cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Father and Son
Ronan Keating-versjonen
«Father and Son» vart spelt inn av Boyzone-frontmannen Ronan Keating og gitt ut som den andre av tre singlar frå samlealbumet hans, 10 Years of Hits (2004). Songen har gjestevokal frå Yusuf Islam (Cat Stevens). Songen nådde ein andreplass på UK Singles Chart, og vart den 11. topp 10-singelen til Keating. Keating donerte overskotet frå singelen til Band Aid Trust. «Father and Son» var songen som Keating song då han først prøvespelte for Boyzone.
I populærkulturen
I 2001 ønskte produsentane av filmen Moulin Rouge å bruka «Father and Son» under opningsscena, men Stevens, som hadde konvertert til islam, nekta av religiøse grunnar på grunn av filmen sin noko vågale natur.
Den originale innspeling til Stevens er med i sluttscena i filmen Guardians of the Galaxy Vol. 2 frå 2017. Peter Quill lyttar til songen under gravferda til Yondu, hans surrogatfar. Songen er òg med i filmen The Boat that Rocked frå 2009. .
Robinson Bluff
Robinson Bluff er ein bratt fjellskrent oppom vestsida av den nedre Amundsenbreen, like nord for Whitneybreen i Dronning Maudfjella. Han vart oppdaga i desember 1929 av eit geologisk lag under Byrd-ekspedisjonen leia av Laurence Gould og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Richard R. Robinson, ein stasjonsingeniør ved McMurdo-basen vinteren 1966.
Zakaria Paliasjvili
Zakaria Paliasjvili var ein georgisk komponist som knytte saman klassisk europeisk musikk med georgisk folkemusikk.
Sint-Gorik
Sint-Gorik eller Saint-Géry er ei tidlegare elveøy som danna grunnlaget for utviklinga av byen Brussel. Ho opphøyrde å finnast som øy då elva Zenne blei bygd over rundt 1870. Den tidlegare øya blei dekt av bygningar, bulevardar og ein open plass, Sint-Goriksplein eller Place Saint-Géry. Ho skal ein gong ha vore dekt av irisar, og denne blomen blei seinare eit symbol på Brussel.
Historie
Sint-Goriksøya var den største øya i Zenne. Ho blei også kalla Groot Eiland, 'Storøya'. Helgennamnet fekk ho etter den romerske biskopen Gaugericus, som etter tradisjonen skipa eit kapell og ein landsby her på 500-talet. Frankiske kongar brukte henne som ein av fleire tilhaldsstadar frå 700-talet av. I 979 reiste Karl av Nedre Lorraine ein festning og eit kapell tileigna Gaugericus her.
Amazilia
Slekta Amazilia vart introdusert i 1843 av den franske naturforskaren René Lesson. Lesson hadde brukt amazilia i 1827 som det spesifikke tilnamnet til amaziliakolibrien som no er den einaste arten plassert i slekta Amazilis. Typearten vart deretter utpeika som kanelkolibri, Amazilia rutila. Slektsnamnet Amazilia kjem frå inkaheltinna i romanen Les Incas, ou la destruction de l'Empire du Pérou av Jean-François Marmontels.
Zakaria Paliasjvili
Han skreiv musikken til den georgiske nasjonalsongen, «Tavisupleba», som landet har hatt sidan 2004.
Amazilia
Tidlegare inkluderte denne slekta mange fleire artar. Ein molekylær fylogenetisk studie publisert i 2014 fann at den store slekta var polyfyletisk. I den reviderte klassifiseringa for å lage monofyletiske slekter vart artar flytta til Leucolia, Saucerottia, Amazilis, Uranomitra, Chrysuronia, Polyerata, Chionomesa, Elliotomyia og Chlorestes.
Kuppe
Kuppe er ei nemning for ein frittståande fjellformasjon med avrunda kjegle- eller pyramideform. Ein kuppe består vanlegvis av seige djupbergartar, og har fått forma si ved at lausare, omgjevande bergartar har forvitra.
Amazilia
Skildring
Dette er mellomstore kolibriar, kroppslengda er ca. 9 til 11 centimeter inkludert nebbet. Dei fleste har raud farge i nebbet, oftast i undernebbet, men hos nokre artar òg gjennom heile nebbet unntatt tuppen som alltid er mørk. Alle manglar sterkt iriserande strupeflekk som ein finn i mange andre kolibrislekter.
Artslista
Amazilia i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023, med norske artsnamn etter Norske navn på verdens fugler. IUCN kategori er etter HBW and BirdLife Taxonomic Checklist.
Nils Bruland
Nils Bruland, var ein norsk bilethoggar frå Eivindvik i Gulen kommune. Han var busett i Jølster store delar av livet sitt.
Zakaria Paliasjvili
Paliasjvili publiserte eigne komposisijonar frå 1905; nokon eksempel er Akhal aghnago sulo, Lullaby, Mravaljamieri og Georgische Liturgien. Hovudverka er operaene Abesalom og Eteri (1919), Daisi (1923, betyr «skumring», ) og Latavra (1928) som alle blei uroppført i Tbilisi. I 1927 skreiv han ei seremoniell kantate til tiårsdagen for Oktoberrevolusjonen. Ellers skreiv han Georgisk suite, romansar og korverk.
Han samla og spelte inn 300 georgiske folketonar.
Nils Bruland
Biografi
Han var sterkt knytt til heimfylket, og i eit intervju med Bergens Tidende, uttalte han: "Naturen her er noko av det vakraste vi kan finne på jordkula, men like mykje har folka ein livsrytme og livsrøynsle som er umåteleg verdfull. Eg kjenner heile dette området som ein heim."
Zakaria Paliasjvili
Motiv frå Abesalom og Eteri og Daisi dannar grunnlaget for nasjonalsongen til Georgia. Det Statlege teateret for opera og ballett i Tblisi har fått namn etter Paliasjvili og den georgiske to-lari setelen har eit portrett av han.
Bad Schwartau
Bad Schwartau er ein by og ein kommune aust i forbundslandet Schleswig-Holstein i Tyskland. Folketalet var 20 264 i 2021 og kommunen omfattar 18,4 km². Byen ligg ved elva Trave, 5 kilometer nord om Lübeck.
Sint-Gorik
Historie
På 1100-talet fanst det fleire vassmøller på øya som spelte ei viktig rolle i byen sin økonomiske vekst. Ei rekkje fiskehandlarar heldt fisk her i tankar som dei henta nytt vant til frå elva. Fisk var særs viktige i den katolske byen, ettersom fastereglane frå kyrkja blei nøye følgde. Fiskeindustrien gjekk tilbake under den industrielle revolusjonen, då avfall frå garving, farging og annan industri ureina elvevatnet slik at det ikkje lenger kunne brukast til levande fisk.
Den gamle mellomalderkyrkja blei erstatta av ei ny, større kyrkje i seingotisk stil som blei oppført frå 1520 til om lag 1564. Ho blei riven rundt 1800, då Brussel var under fransk revolusjonsstyre, og erstatta av ein stor firkanta plass som blei brukt som marknadsplass. Ei fontene frå Grimbergen kloster blei flytta hit og står no inne i marknadshallen Sint-Goriksmarkt.
