cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Endemiske fuglar på New Zealand
Oversyn endemiske familiar og artar
Det finst seks fuglefamiliar med nolevande artar der heile familietaksonet er endemisk til New Zealand, og desse er Moaer, Dinornithidae, var òg endemiske til New Zealand, men alle artane blei utrydda i historisk tid.
Willem Claeszoon Heda
Willem Claeszoon Heda var ein målar under den nederlandske gullalderen som spesialiserte seg på stilleben. I sin sjanger var han ein av dei viktigaste representantane for den såkalla Haarlem-skulen.
Liv og gjerning
Heda var son til byarkitekten i Haarlem. Han arbeidde sjølv i Haarlem, der han var medlem av Sint-Lucasgilde, målarlauget. Elles er lite kjent om livet hans. Sonen Gerret Willemsz. Heda og Maerten Boelema de Stomme var mellom dei som var lærlingar hos han.
Heda måla helst små stilleben, bilete prega av orden og det gjennomført enkle. Måleri av matbord, etter måltidet er over, komponerte han med sikker hand, der han plasserte tøy, glas og metallvarer, samt mat i ein tilforlateleg heilskap. Han var ein meister i å gjenskape teksturen i objekta, måleria spegla røyndomen. Heda brukte lite fargar i verka, dei har endåtil vorte kalla for monokrome. Stillebena hans har vorte nemnt som bankettar eller frukostar. Heda brukte ofte dei same objekta i måleria sine.
Om lag 70 verk finst att etter Heda. Verket Fruktskål og druer er i Nasjonalgalleriet i Oslo.
Fairport Live Convention
Fairport Live Convention er eit konsetalbum av det britiske folkrockbandet Fairport Convention, opphavleg gjeven ut i 1974 av Island Records. Det vart spelt inn live i Sydney Opera House, London Rainbow og Fairfield Halls i Croydon av John Wood og miksa i Sound Techniques i London. Albumet vart produsert av Trevor Lucas og John Wood.
Lac Brenet
Lac Brenet er ein innsjø i Vallée de Joux, kantonen Vaud, Sveits. Han ligg nord for Lac de Joux, berre 200 meter unna. Innsjøen ligg 1002 meter over havet og to meter lågare enn Lac de Joux.
Innsjøen brukte å ha utsig via undergrunnen og vatnet dukka opp som kjelda til elva Orbe. I dag er innsjøen nytta som reservoar for eit vasskraftverk i Vallorbe.
Han må ikkje forvekslast med Lac des Brenets.
Fairport Live Convention
Albumet vart gjeven ut i USA og Canada med tittelen A Moveable Feast og i Tyskland som Fairport Convention Live '75.
Urfolk i Colombia
Urfolk i Colombia, eller innfødde colombianarar, er dei etniske gruppene som har levd i området som i dag utgjer staten Colombia frå før europearane kom til kontinentet på byrjinga av 1500-talet. Desse folkegruppene er kjente som pueblos indígenas på spansk, og dei gjer ut for 3,4 % av folkesetnaden i landet, og høyrer til 87 ulike folkegrupper.
Omtrent 80 % av urfolka i Colombia bur i departementa La Guajira, Cauca, og Nariño. Om Amazonas-regionen i Colombia er tynt folkesett, er han likevel heimen til over 70 ulike etniske grupper av urfolk.
Historie
Dagens kjente arkeologiske prov daterer dei tidlegaste menneskeleg busetjingane i Sør-Amerika til så tidleg som 43 000 f.Kr. Antropologen Tom Dillehay daterar dei tidlegaste jeger- og samlarkulturar på kontinentet til nesten 10 000 f.Kr., i slutten av pleistocen og tidleg holocen periode. Ifølgje indisium basert på berghellerar, vart Colombias første innbyggjarar sannsynlegvis konsentrert langs den karibiske kysten og på høglandet i Andes. På den tida var desse regionane skogkledde og hadde eit klima som liknar dagens klima. Dillehay har merkt seg at Tibitó, som ligg like nord for Bogotá, er ein av dei eldste kjende og mest aksepterte område med tidleg menneskeleg nærvære i Colombia, datert til ca. 9790 f.Kr. Det er dokumentert at høglandet i Colombia vart okkupert av ei betydeleg mengd omstreifande grupper etter 9000 f.Kr., med permanent busetjing i landsbyar i det nordlege Colombia etter 2000 f.Kr.
Kompleksiteten i sosial organisering og teknologi blant utfolka varierte enormt, frå lagdelte landbrukshøvdingsete til tropiske landsbyar med gardsbruk og nomadiske grupper som dreiv med jakt og matsanking. På slutten av kolonitida utgjorde framleis den innfødde folkesetnaden om lag halvparten av den totale folkesetnaden. I landbrukshøvdingseta i høglandet, hadde spanjolane med hell utforma institusjonane i kolonien slik at dei sikra kontrollen over indianarane og dermed nytta arbeidskrafta deira. Kolonistane hadde organisert politisk og religiøs administrasjon innan utgangen av 1500-talet, og dei hadde byrja forsøk på å konvertere dei innfødde til kristendomen.
Bobby Cochran
Bobby Cochran er ein amerikansk gitarist, songar, låtskrivar og plateprodusent. Han har jobba med mange band, mellom anna Steppenwolf, The Flying Burrito Brothers, Leon Russell og Bob Weir-bandet Bobby and the Midnites. Han vart innlemma i The International Rockabilly Hall of Fame saman med onkelen sin, Eddie Cochran, 1. juli 2017.
Urfolk i Colombia
Historie
Under kolonitida fekk romersk-katolske misjonærar jurisdiksjon over folkegruppene i låglandet. Økonomisk stønad frå regjeringa og ein serie av avtaler med den heilage stolen i perioden 1887-1953 gjorde det mulig for misjonen saman med offentlege etatar å iverksette evangelisering og utdanning av urfolk i Colombia. I 1958 blei regimet med resguardoar førebels avslutta, og eit nytt program for samfunnsutvikling kom i gang for å betre integrasjon av urfolk i det nasjonale samfunnet.
Kampen som folk frå den opphavlege folkesetnaden i landet kjempa for å verne eigedomane og tradisjonane sine mot landeigarar heldt fram inn mot slutten av det 1900-talet, då 1991-grunnlova innlemma mange av dei indianske krava. Nye resguardoar har blitt oppretta, og andre har blitt rekonstruerte, blant folkegrupper og lokalsamfunn i skogsområde og i høglandet. Grunnlova av 1991 opna spesielle politiske og sosiale arenaer for urfolk og andre minoritetsgrupper. Til dømes blei det opna for nytt lovverk som skal anerkjenne rett for dei 'farga' samfunna til å ta land i elveområda på stillehavskysten som ikkje har tidlegare busetnad.
