cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Velvet Underground & Nico
Instrument og framføring
Musikalsk har The Velvet Underground & Nico generelt blitt skildra som kunstrock, eksperimentell rock, proto-punk, psykedelisk rock, og avant-pop. Mykje av stilen på albumet kom frå John Cale, som la vekt på dei eksperimentelle kvalitetane deira. Han var sterkt inspirert av arbeidet sitt med La Monte Young, John Cage og den tidlege Fluxus-rørsla, og oppfordra til bruk av alternative måtar å produsere lydar i musikken. Cale tenkte at følsemda hans passa godt med Lou Reed si, som alt eksperimenterte med alternative stemmingar. Til dømes hadde Reed «funne opp» ostrichgitar-stemminga for ein song han skreiv kalla «The Ostrich» for det kortvarige bandet hans, The Primitives. Ostrichgitar-stemming går ut på at alle strengene er stemde til same tone. Denne metoden vart nytta på songane «Venus in Furs» og «All Tomorrow's Parties». Ofte var gitarane òg stemnde ned ein heiltone, som skapte ein lågare, fyldigare lyd som Cale meinte var «sexy».
Bratsjen til Cale vart nytta på fleire av songane på albumet, som «Venus in Furs» og «Black Angel's Death Song». Bratsjen nytta gitar- og mandolinstrenger, og når han spelte høgt samanlikna Cale lyden med lyden frå ein flymotor. Tekniken til Cale bestod vanlegvis av bordunar, nedstemming og forvrenging. I følgje Robert Christgau opprettheld den «narkotiske dronen» ikkje berre den sadomasochisme-tematiske «Venus in Furs», men «identifiserer og samlar òg heile albumet musikalsk». Om vokalen sa han at «røysta til Nico har ein kabaretaktig seksualitet» utfylt av «det lidenskapslause fråværet i synginga til Reed». I 1966 skildra Richard Goldstein røysta til Nico som «som ein cello som vaknar om morgonen».
Plateomslag
Plateomslaget for The Velvet Underground & Nico er gjenkjenneleg med eit Warhol-trykk av ei banan. Tidlege eksemplar av albumet inviterte eigaren til å «sakte skrelle og sjå», og kunne ta bort bananskalet og syne ei kjøtfarga banan under. Det måtte ein spesialmaskin til for å produsere desse omslaga (noko som førte til at utgjevinga av albumet vart forseinka), men MGM betalte for kostnadane og tenkte at banda til Warhol kom til å auke albumsalet. Dei fleste nyutgjevingane av vinylutgåva har ikkje klistremerket som kunne skrellast av. Originale eksemplar med klistremerket er i dag eit sjeldant samlarobjekt. Ei japansk nyutgjeving tidleg i 1980-åra var den einaste nyutgjevinga som hadde bananklistremerket i mange år. I 1996 om albumet ut på CD og bananbilete er på framsida, medan biletet av den skrelte banana er på innsida av etuiet, under sjølve CD-plata. Albumet vart trykt på nytt på tung vinyl i 2008 med bananklistremerket.
Søksmål om baksida
Då albumet først kom ut var hovudbiletet på baksida eit bilete av skodespelaren Eric Emerson projisert opp ned på ein vegg bak bandet, teken under ein performance under Warhol-hendinga Exploding Plastic Inevitable. Emerson trengde pengar og truga med søksmål over at biletet var nytta utan hans løyve, med mindre han vart betalt. I staden for å betale henta MGM inn kopiar av albumet og stoppa produksjonen fram til bilete av Emerson kunne retusjerast bort. Kopier som alt var trykt vart selde med eit stort, svart klistremerke over biletet av skodespelaren.
Søksmål om framsida
I januar 2012 saksøkte føretaket «Velvet Underground» (der John Cale og Lou Reed var hovudeigarar) The Andy Warhol Foundation for the Visual Arts, Inc. i USA etter at Warhol-stiftinga gav lisensen for banandesignet til Incase Designs for at det kunne nyttast for eit merke iPhone- og iPad-deksel. Søksmålet omfattar brot på opphavsrett, varemerke og urettferdig konkurranse.
Med påstand om at stiftinga tidlegare hadde hevda at han «kunne» eige opphavsretten til designet, bad partnerskapet retten om ein erklæringsdom om at stiftinga ikkje hadde ein slik rett. Som svar gav stiftinga partnerskapet ei «Pakt om å ikkje saksøke» - eit skriftleg og bindande løfte om at sjølv om partnerskapet og visse andre parter fortsette å bruke designet kommersielt, ville stiftinga aldri påberope seg sitt påståtte opphavsrettsinnehav mot dei i ein domstol.
Dommaren Alison J. Nathan avviste partnerskapet sitt krav om opphavsrett frå søksmålet.
Salslister og salstal
Då The Velvet Underground & Nico kom ut selde det dårleg. Det kontroversielle innhaldet på albumet førte til at det raskt vart bannlyst frå fleire platebutikkar, mange radiostasjonar nekta å spele musikk frå plata og magasin nekta å reklamere for albumet. Verve gjode uansett ikkje mykje for å marknadsføre eller distribuere albumet, som medverka til det dårlege platsalet. Richie Unterberger i AllMusic skreiv:
"...musikken var rett og slett for dristig for kommersiell radio, «undergrunns»-radioane var berre så vidt kome i gang, og uansett kan dei godt ha blitt oversett på ei tid då psykedelisk musikk var på topp."
Albumet gjekk inn på Billboard den 13. mai 1967, på ein 199. plass, og fall ut av lista den 10. juni 1968 på ein 195. plass. Då Verve kalla albumet attende i juni på grunn av søksmålet til Eric Emerson, forsvann det frå lista i fem månader. Det gjekk så inn at på lista den 18. november 1967 og nådde 171. plassen den 16. desember 1967, før det gjekk ut av lista.
Musikaren Brian Eno sa i 1982 at sjølv om albumer berre selde kring 30 000 eksemplar dei første fem åra, så «starta alle dei som kjøpte dei 30 000 eksemplar eit band!» Skribentar har ofte nytta dette sitatet som eit endeleg tal på kor mange eksemplar The Velvet Underground & Nico selde dei første åra. Sjølv om det uansett selde mindre enn Warhol og bandet hadde håpa, synte ein lønnsslipp frå MGM til Jeff Gold, ein tidlegare sjef i Warner Bros. Records, at albumet selde 58 476 eksemplar fram til februar 1969 - som var eit ok salstal seint i 1960-åra.
