cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gerlachovský štít
Høgda vert ofte oppført som 2655 meter over havet, men den nøyaktige høgda er 0,6 meter lågare. Pyramideforma til massivet er markert av ei stor dalgryte. Sjølv om fjellet ikkje er veldig høgt, stig det om lag 2000 meter rett opp frå dalbotn og verkar derfor særs imponerande. Tidlegare vart fjellet bre rekna som enno eit fjell i Høge Tatra, men har sidan fått stor symbolsk verdi for dei forskjellige landa som har herska over området. På 1800-talet og fram til midten av 1900-talet hadde det fire forskjellige namn og namna vart endra seks gonger. Fjellet har vore det høgaste i Kongedømet Ungarn, og i Tsjekkoslovakia og Slovakia i løpet av berre to tiår på 1900-talet.
Gerlachovský štít har same geologi og økologi som resten av Høge Tatra. I tida på 1900-talet då austeuropearane berre hadde avgrensa område å feriere i, var fjellet det høgaste tsjekkarar, austtyskarar, ungarar, polakkar og slovakar hadde høve til å vitje.
History
Gerlachovský štít vart ikkje tidlegare rekna som det høgaste fjellet i Tatrafjella. Etter dei første offisielle målingane i Tatrafjella i Habsburgmonarkiet på 1700-talet, vart Kriváň på 2494 meter over havet rekna som den høgaste. Andre toppar som ein vurderte om kunne vere dei høgaste på denne tida var Lomnický štít (2633 moh) og Ľadový štít (2627 moh). Den første som fann ut at Gerlachovský štít var det høgaste var skogforvaltaren Ľudovít Greiner i 1838. Greiner sine målingar vart formelt stadfesta då den austerrikske hæren gjorde målingar i 1868, men vart først anerkjend som den høgaste toppen etter at Wien militærinstitutt for geografi gav ut nye kart for Sentral-Europa rundt 1875.
Den første ein kjenner til som nådde toppen av fjellet var Ján Still frå landsbyen Nová Lesná i 1834. I 1880 vart ruta gjennom Velická próba (Velická-utfordringa) og Batizovská próba (Batizovská-utfordringa) sikra med kjettingar.
Sela skolekapell
Sela skolekapell var eit kombinert skulehus og kapell frå 1948 i tidlegare Verran kommune (frå 2020 Steinkjer) i Trøndelag fylke.
Byggverket er i tre, og det var sitjeplassar til 60 i kapellet.
Sela fjellkyrkje frå 1997 har teke over som kyrkje for området.
Vestmannaeyjar
Vestmannaeyjar (Vestmannøyane) er ei lita øygruppe utanfor sørkysten av Island. Berre den største øya, Heimaey, er busett.
Øyane er kalla opp etter irane som vart fanga som trælar av norrøn-gælarar. Det gamalnorske ordet vestmann vart nytta om irane og, som på den tida var heilt vest i den kjende verda, og ordet har vorte verande igjen på islandsk sjølv om Irland ligg lenger aust enn Island. Ikkje lenge etter at Ingólfur Arnarson kom til Island vart bror hans, Hjörleifur myrda av trælane han hadde ført med seg. Ingolfur følgde etter dei ned til Vestmannaeyjar og tok livet av alle som hemn.
20. juni 1627 vart øyane erobra av ein flåte på 15 skip frå Det osmanske riket i lag med barbareskpiratar frå Algerie under Murat Reis si leiing. Dei vart verande der i 26 dagar fram til 16. juli 1627. Styrkane til Murat Reis tok 400 menneske som slavar frå øyane og tok dei med til Algerie, ei reise som varte 27 dagar. Her vart dei fleste verande resten av livet sitt i fangenskap. Ein av fangane, Oluf Eigilsson, klarte seinare å kome tilbake til Island og skreiv ei bok om opplevingane. Ein annan, Guðríður Símonardóttir, er også blitt kjend for ettertida. Seinare kom ein tyrkisk korsar kalla Ali Biçin Reis til øygruppa og Island, der han tok 800 slavar.
Området er særs vulkansk aktivt, som andre område på Island. Det var to store utbrot her på 1900-talet. Det mest øydeleggjande var Eldfellutbrotet på Heimaey i januar 1973 som danna eit 230 meter høgt fjell der det tidlegare hadde vore ei flat eng. Dei 5000 innbyggjarane på øya vart mellombels evakuert til fastlandet. Det andre store utbrotet kom i 1963 og danna den nye øya Surtsey.
Frå 1998 til 2003 var øyane heimstad for spekkhoggaren Keiko, stjerna i filmen Free Willy.
Øyane er kjende på Island for den årlege festivalen Þjóðhátíð, som trekkjer til seg mange ungdommar frå resten av landet. Festivalen vart opphavleg halden fordi øybuarane ikkje kunne delta i tusenårsfeiringa av busetjinga av Island, og valde å halde sin eigen festival. Ordet Þjóðhátíð tyder «nasjonalhøgtid». Dei første 70 åra var det hovudsakleg ein familieorientert festival, men dei siste åra har det meir vorte ein overgangsrite for tenåringar der det vert konsumert store mengder alkohol.
Sørfjorden
Sørfjorden er namn på fleire norske fjordar
Take the «A» Train
«Take the 'A' Train» er ein jazzstandard av Billy Strayhorn som var ein signaturlåt for Duke Ellington. Det er utan tvil den mest kjende av mange komposisjonar som kom ut av samarabeidet mellom Ellington og Strayhorn.
Historie
Strayhorn-komposisjonen kom til etter at American Society of Composers and Publishers (ASCAP) i 1940 auka lisensavgifta for å kringkaste melodiane til medlemmane sine. Mange av ASCAP-medlemmane, inkludert Ellington, kunne derfor ikkje lenger spele sine eigne komposisjonar på radio. Sidan det meste av musikken på den tida vart spelt live på radio, kom Ellington til Billy Strayhorn og sonen Mercer Ellington, som var registrert hos ASCAP-konkurrenten BMI om å «skrive ei heilt ny bok for bandet». «'A' Train» var ein av mange songar skrivne av Strayhorn, og vart plukka ut til å erstatte «Sepia Panorama» som signaturlåten til bandet. Mercer hugsa at han fann songen i søppelbøtta etter at Strayhorn kasta ei skisse av songen, fordi han høyrdest for lik ut ein Fletcher Henderson-song. Songen vart spelt inn 15. januar 1941 for radio. Den første og mest kjende kommersielle innspelinga vart gjort 15. februar 1941.
Tittelen syner til den då nye undergrunnsbanen som går gjennom New York City, som på den tida gjekk frå austlege Brooklyn, ved Fulton Street Line som opna i 1936, til Harlem og nordlege Manhattan.
