cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pipes of Peace
Innhald
Alle songar skrivne av Paul McCartney, utanom «Say Say Say» og «The Man» som er skriven i lag med Michael Jackson, og «Hey Hey» i lag med Stanley Clarke.
2015-utgåva
Det originale albumet.
Henriette Gislesen
Henriette Jakobine Marie Gislesen var ein norsk forfattar og omsetjar, kjend for sitt arbeid med religiøse skrifter.
Familie
Henriette Gislesen var dotter av amtmann og generalkrigskommissær Niels Andreas Vibe (1759–1814) og Margery Kierulff (1775–1852). Ho vart gift fyrste gong 9. april 1829 med tremenningen sin, ekspedisjonssekretær Christian Frederik Glückstad (1803-1838). Ho vart gift annan gong 23. mars 1854 med biskop Knud Gislesen. Ho var syster av professor Frederik Ludvig Vibe og major og kartograf Andreas Vibe (1801–1860) og svigerinne til legen Heinrich Arnold Thaulow (1808–94).
Liv og virke
Henriette Gislesen voks opp i Christiania, i heimen til general Benoni Aubert, som var gift med ei kusine av mora. Etter den tidlege døden til den første ektemannen hennar i 1838, søkte ho ei djup, personleg kristen tru. Denne prosessen har ho skildra i boka Erindringer fra det betydningsfuldeste Aar af mit Liv, som vart utgjeven etter at ho var død, i 1861. Den første boka hennar var likevel En Moders veiledende Ord til sin Datter, som kom ut i 1843. Denne vart skriven til pleiedottera hennar Christine, ei brordotter av den fyrste ektemannen hennar. Boka vart svært populær, og kom ut i omsetjingar til dansk, tysk og engelsk. Seinare nytta ho Forfatterinden til En Moders rettleiande Ord til sin Datter som psevdonym.
Som enke busette ho seg i Eiker, der ho vart verande i perioden 1844-1853. Der vekte presten Andreas Hauge, son av Hans Nielsen Hauge, interessa hennar for misjonsarbeid i 1851, og der byrja ho for alvor å skriva med tanke på å gje ut bøker. Dei siste ti leveåra var ho svært produktiv.
Jagged Island i Graham Land
Jagged Island er ei øy som ligg 1 nautiske mil aust for Dodman Island og 8 nautiske mil vest for Ferin Head, utanfor vestkysten av Graham Land i Antarktis. Ho vart truleg først observert i januar 1909 av Den franske antarktisekspedisjonen under Jean-Baptiste Charcot, og vart kartlagd og namngjeven av British Graham Land Expedition, 1934–37, under Rymill.
Tidrom
I fysikken er tidrom (eller romtid) definert som ein matematisk modell som kombinerer vårt tredimensjonale syn på universet med tid. Tidrom er vanlegvis tolka som ein firedimensjonal lekam der lekamen har dei tre kjende romdimensjonane, i tillegg til tid som ein fjerde dimensjon. Tid og rom er fletta saman. Det eine kan ikke eksistere utan det andre.
Vi kan tenka oss at tidrommet er ei trampoline. Om ein legg to bowlingkuler på trampolina, vil kulene rulle mot kvarandre. Slik verkar gravitasjon, objekta krummar tidrommet, noko som fører til at dei trekkjer mot kvarandre. Ei bowlingkule som ligg i ro på trampolina lagar inga bølge. Det gjer derimot ei kule som ruller fram og attende. Søkket i trampolina følgjer kula, i tillegg laga kula bølger som spreier seg utover i alle retningar. Dette er omlag på samme måte med Gravitasjonsbølgjer – eit objekt som står i ro lagar ingen bølger, medan eit objekt som akselererar lagar bølger i tidrommet. Omgrepet tidrom har i nyare tid blitt ein omgrep på alle teoriar som går utover dei tre dimensjonane. Kor mange dimensjonar som faktisk må nyttast for å skildre universet er framleis eit ope spørsmål. I følgje strengteorien finst det 10 til 26 dimensjonar.
Irma Ingertha Gram
Irma Ingertha Gram var ein norsk kulturhistorikar, forfattar og slektsforskar.
Familie
Irma Ingertha Gram var dotter av Thomas Andreas Schram (1835–1890) og Mathilde Just (1850–1901). Ho var syster av forretningsmannen Jacob Schram og legen Thomas Schram, og dermed svigerinne av forfattaren og enomsetjar Constance Wiel Schram (1890-1955). Ho vart gift i Kristiania den 13. september 1907 med legen og embetsmannen Harald Mathias «Mads» Gram (1875-1929) frå slekta Gram. Han var son av Jens Gram og dotterson av historikaren P.A. Munch. Ho var mor til advokat Peder «Per» Gram, som vart gift med alpinisten Johanne «Hannemor» Dybwad (1918-2011), sønedotter av skodespelaren Johanne Dybwad (1867–1950) og forleggjaren Vilhelm Dybwad (1863–1950).
Liv og virke
Irma Ingertha Gram var i perioden 1903-1907 tilsett som assistent ved Norsk Folkemuseum. Frå 1921 var ho styremedlem i Kristiania Læseforening for Kvinder.
Forfattarskapen hennar gjekk for det føre seg 1920-åra, då ho skreiv fleire kulturhistoriske bøker og biografiar.
Morales Peak
Morales Peak er ein fjelltopp sør i Metavolcanic Mountain, like aust for Reedybreen. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Tommy S. Morales, ein sambandsmann ved Byrd-stasjonen i 1962.
Stress av Kirsti Sparboe og Odd Børre
Melodi Grand Prix 1968
«Stress» deltok i Melodi Grand Prix 1968, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1968 i London i Storbritannia. Songen vart framført på norsk av Kirsti Sparboe med eit lite orkester, og så på nytt av Odd Børre med eit stort orkester. Bidraget enda på andreplass med 14 poeng; eitt frå Ålesund og eitt frå Stavanger. Vinnarsongen vart seinare anklaga for å vere plagiat av Cliff Richard-hiten «Summer Holiday», og låtskrivaren Kari Neegaard trekte attende songen før Eurovision Song Contest. Bidraget vart erstatta av «Stress», og dette er den fyrste og førebels einaste gongen vinnarsongen i Melodi Grand Prix ikkje har representert Noreg i Eurovision Song Contest.
Eurovision Song Contest 1968
Etter at vinnarsongen i Melodi Grand Prix 1968 vart trekt attende fekk «Stress» representere Noreg i Eurovision Song Contest 1968. Odd Børre framførte songen på norsk, og enda på 13. plass med to poeng; eitt frå Luxembourg og eitt frå Spania. Øivind Bergh var dirigent.
Duvin
Duvin er ein kommune i distriktet Surselva i den sveitsiske kantonen Graubünden. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1180 meter over havet.
