cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drama av Yes
Bakgrunn
Sjølv om heile bandet er kreditert som produsentar saman med Eddie Offord, er det ingen løyndom at Trevor Horn var han som styrte lyden i størst grad. Coveret på dette albumet er igjen laga av Roger Dean som laga dei fleste platecoverene til bandet på 1970-talet.
Innhald
Spor 13–16 er frå «Golden Age/Paris-innspelingane» i november 1979 med Jon Anderson, Steve Howe, Chris Squire, Rick Wakeman og Alan White, produsert av Roy Thomas Baker. Spor 9–16 er tidlegare ikkje gjeven ut.
Kjelder
Yes
Al Masani` i Abyan
Al Masani` er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
Runrig
Runrig er ei skotsk folkrock-gruppe som blei danna av brørne Rory og Calum MacDonald frå Uist på Hebridane og vennen deira Blair Douglas i 1973 på øya Skye vest i Skottland. Dei spelte den første konserten sin i Kelvin Hall i Glasgow. Dei er kjende for songtekstane sine på skotsk-gælisk, men syng òg på engelsk. Katthult-vokalisten Aud Ingebjørg Heldaas frå Noreg song med på songen «In Scandinavia» på albumet Everything You See
Medlemmer
Donnie Munro frå Skye blei med i Runrig i 1974, året etter at gruppa blei skipa, og Runrig byrja å spela utanfor heimeområdet sitt. Douglas forlét gruppa på slutten av 1978 og blei erstatta av Robert MacDonald. Denne samansetninga fortsette til Douglas igjen blei med i 1978, og Malcolm Jones blei gitarist som erstatning for Robert MacDonald som forlét gruppa. Allereie det neste året forlét Douglas gruppa igjen for å bli solomusikar. I 1981 kom trommeslagaren Iain Bayne (tidlegare New Celeste) med saman med tangentspelaren Richard Chearns. Opphaldet til Cheams blei kortvarig, og han blei erstatta av Pete Wishart (tidlegare Big Country) i februar 1986. Denne samansetninga er blitt rekna som det klassiske Runrig, og varte i elleve år.
I 1997 forlét førstesongaren i gruppa, Donnie Munro, Runrig for å følgja ein karriere som politikar, men blei seinare òg ein solomusikar med ein god del suksess. Dei gjenverande medlemmene vurderte på å oppløysa gruppa, men etter ei lengre leiting erstatta dei Munro med den kanadiske folkemusikksongaren og komponisten Bruce Guthro. Denne avgjerda delte Runrig-tilhengjarane: Nokre har argumentert at tapet av den særeigne songen til Munro og evna hans til å synga både skotsk gæliske og engelske songtekstar ikkje er blitt tilstrekkeleg oppvegen av den adskilleg lysare stemma til Guthro, som heller ikkje beherskar skotsk gælisk. Andre hevdar at sidan Guthro har ei anna stemme har han gjort det mogleg for Runrig å utvikla seg i nye retningar som ikkje var moglege med Munro.
I 2001 forlét tangentspelaren i gruppa Peter Wishart Runrig då han blei vald som parlamentsmedlem for Tayside for Skottlands nasjonale parti – Scottish National Party – og i 2005 blei han gjenvald. Brian Hurren kom inn som erstattaren hans.
Musikk
Runrig gav ut sitt fyrste album i 1978. Play Gaelic var banebrytande ettersom alle songane var på nettopp skotsk gælisk. Musikken er lett, varm og akustisk. Albumet blei gjeve ut att i 1990 som Play Gaelic, the first legendary recording. Det andre albumet deira, The Highland Connection, kom ut eit år seinare på gruppa sitt eige plateselskap, Ridge Records. Plata var eit overgangsalbum som hadde jamrande elektriske gitarar strødd med vakre balladar. Her kom den første utgåva av den tradisjonelle skotske songen «Loch Lomond». Ei seinare utgåve skulle bli ein signatursong for Runrig, og den som avslutta konsertane deira.
Det kunstnariske gjennombrotet til gruppa kom med Recovery i 1981, ei tematisk innspeling som handla om framveksten og politikken til det gæliske samfunnet i Skottland.
I 1982 gav gruppa ut sin fyrste singel, ei gjeninnspilling av «Loch Lomond», og med dette byrja kjennskapet om Runrig å spreia seg utanfor det skotske høglandet og øyane. I 1984 skreiv dei kontrakt med det vesle plateselskapet Simple Records, – ei avgjerd som nesten gjorde slutt på gruppa. Det blei gjeven ut to singlar, der den fyrste, «A Dance Called America», fekk mastertapen øydelagd i mikseprosessen øydelagt slik at høyrdest falsk ut, medan den andre, «Skye», blei arrangert på ein måte som skuffa både publikum og gruppa sjølv. Ein lengre versjon av «Skye» blei seinare gjeven ut att på samlealbumet frå Alba Records kalla A Feast of Scottish Folk Music, volume 1, saman med ein tidleg versjon av «Lifeline» og den gæliske songen «Na H-uain as T-Earrach» som først hadde vore B-side til «A Dance Called America».
Seinare tid
Populariteten til bandet i Storbritannia har dalt noko sidan 1997, men han har til gjengjeld vakse andre stader. Runrig er til dømes populære i Danmark, der dei har opptredd fleire gangar og spelte inn albumet Everything You See i mai 2007. Til dette albumet blei norske Aud Ingebjørg Heldaas frå bandet Katthult flogen til Danmark for å synga på balladen «In Scandinavia». Ho blei beden om å synga på gebrokke nt engelsk, etter som det skulle høyrast eksotisk ut for skottar. Albumet gjekk straks til toppen av dei danske musikklistene.
Runrig har turnert fleire gonger i England, Danmark og Tyskland, i tillegg til i Skottland. Dei gav ut eit nytt album på sitt eige merke, Ridge Records, i 2001. The Stamping Ground blei sett på som ei form for heimkome etter det meir ensformige og glanslause In Search of Angels (1999). For albumet Proterra frå 2003 var meiningane endå meir delte igjen.
Runrig spelte den første konserten sin i USA den 4. april 2006 på Nokia Theatre i New York som del av veldigheitskonserten «Glasgow the Caring City». Dette var òg ei form for gjenforeining ved at den tidlegare medlemmen Blair Douglas deltok på scena og spelte trekkspel på fleire songar. Blant publikum var det kome tilhengarar frå så langt unna som Texas, Alabama, Florida, Colorado, Minnesota i USA, og Skottland. I 2007 var det planlagt ein større utandørskonsert ved Loch Ness i Skottland den 18. august på Borlum Farm i Drumnadrochit.
