cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slaget ved Blenheim
Senteret og Oberglauheim
Likevel var Tallard skremd av at elitekavalieret hans vart driven attende og reid straks over sletta for å bed Marsin om forsterkingar, men sidan han var hardt pressa av Eugene, som no gjekk til åtak for fullt, nekta Marsin. Medan Tallard snakka med Marsin, vart meir av infanteriet hans henta inn i Blenheim av Clérambault. Tallard var klar over situasjonen, men gjorde ingenting for å rett opp det grove mistaket, og han hadde berre ni infanteribataljonar att nær Höchstädt-vegen til å møte dei store massane av fiendtlege soldatar i senteret. Zurlauben prøvde fleire gonger å splitte opp dei allierte som kom i stilling på sida til Tallard av elva. Kavaleriet hans i frontlinja styrta framover ned ein slak bakke mot Nebel, men åtaka mangla koordinasjon, og dei stadige geværsalvane frå dei allierte infanteristane førte dei franske kavaleristane ut av fatning. Under desse småtrefningane vart Zurlauben dødeleg skadd og døydde to dagar seinare. Klokka var no like etter 15:00.
Det danske kavaleriet, under hertugen av Württemberg-Öels (må ikkje forvekslast med hertugen av Württemberg som kjempa med Eugene), hadde kome seg langsamt over Nebel nær Oberglau; stadig forstyrra av infanteriet til Marsin nær landsbyen. Danskane vart driven tilbake til andre sida av elva. Det nederlandske infanteriet til grev Horn klarte å presse franskmennene attende frå vasskanten, men det vart tydeleg at før Marlborough kunne setje i gang hovudåtaket sitt mot Tallard, så måtte Oberglauheim først sikrast.
Marlborough bad no Eugene om å sleppe laus grev Hendrick Fugger og kyrasérbrigaden hans til å drive attende det franske kavaleriåtaket. Trass i hans eigen desperate kamp, gjorde Eugene straks som han fekk ordre om og synte stor sjølvtillit og god samhandling mellom dei to generalane. Sjølv om Nebel låg mellom skvadronane til Fugger og Marsin, vart franskmennene tvungne til å endre front for å møte denne nye trugselen, og kom sjansen til Marsin til å slå til mot infanteriet til Marlborough i forkjøpet. Kyrasérane til Fugger gjekk til åtak og slo til frå ein gunstig vinkel, og pressa skvadronane til Marsin attende i uorden. Med støtte frå batteria til oberst Blood, klarte dei hessiske, hannoveranske og nederlanske infanteristane - no kommandert av grev Berensdorf – å presse det franske og irske infanteriet attende til Oberglauheim slik at dei ikkje igjen kunne truge flanken til Churchill når han rykte fram mot Tallard. Den franske kommandanten i landsbyen, markien de Blainville, tok i mot store tap.
Gjennombrot
Kl. 16:00, med dei fiendtlege soldatane kringsett i Blenheim og Oberglau, var det allierte senteret med 81 skvadronar (ni skvadronar frå kolonnen til Cutts), støtta av 18 bataljonar, godt planta midt mot den franske linja på 64 skvadronar og ni bataljonar med ferske rekruttar. Det vart no ein pause i slaget: Marlborough ønskte eit samla åtak på heile fronten, og Eugene, etter å ha vorte pressa attende for andre gong, trengde tid til å organisere seg.
Like etter 17:00 var alt klart langs den allierte fronten. Dei to kavalerilinjene til Marlborough hadde no flytta til fronten til hertugen, med to infanterirekkjer bak dei i støtte. Mérode-Westerloo prøvde å frigjere nokre franske infanteristar frå Blenheim, men Clérambault gav soldatane ordre om å trekkje attende til landsbyen. Det franske kavaleriet sette igjen press på den første rekkja - engelskmennene og skottane til Lumley på den allierte venstreflanken, og nederlendarane til Hompesch og dei tyske skvadronane på den allierte høgresida. Skvadronane til Tallard, som mangla infanteristøtte, var trøytte og slitne, men klarte å presse den allierte førsterekkja tilbake til infanteristøtta. Slaget var enno ikkje vunne, og Marlborough måtte irettesette ein av kavalerioffiserane sine som prøvde å forlate feltet - «Sir, du tar feil, fienden er den vegen …» Hertugen kommanderte no den andre allierte rekkja under von Bulow og greven av Ost-Friese framover, og dreiv gjennom senteret slik at dei slitne hestane til Tallard til slutt bukka under. Med kavaleriet sitt i vill flukt, kjempa dei gjenverande ni franske infanteribataljonane med desperat mot og prøvde å danne eit kvadrat. Men det var fånyttes. Dei franske bataljonane vart overvelda av artillerielden til oberst Blood, som var like i nærleiken.
Mesteparten av dei tilbaketrekkane soldatane til Tallard for mot Höchstädt, men dei fleste kom seg ikkje trygt fram, og kasta seg i staden ut i Donau, der opp mot 3000 franske kavaleristar drukna; andre vart slått ned av kavaleriet som følgde etter. Marki de Gruignan prøvde eit motåtak, men vart lett slått bort av dei triumferande allierte. Etter ei siste samling bak leirtelta trygla marskalk Tallard soldatane sine om å bli verande og kjempe, før han overgav seg til oberstløytnant de Boinenburg, prinsen av Hessen-Kassel sin adjutant og vart sendt med eskorte til Marlborough. Hertugen ønskte den franske kommandanten velkomen - «eg er særs lei meg for at ei så stor ulukke har fall på ein soldat som eg aktar så høgt». Med honnør og høflegheiter vart marskalken eskortert til vogna til Marlborough.
Blenheim fell
Samstundes hadde dei allierte igjen byrja å angripe den bayerske skansen i Lutzingen. Eugene irriterte seg over framferda til det keisarlege kavaleriet som mislukkast igjen med det tredje åtaket. Han hadde alt skote to av soldatane sine for å hindre ei generell flukt. Han ropte så ut at han ønskte «å kjempe blant modige menn, ikkje blant feigingar», før han gjekk inn i åtaket med det prøyssiske og danske infanteriet, og det same gjorde Dessauer, som veifta med fanen til regimentet for å inspirere soldatane sine. Denne gongen klarte prøyssarane å storme det store bayerske batteriet og ta kanonmannskapet. Bakom landsbyen klarte danskane til Scholten å slå det franske infanteriet i ein desperat bajonettkamp mann mot mann. Då dei såg at senteret hadde brote saman, valde kurfyrsten og Marsin å avgjere slaget som tapt og, som med restane av armeen til Tallard, flykta dei frå slagmarka (men i betre orden enn mennene til Tallard). Forsøk på å organisere ein alliert styrke for å hindre Marsin i å trekkje seg ut vart mislukka fordi kavaleriet var utslitne og uordenen på slagmarka var aukande.
