cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Julija Petsjonkina
Julija Sergejevna Petsjonkina er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Krasnojarsk som spesialiserte seg på 400 meter hekk. Ho vann VM-gull på 400 meter hekk og i 4x400 meter stafett under VM 2005. Perioden 2001-07 tok ho ein medalje på langhekken i samtleg fire verdsmeisterskapane.
Aktiv
Julija Nosova fekk sitt gjennombrot ved friidretts-VM i Edmonton i 2001, der ho vann sølvmedaljen på 400 meter hekk og sprang andre etappen på Russland sitt bronselag på 4x400 m stafett. To år seinare vart medaljehausten omsnudd i det neste VM i friidrett; i Paris-VM fekk ho sølv på den lange stafetten og bronse på langhekken. Tre veker før meisterskapen i Paris sette ho i Tula verdsrekord på 400 m hekk med 52,34 sekundar, ein rekord som har stått vedlag. Under sommar-OL 2004 vart Petsjonkina nummer åtte og sist i langhekkfinalen.
Petsjonkina vart ein av forgrunnsfigurane under VM i friidrett 2005 i Helsingfors. Ho presterte årsbeste i verda då ho den 13. august vann 400 m hekk på tida 52,90 sekundar. Dagen etter sprang ho startetappen for Russlands lag på 4 x 400 meter stafett. Saman med Olesja Krasnomovets, Natalja Antjukh og Svetlana Pospelova syrgde ho for ein suveren siger til Russland.
I 2007 vann Petsjonkina sølvmedaljen på 400 m hekk under friidretts-VM i Osaka med tida 53,50. Ho la opp i 2009.
Alfred Løvvik
Alfred Hartvig Løvvik var ein norsk bankmann og målmann frå Høle i Rogaland.
Løvvik var son til ein handelsmann. Etter å ha utdanna seg på fylkesskule og handelsskule, fekk han i 1925 stilling på hovudkontoret til Stavanger og Rogalands Bank. Frå 1929 var han sjef på den same banken si avdeling i Flekkefjord.
Nanny Town
Nanny Town eller Old Nanny Town er ein tidlegare landsby i Blue Mountains i Portland Parish nordaust på Jamaica. Han var ein tilfluktsstad for maroonar - rømde slavar - fram til den første maroonkrigen. Han er knytt til Nanny of the Maroons, ein sogeomspunnen maroonleiar.
Landsbyen blei grunnlagd rundt 1723 på ein ås, Nanny Town Hill, rundt 600 moh. På sitt største hadde han over 140 hus. Han låg ved den høgare toppen Abraham med godt utsyn over Stony River, slik at overraskingsåtak var vanskelege. Under den første maroonkrigen utførte maroonar frå Nanny Town raid på plantasjar for å ta våpen og mat. Dei leia også slavar frå plantasjane til staden.
Den fråflytte Nanny Town er stort sett folketom i dag, og det finst lokal folketru om at uvedkomande ikkje kan vitja staden utan å påkalla ei ulukke. Staden der Nanny Town låg er erklært som eit nasjonalt monument på Jamaica av Jamaica National Heritage Trust (JNHT).
Kjell Løkke
Kjell Arild Løkke er ein norsk lokalpolitikar for Arbeidarpartiet. Han var ordførar i Råde kommune frå 2003 til 2011.
Johnson Spire
Johnson Spire er eit fjell med ein tind på toppen og ei høgd opp mot 1570 moh mellom Cranfield Icefalls og Gaussiranbreen nordaust for Britannia Range i Antarktis. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Bradish F. Johnson, sjef ved Optical Science Laboratory i US Geological Survey (USGS), som var ansvarleg for å kalibrere flykamera nytta til kartlegginga av Antarktis. Han utførte GPS-observasjonar under USGS – Ohio State University-ekspedisjonen til Dei transantarktiske fjella sommaren 1999–2000.
Vasilij Smyslov
Vasilij Vasiljevitsj Smyslov var ein russisk og sovjetisk stormeister i sjakk. Han var den sjuande verdsmeisteren i sjakk frå 1957 til 1958.
Tidleg sjakkarriere
Smyslov lærte å spele sjakk då han var seks år, av faren, Vassilij O. Smyslov, som var ein sterk kandidatmeister. Han hadde rask framgang, og vann i 1938, 17 år gammal, juniormeisterskapen for Sovjetunionen. Same år kom han på delt førsteplass i Moskvamesterskapen. Han deltok i sin første sovjetmeisterskap, i 1940, med eit sterkt resultat: tredjeplass, med 13 av 19, framom regjerande meister Mikhail Botvinnik. Det var deretter arrangert ei turnering kalla den "Absolutte sovjetmeisterskapen", mellom dei 6 beste: Botvinnik, Paul Keres, Smyslov, Isaac Boleslavskij, Igor Bondarevskij og Andor Lilienthal. Smyslov tok 10/20, ein ny tredjeplass, etter Botvinnik og Keres. Dette viste at Smyslov hadde verdsklasse-styrke i ein alder av 20 år, ei sjeldenheit på den tida. Verdskrigen sette ein bremse på den vidare karrieren, men ein del turneringar vart arrangert. Smyslov vart Moskvameister i 1942 og i 1944-45, og vart nr 2 i Sovjetmeisterskapen i 1944.
Då krigen var slutt i 1945, stod han fram som ein av dei 3 sterkaste Sovjet-spelarane, saman med Botvinnik og Keres. Men deretter hadde han i 1945 og 1946 heile 4 svake turneringar på rad. Han fekk likevel delta i den sterke turneringa i Groningen i Nederland i august 1946, og bekrefta der at han var ein toppspelar, med ein tredjeplass. Botvinnik vann, framom eksverdsmeister Max Euwe. Smyslov spelte deretter fleire turneringar, der han kom på ein av dei fremste plassane, men utan å vinne.
VM i 1948
Vassilij Smyslov hadde såleis ikkje vunne sterkare turneringar enn Moskva-meisterskapen då han i 1948 vart tatt ut til å delta i turneringa om verdsmeisterskapen i sjakk i 1948. Verdsmeisteren Alexander Alekhine døydde i 1946, og Verdssjakkforbundet FIDE bestemte at ny verdsmeister skulle kårast i ei turnering mellom 6 spelarar: Botvinnik, Keres og Smyslov frå Sovjetunionen, eksverdsmeister Max Euwe frå Nederland, og dei to amerikanarane Samuel Reshevsky og Reuben Fine. Når det kom til stykket stilte ikkje Reuben Fine opp, og turneringa vart med 5 spelarar alle mot alle, fem parti mot kvar motstandar. Smyslov klarte seg fint i turneringa, med ein andreplass etter den klare vinnaren Botvinnik, med 11 av 20, +6 -4 =10.
