cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beinn Dearg Mòr
Beinn Dearg Mòr er eit fjell i Dundonnell and Fisherfield Forest i Northwest Highlands i Skottland. Det har ei høgd på 910 meter over havet.
Mount Wasko
Mount Wasko er eit fjell med to toppar (1170 moh.) på vestsida av Shackletonbreen, 3 nautiske mil (6 km) nord for Mount Franke i Dronning Maudfjella. Det vart oppdaga av U.S. Antarctic Service (USAS) (1939–41), og kartlagd av A.P. Crary (1957–58). Det vart namngjeve av Crary etter kapteinløytnant Frank Wasko i U.S. Navy Reserve og skvadron VX-6 ved Little America V i 1957-58.
Mount Denham
Mount Denham er eit fjell 1 nautisk mil (2 km) nordvest for Mount Keyser i austlege delen av Tula Mountains i Enderby Land. Det vart kartlagd frå flyfoto tekne under Australian National Antarctic Research Expeditions i 1957, og vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter W.M. Denham, ein vêrobservatør ved Mawson Station i 1961.
Tairona
Tairona var ei gruppe av høvdingsete i regionen i og rundt Sierra Nevada de Santa Marta i dagens Magdalena, Cesar og La Guajira-departement i Colombia i Sør-Amerika. Sivilisasjonen går minst tilbake til det første hundreåret e.Kr., og hadde monaleg demografisk vekst rundt 1000-talet.
Tairona-folket danna den eine av dei to hovudspråkgruppene i den chibchanske språkfamilien, den andre er muisca. Genetiske og arkeologiske funn viser ei relativt tett utbreiing i regionen i det minste frå år 200 f.Kr. Pollendata samla inn i 1980 viser betydeleg avskoging og bruk av kulturplantar som maniok og mais sidan moglegvis 1200 f.Kr. Men busetting av den colombianske karibiske kysten av faste eller halvt bufaste folkegrupper er dokumentert å ha skjedd ca. år 4000 f.Kr. Etnohistoriske data viser at første kontakt med spanjolane vart tolerert av tairona, men innan 1600 e.Kr. hadde det bygt seg opp konfrontasjonar og ein liten del av taironapopulasjonen flytta opp til høgare område i Sierra Nevada de Santa Marta. Denne flukta tillét dei å unngå dei mest negative verknadene av det spanske kolonisystemet gjennom 1600 og 1700-talet. Urfolka kogui, wiwa, arhuaco og kankuamo som bur i området i dag, er trudd å vere direkte etterkommarar av tairona.
Opphavet til namnet
Etymologiske likskapar av ordet 'tairona' overlever i dei fire viktigaste språkgruppene i Sierra Nevada de Santa Marta: i sanca er det uttalt 'teiruna', i kankuamo 'teijua' eller 'tairuna' og i ijka 'teruna', som tyder «menn» eller «søner av tigeren».
Envoy Rock
Envoy Rock er ei klippe som markerer nordenden av Îles Dion, utanfor sørenden av Adelaide Island. Han vart kartlagt av a Royal Navy Hydrographic Survey Unit frå HMS «Protector» i 1963 og fekk dette namnet i samband med Emperor Island og namn frå eit keisarhoff.
Tairona
Opphavet til namnet
Jamvel om tairona kan vere eit unøyaktig namn for folk som levde i regionen då dei kom i kontakt med det spanske imperiet, har det vore det meste vanlege namnet for eit hierarkisk nettverk av landsbyar. Opphavleg vart det brukt til å referere til innbyggjarane i ein dal og sannsynlegvis eit høvdingsete med namnet Tairo på den nordlege skråninga av Sierra Nevada de Santa Marta. Men på 1500-talet tok spanjolane i bruk namnet for heile gruppa av komplekse høvdingsete i området. Karakteristiske skilnader mellom gruppene i nordlege og vestlege Sierra Nevada var stort sett umerkelege for spanjolane, og skilnadene vart òg utviska for arkeologar i meir moderne tid.
Geografisk lokalisering
Den arkeologiske sekvensen i regionen spenner frå ca. 200 f.Kr. til ut på 1600-talet då tairona vart tvangsintegrert i det spanske encomienda-systemet. Tilgjengelege radiokarbondateringar viser at dei kystnære områda vart busette kanskje så tidleg som frå 200 f.Kr., mykje tidlegare enn samfunn i dei høgareliggande område, inkludert nokon av dei største sentera på 1200 moh. Bukter og viker på den karibiske kysten, som Chengue, Nehuange, Gayraca, Cinto og Buritaca, der landsbyar har berre meir konvensjonell arkitektur, har vist seg å ha lengstvarande busettingar, samanhengande over 1800 år.
Kunnskapskjelder om førkolumbisk tairona-sivilisasjon er avgrensa til arkeologiske funn og skriftlege referansar frå den spanske kolonitida. Nokre av dei første skildringane av regionen vart skrivne av Pedro Marty Angheira og andre oppdagingsreisande som vitja området mellom 1505 og 1524, og vart publiserte i 1530. Angheira skildrar tairona-dalar som tett folkesette område med omfattande irrigert jordbruk på same måte som dei i Toscana. Mange landsbyar var tilpassa utnytting av fiske og dreiv handel med varer frå sjøen i bytte mot varer frå dei som budde i innlandet, for å dekke resten av behovet sitt. Angheira skildrar korleis dei aggressivt fråstøytte spanjolar då dei freista å ta kvinner og barn som slavar ved første kontakt. Som eit resultat av dette, ser det ut som at dei første kontaktane mellom tairona og europearar var svært valdelege, og spanjolane lei store tap, noko som resulterte i ein meir diplomatisk strategi frå den første guvernøren i Santa Marta Rodrigo de Bastidas.
Byar
Ein av dei mest kjende tairona-landsbyane og arkeologiske stadar er Ciudad Perdida, den tapte byen. Bykjerna var ca. 13 hektar. Byen vart oppdaga av plyndrarar i 1975, men er no under omsut av Det colombianske institutt for antropologi og historie. Nyare demografiske studium tyder på at ca. 1500 til 2400 menneske budde i minst 11 700 kvadratmeter med overbygd plass i 184 runde hus bygde på toppen av steinlagde terrassar. Det er mange andre tettstader av same eller større storleik.
Eit større område er Pueblito Chayrama, som ligg nær kysten. Ifølgje forsking av Reichel-Dolmatoff har han innehalde minst 254 terrassar og hadde ein folkesetnad på ca. 3000 menneske. Regionale arkeologiske undersøkingar i området viser at sjølv større sentrale landsbyar eksisterte mot den vestlege skråninga av Sierra Nevada de Santa Marta, slik som Posiguieca og Ciudad Antigua.
