cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flums
Kommunen ligg like ved eit stort handlesenterkompleks, og er også innfallsporten til ein vintersportstaden kalla Flumserberg. Flums dekkjer Schilsdalen til grensa med kantonen Glarus, delar av Flumserberge, delar av Seezdalen og vestsida av Alvierfjella. Han består av landsbyane Flums-Dorf, Grossberg og Kleinberg.
Skirennarane Edmund Bruggmann og Marie-Theres Nadig er frå Flums.
Ozias Leduc
Ozias Leduc var ein kanadisk kunstnar som var ein av dei tidlege målarane i Quebec. Han måla hovudsakleg portrett, stilleben og landskap, i tillegg til religiøse arbeid.
Liv
Leduc var fødd i Saint-Hilaire-de-Rouville, i dag Mont-Saint-Hilaire i Montérégie i Quebec. Han var son av ein snikkar og var del av ein syskenflokk på 10.
Leduc var hovudsakleg sjølvlært som målar. Rundt 1880 arbeidde han med ein italiensk målar, Luigi Cappello, på kyrkjedekorasjonar. Rundt 1881, blei han tilsett ved Carli, ein statuemakar i Montreal. Rundt 1883 arbeidde han saman med Adolphe Rho for å dekorera ei anna kyrkje, denne i Yamachiche. Etter dette byrja han å arbeida åleine på kyrkjedekorasjonar.
I 1897 vitja Leduc Paris og London på ein kort tur saman med Marc-Aurèle de Foy Suzor-Coté. Her blei han påverka av impresjonismen og kanskje endå meir av symbolismen.
I heimbyen levde Leduc eit tilbaketrekt liv, og blei kalla vismannen i St-Hilaire. Men han var slett ikkje avskoren frå den fransk-kanadiske intelligentsiæn, og hadde kontakt med forfattarar som Arsène Bessette, Guy Delahaye, Olivier Maurault, Ernest Choquette, Rodolphe Duguay, Albert Tessier, diktarar som Marcel Dugas, Léo-Paul Morin, René Chopin og Robert de Roquebrune, arkitektane Louis-Napoléon Audet og Ernest Cormier og politikarane  Louis-Philippe Brodeur og Philippe-Auguste Choquette
Han blei tildelt eit æresdoktoat frå Université de Montréal i 1938. Han blei også medlem av Royal Canadian Academy of Arts. Han var ein lærar for kunsntarane Paul-Émile Borduas og Gabrielle Messier.
Ozias Leduc døydde i Saint-Hyacinthe i 1955.
Verk
Gjennom karrieren sin dekorerte Leduc over 30 kyrkjer og kapell i Quebec. Han er best kjend for dekorasjonsarbeidet sitt i kyrkja Notre-Dame-de-la-Présentation i Shawinigan, eit prosjekt det tok han tretten år å fullføra.
Leduc tok også fleire portrettoppdrag, mellom anna for familien Choquette, som han laga 3 måleri for med inspirasjon frå det landlege landskapet i Montérégie. Landskapsmåleria hans frå 1913-1921, særleg Cumulus bleu, Fin de journée, Effet gris (neige), Pommes vertes, Neige dorée og L'Heure mauve, og teikningar i serien Imaginations (1936-1942), er rekna som nokre av dei viktigaste frå karrieren hans.
Omdøme
Etter at han døydde er berka hans blei stilte ut fleire gonger ved galleriet L'Art français.
20. mai 1988 gav Canada Post ut frimerket The Young Reader, Ozias Leduc, 1894 i serien Masterpieces of Canadian art. Frimerket var utforma av Pierre-Yves Pelletier etter måleriet The Young Student (1894) av Leduc. Måleriet viser Ozias Leduc sin yngre bror som sit over ei bok med ein blyant i handa.
Kyrkja Notre-Dame-de-la-Présentation i Shawinigan blei utnemnd til eit nasjonalt kulturminne (National Historic Site of Canada) i 2004.
Ginegar
Ginegar (hebraisk גִּנֵּיגָר) er ein kibbutz nord i Israel, ikkje langt frå Nasaret. Han ligg nær Migdal HaEmek og høyrer til Jezreeldalen regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 481.
Historie
Kibbutzen vart grunnlagd i 1922 i Nedre Galilea på Rosh Hashanah-aftan. Kibbutzen vart kalla opp etter den gamle muren Gingar, som framleis er synleg i dag. Grunnleggjarane i kibbutzen, som arbeidde på ein moshavim i området på den tida, kom under den andre og den tredje Aliyah. Dei slo seg saman i 1920 og grunnla Degania Gimel sør for Degania Bet, der kibbutz Beit Zera seinare vart grunnlagd. Dei måtte sidan flytte fordi dei mangla land, og kom til den noverande staden.
Iballë
Iballë er ein tidlegare landkommune i regionen Shkodër i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Fushë-Arrëz.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Iballë 1 129 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Iballë ein del av distriktet Pukë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Marcel Desailly
Marcel Desailly er ein fransk tidlegare fotballspelar, fødd i Accra i Ghana. Han var med på å vinne VM 1998 og EM 2000 for Frankrike. Mellom 1993 og 2004 spela han 116 landskampar og skåra tre mål. Både i 1993 og 1994 vann han Meisterligaen, fyrst for Olympique Marseille og så AC Milan. Han spela midtstoppar og var kjend for sin kontante spelestil.
Klubbspel
Desailly starta som profesjonell fotballspelar i Nantes i 1986, og spela for barndomsklubben til våren 1992. Sesongen 1992/93 var han med på Olympique Marseilles største triumf, siger i Meisterligaen. Han vart deretter overført til italienske AC Milan, der han spela til sommaren 1998. Allereie i sin fyrste sesong med Milan verte han seriemeister for den italienske storklubben og han opplevde å vinne meisterligaen for andre året på rad. Også i 1996 vart han italiensk serievinnar.
Landslagsspel
Desailly debuterte for Frankrike i august 1993, og deltok i si fyrste store turnering under EM 1996 i England. To år seinare var han sentral då Frankrikes landslag vart verdsmeister på heimebane, der han forresten vart utvist etter 68. minuttar i finalen som Frankrike vann med 3-0 over Brasil. Suksessen heldt fram då han og Frankrike vann EM i fotball 2000 med finalesiger over Italia. Då kapteinen Didier Deschamps takka for seg etter meisterskapen, tok Desailly over som kaptein for landslaget. Etter europameisterskapen 2004 var over og med 116 landskampar avslutta han si tid på landslaget, den gongen med fleire landskampar enn nokon annan franskmann.
