cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vesleofsen
Glomma
Ved Elverum passerte Glomma sitt tidlegare høgaste nivå det hundreåret (1934) den 31. mai. Då flaumen kulminerte ved Stai 2. juni, var elva 70 cm over 1934-flaumen, og 61 cm under Storofsen. Flaumstein med merking av maksimal vassføring er reist på Norsk Skogmuseum.
Flaumbølgja passerte Kongsvinger 3. juni, og dei fleste lågareliggande områda langs Glomma var oversvømd. Då flaumbølgja passerte Rånåsfoss 5. juni var det med ein snøggleik på nesten 1 m/s, og ei vassføring på 4 000 m³/s.
Trysilelva
Elva passerte flaumane i 1927, 1934 og 1967, og nådde toppen 1. juni. Elva hadde då ei vassføring på 760 m³/s ved Nybergsund.
Gudbrandsdalslågen
Kulminerte 3. juni.
Mjøsa
NVE bestemte seg for å stenge ei av lukene ved Svanfossen for å halde igjen vatn til flaumtoppen frå Glomma hadde passert utløpet til Vorma, og Øyeren. Frå 2. juni steg Mjøsa med ca. 2 cm per time. Mange flaumvollar vart bygd for å hindre flaumen i å nå bygningane som låg lågast. Då flaumen kulminerte den 11. juni var det på 7,94 meter i Hamar, lågare enn prognosane, men 20 cm høgare enn 1967-flaumen. For å hindre forureina flaumvatn i å trenge inn i Vikingskipet vart det fylt med ferskvatn før Mjøsa nådde nivået til skipet.
Henry Augustus Rowland
Henry Augustus Rowland var ein amerikansk fysikar.
Frå 1876 var han professor ved Johns Hopkins University i Baltimore. Rowland viste eksperimentelt i 1878 at ein elektrisk ladd lekam i rørsle gjev ein magnetisk verknad. Dette vert kalla Rowland-effekt og var eit resultat som var viktig for den teoretiske fysikken. Rowland var den første som laga optiske gitter med fleire hundre strekar per mm, ein prestasjon som med den dåverande teknikken var ganske eineståande.
Dällikon
Kommunen ligg i Furttal på nordsida av Altberg.
Trigonometri
Trigonometri er ei grein innan matematikken som studerer triangel, vinklar og dei trigonometriske funksjonane (sinus, cosinus osv.).
Trigonometri er mykje brukt innan matematikk, særleg geometri, men også innan felt som som numerikk, mekanikk og frekvensanalyse (lyd, lys, optikk og kvantemekanikk).
Dei trigonometriske funksjonane er dei viktigaste omgrepa innan trigonometrien, særleg sinus, som er tilhøvet mellom den motståande sida (kateten) og hypotenusen til ein vinkel i ein rettvinkla trekant.
Josef Kaifas
Josef Kaifas var ein jødisk øvsteprest i Jerusalem. Han var svigerson av øvstepresten Annas og etterfølgjaren hans i embetet. Han vart innsett av den romerske landshøvdingen Valerius Gratius og avsett av ein annan romar, legaten Vitellius. Kaifas leidde Sanhedrin (‘det høge rådet’) under prosessen mot Jesus (sjå Matt 26,3; 57–68 og Joh 18, 13–24).
Tønsberg kommune
Tønsberg er ein kommune i Vestfold og Telemark fylke. Kommunen grensar mot Sandefjord og Larvik i vest, Horten og Holmestrand i nord og mot Færder i i sør. Aust for Tønsberg ligg Oslofjorden, og midtfjords grensar kommunen der mot Moss, Råde og Fredrikstad. Administrasjonssenteret er byen Tønsberg.
Tønsberg by er kjend for Slottsfjellet, eit rikt kulturliv, Statens Park, i tillegg til Sjukehuset i Vestfold. Ein kjem seg til Tønsberg med bil, båt eller tog. Tønsberg er rekna som den eldste byen i Noreg, og her er òg ei av domkyrkjene i landet.
Elterwater
Berre ein fjerdedel av husa i Elterwater er i dag permanent busette. Resten av feriebustader.
Daisuke Watabe
Daisuke Watabe er ein japansk fotballspelar.
Han spelar for klubben Omiya Ardija (2019).
Trebank
Ein trebank er eit tekstkorpus der kvar setning er annotert med syntaktisk informasjon. Den syntaktiske strukturen blir oftast representert med ein trestruktur, difor namnet trebank. Trebankar kan nyttast til å studere syntaktiske fenomen i korpuslingvistikk, eller til å trene eller teste parserar i datalingvistikk.
Trebankar blir ofte skapt på grunnlag av eit korpus som allereie er annotert med syntaktiske kategoriar (såkalla POS-tagging). Trebankar på si side blir gjerne grunnlaget for korpus med semantisk, pragmatisk eller annan lingvistisk informasjon.
Trebankar kan skapast manuelt, ved at lingvistar annoterer kvar setning med den syntaktisk strukturen, eller halvautomatisk, der ein parser annoterer med ein struktur som lingvistar går gjennom og korrigerer.
Visse trebankar følgjer ein spesifikk lingvistisk teori i den syntaktiske annotasjonen (t.d. følgjer BulTreeBank teorien HPSG), men dei fleste prøver å vere mindre teori-spesifikke. Likevel kan ein finne to hovudgruppar her:
Det finst mange måtar å representere den syntaktiske strukturen på, t.d. kan ein nytte enkle markerte parenteser i ein tekstfil, t.d. slik (etter Penn Treebank):
(S (NP (NNP John))   (VP (VBZ loves) (NP (NNP Mary)))   (. .))
eller ein kan t.d. nytte eit trebank-spesifikt XML-skjema.
TREPIL (prosjektside ) er ein norsk trebank som nyttar halvautomatisk annotasjon, og byggjer på den LFG-baserte grammatikken frå NorGram.
Hyères
Historie
Byen Olbia vart grunnlagd av fønikarar på 300-talet fvt., og vart nemnd av geografen Strabo. Ein har funne spor av greske og romerske fortidsminne i området. Dei første skriftlege kjeldene om Hyères går tilbake til 963, og var opphavleg ein del av eigedomane til vicomten av Marseille. Seinare gjekk byen til Karl av Anjou. St. Louis kom i land ved Hyères i 1254 då han kom tilbake frå Krosstoga.
Takuya Aoki
Takuya Aoki er ein japansk fotballspelar.
Han har spela for klubbane Omiya Ardija og Urawa Reds (2019).
