cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Notorious Byrd Brothers
Innspelinga av albumet fann stad andre halvdel av 1967 og vart prega av krangling mellom bandmedlemmene. Rytmegitarist David Crosby fekk sparken i oktober 1967 og trommeslagar Michael Clarke forlet bandet midtvegs i innspelinga. Clarke kom attende ei kort stund før han til slutt fekk sparken etter plata var ferdig. I tillegg kom den originale bandmedlemmen Gene Clark, som hadde forlate bandet tidleg i 1966, attende i tre veker under innspelinga, før han forlet bandet igjen. Forfattar Ric Menck skreiv at sjølv om ein hadde desse endringane i bandet og konfliktane under innspelinga, så var The Notorious Byrd Brothers eit av dei best samansette og overjordisk-aktige albuma til bandet.
Då det kom ut nådde albumet 47. plass på Billboard Top LPs-lista i USa og 12. plassen på den britiske UK Album Chart. Ein coverversjon av Gerry Goffin- og Carole King-songen, «Goin' Back» vart gjeven ut som singel i oktober 1967 og gjorde det forholdsvis bra. Sjølv om The Notorious Byrd Brothers var kritikarrost då det kom ut, selde det berre moderat, særleg i USA. Albumet vert i dag rekna som eit av dei beste Byrds-albuma, samt deira mest eksperimentelle og progressive.
Bakgrunn
Innsplinga av The Notorious Byrd Brothers, siste halvdelen av 1967, vart prega av krangling og bitterheit. The Byrds byrja innspelingane som eit firemannsband som bestod av Roger McGuinn, David Crosby, Chris Hillman og Michael Clarke — den same besetninga som hadde spelt inn dei to førre albuma deira. Då albumet kom ut var det berre McGuinn og Hillman som var att i gruppa. Den første endringa kom då trommeslagaren Michael Clarke slutta etter krangling med Crosby og dei andre medlemmane i gruppa over dugleiken hans og at han var misnøgd med materialet dei tre låtskrivarane kom med. Han vart mellombels erstatta av studiomusikarane Jim Gordon og Hal Blaine.
Sparkinga av David Crosby
Aksjane hans i bandet fall ytterlegare då songen hans «Lady Friend» vart gjeven ut som A-sida til ein Byrds-singel i juli 1967, men selde dårleg. Dropen i begeret til McGuinn og Hillman kom då Crosby ikkje møtte opp på fleire av innspelingane for The Notorious Byrd Brothers, og Crosby var etter kort stund ute av bandet, med ein fin avgangspakke og tid til å arbeide tettare med den nye musikalske partnaren sin, Stephen Stills. Det har blitt føreslått at hesten på plateomslaget skulle representere Crosby, men dette er blitt avvist av både McGuinn og Hillman. Crosby ergra seg stort over at McGuinn og Hillman omarbeidde den uferdige songen hans «Draft Morning» etter han var ute og tok han med på det endelege albumet, og i tillegg førte seg sjølv opp som låtskrivarar i lag med Crosby i prosessen. Crosby deltok på kring halve The Notorious Byrd Brothers og er med på tre av sine eigne songar, i tillegg til «Change Is Now» og «Old John Robertson». Crosby er òg med på fleire av bonusspora på 1997-utgåva, inkludert «Triad», «Universal Mind Decoder» og ein tidleg versjon av «Goin' Back».
Gene Clark vender attende
Etter Crosby slutta vart Gene Clark spurt om han ville kome attende til bandet. Clark hadde opphavleg slutta i The Byrds tidleg i 1966 på grunn av flyskrekken sin og hans tendens mot angst og paranoia. Debutplata hans som soloartist (samprodusert av den dåverande Byrdsprodusenten Gary Usher, med både Clarke og Hillman som musikarar) hadde vore ein kritikarsuksess, men selde dårleg, og Clark var fortida utan planar. Gene Clark kom med i The Byrds i oktober 1967 for tre veker, der han og bandet spelte på fjernsynsprogrammet The Smothers Brothers Comedy Hour og mima til «Goin' Back» og «Mr. Spaceman». The Byrds spelte òg fleire konsertar med Clark på ein turné i Midtvesten. Etter den siste konserten deira på turneen, vart flyskrekken til Clark eit problem igjen og det hindra han for å fly til New York med bandkollegaene. Som følgje av dette slutta han i bandet igjen kort tid etter.
Det er omdiskutert blant biografiforfattarar og historikarar kor involvert Clark var i innspelinga av The Notorious Byrd Brothers. Clark sjølv hevda i eit intervju i 1988 at han var med på innspelinga av «Goin' Back» og somme andre songar på den tida, men spesifiserte ikkje kva bidrag det var snakk om. Det er òg studiodokumentasjon og augevitner som indikerer at Clark medverka som korvokalist på «Goin' Back» og «Space Odyssey». The Byrds-gitaristen Roger McGuinn hugsa ikkje om Clark medverka på albumet eller ikkje, men innrømde at det var mogeleg. McGuinn har derimot sagt at han skreiv songen «Get to You» med Clark, og at det som står på plateomslaget er feil: det burde sagt McGuinn/Clark, og ikkje McGuinn/Hillman.
Produksjon
Trass i den trøblete starten inneheld albumet noko av den mest vare og eterisk musikken deira, i tillegg til somme av den mest progressive og eksperimentelle. I eit intervju i 2002 sa McGuinn at det var «på eit vis Beatles-inpirert» og siterte albumet deira Revolver som ei inspirasjonskjelde. Tekstane er eit forsøk på å takle tema i samtida som fred, økologi, fridom, dopbruk, framandgjering og kvar mennesket er i universet. Heile albumet representerte høgdepunktet til låtskrivarpartnarskapen til McGuinn–Crosby–Hillman, og tok den musikalske eksperimenteringa til det originale Byrds til det mest ekstreme der dei blanda folkrock, country, psykedelia og jazz, ofte innafor ein enkel song. Bandet og produsenten Gary Usher brukte og fleire nyskapande produksjonsteknikkar i studio for albumet, særleg kraftig bruk av phasing, lydpanorering og roterande høgtalareffektar.
Bandet eksperimenterte òg med ein Moog modular-synthesizer på fleire av spora, og The Notorious Byrd Brothers vart derfor eit av dei aller første rockealbuma med dette instrumentet. McGuinn hadde først oppdaga Moog-instrumentet under Monterey Pop Festival, der instrumentskaparen Robert Moog hadde sett opp ein bod for å demonstrere instrumentet for musikarane som spelte på festivalen. Sidan McGuinn var ein slags elektronikkekspert, var McGuinn ivrig etter å eksperimentere med synthesizeren i platestudio. Hillman delte visstnok ikkje denne entusiasmen for instrumentet. Sjølv om McGuinn og Usher spelte Moog-partia på songen «Space Odyssey» sjølve, let dei studiomusikaren Paul Beaver spele instrumentet på resten av albumet.