Meldingar
Ei melding i Billboard før albumet kom ut, roste den «stemningsskapande» vokalen til Nico og dei «kraftfulle» tekstane til bandet, og kalla det ei samling med «sofistikert folkrock» og ei «plate inn frå venstre som kan kome til å slå stort gjennom.» Vibrations, eit lite rockemagasin, gav albumet positiv omtale og skildra musikken som «eit fullverdig åtak på øyrene og hjernen» og skreiv at tekstane var mørke. Wayne Harada i Honolulu Advertiser og Dave Donelly i Honolulu Star-Bulletin likte begge plateomslaget og førstnemnde kalla det «det villaste» plateomslaget han hadde sett til då, medan sistnemnde kalla det eit samtaleemne. Harada skreiv: «På innsida er det bra òg: 'Sunday Morning' har heilt klart ein psykedelisk hit-stil. 'Run Run Run' er ein annan Underground-juvel som vinn terreng.» Donelly kalla albumet «ikkje-kommersielt med stor 'K', men ei lydoppleving.» Ein anonym skribent i American Record Guide likte tekstane til Reed og skreiv dei var «gjennomtrengande moderne», og samanlikna dei med Dylan, og kalla Reed «eit viktig nytt talent». Skribenten likte òg den varierte stilen som «Sunday Morning», «European Son» og «Heroin» representerte i lag med meir Dylan-aktige songar.
Samstundes var Richard Goldstein i Village Voice, publisert i heimbyen til Velvet Underground, New York City, meir reservert. Goldstein meinte «There She Goes Again» «openbert» var basert på Rolling Stones-utgåva av «Hitch Hike» og kalla vokalen til Reed på andre songar «plagsamt likt tidleg Dylan». Likevel skreiv han til slutt at «The Velvets er ei viktig gruppe og dette albumet har nokre store verk», og peikte ut «I'm Waiting for the Man», «Venus in Furs», «Femme Fatale» og «Heroin». Om sistnende songen skreiv Goldstein: "Han er meir komprimert, meir tilbakehalden enn konsertframføringane eg har sett. Men det er òg eit meir realisert verk. Tempoet svingar kraftig og bryt til slutt ut i ei rekkje fryktelege skrik, som dødsraslinga til ein kvelt fiolin. «Heroin» er sju minutta med genuni 12-tone rock and roll."
Tampa Tribune-journalisten Vance Johnston avviste samlinga som «fleire forvirra lydar... særs deprimerande og eg fekk ikkje tak i meldinga» men skreiv at fans av Warhol uansett vil erklære dette hans beste. Don Lass i Asbury Park Evening Press frå New Jersey var òg avmålt og meinte musikken var «like livlaus som det skrelte bananskalet, og er inniom kvar klisjé i rock 'n' roll-spekteret medan det manglar den genuine moroa som andre kan tilby.» Ein skribent i Pensacola News Journal meinte albumet totalt sett hadde ein «stor, vill stil», medan tekstane var «like vanvittige»: «Resultatet høyrest ut som ei blanding av Dracula og nokre av dagens langhåra songar.». John F. Szwed i Jazz & Pop kalla framføringa til bandet på plata «keisam trass i at dei satsar på elektrisk bratsj» og erkjente styrken i den «høglydte sutringa», men at noko til sjuande og sist «går tapt i omsetjinga» i fråveret av det visuelle akkompagnementet til Exploding Plastic Inevitable.
Nyare meldingar
Eit tiår etter The Velvet Underground & Nico kom ut, byrja det å få mykje ros frå rockekritikarane. Christgau skreiv i meldinga si i 1977 i Village Voice at plata hadde vore vanskeleg å forstå i 1967, «som truleg er årsaka til at folk framleis lærer frå det. Det høyrest til å byrje med grovt, tynt og pretensiøst ut, men det sluttar aldri å bli betre.» Han inkluderte det seinare i hans «Basic Record Library» for innspelinga frå 1950-åra og 1960-åra, publisert i Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981).
I The Encyclopedia of Popular Music (1998) kalla Colin Larkin der ei «kraftfull samling» som «introduserte fascinasjonen Reed hadde for det urbane, gatekulturen og amoraliteten som grensa til voyeurisme.» I april 2003 hadde Spin albumet øvst på dei 15 mest innverknadsrike albuma gjennom tidene. 12. november 2000 inkluderte NPR albumet på lista si over dei 100 viktigaste musikalske verka i Amerika på 1900-talet. I 2003 plasserte Rolling Stone albumet på 13. plassen på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene, ein plass det hadde på den reviderte lista i 2012. Dei kalla det «det mest profetiske rockealbumet nokon gong». På lista deira i 2020 vart albumet rangert på 23. plassen.
I boka si The Alternative Music Almanac frå 1995 plasserte Alan Cross albumet på toppen av lista over ti klassiske alternative album. I 1997 vart The Velvet Underground & Nico kåra til det 22. beste albumet gjennom tidene på «Music of the Millennium»-undersøkinga utført i Storbritannia av HMV Group, Channel 4, The Guardian og Classic FM. I 2006 stemnde lesarane i Q albumet til 42. plassen på lista over dei 100 beste albuma gjennom tidene, medan The Observer plasserte det øvst på lista over 50 album som endra musikken i juli same året. I 2006 vart albumet valt ut av magasinet Time som eit av dei hundre beste albuma gjennom tidene. I 2017 plasserte Pitchfork albumet på toppen av lista si over dei 200 beste albuma frå 1960-åra. Det vart plassert på 13. plassen i boka All Time Top 1000 Albums 3. utgåve (2000) av Colin Larkin.
Coverversjonar
I april 1967, ein månad etter albumet kom ut, spelte eit band kalla The Electrical Banana det som truleg var den første coverversjonen av «There She Goes Again». I følgje bandmedlemmet Dean Ellis Kohler, spelte dei inn songen i eit telt i Vietnam i april 1967 og sende masterlydbandet til eit selskap i California for å få det trykt på plata.
I 1967 gav det nederlandske bandet The Riats frå Haag ut ein singel med «Run, Run, Run» som A-sida og «Sunday Morning» som B-side. Nøyaktig når utgjevinga var er ukjend, så det det er diskusjonar om Electric Banana eller The Riats var første ute med ein Velvet Underground-cover.
I 2009 spelte den amerikanske musikaren Beck inn albumet spor for spor og gav det ut på nettsida si som ein video, som ein del av eit prosjekt kalla Record Club. Musikarane Beck hadde med seg på innspelinga var Nigel Godrich, Joey Waronker, Brian LeBarton, Bram Inscore, Yo, Giovanni Ribisi, Chris Holmes og Þórunn Magnúsdóttir.
