampa då han trefte havet og kasta havbotnsedimenta opp i lufta. Krateret er seinare dekt av yngre sediment.
Hiroki Ito
Det finst fleire personar med namnet Hiroki Ito:
Cotter Force
Cotter Force er ein liten foss i Cotter Beck, ei lita sideelv til Ure-elva i Wensleydale i North Yorkshire i England.
Fosen har totalt seks fall med ei samla høgd på 10 meter.
Lil' Beethoven
Lil' Beethoven er det 19. studioalbumet til det amerikanske rockebandet Sparks, gjeve ut i 2002. Albumet var ei radikal ny musikalsk retning i forhold til dei tidlegare albuma deira. Bandet brukte berre strykarar, piano og stemmer, men ingen trommer. Resultatet vart både klassisk musikk og pop.
Albumet fekk god kritikk i både Storbritannia og USA.
Bakgrunn
I 2002 hadde Sparks gjeve ut atten album, dei siste fleire av dei i new wave/synthpop-stil. Sjølv om dette hadde vore vellykka, med gjennombrot i USA med «Cool Places» frå 1983 og i Tyskland med «When Do I Get To Sing 'My Way'» i 1995 hadde det ikkje sikra dei mykje kritikarros eller eit jamt publikum. Plagiarism frå 1997, som utelukkande bestod av nye innspelingar av tidlegare materiale, hadde vore meint å introdusera katalogen deira for det nye tyske publikummet deira, samtidig som dei bygde vidare på suksessen med høgprofilerte samarbeid for det britiske og amerikanske publikummet. Det hadde berre vore delvis vellykka.
Det neste albumet, Balls, hadde ikkje vore vellykka i det heile og vart generelt oppfatta som Sparks på staden kvil. Duoen hadde allereie skrive eit heilt album med materiale for ein oppfølgar, men fann ut at dei var lite begeistra for resultata og derfor vart albumet skrota, ei avgjerd som dei innrømde var vanskeleg, men til slutt avgjerande for at dei kunne fortsetja utfordra seg sjølv og utvikla stilen sin.
Sparks bestemde seg då for å endra takt, droppa synthpop-stilen, redusera den musikalske paletten og utvikla musikken på pianolinjer og tekstar av Ron Mael og vokalen til Russell Mael.
Verona Rupes
Verona Rupes er ei klippe på uranusmånen Miranda. Ho er estimert til å vera kring 5 kilometer høg.
Lil' Beethoven
Stil
Bandet sjølv skildra Lil' Beethoven som eit «karrieredefinerende opus», og duoen flytta seg inn i ein meir klassisk-påverka stil, med ein sterk avhengnad av repeterande tekstar og pianolinjer, syntetisert orkestrering og fleirspora vokal i staden for perkusjon. Opningssporet «The Rhythm Thief» er ein generell introduksjon til den nye retninga til bandet ved å erklæra «eit farvel til rytmen». «My Baby's Taking Me Home» består stort sett berre av tittelen gjentatt over 100 gangar utan at andre ord blir brukte, anna enn eit munnleg mellomspel. På same måte bruker «Your Call Is Very Important To Us» ei melding om ein ventande samtale: «Samtalen din er veldig viktig for oss. Vennlegast hald linja» som deretter blir sunge med nokre ekstra ord: «At first she said your call is very important to us, then she said please, please hold.» Dei einaste andre tekstane i songen er «Red light», «Green light», «I'm Getting Mixed Signals» og «Sorry, I'm Going To Have To Put You Back On Hold». Desse elementa er lagdelt med ei enkel pianolinje for å skapa ein svært teksturert effekt.
Det meste av lydane på Lil' Beethoven vart produsert med eit Yamaha S80-klaverinstrument.
Utgjeving
Sjølv om Lil' Beethoven vart kritikarrost, kom det ikkje på topp 100 i Storbritannia, Tyskland eller USA. Det vart utgjeve i eit avgrensa opplag som kom som ei innbunden bok. Albumet vart marknasført av singelen «Suburban Homeboy», men denne gjekk heller ikkje på listene. Singelen kom med to B-sider, ein utvida versjon av «Suburban Homeboy» kalla «Suburban Homeboy (Extended 'Ron Speaks' Version)», og «Wunderbar (Concerto In Koch Minor)», som samplar stemma til den tysk idrettskommentatoren Günther Koch. Bandet hadde i utgangspunktet planlagt å gje ut albumet som Lil' Beethoven i staden for Sparks, slik at det ikkje vart sett side ved side ved side med dei tidlegare albuma deira, men gjekk til slutt i mot det.
I mars 2004 gav Sparks ut Lil' Beethoven på nytt i ei luksusutgåveutgave. Denne versjonen hadde eit svart omslag, i motsetnad til den kvite originalen, og inkluderte tre spor (der to var eksklusive), ein video av «The Rhythm Thief» (regissert av den mangeårige samarbeidspartnarar Kuntzel+Deygas), ein kortfilm av Ron Mael, og ein skjermsparar. Ein LP-versjon av albumet (som ikkje inkluderte nokre bonusspor) vart òg gjeve ut på same tid.
Ein DVD produsert av Demon Vision vart òg gjeve ut av eit konsertopptak av albumet. Konserten vart filma i mars 2004 på Södra Teatern i Stockholm. DVD-en inneheld albumet framført i sin heilskap og i rekkefølgje, følgd av eit sett med tolv andre Sparks-songar.