Plateutgivingar
Studioalbum
Konsertalbum
Samlealbum
Konsertutgjevingar på DVD
Engelsk i Eurovision Song Contest
Engelsk i Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det engelske språket i Eurovision Song Contest. Den fyrste gongen ein song med engelsk språk vart framført i Eurovision Song Contest var i 1957 då Storbritannia debuterte med «All» av Patricia Bredin. Sidan den gong har 47 land delteke med til saman 534 ulike bidrag som har vorte framført heilt eller delvis på engelsk; 57 frå Storbritannia, 48 frå Irland, 25 frå Malta, 20 frå Sverige, 18 frå Noreg og Nederland, 16 frå Tyskland samt Vest-Tyskland, 15 frå Danmark, 14 frå Finland, Belgia, Israel og Island, 13 frå Romania, Russland, Litauen og Hellas, tolv frå Latvia og Ukraina, elleve frå Austerrike, Estland, Tyrkia og Kviterussland, ti frå Sveits, ni frå Slovenia, Polen og Moldova, åtte frå Kypros og Armenia, sju frå Kroatia, Makedonia, Bosnia-Hercegovina, Spania, Albania, Georgia og Aserbajdsjan, seks frå Bulgaria og Ungarn, fem frå Italia, fire frå Frankrike og Portugal, tre frå Andorra og San Marino, to frå Luxembourg, Tsjekkia, Montenegro og Slovakia og eitt frå Monaco. 28 bidrag har vunne tevlinga; Sju gonger frå Irland, fem frå Storbritannia, tre frå Sverige, to frå Danmark og eitt frå Nederland, Sveits, Israel, Estland, Latvia, Tyrkia, Ukraina, Hellas, Finland, Russland, Noreg, Tyskland og Aserbajdsjan. Berre seks av landa som har delteke i tevlinga har ikkje brukt engelsk språk i eitt eller fleire av sine bidrag. Desse landa er Jugoslavia, Serbia, Serbia og Montenegro og Marokko. Av landa som kan delta er engelsk offentleg språk i Storbritannia, Irland og på Malta.
Bidrag
{{legend|gold|Vinnar}} {{legend|silver|Andreplass}} {{legend|#cc9966|Tredjeplass}} {{legend|navajowhite|Kvalifisert til finalen}} {{legend|#FE8080|Sisteplass}}
NOTAT:
Long Live Rock
«Long Live Rock» er ein song og singel av The Who, skriven av Pete Townshend i 1971. Songen kom ikkje med på albumet Who's Next og vart ikkje spelt inn før i 1972. Han vart seinare framført av karakteren til Billy Fury i filmen That'll Be the Day der Keith Moon hadde ei rolle. Den originale Who-innspelinga av songen kom seinare ut på samlealbumet Odds & Sods (1974), og på singel i 1979.
Kyrre Nakkim
Kyrre Nakkim er er ein norsk programredaktør i NRK.
Koskibreen
Koskibreen er ein austoverflytande isbre, som er 13 km lang, og som flyt aust i sentrale delar av Dominion Range. Isbreen ligg like nord for Vandamentbreen, som han flyt parallelt med, og endar ved Millbreen like søraust for Browns Butte. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Raymond J. Koski, som var ingeniør i US Antarctic Research Program (USARP) ved Amundsen-Scott-stasjonen 1962-63, 1963–64 og 1964-65.
Kyrre Nakkim
Nakkim har vore politisk redaktør og samfunnsredaktør i NRK og kommentator i Dagsavisen. Han er utdanna cand.mag. frå Universitetet i Bergen.
Don't Ask Me Why av Billy Joel
«Don't Ask Me Why» er ein song av Billy Joel frå albumet Glass Houses i 1980.
Teksten handlar om alt mogeleg i livet som har blitt sjølvsagte ting over tid. Songen har ein lettare visestil, som minner meir om songar frå tidlegare Joel-album enn den meir rocka stilen på resten av albumet. Akkompagnementet består av akustiske instrument og latinsk perkusjon, spelt i ein afrokubansk rytmisk stil. Ein latinskaktig pianosolo vert spelt i mellomspelet etter andre verset.
Dvale
Dvale er ein biologisk tilstand med sterkt nedsette livsfunksjonar og blir brukt av fleire dyr som ein måte å takla vanskelege tilhøve i miljøet på, som kulde eller tørke. Dyr som er i dvale har nedsett næringsbehov og tærer på feittreservane sine i ei tid då føde er vanskeleg tilgjengeleg. Ein skil mellom «ekte dvale» (hibernering, vinterdvale), der andedrett, stoffskifte og kroppstemperatur går kraftig ned, og «vintersøvn» (uekte dvale), der stoffskifte søkk noko men kroppstemperaturen held seg nokså normal.
Don't Ask Me Why av Billy Joel
«Don't Ask Me Why» vart gjeven ut som den tredje singelen frå albumet og låg to veker på toppen av Adult Contemporary-lista og nådde 19. plassen på Billboard Hot 100 i USA.
Songern vart seinare gjeven ut på Greatest Hits Volume 2.
Dvale
Dyr som går i dvale om vinteren er mellom anna bjørkemus, flaggermus, pinnsvin og hoggorm. Brunbjørn har vintersøvn. Lemurarten Cheirogaleus medius lever i dvale i opptil sju månader av året under den tørre vinteren på Madagaskar.
Fleire sniglar, krokodillar, salamandrar og andre dyr går i dvale under tørketida i tropiske strøk. Mange slangar kan også ha ein dvaleliknande tilstand med nedsett stoffskifte og aktivitet, men der dei ikkje søv.
Lohengrin Filipello
Lohengrin Filipello var ein sveitsisk programleiar. Han var programleiar for Eurovision Song Contest 1956.
Apus
Apus er ei biologisk slekt i seglarfamilien, Apodidae. Dei 21 artane i denne slekta er små til mellomstore seglarar, som berre førekjem i «den gamle verda», dei fleste av dei i Afrika. Av desse er 7 endemiske, 5 andre artar overvintrar eller hekkar i Afrika, men kan òg finnast andre stader. Fem artar hekkar i vestlege Palearktis, desse overvintrar nesten alle i Afrika sør for Sahara.
Den mest kjente representanten for slekta i Europa er tårnseglar, som er einaste seglaren som er utbreidd over det meste av verdsdelen. Andre artar av denne slekta som finst i Europa er alpeseglar og gråseglar, begge avgrensa til Sør-Europa. Kvitgumpseglar hekkar berre sør på Den iberiske halvøya. Kanariseglar lever på Kanariøyane og Madeira, og kan vitje Europa sommarstid.
Den største arten i slekta er gaffelseglar, Apus pacificus, i Asia og Australia med ei kroppslengd på 17 til 19,5 centimeter, den minste arten, småseglar, Apus affinis, er den minste med sine 12 centimeter. Dei beitar utelukkande på insekt og edderkoppdyr som dei fangar i flukt.
