cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slaget ved Wien
Opptakt
Å ta Wien hadde lenge vore eit strategisk mål for Det osmanske riket, sidan byen kontrollerte Donau-området i Sør-Europa (Svartehavet til Vest-Europa), og handelsvegane over land (det austlege Middelhavet til Tyskland). I åra før den andre kringsetjinga (den første var i 1529), der storvesirane fekk støtte hos den viktige Köprülü-familien, gjorde Det osmanske riket store logistiske førebuingar der dei mellom anna reparerte og bygde vegar og bruer inn i Det tysk-romerske riket og dei logistiske sentra, samt sende fram ammunisjon, kanonar og andre ressursar frå over heile Det osmanske riket til desse logistiske sentera og inn i Balkan.
Naustroser
I sjøstua frå Daumannsholmen ved Teistklubben er naustrosa skore inn i fyllinga på innsida av døra som går inn i opphaldsrommet. Dette er ei frodig utgåve og plasseringa gjorde ho godt synleg i heile rommet.
I Vartdalsoga kan ein lese om striden om fiskerimerkinga etter kommunesamanslåinga med Ørsta i 1964. Det vanlege er å ha bokstaven til kommunen føre nummeret, men som ein Vartdalredar sa: «Før denne naustrosa [Ø-en] skal komme på båtane våre, skal eg registrere dei i Ålesund!»
Meaty Beaty Big and Bouncy
Meaty Beaty Big and Bouncy er eit samlealbum med singlar av det britiske rockebandet The Who, gjeve ut i 1971 på Track i Storbritannia og på Decca i USA. Det gjekk inn på den amerikanske Billboard 200-lista den 20. november 1971 og nådde 11. plassen der, og den britiske albumlista den 3. desember 1971, der det nådde niandeplassen. I 1987 rangerte Rolling Stone albumet på 99. plassen på lista si over dei beste albuma frå 1967 til 1987.
Utanom to songar, «Boris the Spider» og «I'm a Boy», var alle songane på albumet gjevne ut som singlar i Storbritannia. .
Albumet har fått namn etter medlemmane i bandet: «Meaty» er Daltrey, som var i god form på den tida, «Beaty» er Moon, for tromminga si, «Big» er Entwistle, som var ein stor mann og ofte omtalt som «Oksen» og «Bouncy» var Townshend, fordi han ofte hoppa rundt på scenen.
Slaget ved Wien
Opptakt
I 1681 og 1682 vart kampane mellom styrkane til Imre Thököly og Det tysk-romerske riket (som då hadde grense nord i Ungarn) hardare, og streiftoga til dei habsburgske styrkane inn i det sentrale Ungarn gav storvesir Kara Mustafa Pasja eit godt nok argument til å overtyde sultan Mehmet IV og divanen hans om å flytte den osmanske armeen. Mehmet IV gav Kara Mustafa Pasja løyve til å operere så langt som til Győr (namnet i den osmanske perioden var Yanıkkale, tysk: Raab) og Komárom (tyrkisk Komaron, tysk Komorn), begge nordvest i Ungarn, og kringsetje desse. Den osmanske armeen mobiliserte den 21. januar 1682, og krigen vart erklært den 6. august 1682.
Logistikken på denne tida gjorde det risikabelt eller umogeleg å starte ein invasjon i august eller september 1682 (eit tre månader langt felttog ville fått osmanarane til Wien like når vinteren starta). Denne 15 månader lange pausen mellom mobiliseringa og starten på den store invasjonen gjorde at Wien fekk nok med tid til å førebu forsvaret og for Leopold til å samle nok soldatar frå Det tysk-romerske riket og setje opp ein allianse med Polen, Republikken Venezia og pave Innocent XI. Dette var utan tvil medverkande til at osmanarane mislukkast. Den avgjerande alliansen mellom Det tysk-romerske riket og Polen var ein avtale der Leopold lovde støtte til Sobieski om osmanarane gjekk til åtak mot Kraków; til gjengjeld skulle den polske hæren hjelpe Wien om dei vart angripne.
Den 31. mars 1683 nådde ei ny erklæring keisarhoffet i Wien, send av Kara Mustafa på vegner av Mehmet IV. Dagen etter starta den osmanske hæren marsjen frå Edirne i Thrakia. Soldatane nådde Beograd tidleg i mai, og flytta så mot Wien. Om lag 40 000 Krim-tatarar nådde fram 40 km aust for Wien den 7. juli og var alt då dobbelt så mange som keisarsoldatane i området. Etter nokre innleiande kampar, trekte Leopold seg attende til Linz med 80 000 innbyggjarar frå Wien.
Kong Jan III Sobieski førebudde seg på å støtte Wien sommaren 1683 for å oppfylle sin del av avtalen. Han gjekk så langt at han forlet landet sitt meir eller mindre utan forsvar då han forlet Kraków den 15. august. Sobieski dekte dette med ei streng åtvaring til Imre Thököly, leiaren av Ungarn, som han truga med øydelegging om han prøvde å utnytte situasjonen - noko Thököly prøvde på. Jan Kazimierz Sapieha den yngre utsette marsjen til den litauiske armeen og øydela i staden det ungarske høglandet (no Slovakia), og nådde fram til Wien etter at slaget var over.
Hendingar under kringsetjinga
Den osmanske armeen starta kringsetjinga av Wien den 14. juli. Same dagen sende Kara Mustafa det tradisjonelle kravet om at byen skulle overgje seg.
Ernst Rüdiger Graf von Starhemberg, leiar for dei gjenverande 11 000 soldatar og 5 000 innbyggjarane og frivillige med 370 kanonar, nekta å kapitulere. Berre dagar før hadde han fått meldingar om massakren i Perchtoldsdorf, ein by sør for Wien som hadde gjeve nøklane til byen til osmanarane etter eit liknande val.
Innbyggjarane hadde øydelagd mange av husa kring bymurane og fjerna restane, slik at det låg ei open slette føre bymurane der osmanarane ikkje kunne gøyme seg om dei prøvde å storme byen. Kara Mustafa Pasja løyste problemet med å få styrkane sine til å grave lange grøfter i retning mot byen, slik at dei kunne kome seg trygt nærmare.
Sjølv om osmanarane hadde 300 gode kanonar, var festningsverka i Wien særs sterke og moderne, og osmanarane måtte finne meir effektiv bruk av krutet sitt: minekrig. Det vart grave tunnelar under dei massive bymurane for å sprenge dei i stykke med store mengder svartkrut.
Men osmanarane kom treigt i gang med dette, i tillegg til at armeen deira kom seint fram etter at dei hadde erklært krig, og ein støttestyrke nådde derfor fram før dei fekk utført planane. Historikarar har spekulert i at Kara Mustafa ønskte å ta byen intakt på grunn av dei store rikdomane, og ikkje ønskte eit frontalåtak for å hindre plyndringa som ville kome etter eit slikt åtak.
