cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Crosby
The Byrds
I 1966, forlet Gene Clarke, som til då hadde vore den viktigaste låtskrivaren deira, bandet på grunn av personlege problem. Dermed var det opp til Crosby og McGuinn og skrive nye songar. Crosby nytta høvet til å finpusse låtskrivareigenskapane sine og blømde snart som ein fruktbar og talentfull låtskrivar. Av dei tidlege Byrds-songane hans finn ein den klassiske hitten «Eight Miles High» frå 1966, som han skreiv i lag med Clark og McGuinn og B-sida «Why», skriven i lag med McGuinn.
Crosby er òg kjend som musikaren som populariserte songen «Hey Joe», etter å ha plukka denne opp frå Dino Valente. Han lærte songen til Bryan MacLean og Arthur Lee i bandet Love, som så lærte han vidare til The Leaves. Sidan han følte seg ansvarleg for å ha popularisert songen, overbeviste Crosby dei andre medlemmene i the Byrds om å spele inn deira eigen versjon for Fifth Dimension. På Younger Than Yesterday frå 1967 hadde Crosby tydeleg klart å etablere sin eigen låtskrivarstil.
Frå midten av 1967 byrja det å verte vanskeleg mellom Crosby og resten av The Byrds. Spaninga var stor etter den kjende konserten på Monterey Pop Festival i juni dette året, då Crosby heldt lange politiske talar mellom songane. Kvelden etter irriterte han McGuinn og Hillman ytterlegare då han etter å ha vorte invitert av Stephen Stills, steppa inn for Neil Young under ein konsert med Buffalo Springfield på same festival. Den indre striden kokte over under innspelinga av albumet Notorious Byrd Brothers i august og september. Dei krangla om kva songar som skulle med på albumet, og Crosby var ubøyeleg på at bandet skulle spele inn sine eigne songar. McGuinn og Hillman sparka Crosby i midten av september, etter han nekta å delta på innspelinga av Goffin og King sin «Goin' Back». Crosby sin kontroversielle song «Triad», som omhandla seksuell trekant og som vart spelt inn av bandet før han vart sparka, kom ikkje med på albumet. Jefferson Airplane spelte inn «Triad» og gav han ut på albumet Crown of Creation i 1968. David Crosby song òg ein akustisk utgåve av denne songen solo på Crosby, Stills, Nash og Young sitt doble konsertalbum Four Way Street frå 1971.
I 1973 vart Crosby gjenforeint med dei originale Byrds-medlemmene for albumet Byrds, der Crosby var plateprodusent. Albumet selde dårleg og fekk laber kritikk, og markerte slutten for det originale bandet.
Crosby, Stills, Nash & Young
På same tid som Crosby vart sparka frå The Byrds, møtte han den då arbeidsløyse Stephen Stills på ein fest heime hos (Mama) Cass Elliot i California i mars 1968 og dei to starta å møte og spele litt i lag. Dei kom etter saman med Graham Nash, som forlet det suksessrike bandet sitt The Hollies for å spele med Crosby og Stills. Konserten deira på Woodstock Music og Art Fair i august 1969 var faktisk den andre konserten deira i lag nokon gong.
Songane hans skreiv med CSN er mellom andre «Guinnevere», «Almost Cut My Hair», «Long Time Gone» og «Delta». Han var òg medlåtskrivar på «Wooden Ships» med Paul Kantner frå Jefferson Airplane og Stephen Stills.
I 1969 vart Neil Young med i gruppa og i lag med han spelte dei inn albumet Déjà Vu, som nådde førsteplassen på listene. Same året vart den langvarige kjærasten til Crosby, Christine Hinton, drepen i ei bilulukke. Crosby var knust og byrja å misbruke narkotika i langt større grad enn han hadde gjort tidlegare. Likevel klarte han å medverke med «Almost Cut My Hair» og tittelsporet «Déjà Vu». Etter at det doble konsertalbumet Four Way Street kom ut, tok gruppa ein pause for fokusere på sine indivudlelle solokarrierar.
I desember 1969 spelte Crosby med CSNY på Altamont Free Concert med The Rolling Stones som vertskap. Dei spelte dermed på alle dei tre ikoniske rockefestvalane i 1960-åra: Altamont, Monterey Pop og Woodstock. På byrjinga av det nye tiåret spelte han ei kort stund med Jerry Garcia, Phil Lesh og Mickey Hart frå Grateful Dead som «David and the Dorks», og dei spelte in konsert på the Matrix den 15. desember 1970.
CSNY kom saman igjen i 1973 ved Winterland i San Francisco. Dette var opptakten til ein særs suksessrik stadionturne sommaren 1974. Før turneen prøvde dei fire medlemmene å spele inn eit nytt album, kalla Human Highway. Innspelinga, som fann stad på ranchen til Neil Young, var særs ubehageleg og markert av konstant småkrangling. Kranglinga tok etter kvart overhand og albumet vart kansellert.
Under øvingane for turneen i 1974 spelte CSNY David Crosby-songen «Little Blind Fish». Ein annan versjon av songen kom seinare med på det andre CPR-albumet to tiår seinare.
Turneen i 1974 var òg prega av konstant krangling, men dei klarte å kome seg gjennom han. I 1974 vart det gjeve ut eit samlealbum kalla So Far.
I 1976, som separate duoar, jobba både Crosby & Nash og Stills & Young på sine eigne album, og dei avtalte å gjere arbeidet om til eit CSNY-album. Dette forsøket enda bittert då Stills og Young sletta vokalen til Crosby og Nash frå albumet deira Long May You Run.
CSNY spelte ikkje i lag igjen før Live Aid i Philadelphia i 1985 og spelte sidan berre sporadisk i 1980- og 1990-åra (hovudsakleg ved den årlege Bridge School Benefit organisert av kona til Young, Pegi). Utan Young har derimot Crosby, Stills & Nash spelt mykje i lag sidan 1977. Trioen turnerte både etter albuma CSN i 1977 og Daylight Again i 1982, og så frå seint i 1980-åra har dei ofte turnert i lag. Sidan 1982 har dei gjeve ut fire album: American Dream (1988, med Young), Live It Up (1990), After The Storm (1994) og Looking Forward (1999, med Young). I tillegg har Crosby & Nash gjeve ut albumet Crosby & Nash i 2004.
I 2000, 2002 og 2006 la CSNY ut på turne i lag.
Crosby, Stills og Nash spelte i lag i ein episode av The Colbert Report i 2008 og «Neil Young» vart med dei mot slutten av episoden. Men det viste seg etter kvart at det berre var Stephen Colbert som etterlikna Young då gruppa song «Teach Your Children».
