cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blood, Sweat & Tears
David Clayton-Thomas-tida
Etter denne kontroversielle perioden, slo gruppa seg ned i San Francisco i januar 1971 med jazzsaksofonisten Don Heckman som produsent. Dave Bargeron erstatta Jerry Hyman, og dei spelte inn materiale som danna grunnlaget for det fjerde albumet deira, BS&T 4 (juni 1971). For første gongen sidan debutalbumet bestod albumet stort sett av songar bandet hadde skrive sjølv. Dei inkluderte òg ein song av det tidlegare medlemmet, Al Kooper med «Holy John (John the Baptist)». Med mange fengande musikalske idear og forskjellige stemningar (på songar som «Go Down Gamblin'», «Lisa, Listen to Me», «High on a Mountain», «Redemption»), gjekk BS&T 4 inn på albumlistene og selde til gullplate. Likevel gjekk ingen av singlane på plata inn på topp 30 på singellista og etter det fjerde albumet vart platesalet dårlegare.
Jerry Fisher-tida
Etter å ha spelt ein siste konsert i Anaheim Convention Center den 31. desember 1971, slutta Clayton-Thomas tidleg i januar 1972 for å gå solo. Han vart erstatta ein kort periode av Bobby Doyle og så Jerry Fisher, som vart frontmann i den neste inkarnasjonen av Blood, Sweat & Tears. Fred Lipsius slutta òg og vart ei kort tid erstatta av Joe Henderson, før Lou Marini slo seg ned i den nye besetninga. Eit anna grunnleggjande medlem, Dick Halligan, slutta og vart erstatta av jazzpianisten Larry Willis (frå Cannonball Adderley Quintet), og den svenske gitaristenGeorg Wadenius, frå det populære svenske bandet Made in Sweden, kom med i bandet som sologitarist.
I januar 1973 slutta Katz for å satse på ein karriere som produsent (for Lou Reed og andre). Winfield slutta òg, og i mars vart han erstatta av Tom Malone.
Det neste albumet til Blood, Sweat & Tears, No Sweat (juni 1973), heldt fram jazzfusionstilen og nytta seg av intrikate blåsarar. Tom Malone var berre i gruppa ei kort stund og slutta for å gje plass til jazztrompetisten John Madrid. Men Madrid var likevel berre ei kort stund i bandet og var aldri i studio med dei. Både Madrid og Soloff slutta seint i 1973, og den nye hornspelaren og arrangøren Tony Klatka kom inn for det neste albumet, Mirror Image (juli 1974), i tillegg til vokalisten og saksofonisten Jerry LaCroix (tidlegare i Edgar Winter's White Trash), saksofonisten Bill Tillman, bassisten Ron McClure og den vandrande originale bassisten Jim Fielder. Innspelinga var ei blanding av Philly Soul og albuma til Herbie Hancock sitt Headhunters sine album på midten av 1970-åra, i tillegg til element av jazzfusiongruppa til Chick Corea, Return to Forever.
Håvard Rem
Håvard Rem er ein norsk forfattar og lyrikar, busett på Notodden. Han er far til musikaren Simen Rem.
Blood, Sweat & Tears
Jerry Fisher-tida
Jerry LaCroix slutta i BS&T for å bli med i Rare Earth etter å ha spelt den siste konserten sin med dei i Wollman Rink i Central Park i New York den 27. juli 1974. Luther Kent, ein bluessongar frå New Orleans, vart henta inn som erstattar for LaCroix.
Håvard Rem
Han debuterte allereie som 18-åring med Kall på heltene i 1977, og har så langt gjeve ut elleve diktsamlingar. Han har skrive ei rekkje biografiar, mellom anna om Bjarte Baasland, Erik Mykland, Aril Edvardsen, Tor Erling Staff og Hank von Helvete. Han har gjendikta Bob Dylan og Leonard Cohen, og har skrive eigne songtekstar for bruk av artistar og band som a-ha, Morten Harket, Kaizers Orchestra, Vamp, Jørn Hoel, Silje Nergaard og Ørkenkjøtt.
Blood, Sweat & Tears
Nye utgåver
Mot slutten av 1974 meinte Jerry Fisher at han var trøytt av dei mange turneane til BS&T, så Bobby Colomby og managerenFred Heller, fekk det til slik at David Clayton-Thomas kom attende, i håp om å ta bandet skulle oppnå den same suksessen som tidlegare. Clayton-Thomas gjekk med på dette og møtte den noverande gruppa på ein konsert i Milwaukee, medan Jerry Fisher og Luther Kent framleis var i bandet. Alle dei tre songarane enda opp på scenen føre eit entusiastisk publikum.
Det neste albumet, New City kom ut i april 1975 med Clayton-Thomas attende som frontmann. Halvparten av songane var coverversjonar (Janis Ian, Randy Newman, The Beatles, Blues Image) og halvparten originale songar. Den nye hornspelaren Joe Giorgianni kom med for New City, som nådde høgare på albumlista (47. plassen) enn dei tidlegare albuma deira sidan New Blood. Dette kom hovudsaklag av at singelversjonen deira av Beatles-songen «Got to Get You into My Life», nådde 62. plassen på singellista. Plata selde likevel ikkje så godt som det kommersielle høgdepunktat deira i 1969-1971.
I 1975 fekk Blood, Sweat & Tears tilbodet om å spele på ein jazzkonsert i Newport i Rhode Island. Byen såg på bandet som eit «rockeband» og var uroa over at det ville tiltrekkje eit bøllete publikum. Dei truga med å trekkje attende konsertløyvet om ikkje Blood, Sweat & Tears vart fjerna frå programmet. Til slutt sjuande og sist klarte berre konsertarranøgrane å tvinge arrangementet vidare via eit rettspåbod. Den påfølgjande rettsaka nådde heilt til høgsteretten.
I 1977 fekk BS&T kontrakt hos ABC Records og dei byrja å arbeide på det neste albumet sitt, Brand New Day (november 1977). Albumet var samprodusert i lag med Bobby Colomby. Den direkte involveringa til Colomby med gruppa minka etter denne utgjevinga, sjølv om han då var den einaste som hadde rettane til namnet Blood Sweat and Tears. Brand New Day fekk positiv kritikk, men selde ikkje særleg godt. Samstundes vart det sagt at BS&T spelte inn eit instrumentalt album med Tony Klatka, Forrest Buchtel, Dave Bargeron, Bill Tillman, Larry Willis, Danny Trifan, Roy McCurdy og Mike Stern, men dette albumet vart det aldri noko av.