Marlborough såg no bort frå den flyktande fienden og fekk Churchill til å sende meir infanteri til å storme Blenheim. Infanteriet til jarlen av Orknøyane, den engelske brigaden til Hamilton og hannovarane til St. Paul flytta seg over åkrane til husa. I ein hard mann-mot-mann-kamp vart franskmennene gradvis tvungen til sentrum av landsbyen, i og rundt ein oppmurt kyrkjegard som var sett opp som ein del av forsvaret. Hay og Ross sendte òg dragonar, men leid under eit motåtak frå regimenta til Artois og Provence under oberst de la Silvière. Hannovarane til oberst Belville vart sett ut i kampen for å kompensere for tapet dragonane, og gjekk til åtak nok ein gong. Framgangen til dei allierte var langsam og hard, og som forsvararane leid dei store tap.
Mange av husa var no i brann, og gjorde sikta vanskeleg og dreiv dei forsvarande styrkane ut av stillingane sine. Tallard høyrte larmen frå slaget i Blenheim, og sende Marlborough ei melding om å tilby garnisonen høvet til å trekkje seg frå slagmarka. Hertugen svarte: «Informert monsieur Tallard om at han ikkje har noko kommando i den stillinga han er i no.» Då skumringa kom, ønskte likevel den allierte kommandanten ei rask løysing. Det franske infanteriet kjempa hardt for å halde stillinga si i Blenheim, men kommandanten deira var ikkje å finne. At Clérambault insisterte på å halde den store styrken sin i landsbyen forsegla lagnaden hans den dagen. Han forstod at den taktiske feilen hans hadde medverka til at Tallard tapte senteret, og han rømde derfor frå Blenheim og dei 27 bataljonane som forsvarte landsbyen og drukna visstnok i Donau då han prøvde å kome seg over.
No var Blenheim under åtak frå alle kantar av tre engelske generalar: Cutts, Churchill og Orkney. Franskmennene hadde drive attende kvart åtak med stor nedslakting, men mange hadde sett kva som skjedde på sletta og kva konsekvensane for dei kunne bli. Orkney gjekk til åtak frå baksida og prøvde no ein ny taktikk – «… eg kom på at eg forslå forhandling», skreiv han seinare, «noko dei aksepterte og brigaderen de Nouville kapitulerte umiddelbart for meg og dei la ned våpna». Truga av allierte kanonar, følgde andre einingar etter. Det var først kl. 21:00 at marki de Blanzac, som hadde teke over då Clérambault var borte, at han motvillig aksepterte det uunngåelege nederlaget, og om lag 10 000 av dei beste infanteristane i Frankrike la ned våpna sine.
Marlborough var no framleis i sadelen og leia forfølginga av den slåtte fienden. Han tok ein liten pause og noterte noko på baksida av ein gammal kro-rekning til kona si, Sarah: «Eg har ikkje tid til å sei anna enn å bed deg vitje dronninga for meg og la ho få vite at armeen hennar har vunne ein ærerik siger».
Etterverknad
Dei franske tapa var enorme: over 30 000 drepne, skadde eller sakna. I tillegg var myta om at franskmennene var uovervinnelege knust og håpet til Ludvig om ein tidleg siger i krigen var borte. Mérode-Westerloo oppsummerte slaget: «Franskmennene tapte dette slaget av fleire årsaker. For det første var dei for sikre på sin eigen dugleik … fordelinga deira på slagmarka var feil, og i tillegg var soldatane udisiplinerte og uerfarne … alt dette medverka til at slaget vart tapt.» Slaget vart langvarig og hardt og prins Eugene sa - «eg har ikkje ein skvadron eller bataljon som ikkje gjekk til åtak minst fire gonger»  Slaget ved Blenheim var truleg den mest avgjerande sigeren i krigen: Marlborough og Eugene, som arbeidde udeleleg i lag, hadde redda det habsburgske riket og dermed hindra at Storalliansen vart oppløyst. München, Augsburg, Ingolstadt, Ulm og alle dei gjenverande områda i Bayern fall snart til dei allierte. Med Ilbersheim-traktaten, signert den 7. november 1704 vart Bayern plassert under austerriksk militærstyre, slik at habsburgarane kunne nytta ressursane sine andre stader i krigen.
Felttoget i 1704 var mykje lengre enn det som var vanleg, sidan dei allierte prøvde å få så stor fordel som mogeleg. Eugene, Marlborough og Baden møttest for å planlegge det neste trekket sitt då dei skjønte at Frankrike var for mektig til at ein enkelt siger skulle tvinge fram ein fredsavtale. For året etter foreslo hertugen eit felttoget lands dalen til elva Moselle for å føre krigen djupt inn i Frankrike. Dette kravde at dei måtte ta den store festninga i Landau som vakta Rhinen, samt byane Trier og Trarbach ved sjølve Moselle. Trier vart teken 26. oktober og Landau fall 23. november til markgreven av Baden og prins Eugene; før Trarbach fall den 20. desember og felttoget i 1704 var over.
Marlborough vart invitert til Amsterdam og kom fram den 10. desember. Abraham Storck gjorde eit måleri av han medan han var der. Han møtte borgarmeisteren Nicolaes Witsen og budde i huset hans i Gouden Bocht. To dagar seinare reiste han til Haag og møtte Anthonie Heinsius og Simon van Slingelandt. Om ettermiddagen reiste han til Rotterdam og let seg måle av Adriaen van der Werff. Han kom attende til England og vart hylla av dronning Anne og skreiv den eit brev til Heinsius. Dei første dagane av januar vart dei 110 kavalerifanene og 128 infanterifanene som vart teken under slaget ført i ein prosesjon til Westminster Hall. Men det skulle kome meir. I februar 1705 gav dronning Anne, som hadde gjort Marlborough til hertug i 1702, han Woodstock-parken og ein sum på £240 000 for å bygje huset som ei gåve frå den takknemmelege krona etter sigeren hans- ein siger som i følgje den britiske historikaren Sir Edward Creasy vert rekna som eit av dei største slaga i historia, og skreiv - «hadde det ikkje vore for Blenheim, ville me i dag lidd under effektane av den franske erobringa på liknande vis som erobringane til Aleksander og romarane.»
I dag er Blenheimpalasset er eit av få britiske residensar som vert kalla eit «palass» som ikkje høyrer til dei kongelege. Det er framleis setet for hertugen av f Marlborough.
Vulkanar i Jemen
Dette er liste over aktive og utdøydde vulkanar i Jemen.
