cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Religiøse nasjonalsymbol
Andre land kan velja å ha nasjonalsymbol utan ei klar religiøs tilknyting, til dømes for å framheva sekularisme eller for å fremja samhald mellom ulike religiøse samfunn. Trikolorar er utbreidde flagg utan nasjonalsymbol, sjølv om fargane kan ha religiøs symbolikk. Sosialistiske land har ofte teke i bruk sosialistiske symbol som hammar og sigd, den raude stjerna og det raude flagget i flagg og riksvåpen og heilt unngått religiøse nasjonalsymbol.
Noverande religiøse nasjonalsymbol
Lista er ufullstendig
Tout l’Univers
«Tout l‘Univers» (norsk omsetjing 'heile universet') er ein franskspråkleg popballade som vert framført av den sveitsiske songaren Gjon's Tears. Songen vart utgjeven 10. mars 2021 og er komponert av artisten sjølv, saman med Xavier Michel, Wouter Hardy og Nina Sampermans. «Tout l‘Univers» var det sveitsiske bidraget i Eurovision Song Contest 2021 i Rotterdam i Nederland, der han enda på tredjeplass. Låten vart vald gjennom ei lukka juryvurdering i regi av den sveitsiske kringkastaren SRG SSR.
Om songen
Melodien er komponert av den sveitsiske songaren Gjon Muharremaj, kjend under artistnamnet Gjon's Tears. Han har albansk bakgrunn; faren er kosovoalbaner, medan mora er frå den albanske hovudstaden Tirana. Muharremaj skreiv songen saman med Xavier Michel, Wouter Hardy og Nina Sampermans under ein sveitsisk låtskrivarleir, og det er han sjølv som framfører den.
Songen har fransk tekst, og tittelen tyder heile universet. Ser ein bort frå 2020, er «Tout l'Univers» det fyrste franskspråklege bidraget til Sveits i tevlinga på elleve år – etter at Michael von der Heide song «Il pleut de l'or» i 2010.
Eurovision Song Contest
Gjon's Tears skulle ha representert Sveits i Eurovision Song Contest 2020 med songen «Répondez-moi». Men tevlinga vart avlyst på grunn av koronaviruspandemien, og den sveitsiske kringkastaren SRG SSR vedtok at Gjon's Tears i staden skulle få representere landet i Eurovision Song Contest i 2021.
Vinteren 2020–21 presenterte artisten fleire ulike songar for ei jurygruppe på 100 personar, i tillegg til ein ekspertjury. «Tout l'Univers» fekk flest røyster frå dei to juryane og vart dimed det sveitsiske bidraget til Eurovision Song Contest 2021.
«Tout l‘Univers» var eitt av 17 bidrag i den andre semifinalen i Rotterdam Ahoy i Nederland torsdag 20. mai. Der vann songen semifinalen og kvalifiserte seg til finalen laurdag 22. mai. «Tout l'Univers» var det ellevte bidraget på scena under finalen. Songen vann juryavrøystinga, men vart nummer seks i telefonavrøystinga og enda til slutt på ein tredjeplass med 432 poeng samla. Dette var den beste plasseringa til Sveits i Eurovision Song Contest sidan 1993.
Agnes Ausland
Agnes Amalie Ausland var ein norsk forfattar frå Porsgrunn.
Ho skreiv barneboka Den nye familien som kom ut i 1963 i Gyldendals Gode Pikebøker (GGP) og høyrespela Når enden er god (1961), Rabalder i 6f (1962) og Ungene i brakka (1966) for Barnetimen i NRK Radio. Ungene i brakka var i tre delar og vart send 14. til 28. mai 1966.
Ruth Chatterton
Ruth Chatterton van ein kjend amerikansk skodespelar, forfattar og tidleg flygar.
Stader som nasjonalsymbol
Stader som nasjonalsymbol kan vera fjell, område eller bygningar med viktig nasjonal tyding for eit land eller eller ein nasjon.
Bobby Irwin
Bobby Irwin var ein engelsk trommeslagar, plateprodusent og låtskrivar. Han er kjend for arbeidet sitt med Nick Lowe som med-låtskrivar og trommeslagaren, og som medlem av Lowe-bandet The Cowboy Outfit. I tillegg har han vore trommeslagar for Van Morrison. Irwin var òg medlem av gruppene Roogalator, The Sinceros og The Balham Alligators.
I tillegg til Nick Lowe og Van Morrison, har Irwin spelt trommer for og produsert mange andre artistar, som Bryan Ferry, John Hiatt, Lene Lovich, Paul Carrack, Carlene Carter, Billy Bremner, Geraint Watkins, Jim Lauderdale, Eleni Mandell, Norman Bergen, Tres Chicas og My Darling Clementine.
Irwin var òg kjend som Robert Trehern (eller Treherne).
Irwin døydde av kreft 8. mai 2015 i Twickenham.
Ramolkogel
Ramolkogel er eit 3 549 meter over havet høgt fjell i Ötztaleralpane i det austerrikske forbundslandet Tirol. Ramolkogel, som ligg på fjellryggen Ramolkamm, består av fleire fjelltoppar. Ved sidan av hovudtoppen er det Midtre Ramolkogel på 3 518 moh, Litle Ramolkogel på 3 339 moh og Nordre Ramolkogel på 3 427 moh.
Fjellklatraren Johann Jakob Weilenmann frå St. Gallen i Sveits vart fyrstemann til topps då han 10. juli 1862 åleine kleiv opp på fjellet.
George VI Sound
George VI Sound, Canal Jorge VI, Canal Presidente Sarmiento, Canal Seaver, King George VI Sound eller King George the Sixth Sound er ei stor bukt eller forkastingssenking på aust- og sørsida av Aleksanderøya. Sundet er kring 480 km langt og er forma som ein J. Sundet ligg mellom Aleksanderøya og Palmer Land, ved den sørlege delen av Den antarktiske halvøya og English Coast. Fleire innsjøar ligg ved sundet og desse mottar store mengder is som strøymer frå George VI isbrem og ut i desse innsjøane. Somme av desse er Hodgson Lake, Moutonnee Lake og Ablation Lake. Fleire isbrear renn austover og ut i sundet frå austsida av det indre av Aleksanderøya. Dei fleste av desse isbreane ligg sør for Planet Heights, der alle isbreane er kalla opp etter månar, satellittar og planetar i solsystemet.
Mellansel
Mellansel er ein tettstad i Örnsköldsviks kommun i Västernorrlands län i landskapet Ångermanland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 823 innbyggjarar. Mellansel ligg cirka tretti kilometer vest for Örnsköldsvik ved Stambanan genom övre Norrland. Jernbaneknutepunkt med sidebane til Örnsköldsvik.
