cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jennerbreen
Jennerbreen er ein isbre 3 nautiske mil lang som flyt sørvest frå Solvay Mountains og inn i austarmen av Duperré Bay i den sørlege delen av Brabant Island i Antarktiske Arkipel i Antarktis. Han er med på eit argentinsk kart i 1953, men ikkje namngjeven. Han vart fotografert av Hunting Aerosurveys Ltd i 1956–57, og kartlagt frå desse bileta i 1959, vart han namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Edward Jenner, ein engelsk lækjar som var ein pioner på førebyggande medisin, og som starta å bruke kukoppar vaksine som koppevaksine.
Baumann Valley
Baumann Valley er ein dal på vestsida av Nottage Ridge aust i Olympus Range i Victoria Land. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (1997) etter Clinton L. Baumann, ein elektrikar i Applied Physics Laboratory ved Johns Hopkins University, som var eit medlem av feltgruppa frå US Geological Survey som i 1971–72 oppretta eit netterverk av horisontale og vertikal kontrollstasjonar for å lage topografiske kart over McMurdo Dry Valleys på 1:50 000 skala.
Anna Sørbø Åsmul
Anna Therese Sørbø var ein norsk forfattar frå Sørbøvåg i Hyllestad. Anna Sørbø var husmor og forfattar. Ho debuterte i 1938 på Lunde forlag med romanen Solfrid og sølvkorset. Ho gav til saman ut 24 romanar med kristeleg tema, og som oftast med ein kvinneleg hovudperson. Siste boka, Veien til Kildesletten, kom ut i 1990. Anna Sørbø gifte seg i 1943 med Georg Åsmul.
Bøkene Elin og Fra en annen sti er omsett til svensk som høvesvis Britt og Margot finner sin väg.
Bedburg
Bedburg er ein by og ein kommune vest i delstaten Nordrhein-Westfalen i Tyskland. Kommunen sitt flatemål er 80,4 km² og folketalet er 23 500. Byen ligg 70 meter over havet ved elva Erft.
Byen Bedburg voks fram i høgmellomalderen.
Verdsmeisterskapen i orientering 1989
Verdsmeisterskapen i orientering 1989, den 13. i sitt slag, vart avvikla ved Skövde i Sverige dagane frå 17. til 20. august. Det var andre gongen landet verdsmeisterskapen i orientering fann stad i Sverige, 21 år etter den fyrste. Deltakarane kom frå 26 land.
Klassisk-distanse – 17,7 km/24 postar
<br style="clear:both;" />
Stafett
<br style="clear:both;" />
Klassisk-distanse – 9,75 km/15 postar
<br style="clear:both;" />
Grillby
Grillby er ein tettstad i Enköpings kommun i Uppsala län i landskapet Uppland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 1 001 innbyggjarar. Grillby ligg cirka tolv kilometer aust for Enköping.
Stjernesildre
Stjernesildre (Saxifraga stellaris) er ein plante i sildrefamilien. Arten har ei amfi-atlantisk utbreiing. Planta er kring 10 cm høg og har lysgrøne rosettblad. Sidegreinene er oftast høgre enn midtblomsteren. Dei kvite kronblada er spisse og har raude eller gule flekkar nedst. Stjernesildre blømer kring juli månad på våte stader og ved bekkar. Planten finst i låglandet og i alle fjelltrakter i Noreg. Ho er funnen opp til 1970 m i Jotunheimen.
Gunder Anton Jahren
Gunder Anton Johannessen Jahren var ein norsk gardbrukar frå Rakkestad som var stortingsmann og -president i tillegg til statsråd for Høgre.
Jahren var son av ein gardbrukar i Rakkestad. Han gjekk amtsskulen 1875-78, var deretter elev hos landbrukslæraren Arne Grimstad i Berg og 1883/84 på Schives handelsskole i Kristiania. Samstundes var han interessent i sagbruk med høvleri og var åra 1884-86 kasserar og bokhaldar ved Sjåstad trevarefabrikk. Seinare var han bokhaldar ved Kristiania trevarefabrikk.
Mellom 1895 og 1930 var Jahren stortingsmann for Smaalenenes amt/Østfold og Rygge krins i til saman elleve valperiodar. Han var medlem av gasje- og pensjonskomiteen 1895-1900, vegkomiteen 1903-09, arbeidsløysekomiteen 1906, valkomiteen frå 1906, fullmaktskomiteen frå 1909, samt formann 1910-12 og medlem 1913-18 i landbrukskomiteen. Formann i landbrukskomiteen 1919-30.
Jahren var 1920-21 landbruksminister i Otto Bahr Halvorsens fyrste regjering. Han var president i Stortinget 1925-27, og lagtingspresident 1909-20 og 1922-30.
Europameisterskapen på skeiser 2002
Europameisterskapane på skeiser 2002 for menn og for kvinner vart avvikla i Erfurt i Tyskland i tida frå 4. til 6. januar. 33 menn og 25 kvinner frå 18 land deltok i meisterskapen. Deltakarane kom frå Austerrike, Belgia, Finland, Frankrike, Italia, Kviterussland, Latvia, Nederland, Noreg, Polen, Romania, Russland, Sveits,Sverige, Tsjekkia, Tyskland, Ukraina og Ungarn.
Noreg stilte med tre menn: Petter Andersen, Stian Bjørge, Eskil Ervik, og to kvinner: Annette Bjelkevik og Anette Tønsberg. Ervik vart best av dei norske med sin fjerdeplass, Andersen vart nummer 5 og Tønsberg nr 10.
Nederlendaren Jochem Uytdehaage vart europameister framom landsmannen Carl Verheijen, fjorårsvinnar Dmitrij Sjepel kom på tredjeplass. Norske Petter Andersen gjekk fortast av alle på dei to kortaste distansane, Verheijen vann 5000 meter og tyske Frank Dittrich milløpet. Tyske Anni Friesinger vart europameister for andre gong, ho vann òg dei tre kortaste distansane og kom like bak landskvinna Claudia Pechstein på 5000 meter. Same Pechstein kom på andreplass samanlagt, nederlandske Renate Groenewold vart nummer tre.
Skeise-EM 2002, menn
Dato: 4.-6. januar
<br style="clear:both;" />
500 meter
<br style="clear:both;" />
5000 meter
<br style="clear:both;" />
1500 meter
<br style="clear:both;" />
10000 meter
<br style="clear:both;" />
Skeise-EM 2002, kvinner
Dato: 4.-6. januar
3000 meter
<br style="clear:both;" />
Språkmodell
Ein statistisk språkmodell tilordnar sannsynet til ein sekvens av m ord med hjelp av ei sannsynsfordeling.
