cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Namdals folkehøgskole
Namdals folkehøgskole er ein frilynt folkehøgskule som ligg i Grong kommune i Namdalen, nord i Trøndelag fylke. Skulen vart stifta i 1884 og tar årleg imot om lag 80 elevar.
Namdals folkehøgskole ligg i sentrum av Grong, ved lakseelvane Namsen og Sanddøla. Frå skulen er det kort køyreavstand til Grong Skisenter på Bjørgan.
Suestado
Ein suestado er ein kraftig søraustleg vind, skapt av kraftige lågtrykk utanfor kysten av Argentina og Uruguay, som påverkar sørlege delar av kysten av Brasil om vinteren.
Kjelder
''
Jordvassmyr
Jordvassmyr, minerogen myr eller minerotrof myr er myr som får tilført vatn både frå nedbør og grunnvatn som har vore i kontakt med mineraljord. Gjennom tilførselen av minerogent vatn får jordvassmyrane tilført meir næringsstoff enn reine nedbørsmyrar. Jordvassmyrar kan derfor vera botanisk rike myrar, men dei kan også vera mindre artsrike. Dette kjem an på næringsinnhaldet i grunnen dei ligg på.
Sperring Point
Sperring Point er eit kupert nes om lag midtvegs langs vestsida av William Scoresby Bay. Det vart oppdaga og namngjeve av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations i februar 1936.
Don't Stop Me Now
«Don't Stop Me Now» er ein song av det britiske rockebandet Queen frå 1978 på albumet Jazz. I 1979 vart songen gjeven ut på singel. Songen var skriven av Freddie Mercury og vart spelt inn i august 1978 i Super Bear Studios i Berre-les-Alpes (Alpes-Maritimes) i Frankrike.
Musikalsk byggjer songen på pianospelinga til Mercury, medan John Deacon og Roger Taylor spelar bassgitar og trommer. Songen er eit døme på kjennemerket til Queen med harmonivokal i mange lag i refrenget.
I følgje ein studie gjort av ein kognitiv nevroforskar, så var «Don't Stop Me Now» den songen som gav høgast «feel good»-kjensle gjennom tidene.
Mottaking
Singelen nådde niandeplassen i Storbritannia, men berre 86. plassen i USA. Han vart då han kom ut sett på som ein av dei mindre viktige songane til Queen, og vart berre spelt på konsertar i 1979, og siste gongen under Crazy-turneen. Trass i dette har songen vokse i status sidan den gong og har i dag blitt ein av dei mest populære songane til Queen. Singelen har seld til gull i Storbritannia.
Musikkvideo
Videoen for songen var regissert av J. Kliebenstein og filma i Forest National i Brussel i Belgia den 26. januar 1979.
Singel
På den japanske, nordamerikanske og australske utgåva var «More Of That Jazz» B-sida til songen.
Portstewart
Turisme er ei viktig næring for byen, som er kjend for si fine strand. Denne er rundt 3 km, og tilhøyrer National Trust. Ho er populær blant surfarar. Byen har tre golfbanar, som alle tilhøyrer Portstewart Golf Club. Å spele golf her er ei spesiell utfordring på grunn av den sterke vinden som nesten alltid bles inn frå Atlanterhavet.
Historie
Portstewart blei grunnlagd i 1792 av John Cromie, som kalla han opp etter forfedrane sine på morssida, familien Stewart frå Ballylesse. Ein løytnat Stewart skal ha fått leige landet av jarlen av Antrim i 1734. Tidlegare var området kjend som Port na Binne Uaine, eit namn som viser til øya Benoney (Binne Uaine) i nærleiken. Namnet Port na Binne Uaine er framleis i bruk i dag, saman med den gæliskifiserte versjonen av det engelske namnet, Port Stíobhaird.
Området har vore folkesett sidan yngre steinalder, men fram til midten av 1700-talet var ikkje Portstewart stort meir enn ein fiskarlandsby. På midten av 1800-talet blei byen utvikla til ein liten feriestad av den lokale landeigaren John Cromie. Utviklinga og karacteren til byen blei sterkt påverka av sabbatarianismen til Cromie-familien, og motstanden mot jernbanesamband som følge av dette. I hundreåret som følgde hadde nabobyen Portrush ei kraftigare utvikling med masseturisme enn Portstewart. Trass i trikkesamband mellom Portstewart og Cromore blei byen verande ein meir eksklusiv stad. Då biltransport blei viktigare på 1900-talet fekk Portstewart fleire vitjande, og blei også meir av ein soveby på grunn av nærleiken til Coleraine.
Frå 1950- til 1980-åra var hovudutviklinga i byen basert på utvikling av bustadsområde. Rundt 2000 førte ein auke i studentar og bruk av hus i byen som ferieheimar til at mange meinte han hadde endra karakter.
Andrés Segovia
'''Andrés Segovia Torres, 1. Marqués de Salobreña, kjend berre som Andrés Segovia''', var ein spansk klassisk gitarvirtuos i verdsklasse. Andrés Segovia hadde så stor innverknad på den klassiske gitaren at nær alle klassiske gitaristar i dag er hans elevar, eller elevar av hans elevar.
Biografi
Som liten vart Andrés Segovia sendt av garde for å bu hos onkelen og tanta. Onkelen skjønte at guten hadde musikalsk talent og sende han til musikktimar for å lære å spele fiolin. Andrés treivst ikkje med dei strenge metodane til fiolinlæraren, så fiolintimane tok snart slutt. Onkelen bestemte seg no for å flytta til Granada for å skaffa nevøen betre utdanning. Her tok Andrés opp att musikktimane og studerte verk av gitaristane Francisco Tárrega og Fernando Sor. Andrés Segovia var i stor grad sjølvlært, og uttalte seinare at den tidlege musikkutdanning hans var «å vera lærar og elev i same kroppen».
I 1921 møtte Segovia komponisten Alexandre Tansman i Paris. Tansman skulle seinare skriva ei rekkje gitarverk for Segovia, m.a. Cavatina, som vann ein pris på den internasjonale komposisjonstevlinga i Siena i 1952.
I Granada i 1922 vart han kjend med flamencofestivalen Concurso de Cante Jondo fremja av komponisten Manuel de Falla. Siktemålet med den klassiske Concursoen var å skjerma rein flamenco mot å bli forvrengt av moderne populærmusikk. Segovia hadde allereie utvikla seg som ein fin fortolkar av flamencogitar, men han gjekk no i klassisk retning. Han vart spurt om å opna Concursoen på Alhambra, og spela der Homenaje a Debussy av de Falla.
I 1923 var Segovia i Mexico for fyrste gong. Der vart komponisten Manuel Ponce så imponert over konserten hans at han skreiv konsertmelding i avisa El Universal. Ponce skreiv også mange verk for Segovia seinare, særleg sonater.
