cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Forbrukslån
Forbrukslån i Noreg
Eit søk på Finansportalen (drifta av Forbrukerrådet) viste at det fanst meir enn 60 bankar med tilbod om forbrukslån i 2021. Tal frå Noregs Bank viser ein kraftig vekst i forbrukslån. Ved utgangen av 2016 hadde norske hushald ca. 3 prosent av gjelda si knytt til forbrukslån. Nye lån auka 15 prosent, som er det dobbelte av total kreditt ferda ut i marknaden (ca. 7 %). Frå 2019 har tendensen vore dalande, noko som truleg kan knytast til innføringa av gjeldsregistra i juli same år.
Rettar for låntakarar
Marknadsføring, tilbod og utferding av forbrukslån i Noreg vert i hovudsak dekt av dei same reglane som generelle finansielle tilbod. Angrerettslova fastsett løyvet til å kansellere avtalen fram til 2 veker etter gjeldsbrevet vart signert. Det gjeld både for direkte sal og fjernsalg.
Banken har plikt om å rå moglege låntakarar frå å ta opp lån dei ikkje trur dei har evne til å betene. Banken skal gje rådet i skriftleg form før lånet vert utbetalt. Bankar som ikkje overheld reglane om opplysningsplikt kan bli stilt økonomisk ansvarleg i ettertida. Låntakarar har òg løyve til at nedbetale gjelda tidlegare enn avtalt, utan økonomiske konsekvensar.
Jiří Raška
Jiři Raška var ein tsjekkisk skihoppar, som i si tid som aktiv konkurrerte for Tsjekkoslovakia. Han vann gullmedaljen i normalbakken og sølvmedaljen i storbakken under vinter-OL 1968 i Grenoble. I VM 1970 fekk han sølvmedaljen i storbakken. 1970/71 vann han den tysk-austerrikske hoppveka, og i 1972 fekk han bronsemedaljen i skiflygings-VM. Han var fødd i småbyen Frenštát pod Radhoštěm, på den tid i det tysk protektoratet Böhmen und Mähren. Raška døydde i Nový Jičín etter lengre tids sjukdom.
Aktiv
Raška markerte seg internasjonalt først i 1966. Etter å ha vorte nummer fem i avslutningsrennet under den tysk-austerrikske hoppveka kom han på åttandeplass samanlagt. Under ski-VM 1966 i Oslo kom han på fjerdeplassen i begge renna, nærast bronsemedaljen var han i storbakken der han med 203,9 poeng var 0,7 poeng bakom Kjell Sjöberg frå Sverige. I den tysk-austerrikske hoppveka 1966/67 vart han nummer sju samanlagt, etter å ha vorte nr 2 i avslutningsrennet i Bischofshofen, bakom hoppvekevinnaren Bjørn Wirkola. Same Wirkola vann også dei to neste hoppvekene, 1967/68 og 1968/69, då med Raška på andreplassen i samandraget. Begge dei to hoppvekene vann Raška avslutningsrennet i Bischofshofen.
Høgdepunktet for Raška vart vinter-OL 1968 i Grenoble. Han vart då olympisk meister i normalbakken, med 216,5 poeng slo han austerrikaren Reinhold Bachler med 2,3 poeng. I storbakkerennet kniva han med sovjetiske Vladimir Belousov om gullet, med 229,4 poeng hamna han 1,9 poeng bakom gullvinnaren Belousov.
I ski-VM 1970 i Štrbské pleso vann Raška sølvmedaljen i storbakken, men var langt bak den doble verdsmeisteren Garij Napalkov frå Sovjetunionen. Han vart nummer åtte i normalbakken. Ein månad i førevegen hadde Raška vunne to renn i den tysk-austerrikske hoppveka og vorte nummer fire samanlagt i hoppveka. Året etter vann han hoppveka samanlagt etter å ha kom på andreplassen i dei tre siste av dei fire renna. Med 948,0 poeng vann han med 7,8 poeng over Ingolf Mork som tapte hoppvekesigeren med eit fall i rennet i Innsbruck.
I hoppveka 1971/72 kom Raška på sjetteplassen samanlagt. Enno ein gong kom hans beste resultat i Bischofshofen, andreplass med 233,0 poeng var 0,6 poeng mindre enn rennvinnaren Wirkola. Under vinter-OL 1972 i Sapporo kom Raška på femteplassen i normalbakken og vart nummer 10 i storbakken. Same sesongen vann han bronsemedaljen i det aller første verdsmeisterskapen i skiflyging i Planica.
Etter svakare plasseringar i 1973 og 1974 deltok Raška i nasjonale tevlingar fram til 1979. Åra 1994-96 var han med i leiinga for det tsjekkiske hopplandslaget.
And You and I
«And You And I» er ein song frå albumet Close to the Edge av det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1972. Songen er skriven av Jon Anderson, Bill Bruford, Chris Squire og Steve Howe, og er 10 minutt og 9 sekund lang. Songen består av fire satsar og har sidan utgjevinga vore den nest mest spelte under konsertane til bandet. «And You And I» kan skildrast som Yes sin «musikkfilosofi» komprimert i éin song.
Songen vart i 1972 utgjeve som singel, der «Cord of Life» og «Eclipse» utgjorde A-sida medan B-sida bestod av «The Preacher the Teacher» og «Apocalypse».
I. «Cord of Life»
Songen opnar med at gitarist Steve Howe stemmar gitaren sin. Han seier «OK» når han er ferdig å stemme gitaren og er klår for opptak. Ei enkel melodilinje blir spelt på 12-strengsgitar med akkordar frå orgel i bakgrunnen. Dette temaet blir punktert av bassen og eit triangel som avsluttar opningstemaet. Dette blir snart utvikla til ein akkord-progresjon med ein enkel solo spelt på Moog-synthesizer. No kjem vokalen med, og rytmen frå punkteringa til bassen med etterfølgjande triangel fortset. Såg aukast tempoet og rytmen frå bassen blir endra, samstundes som vokalharmoniane blir tettare og meir intense. Hovudteksten blir sungen av Jon Anderson, medan Chris Squire og Steve Howe syng ein «alternativ» tekst parallelt med hovudteksten.
II. «Eclipse»
Dette er ein sats med lågt tempo og lågmælte instrument. Melodilinja kan minne om Sibelius. Rick Wakeman spelar ei rytmisk melodilinje som blir repetert, der han spelar på Mellotron og Moog samstundes. Hovudtemaet frå «Cord of Life» blir handsama i ulike tonearter. Satsen blir avslutta med 12-strengsgitaren si innleiing til neste sats, «The Preacher, the Teacher».