Språkmodellering er i bruk i mange ulike typar av program for prosessering av naturleg språk slik som taleattkjenning, maskinomsetjing, ordklassetagging, parsing og informasjonssøk.
I taleatkjenning og i datakomprimering prøver ein slik modell å fange eigenskapene til språket, og å spå neste ord i ein ordsekvens.
Grimsås
Grimsås er ein svensk tettstad i Tranemo kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde tettstaden 749 innbyggjarar.
Språkmodell
I informasjonssøk blir det laga ein språkmodell for kvart dokument i ei dokumentsamling. Med eit søk S som input blir innfanga dokument rangert basert på sannsynet for at språkmodellen M for kvart einskild dokument vil generere termane i søket, P(S|Md).
Å estimere sannsynet til sekvensar er vanskeleg i korpora der fraser eller setningar kan vere svært lange, og visse sekvensar ikkje er observert i treningsfasen til språkmodellen (problemet med for få data). Derfor er slike modellar ofte gjort med tilpassa N-gram-modellar.
N-gram modellar
I ein n-gram-modell er sannsynet for å observere sekvensen w1,...,wm estimert til
Her går vi ut frå at sannsynet for å observere det i-te ordet wi i konteksthistoria til det føregåande i-1-ande ordet kan bli estimert av sannsynet for å sjå det i den forkorta historia til det føregåande n-1 ordet (n-te ordens Markoveigenskap).
Vilkårssannsynet kan bli estimert frå n-gram-frekvensteljingar:
Bigrams og trigrams språkmodeller refererer til n-gram-modellar der n=2 and n=3.
Eksempel
I ein bigrams språkmodell (n=2) er sannsynet for setninga Eg såg det raude huset estimert som
P(Eg,såg,det,raude,huset) ≈ P(Eg) P(såg|Eg) P(det|såg) P(raude|det) P(huset|raude)
mens i ein trigrams språkmodell (n=3) er estimeringa
Kjelde
Engelsk wikipedia
Øvre Sirdal Leitegruppe
Øvre Sirdal leitegruppe oppstod som ein konsekvens av at sirdølen Olav Sirekrok drukna i Øyarvatnet 9. november 1981.
Historie
Tankane om å starta ei leitegruppe i Øvre Sirdal blei fyrst lufta like etter rasulykka med Holmevatn den 10.02.1980 der 5 ungdomar omkom, men ingen kjende seg kalla til å sttje ideen ut i livet.
Neste ulykke den 09.11.1981 der ein av bygdas eigne, Olav Sirekrok, gjekk gjennom isen og drukna medan han var på rypejakt, brakte på nytt fram ideen om meir organisert varsling og leiting.
Etter litt diskusjon mellom diverse personar vart det semje om at forslaget om å danna ei leitegruppe skulle fremjast gjennom skilaget.
I november 1983 kalla Sirdal skilag inn til eit førebuande møte for leitegruppa og utnemnde Torjus Fidjeland, Magnar Undheim og Knut Nordhasli til eit midlertidig styre. Dei skulle utarbeide retningsliner for, og kalla inn til eit konstituerande møte når planane om organisering var klare.
Tankane som det mellombelse styret hadde om leitegruppa kan kort oppsummerast slik:
Noko av det fyrste styret gjorde var å skrive ned nokre tankar om gruppa, og sendte så dette saman med ein svarsettel ut til alle husstandane frå Ousdal til Ådneram, og bad om at dei som var interessert i å vera med sendte svarsettelen i retur snarast.
Mange kom i retur, men etter ein purrerunde per telefon til enkelte personar, vart forslag til organisasjonsplan og ei mellombels medlemsliste oppsett 14.12.1983.
Kleptuzabreen
Kleptuzabreen er ein 6 km lang og 6 km brei isbre som drenerer austsida av Mount Hector i Trojan Range og nordsida av Osterrieth Range på Île Anvers i Antarktiske Arkipel i Antarktis. Det ligg søraust for Thamyrisbreen og vest for Altimirbreen. Han flyt nordover og ut i Fournier Bay aust for Madzharovo Point og vest for Studena Point.
Øvre Sirdal Leitegruppe
Historie
Den 27.01.1984 blei organisasjonsplan og medlemslister sendt ut til organisatorar og grendevarslarar, og frå den datoen var leitegruppa utrykningsklar. Offisielt blei Øvre Sirdal leitegruppe stifta på årsmøtet den 07.03.1984. 50 personar møtte opp. Sira Kvinas administrasjon blei kontakta om bruk av selskapets sambandsnett, snøskuterar og anna utstyr. Sirdal kommune fekk søknad om å støtta leitegruppa med kr. 53 000.- til innkjøp av diverse utstyr.
Alle henvendingar har gjeve eit raskt og positivt svar, slik at gruppa er svært godt rusta med snøskuterar, kart, kompass, førstehjelpsutstyr m.m for til saman 6 patruljar samt 16 stk. sambandseiningar.
Organisasjon
Lensmannsetaten i Sirdal har heile tida bidrege og støtta gruppa og fått inntrykk av at dei set pris på å ha gruppa og støtta seg til når det er behov for den. Med dei fullmaktene gruppa får under aksjonar, er det tydeleg at lensmannsetaten har tillit til gruppa sjølv om det berre er amatørar som stort sett brukar sunt bondevit.
Organisasjonen er enkel. Gruppa vert leia av fem organisatorar som også utgjer styret for gruppa. Organisatorane vert vald for fire år om gongen. Dalen er delt opp i fem grender med ein grendevarslar i kvar grend pluss reservevarslar.
Lensmannen i Sirdal er gruppas næraste overordna og i prinsippet rykker vi ikkje ut før vi får ordre frå lensmannskontoret. Når gruppa får melding om at det trengst hjelp, er det den organisatoren han får tak i, som leier aksjonen. Denne får også alle opplysningar om aksjonen. Organisatoren og lensmannen avgjer kva styrke som må kallast inn og eventuelt setjast i beredskap, og kor det skal leitast.
I små aksjonar ordnar stort sett organisator direkte med mannskapa og fordeler oppgåvene, mens ein med større aksjonar koplar inn grendevarslarane som ordnar med sine mannskap etter ordre frå organisator.
Medlemskapet er friviljug og kvar einskild er ansvarleg for sin eigen tryggleik ved utrykningar. Heldigvis viser det seg at "den som søker å redde menneskeliv" kjem inn under yrkesskadetrygdelova.
Leitegrupa er ikkje nokon konkurrent til Raudekrossen, som er stasjonert på Sinnes i helgene, men eit supplement. Røde Kors Sandnes har heile tida vorte orientert om leitegruppa, og dei har også halde kurs for gruppa. Medlemmar i leitegruppa har også delvis vore med på landskurs for redningsleiarar i Raudekrossen o.a. på Sinnes.