I år 1991 organiserte dei 587 resguardoar i Colombia 800 271 menneske, inkludert 60 503 familiar. Den generelle regionale fordelinga av desse resguardoane var som følgjer: Amazonasregionen 88; Orinoquia-regionen 106; Den karibiske kystregionen 31; Andesregionen 104; og Stillehavsregionen 258. Areala samla sett gjorde ut for om lag 24 prosent av det nasjonale territoriet. Colombia kan i dag ha så mange som 710 resguardoar i 27 av dei 32 departementa.
Organisering og nemningar
Individuelle urfolksgrupper har ei rekkje styringsstrukturar. Ei rekkje urfolksgrupper er representert gjennom ONIC - Organización Nacional Indígena de Colombia. Forbetra organisasjon og agitasjon har utvida landrettar til dei innfødde gjennom dei siste førti åra. Regjeringa tildelte meir enn 200 nye reservat i perioden 1960-1990, til totalt 334 operative sjølvstyrte kommunar i 1997.
Etter det Organización Nacional Indígena de Colombia (ONIC) gjev opp, er det 102 urfolksgrupper i Colombia.
Kjelder
Om ikkje anna kjelde er referert til, er denne kjelda brukt, og noko kan vere omsett sitat frå denne:
Bobby Cochran
Cochran har skrive boka Three Steps to Heaven: The Eddie Cochran Story saman med Susan Van Hecke.
Han er nevø av musikaren Eddie Cochran.
Pampero
Pampero er ein kald sør- til sørvestleg vind med mykje byger på pampasen i sør i Brasil, Argentina og Uruguay.
Vinden kjem gjerne i samband med ein kaldfrontpassasje og vert etterfylgd av mellom anna torevêr og støvfokk. Pamperoen er vanlegast om vinteren (særleg mellom mai og august). Om sommaren i området kring Buenos Aires, tar ein gjerne vel imot pamperoen, sidan det ofte markerer slutten på ein lang periode med høg fukt og ekstrem varme.
Kokalyane Point
Kokalyane Point (bulgarsk нос Кокаляне, ‘Nos Kokalyane’) er eit nes på vestkysten av Rugged Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis på sørsida av innløpet til Bogomil Cove. Det ligg 810 m nord-nordvest for Benson Point, 970 m sør for Ugain Point og 2,51 km sør for Cape Sheffield.
Neset er kalla opp etter busetnaden Kokalyane vest i Bulgaria.
Growler Rock
Growler Rock er eit skjer kring 2 km nordvest for Lions Rump vest i King George Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagt og namngjeve under 1937 av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations. Uttrykket «growler» vert nytta om stader der eit isfjell berre så vidt stikk opp av vatnet.
Jessica Jerome
Merittar
FIS Kontinentalcup for kvinner
Joakim Skovgaard
Joakim Frederik Skovgaard var ein dansk målar og bilethoggar, fødd og død i København. Målaren Peter Christian Skovgaard var far hans.
Skovgaard gjekk i lære hos far sin i København. I fyrste halvdelen av 1880-åra studerte han målarkunst i Paris og reiste deretter rundt i Italia og i Hellas.
Skovgaard dreiv også med keramikk og var ein flink teiknar og raderar. Han var elles aktiv som bilethoggar, mellom anna som skapar av verk knytt til fontener.
Tony Newman
Richard Anthony «Tony» Newman er ein engelsk trommeslagar. Han har spelt i banda Sounds Incorporated, May Blitz, Three Man Army og T. Rex, Boxer og har i tillegg arbeidd med Jeff Beck, David Bowie, Donovan, Mick Ronson, Gene Vincent, Crystal Gayle og Smashers.
Fylkesveg 567 (fleirtyding)
Fylkesveg 567 finst i fleire fylke i Noreg:
Tony Newman
Han spelte på Donovan sin «Barabajagal» (1968), samt Jeff Beck-albumet Beck-Ola (1969). For David Bowie spelte han på albumet Diamond Dogs i 1974 og den påfølgjande nordamerikanske turneen hans, inkludert ei innspeling i Tower Philadelphia gjeven ut som David Live. Newman var ein av trommeslagarane som spelte på filmmusikken til The Who-filmen Tommy.
Jakt (fleirtyding)
Ordet jakt kan ha fleire tydingar:
Bananas
Bananas er det 17. studioalbumet til det engelske rockebandet Deep Purple, gjeve ut 25. august 2003 via EMI Records og den 7. oktober 2003 via Sanctuary Records i USA. Det er det første albumet med Don Airey på orgel og klaverinstrument, som erstattar grunnleggjaren Jon Lord.
Oversikt
Albumet vart spelt inn i Los Angeles i januar og februar 2003. Det er òg kjent for å vera det første Deep Purple-albumet med Ian Gillan i front som nyttar seg av annan korvokal enn Gillans eigen (sidan innspelinga av låten «Woman From Tokyo» i Tyskland i 1972, der Jon Lord og Roger Glover song korvokal), med låten «Haunted» med Beth Hart. Albumet inneheld «Contact Lost», eit kort, langsamt instrumentalt rekviem for astronautane på Romferja Columbia, skriven av gitaristen Steve Morse då han høyrde nyheita om Romferja Columbia-katastrofen.
Biletet på albumomslaget vart teke av manageren til bandet Bruce Payne.
Bananas gjorde det bra på hitlistene trass i manglande medieeksponering, spesielt i Europa og Sør-Amerika (særleg i Tyskland og Argentina, der han nådde topp 10).
Upubliserte låtar
Sidan albumet Abandon har Deep Purple framført tre nye låtar på scena. «Long Time Gone» vart debutert sommaren 2000, men vart ikkje teke med på Bananas. Ein annan ny song, «Up The Wall», vart spelt på turneen i Storbritannia i 2002 og omarbeidd til «I Got Your Number». Instrumentallåten «Well Dressed Guitar» heldt fram med å vere upublisert fram til neste album, Rapture of the Deep frå 2005.
White Light/White Heat
White Light/White Heat er det andre studioalbumet til det amerikanske rockebandet The Velvet Underground. Utgjeve 30. januar 1968 på Verve Records, og var den siste studioinnspelinga deira med multiinstrumentalisten og det opphavlege medlemmet John Cale. Plata vart spelt inn etter at Reed sparka Andy Warhol, som hadde produsert debutplata deira The Velvet Underground & Nico. Dei hyrte Steve Sesnick som ny manager og produsenten Tom Wilson som hadde arbeidd på debutplata. Lydteknikar på White Light/White Heat var Gary Kellgren.
