cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Borgarrettsrørsla i USA
St. Augustine i Florida, 1963–1964
I 1964 bad Hayling og andre aktivistar Southern Christian Leadership Conference (SCLC) om å koma til St. Augustine. Den første aksjonen fann stad i samband med spring break (vårlov) då Hayling appellerte til studentar i nord om koma til byen og delta i demonstrasjonane, og ikkje som vanleg å dra til strendene. Fire prominente kvinner frå Massachusetts, Mary Parkman Peabody, Esther Burgess, Hestar Campbell (alle gifte med biskopar i den episkopale kyrkje) og Florence Rowe (gift med visepresidenten av eit forsikringsselskap) kom for å visa støtte. Då den 72 år gamle fru Peabody, mor til guvernøren av Massachusetts, blei arrestert for å freista å eta ved den raseskilte Ponce de Leon Motor Lodge i ei fleirkulturell gruppe, hamna hendinga på førstesiden av dei fleste aviser i USA, og førte strida til borgarrettsrørsla i St. Augustine fram i merksemda.
Omfattande aktivitet frå media heldt fram i dei påfølgjande månadene då kongressen hadde den lengste filibusterdebatten i historia mot eit lovforslag om borgarrettar. Martin Luther King jr. blei arrestert ved Monson Motel i St. Augustine den 11. junien 1964, den einaste staden i Florida der han blei arrestert. Han sende ut eit «Brev frå fengselet i St. Augustine» til ein støttetilhengar i nord, rabbinaren Israel Dresner i New Jersey, og bad han på det sterkaste om å få med seg andre og delta i rørsla. Det resulterte ei veke seinare i den største arrestasjonen av jødiske rabbinarar i amerikansk historie medan dei heldt ei massebøn («pray-in») ved Monson. «Hugs at eg voks opp på 1930-talet då Hitler var i framgang,» uttalte Dresner seinare, «korleis kan eg ikkje vera imot rasisme?»
Fridomssommaren i Mississippi, 1964
Sommaren 1964 førte COFO bortimot 1000 aktivistar til Mississippi — dei fleste av dei kvite collegestudentar — for vera saman med lokale svarte aktivistar som registrerte veljarar, underviste i «fridomskular», og organiserte Mississippi Freedom Democratic Party (MFDP).
Mange av dei kvite innbyggjarane i Mississippi mislikte sterkt at det kom folk «utanfrå» for å endra samfunnet deira. Lokale styresmakter, politiet, White Citizens' Council og Ku Klux Klan nytta arrestasjonar, brannstifting, mord, spionasje, oppseiingar, utkastingar og andre former for intimidasjon og trakassering for å motsetja seg prosjektet og hindra svarte frå å registrerast som veljarar eller oppnå sosial likskap.
21. juni 1964 forsvann tre borgarrettsforkjemparar – James Chaney, ein ung svart murarlæring frå Mississippi; og to jødiske aktivistar, Andrew Goodman, ein antropologistudent frå Queens College i New York; og Michael Schwerner, ein organisator frå CORE som kom frå Lower East Side i Manhattan. Dei blei funne fleire veker seinare, myrda av rasistar som seinare viste seg å vera lokale medlemmar av Ku Klux Klan, nokre av dei frå politiavdelinga i Neshoba County. Dette forskrekka og opprørte offentlegheita og førte til at FBI (som tidlegare hadde late vere å forhalda seg til spørsmålet om raseskilje og forfølginga av svarte) måtte gripa inn. Forurettinga over desse morda bidrog òg til at Loven om borgarrettar blei vedteken.
Phil Ochs skreiv songen «Here's to the State of Mississippi» om desse hendingane og andre brot på borgarrettar som hadde funne stad i delstaten, og Simon & Garfunkel-songen «He Was My Brother» var dedikert til Andrew Goodman, som var venen deira og ein klassekamerat av Paul Simon ved Queens College. Filmen Mississippi i flammer (1988) med Gene Hackman og Willem Dafoe var ei direkte dramatisering av det rasemotiverte drapet på tre borgarrettsforkjemparar. Filmen førte til at drapa fekk fornya merksemd og i 2005 blei den tidlegare Kua Klux Klan-leiaren og pastoren Edgar Ray Killen dømd til 60 års fengsel for deltakinga si i drapa.
Loven om borgarrettar av 1964
Sjølv om president Kennedy hadde foreslått lovgjeving om borgarrettar og ho hadde støtte frå kongressmedlemmar frå Nordstatane, blokkerte senatorar frå Sørstatane handsaminga av loven ved å truga med filibusteri. Etter betydeleg parlamentarisk manøvrering og 54 dagar med filibusterdebatt i senatet, fekk president Lyndon B. Johnson loven gjennom kongressen. Den 2. juli 1964 signerte president Johnson loven, som forbaud diskriminering basert på «rase, farge, religion, kjønn eller nasjonalt opphav» ved tilsetjingar og offentlege bekvemmelegheiter. Loven autoriserte justisministeren til å saksøkja for å gjennomføra den nye loven. Loven annullerte eller gjorde ugyldig alle lokale og delstatege lovar som gjennomførte diskriminering.
Mississippi Freedom Democratic Party, 1964
Afroamerikanarar hadde vore fråteken stemmerettar eller andre viktig rettar av ulike forfatningsmessige endringar sidan slutten av 1800-talet. I 1963 heldt COFO eit «Freedom Vote» («fridomsval») i Mississippi for å demonstrera viljen til å få svarte i delstaten til å røysta. Meir enn 80 000 menneske registrerte seg og avga stemme i eit prøveval som sette kandidatane frå Fridomspartiet opp mot dei offisielle delstatskandidatane frå Det demokratiske partiet.
I 1964 fremja rørsla Mississippi Freedom Democratic Party (MFDP) for å utfordra det heilkvite offisielle partiet. Då valkomiteen i Mississippi nekta å anerkjenna deira kandidatar, heldt dei sine eige primærval. Dei valde Fannie Lou Hamer, Annie Devine og Victoria Gray til å stilla for val til kongressen, og delegatar for å representera Mississippi ved det demokratiske nasjonale konventet i 1964.
Tilstadeværet til MFDP i Atlantic City i New Jersey var ubeleilig for dei som organiserte det demokratiske konventet. Dei hadde planlagt ei triumferande feiring av Johnson-administrsjonen sine landevinninger i borgarrettskampen, framfor ein kamp om rasisme i Det demokratiske partiet. Dei heilkvite delegasjonane frå andre sørstatar truga med å trekkja seg ut. Johnson var bekymra for at kandidaten til det republikanske partiet, Barry Goldwater, kunne gjera innhogg i veljarmassen i det som tidlegare hadde vore sikre val i Sørstatane, og var òg bekymra over støtta den rasistiske George Wallace hadde fått i dei demokratiske primærvala.
