cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Victoria av Baden
Politisk interesse
Den politiske utviklinga i Sverige foruroliget Victoria. I eit brev frå 1911 skreiv ho til greiv Ludvig Douglas og bad han om å verta Riksmarskalk: «När det ohyggliga ögonblicket är inne – jag kan ej beteckna det med andra ord – då förr eller senare ett vänsterministerium måste bildas, då behöver Konungen en tillgiven och pålitlig man i sin närhet[...]». Same året tiltredde den liberale Staaff som statsminister for andre gong, medan ho forgjeves hadde arbeidd for å få Lindmans høgreregjering til å verta sitjande. Victoria beundra den oppdagelsesreisende Sven Hedin. Ho støtta dei krav innan forsvarspolitikken som vart framført i Borggardstalen som vart skrive av han, og reinskreiv det før talen vart halden. Ho stod likevel ikkje ved kong Gustav ved Borggarden då talen vart lesen opp, og ho stod heller ikkje på slottsbalkongen då ektemannen og sonen tredde fram som Sveriges nye konge og kronprins i 1907. Ho vitna om hendingane i tryggleik frå sin leilegheit. Borggardskrisen vart ein personleg triumf for Victoria – statsminister Staaff og ministrane hans vart tvinga til å gå av.
Interesse for sosiale spørsmål
Då dronning Sofia opna Sophiahemmet i 1887, hjelpte Victoria til, og etter Sofias bortgang ved årsskiftet 1913/14, overtok Victoria sjølv styringa med heimen.
Stiftelsen Drottning Victoria Örlogshem vart stifta i Stockholm i 1908. Formålet var å sørgja for at vernepliktige ved flåten, andre tilsette i forsvaret, medlemmer av frivilligheitsorganisasjonane til forsvaret og marine kameratforeiningar kunne få innkvartering til fornuftige prisar i hovudstaden. Heimen finst framleis på Blasieholmen i Stockholm.
Ved utbrotet av første verdskrigen var Victoria med å organisera nødhjelp for dei mest trengande, Centralkommittén för samordning av särskild hjälpverksamhet. Komiteen fordelte mellom anna karbidlamper, såkorn og babyklede til dei mest trengande. Centralkommittén sørgde òg for at det vart opna ein aldersheim for samar i Karesuando.
Til Victorias 60-årsdag i 1922 vart det arrangert ei innsamling, der det vart samla inn 170 000 svenske kroner. Pengane vart brukte til å kjøpa den gamle kongsgarden utanfor Borgholm. Kongsgarden vart gjort om til ein kvileheim for kvinner, ein hushaldsskule og ein hageskule, og det heile stod klart i 1924.
Helse
Victoria hadde allereie frå ung alder av problem med sin helse, med kronisk hoste og luftvegskatarr. Gjennom 1880-årane heldt til ho vintrane i Mainau eller ved Bodensjøen, og seinare overvar ho vintrane i Roma. Etter prins Eriks fødsel fekk ho problem med luftvegane, og hadde problem med den kalde vinteren i Sverige. Oscar II klaga i sine memoarer på at ho, til trass for sine stadige reiser til sørlege strøk, aldri vart betre. Helsa til kongen innebar at han ikkje kunne tillata at den stadfortredenden regenten kronprins Gustav forlét landet, og at han var avgjord på at verven til kronprinsen skulle vera uavbrutt, noko som hindra ektefellane i å treffa kvarandre på vintrane.
På 1890-talet fekk Victoria dessutan problem med den høgre armen sin, og gjekk i periodar med armen i bind. Ho fekk òg problem med auga, og mista etter kvart synet på det eine auget.
I Roma pleidde ho å bu på Grand Hotel ved Piazza d'Esedra. Ho brukte alltid å besøkja attraksjonar i Roma, og besøkte årleg pave Leo XIII fram til døden hans i 1903. Før ho reiste tilbake til Sverige, pleidde Victoria å stoppa i Venezia i ei veke.
Reisa til Egypt
Victoria håpa på at eit lengre opphald i eit land med varm og tørr luft skulle gjera henne betre. Saman med Gustav reiste ho derfor hausten 1890 til Egypt, og oppheldt seg der i eit halvt år. Victoria skreiv ei reiseskildring, ''Vom Nil. Tagebuchblätter während des Aufenthalts in Egypten im Winter 1890-91'', om reisa dit. Også Gustavs dagbøker derfrå er bevarte.
Victoria kom tilbake til Sverige i slutten av juni 1891. Ho oppheldt seg på Tullgarns slott, men den svenske sommaren viste seg å vera uvanleg regnfylt, og slutten av august vart ho ramma av høg feber. Doktor Ragnar Bruzelius tilrådde derfor ytterlegare ein vinter i Egypt.
I november 1891 reiste ho igjen til Egypt, men denne gongen utan selskap av ektemannen sin og adjutanten hans, baron Gustaf von Blixen-Finecke. I Stockholm hadde det oppstått ein svertekampanje om at kronprinsessa hadde hatt ein affære med adjutanten under førre besøk til Egypt. Rykta hadde nådd både kronprinsen og foreldra hans. I eit brev til kong Oscar datert til 29. august 1891 skriv Gustav at om ei ny reise til Egypt skulle bli aktuell, er det best at adjutanten blir igjen heime, «Så att menniskor ej få onödigtvis høve till prat».
Sommaren 1892 vart halde til på Sofiero og på Tullgarns slott. I slutten av oktober flytta kronprinsparet til Skabersjö slott. Men den 21. november forlét ho Sverige og reiste til Karlsruhe, i eit hastig oppbrot som vart meldt i Post- och Inrikes Tidningar først i etterkant.
I etterkant stod det rett ut at det under reisa til Egypt hadde skjedd noko mellom Victoria og adjutanten. Kva som eksakt skjedde er uklart, og eit brev som kong Oscar skreiv til Gustav i august 1891 haldast løynleg av Bernadottebiblioteket. I eit brev til mor si, dronning Sofia, frå desember 1892, skriv kronprinsen om ein samtale han hadde hatt med Victoria der han hadde konfrontert ho med det han visste: «Jag slutade med att säga henne att mina känslor för henne ej voro de samma som förr efter allt vad som passerat under hösten, men att jag på samma gång ändå hade den förhoppningen kvar i mitt hjärta att om hon verkligen ville förändra sig i hela sitt uppförande och uppträdande allt åter kunde bliva bra igen en gång i framtiden.» Han fortsette: «Ett sådant hjärtesår som hon tillfogat mig kan ej gro ihop på några dagar eller veckor, först måste jag se att det verkligen är allvar med hennar ånger.» Det er uklart kva som vartmed meint et «...efter allt vad passerat under hösten». Gjennom hausten 1892 vart kronprinsparet verande ved Skabersjö slott, som ligg berre 20 kilometer frå Näsbyholms slott, som er Blixen-Fineckes familiegods. Kronprinsessen og Gustaf von Blixen-Finecke møttest òg offisielt ved besøket til det danske kongeparet i oktober 1892. Det er mogleg at dei to heldt fram med å treffa kvarandre i løyndom sommaren og hausten 1892.