III. «The Preacher, the Teacher»
Den melodiske og tekstmessige strukturen er nesten som ei forlenging av føregåande sats. Eit folkemusikk-liknande stykke fører musikken inn i eit raskare tempo, og med fleire rytmeskifte. Ein rask synthesizer-solo av Wakeman leiar inn i ein svulstig orgel-solo som byggjer opp mot eit orkestralt crescendo som kan minne om ein neo-Wagnersk komposisjon.
IV. «Apocalypse»
Dette er den kortaste satsen med sine 42 sekund. Han består av avslutninga av songen, som er ein repetisjon av akkord-progresjonen frå første satsen med refrenget «til songen».
Konsertversjonar
Trommeslagaren på originalinnspelinga, Bill Bruford, forlét bandet straks innspelinga av albumet Close to the Edge var over, og vart erstatta av Alan White. Bruford spelte difor denne songen under konsert for første gongen i 1989 som medlem av Anderson Bruford Wakeman Howe. Han spelte «And You And I» under konsert som Yes-medlem første gongen under Union-turneen i 1991.
«And You And I» har vorte framført på nær alle av konsertane til Yes sidan utgjevinga i 1972.
Regjeringa Halvorsen I
Regjeringa Halvorsen I, Otto Bahr Halvorsen si første regjering var ei norsk regjering som sat frå 21. juni 1920 til 22. juni 1921. Regjeringa var ei mindretalsregjering mellom Høgre og Frisindede Venstre.
And You and I
Konsertversjonar
Offisielle konsertopptak finst på:
Regjeringa Halvorsen I
Ho søkte avskjed i statsråd 18. juni 1921 etter at statsminister Otto B. Halvorsen hadde stilt kabinettspørsmål i Stortinget og fått fleirtalet mot seg.
And You and I
Kjelder
Yes
Shilat
Shilat (hebraisk skrift שִׁלָּת) er ein moshav i Israel kring ein kilometer nord for Modi'in, like vest for Den grøne linja. Han høyrer til Hevel Modi'in regionale kommune. I 2011 hadde han eit folketal på 450.
Moshaven vart grunnlagd i juli 1977 av 25 familiar.
Kristian Fjeld
Kristian Fjeld var ein norsk arbeidar, småbrukar og politikar frå Vestre Toten. Han var landbruksminister 1945-51 i Gerhardsen II-regjeringa og stortingsrepresentant 1945-61 for Arbeidarpartiet.
Fjeld var fødd i Vestre Toten. Han arbeidde på gard frå han var 15 år gammal. Åra 1910-17 var han anleggsarbeidar, vekselvis på jarnbane og veg i Hedmark. Frå 1918 til -21 var han linjeformann ved Stange kommunale elektrisitetsverk, og 1921-24 maskinist ved Vik kraftstasjon. I 1925 kjøpte han eit småbruk i Stange og var dessutan 1931-45 jordbrukskyndig likningsrevisor i Hedmark fylke.
Hausten 1945 vart Fjeld ble vald inn på Stortinget. Same hausten, den 5. november vart han utnemnd til statsråd i Landbruksdepartementet då ei rein Arbeidarparti- og Einar Gerhardsen-styrt regjering kom til makta. Fjeld vart verande landbruksminister i seks samfulle år, han gjekk av 19. november 1951 då Oscar Torp danna ny regjering. Med attval til stortinget i 1949, og seinare i 1953 og 1957, tok Fjeld 21. november 1951 sete i Stortinget for fyrste gong. Han fekk då plass i Skog-, vassdrags- og industrikomiteen, der han var formann i 1952 og -53-sesjonane. Frå 1954 til han forlet tinget i 1961 var han formann i Kommunalkomiteen.
Fjeld var frå 1945 til 1963 med i styret for Norges Brannkasse, formann dei to siste åra. Elles var han medlem i Skogkommisjonen av 1950, formann i Statsselskapskomiteen av 1953 og i Forhandlingsutvalet for jordbruksprisar av 1954.
I 1962 vart Fjeld utnemnd til Kommandør av St. Olavs Orden.
Eastwindbreen
Eastwindbreen er ein isbre som drenerer delar av sørsida av Mount Terror søraust på Ross Island. Han flyt sørvest og saman med austenden av Terrorbreen der dei to går ut i Fog Bay. I samband med at stadnamn i området vart kalla opp etter ekspedisjonsskip, vart breen kalla opp etter USCGC «Eastwind», ein isbrytar som vart utplassert i Antarktis ni gonger for å assistere forskinga der, frå U.S. Navy Operasjon Deepfreeze i 1955–56 til og med sesongen 1966–67.
Fotball-EM 2013
Europameisterskapen i fotball 2013 var den 11. europameisterskapen i fotball for kvinner. For tredje gong fann meisterskapen stad i Sverige. Tittelforsvarar Tyskland vart europameister etter siger 1-0 over Noreg den 28. juli 2013 i Solna. Det var sjette gong på rad Tyskland vann EM-finalen.
Meisterskapsturneringa vart arrangert i Sverige i tida 10.-28. juli 2013. Kampane vart avvikla på sju ulike stader; Göteborg, Norrköping, Halmstad, Kalmar, Linköping, Växjö og Solna.
Gruppespelet
Dei tolv kvalifiserte deltakarlanda var delt i tre grupper à fire lag. Omframt vertslandet Sverige deltok Danmark, England, Finland, Frankrike, Island, Italia, Nederland, Noreg, Russland, Spania og Tyskland. Spania var med i sitt fyrste europameisterskap, elles var dei elleve andre deltakarlanda også med i det forrige EM i 2009. Frå gruppespelet til kvartfinalane gjekk dei to beste laga i gruppene og dei to tredjeplasserte med flest poeng, eventuelt målskilnad.
Gruppe A
-
Rosh HaNikra
Rosh HaNikra er ein kibbutz nord i Israel. Han ligg ved middelhavskysten nær Rosh HaNikra-grottene og grensa til Libanon, og høyrer til Mateh Asher regionale kommune. I 2009 hadde han eit folketal på 1143.
Historie
Kibbutzen vart grunnlagd den 6. januar 1949 av ein gar'in av demobiliserte Palmach-soldatar som flytta dit frå kibbutzen Hanita, i lag med medlemmar i Den sionistiske ungdomsrørsla og unge Holocaust-overlevande.
Kibbutzen er i dag privatisert
Fotball-EM 2013
Gruppe B
--
Gruppe C
-
--
Kvartfinalar
---
-
Semifinalar
---
-
Finalen
Finalen mellom Tyskland og Noreg vart spelt på Friends Arena i Solna 28. juli 2013 framfor 41 301 tilskodarar. Dei fekk sjå Tysklands målvakt Nadine Angerer stoppe eit dårleg plassert straffespark frå Trine Rønning i det 29. minutt. Innbytar Anja Mittag vart matchvinnar for Tyskland i det 49. minutt, ettersom Angerer redda eit nytt norsk straffespark då kampen var ein time gammal, denne gongen eit heller svakt skot frå Solveig Gulbrandsen.
