cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boryspil
Boryspil (ukrainsk Бориспіль, Boryspil, russisk Борисполь; Borispol) er ein by i Kyiv oblast (provins) nord i Ukraina. Han er det administrative senteret i Boryspil rajon (distrikt), medan sjølve byen er eit eige rajon i oblastet. Byen har kring 60 000 innbyggjarar.
Byen har vore kjend sidan 1015 og har hatt det moderne namnet sitt sidan 1590, men det var først i 1956 at staden fekk bystatus. I dag ligg Boryspil internasjonale lufthamn i byen og Aerosvit Airlines har hovudkvarteret sitt her.
Kjelder
'*''Denne artikkelen bygger på «Boryspil» frå, den 29. september 2012.''
El Hierro
Geografi og natur
Øya er ein del av provinsen Santa Cruz de Tenerife og består av tre kommunar:
Hn/Lagting
Lagting (norrønt mål lǫgþing) var eit sendemannsting for eit heilt lagdøme som Gulating, Frostating, Eidsivating og Borgarting. På lagtinget møtte ulike sendemenn for klassone i samfundet;
El Hierro
Geografi og natur
Valverde ligg nordaust på øya, medan Frontera ligg i sørvest. Begge inneheld fleire landsbyar. Setet på øya er Valverde. I 2003 budde litt over 10 000 innbyggjarar på øya.
Hn/Lagting
Lagtinget hadde i utgangsstødet lovgjevande og dømande makt, men frå kong Magnus Lagabøte si tid tok kongen yver mykje av denne makti. Den dømande makti vart etter kvart ført yver til lagmannen.
El Hierro
Turisme
Som alle av Kanariøyane er El Hierro ein turistdestinasjon. Ho har ein liten flyplass ved Valverde og ein ferjeterminal som begge har samband med Tenerife.
Yohei Kurakawa
Yohei Kurakawa er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Yokohama F. Marinos, FC Horikoshi, Kashiwa Reysol, Roasso Kumamoto og Suzuka Unlimited FC.
Sigrun Slapgard
Sigrun Slapgard er ein norsk journalist og forfattar. Ho arbeider i NRK sin utanriksredaksjon, og var korrespondent for NRK i Qatar under invasjonen av Irak i 2003.
Slapgard vart nominert til Brageprisen og fekk Melsom-prisen for biografien sin om den kvinnelege krigsreportaren Lise Lindbæk. Ho debuterte skjønnlitterært i 2011 med romanen Paradishagen.
Ho er oppvaksen i Ruste og på Vinstra.
Dverglire
Dverglire (Puffinus assimilis) er ein liten sjøfugl i stormfuglfamilien, Procellariidae. Denne lira lever pelagisk på den sørlege halvkula sør for den sørlege vendesirkelen.
Skildring
Dverglira har den typiske flukta for lirer, tipper frå side til side med stive venger, og få vengeslag, men i svak vind vil dei ha meir flagrande flygeteknikk enn dei større lireartane. Fuglen dannar omriss av eit kross i flukt når dei held dei lange vengene rett ut frå kroppen, og vekslar mellom mørkt og lyst frå den svarte oversida og kvite undersida. Til havs opptrer dei einslege, eller i små flokkar og dei beitar sjeldan saman med andre sjøfuglar. Kroppslengda er 30 cm og massen 130 gram, vengespennet 58-67 cm, som ei lita havlire, men har proporsjonalt kortare og breiare venger, med eit bleikt område på indre flygefjører. Nebbet er slankare enn på havlira, og dei mørke auga skil seg ut mot det lyse omkringliggande området.
Dverglira hekkar i koloniar på øyar og kystnære klipper, har reirplass i hòler som dei berre vitjar om natta for å unngå predasjon. Hekketida er normalt i den australske vinteren og våren.
Taksonomi
Underartar av dverglire etter Clementslista versjon 6.6 frå august 2011.
Puffinus assimilis
Tidlegare var følgjande underartar rekna som ein del av taksonet, men blei tatt ut frå og med versjon 6.4, desember 2009:
Tsjirip
Tsjirip er ein vulkan som ligg sentralt på øya Iturup i Kurilane i Russland. Han ligg på Tsjiriphalvøya og består av to doble stratovulkanar, Tsjirip og og Bogdan Khmelnitskij.
Sørarnøya
Sørarnøya er ei øy i Gildeskål kommune i Nordland. Sørarnøya er knytt til Nordarnøya med bru, men ingen av øyane har fastlandssamband. Den enklaste måten å komme seg til Sørarnøy på er med hurtigbåt eller ferje. Arnøysundet går mellom dei to øyane.
Det er bur om lag 250 innbyggjarar på øyane. Det er to daglegvarebutikkar på Sørarnøy. Det er bussamband mellom Sør- og Nord-Arnøy om lag to gonger kvar dag, og enkelte veker er det skulekøyring mellom øyane. Sør-Arnøy, på austsida av Sørarnøya, er den einaste busetnaden på øya.
Gairsay
Gairsay (norrønt Gáreksey) er ei lita øy i Orknøyane i Skottland, i soknet Rendall. Ho er om lag 3 km lang og 1,5 km brei. På øya ligg ein kjegleforma ås og ei lita hamn kalla Millburn Bay. Hamna ligg i le for halvøya Hen of Gairsay.
Løp for livet
Løp for livet er ein aksjon til inntekt for Kreftforeningen som raudrussen på Bømlo har halde kvart år sidan starten i 1989. Det var i hovudsak to stafettløp, eit bedriftsløp for lokale bedrifter, lag og organinsasjonar og eit skuleløp for elevane ved vidaregåande skular og ungdomsskular i området.
Gairsay
Historie
I følgje Orkneyinga saga var Gairsay i norrøn tid vinterheimstaden til den norske høvdingen Svein Asleifsson, ein av dei siste store vikingane. Han dreiv jordbruk om sommaren og heldt seg på Gairsay med 80 av mennene sine om vinteren. Etter at dei hadde sådd i jorda om våren, la Svein ut på vikingtokt nedover vestkysten av Skottland til England og Irland. Han døydde i eit forsøk på å erobre Dublin i 1171.
I følgje folketeljingar var det 69 menneske på øya i 1831 og 71 i 1841. I 1851 var talet berre 41 og ti år seinare 34 fordelt på fem familiar. I nyare år har øya vore eigd av ein enkelt familie, som kjøpte øya i 1968 og som i dag driv jordbruk her.
Løp for livet
Løp for Livet vart starta då ei jente ved Bømlo vidaregåande skule fekk kreft og klassevenene hennar ikkje ville sitja stille og sjå på. Dette vart starten på ein snart 30 år gamal tradisjon.
Dei siste åra har russen tatt på seg meir enn berre dei to løpa, og dei er mellom anna ute og leikar med ungane på barneskulane, sel vaflar og tek på seg oppdrag frå den lokale handelsstanden. I 2007 var dei og for fyrste gong med på bøsseaksjonen Krafttak mot Kreft. Bømlorussen har seinare blitt den største innsamlaren for Kreftforeninga.