Etterverknad
Lou Reed var frustrert over at det tok eitt år før albumet kom ut og at det så selde dårleg, og forholdet hans til Andy Warhol vart dårlegare. Reed gav Warhol sparken som manager og henta inn Steve Sesnick i staden, som overtydde gruppa å gå i ei meir kommersiell retning. Nico vart tvungen ut av gruppa og byrja ein karriere som soloartist. Den første soloplata hennar, Chelsea Girl, kom ut i oktober 1967 med somme songar skrivne av Velvet Underground-medlemmar.
Tom Wilson fortsette å arbeide med The Velvet Underground, og produserte albumet deira White Light/White Heat i 1968 og Nico sitt Chelsea Girl.
Innhald
Alle songane skrivne av Lou Reed, utanom der andre er nemde.
Medverkande
Produksjon
CD
Den første CD_utgåva av albumet kom ut i 1986 med nokre små endringar. Tittelen på albumet stod på coveret, i motsetnad til den originale LP-utgåva. I tillegg hadde albumet ein alternativ miks av «All Tomorrow's Parties» som bestod av solovokalen på enkelt spor i staden for det doble vokalsporet som er på originalplata. Bill Levenson, som hadde ansvaret for å få laga CD-plata ønskte å nytte denne versjonen som ei overrasking til fansen, men vart misnøgd då det vart trykt på plateomslaget at det var ein alternativ versjon.
Den ommastra CD-utgåva som kom i 1996 fjerna desse endringane og brukte det originale plateomslaget og den originale utgåva av «All Tomorrow's Parties».
Peel Slowly and See-boksen
The Velvet Underground & Nico kom ut i sin heilskap i plateboksen Peel Slowly and See i 1995. Albumet var den andre plata i samlinga i lag med singelversjonen av «All Tomorrow's Parties», to Nico-spor frå Chelsea Girl og eit ti minutt langt utdrag av den 45 minuttar lange «Melody Laughter»-framføringa. For første gongen var òg loftdemoane til bandet frå Ludlow Street i 1965. Blant desse demoane er tidlege versjonar av «Venus in Furs», «Heroin», «I'm Waiting for the Man» og «All Tomorrow's Parties».
Luksusutgåva
I 2002 gav Universal ut ei dobbel luksusutgåve med stereoversjonen av albumet i lag med fem spor frå Nico sitt Chelsea Girl skriven av medlemmar frå bandet på plate ein, og ein monoversjon av albumet i lag med mono singelmiksar av «All Tomorrow's Parties» og «Sunday Morning» og dei tilhøyrande B-sidene «I'll Be Your Mirror» og «Femme Fatale» på plate to. Ein studiodemo av den ikkje tidlegare utgjevne «Miss Joanie Lee» var planlagt for samlinga, men usemje om honorara mellom bandet og Universal gjorde at det ikkje vart noko av. Denne usemja førte til at bandet ikkje gav ut fleire utgjevinga i den offisielle Bootleg-serien deira. Denne songen kom derimot med på 45-årsjubileumsutgåva av albumet. I april 2010 gav Universal ut den andre plata av luksusutgåva som ein enkel CD kalla «Rarities Edition».
45-årsjubileumsutgåva superluksusutgåve
Den 1. oktober 2012 gav Universal ut ein seks CD-plater stor plateboksversjon av albumet. Det består av tidlegare tilgjengelege mono- og steremiksar på plate ein og plate to. Plate ein inneheld alternative versjonar av «All Tomorrow's Parties», «European Son», «Heroin», «All Tomorrow's Parties» (alternativ instrumentalversjon) og «I'll Be Your Mirror» som bonusspor. Plate to inneheld dei same bonusspora som den tidlegare luksusutgåva på plate to. Plate tre er Nico sitt Chelsea Girl i sin heilskap og Scepter Studios-acetatplata utgjer heile plate 4. Plate 5 og 6 inneheld konsertopptak frå 1966 som ikkje var gjevne ut før. I følgje eit essay av musikkritikaren og historikaren Richie Unterberger som følgde samlinga var kjelda for denne konserten det einaste lydbandet av akseptabel kvalitet i tida då Nico var medlem av bandet. Essayet forklarer òg at det ikkje var noko DVD-ar i samlinga fordi det rett og slett ikkje fanst filmopptak frå denne tida.
Scepter Studios acetatversjon
Norman Dolph sin originale acetat-innspeling frå Scepter Studios inneheld fleire innspelingar som kom med på det endelege albumet, sjølv om mange er i alternative miksar og tre av dei heilt andre opptak. Acetaten vart spelt inn 25. april 1966, kort tid etter innspelinga. Han dukka opp fleire tiår seinare då han vart kjøpt av samlaren Warren Hill i Montreal i Canada i september 2002 på ein loppemarknad i Chelsea i New York City for 75 cent. Hill la albumet ut på ein auksjon på eBay i november. 8. desember 2006 vart vinnarbodet på 155 401 dollar, men det vart ikkje betalt. Albumet vart lagt ut på auksjon på eBay igjen og denne gongen vart det selt den 16. desember 2006 for 25 200 dollar.
Sjølv om det vart spelt inn ti songar under Scepter-innspelingane, er det berre ni på acetat-plata. Dolph hugsa at «There She Goes Again» var songen som mangla (og versjonen av «There She Goes Again» som finst på den endelege plata er oppført som innspelt i Scepter Studios). I 2012 vart acetaten offisielt gjeve ut som plate 4 av 45-årsjubileumsutgåva av albumet. Plata inneheld seks tidlegare ikkje-utgjevne bonusspor, spelt inn under øvingane til bandet i The Factory den 3. januar 1966. Ein rippa versjon av acetaten byrja å sirkulere på Internett i januar 2007. Piratkopiar av acetatspora har òg vore på vinyl- og CD-plater. Acetaten vart gjeven ut på vinyl i 2013 i ei avgrensa utgåve i høve Record Store Day. I 2014 vart plata igjen lagt ut på auksjon.
Plateboks, plate 4
Merknader
Salslister og salstrofé
Listeplasseringar
Salstrofé
I følgje Nielsen SoundScan, som sporar platesal, har The Velvet Underground & Nico selt 560 000 eksemplar sidan 1991.
Hatlestrand kyrkje
Hatlestrand kyrkje er ei lafta langkyrkje frå 1885 i Kvinnherad kommune i Vestland fylke. Kyrkja har 140 sitjeplassar.
Det er kyrkjegard ved kyrkja.
