cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konservatisme
Dei konservative var sjokkerte over den valden som ramma adelen i Frankrike under revolusjonen, og meinte denne hang nødvendig saman med tanken om at alle menneske var likeverdige og måtte ha same rettane (menneskerettane). Dei konservative meinte ulikskap er naturleg, og at alle samfunn må utvikle seg gradvis på sine eigne gitte premissar. Derfor måtte den radikale og universelle menneskerettstanken avvisast.
Dei konservative i Noreg representerte, i mangel av ein adel, embetsmennene og deira sær-rettar i embetsmannsstaten (1814-1884). Det konservative partiet, Høgre, oppstod som ein kamporganisasjon mot innføring av parlamentarismen, det vil seie prinsippet om at regjeringa ikkje kan ha stortingsfleirtalet imot seg.
I dag kallar det norske partiet Høgre seg liberal-konservativt. Det har foregått ein viss dragkamp innanfor Høgre mellom verdikonservative kretsar og marknadsliberalistiske kretsar. Det er ikkje anna å vente, for marknadskreftene er i røynda ei sterk endringskraft i samfunnet. Dei fleste er vel samde om at marknadsliberalistane synest å ha overtaket i Høgre no. Såleis representerer partiet Høgre i dag først og fremst den økonomiske liberalismen.
Watford Gap
Watford Gap er ein stad ved landsbyen Watford i Northamptonshire i England som lenge har vore eit viktig punkt på reiseruta mellom Søraust-England og Midlands. Den ligg i ei opning i åsane i Northamptonshire. Namnet «gap» tyder 'opning', men kan også tyda 'avstand', og Watford Gap er mykje nytta som eit symbol på avstanden mellom Sør- og Nord-England.
Romarvegen mellom søraust og nordvest, Watling Street, gjekk gjennom Watford Gap. Seinare blei staden ein viktig stoppestad på diligenceruta, og hovudkroa på staden heitte ganske enkelt The Watford Gap.
Seinare blei jernbanelinja mellom London og Birmingham, med Watford Junction stasjon, og ein del av Grand Union-kanalen lagt til same område. I 1959 opna motorvegen M1 her med eit motorvegkryss lagt til Watford.
Cimabue
Cimabue, opphavleg Cenno di Pepo og også kjend som Giovanni Cimabue, var ein italiensk biletkunstnar som i hovudsak arbeidde i Firenze, byen der han var fødd. Han vert halden som den fyrste store fornyaren av italiensk målarkunst. Ifølgje Giorgio Vasari var han læraren til den tidlege store renessansekunstnaren Giotto di Bondone.
Verk
Gradvis tok han avstand frå den vesteuropeiske mellomalderske deformasjonen. Han laga då bilete som var mindre stiliserte, men samstundes monumentale og intense. Gjennom denne kunstoppfatninga vert Cimabue rekna som banebrytande for det italienske måleriet.
Få verk er med visse tilkjent han. Eit arbeid som uomtvisteleg er laga av Cimabue er mosaikkbiletet av Frelsaren og evangelisten Johannes i apsis til domkyrkja i Pisa (1301-02). Johannes-figuren der er laga av Cimabue. Vasari nemner elles ei rad andre verk som skal ha vore av Cimabue. Ein reknar også Madonnabiletet frå San Francesco i Pisa (no i Louvre), krusifikset i Santa Croce i Firenze og krusifikset i San Domenico i Arezzo og Madonna frå San Trinità same staden (no i Uffiziane) som sikkert knytte til han. Cimabue skal også ha vore sysselsett med større mosaikkarbeid i Siena, like eins i kyrkja Basilica di San Francesco i Assisi, der det er ei heil rekke livlege, men dårleg bevarte veggmåleri som Cimabue har måla.
Cimabue vart beundra av sine samtidige, og fekk mange etterliknarar. Vasari såg på Cimabue som grunnleggjaren av den nye stilen i målarkunsten, målaren som fremja ei meir naturtru kunstretning, og som til dels gav nytt liv til dei tradisjonelle og stive bysantinske formene, dels danna det naudsynte grunnlaget for gjennombrotet til eleven sin, Giotto.
Dante omtala Cimabue som den leiande biletskaparen før Giotto. I Dante sin Den guddommelege komedie opptrår Cimabue i skjerselden, grunna den sterke sjølvvurderinga til målaren.
Mont Saint-Michel
Mont Saint-Michel er ei lita steinete tidvassøy i Normandie, om lag ein kilometer frå nordkysten av Frankrike ved munningen av elva Couesnon nær Avranches.
Plassering
Mont Saint-Michel ligg i Normandie i departementet Manche. Øya er ein stor granittknaus med ein omkrets på om lag 960 meter, og som strekkjer seg 92 meter over havnivå. Øya er tileigna erkeengelen Mikael. Den unike arkitekturen på Mont Saint-Michel gjer staden til ein av dei mest vitja turistattraksjonane i Normandie, og den tredje mest vitja i Frankrike (etter Eiffeltårnet og slottet i Versailles) med om lag 3,2 millionar vitjande kvart år. Staden vart klassifisert som ein historisk bygning alt i 1874, og sidan 1979 har han stått på UNESCO si verdsarvliste. Kyrkja er krona av ein gullstatue av St. Mikael, som når ei høgd på 155 meter over havnivå, og som er laga av Emmanuel Frémiet.
Ein innbyggjar frå Mont-Saint-Michel vert kalla ein montoi.
Danning
I førhistorisk tid var bukta dekt av sjø, som trekte seg tilbake under istidene slik at erosjon kunne forma kystlandskapet over millionar av år. Fleire blokker av granitt eller granulitt dukka opp i bukta, og motstod erosjonen frå havet betre enn dei omliggande knausane av mjukare bergartar. Av desse fjellknausane finne ein mellom anna Lillemer, Mont-Dol, Tombelaine og Mont Tombe, seinare kalla Mont Saint-Michel.
Maywood i Illinois
Historie
Maywood vart grunnlagd i 1869.
Mont Saint-Michel
Tidvassøy
Mont-Saint-Michel var tidlegare forbunde til fastlandet via eit tynt, naturleg landsamband, som før moderniseringa var under vatn ved flo sjø. Mont Saint Michel var derfor ei øy halvparten av tida, og knytt til fastlandet den andre halvparten, altså ei tidvassøy.
Staden har derimot endra karakter på grunn av seinare utviklingar. Gjennom hundreåra har kystflatene vorte polderisert for å danne beitemarker. Mont-Saint-Michel har dermed kome nærare kysten og elvemunningen. Elva Couesnon har vorte kanalisert, noko som har redusert vasstraumen i elva, og dermed auka avleiringa i bukta. I 1879 vart landsambandet utbygd med ei vegfylling, som ikkje vart dekt av floa. Dette hindra òg tidvatnet i å reinse mudderet rundt knausen. Det er fortida planar om å erstatte vegfyllinga med ei bru og skytteltrafikk.
