cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jens Book-Jenssen
Liv og karriere
Jens Book-Jenssen var særleg kjent for melodiøse populærsanger. Med sin karakteristiske muntre, innsmigrande syngesti gav han ut ei lang rekkje plater og opptredde som gentlemannsaktig smørsongar i kabaretar og revyar. Han drog på turnear over heile Noreg, og gjesta òg Sverige og USA. I periodane 1947–1950 og 1954–1959 var han dessutan direktør for revyteateret Chat Noir i Oslo. Blant Jens Book-Jenssens mange slagerar kan nemnast «En liten gylden ring» (1936), «Jeg blir så glad når solen skinner» (1939), «Når kastanjane blomstrer i Bygdø allé» (1950), «Nordlandsnetter» (1952), «Pike fortell meg et eventyr» (1953), «Det blir atter sol og sommer» (1954), «Norge i rødt, hvitt og blått» (1953) og «Det er lov å vere blid» (1985).
Jens Book-Jenssen debuterte i 1933 på scena på Oslo Nye Teater og på grammofon med «Ancora Bar». Med over 400 innspelingar for plateselskapet Columbia i perioden 1933–1945 vart han raskt den dominerande norske plateartisten. Gjennombrotet kom med ein av dei aller største slagerane i denne perioden, «Når lysene tennes der hjemme». Seinare følgde blant anna «Vi seiler mot lyken», «Det er sommerkveldens melodi», «En liten gylden ring» og «En liten hvit gardenia» i 1936, «Den gamle syren» i 1937, «De lyse netters melodi» i 1938, «Var det en drøm» i 1938 og «Alle går rundt og forelsker seg» i 1940
Book-Jenssens gentlemannsaktige scenefremtoning var sterkt inspirert av Ernst Rolf, både når han var romantisk smørsongar i lett jazzifisert -stil, når han song sentimentale songar om livet til nordmenn på havet og om deres heimlengsle, og når han framførte feiande sjømannsvalsar og Chat Noir-viser om Oslos fortreffeligheter. Han gjorde òg reine jazzinnspelingar som «Lambeth Walk» i 1938 og «Alexander's Ragtime Band» i 1939. Etter krigen signerte han kontrakt med plateselskapet Nera og etiketten Musica, og fekk fleire storslagere som «Nordsjøen», «Gudskjelovkvelden» og «Aftenklokker» i 1948. Den første versjonen av «Når kastanjane blomstrer i Bygdø Allé» kom i 1950. Den songen slo likevel ikkje an før den vart gjeve ut på nytt i 1956 i Egil Moner-Iversens arrangement. I 1953 kom «Jacob Skjerslipar» og «En sjømannsbrud». I denne perioden var òg Book-Jenssen i USA, der han i løpet av eitt døgn song inn over 20 songar. Der helste han òg på den ungen Elvis Presley, som karakteriserte han som Europas Bing Crosby. I 1953 vart Egil Mon-Iversen Book-Jenssens faste arrangør, og totalt gjorde Book’n i perioden på Nera (1946–1958) rundt 150 innspelingar. Blant desse er dei mest kjende «Nordlandnetter» frå 1952, «Det blir atter sol og sommer» frå 1954 og «Min barndoms hvite jul (White Christmas) i 1956.
I 1958 skifta han plateselskap til HMV. Han gjorde cirka 40 innspelingar for HMV, blant anna «Norge i rødt, hvitt og blått» i 1963.
Han deltok i semifinalen for den første norske finalen i Melodi Grand Prix 1960 med «Frøken Alfabet» og «Det blir sol der vi seiler». «Frøken Alfabet» gjekk vidare til finalen der den ende sist. I Melodi Grand Prix 1963 kom han på ein andreplass med «Jakteskipperen» og på ein tredjeplass med «Vi slentret langs en vårlig sti».
I 1968 kom singelen «Vi gratulerer (Congratulations) med tekst av Juul Hansen.
For å innvia datidens mest moderne platestudio kontakta plateselskapet Talent Jens Book-Jenssen i 1975. I ein alder av 65 år, med Book-Jenssens eigen «Det går ingen veier tilbake» og mange av dei gamle slagerane i nyinnspillinger. Denne plata bidrog til at Book’n vart kåra til Tidenes nordiske grammofonartist i 1978, som òg vart overrekt Bing Crosby på Momarkedet.
I 1985, i ein alder av 75 år, leverte Book’n kanskje ein av sina aller største slagerar «Det er lov å vere blid», med tekst av Book-Jenssen sjølv.
Jens Book-Jenssen er norgeshistoriens suverent mest selde plateartist og hans aktive karriere strekte seg over meir enn 60 år.
I 2007 var Book'n igjen aktuell med nytt album. Det bar tittelen Et vennlig ord og inneheldt heilt nye produksjonar. Innspelinga av Et vennlig ord var eit resultat av eit samarbeid med NRK. I tillegg bidreg fem gjesteartister, mellom anna Kirsti Sparboe med «Nordlandnetter».
Prisar og utmerkingar
-->
Spitzhorn
Spitzhorn er eit fjell i Bern-Alpane i Sveits.
Schmücke dich, o liebe Seele
Schmücke dich, o liebe Seele, BWV 180, er ein kyrkjeleg kantate komponert av Johann Sebastian Bach.
Han vart komponert i Leipzig i 1724 for den tjuande sundagen etter treeiningssundag.
Teksten er skriven av Johann Franck (sats 1, 3, 7), samt ein ukjend tekstforfattar.
Eivind
Eivind er eit norsk mannsnamn. Tydinga på norrønt er «Lukka vil snu». Øivind er ein variant av namnet.
Schmücke dich, o liebe Seele
Instrumentering og struktur
Stykket er instrumentert for to blokkfløyter, to tverrfløyte, obo, obo da caccia (engelsk horn), fiolonsell piccolo, to fiolinar, bratsj og basso continuo, samt fire songsolistar (sopran, alt, tenor, bass) og firedelt kor.
Eivind
Eivind har namnedag i Noreg den 26. august.
Schmücke dich, o liebe Seele
Instrumentering og struktur
Det består av 7 satsar:
Elgåfossen
Elgåfossen er den høgaste uregulerte fossen i Østfold med eit fall på 46 meter. Han ligg lengst sør i Viken, nær Holtet i Enningdalen. Grensa mot Sverige går midt i fossen. Den er derfor òg den høgaste uregulerte fossen i Bohuslän. Elgåfossen, som er ein del av Elgå, renn ut i Enningdalselva.