Kommunen ligg i Lugnez kreis på ein terrasse ovanom høgresida av Lugnezdalen. Han er fråskild Camuns (ein landsby i Suraua) og Pitasch av djupe kløfter.
Hino
Hino kan syna til:
Kirkelig Kulturverksted
Kirkelig Kulturverksted (KKV) er eit norsk foretak skipa i 1974. KKV har halde til i Kulturkirken Jakob i Oslo sidan år 2000, og driv kyrkja som eit kulturhus med m.a. teater, ei spesiallaga gudsteneste, konsertar og utstillingar. Dagleg leiar er Ole-Edvard Reitan.
Oppstart
Erik Hillestad var ein av dei som stod i spissen for å skipa Kirkelig Kulturverksted, og han var dagleg leiar frå byrjinga. KKV produserer ei rekkje gjenstandar som blir brukt av kyrkja, t.d. messehakelar og stolaar, og dei arbeider med kunstnarisk utsmykking av kyrkjerom. Kirkelig Kulturverksted er også eit plateselskap, og dei to fyrste artistane som brukte KKV som sitt plateselskap var Iver Kleive og Henning Sommerro. På grunn av økonomiske problem overtok Aschehoug eiginga av KKV i 1987. I 2004 vart KKV seld til Kirkens Bymisjon (40 %), Opplysningsvesenets fond (40 %) og Erik Hillestad (20 %).
Plateselskap
Kirkelig Kulturverksted vil vera eit kvalitetsmedvite selskap, og dei har gjeve ut plater innan både folkemusikk, rock og tverrkulturelle prosjekt. Per 2008 har KKV gjeve ut over 350 plater, m.a. med desse artistane: Arild Andersen, Ketil Bjørnstad, Sondre Bratland, Kari Bremnes, Erik Bye, Sigvart Dagsland, Bjørn Eidsvåg, Karoline Krüger, Geirr Lystrup, Ole Paus, Knut Reiersrud, Maria Solheim, Carola, Farmers Market, Kjetil Bjerkestrand, Lars Bremnes, Lars Lillo-Stenberg, Morten Harket, Jørn Simen Øverli, Agnes Buen Garnås, Tonje Unstad og SKRUK.
Utmerkingar
Kirkelig Kulturverksted fekk Brobyggerprisen i 1988, og Bjellesauprisen frå FONO då denne vart utdelt for fyrste gong i 1994.
MS «Nesna»
MS «Nesna» var ein kystrutebåt bygt for Det Helgelandske Dampskipsselskap (HDS) ved A/S Stord i 1950-1951. Ho gjekk i rute mellom Sandnessjøen og Mo i Rana. Skipet var kjend for dei slanke og elegante linjene.
Historie
Det kombinerte laste- og passasjerskipet vart levert 10. mai 1951 og gjekk inn i ruta Sandnessjøen - Mo i Rana. Skipet var godt likt i området.
Narni
Narni er ein by og ein kommune i provinsen Terni i regionen Umbria i Italia. Kommunen har 20 000 ibuarar og dekker eit areal på 198 km². Byen ligg 240 meter over havet, med utsyn over Nera-dalen, 10 km sørvest for provinshovudstaden Terni.
MS «Nesna»
Historie
6. juli 1952 hadde «Nesna» eit veivakselbrot som vart reparert ved Trondheim Mekaniske Verksteder. 27. september 1957 grunnstøytte skipet ved Kvina og ho vart reparert ved Sandnessjøen. 4. desember 1957 vart skipet sett i rute att, men i januar 1964 grunnstøytte skipet enno ein gong og fekk store skadar.
Narni
Byen, som er minst 2 600 år gammal, vart erobra av romarriket i 299 fvt. Narni hadde si stordomstid frå 1000-talet og eit par-tre hundre år framover. Etter å ha vorte lagd i oske under eit slag i 1525, har Narni stått i skuggen av grannebyen Terni.
MS «Nesna»
Historie
I 1967 vart MS «Nesna» omdøypt til MS «Sjona» og same året, den 6. mai, vart ho seld til D. Arnold i England. I 1971 var skipet sletta frå registeret og kva lagnad ho fekk vidare er ukjend.
Watership Down
Watership Down er ein ås eller ein graskledd bakke i Ecchinswell i Hampshire i England. Nordsida er forholdsvis bratt, medan sørsida er langt slakare. Åsen er mest kjend som setting for Richard Adams-romanen frå 1972 med same namn om kaninar. Området er eit populært turområde.
Tséri
Tséri (gresk Tσέρι, tyrkisk Çeri) er ein by på Kypros og ein kommune i distriktet Levkosía i Republikken Kypros. Kommunen vart oppretta i 2011.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 7 035 innbyggjarar.
Tséri inngår i storbyområdet til Levkosía.
Nils T. Bjørke
Nils Torsteinsson Bjørke er ein gardbrukar og politikar frå Voss. Han var 2009-14 leiar i Norges Bondelag og 2017-21 stortingsrepresentant frå Hordaland, vald for Senterpartiet.
Bjørke tok over farsgarden på Voss, og dreiv mjølkeproduksjon og avl av travhest. Bjørke var eitt år nestleiar i Norges Bondelag, deretter leiar av organisasjonen frå 2009 til 2014. I 2017 vart han vald inn på Stortinget for Senterpartiet i Hordaland. På Tinget var han medlem i Kontroll- og konstitusjonskomiteen og fjerde visepresident.
1810 Epimetheus
1810 Epimetheus er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Flora. Han blei oppdaga den 24. september 1960 av Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld og Tom Gehrels ifrå Palomar Observatory i San Diego County i California.
Nils T. Bjørke
Bjørke er dotterson til Karen Grønn-Hagen og oldebarn av Olav J. Bjørgum.
Quarto i Napoli
Quarto er ein by og ein kommune i provinsen Napoli i regionen Campania i Italia. Kommunen har 40 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 14,2 km².
Forstadskommunen Quarto ligg om lag 11 kilometer nordvest for provinshovudstaden Napoli.
Fiskarstrand
Fiskarstrand, i dagleg tale alltid Fiskarstranda, er ei bygd i Sula kommune på Sunnmøre. Bygda ligg på nordsida av øya Sula ved Åsefjorden, 2,5 km frå Mauseidvåg i aust og nær 5 km frå kommunesenteret Langevåg i vest. Fiskarstranda omfattar matrikkelgardane Rørstad og Djupvik, samt det opphavlege Fiskarstrand som består av dei små matrikkegardane Fiskergård, Ingebrigtsgarden, Våtmyr, Haugen, Øvregarden, Villumsgard, Davidsplassen og Styrkårplassen, alle saman små gardsbruk, også etter sunnmørsk målestokk. Nordstrikk Tekstil hadde i 1970-åra over 100 tilsette, på den tid særleg kjend for sine maskinstrikka genserar, men driv i dag med langt færre tilsette. Postadressa for bygda er 6035 Fiskarstrand.