Mount Liptak
Mount Liptak er eit fjell over 3 000 m med to toppar, 7 nautiske mil (13 km) søraust for Mount Craddock i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det ligg oppom Bolgradbreen i vest og Kornickerbreen i aust.
Ho vart først kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1957-59. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter L.H. Liptak, ein flymaskinist i U.S. Navy som var flykaptein på dei første flyturane over dette området i januar 1958.
Preben Vildalen
Preben Vildalen er ein norsk tidlegare handballspelar frå Kristiansand. Han vart noregmeister med Sandefjord TIF i 1998/99, 2005 og 2007. Vildalen utmerkte seg fyrst og fremst som forsvarsspelar.
Vildalen var aktiv for Kristiansand IF til 1997, sidan spelte han på Sandefjord TIF til januar 2000. Dei neste åra fram til 2005 gjorde han teneste i to tyske klubbar, fyrst Eisenach og så Post Schwerin. Etter han vende heim til Noreg spelte Vildalen atter for Sandefjord TIF, før han avslutta med spel for ØIF Arendal. Han la opp i 2012.
Frå mai 1994 til januar 2007 deltok Vildalen i 201 av Noregs landskampar, skåra 312 mål.
Amund Gismervik
Amund Nordal Gismervik er ein norsk stupar frå Sola. Gismervik representerer Pingvin Stupeklubb.
Karriere
Amund Gismervik deltok i sitt aller fyrste VM i stuping i 2011, i Shanghai. Her vart han nummer ti på 1 meter sviktstup. Same året deltok han også i EM i stuping i Torino.
Dei siste to åra har Gismervik gått frå øvinga sviktstup og over til tårnstup for å sikta seg inn på ein mogleg OL-plass. I mai 2012 deltok han i EM i stuping i Eindhoven, der han vart nummer 12 på 10 meter. Gismervik vart teken ut til å representera Noreg under sommar-OL 2012 i London. Gismervik er den fyrste stuparen som representerer Noreg sidan Christian Styren i Sommar-OL 1992.
Riddu Násttit
Konkurransen blei vunnen av duoen Janne og Mikkel i 2008, Agnete Båtnes i 2009 og Inger Karoline Gaup i 2010.
Seki Matsunaga
Seki Matsunaga var ein japansk fotballspelar.
Stefano Lilipaly
Stefano Lilipaly er ein indonesisk fotballspelar.
Catharina Point
Catharina Point, òg kalla Varoli Point, er eit kupert nes som stikk 1,5 km nordover ut i Drakesundet heilt nord på Robert Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis og nordaustsida av innløpet til Nevestino Cove. Området vart ofte vitja tidleg på 1800-talet av engelske og amerikanske selfangarar opererte frå nærliggande Clothier Harbour.
Øya er kalla opp etter den amerikanske selskuta «Catharina» under kaptein Joseph Henfield som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1820-21.
Neset ligg 7,24 km nordaust for Fort William, 2,08 km nordaust for Hammer Point og 5,27 km vest-nordvest for Newell Point.
(Sittin' on) the Dock of the Bay
«(Sittin' On) The Dock of the Bay» er ein song skriven av soulsongaren Otis Redding og gitaristen Steve Cropper. Han vart spelt inn to gonger av Redding i 1967, den andre gongen berre dagar før han omkom i ein flystyrt. Songen vart gjeven ut på Volt-etiketten til Stax Records i 1968, og vart den første posthume singelen som toppa listene i USA. Singelen nådde tredjeplassen på UK Singles Chart.
Redding skreiv på teksten til songen i august 1967, då han sat på ein husbåt i Sausalito i California. Han fullførte songen i lag med Cropper, som var produsent for Stax og gitarist for Booker T. & the M.G.'s. Songen inneheld plystring og lyden av bølgjer som bryt på kysten.
Opphav
Redding skreiv det første verset av songen då han var på turné med The Bar-Kays i august 1967, og teksten hadde då tittelen «Dock of the Bay». Redding sat då på ein husbåt i Waldo Point i Sausalito i California. Han hadde spelt på Monterey Pop Festival berre veker tidlegare. Medan han turnerte for å marknadsføre albuma King & Queen (eit samarbeid med vokalisten Carla Thomas) og Live in Europe, fortsette han å skrive ned linjer til songen på serviettar og hotellpapir. I november det året møtte han Steve Cropper i platetudioet til Stax i Memphis i Tennessee for å spele inn songen.
Fylkesveg 251 i Rogaland
Fylkesveg 251 i Rogaland går mellom Åsekrossen i Klepp kommune og Bryne i Time kommune. Vegen er 7,7 km lang og vert kalla Åsevegen og Roslandsvegen.
(Sittin' on) the Dock of the Bay
Opphav
I lag komponerte dei ferdig musikken og den melankolske teksten til «(Sittin' On) The Dock of the Bay». Desse innspelingane vart dei siste Redding gjorde. «Dock of the Bay» vart spelt inn 22. november og ekstraspor vart lagt til 7. november. Redding vert akkompagnert av Cropper på gitar. Songen skil seg frå dei fleste andre songane Redding spelte inn. Redding diskuterte songen med kona si og sa at han ønskte å «gjere noko litt annleis» med «The Dock of the Bay» og «endre stilen sin». Det var uro over at «The Dock of the Bay» hadde ei for stor pop-kjensle for å vere Otis Redding, og det var snakk om å få gospelgruppa til Stax, Staple Singers, å syngje korvokal, men så langt kom ein aldri. Redding rekna songen som uferdig og planla å spele inn det han meinte skulle bli den endelege versjonen, men det fekk han aldri sjansen til. Songen inneheld plystring før songen tonar ut. Dette var opphavleg gjort av Redding, som (i følgje Cropper) hadde «nokre ord han skulle sei under uttoninga, ein improvisasjon. Han gløymde kva han skulle sei og byrja å plyste i staden» Redding fortsette turneen etter innspelinga. Den 10. desember styrta flyet hans i Lake Monona, utafor Madison i Wisconsin. Redding og seks andre mista livet.
Etter Redding døydde, miksa Cropper «Dock of the Bay» i Stax Studios. Han la til lyden av måse og bølgjer i bakgrunnen, slik Redding hadde planlagt, etter lydane han høyrde då han budde på husbåten. Plystringa i slutten av songen var opphavleg spelt inn av Redding, men vart innspelt på nytt av bandleiaren hans, Sam «Bluzman» Taylor.
