cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
And I Love You So
Andre innspelingar
Songen vart spelt inn av Elvis Presley i RCA studio C i Hollywood i California, den 11. mars 1975. Songen kom ut på albumet hans, Today, og Presley spelte songen på nesten alle konsertane sine fram til han døydde. Harry Connick jr. tok med songen i 2009 på albumet Your Songs. Sergio Franchi spelte inn denne songen i 1976 på albumet 20 Magnificent Songs.
Lorentzkraft
Krafta er kalla opp etter den nederlandske fysikaren Hendrik Lorentz.
Pegasusbukta
Elver
Elver som renn ut i Pegasus Bay, frå nord til sør er:
And I Love You So
Andre innspelingar
I 1999 spelte Glen Campbell inn songen på albumet sitt My Hits and Love Songs.
Pegasusbukta
Namngjeving
«The Pegasus» var namnet på seglskipet som undersøkte delar av Sørøya i 1809. Førstestyrmannen på briggen «Pegasus», William Stewart, gav namnet til Pegasusbukta. Kapteinen på skipet, Samuel Chase, gjer krav på å ha retta karta til James Cook ved å slå fast at «Banks Island» i røynda var ei halvøy.
Lorentzkraft
Kjelder
lorentzkraften. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/lorentzkraften
And I Love You So
Andre innspelingar
Roch Voisine spelte inn songen på albumet hans Americana i 2008.
Andre artistar som har spelt inn songen er Rick Astley, Shirley Bassey, Glen Campbell, Bobby Goldsboro, Tom T. Hall, Emmylou Harris, Engelbert Humperdinck, Howard Keel, Johnny Mathis, Nana Mouskouri, Jim Nabors, Helen Reddy og Bobby Vinton.
Claude François spelte ein franskspråkleg versjon, «Et je t'aime tellement» i 1977.
Reichenbach im Kandertal
Reichenbach im Kandertal er ein kommune i distriktet Frutigen-Niedersimmental i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 700 meter over havet. Fjellet Blüemlisalp ligg sør i kommunen, på grensa til grannekommunen Kandersteg.
420. etterretningssenter
Øving for soldatane der vart organisert mest mogeleg likt det som ein den gongen trudde ville verta røynda - nemleg objekt som likna infrastrukturen til NATO. Dei måtte òg venja seg til dei vanskelege vértilhøva i arktisk, både fysisk og psykisk. Øvingane innebar òg innsetting med helikopter og marsj i tungt lende opptil 20 kilometer. Froskemenn vart utstyrt med dykkarbåten VM-71 med mykje utstyr, inkludert trykkammer. Denne liknar Dykkarbåtar - prosjekt 535. Torpedobåtar med toppfart over 30 knop fekk dei òg.
Reichenbach im Kandertal
Kommunen omfattar åtte landsbyar og grender. I ein av desse, Kiental, møttest Sosialistinternasjonalen til si 2. konferanse i april 1916. Vladimir Lenin var ein av deltakarane på konferansen.
Yrkesforsvar
Yrkesforsvar eller profesjonelt forsvar viser til eit militærvesen rekruttert av frivillige som har verva seg, til forskjell frå eit som byggjer heilt eller delvis på verneplikt. Alle dei tilsette i eit slikt forsvar har soldatyrket eller liknande som profesjon.
420. etterretningssenter
Fyrste gruppa øvde seg mot VGAS (helikopter med hydrofonar), andre gruppe øvde seg i å samle informasjon om NATO-flybasar i Nord-Noreg, og ei tredje gruppe (RRTR) øvde seg mot radaranlegg i Nord-Noreg.
Yrkesforsvar
Grunnar til at ein har eit yrkesforsvar kan vera tradisjon, at ein ønskjer å unngå ei upopulær eller uhandterbar verneplikt, ei oppfatting om at frivillige soldatar er betre eller meir motiverte enn vernepliktige, eller andre grunnar som kan vera administrative eller økonomiske. For ein ståande hær kan det vera nyttige med profesjonelle soldatar som raskt kan sendast til konfliktar om dette trengst. Men ein utstrekt bruk av profesjonelle soldatar er òg blitt knytt til langvarige konfliktar utan synleg ende.
Historisk har mange land nytta yrkesforsvar heile eller det meste av tida. Tvungen militærteneste var typisk berre nytta i unntakshøve, som i dei franske revolusjonskrigane. Det britiske forsvaret har lang tradisjon som yrkesforsvar. Også store militærvesen som dei tre største forsvara i verda, i USA, Kina og India, er i dag basert på verva soldatar. Sidan slutten av 1900-talet har ei rekkje europeiske land som tidlegare hadde verneplikt gått over til yrkesfosvar. Sverige innførte profesjonelt forsvar i 2010, som det einaste av dei nordiske landa.
Ulemper med eit slikt forsvar kan vera at det blir større avstand mellom forsvaret og samunnet generelt, eller at det utvikler seg ein eigen militærklasse med eigne normer, makt eller særskilde privilegium. Eit anna problem kan vera at meinige blir verva frå lågarestilte samfunnsklassar eller -grupper, som dermed får høgare tap i krig enn andre. Ei utbreidd oppfatting har vore at slike verva soldatar er råe og mistilpassa samfunnsmedlemmer som treng streng disiplin for å skikka seg. Yrkesoffiserar kan derimot ha høgt ry.
Der ein manglar tradisjon eller andre grunner for å verva seg, kan forsvaret få problem med å få nok kvalifiserte deltakarar. I Storbritannia har ein til dømes fylt ut forsvaret ved å verva soldatar frå tidlegare koloniar, som gurkhaer frå Nepal. I USA får soldatar ulike støtteordningar. Sjansen for å bli send til ein krigssituasjon kan verka avskrekkande for moglege soldatar. Samstundes kan ein krig eller krigstrugsel føra til at fleire verver seg for å forsvara landet sitt eller kjempa ein «god» kamp.
Ein ståande hær er alltid avhengig av nokre fagmilitære med spesialkompetanse. Ein verneplikthær vil derfor også vera delvis profesjonell. I norsk samanheng er Telemark bataljon døme på ei profesjonell hæravdeling frå nyare tid. Det er også blitt hevda at eit system som berre nytter eit mindretal av vernepliktige, som Noreg, er i ferd med å bli eit yrkesforsvar.
People Are Strange
«People Are Strange» er ein song av The Doors frå det andre albumet deira Strange Days frå 1967. Songen vart gjeven ut på singel i september 1967 og nådde 12. plass på den amerikanske singellista og nådde Topp 10 på Cash Box-lista. Han var skriven av Robby Krieger og Jim Morrison, men tilskriven til heile bandet.