Torbjørnskjær fyrstasjon
Fyret består av ein fyrbygning med eit tårn i gavlen. Fyrbygningen har arkitektonisk verdi med godt steinhoggararbeid. I tillegg finst ein assistentbustad, maskinhus, uthus, brønn og hage, i tillegg til naust og to landingar. Det er vanskeleg å kome i land på øya, så i dag vert det ofte nytta helikoptertransport for vedlikehald av fyret.
Det er både sel og sjøfugl i området og fyrstasjonen ligg i eit område som er verna som nasjonalpark.
Jethro Tull
Jethro Tull er ei britisk rockegruppe danna i Luton i Bedfordshire i desember 1967. Musikken deira er karakterisert av song, akustisk gitar og fløyte spelt av Ian Anderson, som har leia bandet sidan starten, og gitararbeidet til Martin Barre, som har vore med bandet sidan 1969, då han erstatta den originale gitaristen Mick Abrahams.
Dei byrja å spele bluesrock med ein eksperimentell smak, men har sidan nytta element av klassisk musikk, folkemusikk, jazz, hardrock og kunstrock i musikken sin.
Dei er eit av dei mestseljande banda i verda og har seld meir enn 60 millionar album verda over i løpet av ein karriere som har vart meir enn førti år.
1962–68: starten
Ian Anderson starta det første bandet sitt, The Blades, i Blackpool i England i 1962. Gruppa bestod av Anderson på vokal og munnspel, Jeffrey Hammond på bass, John Evans på trommer, og ein gitarist kalla anten Hipgrave eller Michael Stephans. Trommeslagar Barrie Barlow vart offisielt medlem i 1963 etter Evans hadde bytta frå trommer til piano. I 1964 hadde bandet utvikla seg til eit sju mann stort blue-eyed soul-band kalla The John Evan Band (seinare The John Evan Smash). På dette tidspunktet hadde Evans korta ned etternamnet sitt til Evan etter forslag frå Hammond, som meinte det høyrdest betre ut og var meir uvanleg.
I 1967 flytta bandet til London-området og slo seg ned i nærleiken av Luton; dei reiste òg til Liverpool. Men dei hadde lite pengar og etter berre få dagar flytta dei fleste i bandet nordover att, og forlét Anderson og bassist Glenn Cornick (som hadde erstatta Hammond). Dei slo seg saman med bluesgitarist Mick Abrahams og venen hans, trommeslagar Clive Bunker, begge frå det Luton-baserte bandet McGregor's Engine. I starten hadde bandet problem med å få spelt på same stad to gonger, så dei starta å byte namn ofte for å få spele kring London. Ofte vart det agentane deira som kom på nye namn, og ein av desse, ein historieinteressert agent, kalla dei Jethro Tull etter agronomen på 1700-talet. Namnet vart hengande ved dei fordi dei nytta dette namnet første gongen ein klubbeigar likte dei godt nok til at dei vart inviterte attende. Dei signerte kontrakt med det oppåtkomande agentfirmaet Ellis-Wright, og vart det tredje bandet som vart styrt av det som kom til å verte Chrysalis. Det var kring denne tida at Anderson kjøpte ei fløyte då han var frustrert over å ikkje klare å spele gitar som Eric Clapton:
Den første singelen deira, «Sunshine Day», kom ut i 1968. Han var skriven av Abrahams og produsert av Derek Lawrence, og selde dårleg. På den originale britiske MGM-etiketten var namnet på gruppa stava feil, «Jethro Toe», og vart eit samlarobjekt.
Etter albumet forlet Abrahams bandet etter ein krangel med Anderson og danna sitt eige band, Blodwyn Pig. Det var fleire årsaker til at Abrahams slutta: han var ein rein bluesartist, medan Anderson ønskte å spele andre former for musikk; Abrahams ønskte ikkje å reise utanlands eller spele meir enn tre kveldar per veke; eller det var rett og slett ikkje mogeleg for bandet å eksistere med to så viljesterke personar som Anderson og Abrahams som drog i forskjellige retningar. Abrahams skildra årsaka meir kortfatta: «Eg var lei av alt tullet, og ønskte å danne eit band som Blodwyn Pig.»
Gitarist Tony Iommi, frå gruppa Earth (som kort tid etter endra namnet sitt til Black Sabbath), spelte gitar ei kort stund etter at Abrahams forlet bandet, og spelte på The Rolling Stones Rock and Roll Circus, der gruppa (utanom vokalen til Anderson, som vart spelt inn live) mima til «A Song For Jeffrey» i desember 1968.
Metall
Metall er stoff som både er sterke og lette å forma, og som leier varme og elektrisitet. Dei fleste metalla har stor tettleik og høge smeltepunkt, og er ofte blanke og skinande.
Dänikon
Dänikon er ein kommune i distriktet Dielsdorf i kantonen Zürich i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 437 meter over havet.
Jethro Tull
1962–68: starten
Iommi drog attende til Earth. David O'List (som nettopp hadde forlate the Nice) spelte òg ei kort stund gitar for Jethro Tull og vart rekna som ein mogeleg erstattar for Abrahams, men dette vart aldri noko av.
Metall
At metall har vore svært viktige for menneskja si utvikling, ser me i metallnamna på tidsaldrar som jernalderen og bronsealderen.
Dänikon
Kommunen ligg på venstresida av Furttal.
Jethro Tull
1969–76: utviklinga av sin eigen stil
Etter at dei heldt prøvespelingar for ein ny gitarist i desember 1968, valde Anderson Martin Barre, eit tidlegare medlem av Motivation, Penny Peeps og Gethsemane, som spelte med Noel Redding's Fat Mattress på den tida. Barre var så nervøs på den første prøvespelinga at det var så vidt han klarte å spele i det heile, og møtte så opp ein gong til utan forsterkar eller gitarleidning til forsterkaren. Likevel vart Barre den permanente erstatninga for Abrahams på gitar og den lengstvarande medlemmen i bandet etter Anderson. Ein annan gitarist som prøvespelte for bandet var Steve Howe, som seinare vart gitarist i Yes, men han vart ikkje rekna som god nok.
Metall
Ei legering er ei blanding av ulike grunnstoff som oppfører seg som eit metall og inneheld minst eitt, men gjerne fleire ulike, metalliske grunnstoff.
