cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kate Bush
1978–1979: The Kick Inside og Lionheart
Seint i 1978 overtalte plateselskapet Bush til å spela inn eit oppfølgjaralbum ganske raskt. Lionheart blei eit verk Bush seinare uttrykte misnøye med, fordi ho ville likt meir tid til å gjera det skikkeleg ferdig. Albumet blei produsert av Andrew Powell med innspel frå Bush. Sjølv om det hadde fleire hitsinglar, som «Wow», fekk det ikkje den same positive mottakinga som det første albumet hennar. Det nådde sjetteplassen på den britiske albumlista. Bush var misnøgd med å bli tvinga til å laga det andre albumet sitt så raskt. Ho skipa sitt eige utgjevingsselskap, Kate Bush Music, og kontrollselskapet Novercia for å halda kontroll over verket sitt. Bush og medlemmar av familien hennar danna leiinga av selskapet.
Etter at albumet kom ut kravde EMI at Bush skulle promotera det og turnera. Turneen, seinare kjend som The Tour of Life, byrja 2. april 1979 og varte i seks veker, til 13. mai. Førestillingane inkluderte magikaren Simon Drake, som var med på å utforma dei. Typisk for Bush sitt ønske om å ha kreative kontroll var ho involvert i alle aspekta rundt produksjonen - koreografi, utforminga av kulissar og hyring av staben. Konsertane hadde kompleks lyssetting, og Bush bytta kostyme 17 gonger, for å spela ulike roller frå songane sine. Ho dansa medan ho song, og fekk lydteknikarane sine til å laga ein trådlaus mikrofon av ein radiomikrofon og ein metallkleshengjar. Turneen var ein suksess, men var prega av dødsfallet til lysteknikaren Bill Duffield ved ei fallulukke. I tillegg var arbeidet utmattande for Bush, og ho lét vera å turnera i ei årrekkje. Mange grunnar kan ha medverka til dette. Vanskane med å oppnå full kreativ har vore nemnd. Ei sterk redsle mot å flyga kan også ha hindra henne i å reisa rundt og turnera. I tillegg gjekk dødsfallet til tjueeinårige Duffield, som fann stad under den første konserten hennar, ved Poole Arts Centre, sterkt inn på henne. Bush heldt ein konsert i Hammersmith Odeon til støtte for familien hans den 12. mai 1979, saman med Peter Gabriel og Steve Harley. Ho tileigna seinare to songar til han, «Blow Away» på Never for Ever og «Moments of Pleasure» på The Red Shoes. Bush har sjølv sagt i eit intervju med Mark Radcliffe på BBC Radio 2 at ho faktisk likte å turnera, men at produksjonen av dei seinare albuma tok opp all energien hennar.
Samtidig som ho turnerte, opptredde Bush også på fjernsyn i fleire land, som Top of the Pops i Storbritannia, Bios Bahnhof i Tyskland og Saturday Night Live i USA (med Paul Shaffer på piano). 28. desember 1979 sende BBC TV ein Kate Bush Christmas Special. Programmet blei spelt inn i oktober 1979 ved BBC Studios i Birmingham med koreografi av Anthony Van Laast. I tillegg til å spela songar frå dei to første albuma sine, spelte ho også julelåten «December Will Be Magic Again» og dei nye songane «Violin», «The Wedding List», «Ran Tan Waltz» og «Egypt». Peter Gabriel var med i programmet, der han framførte «Here Comes the Flood» og ein duett med Bush, Roy Harper sin «Another Day».
1980–1984: Never for Ever og The Dreaming
Never for Ever kom ut i september 1980 og var Kate Bush sitt andre forsøk som produsent, etter at ho hadde vore med på å produsera EP-en Live on Stage frå turneen. Ho produserte albumet saman med Jon Kelly. Medan dei første to albuma hennar hadde hatt ein sameint stil på kvart spor, med orkesterarrangement bak livebandet, hadde Never for Ever ei rekkje ulike stilar. Sporet «Violin» hadde eit enkelt rockerrangement medan hitsingelen «Army Dreamers» var arrangert som ein vemodig vals. Dette albumet var det første der Bush brukte synthesiser og trommemaskin. Ho nytta særleg Fairlight CMI, som ho hadde fått erfaring med då ho spelte inn bakgrunnsvokal for Peter Gabriel sitt tredje soloalbum tidleg i 1980.
Albumet var det første for Bush som nådde førsteplassen på den britiske albumlista, og gjorde henne til den første kvinnelege britiske artisten som oppnådde dette. Ho var også den første kvinnelege artisten nokon sinne til å koma inn på lista på førsteplassen. Den bestseljande singelen frå albumet var «Babooshka», som nådde femteplassen på den britiske singellista. I november 1980 gav ho ut ein julesingel, «December Will Be Magic Again», som nådde 29. plassen på den britiske lista.
I 1982 var Bush med på den første veldedige konserten for The Prince's Trust, saman med artistar som Madness, Midge Ure, Phil Collins, Mick Karn og Pete Townshend.
I september 1982 gav Bush ut The Dreaming, det første albumet ho hadde produsert på eiga hand. Bush fortsette å fortelja historier som femna vidt i songane sine. Tittelsporet «The Dreaming» handla om vanskane til australske urfolk, «Pull Out the Pin» bygde på ein dokumentar om Vietnamkrigen, medan «Houdini» tok for seg døden til magikaren Harry Houdini. I «There Goes a Tenner» henta ho inspirasjon frå gamle kriminalfilmar, medan «Get Out of My House» var inspirert av Stephen King-boka The Shining.
På albumet eksperimenterte Bush med produksjonsteknikkar og ei rekkje ulike musikkstilar. The Dreaming fekk ei blanda mottaking i Storbritannia, der mange kritikarar var forvirra av dei tette lydbilda til Bush. I eit intervju med bladet Q i 1993 sa Bush: «Det var mitt 'Ho er blitt galen'-album.» Albumet blei likevel Bush sitt første til å koma inn på Billboard 200-lista i USA, der det nådde 157. plassen. Albumet gjekk inn på den britiske albumlista på tredjeplassen, men selde berre til sølv, og er blitt verande det minstseljande album hennar.
«Sat in Your Lap» var den første singelen frå albumet. Han kom ut over eit år før albumet blei gjeve ut, og nådde 11. plassen på den britiske singellista. Tittelsporet, der Rolf Harris og Percy Edwards var med, nådde 48. plass, medan den tredje singelen, «There Goes a Tenner», nådde 93. plass. «Suspended in Gaffa» blei gjeven ut som singel i Kontinental-Europa, men ikkje i Storbritannia.