Solokarriere
I 1971 gav Crosby ut det første soloalbumet sitt, If I Could Only Remember My Name, med hjelp frå både Nash, Young, Joni Mitchell, samt medlemmer frå Jefferson Airplane, the Grateful Dead og Santana. Det vart kritisert av Rolling Stone då det kom ut, men har sidan vunne stor respekt hos kritikarane.
Som duo spelte Crosby og Graham Nash ut fire studioalbum og to konsertalbum.
Somme andre populære songar Crosby skreiv i 1970-åra er mellom andre «Where Will I Be?», «Carry Me», «Bittersweet», «Time After Time», «Foolish Man» og «In My Dreams».
Han fornya banda han hadde til San Francisco under innspelinga av soloalbumet sitt, og deltok i electronicprosjektet til Ned Lagin kalla Seastones, i lag med medlemmer frå Grateful Dead og Jefferson Starship. Han song òg korvokal på «Highway Song» på Hot Tuna sitt album Burgers. I 1999 song han duett på Return of the Grievous Angel: A Tribute to Gram Parsons i lag med Lucinda Williams.
I 2006 arbeidde Crosby med David Gilmour på det tredje soloalbumet hans: On an Island, i lag med Nash. Albumet kom ut i mars 2006 og nådde førsteplassen i Storbritannia. Både Crosby og Nash spelte òg med Gilmour på konserten han heldt i Royal Albert Hall i London i mai 2006 og turnerte i lag i USA.
Skodespelarkarriere
Tidleg i 1990-åra dukka Crosby opp i ei gjesterolle i fleire episodar av The John Larroquette Show. Han var òg med i ein episode av Roseanne. Han har òg hatt småroller i andre seriar. I 1991 var han sjørøvar i filmen Hook og hippie i filmen Backdraft. I 1991 spelte han bartender i filmen Thunderheart.
Crosby har òg gjort si eiga stemme i to episodar av The Simpsons, «Marge in Chains» og «Homer's Barbershop Quartet».
Naroktikaskuldingar og fengselsopphald
I 1982 vart Crosby dømd til 9 månader i fengsel etter fleire siktingar for narkotika- og våpenmisbruk. Naroktikasiktinga var besittelse av heroin og kokain.
I 1985, under prøvetida hans, vart han arrestert for å ha fyllekøyrt og for å ha gøymd ein pistol. Det vart funne kokain i bilen hans. Då han vart spurt om våpenet skal han berre ha svart «John Lennon, man», og så kome med dette svaret på alle spørsmål han vart spurt seinare i avhøyret.
I mars 2004 vart han igjen sikta for å halde våpen, samt ein jaktkniv, ammunisjon og marihuana. Crosby vart arrestert etter at hotelltilsette hadde gått gjennom kofferten hans, og Crosby vart arrestert då han kom attende til hotellet. Han vart lauslaten, men måtte betale ei bot på $5000.
Hjerne-ryggmergsvæske
Hjerne-ryggmergsvæske, cerebrospinalvæske eller berre spinalvæske er ei klår og fargelaus væske som finst i sentralnervesystemet. Ho vert i hovudsak danna i koroid pleksus. Strøyming av hjerne-ryggmergsvæske er driven av innanding, hjarteslag og kroppshaldning.
Hjerne-ryggmergsvæska gjev oppdrift til hjernen og kan ta opp i seg energien frå støyt. Ho kan òg frakta næring og avfallsstoff til og frå hjernen.
Parasittar kan finnast i hjerne-ryggmergsvæska, som Trypanosoma brucei som valdar sovesjuke. Artar i denne slekta, Trypanosoma, kan lett øksla seg i hjerne-ryggmergsvæska.
Aonach Beag
Aonach Beag er eit fjell i Dei skotske høglanda i Skottland. Det ligg om lag 3 km aust for Ben Nevis på nordsida av Glen Nevis, nær byen Fort William. Utanom Ben Nevis og Cairngorm-fjella er Aonach Beag det høgaste fjellet på Dei britiske øyane.
Namnet Aonach Beag indikerer at fjellet er mindre enn nabofjellet i sør, Aonach Mòr (stor rygg). Men Aonach Mòr er i røynda den lågaste av dei to fjella, og namnet syner til volumet meir enn høgda.
Det går ein gondolbane opp til Aonach Mòr tilknytt eit skianlegg her.
The Sweet
The Sweet, stundom berre forkorta til Sweet,  er eit britisk glamrockband som vart verdskjende i 1970-åra. Den mest kjende besetninga deira bestod av solovokalisten Brian Connolly, bassisten Steve Priest, gitaristen Andy Scott og trommeslagaren Mick Tucker. Gruppa heitte opphavleg The Sweetshop.
Bandet vart skipa i London i 1968 og fekk den første hitten sin, «Funny Funny», i 1971 etter å ha slått seg saman med låtskrivarane Nicky Chinn og Mike Chapman og plateprodusenten Phil Wainman. I 1971 og 1972 følgde den musikalske stilen deira ei markant utvikling frå The Archies-liknande tyggegummipop ala «Funny Funny» til ein Who-inspirert hardrockstil med bruk av høgstemt korvokal.
Bandet fekk først suksess på dei britiske singellistene og fekk tretten topp 20-hittar i 1970-åra. «Block Buster!» (1973) toppa lista etterfølgd av tre andreplassar på rad med «Hell Raiser» (1973), «The Ballroom Blitz» (1973) og «Teenage Rampage» (1974). Bandet vende seg til ein meir hardrockaktig stil i midten av karrieren, som «Turn It Down». «Fox on the Run» (1975) nådde òg andreplassen på den britiske singellista. Desse resultata vart toppa i Vest-Tyskland og andre land på det europeiske fastlandet. Dei fekk òg suksess i USA med topp 10-hittar som «Little Willy», «The Ballroom Blitz», «Fox on the Run» og «Love is Like Oxygen».
The Sweet fekk sin siste internasjonale suksess i 1978 med «Love Is Like Oxygen». Connolly slutta i gruppa i 1979 for å satse på ein solokarriere og dei attverande medlemmane fortsette som ein trio fram til dei vart oppløyste i 1981. Frå midten av 1980-åra spelte Scott, Connolly og Priest kvar med sine eigne versjonar av Sweet til ulike tider. Connolly døydde i 1997, Tucker i 2002 og Priest i 2020. Andy Scott er framleis aktiv med sin versjon av bandet. Sweet har selt kring 35 millionar plater verda over.
Opphav
Opphavet til Sweet kan sporast tilbake til det britiske soulbandet Wainwright's Gentlemen. Mark Lay si historie om bandet seier at dei vart skipa kring 1962 og opphavleg vart kjent som Unit 4. Grunnleggjande medlemmer var Chris Wright (vokal), Jan Frewer (bass), med Jim Searle og Alfred Fripp på gitarar. Phil Kenton vart med på trommar då bandet skifta namn til Wainwright's Gentlemen (fordi det var eit anna band kjent som Unit 4). Bandet vart styrt av far til Frewer og opptredde i Hayes, Harrow og Wembley-området. I 1964 spelte gruppa òg i London, inkludert i Saint Germain Club på Poland Street.