Jethro Tull
1969–76: utviklinga av sin eigen stil
Denne nye besetninga gav ut Stand Up i 1969 det einaste albumet til gruppa som gjekk til topps på albumlista i Storbritannia. Når ein opna plateomslaget spratt eit bilete av gruppa opp, som ei popup-bok. Albumet vart skrive av Anderson aleine, utanom eit jazzaktig arrangement av J. S. Bach sin Bourrée i E-moll BWV 996 (femte sats) – som dreiv lenger bort frå bluesen og var eit tydeleg teikn på ei ny retning for gruppa, som kom til å bli rekna progressiv rock i lag med grupper som Pink Floyd, King Crimson, Genesis, Camel, The Nice, Gentle Giant og Yes. Eit par månader før innspelinga av albumet spelte dei inn ein av dei mest kjende songane sine, «Living in the Past», som opphavleg berre vart gjeven ut som singel. Trass i den uvanlege 5/4-takten nådde songen tredjeplassen i Storbritannia. Sjølv om dei fleste andre progressive grupper unngjekk å gje ut singlar på denne tida, hadde Jethro Tull vidare suksess med andre singlar som «Sweet Dream» (1969) og «The Witch's Promise» (1970), og ein fem songar lang EP kalla Life Is a Long Song (1971), som alle nådde Topp 20. I 1970 tok dei inn klaverspelar John Evan (først som gjestemusikar) og gav ut albumet Benefit.
Metall
Metall i kjemien
I periodesystemet er metalla skilde frå ikkje-metall med ei skrå linje frå bor til polonium. Stoffa som ligg på denne linja er halvmetall medan stoffa nedanfor og til venstre er metall. Sjølv om metalla utgjer størsteparten av den periodiske tabellen, er dei ikkje vanlege å finna i naturen, særleg ikkje i rein form.
Jethro Tull
1969–76: utviklinga av sin eigen stil
I desember 1970, vart bassist Cornick «invitert til å forlate» Jethro Tull av manager Terry Ellis, då han hadde vorte distansert frå dei andre meir tilbaketrekte bandmedlemmane,  og han skapte bandet Wild Turkey. Han vart erstatta av Jeffrey Hammond, barndomsvenen til Anderson og Evan og tidlegare Blades-medlem, og som er nemnd i titlane på songane «A Song for Jeffrey», «Jeffrey Goes to Leicester Square», «For Michael Collins, Jeffrey, and Me» og i teksten til songen «Inside» på Benefit. Hammond vart ofte omtalt på plateomslaga til Jethro Tull som «Jeffrey Hammond-Hammond», ein referanse til at mora òg var fødd Hammond, utan å vere i slekt med faren.
Denne besetninga gav ut det mest kjende verket til Jethro Tull, Aqualung, i 1971. På dette albumet synte tekstane til Anderson sterke meiningar om religion. Songen «Hymn 43» vart gjeven ut som singel og fleire songar på albumet vart mykje spelt på FM-radio med «Aqualung», «Cross-Eyed Mary» og «Locomotive Breath». Aqualung vart det første albumet deira som nådde Topp 10 i USA med ein sjuandeplass i juni 1971.
Sidan bandet turnerte særs mykje og det var lite tid til familieliv, forlet trommeslagar Bunker gruppa etter albumet Aqualung og vart erstatta av Barrie Barlow (som fekk namnet «Barriemore» av Anderson) tidleg i 1971. Den første innspelinga til Barlow med bandet var EPen Life Is a Long Song og det første albumet han deltok på var Thick as a Brick frå 1972. Ian Anderson var usamde med kritikarane som hevda at Aqualung hadde vore eit konseptalbum og valde å gje dei «mora av alle konseptalbum», inkludert ein latterleg ide om at teksten var skriven av ein åtte år gammal gut. Albumet bestod av eit enkelt spor som var 43:46 langt (noko som var uhøyrt tidlegare i rockehistoria ), delt over to LP-sider, med mange satsar som glei over i kvarandre og med repeterande tema. Den første satsen hadde eit særeige akustisk gitarriff som vart spelt på rockestasjonar på denne tida. Thick as a Brick var det første Tull-albumet som gjekk til topps på den amerikanske Billboard Pop Albums-lista (A Passion Play året etter var det einaste andre). Kvintetten på dette albumet - Anderson, Barre, Evan, Hammond og Barlow – varte fram til slutten av 1975, og var i røynda ei gjenforeining av The Blades, sidan det berre var Barre av dei i bandet som ikkje hadde spelt i The Blades.
I 1972 kom Living in the Past ut, eit dobbelt samlealbum av nymiksa singlar, B-sider og unytta studioopptak, samt heile EPen Life Is a Long Song og konsertopptak frå Carnegie Hall i New York frå 1970. Då albumet kom ut vart singelen «Living in the Past» populær i USA og vart den første singelen deira som gjekk inn på Topp 20 der med ein 11. plass.
I 1973 medan bandet var i skatteeksil prøvde dei å spele inn eit dobbeltalbum i Château d'Hérouville i Frankrike (noko The Rolling Stones og Elton John blant andre gjorde på denne tida), men visstnok var dei så misnøgde med kvaliteten på studioet at dei gav seg med det og kalla studioet «Chateau d'Isaster». Eit 11 minuttar langt klipp frå innspelingane finst i plateboksen 20 Years of Jethro Tull frå 1988, og dei komplette «Chateau d'Isaster Tapes» vart gjevne ut i 1993 på samleplata Nightcap, der dei i ettertid hadde lagt fløyte oppå delane der vokalen mangla. Dei vendte attende til England og Anderson omarbeidde musikken som raskt vart spelt inn og gjeven ut som A Passion Play, nok eit konseptalbum med berre eit enkelt spor. Dei allegoriske tekstane fokuserer på livet etter døden. Som på «Thick as a Brick» nytta bandet instrument på A Passion Play som var heller uvanlege i rockemusikk. Albumet inneheldt òg eit mellomspel kalla «The Story of the Hare Who Lost His Spectacles», som vart skriven av Anderson og Evan og lese av bassist Hammond. A Passion Play selde godt men fekk generelt dårlege kritikkar, inkludert ei særleg dårleg melding av ei konsertframføring av Chris Welch i Melody Maker.
Sjølv om bandet vart mindre populært hos kritikarane, hadde dei framleis ein sterk tilhengjarskare og det neste albumet deira, War Child frå 1974, selde godt. Opphavleg var det meininga at albumet skulle kome i lag med ein film og det nådde andreplassen på Billboard 200 i USA. Albumet inneheldt radiohittane «Bungle in the Jungle» og «Skating Away (On the Thin Ice of the New Day)». Det inneheld òg ein kort akustisk song, «Only Solitaire», som vert trudd å vere retta mot musikkritikaren i L.A. Times, Robert Hilburn, som skreiv ei hard melding om Passion Play-konserten i Santa Monica Civic Auditorium. Andre meldingar av War Child hevdar derimot at songen kom frå dei forkasta «Chateau d'Isaster»-innspelingane frå 1973 (før meldinga til Hilburn), og derfor retta mot musikkritikarar generelt. Med seg på War Child-turneen hadde bandet ein kvinneleg strykekvartett som spelte på nye songar.
