cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heavy metal
Etymologi
Den første dokumenterte bruken av uttrykket for å skilde rockemusikk er frå ein omtale frå Mike Saunders. 12. november 1970 i eit nummer av Rolling Stone der han skildrar to album av Humble Pie som «heavy metal-leaden shit-rock» og «heavy metal crap» Creem-journalist Lester Bangs har fått æra for å ha gjort uttrykket populært med artiklar på 1970-talet om band som Led Zeppelin og Black Sabbath. Utover 70-talet vart derimot heavy metal nytta som eit nedsetjande uttrykk om musikk.
Uttrykka «heavy metal» og «hardrock» har stundom vorte nytta om ein annan, særleg om band på 1970-talet då uttrykka nærast var synonyme. Til dømes skriv Rolling Stone Encyclopedia of Rock & Roll i 1983 at Aerosmith var «kjend for ein aggressiv bluesbasert hardrockstil og var eit av dei største amerikanske heavy metal-banda på midten av 70-talet» Få ville derimot i dag ha skildra Aerosmith på 70-talet med klåre lenkjer til tradisjonell rock and roll som «heavy metal».
Midten av 60-åra
Amerikansk blues var ein stor inspirasjonskjelde for tidlege britiske rockeband som The Rolling Stones og The Yardbirds, som utvikla bluesrock med å spele inn mange klassiske bluessongar, ofte i eit raskare tempo. Etter kvart som dei eksperimenterte med musikken, utvikla desse britiske blues-baserte banda, og dei amerikanske banda som dei påverka, det som skulle verte kjenneteikna til heavy metal. Sentralt stod ein høg, forvrengd gitarstil bygd på power-akkordar. The Kinks spelte ei viktig rolle med å gjere dette lydbilete populært med hitten deira «You Really Got Me» frå 1964. I tillegg til Dave Davies frå The Kinks eksperimenterte andre gitaristar som Pete Townshend frå The Who og Jeff Beck frå the Tridents med feedback. Etter kvart byrja trommeslagarane å nytte meir musklar og spelte meir kompliserte rytmemønster for at dei skulle verte høyrt blant den stadig høgare gitarlyden. På liknande måte endra vokalistar teknikkane sine og nytta ofte meir stiliserte og dramatiske vokalteknikar. Med tanke på lydstyrke var Marshallveggen, ein vegg av Marshall-forsterkarar, som The Who nytta under konsertane sine særs viktig. Betre teknikkar for både forsterkarar og innspeling gjorde det mogeleg å fange denne krafta på plate.
Kombinasjonen av bluesrock og psykedelisk rock danna mykje av grunnlaget for heavy metal. Ein av dei mest påverkande banda som kom frå desse sjangrane var powertrioen Cream, som nytta eit massivt og tungt lydbilete med doble riff mellom gitarist Eric Clapton og bassist Jack Bruce, samt dei doble basstrommene til Ginger Baker. Dei to første platene deira, Fresh Cream (1966) og Disraeli Gears (1967), vert rekna som viktige prototypar for den framtidige sjangeren. The Jimi Hendrix Experience sitt debutalbum, Are You Experienced (1967), hadde òg stor innverknad. Hendrix sin virtuose teknikk vart det mange metal-gitaristar som streva etter å etterlikne, og den mest suksessrike singelen frå plata, «Purple Haze» vert av fleire rekna som den førte heavy metal-hitten.
Opphav - 1968-1975
I januar 1968 gav San Francisco-bandet Blue Cheer ut ei utgåve av Eddie Cochran sin klassikar «Summertime Blues» frå debutalbumet deira Vincebus Eruptum, som mange reknar som den første verkelege heavy metal-plata. Same månad gav Steppenwolf ut det sjølvtitulerte debutalbumet sitt med songen «Born to Be Wild», der uttrykket «heavy metal» vert nytta på plate for første gong. I juli same året kom to viktige innspelingar til ut, The Yardbirds sin «Think About It», som var b-sida på den siste singelen som bandet spelte inn med gitaristen Jimmy Page, og Iron Butterfly sitt album In-A-Gadda-Da-Vida, med det 17 minuttar lange tittelsporet, og som var ein annan kandidat til tittel første heavy metal-album. I august kom The Beatles med singelutgåva av songen «Revolution» som sette ein ny standard for forvrengd gitar hos ein bestseljar. The Jeff Beck Group, som var leia av den tidlegare The Yardbirds-gitaristen gav ut debutalbumet sitt same månad, Truth. I oktober dette året gjorde Page sitt nye band, Led Zeppelin, sin konsertdebut. I november kom Love Sculpture, med gitarist Dave Edmunds, ut med Blues Helping, som hadde ein hardtslåande, aggressiv versjon av Aram Khatjaturian sin song «Sabre Dance» (Sabeldansen). The Beatles sitt såkalla White Album kom same månad med songen «Helter Skelter», som til då var ein av dei tyngste songane som hadde vorte gjeve ut av eit stort band. The Pretty Things sin rockeopera S.F. Sorrow kom i desember og hadde «proto-heavy metal-songar» som «Old Man Going»"
I januar 1969 gav Led Zeppelin ut debutalbumet, som nådde tiandeplass på Billboard-lista. I juli spelte Zeppelin og den Cream-inspirerte powertrioen Grand Funk Railroad på Atlanta Pop Festival. Grand Funk sitt debutalbum, On Time, kom ut i august. Ut på hausten 1969 gjekk Led Zeppelin II heilt til førsteplass på albumlista i USA og singelen «Whole Lotta Love» nådde 4. plass på singellista, og metalrevolusjonen var for alvor i gang. Led Zeppelin definerte fleire sentrale aspekt med heavy metal, som Page sin sterkt forvrengde gitar og songar Robert Plant sin dramatiske og hylande vokal.
I 1970 kom Black Sabbath med albuma Black Sabbath og Paranoid og Deep Purple med In Rock som òg var særs viktige i utforminga av heavy metal. Black Sabbath hadde utvikla eit særleg tungt lydbilete, delvis på grunn av ei ulukke som gitarist Tony Iommi hadde hatt før han grunnla bandet. Sidan han ikkje klarte å spele normalt, måtte han stemme ned gitaren for at han kunne ta akkordane lettare, og samstundes basere seg på powerakkordar. Deep Purple hadde variert mellom forskjellige stilar tidlegare, men i 1969 hadde vokalist Ian Gillan og gitarist Ritchie Blackmore ført bandet mot ein heavy metal-stil. I 1970, fekk Black Sabbath og Deep Purple store hittar i Storbritannia med respektive «Paranoid» og «Black Night». Same året gav tre andre britiske heavy metal-band ut sine debutalbum, Uriah Heep med Very 'eavy... Very 'umble, UFO med UFO 1 og Black Widow med Sacrifice. Wishbone Ash, oftast ikkje rekna som eit metal-band, introduserte ein dobbel solo/rytmegitar-stil som mange metalband seinare skulle ta til seg. Dei okkulte tekstane til Black Sabbath, Uriah Heep og Black Widow skulle vise seg å få særleg stor innverknad. Led Zeppelin starta òg med slike tema med det fjerde albumet, som kom i 1971.