I 1924 vitja Segovia den tyske strengeinstrumentmakaren Hermann Hauser sr. etter å ha høyrt nokre av instrumenta han hadde laga, bli traktert på konsert i München. I 1928 gav Hauser Segovia ein av sine personlege gitarar til bruk på turne i Sambandsstatane og andre konsertar inntil vidare. Då Hauser leverte Segovia ein ny gitar på tinging, gav Segovia den gamle Hauser-gitaren til den nære venen sin, den amerikanske politikaren Sophocles Papas. Papas gav han så vidare til sin elev i klassisk gitar, nemleg Charlie Byrd, som seinare brukte han på fleire opptak.
Segovias fyrste USA-turné kom til i 1928 då Fritz Kreisler, den austerrikske fiolinisten som spela gitar i løyndom, overtala F. C. Coppicus frå Metropolitan Musical Bureau til å presentera gitaristen i New York by.
Etter debutturnéen i 1928, komponerte Heitor Villa-Lobos det no velkjende verket Douze études (Tolv etuder) og dedikerte dei seinare til Segovia. Villa-Lobos heldt fram med å skriva for Segovia, i tillegg til å sjølv transkribera fleire klassiske verk og gjenoppliva tidlege transkripsjonar av forgjengarar som Tárrega.
I 1932 vart Segovia kjend med komponisten Mario Castelnuovo-Tedesco i Venezia. Sidan Castelnuovo-Tedesco ikkje spela gitar, skaffa Segovia han to gitarkomposisjonar til å studera. Castelnuovo-Tedesco komponerte seinare ei lang rekkje verk for gitar, og mange av dei vart dedikerte til Segovia. Concerto Op. 99 frå 1939 var den fyrste gitarkonserten på 1900-talet og vart Castelnuovo-Tedescos siste verk i Italia før han utvandra til Statane. Verket vart urframført av Segovia i Uruguay i 1939.
I 1935 gav han si første offentlege framføring av det musikalsk utfordrande verket Chaconne av Bach. Han flytte så til Montevideo, og spela mange konsertar i Sør-Amerika på tretti- og førtitalet.
Etter andre verdskrigen tok Segovia til å gjera opptak oftare samt å gjera regelmessige turnéar i Europa og USA, noko han heldt fram med dei neste tretti åra. I 1954 vart Fantasía para un gentilhombre (Fantasi for ein herremann) dedikert til Segovia av komponisten Joaquín Rodrigo. I 1958 vann Segovia Grammyprisen for beste instrumentale soloframføring, for opptaket av Segovia Golden Jubilee.
John W. Duarte dedikerte English Suite Op.31 til Segovia og kona hans (Emilia Magdalena del Corral Sancho) ved bryllaupet deira i 1962. Dette var tredje og siste gongen Segovia gifte seg. For sine bidrag til musikk og kunst, vart Segovia gjort adeleg den 24. juni 1981 av Kong Juan Carlos I, som gav Segovia den arvelege tittelen Marqués de Salobreña (norsk marki av Salobreña) i den spanske adelen.
Andrés Segovia opptredte heilt til han var langt opp i åra og var dels pensjonert i 70- og 80-åra på Costa del Sol. Det vart laga to filmar om livet hans og det han hadde utretta —ein då han var fylt 75 og ved den andre var han 84. Dei har vorte digitaliserte på ei DVD-plate med tittelen Andrés Segovia — in Portrait. Den siste RCA LP-plata hans (ARL1-1602), Reveries, vart teken opp i Madrid i juni 1977. I 1984 vart det laga ein radioføljetong om Segovia på National Public Radio i USA, med tittelen Segovia! Serien vart teken opp i Spania, Frankrike og USA.
Segovia fekk hjarteinfarkt og døydde i Madrid, 94 år gamal. Han er gravlagt i Casa Museo de Linares, i Andalusia.
Fotnotar
Engelsk Wikipedia viste til desse kjeldene:
Astrofotometri
Astrofotometri er måling av lysstyrken til himmellekamar. Alt etter kva måleinstrument som vert nytta, skil ein mellom visuell fotometri (netthinna til auga), fotografisk fotometri (fotografisk emulsjon), fotoelektrisk fotometri (fotoelektrisk celle) og fleire andre. Astrofotometri er vanlegvis ei relativ måling, det vil sei at lysstyrken til den vedkomande himmelekamen vert avgjort i forhold til bestemte standardobjekt, til dømes utvalte stjerner. Lysstyrken vert gjeve i storleiksklassar. Dei beste målingane vert gjort fotoelektrisk og kan gje storleiksklassar med ei nøysemd på 0,001.
Rendezvous Rocks
Rendezvous Rocks er ei isolert linje sørvendte fjellknausar (kring 945 moh), sør for Khamsin Pass og 9 km sørvest for Kinnear Mountains på vestsida av Den antarktiske halvøya. Han vart kartlagt av British Antarctic Survey (BAS), 1970–72 og fekk dette namnet fordi klippa vart nytta som møtestad for to sledegrupper som reiste frå motsette sider av platået i 1970.
Severn
Severn (walisisk Afon Hafren) er med 354 km den lengste elva i Storbritannia. Ho startar på 610 moh i Plynlimon ved Llanidloes i Dei kambriske fjella i Wales, fortset gjennom fleire engelske grevskap, renn ut i Bristolkanalen og derfrå vidare ut i Irskesjøen. Blant byane ho passerer er Worcester, Gloucester og Shrewsbury. Namnet er ifølgje nokre kjelder avleidd frå namnet Sabrina eller Sabern, som er knytt til ei myte om ein nymfe som drukna i elva. Den dalen som elva går gjennom heiter Severndalen. Dei største sideelvane er Vyrnwy, Tern, Stour, Upper Avon, Lower Avon, Teme, Leadon og Wye.
Severntunnelen fører jernbanelinja Great Western hovudlinje under Bristolkanalen. To bruer som blir kalla Severnbruene, opna i 1966 og 1996, bind Wales saman med det sørlege England, og er dermed vitale delar av det britiske transportnettet. Det finst ei rekkje andre bruer over elva, fleire av dei teikna av ingeniøren Thomas Telford. Ei av bruene er Ironbridge frå 1779, som er den første jernbrua i verda, og ei strekning på omkring 10 l, i Shropshire, kjent som Ironbridge Gorge, vart sett på UNESCO si verdsarvliste i 1986. Området var heilt sentralt under den industrielle revolusjonen. Her ligg i dag Ironbridge kraftverk.
Ved Tewkesbury renn ei av dei britiske elvene ved namn Avon inn i Severn. Hamna til Bristol ligg ved munningen av Severn, og der renn ei anna Avon inn i ho. Mellom Gloucester og den walisiske grensa renn elva forbi Forest of Dean.