I 1977 fortsette endringane i BS&T-besetninga. Stern, Trifan, McCurdy, Buchtel og Tillman slutta alle og vart erstatta av høvesvis Randy Bernsen, Neil Stubenhaus, Michael Lawrence og Gregory Herbert. Barry Finnerty tok så over på gitar og Chris Albert på trompet då Bernsen og Lawrence slutta nær slutten av 1977.
I januar 1978 drog gruppa på turné i Europa, men denne enda brått då den 31 år gamle saksofonisten Gregory Herbert døydde av ein overdose i Amsterdam den 31. januar 1978. Sjokkert over denne hendinga, drog gruppa heim og tok ein pause.
I 1979 fekk manageren Fred Heller, som hadde fått mange førespurnader om bandet kunne spele konsertar, David Clayton-Thomas til å halde fram som Blood, Sweat & Tears med ei heilt ny besetning, som bestod av han sjølv og andre kanadiske musikarar (Kenny Marco – gitar, David Piltch – bass, Joe Sealy – klaverinstrument, Bruce Cassidy – trompet, flygelhorn, Earl Seymour – saksofon, fløyte, Steve Kennedy – saksofon, fløyte og Sally Chappis – trommer. Harvey Kogan erstatta etter kort tid Kennedy og Jack Scarangella overtok for Chappis.
Gruppa fekk kontrakt med Avenue Records-etiketten LAX (MCA Records), med ei litt anna besetning: David Clayton-Thomas (vokal, gitar), Robert Piltch (gitar), David Piltch (bass), Richard Martinez (klaverinstrument), Bruce Cassidy (trompet, flygelhorn), Earl Seymour (saksofon, fløyte), Vernon Dorge (saksofon, fløyte) og Bobby Economou på trommer, og med produsenten og arrangøren Jerry Goldstein, spelte dei inn albumet Nuclear Blues (mars 1980). Albumet var nok eit forsøk på å gjenoppfinne gruppa, der bandet prøvde seg på funk som minna om artistar som Tower of Power eller War (som BS&T spelte konsertar med i 1980). Albuemt vart av mange rekna som det minst karakteristiske albumet til Blood, Sweat & Tears.
På denne tida vart det spelt inn eit nytt konsertalbum i The Street Scene i Los Angeles den 12. oktober 1980 (seinare gjeve ut som Live i februar 1995). Robert og David Piltch slutta kort tid etter konserten og det same gjorde Richard Martinez. Dei vart erstatta av Wayne Pedzwiatr på bass, Peter Harris på gitar og Lou Pomanti på klaverinstrument. Og Mic Gillette (frå Tower of Power) erstatta Cassidy på trompet mot slutten av 1980. Etter endå ein turné, mellom anna i Australia, vart denne utgåva av gruppa oppløyst i 1981.
Sidan han ikkje hadde rettane til namnet Blood Sweat & Tears, prøvde Clayton-Thomas seg på ei mislukka solokarriere i 1983 etter å ha teke ein pause frå musikken. Dette skapte komplikasjonar dei første månadane då konsertarrangørar ønskte å hyre gruppa hans, men brukte namnet Blood, Sweat & Tears på plakaten. Manageren hans på den tida, Larry Dorr, forhandla ein lisensavtale mellom seg sjølv og Bobby Colomby i 1984 om rettane til å turnere med bandnamnet.
20 år seinare turnerte Clayton-Thomas med stadig forskjellige musikarar som «Blood, Sweat & Tears» før han gav seg med bandet i november 2004. I dag bur han i Canada og held stundom konsertar under sitt eige namn.
Bandet fortsette utan Clayton-Thomas. Sidan seint i 2005 har bandet turnert verda over med ei ny besetning. Frå 2008 til 2010 spelte til og med Steve Katz i gruppa som spesiell gjest. I 2011 var BS&T og Chicago i lag hovudattraksjonane på ein jazzfestival i Stuttgart i Tyskland. Dei spelte igjen i lag på Gretna Heritage Festival i Gretna i Louisiana den 5. oktober 2013.
Frå 2013 til 2018 var Bo Bice frontmann i Blood Sweat and Tears. I 2018 valde gruppa å erstatte Bice med den tidlegare Tower of Power-songaren Tom Bowes, som òg hadde sunge med BS&T i juli-november 2012.
Tidlegare medlemmar
Dei første åtte
Andre medlemmar
• David Clayton-Thomas: vokal, gitar (1968–1972, 1974–1981, 1984–2004)
• Lew Soloff: trompet, flygelhorn (1968–1973)†
• Chuck Winfield: trompet, flygelhorn, korvokal (1968–1973)
• Jerry Hyman: trombone, blokkfløyte (1968–1970)
• Dave Bargeron: trombone, tuba, blåseinstrument, bass, korvokal (1970–1978)
• Bobby Doyle: vokal, piano (1972)†
• Joe Henderson: tenorsaksofon (1972)†
• Lou Marini Jr.: tenor & sopransaksofon, fløyte (1972–1974)
• Larry Willis: klaverinstrument (1972–1978)†
• Georg Wadenius: gitar, vokal (1972–1975)
• Jerry Fisher: vokal (1972–1974)
• Tom Malone: trombone, trompet, flygelhorn, altsaksofon, bass (1973)
Baoshan
Baoshan (kinesisk: 保山; pinyin: Bǎoshān) er eit byprefektur vest i provinsen Yunnan i det sørlege Kina, og som i nordvest grensar til grannelandet Myanmar. Byprefekturet har eit areal på 19 040 km² og eit folketal på om lag 2,5 millionar.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• John Madrid: trompet, flygelhorn (1973)
Baoshan
Byprefekturet Baoshan omfattar eitt distrikt (区 qū) og fire fylke (县 xiàn).