I januar 1964 vart bandet nummer fem i ein nasjonal beatgruppekonkurranse, med finalar som vart haldne på Lyceum Strand 4. mai 1964. Høgdepunkta i showet vart presenterte på BBC1 av Alan Freeman. Chris Wright forlét bandet i slutten av 1964 og vart erstatta av Ian Gillan. Ein kvinneleg vokalist ved namn Ann Cully melde seg snart inn i bandet. Mick Tucker, frå Ruislip, vart med på trommer og erstatta Phil Kenton. Bandet spelte inn ei rekkje spor, inkludert ein coverversjon av The Coasters-The Hollies-hiten «Ain't That Just Like Me», som truleg vart spelt inn i Jackson Sound Studios i Rickmansworth. Sporet inkluderer Gillan på vokal, Tucker på trommer og, vart ifølgje bandbassisten Jan Frewer trudd å ha vorte spelt inn i 1965. Gillan slutta i mai 1965 for å bli med i Episode Six, og seinare Deep Purple. Cully vart verande som vokalist før han drog ei tid seinare. Den endelege erstaninga for Gillan og Cully, i slutten av 1966, var den skotskfødde vokalisten Brian Connolly, som nyleg kom frå Harefield. Tony Hall hadde slutta seg til på saksofon og vokal, og då Fripp drog vart han erstatta av Gordon Fairminer. Fairminers posisjon vart til slutt overteke av Frank Torpey (fødd Frank Edward Torpey, 30. april 1945, Kilburn i Nordvest-London) - ein skuleven av Tucker som nettopp hadde forlate Vest-London-gruppa The Tribe (òg kjend som The Dream). Torpey varte berre nokre få månader, og i slutten av 1967 tok Robin Box (fødd 19. juni 1944) plassen hans. Searle, av mange sett på som den musikalsk mest talentfulle, forsvann frå scena. Tucker og Connolly vart verande hos Wainwright's Gentlemen til januar 1968. Tucker vart erstatta av Roger Hills. Då herrane til slutt braut opp, slutta Hills og Box seg til White Plains som til slutt fekk ein stor hit med «My Baby Loves Lovin'».
Tidlege år
I januar 1968 danna Connolly og Tucker eit nytt band som kalla seg The Sweetshop. Dei rekrutterte bassgitaristen og vokalisten Steve Priest frå eit lokalt band kalla The Army. Priest hadde tidlegare spelt bandet The Countdowns som hadde vorte produsert og spelt inn av Joe Meek. Frank Torpey vart igjen rekruttert til å spela gitar. Kvartetten debuterte offentleg på paviljongen i Hemel Hempstead 9. mars 1968 og utvikla snart eit følgje i pubmiljøet, noko som førte til ein kontrakt med Fontana Records. På den tida gav eit anna britisk band ut ein singel under same namnet Sweetshop, så bandet forkorta namnet sitt til Sweet. Bandet vart administrert av Paul Nicholas, som seinare spelte i Hair. Nicholas jobba med plateprodusent Phil Wainman på Mellin Music Publishing og tilrådde bandet til han. Debutsingelen deira «Slow Motion» (juli 1968), produsert av Wainman, og gjeve ut på Fontana, klarte ikkje å nå singellista og fordi han no er sjeldan, går han for fleire hundre pund på auksjonar. Sweet vart lauslaten frå innspelingskontrakten og Frank Torpey drog. I sjølvbiografien sin Are You Ready Steve sa Priest at Gordon Fairminer vart kontakta for å spela for dei då Torpey bestemde seg for å forlata Sweet etter ein konsert på Playhouse Theatre i Walton-on-Thames 5. juli 1969, men avviste jobben då han ønskte å konsentrera seg om andre interesser.
Ny besetning og ny platekontrakt
Gitarist Mick Stewart byrja i 1969. Stewart hadde ei viss rocke-stamtavle etter å ha jobba med The (Ealing) Redcaps og Simon Scott & The All-Nite Workers på midten av 1960-talet. I slutten av 1965 vart det bandet The Phil Wainman Set då den framtidige Sweet-produsenten vart med på trommer og gruppa spelte inn ein singel med Errol Dixon. Tidleg i 1966 forlét Stewart og jobba seinare med Johnny Kidd & The Pirates.
Sweet signerte ein ny platekontrakt med EMI-etiketten Parlophone. Tre tyggegummipop-singlar kom ut: «Lollipop Man» (september 1969), «All You'll Ever Get from Me» (januar 1970), og ein coverversjon av The Archies-songen «Get on the Line» (juni 1970), men ingen av dei nådde salslista. Stewart slutta deretter, og vart ikkje erstatta på ei stund. Connolly og Tucker hadde eit tilfeldig møte med Wainman, som no produserte, og kjende til to håpefulle låtskrivarar, Nicky Chinn og Mike Chapman, som lette etter ei gruppe for å synga nokre demoar dei hadde skrive. Connolly, Priest og Tucker sørgde for vokalen på eit spor kalla «Funny Funny» som inneheldt Pip Williams på gitar, John Roberts på bass og Wainman på trommar. Sistnemnde byrja å tilby sporet til ulike plateselskap. Bandet heldt prøvespelingar for ein erstatningsgitarist og satsa på den walisiskfødde Andy Scott. Han hadde sist spelt med Mike McCartney (bror til Paul) i The Scaffold. Som medlem av The Elastic Band hadde han spelt gitar på to singlar for Decca, «Think of You Baby» og «Do Unto Others». Han dukka òg opp på det eine albumet til bandet, Expansions on Life, og på nokre innspelingar av The Scaffold. Bandet øvde i fleire veker før Scott debuterte live med Sweet 26. september 1970 på Windsor Ballroom i Redcar.
Sweet prøvde først å kombinera ulike musikalske påverknader, inkludert The Monkees og tyggegummipopgrupper frå 1960-talet som Archies, med meir tunge rockorienterte grupper som The Who. Sweet adopterte den rike vokalharmonistilen til The Hollies, med forvrengde gitarar og ein tung rytmeseksjon. Denne samansmeltinga av pop og hardrock ville bli verande eit sentralt varemerke for musikken til Sweet og førehandsdefinerte glam metal nokre år seinare.
