cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Music Corporation of America
MCA gjekk inn i platebransjen i 1962 med oppkjøpet av det USA-baserte Decca Records, som inkluderte Coral Records og Brunswick Records. Desse etikettane vart lagt under MCA Records tidleg på 1970-talet. Firmaet gjekk inn i forlagsbransjen i 1975 med oppkjøpet av G. P. Putnam's Sons. I 1979 kjøpte det opp ABC Dunhill Records med dotterselskapa ABC Records, Paramount Records, Impulsive Records, Dot Records og Dunhill Records. Chess Records vart kjøpt i 1985 medan Motown Records vart kjøpt i 1988 og selt igjen til Polygram i 1993.
GRP Records og Geffen Records vart kjøpt opp i 1990, det same året som MCA Corporations holdingselskap vart kjøpt opp av Matsushita-gruppa.
Seagram Company Ltd. kjøpte i 1995 80% av aksjane i MCA INC. og same år droppa dei nye eigarane MCA-namnet og firmaet endra struktur til Universal Studios og musikkdivisjonen deira, MCA Music Enternainment Group vart døypt om til Universal Music Group. I 1996 selde Seagram G. P. Putnam's Sons til Pinguin Group. I 1998 kjøpte Seagram PolyGram frå Phillips og fusjonerte det med Universal Music Group. Når Seagram Company Ltd. så vart kjøpt opp av det franske selskapet Pernod Ricard, vart Universals holding selt til Vivendi Universal.
Våren 2003 vart MCA Records lagt under Geffen Records. Deira country-etikett MCA Nashville Records er enno i drift.
Myrciaria floribunda
Myrciaria floribunda er eit tropisk frukttre eller busk frå Karibia. Det dannar bær som blir brukt til mat og fleire ulike drikkar.
På engelsk er planten kjend som guavaberry og rumberry. Han blir også kalla mirto eller murta på Puerto Rico, guayabillo i Guatemala, coco-carette, merisier-cerise eller bois de basse batard på Guadeloupe og Martinique, cabo de chivo i El Salvador, escobillo i Nicaragua, mije eller mije colorado på Cuba og Den dominikanske republikkeb, bois mulatre på Haiti og roode bosch guave, saitjaberan eller kakrioe hariraroe tataroe i Surinam. Planten er ikkje i slekt med guava, men med camu-camu (Myrciaria dubia).
Treet kan bli opptil 18 meter høgt, men finst i ei rekkje former. Det har raudbrune griener og små rosa og kvite blomar. Fruktene eller bæra er guloransje eller mørkeraude, med eit tynt lag gjennomsiktig kjøt rundt ein stein. Smaken er søt og syrleg.
Dreams av Klaus Schulze
Dreams er det 19. albumet til Klaus Schulze. Det kom ut i 1986 og igjen i 2005 med ekstra bonusspor. Bonusspora vart første gong gjevne ut i 2004 i Hambühren som den avgrensa promo-CDen Ion.
Myrciaria floribunda
Planten veks vilt i Sentral- og Sør-Amerika, i land som Cuba, Den dominikanske republikken, Haiti, Jamaica, Puerto Rico og fleire av Dei små Antillane. Han er også blitt innført til Florida, Bermuda, Hawaii og Filippinane.
Dreams av Klaus Schulze
Allmusic omtalar tittelsporet som at det opnar med ein symfoni av gatestøy før Schulze målar eit bilete av naken, trykkande isolasjon.
Myrciaria floribunda
Bæret blir brukt til å laga syltetøy og drikkar. Likør laga av Myrciaria floribunda og rom er ein vanleg juledrikk på fleire av veksestadane, særleg Sint Maarten og Jomfruøyane. Kolonistar frå Danmark og Nederland fant ut at dei kunne smaksetja rommen på liknande vis som snaps. Både brennevin og snaps med Myrciaria floribunda blei tidlegare eksportert frå St. Thomas til Danmark.
An Nabat
An Nabat er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Myrciaria floribunda
I Den dominikanske republikken er han knytt til den austlege byen San Pedro de Macorís, som har mange innbyggjarar av aust-karibisk opphav.
Ohio Range
Ohio Range er ei fjellkjede i Dei transantarktiske fjella i Antarktis. Ho er kring 48 km lang og 16 km brei som strekkjer seg frå nordaustover frå Eldridge Peak til Mirsky Ledge. Fjellkjeda strekkjer seg ut til Horlick Mountains og består hovudsakleg av eit stort snødekt platå med bratte sider på nordsida og fleire flate ryggar og fjell. Det høgaste fjellet er Mount Schopf (2990 moh).
Myrciaria floribunda
Myrciaria floribunda blir også brukt som medisinplante. Bæra blir rekna for å ha reinskande verkning, og blir tekne mot leverplager.
Ohio Range
Fjellkjeda vart kartlagd i 1958-59 av USARP Horlick Mountains Traverse, og vart undersøkt i 1960-61 og 1961-62 av geologar frå Institute of Polar Studies ved Ohio State University, som fjellkjeda er kalla opp etter.
Sentralt i fjellkjeda ligg Buckeye Table, eit platå, som er 19 km langt og 3 til 8 km breitt. Av fjell i fjellkjeda finn ein Discovery Ridge, Eldridge Peak, Mount Glossopteris (2865 moh), Iversen Peak, Mirsky Ledge, Quartz Pebble Hill, Mount Schopf (2990 moh) og Urbanak Peak.
Rika Masuya
Rika Masuya er ein japansk fotballspelar.
Carol Kenyon
Carol Kenyon (stundom skrive Karol) er ein britisk songar, fødd kring 1959.
Sjølv om ho hovudsakleg er studiomusikar på mange album og singlar, og konsertar, for andre artistar, har ho spelt inn fleire singlar som soloartist. Den første singelen hennar, «Warrior Woman» kom ut på A&M Records i 1984.
Ho er mest kjend for vokalen på Heaven 17-songen «Temptation», som nådde andreplassen på UK Singles Chart i 1983 og på Paul Hardcastle's Don't waste my time som nådde åttande plass på UK Singles chart i 1986.
Tidleg var ho ein del av National Youth Jazz Orchestra. Ho har òg sunge med Go West, Duran Duran, Kylie Minogue, Mike Oldfield, Jon and Vangelis, Pet Shop Boys, Gary Moore, Dexys Midnight Runners, Pink Floyd, Tommy Shaw, Roger Waters, Morrissey–Mullen, Tears for Fears, Paul Hardcastle og Van Morrison. I 1993 dukka Kenyon opp i lag med David Suchet i Poirot-novellen «The Yellow Iris».