Den osmanske kringsetjinga stoppa all tilførsel av matforsyningar til Wien, og garnisonen og dei sivile frivillige leid hardt. Utmatting vart eit så stort problem at Graf Ernst Rüdiger von Starhemberg gav ordre om at alle soldatar som vart funnen sovande på vakt skulle skytast. I stadig større desperasjon var styrkane i Wien nesten i ferd med å gje opp då keisarstyrkane under hertug Karl V av Lorraine i august slo Imre Thököly av Ungarn i Bisamberg, 5 km nordvest for Wien.
Den 6. september kryssa polakkane under Jan III Sobieski Donau 30 km nordvest for Wien ved Tulln, og slo seg saman med keisarsoldatane og andre styrkar frå Sachsen, Bayern, Baden, Franken and Schwaben. Frankrike avslo å hjelpe rivalen frå Habsburg. Ludvig XIV av Frankrike nytta i staden høvet til å invadere dei vestlege områda av Det tysk-romerske riket, hovudsakleg Alsace [sjå gjenforeiningskrigen].
Tidleg i september sprengde dei erfarne 5 000 osmanske sappørane stadig store delar av bymurane, bastionen Burg, bastionen Löbel og utanverket Burg i mellom, og skapte eit om lag 12 km langt hol i muren. Forsvararane i Wien prøvde å hindre dette med å grave sine eigne tunnelar for å avskjere dei osmanske. Osmanarane klarte til slutt å okkupere utanverket Burg og Nieder-muren i det området den 8. september. Forsvararane venta at dei braut gjennom bymurane når som helst og førebudde seg på å kjempe innanfor bymurane.
Klargjering av slaget
Kara Mustafa Pasja var derimot mindre effektiv, trass i at han hadde hatt månader på å organisere styrkane sine og sikre motivasjonen og lojaliteten deira, samt førebu seg på det venta åtaket frå hjelpearmeen. Han hadde gjeve ansvaret for det bakre forsvaret til Khanen av Krim og kavaleristyrken hans, som talde om lag 30 - 40 000 mann.
Det er usikkert kor mykje dei tatarske styrkane deltok i det endelege slaget i Wien. Khanen deira førte seg støytt av fleire irettesetjingar av Kara Mustafa og skal visstnok ha nekta å angripe den polske støttestyrken då dei kryssa fjella, der det lette tatarske kavaleriet kunne ha hatt ein fordel mot det tunge polske kavaleriet. I tillegg var dei ikkje dei einaste som opent nekta å utføre ordrane til Mustafa.
Dette gjorde at fleire bruer var uforsvarte slik at dei allierte styrkane kunne kryssast og nå fram til kringsetjinga.
Osmanarane kunne heller ikkje stole på dei allierte frå Valakia eller Moldavia. Romarane mislikte osmanarane, som la høge skattar på landa deira. Osmanarane blanda seg òg inn i den indre politikken i desse landa, og prøvde å erstatta dei herskande fyrstane med menn som kunne fungere som osmanske marionettar. Då George Ducas, fyrste av Moldavia og Şerban Cantacuzino, fyrste av Valakia fekk vite om dei osmanske planane, prøvde dei å åtvare habsburgarane. Dei prøvde òg å unngå å delta i felttoget, men osmanarane insisterte på at dei sende soldatar. Det er mange populære segner om dei valakiske og moldaviske styrkane under kringsetjinga. Mellom anna skal dei ha ladd kanonane sine med høyballar for at dei ikkje skulle øydeleggje bymurane.
Slaget
Slaget starta før alle einingane var oppstilte. Tidleg på morgonen, kl. 0400, gjekk osmanarane til åtak, og prøvde å hindre oppstillinga av soldatane til Den heilage ligaen. Karl av Lorraine rykte fram med keisarmeen til venstre og den andre tysk-romerske styrken i senteret.
Mustafa Pasja sende eit motåtak med det meste av styrken sin, men heldt attende dei beste janitsjarane og Sipahi-einingane for å gå til åtak på byen samstundes. Dei osmanske kommandantane planla å ta Wien før Sobieski nådde fram, men tida var i ferd med å forsvinne. Sappørane hadde førebudd ei stor og siste avfyring under Löbelbastei, for å bryte gjennom murane. Medan osmanarane hasta for å bli ferdig med arbeidet og forsegla tunnelen for at eksplosjonen skulle verte meir effektivt, fann forsvararane frå Wien tunnelen utpå ettermiddagen. Ein av dei gjekk inn og klarte å stoppe lunta akkurat i tide.
På denne tida var slaget på overflata i full gang. Det polske infanteriet sette i gang eit massivt åtak mot den osmanske høgreflanken. I staden for å fokusere på slaget med hjelpearmeen, prøvde osmanarane framleis å tvinge seg inn i byen.
Etter tolv timar med kampar, heldt polakkane stand på høgda til høgre. Kavaleriet til Den heilage ligaen venta i åsane og observerte infanterislaget heile dagen. Kring kl. 1700 gav den polske kongen ordre til kavaleriet om å angripe i fire grupper, ei gruppe frå Det tysk-romerske riket og dei tre andre frå Polen. 20 000 ryttarar storma ned åsane (det største kavaleriåtaket i historia). Jan III Sobieski leia sjølv åtaket føre 3 000 polske tunge lansenérar, dei kjende polske hussarane. Lipka-tatarane som kjempa på den polske sida hadde festa høy i hjelmane sine for at ein skulle skilje dei frå tatarane som kjempa for osmanarane. Åtaket braut gjennom linja til osmanarane, som var trøytte etter å ha kjempa ein lang kamp på to sider. I forvirringa som oppstod, sette kavaleriet av stad mot den osmanske leiren, medan garnisonen i Wien strøymde ut av forsvarsstillinga og deltok i åtaket.
Dei osmanske soldatane var trøytte og motlause etter å ha mislukkast både med sappøråtaket og frontalåtaket mot byen. Då kavaleriet nådde fram kom vendepunktet i slaget, og osmanarane vart drivne attende mot sør og aust. Etter mindre enn tre timar etter kavaleriåtaket hadde dei kristne styrkane vunne slaget og redda Wien.
Etter slaget siterte Sobieski Julius Cæsar ved å sei «Venimus, Vidimus, Deus vincit» - «Vi kom, vi såg, Gud vann».
Etterverknad
Osmanarane tapte minst 15 000 mann som døydde eller vart skadde i kampane, samt at 5 000 mann vart tekne til fange. Dei tapte òg alle kanonane. Den heilage ligaen tapte kring 4 500 mann.