Samferdsle
Kinas riksveg 320 går gjennom området. Han tek til i Shanghai og leier sørvestover til grensa mellom provinsen Yunnan og Myanmar. Undervegs er vegen innom byar som Hangzhou, Nanchang, Guiyang, Kunming og Dali.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Jerry LaCroix: vokal, altsaksofon, fløyte, munnspel (1974)†
• Ron McClure: bass (1974–1975, 1976)
• Tony Klatka: trompet, blåseinstrument (1974–1978)
Musculus teres minor
Musculus teres minor (frå latin teres – «rund», minor - «liten»), på norsk somtid òg kalla den vesle runde muskelen, er ein rund og tynn skuldermuskel som går frå lateralkanten på skulderbladet til den store beinknuten på overarmsbeinet. Han er innervert av n. axillaris som kjem direkte fra armnerveflettverket plexus brachialis og utoverroterer, adduserer og stabilierer overarmsbeinet.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Luther Kent: vokal (1974)
Musculus teres minor
Han er ein av dei fire musklane i skuldermansjetten. Han er òg med på å forme den bakre aksillefolden saman med m. latissimus dorsi og m. teres major. I tillegg er han den øvste begrensinga ved det laterale og mediale aksillehòlet.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Joe Giorgianni: trompet, flygelhorn (1974–1975)
• Jaco Pastorius: bass (1975–1976)†
• Steve Khan: gitar (1975)
• Mike Stern: gitar (1975–1977)
• Keith Jones: bass (1976)
• Forrest Buchtel: trompet (1975–1977)
• Don Alias: perkusjon (1975–1976)†
• Roy McCurdy: trommer (1976–1977)
• Jeff Richman: gitar (erstatta for Stern i 1976)
• Randy Bernsen: gitar (1977)
• Barry Finnerty: gitar (1977–1978)
• Neil Stubenhaus: bass (1977–1978)
• Gregory Herbert: saksofon (1977–1978)†
• Michael Lawrence: trompet (1977)†
• Chris Albert: trompet (1977–1978)
• Bobby Economou: trommer (1977–1978, 1979–1981, 1994–1995)
• Kenny Marco: gitar (1979)
• David Piltch: bass (1979–1980)
• Joe Sealy: klaverinstrument (1979)
• Bruce Cassidy: trompet, flygelhorn (1979–1980)
• Earl Seymour: saksofon, fløyte (1979–1981)†
• Steve Kennedy: saksofon, fløyte (1979)
• Sally Chappis: trommer (1979)
• Harvey Kogan: saksofon, fløyte (1979)
• Vernon Dorge: saksofon, fløyte, vuvuzela (1979–1981)
• Robert Piltch: gitar (1979–1980)
• Richard Martinez: klaverinstrument (1979–1980)
• Wayne Pedzwater: bass (1980–1981)
• Peter Harris: gitar (1980–1981)
• Lou Pomanti: klaverinstrument (1980–1981)
• Mic Gillette: trompet (1980–1981)†
• James Kidwell: gitar (1984–1985)
• Jeff Andrews: bass (1984–1985)
• Taras Kovayl: klaverinstrument (1984–1985)
• Tim Ouimette: trompet, blåseinstrument (1984–1985)
Gorelovo flyplass
59.77°N, 30.08194°W
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Mario Cruz: saksofon, fløyte (1984–1985)
Gorelovo flyplass
Gorelovo flyplass er ein tidlegare militær flyplass som ligg utanfor St. Petersburg.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Dave Gellis: gitar (1985–1990, 1996, erstattar – 1998, 2005–2016, 2017, 2018)
• Ray Peterson: bass (1985–1986)
Aardalens Venner
Aardalens Venner (skipa i 2006) er eit venelag som mellom anna arbeider for å halde i hevd den veglause garden Aardalen i Selje kommune. Aardalens Venner arbeider med å ta vare på hus og tun både i Aardalen og på Rydjejorda, som har vore ein plass under Aardalen. Dei tek også mål av seg til å skjøtte kulturlandskapet, og fremje bruk av plassen. Aardalens Venner står i Brønnøysundregistra med organisasjonsnummer 991 261 818. Jan Hammersvik er leiar for Aardalens Venner (2013). I 2009 vart strekninga Hoddevik - Liset, der Aardalen ligg, teke med i regjeringa sin rapport om kulturlandskap i landbruket. Området vart vald ut som eitt av 20 område i Noreg som skal takast særskilt vare på grunna særeigne kulturlandskap med store biologiske og kulturhistoriske verdiar. I forvaltningsplanen for Hoddevik-Liset står det: ''Gardane i Årdal, Skårbø og Liset utgjer kvar for seg heilskapelege ''kulturlandskap i skiljet mellom hav og fjell. Områda er rike på tekniske strukturar, tufter og ''gamle bygningar. Ein del aktive grunneigarar og lag skjøttar areal og bygningar men også her er det behov for fleire beitedyr og skjøtselstiltak.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Scott Kreitzer: saksofon, fløyte (1985–1986)
• Barry Danielian: trompet (1985–1986, 2013–2014)
• Richard Sussman: klaverinstrument (1985–1987)
• Randy Andos: trombone (1986)
• Tom Timko: saksofon, fløyte (1986–87, 1995, 1998–2001, 2005–08, 2009–10)
• Tom DeFaria: trommer (1985–1986)
• John Conte: bass (1986–1987)
• Steve Conte: gitar (1986, 2013)
• Jeff Gellis: bass (1987–1990)
• Dave Panichi: trombone (1987–1988, 1997–1998)
• Glenn McClelland: klaverinstrument (1987–1993, 1998, sidan 2005)
• Dave Riekenberg: saksofon, fløyte (1987–1990, 1995–1998)
• Jerry Sokolov: trompet (1987–1994)
• Graham Hawthorne: trommer (1987–1988, 1989–1991)
• Van Romaine: trommer (1988–1989)
• Nick Saya: trommer (1991)
• Neil Capolongo: trommer (1991–1993)
• Peter Abbott: trommer (vikar tidleg i 1990-åra)
• Larry DeBari: gitar, vokal (1990–1997)†
• Jack Bashcow: saksofon, fløyte (1992)
• Tim Ries: saksofon, fløyte (1992–1993, 1993–1995)
• Matt King: klaverinstrument (1994–1998)
• Mike Mancini: klaverinstrument (vikar 1980- og 1990-åra)
• Henry Hey: klaverinstrument (vikar midten av 1990-åra)
• Cliff Korman: klaverinstrument (vikar i midten av 1990-åra)
• Mike DuClos: bass (1994–1996)
