cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Waiting av Tom Petty
«The Waiting» er ein song av Tom Petty and the Heartbreakers og den første singelen frå albumet Hard Promises i 1981. Songen nådde 19. plassen på Billboard Hot 100 og toppen av den nye Rock Tracks-lista til magasinet, der han låg seks veker på rad.
The The
Attende til fullt band (1988–2002)
I 1997 spelte The The inn det eksperimentelle albumet Gun Sluts, men det vart ikkje gjeve ut då selskapet meinte det var altfor ukommersielt. The The braut den 18 år lange avtalen med Sony og flytta til Interscope, på etiketten til Trent Reznor, Nothing Records.
The Waiting av Tom Petty
I popkulturen
Songen vart nytta i ein episode av The Simpsons kalla «The Cartridge Family». «The Waiting» vart òg nytta i marknadsføringa av femte sesongen av komiserien The Office.
The The
Attende til fullt band (1988–2002)
I 2000 gav The The, som no bestod av Johnson, Schermerhorn, Nashville-bassisten Spencer Campbell og New Jersey-trommeslagaren Earl Harvin, ut NakedSelf og la ut på ein lang verdsturné, Naked Tour, som varte i 14 månader. For utanom filmmusikkalbum er NakedSelf det siste studioalbumet The The har gjeve ut.
Den same besetninga spelte inn to nye songar, «Deep Down Truth», med Angela McCluskey på vokal og «Pillar Box Red». Begge songane vart produserte av Clive Langer og Alan Winstanley for samlealbumet 45 RPM: The Singles of The The i 2002.
I juni 2002 spelte The The den einaste konserten sin på Meltdown Festival i Royal Festival Hall i London, som gjester av David Bowie. På dette tidspunktet bestod bandet berre av Johnson og den langvarige venen og samarbeidspartnaren J.G. Thirlwell, òg kjend som Foetus på lydband og lydsløyfer, og den unge filmregissøren Benn Northover på film og video.
Dette er den siste konserten The The har halde så langt. Johnson har skrive på den offisielle nettsida til The The at «Det er ingen planar om konsertar eller turnear i den nærmaste framtida, men det vil utan tvil kome ein ny The The-turné ein gong».
Nyleg aktivitet (2003 til i dag)
Sidan 2003 har den tilbaketrekte Johnson halde seg godt unna ålmenta og hovudsakleg konsentrert seg om filmmusikk for mange dokumentarfilmar, filmar og kunstinstallasjonar.
For den svenske filmskaparen Johanna St Michaels har musikken hans blitt nytta i Best Wishes Bernhard (prisvinnande dokumentarfilm frå 2003), Snapshots From Reality (nomineret til beste internasjonale kortfilm ved Birds Eye View filmfestival ved ICA 2007 i London), The Track (2007), Going Live (2008), The Island Amid the Worlds (2010) og Bilder av Dina (2010). Det siste samarbeidet mellom Johnson og St Michaels, Penthouse North hadde premiere ved Hot Docs Canadian International Documentary Festival i mai 2014.
For den engelske regissøren Nichola Bruce har The The skrive musikk for dokumentaren One Man Show: Dramatic Art of Steven Berkoff (1995) og ein dokumentarfilm om månelandingane til Apollo, Moonbug, som var ferdig hausten 2010 og vann juryprisen i 2011 ved Houston internasjonale filmfestival. Filmmusikken kom ut i 2012 som volum 2 på Cineola.
Je t'aime Infiniment, ein film av den libanesiske filmskaparen Corine Shawi og den danske regissøren Nikolaj Bendix Skyum Larsen var ferdig i 2010. Det siste filmsamarbeidet mellom Johnson og Larsen er End Of Season ein tyrkisk film som hadde premiere i Istanbul i januar 2014. The The skreiv musikk til begge.
The The-musikken har blitt brukt i mange filmar gjennom åra, frå kultklassikarar som Jürgen Muschalek-filmen (Muscha) Decoder («Three Orange Kisses From Kazan») og Gregg Araki-filmen Nowhere («Love is Stronger Than Death») til større filmar som Sylvester Stallone sin Judge Dredd («Darkness Falls»).
I mai 2007 gav The The ut ein nedlastbar singel på nettsida si, kalla «Mrs. Mac». Det var ein sjølvbiografisk song om den første skuledagen til Johnson i Stratford i Aust-London. Johnson spelte alle instrumenta sjølv.
Samstundes vart det annonsert eit komande The The-album kalla The End of the Day med forskjellige songar frå katalogen til The The framført av somme av favorittartistane til Johnson, som Elysian Fields, J.G. Thirlwell, Thomas Leer, Elbow, Rob Ellis, John Parish, Anna Domino, Meja, Angela McCluskey, Ergo Phizmiz, «Rustin Man» eller Paul Webb og fleire. Så langt er albumet framleis under arbeid, men ein kan høyre førehandsvisning på den offisielle nettsida til bandet.
Tidleg i 2015 fortalte Johnson til magasinet Uncut at han skreiv på det første vokalbaserte The The-albumet sidan Nakedself i 2000. Albumet vart då sagt å vere planlagt for utgjeving i 2016.
Offisielle medlemmar
Matt Johnson er det einaste permanente medlemmet i The The. Frå 1983 til 1988 (og igjen frå 2002 til i dag), var han det einaste offisielle medlemmet.
Offisielle bandmedlem har vore:
Samarbeidspartnarar
Følgjande artistar var ikkje offisielle medlemmar av The The, men bidrog til forskjellige prosjekt med bandet.
Samlealbum
Eksklusive The The-songar finst på følgjande samlealbum av forskjellige artistar:
Uutgjevne album, avgrensa utgåver og promoalbum
Gjennom karrieren til The The/Matt Johnson finst det fleire heile album som aldri er blitt gjevne ut kommersielt. Trass i at dei ikkje finst på plata, har Johnson inkludert desse albuma i nesten alle offisielle diskografiar som bandet har skrive opp.
Singlar
Sjå òg: «Solitude» (EP) som kom ut i desember 1999 med remiksar av The The-songar, mellom anna «That Was the Day», ein versjon av hitsingelen deira, «This Is the Day».
Midgley Reefs
Midgley Reefs er ei gruppe tidvassøyar og rev som ligg utanfor vestsida av Midgley Island i Windmill Islands. Dei vart oppdaga frå eit lite fartøy frå Wilkes Station i 1961 og vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter Midgley Island.
Lawra Somby
Lawra Westerfjell Somby er ein norsk samisk joikar og poet. Han er mest kjend som éin av dei to frontfigurane i bandet Adjágas. Han har samarbeida med bandet Turdus Musicus, og har hatt ei hovudrolle i stykket Samisk Rebell i den Samiska Teatern.