«Take the 'A' Train» vart komponert i 1939, etter Ellington tilbaud Strayhorn jobb i organisasjonen og gav han pengar til å reise frå Pittsburgh til New York City. Ellington skreiv ned ruta Strayhorn måtte ta for å kome fram og byrja med «Take the A Train». Strayhorn var ein stor fan av arrangementet til Fletcher Henderson. «Ein sag, då eg tenkte på stilen hans, måte han skreiv for trompetar, trombonar og saksofonar, tenkte eg at eg skulle prøve noko slikt,» sa Strayhorn i Stanley Dance sin The World Of Duke Ellington.
Sjølv om Strayhorn sa han skreiv tekst for stykket, vart den første registrerte teksten skriven av, eller for Delta Rhythm Boys. Teksten nytta av Ellington vart skriven av Joya Sherrill, som var 20 år på den tida (1944). Ho skreiv teksten heime i Detroit, medan songen gjekk på radio. Far hennar, ein kjend svart aktivist, arrangerte eit møte med Ellington. På grunn av haldninga til Joya Sherrill, vokalen hennar og den unike måten ho angreip songen på, leigde Ellington ho som vokalist og nytta teksten hennar. Vokalisten som oftast framførte songen med Ellington var trompetisten Ray Nance, som ofte la til scat-synging. Nance spelte trompetsoloen på den første innspelinga, som passa så bra til songen at han ofte er blitt etterlikna note for note av andre.
Songen er laust basert på akkordstrukturen i «Exactly Like You», og kombinerer den drivande swingen frå 1940-åra med den trygge, sofistikerte stilen til Ellington og den svarte eliten som heldt til i Sugar Hill i Harlem. Melodien er i AABA-form i C-dur.
Ella Fitzgerald song og spelte inn songen mange gonger frå 1957 og frametter. Rockegruppa Chicago spelte inn ein versjon i 1995 på albumet Night & Day Big Band. Jo Stafford spelte inn ein versjon av songen under pseudonymet Darlene Edwards.
Andre versjonar
Rolling Stones nytta songen som innleiing på konsertalbumet deira "Still Life" (American Concert 1981) frå 1982.
Phish spelte ofte songen tidleg i karrieren.
I filmen Moscow on the Hudson frå 1984 spelar Robin Williams saksofon med eit russisk sirkus, men ønsker å bli jazzmusikar. Ein kan sjå han i filmen då han spelar «Take the 'A' Train».
I 1999 inkluderte National Public Radio songen i «NPR 100», ei liste over songar som NPR meinte var dei hundre viktigaste amerikanske musikkverka på 1900-talet.
Voice of America Jazz Hour, leia av Willis Conover, nytta songen som kjenningsmelodi.
Cherry Poppin' Daddies nytta opningspartiet på piano i songen sin «Ding-Dong Daddy of the D Car Line».
Opningsnummeret i In The Heights inneheld ei kort hyllest til denne songen då Usnavi syng «You must take the 'A' Train / Even farther than Harlem to northern Manhattan and maintain / Get off at 181st and take the escalator / I hope you're writing this down, I'm gonna test ya later.»
Duke Ellington sin versjon av songen er nytta i videospelet Grand Theft Auto IV.
Charles Glover Barkla
Charles Glover Barkla var ein britisk fysikar og Nobelprisvinnar.
Han er kjend for sine fundamentale bidrag til forståinga vår av røntgenstråling. Han klarte mellom anna å polarisere røntgenstråler, og viste gjennom dette at desse kan reknast som ein type elektromagnetisk stråling.
Charles vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 1917 for arbeidet sitt med røntgenstråling.
Sela fjellkyrkje
Sela fjellkyrkje er ei kyrkje frå 1997 i Steinkjer kommune i Trøndelag fylke. Kyrkja ligg på fjellet ved vegen mellom Malm og Åfjord, på staden Sela ved Selavatnet.
Estepona
Estepona er ein by og ein kommune på Costa del Sol, sør i Spania. Han ligg i provinsen Málaga i den autonome regionen Andalucía. Estepona er kjend for strendene sine og har ei kystlinje som er 21 km lang. Han er ein populær feriestad.
Zapotekar
Zapotekane eller zapotek var ein mesoamerikansk høgkulturfolk som levde i Oaxacadalen i dagens Mexico frå om lag 500 f.Kr. Dei etterlet seg arkeologiske funn ved den gamle byen Monte Albán i form av bygningen, ballsportbanar, store graver og skattar, mellom anna gullsmykker. Monte Albán var ein av dei første store byane i Mesoamerika og senteret for zapotekane som dominerte det meste av det me i dag kjenner som staten Oaxaca. Funn av glyffinnskrifter viser at zapotekkulturen hadde kommunikasjon med samtidige siviliasjonar, mellom anna maya.
Frå år 700 vart zapotekane gradvis pressa sørover av mixtekane. Zapotekane bygde då opp Mitla, som ligg 40 km lenger søraust. Mitla er særleg kjend for mosaikkfriser. Tidleg på 1500-talet la kong Motecuzoma II av aztekane under seg området til zapotekane. Zapotekane held framleis til i Mitla og er elles spreidd rundt Oaxaca-området.
Kjelder
Cultura zapoteca サポテカ文明 Zapotec 薩波特克文明
William Henry Bragg
William Henry Bragg var ein engelsk fysikar.
Bragg er kjent for arbeida sine med røntgenspektrografi og analyse av krystallstrukturar ved hjelp av røntgenstråler, og vart for dette tildelt Nobelprisen i fysikk for 1915 saman med sonen William Lawrence Bragg.
In the Mood
«In the Mood» er eit kjent musikkverk frå storbandtida av Glenn Miller. Songen låg på toppen av den amerikanske singellista 13 veker i strekk i 1940 og vart eit år seinare nytta i filmen Sun Valley Serenade.
William Henry Bragg
Bragg konstruerte dei første krystallspektrometra, medan ein trur prinsippet som dei bygger på, Bragg-lova, vart utleidd av sonen. Dei vert rekna som grunnleggjarane av den vitenskapsgren som ein kallar strukturanalyse og som no ikkje berre omfattar bruk av røntgenstråler, men òg elektron- og nøytronstråler.
In the Mood
I 1983 vart Glenn Miller-innspelinga frå 1939 innlemma i Grammy Hall of Fame.
William Henry Bragg
Han var professor i fysikk i Adelaide i Australsambandet frå 1886 til 1908, og frå 1909 til 1915 var han professor i Leeds. Frå 1915 til 1925 var han professor ved University College i London, og fram til 1942 Fullerian professor i kjemi ved The Royal Institution i London og leiar av Davy–Faradays forskningslaboratorium.