Johnson kunne likevel ikkje hindra MFDP frå å fremja saka si til fullmaktskomiteen. Der vitna Fannie Lou Hamer veltalende om overfall som ho og andre hadde opplevd då dei freista å registrera seg for val. Ved å snu seg til fjernsynskameraa spurde Hamer: «Er detta Amerika?» Johnson tilbaud MFDP eit «kompromiss» der dei ville motta to sete utan høve til avstemming medan dei offisielle demokratiske partiet ville halda på sine sete. MFDP avviste kompromisset, og heldt fram sin agitasjonen under konventet etter at det var blitt nekta offisiell anerkjenning i Det demokratiske partiet.
Det demokratiske konventet fråtok mange i MFDP og borgarrettsrørsla illusjonane. MFDP blei meir radikalt etter hendingane i Atlantic City. Det inviterte Malcolm X, då ein talsmann for afroamerikansk islam, til å halda tale ved møta sine og mot krigen i Vietnam.
Nobels fredspris til Martin Luther King
10. desember 1964 fekk Martin Luther King jr. Nobels fredspris, den yngste som hadde motteke fredsprisen til då. Han var då 35 år gammal. King fekk prisen grunna arbeidet sitt for få ein slutt på raseskilje og rasediskriminering gjennom sivil ulydnad og andre ikkjevaldelege verkemiddel.
Fotballspelarboikott av New Orleans, januar 1965
Etter 1965-sesongen for American Football League hadde ein All-star game blitt planlagd for tidleg i 1965 ved Tulane Stadium i New Orleans. Etter at talrike svarte spelarar var blitt nekta service ved fleire hotell og forretninger i New Orleans, og kvite drosjesjåførar nekta å frakta svarte passasjerar, gjekk både svarte som kvite inn for ein boikott av New Orleans. Under leiarskap av spelarar frå Buffalo Bills, inkludert Cookie Gilchrist, stilte alle spelarane opp i ein sameint front. Kampen blei deretter flytt til Jeppesen Stadium i Houston.
Diskrimineringa som utløyste boikotten var ulovleg under borgarrettsloven av 1964, som var blitt vedteken i juli 1964. Det var truleg loven som oppmuntra spelarane i saka si, og det var den første boikotten av profesjonelle spelarar i byen.
Selma og Loven om rett til å røysta, 1965
SNCC hadde påtatt seg eit ambisiøst veljarregistreringsprogram i Selma i Alabama sidan 1963, men i 1965 hadde dei framleis hatt liten framgang grunna opposisjon frå sheriffen i Selma, Jim Clark. Etter at dei lokale innbyggjarane bad SCLC om støtte kom Martin Luther King til byen for å leia fleire demonstrasjonar, noko som førte til at han blei arrestert saman med 250 andre demonstrantar. Marsjane heldt fram med å møta brutal og valdeleg reaksjon frå politiet. Jimmie Lee Jackson, som budde i nærliggande Marion, blei drepen av politiet ved ein seinare marsj den 17. februar 1965. Drapet på Jackson fekk James Bevel, leiar av Selmarørsla, til å fremja ein plan for å marsjera frå Selma til Montgomery, delstatshovudstaden i Alabama.
Den 7. mars 1965, i samsvar med planen til Bevel, leia Hosea Williams frå SCLC og John Lewis frå SNCC ein marsj på 600 menneske for å gå dei 87 km mellom Selma og Montgomery. Berre kort tid etter, ved Edmund Pettus-brua, blei marsjen angripen av delstatssoldatar og lokalt politi med klubber, tåregass, gummislangar med piggtråd og piskar. Dei dreiv aksjonistane tilbake til Selma. John Lewis blei slått medvitslaus og dregen livlaus i tryggleik. Minst 16 andre blei sende på sjukehus. Blant dei som blei gassa og banka opp var Amelia Boynton Robinson, som var sentral for borgarrettsaktivitetane på denne tida.
Dei nasjonale TV-sendingane av nyhende om angrepet til politivesenet på passive aksjonistar fremja eit nasjonalt opprør, slik scenene frå Birmingham hadde gjort to år tidlegare. Rørsla skaffa seg ei rettskjenning som gav løyve til å gjera marsjen utan hindringer to veker seinare. Ved ein andre marsj den 9. mars til staden drap lokale kvite endå ein aksjonist, prost James Reeb. Han døydde på eit sjukehus i Birmingham den 11. mars. 25. mars skaut og drap medlemmar av Ku Klux Klan heimehjelpen Viola Liuzzo då ho køyrde aksjonistar tilbake til Selma etter å ha fullført marsjen til Montgomery.
Åtte dagar etter den første marsjen avleverte president Johnson ein TV-tale for å støtta lovforslaget om røysterett som han hadde sendt til kongressen. I den slo han fast: Johnson signerte loven den 6. august. Denne loven innstilte tidlegare koppskatter, leseprøvar og andre subjektive veljarprøvar. Han autoriserte føderal overvaking av stemmeregistrering i delstatane der slike testar var blitt nytta. Afroamerikanarar som hadde blitt utestengde frå å stemmeregistrering fekk til sist eit alternativ til å saksøkja i lokale eller delstatlege rettsvesen.
Loven hadde ein umiddelbar og positiv effekt for afroamerikanarar. Få månader etter at han var vedteken hadde 250 000 nye svarte veljarar blitt registrerte, ein tredel av dei av føderale kommisjonar. Innan fire år hadde stemmeregistreringa i Sørstatane meir enn dobla seg. I 1965 hadde Mississippi den høgaste svarte valdeltakinga på 74 prosent og fekk flest svarte representantar i USA. I 1969 hadde Tennessee ei afroamerikansk valdeltaking på 92,1 prosent, Arkansas på 77,9 prosent og Texas på 73,1 prosent.
Svarte stemmar endra det politiske landskapet i Sørstatane. Då kongressen vedtok valloven var det berre rundt 100 afroamerikanske som hadde ein politisk vald posisjon, alle frå Nordstatane. Ved 1989 var det meir 7200 afroamerikanarar, inkludert meir enn 4800 i Sørstatane. Bortimot kvart einaste område i Alabama der afroamerikanarar var i fleirtal var sheriffen svart. Afroamerikanarar i Sørstatane tok posisjonar i byar, fylke og statlege styresmaktsposisjonar.