Vengene er lange og sigdforma, halen er lang i tilhøve til andre seglarar og djupt gaffelforma hos dei fleste artar, berre småseglaren har avskoren haleform. Beina er svært korte. Generelt for seglarar er små klør, men klørne er sterke og skarpe, saman med ein kraftig hale ei tilpassing for å gripe tak på vertikale flater. Nokre artar kan vri alle tærne framover slik at dei saman fungerer som ein krok å henge etter. Ein kan skilje mellom to variantar i fjørdrakt: Mørkare svart med lysare kvit hals og svart til middels brun med bleikare, mindre kontrastfylt hals.
Seglarane i slekta Apus hekkar i hòler og sprekkar, vanlegvis høgt oppe i fjellskrentar eller bygningar. Egga er vanlegvis små, og storleiken på kullet er skildra som 1-3 egg hos mange artar, somme spesifikt 2 egg, men nokre andre med opptil 4 eller 5 egg i kullet.
Seglarar minner om svaler, men er ikkje nært nærskylde, dette er eit døme på konvergerande evolusjon.
Artslista
Apus i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Fonometri
Fonometri er måling av lydtrykk ved hjelp av eit fonometer. Instrumentet vert særleg nytta til å måle stemmestyrke.
`Ali Hadi
`Ali Hadi er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
Kantsnøklokke
Kantsnøklokke (Galanthus plicatus) er ei plante i snøklokkeslekta i påskeliljefamilien. Arten kjem opphavleg frå Balkan, Krim, Kaukasus og Tyrkia.
I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante. Arten vart funnen forvilla i 2019 i Ålesund. Arten er ikkje risikovurdert i Framandartslista 2018.
Postcard av The Who
«Postcard» er ein song av The Who, skriven og sungen av bassisten i bandet, John Entwistle. Songen kom ut på samlealbumet Odds & Sods.
Songen kom ut på singel i USA og nådde 64. plassen på Cash Box-lista der 23. november 1974. Det var den første songen skriven av Entwistle som vart gjeven ut som A-sida på ein singel av The Who.
Krankbreen
Krankbreen er ein isbre, som er 9 km lang, og som flyt aust og ut i Helmbreen like sør for Mount Macbain i Queen Elizabeth Range. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Joseph P. Krank, ein meteorolog ved Little America Station, vinteren 1957.
Adelboden
Adelboden er ein kommune i distriktet Frutigen-Niedersimmental i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har eit areal på 88,2 km og hadde innbyggarar i. Kommunesenteret ligg 1 350 meter over havet, 35 km sørvest for Interlaken.
Adelboden ligg øvst i dalen Engstligental, og grensar i sør mot kantonen Valais. Heile kommunen ligg over 1 000 meter over havet, fjelltoppane Wildstrubel og Steghorn er over 3 000 moh.
Staden er kjend som eit senter for alpin skisport, fleire gongar har der vore arrangert verdscuprenn i alpint. Skirennarane Frieda Dänzer, Annerösli Zryd, Marlies Oester, Hans Pieren og Adolf Rösti er alle frå Adelboden.
Tysk er offisielt språk i kommunen.
Brutal Planet
Brutal Planet er det 21. studioalbumet til Alice Cooper, gjeven ut i 2000. Albumet er eit konseptalbum som omhandlar tema med mørk «samfunnslitteratur», som vald i heimen («Take it Like a Woman»), fordommar («Blow Me a Kiss»), krig («Pick Up the Bones») og skulemassakre («Wicked Young Man»). Albumet har feilaktig vorte omtalt som andre del av ein trilogi (som skal ha starta med The Last Temptation og slutta med Dragontown); men Cooper har sagt at dette ikkje er tilfelle.
Det vart laga musikkvideoar til «Gimme» og «It's the Little Things». Det gjekk seks år mellom The Last Temptation og Brutal Planet, som er den lengste perioden det har teke mellom to Cooper-album.
Klosterklokke
Klosterklokke (Leucojum vernum) er ei plante i klosterklokkeslekta i påskeliljefamilien. Arten kjem opphavleg frå Mellom-Europa og europeisk Russland.
Down the Road a Piece
«Down the Road a Piece» er ein boogie-woogiesong skriven av Don Raye. I 1940 vart han spelt inn av Will Bradley Trio og vart ein hit på topp 10 mot slutten av året. Songen er blitt kalla ei «fin lita blanding av bluesaktig rytme og fargerike, fengande tekstar», og vart spelt inn av fleire jazz-, blues- og rockeartistar.
Klosterklokke
I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og som vart funnen forvilla i 1948. Arten er kjend frå Oslo-området og nokre få spreidde stader i kyststrøk til Troms. I Framandartslista 2018 er arten registrert med låg risiko (LO).
Down the Road a Piece
Originalen
«Down the Road a Piece» vart spelt inn i 1940 av medlemmar av Will Bradley–Ray McKinley Orchestra som «Will Bradley Trio» (Bradley sjølv spelte derimot ikkje på songen, men Raye gjorde, og i røynda var det ein kvartett). Tre musikarar er nemnde i teksten: The drummer man's a guy they call 'Eight Beat Mack'
And you remember Doc and ol' 'Beat Me Daddy' Slack
«Eight Beat Mack» syner til trommeslagaren Ray McKinley, «Doc» syner til bassisten Doc Goldberg, og «Beat Me Daddy Slack» syner til pianisten Freddie Slack (ein referanse til «Beat Me Daddy, Eight to the Bar», ein hit som kom tidlegare i 1940 av Slack med Bradley–McKinley Orchestra). «Down the Road a Piece» vart sungen av McKinley og Raye.
Teksten
Den originale teksten vart nytta i originalversjonar av Harry Gibson og Stan Kenton, begge i 1945, og Glenn Miller Orchestra (leia av Ray McKinley) i 1946, men på seinare innspelingar av «Down the Road a Piece» vert teksten vanlegvis endra til å referere til andre musikarar. Amos Milburn spelte inn songen i 1946 og synte til «Eight Beat Mack», men endra den neste linja til «You remember me doggin' old Beat Me Daddy Slack.» Ella Mae Morse song songen tidleg i 1950-åra, og tok bort referansane til Doc og Slack og erstatta dei med «Sam and Spider-Finger Jack», men heldt referansen til Eight Beat Mack, trass i at McKinley ikkje var med i bandet, medan Slack var med. I 1956 song Merrill Moore «Eight Beat Joe ... Beat Me Daddy Moe». Chuck Berry, som spelte inn songen i 1960, endra teksten enno meir og erstatta «Eight Beat Mack» med «Kicking McCoy», og skreiv om mykje av songen. Versjonen til Berry vart kopiert av Manfred Mann i 1964. Rolling Stones erstatta i 1965 Kicking McCoy med Charlie McCoy, truleg ein referanse til Charlie Watts. Foghat, Brownsville Station og Bruce Springsteen gjorde det same. Frå 1990-åra har dei fleste versjonane stort sett nytta originalteksten frå 1940.
