cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karlstadforhandlingane
Forhandlingane held fram
Etter nokre dagar vart Sverige og Noreg samde om at dei moderne tilbygga ved alle fire forta/festningane skulle fjernast, men samstundes at det skulle dannast ein demilitarisert, og ikkje berre nøytral, sona. Detta var eit kompromiss begge land såg ut til å leva godt med. I den løynlege separatavtalen til avtale om nøytral sone, nedlegging av festningane med meir vart Fredriksten spesifikt omtalt, men Kongsvinger vart ikkje det. Festningane vart ikkje skildra som rivne, men det vart detaljert skildra alt som skulle verta fjerna frå dei. Dermed ville dei historiske delane til Kongsvinger festning bestå.
Kva gjaldt reinbeite, så hadde Noreg, med trussel om å stenga grensa i bakhand, fått til ei avtale som vart ei moderert utgåve av det kravet svenskane hadde og eit nærare det norske forslag, at ein skulle halda fram som tidlegare fram til ei ny avtale vart inngått i 1917. Konvensjonen om den nøytrale sone tredde ut av kraft 27. januar 1993 då «Konvensjon angaande neutral zone, befæstningers nedleggelse m.m.» vart oppheva. Dermed var det ikkje lenger folkerettslige avgrensingar når det gjeld å ha militære styrkar langs det norsk-svenske riksgrensa.
Reaksjonar og følgjer
Stortinget handsama avtala laurdag 7. oktober og måndag 9. oktober. Trass i Stortinget sitt sjenerøse omdefinering av krav, var ikkje alle medlemmane nøgt med resultatet. Ei lita gruppering, i hovudsak på venstresida, meinte at regjeringa ikkje hadde vore rakrygga, og at det var betre å gå til krig enn å akseptera vilkåra for fred, altså å riva grensefestningane. Det var særleg Johan Castberg, Alfred Eriksen og Wollert Konow (Hedmark) som var imot dette. Dei vart kalla «karlstadstormerne». Castberg såg på det å riva festningane som det å merka landet som ei underlegen nasjon, og Konow meinte at han heller ville halda på unionen enn å gå med på dei svenske vilkåra.
Den svenske Riksdagen følgde etter 13. oktober. Få dagar seinare vedtok Riksdagen å anerkjenna Noreg som uavhengig stat og oppheva Riksakten. Unionoppløysinga vart endeleg stadfesta då kong Oscar II 26. oktober underskreiv dokumenta som anerkjende Noreg som uavhengig stat, og same dag abdiserte som norsk konge. Statsrettslig sett vart unionen oppløyst 26. oktober, og ikkje 7. juni. Same dag avslo Oscar dessutan den norske førespurnaden om å la ein av sønene verta norsk konge. Dermed gjenstod det berre å formelt tilby Carl av Danmark trona.
Stormaktene sitt direkte press på Noreg og Sverige for å finna ei hurtig løysing på problemet er uklart, og det fanst berre oppfordringar til rimelege, ikkje hurtige, løysingar på forhandlingane. Det er likevel mogleg at Sverige og Noreg følte eit press. Det er likevel få teikn som tyder på at press frå stormaktene var hovudårsaka til at handsamingane gjekk fort.
Etter den svenske anerkjenninga var alle hindringer rydda av vegen for anerkjenning frå og diplomatiske samband med andre statar, og dei første sendemennene kom til Kristiania allereie ved månadsskiftet. Det vart Russland som vart det første landet etter Sverige som anerkjende Noreg som sjølvstendig, tett følgt av Storbritannia. Russlands motivasjon var delvis å unngå ein anti-russisk stemning i Noreg
Dramatisering av Karlstadforhandlingene
Den svenske filmen Mot nya tider frå 1939 av regissør Sigurd Wallén skildrar utviklinga i forhandlingane.
Operaen Karlstad 1905 av Kjell Habbestad vart urframført i Moss kyrkje den 18. oktober 2016.
Kjelder
(Artikkelen er ei omsett og litt forkorta utgåva av artikkelen på bokmål.)
Nawal El Moutawakel
Nawal El Moutawakel er ein marokkansk tidlegare friidrettsutøvar som vart olympisk meister på 400 meter hekk. Sidan 1990-åra har ho hatt leiande posisjonar i idrettsorganisasjonar og vore sportsminister i Marokko.
Aktiv
Moutawakel vann både korthekken og langhekken ved afrikameisterskapen 1982 i Kairo. Ho deltok året etter i begge øvingane under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett, der ho i langhekktevlinga tok seg til semifinalane og på korthekken rauk ut allereie i forsøket.
Under OL 1984 i Los Angeles gjorde Moutawakel sitt livs løp på 400 m hekk og tok den olympiske gullmedaljen på tida 54,61 sekundar. Ho vart dermed den fyrste kvinna frå eit muslimsk land som vart olympisk meister. I 1987-sesongen sigra ho på langhekken både i universiaden og middelhavsleikane, men gjorde eit svakt løp i verdsmeisterskapen og forsvann frå den internasjonale idrettsarenaen.
Politikk
Moutawakel har hatt posisjonar i Det internasjonale friidrettsforbundet sidan 1995. Frå 1998 har ho vore medlem i Den internasjonale olympiske komitéen, styremedlem frå 2012. I 2007 vart Moutawakel utnemnd til sportsminister i Marokko.
Skruis
Skruis er sjøis eller drivis som har brekt opp og blitt pressa saman av vind og straum. Isflaka vert tvinga opp og over kvarandre, slik at det vert danna lange ryggar, skrugardar, eller store haugar, koss, av oppbrekt is. Skruis er farleg for skipsfarten og mange skip er i tidlegare tider vorte knuste når dei sat fast i skruisen.
Thomas Bang
Thomas Bang var ein norsk kjøpmann og stortingsmann frå Strømsø i Drammen. Han var far til Thomas Cathinco Bang.
Bang var son til kjøpmann Hans Rasmussen Bang frå Danmark. Han dreiv sjølv handel i fødebyen, før han vart skipsmeklar.
Askeby
Askeby er ein tettstad i Linköpings kommun i Östergötlands län i Östergötland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 452 innbyggjarar. Askeby ligg cirka 16 kilometer aust for Linköping.
Gud hald oss uppe ved ditt ord
Gud hald oss uppe ved ditt Ord er Elias Blix si omsetjing av Luther-salmen Erholt uns, Herr, bei deinem wort, som første gong vart trykt i 1542. Salmen finst i dansk eller norsk omsetjing i mange norske salmebøker.
