cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BrewDog
Øl
BrewDog er kjende for å ha bryggja sterkt øl. «Tactical Nuclear Penguin» var i 2009 verdas sterkaste øl, med 32 % alkoholinnhald. «Sink The Bismarck» var i februar 2010 lansert, med 41 % alkohol. I juli 2010 lanserte dei òg The End of History. Dette ølet vart tappa i flasker putta ned i traffikdrepne dyr. Dette var ikkje berre verdas sterkaste øl på 55 %, men også verdas dyraste øl. Ei flaske kosta 500 britiske pund.
59. motoriserte infanteribrigade
59. motoriserte infanteribrigade (russisk 59-я отдельная мотострелковая бригада), full nemning 59. sjølvstendige motoriserte infanteribrigade etter Kutuzov sin orden (russisk 59-я отдельная мотострелковая ордена Кутузова бригада) er ein brigade forlagt i Sergejevka som ein del av 5. kombinerte armé i Austre militærdistrikt i Russland.
BrewDog
Øl
Dei produserer flaskeøl av mange ulike slag, spesielt av typane IPA, stout og lager. Flaggskipet deira, Punk IPA, er Skandinavias mest selde IPA. Dei eksporterer øl til blant anna Japan, Taiwan, Estland, Finland, Danmark, Sverige, Noreg, Nederland, Sambandsstatane, Canada og Australia.
Bryggeriet eig òg ei rekkje barar i Storbritannia og ein i Stockholm.
Lodestone
Leidarstein, òg kalla lodestone, er ein spesiell varietet av mineralet magnetitt (magnetjarnstein). Det verkar som ein naturleg magnet og trekkjer til seg andre magnetiske lekamar. Leidarstein kan ta form som ein stavforma magnet av mineralet magnetitt. På islandsk kallar ein steinen for 'siglarjarnstein' (islandsk seguljárnsteinn), og han vart nytta som kompass i heile Norden frå 1200-talet.
Novokubansk
Novokubansk (russisk Новокуба́нск) er ein by i Krasnodar kraj i Russland med om lag 35 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Kuban, rundt 160 km aust for Krasnodar.
Byen vart grunnlagt i 1867 av tidlegare soldatar frå Kaukasus-krigane. Han fekk bystatus i 1966.
Byen ligg i eit jordbruksområde og han er eit sentrum for den lokale næringsmiddelindustrien.
Mount Aorangi
Mount Aorangi er eit fjell i Antarktis som er den høgaste toppen i Millen Range med ei høgd på 3135 moh. Det fekk namnet sitt av NZFMCAE, 1962–63, på grunn av fjellet trengde gjennom skylaget, og ein referanse til Aoraki/Mount Cook på New Zealand, Aorangi eller Aoraki, som tyder skygjennomborande.
Likesida trekant
Ein likesida trekant er ein trekant der alle sidene er like lange. Alle vinklane i ein likesida trekant er like store, kvar av dei 60°.
Eigenskapar
Når a er lengda ei av sidene har ein følgjande eigenskapar:
Kjelder
Triângulo
Reuningbreen
Reuningbreen er ein isbre på nordsida av Beethoven Peninsula, som ligg sørvest på Aleksanderøya i Antarktis. Isbreen flyt nordvestover og ut i Hushenbreen som munnar ut i Mendelssohnfjorden. Isbreen vart først kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå flyfotografi teken av U.S. Navy 1967-68 og U.S. Landsat-bilete teken 1972-73. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Winifred M. Reuning i polaravdelinga til National Science Foundation (NSF), og redaktør av Antarctic Journal of USA, frå 1980.
Anne Grete Preus
Anne Grete Preus, var ein norsk musikar og songar. Ho var fødd i Haugesund, oppvaksen der og på Lillestrøm.
Veslefrikk og Can Can
Etter fullført vidaregåande skule på Lillestrøm, tok Anne Grete Preus grunnfag i psykologi og sosiologi ved Universitetet i Oslo før ho vart heiltidsmusikar på 1970-talet. I 1978 vart ho med i den venstrepolitiske rockegruppa Veslefrikk, med Per Vestaby (kjend frå CC Cowboys) på bass. Bandet gav ut tre studioalbum og oppnådde merksemd i fleire land, m.a. på Roskildefestivalen. Veslefrikk vart oppløyst i 1982, og Vestaby og Preus starta året etter rockegruppa Can Can saman med m.a. gitaristen Jørn Christensen (også frå CC Cowboys). Can Can gav ut to studioalbum og vann Spellemannprisen 1984 for debutplata En lek i forhold. Oppfylgjaren European Rainbow (1986) hadde engelskspråklege tekstar.
Film- og teatermusikk
Allereie på denne tida hadde Anne Grete Preus starta å komponera musikk til film og teater. Ho komponerte for filmen At dere tør (1981) og Svarte fugler (1983), begge av regissøren Lasse Glomm. Saman med Can Can skreiv Anne Grete Preus filmmusikken til Snart 17 (1984). Anne Grete Preus var på denne tida glad i tekstane til Jens Bjørneboe, og ho komponerte også musikken til skodespelet Til lykke med dagen for Centralteatret i 1987. Året etter produserte ho også filmmusikken til Hotel St. Pauli (1988).
Solokarriere
Ho signerte platekontrakt med WEA Records, som seinare blei Warner Music Norway og debuterte som soloartist i 1988 med Fullmåne, der ho brukte tekstar av Jens Bjørneboe. Frå og med oppfylgjaren ''Lav sol! Høy himmel'' (1989), var Preus både musikar og låtskrivar. Ho komponerte musikken til ei oppsetjing av Ibsen sitt Fruen fra havet på Nationaltheatret i 1990. I 1991 gav ho ut sitt soloalbum nummer tre: Og høsten kommer tidsnok. Songen Se frå dette albumet vart utgjeven som singel. I 1992 vart Preus tildelt Gammleng-prisen i open klasse.
I 1994 kom hennar fjerde soloalbum ut; Millimeter. Albumet er hennar til no største kommersielle suksess med over 75.000 selde eksemplar. For dette albumet vann ho Spellemannprisen 1994 både i klassen Kvinnelege artist og i klassen Årets album. Songen Millimeter vart kåra til Årets låt. Same året komponerte Preus musikken til balletten Den røde blusen for Den norske opera.
Frå og med 1995 har Anne Grete Preus samarbeidd mykje med Vertavokvartetten, og dei har hatt om lag 25 konsertar saman i Noreg. Preus gav ut albumet Vrimmel i 1996. Plata inneheldt mellom anna singelen Hjertets lys. I 1997 la ho ut på sin fyrste soloturné, noko ho har halde fram med i sin seinare karriere. Året etter kom samleplata Mosaikk - 16 biter.