Atlanta valde ein svart ordførar, Andrew Young. Det same gjorde Jackson i Mississippi med Harvey Johnson, Jr. og New Orleans med Ernest Morial. Svarte politikarar på nasjonalt nivå inkluderte Barbara Jordan, som representerte Texas i kongressen, og Andrew Young blei utpeikt til USA sin ambassadør til Dei sameinte nasjonane under president Jimmy Carter. Julian Bond blei vald til delstatsforsamlinga i Georgia i 1965, men politisk reaksjonar knytte til motstanden hans mot Vietnamkrigen hindra han frå å ta setet sitt før i 1967. John Lewis representerte 5. kongressdistrikt i Georgia i representanthuset, der han sat gjennom fleire tiår frå 1987.
Mordet på Martin Luther King og andre hendingar, 1968-1970
Prost James Lawson inviterte fredsprisvinnaren Martin Luther King til Memphis i Tennessee i mars 1968 for at han skulle kunna gje støtte til streiken til sanitetsarbeidarane. Dei hadde sett i gang ein kampanje for fagforeiningsrepresentasjon etter at to arbeidarar var blitt drepne i arbeidsulukker.
Den 3. april heldt King ein tale ved kyrkja Mason Temple i Memphis. Emnet var streiken og King oppfordra til eining, økonomiske aksjonar, boikott, og ikkjevaldelege protestar. Han utfordra USA til å leva opp til ideala sine i det som blei hans siste tale, den kjende «Eg har vore på toppen til fjellet». Mot slutten av talen kom han inn på høvet av sin eigen død der han i nær bibelske vendingar sa:
På norsk: «Eg vil berre gjera Guds vilje. Og han har late meg gå opp på fjellet. Og eg har sett over. Og eg har sett det lova landet. Eg kjem kanskje ikkje dit med dykk. Men eg vil at de skal vita i kveld, at vi, som eitt folk, vil koma til det lova landet. Så eg er lukkeleg i kveld. Eg er ikkje redd for noko. Eg fryktar ingen mann.»
Dagen etterpå, den 4. april 1968, blei han myrda. Det braut ut opprør i meir enn 110 byar over heile USA i dagane som følgde, men særleg Chicago, Baltimore, og Washington, D.C. Skadane i mange av byane øydela mykje for afroamerikanske forretninger. Dagen før gravlegginga av King leidde enkja hans Coretta Scott King og tre av barna deira ein marsj med 20,000 deltakarar gjennom gatene i Memphis medan dei heldt oppe plakatar med tekster som kravde at minne til King måtte ærast, at rasisme måtte stoppast og krav om rettferd no. Nasjonalgarden stod oppstilt langs gatene med tanks og med påmonterte bajonettar, og over sirkla helikopter. Den 9. april leidde fru King endå 150,000 menneske i eit gravfølgje gjennom gatene av Atlanta. Hennes vørdnad gav voner og mot til mange i rørsla og gav ho posisjon som ein av dei nye leiarane i kampen for etnisk likskap. Prost Ralph Abernathy etterfulgte King som leiar av SCLC og freista å gjennomføra Kings plan for marsen til ein Fattigmann. Den sameinte svarte og kvite til å kjempa for grunnleggjande endringar i det amerikanske samfunnet og dets økonomiske struktur. Marsjen vart gjennomførd under Abernathys lederskap, men oppnådde ikkje dens endelege mål.
Black power, 1966
På same tid som Martin Luther King kom på kant med fraksjonar i Det demokratiske partiet, møtte han utfordringar innanfor borgarrettsrørsla ved to nøkkelomgrep som rørsla var bygd på: integrering og ikkjevald. Stokely Carmichael, som blei leiar av SNCC i 1966, var ein av dei første og mest artikulerte talspersonene for det som blei kjent som «Black Power»-rørsla etter at han nytta omgrepet «svart makt», først fremja av aktivisten Willie Ricks i Greenwood i Mississippi den 17. juni 1966.
I 1966 byrja Carmichael å råda dei afroamerikanske samfunna til å konfrontera Ku Klux Klan væpna og kaår til kamp. Han meinte at tida var inne til å slå attende. Fleire personar som engasjerte seg i Black Power-rørsla byrja å fremja ei kjensle av svart stoltheit og identitet. For å oppnå ein kulturell identitet var det mange som kravde at ordet «neger» (Negro) ikkje lenger var akseptabelt, men i staden skulle svarte omtalast som «afroamerikanarar». Fram til midten av 1960-talet hadde svarte hovudsakleg kledd seg som kvite og andre amerikanarar, og tidvis fått naturleg krøllete hår retta ut. Som ein del av å tilhøyra ein særeigen kultur og identitet byrja mange svarte å kle seg i fargerike, omfangsrike skjorter og lét håret veksa til ein stor afro, ein populær hårfrisyre som var populær fram til slutten av 1970-talet.
Black Power var mest framtredande i det offentlege via Black Panther Party som blei grunnlagt av Huey Newton og Bobby Seale i Oakland i California i 1966. Denne grupperinga følgde ideologien til Malcolm X, eit tidlegare medlem av Nation of Islam, ved å hevda å nytta seg av «dei verkemidla som er naudsynte» for å stoppa ulikheit og urettferdigheit. Dei akta å hindra politibrutalitet og trakassering i svarte nabolag. Dei kledde seg uniformert i svarte lêrjakker, beret, lange bukser, lyseblå skjorter og hadde afrohår.
Black Power blei teke til eit anna nivå innanfor fengsla. I 1966 danna George Jackson det han kalla for «den svarte geriljafamilien» i statsfengselet i California, San Quentin. Føremålet med denne gruppa var å velta fengselssystemet og dei kvite styresmaktene i USA. I 1970 aksjonerte gruppa med vald etter at ein kvit fengselsvakt var blitt funnen ikkje skuldig i å skyta og drepa tre svarte fangar. Dei slo tilbake ved å drepa ein annan kvit fengselvakt. Gruppa blei seinare ein gategjeng i Oakland og andre byar.
I august 1968 gav musikaren James Brown ut singelen «Say It Loud – I'm Black and I'm Proud». I oktober 1968, under Sommar-OL 1968 i Mexico by, viste Tommie Smith og John Carlos, gull- og bronsemedaljørar på 200 meter, ei black power-helsing under flaggheisinga ved medaljeseremonien. Dei heva kvar sin knytteneve kledd i ein svart hanske. Dei to utøvarane blei utviste frå leikene og sende heim. I ettertid er dette blitt verdsett som ei sentral markering av den amerikanske borgarrettsrørsla.