George VI Sound
George VI Sound er i stor grad dekt av George VI isbrem og isen er mellom 24 km til meir enn 64 km brei. George VI Sound vart oppdaga av Lincoln Ellsworth på ein flytur over området i 1935. George VI Sound vart utforska av British Graham Land Expedition (BGLE) i 1936-1937 og av United States Antarctic Service (USAS) i 1940. George VI Sound vart namngjeven av John Riddoch Rymill, leiaren for BGLE, etter Georg VI, som då var konge i Storbritannia.
Internasjonal Kvinneliga for Fred og Fridom
Internasjonal Kvinneliga for Fred og Fridom (IKFF), Women’s International League for Peace and Freedom (WILPF), er ein freds- og menneskerettsorganisasjon som vart skipa på eit internasjonalt kvinnemøte i Haag i 1915 med det føremålet å få stogga den fyrste verdskrigen og arbeide for ein rettferdig fred bygd på demokratiske prinsipp. Jane Addams og Emily Greene Balch gjorde ein framifrå innsats i ligaen, og båe fekk Nobels fredspris for sitt arbeid for fred. Fleire norske kvinner har hatt sentrale verv og oppgåver i Women’s International League for Peace and Freedom, til dømes Johanne Lucie Reutz Gjermoe og Marie Lous Mohr.
Internasjonal Kvinneliga for Fred og Fridom held til i Genève i Sveits. Organisasjonen støtter arbeidet som Dei sameinte nasjonane (SN) gjer, og har konsultativ status ved det økonomiske og sosiale råd i Dei sameinte nasjonane, UNESCO, FAO og ILO.
Internasjonal Kvinneliga for Fred og Fridom har underavdelingar i fleire land. I Noreg vart det skipa ei nasjonal gruppe i 1915, Norsk seksjon av Internasjonal Kvinneliga for Fred og Frihet (IKFF), som har som føremål å samle norske kvinner med ulike politiske og ideologiske meiningar i arbeidet med å opplyse om og skaffe av vegen dei politiske, økonomiske og psykologiske tilhøva som kan vere årsaka til krig, og arbeide for ein konstruktiv fred i eit økologisk berekraftig samfunn. Hovudmåla er såleis å hindre krig, å få erstatta vald med ikkjevald i alle konfliktar, å få styrkt organa til Dei sameinte nasjonane (SN), å skape auka respekt for folkerettslege institusjonar, å komme fram til ein internasjonal økonomisk orden basert på kva alle folk treng, ikkje ein orden basert på profitt og privilegium.
The Works av Queen
The Works er det ellevte studioalbumet av det britiske rockebandet Queen, gjeve ut i februar 1984. Etter det synth-tunge Hot Space, gjekk dei på dette albumet attende til rockestilen til Brian May og Roger Taylor, men heldt òg på noko av den retro-futurististke elektropopen frå den tyske elektronica-undergrunnen frå tidleg i 1980-åra (Freddie Mercury) og funkstilen frå New York (John Deacon).
Plata vart spelt inn i Record Plant Studios og Musicland Studios frå august 1983 til januar 1984. Tittelen på albumet kom frå ein kommentar Taylor kom med då innspelinga byrja – «Let's give them the works!». Etter ein konservativ reaksjon på og bannlysing av musikkvideoen til «I Want to Break Free» i USA, valde bandet å ikkje turnere i Nord-Amerika, så albumet nådde ikkje så høgt som det kunne ha gjort på listene der, men selde godt elles i verda (særleg i Europa). På verdsbasis har The Works seld kring fem millionar eksemplar.
Historie
Etter utgjevinga av Hot Space og den påfølgjande turneen i 1982, valde dei fire medlemmane i Queen å ta ein pause frå bandet året etter, der dei konsentrerte seg om soloprosjekt. Bandet hadde planlagt ein vårturné i Sør-Amerika, særleg etter den store suksessen bandet hadde hatt der to år tidlegare, men problem med utstyr og marknadsføring sette ein stoppar for planane. Brian May arbeidde med Eddie Van Halen og andre på Star Fleet Project, medan Freddie Mercury byrja arbeidet med soloalbumet sitt. I august 1983 kom bandet saman att og byrja å arbeide med det ellevte studioalbumet. Det vart det første albumet til Queen for EMI (og det USA-tilknytte Capitol Records) etter at bandet kansellerte avtalen med Elektra for USA, Canada, Australia og Japan.
Innspelinga byrja i Record Plant Studios i Los Angeles – den første gongen Queen spelte inn musikk i Amerika - Musicland Studios i München. På denne tida tilbaud manageren deira Jim Beach høvet til å komponere musikk for filmen The Hotel New Hampshire. Bandet gjekk med på dette, men oppdaga at det gjekk for mykje tid med til å skrive musikk for filmen i staden for det komande albumet, og prosjektet vart skrinlagt. Berre ein song skriven for filmen, «Keep Passing the Open Windows», kom med på The Works. I november 1983 vart Roger Taylor sin «Radio Ga Ga» vald som den første singelen frå albumet. The Works kom ut 27. februar 1984.
Radio Ga Ga
The Works opnar med «Radio Ga Ga». Han vart skriven på klaverinstrument, etter at Roger Taylor høyrde sonen Felix (som var tre år på den tida) sei «radio ca ca». Han skreiv songen i Los Angeles og låste seg inne i eit studio med ein Roland Jupiter 8 og ein trommemaskin. Sidan kom John Deacon opp med ein høvande basslinje. Freddie Mercury rekonstruerte songen, både musikalsk og tekstmessig. Han var likevel tilskriven Taylor, sidan Mercury var meir enn arrangør enn medlåtskrivar. Fred Mandel, studiomusikaren deira på klaverinstrument, sette i saman eit spor med piano, synth og ein mellombels bass. Brian May brukte slide for gitarsoloen sin. Taylor song all korvokal, og brukte ein Vocoder gjennom songen. Det meste av songen består av elektroniske instrument og synthesizer.
Tear It Up
Det andre sporet, «Tear It Up», er ein song av May, og på ein demoversjon er det han som syng songen i staden for Mercury. HAn vart skriven som eit forsøk på å gjenskape den gamle stilen til Queen. Han har ein hamrande perkusjon liknande «We Will Rock You» som driv songen. Då songen vart framført under The Magic-turneen, spelte May would introen frå «Liar» før han gjekk over i byrjinga av denne songen.
Man on the Prowl
Etter «It's a Hard Life» kjem «Man on the Prowl», ein tre-akkords rockabilly av Mercury (liknande «Crazy Little Thing Called Love») der Mandel spelar pianoet i slutten. Merk at «Tear It Up», «It's a Hard Life», «Is This The World We Created...?» og denne songen er heilt utan synthesizerar. May spelte soloen på ein Fender Telecaster. Denne var planlagt som den femte og siste singelen frå albumet, med ein mellombels utgjevingsdato 19. november 1984, og det vart trykt og sendt ut fleire promokopiar (QUEEN 5) med «Keep Passing the Open Windows», som B-side. Bandet valde i staden å gje ut julesingelen «Thank God It's Christmas».
