cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Norsk Tindemuseum
Tindemuseet har effektar, bilde og historier frå norsk klatre- og fjellhistorie med vekt på Romsdalen. Museet viser klatresporten si utvikling frå pionertida fram til i dag. Heen har gjennom eit langt liv samla inn bilde og gjenstandar frå klatresporten si historie i romsdalske og norske fjell. I tillegg får ein innblikk i Arne Randers Heen sine mange ferder gjennom eit langt og eventyrleg liv.
Norsk Tindemuseum låg på Frydenlund, like ved Åndalsnes. Ei stifting oppretta av Arne Randers Heen og Bodil Roland Heen driv museet, stiftinga er gitt i gåve til Rauma kommune. Styret i Norsk Tindemuseum vedtok i 2007 å flytte museet til eit meir sentralt lokale i Åndalsnes sentrum. Rabben Barnehage kjøpte eigedommen til Tindemuseet på Frydelund.
Hintere Bratschenkopf
Hintere Bratschenkopf er eit 3 413 meter over havet høgt fjell i Glockner-massivet i Hohe Tauern i Alpane, i forbundslandet Salzburg i Austerrike. Fjelltoppen er grei å gå til frå fjellhuset Heinrich-Schwaiger-Haus, og såleis eit ynda turmål og utsiktspunkt.
Toppen vart vitja fyrste gongen den 18. september 1869 av den tyske fjellklatraren Karl Hofmann og kjøpmannen Johann Stüdl, i lag med fjellførarane Thomas Groder og Josef Schnell frå landsbyen Kals am Großglockner. Same dagen vart dei fire også fyrstebestigarar av Klockerin og Große Bärenkopf.
Skjernøy kapell
Skjernøy kapell er ei langkyrkje frå 1913 på Skjernøy i Mandal i Lindesnes kommune i Agder. Kapellet vart bygd for å gje høve til lokale gudstenester og anna kristeleg arbeid på Skjernøy. Kapellet er eigd av Skjernøy kristelege ungdomsforening, som vart stifta i 1903.
Kapellet vart omfattande vøla og bygd ut i 2011.
Fylkesveg 4 i Telemark
Fylkesveg 4 i Telemark går mellom Lillegården og Bjønnes brygge i Porsgrunn kommune. Vegen er 10,4 km lang.
Lineært tidsinvariant system
LTI-system er skildra ved impulsresponsen i tidsplanet og transferfunksjonen, òg kalla systemfunksjonen, i s-planet eller Z-planet. Folding mellom impulseresponsen til eit LTI-system og eit signal i tidsplanet, svarar til multiplikasjon av transferfunksjonen til LTI-systemet.
Eigenfunksjon og eigenverdiar for eit tidsdiskret LTI-system
Eigenfunksjonen for eit LTI-system er ein funksjon som fører til at utgangssignalet frå systemet er den same same eigenfunksjonen, skalert med ein konstant. Dette kan uttrykkast der f er eigenfunsjonen og \lambda er eigenverdien (ein konstant).
Eksponentialfunksjonen er eigenfunksjonen til ein linær tidsinvariant operator,  er ein tidsindeks,  er sampelintervalet og. Dette kan synast med eit enkelt bevis.
Gå ut frå at. Utgangssignalet frå eit system med impulserespons h[n] er da
der berre er avhengig av parameteren z.
Så z^n er ein eigenfunksjon til eit LTI-system av di esponsen til systemet er den same som inngangssignalet multiplisert med konstanten H(z).
Kausalitet
Eit lineært tidsinvariant system er kausalt om det oppfyller fylgjande for impulsresponsen h[n] til systemet:
.
Eit kausalt system kan med andre ord ingen respons på utgangen før det er tilført ein eksitasjon (signal) på inngangen.
Stabilitet
Føresetnaden for at eit LTI-system er stabilt et når amplituden på inngangssignalet er avgrensa er òg amplituden på utgangen avgrensa (går ikkje mot uendeleg). Dette vert kalla BIBO-stabilt. I praksis må amplituden til utgangssignalet avgrensar mellom maksimum- og minimunverdiar. Utgangen på ein spenningsforsterkar til dømes kan ikkje overstiga veridane til forsyningsspenningane
Stabilitet av tidskontinuerlege system
Føresetnaden for at eit tidskontinuerleg LTI-system er BIBO-stabilt er at impulsresponsen h(t) er absolutt integrerbar, dvs. at
L1
-rommet eksistrerer:
Stabilitet av tidsdiskrete system
Føresetnaden for at eit tidsdiskter LTI-system er BIBO-stabilt er at impulsresponsen er absolutt summerbar, dvs. at
L1
-rommet eksistrerer:
Fylkesveg 45 (fleirtyding)
Fylkesveg 45 finst i fleire fylke i Noreg:
Skeiselandskampen Noreg-Sverige-Nederland 1958
500 m
Dato: 10. januar 1958 <br style="clear:both;" />
5000 m
Dato: 10. januar 1958 <br style="clear:both;" />
1500 m
Dato: 11. januar 1958 <br style="clear:both;" />
10 000 m
Dato: 11. januar 1958 <br style="clear:both;" />
Åfarnes
Åfarnes er ei bygd og ein ferjestad lengst nordvest i Rauma kommune i Møre og Romsdal.
Ferjestrekninga er ein del av fylkesveg 64 og går ytst i Langfjorden over til Sølsnes i Molde kommune. Verdas første gassdrivne ferje, MF «Glutra», gjekk opphavleg i dette sambandet.
Namnet Åfarnes kjem frå gammalt Allfarnes - eit nes der alle reisande fer forbi. Åfarnes har vore gjennomfartsåre sidan historisk tid. Åfarnes ligg fint til i Romsdalsfjorden, med fjordane Rødvenfjorden og Langfjorden som «armar» på kvar side.
Horsham
Horsham er ein marknadsby med kring 55 000 innbyggjarar i den øvre delen av elva Arun i sentrum av the Weald i West Sussex i England. Byen ligg 50 km sørvest for, 30 km nordvest for Brighton og 42 km nordaust for Chichester. Nærliggande byar er Crawley i nordaust og Haywards Heath og Burgess Hill i søraust. Byen er det administrative senteret for distriktet Horsham.
Klockerin
Klockerin er eit 3 422 meter over havet høgt fjell i Glockner-massivet i Hohe Tauern i Alpane, i forbundslandet Salzburg i Austerrike. Nordvestveggen på fjellet er om lag 920 meter høg og stig i eit gjennomsnitt på 54°. Særleg mot vest, frå fjellvatnet Stausee Mooserboden framstår Klockerin som eit veldig, skinande massiv.
