cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hussmett
Vaksne hussmettar er 11-13 cm lange og veg ca 12 gram. Utsjånaden varierer sterkt, avhengig av underart. Oversida kan vere alt frå kjedeleg gråbrun til rik raudbrun, og undersida spenner frå brun, over brungul og bleik grå, til heilt kvit. Alle underartar har mørke tverrstriper på venger og hale, og somme også på kroppsidene. Alle underartar viser ein svak augering og ein augebrun. Nebbet er langt, smalt med mørkt overnebb, og eit gulaktig eller bleikgrått undernebb, svart på spissen. Beina er rosa eller grå. Den korte halen er vanlegvis reist opp.
Ein høyrer ofte den kraftige, boblande songen i hekkesesongen, men sjeldan etterpå. Det er markerte geografiske variasjonar i song, men noko meir moderat enn det variasjonen i utsjånad skulle tilseie. Fuglar lengst sør har likevel song som skil seg markant frå dei lengst nord.
Sålåsundet
Sålåsundet (avvikande skriveformer Solåsundet, Soleimsundet eller Solemsundet) er sundet mellom øyane Tustna og Stabblandet i Aure kommune på Nordmøre. I nord munnar sundet ut i Edøyfjorden og i sør i Vinjefjorden. Same geologiske renna fortset sørom Vinjefjorden i Skålvikfjorden i Halsa kommune.
PC World
PC World er eit globalt PC-magasin som vert gjeve ut ein gong i månaden av IDG. Bladet gjev råd og informasjon om datamaskinar, maskin- og programvare og anna relatert teknologiutstyr. Første USA-utgåve kom ut i 1983. PC World Norge kom ut første gongen i februar 1987.
Den tradisjonelle mazdayasni-parsismen
Den tradisjonelle mazdayasni-parsismen er ei uformell rørsle i parsismen, særleg i India. Rørsla blei til på 1990-talet då nokre ortodokse parsarar byrja å setja seg imot ombotsrørsla "gatha-parsismen", som dei meinte hadde fått for mykje makt over parsiske religiøse institusjonar.
Rørsla fremjar «grunnprinsipp for tradisjonell parsisk rett tru» blant parsarar, som grunnleggjarane til rørsla formulerte motmælet sitt mot gatha-parsismen. Dei viktigaste av desse prinsippa er:
Den tradisjonelle mazdayasni-parsismen og gatha-parsismen er enno berre rørsler og har ikkje skilt seg som forskjellige sekter. Det er derfor vanskeleg å vita kor mange parsarar som stør kvar av dei, men ein trur at den tradisjonelle mazdayasni-parsismen er sterkast blant parsarar i Mumbai og parsiske utvandrarar som flytta til Austafrika og Vesten i det 19. hundreåret.
Zakarpattja oblast
Zakarpattja oblast (ukrainsk: Закарпатська область) er ein provins (oblast) i Ukraina. Provinsen har eit areal på 12 777 km². I 2006 hadde Zakarpattja oblast 1 241 887 innbyggjarar og administrasjonssenteret ligg i byen Uzjhorod.
Provinsen ligg helt vest i Ukraina og grensar til Romania i sør og vest, Polen i nordvest, Lviv oblast i nord og til Ivano-Frankivsk oblast i aust.
Symjesnipe
Symjesnipe (Phalaropus lobatus) er ein liten vadefugl og sjøfugl. Arten hekkar i arktiske strøk av Nord-Amerika og Eurasia. Symjesnipa er trekkfugl, til likskap med polarsymjesnipa er ho pelagisk og overvintrar på tropiske hav.
Skildring
Symjesnipa er ca. 18 cm i lengd, har «symjeflikar» mellom tærne og eit rett, tynnt nebb. Hekkande hofuglar er mest mørkegrå på oversida, med ein kastanjefarga nakke og øvre bryst, svart andlet og kvit strupe. Hannen har meir avdempa farger. Ungfuglar er grå og brune på oversida, med brungul underside og svart augeflekk og svart isse. Om vinteren har fjørdrakta er grå over og kvit under, kvita band på oversida, men den svarte augeflekken er alltid til stades. Lyden er skarpe tjikk.
Hos alle tre symjesnipeartar, Phalaropus, finn ein at kjønnrollene er omvendte i forhold til det vanlege hos fuglar, dei har poliandrisk sosialt system. Hoene er større med flottare fargeprakt enn hannane. Hoene jagar hannfuglar, konkurrerer om territorium, og er aggressive i å verne reir og valde makar. Etter at egglegginga er avslutta, startar hoene kurtisering av nye hannar for å få fleire kull, og lèt hannane ruge egga og gje omsorg for avkommet. Kvart kull er på tre til sju egg som leggast på bakken nær eit myrlendt område. Ungane er stort sett i stand til å finne føda sjølv og kan flyge innan 20 dagar etter klekkinga. Når symjesnipa jagar føde, sym ho raskt rundt i sirklar. Insekt og krepsdyr som er innanfor plukkast opp. På ope hav finn ein ofte symjesniper der det er konvergerande havstraumar som gjev oppvellingar. Under trekket sørover tar somme flokkar stopp i ope farvatn ved munningen av Fundybukta for å dra nytte av mat som rørast opp av tidevatnet.
Denne arten nyttar nesten all tid utanom hekkinga til havs. Fuglane er ofte særs tamme og enkle å komme nær.
Symjesnipa hekkar i fjellet i Noreg, i Nord-Sverige og i Nord-Finland. Desse fuglane trekker austleg i retning Svartehavet og overvintrar i Arabiahavet.
Den globale populasjonen er estimert til å ligge i området 3,6 til 4,5 millionar individ og er minkande. IUCN har kategorisert arten som livskraftig (LC). Færre enn 250 individ hekkar på Svalbard. Svalbard-bestanden er lista i kategorien sårbar, på fastlands-Noreg var estimet til færre enn 30 000 individ i 2015, minkande, og lista som nær truga (NT).
Percy Jackson
Percy Jackson (opphavleg tittel Percy Jackson & the Olympians) er ein bokserie i fantasysjangeren skriven av Rick Riordan. Serien omfattar fem bøker, som alle er omsette til norsk. Den fyrste boka, Lyntyven, er også vorten filmatisert.
Bøkene har handling frå USA, men er inspirerte av gresk mytologi. Hovudpersonen Percy Jackson har det vanskeleg på skulen (han har ADHD og dysleksi), men oppdagar etter kvart at han er son av den greske havguden Poseidon. Saman med andre overnaturlege vener må han klara seg mot ulike skapningar frå den greske mytologien.
