cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sad Wings of Destiny
Det er kjend for ein riff-driven heavy metal-stil og den store rekkjevidda i røysta til Rob Halford. Albumet har fleire forskjellige stilartar, stemningar og teksturar, inspirert av grupper som Queen, Deep Purple og Black Sabbath. Hovudverket er «Victim of Changes» på åtte minuttar med tunge riff og lys vokal, lange gitarsoloar, og ein langsam, stemningsskapande avslutning. «Tyrant» og «The Ripper» er korte, tette og kraftfulle rockelåtar med mange parti og endringar. Riff og soloar dominerer «Genocide», «Island of Domination» og «Deceiver», og bandet finn meir tilbakelente augneblink som i den pianodominerte «Epitaph» og den stemningsfulle «Dreamer Deceiver».
Sad Wings of Destiny fekk positive meldingar, men svakt sal då det kom ut samstundes som punkrocken dominerte mediabiletet i Storbritannia. Bandet spelte inn dei første to albuma sine hos det sjølvstendige Gold Records, som hadde små budsjett, og bandmedlemmane måtte ta sidejobbar for å livnære seg. Gruppa vart frustrert av den finansielle situasjonen og signerte ein kontrakt med CBS Records for det neste albumet, Sin After Sin (1977). Sidan dei braut kontrakten med Gold mista dei rettane til Sad Wings of Destiny og demoinnspelingane som vart spelt inn medan dei var hos Gold.
Produksjon
David Howells hos Gold bestilte eit plateomslag hos Patrick Woodroffe, eit verk kalla Fallen Angel. Det syner ein kjempande engel som sit fast på bakken, omgjeven av flammar og den tregreina krossen til djevelen, som var symbolet til bandet. Halford poserte som Kristus på baksida og det vart nytta gotisk skrift på begge sidene.
Utgjeving
Sad Wings of Destiny kom ut 23. mars 1976, og same månaden vart «The Ripper» gjeven ut som singel med «Island of Domination». Albumet vart først publisert og distribuert av Janus Records i USA.
Albumet selde i starten dårleg og hadde vanskar med å bli lagt merke til sidan det var så mykje skriveri om punkrocken som nettopp hadde fått gjennombrotet sitt. Bandet la ut på turné for å marknadsføre albumet i Storbritannia frå 6. april til 20. juni 1976. Albumet nådde 48. plassen i Storbritannia og selde til gullplate i 1989. I Rolling Stone gav Kris Nicholson albumet positiv omtalte, og samanlikna det positivt med Deep Purple-albumet Machine Head frå 1972. Sad Wings of Destiny kom samstundes som heavy metal var på veg opp att same året som Rising frå Ritchie Blackmore sitt Rainbow og Virgin Killer frå Scorpions.
Bandet vart i stadig aukande grad meir misnøgd med Gold; og dei vanskelege økonomiske forholda førte til at Moore slutta i bandet for andre gongen, denne gongen permanent. Albumet hadde fanga merksemda til CBS Records, og med hjelp av den nye manageren David Hemmings skreiv bandet under på ein kontrakt med CBS og fekk eit budsjett på £60 000 for det neste albumet, Sin After Sin (1977). Då Priest braut kontrakten med Gold, mista dei samstundes rettane til dei to første albuma sine og alle studioinnspelingane som vart spelte inn i samband med desse. Gold gav periodisk ut songar frå desse albuma, som i 1981 då dei gav ut det doble Hero, Hero.
Den tekniske dugleiken og den opera-aktige vokalen peika mot trendar i heavy metal som seinare dukka opp hos New Wave of British Heavy Metal-band som Iron Maiden, og dei mørke temaa i albumet dukka opp att i 1980-åra i amerikansk thrash metal, hos band som Slayer og Metallica. Eit tidleg teikn på påverknaden til bandet var at Van Halen spelte «Victim of Changes» på konsertane sine før dei vart kjende. Dave Mustaine frå Megadeth sa at svogeren hans slo til han i andletet for å ha lytta til Sad Wings of Destiny. Mustaine kalla dette eit vendepunkt der han avgjorde å bli heavy metal-musikar som «hemn».
Sörstafors
Sörstafors er ein svensk tettstad i Hallstahammars kommun i Västmanlands län i landskapet Västmanland. I 2005 hadde tettstaden 294 innbyggjarar. Sörstafors ligg cirka tre kilometer sør for Hallstahammar.
Sörstafors ligg like sør for E18. Det blei bygt eit tresliperi på 1860-talet, som på 1870-talet blei komplettert med ein papirfabrikk. Samfunnet voks opp omkring denne verksemda. Bruket tilhøyrte lenge Surahammars Bruk. Sörstafors Pappersbruks AB blei i 1961 kjøpt av Billerudkonsernet, som la ned verksemda i 1966. I dag finst det mellom anna eit støyperi på staden som er eigd av Varnäsföretagen AB. I 1937 blei det bygd eit større vasskraftverk i samband med Kolbäcksån.
Verdscupen i skiskyting 1987
Verdscupen i skiskyting 1987 tok til 17. desember 1986 og vart avslutta 15. mars 1987. Turneringa omfatta 10 individuelle tevlingar. Utøvarane tevla i seks 20 km og like mange 10-kilometerar, òg kalla normalprogram og sprint. I tillegg vart det arrangert seks stafettar over 4 x 7,5 km. Renna fann stad i Hochfilzen i Austerrike, Borovets i Bulgaria, Antholz i Italia, Ruhpolding i Vest-Tyskland, Canmore i Canada og Lillehammer i Noreg.
Frank-Peter Roetsch frå Aust-Tyskland gjekk til topps i turneringa for tredje gong. På andreplass kom Fritz Fischer frå Vest-Tyskland, medan Jan Matouš frå Tsjekkoslovakia vart nummer 3. Fritz Fischer og Sovjetunionens Valerij Medvetsev og Aleksandr Popov sigra alle tre i to enkelttevlingar.
Dr. Kawashima's Brain Training: How Old Is Your Brain?
Dr. Kawashima's Brain Training: How Old Is Your Brain?, kjent i Nord-Amerika som Brain Age: Train Your Brain in Minutes a Day!, er eit hjernetrimspel utvikla og utgjeve av Nintendo til Nintendo DS. Det vart utgjeve i Japan i mai 2005 og året etter i Nord-Amerika og Europa. Spelet vart tilgjengeleg på Nintendo eShop til Wii U i Japan den 3. juni 2014 og i Europa 12. juni 2014. Det var distribuert gratis fram til 30. juni 2014 i Japan og 10. juli i Europa, og har vore tilgjengeleg for kjøp i Europa sidan 25. juni 2015. Brain Training vart følgt opp av More Brain Training from Dr. Kawashima: How Old Is Your Brain? til Nintendo DS og deretter Dr. Kawashima's Devilish Brain Training: Can You Stay Focused? til Nintendo 3DS.
