cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Razors Edge av AC/DC
Innspeling og komposisjon
The Razors Edge vart spelt inn i Windmill Lane Studios i Dublin i Irland og Little Mountain Sound Studios i Vancouver i Canada, og vart miksa og lydteknisert av Mike Fraser og produsert av Bruce Fairbairn, som tidlegare hadde jobba med Aerosmith og Bon Jovi. Ifølgje boka AC/DC: Maximum Rock & Roll var George Young tidleg involvert, men måtte trekkja seg på grunn av personlege problem. Vokalist Brian Johnson var utilgjengeleg i fleire månader medan han avslutta skilsmissa, så Young-brørne skreiv alle låtane til det neste albumet, ein praksis dei heldt fram med på alle seinare utgivingar (i eit intervju i 1995 sa Johnson til Guitar World' at han var letta over å sleppa presset med å skriva tekstane). I det lett gjenkjennelege opningsriffet til «Thunderstruck» vekslar Young mellom å spela på band og å spela på den opne strengen. I eit intervju med Alan Di Perna i «Guitar World» i 1993 fortel gitaristen: «Eg berre fikla med venstrehanda då eg kom på det riffet; eg spelte det meir ved eit uhell enn noko anna. Eg tenkte at det ikkje var så verst, og spelte det inn på kassett. Det er sånn eg og Malcolm vanlegvis jobbar. Me skriv ned ideane våre på lydband og speler dei for kvarandre.» Han utdjupa dette nærare i platenotata til 2003-utgivinga av The Razors Edge:
"«Det byrja med eit lite triks eg hadde på gitaren. Eg spelte det for Mal, og han sa: 'Å, eg har ein god rytmeidé som vil passa bra i bakenden'. Me bygde opp låten ut frå det. Me jobba med han i nokre månader før alt fall på plass. Tekstmessig handla det eigentleg berre om å finna ein god tittel ... Me kom opp med ei toregreie, og det verka som om det hadde ein god klang. AC/DC = Power. Det er grunnideen.»"
«Moneytalks» er òg ein av dei største hittane til AC/DC og nådde topp 40 på Billboard' Hot 100, UK Singles Charts og den australske ARIA Singles Chart. Den er framleis den høgast rangerte singelen til bandet i USA, på 23. plassen (ingen andre AC/DC-singlar har nokosinne nådd topp 30). Under den etterfølgjande verdsturneen vart tusenvis av «Angus Bucks» («Angus-setlar») sleppt ned på publikum under songen. Det vart òg gitt ut ein musikkvideo av songen, regissert av David Mallet, med ein liveopptreden under turneen. Forfattaren Murray Engleheart skriv i sine memoarar om bandet, AC/DC: Maximum Rock & Roll: «På songar som 'Mistress for Christmas' og 'Moneytalks' viste Malcolm og Angus at dei hadde røter i arbeidarklassen, sjølv om dei selde album for fleire millionar, ved å ta eit oppgjer med toppane i forretningsverda.» I eit intervju med Guitar World i februar 1991 uttalte Angus Young: «Eg synest den morosamaste songen på dette albumet er 'Mistress For Christmas'. Den songen handlar om Donald Trump. Han var ei stor nyheit på den tida, så me tenkte at me kunne ha litt moro og humor med han.» I det same intervjuet erklærte han at hans beste gitarsolo på plata var på låten «The Razors Edge», som òg inneheld eit sjeldan forsøk på fingerplukking. Sjølv om AC/DC alltid hadde vore apolitiske når det gjaldt musikken sin, var tittelsporet ein slags kommentar, noko Young forklarte til Muchmusic i 1992:
Stigtomta
Stigtomta er ein svensk tettstad i Nyköpings kommun i Södermanlands län i Södermanland. I 2005 hadde tettstaden 1 948 innbyggjarar.
The Razors Edge av AC/DC
Innspeling og komposisjon
.
Turné
Med utgivinga av The Razors Edge la AC/DC ut på ein verdsturné, kanskje den mest omtalte turneen dei nokosinne hadde gjort. Suksessen til turneen vart driven av dei publikumsvenlege låtane, som «Thunderstruck», «Moneytalks», «Fire Your Guns», «The Razors Edge» og «Are You Ready», som òg vart inkludert på albumet AC/DC Live Collector's Edition som liveversjonar. Fleire av konsertane på Razors Edge-turneen vart spelt inn til livealbumet Live frå 1992. Live vart produsert av Fairbairn, og blir rekna som eit av dei beste livealbuma på 1990-talet.
Mottaking
Albumet fekk generelt blanda til positive meldingar. AllMusic komplimenterte både vokalprestasjonen til Brian Johnson og gitarspelet til Angus Young, og sa at albumet var «utan tvil det sterkaste album deira på over eit halvt tiår.» Entertainment Weekly gav albumet ei svært positiv melding, og sa at «dette er eit album som verkeleg leverer.» Den kanadiske journalisten Martin Popoff definerte albumet som «stramt, høgspent og truande ... heilt verdig statusen sin som det store comebacket til legendariske rock 'n' roll-yndlingar». Rolling Stone gav derimot albumet to av fem stjerner, kritiserte likskapen med tidlegare AC/DC-verk og skreiv at «med The Razors Edge set AC/DC ny rekord for den lengste karrieren utan ein einaste ny idé». I ein framsideartikkel i Rolling Stone frå 2008 skreiv David Fricke: «Etter nokre album som høyrdest ut som gamle idear som vart varma opp ein gong for mykje, er dette nesten eit comeback, og det brakar laus med Angus sin vepsehær-triller i den første låten.»
John Paul Jones
John Paul Jones er ein engelsk multi-instrumentalist, låtskrivar, arrangør og plateprodusent. Han er mest kjend for tida då han spela bass, mandolin og klaverinstrument for det engelske rockebandet Led Zeppelin. Jones har sidan utvikla ein solokarriere og fått stor ry som både musikar og produsent. Jones er ein allsidig musikar og spelar òg gitar, koto, lapsteelgitar, autoharpe, fiolin, ukulele, sitar, cello, continuum og blokkfløytene ein kan høyre på Led Zeppelin sin «Stairway to Heaven».
I følgje Allmusic har Jones «etterlate merket sitt på rock & roll-historia som ein innovativ musikar, arrangør og regissør.» Mange kjende rockebassistar er påverka av John Paul Jones, som John Deacon, Geddy Lee, Steve Harris, Flea, Gene Simmons, og Krist Novoselic.
Jones er i dag medlem av supergruppa Them Crooked Vultures med Josh Homme (Queens of the Stone Age/Kyuss/Eagles of Death Metal) og Dave Grohl (Nirvana/Foo Fighters). Han spelar, bass, piano og andre instrument. Supergruppa gav ut debutalbumet sitt i november 2009.