Første gongen Sweet var på albumet var på budsjettetiketten Music for Pleasure som ein del av ei samling som heiter Gimme Dat Ding, gjeve ut i desember 1970. Sweet hadde den eine sida av plata; The Pipkins (som med den einaste hitten sin «Gimme Dat Ding» gav LP-en namn) hadde den andre. Bidraga til Sweet bestod av A- og B-sidene til dei tre singlane deira for Parlophone. Andy Scott er avbilda på plateomslaget, sjølv om han ikkje spelte på nokre av innspelingane.
Debutalbum
Sweet debuterte i Storbritannia i desember 1970 på eit popprogram kalla Lift Off, og framførte songen «Funny Funny». Ein leiaravtale vart signert med det nemnde låtskrivarlaget til Nicky Chinn og Mike Chapman. Phil Wainman tok opp att samarbeidet sitt med Sweet, som utøvande produsent. Denne leiingsavtalen inkluderte òg ein verdsomspennande platekontrakt med RCA Records, utanom i USA: i USA og Canada var det Bell Records som gav ut musikken til gruppa fram til seint i 1973, følgd av Capitol Records.
I mars 1971 gav RCA ut «Funny Funny», skrive av Chinn og Chapman, som vart den første internasjonalen hitten til gruppa, og klatra til topp 20 på mange av hitlistene i verda. EMI gav ut singelen sin «All You'll Ever Get from Me» frå 1970 (mai 1971) på nytt, men gjekk igjen ikkje inn på singellista. Det neste utgjevinga deira på RCA, «Co-Co» (juni 1971) gjekk til nummer to i Storbritannia, og oppfølgingssingelen deira, «Alexander Graham Bell» (oktober 1971), nådde berre 33. plassen. Desse spora inneheldt framleis studiomusikarar på instrumenta medan kvartetten berre song vokal.
Første suksess
I februar 1972 vart «Poppa Joe» gjeve ut, som nådde nummer 1 i Finland og nådde 11. plassen på UK Singles Chart. Dei to neste singlane det året, «Little Willy» og «Wig-Wam Bam», nådde begge fjerdeplassen i Storbritannia. «Little Willy» nådde tredjeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100 etter ei nyutgåve i 1973, og vart dermed den største amerikanske hitten til gruppa. Sjølv om «Wig-Wam Bam» stort sett var tru mot stilen på Sweet sine tidlegare innspelingar, hadde vokalen og gitarane ein hardare, meir rockorientert lyd, hovudsakleg fordi det var den første Chinn-Chapman-singelen der berre medlemmer av Sweet spelte instrument. I januar 1973 vart «Block Buster!» den første singelen til Sweet som gjekk til topps på den britisk hitlista, og vart liggande der i fem veker på rad. Etter at deira neste singel «Hell Raiser» kom ut i mai og nådde andreplassen i Storbritannia, gav det amerikanske selskapet deira, Bell, ut det første amerikanske albumet deira, The Sweet i juli 1973.
For å promotere singlane sine, hadde Sweet mange framferder på britiske og europeiske TV-program som Top of the Pops og Supersonic. I ei framfring av «Block Buster!» på ei juleutgåve av Top of the Pops vakte Priest klager etter at han kom kledd i ein komplett tysk militæruniform, Hitler-bart og eit hakekors-armband. Bandet utnytta òg glamrockeksplosjonen, og konkurrerte med Gary Glitter, T.Rex, Queen, Slade og Wizzard om vanvettige sceneklede.
Eit nytt image
I 1974 hadde Sweet vorte lei av leiargruppa Chinn og Chapman, som skreiv dei store hittane til gruppa og dyrka glamrock-imaget deira. Gruppa og produsenten Phil Wainman, assistert av lydteknikaren Peter Coleman, spelte inn albumet Sweet Fanny Adams, som vart gjeve ut i april 1974. Den tekniske dugleiken til Sweet kom til syne for første gong på sjølvskrivne hardrock-spor som «Sweet F.A.» og «Set Me Free». Sweet adopterte òg ein meir konvensjonell hardrockstil og ütsjånad. Sweet Fanny Adams inneheldt òg komprimerte høgstemte vokalharmoniar, som var ein trend som heldt fram på alle Sweet-albuma.
Under økter for albumet vart Brian Connolly skadd i ein kamp i Staines High Street. Halsen vart hardt skadd og evna til å synga sterkt avgrensa. Priest og Scott fylte ut på vokal på nokre spor («No You Don't», «Into the Night» og «Restless») og Connolly, under behandling frå ein Harley Street-spesialist, klarte å fullføra albumet. Bandet offentleggjorde ikkje hendinga og fortalde pressa at følgjande kansellerte show kom av at Connolly hadde halsinfeksjon. Denne hendinga kompromitterte visstnok permanent synginga til Connolly, og rekkjevidda vart redusert.
Ingen tidlegare singlar dukka opp på albumet, og ingen vart gjevne ut, bortsett frå i Japan, New Zealand og Australia, der «Peppermint Twist/Rebel Rouser», tilsynelatande vart gjeve ut plateselskapet utan at bandet visste om det. Singelen gjekk til topps i Australia. Sweet Fanny Adams vart det einaste albumet til Sweet, utanom samlealbum, som gjekk inn på topp 40 på UK Album Chart.
Sweet vart invitert av Pete Townshend til å varme opp for The Who, som spelte på heimebana til Charlton Athletic, The Valley i juni 1974. Den hardt skadde halsen til Connolly hindra dei likevel i å utføra rolla. Sweet hadde ofte sitert The Who som ein av dei viktigaste inspirasjonskjeldene deira og spelte ein medley av spora deira på konsertane sine i mange år.
Desolation Boulevard
Dei tredje albuma deira, Desolation Boulevard, vart gjeven ut seinare i 1974, seks månader etter Sweet Fanny Adams. På det stadiet hadde produsent Phil Wainman gått vidare og albumet vart produsert av Mike Chapman. Det vart spelt inn på berre seks dagar og innehledt ein råare «live»-lyd. Eitt spor, «The Man with the Golden Arm», skriven av Elmer Bernstein og Sylvia Fine for Frank Sinatra-filmen med same namn frå 1955, vart framført med trommeslagaren Mick Tucker som framførte ein åtte og eit halvt minutts solo (sjølv om dette ikkje var inkludert på den amerikanske utgjevinga). Denne hadde vore fast på konsertane deira i årevis. Den første singelen frå LP-en, den tungmelodiske «The Six Teens» (juli 1974), var ein topp 10-hit i Storbritannia og framleis ein del av den fantastiske ubrotne rekkja av nr. 1-singlar i Danmark. Likevel nådde den følgjande singelutgivinga, «Turn It Down» (november 1974) berre 41. plassen på den britisk lista og andreplassen i Danmark. «Turn It Down» mottok minimalt med speling på britisk radio og vart utestengt av nokre radiostasjonar på grunn av bestemt lyrisk innhald - «God-awful sound» og «For God sakes, turn it down» - som vart sett på som «ueigna for familielytting». Bandet fortsette å spela konsertar nesten eit halvt år etter halsskaden til Connolly, og band og kritikarar noterte ein grovare karakter i røysta hans og ei redusert rekkjevidd. Albumet inneheldt òg ein gruppekomposisjon, «Fox on the Run», som kom til å bli spelt inn på nytt nokre månader seinare.