The Heroes of Olympus
The Heroes of Olympus er ein oppfølgjarserie til Percy Jackson-serien og er også basert på halvblodsleiren og gresk mytologi. Den første boka, Den forsvunne helten (The Lost Hero), kom 12. oktober 2010. Som i den første serien vil det bli fem bøker. Den andre boka i The Heroes of Olympus, The Son of Neptune, blei gitt ut i oktober 2011 og den tredje boka er The Mark of Athena som vart gitt ut 2. oktober 2012. Den fjerde boka,The House of Hades, skal kome ut hausten 2013.
913 Otila
913 Otila er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 19. mai 1919 av Karl Wilhelm Reinmuth ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Hotel Cæsar
Hotel Cæsar er ein norsk dramaserie som har vart send på TV 2 frå 1998 til 2016 og deretter på TV 2 Sumo i 2017, før serien vart avslutta i slutten av 2017. Den første episoden vart send 24. oktober 1998, og fram til 14. desember 2017 var det vorte send 3123 episodar, noko som gjer Hotel Cæsar til den lengstlevande såpeserien i Skandinavia gjennom tidene. Hotel Cæsar var lenge også den dramaserien i Norden som var vorten send lengst, men i april 2018 vart han forbigått av den finske såpeserien Salatut elämät (1999–).
Mesteparten av innspelinga gjekk føre seg i Gamle Myrens Verksted i Oslo. Hotel Cæsar vart skapt av Peter Emanuel Falck og Christian Wikander, og vart produsert av produksjonsselskapet Metronome Spartacus.
Om serien
Handlinga i serien går føre seg i og rundt den styrtrike Anker-Hansen familien, og deira forretningsimperium. TV 2 sjølv beskriv serien slik: På hotellet utspiller det seg et drama preget av intens kjærlighet, og bitter maktkamp.
Anker-Hansen konsernet
Konsernet serien handlar om vart starta av Astrid Anker-Hansen etter krigen, og har sidan den gongen drive hotell rundt om i heile verda gjennom Cæsar-kjeda. Cæsar Hotels er ein av dei leiande hotellkjedene i verda, og Hotel Cæsar Oslo har heile tida vore hovudkontoret og sjølve «kronjuvelen» i forretningsimperiet. Under eit dramatisk styremøte våren 1978 tok sonen til Astrid, Georg Anker-Hansen, over leiinga av konsernet. Han sat som konsernsjef fram til han døydde i 1999. Då Georg døydde etterlét han heile konsernet til kona si Ninni Anker-Hansen (tidlegare Krogstad), og sidan den gongen har forholdet mellom familiane Anker-Hansen og Krogstad hatt ein svært sentral plass i serien.
Dagens vignettkarakterar
(Oppdatert 19. april 2012) Sortert etter fyrste sesong i serien
Dagens gjestekarakterar
(Oppdatert 19. april 2012) Sortert etter fyrste sesong i serien
Prisar
14. mars 2011 vann «Hotel Cæsar» prisen for «outstanding commercial achievement» på «The Shine Awards» som blei delt ut i London av Anna Anka.
Asker og Bærum
Asker og Bærum er eit tradisjonelt distrikt i Osloregionen i Noreg som omfattar bygdene Asker (eller Askerbygda) og Bærum, vest og sørvest for Oslo. Distriktet fell saman med og er ei moderne vidareføring av det historiske Asker prestegjeld.
Asker og Bærum var ein av tre regionar i Akershus fylke. Denne regionen, og kalla «Vestregionen», er skild frå resten av Akershus fylke av fylket Oslo og av Indre Oslofjord. Dei andre to regionane i Akershus fylke var Romerike (som femnar om Øvre Romerike og Nedre Romerike) og Follo aust og sør for Oslo.
Nina Simone
Nina Simone var ein amerikansk songer, pianist, låtskrivar og arrangør som verka innan fleire musikksjangrar, som jazz, blues, gospel, pop og klassisk. Ho var også aktiv i den amerikanske borgarrettsrørsla.
Bakgrunn
Nina Simone var fødd som Eunice Kathleen Waymon i Tryon i Nord-Carolina, ein av dei amerikanske Sørstatane. Ho var den sjette av åtte barn. Far hennar, John Divine Waymon, var ein altmuligmann som mellom anna verka som barber og dreiv eit reinseri, men også leid av dårleg helse. Mor hennar, Mary Kate Waymon, var predikant og tenestejente. Arbeidsgjevaren hennar gav økonomisk støtte til pianotimar for dottera.
Begge foreldra var aktive metodistar, mora som predikant og faren som diakon. Dei spelte begge piano. Simone byrja sjølv spela piano allereie som to-treåring; familien fann det først ut då ho spelte songen «God Be With You, Till We Meet Again». Ho blei offisiell pianist for kyrkja si i 1938. Ho hadde sin klassiske debut då ho var 12. Simone fortalde seinare om konserten at foreldra, som sat på første rad, blei bedne om å flytta seg bak i rommet for å gje plass til kvite tilhøyrarar. Ho nekta å spela før foreldra hennar blei flytta tilbake. Opplevinga påverka det seinare engasjementet hennar i borgarrettsrørsla.
Etterkvart blei det danna eit lokalt fond for å hjelp Simone vidare med utdanninga. Ved hjelp av dette kunne ho studera ved Allen High School for Girls i Asheville i Nord-Carolina. Deretter tok ho privattimar før ho søkte om opptak ved Curtis Institute of Music i Philadelphia. Ho blei ikkje teken inn, noko Simone seinare blei fortald var på grunn av rasen hennar. I staden studerte ho ved Juilliard School of Music i New York.
Tidleg suksess
For å tena pengar byrja Nina Simone som artist ved Midtown Bar & Grill i Atlantic City i New Jersey, der eigaren insisterte at ho song i tillegg til å spela piano. Etterkvart opptredde ho i fleire små klubbar. Ho byrja bruka artistnamnet sitt i 1954, Nina etter kallenamnet niña (spansk for 'lita jente') som ein kjærast hadde gjeve henne, og Simone etter den franske skodespelaren Simone Signoret som ho hadde sett i filmen Casque d'or. Namnet var mellom anna ein måte å skjula for mor si at ho dreiv med såkalla «djevelmusikk», jazz og blues. I tillegg til desse sjangrane brukte ho den klassiske bakgrunnen sin til å byggja opp ein liten, men lojal fanskare.
I 1958 møtte Simone Don Ross, ein beatnik og tivoliarbeidar. Dei gifta seg, noko ho snart angra på. Paret skilde lag to år seinare.
I 1958 spelte Simone også inn «I Loves You, Porgy» frå Porgy and Bess av George Gershwin etter å ha lært han frå ei Billie Holiday-plate på spurnad frå ein venn. Songen blei hennar einaste Billboard topp 20-hitt i USA. Debutalbumet Little Girl Blue følgde på Bethlehem Records. Ettersom Simone selde alle rettane sine for 3000 dollar, tente ho lite på den store suksessen albumet hadde då eller i 1980-åra.