Påverknad
I sjølvbiografien til Henry Mancini skreiv han at «Down the Road a Piece» inspirerte han til å skrive «Baby Elephant Walk» for filmen Hatari! i 1961.
Fleire artistar har spelt inn «Down the Road a Piece», stundom med variasjonar i musikken. Ei delvis liste omfattar Chuck Berry, Brownsville Station, Foghat, Harry Gibson, Joe Grushecky & the Houserockers med Bruce Springsteen, Stan Kenton, Jerry Lee Lewis, Manfred Mann, Glenn Miller Orchestra, Amos Milburn, Merrill E. Moore, Ella Mae Morse, Rolling Stones og Chuck E. Weiss.
Stumble into Grace
Stumble into Grace er det tjuande studioalbumet til den amerikanske countryartisten Emmylou Harris, utgjeve 23. september 2003 på Nonesuch Records. Det nådde sjetteplassen på Billboard countryalbum-lista. Som føregangaren Red Dirt Girl var mange av songane på albumet skrivne av Harris sjølv.
Albumet fekk generelt god kritikk då det kom ut og har ein samla score på 87 av 100 på Metacritic. Allmusic skreiv om albumet: «Etter tre tiår som eit talent i verdsklasse, er det mest oppmuntrande at Harris ikkje berre lagar noko av den finaste musikken i karrieren sin i ei tid då mange artistar stod i ro, men ho utfordrar samstundes forventningane til henne. Stumble into Grace viser at ho framleis er på topp.»
Dorud fylke
Dorud fylke (persisk شهرستان درود) er eit fylke i Luristan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Dorud. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 159 026. Fylket er delt inn i dei to distrikta Sentral-distriktet og Silakhor-distriktet. Fylket har dei to byane Chalanchulan og Dorud.
Jens Lehmann
Jens Gerhard Lehmann er ein tysk tidlegare fotballspelar frå Essen. Han var målvakt på dei tyske landslaga som vann VM-bronse på heimebane i 2006 og EM-sølv 2008. Lehmann vann UEFA-cupen 1996 med Schalke 04, den tyske fotballserien 2002 med Borussia Dortmund og han vart engelsk ligameister 2004 og engelsk cupmeister 2005 med Arsenal FC. På litt over ti år, 1998-2008, spelte han 61 landskampar for Tyskland.
Al Qurna`ah
Al Qurna`ah er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
Mascara and Monsters: The Best of Alice Cooper
Mascara and Monsters: The Best of Alice Cooper er eit samlealbum av Alice Cooper gjeven ut av Warner Archives/Rhino i 2001 i USA. Resten av verda fekk The Definitive Alice Cooper, som har eit noko anna innhald.
Denne utgjevinga vert rekna som ein oppdatert versjon av samlealbumet Alice Cooper's Greatest Hits frå 1974, sidan alle dei 12 remiksa songane frå det albumet er på dette albumet her. Albumet er hovudsakleg ei samling av singlar og B-sider og ikkje så mykje ein «best of».
Shavei Tzion
Shavei Tzion (, tyder 'Dei attvendte til Sion') er ein moshav shitufi nord i Israel. Han ligg mellom Akko og Nahariya og dekkjr 2000 mål i Mateh Asher regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 654.
Landsbyen vart grunnlagd 13. april 1938 som ein del av tårn- og palisade-busetjingane. Grunnleggjarane var immigrantar frå Rexingen i Tyskland, som kom under den femte Aliyah. Shavei Tzion vert rekna som eina v dei vakraste landsbyane i Galilea på grunn av nærleiken til Middelhavet.
Det vart reist eit minnesmerke på stranda i 1999 til minne om 12 døde israelske soldatar i operasjonar i Libanon og eit gammalt skip frå den israelske marinen, Kidon, vart søkkt som ein turistattraksjon.
Arkeologi
I 1955 vart det gjort funn av ei gammal kyrkje langs stranda mellom Akko og Tyr, datert til 300-talet. Utgravingane var leia av Moshe Prausnitz og ein fann mellom anna mosaikkgolv og murar.
Kroutbreen
Kroutbreen er ein sidebre, som er 7 km lang, og som drenerer nordsida av Kronprins Olavfjella mellom Mount Sellery og Mount Smithson og munnar ut i Goughbreen like aust for Mount Dodge. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter utstyrsansvarleg Walter L. Krout i U.S. Navy som deltok i Operasjon Deep Freeze i 1964.
Klil
Klil er ein fellesbusetnad nord i Israel. Han ligg nær Nahariya mellom Yanuh-Jat og Kafr Yasif, og høyrer til Mateh Asher regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 351.
Statsuniversitetet i Haiti
Statsuniversitetet i Haiti (fransk Université d'État d'Haïti) er det einaste universitetet i Haiti, med hovudsete i Port-au-Prince.
Den første høgare utdanninga i Haiti, Det kongelege akademiet (Académie royale) blei grunnlagd i 1815. Fleire ulike fakultet blei samla til eit universitet, Université d'Haïti, i 1940-åra. Etter ein studentstreik i 1960 tok regjeringa til François Duvalier kontroll over det meste av styret av verksemda og gav universitetet det nye namnet Université d'État d'Haïti.
Bjørn Wiinblad
Bjørn Wiinblad var ein dansk målar, teiknar og keramikar. Han vart utdanna ved Kunstakademiet i København.
Wiinblad hadde ein frodig dekorasjonsstil, som mellom anna er inspirert av persisk ornamentikk, som pregar kunsten hans. Frå 1956 samarbeidde han med Rosenthal. Ved sida av keramiske arbeid, fleire servise, platter o.l., laga han fleire plakatar, bokomslag og teaterdekorasjonar, og illustrerte barnebøker med eigne tekstar.
Føyno skipreide
Føyno (Føyen) skipreide var ei av elleve skipreider i Sunnhordland, tidlegast i historia kjent som Kåravik skipreide. Begge namna er gjevne etter stader i Stord kommune, høvesvis øya Føyno og Kåravik (Kårevik), gard og bustadfelt i Leirvik.
Narrmarihand
Narrmarihand (Anacamptis morio) er ei plante i narrmarihandslekta Anacamptis i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae.