Det var òg første gongen Byrds brukte pedalsteelgitar, spelt av Red Rhodes, på ei innspeling. Med pedalsteel og med Clarence White sin countryaktige måte å spele gitar på bana dette veg for countryrockretninga bandet utforska meir på det neste albumet Sweetheart of the Rodeo.
Songane
Det vart nytta ei blåserekkje på opningssporet på albumet, «Artificial Energy», og er slik sett stilmessig liknande «Lady Friend» og «So You Want to Be a Rock 'n' Roll Star», to tidlegare Byrds-songar med blåsarar. Songen omhandlar den mørke sida av amfetaminbruk og det var Chris Hillman som først føreslo at dei skulle «skrive ein song om speed». Tittelen vart føreslått av trommeslagaren Michael Clarke, og bidraga hans var nok til at han fekk ein sjeldan låtskrivarkredit. Sjølv om teksten i starten verkar å framheve fordelane med amfetamin, vert soga mørkare i siste verset, då det vert klart at misbrukaren har hamna i fengsel for å ha teke livet av ein homoseksuell mann: «I'm coming down off amphetamine/And I'm in jail 'cause I killed a queen.» Sjølv om pressa hadde skulda Byrds for å skrive songar om dopbruk tidlegare, særleg med «Eight Miles High» og «5D (Fifth Dimension)», vart denne songen, som utan tvil omhandlar dopmisbruk, stort sett ignorert av musikkpressa.
«Artificial Energy» vert følgd opp av den gripande og nostalgiske Goffin–King-songen «Goin' Back». Med ein klirrande 12-strengs Rickenbackergitar og polerte harmonisong, har biografiforfattaren Johnny Rogan skildra songen som ein skarp kontrast til negativiteten og valden i opningssporet. Teksten i songen skildrar eit forsøk frå songaren på å avvise kynismen som kjem når ein er vaksen til fordel for uskulda ein har som barn. Tematisk følgjer tittelen på det førre albumet til The Byrds, Younger Than Yesterday, og pedalsteelgitaren til Red Rhodes gjev songen ein liten smak av country.
Ein annan Goffin–King-song, «Wasn't Born to Follow», syner òg påverknad frå country, men filtrert gjennom tendensen bandet hadde til psykedelisk rock og garasjerock. Countryretninga til songen vert understreka av den musikalske dialogen mellom den elektriske gitaren og pedalsteelgitaren. Landsbygdstemninga vert ytterlegare forsterka av teksten som omhandlar trongen til å stikke av og bestemme sjølv, noko som passa godt in med hippie-etosen på den tida.
McGuinn- og Hillman-songen «Change Is Now» har ein tekst som rår lyttaren til å leve livet til det fulle, ein karpe diem-filosofi («grip dagen»). Innafor denne konteksten utforskar songen ei rekkje andre tema, som epifenomenalisme, kommunalisme og humanøkologi. Den kvasifilosofiske karakteren til songen gjorde at McGuinn skildra han i 1969 som «enno ein av desse guru-spirituelle-mystiske songane som ingen forstod.» Ei tidleg instrumental innspeling av songen, med den originale arbeidstittelen «Universal Mind Decoder», kom med som bonusspor i 1997 på nyutgjevinga av The Notorious Byrd Brothers. «Change Is Now» er den einaste songen på albumet der både David Crosby og det framtidige Byrds-medlemmet Clarence White spelte i lag på same spor.
«Draft Morning» er ein song om dei fryktelege hendingane i Vietnamkrigen og samstundes ein protest mot verneplikta til amerikanske menn under krigen. Songen vart opphavleg skriven av David Crosby, men han fekk sparken frå the Byrds kort tid etter han hadde introdusert songen til resten av bandet. Dei hadde alt byrja å spele inn akkompagnementet til songen då Crosby slutta. Kontroversielt nok valde McGuinn og Hillman å halde fram arbeidet med songen, trass i at låtskrivaren ikkje lenger var til stades. McGuinn og Hillman hadde berre høyrt teksten på songen nokre få gonger, og kunne ikkje hugse alt saman då dei skulle spele inn vokalen. Dei valde derfor å skrive om delar av songen med sin eigen tekst, og førte seg sjølv opp som låtskrivarar i lag med Crosby i prosessen. Dette gjorde Crosby særs sint, sidan han meinte, kanskje med god grunn, at McGuinn og Hillman hadde stole songen hans. Trass i dette vert «Draft Morning» ofte rekna som ein av dei beste songane til David Crosby frå tida hans med The Byrds. Teksten følgjer ein nyleg rekruttert soldat frå morgonen han går inn i militæret til han hamnar i krigen og illustrerte slik problemet mange unge amerikanske menn stod ovanfor i 1960-åra. Det er nytta mange lydeffektar av krig i songen, som komedietrupppen The Firesign Theatre i Los Angeles laga for gruppa.
Ein annan song av Crosby på albumet, «Tribal Gathering», var i mange år rekna for å ha vore inspirert av Human Be-In: A Gathering Of Tribes, ein motkultur-happening i Golden Gate Park i San Francisco den 12. januar 1967. I nyare år har derimot Crosby avslørt at songen i røynda var inspirert av ei anna hippiesamling i Elysian Park nær Los Angeles den 26. mars 1967. Songen vert spelt i ein jazz-aktig 5/4-takt, og har eit vokalarrangement som var sterkt inspirert av musikken til The Four Freshmen, ei vokalgruppe Crosby var fan av som ungdom.
Ein annan song på albumet med 5/4-takt, men som stundom går over til 3/4-takt, er McGuinn- og Gene Clark-songen «Get to You». Songen fortel om ei flyreise til London i England, like før hausten set i gang, men kven den mystiske «du» er i songtittelen vert aldri avklart i teksten, og kan tolkast som anten ein ventande kjærast eller sjølve byen London. Sjølv om Clark var medlåtskrivar på songen, hadde han slutta i The Byrds på den tida songen vart spelt inn, og deltek derfor ikkje på songen. Småfin, men ikkje veldig spanande.