Songen Back in Black
«Back in Black» er ein song av det australske rockebandet AC/DC. Han vart gitt ut som den andre amerikanske singelen frå deira sjuande album med same namn i 1980 på Atlantic Records. Han er kjend for det innleiande gitarriffet sitt. Låten vart skriven som ei hyllest til den tidlegare vokalisten deira Bon Scott, som døydde i februar 1980. I 1981 nådde han 37. plassen på Billboard Hot 100. I 2012 vart han nummer 65 i Australia og nummer 27 i Storbritannia.
I januar 2018 vart «Back in Black» rangert som nummer 22 på lista til Triple M «Ozzest 100», dei «mest australske» låtane gjennom tidene. Songen er med i filmane Iron Man, Megamind, The Muppets, The Smurfs, Spider-Man: Far from Home, Family Guy og andre filmar og TV-seriar.
Bakgrunn
Låten er kjend for sitt innleiande gitarriff og var AC/DC sin hyllest til den tidlegare vokalisten deira Bon Scott. Etterfølgjaren hans Brian Johnson fortalde til magasinet Mojo i 2009 at då bandet bad han om å skriva ein tekst til denne songen, «sa dei, 'det kan ikkje vera morbid – det må vera for Bon og det må vera ei feiring. Han la til: «Eg tenkte: 'Vel, ikkje noko press der, då' (ler). Eg skreiv berre det som fall meg inn, noko som på det tidspunktet verka som hokuspokus. 'Ni liv. Katteauge. Misbrukar kvart einaste av dei og løper løpsk. Men gutane skjønte det. Dei såg livet til Bon i den teksten.»
Mottaking
I 2010 låg denne låten på andreplassen i Triple M Melbourne si Ultimate 500 Rock Countdown i Australia. Topp 5 var alle AC/DC-låtar.
Sal
Som singel nådde «Back in Black» 37. plassen i USA som ei topplassering på Billboard' Hot 100-lista i 1981, og dessutan nr. 51 på Billboards Top Tracks-liste, som debuterte i mars 1981. «Back in Black» fekk RIAAs Master Ringtone Sales Award (gull og platina) i 2006 og nådde 2× Platina-status i 2007. Han vart offisielt lista på dei britiske hitlistene etter 31 år, med ei topplassering på 27. plassen etter at musikken til bandet vart tilgjengeleg på iTunes. Han nådde òg toppen av UK Rock Charts same veke.
Sampling
I 1984 sampla Beastie Boys «Back in Black» utan løyve for låten «Rock Hard». I 1999, då dei ønskte å inkludera denne på ei kommande CD-samling, søkte dei om løyve, men AC/DC nekta. Mike D frå Beastie Boys siterte Malcolm Young si grunngiving for å nekta som følgjer: «Har ikkje noko i mot dykk karar, men me støttar berre ikkje sampling».
Andre versjonar
To konsertversjonar av songen dukka seinare opp på begge versjonane av albumet Live, og dessutan den australske turnéutgåva av Stiff Upper Lip. Han har vorte spelt inn av ei rekkje artistar, mellom anna Living Colour og Shakira. I 2007 spelte Troy «Trombone Shorty» Andrews & Orleans Avenue songen på New Orleans Jazz & Heritage Festival. I 2017 framførte Muse låten på Readingfestivalen med Brian Johnson på vokal; dette var Johnsons første opptreden på nesten to år, sidan han tidlegare vart beordra til å stoppa konsertframføringar for å forhindra ytterlegare høyrselsskadar.
Fylkesveg 6594
Fylkesveg 6594 går mellom Ler i Melhus kommune og Hyttfossen i Klæbu kommune. Vegen er 12,4 km lang.
Han tar av frå E 6 ved Ler og går austover til Hyttfossen.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 712 i Sør-Trøndelag.
Jens Dunker
Utdanning og virke
Dunker gjekk på Den kongelige tegneskole i 1910-11 og studerte 1911-14 ved Technische Hochschule i Dresden. Etter eksamen der var han på ei rekkje studiereiser og var assistent ved fleire arkitektkontor i Kristiania: Morgenstierne & Eide, Arnstein Arneberg og Harald Hals. I 1919 etablerte han eigen arkitektpraksis. Same året fekk han eit gjennombrot då han vann førstepremie i ein arkitektkonkurranse om bygg til Det Nye Teater saman med Gudolf Blakstad.
Teaterbygget kan illustrera både Dunker og Blakstad si utvikling og gjennombrotet til funksjonalismen i Noreg. Dunker byrja som nyklassisist og bevega seg over i funksjonalismen. Bygget var planlagd for Uranienborgveien 11, men blei oppført i Rosenkrantz' gate 10 først i 1927-29. Vinnarutkastet i konkurransen var i rein nyklassisk stil, mens det endelege resultatet i dag kan gjenkjennast som «funkis», ikke minst fasaden.
Dunker leverte viktige bidrag til norsk funksjonalisme gjennom ulike bygningstypar: bygardar, bustadblokker, rekkjehus, villaer, teater og hotell. Han dreiv også restaureringsarbeid ved Oscarshall, ved fleire kyrkjer og ikkje minst som slottsforvaltar frå 1938 til 1962 (med avbrot i 1942-45, då han blei hindra av NS). Dunker blei premiert i ei rekkje konkurransar, og han bidrog også med prosjekt som ikkje blei gjennomført, sjølv om nokre av dei blei innkjøpt.
I tillegg til det reint arkitektoniske var Dunker oppteken av møblar og brukskunst. Han utforma til dømes inventaret til Leirskogen kyrkje i Sør-Aurdal. Han skreiv også ein god del om brukskunst for Foreningen Brukskunst, og var ein flittig bidragsytar til tidsskriftet Byggekunst. I tillegg var han ein dyktig teiknar. Norsk Arkitektmuseum har mange av penneteikningane hans, særleg frå utanlandsturar der han studerte arkitektur.
Dunker hadde ei rekkje tillitsverv i Oslo Arkitektforening og Norske arkitekters landsforbund (han var periodevis visepresident i sistnemnde). Han blei tildelt ei rekkje ordenar og medaljar, mellom dei St. Olavs Orden (1945) og Kongens fortjenstmedalje i gull, og fleire utanlandske ordenar.
Dunker er gravlagd ved Vår Frelsers gravlund.
Arbeid i utval
(I Oslo med mindre anna er nemnd.)
Salomonbreen
Salomonbreen er ein isbre som flyt sør og ut i Hamilton Bay, ved austenden av Sør-Georgia. Han vart namngjeven av Den tyske antarktisekspedisjonen under Wilhelm Filchner i 1911-12.
The Downeaster Alexa
«The Downeaster 'Alexa'» er ein song skriven og framført av Billy Joel for det 11. studioalbumet hans, Storm Front frå 1989. Songen vart gjeven ut som den fjerde singelen frå albumet og nådde 57. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100 i 1990. Songen finst òg på Greatest Hits Vol. 3 frå 1997.