I USA vart Grand Funk Railroad det mest kommersielt suksessrike heavy metal-bandet frå 1970 og fram til dei vart løyst opp i 1976, noko dei oppnådde med kontinuerleg turnering. Andre metalband frå USA i denne perioden var Dust, Blue Öyster Cult og KISS. I Tyskland debuterte Scorpions med Lonesome Crow i 1972. Blackmore, som hadde kome fram som ein gitarvirtuos på Deep Purple sitt album Machine Head (1972), gjekk frå gruppa i 1975 og danna Rainbow. Desse banda oppnådde òg mange tilhengjarar ved stadig turnering. Det har vorte mykje diskutert om desse tidlege banda verkeleg kvalifiserer som «heavy metal» eller berre «hardrock». Dei som var nærare blues eller i større grad baserte seg på melodi vert som regel rekna som hardrockband. AC/DC, som debuterte med High Voltage i 1975 er eit døme på dette.
Etter Black Sabbath vart det neste store heavy metal-bandet i Storbritannia Judas Priest, som debuterte med Rocka Rolla i 1974. På midten av 1970-talet kunne ein finne mange spor av heavy metal som den tunge bassen og dei doble gitarane til Thin Lizzy, sceneopptredenen til Alice Cooper, gitaren og den dramatiske vokalen til Queen og mellomalderelementa til Rainbow. Judas Priest skulle samle alle desse til eit enkelt lydbilete og definerte på den måten på mange måtar sjølve sjangeren heavy metal. Sjølv om bandet ikkje fekk plater inn på salslistene før i 1980 hadde dei med doble gitarar, raskt tempo og eit reint metallisk lydbilete som ikkje var bluesbasert, ein stor innverknad på seinare band.
Mainstream: Slutten av 70-åra og 80-åra
Punkrock oppstod på midten av 1970-talet som ein reaksjon på samfunnstilhøva på den tida og det dei såg på som som overprodusert pompøs rockemusikk, inkludert heavy metal. Heavy metal vart stadig mindre populært på siste halvdel av 70-talet i motsetnad til punk, disco, og meir lyttarvenleg rock. Plateselskapa fokuserte på punk og mange nyare britiske heavy metal-band vart inspirerte av den aggressive og energirike stilen til pønkarane. Undergrunnsmetallband starta som pønkarane å gje ut sine eigne, billige plater til små lojale tilhengjargrupper. Motörhead vart grunnlagd i 1975 og vart det første viktige bandet som hadde ein fot kvar i punk og metal. Då punkeksplosjonen kom i 1977 følgde andre etter. Musikkmagasin som NME og Sounds byrja å legge merke til dette og Sounds-journalist Geoff Barton kalla rørsla «New Wave of British Heavy Metal» («den nye bølgja med britisk heavy metal»). Av desse banda finn ein mellom anna Iron Maiden, Saxon og Def Leppard. Inspirert av Judas Priest og Motörhead kom dei med ein tøffare stil, reduserte bluesinnverknaden og la vekt på raskt tempo. I 1980 kom desse bana frå den nye bølgja ut til dei store massane og albuma til Iron Maiden og Saxon, samt Motörhead, nådde Topp 10 på den britiske albumlista. Andre band frå denne bølgja, som ikkje selde like mykje, var Venom og Diamond Head som hadde viktige bidrag til utviklinga av metal. I 1981 vart Motörhead det første av desse nyare metal-banda som nådde toppen på den britiske albumlista med No Sleep 'til Hammersmith.
Den første generasjonen av metalband var på veg ut av rampelyset. Deep Purple hadde gjeve seg kort tid etter Blackmore forlét dei i 1975, og Led Zeppelin gav seg då trommis John Bonham døydde i 1980. Black Sabbath vart stadig overgått av oppvarmingsbandet sitt Van Halen. Eddie Van Halen hadde etablert seg sjølv som ein av dei førande gitarvirtuosane i metal-miljøet med gitarsoloen «Eruption» frå 1978, som vert rekna som ein milepåle. Randy Rhoads og Yngwie J. Malmsteen vart òg kjende virtuosar. Desse gitaristane utvikla ein såkalla nyklassisk metallstil med element frå klassisk musikk. Stundom nytta dei klassisk gitar med nylonstrengar, som Rhoads gjer på «Dee» av tidlegare Sabbath-vokalist Ozzy Osbourne på det første soloalbumet hans, Blizzard of Ozz (1980).
Etter den nye bølgja med britisk heavy metal og Judas Priest sitt gjennombrotsalbum, British Steel (1980), vart heavy metal stadig meir populært tidleg i 1980-åra. Mange metal-artistar naut godt av å få vist seg på MTV, som starta opp i 1981, og platesalet auka ofte kraftig om dei fekk videoane sine vist på kanalen. Def Leppard sine videoar frå Pyromania (1983) gjorde dei til superstjerner i Amerika og Quiet Riot vart det første amerikanske metalbandet som toppa Billboardlista med Metal Health (1983). Mellom 1983 og 1984 gjekk heavy metal frå å utgjere 8 % av det totale platesalet i USA til 20 %. Fleire musikkmagasin som var tileigna musikksjangeren oppstod i denne perioden, som Kerrang! (i 1981) og Metal Hammer (i 1984).
På midten av 1980-talet dominerte glam metal dei amerikanske salslistene, musikk-TV og konsertdomenet. Nye band som dukka opp på desse åra var Warrant, Poison og Cinderella, medan Mötley Crüe og Ratt framleis var populære. Bon Jovi dukka opp og fylte det stilmessige gapet mellom hardrock og glam metal med det tredje albumet sitt, Slippery When Wet (1986). Heavy metal-miljøa hadde derimot byrja å dele seg opp og i mange undergrunnsmiljø oppstod det meir ekstreme former for metall som forakta glam metal-stilen, som òg ofte vert kalla «puddelrock».
Eit band som klarte å nå fleire av desse miljøa var Guns N' Roses. I motsetnad til glam metal-band, vart dei sett på som råare og farlegare. Då det populære albumet deira Appetite for Destruction (1987) retta dei opp att mykje av det dårlege inntrykket Los Angeles og Sunset Strip hadde fått dei siste åra. Året etter kom Jane's Addiction frå same hardrock-miljø med debutalbumet Nothing's Shocking. Bandet vart det første som vart stempla som «alternativ metal», ein trend som skulle vare inn i det neste tiåret. Samstundes var band som Winger og Skid Row populære glam metal-band.