Pusjkin
Pusjkin (russisk Пушкин), tidlegare Tsarskoje Selo (Царское Село inntil 1918), så Djetskoje Selo (Детское Село) 1918–37) er ein by sør for St. Petersburg med 95 000 innbyggjarar. Han har to viktige attraksjonar, Pusjkin-museet og den tidlegare sommarresidens til tsarane, Katarinapalasset. Fjodor Tjuttsjev døydde her sommaren 1873.
I 1773 vart Tsarskoje Selo-traktaten inngått her. Traktaten avstod Romanov-familien sine eigedomar i Holstein til Danmark.
Sidan 1998 har Pusjkin vore adminstrativt underlagt St. Petersburg.
Fylkesveg 6926
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 211 i Nord-Trøndelag.
NM i skiskyting 1984
20 km
Dato: 27. januar 1984
<br style="clear:both;" />
Anders Sandøe Ørsted
Anders Sandøe Ørsted  var jurist, embetsmann og  dansk statsministar. Han var bror av Hans Christian Ørsted og ein del av persongalleriet i den danske gullalderen.
NM i skiskyting 1984
10 km
Dato: 28. januar 1984
<br style="clear:both;" />
4 x 7,5 km stafett
Dato: 29. januar 1984
<br style="clear:both;" />
Vänersborg
Vänersborg er ein by i Sverige og administrasjonssenter i Vänersborg kommune i Västra Götalands län. Vänersborg var før 1971 eigen kommune og var før länssamanslåinga i 1998 residensby i Älvsborgs län. Vänersborg er no sete for den politiske leiinga i Västra Götalandsregionen (regionhovudstad i Västra Götalands län).
NM i skiskyting 1984
10 km
Dato: 27. januar 1984
Vänersborg
Vänersborg fekk bystatus 1. februar 1644 av Dronning Kristinas formynderregjering. Sjøfarten har alltid vore viktig i Vänersborg då staden ligg mellom den største innsjøen i Sverige, Vänern, og mot sør hamnebyen Göteborg via Göta älv. Den svenske monarken går annankvar haust på elgjakt på fjella Halleberg og Hunneberg, som ligg i Vänersborg kommunane. Denne tradisjonen går attende til Gustav Vasa si tid. Staden har òg eit eventyrbad, Vattenpalatset, med 300 000 vitjande årleg. Forfattaren, komponisten og trubaduren Birger Sjöberg gav Vänersborg tilnamnet Lilla Paris.
NM i skiskyting 1984
5 km
<br style="clear:both;" />
3 x 5 km stafett
Dato: 29. januar 1984
<br style="clear:both;" />
The Deram Anthology 1966–1968
Plata var opphavleg tenkt som ei dobbeltplate med fleire spor som ikkje tidlegare var utgjeve, men Bowie la ned veto mot å ta med slikt materiale. Songane som Bowie skal ha lagt ned veto mot skal ha vore kalla «Pussy Cat», «Back to Where You've Never Been», «Funny Smile», «Bunny Thing», ein versjon av The Velvet Underground-songen «Waiting for the Man» og tyskspråklege versjonar av «Love You 'Till Tuesday» og «When I Live My Dream» (dei siste tre har vore mykje å sjå på piratkopiplater). Ein lydbandkopi teken direkte frå masterlydbanda finst av songane «Funny Smile», «Bunny Thing» og «Pussy Cat» og er eigd av ein tidlegare tilsett av Decca Records, som arbeidde for selskapet på den tida då songane vart spelte inn. I 2019 vart desse opptaka lagt ut på auksjon av Omega Auctions.
Innhald
Alle songar skrivne av David Bowie.
Pavlovsk
Pavlovsk (russisk Па́вловск) er ein by underlagt den føderale byen Sankt Petersburg i Russland med om lag 15 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 30 km sør for sentrum av St. Petersburg og like sør for Tsarskoje Selo.
Byen vart bygd opp rundt Pavlovsk-palasset, ein av dei mest storslagne bustadane til den russiske tsarfamilien. Han er ein del av verdsarvlista Sankt Petersburg og den tilhøyrande minnesmerka.
Pavel I-palasset
Historia til byen starta i 1777 då Katarina II gav eit landområde på rundt 362 desjatina langs Slavjankaelva til sonen Pavel i samband med at det første barnet hans vart fødd. Byen er kalla opp etter han.
I 1780 fekk den fasjonable skotske arkitekten Charles Cameron ansvaret for byggeverksemda i Pavlovsk. Hans nyklassisistiske design for det store palasset vart godkjent av Pavel to år seinare. Rundt palasset vart det bygd ein enorm engelsk park, med mange tempel, kolonnadar, bruer og statuar.
Tony Rice
David Anthony Rice er ein USA-amerikansk gitarist og bluegrassmusikar. Han er kanskje den viktigaste akustiske gitaristen i dag innan bluegrass, progressiv bluegrass, newgrass og flattop akustisk jazz. Han vart innlemma i International Bluegrass Music Hall of Fame in2013.
Den akustiske musikken til Rice strekkjer seg frå tradisjonell bluegrass to jazz-inspirert nyakustisk musikk, til viseprega musikk. I løpet av karrieren har han spelt i lag med J.D. Crowe og The New South, David Grisman (under skipinga av «Dawg Music») og Jerry Garcia, leia sitt eige Tony Rice Unit, samarbeidd med Norman Blake, spelt inn med brørne sine Wyatt, Ron og Larry, og vore med å skipe Bluegrass Album Band.
Pavlovsk
Pavel I-palasset
Då Pavel overtok trona som Pavel I i 1796 var busetnaden ved palasset stor nok til å få byrettar. Etter Pavel døydde vart palasset residens for enkja hans, Maria Feodorovna. Det hamna så deretter under Konstantinovitsj-greina av Romanov-dynastiet.
Seinare historie
Før revolusjonen var Pavlovsk favoritt-sommarstaden for velståande innbyggjarar i den russiske hovudstaden. Livet blant hos datsjnikiane i Pavlovsk vart skildra av Dostojevskij i romanen hans Idioten.
Buckley Bay
Buckley Bay er ei bukt mellom austsida av Ninnis bretunge og fastlandet av Antarktis. Ho vart oppdaga av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1911–1914) under Douglas Mawson, som namngav ho etter George Buckley frå New Zealand, som støtta ekspedisjonen økonomisk.
Pavlovsk
Seinare historie
Den første jernbaneen i Russland opna mellom St. Petersburg og Pavlovsk 10. oktober 1837. Jernbanestasjonen vart nytta som ein slags konserthall, der kjendisar som mellom anna Johann Strauss d.y., Franz Liszt og Robert Schumann spelte. Mange av Strauss sine beste verk vart til rundt tida han heldt konsertar der. Den imponerande Vauxhall-paviljongen vart òg nytta for å trekke kundar til jernbanen. Den kjende paviljongen førte etter kvart til at ordet «Vokzal» vart ein del av det russiske språket i tydinga «stor jernbanestasjonsbygning».
