cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ein Gedi kibbutz
Historie
Kibbutzen vart grunnlagd i 1953 av avgangselevar frå sionistiske ungdomsrørsler og medlemmar av Nahal. Han ligg på Den grøne linja som skilde Israel frå det Jordan-heldte Vestbreidda, og låg fullstendig isolert i ørkenen. Den nærmaste israelske landsbyen var fleire timar unna langs ein grusveg. Etter seksdagarskrigen i 1967, då Israel erobra Vestbreidda frå Jordan, vart det asfaltert ein veg frå Jerusalem via Jeriko og langs kysten av Daudehavet. Dette enda i røynda isolasjonen til kibbutzen og opna døra for utviklinga ein har i dag. I dag bur det 650 innbyggjarar i Ein Gedi.
Derek Bell
George Derek Fleetwood Bell, MBE var ein irsk harpist, pianist, oboist, musikkforskar og komponist, mest kjend for å spele forskjellige instrument i The Chieftains. Han byrja først å spele harpe då han var i 30-åra.
Sjølv om han var mest kjend som medlem av the Chieftains, omfatta karrieren til Derek Bell ei rekkje musikalske høgdepunkt innan både klassisk musikk og folkemusikk. Bell var kanskje den leiande irske harpisten i verda, og var med på å bringe instrumentet ut til eit breiare publikum internasjonalt. Bell byrja å spele harpe tidleg i 30-åra og vart med i the Chieftains i 1972. Med instrument som harpe, obo og dulcimer, utvida han den musikalske horisonten til gruppa, som på den tida hadde fått ein stor tilhengjarskare i England og frå midten av 1970-åra vart eit internasjonalt fenomen. Interessa hans for irsk musikk førte til at han skreiv arrangement av mange tradisjonelle irske folkesongar for ensemble av forskjellig storleik. Han har òg komponert mange klassiske verk, og arrangert andre frå forskjellige etniske kjelder, som ungarske og peruanske dansar, Tocatta Burlesca (ei innspeling der Bell speler åtte forskjellige instrument), to symfoniar og ein suite kalla The Violet Flame og mange verk for soloharpe og orkester. Bell sitt arbeid med den irske harpa har gjort at instrumentet har gått frå å vere nær utdøydd til eit mykje brukt folkeinstrument.
Ein Hatzeva
Ein Hatzeva vart grunnlagd i 1960 som eit utilslutta gardsbruk og var ikkje anerkjent av styresmaktene. Grunnleggjarane prøvde å dyrke grønsaker i den tørre Aravadalen, og landsbyen fekk offisiell status då dei klarte dette.
Han vart kalla opp etter den nærliggande Hatzevakjelda, som igjen har namn etter det arabiske namnet Ayn Husb. Staden var nemnd i greske tekstar som Eisebon.
18. austlege meridianen
18. meridianen aust for nullmeridianen er ei lengdegradslinje eller meridian som strekkjer seg frå Nordpolen over Nordishavet, Europa, Afrika, Atlanterhavet, Sørishavet og Antarktis til Sørpolen.
Den 18. austlege meridianen dannar ein storsirkel med den 162. vestlege meridianen.
Frå pol til pol
Frå og med Nordpolen og sørover til Sørpolen, passerer den 18. austlege meridianen gjennom:
! scope="col" width="125" | Koordinatar ! scope="col" | Land, territorium eller hav ! scope="col" | Merknader ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Nordishavet ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Atlanterhavet ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Austersjøen ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Austersjøen ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Middelhavet ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Middelhavet ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Atlanterhavet ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Atlanterhavet ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Sørishavet ! scope="row" | Antarktis
Al-Hasakah
Al-Hasakah (assyrisk ܚܣܟܗ, arabisk الحسكة, Al Ḥasaka, kurdisk Hesîçe) er ein by og det administrative senteret i Al-Hasakah guvernement heilt nordaust i Syria. Med eit folketal på 188 160 innbyggjarar, er Al-Hasakah ein av dei ti største byane i Syria og den største i guvernementet. Hasakah har ein blanda folkesetnad av arabarar, kurdarar, assyrarar og armenarar. Khabur renn gjennom Al-Hasakah og resten av guvernementet.
Sekstifiredelsnote
Ein sekstifiredelsnote, på italiensk semibiscroma, er i musikknotasjon ein note som tilsvarar 1/64 (éin sekstifiredel) av verdet til ein heilnote. Med andre ord går det 64 sekstifiredelsnotar på den tida det tek å spele ein heilnote. Ein enkel sekstifiredelsnote er avbilda med hovud, hals og fire faner festa til halsen. Det er likevel svært uvanleg å spele verk med einslege sekstifiredelsnotar i vanleg klassisk musikk. Som regel opptrer dei i grupper, der alle notane er sett saman ved hjelp av fire notebjelkar. På den måten blir det òg mykje lettare for musikarar å lese partitur der notane er brukte.
Gene Page
Eugene Edgar Page jr. var ein USA-amerikansk dirigent, komponist, arrangør og plateprodusent, mest aktiv frå midten av 1960-åra og til midten av 1980-åra.
Han kan høyrast i arrangementa han gjorde for Jefferson Starship, The Righteous Brothers, The Supremes, Four Tops, Barbra Streisand, Johnny Mathis, Donna Loren, Martha and the Vandellas, Cher, Harriet Schock, Barry White, The Love Unlimited Orchestra, Dionne Warwick, Aretha Franklin, Whitney Houston, George Benson, The Jackson 5, Roberta Flack, Elton John («Philadelphia Freedom»), Leo Sayer, Marvin Gaye, The Temptations, Frankie Valli, Helen Reddy og Lionel Richie, blant fleire.
I tillegg gav han ut fire soloalbum og laga musikk til ulike filmar, som Brewster McCloud og Fun with Dick and Jane. I 1972 vart han hyra for å lage musik til blaxplotation-filmen Blacula.
Gene Page døydde etter mange års sjukdom som følgje av alvorleg alkoholisme på UCLA Medical Center i Westwood i Los Angeles den 24. august 1998, 58 år gammal.
Studioalbum
Med Big Joe Turner
Bürkelkopf
Bürkelkopf er eit fjell i Samnaunfjella på grensa mellom Austerrike og Sveits. Det har ei høgd på 3033 meter over havet.
Jerome Kern
Jerome Kern var ein amerikansk komponist. Han vann Oscar for beste song to gonger, for songane «The Way You Look Tonight» og «The Last Time I Saw Paris». Kern komponerte òg mellom anna «Smoke Gets in Your Eyes», «All the Things You Are», «Bill» og «The Crickets Are Calling» frå musikalen Leave It to Jane. Han vart innlemma i Songwriters Hall of Fame i 1970.