Ved fossen kan ein sjå restar av gamle Saga husmannsplass (frå 1859), med tømmerdrift, sag og mølle. Rundt fossen kan ein sjå grunnmuren etter mølle, gamle møllesteinar, stenpilarar frå tømmerrenne som gjekk ned fossen. Plassen var busett til frampå 60-talet. Rundt fossen er det no opparbeida natursti og det er mogeleg å krysse elva via bruer både over og under fossen.
Mercury Islands
Mercury Islands (Merkurøyene) er ei øykjede som ligg utanfor nordaustkysten til Nordøya på New Zealand. Dei ligg åtte km utanfor kysten til Coromandelhalvøya, og 35 km nordaust for byen Whitianga.
Øykjeda består av den store Great Mercury Island (også kjend som Ahuahu) i vest, Red Mercury Island i aust, og fem mykje mindre øyer mellom desse to. Berre den største av øyane er busett, dei andre er delar av eit naturreservat. Sør for desse øyane ligg talrike små øyar nord for innløpet til Mercury Bay. Ei einsleg øy, Cuvier Island, ligg 15 km nord for Great Mercury Island, men denne øya er normalt ikkje rekna som ein del av Mercury Island-gruppa. Great Mercury Island er restane av ein ryolittvulkan frå pliocentida.
Great Mercury Island er eigd av Michael Fay, ein tidlegare framståande newzealandsk forretningsmann som no er busett i Sveits. Øygruppa vert ein gong i mellom omtala med det tidlegare namnet sitt, Iles d'Hausse.
Dei vises stein
Dei vises stein er ein gjenstand som i fylgje legendene kan gjera vanleg bly om til reint gull, gi evig liv og helbedre sjukdom. Alkymistar har gjennom tidene prøvd å laga, eller å finna steinen. Men enkelte alkymistar trudde ikkje at «Dei vises stein» i røynda var ein stein, men eit symbol på Jesus Kristus. Den kjende alkymisten Nicholas Flamel (1330–1410), var mellom dei som viste interesse for steinen.
Erciş
Erciş (armensk Ականց, Akants; historis armensk Արճեշ, Artchesh) er ein by og og eit distrikt i provinsen Van i Tyrkia. Byen har kring 75 000 innbyggjarar (2008).
Den vesle byen har fleire gonger vore hovudstad i forskjellige statar. Det vart bygd festning i byen tidleg på 1300-talet av vesir Ilkhanid Ali Shah. Erciş vart flytta til ein stad kalla Alada i 1841, fordi han så ofte vart utsett for flaum. I 1914 invaderte russarane byen, men dei vart drivne bort 1. april 1918. Byen vart råka av eit kraftig jordskjelv den 23. oktober 2011.
Čvrsnica
Čvrsnica er eit fjell i Dei dinariske Alpane i Bosnia-Hercegovina, nord i Hercegovina i kommunen Posušje i Vest-Herzegovina. Den høgaste toppen av fjellet er 2 228 meter.
Čvrsnica er omringa av elva Neretva i aust, sideelva hennar Doljanka i nord, elva Drežanka i sør, og Dugo Polje-sletta og Vran-fjellet i aust. Fjellet består av fleire platå — Plas og Muharnica i nord, Mala Čvrsnica i sør. Det er meir en ti toppar over 2 000 meter på fjellet (Plocno 2 228 m, Veliki Jelinak 2 179 m og Veliki Vilinac 2 118 m er dei tre høgaste), vertikale klipper (Pesti brdo, Mezica stijene, Strmenica). Det ligg fleire innsjøar i området, som Blidinje, Crepulja og Crvenjak. Diva Grabovica-gjelet går inn i fjellet.
Fjellet er delt inn i tre klimasoner med bartre over 1 200 meter, eit platår med gras og einer, fleire endemiske artar (som Munikafuru). Av dyreliv finn ein mellom anna gems. Dei tre nemnde klimasonene er middelhavsklima ved foten av fjellet, kontinentalklima i fjellsidene og alpint klima på toppane og platåa. Seks av månadane i året har middeltemperatur under null grader Celsius. Januar og februar har 15-23 dagar med snø, og snødekket kan bli opp til 2,5-3 meter tjukt. Kraftig vind kan derimot lage snøfonner opp til 15 tjukke. Det øvre platået har snødekket frå november til april, men enkelte område kan ha snø året rundt.
Teologi
Teologi (frå gresk theos, 'gud' og logos 'ord, lære') er læra om Gud og andre religiøse omgrep. I vestleg samanheng bruker ein i dag omgrepet om ein akademisk fagdisiplin som driv rasjonelle, systematiske og vitskapelege studium av ein særskild religion. Det kan òg visa til studium av læra til ein særskild religion sett innanfrå. Religionsvitskap er ein vitskap i nær slekt med teologi i tydinga «lære om trua på Gud». Slik brukar òg moderne teologi ordet.
Čvrsnica
43.63917°N, 17.64139°W
Mafraq guvernement
Mafraq (arabisk محافظة المفرق Al-Mafraq, lokale dialektar Mafrag eller Mafra' ) er eit guvernement i Jordan, nordaust for Amman, hovudstaden i Jordan. Det hade eit folketal på 287 300 (2010) som er 4,5 % av innbyggjartalet i Jordan. Administrasjonssenter er Mafraq, som er kjend for militærbasane sine.
Teologi
Det finst i hovudsak to måtar å tenkje om Gud på: som i hovudsak transcendent eller utanfor verda (vestlege monoteistiske religionstypar som jødedom, kristendom og islam) eller immanent eller ibudande i verda (austlege polytetiske religionstypar som hinduisme og folkeleg buddhisme). Dette skapar òg to ulike typar teologiar som ofte er vanskeleg å sameine.
Mafraq guvernement
Historie
Ein har funne mange romerske og bysantinske stader kring guvernementet, hovudsakleg kyrkjer frå 200-talet evt, og to av dei trur ein er av dei aller eldste kyrkjene som er bygd. Det finst òg romerske vassreservoar i Ruwaished og byen Mafraq. Mafraq har òg eit romersk fort.
Under Det britiske mandatet husa Mafraq militæranlegg som framleis er i drift i dag. Den tredje divisjonen til den jordanske hæren er stasjonert i Mafraq.
Teologi
Ein som har vitskapleg utdanning innan teologi vert kalla teolog (i Noreg vert ein cand. theol.)
Kristendom
Kristen teologi har røter i jødisk tradisjon og dei greske akademia. Han voks fram i mellomalderen saman med dei første europeiske universiteta.
Mafraq guvernement
Administrativ inndeling
Mafraq guvernement er delt inn i fire distrikt (eller nahiyaer):
Kollstraumen bru
Kollstraumen bru er ei vegbru på riksveg 801 i Bindal kommune i Nordland. Brua kryssar den smale Kollstraumen, ein sidefjord til Sørfjorden, som igjen er ein sidefjord til Bindalsfjorden. Kollstraumen bru er ei hengverksbru bygd i 1971; ho leier rett inn i den korte Kollstraumen tunnel.