Kvalifisering mot VM i 1951 og 1954
Andreplassen kvalifiserte for kandidatturneringa i Budapest i 1950. Der vart han nummer 3, med 10 av 18, etter dei to på delt førsteplass: David Bronstein og Boleslavskij. Denne tredjeplassen gav han så ein plass i den neste kandidatturneringa.
Då Verdssjakkforbundet FIDE tildelte tittelen til Stormeister i sjakk i 1950 til dei 27 første, var Smyslov naturlegvis ein av desse.
VM-kampane mot Botvinnik i 1954, 1957 og 1958
I 1954 var det dermed klart for VM-kamp i Moskva mot regjerande verdsmeister Botvinnik. Tvikampen enda uavgjort, 12-12, etter 24 parti, med 7 vinstar til kvar, og 10 remisar. Etter gjeldande reglar betydde dette at Botvinnik beheldt tittelen.
Smyslov vann også kandidatturneringa i Amsterdam i 1956, noko som gav ein ny VM-kamp mot Botvinnikk i 1957. Smyslov klarte å vinne VM-kampen med overtydande 12.5-9.5.
Botvinnik hadde rett til omkamp, og i 1958 vann han tittelen tilbake med resultatet 12.5-10.5. Smyslov sa seinare at helsa hans ikkje var heilt bra under omkampen, då han hadde hatt lungebetennelse, men han gav også uttrykk for at Botvinnik møtte svært godt førebudd til omkampen. I desse tre VM-kampane vann Smyslov 18 parti, Botvinnik 17 (med 34 remisar), og likevel var Smyslov verdsmeister berre eit år.
Deltaking i seinare VM-kvalifiseringar
Smyslov klarte ikkje å kvalifisere seg for fleire VM-kampar, men heldt fram med å delta i kvalifiseringsturneringane til VM. Han var med i kandidatturneringa i 1959, der han vart nummer 4. I 1962 kom han ikkje med i kandidatturneringa, men i 1964 kvalifiserte han seg på nytt etter ein delt førsteplass i intersoneturneringa i Amsterdam med 17/23. Men han tapte førsterundekampen mot Efim Geller i 1965.
I 1983, i ein alder av 62, gjekk han heilt til kandidatfinalen, der han tapte 8,5-4,5 mot Garri Kasparov, som då var 1/3-del hans alder. Kasparov kom seinare til å bli verdsmeister ved å vinne mot Anatolij Karpov i 1985. På vegen mot kandidatfinalen vann Smyslov semifinalen mot Zoltan Ribli, Ungarn med 6,5-4,5 medan kvartfinalen mot Robert Hübner, Vest-Tyskland enda 7-7 og vart avgjort av ein omgang med ei rulettkule på ruletten. Smyslov var deretter også kvalifisert for kandidatturneringa i Montpellier i 1985, der han ikkje gjekk vidare.
Smyslov som lag-spelar
Smyslov representerte Sovjetunionen til saman ni gongar i sjakkolympiadar (lag-VM i sjakk), frå 1952 til 1972, med unntak berre for 1962 og 1966. Han bidrog sterkt til at laget vann kvar gong han deltok, ved sjølv å ta medalje for eige resultat 8 gongar. Han har dermed 17 medaljar frå sjakk-OL, noko som skal vere rekord i følgje nettsida olimpbase.org.
Totalt har Smyslov tatt 90 poeng på 113 parti, +69 =42 -2, med ein skåre på 79,6 %. Dette er femte beste skåre for dei som har deltatt i minst fire sjakkolympiadar.
Smyslov har også deltatt på Sovjetunionen sitt lag i EM for landslag, med eit perfekt resultat: Laget har vunne alle gongane, og han har vunne gull for beste resultat på sitt bord kvar gong. Total skåre i desse turneringane var +19 =15 -1, med 75,7 %.
Smyslov spelte også for Sovjetunionen i begge kampane mot "Resten av verda" i 1970 og 1984. Smyslov spelte på bord 6 i Beograd i 1970 og bord 4 i London i 1984. Ved begge høve vann Sovjetunionen kampen.
Andre turneringsresultat mv
Smyslov vann to sovjetmeisterskap, 1949 og 1955.
I 1991 vann Smyslov det aller første VM for seniorar, spelarar over 60 år.
Han har ikkje spela turneringssjakk sidan 2001, då han deltok i Klompendans Veterans versus Ladies-turneringa i Amsterdam. Elo-ratingen hans etter denne turneringa var 2494.
Smyslov var seinare i livet plaga med sviktande syn.
Cape Christmas
Cape Christmas er eit bratt nes i Antarktis på 320 moh. Det ligg på nordsida av innløpet til Wustfjorden, på austkysten av Palmer Land. Neset vart oppdaga og fotografert frå lufta i desember 1940 av U.S. Antarctic Service. I 1947 vart det fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon under Finn Rønne, medan Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) kartla det frå bakken. Det fekk namnet sitt frå FIDS fordi dei feira jul i nærleiken av neset det året.
I'm Happy
«I'm Happy» (engelsk for Eg er glad) er ein song av den latviske songaren Tamāra Rutkovska, som vil verte gjeven ut i 2014. Songen er skriven av Tamāra Rutkovska.
Dziesma 2014
«I'm Happy» er eit av bidraga i den fyrste semifinalen i Dziesma 2014, den latviske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.
Burtis Island
Burtis Island er ei lita øy som ligg 10 nautiske mil aust for Cape Dart på Siple Island, utanfor kysten av Marie Byrd Land. Ho vart kartlagd av U.S. Geological Survey frå flyfoto teken av U.S. Navy, 1962–65, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter William J. Burtis, ein fysikar ved Byrd Station i 1965.
Kanak Peak
Kanak Peak er eit kjenneleg isfritt fjell, 2410 moh, som ligg 6 nautiske mil (11 km) nordvest for Mount Gniewek og nord for toppen av Carlyonbreen i Cook Mountains i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå tellurometermålingar og flyfoto, 1959-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant R.A. Kanak i U.S. Navy som var kaptein påUSS «Durant» på ein havstasjon som støtta flyturane mellom Christchurch og McMurdo Sound under U.S. Navy Operasjon Deepfreeze 1963.
Nordkappbanken
Nordkappbanken er kjend som er rik fiskebanke, med årleg store fangstar av torsk og dessutan av sei og hyse. Frå 1960-åra og inn på 1980-talet var det svære fiskeri av kolmule på Nordkappbanken. Fiskjet føregår både med trål, liner og med snurpenot.
Fylkesveg 663 i Østfold
Fylkesveg 663 i Østfold går mellom Gjølstad og Nøtteholen i Rakkestad kommune. Vegen er 3,6 km lang.
Bjørn Grov
Bjørn Grov er ein norsk pressemann frå Grov, ved Sandane i Gloppen kommune. Han var redaktør i Firda Tidend frå 1979 til 1987, frå 1988 til 1996 og igjen frå 1997.