Mamelon Point
Mamelon Point er eit nes 11 nautiske mil (20 km) aust-nordaust for Cape Northrop på austkysten av Graham Land. Neset vart kartlagd som ei øy av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1947 og gjeve namnet «Mamelon Island» fordi det likna ein liten avrunda ås eller fort. Seinare utforsking synte at det var eit nes og ikkje ei øy.
Røntgenastronomi
Røntgenastronomi er ei grein av astronomien som omfattar studiet av røntgenstråling frå verdsrommet. Sidan røntgenstråler ikkje trenger igjennom jordatmosfæren, må ein registrere den kosmiske røntgenstrålinga med detektorar i satellittar og romfartøy.
Røntgenstrålinga kjem frå små, isolerte område, som vert kalla røngtenkjelder, om ein ser bort frå ei svak bakgrunnsstråling frå heile himmelen, som truleg har ekstragalaktisk opphav. Ein kjenner til fleire tusen slike kjelder, og dei fleste ligg i eller i nærleiken av Mjølkevegen. Kjeldene som ligg på høge galaktiske breidder høyrer stort sett til fjerne stjernesystem.
Typar
Ein har tre hovudgrupper av røntgenkjelder:
Historie
Den kosmiske røntgenkjelda Scorpius X-1 vart oppdaga i 1962, og dette var den første påvisinga av ei slik kjelde. Han er den sterkaste av dei rolege, stabile kjeldene. Riccardo Giacconi fekk Nobelprisen i fysikk for denne oppdaginga. Røntgenstrålinga frå Scorpius X-1 er 10 000 gonger sterkare enn strålinga i det optiske og 100 000 gonger sterkare enn den totale utstrålinga på alle bølgjelengder frå Sola. Kjelda til røntgenstrålinga er gass som vert varma opp til fleire millionar grader når han fell inn mot ein kompakt lekam, som ei nøytronstjerne eller eit svart hol.
Fylkesveg 257 i Aust-Agder
Fylkesveg 257 i Aust-Agder går mellom Birkeland og Repstad i Birkenes kommune. Vegen er 10,9 km lang.
Frölich Peak
Frölich Peak er eit fjell på 1035 moh, som ligg oppom Holst Point ved botnen av Beascochea Bay, på vestkysten av Graham Land i Antarktis. Det vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under Jean-Baptiste Charcot, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1959 etter Theodor C.B. Frölich, ein norsk biokjemikar som i 1907, i lag med Axel Holst, først skapte skjørbuk eksperimentelt og seinare la grunnlaget for arbeidet om vitaminar.
Erçeksjøen
Erçeksjøen (tyrkisk Erçek Gölü, armensk Արճակ լիճ) er ein saltsjø i provinsen Van, aust i Tyrkia. Han ligg nær Vansjøen, 1890 meter over havet. Han har eit areal på 95,2 km² og er 30 meter på det djupaste.
Peggy Hessen Følsvik
Peggy Hessen Følsvik er ein norsk fagforeiningsleiar. Ho blei vald til 1. nestleiar i LO på LO-kongressen i 2017.
Følsvik var fødd på Vigra i Møre og Romsdal. Ho har tidlegare arbeidd som kabinpersonale i Widerøes Flyveselskap og i Braathens SAFE der ho blei heiltidstillitsvald i 1998. Ho blei vald til nestleiar i Handel og Kontor i Norge i 2004 og var 1. sekretær i LO frå 2013 til 2017.
Christine Ohuruogu
Christine Ijeoma Ohuruogu er ein britisk friidrettsutøvar frå London som har tilhøyrd verdseliten på 400 meter i tida 2006-13. Ho har vunne to VM-gull og eitt OL-gull på distansen.
Aktiv
Ohuruogu var med på det britiske stafettlaget som tok bronsemedaljen på 4 x 400 meter stafett under VM i friidrett 2005 i Helsingfors. Året etter vann Ohuruogu bronsen på 400 meter under samveldeleikane.
Ohuruogu vart verdsmeister på 400 meter i Osaka i 2007. Med ei sterk avsluting vann ho eit svært tett oppgjer med liten margin, 49,61 sekundar mot landskvinna Nicola Sanders sine 49,65 og jamaikanske Novlene Williams 49,66. På den lange stafetten kopierte Storbritannia medaljefangsten frå førre VM med ein ny bronsemedalje.
Under Sommar-OL 2008 vann Ohuruogu OL-gullet på 400 meter med tida 49,62 sekundar, sølvmedaljøren Shericka Williams frå Jamaica fekk notert 49,69. Året etter vart Ohuruogu nummer fem på spesialdistansen ved friidretts-VM i Berlin. To år seinare vart ho diskvalifsert i VM for å ha tjuvstarta i forsøksløpet.
Ved dei olympiske leikane i London i 2012, på stadion ein kilometer frå der ho voks opp, kjempa Ohuruogu og tre andre løparar på oppløpet om OL-medaljane på 400 m. Sanya Richards-Ross frå USA vann med 49,55 sekundar, medan det vart svært jamnt i kampen om sølv og bronse. Ohuruogu kasta seg i mål til sølv på 49,70 sekundar, DeeDee Trotter fekk 49,72 og Amantle Montsho 49,75.
Ohuruogu og Montsho frå Botswana møttest året etter til eit knivskarpt oppgjer i finalen på 400 meter under verdsmeisterskapen i Moskva. Begge vart klokka inn på same tid, 49,41 sekundar, personleg rekord for Ohuruogu sin del. Etter ei sterk avslutning vart ho kåra til vinnar med ein margin på fire tusendels sekund. På 4 x 400 m stafett tok Ohuruogu sin tredje stafettmedalje i bronse.
Après
Bakgrunn
Heile albumet består av coverversjonar av kjende songar, fleire av dei på fransk, og det kom ut 9. mai 2012 på Thousand Mile Inc etter at albumet vart avvist av Virgin EMI Records. Pop sa at selskapet hans «føretrekte at eg skulle spele inn eit rockealbum med populære pønkarar» og at «Dei tenkte at dei ikkje kom til å tene pengar på det, og at fansen ikkje ville like det»
Då Bill Flanagan spurte Bob Dylan om han hadde høyrt nokre gode plater idet siste, svarte han Après.
Plateomslaget refererer til rollefiguren La Conscience spelt av Iggy Pop i den franske filmen L'Étoile du jour av Sophie Blondy.
Fylkesveg 259 i Aust-Agder
Fylkesveg 259 i Aust-Agder går mellom Myrvang og Tjønntveit i Birkenes kommune. Vegen er 2,7 km lang.
Katharine Hepburn
Katharine Houghton Hepburn var ein amerikansk teater- og filmskodespelar. Ho held rekorden for flest Oscar-prisar med fire for beste kvinnelege skodespelar. Ho vart nominert tolv gonger, ein rekord som stod til 2003 då Meryl Streep vart nominert for 13. gong. Hepburn har fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame. I 1999 vart ho kåra til tidenes største kvinnelege filmlegende av American Film Institute.