Oversyn
I følgje meldinga på Allmusic «reflekterer songen fascinasjonen til gruppa for den teatralske musikken frå europeisk kabaretmusikk.» Songen omhandlar framangjering og det å vere ein framand. Som meldinga føre òg nemner kan Jim Morrison ha skriven songen til både hippiekulturen og til outsiderar generelt, og/eller til brukarar av narkotika som LSD. Songen vart skriven tidleg i 1967 etter at gitarist Robby Krieger og ein deprimert Morrison hadde gått til toppen av Laurel Canyon. Trommeslagar John Densmore trur songen var ei ytring for «sårbarheita» til Morrison.
Echo & the Bunnymen-utgåva
Den britiske gruppa Echo & the Bunnymen spelte inn ein versjon av «People Are Strange» for filmmusikken til filmen The Lost Boys i1987. Han vart sidan gjeven ut som singel det same året og nådde 29. plass på den britiske singellista i februar 1988. og 13. plass i Irland i 1991. Songen vart produserte av Ray Manzarek frå The Doors.
Andre versjonar
Songen er òg spelt av Twiztid, George Winston, Stina Nordenstam og Tiny Tim.
Stereotomy
Det selde ikkje så godt som føregangaren Vulture Culture, og er strukturert annleis enn tidlegare Project-album med tre lange spor («Stereotomy» er over sju minutt, «Light of the World» over seks og den instrumentalen «Where's the Walrus?» er sju og eit halvt) og to minutt-lange songar til slutt. Albumet vart laga heilt digitalt og både LP- og CD-utgåvene vart koda med tokanals Ambisonic UHJ-format.
Ordet «stereotomy» er teken frå «The Murders in the Rue Morgue» av Edgar Allan Poe. Det refererer til å kutte eksisterande faste former i forskjellige andre former. Det vert nytta som ein metafor for måten kjende folk (songarar, skodespelarar osv.) ofte vert 'forma' av krava kjendistilværet fører med seg.
Stereotomy vart òg Grammynominert i 1987 forr beste rockeinstruental med «Where's the Walrus?»
Stereotomy er siste albumet til Alan Parsons Project med David Paton på bass. Han vart medlem av turnébandet til Elton John.
Innhald
Alle songar skrivne og komponerte av Alan Parsons og Eric Woolfson.
I populærkulturen
Ein kan sjå eit eksemplar av Stereotomy i eit særs kort glimt i filmen The Big Lebowski då Maude ber The Dude sjå gjennom platene hennar.
«Limelight» vart nytta av NBC Sports for ein musikkvideo i 1986 med New York Mets då dei hadde slått Boston Red Sox og vart meistrar.
Strange Days
Strange Days er det andre studioalbumet til det amerikanske rockebandet The Doors, gjeve ut 25. september 1967 på Elektra Records. Albumet vart ein kommersiell suksess, selde til platinaplate og nådde tredjeplassen på Billboard 200-lista. Albumet inneheld topp 30-singlane «People Are Strange» og «Love Me Two Times».
Innspeling
Strange Days vart spelte inn i pausar på turneen deira mellom mai og august 1967 i Sunset Sound Recorders i Hollywood, der dei hadde spelt inn debutplata. I motsetnad til innspelingane i 1966, nytta produsenten Paul A. Rothchild og lydteknikaren Bruce Botnick den nyaste 8-sporsopptakaren. Den lange innspelingsperioden gjorde at bandet kunne eksperimentere i studio og ytterlegare forsterke dei utanomjordiske lydane med uvanlege instrument og manipulering av lyd. I følgje Botnick vart bandet inspirert til å gjere dette etter å ha fått tak i ei tidleg utgåve av The Beatles-albumet Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band og «totalt flippa ut» av det dei høyrde. Botnick sa at The Doors var fast bestemt på å følgje dømet til Beatles og prøve seg på «nye innspelingsteknikkar. Ingenting skulle haldast attende.»
Tittelsporet vart utvikla med hjelp av Paul Beaver og var ein av dei aller første gongane ein Moog synthesizer vart nytta i rockesamanheng. På Morrison-diktet «Horse Latitudes» tok Botnick kvitstøy frå ein lydbandopptakar og varierte snøggleiken ved spole han fram manuelt, noko som fekk lyden til høyrast ut som vind, medan bandet spelte forskjellige instrument på uvanlege måtar. I tillegg vart varierande snøggleik nytta til å skape forskjellige klangar og effektar. Bandet utforska òg musique concrète-teknikkar på albumet.
Studiomusikaren Douglass Lubahn spelte bass på albumet.
Komposisjon
Fleire av songane på Strange Days vart skrivne på same tida som songane på The Doors. To songar («My Eyes Have Seen You» og «Moonlight Drive») vart blitt spelt inn som demoar i 1965 på Trans World Pacific Studios før Krieger kom med i gruppa. Sistnemnde hadde faktisk blitt laga av Morrison før han vart sameint med Manzarek att sommaren 1965. Sjølv om dei prøvde å spele inn songen to gonger for debutplata, vart ingen av versjonane rekna som bra nok. Med eit vanleg bluesarrangement skilde «Moonlight Drive» seg ut med ein litt utradisjonell rytme og flaskehalsgitaren til Krieger, som skapte ein skummel lyd.
Den første singelen frå albumet, «People Are Strange», vart komponert tidleg i 1967 etter Krieger, trommeslagaren John Densmore, og ein deprimert Morrison hadde gått til toppen av Laurel Canyon. Densmore skreiv om skriveprosessen i boka hans Riders on the Storm. Densmore og Krieger, som hadde delt leilegheit, vart vitja av ein nedslått Morrison, som oppførte seg «djupt deprimert.» Densmore føreslo at dei tok seg ein tur langs Laurel Canyon. Morrison kom attende frå turen «euforisk» med det første tekstutkastet til «People Are Strange».
Sjølv om det var Morrison som var den fremste tekstforfattaren i bandet, skreiv Robby Krieger fleire av dei tidlegaste hitsinglane deira, der den første var «Light My Fire». I følgje bandmedlemmane var den bluesaktige songen hans «Love Me Two Times» om ein soldat eller sjømann den siste dagen med kjærasten sin før han drog ut att, tilsynelatande i krig. Manzarek skildra songen som «Robby sin store bluesrockklassikar om begjær og tap, eller mangfaldige orgasmar, eg er ikkje sikker på kva det er.» I 1997 sa Krieger til Guitar World at den musikalske ideen for «Love Me Two Times» kom frå eit lite parti på eit Danny Kalb-album. Manzarek spelte den endelege versjonen av denne songen på ein cembalo, ikkje eit clavichord. Manzarek skildra instrumentet som «eit særs elegant instrument ein vanlegvis ikkje assosierer med rock and roll.» Han vart korta ned til 2:37 og gjeven ut som den andre singelen deira (etter «People Are Strange») frå albumet, og nådde 25. plassen på singellista i USA. «Love Me Two Times» vart rekna som noko vågal for radio, og vart bannlyst i New Haven fordi han var «for kontroversiell». Dette sjokkerte bandet.
