cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
National Gallery of Canada
Museet blei skipa i 1880, og flytta i 1880 inn i det første bygget sitt på Parliament Hill, same bygg som øvsteretten i Canada. I 1911 flytta museet til Victoria Memorial Museum, som no husar Canadian Museum of Nature. I 1962 flytta museet til ein upretensiøs kontorbygning ved Elgin Street, og til slutt i 1988 til det noverande bygget på Sussex Drive like ved åsen Nepean Point.
Mas'ade
Mas'ade (arabisk: مسعدة, hebraisk מַסְעַדֶה) er ein arabisk landsby i Golanhøgdene. Han dekkjer eit område på 11 kvadratkilometer og har 3 200 innbyggjarar. Han fekk kommunestatus av Israel i 1982. Innbyggjarane er hovudsakleg syriske borgarar og dei fleste er drusarar.
Mas'ade ligg ved krysset mellom Veg 99, som fører vestover til Kiryat Shmona, og Veg 98, som fører nordover til Hermon og sør til Kinneret.
You Wear It Well
«You Wear It Well» er ein song skriven av Rod Stewart og Martin Quittenton, framført av Stewart. Songen brukar eit arrangement som minnar om «Maggie May», ein av dei store hittane til Stewart frå året før.
Stewart framførte songen på BBC-showet Top of the Pops med heile Faces, i tillegg til Quittenton på klassisk gitar og Dick «Tricky Dicky» Powell på fele. Eit konsertopptak frå 2013 på Troubadour i Hollywood kom ut på luksusutgåva av albumet Time.
Portsmouth
Portsmouth er ein by og ei sameint styresmakt i Hampshire i det søraustlege England. Byen ligg sørkysten av England. Byen har kring 200 000 innbyggjarar. Byen ligg på Portsea Island der Solent munnar ut i Den engelske kanalen. Øya er ei av dei tettast folkesette områda i Europa.
Historikk
Området har vore folkesett i lang tid, til dømes med den romerske hamna Portus Adurni ved Portchester, noko nord for Portsmouth. Byen vart truleg grunnlagt i 1180 av den normanniske grev Jean de Gisors, tidlegare dateringar er usikre på grunn av lite dokumentasjon frå denne tida. Byen fekk sin første Royal Charter i 1194 av Rikard Løvehjarte med rettar å halde marknader og vart dermed ein borough.
Under kong Henrik V tidleg på 1400-talet byrja ein å byggje forsvarsanlegg og byen vart no for alvor etablert som heimehamn for England sitt sjøforsvar. På 1600-talet tok marinen til landet form. Tydinga til byen er tett knytt til framvoksteren til den britiske marinen under både mange krigar, særleg Napoleonskrigane, men òg i samband med etablering av dei britiske koloniane. Både dokkanlegg, skipsbygging og produksjon av delar for skipa løfta handelen til byen og produksjon. Han var ein av dei første plassane der ein skifta frå manufaktur til industriell produksjon i byrjinga av 1800-talet nettopp for utrusting av Royal Navy.
I byrjinga av andre verdskrigen var byen utsett for ein del tyske bombeåtak som skadde både hamna, industri og den historiske bykjernen. Seinare i krigen segla invasjonsflåten til D-dagen for ein stor del ut av Portsmouth.
Gjenoppbygginga av Portsmouth vart gjort til dels utan å ta omsyn til den historiske byen. Typiske bustadblokker utanfor byen vart bygd. I nyare tid har ein freista å reversere nokre av feila frå denne tida. Eit signalbygg for Portsmouth vart det 170 m høge Spinnaker Tower i innseglinga til hamna (ferdig 2005).
Lord Nelson sitt linjeskip HMS «Victory» ligg i Portsmouth som museumsskip.
Kultur
Fotballaget Portsmouth FC spelar i Football League Championship, og har heimebana si på Fratton Park.
Mizukumi Stream
Mizukumi Stream er ei lita elv av smeltevatn 200 meter nord for Kuben på Aust-Ongul. Ho vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957 og namngjeve Mizukumizawa.
Jakob Sverdrup
Folkehøgskulestyrar og prest
I 1871 grunnla han Sogndal Folkehøgskule, som han leia fram til 1878. Hans folkehøgskule skilde seg frå den frilynde danske ved at den tok i bruk lærebøker, innførte religionsundervisning og hadde mindre leik i undervisninga.
Han var ordførar i Sogndal i 1878, same året utnemnd til sokneprest i Leikanger. Presten Jakob Sverdrup var teologisk konservativ. Han vart ein sentral person i det lågkyrkjelege kristenlivet på Vestlandet. Samstundes var han liberal og radikal i mange kyrkje- og livssynspørsmål. Sverdrup jobba aktivt for innføring av folkevalde sokneråd, fjerning av konfirmasjonstvangen, valfritt borgarleg ekteskap og auka rettsvern for dissentarar. Som ein reaksjon mot dei konservative i kyrkja skipa Sverdrup og Ole Vollan i 1877 bladet Ny Luthersk Kirketidende. Sverdrup stod ellles bak fleire omarbeidingar av katekismeforklaringa til far sin, Harald Ulrik Sverdrup. Jakob Sverdrup var ordførar i Leikanger frå 1882.
Stortingsmann
Jakob Sverdrup fylgde etter far sin då han vart innvald til Stortinget 1877-79 frå Nordre Bergenhus amt, grunna sjukdom møtte han fyrst i 1878. Han vart attvald til Stortinget i 1880 og 1883, og seinare i 1892 og 1895. I 1883-84 var han leiar av kyrkjekomitéen. Han vart den næraste rådgivaren til farbroren, Venstre-leiaren Johan Sverdrup. Mange av politiske motstandarar i Venstre meinte at han etterkvart fekk for mykje makt over sin aldrande onkel.
Statsråd i Sverdrup-regjeringa
Då Johan Sverdrup skulle danne Noregs fyrste parlamentariske regjering i 1884, ynskte han Jakob Sverdrup som kyrkje- og undervisningsminister. Han fekk sterk støtte frå moderate og lågkyrkjelege venstremenn på Sør- og Vestlandet, men kong Oscar II ville ikkje ha Jakob Sverdrup som kyrkjestatsråd. Han måtte difor nøye seg med ein ministerpost ved statsrådsavdelinga i Stockholm.
Sverdrup overtok likevel som kyrkjeminister etter Elias Blix 1. august 1885. Omgåande tok han til å arbeide for å få innføre kyrkjelydsråd, vart nedstemt etter hard kamp. Striden førte til at Blix i august 1886 kom tilbake som kyrkjestatsråd. Statsrådskollegaer kravde at Jakob Sverdrup måtte ut av regjeringa, men Johan Sverdrup verna brorsonen og sette han til sjef over Revisjonsdepartementet. Striden mellom Sverdrupane og andre regjeringsmedlemer førte til at Hans Rasmus Astrup, Birger Kildal, Sofus Arctander og Elias Blix i 1888 trekte seg frå regjeringa. Jakob Sverdrup tok då atter over Kyrkjedepartementet og leia det fram til Sverdrup-regjeringa gjekk av i juli 1889.