Tidlege år
Jones vart fødd i Sidcup i Kent (i dag ein del av Stor-London). Han starta å spele piano då han var seks år gammal, og lærte dette av faren Joe Baldwin, som var pianist og arrangør for storband i 1940- og 1950-åra, mellom anna the Ambrose Orchestra. Mor hans var òg musikar og heile familien brukte å reise rundt i England. Han var inspirert av alt frå bluesen til Big Bill Broonzy, jazzen til Charles Mingus til det klassiske pianoet til Sergei Rachmaninoff.
Studiomusikar
Jones spela i det første bandet sitt, The Deltas, då han var 15. Han spela så bass for jazzrock gruppa Jett Blacks i London, med mellom anna gitarist John McLaughlin. Gjennombrotet til Jones kom i 1962 då han vart teken inn av Jet Harris og Tony Meehan frå det suksessrike britiske bandet The Shadows for ein toårsperiode. Kort tid før dei hyrte Jones, hadde Harris og Meehan hatt ein førsteplass med «Diamonds» (der seinare bandkamerat Jimmy Page spelte gitar.) Samarbeidet til Jones med the Shadows hindra nesten den framtidige danninga av Led Zeppelin, då det var snakk om at Jones skulle erstatte bassisten deira Brian Locking, som hadde slutta i bandet i oktober 1963. Dei valde til slutt John Rostill i staden for.
I 1964, etter anbefaling frå Meehan, byrja Jones som studiomusikar for Decca Records. Frå då og fram til 1968 spela han på hundrevis av innspelingar. I studio spela han snart klaverinstrument, arrangerte og tok leiinga i studio, noko som førte til at han vart ein ettertrakta musikar. Han arbeidde med mange artistar, som the Rolling Stones på Their Satanic Majesties Request (ein kan høyre strykearrangementet til Jones på «She's A Rainbow»); Herman's Hermits; Donovan (på «Sunshine Superman» og «Mellow Yellow»); Jeff Beck; Françoise Hardy; Cat Stevens; Rod Stewart; Shirley Bassey; Lulu og mange andre. I tillegg til innspelingar med Dusty Springfield, spela Jones òg bass på konsertserien hennar Talk of the Town. Då han arrangert og spelte på Donovan sin «Sunshine Superman» førte det til at produsenten Mickie Most nytta tenestene hans på mange andre prosjekt, som Tom Jones, Nico, Wayne Fontana, the Walker Brothers og mange andre. Han arbeidde på så mange innspelingar at Jones har sagt at han ikkje «hugsa tre fjerdedelar av innspelingane eg er med på»
Det i tida som studiomusikar at han tok scenenamnet John Paul Jones. Namnet vart foreslått av ein ven, Andrew Loog Oldham, som hadde sett ein plakat for filmen John Paul Jones i Frankrike. Han gav ut den første soloinnspelinga si som John Paul Jones, «Baja» (skriven av Lee Hazlewood og produsert av Oldham) / «A Foggy Day in Vietnam», som singel på Pye Records i april 1964.
Jones har sagt at som studiomusikar gjorde han to til tre innspelingar dagleg, seks til sju dagar i veka. I 1968 var han utbrent av den store arbeidsmengda: «Eg arrangerte 50 eller 60 ting på ein månad og det starta å ta livet av meg.»
Danninga
"Eg arbeidde med innspelinga av Donovan sitt Hurdy Gurdy Man, og John Paul Jones såg over det musikalske arrangementet. Under ein pause spurte han meg om eg hadde bruk for ein bassist i det nye bandet eg skulle starte. Han hadde skikkeleg musikalsk utdanning og briljante idear. Eg hoppa på sjansen om få han med."
Vokalist Robert Plant og trommeslagar John Bonham vart med og danna ein kvartett. Dei vart først kalla «New Yardbirds» for konsertane i Skandinavia, før bandet kort tid etter vart heitande Led Zeppelin.
Bidrag til bandet
Jones ønskte større kunstnarisk fridom då han tok avgjersla om å gje opp jobben som studiomusikar og bli med Led Zeppelin. Temperamentet, den musikalske kunnskapen og erfaringa var viktige faktorar for suksessen til bandet. Han var ansvarleg for dei klassiske basslinjene til bandet, som på «Ramble On» og «The Lemon Song» (Led Zeppelin II), og krafta og dei skiftande taktartane i songar som «Black Dog» (Led Zeppelin IV). Som trommeslagaren John Bonham, likte Jones funk- og soul-rytmar, som styrkte samspelet deira. I eit intervju med Global Bass sa Jones om den felles musikalske interessa:
Som klaverspelar tilførte Jones ein ny dimensjon til Led Zeppelin, som gjorde deil noko meir enn berre eit heavy metal-band. Av høgdepunkt på klaver finn ein den delikate «The Rain Song» (Houses of the Holy) spela på mellotron; den funky, dansbare «Trampled Under Foot», spela på clavinet (Physical Graffiti); og den austlege skalaen i «Kashmir», òg spela på mellotron (Physical Graffiti). På konsertar fekk Jones alltid vist seg fram på keyboard på «No Quarter», som ofte kunne var opp mot ein halvtime og inneheld variasjonar av klassiske musikkstykke av komponistar som Rakhmaninov.
Dei mangfaldige bidraga til gruppa inkluderte fleire andre instrument, mellom anna eit uvanleg trippelhalsa akustisk instrument som bestod av ein 6-strengs- og ein 12-strengs gitar, samt ein mandolin. Jones nytta ofte basspedalar for å spele bass medan han spelte klaverinstrument og mandolin. På turneen deira i 1977 song Jones solovokal på «The Battle of Evermore» for Sandy Denny som song på studioutgåva.
Profil
Medan alle medlemmane i Led Zeppelin hadde rykte på seg for eit utsvevande liv utanfor scenen (noko som ofte var noko overdrive), vart Jones stort sett rekna som den rolegaste i gruppa. Jones sjølv har hevda at han hadde det like kjekt som dei andre bandmedlemmane under turneane deira, men at han var meir diskret.
Etter fleire stilande turnear og lange periodar borte frå familien, byrja Jones seint i 1973 å bli lei livet i eit av dei største banda i verda. Han vurderte å slutte i Led Zeppelin for vere meir med familien, men vart overtalt av manageren Peter Grant om å fortsetje.
Anna arbeid i tida med bandet
Jones slutta ikkje heilt som studiomusikar då han vart med i Led Zeppelin. I 1969 spela han bass på The Family Dogg sitt A Way of Life, i 1970 klaverinstrument for gitarist Green på soloalbumet hans The End of the Game. Jones produserte og arrangerte Madeline Bell-albumet Comin' Atcha i 1974. Han spela òg klaverinstrument på mange Roy Harper-album og medverka til Wings-albumet Back to the Egg i lag med trommeslagar John Bonham.
