cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Laudal
Laudal er ei grend i Lindesnes kommune i Agder. Laudal er eige sokn og var eigen kommune frå 1899 til 1964. Soknet tilsvarar den tidlegare kommunen.
Samfunn
I Laudal sentrum ligg Laudal barnehage. Ved sida av barnehagen ligg Laudal skule. Skulen er ein fådelt barneskule. Det betyr at klassane er fortrinnsvis kvar for seg i basisfaga; rekning, norsk og engelsk. I dei andre faga er klassane saman på tvers av klassetrinn. Skulen har òg SFO.
Laudal kommune
Kommunen blei oppretta i 1899 då han blei skilt ut frå Øyslebø og Laudal kommune; den tidlegare kommunen var 250 km² og hadde 1827 innbyggarar då han blei delt.
I 1964 blei Laudal slått saman med Øyslebø, bortsett frå Brunvatne; Bjelland, bortsett frå Ågedal/Midtbø; den nye kommunen fekk namnet Marnardal. Ved samanslåinga var Laudal kommune 93 km² og hadde 560 innbyggarar.
Timewind
Timewind er det femte albumet til Klaus Schulze. Det kom ut i 1975 og var det første soloalbumet til Schulze der han nytta ein sekvensar.
Laudal
Laudal kyrkje
Laudal kyrkje er ei krosskyrkje i tre som blei bygga i 1826. Kyrkja har 300 sitteplassar.
Timewind
Oversyn
Albumet består av to spor, eit på kvar side av den originale vinylutgåva. Timewind har vorte kalla ein elektronisk versjon av ein indisk raga. Det minnar på mange måtar om Tangerine Dream-albumet Phaedra frå 1974 og det Berlinskulen gjorde. Føremålet med Timewind var å framkalle ein tidlaus tilstand hos lyttaren.
Titlane på dei to spora refererer til komponisten Richard Wagner. Bayreuth er byen i Bayern der Wagner hadde eit operahus bygd for den første framføringa den massive Ringsyklusen hans. Wahnfried er namnet på heimen til Wagner i Bayreuth.
Mark Dodson
Mark Dodson er ein britisk plateprodusent og lydteknikar, som hovudsakleg har arbeidd med artistar innan heavy metal. Han er mest kjend for å ha produsert album for Anthrax og Suicidal Tendencies.
Timewind
Oversyn
«Bayreuth Return» vart improvisert fram med ein tospors lydbandopptakar på eitt forsøk. Rytmen er eit enkelt analog sekvenser-mønster, som vert transponert og manipulert i sanntid. «Wahnfried 1883» er på den andre sida eit langsamt stykke som vart komponert på førehand og spelt inn med fleire lydspor oppå kvarandre.
Innhald
Disk 1
Disk 2
Heile disk to er bonusspor på CD-utgåva.
San Francisco internasjonale lufthamn
San Francisco internasjonale lufthamn (offisielt: San Francisco International Airport, ofte berre kalla SFO) er ei stor internasjonal lufthamn som ligg 21 km sør for bykjernen i San Francisco, California, USA, nært ved dei mindre byane Millbrae og San Bruno. Lufthamna har ruter til andre stader i Nord-Amerika og til Europa, Asia og Australasia.
Lufthamna har mange servicetilbod for passasjerane, mellom anna eit stort utval av mat- og drikkestader, butikkar, oppbevaring av bagasje, dusjar, ein medisinsk klinikk og assistanse for passasjerar som har gått seg bort.
Historie
Flyplassen blei opna den 7. mai 1927 på eit 150 dekar (607.000 m²) stort område som tidlegare hadde vore beitemark. Landet blei leigd ut av den framståande lokale grunneigaren Ogden L. Mills, (som igjen hadde leigd området frå bestefaren hans Darius O. Mills) og bli kalla Mills Field Municipal Airport. Flyplassen heitte Mills Felt til 1931, då han blei omdøypt til San Francisco Municipal Airport. Municipal blei erstatta med International i 1955.
US Weather Bureau begynte å gjere vêrobservasjonar på Mills Field i mai 1927. Vêrobservasjonane heldt fram under National Weather Service, som blei halde ved like av Bay Area vêrvarslingskontor i kontrolltårnet, fram til kontoret blei flytta til Redwood City.
United Airlines brukte Mills Field-flyplassen samt Oakland Municipal Airport for sine tenester utover 1930-talet.
Frå 1935 av brukte Pan American World Airways anlegget som terminal for sitt China Clipper-sjøfly, som flaug over Stillehavet.
Rosenstare
Rosenstare (Pastor roseus) er ein sporvefugl i starefamilien som hekkar i Søraust-Europa til Sentral-Asia og overvintrar på det indiske subkontinentet.
Slektnamnet Pastor kjem frå latinsk og tyder «hyrde», det spesifikke artsnamnet roseus er latin for «rosefarga».
Skildring
Hekkeområdet til denne fuglen er i steppar, halvørkenar og ørkenar i Sentral-Asia og Søraust-Europa. Han hekkar frå nordvestlegaste Kina, via Kasakhstan, Kirgisistan, Tadsjikistan, Usbekistan og Turkmenistan til Sør-Russland, Ukraina, Aserbajdsjan og Armenia. Det sørlege området strekker seg inn i Afghanistan og Iran. Uregelmessige eller meir spreidde hekkar dei utanfor dette området i Søraust-Europa og Tyrkia. Han er ein sterk trekkfugl, og overvintrar i India og Sri Lanka. Rosenstarar er vanlege i India om vinteren, ofte i større mengd større enn starar og hyrdestarar. Rosenstare er ein steppefugl på ope jordbruksland. I år der svermande grashopper og andre insekt er rikeleg, vil han bryte ut langt utanfor kjerneområdet, med eit monaleg tal som når Frankrike, Storbritannia og Irland. Fåtalige, einskilde individ streifar òg til Fennoskandia med registreringar så langt nord som til Gamvik kommune, og dessutan vestover til Island og sør til Sør-Afrika.
Rosenstarar er svært sosiale fuglar, og dannar ofte store, støyande flokkar, kan nokon gangar skade kornavlingar og frukthagar; fuglane blir tiltrekte sterkt av blomstrande tre. Likevel kan dei òg vere gunstige for landbruket fordi dei beitar på grashopper. Fuglane hekkar i tronge koloniar i ein kort hekkesesong, tidfesta for å dra nytte av toppmengda av grashopper mellom månadene mai til juni. Rosenstare er ein kolonihekkar, og er til liks med andre starar dannar dei store vinterflokkar. Utanfor hekkesesongen er dietten variert og sett saman av frukt, insekt, frø og nektar. Songen er ei typisk blanding av rasling, knirking og skrangling, framført med mykje vengeskjelving.