Fylkesveg 657 går gjennom bygda.
Folketal
Folketalet voks mykje då større byggefelt vart utbygde frå 1960-åra og gjennom 1970-talet.
Næring
Fiskerstrand Verft, grunnlagt i 1909, er ei hjørnesteinsbedrift som i 2005 hadde om lag 90 tilsette. Verftet ekspanderte mykje frå 1960-åra og vart då særleg kjend for sine nybygde ferjer. Elles har verftet bygt mange ulike typar fiskebåtar.
Fiskarstranda er likevel meir kjend for sine mange fiskeforedlarar. Heilt i byrjinga av 1900-åra sette bygdefolk klippfiskturking i system. Saltfisk hadde vorte turka på gardane, men frå åra kring fyrste verdskrigen vart det bygt større fiskebuder, og fleire verksemder etablert. Dei tre store i dag; Severin Tranvåg AS, Olav E. Fiskerstrand AS og J&J Dybvik AS kom alle i gang i perioden 1914-23. Dei er familieselskap som foredlar ei rekke fiskeslag med meir.
Samfunn
Bygda har eigen barneskule, Fiskarstrand skule. Her er òg ein daglegvarehandel. Bygda har hatt eit aktivt kristenliv kring bedehus. Fiskerstrand Idrettslag har drive med fotball og handball.
Trelleborgs kommun
Trelleborg kommune ligg i sørvest det svenske länet Skåne i landskapet Skåne. Administrasjonssenteret i kommunen ligg i Trelleborg.
Hans B. Wergeland
Han var medlem av heradsstyret i Masfjorden frå 1887 og ordførar i heradet i 15 år; 1902 til 1916. I tillegg var han ordførar i forstandarskapet til Masfjorden Sparebank i tida 1902-07 og styreformann i Lindaas-Masfjorden dampskibsselskap frå 1902.
Trelleborgs kommun
Tettstader
Trelleborg kommune har åtte tettstader. Folketalet i tabellen er frå 31. desember 2005.
Hans B. Wergeland
Wergeland vart vald inn på Stortinget ved stortingsvalet 1906 for krinsen Nordhordland, og vart attvald i 1909. I den fyrste stortingsperioden representerte han Samlingspartiet, i den andre Høgre. Han hadde heile stortingstida sete i vegkomiteen, i den andre perioden som nestformann. Bolken 1910-12 var han også medlem av reguleringskomiteen.
Duncan Bluff
Duncan Bluff er ein bratt fjellskrent langs nordsida av Hathertonbreen. Han har ei høgd på 1800 moh mellom Corell Cirque og Conant Valley i Darwin Mountains. I samband med at fleire stader i området vart kalla opp etter kommunikasjonsfolk, vart han kalla opp etter Patrick Duncan Smith ved Office of Polar Programs i National Science Foundation i 1995–2001, ein informasjonsteknologispesialist for United States Antarctic Program med ansvar for prosjekt med tilgang til kommunikasjonssatellittar for kommunikasjon mellom Antarktis og resten av verda.
Gimle
Gimle kan visa til:
Gimlé
Gimlé eller Gimle (gamalnorsk gimlé, nyislandsk gimli) er i norrøn gudelære den venaste salen i Åsgard, med tak tekt av gull. Etter Den yngre Edda skal dei overlevande etter Ragnarok koma hit. Gimlé er skildra som den venaste staden på jorda, so vel som samlingssalen i Åsgard, der stridsmennene for rettferda skal koma etter dauden.
Namn
Namnet Gimlé har truleg samanheng med le i tydinga ‘livd’.
1811 Bruwer
1811 Bruwer er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 24. september 1960 av Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld og Tom Gehrels ifrå Palomar Observatory i San Diego County i California.
Khurmal-distriktet
Khurmal-distriktet (sorani قەزای خورماڵ) er eit distrikt i Halabja guvernement i Irak. Det administrative senteret er byen Khurmal.
Pfäffikon i Zürich
Pfäffikon er ein kommune i kantonen Zürich i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 547 meter over havet, vel 25 km aust for bysentrum i Zürich. Han er setet for distriktet med same namn. Han må ikkje forvekslast med Pfäffikon SZ ved Zürichsjøen, men i kantonen Schwyz.
Kommunen ligg ved Pfäffikersee.
Halabja
Halabja (kurdisk Hełebce) er ein by i Irakisk Kurdistan og hovudstaden i Halabja guvernement, kring 240 km nordaust for Bagdad og 15 km frå grensa til Iran.
Byen ligg ved foten av det som ofte vert kalla den større Hewraman-regionen som strekkjer seg over grensa mellom Iran og Irak. Halabja er omgjeve av fjella Hawraman og Shnrwe i nordaust, Balambo i sør og elva Sirwan i vest. Kurdarane i byen snakkar berre soranidialekten av kurdisk, men somme innbyggjarar i dei kringliggjande landsbyane snakkar hewrami-dialekten.
I 1988 under den iransk-irakiske krigen vart byen angripen med kjemiske våpen. Åtaket fann stad under Anfal-felttoget der Saddam Hussein slo ned på kurdiske opprør under krigen. I mars 2010 vedtok den irakiske høgsteretten at Halabjamassakren var eit folkemord.
Klima
Halabja har eit heitt middelhavsklima (Csa) med særs varme somrar og kjølige, våte vintrar.
Joinville-øyane
Joinville-øyane er ei gruppe antarktiske øyar, som ligg utanfor nordausttuppen av Den antarktiske halvøya. Mellom Joinville-øyane og fastlandet ligg Antarctic Sound. Joinville Island er den største øya i Joinville-øyane. Like nord for Joinville Island og på andre sida av Larsen Channel ligg D'Urville Island, den nordlegaste øya i Joinville-øyane.
Joinville-øyane vart oppdaga i 1838 av ein fransk ekspedisjon under kaptein Jules Dumont d'Urville.
Morriss Peak
Morriss Peak er ein fjelltopp (950 moh) ved sørvestenden av Wiener Peaks i Ford Ranges i Marie Byrd Land. Fjellet vart kartlagd av U.S. Antarctic Service (USAS), 1939–41, leia av Byrd, og av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-65. Namnet vart føreslått av Admiral Byrd etter P.G.B. Morriss, bestyrar på Hotel Clark i Los Angeles, som gav kontorlokale og innlosjering for Byrd-ekspedisjonane i 1928-30 og 1933-35.
Sergej Rakhmaninov
Sergej Vasiljevitsj Rakhmaninov var ein russisk komponist, pianist og dirigent. Han er blitt kalla «den siste romantikaren» innan klassisk musikk.
