cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Raudøya landskapsvernområde
Raudøya landskapsvernområde er eit landskapsvernområde med plantelivsfreding. Området omfattar mesteparten av Raudøya i Ørsta kommune i Møre og Romsdal. Området blei oppretta ved kongeleg resolusjon 13. oktober 2000. Landskapsvernområdet omfattar 371 daa og er oppretta for å verne eit kultur- og naturlandskap med kristtorn. Området har ein stor og vital førekomst av kristtorn.
Resten av Raudøya vart same dag verna som Raudøya naturreservat.
Vitskap i 1699
Vitskapsåret 1699 er ei oversikt over hendingar, prisvinnarar, fødde og døde personar tilknytte vitskap i 1699.
Neil Murray
Philip Neil Murray er ein skotsk bassist, mest kjend for arbeidet sitt i Whitesnake, The Brian May Band, Black Sabbath og med Gary Moore.
1137
1137 (romartal MCXXXVII)
407 Arachne
407 Arachne er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 13. oktober 1895 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl. Asteroiden har namn etter spinnaren Arakhne i gresk mytologi som blei gjort om til ein edderkopp.
Uranusmånen Cressida
Cressida er ein av månane til planeten Uranus. Han vart oppdaga på bilete tekne av Voyager 2 den 9. januar 1986.
Kabelvåg
Kabelvåg er ein tettstad i Vågan kommune i Lofoten. Staden er det eldste fiskeværet i Lofoten.
Kabelvåg har både grunnskole og vidaregåande skole og ein finn òg skolane Lofoten folkehøgskole og Nordland kunst- og filmskole her.
«Lofotkatedralen», Lofotakvariet, Galleri Espolin og Lofotmuseet er kjente turistattraksjonar. Rett vest for staden, i Storvågan, finst arkeologiske funn etter mellomalderbyen Vágar i Hålogaland. Få kilometer lenger vest ligg fjellet Vågakallen, eit motiv i mange målarstykke frå Lofoten og med ei populær rute for fjellklatrarar.
Vitskap i 1700
Vitskapsåret 1700 er ei oversikt over hendingar, prisvinnarar, fødde og døde personar tilknytte vitskap i 1700.
1138
1138 (romartal MCXXXVIII) var eit normalår som byrja på ein laurdag i den julianske kalenderen.
Summer in Paradise
Summer In Paradise er det 27. studioalbumet til The Beach Boys og kom ut sommaren 1992.
Det var frå starte av tenkt som eit soloprosjekt for Mike Love, men vart gjeven ut som eit Beach Boys-album. Dette er det einaste albumet til Beach Boys der Brian Wilson ikkje medverkar og vart heller ikkje godt motteke av tilhengjarane til bandet. Songane er i hovudsak skriven av Terry Melcher og Mike Love. Innspelingane var ikkje heilt problemfrie og var starten på skiljet mellom Love og Al Jardine, som etter kvart vart sterkare og enda med at Jardine forlet gruppa i 1998.
Dette er til dags dato det siste albumet med nyproduserte songar frå bandet. I 1995 gjorde dei eit forsøk på ei gjenforeining med Brian Wilson i lag med Don Was, men prosjektet vart avbrote etter berre to innspelte songar. I 1996 gav bandet i staden ut ei countryplate der kjende artistar tolka Beach Boys-songar.
1140
1140 (romartal MCXL)
Vogelsberg
Vogelsberg er ei gruppe låge fjell sentralt i Tyskland, om lag midt i Hessen. Dei oppstod som følgje av vulkansk aktivitet og er skild frå Rhönfjella av elva Fulda og dalen hennar.
Dei største toppane i Vogelsberg er Taufstein, 773 m, og Hoherodskopf, 763 m, begge i den lukka nasjonalparken Hoher Vogelsberg naturreservat.
Stefjorden
Stefjorden er ein fjordarm av Haukøyfjorden og Tysfjorden i Narvik kommune i Nordland. Fjorden strekkjer seg om lag 10 km søraustover til Stefjordbotn.
Fjorden har innløp mellom Haukøya i sør og garden Solheim i nord. Like innanfor innløpet går Sildpollen nordover. Riksveg 827 går langs vestsida av fjorden inn til botn, men det er få busetnader ved fjorden. Bortsett frå Haukøya heilt ytst og Stefjordbotn heilt inst finn ein grenda Stefjordneset, men denne ligg på austsida av fjorden og har ikkje vegsamband.
Tonen F
F, italiensk Fa, er i musikken namnet på den fjerdee tonen i C-durskalaen, vår moderne grunnskala. I mellomalderske bokstavnoteskrifter var F sjette tone, ein liten sekst over utgangstonen A.
13. oktober
13. oktober er den 286. dagen i den gregorianske kalenderen (287. under skotår). Det er 79 dagar att av året.
Hansford Rowe
Hansford Rowe er ein USA-amerikansk fusion-bassist.
I 1970-åra flytta han til Frankrike og vart medlem av Gong og tok del i overgangen til Pierre Moerlen's Gong (PMG) i 1977. I 1994 skipa han Gongzilla i lag med andre tidlegare PMG-medlemar.
Fiss
Fiss (engelsk F-sharp, italiensk Fa diesis) er tonen ein får ved å heve tonen F eit kromatisk halvtonetrinn.
Bangladesh
Historie
Fram til like etter andre verdskrigen var Bangladesh ein del av den britiske kolonien India. Dagens Bangladesh overlappar med det som den gongen var den indiske provinsen Aust-Bengal.
Vest-Pakistan dominerte den nye staten fullstendig, både politisk og kulturelt. Dette opprørte mange i Aust-Pakistan, sidan denne delen av landet hadde sterkast økonomi, samt eit eige språk som ikkje er nærare beslekta med urdu, det offisielle språket i Pakistan.
Etter at politiske parti som gjekk inn for sjølvstende i Aust-Pakistan vann vala i 1971 med ein overveldande majoritet, byrja prosessen med å skilje seg frå Vest-Pakistan. Dette vart gjort under leiing av Sheikh Mujibur Rahman.
Den pakistanske hæren var fullstendig dominert av Vest-Pakistan, og gjekk inn for å stoppe opprøret. 25. mars 1971 byrja blodbadet, i løpet av tre dagar vart 50 000 sivile bengalarar drepne av hæren. Ti millionar menneske måtte flykte til India, og Rahman vart arrestert. Før han vart arrestert kom han med ei formell sjølvstendeerklæring 26. mars.
India greip etterkvart inn til fordel for Bangladesh, og invaderte Pakistan 4. desember. I løpet av to veker var den pakistanske motstanden knust, og Rahman kunne vende tilbake som den fyrste statsministeren i det sjølvstendige Bangladesh.