I sin nye kontrakt med Colpix Records heldt Simone på all kunstnarisk kontroll. Ho spelte inn fleire studio- og livealbum for dei, mellom anna Nina Simone at Town Hall, som gjorde henne til ein favoritt i Greenwich Village. Simone framførte populærmusikk hovudsakleg for å finansiera dei klassiske musikkstudia sine, og brydde seg lite om ho hadde ien platekontrakt eller ikkje. Dette var ei haldning som varte ved i mesteparten av karrieren hennar.
Simone gifta seg med Andrew Stroud, ein politimann frå New York, i 1961. Stroud blei etterkvart managerane hennar. Dei fekk ei dotter, Lisa Celeste Stroud, i 1962. Paret skilde lag i 1970.
Borgarrettstida (1964–74)
I 1964 bytta Simone plateselskap, frå det amerikanske Colpix til det nederlandske Philips. Samstundes byrja ho gje ut meir politiske songar, som «Mississippi Goddam», ein respons på drapet på Medgar Evers og bombinga av ei kyrkje i Birmingham i Alabama som drap fire svarte barn, og «Old Jim Crow», ein protest mot dei rasistiske Jim Crow-lovane i Sørstatane. «Mississippi Goddam» vekte harme i nokre av Sørstatane, og ein radiostasjon i Carolina knuste promoversjonane han fekk og sende dei tilbake til plateselskapet.
Simone fortsette å tala og synga for borgarrettar, både i sine eigne konsertar og ved demonstrasjonar. Under Selma til Montgomery-marsjen heldt ho til dømes ein konsert med Al Schackman. Til forskjell frå ikkjevaldslina til Martin Luther King tala Simone for ein valdelege revolusjon som kunne gje afroamerikanarar sin eigen stad.
Nina Simone hadde både profesjonelle og personlege band med andre politisk aktive afroamerikanske kunstnarar og aktivistar. Dramatikaren Lorraine Hansberry var gudmor for dotter hennar. Etter at ho døydde berre 35 år gammal tok Simone tittelen til stykket ho arbeidde på - To Be Young, Gifted and Black - og skreiv ein song inspirert av det. «To Be Young, Gifted and Black» blei utnemnd til «den svarte nasjonalsongen» av Congress of Racial Equality, og blei seinare spelt inn av mellom anna Aretha Franklin, Dionne Warwick og Donny Hathaway. På sitt første album for plateselskapet RCA i 1967 song ho «Backlash Blues», eit protestdikt av Hughes som ho hadde tonesett. På eit anna album frå same året, Silk & Soul, framførte ho borgarrettssongen «I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free» av Billy Taylor. Ho dediserte ein konsert ho heldt dagar etter drapet på Martin Luther King til han, og framførte «Why? (The King Of Love Is Dead)», ein song bassisten hennar Gene Taylor hadde skrive like etter at han fekk høyra om drapet.
I Storbritannia oppnådde Simone uventa suksess med songen «Ain't Got No – I Got Life», ein kombinasjon av to songar frå musikalen Hair. Singelen nådde andreplassen på den britiske topplista. Oppfølgjaren «To Love Somebody», eit cover av ein Bee Gees-song, nådde femteplassen. Ho gjorde sine eigne versjonar av «Here Comes the Sun», «Mr Bojangles», «The Times They Are a-Changin'» og «Angel of the Morning».
Utlegd
I 1971 flytta ho permanent til Barbados med dotter si. Her hadde ho eit tilhøve til ein lokal hotellarbeidar og seinare med statsministeren på øya, Earl Barrow. Etter Barbados levde ho eit omflakkande liv med opphald i Liberia (etter at vennen Miriam Makeba hadde føreslått at ho skulle flytta til Afrika), Sveits, Israel, Nederland og Frankrike.
Nina Simone spelte inn sitt siste album for RCA, It Is Finished, i 1974. Gjennom karrieren sin hadde ho stadige kranglar med plateselskap, og gjekk fleire gonger til sak mot dei for inntekter. I 1977 var ho ved den internasjonale musikkmessa Midem i Cannes der ho tala internasjonale musikkbyrå imot og skulda dei fleste av dei for å vera kjeltringar.
I 1987 blei 1958-innspelinga hennar av «My Baby Just Cares for Me» kjend i Storbritannia gjennom ein reklamefilm for parfymen Chanel No. 5. Dette førte til at songen nådde fjerdeplassen på singellista til NME, og Simone blei verande representert på topplistene i oppimot eit år.
Sjølvbiografien til Simone, I Put a Spell on You, kom ut i 1992. Simone fortsette å turnera og opptre på ei rekkje festivalar, men spelte inn sitt siste album, A Single Woman, i 1993. Dette året slo ho seg også ned i Aix-en-Provence sør i Frankrike. Etter fleire år med brystkreft døydde ho heime i Carry-le-Rouet i Bouches-du-Rhône 21. april 2003. Til gravferda hennar kom fleire hundre sørgande, mellom dei songarane Miriam Makeba og Patti LaBelle, diktaren Sonia Sanchez og skodespelaren Ossie Davis. Oska hennar blei strøydd i fleire afrikanske land.
Personlege lidingar
Simone var kjend for eit heftig temperament, og omtalte seg sjølv som ei «diva». Ho var stadig i konflikt med plateselskap og managerar, og kunne ved fleire høve koma seint til konsertar eller ikkje dukka opp i et heile. Simone hadde også fleire valdsepisodar. I 1985 skaut ho mot ein tilsett i eit plateselskap som ho skulda for å stela royalties. Ho sa sjølv at ho prøvde å drepa han, men bomma. I 1995 skaut og såra ho nabosonen med luftgevær fordi han hadde bråka og forstyrra henne. Ho fekk fengsel på vilkår og ordre om å søka psykiatrisk hjelp.
Etter at Simone døydde kom det fram at ho hadde hatt psysiske lidingar gjennom store delar av livet. Ein moderne diagnose ville truleg vore bipolar liding. Ho var også sjølv utsett for vald, både jamleg mishandling frå ektemannen Andrew Stroud og gjennom eit åtak frå ein kjenning i London i 1978.
Prisar og utmerkingar
Simone var nominert til femten Grammyprisar. I 2000 blei ho tildelt ein Grammy Hall of Fame Award for si tolking av «I Loves You, Porgy».
241 Germania
241 Germania er ein svært stor hovudbelteasteroide. Han er klassifisert som ein C-type-asteroide og er sannsynlegvis samansett av mørke, enkle karbonsambindingar.