Leiteruppa har også samarbeid med Raudekrossen i aksjonar. Både leitegruppa og Raudekrossen står under kommando av lensmannen i Sirdal når aksjonen vert leia herfrå.
A*G*A*P*I (Crashing Down)
«A*G*A*P*I (Crashing Down)» er ein singel av den kypriotiske artisten Ívi Adámou, gjeve ut i 2010. Singelen er med på albumet Kalokaíri Stin Kardiá.
Tidsjamning
Tidsjamning er skilnaden (i middeltid) mellom timevinkelen til den sanne sola og middelsola. Dette kjem av at døgna ikkje er like lange. I februar er sola aust for middelsola slik at våre middelur ved kulminasjonen til sola (sann middag) må vise nokre (høgst 14) minutt over 12 (lokaltid) eller over det kulminasjonsklokkeslettet som svarer til den valde tidsmeridianen. I november går den høgaste tidsjamninga (16 min) til motsett side. Tidsjamninga er null fire gonger i året: 15. april, 14. juni, 1. september og 24. desember. Datoene kan skifte éin dag til kvar side frå år til år.
Varna Peninsula
Varna Peninsula (Poluostrov Varna) er ei nesten firkanta, hovudsakleg isdekt halvøy heilt nordaust på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho grensar til Hero Bay i nordvest, til Moon Bay mot søraust, og til McFarlane Strait i nordaust.
Halvøya er kring 14 km lang sørvest-nordaust og 10 km brei, og sentralt på halvøya ligg Vidin Heights. Lengst nord ligg Williams Point og lengst aust Inott Point. Langs kysten finn ein Lister Cove og Dragon Cove i nordaust, og Griffin Cove, Charybdis Cove og Eliseyna Cove i nordvest. Bezmer Point ligg òg på nordvestkysten av halvøya.
Området vart vitja tidleg på 1800-talet av selfangarar. Williams Point var det første landområdet som vart oppdaga i det som i dag er dekt under Antarktistraktaten, av den britiske sjøfararen William Smith den 19. februar 1819.
Varna er namnet på ein stor by i Bulgaria.
Geseke
Geseke er ein by og ein kommune i krinsen Soest i delstaten Nordrhein-Westfalen i Tyskland. Kommunen sitt flatemål er 97,9 km² og folketalet er ikring 21 500. Byen Geseke ligg på eit høgdedrag, 105 meter over havet, ei 15 km sørvest om Paderborn.
Beacon Valley
Beacon Valley er ein isfri dal mellom Pyramid Mountain og Beacon Heights i Victoria Land. Han vart kartlagt under Terra Nova-ekspedisjonen og vart namngjeven av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE) (1958–59) etter Beacon Heights.
Gurrë
Gurrë er ein tidlegare landkommune i regionen Dibër i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Klos.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Gurrë 3 369 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Gurrë ein del av distriktet Mat. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Jerry Allison
Jerry Ivan Allison er ein USA-amerikansk musikar, mest kjend som trommeslagar i The Crickets og som medlåtskrivar på hittane deira «That'll Be the Day» og «Peggy Sue», som vart spelt inn i lag med Buddy Holly.
Jerry Allison var ein av dei første viktige trommeslagarane som kom fram då rock and roll og rockabilly oppstod.
Biografi
Allison vart fødd i Hillsboro i Texas og byrja å spele med Holly tidleg i karrieren hans, og ei stund spelte dei i lag kring Lubbock i Texas. Dei to var då heile bandet, med berre Holly på gitar og Allison på trommer. Allison klarte å skape stor variasjon i lyden frå trommene, trass i det avgrensa utstyreet dei hadde på den tida, og spelte stundom berre med ei skarptromme, ein cymbal og ei basstromme. Allison var med på den første, mislukka innspelinga til Holly i Nashville i 1956. Etter kvart utvikla bandet seg under Holly og fekk namnet The Crickets tidleg i 1957. Det tok først form som ein trio, og stundom kvartett, med gitaristen Niki Sullivan med Holly, den nye bassisten Joe B. Mauldin og Allison. Allison og Mauldin danna ein presis rytmeseksjon og stilen deira vart ofte etterlikna eller imitert av andre, og i tiåra etter dette vart The Crickets etterspurt som musikarar for mange artistar., hovudsakleg på grunn av den særeigne stilen deira. Allison spelte med ein finesse og variasjon som gjorde han til ein del av melodien, og tom-tommane og skarptromma fungerte markerte ofte melodien og gitarlinjene, eller sjølv teksten. På sitt beste var han eit lite orkester bak Holly på liknande måte som Keith Moon seinare var det for The Who.
Allison bidrog òg på låtskrivarsida til bandet, og medverka på fleire låtar med Holly, som «Peggy Sue» og «That'll Be the Day». Seint i 1958 gjekk The Crickets og Holly kvar sin veg og då Holly døydde i februar 1959, tok Allison over leiinga i gruppa, mellom anna stundom som songar.
I tillegg til The Crickets, spelte Allison på The Everly Brothers-hitten «Till I Kissed You», og han har spelt med artistar frå Johnny Rivers til J.J. Cale.
Skeise-NM 1970 i firkamp
Noregsmeisterskapen på skeiser 1970 i firkamp for menn vart avvikla i Skien helga 10. og 11. januar. Dag Fornæss frå Hamar Idrettslag vart norsk meister i firkamp for andre gong i rad.
Roar Grønvold forbetra meisterskapsrekorden på 1500 meter til 2.07,7.
NM på skeiser 1970
Dato: 10./11. januar 1970
<br style="clear:both;" />
Guvernement i Kuwait
Kuwait er delt inn i seks guvernement (muhafazah). Guvenementeta er vidare delt inn i område.
Skeise-NM 1970 i firkamp
500 meter
<br style="clear:both;" />
1500 meter
<br style="clear:both;" />
10000 meter
<br style="clear:both;" />
Wet lease
Wet lease er eit leigearrangement der eit flyselskap leiger ut eit fly med fullstendig besetning til eit anna flyselskap (leigetakar). Eigarselskapet sørger også for vedlikehald, forsikring og liknande. Leigetakaren betalar for den tida han nyttar flyet, held drivstoff og betaler landingsavgifter, skattar og andre utgifter forbunde med drifta. Flyet brukar flightnummeret til leietakaren. Ein wet lease varer vanlegvis frå ein månad til to år. Leigetilhøve på under ein månad vert vanlegvis vurderte som eit «ad-hoc charter». Wet lease vert ofte nytta for å dekka behovet for ekstra fly under høgsesong, når dei eigne flya til selskapet må gjennpm større vedlikehald eller for å dekka inn behov ved skiping av nye ruter.