Mindre landsbyar og grender var ein del av eit særs robust utvekslingsnettverk av spesialiserte samfunn, bundne saman med steinlagde stiar. Landsbyar spesialiserte på saltproduksjon og fiske, som Chengue i Parque tairona, er indisium på ein robust politisk økonomi i tairona basert på spesialiserte råvareproduksjon. Chengue inneheldt minst 100 terrassar og var busett av ca. 800 til 1000 menneske på 15 hektar ved år 1400. Tairona er kjent for å ha bygt plattformer av steinterrassar, hustufter, trappar, kloakksystem, graver, og bruer. Utnytting av keramisk arbeid til utilitaristisk velferd og pryd eller seremonielle føremål vart òg høgt utvikla som eit resultat av ganske spesialiserte samfunn.
Kunst og handverk
Keramiske kronologiar i tairona finst frå 200 f.Kr. til 1650 e.Kr., og den karibiske kysten av Colombia har eksempel på keramikk frå minst 2500 f.Kr.
Tairona-sivilisasjonen er mest kjend for karakteristisk gullarbeid. Det tidlegaste kjende arbeidet er skildra frå ca. 300-800 e.Kr. Gullgjenstandar består av anheng, leppepluggar, naseornament, halskjeder og øredobbar. Gullstøypte tairona-figuranheng, kjende som caciques, skil seg spesielt ut blant gullarbeid av førkolumbisk Amerika på grunn av detaljrikdomen. Figurane skildrar einskildmenneske, trudde vere adelsmenn eller høvdingar, i forseggjorde klede og med ei stor dyremaske over andletet. Mange element av kroppsholdning og klede signaliserer ei aggressiv haldning og nokon tolkar dei dermed som prov for krafta av beraren og for ein krigersk natur tairona-samfunnet på den tida.
Dean Rocks
Dean Rocks er ei gruppe på fire holmar som ligg mellom Preston Island og Biggs Island i Henkes Islands, utanfor sørenden av Adelaide Island. Dei vart namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee etter mekanikaren Thomas Dean frå Royal Navy Hydrographic Survey Unit som først kartlagt desse holmane i 1963.
Tairona
Religiøse førestillingar
På tida då europearane kom, hadde tairona andre tradisjonelle kulturelle praksisar enn det ein finn blant dagens indianarsivilisasjonar. Etnografiske kjelder trekk fram fridom til skilsmisse og aksept av homofili, som skilde seg vesentleg frå praksisen blant dei katolske erobrarane. Forskarar meiner at skildringane av homofili i tairona kan vere freistnad frå den katolske kyrkja på å avskaffe møtestader for menn, som var åstad for intens og varig religiøs aktivitet. Desse rituala er trudd å vere svært lik dei hjå kogifolk, dagens etterkommarar av tairona høvdingsete.
Undergangen
I 1599 gjorde tairona opprør mot spanjolane, tilsynelatande fordi økonomisk og religiøst press frå inntrengjarane hadde blitt uuthaldeleg. Hovudaggresjonen førte til drap på prestar og reisande langs vegane som forbind den spanske byen Santa Marta og sentrumsstadene tairona. Sekundære mål var kyrkjer og hus til kjende byråkratar av koloniadministrasjonen. Men dette er informasjon frå spanske sida i rettssaka mot tairona-høvdingar i 1602. Leiarane for Chengue og Bonda vart dømde til døden, lekamane deira lemlesta, landsbyane deira brunne, populasjonane flytta og innlemma i Encomienda-system. På midten av 1600-talet vart mange tairona-samfunn heilt forlatne og regionen vart oppslukt av skogvekst. Kogui-folket er etterkommarar av tairona.
Fylkesveg 782
Fylkesveg 782 finst i fleire fylke i Noreg:
The Snow Goose
The Snow Goose er det tredje studioalbumet til bandet Camel, utgjeve i 1975. Etter at dei fekk god kritikk for «The White Rider»-suiten (basert på J.R.R. Tolkien sin Ringdrotten for det førre albumet sitt, Mirage frå 1974), vart gruppa inspirert til å skrive meir romaninspirert musikk.
Takayoshi Yamano
Takayoshi Yamano er ein tidlegare japansk fotballspelar.
The Snow Goose
Innspelinga
Innspelinga tok til i januar 1975 i Island Studios i London med produsenten David Hitchcock og lydteknikaren Rhett Davies. Seinare vart det lagt til ekstra lydspor i Decca Studios med lydteknikaren John Burns. The London Symphony Orchestra deltok på innspelinga med arrangement av David Bedford.
Frakken på omslaget vart nytta av Andrew Latimer og Doug Ferguson på «Epitaph» for å simulere venger i lufta.
Albumet kom ut i april 1975 og nådde til slutt 22. plassen på den britiske albumlista den sommaren. Han låg 13 veker inne på lista og selde til sølvplate. I USA kom albumet ut i juli og nådde 162. plassen. Albumet vart òg ein kritikarsuksess og selde godt i Europa og Japan. I 2014 vart det kåra til det 31. beste progalbumet gjennom tidene av lesarane av magasinet Prog.
2013-utgåva
The Snow Goose vart spelt inn på ny i mai 2013 og gjeve ut i november som ei hyllest til originalbesetinga. Innspelinga låg tett til originalarrangementet.
Konsertversjonar
Suksessen til albumet førte til ein utseld konsert i Royal Albert Hall i London med London Symphony Orchestra i oktober 1975, som seinare kom ut som ein del av eit dobbelt konsertalbum, A Live Record (1978). Melody Maker erklærte Camel å vere «det lysaste håpet» i Storbritannia og dei fekk spele på The Old Grey Whistle Test på BBC, der dei framført ein medley av «Snow Goose» og på radioprogrammet In Concert. For å marknadsføre albumet valde Decca å gje ut ein forkorta versjon av «Flight of the Snow Goose/Rhayader» som singel i mai.
Camel la ut på ein kort turné hausten 2013, der dei framførte heile The Snow Goose for første gongen sidan konserten i Royal Albert Hall i 1975. Andrew Latimer fekk med seg Colin Bass, Denis Clement, Guy LeBlanc og Jason Hart for denne turneen.
Innhald
Alle songar av Peter Bardens og Andrew Latimer.
Spor 1–11 er konsertopptak frå BBC Radio One-konsert i 1975
House
House er ein sjanger innan elektronisk musikk eller elektronika. Sjangeren oppstod i den amerikanske byen Chicago i Illinois i 1980.