Fjelltoppen vart vitja fyrste gongen den 18. september 1869 av den tyske fjellklatraren Karl Hofmann og kjøpmannen Johann Stüdl, i fylgje med fjellførarane Thomas Groder og Josef Schnell frå landsbyen Kals am Großglockner. Same dagen vart dei fire også fyrstebestigarar av Hintere Bratschenkopf og Große Bärenkopf.
Il Canto degli Italiani
«Il Canto degli Italiani» (Songen åt italienarane), blant italienarar oftast kjend som «Inno di Mameli» ('Hymnet åt Mameli') etter tekstforfattaren, eller «Fratelli d'Italia» ('Brør av Italia') etter førstelinja, er den italienske nasjonalsongen.
Songen blei skriven hausten 1847 av den tjueårige studenten Goffredo Mameli i Genova, i eit miljø prega av patriotisme og arbeid for sjølvstende og lausriving frå Austerrike-Ungarn. Diktet til Mameli blei tonesett nokre månader seinare av Michele Novaro, som også var frå Genova, i Torino. Songen blei utbreidd under den påfølgjande italienske samlingstida kjen som Risorgimento.
Etter at Italia blei sameint i 1861 nytta landet «Marcia Reale», 'Kongemarsjen', som nasjonalsong. Dette var ein song laga for kongehuset Savoy i 1831. I 1946, då Italia blei republikk, tok ein i bruk «Il Canto degli Italiani» som nasjonalsong. Dette var opphavleg tenkt som ein midlertidig song, men ein heldt fram å bruka han, og 17. november 2005 blei han erklært nasjonalsong ved lov.
Sølsnes
Forutan ferjekaia ligg mellom anna Veøy kyrkje her.
Shaanxi
Shaanxi (kinesisk skrift 陕西, pinyin Shǎnxī) er ein provins i Folkerepublikken Kina. Han ligg i dei sentrale delane av Kina. Delar av løssplatået ligg i provinsen og Huang He renn gjennom han, dessutan kryssar Qinlingfjella provinsen i sør. Shaanxi er, ved sidan av Gansu, opphavsstaden til språket til dungan, eit hui-folk som vandra ut av Kina til Sentral-Asia. Provinsen dekker ei flatevidd på 205 800 km². Folketalet vart i 2009 rekna til 37,72 millionar. Xi'an er hovudstad i provinsen.
Geografi
Nordparten av Shaanxi er del av ein ørken som dominerer store delar av Indre Mongolia. Dei sentrale delane av provinsen er prega av løssjord. Qinlingfjella strekker seg frå aust til vest i dei sørlege, midtre delane av provinsen.
Klima
Årleg middeltemperatur er mellom 9 og 16 °C. For januar er spennet mellom −11 °C til 3,5 °C, i juni varierer middeltemperaturen frå 21 °C til 28 °C.
Demografi
Befolkninga består av 99,5 % hankinesarar. Eit muslimsk folk, hui, vandra truleg inn under Tang-dynastiet, og utgjer 0,4 % av folketalet.
Administrasjonseiningar
Shaanxi er delt inn i 10 einingar på prefekturnivå; ein subprovinsiell by og ni byprefektur.
Dei 10 einingane på prefekturnivå er oppdelt i til saman 107 einingar på fylkesnivå (24 distrikt, 3 byfylke og 80 fylke). Desse er vidare oppdelt i 1 745 einingar på kommunenivå (917 bykommunar, 680 landkommunar og 148 subdistrikt).
Økonomi
Landbruket skil seg mykje frå einannan, alt etter kvar ein er i provinsen. I Guanzhongdalen dyrkar ein hirse om sommaren og kveite om vinteren, bomull m.m. Husdyrhaldet er ganske omfattande, der esel og muldyr spelar ei viktig rolle i transporten. Ris og silke er viktigaste jordbruksprodukta.
Sørdelen av provinsen høyrer til det sørvestlege høglandet og kar-området, og er prega av dobbel innhausting, våtfeltsjordbruk og skogbruk. Mesteparten av dyrkamarka ligg under 900 meter over havet. På den lågtliggjande Hanzhongsletta er det intensiv risdyrking, etterpå plantar ein haustkveite. I fjellområda i Qin er mais og haustkveite dei viktigaste avlingane. Subtropiske avlingar som te, olje- og sitrusfrukter vert dyrka, og ei rekke andre frukter.
Weidalen er intensivt dyrka, og gjev føde til den tettfolka landsbygda. Meir enn halvparten av flatevidda er jordbruksareal. Dalen produserer ein større del ris, vinterkveite, tobakk og bomull, medan hirse, bygg, og mais vert stadig viktigare avlingar. I høgareliggjande område er hirse, havre og bokkveite dei vanlegaste kornslaga. Hamp, sesam, sukkerrøyr og raps er viktige avlingar, særleg i dei øvre delane av Wei- og Jingdalane. Ein haustar opptil tre avlingar annakvart år.
Det nordlege platået er derimot ein del av dei turre beitemarkane i Indre Mongolia. Beiting er særleg viktig aller nørdst og vest. Vårsådd kveite og hirse er dei viktigaste kornsortane, tilgangen på vatn er minimumsfaktoren for desse. Vekstsesongen er så kort at ein haustar berre ei avling pr år.
Det nordlege Shaanxi har elles rike reservar av olje og kol. Tre statlege oljeselskap råder over oljeressursane i provinsen, provinsstyresmaktene har ingen kontroll over desse. Kolreservoara i Shaanxi vert drive av ulike private selskap. Styresmaktene i byen Yan'an fordeler kolressursane. Kolgruver finst også fleire stader i sør. Naturgass vert utvunne ved Shaanganningfeltet ved grensa mot Gansu og Ningxia. Salt vert utvunne nordvest i provinsen.
Industrien har vore basert på foredling av lokale råvarer som bomull. Xi'an er ein skule- og universitetsby med allsidig industri. Større industri finn ein òg i Xianyang og Baoji, lengst vest i Guanzhongdalen, og i Hanzhong, endepunktet for båttransporten på elva Han.
Xi'an er eit av Kinas største turistmål.
Longhaibanen, ei av dei viktigaste aust–vest-gåande jarnbanelinjene i Kina, går gjennom Shaanxi.
Historie
Dei fyrste menneska busette seg i Shaanxi for om lag 1,15 millionar år sidan, for seinare å trenge austover langs Huang He. Shaanxi vert halde for å vere ei av dei viktigaste voggene til den kinesiske sivilisasjon. Over 13 dynasti har hatt sine residensar i området, mellom dei Zhou-, Qin-, Han- og Tang-dynastia.
Den 2. februar 1556 vart provinsen råka av det ein meiner må ha vore det kraftigaste jordskjelvet i historia. Også naboprovinsane vart råka, og 830 000 menneske omkom.