Versjonen til Otis Redding
Mange som først høyrde den endelege versjonen hadde sine tvil om songen, stilen og produksjonen. Blant skeptikarane var Phil Walden og Jim Stewart. Redding aksepterte noko av kritikken og finjusterte songen. Han endra opninga, som byrja med plystringa, og sette det til slutt i songen, slik det var blitt føreslått. «The Dock of the Bay» kom ut tidleg i 1968 og toppa listene i USA og Storbritannia Billboard rangert songen som den fjerde beste songen i 1968.
«(Sittin' On) The Dock of the Bay» kom ut i januar 1968, kort tid etter Redding døydde. R&B-stasjonar byrja raskt å spele songen, slik dei hadde gjort med mange av songane til Redding. Songen skaut til toppen av R&B-listene tidleg i 1968, og i mars toppa songen poplista i fire veker. Albumet, som hadde same tittel som songen, vart hans bestseljande nokon gong, og nådde fjerdeplassen på poplista. «Dock of the Bay» var populær over heile verda og vart den mest suksessrike songen til Redding, og selde meir enn fire millionar eksemplar totalt. Songen fekk to Grammyprisar: Beste R&B-song og beste mannlege R&B-vokal.
Seinare versjonar
«The Dock of the Bay» er blitt spelt inn av mellom anna Glen Campbell, Cher, Peggy Lee, David Allan Coe, Bob Dylan, Don Partridge, Percy Sledge, Dee Clark og Sam & Dave, til artistar innan forskjellige sjangrar, inkludert Jimmy Velvit, Widespread Panic, Waylon Jennings og Willie Nelson, Kenny Rankin, Dennis Brown, Michel Pagliaro, Jacob Miller, Pearl Jam, The Format, T. Rex, Brent Smith frå Shinedown, Justin Nozuka (2007), Sara Bareilles (2008) og Garth Brooks. Playing for Change spelte inn ein versjon med Grandpa Elliott og andre musikarar.
Sammy Hagar gav ut ein versjon av songen på singel i 1979. Han hadde med seg Steve Cropper på gitar og medlemmar frå bandet Boston—Brad Delp, Sib Hashian og Barry Goudreau på korvokal. Produsenten John S. Carter spelte inn songen i mai 1979 med Cropper, bassisten Leland Sklar og trommeslagaren Alvin Taylor. Seinare la han på vokalen til Hagar og korvokalen til medlemmane frå Boston, som Hagar nettopp hadde turnert med. Singelen vart ein liten hit for Hagar, og nådde 65. plassen på Billboard Hot 100. Hagar og Cropper sitt arbeid på songen vart kåra til den 37. verste gitarsoloen i historia av Pitchfork i 1998. Songen kom ikkje ut på eit album før i 1992, då han kom ut på The Best of Sammy Hagar.
Michael Bolton spelte inn songen i 1987 for albumet The Hunger. Versjonen hans nådde 11. plassen på Billboard Hot 100. Zelma Redding, kona til Otis, sa ho vart så rørt av versjonen til Bolton at «ho fekk tårer i augo. Det minna meg så mykje om ektemannen min at eg visst om han hadde høyrt songen, ville han ha kjent det på same vis». I eit brev som heng på veggen i kontoret til Bolton, kallar ho versjonen «favorittversjonen min av klassikaren til mannen min.»
I april 2013 framførte Justin Timberlake songen som ein del av ei hyllest til Memphis soul i konsertserien «In Performance» i Det kvite huset. Serien vart sett av president Barack Obama og Michelle Obama.
Ettermæle
I 1999 kåra BMI songen til den sjette mest framførte songen på 1900-talet, med kring seks millionar framføringar. Rolling Stone rangerte The Dock of the Bay på 161. plassen på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene, den tredje av fem Redding-album på lista. På lista deira over dei 500 beste songane, vart «(Sittin' On) The Dock of the Bay» rangert på 26. plassen, den nest høgaste av fire Redding-songar på lista, etter «Respect».
Jim Morrison refererte til «Dock of the Bay» i Doors-songen «Runnin' Blue», skriven av Robby Krieger, frå albumet The Soft Parade i 1969. Morrison syng ein acapella intro til songen, der han syng direkte om Otis Redding. «Poor Otis dead and gone, left me here to sing his song, pretty little girl with a red dress on, poor Otis dead and gone.» Og under verset teksten «Got to find a dock and a bay».
Birgitte Reitan
Birgitte Reitan er ein norsk idrettsutøvar i greina paradressur. Ho tok i 2014 gull i nordisk meisterskap og noregsmeisterskap i grad 1a. Ho rir ein fjordhest som heiter Sno, og ekvipasjen er omtykt både i Noreg og i utlandet. Birgitte Reitan deltok i WEG (World Equestrian Games) i 2014.
Vjatsjeslav Voronin
Vjatsjeslav Voronin er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar som tevla i høgdehopp. Han vart verdsmeister i øvinga i 1999 og tok VM-sølv i 2001. Hans personbeste er 2,40 m og frå 2000.
Aktiv
Voronin vart russisk meister i høgdehopp i 1999. Same sesongen vann han gullmedaljen i øvinga under friidretts-VM 1999 i Sevilla, ved å hoppe over 2,37 m som den einaste utøvaren, kanadiske Mark Boswell tok sølv med 2,35 m og Martin Buß frå Tyskland fekk bronsen på 2,32 m.
Ved innandørs-EM 2000 i Gent vann Voronin høgdeøvinga med eit hopp 2,34 m, same høgda klarde dei andre medaljevinnarane; Martin Buß og serbaren Dragutin Topić, desse to etter fleire forsøk enn Voronin. Den 5. august 2000 sette han russisk rekord med 2,40 m i London, verdsbeste for året. Dermed var han i det absolutte favorittsjiktet før sommarleikane i Sydney. I OL-tevlinga kom han ikkje høgre enn 2,29 m og vart nummer ti, landsmannen Sergej Kljugin vart olympiameister med 2,35 m.
Under verdsmeisterskapen 2001 i Edmonton lukkast Voronin å vinne ein gullmedalje på eit såpass ordinært resultat som 2,33 m, ein siger han delte med landsmannen Jaroslav Rybakov.
Etter to svakare sesongar var Voronin i 2004 atter god for høgder over 2,30 m. I dei olympiske leikane 2004 i Aten stoppa han på akkurat same høgda som i førre OL, 2,29 m, og vart nummer ni.
I 2005 vart Voronin russisk meister i høgdehopp for andre gong. Under verdsmeisterskapen 2005 i Helsingfors stoppa han endå ein gong på 2,29 m i ein stor meisterskap. Tevlinga fann stad i regn og 2,29 m var nok til å vinne sølv, men Voronin hadde flest forsøk av alle som tok seg over høgda og vart dermed åttandemann i tevlinga.