Det var opphavleg popularisert på 1980-talets diskotek i 1984. I 1985 byrja musikken også å bli spelt i andre byar som Detroit, Toronto, New York City, Montreal, San Francisco, Los Angeles, Manchester, Miami, London og Paris. Etter dette byrja det i det heile å påverke populær musikk i Europa, med pop-hittar som «House Nation» av House Master Boyz og Rude Boy Of House (1987) og «Doctorin 'The House» av Coldcut (1988). House-musikk har blitt innført i pop og dansemusikk sidan 1990-talet.
House-musikk i dag
Ein ny generasjon av house musikk DJ-ar har opplevd ein voksande fanskare frå midten av 2000-talet og framover. Døme på desse DJ-ane er mellom anna Afrojack, Avicii, Daft Punk, David Guetta, Deadmau5, Digitalism, Edward Maya, Eric Prydz, Kaskade, Laidback Luke, Madeon, Miami Horror, Porter Robinson, Sasha, Steve Aoki, Sebastian Ingrosso, Swedish House Mafia og Wolfgang Gartner.
Von der Wall Point
Von der Wall Point er eit lågt, isdekt nes på sørsida av Thurston Island. Det strekkjer seg ut i Peacock Sound mot nordaustenden av Sherman Island. Det vart skissert ned frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump i desember 1946. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter J.H. Von der Wall, som var traktorsjåør og mekanikar ved Byrd-ekspedisjonen i 1933-35.
Joseph Beuys
Joseph Heinrich Beuys var ein tysk konseptuell kunstnar. Han er kanskje best kjend for sin performancekunst, men han jobba òg med skulptur, happening, fluxus, videokunst og installasjonar. Han vert rekna som ein av dei viktigaste tyske kunstnarane i siste halvdel av 1900-talet.
Biografi
Den tilbakevendande bruken av filt og feitt som materialar i Beuys sine arbeid kan forståast på bakgrunn av påståtte opplevingar under andre verdskrigen. Han var pilot i det tyske Luftwaffe, og i 1944 vart han skoten ned over Krimhalvøya. Han vart lettare skadd, og fekk handsaming ved eit feltsjukehus. Seinare omskapte Beuys denne historia, og han fortalde ulike versjonar der han vart redda av nomadiske tatarar som heldt han varm ved å dekka han i feitt og pakka han inn i filt. Sjølv om historiene ikkje er heilt riktige og sannsynleg stammar frå hallusinasjonane hans i sjukesenga, så skulle dei visa seg å vera svært viktige for det kunstneriske virket hans. I dei siste dagane av krigen vart han teken som krigsfange av britiske troppar. Etter ein kort periode vart han repatriert og vende attende til foreldra sine.
I 1947 byrja han å studera ved Kunstakademiet i Düsseldorf. Gjennom mesteparten av 1950-talet konsentrerte han seg mest om teikning. I 1961 vart Beuys professor i skulptur ved kunstakademiet, men fekk sparken i 1972 etter at han insisterte på at førelesingane hans skulle vera opne for alle som ville ta del. Studentane hans protesterte på oppseiinga, og han fekk halda på atelieret sitt der.
I 1962 kom Beuys i kontakt med Fluxus-rørsla, noko som påverka han i retning av ein meir performance-orientert kunst. Ein av dei best kjende perfomancer-framføringane hans er I Like America and America Likes Me (1974), òg kjend som Coyote. Beuys lét seg pakka inn i filt og vart transportert på båra til flyplassen i Düsseldorf. Deretter vart han ført ombord i eit fly og frakta til René Block Gallery i New York, der han budde saman med ein coyote i fem dagar. Her presenterte han seg som sjaman som kommuniserte med dyr som indianarar hadde gjeve ein slag gudestatus.
Etter opplevingane sine under andre verdskrigen vart han pasifist.
Beinn Dearg i Ullapool
Beinn Dearg er eit fjell i Inverlael-området i Dei skotske høglanda i Skottland. Fjellet er 1084 meter høgt. Tidleg i 2005 førte kraftig vind til at mykje av skogen i området vart øydelagd.
Beinn Dearg har status som Special Protection Area, særskild verneområde. Området består av mange habitat, som skogområde myrer, ope vatn, lyngheier og klipper. I tillegg finn ein fjellfugl som boltit, som hekkar her.
Mims Spur
Mims Spur er ein markant fjellutstikkar som skyt fram frå sørenden av Wisconsin Plateau, som ligg like søraust for Polygon Spur på nordsida av McCarthybreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-64. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Julius E. Mims jr., ein sambandsmann ved Byrd-stasjonen i 1962.
Museum Ledge
Museum Ledge er eit bergskår av flat sandsteinkring 25 m langt og 9 til 12 m breitt i Antarktis, der det er funne fossilt tre. Han ligg ved sørvestsida av Mount Glossopteris i Ohio Range i Horlick Mountains. Namnet syner til fossila som er funnen her og vart foreslått av William E. Long, ein geolog under Ohio State University-ekspedisjonen som arbeidde i desse fjella somrane 1960-61 og 1961-62.
Waugh Peak
Waugh Peak er eit fjell, 2430 moh, som ligg like søraust for Breyer Mesa på vestsida av Amundsenbreen i Dronning Maudfjella. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Douglas Waugh, sjefskartograf i Geological Society of America frå 1963 som bidrog stort til kartleggingsprosjektet til samskipnaden i Antarktis.
Frederik Collett
Frederik Jonas Lucian Bothfield Collett var ein norsk målar frå Christiania, mest kjend for sine vinterbilete frå Lillehammer.
Collett var soneson til den leiande embetsmannen Jonas Collett. Sjølv byrja han på sjøkrigsskulen, men braut av og reiste til sjøs i fleire år, tok styrmannseksamen i 1858. På 1860-talet gjekk han i målarlære hos Hans Gude i Düsseldorf.
Kring 1873 orienterte han seg mot Paris, budde i byen fleire vender i siste halvdel av 1870-åra. Særleg var det verk av barbizon-målarane Camille Corot og Charles-François Daubigny og snømålaren Émile Breton som kom til å påverke Collett.
Frå 1886 til han døydde brått på ein søndagstur ved Lillehammer i 1914, budde Collett i byen og måla vintermotiv i ein tilnærma naturalistisk stil. Hovudverket Ved Mesnas utløp frå 1891 er eit godt døme på dei stemningsmetta arbeida hans. Collett var ugift rentenist, og den sikre økonomien gjorde at han kunne reise til ulike stader med ulike motiv, men ofte same stadene.