Nina Simone
Prisar og utmerkingar
Simone blei gjeven to æresdoktorat, i musikk og humaniora, frå University of Massachusetts Amherst og Malcolm X College. Etter dette føretrekte ho tittelen «Dr. Nina Simone». To dagar før ho døydde blei Nina Simone gejen eit æresdoktorat frå Curtis Institute, institusjonen som opphavleg hadde vraka henne.
241 Germania
Han blei oppdaga av Robert Luther 12. september 1884 i Düsseldorf.
Germania er det latinske namnet til Tyskland.
Nina Simone
Prisar og utmerkingar
I 2002 kalla Nijmegen i Nederland, som ho hadde budd i frå 1988 til 1990, ei gate opp etter henne. Simone blei teken med i North Carolina Music Hall of Fame i 2009. Ein statue til ære for henne blei sett opp på Trade Street i fødebyen Tryon i Nord-Carolina i 2010.
Vestmarkabanen
Vestmarkabanen (Paradisbanen) var ei jernbanestrekning som gjekk mellom Skotterud og Vestmarka i Eidskog kommune i Innlandet. Strekninga var 14,3 km lang og vart opna 15. oktober 1918. Banen var den første jernbanestrekninga i Noreg som mista persontrafikken. Persontrafikken vart lagt ned alt 30. januar 1931. Godstrafikken mellom Buåa og Vestmarka vart lagt ned 15. februar 1961, og banen vart heilt lagt ned 1. juni 1965. Til Vestmarka stasjon var det fram til 1939 ein taubane frå Sundshagsfors i Skillingmarks socken for transport av papirsmasse.
NM i sykling 1969 i tempo
Noregsmeisterskapen i sykling 1969 i temporitt vart avvikla på Magnor i Hedmark 6. og 7. september 1969.
50 km temporitt
<br style="clear:both;" />
100 km lagtempo
<br style="clear:both;" />
Kjelder
Sportsboken 1969. Norsk kunstforlag. Oslo 1969.
Kari Støfringsdal
Kari Støfringsdal er ein norsk husstellærar og forfattar. Ho er frå Jølster.
Støfringsdal har gitt ut fleire kokebøker. Ho har vore leiar i bondekvinnelaget i Jølster, og ho har hatt sentrale verv i Norges Bygdekvinnelag. Støfringsdal har vore medlem av kommunestyret og varaordførar, vald frå Senterpartiet, frå 2003.
I 2014 vart ho tildelt Fylkeskulturprisen frå Sogn og Fjordane fylkeskommune.
Aldeyjarfoss
Aldeyjarfoss er ein foss nord på Island på den nordlege delen av Sprengisandur og Det islandske høglandet.
The Sims 3
The Sims 3 er eit livsimuleringsspel i The Sims-serien, opphavleg skapt av Maxis. Det vart gjeve ut på DVD for Microsoft Windows og på CD for Macintosh. Spelet blei lansert i Nord-Amerika den 2. juni 2009, i Australia 4. juni og i Europa 5. juni same året.
Aldeyjarfoss
Ein av dei mest interessante trekka til fossen er kontrasten mellom dei svarte basaltsøylene og det kvite vatnet i fossen. I dette liknar han på den mykje mindre islandske fossen Svartifoss i Skaftafell nasjonalpark.
The Sims 3
I april/mai 2008 presenterte bladet Games for Windows: The Official Magazine ein tolv siders presentasjon av spelet. I presentasjonen kom det fram at den største forandringa frå dei tidlegare utgåvene var at simmane no kunne utforske grannelaga sine fritt, utan at spelet måtte laste inn viss ein skulle dra frå ei tomt til ei anna. På denne måten blei fokuset flytta meir bort frå heimane til simmane, sidan spelaren kunne følgje dei også utanfor heimen i mykje større grad enn før.
Aldeyjarfoss
Elva Skjálfandafljót fell her ei høgd på 20 m. Basalten høyrer til ei lavaslette kalla Frambruni eller Suðurárhraun, hraun er eit islandsk uttrykk for lava.
The Sims 3
Spelaren fekk òg meir fridom i den nye simskaparen, og kunne no regulere utsjånaden og personlegdommen til simmane med mykje større detaljrikdom enn tidlegare. Det vart òg vere enklare for spelaren å forandre på og tilpasse objekta i spelet i The Sims 3 enn i The Sims og The Sims 2.
Aldeyjarfoss
Bakgrunnsstoff
Bilete:
The Sims 3
Spelet finst til konsoll for PlayStation 3, Xbox 360, iOS, Android og Nintendo DS som blei gjevne ut 26.oktober 2010. Seinare i 15.november 2010 blei det gitt ut til Wii.
Lag ein simm
I Lag ein simm (engelsk Create a sim) designar ein opptil 8 simmar på PC eller opptil 6 simmar på konsoll. Lag ein simm i Sims 3 er mykje meir avansert enn Lag ein simm i Sims 2. Det finst 22 damefrisyrar og 17 herrefrisyrar der ein kan velje nøyaktig hårfarge. Det er også mykje tilbehøyr både til klede og frisyren. Hudfarge er meir komplisert enn i Sims 2 og ein kan også ha raud, grøn eller blå hudfarge. Det går an å velje kor brei og høg simmen skal vere og kor sterk han skal vere.
Ein kan velje auge, nase og munn eller bruk den avanserte funksjonen der ein stiller inn ansiktsutrykkea ganske nøyaktig.
Det finst traits, dvs. karaktertrekk som vil påverke korleis simmen reagerer i ulike situasjonar i spelet. Slike trekk kan til dømes vere «vennleg», «vond», «geni», «kunstnarisk», «atletisk», «klumsete» og «feig». Det kan også gje nokre ekstra moglegheiter i spelet, som «familievennleg»-trekket, som vil gjere simmen til ein betre forelder.
Når ein har vald trekk til sim(ane), får dei forslag til eit livsønske (eng. lifetime wish). Det er eit mål simmen skal jobbe med i løpet av livet.
Ein vel fornamn og etternamn til simmen, i tillegg til favorittfarge og -mat. Simmar som har same favorittar vil komme betre overeins med kvarandre. Spelaren kan også skrive ein biografi til simmen.
Etter at spelaren har laga familien kan ein stille inn forholda simmane har til kvarandre; hus/romkameratar, søsken eller gifte. Etter dette kan ein flytte simmane inn i eit hus og byrje å spele.
Ferdigheiter
Ein sim kan lære seg forskjellige ferdigheiter som kan vere til nytte for dei t.d. i jobben sin. Ferdigheitene simmane kan lære seg i The Sims 3 er fisking, matlaging, skriving, måling, idrett, hagearbeid, gitar, nevenyttigheit og logikk. Det er fleire ferdigheiter i nokre av tilleggspakkane for PC. I tilleggspakken Reisefeber er også fotografi, nektarproduksjon og kampkunst tilgjengelege. I Drømmejobben kan ein lære oppfinning og biletehoggarkunst, medan miksologi, piano, bass og trommer er tilgjengelege i Helaften-tilleggspakken.