Bakketenester vert vanlegvis utført av leietakaren. Ved lengre leigetilhøve vert flyet vanlegvis målt som dei øvrige flya til leietakaren, og utover framtrer det som leietakaren sine eigne.
Ofte brukar leietakaren si eiga kabinbesetning, og i slike tilfelle er leigetilhøvet ein «damp lease»
«Dry lease» refererer til å berre leige fly utan besetning der leietakar sørger for alle driftsutgiftene.
Væringar
Væringar er ei felles norrøn nemning på dei mennene som tenestegjorde i vaktstyrken hjå keisaren av Miklagard (Konstantinopel). Væringar var ei form for leigesoldatar på 900- og 1000-talet.
Væringar som omgrep er nærskyldt eller overlappande med omgrepet varjagar, «dei edsvorne», som var dei mennene som dreiv handel austover og sørover på dei russiske elvene, eller dreiv plyndring som vikingar. Arkeologiske funn på Gotland i form av utanlandske mynter tyder på eit vestleg senter for denne handelen, og at handelen var monaleg. Den dag i dag kan ein sjå spor etter væringar i Istanbul, ved å sjå runer i Hagia Sofia.
Norrøn busetjing i aust
Nemninga «væring» (norrønt væringi m., fleirtal væringjar, kanskje avleidd av substantivet várar [hokjønn fleirtal] for 'lovnad, eid') omfatta som regel menn frå Norden, men kunne like gjerne omfatta kven som helst frå vestlege Europa, til dømes angelsaksarar som rømde frå den normanniske erobringa av England. Slavarar og bysantinarar skilde ikkje mellom nordeuropearar. Den russiske Nestorkrønika inkluderte til og med danskar og engelskmenn som væringar eller varjagarar. Ein av dei aller mest kjende væringane var Harald Sigurdsson frå Noreg, den seinare kongen Harald Hardråde. Væringar hadde drive handel i Austersjøen såg langt attende som 600-talet. «Han vart drepen i austerled» eller han «for i austerled til Gardariket» står det på runesteinar i Sverige. Allereie då Helgö var ein blomstrande handelsplass i Mälaren i Sverige på 600-talet fanst det kontaktar på den andre sida av Austersjøen. Fredlause, voldsmenn, eventyrarar, kjøpmenn og busetjarar frå særleg Sverige og dei andre nordiske landa trekte mot aust på same måte som dei òg trekte mot vest. Det veldige landet i aust tydde store høve. Dei russiske elvene var sambandet mellom kjøpar og sel til dei kostbare produkta frå Orienten. Langs elvene nådde norrøne menn Svartehavet og i år 839 til den store byen som dei kalla for Miklagard – hovudstaden i det store austromerske riket Konstantinopel. Eller ferda kunne alternativt gå langs elva Volga endå lengre austover til Kaspihavet og vidare til dei fekk kontakt med Bagdad og den arabiske verda. Ein mann som utrusta storstilt ferd austover var svensken Ingvar den vidfarne som vert mint i ei eiga soge.
I kjølvatnet av eventyrarane og handelsmennene følgde busetjarar som danna svenske «koloniar» i aust frå 700-talet. Desse svenske busetjarane gjekk saman med den innfødde slaviske folkesetnaden og vart det rusiske rikt og seinare Kievriket som nådde sit høgdepunkt på 1000-talet. Det var eit rike som dekte eit område som var større enn Noreg, Sverige og Danmark og Dei britiske øyane til saman og strekte seg frå Finskebukta i nord og nesten til Svartehavet i sør.
Væringar og rusarar
Norrøne busetjarar var sannsynlegvis eit element i den tidlege etniske byrjinga på samfunnet Rus og spelte nok og ei betydeleg rolle i danninga av Khaganatet Rus, eit slavisk-norrønt samfunn på 800-talet som eksisterte før Kievriket. Væringane vert først omtalt i den russiske Nestorkrønika, som truleg vart nedskriven på byrjinga av 1100-talet, og desse væringane skal ha kravd skatt frå slaviske og finske stammar i 859. I 862 skal dissa stammane ha gjort opprør mot væringane, men enda opp med å kjempa mot kvarandre:
Ifølgje soga kom desse væringane eller rusarane frå «over havet», ein Rurik eller Rørik og dei to brørne hans Truvor og Sineus med andre væringar og busette seg i byen Novgorod. Rurik vart verande herskaren inntil han daude i 879.
Sjølv om mange historikarar ser på væringane frå 800-talet som ei segn, var den historiske busetjinga rundt byen som dei norrøne kalla for «Aldeigja», Aldeigjuborg (frå finske Alode-joki, 'låglandselv'), dagens Staraja Ladoga, assosiert med namnet Rurik (Hrørīkr, Rurik, Riurik), den væringen som tok kontroll over området i 862 og bygde Holmgard (Ryurikovo Gorodisjtsje) i Novgorod rundt innsjøen Ladoga. Aldeigjuborg var den første større handelsplassen på vegen mot aust og eit viktig vegkryss mellom handelsvegane då. På 800-talet hadde han kanskje så mange som 1000 innbyggjarar. Vestlege historikarar ser på at denne norrøne busetjinga smelta saman med den slaviske busetjinga og danna Kievriket, det rusiske kongedømmet Kiev og såleis gav namn til landet Russland. Mange slaviske forskarar har likevekl opponert og avvist at det var ein norrøn innverknad ut frå nasjonale omsyn.
I kontrast til den store norrøne innverknaden i Normandie og spesielt på Dei britiske øyane sette den kulturen som væringane hadde med seg svært få spor i aust. Dei herskande klassene i dei to mektige byane Novgorod og Kiev synest å ha vorte slavifisert svært raskt, sannsynlegvis på grunn av at væringane var eit lite mindretal og at språket deira vart fortrengt av slavisk. Likevel vart norrønt snakka i Novgorod heilt fram til 1200-talet, og væringar i tydinga leigesoldatar heldt fram å gjera teneste hos den austromerske keisaren.
Væringgarden
Væringsgarden vart oppretta i 930 og bestod av krigarar frå dei nordiske landa som tente som leigesoldatar for den austromerske keisaren. Dei som vende heim påverka omgivnadene med framande inntrykk. Den femtårna kyrkja i den danske byen Kalundborg ber innverknad austfrå som vart teken heim av væringar.