Meusnier Point
Meusnier Point er eit nes i Charlotte Bay, som ligg 4 nautiske mil (7 km) søraust for Portal Point på vestkysten av Graham Land. Det vart kartlagd av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, 1897-99. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter Jean B.M. Meusnier (1754–1793), ein fransk militæringeniør som teikna det første styrbare luftskipet i 1785.
Pidgeon
Pidgeon er det første og einaste albumet til den amerikanske psykedeliske rockegruppa Pidgeon, der songaren Jobriath var frontmann og songar. Albumet kom ut i 1969 på Decca Records.
Jobriath kalla seg her Jobriath Salisbury, og vart fem år seinare kjend som ein mislukka glamrockartist. I Pidgeon var han derimot berre ein ordinær om noko veik pop-psykedelisk singer-songwriter, som òg spelte klaverinstrument og gitar. På mange av spora vert det nytta ein spinkel cembalo og harmonisong mellom Jobriath og Cheri Gage, som òg spelte autoharpe på plata.
Richie Unterberger skreiv for Allmusic om plata og meinte ho fall på den noko tyngre og meir psykedeliske sida av solskinnspop, og «det er ei plate med utilfredsstillande travle, rastlause songar, skrivne av Jobriath med tekstforfattaren Richard T. Marshall.»
Trettitodelsnote
Ein trettitodelsnote, på italiensk biscroma, er i musikknotasjon ein note som tilsvarar 1/32 (éin trettitodel) av verdet til ein heilnote. Med andre ord går det 32 trettitodelsnotar på den tida det tek å spele éin heilnote. Ein einskild trettitodelsnote er avbilda med hovud, hals og tre faner festa til halsen. Som regel opptrer trettitodelsnotane i grupper, der alle notane er bunde saman ved hjelp av tre vannrette notebjelkar. På den måten blir det òg mykje lettare for musikarar å lese partitur der notane finst.
Ein Tamar
Ein Tamar (hebraisk skrift עֵין תָּמָר, tyder Daddelkjelda) er ein moshav nord i Arabahdalen i Israel. Han ligg sør for Daudehavet og høyrer til Tamar regionale kommune.
Hazarsjøen
Hazarsjøen (Hazar Gölü) er ein innsjø i Taurusfjella, søraust for Elazig i Tyrkia. Han er kjend som kjelda til Tigris.
Ein Tamar
Han vart grunnlagd i august 1982 av 24 familiar.
Den historiske, bibelske landsbyen Tamar (Esekiel 47:19) låg truleg ved Hatzevaborga nær Ir Ovot.
8. serierunde i Tippeligaen 2000
'''Den 8. runden i Tippeligaen 2000''' vart gjennomført den 13. mai. Den mest målrike kampen denne runden var mellom Tromsø og Viking, som enda med 5—2-siger til Viking i Tromsø. Viking tok med det steget opp på bronseplassen, bak Brann og Rosenborg, som begge vann sine kampar denne runden.
Karnare Col
Karnare Col (bulgarsk седловина Кърнаре, ‘Sedlovina Karnare’) er eit smalt, klipperikt skard på 2100 moh som knyt søraustsida av Mount Craddock til nordaustryggen av Mount Strybing sør i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det strekkjer seg 1,7 km frå aust til vest, med eit søkk på austsida. Det er ein del av isskiljet mellom Nimitzbreen og Rutfordstraumen, oppom Severinghausbreen i sørvest og Saltzmanbreen i nordaust.
Skardet er kalla opp etter busetnaden Karnare sør i Bulgaria.
Torsken på Senja
Torsken er ein tettstad og eit fiskevær i Senja kommune i Troms og Finnmark. Tettstaden ligg ved Torskefjorden, sør for Midtertinden på Senja, og har. På andre sida av fjellet ligg tettstaden Gryllefjord, som det er samband over skaret til via fylkesveg 86.
Midt i bygda ligg det eit grendehus, som er møtestad ved samkomer som 17. mai, julefeiring og bygdefestar. Huset har ein gymsal og var tidlegare lokale for lokal skole og barnehage. Torsken har i dag familiebarnehage, men skolebarn må fare over skaret til Gryllefjord med buss. Bygda har ein matbutikk og ein kiosk.
I Torsken står Torsken kyrkje, ei krosskyrkje frå 1784.
Sekstendelsnote
Ein sekstendelsnote, på italiensk semicroma, er i musikknotasjon ein note som tilsvarar 1/16 (éin sekstendel) av verdet til ein heilnote. Med andre ord går det 16 sekstendelsnotar på den tida det tek å spele éin heilnote. Ein enkel sekstendelsnote er avbilda med hovud, hals og to faner festa til halsen. Som regel opptrer sekstendelnotane i grupper, der alle notane festast saman ved hjelp av to notebjelkar. På den måten blir det òg mykje lettare for musikarar å lese partitur der notane finst.
Kasilag Pass
Kasilag Pass (bulgarsk Касилашки проход, ‘Kasilashki Prohod’) er eit isdekt skard, 2150 moh i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det ligg vest for Mount Mullen og skil Petvar Heights i aust frå hovudryggen sør i Sentinel Range. Det er ein del av isskiljet mellom Kornickerbreen i nord og Wessbecherbreen i sør.
Det er kalla opp etter busetnaden Kasilag vest i Bulgaria.
La Javanaise
Ein sommarkveld i 1962 høyrde Gréco og Gainsbourg på musikk og drakk champagne i lag. Dagen etter sende han ho «La javanaise». Gainsbourg spelte inn sin versjon i januar 1963 i Studio Fontana i London og singelen kom ut i mars same året. Greco gav ut sin versjon i mai.
Kasilag Pass
Kasilag Pass ligg 2,44 km nordaust for Mount Inderbitzen og 2,13 km søraust for Mount Milton
Fylkesveg 260 i Aust-Agder
Fylkesveg 260 i Aust-Agder går mellom Herefoss i Birkenes kommune og Mjåvatn i Froland kommune. Vegen er 11,7 km lang.
Dust in the Wind
«Dust in the Wind» er ein song av det amerikanske progressive rockebandet Kansas og skriven av Kerry Livgren. Songen kom først ut i 1977 på albumet deira Point of Know Return.
Singelen nådde sjetteplassen på Billboard Hot 100 22. april 1978, og vart den einaste singelen deira som nådde topp 10 på Billboard Hot 100-lista. Singelen oppnådde gullplate for ein million selde eksemplar i USA kort tid etter han kom ut.