• Craig Johnson: trompet (1994–1998)
• Matt Milmerstadt: trommer (1995, 1998)
• Jon Owens: trompet (1998–2000)
• Charles Pillow: saksofon, fløyte (vikar – 1998)
• Brian Delaney: trommer (1997–1998, 2001)
• Dave Stahl: trompet (vikar – 1995–1999)
• Winston Byrd: trompet (vikar – 1998)
• Dave Pietro: saksofon, fløyte (vikar – 1998)
• Dale Kirkland: trombone (1995–96, 1998, 1999–2001, 2002–06, vikar – 2007)
• Pat Hallaran: trombone (1998–1999)
Riesenrad
Wiener Riesenrad, ofte berre kalla Riesenrad (Riesenrad er tysk for «kjempestort hjul», som er den nemninga som generelt vert nytta på tysk om pariserhjul), er eit pariserhjul som står ved inngangen  til Wurstelprater, moroparken som ligg i den store offentlege parken Prater i Wien i Austerrike. Risenrad var eit av dei tidlegaste bygde pariserhjula, oppført i 1897 for å feire at keisar Frans Josef I av Austerrike-Ungarn hadde vore regent i 50 år. Engelskmannen Walter Bassett konstruerte pariserhjulet med det britisk-amerikanske målesystem som grunnlag, og difor er tverrmålet på hjulet 200 fot, som er eit rundt tal innafor dette systemet, og som svarar til om lag 61 meter. Opphavleg hadde Risenrad 30 gondolar, men etter at det vart stygt skada under den andre verdskrigen, vart pariserhjulet berre bygd opp att med 15 gondolar. Men Risenrad er framleis ein av dei mest populære turistattraksjonane i Wien, og vert av mange rekna som sjølve bysymbolet.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• James Fox: gitar (1998–2000)
• Dan Zank: klaverinstrument (1998–2000)
Smegma
Smegma, frå det greske ordet σμήγμα, sebum, og på norsk kukost og/eller flensost er ei blanding av avskala, epiteliale celler, transsudate hudoljer, og fukt, som kan samlast opp under forhuda hos hannar og i vulva hos hoer. Den har ei sterk og karakteristisk lukt. Smegma kan som regel unngåast ved hjelp av god hygiene.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Zach Danziger: trommer (1998–2001)
• Joe Mosello: trompet (2000–2002)
• Gil Parris: gitar (2000)
• Gregg Sullivan: gitar (2000–2004)
Erling J. Norvik
Erling Johannes Norvik var ein norsk embetsmann og Høgre-politikar frå Trondenes.
Norvik, som var son til ein hamnefut, gjekk ut av middelskulen i 1915 og vart i 1917 uteksaminert frå Trondhjems Handelsgymnasium. Etter eit mellomspel på eit reiarlagskontor vart han i 1918 tilsett på kontoret til Finnmark fylkeskommune i Vadsø. Frå 1926 rykte han opp til fullmektig, og tilsett som kontorsjef i 1945. Dei fyrste månadene etter andre verdskrigen var over, fungerte han som fylkesmann. Frå 1948 til 1962 var han skattefut i Finnmark.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Andrea Valentini: trommer (2001–2012)
• Darcy Hepner: saksofon, fløyte (1999 vikar, 2001–2004)
Silbury Hill
Silbury Hill er ein kunstig kalksteinshaug nær Avebury i det engelske grevskapet Wiltshire. Det er ein del av verdsarvstaden Stonehenge, Avebury and Associated Sites.
Silbury Hill er ein del av komplekset av steinaldermonument rundt Avebury, som inkluderer Avebury steinsirkel og West Kennett Long Barrow, og er med sine 37 meter den høgaste førhistoriske menneskelagde haugen i Europa og dessutan ein av dei største i verda. Storleiken kan samanliknast med nokre av dei minste egyptiske pyramidane i pyramidekomplekset ved Giza. Silbury Hills opphavlege formål er framleis særs omdiskutert. Fleire andre viktige neolittiske monument i Wiltshire, inkludert Marden og Stonehenge, kan vere kulturelt eller funksjonelt relatert til Avebury og Silbury Hill.
Naqoura
Naqoura (arabisk الناقورة, Enn Nâqoura, Naqoura, An Nāqūrah) er ein liten by i Sør-Libanon. Sidan 23. mars 1978 og fram til i dag har SNs midlertidige styrke i Libanon (UNIFIL) hatt hovudkvarteret Naqoura.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• John Samorian: klaverinstrument (2001–2003)
Klassisk indisk musikk
Klassisk indisk musikk viser til sørasiatiske musikktradisjonar som byggjer på ragaer og musikkreglane skildra i verk frå oldtida og mellomalderen. Dei to klassiske hovudtradisjonane er karnatisk musikk frå Sør-India og hindustanimusikk frå Nord-India, Pakistan, Bangladesh og til ein viss grad Nepal og Afghanistan.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Nick Marsione: trompet (2002–2004, vikar – 2015)
Hjalmar Fredrik Gjertsen
Hjalmar Fredrik Gjertsen var ein norsk skipskaptein, kanskje mest kjend som andrestyrmann på «Fram» på ferda til Antarktis med Roald Amundsen i 1910-1912.
Gjertsen vart fødd i Porsgrunn som son av skipsreiar Andreas Gjertsen. Som ein av dei beste elevane på Sjøkrigsskulen fekk han æra av å bere slepet til dronning Maud av Noreg under kroninga i Nidarosdomen i 1906. I tillegg til Sjøkrigsskulen gjekk han på kurs hos oseanografen Bjørn Helland-Hansen for å vere assistent under dei oseanografiske undersøkingane på den tredje Fram-ferda.
Gjertsen ønskte òg å delta på Endurance-ekspedisjonen med Ernest Shackleton i 1914, men permisjonssøknaden frå marinen tok for lang tid til at han nådde avreisa i tide. Permisjonen han fekk nytta han til å utdanne seg til flygar ved École d’aviation Deperdussin i Reims i Frankrike. Dette kom av at Amundsen ønskte å ha med seg fly og flygarar til ein ekspedisjon til Nordpolen. Han vart så flygar i Marinens Flyvevesen. I 1916 måtte han nødlande på vatnet mellom Drøbak og Steilene, men fekk berga både seg sjølv og flyet.