Mottaking
Albumet vart kritikarrost, noko som førte til fornya interesse for bandet. I ei melding med tittelen «Det verda har venta på - Sparks sitt heilt eige Kid A», roste Mojo albumet som å vera «ei dristig blanding av listige tekstar og forførande repeterande orkestermelodiar.» Record Collector kalla albumet eit av dei beste nye albuma i 2002, og skildra det som «kanskje den mest spennande og interessante utgjevinga nokosinne frå ein artist som har halde på så lenge», og seinare i 2003 sa «det kjennast verkeleg som eit av dei beste albuma som nokon gong er laget.» I ei melding til fire av fem stjerner erklærte AllMusic: «det kjennest som om du lyttar til ei heilt anna plate kvar gang du speler ho. Og det er det som er magien til Lil' Beethoven.» Då plata kom ut i 2003 i USA, skreiv PopMatters at Lil' Beethoven var «genial». «Det kan ta nokre lyttingar for å komma dit, fordi dette er ulikt noka plate du truleg vil høyra i år». I ei entusiastisk melding, skildra Rolling Stone albumet som «ni songar av dødeleg stordoom bygde av svulstige bølgjer av strykarar og nevar av piano og einmannsoperakoralar». Kritikaren David Frickle sa at albumet var ein «perfekt cocktail», og skreiv at det praktisk talt ikkje var noko rockegitar utanom på éin song, før han konkluderte med «Stol på meg: Det er ikkje noko problem». The List roste albumet som ei «fantastisk plate», for dei «store symfoniske bølgjer av pianobasert orkestermusikk.»
Mount Willis
Mount Willis er eit fjell 2 nautiske mil (3,7 km) sør for Mount Chalmers i den sørlege delen av Conway Range. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå tellurometermålingar og flyfoto, 1959-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant Charles H. Willis i U.S. Navy som var kaptein på USS Wilhoite under flygingane mellom Christchurch og McMurdo Sound i løpet av U.S. Navy Operasjon Deepfreeze 1961.
Baby I Need Your Loving
«Baby I Need Your Loving» er ein song frå 1964 spelt inn av Four Tops for Motown. Songen er skriven og produsert av det vanlege produksjonsteamet ved Motown, Holland–Dozier–Holland, g songen vart den første singelen til gruppa for Motown og den første som nådde Topp 20 i USA, med ein 11. plass på Billboard Hot 100 hausten 1964. Han var òg den første singelen deira som selde ein million eksemplar.
Den britiske gruppa The Fourmost gav ut sin versjon av songen same året, og denne nådde 24. plassen i november 1964. The Supremes spelte inn songen i 1966 på albumet The Supremes A' Go Go. Songen vart spelt inn av Johnny Rivers i 1967. Versjonen hans, kalla «Baby I Need Your Lovin'», vart gjeven ut som singel, og nådde tredjeplassen på Billboard-lista. Han vart òg framført som ein duett av Marvin Gaye og Tammi Terrell i 1969 på albumet Easy. O.C. Smith spelte inn songen og nådde 52. plassen på singellista i 1970, og Eric Carmen spelte inn songen i 1979, og nådde då 62. plassen på lista. Sandie Shaw har òg spelt inn ein versjon av songen, og det same gjorde Carl Carlton (1982), Gene Pitney og den britiske popgruppa Dreamhouse (1998). I 2000 spelte Westlife songen som ein del av ein medley.
Rolling Stone rangerte originalversjonen til The Four Tops på 400. plass på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene.
Windwhistle Peak
Windwhistle Peak er eit firkante sandsteinsfjell sør for Punchbowl Cirque i Allan Hills i Oates Land. Det vart undersøkt av New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) Allan Hills Expedition (1964) som gav dette namnet til fjellet på grunn av eit merkeleg vindfenomen i nærleiken.
Fattighus
Fattigomsorga i Danmark
Ein kan skilja mellom fattighus og fattiggardar, der fattiggardane som regel var felles for fleire kommunar, og husa arbeidsføre personar. Fattighusa var ulike for kvart sokn og husa vanlegvis berre nokre få arbeidsudyktige personar. Bebuarane blei blant anna sysselsette med steinhogst, landbruk, hagearbeid, eller i verkstadar der ein laga tresko, vov stoff eller laga kostar. Det fanst reglar for arbeid, måltid og fritid. Fattiggardar var kjønnsoppdelte, og det budde mange gamle folk der. Nokre barn kom åleine til fattiggarden, og budde der til dei var gamle nok til setjast i teneste. For arbeidet sitt fekk bebuarane mat og husly, men miste retten til å stemma, stilla til val og til å gifta seg.
I Danmark blei det oppretta fattighus frå rundt 1840. I 1885 var det rundt 350 fattighus og fattiggardar i landet med rundt 6500 fattiglemmer. 1900 var det omlag 450 fattiggardar. Forsørgelsesanstaltane var ofte plasserte utanfor byen. I samband med Socialreformen i 1933 blei mange fattiggardar lagt ned. Reforma slo fast at alle mennesker er like, men fattigomsorga umyndiggjorde dei fattige, som til dømes berre kunne gifta seg etter å ha fått løyve til det. Etter kvart blei fattighusa og fattiggardane døypte om til forsorgshjem. Restriksjonane på borgarrettar for dei som mottok fattighjelp blei avskaffa ved lov av 31. mai 1961.
I Svendborg ligg Forsorgsmuseet, den einaste bevarte fattiggarden i Danmark. I det gråmura bygningskomplekset på to etasjar budde det omlag 80 menneske.