I 2006 annonserte den franske statsministeren Dominique de Villepin starten på eit prosjekt på €150 millionar for å byggje eit hydraulisk dike, som vil hjelpe på fjerninga av mudderet, og gjere Mont Saint-Michel ei øy igjen. Etter planen skal dette stå ferdig i 2012.
Historie
Mont Saint-Michel vart nytta av armoricanarar frå romano-bretagne-kulturen på 500- og 600-talet, før ho vart plyndra av frankarane. Med det enda kulturen som gjekk på tvers av kanalen, som hadde vart sidan romarane trekte seg tilbake i år 459.
Før det første klosteret vart oppretta på øya på 700-talet vart øya kalla Mont Tombe. I følgje legenda synte erkengelen Mikael seg for St. Aubert, biskop av Avranches, i 708 og han instruerte Aubert til å byggje ei kyrkje på knausen. Aubert ignorerte fleire gongar engelen, før Mikael brann eit hòl i skallen til biskopen med fingeren sin.
Klippa vart strategisk viktig i 933 då William «Longsverd» annekterte Cotentin-halvøya. Dette er vist på Bayeuxteppet, som viser slaget ved Hastings i 1066. Hertugleg vern finansierte den praktfulle normanniske arkitekturen til klosteret dei følgjande hundreåra.
Rikdomen og påverknaden til klosteret dekte fleire dotterstiftingar, mellom anna St Michael's Mount i Cornwall i England. Rolla som populært og prestisjefullt pilegrimssenter vart mindre viktig etter Reformasjonen, og under Den franske revolusjonen var det berre få munkar att. Klosteret vart stengd og omgjort til fengsel, opphavleg for å halde geistlege motstandarar av det republikanske regimet. Seinare vart det eit viktig politisk fengsel, men i 1836 prøvde framståande personar, inkludert Victor Hugo, å gjenopprette det dei meinte var ein nasjonal arkitekturskatt. Fengselet vart til slutt stengd i 1863, og klippa vart til slutt erklært for eit historisk monument i 1874. Mont Saint Michel og bukta rundt vart ført opp på UNESCO si verdsarvliste i 1979.
Utforming
William de Volpiano, den italienske arkitekten som hadde bygd Klosteret i Fécamp i Normandie, vart vald som entreprenør av Richard II av Normandie på 1000-talet. Han utforma ei kyrkje i romansk stil, og plasserte vågalt tverrskipkrysset på toppen av klippa. Mange krypter og kapell vart bygd under jorda for å kompensere for denne vekta, og desse danna grunnlaget for strukturen ein kan sjå i dag. I dag vert Mont Saint-Michel sett på som ei kyrkje med gotisk arkitektur.
Robert de Thorigny, ein stor tilhengjar av Henrik II av England (som òg var hertug av Normandie) forsterka strukturen til bygningane og bygde hovudfasaden til kyrkja på 1100-talet. I 1204 allierte bretagnaren Guy de Thouars seg med kongen av Frankrike og tok sete på klippa. Etter å ha sett kommunen i brann og massakrert folkesetnaden vart han tvungen til å slå ned ein tilbaketrekking bak dei kraftige murane i klosteret. Uheldigvis sette brannen han sjølv hadde starta fyr på bygningane og taket fall saman. Skremd av vondskapen og avtvinginga til sin allierte tilbaud Filip Augustus abbed Jourdain ei gåve til oppføringa av nye bygningar i gotisk stil, som mellom anna inkluderte spisesal og ein klostergang.
Karl VI la til fleire festningsverk rundt klosteret, bygde tårn, fleire borggardar og forsterka festningsvollane.
Tidvatn
Tidvatnet i området snur raskt, og vart skildra av Victor Hugo som «à la vitesse d'un cheval au galop» eller «raskt som ein galopperande hest». Tidvatnet kjem faktisk inn med om lag ein meter i sekundet.
Tidvatnet kan variere ein stor del, og skilnaden mellom flo og fjøre er om lag 14 meter. Pilegrimane som kryssa tidvasslettene i mellomalderen kalla staden «St. Mikael i sjøfare», og det kan framleis vere farleg for vitjande å gå utanfor vegfyllinga og ned på sanden rundt klippa. I tillegg er det mogeleg å verte fanga i kvikksand, noko som har kravd fleire liv.
Analog signalhandsaming
Innan analog signalhandsaming vert signala handsama med analog elektronikk, tilpasse nivå (amplitude), bandbreidd, SNR, osb. Svært svake signal, frå til dømes sensorar, vert forsterka så tidleg som mogleg i signalkjeda og handsama vidare på signalnivå. Kva som vert rekna som signalnivå kan variera noko, alt etter kva slage krinsar ein nyttar for signalhadssaminga. Ofte vert operasjonsforsterkarar nytta og da ligg nivået ofte i område 0 til \pm10 V. Nyare lågeffektoperasjonsforsterkarar arbeider ofte med spenningar på nokre få volt. Andre døme på analog signalhandsaming er effektforsterkarar, som vert nytta for å driva til dømes høgtalarar, antenner, servomororar, solenoidar, osb. Effektforsterkarar vert som oftast laga med diskrete halvleiarkomponent, i alle høve i utgangstrinnet.
Mont Saint-Michel
Administrasjon
Øya høyrer til den franske kommunen Le Mont-Saint-Michel, i det franske departementet Manche i regionen Basse-Normandie. Folketalet i 1999 var på 50 personar. Den næraste større byen med SNCF-togstasjon er Pontorson.
Olav Søfteland
Olav Søfteland var i tida frå 1992 til 2007 vegdirektør og øvste leiar for Statens vegvesen.
Søfteland vart fødd i Os. Han tok i 1960 eksamen som sivilingeniør frå Norges Tekniske Høyskole. Frå 1978 til 1981 var han vegsjef i Buskerud, trafikkdirektør frå 1981 til 1990. Deretter var han teknisk direktør i Vegdirektoratet inntil han fekk stillinga som vegdirektør. Søfteland gjekk av frå stillinga som vegdirektør grunna kritikk i samband med rasa i Hanekleivtunnelen i 2007.
Kadmiering
Kadmiering er prosessen der ein legg på eit sjikt av grunnstoffet kadmium for å verne mot korrosjon. Dette vert oftast gjort ved elektroplettering i eit alkalisk kadmiumcyanidbad der anoden er av reint kadmium. Grunna prisen vert det berre lagt tynne sjikt på gjenstandar for innebruk, medan det vert brukt eit tjukkare lag på til dømes utstyr for fly og skip, og på våpen. På same måten som sink, er kadmium eit uedelt metall som lettare går i oppløysing enn det edlare grunnmaterialet som er brukt (vanlegvis stål). Stoffet gjev difor korrosjonsvern sjølv om det har kome ein lokal skade i sjiktet.