Albumet har tekstar med overskridande tema som på debutplata, som sex, amfetamin og dragqueen. Reed var inspirert av ei rekkje forfattarar, inkludert William S. Burroughs og Alice Bailey, og tekstene skaper fleire karakterar, til dømes i «The Gift» og dei som er namngjevne i «Sister Ray». Musikalsk henta han inspirasjon frå jazz og musikarar som saksofonisten Ornette Coleman. Warhol unnfanga plateomslaget til plata, sjølv om han ikkje offisielt er nemnt for dette.
White Light/White Heat vart spelt inn raskt og modellert etter konsertstilen deira og måten dei improviserte på. Siden dei ofte spelte høgt med nytt utstyr frå ein utstyrsavtale med Vox, vart derimot sluttproduktet komprimert og forvrengt – og dei fleste i bandet var misnøgde med resultatet. Det vart følgd opp av det mindre eksperimentelle The Velvet Underground året etter. Cale slutta i bandet seinare i 1968. Forvrengningsnivået vart ein prototype for punkrock og støyrock. Den 17 minuttar lange «Sister Ray» er rekna som det mest sentrale sporet på albumet av både kritikarar og fans.
White Light/White Heat selde færre eksemplar enn The Velvet Underground & Nico, og nådde berre 199. plassen på Billboard Top LPs-lista. Den einaste singelen på albumet, «White Light/White Heat», klarte ikkje å gå inn på salslista, noko bandet meinte kom av at songen ikkje vart spelt på radio og mange på marknadsføring frå Verve. Albumet vart avvist av mange musikkritikarar på den tida, sjølv om undergrunnsaviser la merke til det. Til sjuande og sist hadde White Light/White Heat ein enorm innverknad på tidlige former for punkrock og no wave og har dukka på fleire lister over tidenes beste album.
Bakgrunn
Etter det skuffande salet av det første albumet til Velvet Underground, The Velvet Underground & Nico (1967), vart forholdet deira til Andy Warhol dårlegare. Dei turnerte gjennom det meste av 1967, og mange av konsertane deira inneheldt støyande improvisasjonar som vart nøkkelelement på White Light/White Heat. Bandet sparka Warhol, slutta samarbeidet med Nico (som ho skildra som å få sparken), og spelte inn det andre albumet med Tom Wilson som produsent. Jack Donohue, skreiv for Tech, studentavisa til MIT, og vart ein av dei første til å annonsere at bandet arbeidde på ein oppfølgjar. Bandet hadde fått tak i nytt elektronisk utstyr i ein avtale med Vox. Stilen på albumet vart frå starten av planlagt å vere mot Summer of Love i San Francisco og skulle fange konsertstilen deira.
Steve Sesnick vart vald som ny manager for bandet, og han vart akseptert av alle bandmedlemmane utanom bassisten John Cale; trommeslagaren Moe Tucker rekna han til og med som eit femte medlem av gruppa. Songaren Lou Reed påverka albumet med lidenskapen sin for astrologi, særskild interessa hans for den astrologisk opposisjonen mellom Jomfrua og Fiskane. Øvingane var liknande debutplata til bandet, og der dei beste songane deira i stor grad vart utforma i studio. Cale sa likevel at ingen i bandet «hadde tolmod til å øve» på albumet, sjølv etter mange forsøk på å gjere det.
Innspeling
Albumet vart spelt inn over ein kort tidsperiode, og med ein merkbart annleis stil enn The Velvet Underground & Nico. Tiår etter utgjevinga skildra John Cale (i platenotata til Peel Slowly and See) White Light/White Heat som «ei veldig rabiat plate... Den første hadde noko som var mildt, noko fint. Den andre var bevisst anti-fin.»< Sterling Morrison, sologitaristen i bandet, sa: «Me drog alle i same retning. Me kan ha dratt kvarandre utfor eit stup, men me gjekk definitivt alle i same retning.» Tucker meinte at det to veker å spele inn albumet, fordelt på sju innspelingsøkter. Det vart «nesten» spelt inn på ein dag - bandet ville ikkje «tilpasse det dei prøvde på grunn av avgrensingane i studioet», ifølge Morrison. Dei var godt førebudde, og spenningen mellom Cale og Reed var ikkje tydelig i studio.
White Light/White Heat vart spelt inn i september 1967 i Mayfair Sound Studios på Seventh Avenue på Manhattan, medan songane vart utarbeidd sommaren før. Bandet gav spesifikt opp songar som høyrtest for milde ut – sjølv om Cale òg sa at bandet rett og slett ikkje hadde nok songar førebudd for innspelinga, noko som førte til ei redusert sporliste. Wilson var langt meir involvert på White Light/White Heat, etter at han opphavleg berre produserte «Sunday Morning» på The Velvet Underground & Nico. Han var likevel ikkje sterkt delaktig, fordi han brukte mykje tid med kjærastane sine.
Reed ønskte målretta å gå «så høgt og så hardt me kunne». På den tida spelte Reed ein 12-strengsgitar, Gibson- og Epiphone-gitar. Han brukte òg Vox-forsterkarar. Bandet brukte òg forvrengningspedalar frå Vox i full utstrekning. Innspelingsteknikaren Gary Kellgren skal visstnok ha sagt «du kan ikkje gjere det – alle nålene er på raudt» under innspelingsøktene. For å få lyden av ein karakter som får ein kniv gjennom skallen i «The Gift», knivstakk eller knuste Reed ein melon, etter forslag frå Frank Zappa, som spelte inn i same studio. For «Sister Ray» arbeidde bandet individuelt i staden for å koordinere saman – trommene vart overdøyvd på grunn av støynivået. Songen vart med vilje spelt inn i eitt opptak for å forhindre konstant forskyving av lyden på han, slik det hadde skjedd på «Heroin» på forrige plate. Tucker var misnøgd med sluttproduktet, då Wilson gløymde å skru på nokre av trommemikrofonane hennar under innspelinga. Ifølge Reed gjekk Kellgren ut under innspelinga av «Sister Ray».
Innhald
White Light/White Heat har blitt skildra som eksperimentell rock, støyrock, proto-punk og kunstrock. «White Heat» var på denne tida slang for kjensla av å ta amfetamin. Teksten på plata varierer frå tema om narkotikabruk til seksuelle referansar (som munnsex og orgiar), slik som tittelsporet «White Light/White Heat », som indikerer intravenøs bruk av metamfetamin. «Here She Comes Now» er bygt opp rundt ei dobbeltyding. På det siste sporet på albumet, «Sister Ray», fortel Reed ei soge om utskeingar som involverer dragqueens som har ein mislukka orgie. Reed kommenterte seinare korleis «Sister Ray» var føre si tid, særskild den tidlege forma for heavy metal brukt i songen.