Moderate Venstre og statsråd
Kampen om makta i den store Venstre-koalisjonen enda med at dei kristenkonservative, leia av Jakob Sverdrup og Baard Haugland, danna eit nytt parti. Sverdrup vart formann i det nye partiet Moderate Venstre, som hadde fråhaldssak, religion og moral som viktige saker og stod nærare Høgre enn det reine Venstre. Moderate Venstre stod særleg sterkt på Sørlandet og på vestlandskysten.
Jakob Sverdrup vart i 1890 sokneprest i Korskirken sokn i Bergen, og i åra 1892-97 var han innvald til Stortinget for Bergen og Moderate Venstre.
Patleynabreen
Isbreen er kalla opp etter naturreservatet Patlejna nordaust i Bulgaria.
Jakob Sverdrup
Moderate Venstre og statsråd
Etter oppfordring frå kong Oscar II gjorde Jakob Sverdrup i 1895 to forsøk på å danne regjering, utan å lukkast. Han vart i staden sjef for Kyrkjedepartementet i Francis Hagerups første regjering, 1895-97, før han i 1898 vart utnemnd til biskop i Bergen. Han døydde i Aker i 1899, før han hadde vorte vigd til biskop.
Jakob Sverdrup vart i 1885 utnemnd til riddar av St. Olavs Orden, og i 1893 forfremja til kommandør av 1. klasse. Han var også kommandør av den svenske Nordstjerneordenen.
Stokmarknes lufthamn, Skagen
Stokmarknes lufthamn, Skagen er ei sivil, regional lufthamn i Hadsel kommune i Nordland fylke. Lufthamna ligg på Skagen, lengst sør på Langøya om lag 6,5 kilometer nordaust for Stokmarknes, og er eigd og driven av Avinor AS.
Canadian War Museum
Canadian War Museum er eit militærhistorisk museum i Ottawa i Canada som blir vitja av 500 000 årleg og har 3 millionar gjenstandar i samlingane sine. Museet har røter frå 1880, då det hovudsakleg var ei samling av ulike historiske gjenstandar. Sidan 2005 har museet hatt tilhald i ein nybygga bygnging teikna av arkitekten Raymond Moriyama, i kvarteret LeBreton Flats.
Stokmarknes lufthamn, Skagen
Stokmarknes lufthamn vart opna i 1972, saman med fleire andre kortbaneflyplassar i Noreg. Då flyplassen skulle planleggjast, var det vurdert å leggje han til Elvenes like sør for Sortland. Til slutt vart det bestemt å byggje på Skagen, truleg grunna målingar som vart gjort omkring landingsforhold. Skagen har i dag høg regularitet.
Stokmarknes lufthamn har samband med flybuss til Sortland. Drosje tar 10 minutt til Stokmarknes.
Arad i Bahrain
Arad (arabisk عراد) er ein by i Bahrain på Muharraq. Han ligg aust for Muharraq by og nordvest for Hidd. Han var opphavleg ein liten jordbrukslandsby, som seinare vart utvida med nye middelklassehus. Ein forholdsvis liten sjiaenklave har historisk sett eksistert i byen.
Schwartz Peak
Schwartz Peak er eit fjell 15 nautiske mil (28 km) aust-søraust for FitzGerald Bluffs i Palmer Land. Fjellet er eit av ei rekkje små toppar som ligg søraustover og det mest dominerande fjellet i denne gruppa. Det vart oppdaga og fotografert den 23. november 1935 av Lincoln Ellsworth. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1961-66. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Bruce L. Schwartz, ein topografisk ingeniør i USGS i Antarktis, 1967-68.
Arad i Bahrain
Arad Fort, Al Muharraq stadion og hovudkvarteret til Det islamske samfunnet i Bahrain, ligg i byen.
Byen høyrer til Muharraq guvernement.
Luton
Luton er ein by i England, omkring 50 km nord for London. Han er ein del av regionen Aust-England, og er ei sameint styresmakt og dermed òg eit distrikt. Dermed høyrer til han ikkje eit administrativt grevskap, men han ligg i det seremonielle grevskapet Bedfordshire.
Historie
Dei tidlegaste spora av menneske i området er frå den eldre steinalder. Det fanst romerske byar i nærleiken, Durocobrivis og Verulamium, men ingen nøyaktig på same stad som Luton.
Ein daterer normalt grunnlegginga til 500-talet, då ein saksisk utpost vart grunnlagd ved elva La. Han fekk namnet Lea tun, som har vorte forvanska til dagens namn.
I Domesday Book står han oppført som Loitone, med eit folketal på 700. Han hadde ein marknad som vart brukt av nærliggande landsbyar. Byen voks jamt, og på 1300-talet hadde han to marknadsfestivalar kvart år.
På 1500-talet byrja ein å produsere murstein i Luton, noko som flytta fokus frå landbruk til industri. På 1600-talet byrja ein storstilt produksjon av hattar, og på 1700-talet var produksjonen av stråhattar den einaste store industrien i byen. I dag er det berre mindre produksjon av hattar igjen.
På 1800-talet voks byen kraftig. I 1801 var folketalet 3 000; i 1850 var det 10 000 og i 1901 nesten 39 000. Det første rådhuset vart innvigd i 1847. Byen vart kopla til jernbanenettet i 1858, og fekk eit komplett vatn- og kloakksystem mot slutten av 1860-åra. Luton vart eigen valkrins (borough) i 1876.
I 1938 opna Luton lufthamn. Under andre verdskrigen vart byen sterkt skadd av tysk bombing, men berre 107 menneske omkom.
Vauxhall annonserte i 2000 at dei skulle leggje ned fabrikken sin, som på det meste hadde hatt 35 000 tilsette. Han vart stengd i mars 2002. Svært mange av innbyggjarane pendlar no til London.
Kommunikasjon
I 1990 vart lufthamna omdøypt til London Luton lufthamn. Luton og Stansted er dei lufthamnene som blir brukt av dei fleste billigselskap som flyr til London.
Det er gode togsamband med London, Derby, Manchester, Leicester, Nottingham og andre byar.
Kultur og utdanning
Fotballklubben Luton Town FC vart grunnlagd i 1885. Han blir kalla «The Hattars», etter stråhattproduksjonen som byen var så kjend for.
Universitetet i Luton ligg i sentrum.