Eting
Eting er inntaket av føde, særleg for å gje ein heterotrof organisme energi for å kunne leve, og for at han kan vekse. Dyr og andre heterotrofe individ må ete for å overleve. Kjøtetande et andre dyr, planteetande et planter og altetande et ei blanding av både plante- og dyremateriale. Sopp fortærer organisk materiale på utsida av lekamane deira, i motsetnad til dyr som meltar maten sin på innsida av kroppen.
For mennesket er eting ein del av dagleglivet. Nokre individ ønskjer å avgrense næringsinntaket sitt, noko som kan vere resultat av val av livsstil, på grunn av knappe ressursar eller som del av ein diett eller religiøs faste.
Lester Cove
Lester Cove er ei vik i den sørlegaste delen av Andvord Bay, på vestkysten av Graham Land. Ho vart kartlagd av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, 1897-99. Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter Maxime C. Lester (1891–1957), som i lag med T.W. Bagshawe overvintra ved nærliggande Waterboat Point i 1921.
Goodbye Yellow Brick Road
Goodbye Yellow Brick Road er eit dobbeltalbum frå Elton John, utgjeve i 1973 på DJM Records og produsert av Gus Dudgeon.
Albumet er eit høgdepunkt i karrieren til Elton John, og i 2003 kom albumet på 91. plass på musikkmagasinet Rolling Stone si liste over «Dei 500 beste albuma gjennom tidene». Det vart det tredje albumet av Elton John som nådde førsteplassen på Billboard 200 i USA, og det nådde også førsteplassen på albumlista i Storbritannia. I Noreg nådde albumet femteplass og låg på albumlista i 27 veker. Albumet har selt minst 31 millionar eksemplar på verdsbasis.
Singlane «Goodbye Yellow Brick Road», «Saturday Night's Alright for Fighting», «Bennie and the Jets» og «Candle in the Wind» kom høgt oppe på hitlistene i både Nord-Amerika og i Europa.
Innhald
Alle songar skrivne av Elton John og Bernie Taupin.
Medverkande
Produksjon
Siger
Siger er det å overvinna motstand eller motstandarar, til dømes i kamp, krig og andre konfliktar eller i leik, spel eller tevling. Ein kan til dømes snakka om militær siger, valsiger, siger ved forhandlingsbordet eller i idrett.
Markeringar
Siger kan markerast på ulike måtar, gjennom seremoniar og ritual. I tevlingar har ein gjerne ei høgtideleg overrekking av heidersteikn liknande til sigerherren. Gjennom tidene har sigrande krigarar eller militære leiarar markert triumfar i strid med mellom anna ofringar, framvising av trofé, opptog eller byggverk som Trajansøyla eller Triumfbogen.
Them or Us
Them or Us er eit album av Frank Zappa, gjeve ut i oktober 1984.
Siger
Markeringar
Symbol på siger kan vera medaljar, pokalar, edle metall som gull og laurbær- eller palmeblad. Vanlege positurar knytte til siger kan vera å strekka opp éin eller begge armane eller forma ein V med fingrane. Visse datoar blir minna som sigersdag i fleire land, til minne om ulike sigrar.
Them or Us
Innhald
Det første og siste sporet er begge coverversjonar: «The Closer You Are» vart skriven av Earl Lewis og Morgel Robinson og opphavleg spelt inn av The Channels; og «Whippin' Post», opphavleg spelt inn av The Allman Brothers Band.
Siger
Markeringar
Det finst fleire namn knytte til siger. Namn som byrjar med Sig- er vanlege i germanske namn, medan Viktor, Viktoria og likande frå latin victoria er utbreidde over store delar av verda.
Mytologi og soger
Ein finn personleggjorte sigersgudar i fleire mytologiar, til dømes Nike i gresk og Victoria i romersk mytologi. Ei rekkje mytologiske, legendariske og folkelege forteljingar går også ut på å sigra over monster som drakar, troll eller liknande. I Gilgamesj-eposet overvinn til dømes heltane den øydeleggjande Himmeloksen, i vedisk mytologi sigrer Indra over slangen Vritra som stengjer for elvene, i gresk mytologi overvinn Zevs far sin, Kronos, og titanane, og i kristne helgensoger vinn heilage Jørgen over ein drake. Meir symbolske sigersfigurar finn ein i den jødiske patriarken Jakob som sigra over ein engel, Jesus som i kristen tradisjon har sigra over død og synd, eller den romerske guden Sol Invictus, 'den uovervinnelege'.
Them or Us
Innhald
«Ya Hozna» er i røynda ein versjon av «Sofa No. 2» (frå «One Size Fits All», 1975), «Lonely Little Girl» (frå «We're Only In It For The Money», 1968) og uttak av «Valley Girl» (vokal av Moon Zappa) spelt baklengd.
Wavertree
Wavertree er eit område i Liverpool i Merseyside i England. Han grensar til fleire bydelar sør og aust for sentrum av Liverpool frå Toxteth, Edge Hill, Fairfield, Old Swan, Childwall og Mossley Hill.
Margarin
Margarin er ein type matfeitt laga av plantefeott eller ei blanding av plante- og dyrefeitt. Det kan brukast på same måte som smør, til å smøra på brødskiver og til matlaging som steiking og baking. Margarin blei opphavleg laga av smult og talg, men i dag blir det først og fremst laga av planteoljer frå plantar som soya, raps, mais og anna vegetabilsk feitt. Planteoljene blir herda ved hydrogenering som modifiserer feittsyrekjedene. Under trykk blir hydrogengass pressa inn i olja for å stabilisera henne.
Feittinnhaldet i margarin varierer mellom 40 og 80 prosent avhengig av bruksområde. Feittet og vatnet i margarinen dannar ein emulsjon der vatnet er finfordelt i olja. Dei vegetabilske oljene bidreg til ein høg del umetta feitt.
Historie
Margarin blei funne opp i 1869 av den franske kjemikaren Hippolyte Mège-Mouriès. Dette skjedde etter at den franske keisaren Napoleon III tre år tidlegare utlyste ein konkurranse med ein større pengepremie til den som kunne finna opp eit alternativ til smør fr den veksande og underernærte folkesetnaden i byane. Frå byrjinga blei margarin laga av talg, oleomargarin, frå storfe som ein blanda med mjølk og deretter tilsette smak for å etterlikna smør. Namnet «margarin» er avleidd frå det greske ordet for perle, margaron.
Den første margarinfabrikken i Noreg blei grunnlagd i 1876 av brørne Eilert, Lauritz og Oluf Sundt og franskmannen Auguste Pellerin. Frå midten av 1880-talet, då patentet for margarinproduksjon blei frigjeve, blei det raskt etablert mange fleire margarinfabrikkar rundt om i landet.