Føyno skipreide
Geografisk område etter gammal inndeling:
Narrmarihand
Utsjånad
Narrmarihand kan bli opp mot 30 centimeter høg og har eit lite aks med fiolettfarga blomar, som har ei stor og brei, tredelt leppe. Eit kjennemerke på arten er dei stripete teikningane på dei to kronblada som danner «øyrene» på blomen.
Føyno skipreide
Geografisk område etter noverande inndeling:
Narrmarihand
Systematikk
Narrmarihand var tidlegare knytt til vårmarihandslekta Orchis med namnet Orchis morio, men er, saman med fleire andre artar, flytta til slekta Anacamptis.
Føyno skipreide
På Vestlandet vart skipreidene avløyste av tinglag først i begynninga av 1800-talet, og etterkvart vart grensene regulerte slik at dei samsvarte betre med sokne- og kommunegrensene. 1872 vart Føyno tinglag oppløyst og erstatta av Finnås tinglag og Stord tinglag.
Narrmarihand
Utbreiing
I Nord-Europa er narrmarihand bunden til grasmark nær havet. I sørlegare område kan han òg vekse på grasmark i høgareliggjande område. I Noreg veks han berre i eit lite område mellom Grimstad og Lillesand, og aldri mange meter frå havet. Narrmarihand er freda, og er på Norsk raudliste for artar oppgradert i 2021 frå sterkt truga til kritisk truga (CR).
Arten finst òg i Sverige (status LC, svensk namn göknycklar) og i Danmark (NT, dansk namn salepgøgeurt).
Narrmarihand (engelsk namn green-winged orchid) veks spreidd over det meste av Dei britiske øyane, vanlegast i søraust. I den britiske raudlista har arten status som nær truga (NT). Lokalt er han rekna som sårbar (VU) i England, nær truga (NT) i Skottland og livskraftig (LC) i Wales. I den irske raudlista har arten status som sårbar (VU).
I Estland (estisk namn arukäpp) veks narrmarihand spreidd vest på Saaremaa og er rekna som sterkt truga (EN). I Latvia (latvisk namn zalkšu dzegužpuķe) er arten svært sjeldan og finst berre som einskildindivid og i små grupper nær kysten. På den latviske raudlista er han klassifisert som sterkt truga (kategori 1 – draud iznīkšana). I Litauen (litauisk namn mažasis anakamptis) har arten vore funne spreidd over heile landet, men er i sterk tilbakegang og er no rekna som kritisk truga (CR).
Hybridar
På Dei britiske øyane er det påvist at narrmarihand kan danne hybridar med Anacamptis laxiflora (Anacamptis laxiflora × morio, òg kalla Anacamptis ×alata). Hybriden er påvist på Jersey og Guernsey.
Narrmarihand kan òg danne ein intergenerisk hybrid (hybrid mellom ulike slekter) med vårmarihand (Anacamptis morio × Orchis mascula eller ×Anacamptorchis moriorides). Hybriden er observert sporadisk i England og Wales, medan det er uvisst om ei registrering i Småland i Sverige er reell.
Machine Messiah
«Machine Messiah» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1980 på albumet Drama. Songen er skriven av Geoff Downes, Trevor Horn, Steve Howe, Chris Squire og Alan White som på det tidspunktet var besetninga i bandet. Dette er den lengste songen på albumet med sine 10 minutt og 27 sekund. Opphavleg var dette ein song som Downes og Horn skreiv i voner om at Yes ville spele han inn før dei sjølv vart medlemmar av bandet. Etter omarbeiding og handsaming av songen saman med resten av Yes, vart han spelt inn med Downes og Horn som nye medlemmar av bandet.
Struktur
Songen opnar med ein gitar med ei slags dopplereffekt før han går inn i eit tungt og dystert hardrock-inspirert tema. Synthesizeren nyttar òg ei slags dopplereffekt, før vi får eit temposkifte, og melodien blir lettare og ljosare. Ein gitarsolo omtrent midtvegs i songen dreier songen tilbake til det dystre temaet, og songen blir avslutta med gitar med dopplereffekten frå opningssekvensen.
Sjølv om dette er ein av dei tyngste og mest hardrock-inspirerte av alle Yes-songane, er strukturen i den progressive rocken ivaretatt ved dei mange temposkifta og musikkstilskifta. Tekstane er noko mørkare enn det Jon Anderson skreiv før han forlét banda året før denne utgjevinga. Musikken er, trass i at Anderson er borte, umiskjenneleg Yes-musikk.
Konsertversjonar
«Machine Messiah» vart spelt under alle konsertar under Drama-turneen, men på grunn av at Jon Anderson nekta å synge nokre av songane frå Drama, vart han ikkje spelt igjen før under In the Present-turneen i 2008-2009 med Benoît David som vokalist.
Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «Machine Messiah»:
Medverkande
På originalinnspelinga frå 1980 medverkar:
Kjelder
Yes
Lairdbreen
Lairdbreen er ein sidebre, som er 6 km lang, og som flyt nordaust frå Supporters Range og ut i Keltiebreen 7 km søraust for Ranfurly Point. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert J. Laird, ein biolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved McMurdo-basen i 1963.
Magnus Takvam
Magnus Takvam er ein norsk politisk journalist og forfattar. Han var kommentator i politisk avdeling i NRK fram til 2022 då han gjekk av med pensjon. Same året byrja han i nettavisa Altinget.no.
Han arbeidde i NRK frå 1983 til 2022. Marie Takvam var mor hans.
Formant
Formant er særskilde tonar og tonegrupper som gjev dei einskilde talelydane karakteren deira og klangfarge, særskild vokalane. Det er formantar som lagar skilnaden på a, e, i, o osv., sjølv om desse vokalane blir uttalt eller blir sunge med same tonehøgd. Nokre formantar er faste, dei formar klangen av til dømes vokalen a sjølv om den lyden blir sunge i ulikt tonehøgd og av ulike røyster. Andre formantar er rørlege og er avhengige av grunntonen i stemma. A, o og å har vesentleg lågfrekvente formantar. E, i og y er rike på høgfrekvente, ljose formantar.
Al Qashabah
Al Qashabah er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
Formant
Nemninga formant brukast òg i samband med klangen frå musikkinstrument.
Fredmoen
Fredmoen er eit museum for laksefiske ved Stordalselva mellom Årnes og Støvelfossen, i Åfjord kommune i Trøndelag. Engelske sportsfiskarar heldt til på Fredmoen frå om lag 1900 til 1980-talet. Staden er godt bevart med interiør frå starten på 1900-talet, og inneheld mellom anna minne frå den tida engelskmennene var her. Museet vert òg brukt som selskapslokale for mindre grupper.
Namnet Fredmoen er ei fornorsking av namnet Lord Walshingham gav staden: «I was able to get to Norway in the true fishing season, as I still do, a house and salmon river of my own, which I have christened the Place of Peace.»