Axel Munthe
Etter kronprinsparets opphald i Egypt 1890-91 forlét de Kairo 20. april og skilde lag i Brindisi. Victoria stoppa opp nokre veker i Sorrento, der det regna, og reiste deretter til Capri. Under den siste dagen  i Capri, 18. mai, trefte ho den svenske legen Axel Munthe for første gong. Den lange samtalen som følgde var i all hovudsak ein medisinsk konsultasjon, då Victoria var misnøgd med sin eigen lege, doktor Vincent Lundberg. Axel Munthe hadde innleidd karrieren sin i Paris, men flytta til Roma der han som ekspert på nervøse sjukdommar hadde vorte ein populær lege med mange pasientar frå det europeiske aristokratiet. I desember 1892 fekk Axel Munthe eit brev frå kammerherren sin Rosenblad, med ein førespurnad om han kunne bli legen til kronprinsessa under dei tre månadene hennar lange opphald i Italia. Dette svarte Munthe ja til, og han vart legen hennar då ho kom Roma 4. mars 1893. Etter nokre veker i Amalfi vende Victoria tilbake til Roma. I tida som følgde omgjekk dei kvarandre dagleg, og det verkar som fortroligheten snart hadde gått over i varme kjensler. I mai reiste dei to til Venezia, og av verna brev kjem det fram at noko viktig hadde skjedd mellom dei to:
Etter besøket i Venezia reiste Victoria til foreldra sine i Karlsruhe. For Munthe, som hadde legepraksisen sin i Roma, var det ingen selvfølgelighet å reisa til Sverige. For den korte tida si som Victoria sin lege vart han 1. juli utnemnd til riddar av Nordstjerneordenen. I midten av september 1893 flytta kronprinsparet til Sofiero, der dei møtte Munthe. For å ikkje vekkja mistanke innleidde dei eit rollespel der dei ikkje viste interesse for kvarandre, eller dei snakka med kvarandre på engelsk for at ikkje reisefølgjet skulle forstå.
Gjennom dei nærare 40 åra Munthe og Victoria kjende kvarandre må dei ha utveksla hundretals brev, men berre 16 er bevarte. Det er likevel klart at forholdet deira starta etter rask forelsking. Victoria skriv i eit brev til han i 1893: «Vet Du, jag börjar tro att det är helt naturligt & precis som det skall vara, att jag inte kan sova, då Du inte heller kan det! Och eftersom det finns en viss kommunikation mellan våra själar, antar jag att det är en naturlig konsekvens.»
Verna brev viser at dei to er heilt fortrulege med kvarandre. Victoria fortel at alt intimt samvær med kronprinsen har opphøyrt, og ho fortel òg at ho heller vil sitja og ha det trasig i eit tysk kurby enn å opphalda seg på Tullgarn med kronprinsen. I eit brev frå 1903 skriv Victoria korleis Gustav har nekta ho å reisa for å treffa sonen Wilhelm når han deltek i ei flåteøving: «Jag befinner mig i ett desperat tillstånd av 'låghet', det är litet bättre nu när Prinsen är borta, men när han är här står jag helt enkelt inte ut. När jag läser i tidningen om ett skilsmässofall avundas jag parterna!» Ho fortsette: «Tårarna rinner även när jag skriver dessa rader; jag kan inte rå för det, jag känner mig så fruktansvärt eländig & ensam & övergiven. Varför måste man leva fjättrad på detta vis? Det är så hemskt svårt. Gud välsigne Dig. Var snäll och förlåt mig för att jag skriver så här, men jag måste lätta på hjärtat, annars kan jag inte leva vidare.»
Kronprinsessa besøkte Italia kvart år frå 1901 til utbrotet av første verdskrigen. Når Munthe besøkte kronprinsessa på Solliden, budde han i eit gjesterom i sjølve huset. Eit brev frå Victoria til Munthe skrive 1906 etter innviinga av Solliden viser at kjenslene hennar er like sterke: «Ja, tack gode Gud att jag vet att varken tid eller rum kan skilja oss & jag känner mer än någonsin att jag är Din, Din, för evigt. Tack gode Gud att jag kan höra ekot i Ditt hjärta att Du är min också!»
I 1907 vart Victoria dronning av Sverige, og ei skilsmisse mellom henne og Gustav vart no ei umoglegheit. I mai 1907 gifta Munthe seg med ein pasient, Hilda Pennington Mellor. Det er ukjent korleis Victoria reagerte på dette, men ho heldt fram med å reisa til Capri sidan ho hadde kjøpt eit eige hus der, Villa Caprile. Utbrotet av den første verdskrigen sette likevel ein stoppar for reisene hennar til Italia. Det ser ut til at Munthe, som var både liberal og Englands-venn, hadde ein oppheita diskusjon med Victoria, og vidare at han sende avskjedssøknaden sin som legen hennar, men at han vart avslått. Under krigen var Munthe feltlege ved vestfronten i Frankrike. Der skreiv han romanen Red Cross & Iron Cross, som var eit veldig angrep på Tyskland. Romanen vart gitt ut anonymt av omsyn til Victoria.
Victoria og Munthe møttest først igjen sommaren 1921 då han vitja ho på Solliden. Etter hans reisa skrev ho: «Den gamla vänskapen är stark & kommer att vara tills jag sluter mina ögon för den sista sömnen!»
Gjennom 1920-åra vart helsa hennar ytterlegare forverra, og ho busette seg permanent i Roma. Med hjelp frå Axel Munthe kjøpte ho seg eit hus i Roma med utsikt over Tiberen, Villa Svezia i via Aldobrandi 27. Siste gongen ho besøkte Sverige var i 1928, då Gustav V fylte 70 år.
Hausten 1928 kom ho til Roma, der ho vart til juni 1929. Ho reiste så til slottet Mainau, som ho hadde arva etter sin avlidne bror. Ifølgje Munthe var det ein føresetnad for hennar helse at den kongelege familien lét ho vera i fred, spesielt kongen, kronprinsen og prins Wilhelm. Etter vinteren 1929 vart ho svakare, og vart gjentekne gonger ramma av åndenaud og hjartekrampe. Ho var ikkje lengre i stand til å skriva breva sine sjølv.