Samferdsel
Samferdsel eller samferdsle er ferdsel eller samkvem mellom to eller fleire stader. Omgrepet er også nytta som ei nemning på dei næringane som lever av å transportere personar eller gods. Ordet kommunikasjon er ofte nytta som synonym til samferdsel.
Viktige delar innan samferdselen femner jernbane og vegtransport på land, sjøfart og luftfart. Post og telekommunikasjonar er rekna som særskilde delar innan samferdselen.
Ski-NM 1999
Noregsmeisterskapen på ski 1999 i nordiske greiner vart avvikla i tida frå 12. januar til 28. mars 1999. Meisterskapen omfatta 15 tevlingar, 10 for menn og 5 for kvinner. Den tok til med hopprenn på Raufoss, deretter med langrennsøvingar på Skrautvål, begge stadene i Oppland. Sidan heldt meisterskapen fram med kombinert på Raufoss, og så skihopping i stor bakke på Rena i Hedmark. I slutten av mars månad var vart noregsmeisterskapen avslutta med dei lengste, attståande langrennsøvingane i Høylandet i Nord-Trøndelag, og med krinstevlinga i kombinert i Rana i Nordland.
10 km klassisk
Stad: Skrautvål
<br style="clear:both;" />
15 km jaktstart
Stad: Skrautvål
<br style="clear:both;" />
30 km fristil
Stad: Skrautvål
<br style="clear:both;" />
50 km klassisk
Dato: 26. mars
Stad: Høylandet
<br style="clear:both;" />
3 x 10 km stafett
Stad: Skrautvål
<br style="clear:both;" />
5 km klassisk
Stad: Skrautvål
<br style="clear:both;" />
10 km jaktstart
Stad: Skrautvål
<br style="clear:both;" />
15 km fristil
<br style="clear:both;" />
30 km klassisk
Dato: 26. mars
Stad: Høylandet
<br style="clear:both;" />
3 x 5 km stafett
Stad: Skrautvål
<br style="clear:both;" />
Kombinert
Dato: 12./13. februar
Stad: Raufoss
<br style="clear:both;" />
Krinstevling
Dato: 28. mars
Stad: Rana
<br style="clear:both;" />
Normalbakke
Dato: 13. januar
Stad: Lønnbergbakken på Raufoss
<br style="clear:both;" />
Storbakke
Dato: 14. februar
Stad: Rena
<br style="clear:both;" />
Krinstevling
Dato: 13. januar
Stad: Lønnbergbakken på Raufoss
Bøstad
Bøstad er ein busetnad på Vestvågøy i den tidlegare kommunen Borge i Lofoten i Nordland, frå 1963 ein part av Vestvågøy kommune. Han er ein av dei mange stadene i Vestvågøy kommune som er rike på kulturminne frå forhistorisk tid og mellomalderen.
Bøstad ligg ved Bøstadelva. Bøstad skule ligg på staden.
Kulturminne
På Borg på Bøstad har arkeologiske utgravingar brakt for dagen spor og leivningar etter ein stor bygning frå vikingtida som har fungert som høvdingsete. Bygningen er rekonstruert i full storleik og vert nytta til museum, Lofotr Vikingmuseum. Ikkje langt frå arealet der vikingtidsbygningen stod, ligg Borge kyrkje, som er den siste i ein rad av minst fem kyrkjer som har stått på same staden gjennom tidene. I området er det òg registrert fleire andre fornminne.
Vera Henriksen
Vera Henriksen var ein norsk forfattar.
Henriksen vart fødd og voks opp i Oslo. I åra mellom 1946 og 1963 budde ho i USA, der ho studerte arkitektur og kunsthistorie. Seinare busette ho seg i Lom, der ho døydde.
Ho debuterte i 1961 med romanen Sølvhammeren, første del av Sigrid-trilogien. Bok nummer to, Jærtegn, kom i 1962, og den siste boka, Helgenkongen, kom året etter. Denne serien fekk stor suksess. Henriksen har også skrive sogespel, blant anna Asbjørn Selsbane og Sverdet, og dessutan sakprosa, som historia til Luftforsvaret og populærvitskaplege framstillingar av sagatidsemne.
Vera Henriksen var dotter til Alfred Roscher Lund, den første sjefen for Etterretningstenesta.
Marie Laurencin
Marie Laurencin var ein fransk målar og grafikar. Ho var ein viktig figur i avantgarden i Paris, og var ein av kubistane knytt til kunstnargruppa Section d'Or.
Biografi
Laurencin var fødd i Paris, der ho blei oppdratt av mora og budde mesteparten av livet. Som attenåring studerte ho porselenmåling i Sèvres. Deretter vende ho tilbake til Paris og fortsette kunststudia ved Académie Humbert, der ho endra fokus til oljemåleri.
Laurencin debuterte som lyrikar under løyndenamnet Louise Lalanne. Ho kom tidleg i kontakt med kubistane, og blei elev av Kees van Dongen.
Ho var medlem både av krinsen rundt Pablo Picasso og blant kubistar knytt til Section d'Or, som Jean Metzinger, Albert Gleizes, Robert Delaunay, Henri le Fauconnier og Francis Picabia, og stilte ut saman med dei ved Salon des Indépendants (1910-1911) og Salon d'Automne (1911-1912).
Ho hadde eit forhold til diktaren Guillaume Apollinaire, og er ofte blitt omtalt som ein muse for han. Ho var også knytt til salongen til den kjende amerikanske og lesbiske forfattaren Natalie Clifford Barney. Sjølv hadde Laurencin heteroseksuelle og lesbiske forhold.
Under første verdskrigen drog Laurencin i eksil frå Frankrike til Spania ettersom ekteskapet hennar med den tyskfødde baron Otto von Waëtjen automatisk fråtok henne fransk statsborgarskap. Paret budde deretter ei tid i Düsseldorf. Etter at dei skilde seg 1920, vende ho tilbake til Paris. Her hadde ho økonomisk suksess som kunstnar fram til den store depresjonen på 1930-talet. På denne tida tok ho arbeid som kunstlærar ved ein privatskule.
Ho budde i Paris livet ut.
Verk
Laurencin måla med olje og akvarell. Ho skildra særleg den mondene kvinna i ein forfina pastellkoloritt. Ho utvikla ein sprø, raffinert og personleg stil, framfor alt i bilde av barn og ungjenter.
I tillegg til måleri laga ho også sceneutkast og kostymeteikningar, illustrerte bøker og laga grafiske blad.
Ettermæle
Laurencin er relativt lite kjend og utstilt i Frankrike, men er derimot svært omtykt i Japan. I 1983, på kunstnaren sin hundreårsdag, opna Musée Marie Laurencin i Nagano prefektur i Japan. Museet huser meir enn 500 av verka hennar, og eit arkiv. I 2913 blei det halde ei Laurencin-utstilling i Paris som gjorde henne kjend for eit større fransk publikum.