Pavlovsk-palasset er truleg den best bevarte av dei russiske tsarbustadane utanfor hovudstaden. Det overdådige nyklassisistiske interiøret i palasset vart omhyggeleg restaurert etter den store brannen i 1803. Skadane som vart påført palasset under den tyske okkupasjonen i 1941–1943 var store, men ikkje så øydeleggjande som tilfellet var med Peterhof og Tsarskoje Selo.
Hexham
Hexham  er ein marknadsby i grevskapet Northumberland i England. Han har kring 11 000 innbyggjarar og ligg sør for elva Tyne.
Det er fleire mindre byar og landsbyar kring Hexham, som Corbridge, Riding Mill, Stocksfield, Wylam i aust, Acomb og Bellingham i nord, Allendale i sør og Haydon Bridge, Bardon Mill og Haltwhistle i vest. Den næraste større byen til Hexham er Newcastle upon Tyne, som ligg 40 km mot aust.
William Hobson
Tidleg liv
Hobson vart fødd i Waterford i Irland, somme kjelder seier fødselåret var 1793. Han gjekk inn i Den britiske marinen i 1803 som frivillig. Han gjorde teneste under Napoleonskrigane, og medverka seinare i kampar mot piratar i Karibia. Hobson vart kadett i 1806 og sju år seinare premierløytnant. Han vart forfremja til kommandør i 1824. I desember 1834 fekk han i oppdrag frå George Eden, 1st Earl of Auckland, å dra til til Austindia på HMS «Rattlesnake».
I 1836 fekk Hobson ordre om å dra til Australia og kom fram til Hobart den 5. august og nådde Sydney 18 dagar seinare. Den 18. september 1836 segla HMS Rattlesnake til Port Phillip District (seinare Melbourne) med kaptein William Lonsdale og andre embetsmenn til den nye kolonien. I dei neste tre månadane gjennomførte Hobson og offiserane hans ei grundig undersøking av den nordlege delen av Port Phillip, som etter ordre frå guvernør Sir Richard Bourke fekk namnet Hobson's Bay etter Hobson. Skipet hans var med på grunnlegginga av Williamstown. Hobson fekk tilbod om stilling som superintendent i Bombay Marine med ei årsløn på 2000 pund, men han likte seg i Australia, og var kandidat til guvernørposten i Port Phillip, sjølv om årsløna her ikkje var venta å verta høgare enn 800 pund.
New Zealand
I 1837 segla han til Bay of Islands på New Zealand, for å hjelpa den britiske konsulen James Busby, som kjende seg truga av ufred mellom māoristammar. Han nådde fram den 26. mai, og bidrog til å redusera spenningane. Då han kom attende til England skreiv han ein rapport om New Zealand, der han føreslo at det vart innført britisk overherredøme over New Zealand, i mindre område, slik Hudson's Bay Company hadde stått for i Canada.
Guvernørløytnant på New Zealand
På denne tida anerkjende dei britiske styresmaktene suvereniteten til māorifolket, slik den var lagt fram i Declaration of the Independence of New Zealand (Deklarasjon om newzealandsk sjølvstyre) frå oktober 1835, som var utarbeida av Busby. Hobson vart utpeika til guvernørløytnant under guvernøren i New South Wales, sir George Gipps (ratifisert 30. juli 1839) og britisk konsul på New Zealand (stadfesta 13. august 1839). Han fekk detaljerte instruksjonar av Lord Normanby den 14. august 1839, der det vart gjeve grunnlag for intervensjon på New Zealand, og retningslinjer for kjøp av land ved «rettferdige og likeverdige kontraktar». Dette landet skulle i sin tur verta selt vidare til nybyggjarar med forteneste som skulle brukast til seinare oppkjøp.
Hobson kom fram til Bay of Islands den 29. januar 1840 (som enno i dag vert feira som Auckland Anniversary Day) med ei lita gruppe offisielle representantar, mellom desse eit eksekutivråd samansett av kolonisekretæren, Willoughby Shortland, kolonien sin skattmeister, George Cooper og Attorney-General Francis Fisher. I det lovgjevande rådet sat desse tre saman med tre fredsdommarar.
Waitangitraktaten
Då han var nådd fram, starta Hobson nesten med det same å skriva utkastet til Waitangitraktaten, saman med sekretæren sin, James Freeman og Busby. Etter å ha fått underskriftene i Bay of Islands, reiste han til Waitemata Harbour for å få fleire underskrifter og å sjå etter ein høveleg stad for ein ny hovudstad (han sende òg assistenten sin, William Cornwallis Symonds, til andre område for å få tak i fleire underskrifter). Etter å ha fått eit slag 1. mars 1840 vart han frakta attende til Bay of Islands, der han kom seg tilstrekkeleg til å ta opp att arbeidet sitt.
Som svar på at det private New Zealand Company hadde skipa ein «republikk» for immigrantane det hadde busett i Port Nicholson (seinare Wellington), og hadde grunnlagd ein ny by der under flagget til eit sjølvstendig New Zealand, hevda Hobson 21. mai 1840 full britisk suverenitet over heile New Zealand, sjølv om dette ikkje i røynda gjekk fram av den ufullstendige underskrivinga av Waitangitraktaten. Han sende Willoughby Shortland og nokre soldatar til Port Nicholson den 25. mai 1840, og styringsorganet til nybyggjarane vart oppløyst. Leiaren deira, William Wakefield, reiste seinare til Bay of Islands for å lova truskap til krona. Framlegget hans om å gjera Port Nicholson til hovudstad vart avslått til fordel for Hobson sine planar om ein ny by ved Waitemata Harbour, som skulle få namnet Auckland etter George Eden, 1. jarl av Auckland.
Den 11. juli 1840 kom den franske fregatten L'Aube til Bay of Islands på veg til Bankshalvøya som ein del av planen til Nanto-Bordelaise Company om å skipa franske busetjingar der. (På den tida var det franske grupper som meinte at Storbritannia ikkje skulle ha monopol på koloniseringa av New Zealand, og at Frankrike i alle fall skulle gjera krav på Sørøya. Hobson sende straks to magistratar til området for å markera det britiske kravet om suverenitet ved å halda rettsmøte.
Mot slutten av 1840 sende nybyggjarane i Port Nicholson ein petisjon til dronning Victoria og kravde at Hobson vart avsett på grunn av handsaminga hans av dei. Hobson gav sitt svar til utanriksministeriet 26. mai 1841.
