cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beit Hillel
Beit Hillel er ein moshav for ei gruppe arbeidarar i tårn- og palisade-busetjinga i Øvre Galilea nord i Israel. Han høyrer til Mevo'ot HaHermon regionale kommune. Han ligg på vestbreidda av Nahal Snir (Hasbani), kring 5 km frå Kiryat Shmona. Moshaven er kalla opp etter dr. Hillel Yaffe, ein lege som immigrerte til Israel under den andre Aliyah.
Moshaven vart grunnlagd i 1940 som ein av Ussishkinfestningane av ei blanda gruppe immigrantar frå Europa og innfødde israelarar, men vart fråflytta etter få år. I 1949 vart han busett på ny av tidlegare soldatar.
I dag bur det kring 300 familiar i landsbyen, som lever av jordbruk, kuhald og turisme.
Témenos
Témenos (gresk Τέμενος) er ein tidlegare kommune i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Témenos inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Iráklio.
Mulada
Mulada (hebraisk skrift מולדה) er ein beduin-landsby i Negevørkenen sør i Israel. Landsbyen dekkjer 11 kvadratkilometer og er heimstaden til al-Atrash- og al-Hawashla-stamma. Landsbyen høyrer til Al-Kasom regionale kommune. I 2011 hadde han 209 innbyggjarar.
Landsbyen vart grunnlagd av regjeringa den 29. september 2003, som skapte åtte nye beduinbusetnader.
Almirante Ice Fringe
Almirante Ice Fringe er ein smal randis på grensa til sørvestsida av Andvord Bay på Danco Coast i Graham Land i Antarktis. Han vart namngjeven av den polske antarktisekspedisjonen, kring 1995, etter Almirante Brown-basen på nærliggande Coughtrey Peninsula ved Paradise Harbor.
Bayt al-Huwayt
Bayt al-Huwayt er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Hitoshi Sasaki
Hitoshi Sasaki var ein japansk fotballspelar og -trenar.
Han var landslagstrenar for det japanske herrelaget i 1921.
Trey Peaks
Trey Peaks er eit fjell med tre toppar og ei høgd på 1180 moh. Fjellet ligg vest for Blaiklockbreen og ligg 2 nautisk mil (3,7 km) nord for Mount Homard vest i Shackletonkjeda i Antarktis. Dei vart først kartlagd i 1957 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og gjeven det skildrande namnet - trey er eit engelsk ord nytta for tre på treningen eller eit kort.
Gomme
Gomme eller gome er ein tradisjonsrik norsk mjølkerett. Ein teori om namnet gomme er at det kjem av «gumma» 'kone', fordi det ofte vart brukt som mat for kvinner som nettopp hadde født.
Kari Hop Skiftesvik
Kari Hop Skiftesvik er ein norsk venstrepolitikar, kvinnesaksforkjempar, forfattar og fyrstebibliotekar.
Virke
Skiftesvik tok cand.mag. ved Statens bibliotekhøgskole. Ho har arbeidd ved Universitetsbiblioteket og vore avdelingsbibliotekar og sidan fyrstebibliotekar ved Bergen offentlige bibliotek.
Gomme
Tradisjon frå Hardanger
I Hardanger har gomme alltid vore brukt som festmat. Der var det viktig at gommen var glatt og fin og ikkje klumpa seg, for då vart det rekna som dravle. Under bryllaup i Hardanger var gomme ein sjølvsagt del av festen. Då skulle gommen kokast i koparkjelar, før ein hadde han over i rosemålte tiner eller kjengjer der det skulle stå både namn og årstal. Gjestene bar kjengjene med seg til festen, og det var alltid stor konkurranse blant konene om kven som var flinkast til å laga gomme. Og for å skapa fest rundt gommen, skulle han setjast på bordet av den bunadskledde gjevaren, med felespel til.
Kari Hop Skiftesvik
Virke
Ho har hatt ei rekkje verv i Bergen Venstre og Norsk Kvinnesaksforening. Skiftesvik har vore nestleiar i Bergen Venstre (1979–1983), leiar i Fana Venstre (1983–1985), og var medlem av likestillingsutvalet i Bergen. Ho var leiar i Bergen Kvinnesaksforening i tre periodar (1976–1982, 1995–2008 og 2011–2013 ) og 2. nestleiar i Norsk Kvinnesaksforening på nasjonalt nivå (1978–1986, 1996–2006 og 2011–2014). Ho var aksjonsleiar i Bergen for TV-aksjonen 89: Kvinner i den 3. verden.
Phillis Wheatley
Phillis Wheatley var den fyrste publiserte afroamerikanske diktaren og forfattaren. Ho var fødd i Vest-Afrika - noverande Gambia eller Senegal. Då ho var sju år gammal blei ho røva som slave, frakta over Atlanterhavet på slaveskip og kjøpt av familien Wheatley i Boston. Her lærte ho å lesa og skriva, og blei oppmuntra til å skriva poesi.
Brittonske språk
Brittonske språk (eller brytonske språk) er ei undergruppe av dei keltiske språka, nærare bestemt dei øykeltiske språka. Namnet kjem frå walisisk brython, som er same ord som engelsk Briton («brite»).
Språk
Språkgruppa har tre nolevande språk:
I tillegg kjem det utdøydde språket kumbrisk, og kanskje piktisk.
Phillis Wheatley
Utgjevinga i 1773 av Wheatley si diktsamling Poems on Various Subjects, Religious and Moral gjorde henne kjend. Framståande personar som George Washington rosa tekstane hennar, i hans tilfelle særleg det rosande dikta om han sjølv. Wheatley reiste òg til England for eit besøk på fem veker, i lag med sonen til slaveeigaren sin. Ho blir omtalt i eit dikt av Jupiter Hammon, ein annan afroamerikansk diktar. Wheatley blei sett fri av eigarane sine etter at ho hadde fått suksess med dikta sine, og etter at eigaren hennar hadde døydd. Kort tid etter gifta ho seg, men både ho og ektemaken blei sett i gjeldsfengsel i 1784, og Wheatley levde deretter i fattigdom. Ho døydde av sjukdom ved slutten av 1784.
Tidleg liv
Sjølv om datoen og staden for fødestaden hennar ikkje er tilfredsstillande dokumentert går ein ut frå at Phillis Wheatley blei fødd i 1753 ein stad i Vest-Afrika, mest sannsynleg i dagens Gambia. Ho blei frakta til Massachusetts på slaveskipet The Phillis, som hadde Timothy Finch som eigar og Peter Gwinn som kaptein. Ho kom til Boston den 11. juli 1761.