Innhald
Personen i songen er ein fattig fiskar utafor Long Island, som finn det stadig vanskelegare å få endene til å møtast og halde på båten sin. Fiskaren syng om fiskebestanden som har vorte uttømt («I know there's fish out there, but where God only knows») og miljøreguleringar («Since they told me I can't sell no stripers») som gjer det vanskeleg for folk som han å overleve, særleg når heimøya hans vert omgjort til dyre sommarferiestader for dei rike («There ain't no Island left for Islanders like me»). Teksten referer til Block Island Sound, Montauk, Martha's Vineyard, Nantucket og Gardiners Bay.
Sjølv om songen handlar om ein oppdikta person, skildrar han situasjonen til fiskarar frå Long Island på denne tida. Joel hadde alltid sympati for hardtarbeidande arbeidsfolk som arbeidde til sjøs, og vart til og med arrestert under ein demonstrasjon til støtte for desse fiskarane.
Alexa er namnet på dotter til Joel, Alexa Ray Joel. «The Alexa» var ein båt som Joel eigde
As Sawm
As Sawm er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Nordisk Språkteknologi Holding AS
Nordisk Språkteknologi Holding AS, eller NST, var eit norsk språkteknologisk firma som heldt til på Voss. NST vart grunnlagt i 1997, og hadde fokus på talebasert språkteknologi for norsk.
Paramillotapakulo
Paramillotapakulo (Scytalopus canus) er ein fugl i tapakulofamilien. Han er endemisk for Colombia med utbreiing i to små åtskilde område i nordvestlege fjellkjeda av Andes, Cordillera Occidental.
Skildring
Paramillotapakuloar liknar andre Scytalopus-tapakuloar, samla sett einsfarga mørk grå fjørdrakt, manglar det brune området på lågare flankar og undergump slik som mange andre i slekta inkludert den nærskylde paramotapakulo. Han har ei kroppslengd på 10,5 centimeter og veg ca. 13 til 16 gram.
Paramillotapakulo er endemisk for fuktige høglandskratt i Cordillera Occidental i Colombia. I dag er han berre kjent frå Páramo de Paramillo og Páramo de Frontino. Utbreiinga er avgrensa til ei smal stripe vegetasjon ved tregrensa, mellom beltet av fjellskog og páramo-grassletter høgre opp. Denne stripa av kratt, småtre og polylepisskog er ofte berre hundre meter brei. Høgda over havet kan vere 3050–4000 moh.
Populasjonen er estimert til å ligge mellom 375 og 1500 individ og er trudd å vere minkande. Når han i tillegg er kjent frå berre eit mindre ubreiingsområde, har han IUCN-status som sterkt truga. Medan han lokalt er vanleg, er det estimerte arealet av eigna habitat innanfor det kjente utbreiingsområdet av paramillotapakulo berre 3 km² totalt. Og av det er berre 0,1 km² effektivt verna. Páramo de Paramillo er ein nasjonalpark, men mykje dårleg verna.
Taksonomi
Dette taksonet har tradisjonelt omfatta den meir utbreidde S. opacus som ein underart, og då under fellesnamnet paramotapakulo, eit namn som i dag utelukkande blir brukt for S. opacus. Dei to har ulike læte, noko som førte til at dei vart delt inn i separate artar i 2010.
Om tapakuloar generelt
Tapakuloar lever i tett vegetasjon på eller nær bakkenivå og finst hovudsakleg i fjellområda i utbreiingsområdet sitt. Dei kan vere særs krevjande å observere ettersom dei spring i underskogen på ein musaktig måte. Artane er terrestriske, har korte venger og fuglane har derfor dårlege flygeevner. Dei har kraftige bein, godt egna til livet på grassletter og i underskog. Stjerten er oppreist. Dei vert enklast oppdaga og identifisert med hjelp av kjenneteikn i songen.
Snauflangre
Snauflangre (Epipactis phyllanthes) er ei plante i flangreslekta Epipactis i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae. Arten lever i barskog eller lauvskog i den nordlige og vestlege delen av Europa, men finst ikkje i Noreg.
Systematikk
I den svenske Artdatabanken er det oppgitt at snauflangre har tre underartar i Sverige:
Atle Sommerfeldt
Atle Sommerfeldt er ein norsk teolog. Han har vore biskop i Borg bispedømme sidan 2012.
Snauflangre
Utbreiing
Arten (dansk namn nikkende hullæbe) er relativt sjelden i Danmark, men har spreidde veksestader i fleire landsdelar og er rekna som livskraftig (LC).
Morrell Reef
Morrell Reef er eit rev som ligg like utanfor søraustkysten av Bouvetøya, kring 700 meter nord for Kapp Fie. Det vart først kartlagd i 1898 av den tyske ekspedisjonen under Karl Chun. Det vart kartlagd på ny i desember 1927 av ein norsk ekspedisjon under kaptein Harald Horntvedt. Det vart namngjeve etter kaptein Benjamin Morrell, ein amerikansk selfangar som vitja nordvestsida av Bouvetøya på «Wasp» i 1822, som kan ha vore den første som gjekk i land på øya.
Atle Sommerfeldt
Atle Sommerfeldt er gift med Marianne Uri Øverland. Paret har ei dotter som dei adopterte i Botswana.
Fylkesveg 6602
Fylkesveg 6602 går mellom Gimse og Holem i Melhus kommune. Vegen er 2,7 km lang.
Snauflangre
Utbreiing
Snauflangre (engelsk namn green-flowered helleborine) er ganske vanleg sør i England med spreidde funnstader lenger nord og i Wales, men ikkje i Skottland. I den britiske raudlista har arten status som livskraftig (LC), på same måte som lokalt i England, medan han er rekna som sårbar (VU) i Wales. I Irland er arten sjeldsynt og er rekna som sterkt truga (EN).
Kaviar
Kaviar (gjennom fransk og italiensk frå tyrkisk khāvyār) er ei matvare laga av rogn frå visse fiskeslag, hovudsakleg stør. Som det beste kaviarslaget reknar ein rogn frå sterletten (Acipenser ruthenus). Elles bruker ein rogn frå mange ulike fiskeslag til å laga kaviar. Kaviar kan etast ukokt, frisk eller salta.
Snauflangre
Hybridar
Hybriden mellom snauflangre og skogbreiflangre (Epipactis helleborine ssp. helleborine × phyllanthes eller Epipactis ×bruxellensis) er registrert i Sverige og er funnen i herbariemateriale frå Sjælland i Danmark. Hybriden med raudflangre (Epipactis atrorubens × phyllanthes) er òg funnen i Sverige. Det første kjende funnet i verda av hybriden mellom snauflangre og grønflangre (Epipactis leptochila × phyllanthes) vart registrert i ein skog på Lolland i år 2000.
