cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ina Claire
Ina Claire var gift tre gonger. Det andre ekteskapet hennar (1929–1931) var med filmidolet John Gilbert.
Aldershot
Aldershot er ein by i Hampshire i England. Han ligg i eit lyngheilandskap omkring 55 km sørvest for London.
Byen er særleg kjent for sambandet sitt til British Army, som i 1854 oppretta ein permanent leir der. Dette førte til at staden voks frå ein liten landsby til ein viktoriansk by.
Historie
Namnet til byen kjem moglegvis frå alder, som viser til ein vått, myrlendt stad. I angelsaksisk tid var staden kjent som Alreshete, og i Domesday Book frå 1086 er landsbyen nemnd som ein del av hundredet Crondall. På eit kart i 1722-utgåva av William Camden si Britannia or Geographical Description of Britain and Ireland blir det vist eit symbol for ei busetjing på staden.
I 1854, under Krimkrigen, vart det oppretta ein militærleir med landsbyen i midten. Folkesetnaden steig frå 875 i 1851 til 16 000 i 1861, der kring 9 000 var soldatar. Veksten fortsette, om enn med lågare fart.
Dronning Victoria vitja regelmessig Aldershot, og det vart reist ein kongeleg paviljong for henne. Under jubileumsparaden den 21. juni 1887 var 60 000 menn stilt opp i Long Valley, frå Basingstokekanalen til Caesar's Camp. Sidan då har Aldershot Military Tattoo vore eit viktig internasjonalt arrangement.
I 1974 vart Aldershot og Farnborough distrikt slått saman til distriktet Rushmoor.
Aldershotbomba
Aldershotbomba var eit terroråtak utført av Den offisielle IRA (OIRA); åtaket reknast som eit av dei vondaste organisasjonen har utført i England. Den 22. februar 1972 gjekk ei bilbombe av ved messa i hovudkvarteret til 16th Parachute Brigade. Sju personar vart drepne; alle offera var sivilt støttepersonnel inkludert kokkar, vaskehjelper og ein katolsk prest. OIRA uttalte seinare at åtaket var hemn for Bloody Sunday.
Kommunikasjon
Aldershot stasjon tener tog mot Waterloo stasjon i London, Alton, Guildford og Ascot.
Kultur og idrett
Aldershot Town FC spelar i Conference National. Ein tidlegare lokal klubb, Aldershot FC, vart nedlagd i 1992.
Svarthetteparula
Svarthetteparula (Setophaga striata) er ein mellomstor medlem av parulafamilien. Han hekkar i det nordlege Nord-Amerika, frå Alaska, gjennom det meste av Canada, og aust mot atlanterhavskysten inn i provinsen Newfoundland og Labrador og sør til New England i USA.
Dei er flyttfuglar som overvintrar i nordvestlege Sør-Amerika sør til sentrale Peru, aust for Andesfjella. Dei er sjeldne vitjarar til Vest-Europa, sjølv om utbreiinga mot nordaust og langdistansetrekk gjer dei til av dei meir hyppige transatlantiske vandrarar.
Skildring
Svarthetteparula måler i gjennomsnitt 14 centimeter og veg ca. 12-13 gram. Hannen utviklar hekkedrakt med mørkstripa brun rygg, kvitt andlet og svart krone. Undersida er kvit med svarte striper, og dei viser to kvite vengeband. Vaksne hoer har fjørdrakt i langt meir avdempa farger enn hannen sin sommardrakt, spesielt manglar hoene det sterke hovudmønsteret, krona, og andletet har nyansar i grått.
Ikkje-hekkande fuglar og fuglar i vinterdrakt av denne arten har grønaktig hovud, mørk-stripa grønaktig overside og gulaktig bryst, det gule området strekkjer seg til buken hos unge fuglar. Vengebanda er synlege i alle drakter.
I den sørlege delen av hekkeområdet, kan svarthetteparulaer leve i høgare område med fjell. Dei kan òg halde seg på skogkledde øyar i delstaten Maine om sommaren. Lengst nord har dei har blitt observert i boreal barskog inn i taigaen. Svarthetteparula hekkar nærare tundraen enn nokon annan parula. Dei bygg vanlegvis reiret lågt i eit bartre, og de legg 4-9 egg i eit koppforma reir.
Songane deira er enkle repetisjonen av høge tsi-strofer. Ropa deira er tynne sit.
Desse fuglane er insektetarar, men vil velje bær om vinteren. Dei vil ofte beite høgt i trea, og nokre gonger fangar dei insekt i flukt.
Trekk
I dag er det akseptert blant ornitologar at hausttrekket eller store delar av hausttrekket går over Atlanteren, aust for Florida, og ned til Sør-Amerika. Mot hausten samlar fuglane seg i nordaustlege USA sør til Virginia. Her vil fuglane ofte doble vekta si i feitt. Så flyg dei sørover over Atlanterhavet, med ei forbrenning av 0,08 gram feitt kvar time. Dei flyg i rundt 43 kilometer per time. Trekkruta over havet dekker over 3200 kilometer, og tar ca. 80 timar. Svarthetteparulaer veg opptil 20 gram når dei forlèt USA og mistar 4 eller fleire gram av dette innan dei når Sør-Amerika. Somme mellomlandar på Bermuda før dei held fram. Nokre fuglar, ofte med lågare kroppsvekt, mistar livet. Ruta over Atlanteren er over 2000 kilometer kortare enn alterntivet lengre vest over Florida. Eit anna føremon er at det er lite predasjon over havet. Fuglar som hekkar i Alaska kan gjere trekk på meir enn 8000 kilometer til Brasil, det lengste trekket av nokon parula.
Vårtrekket nordover går lenger vest, konsenterert over Florida. Svarthetteparula er den siste av songarane som kjem nord til hekkelokalitetane. Det finst to godkjente registreringar i Noreg per 2020, den første svarthetteparula er frå Klepp kommune, Rogaland i november 2006. Den andre på Frøya, Trøndelag i oktober 2009.
Bangor
Bangor kan vise til:
I Storbritannia
Byane med dette namnet i Wales og Nord-Irland er begge grunnlagt på 500-talet og det er vanskeleg å seie kva som er den opphavlege Bangor.
Matzliah
Matzliah (hebraisk skrift מַצְלִיחַ) er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg i Shephelah kring 2 km sør for Ramle og høyrer til Gezer regionale kommune. I 2007 var folketalet 1 200.
Moshaven vart grunnlagd i 1950 av karaittiske jødar frå Egypt. Han vart kalla opp etter Sahl ben Matzliah, ein karaittisk filosof og forfattar.
Halloysitt
Halloysitt eller endellitt er eit vasshaldig leirmineral i kaolinittgruppa, Al2Si2O5(OH)4·4H2O. Det vert danna ved forvitring av feltspat. Nemninga har vore brukt om ulike mineral innan kaolinittgruppa.