«Old John Robertson», som alt var komen ut seks månader tidlegare som B-side til singelen «Lady Friend», var nok ein countryaktig song som peikar fram mot den framtidige countryrockutviklinga til bandet. Songen var inspirert av ein pensjonert filmregissør som budde i ein liten by nær San Diego der Hillman voks opp. John S. Robertson var ein eksentrisk person i byen og gjekk ofte rundt i ein Stetson-hatt med ein kvit sykkelstyrebart, som gjorde at han likna på ein karakter frå den ville vesten. I songen hugsar Hillman barna i byen og korleis dei lo av denne fargerike personen, i tillegg til kombinasjonen av respekt og frykt hos folk i byen. Under innspelinga av songen byta Crosby instrument med Hillman, og spelte bass i staden for den vanlege rytmegitaren. I songen vert det òg nytta studioeffektar som phasing og flanging, særleg under det orkesterbaserte mellomspelet og dei påfølgjande versa. Versjonen av «Old John Robertson» på B-sida av singelen «Lady Friend» er ganske annleis miksa enn versjonen som er på The Notorious Byrd Brothers.
Den siste songen på albumet, «Space Odyssey», er ei musikalsk attforteljing av Arthur C. Clarke sin «The Sentinel», som var inspirasjonen for Stanley Kubrick-filmen 2001: A Space Odyssey (1968). Det vert nytta mykje Moog modular-synthesizer på albumet med ein bordun og sørgjesong-aktig melodi som kan minna om ein sjanti. Sidan «Space Odyssey» kom før 2001: A Space Odyssey, skreiv McGuinn og medlåtskrivaren Robert J. Hippard om ein pyramide som vart funnen på månen, slik som var tilfelle i «The Sentinel». Denne pyramiden vart erstatta av ein rektangulær monolitt i både filmen og den tilhøyrande boka.
Utgjeving og mottaking
Albumet fekk nesten berre god kritikk då det kom ut og Jon Landau i det nye magasinet Rolling Stone skreiv at «Når The Byrds får det til på plate, er dei alltid glimrande.» Landau hylla vidare den musikalske eklektisisme til Byrds og sa: «Musikken deira er besett av ein uendeleg sirkularitet, og ein rik, barneliknande kvalitet. Det er ein tidlausheit der, ikkje i den forstand at du trur muskken deira alltid vil vere aktuell, men i den forstand at han er i stand til å heilt stoppe tidskjensla.» Crawdaddy! var òg entusiastisk og Sandy Pearlman skildra albumet som «fortryllande vakkert». Pete Johnson i Los Angeles Times skreiv «11 gode songar fylte med elektronisk musikk, strykarar, blåsarar, naturlege og overnaturlege stemmer, og den kjende tjukke teksturen i gitarspelinga til McGuinn».
I ei melding for Esquire skreiv Robert Christgau at The Notorious Byrd Brothers er «rett og slett det beste albumet The Byrds har spelt inn». Christgau samanlikna det med Love (Forever Changes) og The Beach Boys (Wild Honey) og sa: «det er vanskeleg å innsjå at så mykje bra kan kome ut frå ein plass [t.d.. Los Angeles].» I Storbritannia gav Record Mirror albumet ei sjeldan fem av fem stjerner og skreiv «Vanskeleg som det var for The Byrds å følgje opp den nesten perfekte Younger Than Yesterday, har dei gjort nettopp det med denne fantastiske plata.» Melody Maker var òg rosande om albumet og skildra det som «Eit vakkert utval, som representerer amerikansk pop på sitt beste»
I 1997 skildra David Fricke i Rolling Stone albumet som «den beste stunda» og «verket til eit stort rock & roll-band, i alle tydingar av det ordet».
Ettermæle
Albumet vart i 1971 av lesarane i magasinet ZigZag stemt fram som det fjerde beste albumet gjennom tidene, og i 1977-utgåva av Critic's Choice: Top 200 Albums hamna det på 154. plassen på lista over dei beste rockealbuma gjennom tidene. Ei nyare utgåva av boka, frå 1988, rangerte albumet på 75. plassen. I 1995 plasserte musikkmagsinet Mojo albumet på 36. plassen på lista deira over dei 100 beste albuma gjennom tidene. I 2003 hamna det på 171. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene og på 32. plass på NME si liste over dei 100 beste albuma. I 2004 sette Q albumet på lista si over «Musikk som endra verda».
Medverkande
Andre medverkande
Raudflangre
Raudflangre (Epipactis atrorubens) er ei plante i flangreslekta Epipactis i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae.
Utsjånad
Raudflangre blir opp mot 60 centimeter høg og har eit smalt aks av mørkt raude blomar med ein gul flekk i midten.
Systematikk
I den svenske Artdatabanken er det oppgitt ein underart i Sverige ved sidan av nominatunderarten (ssp. atrorubens):
Utbreiing
Raudflangre veks i Europa og i vest-Sibir. Arten er knytt til kalkrik (alkalisk) skog. Han veks over store delar av landet, med tyngdepunkt sør på Austlandet og frå Trøndelag til Nordland.
Raudflangre er i raudlistevurderiga 2021 rekna som livskraftig (LC).
Arten finst òg i Sverige (status LC, svensk namn purpurknipprot), i Danmark (NT, dansk namn rød hullæbe) og i Finland (VU, finsk namn tummaneidonvaippa).
Raudflangre (engelsk namn dark-red helleborine) veks spreidde stader på Dei britiske øyane. I både den britiske og den irske raudlista har arten status som livskraftig (LC). Lokalt er han òg livskraftig (LC) i England, men sterkt truga (EN) i Wales. Han er ikkje nemnd for tiltak i Skottland.
I Estland (estisk namn tumepunane neiuvaip) er raudflangre vanleg på øyane og nord på fastlandet, veks noko meir spreidd lenger sør. Han er rekna som livskraftig (LC). I Latvia (latvisk namn tumšsarkanā dzeguzene) er arten ganske vanleg ved kysten og i elvedalane til Daugava og Gauja, men er ellers sjeldan. På den latviske raudlista er han klassifisert med usikker status (kategori 4 – nepietiekami pētītas). I Litauen (litauisk namn tamsialapis skiautalūpis) er arten sterkt knytta til sandhaldig grunn og er ganske vanleg i sanddyner på kysten og langs elvedalen til Nemunas med sideelver i aust. Han er rekna som nær truga (NT).