Marie Laurencin er omtalt i den populære songen «L'Été indien» av Joe Dassin frå 1975.
Laurencin har eit krater på Venus kalla opp etter seg.
Restaurasjonen i Frankrike
Restaurasjonen i Frankrike, eller Bourbon-restaursasjonen, er eit tidsrom i fransk historie som varte frå gjeninnsetjnga av ein monark av huset Bourbon i 1814 til julirevolusjonen i 1830. Perioden var prega av gjenopprettinga av «den gamle ordenen» med innsetjinga av kong Ludvig XVIII på den franske trona etter den endelege nedkjempinga av Napoleon Bonaparte. Restaursjonen blei initiert på Wienerkongressen av fyrst Klemens von Metternich.
Bakgrunn
Kong Ludvig XVI av Frankrike var blitt kasta under den franske revolusjonen (1789–1799), som blei etterfølgd av den første franske republikken (1792–1804) og deretter det første franske keisardømet  under Napoleon (1804–1814/1815). Napoleon blei nedkjempa av ein koalisjon av europeiske makter som gjeninnførte monarkiet og tibakeførte den franske trona til arvingane til Ludvig XVI.
Perioden blei avbroten i 1815 av «dei hundre dagane» der Napoleon vende tilbake frå eksilet på Elba og kom til Paris med ein hær den 20. mars. 111 dagar seinare, 8. juli 1815, blei Ludvig XVIII atter gjeninsett på trona.
Polarjo
Polarjo ( Stercorarius pomarinus) er ein sjøfugl i jofamilien Stercorariidae. Han hekkar på tundra i Arktis og er ein trekkfugl som overvintrar på havet i tropiske strøk.
Skildring
Dette er ein stor jo på 42 til 50 cm i lengd, og med sentrale halefjør på vaksne om sommaren, kan ein leggje til opptil 11 cm.
Identifisering av polarjo kan vere komplisert grunna likskapane med tjuvjo og eksistensen av tre morfar. Polarjoar er større enn fiskemåsar. Dei er mykje kraftigare, har breiare venger og er mindre falkaktige enn tjuvjo, men viser same breie spekter av variasjon i fjørdrakta. Fluktbiletet er meir rettlinja enn hos dei mindre artane.
Den lyse morfen av vaksne polarjoar har ein brun rygg, hovudsakleg kvit underside og mørke primære vengefjør med ein lys, flammande dobbelflekk. Hovudet og halsen er gulkvit med ei svart hette. Mørk morf av vaksne er mørk brune, og fuglar av mellommørk morf er mørke med litt bleikare undersida, hovud og nakke. Alle morfar har den kvite vengeflekken, som blir vist som ein karakteristisk dobbel «blits» på undervengen. I hekkedrakta har alle morfar to sentrale halefjør som er mykje lengre enn dei andre, dei er skeiforma, og vridd frå horisontalen. Ungfuglar er meir krevjande å identifisere, på avstand kan dei lett forvekslast med tjuvjo ut frå fjørdrakta åleine.
Polarjo hekkar på arktisk tundra og øyar, der han legg 2-3 olivenbrune egg. Som andre joar, vil dei åtake menneske eller andre inntrengjarar som nærmar seg reirplassen. Sjølv om åtaka ikkje kan påføre alvorlege skadar, kan opplevinga vere skremmande.
I hekketida lever polarjo mest av lemen og andre smågnagarar, men òg egg og fugleungar. Ute på havet sym dei ofte, men kan ikkje dukke, dei er dårlege stupdukkarar og kan ikkje fange anna fisk enn dei like under vassoverflata. Det meste av fisken dei et tar dei i staden gjennom parasittisme, det vil seie dei jagar andre fuglar akrobatisk, mest måsar og terner, til dei spyr opp fisk frå kroet som joen så fangar i flukta. Dei kan òg drepe fuglar opp til storleiken av ein fiskemåse.
Polarjo har ei sirkumpolar utbreiing. Hekkeområdet er nordlege Sibir, Nord-Canada og nordlege Alaska. Vinterkvarteret er vidt, blant anna havområdet vest for Afrika, Arabiahavet, Det karibiske havet, Stillehavet nordvest for Sør-Amerika og søraust for Australia.
Trekkruter til og frå hekkeområda som ligg nærast Skandinavia går dels langs vestkysten av Noreg, men nokre kryssar land og trekkjer deretter over Finskebukta og Austersjøen. Somme år kan polarjo opptre som nomadar i Noreg, men sikker hekking var ikkje registrert i Noreg før i 2011 då det seks hekkande par blei registrert på Varangerhalvøya.
Arne Løchen
Arne Løchen var ein norsk filosof og litteraturhistorikar frå Vang på Hedmark. Tvillingbroren Einar Løchen var høgsterettsjustitiarius.
Løchen byrja studere filosofi under Vilhelm Lyng på universitetet i Kristiania. I 1877 reiste han til Paris for å høyre førelesingar av Hippolyte Taine. Same året fekk han Kronprinsens gullmedalje for avhandlinga «Sprogets væsen og oprindelse». År 1886 tok han doktorgraden i filosofi med ''Om J. Stuart Mills logik. En kritisk studie'' (1885).
Den trondhjemske postvei
Den trondhjemske postvei er ein kulturhistorisk veg på om lag 700 km. Arbeidet med vegen byrja i 1780 og varte til 1804. Vegen vart brukt til postgang langs Vestlandet mellom Bergen og Trondheim.
Historie
Postvesenet i Noreg vart oppretta av Christian IV i 1647. Ordninga vart skipa av statthaldar Hannibal Sehested og førte til trong for faste postvegar og -ruter mellom dei største byane. Fram til 1719 var postvesenet privat og hadde få postruter. Frå Bergen var i byrjinga berre postvegsamband til Christiania. Frå 1719 overtok staten og i 1758 kom det ein ny forordning der det vart stilt større krav til standarden på vegane. Ved kongeleg forordning av 1786 vart det fastlagt ei postrute med postang kvar veke mellom det som den gongen var landets to største byar, Bergen og Trondheim. Frå 1786 gjekk det også fast rute til Stavanger.
Arne Løchen
Løchen var professor i filosofi ved universitet frå 1900 til 1921. Åra 1912-21 var han også medstyrar ved Psykologisk institutt. Han meinte at «kvar einskild filos[ofi] speglar av personlegdomen til filosofen.» Av den grunn vert psykologi ei viktig vitskaps-grein til filosofien. Hans mest kjende psykologiske skrift er Fantasien frå 1917.