Då ho var åtte blei ho selt til ein rik handelsmann og skreddar i Boston, John Wheatley. Han kjøpte henne som tenar til kona si Susanna. Dei kalla jenta for Phillis, etter slaveskipet, og ho fekk etternamn etter eigaren sin slik skikken var.
Phillis byrja utdanninga si ved å få undervising frå den atten år gamle dottera til Wheatley, Mary. John Wheatley, som var kjent som framskrittsvennleg over heile New England, og resten av den opensinna Wheatley-familien lét Phillis få ei utdanning som var eineståande på den tida, ikkje berre for ein slave, men òg for ei kvinne uansett etnisitet og sosial klasse. Då ho var tolv var Phillis allereie i stand til å lesa klassikarane på gresk og latin, og vanskelege avsnitt frå Bibelen. Ovundra over den litterære dugleiken hennar gjorde familien Wheatley utdanninga hennar til ei viktig interesse, og overlét hushaldsarbeidet til andre slavar i familien. Påverka av verka til Alexander Pope, John Milton, Homer, Horatius og Vergil, byrja studia hennar å krinsa mot eiga dikting.
Seinare liv
I 1773 blei Phillis Wheatley send til London saman med Nathaniel Wheatley for at det skulle ha ein positiv effekt på helsa hennar. Under besøket hadde ho audiens med Lord Mayor of London (eit besøk hos kong Georg III var planlagd, men Phillis drog heim før dette skjedde), og andre viktige medlemmar av det britiske samfunn. Ei samling av dikta hennar blei gjeven ut i London medan ho var der. Wheatley blei sett fri frå slaveriet, men ikkje gjeven dei fulle rettane til ei fri kvinne før den 18. oktober 1773.
I 1775 gav ho ut eit dikt som feira og smigra George Washington, kalla «To His Excellency George Washington». I 1776 blei ho invitert av Washington til heimen hans som takk for diktet, og Thomas Paine gav det ut i Pennsylvania Gazette grunna besøket hennar. Medan Wheatley støtta den amerikanske revolusjonen, kom krigen til å bli skadeleg for utgjevinga av dikta hennar, sidan lesarane var blitt feia vekk i sinnet til krigen. Det var ikkje lenger ei tid for poesi.
I 1778 var Wheatley juridisk fri frå slaveriet under John Wheatley. Tre månader seinare gifta ho seg med John Peters, ein fri svart kolonialhandlar. Ekteskapet var ustabilt, paret hadde dårlege levevilkår og to av borna deira døydde som små. Wheatley var ikkje i stand til å få utgjeve eit nytt bind av dikta sine grunna finansielle omstende, tapet av støttespelarar etter at ho var blitt fri, og grunna revolusjonskrigen.
John Peters blei sett i gjeldsfengsel i 1784, og etterlét seg ei pengelens kone med eit sjukt, nyfødt barn. Wheatley klarte å skaffa seg arbeid som vaskehjelp ved eit pensjonat, og var nøydd til å utføra tungt arbeid ho tidlegare hadde sloppe unna som slave. Wheatley døydde åleine den 5. desember 1784, berre 31 år gammal. Den vesle sonen hennar døydde tre og ein halv time etter henne.
Poesi
I 1768 skreiv Wheatley dikta «To the King's Most Excellent Majesty», der ho roste Georg III for å ha gjenopptatt skatteloven (Stamp Act). Etter kvart som den amerikanske revolusjonen byrja å utvikla seg til amerikansk fordel, vende diktinga hennar seg likevel til tema som blei sett frå synsvinkelen til kolonialistane.
I 1770 skreiv Wheatley ein poetisk hyllest til George Whitefield som vekte stor beundring. Diktinga til Wheatley krinsa i stor grad rundt kristne tema, og mange av dikta var tileigna berømte personlegdommar. Over ein tredel består av elegiar, resten handlar om religiøse, klassiske og abstrakte emne. Berre svært sjeldan nemner ho sin eigen situasjon i dikta sine. Eit av dei som refererer til slaveri er «On being brought from Africa to America»:
Mange kvite amerikanarar fann det vanskeleg å tru at ei afrikansk kvinne kunne skriva poesi, og Wheatley måtte forsvara den litterære dugleiken sin i retten i 1772. Ho blei forhøyrd av ei gruppe opplyste borgarar i Boston, blant dei John Erving, prost Charles Chauncey, John Hancock, Thomas Hutchinson, guvernøren av Massachusetts, og løytnantguvernøren hans Andrew Oliver. Dei konkluderte med at ho hadde skrive dikta som var tilskrivne henne, og signerte ein attest som blei publisert i forordet av boka hennar Poems on Various Subjects, Religious and Moral som kom ut i Aldgate i London i 1773. Boka blei gjeven ut i London ettersom utgjevarane i Boston hadde avslått å gje ut dikta. Wheatley og sonen til eigaren hennar, Nathanial Wheatley, drog til London, der Selina Hastings, grevinne av Huntingdon og jarlen av Dartmouth bidrog til utgivinga.
Stil, struktur og påverknader
Wheatley skreiv om kva ho kjende eller hadde erfart. Ho meinte at krafta til poesien var umåteleg. John C. Shields noterte at poesien som forma kunnskapen hennar ikkje berre var gjennomgangen til ein litterat av kva ho hadde lese, men hadde tyding for dei personlege tankane og førestillingane hennar. Shields skreiv at «Wheatley hadde meir på sinnet enn berre konformitet. Det vil bli vist seinare at allusjonane hennar til solguden og gudinna for daggryet, alltid opptrer som om dei var i nær samanheng med søkinga hennar for poetisk inspirasjon, er av sentral tyding for henne.»
Diktet hennar «Ode to Neptune» uttrykker til dømes livet hennar på mange vis. Språket i diktet byrjar ustøtt og kaotisk, men stemninga er dristig, om enn skremmande (kanskje ein refleksjon av hennar eigne erfaringar). Mot slutten av diktet synest språket og haldninga å vekka ei kjensle av roleg og fredfylt reise som tente stor tyding. Dette diktet er arrangert i tre vers på fire linjer kvar i jambisk tetrameter følgd av ein konkluderande tetrameter i jambisk pentameter. Rimskjemaet er ababcc. Strukturen eller poesiforma hennar avbildar tona til skrivinga og kva lesaren viser å få frå diktet i både litterær tyding og i ein historisk analyse
Wheatley er kjend for å ha brukt tre ulike element for gjera poesien sin meningsfull: Kristendom, klassisisme og hierofantisk soldyrking. Soldyrkinga kan ho ha hatt med seg frå Afrika. Der dyrka ein solgudar, og foreldra hennar skal ha vore soldyrkarar. Ho viser til sola fleire stader med ulike poetiske vendingar. Ordet «Aurora »opptrer åtte gonger, «Apollon» sju, «Phoebus» tolv, og «Sola» to gonger. Ordet «lys» er også av stor tyding for henne. Det viktige i tekstane hennar er at det alluderer til fortida som ho la seg bak seg, men ved å attskapa desse erfaringane for lesaren gir tekstane hennar ein emosjonell appell som fangar lesaren inn.