Kadmium er eit giftig metall, slik at det ikkje kan brukast i samanhengar der det kan kome i kontakt med matvarer. I tillegg er kadmium ei uønskt miljøgift, og ein prøver difor å erstatte prosessen med andre metodar.
Espevær
Espevær vart bygt opp på grunnlag av det rike sildefisket som gjekk føre seg i 1850-åra. Difor vart det fiskarane, skipperane og handelsmennene som prega kulturen i det som med tida vart eit velorganisert lokalsamfunn med gode kontaktar både sørover til Haugesund og over til Dei britiske øyane.
I 1753 vart det fastsett forbod mot at fersk vårsild vart ført lenger enn seks mil frå fangsfeltet, og all silda måtte då saltast i nærleiken av fiskeplassane. Frå ikring 1870 vart det slutt på innsig av vårsild til dette kystområdet, men silda kom att i åra 1808-1810, og kom årvisst i store stimar fram til 1870. Espevær og Bømlalandet elles, låg midt i innsiget av gytemoden sild, og mange av dei fleire tusen mann frå heile Vestlandet som då kom for å take del i fisket, var innljoserte på Espevær. Fiskarane leverte fangsta rett inn på dei store saltebuene, som det vart bygde tretti av i Espevær i åra mellom 1820 og 1860, og med kjøpmenn i Bergen og Stavanger som eigarar av dei fleste. I kvar saltebu kunne det vere tjue til tretti ganejenter, og det var sjauarar, og ikkje minst viktig, bøkkarar som lagde sildetønner i store mengder. Den eldste handelsstaden låg ved Biekronå.
Namnet Espevær kjem av norrønt espi, ospeskog, og vær, fiskevær.
Espeværringen
Espevær er i somme krinsar kjend for Espeværringen, eit såkalla mystisk merkje på ein bakke, som har vore kalla ein UFO-ring. Denne ovale sirkelen i graset er 26 meter lang, fjorten meter brei og 63 meter i omkrins. Ringen vart fyrst oppdaga 7. oktober 1975.
Fasanar
Den mest kjende er arten er fasan, Phasianus colchicus, er no utbreidd over heile verda, innført som jaktfugl med forvilla populasjonar og i fjørfedrift. Diverse andre fasanartar er populære i fangenskap, slik som gullfasan, Chrysolophus pictus.
Artar
Fasanar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå desember 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
Lista tar med alle slekter i taksonet Phasianinae (underfamilie) etter Wikispecies og inneheld òg påfuglar og hanar i slekta Gallus.
Slekt Ithaginis
Slekt Tragopan
Slekt Pucrasia
Slekt Lophophorus
Slekt Gallus
Slekt Lophura
Slekt Crossoptilon
Slekt Catreus
Slekt Syrmaticus
Slekt Phasianus
Greenwich middeltid
Greeenwich middeltid eller Greenwich Mean Time (GMT) er ei tidssone som var offisiell referansetid for heile verda frå 1884 til 1972, då universaltid (UT1 og UTC) blei innført. GMT blir framleis nytta som utgangspunkt for tidssonene brukt i vestre Europa og Afrika.
Fasanar
Artar
Slekt Chrysolophus
Greenwich middeltid
UTC blir ofte omtalt som GMT, men strengt talt er UTC ein atom-tidsskala som berre nærmar seg GMT. GMT blir også brukt for å visa til Universal Time (UT), som er det astronomiske omgrepet som direkte erstatta den originale GMT-definisjonen i 1972.
Fasanar
Artar
Slekt Polyplectron
Slekt Rheinardia
Greenwich middeltid
Soge
Greenwich-tida er ei middelsoltid med utgangspunkt i meridianen ved observatoriet i Greenwich, som blei teken som nullmeridian for heile verda ved Den internasjonale meridiankonferansen i 1884. Ho blei først teken i bruk av jernbaneselskap i Storbritannia i 1847-48, som «jernbanetid», ei sams tid for togruter i staden for ei rekkje litt ulike lokale tider. I 1880 blei dette den offisielle tida for heile øya Storbritannia. I 1883 blei ho teken i bruk på Isle of Man, i 1898 på Jersey og i 1913 på Guernsey. Irland tok i bruk tidssona i 1916, i staden for Dublin middeltid.
Fasanar
Artar
Slekt Pavo
Slekt Afropavo
Greenwich middeltid
Soge
Britiske sjøfolk hadde lenge hatt eitt kronometer innstilt på GMT for å rekna ut lengdegrada si i høve til Greenwich-meridianen. Etterkvart byrja heile verda bruka GMT som ei referansetid uavhengig av stad, ved å gje tidssona si i timar og halvtimar «framfor GMT» (t.d. GMT-1) eller «etter GMT» (t.d. GMT+6). Fleire land oppgjev si tidssone i høve til GMT i lovverket.
Ei tid som tek utgangspunkt i jordrotasjonen kan ikkje vera heilt nøyaktig, ettersom rotasjonen er uregelmessig. I 1972 blei Greenwich middeltid erstatta som verdstid av ei universaltid bestemt av fleire atomur.
Bruk
I Vest-Afrika har desse landa Greenwich middeltid som tidssone:
Bakka kyrkje
Bakka kyrkje står i grenda Bakka ved Nærøyfjorden, i Aurland kommune i Vestland.
Kyrkja er soknekyrkje i Nærøy sokn i Sogn prosti og er ei trekyrkje frå 1859. Fram til prestegjelda vart fasa ut frå 2004 låg kyrkja i Aurland prestegjeld.
Bygget er teikna av Christian Heinrich Grosch og er lite endra sidan ho var ny. Dette er den fyrste kyrkja på staden og ho vart sett opp på Bakka fordi det var midt i soknet. Før ho vart bygd sokna folket ved Nærøyfjorden og i Nærøydalen til Undredal stavkyrkje i Undredal ved Aurlandsfjorden.
Altartavla frå 1907 er måla av Nils Bergslien og har ramme skoren av Magnus Dagestad. Ho viser Jesus i Getsemane.
Nærøy sokn er eit av dei minste i folketal, og det er såleis ikkje så mange som soknar til kyrkja. På den andre sida er kyrkja truleg mellom dei mest fotograferte i landet, der ho ligg så lageleg plassert for dei mange med fotoapparat om bord på turistbåtane som fer på Nærøyfjorden.
Kadmos
Kadmos var ein gresk sagnfigur og den mytiske grunnleggjaren av oldtidsbyen Theben (Thíva) i Hellas og stamfar til kongedynastiet som er skildra i den tebanske segnkrinsen.