Løchen hadde stor interesse for litteraturhistorie og gav i 1898-1900 ut tobandsverket J.S. Welhaven. I 1913 kom essaysamlinga Digtning og videnskap.
Den trondhjemske postvei
Historie
Postvegen gjekk dels langs i same trase som eldre vegar. Det vart også laga nye vegparsellar etter den tids vegbyggingsprinsipp, det franske prinsippet, med mest mogleg rette vegar. Vegingeniørar stakk ut veglinene og bøndene utførte sjølv byggjearbeidet. Vegen vart i utgangspunktet bygd som køyreveg (vognbreidde) på 3,7 m, sjølv om køyretøy med hjul var lite brukt på den tida - dei fleste gjekk til fots og enkelte brukte ridehest. Dei nye postvegane frå denne tida medverka til utforminga av eit hovudvegsystem mellom hovudbyane Oslo, Bergen og Trondheim og hovudstaden København. Kring 1850 er usamanhengande delar av postvegen medrekna i det køyrbare hovudvegnettet.
Langs postvegen var det lønna postbøndene som stod for arbeidet, dei fekk også fritak frå militærteneste og andre plikter. Det var også utpeika eigne «postopneri» som sytte for fordelinga av posten i sitt distrikt. Til dømes var det på Hellesylt postopneri for Norddal prestegjeld som då omfatta både noverande Norddal kommune og Sunnylven med Geiranger. Presten som held til i Norddal henta posten på Hellesylt ved tenestereiser dit, ein gong i månaden eller annakvar månad.
Trase
Frå Bergen gjekk vegen Sandviken-Munkebotn-Eidsvåg-Åsane-Rimmaskaret-Hordvik. Frå Hordvik gjekk posten med båt over fjorden, gjennom Lindås til Gulen og Rutledal ved Sognefjorden. Deretter gjekk posten med båt over Sognefjorden til Leirvik i Hyllestad, vidare over land via Leirvik, Flekke, Dale i Fjaler og Bygstad til Førde vidare til Gloppen og over Utvikfjellet til Nordfjord. Frå Utvik gjekk posten langs fjorden til Faleide, til fots over Markane til Grodås i Hornindal og vidare langs dalføret over fylkesgrensa til Hellesylt. I Nordfjord vart det omkring 1800 bygd fleire bruer langs vegen, mellom anna den store Horndøla bru som vart brukt som køyrebru til 1971.
Frå Hellesylt gjekk posten med robåt til Nedre Ljøen ved Sunnylvsfjorden der postbonden bar postsekken over Ljøfjellet til Stranda. Frå Stranda gjekk posten med båt langs Storfjorden heilt ut til Amdam der den gjekk over land nokre kilometer til Sjøholt og vidare over Ørskogfjellet (som dagens E39/E136) til Vestnes. Posten gjekk med båt over Romsdalsfjorden til Molde og vidare via Angvik, Tingvoll, Surnadalen og Orkanger til Trondheim.
Postvegen var den første opparbeida ferdselsvegen frå indre Nordfjord til Sunnmøre. Dagens fylkesveg 60 mellom Nordfjord og Stranda følgjer om lag same trase som postvegen. Traseen om Hornindal og Hellesylt var langt unna for dei meir sentrale stadane Nordfjordeid og Volda (der embetsmennene held til), og hovudruta vart etterkvart lagt lengre ut i Nordfjord og søre Sunnmøre om lag der E39 går i dag. Frå 1867 var postruta over land lagt ned og posten vart i hovudsak sendt med dampbåt frå Bergen til Ålesund. Den indre ruta frå Faleide til Hellesylt var likevel i bruk til 1912.
Nasjonal verneplan for vegar, bruer og vegrelaterte kulturminne
Store delar av postvegen er teken vare på. I nasjonal verneplan for veger, bruer og vegrelaterte kulturminner er tre parsellar valde ut i tre fylke til å representere den 695 km lange vegstrekninga, inkludert 150 km kryssing av fjordar og vatn. Parsellane går gjennom ulike slag landskap og dei skal vise utforminga postvegen fekk:
SKAAR
Hilde Skaar, kjend under artistnamnet SKAAR , er ein norsk popsongar frå Stord i Vestland fylke.
Virke
SKAAR debuterte på musikkscena som 18-åring, som vokalist på TRXD-låten «Wherever You Go». I 2018 debuterte ho som soloartist med singelen «Higher Ground». SKAAR vart nominert som årets nykommar under P3 Gull 2019, årets stjerneskot under by:Larm-festivalen 2020 og årets artist under NRJ Awards 2019. I september 2020 gav ho ut debut-EP-en The Other Side of Waiting. For EP-en vart ho nominert til Spellemannprisen 2020 i klassen pop og dessutan til klassen årets gjennombrot og Gramostipend. Ho gav ut albumet Waiting i 2021 og vart same år nominert til Bendiksenprisen som vert delt ut av GramArt på vegner av Kulturdepartementet.
Kald krig II
Kald krig II  er ei nemning om ei ny spenning mellom motsette blokker etter den kalde krigen. I denne samanhengen meiner ein at den eine blokka er leia av Russland eller Kina, og den andre av USA eller NATO. Konflikten liknar på den originale kalde krigen, som var ein global konfrontasjon mellom Vesten leia av USA, og Austen, leia av Sovjetunionen.
SKAAR
Virke
SKAAR har skrive og sunge originalmusikk for Netflix-serien Hjem til jul, og ho har bidrege musikalsk til filmar som Battle og Askeladden – i Soria Moria slott.
SKAAR song saman med Joshua Speers på songen «Don't stop loving me» (2021).
Kald krig II
Den amerikanske statsvitaren Robert Legvold meiner at denne nye kalde krigen byrja med «Ukrainakrisa» og russisk annektering av Krim. Andre, som Andrew C. Kuchins, hevda i 2016 at denne nye kalde krigen var farlegare enn den fyrste fordi det her hadde starta med ein varm krig. Ein tredje, Philip N. Howard, definerte den nye kalde krigen som ein ny type kald krig som han kalla informasjonskrigføring som hovudsakleg står mellom ulike media inkludert sosiale media og statsstøtta informasjonsstrukturar.
Palestinske flyktningleirar
Palestinske flyktningleirar er leirar skipa av SN-organisasjonen United Nations Relief and Works Agency (UNRWA) i Jordan, Libanon, Syria, Vestbreidda og Gazastripa for å husa palestinske flyktningar registrerte med UNRWA. Dette omfattar folk som flykta eller blei drivne ut under nakba i 1948 etter den den arabisk–israelske krigen i 1948 eller etter Seksdagarskrigen i 1967, og etterkomarane deira på farssida. Der er 68 palestinske flyktningleirar, 58 offisielle og 10 uoffisielle. Ti av desse blei skipa etter Seksdagarskrigen, dei andre blei skipa mellom 1948 og 1950-talet.