Vantsje Sjikov
Vantsje Sjikov, alternativ stavemåte Vanče Šikov, er ein makedonsk fotballspelar har spela for Ethnikós Ákhnas i den kypriotiske toppdivisjonen. Han har òg landskampar for Makedonia.
T-Bone Walker
Aaron Thibeaux «T-Bone» Walker var ein USA-amerikansk bluesartist (gitarist, songar, pianist og komponist). Han er rekna som ein av dei sentrale pionerane innan bruk av elektrisk gitar.
Liv
Walker var av afro-amerikansk og cherokee-avstamming. Foreldra Rance Walker og Movelia Jimerson var begge musikarar. Bluesartisten Blind Lemon Jefferson var ein ven av familien, og Walker var ofte med som hjelpemann når Jefferson var rundt på speling. Walker lærte å spela gitar, ukulele, banjo, fiolin, mandolin og piano av stefaren Marco Washington.
I 1929 platedebuterte Walker med ein single på Columbia, «Wichita Falls Blues»/«Trinity River Blues». Han opptredde då under namnet «Oak Cliff T-Bone». På midten av 1930-talet spelte han på klubbar i Los Angeles, tidvis som songar og gitarist i jazzorkestret til Les Hite.
Walker gifta seg med Vida Lee i 1935. Dei hadde tre born saman.
På 1940-talet og byrjinga av 50-talet kom ei rekkje plater med den etter kvart veldefinerte låten til Walker, blant anna «Mean Old World», «Call It Stormy Monday (But Tuesday Is Just as Bad)», «T-Bone Shuffle» og «Let Your Hair Down, Baby, Let's Have a Natural Ball».
Det kom ingen nye plater i siste halvdel av 50-åra. I 1960 kom likevel «T-Bone Blues», spelt inn i fleire omgangar i 1955, 1956 og 1959. Mot slutten av karrieren gav Walker så ut nokre kritikarroste plater, som «I Want a Little Girl», «Good Feelin'» (Grammy-pris 1971) og «Fly Walker Airlines».
Walker arbeidde heile tida med toppmusikarar, blant anna Teddy Buckner (trompet), Lloyd Glenn (piano), Billy Hadnott (bass) og Jack McVea (tenorsax).
I 1974 og 1975 hadde Walker fleire slag, og han døydde av lungebetennelse i mars 1975. Han er gravlagt i Inglewood i California.
Innverknad og omtale
The Allman Brothers Band hadde «Stormy Monday» som eit av sina favoritt live-nummer.
I 1980 blei Walker vald inn posthumt i Blues Hall of Fame, og i 1987 i Rockens æresgalleri (kategorien «tidleg innverknad»).
Bladet Rolling Stone rangerte han som nr. 47 på ei liste over toppgitaristane gjennom tidene.
Utgjevingar
(utval)
Revda i Sverdlovsk oblast
Revda (russisk Ревда́) er ein by i Sverdlovsk oblast i Russland med om lag 65 000 innbyggjarar. Han ligg 40 km vest for Jekaterinburg og berre 10 km sør for Pervouralsk.
Historie
Busetnaden Revda oppstod i 1731 i samband med opprettinga av eit jernverk. Som offisielt grunnleggingsår reknar ein 1734, då verket starta opp produksjonen. Byen fekk bystatus i 1935.
Næringsliv
I Revda ligg det største koparverk i Ural. Det har vore i drift sidan 1940 og handsamar malm frå Degtjarsk, 15 km søraust for Revda. I tillegg finst det verksemder innan metallhandsaming og kjemisk industri, samt innan byggings- og treindustri.
Reinhold Mack
Reinhold Mack (òg kjend som berre Mack) er ein tysk plateprodusent og lydteknikar, hovudsakleg kjend for samarbeida med rockebanda Electric Light Orchestra og Queen. Det meste av dette fann stad i studioet til Giorgio Moroder, Musicland Studios i München, som vart kjend etter at Marc Bolan & T.Rex (med produsenten Tony Visconti) først oppdaga det i 1973. I 1981 vart Mack og Queen nominert til årets produsent for The Game.
Mack er omtalt i teksten til Queen-songen «Dragon Attack» frå The Game i 1980, som han produserte med bandet: «gonna use my stack/it's gotta be Mack». Banda Niemen, tidlegare kalla SBB kalla i 2005 songen «Rock for Mack» opp etter han.
Utvald diskografi
Album produsert eller medprodusert av Mack:
Swopebreen
Swopebreen er ein isbre som flyt vestover frå Ford Ranges, mellom Mounts Woodward og West, ut i Sulzbergerisen. Stader i dette området vart oppdaga og kartlagt på Byrd-ekspedisjonen (1928–30) og av U.S. Antarctic Service (USAS) (1939–41), alle leia av kontreadmiral Richard E. Byrd. Isbreen er kalla opp etter Gerard Swope, president i General Electric Co., som bidrog med forskjellige elektrisk utstyr til Byrd-ekspedisjonen (1933–35).
Halotrichitt
Halotrichitt er eit fibrig mineral med samansetjing FeAl2(SO4)4·22H2O, som vert danna som forvitringsprodukt, særleg på overflata av svarte skifer.
Det er funne i små mengder i Noreg, i Sør-Fron, Lom og Gamlebyen i Oslo.
You Belong in Rock n' Roll
«You Belong in Rock n' Roll» er ein song av Tin Machine, gjeven ut på Tin Machine II i august 1991. Songen vart skriven av David Bowie og Reeves Gabrels og var den første singelen dei gav ut på Victory Records, som vart distribuert av London Records i Storbritannia.
Bakgrunn og innspeling
Songen vart spelt inn i 1989 etter den første turneen til Tin Machin, og Gabrels brukte eitt år på å mikse og legge til fleire lydspor på songen, inspirert av Nine Inch Nails-albumet Pretty Hate Machine (1989). Gabrels sa at «You Belong in Rock n' Roll» i hovudsak starta «som ein bass-song. Eg ønskte å leggje nokre industrielle greier inn der.» Gabrels prøvde å bruke ein elektrisk barbermaskin for å påverke lyden på gitaren sin or songen, men enda opp med å bruke ein vibrerande dildo han kjøpte på ein lokal sex-butikk.
Lost Inside Your Love
«Lost Inside Your Love» er ein song av det britiske powerpopbandet Badfinger. Songen er skriven av bassisten Tom Evans og var den tredje songen ut på albumet Airwaves frå 1979.