Fleire kanalar er knytt til Severn: Staffordshire & Worcestershirekanalen, Worcester & Birminghamkanalen, Droitwichkanalene og Herefordshire & Gloucestershirekanalen.
Den nedre delen av Severn har ei tidvassbølgje, som blir kalla Severn bore. Bristolkanalen som elva renn ut i har ein av dei største tidvasskilnadane i verda, omkring 15 meter. Under visse tilhøve blir vatnet pressa innover i elvemunningen og dannar ei bølgje som raskt flyttar seg oppover i elva mot straumen. Bølgja er kraftig nok til at det har vore surfa på ho.
Langs Bristolkanalen ligg viktige vadefuglområde, spesielt ved Bridgwater Bay nasjonale naturreservat.
Det mongolske riksvåpenet
Det mongolske riksvåpenet (mongolsk Монгол улсын төрийн сүлд, Mongol ulsyn töriin süld) er eit symbol for Mongolia som fekk si noverande utforming samtidig som landet fekk ny grunnlov i 1992. Våpenet er eit sirkulært blått emblem.
Sentralmotivet er ein stilisert vindhest med det mongolske sojombo-symbolet, som ein også finn på det mongolske flagget. Det er omkransa av ei ramma med mønster av sammenfletta krossar (tumen nasan), som symboliserer æve. Øvst er dei tre julevane i buddhismen: Buddha, dharma og sangha (chandmani). Under er grøne åser og livshjulet (bhavacakra) med eit seremonielt skjerf (khata) avbilda. Våpenet har ein fot forma som ein kvit lotus.
Violí Kharáki
Violí Kharáki (gresk Βιολί Χαράκι) er ein landsby i periferieininga Réthymno i periferien Kreta i Hellas. Violí Kharáki høyrer til kommunaleininga Nikifóros Fokás i kommunen Réthymno.
Whymper Spur
Whymper Spur er ein utstikkar med ei høgd opp mot kring 1250 m aust for Blanchard Hill i Pioneers Escarpment i Shackletonkjeda. Han vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 etter den engelsk fjellklatraren og kunstnaren Edward Whymper (1840–1911), som var den første til å klatre til topps av Matterhorn i Sveits den 14. juli 1865. Han utvikla òg Whymper-teltet 1861-62.
Trynet
Trynet er eit kupert nes heilt aust på Breidhovde, på vestsida av innløpet til Stefansson Bay. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under dei norske Thorshavn-ekspedisjonane i januar–februar 1937, og namngjeve av dei.
Nedbørsmyr
Nedbørsmyr, ombrogen myr eller ombrotrof myr er myr som får tilført alt vatn frå nedbør, og ikkje får tilsig av jordvatn med høgare næringsinnhald. Nedbørmyrer får derfor all næring tilført med regnvatnet.
Darbandokeh-distriktet
Darbandokeh-distriktet er eit distrikt i Sulaymaniyah guvernement i Irak.
Astrognosi
Astrognosi er kunnskapen om stjernene, den relative stillinga deira, namna deira og grupperinga deira i stjernebilete.
Ein astrognost er ein person som har stjernekunne.
Namnet kjem av greske astro- og gnosi, som tyder «kunnskap».
Edwin Hubble
Edwin Powell Hubble var ein amerikansk astronom. Hubble vart fødd i Missouri og voks opp der og i Illinois. Hubble prova at galaksar ikkje låg i Mjølkevegen, og at galaksar, desse større avstand det er mellom dei, dess fortare er dei på veg vekk frå kvarandre (raudforskyving og Hubble sin lov). Hubble står òg bak Hubble-klassifiseringa, som er eit skjema nytta for klassifisering av galaksar.
I 1932 oppdaga Hubble i Andromedagalaksen dei første kulehopane som ikkje låg i Mjølkevegen.
Namnsett etter Hubble er mellom anna Hubble-teleskopet.
Albumet Matthew and Son
Matthew and Son er debutalbumet til den engelske songar-låtskrivaren Cat Stevens, gjeve ut i mars 1967.
Førehandssinglar
Sjølv om albumet ikkje vart gitt ut før i 1967, vart den første førehandssingelen, «I Love My Dog», gitt ut i 1966. Han vart opphavleg berre spelt inn med Stevens på gitar, piano og vokal. Hurst oppmuntra likevel Stevens til å leggja til eit stakkato- og pauke-og-bratsj-arrangement. Dette var noko som ikkje hadde vorte gjort før på poplåtar. Studiobassisten John Paul Jones spelte på dei første singlane to år før han vart medlem av Led Zeppelin. Teksten til B-sida av den første singelen, «Portobello Road», vart skriven av Kim Fowley, som oppmoda Stevens til å komponera ein melodi til songen. Singelen nådde først nr. 28 på dei britiske hitlistene, etterfølgd av «Matthew and Son», den neste singelen og tittelsporet, som gjekk til andreplassen på dei britiske hitlistene, noko som gjorde Stevens til ein populær og reinskoren tenåringssongar.
Utgjeving og mottaking
Matthew and Son kom ut i 1967, og nådde til slutt sjuandeplassen i Storbritannia. Albumsporet «Here Comes My Baby» vart opphavleg spelt inn og gjeve ut av The Tremeloes, og vart ein hit og nådde fjerdeplassen i Storbritannia. «I've Found a Love» vart skriven av den britiske songaren David Garrick, men nådde ikkje hitlistene, medan Stevens sin eigen «I'm Gonna Get Me a Gun» nådde sjetteplassen.
«Here Comes My Baby» vart brukt i Wes Anderson-filmen Rushmore.
Musikkritikaren Robert Christgau i The Village Voice kalla seinare Matthew and Son for «noko heilt uvanleg: ei gløymd plate som ikkje burde vera det», og sa at både tittelsporet og «I Love My Dog» var «to rockelåtar me burde ha høyrt meir av i 1967». AllMusic-skribenten Bruce Eder gav det tre og ein halv av fem stjerner og sa at «det er veldig fjernt frå stilen som Stevens til slutt vart kjend for, og på mange måtar er det meir datert enn det han gjorde for Island/A&M, men det er mykje meir sjølvmedvite tilgjengeleg, arrangert i ulike stilar».
La Sagne
Kommunen ligg i den austlege delen av Vallée de La Sagne et des Ponts-de-Martel. Han består av gatelandsbyen La Sagne og grendene Les Cœudres, Le Crêt, Miéville, La Sagne-Eglise og La Corbatière.