1985–1988: Hounds of Love og The Whole Story
Albumet nytta det at vinylplater og kassettar har to ulike sider, og er sett saman av to svært ulike delar. Førstesida, Hounds of Love, inneheld fem lett tilgjengelege popsongar, mellom dei fire singlar frå albumet: «Running Up that Hill», «Cloudbusting», «Hounds of Love» og «The Big Sky». Den andre sida, The Ninth Wave, henter namnet frå Tennyson-diktet «Idylls of the King», om den legendariske tida til kong Artur, og er set saman av sju samanbundne songar som danar eit kontinuerleg musikkstykke.
For albumet blei Bush nominert til BRIT-prisane Best Female Solo Artist, Best Album, Best Single og Best Producer i 1986. Same året hadde ho ein hitt saman med Peter Gabriel med duetten «Don't Give Up». EMI gav også ut eit album med dei største hittane hennar, The Whole Story. Til dette albumet spelt Bush inn eit nytt vokalspor og friska opp bakgrunnssporet til «Wuthering Heights», og spelte inn ein ny singel, «Experiment IV». I 1987 fekk ho BRIT-prisen for Best Female Solo Artist.
25. april 1986 tok Bush del i den britiske veldedige tilstellinga Comic Relief, der ho song «Do Bears... ?», ein humoristisk duett med Rowan Atkinson, og «Breathing». I mars 1987 song ho «Running Up That Hill» ved The Secret Policeman's Third Ball saman med David Gilmour. 28. juni 1987 opptredde ho med Peter Gabriel på «Don't Give Up» ved Earl's Court i London som del av So-turneen hans.
1989–1993: The Sensual World og The Red Shoes
Også The Sensual World frå 1989 inneheldt songar med ei rekkje ulike inspirasjonar. Tittelsporet var inspirert av Molly Bloom i James Joyce sin roman Ulysses. «Heads We're Dancing» handlar om ei kvinne som dansar med ein sjarmerande, ukjend mann i 1939, nokre dagar seinare finn ho ut at det var Hitler. «This Woman's Work», som opphavleg var skriven for filmen She's Having a Baby (1988) og handlar om ein dramatisk fødsel frå faren sitt synspunkt. På fleire av spora song den bulgarske vokalgruppa Trio Bulgarka bakgrunnsvokal.
The Sensual World blei det bestseljande albumet til Bush i USA. Det selde til gull, med 500 000 eksemplar, i løpet av fire år etter utgjevinga. I Storbritannia nådde det andreplassen på albumlista.
I 1990 spelte Bush i den svarte komedien Les Dogs, ein film produsert av The Comic Strip for BBC. Filmen blei vist 8. mars 1990. Bush hadde rolla som brura Angela ved eit bryllaup i eit post-apokalyptisk Storbritannia. Bush er for det meste taus tilstades i filmen, men har dialogar med Peter Richardson i to draumesekvensar. For ein annan Comic Strip Presents-film, GLC, produserte ho kjenningssongen «Ken», der ho også opptredde vokalt. Songen handla om Ken Livingstone, den dåverande leiaren av Greater London Council og seinare borgarmeisteren av London, som då arbeidde med musikarar for å vinna unge veljarar til Labour.
I 1990 kom samleboksen This Woman's Work ut. Han omfatta alle dei tidlegare albuma til Bush med dei opphavlege omslaga sine, i tillegg til to CD-ar med alle B-sidene ho hadde spelt inn frå 1978 til 1990.
I 1991 gav Bush ut ein coverversjon av Elton John sin song «Rocket Man», med «Candle in the Wind» som B-side. Singelen nådde 12. plassen på den britiske singellista, og gjekk heilt opp til andreplassen i Australia. I 2007 blei han kåra til den beste coverversjonen nokon sinne av The Observer-lesarar.
Bush gav ut sitt sjuande studioalbum, The Red Shoes, i november 1993. Dette albumet har fleire bidrag frå kjende personar enn dei tidlegare albuma hennar, som frå komponisten og dirigenten Michael Kamen, komikaren Lenny Henry og musikarane Prince, Eric Clapton, Gary Brooker frå Procol Harum, Trevor Whittaker og Jeff Beck. Som på det føre albumet bidrog også Trio Bulgarka på fleire spor.
Albumet gav Bush den høgaste posisjonen ho hadde fått på albumlista i USA, med ein 28. plass. Berre ein singel for albumet kom inn på den amerikanske singellista - «Rubberband Girl», som nådde 88. plass i januar 1994. I Storbritannia kom albumet på andreplassen, medan singlane «Rubberband Girl», «The Red Shoes», «Moments of Pleasure» og «And So Is Love» alle kom inn på topp 30. I 1994 gav Bush ut ein kortfilm knytt til albumet, The Line, the Cross & the Curve. Bush skreiv, regisserte og spelte i filmen, saman med Miranda Richardson. Han bygde på konseptet i The Red Shoes og inneheldt seks songar frå albumet.
Bush hadde planlagd å turnera med The Red Shoes, men dette blei ikkje noko av. Ho produserte likevel eit live-vennleg album med mindre studioproduksjon enn ho hadde gjort med dei føre tre albuma, noko som ville ha vore vanskeleg å gjenskapa på konsertar. Resultatet møtte delte reaksjonar blant fansen hennar, der mange hadde likt dei intrikate tidlegare komposisjonane hennar.
Albumet inneheldt songen «Moments of Pleasure», som blei skriven for folk som stod henne nær og som ho hadde mista eller som var i ferd med å mista. To nære venner, mellom dei gitaristen Alan Murphy, som hadde arbeidd med henne sidan The Tour of Life i 1979, hadde døydd av HIV/AIDS, medan mora Hannah døydde av kreft i 1992. Mora var framleis i live då Bush skreiv songen, og fekk høyra han før ho døydde.
1994–2010: Aerial
Etter The Red Shoes forsvann Kate Bush frå rampelyset i ei god stund, og det gjekk tolv år før ho gav ut sitt neste album. Ho opplevde store endringar i privatlivet, som tapet av mora, slutten på eit femten år langt forhold med Del Palmer og utviklinga av eit nytt med Danny McIntosh, som ho gifta seg med, og fekk ein son, Albert eller Bertie, i 1998. Ho jobba mykje for å verna privatlivet og særleg sonen sin frå media.
Songen hennar «The Sensual World» hadde ein viktig plass i filmen Felicia's Journey (1999) regissert av Atom Egoyan.