Side ein
Plata opnar med «White Light/White Heat» som skildra dei fysiske effektane av amfetaminbruk. Han består av ein enkel to-akkords progresjon av G5 og A5, og inneheld element av både heavy metal og doo-wop. Det er ein av songane på albumet med meir tradisjonelle rock'n'roll-element, og medan han diskuterer amfetamin er han òg påverka av ei av favorittbøkene til Reed, Alice Bailey sin A Treatise on White Magic, som inspirerte uttrykket «White Light». Reed vart intervjua av ein radiostasjon i Oregon, som Richie Unterberger oppsummerer: «Reed har nyleg undersøkt ei japansk form for lækjing i Los Angeles som er «ein måte å gje frå seg kvitt lys... Eg har vore involvert og interessert i det dei kallar kvitt lys i lang tid .» Han diskuterer kort Alice Bailey og den okkulte boka hennar A Treatise On White Magic... «Det kosta rundt ti dollar, dessverre», sa han unnskyldande.»
«The Gift» er eit spor med talt vokal i venstre kanal og det musikalske akkompagnementet i høgre kanal, som av Wilson vart skildra som om bandet hadde ein «stereo prefrontallappar». Soga kom frå ei anna soge som Reed skreiv for Shelley Albin, kjærasten hans på ungdomsskolen. Sjølve songen er avleidd frå ei soge Reed skreiv ved Syracuse University. Han diskuterer to karakterar, Marsha og Waldo, over gitar-feedback i form av ein bluesrock-instrumental. Dette var første gongen Cale song solo for bandet, og synte improvisasjonsrøtene deira.
«Lady Godiva's Operation» har ein tekststil påverka av William S. Burroughs. Songen var dels inspirert av erfaringa Reed hadde med elektrosjokkbehandlingar i tenåra, og er nok ein av dei tonesette novellene til Reed, men er meir instrumentalt avansert enn «The Gift». Cale song korvokal, som vert «sungen» i staden for snakka, og han grøssa og imiterte lydane frå ein oksygenmaskin medan han spelte inn sporet. Kva type operasjon Lady Godiva føretar er uklart, sjølv om det ser ut til å handle om ein transseksuell og relatert til kjønnsskifte. Reed syng om kjønnsendrande kirurgi, som det går fram av setningane «Doctor arrives with knife and baggage / sees the growth as just so much cabbage».
Tittelen på «Here She Comes Now» er ei dobbeltyding. Songen vart skriven for å bli sungen av Nico, før bandet hamna på kant med ho. Det var ein folkrock-song, og er det einaste sporet på albumet som minner om moderne rock. Det er òg den einaste songen som i fellesskap vart kreditert til Reed, Cale og Morrison.
Side to
«I Heard Her Call My Name» er ein kjærleikssong for ei død jente. Gitarspelet til Reed var inspirert av Jimi Hendrix, og songen er av Unterberger blitt skildra som frijazz med «banshee-liknande gitartonar». Han har element av garasjerock, medan gitarsoloen var inspirert av jazz-saksofonisten Ornette Coleman. Reed-biografen Howard Sounes oppsummerte sporet som «Tucker held ein hektisk rytme gåande medan Reed leverte ein speed-rap som slutta med ein tankevekkande gitarsolo».
Reed sa i et Rolling Stone-intervju at «Sister Ray» vart inkludert etter forslag frå Warhol, som bad om at han «må sørge for at du tar med «sucking on my ding-dong»-songen». Sporet vart skriven på eit tog heim frå ein dårleg konsert i Connecticut. Reed forklarte songen som «ein gjeng med drag-queens som tar nokre sjømenn med seg heim, fyller i seg heroin og har ein orgie når politiet dukkar opp». Tittelen er kalla opp etter ein dragqueen. Songen har òg element av frijazz frå Reed si interesse for Coleman og Cecil Taylor. Det meste av songen er improvisert. Wilson produserte Taylor-albumet Jazz Advance i 1956. Songen fortel denne soga gjennom ulike karakterar, som Soumes skreiv minte om den generelle låtskrivarstilen til Reed: det er «ein semi-abstrakt historie med bruk av repetisjon og dop-slang, òg leir med lyden av ord, stamming og jamming av ord saman». Soumes sa òg at han inneheld liknande tema som favorittbøkene til Reed, Hubert Selby jr. sin Last Exit to Brooklyn (1964) og John Rechy sin City of Night (1963). Den instrumentale jammen var spontan, slik Reed ønskte det, og han har heller ingen bassgitar.< ref name=":2"/> Gitarane i sporet skapte eit «tett musikalsk bakteppe» til tekstene før eit forvrengt elektrisk orgel, spelt av Cale, vart med. Tucker ville sei at det var meir enn berre støy, då alle som spelte framleis følgde takten til Tucker. Det tredje verset inneheld eksplisitte seksuelle referansar, noko som var sjeldan for Reed, spesielt i linja «She's just suckin' on my ding dong/I'm searchin' for my mainline».
Utgjeving
Albumet kom ut 30. januar 1968. Den opphavlege trykkinga av plata oppførte feilaktig sporet «Here She Comes Now» som «There She Comes Now». Opphavleg hadde bandet eit stort ego etter utgjevinga, men vart likevel skuffa over mangelen på marknadsføring frå MGM. Som debutplata vart plata bannlyst på radio, og det selde dårleg. Det nådde 199. plassen på Billboard Top LPs-lista, som var lågare enn debutplata. Sjølv om bandet vart skuffa over Verve og MGM si mangel på marknadsføring, kjørte verve likevel ei heilsidesannonse i Rolling Stone og kjørte andre annonsar i undergrunnsaviser, inkludert ei heilside i  Hullabaloo, eit ungdomsmagasin. Verve køyrde òg radioannonser for «The Gift» og brukte òg historia deira med Warhol som salsargument. MGM inkluderte songar frå albumet som ein del av eit reklamesett med intervju og songar — settet inkluderte eit intervju med bandmedlemmane. Bockris, ein annan Reed-biograf, sa at reaksjonen på albumet var «enno hardare... enn den første», med særleg kritikk retta mot dei grenseoverskridande tekstane. Bandet hadde problem med å distribuere singelen «White Light/White Heat» og fekk mest inntekter gjennom turné. Dei hadde òg problem med å tiltrekke seg større publikum, sjølv etter marknadsføringa etter å ha opptrådt på Warhol sitt Exploding Plastic Inevitable. Til sjuande og sist førte spenninga mellom Reed og Cale til at Cale fekk sparken i eit møte med Reed.