Kollstraumen bru er foreslegen verna i Nasjonal verneplan for veger, bruer og vegrelaterte kulturminner.
Creedence Clearwater Revival
Creedence Clearwater Revival (stundom forkorta til Creedence eller CCR) var ei USA-amerikansk rockegruppe som vart grunnlagd i 1967.
Gruppa bestod av frontmannen John Fogerty på sologitar og vokalist, broren hans Tom Fogerty på gitar og korsong, Stu Cook på bassgitar og Doug Clifford på trommer. Musikkstilen var hovudsakleg innan roots-rock og swamp-rock og trass i at dei opphavleg kom frå San Francisco-området, baserte dei seg på ein southern rock-stil og song om bayouar, Mississippi-elva, catfish (maller) og andre populære element frå Sørstatane.
Gjennom dei fem åra gruppa var i aktivitet, gav ho ut mange store hitar. Fleire av songane vert rekna for klassikarar. John Fogerty var gruppas musikalske kraft, og komponerte og skreiv mest alle melodiane og tekstane. Creedence Clearwater Revival er framleis ofte å høyre på radio. Bandet har selt kring 26 millionar plater berre i USA. Creedence Clearwater Revival vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1993. Dei vart rangert på 82. plass på lista til Rolling Stone over dei 100 største artistane gjennom tidene.
Før Creedence: 1959–1967
John Fogerty, Doug Clifford og Stu Cook (alle fødde i 1945) møtte kvarandre på Portola Junior High School i El Cerrito i California og byrja å spele instrumentalar og «juke box-standardar» i lag under namnet The Blue Velvets. Trioen hadde òg med seg korvokalist Tom Fogerty— den tre år eldre broren til John Fogerty på konsertane dei heldt og i platestudio. I 1964 hadde bandet fått kontrakt med Fantasy Records, eit sjølvstendig jazz-selskap i San Francisco på den tida. Fantasy hadde gjeve ut Cast Your Fate to the Wind, ein nasjonal hitt for jazzpianisten Vince Guaraldi. Suksessen til selskapet var tema i ein TV-spesial på National Educational Television, noko som fekk låtskrivaren John Fogerty til å kontakte selskapet. For dei første innspelingane til bandet gav medeigaren i Fantasy, Max Weiss, gruppa namnet the Golliwogs (etter barnebokfiguren Golliwogg), visstnok for å utnytte populære britiske band som hadde liknande namn.
I denne perioden endra rollene i bandet seg. Stu Cook gjekk frå piano til bassgitar og Tom Fogerty vart rytmegitarist i bandet. John Fogerty byrja òg å skrive dei fleste songane til bandet og han tok over på solovokal. Som Tom Fogerty seinare sa, «Eg kunne synge, men John hadde ein eigen stil!»
Den første suksessen: 1967–68
Gruppa fekk eit tilbakeslag i 1966 då John Fogerty og Doug Clifford vart trekt ut til militærteneste. Fogerty kom seg inn i Army Reserve i staden for den vanlege hæren, medan Clifford tente i United States Coast Guard Reserve.
I 1967 kjøpte Saul Zaentz Fantasy Records frå Weiss og gav bandet høvet til å spele inn det første albumet sitt, men berre om bandet skifta namn. Bandet hadde eigentleg aldri likt namnet The Golliwogs og gjekk med på dette. Zaentz og bandet gjekk med på å kome med ti forslag kvar, men gjekk entusiastisk med på det første forslaget deira: Creedence Clearwater Revival. Bandet tok dei tre namna frå venen til Tom Fogerty, Credence Newball, (og la til ein ekstra «e», slik at det likna det engelske ordet for «tru», creed), det andre frå «clear water» frå ein TV-reklame for eit øl frå Olympia og det siste, «revival», synte til at dei fire medlemmane hadde fornya bandet. Andre forslag som ikkje vart brukt var mellom anna 'Muddy Rabbit', 'Gossamer Wump', og 'Creedence Nuball and the Ruby', men sistnemnde var medverkande til det endelege namnet.
I 1968 var Fogerty og Clifford ferdige med militærtenesta. Alle fire medlemmane slutta i jobbane dei hadde og byrja ei hektisk tid med øving og konsertar i lokale klubbar. AM radio-program rundt om i USA hadde merka seg ein song frå plata, «Suzie Q», og vart mykje spelt i San Francisco-området, og på WLS i Chicago. Det var ei nyinnspeling av ein song frå 1956 av rockabilly-artisten Dale Hawkins og var den andre singelen til bandet, og den første som nådde Topp 40 på singellista. Han nådde til slutt 11. plass nasjonalt og vart den einaste Topp 40-hitten til Creedence som ikkje var skriven av John Fogerty. To andre singlar frå debutalbumet, ein versjon av Screamin' Jay Hawkins-songen «I Put a Spell On You» (som nådde 58. plass) og «Porterville» (gjeve ut på Scorpio og tilskriven «T. Spicebush Swallowtail»), skriven av John Fogerty medan han var i militæret.
Stordomstida: 1969–70
Samstundes som bandet spelte mange konsertar rundt om i landet for å utnytte gjennombrotet sitt, arbeidde Creedence Clearwater Revival hardt med andrealbumet Bayou Country ved RCA Studios i Los Angeles. Det kom ut i januar 1969, nådde sjuandeplassen på albumlista og selde til platinaplate. Albumet var den første i ei rekkje hitalbum og singlar dei neste tre åra. Singelen «Proud Mary» med «Born on the Bayou» som B-side, nådde andreplassen på den nasjonale Billboard-lista. Førstnemnde vart etter kvart den mest innspelte songen til bandet, med over 100 versjonar av andre artistar, inkludert ein hit-versjon frå 1971 av Ike & Tina Turner. John Fogerty har sagt at songen kom som følgje av gleda han kjende då han var ferdig med militærtenesta. Albumet inneheld òg ei innspeling av rock & roll-klassikaren «Good Golly Miss Molly» og den ni minuttar lange songen «Keep On Chooglin'», som bandet brukte å avslutte konsertane sine med.
Berre få veker seinare, i mars 1969, gav bandet ut «Bad Moon Rising» med «Lodi» som B-side og singelen nådde andreplassen på singellista. Det tredje albumet til bandet, Green River, kom ut i august og selde til gull, medan singelen «Green River» igjen nådde andreplassen på Billboard-lista. B-sida til «Green River», «Commotion», nådde 30. plass og bandet fortsette å spele inn gamle favorittar med «Night Time Is the Right Time».
I 1969 intervjua Harry Shearer Cook og John Fogerty for radiodokumentaren Pop Chronicles.