Under dunganoppstandane vart provinshovedstaden Xi’an i 1862 omringa av taipingopprørarar som trengde inn i provinsen frå sør, året etter av muslimske huikinesarar. Fram til 1872 kontrollerte huikinesarar særleg provinsens nordlege og vestlege delar, men også nokre område sørpå, samt andre delar av det nordlege Kina. Under desse muslimske oppstandane vart mange millionar drepne, både hui- og hankinesarar. Då stridane ebba ut, var det svært få muslimar att i Shaanxi.
Mot slutten av 1911 erkærte provinsen Shaanxi seg uavhengig frå den keisarlege sentralregjeringa. Etter Republikken Kina vart oppretta, var Shaanxi frå 1916 borgarkrigsslagmark mellom «dei nordlege militaristane», kuomintangstyrkar og kommuniststyrkar. Rundt 1920 dominerte «Anhui-klikken» Shaanxi, men rundt 1924 styrte Zhiligeneralane og i 1926 Kuominchun. I den nordlege delen av provinsen etablerte kommunistane sitt sterke støttepunkt i og rundt Yan'an i 1935, området var endepunktet for Den lange marsjen.
Styresmakter
Den regionale leiaren i Kinas kommunistparti er Hu Heping. Guvernøren er Liu Guozhong (2019).
Domodedovo
Domodedovo (russisk Домоде́дово) er ein by i Moskva oblast i Russland med om lag 85 000 innbyggjarar (2008). Han ligg rundt 37 km sør for Moskva.
Domodedovo vart grunnlagt i 1900 som ein busetnad ved ein jernbanestasjon med same namn. Byen er kalla opp etter den nærliggande landsbyen Domodedovo, som har eksistert sidan minst 1410. Byen fekk bystatus i 1947. Domodedovo internasjonale lufthamn ligg berre få kilometer frå Domodedovo.
Skjøtningberg
Skjøtningberg er eit fråflytta fiskevær i Lebesby kommune i Troms og Finnmark. Det ligg ytst i Oksfjorden. Skjøtningberg blir i dag brukt som hytte- og fritidsområde.
Macclesfield
Macclesfield er ein by og kjøpstad i Cheshire i England med litt over 50 000 innbyggjarar. Han høyrer til distriktet Cheshire East.
Skjøtningberg
Skjøtningberg var eit større fiskevær tidleg på 1400-talet, med 200-250 innbyggjarar. Men folketalet gjekk ned, og i 1694 blei det rapportert av det berre budde 7 mann her. Skjøtningberg kyrkje var hovudkyrkje for eit prestegjeld fram til 1819, men kyrkjebygningen vart alt på 1700-talet svært forfallen og blei riven.
Macclesfield
Det profesjonelle fotballaga i Macclesfield, Macclesfield Town FC, spelar for tida i League Two etter å ha fått ligastatus i 1997. Byen har òg eit rugbylag som spelar på fjerde nivå i engelsk rubyseriesystem.
Skjøtningberg
Været hadde vore ein viktig stad for fiske drive frå robåtar, som ein kunne ta på land under uvêr. Dette kunne ein ikkje gjera med større motorbåtar. Storstormar i 1918 og 1932 raserte båtane frå Skjøtningberg, og fiskeværet blei til slutt forlate.
Lester Bowie
Lester Bowie var ein amerikansk jazztrompetist og låtskrivar. Han var medlem av AACM, og var med å grunnlegge Art Ensemble of Chicago. Han vitja Noreg fleire gonger og var her kjend for det mangeårige samarbeidet sitt med Brazz Bros, dei hadde over 50 konsertar i lag. Om han er sagt: «Ein omgjengeleg og pågåande musikar, og er difor òg vorte omtalt som Chet Bakers motstykke.» På tidleg 60-tal var han innom rock og blues. Til Chicago kom han 1966 og starta Forbundet til fremme av kreative musikarar (AACM) og AAOC, der han med hustru og vokalist Fontella Bass òg utgav plate i 1970. AAOC, «med sin særs frie stilen med klåre røter tilbake i jazzhistoria har hatt stor tyding for utviklinga frå 1970-åra». Ved besøket hans på Club 7 med Archie Shepp, song Ursula Dudziak. Den første utgjevinga hans på ECM var The Great Pretender (1982) som Knut Borge meinte «boblar av humor og alvor, tradisjon og fridom, svidande satire og djupt engasjement». Konserten From the roots to the source frå Moldejazz 1982, der han avfyrte pistolskot og opptredde i legefrakk, vart til kortfilmen Jazz - røtter og kilder ved Jan Horne (NRK, 9.9.1982). Året etter nemner Ketil Bjørnstad at Louis Armstrong er Bowie's forbilde, i meldinga av nok ei ECM-utgjeving All the magic! som «favner hele Bowies verden, fra primitivisme, via naivitet, blues, spirituals og calypso til avansert frijaz». AAOC var òg ved Moldejazz 1983.
Skjøtningberg
I dag kan ein vitja staden for den store stranda som finst her, eller «Svartholla», ei naturleg kysthole.
Lester Bowie
I 1984 starta han popjazz-gruppa Lester Bowie's Brass Fantasy med ni medlemmer; dei gjesta prompte Kongsberg Jazzfestival 1984 med blant andre Stanton Davis trompet, Craig Harris og Steve Turre trombone og konkylie, Bob Stuart tuba og Philip Wilson trommer. I gruppa The Leaders (Arthur Blythe, Chico Freeman, Kirk Lightsey, Cecil McBee og Don Moye) opptredde Bowie på Sardines søndag 22.11.1987, og ved Moldejazz 1989.
Skjøtningberg
Fiskaren og stortingspolitikaren Christian Wallenius var frå Skjøtningberg.
Lester Bowie
Då AAOC var ved Moldejazz 1990 framførte dei Bowie sitt arrangement av Edvard Grieg sin musikk til Peer Gynt, og han uttalte at «Me vert halden i gang for eigen motor. Hadde me trudd Amerika skulle halde oss i live, hadde me spelt i ein kjellar i Chicago framleis. Me stolar utelukkande på oss sjølv. Berre derfor kan me den dag i dag produsere jazzmusikk». Året etter spelte han med Brazz Bros på Oslo Jazzhus; dei heldt fram med tolv konserter, avslutta med Vossajazz den 22.3.1991. Same sommar var han med sin Brass Fantasy ved Moldejazz 1991. Bowie starta ein lang nordisk turne den 22.3.1992 med Brazz Bros på Torshovteatret. På David Bowie-plata Black Tie White Noise frå 1993 spelte han, samt fekk tileigna Looking for Lester. Ved Vinter-OL 1994 gav han konsert med Brazz Bros og SKRUK den 25.2.1994 i Oslo, som vart gjevne ut på plate.plateutgivelse.