Han var son av den fønikiske kong Agenor og dronninga hans, Telefassa. Agenor hadde mista dotter si, Evrope, som altså var syster til Kadmos. Ho var bortført av Zevs, og difor sende han dei tre sønene sine av garde mot vest for å finne henne igjen. Kadmos leitte etter syster si i både Asia, Afrika og Europa, men fann henne ikkje.
Oppfinninga av åkerdyrkinga og bokstavskrifta vart tilskrive Kadmos.
Hertfordshire
Hertfordshire (forkorta Herts) er eit seremonielt og ikkje-metropolitansk grevskap aust i England. Hovudbyen er Hertford.
Historie
I romersk tid låg ein av dei viktigaste byane i romersk Britannia der, nemleg Verulamium (på same stad som dagens St. Albans).
Hertfordshire var opphavleg det området som var underlagt ei festning som vart bygd i Hertford i 913 under Edward den eldre. Namnet Hertfordshire er nemnt i Den angelsaksiske krønika.
I 1613 vart den menneskeskapte elva New River opna, med startpunkt i Hertfordshire. Ho vart graven ut for å skaffe reint drikkevatn til London.
I 1965 vart Barnet overført til Stor-London, men samstundes vart Potters Bar og South Mimms overført frå Middlesex.
Mike Love
The Beach Boys
Love skreiv eller var med å på skrive mange av tekstane til dei tidlege Beach Boys-songane, hovudsakleg om tema som surfing eller kjærleik. Gjennom karrieren heldt han fram som låtskrivar og skreiv òg nokre songar heilt på eiga hand.
Etter kvart som Brian Wilson slutta å turnere i lag med resten av bandet tok Carl Wilson først over leiinga i bandet. Utover 70-åra tok derimot Mike Love meir og meir over bandet. Seint i 1990-åra gjekk Brian Wilson til rettssak for å få retten til namnet The Beach Boys og opphavsrettane til songane deira. Wilson tapte retten han ønskte, men fekk $25 millionar i erstatning.
Solokarriere
Fleire gonger har Love òg prøvd å starte ei karriere utanfor the Beacy Boys. Han spelte inn to soloalbum i 1970-åra, men ingen av desse kom ut. I 1981 kom soloalbumet Looking Back With Love. Det bestod hovudsakleg av coverversjonar og albumet slo ikkje an verken kommersielt eller hos kritikarane.
Atsushi Moriyama
Atsushi Moriyama er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Yokohama Flügels.
Fylkesveg 209
Fylkesveg 209 (Fv209) går mellom Strøm i Sør-Odal og Sand i Nord-Odal. Veglengda er 32,1 km.
Moskusurt
Moskusurt (Adoxa moschatellina) er ei plante i moskusurtslekta i moskusurtfamilien. Ho er ei sped, liten blomsterplante. Sjølve planta har ei svak, litt parfymert lukt medan blomstrane luktar litt rote. Desse er gulgrøne, sit i eit aks og inneheld nektar. Akset har ein toppblomster og oftast fire krosstelde blomstrar. Moskusurt vert pollinert av insekt, ofte fluger. Veksten spreier seg òg vegetativt. Fruktene er ripsstore, kvitaktige steinfrukter.
Moskusurt er knytt til halvskygga veksestader med fuktig til våt, næringsrik gjerne moldrik jord, som han finn i lauvskog og kratt med kraftig skogbotnflora.
Ikonoklast
Ved det andre kyrkjemøtet i Nikea i 787 vart bilete på nytt tillatne, men striden heldt fram til det i  823 vart utforma ein ny teologi rundt bileta. Då vart det slått fast at ikona ikkje var gjenstand for tru, men hjelpemiddel for trua.
Moskusurt
Utbreiing
Arten har si naturlege utbreiing i Nord-Afrika, Kaukasus, Sentral-Asia, Aust-Asia, Sibir, Nord-Amerika og Europa. I Noreg er han utbreidd på Austlandet og Sørlandet. Han finst i nokre av dei inste fjordarmane på Vestlandet og i Aust-Finnmark. I Danmark er moskusurt vanleg på Øerne og på Østjylland, men sjeldnare i resten av Jylland.
Ikonoklast
Biletstormarar i reformerte kyrkjer
Under reformasjonen på 1500-talet oppstod ein liknande biletstrid, då biletstormarar øydela kyrkjekunst i nordeuropeiske kyrkjer, spesielt i dei reformerte kyrkjene.
På same måten som dei klassiske ikonoklastane, grunnga biletstormarane under reformasjonen motstanden mot bileta med forbodet mot avgudsdyrking og gudebilete i det første (og i nokre tolkingar andre) bodordet.
Islamske parallellar
Også i den islamske verda var ikonoklasmen periodevis sterk. Innan denne kulturkretsen er derfor kalligrafien og non-figurativ mosaikk kunstartar som har utvikla seg vidare, medan avbilding av personar har vore totalforbode i somme islamske retningar.
Εικονομαχία
Shinya Tanimoto
Shinya Tanimoto er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Yokohama Flügels.
Milton Keynes
Milton Keynes er ein by i Buckinghamshire, England, omkring 80 km nord for London. Det er ein av dei nye byane som blei grunnlagd i 1960-åra for å legge til rette for ekspansjon i søraust-England. Den blir ofte kalla New City eller MK. Byen har opp under 200 000 innbyggjarar, og er i sterk vekst. I 1997 blei han lausrive frå Buckinghamshire i politisk samanheng, og blei sentrum i distriktet Milton Keynes. Lokalt er det eit ynske om at byen skal få status som city, men folketalet må truleg vekse noko meir før dette blir aktuelt.
Meiningane om byen er delte; engelske byar er kjende for å vere stolte av historia si, og Milton Keynes har lite å konkurrere med i så måte. På plussida kan ein seie at trafikksystemet er moderne og kan handtera biltrafikk i dag, og bustadprisane er òg svært mykje lågare enn i London, samstundes som det er mogleg å pendle både til hovudstaden og til andre byar i nærleiken.
Sivilforsvaret
Sivilforsvaret er i fredstid ein norsk statleg forsterkingsressurs for naud- og redningsetatane ved større ulukker og naturkatastrofar. I krigstid skal sivilforsvaret tryggja sivilbefolkninga mot skadar frå krigshandlingar. I tillegg til hjelpemannskap har sivilforsvaret i krisesituasjonar ansvar for informasjon til sivilbefolkninga, varsling med sirener, drift av tilfluktsrom og evakuering.