Karrierar
Jobbane ein sim kan ha i spelet er forsking, idrett, kriminalitet, lov og orden, medisin, militæret, musikkbransjen, næringsliv, politikk. stylist, brannvern, interiørdesign, detektiv, spøkelsesjeger, skodespelar, regissør og barnehageyrket er berre tilgjengelege i tilleggspakkar.
Akkurat som i The Sims 2 kan også tenåringane få seg ein jobb. Desse jobbane er såkalla deltidsjobbar. Ein kan vere tilsett på ein bokhandel, vere medarbeidar på daglegvarebutikk, mausoleumsvakt og arbeid på spa.
Latorica
Latorica (ungarsk Latorca; ukrainsk Латориця, Latoritsa) er ei elv i nedslagsfeltet til Donau. Ho renn frå Ukraina (156,6 km) til Slovakia (31,4 km) og er 188 km lang totalt. Nedslagsfeltet hennar er 3130 km². Ho renn saman med Ondava i Zemplín, og saman dannar dei elva Bodrog som igjen er ei sideelv til Tisza.
Deal or No Deal
Deal or No Deal er eit fjernsynsprogram som i Noreg vert sendt på TV2. Konseptet er henta frå Nederland og gjorde stor suksess som TV2 si laurdagsunderhaldning hausten 2006.
Konseptet
Konseptet går ut på at ein deltakar skal velje ein av 26 koffertar. Denne kofferten skal vere deltakaren sin gjennom heile spelet, dersom han ikkje vel å selje den til banken, som etter kvar runde kjem med nye bud på kofferten. Deretter skal deltakaren plukke ut koffert for koffert frå utvalet på scena, desse koffertane får deltakaren nemleg ikkje. Ein koffert kan innehalde alt frå 50 øre til 3 millionar norske kroner. Etter kvart bud frå banken må deltakaren svare eit av to alternativ; enten deal (som tyder at han vil selje kofferten) eller no deal (som tyder at han ikkje vil selje kofferten). Det er dette som har gjeve tittelen til programmet. Programleiar for den norske utgåva av Deal or No Deal er Sturla Berg-Johansen.
Proterozoikum
Proterozoikum er eit geologisk eon som representerer perioden før dei første kompliserte livsformene utvikla seg i store mengder på jorda. Proterozoikum strekkjer seg frå perioden 2500 millionar år sidan til 542,0 ± 1,0 (millionar år sidan), og er det siste eonet i jorda si oldtid, som uformelt vert kalla prekambrium.
Proterozoikum består av tre geologiske æraer, frå eldst til yngst:
Store hendingar i proterozoikum var:
Proterozoikum-arkivet
Den første kjende istiddanninga skjedde i proterozoikum og ei istid starta heilt i byrjinga av eonet. Det var minst fire istider i neoproterozoikum og Varang-istida kulmnierte med ei snøballjord der kanskje heile jorda var dekt av is.
Oksygendanninga
Ein av dei viktigaste hendingane i proterozoikum var oppsamlinga av oksygen i jordatmosfæren. Sjølv oksygen utan tvil vart danna ved fotosyntese tilbake i arkeikum, kunne ikkje oksygenet bygge seg opp i atmosfæren før kjemiske sluk - uoksidert svovel og jern - hadde fylt seg opp. Fram til om lag 2,3 milliardar år sidan var det truleg berre 1-2 % av dagens oksygennivå i atmosfæren. Lagdelte jernrike bergartar, som utgjer det meste av jernmalmen i verda, var òg eit stort kjemisk sluk og det meste av akkumuleringa stoppa opp for 1,9 milliardar år sidan, anten på grunn av ei auke i oksygen eller på grunn av større blanding av havvatnet.
Raude lag som er fargelagd av hematitt, indikerer ein auke i atmosfærisk oksygen i perioden etter 2 milliardar år sidan. Oksygenoppbygginga kom truleg av to faktorar: dei kjemiske sluka var fylt opp og meir karbon vart lagt ned i jorda. Dette førte til organisk samband som elles ville oksidert i atmosfæren.
Paleogeogrfi
Mackenzie-gangsvermen i det kanadiske skjoldet i Canada er den største kjende gangsvermen på jorda, og var ei kjelde for massive flaumbasalt-utbrot gjennom proteozoikum. Kjelda til denne gangsvermen meiner ein har vore ein mantelplum kalla Mackenzie-heiteflekken.
Liv i proterozoikum
Dei første avanserte eincella og fleircella livsformene oppstod omtrent samstundes med då fritt oksygen starta å akkumulere. Dette kan ha kome av ei auke i oksiderte nitrat som eukariotar nyttar, i motsetnad til cyanobakteriar. Det var òg i løpet av proteozoikum at dei første symbiotiske forholda mellom mitokondriar (for nesten alle eukariotar) og kloroplastar (for planter og nokre protistar) og vertane deira utvikla seg.
Oppbløminga av eukariotar som acritarchar, utelukka ikkje ekspansjon av cyanobakteriar. Stromatolittar var på sitt mest talrike og mangfaldige under proterozoikum, og nådde ein topp for om lag 1,2 milliardar år sidan.
Blodnebbvevar
Blodnebbvevar (Quelea quelea) kan vere verdas mest talrike fugleart av ville fuglar med rundt rekna på 1,5 milliardar kjønnsmodne individ. Han er ein sporvefugl i vevarfamilien med leveområde i Afrika, sør for Sahara.
Blodnebbvevarar blir ca. 12,5 cm lange og kan vege frå 15 til 20 gram. I hekkedrakt har hannen raudt nebb og fargefull drakt, og dermed skil han seg tydeleg frå hofuglar. Hannen sin hekkedrakt er uvanleg variabel, drakta består av ei maske som varierer frå svart til kvitt i farge, bryst og krone som varierer frå gulaktig til klårt rødt. Men resten av året er hannen sin drakt meir lik drakta til hoene, ei kamuflerande beige farge. Nebbet til hofuglar er gult i hekkedrakt, elles er det raudt.
Blodnebbvevarar lever og hekkar i enorme flokkar. Det kan ta opp til 5 timar før ein flokk har passert ein stad. I hovudsak ligg habitatet i regionar med stepper og savannar, men dei kan ikkje unngå plassar med busettingar for folk. Dei kan flyge store distansar for matauke kvar dag utan å bli utslite. Vanleg levetid er to til tre år.