Barndom
Mora gav Rakhmaninov klaverundervisning frå han var i fireårsalderen, seinare fekk han undervisning av ei lærarinne utdanna ved konservatoriet i St. Petersburg. Faren og bestefaren var ikkje utdanna musikarar, men i selskapelege samanhengar kunne dei på oppmoding spele kjende melodiar med improvisert akkompagnement. Rakhmaninov gjekk på konservatoriet i St. Petersburg og studerte klaver, musikkteori og allmennfag. Etter at søstera Sofia døydde av difteri og foreldra hadde skilt seg, blei presset på mora svært stort. Til alt overmål strauk Rakhmaninov i allmennfag til avsluttande eksamen slik at han mista stipendet og måtte forlate konservatoriet. Den rådlause mora vendte seg da til nevøen sin, Aleksandr Siloti, eit eldre syskenbarn av Rakhmaninov som var det nye stjerneskotet på den russiske pianisthimmelen. Da han høyrte Rakhmaninov spele, innsåg han straks at han dette var eit stort, men upolert talent. Siloti føreslo at Rakhmaninov byrja hos klaverpedagogen Nikolaj Zverev på Moskva konservatorium. Med berre 100 rublar – meir makta ikkje familien å avsjå – reiste den fjorten år gamle Rakhmaninov til Moskva i 1885.
Studietida
Zverev lèt tre særleg gåverike elevar bu hos seg, og slik fekk Rakhmaninov seg ein stad å bu i Moskva. Undervisninga var gratis og Zverev betalte til og med for fransk- og tyskundervisninga. Som motyting kravde han full studiedisiplin av studentane, dei måtte forplikte seg til å øve seks timar kvar dag. Han var sparsam med godorda – så sant ikkje ein tredjepart var til stades, da blei han straks rausare med rosen.
Seinare noterte Rakhmaninov:
Siloti kom opp i ei konflikt på instituttet og valde å slutte som lærar ved konservatoriet i Moskva, og dermed bestemde Rakhmaninov seg for å slutte òg. Under avslutningsprøva i mai 1891 spelte han blant anna Waldstein-sonaten av Beethoven og Sonate i b-moll av Frédéric Chopin. I faget komposisjon fekk han i oppgåve å skrive ein opera i ei akt – resultatet var Aleko, ei historie frå «sigøynarmiljø» med kjærleik, lidenskap og død heilt i stil med Pietro Mascagni sin Cavalleria rusticana. Sensorane var så overtydde at dei gav han «den store gullmedaljen». Uroppføringa i Bolsjojteateret 27. april 1893 blei møtt med positiv respons i pressa og førte til invitasjonar utanfrå.
Første suksess
Kort tid etter Aleko skreiv Rakhmaninov ''Klaverkonsert nr. 1 i fiss-moll'' som han gav opustalet 1: i mars 1892 spelte han hovudsatsen under ein konsert ved konservatoriet og hausta stor fagnad for den. Sommaren 1893 gjorde han ferdig det symfoniske diktet Steinen (Утёс) og Suite for to klaver op. 5 som han dediserte sitt store idol Pjotr Tsjajkovskij. Tsjajkovskij blei svært smigra og vitsa om at denne sommaren hadde han «berre» fått i stand ein symfoni (6. symfoni, Pathétique). Han aksepterte ein invitasjon om å komme på ei oppføring til hausten, men døydde brått før konserten. Skaka skreiv Rakhmaninov ''Trio élégiaque Nr. 2'' – «til minne om ein stor kunstnar».
Tvil på seg sjølv
Suksessen gjorde at Rakhmaninov tok til å leve over evne, og snart var reservane brukt opp. Sjølv om han hadde ein stort sett lojal forleggar som publiserte alt det Rakhmaninov skreiv, forverra dei finansielle problema seg. Han prøvde seg som pianolærar, men mangla pedagogiske evner. Han hadde sterk mothug mot å reise og avbraut ein potensielt lukrativ konsertturné som var meint å gå gjennom fleire russiske byar. På same tid fall ''Symfoni nr. 1 i d-moll'' gjennom både hos kritikarar og publikum. Uroppføringa den 15. mars 1897 under leiing av Aleksandr Glazunov var ei katastrofe. Kritikaren César Cui skreiv «… Om det finst ein konsertsal i helvete og ein komponist fekk i oppdrag å skrive ein symfoni med dei egyptiske plagane som tema, da ville dette verket oppfylle oppdraget på beste vis …» Han tenkte nok mest på at opphopinga av dissonansar som han fann så uuthaldelege skuldast leiinga til Glazunov. Glazunov sjølv kunne ikkje utstå korkje Rakhmaninov eller den første symfonien og skal i eit privat lag ha vedgått at han var drukken da han leia framføringa. Rakhmaninov var ingen munter mann i utgangspunktet, han hadde heller ein tendens til tungsinn, og makta ikkje den knusande kritikken. Han gjekk inn i ei djup krise som skapande kunstnar med etterfølgjande depresjon. Komponeringa var det slutt på, men han arbeidde i blant som dirigent ved den russiske privatoperaen i Moskva. Tilslutt klarte familien Satin å overtale han til å søke hjelp.
Hjelpa fann han hos ein pionér innan russisk psykiatri, Nikolaj Dahl, som ved hjelp av daglege terapitimar gjennom tre månader lukkast med å gi Rakhmaninov tilbake sjølvtilliten. Metoden til Dahl var hypnose, og Rakhmaninov skreiv seinare:
Rakhmaninov tok til å arbeide på den andre klaverkonserten sin, op. 18 i c-moll. I takksemd over å ha fått hjelp til å komme i gang igjen dediserte han den til Dahl. I dag blir dette verket rekna som den mest kjente konserten frå romantikken. Andre og tredje sats stod ferdig først, og Rakhmaninov spelte dei for eit publikum hausten 1900. Deretter skreiv han raskt førstesatsen. Det ferdige verket blei uroppført 27. oktober 1901 under leiing av Aleksandr Siloti med Rakhmaninov sjølv ved klaveret.
Nyorientering
29. april 1902 gifta Rakhmaninov seg med kusina Natalja Aleksandrovna Satina. Ho var klaverelev ved konservatoriet i Moskva og hadde forståing for at han ønskte å utfalde seg som komponist, og stødde han heilhjarta. Dei fekk døtrene Irina og Tatjana.