Kvit pizza
Kvit pizza eller pizza bianca er ein italiensk pizza utan tomatsaus. Tomatsausen er ofte erstatta av kvit saus, for eksempel laga av rømme, pesto, eller creme fraiche. Ein typisk kvit pizza består av deig, olivenolje, lauk og ost.
Dust in the Wind
Bakgrunn
Eg såg på kvar gjerning som blir gjord under sola. Sjå, alt er like fåfengt som å gjeta vinden!
Kvit pizza
Kvit pizza blei fyrst laga i Roma. Pizzaen blei laga enkelt, og minte gjerne meir om brød enn pizza. Pizzaen blei ofte servert til skulebarn når dei kom heim frå skulen, før middag, eller som brød ved sida av anna mat, som pasta eller kjøtretter.
Dust in the Wind
Bakgrunn
Kerry Livgren skreiv gitarlinja for «Dust in the Wind» som ei fingerøving for å lære seg fingerplukking på gitaren sin. Kona hans, Vicci, høyrde det han gjorde og sa at ho likte melodien og oppfordra han til å skrive ein tekst. Livgren var usikker på om dei andre i bandet kom til å like songen, sidan det var eit steg til side for den vanlege stilen deira. Etter at Kansas hadde øvd inn alle songane meint for innspelinga deira i juni og juli 1976, spelte Livgren «Dust in the Wind» for dei, som etter ein augneblink med stille spurte «Kerry, kvar har denne vore?»
Songen vart vald ut som den andre singelen frå albumet, medan den første songen, tittelsporet på albumet, gjorde det heller dårleg. «Dust in the Wind» kom ut kort tid etter og gjekk inn på 81. plassen på Hot 100 den 21. januar 1978. Innan april hadde songen nådd sjetteplassen på Hot 100 og vart den høgast plasserte singelen til Kansas og den einaste som nådde topp 10.
Andre versjonar
Sarah Brightman spelte inn «Dust in the Wind» i 1998 på albumet hennar Eden.
Élisabeth Vigée Le Brun
Louise-Élisabeth Vigée Le Brun var ein fransk målar frå Paris. Ho måla i hovudsak portrett, og er særleg kjend for portrett av europeiske adelsfolk og kongelege. Stilmessig høyrer verka hennar til tida etter rokokko med element frå nyklassisismen.
Vigée Le Brun laga tiltrekkande og idealiserte portrett, og blei kjend som hoffmålar for dronning Marie Antoinette. Ho måla seinare portrett av europeiske adelsfolk, skodespelarar og forfattarar, og blei vald inn i kunstakademi i ti byar.
Vigée Le Brun laga 660 portrettmåleri og 200 landskapsmåleri. Desse finst i private samlingar i Europa og USA, men også i store museum som Eremitasjen i St. Petersburg, National Gallery i London, Metropolitan Museum of Art i New York og National Gallery of Art i Washington, D.C.
Barndom og ungdom
Louise-Élisabeth var dotter av målaren Louis Vigée (1715–1767) og frisøren Jeanne Maissin (1728–1800). Foreldra gifta seg i 1750, og ho blei fødd i 1755. Ho blei Rue Coquilliere i Paris, og døypt i St. Eustache kyrkje med namnet Marie Élisabeth-Louise Vigée. Ein yngre bror, Étienne Vigée, som seinare blei dramatikar, blei fødd to år seinare.
Då ho var tre månader gammal blei ho sendt til ei amme på landet i Épernon i nærleiken av Chartres, der ho budde til ho var fem. På denne tida var det vanleg for det franske borgarskapet å ikkje oppseda småbarna sine sjølve. Tilbake i Paris blei ho i 1760 sendt til klosterskulen i Couvent de la Trinité i Rue de Charonne. Der vekte ho snart merksemd med teikningane sine, som ho framstilte over alt, i skulehefte og på skuleveggane. Også faren var begeistra for teikningane hennar, og såg for seg ei framtid for henne som profesjonell målar. I 1767 forlet ho skulen for å endeleg bu med foreldra. Her fekk ho den første eigentlege teikneundervisinga av faren.
Far hennar døydde uventa i mai 1767 av blodforgifting etter å ha svelt eit fiskebein. Tolv år gamle Élisabeth var lenge i djup sorg, og bestemte seg så å via seg til kunsten. Ho fordjupa seg i teiknekunst, og fekk først undervising av Gabriel Briard, medlem av Académie royale de peinture et de sculpture, og seinare av Joseph Vernet. Same året gifta mor hennar seg opp att med ein rik gullsmed, Jacques-François Le Sèvre. Tilhøvet mellom Élisabeth og stefaren skal ha vore vanskeleg. Familien flytta til Rue Saint-Honoré like ved Palais Royal. Under besøk i private samlingar kopierte Vigée bilde av gamle meistrar. Det blei seinare sagt om henne at ho som ung var ei av dei vakraste kvinnene i Paris.
Allereie som tenåring verka Élisabeth profesjonelt som portrettmålar. Som femtenåring kunne ho leva av inntekta frå portretta sine. Ho tok arbeidet sitt svært seriøst, og avviste jamleg bestillingar som berre hadde som føremål å oppnå eit møte med henne. Då atelieret hennar blei stengt i 1774 grunna manglande løyve, vende ho seg til Académie de Saint-Luc, som stilte ut verka hennar i salongen sin. I 1774 blei ho medlem av akademiet.
Tilknyting til kongehuset
Élisabeth Vigée Le Brun byrja å stilla ut verka sine i familieheimen i Paris, Hôtel de Lubert. Salongane ho heldt her gav henne mange nye og viktige kontaktar. Ektemannen hennar var ein slektning av Charles Le Brun, den fyrste leiaren av Det franske akademiet under Ludvig XIV.
Verksemda hennar bløma, og ho måla talrike medlemmer av adelen. Allerieie i 1776 fekk ho eit oppdrag frå hoffet av hertugen av Provence, som var bror til kongen. I 1778 blei ho beden til Slottet i Versailles for å måla eit portrett av dronning Marie Antoinette. Dronninga var så begeistra for resultatet at Vigée Le Brun fekk bestillingar på fleire portrett av kongefamilien. Ho måla over 30 portrett av dronninga og familien hennar.
12. februar 1780 fødde ho det einaste barnet sitt som voks opp, dottera Jeanne Lucie Louise, som ho kalla Julie og gav kallenamnet «Brunette». Ho skal ha fortsett å måla under dei fyrste riene, og knapt sloppe målarkosten under fødselen. Dottera blei motivet for ei rekkje portrett. I eit seinare svangerskap fekk ho eit barn som døydde tidleg.