Etter Led Zeppelin
Han har spelt på fleire album med Paul McCartney og var involvert i filmmusikken til filmen Give My Regards to Broad Street. I 1985 fekk Jones i oppgåve av regissør Michael Winner om å skrive filmmusikken til Scream for Help, med Jimmy Page på to av songane. Jones song sjølv på to songar. Han spelte inn og turnerte med songaren Diamanda Galás i 1994 på albumet The Sporting Life. Jones bygde eit eige platestudio kalla Sunday School, og har vore involvert i musikkarrieren til dottera Jacinda Jones.
I 1985 vart Jones gjenforeint med dei attverande medlemmane i Led Zeppelin for Live Aid-konserten med både Phil Collins og Tony Thompson på trommer. Dei vart igjen samla i 1988 for Atlantic Records 40th Anniversary-konserten. Den gongen hadde dei med seg sonen til John Bonham, Jason. I 1992 arrangerte han orkesteret på R.E.M.-albumet Automatic for the People.
I 1995 gav Heart ut eit akustisk konsertalbum kalla The Road Home som var produsert av Jones. Han spelar òg fleire instrument på albumet.
2000 til i dag
Zooma var det første soloalbumet hans og kom ut i september 1999 på selskapet til Robert Fripp, DGM og vart etterfølgd av The Thunderthief i 2001. Etter begge albuma la han ut på turne og spelte i lag med Nick Beggs (Chapman Stick) og Terl Bryant (trommer).
I 2004 turnerte han som ein del av gruppa Mutual Admiration Society, i lag med Glen Phillips (frontmann i Toad the Wet Sprocket) og medlemmar av bandet til Nickel Creek.
Jones spela på to songar på Foo Fighters-albumet In Your Honor. Han spelar mandolin på «Another Round» og piano på «Miracle». Frontmannen i bandet, Dave Grohl (som er stor Led Zeppelin-fan) har skildrag gjesteframferda til Jones som «det nest største som har skjedd i livet mitt.»
Han har òg arbeidd som produsent og har produsert album som The Mission sitt Children, andrealbumet til The Datsuns, Outta Sight, Outta Mind (2004) og Uncle Earl sitt Waterloo, Tenneesee.
I mai 2007 vart han med Robyn Hitchcock og Ruby Wright på songen «Gigolo Aunt», ei hyllest til Pink Floyd-medlem Syd Barrett, i London, der han spela mandolin. Han spela på Bonnaroo 2007 i lag med Ben Harper og The Roots-trommeslagar Questlove som eind el av supergruppa på festivalen. Jons spela mandolin med Gillian Welch på same festivalen. Han dukka òg opp i lag med Ben Harper & the Innocent Criminals på ein coverversjon av «Dazed and Confused». Jones lukka så det første settet til Gov't Mule med å delta på «Moby Dick» og «Livin Lovin Maid» på bass, før han spela klaverinstrument på songane «Since I've Been Loving You» og «No Quarter».
Jones spela på gjenforeiningskonserten til Led Zeppelin i O2 Arena i London den 10. desember 2007 med dei andre attverande medlemmane av Led Zeppelin.
I 2008 produserte han debutalbumet til Sara Watkins, som syng og spelar fele. den 10. februar 2008 vart John Paul Jones med Foo Fighters på Grammy Awards der han dirigerte orkesteret på songen «The Pretender». Den 7. juni 2008 spela John Paul Jones og Jimmy Page i lag med Foo Fighters på avslutninga av konserten deira på Wembley Stadium. Jones spela med Sonic Youth og Takehisa Kosugi, og lagde scenemusikken til Merce Cunningham sitt Nearly 90 i 2009.
I februar og mars 2011 dukka han opp på scenen i Mark-Anthony Turnage-operaen Anna Nicole, om Playboy-modellen Anna Nicole Smith, i Royal Opera House i Covent Garden i London.
Them Crooked Vultures
Det nyaste prosjektet til Jones er supergruppa med Dave Grohl og Queens of the Stone Age-frontmann Josh Homme. Gruppa kalla seg Them Crooked Vultures. Trioen spelte den første konserten sin den 9. august 2009 i Metro i Chicago, og gav ut det første albumet den 17. november 2009. Den 6. februar 2010 spela Them Crooked Vultures på Saturday Night Live.
Ettermæle
John Paul Jones vert rekna som ein av dei viktigaste og mest påverkande bassistane, klarspelarane og arrangørane i rockemusikkhistoria. Mange kjende rockebassistar har nemnd John Paul Jones som ei inspirasjonskjelde, som John Deacon, Geddy Lee, Steve Harris, Flea, Gene Simmons, og Krist Novoselic. Chris Dreja, rytmegitaristen og bassisten i The Yardbirds, har skildra han som «den beste bassisten i Europa». Mange musikkmagasin har rangert Jones som den beste rockebassisten gjennom tidene. Han vart kåra til den beste bassisten av lesarane i Creem Magazine i 1977. I 2000 rangerte Guitar han som den tredje beste bassisten det siste milleniet.
Fort William i Skottland
Fort William  (skotsk-gælisk An Gearasdan, «Festninga») er ein by i regionen Highland i Skottland. Han har kring 10 000 innbyggjarar og er den største byen vest i Dei skotske høglanda. Byen ligg ved sjøane Loch Linnhe og Loch Eil.
VitaePro
VitaePro er eit kosttilskot som vert marknadsført av det norske selskapet VitaeLab AS, som inngår i Sana Pharma-konsernet. Verkestoffa i VitaePro er antioksidantane lutein, astaxanthin og zeaxanthin, vitamin C, D, E, selen og omega 3. VitaePro vart lansert i 2002.
Richie Furay
Paul Richard Furay er ein amerikansk songar og låtskrivar som er er mest kjend som medlem av banda Buffalo Springfield med Stephen Stills, Neil Young, Bruce Palmer og Dewey Martin, og Poco med Jim Messina, Rusty Young, George Grantham og Randy Meisner. Den mest kjende songen hans (opphavleg skriven medan han var i Buffalo Springfield, men først framført med Poco) var «Kind Woman», som han skreiv for kona si.
VitaePro
Marknadsføringa i Sverige
Den svenske Marknadsdomstolen fastsette i dom 24. mars 2016 forbod mot at Vitaelab AB marknadsførar kosttilskotet Vitaepro, eller eit anna kosttilskot med den vesentleg same samansettinga, ved å påstå eller gje inntrykk av:
Fylkesveg 484 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 484 i Sogn og Fjordane går mellom Krohnborg og Vie i Førde kommune. Vegen er 1,6 km lang.