In the Mood
I 1999 tok National Public Radio (NPR) innspelinga til Glenn Miller frå 1939 med på lista si over «Dei 100 viktigaste amerikanske musikkverka på 1900-talet».
I 2004 vart den same innspelinga innlemma i Library of Congress National Recording Registry i USA som består av innspelingar som er «kulturelt, historisk eller estetisk viktig.»
Komposisjon
«In the Mood» opnar med eit kjent saksofontema etterfølgt av to soloar, ein «tenor-kamp» mellom Tex Beneke og Al Klink på tenorsaksofon og ein trompetsolo av Clyde Hurley. Arrangementet har òg ei kjend avslutning med eit coda som klatrar triumferande til ein enkel, lang tone avslutta med eit skarptrommeslag.
Opphav
«In the Mood» var eit arrangement av Joe Garland basert på alt eksisterande melodiar. Tekst var skriven av Andy Razaf. Hovudtemaet hadde tidlegare blitt spelt med tittelen «Tar Paper Stomp» av jazztrompetisten og bandleiaren Wingy Manone. Manone spelte inn «Tar Paper Stomp» den 28. august 1930 i Richmond i Indiana og gav han ut p singel på Champion Records som av Barbecue Joe and his Hot Dogs, og igjen i 1935 med Wingy Manone's Orchestra. Innspelinga vart gjeve ut på ny i 1937 av Decca som av Wingy Manone and his Orchestra. Horace Henderson nytta det same riffet i «Hot and Anxious», spelt inn av bandet til broren, Fletcher Henderson and his Orchestra, den 19. mars 1931, som vart gjeven ut av Columbia Records som av the Baltimore Bell Boys. Don Redman spelte inn «Hot and Anxious» i 1932 på Brunswick Records.
I følgje åndsverklovene kunne ein melodi som ikkje var skriven ned og registrert nyttast av alle musikarar med eit godt øyre. Wingy Manone gjorde Joe Garland og forlaget for songen, Shapiro, Bernstein og Company of New York, merksame på likskapen mellom «Tar Paper Stomp» og «In the Mood».
Den første innspelinga av Joe Garland sin versjon av «In the Mood» vart gjort av Edgar Hayes and his Orchestra i 1938, i lag med Garland, og gjeven ut som B-sida til innspelinga deira av «Stardust» på Decca Records. På denne innspelinga var det ein barytonsaksofonduett i staden for ein tenorsaksofon-kamp. Riffet hadde vorte nytta i 1935 på ei innspeling av the Mills Blue Rhythm Band kalla «There's Rhythm In Harlem» gjeve ut på Columbia Records som var komponert og arrangert av Før Garland gav han til Glenn Miller, selde Garland melodien til Artie Shaw i 1938, som valde å ikkje spele han inn fordi det originale arrangementet var for langt. Men han framførte songen på konsertar. Den opphavlege Artie Shaw-framføringa var over seks minuttar lang til laber respons hos publikum. Jerry Gray arrangerte Shaw-versjonen, og vart sidan med i Glenn Miller Orchestra i 1940. Bandet spelte så ein kortare versjon.
Joe Marsala spelte inn ein song kalla «Hot String Beans» på Vocalion i 1938 som òg nytta riffet frå «Tar Paper Stomp».
Wingy Manone spelte inn ein ny song kalla «Jumpy Nerves» den 26. april 1939 som nytta riffet frå «Tar Paper Stomp» og som vart gjeven ut på singel på RCA Bluebird det året.
Melodien vart omsider selt i 1939 til Glenn Miller, som leika seg med arrangementet ei stund. Sjølv om arrangørane for dei fleste av melodiane til Miller er godt kjende, er ting meir uvisst for «In the Mood». Det er ofte trudd at Eddie Durham (som arrangerte andre verk som vart spelt inn same dagen som «In the Mood», 1. august 1939), John Chalmers Chummy MacGregor (pianist, komponist og arrangør i Glenn Miller Orchestra) og Miller sjølv bidrog til den endelege versjonen. I følgje MacGregor var «alt dei nytta av det originale arrangementet var dei to saksofonane i front og eit anna parti som kom seinare i arrangementet.» Både MacGregor og Miller var involvert i det endelege arrangementet av songen: «MacGregor nemnte at dei ekstra soloane var lagt til det originale arrangementet og at han skreiv avslutninga. Miller redigerte truleg noko av arrangementet i lag med MacGregor.»
Medverkande
Musikarane på innspelinga i 1939 den 1. august ved RCA studios i New York var: Glenn Miller, Al Mastren og Paul Tanner på trombonar; Clyde Hurley, Lee Knowles og Dale McMickle på trompetar; Wilbur Schwartz på klarinett; Hal McIntyre på altsaksofon; Tex Beneke, Al Klink og Harold Tennyson på tenorsaksofon; Chummy MacGregor på piano; Richard Fisher på gitar; Rowland Bundock på kontrabass og Moe Purtill på trommer.
Mottaking
Glenn Miller sin «In the Mood» vart den bestseljande swing-instrumentalen. Sjølv om han utan tvil var ein hit, er ikkje alle liste-entusiastar samde om kor stor hit han var. «In the Mood» kom ut i tida like før salslistene i Billboard starta. Han låg på toppen av Record Buying Guide (jukeboks-lista) i 13 veker og låg på Billboard-listene i 30 veker, så nådde han aldri topp 15 på noteark-lista, som av mange vert rekna som det verkelege målet på kor populær ein song var. Det populære programmet Your Hit Parade rangerte aldri songen høgare enn niandeplassen (1940).
Songen vart nytta i filmen Sun Valley Serenade i 1941, The Glenn Miller Story i 1953 og i The Way We Were, Woody Allen-filmen Radio Days, 1941, Wild at Heart, Hope and Glory, Dorian Blues, The Philadelphia Experiment, The Marriage of Maria Braun, Shining Through, The Radioland Murders, The Black Dahlia og Narnia: The Voyage of the Dawn Treader. Han er òg blitt nytta i fjernsynsseriane The Simpsons, The Golden Girls, Dancing with the Stars, 90210, Scrubs og Dr. Who.
Andre utgåver
Kjende artistar som har spelt inn storbandversjonar av «In The Mood» er mellom andre Harry James i 1964, Joe Loss and his Orchestra, Xavier Cugat, Tommy Dorsey, Duke Ellington på Ellington '55, Benny Goodman i november 1939 på radioprogrammet Camel Caravan, Ray Anthony, Frankie Carle, Artie Shaw, The Casa Loma Orchestra, Lubo D'Orio, The Brian Setzer Orchestra, The Shadows, John Williams med Boston Pops Orchestra, Sid Ramin, Nappy Lamare, Paul Kuhn, James Last, Doc Severinsen, Al Donahue med Paula Kelly på vokal, The Four King Sisters med Alvino Rey, The Six Swingers og Bert Kaempfert.