Den amerikanske versjonen av Desolation Boulevard var forskjellig frå den britiske versjonen og inkluderte fleire songar frå Sweet Fanny Adams i tillegg til singlane «Ballroom Blitz» og «Fox on the Run» (som begge nådde femteplassen i USA). Side ein av albumet inneheldt berre songar skrivne av Chapman-Chinn, medan side to inneheldt songar skrive og produsert av Sweet.
Låtskriving og produsering av eige materiale
I 1975 gjekk Sweet tilbake i studio for å omarrangera og spela inn ein meir poporientert versjon av sporet «Fox on the Run». Den første sjølvskrivne og produserte singelen til Sweet, «Fox on the Run» vart utgjeven over heile verda i mars 1975 og vart den mest selde hitten deira, og nådde toppen av singellistene i Tyskland, Danmark og Sør-Afrika, nummer to i Storbritannia, Irland, Noreg og Nederland og nummer tre i Austerrike og Sveits. I Australia nådde han ikkje berre toppen av listene, han vart òg den mest selde singelen det året. Songen nådde andreplassen i Canada og femteplassen i USA. Utgivinga av dette sporet markerte slutten på det formelle Chinn-Chapman-arbeidsforholdet, og bandet understreka at det no var heilt sjølvforsynt som låtskrivarar og produsentar.
Den følgjande utgivinga, «Action» (juli 1975), nådde 15. plassen i Storbritannia. No då dei var sjølvsikre på si eiga låtskriving og produksjonsevner, heldt til Sweet siste halvdel av 1975 i Musicland Studios i München i Tyskland, der dei spelte inn albumet Give Us a Wink med den tyske lydteknikaren Reinhold Mack, som seinare spelte inn med Electric Light Orchestra og var medprodusent for Queen. Den nye albumutgivinga vart utsett til 1976 for ikkje å kvela salssuksessen ''Desolation Boulevard'', og nådde topp 25 i USA og femteplassen i Canada.
Då Give Us a Wink vart halden tilbake, gav RCA ut eit dobbeltalbum i Europa, Strung Up, i november. Den inneheldt ei konsertplate, spelt inn i London i desember 1973, og ei plate som samla tidlegare utgjevne singlar (pluss eit ubrukt spor av Chinn og Chapman - «I Wanna Be Committed»). På slutten av året gav Andy Scott ut den første solosingelen sin, «Lady Starlight» i lag med «Where D'Ya Go». Tucker spelte trommer på begge spor.
Undulasjonsteori
Teorien til Huygens vart presentert for Det franske vitskapsakademiet i 1678 og publisert i 1690 i avhandlinga hans om lys.
The Sweet
Dalande popularitet
I januar 1976 vart singelen «The Lies In Your Eyes» utgjeven, og denne nådde topp 10 i Tyskland, Danmark, Finland, Sverige, Nederland og Australia, men berre 35. plassen på britiske hitlister. Det første albumet til Sweet som vart fullstendig produsert og skrive av dei sjølv, Give Us A Wink, vart utgjeven i mars 1976. Ein tredje singel frå albumet, «4th Of July», kom ut i Australia.
På dette tidspunktet freista Sweet å bygga vidare på den aukande populariteten deira i Amerika med ein tidsplan på meir enn femti konsertar. Sjølv om utgjevinga av Give Us A Wink var nært foreståande, promoterte settet til bandet i hovudsak den amerikanske versjonen av Desolation Boulevard pluss den nye amerikanske hitsingelen «Action». Under ei framferd i Santa Monica Civic Auditorium i California 24. mars spelte Sweet «All Right Now» i lag med Ritchie Blackmore som ein hyllest for å markera dødsfallet til Free-gitaristen Paul Kossoff, som skulle ha varma opp for Sweet med bandet Back Street Crawler. Den amerikanske turnéen var ikkje økonomisk vellykka, med eit lite publikum på mange arenaer som førte til at dei siste halvt dusin konsertane vart kansellerte. Etter turnéen var over drog bandet vidare til Skandinavia og Tyskland. Bandet heldt òg til ei veke i The Who sitt Ramport Studios i Battersea for å spele inn nye demoar for eit nytt album før dei forlét prosjektet og spelte åtte konsertar i Japan. På slutten av dei japanske showa var røysta til Connolly ekstrem hås og eit tydeleg bevis på slitet med stadige turnéar og dei varige etterverknadene av ulukka hans i 1974.
Mellom oktober 1976 og januar 1977 skreiv og spelte Sweet inn nytt materiale i Kingsway Recorders og Audio International London studio for sitt neste album. Ein førehandssingel frå albumet, «Lost Angels», var berre ein hit i Tyskland,, Austerrike og Sverige. Eit nytt album, Off the Record, kom ut i april. Den neste singelen frå albumet, «Fever of Love», representerte bandet på veg i ein litt meir Europop-hardrock-retning, og gjekk igjen inn på lista i Tyskland, Austerrike og Sverige, medan det nådde tiandeplassen i Sør-Afrika. På dette albumet jobba Sweet igjen med Give Us A Wink-lydteknikaren Louis Austin, som seinare var lydteknikar på debutalbumet til Def Leppard, On Through The Night i 1980. Bandet avbraut ein turné i USA med dei nye amerikanske rockarane Aerosmith, og spelte ingen konsertar for å marknadsføre albumet og heller ikkje ein einaste konsert i heile 1977
Level Headed og stilendring
Det første Polydor-albumet, Level Headed(januar 1978), fann Sweet eksperimentera ved å kombinera rock og klassiske lydar «a-la clavesin», ei tilnærming som liknar på Electric Light Orchestra, og inneheldt singelen «Love Is Like Oxygen». Albumet vart stort sett spelt inn i 1977 på Château d'Hérouville nær Paris i Frankrike etter ei 30-dagar lang skriveøkt på Clearwell Castle i Forest Of Dean i Storbritannia, og representerte ei ny musikalsk retning, som stort sett forlét hardrock for ein meir melodisk popstil, ispedd balladar akkompagnert av eit 30-mann stort orkester. Balladen, «Lettres D'Amour», inneheldt ein duett mellom Connolly og Stevie Lange (som skulle dukka opp som songar med gruppa Night i 1979).