Kaj Skagen
Kaj Skagen er ein norsk skjønnlitterær forfattar, fagbokforfattar og samfunnsdebattant.
Bakgrunn
Skagen kom til verda i Strandebarm, voks opp i Modum og Drangedal, gjekk på realskole og gymnas i Kragerø, og vart frå 1968 elev ved Forsøksgymnaset i Oslo. Sida 1977 har han vore busett i Bergen. Foreldra var kunstmålaren og læraren Kaare Johan Skagen (1911–93) og læraren Mary Emilie Skagen. Han er bror av filmkunstnaren Sølve Skagen og pedagogen Kaare Skagen.
Virke
Skagen har publisert ein lag rad diktsamlingar, romanar og essays. Han vart kjend som skribent og aktivist allereie då han var i tjueåra. Som formann i Elevutvalget for Oslo og Omegn (EU) i 1969 vart han kjend som radikalar, men i til dømes artikkelen SUF – en ulv i fåreklær i 1969 gjorde han det klårt at han var motstandar av den norske maoismen som mange radikale slutta seg til på denne tida. I 1970 var han redaktør for Norsk Studentforum.
Med romanen Broene brenner vann Skagen i 1982 ein delt fyrstepris i forlaget Gyldendals store romankonkurranse; dei to andre vinnarane var Jon Michelet og Nils Johan Rud. Kampskriftet Bazarovs barn frå 1983 er eit et oppgjer med den tonegivande, kulturradikale og marxistisk orienteringa i delar av den norsk litteraturen i samtida. Boka skapte ein langvarig debatt og kom i seks opplag.
Skagens rolle som engasjert, ivrig og skarp samfunnsdebattant kjem til uttrykk mellom anna i artikkelen Requiem for Salmo Salar i tidsskriftet Samtiden i 1990 med  kritikk av fiskeoppdrettnæringa for dei skadelege miljøkonsekvensane av denne verksemda. I boka Retten som som ingen kunne målbinde frå 1985 kritisert Skagen sterkt straffesaka og spionasjedommen over Arne Treholt. Skagen var òg ein av dei fyrste som tok til orde mot at Noreg tok del i krigen mot Serbia. Han sette òg i gang ein debatt om steinerskulane med artikkelen Slik dør Steinerskolen, prenta i tidsskriftet Steinerskolen i 2003, med påstand om at steinerpedagogikken var i ferd med å forsvinne i desse skulane. I 2009 kritiserte han Tore Rems biografi Sin egen herre om Jens Bjørneboe ved å hevde at Rem hadde tolka tilhøvet mellom Bjørneboe og antroposofien feil, og heller ikkje hadde sett samanhengen mellom individualisme og samfunnsengasjement hjå Bjørneboe.
Prisar og utmerkingar
Skagen fekk Riksmålsforbundets litteraturpris i 1991 for essaysamlinga Natt til dommedag.
Samiske stadnamn i Sør-Varanger
]] Samiske stadnamn i Sør-Varanger er stadnamn i Sør-Varanger kommune som har ei samisk form som skil seg frå den norske. Nokre av stadnamna kan visa til geografiske område som dekker fleire kommunar enn Sør-Varanger.
AC/DC Live
AC/DC Live er det andre konsertalbumet til det australske hardrockbandet AC/DC, gjeve ut 26. oktober 1992. Det kom ut to versjonar av albumet, ei enkelplate og ei dobbelplate, kjend som AC/DC Live: 2 CD Collector's Edition. Ein konsertfilm, AC/DC: Live at Donington, kom ut samstundes. Dobbeltalbumet AC/DC Live: 2 CD Collector's Edition kom ut ein månad etter den enkle versjonen, i ei «bok» med to plater (i same form som gamle CD-longboxer) og med ein AC/DC-setel kjent som «Angus Bucks». Begge utgåvene av albumet vart gitt ut på nytt i 2003 som ein del av AC/DC Remasters-serien.
Mottaking
Barry Weber frå AllMusic skriv: «Altfor ofte er eit livealbum ei billig, forhasta innspeling som berre tener som eit vitnesbyrd om forfallet til bandet. AC/DC Live viser likevel kva som skil dette bandet frå sine jamaldra - her er dei framleis fullt i stand til å gjennomføra eit flott liveshow. Dette er blant dei beste live metal-albuma frå 90-talet.» Classic Rock skreiv at «Live er ei triumferande tilbakevising av alle som framleis hevdar at 'DC døydde med Bon'. Jonno [Brian Johnson] har fin stemme og godt humør heile vegen, og live-settinga gir Angus plass til å strekkja seg litt.»
Dobbel «Collector's Edition»-CD
Den japanske versjonen inneheld bonussporet «Hell Ain't a Bad Place to Be» (Donington Park, Leicestershire, England; 17. august 1991) som var b-sida på singelen «Highway To Hell» (live). Denne låten vart seinare inkludert på luksusutgåva av Backtrack i 2009.
Sjølv om «Sin City» ser ut til å vera framført på Point Theatre i Dublin 26. april 1991, som Brian Johnson seier i introen på albumet: «We've got a song for you, Dublin», sa han på den verkelege Dublin-konserten faktisk: «OK Dublin, we've got a song especially for you» (det finst eit bootleg-opptak av konserten). Introen på albumet er henta frå framferda i King's Hall i Belfast 27. april 1991 - at Johnson nemner Dublin er ein rein feil. Sjølve framferda vart spelt inn på NEC i Birmingham 23. april 1991.
Lyden av publikum og gitarfeedback heilt i starten av «Shoot to Thrill» er henta frå Donington-framferda der det førre sporet, «Thunderstruck», vart spelt inn. Sjølve framferda vart spelt inn på NEC i Birmingham 23. april 1991
«Moneytalks» og «Are You Ready» var ikkje med på den doble vinylutgåva.
Fylkesveg 624 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 624 i Sogn og Fjordane går mellom Husevågøy ferjekai og Husevåg i Vågsøy kommune. Vegen er 6,2 km lang.
Før 1. januar 2010 vart vegen kalla fylkesveg 604.
An Najd
An Najd er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Anib
Anib er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Dufftown
Dufftown  er ein liten by i regionen Moray i Skottland. Han har kring 1500 innbyggjarar. Han oppstod som ein landsby i mellomalderen, under namnet Mortlach. I 1817 vart han kraftig utvida av James Duff, og fekk nytt namn etter han.
Dufftown omtaler gjerne seg sjølv som The Malt Whisky Capital og er eit godt utgangspunkt for whiskyturistar. Mange kjende whiskydestilleri er lokalisert like i nærleiken av Dufftown. Mellom dei Glenfiddich, The Macallan, Glenfarclas, Speyburn, Glenlivet, Cardhu med fleire. Dufftown har fleire butikkar, restaurantar, hotell, B&Bs, kiltbutikk og ein velassortert whiskyutsal.