Plateomslag
Det originale plateomslaget for White Light/White Heat er eit svakt bilete av ei tatovering av ein hovudskalle. Tatoveringa var Joe Spencer si, som spelte hovudrolla i Warhol-filmen Bike Boy frå 1967. Spencer spelte hovudrolla som ein mannleg prostituert i ein motorsykkelgjeng og blir sett medan han tar ein dusj i filmen. Sjølv om han ikkje vart kreditert for coverdesignet, slik han vart på debuten deira, var det Warhol sin idé å bruke eit svart-på-svart bilete av tatoveringa. Reed valde bilete frå negativar frå filmen, og det vart forstørra og forvrengt av Billy Name, som høyrte til The Factory. Morrison sa derimot at omslaget vart valt ut av han. På den fysiske versjonen av albumet kan ein berre sjå dette når ein ser omslaget frå ein viss vinkel. På baksida av albumet er eit bilete av bandmedlemmane på Boston Tea Party, ein konsertstad. Morrison valde biletet og likte det, medan Tucker syntes at både ho og Reed så forferdelege ut på det.
Mottaking
Wayne McGuire, som skreiv for The Boston Sound, roste basspelinga til Cale, spesielt på «White Light/White Heat», og kalla han ein av dei beste moderne bassistane. McGuire vurderte òg albumet som eit symbol på progresjon for bandet. Sandy Pearlman, som skreiv for Crawdaddy, noterte dei teknologiske og «mekaniske» lydane medan han stilte spørsmål ved kvifor Warhol ikkje vart kreditert for å ha bidratt til coveret. The Listener-skribenten Tim Souster roste «Sister Ray», og sa at sporet viser at «pop endeleg tar avgjerande skritt i ei retning med vidtrekkande implikasjonar for den kreative utviklinga, ikkje berre av sjølve popen, men av «seriøs» musikk òg». Internasjonalt gav det nederlandske magasinet HitWeek albumet ei positiv melding, samtidig som det la merke til den dårlege lydkvaliteten. Det britiske magasinet NME noterte seg den korte låtlista og kalla det «rare greier». Disc syntest det var «svimlande». Ei detaljert melding av Gene Youngblood i undergrunnsavisa Los Angeles Free Press roste albumet, og erklærte det unikt og forut for si tid som debuten til bandet. Lenny Kaye frå New Times sa at plateomslaget kunne sidestillast med det til The Velvet Underground & Nico.
Ettermæle
Seinare meldingar har vore mykje meir positive, og White Light/White Heat selde til slutt over ein halv million eksemplar internasjonalt før Reed døydde i 2013.
Andre meldingar roste den slitande produksjonen på albumet. Mark Deming frå AllMusic vurderte det som «lett det minst tilgjengelege» av albuma til bandet, og sa: «alle som ønsker å høyra deira vanvitige gitar-åtak vil elska det, og dei fornærma sjelene som tenker på Velvets som eit slags folkrock-band blir rådd til å skru stereoanlegget opp til ti og gi side to ein snurr.» Greg Kot frå Chicago Tribune skildra albumet som «Høgt, slitande, avkjølande - den perfekte motgifta for Age of Aquarius.» The Guardian peikte ut sporet «Sister Ray,» og sa at den einaste passande lyden for å følgja den «brutale improvisasjonstreninga ... er stille». Record Collector hevda at ho «var så nær som VU nokon gong kom til å høyrast «trippily à la mode» i 1967-68, sjølv om plata framleis er like tildekt av gateskitt som ein kassert pai.» Unterberger sa at albumet kanskje var «det høgaste ... gjennom tidene.»
White Light/White Heat har ein forvrengt, feedback-driven og grovt innspelt lyd, som blir sett på som innverknadsrik. Det varsla starten på punkrock og no wave-sjangeren. Social Distortion-albumet White Light, White Heat, White Trash vart oppkalla etter White Light/White Heat. Oregano Rathbone frå uDiscoverMusic sa at plata signaliserte ei betydeleg vending i rockemusikken og for bandet. På same måte såg Mike Boehm frå Los Angeles Times det som ein «rå, brutal milepåle i utviklinga av det som skulle bli punkrock». Joe Viglione frå AllMusic kalla det ein grunge-klassiker. Spor frå plata vart spelt inn av undergrunns- og samtidsartister. Det britiske rockebandet Buzzcocks vart danna av Pete Shelley og Howard Devoto ut frå ei felles interesse for «Sister Ray». Eit konsertopptak av «Sister Ray» av det britiske rockebandet Joy Division, spelt inn på Moonlight Club i London 2. april 1980, vart inkludert på samlealbumet deira Still frå 1981. Jonathan Richman laga songen «Roadrunner» med inspirasjon frå «Sister Ray»; singelen var innverknadstung i seg sjølv og vart rangert på Rolling Stone si liste over dei 500 beste songane gjennom tidene. David Bowie framførte ofte tittelsporet på albumet etter mai 1973, og Nirvana spelte inn «Here She Comes Now» i 1990. Reed skrytte seinare av at «inga gruppe i verda kan røre det vi gjorde» på albumet.
Rangeringar
White Light/White Heat har vore med på mange lister av musikkmagasin som ei av dei beste platene frå 1960-åra og gjennom tidene. Det stod oppført på 292. plassen på lista til Rolling Stone frå 2003 over dei 500 beste albuma gjennom tidene, og vart flytta til 293. plassen på den reviderte lista deira frå 2012. På den nyaste oppdateringa deira frå 2020 var albumet plassert på 272. plassen. Det vart plassert på 309. plassen i den tredje utgåva av Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums (2000). Pitchfork rangerte det på 26. plassen på lista over dei beste albuma frå 1960-åra, bak Stand! av Sly and the Family Stone. NME rangerte det på 89. plassen på si liste frå 1974 over dei 100 beste albuma gjennom tidene, og sidan på 352. plassen på lista deira over dei 500 beste albuma gjennom tidene, bak Sweetheart of the Rodeo av The Byrds. Albumet har vore på urangerte lister, som Ultimate Classic Rock si liste over dei hundre beste albuma gjennom 1960-åra. NME inkluderte det i tillegg på lista si over «101 album du må høyre før du døyr». Det franske magasinet Rock & Folk hadde albumet med på lista over 555 album frå 1954 til 2014, og det italienske magasinet Ondarock kåra det til ein rocke-milepåle.
Robert Dimery tok med albumet i 2018-utgåva av boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Basert på ei samling av profesjonelle rangeringar har nettsida Acclaimed Music White Light/White Heat som det 10. beste albumet frå 1968, det 43. beste frå 1960-åra og det 199. beste gjennom historia.