Andre utgåver er spelte inn av the Andrews Sisters i 1952 på albumet Sing, Sing, Sing og singel, Jerry Lee Lewis, Chet Atkins, Bill Haley & His Comets, Bad Manners og the Puppini Sisters.
840 Zenobia
840 Zenobia er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 25. september 1916 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
In the Mood
Andre utgåver
Ein versjon av Johnny Maddox nådde 16. plassen på singellista i USA i 1953. I 1959 klatra ein versjon av Ernie Fields and his Orchestra til fjerdeplassen på poplista og sjuandeplassen på R&B-lista. Jonathan King fekk ein hit i Storbritannia med sin versjon av songen i 1976.
Aloisio de Oliveira skreiv i 1950-åra ein komisk portugisisk tekst til songen, kalla «Edmundo». Denne versjonen vart spelt inn av artistar som Elza Soares og João Penca e Seus Miquinhos Amestrados.
I 1951 spelte datamaskinen Ferranti Mark 1 ved University of Manchester «In the Mood», ein av dei første songane som vart spelt av ein datamaskin og noko av den aller første musikken som vart skapt digitalt.
Bluesartisten John Lee Hooker har sagt at «In the Mood» var inspirasjonen til hans «I'm In the Mood» som gjekk til topps på R&B-lista i USA.
Stipendiat
Stipendiat er ein person som har mottatt eit stipend, ein pengesum gitt av det offentlege eller private til eit bestemt formål.
Ved norske universitet og høgskular er stipendiat (doktorgradsstipendiat) tittelen for vitskapleg tilsette som er tilsett for eit avgrensa tal år for å produsere sin eigen doktorgrad. Stipendidatar blir som regel også pålagt undervisning av studentar, gjerne 75 % forsking knytt til doktorgraden og 25 % undervising. Stipendiatstillingane kan vere direkte løna av den vitskaplege institusjonen, betalt av Forskningsrådet, Kreftforeninga, eller av andre. Stipendiat er ei rekrutteringsstilling som skal gjere stipendiaten kvalifisert til faste stillinger ved universitet eller høgskule, på førsteamanuensis-, eventuelt forskarnivå, og oppover.
Bilete av kyrkjer i Nordland
Dette er eit galleri med bilete av kyrkjer i Nordland fylke i Noreg. Bileta er sorterte alfabetisk etter kyrkjenamn.
Karl Ferdinand Braun
Karl Ferdinand Braun var ein tysk fysikar.
Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk saman med Guglielmo Marconi i 1909 for sine bidrag til å utvikle den trådlause telegrafen.
Han var frå 1895 professor i fysikk i Strasbourg og fann opp katodestråleoscillografen, opphavleg kalla Brauns røyr.
1734
1734 (romartal MDCCXXXIV) var eit normalår som byrja på ein fredag i den gregorianske kalenderen.
Castor
Castor er ei pattedyrslekt som omfattar to artar av bever. Bever er den største gnagaren som finst på den nordlege halvkula. Beverane omfattar familien Castoridaæ med dei to artane Castor canadensis og Castor fiber. Førstnemnde høyrer heime i Amerika, mens sistnemnde høyrer heime i Europa.
Beveren kan oppnå ei vekt på 40 kg. Han er dekt av tjukk, vasstett pels, og bakbeina er kraftige, med symjehud mellom de fem tærne. Forbeina derimot liknar våre hender, og beveren bruker dei med stor dyktigheit og presisjon til forskjellige oppgåver.
Beveren overgår alle andre pattedyr (unntatt mennesket) når det gjeld evna til å endre og tilpasse sitt livsmiljø. Det som imponerer mest er beveren sine demningar. Dei kan vere opptil fleire titals meter lange, og sørgjer for at vasstanden i hovudreviret er mest mogleg konstant. Sjølve beverhytta kan vere opptil 7 m i diameter, og huse 2–3 familiar, med høgast 8–10 individ.
Elliðaár
Elliðaár er ei elv i Reykjavík-området sørvest på Island. To små elvar har sitt utspring i den vulkanske fjellkjeda Bláfjöll og renn nedover til innsjøen Elliðavatn i dei austlege forstadane til byen. Utsiget frå innsjøen dannar sjølve elva. Elva renn gjennom eit naturreservat kalla Heiðmörk.
Bilete av kyrkjer i Troms
Dette er eit galleri med bilete av kyrkjer i Troms fylke i Noreg. Bileta er sorterte alfabetisk etter kyrkjenamn.
Elliðaár
På veg mot sjøen og bukta Elliðavogur i Reykjavík, ikkje langt frå folkemuseet Árbæjarsafn i Árbær, dannar elva nokre små fossefall innanfor bygrensene. Laksefisket i elva er glimrande, men svært dyrt.
Dalen
Dalen Elliðaárdalur er eit av dei grøne rekreasjonsområda ved Reykjavík med gå- og sykkelstiar. Her finst òg eit symjebasseng, ein liten skiheis og stadar for hesteriding.
Sidan byrjinga av 1900-talet har området vorte planta med bjørk, gran og furu.
Området har eit variert fugleliv med svaner, åtte forskjellige ender og totalt 60 forskjellige fugleartar. Det finst òg mange songfuglar som trost.
I 1921 vart det første vasskraftverket i landet konstruert her og er framleis i bruk. Eit museum i bygningen fortel soga om elektrifiseringa av Reykjavík.
Grunnfjellet i dalen er av basalt som vart danna av eit vulkanutbrot frå Bláfjöll om lag 25 km frå byen for 4500 år sidan.
Ralf Edström
Ralf Edström er ein svensk tidlegare landslagspelar i fotball; på 40 kampar skåra han 15 mål.
Won't Get Fooled Again
«Won't Get Fooled Again» er ein song av rockebandet The Who frå albumet Who's Next i 1971. Han er skriven av Pete Townshend og kombinerer powerakkordar på gitaren med handsama orgel og synthesizer songen gjennom.
Kráľova hoľa
Kráľova hoľa (tysk Königsberg; ungarsk Király-hegy ) er det høgaste fjellet i den austlege delen av Låge Tatra med ei høgd på 1946 meter over havet. Fjellet ligg sentralt i Slovakia. Fire elver spring ut frå foten av fjellet: Čierny Váh, Hnilec, Hornád og Hron. Toppen er lett tilgjengeleg til fots via stia frå Telgárt, samt veg frå Šumiac. Her har ein panoramautsyn over Spiš, Tatrafjella, Liptov og den øvre Hrondalen. Fjellet var nesten heilt avskoga etter tømmerhogst tidleg på 1800-talet, men tregrensa er i dag nesten gjennopppretta til den naturlege høgda på 1650 meter.