You Belong in Rock n' Roll
Bakgrunn og innspeling
Singelen vart lansert med mykje marknadsføring, mellom anna ei framsyning på Top of the Pops, der Gabrels valde å spele gitar med eit rundstykke, og Wogan, der bandet igjen mima, og denne gongen spelte Gabrels på gitaren med dildoen. David Bowie såg ut til å vere synleg lei småpratinga til programleiaren. Singelen nådde 33. plassen på den britiske singellista, som var skuffande. Det vart likevel den største hitsingelen til Tin Machine.
Lost Inside Your Love
«Lost Inside You Love» vart vald ut som den første singelen frå albumet. B-sida til signelen var Joey Molland-songen «Come Down Hard». Singelen selde dårleg og gjekk ikkje inn på singellistene nokon stad. Han vart likevel følgd opp av ein singel til frå albumet, «Love Is Gonna Come at Last», som gjorde det noko betre.
You Belong in Rock n' Roll
Medverkande
Produsentar
Musikarar
Airwaves av Badfinger
Airwaves er det sjuande studioalbumet til det britiske rockebandet Badfinger frå 1979 på Elektra. Det var eit mykje venta comebackalbum for gruppa på den tida, men gruppa bestod no berre av duoen Tom Evans og Joey Molland frå det originale bandet, akkompagnert av gitaristen Joe Tansin.
Historie
Etter at det siste albumet Badfinger spelte inn, Head First, ikkje kom ut og medlemmet Pete Ham tok livet sitt i 1975, vart Badfinger oppløyst, og dei attverande medlemmane gjekk inn i andre grupper eller slutta å spele musikk dei neste to åra.
Musikarane Joe Tansin (gitar/vokal) og Kenny Harck (trommer) frå Chicago og den då arbeidslause Joey Molland skipa ei ny gruppa i Los Angeles. Molland fekk seinare lokka det tidlegare Badfinger-medlemmet Tom Evans med i bandet. Dei tok etter kvart attende namnet Badfinger, og dette var med på å opne dører hos plateselskapa. Men namnet skapte òg ei ujamn fordeling i bandet mellom dei nye og gamle medlemmane, og etter kvart som innspelinga av albumet tok til, fekk Harck sparken. Den tidlegare Badfinger-trommisen Mike Gibbins prøvespelte for gruppa, men fekk ikkje jobben, og studiomusikaren Andy Newmark vart henta inn for å spele inn trommene for albumet. Songane til Tansin vart stort sett forbigått til fordel for songane av Evans og Molland, og han slutta i gruppa kort tid etter albumet var ferdig.
Albumet er kort og inneheld i røynda berre åtte songar, og fekk nokså dårleg kritikk då det kom ut. Kritikarane har òg klaga på «Vestkyst-produksjonen» til albumet og at det ikkje lenger høyrdest ut som eit Badfinger-album. Bandet turnerte mykje for å marknadsføre albumet, men salstala var dårlege og Elektra ønskte ikkje å gje ut eit album til.
Det vart gjeve ut to singlar frå albumet. «Lost Inside Your Love» gjekk ikkje inn på den amerikanske singellista, men «Love Is Gonna Come At Last» klarte å nå ein 69. plass på Billboard-lista. Sjølve albumet nådde 125. plassen på den amerikanske albumlista.
Medverkande
I følgje plateomslaget.
Bangor i Nord-Irland
Bangor er ein by i Down i Nord-Irland. Han er ein kystby på sørsida av Belfast Lough, som voks opp ved eit kloster grunnlagt av St. Comgall i 586. Klostret er kjent som staden der Antiphonarium Benchorense vart skriven, og ein kopi av manuskriptet er utstilt i kultursenteret i byen.
Byen er den tredje største i Nord-Irland, og er administrasjonssenter for distriktet North Down. Han har ein marina som òg er blant dei største i Nord-Irland. Royal Ulster Yeacht Club har hovudkvarteret sitt der.
Borgundfjordtunnelen
Borgundfjordtunnelen (òg kalla Bytunellen) er ein prosjektert undersjøisk vegtunnel under Borgundfjorden mellom Ålesund og Sula kommunar.
Bangor i Nord-Irland
Fordi Bangor ligg nær Belfast og er knytt til han gjennom vegen A2 og ei jernbanelinje, har han eit visst preg av å vere ein forstad til Belfast. Det finst noko lett industri, men mange av innbyggjarane er pendlarar. Turisme er ein viktig næringsveg, og det er planar om å oppruste området ned mot sjøen.
U.S. Capitol Police
U.S. Capitol Police (USCP) er ein amerikansk føderal politietat underlagt Kongressen. Oppgåva til etaten er å verna den føderale lovgivande styresmakta i USA.
U.S. Capitol Police var oppretta i 1828 for å patruljera og verna kongressbygningen i Washington D.C., etter eit åtak på John Quincy Adams i Capitol-rotunden. Mandatet er seinare vorte utvida til å sørgje for ei rekkje ulike politi- og sikkerheitenester for Kongressen og medlemmar, tilsette og vitjande. Tenestene vert utført via eit nettverk av fot- og bilpatruljar og stasjonære politiposter. Etaten hadde pr. 2004 1 700 tenestemenn og 572 sivilt tilsette.
For Fattig og Rik
For Fattig og Rik var eit tidsskrift som vart utgjeve i tidsbolken 1848 - 2000. Det vart grunnlagd av presten Honoratius Halling. Det fekk undertittelen Et blad til Oppbyggelig Underholdning.
U.S. Capitol Police
I dag består hovudoppgåvene i å verna liv og eigedom, førebygga, oppdaga og undersøkja kriminell handling, og trafikkreglar i heile komplekset av kongressbygningar, parker og gjennomfartsvegar og verne kongressmedlemmar, kongresstilsette og familiane deira i USA.
For Fattig og Rik
Frå starten var bladet privat. Deretter stod «Broderkredsen» i Oslo for utgjevinga. I 1895 overtok Det norske lutherske indremisjonsselskap. Frå 1909 var For Fattig og Rik det offisielle landsdekkande bladet til indremisjonsselskapet. For Fattig og Rik hadde ein sentral plass i norsk kristenliv. Johan Martin Wisløf og Ole Hallesby skreiv mykje i bladet. Det var oppbyggingsbladet med størst opplag i Noreg. Etter krigen fekk dei om lag 60 000 tingarar.
U.S. Capitol Police
Berre tre tenestemenn er vorte drepne i etaten si teneste. I 1984 vart sersjanten Christopher Eney drepen under trening, medan betjenten Jacob Chestnut og detektiven John Gibson vart skotne og drepne av ein mentalt forstyrra våpendesperado i 1998.
For Fattig og Rik
Då Det norske lutherske indremisjonsselskap vart samanslege med Den norske Santalmisjon i 2000, gjekk For Fattig og Rik og Santalen, santalmisjonen sit blad, inn. Den nye organisasjonen, Nordmisjon, gir ut bladet Agenda 3:16.