Hærfangsten som Den heilage ligaen fekk var enorm, som kong Sobieski skildra i eit brev til kona si nokre dagar etter slaget: "Skattane våre er uhøyrte ... telt, sauer, kveg og ikkje få kamelar ... det er ein siger ingen har høyrt om før, og fienden er no totalt ruinert, dei har tapt alt. Dei må springe for livet ... kommandant Starhemberg klemde og kyssa meg og kalla meg frelsaren sin."
Lenge før det, hadde osmanarane kvitta seg med den slåtte kommandanten. Den 25. desember 1683 vart Kara Mustafa Pasja avretta i Beograd (kvalt med eit silketau som vart dradd av fleire menn i kvar ende) etter ordre frå kommandanten til janitsjarane.
Verde
Osmanarane kjempa i 16 år til og mista kontroll over Ungarn og Transilvania i prosessen, før dei til slutt gav opp. Konflikten enda i 1699 med freden i Karlowitz.
Easy Action
Easy Action er det andre studioalbumet til Alice Cooper, gjeven ut av Straight Records i mars 1970. Tittelen kjem frå ei linje i musikalfilmen West Side Story, som var ein av favorittfilmane til bandet. Som med Pretties For You, debutalbumet til bandet frå året før, gjorde ikkje Easy Action det bra verken hos kritikarane eller hos platekjøparane.
Lappmarihand
Lappmarihand (Dactylorhiza majalis ssp. lapponica) er ei plante i marihandslekta Dactylorhiza i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae.
Easy Action
Trommeslagar Neal Smith sa seinare om plateprodusenten David Briggs, «David hata musikken vår og oss. Eg hugsar uttrykket han nytta når han refererte til musikken vår var 'psykedelisk skit'. Eg syns Easy Action hadde for tørr lyd, meir som ein fjernsyns- eller radioreklame, og han bidrog ikkje med noko positivt på noko måte.»
Kantkonvall
I Noreg er arten heimleg og er ganske vanleg på Austlandet og i kyst-, fjord- og dalstrøk nord til Nord-Trøndelag. Han går opp til 1200 m.
Lappmarihand
Systematikk
I Baltikum har ein brukt namnet D. traunsteineri, her tidlegare òg kalla D. curvifolia. Det er òg truleg at D. russowii høyrer til her.
Utbreiing
Lappmarihand treng kalkrik myr å vekse i. Ho er ikkje så sterkt knytt til Nord-Noreg og fjellstroka i Sør-Noreg som ein trudde tidlegare, men har ei større sørleg utbreiing. Ein del funn i låglandet heilt sør på Austlandet, som ein trudde var smalmarihand, har òg vist seg å vere denne underarten. Lappmarihand er i raudlistevurderinga i 2021 rekna som livskraftig (LC).
Underarten finst òg i Sverige (status LC, svensk namn sumpnycklar) og i Finland (VU, finsk namn lapinkämmekkä). Det har synt seg at dei forekomstane av kongsmarihand på Gotland som ein tidlegare trudde var smalmarihand, er lappmarihand. Med eitt unntak er det òg lappmarihand som veks på Öland.
Lappmarihand har vore registrert i Litauen (litauisk namn siauralapė gegūnė) med namnet D. traunsteineri (tidlegare kalla D. russowii). Han veks spreidd søraust og vest i landet og er rekna som sterkt truga (EN). I Latvia veks D. russowii (latvisk namn rusova dzegužpirkstīte) spreidd og er temmeleg sjeldan, men står ikkje som truga på den latviske raudlista. I Estland veks D. russowii (estisk namn Russowi sõrmkäpp) spreidd over det meste av landet og har status som sårbar (VU).
Hybridar
Hybridar mellom lappmarihand og grasmarihand (Dactylorhiza incarnata ssp. incarnata × majalis ssp. lapponica) finst fleire stader i Noreg og Sverige, og er registrert i Finland. Dette kan då vere den same som er registrert i Estland mellom Dactylorhiza russowii og grasmarihand (Dactylorhiza incarnata ssp. incarnata × russowii). I Sverige er det òg registrert hybridar med blodmarihand (Dactylorhiza incarnata var. cruenta × majalis ssp. lapponica).
Det er òg registrert eit funn av hybriden med grønkurle (Dactylorhiza majalis ssp. lapponica × viridis) i Troms.
Lappmarihand kan òg danne ein intergenerisk hybrid (hybrid mellom ulike slekter) med brudespore (Dactylorhiza majalis ssp. lapponica × Gymnadenia conopsea eller ×Dactylodenia lebrunii). I Noreg er han funnen i Røros, og han har òg vore registrert i Sverige.
Mónika
«Mónika» (gresk «Μόνικα») er ein song av Island. Songen er skriven av Dóros Georgiádis og Monika Mickutė.
Eurovision
Radiofonikó Ídrima Kýprou hadde ei intern uttaking der dei valde ut bidraget som representerte Kypros i Eurovision Song Contest 1981 i Dublin i Irland. Bidraget vart «Mónika», skrive av Dóros Georgiádis og Monika Mickutė, og framført på gresk av Island. Gruppa vart sett saman spesielt til Eurovision Song Contest 1981, og medlemmene var Aléxia Vassilíou, Areti Kassapi Haralbidou, Aristos Moskovakis, Roger Lee og Dóros Georgiádis. I finalen enda Kypros på sjetteplass med 69 poeng; tolv frå Hellas, ti frå Storbritannia, åtte frå Nederland og Irland, sju frå Noreg og Belgia, seks frå Jugoslavia, fem frå Israel og tre frå Danmark og Sveits. Dette var fyrste året landet deltok i Eurovision Song Contest samt ein av dei beste plasseringane landet har fått fram til i dag.
Kantkonvall
Det er registrert eit funn av hybriden med kranskonvall (P. odoratum × P. verticillatum) i Hurum.
Lappmarihand
Kommuneblome
Hattfjelldal kommune har valt lappmarihand til sin kommuneblome.
Slaget ved Wien
Verde
Oppførselen til Ludvig XIV av Frankrike la òg opp til hendingane det neste hundreåret: Det tysk-romerske riket måtte kjempa to krigar samstundes i vest og i aust. Medan soldatane kjempa i Den heilage ligaen i forsvaret av Wien, nytta Ludvig høvet, både før og etter slaget i Wien, til å annektere område som Luxembourg og Alsace. Biografen til Ezechiel du Mas, Comte de Melac illustrerer dei store øydeleggingane i store delar av Sør-Tyskland av Frankrike.
Til ære for Sobieski reiste austerrikarane ei kyrkje på toppen av Kahlenberg, nord for Wien. Togruta frå Wien til Warszawa er òg kalla opp etter Sobieski. Stjernebiletet Scutum Sobieskii (Sobieskis skjold) vart kalla opp etter slaget. Fordi Sobieski hadde overlate heile kongedømet sitt til å bli verna av Jomfru Maria (Vår frue av Czestochowa) før slaget, minna pave Innocent XI sigeren hans med å utvide festdagen for Jomfru Maria heilage namn, som fram til då berre hadde vorte feira i Spania og Kongedømet Napoli, til den universelle kyrkja. Han vert feria den 12. september.