Mevaseret Zion
Mevaseret Zion (hebraisk מְבַשֶּׂרֶת צִיּוֹן) er ein forstad til Jerusalem i Israel. Mevaseret Zion består av to forskjellige bydelar, Maoz Zion og Mevaseret Yerushalayim—styrt under eit lokalt kommunestyre.
Pattonbreen
Pattonbreen er ei brei sidebre i Sentinel Range i Ellsworth Mountains. Han drenerer austsida av hovudryggen mellom Mounts Ostenso og Tyree og flyt aust til Ellenbreen. Han vart først kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1957-59. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Richard J. Patton i United States Air Force (USAF), som var den første til å hoppe i fallskjerm over Sørpolen, den 26. november 1956. Han var med på flydroppa som transporterte forsyningane under opprettinga av Amundsen-Scott-stasjonen.
Mevaseret Zion
Mevaseret Zion ligg på ein fjellrygg 750 meter over havet, i utkanten av Jerusalem. Han ligg ti kilometer frå byen på begge sider av Jerusalem–Tel Aviv-vegen. Han har kring 22 800 innbyggjarar fordelt på 15 bydelar. Han er den rikaste kommunen per innbyggjar i Jerusalem distrikt.
Optimisten
«Optimisten» er ein singel av Odd Børre som kom ut i 1971. Songen er skriven av Jan Berger og Sonja Berger.
Mevaseret Zion
Historie
På grunn av den strategiske plasseringa går busetnaden i området som Mevaseret Zion ligg attende til antikken. Romarane bygde ei festning her, kalla Castellum. Krossfararane bygde ei borg over ruinane av denne festninga, Castellum Belveer, som det ikkje finst spor etter i dag. Belveer er nemnt i eit brev frå patriarken Heraklios, av Jerusalem, datert september 1187, der han skildra drapa på kristne « av sverdet til Mafumetus den vantru og den vonde tilbedaren hans, Saladin» og den arabiske erobringa av byen, som fekk namnet al-Qastal.
Optimisten
Melodi Grand Prix 1971
«Optimisten» deltok i Melodi Grand Prix 1971, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1971 i Dublin i Irland. Songen vart framført på norsk av Odd Børre, og enda på sjetteplass med 38 poeng.
Mevaseret Zion
Historie
Under Palestinamandatet refererte britane til dette distriktet som «The Castle». Arabarane kalla det «al-Qastal», medan jødane kalla det «Hacastel».
Under Palestinakrigen i 1948 var det kampar her mellom arabarar og jødar som kjempa om å få kontroll over Qastal, som låg oppom hovudvegen mellom Tel Aviv og Jerusalem. Qastal byta hender fleire gonger i løpet av krigen. Vendepunktet kom då den arabiske kommandøren Abd al-Qadir al-Husayni vart drepen. Mange av arabarane forlet stillingane sine for å vere til stades i gravferda til al-Husayni i Al-Aqsa-moskéen fredag den 9. april. Same dag fall Qastal til Yishuv-styrkane, nesten heilt utan motstand. Maoz Zion («Sionskansen») vart grunnlagd i 1951 for å huse nye emigrantar frå Irak, Kurdistan, Nord-Afrika og Iran, som hadde budd i ein ma'abara, eller transittleir, ved foten av Qastel. Mange var tilsette i det nærliggande steinbrotet Solel Boneh.
I 1963 vart Maoz Zion og Mevaseret Yerushalayim slått saman til ein lokal kommune, som fekk namnet Mevaseret Zion. Namnet kjem frå Jesaja: «Sions gledebod» (Jesaja 40:9).
Mike Botts
Han byrja i bandet The Travellers Three og arbeidde så som studiomusikar. Bandet spelte inn nokre songar med produsenten David Gates. Medan han arbeidde med Bill Medley, vart Botts invitert med i bandet til Gates, Bread, for det andre albumet deira. Han var fulltidsmedlem i bandet frå 1970 til 1973. Botts byrja så arbeide med Linda Ronstadt, og spelte med ho i over to år. Botts kom saman att med Bread i 1976 for eit siste album og turné, før bandet omsider vart oppløyst i 1978.
Han arbeidde så med Karla Bonoff og Andrew Gull, og spelte på hitten til Gull frå 1977, «Lonely Boy», og fortsette å arbeide i studio som som musikar, låtskrivar og produsent. I 1989 turnete han i Japan med Richard Carpenter. To år seinare turnerte han med Dan Fogelberg. I 1996 vart Bread samla att for ein verdsturné som varte til hausten 1997. Botts spelte sidan inn det einaste soloalbumet sitt, Adults Only, i 2000.
Botts døydde i Burbank i California, ein dag etter 61-årsdagen sin, etter tjukktarmskreft.
Byrd Head
Byrd Head er eit kjenneleg, klipperikt nes på Mawson Coast 1,5 km søraust for Colbeck Archipelago, like vest for Howard Bay. Det vart oppdaga i februar 1931 av British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Douglas Mawson, som namngav det etter kontreadmiral Richard E. Byrd, U.S. Navy (USN).
Hossein Kanaanizadegan
Mohammad Hossein Kanaanizadegan er ein iransk fotballspelar som i 2019 spela for Persepolis i Iran. Han har også spela for Iran sitt landslag.
Stavanger Støberi & Dok
Stavanger Støberi & Dok var eit skipsverft og jernstøyperi som var i verksemd i åra 1871–1931 i Stavanger ved Spilderhaug, i Austre bydel. Detta var det første skipsverftet i Stavanger om bygde dampskip i jarn. Forgjengaren til det som skulle verta Stavanger Støberi & Dok vart grunnlagt av ingeniør Carl Brun allereie i 1851
Dei første åra heldt verftet til på Roaldsøy. Etter tre års drift fekk dei ei tomt i Spilderhaugvigen. Den gunstige plasseringa i den austre delen i byen i ei lun vik med gode hamneforhold, kom til å verta avgjerande for den framtidige lagnaden til føretaket.
13. juli 1881 vart det første dampskipet sjøsett. Det fekk namnet «Nora» og var konstruert og kontrahert av skipsreiar Thomas S. Falck. Føretaket var no vorten kraftig utvida. Dei hadde to tørrdokkar og eit mindre slipp, ballastskai og fleire vel utstyrte verkstadsbygningar.
I 1885 vart Noregs første jernseglskip, «Paulus», kontrahert av Det norske misjonsselskap, levert. I 1893 vart det første motorseglskipet i verda, «Reform», bygd ved verftet. I 1919 var det tilsett kring 700 personar ved Stavanger Støberi & Dok. I 1926 overtok banksambandet til føretaket administrasjonen av verkstaden, Stavanger Støberi & Dok var no i ei svak økonomisk forfatning. I 1930 var samanslåing av Stavanger Støberi & Dok og Rosenberg Mekaniske Verkstad eit faktum. Det meste av maskinar og utstyr ved verftet vart flytta til Buøy.