Nay Pyi Taw
Nay Pyi Taw (burmesisk utt., òg skrive Naypyidaw) er ein ny by som blei hovudstaden i Burma (Myanmar) i 2005. Nay Pyi Taw ligg sentralt i landet, i Kyatpyae-området, 3 km vest for byen Pyinmana og rundt 32 mil nord for den tidlegare hovudstaden Yangon. Namnet «Nay Pyi Taw» kan bety 'kongepalass', 'kongeby' eller 'kongssete'.
Historie
Flyttinga av hovudstaden til det nyleg rydda jungelområdet blei overraskande annonsert i 2005, og dei administrative funksjonane blei offisielt flytta 6. november det året. Bygginga av byen hadde allereie gått føre seg i løynd i fleire år.
På dagen til dei væpna styrkane den 27. mars 2006 marsjerte over 12 000 soldatar i ein militærparade under det første offisielle arrangementet i den nye hovudstaden. Det var også då namnet Nay Pyi Taw blei offisielt annonsert.
Pyinmana like ved Nay Pyi Taw var hovudbase for frigjeringshæren i Burma. Det var i Pyinmana at hæren trente soldatar og offiserar.
Geografi og bygningar
Nay Pyi Taw dekkjer 7000 km² og er delt inn i ulike soner for administrasjon, marknad, hotell og restaurantar. Han har fleire nye, prangande bygningar med god plass mellom seg, mellom anna det burmesiske parlamentet, presidentpalasset og Uppatasanti-pagoden, ein modell av Shwedagon-pagoden i Yangon. Det finst også fleire museum og ein dyrehage her.
Byen har lufthamn og vegsamband til Yangon.
Thurstonbreen
Thurstonbreen er ein isbre som er kring 28 km lang og som drenerer søraustsida av Mount Siple på Siple Island. Isbreen flyt austover og så aust-nordaustover til nordkysten av øya. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi frå U.S. Navy i 1959-65. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Thomas R. Thurston, ein meteorolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved Byrd-stasjonen i 1965.
Kufstein
Kufstein er ein bykommune i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 39,4 km² med 18 700 ibuarar i 2016. Byen Kufstein, som er hovudstad i distriktet Kufstein, ligg 504 meter over havet i Tiroler Unterland og Unterinntal og er den mest folkerike byen i forbundslandet etter Innsbruck. I nordvest har Kufstein kommune ei kort grense til delstaten Bayern i Tyskland.
Byen har namn etter festninga Kufstein, kjend frå 1205. Festninga, som dominerer bybiletet, ligg ved i inngangen til Inndalen og har gjennom hundreåra spelt ei viktig strategisk rolle.
Skirennaren Christian Pravda var frå Kufstein.
Rollo av Normandie
Rollo (ca. 860–ca. 932) var ein vikinghøvding over eit område som seinare vart kjent som Normandie. I nokre kjelder vert han òg omtalt som Robert av Normandie. Rollo vart stamfar til den berømte normanniske herskarslekta, hertugane av Normandie.
Namnet Rollo er eit frankisk-latinsk namn som truleg stammar frå det norrøne namnet Hrólf (Rolv) (jamfør latiniseringa av Hrólf Kraki til Roluo i Gesta Danorum).
«Rollo» er oppført i fleire skriftlege samtidskjelder. Han var leiar for dei store styrkane av «normannarar» som tidleg på 900-talet erobra området ved munningen av elva Seinen i Frankrike. For at dei skulle flytta bort vart Rollo gjennom Saint-Clair-sur-Epte-traktaten i 911 forlena av Karl den einfoldige med grevskapet Rouen som deretter vart utvida til det «nordiske» hertugdømmet Normandie. Hertug er likevel ein anakronistisk tittel som aldri vart brukt om Rollo. Greve av Rouen passar betre for å skildra styresmaktsområdet til Rollo, men tittelen greve vert heller aldri brukt om Rollo. Derimot nyttar samtidige kjelder princeps Nortmannorum både om Rollo og sonen Vilhelm Langsverd, som overtok lenet kring 927. Rollo kan ha levd nokre år etter dette, men han er sikkert avgått ved døden ein gong før 933. Rollo er mest kjend for å starta Det normanniske dynastiet, tip-tip-tip-oldefar til Vilhelm erobraren som leia Normandie i Slaget ved Hastings, eit av dei viktige slaga i verdshistoria der Vilhelm erobra England og byrja ein imperialistisk politikk overfor Wales, Irland og Skottland. Denne politikken ville definera England som kolonimakt i fleir hundre år og ha unik innverknad på historia. Rollo sin statue står i dagens Rouen ved kyrkja St Ouen.
Bakgrunnen til Rollo er òg sterkt omdiskutert. Den ikkje spesielt etterrettelege normanniske historieskrivaren Dudo av Saint-Quentin, som er hovudkjelda, meiner at Rollo var ein fordriven dansk kongeson, son av ein «kong Erik». Skriftlege kjelder i kristne Europa skilde ikkje mellom dei nordiske rika og gjorde ikkje mykje skilnad på skandinaviske «vantru» røvarstatar, slik at denne påstanden om opphav kanskje bør tvilast på. Norske historikarar – fremst blant dem Gustav Storm, Alexander Bugge og Ebba Hertzberg – trekte kjeldeverdien til Dudo i tvil, og peikte på kor fullt upåliteleg framstilling hans elles er i det han skriv om Rollo og Danmark, med historiske og geografiske opplysningar som i det heile ikkje stemmer. Dei la òg vekt på at Rollo skulle ha hatt ei dotter, Gerloc (Geirlaug). Dette namnet tydde på eit norsk samband, og at det òg på fransk grunn, i yngre skrifter enn Dudos, finst ein tradisjon om at Rollo var norsk.
Uansett har den ikkje spesielt etterrettelege norske og islandske sagaoverleveringa knytt han til Ragnvald Mørejarl sin son Ganga-Rolv. Det er ikkje att nokre leivningar etter Rollo, men hausten 2010 skulle forskarar gentesta to av etterkommarane hans for å slå fast nærare kvar han hadde opphavet sitt.
Eit DNA-analyse frå 2014 viste at Rollo og forfedrane hans i 12 generasjonar tilbake kom truleg frå Danmark, og at forfedrane til forfedrane hans innvandra til Danmark frå vestkysten av Noreg. Éin studie åleine kan likevel ikkje erkjennast som sanning i vitskapen.
Mishmar Ayalon
Mishmar Ayalon (hebraisk skrift מִשְׁמַר אַיָּלוֹן, tyder Ayalon-vakta) er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg mellom Latrun og Ramla langs den gamle vegen mellom Jerusalem og Tel Aviv, som ligg oppom den bibelske dalen Ayalon (Josva 10:12), som han har namn etter. Staden høyrer til Gezer regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 417.