Anerkjenning og arv
Med utgivinga i 1774 av Wheatley si bok Poems on Various Subjects blei ho «den best kjende afrikanaren på jordas overflate.» Voltaire hevda i eit brev til ein venn at Wheatley hadde vist at svarte folk kunne skriva poesi.  John Paul Jones spurde ein medoffiser om han kunne avlevera ein del av dei personlege skriftene hans til «Phillis den afrikanske yndlingen til Dei ni (musene) og Apollon». Ho blei òg som kjent æra av George Washington og andre av dei amerikanske grunnlovsfedrane.
Wheatley si bok er i dag sett på ein av grunnsteinane for afroamerikansk litteratur. Ho er rekna som den fyrste afroamerikanske kvinna som gav ut ei bok, og den fyrste som levde av skrivinga si. Det er ein bygning som ærer henne ved Universitetet i Massachusetts i Boston.
I 2002 tok forskaren Molefi Kete Asante henne med på ei liste over dei hundre fremste afroamerikanarane.
Canadadagen
Canadadagen (engelsk Canada Day, fransk Fête du Canada) er nasjonaldagen i Canada, feira den 1. juli til minne om loven British North America Act frå 1867 som skapa den canadiske konføderasjonen. Han blei tidlegare kalla Dominionsdagen (Dominion Day) eller Konføderasjonsdagen (Dominion Day, Jour de la Confédération).
Verdscupen i skiskyting 1989
Verdscupen i skiskyting 1989 tok til 15. desember 1988 og vart avslutta 19. mars 1989. Turneringa omfatta 12 individuelle tevlingar. Renna fann stad i Albertville i Frankrike, Borovets i Bulgaria, Ruhpolding i Vest-Tyskland, Hämeenlinna i Finland, Östersund i Sverige og i Steinkjer i Noreg.
Dei mannlege utøvarane tevla i seks 20 km og like mange 10-kilometerar, òg kalla normalprogram og sprint. I tillegg vart det arrangert tre stafettar over 4 x 7,5 km og tre mannskapstevlingar på 20 km. Eirik Kvalfoss gjekk til topps i turneringa, som den fyrste nordmann på karasida. Sovjetunionens Aleksandr Popov og Sergej Tsjepikov vart nummer 2 og 3 i turneringa. Austtyske Birk Anders og vesttyske Fritz Fischer sigra i to enkelt-tevlingar kvar.
Dei kvinnelege utøvarane tevla i 15 km og 7,5 km, seks renn over kvar av distansane. Dessutan i stafettar med tre på laget og i mannskapstevlingar. Sovjetunionens Jelena Golovina sikra seg IBU-pokalen med romsleg margin til landslagskollegaene Natalja Prikostsjikova og Svetlana Davidova.
Voll skipreide
Voll (Valle) skipreide (Vallar skipreiða) var den sørlegaste av skipreidene på Jæren, oppkalla etter garden Voll, der no vestre helvta av tettstaden Vigrestad ligg.
Ho omfatta søre delen av Hå kommune (frå Varhaug og sørover), og vestlegaste luten av Eigersund kommune (Hellvik med omgjevnad), eller nøyaktigare:
Scott Walker
Scott Walker  var ein amerikansk-britisk songar og låtskrivar, komponist og plateprodusent. Han var kjend for den særeigne barytonstemma si (ein gong skildra som «ei av dei finaste stemmene nokon gong som syng om kjenslemessig smerte og det store ukjende») og for den uortodokse karriereretninga som tok han frå popikon i 1960-åra til eksperimentell musikar på 2000-talet.
Han vart opphavleg kjend på midten av 1960-åra som frontmann i The Walker Brothers, som spelte popballadar med orkester, før han starta ein solokarriere som balanserte popballadar med stadig meir utførlege kunstnariske arrangement og låtskriving. Trass i ei rekkje kritikarroste album, selde platene dårleg, og han vart tvinga attende til standard popmusikk der han i langt mindre grad kunne påverke det kunstnariske resultatet. Dette førte etter kvart til ei gjenforeining med Walker Brothers i midten av 1970-åra, sjølv om dei då hadde gått inn i eit meir eksperimentelt musikalsk område.
Trass i at Walker var amerikanar, har han stort sett hatt suksess frå Storbritannia, der dei første fire soloalbuma hans nådde Topp 10. Walker budde i Storbritannia sidan 1965 og vart britisk borgar i 1970.
Tidleg historie
Noel Scott Engel vart fødd i 1943, som son av ein oljeindustrileiar, som flytta med familien til Ohio, Texas, Colorado og New York. Scott og mora slo seg etter kvart ned i California i 1959. Scott var først ikkje særleg interessert i å bli songar, men var interessert i musikk og hadde vore barneskodespelar og barnesongar seint i 1950-åra. Han song fleire gonger i fjernsynsprogrammet til Eddie Fisher og spelte inn fleire songar, ein av dei kalla «Misery», og var ei kort stund marknadsført som tenåringsidol.
Då han kom til Los Angeles hadde Scott alt endra både musikalsk smak og retning. Han var interessert i progressiv jazz av Stan Kenton og Bill Evans og kalla seg sjølv «ein kontinental, dresskledd, naturleg fiende til California-surfaren» og ein tilhengjar av europeisk film (særleg Ingmar Bergman, Federico Fellini og Robert Bresson) og beat-diktarar. Han gjekk på kunstskule og fordjupa seg i interessa si for film og litteratur. Scott spelte bassgitar og var dyktig nok til at han fekk spele som studiomusikar i Los Angeles, sjølv om han framleis berre var tenåring.