Organisering
Sivilforsvaret ligg under Direktoratet for samfunnstryggleik og beredskap (DSB), og vert styrt av Avdeling for brann, redning og sivilforsvar (BRS). Etaten er organisert i 20 distrikt som dekkjer heile landet :
Sivilforsvaret si verksemd er regulert av ''Sivilbeskyttelseslova av 25. juni 2010''. Ho var sist endra den 16. april 2021. Både kvinner og menn mellom 18 og 65 år kan påleggjast tenesteplikt. Også personar over 65 år kan påleggjast tenesteplikt i krigsreserven. I fredstid skriv Vernepliktsverket årleg ut 1000 personar til teneste i sivilforsvaret. Desse vert valde ut blant menn som er fritekne for militær verneplikt eller er sivile vernepliktige, i tillegg til barnlause kvinner mellom 18 og 40 år. Også personar som er ferdige med den militære verneplikta si kan skrivast ut. Personar som er mellom 16 og 18 år eller over 65 år kan etter søknad og vurdering takast inn til teneste.
Sivilforsvaret er sett saman av 8 delar, som i sin tur er fordelte over tre nivå
I 2005 utgjorde den mobiliserbare mannskapsstyrken til sivilforsvarets 50 000 menn og kvinner, fordelt slik:
Historie
Historisk er utgangspunktet til sivilforsvaret Det Frivillige Luftvern (seinare: Det Sivile Luftvern) som vart oppretta i 1936. Den fremste oppgåva til sivilforsvaret var å hindra og rå bot på skadar i samband med krigshandlingar. Dette kom fram i lova av 1953 om sivilforsvar. I praksis er ikkje dette lenger det viktigaste grunnlaget for at vi har eit sivilforsvar. Utviklinga i det moderne trugsmålsbiletet har gjort at sivilforsvaret i dag i mykje større grad legg vekt på hjelpetiltak ved ulukker og katastrofar i fredstid. Dette følgjer også av endringar i det internasjonale trugsmålsbiletet med terrorhandlingar og internasjonale katastrofar, som også kan omfatta norske statsborgarar. Som ei følgje av dette er oppsetjingar og materiell modernisert for å kunna møta nye og framtidige utfordringar.
Den romerske republikken
Bakgrunn
Den nordlegaste greske kolonien på den italienske halvøya låg om lag 15 mil sør for Roma. Ved utløpet av elva Tiber, som renn gjennom byen, budde latinarane, medan det godt sentralorganiserte folket etruskarane heldt til like nord for Roma. Innbyggjarane i bystaten var i hovudsak ei blanding av desse tre folkegruppene, og talde om lag 10 000 innbyggjarar då republikken vart grunnlagt.
Reint strategisk låg bystaten godt til; etruskarane hadde tilgang til store jarnførekomstar og hadde ein lang tradisjon og kultur for sentralorganisering. Latinarane handla store mengder salt med folkegrupper i fjella aust for Roma, og grekarane kjøpte jarn av etruskarane. Av di Roma låg midt mellom desse tre vart torget i byen, Forum, eit sentrum for stor handelsverksemd som romarane visste å tene godt på. Likevel var jordbruket den grunnleggande næringa i staten.
Roma låg lenge under etruskarkongane, men reiv seg laus frå desse rundt 500 f.vt. og avskaffa kongedømet. Ordet Rex (frå latin, 'konge') vart eit skjellsord nytta mot romarar som forsøkte å ta til seg større makt og rikdom på kostnaden av andre romarar. Dei oppretta Republikken Roma, der makta skulle gå ut av «folket» og ikkje av ein enkelt person som kalla seg konge.
Styresett
Republikken Roma voks ut av eit jordbrukssamfunn, og når republikken vart grunnlagt i den vesle byen Roma, rundt 500 f.vt vart heile det politiske systemet bygd opp rundt landbruk og jordeigedom. Det vart oppretta eit senat og ei folkeforsamling som skulle utgjere den grunnleggande makta i samfunnet.
Dei om lag 300 rikaste borgarane (patrisiarane (av pater, far) - dei som eigde mest land) hadde ein fast plass i Senatet. Senatet var den gongen den grunnleggande maktinstansen i republikken, og retten til eit sete i Senatet var arveleg, so allereie i den spede byrjinga var styresettet i Roma bygd opp aristokratisk. Dei romarane som ikkje høyrde til ei patrisiarslekt vart kalla plebeiarar (av plebs, mengd) og hadde rett til å møte opp i Plebeiarforsamlinga (Folkeforsamlinga).
Plebeiarane som møtte i forsamlinga kunne anten stemme ja eller nei til lovframlegg frå senatet. Vart ikkje eit framlegg godkjend i forsamlinga laut senatorane utarbeide eit nytt framlegg, eller forkaste det heilt. Vart framlegget godkjend var det å rekne som romersk lov. Plebeiarforsamlinga valde òg nokre representantar til å sitje på plebeiartribuner i senatet. Ein plebeiartribun hadde vetorett (veto, 'eg forbyr') i arbeidet med lovframlegg og liknande i senatet, men den retten gjaldt berre byen Roma og ikkje i militære saker.
Den utøvande makta i republikken Roma var to konsular. Desse vart valde av og mellom senatorane. Desse to personane skulle styre republikken etter dei lovframlegga som vart lagde fram i senatet og godkjende av Plebeiarforsamlinga - dei var med andre ord pliktige å styre etter romersk lov, og lova kom i prinsippet frå det romerske folket. Roma var med andre ord eit av dei tidlege demokratia i historia.
Republikken Roma vs. moderne demokrati
Den romerske forma for tidleg demokrati har inspirert vestlege nasjonar, både når det gjeld å lage eitt «parlament» for aristokratar og eitt for «vanlege folk», men òg med namna; senat og folkeforsamling er to namn som går igjen på mange av utviklingsstega til demokratiet i Vesten. Ein kan òg sjå at demokratiske revolusjonar ofte førte til innføringa av republikk (av res publica, 'det som handlar om staten'), og avskaffinga av monarkiet.
Til samanlikning med moderne demokrati var den romerske republikken likevel langt i frå å vere eit faktisk demokrati. I røynda låg makta hos aristokratane i senatet, sjølv om Plebeiarforsamlinga hadde rett til å vedta eller forkaste alle lovframlegg. Det var til dømes ikkje tillate å diskutere eller be om endring av lovframlegga i Plebeiarforsamlinga. Maktfordelinga mellom senatet og Plebeiarforsamlinga vart grobotnen til klientsystemet, som førte til ein sterkare maktkonsentrasjon hos dei rikaste romarane.