HaBesorelva
HaBesor (hebraisk נחל הבשור, Nahal HaBesor) er ein wadi sør i Israel. Elva byrjar ved fjellet Boker (nær Sde Boker) og munnar ut i Middelhavet nær Deir al-Balah på Gazastripa, der ho vert kalla Wadi Gaza. Elva er den største i det nordlege Negev, og i lag med dei største sideelvane, Grar og Beersheba, når ho heilt til Sde Boker, Yeruham, Dimona og Arad/Tel Arad. Mykje av vatnet i Wadi Gaza vert nytta i Israel ved hjelp av dammar, og er den einaste større vasskjelda på Gazastripa Wadi Gaza renn gjennom eit våtmarksområde, Gazadalen, som i 2012 vart nytta til å dumpe avfallsvatn.
Historie
I Gamletestamentet var Besor ei kløft eller ei elv heilt sørvest i Judea, der 200 av mennene til kong David vart verande att fordi dei svima av, medan 400 andre forfølgde amalekittane (1. Samuelsbok 30:9-10, 30:21.
Reinli kapell
Reinli kapell eller Reinli nye kyrkje  er ei langkyrkje i Sør-Aurdal kommune i Innlandet. Kyrkja vart oppført og teken i bruk i 1964, men vigslinga skjedde i mai 1965. Kapellet avlastar Reinli stavkyrkje, som ikkje toler vinteroppvarming så godt.
HaBesorelva
Geografi
HaBesor strekkjer seg frå den israelske grensa ved Gazastripa til Urim kibbutz i sør. Sletta som elva renn over ligg 70-80 meter over havet.
Reinli kapell
Dette er ei slags arbeidskyrkje med kyrkjesal i øvste etasje og andre rom i etasjen under.
Page Bluff
Page Bluff er ein skrent med ei høgd opp mot kring 1250 m ved austenden av Crescent Scarp nord i Palmer Land. Han vart fotografert frå lufta av U.S. Antarctic Service (USAS), 1940 og kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), 1958. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1977 etter John H. Page, ein geodesist i U.S. Army Topographic Command (seinare Defense Mapping Agency) og forskingssjef ved Palmer-stasjonen, vinteren 1969.
Det indiske flagget
Det indiske flagget vart offisielt teke i bruk som nasjonalflagg av India den 22. juli 1947, like før landet fekk sjølvstende. Flagget har tre like breie, horisontale felt i safrangult, kvitt og grønt frå topp til botn. Midt i det midterste feltet er eit hjul i marineblått med 24 eiker, Asjokahjulet.
Flagget blei teikna av Pingali Venkayya og var, i noko anna utforming, i bruk i sjølvstendekampen i 1930-åra. Dette flagget hadde den tradisjonelle rokken (tsjarka) brukt av Gandhi og khadirørsla. I den grunnleggjande forsamlinga like før India fekk sjølvstende blei rokken erstatta av hjulet (tsjakra) frå Asjoka sin løvekapitél.
Ein eigen flagglov spesifiserer at tøyversjonar av flagget berre må lagast av handspunnen og handvevd khadi-duk av bomull, silke eller ull. Det er for tida berre éin fabrikk i landet som har lisens til å laga flagg.
Tidlegare blei flagget hovudsakleg brukt berre av offentlege institusjonar; vanlege borgarar hadde berre løyve til å flagga på spesielle nasjonale høgtidsdagar. Etter ei lovendring i 2002 har ein òg hatt høve til å bruka flagget i private samanhengar, så lenge det skjer med «vørdnad, lojalitet og respekt». Kvart år blir selt rundt 40 millionar flagg i India.
Williams Ridge
Williams Ridge er ein kjenneleg fjellrygg, 1060 moh., som strekkjer seg aust-vest mellom Blaiklock- og Strattonbreen, 1 nautisk mil (1,9 km) nordvest for Honnywill Peak vest i Shackletonkjeda. Han vart først kartlagd i 1957 under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og kalla opp etter Ellis Williams i RAF, som var radiotelegrafist med eit lag frå Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1955-56 og 1956-58.
Dangerous av Tony Joe White
Dangerous er det niande studioalbumet til den amerikanske musikaren Tony Joe White, gjeve ut i 1983. Albumet består av softrock og discosongar.
Spindrift Bluff
Spindrift Bluff er ein aust-vestgåande fjellskrent (kring 700 moh) som ligg like sør for Mistral Ridge nordvest i Palmer Land. Han vart kartlagt av British Antarctic Survey (BAS), 1971–72 og fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC), 1977. Ein lokal vind bles i området og snøfokk bles frå skrenten når det er roleg andre stader.
Johannes Bårdsson Tveit
Johannes Bårdsson Tveit var ein norsk gardbrukar og felemakar frå Samnanger, kjend for dei såkalla Tveita-felene.
Tveit tok i si tid over farsgarden med same namn. Ved sida av gardsdrifta dreiv han å laga «omframt klangfulle og høgmælte» hardingefeler. Felene hans gjekk under nemningar som Tveita-feler, samnangerfeler eller samningfeler. Råemna til felene sine henta han frå treslaga svartor, furu og hatl.
Sundowner
Ein sundowner er ein nordleg frålandsvind, ein fønvind, i Santa Barbara i California. Han oppstår ved høgtrykk like nord for området, der kysten går aust-vest. Dette står i kontrast til den meir typiske pålandsvinden. Vindane er kraftigast når trykkgradienten står normalt på Santa Ynez-fjella, som ligg like bak Santa Barbara. Desse vindane kjem ofte før Santa Ana-vindar med ein dag eller to.
Dokan-distriktet
Dokan-distriktet (sorani قەزای دووکان) er eit distrikt i Sulaymaniyah guvernement i Irak.
Nils Tveit
Nils Ananiasson Tveit var ein norsk gardbrukar, politikar og lokalhistorikar frå Os i Hordaland. Han var ordførar i Os frå 1916 til 1940 og på ny i 1945. I perioden 1945-49 var han stortingsrepresentant for Hordaland og partiet Venstre.
Tveit var son til ein gardbrukar. Etter å ha gått Nordhordland amtsskule vinteren 1890/91 arbeidde han ei tid som rosemålar, før han seinare livnærte seg som likningssekretær, tilsynsmann for Rikstrygdeverket og bankrevisor. I 1911 tok Tveit over farsgarden og dreiv denne til han døydde i 1949. I perioden 1940–47 var han fylkesforsyningssjef for Hordaland.
Tveit var ordførar i Os frå 1916 til 1940, og hadde sete i fylkestinget frå 1928 til -40. Valbolken 1932–34 var han leiar for fylkestinget, i tre andre valperiodar var han nestleiar. I 1940 vart han fjerna frå ordførarombodet av nazi-styresmaktene. Då verdskrigen var over vart han sett inn att i ordførarposten. Hausten 1945 vart han vald inn på Stortinget for Venstre. Han døydde heilt på tampen av fireårsperioden. I same perioden var Tveit med i Venstre sitt landsstyre.
