cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bure i Sveits
Bure er ein kommune i distriktet Porrentruy i kantonen Jura i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 587 meter over havet. Han ligg like i nærleiken av grensa til Frankrike.
Dales Island
Dales Island er ei lita øy som ligg 1 nautisk mil nord for Warnock Islands nord for William Scoresby Archipelago. Ho vart oppdaga og namngjeven av mannskapet på RSS «William Scoresby» under Discovery Investigations i februar 1936.
Kvalfjord skole
Kvalfjord skole er ein norsk offentleg grunnskule i Alta kommune i Troms og Finnmark fylke. Han har sytten elevar i to skoleklassar, desse er fordelte på klassetrinn frå fyrste til tiande. Skulen dekkjer heile barne- og ungdomstrinnet.
Leiar for skulen er rektor Ingve Lerø.
Khalkiádes
Khalkiádes (gresk Χαλκιάδες) er ein landsby i periferieininga Árta i Ípiros i Hellas. Khalkiádes var hovudsete i den tidlegare kommunen Filothéi, som no er ei kommunaleining i kommunen Árta.
Rise i Gulen
Rise ligg på ei landtunge mellom Sygnefest og Fallebø i Gulen kommune i Vestland. Det finst bygningar både omkring 100 meter over havet og langs stranda. I nord og vest ligg Sognesjøen. Rise ligg knapt sju mil frå Bergen. Ei rekkje bruk er skilde ut frå Rise, mellom anna Lyngnes og Riseskåra. I Riseneset har det vore busetjing sidan 1612.
Namnet
Rise blir uttalt ri'sa. Det vart skrive Risse i 1603 og 1611, Rise i 1667 og Risse igjen i 1723. På gammalnorsk hette det Risar som er fleirtal av hris eller ris som tyder småskog eller kratt. Rise er brukt 27 gonger som gardsnamn i Noreg.
Historie
I 1667 var det fire brukarar på garden, Per, Lars, Nils og Erik. Matrikkelen frå 1723 viser berre to brukarar og ingen husmenn. Det eine bruket hadde då lege øyde i 70 år.
Eina kyrkje
Eina kyrkje er ei langkyrkje i Vestre Toten kommune i Innlandet.
Rise i Gulen
Historie
På Lyngnes vart det sett opp eit skulehus med lærarbustad i 1918. Vegarbeidet heldt fram etter den andre verdskrigen. I 1954 vart det bygt veg til Lyngnes, og i 1964 var vegen Sygnefest-Rise ferdig. Frå Riseneset går det ein telefonkabel til Solund. Under andre verdskrig hadde tyskarane fleire festningsverk på Rise.
Eina kyrkje
Gravkapellet nord for kyrkja vart oppført i 1932 og gjort om til kyrkjestove i 1982–83.
Rise i Gulen
Historie
Utmarka på Riseheia vart utskift i 1966. Skulen vart nedlagd i 1970 og gjord om til grendehus.
Gardar
I 1567 var det truleg to bruk på Rise. Det er nemnt Simonn po Riisum og Halstein po Riisum. Skattemanntalet frå 1645 viser at det var tre brukarar, og i 1657 er det nemnt tre brukarar og ein husmann. Matrikkelen frå 1667 nemner fire brukarar, men Risegarden var nesten utdøydd dei neste 30-40 åra. I 1701 budde det berre ein huslyd på Rise, og det vart ikkje fleire før etter 1720.
Ringkjøbing amt
Ringkjøbing amt var eit amt på den vestlege delen av Jylland.
Kommunar
Danmark var fram til 1. januar 2007 inndelt i seksten amt. Desse vart erstatta av fem regionar.
Rise i Gulen
Gardar
På bruk ein er nemnd Ola som bruker i 1611-23. I 1816 vert det nemnt at der er lite dyrkingsjord, men ein hadde skog til husbruk. Risestølen låg ved Vatnestølen.
Vassjet
Vassjet er ei strøymingsmaskin som vert nytta som framdriftsmetode for båtar. Ein propellliknande rotor, plassert i eit røyr, syg inn vatn i framkant av røyret og pressar det ut med stor fart i bakkant av røyret. Utløpet av røyret er utforma som ei dyse som samlar vatnet i ein stråle som driv båten framover. Innsuget er plassert under båten og dekt av ei rist som hindrar at det kjem framandelement som tang, taug og liknande inn i røyret.
Rise i Gulen
Gardar
På bruk to budde Bottolf Thronson som var korporal i 1819. I 1848 fekk Lars Bottolfsen skøyte på bruket og dreiv det til 1866. Då vart garden ein del oppdelt. Først vart plassen Lyngnes som grensar til Sygnefest skild ut. og nokre andre jordstykke frådelte. Bruket vart kjøpt av Gjert Hansson Rise og Erikka Marie Birgersdotter Lyngnes i 1915, og dei var eigarar til 1955. Dei bygde nytt fjøs og låve i 1915, nytt seterhus i 1936 og hadde seterdrift til 1945. Nytt bustadhus vart bygt i 1965.
Frå garden vart det skilt ut: bruk fire i 1855 og bruk fem Riseskåra i 1856.
Vassjet
For å driva vasstrålem ut gjennom røyret må rotoren pressa vatnet bakover med ei kraft (N) som er proporsjonal med vasstraumen (kg/s) og farten (m/s). I fylje Newton si 2. lov verkar det ei like stor kraft i motsett retning, som skuvar båten framover.
Rise i Gulen
Riseneset
Det finst ein brukar på Riseneset, Eirik, som er omtalt i 1612-13. Så fylgde eit par brukarar, men det kan sjå ut til at garden låg brakk i omtrent 100 år. Dei første som budde her var husmenn, men ein kjenner lite til desse. I 1819 busette er Korporal Matthias Thorsen Vatne og kona hans, Ingeborg Thronsdotter Rise, seg i Riseneset.
Vassjet
Praktisk bruk
Ein annan føremonan med vassjet er fråværet ein propell som stikk med under båten. Dette reduserer risikoen for personskade ved bading og dykking. Nokre redningsskøyter nyttar vassjet, for at dei skal kunne nyttast på grunt vatn og redusera faren for skade på personar som vert plukka opp frå sjøen. Risikoen for skade på dyr, som til dømes delfinar og sjøkyr, vert òg redusert. Ein anna føremon er at aggretaget ikkje vert skadd ved grunnstøyting og at gittret ved innsuget hindrar taug, garn og liknande å vikla seg rundt rotoren. Rotoren kan vanlegvis reverserast for å reinska gittret for tang, plastposar og anna rusk som legg seg på. Båtar med vassjetaggregat vert styrte ved at dysene på aggregatet vert svinga til sida, slik at jetstrålen vert styrt til styrbord eller babord. Dette fører til lett manøvrering.