For turneen i 1975 vart David Palmer, som lenge hadde gjort orkesterarrangement for bandet, offisielt med i bandet på tangentinstrument og synthesiser. Etter turneen slutta bassisten Hammond for å drive med kunstmaling. John Glascock, som tidlegare hadde spelt i flamenco-rockbandet Carmen, eit oppvarmingsband på den førre turneen til Jethro Tull, vart den nye bassisten.
I 1976 gav bandet ut Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die!, eit konseptalbum om livet til ein aldrande rockar (som Anderson insisterte på ikkje var sjølvbiografisk). Anderson, som hadde fått mykje dårleg kritikk (særleg etter A Passion Play), svarte på Too Old... med skarpe og bitande tekstar.
1977–79: Folkrocktriologien
Bandet heldt fram å turnere og gav ut eit dobbelt konsertalbum i 1978. Det var spelt inn under europeiske delen av Heavy Horses-turneen og fekk namnet Bursting Out. Det inneheld dynamiske konsertversjonar frå besetninga som mange tilhengjarar reknar som gullalderen til bandet. Under den amerikanske delen av denne turneen fekk John Glascock helseproblem og vart erstatta av venen til Anderson og tidlegare Stealers Wheel-bassist, Tony Williams.
Det tredje folkrockalbumet deira, Stormwatch, kom ut i 1979 og vert rekna som slutten på den klassiske Tull-perioden då Glascock, etter å ha hatt ein hjarteoperasjon året før, døydde heime som følgje av hjarteproblema. Anderson spelte sjølv ferdig bass-partane på dei uferdige songane på albumet, og Dave Pegg frå Fairport Convention tok over på bass for Stormwatch-turneen. Barlow var deprimert og tilbaketrekt etter at den nær venen Glascock døydde, og slutta like etter i bandet. I tillegg hadde kontraktane til Palmer og Evan gått ut før albumet A.
Jethro Tull stod att med berre Anderson og Barre.
1980–84: elektronisk rock
Det første albumet til Jethro Tull i 1980-åra var A, opphavleg meint som det første soloalbumet til Ian Anderson. Anderson tok med seg Barre på elektrisk gitar og Dave Pegg på bass, og la til Mark Craney på trommer, og klaverspelar og fiolinist Eddie Jobson (tidlegare Roxy Music, UK, Frank Zappa og Curved Air). Med mykje bruk av synthesizer skilde albumet seg kraftig frå «Tull-stilen» ein kjende til. Etter press frå Chrysalis Records valde Anderson å gje ut albumet som eit Jethro Tull-album. Det vart kalla A, eit namn som stod skrive på masterlydbanda for soloalbumet hans, «A» for Anderson, og kom ut midtvegs i 1980.
I tråd med innovasjonane kring det nye albumet gjorde Jethro Tull eit tidleg forsøk på den blømande musikkvideosjangeren med Slipstream, ein film filma utanfor Hammersmith Odeon i London, medan sjølv konsertopptaka vart filma i Los Angeles Sports Arena. Videoen vart regissert av David Mallet, som har regissert mange musikkvideoar mellom anna den banebrytande videoen til «Ashes to Ashes» for David Bowie. Den elektroniske stilen på albumet kom enno tydlegare fram på desse konsertane og vart nytta med påfallande effekt på somme av dei gamle songane, som «Locomotive Breath». Den meir kjende Jethro Tull-stilen kom òg fram i ein heilakustisk versjon av «Skating Away on the Thin Ice of the New Day» med Jobson på mandolin, Pegg på mandola og Craney på bass.
Jobson og Craney gjekk attende til sine eigne arbeid etter A-turneen og Jethro Tull gjekk inn ein periode der dei stadig skifta trommeslagarar: Gerry Conway som forlét bandet då han meinte at han ikkje kunne erstatte Barlow, Phil Collins (erstatta Gerry Conway, og spelte med bandet på den første Prince's Trust-konserten i 1982), Paul Burgess (for den amerikanske delen av Broadsword and the Beast-turneen som forlet bandet for å slå seg til ro med familien sin), og den permanente trommeslagaren Doane Perry. 1981 vart det første året i karrieren deira der dei ikkje gav ut noko album, men dei var i studio (Anderson, Barre, Pegg og Conway med Anderson på tangentinstrument). Somme av desse songane vart gjevne ut på samleplata Nightcap i 1993. I 1982 kom Peter-John Vettese inn på tangentinstrument, og bandet gjekk attende til ein noko meir folkeaktig stil - men framleis med synthesizerar - for The Broadsword and the Beast i 1982. Den påfølgjande konsertturneen for albumet vart møtt med stort publikum og showa vart ein av dei siste for bandet der dei kledde seg ut og nytta teatralske effektar. Mellom anna vart scenen bygd for å likne eit vikingskip og bandet var kledd ut i mellomalderklede.
Elter Water
Elter Water er ein liten innsjø om lag 800 meter søraust for landsbyen Elterwater. Begge ligg i dalen Great Langdale i Lake District i England. Namnet Elterwater tyder anten 'Svanevatnet' eller 'Orvatnet'.
Jethro Tull
1980–84: elektronisk rock
Anderson gav ut eit soloalbum i 1983, som i røynda var eit samarbeid med Vettese, i form av det tungt elektroniske Walk into Light. Sjølv om albumet bestod av elektroniske lydbilete og synthesizerar, samt tekstar om teknologi, slo det ikkje an hos verken tilhengjarane eller nye lyttarar. Somme av songane på Walk Into Light, som «Fly By Night», «Made in England» og «Different Germany», vart seinare spelte på konsertane til Jethro Tull.
Elter Water
Vatnet er 930 meter langt og breidda varierer opp til 320 meter. Han har eit areal på 0,15 km² og den største djupna er 6 meter. Innsjøen ligg 57 meter over havet. Elva Brathay renn gjennom Elter Water og vidare sørover til Lake Windermere, nær Ambleside.
Jethro Tull
1980–84: elektronisk rock
I 1984 gav Jethro Tull ut Under Wraps, eit tungt elektronisk album med elektroniske trommer i staden for vanlege akustiske. Sjølv om bandet visstnok var stolte over resultatet, vart albumet dårleg motteke, særleg i Nord-Amerika. Det vart laga ein video for «Lap of Luxury», som vart spelt ein del på MTV. Ein akustisk versjon av tittelsporet, «Under Wraps 2», vart derimot godt likt og ein instrumental versjon av songen finst på konsertalbumet A Little Light Music frå 1992. Mange Jethro Tull-fans reknar Under Wraps som det svakaste albumet deira, medan Martin Barre reknar det som favorittalbumet sitt. Hovudriffet på songen «Paparazzi» vart òg ein fast del av gitarsoloane hans på konsertane til bandet. Anderson fekk etter kvart problem med halsen under turneen til Under Wraps og Jethro Tull vart tvungen til å ta ein tre år lang pause. Vettesse slutta i bandet etter turneen og var sinte på kritikarane etter dei dårlege meldingane for dei tre albuma han hadde medverka på. I løpet av denne pausen heldt Anderson fram med å utvikle lakseoppdrettsanlegget han hadde starta i 1978. Singelen «Choralnach» vart gjeven ut i Storbritannia i 1986 etter at han vart nytta som kjenningsmelodi for fjernsynsserien Blood of the British på Channel 4.