Bortgang
Den 4. april 1930 gjekk dronning Victoria bort i eit hjarteinfarkt. Ved døden hennar var det fire personar samla i rommet; kong Gustav, prins Wilhelm, Axel Munthe og Agnes Bergman, som var kammerfrua til dronninga. Kongen og Munthe stod på kvar si side av senga og heldt Victoria i handa, då ho vende seg mot Munthe og ytra sine siste ord: «Come soon». Dagen etter vart det utforma ein offisiell uttale om dødsfallet: «Det har behagat Herren den Allrahögste att efter sitt outrannsakliga och allvisa råd i går kl. 7 e.m. till ett högre liv kalla Hennes Majestät Drottningen av Sverige Sophie Maria Victoria. Vördande försynens visa skickelse och i undergivenhet för dess vilja skall den med Sveriges trofasta folk i djup sorg försänkta kungafamiljen hämta tröst och styrka ur hågkomsten av den höga hädangångnas ädla och varmhjärtade personlighet.»
Sundag 6. april var det Munthe personleg som balsamerte liket. Hennes lekam vart ført til Sverige med panserbåten Drottning Victoria. Den 12. aprilen vart statsgravlegginga halde i Riddarholmskyrkan, og kong Gustav hadde sjølv ordna blomsterarrangementet ved kisten. Officiant ved gravlegginga var erkebiskop Nathan Söderblom.
Før sin bortgang hadde Victoria ytra ønske om at alle hennar fotografiske glasplater skulle destruerast. Våren 1930 vart difor tusenvis av glasplater kasta i vatnet utanfor Slottet til tullgarn. Etter Gustav Vs død vart alle brev mellom han og Victoria brunne. Fleire spørsmål om tilhøvet dei to imellom kan difor aldri med tryggleik svarast på. Det har vorte påstått at hennar dagbøker er uinteressante i så måte.
Roald Bye
Roald Åsmund Bye var ein norsk politikar frå Malvik, aktiv Arbeidarparti-mann, samt byråkrat og kulturarbeidar. Johan Nygaardsvold var morfaren hans.
Bye arbeidde ved trygdekassa i Malvik frå 1950. Deretter var han styrar ved Arbeidskontoret for Stjørdalen i tida 1962 til 1969. Han var formann i Sør-Trøndelag Arbeidarparti 1957–69.
I heile fire valperiodar, 1954-69, var Bye vararepresentant til Stortinget. Hausten 1969 fekk han fast plass på Stortinget, vald for Arbeidarpartiet i Sør-Trøndelag. Han vart attvald både i 1973 og 1977, sa så nei til ny nominasjonen i 1981. Bye var særleg oppteken av sosialpolitiske spørsmål, og i alle sine tre periodar på Stortinget var han medlem av Sosialkomiteen. Han engasjerte seg i saker som gjaldt barnetrygd, krigspensjon, dagpengar og sjukepengar. I si tid på Stortinget var han saksordførar for trygdesaker som nedsetjing av pensjonsalderen frå 70 til 67 år, sjukepengereforma som gav full lønn under sjukdom, og opprettinga av Likestillingsrådet. Han arbeidde også aktivt for at det vart bygt ut eit godt helsestasjonstilbud til alle born i Noreg. Siste fireårsperioden på Tinget var han også medlem av Valkomiteen.
Etter åra på Stortinget arbeidde Bye som instituttleiar ved Statens Attføringsinstitutt i Trondheim i tida 1982–90.
Bye var ein aktiv friviljug lokal kulturarbeidar. Han var manusforfattar og regissør for lokalrevyen i Hommelvik, aktiv i lokalhistorisk formidling og engasjert i barne- og ungdomsarbeid i Framfylkingen.
Migron i Mateh Binyamin
Migron  (hebraisk skrift מגרון) var ein israelsk utpost på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg 14 kilometer nord for Jerusalem i Mateh Binyamin regionale kommune. Han var den største utposten av sitt slag, med eit folketal på 300. Han vart grunnlagd første gong i 1999 og igjen i 2001, på området som før 1967 høyrte til innbyggjarar i Burqa. Den israelske regjeringa bidrog med 4,3 millionar NIS for å byggje Migron. Det internasjonale samfunnet reknar israelske busetjingar i Vestbreidda ulovlege etter folkeretten, men dei israelske styresmaktene hevdar dei har retten på si side.
Høgsteretten i Israel avgjorde 2. august 2011 at Migron var ulovleg bygd på landområde som høyrte til palestinarar og gav Israel ordre om å fjerne utposten i april 2012. Den isralske regjeringa følgde ikkje ordren, men gav i staden innbyggjarane ein avtale om at dei måtte flytte ut innan 30. november 2015. Men den 25. mars 2012 stadfesta Høgsteretten kjenninga si og gav det israelske forsvaret ordre om å evakuere Migron innan 1. august 2012. 2. september 2012 var evakueringa av Migron fullført, etter at innbyggjarane gjekk med på å flytte til ein ny stad nokre hundre meter sør for den tidlegare lokasjonen.
Mitzpe Dani
Mitzpe Dani (hebraisk skrift מצפה דני, tyder Danny-utposten) er ein israelsk utpost på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg nær Ma'ale Mikhmas og høyrer til Mateh Binyamin regionale kommune. Han er heimstad for kring 25 familiar.
Utposten vart grunnlagd i 1998 av innbyggjarar frå Ma'ale Mikhmas, og vart kalla opp etter Danny Frei, ein innbyggjar frå Ma'ale Mikhmas som vart drepen i eit palestinsk åtak på heimen hans i 1995.
Det internasjonale samfunnet reknar israelske busetjingar i Vestbreidda ulovlege i følgje folkeretten, men dei israelske styresmaktene hevdar dei har retten på si side.
Gridone
Gridone, Ghiridone eller Monte Limidario er eit fjell i Dei lepontinske Alpane, oppfor Lago Maggiore nær Brissago. Det har ei høgd på 2 188 moh og ligg på grensa mellom Italia og Sveits.
Ein kan lett nå toppen frå begge sider, sjølv om det ruvar nesten 2 000 moh over Maggioresjøen.
Sentry Rocks
Sentry Rocks er ei to høge, ulendte holmar som ligg like utanfor Cape Dayman langs nordkysten av Victoria Land. Dei vart kartlagte av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-63. Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) gav dei det skildrande namnet som indikerer posisjonen og utsjånaden til holmane.