Aspargesordenen
Asparagales er ein orden av einfrøblada plantar. Dei fleste artane i ordenen høyrer til i orkidéfamilien, som kanskje er den største familien av blomsterplantar, men nokre av dei andre familiane er også artsrike. Asparagales omfattar omtrent halvparten av alle einfrøblada planter og 10–15 % av alle blomsterplantar. Ordenen omfattar fleire kulturelt og økonomisk viktige artar, som smaksgjevarane lauk, kvitlauk, purre, asparges og vanilje, og prydblomar som Freesia, Gladiolus, Iris, orkidear, dagliljer, liljekonvall og påskeliljefamilien.
I eldre systematikk, slik som Cronquist-systemet, blei desse plantene rekna til Liliales, og nokre var med i den store liljefamilien (Liliaceae). Molekylærgenetikk viser at Asparagales er ei naturleg gruppe, men gruppa er vanskeleg å definera ut frå morfologi. Dei fleste artane i ordenen er fleirårige urteplantar (staudar), men nokre er klatreplantar og andre veks meir som tre. Mange plantar har også organ til å lagar næring i, som lauk, jordstengel eller rotknoll. Blada dannar som regel ein bladrosett, gjerne heilt nede ved bakken eller heilt i toppen, men ein del har også blad langs stengelen. Blomane er «liljeaktige» med seks blomeblad og opptil seks pollenberarar.
Plantane i ordenen skilde seg truleg ut frå andre einfrøbladingar for rundt 120–130 millionar å sidan, tidleg i krittida. Problem med å klassifisera familiane det er snakk om gjer at slike estimat er usikre.
Det har vore mange oppfatningar om systematikken i gruppa. Denne artikkelen følgjer APG IV-systemet med 14 familiar. Aloefamilien (Asphodelaceae), påskeliljefamilien (Amaryllidaceae) og aspargesfamilien (Asparagaceae) er utvida ved at fleire tidlegare familiar no har status som underfamiliar. Orkidéfamilien (Orchidaceae) er systergruppe til resten av Asparagales.
Delgrupper
Kladogrammet under viser slektskapa ein meiner finst innanfor Asparagales. Norske namn følgjer Artsdatabanken.
Takashi Sakurai
Han spela for klubbane Yokohama Flügels og Consadole Sapporo.
Jan Erik Rekdal
Jan Erik Rekdal er ein norsk lyrikar og vitskapsmann. Han er professor i irsk språk og kultur ved Institutt for lingvistiske og nordiske studium, Universitetet i Oslo og har omsett irsk litteratur til norsk.
Han vart medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi (2020).
Internasjonale Sosialistar
IS gav ut Internasjonal Sosialisme.
Techno
Techno er ei form for elektronisk dansemusikk (EDM) som har opphav i Detroit i Michigan i USA på slutten av 1980-talet. Den fyrste registrerte bruken av ordet techno i ein referanse til ein musikksjanger var i 1988. I dag finst det mange stilar av techno. Detroit-techno blir sett på som grunnlaget for ei rekkje undersjangrar.
Merdø
På Merdø ligg eit vel bevart gammalt skipperhus som i dag er Merdøgaard Skjærgårdsmuseum, som høyrer til Aust-Agder kulturhistoriske senter i Arendal. Gravrøyser frå jernalderen finst to stader på øya. Lengst vest på Merdø ligg Gravene; ein lokalitet som vart nytta som gravplass for sjøfolk.
På 1800-talet levde folk av sjøfart, losing og fiske. I år 1900 var det 26 busette hus med totalt 144 innbyggjarar. Tollstasjonen vart nedlagd 1960, losstasjonen i 1971 og postkontoret i 1975.
På 1900-talet har Merdø i stadig større grad vorte ein ferie- og turiststad. Den gamle busetnaden er i dag så godt som fråflytta, men husa vert stadig nytta som sommarbustader. Merdø har òg mange hytter frå 1900-talet. Merdø har fleire fine badeplassar med gode sandstrender, og er ein populært utfartsstad for folk i Arendal. Det går båt til og frå Merdø mange gonger kvar dag i sommarsesongen.
Stadnamnet Merdø kjem truleg frå ordet «merd» som er eit gammalnorsk ord for ruse (fiskeruse). Namnet viser til hamnebassenget innanfor øya. Bassenget har form som ei ruse med munningen vestover og botn mot aust. Hamna har god ankerbotn og er nemnd i alle skildringar av norskekysten.
Geologisk er Merdø ein del av israndavsettinga Raet, og nesten heile Merdø inngår i Raet landskapsvernområde. Merdø har òg ein sjeldan flora, men øya gror no stadig til med meir lauvskog og einerkratt. Merdø høyrte tidlegare til Tromøy kommune, men frå 1992 vart Tromøy innlemma i Arendal kommune.
Forfattaren Jonas Lie lèt romanen Losen og hans hustru hente motiv frå Merdø.
Arnfinn
Arnfinn er eit mannsnamn sett saman av dei norrøne ledda orn, 'ørn', og finnr, 'same'.
Arnfinn har namnedag den 19. april.
Namnet er hovudsakleg brukt i Noreg. Det finst på Island som Arnfinnur, Arnfinn var mest brukt som døypenamn i Noreg i perioden ca 1930-1960, med ein topp i 1952.
The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest
«The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest» er ein song av Bob Dylan på albumet John Wesley Harding frå 1967.
Uvanleg for ein Dylan song ser «The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest» ut til å ende med ein tydeleg moral som fortel lyttaren at «moralen i denne soga, moralen i denne songen, er rett og slett at ein ikkje bør vere der ein ikkje høyrer heime», å hjelpe naboen sin med lastene hans, og «ikkje mistolke paradis for heimen på andre sida av vegen».
Heavy metal-bandet Judas Priest har teke namnet sitt frå denne songen.
Andre utgåver
Andre artistar som har spelt denne songen er mellom andre
Forbundet Internasjonalen
Grupperinga vart stifta i 1999. FIN vart splitta i 2003, då ein fraksjon framleis ville likestille arbeid i dei to partia, medan ein annan ville prioritere arbeidet i SV, fordi dei meiner RV ikkje har teke eit skikkeleg oppgjer med stalinismen. Ei mindre gruppe heldt fram i FIN.
David Trimble
David Trimble er ein nordirsk politikar frå Belfast. Han var formann i Ulster Unionist Party og tidlegare førsteminister i Nord-Irland. Trimble vann Nobels fredspris i 1998 saman med John Hume.
Ane
Ane er eit personnamn som kan ha fleire ulike opphav. Som kvinnenamn kan det vera ei dansk diminutivsavleiing av Anne, eller ei kortform av namn som endar på -ane, som Kristiane. Ane kan også vera eit frisisk kortform av namn med førsteledd frå germansk arn-.
Nærskylde kvinnenamn er Anette, Anita, Anja, Ann, Annie og Anniken. Arne er eit nærskyld mannsnamn.
Bruk
Ane er eit svært vanleg namn på Grønland.