VitaePro
Marknadsføringa i Sverige
Domstolen nedla òg forbod mot at verksemda gjev inntrykk av astaxanthin, lutein och zeaxanthin har antioksidantive funksjonar hjå menneske. Dei kan heller ikkje kallast «växternas immunsystem», og gje inntrykk av at stoffa skulle ha positiv innverknad på immunsystemet hjå menneske.
Richie Furay
Karriere
Før Buffalo Springfield spelte Furay i lag med Stills i gruppa Au Go Go Singers (Roy Michaels, Rick Geiger, Jean Gurney, Michael Scott, Kathy King, Nels Gustafson, Bob Harmelink, og Furay & Stills), som var husbandet for den kjende Cafe Au Go Go i New York.
Seint i 1960-åra var han med på å danne countryrockbandet Poco med Jim Messina og Rusty Young. Dette bandet var ei inspirasjonskjelde for mange framtidige countryrockband, men hadde ujamn suksess. Nokre av dei mest kjende songane til Furay, som «Pickin' Up The Pieces» og «Good Feelin' To Know», har nådd klassikarstatus og finst på mange samleplater. Furay forlet Poco i 1974 og danna Souther Hillman Furay Band. Det var i denne tida at Al Perkins, som spelte pedalsteelgitar i bandet, introduserte Furay for kristendom. Den nye trua hans hjelpte han med å redde ekteskapet.
Sjølv om det første albumet til Souther, Hillman, Furay selde til gull og gav dei ein Topp 30-hit med «Fallin' in Love» i 1974, klarte ikkje gruppa å følgje opp suksessen og dårleg platesal førte til at bandet etter kvart vart oppløyst.
Furan danna så The Richie Furay Band med Jay Truax, John Mehler og Tom Stipe, og gav ut albumet I've Got a Reason i 1976, som synte den nye trua til Furay. For å hjelpe seg med utgjevinga danna Furay ein allianse med David Geffen og Asylum Records. Furay forsikra Geffen om at sjølv om albumet kom til å vere kristent, skulle han ikkje forkynne den nye trua si. I've Got a Reason etablerte likevel Furay som ein pioner innan kristenrock. Tittelsporet på det tredje albumet hans, den verdslege «I Still Have Dreams», vart ein liten radiohit i 1979. Totalt sett gjorde albuma hans det forholdsvis bra, men etter å ha vert mykje borte frå familien sin i 1970-åra, gav han seg med rock and roll for å verte prest.
I 2007-2009 turnerte han med ei ny utgåva av the Richie Furay Band. I oktober 2010 vart han gjenforeint med Neil Young og Stephen Stills i Buffalo Springfield.
Stoby
Stoby er ein tettstad i Hässleholms kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 736 innbyggjarar.
Richie Furay
Album
Buffalo Springfield:
Poco:
Souther-Hillman-Furay Band:
Solo:
Capitol Records
Capitol Records er eit amerikansk plateselskap med hovudkvarter i Capitol Records Tower i Hollywood i Los Angeles i California. Selskapet vart stifta i 1942 og vart i 1955 oppkjøpt av det britiske plateselskapet EMI.
Al-Mahadhi
Al-Mahadhi er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Fylkesveg 484
Fylkesveg 484 finst i fleire fylke i Noreg:
Akane Saito
Akane Saito er ein japansk fotballspelar.
Novembergrunnlova
Novembergrunnlova var ein versjon av den norske grunnlova som vart vedtatt av den grunnlovsgjevande forsamlinga i Noreg den 4. november 1814. Stortinget valde den svenske kongen som norsk konge same dag. Denne lova var gjeldande grunnlov i Noreg fram til Stortinget vedtok ny grunnlov i samband med unionsoppløysinga i 1905.
Etikett
Ein etikett, tagg eller merkelapp er eit papir- eller ein pergamentslapp festa til ei vare eller innpakninga hennar, med opplysningar om namnet og innhaldet i vara. Dei engelske orda label, tag og sticker svarar til dette omgrepet.
Stjärnhov
Stjärnhov er ein svensk tettstad i Gnesta kommun i Södermanlands län i Södermanland. I år 2005 hadde tettstaden 588 innbyggjarar. Stjärnhov ligg cirka 20 kilometer vest for Gnesta.
Etikett
Etikett
Ein etikett inneheld opplysningar til kunden om mellom anna varetype, innhald, mengde, kvalitet, haldbarheit, produsent (fabrikat) og pris. Etikettar kan vera enkle, handskrivne lappar, men kan også vera små, kunstferdig utførte reklameplakatar trykte på eigne etikett-trykkjeri til bruk på flasker, esker og hermetikk.
Iddis
Iddis er eit dialektord for etikett, opphavleg frå Stavanger då hermetikkindustrien hadde høgkonjunkturen sin der, frå 1860 til 1960. Etikett vart uttala iddikett, og vart så forenkla til iddis, som moglegvis har samanheng med ordet siddis.
Novembergrunnlova
Tabellen nedanfor viser teksten i alle paragrafane i ''17. mai-grunnlova''. og November-grunnlova
...Live....
...Live... er det 12. albumet til Klaus Schulze. Det kom ut i 1980 og igjen i 2007 med bonusspor. Albumet inneheld opptak frå konsertar i Berlin i 1976 (i følgje omslaget, men er i røynda eit studioopptak frå 1977), og Amsterdam og Paris i 1979. På CD-versjonen har «Sense» vorte forlenga og strekkjer seg der over 50 minuttar. Arthur Brown syng på «Dymagic».
Néa Kíos
Néa Kíos (gresk Νέα Κίος) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Argolída i periferien Peloponnes i Hellas. Néa Kíos inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Árgos-Mykínes.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Néa Kíos 2 778 innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.
Handball-NM 1990/Menn
Noregsmeisterskapen i handball 1990 for menn vart vunne av Sandefjord Turn- & Idrettsforening gjennom finalesiger 24 – 18 over byrivalen IL Runar.
Finalen
Finalen vart avvikla i Drammenshallen sundag 4. desember 1990 framfor 4 500 tilskodarar. I den fyrste omgangen gjekk Sandefjord i leiinga 5-2 før Runar reduserte til 7-8. Deretter skåra Sandefjord fem mål utan Runar makta kvittere. Frå 13-8 auka Sandefjord til 16-10 ved pause. I byrjinga av den andre omgangen la Sandefjord på til 21-12, for så å kontrollere kampen inn til ein seksmålssiger.
Gunnar Fosseng var målvakt for vinnarlaget. Flest Sandefjord-mål skåra Sergej Demidov med 9, vidare stod Ole Gustav Gjekstad for 6 mål og Morten Schønfeldt 5, medan Karl Erik Bøhn og Oddvar Jakobsen begge noterte seg for 2 mål.
Runar sine mål kom frå Pål Myrdam (8), Ketil Aase (5), Bjørn Vidar Eriksen (3), Bård Tonning (1) og Pål Vidar Lundquist (1).