Renirie Rocks
Renirie Rocks er eit klippeframspring som er 3 km langt, på vestsida av enden av Gressittbreen, 19 km nordvest for Morozumi Range. Det vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-63 og namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Jack Renirie i US Antarctic Research Program (USARP) som var presse- og informasjonsoffiser ved McMurdo-basen minst fem somrar frå 1962-63 til 1970-71,
Hosianna Mantra
Hosianna Mantra er det tredje albumet av Popol Vuh. Det kom først ut i 1972 på det tyske plateselskapet Pilz. I 2004 gav SPV albumet ut på ny med eitt bonusspor (opphavleg gjeve ut i 1972 på ein solosingel av den koreanske vokalisten Djong Yun).
Florian Fricke var ein pioner med bruk av synthesizer i tysk rock, men på dette tredjealbumet gjekk han heilt bort frå elektroniske instrument og nytta heller organiske instrument bygd opp kring piano, fiolin, tambura, obo, cembalo og 12-strengsgitar. Ofte syng den koreanske sopranen Djong Yun over dette arrangementet. Som tittelen indikerer såg Fricke for seg Hosianna Mantra som ei musikalsk forsoning mellom aust og vest og kombinerte dei to musikktradisjonane.
Vinylversjonen av albumet er sjeldan og har vorte seld for over 1500 kroner på bruktmarknader.
5. serierunde i Tippeligaen 2001
'''Den 5. runden i Tippeligaen 2001''' vart gjennomført med alle kampane søndag 6. mai. Viking gjekk på sitt første poengtap for sesongen då dei spelte uavgjort 1-1 heime mot Strømsgodset. Dei heldt derimot toppen av tabellen, medan Rosenborg kraup opp på andreplassen, berre eitt poeng bak, etter siger 3-0 heime mot Tromsø. Odd Grenland tapte 1-0 borte mot Stabæk og fall ned på fjerdeplassen, medan Molde, som vann heile 5-0 heime mot Bryne tok over tredjeplassen. Strømsgodset og Bodø/Glimt stod framleis utan siger dette året og låg sist på tabellen.
Yankov Gap
Yankov Gap (Jankova Sedlovina) er eit isdekt skard mellom Melnik Ridge og Bowles Ridge aust på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Skardet har ei høgd på 575 moh og strekkjer seg 1 km frå nord til sør frå Samokov Knoll i Melnik Ridge til Asparuh Peak i Bowles Ridge. Yankov Gap er ein del av isskilje mellom Kaliakrabreen i vest og Strumabreen i aust.
Skardet vart først kryssa av bulgararane Ljubomir Ivanov og Doytsjin Vasilev frå Camp Academia den 28. desember 2004. Det er kalla opp etter Jordan Jankov, ein radioteknikar ved St. Kliment Ohridski-basen fleire sesongar frå 1994.
Fylkesveg 38 i Buskerud
Fylkesveg 38 i Buskerud går mellom Yrkesskolen i Drammen kommune og Nøste i Lier kommune. Vegen er 7,9 km lang.
Mitzpe Hagit
Mitzpe Hagit (hebraisk skrift מצפה חגית, tyder Hagit-utposten) er ein israelsk utpost på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg nær busetjinga Kfar Adumim og høyrer til Mateh Binyamin regionale kommune. Han er heimstad for kring 25 familiar.
Utposten vart grunnlagd i 1999 av familiar frå Kfar Adumim, og vart kalla opp etter Hagit Zavitsky, ein innbyggjar i Kfar Adumim som vart drepen i Wadi Qelt i 1997.
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Fylkesveg 36 i Buskerud
Fylkesveg 36 i Buskerud går mellom Mjøndalen i Nedre Eiker kommune og Strømsø i Drammen kommune. Vegen er 16,9 km lang.
Kommunar og knutepunkt
Stubberudvegen Malmvegen Gramsborgvegen Konnerudgata
Perho
Perho er ein kommune i landskapet Mellersta Österbotten i Finland. Kommunen har cirka 3 000 innbyggjarar og eit areal på 776,3 km². Perho er ein finskspråkleg kommune som grensar til kommunane Vetil, Halso, Lestijärvi, Kinnula, Kivijärvi, Kyyjärvi, Alajärvi og Vindala.
Piz Grisch
Piz Grisch er eit fjell i Oberhalbsteinfjella i Graubünden i Sveits.
Solitary Rocks
Solitary Rocks er fleire klipper som ligg like nordvest for Cavendish Icefalls på nordsida av den store svingen i Taylorbreen i Victoria Land. Det skildrande namnet vart gjeve av Discovery-ekspedisjonen, 1901-04.
Seligpreisung
Seligpreisung er det fjerde albumet til Popol Vuh. Det kom først ut i 1973 på Kosmische Musik. I 2004 vart det gjeve ut att på ny på SPV med eitt bonusspor.
I motsetnad til det førre «religiøse» albumet Hosianna Mantra er den gregorianske songen og bardunaktige overtonane borte. I staden bestod dette albumet av flimrande, jazzrock, der Florian Frice spelar hypnotiske, gjentakande pianoakkordar og fraser, medan Conny Veit improviserer David Gilmour-liknande bluesgitar over den lett roterande musikken.
The Battle of New Orleans
«The Battle of New Orleans» er ein song skriven av Jimmy Driftwood. Songen skildrar slaget ved New Orleans frå perspektivet til ein amerikansk soldat og fortel historia om slaget med ein lett tone og gir ein ganske komisk versjon av kva som faktisk skjedde under slaget. Han har vorte spelt inn av mange artistar, men songaren som oftast blir knytt til songen er Johnny Horton. Versjonen hans vart nummer 1 på Billboard Hot 100 i 1959. Billboard rangerte songen på førsteplassen for heile 1959, og han var svært populær blant tenåringar i slutten av 1950-åra/byrjinga av 1960-åra i ei tid som for det meste var dominert av rock and roll-musikk.
Kostenets Saddle
Kostenets Saddle (bulgarsk Костенечка седловина, Kostenetsjka Sedlovina) er eit skard på 1520 meter over havet i Imeon Range på Smith Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis som grensar til Mount Pisgah i nord og austryggen av Drinov Peak i sør. Det ligg oppom toppen av Vetrinobreen i vest.
The Battle of New Orleans
Horton sin versjon byrjar med å sitera dei første 12 tonane av songen «Dixie» av Daniel Emmett. Han blir avslutta med lyden av ein offiser som leier ei avteljing i marsj, medan songen tonar ut.
Kostenets Saddle
Skardet er kalla opp etter byen Kostenets sørvest i Bulgaria.
The Battle of New Orleans
I magasinet Billboard si rangering av dei beste songane i dei første 50 åra av Billboard Hot 100-lista vart «The Battle of New Orleans» rangert som den 28. songen totalt og den første countrylåten på hitlista.