I 1904 tok Rakhmaninov på seg ei ny utfordring: han blei dirigent ved Bolsjojteateret. Her var han i to år og innførte ei rekke nye regler. Dirigentpulten som forgjengarane av ein eller annan grunn hadde plassert ved sida av sufflørkassa, flytta han tilbake til orkestergrava. Enkelte instrumentgrupper hadde hatt for vane å gå frå scena om det ikkje var bruk for dei over lengre passasjar og så dukke opp når det var tid for å ta eit tak igjen, men det blei det slutt med nå. Rakhmaninov lukkast særs godt med det nye, harde regimet og oppføringane fekk mykje positiv omtale i pressa:
Dresden
Familien Rakhmaninov var gjerne på godset Ivanovka ved Uvarovo i datidas gouvernement Tambov om somrane. Frå 1906 og dei to åra etter var dei i Dresden om vintrane. Rakhmaninov likte godt den musikalske hovudstaden og skreiv her den andre symfonien op. 27, den første klaversonata op. 28 og tonediktet Die Toteninsel op. 29. Sistnemnde var inspirert av eit svart-kvitt trykk av Arnold Böcklin sitt måleri med same namn. Da han seinare såg originalen, skreiv han: Også for klaversonaten kan det tenkast at det låg eit «program» til grunn, men Rakhmaninov ville absolutt ikkje gje det neminga «programmusikk». Inspirasjonen kom frå Goethe sin tragedie Faust og Rakhmaninov såg for seg figurane Faust, Gretchen og Mephistopheles da han skreiv dei einskilde temaene til sonatesatsane. I 1909 busette Rakhmaninov seg i Russland på heilårs basis etter han fekk eit tilbod om å bli visepresident og dirigent i den russiske musikksamskipnaden.
«Den siste romantikaren»
I 1909 førebudde Rakhmaninov seg grundig før ein turné i USA. Eit av tiltaka var å skrive den 3. klaverkonserten i d-moll, ein konsert som lik den andre blei svært populær. Han blei møtt med entusiasme, men var skuffa over det amerikanske publikummet berre kjende han som komponist av det vidkjende ciss-moll-preludiet, eit verk han elles ikkje hadde sikra seg dei finansielle rettane til.
I 1910 tok den russiske musikkscena til å splittast. Ei gruppe rundt komponisten Aleksandr Skrjabin arbeidde for ein musikk som tok utgangspunkt i ein ny tonalitet. Men dei makta ikkje vinne Rakhmaninov for si sak, han heldt heile livet fast ved tradisjonen med ein tonal komposisjonsstil og blei ofte bebreida for det; mange kalla han «den siste romantikareb». Tilhengarar og forsvararar av Arnold Schönberg sin musikk, framfor alt Theodor Adorno, retta ofte knusande kritikk mot Rakhmaninov. Til dømes såg Adorno på ciss-moll-preludiet som eit glatt bravadostykke som dilettantar kunne simulere kraft og virtuositet med. «Denne barnetriumfen gjer preludiet fascinerande for barnlege vaksne» (Musikalische Warenanalysen). Kritikaren Vjateslav Karatygin skreiv om Rakhmaninov:
Sjølv komponistar som så langt i stor grad skreiv i ein meir eller mindre utvida tonalitet, til dømes Igor Stravinskij og Richard Strauss, ytra seg kritisk til Rakhmaninov sin musikk.
Eksil
Under den første verdskrigen blei Russland avskore frå Europa, og Rakhmaninov kunne berre reise på turnéar inne i Russland. Rakhmaninov og familien flykta til godset Ivanovka, samstundes som det tok til å svirre illevarslande rykte om valdshandlingar mot godseigarar. Mens Oktoberrevolusjonen pågjekk oppheldt den oppskremde Rakhmaninov-familien seg i Moskva, og da han blei invitert Sverige for å opptre på konsert, nølte han ikkje eit sekund, men tok med seg heile familien og reiste. At han aldri skulle få sjå Russland igjen, visste han ikkje.
Etter ei konsertreise i Sverige og Danmark fekk Rakhmaninov fleire tilbod om dirigentpostar i USA. Han bestemde seg likevel for å arbeide som fri kunstnar og blei ein av dei mest etterspurde og best betalte klavervirtuosar i si tid. Mens andre russarar, som til dømes Siloti, hadde mindre hell med å slå gjennom i USA, fekk Rakhmaninov stjernestatus og tente store pengar. Likevel makta han aldri å tilpasse seg. Han og familien levde luksuriøst og tilbaketrekt med russiske tenarskap og dei heldt seg mest i lag med andre eksilrussarar, så han lærde seg aldri engelsk særleg godt. Rakhmaninov fekk amerikansk statsborgarskap i det siste leveåret sitt, men det var for å spare familien for problem med arveoppgjøret.
Rakhmaninov slutta å komponere etter at han var komen i eksil; utan Russland fann han ikkje lengre inspirasjon. Mellom 1919 og 1925 arbeidde han berre på kortare omarbeidingar av andre sine verk, dei mest kjende er Liebesleid og Liebesfreud etter Fritz Kreisler. Frå 1925 til 1928 kom 4. klaverkonserten op. 40 til, men den var basert på skisser som han laga under eit opphald på Ivanovka i 1914. . Heller ikkje til dei tre orkestersongane op. 41 (1926) laga han nye tema, men tok i bruk russiske folkesongar.
Siste år
I 1942 skaffa Rakhmaninov seg ei tomt i Beverly Hills, 610 Elm Drive. 30 år med konsertreiser hadde sett sine spor – og eit høgt sigarettkonsum enno meir. Slutten kom raskt og han døyde kort tid før den 70. fødselsdagen sin. Han ønskte å bli gravlagt på Novodevitsjijgravstaden i Moskva der Dmitrij Sjostakovitsj, Aleksandr Skrjabin, Sergej Tanejev og Anton Tsjekhov kviler, men det ønsket fekk han ikkje oppfylt og er gravlagt på Kensicoplassen i New York City.
Paleométokho
Paleométokho (gresk Παλαιομέτοχο, tyrkisk Palyometoho) er ein distriktsby på Kypros og ein lokalstyrt busetnad i distriktet Levkosía i Republikken Kypros.
Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 4 145 innbyggjarar.
Namnet Alba
Alba er eit namn som kan ha fleire ulike avleiingar. Det kan vera ei kvinneleg form av latinsk Albus, som tyder 'kvit' eller 'lys', eller vera knytt til det spanske, katalanske og italienske ordet alba som betyr 'morgongry'. Namnet kan vera avleidd av germanske ord for 'alv', liknande Alva, eller det kan vera ei kortform av andre namn, som Albertina.
Alba hadde tidlegare (1986-1993) svensk namnedag den 1. mars.
Alba kan også vera eit etternamn, typisk brukt i spanskspråklege land, og er namnet på ei spansk adelsslekt, huset Alba. Hertugtittelen Alba kjem frå Alba de Tormes sør i Spania.
Alba er også det skotsk-gæliske namnet på Skottland, sjå også Albion.
Ludvig Zwilgmeyer
Ludvig Daae Zwilgmeyer var ein norsk sokneprest og stortingsmann for Høgre frå Trondheim. Peter Gustav Zwilgmeyer var far hans og Dagfinn Zwilgmeyer son hans. Barnebokforfattaren Dikken Zwilgmeyer var syster hans.
