cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Songen Flick of the Switch
Musikkvideo
Trommeslagar Phil Rudd hadde forlate bandet då videoen vart spelt inn, og erstattaren hans Simon Wright er med i staden.
Trollflaggermus
Trollflaggermus (Pipistrellus nathusii) er ei flaggermus i glattnasefamilien. Flaggermusa lever over det meste av Europa, frå Storbritannia i vest til Kaspihavet i aust og nord til Sør-Skandinavia. I Finland vart arten for første gong registrert i 2006. I Noreg er arten kjend frå nokre funn på Vestlandet og Sørlandet. Trollflaggermusa har til og med vore observert langt til havs på Trollfeltet. Han er ein av dei flaggermusartane i Europa som trekkjer lengst, og den norske bestanden er neppe i Noreg om vinteren. Kor mange trollflaggermus som finst i Noreg, er vanskeleg å fastslå.
Brier Icefalls
Brier Icefalls er ei gruppe isfall kring 150 meter over havet og 9 km breie ved austsida av Vantage Hill i Britannia Range. Dei vart kalla opp etter Frank Brier frå Office of Polar Programs ved National Science Foundation, som var ingeniørsjef for renoveringa ved McMurdo-basen og moderniseringa av Amundsen-Scott-stasjonen, 1995–2001,
Skultuna
Skultuna er ein tettstad i Västerås kommun i Västmanlands län i landskapet Västmanland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 3 249 innbyggjarar. Skultuna ligg cirka tretten kilometer nord for Västerås.
Susa Point
Susa Point er eit nes 400 meter sør for innløpet til King Edward Cove i Cumberland East Bay i Sør-Georgia. Det vart grovt kartlagd av Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901–04, under Nordenskjöld. Det vart namngjeven av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) etter ei grov kartlegging i 1951. Namnet kjem frå eit kjemisk bindemiddelsom vart nytta i nærleiken ved Discovery Point i samband med det biologiske arbeidet til FIDS.
Mitokondrium
Mitokondrium eller mitokondrie (frå gresk mitos, 'tråd' og chondrion, 'gryn', gjennom tysk) er organellen som syter for energien i dei aller fleste eukaryote sellene. Bakteriar og arkar (prokaryotar) har ikkje mitokondrium, og nokre tusen kjende einsella eukaryotar («arkezoar») har heller ikkje mitokondrium i vanleg form; i hovudsak parasittar (til dømes Giardia). Ein eukaryot organisme i Monocercomonoides saknar mitokondrium i det heile.
Ein av dei mest aksepterte teoriane for opphavet til mitokondria er at dei kjem frå ei hending der ein bakteria hamna inni ein annan einsella organisme (gjerne ein arke) og at dei byrja leva i eit gagnande samliv. Denne bakterien utvikla seg etter kvart til mitokondrium slik ein kjenner dei i dag.
Mitokondrium har eige DNA, noko som stør hypotesen om at dei ein gong var bakteriar.
Den store moskeen i Kano
Den store moskeen i Kano er hovudmoskeen i byen Kano i Nigeria og den største moskeen i Nigeria. Han ligg ved sida av Gidan Rumfa, bustaden til emiren av Kano, ein viktig muslimsk leiar i Nigeria.
Den opphavlege store moskeen i byen var ein jordmoské forma som eit tårn (soro). Han blei bygd for kong Muhammad Rumfa på 1400-talet, då islam fekk fotfeste i Kano-riket. Moskeen skal ha blitt gjenbygd for Muhammed Zaki i 1582 på ein ny stad. På siste halvdel av 1800-talet skal han ha blitt gjenreist av Sarkin Kano Abdullahi etter å ha forfalle. Denne moskeen hadde eit 20 meter høgt tårn, og blei omtalt som den mest imponerande bygningen i Vest-Afrika. Som andre jordbygningar måtte han stadig reparerast.
Den siste jordmoskeen blei riven på 1950-talet. Deretter støtta Storbritannia bygginga av ein ny moské som takk for Nigeria sitt bidrag i andre verdskrigen. Den noverande moskeen blei bygd i 1963. Han følgjer generell muslimsk arkitektur med kuppel og to minaretar, og har ikkje noko til felles med tradisjonell nigeriansk byggjekunst.
Moskeen blei råka av eit bombeåtak frå Boko Haram den 28. november 2014. Rundt 120 menneske døydde og 260 blei såra. Åtaket blei sett på som retta mot emiren av Kano, Sanusi II, som hadde gått sterkt ut mot Boko Haram og oppfordra folk til å slost mot dei berre ei veke tidlegare. Emiren var ikkje i Kano då åtaket fann stad.
Dennis Budimir
Dennis Matthew Budimir er ein USA-amerikansk jazz og rockegitarist.
Budimir flytta til Los Angeles i midten av 1950-åra og spelte i ein kvartett med La Monte Young, Billy Higgins og Don Cherry. Seint i 1950-åra spelte han i gruppene til Ken Hanna, Keith Williams, Harry James og Chico Hamilton. I 1960-1961 arbeidde han med Bud Shank og akkompagnerte Peggy Lee, før han gjekk inn i militærteneste i 1961. Etter han kom attende i 1963, turnerte han i Japan med Bobby Troup og flytta attende til Los Angeles-området, der han byrja å arbeide som studiomusikar dei neste tiåra. Han spelte då med Joni Mitchell, The Carpenters, Brian Wilson, Barbra Streisand, Ravi Shankar, Frank Zappa, Linda Rondstadt, Julie London, Dusty Springfield, Dave Grusin, Quincy Jones, David Axelrod, Lalo Schifrin, Marty Paich, Don Ellis, Gil Melle, Tom Waits, Harry Nilsson, George Harrison, Ringo Starr, Johnny Mathis, Cher og Doris Day. Innan jazz arbeidde han med Ella Fitzgerald, Milt Jackson, Stan Getz, Jimmy Smith i 1970-åra og med Ray Brown og Johnny Mandel. Han spelte med Capp-Pierce Juggernaut i 1990-åra. Som studiomusikar spelte han òg på musikken til over 900 filmar frå tidleg i 1960-åra til 2000-åra.
The Star (1788)
The Star var ei dagsavis som kom ut om kvelden i London frå 3. mai 1788, opphavleg under tittelen The Star and Evening Advertiser. Avisa var den første daglege kveldsavisa i verda.
Avisa blei gjeven ut av Peter Stuart med støtte frå forleggjaren William Lane frå Minerva Press. Andrew Macdonald var redaktør. Avisa kom ut klokka 3 kvar ettermiddag, og blei levert ved hjelp av det nye effektive postvesenet.