Hausten 2008 skreiv Erling Jensen bok om Stavanger Støberi & Dok og fartøya som vart bygde der. I 2019 utgav han eboka Dokken som omhandlar historia om verftet, skipa og dei lokale reiarane.
Borghild Røed Lærum
Borghild Røed Lærum var ein norsk kubistisk målar frå Hvitsten i Vestby kommune. Ho var elev av Harriet Backer, Fernand Léger og André Lhote.
Atomubåtar som har gått ned
1963
USS «Thresher» frå USA sokk 10. april 1963. 129 døydde. Vrakstaden ligg 350 km aust for Cape Cod.
1968
USS «Scorpion» sokk 22. mai 1968. 99 døydde. Vrakstaden er 740 km sørvest for Asorane. Ubåten var del av Skipjack-ubåtklassen.
1970
Dei to atomreaktorane og atomvåpena har ikkje vorte fjerna.
1982
K-27 frå Sovjetunionen vart senka av sovjetiske styrkar 6. september 1982. Vrakstaden er i Karahavet på 30 meters djup.
1983 og 1985
K-429 frå Sovjetunionen gjekk ned den 23. juni 1983. Fartøyet vart heva att. Fartøyet sokk igjen 13. september 1985, denne gongen medan det var fortøydd. Det vart hogd opp på 1990-talet.
1985
Systerskipet til Changzheng 6 frå Kina skal ha gått ned i 1985. Fartøyet skal ha tilhøyrd ubåtklassen Xia også kalla «type 092».
1986
K-219 frå Sovjetunionen sokk 3. oktober 1986 i Nord-Atlanteren, 950 km aust for Bermuda, med atomvåpen ombord. 5 personar døydde.
1989
K-278 «Komsomolets» frå Sovjetunionen sokk ved Bjørnøya 7. april 1989 med to atomvåpen med stridshovud med uran og plutonium. 42 døydde. Vrakstaden er sørvest for Bjørnøya. Dette var den andre atomubåten som gjekk ned i Arktis.
2000: «Kursk»
K-141 «Kursk» frå Russland sokk 12. august 2000, og 118 ombord døydde. Sju av dei 24 torpedoane vart gjort reie for. I 2001 vart vraket, unnteke storparten av baugen, heva frå Barentshavet. Tømminga av reaktorane vart ferdig vinteren 2003.
Reaktor-seksjonen er lagra i ein flytande kontainer ved Nerpa-verftet i Snjezjnogorsk utanfor Murmansk.
2003
K-159 frå Russland sokk i 2003, og 9 personar døydde. Fartøyet hadde allereie gått ut av teneste i 1989. Fartøyet ligg på 238 m djup i Barentshavet nord for Kolabukta, mindre enn 130 km frå grensa til Noreg.
I atomreaktorane finst det om lag 800 kg brukt kjernebrensel, sannsynlegvis ei legering av uran og aluminium. Vraket er den største einskilde potensielle kjelda til radioaktiv forureining av havmiljøet i Arktis, i følgje Statens strålevern.
Scorpio Peaks
Scorpio Peaks er eit kjenneleg massiv med to høge kjegleforma toppar som dominerer vestenden av ein rygg med lågare toppar som strekkjer seg austover. Fjellet ligg mellom Meiklejohnbreen og Millettbreen vest i Palmer Land. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter stjernebiletet Skorpionen.
Askar i Bahrain
Askar (arabisk عسكر) er ein landsby på søraustkysten av Bahrain. Her ligg leivningane til Sa'sa'a bin Sohan, ein av følgjesveinane til imamen Ali.
Cofán
Cofán (også kofan og kofane; eigenamn a'ingae) er språket til cofánarar, ei urfolkgruppe frå Sucumbíos-provinsen i Nordaust-Ecuador og sørlege Colombia (Nariño-departmentet; Orito, San Miguel og Valle del Guamuez i Putumayo-departmentet).
Cofán er rekna som eit truga språk, men har 1 400 til 2 400 talarar. Det finst to former av språket: Aguarico, som blir tala i Ecuador, og San Miguel, som hovudsakleg blir tala i Colombia. Rundt 60 % av cofán-talarar i Ecuador kan lesa og skriva på sitt eige språk.
Bruk av cofán i Ecuador er knytt til språket i eigedomsdokument og i tospråkleg utdanning i skulesystemet. I Colombia er cofán meir utsett på grunn av krig, forflytting og giftarmål utanfor språksamfunnet.
Cofán er eit isolert språk, det vil seia at det ikkje er klart plassert i ein språkfamilie. Det har likskapar med ordtilfanget i chibchanske språk, som er nabospråk. Denne leksikalske likskapen beviser likevel ikkje at cofán høyrer til dei chibchanske språka. <!--
Vowels
There are ten vowels in Cofán: five oral vowels and their nasal counterparts.
Consonants
As noted by Raphael Fischer and Kees Hengeveld, Cofán has a moderately large consonant inventory. A notable feature is the three-way voicing distinction for stops and affricates.
Grammar
Word order in Cofán is mostly free and flexible and is influenced by pragmatic factors. Subordinate clauses, however, have a strong preference for being predicate-final.
Orthography
A written system of the Cofán alphabet has been devised by M. B. Borman. Some are simple letters, while others are compound. Nasalization on vowels is orthographically represented by placing n after the vowel. (For example, // is written an.) Prenasalization on stops and affricates is orthographically represented either by placing m before bilabials (for example, mb for //) or by placing n elsewhere (for example, nd for // and ng for //).
Counting system
Cofán’s number system is a base-five system. Cofán speakers use Spanish numerals to count. -->
Ordtilfang
Loukotka (1968) har samla inn grunnleggjande ordtilfang for 1-7 og 9-10. Nummer 4 og 11-19 er frå Moon Handbooks: Ecuador and the Galápagos Islands.
Ghajar
Ghajar (arabisk غجر, hebraisk ע'ג'ר eller רג'ר) er ein arabisk landsby ved Hasbani på grensa mellom Libanon og den israelskokkuperte delen av Golanhøgdene, internasjonale rekna som ein del av Syria. Innbyggjarane er alawittar. Han har eit folketal på 2 000.
Tidleg historie
Mange har hatt kontroll over Ghajar gjennom tidene. For tre hundre år sidan vart landsbyen kalla Taranjeh. Han fekk namnet Ghajar av Det osmanske riket, då landområdet vart erobra frå landsbybuarane av kurdarar og seld med tvang. I følgje ei lokal segn, prøvde den kurdiske guvernøren i Ghajar å ri hesten sin over grava til ein lokal, heilag mann, sjeik al-Arba'in. Hesten nekta og dagen etter braut det ut ein brann som øydela skjoldet og sverdet til guvernøren. Kurdaren flykta og selde raskt landsbyen attende.