I 1999 komponerte ho musikken til teaterstykket Skammen for Amfiscenen. I 2001 kom soloalbumet Alfabet. Sistnemnde er innspelt i eit studio i London, og er produsert i samarbeid med Yngve Sætre. Den franske komponisten Hector Zazou var produsent. I 2004 gav ho ut Når dagen roper, der den svenske gitaristen Georg Wadenius stod som produsent. Dette albumet er produsert etter lange opphald i Paris, og Aftenposten meinte albumet var hennar beste album til no. På Om igjen for første gang (2007) deltok både Eivind Aarset og Nils Petter Molvær. Dette året gav ho også ut Sangbok.
Siste soloalbumet til Anne Grete Preus var Nesten alene (2009). Tittelen gjenspeglar noko av arbeidsprosessen med albumet; tekstane er skrivne åleine på ei sjøbu i Hurum. Musikarane blei henta inn etter kvart som songane vart ferdige, og dei vart spelt inn på Rainbow Studio. Preus har kalla arbeidsprosessen frigjerande og inspirerande, og omtalte verket som sitt nullpunkt.
I 2010 samarbeidde ho og Kjetil Bjerkestrand med å komponera musikken til dramatiseringa av Sangen om den røde rubin av Agnar Mykle for Riksteateret.
Konserter har ho spelt så seint som i 2017.
Privatliv
Anne Grete Preus var sambuar med Eva-Maria Bekier og hennar born i perioden 2004-07. Preus var dels busett i Oslo og dels i Paris, der ho hadde ei skrivestove.
Agades
Agadès eller Agadez er ein by og en oase i Niger, og administrasjonssenter i regionen Agadez.
Innbyggartalet er (per 2012) 118 244.
Næringsliv
Byen er eit knutepunkt for transport av uran frå gruver i området.
Flyplassen og USAs militærbase
Den sivile flyplassen heiter Mano Dayak International Airport.
Militærbasen Nigerien Air Base 201 har 800 soldatar frå USA, og skal i 2018 vera klar for landingar og avgangar av dronar.
Jostedalsbreen nasjonalparksenter
Jostedalsbreen nasjonalparksenter ligg like vest for Jostedalsbreen nasjonalpark, ved Strynevatnet i Oppstryn i Stryn kommune. Senteret blei opna i 1993 og autorisert som nasjonalparksenter i 1997.
Senteret viser panoramafilm om Jostedalsbreen og har utstillingar om skred, geologi, naturlandskap, botanikk og zoologi.
Utanfor senteret ligg det ein geologisk park og ein botanisk hage med 400 artar, dei fleste veks vilt i området.
Jostedalsbreen Nasjonalparksenter er organisert som ei stifting med desse partane: Fylkesmannen i Sogn og Fjordane, Stryn kommune, Høgskulen i Sogn og Fjordane, Norges Geoteknisk Institutt, Den norske Turistforening, Norsk Botanisk Forening og Nordfjord Folkemuseum.
Primorsko-Akhtarsk
Primorsko-Akhtarsk (russisk Примо́рско-Ахта́рск) er ein by i Krasnodar kraj i Russland. Han ligg ved Azovhavet, rundt 120 km nordvest for Krasnodar.
Staden vart grunnlagd i 1829 og fekk bystatus i 1949.
Iver Steen Thomle
Iver Steen Thomle var ein norsk jurist frå Froland. Han var son til Andreas Thomle, og bror til høgsterettsassessor August Thomle. Thomle vart student 1829 og tok i 1833 juridisk embetseksamen ved universitetet i Christiania. Frå 1834 var kopist i justisdepartementet og samstundes fullmektig hos advokat Frederik Stang. Byråsjef i 1837 og ekspedisjonssjef i 1840 i justisdepartementet. Frå 1846 var han byfogd i Arendal og deretter amtmann i Nedenes amt frå 1849. I 1860 vart han assessor i Høgsterett, høgsterettsjustitiarius frå 1878 til 1886. Som høgsterettsjustitiarius tok han sete i riksretten 1883–84, der han var visepresident.
Thomle vart rekna som ein av Noregs fremste praktiske juristar. Han var i 1846 medlem av ein kongeleg kommisjon om kredittlovgjevinga, og formann av ein kommisjon som skulle kome med forslag om vilkår for å kunne føre eit fartøy på sjøen. Seinare leia han kommisjonen som i 1861 såg på konkurslovgjevinga og han var i 1872 medlem av kommisjonen om myntstellet.
Frå 1880 var han «direktør» (styreformann) i Den norske Creditbank.
Fjæra kapell
Fjæra kapell er ei langkyrkje frå 1913 i Etne kommune, Hordaland fylke. Bygget er i tre og har 150 sitjeplassar. Akitekt for kapellet var Hartvig Sverdrup Eckhoff.
Fylkesveg 471 i Rogaland
Fylkesveg 471 i Rogaland går mellom Bø og Randaberg i Randaberg kommune. Vegen er 2,8 km lang.
Lokkaitt
Lokkaitt er eit sekundært karbonatmineral av yttrium og andre stoff, (Y,Ca)2(CO3)3· 2H2O. Det kan opptre saman med og forvekslast lett med tengeritt.
Eit par norske førekomstar i granittpegmatittar er kjent, til dømes Tangenbrotet ved Kragerø.
Det er kalla opp etter den finske kjemikaren L. Lokka.
Distriktet Indre Østfold
Indre Østfold er eit distrikt som ligg i den nordre delen av tidlegare Østfold fylke. Distriktet vart formelt oppretta gjennom vedtak i fylkestinget i 2007. Dei to byane i området er Askim og Mysen.
Distriktet hadde til saman 57 094 innbyggjarar den 1. juli 2009. og eit areal på 2 243 kvadratkilometer. Det omfatta då dei ti kommunane Aremark, Askim, Eidsberg, Hobøl, Marker, Rakkestad, Rømskog, Skiptvet, Spydeberg og Trøgstad. Etter kommune- og regionreforma i 2020 omfatta det kommunane Aremark, Marker, Indre Østfold, Skiptvet og Rakkestad,
Sunnivakoret
Sunnivakoret er eit storkor som vart oppretta i 2003 i samband med dei første Sunnivafestspela i Selje kommune. Songarar frå tre kommunar og to fylke vart samla til dette storkoret. Sunnivakoret består no av 80 songarar frå Selje, Vanylven kommune, Vågsøy kommune og Flora kommune inklusive og nokre frå andre stadar i landet. I 2013 går koret inn i sitt 10. år med jubileumskonsertar i Selje kyrkje og Operahuset Nordfjord.
Fylkesveg 471 (fleirtyding)
Fylkesveg 471 finst i fleire fylke i Noreg:
Per Sævik
Per Rolf Sævik er ein norsk skipsreiar og politikar frå Herøy i Møre og Romsdal. Han representerte Kristeleg Folkeparti på Stortinget for Møre og Romsdal i perioden mellom 1989 og 1993.
