cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Al-Qalis
Al-Qalis er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Mosuldemninga
Mosul-demninga (arabisk سد الموصل, kurdisk Bêndawi Mûsil), tidlegare kjend som Saddam-demninga ( سد صدام) er den største demninga i Irak. Ho er bygd over Tigris, vest i guvernementet Ninive, oppom byen Mosul. Demninga vart nytta til vassenergi og vatning. Ved full kapasitet held demninga attende kring 11,1 kubikkilometer vatn og gjev drikkevatn og elektrisitet til 1,7 millionar innbyggjarar i Mosul.
Planlegging av demninga byrja i 1950-åra, men byggjinga byrja ikkje før i 1981 og stod ferdig 7. juli 1986.
Under den amerikanskleia invasjonen av Irak i april 2003, var det frykt for at irakiske styrkar skulle sprengje hol i demninga. I fleire veker i juli og august 2014 hadde Den islamske staten kontroll over Mosul-demninga. Den 17. august 2014 tok Peshmerga og den irakiske hæren over kontrollen av demninga igjen.
Fylkesveg 6438
Fylkesveg 6438 går mellom Svanem og Hellandsjøen i Hemne kommune. Vegen er 2,0 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 315 i Sør-Trøndelag.
Al-Watan i Sana
Al-Watan er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i Sana guvernement.
Thurso
Thurso (skotsk gælisk Inbhir Theòrsa) er ein by i regionen Highland i Skottland. Han har kring 8500 innbyggjarar.
Elva Thurso renn gjennom byen, og elvemunningen dannar ei god hamn.
Historie
Historia til Thurso strekkjer seg attende til tida då det norrøne jarledømet på Orknøyene herska over Caithness og som enda i 1266. Byen var ei viktig norrøn hamn og har ei seinare historie med handel med andre hamnebyar over heile nordlege Europa fram til 1800-talet. I 1330 vart det skotske standardeininga for vekt innført i Thurso etter avgjersle frå kong David II av Skottland, noko som var ein indikasjon på at byen var ein viktig handelsstad. Den gamle kyrkja, St. Peter's Kirk, skal vera datert frå rundt 1220 og frå tida til biskop Gilbert Murray av Caithness som døydde i 1245.
Historisk sett var Thurso ein av to byar med status som burgh i grevskapet Caithness.
Det meste av byen i dag er frå utviklinga på 1800-talet. Ei stor utviding skjedde midt på 1900-talet då kjernekraftverket Dounreay vart etablert ved Dounreay, 14,5 km vest for byen. Innanfor ein periode på fem år voks folkesetnaden raskt, frå rundt 2500 innbyggjarar til rundt 12 000 mellom 1955-1958 då kraftstasjonen kravde utdanna arbeidskraft som vart rekruttert frå heile Storbritannia. Ved 1960 dalte likevel folkesetnaden til rundt 9000 då anleggsutbygginga vart avslutta.
Thurso er òg namnet på grevskapet som vert halde av familien Sinclair i Det sameinte adelskalenderen til kongeriket. Den noverande vicomte Thurso er òg den lokale medlemen av parlamentet.
Shades of Deep Purple
Shades of Deep Purple er debutalbumet til det engelske rockebandet Deep Purple, gjeve ut i juli 1968 på Tetragrammaton i USA og i september 1968 på Parlophone i Storbritannia. Bandet, som opphavleg heitte Roundabout, var ideen til den tidlegare Searchers-trommeslagaren Chris Curtis, som rekrutterte Jon Lord og Ritchie Blackmore før han forlét prosjektet. Den første besetninga av bandet vart komplettert av vokalist/frontfigur Rod Evans saman med bassist Nick Simper og trommeslagaren Ian Paice i mars 1968.
Etter kring to månaders øving vart Shades of Deep Purple spelt inn på berre tre dagar i mai 1968 og inneheld fire originallåtar og fire coverlåtar, grundig omarrangert for å inkludera klassiske mellomspel og lyda meir psykedelisk. Stilistisk ligg musikken nær psykedelisk rock og progressiv rock, to sjangrar med eit stadig veksande publikum på slutten av 1960-åra.
Albumet vart ikkje godt motteke i Storbritannia, der det selde svært få eksemplar og ikkje hamna på hitlistene. I USA vart det derimot ein suksess, og singelen «Hush», ein energisk rockelåt skriven av Joe South og opphavleg spelt inn av Billy Joe Royal, vart svært populær på den tida og nådde fjerdeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista. Det gode salet av albumet og den intense radiospelinga av singelen bidrog i stor grad til den merksemda Deep Purple skulle få på dei tidlege USA-turneane sine og utover 1970-talet. Moderne meldingar av albumet er generelt positive og reknar Shades of Deep Purple som ein viktig del av historia til Deep Purple.
Bakgrunn
Då den første besetninga til Deep Purple vart sett saman i 1967, var det ei brytningstid for den britiske musikkscena. Beatmusikk var framleis populært, spesielt på dansestader og utanfor hovudstaden, men smaken til dei unge som kjøpte plater og fylte klubbane var i rask endring til fordel for bluesrock, progressiv rock og psykedelisk rock. Nye band som The Moody Blues, Procol Harum og The Nice var pionerar når det gjaldt å kombinera klassisk musikk med rock ved hjelp av komplekse og dristige arrangement. Samtidig var psykedelia på frammarsj i det hedonistiske swinging London-samfunnet, der band som Pink Floyd, The Pretty Things, The Jimi Hendrix Experience, Traffic og Cream eksperimenterte med ulike former for dopindusert rockemusikk, i tråd med hippie-kulturen som var på veg inn i subkulturen frå USA. Mange kjende artistar, blant dei The Beatles, The Rolling Stones og The Who, vart påverka av den endra stemninga og tilførte mange element av progressiv og psykedelisk rock til albuma sine i denne perioden.
I løpet av denne tida med stor kreativitet på den britiske musikkscena sommaren 1967 kontakta Chris Curtis, tidlegare trommeslagar i beatbandet The Searchers, forretningsmannen Tony Edwards i London for å finna finansiering til ei ny gruppe han var i ferd med å setja saman, som skulle heita Roundabout. Namnet betydde at gruppa skulle bestå av ei roterande besetning av ikkje-permanente medlemmer som skulle gå av og på scena som i ein musikalsk karusell, med Curtis som den einaste berebjelken og songaren. Edwards var imponert over planen og gjekk med på å finansiera og leia prosjektet saman med to forretningspartnarar, Ron Hire og John Coletta, og dei tre grunnla Hire-Edwards-Coletta (HEC) Enterprises.