I 2013 var det 25-årsjubileum, og Bømlorussen samla inn 570 000 NOK.
Innsamla beløp siste åra
Claudio Langes
Claudio Langes er ein italiensk motorsport-sjåfør som vann det italenske go-kart meisterskapen i 1978. I dei komande åra konkurerte han både i Formel 3 og i Formel 3000. Langes nådde Formel 1 i 1990. Her deltok han i 14 Grand Prix-rundar, utan å klare å kvalifisere seg for nokon av løpa. Dette er rekord innan Formel 1. Konstruktøren Eurobrun gjekk konkurs før dei to siste løpa som stod igjen av 1990 sesongen. Claudio Langes gjekk deretter over til å køyre gateløp.
Pellestrina
Pellestrina er ei øy som dannar ein barriere mellom den sørlege delen av Venezialagunen og Adriahavet og ligg sørvest for Lido.
Øya er 11 km lang og har sidan 1700-talet grensa til ei stor demning på sjøsida. Det er fire landsbyar på øya: San Pietro in Volta, Porto Secco, San Antonio og Pellestrina, som er kjend for sine fargerike hus.
Hovudnæringa på øya er handelsgartneri, fiske, turisme og produksjon av blonder.
Av attraksjonar på øya finn ein Lido of Ca' Roman, som er kjend for furuane og fuglelivet.
Masayuki Onishi
Masayuki Onishi er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Kimi Räikkönen
Kimi Matias Räikkönen er ein formel 1-førar frå Esbo i Finland. I 2008-sesongen køyrer han for Scuderia Ferrari.
Räikkönen har konkurrert i formel 1 sidan 2001 då han debuterte i Sauber-Petronas. Frå 2002-sesongen køyrte han for West McLaren Mercedes. Den beste plasseringa til Räikkönen til no er andreplassen i formel 1-VM 2003, eit resultat han tangerte i 2005-sesongen. Sesongen 2006 vart ein nedtur for Räikkönen ettersom han enda på ein 5. plass samanlagt, utan ein einaste siger i løpet av sesongen.
Frå 2007-sesongen overtok Räikkönen plassen til Michael Schumacher i Ferrari.
Bertha von Suttner
Bertha Sophie Felicitas Freifrau von Suttner, fødd i Praha, var ein austerriksk forfattar og pasifist. Ho vart fyrste kvinnelege vinnar av Nobels fredspris i 1905.
Yuki Kaneko
Yuki Kaneko er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Yokohama F. Marinos og Consadole Sapporo.
Bertha von Suttner
Biografi
Då den russisk-tyrkiske krigen braut ut i 1877, hadde Arthur hell med å skriva krigsrapportar for tyske tidsskrift. Bertha på si side tok til med å skriva noveller og essays for aviser i Austerrike under pseudonymet B. Oulet. Lik ektemannen naut ho stor framgang. Dei vendte tilbake til Wien i 1885, forsona seg med familien von Suttner og fekk slå seg ned i slektsslottet i Niederösterreich.
Tilbake i Austerrike vart Bertha von Suttner meir oppteken av naturvitskap, filosofi og pasifisme. Ho korresponderte også med Alfred Nobel fram til han døydde i 1896. Rundt 1886 skreiv ho boka High Life, som tematiserte den frie viljen til mennesket. I 1889 gav ho så ut Die Waffen Nieder! - «Ned med våpna!». Boka vakte stor oppsikt og gjorde Bertha von Suttner til ein av leiarfigurane i fredsrørsla på den tida. Her gav ho si eiga augnevitneskildring av krigsskrekken, noko som på den tida var eit brennheitt diskusjonstema. Ho definerte freden som ein naturleg tilstand som alle har rett til, i motsetnad til krigen, som kom av ei menneskeleg vrangførestelling. Ho bygde også på Charles Darwin sin evolusjonsteori og sikta mot ei høgare utvikling av menneskeheita. Boka vart hennar største litterære suksess med 37 opplag, og ho vart omsett til 12 språk.
Tsjyornyvulkanen
Tsjyorny er ein stratovulkan som ligg sentralt på Kamtsjatka i Russland.
Unni Lindell
Unni Lindell er ein norsk forfattar, frilansjournalist og omsetjar. Ho debuterte som forfattar i 1986 med ungdomsromanen Den grønne dagen. Ho har skrive ei rad kriminalromanar, humorbøker i tillegg til barne- og ungdomslitteratur. Bøkene hennar er omsett til over 20 språk.
Nordarnøya
Nordarnøya er ei øy i Gildeskål kommune i Nordland. Ho ligg nord for Sørarnøya som ho har brusamband med. Ingen av øyane har fastlandssamband.
Nord for øya ligg Saltfjorden. Postnummeret er 8136 NORDARNØY.
Haryana
Haryana er ein delstat i India. Han grensar mot Panjab og Himachal Pradesh i nord, mot Uttaranchal og Uttar Pradesh i aust, mot Rajasthan sør og vest, og omsluttar saman med Uttar Pradesh hovudsstadsterritoriet Delhi.
Haryana blei skild ut frå Panjab i 1966. Grunngjevinga var språkleg – innbyggjarane her er hovudsakleg hinditalande, medan fleirtalet snakkar panjabi i Panjab. Fleire panjabarar er også sikhar, medan fleirtalet i Haryana er hinduar. Samstundes er dei fleste innbyggjarane i begge statane jatar. Ved opprettinga blei Chandigarh delt hovudstad. Etter planen skulle denne overførast til Punjab i 1986, men dette skjedde ikkje.
Delstaten har ein stor industriproduksjon med fabrikkar særleg i Gurgaon, Panchkula, Panipat, Faridabad og Bahadurgarh. Delstaten produserer halvparten av alle personbilar og motorsyklar laga i India, 30% kjøleskap, 25 % av traktorar. Staten står også for 20 % av eksporten av vitskaplege instrument og 33 % av indisk programvareeksport. Fleire nasjonale og internasjonale selskap held til her. Bilfirmaet Maruti har hovudkontor i Gurgaon.
Almaty
Almaty (russisk Alma-Ata, før 1921 Vernij, kasakhisk Алматы) er den største byen i Kasakhstan, og har har om lag 1 226 000 innbyggarar. Fram til juni 1998 var han òg hovudstad, men denne statusen vart overført til Astana i 1997. Trass i dette er han framleis det største handelssenteret i Kasakhstan.
Namnet Almaty tyder «epla sin far», og kjem frå alle dei ulike epleslaga som veks rundt byen.
Førhistorie
I bronsealderen på 900- eller 1000-talet fvt. slo dei første bøndene og kvegoppdrettarane seg ned i området rundt Almaty.
Mellomalderen
På 700- til 900-talet utvikla det sg ein bykultur og menneska som tidlegare hadde drive jordbruk byrja å samle seg saman i landsbyar i og byar i området Zjetysu.