Hybridar
Hybriden mellom raudflangre og skogbreiflangre (Epipactis atrorubens × helleborine ssp. helleborine eller Epipactis ×schmalhausenii) er registrert i Østfold og finst truleg fleire stader i Noreg. Han er kjend frå Sverige og Storbritannia, medan eit herbarieeksemplar frå Møn i Danmark kan vere feilbestemt. Hybriden mellom raudflangre og myrflangre (Epipactis atrorubens × palustris eller Epipactis ×pupplingensis) er registrert i Sverige, det same er hybriden med snauflangre (Epipactis atrorubens × phyllanthes).
Zona sur
Zona sur (sør-sona) er ein av dei fem naturlege regionane som Corporación de Fomento de la Producción i Chile delte det kontinentale Chile inn i i 1950. Zona central svarer til det chilenske territorium mellom Bío-Bío-elva (37° S) i nord og omtrent Chacao-sundet (42° S) i sør. Regionen har ei nordleg grense  mot Zona central, i vest ligg Stillehavet, mot aust Andesfjella og Argentina, og i sør Zona austral. Medan Chiloé-øygruppa etter denne avgrensinga geografisk høyrer til austral-sona, ligg ho nærare sør-sona med omsyn på kultur og historie.
Geografi
Denne regionen femnar om innsjødistriktet i Chile, her er sentraldalen mellom Andesfjella og kystområdet nærare havnivået, og eit mangfald av elver frå Andesfjella dannar innsjøar når dei når dei lågare høgdene. Elvesystema drenerer mot vest og ut i havet. Elva Calle-Calle, som renn mot byen Valdivia er farbar med båtar i nedre delen. Den sørlegaste delen av den chilenske sentraldalen er under havnivå og dannar Ancudbukta-Corcovadobukta. Chiloé-øya med bølgjande åsar gjer ut for delar av kystfjella.
Næring
Beitemarkene i den nordlegaste delen rundt Osorno er brukte til storfedrift med mjølk, ost og smør som vektige produkt. Alle typar bær veks i området, nokre av dei blir eksporterte, og ferskvassoppdrett av aure og laks har utvikla seg med kultivatorar som utnyttar den rikelege tilgangen på reint rennande vatn. Trelastindustrien er også viktig. Ei rekkje turistar, hovudsakleg chilenarar og argentinarar, vitjar området om sommaren.
Flora og fauna
Den naturlege vegetasjonen i Sør-Chile er hovudsakleg i økoregionen av dei tempererte valdiviske regnskogane. Desse skogane er prega av store tre, hovudsakleg eviggrøne Nothofagus og bartre. Underskogen inneheld vinranker, hengande vinstokkar, buskar, små tre, mose, døydde trestammar og nedbrytande stoff. Sjølv om dei stort sett er eviggrøne, inneheld dei tempererte valdiviske regnskogane ei rekkje lauvtreartar. Andre vegetasjonstypar i det sørlege Chile inkluderer Fitzroya-skogar, Araucaria-skogar og våtmarker kalla ñadi.
Ei rekkje små pattedyr lever i Sør-Chile, inkludert puduar, sumpbever og chiloerev.
Re Fotballklubb
Re Fotballklubb (stifta 24. november 2008) held til i Re kommune i Vestfold. Klubben blei etablert etter ei samanslåing av dei lokale klubbane Ivrig og Ramnes. Re FK overtok dermed plassen til Ivrig i 4. divisjon. A-laget i klubben spelar 2013-sesongen i 4. divisjon.
Drakter og fargar
Re sine heimedrakter er svarte med kvite striper på ermene. Dei har inga bortedrakt, av di ingen i lokalområdet spelar med svarte drakter. Det blei først bestemt at draktene skulle vere kvite, men sidan så mange lag i lokalområdet har kvite drakter, så enda det med svart. Eit anna alternativ til draktfarge var grønt og gult, som representerer fargane i kommunevåpenet til Re Kommune.
Arenaer
Klubbkampane blir spelt på Bergsåsen idrettspark eller på Bibomyra. I tillegg er den nybygde Meny Arena eit alternativ på vinterstid.
Trenarar
Hein Henriksen er trenar for Re Fotballklubb. Under er det ei liste over alle som har trent Re, frå 2008 til i dag.
An Nu`Ayr
An Nu`Ayr er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Fylkesveg 6566
Fylkesveg 6566 går mellom Soknedal og Såmmårvollen i Midtre Gauldal kommune.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 651 i Sør-Trøndelag.
Zona central
Zona central (den sentrale sona) er ein av dei fem naturlege regionane som Corporación de Fomento de la Producción i Chile delte det kontinentale Chile inn i i 1950. Zona central svarer til det chilenske territorium mellom Aconcagua-elva (33° S) i nord og Bío-Bío-elva (37° S) i sør. Regionen har ei nordleg grense  mot den naturlege regionen Norte chico, i vest ligg Stillehavet, mot aust Andesfjella og Argentina, og i sør den naturlege regionen Zona sur. Det inkluderer den sørlege halvleiken av Valparaíso-regionen medrekna Juan Fernández-øygruppa, Santiago metropol, O'Higgins, Maule, den nordlege delen av Biobío og det ytste nord for Bío-Bío-elva i kommunen Lonquimay i Araucanía.
Regionen er heimen til omtrent tre fjerdedelar av den totale folkesetnaden i landet. I tillegg konsentrerer han den høgaste prosentdelen av den økonomiske produktiviteten i landet, på grunn av gunstig middelhavs- og kontinentalt klima i den chilenske sentraldalen i innlandet. I streng forstand er det ikkje ein dal, men snarare ei slette med mindre dalar, flankert i aust av Andesfjella og i vest av Cordillera de la Costa, dei chilenske kystfjella. Dei tre hovudbyane i landet ligg i dette området: Santiago, Valparaíso og Concepción. Andre viktige byar er Quillota, Los Andes, San Antonio, Rancagua, San Fernando, Curicó, Talca, Linares, Cauquenes, Chillán, Los Angeles og Viña del Mar. Santiago og Valparaíso er dei politisk viktigaste byane i landet. Den utøvande og dømmande makta er lokalisert i Santiago og den lovgivande makta i Valparaíso.
Zona central har eit temperert klima med nedbør frå 350 til 1000 mm per år.
Toten
Toten er eit område søraust i Oppland, vest for innsjøen Mjøsa. Det omfattar kommunane Østre og Vestre Toten, med 14 465 og 12 723 innbyggjarar. Dei har flatemål på 561 og 249 km², til saman 810 km². Administrasjonssenteret i Vestre Toten er Raufoss, og i Østre Toten Lena. Historisk sett høyrde òg Biri og Vardal, no delar av Gjøvik kommune, til Toten futedøme, men det er ikkje lenger vanleg å rekne desse til Toten. Toten prosti femner også Gjøvik kommune.