Bakgrunn
Sævik var son til ein fiskar og fiskebåtreiar. Han tok sjølv til som fiskar då han var 15 år. Då han var 18 år gammal tok han kystskippereksamen, og vart seinare skipper på fiskebåtar han var deleigar i.
Politisk karriere
I 1971 vart han vald inn i Herøy kommunestyre for Kristeleg Folkeparti, og frå 1987 til 1989 var han ordførar i kommunen. Frå 1977 til 1989 var Sævik vararepresentant til Stortinget for Kristeleg Folkeparti og Møre og Romsdal, og møtte ved fleire høve i dei tre stortingsperiodane. Til stortingsvalet 1989 var han andrekandidaten til partiet i Møre og Romsdal, Kjell Magne Bondevik var framleis fyrstekandidat. Fylkespartiet til Kristeleg Folkeparti fekk inn to representantar ved stortingsvalet. På Stortinget var Sævik medlem av Forsvarskomiteen til Syse-regjeringa gjekk av i november 1990, deretter var han medlem i Kommunal- og miljøvernkomiteen. Han var elles nestleiar i Kontrollkomiteen. Sævik valte å ikkje ta attval i 1993.
Fiskeri
Sævik var ein av dei leiande då reiarlaga i Herøy kommune gjekk inn supply-næringa frå slutten av 1970-talet. Han har lagd grunnen for tre supplyreiarlag, fyrst Sævik Supply ASA i 1981, seld til Trico Marine i 1997. Straks etter starta han opp Havila Supply ASA. Alle båtane i dette reiarlaget vart seld til franske Bourbon Groupé i 2003. På ny stifta han eit nytt reiarlag, Havila Shipping ASA, notert på Oslo Børs i 2005. Selskapet eig og driv 26 skip.
Han var president i Norges Rederiforbund frå 1996 til 1998.
Han overtok som formann i Fiskebåtredernes Forbund då Trygve Olsen døydde i april 1979. Dette vervet hadde han fram til 1982. Dette vervet gjorde at han hadde plass i Landsstyret til Norges Fiskarlag.
På nyåret 2012 vart Sævik utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden «for hans innsats for skipsfartsnæringen.»
Weeping Wall
«Weeping Wall» er eit instrumentalt stykke av David Bowie frå albumet hans Low, gjeve ut i 1977.
Bowie har sagt at sporet er meint å framkalle elendigheita Berlinmuren skapte, og er eit portrettstykke som dei andre spora på side to av Low. Hovudmelodien er ei utgåve av melodien «Scarborough Fair».
Bowie speler alle instrumenta på innspelinga og er det einaste solosporet på albumet. Dette omfattar fleire perkusjonsinstrument og synthesizerar. Ein kan òg høyre røysta hans i eit ordlaust refreng. Den minimalistiske stilen skal vere inspirert av komponisten Steve Reich. I følgje Reich hadde Bowie vore på den europeiske premieren av Music for 18 Musicians ved Nasjonalgalleriet i Berlin i 1976. «Og eg trur 'Weeping Wall' på Low tildels er basert på det,» har Reich sagt. Bowie sjølv hugsa han såg Music for 18 Musicians framført i «sentrum av New York seint i 1970-åra» og skildra det som «balinesisk gamelan-musikk kryssa med minimalisme... Forbausande.»
Brian Eno og NME-redaktørane Roy Carr og Charles Shaar Murray har meint at «Weeping Wall» byrja som ein del av det skrinlagde filmusikkprosjektet for The Man Who Fell to Earth, medan Bowie sjølv har sagt at stykket vart komponert spesifikt for Low.
Saltash
Saltash (kornisk Essa) er ein by i Cornwall, England. Han ligg i han søraustlege delen av grevskapet, på den andre sida av elva Tamar frå Plymouth.
I angelsaksisk tid låg det fleire små busetjingar i området, der særleg Trematon og Burraton er kjent. Kort tid etter normannarane erobra området i 1066 vart det reist ei festning av typen motte-and-bailey omkring 2 km frå Trematon. Det var slottsherren i Trematon som grunnla marknaden i Saltash på 1100-talet.
Saltash fekk den første av fleire hamner i fjordane som strekkjer seg inn frå Plymouthsundet. Han fekk difor jurisdiksjon over ferdsel på vatnet i heile dette områdd, ei ordning som heldt seg heilt til 1901.
Leskovik
Leskovik er ein by og ein tidlegare bykommune i regionen Korçë i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Kolonjë.
Saltash
Under den engelske borgarkrigen 1642–1646 var det fleire gongane trefningar i Saltash.
Fleire kjende roarar har kome frå Saltash. Den mest kjende av dei er truleg Ann Glanville, som mellom 1830 og 1850 stilte i ei rekkje konkurransar i ein båt med fire årar rodd av kvinner frå Saltash. Dei vann dei fleste av konkurransane, òg mot mannlege team.
Det vesle huset som Mary Newman, kona til sir Francis Drake, budde i er verna og står i nærleiken av elva.
Leskovik
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Leskovik ein del av distriktet Kolonjë. Den dåverande bykommunen omfatta berre sjølve byen Leskovik.
Saltash
Isambard Kingdom Brunel la ei bru over Tamar ved byen, Royal Albert Bridge. Han stod ferdig i 1859, blir rekna som eit av meisterverka hans.
Apocalypse Peaks
Apocalypse Peaks er ei gruppe fjelltoppar med det høgaste punktet på 2360 moh, som ligg aust for Willett Range og mellom Barwick Valley og Balham Valley i Victoria Land. Det fekk dette namnet av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE) (1958–59) fordi toppane avskorne av steinurer som gjer at dei minnar om «Dei fire ryttarane i Apokalypsen.»
Allsang på Grensen
Allsang på Grensen er produsert av Monster Media og vart sendt for fyrste gong sommaren 2007. Det har gått på TV kvar sommar sidan.
Saturnbreen
Saturnbreen er ein isbre som ligg søraust på Aleksanderøya i Antarktis. Isbreen er 28 km lang og 11 km brei, og flyt søraust og ut i George VI-isen i George VI Sound nord for Corner Cliffs. Sjølv om breen ikkje ligg i Planet Heights, har han og nærliggande isbrear fått namn etter planetar av solsystemet. Kysten i nærleiken vart først sett frå lufta av Lincoln Ellsworth den 23. november 1935, og grovt kartlagt frå bilete tekne på denne flyturen av W.L.G. Joerg. Isbreen vart kartlagt i 1949 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter planeten Saturn, den sjette planeten i solsystemet.
Vegard Ylvisåker
Vegard Urheim Ylvisåker er ein norsk musikar og komikar, kjend frå duoen Ylvis, der han opptrer saman med broren Bård Ylvisåker.