Liv og gjerning
Zwilgmeyer vart cand. theol. i 1877, og vart tilsett som skulestyrar i Flosta året etter. Frå 1879 arbeidde han som kapellan i Dypvåg, stiftskapellan i Kristiansand stift 1883-85. Deretter var han kapellan i Høyland prestegjeld, før han vart sokneprest i Kopervik i 1888. Sidan var han sokneprest i Sauherad frå 1896, i Hisøy frå 1901 og til sist i Barbu frå 1905 til han døydde.
Alle stadene han budde tok han på seg kommunale verv som til dømes forlikskommissær og formann i skulestyret. I mange år var han formann i «Agdesidens kreds av kristelig forening for unge».
Zwilgmeyer vart vald til stortingsrepresentant for Arendal og Grimstad for stortingsperioden 1910-12. Han var medlem av kyrkjekomiteen, men vart permittert allereie 8. april 1910 og døydde i Kristiania kort etter.
Fault Bluff
Fault Bluff er ein markant fjellskrent, 2320 meter over havet, som ligg 17 km nordaust for Mount Longhurst i Cook Mountains i Antarktis. Staden vart vitja i 1957–58 av medlemmar av gruppa ved Darwinbreen under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1956–58. Dei kalla skrenten opp etter ei forkasting (fault på engelsk) ved skrenten.
Murtaugh Peak
Murtaugh Peak er ein spiss fjelltopp, 3085 moh, som ragar over ein fjellrygg 4 nautiske mil (7 km) vest-nordvest for Mount Minshew i Wisconsin Range i Horlick Mountains i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter John G. Murtaugh, ein geolog i den geologiske gruppa frå Ohio State University til Horlick Mountains, 1964–65.
Weald
Weald er eit område i det sørlege England, i grevskapa Kent, East Sussex og West Sussex. Det gammelengelske ordet weald tydde opphavleg «tett skog», frå ei indoeuropeisk rot som tydde «skog» eller «vill».
Området har eit areal på omkring 1300 km², og er erklært som eit område med eineståande ven natur. Blant byar i Weald er Tunbridge Wells, Tonbridge, Crawley og Sevenoaks.
Weald var eit sentrum for jernindustri frå romersk tid fram til det siste jernverket vart stengt i 1820. Særs mykje av skogen vart hoggen i mellomalderen, både til skipsbygging og til brensel for jernindustrien og tekstilindustrien. Sidan ingen av desse næringsvegane lenger nyttar tre har skogen i meir enn hundre år fått vekse til, og Weald er no eit av dei mest skogrike områda i England.
Andre område som har weald i namnet er North Weald Bassett i Essex og Harrow Weald i det nordvestlege London.
La casa verde
La casa verde er den andre romanen av den peruanske forfattaren og nobelprisvinnaren Mario Vargas Llosa. Han kom ut på spansk i 1965. Dette er ei stor og komplisert forteljing, men mykje godt strukturert. Forfattar byr på ein moderne forteljarteknikk som kan jamstellast med det ein finn hos europeiske og nordamerikanske forfattarar. Boka vann 'Premio Rómulo Gallegos'.
Thorvald Christensen
Thorvald Christian Christensen var ein norsk jurist, stortingsrepresentant og ordførar i Arendal. Halvor Olaus Christensen var far hans, Christian Christensen Kollerud farfaren.
La casa verde
Scenario
Hendingane i romanen blir utspelt på to stader med stor avstand i mellom. Den første er byen Piura i ørkenen i Piura-regionen ved nordkysten av Peru. Den andre staden er regnskog i peruanske Amazonas, hovudsakleg i byen Santa Maria de Nieva, åstad for ein spansk misjonsstasjon og ein politistasjonen for la Guardia Civil. Andre scenarioet i regnskogen er Iquitos i Loreto-regionen, den største byen aust i Peru, og Borja, heim til ei hærgruppe frå det peruanske militære. Livsnerven i denne verda er dei mektige og majestetiske elvane Marañón og Amazonaselva med sideelvar.
Lumbrein
Lumbrein er ein kommune i distriktet Surselva i den sveitsiske kantonen Graubünden. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1405 meter over havet.
La casa verde
Handling
Romanen vev saman mange historier i tid og rom, dei overlappar, utfyller og utviklar kvarandre, men det er mogleg å skilje ut tre hovudforteljingar: den om Don Anselmo, den om sersjant Lituma og om banditten Fushia.
Thorvald Christensen
Christensen vart fødd i Stavanger. Han reiste til Christiania for å studere i 1849. Han tok juridisk embetseksamen, cand. jur., i 1856, og var tilsett i Finansdepartementet, der han vart byråsjef i 1872. Under verdsutstillingga i Paris 1867 var han norsk kommissær, same året vart han kammerherre ved det norske hoffet.
Lumbrein
Kommunen ligg i Lugnez kreis i øvre Lugnezdalen. Han består av landsbyen Lumbrein og grendene St. Andriu, Nussaus langs vegen til Vrin og den andre sida av Glenner, Surin, Pruastg og Silgin
Pridefestival
Pride-arrangement blir haldne ei rekkje stader i verda. Ofte går dei føre seg i slutten av juni, til minne om Stonewall-opprøret i New York 28. juni 1969. Arrangementa kan delvis ha preg av demonstrasjonar og delvis av karneval med outrerte utkledingar. Viktige symbol er den greske bokstaven lambda (λ), regnbogeflagg, svarte eller rosa triangel eller fargar som minnar om desse.
Nokre viktige pridefestivalar er World Pride, Pride Week i New York, San Francisco Pride, São Paulo-paraden, Sydney Mardi Gras, EuroPride, Berlin Pride, Cologne Pride og i Noreg Oslo Pride.
La casa verde
Handling
Don Anselmo er ein framand som set opp ein bordell i Piura, kjent som 'La Casa Verde', «Det grøne huset». Prest Garcia går saman med andre moralske vaktarar av byen til frontalangrep på den nye institusjonen, som dei til slutt set i brann. Don Anselmo blir fattig og går over til å spele harpe i tavernaer. Fleire år seinare, skipar dottera hans, med kallenamnet 'La Chunga', ein annan heimebasert bordell, som ho døyper med same namn som den første.
Thorvald Christensen
I 1875 takka han nei til å bli dommar ved den internasjonale domstolen i Egypt.
La casa verde
Handling
Sersjant Lituma er frå Piura og ein mangache (peruansk nemning for etterkommarar av slavar frå Madagaskar) som vitjar Casa Verde, no driven av 'La Chunga', saman med venene sine, snyltarar og like late typar som han, som blir kalla lós Inconquistables, «dei uovervinnelege». Seinare går Lituma inn i Guardia Civil og blir oppnemnt til sersjant i jungelbyen Santa Maria de Nieva. Der møter han Boniface eller "La Selvática", «Jungeljenta», ein landsbybuar med opphav frå aguaruna, som han giftar seg med og vender tilbake til Piura. Men då han sameinast med venene sine, «dei uovervinnelege», fell han tilbake til den gamle livsstilen sin, og endar i fengsel, medan kona hans arbeider som prostituert i Casa Verde. Når han forlèt fengslet, er det ikkje berre at Lituma ikkje gjer noko for å redde kona si, men saman med venene sine byrjar dei å leve på hennar rekning.