Vinnarlaget frå Tyskland mønstra: Nadine Angerer (kaptein), Leonie Maier, Annike Krahn, Saskia Bartusiak, Jennifer Cramer, Nadine Keßler, Lena Goeßling, Lena Lotzen, Dzsenifer Marozsán, Simone Laudehr, Célia Okoyino da Mbabi. Anja Mittag vart bytta inn frå pausen og Bianca Schmidt i det 77. minutt, høvesvis Lotzen og Laudehr var då ferdigspelte.
Noregs lag bestod av: Ingrid Hjelmseth, Maren Mjelde, Trine Rønning, Marit Fiane Christensen, Toril Akerhaugen, Ingvild Stensland (kaptein), Solveig Gulbrandsen, Cathrine Dekkerhus, Caroline Graham Hansen, Ada Hegerberg og Kristine Hegland. Elise Thorsnes, Ingvild Isaksen og Leni Kaurin tok plass i Noregs mannskap frå det 68., 76., og 85. minutt, ut gjekk etter tur Gulbrandsen, Stensland og Christensen.
Dommar var Cristina Dorcioman frå Romania.
O'Brien Bay
O'Brien Bay er ei bukt som ligg mellom Bailey Peninsula og Mitchell Peninsula på Budd Coast. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1947 og 1948. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Clement E. O'Brien som var sambandsoffiser under U.S. Navy Operasjon Windmill då det vart oppretta astronomiske kontrollstasjonar på Windmill Islands i 1948.
O&
Haftkel fylke
Haftkel fylke (persisk شهرستان هفتکل) er eit fylke i Khuzestan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Haftkel. Det vart utskild frå Ramhormoz fylke i 2008. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 22 633. Fylket er delt inn i dei to distrikta Sentral-distriktet og Raghiveh-distriktet. Fylket har éin by: Haftkel.
Jussi Ylikoski
Jussi Ylikoski er professor i samisk ved Giellagas-instituttet ved Uleåborgs universitet. Han studerte fennougristikk ved Åbo universitet, og Uleåborg universitet, og var professor i samisk ved Samisk høgskole og professor i urfolksspråka i Barentsregionen ved Noregs arktiske universitet før han i 2017 vart professor i Uleåborg.
Som forskar har Ylikoski primært arbeidd med samisk syntaks og morfologi. Doktoravhandlinga hans frå 2009 handla om infinitte verbkonstruksjonar i nordsamisk, også med eit sideblikk til grammatikaliseringsprosessar og oppkomsten av nye bøyingskategoriar.
Stortingsrepresentantar 1818-1820
Stortingsrepresentantar 1818-1820 er ei oversikt over stortingsrepresentantane til Stortinget 1818-1820. Lista syner alle som vart valt til Stortinget. Totalt var det 78 representantar frå 34 valkrinsar; 51 representantar frå 18 landkrinsar (amt) og 27 representantar frå 16 bykrinsar. Det seinare Jarlsberg og Larviks Amt bestod av to valkrinsar, det same gjorde Nedenæs Amt.
Glasharmonika
Glasharmonika eller glasharpe er eit musikkinstrument som vart oppfunnen av Benjamin Franklin i 1761. Han var på besøk i England og høyrde Edmund Delaval spille på (ståande) glas og vart imponert. Han ville vidareutvikla instrumentet. Det gjorde han ved å tre glasklokker med hol i botnen inn på ein felles horisontal aksel. Ein pedal festa til ei sveiv fekk akselen og dei ulike stemde glasklokkene til å rotere. Ved nøye gradering av storleiken til glasklokkene fann Franklin fram til ein meir presis og konsekvent skala enn det som var mogleg ved å stemme klokkene med vatn. Når kanten av glasklokkene ligg så nær kvarandre, kan ein mykje enklare få fram akkordar og løp enn når glasa står ved sidan av kvarandre. Musikaren må vera fuktig på fingrane og røra kanten på klokkene, dermed oppstår vibrasjonar i klokkene og det vert skapt tonar.
Eit halvt hundreår tidlegare hadde irlendaren Richard Pockrich skapt musikk ved å stryka kanten på drikkeglas med fukta fingrar. Glasa vart stemd ved å fylle dei med ulike mengder vatn.
I Amerika vart oppfinninga til Franklin ganske populær, men i Mellom-Europa fekk det mykje større gjennomslag. Marianne Davies, ein virtuos som vart kjent med familien Mozart i 1773, gjorde at instrumentet vart godt kjend. Instrumentet hadde glanstida si i Europa fram til omtrent 1830. I Storbritannia kunne det likevel høyrast i varietélokale og nokre gonger på evangeliske møte utover 1800-talet. På 1900-talet fekk glasharmonikaen nytt liv ved den tyske virtuosen Bruno Hoffmann.
Til kunstbiennalen i Venezia i 2015 skreiv den norske samtidskunstnaren Camille Norment, verket «Rapture» for kor og glasharmonika.
Mozart, Carl Philipp Emanuel Bach, Beethoven, Donizetti, Richard Strauss, Damon Albarn, Tom Waits, Hasse, Jan Erik Mikalsen (Oslo), Régis Campo, Etienne Rolin, Philippe Sarde, Michel Redolfi, Cyril Morin, Stefano Giannotti, Thomas Bloch, Guillaume Connesson har komponert stykke for glasharmonika.
Slaget ved Mohács i 1687
Det andre slaget ved Mohács, òg kjend som slaget ved 'Berg Harsány', vart utkjempa mellom styrkane til den osmanske sultanen Mehmed IV, kommandert av storvesir Sari Süleyman Paşa, og styrkane til den tysk-romerske keisaren Leopold I, kommandert av Karl av Lorraine. Resultatet vart eit knusande nederlag for osmanarane.
Bakgrunn
Den store tyrkiske krigen starta med slaget ved Wien i 1683 der den osmanske armeen tapte den 12. september 1683. Frå september 1683 tok dei keisarlege soldatane over initiativet. Dei neste åra under Karl av Lorraine tok keisararmeen mange festningar (som Esztergom, Vác, Pest), som var under osmansk styrke, og etter slaget ved Buda kringsette dei og tok over den tidlegare ungarske hovudstaden Buda. Mot slutten av 1686 føreslo osmanarane fred, men habsburgarane såg no sjansen til å okkupere og erobre heile Ungarn så fredsforslaget vart avslått.
Ekbladbreen
Ekbladbreen er ein isbre som er 15 km lang, og som flyt frå austsida av Holland Range og ut i Wise Bay i Rossisen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter A. Ekblad, kaptein på USNS «Wyandot» i løpet av U.S. Navy Operasjon Deepfreeze i 1964 og 1965.