Nils Bruland
Biografi
Nils Bruland arbeidde mykje med treskulpturar, men har også laga fleire krigsminnesmerke til norske kommunar. Han vart gift med Inga, og dei vart buande i Gjesdal i Jølster frå 1974. Bruland vart føreslått til fylkeskulturprisen i 1980, men fekk ikkje prisen.
Inga døydde i 1998, og Nils laga sjølv gravminnet etter henne. Ho vart gravlagt i Utvik i Stryn. Då han sjølv døydde to år etter, vart han gravlagt på same staden.
Bladkompaniet
Bladkompaniet AS var eit norsk forlag som gav ut billegbokseriar, teikneseriar, vekeblader og generell skjønnlitteratur. Forlaget vart etablert den 2. september 1915. Den første utgjevinga var Tidsfordriv. Bladet hadde kome ut med 21 nummer då forlaget vart stifta. Nummer 1-20 hadde ingen opplysningar om utgjevar. I nummer 21, som kom ut om lag ein månad før stiftinga stod det: «Utgitt av Bladkompaniet A/S»
Bladkompaniet vart oppkjøpt av Schibsted AS i 1999 og vart frå 2004 ein del av Schibsted Forlagene. Av Bladkompaniet sine publikasjonar var Detektiv-Magasinet den mest kjente.
Forlagssjef gjennom mange år var Finn Arnesen. Mellom dei mest profilerte forfattarane kan nemnast Rudolf Muus, Kjell Hallbing, Margit Sandemo og Synnøve Eriksen.
Sande kyrkje i Sunnfjord
Sande kyrkje står på Sande i Sunnfjord kommune i Vestland, og er ei langkyrkje bygd i tre i 1864.
Ein trur at ho tilliks med nabokyrkja i Bygstad er ført opp etter typeteikningar laga av Hans Ditlev Franciscus Linstow. Kyrkja vart restaurert, påbygd og ombygd på fyrste del av 1940-talet. Dette arbeidet vart leia av arkitekt Johan Lindstrøm.
Sande kyrkje er soknekyrkje i Sande sokn i Sunnfjord prosti. Sande og resten av Gaular høyrde til Holmedal prestegjeld til 1755, då vart Gaular skild ut som eige prestegjeld under namnet Indre Holmedal prestegjeld. Prestegjeldsnamnet vart endra frå Indre Holmedal til Gaular i 1911.
Cruzen Island
Cruzen Island er ei klipperik, men hovudsakleg snødekt øy kring 80 km nord-nordaust for munningen av Land Glacier utanfor kysten av Marie Byrd Land. Ho vart oppdaga i 1940 på flyturar frå West Base til U.S. Antarctic Service, og kalla opp etter kommandør Richard Cruzen i US Navy, øvstkommanderande på USS «Bear» og nestkommanderande for ekspedisjonen.
Jenny Wren
«Jenny Wren» er ein song av Paul McCartney frå 2005 på albumet Chaos and Creation in the Backyard. Han vart òg gjeven ut som den andre singelen frå albumet i Storbritannia den 21. november 2005.
Bakgrunn
«Jenny Wren» vart skriven i Los Angeles og handlar om karakteren med same namn i Charles Dickens-romanen Our Mutual Friend. Han refererer òg til ein fugl kalla wren (gjerdesmett), som visstnok skal vere favorittfuglen til McCartney. McCartney skreiv melodien med liknande fingerplukking på gitaren som på «Blackbird», «Mother Nature's Son» (The Beatles) og «Calico Skies» (Flaming Pie). Songen vann Grammy-prisen i 2007 for årets beste mannlege popsong.
Soloen i songen vert spelt på eit armensk treblåseinstrument, kalla duduk, spelt av venezuelanske Pedro Eustache.
Salslister
«Jenny Wren» nådde 22. plassen på UK Singles Chart.
Medverkande
Medverkande i følgje plateomslaget.
Hans Peter Lie
Hans Peter Ellingsson Lie var ein norsk lækjar og leprolog frå Hareid, den siste overlækjaren for spedalsksykja i tida 1912-35.
Far til H.P. Lie var brukar av Larsgarden på Øvrelid i Hareid. Sjølv vart han cand.med. frå Universitetet i Kristiania i 1891 og arbeidde frå 1893 på Lungegaard-hospitalet i Bergen. I 1895 flytta han over til Pleiestiftelsen for Spedalske i same by og var lækjar og styrar der. Han studerte kolera i Kiel og Hamburg i 1893 og byllepest i Glasgow i 1900. Lie vart dr.med. i 1905 på avhandlinga «Lepra im Rückenmark und in den peripheren Nerven». Han skreiv også artiklar om tyfus og difteri i norske og tyske tidsskrift. I 1909 var han leiar, generalsekretær for den 2. internasjonale leprakonferansen i Bergen.
Frå 1912 til 1935 var Lie overlækjar for spedalsksykja i Noreg, i den posisjonen førte han vidare arbeidet åt Gerhard Armauer Hansen og Daniel Cornelius Danielssen mot leprasjukdomen på ein «framifrå måte». Han var medlem i Det Norske Videnskaps-Akademi i Oslo frå 1910 og preses for Selskabet til Videnskabernes Fremme i Bergen og visepreses for Bergen Museum frå 1932.
Wanganui-elva
Wanganui River ligg vest på Sørøya på New Zealand. Det er ei forgreina elv som renn mot nordvest i 55 km frå utløpa i Søralpane, og munnar ut i Tasmanhavet nær Lake Ianthe, 40 km sørvest for Hokitika.
Naturgjødselspreiar
Naturgjødselspreiar, eller møkkaspreiar, er eit jordbruksreiskap nytta for å spreia naturgjødsel på åker og eng. Tidlegare var naturgjødselspreiarar utforma som ei vogn og vart dregne av hestar, medan moderne spreiarar vert dregne av ein traktor.
Bakspreiar
Denne typen har eit belte i botnen som førar møkka attover mot spreieorganet. Speieorganet er vanlegvis utforma som to roterande akslingar med skovlar og/eller knivar. Om det er halm i møkka vert han i nokon grad kutta opp av knivane. Mate- og spreieorgana vert drivne frå kraftuttaket på traktoren, eller med hydraulikkmotorar. Hestedregne spreiarar vert drivne frå hjula på spreiaren.
Rotasjonssidesidespreiar
Denne typen kastar møkka til den eine sida. Desse har ofte ein roterande aksling som går på langs over heile lengda på spreiaren. På denne akslingen er det festa kjettingar som tek tak i møkka og kastar ho sidevegs.
Tankspreiar
I Noreg vert som oftast land og møkk sampla opp i tette møkkakjellarar, eller tankar. Ein nyttar då tankspreiarar for å transportera og spreia gjødsla. Desse vert som oftast fylte med ei gjødselpumpe. Spereieorganet var tidlegare ofte utforma som eit roterande skovlhjul, plasser bak på tanken. Moderne tankspreiarar har ofte ei innebygd gjødselpumpe som pumpar gjødsla gjennom ei spreiedøse eller mot ein spreiekam. Tankspreiarar kan òg nyttast for vatning.