Ein trur 123 000-460 000 individ hekkar i Europa og at dette er ca. ein fjerdepart av den globale populasjonen. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.
For perioden 2000 til 2020 finst det årleg i gjennomsnitt ca. 17. registrerte individ i landet, spreidd langs kystkommunane frå Hvaler kommune til Vardø. Fylkesvis er dei fleste registreringar gjort i Rogaland, Agder, Vestland og Nordland, og flest i perioden juni til oktober, med høgaste tal i haustmånadene.
Bruce Palmer
Bruce Palmer var ein kanadisk musikar som er mest kjend som bassist i rockegruppa Buffalo Springfield.
Faren til Palmer spelte fiolin og var orkesterleiar, medan mora var målar og keramikar. Då sonen var 11 år, fekk han den første gitaren sin av faren og starta tidleg å spele på skulen. Bandet utvikla seg seinare til å bli det ganske suksessfulle banda Robbie Lane & The Disciples. Seinare spela han i det britisk-inspirerte Jack London & The Sparrows, som etter at Palmer hadde slutta utvikla seg til det kjende bandet Steppenwolf. Tidleg i 1965 slutta han seg til The Mynah Birds og det var her han møtte Neil Young. Gruppa vart fronta av den seinare funk-legenda Rick James og fekk kontrakt med Motown Records. Men på grunn av problem andre bandmedlemmer kom ut for, enda det med at Palmer drog saman med Young til California for å møte Stephen Stills som dei hadde møtt nokre år tidlegare i Canada.
Ved ein tilfeldigheit møtte dei Stills i Los Angeles og dei danna saman med Richie Furay på rytmegitar og Dewey Martin på trommer Buffalo Springfield. Gruppa får tidleg eit gjennombrot, med blant anna songar som «Bluebird» og «Mr. Soul» som vart utvikla til lange, timinutts nummer. Gruppa hadde berre ein stor nasjonal hit, nemleg «For What It's Worth», men lokalt vart populariteten deira berre utfordra av The Byrds og The Doors.
Palmer fekk tidleg eit dop-problem og vart gjentekne gonger arrestert for misbruk av narkotiske stoff. Desse problema, saman med at han stadig fordjupa seg i kompliserte tekstar, gjorde at han etterkvart vart sosialt isolert frå dei andre i gruppa. Etter enno ein arrestasjon, vart han deportert tilbake til Canada tidleg i 1967, og Palmar vart erstatta av Jim Fielder og Ken Koblun. Rett etter dette forlét òg Young gruppa etter krangling med Stills og Buffalo Springfield spelte den mest kjende konserten deira på Monterey Pop Festival i juni 1967 med Doug Hastings og David Crosby i staden for Young. Palmar var på denne tida tilbake i Toronto.
Men Palmer drog tilbake til USA og gav seg ut for å vere ein forretningsmann og vart teke opp i gruppa igjen, for øvrige saman med Young. Men Palmar hadde framleis dei same problema. I januar 1968 vart Palmer sparka frå gruppa og erstatta av Jim Messina. I april 1968 vart derimot heile bandet oppløyst.
Palmer tek seg inn i tilhøve til dei personlege problema sine og sommaren 1969 er han tilbake på arenaen i to veker som bassist for Crosby, Stills, Nash, & Young. I 1970 er han tilbake i Toronto og spelte frå tid til annan med Luke & The Apostles tidleg i 1970.
I 1971 gav Palmer ut det einaste soloalbumet sitt, The Cycle is Complete. Albumet er prega av psykedelisk musikk., med lange jam-sekvensar som «Alpha-Omega-Apocalypse», «Oxo», og «Calm Before the Storm». Albumet er kalla ein jazza versjon av Skip Spence sitt Oar eller Syd Barrett sine to soloalbum,--ein auralisk, dop-påverka nervøst samanbrot. Albumet vart forståeleg nok ein kommersiell katastrofe og Palmer trekte seg tilbake frå musikkbransjen.
I 1977 vart Palmer med den tidlegare vokalisten og gitaristen i Kensington Market Band, Keith McKie og gitarist Stan Endersby på ein del lokale konsertar i Toronto.
I 1982-1983 deltok Palmer som bassist i Trans Band, bandet til Neil Young på denne tida, og spelte med han på Tran-turneen i Amerika og Europa, mellom anna i Drammenshallen.
Palmer vart i 1996 innlemma i Rock and roll Hall of Fame saman med dei andre bandmedlemmene i Buffalo Springfield. Han døydde av hjarteattakk i 2004.
Elliot Mazer
Elliot Mazer er ein USA-amerikansk lydteknikar og plateprodusent, mest kjend for arbeidet sitt med Linda Ronstadt, Neil Young, Bob Dylan, The Band og Janis Joplin. I tillegg har han arbeidd på film- og fjernsynsprosjekt for NBC og ymse sjølvstendige studio. Han har òg vore lærar ved University of North Carolina at Asheville og Elon University.
Mazer var konsulent ved Stanford University sitt Computer Center for Research in Music and Acoustics frå 1976 til 1984. Han designa det første heildigitale platestudioet i verda og var med å finne opp «D-zap», som var eit apparat som gjorde det mogeleg å avsløre mogelege straumsjokkfarar i studio. Mazer var direktør i Artificial Intelligence Resources Inc. seint i 1980-åra. Her utvikla han AirCheck Monitoring system, som han selde til Radio Computing Services (RCS). Frå 1989 til 2005 var Mazer visedirektør i New Business Development for RCS i New York.
Café de Cluny
Café de Cluny var ein kjend kafé i Paris på hjørnet Boulevard St Germain og Boulevard St. Michel i Latinarkvarteret. Kaféen var grunnlagd i 1869.
Mange kjende kunstnarar og forfattarar som Paul Verlaine, Arthur Rimbaud, Arthur Koestler, Raoul Ponchon, Marguerite Duras, André Malraux, Jean-Paul Sartre og Simone de Beauvoir var faste gjestar. Café de Cluny var favorittkaféen til Ernest Hemingway.
Om Raoul Ponchon er det skrive: «Han åt frukost alle dagar i veka på café de Cluny. Han kom att om ettermiddagen for å ta eit glas absint.»
Ernest Delahaye måla Verlaine med eit glas absint sittande i kaféen i første etasje. Møteplassen for desse var i andre etasje som såg meir ut som eit bibliotek enn ein restaurant. Filosofane møttest her kvar onsdag og forfattarane på laurdags morgon. I motsetnad Café Les Deux Magots og Café de Flore lenger ned i gata kunne dei møtest her utan at turistar sat og var nyfikne.
Kaféverten Jean-Marcel Toledo omtalte Café de Cluny som ein «litterær og filosofisk kafé».