Rise i Gulen
Andre verdskrig
Då krigen braut ut i 1940 budde Torstein Brendsdal og kona hans, Hansine Tveit, som var enkje etter Bendik Thune, på bruk fem, Riseskåra. Våren 1942 tok tyskarane eigedommen og bygde eit festningsverk, Risenes fort, like over bustadhusa. Dei laga tunnel gjennom eigedommen og to store kanonbunkerar. Folk på dette bruket og dei tilstøytande bruka fekk beskjed om å flytte, og Torstein med huslyd budde resten av krigen i ei hytte på Fallebø. 14. november 1944 vart fylkesbåten DS «Gula» treft under eit flyangrep i Dingeosen og byrja å brenne. Båten vart sett på land like nedanfor bustadhusa der tyskarane då heldt til. Brannen vart sløkt, og døde og såra vart tekne hand om.
I 1951 overtok Gunnar Thune bruk fem i Riseskåra. Tyskarane hadde øydelagt mykje på garden, og det vart rydda bort hundrevis med steinlass. Jord vart lagd over der det var mogeleg. Kanonbunkerane vart fylte med stein og jord slik at det skulle vere mogeleg å dyrke der. På garden stod ein gammal låve av stein frå omkring 1850. Tyskarane hadde brukt denne og mellom anna laga eit hól i den eine veggen og sett inn ein del treverk. Huset stod på garden i mange år etter krigen, men vart rive ned då murane aldri var heilt stabile etter tyskarane si ombygging, og det var fare for at dei skulle rase ut.
Vassjet
Soge
Engelsmannen Ruthven fekk patent på eit vassjetaggregat i 1849, men dei fyrste eksperimenta med vassjet vart ikkje utførte før i 1886, då den britiske marina nytta prinsippet i krigsskiper Waterwitch. Propellen i røyret hadde ein diameter på 4,43 m og vart driven av ei dampmaskin med ei effekt på 118 kW (160 hk). Denne effekta var i minste laget og farten var berre 17 km/t (9.25 knop). Ein gjekk difor ikkje vidare med denne teknologien på 1800-talet og det var fyrst då då nyzealandaranaren Charles William Feilden Hamilton i 1954 utvikla eit vassjettaggregat at interessa blomstra oppatt.
Verleger Point
Verleger Point er eit nes på vestsida av innløpet til Siniff Bay på kysten av Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–65, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant W.F. Verleger som var kaptein på «Jacob Ruppert» på den første reisa til Hvalbukta (1933) i løpet av Byrd-ekspedisjonen, 1933-35.
The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators
The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators er eit album frå 1966 av 13th Floor Elevators. Bandet, som brukte element av folk, garage, blues og sjølvsagt psykedelia, er kanskje mest kjend for at dei brukte elektrisk krukke eller jug på albumet, inkludert på den einaste hitten til bandet, «You're Gonna Miss Me». Singelen nådde 55. plass på Billboardlista med «Tried to Hide» som B-side. Ein annan singel frå albumet, «Reverberation (Doubt)», nådde berre 129. plass.
Tittelen på albumet, som kom ut i november 1966, er ein av dei første gongane ordet «psykedelisk» vert nytta i samband med musikk. To andre band gav òg ut plater same månad med dette ordet i tittelen: Blues Magoos sitt Psychedelic Lollipop og The Deep sitt Psychedelic Moods.
I 2004 vart The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators mastra på nytt og gjeve ut på CD av Charly Records. Det inneheldt bonusspor frå ein konsert i 1966 i Avalon Ballroom, ein konsertstad i San Francisco, og begge singlane, «We Sell Soul» og «You're Gonna Miss Me», frå Roky Erikson sitt band frå før 13th Floor Elevators, The Spades.
Albumet er med i boka til Robert Dimery, 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
Mbeya
Mbeya er ein by i sørvestlege Tanzania. Ved folketeljinga i 2012 var folketalet i byen 385,279. Mbeya er hovudstad i regionen med same namn, som har rundt to millionar innbyggjarar totalt.
Negev
Negev (hebraisk הַנֶּגֶב, han-Néḡeḇ ; arabisk النقب, al-Naqab) er ein ørken og halvørken sør i Israel. Den største byen og det adminsitrative senteret i regionen er Beer Sheva (196 000 innb.) i nord. I sørenden ligg Akababukta og feriebyen Eilat. Fleire byar under utvikling ligg i ørkenen, som Dimona, Arad og Mitzpe Ramon, i tillegg til fleire små beduinske byar, som Rahat og Tel as-Sabi. Her finst òg fleire kibbutzar, som Revivim og Sde Boker; sistnemnde vart heimstaden til den første statsministeren i Israel, David Ben-Gurion, etter han pensjonerte seg.
Mbeya
Mbeya er den første store byen ein møter om ein reiser frå nabolandet Zambia, mellom anna med TAZARA-togsambandet. Mbeya ligg 1 700 moh., halvveges mellom Rukwasjøen og Malawisjøen.
Negev
Ben-Gurion universitet i Negev ligg i ørkenen med fakultet som Jacob Blaustein institutt for ørkenforsking og Albert Katz internasjonale skule for ørkenstudiar, begge i Midreshet Ben-Gurion ved Sde Boker.
I oktober 2012 kåra reisebokforlaget Lonely Planet Negevørkenen som det nest beste reisemålet i regionen i 2013 og noterte seg den pågåande utviklinga av området.
Etymologi
Opphavet til ordet negev kjem frå den hebraiske rota for 'tørr'. I Bibelen vert Negev òg nytta om retninga 'sør'. På arabisk vert ørkenen kalla al-Naqab, men det vart ikkje rekna som eit eige område før grensesetjinga mellom Egypt og Det osmanske riket på 1800-talet, og har ikkje noko tradisjonelt arabisk namn. Under Det britiske mandatet vart området kalla Beersheba underdistrikt.
Geografi
Negev dekkjer meir enn halvparten av Israel, kring 13 000 km² eller minst 55 % av arealet til landet. Det dannar ein omvendt trekant, der vestsida glir over i ørkenen på Sinaihalvøya, og den austlege grensa er Arabahdalen. Det ligg mange kulturelt og geologisk interessane stader i Negev. Av geologiske stader finn ein mellom anna tre enorme, kraterliknande makhteshim, som er unike for regionen: Makhtesh Ramon, Makhtesh Gadol og Makhtesh Katan.