Undergrunnsmetal: 1980-åra og fram til i dag
Mange undersjangrar innan heavy metal utvikla seg i undergrunnsmiljøa på 1980-talet. Det har vore gjort mange forsøk på å kartlegge den kompliserte undergrunnsverda i metal-sjangeren, hovudsakleg av Allmusic, og Rockdetector. Rockdetector sitt metal-leksikon skil mellom fem større kategoriar: thrash metal, death metal, black metal, power metal, og dei nær kytte sjangrane doom og gotisk metal.
Thrash metal
Thrash metal oppstod tidleg i 1980-åra og var påverka av hardcore punk og den nye bølgja britisk heavy metal, særleg songar frå den raske stilen kalla speed metal. Rørsla starta i USA i San Francisco. Stilen som denne rørsla utvikla var raskare og meir aggressiv enn dei originale metalbanda og glam metal-banda som kom etter. Musikken er dominert av gitarriff i lågt register med shredgitarsoloar oppå. Tekstane uttrykket ofte nihilistiske syn eller omhandlar samfunnstema med hjelp av eit grovt eller blodig språk. Undersjangeren vart gjort populær av «Dei fire store» innan thrash: Metallica, Anthrax, Megadeth og Slayer. Tre tyske band, Kreator, Sodom og Destruction, spelte ei viktig rolle med å føre stilen til Europa. Andre band var Testament and Exodus, Overkill frå USA og Sepultura frå Brasil. Thrash metal byrja i undergrunnen og vart stort sett verande der i nesten ti år, men dei større banda nådde etter kvart ut til eit stort publikum. Metallica nådde Topp 40 på albumlista i USA med Master of Puppets i 1986 og to år sinare nådde …And Justice for All 6. plass, medan Megadeth og Anthrax hadde plater på Topp 40.
Slayer selde ikkje like mykje plater som dei tre andre, men gav ut Reign in Blood i 1986 som av Kerrang! vart skildra som «det tyngste albumet gjennom tidene». Tjue år seinare kåra Metal Hammer albumet til det beste albumet dei siste tjue føregåande åra. Slayer trekte til seg høgreekstreme skinheads, og vart skulda for å promotere vald og nazistiske tema, eit rykte som har forfølgd bandet opp gjennom. Tidleg i 1990-åra fekk thrash metal sitt definitive gjennombrot med Metallica sitt sjølvtittulerte album frå 1991, som toppa Billboard-lista, og Megadeth sitt Countdown to Extinction (1992) som nådde andre plass. Anthrax og Slayer klarte å nå Topp 10.
Death metal
Thrash metal delte seg vidare inn i meir ekstreme metal-sjangrar. Det britiske bandet Venom og amerikanske Slayer var viktige inspirasjonskjelder for death metal-rørslene i både Nord-Amerika og Europa. Rørsla nytta tema som blasfemi og djeveldyrking og dei amerikanske banda Death frå Florida og Possessed vert rekna som dei første banda innan sjangeren. Begge gruppene skal ha inspirert til namnet på sjangeren, sistnemnde med demoplata Death Metal frå 1984 og songen «Death Metal» frå debutalbumet Seven Churches (1985).
Death metal nyttar farten og aggressiviteten frå både thrash og hardcore, blanda med tekstar som valdstema og satanisme. Vokalen i death metal er ofte dyster vokal med strupelydar, lyse skrik og raspande lydar. og andre uvanlege teknikkar. I lag med djup, aggressiv vokal har ein nedstemde, særs forvrengde gitarar og ekstrem rask perkusjon, ofte med raske doblebasstrommer og ein  «vegg av lyd»-rytme. Mange endringar av tempo- og tempoangjeving og synkope er òg typisk.
Death metal, som thrash metal, nyttar vanlegvis ikkje teatralske effektar som tidlegare metall-band gjorde, og nyttar heller ein meir daglegdags klesstil. Eit stort unntak var Glen Benton frå bandet Deicide, som nytta ein oppned-kross på panna og rustning på scenen. Morbid Angel tok opp eit nyfasicistisk image. Desse to banda, i lag med Death og Obituary var dei førande banda innan sjangeren og oppstod i Florida på midten av 1980-talet. I Storbritannia vart den nært knytte stilen grindcore leia av band som Napalm Death og Extreme Noise Terror, som dukka opp frå ei anarki-punk-rørsle. Eit stort skandinavisk death metal-miljø med band som Entombed og Dismember frå Sverige oppstod òg. Ut frå dette utvikla det seg ein sjanger kalla melodisk death metal med band som svenske In Flames og Dark Tranquillity og finske Children of Bodom og Kalmah.
Black metal
I 1990 nytta Mayhem likmåling fast og mange andre black metal-band tok til seg denne stilen. Bathory inspirerte viking metal- og folkmetal-rørslene og Immortal innførte såkalla blast beat. Enkelte band frå det skandinaviske black metal-miljøet vart assosiert med særs valdelege handlingar tidleg i 1990-åra, då Mayhem og Burzum vart knytt til kyrkjebrannar. Dette skapte mykje blest om black metal-miljøet, først i Noreg før det spreidde seg vidare ut i verda, og black metal-miljøet fekk mange tilhengjarar, sjølv om det opphavleg miljøet nettopp motsette seg den kommersielle metal-industrien. I følgje Gorgoroth-vokalist Gaahl var ikkje black metal meint å nå eit større publikum og seier at dei hadde «ein felles fiende som var kristendom, sosialisme og alt som demokratiet stod for».
I 1992 byrja black metal-miljøet å spreie seg til område utanfor Skandinavia, som Tyskland, Frankrike og Polen. Då Varg Vikernes frå Burzum tok livet av Euronymous frå Mayhem i 1993 førte dette til omfattande mediaomtale. Rundt 1996 då mange følte at miljøet hadde stagnert, flytta fleire viktige band, som Burzum og finske Beherit, seg mot ein ambient-stil, medan symfonisk black metal vart utforska av svenske Tiamat og sveitsiske Samael. Seint i 1990-åra og tidleg i 2000-åra førte norske Dimmu Borgir black metal nærare dei store massane, og det same gjorde Cradle of Filth, med Metal Hammer, eit av dei mest suksessrike engelske metal-banda sidan Iron Maiden.