Creedence forsette å halde mange konsertar og spelte mellom anna på Atlanta Pop Festival og Woodstock. Settet deira er ikkje med i Woodstock-filmen eller det originale konsertalbumet fordi John Fogerty meinte at bandet ikkje spelte godt nok. Fleire songar vart derimot gjeve ut i 1994. Stu Cook sa: «Konserten var klassisk CCR og eg er framleis overraska over kor mange som ikkje veit at me stod øvst på plakaten på Woodstock '69.» Bandet klaga på at dei måtte gå på scenen kl. 03 på natta fordi Grateful Dead hadde spelt så langt over tida si då Creedence byrja å spele, at mange i publikum hadde gått og lagt seg.
Etter Woodstock gjekk Creedence i studio for fjerdealbumet, Willy and the Poor Boys, som kom ut i november 1969. «Down on the Corner» og «Fortunate Son» nådde høvesvis tredje og 14. plass på singellista. Albumet var standard Creedence med originale Fogerty-songar og to omarbeidde Lead Belly-songar, «Cotton Fields» og «Midnight Special». Begge desse songane hadde òg vorte framført av skodespelaren Harry Dean Stanton i filmen Cool Hand Luke, noko som indikerer at han kan ha hatt ein innverknad på albumet.
I 1969 var eit merkverdig år for bandet. Dei hadde tre album på Topp 10, fire hitsinglar (tre på andreplass og ein på tredjeplass) og tre B-sider som nådde Billboard-lista. 16. november 1969 framførte dei «Fortunate Son» og «Down on the Corner» på The Ed Sullivan Show.
Like over nyår i 1970 gav Creedence Clearwater Revival ut den doble A-sida «Travelin' Band»/«Who'll Stop the Rain». John Fogerty har sagt at sistnemnde var inspirert av Woodstock. Den raske «Travelin' Band» hadde nok likskapar til «Good Golly, Miss Molly» til at bandet vart saksøkt av forleggaren for songen. Dei kom til forlik i retten. Samstundes gjekk singelen til andreplassen på singellista. Bandet tok òg opp konserten dei spelte 31. januar 1970 i Oakland Coliseum Arena i Oakland i California, som seinare vart gjeve ut som eit konsertalbum og ein fjernsynsspesial. I februar vart dei fire i Creedence avbilda på framsida av Rolling Stone, sjølv om berre John Fogerty vart intervjua i den tilhøyrande artikkelen.
I april 1970 la Creedence ut på den første turneen sin i Europa. For dette høvet skreiv Fogerty to nye songar, «Up Around the Bend» og «Run Through the Jungle». Singelen - som vart skriven, innspelt og trykt i løpet av få dagar - gjekk til fjerdeplassen den våren. Dei kom attende til Wally Heider sitt studio i San Francisco i juni og spelte inn albumet Cosmo's Factory. Tittelen var ein intern spøk om stadane dei heldt øvingane sine gjennom tidene og at dei arbeidde som fabrikkarbeidarar. Trommeslagaren Doug Clifford hadde kallenamnet «Cosmo» fordi han var interessert i naturen og alt som hadde med kosmos og gjere. Albumet inneheldt dei to tidlegare singlane «Travelin' Band» og «Up Around the Bend», og det populære opningssporet «Ramble Tamble».
Cosmo's kom ut i juli 1970 og inneheldt den femte og siste singelen deira som nådde andreplassen i USA, «Lookin' Out My Back Door»/«Long As I Can See the Light». Sjølv om dei toppa både lokale og internasjonale singellister, klarte Creedence Clearwater Revival aldri å nå toppen av Billboard Hot 100, sjølv om både «Proud Mary» og «Bad Moon Rising» gjekk til topps på Record World-lista, ei liste som var i minst like prestisjefull som Billboard-lista på denne tida. Berre Elvis Presley og Madonna hadde fleire andreplassar på lista (seks) medan The Carpenters hadde like mange. Bandet har derimot flest andreplassar utan nokon gong å nå toppen av lista.
Andre songar frå Cosmo's Factory var den elleve minuttar lange R&B-hitten «I Heard It Through The Grapevine» (som vart korta ned og gjeve ut som singel i 1970-åra, nokre år etter gruppa var oppløyst) og ein nesten identisk innspeling av Roy Orbison sin «Ooby Dooby». John Fogerty nytta seg no av slide-gitar, keyboard, saksofonar, lydbandeffektar og lagvise vokalharmoniar - og han pressa stemma si lenger enn han hadde gjort nokon gong på «Long As I Can See the Light». Albumet vart det mestseljande albumet til Creedence og gjekk rett til topps på Billboard 200 og nådde 11. plass på Billboard's Soul Albums-lista.
Nedgangstid og oppløysing: seint 1970-1972
Innspelinga av Cosmo's Factory hadde ført til gnissingar mellom dei fire i bandet og dei mange konsertane byrja å setje spor. John Fogerty hadde teke fullstendig kontroll over gruppa og situasjonen byrja å tære på Tom Fogerty, Cook og Clifford. Fogerty motstod og meinte at ein «demokratisk» prosess ville ha truga suksessen deira. Dei andre mislikte òg at Fogerty hadde bestemt etter in konsert i Nebraska i 1970 at dei ikkje lenger skulle spele ekstranummer.
Pendulum kom ut i desember 1970, og selde nok ein gong særs godt. Han inneheldt Topp 10-hitten «Have You Ever Seen the Rain?». John Fogerty hadde med Hammond B3-orgel på mange av songane på Pendulum, mellom anna «Have You Ever Seen the Rain?», og forklarte at han var inspirert av og hadde djup respekt for Booker T and The MG's, som han hadde jamma i lag med. B-sida til singelen, «Hey Tonight», var òg ein hit.
Men sjølv ei ny musikalsk retning og vidare suksess løyste ikkje skilnadane mellom John og Tom Fogerty. Under innspelinga av Pendulum hadde Tom Fogerty alt slutta i bandet fleire gonger, men vart alltid overtalt til å kome attende, før han til slutt forlét gruppa for alltid. Dette vart gjort kjent offentleg i februar 1971. Bandet vurderte å erstatte Tom, men men kom aldri så langt. Tom Fogerty sa sidan på australsk TV at ingen nye musikarar kunne halde ut i Creedence.
Paulo da Silva
Paulo César da Silva Barrios er ein paraguayansk fotballspelar som har spela i forsvar for Paraguay sitt landslag og Real Zaragoza i spansk Primera Division. Da Silva spelte i seks år for Deportivo Toluca i den mexicanske toppdivisjonen. Han var klubbkaptein der, og i 2008 vart han kåra til beste spelar i den mexicanske ligaen.