Machines (Or 'Back To Humans')
Den femte songen på The Works, «Machines (Or 'Back to Humans')», starta som ein ide av Taylor, og May hjelpte til med å skrive songen ferdig. Produsenten Reinhold Mack programmerte synth-«øydelegginga» med ein Fairlight CMI II Sampler, og songen er sungen som ein duett mellom Mercury (som syng i harmoni med seg sjølv over fleire lydspor), og robotstemma til Taylor (ved hjelp av ein Roland VP330 Vocoder). Instrumentalmiksen av songen samplar delar av «Ogre Battle» frå det andre albumet til Queen, Queen II, «Flash» og Larry Lurex sin «Goin' Back» (i røynda Queen (utan Deacon) under eit pseudonym). Denne og «Radio Ga Ga» er dei mest elektroniske songane på albumet.
I Want to Break Free
Den sjette songen, «I Want to Break Free», var skriven av John Deacon. Popsongen vert best hugsa for videoen der alle dei fire Queen-medlemmane er kledde som kvinner, ein parodi på den britiske såpeopearen Coronation Street. Taylor kom med ideen til videoen. Mercury kommenterte at 'Alle sprang inn i kjolane sine'. Deacon insisterte på at han ikkje ønskte ein gitarsolo på songen, så Mandel spelte ein synthsolo i staden. På konsertane spelte May soloen på gitar. Versjonen som vart gjeven ut på singel og nytta i musikkvideoen inneheld ei opning og eit mellomspel (etter synthsoloen) som ikkje er ein del av den originale miksen.
Keep Passing the Open Windows
«Keep Passing the Open Windows» er den sjuande songen på The Works og var skriven av Mercury i 1983 for filmversjonen av The Hotel New Hampshire, basert på ein roman av John Irving. Tittelen vert nemnt fleire gonger i filmen, som var medprodusert av manageren til bandet, Jim Beach. Mercury spelte piano og synth og skreiv teksten etter å ha lese sitatet i boka.
Hammer to Fall
«Hammer to Fall», den åttande songen, er den andre rockelåten til May på albumet. Konsertversjonane var mykje raskare, og May har òg framført songen på soloturnane sine. Synthane vert spelte av Mandel og dei fleste av vokalharmoniane vert gjort av May sjølv, særleg i mellomspelet (utanom «oh no» som er Taylor). Songen går attende til den gamle Queen-stilen, med songar bygd kring eit hardt og mektig riff. Mercury syng solovokal, medan både Mercury og May syng på refrenget. Musikkvideoen til songen vart regissert av David Mallet, og inneheld konsertklipp av songen frå Brussel. «Hammer to Fall» var ein populær konsertsong og var den tredje songen som bandet spelte på Live Aid i 1985. Songen vart òg spelt på Magic-turneen i 1986.
Is This the World We Created...?
Albumet vert avslutta med «Is This the World We Created...?» som var skriven i München etter Mercury og May såg nyhende på TV om fattigdomen i Afrika. Songen vart framført på Live Aid som eit ekstranummer. Mercury skreiv det meste av teksten og May skreiv akkordane og små bitar av teksten. Songen vart spelt inn med ein Ovation, men på konsertane nytta May ein Gibson Chet Atkins CE nylonstrenga gitar. Det vart spelt inn piano for songen i studio, men dette vart fjerna frå den endelege miksen.
Thank God It's Christmas
Denne songen, skriven av May og Taylor, vart gjeven ut som ein julesingel i 1984 og seinare som B-sida til singelen «A Winter's Tale» i 1995. Han vart òg gjeven ut på samlealbumet Greatest Hits III i 1999. Det er den einaste julesongen Queen spelte inn.
Salstrofé
}
Fallen Angel
«Fallen Angel», norsk tittel «Ut av mørket», er ein norsk popsong frå 2021 som er skriven, produsert og framført av artisten TIX. Den norske versjonen av låten vart utgjeven 15. januar 2021, medan den engelske versjonen vart utgjeven 20. februar same år. «Fallen Angel» vann finalen i Melodi Grand Prix 2021 og var det norske bidraget til Eurovision Song Contest 2021 i Rotterdam i Nederland. «Ut av mørket» debuterte på ein tredjeplass på VG-lista i januar, og gjekk til topps på lista med «Fallen Angel» veka etter finalen.
Om songen
«Fallen Angel» er skriven og produsert av låtskrivaren og musikaren Andreas Haukeland, som er kjend under artistnamnet TIX. Han fekk sitt musikalske gjennombrot i 2015, som låtskrivar til ei rekkje omdiskuterte russelåtar. I 2018 gav han ut «Shotgun», sin fyrste låt utanfor russelåt-sjangeren. Sidan har han hatt kommersiell suksess med ei rekkje låtar, fleire av dei med personlege og tidsaktuelle tekstar. Fleire av låtane har toppa både Spotify i Noreg og VG-lista. I desember 2020 slapp TIX den personlege låten «Tusen tårer» og følgde opp med «Ut av mørket» i januar 2021. Låten vart sloppen 15. januar 2021 og var førehandskvalifisert til finalen i Melodi Grand Prix laurdag 20. februar 2021.
TIX framførte «Ut av mørket» første gong live i pausen under delfinale 1 laurdag 16. januar 2021. Under framsyninga stilte han med store englevenger og signaturantrekket sitt: panneband, solbriller og pelskåpe.
Den norske teksten handlar om å leggja bak seg tunge, mørke tider og i staden gå inn i nye, betre tider. Dette vert gjort mogleg takka vere ei kvinne som eg-personen er forelska i. Ifølgje TIX viser «mørket» både til koronapandemien og eigne problem artisten har hatt med depresjon og sjølvmordstankar.
I forkant av finalen fekk songen engelsk tekst og tittelen «Fallen Angel». Haukeland skreiv den engelske teksten saman med broren Mathias Haukeland og Emelie Hollow. TIX framførte den engelske versjonen i finalen, og det var den engelske versjonen som Noreg deltok med i Eurovision Song Contest.
Mottaking
Norske meldarar var i stor grad negative til låten, og både Dagbladet og NRK gav songen terningkast 1, medan VG gav terningkast 2. Dagbladets meldar Anders Grønneberg kalla låten «hjelpeløs» og meinte han aldri burde vore med i Melodi Grand Prix. NRK-meldaren Espen Borge kalla låten for det «mest reinspikka søppelet jeg har hørt på en stund».
«Fallen Angel» vart raskt populær og vann ein klar siger i Melodi Grand Prix. Etter finalen gjekk både den norske og engelske versjonen av songen rett til topps på dei norske topplistene på Spotify og iTunes. Den norske versjonen toppa VG-lista veka etter finalen, medan den engelske versjonen debuterte på ein tredjeplass same veke.