Tveit var aktiv i Det frivillige skyttervesen i årevis, med tillitsverv både lokalt, regionalt og nasjonalt. Han fekk Norges skytterstyres fortenestemedalje i gull i 1925. Elles sysla han mykje med lokalhistorie og gav ut bygdeboka Os i tre band i tida 1932-41, Os privatbank 1888-1938 som kom til femtiårsjubileet for banken, samt Meieribruket i Hordaland (1949).
Ophiocordyceps unilateralis
Ophiocordyceps unilateralis er eit kompleks av parasittiske soppartar som snyltar på maur i underfamilien Formicinae. Dei er blitt funne i tropisk regnskog i Thailand og Brasil.
Soppen endrar åtferda til mauren og får han til sist til å bita seg fast på undersida av eit blad på eit tre, stort sett i ei åre på bladet, før han døyr. Ein struktur som kan spreia sporane til soppen veks ut frå hovudet til mauren.
Morten Lund
Morten Lund er ein norsk gardbrukar og politikar frå Bjugn i Sør-Trøndelag. Han var ordførar i Bjugn i seks år og representerte Senterpartiet og Sør-Trøndelag fylke på Stortinget i tida 1993-2005.
Lund var son til ein gardbrukar. Sjølv tok han examen artium i Trondheim i 1964, og gjekk ut av Vinterlandbruksskolen i Oslo i 1966. Han studerte dei neste åra til cand.agric. ved Noregs Landbrukshøgskule, ferdig 1970. Frå 1970-75 var han vitskapleg assistent ved NLH, samstundes som han arbeidde med ein doktorgrad han fullførte i 1975. Åra 1975-79 var han inspektør i Statens Arbeidstilsyn og var deretter gardbrukar i Bjugn til 1997.
Lund var varaordførar i Bjugn kommunestyre 1984-87 og ordførar 1987-93. Frå 1989 til -93 var han leiar av regionrådet for Fosen-kommunane og 1991-93 medlem av fylkestinget i Sør-Trøndelag. Stortingsperioden 1989-93 møtte han i kortare tid på Stortinget som vararepresentant. Etter å ha vorte vald inn på fast plass gjennom stortingsvalet i 1993, og attvald i 1997 og 2001, møtte han på Stortinget fram til 2005. Han var medlem i Kommunalkomitéen frå 1993 til mars 1999, deretter leiar i Næringskomitéen frå 27. mars 1999 til september 2001. Perioden 2001-05 var han medlem i Finanskomitéen.
Lund var med i Senterpartiet sitt landsstyre i to bolkar, 1985-90 og 1997-2001.
Shipwrecked av Genesis
«Shipwrecked» er ein song av det britiske rockebandet Genesis frå 1997 på albumet deira ...Calling All Stations.... Songen vart ein mindre hitt og nådde 54. plass på singellista i Storbritannia og 82. plass i Tyskland.
Somme singelversjonar inneheld akustiske versjonar av «No Son of Mine», «Lover's Leap» og «Turn It on Again» som B-sider.
CD-singel, part 1
Virgin / gendx14
CD-singel, part 2
Virgin / gensd14
Kalar-distriktet
Kalar-distriktet (sorani  قەزای کەلار) er eit distrikt i Sulaymaniyah guvernement i Irak.
Astrografi
Astrografi eller uranografi er ei kartlegging av stjerner, galaksar og andre himmellekamar på eit stjernekart.
Målingar av posisjonen og lyset til kartlagte objekt krev ei rekkje instrument og teknikkar. Desse teknikkane har utvikla seg frå vinkelmåling med kvadrantar og augemål, til sekstantar kombinert med lysforsterkande linser, til moderne metodar med data-automatiserte romteleskop.
Fylkesveg 6484
Fylkesveg 6484 går mellom Høgkjølen og Forve bru i Orkdal.
Då den nye traséen til E39 gjennom Orkdal vart opna 2. oktober 2015, fekk den gamle traséen mellom Høgkjølen og Forve bru nemninga fylkesveg 463 (Sør-Trøndelag), fram til Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018.
Vela Bluff
Vela Bluff er ein stor isolert nunatak som fungerer som vegvisar langs den einaste kjende ruta over den nedre delen av Ryderbreen. Han ligg 9 km vest for Canopus Crags og 20 km frå vestkysten av Palmer Land og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter stjernebiletet Seglet (Vela på latinsk).
Joe Henry
Joseph Lee Henry er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar, gitarist og produsent. Han har gjeve ut 15 studioalbum og produsert mange innspelingar for andre aritstar, inkludert tre Grammy-vinnande album.
Stange prestegard
Stange prestegard i Hedmark gav i si tid namn til både Stange kyrkje og Stange kommune, etter at staden tidligare vart kalla Skaun.
Prestebustaden vart oppført i 1760-åra på intiativ frå Poul Wisnæs. Også stabburet er truleg frå 1700-talet, og begge bygningane er freda. Forpaktarbustaden er frå 1958. Hovudbygningen vart grundig restaurert i 1970-åra.
Rubtsovsk
Rubtsovsk (russisk Рубцо́вск) er ein by i Altaj kraj i Russland. Han ligg ved elva Alej (ei sideelv til Ob), rundt 270 km sørvest for Barnaul. Byen har like under 160 000 innbyggjarar.
Hella Wuolijoki
Hella Maria Murrik Wuolijoki var ein estisk-finsk forfattar og politikar.
Rubtsovsk
Busetnaden vart grunnlagt i 1886, og fekk bystatus i 1927.
Rubtsovsk lufthamn ligg 7 km nord for byen.
Hella Wuolijoki
Ho var fødd i Estland og studerte i Tartu, men flytta til Helsingfors i 1904.
I 1920- og 1930-åra var ho ein av dei leiande politikarane på den venstresosialistiske sida og ho var medlem av Riksdagen frå 1946 til 1948. Frå 1945 til 1949 var ho kringkastingssjef.
Som forfattar skreiv Wuolijoki om lag 20 naturalistiske skodespel og dei fleste av dei omhandla livet på landet. I tillegg tok ho ofte opp kvinneproblem, mellom anna i Kvinnene på Niskavuori (1936). Ho er mest kjend for Niskavuori-serien som framleis vert spelt og som er filma fleire gonger.
Bertolt Brecht budde hos henne då han var på flukt, og saman skreiv dei Herr Puntila und sein Knecht Matti (1940).
Les Planchettes
Kommunen ligg nord for La Chaux-de-Fonds. Kommunen strekkjer seg frå elva Doubs til nordsida av av Pouillerel.