Hypofyse
Hypofysen (av hypo- og gr. 'vekst') eller hjernevedhenget eller glandula pituitaria er eit lite organ som ligg på undersida av hjernen i eit søkk i kraniet. Hos mennesket består hypofysen av ein framlapp og ein baklapp. Hos mange dyr finst også ein tydeleg mellomlapp.
Organet har dobbelt opphav i fosterlivet: Framlapp og mellomlapp oppstår som utbuktning frå taket i munnhola, baklappen er ei nedbukting frå hjernen. Med noko varierande utforming er hypofysen bygd som eit dobbeltorgan hjå alle virveldyr, også fiskane. Slimålar har framlappen som ein frittståande kjertel.
I framlappen blir det produsert ei rekkje hormon, mellom dei veksthormonet som er viktig for vekst og utvikling hjå ein organisme, medan dei andre er naudsynte for funksjonen til andre endokrine organ. Denne delen av hypofysen er på den måten overordna dei fleste av dei andre endokrine organa. Framlappen står på si side under kontroll av hypothalamus idet eit fint nett av blodårer fører visse hormon frå hypothalamus til framlappen. Baklappen er lagringsstad for to hormon som blir danna i hypothalamus (vasopressin og oksytocin) og som herfrå blir ført til baklappen og blir frigjorde herfrå etter behov.
Det sveitsiske flagget
Det sveitsiske flagget er kvadratisk med ein kvit kross på raud bakgrunn. Flagget er eitt av dei eldste i Europa. Det byggjer på emblemet til kantonen Schwyz, som er eit raudt flagg med ein liten gresk kross i eine hjørnet.
Dingwall
Dingwall  (skotsk-gælisk Inbhir Pheofharain) er ein by i regionen Highland i Skottland. Han har kring 5000 innbyggjarar og var tidlegare burgh. Dingwall ligg på nordaustkysten av Skottland ved Cromarty Firth, ein sidearm til Moray Firth. Næraste større by er Inverness 23 kilometer sørvest for Dingwall.
Etymologi
Det engelske namnet Dingwall er avledet av det norrøne Þingvöllr som tyder tingvoll eller tingstad. Det gæliske namnet Inbhir Pheofharain tyder «munningen til Peffery».
Historie
Dingwall vart truleg grunnlagd i norrøn tid, som ein grensepost mellom det nordlege norrøne jarledømet som kontrollerte Orknøyane, Caithness og Sutherland, og dei skotske områda lenger aust og sør. Lokale historikarar trur det var orknøyjarlen Torfinn Sigurdsson Rike som grunnla Dingwall rundt 1050.
Byen kom ikkje under kontroll av dei skotske kongane før omkring år 1200, og i 1226 gav Aleksander II av Skottland byen status som kongeleg burgh. Borga, som truleg hadde eksistert frå norrøn tid, vart utvida og var ein viktig strategisk festning. Under den skotske sjølvstendekrigen var borga teken av soldatane til Edvard I av England.
Anna
Det lokale fotball-laget er Ross County, dei spelar i skotsk førstedivisjon. Heimebana er Victoria Park.
Gennadij Tsygankov
Gennadij Tsygankov var ein russisk ishockeyspelar frå Vanino i Khabarovsk kraj. Perioden 1971-79 vann han fem VM-gull og to OL-gull for Sovjetunionen.
Forsvarsspelaren Tsygankov vart verdsmeister i 1971, 1973, 1974, 1978 og 1979. Både frå Vinter-OL 1972 og Vinter-OL 1976 reiste han heim som olympisk meister. I tillegg vann han to VM-sølv og ei VM-bronse.
Tsygankov spelte frå 1966 i to år på det nystarta ishockeylaget SKA Khabarovsk. Deretter gjorde han teneste i CSKA Moskva i tolv år. Med CSKA vann han åtte seriemeisterskap og to cupmeisterskap.
Jonathan Swift
Jonathan Swift var ein engelsk-irsk forfattar, kjend for verk som Gullivers reiser (Gulliver’s travels), 1726,  A modest proposal, 1729, og A Tale of a Tub, 1704. Swift er ein av dei fremste satiriske prosaistane i det engelske språket, sjølv om han også er kjend for å skriva poesi og essay. Han frykta represaliar for skriftene sine, og publiserte dei enten under pseudonym eller anonymt.
Tidleg liv
Jonathan Swift vart fødd som andre barn og einaste sonen til Jonathan Swift og kona hans Abigail Erick. Han vart fødd sju månader etter at faren døydde. Det er få sikre opplysningar om Swifts tidlege liv, men det er allment anteke at mor hans reiste tilbake til England då han var svært ung og lét Swift vere igjen hos familien på farssida. Det var onkelen Godwin som betala utdanninga hans, og han gjekk på Kilkenny College. Han gjekk på Trinity College i Dublin frå 1682 til 1689, då eit irsk opprør dreiv han tilbake til England.
Dukansjøen
Dukansjøen (sorani دەریاچەی دووکان) er den største innsjøen i Irakisk Kurdistan. Han ligg nær byen Ranya, og er eit vassreservoar i Vesle Zab skapt av Dukan-demninga. Dukan-demninga vart bygd mellom 1954 og 1959 for å lagre vatn til vatning og til å skape vassenergi. Før innsjøen vart fylt vart det utført så mykje arkeologiske undersøkingar som mogeleg. Det vart gjort 40 arkeologiske funn på Ranyasletta med spor frå 5000-talet fvt. og fram til våre dagar. Fem av desse stadane vart grave ut: Tell Bazmusian, ed-Dem, Kamarian, Qarashina og Tell Shemshara. Utgravingane ved Tell Bazmusian avdekte eit tempel datert til 1000-talet fvt. Ved Tell Shemshara vart det grave ut ein landsby frå tidleg på 5000-talet fvt. og eit palass frå tidleg på 1000-talet med eit lite akriv av leirtavler. Innbyggjarane i dei kring 50 landsbyane som vart lagt under vatn, kring 1 000–1 200 familiar, vart flytta vest for innsjøen.
Innsjøen dekkjer eit areal på 270 km². Normalt har reservoaret ein kapasitet på 6,8 km³ vatn, men på det meste kan han ta 8,3 km³. Ved denne kapasiteten er overflata 515 meter over havet. For å kunne drive vassenergiverket, må overflata vere mellom 469 og 511 meter over havet. Nedslagsfeltet til Dukansjøen er 11700 km².
Fortrose
Fortrose  er ein by i regionen Highland i Skottland. Han har kring 1200 innbyggjarar.
Al-Mahajir
Al-Mahajir er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Fortrose
Fortrose ligg nesten inst i Moray Firth på halvøya Black Isle, omtrent ti kilometer nordaust for Inverness. Landsbyen Rosemarkie ligg like ved.