Medlemmer av Western Writers of America kåra songen til ein av dei 100 beste westernlåtane gjennom tidene.
Historie
Melodien er basert på ein velkjend amerikansk felemelodi, «The 8th January», som var datoen for slaget ved New Orleans. Jimmy Driftwood, ein skuleinspektør i Arkansas med ein lidenskap for historie, sette ei melding om slaget til denne musikken i eit forsøk på å få elevane interessert i å læra historie. Det såg ut til å fungera, og Driftwood vart kjent i regionen for dei historiske songane sine. Han vart «oppdaga» på slutten av 1950-åra av Don Warden, og fekk etter kvart platekontrakt med RCA, som han spelte inn tolv songar for i 1958, blant dei «The Battle of New Orleans.»
«The Battle of New Orleans» blir spelt ofte under idrettsarrangement i Nord-Amerika.
Andre versjonar
Mange andre artistar har spelt inn songen. Blant dei mest kjende versjonane er følgjande:
«The Battle of Kookamonga»
Countrymusikkparodistane Homer and Jethro parodierte «The Battle of New Orleans» med songen «The Battle of Kookamonga». Singelen vart gitt ut i 1959 og vart produsert av Chet Atkins. I denne versjonen blir scena endra frå ei slagmark til ein leirplass, og kampen blir endra til at speidargutane jagar jentespeidarane.
Fylkesveg 39 i Buskerud
Fylkesveg 39 i Buskerud går mellom Rundtom og Nordbyvegen i Tangen i Drammen kommune. Vegen er 2,0 km lang.
William Booth
William Booth var ein engelsk vekkingspredikant som i 1865 skipa Frelsesarmeen i London saman med kona si  Catherine Booth.
Bakgrunn
Booth var fødd i Sneinton utanfor Nottingham i ein syskenflokk på fem. Tretten år gammal blei han lærling hjå ein pantelånar. Kort tid seinare døydde faren, og familien, som alt hadde hatt pengeproblem, sleit med å klara seg. Den vanskelege barndommen, og synet av fattigdom som små barn som bad etter mat, påverka Booth gjennom resten av livet. I 1842 blei han interessert i den politiske reformrørsla chartisme, men i staden vende han seg heilt til den religiøse metodismen, der han gjekk gjennom ei omvending i 1844.
Booth las religiøse verk og øvde seg på å tala og skriva. Saman med bestevennen Will Sansom byrja han å preika for fattige og syndarar i Nottingham. Sansom skipa ei kyrkje, og Booth ville truleg ha fortsett som partner for han om ikkje Sansom hadde døydd av tuberkulose i 1849.
Han prøvde å fortsetja som forkynnar i London, der han tala for metodistmøte, men også på gata og på Kennington Common. Gjennom E.J. Rabbits blei han introdusert for reform-metodismen og den framtidige kona si, Catherine Mumford. Rabbits overtalte han også til å forkynna på fulltid ved å støtta han økonomisk i byrjinga. På sin 23. fødselsdag byrja William Booth som forkynnar ved reform-metodistane sitt hovudkvarter ved Binfield Chapel i Clapham. Få veker seinare, den 15. mai 1852, blei han trulova med Catherine. Paret gifta seg 16. juni 1855 i Stockwell New Chapel i London.
Frelsesarmeen
I 1861 braut Booth med kyrkja og byrja som uavhengig forkynnar. Familien reiste rundt i England og Wales fram til dei slo seg ned i London i 1865. Her skipa Booth ein organisasjon kalla Christian Revival Society og seinare Christian Mission. I 1879 blei organisasjonen omdøypt til Salvation Army eller Frelsesarmeen. Det var i diskusjon med sonen Branwell at det nye namnet blei til - William Booth kalla organisasjonen ein hær av frivillige, og Bramwell utbraut "eg er ikkje ein frivillig - eg er regulær!" Ordet frivillig blei bytta ut med salvation, eller frelse. Ein tok i bruk uniformer og militære titlar, med Booth som den øvste generalen, leiarar som offiserar og andre medlemmer som soldatar. Ein nøkkel til suksess var at organisasjonen engasjerte folk frå arbeidarklassen til å misjonera blant sine eigen.
Trass kraftig motstand frå ulike grupper, mellom anna den engelske statskyrkja og motstandarar av fråhaldsrørsla. Den såkalla Skeleton Army gjekk til fysisk åtak på Frelsesarme-marsjar og skapte opptøyar rundt dei. Også pressa var kritisk, og kunne hevda at Booth var ein sjarlatan som berre var ute etter pengar.
Ein anna kritikk var at han dreiv rørsla som eit familieføretak, med barna sine plasserte i leiande stillingar. Han insisterte på at svigersønene også skulle ta etternamnet Booth i tillegg til sitt eige (sjå Frederick Booth-Tucker og Arthur Booth-Clibborn). I testamentet sitt peika han også ut sonen Bramwell til å ettefølgja han som general. Men Booth skal sjølv ha sagt til barna sine at rørsla ikkje tilhøyrde han eller dei, men varda, og prøvde å hindra at leiarskapen skulle bli til eit dynasti.
I tillegg til å forkynna gav Booth ut eit eige blad og skreiv fleire songar og bøker. Han er særleg kjend for bestseljaren In Darkest England and the Way Out (1890), som hevda at såkalla siviliserte England var minst like fattig og tilbakeståande som mørkaste Afrika. Han la også fram strategiar for å kjempa mot synd og fattigdom ved å skipa heimar og gardsbruk for fattige, heimlause, falne kvinner og tidlegare fengselsfolk, gje folk opplæring i staden for at dei måtte emigrera og gje hjelp til alkoholikarar. Kampanjejournalisten W.T. Stead hjelpte han i arbeidet med å skriva boka.
Frelsesarmérørsla voks til ho hadde rundt 100nbsp;000 soldatar i Storbritannia ved slutten av 1800-talet. Ho blei også spreidd til utlandet, og Booth vitja USA, India og ei rekkje land i Europa, der han blei teken imot av kongar og ambassadørar. I 1902 blei han invitert til kroninga av kong Edvard VII.
I 1906 blei Booth utnemnd til Freeman av City of London, og gjeven ein æresgrad ved Universitet i Oxford.
Seinare i livet var Booth plaga av svekka syn, og han døydde 20. august 1912 etter ein augeoperasjon. Han var då 83 år gammal. Han blei lagt på lit de parade i Clapton Congress Hall og vitja av 105 000. Ved bisetjinga hans i Olympia-hallen i London var 35 000 til stades, mellom dei ei nær inkognito dronning Mary. 10 000 frelsesarmesoldatar følgde han til grava. William Booth blei gravlagd ved sidan av Catherine i Abney Park Cemetery i London.