Kulturell påverknad
Etter slaget ved Wien vart det nyidentifiserte stjernebiletet Skjoldet opphavleg gjeve namnet Scutum Sobiescianum av astronomen Johannes Hevelius, til ære for Jan III Sobieski. Sjølv om det finst nokre få stjerner som ikkje er kalla opp etter astronomar, er dette det einaste stjernebiletet som opphavleg ikkje var kalla opp etter ein astronom.
Religiøs påverknad
Festdagen for Jomfru Maria heilage namn vert feria den 12. september på den liturgiske kalenderen til den katolske kyrkja til minne om sigeren i dette slaget mellom det kristne Europa og dei muslimske styrkane frå Det osmanske riket.
Musikalsk påverknad
Det vert sagt at då osmanarane vart pressa bort frå Wien, så forlet militærbanda instrumenta sine på slagmarka og at det var slik Det tysk-romerske riket (og dermed dei vestlege landa) fekk cymbalar, triangel og basstrommer.
Den austerrikske komponisten Johann Joseph Fux minna slaget i partitaen Turcaria, som hadde undertittelen «Eit musikalsk portrett om kringsetjinga av Wien av tyrkarane i 1683».
Kulinarisk segner
Fleire kulinariske segne er knytte til slaget ved Wien.
Ei segn er at croissanten vart oppfunnen i Wien, anten i 1683 eller under den tidlegare kringsetjinga i 1529, for å feire sigeren over osmanarane, der forma minnar om månesigden i det osmanske flagget. Denne versjonen av opphavet til croissanten vert støtta av faktumet av croissantane på fransk vert kalla Viennoiserie og at franskmennene meinte at det var Wien-fødde Marie Antoinette introduserte bakverket til Frankrike i 1770.
Ei anna segn frå Wien var at den første bagelen vart gjeven som ei gåve til kong Jan Sobieski til minne om sigeren til kongen over osmanarane det året. Han vart forma som ein stigbøyel, til minne om det polske kavaleriåtaket. Om denne segna er sann eller ikkje er usikkert, sidan det er ein referanse i 1610 til eit brød med liknande namn, som kan eller ikkje kan ha vore ein bagel.
Etter slaget oppdaga innbyggjarane i Wien mange sekkar med kaffi i den tomme osmanske leiren. Med dette lageret opna Franciszek Jerzy Kulczycki den tredje kaféen i Europa og den første i Wien,. Her skal i følgje segnet Kulczycki sjølv ha hatt mjølk og honning for å gjere den bitre kaffien søtare, og slik fann opp cappuccino. Det er ingen historiske kjelder frå denne tida som knyter Marco d'Aviano, kapusinmunken og venen til Leopold I av Det tysk-romerske riket til denne tvilsame segna.
Mount Crockett
Mount Crockett er eit markant fjell, 3470 moh, som ligg 2 nautiske mil aust for Mount Astor i Hays Mountains i Dronning Maudfjella. Det vart oppdaga av medlemmar av geolog-gruppa under Laurence Gould i løpet på Byrd-ekspedisjonen, 1928–30, og vart namngjeve av Richard E. Byrd etter Frederick E. Crockett, eit medlem i gruppa. Namnet har vorte flytta til eit anna fjell avmerkt på eit kart etter den andre Byrd-ekspedisjonen i 1933–35.
Kaserne
Ein kaserne er eit hus som vert nytta til permanent husvære for soldatar og anna militært personell. Ordet er avleidd frå latin quaterni, og tyder opphavleg «vakthus for fire personar».
Omgrepet kan òg nyttast om ei bygning med fleire rimelege husvære.
Copernicus
Copernicus syner til astronomen Nikolaus Kopernikus (1473-1543).
Copernicus, Kopernik eller Kopernikus kan òg syne til:
Linsestyrke
Linsestyrke er ei nemning på evna ei optisk linse har til å samle lysstrålar. Som eining for linsestyrke nyttar ein dioptriar, som er 1 dividert på brennvidda, 1/f, når brennvidda f er målt i meter. Samlelinser har positiv linsestyrke, spreielinser har negativ.
Anna-Eva Bergman
Anna-Eva Bergman var ein norsk-fransk kunstmålar.
Liv
Anna-Eva Bergman vart fødd i Stockholm som dotter av svenske Broder Julius Gustafsson Bergman og norske Edvardine Magdalene Margrete Lund. Foreldra hennar skilde seg medan ho var ei lita jente. Medan mora studerte i Tyskland og Storbritannia, blei Anna-Eva først plassert hjå mora sine to søstrer i Hardanger, deretter hjå den tredje søstera hennar, Sara, og mannen Daniel Tønnessen. Med desse budde ho først i Fredrikstad og seinare i Oslo.
I 1927-1928 studerte Anna-Eva Bergman på Statens kunstakademi under Axel Revold, og dei to neste åra heldt ho fram kunststudia sine i Wien og Paris. I løpet av livet reiste ho mykje i Europa rundt Middelhavet, men oppheldt seg også heime i periodar.
Anna-Eva Bergman var gift med den opphavleg tyske astronomiinteresserte kunstmålaren Hans Hartung (1904–1989) i tida frå 1929 til 1939, og frå 1957 til ho døydde i Antibes i 1987. Dei levde fyrst saman i 6 år på Menorca, i Noreg, Italia og Frankrike, og vanka saman med avantgardekunstnarane Joan Miró, Vasilij Kandinskij og Piet Mondrian i Paris. Men i 1939 vart Anna-Eva Bergman og Hans Hartung skilde på grunn av alle dei vanskane ikkje minst Hans Hartung råka opp i både i Tyskland og Frankrike som fylgje av å vere tysk-fransk under nazismen i Tyskland og under krigen. Han vart mellom anna arrestert, var på flukt, og kjempa dessutan i den franske Framandlegionen (Légion Étrangère), der han mista det eine beinet under kamp. Anna-Eva Bergman, som òg fekk problem som fylgje av sitt statborgarskap som ektefelle til Hans Hartung, reiste til Noreg, der ho etter ei tid fekk norsk statsborgarskap.