Martin Luther King var ikkje komfortabel med slagordet «svart makt» sidan det høyrdest ut som svart nasjonalisme for han. Aktivistar i SNCC hadde i mellomtida byrja å omfamna «retten til sjølvforsvar» som svar på angrep frå kvite og styresmaktene, og byrja å bua når King fremja ikkjevald. Då King blei drepen i 1968 uttalte Stokely Carmichael at kvite hadde drepe den eine personen som ville hindra opptøyar og at svarte burde brenna ned kvar einaste by i USA. I alle dei betydelege byane frå Boston til San Francisco braut det ut raseopptøyar i svarte nabolag.
Fylkesveg 410 i Østfold
Fylkesveg 410 i Østfold går mellom Møklegård og Øyenkilen i Fredrikstad kommune. Vegen er 1,8 km lang.
Cathrine Dietrichson
Anne Cathrine «Trine» Dietrichson var ein norsk slektsforskar og forfattar.
Familie
Cathrine Dietrichson var dotter av distriktslege og overlege Peter Wilhelm Krejdahl Dietrichson (1817-1895) og Canutta Pauline Ditlevine Due (1820-1896), syster av arkitekten Paul Due. Sjølv var ho syster av den oppdagingsreisande offiseren Oluf Dietrichson (1856-1942). I 1888 deltok Oluf på Fridtjof Nansen sin skiekspedisjon over Grønland.
Liv og virke
Cathrine Dietrichson arva den utbreidde slektsinteressa i familien, og i 1923 vidareførte og ajourførte ho løytnant David Dietrichson sitt arbeid frå 1882 gjennom utgjevinga av Stamtavle over slekta Dietrichson med de kognatiske descendenter. Det genealogiske arbeidet heldt fram med utgjevinga av Stamtavle over den norske Bøckmanslekt 1629-1929 i 1929.
I familien fekk ho tilnamnet «alle Dietrichsoners tante Trine». I 1924 oppretta ho legatet Tante Trines Legat for Dietrichson-slekten.
Aldea Island
Aldea Island er den sentrale av dei tre Bugge Islands, utanfor Wordie isbrem ved Fallières Coast på Den antarktiske halvøya. Øya vart kalla Isla Aldea av Den chilenske antarktisekspedisjonen, 1947, truleg etter Sargento Juan de Dios Aldea frå Den chilenske marinen, ein av heltane i slaget ved Iquique, 21. mai 1879.
Johannessen Nunataks
Johannessen Nunataks er ei isolert, ryggliknande rekkje av nunatakar kring 4 nautiske mil lang, som ligg 5 nautiske mil sør for Mount Weihaupt heilt sør i Outback Nunataks i Antarktis. Dei vart kartlagde av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959–64, og han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Karl R. Johannessen, ein meteorolog ved McMurdo-basen i 1967–68.
Sverre Nybø
Sverre Bernhard Nybø var ein norsk prest og politikar, fødd i Oslo. Han var stortingsrepresentant for partiet Høgre frå Møre og Romsdal i tida 1954 til 1973.
Nybø var son til ein prest og voks, mellom anna, opp i Loppa prestegjeld i Finnmark. Han òg utdanna seg til cand.theol. og vart uteksaminert frå Menighetsfakultetet i 1929. Far hans kom frå Nordfjord, og han søkte sjølv seg til distriktet då praktikum var gjennomført i 1930. Etter fyrst å ha vore hjelpeprest og sokneprest i Selje i Nordfjord, flytta han i 1939 over til grannekommunen Vanylven på Sunnmøre, der han seinare også var prost i Søre Sunnmøre prosti.
Nybø var ordførar i Vanylven i 1945 og 1960-61, varaordførar 1948-49. Mellom 1945 og 1963 var han i alt 13 år medlem av heradsstyret i Vanylven. Heilt frå han kom til Vanylven kom han med i kommunalt styre og stell, og gjennom åra hadde han ei mengd offentlege og organisatoriske verv.
Ved stortingsvalet hausten 1953 vart Nybø vald til stortingsrepresentant frå Møre og Romsdal, som den einaste Høgre-representanten frå fylket. Han vart attvald fire gongar. Nybø var i alle år på Tinget medlem i Sjøfarts- og fiskerikomiteen, dei to siste periodane var han formann i komiteen.
Ikkje-stridande
Ikkje-stridande (non-combatants på engelsk) er eit juridisk omgrep frå internasjonal humanitærrett, og skildrar personar som ikkje kan angripast i ein militær konflikt. Omgrepet vert brukt om sivile som ikkje deltek i konflikten, medisinsk personell (leger, sjukepleiarar og sanitetssoldatar), som har mandat etter folkeretten til å ta vare på såra og sjuke i krigssoner (vernet gjeld òg medisinsk personell som er medlemmar av dei væpna styrkane), stridande som er hors de combat, og nøytrale personar som ikkje deltek i striden. Ikkje-stridande kan ikkje angripast, og sivile, medisinsk personell eller nøytrale partar kan ikkje takast som krigsfangar. I tillegg har medisinsk personell rett etter folkeretten til å utføra sitt humanitære arbeid i krigssoner utan å forhindrast. Det er eit brot på lovane til krigen, dvs. eit krigslovbrot, å angripa ikkje-stridande.
Medisinsk personell
Vern av medisinsk personell går heilt tilbake til den første Genèvekonvensjonen frå 1864 og vernet av ikkje-stridande har vorte utdjupa i seinare konvensjonar og protokollar. I den første Genèvekonvensjonen vart det bestemt at såra skulle handsamast humant, at medisinsk personell, både militære og sivile, skulle sjåast på som nøytrale, og at kvar og ein som hjelpte såra skulle respekterast og «verta verande fri». Medisinsk personell, og medisinske bygningar og køyretøy, har rett til å bruka Raudekrossen-emblema til rørsla, den raude krossen, den raude halvmånen eller den raude krystallen, som vernemerke (protective sign). Personell ber òg ofte identitetskort som identifiserer dem som «verna personar» (protected persons) etter Genèvekonvensjonene.
Fylkesveg 413 i Østfold
Fylkesveg 413 i Østfold går mellom Ørebekk og Viker i Fredrikstad kommune.
Trasear: Ørebekk – Åle (2,8 km), Åle sør – Viker (2,8 km)
Kommunar og knutepunkt
Erstatta av fylkesveg 117
Anne Gullbjørg Digranes
Anne Gullbjørg Digranes er ein norsk filmarbeidar og forfattar, busett i Bergen.
Digranes studerte teater, drama og tv-produksjon på 1970-talet, dels ved Universitetet i Bergen, dels i Stockholm.