Grov har ofte vore kåsør for NRK Sogn og Fjordane.
Søndre Høland kyrkje
Søndre Høland kyrkje er ei krosskyrkje i tre i Aurskog-Høland kommune, Viken fylke. Dette er den tredje kyrkja på Hemnes. Dei to tidlegare kyrkjene stod nordvest for tettstaden.
Cape Collier
Cape Collier er ei vidt, isdekt cape på austkysten av Palmer Land, kring halvvegs mellom sørenden av Hearst Island og Cape Boggs. Det vart oppdaga i 1940 av medlemmar frå U.S. Antarctic Service som utforska denne kysten av land og frå lufta frå East Base, og kalla opp etter Zadick Collier, maskinist ved East Base.
Søndre Høland kyrkje
Kyrkja vart oppført i 1865–66 av byggmeistrane Gulbrand Johnsen og Andreas Sand på grunnlag av teikningar utarbeida av Anders Haneborg. Haneborg tok utgangspunkt i Båstad kyrkje, som er teikna av Christian H. Grosch.
Biletet i altartavla er måla av Christen Brun i kopi etter Adolph Tidemand, og motivet er hans populære bilete av oppstoda frå Bragernes kyrkje i Drammen. Klebersteinsdøpefonten vart tidlegare brukt i gamlekyrkja. Eit orgel av Amund Eriksen frå 1866 vart bygd om av Norsk Orgel- og Harmoniumfabrikk i 1965.
På kyrkjegården står eit gravkapell frå 1924.
Setskog kyrkje
Setskog kyrkje er ei langkyrkje i tre i Aurskog-Høland kommune, Viken fylke.
I kyrkja er det dels brukt om att materialar frå den tidlegare kyrkja (1846), som stod på ein annan stad.
Glamourfotografi
Glamourfotografi er ein fotografisjanger der motiva, som vanlegvis er kvinnelege, vert portretterte på ein romantisk eller seksuelt forførande måte. Motiva kan vere fullt påkledde eller halvnakne, men glamourfotografi går ikkje så langt som til å med vilje tenne sjåaren og vere pornografisk fotografi.
Glamourfotografi er generelt eit komponert bilete av eit motiv i stilleståande posisjon. Motiva i glamourfotografi er ofte profesjonelle modellar, og fotografia er vanlegvis tenkt til kommersiell bruk, deriblant masseproduserte kalendrar, pinupar og for manneblad, slik som Playboy; men amatørmotiv vert òg somme tider brukt, og somme tider er fotografia berre tenkt til privat og personleg bruk. Fotografar brukar ein kombinasjon av kosmetikk, ljossetjing og luftkostteknikkar for å lage eit tiltalande bilete av motivet.
Fylkesveg 665 i Østfold
Fylkesveg 665 i Østfold går mellom Bodal og Ringstad i Rakkestad kommune. Vegen er 2,4 km lang.
Glamourfotografi
Tidleg historie
I desember 1953 var Marilyn Monroe avbilda i den fyrste utgåva av magasinet Playboy. Bettie Page var Playmate of the Month i januar 1955. Playboy var det fyrste magasinet som presenterte nakenglamourfotografi med generelle forbrukarar som mål.
Den britiske Queen of Curves i 1950-åra og tidlege sekstiår var Pamela Green. Harrison Marks byrja, på oppmoding frå Green, med glamourfotografi og saman i 1957 publiserte dei pinupmagasinet Kamera. I England er no den tidlegaste bruken av ordet «glamour» som ein evfemisme for nakenmodellering eller -fotografi, tillagt Marks' materiale i 1950-åra.
Omtykte glamourmodellar i dei tidlege 1990-åra omfatta Hope Talmons og Dita Von Teese og i USA er den moderne tidsalderen representert av modellar som Heidi Van Horne og Bernie Dexter, mens ein leiande representant for sjangeren i Storbritannia var Lucy Pinder.
Magasin og filmstjerner
Standarden for glamourfotografi har endra seg over tid, noko som speglar av endringar i sosial aksept. I de tidlege 1920-åra fotograferte USA-fotografane Ruth Harriet Louise og George Hurrell kjendisar for å herleggjere skikkelsane deira ved å nytte ljossetjingsteknikkar for å oppnå dramatiske effektar. Under den andre verdskrigen var pinupbilete av lettkledde filmstjerner svært omtykt av amerikanske soldatar. Men fram til 1950-åra var bruk av glamourfotografi i reklame eller manneblad svært kontroversielt eller til og med ulovleg. Magasin med glamourfotografi vart somme tider marknadsført som «kunstmagasin» eller «helsemagasin».
Portrett
Sidan 1990-åra har glamourfotografi vorte meir og meir omtykt blant vanlege folk. Glamourportrettstudio blei opna, og tilbaud profesjonelle hår- og makeupartistar og profesjonell pynting for å la vanlege folk få «modell»-opplevinga. Desse omfattar somme tider «boudoir»-portrett men er meir vanleg i bruk av profesjonelle og elevar på den vidaregåande skulen som vil syne «sitt beste» på portretta.
Magasin
Playboy bidrog sterkt til å endre verda av glamourfotografi som det fyrste magasinet som fokuserte på nakenmodellar og var meint for generelle forbrukarar. I desember 1953 publiserte Hugh Hefner den fyrste utgåva av Playboy med Marilyn Monroe på framsida og nakenbilete av Monroe inni. Monroes stjernestatus og sjarmerande personlegdom bidrog til å minke høglydte protestar. På spørsmål om kva ho hadde på under fotograferinga, svarte ho «radioen». Etter at Playboy braut gjennom, følgde mange andre magasin og dette bidrog sterkt til å opne marknaden for introduksjonen av glamourfotografi i det moderne samfunnet. I dag er det nakenbilete av modellar i publikasjonar slik som Perfect 10, eller tabloidaviser slik som Storbritannias Page 3 i The Sun.
Nyleg, for å auke fortenesta ved å utvide moglege salsstader er mange omtykte glamourmagasin (på engelsk kjende som lad mags) med på å endre trenden. Dei vender tilbake til stilar av glamourfotografi frå år tilbake ved å syne nakne menneske i mindre grad, til fordel for menneske som er underforstått (tildekka) nakne eller topplause, slik som «handbra»-teknikken, der ei kvinne dekkjer brystvortene og areolaene med henda eller eit anna menneskes hender. Eksempel omfattar magasina FHM (For Him Magazine) og Maxim, som byrja i høvesvis 1994 og 1995.
Eddie Hoh
Edward «Eddie» Hoh var ein USA-amerikansk rocktrommeslagar, som var aktiv i 1960-åra. Sjølv om han hovudsakleg var studiomusikar, var Hoh original og ein showman som gjorde at han vart lagt merke til og er blitt mykje respektert av musikkritikarar.