Slaget ved Mohács i 1687
Bakgrunn
I april 1687 bestemte ein i Wien at ein skulle fortsette dei militære handlingane. Hovudarmeen (om lag 40 000 soldatar) under kommandoen til hertug Karl av Lorraine fortsette ned Donau til Osijek ved elva Drava, medan ein annan arme (om lag 20 000 mann) under kommandoen til kurfyrste Max Emanuel av Bayern flytta langs elva Tisza til Szolnok og mot Petrovaradin. I midten av juli møttest dei to armeane ved Donau.
Den osmanske armeen (om lag 60 000 mann) kommandert av storvesir Sari Süleyman Paşa, heldt seg ved den viktigaste kryssinga av Drava (med ei 8 km lang trebru) ved Osijek for å verne denne og så styrke denne stillinga. Då keisararmeen nådde fram delte Drava dei to sidene. Mot slutten av juli klarte keisararmeen å setje opp eit bruhovud ved breidda av elva og stod i stilt opp for slag for å utfordre osmanarane. Den osmanske armeen var derimot passiv og var nøgd med å bombardere bruene og elvebreidda.
Slag
Morgonen den 12. august valde hertugen av Lorraine å flytte til Siklós, fordi stillinga og den harde overflata der var høvande som slagmark. Den habsburgske høgreflanken byrja å marsjere vestover gjennom det tett skogkledde området. Sari Süleyman Paşa meinte dette var sjansen han hadde venta på. Han gav ordre om eit åtak med heile armeen mot venstreflanken til keisararmeen, som under Maximilian II Emanuel av Bayern framleis var i den tidlegare stillinga, og som i følgje den habsburgske slagplanen òg skulle marsjere vestover. Det osmanske kavaleriet av 8000 sipahiar prøvde å omringe flanken til den habsburgske venstreflanken. Kommandanten for denne flanken, kurfyrsten av Bayern, sende med ein gong ein kurer til kommandanten hertugen av Lorraine, og informerte han om at flanken hans var i fare. Ordrane vart gjevne og raskt sende attende, og stillingane vart sett opp for å stå imot den langt større osmanske styrken, som hadde dobbelt så mange soldatar. Keisarinfanteriet heldt stillinga si og general Enea Silvio Piccolomini klarte med nokre av kavaleriregimenta å slå attende og stoppa åtaket til det osmanske sipahi-kavaleriet.
Den osmanske storvesiren vart overraska over denne uventa harde motstanden og gav ordre om å stoppe det osmanske åtaket. Det osmanske artilleriet heldt fram å bombardere dei habsburgske stillingane, men infanteriet og kavaleriet deira fekk ordre om å halde stillinga si og infanteriet gjekk bak festningsverka. Denne pausen gjorde det mogeleg for høgreflanken til habsburgarane å nå attende til den opphavlege stillinga si. Den habsburgske kommandanten, hertugen av Lorraine, og den første planen var at armeen hans skulle forsvare stillinga si. Men for å få overtaket, overtalte kurfyrsten av Bayern og markgreven Ludvig av Baden-Baden overtalte han til å gje ordre om eit storskala motåtak. Den habsburgske armeen var klar for motåtaket kl. 1500. Samstundes valde Sari Süleyman Paşa å gå til åtak igjen. Igjen støtta sipahiane janitsjarinfanteriet i eit frontalåtak som prøvde å kome rundt flanken til den habsburgske armeen. Markgreven Ludvig av Baden klarte å stå imot åtaket med infanteriskvadronane sine og gjekk så til åtak mot osmanarane som ikkje var i forsvarsstilling enno. Fremst i dette åtaket mot dei osmanske festningsverka var soldatane under generalane Rabutin og Eugene av Savoie. Det osmanske kavaleriet kom ikkje rundt på flankane fordi terrenget var for vanskeleg for hestane deira, og dei måtte gå av. Det osmanske åtaket og motstanden kollapsa så og like etter trekte den osmanske armeen seg attende i vill flukt. Slaget vart eit knusande nederlag for osmanarane.
Gjennom heile slaget var det berre venstreflanken til keisararmen som var i kamp. Det var ein tett skog føre høgreflanken til keisararmen, som hindra dei frå å angripe. Trass i dette prøvde dei å kome rundt på høgresida og tvinge osmanarane attende, men kolonnane gjekk seg vill i skogen.
Keisararmeen fekk berre lette tap, kring 600 mann. Den osmanske armeen tapte derimot stort og det er estimert at kring 10 000 mann omkom, i tillegg til at dei mesta det meste av artilleriet sitt (kring 66 kanonar) og det meste av utstyret. Det store kommandoteltet til storvesiren og 160 osmanske flagg vart teken av keisararmeen. Det er rapportert at verdien av krigsutbyttet som vart gjeven til kurfyrsten av Bayern overgjekk to millionar gulldukatar.
Etterverknad
Etter slaget hamna Det osmanske riket i ei stor krise. Dei osmanske soldatane gjorde mytteri. Kommandanten Sari Suleyman Pasja frykta at hans eigne soldatar ville drepe han og han flykta, først til Beograd og så til Konstantinopel. Då meldingane om nederlaget og mytteriet nådde Konstantinopel tidleg i september, vart Abaza Sivayus Pasja utpeikt som ny kommandant og like etter som storvesir. Før han tok over kommandoen hadde heile den osmanske armeen gått i oppløysing og dei osmanske janitsjarane og sipahiane vendte attende til basen sin i Konstantinopel under sine lågare offiserar. Sjølv den regjerande storvesiren i Konstantinopel var redd og gjekk i dekning. Sari Suleyman Pasha vart avretta. Sultan Mehmed IV utpeikte kommandanten for Istanbulsunda Köprülü Fazıl Mustafa Pasja som ny regjerande storevesir i Konstantinopel. Han konsulterte med kommandantane av den gjenverande armeen og dei andre leiande osmanske statsmennene. Etter desse møta, den 8. november 1687 valde dei å avsetje sultan Mehmed IV og setje Suleiman II på trona som ny sultan.
Då den osmanske armeen gjekk i oppløysing, kunne Habsburgarmeen erobre store område. Dei tok over Osijek, Petrovaradin, Sremski Karlovci, Ilok, Valpovo, Požega, Palota og Eger. Det meste av dagens Slavonia og Transilvania vart underlagt Habsburgmonarkiet. Den 9. desember 1687 vart det halden ein riksdag i Bratislava, og erkehertug Josef vart krona som den første arvekongen av Ungarn. og etterkomarane til keisarane av Habsburg vart salva som kongar av Ungarn.
I eitt år var Det osmanske riket lamma, og Habsburg-styrkane var klare til å erobre Beograd og trengje djupt inn på Balkan.