Barn
Catherine og William Booth fekk åtte barn, som alle levde opp. Dei fleste hadde også stillingar i Frelsesarmeen:
Verdscupen i alpine greiner 1975/Kvinner
Verdscupen i alpine greiner for kvinner i 1975-sesongen tok til 4. desember 1974 i Val-d’Isère i Frankrike og vart avslutta 25. mars 1975 i Gherdëina i Italia. Turneringa omfatta 23 renn og 26 tevlingar. Tevlingane fordelte seg på 7 slalåmrenn, 7 storslalåmrenn, 8 utforrenn, 1 parallellrenn og 3 kombinasjonstevlingar, dei siste baserte på allereie avvikla enkeltrenn.
Stemnebøveten
Stemnebøveten på Hisarøy i Gulen kommune er truleg ein del av eit nettverk av vetar (viti, eldvardar, vedvardar) for å varsle ufred i området som låg inn under Gulatinget. Frå Stemnebøveten er det frisikt til Vetefjell på Krakhellenipa ytst i Sognefjorden. Derifrå gjekk det ei varslingsline innover fjorden til Veten ved Bekken, Veten ved Torvund, Vardeneset på Måren, Veteneset på Sæle, Vetehaugen eller Vokeskorane i Vik, Skriki i Norane, Vetanosi, Skar, Okken og Ulvisnubben i Lærdal, Stogonosi og Hugakollen i Vang. Vetane over Filefjell er usikre, men det er lokalisert moglege stader nær gamle tufter på Filefjell. Desse er plassert slik at det er sikt mellom dei langs med ein gammal vegtrase på nordsida av elva. Dette kan vere det gamle vetesystemet, men noko definitivt bevis manglar. Vetastua frå Vetanosi står på Sogn Folkemuseum.
Verdscupen i alpine greiner 1975/Kvinner
Annemarie Moser-Pröll frå Austerrike var i ei klasse for seg og vann verdscupen på suverent vis. Hanni Wenzel frå Liechtenstein vart nummer 2 og Rosi Mittermaier frå Vest-Tyskland nummer 3.
Nikopol i Bulgaria
Nikopol (bulgarsk Никопол) er ein by og ein kommune i provinsen Pleven i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Nikopol og 13 andre busetnader.
Stemnebøveten
Vetar blir gjerne delt i det som høyrer til stamlinjene for rask varsling, og det som høyrer til nettverk for lokal varsling. Dei som høyrer til stamlinjene har gjerne lange sprang mellom kvar vete, avstanden er rundt 15-30 km mellom dei einskilde vetane. Dette gjorde det mogleg å tenne dei i rask rekkefylgje og slik sende beskjed om ufred. Desse vetane låg ofte slik til at det ikkje var mogleg å sjå dei nede i dalane, derfor var det lokale vetesystem som varsla lokalt. I de lokale vetesystemene var det typisk 4-7 km mellom de enkelte vetane og det måtte tennast langt fleire for å sende beskjed over same avstand som for stamlinjene. Stemnebøveten har truleg høyrt til stamlinjenettet.
MK «Austli»
MK «Austli» var ein motorkutter bygt i 1917. Ho vart selt til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD) i 1920 som det første motorfartøyet til selskapet. «Austli» gjekk i lokalrutefart i Sunnhordland fram til 1948 då ho vart seld og teke i brukt som fraktefartøy. Ho vart sletta frå norsk register i 1975.
Historie
Skipet vart levert i 1917 til Aanen Vikanes i Sagvåg, men same året seld til H. W. Schaatum i Stavanger. I april 1920 vart skipet kjøpt inn av HSD i Bergen for 50 000 kroner og noko ombygd i Sagvåg, mellom anna med passasjerinnreiing. I juni 1920 vart det sett i supplerande lokalrutefart i lag med DS «Fjæra» i ruta (Leirvik-Mosterhamn-Valevåg-Leirvik-Halsnøy-Sunde). Ruta var godt motteken av passasjerane, men dei tykte ikkje om båten som både var for lite og gjekk for sakte. I 1922 fekk båten ny motor.
Skipet vart i 1948 seld til L. Baardsen på Stord og i 1950 til Lars Hetlelid på Stord.
I 1975 vart skipet sletta frå norsk register og var truleg selt til Tyskland i 1974 for bruk som lystbåt.
Nikopol i Bulgaria
Kommunen har eit areal på 418 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 9 305 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 3 186 innbyggjarar.
Dei største busetnadene i kommunen er:
Overvaking
Overvaking er den aktiviteten som menneske gjer for å samla informasjon om åtferd, aktivitetar og hendingar utført av andre menneske og dyr.
Motivasjonar for å overvaka:
Teknologisk (data) overvaking
Datamaskiner og nettverk knyter menneske gjennom overføring av elektronisk informasjon. Det store fleirtalet av overvakingssystem inneber overvaking av data og trafikk på Internett. Det er altfor mykje data som strøymer gjennom Internett for enkelt-personar til å manuelt søkja gjennom dette. Dermed er det etablert automatiserte rutinar som kan overvaka nettrafikken og rapportera interessante treff i ord eller setningar. Det er òg eit mål for nokon å kunna overvaka datamaskiner ved at spesiell utvikla programvare vert installert på desse.
Politisk motivert overvaking
Politisk motivert overvaking er metodar som vert nytta for å overvaka menneske for å få oversyn over handlingsmønster, dette for å avdekka om det er personar eller grupperingar som er i konflikt med gjeldande styresett. Motivasjonen for politisk overvaking er å kunna få informasjon om den enkelte personen er i samsvar med den "aksepterte", gjennomførte politikk. Overvaking i det gamle Aust-Tyskland er eit døme på dette. (Stasi).
Overvaking i Noreg
I Noreg har PST som tidlegare heitte Politiets overvakingsteneste med ansvar for å overvaka tryggleiken til borgarane. PST har følgt med på aktivitetar hos folk som har eller har hatt tilhøyrsle til dei politiske ytterfløyene i lang tid. Døme på dette er dei som tidlegare har vore medlemmar av kommunist partiet AKP (M-L) og enkelte høgreekstreme grupperingar. I tillegg prøver ein å fanga opp religiøse grupperingar som er kjent for å bruka vald og terror som verkemiddel.
Andre aktivitetar som vert overvakt er valutatransaksjonar med henblikk på ulovleg plassering av pengar frå lovbrot eller som finansiering av kriminell verksemd, barneporno og anslag mot tryggleiken i datanettverka.