Arthur's Pass nasjonalpark
Arthur's Pass National Park er ein nasjonalpark ligg på Sørøya på New Zealand. Han er administrert av Department of Conservation.
Parken vart oppretta i 1929, som en første nasjonalparken på Sørøya og den tredje på New Zealand. Han er delt av riksvegen State Highway 73. Vegen går gjennom Arthur's Pass Village og fjellpasset med same namn over Søralpane i ei høgde av 920 meter over havet. Parken er administrert av Miljøverndepartementet Department of Conservation som driv eit depot og eit administrasjons- og informasjonssenter i Arthur's Pass Village.
Geografi
Parken er tydeleg delt av det store skiljet (Søralpane) på Sørøya. Austsida er turrare og består av sørbøkeskogar og breie elvefâr, medan vestsida består av tett regnskog. Mykje av landskapet vart forma under istida som danna flatbotna, U-forma dalar. I midten er ei høg fjellrekkje som består av store, snøkledde toppar og skråningar med steinurer.
Parken omtattar følgjande geografiske særmerke:
Rekreasjon
Parken er populær for fotturar, skisport og fjellklatring.
Populære fotturruter er:
Kranídi
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Kranídi 9 452 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 4 006 innbyggjarar.
Shy Brothers
Shy Brothers er to iransk-kanadiske sysken frå Vancouver i Canada som er trance-technoprodusentar og dj-ar. Den eine heiter Mike Shir (persisk مایک شیر) og den andre Benjamin Shir (persisk بنیامین شیر).
Separation Range
Separation Range er eit fjellkjede i Commonwealth Range som består av to fjellrekkjer skild av Hoodbreen. Separation Range er kring 60 km lang og endar i nord ved Rossisen. Fjellkjeda vart namngjeven av New Zealand Alpine Club Antarctic Expedition, 1959-60.
Aker gard i Oslo
Historie
Garden kan kanskje ha vore sete for forliksmøtet mellom kong Magnus den gode og kong Harald Sigurdsson (Hardråde) i 1046. Kongesagaene Fagerskinna og Morkinskinna kan begge fortelja at Magnus og Harald møttest ved ein gard som heitte Aker eller Skjoldaker. Nokre forskarar, blant dei filologen Magnus Olsen, meinte at dette måtte dreia seg om garden Åker i Hedmark, på grunn av posisjonen til denne garden som tidlegare tingstad. Likevel hevdar arkeologen Frans Arne Stylegar at det heller må dreia seg om garden Akar utanfor Oslo. Dette byggjer han på blant anna korleis sagaforfattarane skildrar området garden låg i, og at Magnus var med hæren sin i Vika (Oslofjorden) då han møtte Harald. Dette talar ifølgje Stylegar meir for å plassera garden ved Oslofjorden enn ved Mjøsa.
En=Trance
En=Trance er det 20. albumet til Klaus Schulze. Det kom ut i 1988 og igjen i 2005 med ekstra bonusspor.
Albumet består av rytmesekvensar frå Berlinskulen, men sekvenserane er utvida og lange og rytmane dominerer ikkje. Schulze nyttar djupe atomsfærar, symfoniske synthar og eksperimentelle sci-fi-lydar til å skape eit transeskapande lydlandskap. Dei lange sekvensane har atmosfæriske teksturar og dei symfoniske synthane er mjuke og direkte.
Aker gard i Oslo
Historie
Garden er nemnt som kyrkjestad og fylkeskirke i eldre borgartings kristenrett, sjå Gamle Aker kyrkje. Gardsnamnet vart difor sognenavn. Garden vart seinare delt opp i fleire akergardar.
Aker var klostergods i mellomalderen. I 1182 vart både garden og kyrkja gjevne til Nonneseter kloster av biskop Helge av Oslo. Før dette kan garden ha vore ått av biskopen i Oslo bispedømme, medan den opphavlege eigaren kan ha vore kongen. Kanskje kan kongen ha overført garden til biskopen i samband med skipinga av Oslo bispedømme rundt 1070.
Frå 1602 var Aker-gardane avlsgardar for Akershus slott. I 1629 vart gardane lagt ut til bymark for Christiania. Det var då to Aker-gardar; Store og Lille Aker. Tufter etter gardane er aldri funne, men ein reknar med at Store Aker har lege ved Gamle Aker kyrkje, og Lille Aker ved Underhaugsveien.
Namnet Aker
Aker kyrkje og soknet var kyrkje for heile bymarka. I dag har Gamle Aker forsamling lita utstrekking.
I tillegg til akergardane, soknet og kommunen har Aker gjeve namn til Akerselva, til Aker universitetssjukehus og til Akersneset med Akershus slott (festning). Slottsnamnet har ført til ytterlegare namnespreiing til lenet, amtet og seinare fylket Akershus. Akersgata og Akersveien var landevegen mellom Christiania og Aker kyrkje.
Elgin
Elgin  (skotsk-gælisk Eilginn) er ein by i regionen Moray i Skottland. Han har kring 25 500 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Lossie den viktigaste industrien er whiskyframstilling.
Grunnen til Elgin vart lagt på 1000-talet då ei borg vart reist på eit nærliggande berg vest for byen. Borga utgjorde i år 1291 den nordlege grensa for den då engelske delen av Skottland, men vart forstørra etter slaget ved Bannockburn år 1314. I Elgin finst òg ruinane av Moraykatedralen som vart bygd i år 1224.
Myrtefamilien
Myrtefamilien (Myrtaceae) er ein tofrøblada plantefamilie i myrteordenen. Han inneheld tre og buskar med sterk aromatisk lukt av eteriske oljer. Blada er oftast motsette. Blomane er frikrona, regelmessige og 4- eller 5-talige.
I familien finst mellom 3000 og 5000 artar fordelt på 130-150 slekter. Artane finst stort sett i Australia og Amerika. I Europa veks berre éin art naturleg, myrt. Andre kjende plantar i familien er granateple, kryddernellik, allehande, guava og eukalyptus. Arten Eucalyptus regnans kan bli meir enn 100 meter høg og blir ofte rekna som verdas høgaste dekkfrøplante.
Hikaru Naomoto
Hikaru Naomoto er ein japansk fotballspelar.
Margaríti
Margaríti (gresk Μαργαρίτι) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Thesprotía i Ípiros i Hellas. Margaríti inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Igoumenítsa.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Margaríti 2 491 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 692 innbyggjarar.