Ho fekk Fjernsynsteateret sin dramatikarpris 1986 for Husa langs vegen. Digranes er sentral bak nettprosjektet Film Location Hardanger, laga for å selja inn Hardangerområdet til filmskaparar i inn- og utland.
Kjelder
oppgav desse kjeldene:
Fylkesveg 432 i Østfold
Fylkesveg 432 i Østfold går mellom Gamlebyen og Sellebakk i Fredrikstad kommune. Vegen er 3,3 km lang.
1686 De Sitter
1686 De Sitter er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Themis. Han blei oppdaga den 28. september 1935 av Hendrik van Gent ifrå Union Observatory i Johannesburg.
Eurovision Song Contest 1994
Eurovision Song Contest 1994 (ESC 1994) var den 39. gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Point Theatre i Dublin i Irland. Finalen fann stad laurdag 30. april. Irland vann tevlinga med songen «Rock ’n’ Roll Kids», framført av Paul Harrington og Charlie McGettigan.
Estland, Ungarn, Litauen, Polen, Romania, Russland og Slovakia deltok i tevlinga for fyrste gong. Polen skapte skandale då Polen sin deltakar, Edyta Górniak, song på engelsk under generalprøven, som er den som blir vist til juryane som skal røyste. Dette er imot reglane som gjaldt denne gongen, som sa at deltakarane måtte synge på eit av dei offisielle språka i landet dei deltok for. 6 land kravde at Polen skulle bli diskvalifisert, men ifølgje reglane måtte 13 land krevje dette for at klagen skulle verte fremja. Polen fekk altså delta og kom til slutt på 2. plass.
Belgia, Israel, Slovenia, Danmark, Tyrkia og Luxembourg deltok ikkje dette året på grunn av den dårlege plasseringar deira året før. Då Italia trekte seg frå konkurransen fekk Kypros plassen istaden.
Per Mellesmo
Per Mellesmo var ein norsk gartnar og stortingsrepresentant frå Vågå i Oppland, medlem i Arbeidarpartiet.
Mellesmo, som var son til ein elektrikar, gjekk gartnarskule 1938-40. Frå 1940 til -48 arbeidde han etter tur på gartneri i Biri, i Sandnes, i Moss og i Danmark. I 1948 byrja han å drive gartneri på Vinstra, frå 1956 dreiv han også blomsterforretning same staden til 1987.
I tre etterfølgjande stortingsperiodar; 1954-57,1958-61 og 1961-65 var Mellesmo første vararepresentant for Arbeidarpartiet i Oppland. Alle desse tre periodane møtte han bolkevis på Stortinget. I tida 22.1.1955-14.5.1956 møtte han fast i staden for statsråd Olav Meisdalshagen, medlem i Protokollkomiteen. Då same Meisdalshagen døydde i november 1959 var Mellesmo fast på Opplands-benken ut valperioden, med sete i Utanriks- og konstitusjonskomiteen. Så var han fast representant 4.2.1963-28.8.1963 då Oskar Skogly var statsråd, medan han atter møtte fast frå 5. mai 1964, etter Gunnar Kalrasten døydde. I 1963 medlem i Protokollkomiteen, i 1964-65 i Samferdslekomiteen.
Frå 1965 til 1977 møtte Mellesmo på Stortinget utan avbrot. Han var medlem 1965-69 i Administrasjonskomiteen, 1969-73 i Industrikomiteen og 1973-77 i Kommunal- og miljøvernkomiteen.
Ann Jorid Henriksen
Ann Jorid Henriksen er ein norsk joikar, skodespelar og lokalpolitikar for Arbeidarpartiet. Ho var ordførar i Nesseby kommune frå 2003 til 2007.
Henriksen har vore skodespelar ved Beaivváš Sámi Teater og gjeve ut plater.
Spjelkavik kyrkje
Spjelkavik kyrkje er ei sekskanta kyrkje i betong og tegl, frå 1987. Ho står på Moa i Ålesund kommune i Møre og Romsdal fylke, nordvest for Moa-senteret.
Kyrkja vart teikna av Alf Apelseth. Den ytre utforminga av kyrkja, som kan minne om eit stort telt, viser til israelsfolket si vandring frå Egypt til det lova landet. I tillegg til kyrkjerommet inneheld kyrkja kyrkjelydssal med kjøkken, undervisingsrom, ungdomssal, speidarrom, aktivitetsrom for klatring, kontor og ekspedisjon. Kyrkja har frittståande klokketårn.
Rundt på dei 6 veggane har biletkunstnaren Håkon Bleken laga i alt 96 glasmåleri som representerer scener frå heile Bibelen.
Fylkesveg 451 i Østfold
Fylkesveg 451 i Østfold går mellom Bjølstad og Kråkerøy kyrkje i Fredrikstad kommune. Vegen er 4,0 km lang.
Fylkesveg 454 i Østfold
Fylkesveg 454 i Østfold går mellom Rød og Langøya i Fredrikstad kommune. Vegen er 2,6 km lang.
Huddersfield Town
Huddersfield Town Association Football Club er ein fotballklubb heimehøyrande i Huddersfield i West Yorkshire i England. Klubben vart skipa 15. august 1908 og vart to år seinare medlem i Football League. Klubben spelar i blå-og-kvitstripete trøyer, kvite bukser og svarte strømper. Heimebane sidan 1994 har vore Kirklees stadion, ei bane med plass til 24 121 tilskodarar.
Huddersfield Town var i tida 1920-38 eit av storlaga i engelsk fotball. Klubben deltok i fem FA-cupfinalar og vart seks gongar nummer 1 eller 2 i ligameisterskapen. Huddersfield Town henta heim FA-cuppokalen i 1922 og sikra seg ligatrofeet i 1924, 1925 og 1926.
Kaminuma Crag
Kaminuma Crag er ein bratt, øyliknande nunatak, 1,4 km lang, med ei høgd opp mot 1750 m i det øvre firnområdet til Newallbreen i Asgard Range i Victoria Land. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (1997) etter den japanske geofysikaren Katsutada Kaminuma, ein professor i geovitskap ved Det nasjonale instituttet for polarforsking i Tokyo, som arbeidde åtte feltsesongar i McMurdo Sound, to sesongar i Dry Valleys Drilling Project i 1974–75, 1975–76; ein sesong i leitinga etter meteorittar i Antarktis i 1976–77; fem sesongar med International Mount Erebus Seismic Survey i 1979–80, 1982–83, 1983–84, 1985–86 og 1986-87.
Andrée Island
Andrée Island er ei øy som ligg i Recess Cove i Charlotte Bay, utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey frå flyfoto teken av Hunting Aerosurveys Ltd i 1956–57, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960 for Salomon August Andrée (1854–97), ein svensk ingeniør som prøvd å fly over Nordpolen i ballong i 1897 og forsvann i forsøket.