Tankspreiarar kan òg utstyrast med stripenedleggarar, som grev grunne furer i jorda, plasser gjødsel i dei og grev att. Denne typen kan berre nyttast på open åker.
Fylkesveg 695 i Østfold
Fylkesveg 695 i Østfold går mellom Momarken i Eidsberg kommune og Stensrud i Trøgstad kommune. Vegen er 5,6 km lang.
Billásullot
Billásullot er ei øy ytst i Indre Billefjord, ei fjordarm i Porsangerfjorden i Finnmark-området i Troms og Finnmark fylke.
Cape Fanning
Cape Fanning er eit nes på nordsida av innløpet til Violantefjorden, på austkysten av Palmer Land i Antarktis. Det vart oppdaga av U.S. Antarctic Service på ein flytur frå East Base den 30. desember 1940 og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Edmund Fanning i Stonington og New York City, som i tillegg til utforsking av Antarktis i samband med selfangst og kvalfangst støtta andre sine ekspedisjonar til Antarktis. Boka hans Voyages Round the World vart publisert i 1833.
Cape Deacon
Cape Deacon er eit isdekt nes som utgjer søraustenden av Kemp Peninsula, på austkysten av Palmer Land. Det vart truleg oppdaga av medlemmar frå U.S. Antarctic Service som fotograferte ein del av Kemp Peninsula medan denne kysten vart utforska frå lufta i desember 1940. I 1947 vart neset fotografert frå lufta av medlemmar frå Ronne antarktiske forskingsekspedisjon, medan Falkland Islands Dependencies Survey kartla det frå bakken. Det vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter George E.R. Deacon (1906–84), ein engelsk oseanograf og medlem av Discovery Investigations, 1927–39, og sidan direktør i National Institute of Oceanography, 1949–71,
Fylkesveg 696 i Østfold
Fylkesveg 696 i Østfold går mellom Åsengen og Hamnås i Trøgstad kommune. Vegen er 5,1 km lang.
Røyrtong
Røyrtong er ein gripereiskap som er laga spesielt for røyrleggjararbeid, og som kan stillast inn til passande gripevidd ved hjelp av ein justeringsring på den eine armen. Tonga er slik innretta at kjeften på tonga kan klemme hardare til når tonga vert halden berre etter den andre armen, og vridd eller halden i mot i den eine retninga. Ein må difor feste tonga på arbeidsstykket i samsvar med rotasjonsretninga, og treng berre å halde i den armen på tonga som ligg godt i neven. Denne typen røyrtong vart funnen opp i 1888 av svensken Johan Petter Johansson (1853-1943), og vert difor ofte kalla kalla svensk modell, svensk rørtang og liknande på ulike språk, til dømes Schwedenzange på tysk, Swedish wrench eller Swedish pattern wrench på engelsk. Røyrtenger med berre ein arm, og difor med eit anna justeringsprinsipp, er vanlegare i Sambandsstatane.
Adelina Ibishi
Adelina Ibishi er ein norsk radioprogramleiar, som saman med Martin Lepperød har leia P3morgen sidan januar 2020.
Roaring Cliffs
Roaring Cliffs er nokre høge og stupbratte klipper like nord for Kutschin Peak på vestsida av Nilsen Plateau i Dronning Maudfjella. Namnet vart foreslått av William Long, ein geolog med feltgruppa frå US Antarctic Research Program (USARP) som vitja området sommaren 1963-64. Namnet skildrar lyden vinden laga her. Om ein står i den rolege, vindstille dalen nedanfor, kan ein høyre ein lyd som eit tog var på veg frå toppen av klippa.
Byrd Polar Research Center
Byrd Polar Research Center, stundom forkorta BPRC, er eit polar- og alpint forskingssenter ved Ohio State University.
Adelina Ibishi
Ibishi har tidlegare vore programleiar for Hallo P3 og Norske Tilstander. Sidan 2018 har Ibishi vore med å leie den årlege innsamlingsaksjonen til NRK P3, P3aksjonen.
Byrd Polar Research Center
Byrd-senteret vart oppretta i 1960 som Institute for Polar Studies. Namnet vart endra i 1987. Forskingsfokuset var opphavleg geologi, glasiologi og biologi. I dag fokuserer BPRC på mellom anna paleoklimatologi, fjernmåling, polar meteorologi, isbredynamikk og geokjemi.
Adelina Ibishi
Ibishi er oppvaksen på Greåker av albanske foreldre og studerte journalistikk i England. Ho er verdsrekordhaldar i éin million meter på romaskin.
Bjerkely folkehøyskole
Bjerkely vart etablert i 1918, og er ein sjølvstendig stiftelse knytt til Normisjon. Skulen er også knytt til Informasjonskontor for kristen folkehøgskole
Tabell over dei ulike kirgisiske alfabeta som har vore i bruk
Det kirgisiske alfabetetet, eller alfabetet brukt til å skrive kirgisisk, har skifta i takt med sovjetisk språkpolitikk.
Tabellen gjev eit oversyn:
Max Klauß
Max Klauß er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar som tevla internasjonalt for Aust-Tyskland i øvingane tikamp og lengdehopp. Han vart europameister i lengdehopp i 1971.
Aktiv
Klauß satsa på tikamp fram til 1968. 19 år gammal vart han nummer fire i tikampen under friidretts-EM i Budapest. Året etter oppnådde han 7 986 poeng, ny austtysk rekord. I OL-sesongen 1968 måtte han nøye seg med 7 889 poeng som best, og deltok ikkje i Sommar-OL 1968 i Mexico-byen.
Sommaren 1968 forbetra Klauß sin personlege rekord i lengdehopp til 8,07 m, og lengdehopp vart den øvinga han satsa på i åra frametter. I 1969 kom han sjetteplass i lengde under EM i Aten. Høgst overraskande gjekk Klauß bort og vann lengdetevlinga ved europameisterskapen 1971 i Helsingfors. Lengste hoppet målte 7,92 m, eit høgst ordinært vinnarresultat i ein internasjonal meisterskap, men nok til å vise den sovjetiske veteranen Igor Ter-Ovanesjan til sølvmedalje med hans 7,91 m.
Lookout Dome
Lookout Dome er eit isdekt, kuppelforma fjell, 2470 moh, i Miller Range. Det fekk dette namnet av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1961–62) fordei ein frå toppen hadde eit godt utsyn over Nimrodbreen og vart nytta som ein kartleggingsstasjon.
Rolf Løvland
Rolf Undsæt Løvland er ein norsk musikar og toneskapar frå Kristiansand. Han er særleg kjend for å ha komponert vinnarmelodiane i Eurovision Song Contest 1985, «La det swinge», og 1995, «Nocturne».