I 1961, etter å ha spelt med The Routers, møtte han gitaristen og songaren John Maus, som då alt hadde teke artistnamnet John Walker på eit falskt ID-kort, slik at han kunne komme inn på nattklubbar han ikkje var gamal nok for. Først skipa dei eit nytt band, Judy and the Gents, i lag med syster til Walker, Judy Maus, før dei slo seg saman med andre musikarar og turnerte som The Surfaris (men dei spelte ikkje på the Surfaris-platene). Tidleg i 1964 byrja Scott og John Walker å arbeide i lag som The Walker Brothers, og fekk seinare det året med seg trommeslagaren Gary Leeds. Faren til Leeds betalte den første reisa deira til Storbritannia.
1964–1967: The Walker Brothers
The Walker Brothers dyrka ein familievennleg utsjånad som flotte menn med skinande hår. Påverka av Maus tok kvar av medlemmane namnet «Walker» som artistnamn (Scott har nytta dette sidan, utanom ei kort stund då han gav ut det fjerde soloalbumet Scott 4). I starten var John gitarist og frontmann med Gary på trommer og Scott på bassgitar og hovudsakleg harmonivokal. Tidleg i 1965 spelte bandet på fjernsynsshowa Hollywood A Go-Go og Shindig og hadde spelt inn dei første songane sine i studio, men starten på suksessen kom først då dei reiste til andre sida av Atlanteren.
Som studiotrommeslagar hadde Leeds nyleg turnert i Storbritannia med P.J. Proby og overtydde både John og Scott om at dei skulle prøve lukka med han i det britiske popmiljøet. The Walker Brothers kom til London tidleg i 1965. Den første singelen deira, «Pretty Girls Everywhere» (med John på solovokal) gjekk så vidt inn på salslista. Den neste singelen, «Love Her» – med den djupare barytonstemma til Scott på førstestemme – vart ein større hit. Leiarane i Philips, det britiske plateselskapet deira, merka seg amerikanarane og byrja å marknadsføre dei, og Scott erstatta John som frontmann.
Den neste utgjevinga til The Walker Brothers, «Make It Easy on Yourself», ein ballade av Bacharach/David, gjekk heilt til topps på UK Singles Chart (16. plass i USA) då han kom ut i august 1965. Etter ein ny hit med «My Ship Is Coming In» (3. plass i Storbritannia), kom den andre førsteplassen deira (13. plass i USA) med «The Sun Ain't Gonna Shine Anymore», som nådde toppen av lista tidleg i 1966 og i løpet av kort tid voks den offisielle fanklubben deira og vart større enn den offisielle fanklubben til The Beatles, sjølv om dette ikkje indikerer at the Walker Brothers faktisk hadde fleire tilhengjarar enn Beatles. Uansett fekk bandet, og særleg Scott, stjernestatus.
Det var alltid vanskeleg å finne høvande songar. Lydmiksen til The Walker Brothers i 1960-åra nytta seg av «wall of sound»-teknikkane til Phil Spector med symfonisk orkestrering framført av dei fremste musikarane og arrangørane i Storbritannia. Scott var medprodusent på innspelingane til bandet gjennom denne perioden (i lag med produsenten Johnny Franz), og har sidan hevda i intervju at det var han som skapte lydbiletet. Mange av dei tidlege songane deira hadde ein drivande rytme, men på Images, det tredje albumet deira, dominerte balladane.
Då Images kom ut hadde John Walker fått mindre innverknad i The Walker Brothers og dette første til gnissingar mellom han og Scott. Scott syns på si side det var stadig vanskeleg å spele i gruppa – «Det var mykje press. Eg kom opp med alle songane for gutane, og eg måtte finne songar og få innspelingane saman. Alle var avhengig av meg, og det vart for mykje for meg. Eg vart berre irritert til slutt.» Kunstnariske skilnader og stress på grunn av den enorme populariteten deira førte tila t The Walker Brothers vart oppløyst i 1967, sjølv om dei kom saman for ein kort turné i Japan året etter.
Dei siste to singlane til The Walker Brothers, «Stay With Me Baby» og «Walking in the Rain», slo mange tilhengjarar og kritikarar som retro, utdatert og eit steg attende til tidlegare pop. Dei nådde ikkje TOpp 10 og dette var utslagsgjevande for at Scott valde å legge ned gruppa.
1967–1974: Solo
For solokarrieren sin kasta Scott Walker av seg The Walker Brothers-kappa og arbeidde i ein stil ein kunne sjå glimt av på Images. I starten førte dette til at han heldt fram suksessen som bandet hadde hatt. Dei tre første albuma til Walker, kalla Scott (1967), Scott 2 (1968) og Scott 3 (1969), selde alle særs godt, og Scott 2 toppa den britiske albumlista.
I denne perioden kombinerte Walker den tidlegare tenåringsapellen med ei mørkare, meir idiosynkratisk tilnærming (som ein hadde sett hint av i songar som «Orpheus» på Images). Vokalstilen hans var den same som med Walker Brothers, men han trekte no ei fin linje mellom klassiske balladar, hittar frå Broadway og sine eigne songar, og tok òg med vågale innspelingar av Jacques Brel-songar (omsette av Mort Shuman, som òg skreiv musikalen Jacques Brel is Alive and Well and Living in Paris). Påverknaden frå Brel var viktig i låtskrivinga til Walker, som skreiv songar inspirerte av Brel og Léo Ferré i denne perioden og han utforska europeiske musikalske røter med sine eigne amerikanske røynsler og nådde eit modnare nivå som plateartist.
Walker utvikla seg òg som produsent. I 1968 (under ein kort turné med Walker Brothers i Japan), produserte han ein singel med den japanske rockegruppa The Carnabeats, med John Walker på vokal. Då han kom attende til Storbritannia, produserte han eit soloalbum for den musikalske leiaren og gitaristen i Walker Brothers, Terry Smith. I 1968 produserte Walker òg Ray Warleigh's First Album av jazzsaksofonisten Ray Warleigh. I følgje The Impossible Dream: The Story of Scott Walker and The Walker Brothers, vart «albumet til Warleigh spelt inn 13. desember og gjevne ut året etter, og hadde lite til felles med den meir esoteriske, progressive jazzen Scott likte på denne tida, og resultatet helte meir mot pynteleg muzak enn jazzfusion-retninga som var like rundt hjørnet.» I 1968 produserte Scott Walker òg solosingelen til John Maus, «Woman».
All merksemda som stjernelivet førte med seg sleit på Walker kjenslemessig. Han vart tilbaketrekt og noko distansert frå publikummet sitt. I 1968 kasta han seg ut i ein intens studie av moderne og klassisk musikk, mellom anna med ei reise til Quarr Abbey, eit kloster på Isle of Wight, for å studere gregoriansk song. Hans eigne songar gjekk gradvis mot Lieder og klassisk musikk.