Ved Kongsberg Jazzfestival 1994 var han med Art Ensemble of Chicago. I eit seminar «gjorde [han] seg til talsmann for at amerikanarar flest er verda dummaste folk. Får dei kloa i ein pickup-truck og ein HotDog er dei såre tilfreds. Slike menneske blir fort ofre for undertrykking frå ein maktelite, ein elite som òg medvit og systematisk ønsker å få kontroll over jazzen». Vel, den 3.11.1994 var han med Don Moye og Brazz Bros på Rebekka West i Oslo og fortsette til Bergen. Dei heldt fram året etter ved Moldejazz 1995, då i Molde domkyrkje med framhald til festivalar i Pori, Tyskland og AUsterrike.
Bowie døydde av leversvikt og Brazz Bros reiste til gravferda i Brooklyn den 16.11.1999. Han vart heidra av Down Beat i 2000. I 2003 utkom Tribute to Lester med dei tre gjenverande medlemmane i Art Ensemble, Roscoe Mitchell, Malachi Favors Moghostut og Famoudou Don Moye, den femte plata på ECM ifølge Roald Helgheim som hevder Bowie alltid spelte i kvit frakk.
Richard Francis Burton
Richard Francis Burton var ein engelsk utforskar, omsetjar, forfattar, etnolog, lingvist, spion, poet, hypnotisør, fektar og diplomat. I den mangfaldige karrieren sin blei han kjend for reiser og utforskingar i Asia, Afrika og Amerika, i tillegg til kunnskap om språk og kulturar. Han skal ha snakka 29 europeiske, asiatiske og afrikanske språk.
Bakgrunn
Mor til Richard Francis Burton, Martha, stamma frå ein velstående familie, frå Richard Baker, ein squire frå Hertfordshire. Joseph Netterville Burton, far hans, var generalløytnant i den britiske hæren. Farfaren hans, Edward Burton, var av irsk-engelsk slekt og verka som prest i Westmorland for Church of Ireland. Burton hadde to sysken, Maria Katherine Elizabeth og Edward Joseph Netterville, fødd i 1823 og 1824.
Då han var ung drog familien hans på fleire reiser, til dømes til Tours i Frankrike i 1825. Richard blei først undervist av huslærarar, og i 1829 byrja han på ein skule driven av Charles Delafosse i Richmond Green i Richmond upon Thames. Familien reiste igjen, til Frankrike og Italia, og Richard fekk interesse for språk. Han lærte seg raskt fransk, latinsk og italiensk, og enkelte dialektar som napolitansk. Seinare i livet kom han til å læra seg hindi og andre indoariske språk.
Karriere
Burton er kjend for ei reise til Mekka forkledd som muslim, ei ikkje fordekt eller forkorta utgåve av Tusen og ei natt (på engelsk kalla The Arabian Nights etter dei tidlege omsetjingane av Antoine Galland sin franske versjon), utgjevinga av Kama Sutra på engelsk, og utforsskarreiser saman med John Hanning Speke som dei første europearane som vitja dei store innsjøane i Afrika på jakt etter kjelden til Nilen. Burton sine skriftlege verk og brev kritiserte i stor grad kolonipolitikken til Det britiske imperiet i ein slik grad at det skadde karrieren hans. Han var ein profilert og lærd forfattar som skreiv ei rekkje bøker og akademiske artiklar om emne som omfatta menneskeleg åtferd, reiser, falkeoppdrett, fekting, seksualpraksis og etnografi. Eit karakteristisk trekk ved bøkene hans er rikeleg med fotnotar, referansar og appendiks (vedlegg) som inneheld ulike observasjonar og informasjon.
Han var kaptein i hæren til Det britiske austindiske kompaniet, tenestegjorde i India (og seinare òg kortvarig i Krimkrigen). Som følgje av dette vart han engasjert av Royal Geographical Society til å utforska austkysten av Afrika, og han leia ein ekspedisjon av lokale og var den første europearen som såg Tanganyikasjøen. Seinare i livet tenestegjorde hans som britisk konsul på øya Fernando Po; i Santos i Brasil; Damaskus i Syria; og til sist i Trieste i dagens Italia. Han var medlem av Royal Geographical Society og blei løna med ein britisk orden (KCMG) i 1886.
Concordia-stasjonen
Concordia-stasjonen er den tredje heilårsstasjonen på Antarktisplatået utanom Vostok-stasjonen (russisk) og Amundsen-Scott-stasjonen (amerikansk) på Sørpolen. Han vert driven av forskarar frå Frankrike og Italia.
Historie
I 1992 valde Frankrike å bygge ein ny stasjon på Antarktisplatået. Italia kom seinare med i prosjektet. I 1996 oppretta ei fransk-italiensk gruppe ein sommarleir ved Dome C. Dei to hovudmåla til leiren var å gje logistisk støtte til Europaan Project for Ice Coring in Antarctica (EPICA og bygginga av ein permanent stasjon. Det nye heilårsanlegget, Concordia-stasjonen, stod ferdig i 2005. Den første overvintringa starta med 13 mann i februar 2005.
Tilkomst
Det meste av lasta vert flytta til Dome C frå Dumont d'Urville-stasjonen, ein avstand på 1200 km i løpet av 7 til 12 dagar, avhengig av vêrtilhøva. Stasjonspersonell og lett last vert frakta med lufta ved hjelp av eit Twin Otter-fly frå DDU eller Mario Zucchelli-stasjonen 1200 km unna.
Miljø
Dome C er ein av dei kaldaste plassane på jorda. Temperaturane går sjeldan over −25 °C om sommaren and kan falle under −80 °C om vinteren. I 2010 vart det registrert –84,6 °C. Den årlege middeltemperaturen er −54,5 °C. Fukta er låg og området er særs tørt med særs lite nedbør gjennom året.
Dome C ligg på toppen av Antarktisplatået, den største ørkenen i verda. Det lever ingen dyr eller planter meir enn nokre få titals kilometer inn frå Sørishavet. Joar er likevel observert over stasjonen, 1200 km frå den næraste næringskjelda. Ein trur at desse fuglane har lært å kryss kontinentet i staden for å fly rundt det.
Fysiologi og medisin
Concordia-stasjonen deler mange av dei same stressfaktorane ein er venta å oppleve under lange tokt i verdsrommet, særleg ekstrem isolasjon og innestenging, og er slik ein nyttig analog for forsking relevant for rom-medisin. I løpet av vinteren kan ikkje mannskapet evakuerast eller få forsyningar i løpet av ni månader og lever i lengre tid i totalt mørkre, i ei høgd som tilsvarar 4000 meter ved ekvator. Det fysiologiske og psykologiske stresset er påfallande. Concordia-stasjonen er særleg nyttig for studiet langvarig reduksjon av surstoff på grunn av høgda, stress på grunn av den innstengde kjensla og isolasjonen, døgnrytme og søvnforstyrringar, individuell og gruppepsykologi, telemedisin og astrobiologi.