Luther-salmen
Luther er kjent i trykk frå 1542, men Luther nemner salmen alt i 1541, i ei formaning om bøn mot tyrkarane. Då salmen vart skriven, hadde den tyrkiske sultanen Suleiman teke halvparten av Ungarn i 1541, og kurfyrsten av Sachsen oppmoda prestane til bøn mot fienden. Samstundes gjekk det rykter om at paven hadde alliert seg med den franske kongen og den tyrkiske sultanen. Luther såg svært mørkt på situasjonen, som han meinte var Guds dom over gudløysa i kyrkja. No kunne ikkje våpna berge oss lenger, meinte han. Det einaste som kunne hjelpe i denne nauda, var barnebøna. Dei små barna var enno ikkje delaktige i det store fråfallet.
Luther gav salmen undertittelen «ein Kinderlied zu singen wider die zween Erzfeinde, Christi und seiner heiligen Kirche, den papst und Türken» (ein barnesong å syngje mot dei to erkefiendane til Kristus og den heilage kyrkja: paven og tyrkarane).
Salmen hadde tre vers. Første verset lydde (etter Wackernagel 1856):
Salmen kom sidan ut i fleire variantar, ofte tillagt nye vers. Seinare vart han også omskriven slik at han fekk mindre preg av å vere ein krigssalme mot islam og Den katolske kyrkja. Denne omskrivinga vekte likevel mange gonger strid. I moderne tyske salmebøker er andrelina endra til «Und steure deiner Feinde Mord!». Ved framføring av Bachs kantate over salmen, har nokre valt skifte ut den omstridde lina med andre formuleringar.
Salmen i danske og norske salmebøker
I Den danske Psalmebog (Thomissøn 1569) kom salmen ut i dansk omsetjing. I tillegg til dei tre originale versa, tok omsetjinga med to vers av Justus Jonas, skrivne i 1545. Slik vart salmen også trykt i Kingos salmebok, der første verset lyder:
I 1855 lagde M.B. Landstad ei ny omsetjing av salmen. Han endra den omstridde andrelina i førsteverset, slik at han ikkje held fram paven og tyrkarane som fiendar av kyrkja. I Landstads kirkesalmebog lyder førsteverset slik:
I Nokre salmar trykte Blix ei ny omsetjing av salmen. Som Landstad tok han utgangspunkt i dei tre versa Luther hadde skrive:
Tonen
Den mest brukte tonen byggjer på ein melodi frå Einsiedeln frå omkring 1120, omarbeidd av Luther og trykt hos Joseph Klug i 1543. I den katolkse salmeboka har han også ein alternativ melodi frå Augsburg 1666.
Tonen finst elles tillempa i norske folketonar.
Johann Sebastian Bach komponerte i 1725 ein kyrkjeleg kantate, BWV 126, over Erhalt uns, Herr, bei deinem Wort.
Portugalstraumen
Portugalstraumen er ein svak, varm havstraum som renn søraustover mot kysten av Portugal. Straumen oppstår som ei følgje av vassrørsla austover skapt av Den nordatlantiske straumen.
Askersby
Askersby er ein svensk tettstad i Örebro kommun i Örebro län i landskapet Närke. I 2005 hadde tettstaden 251 innbyggjarar.
Lee Lake
Lee Lake er ein liten innsjø ved sørausthjørnet av Redcliff Nunatak langs sørsida av Mackaybreen i Victoria Land. Redcliff Nunatak stikk 300 meter opp hav isbreen som eit avrunda granitthaug. Isen samlar seg opp på vestsida og så rundt nord- og sørsida til lesida, der han er mykje lågare. Her har vatnet danna seg frå smeltevatn. Det skildrande namnet vart gjeve av den vestlege gruppa, leia av Taylor, under Terra Nova-ekspedisjonen i 1910-13.
Fylkesveg 765 i Østfold
Fylkesveg 765 i Østfold går mellom Olberg og Sand i Trøgstad kommune. Vegen er 3,7 km lang.
Hubert Wilkins
Sir George Hubert Wilkins var ein australsk polarforskar, flygar, flyfotograf og oppdagar.
Livshistorie
Wilkins vart fødd i Hallett i Sør-Australia, som den siste av 13 born i ein innvandrar- og pionerfamile der faren dreiv ein sauefarm. Som tenåring flytta han til Adelaide, der han fekk jobb som kinomaskinist ved eit reisande kinoteater. Seinare kom han seg til England, der han byrja å arbeide som filmfotograf og vart ein pioner på flyfotografering. Kunnskapane hans om fotografering førte han inn på den banen som skulle bli livsverket hans, polarekspedisjonar og polarforsking. Først som deltakar, og seinare som leiar for eigne ekspedisjonar.
Den 22. april 1928, berre eit år etter atlanterhavsflyginga til Charles Lindbergh, flydde Wilkins og flygaren ahns Carl Ben Eielson over Nordishavet frå Point Barrow i Alaska, til Spitsbergen, langs Grant Land og Ellesmere Island. For denne bragda vart han adla og kunne frå no av setje Sir føre namnet sitt. I kjølvatnet av den store merksemda han fekk ved heimkomsten til New York, gifta han seg med den australske skodespelaren Suzanne Bennett.
Med økonomisk støtte av William Randolph Hearst fortsette Wilkins polarekspedisjonane sine, denne gongen i Antarktis. På den australske halvøya namnsette han Hearst Land etter sponsoren sin, og Hearst takka tilbake ved å invitere han og Suzanne på ei bryllaupsreise jorda rundt med luftskipet «Graf Zeppelin».
Wilkins leia ein mislukka ekspedisjon sommaren 1932 som skulle ta seg fram under isen til Nordpolen med ein amerikansk ubåt frå første verdskrigen. Denne hadde han gjeve namnet Nautilus. Trass i at han ikkje gjennomførte turen som planlagt, så hadde han bana vegen for seinare ekspedisjonar under isen i Polhavet, noko som skjedde då den amerikanske marinen sin atomubåt USS «Nautilus» kryssa Nordishavet under isen i 1958.
Etter Wilkins døydde 30. november 1958 tok atomubåten USS «Skate», den første som braut gjennom isen på Nordpolen 17. mars 1959, oska hans og strødde ho over Polhavet.
Wilkins isbrem og Wilkinssundet er begge kalla opp etter han.
Kjelder
''
Litografi
Litografi er ein grafisk teknikk for trykking av bilete. Trykkmetoden er såkalla plantrykk og byggjer på at feitt og vatn støyter kvarandre vekk. Opphavleg vart bileta teikna på litosteinar, men seinare er også metallplater og spesiell film tatt i bruk. Litografi var frå 1800-talet ein utbreidd teknikk for massekopiering av alle slags teikningar, men vert i dag mest nytta til trykking av grafiske kunstblad frå ein handlitografert stein.
Etymologi
Ordet litografi kjem av gresk lithos som betyr «stein», samt graphein som betyr «skrive». Omgrepet dekker både teknikken og sjølve avtrykket, det vil si det ferdige biletet. Oppfinnaren Alois Senefelder kalla teknikken for steintrykkarkunst.