Brain Training er utvikla for å spelast dagleg i korte økter, i likskap med spel som Animal Crossing: Wild World og Nintendogs. Spelaren held Nintendo DS-konsollen på sida, der peikeskjermen anten ligg til høgre for høgrehendte personar eller til venstre for venstrehendte. Spelet blir utelukkande styrt av peikeskjermen og mikrofonen, og spelaren svarer på oppgåver anten ved å skrive på skjermen eller snakke til mikrofonen. Brain Training inneheld fleire typar aktivitetar, mellom anna matematiske spørsmål, stroop-testar og sudoku-oppgåver, med mål om å stimulere ulike område av hjernen. Før ein kan byrje på spelet, må ein gje informasjon om kva hand ein skriv med og fødselsdato. Spelaren løyser deretter tilfeldige oppgåver slik at spelet kan avgjere forma til hjernen til spelaren. Denne presenterer spelet som ein alder, «Brain Age», som kan spenne frå 20 til 80 år avhengig av korleis spelaren presterer. Etter at spelaren har fått tildelt ein hjernealder, blir tre modi låst opp: Snøgt spel, dagleg trening og sudoku. I snøgt spel kan spelaren øve på tilgjengelege spel utan å få nokon poengsum. I dagleg trening kan spelaren måle alderen på hjernen sin eller fullføre tilgjengelege øvingar for å få poeng som blir registrert for dagen. I den tredje modusen, sudoku, kan spelaren løyse mellom hundre sudoku-oppgåver.
Brain Training vart marknadsført som ein del av ''Touch! Generations''-serien, ein serie av spel retta mot grupper som tradisjonelt ikkje speler dataspel. Spelet har vore ein kommersiell suksess og har selt over 19 millionar kopiar. Det har vore enkelte kontroversar om den vitskaplege effektiviteten til spelet.
Pacific Point
Pacific Point er eit lite avrunda nes på nordvestsida av Zavodovski Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart kalla Low Point av mannskap på Discovery Investigations etter kartlegginga deira i 1930, men dette namnet vart endra fordi andre stader i nærleiken hadde same namnet. Pacific Point vart tilrådd i 1953 av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) og er kalla opp etter den amerikanske skonnert «Pacific» som under kaptein James Brown vitja Zavodovski Island i 1830 og gjekk i land der.
Yukari Kinga
Yukari Kinga er ein japansk fotballspelar.
Pungent Point
Pungent Point er eit lågt nes av mørk lava som ligg heilt aust på Zavodovski Island i Sør-Sandwichøyane. Namnet vart gjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 og syner til den skarpe lukta (pungent på engelsk) av dei vulkanske gassane som siv ut på denne øya.
The Ripper
«The Ripper» er ein song av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest, først gjeven ut i mars 1976 på singel, og så på studioalbumet Sad Wings of Destiny.
Han fortel soga om Jack the Ripper frå synspunktet til mordaren. Songen vart populær hos fansen og er ein av signaturlåtane til gruppa. Glenn Tipton skreiv songen kort tid etter han kom inn i bandet, men produsenten Rodger Bain avviste songen for det første albumet Rocka Rolla. Den originale versjonen som Tipton skreiv var mykje lengre enn den versjonen som kom ut på Sad Wings of Destiny på nesten åtte minuttar. Ein kan høyre originalversjonen på somme tidlege piratkopiplater frå 1975-1976.
Tim «Ripper» Owens
Songaren Tim «Ripper» Owens tok kallenamnet sitt frå denne songen då han song i eit hyllestband til Judas Priest, før han enda opp som vokalist i bandet frå 1996 til 2003.
Thompo Icefall
Thompo Icefall er eit isfall ved nordaustkanten av Saratoga Table mellom Mount Hummer og Mount Hook i Forrestal Range i Pensacolafjella i Antarktis. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) i 1967 frå landmålingar og flyfotografi tekne av U.S. Navy teken i 1964. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1979 etter Robert W. Thompson, ein fotograf i U.S. Navy-skvadron VX-6 i området kring Ballenyøyane og Sky-Hi Nunataks, 1963–64, og i Pensacolafjella, 1964-65. Thompo er eit kallenamn på Thompson.
Reef Point
Reef Point er eit nes som grensar til eit lite rev (reef på engelsk) vest på Cook Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart kartlagd og namngjeven i 1930 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations.
Al Fisirah
Al Fisirah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
A Man Amongst Men
A Man Amongst Men er det siste studioalbumet til bluesmusikaren Bo Diddley med gjestemusikarar som Ron Wood, Keith Richards og Jimmie Vaughan. Det vart gjeve ut av Atlantic i 1996. Albumet nådde åttandeplassen på Billboard Top Blues Albums-lista og fekk blanda kritikk av kritikarane.
Innhald
==Medverkande ==
Produksjon
Innspelt i Big House NYC
Warren Icefall
Warren Icefall er eit isfall som går ut i den sørlege delen av Øvre Wrightbreen nord for Vortex Col i Asgard Range i Victoria Land. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (2004) etter Alden Warren i geografiavdelinga til U.S. Geological Survey og fotograf i førbuinga av karta til US Geological Survey (USGS) i Antarktis, 1956-2004.
Breiøyre
Breiøyre (Barbastella barbastellus) er ei flaggermus i glattnasefamilien. Flaggermusa lever i Europa, frå Portugal i vest til Kaukasus i aust og nord til Sør-Skandinavia, dessutan i Marokko.
Flaggermusa er ganske sjeldan i det meste av utbreiingsområdet. Ho lever helst i gammal skog, ein landskapstype som det vert mindre av. Breiøyre er difor rekna som nær truga på verdsbasis. Eit lyspunkt er at bestanden i Tyskland har vore i vekst etter reduksjon i bruk av insektmiddel der. Breiøyre er ein lite mobil flaggermusart, som ikkje vandrar langt. I Noreg var det ingen funn av arten mellom 1949 og 2008. Då vart det funnen eit individ i dvale i Larvik. Arten har seinare vore registrert der fleire gonger. Breiøyre er rekna som kritisk truga i Noreg og sterkt truga i Sverige.
Walker
Oppimot 100 000 personar i England heiter Walker, og namnet er det 18. mest utbreidde i landet. I Australia er det det 14. vanlegaste med 26 688 berarar (2007). I USA hadde 501 307 personar namnet ved folketeljinga i 2000, slik at det var det 28. mest vanlege.