Dennis Budimir
Som sidemann
Med Bobby Caldwell
Med Bill Conti
The Star (1788)
The Star blei ein leiande støttespelar for whigpartiet. Stuart forlét avisa i februar 1789 etter usemje Lane, som ville at han skulle støtta William Pitt i alt.
Avisa kom ut fram til 1831, då ho blei teken opp i The Albion.
Dennis Budimir
Som sidemann
Med Michael Feinstein
Med Chico Hamilton
Med Milt Jackson
Med Quincy Jones
Med Peggy Lee
Med Jon Lucien
Med Henry Mancini
Med Sergio Mendes
Med Harry Nilsson
Med Robert Palmer
Med The Partridge Family
Med Linda Ronstadt
Med Tom Scott
Med Bud Shank
Med The Singers Unlimited
Med andre
Take It Easy with The Walker Brothers
Take It Easy with The Walker Brothers er debutalbumet til det amerikanske popgruppa The Walker Brothers. Det vert ofte berre kalla Take It Easy. Akkompagnementet til gruppa vart dirigert av Ivor Raymonde og produsert av John Franz og Nick Venet. Det kom ut i 1965 og nådde tredjeplassen på UK Albums Chart. Albumet inneheld den første store hitsingelen til gruppa, «Make It Easy on Yourself», og fekk god til middels kritikk då det kom ut i både mono og stereo i november 1965. Albumet vart sidan gjeven ut på CD og vart nymastra med bonusspor i 1998.
Introducing the Walker Brothers
Introducing the Walker Brothers er i dag ute av opplag. I 2008 gav Water Records ut Philips-utgåva Take It Easy i USA for første gongen.
Tønsberg Point
Tønsberg Point er det austlegaste punktet på ei halvøy som går ut i Strømnesfjorden i Sør-Georgia, mellom Strømnes i nord og Husvik i sør. Namnet var i bruk så tidleg som 1912 og kjem frå Tønsberg Hvalfangeri, det norske kvalfangastselskapet som arbeidde ved Husvik.
The J. Geils Band av The J. Geils Band
The J. Geils Band er debutalbumet til det amerikanske rockbandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1970.
Albumet består av rockeversjonar av klassiske bluessongar av artistar som Otis Rush («Homework»), Walter Price («Pack Fair and Square») og John Lee Hooker («Serves You Right to Suffer»), gamle Motown-songar («First I Look at the Purse») og somme originale songar. Albumet består av rock and roll på ei tid då visesongen byrja å bli særs populær.
Salslister
Album - Billboard (USA)
Churriguerastil
Churriguerastil eller churrigueresco er ein spansk arkitektur- og interiørstil under den spanske seinbarokken som er prega av innvikla og uttrykksfulle detaljar. Churriguerastilen voks fram som ei form for stukkornamentering i Spania på slutten av 1600-talet, og blei nytta fram til cirka 1750. Ein finn han typisk over hovudinngangen på fasaden til ein bygning.
Stilen har namn etter familien Churriguera frå Salamanca. Opphavet kan sporast til arkitekten og bilethoggaren Alonso Cano som teikna fasaden til domkyrkja i Granada i 1667.
Lillebæltsbrua (1970)
Lillebæltsbrua, òg kalla Den nye Lillebæltsbrua, er ei seksspora motorvegsbru mellom Jylland og Fyn bygd i perioden 1965 til 1970 og innvia 21. oktober same år. Arkitekten var Orla Mølgaard-Nielsen.
Brua er 1700 meter lang, 33,3 meter brei og har eit fritt spenn på ca. 600 meter. Gjennomseglingshøgda er 44 meter. Gjennomseglingshøgda for Lillebælt er likevel begrensa av Den gamle lillebæltsbrua som har ei gjennomseglingshøgde på 33 meter.
Asdas
Asdas er ein landsby nord i Ma'rib guvernement i Jemen. Han ligg nordvest for byen of Ma'rib, omtrent halvvegs mellom Ma'rib og Al Hazm i nordvest. Yasaihar er ein av dei nærmaste busetnadane i nordvest, på veg mot Al Hazm.
John Walker
John Joseph Maus, med artistnamnet John Walker, var ein amerikansk songar, låtskrivar og gitarist. Walker er mest kjend som medlem av The Walker Brothers, som hadde stor suksess midt på 1960-talet, særleg i Storbritannia.
Tidleg liv og karriere
John Maus vart fødd i New York City, som son av John Joseph Maus Sr., som kom frå Tyskland, og kona Regina. Med foreldra og den eldre systera, Judith, flytta han til California i 1947, først til Redondo Beach og seinare til Hermosa Beach. Han lærte seg saksofon, klarinett og gitar som barn, og frå han var 11 år gammal var han med i fleire fjernsynsshow. Han hadde ei rolle i situasjonskomedien Hello Mom, og deltok i i filmane The Eddy Duchin Story (1956) og The Missouri Traveler (1958). Han vart ven med Ritchie Valens og var kisteberar i gravferda til Valens. I 1959 flytta familien igjen, til Inglewood, der han vart kjend med David Marks og Dennis og Carl Wilson, og hjelpte dei mellom anna å spele gitar. Han byrja å bruke namnet John Walker då han var 17 år gammal, fordi han var misnøgd med at folk ikkje klarte å uttale det verkelege namnet hans. Frå 1957 og frametter arbeidde han som songar og gitarist i lag med systera, som duoen John and Judy. Dei spelte inn fleire singlar for Aladdin, Dore, Arvee og Eldo mellom 1958 og 1962. I 1961 starta dei ei backinggruppe som John, Judy and the Newports, før bandet vart oppløyst etter ein tur til Hawaii. Dei møtte så Scott Engel, som hadde spelt bass i The Routers, og med trommeslagaren «Spider» Webb, skipa dei eit nytt band, Judy and the Gents. Maus fekk eit ID-kort med namnet John Walker, for å kunne spele i klubbar kring Los Angeles medan han framleis ikkje var gammal nok til å kome inn på klubbane. I 1963 turnerte Walker og Engel, i lag med to andre musikarar, i Midtvesten som «The Surfaris», sjølv om gruppa ikkje bestod av nokre av musikaren som spelte på Surfaris sine plater. Walker gav òg ut den første soloplata si, «What a Thrill», på Almo med The Blossoms som korsongarar.