Kaviar
Kaviar frå stør
Kaviar frå stør blir ofte kalla ekte kaviar. Den største produksjonen finn stad i Russland ved elvene som renn ut i Kaspihavet og Svartehavet.
Fylkesveg 6602
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 732 i Sør-Trøndelag.
Kaviar
Kaviar frå stør
Den beste kaviaren er laga av rogn teken ut før ho har mogna, og blir lagt med berre tre prosent salttilsetjing i små blikkdåsar eller glas som må haldast avkjølt. Han er ein grautaktig, svartgrøn masse av rognkorn på ca. 2 mm i tverrmål.
Kaviar frå annan fisk
Ein nyttar også rogn frå aure, sik, lagesild, gjørs, gjedde, rognkjeks, makrell, lodde og torsk til kaviar. Den norske torskerognkaviaren er mykje brukt, som oftast lettrøykt og krydra. Rogna til denne kaviaren blir sukkersalta og lagra på tynner før han blir brukt.
Thea Bjørseth
Thea Minyan Bjørseth er ein norsk skihoppar og kombinertrennar, medlem i Lensbygda sportsklubb. Ho vann bronse med Noreg i lagtevlinga under Ski-VM 2021 i Oberstdorf.
Sean Lennon
Sean Taro Ono Lennon er ein amerikansk musikar og komponist. Han er kjend som Sean Lennon, og var det einaste barnet til John Lennon og Yoko Ono.
Bakgrunn
Sean Lennon var det einaste barnet til Lennon og Yoko, og blei fødd på faren sin 35-årsdag. Han er halvbror til Julian Lennon og Kyoko Chan Cox. Far og son hadde eit nært forhold, og Lennon passa på sonen til han blei drepen i desember 1980. John Lennon dediserte fleire songar til Sean, blant dei mest kjende er «Beautiful Boy» frå albumet Double Fantasy.
Karriere
Lennon fekk ein tidleg start innan musikken. Som femåring fortalde han ei historie på mora sitt album Season of Glass (1981). Lennon fortsette å bidra til mora sine verk gjennom barndommen, og blei kreditert som produsent på soloalbuma hennar It's Alright (I See Rainbows), Starpeace og Onobox. Som sekstenåring skreiv Lennon songen «All I Ever Wanted» saman med Lenny Kravitz, som kom ut på albumet Mama Said (1991). I 1995 hadde Sean Lennon skipa musikkgruppa IMA med Sam Koppelman og Timo Ellis, som akkompagnerte Yoko Ono på albumet Rising. Lennon opptredde også i filmar, som i Michael Jackson sin «Moonwalker» frå 1988 og som tenåring som opplevde visjonar av Escher-verk i Sony sin promo-kortfilm Infinite Escher (1990).
I 2006 gav Lennon ut Friendly Fire. Saman med kjærasten Charlotte Kemp Muhl skip han plateselskapet Chimera Music, og byrja skriva filmmusikk i 2009 med musikk til Rosencrantz and Guildenstern Are Undead, regissert av venen Jordan Galland.
Kemp Muhl og Lennon har også skipa eit band, The Ghost of a Saber Tooth Tiger, som først opptredde på Radio City 14. februar 2008. Debutsingelen deira «Jardin Du Luxembourg» kom ut 6. juli 2010 og debutalbumet Ghost of a Saber Tooth Tiger (Acoustic Sessions) kom ut 26. oktober 2010. Lennon har også samarbeida med Kemp Muhl for ei ny gruppe, Kemp and Eden, som debuterte våren 2012.
Boyacastifthale
Boyacastifthale (Synallaxis subpudica) er ein fugl i omnfuglfamilien. Han er endemisk for Colombia med kjent utbreiing avgrensa til eit lite område ved Bogota og nordaust for byen.
Skildring
Boyacastifthalen er ein liten omnfugl med kroppslengd på rundt 17 til 18 centimeter inklusive den lange halen med to tuppar. Krona og vengefjørene er raudbrune, ryggen og halen brun, elles er denne stiftehalen gråleg med innblanda brunt på undersida og med ein mørk strupeflekk.
Han lever helst i utkanten av skog og gjenreist skog, i utkanten av våt tåkeskog, mellom 2100 og 3200 moh.
Storleiken på populasjonen er rekna som stabil, men han er ikkje estimert. Arten er skildra som vanleg i utbreiingsområdet, og IUCN har kategorisert han som livskraftig, LC.
Maxime Weygand
Maxime Weygand var ein fransk offiser. Han er kjent for å ha kjempa mot den tyske invasjonen i 1940, for seinare å samarbeide med det tyskvenlege Vichy-regimet.
Under første verdskrigen var Weygand stabssjef under Ferdinand Foch, først som oberstløytnant og seinare som til generalmajor.
Då Maurice Gamelin fekk sparken som fransk øvstkommanderande i mai 1940 overtok Weygand jobben. Weygand kom raskt til den oppfatninga at vidare kamp var nyttelaus, og gjekk inn for ein fredsavtale med tyskarane.
Weygand vart så forsvarsminister i Philippe Petain si Vichy-regjering. Seinare vart han leiar for dei franske koloniane i Nord-Afrika. Han vart avsett og internert i Tyskland i 1942.
Etter krigen vart Weygand skulda for samarbeid med Tyskland, og vart internert i Val-de-Grâce. Han vart likevel lauslaten i 1946, og endeleg frikjent i 1948.