Eurovision Song Contest
Vinteren 2021 vart TIX kunngjord som ein av finalistane til Melodi Grand Prix med låten «Ut av mørket». Han framførte songen den fyrste gongen i pausen under den fyrste delfinalen laurdag 16. januar 2021. Då han opptredde i finalen laurdag 20. februar 2021, framførte han den engelske versjonen av songen, «Fallen Angel». Han vann til slutt finalen over KEiiNO med «Monument».
Gjennom sigeren i Melodi Grand Prix fekk TIX og «Fallen Angel» oppdraget med å representere Noreg i Eurovision Song Contest 2021 i Rotterdam i Nederland. Noreg deltok i den fyrste semifinalen tysdag 18. mai i Rotterdam Ahoy. Der kom «Fallen Angel» på tiandeplass med 115 poeng, og Noreg kvalifiserte seg som siste land til finalen laurdag 22. mai. I finalen opptredde TIX som nummer 22 av 26 og enda til slutt på ein 18. plass med 75 poeng.
Musikkvideo
Musikkvideoen til «Fallen Angel» vart sloppen 4. mai 2021. Den fortel historia til TIX frå barndomen fram til artisten han er i dag. Videoen er spela inn på Grand Hotel og Nordpolen skole i Oslo, og har med seg brørne Even og Martin Gjuvsland som spelar TIX som barn, og dessutan Milla Skotnes og Milla Tømmerbakke i to av hovudrollene.
Videoen er regissert og produsert av selskapet Brusjan AS. Musikkvideoen vart godt motteken og toppa raskt lista over dei mest sedde YouTube-videoane i Noreg. «Kommentarfelta på YouTube, Eurovision-bloggar og Facebook-sider vert no opp fylt av folk som skriv at dei er rørt over musikkvideoen. Fleire skriv at dei måtte ty til tårene og at bodskapen er viktig for dei», skreiv NRK då videoen vart publisert.
Gotleybreen
Gotleybreen er ein veldefinert isbre, 13,2 km lang, som stig ned frå den isdekte fjellsida av fjellmassivet Big Ben på sørvestsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Brefronten ligg mellom Cape Arkona og Cape Labuan. Aust for Gotleybreen ligg Deacockbreen, som endar mellom Cape Labuan og Long Beach. Nordvest for Gotleybreen ligg Liedbreen, som endar mellom Cape Arkona og Cape Pillar. Cape Arkona skil Gotleybreen frå Liedbreen.
Gotleybreen vart kartlagt i 1948 av Australian National Antarctic Research Expeditions, og vart namngjeven av dei etter Aubrey V. Gotley, ein meteorolog og øvstkommanderande for gruppa.
Ľubomír Luhový
Ľubomír Luhový er ein tidlegare slovakisk fotballspelar.
Hedvig Sophia av Sverige
Hedvig Sophia var svensk prinsesse. Ho var dotter av Karl XI av Sverige og Ulrika Eleonora d.e., syster til Karl XII og Ulrika Eleonora d.y., kusine til August den sterke og Fredrik IV av Danmark. Ho vart gift i 1698 med fetteren sin Fredrik IV av Holstein-Gottorp.
Born:
Mellbystrand
Mellbystrand er ein tettstad i Laholms kommun i Hallands län i Halland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 1 681 innbyggjarar.
I Mellbystrand, som ligg vest for Laholm like ved Laholmsbukten, finst det mellom anna ei 12 km lang sandstrand som er populær om sommaren. Her er òg utløpet til elva Lagan.
The Madcap Laughs
The Madcap Laughs er debutalbumet til den engelske musikaren Syd Barrett som soloartist. Det vart spelt inn etter Barrett hadde slutta i Pink Floyd tidleg i 1968. Albumet vart spelt inn no og då og arbeidet byrja i midten av 1968, medan det meste av innspelinga fann stad mellom april og juli 1969. Fem forskjellige produsentar er oppført på desse innspelingane, inkludert Barrett, Peter Jenner (1968), Malcolm Jones (tidleg til midten av 1969), og dei tidlegare Pink Floyd-kollegaene David Gilmour og Roger Waters (midten av 1969). Blant gjesteartistane er Willie Wilson frå det gamle bandet til Gilmour, Jokers Wild og Robert Wyatt frå bandet Soft Machine.
Mike Kellie
Michael Alexander Kellie var ein engelsk musikar, komponist og plateprodusent.
The Madcap Laughs
The Madcap Laughs, kom ut i januar 1970 på Harvest i Storbritannia, men ikkje i USA før i 1974. Det selde godt nok til å nå 40. plassen på den britiske albumlista. Det kom ut på ny i 1974 som ein del av Syd Barrett (som inneheldt The Madcap Laughs og Barrett), som var første gongen desse to platene kom ut i USA. Albumet vart ommastra og gjeven ut på ny i 1993 i lag med andre Barrett-album. Ei ny ommastring kom ut i 2010.
Mike Kellie
I ein karriere som varte over 50 år, var Kellie medlem av rockegruppene The V.I.P.s, Spooky Tooth og The Only Ones. Han var òg ein aktiv studiomusikar og har arbeidd med The Who på filmusikken til Tommy, Joe Cocker, Traffic, George Harrison, Jerry Lee Lewis, Peter Frampton, Maurice Gibb frå Bee Gees, Gary Wright, Johnny Thunders, Luther Grosvenor, Neil Innes, Steve Gibbons, Chris Jagger, Nanette Workman, Sean Tyla, Jim Capaldi, Pat Travers og Andy Fraser.
The Madcap Laughs
Bakgrunn
I andre halvdel av 1967 og inn i 1968, då Barrett framleis var medlem av Pink Floyd, var oppførselen hans stadig meir underleg og føreseieleg. Mange hadde sett han på scenen med gruppa i denne perioden, der han kunne stå og spele den same akkorden gjennom heile konserten, eller ikkje spele i det heile tatt. I august 1967 måtte Pink Floyd avlyse framføringa si på prestisjefylte National Jazz and Blues Festival og informere musikkpressa om at Barrett var psykisk utsliten. Bandmanageren Peter Jenner og bassisten Roger Waters prøvde å få Barrett til ein psykiater, men mislukkast og tok han så med seg på ein lengre ferie til den spanske øya Formentera med Sam Hutt, ein lege, men det førte ikkje til noka betring i tilstanden til Barrett. På hausten drog bandet på den første turneen sin til USA. No vart tilstanden til Barrett gradvis verre.