Won't Get Fooled Again
Songen fortel om ein «revolusjon av revolusjonar» i ein endelaus syklus, der «the change it had to come, we knew it all along» («endringar måtte kome, vi visste det heile tida»), men kvart nye regime viser seg å vere akkurat som det gamle, så då er det berre å «ta gitaren og spele, akkurat som i går, så går eg ned på kne og ber om at vi ikkje vert narra igjen» («pick up my guitar and play, just like yesterday, then I'll get on my knees og pray we don't get fooled again»). Songen vart gjeven ut på singel i 1971, kraftig kutta ned til tre og eit halvt minutt. Singelen nådde niandeplass i Storbritannia og 15. plass i USA.
Historie
Songen kom først ut på albumet Who's Next og har sidan dukka opp på mange andre innspelingar, mellom anna ei konsertutgåve for filmmusikken til The Kids Are Alright, ein dokumentarfilm frå 1979 om bandet. Innspelinga vart filma i Sheppterton filmstudio i 1978 og var den siste songen dei fire orignalmedlemmene skulle spele i lag.
Songen er kjend for den hakkete orgellyden opp mot powerakkordane frå gitaren som fører fram til eit lang synthesizer-mellomspel, der trommene etter kvart kjem tordnande inn at i lag med eit langt skrik frå Roger Daltrey. Townshend speler akkordar på dei to tangentbretta på eit Lowrey Berkshire Deluxe TBO-1 orgel frå 1968. Lyden frå orgeleg går gjennom ein lågfrekvent oscillator (LFO) som kontrollerer frekvensen til eit spenningsreguleringsfilter (VCF), med ein sinus- eller triangelforma bølgjeform. Med andre ord forvandlar synthesizeren lyden frå orgelet frå mjukt til skarpt, opp og ned automatisk. Det finst bilete av Townshend som spelar på dette instrumentet, samt ein video der han demonstrerer korleis lyden vart skapt. John Entwistle nytta ein Fender Precision Bass som han sjølv lagde ut av fem andre bassgitarar, og som han passande nok kalla «Frankenstein».
Den originale albumutgåva varer om lag åtte og eit halv minutt, medan ei langt kortare utgåve vart gjeven ut på singel, samt nokre samleplater, som Who's Better, Who's Best.
Kráľova hoľa
Under det antinazistiske slovakiske nasjonalopprøret gøymde motstandsrørsla Jánošík seg i fjellet.
I 1960 vart det bygd ein TV-sendar på toppen. Her står òg ein vêrstasjon og ein stasjon for fjellsikringstenesta.
Won't Get Fooled Again
Historie
Dette var den siste songen som Keith Moon spelte med The Who, den 25. mai 1978 i Shepperton Studios. Songen vart spelt både på Live Aid og 20 år seinare på Live 8. Townshend samarbeiidde og i lag med den klassiske gitaristen John Williams på ei akustisk utgåve for Amnesty International-showet The Secret Policeman's Ball i 1979. Deluxe-utgåva av Who's Next (frå 2003) inneheld ei tidleg utgåve av songen med ein annan struktur go Leslie West på sologitar. Det finst fleire konsertutgåver av songen på plate. I tillegg til The Kids Are Alright-albumet finn ein konsertutgåver på deluxeutgåva av Who's Next frå Young Vic i 1971 og på Live At The Royal Albert Hall frå 2000 med Noel Gallagher som gjesteartist. Bandet spelte òg songen i 2001 på The Concert for New York City.
Roger Daltrey, John Entwistle og Townshend har alle spelt songen på solokonsertar. Townshend har radikalt omarrangert songen fleire gonger, og spelt songen i alt frå akustiske utgåver til techno.
Songen vart spelt av Van Halen på konsertalbumet deira Live: Right Here, Right Now i 1993.
Film og fjernsyn
«Won't Get Fooled Again» har vorte nytta i mange filmar, mellom andre Summer of Sam, Outside Providence, Confessions of a Dangerous Mind, Bewitched, Blackball og to gonger i filmen Tenacious D in The Pick of Destiny.
Michael Moore bad om løyve til å nytte songen over rulleteksten på dokumentaren hans Fahrenheit 9/11, men han fekk det ikkje og Neil Young sin «Rockin' in the Free World» vart nytta i staden for.
«Won't Get Fooled Again» vart nytta i ein reklamefilm i 2000 for Nissan Maxima, og seinare i ein epsiode av The Simpsons («A Tale of Two Springfields»), der The Who er gjestar.
«Won't Get Fooled Again» vart kjenningsmelodien til CBS-serien CSI: Miami. Her er òg episode 2 i sesong 7 kalla «Won't Get Fueled Again». Kvar episode av serien opnar med ein teaser som vanlegvis endar med stjerna David Caruso som seier noko dramatisk før det brått vert klippa til skriket til Daltrey.
Ein episode av den populære komiserien That '70s Show heiter «Won't Get Fooled Again».
Videospel
Songen er nytta i videospelet Rock Band og vert nytta som den siste trommesongen spelaren må slå i solokarriere-modus.
Siouxspråk
Siouxspråk er ei språkgruppe i Nord-Amerika med totalt 18 språk. Dei viktigaste språka er dakotagruppa, med dei fire dialektane lakota, teton, yankton-yanktonai og santee-sisseton, og enkeltspråka assiniboine og stoney. Folkegrupper som tradisjonelt har tala siouxspråk blir kalla siouxfolk.
Språk
Inndeling av siouxspråka.
I. Missouri River Siouan (eller Crow–Hidatsa) II. Mandan-siouxspråk III. Mississippi Valley Siouan (eller Central Siouan) IV. Ohio Valley-siouxspråk (eller Southeastern Siouan) (†)
(†) – Utdøydd språk
Oblat
Oblat tyder eigentleg '(frambore) offer'. Ordet kjem gjennom mellomalderlatin (hostia) oblata frå latin oblatus, 'frambore'; avleidd av offero, 'bere fram'. I norsk språk kan ordet brukast om:
«Bismarck»
«Bismarck» var eit tysk slagskip. Skipet vart oppkalla etter den tyske kanslaren Otto von Bismarck. Slagskipet vart bygd på skipsverftet Blohm & Voss i Hamburg. Saman med systerskipet «Tirpitz» og Japan sitt «Yamato» var det eit av dei kraftigaste slagskipa i samtida. Skipet vart sjøsett den 14. februar 1939 og døypt av Dorothee von Loewenfeld, eit barnebarn av Otto von Bismarck. Bygginga av skipet var ein del av Tyskland si opprusting før andre verdskrigen.