I 2001 blei Bush tildelt ein Q-pris som Classic Songwriter. I 2002 vann ho ein Ivor Novello-pris for Outstanding Contribution to Music, og framførte «Comfortably Numb» ved David Gilmour sin konsert i Royal Festival Hall i London.
I november 2005 gav Kate Bush ut sitt åttande studioalbum, Aerial, på dobbel-CD og vinyl. Som Hounds of Love er albumet sett saman av to delar med kvar sitt format. Den første plata, A Sea of Honey, inneheld ei rekkje songar med ulike tema, som «King of the Mountain»; «Bertie», «Joanni», basert på soga om Jeanne d'Arc, og «\pi», der Bush syng 117 desimalar av talet pi. Den andre plata, A Sky of Honey, inneheld eit kontinuerleg musikkstykke som tek for seg kjensla av å vera utandørs ein sommardag etter å ha vakna ved daggry, og fortsett gjennom morgon, ettermiddag, kvelden og natta tilbake til daggry neste dag.
Alle stykka i dette verket viser til hav eller himmel i tekstane sine. Bush miksa si eiga stemme og kurringa frå ringduer i setningane «A sea of honey, a sky of honey» og «You're full of beauty» og repterte dei gjennom verket. Ho nytta også opptak av fuglesong. Rolf Harris speler didgeridoo på eit av spora, og syng i «The Painter's Link». Andre artistar som opptrer på albumet er Peter Erskine, Eberhard Weber, Lol Creme og Gary Brooker. To spor nyttar strykararrangement av Michael Kamen som blir framført av London Metropolitan Orchestra.
Den første singelen frå albumet var «King of the Mountain». CD-singelen hadde ein coverversjon av Marvin Gaye sin song «Sexual Healing» som B-side. «King of the Mountain» gjekk inn på UK Downloads Chart på sjetteplassen den 17. oktober 2005, og hadde 30. oktober blitt til Bush sin tredje høgast plasserte singel på den britiske topplista, med fjerdeplassen som toppunkt. Aerial gjekk inn på den britiske albumlista på tredjeplassen, og på den amerikanske lista på 48. plass. Bush valde å gjera lite promoteringsarbeid for albumet, og stilte berre opp til ein handful magasin- og radiointervju. Aerial gav Bush to nominasjonar ved BRIT-prisen 2006, for Best British Female Solo Artist and Best British Album.
I 2007 skreiv og spelte Bush inn songen «Lyra» til filmen The Golden Compass. Songen blei brukt i filmavsluttinga, og nådde 187. plassen på UK Singles Chart Han blei nominert til International Press Academy sin Satellite-pris for original song til ein film. Ifølgje Del Palmer blei Bush gjeven svært kort tid til å skriva songen, og heile prosjektet blei fullført på 10 dagar. Songen blei spelt inn og produsert av Bush i hennar eige studio, og nytter stemmer frå koret til Magdalen College i Oxford.
«The Man with the Child in His Eyes» blei brukt som fillmusikk til den britiske romantiske komedien Starter for 10 frå 2007.
2011: Director's Cut og 50 Words for Snow
I mai 2011 gav Bush ut albumet album, Director's Cut, som inneheldt omarbeidde spor frå tidlegare album. Bush har omtalt det som eit heilt nytt prosjekt, ikkje berre remiksar. Albumet var det første på Bush sitt nye platemerke, Fish People, som er ein del av EMI Records.
Alle spora er tekne opp med nye vokalspor, nye trommer og omarbeidd instrumentering. Nokre av dei er transponerte til ein lågare toneart for å passa den djupare stemma til ein eldre songar. Tre av songane, blant anna «This Woman's Work», er fullstendig nyinnspelte, nokre stader med endra tekst.
Songen «The Sensual World» fekk eit nytt namn, «Flower of the Mountain», og inneheldt no tekst frå Molly Bloom sin monolog frå Ulysses. Bush hadde opphavleg skrive songen til denne teksten, men fekk ikkje løyve frå opphavsrettshaldarane etter James Joyce til å bruka han. Då ho spurde opp att i samband med det nye prosjektet fekk ho løyve til å bruka teksten.
I tillegg til den enkle CD-en Director's Cut gav Bush også ut albumet som del av ein samleboks saman med The Sensual World og det analogt remastra The Red Shoes. Albumet gjekk inn på andreplassen på den britiske albumlista.
Den første singelen frå albumet var «Deeper Understanding», med eit nytt refreng som inneheld datahandsama vokal frå sonen til Bush, Bertie. Bush gav ut ein sjølvregissert video til songen på YouTube-kanalen sin. Videoen viser Robbie Coltrane som ein mann eten opp av tilhøvet til datamaskinen sin. Frances Barber speler kona hans, og Noel Fielding opptrer også i videoen.
Bassisten Danny Thompson opptrer på album, sonen til Bush, Bertie, Elton John og Stephen Fry opptrer også på albumet. Den første songen, «Snowflake», var skriven spesielt for å passa til den no tolv år gamle Bertie sin gutesopran. Denne songen glir over til neste song, "Lake Tahoe", der Bush og korsongaren Stefan Roberts syng om eit sjeldsynt skrømt - ei kvinne i viktorianske klede som roper på hunden sin, Snowflake. I «Snowed in at Wheeler Street» syng Bush ein duett med Elton John som eit evig fråskilt par. I «50 Words for Snow» les Stephen Fry opp ei rekkje reelle og oppdikta ord og uttryk for snø.
Den første singelen, «Wild Man», blei spelt på BBC Radio 2 10. oktober. og blei gjeven ut for digital nedlasting dagen etter. Heile albumet blei spelt på First Listen på amerikanske NPR den 14. november 2011. I Australia utropte ABC Radio National 50 Words for Snow til vekas album frå 12. november 2011.
50 Words for Snow fekk stort sett gode meldingar frå kritikarar. Metacritic, som gjev ein gjennomsnittleg skår basert på meldingar frå ulike nyheitskjelder, gav ein skår på 88 av 100, ut frå 26 meldingar. Bush blei nominert til ein BRIT-pris i kategorien Best Female Artist, og albumet vann Best Album ved South Bank Arts Awards 2012. Det var også nominert som Best Album ved Ivor Novello-prisen.
2012–no: Before The Dawn
Bush takka nei til å opptre ved avsluttingsseremonien til Sommar-OL 2012 i London. I staden blei ein ny remiks av «Running Up that Hill» spelt ved slutten av seremonien. Bush gav ut ei utgåve av remiksen i avgrensa opplag til Record Store Day 20. april 2013. Dette året blei Bush også den første (og så langt einaste) kvinnelege artisten til å ha album i den britiske topp fem-lista i fem tiår på rad.