Guvernør på New Zealand
I november 1840 underteikna dronning Victoria eit kongebrev (royal charter) som gjorde New Zealand til ein kronkoloni separat frå New South Wales. Hobson vart teken i eid som Generalguvernør og øvstkommanderande på New Zealand den 3. mai 1841.
Hobson fekk eit nytt slag og døydde 10. september 1842, før han vart kalla attende frå embetet. Han er gravlagd i Auckland.
Referansar
Dictionary of New Zealand Biography gjev opp som kjelder:
Karl Ove Moene
Karl Ove «Kalle» Moene er ein norsk økonom og professor ved Økonomisk institutt ved Universitetet i Oslo.
Moene vart fødd på Voss og voks opp i Bergen. Han er cand. oecon. frå Universitetet i Oslo (UiO) i 1977 og er dr. philos. frå 1984. Han var professor ved UiO frå 1987. Hans viktigaste arbeidsfelt har vore fordelingsspørsmål og samanlikning av økonomiske institusjonar, særleg i arbeidsmarknaden. Han er kjend som ein original tenkjar med ein spiss penn. Han skriv jamleg kronikkar i Dagens Næringsliv. Sidan 2002 har Moene vore knytt til Centre for the Study of Civil War ved Institutt for fredsforsking.
Moene leiar eit forskingsarbeid som skal analysera samanhengane mellom sosial organisering (særleg på arbeidsmarknaden), økonomisk utvikling og fordeling av velstanden. Dette prosjektet vert forkorta ESOP (Equality, Social Organization and Performance), og vert ofte referert til som forsking på «den nordiske modellen». I eit arbeid om lønslikskap viser han saman med Erling Barth at ein generøs velfedsstat bidreg til lønnssamanpressing og at lønnssamanpressing gjev auka oppslutning om ein generøs velferdsstat. Dei to mekanismane understøttar kvarandre og gir opphav til ein likskapsmultiplikator. Likskapsmultiplikatoren kan likevel òg vera negativ og føra til auka ulikskap – som i USA i perioden 1981-2001.
Heywood i Stor-Manchester
Heywood  er ein by i grevskapet Stor-Manchester i England. Han har kring 28 000 innbyggjarar og ligg på sørbreidda av elva Roch, 4 km aust for Bury, 6 km sørvest for Rochdale og 12 km nord for byen Manchester. Byen Middleton ligg mot sør, medan Cheesden Valley, opent lyngheilandskap og Penninane ligg i nord.
Norges Naturvernforbund
Norges Naturvernforbund, NNV (engelsk: Norwegian Society for the Conservation of Nature) er den eldste og største natur- og miljøvernorganisasjonen i Noreg.
Heywood i Stor-Manchester
Heywood har kallenamnet Monkey Town, eit namn som er av ukjend opphav, men som går attende til minst 1857.
Karl Ove Moene
Prisar og utmerkingar
I 2011 vart han tildelt Norges forskningsråds formidlingspris «for sin evne til å forklare komplekse økonomiske spørsmål på en forståelig måte» og same året vart han også tildelt Akademikerprisen. I 2016 vart han tildelt forskingsutmerkinga Fridtjof Nansens belønning for fremragende forskning. I 2019 fekk han Kverulantkatedralens økonomipris.
Norges Naturvernforbund
Organisasjonen vart stifta 1914 under namnet Landsforeningen for Naturfreding i Norge, og fekk sitt noverande namn etter ei omordning i 1963. Det opphavlege føremålet til Naturvernforbundet var å verne om naturen i landet med eigenarten, dyre- og platelivet der. I dag arbeider organisasjonen med alt som fell inn under det moderne omgrepet som gjeld natur- og miljøvern. Naturvernforbundet driv ei omfattande opplysningsverksemd overfor ålmenta, tek initiativ overfor styresmaktene i natur- og miljøvernsaker og uttalar seg i saker som vert lagt fram knytt til styresmaktene. Organisasjonen er delt inn i 18 fylkeslag, 100 lokallag og husa i 2006 om lag 20 000 medlemmer.
Forbundet gir ut tidsskriftet Natur & Miljø og har ein nettstad som er rik på innhald. Sekretariatet ligg i Oslo.
Myrraberarane
Myrraberarane (gresk Μυροφόραι, Myrofóri; kyrkjeslavisk Жены́-мѷроно́сицы; rumensk mironosiţe) viser til personar nemnde i Nytestamentet som direkte knytt til Jesus si grav. Det kan visa til kvinnene ved grava som fann henne tom påskemorgon og blei dei første til å sjå Jesus oppstanden, og til Josef frå Arimatea og Nikodemos, som tok kroppen til Jesus frå krossen og gravla han.
Ein reknar ofte desse personane som myrraberarane:
Oltenița
Oltenița er ein by i Călărași fylke i Romania.
Higham Ferrers
Higham Ferrers  er ein markandsby i grevskapet Northamptonshire i England. Han har kring 6000 innbyggjarar og ligg i Nenedalen i East Northamptonshire, nær grensene til Cambridgeshire og Bedfordshire.
Oltenița
Busetnader
Oltenița er ein municipiu (større bykommune) med den eine busetnaden:
Mariestad
Mariestad er ein svensk by i Västra Götalands län, i landskapet Västergötland. I 2011 hadde han 15,591 innbyggjarar. Mariestad er centralort i Mariestads kommun og var tidlegare residensstad i Skaraborgs län.
Vaupés-departementet
Vaupés er eit departement søraust i Colombia som grensar til Brasil, og dessutan til nabodepartementa Amazonas, Caquetá, Guaviare og Guainía. Hovudstaden heiter Mitú. Andre byar er Caruru og Taraima.
Mariestad
Byen har allsidig industri med bl.a. produksjon av kvitevarer, papir, emballasje og metallvarer. På ein holme i Tidan ligg kongsgarden Marieholm frå 1600-talet, som no er landshøvdingsresidens.
Namnet Mariestad inneheld namnet «Maria» i genitiv, tidlegare stava «Mariæ». Det har endra stavemåte i samsvar med den moderne uttala av «Marie». Mariestad blir på folkemunne kalla «Vänerns pärla» ettersom byen ligg vakkert til ved sjøen Vänern.
Byen blei grunnlagt i år 1583 av hertug Karl, som seinare blei Karl IX av Sverige. Han er oppkalla etter hustrua hans Maria av Pfalz. Mariestad er saman med Kalmar dei einaste byane i Sverige som har domkyrkje, men ingen biskop.
Katrine Sele
Katrine Sele er ein norsk journalist og forfattar. Ho er fødd i København, vaks mellom anna opp i Skottland, Zimbabwe, Bærum og Singapore, og er busett på Vassenden i Sunnfjord kommune.