Løvland har elles laga fleire andre kjende songar, der «You Raise Me Up» har hatt størst suksess. Han vart i 1995 tildelt juryen sin heiderspris under Spellemannprisen 1985 og bransjeprisen under Spellemannprisen 2007. Saman med irske Fionnuala Sherry danna han musikkduoen Secret Garden.
Programskaparen Rolf Myklebust var morfaren hans.
English Heritage
English Heritage er ein britisk veldedig organisasjon med ansvar for å bevara og administrera historiske monument i England og for administrasjon av bygningsvern.
Play the Game
«Play the Game» er ein song av det britiske rockebandet Queen, skriven av Freddie Mercury. Det var den første songen på albumet The Game frå 1980. Songen finst òg på Greatest Hits. Songen byrjar med fleire lydar frå ein Oberheim OB-X synthesiser, og var første gongen bandet brukte dette elektroniske instrumentet på ei plate. Dei spelte songen på konsertane sine i 1980 til 1982. Singelen vart ein hit i Storbritannia, der han nådde 14. plassen, medan han nådde 42. plassen i USA.
English Heritage
Han er mest kjend for å administrera ei lang rekke historiske og arkeologiske stader, frå Stonehenge til den eldste jernbrua i verda i Ironbridge. Han har òg ansvar for konservering, rådgjeving, registrering og vern av historiske miljø.
1. april 2015 blei English Heritage delt i to delar: Historic England og ein ny institusjon som overtok namnet som English Heritage Trust.
Play the Game
B-Side
B-sida til singelen var «A Human Body», og var i mange år ein av få Queen-songar som berre var tilgjengeleg på vinyl. Han kom ut på bonusalbumet Complete Vision i 1985 i plateboksen The Complete Works. Songen vart til slutt gjeve ut på CD i 2009 som ein del av The Singles Collection Volume 2 og på ei bonusplate som følgde den nymastra versjonen av The Game i 2011.
Musikkvideo
Omslaget på singelen og musikkvideoen vart laga av Brian Grant, og var første gongen Mercury synte seg i det som seinare vart kjennemerket hans, nemleg barten sin. Brian May spelar ikkje på den vanlege Red Special-gitaren sin, og nyttar i staden ein Fender Stratocaster-etterlikning laga av Satellite. Dette var truleg for at gitaren ikkje skulle bli skadd i delen av videoen der Mercury tar gitaren frå May og verkar å kaste han attende. Dette vart spelt inn baklengs slik at det ser ut som om May tar i mot gitaren og byrjar å spele soloen. Eit bilete av bandet føre ein blåskjerm frå videoen vart seinare nytta til omslaget av «Another One Bites the Dust».
Andre versjonar
Den amerikanske duoen Beach House spelte inn ein versjon av «Play the Game» for iTunes Store-utgåva av Red Hot Organization-samleplata Dark Was the Night.
Songen kunne lastast ned for musikkvideospelet Rock Band 3.
Glinde
Glinde er ein by og ein kommune sør i forbundslandet Schleswig-Holstein i Tyskland. Folketalet var 18 376 i 2021 og kommunen omfattar 11,2 km². Byen ligg om lag 7 kilometer aust om Hamburg.
Al-Mazraa
Al-Mazraa (arabisk المزرعة, òg skrive al-Mazra'a eller al-Mezra'ah) er ein landsby sør i Syria i al-Suwayda guvernement, 12 kilometer nordvest for al-Suwayda. Av stader i nærleiken finn ein al-Hirak, Khirbet Ghazaleh og Da'el i vest og Umm Walad og Bosra i sør. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde al-Mazraa eit folketal på 2 596 i 2004. Byen er òg det administrative senteret i al-Mazraa nahiyah i al-Suwayda-distriktet som består av 12 landsbyar med eit samla folketal på 16 627.
Historie
Midt på 1800-talet vart al-Mazraa skildra av den reisande Josias Leslie Porter som ein «liten ruinert landsby ... som har ei stor fontene.» Han var busett av Ghawr-arabarar som slo leir på staden.
Under drusaropprøret mot det osmanske styret og verneplikta i den osmanske hæren, leia den osmanske generalen Mustafa Pasha armeen sin til al-Mazraa der han møtte styrkane til Ismail al-Atrash, leiaren for drusarane. Sjølv om mennene til Atrash påførte armeen til Mustafa Pasha store tap, klarte osmanarane til slutt å erobre byen etter å ha fått forsterkingar. I oktober 1862 forhandla al-Atrash så ein avtale med dei osmanske styresmaktene, der al-Atrash skulle skattlegge drusarane og beduinane i Hauran på vegne av styresmaktene mot at drusarar sleppte unna verneplikta.
Byen var åstad for slaget ved al-Mazraa under det store syriske opprøret mot den franske okkupasjonen. Franske styrkar, under general Roger Michaud, bestod av fem bataljonar infanteri, tre skvadronar kavaleri, i tillegg til pansra kjøretøy og artilleri. Dei vart angripen den 2. august 1925 av 500 drusarar og beduinar til hest, leia av sultan Pasha al-Atrash. Opprørarane tvang den franske armeen i full retrett og franskmennene gjekk på eit knusande nederlag. Sigeren til al-Mazraa var eit vendepunkt under opprøret, og inspirerte syriske nasjonalistar i hovudstaden og på landsbygda til å slå seg saman med drusarane i opprøret deira.
Kjelder
''
Schulz Crag
Schulz Crag er ei kalla opp etter Thomas J. Schulz, som var kartograf i US Geological Survey (USGS) og medlem av ei gruppe som oppretta geodetisk kontroll i McMurdo Dry Valleys i 1982-83, det første samarbeidet mellom USA og New Zealand for å kartlegge område på ein skala på 1:50 000.
Kvikksand
Kvikksand er ein jamn- og ofte finkorna sand der korna er laust pakka, slik at det er god plass mellom dei. Viss han blir forstyrra, til dømes ved at nokre går på han, kan korna falle saman i ein tettare pakning, og overskytande vatn vil skiljast ut. Ved denne pakkingsprosessen blir dei største og tyngste partiklane konsentrert i botnen av sandlaget. Dette er grunnen til at kvikksand «syg» ned større lekamar.
Tomorrow's Blues
Tomorrow's Blues er det sjette studioalbumet til den engelske jazzrockgruppa Colosseum, gjeve ut i 2003.
Albumet var det andre dei gav ut etter sameininga i 1994, og det siste albumet dei spelte inn med Dick Heckstall-Smith, som døydde året etter.
Burrito Deluxe
Burrito Deluxe er det andre studioalbumet til countryrockgruppa The Flying Burrito Brothers, gjeve ut i mai 1970 på A&M Records. Det er det siste albumet med Gram Parsons før han slutta i gruppa. Det inneheld den første utgjevinga av Mick Jagger/Keith Richards-songen «Wild Horses,» nesten eitt år før The Rolling Stones sjølv gav ut songen på Sticky Fingers.