Al-Kharibah
Al-Kharibah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Paul Fjermstad
Paul Andreas Olsson Fjermstad var ein norsk lærar, gardbrukar og stortingsmann frå Strinda i Sør-Trøndelag.
Fjermstad var son til ein gardbrukar. Sjølv gjekk han Klæbu seminar, og vart seminarist i 1861. Han var lærar 1861-62 i Børsa og 1862-66 ved Trolla Bruk i Trondheim. Dei to neste åra var han lærar og kyrkjesongar i Nesset i Romsdal og attåt lærar ved ein lærarskule i bygda. 1868-71 var han lærar og kyrkjesongar i Børsa. Etter å ha forpakta kyrkjegarden i Børsa ei tid, kjøpte han i 1873 ein gard i Melhus. Denne garden selde han i 1879 og kjøpte garden Reitgjerdet i fødebygda Strinda. Han dreiv Reitgjerdet til 1898, då kjøpte han Vestre Moholt i same heradet.
Fjermstad var medlem av heradsstyret i Nesset 1867-68, i Børsa 1870-71, Melhus 1874-79, Strinda 1899-1910. Ordførar i Strinda 1899-1908. Han hadde ei rekke verv for offentlege og private institusjonar og tiltak. Mellom anna var han formann for landbruksskulen i amtet, medlem av amtsutvalet, av tilsynskommisjonen for Rotvoll asyl frå 1889 og pleiestiftinga Reitgjerdet frå 1900. Medlem av representantskapen i Noregs Bank 1884-90. Styreformann i A/S Strinda Teglverk. Elles var han medlem av vassdragskommisjonen av 1909.
Fjermstad representerte Søndre Trondhjems amt på Stortinget periodane 1886-88, 1898-1906, og Strinda krins 1906-09 og 1913-15. Han møtte fyrste gongen på Stortinget 5.-26. juni 1884, som 1. varamann i staden for Diderik Iversen, var då medlem av vegkomiteen. Valperioden 1886-88 var han medlem av kyrkjekomiteen. Frå 1898 til 1909 var han medlem av Lagtinget og av vegkomiteen, sekretær i komiteen 1906-07 og nestformann 1908-09. Også i sin siste periode på tinget, 1913-15, var han med i Lagtinget og vegkomiteen, var både nestformann og formann i vegkomiteen. I 1913 også medlem av reguleringskomiteen.
Han døydde på Moholt i Strinda i 1921.
Fylkesveg 394 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 394 i Sogn og Fjordane går mellom Tysse og Straumsnes i Fjaler kommune. Vegen er 4,3 km lang.
Natalja Lisovskaja
Natalja Benediktovna Lisovskaja er ein sovjetisk-russisk friidrettsutøvar som tevla i kulestøyt for Sovjetunionen. Ho dominerte kuleøvinga i siste halvpart av 1980-talet med VM-gull 1987 og OL-gull i 1988 som høgdepunkt. Under eit stemne i Moskva i 1987 sette ho med 22,63 m dagens (2014) gjeldande verdsrekord.
Aktiv
Lisovskaja er gift med sleggjekastaren Jurij Sedykh. Paret har vore busett i Paris i Frankrike sidan fyrste halvdel av 1990-åra.
Aleksandr Averbukh
Aleksandr Averbukh er ein russisk-israelsk tidlegare stavhoppar, fødd i Irkutsk i dåverande Sovjetunionen. Han vann gullmedaljen både under EM 2002 i München og EM 2006 i Göteborg. I tillegg har han vunne sølvmedalje under VM 2001 i Edmonton, samt ein bronsemedalje under VM 1999 i Sevilla. Averbukhs personlege rekord på 5,93 m vart sett i 2003. Han konkurrerte for Israel frå 1999, tidlegare for Russland.
Aktiv
Til liks med faren var Averbukh tikjempar, han presterte 8084 poeng i 1997. Under europameisterskapen innandørs i 1998 deltok han for Russland i mangekampen og vart nummer seks.
Han utvandra så til Israel og vart israelsk statsborgar 3. august 1999. Straks etter deltok han for landet i VM i friidrett 1999 i Sevilla, der han vann bronsemedaljen med 5,80 m. I 2000-sesongen vart han europameister i stavhopp innandørs, og nummer ti i same øvinga under sommarleikane i Sydney. Året etter vann han stavhopptevlinga i universiaden. Same sesongen tok han sølvmedaljen under friidretts-VM i Edmonton, bakom Dmitri Markov som representerte Australia. Både Markov og Averbukh var ferske utvandrarar frå Russland.
Averbukh nådde toppen då han vann gullmedaljen i stavhopp i EM 2002 i München. Han var då åleine om å ta seg over 5,85 m. I 2003 sette han med 5,93 meter personleg bestenotering, i 2014 framleis israelsk rekord. Under dei olympiske sommarleikane i Aten i 2004 enda han på åttandeplass.
Trass i at han stoppa på 5,70 m i EM-tevlinga 2006 i Göteborg lukkast han å forsvare EM-tittelen frå 2002. Under verdsmeisterskapen i Osaka i 2007 kom han derimot på sjuandeplass, endå om han då tok seg over 5,81 m.
Al-Kharifi
Al-Kharifi er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Jim Messina
James Melvin «Jim» Messina er ein amerikansk gitarist som var medlem av Buffalo Springfield og så eit av dei originale medlemmane i countryrockbandet Poco, før han i lag med Kenny Loggins skapte softrockduoen Loggins and Messina.
Karriere
Då han var i Buffalo Springfield var han både lydteknikar, plateprodusent og til slutt bassist (han erstatta Bruce Palmer) på det siste albumet deira.
Moondawn
Moondawn er det sjette albumet av Klaus Schulze. Det kom ut i 1976, og igjen i 1995 og 2005 med bonusspor. Moondawn er det første albumet til Schulze som vart spelt inn i same stil som Berlinskulen.
Stehag
Stehag er ein tettstad i Eslövs kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 1 129 innbyggjarar.
Jim Messina
Karriere
Messina og Richie Furay, eit anna medlem i Buffalo Springfield, danna så Poco etter at Buffalo Springfield vart oppløyst. Messina spelte sologitar og song, samt at han skreiv nokre songar for bandet. Etter å ha spelt inn to studioalbum og eit konsertalbum forlet han Poco.
Stavsnäs
Stavsnäs er ein svensk tettstad i Värmdö kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 727 innbyggjarar.
Jim Messina
Karriere
Etter Poco fekk Messina kontrakt med Columbia Records som sjølvstendig produsent. Messinga vart først introdusert for Kenny Loggins sommaren 1970, medan han framleis spelte med Poco. Loggins møtte Messina i desember 1970 der dei to spelte inn fleire av songane til Loggins og etter kvart spelte dei inn eit heilt album. Kenny Loggins with Jim Messina Sittin' In, som kom ut i november 1971. I lag med bandet Messina hadde samla saman turnerte dei og hadde mot slutten av 1976 seld heile 20 millionar album i lag. I 1976 splitta dei lag og begge la ut på solokarriere. Messina lagde fleire album utan å gjere særleg inntrykk på platekjøparane, medan karrieren til Loggins tok av.