Negev er ein steinete ørken. Han har ei blanding av brune, stenete og støvete fjell, med wadiar (tørre elveleie som stundom fører vatn etter regnfall) og djupe krater innimellom. Han kan delast inn i fem forskjellige økologiske regionar: nordlege, vestlege og sentrale Negev, det høge platået go Arabahdalen. Den nordlege Negev, eller Middelhavsområdet, får kring 300 mm regn i året, og har forholdsvis frodig jordsmonn. Vestlege Negev får kring 250 mm nedbør i året, med lett og forholdsvis sandete jordsmonn. Sanddynene kan her verte opp til 30 meter høge. Sentralt i Negev ligg byen Beersheba med ein årleg nedbør på 200 mm og med dårleg jord, kalla løss. Jorda er hard og vatnet har vanskar med å trengje ned i jorda, slik at erosjonen og avrenninga vert større. Det høgareliggande området Ramat HaNegev (hebraisk רמת הנגב, Negevhøgdene) ligg mellom 370 og 520 meter over havet, med ekstreme temperaturar om sommaren og vinteren. Dette området får kring 100 mm nedbør i året, med dårleg og dels salthaldig jordsmonn. Arabahdalen langs grensa til Jordan strekkjer seg 180 km frå Eilat i sør til sørenden av Daudehavet i nord. Arabahdalen er særs tørr med så vidt 50 mm regn årleg. Her er dårleg jord og lite som kan vekse utan kunstig vatning og spesialgjødsel.
Plante- og dyreliv
Det er tynt med vegetasjon i Negev, men somme tre og planter trives her, som akasie, pistasje, retama, strandlauk og tybast. Ein liten bestand av arabisk leopard, ein utryddingstrua dyreart på Den arabiske halvøya, har overlevd i Sør-Negev. Negevskjelpadde (Testudo werneri) er ein kritisk utryddingstrua art som berre lever i sanden vest og sentralt i Negevørkenen. Negevspissmus (Crocidura ramona) er ein musefamilien som berre finst i Israel.
Klima
Negev har eit tørt klima (Eilat får berre normalt 31 mm nedbør i året), og får særs lite regn på grunn av plasseringa aust for Sahara (i motsetnad til Middelhavet som ligg vest for resten av Israel) og ekstreme temperaturer på grunn av plasseringa ved 31 grader nord. Vanlegvis regnar det ikkje i det heile frå juni til oktober..
Nomadar
Nomadelivet i Negev går attende minst 4 000 år og kanskje så langt attende som 7 000 år. Den første urbane busetnaden vart grunnlagd av av ei blanding av kanaanittar, amalekittar og edomittar kring 2000 fvt. Egypt innførte gruvedrift etter kopar og koparsmelting i både Negev og Sinai mellom 1400 og 1300 fvt.
Bibelsk tid
I følgje Første Mosebok kapittel 13, budde Abraham ei tid i Negev nær Kadesh etter han vart forvist frå Egypt. Seinare var nordlege Negev busett av Judea-stammen og det sørlege Negev av Simon-stammen. Negev vart seinare ein del av Kongedømet til Salomon og så ein del av Kongedømet Judea.
På 800-talet fvt. utvikla og utvida gruvedrifta seg i Negev og Edom (dagens Jordan) samstundes med at Det assyriske riket kom til. Beersheba var regionshovudstaden og eit handelssenter på 700-talet fvt. Små busetjingar med israelittar i området kring hovudstaden eksisterte mellom 1020 og 928 fvt.
Nabatearane
På 300-talet fvt. kom nabatearane til området og det vart utvikla irrigasjonsssytem som gjorde at ein kunne danne nye byar langs Negev røykjelsesveg: Avdat, Mamshit, Shivta, Haluza (Elusa) og Nitzana. Nabatearane kontrollerte handelen og kryddervegen mellom hovudstaden deira Petra og hamne på Gaza. Nabateisk valuta og restane av raude og oransje potteskår, identifisert som eit varemerke for sivilisasjonen deira, finst langs vegen, og slike restar er framleis mogeleg å finne. Nabatearane tapte kontrollen over Negev då Romarriket annekterte landet deira i 106 evt. Folkesetnaden, som hovudsakleg bestod av arabiske nomadar og nabatearar, var hovudsakleg sjølvstendig frå romersk styre med eit animistisk trusystem.
Bysantinarane og romarane
Bysantinsk styre på 300-talet evt. innførte kristendommen for folkesetnaden. Jordbruksbaserte byar vart grunnlagd og folketalet voks eksponentielt.
Tidleg islamsk tid
Sørlege Negev blømde økonomisk på 700 til 1000-talet. Seks islamske busetnader er funnen i nærleiken av Eilat, i tillegg til kopar- og gullgruver og steinbrot. Dei bygde eit sofistikert vatningssystem og eit vegnettverk. Det økonomiske senteret var Ayla (Akaba).
Klund kyrkje
Klund kyrkje (tidlegare Klund kapell ) er ei langkyrkje i Marker kommune i Viken fylke. Arkitekt er Jacob Wilhelm Nordan, og kyrkja er oppført i bindingsverk.
Like ved kyrkja er eit kombinert bårehus og servicebygg. Ikkje langt unna er kyrkjegarden.
Negev
Beduinar
Nomadiske folk styrte Negev stort sett sjølvstendig og med liten påverknad utanfrå dei neste tusen åra. Det som er kjend frå denne tida kjem hovudsakleg frå munnlege historiar og folkesoger frå Wadi Musa og Petra-området i dagens Jordan. Beduinane i Negev levde av saue- og geitehald. På grunn av lite vatn og få beitemarker, måtte dei heile tida flytte på seg. Beduinane grunnla få permanente busetnader, men somme vart bygd, og etterlet restar av steinhus kalla 'baika.' I 1900 grunnla Det osmanske riket eit administrativt senter for sørlege Palestina ved Beersheba med skular og ein jernbanestasjon. Styret til stammehøvdingane over regionen vart anerkjend av osmanarane. Ein jernbane knytte området til hamna i Rafah. I 1914 estimerte dei tyrkiske styresmaktene at den nomadiske folkesetnaden 55 000, Den beduinske delen av folketalet var 72 898 av i alt 75 254 for Beersheba underdistrikt. Folketeljinga i 1931 estimerte at folkesetnaden i Beersheba underdistrikt var 51 082. Dette store fallet trur ein kom av feilaktige metodar for estimering av folketalet i 1922. Ei arabisk historie om stammene kring Beersheba, publisert i 1934 tel i alt 23 stammer.
Amvrakikós
Amvrakikós (gresk Αμβρακικός) er ein tidlegare kommune i periferieininga Árta i Ípiros i Hellas. Amvrakikós inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Árta.
Sundsvalls kommun
Sundsvall kommune ligg i det svenske länet Västernorrlands län i landskapet Medelpad i landsdelen Norrland. Kommunen grensar mot nabokommunane Ånge, Bräcke, Ragunda, Sollefteå, Timrå og Nordanstig. Administrasjonssenteret i kommunen ligg i Sundsvall. Sundsvall er den mest folkerike kommunen i Västernorrlands län.
Geografi
Kommunen har skogkledd åslandskap i vest, lågare mot aust. Langs kysten finst mange myrer og småvatn. Kysten er innbukta med fleire øyar, den største øya er Alnön. Elvane Ljungan og Indalsälven munnar ut i Bottenhavet i kommunen.