På toppen av stjernelivet i 1969 fekk Scott Walker sitt eige fjernsynsshow på BBC TV, Scott, med soloframføringar av Walker av balladar, storbandstandarar, Brel-songar og hans eigne songar. Opptak frå dette showet er særs sjeldne, sidan opptaka ikkje vart arkiverte. I nyare intervju har Walker indikert at då han spelte inn det tredje soloalbumet sitt, hadde ein nytingssjuk sjølvtilfredsheit krype inn i valet hans av songar. Det fjerde soloalbumet hans – Scott: Scott Walker Sings Songs from his TV Series – syner problema han hadde med å prøve å finne ein balanse mellom sine eigne songar og presset frå underhaldningsindustrien og manageren Maurice King, som å prøvde å skape ein ny Andy Williams eller Frank Sinatra.
Etter å ha vorte skild frå King gav Walker ut det femte soloalbumet sitt, Scott 4, i 1969. Dette vart det første albumet hans med berre hans eigne songar. Standardane og Brel-songane var borte. Albumet gjekk ikkje inn på lista og vart sletta frå katalogen kort tid etter. Det har vorte spekulert i om avgjersla til Walker om å gje ut albumet under fødenamnet sitt Noel Scott Engel medverka til at det selde dårleg. Alle seinare utgåver av albumet er gjeve ut som Scott Walker.
Walker gjekk så inn i ein periode med sjølverklært kunstnarisk tilbakegang, og brukte dei neste fem åra på å lage plater «på rams, for å kome meg ut av kontrakten.» og trøste seg sjølv med å drikke. Det neste albumet hans 'Til the Band Comes In (1970) synte eit markant skilje mellom dei to sidene. Side A bestod av originale songar (hovudsakleg skrivne i lag med Ady Semel), medan B-sida berre bestod av coverversjonar. På dei neste albuma gav Walker ut fleire coverversjonar av populære filmsongar og flørta med country. The Moviegoer (1972), Any Day Now (1973), Stretch (1973) og We Had It All (1974) har ingen originale songar i det heile.
I dokumentaren frå 2006, Scott Walker: 30 Century Man, skildrar Walker denne tida som «dei tapte åra» hans når det gjaldt kreativitet. Han innrømde at han gav etter for presset rundt seg:
1975–1978: The Walker Brothers igjen
Då plateselskapet var i ferd med å kvitte seg med dei, samarbeidde Walker Brothers om eit album med originale songar som stod i sterk kontrast til dei country-aktige albuma dei gav ut i 1970-åra. Resultatet, Nite Flights, kom ut i 1978 der kvar av medlemmane skreiv og song sine eigne songar. Det opna med fire songar av Scott, to av Gary og fire av John. Dei fire songane til Scott – «Nite Flights», «The Electrician», «Shut Out» og «Fat Mama Kick» – var dei første originale songane hans sidan 'Til the Band Comes In og representerte dei første stega hans bort frå MOR-musikk-imaget, ein stil han hadde dyrka sidan det kommersielt mislukka Scott 4. Den særs mørke og uhyggelige stilen i songane hans, særleg «The Electrician», vart ein føregangar til retninga i den vidare solokarrieren hans.
Trass i gode meldingar frå kritikarane (særleg bidraga til Scott) selde Nite Flights like dårleg som Lines. Under turneen etter albumet konsentrerte bandet seg om gamle hittar og balladar, og ignorerte songane frå dei nye albuma sine. The Walker Brothers mista interessa i det vidare samarbeidet og dreiv igjen frå kvarandre, og Scott Walker gjekk inn i ein tre år lang pause.
1981–1995: Ei ny solostemme (Climate of Hunter og Tilt)
I 1981 vart det igjen auka interesse for musikken til Scott Walker då samleplata Fire Escape in the Sky: The Godlike Genius of Scott Walker, med songar vald ut av Julian Cope, kom ut. Dette nådde 14. plass på UK Independent Chart. Walker skreiv så ein langvarig platekontrakt med Virgin Records.
I 1984 gav Scott Walker ut det første soloalbumet sitt på ti år, Climate of Hunter. Albumet gjekk vidare i retninga med komplekse og skremmande songar som Walker hadde starta med på Nite Flights. Laus basert på 1980-tals rock (med gjesteartistar som Billy Ocean og Mark Knopfler), hadde han ei fragmentert og transeliknande tilnærming. Mange av dei åtte songane mangla anten titlar eller lett identifiserbare melodiar, og den einaste lenkja til det tidlegare arbeidet hans var den klangfulle stemma til Walker. Som med Nite Flights vart Climate of Hunter møt med kritikarros, men låge salstal. Det var planar om ein turné, men dette kom aldri i gang. Det gjekk rykte om eit nytt album for Virgin med Brian Eno og Daniel Lanois som produsentar, men dette vart lagt på hylla på eit tidleg stadium. Kort tid etter vart Walker droppa frå selskapet.
Walker var resten av 80-talet borte frå musikken, og dukka berre opp i 1987 i ein reklame for Britvic (i lag med andre popikon frå 1960-åra). Først i starten av 1990-åra kom han igjen i søkelyset då soloarbeidet hans og platene til Walker Brothers igjen vart trekt fram av kritikarane. I denne perioden vart dei første fire studioalbuma til Walker gjevne ut på CD for første gong og samlealbumet No Regrets – The Best of Scott Walker and The Walker Brothers 1965–1976 nådde fjerdeplassen på UK Albums Chart. Walker sjølv kom gradvis og forsiktig tilbake til musikken. I 1992 skreiv han og framførte i lag med Goran Bregovic singelen «Man From Reno» for filmen Toxic Affair. Med ein platekontrakt med Fontana Records byrja han arbeidet på eit nytt album. I mellomtida spelte David Bowie inn Scott-songen Nite Flights på albumet Black Tie White Noise, som òg inneheldt den Walker-inspirerte «You've Been Around».
Tilt kom ut i 1995 og tok arbeidemetodane han hadde brukt på Climate of Hunter til eit nytt nivå. Det har vorte skildra som «ein antistoffkollisjon av rock og moderne klassisk musikk», og som «Samuel Beckett på La Scala» og som «ubeskriveleg goldt og usigeleg trist .. vinden som dyttar dei gotiske katedralane av alle sine verste mareritt». Det var meir medvite avantgarde enn føregangarane og Walker tredde no fram som ein fullvoksen moderne komponist. Sjølv om Walker vart akkompagnert av fullt orkester igjen, vart han denne gongen òg akkompagnert av alarmerande perkusjon og industrieffektar, og sjølv om opningssporet «Farmer in the City» var eit melodisk stykke som der Walker nytta den kjende balladestemma si, er resten av stykka harskt, krevjande og eksperimentelt.