Plateomslag
Plateomslaget vart designa av William S. Harvey og fotografert av Joel Brodsky. Bilete vart teke i Sniffen Court, ei bakgate i New York City. Jim Morrison nekta å vise seg på omslaget, så fotograf Joel Brodsky valde å ta eit sirkus-liknande bilete. Dei fleste karnevala var ute på turné denne sommaren, så det var vanskeleg å finne profesjonelle sirkusartistar. Akrobatane der var dei einaste han kunne finne, den kortvaksne Lester Janus og den yngre broren (ikkje tvillingar) Stanley Janus (som er på baksida) vart hyrte inn frå eit skodespelarfirma, sjongløren var assistenten til Brodsky og trompetisten var ein drosjesjåfør, medan sirkusatleten var ei dørvakt på ein klubb. Eit gruppebilete av bandet finst på ein plakat i bakgrunnen, med bilettekst av bandet og albumnamnet. Men fordi det var litt vanskeleg å sjå artistnamnet og albumtittelenen hadde dei fleste platebutikkane eit klistremerke over som tydelegare viste kva og kven si plate det var.
Utgjeving
Strange Days kom ut 25. september 1967 på Elektra Records. Sjølv om albumet vart ein ein ganske stor suksess og nådde tredjeplassen på albumlista i USA i november 1967 og låg inne på lista i 63 veker, vart verknaden av albumet svekt av den store suksessen til debutalbumet, som framleis låg på topp 10 over ti månader etter det kom ut. I alt låg det 122 veker på lista. I følgje produsenten Paul Rothchild, «Vi meinte alle at det var det beste albumet. Det hadde derimot òg eit av dei svakaste salstala. Vi var sikre på at det kom til å bli større enn noko The Beatles hadde gjort. Men det var ingen singlar. Plata døydde frå oss.».
Mottaking
Musikkritikaren Robert Christgau kalla albumet «muskulært men misdanna» i ei melding i mai 1968 for Esquire, men skreiv vidare at The Doors hadde kome «frå ingenting til å regjere som den tyngste gruppa i Amerika». Rolling Stone Magazine meinte at albumet «har all krafta og energien frå den første plata, men er meir subtilt, meir intrikat og meir effektivt» og hevda at «heile albumet, individuelle songar og særskild det siste sporet er konstruert i fem delar som ein tragedie. Som eit gresk drama veit du når musikken er over fordi det er ei reinsing.»
Ettermæle
Kritikarar har rangert albumet høgt. I 2003 vart Strange Days oppført på 407. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. I 2007 tok Rolling Stone albumet med på lista si over «Dei 40 essensielle albuma frå 1967». I 2007, i høve 40-årsjubileumsutgåva til albumet, meinte Sal Cinquemani i Slant Magazine at «medan The Doors hadde fleire, meir opplagde toppar, er det rare Strange Days eit meir ambisiøst, sameint verk. Det er færre fyllmateriale og kvar song ber like mykje vekt som den før og etter» og kalla det «eit dokument av ei stundom vakker, stundom skremmande, og ofte forvridd periode av frykt og idealisme.»
Somme kritikarar meiner det ikkje heilt når opp til føregangaren. I meldinga for AllMusic skreiv Richie Unterberger: «Mange av songane på Strange Days var skriven samstundes som dei på The Doors, og i ettertid får ein kjensla av at dei beste songane alt var blitt plukka ut for debutalbumet. Det andre albumet er derfor ikkje like konsistent makelaust som debuten, men er likevel eit særs bra framhald frå det klassiske albumet deira.»
Salslister
Album
Singlar
Elektra Records
Elektra Records  er eit amerikansk plateselskap som var i verksemd frå 1950 til 2004. Selskapet vart i 2009 gjenoppretta som eit underselskap til Atlantic Records.
Historie
Elektra Records vart grunnlagt 10. oktober 1950 av Jac Holzman og Paul Rickholt, og konsentrerte seg opphavleg om folkemusikkartistar som Judy Collins. Midt på sekstitalet byrja Elektra òg å gje ut plater i sjangrane rock og psykedelia. Blant deira mest kjende band var The Doors, Love og Incredible String Band. Dei har òg jobba saman med det kjende Heavy Metal-bandet Metallica på blant anna albumet Master of Puppets.
I 1970 vart selskapet selt til Kinney Corporation, som slo det saman med Warner Bros. Records til WEA (Warner-Elektra-Atlantic). Dette konglomeratet vart i 2004 selt vidare til eit nytt konglomerat, og i april same år vart etiketten lagt ned. Fem år seinare vart selskapet gjenoppretta.
Fairytale av Pointer Sisters
«Fairytale» er ein song av The Pointer Sisters frå mai 1974. Songen kom ut på albumet That's a Plenty og vart skriven av gruppemedlemmane Anita Pointer og Bonnie Pointer. «Fairytale» vart den andre av tre hittar på topp 40 skriven av The Pointer Sisters i den originale utgåva av bandet, som kvartett. Anita Pointer song solovokal på alle desse tre hittane.
Historie
Anita Pointer har fortalt at ho skreiv denne kjærleiksbrotssongen frå personleg erfaring. Før ho vart kjend me The Pointer Sisters, hadde ho skrive reklamar for radio og ho vart kjæraste med ein DJ frå stasjonen KSAN. Han var alt gift. «Han laug til meg og då eg fann ut at han var gift kom songen til meg». «Fairytale» vart skriven medan The Pointer Sisters var på ein av dei første turneane sine, i lag med Dave Mason.
«Fairytale» var ein heilt annan type song enn det som var vanleg for The Pointer Sisters. Songen hadde ein smak av country og vart derfor ikkje vald ut som den første singelen deira. I juni 1974 kom «Fairytale» ut på singel og vart spelt på ein del countrystasjonar. Systrene fekk framføre «Fairytale» på Grand Ole Opry, som den første afroamerikanske vokalgruppa som spelte der. «Fairytale» bådde til slutt 39. plassen på countrysingel-lista i USA, men klatra til 13. plassen på poplista. I Australia nådde singelen 21. plassen og i Canada 42. plassen.
The Pointer Sister vann Grammy-prisen med «Fairytale» for beste countrysong av ein duo eller ei gruppe i 1974. Ei anna ære var då songen vart spelt inn av Elvis Presley den 10. mars 1975 for eit av albuma hans.