Byen er først og fremst kjent for katedralen frå 1200-talet. Ho vart delvis riven og øydelagt midt på 1600-talet av Oliver Cromwell, som brukte stein frå katedralen til festningsarbeid i Inverness.
Wole Soyinka
Akinwande Oluwole «Wole» Soyinka er ein nigeriansk dramatikar og teaterinstruktør. Han har òg har forfatta romanar, essays og dikt.
I 1986 fekk han Nobelprisen i litteratur av di han «i ett brett kulturellt perspektiv och med poetiska övertoner gestaltar tillvarons drama.» Takketalen, som han dediserte den sørafrikanske fridomskjemparen Nelson Mandela, var ein krass kritikk av apartheidpolitikken i Sør-Afrika.
Liv
Wole Soyinka har vore ein nådelaus kritikar av mange nigerianske regjeringar og ulike andre diktatur over heile verda, til dømes regimet til Robert Mugabe i Zimbabwe. Denne aktivismen har fleire gonger sett han i stor personleg fare, som under diktaturet til den nigerianske generalen Sani Abacha (1993 til 1998) då Soyinka gjekk i frivillig eksil. Han budde hovudsakleg i USA der han var gjesteprofessor ved fleire universitet. Sjølv om han vendte tilbake til Nigeria i 1998, heldt han fram med å arbeide i USA. I 2004 fekk han ein undervisningspost i samanliknande litteraturvitskap ved Emory University i Atlanta og har eit professorat i kreativ skriving ved Nevada-universitetet i Las Vegas.
Mujinga Kambundji
Kambundji er sveitsisk rekordhaldar både på 100 meter og 200 m. Ved eit stemne i Zofingen i 2018 vart ho på 100 m klokka i mål på 10,95 sekund. Året etter forbetra ho i Basel landsrekorden på 200-meter til 22,26 sekund.
Nobody's Fool av Slade
«Nobody's Fool» er ein song av det britiske rockebandet Slade, gjeven ut i 1976 som den tredje og siste singelen frå det sjette studioalbumet deira Nobody's Fools. Han var skriven av solovokalisten Noddy Holder og bassisten Jim Lea, og produsert av Chas Chandler. Singelen kom ut i april 1976 men klarte ikkje å nå topp 50 på singellista i Storbritannia, men klarte å nå tredjeplassen på BMRB's UK Breakers-lista.
Som albumet Nobody's Fools var tittelsporet eit forsøk frå Slade på å gjere ein meir «amerikansk» soul/pop-stil i eit forsøk på å slå igjennom i Amerika. Lea hadde opphavleg tenkt seg «Nobody's Fool» som ein tjue minuttar lang ekstravagant song, men bandet vart sidan samde om å kutte han ned til ei normal lengd. Tasha Thomas song korvokal på songen.
B-sida til singelen var albumsporet «L.A. Jinx» i Europa, medan «When the Chips Are Down» vart vald ut i B-sida. I Brasil vart «Nobody's Fool» gjeven ut som ein firespors EP i lag med «Let's Call It Quits», «In for a Penny» og «Can You Just Imagine».
Andre versjonar
I 1977 spelte Light Fantastic inn ein versjon av songen for albumet Sensational. I 1979 spelte Jim Lea inn sin eigen versjon av songen med broren Frank som ein del av sideprosjektet The Dummies. Denne versjonen av songen dukka ikkje opp før i 1992, då han vart inkludert på A Day in the Life of the Dummies, eit album som samla The Dummies sine innspelingar.
Glottal
Glottal er ein språklyd som blir laga ved stemmespalta eller glottis (opningen mellom stemmebanda). I Det internasjonale fonetiske alfabetet er det berre tre glottale konsonantar. Det er ein stemd og ein ustemd frikativ (høvesvis [h] og [], og ein glottal plosiv eller glottal stop [].
På norsk finst det éin glottal konsonant, ein ustemd frikativ [h].
NM i friidrett 1952
Noregsmeisterskapen i friidrett 1952, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Bislett stadion i Oslo dagane 22.-24. august 1952. Norges Friidrettsforbund stod som arrangør av ein meisterskap som omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner. Arbeiderbladet melde om «om lag 6000 tilskuere de to siste dagene» og «nesten flau stemning på tribunene».
Larmorpresesjon
Larmorpresesjon er presesjonen til det magnetiske momentet til elektron, atomkjernar og atom kring eit ytre magnetfelt. Magnetfeltet utøver eit dreiemoment på det magnetiske momentet
NM i friidrett 1952
Sverre Strandli vart tildelt den store kongepokalen for sitt lengste sleggjekast. Berit Tomter fekk den vesle kongepokalen for sin norske rekord i høgdehopp.
Larmorpresesjon
der er dreiemomentet, \vec{\mu} er det magnetiske dipolmomentet,  \vec{J} er vinkelmomentvektoren, \vec{B} er det ytre magnetfeltet, \times symboliserer kryssprodukt, og \ \gamma er gyromagnetisk forhold som gjev proporsjonalitetskonstanten mellom det magnetiske momentet og vinkelmomentet.
NM i friidrett 1952
100 meter
<br style="clear:both;" />
Moore Dome
Moore Dome er ein isdekt kuppel, som er sirkelforma i planet og strekkjer seg over 28 km, med ei høgd opp mot 700 moh. Han utgjer den nordvestlege delen av Bear Peninsula på Walgreen Coast i Marie Byrd Land. Han vart kartlagt av United States Geological Survey (USGS) frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1947 og U.S. Navy i 1966. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1977 etter kaptein Robert G. Moore, i USCG, befalshavande på USCGC «Burton Island» som deltok på operasjonane i Rosshavet, Pine Island Bay og Den antarktiske halvøya sesongen 1974-75.
NM i friidrett 1952
200 m
<br style="clear:both;" />
400 m
<br style="clear:both;" />
800 m
<br style="clear:both;" />
1500 m
<br style="clear:both;" />
5 000 m
<br style="clear:both;" />
10 000 m
<br style="clear:both;" />
110 meter hekk
<br style="clear:both;" />
400 m hekk
<br style="clear:both;" />
3 000 m hinder
<br style="clear:both;" />
Fylkesveg 485 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 485 i Sogn og Fjordane går mellom Ulltang og Kråkenes i Førde kommune. Vegen er 7,1 km lang.