Hoh har ofte vore nokså ukjend for publikum, men har spelt trommer på fleire kjende rockesongar- og album, for artistar som til dømes Donovan og The Monkees. Han spelte òg på Monterey Pop Festival i 1967 som medlem av The Mamas and the Papas. I 1968 deltok han på innspelinga av Super Session, som var eit samarbeid mellom Mike Bloomfield, Al Kooper og Stephen Stills. Tidleg i 1970-åra vart han langt mindre aktiv og var stort sett ute av søkelyset fram til han døydde i 2015.
Keating Massif
Keating Massif er eit ulendt hovudsakleg isdekt massiv, 20 km langt, med ei høgd opp mot kring 2370 moh, og som ligg nordvest for sørkanten av Byrdbreen. Fjellet omfattar Mount Fries og dannar den sørvestlege grensa til Zellerbreen i Churchill Mountains. Det vart namngjeve etter newzealandske Colin Keating, som var justisminister i landet frå 1997 - 2000.
The Gilded Palace of Sin
The Gilded Palace of Sin er det første studioalbumet til den amerikanske countryrockgruppa The Flying Burrito Brothers, gjeve ut i 1969. Det fortsette Gram Parsons og Chris Hillman sitt arbeidd i moderne country, og blanda tradisjonell musikk som folk og country med andre former for populær musikk som gospel, soul og psykedelisk rock.
The Gilded Palace of Sin er inkludert på lista til Robert Christgau over «Grunnleggande platebibliotek» frå 1950- og 1960-åra, publisert i Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981). Det er òg oppført som 192. plass på lista til magasinet Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene frå 2012. På den oppdaterte lista frå 2020 var albumet flytta ned til 462. plassen.
Bakgrunn
Etter å ha teke The Byrds inn i spydspissen av country med det innverknadstunge Sweetheart of the Rodeo, vart Gram Parsons uvener med bandet då han nekta å bli med dei på turné til Sør-Afrika i 1968. To månader seinare slutta òg bassisten Chris Hillman i The Byrds og slo seg saman med Parsons for å skipe The Flying Burrito Brothers. Som fortalt i dokumentaren Beyond Nashville «var Gram Parsons lidenskapleg oppteken av den enkle poesien i countrymusikken. Han var like lidenskapleg oppteken av rocken. På ei tid då dei var milevis frå kvarandre, var han aleine om å bringe dei saman.»
Innspeling og komposisjon
The Gilded Palace of Sin vart spelt inn i A&M Studios i Hollywood og var produsert av Larry Marks med Henry Lewy som lydteknikar. Fleire trommeslagarar spelte på innspelinga. I Parsons-biografien Twenty Thousand Roads fortalte A&R-mannen Michael Vosse til David M. Meyer at «Larry Marks var fast produsent hos A&M. Han var ein fin fyr, men han passa ikkje i lag med dei. Han var fullstendig oppslukt av oppførselen deira. Dei var mindre førebudd og brydde seg mindre om tid og pengar enn han var vant med. Mykje tid vart rota bort og det var mykje tull. Det var òg mange gode dagar.» Med harmoniar som synte at dei var påverka av Everly Brothers og Louvin Brothers var songane på plata eit forsøk på å blande country med soul-stilen til Otis Redding og andre Stax-Volt-artistar, og songarar som Percy Sledge.
Eit anna særpreg ved albumet er den uortodokse steelgitarspelinga til «Sneaky» Pete Kleinow, som går nesten kontinuerleg gjennom somme av songane. Gitaristen Bernie Leadon (som ikkje var medlem av bandet enno) forklarte til Meyer i Twenty Thousand Roads, «Sneaky spelte på ein uvanleg åtte-strengs Fender-steelgitar, stemt til B6 i staden for den meir vanlege C6. Han spelte vanlegvis meir jazz eller swing-aktig, i ein stil dei fleste andre spelarane bruker ei E9-stemming for. Grunngjevinga hans var: B er 'femmar akkord,' eller dominant akkord, i E. Dette førte til ein stil som var unik for Pete. Og det er ingen andre som tenkjer slik som han uansett.» Kleinow brukte òg ein fuzzbox og spelte instrumentet gjennom ein roterande Hammond Leslie-forsterkar, for eit psykedelisk tøtsj på fleire av songane.
Dei fleste songane vart skrivne av Parsons og Hillman i eit hus i San Fernando-dalen kalla «Burrito Manor». «Sin City», som var skriven av Hillman og Parsons og kalla ein «springande klagesong» og «åtvarande sørgjesong», nemner The Byrds-manageren Larry Spector («a gold plated door») og Robert F. Kennedy («tried to clean up this town»). Han kan ha vore inspirert av The Louvin Brothers. I dokumentarfilmen Gram Parsons: Fallen Angel frå 2004 fortel Hillman om då han skreiv songen med Parsons: «Gram låg og sov. Eg vakna opp og hadde ein idé. 'This old town's filled with sin, it'll swallow you in.' Eg fekk ned første verset og det meste av refrenget og så sa eg, 'Gram, stå opp! Eg har noko her.' Og han stod opp og me skreiv songen på kring ein halvtime. Han skreiv seg faktisk sjølv.» I den same dokumentaren sa bassisten Chris Etheridge «Eg sa til Gram at eg hadde nokre gamle melodiar frå tida då eg voks opp. Eg spelte dei for han og hans skreiv to songar den dagen: 'Hot Burrito #1' og 'Hot Burrito #2', og den kvelden gjekk me i studio og spelte dei inn.» «My Uncle» og «Hippie Boy» omhandla motkulturen på den tida: verneplikta og opprøra under det demokratiske landsmøtet i 1968. Parsons sa seinare til magasinet Fusion: «Me sa stadig at me må gjere ein song kalla 'Hippie Boy' om Chicago, og det må vere ein forteljande song, og Chris Hillman må gjere det. Det var den tøffaste utfordringa på albumet.» Dei to R&B-standardane på albumet, «Dark End of the Street» og «Do Right Woman», er døme på country-soul-blandinga som Parsons ofte omtalte som «kosmisk, amerikansk musikk.»
Plateomslag
Plateomslaget syner bandet i Nudie-dressar. Parsons hadde teke bandet til designeren Nudie Cohn for å få tak i spesiallaga paljettdressar for heile bandet. Dressen til Parsons var mest uvanleg med ei naken kvinne, raude valmuer på skuldene og mørkegrøne marihuanablad på fronten, og broderte Seconal- og Tuinal-piller spreidde andre stader. Paradoksalt nok bad Parsons om ein flammande raud kross omgjeve av stråler av blått og gull på baksida av jakka. Dresse heng i dag i Country Music Hall of Fame. Tom Wilkes, som leia kunstavdelinga i A&M på den tida, forklarte til regissøren Gandulf Hennig i 2004: «Me valde å ta dei med ut i ørkenen og gjere noko surrealistisk med Nudie-dressane. Og dei såg flotte ut uansett. Dei såg funky ut og litt country og litt rock. Eg følte den utsjånaden var flott. Dei trengde eigentleg ikkje Nudie-dressane.» Bileta vart tekne av Barry Feinstein.