E4 går gjennom kommunen. E14 til Trondheim har start/sluttpunkt i kommunen. Sundsvall er knytt til det svenske jernbanenettet gjennom Ådalsbanan, Mittbanan og Ostkustbanan. Sundsvall-Härnösand flyplass ligg i nabokommunen Timrå.
Tettstader
Sundsvall kommune hadde 26 tettstader i 2005. Folketalet i tabellen er frå 31. desember 2005.
Småplanetnemning
Ei småplanetnemning er den offisielle nemninga ein småplanet har hjå Minor Planet Center.
Ein nyoppdaga småplanet får fyrst eit mellombelsnamn laga etter ein veldefinert formel:
Kvalsund skole
Kvalsund skole er ein norsk offentleg grunnskule i Kvalsund, Hammerfest kommune i Troms og Finnmark fylke. Han har 75 elevar i sju skoleklassar, desse er fordelt på klassetrinn frå fyrste til tiande. Skulen dekkjer heile barne- og ungdomstrinnet.
Leiar for skulen er rektor Anne Karin Østensen.
Småplanetnemning
Om ein småplanet vert observert mange nok gonger får han eit permanent nummer. Ein småplanet som har fått eit permanent nummer kan får eit permanent namn.
Albert Defant
Albert Defant var ein austerriksk oseanograf og geofysikar. Han var professor ved universitetet i Innsbruck frå 1924 til 1927 og igjen frå 1945 til 1954 og ved universitetet i Berlin frå 1927 til 1945. Han var ein av leiarane for Meteor-ekspedisjonen i 1925–1927, og handsama store delar av resultata frå ekspedisjonen.
Blåmaskemaurvaktar
Blåmaskemaurvaktar, Phaenostictus mcleannani, er ein stor maurfugl i den biologiske familien Thamnophilidae.
Han er monotypisk innanfor slekta Phaenostictus. Han finst i Colombia, Costa Rica, Ecuador, Honduras, Nicaragua og Panama. Dei naturlege habitata ligg i underskog av fuktige låglandsskog og skogsområde med høg sekundærvekst.
Albert Defant
Han leverte elles arbeid inna forskjellige greiner av fysisk oseanografi og i meteorologi. Defant har som få andre prega utviklinga i fysisk oseanografi, og den stoer læreboka hans Physical Oceanography (1961) er eit standardverk i oseanografisk litteratur.
Blåmaskemaurvaktar
Arten er 19 centimeter lang og han veg rundt 50 gram. Rundt auget er det eit stort område med naken, blåfarga hud. Fjørdrakta varierer noko mellom dei tre underartar, men samla har dei ei grå krone, svart hals med eit gulbrun bryst som går over til ein svartflekka buk og rygg.
Sosialbiologien for denne arten er uvanleg for maurfuglfamilien. Eit hekkande par dannar kjernen i ei gruppe eller klan som inkluderer dei mannlege avkomma deira og makane deira. Desse klanane samarbeider for å forsvare territorium mot rivalar. Det opne koppforma reiret, med eit kull på to egg, vart nyleg skildra for første gong.
Arabella Kiesbauer
Cosima Arabella-Asereba Kiesbauer, kjend som Arabella Kiesbauer, er ein tysk-ghanesisk-austerriksk programleiar, forfattar og modell. Ho er dotter av den tyske skodespelaren Hannelore Kiesbauer og den ghanesiske ingeniøren Sammy Ammissah, men vaks opp med bestemoren i Wien etter at foreldra vart separerte.
9. juni 1995 var ho målet for eit bombeangrep då den austerrikske terroristen Franz Fuchs sendte ei brevbombe til ProSieben-studioet der ho arbeidde. Assistenten hennar, som opna brevet, vart skadd av bomba.
Eurovision Song Contest 2015
På ein pressekonferanse 19. desember 2014 vart Kiesbauer presentert av Österreichischer Rundfunk som ein av programleiarane for Eurovision Song Contest 2015 i Wien i Austerrike, saman med Mirjam Weichselbraun, Alice Tumler og green room-programleiar Conchita Wurst. Saman med Weichselbraun, Tumler, Wurst, Left Boy, eit lokalt barnekor og Radio-Symphonieorchester Wien framførte ho «Building Bridges» under opninga av finalen.
Albatross-ekspedisjonen
Albatross-ekspedisjonen var ein svensk oseanografisk ekspedisjon kring jorda mellom 4. juli 1947 og 3. oktober 1948, med skonnerten «Albatross».
Skipet var særleg utrusta for å studere djuphavet og sjøbotn på dei store djupa. Med eit nytt botnlodd, Kullenbergs lodd eller stempelprøvetakar, lukkast det å ta opp til 20 meter lange proppar av botnavleiringane. Lagdelingane i desse avleiringane kastar lys over jordhistoria gjennom lange tidsrom. Dei viste at tjukkleiken av avleiringane auka jo lenger bort frå midthavsryggane ein kom, og resultatet var eit av mange bevis som gjorde at ein omsider aksepterte teorien om platetektonikk.
Ekspedisjonen gjorde òg den første djuphavstrålinga i verda, på djupner på 7 600-7 900 meter, og avslørte at sjølv desse djupa ikkje var ein daud sone utan liv, slik ein tidlegare hadde trudd. Ekspedisjonen var særs sukessrik, fekk internasjonal merksemd og vert rekna som eit av dei mange viktige stega i osenografihistoria.
Leiaren for ekspedisjonen var Hans Pettersson.
Jerusalemskogen
Jerusalemskogen er ein furuskog som ligg i Judeafjella vest for Jerusalem. Han er omgjeve av bydelane Beit HaKerem, Yefe Nof, Ein Kerem, Har Nof, Givat Shaul, og ein moshav, Beit Zeit. Skogen vart planta i 1950-åra av Jewish National Fund, finansiert av private gjevarar.
På sitt største dekte skogen over 4 kvadratkilometer. Dei siste åra har skogen minka på grunn av byutbygging og dekkjer i dag berre 1,2 kvadratkilometer. Yad Vashem museum ligg i skogen nær Herzlfjellet. Midt i skogen, mellom Yad Vashem og Ein Kerem, ligg eit fritidssenter, «Chaim Tzippori gjestehus», med eit ungdomsherberge.
Av dyreliv i skogen finst ein flokk sjakalar.
Orionidane
Orionidane er ein meteorsverm med maksimum omkring 21. oktober, då det oppstår kring 20 meteorar i timen. Svermen varer kring 10 dagar og er knytt til Halleys komet.
Gregory Bluffs
Gregory Bluffs er nokre høge granittklipper som dannar austsida av Nielsenfjorden på nordkysten av Victoria Land i Antarktis. Klippene vart namngjevne av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) etter C. Gregory, ein geolog under ANARE («Thala Dan»). Piloten John Stanwix, landa i lag med Gregory og leiaren Phillip Law, eit helikopter ved foten av desse klippene for å undersøke dei den 12. februar 1962.