Valentina Vezzali
{{MedaljeBronse| London 2012 | Florett individuelt]] {{MedaljeKonkurranse|VM i fekting}} {{MedaljeGull| Haag 1995 | Florett lag}} {{MedaljeGull| Cape Town 1997 | Florett lag}} {{MedaljeGull| 1998 La Chaux-de-Fonds | Florett lag}} {{MedaljeGull| 1999 Seoul | Florett}} {{MedaljeGull| 2001 Nimes | Florett}} {{MedaljeGull| 2001 Nimes | Florett lag}} {{MedaljeGull| 2003 Havana | Florett}} {{MedaljeGull| 2004 New York | Florett lag}} {{MedaljeGull| 2005 Leipzig | Florett}} {{MedaljeGull| 2007 St.Petersburg | Florett}} {{MedaljeGull| 2009 Antalya | Florett lag}} {{MedaljeSølv| 1994 Athen | Florett}} {{MedaljeSølv| 1994 Athen | Florett lag}} {{MedaljeSølv| 2006 Torino | Florett}} {{MedaljeSølv| 2006 Torino | Florett lag}} {{MedaljeBronse| 1995 Haag | Florett}} {{MedaljeBronse| 1998 La Chaux-de-Fonds | Florett}} {{MedaljeBronse| 2010 Paris | Florett}} {{MedaljeKonkurranse|EM i fekting}} {{MedaljeGull| Plovdin 1998 | Florett}} {{MedaljeGull| 1999 Bolzano | Florett}} {{MedaljeGull| 2001 Koblenz | Florett}} {{MedaljeGull| 2009 Plovdin | Florett}} {{MedaljeGull| 2010 Leipzig | Florett}} {{MedaljeGull| 1999 Bolzano | Florett lag}} {{MedaljeGull| 2001 Koblenz | Florett lag}} {{MedaljeGull| 2009 Plovdin | Florett lag}} {{MedaljeGull| 2010 Leipzig | Florett lag}} {{MedaljeSølv| 2003 Bourges | Florett}} {{MedaljeSølv| 2007 Gand | Florett}} {{MedaljeSølv| 2003 Bourges | Florett lag}} {{MedaljeBronse| 2003 Linz | Florett}} {{MedaljeBronse| 1998 Plovdin | Florett lag}} {{MedaljeBotn}} Maria Valentina Vezzali ({{fødd|14. februar|1974|fødestad = i Jesi|Vezzali, Valentina}}) er ein italiensk fektar som har vunne fem OL-gull i florett. Hun er den første fektaren i OL-historia som har vunne individuelt gull i florett i tre OL på rad – Sydney 2000, Athen 2004 og Beijing 2008. I London 2012 fekk ho individuell bronse. Ho har og vunne elleve VM-gull, fem i individuelle konkurransar (1999, 2001, 2003, 2005, 2007) og i tillegg seks i lagkonkurransar (1995, 1997, 1998, 2001, 2004, 2009). Ho har og fire sølvmedaljar (to individuelle, og to med det italienske laget), og to bronsemedaljar
I EM har ho vunne åtte gullmedaljar, tre sølvmedaljar og to bronsemedaljar.
Schraderbreen
Schraderbreen er ein liten isbre som flyt til enden av Wilson Harbour på sørkysten av Sør-Georgia. Han vart kartlagd av Den tyske antarktisekspedisjonen under Wilhelm Filchner i 1911-12, og kalla opp etter dr. K. Schrader, leiaren for den tyske gruppa under Det internasjonale polaråret ved Royal Bay i 1882-83.
Loreen
Lorine Zineb Nora Talhaoui, kjend som Loreen, er ein svensk songar og låtskrivar. Ho har tidlegare delteke i Idol, og representerte Sverige i Eurovision Song Contest 2012, der ho vann med songen «Euphoria».
Bakgrunn
Loreen vart fødd i Stockholm i 1983, men flytte seinare til Västerås, der ho voks opp. Begge foreldra hennar er marokkanske. Fyrste gongen Loreen vart kjend som musikar var då ho deltok i den svenske versjonen av Idol i 2004. Der vart ho den siste som vart røysta ut før finalen og enda på fjerdeplass.
Etter Idol var ho ei tid tilsett som programleiar for den svenske kanalen TV400. Dessutan vart ho nytta som røystskodespelar i den svenske dubbinga av Shrek den tredje i 2007 og i Smurfene i 2011.
I 2011 deltok ho i Melodifestivalen med songen «My Heart Is Refusing Me», men slo ikkje gjennom. Den svenske Eurovision-representanten dette året vart i staden Eric Saade.
I Melodifestivalen 2012 forsøkte Loreen på nytt med songen «Euphoria». Denne gongen vann ho tevlinga med 268 poeng, 70 poeng meir enn andreplassen, Danny Saucedo. Ho fekk dermed representere Sverige i Eurovision Song Contest 2012 i Aserbajdsjan.
Eurovision Song Contest 2012
Same veka som finalen gjekk av stabelen kom det til «diplomatisk krise» mellom Aserbajdsjan og Sverige etter at Loreen fekk møta menneskerettsforkjemparar i landet. Ei aserbajdsjansk avis skreiv nemleg at den svenske ambassadøren i landet, Mikael Eriksson, skulle ha oppfordra Loreen til å koma med politiske ytringar frå scena. I tillegg var ho nær ved å verte diskvalifisert då ho fekk spørsmål om menneskerettssituasjonen i Aserbajdsjan av di det ikkje er lov å blande inn politikk i Eurovision Song Contest.
«Euphoria» vann finalen med 372 poeng, og sette rekord i å få flest tolvpoengarar. «Euphoria» fekk tolv poeng frå heile 18 ulike land.
Moorhead
Moorhead er ein by i Clay County i delstaten Minnesota i USA. Byen er den folkerikaste i det nordvestlege Minnesota. Moorhead ligg på austbreidda av Red River, med byen Fargo i Nord-Dakota på motsett side av elva. Fylkessetet for Clay County ligg i byen.
Ved folketeljinga i 2020 hadde Moorhead eit folketal på 44,505.
Byen blei planlagd i 1871 og gjeven namn etter William Galloway Moorhead, som var tilsett ved Northern Pacific Railway.
Moorhead er kjend som ein studentby. Byen har fem lærestader som tilbyr høgare utdanning. Det privateigde Concordia College vart grunnlagt i 1891 av norske innvandrarar, og legg særleg vekt på kultur, religion og helsefag. Vidare har byen ei avdeling av Minnesota State University, høgskulane Minnesota State Community and Technical College, Globe University/Minnesota School of Business, samt Rasmussen College. Moorhead vart grunnlagt i 1871.
I Moorhead finn ein «Hjemkomst Center» med Gokstadskipkopien «Hjemkomst», som vart segla til Noreg i 1982. I senteret ser ein og «The Moorhead Stave Church», kopi av  Hopperstad stavkyrkje, i Vik i Sogn.
Folkesetnad
92,0 % av ibuarane i Moorhead er kvite, medan latinos utgjer 4,1 % og er den største minoriteten. Av ibuarane med europeiske anar dominerer folk av norsk og tysk avstamming, med høvesvis 36,1 og 36,0 %.
Verdscupen i langrenn 1989/Menn
Verdscupen i langrenn for menn i 1989-sesongen omfatta 12 individuelle tevlingar og 5 stafettar. Tevlingane tok til 10. desember 1988 og vart avslutta 12. mars 1989. Dei 12 individuelle renna bestod av seks tevlingar over 15 kilometer, fire over 30 km og to 50-kilometerar. Renna fann stad i Ramsau am Dachstein (2) i Austerrike, Bohinj i Jugoslavia, Val di Sole i Italia, Kavgolovo (2) i Sovjetunionen, Nové Město na Moravě (2) i Tsjekkoslovakia, Lahti (5) i Finland, Oslo (2) i Noreg og Falun (2) i Sverige.
Grepa og Mjelva Fabrikker
Grepa og Mjelva Fabrikker var ei industribedrift i Ørsta på Sunnmøre som eksisterte i tida 1929–2008, og som produserte komfyrar, omnar og andre produkt, under merkenamnet Grepa.