Skipet si vekt var 50 000 tonn. «Bismarck» hadde eit mannskap på 2 400, ei lengd på 251 meter og kunne gå i opp til 30 knop. Det hadde åtte 15"-kanonar med ei rekkevidd på 35 000 m, 81 mindre kanonar, for det meste antiluftskyts.
Øvstkommanderande for skipet var admiral Günther Lütjens.
«Bismarck» under den andre verdskrigen
«Bismarck» er kjent for å ha senka det britiske slagskipet HMS «Hood» utanfor Island 24. mai 1941. Etter denne senkinga sette britane inn størstedelen av heimeflåten i jakta etter «Bismarck». Samstundes var «Bismarck» på veg til tyske basar i Frankrike for reparasjon. 26. mai gjekk Fairey Swordfish-fly frå HMS «Ark Royal» til åtak. Det eine flyet fekk inn ein fulltreffar, og lukkast i å låsa «Bismarck» sitt ror. Utan fungerande ror kunne ikkje slagskipet manøvrera skikkeleg, og var tilnærma forsvarslaus mot den store flåten som samla seg. Om morgonen den 27. mai gjekk HMS «King George V», HMS «Rodney», HMS «Norfolk» og HMS «Dorsetshire» til åtak på «Bismarck». I åttiåtte minutt vart «Bismarck» treft av meir enn 300 granatar og 5 eller 6 torpedoar. Klokka 10:40 same dag sokk «Bismarck». Det er framleis usemje om «Bismarck» sitt mannskap opna botnventilane for å senka skipet. Slik kunne overtaking av skipet hindrast. Det er òg mogleg at torpedoane senka skipet. Britiske skip prøvde å plukka opp overlevande, men tilhøva var vanskeleg grunna olja i sjøen. Etter at 115 tyske sjømenn hadde vorte redda oppdaga det eine britiske skipet ein ubåt. Dei britiske skipa reiste difor frå staden. 2 091 tyske sjømenn omkom.
Johannes Diderik van der Waals
Johannes Diderik van der Waals var ein nederlandsk fysikar.
Eintracht Frankfurt
Eintracht Frankfurt er ein tysk fotballklubb som spelar i Bundesliga. Klubben vart stifta i 1899. «Die Adler», som er kallenamnet til Frankfurt, spelar heimekampane sine på Deutsche Bank Park i Frankfurt.
Bilete av kyrkjer i Finnmark
Dette er eit galleri med bilete av kyrkjer i Finnmark fylke i Noreg. Bileta er alfabetetisk sortert etter kyrkjenamn.
Benalmádena
Historie
Historisk har regionen vore okkupert og busett av mange kulturar heilt tilbake til bronsealderen. Desse inkluderer fønikarar, romarar, og området har vore kraftig påverka av maurarar. To Almanara-tårn på kystelinja frå 1400-talet vart opphavleg bygd for å vakte kysten og folkesetnaden her frå berbarar.
I nyare tid har byen, i lag med resten av Costa del Sol vorte ein viktig turistdestinasjon.
842 Kerstin
842 Kerstin er ein asteroide i det ytre av hovudbeltet. Han blei oppdaga den 1. oktober 1916 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Edward Sabine
General Sir Edward Sabine var ein irsk astronom, geofysikar ornitolog og utforskar. Han vart fødd i Dublin og døydde ved East Sheen i Surrey.
Sabine er særleg kjend for to ting: han fann ut lengda på sekundpendelen, ein enkel pendel som har ein periode på jordoverflata på nøyaktig to sekund, altså eit sekund i kvar retning, og han gjorde omfattande forsking på jorda sitt magnetfelt. Han fekk oppretta magnetiske observatorium i dei britiske koloniane over heile jorda.
I tillegg forska han mykje på forskjellige emne som fuglar på Grønland (sabinemåse er kalla opp etter han), havtemperaturar, Golfstraumen, barometriske målingar av høgder, bogane til meridianane, korleis isbrear fraktar steinar, vulkanane på Hawaii og forskjellige emne innan meteorologi.
Bilete av kyrkjer i Sogn og Fjordane
Dette er eit galleri med bilete av kyrkjer i Sogn og Fjordane fylke i Noreg. Bileta er sorterte alfabetisk etter kyrkjenamn.
Johan Jebsen
Johan Jebsen grunnla Trengereid fabrikker i 1895. Han var bror til Peter Jebsen og Jürg Jebsen.
Organisasjon
Ein organisasjon (frå gresk organon, 'verktøy') eller ein skipnad er ein samskipnad av fleire menneske med nokolunde felles interesser eller mål. Organisasjon kan og visa til korleis ei gruppe er bygd opp på og verker, sjå organisasjonsteori.
Det finst mange ulike organisasjonar, til dømes internasjonale organisasjonar av ulike land, frivillige organisasjonar, interesseorganisasjonar, ungdomsorganisasjonar og fagforeiningar.
1736
1736 (romartal MDCCXXXVI) var eit skotår som byrja på ein sundag i den gregorianske kalenderen.
Vincent Lerche
Liv og gjerning
Lerche var fødd i Tønsberg. Frå 1857 fekk han målarutdanning i Düsseldorf. Mellom anna lærte han av landsmannen Hans Gude, noko som kan sporast i hans akvarellar. Han la ut på to studiereiser i Noreg, den fyrste i 1864 gjekk til byar i Sør-Noreg der han konsentrerte seg om å lage skisser av eldre kyrkjer. Ni år seinare reiste han langs kysten like til Vadsø.
Lerche var framand for dei nasjonale målsettingane som mange av hans eldre kunstnarkollegaer fremja. Ideologisk og tematisk var han del av den samtidige tysk kunsten som såg på den borgarlege livsverda med både romantiske og ironiske blikk.
Lerche budde i Düsseldorf frå 1872 og livet ut.
Jürg Jebsen
Jürg Jebsen grunnla tekstilfabrikk i Arna, og saman med sonene sine også Fossekleven Fabrik på Berger i Vestfold. Han var bror til Peter Jebsen og Johan Jebsen.
Fylkesveg 863
Fylkesveg 863 (Fv863) går mellom Skåningsbukt på Vanna i Karlsøy kommune og Kvaløysletta i Tromsø kommune.
Vegen går nordover frå Kvaløysletta langs austkysten av Kvaløya til Futrikelv, der han går gjennom Kvalsundtunnelen til Skulgam på Ringvassøy. Der held vegen fram nordover langs austkysten av Ringvassøy til Hessfjord og vidare til Hansnes. Frå Hansnes går det ferje til Skåningsbukt på Vanna. Ferjesambandet, ferjeleiet og ca 150 m av vegen på Vanna går inn i Fv863. Vegen 56,7 km lang utanom ferjestrekninga.