Waldemar Thrane
Waldemar Thrane var ein norsk komponist, fiolinist og orkesterleiar. Han er rekna som Noregs viktigaste musikar først på 1800-talet og ein pioner i norsk musikk.
Komposisjonane hans har kjenneteikna til wienerklassisismen — den vanlege stilen i Europa på den tida. I syngjespelet Et Fjeldeeventyr (1824) vart òg norsk folkemusikk brukt som kjelde — ofte rekna som det første steget på vegen mot ein nasjonal norsk musikkultur. «Aagots Fjeldsang» har ein innleiande lokk og er dermed den einaste songen i syngjespelet med eit nasjonalt element. Resten av Et Fjeldeventyr vert sunge av byfolk eller embetsmenn. Vi møter allereie det såkalla «Griegske ledemotiv» i lokken (fallande sekund og ters) fleire stader i lokken, til dømes i det avsluttende utbrotet «Aa stakkar».
BACH-motivet
BACH-motivet er innan musikken notesekvensen b, a, c og h. Dette firenotarsmotivet har vorte brukt av mange komponistar, vanlegvis som ei hyllest til Johann Sebastian Bach. Det fyrste kjende eksempelet finst allereie i eit stykke av Jan Pieterszoon Sweelinck. Det er mogleg, men ikkje stadfest, at han brukte det det for å hylle ein av Johann Sebastian sine forfedrar — fleire av dei var òg musikarar.
Moglegheita å setje etternamnet Bach til tonar på dette viset kjem av at den tyske (og skandinaviske) B viser til det som i engelsk blir kalla B flat (nederlandsk «bes»), medan H er den tonen som på engelsk blir kalla B.
J.S. Bach sjølv brukte motivet i ein fuge i den avsluttande delen av Die Kunst der Fuge (BWV 1080) — eit arbeid han ikkje fullendte før han døydde i 1750. Det kan sjå ut til at motivet finst i fleire av dei andre verka hans òg; som i slutten av den fjerde av dei kanoniske variasjonane av «Vom Himmel Hoch» (BWV 769). Førekomsten i nest siste noterekkje i Kleines harmonisches Labyrinth (BWV 591) vert ikkje rekna som særleg framståande, og dette arbeidet kan til og med vere uekte (Johann David Heinichen vert av nokon rekna som den eigentlege komponisten). Motivet finst i Matteuspasjonen, i avsnittet der koret syng «Denne mann var sikkert Guds eigen son». I mange stykke blir ikkje sjølve notane B-A-C-H bruka, men snarare ei transponering av dei.
Motivet vert ofte brukt av andre komponistar i fuger eller anna kompleks polyfon musikk — kanskje fordi Bach sjølv brukte det i siste satsen av Die Kunst der Fuge — ein fuge som har ry som den legendariske fullkomne fugen (som rettnok aldri vart fullført av komponisten).
The Rime of the Ancient Mariner
«The Rime of the Ancient Mariner» er eit dikt skrive av den engelske diktaren Samuel Taylor Coleridge frå 1797 til 1798 og gjeve ut i den første utgåva av samlinga Lyrical Ballads i 1798. Det er det lengste viktige diktet Coleridge skreiv.
Skrive med eit språk som imiterer dei anglo-skotske grenseballadane (som berre nyss hadde vorte introduserte til eit større engelsk publikum), fortel diktet om dei overnaturlege hendingane opplevde av ein sjømann på ei lang sjøreise. I løpet av reisa drep sjømannen ein albatross med armbrøsten sin. Dette brotsverket vekkjer vreiden til overnaturlege ånder som forfølgjer skipet, og dei andre medlemmene av mannskapet heng albatrossen rundt halsen på sjømannen. Til slutt, i ein nifs passasje, møter skipet eit spøkjelsesaktig fartøy. om bord er DØDEN og LIV-I-DØDEN, som kastar terning om sjelene til mannskapet. DØDEN vinn alle unnateke sjømannen. Ein etter ein døyr mannskapet, men sjømannen lever vidare. Til slutt blir forbanninga løfta når han ser sjødyr symje i vatnet og velsignar dei i hjartet sitt. Kroppane til mannskapet står opp att og styrer skipet heim. Sjømannen lyt vandre rundt på jorda og fortelje historia si, og lære ei lekse til dei han møter:
Da William Wordsworth og Coleridge planla opplegget for den felles diktsamlinga Lyrical Ballads, vart dei samde om at Wordsworth skulle komme med dikt om kvardagsliv og Coleridge om overnaturlege tema. Det er greitt at ein hugsar dette når ein ser på dette diktet.
Diktet fekk blanda mottaking frå kritikarane, og Coleridge gjorde fleire modifikasjonar gjennom åra. I andre utgåva av Lyrical Ballads (1800) erstatta han mange av dei arkaiske orda.
Diktet inneheld mange minneverdige og ofte siterte passasjar, slik som:
Straumsfjorden i Troms
Straumsfjorden er ein fjord på sørsida av Kvaløya i Tromsø kommune i Troms og Finnmark. Fjorden strekkjer seg 18 km vestover frå Malangen til Balsfjorden.
The Rime of the Ancient Mariner
Inspirasjon
Element frå «The Rime of the Ancient Mariner» har vorte bruka i populærkulturen. Eit av dei mest kjende tilfella av dette er ein salme skriven i 1848 av Cecil F. Alexander med dette refrenget som er eit ekko av det den gamle sjømannen føler:
Straumsfjorden i Troms
I vest startar fjorden mellom Kvalnes i nordvest og Gamnes i søraust. Mjelde er ei bygd på nordsida av fjorden like aust for Kvalnes. Lenger aust går Vollbukta nordover til bygda Straumsbukta. Tvers over fjorden for Vollbukta ligg grenda Vollstad på andre sida.
The Rime of the Ancient Mariner
Inspirasjon
Det britiske heavy metal-bandet Iron Maiden har skrive ein 14-minutts song som er inspirert av diktet både i innhald og tittel.
Straumsfjorden i Troms
Ryøya er ei øy som ligg midt i fjorden i den austre delen. På nordsida av øya går Storstraumen eller Rystraumen og på sørsida går Litjestraumen. Rett aust for denne øya ligg Vikran på sørsida. Tidlegare gjekk det ferje over fjorden herfrå til Larsenga på nordsida heilt aust i fjorden, men i 2011 vart sambandet erstatta av Ryatunnelen. Litt lenger nordaust ligg Tromsø.
The Rime of the Ancient Mariner
Inspirasjon
Fleetwood Mac viser til diktet i tittelen på samlealbumet The Pious Bird of Good Omen, som inneheld hitten «Albatross».
Straumsfjorden i Troms
Fv286 går langs sørsida av fjorden, medan Fv54 går langs nordsida.