Bigo Bay
Bigo Bay er ei bukt på vestkysten av Graham Land mellom Cape Garcia og halvøya som Magnier Peaks ligg på. Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10 observerte bukta, men kartla ho som den sørlege delen av Leroux Bay. British Graham Land Expedition, 1934–37, fann ut at halvøya kring Magnier Peaks skilde denne bukta frå Leroux Bay. Ho vart namngjeven av Rymill etter Mount Bigo, eit fjell inst i bukta.
Petter Amundsen
Petter Amundsen er ein norsk organist og forfattar som også vert omtalt som amatørkryptograf.
Amundsen er organist ved Holmenkollen kapell i Oslo.
Shakespeare-teori
Amundsen er kjend for spekulative teoriar om William Shakespeare, mellom anna at Francis Bacon, saman med nevøen sin Henry Neville og det løynlege brorskapet rosenkrossordenen, var dei eigentlege forfattarane av verka til Shakespeare. Teorien fekk brei omtale i eit program på NRK.
Desiree av Neil Diamond
«Desiree» er ein song frå 1977 skriven og innspelt av Neil Diamond. Han vart gjeven ut på albumet I'm Glad You're Here with Me Tonight i 1977. Singelen nådde 16. plassen på Billboard Hot 100 og toppen av Easy Listening-lista som den femte singelen hans til å klare dette.
Petter Amundsen
Shakespeare-teori
I 2009 kom TV-serien Shakespeares skjulte koder ut. Serien hadde fire episodar og handlar om det same som boka. Her vart sjåarane med Amundsen til øya Oak Island. Den britiske Shakespeare-eksperten Stanley Wells kalla teorien for ein «intellektuell leik». Den 13. april 2012 hadde ein film om hypotesane til Amundsen, Shakespeares skjulte sanning, premiere i ei rekkje norske byar.
Desiree av Neil Diamond
Norsk verjon
Jon Roger Karlsen har skrive ein norsk tekst med tittelen «Mariann». Denne vart spelt inn av Ørjan og gjeve ut på albumet Ørjan (dB Records DBCD017) i 1995.
Distriktet Melk
Distriktet Melk er eit administrativt distrikt (Bezirk) vest i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Distriktet dekker ei flatevidd på 1014 km², med i kring 77 500 ibuarar (2018). Byen Melk er administrasjonssenter for distriktet.
Petter Amundsen
Utgjevingar
I eit samarbeid med forfattaren Erlend Loe gav Amundsen i 2006 ut boka Organisten. I boka står det om Amundsens kodefunn, teknikkar og fremgangsmåter.
Distriktet Melk
Kommuneskipnaden
Distriktet omfattar 40 kommunar, av dei 4 bykommunar og 27 såkalla 'Marktgemeide'.
Petter Amundsen
Utgjevingar
I 2012 vart det utgjeve ei E-bok skrivem av Amundsen, Oak Island and the Treasure Map in Shakespeare.
Fylkesveg 7036
Fylkesveg 7036 går mellom Gartland og Elstad bru i Grong kommune. Vegen er 1,5 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 397 i Nord-Trøndelag.
Marble Bar i Vest-Australia
Historie
Byen vart offisielt grunnlagd i 1893 etter at det vart oppdaga gull i området i 1890 av gullgravaren Francis Jenkins, som har fått ei av gatene i byen kalla opp etter seg. Namnet Marble Bar kjem av eit stykke jaspis i elva Coongan i nærleiken, som ein feilaktig trudde var marmor (marble på engelsk).
I 1891 hadde byen over 5000 innbyggjarar då gullrush i området starta.
I 1895 hadde byen fått rådhus og desse er i dag verna. Dei vart laga av lokal stein og står framleis.
The Peppermints
The Peppermints er ei italiensk-sanmarinsk jentegruppe, skipa i 2014. Gruppa er sett saman av Anita Simoncini, Rafaella Perniola, Greta Doveri, Arianna Ulivi og Sara Dall'Olio.
Junior Eurovision Song Contest 2014
The Peppermints vart valde ut av Radiotelevisione della Repubblica di San Marino til å representere San Marino i Junior Eurovision Song Contest 2014 i Marsa på Malta. Gruppa framførte songen «Breaking My Heart» på engelsk og italiensk, og enda på 15. plass med 21 poeng; åtte frå Italia og eitt frå Malta. I tillegg fekk alle landa tolv poeng for at ingen land skulle stå att utan poeng. Songen er skriven av Luca Medri, Chris Lapolla, Antonello Carozza og The Peppermints. Rafaella Perniola er veslesystra til Michele Perniola, som representerte San Marino året før, då landet debuterte i tevlinga. Anita Simoncini vart den fyrste personen frå San Marino som representerte landet i tevlinga.
Marble Bar i Vest-Australia
Historie
Den kanskje mest kjende bygningen i byen er Ironclad hotell, som vart bygd i 1890-åra, av bølgjeblikk, og det fekk dette namnet av amerikanske gruvearbeidarar som syns dei minna om panserskipa (ironclad på engelsk) frå USA. I 2006 vart Ironclad hotel verna.
Det vart funne fleire store gullklumpar under gullrushet. Den største av dei vog 11,7 kg og vart kalla Bobby Dazzler. To andre på opp mot ti kilogram vart òg funne.
Under andre verdskrigen var bombefly frå United States Army Air Forces og Royal Australian Air Force stasjonerte kring 25 km frå byen ved Corunna Downs Airfield. Allierte fly gjekk til åtak på japanske styrkar så langt borte som Borneo frå denne basen.
Byen hadde ein smalsporsjernbane til Port Hedland fram til tidleg i 1950-åra.
Klima
Marble Bar har eit tørt klima med særs varme somrar og milde til varme vintrar. Byen har verdsrekorden i mengda dagar på rad med 100 ºF (37,8 ºC) eller meir, med 160 dagar frå 31. oktober 1923 til 7. april 1924.
I desember og januar er temperaturar over 45 ºC vanleg og den gjennomsnittlege maks. temperaturen går over den normale kroppstemperaturen til mennesket seks månader av året. Nedbøren kjem hovudsakleg om sommaren i form av regnbyer.
Nordpolen
Ein stad i nærleiken har fått det ironiske namnet Nordpolen (North Pole) på grunn av varmen. Her finst steinformasjonar som ein trur er av dei første spora etter liv på jorda på grunn av stromatolittar i steinane her. Desse er daterte til 3,4 til 3,5 milliardar år sidan. Dette er derimot omstridd og det vert hevda at stromatolittar som er eldre enn 3,2 mrd. år, ikkje kjem av levande organismar men at dei små kjegleform strukturane i Strelley Pool-formajsonen vart danna av fordamping og ein dom-struktur av chert danna av deformasjon av mjuke sediment.