Krigar Cuba har vore med i
Dette er ei liste over krigar som Cuba har vore med i. Konfliktar der Cuba ikkje tok del aktivt, men konfliktar der Cuba støtta eit land eller ei gruppe med våpen, pengar eller liknande er òg inkludert.
Dowreh fylke
Dowreh (persisk شهرستان دوره) og Chegeni fylke persisk شهرستان چگني) ), er eit fylke i Luristan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Sarab-e Dowreh. Det vart utskild frå Khorramabad fylke i 2007. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 44 146. Fylket har dei to byane Sarab-e Dowreh og Veysian.
Fylket er delt inn i dei tre distrikta (bakhsh) Chegeni-distriktet (Sentral-distriktet), Shahivand-distriktet og Veysian-distriktet.
Ronne Entrance
Ronne Entrance er ei brei vik i George VI Sound som opnar ut mot Bellingshausenhavet ved sørvestsida av Aleksanderøya i Antarktis. Sørsida av Monteverdi Peninsula ligg nord for Ronne Entrance medan Ellsworth Land ligg sør for innløpet. Innløpet er dekt av is det meste av året og får is frå George VI Sound og George VI isbrem frå sørvest. Ronne Entrance får òg noko is frå Bach isbrem (som skil sørsida av Beethoven Peninsula frå nordsida av Monteverdi Peninsula) og Wilkins isbrem (hovudsakleg frå sørvestdelen av isbremmen). Det ligg nokre øyar i Ronne Entrance, hovudsakleg i sørvest. Somme av desse øyane er Eklund Islands, DeAtley Island, Spaatz Island, Case Island og Smyley Island. Ho vart oppdaga på ein sledetur rundt sundet i desember 1940 av Finn Rønne og Carl Eklund frå U.S. Antarctic Service (USAS), 1939-41, og namngjeven «Ronne Bay». Finn Rønne la bak seg fleire kilometer med ski og hundeslede enn nokon anna i historia og kartla den siste ukjende kystlinja på jorda under Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i 1947.
Sidan 1940 har botnen av bukta trekt seg austover og inn i George VI Sound, slik at det ikkje lenger kunne kallast ei bukt. Namnet vart derfor endra til Ronne Entrance, for å halde på namnet, som er kalla opp etter familien Rønne. Faren Martin Rønne deltok på den norske ekspedisjonen til Amundsen, 1910-12, og Byrd-ekspedisjonen 1928-30; sonen Finn Rønne (d. 1980), deltok på Byrd-ekspedisjonen, 1933-35, og USAS, 1939-41. Som kaptein kaptein leia Finn Rønne Ronne antarktiske forskingsekspedisjon, 1947-49 og vart den vitskaplege og militære leiaren for USA i Weddellhavet. Kona hans, Edith Rønne, vart den første kvinna som overvintra på kontinentet.
Faehlmann
Faehlmann er eit estisk etternamn, også skrive Fählmann.
Unni Wikan
Unni Wikan er professor i sosialantropologi ved Universitetet i Oslo.
Wikan har studert sosiologi ved Universitetet i Oslo (1965-66) og sosialantropologi ved Universitetet i Bergen (1967-68). Ho har òg studert arabisk ved American University in Cairo (1968–69). Ho vart dr. philos ved Universitet i Oslo i 1980, og utnemnd til professor i 1987. Ho vart tildelt Fritt Ord-prisen i 2004.
Wikan har vore gjesteprofessor ved fleire utanlandske universitet:
Sosialantropololgen Fredrik Barth var hennar mann.
Manfred Mann
Manfred Mann var eit engelsk rockeband frå 1960-åra, kalla opp etter klaverspelaren Manfred Mann, som seinare leia den suksessrike gruppa Manfred Mann's Earth Band i 1970-åra. Gruppa hadde to forskjellige solovokalistar gjennom suksessperioden sin, Paul Jones frå 1962 til 1966, og Mike d'Abo frå 1966 til 1969.
Manfred Mann var ofte på hitlistene i 1960-åra. Tre av dei mest suksessrike singlane deira, «Do Wah Diddy Diddy», «Pretty Flamingo» og «Mighty Quinn», toppa UK Singles Chart. Dei var den første sør-engelske gruppa som toppa den amerikanske Billboard Hot 100-lista under den britiske bølgja.
Byrjinga (1962–1963)
Mann-Hugg Blues Brothers vart skipa i London av klaverspelaren Manfred Mann og trommeslagaren/vibrafonspelaren/pianisten Mike Hugg, og dei vart eit husband i Clacton-on-Sea med Graham Bond. Dei hadde ein felles interesse for jazz som dei tok med eg til den britiske blues-boomen, og dei byrja å spele på nattklubbar i London. Resten av besetninga var Mike Vickers på gitar, altsaksofon og fløyte, bassist Dave Richmond og Paul Jones som solovokalist og munnspelspelarar. På denne tida hadde dei endra namn til Manfred Mann & the Manfreds. Dei helt mange konsertar seint i 1962 og tidleg i 1963 og tiltrekte seg raskt merksemd for sin særeigne stil.
Etter å ha endra namn til Manfred Mann etter produsenten deira John Burgess, bad dei om det, vart dei signerte til His Master's Voice i mars 1963 og byrja å spele inn musikk i juli med den langsame, bluesaktige instrumental-singelen «Why Should We Not?», som dei framførte første gongen dei var på fjernsyn på eit nyårsaftanshow. Singelen gjekk ikkje inn på hitlista, og det gjorde heller ikkje oppfølgjaren (med vokal), «Cock-a-Hoop.» Med blåsarar, vibrafon, munnspel og to klaverspelarar var det ei tyngde i lyden til gruppa og dei synte ein jazzinspirert teknikk som dei var stolte av.
Første suksess (1964–1965)
Med suksessen til «Do Wah Diddy Diddy» gjekk stilen deira bort frå den jazz- og bluesaktige stilen frå den første tida til ein pophybrid som førte til fleire hitversjonar av andre sine songar. Dei nådde tredjeplassen med ein annan jentegruppe-song, «Sha La La», (opphavleg av The Shirelles) som nådde 12. plassen i USA og Canada og følgde opp med den sentimentale «Come Tomorrow» (opphavleg av Marie Knight) men begge var langt lettare enn dei tidlege songane deira. Samstundes synte dei denne tidlege stilen på B-sider og på EP-ar. Gruppa vende òg attende til jazz- og R&B-tema på albuma deira. Det første albumet, The Five Faces of Manfred Mann frå 1964, inneheldt standardar som «Smokestack Lightning» medan det andre og siste med denne besetninga, Mann Made, bestod av sjølvlaga instrumentalar og ein versjon av «Stormy Monday Blues» i tillegg til meir pop-aktige songar og balladar. Med ein versjon av Maxine Brown sin «Oh No Not My Baby» byrja ein fase med meir djupne og sofistikerte arrangement på singlane deira. Gruppa fekk ei rekkje hittar med Bob Dylan-songar med «With God on Our Side», som nådde andreplassen i Storbritannia, og med «If You Gotta Go, Go Now». Dei gav så ut «Pretty Flamingo» som gjekk heilt til topps på den britiske singellista, produsert av John Burgess.