I mars 2014 gjorde Bush det kjend at ho kom til å ha sine første live-konsertar på fleire tiår: Ei rad på 22 konsertar ved Hammersmith Apollo i London frå 26. august til 1. oktober i ein turne kalla Before the Dawn. Billettane til konsertane selde ut i løpet av eit kvarter etter at dei blei lagt ut for sal. Konsertane fekk positive meldingar i media.
Bush spelte mesteparten av Hounds of Love, det meste av Aerial, to songar frå The Red Shoes og ein song frå 50 Words for Snow. Dei første fire albuma hennar og The Sensual World var ikkje inkluderte.
Merksemda rundt konsertane førte til ein auke i albumsal, og i august 2014 blei Kate Bush den første kvinnelege artisten til å ha åtte album på den britiske topp 40-lista samstundes. Ho blei også nummer tre i talet på album på denne lista samstundes, etter Elvis Presley med 12 album i 1977 og The Beatles med 11 album 2009. I januar 2016, like etter at han døydde, gjekk også David Bowie inn på denne lista med 12.
I november 2014 fekk Bush ein Editor's Award ved den årlege Evening Standard Theatre Awards for sitt teatralsk utforma comeback. 25. november 2016 gav ho ut eit tre plater langt album med opptak frå konsertane.
Samarbeid
Kate Bush har invitert ei rekkje artistar til å vera med på sine eigne album, mellom anna Elton John, Eric Clapton, Jeff Beck, David Gilmour, Nigel Kennedy, Gary Brooker, Danny Thompson og Prince.
Bush song på to av Peter Gabriel sine album, mellom anna på hittane «Games Without Frontiers» og «Don't Give Up», og på «No Self-Control». Gabriel tok del i Bush sitt fjersnsynsprogram frå 1979 der dei song Roy Harper sin «Another Day» saman. Ho har også sunge på to Roy Harper-spor, «You» frå albumet The Unknown Soldier (1979) og «Once», tittelsporet til albumet hans frå 1990. Ho song også på tittelsporet til Big Country sitt album The Seer frå 1986, på Midge Ure sin song «Sister and Brother» frå albumet hans Answers to Nothing frå 1988, på Go West sin singel «The King Is Dead» frå 1987, og på to songar med Prince – «Why Should I Love You?», frå hennar eige album The Red Shoes, og «My Computer» frå Prince sitt album Emancipation frå 1996.
I 1990 produserte Bush songen «Kimiad» for Alan Stivell, som tidlegare hadde teke del i innspelinga av The Sensual World. Dette er den einaste gongen ho har produsert ein song for ein annan artist. Ho takka nei til eit spørsmål frå Erasure om å produsera eit av deira album fordi ho meinte det låg utanfor hennar område.
Musikkstil
Bush er kjend for ein eklektisk musikkstil som har mange ulike påverknadar og blandar svært ulike stilar, ofte gjennom ein enkeltsong eller i løpet av eit album. Også i dei eldste songane sine, der piano var hovudinstrument, vov ho saman ulike musikkstilar frå klassisk musikk, glamrock, og ulike typar folkemusikk. Dette har fortsett gjennom karrieren hennar. Då ho laga Never for Ever hadde Bush byrja å bruka synthesizeren Fairlight CMI ein god del. Synthesizeren lét henne sampla og omforma lydar, og utvida dermed lydpaletten sin. Ho er blitt samanlikna med andre kunstnariske eller arty britiske pop-rock-artistar frå 1970- og 1980-talet, som Roxy Music og Peter Gabriel.
Bush har ei sopranstemme som går over fire oktavar. Ho nytter stemma som eit instrument, med høge tonar og guttural kviskring. Ho syng svært ofte sin eigen bakgrunnsvokal ved å synga i ulike tonehøgder.
Tekstar og inspirasjonar
Bush har omtalt seg sjølv som ein forteljar som presenterer ulike personar og soger i songane sine, som ho har kalla noveller (short stories).
Mange av songane hennar er inspirerte av historiske, litterære eller filmatiske kjelder. Den første singelen hennar «Wuthering Heights» byggjer til dømes på Emily Brontë sin roman Wuthering Heights, eller Stormfulle høyder på norsk. «The Kick Inside» byggjer på den engelske folkesongen «The Ballad of Lucy Wan», om eit svangerskap som følgje av incest som fører til sjølvmord. «The Infant Kiss» var inspirert av Jack Clayton sin film The Innocents (1961), som igjen var basert på Henry James sin kortroman The Turn of the Screw.
Bush er ofte inspirert av horror, ofte kombinert med humor slik at dei ofte uttrykker svart humor. «Coffee Homeground» handlar om (mistanken om) giftmord, «Ran Tan Waltz» om ei alkoholisert mor medan den lystige «The Wedding List» var inspirert av François Truffaut sin film La Mariée était en noir frå 1967 (etter ei bok av Cornell Woolrich, The Bride Wore Black) om ei kvinne som hemner drapet på ektemannen sin på bryllaupsdagen deira. «Hounds of Love» samplar ei linje frå horrorfilmen Night of the Demon frå 1957.
Bush har sjølv nemnd komedie som ein viktig påverknad. Ho har omtalt Woody Allen, Monty Python, Fawlty Towers og The Young Ones som særlege favorittar.
Påverknad på andre musikarar
Ei rekkje artistar har nemnd Bush som inspirasjon, mellom dei Regina Spektor, Tori Amos, Ellie Goulding, Charli XCX, Tegan and Sara, k.d. lang, Paula Cole, Kate Nash, Bat for Lashes, Erasure, Alison Goldfrapp frå Goldfrapp, Tim Bowness of No-Man, Chris Braide, Kyros, Aisles, Darren Hayes og Grimes. Nerina Pallot blei inspirert til å skriva songar etter å ha sett Bush spela «This Woman's Work» på Wogan på fjernsynet. Coldplay hadde inspirasjon frå «Running Up That Hill» då dei skreiv hitsongen sin «Speed of Sound».
Andre artistar som ikkje har nemnd Bush som ein direkte inspirasjon, men uttrykt beundring for verket hennar, er mellom anna Annie Lennox, Björk, Florence Welch frå Florence + The Machine, Little Boots, Elizabeth Fraser frå Cocteau Twins, Dido, Sky Ferreira, St. Vincent, Lily Allen, Anohni frå Antony and the Johnsons, Big Boi frå OutKast, Tupac Shakur, Stevie Nicks, Steven Wilson, Steve Rothery frå Marillion,, André Matos og Courtney Love frå Hole.