Astronomi
Concordia-stasjonen er ein høvande stad for særs nøyaktige astronomiske observasjonar. Den gode sikta gjer at ein kan sjå stjernene sjølv når sola er i ei høgd på 38° over horisonten. Andre fordelar er særs låg infraraud skystråling, dei mange skyfrie dagane og lite aerosolar og støv i atmosfæren.
Ytre Takkvam
Ytre Takkvam, òg skriven Ytre Takvam, er ein gard i Arna i Bergen. Garden ligg aust for Tunestveit, vest for Indre Takkvam og sør for Sørfjorden. Saman med Indre Takkvam utgjer Ytre Takkvam namnegarden Takvam. Sidan 1633 har den same slekta ått garden.
Namnet Indre Takkvam vart vedteke av Statens kartverk 6. september 1995.
Kohnen-stasjonen
Kohnen-stasjonen er ein tysk stasjon i Antarktis, som om sommaren vert nytta av opp til 20 personar. Han er kalla opp etter geofysikaren Heinz Kohnen (1938–1997), som i lang tid arbeidde ved Alfred Wegener Institute.
Stasjonen opna den 11. januar 2001 i Dronning Maud Land. Stasjonen ligg 75°00'S, 00°04'E, og 2892 moh. Han ligg 757 km søraust for Neumayer-stasjon III, som ligg på Ekströmisen og hjelper med logistikk og administrasjon for Kohnen-stasjonen. SOm med den britiske Halley V-stasjonen, er basen bygd på stålbein som gjer at stasjonen kan jekkast opp etter kvart som snømengda på overflata aukar.
Stasjonen består av eit radiorom, ei messe, eit kjøken, bad, to soverom, ein smøsmeltar, eit lager, ein verkstad og eit kraftverk (100 kW). Han får forsyningar får ein konvoi på seks kjøretøy, som kan ta 20 tonn kvar, og 17 sledar. Basen får nye forsyningar to gonger i året, med opp til seks sledetog om gongen. Denne reisae tar 9-14 dagar.
Kohnen-stasjon er logistikkbase for iskjerneboring i Dronning Maud Land, det europeiske prosjektet for iskjernar i Antarktis (EPICA). Ein kjerne vart òg bort ved Kohnen-stasjonen.
Weißspitze
Brørne Emil og Otto Zsigmondy gjekk over Wallhorntörl og breen Garaneberkees då dei 8. september 1881 vart dei fyrste fjellturistane på Weißspitze, same dagen som dei gjekk vidare til den 3 451 meter over havet høge Hohe Zaun.
Det montenegrinske kvinnelandslaget i handball
Montenegro sitt kvinnelandslag i handball er det kvinnelege landslaget i handball for Montenegro. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Rukometni savez Crne Gore. Landslaget kvalifiserte seg til sin fyrste internasjonale meisterskap i 2010.
Resultat i internasjonale turneringar
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Montenegro har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
Henry Lowther
Thomas Henry Lowther er ein engelsk jazz-trompetist.
Lowther spelte først kornett i Frelsesarmeen. Han studerte fiolin ved Royal Academy of Music, men gjekk attende til trompet i 1960. I 1960-åra arbeidde han med Mike Westbrook, Manfred Mann, John Dankworth (1967–77), Graham Collier (1967), John Mayall (1968), John Warren (sidan 1968), Neil Ardley (1968) og Bob Downes (1969). Mange av desse samarbeida heldt fram inn i 1970-åra. Lowther spelte stundom med The Keef Hartley Band i denne tida.
I 1970-åra arbeidde han med Mike Gibbs (1970–76), Kenny Wheeler (frå 1972), Alan Cohen (1972), Michael Garrick (1972–73), Kurt Edelhagen (1974), John Taylor (1974), Stan Tracey (sidan 1976), Tony Coe (1976), Hawkwind (1977), Graham Collier (1976–78), Jubiaba med Barbara Thompson (1978) og Gordon Beck (1978), i tillegg til at han hadde sitt eige ensemble, Quaternity. Lowther spelte òg trompetsoloen for Elton John på «Return to Paradise» på albumet A Single Man i 1978.
Han arbeidde med Buzzcocks i 1980, Talk Talk frå 1983 til 1991, med Peter King frå 1983, og med Gil Evans i 1984. I 1986 arbeidde han med Humphrey Lyttelton i John Robichaux Orchestra for ein dokumentarfilm om Buddy Bolden. Han spelte med Charlie Watts sitt band i 1986-87, og leia så sitt eige band, Still Waters, i 1987. Frå seint i 1980-åra spelte han mykje i storband, som Berlin Contemporary Jazz Orchestra (1989–93), London Jazz Composers Orchestra (1989-96), Kenny Wheeler si gruppe (1990), The Dedication Orchestra (1994), London Jazz Orchestra (1994), George Russell's Living Time Orchestra og Creative Jazz Orchestra (1996) og i nyare tid i Jazzmoss.
Diskografi
Med Elf Med Jack Bruce Med Collective Consciousness Society Med Graham Collier Med Bryan Ferry Med the Keef Hartley Band Med Murray Head Med Glenn Hughes Med John Mayall Med Elton John Med Van Morrison Med Pretenders Med Slapp Happy Med John Surman Med Talk Talk Med Richard og Linda Thompson Med Loudon Wainwright III Med Hawkwind
En papillote
En papillote eller i papiljott er ei opphavleg fransk nemning for mat om er blitt steikt inni eit tjukt papir (eller folie i nyare tid).
Tradisjonell papiljott med papir bruker tjukt og olja papir. Dette blir lagt rundt maten før ein steiker han i omn. Innpakninga held på fukta i maten slik at han blir dampa og saftig.
Ordet «papiljott» kjem opphavleg frå latin papilio som tyder 'sommarfugl'.
Michael Obiku
Michael Obiku er ein tidlegare nigeriansk fotballspelar.
Mizuho-stasjonen
Mizuho-stasjonen var ein permanent japansk omlastingsstasjon i Antarktis. Denne låg på Mizuho Plateau 2230 moh og opna i 1970. Han vart operert av Det nasjonale instituttet for polarforsking i Japan og vart nedlagt i 1987. Han vert stundom vitja av enkelte grupper for meteorologisk og glasiologiske observasjonar.
Discovery av Electric Light Orchestra
Discovery er det åttande studioalbumet til det britiske symfoniske rockebandet Electric Light Orchestra (ELO). Det kom ut i 1979.