Vegard Ylvisåker er gift og har to born.
Fashion av David Bowie
«Fashion» er ein song av den engelske musikaren David Bowie, utgjeve i 1980 på albumet hans Scary Monsters (And Super Creeps). Han vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet og kom i lag med ein høgt akta musikkvideo.
Singelen vart rangert som den åttande beste i 1980 av magasinet NME.
Musikk og tekst
I følgje medprodusent Tony Visconti var «Fashion» den siste songen som vart gjort ferdig for Scary Monsters. Basslinja og noko av melodien er inspirert av hitten til Bowie frå 1975, «Golden Years». Gjestegitarist Robert Fripp medverka med ei rekkje skurrande, mekaniske riff som utfylte funk/reggae-arrangementet til bandet.
Songen er kjend for den kjenslemessige tomme koreffekten, og onomatopoietikonet «beep beep», som kjem att fleire gonger. Bowie hadde først nytta dette i songen «Rupert the Riley» frå 1970, som aldri er vorte gjeven ut. Eit anna uttrykk i teksten lånt frå ein tidlegare tekst av Bowie var «People from Bad Homes», som var tittelsporet på eit album frå 1973 som han produserte for The Astronettes. Dette kom først ut i 1995.
Referansar til ein «goon squad» som kjem til byen gav teoriar om at songen eigentleg omhandla fascisme. Bowie sa dette var feil i eit intervju som kom ut kort tid før Scary Monsters, og sa at han prøvde «dra det litt vidare frå Ray Davies-konseptet om mote, og føreslo ein viljefastleik med gnissande tenner og ein utryggleik om kvifor ein gjer det». Biografen David Buckley meinte songen «gjer narr av banaliteten på dansegolvet og stil-fascistane» i New Romantic-rørsla.
Musikkvideo
I videoen kan ein sjå Carlos Alomar, G.E. Smith (Hall & Oates), May Pang (som var kjærasten til John Lennon frå 1973–1975 og som seinare gifta seg med Tony Visconti) og Alan Hunter, som vart ein av dei første programvertane på MTV.
Utgjeving og mottaking
«Fashion» var den andre singelen frå Scary Monsters og den første som kom ut etter albumet kom ut i september 1980. Den redigerte singelversjonen nådde femteplassen i Storbritannia og 70. plassen i USA. I Noreg nådde singelen niandeplass. Det britiske singelomslaget var ein variant av plateomslaget til platesamlinga Best of Bowie frå 1980.
Songen vart rangert på topp ti-lista til NME over dei beste songane frå 1980.
Konsertversjonar
Bowie framførte songen på dei fleste turenane sine etter 1980, inkludert Serious Moonlight-turneen (1983), Glass Spider-turneen (1987), Sound+Vision-turneen (1990), Earthling-turneen (1997), Heathen-turneen (2002) og Reality-turneen (2003-2004). Songen kom ut på to konsertvideoar: Serious Moonlight (1983) og Glass Spider (1988).
Innhald
Alle songane skrivne av David Bowie.
Kjelder
''
Sedgwickbreen
Sedgwickbreen er ein isbre på austkysten av Aleksanderøya i Antarktis, 13 km lang og 3,5 km brei, som flyt aust frå foten av Mount Stephenson og ut i George VI Sound like nord for Mount Huckle. Isbreen vart først grovt kartlagt i 1936 av British Graham Land Expedition under Rymill. Han vart kartlagt på ny i 1948 av Falkland Islands Dependencies Survey og namngjeven av dei etter Adam Sedgwick, ein engelsk geolog og professor i geologi ved Cambridge University, 1818-73.
Alby gard
Alby gard er den eldste garden på Jeløy i Moss kommune
Jeløy er også eit spesielt område med særeigen natur. Søre Jeløy landskapsvernområde blei til i 1983, og er med på å bevare det historiske preget på landskapet.
Park og anlegg
Parken på Alby består av ein plen med frukt og akasietre. Parken er konstruert slik at besøkjande skal få kjensla av å vera på ei strandtomt ved at ein voll skjuler åkerar nedanfor som ligg mellom parken og sjøen.
Turområde
Skogen som ligg ved Alby er eit populært turområde. Det er opparbeidt stigar som gjer området lett tilgjengeleg, også for rørslehemma.
I Albyskogen er Rødsåsen der ein på klare dagar kan sjå skibakken i Holmenkollen.
Andrew Litton
Andrew Litton er ein verdskjend dirigent frå USA. Litton har vore sjefdirigent for Bergen Filharmoniske Orkester frå 2002 og blir verande heilt fram til 2015. Han vil dermed dirigera orkesteret når det markerer 250-årsjubileum same året. I tillegg er Litton kunstnarisk leiar for Minnesota Orchestra sin sommarfest, æresdirigent for Bournemouth Symphony Orchestra i England, og har Emeritus-tittel i Dallas Symphony Orchestra. Dette er orkester som Litton har dirigert tidlegare. Litton er gjestedirigent for orkester over heile verda.
Under Littons leiarskap har Bergen Filharmoniske Orkester spelt i Carnegie Hall i New York by, i Concertgebouw i Amsterdam, i Wiener Musikverein, og i Berliner Philharmonie. Han dirigerte også orkesteret i innspelingar av prisløna plateseriar med verk av Stravinskij og Mendelssohn. Orkesteret vann Spellemannprisen 2007 for innspelinga av Prokofjevs Romeo og Julie.
Den 29. mars 2011 vart Litton utnemnd til riddar av 1. klasse av Den Kongelege Norske Fortenesteordenen for fortenestfull verksemd for fremje av norsk musikkliv og særskilt for Bergen Filharmoniske Orkester.
Galleri F 15
Galleri F 15 er eit kunstgalleri på Alby gard på Jeløy i Moss kommune i Østfold fylke.
Det vart starta av brørne Niels og Lars Brandstrup i 1966 og vart flytta til Alby 1967. Frå 1984 vart det teke over av Moss kommune og Østfold fylkeskommune. Det vart etablert som aksjeselskap i 1993 og fekk statsstøtte som knutepunktinstitusjon frå 1995. Galleri F 15 konsentrerer seg om samtidskunst, og har ei stor internasjonal kontaktflate, særleg mot dei nordiske landa. Galleriet har også vigd stor plass til kunsthandverket. Utstillinga «Tendenser» er frå 1971 arrangert årleg.
Songen Scary Monsters (and Super Creeps)
«Scary Monsters (And Super Creeps)» er ein song av den engelske musikaren David Bowie, gjeven ut som tittelsporet på albumet Scary Monsters (and Super Creeps) i 1980. Songen vart òg gjeven ut som den tredje singelen frå albumet i januar 1981. Sidan han kom ut etter dei to tidlegare hitsinglane frå Scary Monsters, «Ashes to Ashes» i august 1980 og «Fashion» i oktober same året, meinte NME-kritikarane Roy Carr og Charles Shaar Murray at han «føydde seg inn i rekka av den gamle tradisjonen i å mjølke album så langt det var mogeleg».