Moderne tid
I 1932 fekk innbyggjarane i Ghajar, som hovudsakleg er alawitiske muslimar, høve til å velje nasjonalitet og særs mange valde å bli ein del av Syria, som har ein større alawittisk minoritet. Før den arabisk-israelske krigen i 1967, vart Ghajar rekna som ein del av Syria og innbyggjarane vart talde i ei syrisk folketeljing i 1960. Då Israel erobra Golanhøgdene frå Syria i 1967, hamna Ghajar i eit ingenmannsland i to og ein halv månad. Alawittane søkte til den israelske leiaren for GOlan om å bli ein del av Israel, som ein del av det israelskokkuperte Golanhøgdene, i staden for Libanon, fordi dei rekna seg sjølv som syrarar, slik mesteparten av innbyggjarane i Golan gjorde på den tida. Israel gjekk med på å la Ghajar bli ein del av det okkuperte området og innbyggjarane aksepterte å leve under israelsk styre. I 1981 aksepterte dei fleste alawittane her israelsk borgarskap då Golanhøgdene formelt vart annektert av Israel. Annekteringa vart derimot ikkje anerkjend av internasjonal rett.
Etter Operasjon Litani i 1978, gav Israel frå seg stillingane sine i Libanon til den sørlibanesiske hæren og innvigde Good Fence-politikken sin. Dei sameinte nasjonane midlertidige styrke i Libanon (UNIFIL) vart oppretta etter streiftoget, etter Tryggingsrådet sin Resolusjon 425 i mars 1978, som stadfesta at Israel trekte seg ut av Sør-Libanon, og gjenopprette internasjonal fred og tryggleik, og støtte regjeringa i Libanon med å gjenninnføre effektiv kontroll over området. Ghajar vart utvida nordover og inn i libanesisk område, og underordna busetnaden Wazzani nord for grensa.
I 1982 invaderte Israel Libanon. I 2000, etter valkampslovnader og valet av Ehud Barak som statsminister, trekte Israel ut soldatane sine frå Libanon. I eit forsøk på å stake ut dei permanente grensene mellom Israel og Libanon, trekte Dei sameinte nasjonane opp det som art kjend som Den blå linja. På grunn av plasseringa til Ghajar, innimellom Libanon og dei israelskkontrollerte Golanhøgdene, hamna den nordlege halvdelen av landsbyen under libanesisk kontroll og den sørlege delen under israelsk kontroll. Innbyggjarane tok dette ille opp, sidan dei såg på seg sjølv som syrarar.
Fastsetjinga av Den blå linja
I april 2009 rapporterte den libanesiske avisa Daily Star at IDF hadde gått med på å trekke seg ut av det nordlege Ghajar i eit møte ved Rosh HaNikra. On May 13, the israelske Governement suspended talks to await the outcome of the Libanese Parliamentary elections, fearing a Hezbollah victory. Etter rapportane i desember 2009 om ei mogeleg tilbaketrekking av israelske soldatar, gjekk 2 200 innbggjarar i Ghajar ut i gatene for å protestere.
I november 2010 informerte den israelske statsministeren Benjamin Netanyahu Departementsrådet i SN om at israelarane hadde intensjonar om å trekkje seg heilt ut frå Ghajar, etter å ha kome til ei semje med Libanon og gje tryggleikssakene over til UNIFIL. Den 17. november 2010, stemde det israelske tryggleikskabinettet for tilbaketrekking frå den nordlege halvdelen av Ghajar.
Borgarskap
Innbyggjarar på begge sider av landsbyen har israelsk borgarskap. Dei i nord har ofte pass frå både Libanon og Israel. Dei arbeider og reiser fritt i Israel, men dei som bur på den libanesiske sida har vanskar med å få dei same tenestene i Israel. Det israelske forsvaret har eit kontrollpunkt ved inngangen til landsbyen, og eit gjerde kring heile landsbyen, men det er ingen gjerde som deler den israelske og libanesiske sida av landsbyen.
UNIFIL-observatørar
SN har fysisk markert den anerkjende grensa og israelske soldatar er framleis på den libanesiske sida av Ghajar trass i avgjersla til det israelske kabinettet om å gje området over til UNIFIL. Israel seier at den libanesisk hæren avslo eit SN-mekla forslag om at den libanesiske hæren skulle verne området nord for landsbyen, medan UNIFIL skulle vere i sjølve landsbyen. Eit slikt arrangement ville vore unikt for UNIFIL i folkesette område. Eit gjerde er sett opp langs nordkanten av landsbyen i libanesisk område, opp til 800 meter nord for Den blå linja. UNIFIL-observatørar patruljerer kontinuerleg området.
Paynebreen
Paynebreen er ein isbre nord på Evans Peninsula på Thurston Island. Han flyt ut i sjøen aust for Cape Walden. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter fotografen J.B. Payne som deltok i den austlege gruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, som tok flyfoto av Thurston Island og nærliggande kyststrok, 1946-47.
Seal
Henry Olusegun Adeola Samuel, profesjonelt kjend som Seal, er ein britisk songar-låtskrivar. Han har selt over 20 millionar plater verda over, og den første internasjonale hitsongen hans, «Crazy» kom ut i 1991. Den mest populære songen hans,«Kiss from a Rose», kom ut i 1994.
Seal har vunne fleire prisar gjennom karrieren, inkludert tre Brit Awards, mellom anna for årets mannlege artist i 1992, i tillegg til fire Grammyprisar og ein MTV Video Music Award. Som låtskrivar har han fått Ivor Novello-prisen to gonger for beste song musikalsk og tekst for «Killer» (1990) og «Crazy» (1991).
Han har vore mentor på The Voice Australia i 2012 og 2013, og igjen i 2017.
Diskografi
Studioalbum
Coveralbum
Gigliola Cinquetti
Gigliola Cinquetti er ein italiensk songar, journalist og TV-personlegdom.
Sanremo
Cinquetti vann Sanremo-festivalen som 16-åring i 1964. Sigeren i Sanremo-festivalen førte til at ho fekk representere Italia i Eurovision Song Contest same år, som ho òg vann, med songen «Non ho l'età» (eg er ikkje gammal nok). Songen er komponert av Nicola Salerno og skriven av Mario Panzeri.
Sigeren førte til internasjonal suksess. Ho kom til og med inn på topp 75-lista i Storbritannia, noko som er veldig uvanleg for ein italiensk artist. I 1966 spela ho inn «Dio, come ti amo», som vart ein annan verdshit.