Super Mario Maker 2
Super Mario Maker 2 er eit siderullande plattformspel og ein nivåeditor utvikla og utgjeve den 28. juni 2019 av Nintendo til Nintendo Switch. Spelet er oppfølgjaren til Super Mario Maker frå 2015 og introduserer fleire nye funksjonar og verktøy, inkludert tematikk frå ''Super Mario 3D World.
Guineastraumen
Guineastraumen er ein langsam, varm havstraum som flyt austover langs kysten av Guinea i Vest-Afrika. Han har ein del likskap med Den ekvatoriale motstraumen i Indiahavet og Stillehavet.
Posisjonen, utstrekninga og styrken varierer gjennom året og er sterkast og mest utbreidd om sommaren. Guineastraumen går inn i Guineabukta frå vest mot aust, men heldt seg alltid nord for ekvator. Den sørlege grensa er i Guineabukta om lag 3 ºN. Straumen kan enkelte stader kome opp i eit par knop og djupna varierer frå 100 til 150 meter.
Margareta av Antiokia
Margareta (fødd i Antiokia i Syria, i dag Tyrkia, død same stad 305) er ein kristen helgen. Ho er òg kjend som Margareta av Antiokia og av og til omtalt som St. Margrethe i norsk kunsthistorie. Ho var jomfru og martyr. Ho mista tidleg si mor. Faren var hedningepresten Aedesius som så med liten velvilje på ein kristentro, utan hans vitande, hadde ho oppheld seg hos ei fostermor. Ho avviste bryllaupsforslaget frå Olybrius og vart på grunn av dette torturert (med fakkel). Fleire mirakel er omtalt, som å slukast av satan før ho til slutt vart halshoggen.
Ei kyrkje vart bygd over hennes grav, og ho vert fyrst nemnt av Rabanus Maurus rundt år 800. Korsfararane tok namnet hennar med seg vestover, og relikviane vart flytta rundt i Italia i 908 og 1145. Ho er òg nemnd i Den gylne legenda. Ho vert feira av Den katolske kyrkja, og er ein av Dei fjorten naudhjelparane Ho er ein av dei som viste seg for Jeanne d’Arc i hennes visjonar. I Den anglikanske kyrkja vert ho feira den 20. juli. I England vart hennes kult formelt avskaffa i 1969, men er framleis latent og i over 250 kyrkjer er vigd ho. I Noreg er mellom anna Alstahaug kyrkje vigd til St. Margareta, og ho er òg opphavet til den kyrkjelege minnedagen Marit Vassause. I Torpo stavkyrkje finst ein baldakin med framstillingar frå hennes liv. I Maridalen ved Oslo står ruinane av Margaretakyrkja bygget omkring midten av 1200-talet som vart restaurert i 1934 og er dermed Oslos andre best verna mellomalderkyrkje etter Gamle Aker kirke. St. Margaretha, skytshelgenen til dei gifte kvinnor, har gjeve kyrkja dens namn, Margaretakirken.
Den ortodokse kyrkja kallar ho Marina og feirar 17. juli. Ho er òg assosiert med St. Pelagia som er lingvistisk det same som Marina, og skal ha vore kalla Margarito. Ein ikkje-verifisert legende har ho som ein transformasjon av den klassiske Afrodite.
Diskografien til Steely Dan
Diskografien til det amerikanske jazzrockbandet Steely Dan består av ni studioalbum, 21 singlar, eitt konsertalbum, ein konsert på DVD, sju samleplater i USA, ein plateboks og fleire andre. Bandet har selt meir enn 40 millionar album verda over.
Den dansk-tyske krigen
Den dansk-tyske krigen i 1864 var ein krig med Danmark på ei side og Preussen alliert med Austerrike på den andre om kontrollen over hertugdøma Slesvig og Holstein. Krigen enda med at Danmark tapte hertugdøma.
Gordale Scar
Gordale Scar er ei kalksteinskløft 2km nordaust for Malham i North Yorkshire i England. Det er to fossar og overhengande klipper med høgder på opp mot 100 meter. Kløfta vart danna av smeltavatn frå isbrear. Elva som renn gjennom kløfta heiter Gordale Beck, som renn over Janet's Foss på veg ut av kløfta, før ho renn saman med Malham Beck og dannar elva Aire.
Lake Fryxell
Lake Fryxell er ein innsjø som er 4,5 km lang, mellom Canadabreen og Commonwealthbreen ved den nedre enden av Taylor Valley i Victoria Land i Antarktis. Han vart kartlagd av den britiske antarktisekspeidsjonen under Robert Falcon Scott i 1910-13. Innsjøen vart vitja av professor T.L. Péwé under USN Operasjon Deep Freeze i 1957-58, som namngav han etter dr. Fritiof M. Fryxell, som var glasiolog ved Augustana College i Illinois.
Morning Has Broken
«Morning Has Broken» er ein kristen salme som vart gitt ut første gongen i 1931. Han har tekst av den engelske forfattaren Eleanor Farjeon og var inspirert av landsbyen Alfriston i East Sussex, og sett til ein tradisjonell skotsk-gælisk melodi, «Bunessan». Han blir ofte sungen i barnegudstenester og i gravferder.
Den engelske popmusikkaren og visesongaren Cat Stevens inkluderte ein versjon på albumet sitt Teaser and the Firecat (1971). Songen vart identifisert med Stevens på grunn av populariteten til denne innspelinga. Han nådde sjetteplassen på den amerikanske Billboard Hot 100, nummer éin på den amerikanske easy listening-lista i 1972, og nummer fire på det kanadiske RPM-lista.