Beit Berl
Beit Berl (hebraisk skrift בֵּית בֶּרְל, bokstaveleg 'Berlhuset') er ein landsby og den største akademiske høgskulen i Israel etter talet på studentar (kring 7 000) og talet på ulike studieretningar. Han ligg i utkanten av Kfar Saba og høyrer til Drom HaSharon regionale kommune. I 2006 hadde han ei permanent busetjing på 260.
Mike Kellie
I 2014 gav Kellie ut det første soloalbumet sitt, Music from The Hidden, medan han framleis var medlem av The Only Ones. Han døydde i 2017 etter kort tids sjukdom.
Beit Berl
Historie
Beit Berl vart kalla opp etter Berl Katznelson, den andelege leiaren til arbeidarrørsla i Palestinamandatet. Grunnsteinen vart lagt 21. august 1946 og staden vart nytta som eit baseområde for Haganah-styrkar og seinare det israelske forsvaret.
The Madcap Laughs
Bakgrunn
Kring jula 1967 vart gitaristen David Gilmour, ein gammal ven av Barrett frå Cambridge, spurt av resten av Piink Floyd om å bli med som andregitarist i Pink Floyd, men då Barrett etter kvart vart stadig meir utilrekneleg, tok han over permanent i slutten januar 1968. 6. april annonserte gruppa offisielt at Barrett ikkje lenger var medlem av Pink Floyd.
Peter Jenner-innspelingar
Etter at Barrett slutta i Pink Floyd i april 1968, følgde managerane deira Peter Jenner og Andrew King etter. I mai førte Jenner Barrett til EMI Studios i Abbey Road i London, for å spele inn solomateriale. Berre delar av dette kom med på The Madcap Laughs. og Jenner tenkte at Barrett kanskje ville fullføre songane han hadde spelt med Pink Floyd, men ikkje fullført hausten før. Barrett hadde derimot andre planar. Under desse første innspelingane klarte ikkje Jenner å få spelt inn noko vokal i det heile for sporet «Golden Hair», «Late Night» og «Clowns and Jugglers» (seinare kalla «Octopus»). Ein tidleg versjon av «Clowns and Jugglers», med militæraktig tromming og orgel, kom ut på Opel, medan ein nedstrippa versjon finst på Crazy Diamond-utgåva av Opel. «Silas Lang», eller «Lanky (Parts One and Two)» vart òg spelt inn. Etter innspelinga fortsette i juni og juli fortsette dei å utbetre desse spora, særskild «Swan Lee», og ein ny, betre versjon av «Clowns and Jugglers». Barrett spelte derimot ikkje inn ein skikkeleg versjon av sporet «Rhamadam» [sic].
Beit Berl
Historie
Beit Berl vart grunnlagd i 1970-åra på det som hadde vore skule for lærarar, ungdomsleiarar, kibbutzmedlemmar og unge immigrantar sidan slutten av 1940-åra.
The Madcap Laughs
Peter Jenner-innspelingar
Jenner sa han kom godt overeins med Barrett, men at innspelinga i 1968 hadde vore vanskeleg. Han sa: «Eg hadde seriøst underestimert kor vanskeleg det var å arbeide med han ...» Kort tid etter juli stoppa brått Barrett innspelingane, gjorde det slutt med kjærasten Lindsay Corner og la ut på vegen kring Storbritannia i Mini-bilen sin. Han enda opp i psykiatrisk varetekt i Cambridge.
I starten av 1969 hadde Barrett kome seg noko att og valde å vende attende til musikkarrieren og fortsette på innspelingane med Jenner. Han kontakta EMI og kom inn under Malcolm Jones, som då leia EMI sitt nye progrock-selskap, Harvest. Etter både Jenner og Norman Smith, som var Pink Floyd sin produsent på den tida, nekta å arbeide på albumet, tok Jones på seg denne rolla.
Malcolm Jones-innspelingane
Jones hadde litt vanskar med å overtyde sjefen sin, Roy Featherstone, og Ron White, som godkjende innspelingane til EMI, om å la Barrett spele inn med selskapet igjen. I april 1969 tok den unge sjefen over prosjektet og Barrett byrja å arbeide på nyare materiale, i tillegg til omarbeidingar frå 1968. Jones forklarte seinare kvifor EMI let Barrett inn i studio att: «Det vart avgjort å sjå kva styrke det nye materiale til Syd hadde, og planlegge ut frå det. Om det fungerte så ok, då laga med eit album. Om ikkje, så avslutta me det heile ...» I eit møte i leilegheita til Barrett i Earls Court, usikker på produksjonsteknikken til Jenner, bad Jones om å få høyre nokre av innspelingane frå året før; Barrett spelte han «Swan Lee», «Late Night», «Rhamadam», «Lanky (Parts One and Two)» og «Golden Hair». Av desse hadde ikkje «Swan Lee» vokal, men Jones såg potensiale i songen. «Late Night» hadde vokal og Jones noterte «ein viss sjarm», medan «Golden Hair» var «flott». Barrett spelte så fleire songar på gitar for Jones: «Opel» og «Clowns and Jugglers» (begge prøvd innspelt med Peter Jenner), og den nyskrivne «Terrapin» og «Love You».
Dei Jones-produserte innspelingane tok til 10. april 1969 i EMI Studio 3, og den dagen vart brukt til å gå gjennom lydbanda frå 1968 for å sjå kva som kunne forbetrast. Det første sporet dei arbeidde på var «Swan Lee», som fekk vokal på og eit nytt gitarspor, og dei vurderte fleire idear for «Clowns and Jugglers». Barrett og Jones meinte at resultata var betre enn dei førre versjonane. Dagen etter, i løpet av kring fem timar, spelte Barrett inn vokal og gitar for fire nyleg innspelte songar, og byrja med «Opel». Trass i at «Opel» var nesten ferdig og betre produsert, valde Gilmour og Waters seinare å ikkje ta denne med på Madcap. Barrett og den nye produsenten hans var samde om at «Opel» var blant dei beste av dei nye innspelingane; og berre to fullstendige opptak av songen vart spelt inn, men etter fleire forsøk på å kome i gang. Den nesten songen dei prøvde seg på var «Love You», og det første opptaket var raskare enn det andre opptaket som vart det endelege opptaket. Etter «Love You» spelte dei inn «It's No Good Trying», som vart fullført på få forsøk. Barrett var i «storform og veldig glad», sa Jones og «særs samla». Under ein lunchpause snakka dei om å forbetre nokre andre songar frå Jenner-innspelinga, særskild «Golden Hair» og «Late Night». Etter å ha gått inn i studio att arbeidde dei på «Terrapin», som Barrett ønskte å berre spele ein gong, og la til slidegitar og vokal på «Late Night».
Emily Greene Balch
Emily Greene Balch var ein USA-amerikansk økonom, forfattar og pasifist som vann Nobels fredspris i 1946. Fredsprisen vann ho for det langvarige arbeidet i Internasjonal Kvinneliga for Fred og Fridom. Med det vart ho den tredje kvinna som vart tildelt fredsprisen etter Jane Addams (1931) og Bertha von Suttner (1905). Emily Greene Balch var ei engasjert kvinne som levde ugift all si tid.