Moshaven vart grunnlagd i 1949 av ei gar'in-gruppe av Holocaust-overlevande frå Tsjekkoslovakia.
Hovudnæringa i moshaven er jordbruk, hovudsakleg frukt, grønsaker og meieridrift, som er kjend for ost av høg kvalitet. Kunstnaren Jonathan Kis-Lev var fødd i moshaven og landskapet her er motiv i mange av måleria hans.
Ivar Svensøy
Ivar Svensøy er ein norsk lektor frå Luster i Sogn. Han har undervist ved Hafstad vidaregåande skule i Førde og representert Arbeidarpartiet i Førde kommunestyre og Sogn og Fjordane fylkesting i fleire tiår. I tillegg har Ivar Svensøy delteke i ymse kulturarbeid.
Den angolanske borgarkrigen
Den angolanske borgarkrigen var ein blodig borgarkrig i det sørleg-afrikanske landet Angola frå 1975 til 2002. I konflikten var regjeringa til MPLA på den eine sida og på den andre sida var opprørsgrupper, hovudsakleg UNITA og FNLA.
Omkring 500 000 personar døyde i krigen.
MPLA-regjeringa vart støtta av militær deltaking frå Cuba og Sovjetunionen og vart òg støtta militært av fleire land. Opprørarane fekk militær støtte frå USA og nokre andre land. Sør-Afrika under apartheid-regimet og Zaire (som no er Den demokratiske republikken Kongo) under det totalitære regimet til Mobutu Sese Seko var direkte innblanda i konflikten.
Sovjetunionen trekte seg ut frå Angola i 1989, og Cuba i 1991, og MPLA måtte vere i stand til sjølvforsvar.
Konflikten varte til saman i nærmare 30 år, men det var og rolegare periodar, av og til på grensa til fred. I 1992 vart det signert ein fredsavtale mellom MPLA-regjeringa og opprørarane, men opprørarane starta etter kvart opp å kjempe mot regjeringa.
Det som markerte slutten på borgarkrigen, var at opprørsleiaren Jonas Savimbi frå UNITA vart drepen i februar 2002. Restane av UNITA signerte ein fredsavtale med MPLA, og det vart fred. UNITA og FNLA fekk status som politiske parti som del av eit fleirpartisystem.
Raffaëla Paton
Biografi
Paton flytta til Assen då ha var liten. Mor hennar var ein kjend songar i Surinam. Tanta hennar er Ruth Jacott, òg ein kjend songar som representerte Nederland i Eurovision Song Contest 1993 i Millstreet i Irland. Før Raffaëla deltok i Idols, arbeiddet ho på ein restaurant i Emmen.
11. mars 2006 var ein stor dag for Raffaëla; Finalen i Idols 2006, den nederlandske versjonen av den britiske serien Pop Idol. Paton vann Idols med 58 % av dei totale røystene, og slo favoritten Floortje Smit. Etter programmet rapporterte RTL 4, kanalen som kringkasta Idols, at Floortje hadde vunne, heilt til Paton song «Right Here, Right Now (My Heart Belongs to You)», som skulle verte debutsingelen til vinnaren. 21. april 2006 vart debutalbumet Raffaëla gjeve ut. Albumet inneheldt 12 songar ho song under Idols, i tillegg til to nye songar, og debuterte på #1 på Dutch Album Top 100. 24. august 2006 fekk Paton si fyrste dotter, Beautiful Hope.
Dyreslekta Cancer
Cancer er ei slekt marine krabbar. Dei har typisk ovale ryggskjold som er kring 58 %–66 % så lange som dei er breie, og auga er skilde av 22 %–29 % til ryggskjoldbreidda. Klørne er typisk korte.
Artar
Ein kjenner også til tre fossile artar:
Schwaz
Schwaz er ein by og ein kommune i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 20,3 km² med over 13 400 ibuarar i 2016. Byen Schwaz, som er hovudstad i distriktet Schwaz, ligg 545 meter over havet og 30 km aust for forbundshovudstaden Innsbruck.
Skirennaren Traudl Hecher og skihopparane Armin Kogler og Martin Höllwarth er alle frå Schwaz.
Peder Olsson Brandvold
Peder Olsson Brandvold var ein norsk gardbrukar, ordførar og stortingsmann frå Nord-Fron i Oppland.
Brandvold var son av ein gardbrukar i Nord-Fron. Sjølv gifta han seg til garden Toksen og busette seg der. I 1863 overtok han også farsgarden. Han var medlem av heradsstyret 1860-69, i fleire år var han ordførar. Medlem av forlikskommisjonen 1871-91 og sparebankdirektør.
Brandvold representerte Kristians amt på Stortinget 1874-76 og 1877-79. Begge tingbolkane var han medlem av budsjettkomiteen.
Han døydde på garden sin, Toksen, i Nord-Fron i 1892.
Brandsfjord kapell
Brandsfjord kapell er eit kapell frå 1964 i tilknyting til Brandsfjord skule i Åfjord kommune i Trøndelag. Arkitektar for kapellet var Arne Flaa og Ole Stjern.
Hofstad kyrkjegard er 6–700 meter unna.
Corazon Aquino
Maria Corazon Aquino, fødd Maria Corazon Cojuangco, ofte berre Cory Aquino, var ein filippinsk statsleiar. Ho var i tida 1986-92 den 11. presidenten av Filippinane, den fyrste kvinnelege presidenten i landet og i Asia. Aquino var den sentrale figuren i folkeopprøret som i 1986 velta 21 år med autoritært Marcos-styre, og gjeninnførte eit demokratisk styresett i Filippinane.
Liv og gjerning
Corazon Aquino var fødd inn ei av dei rikaste familiane på Filippinane. Ho var gift med senator Benigno Aquino, den mest standhaftige kritikaren av den mangeårige presidenten i landet, Ferdinand Marcos. Etter ektemaken vart drepen 21. august 1983, straks han kom til Filippinane frå eit eksil i USA, vart Corazon Aquino leiar for opposisjonen. Ved presidentvalet 7. februar 1986 stilte ho som kandidat mot Marcos. Då nasjonalforsamlinga proklamerte Marcos som vinnar av valet, midt mellom påstandar om valfusk, oppmoda Aquino om massiv sivil ulydnad. Store demonstrasjonar i slutten av februar, og manglande støtte frå dei militære og det lokale katolske hierarkiet, førte til at Marcos rømde landet.