I lag med studiomusikarane Gary Moberley på klaverinstrument og Nico Ramsden på gitar, gjorde Sweet ein kort europeisk og skandinavisk turné følgd av ein enkelt britisk konsert på Londons Hammersmith Odeon 24. februar 1978. Likevel vart «Love Is Like Oxygen» (januar 1978) den siste topp 10-hitten deira i Storbritannia, USA og Tyskland. Scott vart nominert til ein Ivor Novello Award for å ha komponert songen. Nok ein singel frå albumet, «California Nights» (mai 1978), med Steve Priest som hovudvokalist, nådde 23. plassen på den tyske hitlista.
Brian Connolly sluttar
Mellom mars og mai 1978 turnerte Sweet mykje i USA, som oppvarmingsartist for Bob Seger and The Silver Bullet Band. Turneen inkluderte ein katastrofal konsert i Birmingham i Alabama 3. mai, der vitjande i Capitol Records-sjefar i publikum såg Brian Connolly full på scenen gje ei usamanhengande framføring som enda konserten tidleg då han kollapsa på scena, og forlét resten av gruppa for å spela vidare utan han. Bandet kom for ei kort stund tilbake til Storbritannia før dei fortsette den andre etappen av turneen deira i USA i slutten av mai og som oppvarming for andre artistar, som Foghat og Alice Cooper. Etter å ha avslutta turnéen i USA i byrjinga av juli 1978, vart alkoholismen til Connolly og framandgjeringa hans frå gruppa stadig eit større problem.
I slutten av oktober, etter å ha brukt ytterlegare tid i Clearwell Castle for å skriva for sitt neste album, kom Sweet til The Town House studio i Shepherds Bush i London for å fullføra og spela inn Cut Above the Rest (april 1979). På grunn av spenningar mellom forskjellige medlemmer som kom av helsa og den reduserte statusen til Connolly i gruppa, fekk den mangeårige venen hans og opphavleg medlem, Mick Tucker, i oppgåve å produsera vokalen til Connolly. Det kjendest at Tucker ville henta ut ei betre framføring enn Scott frå Connolly. Ei rekke spor vart spelt inn med Connolly. Likevel vart denne innsatsen sett på som utilfredsstillande, og Brian forlét bandet 2. november 1978.
23. februar 1979 vart avgangen til Brian Connolly frå Sweet formelt kunngjort av manageren David Walker. Offentleg vart det sagt at Connolly forfølgde ein solokarriere med interesse for å spela inn countryrock.
Tremanns-Sweet
Sweet fortsette som ein trio med Priest som tok på seg størstedelen av hovudvokalen, sjølv om Scott og Tucker òg var aktive i den rolla. Den første singelutgjevinga for trioen var «Call Me». Gjesteartisten Gary Moberley på klaverinstrument fortsette å auka gruppa på scena. Gitaristen Ray McRiner vart med på turnéen i 1979, med ein liten turné med Journey i det austlege USA og Cheap Trick i Texas våren og sommaren 1979 for å marknadsføre Cut Above the Rest (som vart utgjeven i april 1979). McRiner bidrog òg med songane «Too Much Talking» og singelen «Give the Lady Some Respect» til det neste Sweet-albumet, Waters Edge (august 1980), som vart spelt inn i Canada. I USA fekk Waters Edge tittelen Sweet VI. Han inneheldt singelen «Sixties Man» og «Give the Lady Some Respect». Tragedien råka Mick Tucker då kona Pauline drukna på badet heime hos dei 26. desember 1979. Bandet heldt ingen konsertar i heile 1980.
Nok eit studioalbum, Identity Crisis, vart spelt inn i løpet av 1980–81, men berre utgjeven i Vest-Tyskland og Mexico. Sweet gjorde ein kort turné i Storbritannia og framførte den siste konserten sin på Glasgow University 20. mars 1981. Steve Priest returnerte deretter til USA, der han hadde budd sidan slutten av 1979. Då Polydor gav ut Identity Crisis i oktober 1982 hadde det originalen Sweet vore oppløyst i nesten eit år.
Abelmoskusslekta
Abelmoskusslekta (Abelmoschus) er ei planteslekt i kattostfamilien (Malvaceae) som omfattar 15 eittårige artar i tropane.
The Sweet
Nye versjonar
Andy Scott og Mick Tucker organiserte sin versjon av Sweet i lag med Paul Mario Day (tidlegare Iron Maiden, More, Wildfire) på solovokal, Phil Lanzon (tidlegare i Grand Prix) på klaverinstrument og Mal McNulty på bass. Bandet spelte in konsert på Marquee Club i London i februar 1986 og denne kom ut på plate nokre år seinare i lag med fire nye studiospor, inkludert Motown-standarden «Reach Out I'll Be There». Etter ein turné til Australia gifta Paul Mario Day seg med ein australske turistguide og flytta dit. Han slutta seint i 1988 og vart erstatta av McNulty som tok rolla som songar, medan Jeff Brown kom inn og tok over på bass tidleg i 1989. Lanzon spelte òg med Uriah Heep på denne tida, før han slutta. Malcolm Pearson og så Ian Gibbons (som hadde spelt med The Kinks og The Records) spelte begge for Lanzon før Steve Mann (Liar, Lionheart, McAuley Schenker Group) kom inn i desember 1989.
Abelmoskusslekta
Slekta stammar opphavlegg frå tropisk Asia. Abelmoskus (Abelmoschus moschatus) blir dyrka som prydplante i tropiske og subtropiske strøk på grunn av sine vakre blomar som kan bli opptil 10 cm i diameter. Dei er oftast gule med rosa midtparti. Frøa av abelmoskus blir kalla bisam- eller moskuskorn. Dei blei tidlegare brukt til medisinen, men no berre som tilsetjing til tobakk og parfyme.
The Sweet
Nye versjonar
Tucker slutta etter ein konsert i Lochau i Austerrike, den 5. mai 1991. Han fekk seinare ein sjeldan form for leukemi. Tre trommeslagarar Andy Hoyler, Bobby Andersen og Bruce Bisland (Weapon, Wildfire, Praying Mantis) kom og gjekk før Bodo Schopf (McAuley Schenker Group) tok over. Dei spelte inn eit album på denne tida, berre kalla A. I løpet av 1990-åra endra Scott namnet til 'Andy Scott's Sweet' etter at Tucker forsvann, men korta det ned til 'The Sweet' då Tucker døydde i 2002.
Flåteliste for MRF
Flåteliste for MRF er ei komplett opplisting av fartøy eigde av Møre og Romsdal Fylkesbåtar (tidlegare Møre Fylkes Ruteselskap) i perioden 1920–2001. Fartøy som berre var innleigde er ikkje tatt med.