Biografi
Emily Greene Balch vart fødd i ein rik advokatfamilie i Boston. Ho fekk god skulegang i oppveksten, og fekk studera økonomi ved Bryn Mawr College med studieopphald i Europa. I 1896 vart ho tilsett ved Wellesley College der ho vart utnemnd til professor i økonomi og sosiologi i 1913. Balch var ei engasjert kvinne som inspirerte studentane sine og som ivra for stemmerett for kvinner, hjelp til flyktningar og rettferd mellom menneske av ulike rasar.
The Madcap Laughs
Malcolm Jones-innspelingane
Så spelte dei inn ein song Barrett hadde skrive på få minutt, «Here I Go», som ikkje trengde ekstra lydspor. Denne innspelinga for «No Man's Land» og «Here I Go» varte berre tre timar. Då han vart spurt om han hadde nokre andre nye songar for den neste innspelingsdagen veka etter, den 23. april, svarte Barret at han hadde «ein rar ide eg vil teste» og at dei andre musikarane ikkje trengde å kome. Barrett ønskte å prøve opp att ein av songane han hadde prøvd å spele med Jenner − «Rhamadam». Morgonen 23. april møtte Barrett opp i studio med ei kassettspelar, der han hadde spelt inn lydar av ein motorsykkel. Han fortalte til Jones at denne var «heilt klar til å setjast inn på lydspor fire». Produsenten skildra lydkvaliteten som »forferdeleg", noko som vart stadfesta då spelaren til Barrett var kopla til ein 4-sporsopptakar. I staden vart det bestemt at Barrett skulle bruke motorsykkellydar frå det store lydeffekt-biblioteket til EMI. Utvelgjingsprosessen tok ein time, og Jones hadde byrja å miste trua på Barrett. Seinare skifta Barrett meining og la bort denne ideen.
Emily Greene Balch
Biografi
Etter at den fyrste verdskrigen braut ut i 1914, vart Emily Greene Balch ein overtydd pasifist. I 1915 deltok ho på den internasjonale kvinnekongressen i Haag, der ho skipa ein organisasjon som ho kalla «Women's International Committee for Permanent Peace» - «Kvinnenes internasjonale kommité for varig fred». Dette vart forløparen til «Internasjonal Kvinneliga for Fred og Fridom». Tilbake i Sambandsstatane demonstrerte ho aktivt mot at statane skulle blanda seg inn i konflikten. Ho skreiv ein søknad til Wellesley om ho kunne få permisjonsløyve frå colleget, men i staden vart ho oppsagt som professor av di ho hadde motarbeidd amerikansk innblanding i krigen. Balch vart no tilsett som ein av redaktørane i den liberale avisa The Nation.
The Madcap Laughs
Malcolm Jones-innspelingane
Innspelinga 25. april vart nesten avlyst, sidan Jones var blitt sjuk av kolitt. På førehand hadde dei avgjort at denne dagen skulle brukast til å overføre dei tidlegare innspelte 4-sporsopptaka over til ein nyare 8-sporsopptakar i Studio 3, slik at ein kunne leggje på fleire lydspor seinare. Etter forslag frå Jones og trass i åtvaringar om at Barrett ikkje burde vere i studio aleine, drog Barrett til studioet for å gjere miksinga på eiga hand. Det var blitt avgjort at nesten alle spora som var spelt inn til då trengde ekstra lydspor utanom «No Man's Land» og «Here I Go». På dette tidspunktet vurderte Barrett å ha med «Opel» på albumet, Jones kalla dette «den beste og mest uforgløymelege» songane til Barrett. For innspelinga 3. mai, vart det lagt på ekstra lydspor til tre songar på albumet av Robert Wyatt, Hugh Hopper og Mike Ratledge, alle medlemmar i bandet Soft Machine: Dei tre songane var «Love You», «No Good Trying», og «Clowns and Jugglers». Sjølv etter Soft Machine-medlemmane hadde lagt fleire instrument til «Clowns and Jugglers», ønskte Barrett enno meir bass og trommer på sporet.
Emily Greene Balch
Biografi
I 1919 deltok ho på den andre internasjonale kvinnekongressen, i Zürich og vart utnemnd til sekretær i kvinneligaen for fred og fridom, med hovudkvarter i Geneve. Ho vart verande i denne stillinga til 1922. I mellomkrigstida var ho engasjert på mange område, og hadde ymse ulike verv i organisasjonar, særleg i Folkeforbundet. Ho arbeidde m.a. med nedrusting, narkotikakontroll og med å avgjera USA si rolle i forbundet. I 1926 vart ho send til det USA-okkuperte Haiti og skreiv ein detaljert rapport om tilhøva der; Occupied Haiti.
Utover mellomkrigstida vart Balch ei stadig sterkare motstandskvinne mot fascisme og nazisme, i så stor grad at ho under andre verdskrigen forlét dei pasifistiske ideala sine og ville «forsvara dei fundamentale menneskerettane med sverd i hand». Under denne krigen støtta ho difor at USA vart involvert. I 1946 vart ho, 79 år gamal, tildelt fredsprisen saman med misjonæren John Raleigh Mott. Pengepremien donerte ho til Folkeforbundet. Sjølv etter dette var ho aktiv i den internasjonale kvinneligaen, trass i skral helse. Ho døydde 94 år gamal.
The Madcap Laughs
David Gilmour- og Roger Waters-innspelingane
I boka si The Making of the Madcap Laughs, sa Jones at «då Dave kom til meg og sa at Syd ønskte at han og Roger skulle gjere resten av albumet, gjekk eg med på det». Roger Waters og David Gilmour heldt på å fullføre Pink Floyd-albumet Ummagumma då dei vart involvert i The Madcap Laughs i juli og hjelpte Barrett å fullføre albumet − «i løpet av to lange dagar», i følgje Pink Floyd-biografien Rick Sanders. «Me hadde særs lite tid,» sa Gilmour i mai 2003. «Syd var særs vanskeleg og me vart veldig frustrerte: Høyr her, ven, det er din jævla karriere. No må du få fingen ut og gjere noko. Fyren hadde problem, og var ein nær ven i mange år før det, så det var verkeleg det minste me kunne gjere.»
Utgjeving og mottaking
«Octopus» kom ut på singel i november 1969 og The Madcap Laughs følgde 3. januar 1970. Albumet kom ut på Harvest i Storbritannia og selde 20 000 eksemplar dei første dagane og klatra til 40. plassen i Storbritannia og fekk nokså god kritikk i pressa. Gilmour sa: «Kanskje me prøvde å vise korleis Syd verkeleg var. Men eg trur me pressa han litt mykje ...» Barrett sa «Det var ganske fint, men eg blir særs overraska om det markerer seg. Om eg skulle døy, så trur eg ikkje det vil halde som den siste ytringa mi.» Waters var meir optimistisk og sa at Barrett var eit «geni». Salstala og reaksjonane var gode nok til at EMI gav løyve til å gje ut eit andre soloalbum.