1987–1994: Hardrock
Jethro Tull kom sterkt attende i 1987 med Crest of a Knave. Med Vettese borte (Anderson gjorde sjølv synth-programmeringa) la bandet meir vekt på den elektriske gitaren til Barre, og albumet vart ein suksess både hos kritikarane og platekjøparane. Skuggar av dei tidlegare elektroniske avstikkarane var framleis der, sidan dei på tre av songane på albumet nytta trommemaskin. Før Crest Of A Knave-turneen, kom klaverspelar Don Airey (tidlegare Rainbow, Ozzy Osbourne, MSG) inn i bandet.
Bandet vann i 1988 ein Grammy for «Beste metal-framføring», og slo førehandsfavorittane Metallica og deira ...And Justice for All. Dette var særleg kontroversielt sidan mange ikkje rekna Jethro Tull som hardrock eller heavy metal. Etter råd frå manageren deira, som fortalde dei at dei var utan sjanse til å vinne, var det ingen frå bandet som møtte opp på prisutdelinga. Som svar på kritikken dei fekk etter prisen, sette selskapet Chrysalis inn ei annonse i eit britisk musikkmagasin med bilete av ei fløyte oppå nokre jernbarrar og teksten «The flute is a heavy metal instrument.» («Fløyta er eit tungt metallinstrument») Under eit intervju fekk Ian Anderson spørsmål om saka og svarte, «Vel, me spelar stundom mandolinane våre verkeleg høgt». I 2007 vart sigeren kåra til ein av dei ti største skandalane i Grammy-historia av Entertainment Weekly I 1992, då Metallica endeleg vann ein Grammy i kategorien sa Metallica-trommeslagar Lars Ulrich, «Først må me takke Jethro Tull for at dei ikkje gav ut eit album dette året».
Stilen på Crest har vorte samanlikna med stilen til Dire Straits, særleg fordi Anderson ikkje lenger hadde det same stemmeregisteret han hadde før halsproblema og måtte synge i lågare register. I tillegg dreiv gitarstilen til Martin Barre mot stilen til Mark Knopfler. Særleg to songar på albumet vart mykje spelt på radio, «Farm on the Freeway» og «Steel Monkey». Albumet inneheldt òg den populære songen «Budapest».
Turneen etter dette albumet vart kalla «The Not Quite The World, More The Here And There Tour». Det var òg første gongen i historia til bandet at Anderson stundom spelte elektrisk rytmegitar på scenen.
Multi-instrumentalist Martin (Maart) Allcock, som var medlem av Fairport Convention, hadde spelt som gjesteartist med Tull på Cropredy festival året før og kom inn i bandet som klaverspelar for 20th Anniversary-turneen deira. Dette kan kanskje verke normal, men multi-instrumentalist Allcock hadde i Fairport berre spelt ulike strengeinstrument og ikkje tidlegare spelt klaverinstrument i eit band. For somme av songane spelte Alcock elektrisk gitar, medan Anderson berre heldt seg til akustisk gitar.
I 1989 gav bandet ut Rock Island, som vart møtt med dårlegare kritikk og salstal enn Crest of a Knave. Første songen på albumet, «Kissing Willie», bestod av slibrige tvitydige tekstar og heavy metal riff, og verka å vere eit satirisk svar på at dei nyleg hadde vunne ein Grammy-pris i sjangeren heavy metal. Den tilhøyrande musikkvideoen vart lite synt på fjernsyn på grunn av dei seksuelle bileta. Sjølv om Rock Island ikkje gjorde det særleg godt, dukka det opp nokre songar som vart favorittar hos tilhengjarane. «Big Riff and Mando» handlar om turnélivet, og fortel mellom anna om då mandolinen til Barre vart stolen av ein tilhengjar. «Another Christmas Song» er ein livleg song som hyllar den humanitære anda i juletida, og skilde seg ut blant dei mange grublande og mørke songane på albumet. I 2003 vart denne songen spelt inn på ny for Jethro Tull Christmas Album.
Catfish Rising frå 1991 var eit meir solid album enn Rock Island. Trass i at det vart marknadsfør som «ein tilbakekomst til bluesen», er albumet heller prega av mykje meir bruk av mandolin og akustisk gitar og mykje mindre bruk av tangentinstrument enn nokre av albuma til Tull frå 80-åra.
Allcock, som spelte på Catfish Rising-turneen, deltok ikkje på sjølve albumet, og forlet bandet mot slutten av året for å spele inn eit soloalbum.
1995–2011: påverknad frå verdsmusikk
Etter 1992-turneen, der Dave Mattacks frå Fairport spelte trommer, kom det andre offisielle konsertalbumet til bandet ut, A Little Light Music. Anderson lærte seg så å spele fløyte på ny etter at dottera som hadde starta å lære fløyte på skulen oppdaga at faren ofte hadde feil fingersetting. Anderson byrja å skrive songar som var kraftig påverka av verdsmusikk. Dei første utgjevingane med «nylært» fløyte var 25th Anniversary Box der ein i tillegg til klassiske songar og tidlegare uutgjevne konsertopptak hadde ein heil CD med gamle songar frå heile karrieren til bandet spelt inn på ny med den noverande besetninga. I tillegg kom samleplata Nightcap ut med studiomaterial som tidlegare ikkje var gjeven ut (hovudsakleg innspelinga frå før Passion Play-albumet), der fleire fløytespor vart spelte inn på nytt. Dave Pegg forlet bandet for å konsentrere seg på Fairport Convention og likte ikkje den nye verdsmusikkretninga til bandet, og vart i 1995 erstatta av Steve Bailey for albumet Roots to Branches. Bailey var ein respektert studiobassist og ven av Doane Perry. I tillegg kom Jonathan Noyce inn i bandet. Roots to Branches og J-Tull Dot Com frå 1999 var mindre rockbaserte enn Crest of a Knave eller Catfish Rising. Songane på desse albuma var påverka av at bandet gjennom tiår hadde spelt over heile verda. I songar som «Out of the Noise» og «Hot Mango Flush» måler Anderson levande bilete av gatebilete frå den tredje verda. Somme songar omhandlar òg at Anderson innser at han er i ferd med å verte gammal, som den tankefulle «Another Harry's Bar», «Wicked Windows» (ei fundering på lesebriller) og den morske «Wounded, Old, and Treacherous».