Mount Van der Hoeven
Mount Van der Hoeven er eit fjell (1940 moh) ved nordsida av toppen av Boggs Valley, nær midten av Helliwell Hills. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–63, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Frans G. Van der Hoeven, ein seismolog og leiaren for kryssinga av Victoria Land for US Antarctic Research Program (USARP), 1959-60. Den 2500 km lange turen i ein Tucker Sno-Cat starta ved Hut Point Peninsula på Ross Island og steig opp til platået i Victoria Land via Skeltonbreen. From there der gjekk dei nordvestover til det indre platået på austsida av Outback Nunataks, før dei vart evakuerte av fly frå U.S. Navy-skvadron VX-6.
Fylkesveg 397
Fylkesveg 397 finst i fleire fylke i Noreg:
Tanja Poutiainen
Aktiv
I 1997 vart Poutiainen junior-verdsmeister i slalåm. To veker seinare deltok ho i sitt fyrste verdscuprenn. Hennar og Finlands fyrste pallplassering i eit verdscuprenn i alpine kom 9. desember 2001 i Sestriere, der ho vart nummer to bak svenske Anja Pärson. I februar 2004 stod ho på toppen av sigerspallen i verdscupen for fyrste gong, og det på finsk heimegrunn i Levi der ho vann eit slalåmrenn framon Elisabeth Görgl frå Austerrike.
Gjennom 2005-sesongen kapra Poutiainen ti pallplassar, av dei fire sigrar. Ved sesongslutt stod ho att som vinnar av både slalåm- og storslalåm-cupen, og kom på femteplassen i verdscupen i alpine greiner. Under VM 2005 i Santa Caterina enda ho opp med to sølvmedaljar: I storslalåm bak svenske Anja Pärson, og i slalåm bak kroatiske Janica Kostelić.
Poutiainen deltok i sitt niande verdsmeisterskap i alpine greiner i 2013. Etter fyrste slalåmomgangen låg ho på andreplassen, men etter ein heller svak andreomgang førte henne på fjerdeplass. Ved sesongslutt i 2014 la ho konkurranseskia på hylla.
Gamlebyen i Baku
Gamlebyen eller Den indre byen (aserbajdsjansk İçərişəhər) er det historiske sentrumet i Baku. I desember 2000 vart Gamlebyen i Baku, med Sjirvansjahpalasset og Jomfrutårnet, den første staden i Aserbajdsjan som vart innskriven på verdsarvlista til UNESCO.
Historie
Det er brei semje om at Gamlebyen, med Jomfrutårnet, går tilbake til minst 1100-talet, medan enkelte forskarar meiner at han oppstår heilt tilbake til 600-talet. Dette er enno ikkje avgjort.
I mellomalderen vart monument som Synyg Gala-minareten (1000-talet), bymurane og tårna (1000 til 1100-talet), Jomfrutårnet, Multani karavanserai og Hajji Gayyib-badet (1400-talet), Sjirvansjahpalasset (1400- til 1500-talet), Bukhara karavanserai og Gasimbey-badet (1500-talet) bygd.
I 1806, då Baku vart annektert av Det russiske imperiet, var det 500 husstandar og 707 butikkar, med eit folketal på 7000 i Gamlebyen (då den einaste bydelen i Baku). Mellom 1807 og 1811 vart bymurane reparerte og festningsverka utvida. Byen hadde to portar, Saljan-portane og Sjemakha-portane. Byen var verna av mange kanonar som stod i murane. Hamna vart gjenopna for handel, og i 1809 vart det oppretta eit tollkontor.
Det var i denne perioden at Baku starta å vekse utanfor bymurane, og nye bydelar dukkar opp. Dermed kom uttrykket «Den indre byen» (aserbajdsjansk İçəri Şəhər) og «Den ytre byen» (aserbajdsjansk Bayır Şəhər) i bruk. Om det tidlege russiske styret, skreiv skodespelaren frå Baku Huseyngulu Sarabski i memoarane sine:
Fontanell
Ein fontanell (av latin fonticuli cranii) er eit anatomisk kjennemerke ved hovudskallen hjå nyfødde. Det plar å visa til dei blaute og membranøse gapa, skallesaumane, mellom knoklane som dannar skalletaket hjå foster og nyfødde. Fontanellar bidreg til snøgg strekking og omforming av hjerneskallen, av di hjernen utvidar seg snøggare enn dei omfamnande knoklane veks. Prematur lukking av skallesaumane, gjennom forbeining, er kjend som kraniosynostose.
Gamlebyen i Baku
Historie
Då russarane kom vart den tradisjonelle arkitekturen i Gamlebyen endra. Mange europeiske bygg vart bygde på 1800-talet og tidleg på 1900-talet, med stilar som barokk og gotikk.
Fontanell
I tidleg barndom er pannefontanellen kjend som bregma.
Gamlebyen i Baku
Historie
I 1865 vart ein del av bymurane som var vendt ut mot sjøen øydelagd, og steinane seld og nytta i byggverk i Den ytre byen. Pengane ein fekk frå dette salet (44 000 rublar) gjekk til å byggje Baku Boulevard. I 1867 dukka dei første fontene i Baku opp på boulevarden.
Fontanell
Struktur
Fontanellar er blaute område på hovudet hjå nyfødde, som ved fødsel bidreg til bøyinga av knokkelplatene i hovudskallen, slik at hovudet kjem seg gjennom fødselskanalen. Forbeining av desse knoklane fører til at pannefontanellen lukkar seg etter 9 til 18 månadar. Bakhovudfontanellen og pterion lukkar seg i laupet av dei første få månadane av livet. Lukkingane former seinare skallesaumane i hjerneskallen. Panne- og bakhovudfontanellene er dei mest signifikante, men pterion (fonticulus sphenoidalis) og asterion (fonticulus mastoideus) er òg viktige.
Gamlebyen i Baku
Strøk
Gamlebyen er delt inn i fleire strøk, som òg tente som sosiale skilje. Stundom vart inndelinga av Gamlebyen kalla opp etter moskeane som låg her, til dømes, Jumamoske-strøket, Sjalmoske-strøket, Mahammadjarmoske-strøket, osv.
Fontanell
Struktur
Hovudskallen hjå nyfødde er samansett av fem hovudknoklar: to pannebein, to issebein og eitt bakhovudbein. Desse er sydd saman av saumer, som spelar ei viktig rolle for fødsel og cellevekst i hjernen.