Sensurert i heimlandet
Cinquetti fekk igjen stort ry då ho deltok i Eurovision Song Contest 1974 for Italia. Ho framførte songen «Sì» med musikk og tekst av Mario Panzeri, Daniele Pace, Lorenzo Pilat og Carrado Conti. Cinquetti enda på andreplass etter ABBA og «Waterloo».
Ifølgje boka John Kennedy O'Connor, The Eurovision Song Contest – The Official History, vart framsyninga til Cinquetti i Eurovision Song Contest sensurert av den italienske kringkastaren RAI fordi ein var redd for at songen hennar skulle påverke folket til å røysta ja i ei folkeavrøysting som skulle arrangerast kort tid etter. Songen vart verande sensurert av dei fleste italienske medium i omtrent ein månad etter tevlinga.
Preston
Preston er ein by og eit distrikt i Lancashire i England. Han ligg ved elva Ribble, 45 km nordvest for Manchester og har kring 190 000 innbyggjarar. Preston er administrasjonsby for grevskapet, og fekk status som city i 2002.
Gigliola Cinquetti
Sensurert i heimlandet
Den engelske versjonen av songen, «Go (Before You Break My Heart)», oppnådde åttandeplass på dei britiske listene i juni 1974.
Preston
Byen er mest kjend for sin store busstasjon (med 79 plattformer), St. Walburgas kyrkje (den høgaste kyrkja i England) og fotballaget Preston North End. Tradisjonelt har byen hatt ein stor tekstilindustri, som i aukande grad er erstatta av annan industri, mellom anna verkstad- og maskinindustri (landbruksmaskinar, flydelar og anna). Det er framleis produksjon av tekstilar (rayon).
Gigliola Cinquetti
Seinare karriere
Ein av hennar andre songar, «Alle porte del sole» (utgjeven i 1973), vart spela inn på nytt på engelsk og italiensk av Al Martino to år etter opphavlege utgjevinga av songen, og oppnådde ein 17.-plass på Billboard-listene i USA.
Preston
Kvart 20. år finn den store feiringa Preston Guild stad. Den førre var i 1992, og neste kjem dermed i 2012.
Gigliola Cinquetti
Seinare karriere
Då Italia arrangerte Eurovision Song Contest i 1991 var Ciquetti programleiar saman med vinnaren i 1990, Toto Cutugno. I 1990-åra vart ho ein anerkjend journalist og programleiar på TV.
Preston
University of Central Lancashire, som er eit av dei største universiteta i England, ligg i Preston.
Gigliola Cinquetti
Sanremo-festivalen
Ved følgjande høve har Cinquetti delteke på Sanremo-festivalen:
Preston
Det stod eit stort slag i byen under den engelske borgarkrigen i august 1648, der styrkane til Oliver Cromwell vann eit avgjerande slag over styrkane til kong Karl I.
Maskinkanon
Vanlege kaliber for maskinkanonar er 20, 23, 25, 30 og 40 mm.
Det norske forsvaret brukar 20 mm maskinkanon på stormpanservogna NM135, jagarflyet F-16 og som luftvern, 25 mm på JSF F-35,  30 mm vert brukt på stormpanservognen CV9030N og 40 mm som luftvern.
Legolas
Legolas er ein fiktiv figur i J.R.R. Tolkien sitt meisterverk Ringdrotten. Han er prins av Myrkskog og son til alvekongen Thranduil (alvekongen som tok Bilbo sine vener til fange i Hobbiten), etterkomarane av den kongelege ættelinja etter sindarin-alvane. Legolas blir rekna som ein ung alv, men alderen hans er ukjent. Han blir presentert for lesarane i den fyrste delen av Ringdrotten, Ringens Brorlag, ved rådsmøtet i Kløvendal, der han kjem som ein bodberar sendt av far sin for å diskutere at Gollum har rømt. Elrond vel Legolas ut til å vere ein av dei ni medlemmane av Brorlaget som drar ut for å øydeleggja ringen.
I brorlaget blir Legolas kjend med Gimli, son av Glóin. Ein slik venskap strid imot den eldgamle krigen mellom alvane og dvergane. Dei blir gode vener fyrst etter at Gimli helsar Galadriel i Lothlórien med vakre ord. I Slaget om Helmsdjupet konkurrerer Legolas og Gimli om å drepe flest orkar. Gimli vinn med éin, men det reelle resultatet er gjensidig respekt. Gjennom sine ferder saman med Gimli blir dei to svært gode vener.
Etter at ringen har vorte øydelagd og Sauron sitt fall, drar dei to på fotreise gjennom Fangorn-skogen. Legolas tek også med seg nokre frå folket sitt og reiser til Ithilien med løyve frå Thranduil. Han vil leve resten av sitt liv i Midgard for å hjelpe til med å byggje opp igjen dei øydelagde skogane i det krigsherja landet. Etter kong Elessars bortgang forlèt Legolas Midgard for å dra over sjøen – og Gimli blir med, av venskap med Legolas og sakn etter Galadriel. I filmatiseringa til Peter Jackson blir Legolas spelt av Orlando Bloom, både i trilogien om Ringdrotten og Hobbiten.
Værøy helikopterhamn
Værøy helikopterhamn er ei helikopterhamn i Værøy kommune i Nordland fylke.
Helikopterplassen er eigd og driven av Avinor AS og vart opna 1. august 1993, etter at Værøy flyplass vart stengt for offentleg trafikk etter ei ulykke 12. april 1990.
26. november 2011 vart Værøy helikopterhamn stengt for ein lengre periode på grunn av store skadar på asfaltdekket på landingsplassen, tekniske installasjonar og bygningar etter stormen Berit.
Arròs negre
Arròs negre tyder 'svart ris' på katalansk og valensiansk, på spansk (kastiljansk) heiter retten arroz negro. Eit anna namn på retten er arroz de pobre, 'fattigmannsris'.
Penguin River
Penguin River er ei lita, svingande elv som flyt nordaustover frå Hamberg Lakes til kysten like sør for Horse Head i Cumberland East Bay på Sør-Georgia. Ho vart først grovt kartlagd av Den svenske antarktisekspedisjonen under Otto Nordenskjöld i 1901–04 og vart namngjeven av Carl Skottsberg, ein botanikar på ekspedisjonen.
Gimli
I Peter Jackson sin filmtrilogi om Ringdrotten blir Gimli spelt av John Rhys-Davies.
Pelterbreen
Pelterbreen er ein isbre kring 5 nautiske mil (9 km) lang på Thurston Island, som flyt frå austsida av Noville Peninsula fram til vestsida av Murphyfjorden. Han vart skissert ned frå flyfoto tekne under U.S. Navy-skvadron VX-6 i januar 1960. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter J.A. Pelter, ein flyfotograf på Byrd-ekspedisjonen i 1933-35.