Personnamn
Folk med «Walker» som fornamn eller mellomnamn:
Kajsa Bergqvist
Kajsa Margareta Bergqvist er ein svensk tidlegare friidrettsutøvar frå Sollentuna. Ho spesialiserte seg på høgdehopp, og vart europameister i 2002 og verdsmeister i 2005. Elles vann ho fire bronsemedaljar i ulike VM, OL og EM i tida 2000-06. Bergqvist er 175 cm høg og vog 59 kg då ho var aktiv.
Aktiv
Bergqvist melde seg for alvor på i verdseliten i høgdehopp under VM i friidrett 1997. Ho vart nummer fem i meisterskapstevlinga, som vart vunnen av norske Hanne Haugland. To år seinare kom Bergqvist på delt fjerdeplass i VM, saman med to andre utøvarar.
Gjennom 2002-sesongen deltok ho i 17 tevlingar og vann 14 av dei. Høgdepunktet kom då ho vart europameister i München, der ho vann med heile seks centimeters margin. Året etter sette ho personleg rekord med 2,06 m den 26. juli 2003 under ei høgdehopp-tevling i i Eberstadt. Ein månad seinare kopierte ho i Paris medaljefangsten frå førre VM og tok ein ny VM-bronse. Heile OL-sesongen 2004 gjekk ho skadd.
Den 4. februar 2006 hoppa Bergqvist 2,08 meter innandørs i Arnstadt. Dermed forbetra ho tyske Heike Henkel sin innandørs verdsrekord med ein centimeter. Om sommaren same året var ho største favoritten under europameisterskapen 2006 i Göteborg, men etter ein finale med mange gode prestasjonar var det belgiske Tia Hellebaut som overraskande vann gullet, Bergqvist kom på bronseplassen.
Administrativ inndeling i Romania
Den administrative inndelinga i Romania er stadfesta i grunnlova frå 1991 og ''Lov nr. 351 av 6. juli 2001 om godkjenning av Nasjonal arealplan''.
Landet er delt inn i 41 județ («fylke»). Innafor kvart județ er det tre ulike kategoriar på det kommunale planet:
Kommunar
Dei tre typane kommunar ligg administrativt på det same nivået, men bykommunane har fleire lokale styringsoppgåver enn dei mindre comună. For å få status som oraș må kommunen ha minst 5000 innbyggjarar (vanlegvis 10 000 eller meir) og ein viss grad av urbanisering. For status som municipiu er minstekravet 25 000 innbyggjarar og ein større grad av urbanisering.
Ved utgangen av 2019 var det 320 bykommunar (103 municipiu og 217 oraș) og 2861 landkommunar (comună) i Romania. Dei ulike typene kommunar administrerer 12 957 landsbyar, som ikkje har eigen administrasjon.
More Brain Training from Dr. Kawashima: How Old Is Your Brain?
More Brain Training from Dr. Kawashima: How Old Is Your Brain?, kjent i Nord-Amerika som Brain Age 2: More Training in Minutes a Day!, er eit hjernetrimspel utvikla og utgjeve av Nintendo til Nintendo DS. Det vart utgjeve i Japan i desember 2005 og i 2007 i Europa og Nord-Amerika. Spelet er ein oppfølgjar til Dr. Kawashima's Brain Training: How Old Is Your Brain? Det vart marknadsført som ein del av ''Touch! Generations''-serien, ein serie av spel retta mot grupper som tradisjonelt ikkje speler dataspel. More Brain Training har vore ein kommersiell suksess og har selt over 14 millionar kopiar.
Administrativ inndeling i Romania
Bucureşti
Hovudstaden București er eit unntak frå denne strukturen. Han er ein eigen kommune, men er administrativt styrt på same nivå som județ. Hovudstaden er så delt inn i seks sektorar (rumensk sectoare), som kvar administrerer ei rekkje bydelar utan administrative funksjonar.
Regionar
Dei 41 județ og kommunen București er grupperte i fire makroregionar (rumensk macroregiune), kvar delt inn i to utviklingsregionar (rumensk regiunile de dezvoltare). Dei har ingen administrative funksjonar, men er først og fremst brukt for statistiske og planleggingsmessige føremål:
More Brain Training from Dr. Kawashima: How Old Is Your Brain?
More Brain Training er i likskap med forgjengaren laga for å spelast i korte økter kvar dag, og inneheld fleire aktivitetar med mål om å stimulere ulike område av hjernen til spelaren. Dei fleste aktivitetane er nye i høve til det førre spelet, og femner mellom anna oppgåver basert på veksling av pengar, pianospel og stein, saks, papir. Spelaren kan samle stempel ved å fullføre øvingar, og berre eitt stempel kan samlast per dag. Når eit fastsett tal på stempel er registrert, blir nye øvingar og funksjonar tilgjengelege i spelet.
Før spelet byrjar, må spelaren lage ein profil og deretter fullføre tre tilfeldige øvingar for at spelet kan avgjere forma til hjernen til spelaren. Denne forma presenterer spelet som ein alder, «Brain Age», som kan spenne frå 20 til 80 år avhengig av korleis spelaren greier seg. Ein alder av 20 år er den lågaste det er mogeleg å oppnå, og indikerer at hjernen til spelaren er like næm som den til ein gjennomsnittleg 20-åring. Etter at spelaren har fått tildelt ein hjernealder, blir tre modi låst opp: Snøgt spel, dagleg trening og sudoku. I snøgt spel kan spelaren øve på tilgjengelege spel utan å få nokon poengsum. I dagleg trening kan spelaren sjekke alderen på hjernen sin eller fullføre tilgjengelege øvingar for å få ein poengsum som blir lagra for den gjeldande dagen. Her finst det også ein meir endefram variant av Dr. Mario, som er tilpassa kontroll med peikeskjerm. I den tredje modusen, sudoku, kan spelaren løyse mellom hundre sudoku-oppgåver.
Renata Scotto
Sidan ho trekte seg tilbake som songar i 2002 har ho hatt suksess som operaregissør, og undervist i Italia og USA, med akademiske stillingar ved Accademia Nazionale di Santa Cecilia i Roma og Juilliard School i New York. Ho er busett i Armonk i New York med ektemannen Lorenzo Anselmi.
Songarkarriere
Renata Scotto blei fødd i Savona. Ho hadde operadebuten sin i heimbyen på julaftan 1952, 18 år gammal for fullt hus som Violetta La traviata av Verdi. Dagen etter hadde ho den «offisielle» operadebuten sin ved Teatro Nuovo i Milano i same rolle. Kort tid etter opptredde ho i sin fyrste Puccini-opera, Madama Butterfly, i Savona. Begge rollene skulle koma til å bli tett knytte til henne.