Historie
Toten var del av eit lite kongerike i tidleg vikingtid og Halvdan Kvitbein var den mest kjende kongen som styrte der.
Toten har tradisjonelt vore eit av Noregs største jordbruksområde, medan industriparken på Raufoss er eit av dei største industrisentra i innlandet i Noreg.
Totenmål
Dialekten på Toten høyrer til opplandsmåla av austlandsk. Totenmålet har halde på dativ og har samsvarsbøying i adjektiv og perfektum partisipp. Eit døme: «Totninger er namnet på innbyggera i dei to Totenkommuna Vestre Toten og Øystre Toten. Generelt for totninger er at dom talar totning. Ellers er det sagt at det tæk tid å vara totning.»
Mount Holloway
Mount Holloway er eit fjell, 2650 meter over havet, som ligg mellom Swinfordbreen og Table Bay i Queen Alexandra Range i Antarktis. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Harry L. Holloway, ein biolog i US Antarctic Research Program ved McMurdo-basen i 1964–65.
Yad Binyamin
Yad Binyamin (hebraisk skrift יַד בִּנְיָמִין, tyder Binyamin-minnesmerket) er ein fellesbusetnad sentralt i Israel. Det er kommunsenteret i Nahal Sorek regionale kommuneog hadde i 2009 eit folketal på 3 200.
Historie
Yad Binyamin vart opphavleg grunnlagd som ein religiøs busetnad og utdanningssenter i 1962 av Poalei Agudat Yisrael, i lag med kommunen Nahal Sorek. Han vart kalla opp etter den tidlegare kommunikasjonsministeren Binyamin Mintz, som døydde året før. I mange år var samfunnet eit senter for høgare jødisk utdanning, basert på yeshiva.
Under den einsidge frigjeringsplanen til Israel, flytta kring 200 familiar frå Gush Katif inn i prefabrikkerte hus i Yad Binyamin. Somme av dei er meint å plasserast i Hafetz Haim. Mange andre familiar har flytta til Netzer Harani.
Fylkesveg 6568
Fylkesveg 6568 går mellom Hånshus og Økdal i Midtre Gauldal kommune. Vegen er 14,4 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 653 i Sør-Trøndelag.
Spaghetti-western
Spaghetti-western er ei nemning på westernfilmar, det vil seie filmar med miljø og historier frå det amerikanske cowboy- og nybyggjarmiljøet på 1800-talet, som vart produsert i Europa i 1960- og 1970-åra, hovudsakleg i Spania og Italia. Filmane var brutale og nihilistiske og fekk derfor problem med filmsensuren i mange land. Typiske døme på spaghetti-western er Django (1966), Sartana (1968), Sabata (1969), For en neve dollar (1964) og den kanskje mest kjente av dei alle: Den gode, den onde og den grusomme (1966) av Sergio Leone. Skodespelarar ein ofte knyt til denne type filmar, er Clint Eastwood, Franco Nero og Lee van Cleef.
Spaghetti-westernfilmar
Av filmar som vert rekna til denne sjangeren finn ein mellom anna:
Vendelrot
Vendelrot er ei urt i vendelrotfamilien. Arten si utbreiing ligg innanfor Europa. Planta vert kring 7 dm høg. Stengelen har krypande renningar. Bladet har grovtagga finnar og stort breitt endesmåblad. Blomstrar kring juli månad på våte stader og enger. Vanleg gjennom heile Noreg. Funnen opp til 1540 m i Jotunheimen.
Indre Sula kyrkje
Indre Sula kyrkje er ei krosskyrkje i tre frå 1984 i Sula kommune i Møre og Romsdal fylke. Ho har sitjeplassar for 290 personar. Arkitekt for kyrkja var Aksel Fronth
Slim
Slim (latin mucus) er ei seig, fargelaus væske som blir produsert av visse kjertlar i kroppen. Det finst slimkjertlar i slimhinner fleire stader i dyre- og menneskeorganismar, mellom anna i mage-tarmkanalen, luftvegane og urinrøyret til mennesket.
Slim inneheld mellom anna mucin, som er glykoprotein, det vil seia komplekse samband av protein og karbohydratar. Stoffet har ein vernande verknad, til dømes for den indre overflata av tarmveggen. Kroppen kan produsera større mengder ved ein betennelse, som forkjøling, influensa eller bronkitt.
Ei liknande væske hjå plantar blir kalla planteslim. Slim kan elles visa til ulike sleipe organiske stoff og liknande, som grønske i vatn.
Knuckle Reef
Knuckle Reef er eit rev utanfor Beacon Head på Horseshoe Island i Antarktis. Revet fekk namn av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1958 fordi revet ved fjøre sjø likna ein knyttneve (knuckle på engelsk).
Elva Usa
Usa er ei elv i Hessen i Tyskland.
Fylkesveg 6570
Fylkesveg 6570 går mellom Holtan og Fagerbekken i Midtre Gauldal kommune. Vegen er 4,7 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 655 i Sør-Trøndelag.
Luksefjell kyrkje
Luksefjell kyrkje, tidlegare Luksefjell kapell, er ei langkyrkje frå 1858 i Skien kommune i Vestfold og Telemark.
Kyrkja er oppført på grunn gitt av Løvenskiold-familien, som, eigde Fossum jernverk og store delar av skogen i området. Kyrkja fekk nytt tårn i 1873. Det vart òg pussa opp under krigen og fekk innlagd elektrisitet i 1948. På 1960-talet vart taket tekka med kopar.
Kyrkja og kyrkjegarden er idyllisk plassert ved nordbreidda av Fjellvannet. Kyrkjegarden gjekk i si tid ned til vatnet, men rundt 1900 vart det demt opp, og kyrkjegarden vart lagd lengre opp.
Niels Jacob Laache
Niels Jakob Jensen Laache var ein norsk prest og biskop frå Ullensaker, forma av lekmannsrørsla og den politisk-religiøse konservatismen i norsk kyrkjeliv. Han var 1884-92 biskop i Trondhjems stift.
Liv og gjerning
Laache voks opp på storgarden Låke der han privat las til eksamen artium i 1855, før han byrja studere teologi. I studietida vart han påverka av Gisle Johnson og rørsla hans. Etter teologisk embetseksamen 1858 gjekk Laache året etter i teneste for Christiania Indremissionsforening. Gjennom å redigere indremisjonsbladet For Fattig og Riig, eit skrift med eit opplag på 5–6 000, vart han kjend vide om.