Paul Jones ytra så ønske om å satse på ein solokarriere, men ville vente til gruppa hadde funne ein erstattar, og vart verande med bandet eit år til. I løpet av dette året slutta Mike Vickers. McGuinness flytta til gitar, det originale instrumentet hans, og spelte National Steel Guitar på «If You Gotta Go, Go Now» og «Pretty Flamingo», og vart erstatta på bass av Jack Bruce, som hadde spelt for Graham Bond Organisation ei stund, før han hadde ein kort periode i John Mayall's Bluesbreakers. I den korte perioden hans i Manfred Mann, før han slutta for å skipe Cream, spelte Bruce på «Pretty Flamingo» og på EP-en Instrumental Asylum (der Jack Bruce og blåserekkja med Henry Lowther og Lyn Dobson vart med i gruppa på plateomslaget). Bruce vart erstatta av Klaus Voormann. Bandet endra plateselskap like etter, sjølv om EMI raskt gav ut ein EP med songar som ikkje var gjevne ut før, kalla As Was. Fleire av songane var ikkje ferdige, og EMI hyrte inn studiomusikarar for å fullføre dei. «You Gave Me Somebody To Love» med B-sida «Poison Ivy» (begge sungen av Paul Jones) nådde 36. plassen på den britiske singellista, noko som forarga bandet. På omslaget for den neste plata deira for det nye selskapet stod det derfor, «Manfreds disown new single» (Manfred nektar å vedkjenne seg den nye singelen).
Mike d'Abo-åra (1966–1969)
Jones vart erstatta av Mike d'Abo i juli 1966 og gruppa byta selskap til Fontana Records, der dei vart produserte av Shel Talmy. Den første Fontana-singelen deira, Dylan sin «Just Like a Woman», kom ut i juli og nådde nesten topp 10 i Storbritannia og gjekk heilt til topps i Sverige. Albumet As Is, kom så ut i oktober. Dei neste to singlane, «Semi-Detached, Suburban Mr James» og «Ha Ha Said The Clown» nådde begge topp 5 i heimlandet. I desember kom ein ny EP med instrumentalar, Instrumental Assassination. Dette hadde med det originale medlemmet Dave Richmond på kontrabass, men ikkje Mike d'Abo, noko som indikerer at innspelinga skjedde noko tidlegare i 1966.
Året etter, i 1968, kom det to album. Mann-Hugg sin musikk frå filmen Up the Junction kom i februar og tittelsporet vart gjeven ut på singel med B-sida «Sleepy Hollow», men selde dårleg. I juli kom albumet Mighty Garvey!. Dei fekk stor suksess med «Mighty Quinn», den tredje hitten deira på toppen av den britiske singellista og den tredje hitte med ein Dylan-song. Singelen nådde tredjeplassen i Canada og 10. plassen i USA.
I juni 1968 kom singelen «My Name is Jack» av John Simon, men denne vart kalla attende då det amerikanske selskapet Mercury Records klaga å uttrykket «Super Spade» i teksten, som refererer til ein dopseljar i Haight-Ashbury. Utgjevinga vart forseinka ei veke medan vokalen vart spelt inn på ny med teksten «Superman» i staden for. I Storbritannia vart den originale innspelinga gjeven ut. I desember 1968 kom «Fox on the Run», og denne nådde femteplassen i Storbritannia. Gruppa vart oppløyst i 1969 medan den siste hitten deira, «Ragamuffin Man», framleis låg på topp 10.
Tida etter
Den nye gruppa vart derimot kortvarig og innan 1971, etter eit andre album, var dei oppløyst og Mann hadde danna ei ny gruppe. Den originale besetninga av den nye gruppa bestod av Mick Rogers (gitar og vokal), Manfred Mann (orgel, synthesizer og vokal), Colin Pattenden (bassgitar) og Chris Slade (trommer og vokal). Heilt i starten vart dei berre kalla «Manfred Mann» og fungerte slik som eit framhald av 60-talsgruppa. Kvartetten (som «Manfred Mann») gav ut den første singelen sin, «Please Mrs. Henry», i 1971. Den andre singelen, Randy Newman sin «Living Without You,» vart òg gjeven ut som «Manfred Mann» i Europa, men av «Manfred Mann's Earth Band» i USA, der songen vart ein liten hit. Frå 1972 og frametter var bandnamnet Manfred Mann's Earth Band og dei vert rekna som eit anna band enn Manfred Mann.
I juni 1983 vart det originale Manfred Mann igjen samla att for ein konsert på Marquee Club i London, i høvet 25-årsjubileet til klubben.
The Gentleman's Magazine
Dette var det første som brukte ordet «magasin» - opphavleg eit fransk ord for 'lager' - om eit tidsskrift. Forfattaren Samuel Johnson hadde si første faste stilling som skribent for The Gentleman's Magazine.
Historie
Bladet blei skipa av Edward Cave i januar 1731, opphavleg under tittelen The Gentleman's Magazine: or, Trader's monthly intelligencer.
Cave si nyskaping var at det månadlege tidsskriftet hans inneheldt nyheiter og kommentarar knytt til eitkvart emne lesarane hans kunne ha interesse for, frå handelsvareprisar til latinske dikt. Det inneheldt nyskrive innhald frå ein stab av skribentar som bidrog jamleg, i tillegg til lange sitat og utdrag frå andre blad og bøker. Før skipinga av The Gentleman's Magazine hadde ein mest hatt spesialisert blad og spreidde forsøk på meir allmenne blad, som The Gentleman's Journal, redigert av Peter Motteux og gjeve ut frå 1692 til 1694.
Manfred Mann
Tida etter
I 2009 spelte The Manfreds med Mike d'Abo, Mike Hugg, Paul Jones og Tom McGuinness, i lag med Klaus Voormann, ein versjon av «Mighty Quinn» for den første solosamlinga til Voormann, A Sideman's Journey, som var tilskriven «Voormann & Friends.»
The Gentleman's Magazine
Historie
Cave redigerte The Gentleman's Magazine under forfattarnamnet «Sylvanus Urban». Bidrag til bladet blei ofte presentert som brev stila til «Mr. Urban».