I 1989 var Messina tilbake i den originale besetninga til Poco for ein turne og albumet «Legacy».
I 2005 la Messina ut på turne att med Loggins. Dette resulterte i «Loggins and Messina Live - Sittin' in Again at Santa Barbara Bowl.»
Slaget ved Staffarda
Slaget ved Staffarda vart utkjempa under niårskrigen i Piemonte-Savoie, nord i dagens Italia, den 18. august 1690. Hendinga var det første store møtet på den italienske krigsskodeplassen sidan Victor Amadeus, Hertugen av Savoie, hadde gått inn i Storalliansen mot Frankrike tidlegare på året. Slaget vart ein klår siger for den franske kommandanten Nicolas Catinat, som etterpå tok andre festningsbyar i Piemonte. Franskmennene tok òg over det meste av Hertugdømet Savoie, men på grunn av sjukdom, mangel på infanteri og problem med å få forsyningar, klarte ikkje Catinat å kringsette hovudstaden til Amadeus, Torino som kong Ludvig XIV hadde håpa på.
Bakgrunn
I 1690 var niårskrigen inne i det tredje året sitt. Den største delen av styrkane på begge sider av krigen var oppteken i Dei spanske Nederlanda. Langs Rhinen - der krigen viste seg å ikkje bli meir avgjerande enn det nederlandske felttoget - sette dei tyske fyrstane inn mesteparten av soldatane sine mot Frankrike. Det eine området der dei allierte håpte på å tvinge open ei dør inn i Frankrike, var i Italia.
Områda til Victor Amadeus II, hertug av Savoie, var delte inn i fleire fråskilde område: grevskapet Nice, Hertugdømet Savoie, Hertugdømet Aosta og fyrstedømet Piemonte. Nice låg i regionen ved Middelhavet der Alpane møter havet, Savoie låg i regionen der Alpane grensar til den franske provinsen Dauphiné og Piemonte, med hovudstaden Torino og den viktigaste og mest folkerike regionen, knytte fjella til Podalen.
Kong Ludvig XIV tenderte til å rekne Savoie som ein del av sitt område, og trass i at Amadeus prøvde å halde på sjølvstendet sitt, var han ikkje noko meir enn ein vasall som vart tvungen til å følgje ønska til den franske kongen. Sjølv før krigen braut ut hadde Ludvig sendt styrkar inn i Italia og hadde kontroll over festningane Pinerolo i vest, som vart annektert av Frankrike femti år tidlegare, stikk i strid med freden i Cherasco i 1631, og i aust i Hertugdømet Montferrat, festninga Casale, som franskmennene tok i 1681 etter Ferdinand Karl, hertugen av Mantova, overgav festninga til Ludvig i byte mot ei betaling på 1 000 000 livres og ei årleg utbetaling på 60 000 livres.
Opptakt
I starten av 1690 hadde ikkje Amadeus enno gått imot Ludvig. Sjølv om den vesle armeen hans (8 000 mann i starten av 1690) berre førte til fransk forakt, forstod Ludvig at han måtte halde Savoie nær seg. Franskmennene ignorerte Amadeus sine ønske om sjølvstyre og søkte garantiar og kom med eigne krav til hertugen. Amadeus skulle anten sende 2 000 infanteristar og tre dragonregiment for å assistere dei franske styrkane i Dei spanske Nederlanda – nesten halve armeen hans - eller så skulle han slå styrkane sine saman med styrkane til Nicolas Catinat for eit åtak på det spanske hertugdømet Milano. Han skulle òg gje citadellet i Torion til Catinat og vidare ned Po og Verrua. Om han ikkje gjorde dette ville han i følgje Louvois «bli straffa så hardt at han ville hugse det for resten av livet sitt.»
Dei franske krava til hertugen var ikkje noko mindre enn eit åtak på sjølvstendet til Savoie, men trugselen verka mot viljen sin. Tidleg på sommaren 1690 skjønte Amadeus at han måtte stå opp mot Frankrike og han byrja å sjå mot Storalliansen. Men han hadde vilkår. Amadeus gjentok familiekravet om hertugdømet Montferrat, som Huset Savoie i fleire år hadde krangla med hertugen of Mantova om, og fastsette at ei rasering av Casale var det minste han ville aksepterte i denne regionen. Han gjorde òg krav på å få attende Pinerolo som eit sine qua non for at Savoie skulle gå inn i krigen på den allierte sida, og ønskte i tillegg å ta minst ein fransk stad i Dauphiné. Dei hektiske førebuingane til Amadeus for krigen og forhandlingane hans om økonomisk støtte frå England og Spania, vart etterfølgd av ei krigserklæring mot Frankrike den 4. juni.
Slaget
Medan armeen til Catinat manøvrerte på den piemontesiske sletta tok Marquis de St. Ruth det meste av det utsette hertugdømet Savoie, berre den mektige festninga Montmélian, mindre enn 60 km nord for Grenoble, vart verande under hertugen. Sjølv om Savoie var langt mindre viktig enn Piemonte var tapet eit stort tilbakeslag for Storalliansen, og gjorde ein invasjon av Frankrike no mindre truleg. I eit desperat forsøk på å stoppe øydelegginga og truinga, insisterte Amadeus – mot rådet til Eugane – på å gå mot franskmennene med sine eigne og spanske soldatar. Amadeus trudde at Feuquieres var tapt, og ønskte å ta franskmennene medan dei var svake, så han forlet leiren sin i Villafranca for å angripe og overgje Catinat.
Catinat forlet leiren sin i Cavour og marsjerte sør for å ta Saluzzo då Amadeus avskar han. Dette førte til eit slag ved klosteret Staffarda den 18. august. Myrene og hekkane gjorde det vanskeleg å flytte seg rundt på slagmarka og verna linja til Savoie, men dei franske soldatane klarte til slutt å bryte armeen til Amadeus. Berre Eugene sin kommando av kavaleriet til Savoie og gjerningane hans redda den allierte armeen frå katastrofe. Amadeus tapte 2 800 mann og 1200 vart tekne til fange. Han tapte òg 11 av 12 kanonar. Catinat tapte kring 2 000 soldatar.