I 839 skal keisar Teofilos ha tilsett norrøne menn, væringar eller varjagarar, som leigesoldatar i vaktstyrken i Konstatinopel. Teofilos forhandla med væringane som han kalla for «Rhos» for å skaffa leigesoldatar til hæren sin. I år 860 hadde væringane i Kiev angripe Konstantinopel for første gong. Det første angrepet skal ha vore mislukka, men det hinderet dem ikkje å gjera nye angrep, samstundes som andre væringar var oppteke med fredfylt handel. Væringane skal ha kome attende med nye angrep i 860, 907, 911, 941, 945, 971, og siste gong i 1043. Til trass for dei stadige angrepa var væringane underlegne militært sett og vart alltid overvunne av hæren til keisaren, spesielt ved hjelp av gresk eld. Væringar vart tilsette av kongedømmet i Novgorod og Kiev som leigesoldatar frå 800-talet og fram til 1000-talet. Siste gong ein væring eller varjager vert nemnd som leigesoldat i Russland, er i 1043. Om grunnen var at det ikkje lenger var behov for dem, eller om leigesoldatane hadde vorte assimilerte i samfunnet i staden og ikkje lenger vart vurdert som væringar, er ope for spekulasjon.
Grimslöv
Grimslöv er ein svensk tettstad i Alvesta kommun i Kronobergs län i Småland. I 2005 hadde tettstaden 638 innbyggjarar.
Högskolan Dalarna
Högskolan Dalarna er ein svensk statleg høgskole med universitetsområde i Falun og Borlänge. Høgskolen har drygt 18 000 studentar (2009) og 600 tilsette ved dei to områda.
Væringar
Væringgarden
Væringane tenestegjorde saman med sjøfolk frå Dalmatia i den bysantinske flåten mot Kreta i 902 og på nytt i 949 under Konstantin VII Porfyrogennetos. Så tidleg som 911 vert væringar eller vikingar nemnsw i den bysantinske hæren. Det vart skrive ned at det var kontingentar av væringar i hærstyrken som kjempa mot arabarane i Syria i 955. Etter denne tenesta steig dei i gradane frå medlemmar av «Det store forbund» (gresk Μεγάλη Εταιρεία) til leigesoldatar i den keiserlige vaktstyrken.
Högskolan Dalarna
i 2007 studerte 5,123 studentar gjennom fjernundervising, noko som i studieåret 2006/07 tilsvarte drygt 40 prosent av studentane.
Historie
Högskolan i Falun/Borlänge var grunnlagt gjennom den svenske Högskolereformen 1977. Etter ei namneendring i 1995 heiter han Högskolan Dalarna, gjennom at YTH-utdanningane i Borlänge og lærarutdanningane ved Lärarseminariet i Falun vart samanslått til ein høgskole. I 1982 flytta Borlänge-delen av høgskolen inn i lokala til Vägverket. I byrjinga av 1990 starta CITY (Centrum för industriell teknik och utveckling) og CTS (Centrum för transport- och samhällsforskning).
Væringar
Væringgarden
I 989 gjekk hæren med væringar, leidde av Basileios II sjølv, i land ved Chrysopolis for å kjempa mot opprørsgeneralen Bardas Phocas. På slagmarken døydde Phocas av eit slagtilfelle i påsyn av sina motstandarar. Etter sin døden til leiar snudde Phocas' soldatar og flykta i alle retningar. Brutaliteten til væringane vakte oppsikt då dei forfølgde den flyktande hæren og «frydefylt hakket dem i småbitar».
Det var Basileios II si mistru til innfødde vaktmenn, med ein lojalitet som lett kunne endra seg med fatale konsekvensar, saman med lojaliteten væringane allereie hadde vist, som fekk Basileios II til å verva væringane som sine personlege livvakter. Denne nye styrken vart kjend som Væringsgarden (gresk Tagma ton Varangion, Τάγμα των Βαραγγίων). I løpet av åra kom stadig nye rekruttar frå Sverige, Danmark og Noreg, og det nordiske innlaget var dominerande i organisasjonen fram til slutten av 1000-talet.
Högskolan Dalarna
Historie
Campus Framtidsdalen i Borlänge har koordinatar ) og Campus Lugnet i Falun har koordinatar ).
Væringar
Væringgarden
Eit bevis på nærværet til væringane i Miklagard kan lesast i ei innskrift (graffito) med runer rissa inn på handlista i balustraden på øvste galleri på søre side i Hagia Sofia: «Halvdan var her».
Högskolan Dalarna
Organisasjon
Högskolan Dalarnas utdanningar er delt på tre akademi:
Væringar
Dominert av menn frå England
Væringarden vart dominert av skandinavar dei første hundre år, men etter 1066, då England vart erobra av normannerne, kom etter kvart ei aukande mengd av angelsaksere via Middelhavet. Ei kjelde oppgjev at 4 350 mann kom seglande i 235 skip. Dei som ikkje vart tekne i keisarleg teneste vart utplasserte langs kystane av Svartehavet, men dei som vart anteke vart så viktige at dei vart kalla for Englinbarrangoi frå då av. For angelsakserne og dei engelskfødde danane hadde den tydinga at dei kunne halda fram å kjempa mot normannarane, denne gongen under Robert Guiscard på Sicilia, som freista å invadera dei sørlege områda på Balkan, endå utan hell.
Misnøgde angelsaksere hadde ikkje heilt gjeve opp tanken om å gjenerobre England frå Vilhelm erobraren. Då den danske kongen Svein Estridsson vitja Konstantinopel, freista dei utan hell å overtala han til å gjenerobre England frå normannerne. Men nokon, kanskje til og med dei fleste, busette seg i det fremja landet og skapte seg nytt liv der. Ein angelsakser av høg byrd frå Canterbury imponerte keisaren så mykje at han fekk tildelt eit «jarldømme» og kunne gifta seg inn i ein rik familie. Han bygde ei kyrkje i Konstantinopel som vart vigd til sankt Nikolas av Myra og Augustin av Canterbury. Kyrkja vart eit kapell for væringane.
Högskolan Dalarna
Organisasjon
Ein del av Högskolan si forsking og aktivitet er samla i mindre einingar, det inkluderer mellom anna:
Væringar
Dominert av menn frå England
Under regimet til Henrik I vart ein mann ved namn Ulfric frå Lincoln send til England på eit diplomatisk oppdrag for keisar Alexios I Komnenos, sannsynlegvis for å rekruttera fleire leigesoldatar.
Högskolan Dalarna
Utdanning og Examina
Högskolan Dalarna tilbyr over 60 utdanningsprogram, av desse 16 på magisternivå, og 1,330 kurs.