Aquino vart utropt til president den 25. februar 1986. Året etter vart grunnlova av 1987 vedteke, ei lov som avgrensa president-makta og gjeninnførte tokammer-forsamlinga i Filippinane. Regjeringa hennar la elles vekt på å styrke både borgar- og menneskerettar. I 1988 stod regjeringa bak lovreformer i landbruket, eit tiltak som mellom anna skulle gje fleire tilgjenge på dyrkbart land. Den økonomiske politikken var basert på marknadsorientering. Ho innleia elles fredssamtaler for å løyse opp det vedvarande kommunistiske opprøret og å stagge dei islamistiske frigjeringsrørslene.
Aquino-regjeringa vart utsett for fleire kuppforsøk, sett i stand av Marcos-lojalistar i det militære. Ulike naturkatastrofar og ei stort skipsforlis sette sitt preg på åra 1991 og -92. Saman med sterke rivningar i regjeringa, leidde dette til at Aquino ikkje stilte til attval i 1992. Ho støtta derimot opp om kandidaturet til han som vart vald til ny president i Filippinane, Filip Ramos.
Etter presidenttida var Aquino ein politisk aktør ved å kommentere nasjonale samfunnsspørmål frå ein frittståande posisjon.
Radiosamband
Radiosamband eller kommunikasjonsradio er eit samleomgrep for radioar som både kan senda og ta imot ei melding.
Omgrepet vert brukt til å skilja utstyret frå kringkastingssendarar, kringkastingsmottakarar og mobiltelefonar.
Radioane vert brukt i sambandsnett for landsdekkjande eller internasjonale system som flyradio, maritim VHF, politiradio og helseradionett. Dei kan òg brukast av ei lita gruppe med konsesjon på eigen kanal for internt radiosamband for eit firma eller ein bransje. Døme på dette er maskinentreprenørar, budfirmaer, sikringsradio for skogarbeidarar og jaktradio.
Privatradio
Privatradio (òg kalla walkietalkie) på 27 MHz og 440 MHz er billege konsesjonsfrie radioar med avgrensa sendareffekt til 500 mW berekna på privat nytte. På 1970- og 1980-talet vart ordet walkietalkie brukt om alle radioar på 27 MHz bandet, både for handapparat, mobilapparat og stasjonære radioar. Då var disse radioane ein billeg og enkel kommunikasjon lokalt mellom heim, bil og båt. Då var det ein enkel konsesjon for 27 MHz bandet utan krav til teoretisk prøve. Sjølv om konsesjonen var berekna for bruk innan ein familie eller lita privat gruppe vart dei mykje brukt blant ukjende med kreative kallesignal. Då mobiltelefonar vart vanlegare frå slutten av 80-talet vart nytta av dette bandet tydeleg mindre.
Handapparat, mobilapparat, stasjonær radio, basestasjonsapparat
Handapparat er små handhaldne einingar med innebygt batteri, antenne, mikrofon, høgtalar, display for kanalval, frekvensval og oppkallinformasjon. Dei er eigna til bruk for personar som går fritt omkring, vekk frå køyretøy og hus, og som treng samband på det aktuelle radionettet òg når dei er unna fastmonterte apparat. Eit handapparat kan gjerne festast i eit belte eller berast i ei lomme.
Mobilapparat er berekna til fast montering i bilar, båtar eller fly. Dei har tilkopling til utvendig antenne og straumforsyning (oftast 12V likestraum). Dei kan òg ha innvendig høgtalar.
Eit baseapparat eller radiorelé kan vera ein sendar/mottakar for montering i hus med tilkopling til lysnettet og med antenne høgt på bygningen med ein antennekabel/radiolinje som samband mellom antenna og radioen. Mobilapparat og baseapparat vil ofte ha ein separat handheldt mikrofon. Handapparat, mobilapparat og baseapparat har ofte tilkoplinghøve for utvendig mikrofon, høgtalar eller hovudtelefonsett.
Sam Bush
Charles Samuel Bush er ein USA-amerikansk mandolinist som vert rekna som opphavet til musikksjangeren progressiv bluegrass. I 2020 vart han innlemma i International Bluegrass Music Hall of Fame som medlem av New Grass Revival.
Love Is Gonna Come at Last
«Love Is Gonna Come at Last» er ein song av det britiske powerpop-bandet Badfinger. Han var skriven av gitaristen Joey Molland og kom ut på albumet Airwaves i 1979. Songen vart sidan gjeven ut som den andre singelen frå albumet, trass i at den første singelen, «Lost Inside Your Love», selde dårleg. B-sida var Tom Evans-songen «Sail Away». Denne singelen gjorde det noko betre enn den første og nådde 69. plassen på Billboard Hot 100 i USA. Singelen vart den siste for Badfinger som kom ut i Storbritannia.
Sam Bush
I lag med gitaristen Wayne Stewart, mentoren og musikklæraren hans i tenåra, og banjospelaren Alan Munde spelte han inn eit instrumentalt album, Poor Richard's Almanac, i 1969. Våren 1970 deltok Bush på Fiddlers Convention i Union Grove i Nord-Carolina, og vart inspirert av den rockedominerte progressive bluegrass-stilen til New Deal String Band. Seinare det året flytta han til Louisville og vart med i Bluegrass Alliance. Hausten 1971 vart bandet oppløyst og kom saman att som New Grass Revival.
The New Grass Revival hadde store utskiftingar i besetninga, med Bush som det einaste faste medlemmet. Bassisten og vokalisten John Cowan kom med i 1974, med banjovirtuosen Béla Fleck og den akustiske gitaristen Pat Flynn i 1981. Frå 1979 til 1981 turnerte gruppa med Leon Russell, og var opp på konsertane hans.
Ina Balin
Ina Balin, opphavleg Ina Rosenberg var ein amerikansk skodespelar som opptredde på film, fjernsyn og på scenen. Ho er best kjend for rolla si i filmen From the Terrace (1960), som ho fekk to Golden Globe Award-nominasjonar for og vann Most Promising Newcomer – Female.
Bakgrunn
Balin var fødd i ein jødisk familie i Brooklyn i New York. Far hennar, Sam Rosenberg, var ein dansar, songar og komikar som var aktiv i det såkalla Borscht Belt. Seinare slutta han i showbransjen for å bli med i buntmakarverksemda til familien sin. Mor hennar var ein ungarskfødd profesjonell dansar som slapp unna eit uroleg familieliv ved å gifta seg i ein alder av 15. Sam Rosenberg var den tredje ektemannen hennar då ho var 21 år gammal. Dei skilde seg òg då Ina og broren hennar, Richard Balin, framleis var ganske unge. Søskena blei plasserte på kostskular til mora gifta seg ein fjerde gong, då med skomagnaten Harold Balin, som seinare adopterte Ina og Richard.