På 900- til 1300-talet vart busetjingane i det såkalla «Stor Almaty» liggande langs handelsrutene langs Silkevegen. Dette gjorde vart då eit senter for handel, handverk og jordbruk på Silkevegen og hadde eigne myntar. Byen vart først nemnd som Almatu i gamle bøker frå 1200-talet.
1400- 1700-talet
På 1400- 1700-talet vart det etter kvart nedgangstider i byen då handelen langs Silkevegen minka. Dette var ei tid med store etniske og politiske omveltingar, og den kasakhstanske nasjonen vart grunnlagd her, nær Almaty.
Desse landområde var vitne til den tragiske utviklinga knytt til dzjungarane sitt inntog i området og kaskhastanarane gjorde harde forsøk på å verne seg sjølv og halde på sjølvstende sitt. I 1730 slo kasakhstanarane dzjungarane i Anyrakaj-fjella, 70 km nordvest for Almaty. Dette var ei avgjerande hending i partiotkrigen mellom kasakhstanarane og dzjungarane.
Grunnlegginga av Vernij
4. februar 1854 starta den nyare historia til byen då den russiske festninga Vernij vart forsterka nær Zajlijskij-Alatau-fjella mellom elvane Bolsjaja og Malaja Almatinka. Vernij festning stod nesten ferdig hausten 1854 med tregjerde langs Malaja Almatinka. Seinare vart tregjerdet erstatta av murar.
I 1855 kom dei første omplasserte kasakhstanarane i Vernij og etter 1856 tok Vernij imot russiske bønder. Dei grunnla Bolsjaja Almatinskaja Stanitsa (kosakklandsby) nær festninga. Fleire flytta til byen etterkvart og Malaja Almatinskaja Stanitsa og Tatarskaja (Tasjkentskaja) sloboda vart oppretta. Dette var busetjingar for tatariske handelsmenn og handverkarar.
I 1867 vart festninga omforma til ein by og kalla Almatinsk. Innbyggjarane likte ikkje det nye namnet og snart vart byen omdøypt til Vernij igjen.
1900-talet
I 1930 stod jernbanenlinja Turkestan-Sibir ferdig, noko som gav byen eit kraftig økonomisk løft, og som var avgjerande for at hovudstaden i republikken Kasakhstan under Sovjetunionen vart flytta frå Kyzyl-Orda til Alma-Ata i 1927. I 1930 vart òg flyplassen i byen opna og han fekk flysamband til Moskva. Omforminga frå ein liten by til hovudstanden av ein republikk førte med seg kraftig utbygging av administrative bygg og bustadar.
Sidan 1981 har undergrunnsbanen i Almaty vore under utbygging. I 1993 valde regjeringa i Kasakhstan å døype byen om til Almaty, og i 1997 vart hovudstaden i landet flytta frå Almaty til Astana.
Manipur
Manipur  er ein delstat i Nordaust-India. Delstatshovudstaden er Imphal.
Skyss
Skyss er Hordaland fylkeskommune sitt driftsselskap for kollektivtrafikk i fylket. Skyss lyser ut anbodskontraktar til transportselskapa i tillegg til å planleggje og marknadsføre kollektivtilboda i Hordaland og tar hand om kundeførespurnader. Utstyr og personell er det transportsselskapa sjølve som står for. Bussane køyrer med påført dekor for Skyss.
Herman Fredrik Zeiner-Gundersen
Herman Fredrik Zeiner-Gundersen var ein norsk general fødd i Helsingfors i Finland.
Zeiner-Gundersen tok utdanning i militær høgskule i 1938. I 1942, under andre verdskrigen, var han kaptein i den norske brigaden i Storbritannia. I 1957 vart han forfremja til oberst. Deretter fekk han titlane generalmajor og sjef for Distriktskommando Trøndelag i 1963, stabssjef i Forsvarsstaben i 1964. Han var øvstkommanderande i Nord-Noreg 1967-1972, og vart utnemnd til generalløytnant i 1970. General Zeiner-Gundersen var forsvarssjef i tidsrommet 1. januar 1964–31. januar 1972. Frå 1977 til 1980 var han formann for NATOs militærkomité.
I eigenskap av forsvarssjef mottok Zeiner-Gundersen, som den siste, Storkorset av St. Olavs Orden i 1977.
Qoppa
Qoppa (Ϙ, ϙ) er ein forelda bokstav som blei bruka i ein tidleg versjon av det greske alfabetet. Bokstaven svarar til Q i det latinske alfabetet. Han er avleidd frå qof i det fønikiske.
Bokstaven er brukt i visse eldre greske innskrifter framfor o og u som teikn på k-lyd. Han blei ikkje brukt i klassisk gresk bortsett frå som talteikn for 90.
Opphav og bruk som bokstav
To bokstavar for same fonem, som berre skilde uttalevariantar, vart etter kvart funne å vera overflødig. Då det joniske alfabetet frå byen Milet vart innført i Aten i 403 f.Kr., vart qoppa teke ut av bruk og erstatta av kappa. Gjennom den sterke stillinga til Aten vart det miletiske alfabetet til standarden for gresk skrift, slik at qoppa er ukjent i både klassisk og moderne gresk.
Bruk som talteikn
Då det ikkje utan vidare lét seg gjere å ta ut eller erstatte qoppa i det greske talteiknsystemet, der bokstavane vert gjeve verdi fortløpande etter plasseringa i alfabetet, vart han verande som talteikn for 90. I Hellas vert dette systemet no nytta mykje på same måten som me i vesten nyttar romartal, slik at qoppa framleis finst i bruk. For talteiknet nyttar ein i dag den spesielle glyffen, kjent som «numerisk qoppa». Denne varianten har utvikla seg frå via uncial-forma.
Vidareutvikling
Gjennom etruskarane kom Q også inn i det latinske alfabetet. I byrjinga fylgde ein den etruskiske bruksmåten, seinare vart C nytta for alle variantar av /k/. Q vart likevel teke vare på i kombinasjonen QV (QU) for lyden [], som var eit eige fonem på latin. Dimed kunne det skiljast mellom qui [] og cui []. Dei fleste romanske språka held framleis på grafemet QU for KV eller KW.
Talteiknet qoppa vart teke inn i ei tidleg form av det kyrilliske alfabetet som og som  i det gotiske alfabetet. Der hadde det aldri nokon lydverdi, berre talverdien 90.
Giljotin
Ein giljotin er ei falløks som mellom andre kong Ludvig den 16. og dronning Marie-Antoinette av Frankrike vart halshogne med. Giljotinen vart foreslegen av ein fransk lege, med namnet Joseph Guillotin. Giljotinen vart bruka første gongen i 1792, under den franske revolusjonen. Før den tid, under l'Ancien Regime (det gamle regimet), vart det ofte bruka meir langtrekte avlivingsmetodar.