Power metal
Seint i 1980-åra samla power metal-miljøet seg hovudsakleg som ein reaksjon på det harde death og black metal-miljøet. Han var populær i Europa, Japan og Sør-Amerika og fokuserer på livlege, episke melodiar og tema som skulle «appellere til lyttaren si kjensle for mot og skjønnheit» Eit av dei tidlegaste banda innan denne sjangeren var tyske Helloween som kombinerte powerriff, melodi og lys, «rein» vokal som Judas Priest og Iron Maiden hadde nytta, med farten og energien frå thrash metal. Amerikanske Manowar og Virgin Steele var dei første innan sjangeren i Amerika. Yngwie J. Malmsteen sitt album Rising Force (1984) var ei viktig plate for å gjere den ultraraske gitarstilen kalla «shred-gitar» populær, samt blanding av metal med klassisk musikk.
Tradisjonelle power metal-band som svenske HammerFall, engelske DragonForce og amerikanske Iced Earth har ein stil som heilt tydeleg kjem frå klassiske britiske metal-band. Mange power metal-band som amerikanske Kamelot, finske Nightwish, italienske Rhapsody of Fire og russiske Catharsis har ein keyboard-basert «symfonisk» stil, og nyttar stundom symfoniorkester og operasongarar i musikken sin. Power metal har mange tilhengjarar i Japan og Sør-Amerika der band som brasilianske Angra og argentinske Rata Blanca er populære.
Doom og gotisk gothic metal
Midt på 1980-talet dukka band som amerikanske Saint Vitus, The Obsessed og Trouble, og svenske Candlemass, opp i doom metal-rørsla, som forkasta andre metal-stilar og la vekt på fart, men i denne stilen eit særs lågt tempo. Doom metal har spor, både tekstmessig og musikalsk, tilbake til tidleg Black Sabbath og Blue Cheer, Pentagram og Black Widow, som spelte samstundes med Black Sabbath. The Melvins har òg hatt viktige bidrag til doom metal og mange av undersjangrane. Doom legg meir vekt på melodi, melankolske tempo og ei gravliknande stemning enn andre variantar av metal.
I 1991 kom Forest of Equilibrium, debutalbumet til britiske Cathedral, som starta ei ny bølgje med doom metal. I same periode oppstod ei blanding av doom- og death metal i Storbritannia med band som Paradise Lost, My Dying Bride og Anathema som gav opphav til europeisk gotisk metal, med doble vokalarrangement, som t.d. norske Theatre of Tragedy og Tristania. Amerikanske Type O Negative var eit slikt band i Amerika. Ført an av svenske Therion, som blanda inn klassiske element, førte gotisk metal vidare til ei symfonisk metal-rørsle med band som australske Virgin Black, finske Nightwish og nederlandske Within Temptation og After Forever.
I USA oppstod sludge metal som blanda doom og hardcore. Denne stilen dukka opp i slutten av 1980-åra med band som Eyehategod og Crowbar. Tidleg i 1990-åra var banda Kyuss og Sleep inspirert av tidlegare doom metal-band og danna grunnlaget for stilen stoner metal, medan Seattle-baserte Earth var medverkande til utviklinga av drone metal. Seint i 1990-åra kom nye band som amerikanske Goatsnake med ein stoner/doom-stil og Sunn O))), som kryssa linjene mellom doom, drone og dark ambient metal.
Nye stilar: 1990-åra og 2000-åra
Metal sin dominans i Nord-Amerika gjekk mot slutten tidleg i 1990-åra då Nirvana og andre grunge-band dukka opp. Grunge acts were influenced by the heavy metal sound, but rejected the excesses of the more popular metal bands, such as their "flashy and virtuosic solos" and "appearance-driven" MTV orientation.
Glam metal forsvann meir eller mindre ut av marknaden då grunge kom på banen,, men òg fordi meir aggressive stilar som Metallica spelte og groove metal-band som Pantera og White Zombie. Enkelte band prøvde å tilpasse seg det nye musikalske landskapet. Metallica var eitt av desse. Bandmedlemmene klipte håret sitt og i 1996 spelte dei på den alternative musikkfestivalen Lollapalooza grunnlagd av Jane's Addiction-songar Perry Farrell. Sjølv om dei mista ein del tilhengjarar på dette, var Metallica framleis eit av dei mest populære heavy metal-banda på veg inn på 2000-talet. Som Jane's Addiction hamna manga av dei populære banda tidleg i 1990-åra med røter i heavy metal under den generelle sjangeren «alternativ metal». Merket vart nytta om mange band som blanda metal frå forskjellige sjangrar. Av band som fekk dette stempelet finn ein Alice in Chains, Faith No More, som blanda alternativ rock med punk, funk, metal og hip hop og Primus som blanda funk, punk, thrash metal og eksperimentell musikk. Tool blanda metal med progressive rock og Ministry starta å blanda metal med industriell musikk, og det same gjorde Marilyn Manson, som òg nytta sjokk-effektar som Alice Cooper hadde gjort tidlegare.
På siste halvdel av 1990-åra kom ei ny bølgje amerikanske metalband som var inspirert av dei alternative metal-banda og blandinga deira av fleire sjangrar. Desse fekk namnet «nu metal», og omfatta band som P.O.D., Korn, Papa Roach, Limp Bizkit, Slipknot og Linkin Park, som t.d. blanda element frå hip hop, som rapvokal. Nu metal vart mellom anna populær ved at han vart spelt mykje på MTV. I 1996 gav Korn ut Life Is Peachy, det første nu metal-albumet som gjekk inn på Topp 10 i USA. To år seinare klatre dei heilt til topps med Follow the Leader. Sjølv om nu metal vart særs populær i 2000-åra tok ikkje tradisjonelle heavy metal-fans han til seg i same grad. I 2003 hadde nu metal-rørsla nådd over toppen og var på veg nedover igjen, men enkelte nu-metal band, som System of a Down, har klart å halde på populariteten.
Nyare trendar frå 2005 til i dag
Metalcore er ei opphavleg amerikansk blanding av thrash metal, melodisk death metal og hardcore punk som dukka opp på midten av 2000-talet, men hadde røter tilbake til 80-talet med band som Suicidal Tendencies, Dirty Rotten Imbeciles og Stormtroopers of Death. I 1990-åra vart metalcore stort sett verande eit undergrunnsfenomen, men i 2004 vart han forholdsvis populær med banda Killswitch Engage og Shadows Fall. Bullet for My Valentine frå Wales gjekk inn på Topp 5 både i USA og Storbritannia med Scream Aim Fire (2008). Andre populære band innan sjangeren er Lamb of God, Trivium og Mastodon.
Mönchaltorf
Mönchaltorf er ein kommune i distriktet Uster i kantonen Zürich i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 442 meter over havet.
Heavy metal
Nyare trendar frå 2005 til i dag
Uttrykket «retro-metal» har vorte nytta om band som engelske The Darkness Wolfmother frå Australia. The Darkness sitt album Permission to Land (2003) toppa listene i Storbritannia og selde til femdobbel platina.One Way Ticket To Hell And Back (2005) nådde 11. plass.