Proxima Centauri b
Proxima Centauri b eller Proxima b er ein ekstrasolar planet i bane kring Proxima Centauri, den stjerna som ligg nærast jorda. Han nyttar 11 dagar på eit krinslaup kring stjerna og ligg innanfor den levelege sona, noko som tyder at temperaturane på planeten kan vera slik at det finst flytande vatn på yta.
Slaget ved Mohács i 1687
Kjelder
''
Teenage Frankenstein
«Teenage Frankenstein» er den andre singelen til Alice Cooper frå albumet Constrictor frå 1986. Sjølv om singelen ikkje gjekk inn på listene var det med å gjere Constrictor til det best plasserte albumet til Cooper sidan Flush the Fashion i 1980.
I lag med to andre Alice Cooper-songar, «He's Back (The Man Behind the Mask)» og «Hard Rock Summer» (som ikkje var med på Constrictor), vart «Teenage Frankenstein» nytta i grøssaren Friday the 13th Part VI: Jason Lives.
Singelen hadde ein konsertversjon av «School's Out» som B-sida.
Songen var skriven av Alice Cooper og Kane Roberts. Det vart laga ein musikkvideo til songen.
Diego Simeone
Diego Pablo Simeone González er ein argentinsk fotballspelar og noverande trenar som spelte defensiv midtbane for ein rekke europeiske klubbar gjennom sin karriere. Han spelte òg ved fleire tilfeller for det argentinske landslaget, og er med sine 106 kampar ein av dei med flest landskampar for landet. Etter at hans aktive karriere slutta i 2006 gjekk Simeone inn i trenaryrket, fyrst i heimlandet og deretter i Europa. Han er noverande trenar for Atlético Madrid sidan 2012. Hans son Giovanni Simeone spelar for ACF Fiorentina.
Klubbspel
Simeone byrja si spelarkarriere i heimbyen Buenos Aires for Vélez Sársfield i 1987. Etter å ha spela over 75 kampar og skåra 14 mål fordelt over tre år dro han over til Europa. I 1990 vart han henta til den italienske klubben Pisa av den dåværande rumenske manageren Mircea Lucescu. Her spelte han 55 seriekampar og skåra seks mål fordelt over to sesonger. I 1992 dro Simeone vidare til Spania og Sevilla FC, hvor han spelte 64 seriekampar og skåra 5 mål fordelt over to sesongar, dog utan å vinne noko for klubben. I 1994 melde han overgang til Atlético Madrid, kor han fekk sitt definitive gjennombrott. Fast etablert på fyrstelaget, var han med om å vinne både Primera División og Copa del Rey i 1995/96-sesongen. Etter å ha spelt i underkant av 100 seriekampar og notert seg for 21 mål vende han i 1997 tilbake til Serie A, denne gongen til storklubben Inter. Her vart han lagkamerat med landslagskollega Javier Zanetti og var med om å vinne UEFA-cupen 1997/98. I 1999 vart Simeone kjøpt opp av SS Lazio, som var klubben Inter slo ut i finalen av UEFA-cupen året føre. Klubben var då leia av Sven-Göran Eriksson, og Simeone inngikk eit større argentinsk innslag med spelarar som bestod av Roberto Sensini, Matias Almeyda, Hernán Crespo og Juan Sebastián Verón. I 1998/99 sesongen hadde Lazio verte ganske nære å ta Scudetto, og i han fyrste sesong for klubben vann Lazio seriemeisterskapet med eit poeng føre Juventus. Sesongen vart krona finalesiger både i Coppa Italia, og med finalesiger i Supercoppa samt UEFA Super Cup i 1999 i begynnelsen av den påføljande sesongen. I 2003 melde han overgang tilbake til Atlético Madrid, hvor han spelte to sesongar men utan å vinne noken titlar. Etter to sesongar gjekk turen attende til heimlandet, hvor han i 2005-2006 sesongen spelte 37 kampar for Racing Club Avellaneda føre han bestemte seg for å avslutte karrieren.
Landslagsspel
Simeone fekk sin landslagsdebut den 14. juli 1988 i ein privatkamp mot Australia som Argentina tapte 4-1. Han deltok i den argentinske troppen som vann Copa América i både 1991 og 1993, i tillegg til Confederations Cup i 1992. I 1996 var han med i den argentinske troppen under Sommar-OL i Atlanta som tapte finalen mot Nigeria. Han var òg med i den argentinske troppen i tre verdsmeisterskap, under VM i fotball 1994, VM i fotball 1998 og VM i fotball 2002. Under VM i 1998 kom i medias søkjelys då Englands David Beckham vart utvist for å ha sparka Simeone i vrede etter ei takling av sistnemnde. Simeone erkjende seinare at han overspelte frå Beckham sitt hemnspark for å få han utvist. I den påfølgjande kampen mot Nederland vart Simeone skada etter ein takling frå Arthur Numan. Totalt fekk han 106 landskampar, og han har pr 2013 tredje flest kampar etter Javier Zanetti og Roberto Ayala.
Trenarkarriere
Simeone byrja si trenarkarriere i februar 2006, då han tok over managerrolla hos sin siste arbeidsgjevar Racing Club de Avellaneda. Etter at klubben gjekk gjennom eit eigarskifte i mai same året tok han over ansvaret hos Estudiantes, hvor han leia klubben til sitt fyrste ligameisterskap på 23 år. Den 15. desember 2007 vart Simeone presentert som ny trenar for storklubben River Plate, hvor han tok over etter den tidlegare storspelaren Daniel Passarella. Her vann han nok ein gong seriemeisterskapen i 2008. I november 2008 melde han avskjed som manager etter at klubben rauk ut av kvartfinalen i Copa Sudamericana. Den 15. april 2009 tok han over managerstolen i San Lorenzo etter foregjangaren Miguel Russo, men fekk sparken etter nøyaktig eit år seinare grunna manglande sportslege resultat. Deretter fylgde eit friår. Føre han i januar 2011 tok over ansvaret hos den italienske klubben Catania på Sicilia, som han redda frå nedrykk før han forlèt klubben i mai same året. I juni 2011 tok han på ny over managerrollen i Racing Club de Avellaneda, føre han i desember same året vart presentert som den nye trenaren i Atlético Madrid etter Grégorio Manzano. Hans fyrste siger med klubben kom i mai 2012 då klubben vann Europaligaen. I august same året fylgjde han opp med å leia laget til siger i UEFA Super Cup då dei slo Chelsea med 2-1.
Edvard Grieg-feltet
Edvard Grieg-feltet (som funn kalla Luno) er eit oljefelt som ligg i blokk 16/1 på norsk kontinentalsokkel i den midtre delen av Nordsjøen, omtrent 180 kilometer vest for Stavanger. Feltet vart funne i 2007, og fekk då namnet Luno. Oljefeltet skifta namn 13. april 2012 frå Luno til Edvard Grieg, etter forslag frå operatøren Lundin. Feltet vart oppkalla etter komponisten Edvard Grieg. Produksjonen på Edvard Grieg skal samordnast med nabofeltet Ivar Aasen (tidlegare Draupne), der Det norske oljeselskap er operatør.