Nyutgjevingar
Albumet kom ut på ny under tittelen Archetypes på MGM i 1974, sjølv om årsaka bak dette er ukjend. Det var utselt i USA fram til 1985, då det vart gjeve ut på ny, saman med dei tre første albuma til gruppa. Desse nyutgjevingane var uventa vellukka, noko som førte til fleire utgjevingar under PolyGram som Another View. Albumet vart inkludert i boksen  Peel Slowly and See, og vart seinare gjeve ut på ny som ei superluksusutgåve i høve 45-årsjubileet, inkludert monoversjonar av spor, demoar og konsertopptak.
Medverkande
The Velvet Underground
Teknisk personell
Jerry Donahue
Jerry Donahue er ein amerikansk gitarist og plateprodusent, som hovudsakleg er kjend for arbeidet sitt i det britiske folkrockmiljøet som medlem av Fotheringay og Fairport Convention, og som medlem av gitartrioen The Hellecasters.
Biografi
Donahue vart fødd i New York som son av storbandsaksofonisten Sam Donahue og skodespelarinna Patricia Donahue. Han voks opp i Los Angeles. Donahue gjekk i lære for å spele klassisk gitar i barndommen, men det var Gerry McGee (seinare medlem av The Ventures) som gjorde størst inntrykk på han, då han 14 år gammal såg spele gitar på Sea Witch, der McGee etterliggna banjoteknikken til Earl Scruggs. Donahue gjekk så i lære hos McGee. Donahue har òg omtalt Amos Garrett som ei stor inspirasjonskjelde for teknikken hans, samt Chet Atkins, Duane Eddy, The Shadows og The Ventures. Seinare vart han òg påverka av Clarence White, Danny Gatton, Albert Lee, Tommy Emmanuel og Robben Ford.
Etter å ha flytta til England vart Donahue snart eit respektert medlem av det blømande britiske folkrockmiljøet. Som bandmedlem spelte han med Poet and the One Man Band, Fotheringay og Fairport Convention. Seinare spelte han inn og/eller turnerte med artistar som Joan Armatrading, Gerry Rafferty, Robert Plant, Elton John, The Proclaimers, Johnny Hallyday, George Harrison, Cliff Richard, Chris Rea, Warren Zevon, Bonnie Raitt, Hank Marvin, Roy Orbison, Nanci Griffith og The Yardbirds. I 1990 danna han gitartrioen The Hellecasters med Will Ray og John Jorgenson. Dei spelte inn fleire instrumentalalbum og turnerte mykje gjennom 1990-åra. Donahue gav ut opplæringsvideoar og har nyleg produsert soloprosjekt, som Sandy Denny sitt Gold Dust (1998) og The Animals sitt Instinct (2004) samt laga ferdig det andre albumet til det kortliva folkrockbandet Fotheringay i 2008.
Nyleg danna Donahue bandet Gathering - Legends of Folkrock med Clive Bunker, Rick Kemp, Ray Jackson, Doug Morter og dottera Kristina Donahue.
Santana
Santana er ei musikkgruppe danna i San Francisco i 1967, kjend for sine mange utgjevingar av såkalla latinrock. Gruppa baserer sin musikk på komposisjonar og gitarspelet til grunnleggjaren, den leiande musikaren Carlos Santana.
Santana vart lagd merke til då gruppa framførte sin versjon av rockemelodien Soul Sacrifice ved Woodstock-festivalen i 1969. Kort etter festivalen fekk gruppa gitt ut sitt fyrste album, også kalla Santana, som vart ein stor suksess. Dei neste to åra kom dei suksessrike albuma Abraxas og Santana III.
Dei neste åra var det vanleg med skifte av musikarar i Santana. Carlos Santanas aukande interesse for tankane til guruen Sri Chinmoy leia gruppa over meir esoterisk musikk, men utan å fjerne seg heilt frå ein latinamerikansk musikkstil.
Santana har vorte tildelt åtte Grammy-prisar og tre Latin Grammy-prisar. Carlos Santana vart både i 1989 og 2003 tildelt Grammy-prisar som solo-artist.
Adrián Annus
Aktiv
Annus vann gullmedaljen under EM i friidrett 2002 med eit lengste kast på 81,17 m framom Vladislav Piskunov frå Ukraina som nådde 80,39 m. Året etter erobra Annus sølvmedaljen under verdsmeisterskapen i Paris. Med eit kast på 80,36 m var han langt bak verdsmeisteren Ivan Tsikhan frå Kviterussland, som kasta 83,05 m.
Doping
Annus vart tildelt gullmedaljen i sleggjekast under Sommar-OL 2004 i Athen, men grunna mistankar om juks med urinprøvene vart han kalla inn til nye prøver. Han nekta å ta ein ny test, og vart då frådømt gullmedaljen. Medaljen nekta han å gje frå seg, fyrst etter Ungarn vart truga med sanksjonar leverte han frå seg medaljen.
Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
Han vart kåra til «Årets idrettsmann i Ungarn» i 2003.
Jaki Liebezeit
Jaki Liebezeit var ein tysk trommeslagar og truleg mest kjend som ein av musikarane som starta Can. Han er blitt kalla «ein av få trommeslagarar som på overtydande vis kan blande det som er funky med det som er intellektuelt».
I midten av 1960-åra var han medlem av kvintetten til Manfred Schoof, som var tidlege eksponentar for europeisk frijazz.
Han flytta seg så mot dei nye høva som opna seg med psykedelisk musikk som medlem av Can. Tromminga hans var ein viktig del av stilen til bandet, særleg på songar som «Halleluhwah» på Tago Mago. Liebezeit er mest kjend for den eksepsjonelle «metronom-stilen» hans og dei andre medlemmane i Can har sagt at han høyres ut som «halvt menneske, halvt maskin».
I 1980 vart han medlem av Phantomband, og har danna tromme-ensemble som Drummers off Chaos og Club off Chaos. Seinare har han spelt med mange andre musikarar, som Jah Wobble og Philip Jeck, Depeche Mode på albumet Ultra og Brian Eno på albumet Before and After Science. I nyare tid har han arbeidd med Burnt Friedman på Secret Rhythms og Schiller på Atemlos.
Kjelder
🇨🇦
Lac de Bret
Lac de Bret er ein innsjø i kommunen Puidoux, i kantonen Vaud i Sveits. Han ligg nord for Genfersjøen. Den naturlege innsjøen er nytta som dirkkevatn for byen Lausanne. Den første dammen vart bygd i 1875 for å gje vatn til Lausanne-Ouchy-banen.
Hauken Rock
Hauken Rock er eit skjer som ligg nesten 2 km aust for Ornen Rocks og 3,5 km nordaust for Cape Melville ved austenden av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960 frå tilknytinga til Ornen Rocks. «Hauken» og «Ørnen», var dei to første moderne kvalbåtane som segla i lag med kvalkokeriet «Admiralen» til Sør-Shetlandsøyane i januar og februar 1906.