Frå mai til juni i 1781 reiste Vigée Le Brun saman med mannen gjennom Flandern og Nederland for å kjøpa verk frå samlinga til den tidlegare guvernøren Charles-Alexandre de Lorraine. Verka til dei flamske meistrane inspirerte henne til å gjera forsøk med nye måleteknikkar. 'Sjølvportrett med stråhatt' (1782) er ei «fri imitering» av Peter Paul Rubens sitt La Chapeau de Paille. Ein kan også sjå flamsk påverknad i Le Comte d'Espagnac (1786) og Madame Perregaux (1789). I tillegg til dette måla ho portrett av lokale adelige, mellom anna av medlemmer av Huset Oranien-Nassau.
31. mai 1783 blei Vigée Le Brun medlem av Académie royale de peinture et de sculpture med eit verk i sjangeren historisk allegori. Same dagen blei også ein annan kvinneleg målar, Adélaïde Labille-Guiard (1749–1803), tatt opp som medlem. Dei mannlege ansvarlege ved Akademiet var ganske klart motstandarar av at Vigée-Lebrun skulle takast opp, både på grunn av kjønnet hennar og fordi mannen var kjøpmann. Dei blei til slutt tvinga til det gjennom ei befaling frå kong Ludvig XVI, som handla på oppfordring frå kona si. Som resepsjonsverk presenterte ho La Paix ramenant l’Abondance frå 1783 for å kunna bli motteken i kategorien historiemålar. Verket var skandaløst ettersom det viste eit nakent bryst på ei tid då skikken sa at nakne kroppar berre kunne målast av menn. Ho blei til slutt teken med i akademiet utan ein særskild kategori.
Sommaren 1785 stilte ho ut ei rekkje måleri ved Académie Royale, som i det store og heile fekk ei positiv mottaking. Også seinare utstillingar blei mottatt med begeistring. I 1788 organiserte ho ein souper grec, ei overdådig selskapsform frå denne perioden, som skapte overskrifter.
I 1787 forårsaka Vigée Le Brun ein mindre offentleg skandale då ho stilte ut Sjølvportrett med dottera Julie (1786) ved Salongen i 1787. Her avbilda ho seg sjølv smilande med open munn, stikk i strid med konvensjonane innan portrettkunst som gjekk tilbake til antikken. Sladrebladet Mémoires secrets meinte at både «kunstnarar, kunstelskarar og personar med smak» var sameinte i å fordømma denne framstillinga.
Revolusjon og eksil
Misunning og intrigar i samband med stillinga som ein av yndlingsmålarane ved hoffet, førte med tida til fleire og fleire ryktedanningar og angrep på henne. Ho skulle ha forhold til greven av Vaudreuil eller målaren François-Guillaume Ménageot. Pressa omtalte også eit påstått forhold til finansminister Calonne. I revolusjonsåret 1789 blei omdømet hennar for alvor øydelagt ved offentleggjeringa av fritt oppdikta brev som skulle vera frå henne til ministeren. Sansculottane kom til herskapshuset hennar, ransaka det og prøvde å setta fyr på kjellaren. Vigée-Le Brun måtte søka tilflukt hjå familien til arkitekten Alexandre-Théodore Brongniart.
Etter den franske revolusjonen flykta Vigée-Le Brun med dotter si og guvernanta hennar natta til den 6. oktober 1789 med Italia som mål. Ho let etter seg ektemannen, som oppmuntra henne til å flytta, måleria sine og ein formue på rundt ein million franc. Sjølv hadde ho, ifølgje memoara sine, berre med seg rundt 20 franc. Ho sa tidlegare om Ancien Régime at 'Kvinnene herska då, revolusjonen avsette dei'. Som følgje av revolusjonen Vigée Le Brun sitt medlemskap i det franske målarakademiet ettersom kvinner ikkje lenger hadde adgang.
Ho hadde planlagt å venda tilbake til Frankrike så snart ein hadde gjenoppretta alminneleg ro og orden der. Under reisa stoppa dei i Lyon, Torino, Parma (der ho blei medlem av akademiet) og Firenze, før dei kom til Roma i slutten av november. Ho var dei neste åra i Roma, Venezia og Napoli. I 1790 blei ho teken imot i Uffiziane, der ho fekk stor suksess med eit sjølvportrett. Verka hennar vekte så stor beundring at ho ved byrjinga av april 1790 blei tatt opp i Accademia di San Luca. Ho sende også verk til Parissalongen.
I Italia heldt Vigée-Le Brun seg framleis til dei aristokratiske krinsane. Ho møtte att Ménageot og Vivant Denon, den fyrste leiaren for Louvre, Talleyrand og lady Emma Hamilton. Ho laga fleire allegoriske måleri av Emma Hamilton som Ariadne (1790) og som ei bakkantinne (1792), og ho stod modell for Sibyl (1792), som var inspirert av Domenichino sine sibyller.
14. april 1792 forlet ho Roma for å dra heim til Paris. Under tilbakereisa la ho inn opphald i Spoleto, Foligno, Firenze, Siena, Parma, Mantova, Venezia, Verona og Torino. Undervegs fekk ho vita at ho var blitt oppført på lista over utvandrarar, noko som innebar at ho hadde mista dei franske borgarrettane sine og at eigedommane hennar var blitt beslaglagde. Mannen hennar sine forsøk på å få henne fjerna frå lista førte ikkje fram. Då ho innsåg at situasjonen ville vera for usikker for henne som rojalist i Frankrike, bestemte ho seg for å bli verande i Italia.
I Milano overbeviste ho utsendingen frå Austerrike om at ho ville vera ein etterspurd portrettmålar i Wien. Etter at ho kom fram til Wien leigde ho ein bustad i utkanten av byen.
Under eit møte i «Le Directoire» i Frankrike den 26. juli 1799 blei det levert ein søknad til fordel for Vigée, underskriven av 255 kunstnarar, forfattarar og vitskapsmenn. Året etter døydde mor hennar, og kort tid etter, den 5. juni 1800, blei namnet hennar endeleg sletta frå emigrantlista. Dermed var vegen opna for at at ho kunne venda heim til Frankrike. Same året gifta dottera, Julie Le Brun, seg med Gaëtan Bernard Nigris, som var leiar for det keisarlege teateret i St. Petersburg. Vigée Le Brun var sterkt imot giftarmålet, og følte seg sviken av dottera. Etter eit kort opphald i Moskva i 1801 reiste Vigée endeleg tilbake til Paris. Under heimreisa var ho seks månader i Berlin, der ho kom i kontakt med Hohenzollern-familien. Ho hadde måla mykje gjennom heile eksilet, noko som var nødvendig for å tena til livs/opphald. Som følgje av dette blei ho kjend og elska som portrettmålar i heile Europa,
Etter heimkomsten
Etter 12 år i eksil kom Vigée Le Brun tilbake til Paris den 18. januar 1802, og flytta igjen inn på Hôtel Le Brun. Seinare leigde ho ein landstad i Meudon, der ho gjorde ferdig nokre bilde ho hadde byrja på i Russland og Tyskland. Sjølv om ho blei ønska velkommen av pressa, hadde ho vanskeleg for å finna seg til rette i heimlandet etter endringane skapte av revolusjonen og innføringa av keisardømet.