Åsta Holth
Åsta Holth Vestlien var ein norsk forfattar, kjent for fleire romanar om folket sitt, skogfinnar, som innvandra til Finnskogen.
Ho var oppvaksen på finnetorpet Sør-Revholt (derfor etternamnet), og vart gift med Per Vestlien, bror av forfattaren Martin Vestlien. Av utdanning tok ho hagebruksskule og kunst- og handverk. Ho var tidleg aktiv skribent for teater med I Luråsen (Noregs Ungdomslag, 1929), Gurigjenta (1931), Byjåla (Noregs Boklag, 1934) og Vegen fram (Arbeiderteatret, 1935).
Debuten hennar var forteljingane frå heimplassen, Den Gamle bygdevegen: Finnskogfortellinger (novellesamling, Rosén forlag, 1944), etterpå kom diktsamlinga Porkkala-fela (Aschehoug, 1946). Deretter kom trilogien om farsslekta (Gyldendal), Paal Hendrikson Tyyskiäinen og kona hans Kerttei; Kornet og freden (1953), Steinen blømer (1963) og Kapellet (1967), òg utgjeven igjen som Finnskogtrilogien (2002). Morsslekta hennar (Plate) er skildra i ein trilogi (Gyldendal): Guldsmeden (1958), om Berendt Plate, Presten (1971) om sokneprest Johan Plate i Enebakk og Johannes (1975) om Johannes Gjedtjernet.
På 1980-talet utgav ho novellesamlinga Nådens år (1982), Fattigmanns kokebok (1985) og sivilisasjonskritikken Volva (1987). Hennar siste bok var Den blå hesten (Solør-forlaget, 2000) om kvinnefrigjering. Fleire av bøkene er omsette, blant anna til russisk.
Politisk var ho medlem i Noregs Kommunistiske Parti og motstandar av NATO og EU. Ho var ei tid president i Republikken Finnskogen. Livet hennar er skildra i Sven R. Gjems, Åsta i våre hjerter (Finnetunet museum/Norsk Skogfinsk museum, 2003).
Randi Brenden har skrive ein artikkel om Holth i Norsk Biografisk Leksikon, basert på si eiga doktoravhandling (2004). I 1995 vart Holth heidra med ei byste av kunstnar Skule Vaksvik.
Solothurn
Solothurn (fransk Soleure, italiensk Soletta, retoromansk Soloturn) er hovudstad i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 430 meter over havet. Byen utgjer den einaste kommunen i distriktet med same namn. Byen ligg 36 km nord for Bern, ved elva Aare og foten av Jurafjella.
Han har stor verkstadindustri, hovudsakleg jern- og metallvare- og maskinindustri og produksjon av instrument. Byen er eit viktig jernbaneknutepunkt og kjend for den vakre barokkarkitekturen.
Solothurn har eit rikt kulturliv, og er mellom anna kjend for film- og litteraturdagane.
Solothurn heitte i romersk tid Salodurum og det låg eit romersk kastell her. Byen vart fri riksstad i 1218 og slutta forbund med Bern. I 1481 vart byen medlem av Det sveitsiske eidssambandet.
Killer Nunatak
Killer Nunatak er ein granitt nunatak (2080 moh) nær midten av Emlen Peaks, 5 nautiske mil (9 km) nordvest for Mount Phelen i Usarp Mountains. Han vart namngjeven av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1963–64, etter den særeigne forma som minna om finnen på ein spekkhoggar.
Good Old-Fashioned Lover Boy
«Good Old-Fashioned Lover Boy» er ein song av det britiske rockebandet Queen frå 1976. Han var den tredje singelen frå og den åttande songen på albumet A Day at the Races. Songen var skriven av Freddie Mercury og ein av fleire britiske varieté-aktige songar som bandet skreiv.
Konsertversjonar
Songen vart delvis mima av bandet for BBC på Top of the Pops.
Songen vart framført på A Day at the Races-turneen og fram til slutten av News of the World-turneen.
Fylkesveg 455 i Østfold
Fylkesveg 455 i Østfold går mellom Femdal og Fuglevik i Fredrikstad kommune. Vegen er 3,2 km lang.
Fylkesveg 472 i Østfold
Fylkesveg 472 i Østfold går mellom Bratte Bakke og Utgårdskilen kai i Hvaler kommune. Vegen er 6,0 km lang.
Rubén Baraja
Rubén Baraja Vegas er ein spansk tidlegare  fotballspelar og -trenar frå Valladolid. Han var ein offensiv midtbanespelar på eit suksessrikt Valencia-lag.
Klubbspel
Baraja spelte på heimlege Real Valladolid fram til 1996. Sidan var han på løningslista til Atlético Madrid fram til sommaren 2000, då laget rykte ned frå La Liga. Mot 10 millionar euro vart han overført til Valencia CF. Det neste tiåret var Baraja ein sentral spelar då klubben hausta store triumfar. Laget gjekk til topps i La Liga 2002, og på ny 2004. Våren 2004 vann Valencia og Baraja UEFA-cupfinalen med 2–0 over Olympique Marseille. I 2008 sigra laget i den nasjonale cupturneringa.
Landslagsspel
Baraja var spansk landslagsspelar i fem år, 2000-05. Han deltok i Fotball-VM 2002 og EM 2004. I alt deltok han i 43 landskampar og skåra 7 mål.
Lewinia
Lewinia er ei biologisk slekt av små vassfuglar i riksefamilien. Ho er representert med tre artar med samla utbreiing i Filippinane, Ny-Guinea, Australia og på Aucklandøyane, New Zealand. Dei var tidlegare plassert i eit felles artstakson i slekta Rallus, men skjeletta av Lewinia-riksene har ikkje fellestrekk med dei av slekta Rallus. Dei viser likevel ein overflatisk likskap med orientrikse, som no tilhøyrer slekta Gallirallus. Systematikken av Charles og Monroe 1990 set like fullt ikkje dei to slektene Dryolimnas og Lewinia i nær samanheng. Lewinia-riksene varierer i storleik frå 17 til 27 centimeter.
Artar og utbreiinga deira, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Ramsar
Innbyggjarar i Ramsar talar det nordvestiranske språket gilaki. Staden er kjend for å ha ei av dei høgaste bakgrunnsstrålingane på jorda.
Stad
Ramsar er den vestlegaste byen og fylket i Mazandaran. Han har kyst mot Kaspihavet i nord, Gilan-provinsen i vest, Qazvin-provinsen to i sør og Tonekabon i aust.