Fylkesveg 568 i Rogaland
Fylkesveg 568 i Rogaland går mellom Vaula og Dysjaland i Rennesøy kommune. Vegen er 1,4 km lang.
Fylkesveg 568 (fleirtyding)
Fylkesveg 568 finst i fleire fylke i Noreg:
Jebel Hafeet
Jabal Ḥafeeṫ (arabisk جبل حفيت) er eit fjell som ligg ved Al Ain i emiratet Abu Dhabi i Dei sameinte arabiske emirata. Delar av fjellet kryssar over grensa til Oman, medan toppen ligg på den emiratarabiske sida. Fjellet har ei høgd på 1249 meter over havet og gjev flott utsyn over byen. Jebel Hafeet har vore eit kjent landemerke gjennom historia og er i dag eit turistmål. Det går ei stor grotte gjennom Jabal Hafeet.
Ved foten av Jabal Ḥafeeṫ ligg Green Mubazarrah, eit velutvikla turistmål. Ved Green Mubazarrah spring varmt vatn ut frå små bekkar og dannar eit vatn. Symjebasseng og boblebad ligg spreidd over heile Green Mubazarrah.
Kirurgi
Kirurgi er ei grein innan medisin som tek for seg sårbehandling og operasjonar, og læra om skadar og sjukdomsformer som fører til slik behandling. I moderne kirurgi utfører ein kirurg inngrepa. Dette er ein utdanna lege med spesialisering innan kirurgi.
Jebel Hafeet
Ein finn mange dyr i Jabal Ḥafeeṫ som flaggermus, revar og slangar.
Kirurgi
Ein har gjort kirurgiske inngrep sidan steinalderen, og i visse oldtidssamfunn kunne ein utføra kompliserte operasjonar. I Europa hadde ein lite utvikla kirurgi fram til 1800-talet, då ein byrja utviklinga av moderne bedøving, hygiene og antibiotika. Nyare utvikling har gjeve lokalbedøving og medisinske instrument til kikkholskirurgi (artroskopi), der ein kan gå inn i kroppen gjennom ein liten opning og utføra ein operasjon.
Jebel Hafeet
Fjellet vert stundom feilaktig omtalt som det høgaste fjellet i Emiratane, men dette er Jabal Jais, som er 1 910 moh i Ras Al Khaimah.
Ḥafeeṫ-vegen
Fjellvegen opp til toppen av fjellet strekkjer seg over 11,7 km og stig 1 219 meter. Vegen har 60 svingar og tre spor (to opp, og eitt ned). Vegen vart bygd av Strabag International frå Köln i Tyskland. På toppen av fjellet står ein radarstasjon, eit Mercure-Hotel., og eit slott.
Kirurgi
Bakgrunnsstoff
Хирургия
Jakobinargauk
Skildring
Illustrasjon ved Wikimedia-brukar Shyamal etter ukjent kjelde]] Dette er ein mellomstor, ca. 33 cm, slank svart og kvit gauk med ein særeigen fjørtopp. Den kvite flekken på den svarte vengen og mønstret gjer han kjenneleg sjølv i flukt. I Afrika finst det to fargeformer, ei med kvit underside og ei med svart underside. Dei er svært vokale gjennom hekkesesongen. Ropa er ein serie av ringetonar 'sklir-sklir-ir, skliur, skliur', ropa frå fuglar av nominatforma er litt raskare og litt mildare enn frå dei andre underartane. Desse gaukane lever av insekt, inkludert hårete sommarfugllarver som dei plukkar opp frå nær eller på bakken. Nokre gonger et dei frukt.
Hof Ashkelon regionale kommune
Hof Ashkelon regionale kommune (hebraisk skrift מועצה אזורית חוף אשקלון, Mo'atza Azorit Hof Ashkelon, tyder Ashkelonkysten regionale kommune) er ein regional kommune i Det sørlege distriktet i Israel.
Jakobinargauk
Skildring
Arten er ein reirparasitt og i India er verten i hovudsak timalartar i slekta Turdoides. Fargene på egga svarer til dei hos verten, typisk turkisblå.
Jakobinargauken er mykje omtalt i den gamle indiske poesien som chātak. Ifølgje indisk mytologi har han eit nebb øvst på hovudet som ventar på regn for å sløkke tørsten.
Utbreiing og habitat
Jakobinargauken er grovt rekna distribuert i Afrika sør for Sahara og India sør for Himalaya. Han finst òg på Sri Lanka og i delar av Myanmar. Innanfor Afrika, gjer i det minste nokre av fuglane vandringar, jamvel om arten er standfugl i det tropiske Afrika. Den austafrikanske populasjonen er trekkfuglar med trekkrute over det sørlege Arabia til India i april. Habitata er hovudsakleg i krevjande, tørr krattskog eller opent skogsterreng, men dei unngår område med tett skog eller ekstremt tørt miljø.
Hof Ashkelon regionale kommune
Busetnader
Kommunen dekkjer 19 busetnader, inkludert fem kibbutzar, elleve moshavar, to fellesbusetnadar og ein ungdomslandsby.
Jakobinargauk
Taksonomi
Tre underartar er anerkjente for jakobinargauk: C. j. pica, C. j. serratus og C. j. jacobinus. Utbreiing og trekk blant desse underartane er ikkje klårt dokumentert: dei to førstnemnte underartane, eller alle underartar er til stades i Afrika, jacobinus lever i sørlege India, og serratus er ein flyttfugl som hekkar i nordlege India om sommaren.
Reiskapen jakt
Ei jakt er ein reiskap som vert brukt ved kravellbygging av båtar og skip. Han vert brukt til å presse, jage, hudplankane saman. Ein hake vert festa til spantet. Så vert to trekilar slegne inn mellom haken og hudplanken. Når han på den måten kjem på plass kan han festast til spantet.
Hof Ashkelon regionale kommune
Busetnader
Kibbutzar
Moshavar
Fellesbusetnader
Mita Hartmann
Mita Hartmann var ein norsk forfattar. Ho var gift med Lorentz Patrik Thoresen. Ved folketellinga i 1910 studerte ho ved Berliner Universitetet.
Arkitektur- og designhøgskolen i Oslo
Arkitektur- og designhøgskolen i Oslo (AHO), som tidlegare hadde namnet Arkitekthøgskolen i Oslo, er ein statleg vitskapleg høgskule for utdanning i faga arkitektur, design, byplanlegging og landskapsarkitektur. På engelsk heiter skulen The Oslo School of Architecture and Design.