Nokre månader seinare forlét ho Frankrike for å dra til England, og budde i London i tre år. Ho måla mange portrett av britiske personlegdommar som Lord Byron, og møtte målaren Benjamin West, beundra verka til Joshua Reynolds og møtte att lady Hamilton, elskarinna til admiral Nelson. Ho var med eksilhoffet til Ludvig XVIII og greven av Artois i London, Bath og Dover.
I juli 1805 vende ho tilbake til Paris via Nederland og Belgia.
I 1807 mottok Vigée Le Brun si fyrste og einaste bestilling frå det franske keisarhoffet; eit portrett av Napoléon Bonaparte si syster Caroline Murat. Ho mislikte oppdraget, og klaga over at dronninga behandla henne dårleg og let henne dårleg, til forskjell frå andre, «ekte» prinsesser ho hadde måla.
14. januar 1807 kjøpte ho ektemannen sitt husvere og salslokale i Paris etter at han var komen i gjeld. Men då keisardømet var på sitt mektigaste forlet Vigée Le Brun Frankrike til fordel for Sveits, der ho blei utnemnd til æresmedlem av Société pour l'Avancement des Beaux-Arts. Her møtte ho òg Madame de Staël i 1807.
Ho vende tilbake til Frankrike i 1809. Her kjøpte ho eit stort hus i landlege omgjevnader i Louveciennes, ca. 20 km vest for Paris. Huset låg like ved slottet som hadde tilhøyrd Madame du Barry, som var blitt giljotinert 1793. Vigée Le Brun hadde måla tre portrett av henne før revolusjonen. I tida som følgde budde ho anten der eller i Paris, der ho heldt salongar og møtte framståande kunstnarar. Den 7. august 1813 døydde mannen hennar. Landstaden blei teken av den prøyssiske hæren under dei såkalla frigjeringskrigane i 1814.
Etter restaurasjonen av monarkiet med Ludvig XVIII blei fleire av måleria hennar, særleg dei av Marie-Antoinette, henta fram att og hengde opp i Louvre, Fontainebleau og Versailles.
8. desember 1819 døydde dottera hennar, Julie Nigris, utan å etterlata seg arvingar, og eit år etter døydde også broren Etienne Vigée. Dottera til Etienne, Caroline Rivière, var dermed einearving etter Vigée Le Brun.
Under ei siste reise til Bordeaux laga ho fleire skisser av ruinar. Ho måla nokre solnedgangar, studiar av himmel og fjell, og laga pastellverk av Chamonix-dalen, øvste delen av Arve-dalen, i pastell (Le Mont blanc, L'Aiguille du Goûter, musée de Grenoble.) 30. juni 1827 blei Vigée utnemnd til medlem av Académie de Vaucluse.
Ved hjelp av niesa Caroline Rivière, som hadde flytta saman med henne, og den siste eleven sin, Eugénie Tripier Le Franc, offentleggjorde ho i 1835 det fyrste bandet av erindringane sine. Dei gir eit interessant innblikk i utdanninga av kunstnarar på slutten av æraen for monopolet til dei kongelige akademia. I 1837 følgde andre og tredje bind av hennar Souvenirs.
I 1841 fekk Vigée eit slag som medførte varig lamming. Ho døydde truleg av arteriosklerose i bustaden sin på Hôtel Le Coq i Rue Saint-Lazare då ho var 86 år gammal. Ho blei gravlagd på kyrkjegarden i Louveciennes. På gravsteinen hennar står det: «Ici, enfin, je repose…» (Her kvilar eg endeleg…).
Verk
Det er bevart 660 portrett og 200 landskapsbilde av Vigée-Le Brun. Verka hennar er dels i private samlingar og dels i fleire store europeiske og amerikanske museum.
Cape Marsh
Cape Marsh er eit kjenneleg nes med ei høg klippe på 235 meter over havet, på søraustenden av Robertsonøya ved kanten av Larsen isbrem. Øya vart oppdaga og grovt kartlagd av kaptein Carl Anton Larsen i 1893. Sørsida av øya vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i juli 1953. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter George W. Marsh, leiar i FIDS og militærlege ved Hope Bay, 1952 og 1953.
Gabriel Peak
Gabriel Peak er eit fjell, 1220 moh, ved samløpet mellom Starbuckbreen og Jeroboambreen på austsida av Graham Land i Antarktis. Namnet er eit av fleire i nærleiken gjeve av UK Antarctic Place-Names Committee frå Herman Melville-romanen Moby-Dick. Gabriel er ein av mennene på skipet Jeroboam.
Tell Tamer
Tal Tamer (syrisk ܬܠ ܬܡܪ, arabisk تل تمر, kurdisk Girê Xurma ) er ein by nordvest i Syria i al-Hasakah guvernement, 40 km nord for al-Hasakah. I 1994 hadde han eit folketal på 5 216. Innbyggjarane er hovudsakleg assyrarar frå det øvre tiari-folket.
Åttedelsnote
Ein åttedelsnote, på italiensk croma, er i musikknotasjon ein note som svarar til 1/8 (éin åttedel) av verdet til ein heilnote. Med andre ord går det 8 åttedelsnotar på den tida det tek å spele éin heilnote. Ein enkel åttedelsnote er avbilda med hovud, hals og fem faner festa til halsen. Når åttedelsnotar opptrer saman, blir samanbindinga gjort ved hjelp av ein notebjelke.
Geografi i Gulen
Geografi i Gulen utgjer 1 500 øyar, holmar, skjer og fleire små kryssande dalføre på fastlandet. Gulen kommune omfattar dels småkupert strandflate, dels brattare areal og fjell innanfor. Landskapet ligg ved enden av Sognefjorden, og består av grunnfjell med gneis og granitt.
Kommunen er avgrensa av Sognefjorden i nord, Nordsjøen i vest, Fensfjorden i sør og fjella i Stølsheimen i aust. Det høgste punktet er Svadfjell 878 m.o.h. Dei største øyane er Sandøya, Hisarøy, Byrknesøy, Mjømna og Hille. Det er fem lengre fjordar i kommunen. Risnefjorden (arm av Sognefjorden), Gulafjorden som deler seg i Nordgulfjorden, Austgulfjorden og Eidsfjorden.
Gulen ligg i eit kystbelte med lyng i sterkt vindeksponerte strok, innslag av edellauvskog i lune dalar og myr. Bert fjell dekkjer dei største delane av kommunen, men i dei bratte dalføra mot Sognefjorden finst ein stor del av skredmateriale. Morenemateriale finst i fleire av dalføra og på Sandøy og Mjømna ligg og store moreneryggar. I dei fleste dalmunningane ut mot Sognefjorden er det avsett mykje breelv- og elvemateriale. Øyane i sør har rikeleg med torv- og myravsetjingar.