Lisensen for Edvard Grieg-feltet er PL338, og Lundin er operatør med, Wintershall eig , Statoil (bytt til seg frå Wintershall) og OMV (Norge) AS eig  i feltet.
Rasmus Tønder Nissen
Rasmus Tønder Nissen var ein norsk skulemann frå Melhus som var sjef i Kyrkje- og undervisningsdepartementet 1874-82.
Nissen var son til ein prest. Etter han vart student frå katedralskulen i Trondheim i 1839, studerte han teologi og vart cand.theol. frå universitetet i Christiania i 1843. Same året byrja han undervise ved Hartvig Nissens latin- og realskole i hovudstaden, frå 1850 inspektør og 1852 styrar av skulen. Frå 1854 var han lektor ved universitetet, professor frå 1866.
Den 28. november 1874 vart Nissen utnemnd til statsråd og sjef for Kyrkje- og undervisningsdepartementet, ein posisjon han hadde til han døydde, med unnatak for dei to periodane han sat i den norske statsrådsavdelinga i Stockholm.
Nissen var medlem 1857 i kommisjonen om nytt artiumsreglement og undervisningsplan for realskulane, og 1865 i kommisjonen som vurderte Magnus Brostrup Landstad sitt utkast til kyrkjesalmebok.
Nissen forfatta fleire verk om kyrkjehistorie og teologi.
Jakob Remseth
Jakob Martinus Remseth var ein norsk arbeidar og politikar, fødd i Dønnes og busett i Sauda. Han var stortingsrepresentant for valkrinsen Rogaland og Arbeidarpartiet i tida 1945 til 1965.
Bakgrunn
Remseth var son til ein gruve- og industriarbeidar, og voks mykje opp på Båsmoen i Mo i Rana. Seksten år gammal byrja han å arbeide i Båsmoen gruver, eit yrke han hadde til 1926, og som han kombinerte med arbeid på samvirkelaget i dei periodane gruvedrifta var redusert. I 1926 flytta han til Sauda og var dei neste 19 åra fabrikkarbeidar ved Electric Furnace Products Co. Ltd. i Sauda.
Politisk karriere
Remseth var medlem i heradsstyret i Sauda frå 1931 til 1955. Han var ordførar 1937–1941, då han vart avsett av okkupasjonsstyret, og på ny frå 1945 til 1951.
Hausten 1945 vart Remseth vald inn på Stortinget frå Rogaland, og sidan attvald fire gongar. Han var medlem 1945–1949 i Sosialkomiteen og frå 1950 i Kommunalkomiteen, formann i denne frå 7. februar 1963.
Constrictor
Constrictor er det 16. studioalbumet til Alice Cooper, gjeven ut 22. september 1986. Cooper trekte seg tilbake frå musikkindustrien etter DaDa i 1983. Han spelte i Monster Dog, ein skrekkfilm som han skreiv to songar for. Han spelte òg på Twisted Sister-songen «Be Chrool to Your Scuel». Det var den første innspelinga til Alice Cooper med bassisten Kip Winger, som seinare vart kjend med sitt eige band, Winger.
Cooper søkte hjelp hos heavy metal-gitaristen Kane Roberts for albumet, som førte til ein stil Cooper ikkje hadde vore innom før. Constrictor synte den opphavlege sjokkrockaren for ein heil ny generasjon tenåringar og albumet hamna på 59. plass på lista i USA etter at dei to førre albuma, Zipper Catches Skin og DaDa, ikkje hadde gått inn på listene i det heile. Etter albumet følgde ein av dei mest suksessrike turneane på slutten av 1980-åra, The Nightmare Returns-turneen.
Skrekkserien Friday the 13th slo seg saman med Cooper for å lage temasongen til den seinaste filmen. Songen «He's Back (The Man Behind the Mask)» vart skriven for Friday the 13th Part VI: Jason Lives. Singelen gjekk heilt til topps i Sverige. Andre songar nytta i filmen var «Teenage Frankenstein» og «Hard Rock Summer», ein song som ikkje vart nytta på albumet.
Songen «The Great American Success Story» var meint som temasongen til Rodney Dangerfield-filmen Back to School, men vart ikkje nytta.
Use Me
Use Me er eit norsk pop-punk band frå Moss. Bandet består av fem medlemmar: Jim André Bergsted (gitar, vokal), Michael Markussen (gitar, støttevokalist), Martin Thomassen (piano, støttevokalist), Vetle Paulsen (bass, støttevokalist) og Petter Gravningsmyhr (trommer). Use Me starta opp i 2005, men Jim André Bergsted er det einaste originale medlemmen som er igjen.
Melodi Grand Prix 2011
Use Me var med i 1. delfinale i Melodi Grand Prix 2011 i Ørland, dei kom på 4. plass av 7 deltakarar og gjekk vidare til Siste sjansen. Dei deltok med songen Daisy, som vokalisten, Jim André Bergsted har laga både tekst og melodi til.
Album
24. desember 2010 fekk dei platekontrakt med Universal Music Group og 24. januar 2011 slepp dei det første albumet sitt, A Little Romantic.
Andrew Wiles
Sir Andrew John Wiles er ein britisk matematikar.
Han vart tildelt Wolfprisen i 1996 og vann ein spesialversjon av Fields-medaljen i 1998.
The Fool on the Hill
«The Fool on the Hill» er ein song av The Beatles både skriven og sunge av Paul McCartney (tilskriven Lennon–McCartney) og spelt inn i 1967. Han kom ut på albumet og EP-en Magical Mystery Tour og presentert i filmen Magical Mystery Tour med eit filmklipp filma nær Nice i Frankrike 30. og 31. oktober 1967. Songen nådde kanskje eit enno breiare publikum då han vart ein hitsingel for Sérgio Mendes & Brasil '66 i 1968.
Medverkande
Personell per Ian MacDonald. Fløytistane frå Mark Lewisohn.
Sérgio Mendes & Brasil '66-versjonen
Sérgio Mendes & Brasil '66 spelte inn «Fool on the Hill» i ein enkel bossanova-stil med strykarar. Songen vart sungen av Lani Hall og gjeven ut på singel. Singelen vart ein stor hit og nådde sjetteplassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista. Han låg òg ei veke på toppen av easy listening-lista. Songen kom ut på Mendes-albumet Fool on the Hill.