Klassisk indisk musikk
Av klassiske musikkverk kan nemnast Natyasjastra frå ein gong mellom 200-talet f.Kr og 200-talet e.Kr., som la grunnlaget for indisk musikk, dans og drama, Brihaddeśi frå om lag 700-talet, det eldste verket som definerer ragaer.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Eric Cortright: klaverinstrument (2003–2004)
Hjalmar Fredrik Gjertsen
Han deltok så i hydrografiske undersøkingar på Svalbard i 1920-1921, og i 1925-1925 vart han styrmann og islos på kvalkokeriet «Sir James Clark Ross» under den første kvalfangstekspedisjonen til Rosshavet. Året etter var han sjef og styrmann på kvalkokeriet «N.T. Nilsen-Alonso» på den tredje ekspedisjonen til Rosshavet. I 1929 ledet han ekspedisjonen med Michael Sars til Austisen, som for regjeringa skulle berge forliste selfangarar som hadde fått skutene sine skrudd ned i isen. I 1933-1935 var Gjertsen kaptein på ekspedisjonsskipet Jacob Ruppert på admiral Richard E. Byrds 2. Antarktis-ekspedisjon.
Under andre verdskrigen, frå 1943 til 1945 sat han som norsk offiser i tysk konsentrasjonsleir, men overlevde. Han vart etter krigen og fram til 1948 administrerande direktør ved Langesunds mekaniske verksted.
Erling J. Norvik
Norvik var medlem av Vadsø bystyre 1931–36 og av formannskapet 1947–51. Han var 1950-61 medlem i landsstyret til partiet Høgre. Frå januar 1950 til 1961 representerte han Høgre på Stortinget, den fyrste fireårsbolken frå kjøpstadene i Nordland, Troms og Finnmark, dei to siste valperiodane frå Finnmark 1954–61. Han var 1950-53 sekretær i Sjøfarts- og fiskerikomiteen, 1954-57 formann i Administrasjonskomiteen og 1958-61 medlem i Skog-, vassdrags- og industrikomiteen.
Surprise av Paul Simon
Surprise er det ellevte studioalbumet til Paul Simon og det kom ut i mai 2006.
Erling J. Norvik
Framom stortingvalet 1961 fekk sonen Erling Norvik fyrsteplassen på Høgre si valliste for Finnmark, og var stortingsrepresentant dei neste tolv åra.
Surprise av Paul Simon
Etter å ha hatt noko suksess med You're the One i 2000, som han vart nominert til Grammy-prisen for «Årets album» for, la han ut på turne, mellom anna i lag med Art Garfunkel som Simon & Garfunkel i 2003 og 2004. I 2004 starta Simon arbeidet det nye albumet og vart introdusert for produsenten Brian Eno.
Albumet vart spelt inn i London, New York og Nashville. Simon møtte først Brian Eno i London for å diskutere korleis dei skulle blande den elektroniske produksjonen til Eno med den akustiske gitaren til Simon. Eno vart til slutt ikkje tilskriven som produsent, men for å ha skapt «lydlandskap». Simon var takksam for dette på albumet: «Å arbeide med Brian Eno opnar døra til ei ny verd med lydmessige mogelegheiter; samt at han er ein flott fyr å ha med seg i studio, eller i livet for den saks skuld. Eg hadde det verkeleg kjekt.»
Surprise fekk positiv kritikk hos dei fleste kritikarane. Det fekk 78/100 på Metacritic, basert på 23 profesjonelle meldingar. Simon la ut på turne etter albumet kom ut for å gjere reklame for det. Albumet selde ganske godt og nådde 14. plass på den amerikanske albumlista, medan det i Storbritannia gjekk til fjerdeplass og i Noreg nådde det 20. plass.
Anne Gerd Eieland
Anne Gerd Eieland er ein tidlegare høgdehoppar frå Iveland i Aust-Agder. Ho vart noregsmeister i øvinga i alle åra frå 2001 til og med 2005, samt i 2007. Hennar bestehopp på 1,93 meter kom i 2003.
Aktiv
16 år gammal fekk Eieland sølvmedaljen under NM med personleg rekord på 1,78 m, trass i at ho låg ein divisjon under den suveren vinnaren Hanne Haugland som tok seg over 1,94 m. To år seinare tok ho over som Noregs beste kvinnelege høgdehoppar, ho forbetra den personlege rekorden til 1,84 m og vart norsk meister for fyrste gong. I 2002 persa ho med 1,86 m og vann nytt NM-gull.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Leo Huppert: bass (2004)
Anne Gerd Eieland
Aktiv
2003-sesongen var Eieland i sitt livs form. Allereie 1. juni forbetra ho den personlege rekorden til 1,90 m i Øyestad og seinare i juni auka til 1,92 m i Riga. Under stemnet i Øyestad sette ho også personleg rekord i tresteghopp med 13,13 m. Ho deltok i høgdehopp under VM 2003 i Paris, men der stoppa ho 1,85 m og var heile seks cm unna å kvalifisere seg til finalen. Den 15. august gjorde ho derimot sitt livs høgdehopp då ho i Kristiansand svinga seg over 1,93 m.
Viktor Hovland
Viktor Hovland er ein norsk golfspelar. Han spela som amatør fram til juni 2019, då han gjekk over til å spela profesjonell golf.
Mount Hanson
Mount Hanson er eit fjell med ei høgd opp mot 800 moh, som ligg 1 nautisk mil søraust for Supporting Party Mountain i Harold Byrd Mountains i Antarktis. Det vart oppdaga i desember 1929 av eit geologisk lag under Byrd-ekspedisjonen under Laurence Gould, og vart namngjeven av kontreadmiral Richard E. Byrd etter Malcolm P. Hanson, som var sjefsradioteknikar på ekspedisjonen og ein pioner innan utviklia av radiokommunikasjon i polarområda.
1751 Herget
1751 Herget er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 27. juli 1955 av Indiana Asteroid Program ifrå Goethe Link Observatory i Brooklyn i Indiana.
Viktor Hovland
Før han blei profesjonell representerte han Miklagard Golf og Oklahoma State University. I april 2019 blei han rangert som nummer ein på World Amateur Golf Ranking.