Sheikh Mujibur Rahman vart drepen i eit attentat 15. august 1975. 3. november gjennomførte dei militære eit kupp, men allereie 7. november vart leiaren, generalmajor Khaled Mosharraf, kasta i eit motkupp.
General Ziaur Rahman vart no den sterke mannen i landet. Han vart seinare òg vald til president ved vala i 1978. Rahman vart myrda i mai 1981, og Bangladesh vart styrt av dei militære fram til 1991, då Bangladesh vart demokratisk.
Begum Khaleda Zia, enka etter Ziaur Rahman, vann no valet og vart statsminister. Ho vart gjenvald i 1996, men vart seinare same år felt. Frå 2001 kom ho tilbake i posisjon, som leiar av ei koalisjonsregjering.
Politikk
Bangladesh er ein demokratisk republikk. Presidenten i landet har avgrensa makt og har i hovudsak ein seremoniell funksjon. Det er statsministeren som er regjeringssjef.
Parlamentet i Bangladesh vert kalla Jatiya Sangsad, og består av 300 representantar. Representantane vert valde for fem år om gongen.
Den høgste dømande makta er høgsterett, der leiaren og dei andre domarane vert utpeika av presidenten.
Demografi
Bangladesh har stor folketettleik, det bur 1002 personar pr. km².
Folkesetnaden er er etnisk homogen, bengalarar utgjer 98 %. Ein stor majoritet av desse snakkar bengali. Bengali er det offisielle språket i staten, men engelsk er òg utbreidd i offentleg sektor og i utdanningssystemet.
83 % av innbyggjarane i landet er muslimar, med ein stor minoritet (16 %) hinduar.
Folkesetnaden i Bangladesh veks raskt. I løpet av dei siste 40 åra har innbyggjartalet tredobla seg (sjå figuren). Ein tredel av folkesetnaden er under 16 år, og medianalderen er 21,87 år.
Spedbarnsdøydelegheita i Bangladesh er på 63 døde pr. tusen fødde. Forventa levealder er 62 år for begge kjønn.
Analfabetismen i landet er samla sett på 57 %, for menn er talet 46 % og for kvinner 68 %.
Økonomi
Bangladesh er eit svært fattig og underutvikla land. BNP pr. innbyggjar er berre 1 998 USD. To tredelar av folkesetnaden i landet er sysselsett innanfor landbrukssektoren, der ris, bomull og jute er dei viktigaste produkta. Bangladesh er verdas største produsent av jute.
Mesteparten av industriproduksjonen i består av tekstilar. Tekstilindustrien i Bangladesh ekspanderte sterkt i løpet av 1980-åra, då det låge lønnsnivået tiltrakk seg utanlandsk kapital. 40 % av kvinnene i Bangladesh jobbar innanfor denne sektoren.
Geografi
Mesteparten av Bangladesh ligg i elvedeltaet der elvane Ganges og Brahmaputra renn ut i Bengalbukta og Indiahavet. Dette er verdas største delta. Elvedeltaet gjer at jordsmonnet i Bangladesh er svært fruktbart, men fører òg til store årlege flaumar.
Klima
Bangladesh har eit tropisk monsunklima, om lag som i India. Den kaldaste tida på året frå november til februar er varmare her enn i India. I den varme tida på året, frå mars til tidleg i juni, har ein ofte regn- og torebyer
Den sørvestlege monsunen fører til mykje nedbør i perioden frå juni til september. Det meste av landet får mellom 1500 og 2500 mm i året, og nær grensa mot aust så mykje som 3750 mm. Det meste av regnet kjem i monsuntida i samband med svake lågtrykk i nordlege delar av Bengalbukta.
Ein kan òg få kraftige episodar med regn frå september til november, vanlegvis i samband med kraftige tropiske syklonar. Desse kraftige stormane fører til svært kraftig vind og enorme mengder regn, og er den farlegaste delen av klimaet i Bangladesh. Stormbølgjene og stormfloda hevar havnivået langs kysten og skapar store flaumar i det lågtliggjande deltaområdet. Tropiske syklonar har tatt livet av svært mange menneske i dette landet, den mest døydelege var syklonen Bhola i 1970 som kanskje tok livet av så mange som ein halv million menneske.
Administrativ inndeling
Bangladesh er inndelt i seks provinsar, kalla divisjonar. Desse har namn etter provinshovudstadene:
409 Aspasia
409 Aspasia er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 9. desember 1895 av Auguste Charlois ifrå Observatoire de Nice.
Tonen Fess
Fess eller fess (engelsk F-flat, italiensk Fa bemolle) er i musikken namnet på tonen ein får ved å senke tonen F eitt kromatisk halvtonetrinn. På eit tangentinstrument vil Fess tilsvare tonen E.
Bangladesh
Administrativ inndeling
Desse divisjonane er igjen inndelt i undereniningar som vert kalla distrikt. Det er 64 distrikt i Bangladesh.
408 Fama
408 Fama er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 13. oktober 1895 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Korinteidet
Korinteidet er eit smalt eid mellom halvøya Peloponnes og fastlandet i Hellas, nær byen Korint. Vest for eidet ligg Korintbukta, medan Saroniabukta ligg i aust. Sidan 1893 har Korintkanalen med ei lengd på 6,3 km gått gjennom eidet og i praksis gjort Peloponnes om til ei øy.
Planar om ein vassveg gjennom eidet, så skip slapp å segle rundt heile Peloponnes, har eksistert sidan antikken. Det første forsøket på å byggje ein kanal vart utført av tyrannen Periander på 600-talet fvt. Dette var derimot så teknisk vanskeleg at han i staden konstruerte ein rampe av stein på land, kalla Diolkos, der båtane vart dradd over. Restane av Diolkos ligg i dag ved sida av den moderne kanalen.
Då Den romerske republikken, og seinare Romarriket, tok kontroll over Hellas, vart det prøvd fleire løysingar. Det vart igjen gjort forsøk på å grave seg gjennom, men òg desse gongane vart det stogga.
Kjelde
Korintski kanal
Vitskap i 1701
Vitskapsåret 1701 er ei oversikt over hendingar, prisvinnarar, fødde og døde personar tilknytte vitskap i 1701.
Det europeiske vasskiljet
Det europeiske vasskiljet er ei linje som deler nedslagsfelta til dei store elvane i Tyskland; Rhinen, som har sitt utspring i Alpane og som munnar ut i Nordsjøen via Nederland, og Donau, som har sitt utspring i Schwarzwald og som munnar ut i Svartehavet.
Det europeiske vasskiljet er ikkje eit klart definert skilje. Sidan Rhinen ligg lågare i terrenget enn Donau fører underjordiske elvar ein del vatn frå Donau sitt nedslagsfelt til Rhinen. Sidan desse underjordiske elvane eroderer bort kalksteinen dei renn gjennom reknar ein med at dei øvre delane av Donau ein dag vil forsvinne og verte ein del av Rhinen.