Musikalsk er songen merkverdig for sologitaren til Robert Fripp og den særeigne syntetiske perkusjonen. Teksten, sungen av Bowie i ein slags cockney-aksent, omhandlar ei kvinne som trekkjer seg attende frå verda og vert galen («When I looked in her eyes they were blue but nobody home ... Now she's stupid in the street and she can't socialise»). Tematisk er songen samanlikna med Joy Division sin «She's Lost Control» (1979), og til den «klaustrofobiske romansen» i samarbeidet med Iggy Pop i 1977 på albuma The Idiot og Lust for Life.
Den redigerte singelen nådde 20. plass i Storbritannia. I tillegg til vinyl vart singelen òg gjeven ut på kassett. Songen vart sidan spelt på ei rekkje av turenane til Bowie.
Innhald
Alle songane skrivne av David Bowie.
Den franske utgåva av singelen hadde «Up the Hill Backwards» som B-side.
Eksokrine kjertlar
Eksokrine kjertlar (glandula exocrina) er kjertlar i kroppen som utsondrar sekretet sitt på ei kroppsoverflate som huda, munnhola, magesekken eller tarmen. Dei skil seg frå endokrine kjertlar som skil ut sekret direkte i blodet.
Nokre eksokrine kjertlar er sveittekjertlane som skil ut sveitte på huda, spyttkjertlane i munnhola og fordøyingskjertlar som skil ut mage- og tarmsaft i mage- og tarmkanalen.
Kroning
Kroning er ein seremoni der ein fyrste blir rituelt innsett i stillinga si. Dette skjer vanlegvis ved at ei krone blir sett på hovudet til monarken under høgtidelege omstende. Fyrsten blir gjerne også gjeven andre kronregaliar.
Kroningsseremoniar er kjende frå oldtida. Ho blei teken i bruk av keisarane i Aust- og Vestromarriket. I Europa blei kroning saman med salving utført av geistlege som teikn på at kyrkja godkjende fyrsten.
Via Ferrata Loen
Via Ferrata Loen er ein klatresti som går opp i fjellsida bak Hotel Alexandra i Loen. Han vart opna i 2012.
Innsteget til klatrestigen er på 460 moh. Det går skogsveg og sti frå Heggelia bak Hotel Alexandra til innsteget. Frå innsteget går det via ferrata opp til ca 900 moh. Derifrå kan ein gå vidare til toppen av Hoven, 1011 moh.
Loen Active tilbyr utlån av utstyr og guida turar, og har ansvar for vedlikehald av løypa.
Fylkesveg 472 i Rogaland
Fylkesveg 472 i Rogaland går mellom Indre Bø og Sande i Randaberg kommune. Vegen er 3,9 km lang.
Glory Alozie
Glory Alozie Oluchi er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Amator i delstaten Abia i Nigeria. Ho representerte heimlandet Nigeria til 2001, frå 2002 tevla ho for Spania. Alozie vart afrikameister 1996 og 1998 på 100 meter hekk og i 2002 europameister i same øvinga. I 1999 og 2000 tok ho sølvmedaljen på korthekken under høvesvis Friidretts-VM og Sommar-OL.
Aktiv
Alozie tok steget opp i verdseliten i 1998, ein sesong der ho forsvarte meistertittelen i afrikameisterskapen på 100 meter hekk med eit finaleløp på 12,77 sekundar. Knapt to veker føre meisterskapen i Dakar sette ho afrikarekord på distansen med 12,44 i eit stemne i Monaco. Under VM i friidrett 1999 i Sevilla tangerte ho rekorden og vann VM-sølv, slått med sju hundredels sekund av Gail Devers frå USA. Året etter vann Alozie ein ny sølvmedalje på korthekken då Sommar-OL 2000 fann stad i Sydney, med tida 12,68 sekundar var ho tre hundredels sekund attom vinnaren Olga Sjisjigina.
Frå 2002 representerte Alozie Spania. Under EM i friidrett 2002 i München sprang ho inn til fjerdeplass på 100 meter med tida 11,32 sekundar, dagen etter vann ho ein klar siger på 100 meter hekk på tida 12,73. Sidan vart Alozie nummer fire på 100 m hekk både i VM 2003 og EM 2006, begge gongane utan å vere nær medalje.
Sibeliusbreen
Sibeliusbreen er ein isbre, som er 19 km lang og 10 km brei, og som flyt sør og ut i Mozart forlandsbre 16 km sørvest for Mount Stephenson som ligg nord på Aleksanderøya i Antarktis. Isbreen vart oppdaga frå lufta av British Graham Land Expedition i 1937. Han vart kartlagt frå flyfoto tekne av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i 1947-48, av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey i 1960. Breen vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Jean Sibelius (1865-1957), ein finsk komponist.
Fylkesveg 472
Fylkesveg 472 finst i fleire fylke i Noreg:
Per-Owe Trollsås
Aktiv
Trollsås vart svensk meister på 100 meter i 1952, ein prestasjon han gjentok året etter. Sidan vann han i den svenske meisterskapen 400 meter hekk fire år i rad, 1957-60. Under europameisterskapen 1958 på Stockholms stadion sette han i semifinalen svensk rekord på langhekken med 51,0 sekundar, ein rekord som gjaldt fram til 1970-sesongen. I EM-finalen fekk han notert 51,6 og vann sølvmedaljen, eit halv sekund bakom vinnaren Jurij Litujev frå Sovjetunionen.
Under dei olympiske sommarleikane 1960 i Roma rauk Trollsås ut allereie i forsøka på 400 m hekk, etter eit løp på 52,49 sekundar (=nr 17). Han sprang også ein etappe for Sverige i 4 x 400 meter stafett, laget vart sist i semifinalane.
Han la opp i 1961.
Apollo Peak
Apollo Peak er eit dolerittdekt fjell med ei høgd opp mot 1900 moh vest for Mount Electra i Olympus Range i Victoria Land. Fjellet vart kalla opp etter guden Apollo, i samband med andre namn frå gresk mytologi i denne fjellkjeda, av New Zealand Antarctic Place-Names Committee i 1984 etter arbeid utført av New Zealand Antarctic Research Program.
Lydisk stein
Lydisk stein eller lyditt er ein svart, fin og tett flintliknande silisiumrik bergart. Han finst ofte som små knollar i sedimentære bergartar. Han vart brukt som prøvestein for gull: fargen på den streken som kjem fram ved å skrape på steinen med eit metallstykke kan for eit trent auge syne gullgehalten.