Surveyors Range
Surveyors Range er ei fjellkjede i Antarktis, som er 48 km lang og som strekkjer seg nordover langs austsida av Starshotbreen frå Thompson Mountain til endebreane ved Rossisen. Ho vart namngjeven av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1960–61) etter landmålarane frå New Zealand og sidan Storbritannia som medverka til kartlegginga av området.
Vegsalt
Vegsalt er eit saltprodukt som ein bruker til å strø på vegar. Det kan brukast til å smelta is på vegen eller til å redusera støving. Tradisjonelt har ein brukt vegsalt for å redusera støving frå grusvegar. Med asfalterte vegar er det vanlegast å bruka vegsalt til å smelta snø og is slik at det blir lettare og tryggar å ferdast på dei.
Det vanlegaste vegsaltet er natriumklorid, eller vanleg koksalt. Kalsiumklorid og magnesiumklorid (MgCl2) kan også brukast, anten i særleg kaldt vêr eller når hovudføremålet er å dempa støving. Natriumklorid verker berre ned til rundt temperaturar rundt -7 °C, medan magnesiumklorid er verknadsfullt ned til -15 °C. Magnesiumklorid kan brukast til salting av grusvegar om sommaren eller når det oppstår mykje svevestøv vinterstid.
Ein kan også bruka andre stoff i vegsaltet, som sukkerhaldig saft, som kan forseinka frysinga av nedbør på vegar. og betra verknaden av saltet ved svært låge temperaturar. Forsøk i Canada har til dømes vist at bruk av sukker kan senka frysepunktet heilt ned til -25 °C.
Vegsalting er omdiskutert, ettersom salt kan ha ein negativ effekt på miljøet og kan føra til korrosjon (rust) på køyretøy. Dei ulike saltprodukta har ulike verknadar, der magnesiumklorid fører til meir korrosjon enn natriumklorid. Ulike vegvesen som Statens vegvesen har derfor arbeidd for å redusera bruken av vegsalt.
`Aqlar
`Aqlar er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Asíni
Asíni (gresk Ασίνη) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Argolída i periferien Peloponnes i Hellas. Asíni inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Návplio.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Asíni 5 340 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 055 innbyggjarar.
Scott: Scott Walker Sings Songs from his T.V. Series
Scott: Scott Walker Sings Songs from his T.V. Series er det fjerde studioalbumet til den amerikanske musikaren Scott Walker. Det kom ut i juli 1969 og nådde sjuandeplassen på UK Albums Chart. Det vart ikkje gjeve ut singlar frå albumet, men somme utgåver inneheld singelen «Lights of Cincinnati». Albumet inneheld ikkje originale songar av Walker og består av balladar og storband-standarar. Albumet har sidan vorte sletta frå katalogen og ikkje gjeve ut på nytt.
Albumet er eit akkompagnement til BBC TV-serien Scott. Det består av nyinnspelingar i studio av eit utval av songane han spelte i programmet og inneheld ikkje dei faktiske innspelingane frå fjernsynsprogrammet.
Tilgjenge
Scott: Scott Walker Sings Songs from his T.V. Series vart sletta frå katalogen og ein trur det kom av at Walker var misnøgd med albumet og albuma sine frå tidleg i 1970-åra, som han skildrar i dokumentaren Scott Walker: 30 Century Man som «villmarksåra». Walker har stoppa CD-utgjevinga av fjerynsseriealbuma The Moviegoer (1972) og Any Day Now (1973).
Trass i at albumet vart sletta, har kring halvparten av songane blitt gjeve ut på ny i nyare år på den billige samleplata The Collection og Classics & Collectibles (2005). «I Have Dreamed», «Country Girl», «When the World Was Young», «Someone to Light Up My Life», «The Impossible Dream», «Who (Will Take My Place)» og «Lost in the Stars» finst på Classics & Collectibles, medan «The Look of Love» finst på The Collection. «Will You Still Be Mine», «If She Walked Into My Life», «The Song Is You» og «Only the Young» er ikkje blitt gjeve ut på ny.
Mottaking
Scott: Scott Walker Sings Songs from his T.V. Series fekk middels kritikk då det kom ut.
Richie Unterberger skreiv ei positiv melding om albumet for Allmusic der han skriv at Walker syng særs orkestrerte, standardar ekstremt godt heile vegen gjennom. Han skriv likevel at albumet ikkje heilt representerer det Walker vanlegvis spelte på denne tida, og var i alle fall ikkje det beste albumet hans frå perioden. Han oppsummerer albumet som ein kuriositet som har halde seg langt dårlegare enn dei andre albuma hans frå denne perioden, og vert berre tilrådd fans som ønsker ei komplett songliste av artisten.
Scott Mountains
Scott Mountains er fleire isolert fjell som ligg sør for Amundsen Bay i Enderby Land i Antarktis. Fjella vart oppdaga 13. januar 1930 av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Sir Douglas Mawson. Han kalla fjella Scott Range etter kaptein Robert Falcon Scott. Sidan vart namnet endra.
Scott Mountains ligg i Australsk Antarktis i Aust-Antarktis.
Sandwichkonstruksjon
Med sandwichkonstruksjon meiner ein lagvis oppbygging med ulike materialar. Ved bygging av båtar og fartøy vil det seie at ein bygg skroget av to lag glasfiberarmert plast, på båe sider av eit porøsare kjernemateriale. Styrken avheng både av plasthuda og av kjernematerialet. Den porøse kjernen gjev god isolasjon.
Hura
Hura eller Houra (hebraisk skrift חוּרָה, חוּרָא, arabisk حورة) er ein beduin-landsby i Det sørlege distriktet i Israel. Han ligg nær Beersheba og ved sidan av byen Meitar. Landsbyen vart grunnlagd i 1989 som ein del av ei løysing staten tilbaud Negev-beduinane, og han fekk status som lokal kommune i 1996.
Hura er ein av sju beduinske kommunar i Negevørkenen med godkjende planar og utvikla infrastruktur. Dei seks andre er Ar'arat an-Naqab (Ar'ara BaNegev), Lakiya, Shaqib al-Salam (Segev Shalom), Kuseife (Kseife), Tel as-Sabi (Tel-Sheva) og byen Rahat, som er den største av dei.
Dei to fremste beduinfamiliane som bur i Hura er Abu Alkian og Al-Atawneh. I følgje Israelsk statistisk sentralbyrå (CBS) var folketalet i Hura 17 500 i desember 2010.
Historie
Under Det britiske mandatet gav ikkje styresmaktene eit lovverk til å avgjere og bevare kven som eigde landområda. For å få orden på dette vart landpolitikken til Israel i stor grad tilpassa dei osmanske landreguleringane frå 1858 som det føregåande lovverket. Dermed nasjonaliserte Israel det meste av Negev ved hjelp av statlege landreguleringar frå 1969.