Væringar
Organisasjonen
I motsetnad til innfødde austromerske vaktar låg lojaliteten til væringane direkte under keisaren sjølv, og ikkje ein overordna offiser. Dette vart tydeleg i 969, då væringane som tenestegjorde som livvaktene hans lét vere å verna keisar Nikeforos II Fokas frå attentat og heller ikkje hemna døden hans.
Högskolan Dalarna
Forskingsområde og etableringsområde
Högskolan Dalarna si forsking har av strategiske årsaker konsentrert seg om seks forskingsområde og to såkalla etableringsområde:
Kor
Dalarnas studentkår er ei samanslåing av dei tidegare lokale studentkora i Falun og Borlänge. Korhuset til Falu studentkår, Studenternas hus Kåre, stod ferdig i 2006 og rommer sekretariat, disco og pub. Borlänge studentkår sitt nye korhus Tenoren stod ferdig hausten 2004 og rommer sekretariat, restaurant, disco og pub. Sidan hausten 2007 sit trenarane frå idrottshögskolan i lokala i Studenternas Hus Tenoren.
Væringar
Lojalitet på prøve
Eit merkbart unntak til den berømte lojaliteten til væringen overfor keisaren skjedde i 1071. Etter å ha vorte overvunne av sultan Alp Arslan vart keisar Romanus IV Diogenes seint attende til Konstantinopel for å regjera. Hans rivalar til trona hadde derimot andre meiningar, og etter å ha vedteke at hans manglar som keisar var for mange, vart det gjennomført eit palasskupp før han kunne koma. Hans stesønn, Johannes Dukas, nytta Væringsgarden til å fjerna den fråverande keisaren. Han delte garden i to delar, éi gruppe som drog til palasset for å utropa hans bror Mikael VII Dukas som keisar, og ein annan som vart send for å arrestera mor hans, keisarinne Eudokia. I staden for å forsvara den fråverande keisaren, lét væringane seg bruka av tronranarane.
Menn med øksar
Som likesinna norrøne krigarar i nord brukte væringane helst lange øksar som våpen, men dei var òg dugelege med sverd og boge. I nokre kjelder er dei skildra som ridande. Væringsgarden var stasjonert hovudsakleg rundt Konstantinopel, og mange væringar var forlagt i sjølve Bucoleonpalasset. Garden følgde òg hærstyrken i felt, og bysantinske krøniker (forutan fleire vesteuropeiske og arabiske skribentar) merkte seg ofte dugleiken deira i kamp, særleg samanlikna med dei lokale barbarane. Væringane var viktige for den bysantinske sigeren under keisar Johannes II Komnenos i slaget ved Beroia i 1122. Væringane hakka seg veg gjennom sirkelen til fienden av vogner, slo sund stillingane deira og skapte kaos i posisjonane deira.
I tillegg var væringane dei einaste i den bysantinske hæren som med hell makta å forsvara delar av Konstantinopel under Det fjerde krosstoget. Sjølv om garden tilsynelatande vart oppløyst etter at byen vart erobra i 1204, er det visse indikasjonar på at han vart oppretta igjen anten av keisarriket Nikea eller av Palaeologos-keisarane sjølv.
I tillegg til å kjennast for sin ekstreme lojalitet, vart væringane på 1000-talet kjende for dei lange øksane sine og den heftige hangen sin til drikking. Det finst talrike historier om væringar som anten drikk over evne eller som er fulle. Den danske kongen Erik Ejegod skal i løpet av eit besøk i Konstantinopel på veg til Jerusalem ha «formanet Væringgarden til å leve et mer nøkternt liv og ikke overgi seg til fyl». I lys av dette er det neppe overraskande å finna ei tilvising frå 1100-talet som skildrar væringane som «vinsekkane til keisaren».
Kanskje den mest kjende medlemen av Væringsgarden var den framtidige kongen Harald Sigurdsson av Noreg, mest kjend under det karakteristiske namnet sitt Harald Hardråde. Etter at han flykta frå Noreg etter slaget ved Stiklestad, drog Harald først til Russland og derfrå til Konstantinopel i 1035. Han skal ha delteke i 18 slag og slåst mot arabarane i Anatolia og på Sicilia under general Georgios Maniakes, og dessutan i det sørlege Italia og Bulgaria.
I løpet av tida si i Væringsgarden fekk han tittelen Akolouthos («kommandant av garden»), men tenesta hans enda med fengsling på grunn av økonomisk underslag av gods frå den plyndringa som fann stad under hans kommando. Han klarte etter kvart å rømma frå fengselet og koma seg heim i 1043. Ifølgje Heimskringla vart han fengsla for å ha fornærma dronning Zoe (Zoë Porfyrogenita). Grunnen skal ha vore delvis at Harald ville ha ei møy ved namn Maria, som var ein slektning av dronninga, og delvis at dronninga ville ha han sjølv. Snorre Sturlason si forklaring her er neppe historisk korrekt.
Òg Soga om laksdølane har eit kapittel om Miklagard og væringane: «Da Bolle hadde vært en vinter i Danmark, ga han seg på ferd til andre land, og han stanset ikke før han kom til Miklagard. Han var ikke lenge der før han ble opptatt blant væringene. Vi har ikke hørt om at noen annen nordbo før Bolle Bollesson hadde gitt seg i tjeneste hos Miklagardskongen. Bolle ble i Miklagard temmeleg mange år, og han ble regnet for den djerveste mann overalt der det røynet på, og gikk jamnt like etter de fremste. Væringene satte stor pris på Bolle så lenge han var i Miklagard.»
Alfatar Peninsula
Alfatar Peninsula (bulgarsk полуостров Алфатар, ‘Poluostrov Alfatar’) er ei halvøy som strekkjer seg 4 km nordaust-sørvest med ei breidde på 2,8 km, heilt nordvest på Robert Island i Sør-Shetlandsøyane. Ho grensar til Mitchell Cove, Carlota Cove og Clothier Harbour og er landfast med Coppermine Peninsula (1,7 km lang og 500 m brei) i vest. Ho vart kartlagd av bulgarske landmålarar i 2009 og kalla opp etter byen Alfatar nordaust i Bulgaria.
Grimstorp
Grimstorp er ein svensk tettstad i Nässjö kommun i Jönköpings län i Småland. I 2005 hadde tettstaden 385 innbyggjarar.
Matebuss
Matebuss er ein buss som går i rute over stutte strekningar, som til dømes mellom ein bussterminal og ein jarnbanestasjon, mellom ein tunnelbanestasjon og eit kjøpesenter, mellom ein jarnbane eller tunnelnestasjon og ein flyplass, mellom ulike terminalar på store flyplassar, osb. I store byar kan ein òg ha matebussar mellom bykjerna og parkeringshus utanfor bykjerna. Matebussar har ofte stutt mellomrom mellom kvar avgang og typisk har dei ikkje haldeplassar mellom endestasjonane.