I 1995 gav Anderson ut det andre soloalbumet sitt, Divinities: Twelve Dances with God, eit instrumentalt verk som består av 12 fløytestykke med varierande tema og eit underliggande motiv. Albumet vart spelt inn med klaverspelar Andrew Giddings og orkestermusikarar. Anderson gav sidan ut to songbaserte soloalbum, The Secret Language of Birds i 2000 og Rupi's Dance i 2003.
I 2001 slo Anderson seg saman med Cornick, Bunker og Abrahams og spelte på små pubar. Dette var første gong dei originale fire medlemmane spelte i lag sidan 1968. Living With The Past inneheld ein dokumentar som syner dette bandet på turne i Storbritannia og Amerika i 2001.
I 2003 kom The Jethro Tull Christmas Album, ei samling av tradisjonelle julesongar saman med gamle og nye julesongar skrivne av Jethro Tull. Albumet vart den største salssuksessen deira sidan Crest Of A Knave i 1987.
I 2005 kom eit dobbelt konsertalbum og ein DVD av Ian Anderson kalla Ian Anderson Plays the Orchestral Jethro Tull. I tillegg kom DVD-en Nothing Is Easy: Live at the Isle of Wight 1970 og konsertalbumet Aqualung Live (spelt inn i 2004) ut i 2005.
Ian Anderson spelte ein versjon av songen «The Thin Ice» på hyllestalbumet til Pink Floyd, Back Against the Wall, i 2005.
I 2006 kom den doble DVD-boksen Collectors Edition ut med Nothing Is Easy og Living With The Past. Bassist Jon Noyce forlet bandet i mars 2006. Giddings sllutta i juli 2006 på grunn av for mykje turnering og for lita tid til familien. Desse vart erstatta av høvesvis David Goodier og John O'Hara.
I mars 2007 kom The Best of Acoustic Jethro Tull, ei samling av akustiske songar frå heile karrieren til Jethro Tull og Ian Anderson. Her var inkludert ein ny akustisk konsertversjon av «One Brown Mouse» og eit konsertopptak av ein tradisjonell song (tilskriven Henrik VIII), «Pastime With Good Company».
I september 2007 gav Jethro Tull ut CD-en og DVD-en Live At Montreux 2003. Denne konserten vart spelt inn 4. juli 2003.
I februar 2010 fekk bandet ein Heritage Award av PRS for Music. Ein plakett vart sett opp på ei katolsk kyrkje i Blackpool der bandet heldt den første konserten sin nokon gong.
2011 til i dag
I 2011, medan dei var på Aqualung 40th Tour, nemnde Anderson i eit intervju at Jethro Tull held på å spele inn eit nytt album som skulle ut våren 2012. Dette ville ha vore det første nye studioalbumet deira på 12 år. Det siste studioalbumet deira med nye songar var J-Tull Dot Com i 1999. 2011 markerte 40-årsjubileet for Aqualung. Albumet kom ut på ny i ein ny miks og med ein DVD av songar som ikkje tidlegare var gjevne ut.
Elgsjøen i Oppdal
Elgsjøen er eit vatn som ligg i Oppdal kommune i Trøndelag fylke.
Heinrich Hertz
Heinrich Rudolf Hertz var ein tysk fysikar. SI-eininga Hertz for frekvens har fått namn etter han. I 1888 var han den første som beviste eksistensen av elektromagnetisk stråling ved å byggje eit apparat som kunne sende ut radiobølgjer.
Hertz var fødd i Hamburg i Tyskland, i ein jødisk familie som konverterte til kristendomen. Faren hans var advokat i Hamburg, og mora hans var dotter av ein lege. På skulen viste han interesse for både naturvitskap og språk, og lærte blant anna arabisk og sanskrit. Han studerte seinare naturvitskap i Dresden, München og Berlin. Han var student hos Gustav R. Kirchhoff og Hermann von Helmholtz. Han tok doktorgraden i 1880 og var hos Helmholtz til 1883, då han fekk ei undervisningsstilling i teoretisk fysikk ved Universitetet i Kiel. I 1885 vart han professor ved Universitetet i Karlsruhe der han oppdaga elektromagnetiske bølgjer.
Han døydde i Bonn, 36 år gammal, av blodforgifting. Nevøen hans Gustav Ludwig Hertz fekk Nobelprisen i fysikk i 1926, og barnebarnet Carl Hellmuth Hertz oppdaga medisinsk ultrasonografi.
Bernhard Greve
Bernhard Henrik Greve var ein norsk målar og kunstnar. Greve vart fødd i Bergen. Han fekk målarundervising av mellom andre Harriet Backer, Henri Matisse og Oluf Wold-Torne.
I løpet av levetida si laga han både freskomåleri, keramiske skulpturar og framfor alt glasmåleri til ymse norske museum og kyrkjer.
Greve kjøpte tomta Skredhaugen ved Lofthus i Hardanger i 1918. Hit flytte han fleire gamle hus frå rundt om i Sørfjorden, og skapte eit naturtru friluftsmuseum av dei. Han fylte husa med om lag 2000 bruks- og pyntegjenstandar frå Hardanger.
Greve var òg sjølv fleire somrar på Skredhaugen for å få ro og inspirasjon.
Horisontalintensitet
Horisontalintensitet er den horisontale komponenten av feltstyrken i eit vektorfelt. Det vart særskild nytta i samband med det jordmagnetiske feltet der det berre er den horisontale komponent som verkar på kompassnåla slik at han stiller seg inn i nord–sør-retninga.
Kjelder
horisontalintensitet. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/horisontalintensitet
Singlefjorden
Singlefjorden er ein fjord i Viken ved grensa til Sverige og vestover i området nord for Hvaler kommune. Heilt ved riksgrensa strekkjer den smale Ringdalsfjorden seg austover mot Halden og så vidare sørover langs riksgrensa som Iddefjorden. Singlefjorden strekkjer seg mot Oslofjorden i vest og mottek ein del vatn frå Glomma, som munnar ut ved Fredrikstad.
Bortsett frå Iddefjorden er andre mindre fjordarmar Skjebergkilen, som går nordover til Skjeberg, Røsneskilen og Tosekilen.
Rangitoto Channel
Rangitoto Channel er eit av fleire sund mellom øyene i den indre Haurakigolfen, nær innmunninga til den naturlege hamna Waitematahamna aust for Auckland på New Zealand. Sundet er ei viktig innfartsåre til hamneområda Auckland Port ettersom det er det einaste med djupt nok farvatn for større laste- og passasjerskip.