Felice og Boudleaux Bryant
Felice og Boudleaux Bryant, ofte kreditert som F&B Bryant, var eit amerikansk låtskrivarpar som bestod av ekteparet Felice (opphavleg Matilda Genevieve Scaduto, 7. august 1925–22. april 2003) og Boudleaux Bryant (13. februar 1920–25. juni 1987). Ekteparet Bryant skreiv dei fleste av songane til Everly Brothers frå 1957, og fekk deretter stor suksess. Dei skreiv også for Roy Orbison og Buddy Holly. Songane deira er blitt framførte av artistar innan ei rekkje sjangrar, som Lynn Anderson, Tony Bennett, Frankie Laine, Sonny James, Eddy Arnold, Bob Moore, Charley Pride, Nazareth, Jim Reeves, Leo Sayer, Jerry Lee Lewis, Simon & Garfunkel, Sarah Vaughan, The Grateful Dead, Elvis Costello, Count Basie, Dean Martin, Ray Charles, Gram Parsons, Joan Jett og Bob Dylan.
Steep
Steep er eit idrettsspel utvikla av Ubisoft Annecy og publisert av Ubisoft. Det vart gjeve ut verda rundt 2. desember 2016 for PlayStation 4, Windows, og Xbox One.
Gameplay
Steep er eit online fleirspelar ekstremsportspel sett i eit ope miljø i Alpane, sentrert på Mont Blanc, det høgste fjellet i Europa, som spelarane kan utforska fritt. Ein kan enten spela spelet frå eit fyrstepersons- eller tredjepersonsperspektiv. Spelet bruker òg kameravinklar som liknar på GoPro under løp, via ein sponsoravtale. Dei fire hovudaktivitetane som er tilgjengelege i spelet inkluderer å stå på ski, vengedrakt flyging, snøbretting og paragliding. Spelarar kan byta mellom disse aktivitetane ved å bruka menyhjulet til spelet.
Flachsee
Flachsee er ein kunstig innsjø langs elva Reuss i Rottenschwil, sør for Bremgarten i Aargau i Sveits. Reservoaret vart danna etter at det vart bygd ei demning i 1975 ved 1975 at Bremgarten-Zufikon. Innsjøen har eit areal på 0,72 km².
Sultans of Swing: The Very Best of Dire Straits
Sultans of Swing: The Very Best of Dire Straits er det andre samlealbumet av det britiske rockebandet Dire Straits, gjeve ut 10. november 1998 på Mercury Records internasjonalt, og av Warner Bros. Records i USA. Albumet vart opphavleg utgjeve, med omslagstekst av Robert Sandall, som både eit enkelt og eit dobbelt album. Den andre plata inneheld konsertopptak. Albumet er kalla opp etter hitsingelen frå 1978 med same namn. Samleplata vart gjeve ut på ny med ein DVD i 2002. DVDen inneheld musikkvideoar av alle songane på den første plata, i tillegg til korte intervju med Mark Knopfler om kvar song.
Innhald
All songar skrivne av Mark Knopfler, utanom spor 9, skriven av Knopfler og Sting.
Konsertopptak i Royal Albert Hall den 23. mai 1996 av Mark Knopfler.
You Got What It Takes
«You Got What It Takes» er ein song frå 1958 av Bobby Parker. Parker hevda han skreiv songen og namnet hans er på utgjevinga frå 1958. Seinare versjonar er derimot tilskriven Berry Gordy, Gwen Gordy, Billy Davis og stundom Marv Johnson.
Kulturminne i Hornindal kommune
Kulturminne i Hornindal er ein oversikt over freda og/eller bevaringsverdige bygningar og element i Hornindal. Data er henta frå Riksantikvaren.
ID-nummer er eit lenkja tal som går direkte til det aktuelle kulturminnet i Kulturminnesøk.
You Got What It Takes
I 1959 gav Marv Johnson ut songen og i USA nådde songen andreplassen på Black Singles-llista og 10. plassen på Billboard Hot 100 tidleg i 1960. Songen nådde sjuandeplassen på UK Singles Chart.
Kindberg
Kindberg er ein by og ein kommune i distriktet Bruck-Mürzzuschlag i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 90,5 km² og 8 000 ibuarar. Byen Kindberg, med sine 5 200 ibuarar, ligg 565 meter over havet.
Ernakulam
Ernakulam er bysentrumet i Kochi i Kerala i India, og har gjeve namn til Ernakulam distrikt. Viktige institusjonar og verksemder, som høgsterettern i Kerala, kontoret til Kochi Municipal Corporation og Cochin Shipyard, ligg her.
Ernakulam var tidlegare administrasjonssenter i Ernakulam distrikt, men dette vart seinare flytt til Kakkanad. I tidlegare tider var byen hovudstad i fyrstedømet Cochin. Byen ligg 220 km nordvest for hovudstaden Thiruvananthapuram.
Tidleg historie
Sidan steinalderen har det budd menneske i Ernakulam, noko som steinstøtter viser, likeeins dei fleste hòlene som kan sjåast fleire stadar i Ernakulam.
Før kolonitiden
Det var i oldtida og mellomalderen betydeleg handel mellom dei Kerala og verda utanfor Kerala. Den tidlege politiske historia til Ernakulam var knytt til Tsjera-dynastiet under sangamtida, som styrte over store delar av Kerala og Tamil Nadu. Etter tsjeratida låg området under kongeriket Cochin.
Koloniperioden
Ernakulam var hovudstad i Cochin State. I den første folketeljinga i 1911 hadde Enakulam 21 901 innbyggjarar, kor 11 197 hinduar, 9 357 kristne, 935 muslimar og 412 jødar.
Geografi
Ernakulam ligg i Ernakulam-distriktet i det sentrale Kerala i India. Høgda over havet er snaue 5 meter.
Klima
Etter Köppen si klimaklassifisering har Ernakulam tropisk monsunklima. Sidan regionen ligg sørvest i Kerala har det tropiske klimaet, med minimale temperatursvingingar i løpet av døgnet, året igjennom. Sommaren varer til mai og vert etterfølgt av aust-vest-monsunen frå juni til september. I oktober og november kjem ettermonsunen («retreating monsoon»). Vinteren varer frå desember til februar, og er noko kjøligare på grunn av vinden frå Nilgiris-fjella (Vest Ghat).
Gjennomsnittleg årleg nedbør er 3 000 mm. Sørvest-monsunen kjem vanlegvis i midten av mai. Etter juli minkar regnet. I gjennomsnitt har Ernakulam 124 regnversdagar i året. Gjennomsnittleg temperatur om sommaren er 33° celsius, medan lågaste minimumstemperatur er notert til 22,5° celsius. Maksimumstemperaturen om vinteren er 29° celsius, minimumstemperaturen er 20° celsius.
Økonomi
Ernakulam er eit økonomisk senter i Kerala. Cochin hamn og Cochin skipsverft har aksellerert veksten i byen. I utkanten av Ernakulam ligg teknologi-distriktet «Infopark, Kochi» og IT-distriktet «SmartCity, Kochi». Turisme har òg bidrege sterkt til Ernakulams vekst. Med sina tempel, gamle kyrkjer og sin kultur er Ernakulam indiske turistar #seg førstevalg når dei vitjar Kerala.