Collins Point
Collins Point er eit lite nes 0,75 nautiske mil (1,4 km) vest-sørvest for Fildes Point, på sørsida av Port Foster på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd av ein britisk ekspedisjon under Foster, 1828–31. Det vart namngjeve av kapteinløytnant D.N. Penfold i Royal Navy, etter landmålinga hans av island i 1948–49, etter kaptein K. St.B. Collins frå Admiralitetet.
Preston (fleirtyding)
Preston er eit engelsk person- og stadnamn. Det er avleidd av gammalengelsk prēost, 'prest' og tūn, 'gard'. Det kan vise til:
I Storbritannia
I England
I Skottland
Vesterheim
Vesterheim, The National Norwegian-American Museum & Heritage Center er eit norsk-amerikansk museum og kultursenter i Decorah i Iowa. Det blei skipa i 1877. Samlinga omfattar over 33 000 gjenstandar og 12 historiske bygningar. Senteret har også skule, bibliotek og arkiv.
Ein av initiativtakarane til museet var historikaren Knut Gjerset.
Awali
Awali er ein landsby nesten midt i kongedømet Bahrain, ei lita øy i Persiabukta. Han vart grunnlagd i 1930-åra av Bahrain Petroleum Company og er stort sett busett av arbeidarar frå forskjellige land som arbeider på raffineriet på Sitra. I nord ligg oljeraffineriet i Bahrain og i sør ligg oljebrunnar og ørkenområdet Sakhir. Han har eit folketal på 1 769.
Mieming
Mieming er ein kommune i Distriktet Imst i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 50,3 km² og i kring 3 800 ibuarar. Kommunesenteret Untermieming ligg 864 meter over havet, men det er krinsane Obermieming og Barweis som er dei mest folkerike.
Landbruk og sommarturisme er viktigaste næringsvegane i Mieming.
Scripps Heights
Scripps Heights er nokre høgder som stort sett er isdekte, og som ragar over halvøya mellom Caseybreen og Lurabeebreen på austkysten av Palmer Land i Antarktis. Isbreane har grave ut djupe dalar i fjella, som endar aust på Cape Walcott. Det vart oppdaga av sir Hubert Wilkins under flyturen hans den 20. desember 1928. Han trudde høgda var ei stor øy og kalla ho Scripps Island etter William Scripps frå Detroit i Michigan. Seinare flyfoto tekne av Lincoln Ellsworth i 1935 og foreløpigar rapportar av funn under British Graham Land Expedition (BGLE) under Rymill, 1934–37, førte til at W.L.G. Joerg tolka dette som ei halvøy.
Sommartriangelet
Sommartriangelet er ein asterisme i form av eit stort, tydeleg triangel som vert danna av dei tre klåre stjernene Vega, Altair og Deneb. Desse stjernene er dei første som blir synlege på nordiske sommarkveldar.
Sibirvandresnipe
Skildring
Denne arten har utsjånad mykje likt den nært nærskylde alaskavandresnipa, T. incana. Men mellom sibirvandresnipa er 2 - 3 centimeter kortare, ca. 23 og 27 centimeter i kroppslengd og dei veg 80 - 162 gram. Det meste av fjørdrakta i hekketida er i grått, oversida er mørk grå, men undersida kvit med mørke strekar og skjelmønstra sperrestrekar. I vinterdrakta er brystet grått og flekkar og strekar er diffuse. Dei har stutte, mørke gule bein og eit mørkegrått nebb, mørkare mot spissen. I begge sesongdraktene har sibirvandresnipa ei ganske framtredande augebrynstripe. Drakta er gjennomgåande bleikare enn hos alaskavandresnipa. Begge artane skil seg frå dei andre medlemmene i den biologiske slekta Tringa med fråvære av flekker på vengene, gråaktige venger og rygg, og skjelmønster på brystet som strekkjer seg meir eller mindre over buken i hekkefjørdrakta.
Utanom hekketida lever sibirvandresnipene spreitt på kystar, frå Taiwan i nord, gjennom Filippinane, sørlege Malayahalvøya, Indonesia, Ny-Guinea og til kystar av Australia. Dei kan finnast, men er sjeldan langs kystar av Fiji, Tuvalu og New Zealand.
Sibirvandresnipa hekkar i to åtskilte område: i Putoranfjella på Det sentrale sibirplatået samt i austlege Russland inkludert Verkhojanskfjella, og frå Transbajkal i sørvest til Kamtsjatkahalvøya i aust.
I vinterkvartera beitar dei på mudderbankar, på innelukka kystområde med rev, stein eller berg. Hekkehabitata ligg langs strandlinjer og elveleie med grus, innanfor tundra, boreal barskog og taiga, opptil 1800 moh. Reirplassane er ofte ved eit grusete elveleie, med kan òg ligge i tre.
Utanom hekkesesongen lever dei i stor grad av krabbar, men òg andre virvellause dyr inkludert krepsdyr, børstemakk, insekt, dessutan litt småfisk. Under hekkesesongen et dei mest vasslevande insekt og larver.
Lætet skil seg sterkt frå alaskavandresnipa og er skildra som ei høg fløytestrofe med to, nokre gonger tre tonar.
Storleiken på den totale populasjonen er estimert til å ligge på ca. 44 000 individ og er trudd å vere minkande.
Nasjonalheltordenen på Jamaica
Nasjonalheltordenen (engelsk The Order of National Hero) på Jamaica er ein æresorden av høgaste rang i landet, innstifta i 1969. Ordenen løner dei mest framståande innsatsane for landet utført av jamaicanarar. Ordenen kan tildelast posthumt eller når nokon trekk seg tilbake frå offentleg virke.
Nasjonalheltordenen har rang som den fremste i det jamaicanske ordensvesenet, framfor Nasjonsordenen. Generalguvernøren på Jamaica er ordenskanslar. Nasjonalheltordenen har ein klasse, medlem.
Mottakarar av ordenen har rett til å bera insignia for han, og får tittelen The Right Excellent. Dei er også tradisjonelt blitt æra med ein gravstad eller anna minnesmerke i National Heroes Park, og med ein plakett eller våpenskjold på ei prominent nasjonal stad, som Institute of Jamaica.
Ordenen vart innstifta den 18. juli 1969 gjennom loven National Honours and Awards Act, som vart vedteken av det jamaicanske parlamentet. Denne loven utnemnde også Paul Bogle, George William Gordon og Marcus Garvey som dei tre første mottakarane.