Carl Zeiss AG
Carl Zeiss AG er eit føretak i Tyskland som lagar optiske system, industrielle måleinstrument og legeutstyr. Det vart grunnlagd i Jena i 1846 av Carl Zeiss, Ernst Abbe og Otto Schott. Det finst i dag to delar av selskapet, Carl Zeiss AG i Oberkochen med viktige dotterselskap i Aalen, Göttingen og München, og Carl Zeiss GmbH som ligg i Jena. Det er den største produsenten av optisk utstyr i verda.
Carl Zeiss er det største føretaket i Zeiss Gruppe, ein av to store avdelinga av Carl-Zeiss-Stiftung. Zeiss Gruppe ligg i Heidenheim og Jena.
Ein annan avdeling av Carl Zeiss-Stiftung er glasfabrikantane Schott AG og Jenaer Glaswerk som ligg i Mainz og Jena.
Carl Zeiss er ein av dei eldste eksisterande føretaka for optiske instrument i verda.
Zeiss Ikon
Det tradisjonsrike namnet Zeiss Ikon atteroppstod då Zeiss introduserte nye Zeiss Ikon i 2004. Dette er eit kamera i klasse med Leica og nyttar òg den same objektivfatninga, Leica M-fatning. Zeiss Ikon er produsert i Japan av Cosina.
ZM-objektiv
ZM er objektiv med Leica M-fatning til det nye Zeiss Ikon-kameraet. (Eller, Zeiss Ikon er eit kamera til dei nye ZM-objektiva.) Dei passar òg til andre kamerahus med M-fatning, til dømes Konica Hexar, Cosina Voigtländer Bessa R, Rollei 35RF og Epson R-D. Somme av objektiva vert laga i Tyskland av Carl Zeiss, dei andre i Japan av Cosina.
Oseanstormsvale
Oseanstormsvale (Oceanites oceanicus), tidlegare kjent som wilsonstormsvale, er ein liten sjøfugl i oseansvalefamilien Oceanitidae. Ho har ein sørleg sirkumpolar distribusjon, hekkar vidt i kyststrøka rundt Antarktis og på nærliggjande øyar, og spreier seg nordover og til den nordlege halvkula på den sørlege vinteren. Med ein global populasjon på 12–30 millionar individ, er ho ein av verdas mest talrike sjøfuglartar.
1119 Euboea
1119 Euboea er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 27. oktober 1927 av Karl Wilhelm Reinmuth ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl i Heidelberg.
Oseanstormsvale
Skildring
Oseanstormsvala er ein liten sjøfugl som måler 16–18,5 cm i kroppslengd, har eit vengspenn på 38–42 cm, og veg ca. 40 gram. Stjerten er tverr i enden. Ho har jamt over ein mørkebrun fjørdrakt, men med ein brei, kvit overgump og eit kort lysare brunt vengband på oversida vengen. Kjønna er like i fjørdrakt. Oseanstormsvala er mykje lik havsvala, men oseanstormsvala er noko større, jamt mørkare vengundersider med lett bronseglans, lengre bein som stikk ut bak stjerten i flukt, og litt breiare venger som dei held rettare ut, og har eit tydeleg lyst dekkband på oversida av vengene. Arten stormsvale er større, har kløfta stjert, og det kvite området på overgumpen rekkjer ikkje så langt ned på sidene som på oseanstormsvala.
Oseanstormsvala har ein meir direkte glideflukt enn havsvala og glir ofte lengre strekk på plane venger. Presis som havsvala og stormsvala, trippar ho på vassoverflata når ho snappar etter føda, men med meir heva venger. Det er sjeldan at ein kan observere ho frå land, men ho kan følgje skip nett som havsvala. Under hekkeperioden gjev ho ofte eit pipande læte når ho matar ungen.
1118 Hanskya
1118 Hanskya er ein asteroide i det ytre av hovudbeltet. Han blei oppdaga den 29. august 1927 av Sergej Beljavskij og Nikolaj Ivanov ifrå Krim-observatoriumet i Simeiz på Krimhalvøya.
Oseanstormsvale
Skildring
Oseanstormsvala lever pelagisk, og hekkar langs den antarktiske kysten og på nærliggjande øyar som South Shetland Islands. Ho hekkar jamvel på Kapp Horn og Falklandsøyane. Resten av året lever ho til havs og kan førekomme på alle hav, men held seg borte frå Nordishavet. Under perioden juni til oktober trekkjer ho til den nordlege halvkula for overvintring, og majoriteten av bestanden førekjem då i Nord-Atlanteren. Dei viktige overvintringsområda finst i Nord-Atlanteren, ved Persiabukta og nordre Indiahavet, i farvatna utanfor kysten av Nord-Amerika, vestkysten av Sør-Amerika og i eit stort område rundt Hawaii. I Nord-Atlanteren blir oseanstormsvala observert blant anna i Biscayabukta og utanfor Dei britiske øyane, men berre særs sjeldan i norske farvatn. Ettersom ho lever eit heilt pelagisk liv utanfor hekkesesongen, og hekkeplassane ligg så avleites, så er observasjonar ved land mykje sjeldsynte. Berre ved kraftige stormar pressast einskilde individ inn mot fastlandet.
Med ei vekt på berre 40 gram er oseanstormsvala den minste endoterme dyrearten som lever og forplantar seg i det kalde antarktiske klimaet. Oseanstormsvala hekkar i koloniar nær havet og plasserer reiret i holrom i sprekker, under mose eller i små jordhòler i mjuk jord. Ho legg berre eitt, kvitt egg per hekkesesong og dei rugar egget i 38-59 dagar. Ungen tas hand om i om lag 60 dagar innan han er flygedyktig. Foreldra flyg inn til hekkeplassen berre nattestid for å unngå predasjon av måsar og joar, og dei held seg jamvel frå land under klåre måneskinsnetter. Som hos dei fleste artane i oseansvalefamilien, er evna til å røre seg på land mykje svak, og dei kan berre flytte seg ein kort bit for å kome seg inn i hòla. Dei plukkar føda frå havoverflata og lever mest av planktonliknande krepsdyr, kril, men òg fisk. Under perioden når oseanstormsvala matar ungen eller rugar, aukar inntaket av småfisk.
Oseanstormsvala er mykje talrik over heile utbreiingsområdet. I 2004 blei den globale populasjonen estimert til 4–10 millionar hekkande par, som indikerer ein total populasjon på 12–30 millionar individ, og dermed gjer arten til ein av de mest talrike sjøfuglar i verda.
Denne arten var tidlegare kjent under namnet wilsonstormsvale. I samband med at oseansvalefamilien blei godtatt som ein biologisk familie av stormfuglar, fekk arten det nye norske namnet oseanstormsvale.
Demonvulkanen
Demon er ein vulkan nord på øya Iturup i Kurilane i Russland.
Shohei Ikeda
Shohei Ikeda er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Glims Holm
Glims Holm (norrønt Glums Holm ) er ei lita folketom øy i Orknøyane i Skottland.
Shohei Ikeda
Han spela for klubbane Shimizu S-Pulse, Sanfrecce Hiroshima, Vegalta Sendai, JEF United Chiba, Ehime FC og FC Gifu.