Sam Bush
Frå og med 1980 spelte Bush og Cowan ofte i lag i Duckbutter Blues Band. Bush spelte inn det første soloalbumet sitt, Late as Usual, fire år seinare. I 1989 spelte Bush og Fleck i lag med Mark O'Connor, Jerry Douglas og Edgar Meyer i bluegrassbandet Strength in Numbers på Telluride Bluegrass Festival i Colorado. Då New Grass Revival vart oppløyst i 1989, byrja Bush å spele med Emmylou Harris sitt Nash Ramblers, for dei neste fem åra.
Ina Balin
Bakgrunn
Balin gjekk ut frå high school då ho var 15, etter å ha vore fem år ved ein kostskule i Pennsylvania.
Sam Bush
I 1995 arbeidde Bush ved sidan av Lyle Lovett og Bela Fleck sitt Flecktones. Han skipa sitt eige band, med Cowan og dei tidlegare Nash Ramblers-medlemmane Jon Randall og Larry Atamanuick, kort tid før han spelte inn det andre soloalbumet sitt, Glamour & Grits, i 1996. Han gav ut det neste albumet sitt, Howlin' at the Moon, i 1998, med mange av dei same musikarane og andre gjesteartistar, som Harris, Fleck og J.D. Crowe.
Bush har halde fram å gje ut soloalbum inn på 2000-talet.
Ina Balin
Teater
Balin opptredde fyrst ved sommarproduksjonar, og desse førte til roller ved Broadway. Den fyrste rolla hennar der var som Ruth i Compulsion. I 1959 hadde ho rolla som Alice Black i komedien A Majority of One.
Film
I 1959 fekk Balin si fyrste filmrolle i The Black Orchid. Ho spelte mot Paul Newman i filmversjonen av From the Terrace frå 1960. I 1961 spelte ho Pilar Graile i The Comancheros mot John Wayne og Stuart Whitman. Ho spelte mot Jerry Lewis i hitkomedien The Patsy frå 1964, og hadde også ei mindre rolle i The Greatest Story Ever Told frå 1965. I 1969 spelte ho mot Elvis Presley i filmen Charro! I 1971 hadde ho ei rolle i The Projectionist. Ho spelte også i komedien The Comeback Trail frå 1982.
Prisar og utmerkingar
I 1959 vann Balin ein Theatre World Award for opptredenen sin i Broadway-komedien A Majority of One. I 1961 vann ho New Star of the Year-Actress Golden Globe Award etter den kritikarroste rolla si i From the Terrace. Ho blei også nominert til ein Golden Globe Award for Best Supporting Actress — Motion Picture.
Humanitært virke
I 1966 var Balin på turné i Vietnam med United Service Organizations på den fyrste av fleire reiser til den krigsramma regionen. I 1975 hjelpte ho til ved evakueringa av foreldrelause barn under fallet til Saigon. Ho kom til å adoptera tre av desse barna. I 1980 spelte ho seg sjølv i ein fjernsynsfilm som bygde på desse opplevingane, The Children of An Lac.
Død
Balin hadde vore sigarettrøykar, og døydde i 1990 ved Yale–New Haven Hospital i New Haven i Connecticut, 52 år gammal, grunna komplikasjonar frå kronisk lungesjukdom. Ho hadde vore ved sjukehuset for å prøva å få ein lungetransplantasjon.
Europameisterskapen på skeiser 1985/Menn
Europameisterskapen på skeiser 1985 for menn vart avvikla i Eskilstuna laurdag 26. og sundag 27. januar 1985. 28 utøvarar frå 11 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg. Dei norske utøvarane var Rolf Falk-Larssen, Geir Karlstad, Tom Erik Oxholm og Øyvind Tveter. Deltakarane elles kom frå Austerrike, Aust-Tyskland, Finland, Frankrike, Italia, Nederland, Polen, Sovjetunionen, Sverige, Vest-Tyskland. Hein Vergeer frå Nederland vart europameister etter å ha vunne alle dei tre fyrste distansane. Norske Geir Karlstad var bestemann på 10 000-meteren.
Skeise-EM 1985
Dato: 26./27. januar
<br style="clear:both;" />
500 meter
<br style="clear:both;" />
5000 meter
<br style="clear:both;" />
1500 meter
<br style="clear:both;" />
10000 meter
<br style="clear:both;" />
Radiopeiling
Radiopeiling (engelsk Direction Finding - DF) er å finna ut kva for ei retning som eit motteke elektromagnetisk signal vart sendt ifrå. Dette kan referera seg til radio eller andre former for trådlaus kommunikasjon, inkludert radar signaldeteksjon og overvaking (ELINT/EST). Ved å kombinera retningsinformasjon frå to eller fleire mottakarar i høveleg avstand til kjelda på same tid, kan posisjonen verta funnen via triangulering. Radiopeiling vert brukt i navigasjon av skip og fly, for å finna ein beredskapssender for søk og redning, for sporing av dyreliv, og for å finna ulovlege eller forstyrrande sendarar. DF var viktig i kampen mot tyske truslar både under andre verdskrigen, Battle of Britain og i Slaget om Atlanterhavet. Luftforsvaret i Storbritannia har òg brukt DF å finna sine eigne jagarflygrupper samstundes med at dei òg peila fienden sine bombefly.
Radiopeiling kan brukast til å bestemme retninga til alle elektromagnetiske utstrålingar, sjølv om særs lange bølgjelengder (låge frekvensar) krev svært store antenner, og vert brukt generelt berre på bakkebaserte system. Desse bølgjelengdene er likevel brukt for radionavigasjon til sjøs ettersom dei kan reisa særs lange avstandar "over horisonten", noko som er verdifullt for skip når sikta kan vera berre nokre få kilometer. Ved antennebruk der horisonten kan utvidast til hundrevis av kilometer kan høgare frekvensar brukast som tillèt bruk av mykje mindre antenner. Automatiske peileapparat som tidlegare kunne finna ut posisjonen på skip eller fly ved å peile kjende radiofyr og faste kringkastarar, vart i 2017 gradvis utfasa.
Militært er radiopeiling eit viktig verktøy for signaletterretning. Evna til å finna posisjonen til ein fiendtleg sendar har vore vikig sidan første verdskrigen, og spelte ei sentral rolle i andre verdskrigen og "Battle of the Atlantic". Det er vurdert slik at Storbritannias avanserte "huff-duff"- system var direkte eller indirekte ansvarleg for at 24% av alle tyske u-båtar vart oppdaga under krigen. Moderne system brukar ofte fase-arrangerte antenner for å tillata rask stråleforming for særs noggranne resultat, og er ein del av eit større elektronisk krigføringskompleks.
Radiopeileapparat har utvikla seg i takt med utviklinga av ny elektronikk. Tidlege system som brukte mekanisk roterande antenner som samanlikna signalstyrkar vart vidareutvikla og fleire elektroniske versjonar med det same konseptet vart laga. Moderne system brukar samanlikning av fase eller doppler teknikkar som er generelt enklare å automatisera.