Etter fire år som stiftskapellan i Trondhjems stift vart Laache i 1868 utnemnd til sokneprest i det nyoppretta Steinkjer prestegjeld. Her dreiv han med religiøse vekkingar i forståing med den lokale indremisjonen, samstundes deltok han i lokal politikk, sosialt arbeid og i forlikskommisjonen. Perioden 1878-83 var han så sokneprest i Eidanger. År 1883 gav han ut Husandagts-Bog, eit skrift som kom i mange opplag. Forfattarskapen syner elles han var mykje påverka av den ny-evangeliske rørsla og den svenske presten Carl Olof Rosenius.
Etter nokre månader som sokneprest i Arendal, vart Laache hausten 1883 utnemnd til biskop i Trondhjems stift grunna i hans nære band til den konservative delen av lekfolket. Som biskop vidareførte han tilhøvet til lekmannsrørsla, utan å svekke rolla til sakramenta og det geistlige embetet. Han oppfatta ein organisert indremisjon som den beste kontroll med lekmannsverksemda. I ei rekke konfliktar mellom indremisjonsfolk og grundtvigianske prestar opptredde han likevel vaklande. Med omsyn til prestetilsetjingar måtte Laache fleire gongar sjå at Sverdrup-regjeringa såg vekk frå hans råd.
Laache, som i 1885 vart utnemnd til riddar av St. Olavs Orden, døydde i Trondheim, men vart gravlagd i Oslo.
Zletovo
Zletovo (makedonsk Злетово) er ein landsby i kommunen Probisjtip i regionen Aust i Nord-Makedonia. Zletovo var tidlegare eigen kommune, men vart innlemma i Probisjtip i 2004.
Den tidlegare kommunen Zletovo hadde 3 428 innbyggjarar ved folketeljinga i 2002, medan sjølve landsbyen hadde 2 477 innbyggjarar.
Steve Hogarth
Steve Hogarth, stundom berre kalla H, er ein britisk songar og musikar. Han er songar i rockebandet Marillion, der han overtok i 1989 etter at tidlegare songar Fish forlét gruppa hausten 1988. Hogarth er òg ein habil klaverspelar, og spelar òg litt gitar ved behov.
I 1985 forlét Hogarth og gitarist Colin Woore The Europeans og danna duoen How We Live. Duoen gav ut eit album i 1987 – Dry Land. Heller ikkje det albumet vart nokre salssuksess, og Hogarth byrja å vurdere framtida som songar og musikar.
Hausten 1988 forlét songar Fish gruppa Marillion, og gruppa såg seg om etter ein ny songar. Steve Hogarth sende gruppa ein kassett, og etter eit møte med gruppa vart han tilbode jobben som den nye songaren deira. Etter ei lita stund takka han ja til tilbodet, og vart offisielt medlem i Marillion 2. februar 1989.
Som vokalist i Marillion skriv Hogarth dei fleste av tekstene til gruppa, fram til 1999 tidvis med hjelp og bidrag frå forfattaren John Helmer. Ved behov bidreg Hogarth òg litt på keyboard og gitar, i tillegg til den faste klaverspelaren og gitaristen i gruppa. Den største salssuksessen sin så langt fekk han i 2004, då Marillion-singelen «You're Gone» nådde 7. plass på den britiske singellista.
Soloalbum
Steve Hogarth har òg medverka på fleire andre album som klaverspelar, vokalist og korvokalist.
Mount Hotine
Mount Hotine er eit fjell på 2 nautiske mil nordaust for Mount McKerrow i Surveyors Range i Antarktis. Det vart namngjeve av geolog-gruppa frå New Zealand (1960–61) etter brigadegeneral Martin Hotine, ein britisk direktør for oversjøiske landmålingar på den tida.
Montereau-Fault-Yonne
Montereau-Fault-Yonne er ein fransk kommune i departementet Seine-et-Marne i regionen Île-de-France.
Kommunen er også kjend som Montereau, eit namn han deler med ein annan kommune i Loiret og med Montereau-sur-le-Jard i Seine-et-Marne. Byen har namn etter eit kapell ved møtestaden mellom Seinen og elva Yonne, avleidd frå Monasteriolum ('lite kloster'). «Fault-Yonne» viser til korleis Yonne fell inn i Seinen på staden. Eit tidlegare gallo-romersk namn på byen var «Condate».
Historie
Montereau-området har vore folkesett i minst 6000 år. Byen voks fram rundt eit kloster grunnlagd på 500-talet, med ein økonomi som også bygde på korn- og svinemarknader.
Byen blei gjeven av grev Renard de Sens til grev Eudes av Blois etter at denne hadde gjeve han ly då han blei jaga av kongelege soldatar i 1015. I 1026 bygga hertug Raynard av Sens eit slott her. Kongen av Navarra, Karl II, hadde arva retten til herredøme over byen, men tapte området til den framtidige Karl V av Frankrike i 1359.
Johan den uredde, hertug av Burgund og fransk regent, blei drepen på bybrua i Montereau under det han oppfatta som eit diplomatisk møte med den framtidige franske kongen Karl VII. Sonen til Johan, Filip III av Burgund, tok byen i 1420 med engelsk støtte. Byen blei verande på hans hender i åtte å før Karl VII tok han tilbake etter ei lang omleiring.
14. februar 1814 var Montereau åstad for ein av dei siste sigrane til Napoleon under napoleonskrigane.
I løpet av 1800-talet blei Montereau ein industristad med glas- og fajanseverk og kjemisk industri. Byen fekk jernbanesamband med Troyes i 1848, og til Paris i 1849. Byen voks kraftig på 1950-talet då det blei bygd ei rekkje nye bustader her.
Khash fylke
Khash fylke (persisk شهرستان خاش) er eit fylke i Sistan og Balutsjistan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Khash. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 161 918. Fylket er delt inn i dei tre distrikta Sentral-distriktet, Irandegan-distriktet og Nukabad-distriktet. Fylket har dei to byane Khash og Nukabad.
Montereau
Montereau er ein fransk kommune i departementet Loiret i regionen Centre. Elva Bonnée, som renn ut i Loire, har utspring i Montereau.
Madeleine Peyroux
Madeleine Peyroux er ein amerikansk jazzsongar, gitarist og låtskrivar.
Montereau
Namnet «Montereau» er avleidd frå latin monasteriolum, 'lite kloster', via monestereuil, monstreuil, montreuil og til slutt til Montereau.
Madeleine Peyroux
Bakgrunn
Peyroux blei fødd i Athens i Georgia og voks opp i New York og California.
Montereau
Kommunen ligg i verneområdet forêt d'Orléans (Orléans-skogen). Det ligg ein liten innsjø, kjend som ein étang, i kommunen.