Etterverknad
Catinat tok så Saluzzo, Savigliano og Fossano. Fleire av områda til Amadeus vart underlagt franskmennene og byane som Amadeus gav ordre om å ikkje betale - som Ceresole og Autrive – vart sett i brann. Då keisarsoldatane til Eugene til slutt nådde fram i Piemonte vart det lite dei kunne gjere på grunn av nølinga til dei motvillige spanjolane. Keisarkommandanten måtte nøye seg med små raid mot fienden. I ei slik hending i september det året klarte ikkje Eugene å hindre mennene sine - som var vande med brutaliteten i den store tyrkiske krigen – i å kastrere og så ta livet av 200 franske fangar.
Catinat heldt fram til Susa, ei stor festning som kontrollerte kommunikasjonen til Briançon i Dauphiné og opna grøfter der den 11. november. Skansen kapitulerte to dagar seinare. Håpet om å ta Torino og ta Asti-regionen og det søraustlege Piemonte for å tilslutte seg til Casale måtte utsettast på grunn av forsyningsproblem og sjukdom i armeen. Franskmennene, som ikkje kunne leve på ressursane i det øydelagde Piemonte, vart derfor tvungen til å ha vinterkvarter i Savoie, Dauphiné og Provence. Styrkane til Eugene slo leir i Montferrat, noko som hissa opp den franskstøttande herskaren der, hertugen av Mantova.
Kjelder
''
Ain't That a Shame
«Ain't That a Shame» er ein song skriven av Fats Domino og Dave Bartholomew. Domino si innspeling av songen vart gjeven ut av Imperial Records i 1955, og vart ein hit som etter kvart selde over ein million eksemplar. Han nådde toppen av Billboard R&B-lista og tiandeplassen på pop-lista. Songen vart rangert på 438. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene.
Songen vart nasjonalt kjend då han vart spelt inn p ny av den kvite artisten Pat Boone. Domino sin versjon vart etter kort tid òg populær, og førte musikken hans ut til dei store massane, kring seks år etter den første innspelinga hans, «The Fat Man».
Etter «Ain't That a Shame» byrja kjende artistar å spele inn Domino sine songar. Teresa Brewer spelte til dømes utgåva til Domino av folkevisa «Bo Weevil».
Ein versjon av songen av Four Seasons klartra til 22. plassen på Billboard-lista i 1963.
I følgje segna skal Pat Boone ha føreslått å endre tittelen og teksten til «Isn't That a Shame» for å gjere han meir tiltalande for eit vidare publikum, men dette vart avvist av produsentane. Likevel vart innspelinga til Boone frå 1955 den første songen hans som gjekk til topps på Billboard-lista. Domino sa han likte Boone-versjonen av songen. Boone likte å fortelje ei soge om ein konsert der Domino inviterte Boone på scenen og synte fram ein stor gullring og sa «Pat Boone kjøpte meg denne ringen.»
«Ain't That a Shame» var den første songen John Lennon lærte å spele. Han spele seinare inn songen på albumet Rock 'n' Roll.
I film
Domino framførte songen i filmen Shake, Rattle & Rock!. Songen er blitt nytta i filmane American Graffiti, October Sky, L.A. Story, School Ties og Mischief.
Cheap Trick-versjonen
Cheap Trick sin versjon nådde 35. plassen på singellista i USA etter han kom ut på konsertalbumet deira Cheap Trick at Budokan. Cheap Trick framførte songen som siste nummer då dei vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame. Med seg på scenen hadde dei Robert Lamm, James Pankow, Lee Loughnane og Walter Parazaider frå Chicago, David Coverdale og Glenn Hughes frå Deep Purple, Steve Miller, Sheryl Crow, Grace Potter, Steven Van Zandt, Rob Thomas og Paul Shaffer.
Fylkesveg 421 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 421 i Sogn og Fjordane går mellom Vika og Roska og mellom Vågen og Fossevik i Gaular kommune.
Trasear: Vika – Roska (4,3 km), Vågen – Hestad (2,9 km), Hestadgrend – Fossevik (7,3 km)
Kommunar og knutepunkt
Mellom Roska og Vågen er vegen ikkje bygd
Al-Khasamah
Al-Khasamah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i Sana guvernement.
Dissident Aggressor
«Dissident Aggressor» er ein song av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest, først gjeven ut på Sin After Sin i 1977. Songen har «drivande gitarriff» og gitaristane K.K. Downing og Glenn Tipton byter på å spele soloar i songen.
Sawako Yasumoto
Sawako Yasumoto er ein japansk fotballspelar.
Saho
Saho er eit språk i den kusjittiske greina av den afroasiatisk språkfamilien. Språket blir snakka i Eritrea og grenseområda mot Eritrea i Etiopia. Det har rundt 200 000 brukarar. Språket er nært beslekta med afar.
Saho er eitt av dei offisielle språka i Eritrea, og konstitusjonen er omsett til saho.
Body Love
Body Love er det sjuande albumet til Klaus Schulze. Det kom ut i 1977, og på ny i 2005 med ekstra bonusspor.
Fylkesveg 422 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 422 i Sogn og Fjordane går mellom Osen bru og Hjelmeland i Gaular kommune. Vegen er 6,5 km lang.
La La Love
«La La Love» (engelsk for La la kjærleik) er ein singel av Ívi Adámou, frå albumet San Éna Óneiro (Euro Edition).
A Song for Ívi
3. august 2011 vart Ívi Adámou vald ut internt av Cyprus Broadcasting Corporation (CyBC) til å representere Kypros i Eurovision Song Contest 2012. 25. januar 2012 song ho tre ulike songar i eit fjernsynsprogram kalla A Song for Ívi. Songen «La La Love» vann med 24 poeng og skal representere Kypros i Eurovision Song Contest 2012.
Eurovision Song Contest 2012
Songen starta som éin av dei ni siste i den fyrste semifinalen og gjekk vidare til finalen. Her enda han på 16. plass.
EUROSONG 2013 - a MAD show
Til EUROSONG 2013 - a MAD show, den greske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige, vart det laga ein mashup av «La La Love» og «Aphrodisiac», det greske bidraget i Eurovision Song Contest 2012. Adámou framførte teksten til «La La Love», medan Elefthería Eleftheríou framførte teksten til «Aphrodisiac».
I'm Walkin'
«I'm Walkin'» er ein song frå 1957 av Fats Domino, skriven i lag med Dave Bartholomew.
Singelen var den tredje på rad for Fats Domino som gjekk til topps på R&B Best Sellers-lista i USA, og låg der i seks veker. Singelen nådde òg fjerdeplassen på poplista.
Verdsmeisterskapen i symjing 1986
Verdsmeisterskapen i symjing 1986, den femte i rekka, vart avvikla i Madrid i Spania i tida 13. til 23. august.