Nordstarik
Skildring
Nordstarik er ein relativt liten alkefugl med kraftig kroppbygging, kort, hornfarga nebb og lyse bein. Oversida er gråblå, undersida kvit og hovudet er svart med kvite striper frå auga mot nakken. Som typisk for alkefuglar er beina festa langt bak på kroppen. I motsetnad lomvi og lunde går han ikkje oppreist på land, men ligg vanlegvis på buken. Når han rører seg på land er det vanlegvis med mykje hjelp frå vengene. Når han flyg opp frå havoverflata, kan han ta av rett opp eller med kort tilløp. Nordstarikar veg typisk rett over 200 gram og har ei kroppslengd på 27 til 27 centimeter.
Banff nasjonalpark
Banff nasjonalpark er den eldste nasjonalparken i Canada. Han blei skipa i 1885 i den canadiske delen av Rocky Mountains. Parken, som ligg 110-180 km frå Calgary i provinsen Alberta, dekker eit areal på 6641 km² fjellterreng med talrike isbrear, tette barskogar og fjellandskap. Icefields Parkway strekker seg frå Lake Louise i sør, med samband til Jasper nasjonalpark i nord. Offentleg eigde skogar og Yoho nasjonalpark er naboar i vest, medan Kootenay nasjonalpark ligg i sør og Kananaskis Country i søraust. Mesteparten av den kommersielle verksemda i parken er i byen Banff, i Bow River-dalen.
Nordstarik
Skildring
Denne arten er ein hòlerugar, han hekkar i koloniar på øyar, gjerne med tett vegetasjon av tre. Vinterstid hekkar han langt til havs. Føda er ei blanding av småfisk og små krepsdyr fanga med dukk som tar mindre enn 45 sekund. Dei beitar i små flokkar, somme tider med opp til 50 medlemmer.
Banff nasjonalpark
Canadian Pacific Railway var svært viktig i dei første åra for Banff, då dei bygde både Banff Springs Hotel og Chateau Lake Louise, og trekte turistar til staden gjennom utstrekt annonsering. I byrjinga av 1900-talet blei det bygd vegar i Banff, nokre av dei bygde av krigsinternerte, og nokre ved hjelp av offentlege arbeidsprogram som blei starta under den store depresjonen. Sidan 1960-åra har overnattingsstadene i parken vore opne heile året, og talet på gjestedøgn i Banff auka til over 5 millionar i 1990-åra. Endå fleire menneske passerer gjennom parken på Trans-Canada Highway. Sidan Banff er ein av dei mest besøkte nasjonalparkane i verda, er økosystemet i parken trua. På midten av 1990-talet sette Parks Canada i gang ei undersøking som har leidd fram til oppmodingar for forvaltninga av parken og nye prinsipp som har som mål å bevara det økologiske mangfaldet.
Nordstarik
Skildring
Hoa legg to egg i perioden medio mars til tidleg juli, avhengig av hekkeregion. Rugetida er typisk 32 eller 33 dagar, ungane er godt utvikla ved klekking og vil forlate reiret etter ein til tre fagar. Då vil dei straks symje langt bort frå hekkeplassen. Foreldra har omsut for ungane og forar dei i minst 4-5 veker.
Banff nasjonalpark
Historie
Gjennom heile historia si har Banff nasjonalpark blitt forma i spenningsfeltet mellom bevarings- og utviklingsinteresser. Parken blei skipa i 1885 på grunn av ein strid om kven som hadde oppdaga dei varme kjeldene der, og kven som hadde rett til å utnytta dei varme kjeldene kommersielt. Statsminister John A. Macdonald sørgde i staden for å freda dei varme kjeldene i eit lite verneområde, som seinare blei utvida slik at det òg omfatta Lake Louise og andre areal som strekte seg nordover til Columbia Icefield.
Tidleg historie
Då Britisk Columbia blei ein del av Canada 20. juli 1871, tok Canada på seg å bygga ein transkontinental jernbane. Bygginga av jernbanelinja byrja i 1875, då ein valde Kicking Horse Pass, framfor det nordlegare Yellowhead Pass, til traseen gjennom dei canadiske Rockies. Ti år seinare blei den siste skinnespikeren slått ned i Craigellachie (British Columbia).
Skipinga av Rocky Mountains Park
Med bakgrunn i striden om oppdaginga av dei varme kjeldene i Banff, vedtok statsminister John A. Macdonald å verna eit område på 26 km² rundt dei varme kjeldene ved Cave and Basin som ein offentleg park kjent under namnet Banff Hot Springs Reserve i 1885. Då Rocky Mountains Park Act blei vedtatt 23. juni 1887, blei parken utvida til 674 km² og fekk namnet Rocky Mountains Park. Dette var den fyrste nasjonalparken i Canada, og den andre som vart etablert i Nord-Amerika, etter Yellowstone nasjonalpark i USA. Jernbaneselskapet Canadian Pacific Railway bygde Banff Springs Hotel og Chateau Lake Louise for å trekka turistar til området og for å auka talet av passasjerar på jernbanen.
Stoney- eller assiniboine-folk blei tvangsflytta frå Banff nasjonalpark i perioden 1890-1920. Parken var tenkt å skulla appellera til friluftsfolk og turistar. Offentlege tenestemenn meinte at nedgangen i dyrelivet i parken kom av at urfolka jakta på dei for matauk. Politikken med å fjerna urfolka frå området tilfredsstilte både måla om sportsjakt, turisme og bevaring av dyrelivet, i tillegg til ønska nokon hadde om å «sivilisera indianarane». I tidlege tider var Banff popluær blant velståande europeiske turistar, som kom til Canada via trans-atlantiske havgåande passasjerskip og fortsette vestover på jernbanen, men også blant amerikanske og engelske turistar frå overklassen. Nokre av dei besøkande deltok i alpine aktivitetar, der dei ofte leigde med seg lokale kjentmenn. Tom Wilson, saman med Jim og Bill Brewster, var blant dei fyrste som tilbaud slike tenester i Banff. Alpine Club of Canada, som vart grunnlagt i 1906 av Arthur Oliver Wheeler og Elizabeth Parker, organiserte klatre- og overnattingsturar i villmarka.
Frå 1911 kunne ein nå Banff med bil frå Calgary. I 1916 byrja Brewster-familien å tilby turar med turbussar i Banff. Lake Louise vart tilgjengeleg via veg frå 1920, og Banff-Windermere-vegen opna i 1923, slik at det blei vegsamband frå Banff til Britisk Columbia. I 1902 blei parken utvida til 11 400 km², inkludert område rundt Lake Louise, og langs elvane Bow, Rei Deer, Kananaskis og Spray. På grunn av press frå beitebrukarar og skogbruksinteresser blei storleiken på parken redusert i 1911 til 4 663 km², slik at mange av dei lågareliggjande høgdedraga bl eiutelatne frå parken. Grensene til parken blei endra fleire gonger fram til 1930, då storleiken på Banff blei fastlagd til 6 697 km² med vedtaket av National Parks Act. Lova gav òg parken det nye namnet Banff National Park, etter Canadian Pacific Railway sin stasjon, som igjen hadde namn etter regionen Banffshire i Skottland. I samband med bygginga av ein ny austleg innfallsport til parken i 1933, overførte Alberta 0,84 km² til parken. Saman med andre mindre endringar av grensene for parken i 1949, blei arealet til parken endeleg fastsett til 6 641 km².