Andre store tilhengarar er Tricky, som i ein artikkel om The Kick Inside skreiv: «Musikken hennar har alltid høyrd ut som draumeland for meg... Eg trur ikkje på Gud, men om eg gjorde, ville musikken hennar vore min bibel.» Frontmannen frå Suede, Brett Anderson, har nemnd Hounds Of Love som ein favoritt og sagt: «Det er eit fantastisk album å høyra på seint om natta, urovekkande og verkeleg skakande.» John Lydon, betre kjend som Johnny Rotten frå Sex Pistols, har omtalt verket hennar som ein «utruleg venleik». I desember 1989 valde Robert Smith frå The Cure ut «The Sensual World» som sin favorittsingel frå det året, The Sensual World som sitt favorittalbum og lista opp «alt av Kate Bush» på lista si over «dei beste tinga med åttitalet».
David Baerwald
David Francis Baerwald er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar, komponist og musikar.
Baerwald vart først kjend i 1986 som eine halvdelen av duoen David + David med David Ricketts. Det einaste albumet deira, Boomtown, selde til platinaplate og låg over eitt år på Billboard-lista i USA. Debutsingelen «Welcome to the Boomtown» vart ein topp 40-hit i USA.
Sidan skreiv Baerwald mykje musikk for andre, ofte under pseudonym, men gav òg ut to soloalbum: Bedtime Stories, med Joni Mitchell på gitar og korvokal på songen «Liberty Lies» og Triage.
Hausten 1992 starta han i lag med venen og produsenten Bill Bottrell «Tuesday Music Club», ei laus forsamling av musikarar som kvar veke spelte i lag og vart den kreative krafta bak debutalbumet til Sheryl Crow, Tuesday Night Music Club.
Songane hans er blitt spelte inn av ei rekkje varierte artistar, som frå Crow til den japanske klassiske artisten Yoshida Brothers, operalegenda Luciano Pavarotti, countryartisten Waylon Jennings, Bangles-frontkvinna Susanna Hoffs, Fishbone, countrystjerna LeAnn Rimes, jazzartisten Holly Cole, Jesca Hoop og Kristen Stewart, Nicole Kidman, Ewan McGregor, Ethan Hawke, Hayden Panettiere, Ashlee Simpson og Steven Strait, blant fleire.
Baerwald har i tillegg skrive mykje filmmusikk, mellom anna den Golden Globe-nominerte songen frå Baz Luhrmann-musikalen Moulin Rouge! kalla «Come What May».
Märket
Märket med Märkets fyr (finsk: Märketin majakka) er eit skjer i Södra kvarken som sidan freden i Fredrikshamn i 1809 definerer grensa mellom Sverige og Finland. Fyret vart avfolka mot slutten av 1976.
Finlands fyrsällskap har leigd fyret 2007-09 og har byrja å restaurere fyret. Vitjande kan få omvising i fyret.
Geografi
Märket ligg nord for Ålands hav og vest for Åland. Skjeret, som er kring tre hektar stort, er delt mellom Finland og Sverige i to omtrent like store halvdelar. Märket er i følgje ei rekkje kjelder den minste delte øya i verda.
Det finske territoriet på Märket høyrer til Hammarlands kommun. Den svenske delen ligg på grensa mellom Norrtälje kommun og Östhammars kommun, i høvesvis Stockholm og Uppsala län.
Cape Belsham
Cape Belsham er eit kjenneleg nes 0,5 nautiske mil (0,9 km) vest for Point Wild på nordkysten av Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Namnet går attende til kring 1822.
Lippe (fleirtyding)
Lippe kan visa til:
Helgesteinen
«Helgesteinen» er eit gamalt heilagminne på garden Brekke i Ørsta. Det er ein nokså stor, rundvoren stein som ligg ved den gamle vegen som før i tida gjekk over Brekke.
I Noreg finst det mange segn og overleveringar frå tidleg kristen tid om religiøse samlingsstader ute i naturen, og vi har vitnemål om dette i namn som «Kyrkjesteinen», «Kyrkjehellaren» og liknande. I Ørsta er Helgesteinen ein slik stad, og truleg alt i katolsk tid (før 1537), vart han nytta som ein religiøs møteplass. Folk, det kunne vere ein eller fleire, samla seg ved steinen, kanskje på søndagane når det ikkje var gudsteneste i kyrkja, men truleg like ofte på fredagsmorgonane. Fredagen var fastedag frå gamalt av; då minnast folk Kristi liding og død. Eit gamalt seiande i Ørsta var: «Freidainn æ ’kje ørkjenne lik» (fredagen er ikkje yrkje(dagane) lik).
«Gudstenesta» ved helgesteinen gjekk gjerne føre seg slik at alle dei frammøtte knelte omkring steinen med folda hender, og ein av dei sa fram gudsord og bøn (væs) for dagen. Ei bøn til jomfru Maria, omtala som «Fredagsvessen», skal ha blitt nytta ved steinen, og etter Sivert Aarflot lydde ho slik:
Det skal ha stått eit kors oppe på helgesteinen, og det vart òg sagt at steinen snur seg rundt tre gonger kvar einaste julaftan.
Helgesteinen er varig freda etter kulturminneloven, kulturminne id: 92395-2 (sjå lenke til kulturminnesøk nedanfor).
Notar
<references group='lower-alpha'/>
Qigong
Qigong eller qi gong (tradisjonell kinesisk 氣功; forenkla kinesisk 气功; pinyin qìgōng) er puste- og rørsleteknikkar som vart utvikla i Kina for fleire tusen år sidan. Qi er det kinesiske ordet for livskraft eller livsenergi. Gong kan omsetjast med å praktisere eller arbeide med. Metoden består av mental konsentrasjon, enkle rørsler og anding for å dyrka, balansera og betra sirkulasjonen av denne energien i kroppen.
Qigong vart utvikla i Kina som ein av fem hovudmetodar innan tradisjonell kinesisk medisin som har som føremål å førebyggja og behandla sjukdomar. Kinesisk filosofisk og åndeleg tradisjon og kampkunst har også bidratt til utviklinga av qigong. Qigong-teknikkane omfattar meditasjon, avslapping, pusteøvingar og kampkunstelement som skal styrka qi og distribuera det til alle delane av kroppen. Teknikkane skal gjere kroppen betre i stand til å lækje seg sjølv. Energibanane i kroppen skal verte stimulerte slik at qi kan strøyme fritt. Dette skal gje indre balanse og avspenning i kroppen og i sinnet, og påverke indre organ og livsprosessar på ein positiv måte. Saman med den nærskylde forma taijiquan er qigong utbreidd i Kina og resten av verda som ein trenings- og helseteknikk.