Armnerveflettverk
Armnerveflettverket (på latin plexus brachialis, plexus - «flettverk», brachialis - «som høyrer til overarmen») er eit flettverk av ryggmergsnervane som kjem ut frå ryggmergssegmenta C5 til Th1. Etter at dorsal- og ventralrøtene frå ryggmergen har gått saman, går dei saman og dannar tre trunki, deretter tre fasculi og nervane som kjem ut er n. axillaris, n. radialis, n. ulnaris, n. musculocutaneus og n. medianus.
Nervane frå armnerveflettverket gir motorisk informasjon til armen og sensoriske signaler att til sentralnervesystemet. Det tilsvarande nerveflettverket for underekstremiteten er sakralnerveflettverket, plexus sacralis.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Steve Jankowski: trompet (2005–2013)
• Rob Paparozzi: vokal, munnspel (2005–2011)
• Scottie Wallace: vokal (vekselvis med Rob P. – 2005–2006)
• Thomas Connor: vokal (vikar – 2006 & 2007, 2012, tidleg 2017)
• Jens Wendelboe: trombone (2006–2013)
• Chris Tedesco: trompet (vikar for Mulet – 2007)
• Brian Steel: saksofon (vikar – 2008)
• Bill Churchville: trompet (vikar – 2008)
• Ken Gioffre: saksofon (2010–2015, sidan 2016)
• Jon Pruitt: klaverinstrument (vikar for McClelland – 2010)
• Dave Anderson: bass (vikar for Foote – 2011, kom inn 2012–2013)
• Bernard Purdie: trommer (spelte på ein song i 2011)
• Tom Bowes: vokal (2012, 2018)
• David Aldo: vokal (2012–2013)
Olaf Knudson
Olaf Knudson var ein norsk gardbrukar og politikar frå Sigdal i Buskerud. Han representerte Buskerud fylke og partiet Høgre på Stortinget i 24 år.
Knudson var son til ein gardbrukar. Han gjekk 1933-35 skogskulen på Storhove Landbruksskule i Oppland. Dei neste åra arbeidde han heime på garden. I 1939 vart han student ved skogbruksavdelinga på Noregs landbrukshøgskole og i 1942 tok han eksamen som forstkandidat. Han tok over farsgarden i 1942 og dreiv denne og frå 1946 også eit eige sagbruk fram til 1976.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Bo Bice: vokal (2013–2018)
Olaf Knudson
Knudson var medlem av heradsstyret i Sigdal frå 1945 til -67. Han var varaordførar i åra 1947–55. Ved stortingsvalet hausten 1953 vart han vald inn på Stortinget frå Buskerud, og vart attvald heile fem gongar. I sesjonane frå 1954 til 1967 var han med i Skog-, vassdrags- og industrikomitéen, nestformann 1958–65. Knudson var representanten som i 1963 fremja framlegget om mistillit til Einar Gerhardsen si regjering, og som førte til at regjeringa måtte gå av. Frå 1967 til 1975 var Knudson med i Industrikomiteen, som nestformann dei to siste sesjonane. Han avslutta tida som stortingsrepresentant med plass 1975-77 i Administrasjonskomitéen. Knudson var medlem i landsstyret til Høgre frå 1955 til 1970.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Jon Ossman: bass (2013–2014)
• Michael Davis: trombone (2013)
Olaf Knudson
Frå 1978 til -83 var Knudson formann i Det norske Skogselskap.
Blood, Sweat & Tears
Tidlegare medlemmar
• Carl Fischer: trompet (2013–2015, 2016)
• Dan Levine: trombone (2014 & 2015 – vikar, 2016–2018)
• Dillon Kondor: gitar (vikar – 2014-2016, 2017–2018)
• Buster Hemphill: bass (2014–2016, 2018 - vikar)
• Trevor Neumann: trompet (2014–2016)
• Brandon Wright: saksofon (2014 – vikar)
• Dylan Elise: trommer (sidan 2015)
• Mike Cottone: trompet (2015–2016)
• Mike Boscarino: trombone (2015–2016, 2018, 2019)
• Ric Fierabracci: bass vokal (Sidan 2016)
• Brad Mason: trompet- MD (2015, sidan 2016)
• Jonathan Powell: trompet (2017-2019)
• Mark Miller: trombone (2017, 2018 - vikar)
• Anibal Rojas: saksofon (2017 & 2019 - vikar)
• Bryan Davis: trompet (2017 - vikar)
• Brian Bonvissuto: trombone (2017 - vikar)
• Greg Mayo: gitar (2018 - vikar)
• Julian Coryell: gitar vokal (2018, 2019 - vikar)
• Ozzie Melendez: trombone (2018 - vikar)
• Chris Rodriguez: gitar vokal (2019)
• Keith Paluso: vokal (sidan 2019)
• Sam Ryan: vokal (2019 - vikar)
Nordgulen i Gulen
Nordgulen er ei bygd i Gulen kommune i Vestland. Ho ligg inst i Nordgulfjorden, om lag sju km i luftline austom kommunesenteret Eivindvik. Bygda, som ligg på begge sider av Nordgulelva, er samansett av tre delar: Haveland, som ligg sør for elva, Tveit, som ligg austom elva og sjølve Nordgulen som ligg nord og vest for elva. Fv57 går gjennom Nordgulen, og Fv7 går frå Nordgulen vestover til Eivindvik.
The Pink Robots
Medlemmar
Gruppa består av fem medlemmar, som er fordelt på instrumenta vokal, synthesizer, gitar, bassgitar og trommer. Medlemmane er som følger:
Coor Crags
Coor Crags er fleire fjellknausar som ligg 39 km søraust for Cox Point nord i Erickson Bluffs, nær kysten av Marie Byrd Land. Dei vart oppdaga og fotograferte frå lufta under U.S. Antarctic Service i 1939–41 og kartlagte av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959–65. Knausane vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names etter kapteinløytnant Lawrence W. Coor i US Navy, pilot på LC-130 Hercules-flyet under Operasjon Deep Freeze 1970 og 1971.
Sujod
Sujod er ein liten landsby i Sør-Libanon like ved grensa til Israel.
Big Beat av Sparks
Big Beat er det sjette studioalbumet til det amerikanske rockebandet Sparks, gjeve ut i 1976.