Kolgruvedrift
I 1887 underskreiv leiarar for dei lokale urfolksgruppene ein avtale, kalla Treaty 7, som gav Canada rett til å kartleggja naturressursane i området. Tidleg på 1900-talet blei det vunne ut kol i ei gruve i nærleiken av Lake Minnewanka i Banff. I ein kort periode var ei gruve i drift ved Anthracite, men denne blei nedlagd i 1904. Bankhead-gruva ved Cascade Mountain blei driven av Canadian Pacific Railway frå 1903 til 1922. I 1926 blei byen fjerna, og mange av bygningane blei flytta til byen Banff og andre stader.
Interneringsleirar
Under fyrste verdskrigen blei immigrantar frå Austerrike, Ungarn, Tyskland og Ukraina sende til Banff for å arbeida i interneringsleirar. Hovudleiren låg ved Castle Mountain, og vart flytta til Cave and Basin gjennom vintermånadene. Mykje av den fyrste infrastrukturen og vegbygginga blei gjort av menn av forskjellig slavisk opphav, sjølv om ukrainarar var i fleirtal av dei som vart internerte i Banff. Historiske minnetavler og eit monument er oppført av Ukrainian Canadian Civil Liberties Association for å minnast dei som vart internerte ved Castle Mountain og Cave and Basin National Historic Site, der det òg er ei permanent interaktiv utstilling som tar for seg det fyrste nasjonale interneringsprogrammet til Canada. I 1931 vedtok styresmaktene i Canada ei lov kalla Unemployment and Farm Relief Act som gjorde det mogleg å organisera nødsarbeid i nasjonalparkane under den store depresjonen. Arbeidarane i Banff bygde eit nytt badehus og eit nytt basseng ved Upper Hot Springs, som eit tillegg til Cave and Basin. Andre prosjekt omfatta vegbygging i parken, forskjellige oppgåver rundt sjølve byen Banff, og bygginga av ein hovudveg som band saman Banff og Jasper. I 1934 blei lova Public Works Construction Act vedtatt. Ho gav rom for ytterlegare løyvingar for offentleg finansiert nødsarbeid. Nye prosjekt inkluderte bygging av nye lokale for registrering ved den austlege inngangen til Banff, og oppføring av ein ny administrasjonsbygning i Banff. I 1940 var Icefields Parkway ferdigstilt fram til området Columbia Icefield i Banff, og band saman Banff med Jasper.
Eplerbreen
Eplerbreen er ein sidebre som er 19 km lang, og som flyt vestover frå Nilsen Plateau i Dronning Maudfjella og ut i Amundsenbreen like sør for Olsen Crags. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Charles F. Epler, ein lagersjef i U.S. Navy-skvadron VX-6 under Operasjon Deep Freeze 1966 og 1967.
Banff nasjonalpark
Vinterturisme
Vinterturismen i Banff starta i februar 1917, med det første Banff Winter Carnival. Det blei marknadsført mot innbyggarane til regionen i middelklassen, og blei eit hovudarrangement for lokale krefter som prøvde å tiltrekka seg besøkande, noko som var lågt prioritert hos Canadian Pacific Railway (CPR) på vinterstid. Arrangementet kunne m.a. by på eit stort isslott, som i 1917 var bygd av internerte. Aktivitetane ein tilbaud var m.a. langrenn, skihopping, curling, trugeturar og snørekøyring. I 1930-åra blei det fyrste alpinanlegget i Sunshine Village utvikla av Brewster-familien. Mount Norquay-området blei òg bygd ut i 1930-åra, og den fyrste stolheisen blei installert der i 1948. Sidan 1968, då Banff Springs Hotel blei klargjort for vinterbruk, har Banff vore ein heilårsdestinasjon. Trans-Canada Highway blei bygd i 1960-åra, slik at det kom endå ei transportrute gjennom Bow Valley i tillegg til Bow Valley Parkway. Dette gjorde tilgangen til parken lettare. Calgary internasjonale lufthamn blei òg bygd i 1960-åra.
Canada søkte fleire gangar om å få arrangera dei olympiske vinterleikane i Banff. Fyrste gong var i samband med Vinter-OL 1964, som til slutt vart tildelt Innsbruck i Austerrike. Canada tapte knapt den andre gongen då dei søkte om Vinter-OL 1968, som gjekk til Grenoble i Frankrike. Banff lanserte så ein kampanje for å få Vinter-OL 1972, der planen var å arrangera dei olympiske leikane i Lake Louise. Søknaden i 1972 var den mest kontroversielle, då miljøverngrupper mobiliserte sterk motstand mot søknaden, som var støtta av Imperial Oil. Jean Chrétien, den dåverande miljøvernministeren som leidde departementet som var ansvarleg for Parks Canada, bøygde av for pressa og trekte støtta til søknaden, som til slutt enda med at Sapporo i Japan fekk arrangera leikane. Langrennsøvingane blei haldne i Canmore Nordic Centre Provincial Park i Canmore, like utanfor den austlege inngangen til Banff nasjonalpark langs Trans-Canada Highway, då Calgary var vertskap for Vinter-OL 1988.
Bevaring
Etter at den opphavlege lova Rocky Mountains Park Act blei vedtatt, har seinare lover og retningslinjer lagt større vekt på bevaring. Etter kvart som befolkninga blei meir opptatt av naturvern, utarbeidde Parks Canada heilt nye retningslinjer for forvaltninga i 1979, som la vekt på bevaring i større grad. National Parks Act fekk eit tillegg i 1988 som gjorde at bevaring av det økologiske mangfaldet fekk høgaste prioritet i alle avgjerder av forvaltningsmessig art i alle nasjonalparkar. Lova påla kvar park å utarbeida ein forvaltningsplan der publikum i større grad skulle takast med på råd.
I 1984 blei Banff, saman med andre nasjonale og regionale verneområde i den canadiske delen av Rocky Mountains, utpeika som ein verdsarvstad av UNESCO, på grunn av fjellområda med fjelltoppar, isbrear, innsjøar, fossar, ravinar og kalkgrotter, og dessutan fossil som finst i området. Med denne utneminga følgde det større bevaringsmessige forpliktingar. I løpet av 1980-åra gjennomførte Parks Canada ei privatisering av mange av tenestene i parken, som drift av golfbanar, og innførte avgifter på andre tenester for å avhjelpa kutt i driftsbudsjettet. I 1990 fekk byen Banff lokalt sjølvstyre, noko som gir innbyggarane meir innverknad ved forslag til nye utviklingsprosjekt.