1141
1141 (romartal MCXLI)
Trondenes kyrkje
Trondenes kyrkje er soknekyrkje for Trondenes sokn i Harstad kommune i Trondenes prosti. Kyrkja er den nordlegaste bevarde mellomalderkyrkja i Noreg og hovudverket i norsk seinmellomlalderkunst. Det var Svein Erikson, som var sokneprest i Trondenes frå 1427 og seinare dekan i Nidaros, som sytte for at kyrkje vart bygd. Ho er den rikast ustyrte mellomalderkyrkja i Nord-Noreg, og ho har det høgaste bevarte kyrkjeskipet i ei norsk mellomalderkyrkje utom Nidarosdomen. Opp til toppen av vestgavlen er det 23 meter.
Kyrkja ligg på Trondenes, om lag tre kilometer nord for sentrum av Harstad, ein historisk stad med spor attende til vikingtida. Ein har lenge meint at kyrkja var bygd rundt 1250, men nyare forsking tydar på at ho er bygd på 1400-talet. Det er årringsprøvar av takverket som har gjort at ein har kome fram til at kyrkja truleg var ferdigbygd kring 1440. Kyrkja er bygd på eit område der det truleg tidlegare har stått trekyrkjer frå 1100-talet. Rundt kyrkja finst det restar av festningsverk. Formålet med det var truleg å verne kyrkja mot brutale russiske skatteinnkrevarar som verka i Finnmark og Troms på 1400- og 1500-talet.
I Noreg var det lite kyrkjebygging på 1400-talet. Det verkar vore noko økonomisk tilbakegang allereie før Svartedauden kom kring 1350, men Svartedauden og dei påfølgjande pestane førte til ein stor attendegang i folketalet og med det nedgang også i jordleiga kyrkja til ein stor del levde av. Dette vart i Nord-Noreg oppvoge av ein blømande tørrfiskhandel, og det er truleg tørrfiskpengar som har finansiert bygginga av Trondenes kyrkje.
Inventar
Kyrkja har heile tre altertavler i form av alterskåp laga i verkstaden til den kjende bileteskjeraren Bernt Notke frå Lübeck. Dei er frå perioden slutten av 1400-talet til byrjinga av 1500-talet og står plaserte på dei tre altera øvst i koret. I tillegg er ei tilsvarande tavle teken vare på i Bergen museum og ei ved Historsk museum i Oslo.
Vitskap i 1702
Vitskapsåret 1702 er ei oversikt over hendingar, prisvinnarar, fødde og døde personar tilknytte vitskap i 1702.
Tonen G
G, italiensk Sol, er i musikken namnet på den femte tonen i C-durskalaen, vår moderne grunnskala. I mellomalderske bokstavnoteskrifter var G sjuande tone, ein liten septim over utgangstonen A.
Tavas
Tavas er ein by og eit distrikt i provinsen Denizli i Tyrkia, på ei vid slette langs vegen til Muğla, nær distriktet i  Kale. I lag vert dei to ofte kalla Kale-Tavas. Tavas har kring 12 000 innbyggjarar.
I dag er tekstilar og klesindustri hovudnæringa i byen.
Stars and Stripes Vol. 1
Stars and Stripes Vol. 1 er det 24. og siste studioalbumet til The Beach Boys. Det kom ut i 1996 og er trass tittelen det einaste countryalbumet deira.
Albumet inneheld nye innspelingar av nokre av dei mest kjende songane til bandet, innspelt i lag med countrystjerner som gjesteartistar. På midten av 1990-talet fekk countrymusikken eit nytt oppsving og med auka salstal håpte bandet på at albumet skulle slå til kommersielt. Det gjorde det ikkje.
Brian Wilson var på denne tida langt friskare mentalt enn han hadde vore på mange år og vart med i bandet som produsent.
Vivian Stanshall
Vivian Stanshall var ein engelsk songar-låtskrivar, musikar, skodespelar, diktar og komikar, mest kjend for arbeidet sitt i Bonzo Dog Doo-Dah Band, for utforskinga hans av britisk overklasse i Sir Henry at Rawlinson End (ein radioserie for John Peel og sidan ein film), og som seremonimeister på Mike Oldfield-albumet Tubular Bells.
Godsterminal
Godsterminal er ein omlastingsplass for varer. I dag vert stykkgods ofte transportert i konteinarar, så godsterminalar er ofte kontainerterminalar. Godtterminalar ligg ofte ved hamner, jarnbanestasjonar og store flyplassar.
Kontainerterminal
Kontainarterminal er ein godsterminal der kontainarar vert omlasta frå skip til godtstog og lastebil, eller omvendt. På grunn av at det meste av stykkgods som ikkje er for stort i dag vert transportert i kontainarar, har det vokse fram store konteinarterminalar. Slike terminalar spelar difor ein stor rolle både for nasjonal og internasjonal transport av stykkgods. Sjølv om dei største konteinarterminalane ligg ved hamner finst det òg mange kontainarar langs hovudveger og jarnvegar, der konteinarar vert omlasta frå godstog til lastebil, eller omvendt. Alnabruterminalen i Oslo er det viktigaste knutepunktet i Noreg fordi han bind samsn jernbanenettet mellom landsdelane og er hovudterminal for Austlandet og for import og eksport av stykkgods.
Konteinarane vert kasta om ved hjelp av spesialbygde kraner. Desse er ofte av traverstypen. Ofte er kontainerkraner skjenegåande, slik at dei kan køyrast langsetter kaia.
Fississ
Fississ (engelsk F-double sharp, italiensk Fa doppio diesis) er i musikken namnet tonen ein får ved å heve tonen F to kromatiske halvtonetrinn. På eit tangentinstrument vil Fississ tilsvare tonen G.
1143
1143 (romartal MCXLIII)
Bygda Innfjorden
Innfjorden er ei bygd i Rauma kommune i Møre og Romsdal fylke. Staden har og ligg ved fjorden Innfjorden, ti kilometers køyring (via Innfjordtunnelen) frå Åndalsnes.
410 Chloris
410 Chloris er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 7. januar 1896 av Auguste Charlois ifrå Observatoire de Nice.
Bygda Innfjorden
Her ligg Innfjorden bedehuskapell.
Sjå òg
Bygda Innfjorden går inn under SSB sin definisjon av tettstad.
Best of My Love av Eagles
«Best of My Love» er ein song skriven av Don Henley, Glenn Frey og J.D. Souther. Han vart opphavleg spelt inn av Eagles (med Henley på solovokal), for albumet On the Border i 1974. Det var den første singelen til bandet som nådde toppen av Billboard Hot 100 i mars 1975, og toppa òg easy listening-lista. Billboard rangerte songen på 12. plassen for 1975.