Næringsliv
Ramsar er ein populær kystby for iranske turistar. Staden har også varme kjelder, skoga i Alborz-fjella, ferieslottet til den siste sjahen av Iran og Hotel Ramsar. 27 km sør for Ramsar, i Alborzfjella, ligg landsbyen Javaher Deh som også er ein viktig attraksjon.
Ramsar-konvensjonen
Ramsar-konvensjonen om vern av våtmarksområde blei underskriven i Ramsar i 1971. Avtalen mellom ulike statar dekkjer vern av og samarbeid om våtmakr, med over 1 920 stader på rundt 1 680 000 km² inkluderte på Ramsar-lista over våtmarksområde med internasjonal tyding.
Radioaktivitet
Talesh Mahalleh-distriktet i Ramsar er det mest radioaktive folkesette området i verda ein kjenner, på grunn av radiumhaldige varme kjelder i området og lokale byggjemateriale derfrå. Dei rundt 2000 innbyggjarane frå distriktet og andre høgradioaktive område mottek ein gjennomsnittleg årleg strålingsdose på 10 mGy per år, ti gonger meir enn den tilrådde grensa til ICRP for kunstig radioaktiv stråling. <!--Record levels were found in a house where the effective radiation dose due to external radiation was 131 mSv/a, and the committed dose from radon was 72 mSv/a. This unique case is over 80 times higher than the world average background radiation.
Radiation hormesis was not observed in a study that also recommended that Ramsar does not provide justification to relax existing regulatory dose limits. Pending further study, the potential health risks have moved scientists to call for relocation of the residents and regulatory control of new construction.
The radioactivity is due to the local geology. Underground water dissolves radium in uraniferous igneous rock and carries it to the surface through at least nine known hot springs. These are used as spas by locals and tourists. Some of the radium precipitates into travertine, a form of limestone, and the rest diffuses into the soil, where it is absorbed by crops and mixes with drinking water. Residents have unknowingly used the radioactive limestone as a building material for their homes. The stone irradiates the inhabitants and generates radon gas which is usually seen to promote lung cancer. Crops contribute 72 µSv/yr to a critical group of 50 residents. -->
Goodnight Tonight
«Goodnight Tonight» er ein song av bandet Wings med ein discoaktig til og ein gitarsolo i flamenco-stil. Singelen nådde femteplassen i både Storbritannia og USA i 1979.
Innspeling
«Goodnight Tonight» byrja som eit instrumentalt spor McCartney hadde spelt inn i 1978. Han trengde ein singel for Wings til albumet Back to the Egg og tok ut dette sporet som Wings så gjorde ferdig. Laine og Juber la til elektrisk gitar, medan Holley la til perkusjon. Heile bandet song med på refrenget. Sidan songen var over sju minuttar lang, måtte ein korte han ned for singelen, medan den fulle versjonen kom ut på 12"-versjonen av singelen. Det vart laga ein musikkvideo dder Wings spelar songen i kostyme frå 1930-åra.
Utgjeving
Songen kom ikkje ut på albumet Back to the Egg, og kom seinare ut på samlealbuma All the Best! (1987), Wingspan: Hits and History (2001) og Pure McCartney (2016). 7"-versjonen vart gjeven ut som bonusspor på CD-utgåva av McCartney II i 1993 som ein del av The Paul McCartney Collection. B-sida til singelen var «Daytime Nighttime Suffering». Ein lengre versjon av songen kom ut digitalt på iTunes-utgåva av Back to the Egg.
Fylkesveg 473 i Østfold
Fylkesveg 473 i Østfold går mellom Hauge og Papperhavn i Hvaler kommune. Vegen er 3,7 km lang.
Goodnight Tonight
Salslister
«Goodnight Tonight» vart ein internasjonal hit og nådde femteplassen på både Billboard Hot 100 i USA og UK Singles Chart. John Lennon, sa seinare at han ikkje likte songen, men syns bassen til McCartney på songen var bra. Singelen selde til gullplate i USA for over ein million selde eksemplar.
Økonomisk familierett
Den økonomiske familieretten høyrer inn under den overodna familieretten, og tek i all hovudsak føre seg dei økonomiske rettstilhøva mellom ektemakar. Ektemakane si gjensidige underhaldsplikt høyrer til dømes inn under dette rettsområdet.
Oversikt og rettsleg plassering i Noreg
Den økonomiske familieretten kan delast inn i to delar:
Familieretten omfattar i dag m.a. formue- og gjeldstilhøvet til sambuarar òg, medrekna oppgjer av formuen ved samlivsbrot.
Familieretten er eit privatrettsleg emne, og økonomisk familierett kan plasserast i formueretten, som omhandlar økonomiske rettar og plikter. Desse rettane og pliktene kjem som regel av avtalar. Å inngå ekteskap er likevel ikkje ein formuerettsleg avtale.
Ektefellar kan inngå formuerettslege avtalar om kjøp og sal seg imellom, men desse reglane omfattast ikkje av familieretten. Avtaletypar som er unike for ektefellar er avtalar om sær- og felleseige, som er avtalar om formueordninga.
Sambuarforhold
Sambuarar har sams foreldreansvar.
Mellom-Gudbrandsdal heradsrett
Mellom-Gudbrandsdal heradsrett var ein domstol i Kristians amt (noverande Oppland fylke) som blei oppretta i 1841 ved frådeling av Sør-Gudbrandsdal heradsrett. Domssoknet femna om dei noverande kommunane Øyer, Ringebu, Sør-Fron og Nord-Fron. Dessutan ingjekk Sollia sokn i noverande Stor-Elvdal kommune, som likevel blei overflytta til Nord-Østerdal domssokn i 1890.
King Pin
King Pin er ein nunatak, 820 moh, som ligg oppom Wilson forlandsbre kring halvvegs mellom Mount Doorly og Hogback Hill. Han vart namngjeven av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE), 1958–59, etter det amerikanske helikopteret King Pin som flydde laget inn i området, og som flydde for newzealendarar dei neste to åra.
Andresen Island
Andresen Island, òg kjend som Isla Curanilahue, er ei øy som ligg midt i innløpet til Lallemand Fjord, utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under Jean-Baptiste Charcot, og vart namngjeven av han etter leiaren i Magellan Whaling Co ved basen til kompaniet i Deception Island, som gav ekspedisjonen kol.
Meirverdi
Meirverdi er intervallet (skilnaden/avstanden mellom) verdiauken noko(n) (typisk ein arbeidar) tilfører noko (t.d. ei råvare) og utgiftene til tilverkinga (som i all hovudsak typisk vil vere løn).