Sundet skil vulkan-kjegla til øya Rangitoto Island frå forstadane i East Coast Bays ved North Shore City, nord for innløpet til Waitemata.
Mary av Teck
Mary av Teck (fødd 26. mai 1867 på Kensington Palace, London, død 24. mars 1953) var britisk dronning og gift med Georg V av Storbritannia.
Ho var dotter av prins Francis, hertug av Teck, og Mary Adelaide av Cambridge; mor hennar var dotterdotter til Georg III av Storbritannia.
Mary forlova seg med prins Albert, hertug av Clarence i 1891, eldste son av den komande Edvard VII av Storbritannia. Seks veker etter forlovelsen døydde Albert av lungebetennelse. Mary forlova seg med Alberts yngre bror, som seinare blei Georg V. Dei gifta seg den 6. juli 1893 i the Chapel Royal, St. James's Palace i London.
Svartefjorden
Svartefjorden er ein blindveg på Krokeide i Fana bydel i Bergen. Han går nordover frå Krokeidevegen
Namnet vart vedteke i 1979.
Eddy Bosnar
Eddy Bosnar er ein tidlegare australsk fotballspelar.
Han spela for klubbane JEF United Chiba og Shimizu S-Pulse.
Djupsjøen
Djupsjøen er ein innsjø som ligg i Røros kommune i Trøndelag fylke.
Klyngjetun
Klyngjetun er ei gamal buform der husa for mange gardsbruk ligg tett saman i ei klyngje utan noko spesifikt mønster for kva bygningar som ligg saman. Jorda og skogen var inndelt i små teigar som var rettvist delt mellom brukarane. Dette var vanleg eit godt stykke ut på 1900-talet i visse område i Noreg — særleg på delar av Vestlandet. Då folketalet auka kraftig på 1800-talet, vart teigar som alt var små, inndelt i enda mindre teigar for å dekkja behovet til nye generasjonar. Teigane vart til slutt for små og vanskeleg tilgjengelege og systemet med teigblanding vart oppheva. Eigedomane vart delte inn meir formålstenleg gjennom offentlege jordskifte.
Ordet tun er same ordet som det engelske ordet town. Klassiske døme på klyngjetun er Havråtunet, Osmundnes, Henjatunet og Agatunet.
Bakgrunnsstoff
Olavsrosa om Agatunet
Krematorium
Krematorium (av latin: cremo «brenne», «brenne opp») er ein bygning der menneskelik vert brent i ein kremasjonsomn. Ofte er det i bygningen eit kapell eller anna lokale for gravferdsseremoniar, og då vert heile komplekset kalla eit krematorium.
Kremasjonsprosessen tek om lag ein time og går føre seg i elektriske, gassfyrte eller oljefyrte omnar som held ein temperatur på mellom 760-1150 °C. Asken og eventuelle knokkelrestar vert kverna saman til eit fint støv og lagt i ein urne saman med ein keramisk identifikasjonsbrikke.
Likbrenning har lange tradisjonar i både Skandinavia og verda elles, og var soleis òg vanleg i Noreg i førkristen tid. Men med kristninga tok skikken slutt, då ein meinte at brenninga av lika var til hinder for at dei avlidne kunne stå opp lekamleg frå gravene sine og møte dommen på den siste dag (dommedag). Men på slutten av 1800-talet kom likbrenning likevel på tale som ei løysing på helseproblem og problema med at store areal måtte leggjast ut til gravlundar i dei stendig veksande byane, og ved Verdsutstillinga i Wien i 1873 kunne den italinske professoren Brunetti presentere ein modell til eit brukeleg brennkammer. Etter at kremasjon hadde vorte tillate i Italia, fekk Milano det fyrste krematoriet i 1876. Same åretvart det fyrste krematoriet i USA oppført av Julius LeMoyne i Washington i Pennsylvania, og i Tyskland vart det fyrste krematoriet oppført i 1878, i Sverige i 1887 og i Danmark i 1893. I Noreg vart kremasjon lovleg i 1898, og det fyrste norske krematoriet opna på Møllendal i Bergen i 1907. Bygningen vart teikna i 1906 av arkitekt Schak August Steenberg Bull (1858-1956), som òg var leiar av Bergens Likbrendingsforening den fyrste tida.
Ringdalsfjorden
Ringdalsfjorden (svensk Idefjorden) er ein grensefjord mellom Noreg og Sverige. Han strekkjer seg frå Singlefjorden, som er ein del av Ytre Oslofjord, og om lag 9 km inn til Halden, der han går over i Iddefjorden.
Ringdalsfjorden og Iddefjorden utgjer eigentleg berre ein enkelt fjord med ei samla lengd på om lag 25 km. Fjorden heiter Ringdalsfjorden inn til Halden, der han skifter namn til Iddefjorden. Årsaka til at namnet på fjorden er todelt er truleg at det er haldensarane som har gjeve fjorden namn, og sett frå Halden kan ein snakke om to fjordar, ein utover mot sjøen (Ringdalsfjorden), og ein innover i landet (Iddefjorden). Dette er gjenspegla i til dømes det svenske språket, der heile fjorden heiter Idefjorden.
Hysterese
Hysterese er eit fenomen der ei tilstandsendring som følgje av ein ytre påverknad ikkje forsvinn når påverknaden blir fjerna, men først etter at ein motsett retta påverknad har verka med ein viss styrke.
Holspegel
Holspegel er ein spegel med konkav speglflate, vanlegvis anten sfærisk, slik som innsida av ei kuleflate, eller parabolsk, som innsida av ein paraboloide. Spegelbiletet frå ein holspegel kan vere reelt slik at det kan fangast opp på ein skjerm føre spegelen, eller virtuelt som ved vanlege speglar.
Virtuelt bilete oppstår når lekamen som skal avbildast vert plassert mellom spegelen og brennpunktet til spegelen. Biletet blir då forstørra, omtrent som når ein ser gjennom ei lupe. På denne måten blir holspeglar nytta mellom anna som tannlegespegel.
Esandsjøen
Neddemminga førte til at viktige kulturminne som karolinargravene frå sommaren 1719 og delar av plantefredingsområdet frå 1917 vart lagt under vatn.
Rauøyfjorden
Rauøyfjorden eller Rauerfjorden er ein liten fjord, eller eigentleg eit sund, i Ytre Oslofjord mellom Rauøy og Engalsvik i Fredrikstad kommune. Sundet er om lag 4,5 km langt og 1,5 km breitt.