Historie
Big Beat vart spelt inn i Mediasound Studios i New York City i august 1976. Det var det første albumet deira etter at dei løyste opp det engelske bandet sitt og vende attende til Amerika. I staden brukte Mael-brørne studiomusikarar og henta inn den tidlegare Milk 'N' Cookies-bassisten og Roxy Music-musikaren (Viva!), Sal Maida på bass, Tuff Darts-gitaristen Jeffrey Salen og Hilly Boy Michaels på trommer. Utgjevinga var den første dei gav ut på Columbia Records i USA. Albumet bestod av ein mykje tyngre og hardare rockestil enn dei tidlegare albuma deira. I starten hadde Mael-brørne gått attende til å spele med det tidlegare Sparks-medlemmet Earle Mankey. I lag spelte dei inn songen «England», ein song som hadde mykje til felles med den lystige heimelaga og uvanlege stilen dei hadde hatt då dei tre arbeidde i lag tidlegare i 1970-åra. På den andre sida var produksjonen til Rupert Holmes og Jeffrey Lesser glattare og meir direkte og det gjorde at albumet fekk ein meir «amerikansk» AOR-stil. Denne nye «Vestkyst»-stilen vart rekna som mislykka, sidan Sparks følte resultatet var «heilt utan personlegdom».
Det siste sporet på albumet var ei nyinnspeling av «I Like Girls». Songen hadde vore ein konsertfavoritt i tida før 1974. Dei hadde spelt inn versjonar av songen i 1973 og 1974, men dei var ikkje nøgde med dei to opptaka. 1973-opptaket av «I Like Girls» vart seinare gjeve ut i 1991 på Rhino Entertainment-samlinga Profile: The Ultimate Sparks Collection.
Den første singelen, «Big Boy», og B-sida «Fill-er-up», vart framførte i ei cameo-framferd i katastrofefilmen Rollercoaster i 1976, etter at Kiss hadde avslått tilbodet om rolla.
Utgjeving
Big Beat vart ikkje ein stor suksess og gjorde det langt dårlegare enn dei førre tre albuma deira. Det gjekk ikkje inn på albumlista verken i Storbritannia eller i USA.
«Big Boy» og «I Like Girls» vart gjevne ut på singel, men ingen av dei selde særleg eller vart spelte på radio.
Nyutgjeving
Big Beat vart gjeve ut på ny på Island i 1994 og ommastra i 2006. Den første utgåva på Island Masters inkluderte bonusspora «Tearing The Place Apart» og Russell Mael sin «Gone with the Wind», som begge vart spelte inn under innspelinga for Indiscreet, men som ikkje kom ut før samleplata «The Best of Sparks» i 1978. '21st Century Edition' hadde i tillegg singelen «I Want to Hold Your Hand», B-sida «England», og to songar som ikkje tidlegare var gjevne ut: «Looks Aren't Everything» og «Intrusion/Confusion». Sistnemnde var ei tidleg utgåve av «Confusion». Den ommastra utgåva har generelt ein langt betre lyd enn CD-utgåvene frå 1994 og 1988, men har ved eit uhell forlenga sporet «Throw Her Away (And Get A New One)» med kring tjue sekund stille, i staden for den tiltenkte uttoninga som er på alle dei andre utgåvene.
Yuxi
Yuxi (kinesisk: 玉溪; pinyin: Yùxī) er eit byprefektur sentralt i provinsen Yunnan i det sørlege Kina. Byprefekturet har eit areal på 15 285 km² og eit folketal på om lag 2,57 millionar.
Byprefekturet Yuxi omfattar eitt distrikt (区 qū), fem fylke (县 xiàn) og tre autonome fylke (自治县 zìzhìxiàn).
Næring
Kinas mest kjende tobakksprodusent, Hongta, held til i Yuxi. Tobakken er av god kvalitet då regionen har over 2 300 soltimar, tilstrekkeleg med regn om sommaren, samt framifrå jordsmonn. Det vert produsert ei mengd frukter og grønsaker.
FA-cupfinalen i fotball 1988
FA-cupturneringa i fotball 1988 vart avslutta med finale på Wembley stadion i London laurdag 14. mai 1988, med 98 203 tilskodarar på tribunane. Wimbledon FC, som deltok i sin einaste FA-finale, sigra med 1 mot 0 over favorittane frå Liverpool FC.
Kampen
Kampens einaste skåring kom i det 37. minutt av fyrste omgang. Midtbanespelaren Lawrie Sanchez skalla då eit innlegg frå Dennis Wise over Liverpool-målvakta og i nettet. Liverpool hadde fleire gode sjansar til å utlikne, størst då laget fekk straffespark etter ein times spel. Wimbledon-kapteinen, målvakta Dave Beasant, vart historisk då han som fyrstemann redda eit straffespark i ein FA-finale.
Wimbledon-mannskapet bestod av: Dave Beasant (kaptein), Clive Goodyear, Eric Young, Andy Thorn, Terry Phelan. Vinnie Jones, Lawrie Sanchez, Alan Cork, Terry Gibson, John Fashanu og Dennis Wise. Litt ut i andre omgang kom fyrst Laurie Cunningham og deretter Johan Scales på bana, ut gjekk Cork og Gibson.
Liverpool mønstra: Bruce Grobbelaar, Steve Nicol, Gary Gillespie, Alan Hansen (kaptein), Gary Ablett, Ray Houghton, Nigel Spackman, Steve McMahon, John Barnes, Peter Beardsley og John Aldridge. Midtvegs i andre omgang kom Johnston inn i staden for Aldridge og et kvarter føre slutten kom Mølby inn i staden for Spackman.
Fylkesveg 501 i Østfold
Fylkesveg 501 i Østfold går mellom Hvaler kyrkje og Korshavn i Hvaler kommune. Vegen er 6,1 km lang.
Sapjornoje
Sapjornoje (russisk skrift Сапёрное, finsk Valkjärvi) er ein liten garnison og landsby i Leningrad oblast. Då området var finsk før andre verdskrigen heitte staden Valkjärvi. .
Dalsgrenda
Dalsgrenda er ei norsk bygd, ein tettstad i Rana kommune i Nordland, med i kring 800 ibuarar. Bygda ligg på austsida av Ranfjorden, i kring 10-11 kilometer sørvest om Mo i Rana. E6 og Nordlandsbanen passerer bygda på ei fylling over bukta utanfor munninga av Dalselva. Busetnaden ligg i hovudsak på nordsida av elva, på solsida.