I 1953 hadde Scotto audition ved La Scala for rolla som Walter i Catalani sin La Wally, med Renata Tebaldi og Mario del Monaco. Etter hennar audition skal ein av dommarane, dirigenten Victor de Sabata, ha sagt, «Gløym resten.» La Wally hadde premiere 7. desember 1953, og Scotto blei kalla tilbake av applaus femten gonger. Tebaldi og Del Monaco blei kalla tilbake sju gonger.
Det store gjennombrotet til Scotto kom i 1957. La Scala hadde framført produksjonen sin av Bellini sin La Sonnambula ved Edinburgh Festival med Maria Meneghini Callas i rolla som Amina. Produksjonen hadde så stor suksess at selskapet la til ein femte opptreden. Callas, som berre hadde kontrakt for fire opptrednar, avslo endå ein opptreden grunna sjukdom, og sa at ho allereie hadde gjort dei tidlegare opptredenane mot rådet til doktoren sin. Scotto var reserve for henne, og spelte rolla som Amina den 3. september 1957. Opptredenen var ein stor suksess, og 23-årige Scotto blei ei internasjonal operastjerne.
I 1961 opptredde ho som Amina igjen ved La Fenice i Venezia, saman med tenoren Alfredo Kraus. Desse to hadde hatt same lærar, Mercedes Llopart, og fekk ei langvarig profesjonell tilknyting.
På 1960-talet blei ho ein av dei viktigaste songarane innan gjenopplivinga av bel canto, som var blitt byrja av Callas på 1950-talet. Ho song Bellini sine Zaira og La straniera, og hadde rollene som Giulietta i I Capuleti e i Montecchi av Bellini, Maria di Rohan av Donizetti, Robert le Diable av Meyerbeer (på italiensk) og andre uvanlege roller frå repertoaret. I 1964 opptredde ho med La Scala ved Bolsjojteateret i Moskva under den fyrste operaturneen frå vesten i Sovjetunionen under den kalde krigen.
Saman med Luciano Pavarotti opna ho i 1977 Live from the Met, ein serie fjernsynsoverføringar, i La bohème. I åra som følgde opptredde ho i overføringar av Manon Lescaut, Luisa Miller, Don Carlo, Il trittico, Francesca da Rimini og i rolla som Desdemona med Jon Vickers i Otello av Verdi.
Ho opptredde også regelmessig ved San Francisco Opera, Chicago Lyric Opera, Dallas Opera, Royal Opera i London, Liceo i Barcelona, La Fenice i Venezia og Teatro Colón i Buenos Aires. I tillegg opptredde ho i Madrid, Genova, Firenze, Bologna, Trieste, Palermo, Roma, Berlin, Paris, Miami, Tokyo, Pittsburgh, Osaka og fleire andre stader.
I ein songarkarriere på over 40 år opptredde Scotto i operaer skrivne av 18 komponistar. Repertoaret hennar omfatta rundt 45 roller. Ho er best kjend for opptredenane sine som Violetta i La traviata, Gilda i Rigoletto, Cio-Cio-San i Madama Butterfly, Mimì (og nokre gonger Musetta) i La bohème, Lucia i Lucia di Lammermoor, Adina i L'elisir d'amore, Liù i Turandot, Nedda i Pagliacci, alle dei tre hovudrollene for sopran i Il trittico av Puccini, Adriana Lecouvreur og Francesca i Francesca da Rimini av Zandonai.
I den siste delen av songkarrieren sin hadde Scotto rollene som Fedora (Barcelona, 1988), Charlotte i Werther av Massenet, die Feldmarschallin i Der Rosenkavalier (Charleston Spoleto Festival, 1995 og Catania), Kundry i Parsifal (Schwerin,  1995), Elle i La voix humaine (Florence, 1993; Amsterdam og Barcelona, 1996; Torino, 1999), Madame Flora i The Medium (Torino, 1999) og Klytemnestra i Elektra (Baltimore, 2000 og Sevilla, 2002).
Seinare konsertopptredenar omfatta Les nuits d'été av Berlioz, lieder av Mahler og Strauss og Erwartung av Schoenberg med Accademia di Santa Cecilia-orkesteret og RAI-orkesteret i Torino.
Som regissør
Scotto har regissert mellomm anna Madama Butterfly (Metropolitan Opera, Arena di Verona, Florida Grand Opera, Palm Beach Opera); Il pirata (Festival Belliniano, Catania, 1993) og La sonnambula (Catania, 1994) av Bellini; ein emmyprisvinnande fjernsynssend La traviata (New York City Opera, 1995); Norma (Den finske nasjonaloperaen); Adriana Lecouvreur (Santiago, 2002); Lucia di Lammermoor (Thessaloniki, 2004); La Wally (Dallas, Bern); La Bohème (Lyric Opera of Chicago, 2007 og Palm Beach Opera, 2009); Turandot (Aten, 2009); La sonnambula (Miami og Michigan Opera Theatre, 2008) og Un ballo in maschera (Lyric Opera of Chicago, 2010).
I februar 2008 leiar Scotto ein diskusjon for artistar under pausen i ei kringkasting frå Metropolitan Opera av Adriana Lecouvreur. I 2009 leia ho ein annan diskusjon med Natalie Dessay og Juan Diego Florez.
Diskografi
Audio
Video
Diskografien til Neil Young
Dette er ei liste over album og filmar produsert av Neil Young.
I 2010 er det meste av verka til Young, både solo og som del av grupper, eigd av Warner Music Group. Unntaka er dei fem albuma han laga for Geffen Records i 1980-åra, som ein gong vart distribuert av Warner, men som i dag er eigd av Universal Music Group.
Konsertalbum
Neil Young har inkludert konsertopptak på mange av albuma sine. Albuma som er oppførte her er dei som heilt eller hovudsakleg består av konsertopptak. Time Fades Away består av songar som ikkje var gjevne ut før. Weld og Arc vart opphavleg gjevne ut i lag som Arc-Weld. Sjå òg Archives Series oppført under.
Al Ghalil
Al Ghalil er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i Sana guvernement.
Natsumi Hara
Natsumi Hara er ein japansk fotballspelar.
Sösdala
Sösdala er ein tettstad i Hässleholms kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 1 785 innbyggjarar.
Resolution Point
Resolution Point er eit nes på nordaustsida av Cook Island i Sør-Sandwichøyane. Neset vart kartlagt i 1930 av mannskapet på Discovery Investigations og er kalla opp etter skipet som kaptein James Cook oppdaga desse øyane med i 1775.
Webb Icefall
Webb Icefall er eit isfall like sør for Vishniac Peak som flyt nedover frå Willett Range og gjev is til den vestlege sidebreen ved enden av Webb-breen i Victoria Land. Han vart namngjeven av amerikanske geolog Parker E. Calkin i samband med Webb-breen.