Akustoelektrisk omformar
Akustoelektriske omformarar, lydomformar eller akustisk transduser er omformararar som konverterer frå akustisk til elektrisk energi, eller omvendt.
Akustoelektriske omformarar kan klassifiserast på ulike vis, som bruksområde, teknologi, osb. Det vil alltid vera noko overlapp mellom nokre kategoriar, som til dømes at ein ultralydomformar kan òg nyttast for hydroakustikk.
Akustoelektriske omformarar for høyrbar lyd
Dette er omformarar som arbeider i luft, i det høyrbare området.
Ultralydomformarar
Dett er omformarar som arbeider med frekvensar over det høyrbare området, i luft, veske, levande vev, eller faststoff.
Hydroakustiske omformarar
Dette er omformarar som vert nytta i vatn, i samband med sonar, ekkolodd, akustisk undervasskommunikasjon, o.l.
914 Palisana
914 Palisana er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 4. juli 1919 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Orangeordenen
Orangeordenen, kjend som the Loyal Orange Institution, er ein konservativ britisk unionistorganisasjon og eit protestantisk brorskap som finst i fleire land, men er klårt sterkast i Nord-Irland. Dåverande generalsekretær for Grand Orange Lodge of Irland, Drew Nelson, oppgav medlemstalet i Irland (der og medlemene i dei relativt få Orangelosjane i Republikken Irland er medrekna) til kring 34000 i 2012, eit fall frå 35,758 i 2006, og eit dramatisk fall frå topp-punktet på 1960-talet då det var meir enn 90000 medlemer. I realiteten kan dette medlemstalet visa seg å vera klårt lågare. I ein konsulentrapport frå 2013 vert talet på medlemer sett til 34650 i Orangeordenen og den ubundne Orangeordenen til saman. Dei hadde til saman 1155 losjar med gjennomsnittleg medlemstal på 30 personar.
Organisasjonen vart skipa i 1795 i grevskapet Armagh i det som no er Nord-Irland, som eit svar på at irske republikanarar hadde skipa United Irishmen i 1791. . Republikanarane ville sameina protestantar, katolikkar og dissentarar (som der og då tydde andre protestantar enn anglikanarane - og i sterkast grad tydde presbyterianarar) under fellesnamnet irar, og som ville lausriva Irland frå britisk kontroll. Orangeordenen sette seg sterkt imot slike idear heilt frå starten av. I dag står ordenen sterkast i Nord-Irland og i delar av Skottland, men det finst og avdelingar (losjar) av Orangeordenen i Republikken Irland og i nokre andre land. Losjane i kvart land utgjer ein storlosje, til dømes ein storlosje for Irland, og ein for Skottland.
Den mest kjende aktiviteten Orangeordenen driv med er markeringane av kong William III (King Billy) sin siger over den katolske James ved Boyne-slaget 12. juli 1690. Desse markeringane skjer ved marsjar Orangeordenen organiserer - det er flest av desse på høgsumaren - i det som vert kalla marsj-sesongen. Det er slike paradar svært mange stader i Nord-Irland, fleire stader i Skottland, eit par stader i Republikken Irland (av desse er marsjen i Rossnowlagh (grevskapet Donegal) mest kjend. Det er og Orangemarsjar andre atader der det finst unionistiske og protestantisk orienterte britar, t.d. i Nord-Amerika, i Australia og i feriedestinasjonar som i Benidorm (Spania).
Førehistorie
Sjølv om Orangeordenen ikkje vart formelt skipa før i 1795, fanst det tidlegare orangeorganisering som bidrog vesentleg til skipinga og til den ideologiske profilen Orangeordenen fekk. Tobandsverket Orangeism in Ireland and throughout the Empire har eit fyrste band som dekkjer perioden 1688-1828. . I dette verket vert linene ogso trekt attende til opprøret i 1641. Føreordet startar jamvel med ei skjemtesoge der ein medlem i ordenen svarer på spørsmålet om der langt attende organisasjonen kan sporast - svaret var "[...] Orangeism could be traced back to the Garden of Eden"(s.XX1).
Organisasjon og aktivitetar
Orangeordenen er organisert i losjar, som oftast møtest i eigne forsamlingshus (Orange Halls), og mannlege deltakarar kler seg i bowlerhattar og orange band (kalla Sash) i dei kjende marsjane sine.
Dei fleste av marsjane frå Orangeordenen og andre "loyal Orders" skjer i tidsspennet frå mars til august og med tyngspunkt i perioden rundt 12. juli. Her er berre marsjar i Irland, Skottland og England medtekne, det er og marsjtradisjonar andre stader der Orangeordenen finst. Marsjar i regi av Den ubundne Orangeordenen er ikkje medtekne.
Orangelosjane har ofte fargerike og kunstnarleg fint utførte fanar. Losjane kan vera lokalområdelosje, eller dei kan vera for ei yrkesgruppe (i det tidlegare paramilitære politiet eksisterte t.d. ei eiga politilosje Sir Robert Peel Memorial Loyal Orange Lodge. Denne var regjeringsgodkjend. Det var og losjer for særskilte funksjonar, t.d. ei losje for forsking (om Orangetradisjonen). Andre losjer kunne vera måtehaldslosjer eller fråhaldslosjer.
Organisering og ritual har likskapar med det som finst blant frimurarar. Det finst og kvinneleg Orangeorganisering. Ordenen finst og i ei rad gamle britiske koloniar med vesentleg irsk og skotsk innvandring, som til dømes Kanada, Australia, New Zealand og USA. I tillegg finst det oransjelosjar i andre gamle koloniområde, truleg som verknad av anglikansk misjon. Dette gjeld t.d. Ghana og Togo. I alle desse ni nemnde statane/områda har Orangeordenen storlosjer med stormeistrar og leiing for organisasjonen. Det er likevel berre i Nord-Irland og delvis i delar av Skottland organisasjonen kan seiast å vera sterk, og jamvel der har organisasjonen vorte mykje svekt gjennom dei siste tiåra.
Ved opptak som medlem i ein orangelosje må losjemeisteren og medlemene vera sikre på at kandidaten oppfyller desse vilkåra, formulert i Qualifications of an Orangeman:
Representantar for Orangeordenen frå dei ulike landa der den finst, samlast kvart tredje år til eit Grand Imperial Council, arrangert av Grand Imperial Lodge det siste var i 2018 i Edinburgh i Skottland
Grand Orange Lodge of Ireland gjev ut avisa The Orange Standard i elleve utgåver i året og driv Museum of Orange Heritage i Cregagh Road i Aust-Belfast. Dei har og gjeve ut Journal of Orange History sidan 2015.