Madeleine Peyroux
Bakgrunn
Då ho var tretten skilde foreldra hennar seg, og ho flytta med mor si til Frankrike og budde i Paris. To år seinare byrja ho å synga med gatemusikantar i Latinarkvarteret.
Karriere
Peyroux blei med i ei tradisjonell jazzgruppe kalla The Riverboat Shufflers og deretter The Lost Wandering Blues and Jazz Band, som ho turnerte med i Europa.
Peyroux blei oppdaga av ein plateprodusent frå Atlantic Records, og selskapet gav ut debutalbumet hennar Dreamland i 1996. Ho spelte inn versjonar av jazzsongar frå 1930- og 1940-talet (framført av artistar som Billie Holiday, Bessie Smith og Fats Waller) med ei gruppe erfaren musikarar: James Carter, Cyrus Chestnut, Leon Parker, Vernon Reid og Marc Ribot. Eit år seinare song ho ein coverversjon av «Life is Fine» for eit tributtalbum til Rainer Ptacek.
I 2004 gav ho ut EP-en Got You on My Mind med William Galison. Hennar andre fulle album, Careless Love, blei produsert av Larry Klein og gjeve ut av Rounder Records. Det inneheldt coverversjonar av samtidige artistar som Bob Dylan og Hank Williams. Careless Love selde til gull sertifisert av Recording Industry Association of America (RIAA) etter å ha selt ein halv million eksemplar. Klein produserte også det neste albumet hennar, Half the Perfect World, som blei spelt inn med Jesse Harris, k.d. lang og Walter Becker. Half the Perfect World nådde 33. plass på Billboard si Top 200 album-liste. Klein og Becker arbeidde med Peyroux att på albumet Bare Bones (2009). For dette albumet skreiv ho alle songane sjølv, nokre av dei saman med Klein, Becker og Julian Coryell. To år seinare gav ho ut Standing on the Rooftop på Decca Records, produsert av Craig Street og spelt inn med Christopher Bruce, Charley Drayton, Me'shell Ndegeocello, Marc Ribot, Jenny Scheinman og Allen Toussaint.
I 2006 spelte ho inn eit live-opptak ved Abbey Road Studios i England som kom ut på albumet Live from Abbey Road. Det følgjande året vann ho Best International Jazz Artist ved BBC Jazz Awards.
I 2013 samanlikna ein musikkjournalist i New York Times vokalstilen til Peyroux med dei til Billie Holiday, Ella Fitzgerald og Edith Piaf. Songen hennar «A Prayer» blei brukt i fjernsynsserien Deadwood i 2005, og hennar versjon av «J'ai deux amours» var med i filmen Diplomacy (2014).
Samarbeid og gjesteopptredenar
Med William Galison
Med The Lost Wandering Blues and Jazz Band
Med The Sachal Ensemble
Breiflangre
Breiflangre (Epipactis helleborine) er ei plante i flangreslekta Epipactis i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae. I raudlistevurderiga 2021 er arten rekna som livskraftig (LC).
Utsjånad
Breiflangre kan bli kring 80 centimeter høg, under gode tilhøve stundom over 1 meter, og har eit aks av blomar med fargetonar som kan variere i grønt, brunt, fiolett eller raudt. Blada, som sit vekselvis oppover stengelen, er noko breiare enn hos raudflangre.
Systematikk
Artsdatabanken bruker prinsipielt separate namn på ulike taksonomiske nivå. Her har ein vald å bruke det innarbeidde namnet breiflangre på arten og gi eit nytt namn til nominatunderarten, som har fått namnet skogbreiflangre.
Underartane i Noreg er:
I den svenske Artdatabanken er det oppgitt ein underart til i Sverige:
Utbreiing
Breiflangre veks naturleg i Europa og Asia, og er òg introdusert til Nord-Amerika. Arten er knytt til kalkrik (alkalisk) skog. I Noreg er han vanleg han over store delar av landet, men ikkje i høgareliggjande område på Austlandet eller lengst nord i landet.
Arten finst òg i Sverige (status LC, svensk namn skogsknipprot), i Danmark (LC, dansk namn skov-hullæbe) og i Finland (LC, finsk namn lehtoneidonvaippa).
Breiflangre (engelsk namn broad-leaved helleborine) er vanleg over det meste av Dei britiske øyane. I både den britiske og den irske raudlista har arten status som livskraftig (LC), på same måte som lokalt i England og Wales,  og han er ikkje nemnd for tiltak i Skottland. Underarten ssp. neerlandica (dyneflangre) er rapportert frå Wales, men er så langt ikkje endeleg stadfesta, og står i raudlista på venteliste (WL). Andre forekomstar på Dei britiske øyane er nominatunderarten. Ei noko avvikande form, som stundom har vore rekna som ein eigen art (kalla E. youngiana), blir no rekna for høgst å vere ein varietet av underarten skogbreiflangre (E. helleborine ssp. helleborine var. youngiana).
I Estland (estisk namn laialehine neiuvaip) er breiflangre vanleg over heile landet og er rekna som livskraftig (LC). I Latvia (latvisk namn platlapu dzeguzene) er arten temmeleg vanleg over heile landet og står ikkje som truga på den latviske raudlista. I Litauen (litauisk namn plačialapis skiautalūpis) veks arten over heile landet, men er mest vanleg der et er mykje kalk i grunnen og mindre vanleg der det er mykje sand. Han er rekna som livskraftig.
Saint Ann Parish
Saint Ann Parish er eit parish (tilsvarande fylke) på Jamaica som ligg nord på øya. Det grenser til Saint Mary Parish i aust, Saint Catherine i søraust, Clarendon i aust og Trelawny i vest. I nord har det kyst mot Det karibiske havet.
Fylket har namn etter Anne Hyde, den første kona til kong Jakob II av England Administrasjonssenteret er hamnebyen Saint Ann's Bay. Fylket omfattar den første staden Columbus skal ha gått i land på Jamaica, Discovery Bay, og staden for første spanske busetnaden på Jamaica, Sevilla la Nueva. Andre viktige byar i fylket er Brown's Town i innlandet og Ocho Rios med hamn for cruiseskip.
Turisme er den viktigaste næringsvegen i fylket, som har mange strender, den kjende fossen Dunn's River Falls og ei rekkje hotell. Utvinning av bauxitt er ein annan viktig industri. Ein driv også jordbruk her med dyrking av allehande, annatto, banan, ingefær, kokos, kaffi og sukker. St Ann Parish er også kjend som hagefylket på Jamaica.