Ane var eit vanleg namn i Noreg på 1700- og 1800-talet. Namnet var også mykje brukt for nyfødde jenter på 1980- og 1990-talet.
Kaduna
Kaduna er ein by og hovudstaden i delstaten Kaduna i det sentrale Nigeria. Byen, som ligg ved Kadunaelva, er eit viktig samferdsle-, handels-, finans- og industrisenter for den nordlege delen av Nigeria og dei nærliggjande jordbruksområda grunna tilknytinga med veg og jernbane. Han ligg elles 220 km sørvest for den større byen Kano. Folketalet i Kaduna var 1 652 844 i 2006. Symbolet på byen er ei krokodille, som er kada på det lokale språket hausa.
Byen er også det viktigaste senteret for tekstilindustri i landet. Elles omfattar industrien mellom anna petroleumsraffineri, stålvalseverk, produksjon av transportmiddelutstyr og nærings- og nytingsmiddel. Ein finn også ein del handverksindustri, som tekstilar, lærarbeid og keramikk. Viktige handelsvarer er kveg, jordnøtter (peanøtter), bomull osb. Kaduna er elles sete for ein teknisk høgskule, eit militærakademi og dei geologiske undersøkingane i Nigeria.
Yuki Inoue
Yuki Inoue er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Yokohama Flügels, JEF United Ichihara, Sagawa Express Tokyo, Montedio Yamagata, Ventforet Kofu og Tochigi SC.
Sumapaz páramo
Sumapaz páramo (spansk Páramo de Sumapaz, som tyder 'Heilt fredeleg myr') er eit landskap og våtmarksområde med páramo-økosystem sør for Bogotá i Colombia.
Alexander von Humboldt forskingsinstitutt for biolog i Bogotá skildrar landskapet som Complejo Cruz Verde - Sumapaz i publikasjonen Atlas de páraemos de Colombia. Der er landskapet gjeve eit totalt areal på 2667,5 km2, spreitt over fire departement: Bogotá medrekna delar av bydelen Sumapaz, 32 %, Cundinamarca på 25 %, Huila 4,5 % og Meta på 38,5 %.
Historie
Sumapaz páramo vart sett på som ein heilag stad for muisca urfolk. Det var forbunde med guddomlege krefter til skaping og til opphavet til menneskja, eit område der menneske ikkje skulle gå inn.
I løpet av 1500-talet gjennomførte den tyske eventyraren og conquistador Nikolaus Federmann ein ekspedisjon tvers over Sumapaz, på søk etter El Dorado, den mytiske skatten, men med store tap. Spanjolane kalla området País de la Niebla, «skoddelandet», på grunn skydekket ned mot på bakkenivå, som sette sikta ned.
I 1783, leidde José Celestino Mutis Botanic Expedition, med det føremålet å studere flora og fauna i regionen. Men området med páramo vart ikkje vitja på grunn av dei tøffe klimatiske tilhøva. Den tyske naturforskaren Alexander von Humboldt gjorde dei første skildringa av páramo og lokale plantar i 1799. Han skildra òg nærværet av bredalar og dei geologiske trekka i regionen, og samanlikna med kjent geologi av Alpane.
Klima og geografi
Sumapaz páramo har eit ugjestmildt, kaldt klima med temperaturar i snitt under 10 °C, frå -10 °C til 17 °C, og med raske endringar frå korte periodar med varmt vêr til iskaldt igjen. Gjennomsnittleg høgd varierer mellom 3500 og 4000 moh. Det høgste punktet er Nevado del Sumapaz peak, 4306 moh. Nedbøren er ca. 700–1000 mm / år. Regntida varer nesten heile året, bortsett frå desember til februar, når sollyset når ein topp med intens ultrafiolett stråling. Tilpassingar som kvit, glasaktig farge hjelper dei lokale plantane til å overleve. Luftfukta er vanlegvis høg, (50-90 %), og bakken er enno gjennomvåt, og dekt av grunne vassmassar og klissa gjørme, ofte dekket med tett, flat vegetasjon vanskeleg å få auge på med uerfarne vitjande, med fare for å falla inn i dei, og fare for drukning eller andre skader. Desse stadane er kalla Chupaderos eller Chucuas, avløp.
Rita
Rita er eit kvinnenamn danna som ei kortform av ulike namn.
Sumapaz páramo
Klima og geografi
Sumapaz ligg mellom Orinoco-bassenget og Magdalena-bassenget, dei to viktigaste elvesystema i Colombia, og Sumapaz gjev vassbidrag til begge. Plasseringa i termal ekvator genererer høge førekomstar av nedbør. Saman med den endemiske floraen som regulerer jordfukt fungerer som svampar for regnvatn, bidrar til den høge mengda av overflatevatn og til eit viktig ferskvasssreservoar via mange innsjøar som Totasjøen, Guatavita-sjøen, Chingaza-dammen og mange andre.
Rita
Namnet er særleg kjend frå italiensk, og kan vera kort for namn som endar på -rita, til dømes Margarita eller Marita.
Sumapaz páramo
Geologi
Den austlege delen av Sumapaz består av alpine landskap og av devon metamorfe bergartar, med forkastingar som dannar skrenter i terrenget. Den vestlege delen består av oligocene sedimentære bergartar, med mjukare landskap. Dei ulike stadia av kvartær istid lét att lausmassar og brevatn som Chisaca-sjøen. I løpet av siste istid, rørte breen seg gjennom Tunjuelo-dalen så langt som til Usme, i dag ein del av Bogotá by.
Rita
Rita namnedag den 27. juli i Noreg, den 6. mai i Sverige og den 17. februar i Finland. Varianten Riitta har finsk namnedag den 1. februar.
Sumapaz páramo
Flora
Over 200 slekter av karplanter er stadeigne i området med monaleg mengd endemisme. Dei mest representative plantane av området er Espeletia-artar, der den største er Espeletia uribei, som kan nå opp til 12 meters høgd. Torvmosar dekker store deler av Sumapaz, noko som betrar jorda si evne til å halde på vatn og næringsstoff. Den europeiske planten revebjølle er ein introdusert art.
Rita
Bruk
Rita var mykje brukt i USA på 1900-talet, særleg rundt 1930, då over 0,45 % av nyfødde jenter fekk namnet. Bruken gjekk nedover frå slutten av 1940-talet.
Sumapaz páramo
Fauna
Den truga brillebjørnen (Tremarctos ornatus) lever i Sumapaz, her er viktigaste matkjelda frukter av Puya boyacana samt stenglar frå Espeletiaplantar. Andre dyr som er skildra er: den litle spydhjortarten Mazama rufina, tigerkatt (Felis tigrina), fjelltapir (Tapirus pinchaque), og artar av søramerikansk nasebjørn (Nasua). Ein introdusert art i vassdraget er regnbogeaure.