Det indisk-norske fiskerisamarbeidet
I åra 1953 til 1972 var Noreg, gjennom Norsk utviklingshjelp, no Norad, involvert i utvikling av fiskeria og modernisering av den lokale fiskeriflåten. Det vart etablert eit utviklingsprosjekt som sidan har vorte namngjeve som fiskeriprosjektet i Kerala. Hovudkvarteret til prosjektet låg først i Neendakara, men vart flytta til Erakualam i 1961. I Ernakulam vart det då bygd is-fabrikk, vedlikehaldsverkstad, kaianlegg og opphalingsslipp på Foreshore Road. I løpet av dei elleve åra prosjektet var i verksemd i Ernakulam vart det investert om lag 120 millionar kroner.
Mount Denholm
Mount Denholm er eit fjell 1 nautisk mil (2 km) søraust for Mount Marriner i Nye Mountains. Det vart kartlagd frå flyfoto tekne frå Australian National Antarctic Research Expeditions i 1956, og vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter J. Denholm, ein fysikar ved Wilkes-stasjonen i 1959.
Beinn Dorain
Beinn Dorain er eit fjell i Bridge of Orchy i Argyll and Bute i Skottland. Det er eit av dei lettast gjenkjennelege fjella i Skottland og er omtalt i eit av dei mest kjende gæliske dikta til Duncan Ban MacIntyre, «Moladh Beinn Dòbhrainn». Den engelske komponisten Ronald Stevenson har komponert fleire verk basert på diktet.
Moonmadness
Moonmadness er det fjerde studioalbumet til den engelske progressive rockegruppa Camel, utgjeve i mars 1976. Det var det siste albumet deira med den originale besetninga (Latimer, Bardens, Ferguson, Ward). Etter suksessen med den tett strukturerte og instrumentale The Snow Goose i 1975, spelte bandet igjen inn musikk med vokal.
Albumet har eit generelt tema, slik det førre hadde, men dette følgjer ikkje ei soge. Songane var laust baserte på dei individuelle personlegdomane til medlemmane i Camel: «Air Born» om Andrew Latimer, «Lunar Sea» om Andy Ward, «Chord Change» om Peter Bardens og «Another Night» om Doug Ferguson.
Den siste songen på albumet, «Lunar Sea», endar med ein minutt langs vindeffekt. På somme LP-utgåver var denne vindeffekten spelt i det uendelege fordi rillene i vinylplata var utforma slik at stiften gjekk attende.
I spesialutgåva til Q og Mojo kalla Pink Floyd & The Story of Prog Rock, vart albumet rangert på 23. plassen på lista kalla «40 Cosmic Rock Albums». Lesarane av magasinet Prog kåra i 2014 albumet til det 58. beste progalbumet gjennom tidene.
Fitton Rock
Fitton Rock er ein holme med flat topp som ligg søraust for Cape Alexandra, utanfor sørenden av Adelaide Island. Han vart først kartlagt av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under Jean-Baptiste Charcot og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1963 etter Gordon F. Fitton, ein assistent i British Antarctic Survey ved Adelaidestasjonen i 1961–62, og eit medlem av den første gruppa som overvintra på Adelaide Island.
Peter Osgood
Peter Leslie Osgood var ein engelsk fotballspelar som vann cupvinnarcupen 1971 med Chelsea FC, ein klubb senterløparen tente i tida 1964-74 og 1979.
Klubbspel
Osgood spelte for London-klubben Chelsea frå desember 1964 til han i mars 1974 vart overført til Southampton FC. Ein langvarig beinskade hindra han å spele FA-cupfinalen 1967, Chelseas aller fyrste FA-finale til dess. I 1970 var han heilt sentral då Chelsea gjekk til topps i FA-cupen. Osgood skåra mål i alle seks cuprundane på veg mot triumfen. Finalen mot Leeds United enda uavgjort 2-2, i omkampen på Old Trafford i Manchester tok Leeds leiinga før Osgood utlikna og det vart ekstraomgangar. Midtstoppar David Webb vart historisk for Chelsea då han skåra det avgjerande målet i det 104. minutt. I mai 1971 møttest Real Madrid og Chelsea til kamp om cupvinnarcuppokalen i Pireus. Osgood sende Chelsea i føringa i finalen 19. mai 1971, men Real Madrid utlikna til 1-1 i det 90. minutt. Finaleomkampen vart avvikla to dagar seinare. John Dempsey og Osgood syrgde for leiing 2-0 til pause og Chelsea triumferte 2-1.
Våren 1974 vart Osgood, etter usemje med lagsjefen, overført til Southampton FC for 275 000 pund. Den 1. mai 1976 var han på plass då Southampton overraska og vann 1-0 over Manchester United i FA-cupfinalen på Wembley stadion i London. I 1977 fekk han lite speletid og var sidan innom Norwich FC og USA-amerikanske Philadelphia Fury, før han avslutta med ein del kampar i Chelsea-drakta i 1979.
Landslagsspel
Osgood deltok i fire landskampar for England, utan å skåre mål. Han fekk sin landslagsdebut våren 1970 og var innbytar i to av VM-kampane i Mexico same året. Hausten 1973 opptredde han i den engelske landslagsdrakta for fjerde og siste gong.
Krister Sørgård
Krister Sørgård er ein tidlegare langrennsløpar og langrennstrenar. Han var mellom dei beste norske langrennarane i ei ti års tid, landslagsløpar frå 1992 til 2001, men nådde aldri heilt til topps. Perioden 2003-06 var han trenar for det norske herrelandslaget i langrenn. Løparar frå dette laget gjorde det godt under VM i 2005, men lukkast lite under OL 2006.
Karriere
Sørgård debuterte i verdscupen med å bli nr 25 på femmila i Vang i 1992. Han deltok i Ski-VM 1993 med ein 10. plass på jaktstarten som beste resultat, etter å ha vorte nr 12 på 10 km. I 1996 fekk han si einaste pallplassering i verdscupen då han vart nr 2 på femmila i Holmenkollen, langt bak vinnaren Erling Jevne.
Under noregsmeisterskapen 1992 tok han bronse på 50 km og han deltok på Kirkenes sitt vinnarlag i 3&10 km stafett, saman med Vegard Ulvang og Magne Hellerud. I 1998 tok han NM-gull 15 km jaktstart og sølv på 30 km i klassisk stil.