Skeise-VM 1968 for kvinner
Verdsmeisterskapen på skeiser 1968 for kvinner fann stad i Helsinki i Finland dagane 27. og 28. februar 1968. 32 utøvarar frå 12 land deltok i stemnet, av dei to frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1000 m, 1500 m og 3000 meter. Stien Kaiser frå Nederland vart verdsmeister framom to landskvinner. Ljudmila J. Titova frå Sovjetunionen fekk bestetid på begge dei kortaste distansane, medan Stien Kaiser toppa sigerspallen etter 1500 m og landskvinna Ans Schut etter 3000 meter.
Skeise-VM 1968
Dato: 27./28. februar 1968
<br style="clear:both;" />
Kjelder
Sportsboken 1968. Norsk kunstforlag. Oslo 1968.
Morioka
Morioka er ein by nord på øya Honshu i Japan. Byen, som har 300 000 ibuarar, er hovudstad i prefekturet Iwate. Bykommunen Morioka dekker ei flatevidd på 886 km².
1948 Kampala
1948 Kampala er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 3. april 1935 av Cyril V. Jackson ifrå Union Observatory i Johannesburg.
Grensestraum
Grensestraumar er havstraumar der dynamikken vert styrt av ei kystlinje. Det finst to kategoriar: vestleg grensestraum og austleg grensestraum.
Austlege grensestraumar
Austlege grensestraumar er relativt grunne, breie og langsame. Dei finn ein på austsida av verdshava (på vestkysten av kontinenta). Subtropiske austlege grensestraumar renn mot ekvator og transporterer kald vatn frå høgare breiddegrader til lågare breidder. Døme på slike straumar er Benguelastraumen, Kanaristraumen, Perustraumen og Californiastraumen. Oppvelling fører næringsrikt vatn opp frå djupna i slike område, og gjer dei til produktive havområde.
DS «Irma» (1905)
DS «Irma» (kallesignal MCHD / LDTP) var eit passasjer- og hurtigruteskip som vart overlevert Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) i april 1905. Skipet var byggnummer 510 ved det britiske verftet Sir Raylton Dixon & Company i Middlesbrough, og kontraktsummen var 570 684 kroner. Skipet gjekk i Englandsruta mellom Trondheim, Vestlandet og Newcastle, i tillegg til i turisttrafikk i vestlandsfjordane om sommaren. DS «Irma» gjekk i fast rotasjon i hurtigruta frå 1931 til 1944. I februar 1944 vart det søkkt av to norske torpedobåtar ved Hestskjæret fyr i Møre og Romsdal. 61 menneske omkom.
Grensestraum
Vestlege grensestraumar
Vestlege grensestraumar er varme, djupe, smale og raske og oppstår på vestsida av erdshava på grunn av vestleg forsterking. dei fører varmt vatn frå tropane mot polane. Døme på desse er Golfstraumen, Agulhas-straumen og Kuroshio.
DS «Irma» (1905)
Det Bergenske Dampskibsselskab hadde som tradisjon å namngje skipa sine etter fenomen og objekt på nattehimmelen. Irma er ein asteroide som vart oppdaga i 1877.
Agulhas-straumen
Agulhas-straumen er ein vestleg grensestraum sørvest i Indiahavet. Han strøymer ned austkysten av Afrika frå 27 °S til 40 °S. Han er smal, rask og kraftig. Det er sagt at Agulhas er de kraftigaste vestlege grensestraumen i verdshava, sidan andre vestlege grensestraumar transporterer mindre vatn, frå Brasilstraumen med 16,2 Sverdrup) til Kuroshio på 42 Sverdrup.
DS «Irma» (1905)
Historie
Etter overleveringa i april 1905 vart skipet sett inn på Englandsruta Trondheim – Bergen – Stavanger – Newcastle, og erstatta DS «Mira». Denne ruta var eit samarbeidsprosjekt mellom Det Bergenske Dampskibsselskab og Det Nordenfjeldske Dampskibsselskab (NFDS) i Trondheim. I utlandet marknadsførte reiarlaga seg som B & N Line Royal Mail LTD.
Agulhas-straumen
Fysiske eigenskapar
Kjeldene til Agulhas-straumen er Aust-Madagaskar-straumen (25 Sverdrup), Mosamibikkstraumen (5 Sverdrup) og ein retikulert del av sjølve Agulhas-straumen (35 Sverdrup). Nettotransporten av Agulhas-straumen er estimert til 100 Sv. Vatnet i Agulhas-straumen vert leia av topografien. Straumen følgjer kontinentalsokkelen frå Maputo til enden av Agulhasbanken (Kapp Agulhas). Her overgår rørslemengda til straumen virvlingsbalansen som held straumen til topografien og straumen forlet sokkelen.
Grensestraum
Vestleg forsterking
Vestleg forsterking er forsterkinga av den vestlege greina av ein havstraum, særleg i ein havvirvel. Passatvindane bles vestover i tropane, og vestavindsbeltet bles austover på midlare breidder. Dette vindmønsteret fører til eit stress på havoverflata i subtropiske strøk med ei negativ krumming på den nordlege halvkula og ei positiv på den sørlege halvkula. Resultatet er ein sverdruptransport mot ekvator i begge tilfelle. På grunn av bevaring av potensiell virvling, vert denne transporten balansert av ein smal, intens straum mot polane, som renn langs vestsida av havbassenga, og gjer at virvlinga som kystfriksjonen gjev kan balansere virvlinga som vinden påfører. Den vestlege forsterkinga skjer òg i polarvirvlane, der forteiknet for vindstresskrumminga og retninga til dei påfølgjande straumane er motsette. Det er på grunn av den vestlege forsterkinga at straumar på vestsida av havbasseng (som Golfstraumen, ein straum på vestsida av Atlanterhavet) er kraftigare enn austlege straumar (som Californiastraumen på austsida av Stillehavet). Vestleg forsterking vart først forklart av den amerikanske oseanografen Henry Stommel.
DS «Irma» (1905)
Historie
I sommarmånadene vart DS «Irma» òg sett inn på turistruta frå Mellom-Europa til vestlandsfjordane. I oktober 1921 trekte Det Nordenfjeldske Dampskibsselskab seg ut av Englandsruta, og samstundes trekte BDS DS «Irma» ut av ruta. I staden vart skipet sett inn som turistskip i sommarmånadane. Sommaren 1923 vart DS «Irma» sett inn på turistruta til Svalbard, og mellom 1927 og 1931 gjekk det i Hamburgruta.