Manfred Mann
Tidslinje
Mer: Berre dei viktigaste rollene er nemnt. Dei fleste medlemmane spelte fleire instrument.
The Gentleman's Magazine
Historie
Framsida av magasinet viste eit bilde av St. John's Gate i Clerkenwell, heimen til Cave og i røynda hovudkontor for magasinet.
Prokaryotar
Prokaryotar er organismar som ikkje har arvestoffet sitt i ein sellekjerne, til skilnad frå eukaryotar. Dei to domena bakteriar og arkar er prokaryotar.
The Gentleman's Magazine
Historie
Forfattaren Samuel Johnson hadde si første faste stilling ved The Gentleman's Magazine. I eit tidsrom då det var forbode å rapportera frå det britiske parlamentet skreiv Johnson rapportar derfrå med tittelen «Debates of the Senate of Magna Lilliputia». Rapportane reflekterte synspunkta til dei ulike deltakarane, men det dei sa i debattane var hovudsakleg ordlagt av Johnson. Det poetiske namnet «Columbia» brukt om USA blei laga av Johnson og først brukt i bladet i 1738 i ein av desse rapportane.
Prokaryotar
I tillegg til å mangla sellekjerne skil prokaryotar seg frå eukaryotane ved å ha enkle seller utan andre organeller enn ribosomar. Som planteseller har prokaryotane sellevegg.
The Gentleman's Magazine
Historie
Edward Cave var også ein dyktig forretningsmann som utvikla eit omfattande distribusjonssystem for The Gentleman's Magazine. Bladet blei lese kringom i den engelsktalande verda, og fortsette å gjera det godt gjennom 1700-talet og mykje av 1800-talet. Det byrja gå tilbake på slutten av 1800-talet, og jamleg utgjeving tok slutt i september 1907. Det blei likevel gjeve ut utgåver på fire sider i små opplag frå 1907 til 1922 slik at tidsskriftet framleis kunne seiast å vera på trykk.
Nokre forfattarar av verk i The Gentleman's Magazine
<!--
Lawbreen
Lawbreen er ein isbre mellom sørenden av Queen Elizabeth Range og MacAlpine Hills, som slakt flyt ned aust-nordaust frå polarplatået til Bowden Neve. Han vart namngjeven av gruppa frå New Zealand under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58) etter B.R. Law, ein neststyreleiar i Ross Sea Committee.
`Amudiyah
`Amudiyah er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
It's Still Rock and Roll to Me
«It's Still Rock & Roll to Me» er ein song skriven og framført av Billy Joel frå albumet Glass Houses i 1980. Songen vart ein stor hitt og nådde toppen av Billboard Hot 100-lista i to veker sommaren 1980. Songen låg 11 veker inne på topp 10, og vart den sjuande største hitten i 1980 i USA.
Innhald
Songen er eit kynisk syn på musikkindustrien der manageren bed songaren om å framleis vere hip for dei yngre kjøparane («What's the matter with the car I'm driving? / Can't you tell that it's out of style?»). Songaren nektar å endre seg og hevdar at musikken vil vere relevant uansett korleis han ser ut. Songen eit stikk frå Joel til dei nye musikksjangrane som oppstod seint i 1970-åra (punk, funk, new wave) og har sjølv ein new wave-stil. Inspirasjonen til songen kom av ei melding om eit band Joel ikkje kjende musikken til. Musikkvideoen syner Joel som blandar element av new wave, punk og funk medan han speler inn ein musikkvideo.
Singelen selde til platinaplate i USA.
«Weird Al» Yankovic laga ein parodi av songen kalla «It's Still Billy Joel to Me» for Dr. Demento's Basement Tapes. Songen vart seinare spelt av Pretty Boy Floyd på demosamlinga deira The Vault 2. Drake Bell spelte inn songen i 2014 på Ready Steady Go!.
Måle- og signaturetterretning (MASINT)
Det kan vera vanskeleg å trekkja ei linje mellom taktiske- og strategiske MASINT-sensorar. Faktisk kan den same sensoren brukast taktisk eller strategisk. I ei taktisk rolle kan ein ubåt bruka akustiske sensorar, aktiv og passiv sonar til å låse seg på eit mål eller koma bort frå ein forfølgjar. Dei same passive sonarane kan brukast av ein ubåt til å smyga seg inn i ei utanlandsk hamn, for til dømes å kopiera signaturen til ei ny type ubåt.
MASINT og teknisk etterretning (TECHINT) kan overlappa kvarandre. Skilnaden er at ein teknisk etterretningsanalytikar ofte har fått tak i ein del av utstyret til fienden, til dømes ein artillerigranat, som kan vurderast i eit laboratorium. Dei to disiplinane er komplementære: tenk at ein teknisk etterretningsanalytiker (TECHINT) ikkje har denne artillerigranaten som han kan sparka rundt på eit test-område, medan ein MASINT-analytikar har multispectral opptak av granaten medan han eksploderte under ei feltprøve. Som med mange etterretningsdisiplinar, kan det vera ei utfordring å integrera teknologi inn i den aktive tenesta, slik at dei kan brukast av stridsfeltet.
Militær bruk
Sjølv om dagens MASINT ofte er på høgda med den nyaste teknologiske utviklinga, mange av dei høgt graderte, har teknikken ei lang historie. På krigsskip, heilt frå selgskutetida, brukte ein auge, øyrar og rørslekjensle (ein fukta finger heva mot vinden) for å mæla eigenskapane til vind og bølgjer. Ein brukte eit mentalt bibliotek av signaturar til å avgjera kva for taktisk kurs det var best å følgja basert på vêret. Mellomalderske festningsverksingeniørar ville leggja øyret til bakken for å få akustiske målingar av moglege tunnelar å grava for å koma seg under festningsveggene.
Akustiske og optiske metodar for å finna fiendtleg artilleri går attende til første verdskrigen. Medan desse metodane etter kvart vart erstatta med radar for moderne kontrabatteriskyting, var det i 2017 ei oppbløming av interesse i akustisk skotlokalisator mot snikskyttarar og urbane terroristar.
Nes Ammim
Nes Ammim er eit kristent samfunn i Nord distrikt i Israel. Han ligg nær byane Akko og Nahariya, vest i Galilea, og høyrer til Matte Asher regionale kommune. Han vart grunnlagd av europeiske kristne som eit teikn på solidaritet med jødane etter Holocaust.
Namnet var henta frå Bibelen og Jesaja 11:10 og tyder «banner for folka».
Musikaren Manfred Mann
Manfred Mann er ein sørafrikansk-britisk klaverspelar, gitarist og vokalist, mest kjend som opphavleg medlem av Manfred Mann, Manfred Mann Chapter Three og Manfred Mann's Earth Band.