Glims Holm
Historie
Scapa Flow hadde mange innløp, noko som gjorde det vanskeleg å verne ankerplassane i denne naturlege hamna. Ein søkkte skip for å lukke dei smale passasjane, men det viste seg at det ikkje var nok. Churchill Barriers vart bygde under den andre verdskrigen for å blokkere dei austlege innlpa. Mykje av arbeidet vart utført av over 1300 italienske krigsfangar som vart fanga i Nord-Afrika og stasjonerte i Leir 60 på Lamb Holm og to leiarar på Burray.
Canigou
Canigou (katalansk Canigó) er eit fjell i Pyreneane i Sør-Frankrike med ei høgd på 2 785 meter over havet.
Fjellet vert rekna som ein av dei andelege heimane til den katalanske nasjonen og inspirerte ei samling songar kalla Canigó, som alle byrjar med dei katalanske orda «Muntanyes de Canigó, fresques són i regalades», som diktet «Canigó» av Jacint Verdaguer i Santaló.
Maribor
Maribor (tysk Marburg an der Drau) er den nest største byen i Slovenia. Han har om lag 116 464 innbyggjarar i sjølve byen og 168 000 innbyggjarar i storbyområdet. Maribor ligg ved elva Drava, der fjellet Pohorje, Dravadalen, Dravasletta og åsane Kozjak og Slovenske Gorice møter kvarandre. Han er senteret i den slovenske regionen Nedre Steiermark og den største byen her. Maribor lufthamn er den nest største internasjonale flyplassen i Slovenia. Den næraste byen er Graz (Gradec) i Austerrike, som ligg om lag 60 km unna.
Historie
I 1164 vart borga Marchburch (mellomhøgtysk for «Grensborga») vart dokumentert i Steiermark. Maribor vart først nemnd som ein marknad nær borga i 1204 og fekk byrettar i 1254. Han voks raskt etter sigeren til Rudolf I av Habsburg over Otakar II av Böhmen i 1278. Maribor stod imot omleiringar frå Matthias Corvinus i 1480 og 1481 og av Det osmanske riket i 1532 og 1683 og byen vart verande ein del av Habsburgmonarkiet fram til 1918. Maribor var tidlegare ein del av det katolske bispedømet Graz-Seckau, og vart ein del av Bispedømet Lavant i 1859, og sete for kurfyrsten her. Namnet på bispedømet, ei elv i Kärnten som munnar ut i Drava ved slovenske landsbyen Dravograd, vart endra til bispedømet Maribor den 5. mars 1962. I 2006 vart bispedømet opphøgd til erkebispedøme av pave Benedikt XVI.
Før den første verdskrigen budde det om lag 80 % tyskarar og 20 % slovenarar i byen, og det meste av byen var under tysk kontroll. Derfor vart han hovudsakleg kjend under det tyske namnet Marburg an der Drau. I ei austerriksk-ungarsk folketeljing i 1910 hadde byen 31 995 etniske tyskarar (inkludert jødar) og 6151 etniske slovenarar. Området rundt byen bestod hovudsakleg av slovenarar, men mange tyskarar budde i småbyar som Ptuj.
Under den første verdskrigen vart mange slovenarar i hertugdømet Kärnten og Steiermark arrestert etter skuldingar om at dei var fiendar av Det austerrikske riket. Dette førte til konfliktar mellom tyske austerrikarar og slovenarar. Etter at Austerrike-Ungarn kollapsa, kravde både Austerrike og Kongedømet av serbarar, kroatar og slovenarar Maribor. 1. november 1918 vart det halde eit møte leia av oberst Anton Holik i Melje der det vart bestemt at byen skulle verte ein del av det tyske Austerrike. Den etnisk slovenske majoren Rudolf Maister, som var til stades under møtet, protesterte på avgjerskla. Han vart forfremma til general av nasjonalrådet i Nedre Steiermark i Slovenia same dag og førte slovenske troppar inn i Maribor. Alle tyske soldatar og offiserar vart demobiliserte og sent heim til Austerrike.
27. januar 1919 venta tyskarane i byen på ein amerikansk fredsdelegasjon på hovudplassen i byen, då slovenske troppar opna eld mot dei mange tusen tyskarane her. Ni personar mista livet og fleire vart skadde. Kven som var ansvarleg fann ein aldri ut av, men medan tyske kjelder hevda at troppane til Maister skaut utan grunn, meinte slovenske vitner at tyskarane hadde gått til åtak på dei slovenske soldatane som heldt vakt ved rådhuset.
Maribor var heilt omgjeve av slovensk territorium og var kontrollert av slovenske styrkar. Slik vart byen anerkjend som ein del av Kongedømet av serbarar, kroatar og slovenarar utan ei folkeavstemming i Saint-Germain-traktaten i september 1919.
Etter 1918 flytta mange av dei tyske innbyggjarane i Maribor til austerrike, særleg dei tyske funksjonærane som ikkje kom frå byen. Tyske skular, klubbar og organisasjonar vart lagde ned i den nye staten Jugoslavia, sjølv om dei etniske tyskarane framleis utgjorde meir enn 25 % av innbyggjartalet i byen i 1930-åra.
Etter krigen utvikla Maribor seg til eit stort kulturelt senter nord i Slovenia og Jugoslavia. Dette kom mellom anna av at Tito ikkje bygde eit jernteppe på grensene til Austerrike og Italia, og på denne måten kunne byen nyte godt av nærleiken til Austerrike.
Då Slovenia vart sjølvstendig frå Jugoslavia i 1991, gjekk den tapte jugoslaviske marknaden hardt utover økonomien til Maribor, som nesten utelukkande var basert på tungindustri. Dette medførte til høg arbeidsløyse, nesten 25 %. Situasjonen betra seg utover 1990-åra då det vart utvikla andre former for industri og nye føretak.
Niedersachsen
Niedersachsen er eit tysk forbundsland. Hovudstaden er Hannover, arealet er 47 624 km² og folketalet 7 996 942 (2006). Niedersachsen ligg nord i vest-Tyskland Det har kystlinje til Nordsjøen og har grense til Nederland. Forbundslandet Bremen er omslutta av Niedersachsen, men er ikkje ein del av det.
Sigurjón Birgir Sigurðsson
Sigurjón Birgir Sigurðsson, også kalla Sjón, i Reykjavik) er ein islandsk forfattar.
Den fyrste diktsamlinga si, Sýnir: yrkingar, gav han sjølv ut som 15-åring i 1978. Han har fått gitt ut mange diktsamlingar og 5 romanar. I tillegg har han mellom anna skrive barnebøker og songtekstar for Björk. Han skreiv til dømes teksten til Oceania som Björk framførte under opningssermonien til Dei olympiske leikane i Aten 2004. I 2001 vart han nominert til Oscar for beste originalsong saman med Björk og Lars von Trier for I've Seen It All frå Dancer in the dark.
Han fekk Nordisk Råds litteraturpris i 2005 for romanen Skugga-Baldur.