The Walker Brothers
Han starta The Walker Brothers (opphavleg The Walker Brothers Trio) i 1964, med seg sjølv som solovokalist og gitarist, Engels på bass og harmonivokal og Al «Tiny» Schneider på trommer. Walker og Engel vart signert som ein duo av Mercury Records, og spelte inn den første singelen sin, «Pretty Girls Everywhere» i Los Angeles. Der vart dei fast inventar på nattklubben Gazzari's og spelte på fjernsynsshowet Shindig! som var utvikla av Jack Good. Så spelte dei vekentleg på TV-showet Ninth Street A Go Go. Seint i 1964 møtte dei trommeslagaren Gary Leeds, som tidlegare hadde spelt i The Standells, og som hadde turnert i Storbritannia med songaren P.J. Proby. Han overtydde dei om at dei ville klare å få stor suksess i Storbritannia. Før dei reiste spelte dei inn singelen «Love Her», med produsent Nick Venet og arrangøren Jack Nitzsche, og med Scott Engel på solovokal for første gong. Walker og Engel fekk raskt platekontrakt i Storbritannia og spelte inn fleire populære singlar, som «Make It Easy On Yourself» og «The Sun Ain't Gonna Shine Anymore».
I denne perioden spelte The Walker Brothers ofte med The Yardbirds og John Walker selde gitaren sin til gitarist Jeff Beck, som vart nytta på fleire av dei kjende innspelingane til The Yardbirds frå våren 1965 til tidleg i 1966.
John Walker skreiv i sjølvbiografien sin The Walker Brothers: No Regrets - Our Story: "«Eg var alltid leiaren i bandet. Det var eg som sa 'la os gjere dette, la oss gjere sånn. Eg brukte mykje tid på å få musikken til gruppa fantastisk. Folk flest forstår ikkje at det var eg som valde ut songane som vart dei største singlane til The Walker Brothers..... eg var klar over at mykje hadde endra seg: Scott hadde blitt frontmannen i gruppa... No når det var han som song førstestemma, så nytta eg høve tli å skape nokre uvanlege harmoniar, noko eg aldri hadde gjort før. Me visste at me kvar hadde ei viktig rolle, og kjende ansvaret overfor kvarandre, med eit mål i tankane, som var å lage gode plater som var unike i si tid.»"
Seinare karriere
The Walker Brothers vart oppløyst tidleg i 1968, hovudsakleg på grunn av gnissingar mellom Maus og Engel, etter ein turné seint i 1967 i Storbritannia, der òg Jimi Hendrix, Cat Stevens og Engelbert Humperdinck spelte, og etter ein turné i Japan. John Walker byrja så å spele solo med eit nytt backingbadn. Han gav ut singelen «Annabella», skriven i lag med Graham Nash, som nådde 24. plassen på den britiske singellista, og eit album, If You Go Away. Han gav ut fleire singlar på Philips, og så på Carnaby, som var eigd av Mervyn Conn, men desse gjorde det mindre bra, og i 1969 kom albumet This Is John Walker. I 1971 spelte han inn eit album som var produsert i lag med Bill Wyman i Château d'Hérouville i Frankrike, men dette kom aldri ut. To år seinare turnerte han ei kort stund med songaren Jimmy Wilson og gruppa hans, som The New Walkers, før dei vart oppløyste.
Seint i 1974 gjekk han, Engel og Leeds med på å samle The Walker Brothers att. I 1975 gav dei ut albumet No Regrets, og sidan følgde Lines (1976) og Nite Flights (1978), som gjorde det mindre bra. Etter at kontrakten til gruppa med GTO Records vart gruppa igjen oppløyst.
I 1986 gjorda han ein turné der han spelte musikk frå 1960-åra, før han flytta frå England til San Diego. Han utvikla sidan sitt eige platestudio. Han byrja òg å skrive musikk for andre artistar og starta sitt eige forlag, Arena. I 2000 starta han sitt eige plateselskap og gav ut plata You. Han turnerte i Storbritannia igjen med 60-talsmusikk igjen og gav ut albumet Silver Sixties Tour 2004. I 2007 gav han ut to album, Just For You, ei samling kjærleikssongar, og Songs of Christmas and Inspiration. Han turnerte i Storbritannia igjen i 2009 med meir 60-talsmusikk,  og i 2010 i lag med Dakotas.
Ein dobbel sjølvbiograf, skriven av Walker og Gary Leeds, The Walker Brothers: No Regrets - Our Story, kom ut i 2009.
Walker døydde av leverkreft i 2011.
Tusseflaggermus
Tusseflaggermus (Pipistrellus pipistrellus) er ei flaggermus i glattnasefamilien. Fram til 1998 vart denne arten og dvergflaggermus rekna som éin art. Flaggermusa lever i mesteparten av Europa nord til Sør-Skandinavia, dessutan i Sentral-Asia, Kina og andre førekomstar i Asia. I mange av desse områda er ho ein av dei vanlegaste flaggermusartane. Arten lever gjerne i bygningar i tettbygde strøk. Tusseflaggermusa vart ikkje observert i Noreg før i eit lydopptak i 2007, i Stavanger, men ho kan fort forvekslast med dvergflaggermus eller trollflaggermus. Det har oppstått tvil i kva grad tusseflaggermus (Pipistrellus pipistrellus) faktisk finst i Noreg. Funnet frå Stavanger kan i lys av nyare forsking ikkje bli sett på som sikkert. Verken reproduksjon eller gjentakande besøk har vorte dokumenterte. Arten må dermed kategoriserast som NA (arten er ikkje etablert med fast reproduserande bestand hos oss, og < 2 % av global populasjonsstorleik oppheld seg regelmessig i Noreg (gjest)).
DS «Arild» (1918)
DS «Arild» (kallesignal MSDV) var eit dampskip bygt i 1918 som lasteskip for A/S D/S Arild, eigd av Moritz Vaumund, i Kristiania.
I februar 1921 vart skipet kjøpt av Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) og omdøypt DS «Saturn», men det forliste etter berre tre år ved kysten av Frankrike.
Historie
Skipet vart bygt ved Trondheim mekaniske verksted i Trondheim og vart levert i juni 1918. Skipet gjekk i kolfarta mellom Kristiania og Spitsbergen.
Moritz Vaumund vart teken for underslag etter å ha lånt fleire hundre aksjebrev frå forskjellige bankar i Kristiania. Vaumund var kjend i shippingkrinsane og var i følgje ein kommentar i Bergens Tidene «en ivrig dyrker av pengefolks yndingssportsgrene, seilas og bilsport.» Han hadde både lystyacht og ein kostbar luksusbil, som han deltok i billøp i, mellom anna i Sverige. Underslaget var på 520 000 kroner. Det vart oppretta eit utval på tre mann til å gjennomgå rekneskapen til A/S Arild og Louis Hannevig vart tilsett som ny disponent i selskapet i august 1920. Vaumund vart dømd for underslag og falskneri og måtte eitt og eit halvt år i fengsel. Gjelda til reiarlaget vart rekna til 850 000 kroner. DS «Arild» vart verdsett til 600 000 kroner, og vart lagt ut på auksjon. Det kom inn fleire bod på skipet, mellom anna eitt på 360 000 kroner frå Bjørnstad & Co, men dette dekte ikkje ein gong halvparten av fordringane. I februar 1921 tok Trondhjems Bank A/S over skipet og månaden etter vart det kjøpt av Det Bergenske Dampskibsselskab i Bergen. Det fekk då namnet «Saturn» og kosta 550 100 kroner.