Tingvatn
Tingvatn er administrasjonssenteret i Hægebostad kommune i Agder fylke. Staden ligg ved fylkesveg 43 midtvegs mellom Snartemo stasjon på Sørlandsbanen og fylkesveg 42 i Eiken. Han er ein gamal tingplass med mellom anna gravhaugar, steinsetjingar og bautasteinar frå jernalderen.
Stadem var brukt som rettarstad fram til slutten av 1700-talet. Her finst også eit bygdetun.
Namnet kjem av norrønt þing, 'ting, tingstad'.
Gavrià
Gavrià' (gresk Γαβριά) er ein landsby i periferieininga Árta i Ípiros i Hellas. Gavrià høyrer til kommunaleininga Árta i kommunen Árta.
Leirskogen kyrkje
Leirskogen kyrkje er ei langkyrkje frå 1924 i Sør-Aurdal kommune i Innlandet. Sakristiet er frå 1934.
Kyrkjestova nordvest for kyrkja er frå 1993.
Gammaflexiviridae
Gammaflexiviridae er ein virusfamilie som soknar til ordenen Tymovirales. Den einaste kjende slekta i familien er Mycoflexivirus, med Botrytisvirus F som einaste typeart. Soppar fungerer som naturleg vert.
Virusa er ikkje kapsla og har ein kurva, trådforma geometri. Dei har ein diameter på 12-13 nm og ei lengd på 720 nm. Genoma er lineære, måler omkring 6,8 kb og har 2 opne leserammer.
Astrograf
Ein astrograf er ein refraktor eller linsekikkert til fotografering av eit større stjernefelt. Det vert nytta til kartlegging av stjernehimmelen og for studiet av spektruma og lysstyrkene til stjernene.
Austvollen
Austvollen er ein bratt fjellskrent på austsida av Festninga i Mühlig-Hofmannfjella i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Den sjette norske antarktisekspedisjonen (1956–60) og namngjeven av dei.
Joe Abercrombie
Joe Abercrombie er ein britisk fantasy-forfattar og filmklippar. Han er mest kjend for trilogien Den første loven.
Point Appleby
Point Appleby er eit nes på vestsida av ei øy utan namn som ligg 0,8 nautiske mil (1,5 km) sør for Warren Island i William Scoresby Bay. Det vart oppdaga, kartlagd og namngjeve av mannskap på RRS «William Scoresby» under Discovery Investigations i februar 1936, som eit nes på austsida av bukta. Seinare vart det kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, som eit nes på ei øy nær austsida av bukta.
Cape Wilkins
Cape Wilkins er eit nes ved nordenden av Foldøya, på austsida av innløpet til Stefansson Bay. Det vart oppdaga 18. februar 1931, av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson. Det vart kartlagd i februar 1936 av mannskapet på RRS «William Scoresby» under Discovery Investigations. Det vart kartlagd på ny i større detalj frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Mawson kalla neset Cape Hearst som takk for at Hearst Press hadde kjøpt rettane til nyhende frå BANZARE. Seinare gjekk han med på å endre namnet til Cape Wilkins, som vart nytta av påfølgjande ekspedisjonar.
Not About Us
«Not About Us» er ein song av det britiske rockebandet Genesis frå 1997 på albumet ...Calling All Stations.... Det var den tredje og siste singelen frå albumet. Singelen nådde 66. plass på singellista i Storbitannia og 81. plass i Tyskland. Det var den siste singelen til bandet med Ray Wilson som vokalist.
Musikkvideo
Det vart laga ein musikkvideo for singelen. Heile bandet var med i videoen utanom Nir Zidkyahu som hadde slutta i Genesis for andre prosjekt.
Haderaelva
Haderaelva (hebraisk נחל חדרה, Nahal Hadera), òg kalla Nahr Mufjir, er ei stundom tørrlagt elv som flyt frå høglandet nord på Vestbreidda og munnar ut i Middelhavet ved den israelske byen Hadera. Elva har blitt forureinina av Orot Rabin energiverk. Hadera vasspark ligg mellom Givat Olga og energiverket med ein 1,3 km lang promenade langs elva. Ein dam er bygd der vassparken møter kystvegen og er meint å hindre den rehabiliterte elva frå å verte forureina att.
Penjwin-distriktet
Penjwin-distriktet (قەزای پێنجوێن på kurdisk) er eit distrikt i Sulaymaniyah guvernement i Irak.
Under den iransk-irakiske krigen vart mykje av området øydelagd i flyåtak og mange tusen flytta frå distriktet.
Korsbekkfjellet
Korsbekkfjellet er med sine 694 moh det høgste fjellet på Ertvågsøya. Det ligg sør og litt aust for Hållåfjellet.
Sonic Youth
Sonic Youth er eit amerikansk alternativ rockeband danna i New York i 1981. Originalmedlemmane til bandet var Thurston Moore, Kim Gordon, Lee Ranaldo, Anne DeMarinis og Richard Edson.
Før dei gav ut debutalbumet sitt, Sonic Youth, forlét keyboardist Anne Demarinis bandet. Lee Ranaldo, som tidlegare hadde spila i Glenn Brancas gitarensemble saman med Thurston Moore, vart med i bandet. Etter det første albumet har fleire medlemmar kome og gått, særleg stor utskifting har det vore av trommeslagarar. Men frå og med 1985 har Steve Shelley spela trommar. Sjølv om om det er vanskeleg å kategorisera eit band som dette, vert musikken deira ofte kalla for «noise rock» eller «art rock» på grunn av gitarensounden. Bandet fekk eit oppsving under grungen på byrjinga av 90-talet og vert rekna for å ha vore ein av forgjengerne til sjangeren, sjølv om Sonic Youth sin musikk er betydeleg meir eksperimentell enn dei fleste grungebanda. Det var etter Sonic Youths anbefalinger at Nirvana signerte med Geffen Records. Sonic Youth har òg turnert med Nirvana.
Sonic Youth eksperimenterer med lydar, på same måte som Velvet Underground og Glenn Branca gjorde i si tid. Dei er òg inspirerte av The Stooges sin harde garasjerock. Sonic Youth er kjent for sit spesielle sound, som dei skapar gjennom å spela gitar på utradisjonelle måtar. Dessutan brukar dei ulikt verktøy for å laga bakgrunnslyder.
Sonic Youth har òg vore gjester i The Simpsons «Homerpalooza» (sesong #7 episode #24 avsnittsnummer #152 (3F21)).
Bandet sitt hovedverk vert av mange rekna å vera dobbel-LP-en Daydream Nation frå 1988.
No. 1 in Heaven
Nº 1 in Heaven er det åttande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Sparks. Det vart spelt inn med den italienske discoprodusenten Giorgio Moroder og markerte ei musikalsk endring for gruppa som påverka seinare synth-pop-band.