Politiet i Noreg brukar òg overvaking av narkotika-nettverk og tilset «moldvarpar» for å infiltrera dei som tenar pengar svart.
Pyhäjärvi
Pyhäjärvi (1993–95 Pyhäsalmi) er ein by og kommune i landskapet Norra Österbotten i Finland. Kommunen har 6 019 innbyggjaraar (2009) og eit areal på 1 460 km². Pyhäjärvi er ein finskspråkleg kommune som grensar til Haapajärvi, Kiuruvesi, Kärsämäki, Pielavesi, Pihtipudas og Pyhäntä.
NM i friidrett 1956
Noregsmeisterskapen i friidrett 1956, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Stavanger stadion i Stavanger dagane 17.-19. august 1956. Rogaland Friidrettskrins var arrangør av ein meisterskap som omfatta 19 tevlingar for menn og 10 for kvinner.
Reidun Buer fekk kongepokal for sitt 200-meterløp og Sverre Strandli for sitt bestekast i sleggjetevlinga.
100 meter
<br style="clear:both;" />
200 m
<br style="clear:both;" />
400 m
<br style="clear:both;" />
800 m
<br style="clear:both;" />
5 000 m
<br style="clear:both;" />
10 000 m
<br style="clear:both;" />
110 meter hekk
<br style="clear:both;" />
400 m hekk
<br style="clear:both;" />
3 000 m hinder
<br style="clear:both;" />
1000 meter stafett
<br style="clear:both;" />
Sore Thumb
Sore Thumb er ein kjenneleg tind (kring 1400 moh) som ligg 50 m oppom toppen av Elkhorn Ridge, aust for Topsidebreen i Convoy Range i Victoria Land. Sjølv om det ikkje er det høgaste punktet på ryggen, står tinden ut som ein «øm tommel» (sore thumb) og er eit bra referansepunkt. Det godkjende namnet er ei forkorta utgåve av «Sore Thumb Stack», som vart foreslått av den newzealandske geologen Christopher J. Burgess då han vitja området i 1976-77.
NM i friidrett 1956
Høgdehopp
<br style="clear:both;" />
Stavhopp
<br style="clear:both;" />
Lengdehopp
<br style="clear:both;" />
Tresteghopp
<br style="clear:both;" />
Kulestøyt
<br style="clear:both;" />
Diskoskast
<br style="clear:both;" />
Wörner Gap
Wörner Gap (Sedlovina Wörner) er eit flatt skard som strekkjer seg 3 km frå sør til nord mellom Friesland Ridge og Bowles Ridge aust på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Høgda går frå 585 moh i sør til 541 moh i midten og 525 moh i nord. Skardet dannar eit isskilje mellom Perunikabreen i vest og Huronbreen i aust, og er i aust knytt til Kuzman Knoll, eit kjenneleg landemerke i området. Skardet vart vitja av feltgrupper frå St. Kliment Ohridski-basen og Juan Carlos I Base.
NM i friidrett 1956
Sleggjekast
<br style="clear:both;" />
Wörner Gap
Fjellet er kalla opp etter Manfred Wörner (1934–94).
NM i friidrett 1956
Spjutkast
<br style="clear:both;" />
60 m
<br style="clear:both;" />
100 m
<br style="clear:both;" />
80 m hekk
<br style="clear:both;" />
Art Garfunkel
Arthur Ira «Art» Garfunkel er ein amerikansk songar, diktar og skodespelar, best kjend som eine halvdelen i viseduoen Simon & Garfunkel. Han er særleg kjend for førstestemma på hitsingelen «Bridge Over Troubled Water». I gjennom solokarrieren sin har han i USA hatt ein hit på Topp 10, tre på Topp 20 og seks på Topp 30. I tillegg har han hatt to førsteplassar i Storbritannia.
Gjennom solokarriera og i lag med Paul Simon har han fått fem Grammy-prisar, mellom anna Lifetime Achievement Award. I 1994 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame.
Etter Simon & Garfunkel prøvde Garfunkel seg først med ei filmkarriere tidleg på 1970-talet med roller to av filmane til Mike Nichols, Catch-22 (1970) og Kjødets lyst (Carnal Knowledge, 1971). Han la så ut på ei musikalsk solokarriere, men han skreiv få songar sjølv, og trass i den spesielle stemma hans og enkelte heldige augneblink, selde han skuffande. I 1981 vart han gjenforeint med Paul Simon for ein konsert i Central Park i New York og konsertalbumet The Concert in Central Park og så ein verdsturne. Dei gjekk igjen kvar sine vegar resten av 80-talet før dei har spelt sporadisk i lag utover 90-åra og 2000-talet.
Maleku
Maleku (malécu jaíca eller maléku jaíka, òg kjend som guatuso) er eit chibchansk språk som vert tala av i overkant av 200 malekuar i Guatuso i det nordlege Costa Rica. Maleku er rekna som eit truga språk ettersom det har få brukarar og desse har ein tendens til å gå over til å snakka majoritetsspråket spansk. Malekuane levde isolert fram til midten av 1800-talet, og det er blitt gjort relativt lite forsking på språket. Maleku har ein rik munnleg forteljartradisjon.
Maleku har eit forholdsvis enkelt fonemsystem. Verbalsystemet er ergativt, og verba blir hovudsakleg bøygde modus. Substantiva blir markerte for flertall, men ikkje for bestemtheit, og dei blir ikkje bøygde i kasus. Språket har inga fast ordstilling, men den mest grunnleggjande rekkjefølgja er ergativ–absolutiv–verbal.
Tysk Sørvest-Afrika
Tysk Sørvest-Afrika (Deutsch-Südwestafrika) var ein av dei større tyske koloniane i Afrika og den einaste som fekk ei talmessig betydeleg innvandring frå Tyskland. Det tilsvarer dagens Namibia, der det framleis finst ein tyskspråkleg minoritet.
Historie
Aktiviteten til tyske misjonærar i området tok til i 1840-åra. I 1883 fekk forretningsmannen A.E. Lüderitz ein landkonsesjon på Angra Pequena (seinare omdøypt til Lüderitz) av den tyske regjeringa. Området vart erklært som tysk protektorat i byrjinga av 1884, og det tyske flagget vart offisielt heist i august same året. Ved Berlinkonferansen i 1885 vart dette utvida til å omfatta heile dagens Namibia, bortsedd frå enklaven zWalvis Bay, som britane hadde okkupert frå før. Hovudstaden til kolonien var Otjimbingwe (frå 1885), etter 1891 Windhoek (grunnlagd 1890). I 1903 hadde byen 3 700 innbyggjarar, medan i 1910 hadde innbyggjartalet stige til 13 000. Frå 1896 var Theodor Leutwein den første tyske guvernøren i området. Den sparsamt folkesette kolonien tiltrekte mange tyske nybyggjarar, totalt rundt 13 000 fram til 1914.