Mottaking
The Gilded Palace of Sin selde ikkje godt og nådde 164. plassen på Billboard 200. Då det kom ut skreiv John Firminger i Country Music Review at albumet «står heilt klårt som ein komplett definisjon av omgrepet countryrock, med ei tung instrumental tilnærming kombiner med countryrøter.» Allan Jones skreiv i NME: «Lat meg få snakke om den reine prakta som finst i mikrorillene på Gilded Palace of Sin.» I den originale meldinga til Rolling Stone om albumet kalla Stanley Booth det «ei av dei beste platene dette året» og den beste, mest personlege Parsons hadde gjort til då. Då Rolling Stone spurte Bob Dylan om han kunne kåre favoritt-countryrock-albumet sitt sa han «The Flying Burrito Brothers. Eg elskar verkeleg dei. Plata deira slo meg heilt ut.» Albumet har sidan blitt rekna som ei av dei mest banebrytande i 1960-åra. Rolling Stone inkluderte det på lista si over dei 100 beste debutalbuma gjennom tidene og skreiv at «på mange måtar held Gilded Palace fram der The Byrds' Sweetheart of the Rodeo slutta...I lag pønska den lunefulle Parsons og den rolige Hillman ei vanvittig samanhengande utgjeving med ironidrivne hillbilly-hymner, oppfinnsame coverversjonar og smertefull vakker harmonisong, alle understerka av den radikale pedalsteelgitaren til Sneaky Pete Kleinow.» AllMusic gav albumet fem av fem stjerner og Mark Deming skreiv «...ingen førte rock og country saman på same måte som The Flying Burrito Brothers, og dette albumet er framleis den største prestasjonen deira.» John Harris skreiv i Mojo at albumet «er framleis ei sann glede, basert på poesien som kom frå samanstillinga av ærlegheita i countrymusikken med songar som trekte mykje av inspirasjonen sin frå den syntetiske vidda i Los Angeles.»
Lesja prestegard
Lesja prestegard eller Hov prestegard ligg sør for Lesja kyrkje. Hov-namnet har lengst tradisjon og viser til ein førkristen kultstad. Mellomalderkyrkjestaden var på austsida av prestegarden, men vart flytta kring midten av 1700-talet.
Hovudbygningen er eit lafta bygg i to etasjar oppført i 1822. Forpaktarbygningen er lafta av tømmer frå førre hovudbygning. Stabburet er frå 1812. Det fins ein stor driftsbygning i bindingsverk frå 1912, eit vognskjul i bindingsverk frå 1933 og elles smie og tørrstugu. Anlegget med sju bygningar er freda.
Jorda er forpakta bortt. Elles har prestegarden ei seter på Sjong, der Lesja kyrkjelyd har innreidd sportskapell i løa.
The Gilded Palace of Sin
Innverknad
I fleire år var det ikkje mogeleg å få tak i heile albumet på CD i USA. I 2000 kom albumet ut som ein del av ei dobbelplate, Hot Burritos! The Flying Burrito Brothers Anthology 1969–1972. I 2002 kom ei nymastra utgåve ut på ein enkel CD kalla Sin City: The Very Best of the Flying Burrito Brothers, der The Gilded Palace of Sin kom ut i lag med etterfølgjaren, Burrito Deluxe, i tillegg til nokre ekstra spor frå den same perioden.
I 2003 vart albumet rangert på 192. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Plata heldt plassen sin på den reviderte lista frå 2012. På ei oppdatert liste frå 2020 fall albumet derimot ned til 462. plassen.
I 2013 vart albumet rangert på 99. plassen på lista til Rolling Stone over dei hundre beste debutalbuma gjennom tidene. Albumet var òg med på ei anna Rolling Stone-liste frå 2014 over 50 rockealbum ein kvar countryfan burde eige.
Albumet vart rangert på 620. plassen i tredje utgåva av Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums (2000).
Benton Island
Benton Island er ei isdekt øy som ligg 5 nautiske mil nordvest for Nolan Island i Marshall Archipelago. Ho vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–65, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter William T. Benton i U.S. Navy, matros på USS «Glacier» langs denne kysten i 1961–62.
Stay av N.N.
«Stay» er ein song skriven av Ingars Viļums. «Stay» var eit av bidraga i Dziesma 2014, den latviske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.
Lungern
Lungern er ein kommune i kantonen Obwalden i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 715 meter over havet. Lungerersee ligg i kommunen.
Hans Gurstad Holtedahl
Hans Gurstad Holtedahl var ein norsk geolog og son av Olaf Holtedahl.
Han vart cand.real. i 1948 og tok doktorgrad i 1957. Frå 1960 vart han dosent ved Universitetet i Bergen og frå 1967 professor i kvartærgeologi. I 1972 vart han den første professoren i landet i marin geologi. Han har delteke i mange maringeologiske ekspedisjonar og publisert avhandlingar om marin geologi, geomorfologi og kvartærgeologi, mellom anna Marine Geology of the Norwegian Continental Margin (1993). Han var ein pioner i utforskinga av den norske kontinentalsokkelen.
Nabatearar
Nabatearane var i oldtida eit nordarabisk folk som danna eit kongerike i området austom Palestina. Dette riket vart danna på 300-talet fvt. og hadde byen Petra som hovudstad.
Ein trur at nabatearane tilhøyrde eit arabisk folk som hadde innvandra sørfrå i første hundreåret fvt. Landområdet deira kom til å omfatte stadar som tidlegare hadde tilhøyrt edomittane. Nabatearane dreiv karavanehandel mellom middelhavslanda og Saba i Sør-Arabia. Dei var dugelege handelsfolk og handla med myrra, krydder, silke frå India, elfenbein frå Afrika og med dyr. Riket deira vart etterkvart ganske viktig og kom til å omfatte delar av Libanon og Syria, men med tida kom det under innverknad av Romarriket.
Nabatearane bygde fleire byar i Negev. Dei gjorde seg òg notert for vatningsanlegga sine og kanalar som leidde vatn til store cisterner. Dei framstelte mykje kunst, som viser påverknad frå grekarane.
Aretas I var ein nabateisk konge som levde samstundes med Aleksander den store. Fleire av dei etterfølgjande kongane gjorde seg notert. Seinare kom kongane til å vere forplikta overfor romarane.
Kong Aretas IV hadde ei dotter som var gift med Herodes Antipas. Då Herodes Antipas skilde seg frå henne, førte det til krig. Apostelen Paulus oppheldt seg ei tid i riket til nabatearane, truleg i nærare tre år. Kong Aretas IV ynskte å fengsle han, men Paulus slapp unna ved å verte fira ned frå bymuren i ei korg.