Bakgrunn
Då dei vende heim att arbeidde dei i starten med det tidlegare Sparks-medlemmet Earle Mankey og spelte inn songen «England» med han. Etter kvart tok gruppa kontakt med Rupert Holmes og spelte inn det tyngre og meir produserte Big Beat (1976) med ei rekkje studiomusikarar. Sjølv om albumet nytta ein meir «amerikansk» stil, selde det dårleg i USA og Storbritannia. Det neste albumet, Introducing Sparks (1977), var langt lettare, men selte ikkje noko betre enn Big Beat. Denne nye «vestkyst-stilen» vart rekna som mislykka, og bandet følte at resultata var «heilt utan personlegdom».
I 1978 fann Mael-brørne seg ved eit vegskilje. Dei var lei av rockebandformatet og ønskte å ta musikken sin i ei meir elektronisk retning. Dei hadde uttrykt beundring for den banebrytande, italienske produsenten Giorgio Moroder, som skapte den ikoniske discosongen «I Feel Love» for Donna Summer, for ein tysk journalist som viste seg å vere ein ven av Moroder. Sparks slo seg så saman med Moroder og spelte inn Nº 1 in Heaven i Musicland Studios i Vest-Tyskland.
Produksjon
Nº 1 in Heaven har ein fullstendig anna stil enn dei sju tidlegare albuma til Sparks. gruppa droppa vanleg gitar, bass og piano frå musikkpaletten sin og den nye stilen var dominert av lagvise sekvensarar og synthesizerar, i lag med trommer og perkusjon av Keith Forsey. Den særeigne falsetten til Russell Mael låg over ei rekkje lydspor og vart utfylt av korvokalistar.
Utanom tekstane til Ron Mael og vokalen til Russell var dette eit steg vidare frå varemerkestilent til Moroder, som byrja med Donna Summer-songen «I Feel Love» og hadde halde fram i soloarbeidet hans. Songar som «Tryouts for the Human Race» og «La Dolce Vita» er døme på dette.
Den første amerikanske utgåva av Nº 1 in Heaven var nøyaktig lik den originale britiske utgåva på Virgin, men seinare utgåver byta ut albumversjon av «Beat the Clock» med den lengre 12-tommar versjonar.
Utgjeving og mottaking
Nº 1 in Heaven vart marknadsført med fire singlar i løpet av 1979. Den første singelen, «La Dolce Vita», kom ut tidleg i 1979 i europeiske land som Tyskland og Italia, men gjekk ikkje inn på listene. «The Number One Song in Heaven» vart den første hitten deira sidan «Looks, Looks, Looks» i 1975, og nådde 14. plassen i Storbritannia og femteplassen på Irish Singles Chart. «Beat the Clock» gjorde det langt betre i Storbritannia og nådde topp 10 i juli det året. Den siste singelen, «Tryouts for the Human Race» (gjeven ut etter albumet), gjore det ikkje like bra, men nådde likevel 45. plassen på den britiske singellista. Alle singlane (utanom «La Dolce Vita») kom ut på biletplater eller farga vinyl, med eksklusive miksar. Sjølve albumet nådde albumlista i Storbritannia og gjorde det derfor betre enn dei to forrige albuma til Sparks, men klarte berre å nå 73. plassen i september 1979.
Då albumet kom ut var meldingane i britisk musikkpresse stort sett negative. NME skreiv at songane «forlenga seg til pseudoeuropeisk-disco-drama». Kritikaren Ian Penman sa, «Produksjonen til Moroder er i hovudsak irrelevant», og fann ut at albumet var «verken eit komediealbum eller eit eksperimentelt album, men fløymer over av begge delar.» Melody Maker slakta albumet og konkluderte, «det mest patetiske av alt er at dei synest å tru at du vil dansa til det». Record Mirror sa at albumet var «ein fullstendig frustrasjon frå byrjing til slutt» med oder til Donna Summer sin «Deep Town Inside» på «My Other Voice» og til David Bowie på «Tryouts for the Human Race». Kritikaren James Parade sa til slutt: «Det var ein gang, dei var minst fem år føre. For augneblinken ligg dei to år bak». Sounds-skribenten Sandy Robertson skreiv derimot at «bandet har funne i Moroder det beste filteret for ideane deira sida Rundgren» og meinte albumet var «isande skarpt og friskt». Trouser Press-journalisten Bruce Paley meinte songane var «solide, innovative og spennande».
Seinare meldingar har vore meir gunstige. I ei melding til fire og eit halvt av fem stjerner publisert på AllMusic, skreiv John Bush: «Ekteskapet mellom Sparks sitt fokus på rare popsongar og den drivande disco-transen til Giorgio Moroder produserte det beste albumet til duoen på mange år.»
Tehuano
Tehuano er ein nord- til nordaustleg vind, som periodevis bles over Tehuantepec-eidet sør i Mexico. Vinden er sterkade enn passatvinden som normalt bles her. Han fører mellom anna til auka oppvelling ved kysten, av kaldt, næringsrikt vatn i Tehuantepec-bukta ved kysten av Stillehavet.
No. 1 in Heaven
Ettermæle
Joy Division kalla «Number One Song in Heaven» ei av dei viktigaste inspirasjonskjeldene innspelinga av «Love Will Tear Us Apart». Joy Division-trommeslagaren Stephen Morris sa: Då me spelte «Love Will Tear Us Apart», var det to plater me høyrde mykje på: Frank Sinatra sitt Greatest Hits og 'Number One Song in Heaven' av Sparks. Dette var byrjinga på interessa i Giorgio Moroder».
Medverkande
Sparks
Tehuano
Tehuano er skapt av ei bølgje av kjøligare, tørrare luft frå det nordamerikanske kontinentet. Slike bølgjer er meir vanleg om vinteren, men kan skje til andre tider av året òg. Denne lufta er tyngre enn den tropiske luftmassen ein normalt finn i området, og opprettar derfor ein sterk trykkgradient, som skapar vinden. Vinden vert vidare forsterka av at han vert kanalisert av Chivelapasset mellom Campechebukta og stillehavskysten. Dei same tilhøva er årsaka til Papagayovinden utanfor kysten av Costa Rica og Panama lenger sør.
No. 1 in Heaven
Medverkande
Andre medverkande
Tehuantepecer
Tehuantepecer er ein kraftig vind gjennom Chivelapasset i Mexico. Han har opphav i Campechebukta som ein nordleg vind som kryssar eidet og bles gjennom passet mellom dei meksikanske og guatemalanske fjell. Vinden vert danna av eit høgtrykk over Sierra Madre. Vinden når 20–40 knop og stundom 100 knop.