Som bassist fekk Lord med seg venen Simper, som på den tida var kjend for medlemskapen sin i rock and roll-gruppa Johnny Kidd & The Pirates og for å ha overlevd bilulykka i 1966 som tok livet av Kidd. Besetninga i Roundabout vart komplettert av trommeslagaren Bobby Woodman, rekruttert av Blackmore. Dave Curtiss, ein kjend av Woodman, vart først vurdert som songar, men han forlét bandet på grunn av tidlegare forpliktingar. Ifølgje Simper vart òg Ian Gillan, vokalisten i bandet Episode Six, kontakta for ei prøvesynging, men takka nei.
Tidleg utvikling
I slutten av februar 1968 flytta Roundabout inn i Deeves Hall, eit leigd gammalt gardshus i nærleiken av landsbyen South Mimms i Hertfordshire. Der, medan dei venta på nye instrument og nytt utstyr, jakta dei på ein songar gjennom ei annonse i den britiske musikkavisa Melody Maker. Rod Stewart var blant dei titals aspirerande vokalistane som vart vurderte til prøvespelinga, men heldt ikkje den standarden bandet kravde. Dei valde i staden Rod Evans, som allereie var vokalist i klubbandet The Maze. Etter prøvespelinga tok Evans med seg den 19 år gamle bandkameraten sin Ian Paice, ein trommeslagar som Blackmore kjende igjen frå tida i Hamburg. Dei improviserte raskt fram ei prøvespeling for Paice, og han vart vald på staden til å erstatta Woodman bak trommesettet. Woodman var misnøgd med retninga banda var på veg i, og dei andre medlemmene meinte at han ikkje passa for stilen deira.
Dei første øvingane med det som skulle bli kjent som Mark I-besetninga av Deep Purple bestod for det meste av jamming og noko arbeid med instrumentalene «And the Address» og «Mandrake Root», som Blackmore og Lord hadde skrive tidlegare same år. Mandrake Root var òg namnet på eit tidlegare band som Blackmore hadde prøvd å danna i Tyskland, før han vart kontakta av Roundabouts management. Etter dei to instrumentalene var den første ordentlege songen som vart arrangert «Help!», ein Beatles-song som Chris Curtis ønskte å inkludera på eit eventuelt album. Evans skreiv nokre tekstar til «Mandrake Root» og reduserte talet på instrumentalspor til eitt. Etter å ha arrangert og øvd inn dei tre første låtane, konsentrerte musikarane seg om «I'm So Glad», ein låt av Skip James som tidlegare hadde vorte covra av Cream og The Maze. Det neste tilskotet under øvingane var «Hey Joe», ein låt som opphavleg, men omstridd, var skriven av Billy Roberts og feilaktig kreditert til Deep Purple på originalutgivingar av albumet. Hovudinspirasjonen for det nye arrangementet av songen var hitversjonen til den amerikanske gitaristen Jimi Hendrix frå 1966, men sporlengda vart forlengd ved å legga til klassisk-influerte instrumentalparti. Bandet valde òg ein poprock-låt kalla «Hush», skriven av Joe South for Billy Joe Royal året før, som Blackmore hadde høyrt medan han var i Tyskland.
Innspeling
Med ei mogleg setliste som tok form under øvingane, overtydde Blackmore ein ven av han, Derek Lawrence, om å vera produsenten for bandet. Dei hadde møttest fleire år tidlegare, då begge jobba for produsenten Joe Meek og Lawrence dreiv eit uavhengig produksjonsselskap som spelte inn singlar for utgiving i USA. Lawrence hadde mange kontaktar i USA og var til stades på nokre av sesjonane til Roundabout, og var imponert. .
Gjennom Lawrence tok HEC Enterprises kontakt med det nye amerikanske plateselskapet Tetragrammaton Records, som var på utkikk etter eit britisk band å samarbeida med. HEC arrangerte at bandet skulle spela inn nokre demoar for det amerikanske plateselskapet i slutten av mars og byrjinga av april i Trident Studios i London. Dei spelte inn to av dei tidlegare utvikla låtane sine, «Hush» og «Help!», og dessutan to nye låtar: «Love Help Me» var allereie utvikla før Evans og Paice vart med, medan «Shadows» raskt vart skriven og arrangert av bandet for desse innspelingane. Lawrence spelte òg demoen av «Help!» for det britiske plateselskapet EMI, som tilbaud ein avtale med bandet. som tilbaud ein avtale om distribusjon i Europa med underselskapet sitt Parlophone. Alle demoane, med unntak av «Shadows», vart sendt til Tetragrammaton for godkjenning. .
Innspelinga av demoane vart etterfølgd av eit kort promoturné med åtte konsertar i Danmark og Sverige i april og mai, booka som Roundabout av ein ven av Lord. Bandnamnet vart endra på denne tida, etter at Blackmore foreslo tittelen på favorittsongen til bestemora, «Deep Purple» av Peter DeRose. Deep Purple spelte sin første konsert på Vestpoppen - ein klubb på Parkskolen - ein skule og ungdomsklubb i Parkvej 76 i Taastrup i Danmark den 20. april 1968 og live-settet bestod av alle dei nye låtane og ein coververrsjon av «Little Girl», opphavleg av John Mayall og Eric Clapton. Då dei kom tilbake til England, stadfesta Tetragrammaton avgjerda om å signera bandet. Dette var redninga, for HEC hadde brukt nesten heile budsjettet sitt på promotering og utstyr. Banda flytta til Highleigh Manor, i Balcombe, West Sussex, fordi Deeves Hall ikkje lenger var tilgjengeleg. .
Utgiving
Det ferdige albumet vart teken med til representantar for Tetragrammaton i London, som godkjende utgivinga. Etter den endelege godkjenninga vart bandmedlemmene kledde i fasjonable kostyme hos Mr. Fish Emporium, der dei gjorde ein fotografering. Dei ferdige bileta vart sende saman med masterbanda til USA, der Tetragrammaton starta produksjonen og distribusjonen av albumet. Omslagsdesignet av Les Weisbrich skal ha kosta ein halv million dollar.
Singelen «Hush» vart sleppt utanlands i juni 1968, og den vart ein stor suksess som skaffa bandet stor merksemd og nådde 4. plassen på dei amerikanske hitlistene og 2. plassen på dei kanadiske hitlistene. Motviljen til plateselskapet mot å gi ut «Help! » som reklamesingel og i staden satsa på «Hush», viste seg å vera genialt. Låten vart distribuert og hypa og spelt på radioar over heile USA, spesielt på vestkysten, og ryet til bandet voks betrakteleg. Albumet vart gitt ut i USA i juli 1968 og nådde 24. plassen på Billboard Pop Chart.