Christian Slater
Christian Slater er ein amerikansk skodespelar fødd i New York.
Tidleg i karrieren spelte Slater i såpeserien Ryan's Hope på ABC før han debuterte på Broadway i 1980 som Winthrop Paroo i  The Music Man saman med Dick Van Dyke. På Brodway spelte han også i Copperfield, Merlin, Macbeth, Side Man og The Glass Menagerie. Slater opptredde også ved West End i London i One Flew Over the Cuckoo's Nest og Swimming With Sharks.
I 1985 hadde Slater si første filmrolle i The Legend of Billie Jean som Binx, bror til Billie Jean. Han hadde si første viktige rolle i Rosens navn, der han spelte novise i eit benediktinarkloster saman med Sean Connery. Han fekk også mykje merksemd for rolla si som J.D. i Heathers frå 1989, der han spelte saman med Winona Ryder. På 1990-talet spelte Slater i fleire kassasukksessar som Robin Hood: Prince of Thieves saman med Kevin Costner, Morgan Freeman og Alan Rickman. Sidan 2000 har han arbeidd både med film og fjernsyn, som i seriane The West Wing og Alias.
Reek Point
Reek Point er eit lågtliggande nes av lava heilt nord på Zavodovski Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 og syner til dei vulkanske gassane som siv ut på øya. Reek tyder eim, dunst, os osv. på engelsk.
Dreamer Deceiver
«Dreamer Deceiver» er ein powerballade av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest frå 1976 på albumet Sad Wings of Destiny. I motsetnad til andre songar på albumet er songen ein «spacy ballade». Songen er skriven av den opphavlege songaren i Judas Priest, Al Atkins, men han fekk aldri spele inn songen med bandet. Han spelte seinare inn songen på eit av soloalbuma sine. Songen er kjend for å syne den fulle rekkjevidda til Rob Halford, frå roleg song til skrik i høgt toneleie. Songen vart framført av bandet på det britiske fjernsynsshowet The Old Grey Whistle Test i 1975.
Songen har ikkje blitt spelt av bandet sidan slutten av 1976, men er likevel blitt ein favoritt hos fansen.
Brunlangøyre
Brunlangøyre (Plecotus auritus), tidlegare kalla langøyreflaggermus, er ei flaggermus i glattnasefamilien. Flaggermusa lever i Europa frå Portugal i vest til Uralfjella i aust og nord til Skandinavia. Brunlangøyre finst i store delar av Sør-Noreg nord til Nord-Trøndelag.
Skildring
Arten er kjend for å ha store øyrer, men veg 5-12 gram. Kroppslengda er 42-53 mm, medan vingespennet er 240–285 mm og underarmslengda 34-42 mm.
Ekkolokalisering
Ekkolokaliseringssignala til brunlangøyra kan øyrast ut som ein rask, tikkande lyd som liknar artene i slekta Myotis, dersom dyret er innan 2-5 meters hold med ein detektor innstilt på heterodyning. Skrika høyrest sterke ut på 26 og 59 kHz, men best på ca. 42 kHz. Arten sender ut veldig svake ultralydsignal, så dei er vanskelege å registrere med flaggermusdetektor.
Forplanting
Gjennomsnittleg levealder for flaggermusarten er 4,5 år, medan høgaste kjende levealder er 30 år. Ungar blir flygedyktige etter 4-6 veker og fødest i juli. Hoene blir kjønnsmodne allereie i sitt andre leveår og paringa finn stad på hausten, men kan også skje gjennom vintersesongen. Hoene får til vanleg ein unge i kullet og eit kull i året. Ynglekoloniane dannast i april til mai. Desse har som oftast 10 til 50 hoer, men kan også ha opp til 100. Hannar, hoer og ungar er ofte i dei same koloniane og ynglinga finn stad på loft i bygningar eller hole tre. Dyra er nokså spreidd på koloniplassen, noko som er vanleg for dei feste flaggermusartar.
Colette Besson
Colette Besson var ein fransk sprintar frå Saint-Georges-de-Didonne som vart olympisk meister på 400 meter i 1968.
Aktiv
Besson overraska stort på 400 meter under dei olympiske sommarleikane 1968 i Mexico-byen. Med en gode tida 52,0 tok ho gullmedaljen framom favorittane Lillian Board frå Storbritannia (52,1)og Natalja Petsjonkina frå Sovjetunionen (52,2).
Året etter fekk Besson sølv på same distansen i europameisterskapen 1969 i Aten, slått på målstreken av landskvinna Nicole Duclos. Sølvmedalje fekk ho også i 4 × 400 m stafett, der ho som ankerkvinne vart slått i spurten av Lillian Board. Seinare klarde ikkje Besson å hevde seg i internasjonale tevlingar og la opp i 1977.
Krossknapp
Krossknapp (Glechoma hederacea) er ei eviggrøn, flerårig urt i leppeblomfamilien. Planta har ein krypande til oppstigande vekst. Han blir 5–30 cm høg, men stengelen kan krype opptil 1 meter. Blada er runde eller nyreforma med ei svakt hårete overside. Blomane sit i mindre kvastar ved bladhjørna på opprette skot. Dei er blåfiolette på farge og har purpurfarga flekkar på underleppa.
Pollenknappen dannar to kvite krossar i blomen, noko som har gjeve planten det norske namnet sitt. Han har ei sterk aromatisk lukt.
Leveområde og utbreiing
Krossknapp føretrekk fuktig jordsmonn i mellom anna buskas, kulturmark eller lauvskog. Krossknapp veks i skogkantar, ved gjerde og langs vegkantar. I Noreg er han vanlegast på Austlandet. Han veks nord til Finnmark, men er sjeldan i innlandet og i Nord-Noreg. Truleg er arten ein framandart innført som medisinplante i vikingtida eller i mellomalderen.
Krossknapp veks over store delar av Europa og nord og vest i Asia. Han er også innført i Nord-Amerika og på New Zealand. Han formerer seg og spreier seg raskt og blir sett på av mange som ein invasiv art. Planten vert nytta som staude i hagar, men er invaderande og blir av mange sett på som eit ugras.
Bruk
Planten er svakt giftig og var tidlegare mykje nytta som feber- og hostemiddel. Han er blitt spreidd i Finland som hageplante, og teken med av europeiske utvandrarar til koloniane.
Variantar
Den tidlege, meir djupblå varianten blir ofte kalla vårkrossknapp, og er mindre enn krossknapp.
Brandbu prestegard
Brandbu prestegard eller Nistua Råssum ligg om lag to kilometer frå Nes kyrkje, i ein vestvendt ås nord for Røykenvik. Garden vart kjøpt inn i 1882 til bruk som embetsgard for kapellanen i Gran.