Bakgrunn
Etter utgjevinga av debutalbumet, vart det tidlegare medlemmet i The Byrds, Michael Clarke henta inn som fulltidsmedlem som trommeslagar. Han hadde då alt spelt med eit anna tidlegare medlem av The Byrds, Gene Clark sitt Dillard and Clark. Hausten 1969 slutta bassisten Chris Ethridge i The Burrito Brothers i frustrasjon av mangel på suksess. Han vart erstatta av gitaristen Bernie Leadon frå Dillard and Clark, som då var i ferd med å gå i oppløysing medan Chris Hillman gjekk over til å spele bass. Den nye Burritos-besetninga for dette andre albumet var då Parsons, Hillman, Pete Kleinow, Leadon og Clarke.
Uheldigvis hadde ikkje nokon av dei mange nye songar å bidra med, som Leadon forklarte til forfattaren David Meyer som skreiv biografi om Parsons i 2007: «Me kom saman - Gram, Chris og I – i bygningen til A&M og prøvde å skrive songar. Me brukte tre eller fire månadar på dette. Det var som å trekkje tenner. Me kjende mekanikkane i å skrive musikk, men det me gjorde der var ikkje blant dei beste songane til Gram.» Hillman var samd og sa til Meyer, «Etter eit kort blaff i starten, klarte ikkje eg og Gram å få det til igjen. Burrito Deluxe vart spelt inn utan at nokon kjende på kjenslene og intensiteten frå det første albumet.»
Innspeling og komposisjon
Plata er kanskje mest kjend for å ha den første innspelinga av «Wild Horses.» Parsons, som først møtte Rolling Stones-gitaristen Keith Richards i 1968, hadde blitt ein god ven av Richards i 1969. Richards gav Parsons ein demo av «Wild Horses» den 7. desember 1969, dagen etter konserten på Altamont, tilsynelatande i eit forsøk på å trøyste Parsons etter ein påstått feilkommunikasjon med Michelle Phillips. I dokumentarfilmen Gram Parsons: Fallen Angel frå 2004, fortel Pamela Des Barres at «Gram var så stolt av at The Stones gav han ein song, for det var uvanleg. The Stones brukte ikkje å gje bort songar til folk.» «Lazy Days» var blitt spelt inn med det førre bandet til Parsons, The International Submarine Band og The Byrds, men ingen av desse versjonane var gjevne ut då, sjølv om The Byrds-versjonen kom ut i ein plateboks i 1990. Burrito Deluxe inneheld nokre coversongar, som Conway Twitty-hitten -«Image of Me», ein superladd versjon av Bob Dylan-songen «If You Gotta Go» og gospelstandarden «Farther Along».
Parsons byrja å miste interessa i The Burritos og etter at han ikkje hadde møtt opp til fleire konsertar eller var for full til å spele, vart han sparka får bandet i juni 1970. I Fallen Angel-dokumentaren seier Chris Hillman at Parsons sin mangel på ambisjon og at han vart stadig meir hugteken av The Rolling Stones var hovudårsakene til at albumet ikkje lukkast: «Gram byrja å gå med ganske interessante ting på scenen. Han hadde eit skjerf og ei av skjortene til kjærasten sin på, og eg brukte å sei 'Denne fyren prøver å sjå ut som ei blanding av Dottie West og Mick Jagger'...Dei siste dagane hans i The Burritos kom han til konsertane våre i limousin. Altså, dette var konsertar me tente 500 dollar på - og me pressa oss inn i ein eigen bil med utstyret vårt, og her møtte han opp i ein limousin. Gram kom frå ein særs rik familie og hadde dette fondet, som var på kring 55 000 dollar i året, og det var om om han var blitt forført av alt det utan å heilt tene det enno.» Parsons gav seinare produsenten Jim Dickson skulda for at albumet mislukkast. I boka Twenty Thousand Roads i 2007, siterte David Meyer Parsons: «Det andre albumet var ein feil - det var ein feil å la Jim Dickson bli involvert. Me burde ha vore meir forsiktig enn det.» Parsons er òg sitert på at han var misnøgd med steelgitaristen «Sneaky» Pete Kleinow: «Chris (Hillman) visste heile tida at Sneaky ikkje var den riktige steelgitaristen. Chris likar Sneaky meir enn meg, fordi han liker den dut dut dut dut som Sneaky klarar å spele. Eg ville ha Tom Brumley. Så gjekk eg med på å bruke ein kvar som kunne spele slidegitar med pedalar på. Eg ønskte ein glimrande, god, kjapp pedalsteelgitarist.»
Plateomslaget til Burrito Deluxe syner eit par gamle burritoar, der den øvste er lagt med paljettar, medan eit liten fotografi av bandet i kvite kjeledressar er lagt over biletet.
Mottaking
Burrito Deluxe selde dårleg og nådde ikkje ein gong Billboard 200. Det fekk heller ikkje særskild god kritikk, i motsetnad til debutplata. Mark Deming i AllMusic opna med, «... sjølv om det ikkje er eit dårleg album, er det ikkje på langt nær så slåande som The Gilded Palace of Sin. Parsons leverte ikkje like mange merkverdige originalar her, og 'Cody, Cody' og 'Older Guys' gjer det best, men er svake ved sidan av høgdepunkta frå det førre albumet.» I Parsons-artikkelen «The Lost Boy» i Mojo skreiv John Harris at albumet «la bort omtrent all sjarmen som debutplata hadde, men det hadde eit par greie songar: 'Older Guys,' 'Cody Cody' og 'High Fashion Queen.'»  I platenotisane i 1997 skreiv Sid Griffin om Burrito Deluxe: «Ut gjekk dei sentimentale R&B-balladane, og inn kom rock and roll...Burrito Deluxe er likevel pensum ved Introduksjon til Countryrock 101 på universitetet.»
Kvartsporfyr
Kvartsporfyr er ein magmatisk bergart med kjemisk samansetnad som granitt, og med krystall av kvarts og ofte alkalifeltspat i ein tett grunnmasse som kan vere kryptokrystallinsk eller mikrokrystallinsk (felsittisk).
I Noreg er kvartsporfyr særleg kjent frå Oslofeltet.
Kvartsitt
Kvartsitt er ein sandstein som ved avsetning av kvarts mellom sandkorna er vorte samankitta til ein fast, hard bergart via diagenese. Fargen er kvit, grå eller raudleg. Ved regionalmetamorfose av sandstein kan det dannast kvartsitt med stor reinleik, og nemninga blir oftast brukt om ein slik metamorf bergart. Glimmer kan opptre lagvis og gjev då bergarten ein skifrig struktur kalla kvartsskifer. Kvartsittar er for harde og sprø til i større utstrekking å bli brukt som bygningsstein, men einskilde kvartsskifrar kan nyttast som heller som Alta-skifer. Reine kvartsittar blir brukt industrielt som kvartsråstoff. Kvartsittar forvitrar langsamt og står gjerne fram som kupper eller åsryggar i landskapet.
Gilboafjellet
Gilboafjellet (hebraisk הר הגלבוע, Har haGilboa) er ei fjellkjede oppom Jezreeldalen nord i Israel.