Teknikk
Det litografiske trykket har ein mjuk, litt ullen karakter og eignar seg både for detaljar, fine overgangar og jamne flater, presise linjer og sprø blyantstrekar.
Historie
Den litografiske trykkmetoden vart oppfunnen rundt 1798 av Alois Senefelder. Han fann at litosteinane tolte langt fleire avtrykk enn koparplater, som vart brukt til koparstikk. Litografi vart derfor snøgt ein av de mest brukte grafiske teknikkane for å mangdobla teikningar, reproduksjonar av kunstverk, portrett, plakatar, plansjar, illustrasjonar, kart, etikettar, notar og tekstar. Litografiet utgjorde ein viktig del av det tekniske grunnlaget for moderne massekommunikasjon.
Fotolitografi og algrafi
Teikninga på litosteinen vart opphavleg teikna av ein kunstnar eller handverkar, men i 1868 vart fotolitografiet som nytta seg av ei fotografisk eller mekanisk metode til å overføre bileta til litosteinen. Frå rundt 1900 vart så aluminium vanleg i bruk som trykkform ved sidan av litostein.
Offset
Etter 2. verdskrig vart litografiet i stor grad erstatta av nyare teknikkar, mellom anna offset-trykk. Likevel har det halde seg populært opp til vår tid, særleg som grafisk teknikk innan biletkunsten. Kommersielt litografisk trykk i ei moderne offset-rotasjonspresse kan lage detaljerte trykk i stort tempo av alt som kan fotograferast og reproduserast på trykkplatene. Denne teknikken står for 40 % av all trykking, emballasje og publisering. Det er meir enn dobbelt så mykje som noko annan trykkmetode.
Litografi i biletkunsten
Som kunstnarisk teknikk blei litografiet første gong nytta av Francisco Goya i 1825 då han laga fire store trykk med tyrefekting. Sidan heldt Théodore Géricault, Eugène Delacroix og Honoré Daumier fram. Seinare gjorde kunstnarar som Henri de Toulouse-Lautrec, Odilon Redon og Pierre Bonnard fargelitografiet populært i Frankrike, Emil Nolde, Oskar Kokoschka og Käthe Kollwitz i Tyskland og Austerrike. Asger Jorn gjorde det same i Danmark, Edvard Munch i Noreg og James Whistler og fleire andre i Storbritannia. Også Pablo Picasso eksperimenterte med teknikken. Han vart sidan etterfølgd av Henri Matisse, Georges Braque, Marc Chagall, Fernand Léger, Joan Miró, Georges Rouault og ei lang rekke andre kjende kunstnarar. I USA er særleg A. B. Davies, George Bellows, Joseph Pennell og 'Currier and Ives' kjende for sine litografi.
Litografi i Norge
I Norge vart det oppretta litografiske verkstader i Christiania av Louis Fehr allereie i 1821 og av H. T. Winther i 1826. I 1827 gjorde Georg Prahl det same i Bergen. Som kunstnarisk uttrykksform har litografiet særleg vorte dyrka av av Edvard Munch, men også av Erik Werenskiold, Henrik Sørensen og mange andre.
Lys Assia
Rosa Mina Schärer, kjend som Lys Assia, var ein sveitsisk songar. Som ung jente var ho dansar, men etter å ha fått skryt som songar gjekk ho i 1940 frå å vere dansar til å verte songar.
Bakgrunn og privatliv
Rosa Mina Schärer var fødd i Rupperswil nord i Sveits i 1924. gifta seg med Johann Heinrich Kunz 11. januar 1957 i Zürich, og på grunn av hans svært alvorlege sjukdom, var dei berre gift ei kort periode. I dei ni månadane ho var gift med sin døyande ektemann, var ho på toppen av sin karriere i Sveits og spesielt i utlandet, og ho fekk dimed liten tid saman med familien. Dei fekk dottera Maja saman. I 1963 vart Assia gift med den danske hotelleigaren Oscar Pedersen. Paret flytta seinare til Frankrike, der Pedersen døydde i ein alvorleg bilulukke i 1995. Assia vart òg svært skada i ulukka. I 1996 hadde ho ein hjarteoperasjon. Etter eit angrep heime hjå seg sjølv i Frankrike i januar 2005, flytta ho attende til heimlandet Sveits. Hunden hennar, Lucky, vart drepen i angrepet.
Eurovision
Assia har representert Sveits i Eurovision Song Contest tre gonger, med to bidrag i 1956 og eitt i 1957 og 1958. Ho er ein av tre songarar som har delteke som artist tre gonger på rad. Dei to andre er Corry Brokken for Nederland i 1956, 1957 og 1958 og Udo Jürgens for Austerrike i 1964, 1965 og 1966. Alle tre har òg vunne tevlinga éin gong. I 2014 vil Valentina Monetta òg vere med på lista etter at ho representerte San Marino i 2012 og 2013. Assia prøvde òg å representere Sveits i 2012 og 2013 og Vest-Tyskland i 1956. Saman med Elisabeth Andreassen er ho òg den kvinnelege songaren med flest bidrag i tevlinga. I tillegg har ho vore publikum i Eurovision Song Contest ei rekkje gonger. I 1957 vart ho den fyrste som deltok på bursdagen sin, ei rekord ho hadde fram til Sanja Doležal frå gruppa Novi fosili representerte Jugoslavia i 1987.
Buddha and the Chocolate Box
Buddha and the Chocolate Box er det åttande studioalbumet til Cat Stevens, gjeve ut i 1974. Tittelen kom til Stevens då han var på veg til ein spelejobb på eit fly med ein Buddha i den eine handa og ei eske med sjokolade i den andre. Han tenkte at viss han skulle døy på flyet, ville dette vera dei siste gjenstandane han hadde med seg, og han ville vera fanga mellom det andelege og det materielle. Albumet lener seg mot den andelege vegen, og er ein indikasjon på kva retning livet hans kom til å følgja.
Singelen «Ready» nådde 20. plassen i Canada.
Lys Assia
Schlager & Chansons
I Schlager & Chansons, den vesttyske uttakinga til Eurovision Song Contest 1956, deltok Assia med ein song berre tre dagar etter ho vann den sveitsiske uttakinga. Namnet på songen og kva for plassering ho fekk er ikkje kjend, men ho vart ikkje vald ut til å representere Vest-Tyskland. Det gjekk rykte om at Assia framførte den tyskspråklege songen «Ein kleiner gold'ner Ring», men ho kunne berre hugse at ho hadde framført songen i ein tysk musikkfestival. Rykta er dimed truleg ikkje sanne. Seinare viste det seg at ho deltok i den tyske schlagerfestivalen i 1961 med «Ein kleiner goldner Ring».