Historie
Hotelleigaren Karl Johan Mjelva (1871-1928) starta i 1910 ein av dei første komfyrfabrikkane i landet, «Mjelvas Varmeapparatfabrik», på Geiranger. I 1919 vart fabrikken flytta til Veblungsnes og fekk namnet «Mjelvas Elektriske Ovnsfabrik». Verksemda kom i økonomiske vanskar og vart ei tid driven av banken. Då banken litt etter kom under administrasjon, vart det gjort vedtak om å selje komfyrfabrikken. Prisen vart sett til kr 70.000,-.
Ein annan medverkande årsak til lokaliseringa var låneavtalen som Havtor Hovden gjorde med Olaf Devold: den nye fabrikken skulle leige, og seinare kjøpe, hus og anlegg som låg att etter Ørsten Cement & Betonstøperi som hadde gått konkurs i 1922. Største aksjonæren, som var blitt sitjande att med eigedomane i konkursboet, var nettopp Olaf Devold.
Etablering i Ørsta 1929
I Ørsta Avis for april 1929 kunne ein lese at ingeniør Hovden hadde forhandlingar med kommunen, og i løpet av sumaren vart varelager, maskiner og utstyr flytta på to båtlaster frå Veblungsnes til Ørsta. Det første produksjonslokalet vart etablert i murhuset som var blitt bygt i 1917 for Ørsten Cement & Betonstøperi og som hadde vore nytta til silo og sorteringsverk for sand. Heilt i byrjinga av september var fabrikken i gang og arbeidde for full køyr. I eit intervju 3. september 1929 fortalde Havtor Hovden at ikkje alt var heilt på plass, men han var godt nøgd med arbeidstilhøva og arbeidsfolket i Ørsta. Han meinte at alt låg til rette for at dei kunne lage ein god og billig komfyr som likevel heldt mål i samanlikning med dei beste og dyraste merka. Det nye selskapet måtte ha eit nytt namn. Mjelva-namnet ville han behalde, det var godt innarbeidd i marknaden for elektriske apparat, men han trong eit nytt merkenamn for komfyren. Under ein tur til Oslo var Havtor Hovden ein dag på Stortorvets Gjæstgiveri saman med forretningsforbindelsar, og det vart diskusjon om namnevalet. Han hadde sjølv ei meining om at det måtte vere eit kort namn, som skulle slutte på bokstaven a. Om litt kom reklamemannen Thor Bjørn Schyberg (frå Forenede Annonsebyråer A/S) og høyrde diskusjonen. Han sa då nokså snøgt: «Da må det bli Grepa!» Havtor Hovden fengde straks på forslaget, opna lommeboka og tok fram ein 100-kroning som han gav til Schyberg som takk og betaling, og dermed var merkenamnet eit faktum.
År med god utvikling
Havtor Hovden var først og fremst ein særs dugande ingeniør, og var heile tida oppteken av å betre og rasjonalisere produksjonen. Hans filosofi var at produktet skulle vere funksjonelt og ha høg teknisk kvalitet, utsjånaden fekk kome i andre rekke. Men Havtor Hovden var òg ein dugande industrileiar og han bygde opp «Grepa» til å verte ei landskjend bedrift for produksjon av komfyrar, som fekk det omdømet at dei laga både tidsmessige og solide produkt. Ein Grepa-komfyr var usliteleg, heitte det, og han gjekk gjerne i arv.
Dagfinn Hovden, son til Havtor Hovden og leiar av Grepa i tida 1965-1980, omtala åra 1953-1963 som dei beste i bedrifta si historie. Med 100 tilsette vart det i desse åra produsert meir enn 10 000 komfyrar årleg, i tillegg til mange tusen varmeomnar, barnevogner og trø-bilar for born. Men i byrjinga av 1960-åra møtte selskapet etter kvart stendig sterkare konkurranse frå dei store, internasjonale komfyrprodusentane, og salet stagnerte. I 1972 vart det gjort avtale med STK/ITT (Standard Telefon og Kabelfabrikk) noko som auka omsetninga, men pressa prisane ned. Fabrikken produserte i denne tida komfyrar og matbodkjølarar som vart marknadsført under merket ITT. Etter 13 år vart samarbeidet avslutta.
Produkt som vart marknadsført under merkevarenamnet Grepa:
Eigarskifte og nedlegging
I 1988 byrja eit nytt avsnitt i soga om Grepa og Mjelva Fabrikker då selskapet vart seld til Forste OY, eit finsk selskap som høyrde til Helkama-konsernet. Firmanamnet vart endra til Grepa Forste AS, seinare endra til Helkama Grepa AS. Dei nye eigarane ville flytte fabrikken ut av Ørsta sentrum og samstundes var kommunen interessert i å få utvikle det gamle fabrikkarealet til eit kjøpesenter. Ørsta kommune kjøpte fabrikktomta for 30 millionar kroner og ny fabrikk på 10.000 m2 vart bygd på Mosmarka i Ørsta. Bygget var finansiert med 55% av Ørsta kommune og resten lånefinansiert via Volda og Ørsta Sparebank.
I samband med flyttinga til Mosmarka vart heile det gamle industrianlegget i Ørsta sanert, og er i dag dominert av parkeringsplassar og kjøpesenter. Då med unnatak av éit hus som er teke vare på: kunsthuset - det opphavlege murhuset frå 1917. Kommunen tok over dette huset og det vert no nytta av Volda og Ørsta Kunstlag til utstillingar. I tillegg huser bygget eit kontor for turistinformasjon.
Sumaren 2002 var det nye fabrikkbygget ferdig og Helkama Grepa AS kunne halde fram med produksjonen i nye, tidsmessige lokale, der dei mest moderne hjelpemiddel vart tekne i bruk. Men produksjonen i den nye fabrikken skulle vare berre i seks år; sjølv om fabrikken i Ørsta gjekk med overskot og det var gjort store investeringar i maskiner og anlegg, valde Helkama-konsernet å legge ned. Hovedgrunnen til dette var truleg at konsernet hadde store tap på sal av kvitevarer og i 2007 gjorde dei vedtak om å selje heile produksjonselskapet for kvitevarer til det italienske Candy Group. Måndag 30. juni 2008 passerte den siste ekte Grepakomfyren samlebandet i Ørsta og den då eldste komfyrfabrikken i Noreg var historie.
1937 var det første året då omsetninga til Grepa og Mjelva Fabrikker passerte 1 million. I alle år seinare var omsetninga jamt aukane, og det siste året (2007) hadde fabrikken ei omsetning på om lag 120 mill.
Fylkesveg 6604
Fylkesveg 6604 går mellom Tislauan og Gimse i Melhus kommune. Vegen er 6,6 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 734 i Sør-Trøndelag.