Hovudbygningen er eit laftebygg i to etasjar på ein grunnmur av stein. Bygningen er freda saman med driftsbygning og stabbur. Elles omtalar bygdeboka for Hadeland (utgjeve 1932) forpaktarbustad, vognskur og størrhus samt hage og skogeigedom. Prestegarden skal i si tid ha hatt to husmannsplassar som er selde.
Opplysningsvesenets fond selde garden i 2003, og garden vart lagt ut for sal på nytt i 2016.
Antoine Watteau
Jean-Antoine Watteau var ein fransk kunstmålar, teiknar og grafikar. Han var aktiv under rokokkoen. Med kunsten sin vekte han oppatt interessa for farge og rørsle, i tradisjonen etter Correggio og Rubens. Slik gav verka hans nytt liv til det barokke idiom, med ein stil som ettertida kalla rokokko. Han er kjend for å ha skapt sjangeren fêtes galantes; lett teatralske bilete fylt av pastoral og idyllisk sjarm. Nokre av dei mest kjende motiva vart henta frå italiensk komedie og ballett. Watteaus verk speglar det leikande og festande borgarskapet på 1700-talet. Røyndomen i bileta er mytologisk; kvinner vert forvandla til gudinner og menn til satyrar i elegante klesdrakter. Han forvandla det grove og jordiske til draumar og fantasiar.
Liv
Watteaus vart fødd i Valenciennes i Flandern, der faren var murar. Han viste tidleg interesse for målarkunst og var ei kort tid i lære hos den lokale målaren Jacques-Albert Gérin (ca. 1640-1702).
Watteau reiste i 1702, 17 år gammal, til Paris, der han fyrst gjekk i lære på ein verkstad der han kopierte flamske og nederlandske sjangermåleri. Frå 1703 og i fem år framover, arbeidde Watteau som ein av Claude Gillot (1673-1722) sine medhjelperar. Gillot var i samtidas Paris den leiande målaren av teatermotiv i tradisjonen etter Commedia dell'arte.
1708-09 samarbeidde Watteau med hoffmålaren Claude Audran (1658-1734), som hadde utsmykkingsoppgåver i kongelege palass. Med dette fekk Watteau kontakt med den sosiale og økonomiske eliten i Paris. Han trefte mesénen Pierre Crozat i 1716. Støtta av Crozat fekk han tilbod om plass i Det franske akademi. I 1717 vart han fullverdig medlem av akademiet, under devisen dei galante festars målar (fransk: féte-galante). Han skildra selskapslivet til eliten, og fekk mange oppdrag frå dei rikaste i Frankrike.
Watteau døydde i Nogent-sur-Marne i 1721.
Kunsten. Enkeltverk
Avreisa frå Kythera, som vart måla i 1717 og var Watteaus opptaksmåleri til akademiet, er kanskje hans mest berømte måleri. Måleriet viser svermande par på pilegrimsferd til det legendariske Venustempelet på øya Kýthira i Middelhavet. Her ser ein den franske rokokkoen i eit fortetta uttrykk.
Eit av Watteaus siste og største måleri var Kunsthandlaren Gersaints husrom. Måleriet vart måla i 1720, i fylgje tradisjonen på åtte dagar, og er eit høgdepunkt kva gjeld observasjon, komposisjon og teikning. Utføringa og fargebruken føregrip impresjonismen.
Les fêtes vénitiennes (1718), opphavleg kalla Dansen, går føre seg i ein type parkanlegg utvikla i samtida. Balansen mellom det kunstige og det naturlege går klart fram av positurane til Watteaus figurar, og til og med i komposisjonen som heilskap.
Verknadshistorie
Verda Watteau framheva i sine fêtes galantes er stort sett henta frå fantasien. Kunsten hans har vorte etterlikna i både måleri, porselen, lakkarbeid, tekstilar, emaljar, sølvsmedkunst og til og med på snusdåsar i gull. Trykk utført etter måleria og teikningane vart spreidd over heile Europa, og inspirerte så ulike kunstnarar som Boucher, Gainsborough og Goya. Dei noggranne skildringane har gjort Watteaus verk til ei mykje brukt kjelde for drakthistorikarar.
Sövde
Sövde er ein tettstad i Sjöbo kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 301 innbyggjarar.
Skodespelet Boris Godunov
Boris Godunov er eit drama av Aleksandr Pusjkin utgjeve i 1831. Det har namn etter Boris Godunov, som var tsar i Russland frå 1598 til 1605. Handlinga er lagt til den store urotida. Stykket består av 25 scener, hovudsakleg på blankvers.
Pusjkin skreiv stykket i 1824 og 1825, men fekk det fyrst gjeve ut i 1831. Det var eit stykke eigna for opplesing, og blei fyrst uroppført i 1870. Sensurstyresmaktene godkjende det ikkje for framføring før i 1866. Stykket blei urframført 17. september 1870 på Mariinskij-teateret i St. Petersburg av personell frå Aleksandrinskijteateret. Den opphavlege, usensurerte teksten til Pusjkin blei første gong oppført 12. april 2007 på Princeton University i USA i engelsk omsetjing.
Pusjkin var inspirert av historikaren Nikolaj Karamzin og verka til William Shakespeare. Stykket hans har to plan - eit historisk og eit psykologisk, som særleg tek for seg den tragiske skuldkjensla til tsaren.
Handling
Handlinga flytter seg til klosteret Tsjudovo i 1603, der ein gammal munk og læresveinen hans, Gregorij, diskuterer. Sistnemnde vil flykta til Polen, og har til hensikt å framstilla seg sjølv som Dimitrij, den myrda prinsen. Han er nær ved å bli arrestert på eit vertshus, men klarer å kryssa grensa.
I Polen prøver bedragaren fyrst å flykta, men bestemmer seg for å spela rolla si til slutten for å vinna hjartet til Marina, ei vakker polsk kvinne. Han marsjerer mot Moskva for å gjera krav på trona. Opprøraren, dei polske allierte og dei tyske leigesoldatane hans overvinn fyrst russiske troppar nær Novgorod i 1604.
Tsar Boris Godunov gjenvinn snart fordelen, men sigeren hans er til ingen nytte, for han døyr med eitt. Dimitrij bedragaren blir tsar, medan familien til Boris blir myrda. I siste delen av tragedien prøver ein gut å få fram ein jubel for den nye tsaren, men folket, forferda over drapet på kona og sonen til den avdøde tsaren, er stille.
Avleidde verk
Operaen Boris Godunov av Modest Musorgskij byggjer på skodespelet.