Etter å ha vorte gifte på nytt på kvar på sin kant, råka Anna-Eva Bergman og Hans Hartung ved eit tilfelle på kvarandre i 1952 i eit biletgalleri i Paris, og levde deretter tett saman, slik dei hadde gjort etter at dei vart trulova og gifte fyrste gongen. Saman vart dei på ny ein del av det parisiske kunstmiljøet, saman med vener som Sonia Delanay-Terk, Alexander Calder og Pierre Solages. Ho stilte ut verka sine både i Europa og på gruppeutstillingar over heile verda. I Noreg vart den fyrste retrospektive utstillinga av verka hennar skipa til på Henie Onstad Kunstsenter på Høvikodden i Bærum i 1979, etter at ho og hadde hatt ei utstilling på Kunstnernes Hus i Oslo i 1966. Før dette hadde ikkje kunsten hennar vekt særleg merksemd i positiv meining i Noreg. Men interessa har teke seg opp etter den internasjonale suksessen. I 2015-2016 vart det halde ei utstilling kalla Anna-Eva Bergman grafisk univers på Nasjonalmuseet, Museet for samtidskunst i Oslo, i samband med at Hartung Bergman-stiftinga i Antibes har donert 154 grafiske verk av Anna-Eva Bergman til Nasjonalmuseet.
Kunst
Eit særkjenne ved både måleria og grafikken til Anna-Eva Bergman er bruken av metallfolie, særleg i gull og sølv, for å framkalle illusjonen av ljos. Ho var ein pioner på dette området, men vart med tida ikkje den einaste som gjorde seg nytte dette verkemiddelet. Med lasering både under og over den tynne metallfolien, og ved å skarpe med palettkniven, fekk ho fram sterke illusjonar av djupne og relieff, og ved å polere folien, fekk ho fram eit flimrande skimmer. Men denne metallfolie-teknikken gjorde bileta relativt skjøre og vanskelege å konservere i ettertid.
Anna-Eva Bergmann byrja for alvor med grafikk i 1952. Ho tok til med litografi, og heile resten av livet arbeida ho med ulike grafiske teknikkar, særleg tresnitt og litografi, men jamvel etsing, koparstikk, kaldnål og akvatint. Hennar utprøving av dei grafiske teknikkane og dei ulike uttrykka ein kunne få fram, mellom anna det stofflege i overflatene som dei ulike teknikkane skapte, er karakteristiske modernistiske drag ved den kunstnarlege verksemda hennar.
Egil Russøy
Egil Russøy er ein norsk sosionom og forfattar. Han gav i 2012 ut boka Møtet med Hans Nielsen Hauge : historia om Anna frå Voss og Bertel frå Naustdal. Handlinga tek utgangspunkt i tipp-tipp-tippoldeforeldra til forfattaren, og deira kontakt med Hans Nielsen Hauge. Boka er utgitt på Selja forlag. Egil Russøy er frå Flora kommune.
Antje Harvey
Antje Harvey, tidlegare Antje Misersky, er ein tidlegare tysk langrennar og skiskyttar frå Magdeburg som vart olympisk meister på 15 km skiskyting i 1992 og verdsmeister med Tyskland sitt stafettlag i 1995. Ho vann ytterlegare fire internasjonale medaljar, ei av dei i langrenn.
Langrenn
Antje Misersky tok til som langrennsløpar. 17 år gammal var med ho med på det austtyske laget som tok bronsemedaljen på 4 x 5 km stafett under Ski-VM 1985 i Seefeld. Far hennar var då austtysk langrennstrenar, men etter at han nekta å gje dottera steroidar vart både han og ho pressa til å slutte.
Skiskyting
I 1989 byrja Misersky med skiskyting. To år seinare deltok ho for Tyskland då det vart stafettbronse i VM i skiskyting 1991 i Lahti. Deretter vann ho gullmedaljen på 15 km under Vinter-OL 1992 i Albertville. Ho fylgde opp suksessen med sølvmedaljar både på 7,5 km og på 4 x 7,5 km stafett.
Under vinterleikane 1994 på Lillehammer vart det eit nytt stafettsølv på henne og Tyskland, året etter gjekk ho på laget som sigra på VM-stafetten i Antholz. Dei andre på laget var Uschi Disl, Simone Greiner-Petter og ankerkvinna Petra Behle.
Utvandring og pris
Misersky gifta seg i 1993 med ein USA-amerikanar. Ho utvandra til USA i 1995 og busette seg i delstaten Utah. I 2005 vart ho tildelt Heidi-Krieger-medaljen, for å ha nekta å delta i den systematiserte dopinga av idrettsutøvarar i DDR-staten.
Maiblomslekta
Maiblomslekta (Maianthemum) er ei planteslekt i aspargesfamilien.
Artar
I Noreg er desse artane registrerte:
Eglintonøya
Eglintonøya (engelsk Eglinton Island) er ei øy i det kanadiske Arktis og høyrer til Nordvestterritoria i Canada. Eglintonøya ei ei av Elisabetøyane. Ho har ei flatevidd på 1 541 km² og er i kring 80 km lang og 15-30 km brei. Øya ligg kring 75°48'N 118°30'W, og er på det høgste kring 150 moh. Ho ligg på nordsida av McCluresundet, straks sør for den mykje større Patrickøya, og er folketom og utan menneskeleg verksemd.
Eglintonøya vart oppdaga i 1853 av Francis McClintock og George Mecham.
Willem Kalf
Willem Kalf var ein nederlandsk målar som spesialiserte seg på stilleben. Han var aktiv målar under den såkalla nederlandske gullalderen. Seinare i livet var han kunsthandlar og takstmann.
Liv og gjerning
Kalf var fødd i Rotterdam, der faren var ein rik kledehandlar som deltok i styringa av byen. Mot slutten av 1630-åra reiste Willem Kalf til Paris, der han oppheldt seg i nær kontakt med dei flamske målarane i bydelen Saint-Germain-des-Prés. I Paris måla han for det meste interiørbilete i småskala og stilleben. Kalfs landlege interiør er jamt over prega av grupper med grønsaker, bøtter, potter og panner, som han i framgrunnen arrangerte som eit stilleben. Figurane kom vanlegvis einast til syne i den dismete og utydelege bakgrunnen. Desse måleria høyrer til ein biletstil som, trass i at dei vart måla i Paris, i hovudsak vart utøvd i Flandern tidleg i det 17. hundreåret, av målarar som David Teniers den yngre og andre.
Kalfs interiørbilete frå landlivet hadde stor innverknad på fransk målarkunst, særleg i krinsen der Le Nain-brørne var sentrale. Dei halvvegs einsfarga stilleben som Kalf laga i Paris danna ei lekkje til dei såkalla banketjes som dei nederlandske målarane Pieter Claesz og Willem Claeszoon Heda og andre måla i 1630-åra. Gjennom 1640-åra utvikla Kalf banketje vidare til ein ny og overdådig form for stilleben, ei form som skildra ymse grupper med gull- og sølvtøy. Til liks med andre stilleben i samtida er desse måleria vanlegvis allegoriar over vanitas, forfengelegskapen.
Kalf sine stilleben varier lite i struktur, dei fleste inneheld stort sett dei same gjenstandane. Ofte dekker eit damaskklede eller eit gobeleng eit bord med eit servise av ulike gull- og sølvtøy. Mange av desse gjenstandane har vorte identifisert som arbeid av bestemte gullsmedar, til dømes av Johannes Lutma. Nesten alltid er der ein kinesisk porselensbolle, ofte bikka over slik at frukta veltar ut av han.