100 meter fri
<br style="clear:both;" />
400 m fri
<br style="clear:both;" />
1500 m fri
<br style="clear:both;" />
100 meter rygg
<br style="clear:both;" />
200 m rygg
<br style="clear:both;" />
100 meter bryst
<br style="clear:both;" />
200 m bryst
<br style="clear:both;" />
100 meter butterfly
<br style="clear:both;" />
200 m butterfly
<br style="clear:both;" />
200 m medley
<br style="clear:both;" />
400 m medley
<br style="clear:both;" />
Koutsopódi
Koutsopódi (gresk Κουτσοπόδι) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Argolída i periferien Peloponnes i Hellas. Koutsopódi inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Árgos-Mykínes.
Verdsmeisterskapen i symjing 1986
4 x 100 m fri
<br style="clear:both" />
Koutsopódi
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Koutsopódi 3 272 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 857 innbyggjarar.
Verdsmeisterskapen i symjing 1986
4 x 200 m fri
<br style="clear:both" />
Steninge
Steninge er ein svensk tettstad i Halmstads kommun i Hallands län i Halland. I 2005 hadde tettstaden 769 innbyggjarar.
Verdsmeisterskapen i symjing 1986
4 x 100 m medley
<br style="clear:both" />
400 meter fri
<br style="clear:both;" />
800 meter fri
<br style="clear:both;" />
200 meter rygg
<br style="clear:both;" />
Stenhamra
Stenhamra er ein tettstad i Ekerö kommun i Stockholms län i landskapet Uppland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 3 280 innbyggjarar.
Myrflangre
Myrflangre (Epipactis palustris) er ei plante i flangreslekta Epipactis i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae.
Verdsmeisterskapen i symjing 1986
200 meter bryst
<br style="clear:both;" />
Myrflangre
Utbreiing
Ein finn han i Europa, nordvest-Afrika, Kaukasus og vest-Sibir
Verdsmeisterskapen i symjing 1986
200 meter medley
<br style="clear:both;" />
Myrflangre
Utbreiing
Myrflangre er knytt til kalkrik (alkalisk) myr, samtidig som han er varmekjær. Svært mykje kalkrik myr har blitt dyrka opp, og det har ført til at myrflangre har blitt utrydda mange stader. Arten har nå få veksestader igjen i Noreg. Ein berømt veksestad der han framleis finst er Slåttemyra i Nittedal kommune i Akershus fylke.
Arten veks nå rundt Oslofjorden og i Rogaland. Sidan habitatet til arten framleis er truga, er myrflangre totalfreda i Noreg. Myrflangre er også raudlista som sterkt truga (EN).
Arten finst òg i Sverige (status LC, svensk namn kärrknipprot), i Danmark (NT, dansk namn sump-hullæbe) og i Finland (EN, finsk namn suoneidonvaippa).
Myrflangre (engelsk namn marsh helleborine) veks spreidde stader i England, Wales, Skottland og Irland. I både den britiske og den irske raudlista har arten status som livskraftig (LC). Lokalt er han nær truga (NT) i England, men livskraftig (LC) i Skottland og Wales.
I Estland (estisk namn soo-neiuvaip) er myrflangre vanleg over heile landet og er rekna som livskraftig (LC). Det er òg registrert ein varietet E. palustris var. ochroleuca sør i landet. I Latvia (latvisk namn purva dzeguzene) er arten temmeleg vanleg over heile landet på opne og halvopne fuktige stader. På den latviske raudlista er han klassifisert med usikker status (kategori 4 – nepietiekami pētītas). I Litauen (litauisk namn pelkinis skiautalūpis) veks arten over heile landet og er ein av dei mest vanlege orkidéartane i landet. Han er rekna som livskraftig.
Al-Lijam
Al-Lijam er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Myrflangre
Hybridar
Hybriden mellom myrflangre og raudflangre (Epipactis atrorubens × palustris eller Epipactis ×pupplingensis) er registrert i Sverige.
Erina Yamane
Erina Yamane er ein japansk fotballspelar.
Maya Sar
Maja Sarihodžić, kjend som Maya Sar, er ein bosnisk songar. Ho var støttevokal for Bosnia-Hercegovina i Eurovision Song Contest 2004 og 2011. I 2012 fekk ho sjølv representere landet i tevlinga med songen «Korake ti znam». Sar deltok i den andre semifinalen i Baku den 24. mai 2012 med songen, og gjekk vidare til finalen. I finalen enda ho på plass nummer 18 med 55 poeng.
Albumet The Sun Ain't Gonna Shine Anymore
The Sun Ain't Gonna Shine Anymore er det andre amerikanske albumet av den amerikanske popgruppa The Walker Brothers. Albumet kom ut i 1966 og var det fjerde albumet deira i alt.
Portrait vart ikkje gjeven ut i USA. I staden sette Smash Records i saman The Sun Ain't Gonna Shine Anymore som den andre plata til gruppa i Amerika. Dette alternative albumet endra på rekkefølgja og dei fleste av songane var byta ut. Berre «Just For a Thrill», «Old Folks», «People Get Ready» og «Take It Like a Man» var att frå Portrait. Resten av albumet vart fylt med A-sider, B-sider og songar frå den første EPen deira, I Need You. Den siste songen, «Don't Fight It», vart ikkje gjeven ut andre stader.
Mottakking
The Sun Ain't Gonna Shine Anymore fekk god til middels kritikk hos kritikarane.
Fylkesveg 423 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 423 i Sogn og Fjordane går mellom Bringeland og Førde lufthamn, Bringeland i Gaular kommune. Vegen er 1,4 km lang.
Beer Sheva
Beer Sheva vart ein viktig by på 1800-talet, då dei osmanske tyrkarane bygde ein regional politistasjon der. Slaget ved Beersheba var ein del av ein større britisk offensiv i fyrste verdskrigen retta mot å bryte gjennom den tyrkiske forsvarslinja frå Gaza til Beer Sheva. I 1947 var Bir Seb'a (arabisk بيئر شيبع), som han då vart kalla, ein del av den arabiske staten ifølgje delingsplanen til Dei sameinte nasjonane for Palestina. Etter Israel erklærte sjølvstende samla den egyptiske hæren styrkane sine i Beer Sheva som ein strategisk og logistisk base. I slaget ved Beersheba i oktober 1948 vart han erobra av det israelske forsvaret.
Beer Sheva har vakse kraftig sidan då. Ein stor del av innbyggjarane er etterkomarar etter sefardiske jødar og mizrahiske jødar som immigrerte frå arabiske land etter 1948, i tillegg til mindre samfunn av Bene Israel og Cochini-jødar frå India. Andre og tredje bølgjer av immigrasjon har funne stad sidan 1990, med mange askenasiske jødar frå det tidlegare Sovjetunionen, i tillegg til Beta Israel-immigrantar frå Etiopia. Dei sovjetiske immigrantane har gjort sjakk til ein stor sport i Beer Sheva. Byen er i dag det nasjonale sjakksenteret i Israel, med fleire stormeistrar i sjakk per innbyggjar enn nokon annan by i verda.