Israel heldt fram linja for å få fast bustad for Negev-beduinane, som dei osmanske styresmaktene tvinga på dei, og det omfatta først regulering og flytting. I 1950-åra flytta Israel to tredjedelar av Negev-beduinane til eit område som var under krigsrett.
Det neste steget var å opprette sju kommunar spesielt for beduinane med betre levevilkår, skikkeleg infrastruktur og og gode offentelge tenester innan helse og utdanning. Men ikkje alle beduinane gjekk med på å flytte frå telta sine til leilegheitene og husa som staten hadde laga for dei. Kring 60% av beduinane i Israel bur i planlagde landsbyar som Ar'arat an-Naqab, medan resten bur i ulovlege heimar spredd over heile Nord-Negev.
I Have Dreamed
«I Have Dreamed» er ein musikalsong frå Rodgers and Hammerstein-musikalen The King and I frå 1951. Den originale Broadway-produkskjonen vart sungen av Doretta Morrow og Larry Douglas. Han har sidan blitt ein standard og mange artistar har gjort innspelingar av denne songen. Melodien vert skulda å vere for lik Alfred Newman-songen «The Hill of the Brilliant Green Jade» frå filmen The Keys of the Kingdom frå 1944 med Gregory Peck,, men berre sju notar er dei same.
«I Have Dreamed» vart lagt til musikken til The King and I under ei prøvespeling utanbys. Songen vart spelt inn for filmmusikken til filmversjonen av The King and I, men det vart ikkje filma scener med «I Have Dreamed» og songen vert berre nytta som bakgrunnssmusikk like før scenen «We Kiss in a Shadow». «I Have Dreamed» var likevel med på filmmusikkalbumet til filmen.
Yupikfolk
Ordsoge
Yup'ik kjem frå yupikordet yuk, som tyder 'person', og -pik, som tyder 'ekte'. Dermed tyder det bokstaveleg 'ekte folk.'
Bruken av apostrof i namnet «yup’ik» stammar frå rettskrivinga i alaskayupik, der teiknet representer geminasjon eller forlenging av p-lyden.
Folkesetnad
Yup'ik er det mest talrike av dei ulike urfolka frå Alaska. Fleirtalet av dei snakkar det eskimoisk-aleutiske språket alaskayupik. Ved folketeljinga i USA i 2002 blei det telt opp meir enn 24,000 yupikfolk i landet, med over 22,000 av dei busette i Alaska. Det store fleirtalet budde i dei omlag 70 busetnadane i det tradisjonelle yup'ik-området i Vest- og Sørvest-Alaska. Amerikanske folketeljingsdata omfattar også 2,355 sugpiaq, medan det bur rundt 1,700 yupikfolk i Russland. Ifølgje den amerikanske folketeljinga frå 2019 er det rundt 700 urfolk frå Alaska i Seattle, mange av dei anten inuittar eller yupikfolk, og nesten 7,000 i delstaten Washington.
Opphav
Forfedrane til yupikfolk, inuittar og aleuar, i tillegg til andre paleosibirske grupper) skal ha kome frå Aust-Sibir, og kome til området ved Beringhavet for rundt 10 000 år sidan. Det verker som om det kom fleire migrasjonsbølgjer frå Sibir til Amerika via Bering-brua, som blei tilgjengeleg for mellom 20,000 og 8,000 år sidan under istider. For rundt 3,000 år sidan hadde forfedrane til yupikfolk slått seg ned i kystområde i det som i dag utgjever vestre Alaska, med migrasjonar opp kystelvene — særleg Yukon og Kuskokwim— rundt år 1400. Dei enda opp så langt oppstrøms som Paimiut ved Yukon og Crow Village ved Kuskokwim.
Sibirske yupikfolk kan ha kome dit gjennom tilbakevending av folk frå Alaska til Sibir.
Kultur
Tradisjonelt var familiar ved fiskeleirar om sommaren, og kom saman med andre på landsbydstader om vinteren. Mange familiar haustar framleis av dei tradisjonelle naturressursane, særleg laks og sel.
Mannshuset, qasgiq, var eit samfunnshus der ein heldt seremoniar og festivalar som kunne omfatta song, dans og forteljing. Seremoniane omfatta ein sjaman. Ein brukte særleg qasgiqen om vinteren, fordi folk reiste i familiegrupper etter matkjelder om våren, sommaren og hausten. I tillegg til seremoniar og festivalar blei qasgiqen brukt av menn til å læra gutar kunnskap om overleving, jakt og anna nyttig livserfaring. Gutar blei også lærte opp i å laga reiskapar og qayaq (kajakkar) om vinteren i qasgiqen.
Kvinnehuset, ena, låg tradisjonelt like ved sida av mannshuset. I nokre område var dei to husa knytte saman med ein tunnel. Kvinner lærte opp unge jenter i å behandla og laga mat av fisk og vilt, garva skinn og sy og veva. Gutar budde i lag med mødrene sine til dei var rundt fem år, så flytta dei over til mennene i qasgiqen.
I periodar på mellom tre og seks veker pleide gutar og jenter å byta opplæring, slk at mennene lærte jentene om overleving, jakt og reiskapsmaking medan kvinnene lærte gutane matbehandling, saum og annan kunnskap dei delte med jentene.
Tradisjonell namngjeving blant yup'ikar er at ein kallar opp nyfødde barn etter den personen i samfunnet som mest nyleg har døydd.
I gruppedansar blant yup'ikar blir ofte kvar dansar verande på ein stad medan overkroppen og armane rører seg rytmisk og gestane deira blir forsterka ved handhaldne dansevifter som liknar mykje på cherokee-dansevifter.
Kuspuk (qaspeq) er eit tradisjoelt yup'ik-plagg brukt av begge kjønn. I Alaska blir det brukt både i daglegdagse og formelle omstende.
Seloljelampen (naniq) var ein viktig del av inventaret.
Språk
Fem yupikspråk er framleis utbreidde. Over 75 % av yupikfolk snakkar eit av desse språka flytande.
Som iñupiatfolk i Alaska tok yupikfolk både i Alaska og Sibir i brukt eit skriftsystem utvikla av misjonærar frå den moraviske kyrkja på 1760-talet på Grønland. Alaska-yupikar og iñupiatfolk er dei einaste nordlege urfolka til å ha utvikla sine eine system for biletskrift, men dette systemet døydde ut med skaparane sine. Seint på 1800-talet brukte moraviske misjonærar i Sørvest-Alaska yupik i gudstenester, og omsette bibeltekstar til folkespråket.