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg. Etter at forvaltingsreforma trod i kraft har han status som fylkesveg.
Tendensroman
Ein tendensroman er ein roman som set samtidsproblem under debatt og som ønskjer å peike på skjeivskapar i samfunnet.
Amtmannens døtre (1855) av Camilla Collett blir rekna som den første tendensroman i norsk litteratur. Andre tendensromanar er Gift (1883) av Alexander Kielland, Albertine(1886) av Christian Krohg, De vergeløse av Gabriel Scott og Jonas av Jens Bjørneboe.
Nyskolen
Nyskolen starta opp i Oslo 23. august 2004. Friskulen byggjer pedagogikken sin på eit trygt fellesskap, individuell utvekling og elevdemokrati. Skulen held til i Akersveien på St. Hanshaugen. Han har barne- og ungdomssteg, fordelt på om lag 60 elevar. Elevane går ikkje i aldersdelte klassar, men i grupper på tvers av alder. Dette er den einaste skulen av sitt slag i Noreg. Skulen er grunnlagt av Mosse Jørgensen.
843 Nicolaia
843 Nicolaia er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 30. september 1916 av Holger Thiele ifrå Hamburger Sternwarte.
Krag
Krag kan visa til
Bilete av kyrkjer i Møre og Romsdal
Dette er eit galleri med bilete av kyrkjer i Møre og Romsdal fylke i Noreg. Nye bilete kan leggjast inn på rett plass i alfabetet, sortert etter kyrkjenamn.
Bakgrunnsstoff
Bilder av kirker i Møre og Romsdal
Vereckepasset
Vereckepasset eller Veretskyjpasset (ukrainsk Вере́цький перевал: Veretskyj pereval, meir formelt: ukrainsk перевал Середньоверецький, pereval Serednioveretskyj, òg kjend som: ukrainsk Ворі́тський перевал: Vorítskyj pereval; ungarsk Vereckei-hágó) er ein fjellovergang i Ukraina og ein av dei viktigaste overgangane i dei indre austlege Karpatane.
Han ligg der ungarske folk kom inn i Den karpatiske senkinga i 895 for å erobre dette området for seg sjølv.
Passet ligg like ved grensa til Lviv oblast og Zakarpattja oblast møter kvarandre, langs ryggen av Nordaust-Karpatane, mellom elvedalane Latorica og Opor og ved vasskiljet mellom Latorica og Stryj. Passet ligg 841 meter over havet.
Bilete av kyrkjer i Sør-Trøndelag
Dette er eit galleri med bilete av kyrkjer i Sør-Trøndelag fylke i Noreg. Bileta er sorterte alfabetisk etter kyrkjenamn.
Volovetspasset
Volovetspasset (ukrainsk Воловецький перевал, ungarsk Kisszolyvai-hágó) er ein fjellovergang nordaust i Karpatane i Ukraina. Toppen av passet ligg 1014 meter over havet og ligg på grensa mellom Skole rajon i Lviv oblast og Volovets rajon i Zakarpattja oblast.
Sørsida av passet er bratt, medan nordsida er slakare. Bergartane her er sandstein og skifer. Volovetspasset er tynt folkesett med enger som dominerer landskapet.
Kjelder
''
1737
1737 (romartal MDCCXXXVII) var eit normalår som byrja på ein tysdag i den gregorianske kalenderen og et normalår som byrja på ein laurdag i den julianske kalenderen.
Egersundsfeltet
Egersundsfeltet er eit geologisk område på Sørvestlandet med fleire store anortositt-massiv. Det kan skiljast ut ti mindre felt.
Åna-Sira anortositten finst aust for Sokndal. Han inneheld dei kjente ilmenitt-førekomstane Storgangen frå 1918 og Telnes frå 1960.
A/S Titania vinn ut 10 % av verdsproduksjonen av titandioksid (TiO2)
Fylkesveg 865
Fylkesveg 865 (Fv865) går mellom Storslett og Biltu i Nordreisa kommune. Vegen er 43,1 km lang.
Vegen tar av frå E6 ved Storslett og går sørover gjennom Reisadalen til Biltu.
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg. Etter at forvaltingsreforma trod i kraft har han status som fylkesveg.
The Kinks
The Kinks slo igjennom i 1964 med den tredje singelen sin, «You Really Got Me», skriven av Ray Davies. Namnet på bandet har hatt fleire forklaringar, mellom anna at det kom frå dei «kinky» lærkappene og støvlane dei hadde på under konsertane sine. Den opphavlege besetninga bestod av Ray Davies på vokal og rytmegitar, Dave Davies på sologitar og vokal, Pete Quaife på korvokal og bass og Mick Avory på trommer og perkusjon. Etter at Quaife forlét bandet i 1969, heldt dei fram som eit tremannsband med forskjellige bassistar og keyboardistar. I 1984 førte krangling mellom Dave Davies og Mick Avory til at sistnemnde forlét bandet, og berre dei to brørne var att frå den opphavlege besetninga. Forholdet dei i mellom vart derimot òg dårlegare og etter fleire dårleg mottekne album la bandet til slutt inn årene i 1996.
Bilete av kyrkjer i Nord-Trøndelag
Dette er eit galleri med bilete av kyrkjer i Nord-Trøndelag fylke i Noreg. Bileta er sortert alfabetisk kyrkjenamn.
Alrek og Eirik
Alrek og Eirik var kongar av Ynglingeætta. Etter Snorre Sturlason var dei søner av Agne, medan Historia Norvegiæ (Den eldste Noregshistoria) fortel at dei var søner av Dag Dyggveson, og at Alrek var far til Agne.
The Kinks
Dei første åra: 1963–1966
Davies-brørne var fødd i Nord-London. Ray Davies studerte for å bli teaterinstruktør ved Hornsey College of Art og fekk erfaring i musikk som gitarist i det Soho-baserte Dave Hunt Band i 1963. Ray og broren Dave hadde spelt skiffle og rock 'n' roll saman. Brørne gjekk begge på William Grimshaw Secondary Modern School, i dag Fortismere School. Venen og klassekameraten Pete Quaife slo seg saman med dei, og dei hadde danna eit band, med venen til Quaife, John Start, på trommer. Bandet hadde fleire songarar i løpet av ein periode, den mest kjende av desse var Rod Stewart. Stewart spelte med gruppa ved minste eitt høve våren 1962 (då dei heitte The Ray Davies Quartet), men vart droppa etter at mor til den dåverande trommeslagaren John Start klaga på stemma hans, og at dei ikkje gjekk så godt i lag.