Den høgaste toppen i fylket på 762 moh. ligg i Dry Harbour-fjella. Kalksteinlandskapet er prega av ei rekkje holer og slukhol.
Hey Jude
Den opphavlege tittelen var «Hey Jules» og songen vart skriven for å trøyste son til John Lennon, Julian, då Lennon og den første kona hans Cynthia Powell vart skilde. Lennon sette sjølv stor pris på songen sidan han akkurat hadde gått inn i forhold med den framtidige kona si, Yoko Ono. McCartney sjølv hadde sjølv nettopp gjort det slutt med kjærasten Jane Asher og var såvidt komen i saman med Linda Eastman, den framtidige Linda McCartney.
2. juli 2005 vart refrenget frå «Hey Jude» framført av Paul McCartney og eit ensemble av kjende artistar som finale på hovuddelen av Live 8 i Hyde Park i London.
Sympati for ein venn
I 1968 budde John Lennon saman med Yoko Ono og hadde alt fortalt kona si Cynthia at han ville forlate ho. McCartney var ein personleg ven av begge to, og ønskte å muntre opp Julian, sonen til veneparet med å skrive ein liten song for han, medan han var på veg for å vitje dei. McCartney sa seinare sa at han starta med første linja i songen «Hey Jules (som var Julian), don't make it bad, take a sad song and make it better».
Julian Lennon oppdaga at songen var skriven til han om lag ti år seinare, men han hugsa at han den gongen stod nærare McCartney enn sin biologiske far: «Paul og eg var ein del saman, meir enn det far og eg var. Vi hadde eit flott venskap og det ser ut til å vere mange fleire bilete av meg og Paul på den tida enn det var bilete av meg og far min.»
Anqorah
Anqorah er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Hey Jude
Tilhøve til songen
McCartney var lite nøgd med det opphavlege utkastet, særskild tekstlinja «The movement you need is on your shoulder», det høyrdest ut som han snakka til ein papegøye. Lennon ønskte derimot ikkje å gjere stort med songen, og meinte at den same linja var flott og avantgardistisk. I 1974 sa McCartney at «Eg hugsar at eg spelte songen for John og Yoko, og at eg sa 'Desse orda vil ikkje verte ståande på den endelege versjonen.' Men John sa: 'Dei er flotte. Dei er sprø, dei gjev inga meining i det heile tatt. Det er topp!'»
McCartney kom så til konklusjonen at Jude var eit lettare namn å synge enn Jules og modifiserte songen etter det.
Den eldre Lennon tenkte at songen var om han sjølv. Det same året som han døydde, 1980, hugsa han tilbake: «Paul sa at han var skriven for Julian. Han visste at eg gjekk frå Cyn og ville forlate Julian. Han køyrte for å sjå til Julian og sei adjø. Han hadde vore som ein onkel for guten. Og han kom opp med «Hey Jude». Men eg har alltid høyrt det som ein song til meg. No høyrest eg kanskje ut som desse tilhengjarane som les all slags ting inn i songar, men tenk; Yoko hadde akkurat kome inn i bilete. Han seier 'Hey Jude' – 'Hey John'. Ubevisst seier han 'Berre dra, forlat meg'. På det medvitne nivået ønskte han ikkje at eg forlet han. Engelen i han sa 'Velsigne deg'. Djevelen i han likte seg ikkje i det heile, fordi han ville ikkje miste ein partnar.»
Akkurat som då han hadde skrive «Yesterday» gjekk McCartney stolt rundt og song songen til alle han møtte, tydelegvis ikkje nervøs for plagiat på denne tida. Eit medlem av gruppa Badfinger, det første bandet som vart gjeve ut på Apple Records, hugsa den første dagen deira der: «Paul gjekk over til pianoet og sa: «Hei gutar, høyr på dette!» Så sette han seg ned og gav oss ein komplett liveversjon av «Hey Jude». Vi mista munn og mæle.»
Innspelinga
The Beatles var fortrylla av kvaliteten til songen, og ønskte å kultivere best mogeleg innspelingsmiljø for songen. Dei prøvde så mange som 25 opptak av songen i Abbey Road Studio mellom 29. juli og 30. juli 1968, men forstod at dei trengde eit orkester for denne innspelinga. Då dei fekk høyre at det var ein åttesporsopptakar på Trident Studios drog dei dit den 31. juli sidan den tilsvarande opptakaren på Abbey Road framleis vart testa. Dei gjorde fleire innspelingar, men enda opp med å nytte den aller første.
Denne avgjersla var ganske merkeleg sidan trommene kom inn mykje seinare enn venta. Det viste seg at Ringo Starr hadde vore ein tur på toalettet og dei andre oppdaga ikkje at han var forsvunne, så dei starta å spele utan han. McCartney kom tilbake til denne episoden i 1994: «Det er ei fornøyeleg historie knytt til denne innspelinga. Ringo hadde gått på toalettet og eg merka det ikkje. Toalettet var rett ved sidan av der han sat. Eg trudde han framleis sat ved trommene. Eg starta med det som skulle verte den endelege innspelinga og «Hey Jude» held på i det uendelege før trommene kjem inn, og medan eg held på å spele høyrer eg Ringo spring forbi meg og kastar seg over trommestikkene. Boom, boom boom. Timinga hans var absolutt plettfri.»
Det var ikkje den einaste episoden med misnøye den dagen. George Harrison ville gjere ein gitarsolo på songen, men McCartney gav han ikkje lov. McCartney sa seinare i 1985 at «eg hugsar eg bad George om å la vere å spele gitar på «Hey Jude». Han ville gjere nokre ekko-akkorder etter vokalfraseringane, men eg syntest ikkje det passa songen. Han vart misnøgd, og det var vanskeleg for meg å fortelje han det, han som var ein av dei beste, om ikkje å spele. Det var som ei fornærming. Men det var slik vi gjorde det meste av greiene våre.»
At The Beatles valde det første opptaket vart merkelegare då Ken Scott, innspelingsassistenten, oppdaga at John Lennon hadde skrike det obskøne «fucking ’ell!» 2:58 ut i songane etter å ha missa på koringa. «Eg vart fortalt om det der og då men kunne ikkje høyre det, men etter at eg funne det er det ikkje til å unngå å høyre lengre. Eg har ein snikande mistanke at dei andre visste det heile tida sidan det var ei innspeling som skulle forkastast. Eg trur det er dei tinga som skjer – ein ærleg tabbe. Dei høyrde på bandet og tenkte at det betyr ikkje noko.»