Tekstane omhandlar mellom anna livet og drapet på Pier Paolo Pasolini (og forholdet hans til Ninetto Davoli), hanekamp, den første golfkrigen, ei samansmelting av rettssakene til Adolf Eichmann og Karoline av Braunschweig, og ein mann som snakkar med liket av Che Guevara. Det siste sporet på albumet, «Rosary» (med Walker på song og ein vill, uroleg elektrisk gitar) vart tolka i somme krinsar som ein musikalsk resignasjon.
1996–2005: Mellomtid (gjesteartist, songar for andre, Pola X)
I 2000 var Walker kurator for den årlege musikkfestivalen Meltdown, som har ein tradisjon for å bruke kjendisar som kuratorar. Han spelte ikkje sjølv på Meltdown, men skreiv musikken for The Richard Alston Dance Project-stykket Thimblerigging. Året var han produsent på Pulp-albumet We Love Life i 2001 (songen «Bad Cover Version» var ein hånleg referanse til «den dårlege andresida av 'Til The Band Comes In»).
I oktober 2003 fekk Walker ein pris for bidraga sine til musikken av magasinet Q, presentert av Jarvis Cocker frå Pulp. Walker fekk ståande ovasjonar under presentasjonen. Prisen hadde bere vorte gjeven ut to gongar før, første gongen til Phil Spector, og den andre til Brian Eno. Plateboksen 5 Easy Pieces kom ut kort tid etter med fem temabaserte plater som dekka perioden til Walker med Walker Brothers, solokarrieren hans (inkludert filmmusikken hans) og dei to songane han skreiv for Ute Lemper.
Det britiske sjølvstendige selskapet 4AD Records signerte Walker tidleg i 2004.
Dishon
Dishon er ein moshav nord i Israel, nær grensa til Libanon, mellom byane Kiryat Shmona og Safed. Han er ein del av Mevo'ot HaHermon regionale kommune. Dishon vart grunnlagd i 1953 av jødisk immigrantar frå Libya på landområdet til den avfolka palestinske landsbyen Dayshum.
Scott Walker
2006 til i dag: The Drift, Bish Bosch og andre
Den 8. mai 2006 gav Scott Walker ut The Drift, det første albumet hans på 11 år. Albumet vart kritikarrost og oppnådde ein score på 85 på Metacritic, og vart dermed eit av dei mest kritikarroste i 2006.
Både komposisjonane og atmosfæren på The Drift var eit framhald av den surrealistiske, truande, delvis abstrakte tilnærminga som han synte på Climate of Hunter og Tilt. Det består av rystande kontrastar mellom bråkete og stille seksjonar; instrumentering som minna om Tilt med rockeinstrument og eit stort orkester, men albumet interpolerte òg skremmande lydeffektar som skrytinga til eit esel, ei domenisk Donald Duck-etterlikning, og (under ei innspeling fanga på film) ein orkesterperkusjonist som slår ein død gris. Tekstane omhandlar tortur, sjukdom, forholdet og etter kvart døden til Mussolini og elskaren hans Clara Petacci, og ei samanblanding av 9/11-åtaka og eit mareritt av Elvis Presley og den døde tvillingbroren hans Jesse.
I nyare intervju har Walker slappa meir av med mediamerksemda han får, og har uttrykt eit ønske om å spele inn album oftare enn han har gjort.
I juni 2006 gav Mojo og radio Scott Walker MOJO Icon Award. Prisen vart presentert av Phil Alexander.
Ein dokumentarfilm, Scott Walker: 30 Century Man, kom ut i 2006, regissert av Stephen Kijak (Cinemania og Never Met Picasso). I dokuementaren kan ein sjå intervju med David Bowie (produsent for filmen), Radiohead, Sting, Gavin Friday og mange musikarar som har vore knytt til Walker i løpet av åra. Verdspremieren av Scott Walker: 30 Century Man fann stad som ein del av den 50. London Film Festival.
Walker gav ut «Darkness» som ein del av Plague Songs, eit album med songar for prosjektet Margate Exodus, ei attforteljing av Andre mosebok, soga om Moses og utferda frå Egypt. Ti musikarar vart bestilte av Artangel til å skrive og spele inn ein song inspirert av ein av dei ti bibelske landeplagene. Walker si levandegjering av «Darkness» er den niande.
Frå 13. til 15. november 2008 vart Drifting and Tilting: The Songs of Scott Walker sett opp på The Barbican i London. Stykket bestor av åtte songar, to frå Tilt – «Farmer in the City» og «Patriot (a single)» – og resten frå The Drift: «Cossacks Are», «Jesse», «Clara (Benito's Dream)», «Buzzers», «Jolson and Jones» og «Cue». Kvar song vart presentert på eit musikalaktig måge med vokalen sungen av fleire songarar, mellom andre Jarvis Cocker, Damon Albarn og Dot Allison.
Walker skreiv musikken til ROH2-produksjonen av Jean Cocteau-skodespelet frå 1932, Duet for One, som vart sett opp i Linbury Studio i juni 2011.
Tilnærming til komponering
Scott Walker arbeidde første med å tolke andre sine songar, men utvikla seg som låtskrivar under den mest populære tida med The Walker Brothers og under det første soloalbumet hans i 1967. I eit intervju frå 1984 snakka han om kor vanskeleg det var å skrive songar: «Eg skrive ikkje songar for moroskuld. Eg kan berre skrive når eg må - som om eg har ein kontrakt, eller må gjere ferdig eit album.»