Ho har gjeve ut artikkelsamlinga Månen er så liten som ein katt (2000), Tvisynt tvilar - eit Oddvar Torsheim-portrett (2001) og Herifrå (2006), eit samtidsdokument om Sogn og Fjordane og Kenneth – historia om Kenneth Sivertsen (2013).
I 2020 fekk ho Samlagsprisen.
Sele vart tilsett som kulturjournalist og -kritikar i Firda i 1998. I 2013 vart ho tilsett som kommunikasjonsrådgjevar ved Høgskulen i Sogn og Fjordane. Per 2021 jobbar ho på Høgskulen på Vestlandet.
Budești
Budești er namnet på fleire stader i Romania:
Ulrik Wiig
Ulrik Erik Grape Wiig var ein fiskar og politikar frå Kistrand i Finnmark som representerte einmannskrinsen Vestfinmarken og Det norske Arbeidarparti på stortinget 1916-18.
Wiig var son til ein handelsmann/faktor i Havøysund i Vest-Finnmark. Han arbeidde i forretninga faren dreiv til han i tida 1885-1910 dreiv fiske og gardsbruk på Vannholmen i Måsøy herad. Frå 1910 var han fiskar frå Gjesvær i same heradet. Gjennom om lag fire tiår var han takstmann vedkomande lån på segl- og motorbåtar i Hypotekbanken. Wiig var også medlem i heradsstyret i om lag 20 år. Hausten 1915 vart han vald til stortingsmann for Vestfinmarken og sat perioden 1916-18 i Protokollkomiteen.
European Soundmix Show
Showet vart ein internasjonal versjon av Joop van den Ende si musikktevling, Henny Huisman Soundmixshow, som vart sendt på nederlandsk fjernsyn fyrste gong i 1985.
Park Geun-hye
Park Geun-hye har studert ingeniørvitskap ved Sogang-universitetet i Seoul. I 1998 vart ho fyrste gongen sett inn som representant i nasjonalforsamlinga i Sør-Korea. Ho ynskte å stilla som presidentkandidat i 2007, men partiet ho representerte, valde å bruka Lee Myung-bak i staden. Sakene ho prioriterer som president er sosial velferd, auka økonomisk demokrati og nasjonal forsoning.
My Boy
«My Boy» er ein song frå 1971. Musikken vart komponert av Jean-Pierre Bourtayre og Claude François, og teksten omsett frå den franske originalversjonen «Parce que je t'aime, mon enfant» til engelsk av Phil Coulter og Bill Martin.
Park Geun-hye
Konfliktfylt presidentskap
Kort etter at Park Geun-hye vart vald til president, bad ho Kim Jong-un, presidenten i Nord-Korea om å ikkje bruka atomvåpen. Dette vart sagt på ein minnedag for at eit sørkoreansk marineskip vart senka, truleg av ein nordkoreansk ubåt. Nord-Korea har seinare brukt hard retorikk mot Park Geun-hye, kalla henne svikefull og falsk og kritisert kjolane ho går i. Kort tid før ho vart president, gjennomførte Nord-Korea ei atomprøvesprenging, og har nyleg truga med å gå til åtak på USA.
My Boy
Richard Harris-versjonen
Skodespelaren Richard Harris framførte songen «My Boy» i ein musikkonkurranse sponsa av Radio Luxembourg i 1971. Trass i at han ikkje vann konkurransen, spelte Harris han inn og gav han ut på singel seinare det året. Songen kom ut på Harris-albumet med same namn og nådde 41. plassen på Billboard pop-lista og 13. plassen på Billboard adult contemporary-lista.
Park Geun-hye
Konfliktfylt presidentskap
Park Geun-hye er ugift og lever åleine. Foreldra hennar vart begge drepne på 1970-talet.
My Boy
Elvis Presley-versjonen
Elvis Presley spelte inn ein versjon av «My Boy» seint i 1973 og gav han ut i 1974 på albumet Good Times. Presley-versjonen av songen nådde 20. plassen på Billboard pop-lista, og låg ei veke på toppen av Billboard adult contemporary-lista i april 1975. «My Boy» nådde òg 14. plassen på Billboard country-lista.
European Soundmix Show
Ulike europeiske land tevla med ein deltakar kvar som skulle etterlikne ein berømt artist. Vinnaren vart vald av ein jury. Kvart land sende to jurymedlemmar, med unntak av i 1996 då det berre var éin, som gav fem, tre, to, og eitt poeng til dei fire landa dei syntest var flinkast.
Ulrik Wiig
Han er gravlagd i Bergen.
Fylkesveg 6930
Fylkesveg 6930 går mellom Røra og Sund i Inderøy kommune. Vegen er 6,6 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 221 i Nord-Trøndelag.
Play Me
«Play Me» er ein song frå 1972 av Neil Diamond frå albumet hans Moods. Songen var den første singelen frå Moods, og vart spelt inn i februar 1972 i Los Angeles. Han vart gjeven ut som singel i mai 1972 og nådde 11. plassen på singellista i USA i september det året. Han var lista av Billboard på 27. plass på lista deira over dei 30 beste songane hans.
Den «fengjande poprock-songen» er ein vals i middels tempo, med brotne akkordar spelt på akustisk gitar, spelt av Richard Bennett. Bennett hadde spelt på nokre få songar på Diamond-albumet Stones i 1971. Moods var det første heile albumet han deltok på med han, og han spelte på alle Diamond-albuma etter det fram til 1987, og turnerte med han i 17 år.
Mottaking
«Play Me» er ein publikumsfavoritt, særleg blant kvinnene som ber plakatar med «Neil, Play Me» på konsertane hans I følgje Melissa Ruggieri som skreiv for Media General om ein konsert i 2008: Diamond [i ein alder av 67] har framleis evnen til å sjarmere, sjølv om han ikkje gjorde stort anna enn å riste litt på augnebryna mot kvinnene i publikum og lokka fram tenåringsliknande hyl—særleg 'Play Me' hadde ein bisarr pirrande effekt."
Visesongaren Mary Lee Kortes spelte songen i 2000 i New York, og indikerte at ho hadde mista jomfrudomen til songen. Nancy Sinatra sa «'Play Me' er min favoritt [Neil Diamond]-song, fordi han er sexy.»
Han vert òg hylla av kritikarar og musikarar og vert rekna som ein av dei topp ti favorittsongane til den amerikanske forfattaren og kritikaren David Wild. Wild trekte særleg fram linjene «You are the sun, I am the moon, / You are the words, I am the tune, / Play me», og andre forfattarar har sitert desse linjene òg. Teksten har òg vorte kritisert. Janice Kennedy sa om songen at han var «ei øving i nagl på tavle-smerte: 'Song she sang to me, song she brang to me.'» Martin Pearson kritiserte òg den linja og sa «Ugh! It's "brought", you horrible little American!»