«Saturn» gjekk i godsrute til forskjellige hamner, mellom anna til Antwerpen og Rotterdam, og etter kvart i meir fast rute til Austersjøen og hamnebyane Danzig, Reval og Petrograd. Frå midten av mars byrja «Saturn» å gå i rute til Frankrike.
18. desember 1924 forliste «Saturn» på klippene Pierre d'Orfe ved innløpet til Lorient på reise frå Le Havre med kring tusen tonn gatestein og tømmer og kring 200 tonn stykkgods. Skipet hadde fått los ombord i firetida på ettermiddagen, og både kapteinen og føraren var på brua då grunnstøytinga skjedde. Skipet var drive ut av kurs og hamna innimellom ei rekkje skjer. Skroget vart rive opp frå baugen til midtskips, og platene stod opp i maskinrommet og vatnet fossa inn. Det vart avfyrt naudrakett og ein trålar kom oppunder skipet. Kaptein Lund gjekk ombord på trålaren og vart frakta inn til Lorient for å hente hjelp. Mannskapet vart verande ombord på «Saturn» fram til kl. 2330, då situasjonen vart kritisk og dei gjekk i livbåtane. Dei heldt seg ved skipet til daggry då dei igjen gjekk ombord. Vatnet stod då langt over kjelane i maskinen og det var ikkje meir mannskapet kunne gjere. I 14-tida byrja dei å ro mot land og vart plukka opp av ein taubåt. Skipet let seg ikkje redde og bergingsforsøka vart avslutta. Kring 30 % av lasta vart berga. I sjøforklaringa meinte skipsoffiserane at ulukka kom av ein udyktig los. «''Han hverken kontrollerte kompasset eller kunde utsætte peilinger paa kartet og kunde derfor heller ikke bestemme skibets plads efter grundstøtingen. Han tapte fullstændig fatningen''.»
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 1 119 brt, 652 nrt og lasteevna var 1 880 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 2 466 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av TMV. Oppgjeven yting var 600 iHk (indikerte hestekrefter) og 139 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 9 knop.
Nervous Shakedown
«Nervous Shakedown» er ein song av AC/DC frå albumet Flick of the Switch, gjeve ut i 1983. Han var skriven av Angus Young, Malcolm Young og Brian Johnson. Songen nådde 35. plassen på den britiske singellista og låg inne på lista i fem veker. Han nådde òg 20. plassen i Irland.
«Nervous Shakedown» vart gjeven ut på ein maxi-singel eller EP i 1984. Songane på denne utgjevinga er: A1. «Nervous Shakedown»; A2. «Rock And Roll Ain't Noise Pollution» (live Detroit '83); B1. «Sin City» (live Detroit '83); B2. «This House Is on Fire» (live Detroit '83).
Det vart laga to videoar for songen. Den første videoen vart filma på same settet og i same formatet som vidoane for «Flick of the Switch» og «Guns For Hire». Det vart òg laga ein annan versjon filma på scenen på Joe Louis Arena i Detroit, under ei øving før ein konsert.
Aneby
Aneby er ein svensk tettstad og centralort i Aneby kommun i Jönköpings län i landskapet Småland. I 2005 hadde staden 3,374 innbyggjarar.
Asker prestegard
Asker prestegard (Røren, tidl. Røyrvin) ligg like nordaust for for Asker kyrkjegard. Adressen er Kirkeveien 125, og prestegarden er gard nr. 1 i Asker.
Det har vore gård på staden sidan førkristen tid, og det er eller har vore fleire gravhaugar på garden sin grunn. Garden var busatt av prestar allereie i mellomalderen. Fem bygningar er freda: våningshus, drengstove (seinare forpaktarbustad), stabbur, driftsbygning og lysthus. Våningshuset vart truleg oppført under sogneprest Jacob Neumann i 1805–07. Det er eit laftebygg i to etasjar med ståande panel utvendig. Neumann fikk òg anlagt hage med lysthus, og han stifta i 1808 Selskapet for Asker prestegjelds vel for å fremje jordbruk, hagebruk og husflid i ei vanskeleg tid prega av Napoleonskrigane. Forpaktarbustaden vart oppført på 1800-talet. Prestegarden vart sett i stand i 1954, 1980 og 1995.
Asker kyrkje er prostikyrkje. Prestegarden har på 2000-tallet vore bustad for prosten, men då buplikta vart avvikla i 2015, valde prosten, Berit Øksnes Gjerløw, å flytte ut av prestegarden, mellom anna på grunn av høg fordelsskattlegging.
Gotoku Sakai
er ein japansk fotballspelar.
Asker prestegard
Asker husflidslag, som er ei av fleire foreiningar som har vidareført verksemda i Asker prestegjelds vel, leiger i dag forpaktarbustaden.
Bursey Icefalls
Bursey Icefalls er ei gruppe isfall som drenerer nordsida av Mount Bursey i Flood Range i Marie Byrd Land. Dei vart kartlagte av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959–65, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i samband med Mount Bursey.
Dactylorhiza majalis ssp. traunsteineroidis
'Dactylorhiza majalis'' ssp. traunsteineroidis' er ei plante i marihandslekta Dactylorhiza'' i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae.
Systematikk
Dactylorhiza majalis ssp. traunsteineroidis høyrer til kongsmarihand-gruppa D. majalis. Heile gruppa er tetraploid og har truleg kome til ved hybridisering mellom dei to diploide plantene engmarihand (D. incarnata) og skogmarihand (D. maculata ssp. fuchsii), kopla med dobling av kromosomtalet.
På dei britiske øyane er denne planta (engelsk namn Pugsley's marsh orchid) klassifisert som ein art, Dactylorhiza traunsteineroidis (tidlegare rekna til Dactylorhiza traunsteineri, som har synt seg å vere ein reint mellomeuropeisk art). I Skottland har ein tidlegare rekna med ein underart D. t. ssp. lapponica (engelsk namn Lapland marsh orchid), som ikkje er identisk med vår lappmarihand. Desse plantene blir no rekna som ein varietet, var. lapponica.