Opphav
Salmen dukka opphavleg opp i den andre utgåva av Songs of Praise (gitt ut i 1931), til melodien «Bunessan», komponert på dei skotske øyane. I Songs of Praise Discussed forklarer redaktøren, Percy Dearmer, at sidan det var behov for ein salme for å takka for kvar dag, vart den engelske poeten og barnebokforfattaren Eleanor Farjeon «bede om å laga eit dikt som passa til den vakre skotske melodien.» Ein liten variant av den opphavlege salmen, òg skrive av Eleanor Farjeon, finst i form av eit dikt i antologien Children's Bells, under Farjeons nye tittel, «A Morning Song (For the First Day of Spring)», gitt ut av Oxford University Press i 1957. Songen er notert i 9/4-takt, men med eit preg av 3/4-takt.
Cat Stevens-innspelinga
Cat Stevens si innspeling, med piano arrangert og framført av Rick Wakeman, førte til internasjonal anerkjenning av songen.
Då han skulle forma «Morning Has Broken» for innspeling, starta Stevens med salmen, som tok rundt 45 sekund å syngja i grunnforma si. Produsent Paul Samwell-Smith fortalde han at han aldri kunne leggja noko slikt på eit album, og at det måtte vera minst tre minutt, sjølv om ein akustisk demo av ein tidleg Stevens-versjon varer nesten tre minutt. Før sjølve innspelinga høyrde Stevens Wakeman spela noko i opptaksboksen. Det var ei grov skisse av det som seinare skulle bli «Catherine Howard». Stevens fortalde Wakeman at han likte det og ville ha noko liknande som opningsdelen, avslutningsdelen og om mogleg òg ein midtdel. Wakeman sa til Stevens at han ikkje kunne gjera det, sidan stykket hans var tiltenkt eit soloalbum, men Stevens overtalte han til å tilpassa komposisjonen. Singelen nådde niandeplass på UK Singles Chart og sjetteplass på den amerikanske Billboard Hot 100, og vart den mest suksessfulle singelen til Stevens på sistnemnde lista (seinare slått av versjonen hans av «Another Saturday Night»).
I 2000 gav Wakeman ut ein instrumental versjon av «Morning Has Broken» på eit album med same tittel. Same året gav han eit intervju på BBC Radio 5 Live der han sa at han hadde gått med på å opptre på Cat Stevens-sporet for £10 og var «knust» over at han vart utelaten frå krediteringane, og la til at han heller aldri fekk pengane.
Då han kom tilbake til framsyninga som Yusuf Islam, betalte Stevens Wakeman og bad om unnskyldning for den opphavlege manglande betalinga, som han sa kom av forvirring og misforståing frå plateselskapet. I ein dokumentar som vart send på britisk fjernsyn, uttalte Wakeman at han følte at Stevens sin versjon av «Morning Has Broken» var eit veldig vakkert musikkstykke som hadde ført folk nærare den religiøse sanninga, som han uttrykte tilfredsheit med å ha bidrege til. Wakeman inkluderte ein versjon med pianoarrangement i 2017 på albumet hans Piano Portraits.
Stevens-arrangementet skiftar toneart fire gonger, med første, andre og fjerde vers av songen i C-dur, medan den instrumentale innleiinga, tredje vers og den instrumentale avslutninga er i D-dur.
Andre versjonar
Songen har vorte spelt inn av mange andre artistar, mellom anna The New Seekers, Steven Curtis Chapman, Judy Collins, Michael Card, Floyd Cramer, Dana, Neil Diamond, Órla Fallon, Art Garfunkel, Ellen Greene, Esther Ofarim, Daliah Lavi, Joe Longthorne, Jojje Wadenius og Anni-Frid Lyngstad (2010), Mormon Tabernacle Choir, Nana Mouskouri, Aaron Neville, Kenny Rogers and the First Edition, Joseph McManners, Sister Janet Mead, Mary O'Hara, Demis Roussos, Third Day, The Brilliance, Pam Tillis, Hayley Westenra, Roger Whittaker, 2nd Chapter of Acts, Libera, Richard Souther og Dana Winner. Ein versjon av Isleville Symphonette nådde nr. 24 på dei kanadiske AC-listene.
Songen har vorte omsett til tysk («Schön isa der Morgen», framført av mellom anna Nana Mouskouri), fransk («Matin brisé», framført av Eva i 1972 på albumet hennar L'orage), nederlandsk («Licht Op De Lakes» framført av Rowwen Hèze ), svensk («Tänk att få vakna» og «Gläds åt var morgon»), norsk («Stille som snøen», framført av Bjelleklang) og andre språk.
Guyanastraumen
Straumen som går sørover frå der Sørekvatorialstraumen deler seg er Brasilstraumen.
Fernando Llorente
Fernando Llorente Torres er ein spansk baskisk fotballspelar som har spela for Napoli. Han har òg landskampar for Spania.
Llorente debuterte for A-landslaget som innbyttar i ein privatlandskamp mot Chile 14. november 2008. Han skåra det første landslagsmålet sitt 11. februar 2009 i ein privatlandskamp mot England. I 2010 vart han teken ut i Spania sin tropp til fotball-VM i Sør-Afrika. I turneringa, der Spania, vart verdsmeistrar, fekk han spela som innbytar i éin kamp, åttedelsfinalen mot Portugal.
Jezreeldalen
Jezreeldalen (hebraisk עמק יזרעאל, Emek Yizra'el, arabisk مرج إبن عامر, Marj Ibn Amer) er ei stor frodig slette og ein innlandsdal sør for Nedre Galilea i Israel. Det samariske høglandet og Gilboafjellet grensar til dalen i sør og i nord ligg dei israelske byane Afula og Tiberias. I vest ligg Karmelberget og i aust Jordandalen.