Traisen
Traisen er ein kommune (Marktgemeinde) i distriktet Lilienfeld i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 6,8 km² og i kring 3 400 ibuarar. Landsbyen Traisen ligg 349 meter over havet.
Straumøya i Bodø
Straumøya er ei øy i Saltfjorden ved Saltstraumen i Bodø kommune i Nordland. Ho har eit areal på 29,7 km² og 292 innbyggjarar (2001). Saltstraumen ligg på austsida av øya og på andre sida ligg Knapplundøya. I nord ligg Saltfjorden.
Berleneset
Berleneset tilhøyrer bygda Berle på bremangerlandet i Bremanger kommune, det blir på folkemunne kalla Nesalandet. Det er eit langstrekt nes som tek til i Berlevågen og strekk seg innover Berlepollen på eine sida, og Frøysjøen på andre sida.
Mellom 1973 og 1998 gjekk MS «Opstad» irute mellom Berle og Måløy, og var ei viktig transport og ferdsels -rute med to stopp for dag på Berleneset. Rutebåtane kunne ikkje leggja til kai i Berle før 1956 då ei mudra renne (4,5 m) inn ytste delen av pollen vart teken i bruk. M/S «Hornelen» var det fyrste skipet som la til kai den 06. desember 1956. Tidlegare var Berle ein stjernestopp (stopp ved lyssingal) og ein kunne ro ut i Frøysjøen for påstiging.
i 2001 var det ferdigstilt veg langsmed Berlepollen, med tunnel igjennom blåhammaren, som vart påkopla fylkesveg 575 nær utgangen av Berleporten inst i Berlepollen.
På Berleneset er det ein mykje nytta tursti som fører opp til Hornelen (860moh), og det er tilrettelagt for parkering.
Skjemteeventyr
Skjemteeventyr er ein type eventyr som har humor, skjemt og spott som viktige verkemiddel. Desse eventyra har få eller ingen overnaturlege innslag, men har hatt som hovudfunksjon å underhalda og vekka latter hjå tilhøyrarane. Skjemteeventyr har nummer 1200-1999 i Aarne-Thompson-katalogen.
Gruppa er svært samansett, og kan til dømes handla om dummingar, friarar, ektepar, osb. Ofte er det personar i den øvre klassa i lokalsamfunnet, slik som prest og lensmann, som vert utsette for skjemt og spott. Det vert via eventyra retta politisk skyts mot styresmaktene.
Fleire slike eventyr driv gjøn med ei enkeltgruppe som skal vera dummare enn andre. I dansk samanheng er desse ofte molbohistorier, fortalde om folk frå Mols på Jylland. Frå Hordaland i Noreg finst det døme på slike forteljingar om folk frå Voss.
Ei undergruppe av sjangeren er eventyr om ektepar der ein skjemtar den dumme ektemannen eller kona. «Mannen som skulle stelle hjemme» (AT 1408) og «Kjerringa mot strømmen» (AT 1365AB) er døme på slike eventyr. I AT-katalogen er skjemteeventyra vidare delt inn i eventyr om kvinner (AT 1440-1524), eventyr om menn (AT 1525-1724) og eventyr om prestar (AT 1725-1874).
Lygesoger eller lygeeventyr er ei form for skjemteeventyr med utrulege overdrivingar som gjer det klart at dei ikkje er sanne.
Ramseeventyr eller remseeventyr er ei anna undergruppe av skjemteeventyr. Slike eventyr er kjenneteikna av at nye element i handlinga blir lagde til tidlegare element, slik at forteljinga dannar ei lang oppattande ramse. Nokre døme på slike eventyr er «Pannekaka» (AT 2025), «Kjetta som var så fæl til å ete» (AT 2027) og «Hanen som falt i bryggekaret» (AT 2025).
I kategorien skjemteeventyr finst også erotiske eventyr, eventyr med seksuelt og humoristisk innhald.
Skjemteeventyr ser ut til å ha vore utbreidde over heile landet, og nokre av dei lever framleis i munnleg tradisjon som vitsar eller grovisar — ofte utan at forteljarane veit historia har gamle eventyrrøter.
Dikij Greben
Dikij Greben (russisk Дикий гребень) er ein vulkan som ligg sør på Kamtsjatkahalvøya i Russland. Kalderaen Kurilesjøen ligg like aust for vulkanen.
Knaplundsøya
Knaplundsøya eller Godøya er ei øy i Bodø kommune i Nordland. Øya har eit areal på 6,6 km²
Ho ligg på austsida av Saltstraumen med Straumøya på andre sida. I sør ligg Svefjorden, i nordvest Saltfjorden og i nordaust Skjerstadfjorden. I nord ligg Godøystraumen.
Det høgaste punktet på øya er Store Brannen på 178 meter over havet.
Klåstadskipet
Klåstadskipet blir omtalt som Noregs fjerde vikingskip. Skipet vart funne allereie i 1893, men ikkje grave ut før i 1969, og er no utstilt på Slottsfjellsmuseet (det tidlegare Vestfold Fylkesmuseum) i Tønsberg. Skipet er truleg eit lasteskip, og treverket i det er årringsdatert til om lag år 990, slik at det truleg vart bygd på slutten på 900-talet. Det var lasta med brynesteinemne frå brynesteinsbrota i Eidsborg i Telemark då det forliste.
Klåstadskipet vart funne på eit jorde inst i Viksfjord i Larvik kommune, ganske nær staden der kaupangen Skiringssal låg i vikingtida. Ein tenker seg at skipet har forlist ute på Vikskilen og har hamna søkkferdig inst i Klåstadkilen. Når skipet vart funne eit stykke inne på land, skuldast det at landet her har stege ca. 2 meter sidan vikingtida. Skipet er noko øydelagt av arbeid med å drenere jorda der det vart funne.
Klåstadskipet skil seg frå dei meir kjente vikingskipa Oseberg, Gokstad og Tune ved at det er sokke i sjøen og funne att på tidlegare havbotn, medan dei tre andre skipa er gravgods funne i gravhaugar på land. Funn av skip i sjøen frå vikingtida er òg gjort i Danmark, i Roskildefjorden ved Skuldelev, stilte ut på museum i Roskilde.
Keisuke Ota
Keisuke Ota er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Shimizu S-Pulse, Ventforet Kofu, Kashiwa Reysol, JEF United Chiba, Tokushima Vortis og FC Gifu.
Guillaume Dufay
Guillaume Dufay eller Du fayt var ein flamsk komponist av den flamske skolen, i samtida truleg den mest vidgjetne.
Tidlege år
Då Konsilet i Konstanz vart kalla saman, sende Cambrai-katedralen ei stor sendeferd i høve møtet. Ettersom Dufay var fråverande frå november 1414 og fram til 1417, vert det rekna som sannsynleg at han fór i lag med denne sendeferda til Konstanz. Under møtet fekk han truleg høyre mykje til dei nye straumdraga innan engelsk musikk, noko som påverka han i stor grad sidan. Etter 1417 vart Dufay tilsett som underdegn i kyrkja St. Géry.