Etymologi
Det finst fleire teoriar for opphavet til namnet «Beer Sheva»: Eiden til Abraham og Abimelek (eidsbrunnen) er omtalt i 1 Mos 21,31. Andre er dei sju brunnane som Isak grov ut (sju brunnar), men ein har berre funne tre eller fire av dei.
Be'er er eit hebraisk ord for brunn; sheva kan tyde «sju» eller «eid» (frå det hebraiske ordet shvu'a).
Antikken
Det har budd menneske i området sidan koparalderen. Innbyggjarane budde i grotter, laga metallreiskap og hadde kvegdrift. Tel Be'er Sheva er eit arkeologisk funn aust for dagens Beer Sheva, som indikerer at regionen har vore busett sidan 3000-talet fvt. Byen har sidan blitt øydelagd og bygd opp att mange gonger gjennom hundreåra.
Israelittisk tid
Tel Be'er Sheva er ein arkeologisk funnstad med ruinar av ein eldgamal by ein trur har vore den bibelske Beer-Sjeba, nokre få kilometer aust for den moderne byen. Byen er datert til tidleg israelittisk tid, kring 900-talet fvt. Staden vart truleg vald ut fordi det var mykje vatn her, som dei mange brunnane i området er eit bevis på. I følgje Bibelen vart brunnane grave ut av Abraham og Isak då dei kom dit. Gatene vart lagt ut i eit rutenett, med fråskilde område for administrasjon, handel, militærvesen og bustader. Ein trur at det kan ha vore den første planlagde busetnaden i regionen, og han hadde òg eit avanset vassnettverk, særleg den store cisternen som er graven ut i stein under byen.
Beer-Sjeba er nemnt i Første Mosebok i samband med Abraham og pakta hans med Abimelek. Isak bygde eit altar i Beer-Sjeba (1 Mos 26,23–33). Jakob hadde ein draum om ein stige til himmelen etter han drog frå Beer-Sjeba.(1 Mos 28,10–15 og 46,1–7). Beer-Sjeba låg i området som høyrte til Simon- og Juda-stamma (Josva 15,28 og 19,2). Sønene til profeten Samuel var dommarar i Beer-Sjeba (1 Sam 8,2). Saul, den første kongen i Israel, bygde ei borg der for felttoget sitt mot amalekitittane (1 Sam 14,48 og 15,2–9). Profeten Elia søkte tilflukt i Beer-Sjeba då Jesabel gav drapsordre på han (1 Kong 19,3). Profeten Amos nemnte byen i høve avgudsdyrking (Am 5,5 og 8,14). Etter at babylonarane erobra og fanga mange av israelittane, vart byen fråflytta. Etter at dei israelittiske slavane kom attende frå Babylon, busette dei byen på ny. Ifølgje Det gamle testamentet var Beer-Sjeba den sørlegaste byen som israelittane busette seg i, og derfor vart omgrepet «frå Dan til Beer-Sjeba» nytta for å skildre heile kongedømet.
Romersk og bysantinsk tid
Under romersk og seinare bysantinsk tid, var byen ved frontlinja i forsvaret mot nabatearane. Dei siste innbyggjarane i Tel Be'er Sheva var bysantinarane, som drog frå byen under den arabiske erobringa av Palestina på 600-talet.
Osmansk tid
Osmanarane, som hadde kontrollert Palestina sidan 1500-talet, fanga interesse for Beersheba seint på 1800-talet. På byrjinga av 1800-talet kom europeiske pilegrimar til Palestina og dei skildra Beersheba som eit aude landskap med ein brunn og nokre få beduinar som budde i nærleiken. Mot slutten av 1800-talet bygde osmanarane ein politistasjon i Beersheba for å hande beduinane i sjakk. Dei bygde vegar og fleire små bygningar frå lokale materiale, som framleis står i dag. Ein byplan, skapt av sveitsiske og tyske arkitektar, bestod av eit ruta gatenettverk, eit mønster som er synleg i Gamlebyen i dag. Alle husa bygde i denne perioden var ein etasje høg, og den to etasjar høge politistasjonen ruva dermed over dei. Dei fleste innbyggjarane på den tida var arabarar frå Hebron og Gaza-området, men jødar byrja òg å slå seg ned i byen. Mange beduinar gav opp nomadelivet sitt og bygde hus i Beersheba.
Kamfertre
Kamfertre (Cinnamomum camphora) er ein lauvtreart i kaneltreslekta som har ei rekkje bruksområde. Trevirket blir brukt i produksjon av skrin og møblar, og kamfer er blitt brukt som medisinsk middel, i parfyme, som krydder og som naturleg insektmiddel. Kamfertreet veks opphavleg i Taiwan og Japan, søraustlege Kina og Indokina. Det har òg spreidd seg i søraustre Australia etter introduksjon i hagar og parkar sidan 1822. Dyrkinga for tømmer- og farmasøytisk produksjon har hatt stor tyding både på Taiwan og i Indokina. Kamfertreet blir frå 15 til 30 meter høgt, blada er breitt lansettforma, tjukke og voksaktig mørkegrønne. Når blada blir knuste, luktar dei kamfer. Om våren dannar treet ei mengde små, gulkvite blomar, medan bæra kan minna om solbær eller blåbær.
Beer Sheva
Osmansk tid
Under fyrste verdskrigen bygde osmanarane ein militær jernbane frå Hejaz-linja til Beersheba, og stasjonen vart innvigd den 30. oktober 1915. Den osmanske hærkommandanten Jamal Pasha og andre embetsmenn var til stades på feiringa. Toglinja var aktiv fram til den britiske hæren tvinga osmanarane ut i 1917, mot slutten av krigen.
Det britiske mandatet
Beersheba spelte ei viktig rolle i Sinai- og Palestinafelttoget i fyrste verdskrigen. Den 31. oktober 1917, tre månadet etter at Rafah fall, braut soldatane til general Allenby gjennom den tyrkiske forsvarslinja mellom Gaza og Beersheba. Åtte hundre soldatar frå det australske 4. og 12. regimentet til den 4. kavaleribrigaden under brigadegeneral William Grant, med berre hestar og bajonettar, gjekk laus mot dei tyrkiske skyttargravene, køyrde over dei og erobra brunnane i Beersheba i det som er blitt kalla «det siste suksessrike kavalieråtaket i britisk militærhistorie.» I utkanten av Gamlebyen i Beersheba ligg ein kringsgravplass med gravene til australske og britiske soldatar som fall i åtaket. Byen har òg ein minnemark til minne om dei.