Bakgrunn
I 2009 fortalte J.D. Souther om «Best of My Love»: «Glenn fann melodien. Eg trur melodien kom frå ei Fred Neil-innspeling... Me arbeidde på det albumet (On the Border) og kom til London. Oss tre skreiv songen og var under press for å få han ferdig i tide. Eg veit ikkje kvar me henta inspirasjonen frå.» Om musikken sa Glenn Frey «eg spelte akustisk gitar ein ettermiddag i Laurel Canyon, og prøvde å finne ut av ei stemming som Joni Mitchell hadde vist meg nokre dagar tidlegare. Eg fann ikkje ut av det og enda opp med ei gitarstemming eg seinare nytta for 'The Best of My Love.'" The Eagles hadde arbeidd på On the Border i Olympic Studios i London med produsenten Glyn Johns, som hadde produsert debutalbumet Eagles og oppføljaren Desperado. Trass i suksessen med debutalbumet, ønskte Eagles å tone ned countryrocken og auke rocken. Dei gav derfor Johns sparken og tok berre med seg «Best of My Love» og «You Never Cry Like a Lover» frå innspelingane i London. Resten av albumet vart spelt inn i the Record Plant i heimbyen Los Angeles med Bill Szymczyk som produsent.
Andre versjonar
Brooks & Dunn gav ut songen på eit hyllestalbum med Eagles.
30. oktober
30. oktober er den 303. dagen i den gregorianske kalenderen (304. under skotår). Det er 62 dagar att av året.
Voll i Rauma
Voll er ein tettstad i Rauma kommune i Møre og Romsdal fylke. Voll var tidlegare òg ein kommune. Tettstaden har og ligg nedst i Måndalen, ved Vollabukta i Romsdalsfjorden. Elva Måna renn ut i fjorden her.
Her ligg Voll kyrkje frå 1896.
Voll kommune
Frå 1837 var Voll del av Eid og Voll formannskapsdistrikt.
1. januar 1874 vart området deld i to, og Voll vart eigen kommune med 695 innbyggjarar. 1. januar 1965 vart Voll slege saman med Eid, Grytten, Hen og det meste av Veøy kommunar til den nye Rauma kommune. Ved samanslåinga hadde Voll 1163 innbyggjarar.
Folketalsutvikling
Folketalsutvikling for tidlegare Voll kommune frå 1874 til 1964:
Gess
Gess (engelsk G-flat, italiensk Sol bemolle) er i musikken namnet tonen ein får ved å senke tonen G eitt kromatisk halvtonetrinn.
411 Xanthe
411 Xanthe er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 7. januar 1896 av Auguste Charlois ifrå Observatoire de Nice.
Tubular Bells
Albumet fekk stor merksemd i desember 1973 då opningstemaet vart nytta i grøssar-filmen Eksorsisten (1973). Dette førte til auka sal, gjorde Oldfield meir kjend, og spelte ei viktig rolle i veksten til Virgin Group. Albumet låg på topp 10 på UK Albums Chart i eitt år frå mars 1974, og låg ei veke på toppen av lista. Det nådde tredjeplassen på den amerikanske Billboard 200, og toppen av listene i Canada og Australia. Albumet har selt kring 15 millionar eksemplar verda over.
Ein orkesterversjon produsert av David Bedford kom ut i 1975 som The Orchestral Tubular Bells. Oldfield spelte inn tre oppfølgjarar: Tubular Bells II (1992), Tubular Bells III (1998) og The Millennium Bell (1999). I høve 30-årsjubileet til albumet spelte Oldfield inn albumet på nytt som Tubular Bells 2003. Ei re-arrangert utgåve av originalalbumet kom ut i 2009. Oldfield spelte utdrag av albumet under opningsseremonien til Sommar-OL 2012 i London.
Bakgrunn
Oldfield lærte seg å spele gitar i tidleg alder, og spelte i viseklubbar med skulevener då han alt var 12-13 år gammal. I tenåra sleit han med problem i familien og kunne rømme frå problema i musikken. Oldfield brukte mange timar kvar dag på rommet sitt, der han spelte gitar og komponerte instrumentale stykke. Han skipa ein kortvarig viseduoe kalla The Sallyangie med storesystera Sally, og då dei gav seg vart han bassist for The Whole World, eit band som vart sett saman av den tidlegare Soft Machine-medlemmen Kevin Ayers. The Whole World spelte inn albumet Shooting at the Moon i Abbey Road Studios over ein periode på fleire månadar i 1970, og den 17 år gamle Oldfield var fascinert over dei mange instrumenta som fanst i studioet, som piano, cembalo, ein Mellotron og ymse perkusjonsinstrument. Då gruppa ikkje hadde innspelingar før om ettermiddagen, kom Oldfield i studio tidleg og brukte timane på morgonen med å eksperimentere med forskjellige instrument og lærte seg å spele på dei.
The Whole World vart oppløyst i midten av 1971 og Ayers gjekk inn i Gong i tre månader som turnémedlem. Medan han var borte lånte han bort ein to-spors Bang & Olufsen Beocord ¼" lydbandopptakar. Oldfield modifiserte opptakaren ved å blokkere bandhovudet på opptakaren - dette gjorde at han kunne spele inn på det eine sporet, flytte det over på det andre sporet, og så spele eit nytt instrument til det første sporet att, og slik legge lag på lag, eitt instrument om gangen. I leilegheita si i Tottenham i Nord-London, spelte Oldfield inn ein demo med fire spor som han hadde hatt i hovudet i nokre år, ved hjelp av denne lydbandopptakaren ved hjelp av gitar, bass, nokre perkusjonsinstrument og eit Farfisa-orgel han lånte frå klaverspelaren i Whole World, David Bedford. Demoane bestod av tre kortare melodiar (tidlege versjonar som kom til å få namna «Peace», «Bagpipe Guitars» og «Caveman» på Tubular Bells 2003-utgåva av albumet), og eit lengre stykke han tidlegare hadde gjeve tittelen «Opus One». Oldfield sa at han var inspirert til å skrive ein lang instrumenta etter å ha høyrt Septober Energy av Centipede. Han var òg inspirert av klassisk musikk, og av den eksperimentelle komponisten Terry Riley og verket hans A Rainbow in Curved Air frå 1969, der Riley spelte alle instrumenta sjølv og brukte lydbandsløyfer og lag på lag med spor for å byggje opp eit langt, gjentakande musikkstykke.