Historie
Discovery var det første albumet deira som gjekk til topps på albumlista i Storbritannia. Det gjekk rett inn på toppen av lista og låg der i fem veker. Albumet inneheld fem hitsongar med «Shine a Little Love», «Don't Bring Me Down», «Last Train to London», «Confusion» og «The Diary of Horace Wimp», dei fleste av dei kraftig påverka av disco (Richard Tandy kom opp med namnet på albumet, Disco Very). «Don't Bring Me Down» var ein av berre to singlar som nådde topp tre på den britiske singellista (den andre var «Xanadu» i 1980), og singelen deira som nådde høgast på den amerikanske singellista med ein fjerdeplass. «The Diary of Horace Wimp» vart òg ein hit i Storbritannia, men var ikkje i disco-stil. Han var meir Beatles-liknande slik den tidlegare hitten deira «Mr. Blue Sky» hadde vore. Sjølve albumet var det første som skapte fire topp ti-singlar i Storbritannia (ein av dei var ei dobbel A-side) og selde etter kvart til dobbel platinaplate i USA (1997).
Discovery var det første ELO-albumet som ikkje hadde med ein fast stryketrio, som dei siste åra hadde vore Mik Kaminski, Hugh McDowell og Melvyn Gale. Dei er med på musikkvideoane til songane frå albumet, som vart laga erstatning for at det ikkje vart ein konsertturne etter albumet. Kort tid etter valde leiaren Jeff Lynne å sparke dei, sjølv om Kaminski spelte på Time-turneen i 1981-82, albumet Secret Messages i 1983 og Balance of Power-turneen i 1986.
Lister
Albumet vart særs populært i Noreg der det låg heile 12 veker på toppen av VG-lista og 34 veker i alt på Topp 40.
Shy Limbs
The Shy Limbs var eit engelsk psykedelisk rockeband frå Bournemouth i slutten av 1960-åra. Det var bandet Greg Lake spelte i før han vart med i den første utgåva av King Crimson.
Naturisme
Naturisme (tidlegare nudisme) er ein ikkje-seksuell nakenkultur/livsstil der ein praktiserer felles nakenheit (sosial nakenheit).
Shy Limbs
Lake skipa bandet i september 1968 og spelte sjølv gitar og song. Med seg i bandet hadde han John Dickenson på klaverinstrument og vokal, Malcolm Brasher på bass og vokal og Andrew McCulloch på trommer. Lake og Dickenson hadde tidlegare spelt i lag i bandet The Shame.
Etter berre fem månader i lag, slutta Lake i bandet i januar 1969 for å bli med i det nye bandet til Robert Fripp, King Crimson.
Dei tre andre fortsette då som trio, før dei henta inn Allan Bowery (òg kjend som Alan Barry) som erstatta for Lake, men bandet varte ikkje lenge og dei gav seg i løpet av 1969.
Carla Sacramento
Carla Cristina Paquete Sacramento er ein portugisisk tidlegare friidrettsutøvar frå São Sebastião da Pedreira som vart verdsmeister på 1500 meter i 1997 og tok bronsen på distansen i VM 1995.
Aktiv
Sacramento var mellomdistanseløpar og satsa i yngre år både på 800 m og 1500 m. Frå 1995 konsentrerte ho seg mest om 1500 m og vart ved innandørs-VM nummer to på den distansen, slått av Regina Jacobs frå USA. Eit lite halvår seinare tok ho bronsemedaljen på 1500 meter ved friidretts-VM 1995 i Göteborg, bak verdsmeister Hassiba Boulmerka frå Algerie og Kelly Holmes frå Storbritannia.
Både ved verdsmeisterskapen 1999 og den neste i 2001, kjempa Sacramento lenge om å sikre seg ein medalje på 1500 m. I Sevilla i 1999 vart ho nummer fem og i Edmonton kom ho på fjerdeplass.
Thomas Cromwell
'''Thomas Cromwell, 1. jarl av Essex''' var ein engelsk statsmann. Han var den viktigaste ministeren til kong Henrik VIII, i ulike postar, frå 1532 til 1540. Han blei avretta for heresi og forræderi på ordre frå kongen, som seinare klaga over at han var blitt villeidd.
Tidleg liv
Cromwell blei fødd kring 1485 i Putney i London. Ein kjenner få detaljar frå dei tidlegaste åra hans, men ein veit at faren hans Walter Cromwell blei bøtelagd seks penny heile 48 gonger mellom 1475 og 1501 for å vatna ut ølet han selde. I 1477 blei han òg kjend skuldig for overfall. Walter hadde deltatt i slaget ved Bosworth på sigersherren Henrik 7. si side, og stod derfor på god fot med Tudor-dynastiet. Han dreiv gjestgjevarstaden The Anchor ('Ankeret') og eit bryggeri, og familien hadde heimen sin øvst i Brewhouse Lane, i dag ein gatestump frå Putney Bridge Road ned til Themsen.
Mor til Thomas Cromwell kom nordfrå og tilhøyrde Meverell-familien. Gjennom henne hadde sonen eit nettverket av syskenbarn og tremenningar nord i landet. Sjølv hadde han to systrer: Elizabeth, som gifta seg med bonden William Wellyfed, og Kathrine, som med mannen Morgan Williams fekk sonen Richard som gjekk morbroren si teneste. Denne Richard blei oldefar til Oliver Cromwell.
Far til Thomas Cromwell kan ha vore irsk. Han var ein tidstypisk yeoman; ein driftig næringsdrivande som verdsette skulegang for barna. Walter Cromwell flytta til Wandsworth rundt 1501, der han var eigar av ei vassmølle. Seinare oppstod eit rykte om at han òg hadde vore smed; kanskje fordi han - som mange andre i tudortida - føydde namnet Smith til etternamnet sitt.
I utlandet
Thomas Cromwell forlét England som tenåring. Eustace Chapuys, som seinare var naboen hans i London og snakka mykje med han, skreiv at Cromwell som ung drog til Flandern og deretter Italia. Den samtidige forfattaren Matteo Bandello skreiv ein novelle om Cromwell si reise til Italia. Det er usikkert om denne byggjer på historiske fakta eller er heilt oppdikta. Ifølgje Bandello var Cromwell på flukt frå faren sin, og deltok undervegs på fransk side i slaget ved Garigliano den 29. desember 1503. Cromwell var dermed på taparane si side. I novella til Bandello blei den unge engelskmannen plukka opp frå gata i Firenze av Francesco Frescobaldi, men han var då berre 8 år gammal, så truleg var det snakk om faren hans eller den eldre broren Leonardo. I alle høve kom Cromwell til å stå Frescobaldi-familien nær heile livet. Som sekretær for kardinal Wolsey i 1520-åra må han ha blitt klar over kva for ei enorm gjeld frescobaldiane hadde opparbeidd seg hjå Henrik 8. I 1530-åra betalte Cromwell spionen sin på kontinentet, dr Augustine, via Francesco Frescobaldi. Frescobaldiane var den største vin-importøren til Tudor-England. Familien er framleis ein anerkjend vinprodusent.
Daberspitze
Toppen av Daberspitze vart nådd fyrste gongen 17. september 1873 av Georg Hofmann og fjellførarane Josef Berger og Johann Grill.