Nemninga «qigong» som ho er brukt i dag vart framheva på 1940- og 1950-talet for å visa til ei vid rekkje kinesiske sjølvutviklingsteknikkar, og for å vektlegga helsetilknytingar og ta bort vekt frå åndelege tilknytingar, mystisisme og opphøgde tradisjonsliner.
Historie
Frå slutten av 1940-talet og inn på 1950-talet prøvde styresmaktene i kommunistiske Kina å samla ulike former for qigong i eit felles system, med føremål om å danna eit vitskapleg grunnlag for utøving av qigong. I 1949 innførte Liu Guizhen namnet «qigong» for systemet han og kollegaene hans hadde utvikla basert på dao yin og andre filosofiske tradisjonar. Dette forsøket er rekna av nokre sinologar som byrjinga på den moderne tolkinga av qigong. Under Det store spranget (1958–1963) og Kulturrevolusjonen (1966–1976) var qigong, i lag med annan tradisjonell kinesisk medisin, strengt kontrollert med avgrensa tilgang for allmugen, men vart framheva i statlege rehabiliteringssenter og spreidde seg til universitet og sjukehus. Etter Kulturrevolusjonen var qigong og taiji populære som dagleg morgongymnastikk utført i store grupper i heile Kina.
Populariteten til qigong voks under styret til Deng og Jiang etter at Mao Zedong døydde i 1976 og fram til 1990-talet, med estimat på mellom 60 og 200 millionar utøvarar i Kina. I lag med populariteten og statleg oppmuntring kom kontroversar og problem: Påstandar om særskilde evner på grensa til det overnaturlege, pseudovitskaplege forklaringar for å auka truverdet, ei sinnsliding kalla qigong-avvik, skipinga av kultar og overdrivne påstandar av meistrar for personleg vinst. I 1985 vart ein statleg nasjonal organisasjon for qigong-vitskap og forsking skipa for å regulera qigong-rørsler i landet. I 1999 tok kinesiske styresmakter steg for å halda kontroll på offentleg utøving av qigong, etter at mange gamle åndelege, moralske og mystiske tradisjonar var blitt gjenoppliva og kunne danna trugsmål mot statleg kontroll. Qigong-klinikkar og sjukehus vart stengde, og visse grupper som Zhong Gong og Falun Gong vart forbodne. Sidan 1999 har qigong-forsking og utøving berre hatt offisiell støtte i ein helsekontekst. Den kinesiske helse-qigongorganisasjonen som vart skipa i 2000 regulerer strengt offentleg utøving av qigong, med avgrensing av offentlege samlingar, krav om statleg godkjend opplæring og sertifisering av lærarar. Alt anna enn statleg godkjende former er forbode.
Gjennom kinesisk utvandring og diaspora, turisme i Kina og globalisering har qigong spreidd seg gjennom heile verda. I dag driv millionar av menneske med qigong, og trur på fordelane med utøvinga i varierande grad. Som i det historiske opphavet til praksisen er folk med interesse for qigong frå ulike bakgrunnar og driv med det av forskjellige grunnar, som fritidssyssel, trening, avslapping, helseførebygging, meditasjon, for åndelege føremål eller som del av kampkunsttrening.
Utøving
Qigong omfattar ei brei rekkje ulike praksisar som koordinerer kropp (調身), pust (調息) og medvit (調心) i tråd med kinesisk filosofi. Utøving kan inkludera rørsle og stillesitjing, meditasjon, massasje, messing, lyd-meditasjon og behandling utan nærkontakt, i ei rekkje ulike positurar. Qigong vert vanlegvis delt inn i to grunnleggjande kategoriar: 1) dynamisk eller aktiv qigong (dong gong), med sakte, flytande rørsler, og 2) meditativ eller passiv qigong (jing gong), med stille posisjonar og indre rørsle av pusten. Frå eit terapeutisk perspektiv kan ein klassifisera qigong i to system: 1) indre qigong, som set fokus på sjølvbehandling og sjølvutvikling, og 2) ytre qigong, som omfattar behandling av ein terapeut som leier eller overfører qi.
Som meditasjon i rørsle handlar utøving av qigong vanlegvis om å koordinera sakte, stiliserte rørsler, djup magepusting og roleg mentalt fokus med visualisering av at ein leier qi rundtom i kroppen. Som regel kan former av qigong karakteriserast som ei blanding av fire utøvingsmåtar: Dynamisk, statisk, meditativ og med hjelp utanfrå.
Teknikkar
Anten ein ser på qigong frå eit trenings-, helse-, kampkunst- eller filosofisk perspektiv har utøvinga fleire hovudprinsipp:
Tilleggsprinsipp:
Avanserte mål:
Dei mest avanserte formene vert generelt rekna for å ha lite eller inga rørsle.
Moderne qigong
I dagens Kina har ein gått vekk frå å knytta qigong til tradisjonell filosofi, åndeleg utvikling og folkeminne til å vektleggja helseeffekt, tradisjonell medisinsk bruk, kampkunst og vitskapleg tilknyting i samband med utøvinga. Qigong blir no praktisert av millionar av menneske over heile verda, hovudsakleg for helseføremål, sjølv om mange utøvarar også kan ha tradisjonelle filosofiske, medisinske eller kampkunstperspektiv, og kan sjå den lange historia til qigong som prov på verknaden.
Moderne kinesisk medisinsk qigong
Qigong er vorte anerkjend som ein «standard medisinsk teknikk» i Kina sidan 1989, og kan vera del av medisinutdanninga ved større kinesiske universitet. Den engelske omsetjinga av den offisielle læreboka i medisin i Kina  definerer kinesisk medisinsk qigong som «the skill of body-mind exercise that integrates body, breath, and mind adjustments into one» og legg vekt på at qigong byggjer på adjustment (tiao 調, også omsett som regulation, tuning og alignment) av kropp, pust og sinn. Qigong er dermed rekna som meir enn vanleg fysisk trening, fordi det kombinerer haldning, pust og mental trening i eitt for å oppnå ein viss psykofysiologisk tilstand. Medan KMQ framleis byggjer på tradisjonell og klassisk teori, legg moderne utøvarar også vekt på eit sterkt vitskapleg grunnlag. Ifølgje den offisielle tekstboka for KMQ har qigong talrike fysiologiske effektar, mellom anna forbetring av respiratorisk og kardiovaskulær funksjon, og kanskje nevrofysiologisk funksjon.