Geografi
Formasjonen strekkjer seg frå søraust til nordvest og grensar til høglandet på Vestbreidda og Beit She'an-dalen. Den grøne linja mellom Israel og Vestbreidda går sør og vest for ryggen.
Plante- og dyreliv
Kvart år blømer Irus Ha-Gilboa, ein rosa iris, på fjellet. Det er oppretta to naturreservat på Gilboa. Irus Ha-Gilboa naturreservat i 1970, som dekkjer 7,28 km² og Aust-Gilboa-reservatet i 2005, som dekkjer 18,29 km².
Torbjørn Meyer
Torbjørn Meyer er ein norsk lokalpolitikar for Senterpartiet. Han var ordførar i Våler kommune i Østfold frå 2003 til 2007.
Før han vart ordførar var han kyrkjeverje i Våler kommune.
Dean Island
Dean Island er ei isdekt øy som ligg innanfor Getz isbrem og halvvegs mellom Grant Island og Siple Island, utanfor kysten av Marie Byrd Land. Ho vart først observert frå ein avstand på 20 nautiske mil frå USS «Glacier» den 5. februar 1962, og vart kalla opp etter offiser S.L. Dean i US Navy, elektrikar på «Glacier» då øya vart oppdaga.
Rustvendehals
Rustvendehals (Jynx ruficollis) er ein spettefugl som lever i Afrika sør for Sahara. Han er ein av to artar i ei biologisk slekt av vendehalsar, den andre arten er den euroasiatiske vendehalsen vendehals, J. torquilla.
Skildring
Dette er ein liten, litt slank og langhala spettefugl på om lag 19 centimeter i kroppslengd og med vekt på frå 46 til 59 gram, hannar er større enn hoer. Elles er kjønna like. Det er definert tre underartar for rustvendehals, to av dei med to merkbare variantar av fjørdrakter.
Nebbet er gråleg i farga, kort, rettpeikande og kvast. Det er mørkare mot spissen. Beina er olivenbrune i farge. Fjørdrakta kan skildrast som mest av alt kamuflerande, med overside frå panna til haletuppen i gråbrunt som er spragla med mørke nyansar. Primærfjørene er sjokoladefarga med raudbrune tverrstriper. Strupen er lys med mørke tverrstriper, brystet raudbrunt i storleik som varierer, undersida er elles kvit som går over i raudbrunt mot undergumpen og har svarte langsgåande striper. Stjerten har mange tynne, svarte tverrstriper, der den euroasiatiske vendehalsen berre har fire tverrstriper. Elles manglar rustvendehalsar den mørke midtstripa som den euroasiatiske arten har.
Utbreiinga for arten er ikkje godt skildra, han lever i mindre og oppstykka, usamanhengande område i delar av Etiopia, Sør-Sudan, Kenya, Tanzania, Uganda, Nigeria, Kamerun, Kongo-Kinshasa til Angola, og i søraustre Afrika inkludert Sør-Afrika. I motsetnad til arten vendehals er rustvendehals ein standfugl. Føda er hovudsakleg maur i alle stadium frå egg. Dei plukkar bytte med den lange tunga, og oftast beitar dei på bakken på noko skogkledde grassletter. Andre habitat er akasiasavannar, plantasjar og hagar.
Dei er holerugarar, har typisk to, men opptil fire ungekull i året, kvart med 3-4 egg. Begge foreldre rugar og tar omsut for ungane.
Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere aukande. Arten er stadvis vanleg og er klassifisert som globalt livskraftig.
Lowry Massif
Lowry Massif er eit kompakt samling av rygglinjer utan ein kulminerande topp, med ei høgd opp mot kring 1800 moh på sørsida av Byrdbreen. Gruppa er 3 nautiske mil (6 km) lang og ligg 3 nautiske mil (6 km) sør-sørvest for Mount Tuatara. Ein del av Shackleton Limestone vart målt her av geologen i United States Antarctic Program (USAP) Edmund Stump, 21. november 2000. Det er kalla opp etter geolog Patrick H. Lowry, som deltok i gruppa til Stump frå Arizona State University, 1977–78 og 1978–79.
Whataroa-elva
Whataroa-elva (engelsk Whataroa River, stundom kalla Wataroa River) er ei elv sør i regionen West Coast på Sørøya på New Zealand. Kjeldene ligg i Søralpane, og elva renn mot nord og nordvest, gjennom busetnaden Whataroa på den austlege sida før ho når Tasmanhavet like sør for Abut Head. Elva har fleire tilførsler, som til dømes Perth-elva, og vert kryssa av riksvegen State Highway 6 mellom Whataroa og Te Taho.
Rafting er ein populær turistaktivitet på elva. Tilgang til dei øvre delane av elva er anten til fots eller med helikopter.
Geesthacht
Geesthacht er ein by og ein kommune sør i forbundslandet Schleswig-Holstein i Tyskland. Folketalet var 31 539 i 2021 og kommunen omfattar 33,2 km². Byen ligg ved nordbreidda av Elben, om lag 30 kilometer søraust om Hamburg.
Harald Bakke
Bakke var son til ein gardbrukar. Han tok examen artium ved Fredrikshalds skole i 1902 og pedagogisk eksamen i 1911. I 1912 vart han cand.philol. med historie, engelsk og norsk frå Det Kongelige Frederiks Universitet i hovudstaden.
Skuleåret 1906/07 var Bakke styrar av Randsfjord private middelskole. Dei neste fem åra underviste han på Sandnes middelskole, før han i 1912/13 var lærar ved Storms skole i Stavanger. Frå 1913 til 1934 var han adjunkt og lektor ved Haldens skole. I 1934 flytta han til Oslo og vart lektor ved Foss skole. Under andre verdskrigen fungerte han som rektor ved Hegdehaugen skole i Oslo.
Bakke var med i formannskapet i Halden i heile 18 år; 1916-34. Åra 1919-25 var han medlem av skulestyret i byen. Frå 1925 til 1936 var han stortingsrepresentant frå kjøpstadene i Østfold og Akershus fylke. Sesjonen 1925-27 var han medlem i Protokollkomiteen, deretter formann i same komiteen 1928-33. Sesjonane 1934-35 var han medlem i Kyrkje- og skulekomiteen. I 1936 vart han overført til Sosialkomiteen.
Bakke var styremedlem i Smaalenenes Amtstidende og i Halden Elektrisitetsverk. Elles var han aktiv på fleire felt, særleg i Riksmålsforbundet. Han var viseformann i forbundet 1938-39 og formann 1939-45.
I 1945 vart Bakke suspendert frå lektorstillinga då han hadde vore medlem i Norges Lærersamband etter læraraksjonen i 1942, og mogleg sympati med okkupasjonsmakta.
Bakke skreiv fleire små verk med lokalhistorie og bedriftshistorie.
Åse Hammerhei
Åse Hammerhei er ein norsk lokalpolitikar for Arbeidarpartiet. Ho var ordførar i Hobøl kommune frå 2003 til 2007.