Deutschlandsberg
Deutschlandsberg er ein by og ein kommune i distriktet Deutschlandsberg i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 179,1 km² og i kring 11 600 ibuarar. Byen Deutschlandsberg, med uttaletrykk på infikset ’land’, har 8 400 ibuarar og ligg 372 meter over havet, om lag 35 km sør om Graz.
Fabrikkar som lagar delar til elektronikk-industrien er største arbeidsplassane i Deutschlandsberg.
Jules Louis Bolé de Chamlay
Jules-Louis Bolé de Chamlay var ein fransk militær og diplomat.
Parapótamos
Parapótamos (gresk Παραπόταμος) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Thesprotía i Ípiros i Hellas. Parapótamos inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Igoumenítsa.
Jules Louis Bolé de Chamlay
Kongen gav han fleire viktige diplomatoppdrag.
Parapótamos
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Parapótamos 1 168 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 754 innbyggjarar.
Drépano
Drépano (gresk Δρέπανο) er ein landsby i periferieininga Argolída i periferien Peloponnes i Hellas. Drépano var hovudsete i den tidlegare kommunen Asíni, som no er ei kommunaleining i kommunen Návplio.
Rie Usui
Rie Usui er ein japansk fotballspelar.
Simon Arnauld de Pomponne
Simon Arnauld de Pomponne, seigneur og så marki (1682) av Pomponne var ein fransk diplomat og minister.
Simon Aranauld de Pomponne var fødd i Paris i 1618, som son av Robert Arnauld d'Andilly og Catherine Le Fevre de la Boderie. Han var bror til Antoine Arnauld og Angélique de Saint-Jean Arnauld d'Andilly. Han starta karrieren sin som intendant for den franske garnisonen i Casale, der han var frå 1642 til 1647. Så vart han utpeikt til «intendant d'armée» i Italia, i Paris under Fronden, og Catalonia.
De Pomponne starta som diplomat i 1655 og forhandla ein avtale med hertugen av Mantova. Mot slutten av 1660-åra vart han ambassadør i Sverige. Her skulle han hindre Sverige i å verte del av Trippelalliansen (1665-1668). I 1671 vart han igjen send til Sverige for å danne ein ny allianse mellom Sverige og Frankrike, og slik vart Dei sameinte Nederlanda diplomatisk isolert, slik at Ludvig XIV kunne gå til åtak.
Etter at Hugues de Lionne døydde i 1671, tok Simon Arnauld de Pomponne over stillinga hans som utanriksminister, noko han var fram til 1679. De Pomponne klarte å oppnå freden i Nijmegen (1678), men vart til slutt sagt opp av kongen, som ønskte ein meir brutal utanrikspolitikk. Han heldt derimot fram å spele ei viktig rolle i fransk politikk i 1690-åra.
Simon Arnauld de Pomponne døydde i Fontainebleau i 1699.
Morkinskinna
Morkinskinna er ein kongesaga som omhandlar dei norske kongane i tidsrommet frå 1035, med tiltredinga av kong Magnus Olavsson den gode, og fram til 1157, då kong Øystein Haraldsson døydde. Boka vart skriven på Island ca. 1220 og er verna i eit handskrift frå ca. 1275.
Fylkesveg 631 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 631 i Sogn og Fjordane går mellom Selje og Sandvika i Selje kommune. Vegen er 8,2 km lang.
Morkinskinna
Innhald
Morkinskinna byrjar med at fyrst Jaroslav og Ingegjerd Olofsdatter i Gardarike får Magnus Olavsson til oppfostring. Dette må ha skjedd kort tid før far til Magnus, Olav den heilage, døydde i 1030. I 1035, som vanlegvis vert rekna som byrjinga av Morkinskinna, kjem Magnus tilbake til Noreg og krev trona. Sagaen fortel deretter om dei norske kongane i kronologisk rekkjefølgje. Han sluttar brått av i 1157, då kong Øystein Haraldsson vart drepen i Ranrike. Den siste delen av manuskriptet er forsvunne. Ein kan likevel lese noko av resten i Snorres kongesagaer (Heimskringla), som byggjer på Morkinskinna. Sett i samanheng med Snorre Sturlason sin tekst er det ein del andre opplysningar i Morkinskinna, mellom anna om Einar Tambarskjelve, og historiene er òg meir omfattande om Harald Hardråde og Magnus den gode.
Morkinskinna har òg teke inn eit større innslag frå verket Ryggjastykke, som Eirik Oddsson skreiv på slutten av 1100-talet, og det finst òg innslag frå Ágrip af Nóregs konunga sögum.
Sagaer
Morkinskinna inneheld følgjande sagaer:
Problematisert saga
Interessa for Morkinskinna var lenge låg blant forskarane, sidan verket vart vurdert som dårlegare enn andre kongesagaer. Finnur Jónsson noterte ved utgjevinga i 1932 at «De gamle sagaer om de enkelte konger er blitt utvidet med større og mindre þættir, der skal tjene til å belyse kongenes karakter; de står ikke i noe organisk sammenheng med hovedsagaen». Ein meinte tidlegare at teksten i Morkinskinna var ein dårlegare versjon frå ei opphavleg førsteutgåve av sagaen som ikkje lenger finst. Det var spesielt þættir som var problematisk sidan dei ikkje syntest å stå i ein klår samanheng med grunnstammen i sagaen. þættir vart gjentekne i andre verk og burde difor ikkje ha vore inkorporert i ein kongeleg biografi. Dei vart difor freista trekte ut av strukturen og presenterte som ein eigen litterær genre, som korte forteljingar eller noveller.
Først i seinare år har Morkinskinna vorte sett på med nye auge og vurdert slik verket var opphavleg, og ikkje naudsynleg som ein kompilasjon, men ei sjølvstendig saga, slik som Fagrskinna, skjønt det treng ikkje at å tyda at alt i Morkinskinna er forfatta av same forfattar. Filologen Ármann Jakobsson har argumentert for at þættir er døme (exempla) og har avgjort funksjon i sagaen ved at dei kastar ljos over rolla til kongen i samfunnet og framferda til dei einskilde kongane i høve kongeidealet. Difor er dei viktige for forståinga av Morkinskinna som ei høvisk kongesaga som rettar søkelyset på undersåttar og især islendingar saman med kongen.
Nye utgjevingar
Morkinskinna finst i Finnur Jónsson si utgåve frå 1932, og Jón Helgason si utgåve frå 1934, begge på islandsk, og ei engelsk omsetjing ved Theodore M. Andersson og Kari Ellen Gade frå 2000. Ei nynorsk utgåve kom i 2001 ved Kåre Flokenes.