Fushi er ein smuglar av japansk opphav, som saman med ei jente som heiter Lalita, slo seg ned på ei øy i elva Santiago, nær grensa til Ecuador. Der lever dei av å stele varer frå folk som bur omkring. Han får hjelp av den trufaste venen sin Aquilino, som vekslar pengar og mat i byte for mottak av tjuvgods. Men Fushi byrjar å banke opp Lalita og ho flyktar med ein annan flyktning, den praktisk tilbøyelege piloten Adrian Nieves, ein desertør frå hæren. Einsam og offer for ein grueleg sjukdom blir Fushi ført til San Pablo spedalskkoloni, nær Iquitos, av venen Aquilino.
Kritikk
Mario Vargas Llosa hatt stor og uventa suksess med den første romanen La ciudad y lós perros, der han er i form av ein roman fortel om sine opplevingar i den militære skolen, og tar til å eksperimentere i denne andre romanen. Historia rører seg på ulike tider og stader, reelle eller innbilte. Historia hans, forvirrande og fragmentert, i utgangspunktet byggjer ho seg opp ettersom romanen skrid fram, som eit stort puslespel som er tydeleg berre på slutten. Vargas Llosa brukar minnet frå levetida si i Piura å komponere denne «fresco», med den seinaste og nyskapande forteljarteknikken.
Thorvald Christensen
I 1889 vart Christensen vald inn på Stortinget som 1. representant for Arendal og Grimstad på partiet Høgre sitt program.
La casa verde
Kritikk
Døme på hans tekniske dugleikar er dei såkalla «teleskopiske historier» som presenterer to, og opptil tre parallelle diskusjonar som oppstår på ulike fall i tid og rom. Jamvel om det kan verke komplisert, vil ikkje den merksame lesaren gå seg vill i dette kunstnariske spelet, den smarte forteljaren guidar lesaren steg for steg gjennom labyrinten som han har bygd, ikkje som ein rein oppvising av virtuositet, men fordi forma til romanen krev denne overveldande blandinga av fragmentert røyndom. Han lærer oss å kjenne det totale universet at romanen har til hensikt å dekkje, til når Luis Loayza seier: «Det flotte er at denne strukturen er naudsynt, forfattar aukar effektane sine på ein slik måte at han held oppe interessa vår i kvart augneblunk og når vi er ferdig med å lese, forstår vi at La casa verde ikkje kunne ha vore skriven på ein annan måte.»
Thorvald Christensen
Utmerkingar
Christensen vart utnemnd til riddar av St. Olavs Orden i 1867, og til kommandør av 2. klasse i 1895, riddar av Vasaordenen, kommandør 2. klasse av Zähringerløvens orden og riddar av den franske Æreslegionen.
Landsbyugle
Landsbyugle (Otus bakkamoena) er ei mellomstor Otus-ugle og medlem av uglefamilien som lever på det indiske subkontinentet.
Skildring
Landsbyugle er ei 20-22 cm lang ugle som førekjem i ei gråbrun og ei rustfarga form. Ho liknar orientugle, Otus sunia, men skil seg gjennom større storleik, tydeleg beigefarga krage kanta i mørkebrunt, noko finare streka under og svakare beigefarga flekker på skulderfjørene. Auga er vanligtvis mørke oransje eller brune, men kan vere gule som hos orientugla. Halsbandugla er veldig lik, likevel noko kraftigare teikna med kortare strek.
Lætet er eit froskeaktig, dempa og stigande eller spørjande «whuk» som blir gjentatt uregelmessig.
Tidlegare var òg halsbandugle (O. lettia), krageugle (O. lempiji) og kamiugle (O. semitorques) rekna som same arten som landsbyugle, dei var alle underartar i Otus bakkamoena. I dag er dei oftast skilt ut som egne artar, mest basert på skilnader i lætet.
Landsbyugler lever i skogsområde opptil 2400 moh., i alt frå tett skog til ungskog, lundar nær byar og jordbruksbygder og dessutan i trerike hagar. Ho er sterkt nattaktiv, om dagen er ho gøymd i tett lauvverk i eit tre, ofte intill stammen, eller i eit hol i stammen. Føda består hovudsakeleg av virvellause dyr som biller, grashopper og andre insekt. Fuglen hekkar mellom desember og mai, oftast under regnperioden i søre delen av utbreiingsområdet.
Arten har eit stort utbreiingsområde og ein stor populasjon med stabil utvikling og bli ikkje trudd vera utsett for noko substantiellt trussel. Ut frå desse kriteria kategoriserer Verdas naturvernunion, IUCN, arten som livskraftig (LC). Verdspopulasjonen har ikkje blitt estimert, men arten blir skildra som vanleg og vidt spreidd.
Langhalespottefugl
Skildring
Denne spottefuglen er den største arten i slekta Mimus, opptil 29,5 centimeter og han veg i gjennomsnitt opp mot 70 gram. I hovudsak er fjørdrakta brungrå, fjørene er mørkare inn mot fjørskafta og drakta kan derfor ha et strekete preg. Dei har ei tydeleg lys augebrynstripe og ei lang mørk augestripe bak mot ein svart lapp, kinn og strupe er lyse òg er delt av ei markert mørk mustajestripe. Halen er særs lang og halefjørene, unntatt dei sentrale fjørene, har kvit tupp. Buken blir gradvis lysare mot undergumpen. Både beina og nebbet er mørke. Underartane varierer litt i storleik, M. l. albogriseus i sørvestre Ecuador er lysare og langt meir grå enn nominatforma.
Songen er høg og langvarig utan spesielle karakteristikkar. I motsetnad til mange andre i denne familien er ikkje langhalespottefuglen kjent for å herme.
Utbreiingsområdet er frå Manabíprovinsen i Ecuador sørover på ei stripe langs kysten til og med Ica-regionen og inn i Arequipa i Peru. Innover i Marañón-dalen i La Libertad-regionen hekkar han opptil 2450 moh. Dette er tørre område med kratt eller sparsam vegetasjon eller kystørken. Han kan treffast i oppdyrka jordbruksområde. Langhalespottefuglen er altetande og et frukt og bær og virvellause dyr, inkludert marine artar.
På Santa Elena-halvøya i Ecuador varar hekkesesongen frå desember til juli. Kvart kull er på 3 eller 4 egg, 3-4 egg, rugetida er nær 2 veker og ungane er i reiret i ytterlegare 2 veker.
Korkje storleiken på populasjonen eller utviklingstrenden til langhalespottefuglen er estimert, men arten er klassifisert som globalt livskraftig.