NM i friidrett 1952
Høgdehopp
<br style="clear:both;" />
Stavhopp
<br style="clear:both;" />
Lengdehopp
<br style="clear:both;" />
Kulestøyt
<br style="clear:both;" />
Diskoskast
<br style="clear:both;" />
Sleggjekast
<br style="clear:both;" />
Spjutkast
<br style="clear:both;" />
60 m
<br style="clear:both;" />
100 m
<br style="clear:both;" />
80 m hekk
<br style="clear:both;" />
Short Stories av Jon and Vangelis
Short Stories er debutalbumet til Jon and Vangelis, eit samarbeidsprosjekt mellom Jon Anderson fråprogrockbandet Yes og den greske elektronisk musikk-pionereen Evangelos Papathanassiou. Dette var ikkje første gongen dei samarbeidde i lag. Vangelis hadde prøvespelt som erstattar for Rick Wakeman i Yes i 1974, men rolla vart gjeven til Patrick Moraz. I 1975 song Jon Anderson på «So Long Ago So Clear» frå Heaven and Hell.
CD
CD-utgåva listar opp åtte spor, der fire av spora er slått saman.
John Færseth
John Hilmer Berge Færseth er ein norsk forfattar og samfunnsdebattant. I 2013 gav han ut den første boka om norske konspirasjonsteoriar, KonspiraNorge, på Humanist forlag. Han har bidratt med tekstar til mellom anna FriTanke, tidsskriftet Humanist og Minerva, og var redaktør for nettstaden Vepsen 2013-2014.
Cherry Vanilla
Cherry Vanilla er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar, publisist og skodespelar. Etter å ha spelt i Andy Warhol sin Pork, arbeidde ho som publisist for David Bowie, før ho vart rockeseongar. Ho vart sidan publisist for Vangelis.
Karriere
Kathleen Dorritie vart fødd i Woodside i New York. Ho tok scenenamnet Cherry Vanilla då ho spelte i Andy Warhol-skodespelet Pork i London. Ho arbeidde for MainMan LTD som publisist forDavid Bowie tidleg i 1970-åra. Ho vart kjend for sine skandaløse marknadsstrategiar, mellom anna eit tilbod om å utføre oralsex til alle DJar som ville spele platene til Bowie på radio.
Etter ho slutta i arbeidet for Bowie i 1974, starta ho sitt første band med Kasim Sulton, som spelte under namnet hennar. I 1976 danna ho Cherry Vanilla & her Staten Island Band, med Buzzy John Vierno (bass), Frank La Rocca (trommer), Thomas Morrongiello (gitar) og Gary Cohen (piano). Gruppa gav ut songen «Shake Your Ashes» på Max's Kansas City i 1976. I 1976 gav ho òg ut kunstboka Pop Tart.
Ho flytta til London i 1976 og vart ein del av det blømande punkmiljøet og signerte ein platekontrakt med RCA Records. Cherry Vanilla Band bestod i starten av kjærasten til Vanilla, gitaristen Louis Lepore og pianist Zecca Esquibel, i lag med bassisten Gordon «Sting» Sumner og trommeslagaren Stewart Copeland. Copeland og Sting starta etter kort tid bandet The Police. ) Den første singelen deira var singelen «The Punk» i september 1977, etterfølgd av debutalbumet i februar 1978, Bad Girl. Finkel og Esquibel slutta i bandet og etter ei rekkje erstatningar heldt bandet fram og gav ut albumet Venus D'Vinyl i 1979. Ho gjorde det slutt med Lepore, gruppa vart oppløyst og Vanilla reiste attende til USA.
I 1980 hadde ho stemme på Vangelis sin «Not A Bit - All Of It» frå albumet See You Later. Ho styrte seinare det amerikanske kontoret hans.
I 1987 skreiv ho musikk til boksedokumentaren Broken Noses.
Tidleg i 1990-åra gav ho ut albumet Blue Roses, med Man Parrish og Barb Morrison. Albumet består av diktopplesing med elektronisk musikk til.
Sjølvbiografien hennar, Lick Me: How I Became Cherry Vanilla, kom ut i 2010.
Solsikkefrø
Solsikkefrø er frøa til solsikke (Helianthus annuus). Dei kan brukast som mat og ingrediens og til å pressa solsikkeolje frå. Eit heilt solsikkefrø med skal er eigentleg ei frukt der frøet er omslutta av ein fruktvegg eller perikarp. Frøa er opptil 1,65 cm lange. Store frø blir gjerne brukte til mat, medan mindre frø typisk blir brukte til å vinna ut olje.
Det finst tre typar solsikkefrø som er i vanleg bruk. Den vanlegaste typen har høgt innhald av linolsyre, ein annan har høgt innhald av oljesyre, og den siste er frø som blir nytta til å vinna ut solsikkeolje. Kvar variant har eigne innhald av einumetta, umetta og fleirumetta feitt. Informasjonen i denne artikkelen tek hovudsakleg for seg linolsyre-forma.
Rytmegitar
Rytmegitar er å nytte ein gitar som rytmisk akkordakkompagnement for ein songar eller andre instrument i ei musikkgruppe. I eit band som spelar akustiske, country-, blues-, rock- eller metalsjangrar (mellom andre), støttar ein gitarist som spelar rytmedelen melodilinja og soloane spelt av soloinstrumentet eller andre instrument.
I mange kommersielle sjangrar dominerer elektrisk gitarar som rytmegitar, men akustisk gitar er eit populært val i country og folkemusikk.
Solsikkefrø
Produksjon
I 2019 blei det produsert 56 millionar tonn i verda. Russland og Ukraina var dei største produsentlanda, og stod til saman for 55 % av verdsproduksjonen..Argentina, Romania og Kina bidrog også med store volum. Dei fleste solsikkefrø som blir produserte blir brukte til å laga olje.
Rytmegitar
Rolle
I popmusikk nyttar ein som regel rytmegitaren til å berre spele akkordsekvensar eller «progresjonar», og gjev ofte rytmen eller takten i tillegg, vanlegvis som ein del av ein rytmeseksjon. I rock og mange av undersjangrane består ein rytmeseksjon som regel av minst rytme- og bassgitarar, trommer og ofte eit klaverinstrument, men kan innehalde mange andre instrument, som perkusjon, MIDI-instrument, trommemaskinar, turntable og utstyr for avspeling av førehandsinnspelte rytmeakkompagnement.
Solsikkefrø
Bruk
Solsikkefrø kan etast som snacks eller som del av ein matrett. Dei kan òg brukast som garnityr eller ingrediens i ulike oppskrifter. Frøa kan seljast i skalet eller avskala. Dei kan brukast i salatar, bakverk og søtmat. Ein kan òg få frøa til å spira og ha dei i salat.
Rytmegitar
Rolle
Ein gitarist spelar akkordar ved å klimpre på strengane eller plukke arpeggioar, som gjev akkordprogresjon eller «endringane» som støtter melodilinja framført av andre instrument eller vokalen. I motsetnad er rolla til sologitaristen å gje melodi, motmelodi og soloar.
Solsikkefrø
Bruk
Frø i skal som skal prosesserast blir fyrst tørka. Deretter kan ein rista dei eller dekkja dei med salt eller mjøl for å halda på smaken. Ein kan også tilsetja ulike smakar.