Mosse Jørgensen
Mosse Jørgensen, eigentleg Margit Jørgensen, er ein norsk pedagog som var ein av pådrivarane bak forsøksgymnaset i Oslo, som starta 1967. Hausten 2004 starta ho opp friskulen Nyskolen i Oslo.
Jørgensen fekk Kongens fortenestmedalje i gull i 1991 og Oslo kommunes St. Hallvard-medalje i 1993.
The Kinks
Dei første åra: 1963–1966
Bandet nytta fleire namn mellom 1962 og 1963, som «The Ray Davies Quartet», «The Pete Quaife Band», «The Bo-Weevils», og «The Ramrods», før dei slo seg til ro med «The Ravens» sommaren 1963. På denne tida kom trommeslagar Mickey Willet inn i bandet. I desember 1963 var dei på audition hos Philips Records men vart sendt ut. Ein demokassett enda til slutt hos den amerikanske plateprodusenten Shel Talmy, som hjelpte dei til kontrakt med Pye Records tidleg i 1964. Det var på denne tida at The Ravens endra namn til «The Kinks».
Det finst fleire ulike forklaringar på opphavet til namnet. I Jon Savage si tolking trengde dei ein eigen «gimmick» for å få merksemd Manageren Robert Wace har fortald om namnet at han hadde ein venn som kom på ideen om namnet som ein god måte å få merksemd på. Gruppa skal først ha blitt forferda av forslaget, dei ville ikkje kallast «kinky». Ray Davies sin motseiande versjon av soga fortel at Larry Page kom på namnet, og at det viste til den «kinky» klesstilen deira. Ifølgje Davies sa han: «The way you look, and the clothes you wear, you ought to be called the Kinks.» Sjølv sa Davies at han aldri har likt namnet.
Før dei signerte kontrakten forlét trommeslagaren Willet bandet. The Kinks inviterte trommeslagar Mick Avory med i bandet etter å ha sett annonsa hans i magasinet Melody Maker. I tillegg kjende Ray Davies Avory frå før sidan dei hadde vokse opp i det same nabolaget. Avory hadde tidlegare spelt ein konsert med The Rolling Stones, men hadde bakgrunn som jazztrommis.
Den første singelen frå The Kinks, «Long Tall Sally», var ein song av Little Richard, men sidan The Beatles alt hadde hatt stor suksess med denne songen, vart The Kinks si utgåve oversett. Bandet fekk likevel ein del publisitet med god hjelp frå managerane Robert Wace, Grenville Collins og Larry Page. Den andre singelen deira, «You Still Want Me», vart òg ein flopp".
Den tredje singelen, «You Really Got Me», slo derimot til for fullt og gjekk heilt til topps i Storbritannia og inn på Topp 10 i USA etter at bandet spelte songen på det britiske TV-showet Ready Steady Go!. Det høge, forvrengde gitarriffet — som Davies fekk til ved å kutte opp høgtalarane i Elpico-fosterkarane sin — gav songen den kjende, grumsete gitarlyden. «You Really Got Me» var definitivt styrande for korleis hardrock og heavy metal kom til å høyre ut. Den fjerde singelen til bandet, «All Day and All of the Night», ein annan hardrock-song, kom ut seint i 1964. Denne singelen gjekk til andreplassen i Storbritannia og til sjuandeplassen i USA. I 1965 spelte The Kinks inn «Set Me Free» og «Tired of Waiting for You», som begge inneheld eit repeterande bassgitarriff.
Gruppa gav ut tre album og fleire EP-ar dei neste to åra. Dei turnerte samstundes kontinuerleg, noko som førte til gnissingar i bandet. Nokre legendariske slåstkampar skjedde til og med på scenen i denne tida, mellom anna i The Capitol Theatre i Cardiff i Wales i 1965 då den normalt så rolege trommeslagaren Avory slo Dave Davies med hi-hat-pedalen og gjekk til åtak på han på scenen. Avory hevda seinare at det var ein del av eit nytt show der bandet skulle kaste instrument på kvarandre.
Etter den amerikanske turneen sommaren 1964, nekta American Federation of Musicians bandet å spele i Amerika dei neste fire åra, og The Kinks fekk ikkje lenger innpass i den største marknaden for rockemusikk på høgda av den britiske bølgja.
Bandet gjorde den første turneen sin i Australia og New Zealand i januar 1965 i lag med Manfred Mann og The Honeycombs. Etter ein kort stopp i Mumbai i India på veg til Australia, skreiv Davies songen «See My Friends». Han kom ut som singel i juli 1965 og var eit av dei første tydelege døma, i lag med The Beatles sin «Norwegian Wood», på blanding av vestleg og indisk musikk.
Den stilmessige endringa vart først tydlege seint i 1965, då singlar som «A Well Respected Man», «Dedicated Follower of Fashion» og det tredje albumet The Kink Kontroversy kom ut. Desse synte ei utvikling i låtskrivinga til Davies, frå harde rockesongar, til songar som var meir rike på samfunnskommentarar, observasjonar og s songwriting, from hard-driving rock numbers toward songs rich in social commentary, observation og skildring av forskjellige karakterar, alle med ein unik engelsk smak. Den satiriske singelen «Sunny Afternoon» var den største hitten i Storbritannia sommaren 1966, og toppa listene.
Før bandet gav ut The Kink Kontroversy, fekk Ray Davies eit nervesamanbrot på grunn av presset som turneane, låtskrivinga og pågåande rettslege stridar la på han. Han brukte fleire månader på å kome seg att, og skreiv fleire ny songar i denne tida medan han tenkte på kva retning bandet skulle ta. Quaife var òg borte frå bandet det meste av 1966 etter ei bilulukke. Då han var frisk att, valde han å trekke seg frå bandet, og venen John Dalton erstatta Quaife før han valde å kome tilbake til bandet mot slutten av året. Dette førte til meir stid, sidan Avory var meir vand med spelestilen til Dalton.
«Sunny Afternoon» bana veg for albumet Face to Face, som synte at Davies stadig utvikla seg på låtskrivarfronten med songar om kvardagsliv og folk. Ein av songane på albumet, «Session Man», vart skriven om den kjende studiomusikaren Nicky Hopkins, som ofte var med bandet i studio på tangentinstrument, mellotron og cembalo. Hopkins hadde først spelt med bandet på The Kinks Kontroversy året før. Han skulle òg spele på dei neste to studioalbuma og på fleire innspelingar for BBC med bandet, før han slo seg saman med The Jeff Beck Group i 1968.
Den store singelen og samfunnskommentaren «Dead End Street» vart gjeve ut samstundes med Face to Face, og vart ein ny stor hit i Storbritannia. Han gjorde det ikkje like bra i USA, der han berre nådde 73. plass på Billboard-lista.