Eurovision Song Contest 1956
Sveits deltok i Eurovision Song Contest 1956 i Lugano i Sveits 24. mai 1956 med «Das alte Karussell» og «Refrain», og vann med sistnemnde. Namnet på vinnarsongen «Refrain» var opphavleg «Refrains», men dette vart endra før tevlinga starta. Kvart land deltok med to bidrag kvar, og det er ikkje kjend kva for poengsum eller plassering dei fekk. Av di røystgjevinga aldri vart offentleggjort kunngjorde ganske enkelt ein talsperson at Sveits hadde vunne. Under vinnarframføringa gløymte Assia teksten, så ho og orkesteret måtte starte på nytt. Det er fyrste og siste gong i historia at det har hendt.
Concours Eurovision 1957
I Concours Eurovision 1957, den sveitsiske uttakinga til Eurovision Song Contest 1957, deltok ho med fem songar for andre året på rad; franskspråklege «L'enfant que j'étais», franskspråklege «Derrière la cathedrale», tyskspråklege «Musst du schon Geh'n», tyskspråklege «Ein trautes Lied vom Turm herab» og franskspråklege «Ça n'epechera pas». Kor mange poeng bidraget fekk er ikkje kjend. «L'enfant que j'étais» vart vald ut til å representere Sveits.
Eurovision Song Contest 1957
Sveits deltok i Eurovision Song Contest 1957 i Frankfurt am Main i Vest-Tyskland 3. mars 1957 og enda på åttandeplass med fem poeng; to frå Danmark og eitt frå Luxembourg, Italia og Vest-Tyskland. Dette var andre gongen Assia deltok, og det tredje bidraget hennar i tevlinga. Ho vart dimed den fyrste, saman med Corry Brokken, som deltok to år på rad, og den songen med flest bidrag i tevlinga.
Eurovision Song Contest 1958
SRG SSR valde Assia og den tysk- og italienskspråklege songen «Giorgio» internt som representant for Sveits i Eurovision Song Contest 1958 i Hilversum i Nederland 12. mars 1958. Bidraget enda på andreplass med 24 poeng; seks frå Nederland, fem frå Luxembourg, fire frå Italia og Sverige, tre frå tre frå Frankrike og to frå Belgia. Saman med Corry Brokken vart ho den fyrste som deltok tre år på rad, samstundes som ho var den songaren med flest bidrag i tevlinga. Per dags dato er ho, saman med Elisabeth Andreassen, den kvinnelege songaren med flest bidrag i tevlinga.
Eurovision Song Contest 2003
Før bidraga vart framført i Eurovision Song Contest 2003 i Riga i Latvia vart Assia intervjua av programleiarane Marija Naumova og Renārs Kaupers. Intervjuet fann stad via ein direkteoverføring frå Radiofonikó Ídrima Kýprou (RÍK) på Kypros.
Der deutsche Vorentscheid 2006 – 50 Jahre Grand Prix
I 2006 var Assia æresgjest under Der deutsche Vorentscheid 2006 – 50 Jahre Grand Prix, den tyske uttakinga til Eurovision Song Contest 2006 i Aten i Hellas, og fekk annonsere vinnaren av tevlinga.
Mount Tilley
Mount Tilley er eit isdekt fjell med flat topp, kring 1900 moh, som ligg 7 nautiske mil (13 km) sør for Mount Tyrrell og 3 nautiske mil (6 km) innover frå George VI Sound aust på Aleksanderøya i Antarktis. Trass i høgda er det best skildra som eit forberg til Douglas Range. Mellom desse ligg Toynbeebreen. Fjellet vart først fotografert frå lufta i 1936 av British Graham Land Expedition. Det vart kartlagd i 1948 av Falkland Islands Dependencies Survey og namngjeven av dei etter Cecil E. Tilley, ein professor i mineralogi og petrologi ved Cambridge University.
Lys Assia
Congratulations: 50 Years of the Eurovision Song Contest
Under Congratulations: 50 Years of the Eurovision Song Contest, 50-årsjubileet til Eurovision Song Contest, i 22. oktober 2005 framførte Assia vinnarsongen hennar frå 1956, «Refrain». Eit kort opptak frå då ho framførte «Giorgio» i 1958 vart syna på ei skjerm.
Eurovision Song Contest 2008
Under den andre semifinalen i Eurovision Song Contest 2008 i Beograd i Serbia vart Assia intervjua på scena av programleiarane Jovana Janković og Željko Joksimović, og ho fekk vere med på å opne telefonrøystinga.
Die grosse Entscheidungsshow 2012
I november 2011 vart ho vald ut delta i ei uttaking arrangert av den tyskspråklege kringkastaren Schweizer Fernsehen (SF) til finalen i Die grosse Entscheidungsshow, den sveitsiske uttakinga til Eurovision Song Contest 2012 i Baku i Aserbadsjan. Ho vart røysta fram som éin av seks deltakarar via Internett og ein ekspertjury som gjekk vidare til finalen. I finalen 10. desember 2011 enda Assia på åttandeplass med 5,48 prosent av røystene og fekk ikkje representere Sveits.
Eurofest 2012
I 2012 deltok ho som pauseunderhaldning i Eurofest 2012, den kviterussiske uttakinga til Eurovision Song Contest 2012, der ho framførte «Refrain».
Die grosse Entscheidungsshow 2013
I 2012 vart ho vald ut, saman med hip-hop-gruppa New Jack, til å delta i ein Internettrøysting med songen «All In Your Head», der ein kunne røyste ho vidare til finalen i Die grosse Entscheidungsshow, den sveitsiske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Ho gjekk ikkje vidare til finalen og fekk heller ikkje representere Sveits.
Eurovision Song Contest 2013
I Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige var Assia tilstades, og vart mellom anna intervju av programleiar Petra Mede då dei sat i green room under den andre semifinalen.
Judea- og Samaria-området
Judea og Samaria (hebraisk אֵזוֹר יְהוּדָה וְשׁוֹמְרוֹן, Ezor Yehuda VeShomron, òg akronymet יו"ש Yosh eller ש"י Shai; arabisk يَهُوذَا وَالسَّامِرَةِ, Yahuda was-Sāmerah) er dei historiske bibelske namna på området som no generelt vert kalla Vestbreidda. Judea- og Samaria-området er òg eit Israelsk administrativt distrikt, i Område C på Vestbreidda, utanom Aust-Jerusalem.
Status
Judea- og Samaria-området vert administrert av Det israelske forsvaret sin sentralkommando og militærlov gjeld i området. Dei administrative avgjerslene vert teken av øvstkommanderande. Framtida til regionen er ein nøkkelfaktor i den pågåande israelsk-palestinske konflikten. Vestbreidda (inkludert Aust-Jerusalem) og Gazastripa vert rekna som okkuperte palestinske territorium av Dei sameinte nasjonane, Den internasjonale straffedomstolen, Den europeiske unionen, og ikkje-statlege organisasjonar som Amnesty International, Human Rights Watch, og B'Tselem.