Guardian Nunatak
Guardian Nunatak er ein nunatak, 210 meter over havet, på ein isdekte utstikkar som stig ned frå Mount Robert Scott aust-nordaustover mot vestkanten av Hoodbreen, nær samløpet med Rossbarrieren. Han «vaktar» innløpet til breen og fekk derfor dette namnet av New Zealand Alpine Club Antarctic Expedition i 1959–60.
Fylkesveg 5794
Fylkesveg 5794 (Heggjadalsvegen) går mellom Kalvatn i Volda og Heggja bru i Stad kommune. Strekninga vart fastsett 2019. Tidlegare hadde vegen to fylkesvegnummer: Fylkesveg 42 i Møre og Romsdal og fylkesveg 665 i Sogn og Fjordane.
Kerro
Kerro er ein liten landsby i Leningrad oblast midt på det Det karelske neset. Det finst delar ev eit ingeniørregiment der. Landsbyen heiter Kieru på finsk, frå den gongen området var finsk.
Fylkesveg 5794
Vegen er 17,9 km lang. 11,3 km i Volda og 6,6 km i Stad.
Trutmunn
Trutmunn eller trut er eit andletsuttrykk der munnen er pressa saman og leppene er skotne framåt. Uttrykket kan mellom anna symbolisere flørt, misnøye eller ettertanke.
Etter kvart som sosiale medium har vorte populært, har uttrykket duckface oppstått. Det skildrar ei tilgjord mine, særleg brukt i fotografiske portrett i sosiale medium, der ein poserer med trutmunn. Ordet kjem frå amerikansk-engelsk «duck face», som kan omsetjast til andeandlet.
Black River
Black River er eit distrikt på Mauritius heilt sørvest på øya (nr 1 på kartet). Det har eit areal på 259 kkm. Hovudstaden er Bambous, og folketalet var 60.587 i 2000. Black River er med det det skrinnast busette distriktet på øya. Det finst mykje skog i Black River, m.a. i naturreservatet Black River Gorges.
Fylkesveg 503 i Østfold
Fylkesveg 503 i Østfold går mellom Tangenbekken og Bølingshavn i Hvaler kommune. Vegen er 2,9 km lang.
Tina Turner
Tina Turner var ein USA-amerikansk songar, låtskrivar, dansar og skodespelar.
Ho starta musikkarrieren i midten av 1950-åra som ein songar i Ike Turner sitt Kings of Rhythm, og spelte først inn musikk i 1958 med namnet «Little Ann». Ho byrja først å bruke namnet Tina Turner i 1960 som medlem i Ike & Tina Turner Revue. Dei fekk suksess med ei rekkje kjende hittar, som «A Fool in Love», «River Deep – Mountain High» (1966), «Proud Mary» (1971) og «Nutbush City Limits» (1973), ein song ho skreiv sjølv. I sjølvbiografien sin I, Tina, avslørte ho at ho fleire gonger var blitt mishandla av Ike Turner før dei gjekk frå kvarandre i 1976 og til slutt skilde seg i 1978.
Etter skilsmissa frå Ike Turner, bygde ho opp att karrieren sin, men sleit i starten med å få suksess som soloartist. Tidleg i 1980-åra lanserte ho eit comeback med ei rekkje hittar, som starta i 1983 med «Let's Stay Together», etterfølgd i 1984 av det femte soloalbumet Private Dancer, som vart ein verdsomfattande suksess. «What's Love Got to Do with It», den mest suksessrike singelen frå albumet, vart seinare nytta som tittelen på ein biografisk film, basert på sjølvbiografien hennar. I tillegg til musikkarrieren hennar, spelte Turner òg i fleire filmar, mellom anna ei rolle i 1975 i rockemusikalen Tommy og ei rolle i Mel Gibson-filmen Mad Max Beyond Thunderdome i 1985. I tillegg hadde ho ei rolle i filmen Last Action Hero.
Turner var ein av dei mest populære underhaldningsartistane i verda, og fekk kallenamnet «The Queen of Rock n Roll». Ho er blitt kalla den mest suksessrike kvinnelege rockeartisten, vann åtte Grammy-prisar og selde feire konsertbillettar enn nokon annan artist i historia. Det samla album- og singelsalet hennar er kring 100 millionar kopiar verda over. Ho var kjend for å vere energisk på scenen, den kraftige vokalen hennar og den langvarige karrieren. I 2008 kom Turner attende etter ei delvis pensjonering og la ut på Tina!: 50th Anniversary Tour. Denne turneen vart ein av dei bestseljande turneane i 2008–2009. Rolling Stone rangerte ho på 63. plass på lista si over dei 100 beste artistane gjennom tidene. I 1991 vart ho innlemma i Rock and Roll Hall of Fame.
Tidleg liv
Turner vart fødd Anna Mae Bullock den 26. november 1939 i Nutbush, eit utanforliggande område i Haywood County i Tennessee. Foreldra hennar var Zelma Priscilla (fødd Currie) og Floyd Richard Bullock. Anna var fødd i Poindexter Farm ved Highway 180, der far hennar arbeidde som formann for forpaktarane. Ho er av afroamerikansk opphav med kring 33 % europeisk ætt. Då ho var med i PBS-dokumentaren African American Lives 2, synte resultat av blodprøvar at ho har 1 % indianar-ætt.
Som barn song Anna i kyrkjekoret ved Nutbush's Spring Hill Baptist Church. Då ho var 11 år stakk mora brått av etter å ha levd i mange år med Floyd Bullock, som mishandla ho. Zelma flytta til St. Louis for å bu med syster si. Då Anna var 13 gifta faren seg med ei anna kvinne, og flytta til Detroit. Ho og systera vart sende til bestemora Georgeanna i Brownsville. Ho skreiv seinare i memoarane sine I, Tina at ho ikkje følte seg ønska av mora, og at mora hadde planlagt å forlate faren då ho var gravid. Før ho var i tenåra arbeidde Anna Mae som hushjelp for familien Henderson.
I følgje ho sjølv, var ho ei gutejente og var både med i ein heiagjeng og det basketballlaget ved Carver High School i Brownsville. Då ho var 16, døydde brått bestemora. Etter gravferda budde Anna i lag med mora si i St. Louis i Missouri, der systera òg budde. Der gjekk ho på Sumner High School fram til 1958. Då ho var ferdig arbeidde ho som pleieassistent ved Barnes-Jewish Hospital, og drøymde om å bli sjukepleiar.