Etymologi
Jezreeldalen er kalla opp etter den antikke byen Jezreel (på arabisk kalla Zir'in (زرعين)) som låg på ein låg ås oppom sørenden av dalen. Ordet Jezreel kjem frå hebraisk, og tyder «Gud sår». Jezreeldalen vart som namn stundom nytta om den sentrale delen av dalen, kring byen Jezreel, medan den sørvestlege delen av dalen vart kalla Megiddodalen, etter den gamle byen Megiddo, som låg der. Området har òg blitt kalla Esdraelonsletta (Esdraelon er den greske varianten av Jezreel).
Geografi
Dalen var kanskje tidlegare ein kanal der Daudehavet, som ligg søraust for dalen, var knytt til Middelhavet via. For kring to millionar år sidan, steig landområdet mellom Middelhavet og Jordandalen, og denne kanalen forsvann, og dei periodiske flaumane frå Middelhavet stoppa. Dette førte til at Daudehavet ikkje lenger hadde noko tilgang til havet og på grunn av større fordamping enn tilførsel av ferskvatn, har det vorte særs salt.
Bibelsk tid
Av bibelske byar i Jezreeldalen finn ein Jezreel, Megiddo, Beit She'an Shimron og Afula. Arkeologiske utgravingar indikerer nær kontinuerleg busetnad frå Ghassulien-kulturen i kalkolittisk tid (ca. 4500–3300 fvt.) til ajjubidane på 1000-1200-talet. Den bibelske byen Ophrah, er identifisert i Domarane som heimstaden til Gideon.
Dalen dannar ei lettare rute gjennom Levanten enn å krysse fjella på kvar side, og hadde derfor stor trafikk, og var åstad for mange historiske slag. Det første kjende slaget var slaget ved Megiddo. På grunn av det kringliggande terrenget kunne egyptiske stridsvogner berre reise frå Egypt og så langt som til Jezreeldalen og dalen nord for Hulasjøen.
I følgje Bibelen sigra israelittane, leia av Gideon, mot midjanittane, amalekittane og folka frå aust i denne dalen, men var seinare staden der israelittane, leia av kong Saul, vart slått av filistrane. I følgje bibelforskarar kjem soag om sigeren til filistrane ved Jezreel frå monarkkjelda, og ikkje republikanarkjelda, som plasserer sigeren til filistrane mot israelittane ved Gilboafjellet. I kristen eskatologi er delen av dalen der slaget ved Megiddo vart utkjempa trudd å vere avgjort som staden der det nest siste slaget mellom det gode og det vonde finn stad (det siste slaget finn stad 1 000 år seinare i Jerusalem), kjend som Armageddon (eit ord som kjem frå Megiddo).
Osmansk tid
I 1852 reiste den amerikanske forfattaren Bayard Taylor gjennom Jezreeldalen, som han skildra i boka si The Lands of the Saracen; or, Pictures of Palestine, Asia Minor, Sicily and Spain frå 1854 som: «eit av dei rikaste distrikta i verda.» Laurence Oliphant, som vitja 'Akko sanjak' i 1887, som då var ein provins under 'Beirut wilayah', skreiv at Esdraelondalen (Jezreel) var «ein enorm grøn innsjø av bølgjande kveite, med landsbyar som stikk opp av det grøne avet som øyar, og presenteret eit av dei vakraste bileta på frodig landskap som ein kan tenkje seg.» I 1870-åra kjøpte familien Sursock frå Beirut (dagens Libanon) landområde frå den osmanske regjeringa for kring £20 000. Mellom 1912 og 1925 selde Sursock (då under Det franske mandatet i Syria) det 320 km² store landområdet deira i Jezreeldalen til American Zion Commonwealth for nesten 750 000 pund. Landområdet vart kjøpt av den jødiske organisasjonen for å flytte inn jødar der, i tillegg til andre som kom frå fjerntliggande område og Jewish National Fund.
Det britiske mandatet
Etter at landområdet var selt til American Zion Commonwealth, vart somme av dei arabiske bøndene som budde i nærliggande landsbyar og som hadde arbeidd for landeigarane kasta ut. Trass i salet, nekta somme av bøndene å reise derfrå, som i Afula (El-Ful), men dei nye eigarane meinte det var upassande for desse bøndene å bli verande som leigebønder på landområde meinte for jødisk arbeidskraft. Dette var ei vanleg kjensle blant dei jødiske innbyggjarane, ein del av den sosialistiske ideologien yishuv, som inkluderte at dei sjølv skulle arbeide i landet, enn å vere fråverande grunneigarar. Britisk politi måtte brukast til å utvise nokre, og dei forviste måtte kome seg til kysten for å søke etter nytt arbeid og dei fleste enda opp i slumbyar i utkanten av Jaffa og Haifa.
Etter landområdet var kjøpt, skapte dei jødiske bøndene dei første moderne busetnadane, og grunnla den moderne byen Afula og drenerte myrområda for å utnytte landområdet ytterlegare. Den første moshaven, Nahalal, vart grunnlagd i dalen her den 11. september 1921.
Staten Israel
Jezreeldalen er ein grøn, frodig dal dekt av sletter med kveite, bomull, solsikke og mais, i tillegg til beitemarker for sau og kyr. Området er i dag ein del av Jezreeldalen regionale kommune.
Levanger Fotballklubb
I 2014 rykka klubben opp til OBOS-ligaen. I 2020 spela Levanger Fotballklubb i 2. divisjon avdeling 2 (2020).