Administrative inndelingar
Området er vidare delt inn i åtte militære administrative regionar: Menashe (Jenin-området), HaBik'a (Jordandalen), Shomron (Shechem-området, på arabisk kalla Nablus), Efrayim (Tulkarm-området), Binyamin (Ramallah/al-Bireh-området), Maccabim (Maccabim-området), Etzion (Betlehem-området) og Yehuda (Hebron-området).
Indigokronekolibri
Indigokronekolibri (Saucerottia cyanifrons) er ein kolibri som lever i sentrale Colombia, innanfor Norte de Santander-departementet, Magdalena-dalen, og i øvre Valle del Cauca.
Skildring
Indigokronekolibrien måler i gjennomsnitt 9,1 centimeter, inkludert nebbet på 18 mm. Oversida og heile framdelen av nebbet er svart, men raudt på underkjeven mot nebbrota. Hannen har ei krone som er lys indigo-blå som glir over i grønt på ryggen, og til kopar-bronse på overgumpen. Halen er mørk blå og litt kløfta. Brystet og buken er lys grøn og dei syner kvite duskar rundt beina. Hofuglane er mindre briljante.
Arten lever i habitat av skog, kratt og dyrka område mellom 400 og 2000 moh., men kan gå både høgare og lågare. Føda er nektar frå plantar som Eugenia i myrtefamilien, Hamelia i maurefamilien og epifyttar. Dei jagar òg insekt.
Storleiken på populasjonen av indigokronekolibri er ikkje kjent, arten er skildra som ganske vanleg i utbreiingsområdet.
John Atkinson Grimshaw
Liv og gjerning
Grimshaw var fødd og døydde i Leeds. Han var son til ein politimann, og fekk inga formell kunstutdanning, med lærde seg opp på eigenhand. I yngre år hadde han fast kontorstilling i jarnbanen, før han i 1861 slutta i yrket og satsa fullt ut som målar, noko som skaka opp foreldra hans. Hans tidlege verk var helst stilleben med daude småfuglar, blomar og frukt, i ein stil som minner om verk av landsmannen William Henry Hunt. Medlemer av Leeds Philosophical and Literary Society var mellom hans fyrste kundar, noko som gav han ry på heimstaden og sette han i stand til å busette seg i ein av dei rikare bydelane i Leeds.
Frå 1862 byrja Grimshaw å stille ut verka sine i London, mellom anna viste han fram fem måleri på ei av Royal Academy of Arts sine utstillingar. Gjennom åra utvikla han ein særeigen stil, noko dei mange disige by- og hamnemotiva i skumringa, natte- og haustscenene vitnar om. Grimshaw måla gatescener frå byar og forstader og måneopplyste bilete frå hamnene i London, Leeds, Liverpool og Glasgow. Han jobba mykje med lyseffekt, og mange av scenene var lyssette av lys inne frå bygningar, dei moderne gatelysa ein hadde byrja ta i bruk, eller i nokre høve av brannar. Grimshaw måla også portrett, interiørbilete, bilete av feer og litterære bilete inspirerte av verka til Longfellow og Tennyson. Hans kommersielle suksess gjorde at han i 1870 kunne flytte inn Knostrop Old Hall, eit herskapshus nær Leeds, og leiga eit andre husvære i kystbyen Scarborough. Midt i 1880-åra arbeidde han over eit kort tidsrom i eit atelier i Chelsea i London, ikkje langt frå det til den amerikanske impresjonisten James Whistler.
John Atkinson Grimshaw døydde i 1893 av tuberkulose. Han blei gravlagd i Woodhouse Cemetery (no St George's Fields) i Leeds.
Mikhail Botvinnik
Mikhail Moisejevitsj Botvinnik var ein russisk og sovjetisk sjakkspelar og verdsmeister i sjakk. Han var verdsmeister i til saman om lag 16 år, i åra 1948-1957, 1958-1960 og 1961-1963.
Liv og virke
Botvinnik viste seg tidleg som eit stort talent, og vekte oppsikt som 14-åring då han slo verdsmeisteren Capablanca i ei simultanoppvisning. Han hadde då spelt sjakk i berre 2 år. Han hadde deretter stor framgang, og kvalifiserte seg til Sovjet-meisterskapen i 1927, som den yngste til då. I turneringa vart han nummer 5, og vart utnemnd til tittelen nasjonal meisterspelar.
Botvinnik vann deretter andre sterke turneringar, før han i 1931 for første gong vann sovjetmeisterskapen i sjakk. Han vann seinare sovjetmeisterskapen i 1933, 1939, 1941, 1945 og 1952. Han hadde på 30-talet også andre svært gode resultat i internasjonale turneringar. Som følgje av dette aksepterte verdsmeisteren Alexander Alekhine ei utfordring frå Botvinnik om ein kamp om VM-tittelen. Dette vart likevel ikkje noko av, då 2. verdskrigen braut ut.
I 1946 døydde Alekhine, og for å få kåra ein ny verdsmeister arrangerte Verdssjakkforbundet FIDE i 1948 ei turnering mellom 5 av dei fremste spelarane i verda: Botvinnik, Paul Keres og Vasilij Smyslov frå Sovjetunionen, eks-verdsmeister Max Euwe frå Nederland og Samuel Reshevsky frå USA. Botvinnik vann denne turneringa ganske klart, og vart dermed verdsmeister.
Botvinnik forsvarte deretter tittelen i offisielle tittelkampar i 1951 mot David Bronstein og i 1954 mot Vasilij Smyslov.
I VM-kampen i 1960 mista Botvinnik tittelen til Mikhail Tal. Også denne gongen hadde Botvinnik rett til omkamp, og vann tilbake VM-tittelen i returkampen i 1961.
I VM-kampen i 1963 tapte Botvinnik igjen ein tittelkamp, denne gongen mot Tigran Petrosjan. I mellomtida hadde Verdssjakkforbundet FIDE bestemt at Botvinnik ikkje skulle ha rett til å krevje omkamp.
Botvinnik heldt fram med å spele internasjonal turneringssjakk til 1970.
Botvinnik starta ein sjakkskule som gav undervisning til spesielt begava talent. Fleire storspelarar har vore innom Botvinnik sin sjakkskule, mellom anna verdsmeistrane Anatolij Karpov, Garri Kasparov og Vladimir Kramnik.
Ibrahim Afellay
Ibrahim Afellay er ein nederlandsk fotballspelar av marokkansk opphav som har spela for FC Barcelona i spansk Primera Division og for det nederlandske landslaget. Han var med på å bli seriemeister i Nederland med PSV fire år på rad, frå 2005 til 2008. Han blei kåra til årets talent i nederlandsk fotball i 2007. Ved årsskiftet til 2011 gjekk han til Barcelona, der han vart spansk seriemeister i 2011.