Seint i 1971 vart Oldfield med i bandet til Arthur Louis, som spelte inn demoar i The Manor Studio. Studioet vart sett opp i ein tidlegare squashbane i ein gammal herregard i Shipton-on-Cherwell i Oxfordshire, som nyleg var kjøpt av den unge entreprenøren Richard Branson og som vart gjort om til eit heimleg innspelingsstudio drive av Tom Newman og Simon Heyworth. Oldfield var sjenert og sosialt keitete, men vart vener med dei to produsentane etter dei høyrde han spele gitar. Oldfield spurte Newman om han kunne lytte til demoane hans, men desse var framleis attende i Nord-London, så ein av arbeidarane til Louis tilbydde seg å køyre Oldfield til London og attende for å hente dei. Newman og Heyworth laga ein kopi av demoane og lovde Oldfield at dei skulle snakke med Branson og forretningspartnaren hans, Simon Draper, om desse.
Oldfield brukte mykje av 1972 i lag med dei gamle bandkollegaene sine i The Whole World og soloprosjekta deira, og prøvde samstundes å finne eit plateselskap som var interessert i demoane hans. Oldfield møtte EMI, CBS og andre selskap, men alle saman avviste han, og meinte at musikken ikkje var mogeleg å marknadsføre utan vokal. Oldfield var frustrert over dei mange avslaga og mangelen på pengar, og hadde høyrt at Sovjetunionen betalte musikarar for å halde konsertar. I følgje han sjølv leita han på eit tidspunkt gjennom telefonkatalogen etter nummeret til den sovjetiske ambassaden då han vart oppringt av Simon Draper, som inviterte Oldfield til middag med han sjølv og Branson på husbåten til Branson i London. Over middag fortalte Branson at han likte demoane til Oldfield og inviterte Oldfield attende til Manor for å spele inn «Opus One» i løpet av ei veke.
Side ein
Oldfield spelte dei fleste instrumenta på albumet gjennom å spele dei inn lag på lag, som var ein uvanleg teknikk på den tida. I alt vart det laga 274 overdubbingar. Trass i at det vart oppført forskjellige gitarar på plateomslaget, som «speed guitars», «fuzz guitars» og «guitars sounding like bagpipes» («gitarar som høyrest ut som sekkepiper»), var den eineaste elektriske gitaren nytta på albumet ein kvit Fender Telecaster frå 1966, som tidlegare høyrte til Marc Bolan og som Oldfield hadde lagt til ein ekstra pick-up frå Bill Lawrence. All gitar vart spelt inn direkte plugga inn i miksepulten. For å skape «speed guitar» og «mandolin-aktig gitar», som det står i plateomslaget, vart lydbandet spelt av på halv snøggleik under innspelinga. Ein faktisk mandolin vart berre nytta på det siste sporet, «Sailor's Hornpipe». Oldfield brukte òg ei sjølvskapt effekteining, kalla Glorfindel-boks, for å skape «fuzz-gitarar» og «sekkepipegitarar» på somme stader på albumet. Glorfindel-boksen (ironisk kalla opp etter ein karakter i Tolkien-universet ) vart gjeven til David Bedford på ein fest, og han gav han sidan til Oldfield. Tom Newman kritiserte treboksen i eit intervju i 2001 i magasinet Q, og sa at han sjeldan gav det same resultatet to gonger. Gitaren vart lagt ut på auksjon fleire gonger av Bonhams i 2007, 2008 og 2009 estimert til høvesvis 25 000–35 000, 10 000–15 000 og 8 000–12 000 pund  før han til slutt vart seld for 6 500 pund – pengane vart donerte til den veldedige organisasjonen SANE. I følgje Phil Newell var bassgitaren nytta på albumet ein av hans Fender Telecaster-bassar.
Den korte «honky tonk-piano»-delen ved 13:48 på side ein vart teken med som ei hyllest til bestemora til Oldfield, som hadde spelt eit slikt piano på pubar før andre verdskrigen. Tilsette ved The Manor utgjorde «det nasale koret» som akkompagnerer partiet.
Vivian Stanshall, eit tidlegare medlem i den komiske rockegruppa Bonzo Dog Doo-Dah Band, skulle bruke The Manor etter Oldfield, og hadde kome der medan Oldfield heldt på med innspelinga av «Opus One». Oldfield var ein fan av måten Stanshall hadde introdusert instrumenta ein etter ein på Bonzo-songen «The Intro and the Outro». Han føreslo for Newman om kanskje Stanshall kunne introdusere instrumenta på liknande måte på den siste delen av «Opus One», og Newman gjekk med på dette. Den sjenerte Oldfield måtte så overtalast av Newman om å gå og spørje Stanhall om han kunne hjelpe han med dette. Stanshall hadde ikkje noko i mot å vere «seremonimeister» på plata, men Newman hugsa at det vart vanskelegare enn venta, fordi Stanshall stadig gløymde namna på instrumenta og introduserte dei på feil tidspunkt. Til slutt skreiv Oldfield ei liste med instrumenta i rett rekkjefølgje, og indikerte kvar Stanshall skulle introdusere dei. Det var måten Stanshall sa «plus... tubular bells» for å introdusere det siste instrumentet i finalen, som gav Oldfield ideen om å kalle heile albumet Tubular Bells.
Å få skapt den lyden Oldfield ønskte frå røyrbjøllene var problematisk. Han ønskte ein høg lyd frå dei, men ingen av dei faste metodane skapte det volumet han ønskte. Til slutt fekk Newman tak i ein tyngre klohammar og Oldfield brukte denne til å skape ein intens lyd, men bjøllene sprakk i prosessen.
Side to
Då del ein av Tubular Bells var blitt spelt inn, fekk Oldfield lov å bli verande i The Manor for å spele inn fleire lydspor medan studioet ikkje var i bruk. Han var jula og nyårshelga heime hos familien, men var elles i The Manor frå februar til april 1973 for å spele inn den andre delen av albumet. Branson hadde vitja Midem musikkonferanse i Cannes i januar 1973 og synt Part One til forskjellige plateselskap med same resultat som Oldfield sjølv hadde fått. Så på denne tida byrja Branson og Draper planar om å skape sitt eige plateselskap, og gje ut Tubular Bells som den første utgjevinga. Oldfield fekk ikkje studiotida han hadde fått for Del 1, så Del 2 vart spelt inn i løpet av tre månader då studioet ikkje var i bruk. Oldfield har sagt at han alt hadde Del 2 klarlagd og klar til å spelast inn.