I 1890 fekk den tyske utanriksministeren, grev Leo von Caprivi, overdrege frå britane ei landstripe langs den angolansk-bechuanske grensa, Caprivi-stipa, for å gje Tysk Sørvest-Afrika tilgang til Zambezi-elva.
Forvaltinga av området var problematisk dels på grunn av afrikandarar og britar som var i området, men særleg sidan dei innfødde herero- og namastammane kjempa aktivt og periodevis med hell mot okkupasjonen av landet. Særleg namaleiaren Hendrik Witbooi viste seg å vera ein vanskeleg motstandar for tyskarane. Konfliktane eskalerte til Hererokrigen eller òg Hererofolkemordet fann stad i 1904. Krigen starta med angrep på tyske farmarar, då desse la beslag på stadig større delar av herero-område. Hereroane var forholdsvis godt organisert og væpna, og tyskarane måtte få forsterkingar frå Europa for å vinna krigen. Etter eit avgjerande slag i august flykta hererofolket mot søraust til Omaheke-området, den vestlege delen av Kalahariørkenen, og mange omkom av tyrste og sjukdom. Tyskarane sette ut militære styrkar ved vasshol og skaut alle hereroar som nærma seg. Av i utgangspunktet ca. 80-100 000 hereroar døydde sannsynlegvis rundt 65 000. I oktober byrja òg eit opprør i namastammen, ein konflikt som heldt fram i fleire år til ca. 1908.
Det vart funne diamantar i området i 1908. I 1915, under Den fyrste verdskrigen, vart kolonien okkupert av Sør-Afrika på vegner av Det britiske imperiet. Sør-Afrika heldt på kolonien som protektorat på mandat av Folkeforbundet etter slutten på krigen. Mandatet vart seinare trekt tilbake, men Sør-Afrika heldt fram med å okkupera området fram til det fekk sjølvstende i 1990. Dei siste åra vart landet integrert inn i apartheid Sør-Afrika, då under namnet Sørvest-Afrika.
Gross Furkahorn
Gross Furkahorn er eit fjell i Urner Alpane i Sveits. Fjellet ligg like austom Rhonebreen ved Furkapasset.
Den tyrkiske rivieraen
Den tyrkiske rivieraen (òg kjend som Turkiskysten) er eit omgrep nytta for å skildre eit område sørvest i Tyrkia som omfattar provinsane Antalya, Muğla og delar av Aydın, det sørlege İzmir og det vestlege Mersin. Kombinasjonen av gunstig klima, varm sjø og meir enn tusen kilometer med kyst langs Egearhavet og Middelhavet, vakker natur og arkeologiske stader trekkjer området til seg mange turistar frå både Tyrkia og utlandet.
Av arkeologiske stader finn ein to av dei sju underverka; ruinane av Mausoleion i Halikarnassos og Artemistempelet i Efesos.
Busetnader
Mange byar og landsbyar i området er internasjonalt kjende, som Alanya, Antalya, Bodrum, Çeşme, Fethiye, Kalkan, Kaş, Kemer, Kuşadası, Marmaris og Side.
Stader langs Den tyrkiske rivieren:
Niels Alstrup
Niels Alstrup var ein prest og ordførar frå Gulen kommune i Sogn og Fjordane.
Alstrup var son av klokkar i Gulen, Anders Furnæs, og vart oppkalla etter bygdas høgt akta sokneprest Niels Griis Alstrup Dahl. Niels Alstrup byrja på prestestudiet i 1843 og avlagde teologieksamen i 1850. I perioden 1852–53 sat han som ordførar i Gulen, før han flytta til Bergen.
Ivar Aasen oppheldt seg åtte veker i Eivindvik i 1843 i samband med språkstudia. Her stifta han godt venskap med Alstrup som i lengre tid hadde fått undervising av sokneprest Dahl. Alstrup hadde òg fungert som lærar i lag med faren frå han var 12 år, og aleine frå 15 års alderen. Seinare treftest Alstrup og Aasen fleire gonger hos Alstrup i Christiania.
Alstrup var sokneprest i Namsos frå 1865, seinare i Snåsa. I 1900 var han busett i Bærum, der han døyde seks år seinare.
Queen II
Queen II er det andre studioalbumet til den britiske rockegruppa Queen, gjeve ut den 8. mars 1974. Det vart spelt inn i Trident Studios i London i august 1973 med produsentane Roy Thomas Baker og Robin Cable, og Mike Stone som lydteknikar. Albumet er kjend for ein kombinasjon av heavy metal og kunstrock. Det har blitt kalla «ei søyle av grandios, hardtslåande hardrock» av Rock and Roll Hall of Fame.
Queen II er ikkje eit konseptalbum, men ei samling av songar me eit laust tema som går att gjennom dei. Dei to sidene av den originale plata vart kalla «Side White» og «Side Black» (i staden for side «1» og «2» som vanleg), med samsvarande bilete av bandet kledde i kvitt eller i svart på kvar side av etiketten på plata. Den kvite sida har songar med meir kjenslemessige tema, medan den svarte sida er berre om fantasi, ofte med ganske mørke tema. Fotografiet til Mick Rock på plateomslaget vart ofte nytta om att av bandet i karrieren, mellom anna i musikkvideoane til songane «Bohemian Rhapsody» (1975) og «One Vision» (1985).
Albumet fekk blanda kritikk då det kom ut og Queen II er framleis eit av dei minst kjende albuma til bandet. Likevel har det ein hard tilhengjarskare og har blitt hylla av musikarar som Axl Rose, Steve Vai og Billy Corgan, og er kjend for å vere det første albumet som inneheld element av signaturlyden til bandet med lag på lag av lyd, vokalharmoniar og variert musikalsk stil.
Bakgrunn og innspeling
Etter debutalbumet Queen vart spelt inn og miksa mot slutten av november 1972, la Queen ut på turné for å marknadsføre det. Mangement-problem førte til at albumet måtte gjevast ut på det sjølvstendige selskapet til Trident, men først åtte månader etter albumet var ferdig innspelt. I løpet av denne tida skreiv Queen nye songar og ønskte å gå i studio. Fleire nye songar vart skrivne like etter det første albumet, og somme er datert enno tidlegare. «See What A Fool I've Been» var att etter dagane med Smile. «Ogre Battle» vart skriven under innspelinga av debutalbumet, det same var «Father To Son», men bandet valde å vente med å spele inn desse til dei hadde meir fridom i studio.