Tehuano
Kjelder
''
No. 1 in Heaven
Medverkande
Teknisk
Tehuantepecer
Kjelder
''
Tehuano
Bakgrunnsstoff
Tehuano wind
Rockin' All Over the World av Status Quo
Rockin' All Over the World er det tiande studioalbumet det britiske bandet Status Quo. Det var det første albumet deira som vart produsert av Pip Williams og det første med Andy Bown som fast bidragsytar til bandet. Han vart seinare offisielt medlem i 1982. Albumet kom ut i november 1977 og nådde femteplassen på den britiske albumlista.
Både gitaristen og songaren Francis Rossi og bassisten Alan Lancaster mislikte produksjonen på albumet, som vart glattare og meir poporientert enn tidlegare, medan gitaristen Rick Parfitt likte det.
Tittelsporet, som vart skriven og først spelt inn av John Fogerty, kom ut på singel i september 1977 og nådde tredjeplassen i Storbritannia. B-sida var «Ring of a Change» frå det førre albumet deira. Det vart ikkje gjeve ut andre singlar frå albumet, men «Can't Give You More» vart spelt inn på ny i 1991 for albumet Rock 'Til You Drop og gjeven ut som singel då, med ein 37. plass på singellista.
Albumet kom ut på Mercury i 2005 med eitt bonusspor: ein versjon av Beatles sin «Getting Better», som først vart spelt inn i 1976 for filmen All This and World War II. Dette sporet vart derimot ikkje med på luksusutgåva av albumet som kom seint i 2015. For denne utgåva vart heile albumet miksa på ny og omorganisert av den orginale lydteknikaren John Eden.
Bakkesvodene
Bakkesvodene er norke høge fjellknausar oppom austsida av Lundebreen i Mühlig-Hofmannfjella i Dronning Maud Land. Dei vart kartlagte frå landmålingar og frå flyfoto av den norske antarktisekspedisjonen (1956–60).
Vendavel
Vendavel ein vestleg vind som bles i Middelhavet i området kring Gibraltarsundet og Marokko. Vinden oppstår i samband med lågtrykk som kjem inn i Middelhavet frå vest.
Homøopati
Homøopati (av gresk hómoios ὅμοιος, 'liknande', og páthos πάθος, 'sjukdom') er ein alternativ behandlingsmetode utvikla av den tyske legen og farmasøyten Samuel Hahnemann (1755–1843). Homøopatisk behandling byggjer på ideen om at likt behandlar likt, slik at eit stoff som forårsakar sjukdomssymptom hjå ein frisk person, vil kurere liknande symptom hjå ein som er sjuk.
Hahnemann meinte at den underliggjande årsaka til sjukdom var fenomen som blei kalla «miasmar», og at homøopatiske remediar kunne motverka miasmane. Remediane blei tillaga ved å tynna ut utvalde stoff fleire gonger i alkohol eller destillert vatn, før ein banka dei flere gonger mot eon skinnbibel, eller noko anna med liknande eigenskapar. Kvar fortynning med etterfølgjande banking skulle auka potenseringa til remediet. Ofte blei remedia fortynna så mykje at det ikkje var att noko av det opphavlege stoffet. Ifølgje Hahnemann skulle homøopaten velja remediar ved å konsultera særskilde oppslagsverk og vurdera pasienten sine symptom. personlege eigenskapar, fysiske og psykiske tilstand og livshistorie.
Forsking har vist at homøopatiske remediar er uten verknad, og at dei heller ikkje har nokon plausible verknadsmekanismar. Omfattande studiar har vist at remedia ikkje er meir effektive enn placebomiddel, slik at einkvar positiv effekt etter behandling berre kan skuldast placeboeffekten eller normal læking frå sjukdom. Teoriane om korleis sjukdom, kroppen, stoff, væsker og løysingar verker kan motbevisast av ei rekkje oppdagingar innan biologi, psykologi, fysikk og kjemi i dei to hundreåra sidan dei blei lagt fram. Bruk av homøopati blir frarådd fordi det kan få pasientar frå å bruka effektive behandlingsmetodar mot alvorlege lidingar. Verdas helseorganisasjon (WHO) har åtvara mot å prøva å bruka det mot alvorlege sjukdommar som HIV/AIDS og malaria. Statlege rådgjevingsorgan som National Health and Medical Research Council i Australia, House of Commons Science and Technology Committee i Storbritannia og det sveitsiske innanriksdepartementet har kvar for seg konkludert med at homøopati ikkje verker, og anbefalt at praksien ikkje får økonomisk støtte. American Medical Association omtaler homøopati som kvakksalveri.
Utbreiing
Trass motstanden er homøopati likevel temmeleg utbreidd i verda, og kan vera del av helsesystemet i fleire land. Det varierer frå land til land kor regulert praksisen er. Dei fleste stader treng ein profesjonell utdanning og lisens for å praktisera homøopati. I Tyskland må ein til dømes ta treårig utdanning for å bli homøopat. I Noreg er homøopat ikkje ein verna tittel og det finst heller inga godkjenningsordning. I fleire europeiske land kan nokre homøopatiske behandlingar dekkast av det offentlege helsevesenet, som i Frankrike, Storbritannia og Luxembourg. I andre land er det ikkje dekka, eller kan ikkje dekkast fordi ein krev vitskapleg prov på at behandlinga er effektiv. Private helseforsikringar kan tidvis dekka homøopatisk behandling.
Styresmaktene i India reknar homøopati som eit av åtte alternative behandlingsmetodar i landet, og har eit eige departement for ayurveda, yoga og naturopati, unani, siddha og homøopati (AYUSH) som ligg under Ministry of Health & Family Welfare. Det finst eit tilsvarande departement på delstatsnivå i Kerala. Ein må ha godkjend diploma i metoden og vera registrert på delstatleg eller føderalstatleg nivå for å praktisera homøopati i India.
Dei fleste homøopatar i Noreg er organisert i Norske Homeopaters Landsforbund.
Jéri
Jéri (gresk Γέρι, tyrkisk Yeri) er ein by på Kypros og ein kommune i distriktet Levkosía i Republikken Kypros. Kommunen vart oppretta i 2011.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 8 235 innbyggjarar.
Jéri inngår i storbyområdet til Levkosía.
Brot-Plamboz
Brot-Plamboz er ein kommune i distriktet Le Locle i kantonen Neuchâtel i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1012 meter over havet.
Kommunen vart skapt i 1875 då Brot-Dessus og Plamboz vart slått saman,. Han består av landsbyen Brot-Plamboz og grendene Les Petits-Ponts og Le Joratel.
Kunstgjødselspreiar
Spreieorgan
Spreieorganet vert som oftast drive frå kraftuttaket på traktoren, men nokre spreiarar har hydraulisk eller elektrisk drift.