«Holebuar»-seksjonen i Del 2 var den einaste delen av albumet med trommer (spelt av Edgar Broughton Band-trommisen Steve Broughton), som Oldfield seinare sa gjorde seksjonen «forholdsvis normal». Seksjonen byrja med eit akkompagnement av bass og trommer, der Oldfield elles spelte alle dei andre instrumenta. Skrikesekvensen vart utvikla nær slutten av innspelinga, då nesten alt anna var ferdiginnspelt. Dei kjende derimot at dei måtte ha noko meir. Lydteknikaren Simon Heyworth hugsa at Branson var byrja å bli utolmodig og la press på Oldfield for å få levert albumet, og om å leggje på vokal på eit av partia, slik at han kunne gje det ut på ein singel. Oldfield vart sint på forslaget til Branson og svarte, «Vil du ha tekst!? Eg skal gje deg tekst!». Attende i The Manor drakk han ei halv flaske Jameson's whiskey frå kjellaren i studioet og kravde at lydteknikaren skulle ta han til studioder, der han i fylla «skreik og skreik i ti minutt» inn i ein mikrofon, og vart så hes at han ikkje kunne snakke i to veker etterpå. Lydteknikaren køyrde lydbandet på høgare snøggleik under innspelinga, slik at avspelinga på normal snøggleikgjorde vokalopptaket mørkare. Dette vart i plateomslaget oppført som «Piltdown Man»-vokal.
Avslutninga av Del 2, «The Sailor's Hornpipe», var eit spor Oldfield hadde spelt sidan han var bassist i The Whole World. Det var opphavleg eit lengre stykke med vokal av Vivian Stanshall over eit musikalsk akkompagnement og marsjerande fottrinn. I følgje plateomslaget for vinylsamlinga Boxed, vart denne innspelinga gjort kl 04 om morgonen etter at Oldfield, Stanshall og produsenten Newman hadde drukke tett. Newman sette mikrofonar i forskjellige rom i The Manor og byrja å ta opp, og trioen tok så ein uplanlagt tur rundt i huset, der Oldfield på mandolin og Newman på akustisk gitar spelte «Sailor's Hornpipe» medan Stanshall gav ein rusa, improvisert guiding kring huset. Til slutt vart ein meir tradisjonell, instrumental versjon av «Sailor's Hornpipe» spelt inn for Tubular Bells, men Stanshall-versjonen vart seinare gjeve ut i Boxed-samlinga. Han finst òg på SACD-utgåva og på 2009-utgåva av Tubular Bells.
I plateomslaget til 2009-utgåva av Magma sitt Mëkanïk Dëstruktïẁ Kömmandöh, eit album spelt inn i The Manor på same tid som Tubular Bells, sa leiaren i Magma, Christian Vander at «Mike Oldfield stal musikken min, eller meir presist, han stal delar frå Mekanïk og The Dawotsin.»
Plateomslag
Plateomslaget til Tubular Bells vart skapt av designeren og fotografen Trevor Key. Key vart invitert til Virgin for å presentere porteføljen sin – og blant bileta hans var eit kokt egg med drypande blod som Branson likte og ønskte å bruke til plateomslaget, fordi han ønskte å kalle albumet Breakfast in Bed, men Oldfield hata båte biletet og tittelen og avviste begge to. Ein modifisert versjon av biletet med blodet erstatta av eggeplomme vart seinare brukt som plateomslag på Oldfield-albumet Heaven's Open i 1991, det siste albumet hans for Virgin Records.
Key drog ut til ei strand i Sussex for å skyte bakgrunnen for plateomslaget. Key hadde teke med seg nokre bein som han skulle brenne på stranda for baksida av albumet, men denne dagen var det særs kaldt og det tok lang tid å få sett fyr på dei. Perfeksjonisten Key brukte fleire timar på å fotografere kystlandskapet fram til han fekk eit bilete av bølgjene han var nøgd med. Den trekanta «bøygde bjølla» på plateomslaget var inspirert av røyrbjøllene Oldfield øydela då han spelte på dei på plata. Key designa bjølla og fekk modellen øydelagd, som han så fotograferte i studio og la oppå bakgrunnsbiletet av stranda. Oldfield vart fengsla av det ferdige resultatet og insisterte på å bruke det som plateomslag med tittelen i små, svakt oransje bokstavar.
Sally Oldfield
Oldfield starta musikkarrieren sin tidleg i 1968, då ho spelte inn ein demo i lag med den yngre broren Mike Oldfield. Desse innspelingane vart føreslått og overvaka av Mick Jagger. Det er ikkje kjend kva som skjedde med desse innspelingane. Kort tid etter skip ho ein viseduo, The Sallyangie, i lag med broren Mike. Duoen fekk kontrakt med Transatlantic Records og spelte inn eit enkelt album, etter tilråding frå Pentangle-gitaristen John Renbourn, som Oldfield møtte på Troubadour Folk Club i Bristol. Albumet Children of the Sun vart spelt inn i august 1968.
Gessess
Gessess, eller G♭♭ (engelsk G-double flat, italiensk Sol doppio bemolle) er i musikken namnet tonen ein får ved å senke tonen G to kromatiske halvtonetrinn. På eit tangentinstrument vil Gesses tilsvare tonen F.
Sally Oldfield
Oldfield var sidan gjesteartist på korvokal på fleire av albuma til broren Mike, inkludert Tubular Bells. Oldfield sjølv gav ut det første soloalbumet sitt, Water Bearer, i 1978. Songen hennar «Mirrors» frå dette albumet vart gjeven ut på singel og nådde 12. plassen på UK Singles Chart. Sidan den gongen har ho gjeve ut femten soloalbum.
Tubular Bells
Plateomslag
Plateomslaget vart det biletet som vart tettast assosiert med Oldfield, og vart òg nytta på oppfølgjaralbuma til Tubular Bells, og som logo for det personlege musikkføretaket hans, Oldfield Music Ltd. Omslaget til Tubular Bells var blant ti bilete valde ut av britiske Royal Mail for ei samling frimerke kalla «Classic Album Cover» i januar 2010.
Sally Oldfield
I tillegg til broren har ho sunge i lag med Steve Hackett og Justin Hayward frå The Moody Blues.
Tubular Bells
Utgjeving
Tubular Bells var det første albumet som kom ut på Virgin Records og fekk katalognummeret V2001, sjølv om Gong-albumet Flying Teapot (katalognummer V2002) og samleplata Manor Live (katalognummer V2003) kom ut same dagen.
Sally Oldfield
Diskografi
Solo
Tubular Bells
Utgjeving
Det finst fem kjende variantar av vinylutgåva av Tubular Bells:
Rico Rodriguez
Emmanuel «Rico» Rodriguez, òg kjend som Rico, Reco eller El Reco, var ein kubanskfødd jamaicansk ska- og reggae-trombonist. Han spelte med produsentar som Karl Pitterson, Prince Buster og Lloyd Daley. Han var kjend som ein av dei første skamusikarane. Han byrja i 1960-åa og arbeidde med The Members, The Specials, Jools Holland og Paul Young.
Sally Oldfield
Diskografi
Med Mike Oldfield
Tubular Bells
Utgjeving
Albumet kom ut på CD første gongen i 1983, med serienummeret CDV2001. CD-utgåva av albumet Boxed inneheld ein stereomiks av den kvadrofoniske utgåva.