Insigniar
Ordensteiknet for Nasjonalheltordenen er ei kvitemaljert stjerne med fjorten takkar, kvar med ei gullkule i spissen. Midtmedaljongen er i svart emalje og har det jamaicanske riksvåpenet i gull. Han er omgjeven av ein grønemaljert bord med innskrifta «HE BUILT A CITY WHICH HATH FOUNDATION». Dette er mottoet til ordenen, basert på kapittel 11, vers 10, i Brevet til hebrearane, der det i nynorsk omsetjing står: «For han venta på byen med dei faste grunnvollane, den som har Gud til byggmeister og skapar.»
Ordensteiknet er opphengd i bandet i ein grønemaljert krans plassert mellom dei to øvste takkane. Det blir bore i eit band om halsen. Fargane er grønt, gult og svart, dei same som i det jamaicanske flagget. Ordensbandet til å bera over brystet er gult, med ei svartkanta grøn midtstripe.
Tildeling
Nasjonalheltordenen blir tildelt for særskild framståande innsats for Jamaica. Ordenen kan gjevast til personar som er fødde på Jamaica eller som var jamaicanske borgarar då dei døydde. Tildeling skjer ved generalguvernøren.
Sentrale politiske leiara frå den jamaicanske sjølvstendekampen og i dei første åra som sjølvstendig stat er utnemnde til medlemmar av ordenen, som Alexander Bustamante og Norman Manley.
Ein har også utnemnd viktige historiske personar til ordenen posthumt: Nanny of the Maroons (død kring 1740), leiar for rømde slavar (maroonar) som kjempa mot britane, den religiøse og politiske leiaren Sam Sharpe (død 1832), forretningsmannen og politikaren George William Gordon (avretta 1865), presten og opprøraren Paul Bogle (avretta 1865) og journalisten, forretningsmannen og menneskerettsaktivisten Marcus Garvey (1887–1940).
Legacy av Poco
Legacy er det 17. studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Poco, gjeve ut i 1989. Albumet samla dei fem originale medlemmane i gruppa (frå debutalbumet Pickin' Up the Pieces) og inneheld to topp 40-singlar, «Call It Love» og «Nothin' to Hide».
Bakgrunn
Gruppa fekk inn ein ny klaverspelar, Dave Vanacore, og turnerte tidleg i 1990 som oppvarmingsartist for Marx. Furay, som no var blitt prest i ei kyrkje i Colorado, måtte så trekkje seg på grunn av pliktene sine, og Poco turnerte sommaren 1990 med Jack Sundrud attende som rytmegitarist for Furay.
Trass gullplata og to hitsinglar, klarte uheldigvis ikkje gruppa å tene mykje pengar på turneen i 1990. Eit av problema var at dei var hyra inn til å spele på militærbasar, som viste seg å vere stort sett tomme, fordi soldatane var blitt sende til Persiabukta og Gulfkrigen. RCA enda opp med å droppe dei frå stallen sin og innspelinga for ein oppfølgjar til Legacy vart skrinlagd.
I 1991 turnerte Poco som ein akustisk trio med Young, Messina og Meisner (trommeslagaren Gary Mallaber vart med dei for nokre konsertar i Japan i juli). Mot slutten av 1991 hadde Messina og Meisner slutta for å satse på dei individuelle karrierane sine.
Kiryat Ye'arim
Kiryat Ye'arim (hebraisk קִרְיַת יְעָרִים), òg kalla Telz-Stone, er ein by (lokal kommune) i Jerusalem distrikt i Israel.
I følgje Israelsk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde Kiryat Ye'arim mot slutten av 2005 3 100 innbyggjarar, hovudsakleg jødar. Han er ein haredi-by med mange emigrantar frå Nord-Amerika, Europa og Sør-Afrika.
Geografi
Kiryat Ye'arim ligg kring 10 km vest for Jerusalem, like nord for hovudvegen mellom Tel Aviv og Jerusalem. Nordaust for Kiryat Ye'arim ligg den arabiske byen Abu Ghosh. Kiryat Ye'arim ligg mellom 662 og 750 meter over havet.
Historie
Kiryat Ye'arim er kalla opp etter Kiriath-Jearim som er nemnt i Bibelen i samband med at kong David frakta Paktas ark til Jerusalem. Her skal arka ha lagt i 20 år, før David frakta han til Jerusalem (Første Krønikebok 13, 5-8). Somme meiner at ein nærliggande tell er restane av den bibelske byen. Ein annan teori er at den bibeslek byen er Abu Ghosh. Namnet Telz-Stone var til ære for grunnleggnaren og styreformannen i American Greetings, Irving I. Stone, som finansierte landsbyen.
Narvik lufthamn, Framnes
Narvik lufthamn, Framnes er ei sivil, regional lufthamn i Narvik kommune i Nordland fylke.
Lufthamna ligg om lag 2,5 kilometer vest for Narvik by, og er eigd og driven av Avinor AS. Flyplassen opna 30. august 1972 og er mindre enn stamruteflyplassen Harstad/Narvik lufthamn, Evenes i Evenes kommune, om lag 79 km frå Narvik.
Driscoll Point
Driscoll Point er eit nes på austsida av innløpet til Wise Bay, oppom Rossisen. Det vart kartlagd av US Geological Survey from tellurometermålingar (1961–62) og flyfoto (1960), og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter C.E. Driscoll, kaptein på USNS «Private Joseph F. Merrell» i løpet av U.S. Navy Operasjon Deep Freeze 1963.
Peter Gabriel (1982)
Peter Gabriel er det fjerde studioalbumet til den engelske rockemusikaren Peter Gabriel og det fjerde albumet på rad med same namnet. Det vart derfor gjeve ut under namnet Security i USA og var det første albumet hans som vart gjeve ut på Geffen Records i Nord-Amerika. Ei tyskspråkleg versjon av albumet vart gjeven ut som Deutsches Album.
Songar
Songane på albumet dekkjer mange område. «The Rhythm of the Heat» er basert på Carl Jung si oppleving då han observerte ei gruppe afrikanske trommeslagarar. «San Jacinto» omhandlar frykta og smerta indianarar i Amerika opplever når dei ser kulturen sin overkøyrt av det moderne kvite samfunnet. «Shock the Monkey» handla om sjalusi og nyttar bilete av ei ape for å skildre personleg angst. «Lay Your Hands on Me» handlar om healing, gjennom tillit, noko som vert vidare utforska på seinare album. «The Family and the Fishing Net» er ein song som samanliknar ein moderne bryllaupsdag med ei voodoo-ofring. «Wallflower» handlar om handsaminga av politiske fangar i Latin-Amerika i 1980-åra.
Innspeling
Albumet vart spelt inn heilt digitalt, som eit av dei første albuma i historia. Instrumenteringa er hovudsakleg elektronisk, med mykje bruk av sampling (ved hjelp av Fairlight CMI) og vestafrikansk perkusjon. Albumet vart spelt inn i heimen til Gabriel på den tida, Ashcombe House i Somerset i England i 1981.