Trenar
Våren 2003 overtok Sørgård som hovudtrener for det norske herrelandslaget i langrenn. Han hadde stor suksess under sitt første Ski-VM 2005 (Oberstdorf 2005) der det norske herrelaget tok tre gull og avslutta med trippelsiger på femmila. Eitt år seinare hamna dei norske løparane langt bak medaljeplassane under OL i Torino. Sørgård vart utsett for sterk kritikk, mellom anna for at han korkje tok med nokon skiskyttar eller unge Petter Northug. Sørgård trekte seg våren 2006 som landslagstrenar. Morten Aa Djupvik overtok som hovudtrenar etter Sørgård.
Vuokko Hirvonen
Vuokko Hirvonen er ein  professor i samisk skuleforsking og litteraturvitskap  ved Samisk høgskule. Ho er finsk statsborgar og bur i den finske grensebygda Utsjok.
Hirvonen disputerte for doktorgraden i filosofi på Uleåborg universitet 6. februar 1999. Doktoravhandlinga hennar ''Sámeeatnama jienat. Sápmelaš nissona bálggis girječállin'', 'Stemmane i samelandet. Vegen til samiske kvinner til forfattarskapen' handsama samisk litteratur.
Ho har leidd vurderingsarbeidet av samisk studieplan i Reform 97.
Mount Weaver
Mount Weaver er eit fjell som ligg 3 km vest for Mount Wilbur ved toppen av Scottbreen i Dronning Maudfjella og Dei transantarktiske fjella i Antarktis. Det vart oppdaga og klatra i desember 1934 av medlemmar av geolog-gruppa til Byrd-ekspedisjonen leia av Quin Blackburn. Det vart namngjeve av dei etter Charles E. Weaver, paleontologiprofessor ved University of Washington.
Ingar O. Skalpe
Ingar O. Skalpe var ein norsk lege og forskar. Han tok medisinsk embetseksamen i 1958 og doktorgrad i nevroradiologi ved Rikshospitalet i 1974. Han var tilsett som overlege ved Tromsø Regionsykehus frå 1981 til 1983 og var seksjonsoverlege på nevroradiologisk avdeling på Rikshospitalet frå 1983 til han gjekk av med pensjon i 2003.
Forsking
På 1970-talet arbeidde Skalpe med utprøving av ei rekkje kontrastvæsker som vart utvikla av mellom anna Nycomed. Føremålet var å finna ut av kva for ein type kontrastvæske som gav færrast biverknader og gav dei beste bileta for presis diagnostisering av sjukdomar i hovudet. Han vart seinare tildelt St. Olavs Orden for dette arbeidet.
Seinare karriere
På 1990-og 2000-talet var Skaple aktiv i debatten rundt rettargongen og avrettinga av Vidkun Quisling. Bakgrunnen for debatten var bøkane Quisling – En fører blir til (1991) og Quisling - En fører for fall (1992) skrivne av historikaren Hans Fredrik Dahl. I begge bøkane skreiv Dahl at Quisling vart utsett for fleire smertefulle medisinske eksperiment og feilmedisinering fordi ein ynskte å avdekka reint biologisk kva som gjorde Quisling til eit «geni». Påstandane vart sterkt kritisert i medisinske miljø og Skalpe skreiv fleire innlegg i m.a. Dagbladet som var kritiske til utsegnene.
Han var busett i Mjøndalen i Buskerud fylke.
Europameisterskapen på skeiser 1974/Menn
Europameisterskapen på skeiser 1974 for menn vart avvikla i Eskilstuna i Sverige helga 26. og 27. januar 1974. 27 utøvarar frå 11 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg.
Tittelforsvararen Göran Claeson frå Sverige vart europameister, utan å ha vore best på nokon av enkeltdistansane. Andremann i meisterskapen, norske Amund Sjøbrend, var derimot bestemann på både 500 meter og 1500 m. Nederlendaren Hans van Helden fekk bestetid på 5000 m og norske Sten Stensen det same på 10000 m.
Skeise-EM 1974
Dato: 26./27. januar 1974
<br style="clear:both;" />
500 meter
<br style="clear:both;" />
5000 meter
<br style="clear:both;" />
1500 meter
<br style="clear:both;" />
10000 meter
<br style="clear:both;" />
Vers-refreng-form
Vers-refreng-form er ei musikalsk form som er vanleg i pop, blues og rock and roll sidan 1950-åra, og har vore dominerande i rockemusikken sidan 1960-åra. I kontrast til 32-taktsforma, som fokuserer på vers (med B-delen som motsats) vert refrenget i vers-refreng-forma vektlagt som motsats til verset.
Ei 32-taktsform, der A er verset og B er refrenget er forma AABA, der verset tar opp det meste av tida og refrenget berre er der som motsats og fører attende til verset. I vers-refreng-forma tar refrenga meir av tida og verset eksisterer for å føre fram til refrenget. Til dømes: ABABB(B).
Refrenget står ofte i skarp kontrast til verset for melodi, rytme og harmoni, og har eit høgare dynamikknivå og aktivitet, ofte med fleire instrument. Dette vert kalla eit «utbrotsrefreng».
Vers-refreng-form med kontrast
Songar som nyttar forskjellig musikk i verset og refrenget står i konstrast til kvarandre. Døme er:
Enkel vers-refreng-form
Songar som nyttar same harmoni (akkordar) i verset og refrenget, som ein 12-taktsblues, men der melodien og teksten er forskjellig, har ei enkel vers-refreng-form. Døme er:
Enkel vers-form
Songar som berre har eit repetert vers er i enkel vers-form (utan refreng). Døme er: med med mellomspel som motsats:
Eliminasjon
Eliminasjon tyder det å fjerne.
Basilornis
Basilornis er ei biologisk slekt av starar. Tre av dei fire artane er endemiske til Indonesia. Brudestare er endemisk for Filippinane og nær trua.
Moll Spur
Moll Spur er ein taggete utstikkar som stikk sørover frå Jaron Cliffs sør i fjellsida til Mount Takahe i Marie Byrd Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto av U.S. Navy 1959-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Markus Moll (Universitetet i Bern i Sveits), som var glasiolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved Byrd-stasjonen i 1969-70.
PPK
Pansra personellkøyretøy
Glover Rocks
Glover Rocks er ei gruppe skjer som ligg nordvest for Avian Island, utanfor sørenden av Adelaide Island i Antarktis. Dei vart namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee etter John F. Glov]], tredjemaskinist på «John Biscoe» (1962–63), som assisterte Royal Navy Hydrographic Survey Unit under kartlegginga av skjera i 1963.
Dick Peaks
Dick Peaks er ei gruppe fjelltoppar 1 nautisk mil aust for Mount Humble ved austenden av Raggatt Mountains i Enderby Land. Dei vart kartlagde frå flyfoto tekne under Australian National Antarctic Research Expeditions i 1956, og vart kalla opp etter W. Dick, ein vêrobservatør ved Mawson Station i 1960.