Simon Heyworth ommastra albumet for HDCD i 2000, og for SACD i 2001, basert på den kvadrofoniske miksen i Boxed-samlinga.
Den 22. april 2007 gav den britiske avisa The Mail on Sunday bort 2,25 millionar gratiseksemplar av originalplata til lesarane sine. Denne kom i eit pappomslag. EMI (som hadde kjøpt ut Virgin Records) tente på marknadsføringa og The Mail on Sunday hevda at marknadsføringa auka salet av albumet med 30 %. Oldfield var ikkje nøgd med avtalen, sidan han ikkje var blitt spurt først, og følte det reduserte verdien av verket.
2009-utgåva
I 2008, då den 35 år lange avtalen til Oldfield med Virgin Records tok slutt, gjekk rettane til musikken attende til han og Oldfield signerte kontrakt med Mercury Records. Alle albuma til Oldfield på Virgin vart overført til det nye selskapet og gjeve ut på nytt frå 209. Tubular Bells kom ut på ny i juni 2009 i fleire format, inkludert vinyl, dobbel-CD og DVD, og det vart arrangert ei rekkje klokkespel kl. 18 den 6. juni (ein referanse til Dyrets tal). Ei hending i London var ved British Music Experience i The O2. Her møttes 29 handbjølleringarar av Storbritannia og det vart framført eit DJ-sett kalla Orbular Bells av The Orb. The Orb hadde tidlegare remiksa «Sentinel» frå Tubular Bells II.
Alle format av nyutgjevinga, inkludert ein ny miks av albumet, vart skapt av Oldfield i heimen hans på Bahamas i mars 2009, medan luksusutgåva inneheldt ein 5.1-miks og den ultimate utgåva kom med ei bok og minneverdige lekamar. Dobbel-CD-utgåva, kalla The Mike Oldfield Collection 1974–1983, inneheld heile Tubular Bells på den første plata og ei samling av musikken til Oldfield frå Ommadawn til Crises på den andre plata. The Mike Oldfield Collection 1974–1983 vart marknadsført på fjernsyn, med røyst frå den tidlegare Doctor Who-skodespelaren Tom Baker, som tidlegare hadde delteke i ein reklame for The Best of Tubular Bells i 2000. Albumet har eit svart omslag med Tubular Bells-logoen og nådde 11. plassen på UK Albums Chart.
Marknadsføring
Oldfield sa at då han var ferdig å spele inn Tubular Bells og hadde gjeve det ut, så følte han at han hadde «fått det ut av systemet» og var motvillig til å marknadsføre plata i det heile. Branson overtydde han til slutt å halde ein enkel konsert der han spelte heile albumet i Queen Elizabeth Hall i London den 25. juni 1973. Men Oldfield var nervøs for å framføre verket live, og dagen då konserten var då Branson køyrde han til London, insisterte han på at han ikkje kom til å gjennomføre konserten. I eit desperat forsøk på å få Oldfield til å gjennomføre, tilbaud Branson han Bentley-bilen dei køyrde om Oldfield gjennomførte konserten. Konserten vart gjennomført og vart godt motteken, trass i at Oldfield rekna det som ein katastrofe, med instrument som var ustemte og Stanshall som bomma på introduseringa av instrumenta i avslutninga. Med seg på konserten var medlemmar av Henry Cow og musikarar knytt til Canterbury scene, i tillegg til Mick Taylor frå The Rolling Stones. Steve Winwood og Robert Wyatt var òg meint å ta del i konserten, men Winwood trekte seg då han ikkje hadde tid til å vere med på øvingane, medan Wyatt enno ikkje var blitt frisk etter å ha falle ut av eit vindauge og blitt lam.
BBC TV 2nd House-framføringa
Musikarar på 2nd House-framføringa:
Bruk i Eksorsisten
Den viktigaste marknadsføringa for plata kom frå uventa hald, då starten av Part 1 vart vald ut til å nyttast i filmen Eksorsisten, som kom ut i USA i desember 1973 og i Europa i mars 1974. I følgje den britiske filmkritikaren Mark Kermode var det heilt tilfeldig at musikken vart vald ut - regissøren William Friedkin hadde valt å skrote originalmusikken til Lalo Schifrin og såg seg om etter musikk som kunne erstatte denne. Friedkin vitja kontoret til Ahmet Ertegun, direktør i Atlantic Records (som distribuerte Tubular Bells i USA), og plukka på ein kvit etikett frå albumet frå ei utval av plater i kontoret til Ertegun, sette det på platespelaren og meinte med ein gong at musikken var perfekt for filmen. Sjølv om introduksjonen berre er med i to korte scenar i filmen, vart musikken sterkt assosiert med filmen. Oldfield har sagt at han ikkje ønskte å sjå filmen, fordi han meinte han kom til å vere for skummel.
Singlar frå 1974
Den første singelen frå albumet vart skapt av den originale, amerikanske distributøren, Atlantic Records. Singelen var eit utdrag frå dei tre første seksjonane av Part 1, og var ikkje godkjend av Oldfield. Singelen kom ut i februar 1974 i USA og Canada, der han nådde sjuandeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista den 11. mai 1974, og gjorde Oldfield til ein one-hit wonder i USA. Songen nådde òg 15. plassen på Adult Contemporary-lista.
I Canada vart singelen gjeven ut som «Tubular Bells (Theme from Exorcist)», og nådde tredjeplassen på RPM Top Singles-lista den 18. mai 1974, og vart plassert på 103. plassen for heile året.
«Mike Oldfield's Single (Theme from Tubular Bells)» var den første 7"-singelen gjeven ut av Mike Oldfield i Storbritannia, og i juni 1974 nådde han 31. plassen. A-side var ei nyinnspeling av Del 2-sekvensen med «sekkepipegitar», arrangert i ein meir landleg versjon med akustisk gitar og obo (spelt av Lindsay Cooper) som soloinstrument. B-sida var «Froggy Went A-Courting»side. A-sida av singelen kom ut på 2009-utgåva av Tubular Bells.
Mottaking
Den viktige britiske DJ-en John Peel vart tidleg fan av plata og spelte musikken på radioprogrammet sitt Top Gear på BBC Radio 1 den 29. mai 1973, fire dagar etter albumet kom ut, og kalla det «ein av dei mest imponerande platene eg har fått sjansen til å spele på radio, ei verkeleg merkverdig plate». Branson og Oldfield lytta til programmet på husbåten til Branson, og Oldfield sa i sjølvbiografien sin at Peel spelte heile albumet, men i BBC-arkiva og eksiseterande lydkopiar av programmet syner at Peel berre spelte Del 1.