Afellay var ettertrakta av både det nederlandske og marokkanske landslaget, men valde til slutt å spela for Nederland. Han debuterte for A-landslaget i ein EM-kvalifiseringskamp mot Slovenia 28. mars 2007. Under fotball-EM i 2008 fekk han éin kamp frå start og spelte elles som innbytar. I fotball-VM i 2010 kom han inn som innbytar i tre kampar.
Recoverybreen
Recoverybreen er ein isbre som flyt vest langs sørsida i Shackletonkjeda i Antarktis. Han vart oppdaga frå lufta og utforska frå bakken under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1957, og fekk dette namnet fordi kjøretøya nytta under ekspedisjonen fleire gonger måtte bergast (recovery på engelsk) frå bresprekk på denne breen under kryssinga av Antarktis. Han er minst 100 km lang og 64 km brei ved munningen.
Recoverystraumen, som drenerer delar av Den austantarktiske iskappa inn i breen, er nesten 800 km lang og gjev is til Filchnerisen i Weddellhavet. Området inneheld fire subglasiale sjøar, og fører til at isstraumen varierer dramatisk, frå 2 til 50 meter per år. Isstraumen drenerer kring 35 milliardar tonn med vatn og is i havet kvart år, medan heile det Det austantarktiske isdekket gjev frå seg kring 57 milliardar tonn på eit år.
Åskilje
Åskilje er ein liten tettstad i Storumans kommun i Västerbottens län i Sverige.
Paraskevi Tsiamita
Paraskevi Tsiamita er ein gresk tidlegare friidrettsutøvar frå Volos som vart verdsmeister i tresteghopp i 1999.
Tsiamita deltok ikkje i internasjonale meisterskap før 1998. Under europameisterskapen i Budapest forbetra ho i kvalifiseringa den personlege rekorden kraftig til 14,23 m, i finalen nådde ho 13,90 m og vart nummer ni. Sommaren 1999 var Tsiamita i sitt livs form. Den 1. august landa ho på 6,93 m i ei lengdehopptevling i greske Pátra, hennar livs lengste hopp. I tresteg-kvalifiseringa under friidretts-VM 1999 i Sevilla tre veker seinare smelte Tsiamita til med eit hopp på 15,07 m. Like langt kom ho ikkje i VM-finalen, men eit bestehopp på 14,88 gav henne gullmedaljen i øvinga. Sidan var ho plaga med skadar og gav opp idretten i 2004.
Den polske Heimehæren
Heimehæren (polsk Armia Krajowa, AK, bokst. 'landshæren') var den største motstandsrørsla i Polen under andre verdskrigen.
Den polske motstanden mot tysk okkupasjon tok til frå Polen blei invadert i 1939 og heldt fram til landet blei frigjort i januar 1945. Armia Krajowa blei grunnlagd i februar 1942 frå Związek Walki Zbrojnej ('Sameininga for væpna kamp') og tok over dei neste to åra opp i seg dei fleste andre polske undergrunnsrørslene.
Heimehæren var den sterkaste og mest effektive motstandsrørsla i det okkuperte Europa under krigen, og gav mykje viktig informasjon til den britiske etterretningstenesta, mellom anna om Hitler sine «vidundervåpen» V-1 og V-2. Den største operasjonen Armia Krajowa deltok i var Warszawa-oppstanden sommaren 1944, leia av av Tadeusz Bór-Komorowski. Denne oppstanden blei slått ned av tyske Wehrmacht og SS, noko som i stor grad utrydda Heimehæren.
Fylkesveg 769 i Østfold
Fylkesveg 769 i Østfold går mellom Krokedal og Sæter i Trøgstad kommune. Vegen er 2,0 km lang.
Fraktbåt
Fraktbåt er ein båt som vert nytta for å frakta varer av ymse slag langs kysten. Omgrepet har ingen klår definisjon og kan syna til alt frå små fraktbåtar til store frakteskip. Det finst eit utal med variantar og spesialship som kan plasserast i denne kategorien.
Mons Breidvik
Mons Breidvik var ein teiknar, målar og bokkunstnar frå Brekke i Gulen kommune. Han var busett i Norheimsund i Kvam kommune i Hardanger delar av livet.
Biografi
Mons Breidvik var odelsgut på heimgarden på Brekke, men sa frå seg garden og ville utdanna seg innan kunst i staden. Vinteren 1897-98 gjekk Breivik på Framnes ungdomsskule (folkehøgskule). Der møtte han Anna Heradstveit frå Kvam, som han gifte seg med i 1905 og fekk seks born med. Kunstnarparet budde i Breidvik i Gulen i åra 1905-07, på Heradstveit i Kvam 1907-10 og frå 1910 på kunstnarbustaden Fosslid som Breidvik sjølv fekk bygt i nærleiken av Vikøy kyrkje. Anna døydde i barselseng i 1914. Etter dette hadde Mons Breidvik tre ekteskap.
Breidvik fekk utdanning av både Harriet Backer og Erik Werenskiold, og særleg Werenskiold var til stor inspirasjon for han. Han studerte også i Tyskland og Italia.
I 1915 debuterte han på Statens haustutstilling, der han skulle koma til å delta 11 gonger. Etter kvart stifta han også venskap med kunstnarane Olav Rusti, Bernt Tunold og Nikolai Astrup. Han vart kjend for å måla gode portrett og teikningar av badande småborn.
I åra 1925 - 1936 var han busett i Sambandsstatane. Han deltok på hundreårsfeiringa av utvandringa, og under ei markering i Minnesota der president Calvin Coolidge heldt tale, teikna Breidvik presidenten. Han utsmykte også fleire bygningar i New York, m.a. Grace Episcopal Church på Long Island og Straubenmuller Textile High School. Utsmykkingsarbeida han gjorde i USA er dei største han utretta.
Livsverk og ettermæle
Av kyrkjeutsmykningane hans i Noreg kan nemnast altertavla i Hersvik kyrkje i Solund i 1920 og Brekke kyrkje i heimbygda Brekke i 1930-åra. Han illustrerte også ei rad bøker og laga teikningar for barneblad.
Breidvik var ein forkjempar for norsk språk, bunadsskikk og for Vestlandet sin plass i den norske kunstscena. Han ynskte seg eit eige vestnorsk kunstakademi som motvekt til akademiet i Oslo. Sjølv fekk han ikkje sjå denne draumen oppfylt, men Vestlandets Kunstakademi, som no heiter Kunsthøgskolen i Bergen, vart skipa i 1973.
Mons Breidvik døydde i 1950 og er gravlagt på kyrkjegarden ved Vikøy kyrkje. Verka hans er i dag representert i Nasjonalgalleriet, og han er innkjøpt til Metropolitan Museum of Art i New York. Reidar Storaas gav ut ein biografi om han i år 2000, som fekk namnet Vestlandskunstnaren Mons Breidvik. Boka kom ut på Selja Forlag.