Grievous Angel
Grievous Angel er det andre og siste soloalbumet til Gram Parsons, sett saman av innspelingar gjort sommaren 1973 og gjeve ut fire månader etter han døydde av ein overdose av morfin og alkohol i september 1973. Ein ung Emmylou Harris var sterkt delaktig i albumet og det fekk god kritikk då det kom ut, men som alle dei andre albuma til Parsons selde det dårleg. Grievous Angel nådde 195. plassen på Billboard-lista. Trass i smålåtent sal, vert det rekna som eit suksessrikt døme på blandinga av country og rock and roll som Parsons kalla «kosmisk amerikansk musikk».
Det vart stemd fram til 324. plassen i den tredje utgåva av Colin Larkin-albumet All Time Top 1000 Albums (2000). I 2012 vart albumet rangert på 425. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Albumet var ikkje med på den oppdaterte lista til Rolling Stone frå 2020.
Bakgrunn
Etter ein katastrofal turné våren og sommaren 1973, gjekk Gram Parsons igjen saman med duettpartnaren Emmylou Harris, forskjellige medlemmar av Elvis Presley sitt «Hot Band», inkludert James Burton og Glen Hardin og enkelte andre gjester (som Bernie Leadon og Linda Ronstadt) for å spele inn det andre soloalbumet sitt for Reprise Records. I motsetnad til det førre albumet, GP, var Grievous Angel betre planlagd og fleire av arrangementa vart utarbeidd medan dei var på turneen.
Innspeling og komposisjon
Innspelinga for Grievous Angel fann stad i Wally Heider Studio 4 i Hollywood med Parsons som produsent. I 2013 skreiv Uncut om Parsons og gitaristen Herb Pederson fortalte til David Cavanagh at då songaren møtte opp var han uflidd: «Han kom inn seint. Emmy henta han til studio. Ho passa på eit vis på han. Me hadde alt spelt inn lydsporet til fire eller fem songar, og han var ikkje i stand til å spele med oss. Han var generelt heilt ute det meste av tida.» Parsons, som sleit med heroin- og alkoholmisbruk, skjerpa seg og bassisten Emory Gordy fortalte til David N. Meyers i 2007 for Parsons-biografien Twenty Thousand Roads, «Gram spelte os kvar song han hadde klar. Me tok det frå der. Det var lite formelle arrangement og me spelte det me tenkte var rett for kvar song, og det verka som alt fall på plass- Han var i god form, Gram. Det var mykje energi i studio for heile albumet. Gram hoppa rundt over alt og Emmy hoppa rundt med han. Det var nokre flotte, lukkelege innspelingar.» I dokumentarfilmen Fallen Angel i 2004 sa derimot manageren Phil Kaufman at Parsons framleis drakk som han hadde gjort under innspelinga av GP, «men ikkje like gale. Han skjulte det han heldt på med. Med andre ord, før var han meir open med drikkinga og dopmisbruket.»
Parsons mangla nytt materiale og skreiv raskt to songar under innspelinga («Return of the Grievous Angel», med tekst av diktaren Thomas Brown, og «In My Hour Of Darkness», arrangert av Harris) og såg til songar som ikkje kom med på dei førre albuma, og til countrystandarar for å fylle ut resten av albumet. «Brass Buttons» gjekk attende til den korte stunda Parsons var visesongar på Harvard i midten av 1960-åra. «Hickory Wind» var alt spelt inn med The Byrds. «$1000 Wedding», om den avlyste planen til Parsons om å gifte seg med mora til dottera hans på prangande vis, var blitt spelt inn med The Flying Burrito Brothers kring 1970. «Ooh Las Vegas» var blitt avvist frå GP. «Medley Live from Northern Quebec» er eit falskt konsertopptak med applaus lagt til som kombinerer Louvin Brothers sin «Cash on the Barrelhead» med hans eigen «Hickory Wind». David Meyers roste i Twenty Thousand Roads rolla til Harris på albumet, og skreiv at duetten «Love Hurts» hadde «ein herleg høg sutring, ei sørgjande, nådig rekkjevidd for lidinga i songen. Ingen av dei overdriv - dei kjenner smerta, dei syner ho til oss, dei lar oss kjenne kvar einaste bit, men går aldri for langt. Korleis dei held tonen på den siste 'love hurts' syner kor langt dei kom i lag i kjensler og teknikk.»
Trass i mangelen på nye songar, tok albumet det føregangaren hadde presenterte og fokuserte vidare på «kosmisk amerikansk musikk». Etter å ha miksa albumet i Capitol Tower i Hollywood, drog Parsons til Joshua Tree, der han tok ein dødeleg overdose den 19. september 1973. Offisielt vart han erklært død i nærliggande Yucca Valley.
Mottaking
Grievous Angel kom ut i januar 1974 og nådde berre 195. plassen på Billboard 200. Etter han døydde var det mykje interesse rundt albumet og det vart rekna som ein kunstnarisk triumf. Allan Jones i Melody Maker skreiv, «Verken GP og Grievous Angel treng noko analyse. Det er ikkje ord som kan skildre kjensla av desperasjon og den stemningsskapande kvaliteten i desse siste verka. Dei berre må lyttast til.» Tom Russell i Helix var samd og skreiv «Påverknanden hans ved å bringe countrymusikken til rock and roll er like viktig som då Bob Dylan kombinerte visetekstar med rock.»  Mark Deming i AllMusic skriv at plata «er kanskje ikkje det beste arbeidet i karrieren hans, men ein må tenkje hardt for å kome på ein artist som har laga eit like sterkt album berre nokre få veker før dei døydde - eller på noko tidspunkt i livet sitt for den saks skuld.»  Då Uncut sette saman «20 Greatest Tracks» av Parsons for utgåva deira i februar 2013 var «Hickory Wind,» «Brass Buttons» og «$1000 Wedding», alle frå Grievous Angel, teken med.