Lukking
Fontanellene hjå menneske lukkar seg i følgande rekkefylgje:
Gamlebyen i Baku
Undergrunnsanlegg
I 2008 oppdaga ein ein gammal tunnel frå 1800-talet, då ein bygde om Vahidparken. Arbeidarane gjekk om lag 200 meter inn i tunnelen, før dei møtte vatn og avleiringar. Ut frå bileta teikna i tunnelen, er han bygd særs grundig. Veggane, taket og golvet er dekt av kvit, oppskoren stein. Arbeidarane fann òg fleire myntar frå sovjettida, som tyder på at det har vore nokon i tunnelen før dei i nyare tid.
I følgje forskaren Vitalij Antonov, var Baku seint på 1700-talet eit opprørssenter i Kaukasus, og tunnelen vart bygd for å redde guvernøren i tilfelle masseopprør i byen. Ein annan versjon er at passasjen er ein av fleire som førte ut til det gamle Sabayilslottet, som vart lagt under vatn i Kaspihavet. Det er fleire tunnelar som går frå Sjirvansjahpalasset og Synykh Gala, i Icheri Shekher, mot havet. Synykh Gala var moskeen på 1400-talet under sjah Ismail Khatai, og vart øydelagd av soldatane til Peter den store. Det vil sei, at den oppdaga passasjen kan vere ein del av undergrunnsnettverket som knytte byen Sabayil til land.
Fontanell
Klinisk relevans
Foreldre er ofte ottesame for at barna er meir utsett for skade i fontanellene. Fontanellene er likevel veldig harde og ugjennomtrengelege, på trass av at dei dei blir kalla blaute.
Gamlebyen i Baku
Utdanning
Den første kjende koranskulen i Gamlebyen opna på 1100-talet, og av dei populære lærarane finn ein Baba Kuhi Bakuvi. Firehundre år seinare, var ein annan kjend læremeister Seyid Yahya Bakuvi (døydde i 1403) som grunnla ein Darulfunun (Kunst- og vitskapshus, ein slags føregangar for eit moderne universitet) ved Sjirvansjahpalasset. Då Sjirvansjah-staten fall forsvann utdanninga i Baku gradvis. I 1806 var det bere tolv mollakhanaer (grunnskular drivne av moskeane) att i Gamlebyen, og berre tre av dei overlevde til 1900-talet. Seinare vart alle slike skular lukka og erstatta av moderne barnehagar og statsdrivne skular.
Fontanell
Klinisk relevans
Fontanellene er viktige ved ultrasonografi av fosterhjernen. Så snart dei er lukka blir storparten av hjernen utilgjengeleg for ultrasonografi, sidan knokkelvevet i hovudskallen dannar ein lydbarriere.
Gamlebyen i Baku
Verdsarvstad
I desember 2000 vart Gamlebyen i Baku med Sjirvansjahpalasset og Jomfrutårnet den første staden i Aserbajdsjan som vart innskriven på verdsarvlista til UNESCO.
Fontanell
Svulmande fontanellar
Ein spent eller svollen fontanell tydar på auka hjernetrykk. Trykkaukinga kan føre til at hovudskallen hjå nyfødde blir unormalt forstørra. Dette kan skuldast:
Gamlebyen i Baku
Verdsarvstad
Tre år seinare, i 2003, sette UNESCO Gamlebyen på lista over verdsarvstader i fare, etter eit jordskjelv i 2000, som medførte skadar, dårleg bevaring og «tvilsame» restaureringsforsøk.
Fontanell
Nedsøkkte fontanellar
Nedsøkkte fontanellar tydar på dehydrering eller feilernæring.
Gamlebyen i Baku
Verdsarvstad
I 2009 lovpriste Verdsarvkommitteen Aserbajdsjan for innsatsen for å bevare Gamlebyen og fjerna han frå farelista.
Fontanell
Forstørra fontanellar
Fontanellar kan bli forstørra, lukke seg seint eller halda seg opne av ulike grunnar. Dei vanlegaste årsakene er:
Semiluki
Semiluki (russisk Семилуки) er ein by i Voronezj oblast i Russland med om lag 25 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Don, rundt 10 km vest for Voronezj.
Gamlebyen i Baku
Karakter og arv
I lange tider var morbærtreet bak Djumamoskeen eit tydeleg symbol for Gamlebyen. Ein meinte at treet var fleire hundre år gammalt. Treet vart nytta i mange ordtak og songar som var populære i Gamlebyen, og vart eit lokalt landemerke. Staden der treet stod vart kalla Morbærtreplassen. I 1970-åra vart derimot treet hogd ned på grunn av nærliggande nybygging.
Fontanell
Andre dyr
Hjå aper lukkar fontanellene seg snarleg etter fødsel. Hjå sjimpansar er pannefontanellen heilt lukka ved ein alder av 3 månadar.
Hundar
Eit av dei mest alvorlege problema som kan ramme hundar er kjend som «open fontanell». Dette skjer når knoklane i toppen av hovudskallane ikkje lukkar seg skikkeleg. Problemet er ofte tilknytt hydrocefalus, ein tilstand med overflødig væske i og rundt hjernen, der det er trykk på hjernen og dei omfamnande veva. Hovudet vil ofte framstå som kuppelforma, og den opne fontanellen er synleg som eit blautt område på toppen av hovudet. Dei væskefylte romma inni hjernen, ventriklane, blir svolne. Trykkaukinga skadar eller motarbeider utviklinga av hjernevev.
Gamlebyen i Baku
Karakter og arv
Eit anna populært landemerke i Gamlebyen er den lokale bokhandlaren som hovudsakleg sel brukte bøker, men òg nye bøker. Han ligg mellom karavanseraiane Bukhara og Multani, Jomfrutårnet og Hajinski-palasset (elles kjend som Charles de Gaulle-huset fordi han var her under den andre verdskrigen), og er ein populær destinasjon for studentar og bokinteresserte i Baku, hovudsakleg på grunn av dei låge prisane.
Gamlebyen har vore skildra på framsida av den aserbajdsjanske 10 manat-setelen sidan 2006.
Semiluki
Busetnaden vart grunnlagd i 1615. I 1894 vart det Semiluki jernbanestasjon bygd, som var kalla opp etter den gamle landsbyen. I 1929 vart hovudverksemda i byen oppretta, ein fabrikk for brannsikre material. Han fekk bystatus i 1954.
Songen The Number of the Beast
«The Number of the Beast» er ein song av det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden. Han var den sjuande singelen til Iron Maiden, og den andre singelen frå studioalbumet med same namn frå 1982. Han vart gjeven ut på singel på ny i 2005.
Då songen kom ut i 1982 skapte han kontroversar i USA, der det religiøse temaet skapte raseri i religiøse grupper. Trass i dette er det ein av dei meir populære songane til bandet. Singelen nådde 18. plassen på den britiske singellista og han har bltit spelt på nesten alle turneane deira. I tillegg har songen blitt spelt av mange andre artistar og har blitt nytta i mange videospel og filmar.