I Europa, særleg i Tyskland og Skandinavia har metal framleis eit breitt publikum. Godt etablerte britiske band som Judas Priest og Iron Maiden har framleis suksess på salslistene, samt fleire lokale grupper. I Tyskland, den største musikkmarknaden i Vest-Europa, har fleire kontinentale metalband nådd Topp 20 mellom 2003 og 2008, inkluderte det finsek melodiske death metal-bandet Children of Bodom, det norske symfoniske black metal-bandet Dimmu Borgir, og to power metal-band, tyske Blind Guardian og svenske HammerFall.
Norvall Nøringset
Norvall Nøringset er ein norsk politikar som representerer SV i bystyret i Førde kommune i Sogn og Fjordane og i fylkestinget i Sogn og Fjordane. Nøringset var varaordførar i kommunen i perioden 2003-2007, men mista denne posisjonen etter SV sitt dårlege kommuneval 10. september 2007.
Ved valet i 2007 stod Nøringset på 1. plass på SV sine lister både til bystyret i Førde og til fylkestinget i Sogn og Fjordane, og kom inn begge stader. Politikarjobben er ein deltidsjobb, og han arbeider i tillegg som lærar ved Førde ungdomsskule.
Linjesender
Ein linjesendar var ein radiosendar som sende i langbølgjebandet. Som andre kringkastingssendarar brukte dei AM (amplitudemodulasjon). Namnet sitt fekk dei fordi dei bruka det høgspente kraftlinenettet som sendarantenne. Sendareffekten var oftast liten, berre 250 W til 2 kW. Dei hadde likevel god rekkjevidd. Dei var òg rimelege å setja opp. Linjesenderane vart utvikla av folk i Teledirektoratet i Noreg, og vart berre brukte her til lands. Den første linjesendaren vart testa i Sulitjelma i august 1953. Den siste, Røldal Linjesendar, var i drift til 1987.
Michael Sars
Samstundes med prestegjerninga dreiv han med marinbiologisk forsking. Han studerte dyra i havet med vekt på forplanting, utvikling og utbreiing. Han var mellom anna ein tidleg pioner innanfor studiet av nesledyr, der han var den første til å skildra livssyklusen til hydroidene. Sars beskreiv òg fleire artar kril, børstemakk og sniglar for første gong.
I 1835 publiserte han boka Beskrivelser og iagttagelser over nogle mærkelige eller nye i havet ved den bergenske kyst levende dyr. Boka og arbeidet med den, gjorde han internasjonalt kjend som naturforskar.
I 1854 vart han utnemnd til professor i zoologi ved Universitet i Christiania.
Saman med kona Maren (syster av diktaren Johan Sebastian Welhaven) fekk Michael Sars 14 born. Åtte av desse levde opp. Fleire av desse borna vart seinare vidgjetne i Noreg. Marinbiologen Georg Ossian Sars (1837–1927), og historikaren Ernst Sars (1835–1917) vart dei mest vidgjetne av borna.
Spegel
Ein spegel er eit objekt som reflekterer lys svært bra. Ein god spegel har til dømes ingen farge, for han absorberer ingen bølgjelengder av lyset. I refleksjonen kan ein sjå spegelbiletet av det som er framfor spegelen, som virtuelle objekt som ser ut som dei ligg bakom spegelen.
Spegelbilete
I eit spegelbilete er bak og fram spegla i høve til originalobjektet, dvs. at det virtuelle objektet ser ut til å vera snudd motsett veg. Dersom spegelen er bua innover (som t.d. innsida av ei sylvskei), kan òg høgre/venstre (og opp/ned) byta plass.
Dei fleste menneske nyttar (flate) speglar til dagleg, m.a. for å sjå korleis dei sjølve ser ut. I tidlege tider brukte menneska berre vassyter eller metallplater som speglar, men på 1300-talet fann italienarane opp ein spegel laga av glas. Metoden dei brukte, vart vakta som ein viktig løyndom, og i århundre var Venezia den einaste staden i verda der glasspeglar vart produsert.
I dag veit me at venetianarane laga speglane sine på denne måten: Dei hamra nyblåste, klåre glasflaskar flate medan glaset enno var mjukt, og dekte eine sida av glaset med ei legering av tinn og kvikksølv, kjevla flatt og glatt. For å festa metallet til glaset, måtte det liggja i press under tunge jarnvekter i minst ei veke, og deretter kunne dei la det overskytande kvikksølvet renna av. I 1665 reiste sjefsministeren til Ludvig XIV av Frankrike til Italia og muta – med fare for dødsstraff – 18 venetianske spegelmakarar til å flytta til Frankrike. Like etter vedtok Frankrike ei lov som gjorde det forbode å importera venetianske speglar.
Tre år seinare vart glasruta funnen opp av ein franskmann ved namn Louis Lucas. Han oppfann ein metode for å hella flytande glas utover eit jarnbord og kjevla det flatt med ei jarnkjevle. Med denne metoden kunne ein laga mykje større speglar, og Frankrike vart snart vidkjent for speglane sine. Ein svært nøgd Ludvig XIV kjøpte inn 700 speglar og dekorerte ein heil korridor i palasset i Versailles med dei.
STS-122
STS-122 var ei romferd til den internasjonale romstasjonen (ISS) med den amerikanske romferja Atlantis. Romferja hadde med seg ei ny modul til ISS, det europeiske laboratoriet Columbus. Laboratoriemodulen vart montert til Harmony den 11. februar 2008. STS-122 henta og ned besetningsmedlemmet Daniel M. Tani, som vart bytta ut med Léopold Eyharts frå ESA. Han vert verande om bord romstasjonen dei neste tre månadene, og har blant anna ansvaret for å klargjere dei vitskaplege instrumenta på Columbus.
Oppskytinga skulle etter planen finne stad den 6. desember 2007 frå rampe 39A ved Kennedy Space Center, men vart utsett til 9. desember 2007 etter at det vart avdekt problem med to sensorar nokre timar før oppskytinga. Same problemet oppstod under det andre forsøket, og oppskytinga vart avbroten. Omsider vart romferja Atlantis skoten opp den 7. februar 2008 klokka 20:45 norsk tid, og kopla til med den internasjonale romstasjonen den 9. februar klokka 18:17. Etter nærare tretten døgn i rommet, landa romferja på rullebane 15 ved Kennedy Space Center den 20. februar 2008.
Høgdepunkt
STS-122 hadde med det europeiske laboratoriet Columbus og andre mindre delar til den internasjonale romstasjonen. I tillegg vart Daniel M. Tani henta ned og den franske astronauten Léopold Eyharts vart igjen på romstasjonen som mannskap på Ekspedisjon 16.