Sunnivaleia
Sunnivaleia er ei pilegrimslei over sjø og land på vestkysten av Noreg, med start i Bergen mot målet som er Selje kloster i Selje i Nordfjord. Som vandrelei er ho planlagt merka (frå sommaren 2013) frå Florø/Kinn i Sunnfjord. Dette utgjer knapt 100 km.
Namn og historie
Ifylgje legenda stranda den irske Heilage Sunniva med sitt fylgje på Selja på 900-talet. Der fann ho døden. Men utgangspunkt i denne historia utropte Kong Olav Tryggvason Selja som ein heilag stad i 996. Seinare vart Selja eit av dei tre fyrste bispeseta i Noreg. Bispesetet med Sta Sunnivas skrin vart seinare flytta til Bergen, og Sta Sunniva var vernehelgen for Vestlandet og for sjøfarande. På Selja vart det grunnlagt eit benediktinarkloster, som var i drift nokre hundre år. Etter reformasjonen vart det meste av klosteret øydelagt. Tårnet stod. På 1900-talet vart ruinane restaurerte. Dei siste åra har klosterruinane kome meir i fokus. Riksantikvaren har satsa mykje på vidare restaurering, og Seljumannamessa fyrst i juli er eit stort arrangement.
Med oppvakninga av den gamle pilegrimstradisjonen frå 1980-åra av, reiser Selja seg som pilegrimsmål. Den fyrste vandringa langs Sunnivaleia var i 2010. Øya Kinn utanfor Florø har også del i Sunnivalegenda, og med den gamle Kinnakyrkja er det ein naturleg startstad for pilegrimar til Selja. Dei organiserte vandringane startar i Florø, så via Reksta til Kinn. Deretter båt tilbake til Florø og derifrå båt til Smørhamn på Bremangerlandet. Ein når Selja etter ei lita vekes vandring i Bremanger, ev. også Vågsøy kommune. Det har vore prøvd ut ulike trasear. Den eine går gjennom kystbyen Måløy, den andre til Rugsund handelsstad.
Når leia er merka, er ho tilgjengeleg for individuelle pilegrimar.
Selja er eit sjølvstendig pilegrimsmål. Samstundes er det også ein naturleg stoppestad for pilegrimar på veg langs kysten til Nidaros.
Lorenzenitt
Lorenzenitt, tidlegare kalla ramsayitt, er eit mineral, eit natrium-titan-silikat Na2Ti2Si2O9.
Det finst i nefelinsyenitt-pegmatittar i Québec i Canada, på Grønland, på Kolahalvøya i Russland, Lågendalen ved Larvik og ved Langesundsfjorden. I Noreg er det dessutan kjent i små mengder på druserom i ekeritt frå Nordmarka ved Oslo.
Det vart først oppdaga i 1897 i steinprøvar frå Narsarsuk på Sørgrønland. I 1947 vart det oppdaga å vere det same som mineralet ramsayitt, oppdaga i 1920-åra på Kolahalvøya i Russland. Det vart kalla opp etter den danske mineralogen Johannes Theodor Lorenzen (1855–1884).
Isuzu Motors
Isuzu Motors er eit japansk føretak som produserer lastebilar, bussar, varebilar og småbilar.
Manhattanprosjektet
Manhattanprosjektet (engelsk Manhattan Project) var eit forskings- og utviklingsprogram for atomvåpen under amerikansk leiing og med deltaking frå Storbritannia og Canada. Prosjekte førte fram til utviklinga av dei første atombombene under andre verdskrigen. Frå 1942 til 1946 vart prosjektet leidd av generalmajor Leslie Groves frå den amerikanske hæren sitt ingeniørkorps (US Army Corps of Engineers). Hæren sin del av prosjektet fekk nemninga Manhattan District. Manhattan avløyste etter kvart det offisielle kodenamnet Development of Substitute Materials som nemning for heile prosjektet. Undervegs slukte Manhattanprosjektet òg den tidlegare britiske motparten, kalla Tube Alloys. Blant fysikarane som tok del i Manhattanprosjektet kan nemnast Albert Einstein, Edward Teller og danske Niels Bohr.
Manhattanprosjektet byrja i det små i 1938, men det voks raskt. I alt sysselsette det over 130  000 personar og kosta nesten 2 milliardar dollar. Over 90 % av pengane gjekk til bygginga av fabrikkar og produksjonen av spaltbart material, medan under 10 % gjekk til sjølve utviklinga av våpna. Forsking og utvikling føregjekk på meir enn 30 ulike stadar rundt om i USA, Storbritannia og Canada, og nokre av desse var løynlege.
Det vart bygd to typar atombomber under andre verdskrigen. Den eine var ei høvesvis enkel uranbombe som nytta uran-235, ein relativt sjeldan uranisotop som berre utgjer 0,7 % av uran som finst i naturen. Då uran-235 kjemisk sett er identisk med det vanlege uran-238-isotopen, og veg nesten det same, var han svært vanskeleg å skilja ut. Det vart brukt tre ulike metodar for anriking av uranen: elektromagnetisk diffusjon, gassdiffusjon og termodiffusjon. Hovuddelen av arbeidet vart utført i Oak Ridge i Tennessee.
Samstundes som ein arbeidde med å skilja ut uran-235, arbeidde ein òg med å laga plutonium. Det vart bygd reaktorar i Hanford i Washington der uran vart bestrålt og omdanna til plutonium. Plutoniumet vart deretter skilt frå uranen på kjemisk måte. Plutoniumbomba kravde eit meir komplisert våpen som skapte ein implosjon og vart utforma og bygd på våpendesign- og konstruksjonslaboratoriet til prosjektet ved Los Alamos i New Mexico. Den første atombomba som vart sprengt var ei plutoniumbombe som vart detonert under Trinityprøvesprengninga i Alamogordo i New Mexico 16. juli 1945. Atombombene over Hiroshima og Nagasaki bestod av uranbomba «Little Boy» og plutoniumbomba «Fat Man».
Manhattanprosjektet vart gjennomført under omfattande tryggingsmåtar, men sovjetiske spionar lukkast likevel i å trenga inn. Gjennom Operasjon Alsos gjorde personell frå Manhattanprosjektet teneste i Europa for å samla inn opplysingar om det tyske atomprosjektet. Det føregjekk til tider bak linjene til fienden, der dei samla inn nukleært material og fanga tyske vitskapsfolk. I perioden like etter krigen gjennomførte Manhattanprosjektet prøvesprengningar på Bikiniatollen som eit ledd i Operasjon Crossroads, utvikla nye våpen, støtta utviklinga av nettverket av amerikanske atomlaboratorium, støtta medisinsk forsking innanfor radiologi og la grunnsteinen for den atomdrivne flåten. Prosjektet heldt på kontrollen over den amerikanske atomforskinga og produksjonen av atombomber fram til skipinga av United States Atomic Energy Commission i januar 1947.