Filmen Boris Godounov regissert av Sergej Bondartsjuk kom ut i 1986.
Wild Icefalls
Wild Icefalls er nokre omfattande isfall ved enden av Beardmorebreen, mellom Mount Wild og Mount Buckley. Dei vart namngjevne av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1961–62) i samband med nærliggande Mount Wild.
Al Ghiras
Al Ghiras er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i Sana guvernement.
Hovudseriefinalen i fotball 1956
Hovudseriefinalen i fotball 1956 fann stad på Ullevål stadion i Oslo sundag 3. juni 1956, med 26 364 tilskodarar på tribunane. Dei to finalistane, Fredrikstad Fotballklubb og Larvik Turn, hadde vunne kvar si avdeling av Hovudserien 1955/56. Til liks med året før lukkast Larvik Turn sikre seg seriemeistertittelen etter finalesiger over Fredrikstad FK, denne gongen med sifra 3-2.
Fredrikstad var utpeikt til favoritt og senterløpar Henry Johannessen gav laget leiinga då han «beinet ballen inn» i det 14. minutt. Sju minuttar seinare utlikna Larvik Turn ved Per Ljostveit som «knallet ballen inn i hjørnet». Få minuttar etter vart Turn-kaptein Asbjørn Hansen skadd og Kjell Johansen tok plass i Turn-forsvaret. Straks før pause vart også FFK sin kaptein Erik Holmberg skadd og vart erstatta av Hans Jakob Mathisen. Fem minutt ut i andre omgang sende så Reidar Kristiansen FFK på ny i leiinga på straffespark. Kort etter fekk Larvik Turn balanse i målprotokollen gjennom eit omdiskutert sjølvmål. Sigersmålet til Larvik Turn kom i det 70. minutt då Ljostveit gjorde eit «lynrapt gjennombrudd og skjøt velplasert (sic) og hardt i hjørnet».
Larvik Turn sitt vinnarlag bestod av målvakt Thor Kristiansen, backane Ragnar Olsen og Harry Boye Karlsen, halfane Einar Danielsen, Asbjørn Hansen, Øivind Johansen og løparrekka Erling Mathiesen, Gunnar Thoresen, Reidar Sundby, Per Ljostveit og Marcus Borgersen.
Fredrikstad FK stilte med Per Mosgård i mål, backane Roar Johansen og Åge Spydevold, halfane Leif Pedersen, Erik Holmberg, Reidar Kristiansen og løparane Bjørn Borgen, Arne Pedersen, Henry Johannessen, Tore Nilsen og Willy Olsen.
Per Ljostveit
Per Ljostveit var ein norsk fotballspelar som spelte på Larvik Turn som var med å vinne hovudseriefinalen i 1955 og i 1956.
Ljostveit var indreløpar på Larvik Turn sitt sterke lag midt på 1950-talet. Saman med dei andre i Turns indretrio i løparrekka, Gunnar Thoresen og Reidar Sundby, danna dei laget sin beste lagdel. Dei var mellom anna særleg avgjerande då Larvik Turn vann 3-2 over Fredrikstad FK i hovudseriefinalen 3. juni 1956, der Ljostveit skåra to av måla og vart matchvinnar. Derimot makta dei ikkje å hindre tap mot Skeid i NM-finalen 1956, på Ljostveit sin bursdag.
Frå 30. mai 1954 til 30. mai 1956 spelte Ljostveit sju landskampar for Noreg. Hans einaste landslagsmål kom då han utlikna til 1-1 mot Danmark i Malmö 4. juni 1954, ein landskamp i det svenske fotballforbundet si 50-års jubileumsturnering, eit oppgjer som elles enda med norsk siger 2-1 etter ekstraomgangar.
Rudder Point
Rudder Point er eit høg nes søraust på Leskov Island i Sør-Sandwichøyane. Namnet, som vart gjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971, syner til at neset liknar på eit ror (rudder på engelsk) i motsetnad til Bowsprit Point på andre enden av øya. Bowsprit er det engelske ordet for baugspryd.
Hartmut Enke
Hartmut Enke var ein tysk musikar, mest kjend som bassgitarist i Ash Ra Tempel.
Hartmut Enke danna det første bandet sitt i lag med Manuel Göttsching på 15-årsdagen hans i 1967. Tre år seinare vart han medlem av Steeple Chase Bluesband i lag med Göttsching, som utvikla seg til Ash Ra Tempel.
Enkelte valde å slutte i musikkindustrien i 1973, og spelte ikkje med Ash Ra Tempel att før i 2000. Han døydde seint i 2005, 53 år gammal.
Skimmelflaggermus
Skimmelflaggermus (Vespertilio murinus) er ei flaggermus i glattnasefamilien. Flaggermusa lever i Eurasia frå Frankrike og Noreg i vest til den russiske stillehavskysten i aust. I Noreg er ho helst funnen i Søraust-Noreg, men også i fjordstrøk nord til Trondheim. Det er truleg få skimmelflaggermus i Noreg, men det finst ikkje nok sikker kunnskap om storleiken på bestanden. Det eldste skimmelflaggermusa som har blitt observert er 12 år.
Klaus Schulze
Klaus Schulze er ein tysk electronica-musikar og komponist. Han har òg nytta aliaset Richard Wahnfried. Han var ei kort stund medlem av electronicabanda Tangerine Dream og Ash Ra Tempel før han konsentrerte seg om solokarrieren sin, der han i løpet av fem tiår har gjeve ut meir enn 60 album.
Biografi
I 1969 var Klaus Schulze trommeslagar i ein av dei tidlege utgåvene av Tangerine Dream og spelte på debutalbumet Electronic Meditation. Han møtte Edgar Froese frå Tangerine Dream i Zodiac Club i Berlin i Vest-Tyskland. I 1970 slutta han i denne gruppa for å danne Ash Ra Tempel i lag med Manuel Göttsching og Hartmut Enke. I 1971 slutta han i denne gruppa òg, etter berre eitt album, for å konsentrere seg om solokarrieren sin. I 1972 gav Schulze ut debutalbumet sitt, Irrlicht med orgel og innspelinga av eit orkester som var filtrert gjennom så mange effektar at det ikkje var mogeleg å kjenne att. Trass i at han ikkje nytta synthesizerar vert dette proto-ambient-verket rekna som ein milepåle i elektronisk musikk. På det neste albumet hans, Cyborg, nytta han ein EMS Synthi A-synthesiser.