Låtskriving og innspeling
Songen opnar med ein talt intro, lesen av den engelske skodespelaren Barry Clayton, som siterer Johannes' openberring 12:12 og 13:18. I følgje vokalisten Bruce Dickinson spurte bandet opphavleg Vincent Price om å lese introen, men valde å gå for Clayton etter at Price nekta å gjere det for mindre enn 25 000 pund.
Songen er kjend for det særs lange, lyse skriket mot slutten av introen, som AllMusic har kalla «det mest hårreisande skriket til Dickinson på plate». I dokumentarfilmen Classic Albums, basert på The Number of the Beast, sa Dickinson at det kom fordi han var frustrert av produsenten Martin Birch, som tvang han til å syngje introen om att og om att, time etter time.
Detaljar
Plateomslaget til singelen er den siste av tre singlar der Riggs teikna Satan, som først dukka opp på omslaget til singelen «Purgatory». Omslaget til The Number of the Beast er etterverknaden til omslaget til «Run to the Hills» der ein ser Eddie og Satan i eit slag. Singelen var òg gjeven ut på raud vinyl.
I 2005 vart «The Number of the Beast» gjeve ut på ny i samband med DVD-filmen The History of Iron Maiden – Part 1: The Early Days, i lag med konsertversjonar av songen og «Hallowed Be Thy Name», spelt inn i 2002.
Kontrovers
I tillegg til plateomslaget og tittelen, vart songen eit mål for religiøse grupper i USA som skulda Iron Maiden for å vere ei satanistisk gruppe. Kontroversen førte til at albuma deira vart brende og fleire demonstrasjonar under turneen deira i 1982, sjølv om dette berre gav bandet meir publisitet. Steve Harris har sidan kommentert at desse skuldingane var «galskap. Dei misforstod totalt. Dei hadde tydelegvis ikkje lese teksten. Dei berre ønskte å tru alt det tøvet om at me var satanistar».
På det neste albumet deira, Piece of Mind, plasserte bandet ei skjult, baklengs melding i byrjinga av songen «Still Life», der trommeslagaren i Nicko McBrain, parodierer ein full Idi Amin. I følgje McBrain sa han «Don't meddle wid t'ings yo don't understand», og dette var retta mot dei som meinte Iron Maiden var djeveldyrkarar, og sa «Me tenkte at om folk skal vere så toskete om dette her, så kan me like gjerne gje dei noko å vere toskete for.»
På toppen av skuldingane av satanisme, vart Eddie redigert bort frå musikkvideoen til «The Number of the Beast» etter han først vart vist på MTV, etter klagar frå redde sjåarar.
Innhald
1982 7" britisk singel (EMI 5287)
1990 CD-singel
2005 7" raud vinyl (EM 666)
Tickhill
Tickhill  er ein by i grevskapet South Yorkshire i England. Han har kring 5500 innbyggjarar og ligg i nærleiken av grensa til Nottinghamshire.
Tretten dessertar
Tretten dessertar (oksitansk lei tretze dessèrts) er tradisjonelle dessertar knytte til julefeiring i den franske regionen Provence. Den «store middagen» (le gros souper) endar med dei rituelle 13 dessertane, som representerer Jesus og dei 12 læresveinane hans. Tradisjonelt set ein ut maten på julaftan, og han blir ståande på bordet i tre dagar, til 27. desember.
Talet på dessertar er alltid tretten, men kva matslag ein har kan variera etter stad eller familietradisjon. Det er dokumentert over femtifem ulike mattypar som del av dei tretten rettane.
Tørka frukt og nøtter
Dei fyrste fire av desse blir kalla «dei fire tiggarane» (les quatre mendiants) og representerer dei fire tiggarmunkordenane: Dominikanarane, fransiskanarane, augustinarane og karmelittane.
Soleieslekta
Ranunculus eller soleie er ei planteslekt i soleiefamilien. Soleier har tre eller oftast fem gule, grøne eller brunlodne begerblad og oftast fem gule eller kvite blomsterblad med honninggrop nær grunnen (gjerne kalla kronblad). Av og til fylte blomstrar hos nokre av artane (kvitsoleie, engsoleie og krypsoleie). Tjuefem artar veks i Noreg.
Philly '76
Philly '76 er eit konsertalbum av Frank Zappa, innspelt den 29. oktober 1976 ved Spectrum i Philadelphia og utgjeve av Zappa Family Trust på Vaulternative Records den 21. desember 2009 til minne om 69-årsdagen til Frank Zappa. Det er den fjerde heile konserten som vart gjeven ut på Vaulternative Records.
Mount Van Veen
Mount Van Veen er eit stupbratt, hovudsakleg isfritt fjell med ei høgd opp mot 1510 m ved sørsida av Jupiter Amphitheatre i Morozumi Range. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-63, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Richard C. Van Veen, som var ein geolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved McMurdo-basen, 1967-68.
When the Music's Over
«When the Music's Over» er ein song av det amerikanske rockebandet The Doors frå albumet Strange Days frå 1967. Songen er nesten elleve minuttar lang og den tredje lengste songen deira. Ein over 16 minuttar lang versjon finst på konsertalbumet Absolutely Live frå 1970.
Då bandet opphavleg skulle spele inn songen, møtte ikkje Jim Morrison opp på innspelinga, så bandet spelte han inn med Ray Manzarek på vokal. Morrison møtte opp dagen etter og måtte synge vokalen inn på nytt.
Songen startar med eit jazz-aktig riff med Ray Manzarek på orgel og John Densmore på trommer. Heilt i starten av songen kan ein høyre Jim Morrison sei «Yeah, come on». Orgelmelodien i starten er nesten heilt identiske musikken som vert nytta i songen «Soul Kitchen» frå det førre albumet. Bandet kjem inn på første verset, som dei repterer, før Morrison så syng refrenget. Ein gitarsolo av Robby Krieger følgjer. Igjen dukkar ein annan song frå det første albumet opp då Morrison syng «Turn out the lights», som òg vert sungen i «End of the Night». Volumet på songen minkar så gradvis og er den roelgaste delen av songen, som varer kring fire minuttar med synginga til Morrison, ein roleg bass frå Manzarek, ein mjuk gitar av Krieger og trommer av Densmore. Songen er nesten heilt stille då den kjende tekstlinja «We want the world and we want it now!» vert ropt ut av alle medlemmane. Ein trommevirvel kjem så før songen skiftar gir og Morrison skrik ut resten av teksten.