Grepa og Mjelva Fabrikker
Eigarskifte og nedlegging
Bedriftsleiarar gjennom tidene:
Atlas i ryggsøyla
Atlas (C1, fyrste halsvirvel) er den øvste halsvirvelen i ryggsøyla. Den er namngjeven etter Atlas i gresk mytologi fordi den støttar «kloden» i hovudet.
Fylkesveg 734
Fylkesveg 734 finst i fleire fylke i Noreg:
Atlas i ryggsøyla
Atlas er den øvste ryggvirvelen, og saman med axis formar den leddet som koplar hovudskallen til ryggsøyla. Atlas og axis er spesialiserte for å tola større dreiing enn vanlege virvlar, og spelar ei stor rolle ved nikking og rotering av hovudet. Atlanto-oksipitalleddet bistår hovudet i å nikke opp og ned. Dens axis sit på axis og virkar som ein dreietapp som bistår atlas og hovudet i rotasjon til sidene.
Atlas sin eigenart er at den manglar kropp. Den er ringforma og er samansett av ein fremre og bakre boge, samt to sideliggjande masser.
Atlas og aksis er av nevrologisk viktigskap fordi hjernestamma strekker ned til axis.
Weyerhaeuser
Weyerhaeuser Company er eit skogindustrikonsern frå Tacoma i Washington i USA, som vart grunnlagd i 1900 av tømmermagnaten Frederick Weyerhaeuser og partnarane hans. Weyerhaeuser er eit av dei største konserna i verda innan skogbruk og treforedling (cellulose, papir, emballasje m.m.) og eig og forvaltar store skogområde (ca. 140 mill. daa) i fleire delar av USA og Canada, samt i Australia, New Zealand og Uruguay. Dei driv òg utstrekt nyplantingsverksemd. Selskapet har eit eige fraktreiarskap over Stillehavet kalla Westwood Shipping Lines. Selskapet har ei omsetning på over 20 milliaradar amerikanske dollar med kring 50 000 tilsette i 18 land (2005).
Nansen Reef
Nansen Reef er eit rev 4,5 nautiske mil (8 km) aust-søraust for Cape George, utanfor nordkysten av Sør-Georgia. Det er kalla opp etter S.S. «Fridtjof Nansen», som råka revet og sokk 10. november 1906.
As Sihib
As Sihib er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Ole Fladager
Ole Henriksen Fladager var ein norsk bilethoggar frå Nord-Aurdal, ein av dei fremste norske skulptørane på 1800-talet.
Liv og gjerning
Fladager var son til ein gardbrukar på garden Flatåker i Nord-Aurdal. Han byrja med treskjering, gjekk deretter på teikneskulen i Christiania. Åra 1853-58 var han elev på kunstakademiet i København og assistent hos professor Herman Bissen.
Etter å ha laga verk over nasjonalromantiske tema reiste han i 1858 til Roma og budde der resten av livet. Sidan arbeidde han helst med religiøse emne, men i alle år nytta han ein klassisistisk stil i utforminga av arbeida sine.
Han laga dåpsenglane i Oslo domkyrkje og Skien kyrkje, og ei byste av statsminister Jørgen Herman Vogt. Dessutan laga han ei dåpsfontene i Ulnes kyrkje i heimbygda Nord-Aurdal. Han tok også del i debatten om Karl Johan-monumentet.
I Roma laga han gravmonumentet til P. A. Munch, som til liks med Fladager sjølv, vart gravlagd der. Både denne marmorbysta og ei av Georg Sverdrup merker «seg ut med ein karakter og ei reisning som er sjeldsynt i tida»
Ei byste av Fladager vart reist på Ivarshaugen i Nord-Aurdal i 1922, etter initiativ frå Valdres historielag. I Oslo er Ole Fladagers gate oppkalla etter han.
Xibe
Xibe er ei folkegruppe som bor i provinsen Xinjiang og Mandsjuria i Folkerepublikken Kina. Folket er ei av dei 55 erkjende minoritetsgruppene i Kina.
Xibefolket, som er av mongolsk opphav, levde opphavleg kring elvane Nonni og Songhua i det sentrale Mandsjuria. Dei var ei av dei ni stammene som Nurhaci sigra over i slaget ved Gure i 1593. Folket var ein viktig alliert for mandsjuarane dår dei danna Qing-dynastiet i Kina i 1644. I samband med at Qianlong-keisaren erobra Dzungaria i 1759, grunnla han ein garnison beståande av xibe i Qapqal, sør for elva Ili.
Størstedelen av dei xibe som framleis bur i Qapqal talar xibe-språket, som vert rekna for ei dialekt av det lite brukte mandsjuiske språket. Dei fleste xibe-folk i Mandsjuria talar stort sett kinesiske dialektar.
A Woman in Love (It's Not Me)
«A Woman in Love (It's Not Me)» er ein song av det amerikanske rockebandet Tom Petty and the Heartbreakers. Han vart gjeven ut i juni 1981 som den andre singelen frå albumet Hard Promises. Singelen nådde 79. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100 chart.
Songen har store musikalske kontrastar, og startar med eit roleg, R&B-aktig vers med ein viss melankoli, før det vert ei dramatisk endring i refrenget, der bandet eksploderer inn i ein hardare rockelåt som i følgje Allmusic er både «lydmessig sjokkerande og vakker».
Donald «Duck» Dunn spelar bass på songen.
Electronic Meditation
Electronic Meditation er debutalbumet til det tyske electronicabandet Tangerine Dream, gjeve ut i juni 1970.
Innspeling og historie
Hausten 1969 møtte Edgar Froese, grunnleggjaren av Tangerine Dream, Klaus Schulze og Conrad Schnitzler. Denne trioen skipa besetninga av Tangerine Dream som spelte inn dette albumet. Det er det einaste Tangerine Dream-albumet med denne besetninga.
Albumet vart spelt inn i eit fabrikklokale dei leigde i Berlin i oktober 1969 med hjelp av ein tospors lydbandopptakar frå Revox. Med seg hadde bandet to andre musikarar: Jimmy Jackson på orgel og Thomas Keyserling på fløyte, men ingen av dei vart førte opp i plateomslaget.
Stilen på albumet var ei unik form for frijazz, elektronisk kunstmusikk og instrumental rock; eller som magasinet Sound on Sound skildra det, «fri elektronisk rock». Instrumenta dei nytta varierte frå vanlege instrument som gitar, orgel, trommer og cello, til sjølvbygde elektroniske apparat av Edgar Froese og «funne lydar» som knust glas, brennande papir og tørre erter i ei sil. Baklengsvokalen på slutten av side to er Edgar Froese som les på baksida av ein ferjebillett frå Dover til Calais. Med den originale plata på vinyl følgde det med ein ballong i coveret. Dette fekk ein òg med den japanske CD-utgåva frå 2004.