Creedence Clearwater Revival
Nedgangstid og oppløysing: seint 1970-1972
Våren 1971 sa John Fogerty til Cook og Clifford at bandet skulle fortsetje, men berre med ein «demokratisk» tilnærmingsmåte. Kvart medlem skulle no skrive og synge sine eigne songar. Fogerty skulle òg berre spele rytmegitar på songane til dei andre i bandet. Cook og Clifford, som nettopp hadde ønska meir innverknad i bandet, var usikker på denne måten å gjere det på. Fogerty insisterte på at det måtte bli slik, elles kom han til å slutte i bandet. Trass i misnøye, prøvde bandet ut den nye framgangsmåten i studio, og gav ut singelen «Sweet Hitch-Hiker» i juli 1971, med B-sida «Door to Door» av Stu Cook. Bandet turnerte både i USA og Europa den sommaren og hausten, der Cook song på ein del av songane. Trass i at dei framleis selde godt, vart forholdet mellom dei tre medlemmane stadig dårlegare.
Det siste albumet til bandet, Mardi Gras, kom ut i april 1972, med songar skrivne av Fogerty, Cook og Clifford og ein versjon av «Hello Mary Lou» (ein song Gene Pitney opphavleg hadde skrive for Ricky Nelson.) Albumet fekk dårleg kritikk og Rolling Stone-journalisten Jon Landau kalla det «det verste albumet eg har høyrt av eit stort rockeband».
Mardi Gras selde dårlegare enn dei førre albuma, men var likevel ikkje kommersielt mislukka. Mardi Gras nådde 12. plassen i USA, kanskje meir på grunn av styrken i Creedence-namnet enn musikken på plata. Singelen «Sweet Hitch-Hiker»/«Door to Door» var med på albumet. Fogerty sin «Someday Never Comes» med Clifford sin «Tearin' Up the Country» som B-side, klarte òg å nå Topp 40 i USA. Albumet er det einaste av bandet med songar frå alle medlemmane i bandet, der låtskrivaren og song sin eigen song. Det er kanskje ikkje overraskande at plata har ei usamanhengande kjensle og berre Fogerty-songane har den lett gjenkjennelege Creedence-stilen.
På denne tida var ikkje Fogerty berre uvener med bandmedlemmane, men forholdet til Fantasy Records var òg dårleg, særleg etter at eigaren Saul Zaentz ikkje hadde innfridd ein lovnad om å gje bandet ein betre kontrakt. Trass i at Mardi Gras selde dårlegare enn tidlegare album, og forholdet internt i bandet var dårleg, la Creedence ut på ein to månadar lang turné med 20 konsertar i USA. 16. oktober 1972, mindre enn seks månader etter turneen var over, annonserte Fantasy Records offisielt at Creedence Clearwater Revival var oppløyst. Creedence Clearwater Revival vart aldri formelt samla att etter oppløysinga, men Cook og Clifford starta etter kvart sitt eige band kalla Creedence Clearwater Revisited.
John Fogerty uttrykte tankane sine om bandet og den siste tida i eit svensk magasin i 1997: «Eg var aleine når eg skreiv den musikken. Eg var aleine når eg laga arrangementa, eg var aleine når eg la på korvokal, gitarar og litt andre ting. Eg var aleine når eg produsert og miksa albuma. Dei andre møtte berre opp på øvingane og dagane då me gjorde opptaka. For meg var Creedence som å sitje på ei tidsinnstilt bombe. Me hadde ganske bra suksess med versjonen vår av 'Suzie Q' og det første albumet. Når me gjekk i studio for å spele inn 'Proud Mary,' var det første gong me var i eit verkeleg Hollywood-studio, RCA sitt Los Angeles-studio, og problema våre starta med ein gong. Dei andre i bandet insisterte på å skrive songar for det nye albumet, dei hadde meiningar om arrangementa og dei ønskte og synge. Dei gjekk så langt som at dei la på korvokal på 'Proud Mary,' og det høyrtes fælt ut. Dei brukte tamburinar og det høyrtes ikkje betre ut.»
Musikkstil
Trass i at Creedence Clearwater Revival høyrde heime i California, var gruppa mest inspirert av swamp blues frå Louisiana-regionen. Noko som kjem til syne gjennom mange av songtitlane. Også Vietnam-krigen, som pågjekk under gruppas alle aktive år, ved gjentekne høve er tema i songtekstane. Ved sidan av bluesmusikken var Creedence Clearwater Revival påverka av tidleg, energisk rock ’n’ roll og utøvarar som Little Richard og Jerry Lee Lewis.
Kakemono
Kakemono (掛物, «som heng») eller kakejiku (掛軸, «opphengd rull») er japanske nemningar for ein biletrull i høgdeformat med måleri eller kalligrafi på. Han er oftast laga av silkestoff eller papir, og kan enkelt rullast saman, til dømes for lagring.
I motsetnad til makimonoar, som vert rulla ut på ei flat overflate, er kakemonoar laga for å verte hengde opp på ein vegg, som ein del av interiøret i eit rom.
Çerkezköy
Çerkezköy er ein by og eit distrikt i provinsen Tekirdağ i Marmararegionen i Tyrkia. Byen ligg i Thrakia, like vest for Istanbul. Çerkezköy er eit industriområde og ligg 56 km frå Tekirdağ og 110 km frå Istanbul. Byen har 69 875 innbyggjarar (2009). Çorlu lufthamn ligg 17 km sør for byen.
Te Rarawa
Te Rarawa er ein maori-iwi i regionen Northland på New Zealand. Dei reknar seg som etterkomarar av innvandrarane som kom med wakaen (kanoen) Māhuhu-ki-te-rangi.
Wafd-partiet
Historia
I Egypt under britisk styre førte aukande nasjonalistiske kjensler til organiseringa av politiske parti og folkeopprør. Ein delegasjon (arabisk wafd) til fredskonferensen i Versailles i 1919, leia av Saad Zaghlul, fekk etter først å ha blitt nekta tilgang lagt fram kravet sitt om egyptisk sjølvstende, utan å få støtte.
Mustafa an-Nahhas tok over som partileiar i 1927, og partiet fekk endeleg makta i 1929, men mista henne igjen under depresjonen. Sjølv om partiet i prinsippet var imot det britiske styret kom det til makta i 1941 med britisk støtte. Wafd mista makta i 1952, seks månader før Nasser avsette kongen og innførte diktatur i landet. Wafd og alle andre politiske parti blei oppløyst og forbodne.
Forlì
Forlì (latin Forum Livii) er ein by i Italia. Han er hovudstad i provinsen Forlì-Cesena i regionen Emilia-Romagna og har om lag 110 000 innbyggjarar. Han er kjend som fødestaden til den store målaren Melozzo da Forlì, humanisten Flavio Biondo, lækjaren Geronimo Mercuriali og Giovanni Battista Morgagni.