Luigi Riva
Luigi Riva er ein italiensk, tidlegare fotballspelar frå Leggiuno i Lombardia, også kjend som Gigi Riva. Han spela midtspiss for Cagliari i fjorten sesongar frå 1962 og vart seriemeister med klubben i 1970. Mellom 1965 og -74 spela Riva 42 landskampar for Italia. I 1968 vart han europameister og i 1970 fekk han VM-sølv med Italias landslag. Han skåra 35 mål på landslaget, noko som gjer han til den mestskårande spelaren for Italia gjennom alle tider.
Klubbspel
Hausten 1970 braut Riva venstrefoten, hans beste skotbein. Han klarte å kome tilbake i godt slag, men frå 1974 sleit han med å få plass på fyrstelaget. År 1976 fekk han ein stygg skade. Han prøvde å kome tilbake, men la opp for godt i 1978. Han spela 374 obligatoriske kampar for Cagliari og skåra 207 mål.
Landslagsspel
Landslagsdebuten fekk Riva 27. juni 1965 mot Ungarn. Våren 1966 braut Riva høgrefoten og var såleis uaktuell for VM 1966 i England. Han var med derimot på laget som vann EM i fotball 1968, der han skåra det fyrste målet i den andre finalekampen som enda med 2-0 over Jugoslavia. To år seinare fekk han VM-sølv då Brasil slo Italia 4-1 i VM-finalen. 30. mars 1973 skåra Riva fire mål då Italia feia Luxembourg av bana i Genova med 5-0. Riva spela sin 42. og siste landskamp under VM 1974 i Tyskland. Han skåra heile 35 mål, to mål meir enn Giuseppe Meazza, den legendariske mellomkrigsspelaren som har nest flest landslagsmål for Italia.
Nils Yttri
Nils Yttri var ein norsk lyrikar og biletkunstnar. Han debuterte i 1979 med diktsamlinga Turister i nattens lugar og i 1980 kom samlinga Bokserens blod (1980). Yttri døydde berre 33 år gammal og etter han døydde kom Når min fantasi berører dine drømmer (1981) og Zenith (1982).
Middagsdemon
Middagsdemon er ei personleggjering av acedia, ein tilstand av trøyttleik eller letargi der ein ikkje bryr seg om si eiga stilling eller tilstand i verda.
Demonen skal vera aktiv ved middagstider og hindra måla sine - vanlegvis munkar - frå å konsentrera seg om pliktene sine.
Omgrepet har bibelsk opphav. Salmane 91:6 i Den hebraiske Bibelen seier mi-ketev yashud tsohorayim, 'frå øydelegging som øydelegg middagen.' Denne frasen blei omsett til aleksandrinsk gresk i Septuaginta som apo pragmatos diaporeuomenou en skotei apo symptwmatos kai daimoniou mesembrinou ('[du treng ikkje frykta] pesten som går gjennom mørkret, eller øydelegginga som legg øyde ved middag.'). I Vulgata, Hieronymus si latinske omsetjing av Septuaginta into, opptrer ei personleggjering i daemonium meridianum (Non timebis . . . ab incursu et daemonio meridiano). Denne demoniske personleggjeringa blei teken med i den katolske Douay-Rheims-omsetjinga av Det gamle testamentet frå. Til skilnad har King James-Bibelen frå 1611 henta omsetjinga si frå den opphavlege hebariske teksten, til the destruction that wasteth at noonday.
I skriftene til den kristne munken og asketen Evagrius Ponticus eller Evagrios av Pontos er middagsdemonen særskild ansvarleg for acedia, som han skildrar som daemon qui etiam meridianus vocatur. Denne demonen går vanlegvis til åtak på kenobittar mellom klokka ti og klokka to om dagen. Han forårsaker kjensler kjenneteikna av utmatting, trøyttleik, tristheit, nedstemtheit, rastløyse, motvilje mot klostercella og asketlivet, og ei lengt etter familie og det tidlegare livet sitt utanfor klostervesenet.
Omgrepet kan også nyttast om ein liknande «melankoli, undring og tomhet som ofte rammer oss midt i livet.»
I 2001 nytta forfattaren Andrew Solomon The Noonday Demon som tittel på ei bok om depresjon.
Romedal
Romedal er ein tettstad i Stange kommune, og ein tidlegare kommune i Hedmark i Innlandet fylke. Staden har og ligg sju kilometer austom kommunesenteret Stangebyen.
Romedal var frå 1837 til 1963 ein kommune i Hedmark, med eit areal på 385,3 km².
Folketalet i Romedal var 2787 i 1801. I 1865 budde 4928 menneske i kommunen, men deretter fall folketalet til 4593 i 1900, før det atter auka til i kring 6500 i tida frå kring 1950, då folketilveksten stoppa opp. Romedal kommune vart slått saman med Stange til den nye Stange kommune 1. januar 1964. Romedal hadde ved samanslåinga 6 441 innbyggjarar. Tettstaden Ilseng ligg i Romedal krins. Jønsberg landbruksskule ligg i Romedal. Ein romedøl er ein person som bor innanfor dei gamle kommunegrensene.
Burusjøen
Burusjøen er eit vatn som ligg i Midtre Gauldal kommune i Trøndelag.
Palmerston North
Palmerston North (maori Te Papa-i-oea) er den største byen i regionen Manawatu-Wanganui på Nordøya på New Zealand. Han er ein innlandsby med eit folketal på 79 800 (estimat juni 2008). I 2008 var byen den ellevte største på New Zealand, og sentrum i det sjuande største urbane området. Han er òg administrasjonssenter i distriktet med same namn. Ein stor del av innbyggjarane er studentar ved Massey University, Universal College of Learning (UCOL) eller International Pacific College i studiesemestera. Meir enn halvparten av innbyggjarane i byen er under 25 år, og byen vert nemnt som ein studentby.
Innbyggjarane vert kalla Palmerstonians og kallar sjølve byen for «Palmy».
Tsukasa Masuyama
Tsukasa Masuyama er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Palmerston North
Namn
Byen vart først kalla «Palmerston» til ære for viscount Palmerston, ein tidlegare statsminister i Storbritannia. Endinga «North» vart lagd til av Postverket i 1871 for å skilja byen frå busetnaden Palmerston på Sørøya.
Tsukasa Masuyama
Han spela for klubbane JEF United Chiba, Oita Trinita, Matsumoto Yamaga FC og FC Gifu.
Palmerston North
Maorinamn
Den maorispråklege omskrivinga av Palmerston North er «Pamutana», men denne er lite i bruk, medan «Papa-i-oea» (til vanleg avkorta til Papaioea) er den føretrekte nemninga. Ein meiner at Papa-i-oea tyder 'så vakkert det er'.