Thomas Cromwell
Avlatshandel
Innan 1512 var Cromwell blitt tilsett av frescobaldiene og dreiv handel med tekstil i Nederlanda. Dokument frå Vatikan-arkiva viser at han var agent for kardinal Reginald Bainbridge, og handterte engelske kyrkjerettssaker for Den romerske rotaen.
Då Bainbridge døydde i 1514, vende Cromwell heim til England i august same år. Medan han hadde vore i Firenze had handelstransaksjonane til italienarane med England vokse enormt, i hemmeleg samforståing med kong Henrik VII. Italienarane innførte fargestoffet alun frå Egypt og andre muslimske land, og smugla det til tekstilindustrien i Nord-Europa via England, sjølv om paven hadde forbode denne trafikken av omsyn til sitt eige monopol på sal frå alungruvene i Pavestatene. Italienarane dominerte dermed heilt forretningsverda i London fram til reformasjonen. Cromwell snakka flytande italiensk (i tillegg til latin og fransk), medan få av landsmennene hans lærte seg språket. I London fall det han naturleg å ha omgang med den store italienske kolonien. Den første heimen hans var i Fenchurch Street, der kjøpmennene frå Genova heldt til. Kardinal Reginald Pole hevda at Cromwell ei tid var rekneskapsførar for ein kjøpmann i Venezia. Kanskje var det snakk om Donato Rullo, som var venn av både Cromwell og Pole.
Vår Frue-lauget i Boston, som seinare kosta på det praktfulle spiret (the Boston stump) på St. Botolph-kyrkja, skipa velstanden sin på sal av avlatsbrev i heile England og Irland. Truleg var Boston-lauget den største aktøren i England innan avlatssal, og konkurransen frå Austin Friars (augustinarbrørne) i London var særs lite velkommen. Ironisk nok tilhøyrde Luther nettopp desse augustinarbrørne, og hadde nyss tatt til orde mot avlatsbrev, akkurat då det braut ut ein heftig strid i England mellom ordensbrørne hans i England og Boston-lauget, om nettopp avlatssal. Boston-lauget sende representanten sin til kardinal Wolsey for å få stansa avlatsbrevet til augustinarane, men saka måtte avgjerast i Roma. Boston-lauget engasjerte difor Cromwell, sidan han snakka italiensk. Han er fyrste gong dokumentert i rekneskapane til lauget ved pinsetid i 1518 med eit salær på over 4 pund. Deretter drog han til Roma for dei, der han møtte pave Leo X, ein yngre bror av Piero di Lorenzo de' Medici som hadde falle i slaget ved Garigliano, der også Cromwell skal ha vore med. Under opphaldet i Roma skaffa han seg Erasmus si utgåve av Det nye testamentet på gresk og latin. Han fortalde seinare Thomas Cranmer at det å lesa Bibelen på eiga hand hadde vakt tvilen hans om avlatsbrev og hans eige engasjement i salet av dei. Tidleg på 1520-talet var han like fullt framleis agent for dei då 4 000 avlatsbreva blei trykte opp av trykkaren til Boston-lauget i London, Richard Pynson.
Kardinalens mann
Etter jusstudiar blei Cromwell vald inn i Det engelske parlamentet i 1523. Etter oppløysinga av parlamentet skreiv han eit brev til ein venn, der han spøkte med dei uproduktive arbeidsmetodane der.
I 1523 flytta han og familien inn i klosteret Austin Friars i London. På klosterområdet låg Edward Stafford gravlagd etter å ha blitt avretta 17. mai 1521 for forræderi, eit tidleg døme på kong Henrik sin brutalitet mot alle av Plantagenet-slekta. Forræderi blei likevel rekna som mindre alvorleg enn kjetteri, så forrædarar fekk like fullt ei kristen gravferd, og Stafford hadde hatt tilhengjarar som frå tid til annan vitja grava hans. Dei italienske, tyske og flamske koloniane i London gjekk til kyrkje i Austin Friars, som var landemerket i den delen av London som i dag er mest kjend for Liverpool Street stasjon. I klosterkyrkja slapp dei å betala tiande og andre forpliktingar som følgde med kyrkjelyden i ei soknekyrkje. Cromwell kjøpte bustaden sin av to italienarar som var nære partnarar av frescobaldiane; Giovanni Cavalcanti hadde i 1521 fått i oppdrag av pave Leo X å konstruera ein modell av eit praktfullt gravmæle for kong Henrik, betalt av paven som takk fordi kongen heilt avviste Luther i skrifta si Assertio Septem Sacramentarum, noko som også gav kong Henrik tittelen «forsvararen av trua».
I 1524 blei Cromwell teken inn ved Gray's Inn, og var no den mest trudde medarbeidaren til Wolsey. I november 1528 sikra kardinal Wolsey seg to pavebullar om å sørga for ei radikal fornying av engelsk klosterliv. Alle kloster med færre enn seks bebuarar skulle stengast, og alle kloster med færre enn tolv bebuarar skulle slåast saman med eit større kloster. Etter desse retningslinjene sørgde Cromwell for å oppløysa tretti kloster for å skaffa pengar til kardinalskulen i Ipswich og Cardinal's College i Oxford.
Då kardinal Wolsey blei styrta i 1529, prøvde Cromwell forgjeves å hjelpa han, og kom i det høvet i kontakt med kong Henrik VIII. 1529 var elles eit forferdeleg år for Cromwell, som mista både den gamle velgjeraren sin Wolsey og kona si Elizabeth. 12. juli 1529 skreiv han testamente som enkemann. Seinare same året mista han begge døtrene sine. Han sende då sonen Gregory til oppfostring hjå andre, der guten fekk veksa opp i meir heimslege omgjevnader enn han sjølv kunne gje han. Han gifta seg aldri igjen, men det var truleg rundt 1529 at han blei far til eit barn utanfor ekteskap, Jane. I 1539 budde Jane hjå halvbroren sin Gregory, som då var gift mann med eigen heim. Cromwell sende ein rundelig sum til utstyr for «mistress Jane», som sidan gifta seg med William Hough, sonen til Cromwell sin tenar Richard. Overraskande nok vart ekteparet Hough nokre av dei mest tradisjonstru katolikkane i Oxfordshire.
Kongen hadde kalla inn eit nytt parlament, kjent som Reformasjonsparlamentet, for å få innvilga skilsmisse frå Katarina av Aragón slik at han kunne gifta seg med hoffdama hennar Anne Boleyn. Mot slutten av 1530 eller tidleg i 1531 blei Cromwell utnemnd til kongeleg rådgjevar for parlamentssaker, og innan utgangen av 1531 var han ein del av den inste kretsen til kongen. Han blei den viktigaste ministeren til kongen i 1532, utan å ha noko offisielt embete som medførte ein slik posisjon, men rett og slett på grunn av den enorme tilliten kongen hadde til han. Fyrst året etter blei han rådsmedlem.