I 1653 slo Kalf seg ned i Amsterdam. Kringom 1663 slutta han som målar. Sidan arbeidde han som kunsthandlar og var jamvel takstmann. Mellom anna tok han del i vurderinga av ei stor samling italiensk måleri som vart frambode den tyske kurfyrsten Fredrik Vilhelm, ei samling som viste seg å vere av lågt verde.
Kalf døydde i Amsterdam.
Mount Cromie
Mount Cromie er eit snødekt fjell, 2950 moh, som ligg 1,5 nautiske mil søraust for Mount Boyd i Bush Mountains. Det vart oppdaga og fotografert av U.S. Antarctic Service, 1939–41, vart det kartlagd av A.P. Crary, leiaren for den amerikanske gruppa som kryssa Rossbarrieren (1957–58), og vart namngjeve av han etter William Cromie, ein assisterande glasiolog i gruppa.
Ånen Årli
Ånen Årli var ein norsk lærar og bygdebokforfattar frå Kvinesdal.
Årli skreiv bygdebøker om Kvinesdal kommune og Feda kommune. Arkiv etter han er tekne vare på hjå Statsarkivet i Kristiansand.
Perrine Pelen
Perrine Pelen er ein fransk tidlegare skirennar frå Boulogne-Billancourt som  vart verdsmeister i slalåm i 1985. Ho var ein av dei beste kvinnelege alpinistane i fyrste halvparten av 1980-åra. Slalåm var hennar spesialøving, ho hevda seg elles godt også i storslalåm og i kombinasjonsrenn. Pelen vann fem medaljar i olympiske leikar og verdsmeisterskap i perioden 1980-85.
Wilhelmbreen
Wilhelmbreen er ein isbre i Antarktis som ligg 3,5 km nord for Olsonbreen, og som drenerer norddelen av vestsida av Malta Plateau og flyt vest og ut i Seafarerbreen i Victoria Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-64. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert C. Wilhelm, eit medlem av den glasiologiske gruppa frå US Antarctic Research Program (USARP) ved Roosevelt Island i 1967-68.
Perrine Pelen
Aktiv
Pelen vann ein bronsemedalje i storslalåm då dei olympiske leikane vart avvikla i Lake Placid i 1980, Hanni Wenzel frå Liechtenstein tok gullmedaljen og vesttyske Irene Epple sølvmedaljen. To år seinare sikra Pelen seg sølvmedaljen i kombinasjonen ved VM i alpine greiner 1982 i Schladming, sveitsiske Erika Hess tok gullmedaljen.
Høgdepunktet som skirennar opplevde Pelen ved VM i alpine greiner 1985 i Vail i USA, der ho rann inn til VM-gull i spesialgreina slalåm.
Mellom 1977 og 1984 vann Pelen femten renn i verdscupen, alle i slalåm. Størst suksess hadde ho i 1980-sesongen med fire sigrar, dermed vann ho slalåm-pokalen i verdscupen 1980. Frå 1979 til ho la opp i 1986 vart ho fransk meister ti gongar; sju i slalåm og tre i storslalåm.
Charles Town-toktet
Charles Town-toktet (september 1706) var eit fransk-spansk forsøk under kaptein Jacques Fefebvre på å ta hovudstaden i den engelske provinsen Carolina, Charles Town under Dronning Anne-krigen (som var den nordamerikanske delen av den spanske arvefølgjekrigen).
Det vart hovudsakleg organisert og betalt for av franskmennene og starta frå Havanna i Cuba og ekspedisjonen nådde Charles Town tidleg i september 1706 etter å ha gjort eit stopp i St. Augustine for å hente forsterkingar. Eit kort møte med ein sjørøvar gjorde at «Brilliant», eit av dei seks skipa i toktet, kom bort frå dei andre. Soldatane gjekk i land nær Charles Town og vart raskt driven bort av ein milits sendt ut av guvernør Nathaniel Johnson då meldingane kom om at flåten var på veg til området. Ein improvisert flotilje kommandert av oberst William Rhett klarte å kapre «Brillant», som nådde fram etter dei fem andre skipa alt hadde segla bort i nederlag.
Kjelder
''
Olav N. Økern
Aktiv
Økern var med på det norske sølvlaget på stafetten under VM 1938. Vinteren 1940 vann han 18-kilometeren i Holmenkollen.
Under andre verdskrigen var Økern tillitsmann på skifabrikken Splitkein i Oslo og vart arrestert etter Mjølkestreiken. Han sat i tukthus i nærleiken av Hamburg til han vart sett fri i 1942.
Ski-NM 1988
Noregsmeisterskapen på ski 1988 i nordiske greiner tok til 24. januar 1988 på Vang i Hedmark og vart avslutta den 15. mars i Skien. Meisterskapen omfatta tolv øvingar, åtte for menn og fire for kvinner. Alle langrannstevlingane og kombinertrennet vart avvikla på Vang og Skien i tida 24.-31. januar, medan hopprenna fann stad i høvesvis Renabakken den 31. januar og i Telemarksbakken i Skien sundag 15. mars.
Olav N. Økern
Aktiv
Etter verdskrigen var over kom Økern i 1946 på femteplass på 18 km i Holmenkollen. Under OL i 1948 i St. Moritz vart han nummer 13 og nest beste nordmann på 18 km. Sidan i olympiaden gjekk han andreetappen for det norske stafettlaget som vann bronsemedaljen, dei andre løparane var Erling Evensen, Reidar Nyborg og Olav I. Hagen.
Ski-NM 1988
15 km
<br style="clear:both;" />
Olav N. Økern
Aktiv
Økern deltok også i OL i 1952 i Oslo, og nær 41 år gammal vart han nummer fire på 50 km. Same året vart han også nummer fire på femmila i Holmenkollen, men det var eit renn utan internasjonal deltaking.
Økern vart tildelt Holmenkollmedaljen i 1950. Onkelen Harald Økern fekk Holmenkollmedaljen i 1924.
Spanish Harlem
«Spanish Harlem» er ein song gjeven ut av Ben E. King i 1960 på Atco Records, skriven av Jerry Leiber og Phil Spector, og produsert av Jerry Leiber og Mike Stoller. I eit intervju frå 1968 sa Leiber at Stoller hadde laga arrangementet. I sjølvbiografien til duoen, Hound Dog, sa Stoller sjølv at han hadde skapt det vesle temaet som går igjennom heile songen på piano då songen vart presentert for Ahmet Ertegun og Jerry Wexler ved Atlantic Records, med Spector på gitar og Jerry Leiber på vokal. «Sidan då har eg aldri høyrt songen utan det temaet. Eg rekna at bidraget mitt var starten til at songen vart skriven, men eg visste òg at Phil ikkje ønskte å dele låtskrivartilvisinga med andre enn Jerry, så eg sa ikkje noko».