Malcolm Jones var sjokkert over det han oppfatta som dårleg utføring på songane Gilmour og Waters hadde produsert: «Eg vart sint. Det var som ein offentleg skittentøysvask og særs unødvendig og lite snilt ...» Barrett sa seinare om albumet: «Eg likte det som kom ut, men det tok for lang tid mellom innspelinga og utgjevinga. Eg ville at det skulle vere ein heilskap som folk kunne lytte til heile vegen gjennom der alt hang saman og var balansert, der tempoa og stemningane vog kvarandre opp, og eg håper det er slik det vert oppfatta.» I eit forsøk på å auke salstala skreiv Jones eit brev til musikkmagasinet Melody Maker, under eit alternativ namn, der han skreiv kor bra albumet var.
Plateomslag
For plateomslaget målte Barrett golvet på soverommet sitt i Wetherby Mansions oransje og rosa med hjelp av ei naken kvinne som er på baksida. Ho var ein ven frå Pakistan som kalla seg Evelyn Rose, betre kjend som «Iggy the Eskimo» og «Iggy the Inuit». Fotografen Mick Rock sa «Då eg kom for å ta bilete for The Madcap Laughs var Syd framleis i underbuksa. Kvinnevenen hans, 'Iggy the Eskimo' stod naken på kjøkenet.» Iggy møtte Barrett i mars 1969 via den dåverande kjærasten til Barrett, Jenny Spires. Barrett hadde flytta inn i Wetherby Mansions, og Jenny tok Iggy der ein kveld. Iggy vart verande att i leilegheita då Jenny drog til Statane nokre veker seinare. Iggy visste ikkje kven Barrett var eller at han tidlegare hadde vore med i Pink Floyd. Iggy høyrde Barrett spele fleire av songane som kom med på albumet, mellom andre «Terrapin» som ho kalla «ganske fengande». Albumet vart designa av Storm Thorgerson og Aubrey Powell i Hipgnosis. Det stod lite informasjon på omslaget medan seinare utgåver hadde med kven som spelte på albumet.
I september 1974 vart The Madcap Laughs gjeve ut på nytt i lag med Barrett som eit dobbeltalbum. I 1993 vart The Madcap Laughs gjeven ut både sjølvstendig og som ein del av plateboksen Crazy Diamond den 26. april 1993. Ei ommastra utgåve kom ut i 2010. For utgjevinga av An Introduction to Syd Barrett i 2010, spelte Gilmour inn eit nytt basspor på «Here I Go», og miksa «Octopus» og «She Took a Long Cold Look» på nytt.
Innhald
Alle songane er skrivne av Syd Barrett, utanom «Golden Hair» (musikk av Barrett, basert på eit dikt av James Joyce). All info er henta frå plateheftet.
Prince Charles Strait
Prince Charles Strait er eit sund mellom Cornwallis og Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Sundet var kjend for selfangarar så tidleg som 1821, men første gong ein kjenner til at det vart segla gjennom var i 1839 av briggen «Porpoise» under US Exploring Expedition leia av Charles Wilkes. Oppmåling av sundet vart utført med fartøyet John Biscoe og fregatten HMS Sparrow i desember 1948. Det er kalla opp etter Prins Charles av Wales, som er son av dronning Elizabeth II av Storbritannia.
Murray Islands
Murray Islands er ei gruppe småøyar som ligg 1,2 nautiske mil (2,2 km) søraust for Cape Whitson, utanfor sørkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Ho vart oppdaga i 1823 av Matthew Brisbane, som utforska sørkysten av Laurie Island under rettleiing frå James Weddell. Namnet dukkar først opp på karta til Weddell,m en er truleg namngjevne etter James Murray frå London, som lagde kronometera som vart nytta på reisa til Weddell.
Booya Stones vert sagt å vere tre heilage steinar på Murray Islands, vakta av prestar. Steinane skal lyse med eit blått lys. Den australske forfattaren Ion Idriess skreiv at lyset vert fokusert til ei stråle og retta mot eit menneske og dette skapar ein røntgenteffekt som nesten alltid medfører død. Då europearane kom til Murray Islands skal prestane ha gøymd steinane og ingen veit i dag kvar dei er.
Nasjonalparkar på New Zealand
Nasjonalparkane på New Zealand er 14 verna landområde som vert administrerte av det newzealandske miljødepartementet, Department of Conservation «til nytte, bruk og glede for folket». Dei er populære turistmål, og tretti prosent av turistar vitjar minst ein nasjonalpark under opphaldet på New Zealand. Sjølv om nasjonalparkane inneheld nokre av dei vakraste landskapa på New Zealand, fokuserte dei første berre på fjell-landskap. Sidan 1980-talet har ein konsentrert seg meir om å få fram meir varierte landskapsformer karakteristiske for New Zealand i nasjonalparkane. Nasjonalparkane på New Zealand er alle kulturelt viktige, mange har også historisk verdi. Særleg er Tongariro nasjonalpark ein av 27 verdsarvstadar som både er kulturelt og naturmessig viktige, og fire av nasjonalparkane på Sørøya utgjer Te Wahipounamu, ein annan verdsarvstad.
Nasjonalparklova (National Parks Act)
Nasjonalparklova av 1980 vart vedteken for å ordna opp i føremål med, styring og utveljing av nasjonalparkar. Lova innleier med å definera ein nasjonalpark:
Med dette vert det kunngjort at vedtektene i denne lova skal føra til varig vern av nasjonalparkar, for deira ibuande verdi og til nytte, til bruk og til glede for folket, og at område på New Zealand som inneheld landskap av ein så særeigen kvalitet, med økologiske system, eller natureigenskapar så vakre, så eineståande eller av så stor vitskapleg interesse at det er i nasjonen si interesse å ta vare på dei.
Nasjonalparklova stadfester at publikum har fri tilgang til å koma inn i parkane, men at dette er underlagt restriksjonar for å sikra bevaring av innfødde dyr og plantar og den generelle tilstanden i parken. Tilgang til særskilt verna område (550 km²) oppretta under lova, skjer berre med særskilt løyve. I medhald av lova skal nasjonalparkane oppretthaldast i uendra tilstand så langt råd er, for å ta vare på dei verdiane dei har som verneområpde for jord, vatn og skogar. Opphavlege plantar og dyr skal takast vare på, og innførde plantar og dyr skal fjernast dersom dei er til skade for det naturlege dyrelivet. Utvikling av villmarksområde som er oppretta etter denne lova, er avgrensa til turstiar og hytter til bruk for kontroll med ville dyr og til vitskapleg forsking.