Soga
Skulen ligg i eit ombygd bygningskompleks i Maridalsveien 29 i Oslo som opphavleg har vore verkstad og sentrallager for dåverande Oslo lysverker, mellom Maridalsveien og eit parkområde med turvegar langs Akerselva. Opphavleg var skulen ei line som vart skipa i 1945 ved Statens håndverks- og kunstindustriskole (SHKS). Arkitektutdanninga i Oslo var til å byrje med berre eit Kurs for krigsramte arkitektstuderende, etter at det i Noreg berre hadde vore utdanna arkitektar ved Noregs tekniske høgskole i Trondheim. I 1961 vart skulen i Oslo ein sjølvstendig vitskapleg høgskule med namnet Statens Arkitektskole i Oslo, som frå 1968 hadde tilhald i St. Olavsgt. 4 på Hammersborg i Oslo. I 1969 fekk skulen namnet Arkitekthøgskolen i Oslo. Lokala i Maridalsveien vart teke i bruk hausten 2001. Ettersom Institutt for Industridesign hadde vorte ein del av høgskulen allereie frå 1996, vart namnet endra i 2005 til Arkitektur- og designhøgskolen i Oslo.
Macaroni Point
Macaroni Point er eit nes heilt nordaust på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeve etter ei kartlegging av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i januar 1954, på grunn av ein koloni med gulltoppingvinar (Eudyptes chrysolophus) på dette neset.
Kurilo Point
Kurilo Point (bulgarsk нос Курило, ‘Nos Kurilo’) er eit spisst, isfritt nes på søraustkysten av Snow Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis som stikk 200 m ut i Bransfield Strait. Det ligg 3,1 km sørvest for President Head og 2,3 km nord for Hall Peninsula.
Holger Czukay
Holger Czukay var ein tysk musikar og truleg mest kjend som ein av dei som starta krautrockgruppa Can. Han vart av kritikaren Jason Ankeny skildra som «ei suksessrik bru mellom pop og avant-garde». Han vart òg kjend som ein av dei første som laga ambient musikk, til å utforske «verdsmusikk» før dette vart eit omgrep, og for å ha vore ein pioner innan bruk av sampling.
Biografi
Czukay studerte musikk under Karlheinz Stockhausen frå 1963 til 1966 og arbeidde så ei stund som musikklærar. Czukay hadde først ikkje noko intersse for rock, men dette endra seg då ein student av han spelte The Beatles-songen «I Am the Walrus», som var ein psykedelisk song frå 1967 med ein uvanleg musikalsk struktur og bruk av radiostøy. Dette opna øyrene hans for musikken til eksperimentelle rockemusikarar som Velvet Underground og Frank Zappa.
Czukay starta Can i 1968 i lag med bandkollegaene sine. Han spelte sjølv bassgitar og fungerte som lydteknikar for bandet under innspelingane deira. Rosko Gee, som tidlegare hadde spelt bass i det britiske bandet Traffic kom med i bandet i 1977, og Czukay tok seg då berre av lydbandeffektar på Saw Delight, den siste plata med gruppa før han starta ein solokarriere.
Etter at han slutta i Can, spelte Czukay inn fleire album. Eit av varemerka hans var bruken av radiolydar og tidleg bruk av sampling, som i dei dagar var ein strevsam jobb der ein måtte kutte opp og lime saman lydband. Han spelte inn forskjellige lydar og lydklipp frå kortbølgjeradioen sin og nytta dei i komposisjonane sine. Han brukte òg radioen på konsertane, som eit interaktivt musikalsk instrument, ein komposisjonsmetode han kalla «radiomaling». Czukay sa ein gong «Om du vil skape noko nytt, så bør du ikkje tenke for langt unna ein viss idé».
Czukay har samarbeidd med mange andre musikarar, mellom anna på ei rekkje album med Jah Wobble og David Sylvian, to yngre britiske musikarar som delte interessa i å blande popmusikk med eksperimentelle innspelings- og samplingsteknikkar. Andre samarbeidspartnarar har vore U.N.K.L.E, Brian Eno, Eurythmics og det tyske Neue Deutsche Welle-band Trio.
Diskografi
Solo: Samarbeid: Med Can: Diskografien til Can
Bristensee
Bristensee er ein innsjø i Uri i Sveits. Han ligg nedanfor fjellet Bristen og oppfor landsbyen Bristen.
Mount Nesos
Mount Nesos er restane av kjernen i ein vulkan, med ei høgd på over 400 meter over havet. Det stikk opp av isen nær sørvestenden av White Island i Ross Archipelago. Det vart namngjeve av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1958–59) frå det greske ordet nesos eller nisos, som tyder øy.
Høyland kyrkje
Høyland kyrkje er ei lafta langkyrkje frå 1841 i Sandnes kommune i Rogaland fylke. Kyrkja er oppført på grunnalg av typeteikningar av Hans Ditlev Franciscus von Linstow. Ho har 650 sitjeplassar.
Høyland har hatt kyrkje sidan mellomalderen. Dei tidlegare kyrkjene stod på den gamle kyrkjegarden eit par hundre meter lengre nordaust. Der kan ein framleis sjå kyrkjegardsmuren.
Det er kyrkjegard ved kyrkja.
Trampfart
Omgrepet vert i dag nytta om fart der skipet er bortfrakta for éi reise om gangen. Det motsette er linjefart.
Ordet tramp kjem frå engelsk og tyder eigentleg landstrykar eller loffar.
Rombkuboktaeder
Areal og volum
Arealet A og volumet V til eit ikosidodekaeder med sidelengd a er:
Hole Rock
Hole Rock er den største av fleire holmar som ligg like nord for North Foreland, nordaustneset på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Han vart kartlagt i 1937 av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations og fekk dette namnet på grunn av eit markant hol som går gjennom holmen.
Opptrekk i meteorologi
Opptrekk er i meteorologien skyer som trekk opp opp på himmelen og tettar seg til. Ofte skjer dette føre eit nedbørsområde.
Straffeprosesslova
Straffeprosesslova, eigenleg Lov om rettergangsmåten i straffesaker (Straffeprosessloven), er ei lov som fastsett korleis rettargangen i straffesaker skal gå føre seg. I lova er det gjeve føresegner om kva slags saker som skal til førehaving i domstolane, korleis domstolane skal gå fram i dei sakene dei får, kven som har rettar som part i sakene og kva slag rettar og plikter dei har. I lova er det òg føresegner om bruk av sakkunnige, om arrestasjon og fengsling, ransaking, kverrsetjing, telefonkontroll, heftingar og om forbod som kan ileggjast mot å vitje eller ta kontakt med andre personar.
Opptrekk i meteorologi
Mest vanleg består opptrekket av cirrus og cirrostratus som går over i altostratus. Strukturen og kor raskt skyene driv kan gje ein peikepinn på kva veg uvêret kjem frå og kor raskt det nærmar seg. Opptrekk er vanleg føre frontar og tropiske lågtrykk.