I eit gåvebrev av 13. mai 2005 vart det gjort kjent at den islandske regjeringa ynskte å foræra det norske folk ei vitskapleg utgåve av verket. Denne vart utgjeven i 2011 av Hið islenzka fornritafélag.
Reidar Bekkemellem
Reidar Bekkemellem er ein norsk tidlegare langrennsløpar frå Heidal i Oppland. Han var med på Heidal Idrettslag sitt tremannslag som fire gongar vann NM-stafetten over 3 x 10 km, høvesvis 1967, 1968, 1969 og 1971. Dei andre to på laget var Arvid Ryen og Erling Steineide. Individuelt vann Bekkemellem tre bronsemedaljar under NM-tevlingar. Den fyrste kom på tremila i 1966, då brørne Gjermund og Jo Eggen kom føre han på resultatlista, dei to siste kom i 1969.
Ar Rahabah
Ar Rahabah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Hisui Haza
Hisui Haza er ein japansk fotballspelar.
Ar Ramad
Ar Ramad er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
DS «Brant County» (1919)
Skipet vart i 1921 selt til Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS), som heldt på namnet britane gav det. Skipet gjekk i fart mellom Europa og Canada.
Historie
Skipet vart sjøsett i november 1915 og skulle opphavleg ha namnet «Muhlhausen». På grunn av første verdskrigen vart det lagt opp utan å bli ferdigbygt. I 1918 tok ein opp att bygginga og det stod klart i januar 1919 for Deutsche Australische Dampfschiffs Ges. i Hamburg med namnet DS «Lennep». Skipet vart i august 1919 overteke av britiske styresmakter i The Shipping Controller og vart drive av F. C. Strick & Co. i London. I 1921 gjekk skipet til John Coull & Co i Newcastle, som omdøypte skipet til «Brant County».
Kring 30. april 1924 berga «Brant County» mannskapet på den franske brigantinen «Boussussary» frå St. Malo. Dette skipet var på veg til St. Pierre med salt då det kom ut for ein storm, fekk riggen blåst overbord og sprang lekk. Før mannskapet gjekk ombord på det norske skipet, bora dei hol i skipet sitt og sette fyr på det. 22. mars 1930 kom «Brant County» på grunn i hamnebassenget i Rotterdam. Ein av pillarane som stod i bassenget vart knekt og skipet fekk ein del skade på babord baug, og måtte returnere til hamna.
I 1933 vart det arrangert ein fotballcup i Montreal for å kåre den beste båten i Norden. Kvar båt stilte med sitt eige fotballag. Dette året enda det med cupsiger til «Brant County», som vann ein pokal oppsett av skipshandlarfirmaet Keating og Wang. Den første kampen gjekk 6. mai mot DS «Topsdalsfjord» (2-1) og så mot DS «Idefjord» den 22. juli (5-1). I følgje eit skriv i Bergens Tidene stod det: «Så skjedde det verste som kunde hende, 2/3 av spillerne mønstret av i Europa og man måtte begynne på ny frisk.» 2. september spelte dei mot DS «Hada County» (0-0), med omkamp to dagar seinare (2-1). 7. september spelte B.C. mot engelske DS «Torr Head», men denne kampen måtte avbrytast etter 13 minutt fordi det vart for mørkt. Før det vart sjanse til omkamp vart «Torr Head» selt til Noreg. Den siste kampen vart spelt 22. september mot DS «Drammensfjord», som laget vann 5-2. Mannskapet spelte òg andre kampar i både Le Havre og Antwerpen dette året, som vart grundig omtalt i Bergens Tidende.
Tidleg på sommaren 1934 var skipet i tørrdokk i Antwerpen etter eit havari og fekk nytt ror og ny hylse. Då det skulle forlate dokken skadde det dokkbrua på Siberia Dock. «Brant County» var tilsynelatande uskadd i samanstøyten. I 1937 fekk skipet innreidd lugarar for ti passasjerar på øvre bru. I desember 1938 kryssa «Brant County» Atlanteren i mykje uvêr og nådde fram til Antwerpen med ein del vatn i lasteromma.
I juli 1939 kolliderte «Brant County» med det tyske dampskipet «Wachtfels» ved avgang frå Antwerpen på veg til Canada. Skipet fekk så stor skade at det måtte returnere til hamna for midlertidig reparasjon. Det tyske skipet fekk òg store skadar og måtte reparerast. Kollisjonen skjedde under manøvrering i roveret og begge skip hadde to slepebåtar til assistanse.
Andre verdskrigen
Då Noreg vart invadert den 9. april 1940 var «Brant County» på veg frå Dartmouth til New York. Reisa hadde starta i Antwerpen og den endelege destinasjonen var Philadelphia. Som skip i utanriksfart vart skipet så disponert av Nortraship. I mai var det blant skipa i konvoien HX 42 frå Halifax til Storbritannia. Skipet frakta stykkgods og segla i stasjon 83 (åttande kolonne, tredje rad). Ordren var opphavleg å segle til Le Havre, men dette vart endra til Brest, der det nådde fram 26. eller 27. mai. Skipet segla så til St. Nazaire og det deltok så i Operasjon Aerial, der britiske og allierte soldatar vart evakuerte frå nordvestlege Frankrike til Cardiff. Skipet drog så til Milford Haven via Swansea. 11. juli 1940 segla det ut med konvoien OB 182, som starta frå Liverpool. Denne konvoien vart spreidd 14. juli og «Brant County» nådde fram til Montreal som sjølvstendig skip den 23. juli. 6. august var det komen til Sydney i Canada og med stykkgods segla det som ein del av konvoien HX 64 til Liverpool. Som dei to første konvoiane var overfarten utan dramatikk. I september segla skipet til Avonmouth og Swansea, før det frå Milford Haven slutta seg til konvoien OB 226 som segla ut den 9. oktober. 12. oktober vart konvoien spreidd og segla sjølvstendig til Montreal, der ho nådde fram 26. oktober via Port Alfred. Skipet drog attende til Storbritannia den 15. november frå Sydney som ein del av konvoien HX 87 med stykkgods. Skipet hamna bakpå i dårleg vêr natt til 23. november, men kom seg trygt fram til Liverpool via Greenock den 29. november, der det låg over ein månad. Båten «Charles F. Meyer» var òg hamna bakpå og forsvann sporlaust, truleg søkkt av ein ubåt.