Lishness Peak
Lishness Peak er eit fjell (2200 moh) nær sørenden av Sentinel Range i Ellsworth Mountains, ved austsida av Nimitzbreen, 1 nautisk mil (1,9 km) søraust for Wilson Peak. Det vart først kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1957-59. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Alton R. Lishness, ein radiotelegrafist på ein flytur til området den 28. januar 1958.
Jill Gibson
Jill Gibson er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar, fotograf, målar og bilethoggar. Ho er mest kjend for samarbeidet sitt med Jan & Dean og som medlem av den suksessrike rockegruppa The Mamas & the Papas i 1960-åra. Ho var ein av hovudfotografane på den historiske Monterey Pop Festival i 1967.
Skarstad
Skarstad er ei grend, og namnet på ein gard i Åbygda i Bindal kommune i Nordland. Her bur det ca. 25 personar fordelt på fire gardsbruk med same gardsnummer.
I mellomalderen (katolsk) stod det ei stavkyrkje på eit av gardsbruka. Den vart betjent av ein kapellan som omkom i ei sideelv til Åelva. Sidelva har fått namnet Kapellanselva etter nettopp denne hendinga.
Andersen Escarpment
Andersen Escarpment er ein bratt stein- og snøskrent som ligg sør for Reed Ridge på vestsida av Ford Massif i Thiel Mountains i Antarktis. Namnet vart foreslått av kartograf Peter F. Bermel og geolog Arthur B. Ford, ein av leiarane i gruppa frå US Geological Survey (USGS) som vitja Thiel Mountains, 1960–61 etter Bjørn G. Andersen, ein norsk professor i geologi og glasiologi ved Universitetet i Oslo, som var eit medlem av 1960–61 og 1961–62 av feltgruppene til USGS til Thiel Mountains.
Topraisar
Topraisar er ein kommune i Constanța fylke i Romania.
Busetnader
Topraisar er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:
Verstanclabreen
Verstanclabreen er kjelda til elva Verstanclabach som munnar ut i Landquart-elva.
When a Blind Man Cries
«When a Blind Man Cries» er ein song av det engelske rockebandet Deep Purple, opphavleg gjeven ut som ei B-side til singelen «Never Before» i 1972. Han vart spelt inn under innspelinga av albumet Machine Head i desember 1971, men kom ikkje med på dette albumet.
Konsertutgåver
Sidan gitarist Ritchie Blackmore mislikte «When a Blind Man Cries» spelte aldri bandet songen live medan han var med i bandet, utanom ein gong, den 6. april 1972 i Quebec i Canada, då Blackmore var sjuk og Randy California frå Spirit tok over. Ian Gillan spelte songen på konsertar med Ian Gillan Band i 1970- og 1980-åra.
Då Joe Satriani erstatta Blackmore i november 1993, vart «When a Blind Man Cries» teken inn på setlista att. Songen har vore ein fast song på konsertane deira sidan, og er med på dei fleste konsertalbuma gjeven ut med Steve Morse.
Etter at Steve Morse kom inn i bandet, vart mykje av songen skriven om, og han varer i dag kring sju minuttar med ein lang gitarsolo av Morse. Originale er berre kring tre minuttar.
I tillegg har songen vorte gjeven ut på Gillan's Inn av Ian Gillan med den gitarist Jeff Healey.
Debelyanov Point
Debelyanov Point (bulgarsk Дебелянов нос, ‘Debelyanov Nos’) er eit nes på nordvestsida av innløpet til Mitchell Cove på Robert Island i Sør-Shetlandsøyane. Det ligg 2,8 km nordvest for Negra Point og 3,81 km søraust for Fort William Point. Det er kalla opp etter den bulgarske diktaren Dimtsjo Debeljanov (1887–1916).
When a Blind Man Cries
Andre versjonar
Songen vart òg spelt inn av Axel Rudi Pell for albumet Nasty Reputation.
See the Sky About to Rain
Songen er spelt inn med elektrisk piano av Neil Young og ein einsam pedalsteelgitar av Ben Keith. Tim Drummond spelar bass og Levon Helm frå The Band speler trommer. Songen er i følgje Allmusic den mest stemningsfulle på albumet. Tilhengjarane til Young såg på albumet og denne songen som at Young var tilbake på rett spor etter dei meir rufsete føregåande albumet Time Fades Away. «See the Sky About to Rain» vart skriven i tida før det populære Harvest kom ut i 1972.
The Byrds spelte inn ei utgåve av songen for det siste albumet sitt, Byrds
Pungmeiser
Pungmeiser, vitskapleg namn Remizidae, er ein biologisk familie av små sporvefuglar, nærskyld meiser. Utbreiingsområdet er Eurasia, Afrika og Nord-Amerika, Alle artane i familien, utanom meisesmett og flammepungmeis, gjer forseggjorde pungforma reir som hengjer ned frå greiner, som regel over vatn.
Kjenneteikn
Pungmeiser er små sporvefuglar, varierande frå 7,5 til 11 cm i lengd. Dei minner om ekte meiser, Paridae, men har finare, meir nålforma nebb. Vengene er korte og runde og dei korte halane deira er typisk v-forma. Dei vanlege fargene i fjørdrakta er bleikgrå, gul og kvit, sjølv om arten pungmeis har svart og kastanjebrune teikningar og nokre artar har lyst gult eller raudt (Perrins 2003).
Utbreiing og habitat
Artane i slekta Remiz er nesten utelukkande eurasiske, alt usamanhengande frå Portugal og spissen av nordlege Marokko austover gjennom til Sibir og Japan. Den største slekta, Anthoscopus, finst i Afrika sør for Sahara frå Sahel til Sør-Afrika. Av dei monotypisk slektene lever meisesmett i tørre delar av det sørvestlege USA og nordlege Mexico. Flammepungmeis er funnen i Sør- og Aust-Asia, og vevarmeis i austlege og sentrale Afrika.
Krønikebøkene
Krønikebøkene (hebraisk, Diḇrê hayyāmîm, 'Dagenes hendingar') er opphavleig éi bok i Den hebraiske Bibelen, delt opp i to i Det gamle testamentet: Første og Andre Krønikebok. I Bibelen følgjer Krønikebøkene etter Kongebøkene, deretter kjem Esras bok og Nehemjas bok, og slik slutter dei historieorienterte bøkene i Det gamle testamentet. Saman med Esra og Nehemja utgjer Krønikebøkene det som blir kalla det kronistiske historieverket.