Kilsfjorden i Kragerø
Kilsfjorden er ein fjord i Kragerø kommune i Vestfold og Telemark som er ei fortsetjing frå Kragerøfjorden med innløp ved sjølve Kragerø og Tåtøya. Fjorden strekkjer seg frå aust mot vest og vert breiare og breiare jo lenger inn ein kjem. Han endar opp i to armar, ein som strekkjer seg 7 km nordvestover mot Kil og ein som strekkjer seg 7 km sørvestover mot Kjølebrønn.
STS-122
førebuingar
Den eksterne tanken (ET-125) kom til Kennedy Space Center 14. september 2007, der den rutinemessig vart inspisert for eventuelle skadar under transporten frå Michoud Assembly Facility i Louisiana. Faststoffrakettane vart montert på tanken den 18. oktober, og Atlantis vart transportert til monteringshallen den 3. november 2007.
utsetting av oppskytinga
Oppskytinga av romferja skulle etter den opphavlege planen finne stad 6. desember 2007, men vart utsett med tre dagar etter at det vart funne problem med to av fire sentrale sensorar i den eksterne drivstofftanken. Same problemet oppstod under det andre forsøket, og oppskytinga vart dermed avbroten. Årsaka til problemet vart funnen 18. desember 2007, og feila vart utbetra i løpet av desember og januar.
7. februar 2008 – Oppskyting
Tankinga av den eksterne drivstofftanken begynte klokka 11:26 norsk tid. Sensorane som var årsaka til dei tidlegare utsetjingane fungerte denne gongen slik dei skulle, og bakkemannskapet fekk klarsignal til å fortsette førebuingane. Det var knytt ei viss usikkerheit til vêrforholda tidleg på dagen, men Atlantis kunne skytast opp som planlagt klokka 20:45 norsk tid.
8. februar 2008 – Andre dag
Første delen av dagen vart brukt til å klargjere romferja for tilkopling med romstasjonen, blant anna ved å korrigere banen med rakettmotorane. Senterlinjekameraet, som er et viktig verktøy dei siste metra før samankoplinga finn stad, vart også installert.
Store delar av dagen vart brukt til å inspisere varmeskjoldet på romferja ved hjelp av robotarmen Canadarm1 og sensorsystemet «Orbiter Boom Sensor System» (OBSS). OBSS er ei 15 meter lang bom utstyrt med ei avansert 3D-scanner og anna kamerautstyr som blir brukt til å avdekkje eventuelle skader på varmebeskyttelsen. dei innsamla data blir så sende ned til romfartssenteret for nærare analyse.
9. februar 2008 – Tredje dag
Atlantis kopla til med den internasjonale romstasjonen klokka 18:17 norsk tid, og mannskapet gjekk om bord klokka 19:40. Atlantis er den første romferja som har kopla til til PMA-2 på modulen Harmony. PMA-2 vart flytta frå Destiny til Harmony den 20. november 2007.
NASA utsette den første romvandringa til 11. februar, og utvida STS-122 med 24 timar.
10. februar – Fjerde dag
Mannskapet brukte dagen på å undersøkje ei overflateskade på varmevernet til av rakettmotorane. Skaden er mindre enn tilsvarande skade som oppstod under oppskytinga av STS-117, og det er ikkje meldt om planar om å utbetre skadane før romferja returnerer til jorda. dei undersøkte også område rundt vindauga. Walheim og Love overnatta rutinemessig i luftslusa for å kvitte seg med nitrogen i blodet, og dermed redusere risikoen for trykkfallsyke under romvandringa neste dag.
11. februar – Femte dag
Love og Walheim begynte den første romvandringa klokka 14:13 UTC (15:13 norsk tid), med assistanse frå Alan Poindexter og Hans Schelgel inne i romstasjonen. Leland D. Melvin styrte robotarmen som henta ut Columbus frå lasterommet, og modulen vart montert til romstasjonen klokka 21:44 UTC.
Romvandringar
Det vart utført tre romvandringar under STS-122. Rex J. Walheim hadde utført to romvandringar med (STS-110). Hans Schlegel skulle opphavleg utføre den første romvandringa saman med Walheim. Grunna medisinske årsaka vart Schegel vart bytta ut med Stanley G. Love på romvandring nr. 1, og samtlege av romvandringane vart utsett med 24 timar.
Kingen
Kingen er ein innsjø som ligg på grensa mellom Noreg og Sverige. Den norske delen av innsjøen ligg i Lierne kommune i Trøndelag fylke, og utgjer 2,25 km² av arealet av innsjøen.
Takumi Yamada
Takumi Yamada er ein japansk fotballspelar.
Han spelar for klubben Montedio Yamagata (2019).
Belfort
Belfort er ein by og kommune nordaust i Frankrike, og er préfecture (hovudstad) i departementet Territoire de Belfort i regionen Bourgogne-Franche-Comté. Byen har om lag 50 000 innbyggjarar med om lag 80 000 inkludert forstadane.
Byen ligg ved Savoureuse, ei naturleg rute mellom Rhinen og Rhône kalla Belfortkløfta (Trouée de Belfort).
Historie
Belfort har ein strategisk plassering i ei naturleg kløft mellom fjella Vogesane og Jurafjella, langs ei rute mellom Rhinen og Rhône. Dette har trekt til seg busetnadar og gjort han til eit mål i mange krigar.
Alexander Wurz
Alexander Wurz frå Waidhofen an der Thaya er ein austerriksk motorsport-utøvar som køyrer for formel 1-laget Williams. Han er den andre sonen til den tidlegare rallycross utøvaren Franz Wurz som vart europeisk rallycrossmeister i 1974, 1976 og 1982.
Belfort
Historie
Belfort høyrte tidlegare til Austerrike, men vart gjeve til Frankrike i Freden i Westfalen i 1648, som gjorde slutt på Trettiårskrigen. Byen sine festningsverk vart utvida og utvikla av militærarkitekten Vauban for Louis XIV.
Fram til 1871 var Belfort ein del av departementet Haut-Rhin i Alsace. Byen stod imot omleiringa av Belfort mellom 3. november 1870 og 18. februar 1871, då garnisonen fekk ordre om å gje opp 21 dagar etter våpenstillstanden mellom Frankrike og Preussen. I respekt for denne sterke motstanden vart ikkje Belfort annektert av Preussen i lag med resten av Alsace og Lorraine. Territoire de Belfort vart då oppretta, som framleis finst i dag. Ein stor statue kalla Løva av Belfort av Frédéric Bartholdi vart reist til minne om omleiringa.
Innbyggjarar frå Alsace som ville ha ein ny heim i Frankrike medverka stort til industrien i Belfort.
Byen vart bomba av tyskarane under den første verdskrigen, og okkupert under den andre verdskrigen.