Seint i 1960-åra og i 1970-åra var musikken til Walker relativt konvensjonell. På eit overflatisk nivå følgde han den melodiske orkesterpopmalen nytta av songarar som Frank Sinatra, Andy Williams og Jack Jones – mainstream-artistar som ein trudde han ville følgje i fotspora til. Viktige skilnader kom via meir eksperimentell orkestrering frå arrangørane hans (hovudsakleg Wally Stott, Peter Knight og Reg Guest) og i tekstane Walker skreiv, som invovlerte ein filmaktig iscenesetjing som ein gong vart skildra som «urolege noveller, gjort meir uhyggelege med den delikate orkesterbakgrunnen». Etter kvart som solokarrieren hans utvikla seg byrja Walker å arbeide inn politiske tema i tekstane sine. Blant dei første av desse var «The Old Man's Back Again (Dedicated to the Neo-Stalinist Regime)» (frå Scott 4). Ytterlegare referansar kom via dramatiseringa hans av arbeidet til ein torturist frå CIA i «The Electrician» (Nite Flights)
Walker har skildra den noverande tekstskrivingsteknikken (samle korte blokker med tekst med bilete som stundom ikkje ser ut til å ha noko samanheng) som «ein general, som samlar soldatane på slagmarka». The Wire merka seg at dei korte blokkene av kvit-på-svart-tekst i omslaget på The Drift syner til dette. Røtene til denne komposisjonsteknikken skal ha vore så tidleg som songane til Scott Walker på Nite Flights.
Innverknad
Walker har halde fram å inspirere mange artistar, særleg The Last Shadow Puppets, Marc Almond, Douglas Pearce frå bandet Death in June, Billy MacKenzie frå The Associates, David Sylvian, Julian Cope, David Bowie, Perry Blake, Radiohead og Divine Comedy/Neil Hannon.
Saunders Point
Saunders Point er det sørlegaste neset på den vesle øya som ligg mellom Amphibolite Point og Tophet Bastion, utanfor sørkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd av mannskap på Discovery Investigations frå RRS «Discovery II» i 1933. Det er kalla opp etter A. Saunders som var ombord på «Discovery II» og fotograferte Sør-Orknøyane.
MF «Melderskin» (1963)
MF «Melderskin» er ei bilferje levert frå Ankerløkken Verft i Florø i juni 1963 til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD).
Historie
«Melderskin» hadde plass til 22 personbilar. På overbyggingsdekket, bak brua, var det ein utsiktssalong med sitteplass til 38 passasjerar, og eit stort soldekk. Under bildekket var òg ein salong, med sitteplass til 56 passasjerar. Salongen nede hadde kjøkken og serveringskiosk med kjøle og smørbrøddisk. Alle offisers- og mannskapslugarane var forut, under bildekket, totalt 7 einmannslugarar, ein tomannslugar og dusj. På bildekket var det billettkontor, postkontor og tre toalett.
Ferjeruter
Ho vart òg nytta mykje som reserveferje i diverse ruter.
Seinare fart
I mars 1995 vart ho seld til Fergekroen AS (Skarpsno Driftsselskap AS, Oslo), Bergen og fekk namnet «Fergekroen». Ho vart ombygd året etter til eit restaurantskip. I september 1997 vart ferja seld til Schrøder Restaurant i Oslo. Frå 1996 til 2000 låg restaurantskipet ved Aker Brygge i Oslo. I august 2000 til Lysthuset i Moss og namnet vart endra til «Lystbåten». Ferja vart vidare seld til Kanalen Restaurantdrift i Moss i juni 2003. 26. oktober 2008 sokk ferja i hamna i Moss. Båten vart heva i februar 2009. I 2009-2010 låg ferja i opplag i Moss, men vart i mars 2009 kjøpt av Rygge Vaaler Sparebank 1 Moss. I september 2010 vart den gamle ferja slept til Horten, og vart sidan observert ved Drammen Slipp i Drammen for opphogging. Hausten 2014 sokk ferja ved kai i Drammen. Ferja hadde vore lekk og pumper vart nytta til å pumpe ut vatn, men under eit straumbrot tok ferja inn for mykje vatn.
Bayt al-Jiddi
Bayt al-Jiddi er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Masujiro Nishida
Masujiro Nishida var ein japansk fotballspelar og -trenar.
Han var landslagstrenar for det japanske herrelaget i 1923.
Samuel de Champlain
Samuel de Champlain var ein fransk kolonisator, navigatør, kartograf, soldat, oppdagingsreisande, geograf, kommandant og forfattar av reiseskildringar. Han grunnla byen Québec den 3. juli 1608.
Tidan i Skövde
Tidan er ein svensk tettstad i Skövde kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde tettstaden 939 innbyggjarar.
Venetz Peak
Venetz Peak er ein fjelltopp med ei høgd opp mot kring 1500 m på søraustkanten av Bonney Bowl i Herbert Mountains i Shackletonkjeda. Det vart fotografert frå lufta av U.S. Navy i 1967 og kartlagd av British Antarctic Survey (BAS) mellom 1968-71. I samband med at det vart nytta namn på glasiologar i området, vart det namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 etter Ignaz Venetz-Sitten (kjend som Venetz, 1788–1859), ein sveitsisk ingeniør og glasiolog som i 1821 var den første som uttrykte i detalj ideen om at fjellbreane tidlegare hadde hatt langt større utstrekning.
Profítis Ilías i Iráklio
Profítis Ilías (gresk Προφήτης Ηλίας, Profeten Elias) er ein landsby i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Profítis Ilías var hovudsete i den tidlegare kommunen Témenos, som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Iráklio.
Thorolf Bugge
Thorolf Bugge var ein norsk fagforeiningsmann og politikar fødd i Heddal. Tingbolken 1922–24 representerte han Arbeidarpartiet og sidan Norges Kommunistiske Parti på Stortinget, vald frå Finnmark fylke.
Bugge var son til ein distriktslege. Sjølv utdanna han seg ved den tekniske skulen i Bergen. Frå 1898 var han tilsett ved postkontoret i Vardø, der han 1901–06 fungerte som postmeister medan Adam Egede-Nissen møtte på Stortinget. Etter den tid dreiv Bugge gardsbruk og arbeidde for gruveselskapet Sydvaranger. I 1907 og 1908 leidde han fagforeininga Nordens Klippe, men vart svartlista for si aktivisme. Han dreiv så gardsbruket til 1916. Deretter var han styrar av forsyningsnemnda i Sør-Varanger kommune og frå 1917 kommunesekretær. Han flytta då til Kirkenes.
Bugge var med i formannskapet i Sør-Varanger frå 1910 til 1922, perioden 1910–16 også skulestyremedlem. Hausten 1921 vart han vald til stortingsmann for Finnmark og Det norske arbeidarparti. På Tinget var han medlem i Samferdslekomiteen. Hausten 1923 var han ein av dei som braut med Arbeidarpartiet og danna NKP. Ved dei fire stortingsvala åra 1924 til –33 stod han på fyrsteplassen til NKP i Finnmark, utan å verte attvald.
Knoxville
Knoxville er ein by aust i delstaten Tennessee i USA. Byen, som er fylkessete i Knox County, hadde kringom 190 000 ibuarar i 2020. Knoxville er den sentrale byen i eit storbyområde med om lag 870 000 ibuarar.