I jødiske Tanákh (Den hebraiske Bibelen) er Krønikebøkene den siste boka i Ketuvim («Skriftene»), som i seg sjølv er den siste tredelen av Tanákh. På midten av 200-talet f.Kr. omsette jødiske skriftlærde i Alexandria Tanákh til gresk, Septuaginta, og delte Krønikebøkene i to delar, I og II Paralipoménōn (Παραλειπομένων), «ting etterlatne på den eine sida». Det norske namnet, Krønikebøkene, kjem frå Hieronymus på 400-talet e.Kr. i den latinske omsetjinga som kalla dei chronikon, ettersom ei krønike er ei historisk framstilling som skildrar hendingar i rekkjefølgja dei fann stad i. Den greske tittelen i Septuaginta viser til det som blei forbigått og utlate frå Samuelsbøkene og Kongebøkene, men Krønikebøkene er på ingen måte berre eit supplement til desse bøkene.
Pungmeiser
Utbreiing og habitat
Dei fleste lever i opne område med tre eller buskar, frå ørken til myr og skog, men jungelpungmeis og vevarmeis lever i regnskogen. Mesteparten av året samlast dei i små flokkar (Perrins 2003).
Krønikebøkene
Krønikene byrjar ein genealogi (slektsregistrer) frå det aller første mennesket, Adam og Eva>Adam, og fortset til ei bibelsk forteljing om historia til Israels og Judea (det sørlege og nordlege riket) i oldtida, og fram til kunngjeringa til Kyros den store (ca. 540 f.Kr.).
Sammendrag
Krønikebøkene byrjar med forteljinga om Adam og gjev deretter ei bortimot fullstendig slektsliste fram til opprettinga av det første kongedømet Israel (Første krønikebok 1–9). Det meste av resten av Første krønikebok, etter ei kort reiegjering av Saul, tek for seg styret til David (Første krønikebok 11–29). Den neste lange seksjonen tek for seg sonen til David, Salomo (Andre krønikebok 1–9), og den siste delen handlar om kongedømet Judea med ein del referansar til det andre kongedømet Israel (Andre krønikebok 10–36). I det siste kapittelet er Judea øydelagt og folket er teke med tvang til Babylon. I dei siste versa erobrar den persiske kong Kyros den store det nybabylonske riket og tillet at dei landforviste kan reisa tilbake til heimlanda sine, og gjev ordre om at tempelet i Jerusalem skal restaurerast.
Pungmeiser
Åtferd
Insekt gjer ut for storparten av kosthaldet til pungmeiser. Det koniske nebbet blir brukt til å søkje etter føde inne i sprekkar hòl. Nektar, frø og frukter kan òg takast sesongmessig. Åtferda ved beiting minner mykje om det ein ser hos meiser som søkjer insekt på greiner og lauvverk, dei kan òg gripe byttedyr med ein fot medan dei parterer det.
Populærnamnet på familien gjenspeglar tendensen dei fleste artane å konstruere djupe, pæreforma reir. Desse reira er vovne av spindelvev, ull og anna dyrehår og mjukt plantemateriale som er hengt fast i kvister og greiner i tre. Reira hos den afrikanske slekta Anthoscopus er endå meir forseggjorte enn hos eurasiske Remiz. Anthoscopus-artane lagar ein falsk inngang over den verklege inngangen som fører til eit falskt kammer. Det verklege hekkekammeret kan opnast av foreldra med ein skjult klaff, dei går inn og deretter lukker dei klaffen igjen, dei to sidene blir festa med attbindande spindelvev.
Av dei to artane med avvikande reir, byggjer meisesmett eit kuppelforma reir ut av tornekvister og flammepungmeis lagar reir i trehòl som dei fôrar. Egga er kvite, med raude flekker hos nokre artar, meisesmett legg blågrøne egg med raude flekker. Rugetida er på ca. 13 eller 14 dagar, og ungane er flygedyktige etter ca. 18 dagar (Perrins 2003).
Artsliste
Pungmeisefamilien i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.5 frå desember 2010 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
Slekt Auriparus
Michelle Phillips
Michelle Phillips er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og skodespelar. Ho vart kjend som vokalist i kvartetten The Mamas & the Papas midt i 1960-åra. Ho fekk seinare suksess som skodespelar i film og fjernsyn i 1970-åra.
Pungmeiser
Artsliste
Slekt Remiz
Slekt Anthoscopus
Michelle Phillips
Etter The Mamas & the Papas vart oppløyst og ho skilde seg frå John Phillips, gjekk over til å bli skodespelar og spelte i The Last Movie (1971) før ho fekk rolla som Billie Frechette i filmen Dillinger (1973). For denne rolla vart ho nominert til ein Golden Globe. Ho spelte sidan i mange filmar i 1970-åra som Ken Russell sin Valentino (1977), Natacha Rambova og thrilleren Bloodline (1979). Ho gav ut det første og einaste soloalbumet sitt, Victim of Romance, i 1977.
Pungmeiser
Artsliste
Slekt Cephalopyrus
Michelle Phillips
Phillips vart ein av dei faste skodespelarane i serien Knots Landing frå 1987 til 1993, der ho spelte Anne Matheson. Sidan har ho spelt i komedien Let It Ride (1989) og den psykologiske thrilleren Scissors (1991).
Pungmeiser
Artsliste
Slekt Pholidornis
Michelle Phillips
Diskografi
Solo
Solosinglar
Fylkesveg 252 i Rogaland
Fylkesveg 252 i Rogaland går mellom Kåsen og Klepp stasjon i Klepp kommune. Vegen er 4,3 km lang.
Bent Larsen
Bent Larsen var ein dansk sjakkspelar og stormeister i sjakk. Han budde frå 1982 i Argentina.
Allereie i 1951 vart Bent Larsen nr 4 i den aller første verdsmeisterskapen i sjakk for juniorar i Birmingham. Han vart Internasjonal Meister i sjakk 19 år gamal i 1954, på grunnlag av bronsemedaljen på første bord for Danmark sitt lag under sjakk-OL i Amsterdam. Same året, 1954, vann han danmarksmeisterskapen for første gong, noko han gjentok i 1955, 1956, 1959, 1963 og 1964. I 1955 vann han den nordiske meisterskapen i sjakk, noko han gjentok i 1973.
I 1956 vart Bent Larsen Danmark sin første stormeister. Det vart han etter gullmedalje for beste resultat på første bord i sjakkolympiaden (lag-VM i sjakk) i Moskva i 1956, der Bent Larsen mellom anna imponerte ved å spele remis mot verdsmeisteren Mikhail Botvinnik.