Geologi og bergartar
Geologien i Gulen er einsarta, heile kommunen består av om lag 1,5 milliardar år gamal, proterozoisk gneis i grunnfjellskjoldet. Det høyrer til det såkalla «svekonorvegiske» dekket som ligg på båe sider (aust og vest) av Den Kaledonske fjellkjeda. Den svekonorvegiske fjellkjedefoldinga forma dagens massiv for 1130 - 900 millionar år sidan. Mot slutten av denne tida skjedde dei siste grunnfjelldanningane i Sør-Noreg, og granittane i området kan vere så unge som 900 millionar år. Det er difor ikkje mogleg å finna fossil eller sedimentære lag i dei opphavlege bergartane i kommunen, men i morenemateriala kan ein finne spreitt kaledonske bergartar som er berre 4-500 millionar år gamle, avsett av innlandsisen.
Området vart berørt under den kaledonske fjellkjedefoldinga, da det «nordamerikanske» kontinentet Laurentia støytte saman med det «nordeuropeiske» Baltika for 425 millionar år sidan. Grunnfjellet i Sogn og Gulen blei sterkt folda under samanstøyten. Gulen ligg heilt i vestre kant av det synlege grunnfjellskjoldet, og er omgjeve av dei kaledonske skyvedekka av tidlegare havbotnskorpe som i samanstøyten vart skuva opp på land og pregar nabokommunane i sør og sørvest. Eit område av kommunen høyrer til ein kaledonsk formasjon: Vassøyane og øya Røytinga heilt i sørvest - ute i havgapet sør i Sognesjøen - høyrer til Solundbassenget frå seinsilur- og tidleg devontid. Desse småøyene og hovudøyene i Solund er dekte av konglomerat og sandstein som ligg oppå putelava. Solundbassenget oppstod gjennom ein kombinasjon av vulkanistisk havbotnspreiiing og kystnære avsetningar da det nett her, for 420-410 millionar år sidan, var litt attende av havet (Iapetus) mellom Laurentia og Baltika. Formasjonen er resten av eit attverande havbasseng som var i rørsle samstundes som avrenning frå det nye, kaledonske dekket i aust avsette sandstein oppå eldre bergartar i overgangen frå silur til devon. Bergartane på Vassøyane og Røytinga består såleis av drygt 400 millionar år gamle avsetjingsbergartar.
Det er eit gneisbrot på Halsvik i sør som nyttast kommersielt av Halsvik Aggregates AS i Sløvåg. Gneisen går for det meste til eksport til Europa. Gneis herifrå har og vert levert til Ormen Lange-prosjektet.
Landskap og vegetasjon
Gulen har innslag av tre av dei fire landskapstypane i Sogn og Fjordane - kystkulturlandskap, fjordkulturlandskap og fjellkulturlandskap, mens u-dalanes dal- og slettelandskap ikkje er representert så langt vest. .
Planteliv
Gulen har relativt surt jordsmonn, men betre dyrkingsjord i moreneområda inne i fjordane. Det veks furu og mykje einer, men ikkje gran her i vest. Lauvskogen er dominert av bjørk heilt opp i fjellet, men det er og noko edellauvskog med alm, ask, gråor og lind, medan bøk stoppar i nabokommunen Lindås i sør. Kyst- og skogsområda har kristtorn (Ilex aquifolium) og vivendel (Lonicera periclymenum). Vestlandskysten har mykje unikt planteliv. Blant bregnane er kongsbregne (Osmunda regalis) å finne i Solund, mens hinnebregne (Hymenophyllum wilsonii) veks i heile Ytre Sogn. Kysteinstape (Pteridium aquilinum ssp aquilinum) er ein annan reint vestnorsk art, likeså brunburkne (Asplenium adulterimum) og blankburkne (Asplenium adiantum-nigrum). Blant blomsterplantane finn ein den sørlege gul valmuesøster (Meconopsis cambrica) i Ytre Sogn og nokre andre stader lengre sør på Vestlandet. Langs kysten finn ein og kystbergknapp(Sedum anglicum), rosenrot (Rhodiola rosea) og andre bergknappar. I øygardens kystlynghei er klokkelyng (Erica tetralix) og purpurlyng (Erica cinerea), ramsløk (Allium ursinum) og heistarr (Carex binervis) utbreidde. Det veks strandvindel (Calystegia sepium) og østersurt (Mertensia maritima) langs strendene kring Sognesjøen, men skjoldblad og kystblåstjerne veks truleg berre på andre sida av Sognesjøen. Ein finn derimot revebjølle (Digitalis purpurea) både i Gulen og langt innover i fjordstrøka.
Kystmarikåpe (Alchemilla xanhochlora), vestlandsvikke (Vicia orobus), heiblåfjær (Polygala serpyllifolia), kusymre (Primula vulgaris), skogfredløs (Lysimachia nemorum), fagerperikum (Hypericum pulchrum), nonsblom (Anagallis arvensis), pusleblom (Anagallis minima), svartknoppurt (Centaurea nigra), storfrytle (Luzula sylvatica) og den sjeldne heifrytle (Luzula congesta) er alle typiske Nordsjøartar som veks på Vestlandet og i Danmark. Skottlandsøyentrøst (Euphrasia scottica) finn ein på Vestlandet og på britisk side av Nordsjøen.
I kulturmark og skogstrakter veks ulike arter av nattfiol (Platanthera), vårmarihånd (Orchis mascula) og skogsivaks (Scripus sylvatica). På jorde og innmark har og den fyktede arten landøyda (Senecio jacobaea) tilhald så langt nord som til Gulen.
Dyreliv
Dyrelivet er vestlandsk med mellom anna hjort, rådyr, raudrev, røyskatt, mår, mink, ekorn, snømus, markmus, lemen og hare. Det blir årleg delt ut kring 500 fellingsløyve for hjort i kommunen, og årleg jaktutbytte er om lag 400 hjort. Fellinga har tatt seg sterkt opp frå 154 dyr i 1990, til 254 dyr i 1995 og 413 hjort i år 2000, noko som sidan har vore stabilt jaktkvantum. Kommunen har frå 2001 oppretta eige kommunalt viltfond som finansierar vårteljing av hjort, forsking og nasjonal rapportering, opplysingsarbeid og opplæring, bestandsovervakning, og direkte bestandsregulering.
Det er elles laks og aure i lokale elver og vatn. I samband med utbygging av Kløvtveit kraftverk ved Austgulfjorden vart det avtalt at BKK skulle innbetala 250.000 kroner til eit kommunalt fiskefond i Gulen. Fondet blir nytta til å vedlikehalde og styrkje innlandsfisket i kommunen. Fiskarar, grunneigarar og foreiningar som fremjar fiske kan søke prosjektmiddel frå fondet.