Ragnar Hornnes
Ragnar Hornnes er ein norsk Arbeidarparti-politikar. Han er frå Vik kommune. Han vart arrestert for motstandsarbeid 13.01.1943 og overført til Bergen, og så til Grini før han vart sett fri 16.06.1943.
Hornnes var kommunestyremedlem for Arbeidarpartiet 1948-1967 og 1972-1984 og han var varordførar 1972-1974.
Rasmus S. Moltu
Moltu var son til ein gardbrukar på Moldtustranda i Herøy på Sunnmøre. Han gjekk eit kurs på amtsskulen, og var fiskar og frå 1888 gardbrukar på Moltu. I 1889 fekk han offentleg stipend for å vitje verdsutstillinga i Paris. Frå 1895 til 1915 dreiv han fiskje frå eigen fiskebåt. Samstundes dreiv han handel med både sild og torsk.
Ragnar Hornnes
Han har vore med i fleire styre, m.a. i Sognekraft, i Vikfalli og i Norges Kooperative Landsforening. Hornnes har også vore leiar i Vik idrettslag i 10 år.
Rasmus S. Moltu
Moltu var medlem i Herøy heradsstyre frå 1898, ordførar 1908-19. Han var også forlikskommissær i Herøy. Både i 1915 og 1929 var han med i departementale fiskeribankkomitear, og i 1929 også i ein komite som såg på klippfiskprisane. Moltu var formann i Søndmøre og Romsdals Fiskeriselskap og styremedlem i Noregs Fiskarlag.
I åra 1910-15 var Moltu varamann til Stortinget frå Søre Sunnmøre krins. Perioden 1919-21 møtte han på tinget frå valkrinsen Ytre Sunnmøre, medan han i 1922-24 representerte Møre fylke. Alle tingåra var han medlem i Næringskomite nr 1.
Hestad kapell
Hestad kapell, lokalt òg kalla Øyrakyrkja, står på den smale Øyratangen som skil Hestadfjorden frå Viksdalsvatnet i Sunnfjord kommune i Vestland, og er ei lita langkyrkje frå 1805. Delar av den førre kyrkja, ei stavkyrkje frå mellomalderen, vart brukt då kapellet vart sett opp.
Skipet og koret er lafta medan våpenhuset er stavbygd. Kapellet er truleg sett opp på dugnad av bygdefolket.
Det tidlegaste ein finn Hestad-kapellet nemnd i kjeldene er 1327. Då vert det omtald som Capella de herstadum i eit paveleg rekneskap. I Bergen Kalvskinn frå kring 1350 står Hedinstada kirkia nemnd.
Kapellet har sidan 1917 vore eigd av Fortidsminneforeninga, og det fungerer som museumskyrkje i tillegg til at det plar verte halde nokre få faste gudstenester i det om året. Det kan òg haldast bryllaup og dåpsgudstenester der.
Kristian Ørud
Kristian Ørud var ein norsk gardbrukar og politikar frå Østre Toten. Han var ordførar i Østre Toten åra 1923-25 og stortingsmann frå Oppland fylke og for Bondepartiet i tida 1922–36.
Han voks opp på garden Ørud, som faren hadde kjøpt i 1879. Etter han hadde gått to år på amtsskulen og teke kurs ved landbrukshøgskulen på Ås, tok han over farsgarden i 1904 og dreiv garden i lang tid.
Ørud var medlem av heradsstyret frå 1913 til 1928, perioden 1923-25 var han ordførar. Då Bondepartiet vart skipa i 1920, gjekk han i bresjen for det nye partiet i Oppland, og var fylkesformann for Oppland bondeparti i heile 17 år; 1921-38. Valperiodane 1922-24 og 1925-27 var han fyrste varamann til Stortinget frå Oppland, og møtte bolkevis i fem av dei seks stortingssesjonane. Frå 1928 til 1936 hadde han fast tingplass. Til 1933 var han medlem i Post-, telegraf- og kystfartkomiteen, medan han i 1934-36 var medlem i Militærkomiteen.
I 1939 vart Ørud utnemnd til styrar av Noregs Bank si avdeling på Gjøvik, ei stilling han hadde til 1945. Han var medlem av Nasjonal Samling, og kom i 1945-46 under etterforsking. Saka var ikkje ferdig etterforska då han døydde.
George Deacon
Sir George Edward Raven Deacon var ein britisk oseanograf og kjemikar.
Han var direktør for det britiske National Institute of Oceanography frå 1949 til 1971 og president i Den internasjonale assosiasjonen for fysisk oseanografi i perioden 1960-1963. Deacon deltok i Discovery-ekspedisjonane til Antarktis og har skrive mange avhandlingar om fysisk oseanografi, særleg om Sørishavet, som The Hydrology of the Southern Ocean (1937).
Ann Packer
Ann Elizabeth Packer er ein britisk tidligere friidrettsutøvar som tevla på sprint- og mellomdistanse. Ho vart olympisk meister på 800 meter og tok OL-sølv på 400 under sommarleikane i Tokyo i 1964.
Aktiv
Packer vart nummer seks på 200 m i EM i friidrett 1962 i Beograd på tida 24,4. I same meisterskapen sprang ho startetappen for det britiske stafettlaget som tok bronsemedaljen på 4 x 100 meter.
Packer deltok i sommar-OL 1964 i Tokyo og vann sølvmedaljen på 400 meter, slått med to tidels sekund av Australias Betty Cuthbert. Etter å ha gått vidare til finalen på 800 m med knapp margin, gjorde Packer sitt livs løp i finalen eog spurta forbi leiande Maryvonne Dupureur frå Frankrike. Packer vann gullmedaljen på ny verdsrekord, 2.01,1, Dupureur tok sølv med 2.01,9.
Etter olympiaden la Packer opp som aktiv idrettsutøvar, og gifta seg med sprintaren Robbie Brightwell.
Severin Lieblein
Johan Nicolai Severin Lieblein var ein norsk forfattar frå Oslo, son til egyptologen Jens Lieblein.
Severin Lieblein vart student 1885 og la sidan ut på ei lang rekke reiser i Europa, og til dels i Orienten og i Marokko. Frå dei ulike reisene sende han livaktige reiseskildringar som fyrst vart prenta i aviser. Seinare gav han frå 1901 dei ut i bøker som Fra fremmed Land, Kismet, Blaamænd, Abdallahs Gurbi, I baldakinens skygge og Skrinet med det rare i.
Lieblein skreiv også barneboka Bedre Mands Barn (1902) og ungdomsboka Det unge blod frå 1915. I 1910 kom han med Den sidste af sin Slægt, ein roman med sjølvbiografiske drag. Romanen vart i 1922 filmatisert som Farende folk.
Trussamfunn
Trussamfunn er ei gruppe kjenneteikna av ei sams tru, som regel innan ein viss religion. Det kan visa til større og mindre religiøse grupper, som kyrkjelydar, kyrkjesamfunn eller andre grupper.
Norske tilhøve
I Noreg har omgrepet «trussamfunn» eller «trudomssamfunn» vore nytta sidan 1970 for å visa til organiserte grupper som kan få statleg støtte om dei oppfyller krava i Lov om trudomssamfunn.