Manganknoll
Manganknollar er uregelmessige, svarte eller brunsvarte klumpar som hovudsakleg består av mangan- og jernoksid med ein indre, konsentrisk bandstruktur. Storleiken av knollane varierer men er vanlegvis omkring 3–5 cm, vekta om lag 100 gram. Knollane kan innehalde opptil 55 % mangan, 35 % jarn og 2 % nikkel, kobolt og koparar, men samansetnaden varierer innan vide grenser.
Industriell nytte
I framtida vil manganknollane kanskje bli skrapa eller soge opp frå havbotnen og nytta for produksjon av mangan og ei rekkje andre metall. Resursane er særs store, men det byr på problem å avgjere kven som skal ha retten til slik undersjøisk mineraldrift.
Salvesen & Thams lokomotiv 1–3
Salvesen & Thams lokomotiv 1–3 er tre elektriske lokomotiv bygde for Chr. Salvesen & Chr. Thams's Communications Aktieselskab av British Westinghouse Electrical and Manufacturing Company i Manchester (det elektriske) og W.G. Bagnall i Stafford (det mekaniske) til opninga av Thamshavnbanen i 1908, levert gjennom Elektrisk Bureau i Kristiania. Dei vert rekna blant dei fyrste vellukka ein-fasa vekselstraumslokomotiva i verda.
Alle tre lokomotiva vart skadde i sabotasjeaksjonar under andre verdskrigen, men dei vart bygde opp att, to lok av delar frå alle tre som vart gjevne nummera 2 og 3. Dei vart brukte i persontog fram til neste generasjon med kraftigare lokomotiv overtok i 1950, og etter det i skifteteneste fram til 1963. Nummer 2 vert i dag nytta i museumstog på banen.
Nr. 3 «Ohma Electra»
Lokomotiv nummer 3 vart overteke av linjeforeninga Sanctus Omega Broderskab ved Noregs tekniske høgskule (NTH), i dag Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet (NTNU) i Trondheim. Det kom til Gløshaugen torsdag 14. september 1972 ved 15-tida, og vart døypt «Ohma Electra» i samband med Phaestum Immatricularus den 21. september.
Det står der på ein 20 meter lang skinnegang av trikkeskjener og er enno køyrbart, men får straum frå ein kabel festa til ei skinne og ikkje frå pantografen på taket.
«Ohma Electra» er, saman med sitt systerlokomotiv nr. 2, verdas eldste ein-fasa vekselstraumslokomotiv som er operative.
Linjesamskipnaden AF Smørekoppen har òg eit lokomotiv på Gløshaugen, med namn D/L «Bjørkelangen». Dette er eit damplokomotiv levert til Urskog–Hølandsbanen i 1924.
Gemse
Gemse (Rupicapra rupicapra) er ein dyreart i gemseslekta (Rupicapra), som vidare inngår i gruppa sauer og geiter (Caprini) og er ein del av kvegfamilien (Bovidae). Arten er utbreidd frå Dei franske Alpene austover via Alpane, Balkan, Tatrafjella, Karpatane og Dei pontiske fjella til Kaukasus. Gemse er også blitt introdusert til Argentina, Tsjekkia og New Zealand.
Taksonomi
Mange reknar med to artar av gemsar og fleire underartar til kvar av desse, blant anna IUCN si raudliste. Det er likevel ingen konsensus kring talet på artar, og nokre autoritetar reknar fleire av underartane som sjølvstendige artar. Dette gjeld blant anna dei to oppslagsverka Handbook of the Mammals of the World og feltguiden Bovids of the World: antelopes, gazelles, cattle, goats, sheep, and relatives.
Biologi
Kroppslengda til gemsen kan bli inntil 100–130 cm og skulderhøgda inntil 70–85 cm. Vekta varierer mykje og ligg rundt 14–62 kg (cirka 45 kg i snitt), avhengig av kjønn og underart. Begge kjønn har horn, som normalt mæler cirka 17–28 cm. Hornlengda varierer lite mellom kjønna, men står heller i tilhøve til den generelle storleiken på dyret.
Pelsen vekslar i farge med utbreiing og underart, frå nesten svart med raudleg grunnfarge, til nærast blakk beige med svarte og kvite innslag. Om sommaren er han raudbrun med eit lyst raudgult parti under og ein svartbrun rand langs ryggen. Om vinteren er dyret mørkbrunt eller brunsvart og buken kvit. Gemsar lever dels åleine og dels i mindre flokkar. Dei har velutvikla luktesans og høyrsle. Dyra klatrar lett i fjella, og kan til tider hoppa åtte meter langt.
Inndeling
Inndelinga følgjer i hovudsak Faysal Bibi (2013) og IUCN si raudliste.
Al-Qadmus
Al-Qadmus (arabisk القدموس, òg skrive al-Qadmous eller Kadmus) er ein by nordvest i Syria i Tartus guvernement, nordaust for Tartus og 14 km søraust for Baniyas. Av stader i nærleiken finn ein Kaff al-Jaa og Masyaf i aust, Wadi al-'Uyun og al-Shaykh Badr i sør, Hammam Wasel, al-Qamsiyah og Maten al-Sahel i sørvest, Taanita i vest, al-Annazeh i nordvest og Deir Mama i nordaust. Han ligg like aust for kysten av Middelhavet og ruinane av ei borg står på eit platå kring 850 meter over havet, like oppom byen.