Tilknyting til skulemedisin
Særleg sidan 1990-talet har ein ofte prøvd å følgja den evidensbaserte modellen for medisin med randomiserte kliniske testar av metoden. Sjølv om nokre kliniske testar har støtta ideen om at qigong kan vera effektivt i behandling av tilstandar diagnostiserte innan skulemedisin er kvaliteten av desse studiane for det meste låg, og sett i samanheng er resultata blanda.
Bruk innan alternativ medisin
Qigong kan nyttast av utøvarar av alternativ eller komplementær medisin i lag med vanleg medisinsk behandling.
Metoden kan brukast av folk i alle aldersgrupper, åleine eller i grupper, med låg risiko. Det er ei form for fysisk aktivitet som kan vera gunstig for dei fleste. Det finst også forsking som viser at det kan hjelpa mot smerte, søvnproblem og mentale lidingar som depresjon. Bortsett frå dette finst det lite prov for at qigong skal kunna førebygga eller lækja andre helseproblem.
Utøvingskontekstar
Ein kan driva med qigong av mange ulike grunnar – som fritidssysel, trening og avslapping, førebyggjande medisin og sjølvlækjing, meditasjon og sjølvutvikling og i samband med kampkunsttrening. Utøvinga kan gjerast åleine eller i grupper, inne eller utandørs. Utøvarar kan vera godt trente eller ha rørslevanskar. Sidan qigong har låg intensitet og kan utførast liggjande, sitjande eller ståande kan teknikken utøvast av rørslehemma, eldre og folk som kjem seg etter skadar.
Qigong er generelt rekna som trygt. Ein har ikkje funne negative effektar i kliniske forsøk, så utøvinga er rekna som trygg blant ulike befolkningsgrupper. Kostnaden er liten, og kostnadseffektiviteten er høg for ei gruppe som får tilbod om å utøva qigong.
Kampkunst
Utøving av qigong er ein viktig del i både indre (neijia) og ytre stilar innan kinesisk kampkunst. Qi-fokus er rekna som ei kjelde til kraft og ein grunnstein innan neijia. Taijiquan, xingyiquan og baguazhang er døme på former for kinesisk kampkunst som byggjer på qi-konseptet som grunnlag. Uvanlege verk som evna til å stå imot kraftige slag ('jernskjorte', 鐵衫) og evna til å slå sund harde objekt ('jernhand', 鐵掌) vert til dømes tillagt trening i qigong.
Taijiquan og qigong
Taijiquan er ei utbreidd form for indre kinesisk kampkunst som byggjer på taiji-teorien. Forma er nært i slekt med qigong, og omfattar typisk meir komplekse koreograferte rørsler koordinert med pust som kan utførast sakte for helse og trening, eller raskt for sjølvforsvar. Mange lærde reknar taijiquan som ei form for qigong, spora tilbake til eit opphav på 1600-talet. I moderne utøving fokuserer qigong gjerne meir på helse og meditasjon heller enn kampkunst, og speler ei viktig rolle i trening for taijiquan, særleg i samband med å byggja styrke, utvikla pustekontroll og auka livskraft.
Meditasjon og sjølvutvikling
Qigong vert praktisert i samband med meditasjon og sjølvutvikling som del av ulike filosofiske og åndelege tradisjonar. Som meditasjon er qigong eit middel for å stilna tankane og gå inn i ein medvitstilstand som gjev sinnsro, klarheit og lukkekjensle. Mange utøvarar føler at qigong med sine rolege, fokuserte rørsler er meir tilgjengeleg enn sitjande meditasjon.
Qigong for sjølvutvikling kan klassifiserast etter tradisjonelle kinesiske filosofiretningar: Taoistiske, buddhistiske og konfutsianske.
Qigong i Norden
I Danmark har ein drive med qigong sidan slutten av 1960-talet. I Noreg vart Norsk Taiji Senter, som driv med taiji og qigong, opna i 1983. I Sverige vart qigong populært på 1990-talet. I Sverige finst det truleg eit tjuetals hovudmetodar i bruk, der dei mest kjende er Biyun-metoden og Zhineng qigong.
Mitraljøse
Mitraljøse er i praksis det same som maskingevær, men mest brukt om dei tunge versjonane. Mitraljøse er automatisk skytevåpen med høg skottakt, tett skotstråle og stor presisjon. Allereie på 1300-talet fanst det såkalla orgelbøsser med opptil 144 piper, men først då bakladningssystemet og einingspatrona var oppfunne, fekk slike våpen militær betydning. Den automatiske, enkeltløpa mitraljøsa vart oppfunnen i 1884 av H.S. Maxim. Mitraljøsa vert montert på affutasje, er luft- eller vassavkjølt, vekt 30–75 kg, kaliber 6,5–15 mm, skottakt 400–600 skot/min, patrontilførsel fra band el.l. med opptil 250 patroner i bandet, praktisk skotvidde opptil 4000 m. Våpenet kan òg skyte med indirekte retning. Luftvernmitraljøser har ofte dobbeltaffutasje eller firling.
Noreg hadde tidlegare Hotchkiss mitraljøse (luftkjølt), avløyst av Coltmitraljøse vasskjølt, modell 1929, kaliber 7,62 mm. Norsk infanteri fekk seinare to typar Browning luftkjølt mitraljøse, ein lett M 1919 A4, kaliber 7,62 mm, og ein tung, kaliber 12,7 mm. Den lette M 1919 A4 er etter kvart erstatta med MG 3 (maskingevær) som i mitraljøseversjon vert montert på ein trefot. Den tunge mitraljøsa kan nyttast både mot bakkemål og mot luftmål ved skifte av affutasje. Tyngre mitraljøser høyrer med til væpningen i mange typer stridsvogner og fly. Dersom kaliberet er 20mm eller større, vert uttrykket maskinkanon nytta.
Schneider Peak
Schneider Peak er ein fjelltopp med ei høgd opp mot kring 1300 m nær toppen av Rankinbreen, 6 nautiske mil (11 km) vest-sørvest for Mount Geier i Schirmacher Massif på Black Coast i Palmer Land. Fjellet vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå flyfotografi teken i U.S. Navy, 1966–69, og vart vitja av ei felles geologisk gruppe frå USGS og BAS, 1986-87. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1988 etter David L. Schneider, ein kartograf i USGS og medlem av satellittovervakingsgruppa frå USGS ved den australske Casey-stasjonen, vinteren 1974. Medan han dreiv med isboring på Law Dome i mars 1974 var Schneider med på å redde tre australske medarbeidarar ombord på ei beltevogn som hadde falle ned i ein bresprekk.