Agulhas-straumen
Agulhas-lekkasjen
Det er estimert at så mykje som 15 Sv av vatn frå Indiahavet renn direkte inn i Sør-Atlanteren. 10 Sv av dette er relativt varmt, salt termonklint vatn, medan dei siste 5 Sv er kaldt, lite salt Antarktisk mellomvatn. Sidan Indiahavet er langt varmare (24-26 °C) og saltare enn vatnet i Sør-Atlanteren, er Agulhas-lekkasjen ei stor salt- og varmekjelde for Sør-Atlanter-virvelen. Denne varmefluksen trur ein medverkar til den høge fordampinga i Sør-Atlanteren, ein viktig mekanisme i den meridionale blandingssirkulasjonen. Ein liten del av Agulhas-lekkasjen går inn i Nord-Brasilstraumen, og fører vatn frå Indiahavet inn i Den nordatlantiske subtropiske virvelen.
DS «Irma» (1905)
I hurtigruten
9. juli 1931 vart DS «Irma» sett inn i fast rotasjon i hurtigruten som erstatning for DS «Hera» som forliste 17. mars same år. I 1932 vart passasjerkomforten oppgradert og modernisert. I 1937 hadde skipet ei mindre grunnstøyting ved Kabelvåg i Lofoten.
Agulhas-straumen
Småstraumar
Småstraumar i overflata er estimert til å stå for opp mot 13 % av den totale salttransporten frå Agulhas-straumen til Benguelastraumen og Den søratlantiske virvelen. På grunn av overflatedissipasjon, trur ein ikkje desse småstraumane medverkar i særleg grad til varmefluksen mellom dei to hava.
Fredsskogen
Fredsskogen er ein skog i det sørleg og søraustlege Jerusalem i Israel, mellom bydelen Abu Tor og Sheroverpromenaden. Det var staden der den bibelske Asalelva låg, som er nemnt i Sakarja (14:5) (i dag finst berre eit elvefar att av staden).
DS «Irma» (1905)
I hurtigruten
Under åtaket på Noreg 9. april 1940 var DS «Irma» i hurtigrutetrafikk, men slapp uskadd frå krigshandlingane. Etter invasjonen vart alle hurtigruteavgangar innstilt, men sommaren 1940 starta DS «Irma» opp att seglingane i hurtigruten.
Agulhas-straumen
Eddyar
Den store loopen der Agulhas-straumen bøyer tilbake i seg sjølv, kan stundom bryte laus og sende ein eddy inn i Den søratlantiske virvelen. Denne «Agulhas-ringen» går inn i Benguelastraumen eller vert advektert nordvestover over Sør-Atlanteren der han møter Sørekvatorstraumen, der dei løyset seg opp i den større bakgrunnsstraumen. Desse antisyklonske varmkjernering er estimert å ha transportert 3-9 Sv kvar, og totalt tilført salt med ein rate på 2,5\cdot106 kg/s og varme med ein rate på 0,045 PW.
DS «Irma» (1905)
Senking
Kvelden 13. februar 1944 var DS «Irma» på nordgåande mellom Molde og Kristiansund. Like sør for Hestskjær fyr passerte det lasteskipet DS «Henry» som òg var på veg nordover.
Agulhas-straumen
Primærproduksjon
Agulhas-straumen fungerer som ein konvergenssone i havet. På grunn av massebevaringa driv overflatevatnet ned, og dette fører til oppvelling av kaldt, næringsrikt vatn sør for straumen. I tillegg fører konvergensen til ein auke i planktonkonsentrasjonen i og kring Agulhas-straumen. Begge desse faktorane gjer at området har ein forsterka primærproduksjon samanlikna med omliggande havområde. Dette merkar ein særleg i tilbakebøyinga til Agulhas, der klorofyll a-konsentrasjonane er langt høgare enn i det sørlege Indiahavet og Sør-Atlanteren.
Fredsskogen
Det finst fleire graver frå tida kring Det andre tempelet i Fredsskogen, somme med hebraiske inskripsjonar. I 1990 vart ei grav med den arameiske inskripsjonen «Josef, son av Kaifas» funnen i Fredsskogen, som truleg høyrte til høgstepresten Kaifas.
Agulhas-straumen
Innverknaden til ringane
Varmkjerneringar er kjend for å ha lågare primærproduksjon enn dei omliggande kalde farvatna. Auglhas-ringane er ikkje noko unntak, og er blitt observert å føre vatn med låg konsentrasjon av klorofyll a inn i Sør-Atlanteren. Ein kan òg merke seg at storleiken på planteplanktonet i Agulhas-ringane er mindreenn i dei omliggande farvatna (kring 20 µm idiameter).
DS «Irma» (1905)
Senking
To norske torpedobåtar stasjonert på Shetland låg ved Averøy og venta på ein tysk konvoi. I og med at DS «Irma» segla for heimeflåten var det utstyrt med luftvernkanonar. Derifrå rekna torpedobåtane at DS «Irma» og lasteskipet DS «Henry» var ein del av konvoien dei venta på. Like nord for Hestskjær fyr vart det angripe av dei to norske torpedobåtane. DS «Irma» vart treft av to torpedoar og brakk i to og sokk i løpet av få minutt. DS «Henry» ilte til unnsetnad. Ikkje lenge etter vart òg DS «Henry» treft av to torpedoar og sokk. 61 menneske frå DS «Irma», og fire frå DS «Henry» omkom. Berre 25 overlevde det tragiske forliset.
Fredsskogen
Det ligg òg ruinar av ein akvedukt i Fredsskogen som gav vatn til Jerusalem kring tida kring Det andre tempelet.
Agulhas-straumen
Innverknaden til ringane
Agulhas-ringane er òg observert i å fjerne larver og småfisk bort frå kontinentalsokkelen. Dette fører til dårlegare ansjosfangst i Benguela-systemet om ein ring passerer gjennom fiskeriet.
Ribe amt
Ribe amt var eit amt som dekkja den sørvestlege delen av Jylland, og som no er ein del av Region Syddanmark
Kommunar
Danmark var fram til 1. januar 2007 inndelt i seksten amt. Desse vart erstatta av fem regionar.
DS «Irma» (1905)
Senking
16. september 2002 avdekte kong Harald V eit minnesmerke i Sveggen i Averøy kommune. Steinskulpturen «Stille rom» av kunstnaren Geir Stormoen står med utsikt til staden DS «Irma» og DS «Henry» vart søkkt, og på ei bronseplate står namna på dei som omkom.
Skipet
Tonnasjen til DS «Irma» tonnasje var ved levering 1 322,36 bruttoregistertonn, 760,58 nettoregistertonn, og lasteevna var på 920 dødvekttonn. Det var bygt som eit kombinert gods- og passasjerskip med to gjennomgåande dekk og lasterom framme og akter. Det totale volumet til lasteromma i 1911 var 1 573 m³, og i 1940 hadde skipet 738 m³ kjølerom. Lasting og lossing gjekk føre seg med skipskranar ved lastelukene. Hovedmaskinen var ein kolfyrt trippel ekspansjon dampmaskin med arbeidstrykk 175 psi, bygd av J. Dickinson & Sons. Ytinga som var oppgjeven var 1 800 ihk (indikerte hestekrefter) og 245 nhk (nominelle hestekrefter), noe som gav ein toppfart på 13,5 knop. Ved levering hadde DS «Irma» 92 køyeplassar på 1. plass (1.klasse), 10 på 2. plass, og 45 på 3. plass. Det var i 1907 sertifisert for 144 passasjerar i europeisk fart. Etter ombygginga i 1932 vart DS «Irma» eit to-klasseskip med 39 køyeplassar på 1. plass, og 48 på 3. plass (2. plass vart kutta ut). I 1933 fekk DS «Irma» installert kjøleanlegg. I 1938 fekk det peileapparat, og i 1939 ekkolodd.