NM i friidrett 1949
Noregsmeisterskapen i friidrett 1949, hovudmeisterskapen, fann stad i høvesvis i Oslo, for menn, og i Bergen, for kvinner. Alle øvingane vart avvikla helga 20.-21. august 1949, med unnatak for 10 000-meteren. Friidrettskrinsane i Akershus og Oslo arrangerte meisterskapen på Bislett stadion, medan Idrettslaget Norrøna tok seg av arrangementet på Skansemyren idrettsplass i Bergen. Meisterskapen omfatta 19 tevlingar for menn og 10 for kvinner.
Martin Stokken vart tildelt den store kongepokalen for sigerløpet på 5 000 meter. Kirsti Jordet fekk den vesle kongepokalen for noregsrekord i høgdehopp.
Fylkesveg 785 i Rogaland
Fylkesveg 785 i Rogaland går mellom Topnesvåg og Toftøysund i Tysvær kommune. Vegen er 2,4 km lang.
NM i friidrett 1949
100 m
<br style="clear:both;" />
200 m
<br style="clear:both;" />
400 m
<br style="clear:both;" />
800 m
<br style="clear:both;" />
1500 m
<br style="clear:both;" />
5 000 m
<br style="clear:both;" />
10 000 m
<br style="clear:both;" />
110 m hekk
<br style="clear:both;" />
400 m hekk
<br style="clear:both;" />
3 000 m hinder
<br style="clear:both;" />
1000 meter stafett
<br style="clear:both;" />
Høgdehopp
<br style="clear:both;" />
Stavhopp
<br style="clear:both;" />
Lengdehopp
<br style="clear:both;" />
Kulestøyt
<br style="clear:both;" />
Diskoskast
<br style="clear:both;" />
Sleggjekast
<br style="clear:both;" />
Spjutkast
<br style="clear:both;" />
60 m
<br style="clear:both;" />
80 m hekk
<br style="clear:both;" />
Cape Walden
Cape Walden er eit isdekt nes nordvest på Evans Peninsula, ved austsida av innløpet til Koetherfjorden på Thurston Island. Det vart skissert ned frå flyfoto teken under U.S. Navy skvadron VX-6 i januar 1960. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Arthur T. Walden, som var hundeførar og leiaren av laget som drog til Dronning Maudfjella under Byrd-ekspedisjonen i 1928-30.
Allison Pineau
Allison Marie Pineau er ein fransk handballspelar frå Chartres som vart verdsmeister 2017 og europameister 2018 med Frankrike sitt landslag. Ho har elles vunne VM-sølv 2009 og 2011, OL-sølv 2016 og EM-bronse same året. Pineau er rykkromspelar og spelstyrar. Ho vart kåra til Årets kvinnelege handballspelar i verda 2009.
Pineau har spelt på fleire klubblag i heimlandet og dessutan gjort teneste i klubbar i Romania, Makedonia, Slovenia og Montenegro.
Jessica Rabbit
Jessica Rabbit er ein fiktiv karakter skapt av Gary K. Wolf, som debuterte i den humoristiske romanen hans Who Censored Roger Rabbit? frå 1981. Karakteren vart seinare nytta av Walt Disney og Amblin Studios i 1988-langfilmen Who Framed Roger Rabbit, som er laust basert på romanen til Wolf.
I filmen er Jessica Rabbit avbilda som ei særs fager teiknefilmkvinne og kona til kaninen Roger. Ho er namngjeten for å vere eit av dei mest kjende sexsymbola innan animasjon. Jessica er òg kjend for utsegna i filmen: «I'm not bad, I'm just drawn that way.», som er kåra til det 83. beste sitatet i filmhistoria av American Film Institute.
Kvint
Kvint er intervallet tilsvarande fire trinn i ein diatonisk skala, til dømes mellom 1. og 5. trinn i ein diatonisk skala.
Rein kvint
Ein rein kvint er nemninga på intervallet (avstanden) mellom to tonar på sju kromatiske halvtonar, til dømes avstanden mellom C og G. Namnet kjem av at ein kvint spenner over fem trinn i dei fleste diatoniske skalaer bortsedd frå lokrisk. At han er rein plasserer han saman med dei andre reine intervalla kvart, oktav og prim i ein eigen intervallkategori. Kvinten er det musikalske intervallet som gjev den meste stabile samklangen (konsonans) bortsedd frå rein oktav. Han er eit nærast uunnverleg intervall i akkordar, komposisjonsstrukturar og vestlege stemmesystem.
Ein invertert (omvend) kvint er ein kvart.
Kvintsirkel
Kvintsirkelen er ei oppstilling av tolv reine kvintar som fører frå ein gjeven utgangstone (mest C) via 12 kvintsprang tilbake til same tone. I kvintsirkel er det vanleg å etablera ein durskala på kvar kvint. På veg oppover frå C (til dømes G, D, A osb.) vil ein oppdaga at kvar durskala får eitt kryss til som fast forteikn. Så har G-dur eitt kryss, D-dur to kryss, A-dur tre kryss, osb. På veg nedover frå C får kvar durskala éin b til som fast forteikn. Så har F-dur éin b, B-dur to, E-Dur tre, osb. Dei faste forteikna følgjer kvintsirkelen på sin eigen måte: G-dur har F som fast forteikn, D-dur har F og C (kvint frå F), A-dur F, C og G (kvint frå C) osb. F-dur har som fast forteikn, B-dur har  og E (kvint nedover frå ), E-Dur har, E og A (kvint nedover frå E) osb.
Stemming av strykeinstrument
Strykeinstrumenta med unntak av kontrabassen er i dag stemnd i reine kvintar. Stemmetonane for fiolinen er g – d' – a' – e", for bratsjen c – g – d' – a', for celloen C – G – d – a.
Forminska kvint
Ein forminska kvint er nemninga på intervallet mellom ein gjeven tone og ein annan tone som ligg ein halvtone under den reine kvinten. Han omfattar dermed to heiltonar og to halvtonar. Forminska kvint ut frå c' oppover er g'. Forminska kvint ut frå e' oppover er h'. Av alle diatoniske skalaer er det berre lokrisk som har ein forminska kvint som femte trinn.
Den forminska kvinten må ikkje forvekslast med den forstørra kvarten. Ein forstørra kvart omfattar tre heiltonetrinn (til dømes frå c til f oppover) og vert difor òg kalla som tritonus. Det er berre på tempererte instrument som til dømes dagens piano, at forstørra kvart og forminska kvint høyrst likt ut.