Mitraljøse
Etymologi
Ordet blir uttal mitraljˈøse. Det kjem frå fransk og er avleidd av mitraille, som tyder 'jarnskrap'
Mohamed Abdi Farah
Mohamed Abdi Farah, betre kjend som Mo, er ein somalisk songar. Han enda på fjerdeplass i X Factor 2011.
Terroråtaka 22. juli 2011
Under terroråtaka 22. juli 2011 var Farah deltakar på Arbeidaranes Ungdomsfylking på Utøya, der 69 personar vart drepne.
Melodi Grand Prix 2014
Mo skal delta med singelen «Heal» i den fyrste semifinalen i Melodi Grand Prix 2014, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark. Songen er skriven av Laila Samuelsen, og vil verte framført på engelsk av Farah, under aliaset Mo.
Spinner av Brian Eno
Spinner er eit instrumentalt album av dei britiske musikarane Brian Eno og Jah Wobble (òg kjend som John Wardle), frå 1995.
Musikken har sitt opphav i filmmusikken Eno skreiv til Derek Jarman sin biografiske film Glitterbug i 1994, kort tid etter Jarman døydde. I 1995 gav Eno masterteipane til Wobble. Eno deltok ikkje i produksjonen av Spinner i det heile, alt vart gjort av Wobble.
Obelyabreen
Obelyabreen (bulgarsk ледник Обеля, ‘Lednik Obelya’) er ein 7,5 km lang og 2,5 km brei isbre på austsida av dei sørlege Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Han ligg sør for Remingtonbreen og flyt søraustover langs sørvestsida av Johnson Spur og aust for Mount Benson og til slutt saman med Thomasbreen.
Isbreen er kalla opp etter busetnaden Obelja vest i Bulgaria, no ein del av byen Sofia.
Artisten Bendik
Silje Halstensen er ein norsk musikar kjend under artistnamnet Bendik. Ho har gjeve ut fire musikkalbum, og vart nominert til Spellemannprisen i 2014, 2016 og 2019.
Biografi
Halstensen vart fødd i Bergen, der ho budde til ho var sju år og flytta med mor si til Bodø. Faren Atle Halstensen valde å vere i Bergen, sidan han hadde jobb i TV2 der. Halstensen gjekk musikklinja på Bodø vidaregåande skule. Her gjekk ho i klasse med blant andre Petter Unstad frå bandet Kråkesølv og Sondre Justad. I tillegg er agenten for både Bendik og Sondre Justad frå same klasse. Halstensen har ein bachelorgrad i musikkteknologi frå NTNU. Ho er vokalist, gitarist og låtskrivar. Musikalsk held ho til i landskapet mellom elektronika og pop.
I 2007 starta Halstensen den årlege festivalen Kjerringråkk i Bodø, i samarbeid med Ingeborg Selnes. Interessa for konsertarrangement og festivalen er noko som har vorte levande. Sidan 2012 har Halstensen jobba i Øyafestivalen, fyrst som PR-assistent, deretter som scenekoordinator og sidan 2015 har ho jobba som artistansvarleg. Halstensen var dagleg leiar i AKKS frå 2014 til 2016.
Etter vidaregåande skule studerte Halstensen musikkproduksjon på NTNU i Trondheim. Medan Halstensen studerte i Trondheim vart ho plukka ut av Mari Garås Monsson, som på den tida jobba ved Urørt-redaksjonen, fyrst som «anbefaler», og seinare vart songen «Igjen» vald til «Ukens Urørt» ved NRK Urørt. I etterkant har Halstensen sagt i eit intervju med Kulturstripa, at hadde det ikkje vore for ​​merksemda frå Urørt, ville ho vald å slutte med musikk heilt. Akkurat der og då følte ho nemleg at utdanning var for vanskeleg. Merksemda for «Igjen» leia Bendik til finalist i Urørt-finalen 2012 saman med Lemâitre, Overthrow og Mikhael Paskalev. Sidan Halstensen var 14 år har Urørt-finalen vore ein draum for ho. Musikkteknologisk utdanning vart fullført og i løpet av same året vart debutalbumet òg gjeve ut.
I samband med utgjevinga av «For seint» sende Bendik òg ut eit nyheitsbrev om songen, der ho skreiv følgjande: «Jeg skrev teksten til den i en en periode jeg kjente mye på savn og en sorg over at enkelte ting i livet ikke var helt sånn som jeg hadde tenkt at det skulle bli.»
Artistnamnet «Bendik»
Som tenåring starta Halstensen eit band saman med Henriette Tryggestad og Katarina Efstathiou. Dette bandet kalla dei «Laura». Medan Halstensen leitte etter eit godt bandnamn stansa ho opp ved «Bendik», og såg høvet for å opprette e-postadressa Laura elskar Bendiks alfakrøll punkt kom. Halstensen har oppgjeve at ho valde «Bendik» framfor andre guttenamn blant anna fordi ho har eit syskenbarn som heiter det same: «Jeg finner et slags ro i å hete Bendik.». På NRK Urørt-profilen til «Bendik», vert både «Bendik» og «Laura» skrivne med eit punktum på slutten. Som medlem av «Laura» la ho merke til korleis dei vart handsama på grunn av kjønnet sitt. Då Halstensen var 18 år bestemte ho seg for å prøve seg som soloartist, og då tok ho i bruk «Bendik» som artistnamn.
Det er to musikalske interesser som òg ligg bak artistnamnet. I tidleg alder hadde Spice Girls med si «Girl Power»-haldning gjort sterkt inntrykk på Halstensen og då ho seinare flytta til Bodø, oppdaga ho hardcore-punken med deira DIY-idéar. Desse to tinga fekk Bendik til å ville gjere ting på eiga hand. Då det seinare var tid for konsertar, la ho merke til ei haldning frå lydteknikarane og journaliststudentane som ho ikkje likte. Dei gjekk ut frå at ho ikkje kunne gjere noko med å rigge opp instrument og gav negative meldingar utan å ha sett konserten. Difor ynskte ho å skape forvirring med eit mannsnamn om kven som stod på scena. I eit intervju frå 2016 sa Bendik at ho enno kunne oppleve denne haldninga.
Cape Bowles
Cape Bowles er eit nes som utgjer sørenden av Clarence Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeven i 1820 av Edward Bransfield, kaptein i Royal Navy under utforsking av øyane i briggen «Williams».
National Gallery of Canada
Museet held til i eit granitt- og glasbygg på Sussex Drive med utsyn mot det kanadiske parlamentet på Parliament Hill. Bygget blei teikna av Moshe Safdie og innvigt 1988.