1420–39
Sommaren 1420 vart Dufay tilsett som komponist hjå den italienske Malatesta-familien, som rådde for landet attmed Adriahavet. I denne tida var det at Dufay byrja å komponere på eiga hand, og fekk snart stort omdøme. I 1424 var han attende i Flandern, og busette seg i Laon. Her blei han til 1426, då han la ut på nye ferder. Ved dette høvet skreiv han avskilsrondeauen Adieu ces bons vins de Lannoys. Våren 1427 var han attende i Italia og slo seg til i Bologna, hjå den pavelege sendemannen Kardinal Louis Aleman. Her vart han vigd til prest. I 1428 vart han tilsett som songar i kapellet til pave Martin V, og vart verande der til 1433. Denne stillinga var lønsam og ærerik, og dei pavelege songarane fekk med seg ei rekkje frynsegode i tenesta.
Etter at Dufay tok avskil med det pavelege kapellet, vart han tilsett hjå hertugen av Savoya, og åra etter var svært skapande for han. På same staden møtte han Gilles Binchois og diktaren Martin le Franc.
I juni 1435 kom Dufay attende til det pavelege kapellet, og var der til mai 1437. På denne tida komponerte han motetten Nuper Rosarum Flores. Med tida sa Dufay opp stillinga og reiste frå Roma, og kom attende til Savoya, og var der i to år til. Dufay vart sitjande fast i ei politisk klemme mellom paven Eugenius IV, den tidlegare hertugen av Savoya, som vart pave Felix V, og hertug Philip den gode av Burgund, under kyrkjemøtet i Basel, som utsending frå Cambrai. Samstundes kom han i kontakt med hertugen av Ferrara, Niccolò d’Este, noko som førte til at mykje av musikken hans vart teken vare på i biblioteket i Ferrara.
Seinare år i Cambrai
Dufay var attende i Cambrai jula 1439, og her vart han verande, bortsett frå nokre mindre ferder til Italia. Mykje av virket hans i desse åra er knytt til styre og stell i kyrkja, og drøftingar med hertugen av Burgund. Han heldt òg fram med å skrive musikk.
Då han døydde i 1476, var han etter tilhøva ein rik mann. Han etterlét seg eit testament, og notat frå ein buforvaltar, som slo fast at han etterlét seg 1 822 livres, dobbelt så mykje som det Gilles Binchois etterlét seg då han døydde i 1460.
Omdøme
I dei seinare åra var Dufay rekna som den største av komponistane i samtida. Loyset Compère rekna han opp først av alle, og kalla han Musikkens måne og songaranes lys. Ein florentinsk organist kalla han det største kunststykket i vår tid (eit brev til Lorenzo de’ Medici).
Murano
Murano vert vanlegvis omtalt som ei øy i Venezialagunen, men som sjølve Venezia består ho av ei øygruppe som er knytt saman via bruer. Ho ligg om lag 1,5 km nord for Venezia og er kjend for glasmaking, særleg lampar.
Guillaume Dufay
Omdøme
Det er likevel noko usemje om ettermælet hans. Han vert mest ikkje nemnd etter 1500, og musikken hans vart ikkje stort skriven av eller prenta seinare. Om han vart hugsa, var det hjå teoretikarane, ikkje mellom dei praktiske komponistane. Teoretikarane drog han ofte fram som døme på rytmisk eller tonal eleganse.
Murano
Murano vart busett av romarar og så frå 500-talet av folk frå Altino og Oderzo. Først blømde øya som ein fiskelandsby og med produksjon av salt. Ho var òg eit handelssenter, sjølv om hamna var styrt av Sant'Erasmo. Frå 1000-talet vart det nedgangstider då innbyggjarane flytta til Dorsoduro. Ho styrte i starten seg sjølv, men frå 1200-talet vart ho styrt av ein podestà  frå Venezia. I motsetnad til dei andre øyane i lagunen prega Murano sine eigne myntar.
Guillaume Dufay
Stil
Produksjonen hans var monaleg stor, og det meste av han er teke vare på.
Murano
I 1291 måtte alle glasmakarane i Venezia flytte til Muran under tvang på grunn av brannfaren. Det neste hundreåret byrje ein med eksport og øya vart kjend, først for glasperler og speglar. Aventuringlas vart funne opp på øya og ei stund var Murano den største produsenten av glas i Europa. Øya vart seinare kjend for lysekronene. Sjølv om ikkje glasmakinga vart like viktig på 1700-talet er det framleis hovudnæringa på øya.
På 1400-talet vart øya ein populær feriestad for venetianarane og det vart bygd palass, men populariteten minka etter kvart. Landsbygda på øya var kjend for frukt- og grønsakshagane fram til 1800-talet då fleire hus vart bygd.
Av attraksjonar på øya finn ein Santa Maria e San Donato-kyrkja, kjend for det austromerske mosaikkgolvet frå 1100-talet og skal visstnok huse beina til ein drake som vart drepen av St. Donatus, San Pietro Martire-kyrkja med det flotte kapellet bygd av Ballarin-familien i 1503, og Palazzo da Mula.
Yusuke Yoshizaki
Yusuke Yoshizaki er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Shimizu S-Pulse og Ventforet Kofu.
Japanstormsvale
Japanstormsvale (Hydrobates monorhis) er ein liten sjøfugl i stormsvalefamilien Hydrobatidae. Utbreiingsområdet er nordlege i Indiahavet og nordvestre Stillehavet frå Den arabiske halvøya til Vladivostok.
Dette er ein liten fugl, 18–21 cm i lengd med ein 45–48 cm vengespenn, men tydeleg større enn havsvale, Hydrobates pelagicus. Japanstormsvala er i hovudsak mørk brun i alle fjørdrakter, og har ei flagrande flukt, «vandrar» på havoverflata mens ho plukkar opp planktonisk føde. I motsetnad til havsvala, følgjer ho ikkje skip.
I struktur liknar ho mest på arten stormsvale, Oceanodroma leucorhoa, med sin kløyvde hale, langstrekte venger, og flygemåte, men japanstormsvala manglar kvitt på overgumpen og lætet er ulikt. Ho er vanskeleg å skilje frå andre einsfaga, mørke Oceanodroma-artar.
Japanstormsvale hekkar på øyar i nordvestre Stillehavet utanfor Kina, Japan og Korea. Hekkekoloniane ligg nær havet, reirplassar ligg i steinsprekker og dei legg eit einskild, kvitt egg. Utanom hekkesesongen lever dei til havs, i Indiahavet og Arabiahavet.
I juli 1983 vart ei japanstormsvale fanga på Selvagensøyane, Madeira, den første observasjonen i Atlanterhavet. Sidan den gongen har arten vore registrert sporadisk i nordvestre Atlanteren. I Klepp kommune, Jæren, blei det fanga og ringmerkt ei japanstormsvale i 1996 og eit anna individ året etter. Den siste blei fanga igjen på same staden i 2000 og i 2003.