«Hush» vart sleppt i Storbritannia i slutten av juli, men han vekte ikkje særleg interesse. I august vart ein opptreden på britisk TV i David Frost Show for å mime låten filma med roadien Mick Angus som vikar for ein utilgjengeleg Blackmore. TV-framferda hjelpte likevel ikkje på salet av singelen i Storbritannia og fekk Parlophone til å utsetja utgivinga av albumet.
Bandet spelte inn nokre radioopptak for radioprogrammet til John Peel, Top Gear på BBC, men elles var England generelt ikkje prioriteten deira. Desse opptaka dukka nyleg opp igjen og er inkludert i samlealbumet BBC Sessions 1968-1970. Shades of Deep Purple vart endeleg sleppt i Storbritannia med eit mykje enklare omslag i september 1968 og gjekk nesten umerkande hen der. I eit intervju med magasinet Beat Instrumental reflekterte Jon Lord over kor lite mottakeleg England var for gruppa hans og kor heldige bandet var som fekk kontrakt med eit amerikansk plateselskap som gav Deep Purple «langt større fridom både økonomisk og kunstnarisk» enn dei «nokosinne kunne ha fått med eit britisk selskap», som «som regel ikkje vil bruka tid eller krefter på deg før du er eit etablert namn».
I Storbritannia og Europa vart det gitt ut ei mono-pressing av albumet, som ganske enkelt var ei nedfelling av stereomiksen. .
Shades of Deep Purple vart gitt ut på nytt mange gonger over heile verda, ofte saman med dei to følgjande albuma som vart spelt inn av Mark I-besetninga. I tillegg til originalutgåvene er den viktigaste versjonen av albumet den ommastra CD-utgåva som EMI gav ut i 2000, og som inneheld tidlegare upubliserte innspelingar frå dei første demoane i april 1968 og frå TV-showopptredenar som bonusspor. Alle låtane vart digitalt ommastra og restaurert av Peter Mew i Abbey Road Studios i London, og lydeffektane som vart brukte som overgangar i originalutgåva vart kutta bort.
Musikalsk stil
Medlemmane i Deep Purple var erfarne musikarar med ulik musikalsk bakgrunn: Lord var utdanna innan klassisk musikk og hadde spelt i jazz- og bluesrockensemble, Blackmore og Simper kom frå studio-arbeid innan poprock, Paice og Evans frå beatband. Ingen var likevel dugande låtskrivarar. Den einaste med erfaring i musikalsk komposisjon var Lord, som skreiv arrangementa og mesteparten av musikken til det første albumet, med nokre gitarriff lagt til av Blackmore. Albumet viste potensialet til bandet, men fokuserte ikkje på eit distinkt lydbilete. Tydeleg identifiserbar på albumet er dei musikalske stilartane som utvikla seg i Storbritannia i denne perioden og som påverka dei unge musikarane i Deep Purple, ein miks av psykedelisk rock, progressiv rock, poprock og hardrock, sistnemnde mest tydeleg i gitarpartia til Blackmore. .
Bruken av så mange coverlåtar for å fylla opp albumet var eit vanleg trekk på den tida, på grunn av den korte tida banda hadde til rådvelde for låtskriving og på grunn av dei forhasta produksjonsplanane. Låtane som vart covra på albumet vart alle behandla med nye arrangement for å bli mykje lengre og låta meir storslåtte enn originalane, i eit forsøk på å etterlikna det amerikanske rockebandet Vanilla Fudge, som mange Deep Purple-medlemmer beundra. «Hush» og «Help! » er tydelege døme på «Vanilla Fudge-stilen med å senka farten på ein låt og blues-a han opp» for å få eit meir psykedelisk lydbilete. Sounden til bandet var òg sterkt påverka av klassisk musikk: «I'm So Glad» blir innleidd med «Prelude: Happiness», med eit elektrisk arrangement inspirert av første sats i Nikolaj Rimskij-Korsakov sin symfoniske suite Scheherazade. Coverversjonen av «Hey Joe» vart arrangert ved å setja inn delar frå Miller's Dance, suite no. 2, del 2 av El sombrero de tres picos-balletten av Manuel de Falla, på ein rytme som minner om Boléro av Maurice Ravel.
Turné
Liveshowet til Deep Purple var frå starten av svært høglydt og hardrockande og scenografien inkluderte stablar av spesialtilpassa lilla vinyl Marshall-forsterkarar og fancy klede. Dualismen mellom det flamboyante gitarspelet til Blackmore, som han hadde finpussa gjennom mange års dagleg øving og eksperimentert med på turnear med Sutch, og dei rocka Hammond-soloane til Lord var framleis i støypeskeia, men skulle snart bli ein integrert del av dynamikken til bandet.
Deep Purple debuterte på The Roundhouse Theatre i London den 6. juli 1968, som oppvarmingsband for The Byrds, før The Gun og The Deviants. Framferda vart dårleg motteken av publikum og andre nærverande musikarar, inkludert Mick Jagger. Trass i dette heldt bandet fram med å spela live på lokale pubar og festivalar, men vart kaldt mottekne og ignorerte av pressa. I eit intervju med Melody Maker forklarte Ian Paice at mangelen på turnear og promotering i England kom av dei låge lønningane dei vart tilbodne og det faktumet at dei hadde svært få dansbare nummer å tiltrekkja seg publikum med. Han understreka at «me gjer eit poeng ut av å åtvara promotører om at me ikkje er ei dansegruppe.».
I påvente av den første USA-turneen sin og med behov for nytt materiale til den amerikanske marknaden og for å styrkja liveshowet, gjekk bandet tilbake i studio med produsenten Derek Lawrence for å spela inn sitt andre album, The Book of Taliesyn, i august 1968 Det nye albumet vart spelt inn før utgivinga av Shades of Deep Purple i Storbritannia.
I oktober drog Deep Purple til USA for å starta USA-turneen sin. Suksessen med «Hush» var eit gigantisk løft i Amerika, og frå dei første konsertane fekk dei all den merksemda dei ikkje hadde fått i England. Dei første konsertane var på The Inglewood Forum 18. og 19. oktober 1968, som oppvarming for Cream på avskjedsturneen deira. Eit opptak av desse liveopptredenane vart gitt ut i 2002 med tittelen Inglewood - Live in California. Bandet spelte på mange ulike stader, inkludert festivalar, barar og til og med på TV-showet Playboy After Dark, saman med Hugh Hefner og ein gjeng dansande kvinner. .