Gamblebreen
Gamblebreen er ein isbre som flyt nordvest frå Chapman snømark og som ligg mellom Green Nunatak i sørvest og Keating Massif nordaust i Churchill Mountains i Antarktis. Han vart namngjeven etter John A. Gamble, ein geolog ved Victoria University of Wellington. Han var fem feltsesongar (i 1984–93) i Antarktis og studerte litosfæren i Vest-Antarktis. Han har arbeidd i Marie Byrd Land, inkludert Vest-Antarktis vulkanekspedisjon (1989–92), og på vulkanane i McMurdo Sound.
Flåteliste for MRF
Møre Fylkes Ruteselskap (MFR) var eit fylkesreiarlag som blei oppretta i 1920 ved å kjøpe opp mange lokale reiarlag. I 1947 blei namnet endret til Møre og Romsdal Fylkesbåtar (MRF). Reiarlaget dreiv hovudsakleg med rutetrafikk og ferjeruter i Møre og Romsdal, men hadde også ruter utanfor fylket. I 2001 fusjonerte selskapet med Fylkesbaatane i Sogn og Fjordane (FSF) og danna Fjord1.
Garrardbreen
Garrardbreen er ein isbre i Queen Alexandra Range i Antarktis, som flyt austover frå firnområdet mellom Mount Lockwood og Mount Kirkpatrick og ut i Beardmorebreen sør for Bell Bluff. Det verkar som om Terra Nova-ekspedisjonen gav namnet «Garrardbreen» til ein bre som hadde blitt kalla Bingleybreen av Ernest Shackleton i 1908. Området vart kartlagt av geolog-gruppa frå New Zealand (1961–62), som heldt på namnet Bingleybreen og gav denne då namnlause breen namnet Garrardbreen. Han er kalla opp etter Apsley Cherry-Garrard, ein zoolog med den britiske antarktisekspeidsjonen.
The Sweet
Nye versjonar
Denne utgåva av gruppa fortsette å spele og er framleis aktive i dag etter mange utskiftningar i besetninga.
I 1984 skipa Brian Connolly ein ny versjon av The Sweet, utan nokre av dei andre originale medlemmane. I 1990-åra vart det usemje om bruken av namnet The Sweet mellom Connolly og Andy Scott, og begge gjekk med på å endra namna sine. Connolly sin variant vart heitande Brian Connolly's Sweet.
I januar 2008 sette Steve Priest saman sin eigen versjon av Sweet i Los Angeles.
Fylkesveg 6320
Fylkesveg 6320 går mellom Stokkneset og Trøa på Stokkøya i Åfjord kommune. Vegen er 6,5 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 34 i Sør-Trøndelag.
Ragnhild Jepsen
Ragnhild Jepsen er ein norsk teolog. I 2023 vart ho utnemnd til biskop i Bjørgvin bispedømme, som den første kvinna i dette embetet, 953 år etter at bispedømmet vart oppretta.
Karriere
Ho brukar nynorsk både som forkynnar og formidlar. Ho vaks opp i Ål i Hallingdal, og er van med å snakke og skrive nynorsk. I 2022 mottok ho Trønderlagets målpris, som den som gjorde mest for nynorsken i Trøndelag dette året. Laget grunngav tildelinga slik: «Trønderlaget grunngjev valet med at Jepsen viser gjennom både skrift og tale at nynorsk er eit språk som naturleg kan brukast i mange samanhengar.» Jepsen er opptatt av å gjere kyrkja relevant for flest mogeleg:
Kōhei Uchimura
Kōhei Uchimura er ein japansk turnar. Han er den fyrste mannlege turnaren som har vorte verdsmeister i turn tre år på rad (2009, 2010 og 2011). Han tok sylv under sommar-OL 2008 i Beijing, og gull under sommar-OL 2012 i London, og i 2016 tok han nok ein gong gull i mangekamp, og gull i lagkamp.
Meisterligaen 2014
Meisterligaen 2014 var den 22. årgangen av den viktigaste turneringa for europeiske fotballklubbar; UEFA Champions League. Den spanske klubben Real Madrid vann turneringa den 24. mai 2014 på Estádio da Luz i Lisboa med siger 4-1 over byrivalen Atlético Madrid. Finalekampen gjekk til ekstraomgangar då det etter ordnær tid stod 1-1 mellom dei to laga; Diego Godín sende Atlético i føringa i 36. minutt, medan Sergio Ramos utlikna sekundar før ordinær tid var ute. I andre ekstraomgang skåra både Gareth Bale, Marcelo Vieira og Cristiano Ronaldo for Real, den siste på straffespark.
Real Madrid sikra seg dermed sin fjerde triumf i Meisterligaen sidan turneringa tok til i 1992.
Samenes Venn
Samenes Venn er organ for Norges Samemisjon. Bladet vart etablert i 1926 og hadde i 2019 eit opplag på 2100. Bladet er for det meste norskspråkleg, men det har andakter på samisk og norsk. Elles inneheld bladet reportasjar og ferdbrev frå arbeidet til Samemisjonen i samiske område i Noreg og Russland, intervju av medarbeidarar og støttespelarar og informasjon om støttearbeidet i heile Noreg. Bladet gjev òg informasjon om samisk kultur, språk og samfunn. Leiarartiklane tek opp aktuelle spørsmål innan organisasjonen og i norsk kyrkjeliv.
Meisterligaen 2014
Lagoppstillingane
Real Madrid: Iker Casillas, Dani Carvajal, Sergio Ramos, Raphaël Varane, Fábio Coentrão, Luka Modrić, Sami Khedira, Ángel Di María, Gareth Bale, Karim Benzema og Cristiano Ronaldo. I det 59. minutt kom Marcelo Vieira og Isco Alarcón inn i staden for Coentrão og Khedira, medan Benzema vart bytta med Álvaro Morata i det 79. minutt.
Samenes Venn
Ansvarleg redaktør er Roald Gundersen.
Meisterligaen 2014
Lagoppstillingane
Atlético Madrid: Thibaut Courtois, Juanfran Torres, João Miranda, Diego Godín, Filipe Luís, Raúl García, Tiago, Gabi Fernández, Koke Resurrección, Diego Costa og David Villa. Costa vart skadd i det 9. minutt, inn kom Adrián López. José Ernesto Sosa og Toby Alderweireld kom på bana ut i 2. omgang, ut gjekk García og Luís.
Nederlendaren Björn Kuipers dømde kampen.
Elizabeth Taylor
Elizabeth Rosemond Taylor var ein britisk-amerikansk skodespelar.
Taylor var ein filmlegende frå Hollywoods gullalder og var lenge sett som ei av verdas vakraste kvinner. Ho var kjend for sine mange fine rolletolkingar, såvel som for sin glamorøse livsstil og mange ekteskap.
Familie
Ho var gift åtte gongar med sju forskjellige menn:
Ho hadde fire born:
Ho blei bestemor for fyrste gong som 39-åring i 1971 og hadde til saman ti barneborn.