Solsikkefrø i skalet er særleg utbreidde i middelhavsland, Aust-Europa og Asia, der ein ofte kan kjøpa dei nyleg rista, gjerne som gatemat. Ofte bit ein sund skalet med tennene og spyttar det ut. I USA blir desse frøa ofte brukt av baseballspelarar som alternativ til skråtobakk.
Mekanisk skrelde frøkjerner kan seljast rå eller røsta. Dei kan brukast i brød og andre bakverk for smaken si skuld. Ein kan også ha dei i krokan. I Belarus, Russland, Ukraina og Romania blir røsta, molne frø brukte til å laga ein type halva. Ein kan også laga solsikkesmør av frøa, liknande peanøttsmør, som kan brukast som alternativ til dette i samband med nøtteallergiar.
Rytmegitar
Kjelder
Chitarra
Solsikkefrø
Bruk
Solsikkefrø kan også brukast som mat til fuglar og kjæledyr.
Kerem Ben Zimra
Kerem Ben Zimra er ein moshav nær Safed i Øvre Galilea nord i Israel. Han høyrer til Merom HaGalil regionale kommune.
Solsikkefrø
Næring
100 gram tørka heile solsikkefrø inneheld 584 kaloriar og er sett saman av 5 % water, 20 % karbohydrat, 51 % totalt feitt og 21 % protein. Frøa er ei rik kjelde på protein (42 % av tilrådd dagleg inntak), kostfiber (36 %), mange B-vitaminar (23–129 %) og E-vitamin (234 %). Dei har også also høgt innhald av kostmineral som magnesium, mangan, fosfor, jern og sink (40–94 %).
Kerem Ben Zimra
Oversyn
Den arabiske landsbyen Al-Ras al-Ahmar som ligg same stad, vart avfolka i 1948. Moshaven vart grunnlagd i 1949 av immigrantar til Israel frå Tyrkia, og sidan kom immigrantar frå Romania og Marokko til. Rabbi Meir Yehuda Getz (1924–1995), ein kabbalist og den første rabbien ved Vestmuren i Jerusalem, var av grunnleggjarane av moshaven. Moshaven er kalla opp etter rabbien David Ben Zimra, som vart gravlagd i lag med faren Yosef nær moshaven.
Solsikkefrø
Næring
Halvparten av ein porsjon på 100 gram er feitt, det meste av det einumetta og fleirumetta feitt. Det viktigaste feittet er linolsyre. Frøa inneheld òg fytosterol, som kan bidra til å senka kolesterolinnhald i blodet.
Kerem Ben Zimra
Kerem Ben Zimra naturreservat
I 1968 vart det oppretta eit 68 mål stort naturreservat sør for moshaven.
Solsikkefrø
Pressa olje
I løpet av tiåra har solsikkeolje vorte populær over heile verda. Olja kan brukast som ho er, eller kan omarbeidast til fleirumetta margarin. Olja blir vanlegvis ekstrahert ved å legga stort press på solsikkefrøa og samla opp olja. Den proteinrike kaka som er igjen etter at frøa er behandla for olje, blir brukte som dyrefôr.
Den opphavlege solsikkeolja (linolsyre-solsikkeolje) har høgt innhald av fleirumetta feittsyrer (rundt 68 % linolsyre) og lågt innhald metta feitt. Det er utvikla ulike typar plantar med frø som har ein anna feittsyreprofil for ulike føremål.
Skal
Skala består hovudsakleg av cellulose. Dei tek lang tid å bryte ned, og kan brennast som biomasse. Skala inneheld allelopatiske stoff som er giftige for gras og mange andre hageplantar. Berre nokre få hageplantar, som dagliljer, blir ikkje påverka av desse stoffa.
I kulturen
Ai Weiwei laga ein installasjon av hundre millionar handmala solsikkefrø av porselen, Kui Hua Zi (Sunflower Seeds), som fyrst blei stilt ut ved Tate Modern i London frå 12. oktober 2010 til 2. mai 2011.
Dornoch
Dornoch  (skotsk gælisk Dòrnach) er ein by i regionen Highland i Skottland. Han har kring 1000 innbyggjarar og var tidlegare burgh. Dornoch ligg på nordaustkysten av Skottland ved Moray Firth, like nord for munningen av Dornoch Firth. Sør for Dornoch på andre sida av Dornoch Firth ligg Tain, lenger nord langs kysten ligg Golspie.
Dornoch hadde status som kongeleg burgh, og var sentrum og einaste burgh i det tidlegare grevskapet Sutherland. Dornoch var òg sete for bispedømmet Caithness, med katedralen Dornoch Cathedral og slottet Dornoch Castle frå 1200-talet. Dornoch Castle er i dag eit hotell.
Dornoch har den tvilsame æra av å vere den siste staden i Skottland der ei heks vart dømd og brunnen på bål, ei kvinne ved namn Janet Horne i 1727.
I nyare tid er byen mest kjend for at popstjerna Madonna døypte sonen sin Rocco i Dornoch Cathedral dagen før ho gifta seg med Guy Ritchie i Skibo Castle like utanfor Dornoch.
Al-Mahaqirah
Al-Mahaqirah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Fylkesveg 485
Fylkesveg 485 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesvei 485 (andre betydninger)
Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa
Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa er nasjonalmuseet på New Zealand. Hovudbygningen ligg i Wellington.
Loddetinn
Loddetinn er eit metall med lågt smeltepunkt som vert brukt ved lodding. Som oftast er metallet ei legering av først og fremst tinn, bly og sølv, men ein kan også bruka reint tinn til lodding. Ein skil mellom mjuklodding og slaglodding/hardlodding. For kopar- og blikkenslagaren er mjuklodding mest brukt. Det vert gjort med varm loddebolt og loddetinn.
Loddetinn inneheld eit sjikt av flussmiddel som gir betre heft. Flussmiddelet forsvinn ved lodding, og er heilt naudsynt for at ein skal få ei god lodding. Flussmiddelet er årsaka til lodderøyken som kjem ved oppvarming av loddetinnet.
Direktivet RoHS, som kom i bruk frå 1. juli 2006, seier at det i alle nye elektroniske produkt skal brukast blyfritt loddetinn. Det er likevel mange unntak, som produkt som vert brukt i medisinsk samanheng.
Loddetinn er som regel sett saman av 50 % tinn og 50 % bly. Dette gir ein smeltetemperatur på 200 grader. Loddebolt av kopar leier betre varme og er hardare og meir syretålande.
Smeltetemperaturar
25 % tinn 75 % bly = 257 grader C
30 % tinn 70 % bly = 250 grader C
33 % tinn 67 % bly = 240 grader C
40 % tinn 60 % bly = 230 grader C
50 % tinn 50 % bly = 200 grader C
60 % tinn 40 % bly = 185 grader C