Minister
Cromwell spelte ei viktig rolle i reformasjonen i England. Parlamentet 1529–31 førte ikkje kongen noko nærare ei skilsmisse. Men i 1532, med Cromwell som kongen sin fremste mann, byrja ting å skje. Viktige inntektskjelder for paven blei avskorne, og kyrkjelovgjevinga, blei overført til kongen. I løpet av dei neste åra kom den grunnleggande loven under den engelske reformasjonen, Act in Restraint of Appeals, som forbaud anker til Roma. Dette opna for at skilsmisse kunne innvilgast i England, utan at paven kunne behandla ei anke.
Det var Cromwell som skreiv utkastet til denne loven. Ein detalj av stor tyding var at han omtalte England som eit «imperium». Engelske monarkar hadde òg tidlegare omtalt seg sjølv som «keisarar», fordi dei styrte meir enn eitt rike. Men i denne lova betydde det noko anna; England var erklært å vera eit rike i seg sjølv, uavhengig av autoriteten til framande herskarar. Dette var retta mot pavedømmet, som mista makta si over England og rettsutøvinga der.
Anne Boleyn viste lita takksemd for Cromwell sin innsats for å gjera ekteskapet mellom henne og kongen mogleg. Ved kroninga hennar i 1533 blei ei rekke menn slått til riddarar, men Cromwell var ikkje blant dei - noko som verkar som ein bevisst forbigåing, særleg sidan han blei pålagd å innkrevja bøtene frå dei som avslo utnemninga. Heller ikkje var Cromwell ute av stand til å tena krona som riddar, sidan arbeidsoppgåvene hans i tenesta til kongehuset allereie var langt meir omfattande enn noko ein forventa av ein riddar. På den tida foreslo Cromwell ekteskap mellom søsterson Richard Cromwell og den gamle vennen sin William Courtenay si svigerdotter. Courtenay var positiv til eit samband mellom den unge enka og familien Cromwell, men jenta var òg i slekt med Anne Boleyn, som nekta å godkjenna giftarmålet.
Cromwell var den fremste blant dei som foreslo for Henrik VIII at han skulle utnemna seg sjølv til overhovud for kyrkja i England. I 1534 sytte han for at Act of Supremacy blei vedtatt i parlamentet, og året etter blei han utnemnd til viseregent for kongen i Lords Spirituals. Dette gav han makt som høgaste dommar i kyrkjelege saker. Embetet var òg ein institusjon som samla dei to kyrkjelege provinsane i England, Canterbury og York. Det var i kraft av dette embetet at Cromwell leia oppløysinga av klostera i England, som byrja med visitasjonen hans, annonsert i 1535 og påbyrja vinteren 1536. Sjølv om oppløysinga av klostera blei sett som eit kynisk tiltak for å skaffa pengar, hadde Cromwell og støttespelarane hans genuine reservasjonar mot klosterlivet. Dei var spesielt negative til forbøn for avdøde. Medan Cromwell sat i posisjon, var Henrik VIII mykje meir vennleg innstilt mot protestantismen enn han var seinare. Kong Henrik sin tremenning og bitre motstandar Reginald Pole omtalte i sitt verk Apologia frå 1539 Cromwell som «Satans utsending», og den ansvarlege for kong Henriks ugjerninger. I ein samtale i 1528/29 om korleis ein best rår ein fyrste, hadde Cromwell gjeve Pole råd om å lesa ei bok som Pole seinare meinte måtte vera Machiavelli sitt verk Fyrsten. Men Fyrsten blei fyrst trykt i 1532, og Cromwell fekk boka anbefalt av vennen sin lord Morley i 1539. Og sjølv om Fyrsten skildrar korleis ein fyrste bør utpeika og behandla rådgjevaren sin, seier ho ikkje noko om rolla til rådgjevaren, som var emne for Cromwell og Pole sin samtale i 1528/29. Det gjer derimot Baldassare Castiglione si bok il Cortegiano (= Hoffmannen), som kan vera den Cromwell tenkte på. Denne kom ut i 1528/29, men er motstykke og antitese til Fyrsten.
Etter avrettinga av Anne Boleyn i mai 1536 blei Cromwell utnemnd til Lord Privy Seal (dvs. bevarar av seglet til geheimerådet), og var deretter sentral i kongen sin politikk. Kong Henrik braut med Roma for å få gjennom annulleringa av det fyrste ekteskapet sitt, men heldt fast ved katolsk lære, som han berre ville reformera, ikkje avskaffa. Cromwell sympatiserte derimot med lollardane. Som erkebiskop Thomas Cranmer ønskte Cromwell å få Bibelen omsett til engelsk, noko kong Henrik var heilt imot. Utgåva dei føretrekte, var ei omsetjing gjort av William Tyndale, men med namnet Miles Coverdale på omslaget. Cranmer godkjende denne 4. august 1538, og bad Cromwell om å sørga for aksept frå kongen. Denne kom 30. september same året, og deretter hadde kvart kyrkjesokn plikt til å skaffa og stilla ut eit eksemplar av Coverdalebibelen, så folk kunne lesa i han. Presteskapet fekk uttrykkeleg forbod mot å hindra nokon i å få tilgang til skrifta, men skulle tvert om oppmuntra einkvar som kunne til å studera henne. Erkebiskop Cranmer jubla og skreiv til Cromwell at «ved sida av Guds belønning, skal du evig hugsast for det same i landet».
Trass i dei religiøse reformene sine var Cromwell ein god venn og støttespelar for dottera til dronning Katarina, den katolske prinsesse Maria. Han klarte ikkje å overtala kongen til å la jenta få sjå mor si då mora låg på dødsleiet, men han lykkast i å sikra henne eit rimeleg livsopphald. Til sist gjekk det rykte om at dei to tenkte å gifta seg. Cromwell var allereie over femti og Maria berre 21, og ikkje noko tyder på at han var noko anna enn ein farsfigur ho støtta seg til, og som hadde verna henne mot den biologiske faren sin, kongen. Dei hadde likevel eit tydeleg nært forhold. Då lady Beauchamp bar sin førstefødde til dåpen, var dronning Jane, stedottera hennar prinsesse Maria og Thomas Cromwell fadrar; og då Cromwell sin son Gregory sjølv blei far, sende prinsesse Maria gåve både til dåpsbarnet og til jordmora.
Cromwell blei vernar for ei gruppe intellektuelle engelske humanistar, som han brukte til å fremja reformasjonen gjennom trykte skrifter. Gruppa omfatta mellom anna Thomas Gibson, William Marshall, Richard Morison, John Rastell, Thomas Starkey, Richard Taverner og John Uvedale. Mellom anna fekk Marshall tjue pund av Cromwell for å omsetja og trykka Marsilius av Padova sitt Defensor pacis.