Sigurd Blekastad
Sigurd Ivarsson Blekastad var ein landhandlar, gardbrukar og stortingsmann frå Sel i Oppland.
Blekastad var son til ein gardbrukar i Sel. Han gjekk eit par vintrar på Christopher Bruun sin folkehøgskule og hadde ei kort elevtid på Askov og på Kold sine folkehøgskular i Danmark. Ei kort tid var han huslærar hos Bjørnstjerne Bjørnson. Frå 1866 var han gardbrukar og landhandlar i Vågå. I 1890 vart han tilsett som kontrollør ved brennevins- og malttilverkinga. Blekastad var medlem av heradsstyret og tidvis varaordførar.
Blekastad representerte Kristians amt på Stortinget frå 1883 til 1897. I den fyrste valbolken, 1883-85, var han medlem av vegkomiteen. Frå 1886 var medlem av jarnbanekomiteen, sekretær i denne frå 1889 til -97. 1886-97 medlem av valkomiteen. Sekretær i Odelstinget 1889-91 og i Stortinget 1892-94, medlem av Lagtinget 1892-97. Grunna sjukdom vart han permittert 5. mai 1897. Om sommaren same året døydde han heime i Vågå.
Lasse Ottesen
Karriere
Ottesen deltok i vinter-OL 1992 i Albertville og vart nummer 45 i begge renna. I ski-VM 1993 i Falun mislukkast han på nytt. Høgdepunktet som skihoppar opplevde han på Lillehammer under dei olympiske leikane i 1994. Han vann sølv i normalbakken og kom på sjetteplass i storbakken, i tillegg var han med på det norske laget som vart nummer fire i lagtevlinga. Under ski-VM i Thunder Bay i 1995 hoppa han godt i storbakken og vart nummer fire, i normalbakkerennet hamna han langt nede på resultatlista. Også under ski-VM 1997 i Trondheim og 1999 i Ramsau måtte ein ned på resultatlistene for å finne Ottesen sitt namn. I mellom dei to meisterskapane hadde han vorte nummer 10 i storbakken i OL 1998 i Nagano. I skiflygings-VM vart han nummer fem både i 1994 i Planica og i 1998 i Oberstdorf, samt fekk ein niandeplass i Vikersund i 2000. Ottesen vart noregsmeister fem gongar, og fekk elles med seg to medaljar av kvar av valørane sølv og bronse. Han var medlem av Aurskog-Finstadbru Sportsklubb.
Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Han la opp i 2001.
Trenar
Ottesen var hopptrenar for det norske kombinertlandslaget 2001-04, og for skiforbundet i USA i perioden 2004-08.
Det ukrainske alfabetet
Det ukrainske alfabetet er eit kyrillisk alfabet nytta til å skriva ukrainsk.
Bokstavar og uttale
Det finst også digrafar (дж og дз) som blir uttala som enkeltlydar, som dg i det engelske ordet knowledge for дж og dz. Eksempel: джмiль (ei humle), бджoлa (ei bie), дзвоник (ei klokke).
Anders Woldseth
Anders Woldseth var ein norsk skihoppar som representerte Stavne IF.
Woldseth vann i 1959 Svenska skidspelen og vart noregsmeister på Gjøvik. I den tysk-austerrikske hoppveka 1958/59 vart han nummer 7 samanlagt, med 3. plass i Innsbruck den 4. januar 1959 som beste enkeltresultat.
Running av Sandro Nicolas
«Running» (norsk 'springande') er ein song frå 2020 som vert framført av den tyske songaren Sandro Nicolas. «Running» vart utgjeven i mars 2020 og skulle ha vore det kypriotiske bidraget til Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland, men 18. mars 2020 avlyste EBU Eurovision Song Contest på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020.
Anders Woldseth
Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Woldseth vann i november 1959 det fyrste hopprennet på plastmatter som vart arrangert i Noreg, i Skeidbakken i Oslo. Kort tid etter døydde han, berre 25 år gammal.
Running av Sandro Nicolas
Eurovision Song Contest
29. november 2019 kunngjorde den kypriotiske kringkastaren RIK at Sandro Nicolas skulle representere Kypros i Eurovision Song Contest. Det verkelege namnet hans er Alessandro H. Rütten, og han er fødd og oppvaksen i Tyskland. Sandro har amerikansk far og gresk mor.
RIK sette ned eit låtskrivarlag for å lage og utvikle «Running». Den australske musikaren og songaren Alfie Arcuri leia låtskrivarlaget, medan Martin Dietmann var kunstnarisk leiar for songen og framsyninga. Låten vart presentert og utgjeven i mars 2020.
Oslo Spektrum
Oslo Spektrum er ein byhall i Oslo, på Vaterland, opna i 1991. Hallen vert brukt til konsertar, utstillingar og idrettsarrangement, særleg ishockey og handball, og husar 9000-11 000 plassar.
Bygningen er teikna av arkitektkontoret LPO etter ein tidlegare arkitektkonkurranse som også omfatta byggverksplan for Oslo Plaza og Galleri Oslo. Fasadane er utsmykka av kunstnarane Guttorm Guttormsgaard og Søren Ubisch.
Macquarieøya
Sidan 1948 har Australian Antarctic Division (AAD) hatt ein permanent base, Macquarie Island Station, på eidet nord på øya ved foten av Wireless Hill. Basen er den einaste busetnaden på øya, og vanlegvis er her mellom 20 og 40 menneske året gjennom.
Historie
Australsk-briten Frederick Hasselborough oppdaga den aude øya heilt tilfeldig den 11. juli 1810 då han leita etter nye område for å jakte etter sel. Han gjorde krav på Macquarieøya for Storbritannia og annekterte ho til kolonien New South Wales i 1810. Øya fekk namn etter oberst Lachlan Macquarie, som då var guvernær i New South Wales frå 1810 til 1821. Hasselborough rapporterte om eit vrak «med særs gammal utsjånad», som har ført til spekulasjonar om at øya kan ha vore vitja av polynesarar eller andre.
Fabian Gottlieb von Bellingshausen, som utforska området for Aleksander I av Russland, produserte det første kartet av Macquarieøya. Bellingshausen gjekk i land på øya 28. november 1820, stadfesta den geografiske plasseringa og byta bort rom og mat mot dyrelivet på Macquarieøya med selfangarar. Mellom 1810 til 1919, vart sel og pingvinar jakta så mykje på at dei nesten vart utrydda. Det vart foreslått å sende kriminelle til øya som straff, men tilhøva her og i havområda rundt vart rekna som så harde at ideen vart skrinlagd.
I 1890 overtførte New South Wales øya til Tasmania, som leigde ho ut til Joseph Hatch (1837–1928) mellom 1902 og 1920 for oljeindustrien hans basert på fanging av pingvinar.