Låtane på dette albumet vart jamleg framførte av Mark I-besetninga av Deep Purple, men berre «Hush», «Help!» og «Hey Joe» fekk plass i ein avgrensa periode på livekonsertane til Mark II-besetninga i 1969. «Mandrake Root», i ein utvida og hovudsakleg instrumental versjon, var likevel ein fast del av konsertane til Mark II heilt fram til 1972, og dei instrumentale delane av songen overlevde endå lenger og vart lagt til liveversjonar av Machine Head'-innspelinga «Space Truckin». Opningsakkordane til «And the Address» vart brukt inn i Mark II-æraen som ein introduksjon til låten «Speed King». «Hush» vart spelt inn på nytt i 1988 og er framleis ein integrert del av konsertane til den noverande formasjonen av bandet.
Mottaking
Mottakinga av albumet og bandet i heimlandet var generelt negativ. Sjølv om bandet vart presentert som ei «polert, kommersiell gruppe» i radioopptredenar, gjorde sceneutskeiingane til Deep Purple og suksessen i USA ikkje noko godt inntrykk på det britiske publikummet. The Deviants-frontmannen og seinare journalisten Mick Farren skildra musikken til Deep Purple som «ein langsam og pompøs larm, ein stad mellom dårleg Tsjaikovskij og ein B-52 på veg ut på bombetokt». Dei vart òg kritiserte for å vera for amerikanske og eit «fattigmanns-Vanilla Fudge». Som Brian Connolly i Sweet hugsa det, «dei var så malplasserte at ein syntest synd på dei.»
Fleire tiår seinare er kritikken av albumet generelt positiv. Bruce Eder i AllMusic meiner at Shades of Deep Purple, trass i nokre manglar, er «eit helvetes bra album» og rosar den «smittande ... moro-ånda» på plata, som har «mykje meir 60-talskjensle enn me er vant til å høyra frå dette bandet». Blogcritics-skribenten David Bowling uttaler at Shades of Deep Purple «var eit kreativt og veldig bra debutalbum», som kombinerer «psykedelisk musikk med hardrock og tidleg progressiv rock til ein behageleg, men usamanhengande heilskap». Popmatters-meldinga av dei tre albuma til Mark I-gruppa meiner dei er «både respektable og konsistente», sjølv om røysta til Evans «kanskje passar betre til heavy pop enn heavy rock». Den kanadiske journalisten Martin Popoff skildra denne tidlege inkarnasjonen av Deep Purple som eit «hard psych-band», meir dedikert til musikken enn andre samtidige og allereie i stand til å skapa «ein lyd som definitivt varsla om ting som kjem til å skje.»
I ein Observer Music Monthly Greatest British Albums-avstemming valde klaverspelaren Rick Wakeman Shades of Deep Purple som den britiske favorittplata si gjennom tidene.
Salslister
Hush
Slaget ved Leuze
Slaget ved Leuze fann stad den 18. september 1691 og var eit kjent fransk kavaleriåtak i niårskrigen, mot ein større allierte styrke.
Marskalk Luxembourg fekk melding om at Vilhelm III av Oranien hadde reist til England i den tru om at felttoget for 1691 var over. Waldeck, som no hadde kommandoen, var i ferd med å gjere klar for vinterkvarter.
Marskalk Luxembourg var nær Tournai fekk Marsilly til å rekognosering. Hovudarmeen til dei allierte var på veg bort, medan ein baktropp av kavaleristar var att ved Leuze. Luxembourg handla raskt. Han sende ei avdeling til å følgje etter hovudarmeen, og med skvadronane til Villars og Marsilly gjekk han til åtak utan åtvaring. Det franske kavaleriet gjekk til åtak og nytta berre sverda sine.
Det allierte kavaleriet var større, men kunne ikkje mønstre fordi dei hadde avgrensa plass til å manøvrere i. Det allierte infanteriet, inkludert regimentet til Mackay tok òg del i slaget, men fekk ikkje utretta stort.
Slaget varte berre i to timar, men var ein total siger for franskmennene. Dei flyktande soldatane som var att av det allierte kavaleriet vart redda av soldatar sende attende av Waldeck. Luxembourg hadde delteke midt i slaget sjølv og måtte forsvare seg mot direkte åtak mot seg sjølv.
Storvreta
Storvreta er ein svensk tettstad i Uppsala kommun i Uppsala län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 6 083 innbyggjarar. Storvreta ligg cirka femten kilometer nord for Uppsala. Storvreta er i dag den tredje største tettstaden til Uppsala kommune (etter Uppsala og Sävja).
Staden er kjend for innebandyklubben Storvreta IBK. Klubbens A-lag spelar i den svenske toppserien. På staden finst det barnehage, grunnskule, eldreomsorg, restaurant, daglegvarebutikkar og andre servicetilbod.
På 1980-talet blei store delar av Storvreta bygd ut, med mellom anna dei to bustadområda Adolfsberg og Lyckebo. Òg på 1990-talet gjennomgjekk staden store endringar. Då blei sentrum ombygd, og ein fekk eit nytt bibliotek.
Den største reggaefestivalen i Skandinavia, Uppsala Reggae Festival, blei i 2003 arrangert ved Ekeby Qvarn like utanfor Storvreta.
Wick i Skottland
Wick  er ein kystby i regionen Highland i Skottland. Han har kring 7500 innbyggjarar og var ein kongeleg burgh, og administrasjonsby for grevskapet Caithness inntil dette vart avskaffa som administrativ eining.
Elva Wick renn gjennom byen. Hamna til byen ligg på sørsida av fjorden som blir danna av denne elva.
Wick ligg ved hovudvegen mellom John o' Groats og det sørlege Storbritannia, og har jernbanesamband med Thurso og den sørlege delen av landet. Wick Airport ligg i utkanten av byen.
Mykje av den delen av byen som ligg sør for elva, Pulteneytown, vart utbygt under silde-gullalderen på 1800-talet. Old Pulteney whiskydestilleri ligg i denne delen av byen. Staden vart ei viktig hamn for sildeeksporten, og det vart produsert mykje kippers (røykt sild) der. I museet Wick Heritage Centre er denne sida ved historia til byen godt belyst.
Samband til Noreg
Historia til byen går tilbake minst til tida då Caithness vart styrt som ein del av Orknøyane, ein periode som enda i 1266. Namnet er av norrønt opphav, og tyder «vik».