Sjur Lothe
Sjur Lothe var ein norsk kjøpmann og forfattar frå Haugesund.
Brønsle
Brønsle (Bidens) er ei planteslekt i korgplantefamilien som veks over store delar av verda, særleg i tropisk og temperert klima. Dei fleste artane finst i Afrika, Amerika og Polynesia, medan noko færre finst i Europa og Asia. I Noreg veks to artar. Desse er eittårige sumpplantar med motsette blad og ugreina eller greina stengel, oftast om lag snaue. Brungule korger med ei rekkje gulbrune indre korgdekkblad og ei rekkje ytre korgdekkblad som er grøne og står langt ut. Fnokken er to-fire stive broddar med mothakar.
Laënnecbreen
Laennecbreen er ein isbre 3 nautiske mil (6 km) lang som flyt nordaust ut i Hill Bay på austsida av Brabant Island i Antarktiske Arkipel. Han vart fotografert av Hunting Aerosurveys Ltd. i 1956-57, og kartlagt frå desse bileta i 1959. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Rene T.H. Laennec (1781–1826), ein franskmann som fann opp stetoskop og som var ein pioner innan utforskinga av brystsjukdommar.
Sutton Coldfield
Sutton Coldfield er ein by i Birmingham i West Midlands i England eller ein bydel i Birmingham. Sutton (som han ofte vert forkorta til) ligg om lag 13 km frå sentrum av Birmingham, men grensar til Erdington og Kingstanding. Sutton ligg nordaust for Birmingham og har ligg over 105 000 innbyggjarar. Han er ein del av West Midlands storbyområde.
Byen har ei historisk tilknyting til den britiske kongefamilien, noko som har gjort at han har fått tittelen Royal Town då han var eit eige distrikt og ein del av Warwickshire. I 1974 vart Sutton Coldfield ein del av Birmingham og det større West Midlands.
That'll Be the Day
«That'll Be the Day» er ein song skriven av Buddy Holly og Jerry Allison. Han vart først spelt in av Buddy Holly and The Three Tunes i 1956 og vart så spelt inn på nytt i 1957 av Holly og det nye bandet hans, The Crickets. 1957-innspelinga vart ein stor suksess. Produsenten til Holly, Norman Petty, vart oppført som medlåtskrivar på songen, men medverka ikkje på innspelinga.
Mange andre versjonar av songen er blitt spelt inn. Det var den første songen The Quarrymen, skiffle-gruppa som utvikla seg til The Beatles, spelte inn på ei demoplate.
1957-utgåva av songen selde til gullplate i USA for over ein million selde singlar i 1969. I 1998 vart songen innlemma i Grammy Hall of Fame og er sidan 2005 ein del av arkivet National Recording Registry, ei liste lydinnspelingar som er «kulturelt, historisk eller estetisk viktige, og/eller informerer eller reflekterer livet i USA».
Bakgrunn
I juni 1956 gjekk Holly, Allison og Sonny Curtis på kino for å sjå filmen The Searchers, med John Wayne, der Wayne stadig brukte uttrykket «that'll be the day». Denne linja inspirerte dei unge musikarane.
Buddy Holly and The Three Tunes-versjonen
Songen vart først spelt inn av Buddy Holly and The Three Tunes for Decca Records i Bradley’s Barn i Nashville, den 22. juli 1956. Decca, som var misnøgd med dei to førre singlane til Holly, gav ikkje ut innspelingar frå denne dagen. Etter at songen vart spelt inn på ny med The Crickets i 1957 og vart ein hit, gav Decca ut originalinnspelinga på singel den 2. september 1957, med «Rock Around with Ollie Vee» som B-side. Han var òg tittelsporet på albumet That'll Be the Day frå 1958. Trass i at Holly nyleg var blitt ei stjerne, gjekk ikkje singelen inn på listene.
The Crickets-versjonen
Holly sin kontrakt med Decca hindra han å spele inn på ny nokre av songane han spelte inn i Nashville i 1956 dei nete fem åra, sjølv om Decca aldri gav dei ut. For å kome eg rundt problemet, sette produsenten Norman Petty The Crickets som artist på nyinnspelinga av «That'll Be the Day» for Brunswick Records. Ironisk nok var Brunswick eit selskap under Decca. Då dette vart kjend, signerte Decca Holly til ein av sine andre etikettar, Coral Records, så han enda opp med to platekontraktar. Innspelingane med The Crickets vart gjevne ut av Brunswick og soloinnspelingane var på Coral.
Den andre innspelinga av songen vart gjort 25. februar 1957, sju månader etter den førte, i studioet til Norman Petty i Clovis i New Mexico, og gjeven ut på singel på Brunswick den 27. mai 1957. Denne versjonen finst på debutalbumet til The Crickets, The "Chirping" Crickets, som kom ut 27. november 1957.
Brunswick-innspelinga av «That'll Be the Day» vert rekna som ein rock and roll-klassikar. Han vart rangert på 39. plassen på lista til magasinet Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene.
Archar Peninsula
Archar Peninsula (Poluostrov Artsjar) er ei halvøy nordvest på Greenwich Island i Antarktis. Den tre kilometer lange halvøya grensar til Razlog Cove i nord og McFarlane Strait i sør. Den vestlege halvdelen er snøfri om sommaren. Halvøya er kalla opp etter busetnaden Artsjar nordvest i Bulgaria, der den tidlegare byen Ratiaria låg i antikken.
That'll Be the Day
Salslister
Brunswick-singelen gjekk til topps på Billboard si «Best Sellers in Stores»-liste i 1957. Han nådde andreplassen på R&B-lista. Songen gjekk til topps på UK Singles Chart i november 1957 og låg på toppen i tre veker.
Den 20. desember 1969 hadde singelen selt til gullplate i USA.
Medverkande
25. februar 1957, Norman Petty Recording Studio
22. juli 1956, låven til Owen Bradley, Nashville
Linda Ronstadt-versjonen
Linda Ronstadt spelte inn «That'll Be the Day» i 1976 for det storseljande albumet hennar Hasten Down the Wind, produsert av Peter Asher og gjeven ut på Asylum Records. Versjonen hennar nådde 11. plassen på både den amerikanske Billboard Hot 100 og Cash Box Top 100, og 27. plassen på countrylista til Billboard. I Canada nådde versjonen hennar andreplassen på singellista og var den 35. største hitten i 1976. Versjonen gjekk òg inn på adult contemporary-listene i USA og Canada. Innspelinga finst òg på albumet Linda Ronstadt's Greatest Hits (1976) og hyllestalbumet Listen to Me: Buddy Holly frå 2011.