Kamfertre
Bruk
Den kvite, krystallinske substansen kamfer blir vunnen ut frå treet. Produksjonen inneber tradisjonelt at stykke av treet blir hogde opp, røykte i ein lukka røykbehaldar, og tørka via utlufting der det kvite, krystallinske pulveret blir skrapa av treet.
Beer Sheva
Det britiske mandatet
Under Palestinamandatetvar Beersheba eit stort administrasjonssenter. Dei britiske bygde ein jernbane mellom Rafah og Beersheba i oktober 1917 og denne opna for vanleg trafikk i mai 1918, og tente Negev og busetnadane sør for Hebron-fjellet. I 1928, i byrjinga av striden mellom jødane og arabarane om å få kontroll over Palestina, førte eit stort opprør til at 133 jødar død og 399 vart skadde, og mange jødar flytta frå Beersheba. Etter eit arabisk åtak på ein jødisk buss i 1936, som eskalerte til arabararopprøret i Palestina i 1936–1939, flytta dei gjenverande jødane.
Kamfertre
Bruk
Bruksområda for kamfer har omfatta:
Beer Sheva
Staten Israel
Delingsplanen til SN frå 1947 inkluderte Beersheba i området som var førelått for ein arabisk stad, sidan dei 4 000 innbyggjarane i byen hovudsakleg var arabarar. Den egyptiske hæren var stasjonært i Beersheba i mai 1948.
Under den arabisk-israelske krigen i 1948, då militær etterretning fanga opp eit telegram frå egyptiske offiserar med planar om å gjenopprette linja frå Beersheba til Gaza, føreslo Yigal Allon å erobre Beersheba, noko som vart godkjend av statsminister David Ben-Gurion. I følgje den israelske historikaren Benny Morris, gav han ordre om å «erobre Beersheba, utpostar kring han og øydelegg det meste av byen.» Målet var å bryte den egyptiske blokaden av israelske konvoiar til Negev. Den egyptiske hæren venta ikkje ein offensiv og flykta en masse. Den 21. oktober, kl 4:00 om morgonen, flytta israelarane i inn, medan somme soldatar rykka fram frå Mishmar HaNegev-krysset, 20 km nord for Beersheba, og andre frå den tyrkiske togstasjonen og Hatzerim. 09:45 var Beersheba på israelske hender. Kring 120 egyptiske soldatar vart tekne til fange. Dei gjenverande arabiske sivile, 200 menn og 150 kvinner og barn, vart tekne til politistasjonen. Den 25. oktober vart kvinner, born, eldre og sjuke køyrde med lastebilar til grensa til Gaza. Dei egyptiske soldatane vart internerte i krigsfangeleirar. Enkelte menn fekk bu i den lokale moskeen og drive med reinhald, men då det vart oppdaga at dei gav informasjon til den egyptiske hæren vart òg desse deporterte. Etter operasjon Yoav vart det oppretta ein 10 kilometer vid eksklusjonssone kring Beersheba der ingen beduinar fekk lov å gå inn. Beersheba vart rekna som strategisk viktig på grunn av plasseringa og den gode vassforsyninga. Han låg ved eit stort kryssingspunkt nordvestover til Hebron og Jerusalem, aust til Daudehavet og al Karak, sør til Akaba, vest til Gaza og sørvest til Al-Auja og grensa til Egypt.
Kamfertre
Bruk
Ein kjenner bruk av kamfer i sukkertøy og til duftformål frå oldtida. I Tang-dynastiet (618-907) blei det brukt i produksjon av eit næringsmiddel som minna om iskrem. Ei kokebok frå Andalucía frå 1200-talet nemner ein kjøttrett med kamfer. I Europa fall kamfer ut av bruk i matlaginga på 1500-talet, men i India nyttar ein framleis pachha karpooram i dessertar. Under bønn (podsja) bruker hinduar kamfer som ein slags rituell røykjelse. I Sichuan bruker ein blada av kamfertreet til å laga retten Zhangcha-and.
Beer Sheva
Staten Israel
Etter nokre få månader var dei krigsherja husa i byen reparerte. Etter sjølvstendet til Israel byrja ei bølgje med innvandring av jødar til landet, og Beersheba opplevde ein folkevekst på fleire tusen. Byen voks raskt utafor bykjernen, som vart kjend som «Gamlebyen», då nye bydelar vart bygd opp rundt sentrum med bustadhus og blokker, husar med gardsbruk og kjøpesenter og skular. «Gamlebyen» vart omgjort til eit bysentrum med butikkar, restaurantar og tenestekontor. Eit industriområde og eit av dei største kinohusa i Israel vart òg bygd i byen. I 1956 var Beersheba ein raskt veksande by med 22 000 innbyggjarar. I 1968 hadde folketalet vokse til 80 000. Soroka sjukehus opna dørene i 1960 og Negev universitet, som seinare vart Ben-Gurion universitet i Negev, vart grunnlagd i 1969.
Geografi
Beer Sheva ligg langs nordenden av Negevørkenen, 115 km søraust for Tel Aviv og 120 km sørvest for Jerusalem. Byen ligg langs hovudruta frå sentrale og nordlege delar av landet til Eilat lengst sør. Beer Sheva-dalen har vore busett i tusenvis av år, sidan han har tilkomst til vatn. Vatnet renn frå Hebronåsane om vinteren og vert lagre under bakken i store mengder. Hovudelva i Beer Sheva er Nahal Beersheva, ein wadi som renn om vinteren. Kovshim- og Katef-elvane er andre viktige wadi-elvar, som renn gjennom byen. Det ligg fleire drabantbyar kring Beer Sheva, som Omer, Lehavim og Meitar, og dei beduinske stadane Rahat, Tel as-Sabi og Lakiya.
Klima
Beer Sheva har eit varmt halvtørt klima (Köppen si klimaklassifisering BSh) med påverknad frå Middelhavet. Klimaet har både karakteristiske trekk frå middelhavsklima og ørkenklima. Somrane er steikande og tørre, medan vintrane er kjølige med regn. Om sommaren varierer temperaturen normalt frå 32 °C på dagtid til 20 °C om natta. Om vinteren er temperaturane lågare med ein dagtemperatur på opp mot 18 °C og ein minimumstemperatur kring 8 °C i snitt.
Det kjem sjeldan nedbør på sommaren. Det meste av nedbøren kjem om vinteren mellom september og mai, men årsnedbøren er låg, med 204,1 mm. Sandstormar, dis og tåke, særleg om vinteren, er vanleg, som følgje av høg luftfukt.
Venskapsbyar
Beer Sheva er venskapsby med tolv byar:
See You Later
See You Later er eit album frå 1980 av den greske musikaren Vangelis. Det bryt ganske kraftig med stilen han hadde nytta i 1970-åra og baserer seg mykje meir på vokal og er meir eksperimentelt.