Havørn har tatt seg opp også i Gulen, som så mange andre stedar langs kysten. Det er store koloniar av sjøfugl i området, men sjøfuglbestanden vert sterkt negativt påverka av fisket etter tobis i Nordsjøen. Tobisfiske har gitt lagmål i hekkebestandane kring heile Nordsjøen både i 2004 og på nytt i 2009. Mellom artane finn vi fleire typar måse, svartand, siland, brunnakke, ærfugl, grågås og noko meir sjeldan raudnebbterne, strandsnipe, toppskarv og unntaksvis teist og hubro.
Ein må derimot lengre nord i fylket for å finne krykkje, alke, lomvi, tjuvjo og lundefugl.
Landskapvern
Dei viktigaste verneformåla i Gulen omfattar kvartærgeologi, kystmyr og lynghei, våtmark, sjøfuglkoloniar og edellauvskog. Derimot er korkje kvartærgeologiske område elle edellauvskogen førebels verna per 2010, sjølv om det finst kvar seg 1 og 14 slike verneområde i Sogn og Fjordane. Derimot har Grima naturreservat vern av myrområde (2004), som eit av 20 myrverneområde i fylket. Dessutan er det fem sjøfuglreservat: Ramsbarden naturreservat, Kvernøyna naturreservat, Sogneoksen naturreservat, Guleskjeret naturreservat, Lihellene naturreservat på i alt 2.160 dekar.
For sjøfugl i øygarden er i alt ti stader bandlagde for naturformål i kommuneplanen og føreslått som naturreservat, av dei er fem innvilga. Vassøyane naturreservat (1991) heilt i sørvest er verna med bakgrunn i våtmarksområdet. Det er tidlegare føreslått vern som landskapsvernområde for Vassøyane og tilstøytande øyområde i Ytre Fensfjord, med grunngjeving i både botaniske, zoologiske og geologiske særdrag, men det er førebels (2010) ingen landskapsverområde i Ytre Sogn.
To vassdrag er varig verna, nemleg Ynnesdalsvassdraget gjennom Verneplan III for vassdrag, og Dingjaelva gjennom Verneplan IV. Øvre del av Ynnesdalsvassdraget har også vore utpeika som mogeleg landskapsvernområde.
Kostinbrod Pass
Kostinbrod Pass (bulgarsk Костинбродски проход, ‘Kostinbrodski Prohod’) er eit isdekt skard på 1100 moh mellom Doyran Heights og Flowers Hills i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis.
Fjellpasset er kalla opp etter byen Kostinbrod vest i Bulgaria.
Kostinbrod Pass ligg 6,16 km nordaust for Mount Havener, 9,53 km sør for Dickey Peak og 7,32 km vest-nordvest for Gubesh Peak.
Seán Keane
Seán Keane er ein irsk felespelar. Han var medlem av Ceoltóirí Chualann i 1960-åra, før han vart med i The Chieftains i 1968. Han har ein unik spelestil, særleg i bruk av ornamentering, kanskje inspirert av den irske sekkepipa.
Fylkesveg 261 i Aust-Agder
Fylkesveg 261 i Aust-Agder går mellom Trongedal i Birkenes kommune og fylkesgrensa ved Steinsland. Vegen er 3,4 km lang.
Benedicta Boccoli
Benedicta Boccoli er ein italiensk skodespelar  som starta karrieren på TV, og som seinare har spelt i fleire filmar og på teater.
Ho er søster til skodespelaren Brigitta Boccoli.
Anthology: Through the Years
Anthology: Through the Years vart utgjeve den 31. oktober 2000, og var den lågaste plasseringa bandet fekk på Billboard 200 til då, med ein 87. plass. I november 2006 hadde albumet likevel seld til gullplate.
Har Amasa
Har Amasa (hebraisk skrift הַר עֲמָשָׂא, tyder Amasafjellet) er ein fellesbusetnad sør i Israel. Han ligg nær Yatirskogen 20 kilometer sør for Hebron og 14 km nordaust for Arad. Han er den einaste busetnaden i Tamar regionale kommune som ligg i høglandet utafor Jordandalen.
Historie
Landsbyen vart først grunnlagd som ei Gush Emunim-busetjing, avgjort av regjeringa den 14. september 1980. Han vart gjeven over som ein kibbutz til Kibbutzrørsla den 30. juni 1983. Han vart gradvis endra dei neste 20 åra. I 2003 vart han overført til Jordbruksunionen-rørsla,.
McCall Point
McCall Point er eit nes på austsida av Lallemandfjorden, 4 nautiske mil (7 km) nordvest for Salmon Cove på vestkysten av Pernik Peninsula, Loubet Coast i Graham Land. Det vart kartlagd frå flyfoto teken av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE), 1956-57. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter John G. McCall (1923–54), ein amerikansk ingeniør ved University of Alaska, som først målte den detaljerte indre rørsla av ein dalbre i 1951-52.
Tarimbekkenet
Tarimbekkenet er eit endorheisk nedslagsfelt i den kinesiske autonome regionen Xinjiang. Det ligg heilt vest i Kina, like nord for Tibetplatået, og dekkjer rundt 1,020,000 km².
Geografi
Tarimbekkenet er eit av dei største endorheiske bekkena i verda. Dei sentrale delane er ei tørr slette danna av avleiringar og innsjøsediment og er omgjevne av dei massive fjellkjedene Tien Shan, Kunlun og Pamir. Dette er den tørraste regionen i heile Eurasia. Ein stor del av området er dominert av sandørkenen Taklamakan på 270 000 km². I tillegg er det fleire mindre sandmassiv på mellom 780 og 4 400 km². Sanddyner er det dominerande landskapstrekket.
Nedbøren i Tarimbekkenet er ekstremt sparsam, og nokre år er det ingen nedbør i det heile. I Taklamakanørkenen og i Lop Nor-bekkenet er den gjennomsnittlege årsnedbøren på rundt 12 mm. Ved foten av fjella og i fleire andre område i elvebekkenet når nedbøren opp i 50 til 100 mm årlig. I Tien Shan er det mykje våtare, med årsnedbør som ofte går over 500 mm. Maksimumstemperaturane i Tarimbekkenet ligg rundt 40 °C.
Tarimbekkenet har det lågaste punktet sitt ved Lop Nor, ein saltrik myrlendt depresjon i austre del av området. Tarimelva, den største elva i bekkenet, hadde tidlegare utløp i Lop Nor, men vekkleiing av vatn til irrigasjon gjer at ho no ender 150 km lenger vest. Lop Nor var tidlegare også staden Kina utførte atomprøvesprengingar.