Byen vart grunnlagd i 1791 og innlemma i delstaten i 1815.
Cruchley randis
Cruchley randis er ein randis mellom austenden av Powell Island og åsrekkja frå nord til sør, som strekkjer seg 29 km nordover frå John Peaks i Sør-Orknøyane. Isen fekk namn forholdsvis nyleg av UK Antarctic Place-Names Committee i 1987, men kjem historisk frå kartet til James Weddell frå 1825 der Powell Island var kartlagt som to øyar, og den sørlege hadde namnet «Cruchley's Island».
NP i kompleksitetsteori
NP er ei kompleksitetsklasse som skildrar beslutningsproblem. Det finst fleire definisjonar av NP som alle er like gyldige. Ein definisjon på NP er at det er mengda over problem som har ei løysing som kan verifiserast i polynomiell tid. Sagt på ein annan måte vil det si at det finst ei deterministisk turingmaskin som kan stadfesta at det er ein del av språket i polynomiell tid. Språket vert skildra som problemet. Ein annan definisjon på det er at NP er mengda over alle beslutningsproblem som kan løysast av ei ikkje-deterministisk turingmaskin som køyrer i polynomiell tid. Desse to nemnde definisjonane er ekvivalente.
Døme
Kompleksitetsklassa P er innehalden i kompleksitetsklassa NP. Det tyder at kvar og eit problem som kan løysast i polynomiell tid er òg ein del av NP.
Døme på problem i NP som ikkje er med P er delmengdesumproblemet. Det er òg eit NP-komplett problem. Problemet kan rett nok løysast i pseudopolynomiell tid ved bruk av dynamisk programmering, men det er enno inga løysing på problemet i deterministisk polynomiell tid med mindre kompleksitetsklassene NP og P er like, som enno er eit stort spørsmål i matematikken som per dags dato ikkje er eit bevis for.
Delmengdesumproblemet går ut på at gjeve ei mengde av heiltal skal ein avgjera om det finst ei delmengde som er slik at summen av alle elementa er 0. I mengda {−2, −3, 15, 14, 7, −10} vil til dømes delmengda {−2, −3, −10, 15} summera til 0. Problemet har altså ein polynomiell-tid verifikator då det berre vert nødvendig med 3 addisjonar for å verifisera at denne delmengda summerer til 0. For å sjå problemet i frå den andre definisjonen kan ein la ei turingmaskin ikkje-deterministisk velja ei delmengde og sjekka om denne delmengda summerer til 0 i ikkje-deterministisk polynomiell tid.
Goro Yamada
Goro Yamada var ein japansk fotballspelar og -trenar.
Han var landslagstrenar for det japanske herrelaget i 1925.
Schist Point
Schist Point er eit nes på vestsida av Divide Peaks på sørkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart først kartlagd av mannskap på Discovery Investigations i 1933. Namnet, som vart gjeve av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) etter kartlegginga deira i 1948-49, markerer den austlege grensa ved havnivå til skiferen (schist på engelsk) på denne delen av Coronation Island.
Bayt al-Mifdal
Bayt al-Mifdal er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Tidö-Lindö
Tidö-Lindö er ein tettstad i Västerås kommun i Västmanlands län i landskapet Västmanland i Sverige. Tettstaden ligg på ei øy med same namn i innsjøen Mälaren. I 2005 hadde tettstaden 575 innbyggjarar.
NP-hardt
Dei NP-harde problema er ei mengde problem som er minst like harde som dei hardaste problema i NP. Sagt på ein annan måte, viss kvart problem i NP kan polynomtidsreduserast til eit gjeve problem H, er problemet H NP-hardt. Viss H òg er med i NP, vil det tyda at H er eit av dei hardaste problema som eksisterer i NP. H vert då kalla NP-komplett i tillegg til NP-hardt. Ein konsekvens er at om ein skulle finna ein polynomtidsalgoritme for kvart og eit NP-hardt problem, vil alle problem i NP kunna løysast i polynomiell tid.
Døme
Eit døme på eit NP-hardt problem kan vera eit NP-komplett problem. Eit velkjent problem er handelsreisandeproblemet som går ut på å finna kortaste veg som går gjennom ei gjeven mengde nodar.
Eit problem som ikkje er NP-komplett men som er NP-hardt er stoppeproblemet. Stoppeproblemet går ut på om ein kan avgjera om eit gjeve program med ein gjeven input vil stoppa eller ikkje. Dette er eit problem som ikkje er turingavgjerbart. Det finst inga turingmaskin som vil kunna avgjera problemet.
Lyngdal kyrkje i Lyngdal
Lyngdal kyrkje vart bygd i 1848 etter teikningar av Gabriel Kielland basert på typeteikningar av H.D.F. Linstow. Det er ei krosskyrkje med 800 sitjeplassar. Kyrkja ligg ved fylkesveg 43 i Lyngdal kommune, strategisk plassert midt mellom elvene Lygna og Litleåna.
Om lag ti meter nord for kyrkja stod tidlegare ei eldre kyrkje frå mellomalderen av stein og tre. Denne kyrkja vart riven i 1847. I området finn ein òg ei rekkje gravhaugar som ein trur stammar frå eldre jarnalder og vikingtid.
Nordaust for kyrkja står eit gravkapell med ei altartavle måla av Terje Grøstad i 1964.
Kyrkja er prostikyrkje i Lister prosti i Agder og Telemark bispedømme.
Das Wagner Desaster Live
Das Wagner Desaster Live er det 30. albumet av Klaus Schulze. Det kom ut i 1994 og igjen i 2005 med ekstra bonusspor. Nyutgjevinga av Das Wagner Desaster Live er eit av to album der Klaus Schulze har endra rekkefølgja på spora (det andre er Audentity).
Albumet består av to konsertopptak gjort 27. og 31. mai 1994. Musikken var i utgangspunktet den same på begge konsertane, men miksane var forskjellige. Den første plata heiter «The Wild Mix» og den andre «The Soft Mix».
Innhald
Disk 1
Elizabeth i New Jersey
Elizabeth er ein by i Union County, aust i delstaten New Jersey i USA. Byen hadde 137 298 ibuarar i 2020. Elizabeth er ein dei mest trafikkerte hamnebyane i verda.
Byen vart grunnlagd i 1664 og innlemma i delstaten i 1855.
Nicholas Murray Butler og songaren Tony Williams var frå Elizabeth.