Fascistleiaren Benito Mussolini vart fødd nær Forlì, i landsbyen Predappio.
Antikken
I følgje segna vart Forlì grunnlagd i 188 fvt. av konsul Gaius Livius Salinator, som konfronterte Hasdrubal Barca og vann over han ved breidda av Metaurus (207 fvt.). Den gamle byen vart øydelagd i 88 fvt. under borgarkrigane av Gaius Marius og Sulla og bygd opp at av pretorianaren Livius Clodius. Forum Livii var visstnok ein mellomstor by som produserte jordbruksprodukt, som vart førte til markeda langs vegen Via Aemilia.
Mellomalderen
Etter at Vestromarriket fall vart byen ein del av riket til Odoacer og austgotarane før det kom under austromarane og Eksarkatet Ravenna.
Langobardane tok byen fleire gonger, i 665, 728 og 742 før han til slutt vart ein del av Kyrkjestaten i 757. På 800-talet hadde byen rista av seg styret til biskopane og oppretta seg sjølv som ein sjølvstendig italiensk bystat og Forlì vart ein republikk for første gong i 889.
I kampane mellom Welf og Ghibellini i mellomalderen valde Forlì Ghibellini si side, delvis for å bevare sjølvstende sitt. Han støtta Det tysk-romerske riket i handlingane deira i Italia og deira største rivalar var Faenza og Bologna. I løpet av denne perioden prøvde pavane fleire gonger å ta tilbake kontrollen over Forlì, stundom med bruk og trugslar om vald.
I 1242 då Fredrik II kjempa mot pave Gregorius IX støtta Forlì Fredrik då han erobra byen og rivalane deira Faenza, og som takk for hjelpa fekk dei lov å bere Hohenstaufen-ørna i byvåpenet sitt, i tillegg til andre privilegium. Då Hohenstaufen-makta kollapsa i 1257 søkte Guido I da Montefeltro den mest trufaste løytnanten til keisaren, tilflukt i Forlì, som då var den einaste sterke byen Ghibellini hadde igjen i Italia. Han tok over stillinga som capitano del popolo og førte Forlì til siger i fleire kampar mot Bologna, welfarane og mot franske styrkar sende av pave Martin IV i 1282, i eit slag som vart nemnd av Dante Alighieri.
Den neste året prøvde Senatet i byen å få byen over til Kyrkjestaten og bad Guido om å forlate byen. Byen gav makta over til ein lokal condottiere i staden for å la paven få direkte kontroll og Simone Mestaguerra utnemnde seg sjølv til Herskar av Forlì. Han klarte ikkje å etterlate seg ein arving som kunne ta over trona og Forlì gjekk vidare til Maghinardo Pagano, så til Uguccione della Faggiuola (1297), og til andre, før Ordelaffi-familien kom til makta i 1302.
Lokale familiar med støtte frå paven jaga bort familien fleire gonger, i 1327–1329 og igjen i 1359–1375, men som følgje av andre hendingar vart biskopane kasta ut att av Ordelaffi. Gjennom renessansen prøvde pavane fleire gonger å ta over makta, i tillegg til at det braut ut strid mellom dei forskjellige medlemmane i Ordelaffi-familien om makta over byen.
Det moderne Forlì
Den mest kjende frå Ordelaffi-familien var Pino III, som styrte byen frå 1466 til 1480. Pino var ein omsynslaus herksar, men bygde likevel nye bymurar og bygningar i byen og støtta kunsten. Då han døydde var makta til Ordelaffi-famlien vorte så svak at pave Sixtus IV sette inn nevøen Gerolamo Riario. Riario vart gift med Caterina Sforza, som vert kalla Kvinna av Forlì. Forlì vart omleira i 1488 av Visconti og i 1499 av Cesare Borgia, og etter sistnemnde døydde låg byen open for paven.
Forlì vart mindre kjend i hisotiren etter juni 1796, då franske troppar gjekk inn i byen under napoleonskrigane. På 1800-talet tok Forlì del i kampane under samlinga av Italia og Piero Maroncelli og Aurelio Saffi vart fødd i Forlì.
16. april 1988 tok Dei raude brigadane livet av den italienske senatoren Roberto Ruffilli, ein rådgjevar for statsminister Ciriaco de Mita.
Kakofoni
Kakofoni (av gresk kakós, «dårleg» og phōné, «lyd»/«stemme») tyder mislyd og er eit omgrep som vert brukt om musikk som verkar usamanhengande eller lite god å høyre på. Eufoni er det motsette omgrepet.
Ordet vert bruk subjektivt, ofte for å skildre musikk som vert opplevd som komplisert og dissonant. Det vart populært ettersom det høyrest ut som ei elegant forvansking av ordet dodekafoni (tolvtonemusikk), som på 1920–1930-talet vart sett på som endepunktet for kulturen og estetikken av dei konservative lyttarane.
Kakofoni vert også brukt utanfor musikalsk samanheng om det som elles vert opplevd som ulydar.
Kjelder
Kakofonio
Sørkedalselva
Sørkedalselva er til ei viss grad egna for flugefiske sidan ein kan vade stort sett heile strekninga, men den tette vegetasjonen langs breidda stiller ein del krav til fiskaren sin erfaring. Fisken er derimot liten, normalt ikkje større enn 200–300 gram, men fisk på opptil 2,5 kg er vorte fanga her. Dei seinare åra har det vorte sett ut ein del aure frå 300 til 500 gram av Oslomarka Fiskeadministrasjon.
Sørkedalselva er elva som Brødrene Dal padla på i serien Brødrene Dal og Professor Drøvels hemmelighet frå 1978. I serien vart elva kalla Overfloden.
Åte
Agn, lokkemat, åt eller åte er noko ein bruker for å lokka eit bytte i jakt, fangst eller fiske.
Jakt og fiske
Åte kan nyttast til å jakte på rovdyr. Ved å leggje ut åte eller lokkemat, som til dømes kan vere eit åtsel eller eit stoff med liknande lukt, kan ein trekkje rovdyr til åtet, medan jegeren ligg i skjul til dyret er på skothald. Åte kan òg nyttast til å lure dyr inn i ei felle, som til dømes ei musefelle.
Agn viser til åte som ein nyttar som lokkemat for fisk. Fiskaren kan då setje agnet på ein ongul for å få fisken til å bite over kroken.