Tilgjengelege tenester til allmenn bruk
Lova tillet Miljøverndepartementet å byggja vandrarheimar, hytter, leirplassar, vegar og turstiar i parkane. I tillegg til dette sørgjer departementet òg for overnatting, transport og andre tenester ved inngangspunkt til parkane, men dette vert i tillegg også tilbode av andre offentlege etatar, frivillige organisasjonar og private firma. Meir omfattande tenester inne i parkane, som til dømes guida turar og skiopplæring vert drive av private verksemder med løyve frå departementet.
Nasjonalparkar på New Zealand
* – Verdsarvstad eller del av ein slik.
Framlegg om gruvedrift
I 2010 føreslo regjeringa på New Zealand å fjerna somme nasjonalparkar og verna område frå Schedule 4 i Crown Minerals Act som forbyr gruvedrift i desse områda. I juli same året let regjeringa framlegget falla etter å ha motteke ei mengd innleveringar, der dei fleste gjekk mot gruvedrift.
Sprøyte
Sprøyte er eit instrument typisk brukt til å sprøyta medikament inn i kroppen, eller til å ta ut prøvar og liknande. Ein kan setja dei inn i ei blodåre (intravenøst), i musklane (intramuskulært) eller under huda (subcutant). Sprøyter kan også brukast til dømes til øyreskylling.
Fly Me to the Moon... The Great American Songbook Volume V
Fly Me to the Moon... The Great American Songbook Volume V var det femte albumet til Rod Stewart med tradisjonelle, amerikanske pop- og jazzstandardar, gjeve ut 19. oktober 2010. Innan oktober 2012 hadde det selt 363 000 eksemplar.
Mellösa
Mellösa er ein svensk tettstad i Flens kommun i Södermanlands län i Södermanland. I år 2005 hadde tettstaden 551 innbyggjarar.
Jackabreen
Jackabreen er ei 1,3 km lang isbre som flyt nordaust frå Hayter Peak og endar i eit isfall ovanom Vanhoffen Bluff på nordsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Isbreen verka å ha blitt grovt kartlagt på eit skissekart frå 1860 teikna av kaptein H.C. Chester, ein amerikansk selfangar som opererte i området på denne tida. Han vart kartlagt i 1948 av Australian National Antarctic Research Expeditions, og vart namngjeven av dei etter Fred J. Jacka, ein fysikar på ekspedisjonen.
Fiskemjøl
Fiskemjøl er mjøl produsert av inntørka fiskeavfall, overskotsfisk og av slik fisk som ikkje vert rekna som mat for menneske. Tidlegare vart fiskemjøl laga av fisk eller fiskeavfall som vart tørka naturleg i lufta, men no vert mjølet laga av kunstig tørka råstoff. Fiskemjøl vert for det meste nytta til dyrefôr, mellom anna for gris, fjørfe, pelsdyr og oppdrettsfisk.
Fiskemjøl er særs verdfullt som dyrefôr på grunn av høgt innhald av protein, om lag seksti til sytti prosent, kalsiumfosfat og anna mineralstoff. Under den andre verdskrigen vart det òg laga fiskemjøl til menneskeføde, men i normale tider har ikkje slik produksjon vorte nokon suksess. Det har til tider likevel vore ein mindre produksjon av fiskemjøl til menneskeføde som matvarehjelp til folk i katastrofeområde, og dette går då føre seg etter dei særleg strenge krava til råstoffet og produksjonsutstyr som gjeld for matvarer.
Ritchie Valens
Richard Steven Valenzuela, mest kjend som Ritchie Valens, var ein USA-amerikanks songar, låtskrivar og gitarist. Han var ein rock & roll-pioner og ein skapar for chicano rock-stilen. Platekarrieren til Valens varte berre åtte månader og enda brått då han omkom i ei flyulukke.
I løpet av denne korte tida fekk han fleire hittar og den mest kjende av dei er «La Bamba», som han utvikla frå ein mexicansk folkesong. Valens omforma songen og la på ein rockerytme. Songen vart ein stor hit i 1958, og gjorde Valens til ein pioner innan spanskspråkleg rock and roll.
Reynolds Strait
Reynolds Strait er eit sund mellom Forrester Island i nord og Shepard og Grant Island langs kanten av Getz isbrem i sør. Då Forrester Island vart oppdaga frå USS «Glacier» den 4. februar 1962 vart samstundes sundet oppdaga, som då vart kartlagd. Namnet vart gjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Ralph R. Reynolds som var øvstkommanderande for atomkraft-styrken ved McMurdo-basen i 1970.
Traudl Hecher
Waltraud Hecher-Görgl, kjend som Traudl Hecher, er ein austerriksk tidlegare alpin skirennar frå Schwaz i Tirol som vann bronsemedaljen i utfor både under Vinter-OL 1960 og Vinter-OL 1964. Ho er mor til alpinistane Stephan Görgl og Elisabeth Görgl, som begge har hevda seg i verdstoppen i alpin skisport.
Aktiv
16 år gammal debuterte Hecher i Vinter-OL 1960 i Squaw Valley i California med å vinne bronsemedaljen i utfor, bak gullvinnar Heidi Biebl frå Tyskland og USA si eiga Penny Pitou på sølvplass. To år seinare oppnådde Hecher ein sjetteplass i kombinasjonen ved VM i alpine greiner 1962 i Chamonix, basert på at ho vart nummer åtte i utfor, ni i storslalåm og tolv i slalåm.
Under vinterleikane 1964 i Innsbruck syrgde ho, saman med gullmedaljør Christl Haas og sølvvinnar Edith Zimmermann, for at arrangørlandet tok alle medaljane i utforrennet. To år seinare deltok då VM i alpine greiner 1966 vart avvikla i Chile, utan å kunne hevde seg.
Hecher vann ti gullmedaljar i nasjonale meisterskap i åra frå 1960 til 1967. Ho vann kombinasjonen fire år på rad (1960-63) og slalåm tre sesongar etter kvarandre (1960-62), samt storslalåm i 1963 og utfor i 1965 og 1967.
Grunna psykiske problem la ho bort alpinskia sommaren 1967.
DS «Tyrifjord»
DS «Tyrifjord» var eit norsk dampskip. 19. september 1944 vart skipet, saman med DS «Lynx», angripen av 28 bombefly frå dei allierte utanfor Stavenes i Askvoll i Sogn og Fjordane. Ingen på skipet omkom i angrepet. 22. september 1944 vart skipet slepa til Askvoll der det forliste.
Merlänna
Merlänna er ein svensk tettstad i Strängnäs kommun i Södermanlands län i Södermanland. I år 2005 hadde tettstaden 370 innbyggjarar.