Edgar Froese fortalte i 1980 i eit intervju med Neumusik: «I 1969 møtte eg Klaus i Berlin. Han var ein særs dårleg trommis, men han hadde ein slags galskap som eg såg etter. Det var det som skjedde med Tangerine Dream framover. Alle folka som gjekk gjennom bandet kom inn i bandet fordi dei hadde ein slags galskap ved seg. Det er det eg trur. Det er ein slags musikk du ikkje kan skape om du er heilt normal. Electronic Meditation vart laga av absolutt amatørar. Me kunne ikkje utstyret vårt, og då me spelte inn albumet kunne me ikkje få noko plateselskap interessert. Rolf-Ulrich Kaiser var interessert og gav oss noko pengar.» Klaus Schulze fortalte i 1994: «Me spelte inn og turnerte med Electronic Meditation. For meg var det hovudsakleg eit elektronisk album. Edgar spelte gitar, Schnitzler orgel og eg trommer med mange effektar. Me eksperimenterte med mykje tilfeldige greier og skapte våre eigne lydar. Eg hugsar at Conrad hadde ein metallkopp full av glasbitar, som han festa ein mikrofon til og festa til kvar maskin. Eg spelte mange forskjellige perkussive lydar som vart endra av maskinane. Det var flott å vere i eit band som var så open for å eksperimentere.»
Wilbur Bascomb
Wilbur «Bad» Bascomb var ein amerikansk bassist som har spelt på mange jazz- og funkinnspelingar. Han var son av jazztrompetisten Wilbur «Dud» Bascomb, som var medlem av Erskine Hawkins Orchestra og seinare spelte med Duke Ellington ei kort stund. Han har spelt i studio med Galt McDermot, Jeff Beck, James Brown og B.B. King. Han er kjend for spelinga si på Jeff Beck-albumet Wired og for filmmusikken til filmversjonen av Hair frå 1979. Songen hans «Black Grass» frå albumet hans Black Grass Music vart inkludert på den innverknadsrike breakbeat-samlinga Ultimate Breaks and Beats.
Den danske gullalderen
Det danske kulturlivet bløma i denne perioden, særleg innanfor litteratur og biletkunst med C.W. Eckersberg som frontfigur innan målarkunst. I andre greiner av kulturlivet var mellom andre fysikaren H.C. Ørsted, bilethoggaren Bertel Thorvaldsen, diktaren Adam Oehlenschläger, filosofen Søren Kierkegaard, komponisten C.E.F. Weyse, diktaren H.C. Andersen, teologen og diktaren N.F.S. Grundtvig og salmediktaren B.S. Ingemann ein del av personkrinsen i den danske gullalderen.
Wilbur Bascomb
Diskografi
Med Andy Bey Med Rusty Bryant Med Grace Jones Med George Benson Med Jeff Beck Med Chuck Berry Med Bo Diddley Med Andy Bey Med Lou Donaldson Med Jack McDuff Med Blue Mitchell Med Alphonse Mouzon Med Idris Muhammad Med Houston Person Med Buddy Terry
Den danske gullalderen
Slutten av perioden set ein vanlegvis til 1848-50, da fleire av de monalegaste kunstnarane anten var døydde eller hadde slutta å utøve kunsten sin. Andre viktige storhendingar i desse åra var slutten på eineveldet, grunnlova vart vedteken i 1849, koleraepidemien i København i 1853 og «voldenes fald»; vollane som hadde ringa byen inn sidan mellomalderen vart fjerna i 1850-åra. Det gjorde at ein kunne byggje og utvide byen utafor den indre bykjerna.
Omgrepet
Det gjekk likevel fleire år før kunsthistorikarar tok omgrepet i bruk. Den første som gjorde det var truleg Henrik Bramsen i sitt oversiktsverk om dansk kunst. Det var i 1942, og han sette hermeteikn rundt ordet. Sidan 1960-åra har det likevel vore den autoriserte nemninga.
Tidfesting
Gullalderen er tidfesta forskjellig alt etter kva for kjelder ein nyttar og kva for kunstartar og vitskaper ein prøver å tidfesta. Til dømes skriv Knud Voss i innleiinga i Guldaldermalerne frå 1976, at Gullalderen er tida mellom 1810 og 1850. Innafor målerkunsten isolert sett snakkar Hans Edvard Nørregård-Nielsen om perioden ca. 1815-50 og Kasper Monrad seier i ''Dansk guldalder. Lyset, landskabet og hverdagslivet'': «dansk billedkunst ca. 1815-50».
I verket Illustreret dansk Litteraturhistorie, tredje band frå 1924, delar litteraturhistorikaren Vilhelm Andersen litteraturhistoria til byrjinga av 1800-talet i fleire «slektledd». Det første slektleddet blir innleia ved at Henrik Steffens inspirere Adam Oehlenschläger til å skriva dei romantiske dikta sine. Andersen plasserer dette leddet til perioden 1800-1810. Det gjennombrotet som blei skapt i første slektsledd kallar han inspirasjonen i dei påfølgjande slektsledda heilt opp til midten av hundreåret, altså ca. 1850. Innanfor litteraturen vert difor nemninga «Gullalderen» nytta om den første halvdelen av 1800-talet frå rundt 1800-1850, og det er difor i denne retninga av Gullalderen, i motsetning til t.d. målarkunsten har sitt største omfang.
Bakgrunn og føresetnader
Den viktigaste føresetnaden for biletkunsten fann stad mange år tidlegare da Fredrik V skipa Det Kongelige Danske Kunstakademi i København i 1754. Dei første professorane kom frå utlandet og ein reknar med ein eigentleg dansk biletkunst frå den tida han blei skapt av danske kunstnarar som hadde fått utdanninga si under danske professorar.
Dei første danske professorane var målarane Nicolai Abildgaard og Jens Jørgensen Juel som vart professorar frå høvesvis 1778 og 1784. Etter dette steig talet på danske kunstnarar mellom anna på grunn av ein stigande etterspurnad etter kunst frå det nye borgarskapet som veks fram i siste del av 1700-talet.
Måleri
I byrjinga av 1800-talet utvikla det danske måleriet seg til ein eigen nasjonal stil. Landskapsmåleria kan vise nordljoset, har mjuke, men likevel sterke kontrastfargar. Dei skildra scenene er typisk ei idealisert utgåve av verkelegheita, men upretensiøst og daglegdags, og ser meir realistisk ut enn det som faktisk er tilfelle. Biletkunstnarane streva etter eit preg av verkelegheit utan at detaljane skulle bli til realisme. Interiørscener, gjerne små gruppeportrett, ofte av venekrinsen eller familien, er også vanleg, med ei liknande handsaming av daglegdagse gjenstandar og møbel.