Bent Larsen blir rekna for den sterkaste danske sjakkspelaren gjennom tidene, og den som har dei klart beste prestasjonane i internasjonal sjakk. På sitt beste, i åra 1969-1972 var han rangert som nr 3 i verda.
Tre gongar vann han også kvartfinale i kandidatturneringa, for så å tape i semifinalen. I 1965 tapte han i semifinalen mot tidlegare verdsmeister Mikhail Tal. I 1968 tapte han semifinalen mot Boris Spasskij, som deretter vann kandidatfinala seinare i 1968 og verdsmeisterskapen i 1969. Og i 1971 tapte han semifinalen 6-0 mot Bobby Fischer, som deretter også vann kandidatfinala i 1971 og verdsmeisterskapen i 1972.
For resultata i sjakkturneringane i 1967 - i tillegg til Intersoneturneringa vann han også turneringar i Havanna og Palma de Mallorca - vart han tildelt Sjakk-Oscar for 1967 som beste spelar dette året.
I 1970 spelte Bent Larsen første bord for «Resten av verda» i kampen mot Sovjetunionen - framom Bobby Fischer som dermed spelte på 2. bord. Bent Larsen klarte 1,5-1,5 i denne kampen mot den dåverande verdsmeisteren Boris Spasskij, og vann dessutan i fjerde runde mot stormeister Leonid Stein.
Larsen var kjend for nokså ofte å bruke uvanlege sjakkopningar. Han spelte for eksempel Birds opning (1. f4), og opningstrekket 1. b3 blir ofte kalla Nimzo-Larsen-angrepet til ære for han og Aaron Nimzowitsch.
Bent Larsen gav ut mange sjakkbøker, og var ein flittig sjakkjournalist.
Tropisk regnskogklima
Tropisk regnskogklima, òg kalla ekvatorialklima, er eit tropisk klima, som ein vanlegvis (men ikkje alltid) finn langs ekvator. Regionar med dette klimaet har ofte tropiske regnskogar og er i Köppen si klimaklassifisering klassifisert som «Af».
Skildring
Tropisk regnklima er eit tropisk klima der det ikkje finst tørketid - alle månadane har minst 60 mm nedbør. Tropisk regnklima har ikkje noko fråskild sommar og vinter, og er typisk varm og våt året gjennom med både ofte og tung nedbør. Vêret er mykje likt frå dag til dag, og temperaturskilnaden mellom dag og natt er som regel større enn temperaturskilnaden mellom «sommar» og «vinter».
Fordeling
Tropisk regnklima finn ein vanlegvis på breiddegrader innanfor fem grader nord og sør for ekvator, som er dominert av den intertropiske konvergenssona. Tropisk regnklima finn ein derimot i mindre område òg andre stader, og ikkje alle områda langs ekvator har tropisk regnklima.
I tillegg finn ein tropisk regnklima utanfor ekvatoriområdet, til dømes i Santos i Brasil og Fort Lauderdale i USA, som ikkje berre ligg utanfor ekvator, men òg ligg like utanfor tropane.
Kjende byar med tropisk regnklima
Afrika Americas Asia/Stillehavet'''
Gao Zhunyi
Gao Zhunyi er ein kinesisk fotballspelar.
Kuwait Petroleum Corporation
Kuwait Petroleum Corporation (arabisk مؤسسة البترول الكويتية} er Kuwait sitt nasjonale oljeselskap, med hovudkontor i Kuwait by. Føretaket vart grunnlagt den 27. januar 1980 som eit paraplyselskap, og tok opp i seg føretaka KOC, KNPC, KOTC og PIC. Slik fekk dei kuwaitiske styremaktene kontroll over desse føretaka.
Produkta til selskapet vert vanlegvis seld med varemerket Q8. I Sverige er underselskapet KPI-Q8 sine bensinstasjonar kjend som OKQ8, etter ei samanslåing av Q8 og svenske OK.
Slektsnamnet Siri
Den nordlege bruken er forklart som eit patronym danna frå mannsnamnet Siro. Dette igjen kjem fråd et romerske familienamnet Syrus, som tyder 'syrar'.
Det sørlege namnet er forklart som ei avleiing frå eit ord for far.
Virulens
Virulens, som definert av MeSH, er graden av patogenisitet i ei gruppe eller ein art av parasittar, som målt ved letaliteten og/eller evna organismen har til å infiltrere cellevev hjå verten. Patogensiteten til ein organisme - evna til å skape sjukdom - er bestemd av virulensfaktorane til organismen. Substantivet virulens kjem frå adjektivet virulent. Virulent kan både skildre sjukdomsgraden og infektiviteten til eit patogen. Ordet virulent stammar frå det latinske ordet virulentus, som tydar «eit forgifta sår» eller «full av gift».
I økologien kan virulens definerast som det parasitt-induserte fitnesstapet til verten. Virulens kan sjåast på med proksimate årsaker — dei spesifikke trekka i patogenet som fører til at verten vert sjuk — og ultimate årsaker — det evolusjonære presset som fører til at virulente trekk oppstår i patogena.
Richard Podolor
Richard Allen Podolor var ein amerikansk musikar, plateprodusent og låtskrivar. Karrieren starta som studiomusikar i 1950-åra, og han vart mest kjend som produsent for Three Dog Night.
Taizo Kawamoto
Taizo Kawamoto var ein japansk fotballspelar.
Richard Podolor
Liv og karriere
Podolor vart fødd i Los Angeles 7. januar 1936, og lærte seg gitar som barn. Han vart studiomusikar i ein alder av 16 år, og spelte på Bonnie Guitar-hitten «Dark Moon» i 1956. Han gjorde nokre innspelingar som Dickie Podolor på slutten av 1950-åra, og turnerte som medlem av The Pets, ei gruppe som òg inkluderte studiomusikarane Plas Johnson og Earl Palmer. Han spelte på Pets-hitten «Cha Hua Hua Hua» frå 1958. Suksessen hans som musikar gjorde det mogleg for familien å opna eit platestudio, American Recording Company, som i starten vart driven av broren Don Podolor. Saman med trommeslagaren Sandy Nelson spelte Richie Podolor inn ein demo av «Teen Beat», men songen vart teken opp og spelt inn av andre musikarar saman med Nelson og vart ein hit i 1959. Fordi Podolor ikkje vart kreditert som medforfattar på «Teen Beat», krediterte Nelson han seinare som medforfattar på nokre av dei seinare innspelingane sine, mellom anna hitten «Let There Be Drums» frå 1961.