Utbreiing
Dactylorhiza majalis ssp. traunsteineroidis er rekna for å dere endemisk for Dei britiske øyane. Det er likevel mogleg at ein populasjon på flyplassområdet på Sola, kalla solamarihand, høyrer til denne underarten.
På Dei britiske øyane er Dactylorhiza traunsteineroidis rekna som livskraftig (LC) i både den britiske og den irske raudlista, på same måte som lokalt i England og Wales,  og han er ikkje nemnd for tiltak i Skottland.
Dactylorhiza ebudensis er rekna som sårbar (VU) i den britiske raudlista og lokalt i Skottland.
Hybridar
Hybridar med grasmarihand (Dactylorhiza incarnata ssp. incarnata × majalis ssp. traunsteineroidis) er registrert i Yorkshire, Wales og Irland, men er ganske sjeldne. Hybridar med skogmarihand (Dactylorhiza maculata ssp. fuchsii × majalis ssp. traunsteineroidis) og med flekkmarihand (Dactylorhiza maculata ssp. maculata × majalis ssp. traunsteineroidis) er registrerte i Yorkshire, Nordvest-Wales og Irland. I England er det òg funne hybridar med Dactylorhiza majalis ssp. praetermissa.
Muslimsk arkitektur
Muslimsk arkitektur har tradisjonelt vore orientert mot det abstrakte og geometriske, på same måte som muslimsk kunst generelt.
Muslimsk kultur har ei kontinuerleg historie på kring 1 300 år, og geografisk utbreiing frå Spania til Indonesia, frå Sentral-Afrika til sør i Russland. Han omfattar på den måten mange ulike tradisjonar, anten ein ser det frå sosiale, kulturelle, politiske eller frå religiøse synsvinklar. Alle desse innfallsvinklane har gjennom skiftande epokar sett preget sitt på den felles muslimske kulturtradisjonen. Arkitekturen har fleire fellestrekk med kunsten innan det muslimske kulturområdet: først det nonfigurative, elles òg trekk som symmetri, heildekkande geometriske mønster på ytterveggene, arabeskar, kalligrafiske ornament og klare fargar.
Arkitektoniske trekk ein finn i heile den arabiske verda er hypostylar, gardsplassar med fontener og omkransande kvelva nisjar, iwan (ein portaltype), kuppelen som er omkransa av minaretar, og ikkje minst mihrab, den rikt dekorerte nisjen i moskeen, som viser bønneretninga mot Mekka.
Førhistorie
Den arabiske ekspansjonen innebar at heile Sasanide-dynastiet og ein stor del av Austromarriket blei erobra av arabarane. Til å byrja med tok den arabiske arkitekturen form som ei blanding av stilelement frå begge desse mektige rika, blanda med element frå ein eldre arabisk tradisjon. Frå bysantinsk arkitektur henta ein kuppelen på pendentivet og mosaikkane. Via Bysants fekk ein òg impulsar frå steinarkitekturen i det antikke Hellas, med søyler og urban kultur. Frå Persarriket henta ein tradisjonen med å kle konstruksjonar i tegl og steinfliser med mørtel, vidare kuplar, iwanar og tempelutforminga frå zoroastiske eldtempel.
Etter kvart blanda ein òg inn element frå oldtidsriket Saba i den arabiske estetikken.
Omajadedynastiet (644–750)
Omajadedynastiet flytta hovudstaden for kalifatet sitt til Damaskus. Det førte til den første kulturelle oppgangstida, og til ei tilnærming til dei store tradisjonelle kulturområda. På denne måten blei den klassiske arkitekturen utgangspunkt for den muslimske kulturen, omtrent på same måte som han òg blei det i Europa i mellomalderen.
Explorers Range
Explorers Range er ei stor fjellkjede i Bowers Mountains i Antarktis som strekkjer seg frå Mount Bruce i nord til Carryer- og McLinbreen i sør. Ho vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) etter det nordlege laget til New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1963-64, som gjorde topografiske og geologiske undersøkingar av området. Namn på fleire medlemmar i laget er nytta i denne fjellkjeda.
Muslimsk arkitektur
Omajadedynastiet (644–750)
Den klassiske arven er svært tydeleg i dei to omajadiske byggverka som framleis finst i nokolunde opphavleg tilstand: Klippemoskeen i Jerusalem (691-692) og Omajademoskeen i Damaskus (705-715). Klippemoskeen består av ein kuppel på ein oktogonal base, omgitt av ein omgang, ei grunnteikning som også finst i mange oldkyrkjelege kapell. På same måte som i vesten blir desse heilagdommane reist på stader der det tidlegare stod hellig-bygg. I Damaskus lét ein moskeen ta opp i seg murar og tårn frå det romerske Jupitertempelet, som også var brukt i ei bysantinsk kyrkje, og moskeen som Walid lét bygga, inneheld fleire bevarte klassiske element og unike dekorative mosaikkar med plante- og landskapsmotiv. Tradisjonane frå Sasanidedynastiet og Bysants blei supplerte med unikt muslimske trekk. Ein forlét den figurative biletkunsten til fordel for geometrisk dekor og kalligrafisk ornamentikk. Då ein introduserte tanken om ei autorisert bønneretning, qibla, introduserte ein samtidig mihrab, nisjen som viste retninga, og minareten som kalla dei truande til bønn.
Explorers Range
Kjelder
''
Muslimsk arkitektur
Omajadedynastiet (644–750)
Med romerske castrum som modell blei det bygd mange residensar rundt Damaskus. Desse slotta må ha fungert som ein kombinasjon av befesta handelsstasjonar og idylliske slott som kunne gje tilflukt frå livet i byane. Dei var utsmykka med freskar og mosaikkar i den same klassiske stilen som framleis var rikeleg til stades i Konstantinopel, og med relieff og skulpturar i stein og stukkatur i ein teknikk som var importert frå sasanidisk Persia. Medan den religiøse arkitekturen var prega av biletforbodet i islam, fanst det ikkje noko tilsvarande biletforbod i profane bygg, og palassa er derfor fulle av biletsuiter.
Kalif Hisham lét oppføra Khirbat al-Mafjar i Jordandalen som det private palasset sitt 724-743. Etterfølgjaren hans Walid lét vegger, golv og tak dekke med stukkatur, mosaikkar, freskar og steinrelieff. Palasset kom ut av bruk kort tid etter at Walid døydde. I dag utgjer det eit utstillingsvindauge for kva kulturar som hadde innverknad på den tidlege muslimske arkitekturen og kunsten. Den bysantinske arkitekturen var eit viktig forbilde for dei kvelva romma og apsisane i fasaden, med impulsar frå det koptiske Egypt. Mosaikkane tilhøyrde ein syrisk tradisjon, medan stukkaturen er teikn på den veksande innverknaden frå det sasanidiske Iran. Walid fylte romma med realistiske skulpturar i naturleg skala, måla i naturalistiske fargar. Desse skulpturane var av sentralasiatisk opphav og fanst i den muslimske kunsten, både i palassa og i det offentlege rommet, fram til byrjinga av 1200-talet.
Leivningane etter den bysantinske og sassanidiske innverknaden kan ein framleis sjå i det som står att av desse palassa. I ruinane etter begge palassa i Qasr al-Hayr mellom Damaskus og Palmyra ligg framleis bysantinske søyler, og i al-Mshatta utanfor Amman finst fire sassanidiske iwanar, medan dei rike fasadedekorasjonane til palasset i dag er i Berlin.
Abbasidane (749-1258)
Den store byggherren al-Mutawakkil (847-861) gjorde på kort tid Samarra til ein av dei største byane i verda, og oppførte om lag tjue palass og den største moskéen i verda til då, Al-Mutawakkil-moskéen. Moskeen hadde ein 55 meter høg spiralforma minaret, og var tydeleg påverka av mesopotamiske forbilde. Den store hypostylen i moskeen blei eit stilideal for moskear over heile verda. Også bruken av kuplar med trompar stammar frå denne perioden. Al-Mutawakkil lét òg bygga al-Ja'fariyya-moskéen (859-861), som representerte eit nytt grep: ein moské med T-plan.
Al-Mutawakkil sitt palass Balkuwara (849-59) omfatta tre store gardsrom, ni søylehallar og fleire moskear. Det var omslutta av ein kvadratisk mur som var over ein kilometer lang. Palasset er dominert av ein sentralakse mellom hovudentreen med kjempesøyler og den høgt plasserte tronsalen. Langs aksen låg ein sentralhall omgjeven av fire audienshallar, eit arrangement med persisk forbilde. Palasset var bygt i tegl med portalar av tre, kvelva tak og med mange rikt dekorerte nisjar: freskar, stukkatur og vindauge med farga glas.
I Samarra lét Al-Mutawakkil sin etterfølgjar Al-Muntasir (861–862) oppføra det første monumentale islamske mausoleet: Qubbat al-Sulaibiyya (862).
Både omajadane og abbasidane lét bygga fleire palass i ar-Raqqa i Syria. Stilforskjellane mellom palassa til dei to dynastia er tydeleg i ar-Raqqa. Hisham (724-743) sine palass er sentrerte rundt eit stort gardsrom, og omslutta av ein tjukk mur med fire runde tårn i hjørna. Harun al-Rashid (786-809) lét oppføra eit 10 km² stort palass i tegl nord for byen med ein sentral gardsplass omgitt på alle fire sider av iwanar. Rykta om prakta ved hoffet i ar-Raqqah spreidde seg langt utanfor den islamske verda.
I dag er det nesten berre fragment og ruinar att av den abbasidiske arkitekturen.
Nord-Afrika
Hærføraren Uqba ibn Nafi innleidde dei muslimske erobringane i Nord-Afrika i 670 og grunnla byen Sousse i dagens Tunisia. Dette skulle bli den fjerde heilagste byen i islam, og var i lange periodar eit administrativt, økonomisk og kulturelt senter i Nord-Afrika. Byen blei eit viktig reisemål for mange pilegrimar, og var utstyrt med fleire moskear, der den største og viktigaste var Sid Okba-moskeen, eit byggverk som introduserte T-planen i Maghreb. Den om lag 30 meter høge minareten blei bygd 724-28, og er den eldste som framleis står. Det store gardsrommet er omgjeve av ein peristyl med spissa boger som blir haldne oppe av slanke, parvise kolonnar. Kolonnane består på same måte som basen til minareten av delar av betydeleg eldre romerske og bysantinske byggverk.
Andalusisk
Bygginga av den store moskeen i Córdoba i 785 var innleiinga på ein muslimsk arkitekturtradisjon i Spania og Nord-Afrika. Moskéen er framfor alt kjend for dobbelkvelva sine. Den mauriske arkitekturen nådde eit høgdepunkt med oppføringa av al-Hambra, det storslåtte, befesta slottet i Granada, som er kjend for rommelege, opne gardsrom med ornament i raudt, blått og gull. Keramikkflisene på veggane er dekorerte med stilisert lauvverk, arabisk kalligrafi og arabeskar.
Persisk
Det persiske riket var eit av dei fyrste territoria som kom i kontakt med islam. Persarriket hadde på 600-talet sentrum på austbreidda av Eufrat og Tigris. Det er truleg rettare å seia at den muslimske arkitekturen arva stiltrekk frå sasanidane, enn at dei lånte dei. Då al-Mansur grunnla Bagdad, blei det gjort med inspirasjon frå persiske forbilde som Firouzabad, og utført av arkitektar som verka i ein persisk tradisjon: Naubakht, ein zoroastrisk persar, og Mashallah, ein jøde frå Khorasan i det noverande Iran.
Timuridisk
Den timuridiske arkitekturen er den fremste islamske kunsten i Sentral-Asia med dei monumentale byggverka som Timur Lenk og hans etterfølgande lét oppføra i Samarkand og i Herat. Den timuridiske arkitekturen byrja med Ahmed Yasawi-mausoleet i dagens Kasakhstan, og kulminerte med Timur sitt mausoleum Gur-e Amir i Samarkand.
Karakteristiske for denne delen av islamsk arkitektur er akse-bruken i verk som Shah-e Zendah i Samarkand og moskeen Gowhar Shad i Mashhad. Dei doble kuplane med dei varierande formene sine er dekorert utvendig med keramikkplater i klare fargar. Den timuridiske arkitekturen hadde stor innverknad i India og førte til framveksten av mogularkitektur.
Mogulriket
Mogularkitekturen i India på 1500-talet var ei blanding av hinduiske og muslimske stilelement. Keisar Akbar den store oppførte den mislykka hovudstaden sin Fatehpur Sikri ca. 40 km nord for dagens Agra på slutten av 1500-talet.
Det best kjende byggverket frå perioden er utan tvil det vakre mausoleet Taj Mahal, som stod ferdig i 1648. Det blei bygd av Shah Jahan til minne om kona hans, som døydde etter å ha fødd det fjortande barnet deira. Byggverket er utført i marmor og edelsteinar, og følgjer den strenge symmetrien som mogulane arva frå timuridene, med eitt unntak: Grava til Shah Jahan var plassert asymmetrisk under golvet av krypta. Symmetrien var tenkt ført vidare til ein nærliggande moské i raud sandstein og derfrå heilt bort til Mekka.
Osmansk
Den osmanske arkitekturen er først og fremst eksponert gjennom dei såkalla sultanmoskeane i Istanbul, og i særleg grad arbeida til arkitekten Sinan på midten av 1500-talet. Dei osmanske moskéane og palassa utgjer, paradoksalt nok, høgdepunkt i grunnformene til den føregåande bysantinske arkitekturen, sidan Mehmet II var påpasseleg med å inkorporera det tusenårige formspråket til den bysantinske kulturen, ein stilart som byrja med Hagia Sofia tidleg på 600-talet.
OGAE Second Chance Contest 1987
OGAE Second Chance Contest 1987 (OGAE SCC 1987) var den fyrste gongen OGAE Second Chance Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Huizen i Nederland. Sverige vann tevlinga med songen «Högt över havet», framført av Arja Saijonmaa.
Fire land var med i den fyrste tevlinga - Nederland, Noreg, Storbritannia og Sverige - og kvart land deltok med to songar kvar. Det er den fyrste og førebels einaste gongen kvart land har delteke med to bidrag kvar.
For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 1987 måtte ein ha delteke i av dei nasjonale uttakingane til Eurovision Song Contest 1987, men hadde ein vunne ein nasjonal uttaking fekk ein ikkje delteke.
Finalen
Kvart land deltok med to songar kvar. Sverige vann. Det fyrste bidraget til Noreg og det andre bidraget til Nederland enda på ein delt andreplass og det fyrste bidraget til Sverige og det andre bidraget til Noreg enda på ein delt sjetteplass.
Billy Stewart
William Larry Stewart II var ein amerikansk musikar kjend som Billy Stewart. Han hadde ein særeigen scat-syngestil som var særs populær i 1960-åra.
Biografi
Bo Diddley skal ha oppdaga Stewart då han spelte piano i Washington, D.C. i 1956 og invitert han med i studio. Dette førte til at Stewart fekk platekontrakt hos Chess Records og Diddley spelte gitar på innspelinga til Stewart i 1956 av «Billy's Blues». Stewart gjekk vidare til Okeh Records og spelte inn «Billy's Heartache» i lag med The Marquees, med mellom andre Marvin Gaye.
Billy Stewart kom attende til Chess tidleg i 1960-åra og byrja å arbeide med talentspeidaren Billy Davis. Han spelte inn songen «Fat Boy» og fekk så suksess med innspelingar av «Reap What You Sow» og «Strange Feeling», som begge nådde Billboard Hot 100 og Topp 30 på R&B-lista
I 1965 spelte Stewart inn to sjølvskrivne songar, «I Do Love You» (6. plass R&B, 26. plass Pop), med broren Johnny Stewart som korvokalist, og «Sitting in the Park» (#4 R&B, #24 Pop). I 1966 spelte Stewart inn albumet Unbelievable. Den første singelen frå dette albumet var Stewart si radikale tolking av George Gershwin-songen «Summertime», ein hit på både pop- og R&B-lista. Oppfølgjaren var ein versjon av Doris Day-hitten «Secret Love», som nådde Topp 30 på poplista og nesten Topp 10 på R&B-lista. Stewart hadde problem med vekta og utvikla diabetes. Stewart fekk småskadar etter ein motorsykkelkræsj i 1969. I januar 1970 omkom Stewart i ei bilulukke då han køyrde av vegen og hamna i elva. Både han og dei tre passasjerane ombord, som spelte med Stewart, døydde.
Alendansjøen
Alendansjøen er ein innsjø med eit areal på 17 til 30 hektar i Sari fylke. Innsjøen vert òg kalla Pelle Azni etter den nærliggande landsbyen Azni. Han ligg 70 km frå Sari og langs vegen mellom Sari og Semnan. Innsjøen ligg 1200 meter over havet.
Det renn ingen elvar inn eller ut av innsjøen, og han får berre vatn frå regnvatn.
Det Nordenfjeldske Dampskibsselskab
Det Nordenfjeldske Dampskibsselskab (NFDS) var eit norsk reiarlag som vart stifta 28. januar 1857 i Trondheim. Bak skipinga stod ei rekkje av handelshusa i byen. Føremålet var i første omgang å driva rutetrafikk til Hamburg i Tyskland. Det første fartøyet til reiarlaget var hjuldamparen DS «Nidelven».
The Star (1888)
The Star var ei engelsk kveldsavis skipa i 1888. Ho blei start av Thomas Power O'Connor, og var den første britiske avisa som tok i bruk moderne amerikanske journalistiske metodar. Avisa støtta William Ewart Gladstone i den irske Home Rule-striden, og opponerte mot den allmenne stemninga i England under den andre boarkrigen. Avisa blei nedlagd i 1960.
Arrianá
Arrianá (gresk Αρριανά) er landsby og ein kommune i periferieininga Rodópi i periferien Aust-Makedonía og Thráki i Hellas.
Arrianá ligg nordaust for Komotiní og har grense mot Bulgaria i nord og Évros i aust.
Administrativ inndeling
Frå 2011 omfattar kommunen òg dei tidlegare kommunane Fillýra, Orgáni og Kékhros. Dei fire tidlegare kommunane er no kommunaleiningar. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 16 577 innbyggjarar, medan kommunaleininga Arrianá hadde 5 589 og tettstaden med same namn 1 147 innbyggjarar.
Tettstader
Dei største tettstadene i kommunen er:
Det Nordenfjeldske Dampskibsselskab
I 1893 var reiarlaget ein av medstiftarane til Hurtigruten. NFDS hadde eit nært samarbeid med Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS), sjølv om dei òg var rivalar. NFDS dreiv enno andre kystruter og utanlandsruter.
Etter hundreårsskiftet utvikla reiarlaget seg frå å vera eit reiarlaget for lokale handelsinteresser til å satsa breitt på både Hurtigruten, den gryande turisttrafikken og trampfarten. I 1925 kjøpte reiarlaget den britiske kongeyachten Aleksandra og sette den inn i hurtigrutetrafikken under namnet DS «Prins Olav».
I 1984 sikra Norcem seg majoriteten i reiarlaget, og slakta det. Reiarlagdelenvart omdøypt Nordenfjeldske Shipping, og vart i 1985 selt til Kosmos AS og formelt underlagt BDS. Det som var igjen av Nordenfjeldske Shipping følgde med på lasset då BDS vart selt til RoNoTro i desember 1988. Hurtigruteskipa vart formelt overført til Troms Fylkes Dampskibsselskap (TFDS) i august 1989.
NFDS hadde skip i hurtigrutetrafikk frå 1895 til 1989.
Gnosjö
Gnosjö er ein svensk tettstad og centralort i Gnosjö kommun i Jönköpings län i landskapet Småland. I 2005 hadde staden 4,364 innbyggjarar.
Skyttorp
Skyttorp er ein svensk tettstad i Uppsala kommun i Uppsala län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 664 innbyggjarar.
Dactylorhiza majalis ssp. occidentalis
'Dactylorhiza majalis'' ssp. occidentalis' er ei plante i marihandslekta Dactylorhiza'' i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae.
Systematikk
Dactylorhiza majalis ssp. occidentalis høyrer til kongsmarihand-gruppa D. majalis. Heile gruppa er tetraploid og har truleg kome til ved hybridisering mellom dei to diploide plantene engmarihand (D. incarnata) og skogmarihand (D. maculata ssp. fuchsii), kopla med dobling av kromosomtalet.
I Irland har denne planta (engelsk namn Irish marsh orchid) vore klassifisert som arten Dactylorhiza occidentalis med varieteten D. o. var. kerryensis, men no er alle forekomstane rekna som ein art, Dactylorhiza kerryensis, endemisk for Irland, der han er livskraftig (LC).
Hybridar
Det er registrert hybridar med grasmarihand (Dactylorhiza incarnata ssp. incarnata × majalis ssp. occidentalis), skogmarihand (Dactylorhiza maculata ssp. fuchsii × majalis ssp. occidentalis) og flekkmarihand (Dactylorhiza maculata ssp. maculata × majalis ssp. occidentalis).
Tijuca Point
Tijuca Point er eit nes på nordvestsida av innløpet til Hound Bay på nordkysten av Sør-Georgia. Namnet Penguin Point vart truleg nytta om dette neset av mannskap på Discovery Investigations som kartla dette neset medan dei segla forbi i 1930. Etter South Georgia Survey, 1951–52, vart det tilrådd at namnet burde endrast for å ikkje forveksle det med andre «Pingvin»-namn. Namnet Tijuca Point vart gjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter «Tijuca», ein tremasta bark bygd i Nantes i 1866. Frå 1908 og frametter vart ho nytta som transport fartøy av Compania Argentina de Pesca, som ligg mellom Buenos Aires og kvalstasjonen i Grytviken. Ho forliste i 1946.
Peter Hallaråker
Peter Samuel Hallaråker var ein norskfilolog og namnegranskar frå Bremnes som var busett i Volda. Han er kjend for sitt arbeid med stadnamn, både som leiar av Stadnamnprosjektet i Møre Romsdal i eit tiår og som forfattar av teoriverk kring innsamling og publisering av stadnamn.
Liv og gjerning
Hallaråker var frå Bremnes i Sunnhordland, der far hans var gardbrukar og fiskar. Han tok examen artium ved Voss landsgymnas i 1954 og vart cand. philol. ved Universitetet i Bergen i 1961, med norsk hovudfag, engelsk mellomfag og folkeminnevitskap grunnfag. 1964-65 studerte han engelsk ved University of Minnesota.
Frå hausten 1962 var Hallaråker tilsett som lektor i norsk ved Volda lærarskule. Åra 1966-68 underviste han i norsk ved Universitetet i Bologna, og lærde seg samstundes italiensk. Frå 1968 til -70 arbeidde han atter ved lærarskulen i Volda, tok så steget over i stilling som amanuensis i norsk språk ved den nyskipa Møre og Romsdal distriktshøgskule, også i Volda. Med unnatak for året 1978-79, då han underviste ved University of Wisconsin, arbeidde Hallaråker her fram til 2000. Frå 1994 heitte arbeidsstaden elles Høgskulen i Volda, då distriktshøgskulen og lærarskulen vart slått saman.
I 1983 kom Norwegian Nynorsk: An Introduction for Foreign Students ut, ei lærebok om nynorsk for utanlandske studentar. Dette emnet tok Hallaråker seinare for seg i fleire bøker og artiklar.
Hallaråker hadde fleire fagpolitiske verv. Han representerte også Venstre i Volda kommunestyre, ein periode var han med i formannskapet.
Flick of the Switch
Flick of the Switch er det niande studioalbumet til det australske hardrockbandet AC/DC. Albumet vart rekna som eit kommersielt vonbrot etter at det ikkje klarte å matcha salstala til dei to tidlegare amerikanske utgivingane til bandet, Back in Black frå 1980 og For Those About to Rock frå 1981, og utgivinga representerte byrjinga på den kommersielle nedturen til bandet. Trass i dette har meiningane om Flick of the Switch vore ganske positive i åra etter utgivinga, og albumet har ofte vorte nemnt som ei av dei beste utgivingane i 1983. Albumet var det tredje AC/DC-albumet med solovokalist Brian Johnson, og det siste med trommeslagaren Phil Rudd før han kom tilbake på Ballbreaker (1995). Albumet vart gitt ut på nytt i 2003 som ein del av AC/DC Remasters-serien.
Innspeling
AC/DC vende tilbake til Compass Point Studios på Bahamas for å spela inn sitt niande album, det same studioet der dei hadde spelt inn Back in Black med Robert John «Mutt» Lange i 1980. Lange hadde produsert dei tre tidlegare amerikanske utgivingane til AC/DC, men denne gongen valde bandet å produsera sjølv. På det innspelte kommentarsporet på albumet til Live at Donington-DVD-en uttaler bandmedlemmene at albumet var eit forsøk på å gjera bandet rått igjen, og at dei var nøgde med resultatet. I boka AC/DC: Maximum Rock & Roll fortel AC/DC-lydteknikaren Tony Platt:
Teie Point
Teie Point er eit nes mellom Mercer og Harpon Bay ved neset Cumberland West Bay i Sør-Georgia. Det vart først kartlagd av Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901–04, under Nordenskjöld. Det vart kartlagd av South Georgia Survey i perioden 1951-57, og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter seglskuta «Teie», eigd av Tønsberg Hvalfangeri i Husvik.
Flick of the Switch
Innspeling
"Det var eit genuint ønske om å gå tilbake til det grunnleggjande med Flick of the Switch. Det var ei generell semje om at me måtte finna ein måte å komma oss litt vidare på. Du veit Johnny Winter-versjonen av Muddy Waters sin 'Mannish Boy'? Der alle roper i bakgrunnen? Det Mal eigentleg hadde sagt, var at han ville prøva å få den kjensla av å vera i eit rom der alt skjer. Eg trur ikkje det fungerte heilt."