Nærskylde eller tilknytte organisasjonar
Foreininga av lojale Orangekvinner i Ireland (Association of Loyal Orangewomen in Ireland) sprang ut frå Orangeordenen, og vart oppattliva i 1911 etter å ha lege nede sidan 1880-åra. Organisatorisk liknar denne organisasjonen på Orangeordenen, men han er klårt mindre. Dei har eigne kvinnemarsjar, slik mennene har eigne mannsmarsjar, men Orangerørsla skipar og mange marsjar der båe kjønna kan vera med. The Royal Black Institution vart skipa av Orangeordenen i 1797, og berre menn over 17 år kan vera medlemer. The Blackmen, som dei vert kalla, er ein sjølvstendig organisasjon, men ingen kan likvel verta medlemer av The Royal Black Institution utan fyrst å vera medlemer i Orangeordenen. The Royal Black Institution legg meir vekt på den kristne (prostenstiske) sida av bodskapen enn Orangeordenen, men det er ingen røynleg skilnad på den politiske bodskapen om å forsvara unionen og unionskongedømet solenge dette er protestantisk.
Hof
Hof er ein tidlegare innlandskommune nord i Vestfold fylke. I den tidlegare kommunen ligg Hof sentrum, Sundbyfoss og Eidsfoss, kjend for det nedlagde jarnverket Eidsfos Jernverk. Kommunen omfatta den sørlege delen av den store innsjøen Eikeren (19 moh.) med vassdraget ovenfor til Hillestadvannet (37 moh.), i tillegg til dei skogkledde åsane på begge sider. Desse når sørvest for Eikeren Vestfjellet, som er det høgste punktet i Vestfolds på 634,04 moh. «Vassvegen» med vatna Hillestadvannet, Haugestadvannet, Bergsvannet og Eikeren har vore eit gammalt fløytingsvassdrag. Av arealet kommunen utgjorde på 164 km², er 129 km² skogsareal, 15 km² jordbruksareal og 15 km² vasspegel.
Arasvikfjorden
Arasvikfjorden er ein delfjord av Vinjefjorden mellom kommunane Heim i Trøndelag og Aure i Møre og Romsdal.
Orangeordenen
Nærskylde eller tilknytte organisasjonar
The Apprentice Boys of Derry vart skipa for å heidra den motstanden som vart ytt då James II freista å hærtaka Derry. Denne organisasjonen har ingen formelle bindingar til Orangeordenen, men det er kjend at det er overlapp mellom medlemsflokkane til dei to organisasjonane.
Hof
Kommunevåpenet blei godkjent i 1992 og har tre gull sjøblad, 2 over 1, mot ein raud bakgrunn. Våpenet symboliserer vassliljene som finst i dei mange vatna i den tidlegare kommunen.
Orangeordenen
Nærskylde eller tilknytte organisasjonar
Den ubundne Orangeordenen - Independent Orange Order vart skipa i 1903, dels som eit utbrot frå Orangeordenen - og i protest mot at Orangeordenen var dominert av forlauperen til Ulster Unionist Party. Ved starten hadde organisasjonen visse innslag av radikalisme i tenkjinga kring arbeidsliv, men denne tendensen forsvann raskt. Frå 1950- og 1960-åra la den ubundne Orangeordenen mest vekt på religiøse spørsmål, slike som forsvar for Sundag som heilagdag. Etter at Ian Paisley skipa Free Presbyterian Church of Ulster og Democratic Unionist Party, vart denne organisasjonen ofte sett som knytt til eller som ståande nært til denne kyrkja og dette partiet. Særleg etter brotet mellom Orangeordenen og Ulster Unionist Party, finst det døme på at den ubundne Orangeordenen og Orangeordenen har samarbeidd, og mange reknar med at dei vil kunne verksa saman att.
Jens Evensen
Jens Ingebret Evensen var ein norsk politikar frå Arbeidarpartiet, diplomat, jurist, høgsterettsadvokat og domar innan folkerett ved folkerettsdomstolen i Haag.
Arasvikfjorden
Arasvikfjorden er ei fortsetjing av Korsnesfjorden, som ligg i vest, og strekkjer seg 12 km austover på sørsida av Ertvågsøya. Valsøya ligg på sørsida av fjorden og på sørsida av øya ligg innløpet til Valsøyfjorden som går sørover. Fjorden endar i aust mellom Rumpa i nord, Arøya og Renndalshamna i sør.
Orangeordenen
Ideologi
Ideologien deira - orangeismen - kan spora røtene sine attende til 1688, då William III (prinsen av huset Orange) fekk tilbodet om å verta krona til (britisk) konge i Exeterkatedralen. Sumaren 1690 sigra William III av Oranien over rivalen i striden om den britiske trona, James II. Sidan dette har William III, ofte kalla king Billy, vore den store helten i orangeismens historieforteljing om forsvaret for protestantismen og for den britiske trona som protestantisk kongehus. Det er denne sigeren Orangeordenen feirar i marsjsesongen på sumaren og særleg den 12. juli - ofte berre kalla the twelfth.
Arasvikfjorden
Ferjesambandet Arasvika–Hennset, som vart opna i 1965, kryssar Arasvikfjorden. Ferjesambandet blir trafikkert av mindre bilferjer som tek mellom 30 og 50 bilar.
Jens Evensen
Karriere
I den fyrste tida med petroleumsverksemd i Noreg var han sentral i utarbeiding av reglar for verksemd på norsk kontinentalsokkel. Evensen forhandla fram Noreg si handelsavtale med EF i 1972.
Elektromekaniske omformarar
Elektromekaniske omformarar er omformarar, eller transdusar som omsett memanisk energi til elektrisk energi, eller omvendt.
Jens Evensen
Karriere
Jens Evensen var deretter statsråd i Trygve Bratteli si andre regjering og Odvar Nordli si regjering.
Orangeordenen
Ideologi
I Orangekrinsar har denne rørsla og forsvaret for denne tradisjonen vorte utlagt som eit heroisk forsvar for fridom som har vorte breitt misforstått. I eit føreord til ei historiebok gjeve ut midt på 1960-talet skreiv Imperial Grand Master kaptein L.P.S. Orr fylgjande:
''No great historical movement has been more misunderstood, either wilfully or through ignorance, than Orangeism. Yet it is to this movement that the world owes the establishment of the concept of Civil and Religious Liberty. This is a high claim, but it has the undoubted support of impartial historians.''
Jens Evensen
Karriere
Han var først sjef for Handels- og skipsfartsdepartementet, 16. oktober 1973-27. september 1974. Han vart deretter statsråd for Havrett og fiskerigrenser, 27. september 1974-15. januar 1976 i Trygve Bratteli si andre regjering, og heldt deretter fram i same verv i Odvar Nordli si regjering fram til 1. januar 1979.