Rita
Bruk
Rita var blant dei mest brukte namna for norske jenter fødde først på 1960-talet. I 2009 var det 6 539 kvinner i Noreg som heitte Rita.
Sumapaz páramo
Fauna
I området lever to endemiske og truga fugleartar. Dette er andesrikse (Rallus semiplumbeus) og sumpsmett (Cistothorus apolinari). Meir vanlege artar funne i Sumapaz inkluderer høvdingvåk, stivhaleand (Oxyura jamaicensis), gulnebbkrikkand (Anas flavirostris andium), straumand (Merganetta armata), edelbekkasin, nordandesbekkasin (Gallinago stricklandii jamesoni), og okermaurpitta (Grallaria quitensis alticola). Her finst fleire artar av kolibriar, til dømes svartslepkolibri (Lesbia victoriae), bronsenålkolibri (Chalcostigma heteropogon), grønskjegghjelmkolibri (Oxypogon guerinii) og koparbukdunfot (Eriocnemis cupreoventris). Vanlege omnfuglar er kortnebbergkall (Cinclodes fuscus oreobates), stripekorgfugl (Asthenes flammulata multostriata) og andesnålstjert (Leptasthenura andicola exterior). Andre sporvefuglar er paramopiplerke, rimbryntanagar (Dubusia taeniata taeniata) og gråandessporv (Phrygilus unicolor geospizopsis).
Karl J. Brommeland
Karl Johan Roland Brommeland var ein  forretningsmann og politikar frå Haugesund som representerte Kristelig Folkeparti. Han var frå 1958 til 1973 stortingsrepresentant frå Rogaland. I perioden 1965 til 1969 var han medlem av presidentskapet.
Sumapaz páramo
Sosio-økonomiske tilhøve
Sjølv om jordsmonn og klima er ugunstig for landbruk og anna økonomisk verksemd, finst det menneskelege busetjingar i Sumapaz páramo, medrekna landsbyane San Juan de Sumapaz, Nazareth, Santa Rosa og El Hato, med estimat på 1200 busette familiar, dei fleste av dei under fattigdomsgrensa, utan skolar eller sanitære tilhøve. Nokre gonger nyttar menneske verna området potetdyrking. Den naturlege skoggrensa er sterkt endra av menneskeleg aktivitet som hogst og intensiv beiting, som gjer skilnaden mellom naturleg og kunstig grassletter vanskeleg å stadfeste. Anslagsvis 10 000 individ av storfe lever eller beitar innanfor verneområdet.
Karl J. Brommeland
Brommeland var son til ein skipper og skipsreiar. Han arbeidde 1929-31 på eit reiarkontor og var så sjømann dei neste to åra. Skuleåret 1933/34 gjekk han handelsskule og arbeidde eit års tid på kontor att. I 1935 gjekk han inn som medeigar i ei radioforretning, og var med å drive denne til 1979.
Sumapaz páramo
Sosio-økonomiske tilhøve
Illegale væpna grupper som FARC og ELN-geriljaen brukte området dei siste åra som ein korridor for transport av kidnappa offer, våpensmugling og narkotika. Den colombianske regjeringa etablert eit senter for militære operasjonar i 2002 som medførte tilbaketrekking av dei illegale styrkane. Men nærvære av den colombianske hæren har reist strid om miljøpåverknader, med påstått øydelegging av Espeletia-plantar.
Karl J. Brommeland
Frå 1947 til -58 var Brommeland medlem av formannskapet i Haugesund. Hausten 1957 vart han vald til stortingsrepresentant frå Rogaland og for Kristeleg Folkeparti, og vart sidan attvald for fire nye år i 1961, 1965 og 1969. På Stortinget var han medlem i Protokollkomiteen til 1961. Han flytta då over til Sjøfarts- og fiskerikomiteen og vart der verande resten av si stortingstid, frå 1965 i eigenskap av sekretær i komiteen. Sesjonen 1972/73 var han også sekretær i Lagtinget.
Brommeland var også engasjert i organisasjonslivet. Han var såleis med å stifte Haugesund Svømmeklubb, og var laget sin fyrste formann i tida 1934-39. Sidan var han formann i Haugesund KFUM 1943-47, Haugesund menighetsråd 1947-53 og i Norske Radio/TV-handleres Landsforbund 1960-67. Frå 1972 til -84 var han styreformann for Statens fiskarbank si avdeling i Bergen.
Kjelder
Stortingsbiografi
Perivóli
Perivóli (gresk Περιβόλι) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Grevená i periferien Vest-Makedonía i Hellas. Perivóli inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Grevená.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Perivóli 21 innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.
Velociraptor
Velociraptor var ei slekt små kjøt-etande dinosaurar som levde frå mellom 83 til 70 millionar år sidan, i slutten av krittida. Fossilar av slekta har til no berre vorte funne i Mongolia, men både i dei indre og dei ytre delane.
Dinosauren er i dag kanskje mest kjend for si framtredande rolle i filmen Jurassic Park.
Skildring
Det viktigaste kjenneteiknet Velociraptor har som skil han frå andre medlemmar av same familie, er det avlange, flate hovudet. Dette kunne bli 25 cm langt, og hadde ei snute som peikte oppover.
Det er funne fjørkledde eksemplar av fleire tidlegare artar i same dinosaurfamilie, noko som har ført til at mange forskarar trur Velociraptor hadde fjør. Nokre systematikarar har til og med plassert han i same biologiske familie som urfuglen Archaeopteryx; det vil seie at dei klassifiserer han som ein vengjelaus fugl. På bakgrunn av dette meiner dei fleste dinosaurforskarar at han òg var varmblodig.
Paleobiologi
Velociraptor er ein av få dinosaurar me har heilt sikre biologiske opplysningar om. I 1971 vart det funne eit fossil som synte ein Velociraptor i kamp med ein Protoceratops; ei lita nashornøgle utan horn. Fossilet er eit lukketreff av dei sjeldne i paleontologisk historie - dyra har vorte gravlagd i sand medan dei slost, så fort at rørslene deira vart fanga i sjølve fossilet. I dette glimtet frå fortida ser me at Velociraptor nytta den store kloa på andre tå til å skjera over strupen på byttet sitt.
I boka og filmen Jurassic Park vert Velociraptor framstilt som eit jaktande flokkdyr, på linje med m.a. ulv og løve i dag. Det finst derimot ingen fossil som støtter denne hypotesen.
Arnstein
Arnstein er eit mannsnamn sett saman av dei norrøne ledda orn, 'ørn', og steinn, 'stein'.
Arnstein har namnedag den 19. april.
Namnet er kjend frå rundt 1300. I moderne tid var namnet mest brukt på 1950-talet.