Many Glaciers Pond
Many Glaciers Pond er eit tjern, 500 meter langt, 1 km sør for snuten på Commonwealthbreen i Taylor Valley i Victoria Land. Tjernet er ein del av Aiken Creek-vassdraget og får vasstilførsel frå fleire isbrear, inkludert Commonwealthbreen, Walesbreen og ein namnlaus isbre like vest for tjernet. Namnet vart foreslått av Diane McKnight, ein hydrolog i US Geological Survey (USGS) som leia ei feltgruppe som studerte hydrologien i elvane som munnar ut i Lake Fryxell i Taylor Valley, 1987-1994.
Daniel Rickardsson
Jan Olof Daniel Rickardsson er ein svensk langrennar frå Iggesund i Gävleborgs län. Han har i tida 2010-17 vunne to OL-gull i 4 x 10 km stafett med Sverige og til saman sju medaljar i verdsmeisterskap og olympiske leikar.
Under dei olympiske vinterleikane 2014 i Sotsji vann Rickardsson sitt andre OL-gull då han gjekk andre etappen på Sverige sitt vinnarlag i 4 x 10 km stafett. Lars Nelson, Johan Olsson og Marcus Hellner tok seg av dei andre etappane. I Sotsji vann Rickardsson også ein individuell medalje etter å ha vorte tredjemann på 15 km. Den 8. mars 2014 vann Richardsson femmila i Holmenkollen, hans tredje siger i verdscupen i langrenn og aller største individuelle triumf.
I Ski-VM 2015 i Falun fekk Rickardsson sitt tredje stafettsølv på 4 x 10 km stafett, medan det ved Ski-VM 2017 i Lahti vart bronse på Rickardsson og Sverige i same øvinga.
Titania Peak
Titania Peak er eit fjell på kring 1250 moh, som ligg nær toppen av Uranusbreen, 11 nautiske mil (20 km) vest-nordvest for Mount Umbriel, sentralt på Aleksanderøya i Antarktis. Det vart først kartlagd frå flyfoto tekne av Ronne Antarctic Research Expedition i 1947–48, av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey i 1960. Fjellet vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee etter plasseringa nær Uranusbreen. Titania er ein av månane til Uranus.
Søratlanterstraumen
Søratlanterstraumen er ein austleg havstraum i Sør-Atlanteren. Han renn vidare frå Brasilstraumen. Delen av straumen som når kysten av Afrika gjev vatn til Benguelastraumen. Straumen renn side om side med Vestavindsstraumen.
Det er som regel tryggare og enklare å segle i området kring Søratlanterstraumen enn i Vestavindsstraumen, men òg langsamare.
Norsk raudliste, artsliste for fuglar
Regionalt utdøydde i Noreg
Rapphøne, kornsporv og topplerke.
Anna
Følgjande fugleartar vart vurderte til ikkje lenger å vere nær truga og kategoriserte som livskraftige artar i 2021: lirype, fjellrype, toppdukkar, blåstrupe, bergirisk og sivsporv.
Äsköping
Äsköping er ein svensk tettstad i Katrineholms kommun i Södermanlands län i Södermanland. I 2005 hadde tettstaden 371 innbyggjarar.
Romsonden Magellan
Magellan var ein NASA-sonde som gjekk i bane kring Venus mellom 10. august 1990 og oktober 1994. Sonden var den fyrste amerikanske sonden dedikert til å studera yta til Venus i detalj med radar, og vart utforma som ein oppfylgjar til kartlagingsdelen av Pioneer 12-banesonden.
Sonar
Sonar, som i tidlegare versjonar vart kalla ASDIC, er eit elektronisk system for å finne og fastsetje posisjonen for undervassbåtar, miner og andre gjenstandar som ligg skjult under havoverflata ved å sende pulsar med lyd ned i vatnet frå skip og andre typar fartøy. Systemet vert ikkje berre nytta for militære føremål, men òg for sivile føremål som til dømes i kartlegginga av topografien på havbotnen, som kan gjerast særs nøyaktig ved hjelp av ein moderne, såkalla multistrålesonar.
Prinsippet for sonarar er i og for seg det same som for ekkolodd. Men i motsetnad til ekkoloddet, som berre har lydpulsane retta loddrett nedover frå skipet, kan sonaren nyttast i fleire retningar. Sonaren er samansett av ein kombinert sendar og mottakar, kalla ein svingar, som er plassert i eit kammer (ein dom) under botnen av fartøyet, eller i baugen på det. Frå svingaren vert det sendt ut ein lydpuls i ein fastsett retning, og når denne lydpulsen vert kasta attende som eit ekko frå ein gjenstand og fanga opp av svingaren, registrerast ekkoet på eit oscilloskop og/eller vert avteikna grafisk på apparat som kan fastsetje avstanden og peile retninga til gjenstanden. I tillegg vert ekkoet attgjeve i høretelefonar eller i ein høgtalar hjå operatøren av sonaren.
Skilnaden i tid mellom utsendinga av lydpulsen og det motteke ekkoet, og den retninga i horisontalplanet og vertikalplanet som svingaren er innstilt på når lydpulsen vart sendt ut, gjev grunnlag for å fastsette kvar gjenstanden er. Og ulikskapen mellom tonehøgda på den pulsen som vart sendt ut og den som ekkoet har, den såkalla dopplereffekten, gjev eit viktig grunnlag for å finne ut i kva retning ein rørleg gjenstand, til dømes ein undervassbåt, går i. Høgare (lysare) tone tyder at gjenstanden eller undervassbåten kjem imot båten med sonaren, lågare (mørkare) tone at han går ifrå. Ved samanhengande å plotte inn på denne måten ei rad posisjonar på til dømes ein undervassbåt eller annan gjenstand i rørsle, får ein fram kva fart og kurs han held.
Svingaren i sonaren er bygd opp av lag av planslipte kvartskrystallskiver med elektrodar av metall imellom. Når elektriske impulsar vert sendt inn i svingaren, sender han ut lydbølgjer, og når lydbølgjer frå ekkoet råkar svingaren, lagar han elektriske impulsar. Forma på svingaren og den frekvensen som vert nytta, er avgjerande for rekkevidda på sonaren og kor nøyaktig den retninga er som sonaren kan registrere. Lyd med låge frekvensar rekker lenger enn høge, men gir dårlegare fastsetjing av retninga. Lydfrekvensane ligg mellom 1,5 kHz og 20–30 kHz, og utsendt effekt varierer frå nokre få til fleire hundre kilowatt (kW). Sonar kan òg nyttast passivt, altså utan å sende ut lydpulsar, for å lytte etter støy frå maskin og propell på undervassbåtar og anna. Fordi lydbølgjene vert svekka når dei går gjennom vatn, har sonarar avgrensa rekkevidd. Rekkevidda kan variere frå nokre få tusen meter til over 20 kilometer. Men jamvel stor auke i effekten gjev etter måten lita auke i rekkevidda. Farta som lyden har i vatn, om lag 1500 meter i sekundet, vert dessutan påverka av temperaturen, trykket og saltinnhaldet i vatnet, og dersom vassmassane har vekslande samansetting, vert lydbølgjene bøygde av, slik at det skapast «skuggar» for sonaren. Særleg i kystfarvatn er det vanskelege tilhøve for bruk av sonarane.