Ski-NM 1988
30 km
<br style="clear:both;" />
50 km
<br style="clear:both;" />
Spanish Harlem
Andre versjonar
Jay and the Americans gav ut ein versjon av songen på albumet deira She Cried i 1962.
Andy Williams gav ut ein versjon i 1970 på albumet hans, The Andy Williams Show.
Ski-NM 1988
3 x 10 km stafett
<br style="clear:both;" />
Spanish Harlem
Andre versjonar
Aretha Franklin spelte inn ein versjon av songen sommaren 1971 som gjorde det betre enn originalen på listene med ein førsteplass på R&B og andreplass på pop-lista. Aretha Franklin-versjonen selde til gullplate for ein million eksemplar. Dr. John spelte klaverinstrument på Franklin-versjonen. Versjonen nådde sjetteplassen på Easy listening-lista. Franklin endra òg teksten noko, frå «A red rose up in Spanish Harlem» til «There's a rose in Black 'n Spanish Harlem. A rose in Black 'n Spanish Harlem».
Songen vart framført live av Bruce Springsteen and The E Street Band i 1974 med Suki Lahav på fiolin. Berre tre innspelingar er kjende frå desse konsertversjonane.
Ski-NM 1988
5 km
<br style="clear:both;" />
Spanish Harlem
Andre versjonar
Laura Nyro spelte «Spanish Harlem» på konserten hennar i Fillmore East, og denne vart gjeven ut i 2004 av Spread Your Wings And Fly: Live at the Fillmore East May 30, 1971. Den 17. november 1971 gav Nyro ut studioversjonen på albumet Gonna Take a Miracle. Ho skifta kjønn i teksten på songen og song «I’m goin’ to pick that rose and watch him as he grows in my garden».
Songen vart spelt av The Mamas & the Papas i 1966, Slim Smith i 1968, Kenny Rankin i 2002, i tillegg til Willy DeVille, Leon Russell, The Cats, Geoff Love, Percy Faith, Janet Seidel, Chet Atkins, Rebecca Pidgeon, Neil Diamond, Bowling for Soup, Tom Jones, Herb Alpert's Tijuana Brass (Volume 2), Jimmy Justice og Billy Joe Royal.
Ski-NM 1988
10 km
<br style="clear:both;" />
Spanish Harlem
Andre versjonar
Led Zeppelin spelte songen på konsertane sine som ein del av «Dazed and Confused». Eit døme finst på piratkopien Get Back to L.A. frå konserten deira i Los Angeles 25. mars 1975.
Trini Lopez spelte inn ein versjon på spansk «Aquella Rosa» på plata The Second Latin Album, gjeven ut på Reprise Records (6215).
Cliff Richard gav ut ein versjon på albumet 32 Minutes and 17 Seconds i 1962. Han spelte ?og inn ein tyskspråkleg versjon kalla «Das ist die Frage aller Fragen», med tekst av Carl Ulrich Blecher, og denne nådde førsteplassen på singellistene i Tyskland og Austerrike i 1963.
Ein makedonsk versjon, «Spanski Noki», med tekst av Gjoko Georgiev og ein ny tekst av Milan Kotlic, vart spelt inn av Nina Spirova i 1970-åra. Det finst òg versjonar fransk, svensk og finsk.
Ski-NM 1988
20 km fristil
<br style="clear:both;" />
3 x 5 km stafett
<br style="clear:both;" />
Kombinert
<br style="clear:both;" />
Normalbakke
Dato: 15. mars
Stad: Skien
<br style="clear:both;" />
Storbakke
Stad: Rena
<br style="clear:both;" />
Spanish Harlem
Andre versjonar
Spector sjølv spelte inn ein versjon av songen, som finst på albumet Wall of Sound Retrospective frå 2006.
Det er spelt inn over 150 innspelingar av songen.
Songen vert omtalt i 1972 i Elton John-songen, «Mona Lisas and Mad Hatters» på albumet Honky Château. Teksten, skriven av Bernie Taupin, starta med «And now I know, Spanish Harlem are not just pretty words to say ... now I know that rose trees never grow in New York City.» Songaren seier at songen «Spanish Harlem» hadde gjeve han eit romantisert bilete av byen, men no når han har sett byen sjølv, omtalar han byen som «trash-can dream come true». Rob Thomas sa i eit intervju at Elton John-songen inspirerte til linja «my Spanish Harlem Mona Lisa» i Santana-songen «Smooth» frå 1999, som Thomas skreiv og song.
Songen vart nytta i revyen «Smokey Joe's Cafe».
Hubert Sumlin
Hubert Charles Sumlin var ein Chicago blues-gitarist og songar, mest kjend for sine «fordreidde, rystande toneutbrot, brå cliffhanger-stillheiter og vågale rytmiske spaningar» som eit medlem i bandet til Howlin' Wolf sa. Han vart rangert på 43. plassen på lista til Rolling Stone over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene.
Biografi
Sumlin byrja å spele på ein streng festa på eit kosteskaft, før han fekk seg ein skikkeleg gitar. Han voks opp nær West Memphis i Arkansas, og spelte ei stund saman med munnspelspelaren James Cotton, før Howlin' Wolf spurte han om å bli med i bandet i Chicago i 1954. Sumlin gjekk gradene kveld etter kveld i bandet til Wolf, og vart etter kvart sjølvsikker nok til å gå frå rytmegitar til sologitar. Mot slutten av 1960-åra var Sumlin vorte ein viktig del av stilen til Wolf, på songar som «Wang Dang Doodle», «Shake for Me», «Hidden Charms», «Three Hundred Pounds of Joy» og «Killing Floor».
Sumlin spelte med Wolf fram til Wolf døydde i 1976. Sumlin hadde spelt inn eit par soloalbum før den tid, det første i 1964 i Aust-Berlin under ein turné i Europa. I seinare år song òg Sumlin på innspelingane sine. Renommeet han hadde som gitarist kom til syne i 2004 på albumet About Them Shoes, der gjestelista inkluderte Keith Richards, Eric Clapton, Levon Helm og David Johansen, og den gamle venen James Cotton.
Malayer fylke
Malayer fylke (persisk شهرستان ملایر) er eit fylke i Hamadan-provinsen i Iran. Det administrative senteret i fylket er Malayer. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 285 272. Fylket er delt inn i dei fire distrikta Sentral-distriktet, Zand-distriktet, Samen-distriktet og Jowkar-distriktet. Fylket har dei fem byane Malayer, Azandarian, Jowkar, Samen og Zangeneh.
Na'man-distriktet
Na'man-distriktet  er eit distrikt i Al Bayda guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 9 252 innbyggjarar.
Liljekonvallslekta
Liljekonvallslekta (Convallaria) er ei planteslekt i aspargesfamilien.