Sidan den gong har Schulze vore særs aktiv og gjeve ut meir enn 40 originale album. Høgdepunkt av desse er mellom andre Timewind i 1975, Moondawn i 1976 (det første albumet hans med Moog synthesiser), Dune i 1979, og det doble In Blue frå 1995. I 1976 starta han i lag med den japanske perkusjonisten og låtskrivaren Stomu Yamashta den kortliva «supergruppa» Go, med mellom andre Steve Winwood, Michael Shrieve og Al Di Meola. Dei gav ut to studioalbum, (Go i 1976 og Go Too i 1977).
Klaus Schulze hadde ein meir organisk lyd enn mange andre electronicamusikarar på denne tida. Ofte nytta han ikkje-elektroniske instrument, som akustisk gitar eller manneleg operastemme.
Richard Wahnfried-album
Komponert av Schulze og framført med gjesteartistar under aliaset Richard Wahnfried:
The Dark Side of the Moog-serien
The Dark Side of the Moog er eit samarbeid mellom Klaus Schulze og Pete Namlook, (òg med Bill Laswell på 4 til 7). Kvar tittel er ein referanse til Pink Floyd-songar og album.
The Evolution of the Dark Side of the Moog er eit samlealbum med utdrag av dei åtte første platene.
NM i sykling 1978 på landeveg
Noregsmeisterskapen i landevegssykling 1978 for menn vart avvikla i Horten sundag 25. juni 1978.
Menn, 180 km
<br style="clear:both;" />
Kvinner, 60 km
<br style="clear:both;" />
Mad Shadows
Mad Shadows var det andre studioalbumet til Mott the Hoople. Det vart spelt inn i 1970 og kom ut i Storbritannia på Island Records i september 1970 og i USA av Atlantic Records. Som debutalbumet vart dette albumet produsert av Guy Stevens.
Den originale utgåva nådde 48. plassen på UK Albums Chart i oktober 1970.
Mottaking
Stephen Thomas Erlewine i AllMusic gav albumet to av fem stjerner og skreiv: «Om debutalbumet til Mott the Hoople på muntert vis gjekk i alle retningar, så har den andre plata deira, Mad Shadows, ei retning - ned i tett mørkre.»
Innhald
Alle songane er skrivne av Ian Hunter utanom der andre er nemnde.
Medverkande
Mott the Hoople
Andre medverkande
Teknisk
Guy Aldonce de Durfort de Lorges
Han fekk fem døtrer og ein son. Den eldste dottera Marie Gabrielle de Durfort de Lorges gifta seg med Louis de Rouvroy, duc de Saint-Simon, medan ei anna dotter, Geneviève, gifta seg med Antoine Nompar de Caumont, hertugen av Lauzun.
Mary Rand
Mary Denise Rand, fødd Bignal, er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Wells i Somerset. Ho vart olympisk meister i lengdehopp i 1964 og vart dermed den fyrste britiske kvinna som vann OL-gull i friidrett.
Aktiv
Rand deltok både i hekkeløp og lengdehopp under sommar-OL 1960 i Roma. Ho vart nummer ni i lengde, og kom på fjerdeplass på 80 meter hekk med tida 11,1 sekundar, eitt tidels sekund bak bronsevinnaren. I friidretts-EM 1962 i Beograd tok ho bronsen i lengde med eit hopp på 6,22 m.
Under dei olympiske leikane 1964 i Tokyo sprang Rand på det britiske stafettlaget som tok bronse på 4 x 100 m stafett. I femkampen plasserte ho seg mellom dei sovjetiske deltakarane Irina Press og Galina Bystrova og fekk sølvmedalje. Ho sette så verdsrekord med 6,76 m i lengdehopp og vart olympisk meister framom polske Irena Kirszenstein på sølvplass og Tatjana Sjtsjelkanova frå Sovjetunionen som fekk bronsen.
Rand vann lengdetevlinga under samveldeleikane 1966 i Kingston på Jamaica med 6,36 meter. Same sesongen vart ho nummer fire i femkamp i EM i friidrett 1966 i Budapest. Ho la opp i 1968.
Frå 1969 til 1992 var ho gift med den USA-amerikanske tikjemparen Bill Toomey. Ho er i dag USA-amerikansk statsborgar.
Søndre Land prestegard
Søndre Land prestegard eller Fluberg prestegard i Søndre Land kommune i Oppland er ein prestegard som ligg om lag ein kilometer sør for Fluberg kyrkje, nedi skråninga på vestsida av Kirkebakka, som i si tid var ein del av Den bergenske hovudvegen.
Prestegarden har som kyrkja røter attende til mellomalderen. Den tidlegare kyrkja (ei stavkyrkje ) stod på grunnen til prestegarden.
Hovudbygningen er frå 1790 og hadde opphavleg to fløyer på kvar side. Desse er borte i dag. Eit verandatilbygg på vestre langveggen er frå 1867. Ein låve som hadde vore kommunal eigedom sidan 1992, vart riven i 2012. Same året vart det gjennomført ei avgrensa restaurering innvendig i hovudbygningen, som er freda, og som framleis vert nytta som tenestebustad. Rundt prestegarden er eit hageanlegg som har grodd att ein del.
Gardsdrifta er frådelt.
Azusa Iwashimizu
Azusa Iwashimizu er ein japansk fotballspelar.
Sövestad
Sövestad er ein tettstad i Ystads kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 376 innbyggjarar. Sövestad ligg nord for Ystad.
Horst Hrubesch
Horst Hrubesch er ein tysk tidlegare fotballspelar og seinare -trenar frå Hamm i Nordrhein-Westfalen. Han vart europameister med Vest-Tyskland i 1980, tre gongar Bundesliga-meister og vinnar av Europacupen 1983 med Hamburger SV, ein klubb han spelte på i tida 1978-83. Hrubesch var kjend som ein uvanleg sterk midtspiss og hovudspelar.
Klubbspel
Hrubesch spelte fotball i lågare divisjonar til han var 24 år gammal. Han fekk sin bundesligadebut med Rot-Weiss Essen, eit lag han spelte for i tre år. I 1978 vart han overført til Hamburg SV, der han bidrog til at klubben vann bundesligaen allereie i hans fyrste sesong. Våren 1980 var han innbytar då Hamburg tapte europacupfinalen 0-1 mot Nottingham Forest. Både i 1982 og 1983 var han ein sentral spelar då Hamburg vann bundesligaen begge åra, i 1982 vart Hrubesch toppskårar i ligaen med 27 nettkjenningar. Begge desse sesongane tok elles Hamburg seg til finale i europeiske turneringar, i 1982 vart det klart tap mot IFK Göteborg i UEFA-cupen, medan høgdepunktet for klubben kom då Hrubesch som kaptein kunne heve europacup-pokalen etter 1-0 over Juventus i europacupfinalen 1983. Åra 1983-86 var han aktiv to sesongar i belgiske Standard Liège og ein i Borussia Dortmund.