1540
1540 (romartal MDXL) var eit skotår som byrja på ein torsdag i den julianske kalenderen.
Sierra Nevada i Spania
Sierra Nevada, som tyder 'dei snødekte fjella' på spansk, er ei fjellkjede i regionen Andalucia i Spania. Her ligg det høgaste fjellet på det spanske fastlandet, med ei høgd på 3478 meter over havet.
1540
Døde
Omtrentleg dato:
Sierra Nevada i Spania
Fjellkjeda er ein populær turistdestinasjon. Her ligg det sørlegaste skisenteret i Europa, i eit område ved Middelhavet som er kjend for varmt vêr og mykje sol. Ved foten av fjella ligg byen Granada og like ved ligg Málaga og Almería.
Delar av fjella er ein del av Sierra Nevada nasjonalpark. Fjella har vorte erklært eit biosfærereservat. Eit observatorium, Sierra Nevada observatorium, ligg på nordsida av fjellet, om lag 2800 meter over havet.
Danning
Sierra Nevada vart skapt under den alpine orogenesen, som danna dei europeiske Alpane i aust til Atlasfjella i Nord-Afrika i sørvest. Fjella vart skapt i tertiærperioden (65 til 1,8 millionar år sidan) ved at den afrikanske plata kolliderte med den eurasiatiske plata.
Geografi
Sentralt i fjellkjeda går ein rygg frå vest-sørvest til aust-nordaust. Ein langt strekke av denne ryggen held seg over 3000 meter over havet.
På sørsida av fjella fører fleire lange, men smale elvedalar mot sørvest mellom fleire mindre fjellkjeder.
Stølefjorden
Stølefjorden er ein fjord heilt sør i Kragerø kommune. Han har innløp ved Fengesholmen og ligg vest for Stanggapet. Han strekker seg 4 km vestover i området nord for Portør. Fjorden held fram som Haslumkilen som endar opp ved Levang. Heile dette sjøområdet har ei lengd på om lag 7 km.
Sierra Nevada i Spania
Geografi
På den brattare og klippefulle nordsida går dalane i forskjellige retningar. Denne sida er dominert av Rio Genil som spring ut nær Mulhacén og som har mange sideelvar som òg spring ut i fjella.
Serra del Montsec
La Serra del Montsec er ei fjellkjede i Spania. Fjella består av kalkstein og er om lag 40 km lang. Dei ligg delt mellom provinsen Lleida i Catalonia og provinsen Huesca i Aragon.
Geografi
Montsecfjella går frå aust til vest og er delt inn i tre massiv av dei viktigaste elvane i Catalonia. Aust for det austlege massivet El Montsec de Rúbies går elva Segre med Noguera Pallaresa i midten. I vest går Noguera Ribagorçana som deler det sentrale massivet El Montsec d'Ares frå det vestlege El Montsec d'Estall i Aragón. Det høgaste fjellet er Santalís og ligg i det sentrale massivet med ei høgd på 1678 moh.
Sørsida er i hovudsak ein bratt vegg, medan nordsida er langt frå like bratt.
Mtskheta
Mtskheta (georgisk მცხეთა) er ein by i Georgia som ligg om lag 20 kilometer nordvest for Tbilisi. Han er administrasjonssentrum i regionen Mtskheta-Mtianeti. Dei historiske bygningane i Mtskheta står på UNESCO si liste over verdsarv.
Eivindvik
Eivindvik er administrasjonsstad for Gulen kommune i Vestland fylke. Eivindvik ligg på fastlandet i Prestesundet nord om øya Fonna. Eivindvik er ein av to tettstader i Gulen kommune. Tettstaden har, og ligg på nordsida av Gulafjorden. Fv7 går gjennom staden og gjev samband til Fylkesveg 57 (tidlegare Riksveg 57).
Mtskheta
Dei eldste arkeologiske funna i byen er datert til før 1000 f.Kr., og han er dermed ein av dei eldste byane i Georgia. Mtskheta var hovudstad i det gamle kongedømet Kartli frå 2000-taletf.Kr. til 400-talet e.Kr. I 337 blei kristendommen utropt til den offisielle religionen i landet her, og den georgiske kyrkja har framleis hovudsete i Mtskheta.
Eivindvik
Namn
Prestegarden i Gulen har vore kalla Eivindvik frå etter reformasjonen i 1536. I Diploma Norwegicus IV er det skrive om «ecclesia de Æyvinddarviik» eller kyrkja i Eivindvik. Namnet på garden før den vart prestegard er ikkje kjent, men ein trur at det kan ha vore Haugr eller Haugar. I kristen tid har det så vore eit namnebyte, moglegvis etter at den fyrste presten busette seg her. Korleis denne storgarden vart prestegard er ikkje kjent.
Mtskheta
Svetitskhoveli-katedralen i Mtskheta er den viktigaste kyrkja i Georgia. På ei høgd nær byen ligg Jvari-klosteret, som er eit anna viktig døme på tidleg georgisk arkitektur.
Eivindvik
Namn
I Gulen bygdebok, utgjeven i 1973, skriv Ivar Kleiva at det hender at eldre folk uttaler namnet «øi'nnjevik». Ei liknande notering finn ein i ei utgåve av «Budstikken» frå 1824, der prost Dahl skriv at han har høyrd at namnet er «Ønevig» eller «Eyarvig». Dahl skriv blant anna: «Virkelig udtales det ogsaa af Almuen Ønevig, og ikke Evindvig».
Skrivemåtane har variert mykje: Øyuindarviik, Øyfindarvik, Æyvindarviik, Ewyndeveyck, Evendvijg, Evindvig, Evenvik, Eivinvik og Eivindvik. Edvindvik skal også ha vore brukt på eit gamalt kart.
Somme påstår at namnet kan ha utvikla seg frå Eidvin, som visst nok skulle bety «sletta der de gjorde eden». og plassen elles. I ein artikkel i «Syn og Segn» frå desember 1917 skriv Albert Joleik også dette. Her nemner han også namneformene «Øyuindarviik, Øyfindarvik, Æyvindarviik, Ewyndeveyck, Evendvijg, Evindvig, Evenvik, Eivinvik og Eivindvik. Edvindvik skal også forekomme på et gammelt kart». Han legg til at namneforma Eivinvik er meir eller mindre i samsvar med det som var normal uttale da (1917), «ingen segjer namnet med d, utan naar dei les».
Ei anna moglegheit er at plassen har fått namnet av ein kjend person, som Eivind, Øyvind eller liknande. Dersom dette skulle vera tilfelle vil nok somme meine at plassen har hatt eit anna namn tidlegare. Ei mogeleg tyding er En vindvik. som tyder ei vindfull vik.