Douglas Islands
Douglas Islands er to småøyar 12 nautiske mil (22 km) nordvest for Cape Daly. Dei vart oppdaga av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition under Mawson, 1929–31, og kalla opp etter viseadmiral Percy Douglas, då hydrograf i Royal Navy. Øyane were vart oppdaga frå fly frå Discovery den 31. desember 1929, og rapportert til å ligge kring, men etter reisa i 1931 vart dei plasserte ved. I 1956 klarte ikkje eit hundekøyrelag frå Australian National Antarctic Research Expeditions leia av P.W. Crohn å finne dei ved denne posisjonen, men fann to ukartlagde øyar lenger sør som fekk dette namnet.
Imperial Airways
Imperial Airways var det nasjonale flyselskapet til Storbritannia mellom 1924 og 1939. Det tente deler av Europa, men spesielt det britiske imperiet med ruter til Sør-Afrika, India og Det fjerne Austen. Imperial samarbeidde lokalt med Qantas (Queensland and Northern Territory Aerial Service sin Ltd) in Australia, og TEAL (Tasman Empire Airways Ltd) i New Zealand.
Imperial Airways blei fusjnert inn i British Overseas Airways Corporation (BOAC) i 1939. BOAC slo seg seinare saman med British European Airways (BEA) i 1974 for å skipa form British Airways.
Selskapet vert danna
Som følgje av råd og oppfordringar frå den britiske regjeringa slutta dei viktigaste eksisterande engelske flyselskap seg saman for å danna eit selskap som hadde som mål å verta sterkt nok til å utvikla britisk luftfart til å verta bindeleddet innan imperiet. Regjeringa tilbaud å subsidiera det nye selskapet med 1 million pund over ti år. Imperial Airways Limited vart grunnlagt 31. mars 1924. Selskapa som slo seg saman var British Marine Air Navigation Company Ltd (med tre flybåtar), Daimler Airway (fem fly), Handley Page Transport Ltd (tre fly) og Instone Air Line Ltd (to fly). Basen til selskapet var på Croydon Airport.
Den fyrste kommersielle flyginga fann stad i april 1924, då ei dagleg London-Paris-rute vart opna. Flygingar til andre byar i Europa starta over sommaren. Imperial Airways fekk dei fyrste flya sine i november 1924. I løpet av selskapet sitt fyrste driftsår vart det transportert 11 395 passasjerar og 212 380 brev.
Forlenginga av rutenettet til Imperiet starta fyrst i 1927 då seks nye fly vart skaffa med flygninger frå Kairo til Basra. men dei første flygninger frå London til Karachi starta ikkje før i 1929 med dei nyinnkjøpte Short S.8 Calcutta sjøfly. Passasjerane vart transportert med tog frå Paris til Middelhavet der Short sjøflya hadde sin base. I februar 1931 starta ei vekentleg rute mellom London og Tanganyika som eit ledd i den påtenkte samband til Cape Town og i april vart ein prøveflyvning med post London-Australia gjord. Innkjøpet av åtte Handley Page H.P.42 fire-motors fly vart tekne i bruk i 1932, og flygingane til Afrika vart forlenga til Cape Town.
I 1934 danna Imperial Airways Qantas Empire Airways Limited (Quantas) for å utvida rutenettet i Søraust-Asia Men det var ikkje før i 1937 med introduksjon av Short Empire sjøfly at Imperial kunne tilby gjennomgåande rute frå Southampton til Imperiet. Turen til Kappstaden gjekk via Marseille, Roma, Brindisi, Athen, Alexandria, Khartoum, Port Bell, Kisumu og vidare med landbaserte fly til Nairobi, Mbeya og knyter til Cape Town. Prøveflyvninger vart òg forteke over Atlanterhavet og til New Zealand. Sommaren 1937 hadde Imperial gjennomført sin flyging nr 1 000. til Englands oversjøiske besittelser.
Grymyr kyrkje
Grymyr kyrkje er ei arbeidskyrkje i Gran kommune i Innlandet fylke. Kyrkja var innvigd i 2003 etter at den førre kyrkje brann i 1999.
Imperial Airways
Air Mail
Empire Air Mail Programme byrja i juli 1937. portotaksten, for brev kvar som helst var 1½ penny per ounce. Halvveges inn i 1938 hadde hundre tonn med luftpost vorte sendt til India og eit tilsvarande kvantum til Afrika. Same år byrja bygginga av Empire Terminal i Victoria Station, London, teikna av A. Lakeman og med ein statue av Eric Broadbent, Speed Wings Over the World over hovudinngangen. Frå terminalen gjekk det eigne tog til Southampton som var utgangspunktet for sjøflya og til den no nedlagde Croydon Airport. Terminalen var i bruk seinst i 1980.
Samanslutting
Samanlikna med andre selskap (Air France, KLM, Lufthansa) låg Imperial etter i Europa. Det vart sett fram forslag om at alt europisk trafikk skulle overførast til konkurrenten British Airways Ltd. (grunnlagd i 1935). Dette selskapet hadde ein meir moderne flåte og betre organisasjon. Men i november 1939 vart både Imperial og  British Airways Ltd slått saman i eit ny statleg eid selskap: British Overseas Airways Corporation (BOAC).Det nye selskapet overtok Imperial sin Speedbird logo, som er vidareført i dagens British Airways Speedmarque, og uttrykket  (Speedbird) er framleis   Bas kallesignal.
Til trass for at Imperial Airways berre eksisterte i seksten år så etterlét det seg ein betydeleg arv. Selskapet hadde bevist at regelmessig langdistanse ruter både var mogleg og praktisk. Imperial hadde lagt grunnlaget for moderne luftfart.
Løkke
Løkke er i Oslo anten eit ope og ikkje utbygd tomteareal mellom husa i byen, gjerne nytta av borna i stroket som leikeplassar eller improviserte fotballbanar (stad for «løkkefotball»), eller ein eigedom, byløkke, som opphavleg var eit gardsbruk i den såkalla bymarka utanfor sjølve byen for dei som hadde sin eigedom i byen, men som med tida vart til landstad for velståande folk som budde i byen.