Forstørra kvint
Ein forstørra kvint er nemninga på intervallet mellom ein gjeven tone og ein annan tone som ligg ein halvtone over den reine kvinten. Forstørra kvint ut frå c' er g'. Forstørra kvint ut frå e' er h'. Det finst ingen diatonisk skala som har forstørra kvint som femte trinn.
Den forstørra kvinten må ikkje forvekslast med ein liten sekst. Det er berre på tempererte instrument som til dømes dagens piano, at forstørra kvint og liten sekst høyrst likt ut.
Forminska og forstørra kvint gjeld i europeisk kunstmusikkteori fram til ca. 1915 som dissonans og må difor vidareførast etter bestemde regler.
Flagrelire
Flagrelire, Puffinus gavia, er ei lita lire i stormfuglfamilien. Som hekkefugl er ho endemisk for New Zealand med hekkeområde rundt Nordøya og i Cooksundet.
Flagrelira har kroppslengd på ca. 33 centimeter og kroppsmasse på 300 gram. Ho er gjennomgåande mørk på oversida med lys underside. Rygg og overside av venger er einsfarga gråbrune, strupen og brystet er kvite med gradvis overgang til den gråbrune oversida. Buk, kroppssider og undergump er einsfarga kvite. Undervengene er kvite med lyst, gråbrunt felt mot armholene, mørke vengespissar og eit smalt, mørkt markert band rundt bakkanten. Nebbet er mørkt og tynnt. Den noko større maorilire liknar mykje, men har litt mørkare undervenger.
Dei største hekkekoloniane finst på Manawaøyane nord for Nordøya, og i Marlboroughsunda nord for Sørøya og utanfor Gisborne. Ungfuglar migrerer til kysten sør og aust for Australia i februar og nokre har vore registert så langt nord som ved Vanuatu.
Populasjonen er estimert til ca. 100 000, og opptil 20 000 kan samlast i flokkar som beitar saman utanom hekkesesongen. Ein trur populasjonen går tilbake grunna predasjon av innførte artar som villkattar og rotter.
Føda er for det meste småfisk og kril. Dei kan beite med to ulike strategiar, enten ved å stupe i vatnet frå låg høgd eller ved å symje på overflata og så dukke.
Jieh
Jieh (eller Jiyé, Jiyeh, arabisk الجية) er ein kystby i Libanon med eit estimert folketal på 5000. Han ligg 23 km sør for Beirut i Chouf distrikt, 20 minuttar unna langs motorvegen mellom Beirut og Sidon. I fønikisk tid vart han kalla Porphyreon og var ei naturleg hamn, som framleis er i bruk i dag. Byen er òg kjend for den sju kilometer lange sandstranda, noko som er sjeldan å sjå på den klippete kysten til Libanon.
Den hebraiske profeten Jonah skal ha kome i land her, då han vart spytta ut av ein enorm fisk, slik det vart skildra i Gamletestamentet, og det vart bygd eit tempel som framleis står i dag. Mange invasjonsstyrkar passerte gjennom Porphyreon som egyptaren Tohomtmos, som sette soldatane sine i land her for å kjempe vidare mot nord. Aleksander den store tok seg ein kvil ved kysten her, etter åtaket på Tyr. St. Peter og apostelen Paulus vandra òg gjennom Jieh fleire gonger.
I moderne tid vart Jieh hardt råka av den libanesiske borgarkrigen som varte frå 1975 til 1990. Som ein kystby var han sårbar for mange raid frå PLO i området, i tillegg til den israelske invasjonen i 1980-åra. Jieh er bygd opp att, men det går seinare her enn i hovudstaden Beirut.
Arkeologi
Byen har fleire arkeologiske ruinar, somme gravlagde under moderne bygningar, medan andre ventar på å bli grave fram. Ein har funne mosaikk som syner soga om profeten Jonah og fisken i Gamletestamentet i kyrkjer. Døme på desse er den store golvmosaikken frå bysantinsk tid, som var så store at ein trengde lastebilar for å frakte dei til eit museum.
Turisme
Det store turistmålet i Jieh er den 7 km lange sandstranda. Han ligg nær Beirut og vatnet er reint nok til at ein kan symje her. Fleire privateigde feriestader ligg langs stranda, og tar i mot mange turistar. Ein del av stranda er berre for kvinner.
Cape Walker
Cape Walker er eit isdekt nes på søraustenden av Thurston Island. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kaptein Edward K. Walker, kaptein på «Canisteo», eit tankskip som deltok i U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47.
Paul Meyer Smit
Paul Meyer Smit var ein norsk embetsmann frå Bergen, stortingsmann 1854-58.
Smit var son til ein kjøpmann. Han vart student i 1831 og cand.jur. i 1837. I 15 år var han fullmektig på stiftskontoret i Bergen, frå 1846 også dispasjør. 1849-59 var han auditør i bergenske brigade og garnisonsaudistør ved Bergenhus festning. I 1859 fekk han verte stiftamtmann i Bergen, ein posisjon han hadde livet ut.
Smit var ordførar i Bergen 1852-53, 1855-56 og 1858-59. Han representerte Bergen på Stortinget i 1854 og 1857, og på omframtstortinget 1858. I 1854 var han medlem i Næringskomite nr 1, medan han både i 1857 og -58 var president i Odelstinget. Elles 1857 formann i Næringskomite nr 2 og 1858 medlem i Valkomiteen og Bannkomiteen.
Planteklipparar
Planteklipparar er ei biologisk slekt Phytotoma av sporvefuglar i kotingafamilien Cotingidae. Dei var tidlegare i sin eigen familie, Phytotomidae.
Dei er kjønnsdikromatiske, med hannar som har svarte venger med kvite flekker, og delvis raudbrun underside. Fjørdrakta av hoene er gråkvit eller brunkvit med tette mørke striper.
Planteklipparar lever i par og legg 2-4 brunflekka grøne egg i reir plassert i tre. Berre hofuglen rugar, men begge kjønn deltar i reirbygginga og omsut for ungar. Ungane blir nesten utelukkande fôra med insekt.
Artslista
Planteklipparar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.5 frå desember 2010 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
You Must Have Been a Beautiful Baby
«You Must Have Been a Beautiful Baby» er ein popsong med musikk av Harry Warren og tekst av Johnny Mercer, publisert i 1938 av Remick Music Corporation. Han vart nytta i Warner Brothers-filmen Hard to Get, som kom i november 1938. Der vart han sungen av Dick Powell.
Opphavleg vart songen spelt inn av Bing Crosby som fekk den mestseljande hitversjonen, medan andre versjonar på den tida vart spelt inn av mellom andre Tommy Dorsey (med vokal av Edythe Wright) og Russ Morgan. Han vart henta fram att av Bobby Darin i 1961, og songen gjekk igjen inn på lista. Songen har sidan blitt spelt av mange andre artistar.