Det er funne fleire tusen nabateiske innskrifter, ikkje berre i deira eige område, men òg på Sinaihalvøya, i Egypt, Hellas og Italia. Dei hadde eit eige skriftspråk som med tida utvikla seg til det arabiske alfabetet.
Ruinane av Petra med fleire bygningar hogd ut i fjellet er i dag ein stor turistattraksjon.
Mikhail Ippolitov-Ivanov
Mikhail Mikhailovitsj Ippolitov-Ivanov var ein russisk komponist og dirigent.
Det mest kjende verket hans er Kaukasiske skisser, suite Nr. 1 op. 10 (1894).
Liv
Ippolitov-Ivanov var handverkarson. Han blei fødd som Mikhail Mikhailowitsj Ivanov, men for ikkje å bli forveksla med ein eldre komponist, tok han i 1881 namnet til mora som mellomnamn. I tida 1872 til 1875 var han korsongar ved Isakskatedralen i St. Peterburg. Frå 1875 følgde han eit studium i komposisjon hos Nikolaj Rimskij-Korsakov ved konservatoriet i byen, og avslutta dette med gode resultat i 1882. Same år reiste han til Tbilisi for å arbeide som rektor på musikkskolen - som snart blei gjort om til konservatorium. I 1893 fekk han eit professorat i komposisjon ved konservatoriet i Moskva og forlet Tiblisi. Frå 1905 til 1922 var han rektor ved Moskva-konservatoriet. I 1924 var han for eit år rektor ved konservatoriet i Tbilisi og frå året etter ved Bolsjojteateret i Moskva. Han gav òg ut musikkvitskapelege skrift, til dømes over georgiske folketonar. Av dei mange elevane hans kan Reinhold Glière, Sergej Vasilenko, Edouard Grikurov og Zakaria Paliasjvili nemnast.
Stil
Læraren Rimskij-Korsakov sin stil var ei tydeleg rettesnor for Ippolitov-Ivanov. Eit utslag av dette er ei briljant orkestrering og ei symfonisk behandling av folkemusikktema. Stilen står òg den om lag jamaldrande Aleksandr Glazunov nær, men Ippolitov-Ivanov baserte i enda sterkare grad musikken sin på folklore. I tillegg fekk han nær kontakt med kaukasisk folkemusikk gjennom sine elleve år i Tblilisi, så til forskjell fra Glazunov konsentrerte han seg ikkje berre om russisk folklore. Seinare arbeidde Ippolitov-Ivanov intensivt med musikken til tyrkiske folkeslag. Han hadde sansen for dramatikk og effektfulle vendingar, og var ein utprega orkesterkomponist. Harmonikken var rotfest i russisk nasjonalromantikk; musikalske nyvinningar viste han ingen interesse for. I sovjettida medverka han aktivt til nyorganiseringa av musikklivet og da «Sosialistisk realisme» blei lansert som musikkdoktrine i 1932, var han ein av dei ivrigaste tilhengarane av denne ideologien som stod tett opp til hans eiga kunstoppfatning. Ippolitov-Ivanov var på ingen måte ein nyskapar, men verka hans viser at han hadde eit godt grep om musikkhandverket.
McIntosh Cliffs
McIntosh Cliffs er ei rekkje bratte, ujamne og vulkanske skrentar, 30 km lange, som dannar sørvestsida av Minna Bluff-halvøya, nordaust på Hillary Coast i Ross Dependency. Høgda til klippene minkar frå vest til aust og er 400–600 m oppom Rossisen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (1999) etter William C. McIntosh i den geovitskaplege avdelinga ved New Mexico Institute of Mining and Technology i Socorro, eit medlem av feltgruppa frå NMIMT i 1982 om geologisk kartla Minna Bluff. Han arbeidde òg ved Mount Erebus i 1977–78 og 1984–85, Mount Discovery og Mason Spur i 1983–84, Mount Murphy i 1985, Executive Committee Range i 1989–90 og Crary Mountains i 1992-93.
Einkorn
Einkorn (frå tysk Einkorn, direkte omsett 'einskildkorn') kan vise til ville artar av kveite; Triticum boeoticum (stavinga baeoticum er òg vanleg), eller til den foredla forma, Triticum monococcum. Dei ville og foredla formene er anten sett på som eigne artar eller, som her, er underartar av T. monococcum. Einkorn er ein diploid art av skalkveite med ein ekstra sterk hams som er godt festa til kornkjernen. Dei foredla formene er lik dei ville, men unnatak at av akset held seg intakt når det er mogent og at frøa er større.
Luftfartsverket
Luftfartsverket var ei forvaltingsverksemd under Samferdsledepartementet som tidlegare stod for luftfartsmessig infrastruktur i Noreg, det vil seie drifta av lufthamner (flyplassar) og lufttrafikktenester. Frå 1. januar 2000 vart Luftfartsverket delt ved at Luftfartstilsynet vart skipa for å ta seg av oppgåvene som ikkje hadde å gjere med med eigarskapet og difta av flyhamnar og det som høyrer med til dette. Luftfartsverket vart lagt ned som forvaltingsverksemd frå 1. januar 2003, og oppgåvene lagt til det nyskipa aksjeselskapet Avinor AS med staten ved Samferdsledepartementet som einaste eigar.
Einkorn
Einkorn var ei av dei første formene for foredla kveite saman med emmer (T. dicoccum). Korn frå vill einkorn er funne på epipaleolitiske lokalitetar i den fruktbare halvmånen. Den var først domestifisert om lag 9000 år sidan ( ≈ 7000 f.Kr.), i A eller B-perioden av før-keramisk neolitikum. DNA finger-print analyse tyder på einkorn var domestifisert nær Karacadag i søraust Tyrkia, i eit område der fleire før-keramiske jordbrukslandsbyar frå periode B er funne. Dyrkinga av einkorn minka i bronsealderen og er i dag ein art som nesten ikkje blir dyrka. Det er ein lokal produksjon ofte nytta til bulgur eller til dyrefôr i fjellområda i Frankrike, Marokko, det tidlegare Jugoslavia, Tyrkia og andre land. Det blir dyrka i dårleg jord der andre kveiteartar ikkje klarar seg.
Luftfartsverket
Forløparen til Luftfartsverket var Luftfartsdirektoratet, som vart skipa som eit frittståande direktorat under Samferdsledepartementet i 1946, etter å ha vore eit organ under Forsvarsdepartementet med namnet Norges luftfartsstyre. I 1978 vart namnet på Luftfartsdirektoratet endra til Luftfartsverket.
Einkorn
Glutentoksisitet
I motsetnad til moderne former av kveite, er det teikn som tyder på at gliadinprotein i einkorn ikkje er så giftig for dei som lid av cøliaki. Einkorn blir hittil likevel ikkje tilrådd i gluten-fritt kosthald.