Det totale talet på registrerte palestinske flyktningar har voksa frå 750 000 i 1950 til rundt 5 millionar i 2013.
Liste over leirar
Leirane er delte mellom fem område:
Emotion & Commotion
Emotion & Commotion er det tiande studioalbumet til gitaristen Jeff Beck, gjeve ut i april 2010 på ATCO Records. I tillegg til vokal av artistar som Joss Stone, Imelda May og Olivia Safe, nyttar Beck eit 64-mann stort orkester på fleire spor, og har teke med fleire coverlåtar av velkjende songar som «Over the Rainbow», «Corpus Christi Carol», «Lilac Wine» og andre songar innan rock og klassisk musikk.
Salslister
Albumet debuterte på 11. plassen på Billboard 200 i USA med eit sal på 26 000 den første veka. Dette var den høgaste debutplasseringa til Beck i den 45 år lange karrieren hans. Albumet hadde seld 123 000 eksemplar i USA i juli 2016.
Albumet nådde 11. plassen i Storbritannia og debuterte på niandeplassen i Canada. I Japan gjekk albumet rett inn på toppen av den internasjonale albumlista. I Australia nådde albumet 49. plassen, den første gongen Beck var inne på denne lista sidan Guitar Shop i 1989. Songen «Nessun dorma» vann Grammyprisen for beste popinstrumental.
Album
Tone Haugen
Tone Haugen er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Osen i Sør-Trøndelag, som vart verdsmeister med Noreg i 1995. Ho vann og VM-sølv i 1991 og OL-bronse i 1996, mellom anna. Haugen var ein iherdig midtbanespelar.
Klubbspel
Frå 1980 til -83 utmerkte Haugen seg i lokal fotball med heimlege Steinsdalen IL. I 1984 byrja ho på ei lang karriere med Trondheims-Ørn, det komande topplaget i norsk kvinnefotball. Med unnatak for vel eitt år frå september 1994, då ho var mellom dei norske spelarane i japanske Nikko, var Haugen ein sentral spelar i Trondheims-klubben til sesongslutt i 1997. Frå 2000 til -04 var ho spelande trenar i Fortuna Ålesund.
Landslagsspel
I åra frå 1984 til -96 deltok Haugen i 90 landskampar og skåra 19 mål. Ho var med då Noreg vann Fotball-EM 1987 med finalesiger over Sverige, og jamvel i startellevaren både i EM-finalen 1989 og VM-finalen 1991, to kampar som begge enda med norske tap. I 1995 vann ho og Noreg VM-finalen mot Sverige. Haugen avslutta med å ta del i bronsefinalen under Sommar-OL 1996, eit oppgjer Noreg vann og tok bronse.
Reiarlag
Reiarlag er eit firma som driv skipsfart.
Eit reiarlag kan mellom anna organiserast som enkeltpersonforetak eller aksjeselskap. Nokre kjende nordiske reiarlag er det norske Wilh. Wilhelmsen og det danske A.P. Møller-Mærsk.
Reiar
Reiar eller skipsreiar er etter sjørettsleg terminologi den eller dei personane som utstyrer og driv eit skip for eiga rekning.
Normalt er reiaren også eigaren av skipet, men det kan også berre vere leigd inn eller vere rekvirert til bruk. Det er reiaren som tilset skipsførar og mannskap og som ber husbondsansvaret for dei. Reiaren kan vere ein enkeltperson eller ei sammenslutning, til dømes eit ansvarleg selskap eller eit aksjeselskap.
Burning Love and Hits from His Movies, Volume 2
Burning Love and Hits From His Movies, Volume 2 er eit samlealbum av Elvis Presley. Albumet kom ut 1. november 1972 på billigetiketten til RCA, RCA Camden. Albumet består hovudsakleg av filmmusikkinnspelingar frå forskjellige Elvis-filmar i 1960-åra, i tillegg til begge sidene av hitsingelen «Burning Love» frå 1972. Dette vart rekna som uvanleg sidan RCA vanlegvis reserverte hitsinglane hans til hovudselskapet RCA Victor, og ikkje billigvarianten Camden. RCA gjorde det same ein månad seinare med samlealbumet Separate Ways, som inneheld ein hitsingel i lag med nokså ukjende filmmusikkinnspelingar. Då albumet kom ut nådde det 22. plassen på Billboard-lista. Det selde til gull den 27. mars 1992, platina den 15. juli 1999 og 2x platina den 6. januar 2004 hos RIAA.
Informasjonskrigføring
Informasjonskrigføring er eit konsept der stridsideen er styring av massemedia og sambandsteknologi for å nytta seg av overlegne føremuner på dette feltet. Elementa i denne forma for krigføring inkluderer alle disiplinar innan etterretning, spreiing av propaganda, demoralisering av potensielle fiendar, psykologisk manipulering og forsøk på å dra motparten sine intensjonar i tvil. Det er her ein nær samanheng med psykologisk krigføring.
Informasjonskrigføring kan til dømes bruke desse elementa:
Kurv frå Valdres
Kurv frå Valdres er ei spekepølse som er laga i samsvar med tradisjonelle oppskrifter i Valdres. Kurven er laga av kjøt frå storfe, småfe og vilt. Han vert naturleg tørka og har mørk tørr ytterkant og ein mjukare raudfarga kjerne. Kurven er søt i smaken og konsistensen kan vera grov eller fin, men er vanlegvis noko varierande.
Mezher
Mezher (arabisk مزهر, armensk Ծաղկաձոր, Dzaghgatzor) er ein liten by i Matn distrikt i Libanonfjella guvernement. Mezher er administert av kommunen Bsalim / Mezher / Majzoub.
Han er ein ny by der dei fleste innbyggjarane er armenarar. Dei fleste armenarane i Mezher kjem frå Bourj Hamoud, Achrafieh, Anjar.
Qafë-Mali
Qafë-Mali er ein tidlegare landkommune i regionen Shkodër i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Fushë-Arrëz.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Qafë-Mali 1 548 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Qafë-Mali ein del av distriktet Pukë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Slaget ved Cremona
Slaget ved Cremona var eit slag i den spanske arvefølgjekrigen som fann stad 1. februar 1702 mellom Frankrike og Austerrike.
Fem månader etter å ha drive franskmennene attende i slaget ved Chieri (Chiari) i Lombardia, tok Eugene av Savoie attende offensiven, og flytta vestover med den austerrikske armeen til Leopold I av Det tysk-romerske riket til Cremona ved Po. Den 1. februar 1702 gjekk Eugene til åtak om natta og kom heilt overraskande på den franske garnisonen under marskalk François de Neufville, Duc de Velleroi.