Invisible Island
Invisible Island er ei lita, graskledd øy som ligg like søraust for Crescent Island og Mollyhawk Island i Bay of Isles i Sør-Georgia. Ho vart kartlagd i 1912–13 av Robert Cushman Murphy, ein amerikanske naturalist ombord på briggen «Daisy», og vart truleg namngjeven av Discovery Investigations som kartla i Bay of Isles i 1929–30.
Snikkarglede
Snikkarglede (snekkerglede på bokmål og snickarglädje på svensk) er ei vanleg nemning på ein særeigen type utvendig prydnad på trehus frå 1800-talet, i Noreg framfor alt på bygningar i sveitserstil. Mønster av likedanna dekorative element i rader vart laga til rundt eller over vindauga, i gavlane, som påsette bordar på veggane langsmed etasjeskilja osb., ved at treet vart gjennombora og saga ut med smalblada sag (lauvsag).
Ole Johannes Øvretveit
Ole Johannes Hesjedal Øvretveit er ein norsk journalist, redaktør, humorist og forfattar frå Sande i Gaular kommune i Sogn og Fjordane.
Øvretveit debuterte som forfattar i 1994 med boka Mat for ekte mannfolk.
Mount Apolotok
Mount Apolotok er eit høgt, markant fjell av raud granitt, 2555 moh, i Salamander Range i Freyberg Mountains. Namnet har inuittisk opphav og tyder «den store raude», og vart gjeve av den nordlege gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1963-64.
EM i fotball 1992
Europameisterskapen i fotball 1992 var den niande europameisterskapen i fotball for menn. Meisterskapen vart avvikla i Sverige i tida 10. til 26. juni 1992. Danmark vann meisterskapen etter finalesiger 2-0 over Tyskland på Nya Ullevi i Göteborg. Dei 15 kampane vart fordelt på fire arenaer i like mange stader; Göteborg, Solna, Norrköping og Malmö.
Omframt vertsnasjonen, som fekk friplass, hadde England, Frankrike, Jugoslavia, Nederland, Skottland, Sovjetunionen og Tyskland kvalifisert seg til sluttspelet. 33 land deltok i kvalifiseringa, fordelt på sju grupper, som gjekk av stabelen i tida frå mai 1990 til desember 1991.
Få veker før meisterskapen vart Jugoslavia stengt ute, med bakgrunn i borgarkrigen som hadde brote ut. Danmark overtok EM-plassen då landet hadde vorte nummer to i gruppa som Jugoslavia hadde vunne. Den oppløyste Sovjetunionen deltok i meisterskapen under den inkjeseiande nemninga 'Samveldet av uavhengige statar'.
Dei åtte deltakarlanda i sluttspelet var fordelt i to like store grupper. Vinnarane i gruppene møtte så toarane i dei motsvarande gruppene til semifinalar. Semifinalevinnarane gjekk deretter til finale. Bronsefinale vart ikkje spelt.
I den fyrste semfinalen slo Tyskland gruppevinnar Sverige med 3-2. Danmark overraska så stort og slo ut den regjerande europameisteren Nederland i den andre semifinalen. Etter 120 minuttar stod det 2-2, danskane tok leiinga begge gongane. I straffeskytinga skåra alle dei fem danske utvalde, medan Danmarks målvakt Peter Schmeichel redda Marco van Basten sitt straffespark.
Fire mann skåra tre mål i EM: Dennis Bergkamp frå Nederland, Tomas Brolin frå Sverige, Henrik Larsen frå Danmark og Karl-Heinz Riedle frå Tyskland.
Finalen
37 800 tilskodarar på Nya Ullevi i Göteborg fekk 26. juni 1992 sjå Danmarks fotballandslag vinne sin hittil (2015) einaste store mesiertittel. Midtbanespelaren John Jensen gav Danmark leiinga i det 18. minutt, og ein annan midtbanespelar, Kim Vilfort sikra sigeren det 78. minutt.
Det danske meisterlaget bestod av Peter Schmeichel, John Sivebæk, Lars Olsen, Torben Piechnik, Kent Nielsen, Kim Christofte, John Jensen, Henrik Larsen, Kim Vilfort, Brian Laudrup og Flemming Povlsen. Claus Christiansen kom inn for Sivebæk i det 66. minutt.
Tyskland mønstra fylgjande mannskap: Bodo Illgner, Jürgen Kohler, Thomas Helmer, Guido Buchwald, Stefan Reuter, Andreas Brehme, Stefan Effenberg, Matthias Sammer, Thomas Häßler, Karl-Heinz Riedle og Jürgen Klinsmann. Sammer vikte plass for Thomas Doll i pausa, og Andreas Thom kom inn i staden for Effenberg i det 80. minutt.
Maskinsjef
Maskinsjef (engelsk: chief engineer) er høgaste maskinoffiser og teknisk sjef ombord på skip, hovudsakleg ansvarlig for framdrift, hjelpemaskineriet ombord, vedlikehald av alt teknisk utstyr og elektriske installasjonar, ansvarleg for å planlegging av verkstadsopphold og leie utføringa. Maskinsjefen er rangert under kapteinen, og er leiar for alt maskinromspersonell. Å løyse det høgaste maskinoffisersertifikatet M1 krev minimum 36 mnd effektiv fartstid etter endt eksamen noko som gjer det til den lengste maritime utdanninga.
Utdanning i Norge
Det er to måtar å ta utdanninga på:
Annan utdanning
Kompetansen ein får i denne utdanninga gjer at ein kan arbeide med mange tekniske utfordringar på landbasert basis òg. Ein kan òg inneha dei fleste stillingane i dei ulike reiarlaga, med unntak av nokre som krev høgare økonomiutdanning.
Fylkesveg 473 i Rogaland
Fylkesveg 473 i Rogaland går mellom Indre Bø og Randaberg i Randaberg kommune. Vegen er 6,1 km lang.
Jomfruene
Jomfruene er ei gruppe på tre små graskledde øyar og fleire skjer som ligg 1,5 km vest-nordvest for Cape Paryadin på Sør-Georgia. Plasseringa og talet på øyane har berre vore omtrentleg nedteikna på kart i åresvis. I 1951-52 rapporterte South Georgia Survey at det var ei enkelt øy, øy, synt på karta som «Three Point Island», men ho vart lokalt kalla Jomfruene. Etter ei meir detaljert kartlegging i 1955-1956 vart det klårt at det vart snakk om tre småøyar og det lokale namnet vart nytta om heile gruppa.
St Germans
St Germans (kornisk Lannales) er ein landsby i det austlege Cornwall i England. Byen ligg ved elva St Germans River eller Lynher River, ein del av elva og elvemunningen Tamar. Byen har namnet sitt frå Sankt Germanuskyrkja til St. Germans priorinnekloster. Ei praktfull og gammal normannisk kyrkje ligg tilstøytande til eigedomen Port Eliot til den noverande jarl av St Germans.