Fylkesveg 681 i Østfold
Fylkesveg 681 i Østfold går mellom Berg og Dingtorp i Eidsberg kommune. Vegen er 6,9 km lang.
Keim Peak
Keim Peak er eit merkverdig fjell (2045 moh) sør på Pomerantz Tableland i Usarp Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi i U.S. Navy, 1960-62. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Mike B. Keim i US Navy, ein flyfotograf i skvadron VX-6 i Victoria Land i 1962-63 og 1963-64.
Valto Olenius
Valto Rudolf Olenius var ein finsk stavhoppar frå Karkkila som vann EM-sølv i 1950.
Aktiv
Olenius kom på ein delt sjuandeplass i stavhopp under Sommar-OL 1948 i London. To år seinare sikra han seg sølvmedaljen i øvinga ved europameisterskapen 1950 i Brussel. Her hoppa han over 4,25 m og tok sølv framom landsmannen Jukka Piironen som også klarte 4,25 m, svensken Ragnar Lundberg tok seg over 4,30 m og vann gullmedaljen. Ved dei olympiske sommarleikane 1952 i Helsinki enda Olenius opp som femtemann i stavtevlinga på ny personleg rekord 4,30 m.
Olenius var finsk meister i stavhopp tre år på rad 1950-52. Han sette sitt endelege personbeste med 4,31 meter den 6. juli 1953 i Tampere.
62 år gammal drukna Olenius ved Heinola, liket aldri attfunne.
Vulkanen Pele
Pele er ein vulkan på jupitermånen Io. Med ein massiv raudfarga ring av avsetjingar er han det mest tydelege vulkanske området på Io. Ringen med avsetjingar har ein diameter på over 1 300 kilometer. Temperaturar opp mot 1 027 °C er vortne målte i lavaen til Pele.
Lars Oskar Hauge
Lars Oskar Hauge er ein norsk sjakkspelar, Stormeister i sjakk.
Internasjonal Meister i sjakk
Lars Oskar Hauge tok sitt første IM-napp i ei turnering i Sitges, Spania i juli 2013 med 6 poeng på 9 rundar, eit heilt poeng over IM-kravet. Han tok deretter eit IM-napp i eliteklassa i Noregsmeisterskapen i sjakk i Trondheim i juli 2014, med 5 poeng på 9 rundar. Det tredje IM-nappet kom i EM for klubblag i september 2014, men dette var berre på 7 parti, og var dermed ikkje nok. Det siste avgjerande IM-nappet kom deretter i ei turnering på Gibraltar i månadsskiftet januar-februar 2016, med 5 poeng på 10 rundar. Han hadde dermed oppfylt kravet om IM-resultat i turneringar med til saman minst 27 parti. Rating-kravet, kravet til eigen rating over 2400 oppfylte han allereie pr. 1. juli 2015 med 2411. Han vart deretter utnemnd til IM av Verdssjakkforbundet på FIDE Presidental Board i Moskva 28-29. mars 2016.
Natalie
Natalie og Nathalie kjem frå det latinske kvinnenamnet Natalia, som er avleidd frå (dies) natalis, 'fødselsdag'. Namnet er gjerne sett i samband med jul, som heiter natale domini på latin og er kjend under liknande namn på fleire romanske språk.
Bruk
Nathalie er eit svært vanleg kvinnenamn i i Belgia og Frankrike. Namnet er nokså sjeldan i Noreg, men har hatt ein aukande bruk sidan 1980-talet.
Det var 1330 kvinner som heitte Natalie og 1225 som heitte Nathalie i Noreg i 2008.
Kopanáki
Kopanáki (gresk Κοπανάκι) er ein landsby i periferieininga Messinía i periferien Peloponnes i Hellas. Kopanáki var hovudsete i den tidlegare kommunen Aetós, som no er ei kommunaleining i kommunen Trifylía.
Aslak Liestøl
Aslak Liestøl var ein norsk filolog og runeforskar frå Bærum. Folkloristen Knut Liestøl var far hans.
Aslak Liestøl vart cand.philol. frå Universitetet i Oslo i 1948. Han gjekk same året inn i stillinga som konservator ved runearkivet under Universitetets Oldsaksamling, ei stilling han hadde til han døydde. Han var kjend som ein allsidig og produktiv forskar med ein vid horisont, ein stor føremon i arbeidet som feltarkeolog.
Mount Keltie
Mount Keltie er eit fjell, 2640 moh, halvvegs mellom Mounts Kosko og Chalmers i Conway Range. Det vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen (1901–04) og kalla opp etter sir John Scott Keltie, sekretær i Royal Geographical Society, 1892-1915.
Kandidatturnering
Kandidatturneringa var ei sjakkturnering som vart arrangert av verdssjakkforbundet FIDE kvart tredje år. Kandidatturneringa var siste steget i prosessen med å kåre ein utfordrar til verdsmeisteren i sjakk. Vinnaren av kandidatturneringa fekk såleis året etterpå spele VM-kamp mot den regjerande verdsmeisteren.
Talet på deltakarar i turneringa varierte, frå åtte til femten. Dei fleste av deltakarane kvalifiserte seg frå Intersoneturneringa i sjakk, men nokre få var kvalifiserte på anna vis, typisk taparen av førre VM-kamp og nr 2 i førre kandidatturnering.
Den første syklusen med soneturneringar, intersoneturnering og kandidatturnering begynte i 1948. Fram til 1962 vart kandidatturneringa arrangert som ei turnering alle mot alle. Frå 1965 vart kandidatturneringa arrangert som utslagskampar, etter eit cup-system - på fleire spelestadar og spreidd over mange månader. I 1995-96 måtte regjerande meister også bli med i kandidatturneringa. Vinnaren av turneringa vart dermed FIDE verdsmeister.
FIDE slutta med kandidatturneringa etter 1996, sjølv om den var tilbake i ei noko endra form i samband med kvalifiseringa til verdsmeisterskapen i sjakk 2007.
Etter at Garri Kasparov braut med FIDE i 1993 arrangerte hans organisasjonar tre kandidatturneringar, med ny sponsor kvar gong. Den tredje gongen vann Alexei Shirov kandidatfinalen i 1998 mot Vladimir Kramnik. Shirov fekk likevel ikkje spele VM-kamp mot Kasparov. I staden fekk Vladimir Kramnik spele VM-kampen i 2000, etter omstende som har vore mykje diskuterte.