Populasjonen er estimert til 260 000 hekkande individ (2004) og er stabil.
Rolf Myklebust
Rolf Myklebust. var ein norsk fiolinist, kapellmeister og programskapar.
Liv og gjerning
Myklebust var frå Stryn, der faren var skreddar og felespelar. Rolf tok utdanning ved Musikkonservatoriet i Oslo, og hos konsertmester Gustav Fredrik Lange. Han debuterte i 1931 og gav i åra etter konsertar kring om i landet. Myklebust var lærar i felespel på Musikkonservatoriet frå 1935 til 1952. Han var 1. fiolinist i Oslo-Filharmonien frå 1940 til 1952 da han måtte gje opp musikarkarrièren grunna ein skade i venstrehanda. Myklebust leia sitt eige orkester frå 1945 til langt ut på femtitalet. Rolf Myklebusts ensemble og Turdansensemblet spela òg inn grammofonplater med turdansar. Verksemda vart ført vidare i mellom anna Kai Angel Næsteby s ensemble.
Myklebust vart i 1952 tilsett som programsekretær i Norsk Rikskringkasting NRK, med ansvar for folkemusikken. Denne avdelinga leia han fram til 1978, og samla i desse år inn over tretti tusen lydopptak. Alle åra leia han programposten Folkemusikkhalvtimen.
Myklebust budde og døydde i Oslo.
Eidsborg
Eidsborg (uttale: Ess'pår) er ei bygd i Tokke kommune i Telemark-området i Vestfold og Telemark fylke. Staden ligg seks kilometers køyring nordom kommunesenteret Dalen, og har vegsamband sørover til Dalen og austover til Europaveg 134 via Riksveg 45. Eidsborg ligg på over 500 moh. og er ei fjell- og skogsbygd.
I Eidsborg ligg Eidsborg stavkyrkje frå slutten av 1200-talet og hovudavdelinga til Vest-Telemark Museum med mellom anna Stålekleivloftet frå kring 1170. Tømmeret i loftet er årringsdatert til kort etter 1167, noko som gjer Stålekleivloftet til det eldste daterte profane trebygget i Noreg.
I fjella kring Eidsborg har det vorte teke ut brynestein frå 700-talet til ut i 1970-åra frå mange steinbrot. Bryna og bryneemna vart frakta ned til Dalen og derfrå ut til kysten på Telemarksvassdraget. Eidsborgbryna vart derfrå eksporterte til Norden og resten av Europa. Vraket av eit skip som forliste i vikingtida, det såkalla Klåstadskipet, vart funne med ei last bryne frå Eidsborg ombord.
Namnet
Den norrøne forma av namnet var Eiðsborg. Forleddet blir til vanleg tolka som genitiv av eið n 'eid' - men sidan det ikkje finst nokon terrengformasjon i soknet som liknar på eit eid, så bør det heller tolkast som genitiv av eiðr m 'eid, høgtideleg/heilag avtale'. Sisteleddet kan vanskeleg vise til ei borg (eller bygdeborg), sidan noka slik ikkje er kjend frå staden. Ordet borg bør difor heller tolkast i den eldre tydinga berg. Tydinga av namnet blir da 'eidsberget', 'berget ein har gjort ein høgtideleg avtale om'. Ei slik tolking passar godt med historia: Det kjende brynesteinsbrotet i Eidsborg (som gav store inntekter) var eit sameige mellom dei største gardane - og kor mykje kvar enkelt gard kunne bryte ut var fordelt gjennom avtalte lottar.
Passatstormsvale
Passatstormsvale (Hydrobates castro) er ein liten sjøfugl i stormsvalefamilien Hydrobatidae.
Passatstormsvala er 19-21 cm i lengd med 43-46 cm vengespenn, og ho veg 44-49 gram. Ho er hovudsakleg mørk med ein omfattande kvit overgump der det kvite feltet går ned på sidene. I likskap med arten stormsvale, Oceanodroma leucorhoa, har ho kløfta hale, lange venger og fluktmønster, men passatstormsvala ein svakare kløfta hale, annleis forma kvit overgump og grovare nebb.
Ho hekkar på øyar i dei varmare delane av Atlanterhavet og Stillehavet. Det inkluderer Asorane og Madeira i Atlanterhavet, og Galapagosøyene i Stillehavet. Ho hekkar i koloniar nær havet og legg eit einskild kvitt egg. Resten av året leve ho til havs der ho plukkar opp byttedyr som virvellause dyr, små virveldyr og nokre gonger åtsel frå vassoverflata. Nokre gonger gjer dei grunne dukk, generelt 40-120 cm under overflata.
Agder og Telemark bispedømme
Agder og Telemark bispedømme er eit bispedømme i Den norske kyrkja og omfattar Telemark, Aust-Agder og Vest-Agder fylke. Sidan 2013 har Stein Reinertsen vore biskop i Agder og Telemark. Biskopen har sete i Kristiansand med Kristiansand domkyrkje.
Passatstormsvale
Populasjonen er estimert til 150 000 hekkande individ (2004) og er minkande.
Agder og Telemark bispedømme
Historie
I 1125 vart Stavanger bispedømme utskilt frå Bjørgvin. Dette nye bispedømmet strekte seg langs kysten frå Haugesund i vest til Gjernestangen mellom Risør og Kragerø, seinare til og med Eidanger, i aust. I 1682 gav kongen ordre om at biskop og stiftamtmann skulle flytte frå Stavanger til Kristiansand.
Biskop Olav Skjevesland markerte seg språkpolitisk i 2006 då han reiste til Oslo for å søkje departementet om å sleppe pålegget om å nytte nynorsk som administrasjonsspråk i Agder og Telemark bispedømme.
Georg II av Storbritannia
Georg II Augustus var konge av Storbritannia og Irland frå 1727 til 1760. I tillegg var han hertug av Braunschweig-Lüneburg (Hannover) og tysk kurfyrste. Han var den andre britiske monarken av det tyske fyrstehuset Hannover, og den siste britiske monarken som personleg leidde styrkar i krig. Ulikt føregangaren Georg I snakka han flytande engelsk, i tillegg til fleire andre språk.
Agder og Telemark bispedømme
Prosti
Agder og Telemark bispedømme har følgjande prosti:
Fellesråd
Bispedømmet har har følgjande fellesråd:
Georg II av Storbritannia
Georg II var son av arveprinsen av Braunschweig-Lüneburg, den seinare kong Georg I av Storbritannia, og kona Sophie av Celle. Då faren vart hertug av Braunschweig-Lüneburg vart Georg sjølv arveprins. Georg II gifta seg med prinsesse Caroline av Brandenburg-Ansbach i 1705.
Georg grunnla mellom anna Georg-August-Universität i Göttingen.
Chhattisgarh
Chhattisgarh er ein delstat i sentrale India. Han har inga kystlinje, men grensar til Madhya Pradesh i nordvest, Uttar Pradesh i nord, Jharkhand i nordaust, Orissa i aust, Andhra Pradesh i sør og Maharashtra i vest.