Planen var ei infiltrering i commando-stil leia av Eugene av Savoie sjølv, og ein større styrke under Charles Thomas de Lorraine-Vaudemont, som tok porten ved Po.
Eugene av Savoie storma byen og tok Duc de Villeroi til fange. Austerrikarane tok òg andre høgståande fransk offiserar, og 1 000 franske soldatar mista livet i åtaket, mange av dei medan dei søv.
Planen vart derimot ikkje like suksessrik som planlagt, sidan styrken under Vaudemont vart forseinka av det vanskelege terrenget og kom fram seinare enn planlagt. Dei var for seine til å overraske citadellen i Cremona, og ei vitkig bru vart sprengt i stykke av forsvararane. Citadellen heldt så ut på grunn av tapper forsvar ved Po-porten av ein irsk brigade. Ein fransk arme kom til støtte til Cremona og Eugene måtte trekkje seg attende.
Villeroi vart etterfølgd av Vendôme.
Mosjtsjena
Mosjtsjena (ukrainsk Мощена, russisk Мощёная, polsk Moszczana) er ein landsby i Volyn oblast vest i Ukraina. Han ligg i distriktet Kovelskij rajon. Landsbyen har kring 581 innbyggjarar.
Landsbyen vart først nemnd i historiske kjelder frå 1543. Han var ein del av Kongedømet Polen og så Det polsk-litauiske samveldet. I den andre delinga av Polen tilfall landsbyen Russland. Mellom 1918 og 1939 var han igjen ein del av Polen. Sidan 1945 høyrde han til Sovjetunionen og etter 1991 til det sjølvstendige Ukraina.
Tharwah
Tharwah er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Mangrovekolibri
Mangrovekolibri (Amazilia boucardi) er ein sterkt truga kolibriart av «smaragdar», stammen Trochilini av underfamilien Trochilinae. Han er endemisk for Costa Rica.
Slektsnamnet Amazilia kjem frå inkaheltinna i romanen Les Incas, ou la destruction dei l'Empire du Pérou av Jean-François Marmontels. Det spesifikke epitetet boucardi vart valt for å heidre samlaren Boucard. Arten er monotypisk: ingen underartar er oppdaga.
Skildring
Mangrovekolibrien er 9,5 til 11 cm lang og veg omtrent 4,5 gram. Begge kjønna har eit middels langt nebb, lett bøygd, med eit svart maxilla, «overkjeve», ein raudleg underkjeve med ein mørk tupp. Vaksne hannar har gyllen til bronsegrøn overside og flankar. Haka, svelget og brystet deira er glitrande blågrønt med kvite stolpar nær enden av hakefjørene. Buken deira er kvitaktig med bronsegrøne sider og underhaledekkarane er kvite. Den litt gaffelforma halen er bronsegrøn; dei ytre fjørene har svartaktige ytterkantar og fjørtuppar. Vaksne hoer liknar på hannar, men med mindre grønt på undersida og gråaktige tuppar på dei ytste halefjørene. Umodne fuglar liknar vaksne hoer, men er meir gråaktige på undersida.
Ei form for vokalisering skildra i ord som ein «mjuk djt-lyd som er rask og gjeven som ei søkkande kvitring.»
Mangrovekolibrien er ein standfugl. Arten finst ingen andre stader enn i mangrovar på stillehavskysten av Costa Rica. Her lever dei innanfor store bestandar av mangroveveksten Pelliciera rhizophorae og nokre gonger i andre tilstøytande låge vekstar. Utbreiinga er ikkje samanhengande.
Mangrovekolibrien søkjer etter nektar, først og fremst ved mangroveblomster. Han har også vorte observert å beite på vekstar i slektene Inga, Heliconia og Maripa i ei skoglysning nær mangrovar. I tillegg til nektar lever dei av insekt.
Hekkesesongen til mangrovekolibrien spenner frå oktober til februar. Hoa byggjer eit koppforma reir av balsa (Ochroma pyramidale) bork og andre mjuke plantefibrar bunde saman med edderkoppnett og med lav på utsida. Reiret er vanlegvis plassert på ein mangrovekvist mellom 1 og 4 meter over vatnet. Hoa rugar på to egg, men elles er lite kjent om rugetid og tid fram til flygedyktige ungar.
Status
IUCN vurderte opphavleg mangrovekolibrien som nær truga, deretter i 1994 som sårbar, og frå år 2000 er han kategorisert sterkt truga (EN - endangered). Han har eit avgrensa utbreiingsområde og snevert habitatkrav. Estimerte populasjon på mellom 1500 og 7000 modne individ som truleg er minkande. Mangrovehabitatet held fram med å bli øydelagt på grunn av utbygging av avsaltingsanlegg, rekeoppdrett, kolproduksjon og utbygging av bustadområde. Sjølv om hogst av mangrovar er ulovleg i Costa Rica, blir lova ignorert i stor grad. Veg- og dikebygging har påverka enkelte område ved å endre hydrologien deira. Ureinske, spesielt frå Puntarenas på Golfo de Nicoya, har også ringast mangrovebestandane. Habitatet til arten er verna i nokre få små reservat.
Kystkommunar i Finland
Dette er ei liste over kommunar langs finskekysten.
Åland
Ålands alla kommuner är kustkommuner.
Stortingsrepresentantar 2021-2025
Det er totalt 169 representantar. Det blir valt 150 distriktsmandat i tillegg til eitt utjamningsmandat frå kvart av fylka (i alt 19). Grunnlova seier i paragraf 68, at Stortinget normalt møtest den første «syknedagen» (vyrkedagen) i oktober.
Representantar
Namn på representantar markert med rosa farge er utjamningsmandat.
Jogging
Jogging er ei form for mosjon der ein spring i eit roleg tempo. Meininga er å kome i betre fysisk form, med mindre tyngsel på kroppen enn ved raskt laup men samstundes meir enn ved å spasere.
Jogging kan gjerast over lengre distansar og er ei form for aerob uthaldstrening. I Noreg vart jogging populært i 1970-åra og ein byrja å arrangere mosjonsløp for deltakarar på ulike nivå og aldrar.
François de Neufville de Villeroy
'''François de Neufville, 2. duc de Villeroy''' var ein fransk soldat.
Biddulph
Biddulph  er ein by i grevskapet Staffordshire i England. Han har kring 17 000 innbyggjarar og ligg nord for Stoke-on-Trent og søraust for Congleton i Cheshire.
François de Neufville de Villeroy
Biografi
Villeroy var fødd i Lyon i ein adelsfamilie som hadde stige fram under regjeringstida til Karl IX.