Cape Fiske
Cape Fiske er eit nes som dannar austenden av Smith Peninsula, på austkysten av Palmer Land i Antarktis. Dette neset vart fotografert frå lufta av medlemmar frå U.S. Antarctic Service i desember 1940 og i 1947 av medlemmar frå Ronne antarktiske forskingsekspedisjon under Finn Rønne, medan Falkland Islands Dependencies Survey kartla han frå bakken. Det vart namngjeve av Rønne for C.O. Fiske, ein klimatolog under Ronne-ekspeidsjonen.
Jens Lieblein
Lieblein vart student i 1855 og cand.mag. i 1861. Same året reiste han til Berlin for å studere egyptologi under Karl Richard Lepsius og Heinrich Brugsch. Med statsstønad heldt han fram studiane i Paris, Torino, London og Leiden. I 1869 var han Noregs representant då Suez-kanalen vart opna.
Frå 1867 var Lieblein stipendiat i egyptologi ved Universitetet i Kristiania. I 1876 vart han utnemnd  til ekstraordinær professor i egyptologi. Han arbeidde både med egyptisk språk, kultur, religion og historie. Særleg var han oppteken av kronologi. Han var «den fyrste verkelege egyptologen i Norderlanda» og reiste rundt i Egypt i 1887–88 og i 1899–1900. Mange av verka hans er forelda, men Hieroglyphiches Namnewörterbuch som kom ut i tida frå 1871 til 1892 er ei bra kjelde.
Frå 1902 var Lieblein den fyrste formannen i Bymålslaget.
Édouard Vuillard
Jean-Édouard Vuillard var ein fransk målar og grafikar, medlem av nabisgruppa.
Liv og gjerning
Vuillard var son til ein pensjonert offiser og voks opp i Cuiseaux i Saône-et-Loire. Då han var ni år gammal, 1878, flytta familien til Paris. Etter faren døydde i 1884 fekk Vuillard eit stipend så han kunne halde fram studiane sine. På Lycée Condorcet møtte han målarar som Ker Xavier Roussel, Maurice Denis, musikaren Pierre Hermant, forfattaren Pierre Véber og Lugné-Poë. Etter råd frå Roussels nekta han militærteneste og byrja på École des Beaux-Arts, der han trefte Pierre Bonnard.
År 1885 byrja Vuillard, saman med Roussel, å studere under målaren Diogène Maillart. Hos Maillart tileigna dei to seg dei grunnleggjande kunnskapane for kunstmålarfaget.
Vuillard gjekk i 1888 inn i kunstnargruppa Les Nabis. Han deltok på utstillingane til gruppa på galleriet 'Le Barc de Boutteville'. Seinare delte han atelier med andre medlemmer i nabisgruppa, som Pierre Bonnard og Maurice Denis. Tidleg på 1890-talet arbeidde Vuillard for Théâtre de l'Oeuvre i Lugné-Poë, der han designa scenografi og trykksaker.
Saman med andre i Les Nabis, framom alt Bonnard, utvikla han ein kunst som kombinerte symbolisme og impresjonisme. Verka hans er ofte kjenneteikna av dekorative flater og påverknad frå japanske tresnitt, særleg kva gjeld perspektivet.
Vuillard døydde i La Baule-Escoublac i 1940.
Lucia Peak
Lucia Peak er eit fjell 2 nautiske mil (3,7 km) nordvest for Adams Crest i Ravens Mountains i Britannia Range. Det er kalla opp etter Charles R. Lucia som tente i 109th Airlift Wing som sjef for vedlikehaldskontroll under overføringa av LC-130-operasjonane frå U.S. Navy til Air National Guard
Haff
Haff er eit namn på grunne strandsjøar eller lagunar langs sørkysten av Austersjøen. Dei er skilt frå havet av låge sandtangar, til dels med store sanddyner. Eit døme er Stettiner Haff.
Meizhou
Meizhou (kinesisk: 梅州; pinyin: Méizhōu) er eit byprefektur heilt aust i provinsen Guangdong, sør i Folkerepublikken Kina. Prefekturet, som grensar mot provinsen Fujian, har eit areal på 15 836 km² og om lag 5,05 millionar innbyggjarar. Byprefekturet Meizhou består av eitt distrikt, eitt byfylke og seks fylke. Meizhou har vore prefektur sidan 900-talet. Staden har namn etter elva Mei.
Samferdsle
Kinas riksveg 205 passerer gjennom området. Vegen byrjar i Shanhaiguan i Hebei og ender opp i Shenzhen, sør i provinsen Guangdong. Undervegs fører den gjennom Tangshan, Tianjin, Zibo, Huai'an, Nanjing, Wuhu, Sanming, Heyuan og Huizhou. Også Kinas riksveg 206 går gjennom området. Han går frå kystbyen Yantai til kystbyen Shantou i provinsen Guangdong. Vegen går gjennom provinsane Shandong, Jiangsu, Anhui, Jiangxi og til sist Guangdong.
Chogolisa
Chogolisa er eit høgt trapesforma fjell i fjellkjeda Karakorum i den autonome pakistanske regionen  Gilgit-Baltistan.
Dei to toppane på fjellet, sørvesttoppen og nordausttoppen, er knytt saman av ei nesten vassrett egg. Nordausttoppen blir òg kalla Chogolisa II og William Martin Conway omtala den som Bride Peak. Chogolisa høyrer til Masherbrum-fjella, ei fjellkjede i Vesle Karakorum sør for Baltoro-breen. Referansetoppen for Chogolisas skardhøgd er Hidden Peak i den nærliggande kjeda Baltoro Muztagh og ikkje det høgste fjellet i Masherbrum-kjeda, Masherbrum, som ein kanskje skulle tru.
Klatrehistorikk
Ein ekspedisjon under leiing av Luigi Amadeus, hertug av Abruzzo, nådde ei høgd på knappe før dårleg vêr tvinga deltakarane til retrett. Base Camp for desse første toppforsøka blei oppretta på nordsida av fjellet, ein høgfjellsleir låg på Chogolisasadelen,.
Hermann Buhl og Kurt Diemberger gjorde eit forsøk på Chogolisa i 1957 etter at dei saman med Marcus Schmuck og Fritz Wintersteller hadde lukkast i å førsteklatre Broad Peak. 27. juni fall Buhl frå om lag på nordveggen då ein snøskavl brast. Kroppen hans blei aldri funne.
I 1958 nådde M. Fujihira og K. Hirai, medlemar av ein japansk ekspedisjon frå universitetet i Kyoto toppen av Chogolisa II.
Ein austerriksk ekspedisjon under leiing av Eduard Koblmüller nådde med klatrarane Fred Pressl og Gustav Ammerer hovudtoppen på Chogolisa 2. august 1975. Under nedstigninga var Koblmüller nær ved å lide same lagnad som Hermann Buhl, men redda livet takka vere at han gjekk i tau då en skavl brast under han.