I seinare år har byen òg hatt eit samband til Noreg, då han låg under den katolske Nordpolmisjonen, som hadde hovudkvarter i Alta. Ein av dei som virkte som katolsk sokneprest i byen var Bernard Bernard (i 1860), seinare prefekt for Det apostoliske prefektur Noreg.
Fylkesveg 315 (fleirtyding)
Fylkesveg 315 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesveg 293
Fylkesveg 293 finst i fleire fylke i Noreg:
Rolf Reber
Rolf Reber er ein sveitsisk akademikar som er professor i kognitiv psykologi ved Universitetet i Oslo. Han har vore gjesteprofessor ved University of British Columbia (i Vancouver i Canada) og Copenhagen Business School og gjesteforskar ved University of Michigan (i Ann Arbor i USA) og Université de Bourgogne (i Dijon i Frankrike).
Blåkval
Blåkval (Balaenoptera musculus) er ein bardekval i finnkvalfamilien. Blåkvalen blir over 33 meter lang med ei kroppsvekt på 190 tonn og er dermed både det største dyret som lever i dag, og det største dyret me veit har eksistert nokon gong. Kril er viktigaste føda.
Blåkvalene er flekkut med fleire nyansaer av grått. Dei ser blåaktig ut i godt lys. Ryggfinnen er heller lite. Han sit langt bak på kroppen. Overkjeven har mellom 270 og 395 svarte, opp til ein meter lange, barder på kvar side.
Blåkvalene vert kjønnsmodne rundt 8–10 år gamle. Paring foregår om hausten/vintern. Hodyra går drektige i 10 til 12 månadar. Den nyfødde kalven er 6–7 meter lang, og veg fra 2 til 3 tonn. Hoene får ein kalv omlag kvart tredje år.
Bestanden vart kraftig redusert av industriell kvalfangst på 1900-talet, og er i dag om lag 10 000–25 000 individ.
Blåkvalen finst i alle verdshava utanom i Arktis, men likevel så langt nord som til Svalbard. Tidlegare fanst den største bestanden i antarktiske farvatn, men på 1900-talet vart denne bestanden redusert med kanskje meir enn 97 % av industriell kvalfangst. Det vart registrert fangst av 340 000 dyr i antarktiske farvatn på 1900-talet. Nye overslag over den antarktiske bestanden er på om lag 1700 dyr. Arten vart freda på verdsbasis i 1966, men den siste fangsten vart registrert utanfor Spania i 1978.
Fangst av blåkval i norske farvatn tok til i 1868. Rundt byrjinga av 1900-talet var bestanden her allereie kraftig redusert. Etter 1914 vart det berre fanga om lag 1400 blåkval i alt i våre farvatn. Eit grovt anslag over den globale populasjonen frå 2018 er på 5 000-15 000 reproduserande individ. Bestanden i norske farvatn er no anslått til mellom 250 og 500 dyr, men stigande.
Carmagnola
Carmagnola er ein kommune i provinsen Torino i regionen Piemonte i Italia, 29 km sør for Torino. Han har opp under 30 000 innbyggjarar og ligg på høgresida av elva Po.
Kommunen vart grunnlagd på 1000-talet. I 1588 vart Carmagnola ein del av Savoie, men franskmennene tok byen på 1600-talet. I 1691 tok Victor Amadeus II av Savoie byen attende.
Al-Qarah i Sana
Al Qarah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i Sana guvernement.
Romain Rolland
Romain Rolland  var ein fransk forfattar, musikkritikar og pasifist.
I 1915 fekk han som den tredje franskmannen Nobelprisen i litteratur «såsom en hyllning åt den upphöjda idealismen i hans författarskap samt åt den medkänsla och den sanning med vilka han tecknat olika människotyper.»
Unge år
Rolland var fødd i Clamecy i departementet Nièvre i den franske regionen Bourgogne. Han var son av ein notarius og fekk ei høgborgarleg oppseding og utdanning. Den musikalske mora inspirerte sonen til ei tidleg musikkinteresse, og han starta å skrive i elleve-års alderen. I 1880 selde faren praksisen slik at familien kunne flytte til Paris der sonen hadde større moglegheiter til å førebu seg på å komme inn på eliteskolane. I 1889–1891 var Rolland stipendiat ved École française de Rome for å samle materiale til ei musikkhistorisk doktoravhandling om operaen før Lully og Scarlatti. Han tok doktorgraden på temaet i 1895 og blei dosent i kunsthistorie ved École Normale Supérieure. I 1904 fekk han ein dosentstilling i musikkhistorie ved Sorbonne.
I åra før første verdskrigen var Rolland på lange danningsreiser i Vest- og Mellom-Europa. Han skreiv skjønnlitteratur og biografiar, til dømes om Beethoven (1903), Michelangelo, Händel og Tolstoj. Han skreiv òg fleire drama, men desse blei korkje publisert eller spelt før mange år seinare.
Rolland tok i 1903 til med det verket som gjorde han kjend: tibindsverket Jean-Christophe (trykt 1904–1912). Hovedkarakteren er den (fiktive) tyske komponisten Johann-Christoph Krafft som i ung alder slår seg ned i Frankrike der han med god hjelp av ein fransk venn blir assimilert og foredlar kunsten sin ved å kombinere sin medfødde «tyske energi» med den «franske ånd». I dette verket samanfatta Rolland interessene og ideala sine: synet på musikk, sosiale spørsmål og mellomstatleg forståing. Jean-Christophe blei ein stor suksess, etter 1918 var serien òg høgt skatta av mange tyskarar som hadde sett seg lei på krigspropagandaen om tysk-fransk fiendskap og ønskte ei forsoning mellom landa.
I Paris oktober 1910 blei Rolland påkjørd av ein bil og var skada i fleire månader. Ulykka var nok ein medverkande årsak til at han i 1912 bestemte seg for å seie frå seg professortittelen og leve som fri forfattar.
Rolland under første verdskrigen
Fordi Rolland kritiserte krigspolitikken til dei to krigførande partane blei han ein symbolfigur under første verdskrigen, ikkje berre for den transnasjonale antikrigsrørsla, men òg for den internasjonale arbeidarrørsla. I april 1917 inviterte Lenin han til å komme til det revolusjonære Russland, men Rolland avslo ved å påberope seg ein posisjon som partilaus «intellektuell vaktbikkje».
Rolland som engasjert intellektuell
I 1919 stifta Rolland og Henri Barbusse gruppa Clarté, ei fredsrørsle av venstreintellektuelle, og eit tidsskrift med same namnet. I 1923 grunnla Rolland tidsskriftet Europe som framfor alt arbeidde for at det skulle komme til ei forsoning mellom Frankrike og Tyskland. Romanen Clérambault, histoire d’une conscience libre pendant la guerre frå 1920 er eit uttrykk for denne transnasjonale pasifismen.