OLIG2
OLIG2 eller oligodendrocytt-transkripsjonsfaktor 2 er ein basisk heliks-lykkje-heliks (bHLH)-hovudtranskripsjonsfaktor og repressor som styrer utviklinga av oligodendrocyttar. Til liks med OLIG1 dannar han sterke homodimerar og veike heterodimerar med bHLH-proteina E12 og E47. OLIG2 dannar òg kompleks med bHLH-transkripsjonsfaktoren neurogenin 2.
OLIG2-genet finst hjå pattedyr, krypdyr, fuglar, amfibium, ekte beinfiskar og bruskfiskar. Det er ukjent om OLIG2 og andre OLIG-protein finst hjå kjevelause fiskar.
Briandfjorden
Briandfjorden er ei bukt i den nordaustlege delen av Flandres Bay, langs vestkysten av Graham Land. Ho vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, og vart namngjeven av Jean-Baptiste Charcot etter Aristide Briand, ein fransk statsmann som var minister i utdanningsdepartementet i 1906.
NGC 3310
NGC 3310 er ein spiralgalakse som ligg rundt 59 millionar lysår unna jorda i stjernebiletet Den store bjørnen. Det føregår eksplosiv stjernedanning i galaksen, som kanskje tok til for meir enn 100 millionar år sidan i samband med at ein annan galakse kolliderte med NGC 3310.
Tvedestrand kyrkje
Tvedestrand kyrkje er ei krosskyrkje i Tvedestrand kommune i Agder.
Kyrkjegarden for Tvedestrand er eit stykke vest for Fjæretjønn, nokre hundre meter frå kyrkja.
Khanasir
Khanasir (arabisk خناصر, Khanāṣir) er ein landsby i as-Safira-distriktet i Syria. Det er ein av 24 landsbyar som ligg i Khanasirdalen, med totalt 11 000 innbyggjarar.
Landsbyen ligg der landsbyen Anasartha låg i antikken, omgjeve av festningsvollar vest i Syria. Malalas skriv at det var ein kastron (befesta ås-busetnad) som fekk status som ein polis av den bysantinske keisaren Justinianus I av Austromarriket. Ein qanat datert attende til bysantinsk tid tente som vasskjelde for landsbyen var i drift til godt ut på 1900-talet. I følgje Robert L. France er restane av Anasartha frå austromartida «synlege i gata, i nybygde murar, og inne i bustadhus,» i Khanasir i dag.
Historie
Anasartha og landsbyane kring opplevde ein velstandsperiode mellom slutten av 300-talet og tidleg på 500-talet, der størsteparten av husa og kyrkjene som ein har funne idenne regionen er datert attende til denne tida. Kyrkja i sjølve Anasartha er datert til 426 evt.
Biskopen av Anasartha bygde ein 'tilfluktstad' i nabolandsbyen Buz al-Khanzir i 506-507 evt.
Sjølv om qanaten ikkje lenger gav vatn til landsbyen då det vart bygd ein pumpebrønn i området vest for Khanasirdalen i 1975, vart den 12 km lange strukturen skildra av Hamidé i 1959 då han gav 8 liter vatn i sekundet, og vatna eit område på 15 hektar.
Epigrafiske lekamar
Det er funne mange steininskripsjonar epigrafar i Anasartha. Til dømes finst det ein inskripsjon datert til 425 evt. som markerer gravstaden til dronning Mavia, leiaren for Tanukh-forbundet som gjorde opprør mot romarane seint på 300-talet. Her finst òg inskripsjonar daterte til seint på 500- og tidleg på 600-talet.
Klima
Landsbyen ligg i eit tørt område som får mest nedbør mellom oktober og mai med ein årsnormalnedbør på 210 mm. Dette varierer derimot mykje frå år til år, og halvparten av åra mellom 1929 og 2004 fekk meir enn 200 mm og ein fjerdedel av åra kom det meir enn 250 mm.
Juli og august er dei varmaste månadane med ein dagleg gjennomsnittleg maksimumstemperatur på 37 °C. Den lågaste daglege minimumstemperaturen er 2,3 °C i januar. Ein kan få nattefrost i november og desember.
Økonomi
Som med resten av landsbyane i Khanasirdalen, er hovudnæringa i området jordbruk og beitedrift.
Kjelder
''
Sølvi Ytterstad
Sølvi Ann-Karin Ytterstad  er ein norsk lyrikar busett i Harstad.
Ytterstad vaks opp i Vestbygda i Lødingen kommune, og heimstaden har vore inspirasjonen til dei fleste av tekstane hennar. Ho har gitt ut seks diktsamlingar, og ho er representert i fleire antologiar. Med unnatak av debutsamlinga i 1991 er alle diktsamlingane gitt ut på eige forlag. Plukke stjerner blei gitt ut som lydbok med musikk av Helge Sveen.
Ytterstad vekslar mellom å skrive på dialekt, bokmål og nynorsk etter det som ho meiner passar best.
Dei mest kjente dikta hennes er Lofotstjerna og Fader vår -år 2000.
Tipton
Tipton  er ein by i grevskapet West Midlands i England. Han har kring 47 000 innbyggjarar. Tipton ligg om lag halvvegs mellom Birmingham og Wolverhampton. Han er ein del av storbyområdet i West Midlands og Black Country.
Luigi Galvani
Luigi Galvani var forelesar i anatomi, fysikar, filosof og professor ved Universitetet i Bologna i Italia. Oppdagingane hans førte til oppfinninga av det vi i dag kjenner som batteriet.
Galvani forska på elektrisitet i dyr. Han hadde fatta interesse for emnet då han la merke til korleis musklane til ein frosk av og til rykte til. Dette skjedde når frosken låg klår til dissekering på eit bord, der ein òg hadde eksperimentert med statisk elektrisitet. Galvani viste korleis slike rykkingar kunne framkallast ved å kople musklane til ein daud frosk direkte til ein slik maskin. Men den viktigaste observasjonen kom då beina til froskane vart hengt opp på ein messingkrok, som kom i kontakt med eit gjerde av jarn og dei same rykkingane viste seg. Etter å ha freista dette nokre gonger konkluderte han med at rykkingar var lagra eller produsert i musklane til frosken.
Alessandro Volta (1745–1827) var heilt usamd i denne konklusjonen. Han meinte at rykkingane skulda elektrisitet, men at han kom frå ei utvendig kjelde. I Galvani sitt tilfelle var det gnidinga mellom messingkroken og gjerdet av jarn. Gjennom mykje eksperimentering klarte han ikkje berre å vise at han hadde rett, men han fann òg opp voltasøyla. Denne oppfinnelsen kalla han eit galvanisk element til ære for motstandaren sin. I dag kjenner vi elementet som eit elektrisk batteri.