Coromandelhalvøya
Coromandelhalvøya (Coromandel Peninsula ) ligg på Nordøya på New Zealand. Halvøya høyrer til regionen Waikato og strekkjer seg 85 km nordover frå den vestlege avgrensinga til havbukta Bay of Plenty, og dannar slik ein naturleg barriere som gir ly til Haurakigolfen og Firth of Thames mot vest frå Stillehavet mot aust. På det breiaste er halvøya 40 km. Mest all busetnad ligg på dei smale landstripene langs kysten i Haurakigolfen og i Bay of Plenty. Den største byen i landet, Auckland, ligg på motsett side av Haurakigolfen, 55 km mot vest. I godvêr er halvøya klårt synleg frå byen. Namnet kjem frå orlogsskipet «Coromandel» som tidleg på 1800-talet fleire gonger segla inn i Haurakigolfen og Firth of Thames og nærliggjande stader på leiting etter kauritømmer.
Geografi
Topografisk er halvøya for ein stor del bratt åslandskap, kledd av subtropisk regnskog.
Åsrekkja Coromandel Range dannar ein opptil nesten 900 m høg rygg langsetter halvøya. Den store øya Great Barrier ligg utanfor nordspissen, Cape Colville, og kan sjåast på som ei forlenging av denne åsryggen. Great Barrier Island er skild frå Cape Colville med sundet Colville Channel.
Sjølv om halvøya ligg nær større folketette område, som til dømes Auckland i vest og Tauranga i søraust, har det ulendte landskapet hennar ført til at større delar av henne ligg heller avsides, og dei indre delane og nordspissen er båe for ein stor del udyrka og spreidd busett. Eit naturvernområde dekkjer mykje av det indre på halvøya.
Talrike småøyer og øygrupper ligg utanfor halvøya, som til dømes Motukawao Islands i nordvest, Alderman Islands og Slipper Island i søraust, og Mercury Islands i nordaust.
Geologi
Halvøya viser tydelege teikn på tidlegare vulkansk aktivitet. Ho består av dei eroderte leivningane av den vulkanske sona Coromandel Volcanic Zone, som var aktiv i miocen- og pliocentida. Den vulkanske aktiviteten flytta seg seinare søraust til Taupo Volcanic Zone. Halvøya ligg også nær det vulkanske området i Auckland, Auckland Volcanic Field, som byr fram ulike slag vulkansk aktivitet. Geotermisk aktivitet er framleis tilstades på halvøya, med varme kjelder fleire stader. Mest kjend er Hot Water Beach, som ligg sentralt på austkysten mellom Whitianga og Tairua.
Busetnad
Som nemnt fører landskapet på halvøya til at det meste av busetnaden på Coromandel er konsentrert langs søraust- og sørvestkysten i eit mindre tal byar og tettstader.
Berre fem busetnader på halvøya har meir enn 1000 innbyggjarar: (Coromandel, Whitianga, Thames, Tairua, og Whangamata), av desse har berre Thames eit innbyggjartal over 5000. Fleire mindre busetnader ligg langs kysten av Firth of Thames i sørvest. Andre mindre byar på halvøya er Whiritoa, Hikuai, Pauanui og Colville. Folketalet i fleire av desse sentera varierer sterkt, ettersom mange menneske frå Auckland har fritidsbustadar på Coromandel. I jule- og nyttårshelga summar Coromandel av aktivitet, særleg på austkysten i Whangamata, Whitianga og Pauanui, der ungdommar og familiar frå heile Nordøya kjem for å tilbringa høgtida.
Halvøya er også vorten ein populær tilhaldsstad for menneske som har valt ein alternativ livsstil, og særleg for dei som har bestemt seg for ikkje å bu i Auckland. I 1970-åra flytta tusental hippiar frå dei større byane kring på New Zealand til Coromandel i leiting etter ein miljøvenleg livsstil knytt til motkulturrørsla «Attende til naturen». I det siste har ei aukande mengde velståande aucklendarar også flytta til Coromandel.
Folketettleiken minkar både med fråstanden frå kystane og di lengre nord ein kjem. Av hovudbusetnadane ligg berre Coromandel, Colville, og Whitianga nord på halvøya, og mykje av innlandet er i røynda ubygd.
Tvillingbyane Waihi og Waihi Beach, søraust på halvøya, vert ofte rekna med i Coromandelområdet, sjølv om dei strengt teke ikkje ligg på sjølve halvøya, dei ligg like nord for Karangahake Gorge, passet som markerer sørenden til Coromandel Range.
Næringar og attraksjonar
Området var tidlegare mest kjent for gull- og kolgruvedrift og kauriindustrien som gjekk føre seg der, men er no eit mekka for turistar, særleg økoturisme. Eit naturvernområde, Coromandel Forest Park, dekkjer mykje av dei sentrale områda på halvøya, og kystlinja er overstrødd med fine strender og utsiktsstadar.
Vitnemål om det geotermiske opphavet til området kan finnast i varme kjelder, særleg i Hot Water Beach på austkysten til halvøya. Byen Whangamata er ein populær feriestad, og Whitianga ved Mercury Bay er kjend for båtsport. Sjøen omkring halvøya utgjer òg populære område for sportsdykking.
Transport
Byane og busetnadane er knytte saman med riksvegane State Highways 25 og 25A som går i ein runde kring halvøya. Ved basis av halvøya har byane Paeroa og Waihi samband med kvarandre med ein veg som går gjennom passet Karangahake Gorge som skil Coromandel Range frå Kaimai Ranges. Ikkje alle vegane på halvøya har fast dekke, fleire har eit dårleg «rykte», og somme bilutleigefirma kontraktfestar at deira bilar ikkje skal køyrast på desse vegane. Generelt har vegstandarden på halvøya betra seg dei seinare åra.
Kåkern bru
Kåkern bru er ei fritt frambygg-bru som kryssar Kåkersundet mellom Flakstadøya og Moskenesøya i Nordland. Brua er 303 meter lang. Ho vart opna i 2002 og er ein del av europaveg 10.
Dagens bru erstatta ei tidlegare hengebru som vart opna i 1961 og var 227,5 meter lang. Den gamle brua vart riven etter at den nye brua opna.
Chasqui
Chasqui (quechua: chaskiy, «ta imot») var snøgge sendebod som transporterte meldingar eller mindre gjenstandar innanfor inkariket, i hovudsak i teneste for inkaen. Chasquiar vart sendte rundt kring i territoriet på eit rutenett av vegar og bruer, inkavegane. Døme på ei rute var ho frå Nazca til Tumbes langs kysten. Ytterpunkt for chasquirutene ligg i noverande Colombia, Bolivia, Argentina og Chile.