Resultata i kandidatturneringane
1950: Budapest 10 spelarar, dobbelt runde alle mot alle: Bronstein, Szabo, Boleslavsky, Kotov, Lilienthal, Najdorf, Ståhlberg, Flohr, Bondarevskij, Smyslov, Keres, Euwe, Reshevsky, Fine Vinnar: Bronstein, etter stikkamp mot Boleslavsky)
1953: Zürich 15 spelarar, dobbelt runde alle mot alle: Kotov, Taimanov, Petrosjan, Geller, Averbakh, Ståhlberg, Szabo, Gligoric, Bronstein, Boleslavsky, Smyslov, Keres, Najdorf, Reshevsky, Euwe Vinnar: Smyslov
1956: Amsterdam 10 spelarar, dobbelt runde alle mot alle: Bronstein, Keres, Panno, Petrosjan, Geller, Szabo, Filip, Pilnik, Spasskij, Smyslov Vinnar: Smyslov
1959: Jugoslavia 8 spelarar, firedobbel runde alle mot alle: Tal, Gligorić, Petrosjan, Benko, Olafsson, Fischer, Smyslov, Keres Vinnar: Tal
1962: Curaçao 8 spelarar, firedobbel runde alle mot alle: Fischer, Geller, Petrosjan, Kortsjnoj, Filip, Benko, Tal, Keres Vinnar: Petrosjan
1965: Åtte spelarar, tvikampar, cup-system: Smyslov, Larsen, Spasskij, Tal, Ivkov, Portisch, Keres, Geller Vinnar: Spasskij
1968: Åtte spelarar, tvikampar, cup-system: Larsen, Kortsjnoj, Geller, Gligorić, Portisch, Reshevsky, Spasskij, Tal Vinnar: Spasskij
1971: Åtte spelarar, tvikampar, cup-system: Fischer, Larsen, Geller, Hübner, Taimanov, Uhlmann, Petrosjan, Kortsjnoj Vinnar: Fischer
1974: Åtte spelarar, tvikampar, cup-system: Kortsjnoj, Karpov, Byrne, Mecking, Portisch, Polugajevskij, Spasskij, Petrosjan Vinnar: Karpov
1977: Åtte spelarar, tvikampar, cup-system: Larsen, Petrosjan, Portisch; Mecking, Polugajevskij, Hort, Kortsjnoj, Spasskij Vinnar: Kortsjnoj
1980: Åtte spelarar, tvikampar, cup-system: Tal, Polugaevsky, Adorján; Portisch, Petrosjan, Hübner, Kortsjnoj, Spasskij Vinnar: Kortsjnoj
1983: Åtte spelarar, tvikampar, cup-system: Ribli, Smyslov; Kasparov, Beljavskij; Portisch, Torre, Kortsjnoj, Hübner Vinnar: Kasparov
1985: Montpellier: 16 spelarar, alle mot alle. Dei 4 fremste spelte deretter tvikampar, vinnaren spelte deretter finale mot taparen frå førre VM-kamp. Vaganjan, Seirawan, Sokolov, Short; Timman, Nogueiras, Tal, Spraggett; Jusupov, Beljavskij, Portisch, Tsjernin, Karpov, Kortsjnoj, Ribli, Smyslov, Spasskij Dei 4 første i turneringa (Jusupov, Vaganjan, Sokolov, Timman) spelte tvikampar, vinnaren (Sokolov) spelte deretter mot Karpov Vinnar: Karpov
Kiruna kommun
Kiruna kommune (nordsamisk: Girona gielda) ligg i Norrbottens län i Sverige, i landskapet Lappland. Kommunen er den nordlegaste og arealmessig største i Sverige, og størrelsesmessig er han like stor som dei tre sørlegaste lena (Skåne län, Hallands län og Blekinge län) til saman. Kiruna kommune er faktisk 7 % større arealmessig enn heile Sogn og Fjordane fylke.
Kandidatturnering
Resultata i kandidatturneringane
1988: 15 spelarar, tvikampar, cup-system, Karpov fekk starte direkte i andre runde: Sax, Short, Speelman; Salov, Hjartarson, Portisch; Kortsjnoj, Seirawan, Ehlvest, Karpov, Sokolov, Timman, Vaganjan, Yusupov, Spraggett Vinnar: Karpov
Kiruna kommun
Kiruna grensar til kommunane Gällivare og Pajala i Sverige, Enontekis i Finland og Storfjord, Målselv, Bardu og Narvik i Noreg.
Kandidatturnering
Resultata i kandidatturneringane
1991: 15 spelarar, tvikampar, cup-system, Karpov fekk starte direkte i andre runde: Gelfand, Ivantsjuk, Anand, Sax, Short, Kortsjnoj, Hübner, Nikolić, Judasin, Dolmatov, Drejev, Karpov, Timman, Jusupov, Speelman Vinnar: Short
Kiruna kommun
Administrasjonssenter i kommunen er Kiruna. Kiruna vart grunnlagt i 1900, og Hjalmar Lundbohm reknast som grunnleggjaren av byen. Han var disponent ved gruveselskapet LKAB, som byrja utvinning av jernmalm i Kiirunavaara på slutten av 1890-talet. Kiruna har jernbanesamband med Narvik og Luleå via Malmbanan og Ofotbanen, og den nordlegaste flyplassen i Sverige ligg i kommunen. Om lag 40 kilometer aust for Kiruna by ligg rakettskytefeltet Esrange (European Space and Sounding Rocka Range), den einaste romrakettbasen i Sverige.
Kandidatturnering
Resultata i kandidatturneringane
1994: "Det klassiske VM", 8 spelarar, tvikampar, cup-system: Adams, Anand, Kamsky, Kramnik, Tivjakov, Gulko, Romanisjin, Short Vinnar: Anand
1997: Verdssjakkforbundet FIDE 12 spelarar spelte 2 runder med tvikampar, dei 3 vinnarane og Karpov spelte semifinale og finale: Gelfand, Van der Sterren, Kamsky, Khalifman, Adams, Judasin, Salov, Lautier, Kramnik, Anand, Timman, Jusupov Dei 3 vinnarane: Gelfand, Kamsky, Salov.
Kiruna kommun
Språk
Samisk, meänkieli og finsk har status som offisielle minoritetsspråk i kommunen, og Kiruna er saman med nabokommunen Gällivare dei to einaste svenske kommunane med tre offisielle minoritetsspråk.
Kandidatturnering
Resultata i kandidatturneringane
VM-finale, Elista: Karpov, Kamsky 10,5-7,5
1998: Cazorla: "Det klassiske VM", tvikamp: Kramnik, Shirov Vinnar: Shirov med 5.5–3.5
Kiruna kommun
Geografi
Det høgaste fjellet i Sverige, Kebnekaise, ligg i kommunen, 70 kilometer vest for Kiruna. Det finst over 6000 innsjøar og vatn i kommunen, den største er den over sju mil lange Torneträsk. Dei to største vassdraga i kommunen er Torne älv og Kalixälven. Den nordlegaste elva i Sverige, Könkämä älv og Muonio älv utgjer grensa mot Finland. Nasjonalparkane Abisko og Vadvetjåkka ligg innanfor kommunegrensene, det same gjer ni naturreservat.