Temrjuk
Temrjuk (russisk Темрю́к) er ein by i Krasnodar kraj i Russland med om lag 35 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 130 km vest for Krasnodar.
St Germans
Byen var opphavleg ein travel fiskelandsby på 1800-talet. Kaianlegga i St Germans var hektisk oppteke i det siste hundreåret med å laste tømmer, kol og kalkstein. Inntil den andre verdskrigen var vegstein viktig. I dag er kaia heimstaden for seglingsklubben i byen, Quay Sailing Club (QSC), som no er godt etablert og del av livet i byen.
Mollas i Kolonjë
Mollas er ein tidlegare landkommune i regionen Korçë i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Kolonjë.
St Germans
Byen var ein gong ein av dei såkalla «rotne valkretsane» som valde to medlemmar til Underhuset før det vart reformert ved reformlova av 1832. Som ved mange rotne valkretsar i Cornwall var røysteretten i St Germans avgrensa til nokre få «frimenn» enn til alle innbyggjarar. Det var endå ikkje mange som budde i St Germans. I 1832 var det berre 247 mannlege innbyggjarar, men ei tidlegare folketeljing hadde vist heile prestegjeld (kor valkretsen berre var ein liten fraksjon av) hadde ein reell folkesetnad på 2 404, og det opphavlege forslaget var at St Germans skulle berre miste den eine av dei to underhusmedlemmane, men regjeringa (Whig) avgjorde at tilgjenge av ein tilstrekkeleg folkesetnad i dei omliggande prestegjelda ikkje skulle vere nok for å berge valkretsen frå røysteretten vart fjerna om ikkje ein større del av folkesetnaden alt innanfor grensene til valkretsen, og vedtaket vart endra slik at det fjerna begge underhusmedlemmane frå St Germans. Tory-opposisjonen gjekk til åtak på avgjersla som politisk motivert og St Germans var ein Tory-valkrets. Stemmegjevinga i Underhuset var ein av dei smalaste i alle debattar om reformlover.
Temrjuk
Russarane, alliert med den lokal potentaten Temrjuk av Kabarda, erobra Tumnev og bygde festninga Nye Temrjuk på staden. Krimtatarane tok tilbake fortet i 1570 og det neste hundreåret vart han kalla Adis. På 1700-talet vart området busett av kosakkar og deira stanitsa fekk bystatus under namnet Temrjuk i 1860.
Mollas i Kolonjë
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Mollas 1 520 innbyggjarar.
St Germans
St Germans var opphavleg bispesetet for Cornwall bispedøme før setet vart slått saman med Exeter i 1261. I dag er biskopen av Truro sin stadfortredar kjend som biskopen av St. Germans som følgje av dette, skjønt han har inkje spesiell samband til landsbyen.
Mollas i Kolonjë
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Mollas ein del av distriktet Kolonjë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
St Germans
Jernbanestasjonen i St Germans vart opna den 4. mai 1859 på vestsida av St Germans-viadukten (bruveg), 32 meter over kaianlegget. Det er kjend for å ha den best bevarte korniske stasjonsbygningen.
Slaget ved Wijnendale
Slaget ved Wijnendale var eit slag i den spanske arvefølgjekrigen utkjempa den 28. september 1708 nær Wijnendale i Flandern, mellom ein alliert styrke som verna ein konvoi for omleiringa av Lille i 1708 og styrkar frå Frankrike og Spania. Det enda med ein siger for dei allierte, noko som førte til at dei kunne ta Lille.
Opptakt
Etter den store sigeren i slaget ved Oudenaarde (11. juli 1708), valde Marlborough og prins Eugene av Savoie å omleire Lille. Men Lille var særs godt forsvart av moderne festningsverk utforma av Vauban med ein garnison på 16 000 mann. Den allierte kringsetjinga gjekk ikkje så godt som planlagt og dei mangla ammunisjon. For å gjere ting verre hadde forsyningslinjene frå aust vorte avskoren av franskmennene, så den einaste gjenverande forsyningslinja var med skip frå England til hamna i Ostend, om lag 75 km frå Lille.
Marlborough bestilte dei naudsynte varene til Ostend med skip og ein stor konvoi på 700 langsame vogner vart organiserte frå der og vidare over land til Lille. Konvoien var verna av 6000 infanteristar og 1500 kavaleristar kommandert av generalmajor John Richmond Webb.
Fylkesveg 473
Fylkesveg 473 finst i fleire fylke i Noreg:
Slaget ved Wijnendale
Slaget
Webb var klar over den framrykkande franske armen og visste at det var umogeleg å unngå ein konfrontasjon. Han la så ein plan for å kompensere for den talmessige ulempa han hadde. Ved å nytte skoglandskapet kring Wijnendale, nytta han eit ope område, som hadde skogar og hekkar på begge sider. Han plasserte soldatane sine i to lange linjer, som lukka dette opne området. Seinare vart ei tredje linje sett opp med forsterkingar frå Oudenburg. Samstundes, bak desse linjene, heldt konvoien langsamt fram mot Lille.
Medan Webb sette ut soldatane sine, dreiv prøyssiske generalen Carl von Lottum, med berre 150 kavaleristar, småtrefningar med den komande franske armeen, og gav Webb verdifull tid, og hindra de la Mothe å samle informasjon om terrenget og planane til dei allierte.
Då de la Mothe nådde fram til det opne området venta han ein lett siger, og sette ut armeen sin som venta. Mellom kl. 16 og 17 opna det franske artilleriet eld. Då de la Mothe såg at effektane på fienden var små, gav han ordre til infanteriet om å rykke framover. Den store franske styrken vart hindra av det smale terrenget og vart hard råka av eld frå den allierte førstelinja, som heldt stand. Då gav Webb ordre til dei prøyssiske, hannoveranske og nederlandske regimenta som låg gøymd i skogen på begge flankar, om å opne eld. Trass i store tap, gav de la Mothe ordre om eit nytt åtak, som til slutt vart pressa attende av den allierte førstelinja. Ved hjelp av den andre linja og kontinuerleg eld frå flankane, vart franskmennene stoppa og måtte trekkje seg attende og forlate slagmarka.
Då slaget var så godt som vunne, gjekk det allierte kavaleriet kommandert av William Cadogan til slagmarka. Han vart send frå Lille av Marlborough, som var uroa for konvoien.
Etterverknad
Tapa etter det to timar lange slaget var store: 3000 til 4000 franskmenn og spanjolar vart drepne eller skadde. Dei allierte mista 900 mann som anten mista livet eller vart skadde.
Konvoien nådde Lille intakt den 29. september, og omleiringa kunne halde fram. Tre veker seinare, den 22. oktober, kapitulerte byen.