Artar
I Noreg er ein art registrert:
Kenneth Halhjem
Kenneth Halhjem er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Bergen. Han vart norsk meister på 110 meter hekk i 2001 og 2002, etter tidlegare å ha vunne tre sølvmedaljar i øvinga. Halhjem var medlem i TIL Hovding til 1994, sidan representerte han Gular.
24. juni 2001 sette Halhjem personleg rekord på korthekken med 13,90 sekund, då han vart fjerdemann i øvinga under ein europacup-landskamp i friidrett i finske Vaasa. Pr 2023 er det berre tre norske utøvarar som har fått registrert betre elektronisk tid i øvinga.
Lake Hazen
Lake Hazen er ein innsjø nord på Ellesmereøya i Nunavut i Canada. Han er den tredje største innsjøen på kloten nord for polarsirkelen, etter Tajmyr i Russland og Enaresjøen i Finland.
Lake Hazen er 70 km lang og opp til 11 km brei, og dekker ei flatevidd på 542 km². Han ligg på i kring 81° 40' nord og 69° til 73° vest. Innsjøen ligg 158 meter over havet, og er på det djupaste 289 m. Fleire øyar ligg i innsjøen, den største er 7 km lang og knapt kilometeren brei. Innsjøen er islagd om lag ti månader i året. Den arktiske cordilleraen reiser seg over innsjøen. Han får tilsig frå isbrear i det kringliggande Eureka Uplands nord for innsjøen, med opp til 2 500 høge toppar. Innsjøen renn ut i den 15 km lange elva Ruggles River som munnar ut i Chandler Fjord på nordaustkysten av Ellesmereøya. Lake Hazen er innlemma i Quttinirpaaq nasjonalpark.
Leivningar etter Thulekulturen har vorte oppdaga nær Lake Hazen.
Augustus Greely oppdaga innsjøen på sin 1881-83-ekspedisjon.
Ishockey under Vinter-OL 1984
Ishockey under Vinter-OL 1984 vart arrangert i tida frå 7. til 19. februar 1984 i Sarajevo. Kampane vart avvikla på to ulike arenaer i OL-byen, finalerunda i sin heilskap på Olimpijska dvorana Zetra med plass til 12 000 tilskodarar. Sovjetsamveldet tok gull, Tsjekkoslovakia sølv og Sverige bronse.
Turneringa
12 land deltok i turneringa, som tok til med ei opningsrunde med seks lag likt fordelt på to grupper. Dei to beste laga i kvar av gruppene gjekk vidare til ei finalerunde. Nummer tre og fire i gruppene gjekk direkte til respektive plasseringskampar. Noreg enda sist i Gruppe B med eitt poeng, etter uavgjort mot Finland.
Sovjetunionen sitt meistermannskap
Målvakter: Vladislav Tretjak, Vladimir Mysjkin Forsvarar: Vjatsjeslav Fetisov, Aleksej Kasatonov, Vasilij Pervukhin, Zinetula Biljaletdinov, Igor Stelnov, Sergej Starikov Løparar: Vladimir Krutov, Igor Larionov, Sergej M. Makarov, Sergej Sjepelev, Nikolaj Drozdetskij, Mikhail Vasiljev, Aleksandr Gerasimov, Vladimir Kovin, Andrej Khomutov, Aleksandr Kosjevnikov, Viktor Tjumenev, Aleksandr V. Skvortsov.
Martina Hrašnová
Martina Hrašnová, fødd Danišová, er ein sleggjekastar frå Bratislava i Slovakia. Han vann bronsemedaljen i øvinga under verdsmeisterskapen 2009 og tok sølvmedaljen i europameisterskapane 2012 og 2014.
Aktiv
Hrašnová forbetra i 2008-sesongen sitt personbeste med tre meter til 76,82 m, eit kast heilt opp mot verdstoppen i øvinga. Den 16. mai 2009 gjorde ho Trnava sitt livs beste kast då sleggja landa på 76,90 meter. Under verdsmeisterskapen i Berlin tre månader seinare nådde ho 74,79 m og tok bronsemedaljen.
Wilson forlandsbre
Wilson forlandsbre er ein stor forlandsbre som strekkjer seg frå Granite Harbour til Marble Point på kysten av Victoria Land. Han vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen i 1901-04. Terra Nova-ekspedisjonen i 1910–13 kalla breen opp etter dr. Edward A. Wilson, som var kirurg og kunstnar på den første ekspedisjonen til Robert F. Scott og sjefsforskar på den andre. Wilson mista livet på veg attende frå Sørpolen i lag med Scott.
Iris DeMent
Iris Luella DeMent er ein USA-amerikansk songar og låtskrivar med ein musikkstil som inneheld element av folk, country og gospel.
Debutalbumet hennar, Infamous Angel, kom ut i 1992
Songen «Iris» av rockebandet Goo Goo Dolls vart kalla opp etter ho.
DeMent har samarbeidd med John Prine, Ralph Stanley, Steve Earle og Emmylou Harris.
Doug Stegmeyer
Karriere
Doug Stegmeyer møtte Russell Javors på skulen og 15 år gammal spelde dei songar med barndomsvenen Liberty DeVitto. Dei slo seg saman med Howard Emerson og danna bandet Topper.
I lag spelte dei songar som Javors skreiv. Billy Joel la merke til Topper og då Joel trengde ein bassist for Streetlife Serenade-turneen, vart Stegmeyer henta inn i bandet til Joel. Stegmeyer tilrådde Joel til å hente inn Emerson, Javors og DeVitto for albumet Turnstiles og den påfølgjande turneen. Stegmeyer vart ein del av kjernen i bandet til Billy Joel, og spelte bass på alle studioalbuma frå Turnstiles til The Bridge og konsertalbuma Songs in the Attic og КОНЦЕРТ. I denne perioden vart Stegmeyer kalla «Sersjanten i The Billy Joel Band."
Lufjella
Lu-fjella er ein del av Lushan nasjonalpark, som blei oppført på UNESCO si liste over verdsarv i 1996. Det høgaste punktet er Hanyang-toppen (大汉阳峰) på 1 474 moh.
Doug Stegmeyer
Karriere
Stegmeyer spelte òg bass for Debbie Gibson og Hall & Oates.
Lufjella
Fjella har ei viktig andeleg stilling i kinesisk kultur. Dei har alltid vore eit populært reisemål og er ofte nemnde i kinesisk litteratur. Forfattarar som har omtalt fjella er mellom anna Tao Yuanming, Bai Juyi, Su Dongpo og Mao Zedong.
Doug Stegmeyer
Karriere
Stegmeyer døydde 25. august 1995 i heimen sin på Long Island då han skaut seg sjølv.
Purpurmarihand
Purpurmarihand (Dactylorhiza majalis ssp. purpurella) er ei plante i marihandslekta Dactylorhiza i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae.