cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Porto-Novo
Porto-Novo, òg kalla Hogbonou og Adjacé er hovudstad i Benin i Vest-Afrika med eit folketal på om lag 250 000 innbyggjarar. Byen er ein hamneby som ligg i ei vik i Guineabukta i den søraustlege delen av landet. Porto-Novo er den nest største byen i landet etter Cotonou, som er viktigare både kulturelt og politisk. Regionen rundt Porto-Novo produserer palmeolje, bomull og kapok. Petroleum vart oppdaga utanfor kysten av byen i 1990-åra, og har vorte ein viktig eksportvare.
Håkon Austbø
Jon Håkon Austbø er ein norsk klassisk pianist. Han er soneson av Johan Austbø og svoger til Pål Steigan.
Biografi
Håkon Austbø var elev hjå Hildegunn Reuter, og han hadde opptredenar med Harmoniens Orkester i 1963. Debutkonserten hans i Universitetets Aula i 1964 vekte stor oppsikt. Austbø studerte i Paris i åra 1966–71, frå 1969 til 1971 med komponisten og organisten Olivier Messiaen. I 1971 vann han den opne franske Messiaen-pianokonkurransen. Sidan studerte han ved Julliard School of Music i New York og Staatliche Hochschule für Musik i München.
Austbø har vunne fleire internasjonale prisar, og var frå 1974 busett i Nederland, der han var dosent ved musikkonservatoriet i Utrecht. Han underviste sidan ved Sweelinck-konservatoriet i Amsterdam. No er han busett i Noreg att, og sidan januar 2007 har han vore professor ved Universitetet i Stavanger, på institutt for musikk og dans. For det mangeårige arbeidet sitt med musikken til komponisten Aleksandr Skrjabin har han fått vervet som visepresident i det internasjonale Skrjabin-selskapet i Moskva.
Austbø er særleg kjend for tolkingane sine av Olivier Messiaen og Aleksandr Skrjabin. I 1998 vann han Edison-prisen for innspelinga si av Catalogue d'oiseaux og Petites Esquisses d'oiseaux av Messiaen. Han vart også tidleg kjend som kammermusikar gjennom Trio du Nord saman med Ole Bøhn og Hege Waldeland.
Stockinish Island
Stockinish Island (skotsk-gælisk Eilean Stocainis) er ei folketom øy i Ytre Hebridane i Skottland. Ho ligg i utkanten av the Minch i Loch Stockinish, søraust for Harris. Ho er 0,49 km² stor og det høgaste punktet på øya er 44 meter over havet.
Øya er ikkje busett og vert nytta som beite.
Geografi og geologi
Berggrunnen på Stockinish består av lewis-gneis.
I sørvest ligg den vesle Eilean Leasait og i sør ligg Stac nam Faoileag. Det ligg fleire grunner i sør, som stikk opp av sjøen ved lågvatn.
Vatnet Loch an t-Sàile dominerer mykje av øya. Vatnet er ei tidlegare vik som vart demd opp, truleg ei tidlegare fiskefelle som i dag vert nytta som hummarfangstplass.
Hundre års ensomhet
Hundre års ensomhet, originaltittel Cien años de soledad, er ein roman av den colombianske forfattaren og nobelprisvinnaren Gabriel García Márquez. Romanen kom ut på spansk i 1967 og vart omsett til bokmål av Kjell Risvik i 1970. Márquez skreiv denne boka gjennom ein periode på 18 månader i åra 1965 og 1966 i Mexico by.
Dette er  ein slektskrønike om familien Buendía som levde i byen Macondo, det metaforiske Colombia. Macondo vart grunnlagt av familiepatriarken José Arcadio Buendía.
Etter at romanen først vart utgjeven i 1967, har Hundre års ensomhet blitt omsett til 37 språk og har selt meir enn 30 millionar eksemplar. Romanen blir sett på som García Márquez sitt meisterverk, og er anerkjent som ein merkestein og av dei viktigaste verka i den spanske litterære kanonen.
Biografi og publisering
Gabriel García Márquez var ein av dei fire første latinamerikanske forfattarane som var inkludert i den litterære latinamerikanske bløminga på 1960 og 1970-talet. Dei tre andre forfattarane var den peruanske Mario Vargas Llosa, argentinske Julio Cortázar, og den meksikanske Carlos Fuentes. Hundre års ensomhet gav García Márquez internasjonalt ry som romanforfattar i den «magiske realismerørsla» innanfor litteraturen i Latin-Amerika.
Som ei metaforisk, kritisk tolking av colombianske historie, frå nasjonsskiping til moderne nasjon, skildrar Hundre års ensomhet ulike nasjonale mytar gjennom historia om Buendía-familien. Mytane blir sett saman med dei viktigaste element av colombianske historiske hendingar, slik som den liberale politiske reformasjonen av ein kolonilivsstil, og argumenta for og mot kolonistyret frå 1800-talet,  tilkoma av jarnbana til eit fjelland,  tusendagskrigen 1899-1902,  hegemoniet til føretaket av United Fruit Company (i romanhistoria, omsetnad til bokmål 	kalla «banankompaniet»),  kinoen, bilen og den militære massakren på streikande arbeidarar som politikk for tilhøvet mellom staten og arbeidslivet.
Handlinga
Hundre års ensomhet er historia om sju generasjonar Buendía i Macondo. Grunnleggjaren av byen Macondo, José Arcadio Buendía, og kona hans Ursula Iguarán, som òg var eit søskenbarn, forlèt kystbyen Riohacha i Colombia for å søkje eit betre liv og finne ein ny heim. Ei natt på reisa, medan dei held leir på ei elvebreidd, drøymer José Arcadio Buendía om «Macondo», ein by med speglar som reflekterer verda inn, og då han vakna avgjer han etableringa av Macondo på denne elvebreidda. Etter dei dagevise vandringane i jungelen, er skipinga av Macondo som José Arcadio Buendía gjer utopisk.
José Arcadio Buendía meiner at Macondo er omgjeven av vatn, og frå denne øya, finn han opp verda i samsvar med sine eigne overtydingar. Kort tid etter skipinga, blei Macondo ein by råka av uvanlege og ekstraordinære hendingar som involverte generasjonar av Buendía-familien, Familien slepp ikkje unna sine periodiske og for det meste sjølvpåførte ulukker. Ein orkan øydelegg til sist Macondo, spegelbyen, som av ei syklisk ibuande uro i Macondo. På slutten av historia maktar ein Buendía å tyde ei kryptert melding som generasjonar av Buendía ikkje hadde klart å dekode. Den løynlege bodskapen informerer mottakaren om kvar lukke og ulukke som generasjonar av familien Buendía hadde opplevd.
Symbolikk og metaforar
Eit dominerande tema i Hundre års ensomhet er den uunngåelege gjentakinga av historia i Macondo som Buendía-familien ikkje slepp unna. Hovudpersonane er kontrollerte av fortida og tidskompleksiteten. Gjennom heile romanen blir karakterane vitja av spøkelse. Spøkelsa er symbol frå fortida og den ugløymelege makta fortida har over Macondo. Fenomenet er godt forankra i den spesielle utviklinga av latinamerikansk historie. Ideologisk forklart vil Macondo og buendíane til ei viss grad alltid vere spøkelse, framandgjort og skilt frå si eiga historie.
Lagnaden til Macondo er både dømd og førehandsavgjort frå starten av eksistensen. Fatalismen er ein metafor for den spesielle delen som ideologi har spelt i å oppretthalde historiske avhengnad, ved å låse tolkinga av latinamerikansk historie i visse mønster som nektar alternative høve. Forteljinga stadfestar tilsynelatande fatalisme for å illustrere kjensla av innestengsle, og som ideologien kan forsterke.
Samla sett finn ein eit underliggande mønster av latinamerikansk historie i Hundre års ensomhet. Det kan seiast at romanen samlar ei rekkje tekstar som «latinamerikansk kultur har oppretta for å forstå seg sjølv.» I den forstand kan romanen oppfattast som eit kronologisk arkiv. Dette arkivet fortel historia om eit Latin-Amerika oppdaga av europeiske utforskarar, det er eit symbol på den litteraturen som er grunnlaget for latinamerikansk historie og òg eit instrument for å dekode ho. Melquiades, styraren av det historiske arkivet i romanen, representerer både det lunefulle og det litterære. Til slutt, «verda til Hundre års ensomhet er ein stad der tru og metaforar blir uttrykk for fakta, og kor meir vanlege fakta blir usikre.»
Teknisk sett er bruken av utvalde historiske hendingar og karakterar attgjevne i Hundre års ensomhet eit eksemplarisk verk av «magisk realisme», der romanen komprimerer hundreår av årsak og verknad og samstundes fortel ei interessant historie.
Første generasjon
José Arcadio Buendía er patriarken i Buendía-familien og grunnleggjaren av Macondo. Buendía forlèt byen Riohacha på kysten av Det karibiske havet saman med kona si, Úrsula Iguarán, etter å ha blitt heimsøkt av Prudencio Aguilar. José Arcadio Buendía er ein introspektiv og nysgjerrig mann med massiv styrke og energi som nyttar meir tid på dei pseudovitskaplege syslane sine enn med familien sin. Han flørtar med alkymi og astronomi og blir stadig meir tilbaketrekt frå familien sin og samfunnet. Dei siste leveåra sit han fastbunden til eit tre i patioen.
Úrsula Iguarán er matriarken i Buendía-familien og ho er kona til José Arcadio Buendía. Ho opplever å bli godt over 100 år gammal, og ho leiar Buendía-hushaldet gjennom seks av dei sju generasjonar dokumentert i romanen. Ho syner ein sterk karakter og lukkast ofte der mennene i familien hennar mislukkast, til dømes det å finne ei rute til omverda frå Macondo.
Andre generasjon
José Arcadio Buendía sin førstefødde son, José Arcadio synest å ha arva sin faren si sindige, impulsive åtferd. Han forlèt til slutt familien for å søkje etter ei sigøynarjente, og uventa kom han tilbake mange år seinare som ein enorm mann dekt av tatoveringar, og hevda at han hadde segla hava i verda. Han giftar seg med adoptivsystera Rebeca, blei utvist frå huset, og han døyr frå ein mystisk skottsår, dagar etter å ha redda broren sin frå avrettinga.
Administrativt grevskap
Eit administrativt grevskap (engelsk administrative county) er ei administrativ eining, tilsvarande eit fylke. Denne typen einingar finst i England og Wales; i Wales vart ordninga noko endra i 1994.
Hundre års ensomhet
Andre generasjon
José Arcadio Buendía sin andre son blei den første personen fødd i Macondo. Han vart trudd å kunne føresjå fordi alt han sa gjekk i oppfylling. Han representerer ikkje berre ein krigarfigur, men òg ein kunstnar på grunn av evna hans til å skrive poesi og til å tilverke fine gullfiskar. Under krigane blei han far til 17 søner med ukjende kvinner, alle sønene fekk namnet Aureliano. Seinare kom fire av dei til å leve i Macondo. 16 av dei 17 vart myrda av ukjende leigemordarar før nokon av dei nådde ein alder av trettifem år.
Remedios var den yngste dottera av den konservative administratoren i byen, Don Apolinar Moscote. Hennar mest slåande fysiske funksjonar er den vene huda hennar og dei smaragdgrøne auga hennar. Den kommande oberst, Aureliano, forelskar seg i henne, trass skilnaden i alder. Ho døyr av sjukdom under svangerskap, kort tid etter giftarmålet.
Administrativt grevskap
I England og Wales vart lovgjevinga endra i 1974, slik at dei gamle grevskapsråda vart erstatta med dei administrative grevskapa.
Hundre års ensomhet
Andre generasjon
Det tredje barnet til José Arcadio Buendía, Amaranta, voks opp saman med adoptivsystera Rebeca. Amaranta døyr einsam og jomfruelig ugift.
Administrativt grevskap
I Skottland vart ordninga fjerna i 1975 og erstatta med regionar.
Hundre års ensomhet
Andre generasjon
Rebeca var dotter av ein av Ursula Iguarán sine avlidne tremenningar og er adoptert av familien. Når ho kjem til Buendía-familien, ber ho med seg ein lerretsekk som inneheldt skjeletta til foreldra. I byrjinga er ho ekstremt engsteleg, nektar å snakke, og har vaner med å ete jord og kalk frå veggane i huset, eit syndrom kalla 'pica'. Ho synest ikkje å forstå spansk, men ho svarar på spørsmål på språka guajiro og wayuu. Ho forelskar seg i og giftar seg med adoptivbroren José Arcadio etter at han kom heim frå verdsreisene sine. Etter hans mystiske og tidleg død, lever ho i sølibat resten av livet.
Administrativt grevskap
I Nord-Irland vart ordninga aldri formelt avskaffa, men har likevel vorte erstatta av eit system med 26 distrikt.
Republikken Irland halde på den gamle ordninga fram til 2001, då grevskapsråda vart erstatta av fylke (også i Irland kalla counties, men utan den same historiske bakgrunnen som eigentlege grevskap, som i England).
Hundre års ensomhet
Tredje generasjon
Arcadio er José Arcadio sin «uekte» son med Pilar Ternera. Han er ein skolelærar som tar leiinga av Macondo etter oberst Aureliano Buendía forlèt byen. Han blir ein tyrannisk diktator og brukar skolebarna som den personlege hæren sin og Macondo blir snart gjenstand for huglagen hans. Når hæren til dei liberale i Macondo fell, blir Arcadio skoten av ein konservativ eksekusjonspelotong.
Aureliano José er «uekte» son av oberst Aureliano Buendía og Pilar Ternera. Han tar del i fleire av faren sine krigar før han deserterer. Aureliano José er besett av tanta si, Amaranta, som oppdrog han frå fødselen og som kategorisk avviser tilnærmingane hans. Midtveges i krigane blir han skoten og drepen av ein kaptein frå dei konservative.
Santa Sofia er ei ven ugift dotter av ein kjøpmann. Ho blir tilsett av Pilar Ternera for å ha seksuelt samkven med sonen Arcadio, den endelege ektemannen hennar. Etter avrettinga av Arcadio blir ho tatt inn i Buendía-familien saman med barnet sitt. Etter at Úrsula døyde forlét ho uventa, utan kjent adresse.
I løpet av sine 32 sivile krigskampanjar får oberst Aureliano Buendía 17 søner med 17 ulike kvinner, alle oppkalla etter faren sin. Fire av desse aurelianoarane (A. Triste, A. Serrador, A. Arcaya og A. Centeno) har opphald i Macondo og blir ein permanent del av familien. Etter kvart som hemna mot obersten skrir fram, blir alle drepne av styresmaktene, som identifiserte dei med eit mystisk oskeonsdagskross på panna. Den einaste overlevande av massakren er A. Amador, som flyktar inn i jungelen, berre for å bli myrda på dørstokken til huset til faren sin mange år seinare.
Figuren Harry Potter
Harry er ein trollmann. Dette er ein eigenskap han har frå foreldra sine, Jakob og Lilly Potter. Den synske heksa Rakel Rummelfiold såg i ein profeti at Harry skulle verta den som kunne sigra over den vonde Fyrst Voldemort. Profetien hennar lydde slik: Voldemort fekk vita dette, og då Harry var eitt år gamal, prøvde Voldemort å drepa han. Han klarte ikkje det, fordi Harry var beskytta av kjærleiken frå mora. Men Harry fekk eit arr i panna, og foreldra hans døydde. Etter denne hendinga, forsvann Voldemort sporlaust.
Harry veks opp saman med tanta si, Petunia Dumling, som er ein gomp (ikkje-magikar), og familien hennar. Dei seier til Harry at foreldra hans døydde i ei bilulukka, og fortel han ingenting om den eigentlege bakgrunnen hans, fordi dei ikkje likar noko som har med den magiske verda å gjera. Familien Dumling behandlar Harry svært dårleg, særleg samanlikna med søskenbarnet Dudleif, som er jamgamal med Harry. M.a. må Harry bu i eit skåp under trappa. Truleg gjorde dei livet hans surt i den trua at det ville pressa magien utav han.
Hundre års ensomhet
Fjerde generasjon
José Arcadio Segundo er tvillingbroren til Aureliano Segundo, barn av Arcadio og Santa Sofía. Úrsula meiner at dei to ein gong vart bytte om i barndomen, då José Arcadio byrjar å vise eigenskapane til aurelianoarane, han veks opp til å bli tankefull og stille. Han spelar ei viktig rolle i bananarbeidarstreiken, og er han einaste overlevande når selskapet massakrerer dei streikande arbeidarane. Etter dette brukar han tida på å studere pergamentrullane til Melquiades, og å lære opp den unge Aureliano. Han døyr på nøyaktig same augneblinken som tvillingbroren.
Figuren Harry Potter
Harry Potter og De vises stein
Når Harry er 11 år gamal, får han vita at han er ein trollmann og skal gå på kostskule ved magiskulen Galtvort høyere skole for hekseri og trolldom. Familien Dumling prøver å hindra han i å ta imot brev frå skulen, men til slutt kjem trollmannen Gygrid, som er vaktmeister ved Galtvort, heim til dei og hentar han.
Når Harry kjem til Galtvort, tek det ikkje lang tid før han får seg ein erkefiende, Draco Malfang, og to bestevener Ronny Wiltersen og Hermine Grang. Desse følgjer han gjennom heile historia.
Hundre års ensomhet
Fjerde generasjon
Av dei to tvillingbrørne er Aureliano Segundo den støyande og impulsive, mykje som José Arcadios-karakteren i familien. Han tar den første kjærasten sin Petra Cotes som elskarinne i ekteskapet med den vene og bitre Fernanda del Carpio. Når han er saman med Petra, forplantar buskapen seg vilt, og han lever med uhemma, støyande festing. Etter regntida tørkar formuen hans opp, og Buendía-familien er igjen nesten pengelens. Han tar til å søkje etter ein nedgraven skatt, som nesten driv han til vanvett, og døyr av ein ukjent halssjukdom i same augneblunk som tvillingen hans. Under forvirring i gravlegginga, blir kroppane bytta om, begge gravlagt i den andres grav, ei framheving av Ursula sin tidlegare kommentar om at dei hadde blitt ombytta ved fødselen.
Fernanda kjem frå ein øydelagt, aristokratisk familie som heldt ho isolert frå verda. Ho vart vald som den venaste av 5000 jenter. Fernanda blir ført til Macondo for å konkurrere med Remedios om dronningtittelen i det lokale karnevalet, men tilkomsten snur karnevalet til ein blodig konfrontasjon. Etter fiaskoen, ektar ho Aureliano Segundo, som trass giftarmålet opprettheld kontakten med konkubina Petra Cotes. Likevel overtar ho snart leiinga av familien etter den no skrøpelege Úrsula. Ho styrer Buendía-affærane med jernhand. Ho har tre barn med Aureliano Segundo: José Arcadio, Renata Remedios, a.k.a. Meme, og Amaranta Úrsula. Ho held fram i huset etter at mannen hennar døyr, for å ta seg av hushaldet fram til ho sjølv døyr.
Buendía-familien aksepterer aldri Fernanda, og ser på henne som ein outsider, sjølv om ingen Buendía gjer opprør mot den ubøyelege konservatisme hennar. Ein mental og emosjonell ustabilitet blir avdekt gjennom paranoia, korrespondanse med dei «usynlege legane», og den irrasjonelle åtferda mot Aureliano, som ho prøver å isolere frå heile verda.
Femte generasjon
Renata Remedios, eller Meme, er det andre barnet og første dottera av Fernanda og Aureliano Segundo. Sjølv om ho ikkje arvar Fernanda sin venleik, har ho Aureliano Segundo sin kjærleik til livet og naturlege utstråling. Etter at mora seier at ho må gjere noko anna enn å spele klavikord, blir ho send til skolen der ho får musikarutdanning samt akademisk heider. Meme blir seinare ført til eit kloster, blir verande stum for resten av livet, delvis på grunn av traume, men òg som eit teikn på opprør. Fleire månader seinare føder ho sonen Aureliano i klosteret. Han blir send i ei korg for å bu hos Buendía-familien.
José Arcadio, som i Buendía-tradisjonen er oppkalla etter forfedrane, følgjer mønstret frå tidlegare arcadioarar. Han blir oppfostra av Ursula, som har til føremål å gjere han til pave. Han vender tilbake frå Roma utan å ha blitt prest. Han nyttar dagane til å lide etter Amaranta som han er oppslukt av. Til slutt oppdagar han skatten Úrsula hadde gravlagt under senga si, som han kastar bort på overdådige festing og eskapadar med unge gutar. Seinare byrjar han eit førebels vennskap med nevøen Aureliano Babilonia. Fire umodne gutar drep José Arcadio i badet når dei ransakar huset hans og stel gullet.
Amaranta Úrsula er det tredje barnet av Fernanda og Aureliano. Ho viser dei same eigenskapane som namnesystera si som døydde som barn. Ho får aldri vite at barnet som vart sendt Buendía-heimen er nevøen hennar, den «uekte» sonen av Meme. Han blir den beste venen hennar i barndomen. Ho døyr av bløding, etter at ho fødde den siste Buendía.
Sjette generasjon
Aureliano Babilonia er «uekte» barn av Meme. Bestemora, Fernanda, held han løynd frå omverda. Han er slåande lik namnebroren sin, obersten, og har dei same karaktertrekka. Han er fåmælt, stille, og kjenslemessig ladda. Han lærer knapt å kjenne Ursula, som døyr i løpet av barndomen. Han er ein ven av José Arcadio Segundo, som forklarer han den sanne historia om bananarbeidarmassakren.
Medan andre medlemmar av familien forlèt og kjem att, blir Aureliano Babilonia verande i Buendía-heimen. Han arbeider for å tyde Melquiades sine pergamentrullar, men held opp for å prioritere ein affære med barndomspartnaren og kjærleiken i livet, Amaranta Ursula, utan å vite at ho er tanta hans. Når både ho og barnet hennar døyr, blir han i stand til å tyde pergamentet. «... med ett så han for seg nøklene til Melquiades, og pergamentrullenes overskrift ble åpenbart for ham i menneskenes tid og rom: Den første i ætten er bundet til et tre og den siste blir spist av maurene»
Sjuande generasjon
Aureliano er barn av Aureliano Babilonia og tanta Amaranta Úrsula. Han er fødd med grisehale, som den eldste og for lengst avlidne Úrsula alltid hadde frykta ville skje, men foreldra til barnet hadde aldri høyrt om omenet. Mora hans døyr etter fødselen, og på grunn av den sørgjande faren si aktløyse, vart han slukt av maurar.
Andre karakterar
Melquiades er medlem av ei sigøynargruppe som vitjar Macondo kvart år i mars, viser fram fantastiske ting frå heile verda. Melquiades sel fleire nye oppfinningar til José Arcadio Buendía, inkludert eit par magnetar og eit alkymistlaboratorium. Seinare sigøynarane rapporterer at Melquiades døyde i Singapore, men seier han ikkje orka einsemd døden og kjem tilbake for å leve med Buendía-familien. Han bur hos Buendía-familien og byrjar å skrive på det mystiske pergamentet, som til slutt blir dekoda av Aureliano Babilonia. Melquiades døyr for andre gong av drukning i ei elva nær Macondo, og etter ein storslegen seremoni i regi av Buendía-familien, er han den første individuelle gravlagd i Macondo. Namnet hans etterliknar Melkisedek i Det gamle testamentet, den mystiske konge og prest utan ættetavle og med liv utan byrjing og slutt.
Pilar er ei lokal kvinne som ligg med begge brørne Aureliano og José Arcadio. Ho blir mor til sønene deira, Aureliano José og Arcadio. Pilar les framtida med kort, og no og då gjev ein nøyaktig, men svevande føreseiing. Ho har nære band med Buendía-familien gjennom heile romanen, og hjelper dei med spådomar. Ho døyr litt etter at ho fyller 145 år, ho hadde til slutt slutta å telje åra, overlever fram til dei aller siste dagane til Macondo.
Ordet «ternera» på spansk tyder kalv, som er passande med tanke på måten ho blir handsama av Aureliano, Jose Arcadio, og Arcadio. Ho spelar ei vesentleg rolle i plottet ettersom ho er bindeleddet mellom den andre og tredje generasjon av Buendía-familien. Forfattaren framhevar tydinga til Pilar Ternera ved å etterfølgje døden hennar med det deklarerande «det var slutten».
Pietro er ein veldig kjekk og høflig italiensk musikar som driv musikkskole. Han installerer pianola i Buendía-huset. Han blir trulova med Rebeca, men Amaranta, som òg elskar han, klarer å utsetje bryllaupet i årevis. Når José Arcadio og Rebeca er samde om å gifte seg, byrjar Pietro å beile Amaranta, som no er så bitter at ho brutalt avviser han. Fortvila over tapet av begge systrene, gjer han sjølvmord.
Petra er ei mørkhuda kvinne med gullbrune auge som ein jaguar. Ho er Aureliano Segundo si elskarinne og kjærleiken i liva hans. Ho kjem i Macondo som ein tenåring med den første ektemannen sin. Etter at mannen døyr, byrjar ho eit tilhøve til José Arcadio Segundo. Når ho møter Aureliano Segundo, byrjar ho eit tilhøve til han òg, utan å vite at dei er to ulike menn.
Mr. Herbert er ein gringo som møtte opp til lunsj i Buendía-huset ein dag. Etter å ha smakt lokale bananar for første gong, etablerer han ein bananplantasje i Macondo for eit bananselskap. Plantasjen blir driven av den diktatoriske Señor Brown. Når José Arcadio Segundo bidreg til å arrangere ein arbeidarstreik på plantasjen, fangar selskapet meir enn tre tusen streikande, og meier dei ned med maskingevær på torget. Bananselskapet og regjeringa dekker over hendinga og selskapet forlèt Macondo for godt. Denne hendinga kan vere basert på bananmassakren som fann stad i Ciénaga, Magdalena i 1928.
Figuren Harry Potter
Harry Potter og Mysteriekammeret
I denne boka må Harry kjempa mot den yngre utgåva av Fyrst Voldemort, Tom Dredolo Venster. Voldemort har nemleg lagra litt av sjela si i ein Malacrux i form av ei gamal dagbok, og denne dagboka tek kontroll over Gulla Wiltersen, systera til Ronny, og får henne til å sleppa laus Venster sjølv og basilisken hans. Harry drep til slutt basilisken, øydelegg boka og reddar Gulla.
Hundre års ensomhet
Andre karakterar
Mauricio er ein brutalt ærleg, sjenerøs og kjekk mekanikar som arbeider for bananselskapet. Han blir sagt å vere ein etterkommar av sigøynarane som vitjar Macondo i dei tidlege dagane. Han har dei uvanlege eigenskap av å vere stadig omsverma av gule sommarfuglar, som jamvel følgjer elskarinna hans ei tid. Mauricio byrjar ein romantisk affære med Meme til Fernanda oppdagar dei og prøver å avslutte ho. Når Mauricio held fram å snike seg inn i huset for å sjå ho, får Fernanda han skoten, skulda for å vere kyllingtjuv. Han blir lamma og sengeliggande for resten av livet.
James Brown
James Joseph Brown jr. var ein amerikansk artist som er rekna som ein av dei mest som har hatt mest å seie innan musikken på nittenhundretalet. Brown var kjend som både songar, låtskrivar, bandleiar og musikkprodusent, og han var ein markant figur i utviklinga av gospel- og blues til soul og funk. Spora etter han finst og i rock, jazz, reggae, disco, dance, elektronisk musikk og hip-hop.
Figuren Harry Potter
Harry Potter og ildbegeret
Harry Potter må vera med i Tretrollmannsturneringen, trass i at han ikkje meldte seg på sjølv, og at han er for ung, og at tre deltakarar alt er påmeldte. Han vinn turneringa saman med Fredrik Djervell. Men når dei saman tek tak i pokalen som skal visa at dei har vunne den siste konkurransen, viser det seg at pokalen er ein flyttnøkkel, som sender dei langt av garde til ein kyrkjegard. Der ventar Fyrst Voldemort og Petter Pittelpytt. Pittelpytt er i ferd med å laga ein ny kropp til Voldemort, og for å få dette til, må dei ha blod frå Harry. Voldemort får ein ny kropp, Pittelpytt drep Fredrik Djervell og Voldemort prøver å drepa Harry, men lukkast ikkje. Harry kjem attende til skulen med pokalen og liket av Djervell. Nesten ingen vil tru han når han seier at Voldemort er attende.
Harry Potter og Føniksordenen
Harry må i starten av boka redda Dudleif Dumling frå desperantar. Etter dette prøver magiminister Kornelius Bloeuf å få han fengsla, det er nemleg ikkje lov for mindreårige å bruka magi utanfor skulen. Dette lukkast han ikkje med. Bloeuf vert då rasande, og han plasserer Venke Dolorosa Uffert ved Galtvort. Ho vert Harry sin nye lærar i Forsvar mot svartekunster. Ho lærer dei ingenting, fordi ministeren meiner at dei ikkje treng læra å forsvara seg mot eit trugsmål han ikkje ser, og Harry startar si eiga ulovlege studiegruppa, som dei kallar Humlesnurr-legionen, der han lærer andre elevar magi som kan forsvara dei mot Voldemort og dødsetarane hans.
Røter
Røter er er plantedelar som plantane normalt utviklar under jorda, med tre hovudføremål:
Figuren Harry Potter
Harry Potter og Føniksordenen
Voldemort ynskjer å få tak i profetien som omhandlar han og Harry, så han lokkar Harry til Mysterieavdelinga, ved å telepatisk overføra ein visjon om at Sirius Svaart er fanga der. Harry må dit fordi dei einaste som kan opna ein profeti er dei som profetien omhandlar, og Voldemort vil ikkje gå inn sjølv, av frykt for å verta oppdaga.
Harry tek med seg fleire av venene frå Humlesnurr-legionen til Mysterieavdelinga, der dei i staden for Svaart møter ei gruppe av Voldemort sine Dødsetarar. Studentane slåst tappert med Dødsetarane, og til slutt kjem det vaksne, frå Føniksordenen og hjelper dei. Svaart vert drepen av Bellatrix DeMons.
Etter denne hendinga, vert Harry trudd, og omverda får vita at Voldemort er laus. Bloeuf får sparken som magiminister.
Harry Potter og Halvblodsprinsen
No kallar folk i magi-verda Harry for «den utvalde», etter at avisa Aftenprofeten har skrive om profetien.
Hundre års ensomhet
Andre karakterar
Gastón er Amaranta Ursula sin velståande, belgisk mann. Ho giftar seg med han i Europa og returnerer til Macondo på eit silkeband. Gastón er omtrent femten år eldre enn kona. Han er ein flygar og ein eventyrar. Han reiser til Afrika for å finne flygemaskinen sin, då skriv Amaranta til han om kjærleiken hennar for Aureliano Babilonia Buendía.
Gabriel García Márquez er berre ein mindre karakter i romanen, men han har æra av bere same namnet som forfattaren. Han og Aureliano Babilonia er nære vener, fordi dei kjenner historia til byen. Han forlèt Macondo for å reise til Paris etter å ha vunne ein konkurranse, og tar avgjersle om å bu der, selja gamle aviser og tomme flaskar. Han er ein av dei få som er i stand til å forlate Macondo før byen blir totalt utrydda.
Magisk realisme og uttrykk for røyndomen
Kritikarar refererer ofte til enkelte verk av García Márquez, inkludert Hundre års ensomhet, som døme på «magisk realisme», ein skrivestil der det overnaturlige er presentert som daglegdagse, og det ordinære som overnaturlig eller ekstraordinært. Omgrepet vart skapt av den tyske kunstkritikaren Franz Roh i 1925.
Romanen presenterer ei fiktiv historie i ein fiktiv setting. Dei ekstraordinære hendingane og romanfigurane er oppdikta. Men García Márquez brukar den fantastiske historia si som eit uttrykk for røyndomen. Den magiske realismen er ibuande i romanen gjennom den stadige samanvevinga av det vanlege med det ekstraordinære. Det er noko klårt magisk ved Macondo-verda. Det er ein sinnstilstand like så mykje som, eller meir enn den geografiske staden. Til dømes, ein hører veldig lite om den faktiske fysiske utforminga av byen, når lesaren først er inne i historia, må han førebuast på å møta kva helst av førestillingar fantasien til forfattaren presenterer.
Insest
Eit tilbakevendande tema i Hundre års ensomhet er Buendía-familien sin hang til insest. Patriarken av familien, Jose Arcadio Buendía, er den første av mange i Buendía-familien til å inngå giftarmål med familiemedlem når han ektar kusina Ursula. Det er verd å merke seg at denne innleiande insestuøse handlinga kan bli set på som ei «arvesynd»; men det blir ikkje den siste. Det faktumet at «gjennom heile romanen er familien heimsøkt av frykt for straff i form av det vil fødast eit kjempestort barn med grisehale» kan skyldast dette første fallet og gjentakande handlingar av insest blant buendíane.
Einsemd
Einsemd er kanskje det mest dominerande temaet i boka. Macondo vart grunnlagt på ein avsidesliggande stad i den colombianske regnskogen. Byens einsemd representerer kolonitida i latinamerikansk historie. Isolert frå resten av verda, utviklar Buendía-familien seg til å bli stadig meir einsam og egoistisk. Kvart familiemedlem lever berre for seg sjølve, Buendía-familien blir representative for dei aristokratiske eliten av landeigarar som kom til å dominere Latin-Amerika. Denne egosentrisiteten er særleg nedfelt i karakteren til Aureliano, som lever i si eiga verd, og Remedios den skjønne, som øydelegg liva til fire menn gripen av venleiken hennar. Gjennom heile romanen verkar det som om at ingen av karakterane finn ekte kjærleik, eller kjem unna destruktiviteten åt egoismen.
Sjølvdyrkinga innanfor Buendía-familien blir til slutt broten av dei ein gong så overflatiske Aureliano Segundo og Petra Cotes, som oppdagar ei kjensle av gjensidig solidaritet og gleda av å hjelpe andre i naud i gjennom den økonomiske krisa i Macondo. Førekomsten av kjærleiken representerer eit skifte i Macondo, sjølv om det fører til undergangen. «Framvoksteren av kjærleik i romanen for å fortrenge den tradisjonelle egoismen innanfor Buendía-familien reflekterer framvoksteren av sosialistiske verdiar som ei politisk kraft i Latin-Amerika, ei kraft som vil feie bort Buendía-familien og autoriteten dei representerer.» Avsluttinga av Hundre års ensomhet kan tolkast som forfattaren si føreseiing om framtida for Latin-Amerika.
Litterær tyding og heider
Hundre års ensomhet har fått universell heider. Romanen har fått Chianciano Award i Italia, Prix de Meilleur Livre Etranger i Frankrike, Rómulo Gallegos Prize i Venezuela, og Neustadtprisen i USA. Desse tildelingane sette scena for Nobelprisen i litteratur i 1982. Romanen toppa lista over bøker som i størst grad forma verdslitteraturen i løpet av dei siste 25 åra, ifølgje ei undersøking av internasjonale forfattarar på oppdrag av det globale litterære tidsskriftet Wasafiri, som ein del av 25-årsjubileet.
Figuren Harry Potter
Harry Potter og Halvblodsprinsen
Harry får tak i ei skulebok som har høyrt til Halvblodsprinsen, der det står mange formlar som gjer at Harry får svært gode karakterar i faget eliksirar. Denne halvblodsprinsen viser seg seinare å vera læraren Severus Slur, som Harry aldri har kome overeins med.
Harry og Humlesnurr legg ut på reis for å få tak i resten av Voldemort sine Malacruxar, fordi Humlesnurr trur at det er dei som gjer han udøyeleg. Dei finn staden der ein av Malaruxane er, men nokon har alt teke han vekk derifrå.
Hundre års ensomhet
Litterær tyding og heider
Romanen har mottatt superlativ frå anmeldarar og lesarar. Den chilenske poeten og nobelprisvinnaren Pablo Neruda kalla verket «den største openberringa i det spanske språket sidan Don Quijote av Cervantes», medan John Leonard i The New York Times skreiv at «med eit enkelt bind hoppar Gabriel García Márquez opp på scena saman med Günter Gras og Vladimir Nabokov.»
Ifølgje Antonio Sacoto, professor ved City College of the City University of New York, er Hundre års ensomhet rekna som ein av dei fem viktigaste romanar i spansk amerikansk litteratur.
Persiabukta
Persiabukta er ei bukt frå Indiahavet som ligg mellom Iran og Den arabiske halvøya. Bukta er rundt 1000 km lang og 350 km brei på det breiaste. Gjennomsnittleg djupne er om lag 40 meter, største djupna er rundt 110 meter. Persiabukta er eitt av dei varamaste hava i verda (augusttemperaturen er 35 °C) og ser ofte kraftige stormar. Stor fordamping gjer henne også til eit av dei saltaste havområda i verda.
Figuren Harry Potter
Harry Potter og Halvblodsprinsen
I slutten av denne boka kunngjer Harry at han ikkje vil gå vidare på Galtvort.
Hundre års ensomhet
Litterær tyding og heider
Vinnaren av Nobels fredspris 2016, president i Colombia Juan Manuel Santos, siterte Hundre års ensomhet to gonger i nobelføredraget sitt, då han skildra hendingane som enda med ein fredsavtale.
James Brown
Brown byrja den musikalske karrieren sin i 1953, og vart verdsberømt mot slutten av 1950-talet og byrjinga av 1960-talet på grunn av konsertarne sine og ei rekkje slagerar. Trass i ei rekkje personlege problem og tilbakeslag, heldt han fram med å produsere slagerar kvart tiår til og med 1980-talet. Brown var òg aktiv innan den amerikanske politikken på 1960- og 1970-talet, særskilt til støtte for for afroamerikanarar og fattige, og for Richard Nixon.
Persiabukta
Inst i bukta ligg Irak og munningen av Shatt al-Arab (Arvand Rud), som blir danna av at Eufrat og Tigris renn saman. I nord grensar ho mot Iran og i sør mot Qatar, Saudi-Arabia, øyriket Bahrain, Dei sameinte arabiske emirata og Oman. Bukta er forbunden med Arabiahavet gjennom Hormuzsundet.
Hundre års ensomhet
Litterær tyding og heider
I takketalen i samband med utdelinga av Nobels litteraturpris i Stockholm, 1982, adresserte García Márquez tydinga av forfattarskapen sin og foreslo skrivinga si rolle til å vere meir enn berre litterære uttrykk:
Persiabukta
Persiabukta har sidan oldtida vore eit viktig ledd for handel og kontakt mellom middelhavslanda og Austen.
Stadium of Light
Stadium of Light er fotballbana til Sunderland AFC, og ligg nordaust i Sunderland i England.
Figuren Harry Potter
Personlegdom
Ifølgje Rowling er Harry sterkt leia av samvita si, og har ei skarp følelse av kva som er rett og gale. Ho seier òg at Harry sine to verste trekk er «raseri og sporadisk arroganse».
Eigedelar
Potter har ei ugle som heiter Hedvig som kjæledyr. Denne snøugla kjøper Gygrid til Harry på elleve års dagen hans. På andre språk heiter Hedvig;
Bakgrunnsstoff
Figuren der Harry-Potter-Romane
Stadium of Light
Bana erstatta den legendariske Roker Park sommaren 1997. Ho vart bygd med publikumskapasitet på 42 000, som seinare er utvida til 49 000, og ho er konstruert for å kunne utvidast til ein samla kapasitet på 64 000. Bana ligg på Sheepfolds på nordsida av elva Wear, og ligg oppå ei gammal kolgruve.
1074
1074 (romartal MLXXIV)
Stadium of Light
Stadionet fekk sin internasjonale debut i 1999 då det engelske fotball-landslaget møtte Belgia i ein vennskapskamp, og i obligatorisk kamp i april 2003 då England møtte Tyrkia i kvalifiseringskamp for Europameisterskapen i fotball i 2004.
Persiabukta
Bukta vert òg kalla Persiagolfen, Den persiske bukta eller Den persiske gulfen. Namnet er omstridd: Panarabistiske rørsler bruker gjerne namn som «Arabiabukta» eller «Den arabiske bukta», medan ho blir kalla Basra-bukta i Tyrkia.
Liberalisme
Liberalisme (latin: liber; fri) er eit politisk omgrep med opphav i den filosofiske retninga liberalisme, som voks fram ut av idéane til dei store tenkjarane i Opplysingstida. Den opphavlege liberalismen la vekt på å avgrense den politiske makta og framheve dei individuelle rettane i samfunnet i ei tid då konge- og statsmakta var praktisk tala allmektig.
I dag er det fleire politiske retningar som legg krav på å heite (eller vert kalla) liberalisme, mellom anna libertarianisme, sosialliberalisme og amerikansk liberalisme. Dette spekteret av «underretningar» fører til at det er vanskeleg å definere kva liberalismen står for generelt. Det er dessutan mange som meiner at det å vera liberal og å vera liberalist er to forskjellige ting. I kvar region i verda vil den dominerande «liberalistiske» fraksjonen oftast omtale seg sjølv berre som liberalistane, og på det viset legge krav på tydinga av ordet i sitt land eller sin region. Ein brite vil med andre ord truleg tenkje på noko anna enn ein USA-amerikanar når dei høyrer ordet liberalisme. I Noreg har vi ingen dominerande parti som klart omtalar seg sjølve som liberalistar, sjølv om Framstegspartiet i størst grad kan vise til opphavet sitt i liberalisten Anders Lange. Venstre omtalar seg sjølve som sosialliberale eller liberale, men ikkje som liberalistar.
Liberalistar vil ofte framheve retten til avvik frå sosiale normer og politiske eller religiøse tradisjonar. Her står liberalismen i kontrast til konservatismen på den tradisjonelle høgresida i vestleg politikk. Då liberalismen òg legg vekt på enkeltmenneska som drivkraft i eit samfunn står liberalistiske ideologiar òg ofte i motsetnad til totalitære og kollektivistiske ideologiar (til dømes kommunisme).
Dei tre hovudsøylene i liberalismen
Dei store tenkjarane i Opplysingstida, som t.d. John Locke og Charles de Montesquieu forsøkte å avgrense den politiske makta ved å nedfelle eit sett rettar som dei meinte alle menneske hadde frå naturen, og eit sett grenser ingen - ikkje ein gong kongen - kunne krysse utan å verte ein tyrann. Dette var ein del av grunnlaget for humanismen, som igjen vert rekna som ein del av grunnlaget for liberalismen.
Seinare vart desse tankane kombinerte med idéen om at kommersiell fridom ville føre til eit meir stabilt og effektivt samfunn og på det viset gjere samfunnet betre for alle aktørar. Dette kom seinare til å verte omtalt som kapitalismen, og få sine største ordførarar i Adam Smith og David Ricardo.
Den siste av dei tre søylene som dannar grunnlaget for dei liberalistiske ideologiane er fridomen enkeltmenneska har til sjølve å ta store avgjerder som påverkar eigne liv; personleg fridom. Denne tanken er langt på veg ei vidareføring av humanismen frå Opplysingstida.
Dei fleste liberalistar stør ein kombinasjon av desse tre ideala, men plasserer oftast ein eller to av dei framfor den/dei andre. Det er grunnlaget for utviklinga av dei skilde liberalistiske underretningane vi ser i dag.
Den industrielle revolusjonen
I løpet av det 18. hundreåret vart liberalismen den styrande ideologien (eller blant dei største opposisjonelle ideologiane) i praktisk tala alle dei utvikla landa. Grunna den eksplosive veksten i kjølvatnet av framveksten av den industrielle mellomklassen vart uttrykket liberalisme utsett for ei rivande utvikling. Nokre stadar fortsette liberalistane å halde på den enkle liberalismen frå det 18. hundreåret, som fokuserte på at staten si einaste oppgåve var å sikre eit fritt næringsliv og sikre det same næringslivet mot svingingar i valutaen og krig/vald. Desse tankane er i dag langt på veg erstatta med nye idéar, men ein kan framleis finne liknande tankegods i t.d. det norske minipartiet Det Liberale Folkepartiet. Dette tankesettet er i dag kjend som libertarianisme
Under den industrielle framveksten kom nye liberale tenkjarar som såg samfunnet (les: staten) som eit verkemiddel til sosial framgang og difor støtta at staten skulle ha ressursar til å motarbeide fattigdom og sjukdom og liknande. Dei gjekk med andre ord vekk i frå tanken om at all statleg innblanding i privatlivet var ei tvangskappe som gjorde menneska ufri, men meinte tvert om at staten måtte gripe inn for å sikre fridomen til enkeltmenneska for å hindre framveksten av eit uoversynleg kaos i samfunnet. Dette tankesettet førte til ei splitting av det liberale politiske miljøet, og vart omtala som sosialliberalismen. Medlemmer i Venstre i Noreg vil ofte omtale seg sjølve som sosialliberalistar, i likheit med m.a. Radikale Venstre i Danmark og Liberal Democrats i Storbritannia.
Liberalistiske ideologiar
Som det går fram tidlegare i artikkelen finst det fleire skilde (nokre gongar krast motsette) liberale tankesett. I ei tradisjonell høgre-/venstreakse er sosialdemokratiet den næraste naboen til venstre for liberalismen, medan konservatismen er den næraste naboen til høgre.
Nyliberalisme
Det mest framstormande liberalistiske tankesettet i dag er nyliberalismen (neoliberalismen), som er ein marknadsvenleg politikk, hovudsakleg fokusert på det økonomiske planet. Den vert difor òg ofte omtala som økonomisk liberalisme i Noreg. Nyliberalismen fekk eit grunnleggande fotfeste i Vesten gjennom Margaret Thatcher (Storbritannia) og Ronald Reagan (USA). Dette tankesettet har langt på veg vorte teke opp av både konservative, kristendemokratiske og sosialdemokratiske politikarar - utan at dei fører ein meir liberal politikk utanfor det økonomiske. Eit av dei første regima som prøvde ut dei nyliberalistiske teoriane var militærdiktaturet til Augusto Pinochet i Chile.
Nyliberalismen kom til verda på 70- 80-talet, som ein reaksjon på den sosiale innblandings- og utjamningspolitikken som hadde vorte ført tidlegare. Nyliberalismen står hovudsakleg for ei nedbygging av handelsbarrierar (i sterk grad skattar og avgifter) og ei nedbygging av det offentlege generelt. Samstundes er ikkje tankesettet altomfattande, slik libertanismen er og sosialdemokratar over heile Europa har difor prøvd å kombinere tankane i nyliberalismen med gamle sosialistiske ideal. Her er Tony Blair og New Labour eit framifrå døme.
Men nyliberalismen er òg vanskeleg å skildre med eit enkelt sett grunnverdiar. Mange meiner til dømes at thatcherismen står i direkte motsetnad til dei nyliberale strøymingane i Vesten i dag. Definisjonane flyt òg meir ut etter som motstandarar av nyliberalismen ofte vil nytte uttrykket nyliberalisme som eit skjellsord for alle politiske vedtak som gjer meir makt frå dei folkevalde institusjonane til internasjonale korporasjonar.
Sosialliberalisme vs. Sosialdemokrati
Hovudskiljelina mellom sosialliberalismen og sosialdemokratismen er sjølvsagt at dei har utvikla seg frå heilt skilde filosofiske retningar, men likevel har dei to politiske retningane til dels samanfallande målsetjingar. Skilnaden er kva for verkemiddel dei vil nytte for å nå dit, og då hovudsakleg synet på statleg makt. Sosialdemokratismen stør ein sterk offentleg sektor og nasjonalisering av til dømes straum- og vassressursar for å sikre folket mot private monopol på grunnleggande handelsvarer og sørgje for sosial utjamning, og på det viset levekåra generelt. Sosialliberalismen legg vekt på at verkemidla må vere mindre innblandingar frå staten si side, til dømes gjennom subsidiar og avgiftslette. Sosialliberalistar meiner at storindustrien lyt regulerast -men ikkje eigast- av staten. Ei av skiljelinene er altso at liberalistane har større tru på at privat næringsliv kan sikre grunnbehova i folkesetnaden enn sosialdemokratar tradisjonelt sett har hatt.
Både sosialdemokratismen og sosiallibersalismen søkjer ei viss grad av økonomisk og sosial utjamning for alle borgarar og bygger på ein til dels egalitær tankegang. Samstundes bygger sosialdemokratane på ein sosialistisk tradisjon og set truleg desse prinsippa høgare enn dei sosialliberale.
På 90-talet vart mange sosialdemokratiske parti i Europa sterkt påverka av nyliberalismen og adopterte fleire grunnleggande liberalistiske idèar om privatisering og den frie marknaden. Dette har i stor grad ført til eit brot med den sosialdemokratiske grasrota og lågare oppslutnad for partia. Det norske arbeidarparti har saman med dei tyske og britiske sosialdemokratane vorte kritiserte for å ha hamna til høgre for partia som er påverka av sosialliberalismen og på det viset nesten til høgre for sentrum.
Pampashjort
Pampashjort (Ozotoceros bezoarticus) er ein art i hjortedyrfamilien (Cervidae) som finst i Sør-Amerika. Det er einaste arten i slekta Ozotoceros. Pampashjorten finst i spreidde populasjonar over større delar av Sør-Amerika, mest i Brasil. Han trivst best på savannar (pampas).
Liberalisme
Liberalisme i dag
Som med alle andre politisk-filosofiske retningar viser liberalismen berre til eit ideal. Politikarar lyt gjennomføre pragmatiske kompromiss (les: sentrisme), bøyer av for veljarprotestar, let seg påverke av personlege interesser og liknande. I tillegg er liberalismen definert på forskjellig vis blant dei som kallar seg sjølve liberalistar og dei som reknar seg som motstandarar av liberalismen. Når dei liberalistiske ideologiane og tankesetta i tillegg har spreidd seg over eit so stort politisk område lyt ein leite etter fullstendig grunnleggande samnemnarar.
Pampashjort
Utbreiing
Pampashjorten sine leveområde ligg i Brasil, Argentina, Uruguay og Paraguay. Han har same leveområda som sumphjorten, men trivst på savannar med turr mark i staden for våtmarker. I dag finst arten også på dyrkamark.
Levevis
Arten lever i små loppar med gjennomsnittleg fem individ. Har dei rikeleg tilgang på føde kan loppane samle seg i flokkar på opp til femti dyr. Desse flokkane løyser seg opp i skumringa. Vanlegvis er pampashjorten aktiv på dagen, men i nærleiken menneska sine bustader er dei aktive i gryninga eller om natta. Etter at ho har gått drektig i cirka sju månader føder hoa ein kalv som har prikkete pels.
Talet på pampashjort gjekk kraftig tilbake då innvandrarar frå Europa tok i bruk slettelandet i Sør-Amerika til beitemarker til husdyr. Verdas naturvernunion reknar ikkje pampashjorten for utryddingstruga, men likevel å ha ein svak populasjonsbase.
Villa San Pietro
Villa San Pietro (sardisk Santu Pèdru) er ein kommune i Italia som ligg i storbyområdet Cagliari i regionen Sardinia. Han har 2 107 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 39,89 km² og ligg i ei høgd på 37 meter over havet.