Gleebreen
Gleebreen er ein liten isbre omgjeve av to armar av Dismal Ridge, som flyt austover til Roaring Valley i Antarktis. Han fekk dette namnet av den newzealandske Victoria University of Wellington Antarctic Expedition i 1960–61, på grunn av ei kjensle av glede då dei såg isbreen gjennom tåka på Dismal Ridge. Dette gjorde at dei klarte å orientete seg i tilhøve som elles gjorde navigeringa særs vanskeleg.
Pregarten
Pregarten er ein by og ein kommune i distriktet Freistadt i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 27,8 km² og i kring 5 300 ibuarar. Byen Pregarten med sine knappe 3 000 ibuarar ligg 425 meter over havet.
Valdemar Rautio
Karl Johan Valdemar Rautio var ein finsk friidrettsutøvar frå Vaasa som vart europameister i tresteghopp i 1946.
Rautio gjorde sitt livs lengste tresteghopp på 15,48 m i året 1945. I 1946 vann han trestegtevlinga under EM i friidrett 1946 i Oslo med eit hopp på 15,17 meter, to centimeter lengre enn Bertil Johnsson og 21 centimeter framom Arne Åhman, begge frå Sverige. Vinnarhoppet var det lengste i verda i 1946-sesongen. To år seinare, då Arne Åhman vart olympisk meister i tresteghopp under Sommar-OL 1948 i London, enda Rautio som sjettemann med sine 14,70 meter.
I Brussel under europameisterskapen 1950 vann Leonid Sjtsjerbakov trestegøvinga med 15,39 meter, Rautio tok sølvmedaljen med 14,96 meter som best. Under Sommar-OL 1952 heime i Finland hopp Rautio ikkje lengre enn 14,14 meter i kvalifiseringa, langt unna finaleplass.
Rautio, som vart finsk meister i tresteghopp i 1944, 1946, 1947 og 1950, døydde 52 år gammal i Nurmijärvi.
Dance into the Light
Dance into the Light er det sjette soloalbumet til den engelske musikaren Phil Collins, gjeve ut 8. oktober 1996 i USA og 28. oktober 1996 i Storbritannia. Det fekk fokus fordi det var det første albumet Collins gav ut som soloartist etter at han slutta i Genesis tidlegare på året. Han hadde med seg gjester på korvokal, som Arnold McCuller og Amy Keys.
Albumet fekk negativ omtale av dei fleste kritikarane, medan somme peikte på nokre gode punkt på albumet. Det selde heller ikkje særskild bra og trass i at det nådde 23. plassen på den amerikanske Billboard 200, vart albumet det minstseljande albumet hans til då. Dance into the Light selde til gullplate i USA og totalt 850 000 eksemplar. Albumet var det første av Collins som ikkje inneheldt hitsinglar som nådde topp 40 i USA. Tittelsporet nådde berre 45. plassen, men gjekk inn på topp 10 i Storbritannia.
Trass i skuffande salstal la Collins ut på turné i USA etter albumet, som av ein av dei mest innbringande turneane det året med mange utselde konsertar. Albumet markerte òg debuten til Vine Street Horns, som erstatta Phenix Horns.
Historie
Etter skuffande sal for det førre albumet, Both Sides, valde Phil Collins å lage det mest livlege albumet han hadde laga sidan No Jacket Required i 1985. Med untak av «Just Another Story», inneheld albumet mange livlege songar, som den Beatles-inspirerte «It's in Your Eyes», «Wear My Hat» og tittelsporet på albumet.
Collins nytta ikkje trommemaskin i det heile på albumet.
«Dance into the Light» var den einaste songen på albumet som vart gjeven ut på samleplata ...Hits.
Medverkande
Frå plateomslaget.
Produksjon
Røra
Røra er ein tidlegare kommune i tidlegare Nord-Trøndelag fylke. Kommunen vart skipa i 1907 då han vart skilt ut frå Inderøy. Frå 1962 vart Røra saman med Sandvollan innlemma i Inderøy kommune att.
Namnet Røra kan koma av norrønt røyr, lyske, etter forma på bukta som vert danna av fjorden, eller av rør, som i kant.
Tom B. Hansen
Tom Birger Hansen er ein dansk tidlegare mellomdistanseløpar frå Århus som vann sølvmedaljen på 1500 meter ved europameisterskapen 1974.
Aktiv
Hansen sletta i 1970 den 15 år gamle danske rekorden til Gunnar Nielsen på 1500 meter. Den 29. juli sprang han på Stockholms stadion i mål på 3.40,6 og vart andremann i løpet etter norske Arne Kvalheim, som vart klokka inn på 3.40,2. Sommaren 1972 mista Hansen landsrekorden til Gerd Larsen. Knapt seks veker seinare tok Hansen den 9. august tilbake rekorden då han vann eit stemne i Helsinki på den fine tida 3,38,9. Under dei olympiske sommarleikane i München i september kvalifiserte han seg til finalen på 1500 m, der han på sisterunda gav han opp og enda sist.
Den 25. juni 1973 forbetra Hansen danmarksrekorden til 3.36,8 ved eit stemne heime i Århus. I juli 1974 viste han at den gode forma var intakt då han i Stockholm med 3.37,0 vart andremann etter verdseinaren John Walker frå New Zealand. 1500-metersfinalen under Friidretts-EM 1974 i Roma fann stad 8. september. Løpet gjekk lenge i eit moderat tempo, noko som gagna den uvanleg spurtsterke Hansen. Ut av siste sving kleiv han opp i leiinga og såg ut til å gå å mot ein klar siger, heilt til austtyske Klaus-Peter Justus kom frå langt bak i feltet og passerte dansken få meter føre mållinja.
Etter 1975-sesongen lukkast Hansen ikkje å halde tidlegare toppnivå.
Wartberg ob der Aist
Wartberg ob der Aist er ein kommune ('Marktgemeinde') i distriktet Freistadt i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 19,4 km² og i kring 4 200 ibuarar. Landsbyen Wartberg ligg 477 meter over havet og hyser 1200 ibuarar, resten av folkesetnaden fordeler seg på 27 små og større grender ('Ortschaft').
Glezenbreen
Glezenbreen er ein isbre som flyt aust frå Endeavour Massif i Kirkwood Range i Victoria Land i Antarktis. Isbreen flyt langs nordsida av Ketchum Ridge til Tripp istunge. Han vart kalla opp etter kapteinløytnant Glenn F. Glezen i U.S. Navy som var administrerande offiser i Task Force 43 under Operasjon Deep Freeze I og IV, 1955–56 og 1958–59.