Rolland sympatiserte med den russiske oktoberrevolusjonen og med det franske kommunistpartiet som blei stifta i 1920. Han blei en av tidas mange prokommunistiske intellektuelle, og på invitasjon frå Maksim Gorkij reiste han i 1935 til Moskva, der Stalin oppfatta han som ein representant for den franske intelligentsiaen. Frå 1936, under den store terroren og Moskvaprosessane mot angjevelege forrædarar i det sovjetiske kommunistpartiet, distanserte Rolland seg frå makthavarane i Sovjetunionen. Etter Münchenavtalen og ikkje-åtakspakta mellom Sovjetunionen og det nasjonalsosialistiske Tyskland braut han mellombels med Sovjetmaktene.
Seine år
I starten av 1920-åra sette Rolland i gang med eit nytt stort romanprosjekt, L’Âme enchantée (utgjeve på dansk under namnet Den fortryllede sjæl), som kom ut i åra 1922 til 1933. Handlinga avspeglar at forfattaren hadde vorte interessert i austleg filosofi og mystisisme. Han skreiv òg ein artikkelserie om Gandhi som blei gjeve ut under tittelen Mahatma Gandhi (1924).
På slutten av 1920-åra starta han på ein monografi om Beethoven som var planlagt i fem bind. Verket blei ikkje ferdig, men fire bind kom ut (1928, 1930, 1937 og det siste posthumt i 1945).
I 1937 trekte Rolland seg tilbake til valfartsstaden Vézelay i Burgund der han planla å leve livskvelden sin i fred. Han skreiv memoarar og sluttførte blant anna ei påbegynt forteljing om barndomen sin, Voyage intérieur (trykt i 1942) og ei bok om forfattaren Charles Péguy (1943) som han hadde arbeidd med lenge. Innan han døydde opplevde han at nesten heile Frankrike var frigjort.
Etter at han var død blei den omfangsrike og mangfaldige korrespondansen hans gjeve ut. Ei rekke verk kom i ettertrykk i fleire tiår etter at han gjekk bort. Men i dag er Rolland ein lite lesen forfattar, kanskje fordi den danna borgarlege lesekrinsen han skreiv for praktisk talt ikkje finst lengre.
Dyrevernaren Rolland
Ei mindre kjent side ved Romain Rolland er at han var ein engasjert forkjempar for dyrevernet. Han nemnte dyreplageri og kjenslekulde mot dyr sine lidingar som «ein dei verste syndene til menneskeslekta.» Vidare skreiv han: «Eg kan aldri tenke på desse millionar umælande og tolmodig uthaldne lidande utan å føle ei nedtrykt medkjensle. Når menneske kan gjere seg skuldige i så mykje liding, kva rett har dei då til å klage om dei sjølve lir vondt?»
R. Kelly
R. Kelly er ein amerikansk R&B-songar og plateprodusent som gjerne blir kalla Kongen av R&B.
Karriere
Kelly har skrive, produsert og laga remixar av songar og plater for mange artistar, til dømes Aaliyahs debutalbum frå 1994, Age Ain't Nothing But a Number. Kelly blei nominert til Grammy-prisen i 1996 for å ha skrive Michael Jackson-songen «You Are Not Alone». I 2002 og 2004 slapp R. Kelly ut samarbeidsplater med rapparen Jay-Z. Han har også vore gjestevokalist for andre hip-hopparar, til dømes Nas, Sean Combs og Fat Joe.
Recording Industry Association of America har anerkjent R. Kelly som ein av dei mestseljande musikkartistane i USA med 40 millionar selde plaster. I tillegg er han ein av fem svarte artistar som har hamna blant dei beste 50 på den same lista. Billboard kalla R. Kelly den mest framgangsrike R&B-artisten gjennom dei siste 25 åra i mars 2011. Kelly har sloppe 12 solostudioalbum og selt over 100 millionar plater på verdsbasis. Dette gjer han til den mest framgangsrike mannlege R&B-artisten i 1990-talet, og ein av dei mestseljande musikarane nokonsinne.
R. Kelly slapp nyleg albumet Black Panties der «My Story» er ein av singlane.
Fylkesveg 548 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 548 i Sogn og Fjordane går mellom Brandsøy og samfunnshuset i Florø i Flora kommune. Vegen er 5,9 km lang.
Instrumentalen Chariots of Fire
«Chariots of Fire» er eit instrumentalt tema skriven og innspelt av Vangelis for filmen med same namn i 1981. Innspelinga har sidan blitt spelt av mange andre artistar og nytta som kjenningsmelodi for mange fjernsynsprogram og sportshendingar.
Oversy
På filmmusikkalbumet heiter stykket «Titles» fordi han vert nytta i opningsscenen av filmen, men har stort sett blitt kjend som «Chariots of Fire». I følgje Allmusic, vart stykket oppført som «Chariots of Fire - Titles» på den amerikanske Billboard Hot 100-lista og berre «Chariots of Fire» på Adult Contemporary-lista.
Ein CD-singel frå 1989 av songen vart òg berre kalla «Chariots of Fire». Då singelen debuterte på 94. plass på Billboard Hot 100 veka som enda 12. desember 1981, vart han berre kalla «Titles». Sju veker seinare, då han klatra til 68. plass, var namnet endra til «Chariots of Fire» og hadde dette namnet resten av tida han låg på lista.
Plagiatrettsak
Vangelis vart skuldra for plagiat med «Chariots of Fire» frå eit stykke av den greske komponisten Stavros Logaridis kalla «City of Violets». Vangelis vann i retten ved å overtyde domaren om at han ikkje hadde høve til å høyre stykket til Logaridis før han komponerte «Chariots of Fire», og demonstrerte at tonane som domaren hadde identifsert som identiske alt var særs vanleg i musikk, og tidlegare hadde vore nytta i stykket «Wake Up» av Vangelis, som kom før «City of Violets».
Lister
«Chariots of Fire» låg ei veke på toppen av Billboard Hot 100 i mai 1982, etter å ha klatra oppover lista jamt og trutt i fem månader. Han nådde toppen av lista den 21. veka han låg inne på lista. Han er så langt den einaste songen av ein gresk artist som har oppnådd dette. Det var òg den første førsteplassen for Polydor i USA i 1980-åra.