Lasiognathus amphirhamphus
Lasiognathus amphirhamphus er ein djupvassmarulk i familien Thaumatichthyidae.
Individet som gav opphav til skildringa av arten vart fanga på trål midtaust i Atlanterhavet, sørvest for Madeira på ei djupn mellom 1200 og 1305 meter. Arten skil seg frå andre artar i slekta Lasiognathus mellom anna gjennom at han har to beinete krokar i agnet i staden for tre (berre hofiskar i slekta er skildra), og det vitskaplege namnet speglar dette. Av artane i slekta liknar han mest på Lasiognathus saccostoma
Skip Battin
Skip Battin starta den tidlege musikalske karrieren sin i 1956 då han samarbeidde med Gary Paxton og danna The Pledges, duoen som seinare vart Skip & Flip, som hadde noko suksess. Etter eit par år leia han den kortvarige folkrockgruppa Evergreen Blueshoes i 1967.
Battin er truleg mest kjend som bassist og låtskrivar i The Byrds frå 1970 til 1973. Etter The Byrds vart oppløyst spelte han inn eit soloalbum, Skip. Etter dette vart han invitert med i The New Riders of the Purple Sage, der han var frå 1974 til 1976.
Seinare spelte han fleire gonger med Flying Burrito Brothers. Frå 1989 til 1991 turnerte han med Michael Clarke si utgåve av The Byrds.
Skip Battin døydde 6. juli 2003 etter komplikasjonar frå Alzheimers.
Airolo
Airolo er ein kommune i distriktet Leventina i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1 175 meter over havet, om lag 55 km nord for byen Bellinzona, ved sørutgangen av Sankt Gotthard-tunnelen. Airolo ligg øvst i Leventina-dalen og grensar i nord mot kantonen Uri, og har i nordaust ei kort grense mot Graubünden.
Italiensk er offisielt språk i kommunen.
Colvocoresses Bay
Colvocoresses Bay er ei bukt langs Budd Coast ved Williamsonbreen. Bukta er over 30 nautiske mil brei ved innløpet og er okkupert av bretunger og isfjell frå Williamsonbreen og Whittlebreen. Ho vart skissert av G.D. Blodgett (1955) frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47), og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter George Colvocoresses, som var sjøkadett på sluppen «Vincennes» under US Exploring Expedition (1838-42) leia av Charles Wilkes. Colvocoresses, som seinare vart kaptein i U.S. Navy, publiserte (1852-55) si eiga skildring om reisa i Four Years in the Government Exploring Expedition Commanded by Captain Wilkes.
Vakuumspektrograf
Ein vakuumspektrograf er ein spektrograf der strålinga går gjennom vakuum. Instrumentet blir brukt for undersøking av kortbølgja ultrafiolett stråling som blir absorbert sterkt i luft.
Basht fylke
Basht fylke (persisk شهرستان باشت) er eit fylke i Kohkiluyeh og Buyer Ahmad i Iran. Det administrative senteret i fylket er Basht. Det vart utskild frå Gachsaran fylke i 2010. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 22 170. Fylket er delt inn i dei to distrikta Sentral-distriktet og Basht-distriktet. Fylket har éin by: Basht.
Ramón Ramírez
Ramírez nådde over ein periode på ni år å spele heile 121 landskampar og skåra 15 mål for det meksikanske landslaget. Den fyrste landskampen hans var eit oppgjer mot Ungarn den 4. november 1991, medan den siste opptredenen hans kom på bortebane i ein VM-kvalifiseringskamp mot Canada.
Han representerte landet sitt ved ei rekkje internasjonale sluttspel, inkludert VM i fotball 1994 i USA og VM i 1998 i Frankrike. Han var òg med om å vinne Confederations Cup i 1999, og dertil tre utgåver av det nordamerikanske meisterskapen CONCACAF Gold Cup.
Gatlinbreen
Gatlinbreen er ein sidebre som er 13 km lang, og som flyt nordvest mellom Cumulus Hills og Red Raider Rampart og ut i sørsida av McGregorbreen i Antarktis. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Harold C. Gatlin, ein meteorolog i US Antarctic Research Program ved Amundsen-Scott-stasjonen vinteren 1964.
S-chanf
S-chanf (tysk Scanfs; italiensk Scanevo) er ein kommune i distriktet Maloja i den sveitsiske kantonen Graubünden. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1660 meter over havet.
Ved folketeljinga i 2000 gav nesten 52% av innbyggarane opp retoromansk som deira daglege talemål. Tilbakegangen for retoromansk har vore stor dei seinare tiåra, medan tysk vert talemål for stendig fleire, over 37% i 2000. I 1980 var oppslutninga om det to talemåla 74% retoromansk mot 16% tysk.
Kommunen ligg i Oberengadin kreis ved elva Inn og utløpet til Casannapasset. Han består av gatelandsbyen S-chanf med busetnadane Cinuos-chel og Susauna. Susauna ligg langs vegen til Scalettapasset, ei historisk internasjonal handelsrute.
Liberties of the Tower of London
Liberties of the Tower of London eller berre the Tower Liberty var eit område rundt Tower of London som verken høyrde til styresmaktene i City of London eller grevskapet Middlesex. Etter grenser sette på 1500-talet dekte det området innanfor ringmuren og rett utanfor, inkludert Tower Hill.
Liberties hadde ein eigen administrasjon som blei leidd av Konstabelen av Tower of London. Området hadde ein eigen likskodemann, eigen domstol og eige fengsel og politistyrke. Innbyggjarane hadde visse privilegium, som at dei kunne krevja retten til kvart dyr som fall frå London Bridge, eller svaner under brua.
Frå 1855 blei området administrert av Whitechapel District Board of Works, og i 1889 blei det ein del av grevskapet London. I 1894 blei Liberties heilt avskaffa, og i 1900 blei det innlemma i Stepney. Det ligg i dag i bydelen Tower Hamlets.
Aonach Eagach
Aonach Eagach er eit fjell nord i Glen Coe i Dei skotske høglanda med to munrotoppar. Heile ryggen strekkjer seg 10 km frå Pap of Glencoe i vest til Devil's Staircase i aust. Den sentrale delen, som er kring 2 km lang, er særs berglendt. Turen over ryggen vert rekna som ein av dei vanskelegaste i Skottland, i lag med Liathach og An Teallach på vinterstid.
Snøstjerne
Snøstjerne (Scilla forbesii) er ei plante i snøstjerneslekta i aspargesfamilien. Arten kjem opphavleg frå det vestlege Tyrkia. Arten var tidlegare rekna til slekta Chionodoxa med namnet C. forbesii.
Aonach Eagach
Devil's Staircase
Ein sti kalla Devil's Staircase kryssa fjella om lag 6 km aust for Meall Dearg.