Faren hans, Nicolas de Neufville, marquis de Villeroy, marskalk av Frankrike (1598-1685) var statthaldar for den unge kong Ludvig XIV som seinare gjorde han til hertug. François voks opp i eit nært venskap med Ludvig og vart eit medlem av den indre kretsen hans. Villeroy var utpeikt til ein karriere i militæret. I 1693, utan å ha fått noko erfaring, vart han gjort til marskalk av Frankrike. I 1695, då François Henri de Montmorency-Bouteville de Luxembourg døydde, tok han over kommandoen av armeen i Flandern (sjå niårskrigen); VilhelmIII syns han var ein langt enklare motstandar enn «den vesle pukkelryggen» (duc de Luxembourg). Villeroy var ansvarleg for den meiningslause bombarderinga av Brussel i 1695, som førte til den regelmessige og einskaplege arkitekturen ein kan sjå i dag då han vart gjenoppbygd på 1700-talet (sjølv om han igjen vart øydelagd i begge verdskrigane).
I 1701 vart Villeroy send til Italia for å overta etter Nicolas Catinat og vart raskt slått av den langt sterkare armeen til prins Eugene av Savoie i Chieri (sjå den spanske arvefølgjekrigen). I februar 1702 vart han teken til fange under slaget ved Cremona.
Året etter dreiv han skyttargravskrig mot hertugen av Marlborough i Nederlanda. Marlborough hadde vanskar med nederlendarane og andre allierte kommandørar og ikkje så mykje med dugleiken til Villeroy, slik at han ikkje fekk slått han på fleire år, men i 1706 gjekk Marlborough til åtak og slo han grundig i Ramillies. Ludvig trøysta den gamle venen sin med orda, «når ein er på vår alder er ein ikkje lenger heldig», men let andre overta kommandoen og Villeroy levde livet som hoffmann. Sjølv om han var mistenkt for å vere involvert i komplott, vart han verande ven med Ludvig.
Under Régence var Villeroy statthaldar for barnekongen Ludvig XV og hadde fleire høge embete mellom 1717 and 1722, då han fall i unåde etter å ha vore med i ei samansverjing mot Filip II av Orléans, regenten for Ludvig XV, og vart send som guvernør i Lyon, i røynda i eksil. Familien vart så ført skam over då to yngre familiemedlemmar, duc de Retz og marquis d'Alincourt vart sende i eksil for å ha hatt eit seksuelt forhold i hagane i Versailles. Ludvig XV kalla Villeroy tilbake til embetsteneste då han vart gammal nok.
Villeory døydde i Paris i 1730.
Felipe VI av Spania
Felipe VI av Spania er konge av Spania. Han er son av kong Juan Carlos av Spania og dronning Sofia, og kom på trona 19. juni 2014, etter at faren abdiserte.
Bakgrunn
Felipe vart fødd som ein ordinær spansk prins, men då faren vart utropt til konge etter at general Franco døydde i 1975, vart han som tronfølgjar gjeve tittelen fyrste av Asturias, som tilsvarar den britiske tittelen prinsen av Wales. Tittelen er knytt til krona av Castilla. Han har òg tittel av fyrste av Gerona, hertug av Montblanc, greve av Cervera og herre av Balaguer, alle titlar knytt til Aragons krone. Vidare har han tittel av Fyrste av Viana, knytt til Navarras krone.
Utdanning
Prinsen studerte jus og økonomi i Madrid frå 1987 til 1993, og tok seinare mastergrad i internasjonale relasjonar ved Georgetown University i Washington D.C. Han har i tillegg militær utdanning.
Familie
Den 1. november 2003 vart forlovinga mellom prinsen og TV-journalisten Letizia Ortiz Rocasolano annonsert. Dei gifta seg i Almudena-katedralen i Madrid den 22. mai 2004. Vigselen vart følgt av ei rekkje prominente kongelege og ikkje-kongelege gjestar, omfram 25 millionar TV-sjåarar i Spania og resten av verda.
Den 8. mai 2005 vart det kunngjort at tronfølgerparet venta det første barnet sitt. Prinsesse Leonor vart fødd 31. oktober 2005, og vart nummer to i arverekkjefølgja etter far sin.
Ain el Safssaf
Ain el Safssaf (arabisk  عين الصفصاف, òg Ain es-Sofsaf) er ein landsby i Matn distrikt i Libanonfjella guvernement i Libanon.
Felipe VI av Spania
Familie
Prins Felipe vart i 1995 tildelt storkrossen av St. Olavs orden.
Ain el Safssaf
Ain el Safssaf ligg 31 km frå hovudstaden (Beirut), litt over 1000 meter over havet.
I 2004 hadde Ain el Safssaf 902 innbyggjarar.
Killingdal gruver
Killingdal gruver, eller Killingdal gruber, er ein koppar- og sinkførekomst som ligg i Ålen i det som i dag er Holtålen kommune i Trøndelag. Den fyrste delen av gruva vart opna i 1674. Gruva blir rekna som ei av dei største på Rørosfeltet, og fram til ho vart nedlagd i 1986 vart det teke ut over 2,6 millionar tonn malm. Gruva er i dag fylt med vatn og er difor stengd for besøkande, men området over bakken er delvis opna. Killingdal fjellhotell held til i den gamle mannskapsbrakka.
Le Bataclan '72
Le Bataclan '72 er eit konsertalbum av Lou Reed, John Cale og Nico. Det vart spelt inn frå miksepulten og var mykje piratkopiert i åra før det omsider vart offisielt gjeven ut i 2004.
Bob Charles
Sir Robert James Charles er ein newzealandsk golfspelar som har vunne meir enn 70 profesjonelle turneringar og som vart den første venstrehandsspelaren til å vinne ei major-turnering.
Le Bataclan '72
Denne offisielle utgjevinga inneheld to eksklusive bonusspor (begge øvingar, «Pale Blue Eyes» og «Candy Says»). Dette er den legendariske konserten frå Bataclan i Paris den 29. januar 1972. Konserten var første gong Reed, Cale og Nico var på scenen i lag etter at The Velvet Underground vart oppløyst.
Bob Charles
Charles vart i 1998 utnemnd til riddar følgjesvein av New Zealands fortjenstorden. Han vart med det adla og fekk rett til å føre tiltaleforma Sir føre namnet sitt. I dronninga si nyttårsliste for 2011 vart han utnemnd til medlem av New Zealand-ordenen. Han er òg kommandør av Order of the British Empire.
Ingeborg Bachmann
Ingeborg Bachmann var ein av dei viktigaste tyskspråklege lyrikarane og prosaforfattarane på 1900-talet. Ho skreiv i blant under pseudonymet «Ruth Keller».