Peter Georg Bang
Peter Georg Bang var jurist, embetsmann og den fjerde statsministeren i Danmark.
Georgebreen
Georgebreen er ein dalbre vest i Anare Mountains i Antarktis. Han spring ut aust for Mount Burch og flyt nordvest forbi Mount Kelly til Lillie bretunge på kysten. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–65, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Robert Y. George, ein zoolog ved McMurdo-basen i 1967–68.
Peter Georg Bang
Bang var direktør for Danmarks Nationalbank frå 1836 til 1845. Frå 1845 til 1848 var han rådgjevar for Christian VIII i konstitusjonsspørsmål.
Highbridge i Somerset
Highbridge  er ein liten marknadsby i grevskapet Somerset i England. Han har kring 4500 innbyggjarar og ligg nær munningen til elva Brue. Han ligg om lag 32 km nordvest for Taunton.
Chantilly
Chantilly er ein kommune nord i Frankrike, i departementet Oise i regionen Hauts-de-France. Ved folketeljinga i 2014 hadde han 10 861 innbyggjarar; det større byområdet har rundt 37 000.
Chantilly ligg i elvedalen til Nonette, midt i Chantilly-skogen. Historisk har Chantilly vore knytt til huset Montmorency og prinsane av Condé, som var syskenbarn av dei franske kongane.
Staden er kjend for Slottet i Chantilly, som i dag husar kunstsamlinga Musée Condé. Ved slottet finst også ein imponerande stallbygning (Grandes Écuries) frå 1700-talet som i dag huser hestemuseet Musée Vivant du Cheval. Hesteal og hesteløp har lenge vore viktige i området, og Chantilly-banen (Hippodrome de Chantilly) held mellom anna det årlege løpet Prix du Jockey Club.
Neoplasi
Neoplasi (frå gamalgresk νεο- neo- «ny» og πλάσμα plasma «formasjon, skaping») er ei unormal vekst av cellevev. Veksten formar ofte ei neoplastisk masse, ein såkalla neoplasme, betre kjent i ålmenta som svulst eller tumor.
Øyvind Østerud
Øyvind Østerud er ein norsk statsvitar. Han var professor i statsvitskap ved Universitetet i Oslo. Han var professor i konflikt- og fredsforsking frå 1980 til 1985 og deretter professor i internasjonale konfliktstudium frå 1985. Han har særleg publisert om demokrati, styreformer og regimeendringar, geopolitikk og internasjonale konfliktar, suverenitet og nasjonalisme.
Neoplasi
Verdsorganisasjonen for helse klassifiserer neoplasmar (eller svulstar) i fire hovudgrupper: benign (godarta) neoplasme, karsinom in situ, malign (vondarta) neoplasme og neoplasmar med ukjent utgangspunkt. Ein malign svulst er kreft.
Chantilly
Byen er også kjend for sine blonder (Chantilly-blonder) og er opphav til det franske ordet for krem, crème chantilly eller berre chantilly.
Øyvind Østerud
Karriere
Østerud tok magistergraden ved Universitetet i Oslo i 1970. I 1974 forsvarte han doktorgraden ved London School of Economics (LSE). I 1980 vart han utnemnt til professor i fredsforsking, som Johan Galtungs etterfølgjar i den lærestolen som Stortinget hadde oppretta i 1967. Etter ønskje frå Østerud vart fagområdet frå 1985 kalla internasjonale konfliktstudium.
Frå 1998 til 2003 leidde Østerud makt- og demokratiutgreiinga). Detta var eit stort tverrfagleg samfunnsvitskapleg forskingsprogram med eit budsjett på 50 millionar kr. Hovudkonklusjonen til utgreiinga var at demokratiet var i ferd med å forvitra, i og med at makt hadde vorte overførd frå folkevalde organ som stod til ansvar for borgarane i val, til ikkje-folkevalde organ og rettsvesen, ved at innbyggjarane var tildelt individuelle rettar.
Han har skrive to innføringsbøker i statsvitskap som er det første møtet til dei fleste norske studentar med faget (Statsvitskap: innføring i politisk analyse og Invitasjon til statsvitskap). Dessutan har han vore redaktør for Statsvitenskapelig leksikon, som gjev eit oversyn over terminologien til faget.
Han har vore ein av sju redaksjonsmedlemmar i Nytt Norsk Tidsskrift. Øyvind Østerud var styreleiar ved Institutt for fredsforsking (PRIO) 2003–2006. Han har vore medlem av redaksjonsrådet for Journal of Peace Research. Sidan 1983 har han vore rådgjevar for Den Norske Nobelkomite. Han vart vald inn i Det Norske Videnskaps-Akademi i 1995 og var visepreses for akademiet og deretter preses i perioden 2008–2011.
Al-Hasakah guvernement
Al-Hasakah guvernement (arabisk الحسكة, Muḥāfaẓat al-Ḥasakah, kurdisk پارێزگای حەسیچە/Parêzgeha Hasce, assyrisk ܓܙܪܬܐ, Gozarto) er eit guvernement heilt nordaust i Syria. Det utmerker seg med frodige landområde, mykje vatn, vakker natur og mange hundre arkeologiske stader. Det utgjer ein del av regionen Al-Jazira.
Demografi
Innbyggjarane i al-Hasakah guvernement består av forskjllige etniske og kulturelle grupper, og dei største er arabarar, assyrarar, kurdarar, og ein minoritet er armenarar. Ei folketeljing i 2004 talte 1 275 118 i regionen, og i 2007 var talet estimert å vere 1 377 000.
Distrikt og underdistrikt
Guvernementet har fire distrikt (Mintaqa). Desse er vidare delt inn i 16 underdistrikt (nawahi):
Arkeologi
Khabur, som flyt 440 km gjennom al-Hasakah, var åstad for ein av dei tidlegaste sivilisasjonane i verda. Dei viktigaste arkeologiske stadane er:
Stonglandet kyrkje
Stonglandet kyrkje er ei langkyrkje frå 1896 i Senja kommune i Troms og Finnmark.
Byggverket er i tre og har 240 sitjeplassar.
Highworth
Highworth  er ein marknadsby i grevskapet Wiltshire i England, om lag 10 km nordaust for sentrum av Swindon. Han vert ofte skildra som «inngangsporten til Cotswolds».
Rainbow Bridge
Rainbow Bridge er det femte studioalbumet til Jimi Hendrix, gjeven ut i oktober og november 1971. Det var det andre albumet som kom ut etter Hendrix døydde og vart miksa og sett saman av Eddie Kramer, John Jansen og Mitch Mitchell. Det har aldri vorte gjeven ut på CD på denne forma.