Innverknaden av sonarbruken på livet i havet
Lydpulsane som sonarar sender ut, kan vere skadelege for fisk og fiskeyngel, selar og kvalar. Det er truleg at lågfrekvent sonar med høgt kjeldenivå kan vere farleg for fisk og og sjødyr, men korleis og kor mykje dei vert påverka, har det hittil ikkje vore råd å finne ut av. Difor er det i somme høve lagt restriksjonar på den militære sonarbruken
Kjelder
[http://snl.no/sonar Byggjer på artikkelen Sonar på snl.no 22. februar 2014]
Åsljunga
Åsljunga er ein tettstad i Örkelljunga kommun i Skåne län i Sverige. I år 2005 hadde tettstaden 690 innbyggjarar.
Kastanjebukkolibri
Kastanjebukkolibri (Saucerottia castaneiventris) er ein fargerik kolibriart i slekta Saucerottia  med liten og minkande førekomst, og han er endemisk for Colombia.
Skildring
Kastanjebukkolibri er liten, 8,4 centimeter lang, og som fleire andre Amazilia-artar har han framtredande raudbrun farge i fjørdrakta. Undersida og halen er raudbrun. Oversida skinande raudleg til bronsefarga, som gradvis går over til ein noko grå overgump. Halsen og øvre brystet er skinande grøn. Han har små, snøkvite fjører ned rundt leggene, nebbet har rosa base og raudt utover undernebbet, elles svart. Hofuglen liknar hannar, men er noko meir avdempa i fargene. Denne arten er svært lik rusthalekolibri, Amazilia tzacatl, men rusthalekolibri manglar den kraftige raudbrune farga på undersida og har i staden gråleg, fargelaus buk. Kastanjebukkolibri gjer ei kjenneleg læte, som ei rusten dørhengsle når dei forsvarer territoriet mot inntrengande artsfrendar eller andre kolibriar.
Utbreiingsområdet for denne kolibriarten synest å vere avgrensa til tørrare delar av Magdalena-dalføret med sidedalar i departementa Santander og  Boyacá, normalt mellom 500 og 1500 moh. Sjølv om det no finst spesifikke område med kjent nærvere av arten, er det umogleg å føreseia nøyaktig førekomst på grunn av ukjente sesongvariasjonar av lokale trekk. Nyleg har han òg vore registrert i meir fuktige område, og i hagar og på kaffiplantasjar, det kan vere teikn på tilpassing av nye omgjevnader og ein respons på tap av opphavleg habitat. Føda er nektar og små leddyr. Dei beitar på blomar i Salvie-slekta og på Trichanthera gigantea i plantefamilien Acanthaceae.
Dette er Saucerottia-arten med svakast bestand, eit estimat ligg i området 1000 til 2500 individ og ein trur populasjonen er minkande.
Personbil
Personbil er ein bil for transport av personar, med totalmasse under 3500 kg og opp til 8 passasjerplassar. For å føra personbil må ein ha førarkort klasse B.
Europameisterskapen på skeiser 1998
Europameisterskapane på skeiser 1998 for menn og for kvinner vart avvikla i Oulunkylä isstadion i Helsinki i Finland frå fredag 9. og til sundag 11. januar. 27 menn og 22 kvinner frå 15 land deltok i meisterskapen. Deltakarane kom frå Austerrike, Belgia, Finland, Frankrike, Italia, Kviterussland, Nederland, Noreg, Polen, Romania, Russland, Sverige, Tsjekkia, Tyskland, og Ungarn.
Noreg stilte med tre menn: Steinar Johansen, Kjell Storelid, Lasse Sætre og to kvinner: Lise Marie Braathen og Anette Tønsberg. Sætre vart best av dei norske med sin sjuandeplass, Tønsberg vart nummer 8.
Personbil
Utbreiing
Personbilar vert nytta både av privatpersonar og som firmabilar.
Europameisterskapen på skeiser 1998
Skeise-EM 1998, menn
Dato: 9./11. januar
<br style="clear:both;" />
500 meter
<br style="clear:both;" />
Viker kyrkje
Viker kyrkje i Vestre Ådal er ei langkyrkje frå 1702 i Ringerike kommune i Viken fylke. Dette er den eldste bevarte trekyrkja på Ringerike. Tårnet vart truleg oppført i 1721 og sakristiet i 1901.
Europameisterskapen på skeiser 1998
5000 meter
<br style="clear:both;" />
Stijn Schaars
Stefanus Johannes Schaars, også kjent som Stijn Schaars er ein nederlandsk fotballspelar som i 2011/12-sesongen spela for Sporting i den portugisiske toppdivisjonen og for det nederlandske landslaget. Schaars vart seriemeister i Nederland med AZ i 2009. I 2006 var han lagkaptein på det nederlandske U21-landslaget som vart europameistrar. Han debuterte for A-landslaget 16. august 2006 i ein privatlandskamp mot Irland. Han var med i troppen til fotball-VM i 2010, men utan å få spela nokon kampar.
Europameisterskapen på skeiser 1998
1500 meter
<br style="clear:both;" />
10000 meter
<br style="clear:both;" />
Skeise-EM 1998, kvinner
Dato: 9./11. januar
<br style="clear:both;" />
3000 meter
<br style="clear:both;" />
Kaukab Abu al-Hija
Kaukab Abu al-Hija (arabisk كوكب أبو الهيجا, hebraisk כַּוּכַּבּ אַבּוּ אל-הִיגַ'א), ofte berre Kaukab, (som tyder «stjerne»), er ein arabisk muslimsk landsby og lokal kommune i Nord distrikt i Israel i Nedre Galilea. Han ligg langs Hovudveg 784, mellom Shefa-'Amr og Karmiel, og nær Kafr Manda. Kaukab var tidlegare kontrollert av familien Abu al-Hija i Galilea.
Historie
Kaukab vart grunnlagd like ved grava til Husam ad-Din Abu al-Hija, ein av løytnantane til Saladin, og er heilag for lokale muslimar. Han er derfor kalla Kaukab Abu al-Hija for å skilje han frå fleire andre arabisk landsbyar med same namnet.