Historie
Eivindvik var frå fyrst av ein storgard og rekte frå Dingja til Flolid. Etterkvart vart han oppdelt og er nå delt på 165 bruksnummer. Garden kan ha vore prestegard frå 1327, moglegvis lenge før. Det er mogleg at den fyrste kristne presten i Gulen var busett her. Dei første kyrkjene vart vanlegvis reist på dei største og finaste gardane i kyrkjesoknet.
Det er ikkje mange funn på garden, men det er funne tre handteinshjul i ein gravhaug på prestegarden, ei trinnøks i fjæra, ei kvinnegrav frå yngre jernalder, eit par flintfunn, ei klebergryte frå yngre jernalder og ein del andre gjenstandar.
Kristian 5. besøkte Eivindvik i 1685, Ulrik Fredrik Gyldenløve i 1695 og Fredrik 4. i 1704. I 1936 vart staden besøkt av Håkon VII.
Henrik Wergeland besøkte Eivindvik i juni 1832 og etter besøket skreiv han diktet «Eivindvig».
''Ned med Seilet! Ind fra havet!
Ind hvor, under Sæd begravet.
Drømmer stille Eivindvig!
Ind at see, om Rug og Havre
tør paa Fjeldets Branter klave
''Der bag Roser Maagen bygger
Rugen i Morellens Skygger
triner kjæk og kront paa Myr
Som et Solakin Bygget blinker
men derover Heien synker
Rakkestad kommune
Rakkestad er ein kommune i Viken fylke.
Eivindvik
Eivindvik prestegard
Det er ikkje kjend kven som budde på prestegarden før reformasjonen. Med Bjørgyngjar kalvskinn, side 56 som kjelde, nemner E. Bjorø ei skatteliste der Eivindvik (Øyuindarviih) er skattebetalande gard.
Skjoldskiftet haldeplass
Skjoldskiftet er ein haldeplass på linje 1 på Bybanen. Haldeplassen opna 21. juni 2013 og ligg på ei bru over Fanavegen i Fana i Bergen.
Eivindvik
Eivindvik prestegard
Soknepresten i Eivindvik hadde ikkje berre den store embetsgarden. I tillegg hadde han såkalla benefisert gods på mange gardar og gardpartar rundt omkring i det store prestegjeldet. Han bygsla også bort ein del jord. Til dette kom nokre gardar i Solund, Brekke og Bø sokn. Ein har ikkje namn på dei lutherske prestane i Eivindvik før i 1556. I åra 1556–64 er det nemnt ein Niels eller Nicolaus Jørgensson frå Fyn i Danmark.
I åra 1705–26 var Nikolai Stabel sokneprest i Eivindvik. I 1724 kjøpte han kyrkja i Eivindvik med eigedommar og inntekter. Kyrkjekjøparen forplikta seg til å halde kyrkja i skikkeleg stand og halde den med nødvendig utstyr som brød og vin til altertenesta, reinhald og messebøker. Den gamle kyrkja var truleg bygd rundt 1600. Men det var dyrt å ha ei kyrkje og den vart dårleg vedlikehalden.
1734–69 var Thomas Sommer sokneprest i Gulen. I hans tid vart det bygd nokre nye hus på prestegarden. I 1754 kjøpte han kyrkja av Matias Stabel som hadde arva kyrkja etter far sin. Thomas enke Ingeborg Stoltenberg kom i gjeld og måtte selje ei rekke eigedommar. Kyrkja vart seld til sokneprest i Fana Iver Munthe Daae i 1809.
Prost Dahl
Ein viktig person i historia til Eivindvik er prosten Niels Griis Alstrup Dahl (1778—1852).
Dahl gjorde eit stort arbeid på prestegarden i Eivindvik. Han gjorde mykje dreneringsarbeid og prøvde ut nye plantesortar. I tillegg bygde han eit to kilometer langt steingjerde rundt markene. Dette gjerdet står framleis. I 1819 fekk han bygd den staslege prestegarden i Eivindvik. Han bygde også «Heradsalen» som var kommunehus i Gulen og nå vert brukt til bibliotek. Mot sjøen bygde han ei kai som går under namnet «prestekaia» og vidare ei forseggjord trapp til kyrkja. Han bygde også eit hus som skulle tene som mal for bøndenes hus. Dette vart seinare den fyrste faste skolen i Ytre Sogn. I 1829 oppretta Dahl Gulen folkeboksamling som ei av dei fyrste i landet. Boksamlinga fekk 134 av hans eigne bøker og nokon og tjuge frå bispearkivet. Det er reist ei minnestøtte over Niels Griis Alstrup Dahl i Eivindvik. Støtta er laget av Elisabeth Steen.
Ny kyrkje
Sokneprest Arnold Meyer (1857–77) klaga på kyrkja, først og fremst fordi ho var for lita. I nokre år drøfta han kyrkjeutviding med eigaren prostinne Daae i Fana, men ho nekta å gjere dette. I 1859 skreiv derfor Meyer til prostinne Daae og medeigarane og spurde om dei kunne få kjøpe kyrkja attende. I 1860 fekk dei det. I nokre år vart det deretter diskutert om ein skulle utvide kyrkja eller bygge ei ny. 16. april 1863 vedtok ein at det skulle byggjast ny kyrkje og teikningane til vart godkjende. Året etter vart den gamle kyrkja riven og det vart halde auksjon på «gamlekyrkja» med innbu. Den nye kyrkja vart overteken 28. august 1864.
Matrikkel
Da matrikkelen skulle lagast i 1868, vart garden skildra. Garden låg nær sjøen, men den var tungdriven og hadde verken fiske eller fiskerett. Jorda var spreidde, og garden hadde sju husmannsplassar.
1900-talet
På 1900-talet vart det vanleg at prestegarden vart pakta bort.
I åra 1957–64 var Johannes Sivertsson Holten sokneprest i Gulen. I hans tid kjøpte Gulen kommune størstedelen av prestegarden. Mykje av det kommunen kjøpte vart brukt til tomter. I 1967 vart den store uthusbygningen på garden riven og det vart også paktarbustaden. Nokre år før var store delar av den beste bøen vorte fråskilt og brukt til utviding av kyrkjegarden. Det meste av skogen er framleis statens eigedom.
Det vart bygd ein ny kommunal prestebustad på Kyrkjeneset og Signe Margrethe Sandberg, som var prest i Gulen i åra 1985–93, var den fyrste som tok han i bruk.
Kulturminne
Heradshuset, kyrkja, steinkrossane og den gamle steingarden omkring prestegarden i Eivindvik er viktige historiske kulturminne.
Gulen kyrkje frå 1860-talet ligg i Eivindvik. Dette kan vera den tredje kyrkjebygningen då det finst kjelder som omtalar tidlegare kyrkjer.