Soga om byløkkene
Dei såkalla byløkkene (landstadene) var opphavleg område i bymarka som var utparsellert og knytt til eigedomar i byen for dyrking av jord til sjølvberging i dei tidene då det var vanleg å halde seg med buskap (husdyr) i sjølve byen. Dette var vanleg fram til inn på midten av 1800-talet. Bymark hadde allereie det gamle Oslo, altså det Oslo som eksisterte før byen vart flytt nærare Akershus festning og gjeve namnet Christiania, og var opphavleg meint å nyttast som sams beite for husdyra til byborgarane. Gardane Ulven, Teisen og Bryn, som domkapitlet (kyrkja) hadde eigd, la Kongen ut som bymark i 1582. Men då byen vart flytt, vart denne marka lagt ut til bruk for Akershus festning for å erstatte dei areala som den nye byen vart bygd på, og som festninga hadde nytta til dess. Ved kongebrev av 10. mai 1629 vart nye store område med gamle storgardar på vestsida av Akerselva, til saman om lag 4500 mål, lagd ut til bymark, og det var denne bymarka som vart delt opp i areal, løkker, som kvar eigedom inne i byen fekk fast råderett over. Storleiken på arealet vart fastsett i samsvar med storleiken på garden inne i byen. For arealet vart det fastsett ei fast avgift, løkkeskatt, til bykassa, for bymarka var framleis meint å vere felleseige for byen. Difor fekk ikkje dei som disponerte løkkene lov til å byggje bustadhus på areala, berre løer for korn og høy. Men folk vrei seg unna forbodet ved å byggje ein ark på løa (utbygg på taket med rom og vindauge), og med dette oppstod det ei særeigen type løer i bymarka utanfor Christiania som vart kalla arklåver (arkløer). Den siste av slike arkløer, ei frå 1780-åra, var teke vare på heilt til fram 1963, då ho vart øydelagd i ein brann.
Cape Whitson
Whitney Peak er ein kjenneleg fjelltopp i Antarktis på 3005 moh. Han stig opp 3 nautiske mil (6 km) nordvest for Mount Hampton med eit særeige isdekt skard mellom i den nordlegaste delen av Executive Committee Range i Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi av U.S. Navy, 1958-60. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kaptein Herbert Whitney som var med på bygginga av stasjonar i Antarktis som skulle nyttast i løpet av Det internasjonale geofysiske året. Whitney overvintra på Little America V i 1956.
Albert Eide Parr
Albert Eide Parr var ein norsk-amerikansk zoolog, oseanograf og museumsmann.
Han kom til USA i 1926 og vart tilsett som assistent ved New York Aquarium. Han var i fleire år tilknytt Yale University, mellom anna som professor i oseanografi frå 1938 til 1942. Han var direktør for American Museum of Natural History i New York frå 1942 til 1959 og forskingsleiar same stad frå 1959 til 1968.
Løvås
Løvås er ein stad i Sokndal kommune som grensar til Årstad.
Kafr Batna
Kafr Batna (arabisk كفر بطنا, òg skrive Kfar Batna og Kafar Batna) er ein by i Rif Dimashq guvernement sør i Syria og ein forstad til Damaskus. Han ligg kring 4 km aust for nabolaget Bab Sharqi. Kafr Batna hadde eit folketal på 22 535 i 2004.
Historie
Namnet Kafr Batna indikerer at han var tidlegare ein arameisk landsby i jarnalderen.
Under Qays-opprøret mot abbaside-guvernøren av Syria, slo opprørarane leia av Muhammed ibn Bayhas leir i byen i 842 evt. før dei drog vidare til Damaskus. Her fekk dei støtte frå andre landsbyar i Ghouta-området, som hjelte dei i det mislukka oppøret. Yaqut al-Hamawi vitja byen i 1226, under Ajjubide-dynastiet, og skidlra han som «ein landsby på Ghautah ved Damaskus, i Da'iyyah iklim (distrikt).» Han skreiv òg at somme medlemmar av Umayyade-folket, som styrte i Syria fram til midten av 700-talet, framleis budde i Kafr Batna.
Syrisk opprør
Somme av innbyggjarane i Kafr Batna har delteke på begge sider under den syriske borgarkrigen. Den 29. januar 2012 køyrde stridsvogner frå den syriske hæren inn i forstaden for å drive ut opprørarar i Den frie syriske armeen (FSA), som hadde stillinga der. Sjølv om det ikkje er verifisert, rapporterte aktivitstar mot regjeringa at fem FSA-soldatar og 14 sivile, inkludert minst ein mindreårig, vart drepne under åtaket.
Hades Terrace
Hades Terrace er ein bratt, hovudsakleg isdekt fjellskrent langs austsida av Campbellbreen, som ligg like vest for Vulcan Hills i Southern Cross Mountains i Victoria Land i Antarktis. Han vart namngjeven av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand i 1965–66, truleg frå gresk mytologi.
Anéza
Anéza (gresk Ανέζα) er ein landsby i periferieininga Árta i Ípiros i Hellas. Anéza var hovudsete i den tidlegare kommunen Amvrakikós, som no er ei kommunaleining i kommunen Árta.
Kåfjord skole
Kåfjord skole er ein norsk offentleg grunnskule som ligg i Kåfjord i Alta kommune i Troms og Finnmark fylke. Han har 36 elevar i tre skoleklassar, desse er fordelt på klassetrinn frå fyrste til sjuande. Skulen dekkjer heile barnetrinnet.
Leiar for skulen er rektor Werner Daniloff.
Tea for the Tillerman
Tea for the Tillerman er det fjerde studioalbumet til den engelske songar-låtskrivaren Cat Stevens, gjeve ut i november 1970.
Oversikt
Det var det andre album til Steven i løpet av 1970 og det inneheld mange av dei mest kjende songane hans som «Where Do the Children Play?», «Hard Headed Woman», «Wild World», «Sad Lisa», «Into White», og «Father and Son».
Stevens, som tidlegare var kunststudent, laga framsida på plateomslaget sjølv.
Med «Wild World» som ein førehandssingel, vart dette det store gjennombrotsalbumet til Stevens verda over, og det gjekk inn på topp 10 i USA.
I november 2008 vart det gitt ut ei ei «luksusutgåve» med ei andre plate med demoar og konsertopptak. I januar 2012 vart ein høgopplausleg 24/192 kHz-versjon nymastra med ein Ampex ATR100 og ein MSB Technology Studio ADC, gitt ut på Hdtracks.com.
Femti år etter utgjevinga, i september 2020, gav Stevens ut albumet Tea for the Tillerman2, med nye tekstar og ny instrumentering, og han syng saman med sitt 22 år gamle eg i «Father and Son».
Mottaking
I ei samtidsmelding i The Village Voice meinte musikkritikaren Robert Christgau at musikken var monoton og mangla den «tørre delikatessa» Stevens viste på Mona Bone Jakon (1970). Rolling Stone-kritikaren Ben Gerson sa at songane til Stevens uanstrengt gir gjenklang utover dei kunstnarisk enkle tekstane og knaggane deira, trass i hans tidvise overforbruk av dynamikk «for dramatisk effekt».