Whernside
Whernside er eit fjell i Yorkshire Dales og ein av tre Yorkshire Three Peaks, i lag med Ingleborough og Pen-y-ghent. Det er det høgaste punktet i North Yorkshire, men sjølve toppen ligg på grensa til Cumbria.
Laura Gjerløw
Inger Laurina «Laura» Gjerløw var ein norsk redaktør og forfattar.
Nutbush City Limits
«Nutbush City Limits» er ein delvis sjølvbiografisk song skriven og framført av Tina Turner der ho minnast landsbygda i heimstaden Nutbush i Tennessee. Songen kom ut i juni 1973, kort tid før ho skilde seg frå den dåverande ektemannen og musikalske partneren Ike Turner. «Nutbush City Limits» var den siste store hitsingelen duoen produserte før dei gav seg. I seinare år har «Nutbush City Limits» blitt spelt inn av mange andre artistar, som Bob Seger and The Silver Bullet Band. Tina Turner sjølv har spelt inn fleire nyare versjonar av songen.
Laura Gjerløw
Familie
Laura Gjerløw var dotter av sokneprest og ordførar Boye Joachim Flood av slekta Flood og kona hans Inger Laurine Wright. Ho vart gift i 1885 med sokneprest Ragnvald Gjerløw (1853-1936) av slekta Gjerløw.
Nutbush City Limits
Originalversjonen frå 1973
Den første innspelinga av «Nutbush City Limits» vart produsert av Ike Turner i hans Bolic Sound Studio i Inglewood i California i mai 1973 og gjeven ut som singel månaden etter som Ike & Tina Turner. Sjølv om Ike skreiv musikken, førte han ikkje opp namnet sitt ved sidan av Tina, som skreiv teksten. Denne versjonen er prega av nyskapande gitarlydar, ein synthesizersolo og ei funky blåserekkje.
Songen kom sidan ut på albumet med same namn, i november 1973, og vart den siste store hitten til duoen då han nådde 11. plassen på Billboard Hot Soul Singles, 22. plassen på Billboard Hot 100 og fjerdeplassen på UK Singles Chart. Då duoen gav seg, vart songen fast i konsertane til Tina Turner.
Laura Gjerløw
Liv og virke
Gjerløw skreiv fleire forteljingar til ein serie samlingar for barn og unge kalla Lyngblomster.
Nutbush City Limits
Konsertversjon frå 1988
Eit konsertopptak av «Nutbush City Limits» frå Break Every Rule-turneen til Tina Turner i 1986-1897 vart gjeven ut som den første singelen frå konsertalbumet Tina Live in Europe, men det var ei anna innspeling enn den versjonen som var med på konsertalbumet. Dette var den første singelen til Tina Turner som vart gjeven ut på CD-singel, som då var eit nytt format.
Både CD-singelen og 12"-singelen inneheldt ein nesten 11 minuttar lang utgåve av ZZ Top-songen «Legs» frå albumet deira Eliminator frå 1983, som ikkje var med på albumet Tina Live in Europe.
Say Say Say
«Say Say Say» er ein song skriven og framført av Paul McCartney og Michael Jackson, gjeven ut i 1983. Songen vart produsert av George Martin for McCartney-albumet Pipes of Peace. Han vart spelt inn under innspelinga av Tug of War, eit år før «The Girl Is Mine» kom ut, som var den første duetten til duoen frå albumet til Jackson, Thriller (1982).
Etter utgjevinga i oktober 1983, vart «Say Say Say» den sjuande Topp 10-hitten til Jackson det året. Han gjekk til topps i USA, Canada, Noreg, Sverige og fleire andre land, og nådde andreplassen i Storbritannia. I 2013 rangerte magasinet Billboard songen på 41. plassen over dei 100 største hitsinglane gjennom tidene på Billboard Hot 100.
Singlen selde til gullplate i USA i desember 1983 for ein million selde eksemplar. Singelen vart marknadsført med ein musikkvideo regissert av Bob Giraldi. Videoen vart filma i Santa Ynez-dalen i California med Linda McCartney, La Toya Jackson og Giraldi. Videoen baserer seg på to bedragarar kalla «Mac and Jack» (spelt av McCartney og Jackson).
Y Gyrn
Toppen har ei høgd på 619 meter over havet og markert av ei steinrøys.
Strinda Ungdomskorps
Strinda Ungdomskorps er eit amatørkorps frå Trondheim.
Historie
Korpsets historie startar i 1924, ved oppstarten av dei to korpsa Arbeiderbarnas Musikkorps (barnekorps) og Musikkforeningen Nidarholm (amatørkorps). Arbeiderbarnas Musikkorps vart etterkvart til Trondhjems Janitsjar. Dei to korpsa vart slått saman i 1962. I 1966 vart ei ny Musikkforeningen Nidarholm etablert, mens det gamle korpset «Musikkforeningen Nidarholm og Trondhjems Janitsjar» vart omdøypt til «Strinda Ungdomskorps». Korpset er i dag eit amatørkorps med medlemmer frå 16 til over 70 år.
INTRO-folk
«INTRO-folk — årets unge folkemusikar» er eit lanseringsprogram for unge norske og samiske folkemusikarar i regi av FolkOrg. INTRO-folk er ein musikkonkurranse. I tillegg er det ein arena der unge folkemusikarar kan utvikle seg som kunstnarar og få røynsle i å formidle folkemusikk på eit høgt nivå, og der eit breitt publikum kan lære å kjenne dei som musikkutøvarar. Vidare er det eit mål å syne fram breidda og nivået hos unge norske og samiske folkemusikarar, og medverke til å fremje karrieren deira. Prosjektet nyttar musikkonkurranse som verkemiddel for å få merksemd. Det er ikkje eit mål i seg sjølv å peike ut ein vinnar, men samarbeidspartane er innforstått med at eit slikt verkemiddel speglar den røynda musikarane står overfor i den vidare karrierebygginga si — ein kamp om merksemd frå media, arrangørar og publikum.
Bise
Bise er ein vind i Frankrike og Sveits. I Frankrike er han nordleg, kald og generelt tørr, medan han i Sveits bles frå nordaust, særleg gjennom vinteren. Dette kjem av eit høgtrykk nordvest for Sveits. Effekten av bisen er sterkast i Geneve, som ligg i ein smal passasje mellom Jurafjella i vest og Alpane i sør.
Losnedal
Losnedal eller Losnedalen er ein gard på øya Losna i Solund kommune i Sogn og Fjordane. Garden har matrikkelnummer 63 i Solund. Fram til og med 1963 høyrde Losna til Gulen kommune og der hadde Losnedal matrikkelnummer 2.
Historie
Losnedal fekk elektrisk straum innlagt i 1958. Garden har ikkje vegsamband. Bruka er nedlagde, bruk ein har vore det sidan 1981 og bruk to sidan 1983.
Namn
Frå først var namnet truleg berre «Dalen». I 1667 vart namnet skrive «Dallen», i 1723 «Losnedal».