Kochbreen
Kochbreen er ein isbre 3 nautiske mil (6 km) lang like aust for Jennerbreen på sørsida av Brabant Island i Antarktiske Arkipel. Han vart først med på eit argentinsk kart i 1953, men ikkje namngjeven. Isbreen vart fotografert av Hunting Aerosurveys Ltd. i 1956-57, og kartlagt frå desse bileta i 1959. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Robert Koch (1843–1910), ein tysk pioner innan bakteriologi som oppdaga Mycobacterium tuberculosis, bakterien som er ansvarleg for dei fleste tilfelle av tuberkulose.
Kongsberg kyrkje
Kongsberg kyrkje er ei krosskyrkje i Kongsberg kommune i Viken fylke som er bygd i åra frå 1740 til 1761, og vidgjeten for sitt rike interiør i rokokko. Kyrkja har grunnplan i form av ein gresk kross og fasadar av raud, upussa teglstein. Grunnflata er på om lag tusen rutemeter, og tårnet er om lag femti meter høgt. Dette den største kyrkjebygningen i landet rekna etter talet på sitjeplassar, som tidlegare var 2400, men som no er avgrensa til at ikkje fleire enn 1100 kan vere til stades i bygningen samstundes.
Kongsberg kyrkje er «det ypperste eksempel på rokokkokunst her hjemme» og med sitt «praktfulle utstyr, sine til dels innebyggede gallerier og losjer, eier den lite av den andaktsstemning som hører til et kirkerom og har mer til felles med en konsertsal eller en utenlandsk operabygning» ifølgje Tybring.
Den tidlegare kyrkja
Kong Christian IV, som var konge over Danmark og Noreg då det vart funne sølv på Kongsberg i 1623, og sett i gang gruvedrift, fastsette at det her skulle byggjast ein kongebustad med rom for kyrkjelege handlingar. Dette rommet for kyrkjelege handlingar vart seinare avløyst av ei kyrkje. Kongebustaden gjekk tapt under ein bybrann natt til 2. oktober 1631 og vart ikkje gjenreist. Snøgt vart det laga til planar for, og reist, ei krosskyrkje i tømmer med eit vesttårn med tre kyrkjeklokker. Kyrkja låg i den i nordlege delen av kyrkjegarden, og låg øst-vest om lag der Kongsberg rådhus ligg i dag.
Men det synte seg med tida at kostnadene til vedlikehald av denne nybygde kyrkja vart for store, og forfallet greip om seg. Difor gav kong Frederik IV ei løyving i 1721 frå sølvverkets kasse på 12,000 riksdalar til å byggje ny kyrkje for. Av di denne summen ikkje var stor nok til føremålet, vart likevel den skrale kyrkja ståande, og med tida enno meir forfallen. Då etterfølgjaren, kong Christian VI, vitja Kongsberg i 1733 og fekk sjå kva elendig stand kyrkja var i, vart det fart i planlegginga av den kyrkja som no står. Materiale og inventar frå gamlekyrkja vart selt. Somt vart nytta i Lyngdal kyrkje i Lyngdal i Flesberg kommune, ei lita kyrkje som var bygd i 1701. Denne kyrkja fekk mellom anna altartavla frå 1633, måla av Adam van Breen, og dekorerte takbord, som vart nytta i sakristiet.
Byggjesoga
Kyrkje høyrde opphavleg til sølverket og verket stod som byggherre og kosta mykje av arbeidet.
Berghauptmann (bergverksmeister) ved Kongsberg Sølvverk, Joachim Andreas von Stukenbrock, var den opphavlege arkitekten for kyrkja, og det er han som sytte for at kyrkja fekk sitt karakteristiske nøkterne, enkle ytre. Det vart etterfølgjaren hans, Michael Heltzen, som skulle komme til å stå for det rike barokkinteriøret. Saman med bilethoggar Henrik Bech og målarane Eric Gustav Tunmarck og Niels Thaaning skapte han dette hovudverket innanfor den norske rokokkoen. Sjølve snikkararbeidet, inklusive arbeidet med alterpartiet og hogginga av mellom anna to alterfigurar som no er plassert attmed orgelet, stod byggmeister Brede Rantzau for. Joachim Andreas von Stukenbrock hadde teikningane til kyrkja klåre 29. april 1739. Allereie ein månad seinare hadde kongen godteke dei, og 3. juli 1739 vart det vedteke å gå i gang med byggjearbeida. Grunnsteinen vart lagd ned 21. april 1740 av von Stukenbrock sjølv, og hendinga heidra med 27 skotsalvar. Murane stod ferdig i 1745, men skort på pengar stogga arbeidet ei tid, slik at taket ikkje var på plass før i 1749.
Etter at von Stukenbrock brått hadde døydd i 1756, tok Michael Heltzen over som både arkitekt for kyrkja, og som berghauptmann ved sølvverket. Han var fødd i Christiania (Oslo) i 1712, utdanna ved universitet i København og hadde deretter studert bergvitskap i mange år i Tyskland, der han vart kjend med rokokkoen som den tonegjevande stilarten i kunsten og arkitekturen på denne tida. Med denne bakgrunnen sytte han for at denne stilarten kom til å setje sitt sterke preg på inventaret i Kongsberg kyrkje.
Kyrkjebygninga
Kongsberg kyrkje er bygd som ei krosskyrkje etter teikningane til Stukenbrock med ei grunnflate på 1,000 kvm. Utvendig lengde er 40, 5 meter og krossarmane har ei breidd på 19, 3 meter. Nordre og søre arm er ca. 10,5 meter lange, austre og vestre 5, 8 meter. Over taket ved vestre krossarm er tårnet med ei grunnflate på 9 x 9 meter. Øvst er ein åttekanta lanternin med kuppel. Kuppelen ber spir med kule og fløy med det krona monogrammet til Fredrik V og årstalet 1749. Kyrkja er totalt 49,8 meter høg.
Den vestre sida, tårnsida av kyrkja, ligg ut mot Kirketorget, tvers ovanfor Bergseminaret. Hovudinngangen ligg på den motsette sida mot kyrkjegarden som omkransar bygninga på tre sider.
Interiøret
Interiøret i kyrkja er rekna som hovudverket innanfor den norske rokokkoen. Byggmeister Brede Rantzau stod for det meste av den meir praktiske innreiinga i kyrkjerommet. Interiøret og inventaret i kyrkja er av tre, men søyler og flater er marmorerte, ei målemetode som får dei til å skulle sjå ut som om dei er av marmor. Difor gjev interiøret i kyrkja eit blåleg, kjølig inntrykk.