Singelen låg 64 veker inne på den australske singellista, men nådde der berre 21. plass. I Japan var «Chariots of Fire» den mestseljande singelen i 1981. Songen var òg populær i Storbritannia, der han nådde 12. plassen, medan albumet der nådde femteplassen og låg 107 veker på albumlista.
Video
Det vart laga ein musikkvideo av Vangelis der han speler «Chariots of Fire» på akustisk piano, medan filmen går på ein skjerm i bakgrunnen.
Andre versjonar
Det er innspelt mange andre versjonar av «Chariots of Fire», mellom anna i orkesterstil av John Williams and the Boston Pops, med elektrisk gitar av The Shadows, med akustisk gitar av Bronn Journey, piano med Richard Clayderman, panfløyte med Zamfir og i jazzstil av The Bad Plus. Ween har spelt delar av stykket mot slutten av songen deira «Japanese Cowboy» på konsertar.
Det er gjort vokale innspelingar av «Chariots of Fire» av Melissa Manchester, Jane Olivor, Mireille Mathieu, Demis Roussos, den taiwanske songaren Tracy Huang og den italienske sopranen Gioaria — alle med tekst, «Race to the End», skriven av Jon Anderson.
Alvin and the Chipmunks nynna instrumentalen etter at dei hadde «gløymt» teksten heime, for albumet The Chipmunks Go Hollywood i 1982.
OL
Sidan temaet vart nytta i ein film som handla om sommar-OL 1924, har «Chariots of Fire» på sett og vis blitt synonymnt med dei olympiske leikane. Han var det offisielle temaet for vinter-OL 1984 i Sarajevo, og vart spelt føre starten på 100 meterfinalen for menn under sommar-OL 1996 i Atlanta.
Han vart òg mykje nytta under sommar-OL 2012 i London. Stykket vart spelt under eit testløp på Olympic Stadium og som ein fanfare for løparane som sprang med OL-fakkelen på delar av løypa i Storbritannia. Stykket vart òg nytta under kva medaljeseremoni under leikane.
Stykket vart framført av London Symphony Orchestra under opningsseremonien til London-OL 2012, som ein del av ein sketsj med komikaren Rowan Atkinson i rolla som Mr. Bean, der han speler den same noten på ein synthesizer.
Apple Macintosh
Stykket vart spelt då Steve Jobs introduserte den aller første Macintosh-maskinen den 24. januar 1984 under ei teknologimesse.
Filmparodiar
Stykket har ofte vorte nytta i sakte film-sekvensar og parodiar i fleire filmar, som National Lampoon's Vacation og Mr. Mom (begge 1983 og begge skrivne av John Hughes), Happy Gilmore (1996), Good Burger (1997), How the Grinch Stole Christmas (2000), Bruce Almighty (2003), Old School (2003) og Madagascar (2005, òg inkludert på filmmusikkalbumet).
Viersongar
Viersongar (Phylloscopus schwarzi) er ein mellomstor bladsongar i den biologiske slekta Phylloscopus, som hekkar i Sibir. Han er ein er sterkt trekkfugl og overvintrar i Søraust-Asia. Det vitskaplege namnet Phylloscopus på den biologiske slekta er frå gammalgresk og tyder bladsøkjar. Det spesifikke artsnamnet schwarzi heidrar den tyske astronomen Ludwig Schwarz (1822-1894).
Skildring
Dette er ein songar med storleik som ein lauvsongar, ca. 12,5 - 13,5 centimeter i kroppslengd og masse på 8 - 15 gram. Vaksne fuglar har olivenbrun rygg og krone, og gulbrun underside. Dei er eit veldig langt framtredande lys augebrynstripe, supercilium, og det spisse nebbet er langt tjukkare enn hos den elles liknande brunsongaren. Beina er bleikare, og føtene ser store ut, noko som gjenspeglar det meir bakkenære leveområdet til denne songaren. Kjønna er like, som hos dei fleste songarar, men unge fuglar har meir gul underside. Lokkelætet er eit mjukt, nesten nasalt 'tjett'.
Viersongaren lever i sørlege delar av Sentral- og Aust-Sibir så langt aust som Korea og Mandsjuria. Det er ein trekkfugl og om vinteren held han til i Bangladesh, Kambodsja, Laos, Myanmar og Thailand. I hekkeperioden har han habitat i opne lauvskogar med litt undervekst og i utkant lågvaksen skog, ofte i nærleiken av vatn. I vinterkvarteret er det i ytterkantar av skog, i område med tette buskar eller høgt gras nær skog. Som andre i denne familien, er viersongaren ein insektetar.
Reiret er bygd lågt i ein busk og kullet er 4 eller 5 egg.
Denne vesle songaren kan streife så langt som til Vest-Europa i september - oktober, heile 3000 km frå hekkeplassane. Det finst ei registrering i Nord-Irland i 2008. I Noreg er det gjort ca. 20 observasjonar av viersongar i perioden 1981 til 2017, siste gong på Røst i september 2017.
Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.
Dalkeith
Dalkeith  (Skotsk gælisk: Dail Cheith) er ein by med historisk status som burgh i regionen Midlothian i Skottland. Han har kring 11 500 innbyggjarar. Han ligg søraust for Edinburgh.
Al-Qasim i Sana
Al-Qasim er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i Sana guvernement.
Fylkesveg 300 (fleirtyding)
Fylkesveg 300 finst i fleire fylke i Noreg:
Dig It av Klaus Schulze
Dig It er det 13. albumet til Klaus Schulze. Det kom ut i 1980 og igjen i 2005 med bonusspor og ein bonus-DVD. Det var den første heildigitale innspelinga til Schulze.
Schulze nyttar djupe sekvenserar, persistente rytmar, metalliske atmosfærar og science fiction-lydar som dominerer lydbiletet. Albumet kom ut på ei tid då denne typen elektronisk musikk ikkje var så populær. Det var for tungt for new age og for avantgarde for rock and roll.
Bonus-DVDen som følgde 2005-utgåva var eit videoopptak av ein konsert frå 1980 ved Ars Electronica, som tidlegare var gjeve ut som lydspor på The Ultimate Edition (2000).
Fylkesveg 6430
Fylkesveg 6430 går mellom Kyrksæterøra og Storoddan i Hemne kommune. Vegen er 11,3 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 300 i Sør-Trøndelag.
Greenock
Greenock  (skotsk gælisk Grianaig) er ein by i regionen Inverclyde i Skottland. Han har kring 45 500 innbyggjarar og har med status som burgh. Han inngår i eit urbant område saman med Gourock i vest og Port Glasgow i aust. Byen ligg ved sørbreidda av Clyde, like ved utløpet i Firth of Clyde. Folketalet gjekk ned i løpet av 1900-talet, frå toppnivået 81 123 i 1921 til omkring 78 000 i 1966 og 45 467 i 2001. Då han var på det største var byen den sjette største i Skottland.