I byrjinga av 1941 reiste skipet frå Liverpool til St. John i Newfoundland, som sjølvstendig skip, og nådde fram 19. januar. Skipet drog attende til Storbritannia att med konvoi HX 108 med avgang 9. februar. Skipet kom fram til Avonmouth, via Barry Roads, den 28. februar. 23. mars deltok skipet i konvoi OB 301 frå Liverpool. Denne vart spreidd 27. mars og «Brant County» nådde St. John som sjølvstendig skip 5. april. 20. april deltok ho i konvoi HX 122 frå Halifax med stykkgods. Skipet nådde Avonmoutn 10. mai utan dramatikk. 28. mai segla konvoi OB 327 frå Liverpool og vart spreidd 1. juni. «Brant County» nådde Montreal som sjølvstendig skip 10. juni. Fire skip frå denne konvoien vart torpederte og forsvann, tre britiske og ein nederlandsk. I tillegg vart eit britisk skip skadd av eit ubåtåtak.
Etter to veker i Montreal, segla skipet til Sydney og kryssa igjen Atlanteren med avgang frå Sydney den 30. juni som ein del av konvoi HX 136 med stykkgods og krigsmateriell som lastebilar, fly, våpen og bomber. Skipet nådde fram til Avonmouth 24. juli. Månaden etter bar det vestover att med konvoi ON 5, som starta frå Liverpool 6. august 1941. Skipet skulle igjen til Montreal og nådde fram 20. august, og vart så liggande der ei stund, før det drog til Halifax den 6. september. Frå her deltok det i konvoi HX 149 frå Halifax den 10. september. Skipet nådde Avonmouth 27. september. Konvoi ON 28 segla vestover 20. oktober. 29. oktober vart konvoien angripen av ubåtar og den britiske marinen gav ordre om at dei raskaste skipa skulle segle avstad, inkludert «Brant County». Skipet nådde fram til Montreal uskadd den 5. november. Det amerikanske skipet «Salinas» vart skadd av ubåt «U-106» den 30. oktober. Konvoi HX 162 segla frå Halifax 27. november. Via Belfast Lough og Barry Roads kom skipet fram til Avonmouth den 13. desember.
I byrjinga av 1942 segla «Brant County» vestover att i konvoien ON 54. Konvoien starta i Liverpool 6. januar og vart oppløyst 17. januar. «Brant County» nådde St. John som sjølvstendig skip den 24. januar. Det returnerte så til Storbritannia med konvoi HX 175 frå Halifax den 13. februar og kom fram til Avonmouth den 28. februar. Det britiske skipet «Kars» var blitt ein stragglar frå denne konvoien og vart torpedert og søkkt av «U-96». Skipet for så vestover med ON 79, austover med HX 186 og vestover att med ON 79 og nådde fram til Halifax den 5. juni. Skipet segla vidare til Montreal, der det låg i fleire veker, før det vende attende til Sydney og Halifax. 9. august var det tur att til Storbritannia med konvoi HX 202 med stykkgods for Belfast. Skipet fekk ein reprimande for å vere ein «bad roamer» i konvoien, men kapteinen meinte det måtte ha vore eit anna skip og rekna med det var gjort ein feil. Det segla vidare til Avonmouth. 11. september segla skipet vestover att med konvoi ON 129 og det nådde St. John 29. september. Returen gjekk 10. oktober med konvoi HX 211 med stykkgods. Det nådde Avonmouth 23. oktober. Månaden etter segla det vestover med konvoi ON 145. Her var det vitne til at tre britiske skip vart torpedert den 21. november av ubåten «U-518». To av skipa vart skadde, mens det tredje sokk. «Brant County» nådde St. John 25. november. Den siste transatlantiske konvoien for «Brant County» dette året var HX 291 med stykkgods og post for Holyhead og Avonmouth, der det nådde fram 1. januar 1943.
23. januar 1943 segla skipet vestover for siste gangen med konvoi ON 162. Det nådde fram til St. John 10. februar. 25. februar 1943 segla skipet ut med konvoien SC 121 frå Halifax. Det var ein langsam konvoi på 57 skip. Konvoien vart angripen av ubåtar og 13 av fartøya vart torpederte, inkludert kommodorefartøyet «Bonneville». «Brant County» snudde attende til Halifax. Seinare vart det med konvoi HX 228, som segla 2. mars med 84 fartøy. 10. mars oppstod det ein intens kamp mellom ubåtar og eskortefarøty, og den britiske destroyeren «Harvester» vart søkkt av «U-432». Den franske korvetten «Aconit» tok derimot hemn og søkkte ubåten. Samstundes vart fleire skip torpedert i konvoien. 36 mann, inkludert kapteinen og åtte passasjerar, omkom då «Brant County» vart råka av ein torpedo frå «U-86» tidleg på morgonen den 11. mars. Skipet var på veg til Newport med stykkgods og 670 tonn eksplosivar i lasterom nr. 1 og nr 2, og ei stor mengd karbid i lasterom nr. 3. Då torpedoen råka lasterommet med karbid vart det raskt sett i brann.
Av fem mann på brua, klarte tre av dei å kome seg akter og kome seg ned i styrbord livbåt. Dei to andre på brua omkom, radiooperatørendå han hoppa overbord og forsvann. Kapteinen omkom i flammane ombord. Tre fyrbøtarar i maskinrommet vart drepen, medan tredjemaskinisten klarte å kome seg på dekk. Dei 23 som hadde kom seg ombord i styrbord livbåt såg at mannskap og passasjerar klarte å få to redningsflåtar på sjøen, og då båten hadde kome kring 200 meter frå skipet, hadde flammane ombord nådd dynamitten, som skapte ein enorm eksplosjon, som sende bitar av metall og anna avfall over heile området. Ingen i redningsflåtane klarte seg. Det kan òg ha øydelagd ein ubåt som framleis var på overflata. I rapporten til commodoren vart det heile omtalt som eit «inferno» og at det vart lyst som dagen. Dei overlevande vart plukka opp ein halvtime seinare av den britiske «Stuart Prince», eit anna skip i konvoien. Fyrbøtaren Ferdinand Olsen var hardt brannskadd og døydde kort tid etter. Dei overlevande vart framta til Liverpool den 16. mars og sjøforklaringa vart halde 23. mars 1943.
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 5 001 brt, 3 054 nrt og lasteevna var 7 875 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 12 585 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av Neptun. Oppgjeven yting var 2 607 iHk (indikerte hestekrefter) og 662 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 13 knop. Skipet hadde rom til 12 passasjerar.
I 1938 fekk skipet ekkolodd og i 1939 ny radio.
Bílé Labe
Bílé Labe er ei elv i Tsjekkia. Ho ligg i Hradec Králové, nord i landet. Ho har utspring i Karkonosze, og er ei bielv til Elbe.
På tysk heiter elva Weißwasser, 'Kvite Elbe'.