I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå hadde al-Qadmus eit folketal på 5 551 i 2004. Han er det administrative senteret i al-Qadmus nahiyah («underdistrikt») som består av 25 stader med eit samla folketal på 22 370 i 2004. Innbyggjarane i al-Qadmus er hovudsakleg ismailittar og alawittar, som kvar for seg utgjer kring halvparten kvar. Landsbyane i området rundt er hovudsakleg busett av alawittar.
Elektrisk Bureau
Elektrisk Bureau, ofte forkorta EB, var eit norsk selskap innan elektroteknikk og telefonapparat. Firmaet vart grunnlagt i 1882 av Carl Söderberg, og vart aksjeselskap i 1895. Frå 1928 samarbeidde selskapet med svenske Ericsson.
Al-Qadmus
Ei viktig mellomalderborg står i Al-Qadmus. Ho tente som hovudkvarteret for ismailittane i Syria, kjend som assasinar i krossfarartida. I dag ligg borga stort sett i ruinar, og i lag med spreidde hus frå den osmanske tida, er området eit turistmål. Det står ein stor moské med ein åttekanta minaret i Al-Qadmus. Byen er òg senter for tobakksproduksjon i Syria.
Elektrisk Bureau
I 1934 starta A/S Elektrisk Bureau eiga radioavdeling, Kommersiell Radio, med ingeniør Leif Florian Gaudernack som sjef. Den 24. april 1934 inngjekk EB ei lisensavtale med Philips Gloeilampen-Fabrieken i Eindhoven i Holland. Avtala gav EB tilgjenge til Philips konstruksjonar og patent for produksjon av utstyr.
Al-Qadmus
Mellomalderen
Festninga i al-Qadmus vart erobra av krossfarar-kongen Bohemond I av Antiokia i 1129. In 1130-31 vart ho erobra attende av lokale muslimske styrkar. Festninga vart seinare seld til ismailittane (då kalla assasinar) i 1132 av den muslimske emiren av al-Kahf, Sayf al-Mulk ibn Amrun. I 1167 skreiv Benjamin av Tudela at al-Qadmus var hovudsetet til assasinane. Sjølv om det finst få detaljar, skifta al-Qadmus eigarar fleire gonger mellom assasinane og krossfararane, før ho endeleg kom under assasinane sin kontroll.
Elektrisk Bureau
Nera, Norsk Kabelfabrikk, Industrikontroll A/S, Norsk Signalindustri A/S og AS Telesystem var dotterselskap av EB.
Al-Qadmus
Mellomalderen
Al-Qadmus vart erobra og annektert til Mamelukk-sultanatet av Baibars i 1273. Han var framleis kontrollert av ismailittane, men dei var lojale overfor sultanatet under den periodevise regjeringstida til sultan an-Nasir Muhammed (1294-1340). Då den nordafrikanske vitskapsmannen Ibn Batuta vitja al-Qadmus i 1355, under mamelukkane, noterte han at han var ein del av Masyaf niyabah («guvernement»), som var underlagt Tripoli. Seinare vart dette guvernementet rive laus frå Tripoli og overført til provinsen Damaskus då han vart vitja av al-Qalqashandi i 1412. Skattar på bomullsstoff og silke vart avskaffa i distriktet av forskjellige mamelukk-sultanar seint på 1400-talet.
Elektrisk Bureau
I 1988 vart Elektrisk Bureau ein del av ABB-konsernet. EB vart enno brukt som varemerke fram til 1993.
Al-Qadmus
Den osmanske tida
I 1683, under Det osmanske riket, vitja den muslimske geografen Abd al-Ghani al-Nabulsi al-Qadmus og noterte at emiren av festninga høyrte til Tanukhi-klanen, eit arabisk folk som opphavleg kom frå Batanea-området sør i Syria under bysantinsk styre og flytta gradvis nordover.
I 1830-åra øydela Ibrahim Pasha av Egypt festninga i al-Qadmus under den egyptiske invasjonen av Levanten. Al-Qadmus var setet for ismailittane på den tida. Han var òg senter i eit distrikt som bestod av 177 landsbyar. Dei leiande familiane i byen, og dei som emirane kom frå, var Hejawiyah og Suwaydaniya. I 1840-åra vart det drive lobbyverksemd frå dei osmanske styresmaktene med ismailittar-leiarane i al-Qadmus slik at ismailittar kunne folkesetje den fråflytta byen al-Salamiyah, aust for Hama. Press frå det omliggande, sentrale alawittar-området førte til at mange flytta til al-Salamiyah, sjølv om byen framleis var politisk og økonomisk viktig i regionen og tente ei kommanderande rolle i dei sentrale an-Nusayriyah-fjella, liknande rolla Safita hadde. Innbyggjarane i Al-Qadmus var dugande handelsfolk og handverkarar. Byen var eit senter for bønder frå al-Annazah, Talin og al-Shaykh Badr og eksporterte varene sine til storbyar som Hama, Tripoli og Beirut.
Medan dei fleste ismailittane i Syria skifta truskapen sin til Qasim Shahi-linja av Aga Khan III i 1887, vart ismailittane i Qadmus og Masyaf verande trufaste med Muhammed Shahi-linja. Dei er kjende som «Ja'afariya»-sekta og i 1990-åra talde dei kring 15 000. Bydelen i al-Salamiyah der mange av innbyggjarane frå al-Qadmus slo seg ned, vart kalla «al-Qadamisa», etter byen dei kom frå.