Kvar chasqui bar med seg ein pututu, eit blåseinstrument av konkylieskjel eller horn, eit quipu for oppbevaring av informasjon og ein qipi, ryggsekk, for å frakte andre typar gjenstandar. Chasquiar samarbeidde i eit stafettsystem som gjorde det råd å få fram meldingar over lange distansar over relativt kort tid. Langs inkavegane var det bygd tambos, med bygningar og naudsynte forsyningar som tente chasquisystemet. Ein chasqui starta frå ein tambo og løp til neste tambo der han leverte meldinga til ein annan utkvilt chasqui som heldt fram til neste tambo, og så bortetter. Ei melding kunne gå frå Cusco til Quito på ei veke.
Dörtyol
Dörtyol er ein hamneby og oljeterminal inst i İskenderunbukta, nær det austlegaste punktet i Middelhavet. Dörtyol ligg 26 km nord for byen Iskenderun i provinsen Hatay søraust i Tyrkia.
Ein av dei første kamphandlingane under den tyrkiske sjølvstendekrigen fann stad nær byen.
Xiangxi
Xiangxi er eit autonomt prefektur for folkegruppene tujia- og miao nordvest i den kinesiske provinsen Hunan. Prefekturet, som i vest grensar mot Chongqing, har eit areal på 15 461 km² og hadde vel 2,5 millionar ibuarar i 2010.
Namnet Xiangxi tyder bokstaveleg 'Hunan vest'. Xiāng (湘) er ei forkorting for Hunan og xī (西) tyder 'vest'.
Tjuefem folkegrupper er representerte i Xiangxi. Hankinesarar utgjer ein tredjedel, tujiafolket om kring det same med 860 000 menneske, medan miaofolket omfattar 790 000 personar.
Prefekturet Xiangxi omfattar eit byfylke (市 shì), Jishou, som er hovudstaden i prefekturet, og sju fylke (县 xiàn): Baojing, Fenghuang, Guzhang, Huayuan, Longshan, Luxi og Yongshun.
Dinara
Dinara er eit av dei meir framståande fjella på grensa mellom Kroatia og Bosnia-Hercegovina. Fjellet er mest kjend for å ha gjeve namn til Dei dinariske Alpane, ei fjellkjede av karst (kalkstein).
Dinara strekkjer seg frå fjellovergangen Derala (965 m) i nordvest til Privijapasset (1 230 m), som ligg 20 km mot søraust, der Kamešnica-fjellet byrjar. Dinara er opp til 10 km breitt, og dei høgaste toppane er Troglav (1 913 m) og Dinara (1 831 m). Toppen kalla Dinara er forma som eit menneskehovud av stein, og er den høgaste fjelltoppen i Kroatia.
Sjølv om Dinara ikkje ligg langt frå Adriahavet minnar klimaet lite om Middelhavet. Dinara markerer grensa til eit område med eit mykje kaldare, med alpint klima. Sjølve fjellet er ikkje busett, men det står små skur her og der som hovudsakleg vert brukt av gjetarar frå dei nærliggande dalane, som t.d. Cetina renn gjennom.
Dei mest fascinerande fjellformasjonane ligg på sørvestsida. Her ligg det eit seks kilometer langt massiv, som er opp til 1 700 meter høgt, og er lett synleg i landskapet for reisande på vegane i dalen nedanfor. Fjellklatrarar føretrekk derimot toppen Ošljak (1 706 m).
Dinara har ein endemisk gnagarart, ei markmus kalla «Dinarski miš» («Dinarisk mus»), Dolomys bogdanovi longipedis frå slekta Dinaromys, som er ei utryddingstrua dyreart.
Det latinske namnet på fjellet er Adrian oros, medan det noverande namnet kjem frå ei eldgamal illyrisk stamme som budde på austsida av fjellet.
Hardt mellomrom
Hardt mellomrom (engelsk nonbreaking space, forkorta nbsp) er eit spesialskriftteikn som blir brukt for å hindra at ord som er forbundne med mellomrommet vert skilde av lineskift. Det kan til dømes brukast som tusenkiljeteikn: 10 000.
Hardt mellomrom blir brukt mellom kvart tredje siffer i store tal og mellom annkvart siffer i vanlege telfonnummer: Hardt mellomrom blir brukt etter replikkstrek, slik at ein replikkstrek ikkje skal bli ståande sist på ei line. Hardt mellomrom blir brukt i ein del forkortingar, som TV 2, 25 °C
I Word og OpenOffice kan ein setje inn hardt mellomrom ved hjelp av hurtigkommandoen Ctrl+Skift+mellomrom. HTML-kode for hardt mellomrom er &nbsp;.
Kjempeblekksprut
Kjempeblekksprutar er blekksprutar av slekta Architeuthis. Som namnet fortel, er dei tiarma kjempeblekksprutane dei største av alle dei virvellause dyra. Med over 8 m lange tentaklar og augo så store som fotballar har dei utvilsomt vore inspirasjon til mange skipperskrøner om samanstøytar med havuhyre. Men så vidt vi veit, hadde ingen menneske nokonsinne sett ein levande kjempeblekksprut før 30. september 2004, då nokre forskarar frå Japan tok 556 undervassfotografi av eit eksemplar av ein Architeutis-blekksprut.
Den 22. februar 2007 vart eit eksemplar som vog 495 kg og hadde mellom 30 cm og 40 cm store augo, fiska av ein fiskebåt i Rosshavet og frakta til Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa for dissekering. Dette er den største heile kjempeblekkspruten som er målt, men nebbet var langt mindre enn somme som er funne i kaskelottmagar, så det finst kanskje endå større eksemplar nede i havdjupet.
Syndicat National de l'Édition Phonographique
Syndicat National dei l'Édition Phonographique (norsk omsetjing: nasjonalt syndikat for lydutgjevingar), forkorta SNEP, er eit fransk samvirke beståande av medlemmar frå musikkbransjen i Frankrike. SNEP vart grunnlagt i 1922 og består av 48 medlemsorganisasjonar. Føremålet er å verna interessene til den franske musikkbransjen, på same måte som norske TONO vernar den norske musikkbransjen.
SNEP er ansvarleg for å krevja inn og fordela royaltyar og innbetalte avgifter for bruk av musikk- og lydproduksjonar medlemsorganisasjonane i radio, fjernsyn, filmar, sceneproduksjonar og andre plattformer. Samanslutninga jobbar òg for å hindra piratkopiering og ulovleg deling av verka til medlemmane.
Olivier Nussa er styreleiar for SNEP per 2018.
Hitlister og salstrofé
SNEP tildeler òg salstrofé i musikkbransjen og utarbeider og publiserer vekentleg offisielle hitlister over dei meste populære singela og musikkalbuma i Frankrike.
I november 1984 starta SNEP med å utarbeida ein topp 50-liste over dei meste selde musikksinglane i landet. Sidan hausten 2002 har dei offisielle listene vore som følgjer:
Før 1984 vart dei franske hitlistene utarbeidd av Institut français d'opinion publique (IFOP).