Skytespel i tredjeperson
Skytespel i tredjeperson (også kalla third-person shooter eller tredjepersonsskytespel) er dataspel som inneheld hovudelement av skyting med våpen og som går føre seg i tredjeperson. Spelaren ser heile rollefiguren som blir spelaren kontrollererm, i hovudsak med synsvinkel bak figuren. Døme på spel i denne sjangeren er Resident Evil 4, Metal Gear Solid og Gears of War. Nokre spel tillèt å veksle mellom synsvinkel i tredjeperson og i førsteperson.
Meirverdi
Omgrepet er sentralt i marxistisk økonomisk teori. Meirverdien som utgjer skilnaden mellom verdien på den tilverka gjenstanden og løna arbeidaren får utbetalt, vil falle til kapitaleigaren som profitt.
Definisjonen ovanfor dekkjer ikkje alle tilfella omgrepet blir nytta på. Når det kjem til t. d sal av verksemder, kan goodwil reknast som ein meirverdi av verksemda. I goodwill-tilfellet reknar ein ut meirverdien ved å sjå differansen mellom verdien på verksemda sine aktiva og vederlags-summen/kjøps-/salsprisen.
Goodwill
Goodwill er forretningsverdien – dvs. den meiverdien ei verksemd har, utover verdien av dei einskilde aktiva i verksemda, t.d. kundekrins, renommé mv.
Fylkesveg 474 i Østfold
Fylkesveg 474 i Østfold går mellom Neset og Bukta i Hvaler kommune. Vegen er 2,9 km lang.
Lever Nunataks
Lever Nunataks er ei rekkje nunatakar i Victoria Land. Namnet, som tyder «hendel» på engelsk, indikerer at dei strekkjer seg bort frå Fulcrum, som tyder «omdreiingspunkt» på engelsk.
Konkret musikk
Konkret musikk er ei form for elektroakustisk musikk som tar i bruk naturlege lydar, som gjerne blir omarbeidde elektronisk, for så å bli sett inn i ein kompositorisk samanheng. Naturlege lydar treng ikkje vera lydar ein på nokon som helst måte forbinder med noko musikalsk, og når dei blir omarbeidde, er det dessutan ofte uråd å høyre kva som var utgangspunktet. Det var den franske komponisten Pierre Schaeffer som introduserte omgrepet musique concrète i 1950-åra, og han utvikla òg det teoretiske bakteppet for omgrepet.
I konkret musikk, som var lyttestyrt, ønska ein å eksperimentera med lydane og sjå kva ein klarte å få til medan ein laga musikken. Dette innebar ei større grad av prøving og feiling, i motsetnad til elektronische musik (knytt til Karlheinz Stockhausen), der ein visste kva ein var ute etter på førehand og hadde større grad av kontroll over musikken. I konkret musikk låg fokuset på å manipulera lyd som allereie eksisterte (naturleg eller akustisk lyd).
Både innan elektronische musik og konkret musikk er den metriske takten ein kjenner frå tradisjonell musikk heilt borte.
Tessar
Tessar er eit slag objektiv som vart oppfunne av fysikaren Paul Rudolph. I 1902 tok den tyske optikkmakaren Carl Zeiss patent på konstruksjonen. På den tida var konstruksjonen nokså overlegen andre i skarpheit og oppløysing. Dei første tessarobjektiva hadde lysstyrke (største blendar) på 1:6,3. Seinare variantar har lysstyrke opp til om lag 1:2,8. Objektivet er asymmetrisk oppbygd med fire linser i tre grupper. Namnet kjem for det greske ordet for 'fire', τέσσερα.
Tessarobjektivet er grunnlag for mange andre konstruksjonar, men i dag er det mykje godt bytt ut av andre typar objektiv der ein kan utnytta fleire element, takk vere antireflekshandsaming, noko som ikkje fanst då tessarobjektivet vart laga. Vario-tessar, eit zoomobjektiv, er nytta på visse digitalkamera. Objektiv som i stor mon byggjer på Tessar-konstruksjonen er Elmar (Leitz/Leica) og Heliar (Voigtländer).
Fylkesveg 482 i Østfold
Fylkesveg 482 i Østfold går mellom Bekkene og Sydengen i Hvaler kommune. Vegen er 1,3 km lang.
Hosebandordenen
Hosebandordenen (engelsk The Most Noble Order of the Garter) er ein engelsk riddarorden oppretta av kong Edvard III av England i 1344  eller 1348. Ordenen omfattar den britiske monarken og tronarvingen, opptil 24 spesielt utvalde medlemmar og andre medlemmar frå den britiske og frå utanlandske kongefamiliar.
Ingrid Dokka
Ingrid Kristin Dokka er ein norsk skribent, filmhistorikar og regissør.
Hosebandordenen
Ordenen rangerer som nummer tre av alle britiske utmerkingar, etter Victoriakrossen og Georgskrossen, og er rekna som «krona» i det britiske systemet av ærestilvisingar. Hosebandordenen er i dag den eldste nasjonale ordenen i Europa som har vore i bruk utan avbrot sidan mellomalderen.
Ingrid Dokka
Dokka er utdanna ved UiO, med hovudfag i medium og kommunikasjon (1993). Ho har arbeidd med film og filmdistribusjon ved Norsk filminstitutt og som filmkonsulent ved Nordnorsk filmsenter. I 2020 gjekk Dokka frå Nordnorsk filmsenter i Tromsø til Kristiansand, der ho vart leiar for Sørnorsk filmsenter. Ho er æresmedlem av Norsk filmkritikerlag og har blant anna skrive for Klassekampen og Filmtidsskriftet Z. Ho sat i juryen ved utdeling av den internasjonale filmprisen Human Rights Human Wrongs under HUMAN internasjonale dokumentarfilmfestival i 2019.
Hosebandordenen
Ordenen høyrer spesifikt til England. Tistelordenen høyrer til Skottland og St. Patricksordenen høyrer til Irland, men denne vert ikkje lenger tildelt.
Ingrid Dokka
Dokka debuterte som regissør med dokumentarfilmen Line D.Pedersen - portrett av ei kvinne (1986/7). Deretter laga ho dokumentarfilmane Ingen rød løper (1989) og i samarbeid med Jan Åsmund Jakobsen og Olaf Storø Isbjørn i magen – ild i hjertet (2009). I 2015 kom filmen Hjerte i jazzen, som ho laga saman med Jørn Stenersen og Hans Morten Wærp.
Hosebandordenen
Historie
Kong Edvard III grunnla Hosebandordenen som «eit samfunn, fellesskap og kollegium av riddarar».