Kana Kitahara
Kana Kitahara er ein japansk fotballspelar.
Bulkisen
Bulkisen er eit felt med blåis mellom Austhamaren og Bulken i Sør-Rondane i Antarktis. Det vart kartlagt av norske kartografar i 1957 frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47, og namngjeve Bulkisen på grunn av plasseringa ved Bulken.
Fylkesveg 301 (fleirtyding)
Fylkesveg 301 finst i fleire fylke i Noreg:
Verdshumanistdagen
Ifylgje magasinet Fri tanke har dagen i lita grad vore feira i Noreg.
Strandnorum
Strandnorum er ein svensk tettstad i Stenungsunds kommun i Västra Götalands län i landskapet Bohuslän. I 2005 hadde tettstaden 334 innbyggjarar.
Lyle Ritz
Lyle Joseph Ritz var ein USA-amerikansk musikar, kjend for å spele ukulele og bass (både kontrabass og bassgitar). Tidleg i karrieren spelte han jazz som ukulelespelar i musikkmiljøet på Hawaii i 1950-åra. I 1960-åra hadde han byrja å arbeide som studiomusikar, som regel då på bass. Han vart etter kvart ein del av gruppa av studiomusikarar i Los Angeles kalla The Wrecking Crew. Ritz bidrog på mange pophittar i USA frå 1960- til 1980-åra.
Ritz spelte mellom anna på Herb Alpert sin «A Taste of Honey», The Righteous Brothers sin «You've Lost That Lovin' Feelin'» og The Beach Boys sin «Good Vibrations». Andre kjende artistar han spelte for var mellom andre Sonny & Cher, The Monkees, Herb Ohta, Dean Martin og Linda Ronstadt. Han spelte òg bass på musikk til fjernsynsseriar som The Rockford Files, Name That Tune og Kojak.
Al-Qasr
Al-Qasr er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Fenristunga
Fenristunga er ei hellande isfelt innanfor fjellveggane til den hårnårsforma Fenriskjeften i Drygalskifjella i Dronning Maud Land i Antarktis. Det vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto av Den sjette norske antarktisekspedisjonen (1956–60) og namngjeve Fenristunga i samband med Fenriskjeften.
Habbaniyahsjøen
Seint i 1930- og 1940-åra vart Habbaniyahsjøen nytta av Imperial Airways som bunkringsstad og hotell for flybåtar som flydde mellom Storbritannia og India. I nærleiken, ved breidda av Eufrat, hadde Royal Air Force alt oppretta flybasen RAF Dhibban, seinare kalla RAF Habbaniya.
Området var åstad for kampar under Rashid Ali-opprøret under den engelsk-irakiske krigen då flymannskap og soldatar frå RAF effektivt stogga ei kringsetjing av irakiske soldatar og eit påfølgjande tysk flyåtak.
Epídavros
Administrativ inndeling
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 8 115 innbyggjarar, medan kommunaleininga Epídavros hadde 3 887 innbyggjarar.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Menneskerettsdagen
Menneskerettsdagen er ein internasjonal merkedag som blir feira årleg den 10. desember.
Dagen vart opphavleg utvald for å minnast den 10. desember 1948, då generalforsamlinga i Dei sameinte nasjonane vedtok Menneskerettsfråsegna. Merkedagen vart oppretta den 4. desember 1950.
Joe Cocker
Joe Cocker var ein engelsk musikar og songar som kombinerte rock og blues.
Cocker vart for alvor kjend for publikum i Europa og Nord-Amerika då han i 1969 deltok på Woodstock-festivalen. Før den tid hadde han ein viss suksess i England med fleire coverversjonar av The Beatles-låtar, spesielt versjonen av «With a Little Help from My Friends». Etter det gjorde han i 1970 braksuksess med dobbel-albumet Mad Dogs and Englishmen. Konsertalbumet hamna på topp 10 på albumlista i USA.
Ein av dei mest kjende songane hans er «You Are So Beautiful» frå 1975. Andre songar som har vore viktige gjennom karrieren hans er mellom andre:
Cocker deltok òg på 25-årsmarkeringa av Woodstock-festivalen, Woodstock '94.
Uwe Dotzauer
Uwe Dotzauer er ein tysk, tidlegare kombinertløpar frå Klingenthal og som representerte Aust-Tyskland. Han vann ein VM-tittel for Aust-Tyskland i lagtevlinga under ski-VM 1982 i Oslo, og bronsemedaljen i det individuelle kombinertrennet i same meisterskapen.
Aktiv
Dotzauer debuterte internasjonalt med ein niandeplass i Holmenkollen i 1977. Han vart nummer fem under OL i Lake Placid i 1980. Seinare på vinteren vann han kombinertrenna i Lahti og Holmenkollen, i begge tilfella med om lag ti poengs forsprang til landsmannen Andreas Langer på andreplass. Året etter var han tilbake i Holmenkollen og vart nummer åtte.
Dotzauers fremste prestasjon kom òg i Holmenkollen, der han under VM i Oslo 1982 fekk bronsemedaljen i den individuelle kombinerttevlinga, bakom norske Tom Sandberg og sin eigen landsmann, Konrad Winkler. Sidan i meisterskapen deltok han, saman med Günter Schmieder og nemnde Winkler, på det austtyske laget som vann den aller fyrste internasjonale meisterskapstittelen for lag.
I 1983-sesongen gjekk Dotzauer inn til tredjeplass i Svenska skidspelen i Falun. Hans einaste verdscupsiger fekk han i desember 1983 i Seefeld, ein siger han delte med Kerry Lynch frå USA. Same sesongen, 1983/84, vart han nummer to samanlagt i verdscupen, mellom anna etter andreplassar i Lahti og i Strbske Pleso. I den olympiske tevlinga i Sarajevo kom han i mål som sjuandemann.
Dotzauer la opp i 1987.
VH1
VH1 (VH-1: Video Hits One fram til 1994) er ein amerikansk kabel-TV-kanal som sender musikk- og livsstilsprogram. Han vart starta i januar 1985 av Warner-Amex Satellite Entertainment, på det tidspunktet del av Warner Communications som òg eigde MTV. Begge kanalane er i dag eigd av Viacom. Kanalen vart oppretta med omsyn på eit eldre publikum enn søsterkanalen MTV.