Peel melde albumet for The Listener veka etter og skildra det som «ei ny plate med ein sånn styrke og venleik at for meg representerer dette det første gjennombrotet inn i historia som nokon musikarar har laga». Dei fleste av dei store, britiske musikkmagasina var samde i rosen av albumet.
Tubular Bells kom ut i USA i oktober 1973 og Paul Gambaccini skreiv ei entusiastisk melding i Rolling Stone, og kalla det «det viktigaste eingongsprosjektet i 1973» og «ein debut av eit slag me ikkje kan forvente av nokon som helst. Det tok Mike Oldfield eit halvt år å leggje ned tusenvis av lydspor for desse 49 minuttar med spanande musikk.» Han avslutta med «eg kan sei at dette er eit stort verk». I ein artikkel i same magasinet sju månader seinare, då dei diskuterte albuma som låg på topp 20 på Billboard-lista, avviste Jon Landau albumet som «ein smart snodigheit» og sa, «Lett, ganske prangande og søtt, og det er truleg behageleg bakgrunnsmusikk for ein middag eller ein samtale». For Creem var Robert Christgau òg lite imponert og sa «Det beste eg kan komme opp med her er 'behageleg' og 'fengande'. Oldfield er ikkje Richard Strauss eller Leonard Cohen — dette er filmmusikk fordi det er på det nivået han opererer.»
Utmerkingar
Oldfield vann Grammyprisen i 1974 for beste instrumentale komposisjon.
I magasinet Q si liste frå 1998 ove dei 50 beste albuma frå 1970-åra, vart Tubular Bells plassert på sjetteplassen. I spesialutgåva til Q & Mojo kalla Pink Floyd & The Story of Prog Rock i 2005, vart albumert plassert på niandeplassen på lista over «40 Cosmic Rock Albums».
Andre verk av Mike Oldfield
Tubular Bells er det albumet som er tettast identifisert med Oldfield, og han har ofte kome attende til dette i seinare verk. Opninga på tittelsporet på albumet Crises og stykket «Harbinger» på albumet Music of the Spheres er basert på opninga frå Tubular Bells, og det same er «Secrets» og «The Source of Secrets» frå Tubular Bells III. Opninga er òg direkte sitert i songen «Five Miles Out» frå albumet med same namn, og songen inneheld «varemerke-instrumentet» hans, «Piltdown Man».
Tubular Bells kan reknast som det første i ei rekkje album som heldt fram med Tubular Bells II (1992), Tubular Bells III (1998) og The Millennium Bell (1999).
I 2003 gav Oldfield ut Tubular Bells 2003, ei nyinnspeling av den originale Tubular Bells med ny digital teknologi og fleire «korreksjonar» til det han såg på som feil i den originale produksjonen. Sidan Vivian Stanshall døydde i 1995, var seremonimeisteren på denne utgåva John Cleese.
2009-utgåva
Standardutgåva kom med to bonusspor og inneheldt ein ny miks frå 2009 av originalplata.
Luksusutgåva frå 2009 inneheldt standardutgåva på plate 1, og den originale miksen frå 1973 på plate to. DVD-plata inneheldt 5.1-kringlyd-miksen av standardutgåva og BBC-framføringa frå 1973.
Den ultimate utgåva frå 2009 kom med ei 60 sider lang bok og forskjellite ting som plekter, ein plakat og anna. I tillegg til same innhaldet som luksusutgåva inneheld plata ei tredje CD-plate og ei vinylutgåve av originalplata.
Medverkande
Frå plateomslaget.
Andre medverkande
Produksjon
Salslister
Fram til 2019 har Tubular Bells lagt i alt 286 veker inne på UK Albums Chart. Frå februar 1974 til mai 1975 låg albumet berre fire veker utafor topp ti. Frå 24. juli 1974 og ti veker framover låg albumet på andreplassen på lista, først bak Paul McCartney og Wings-albumet Band on the Run i sju veker, og så i tre veker bak Oldfield sitt eige oppfølgjaralbum, Hergest Ridge. Tubular Bells gjekk så til slutt til topps på albumlista i veka som enda 5. oktober 1974, seksten månader etter det kom ut. Då det erstatta Hergest Ridge på toppen av lista vart Oldfield den andre artisten i historia som erstatts seg sjølv på toppen av den britiske albumlista (The Beatles klarte det to gonger, i 1963 og 1964). Seinare klarte Michael Jackson det same i juli 2009 og David Bowie i februar 2016, begge etter artistane var død. I Storbritannia har albumet gått inn att på lista kvart tiår etter det kom ut, siste gongen i veka som enda 26. oktober 2013.
Eidsvåg i Nesset
Eidsvåg er ein tettstad i Molde kommune i Møre og Romsdal. Eidsvåg var tidlegare administrasjonssenter i Nesset kommune. Tettstaden har og ligg ved Eidsvågen i Langfjorden.
Her ligg Nesset kyrkje frå 1878.
Giss
Giss (engelsk G-sharp, italiensk Sol diesis) er tonen ein får ved å heve tonen G eit kromatisk halvtonetrinn.
Örebro
Örebro er ein by i landskapet Närke i Sverige. Han er centralort i Örebro kommun og residensstad i Örebro län og den sjette største byen i landet etter innbyggjartal med 107 038 innbyggjarar (2011). Byen ligg på vestbreidda av Hjälmaren.
Byen er sete for länsadministrasjonen og har betydeleg industri, mellom anna metallvare- og maskinindustri, papirfabrikk og verkstader. Her ligg fleire statlege institusjonar, som ei avdeling Statistiska centralbyrån. Store arbeidsgjevarar i dag er Örebro universitet og Universitetssjukhuset i Örebro. Byen var tidlegare garnisonsby, men denne aktiviteten er no borte. Kulturreservatet Wadköping med fleire 1500- og 1600-talsbygninger ligg i byen og det same gjer Nikolaikyrkan frå 1300-talet. Örebro slott ligg på ein holme i Svartån og er frå 1570-åra, men avløyste eit eldre anlegg. Bykjernen er elles prega av gjenoppbygginga etter bybrannen 1854.
Örebro er eit samferdselsknutepunkt med jernbane, samt at E18 frå Oslo og E20 frå Göteborg møtest i Örebro og går vidare som motorveg, Västerleden, til Stockholm. Byen har òg flyplass.
Historie
Örebro vart grunnlagd på 1200-talet av tyske kjøpmenn som sentrum for jernhandelen. På 1400- og 1500-talet vart den økonomiske utviklinga til byen hemma av unionskonfliktane, men han vart igjen eit økonomisk sentrum mot slutten av 1500-talet. Örebro slott har hatt ein viktig plass i svensk historie, mellom anna under opprøra til Engelbrekt og Gustav Vasa opprør. Riksdagen møttest fleire gonger i Örebro, bl.a i 1810, då Jean-Baptiste Bernadotte vart vald til tronfølgjar.