cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James Busby
James Busby var ein britisk representant som vart send til New Zealand; han medverka i utarbeidinga av Declaration of the Independence of New Zealand og Waitangitraktaten, og vert rekna som «far» til den australske vinindustrien, sidan han tok med seg vinstokkar frå Spania og Frankrike til Australia. Som britisk representant var han den første juristen på New Zealand, og «opphavsmannen til lov i Aotearoa», og ein person som New Zealand «skuldar nesten all sin grunnleggjande rettspraksis».
Liv
Han var fødd i Skottland, son til ein engelsk ingeniør, John Busby, og mora var Sarah Kennedy. Familien hans emigrerte frå England til New South Wales i 1824.
Busby drog ikkje lenge etter attende til England der han var i arbeid for styresmaktene, før han reiste til Spania og Frankrike for å studera vitikultur (vindyrking). I mars 1832 vart han utpeika til stillingen som engelsk representant (British Resident) på New Zealand, og drog til Bay of Islands, og hadde med seg nokre vinstokkar han hadde samla i Europa. Han gifta seg med Agnes Dow at Segenhoe i Hunter Valley i New South Wales i 1832.
Det vart bygd eit hus åt han Waitangi i Northland, der han planta ein vingard som produserte vin før vingardane hans i Australia var produktive.
Oppgåvene hans var å verna den britiske handelen, føra oppsyn med og mekla mellom dei ustyrlege pākehā-nybyggjarane og maoriane på New Zealand. Men han var ikkje utrusta med nokon som helst ressursar for å utøva makta si.
Politisk verksemd
James Busby føreslo at New Zealand skulle få eit eige nasjonalt flagg, etter at eit uregistrert newzealandsk skip vart teke i arrest i Australia. Eit utval med tre eller fire framlegg vart sendt frå Australia, og eitt vart vald av maorihøvdingane på eit møte i Busby sin residens den 20. mars 1834 (sjå United Tribes of New Zealand).
I 1835 fekk Busby greie på at Baron Charles Philippe Hippolyte de Thierry, ein franskmann, føreslo å utropa fransk herredøme over New Zealand. Han la fram utkastet til Declaration of the Independence of New Zealand (Fråsegn om sjølvstyre for New Zealand), som vart underteikna på eit møte i oktober med 35 māorihøvdingar frå den nordlege delen av New Zealand.
Då William Hobson kom fram til Bay of Islands i 1840, utforma Busby Waitangitraktaten saman med han. Traktaten vart underteikna den 6. februar 1840 på plenen framfor huset hans. Busby og familien hans forlet Waitangi dette året. Han avslo eit tilbod om ein post i den nye regjeringa i kolonien, og konsentrerte seg mest om landbruksinteressene sine, men vart innblanda i rettsstridar over landeigedomane sine. Finansverksemda New Zealand Banking Company beslagla eigedomane hans i Waitangi utan å gje Busby sine debitorar høve til å betala det dei skulda han, og guvernør Grey ekspropriterte Busby sine eigedomar i Whangarei. Busby redigerte også ei avis, og gjorde teneste som medlem i Provinsstyret i Auckland (Auckland Provincial Council). Han stilte til val i 1860 for eit sete i Representanthuset på New Zealand for valdistriktet Bay of Islands, men lukkast ikkje.
Busby døydde i 1871 i Anerley i England etter å ha reist attende for å få ein augeoperasjon, og er gravlagd i London. Kona hans drog attende til New Zealand der ho døydde i Pakaraka i 1889, og ho er gravlagd i Paihia.
Treaty house (traktathuset), der Waitangitraktaten vart underteikna, forfall fram til 1930-åra, då det vart kjøpt av dåverande generalguvernør Bledisloe og gjeve til nasjonen.
Hot Dog av Led Zeppelin
«Hot Dog» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå In Through the Out Door i 1979. Det er den einaste songen på albumet der John Paul Jones ikkje er medlåtskrivar. Det er ein lystig melodi gjort som ein country-låt med Elvis Presley-liknande vokal av songaren Robert Plant.
Oversyn
Songen var påverka av amerikansk rockabilly-musikk. Han dukka opp i London under øvingane der, då det var vanleg for dei å spele gjennom gamle Elvis og Ricky Nelson-songar frå 1950-åra. Elvis hadde faktisk ein song kalla «Hot Dog» som han framførte i filmen Loving You i 1957.
«Hot Dog» vart spela på konsertar av Led Zeppelin i 1979 og 1980.
Songen vart òg gjeven ut som B-side til singelen «Fool in the Rain».
Kjelder
''
Le Matin i Haiti
Le Matin er ei dagsavis som vert utgjeven i Haiti. Ho vart grunnlagd 1. april 1907 av Clément Magloire.
Etter ein pause på to år starta utgjevinga av avisa opp att i byrjinga av april 2004, under den noverande eigarskapen.
Frederik Macody Lund
Julius Frederik Macody Lund var ein norsk historikar og omstridd kulturaktør.
Liv og gjerning
Frederik Macody Lund voks opp i Stavanger, der faren var skipsreiar. Etter middelskole-eksamen i 1880 braut han, grunna sjukdom, av skulegangen straks før eksamen artium. Han var så elev ved Christiania Theater. Straks før han skulle debutere deltok han i ein pipekonsert mot teatersjefen, som hadde nekta å sette opp Ibsen-stykket Gengangere. Dei neste åra var han mykje utanlands, både i København og i andre storbyar i Europa. Innimellom var han lærar i Kristiania og i Bergen.
Frå sommaren 1889 budde Macody Lund i Noreg og livnærde seg som huslærar til han i 1892 vart tilsett stortingsstenograf, ei stilling han hadde til 1897. År 1896 kjøpte han konsesjonen for utbygging av telefoni i Farsund og på Lista. Farsund og Oplands Telefonanlæg kom i drift før jul 1897.
Macody Lund var mykje opptatt av mellomalderens økonomiske historie. Særleg engasjerte han seg i restaureringa av Nidarosdomen i Trondheim. Då Christian Christie la fram planar for restaurering av vestskipet og vestfronten i 1903, lanserte Macody Lund eit motforslag der han introduserte skjermfronten og rosevindauget. Desse elementa tok Olaf Nordhagen med i sine planar frå 1907.
I 1915 lanserte Macody Lund idéen om at Nidarosdomen var konstruert etter det gylne snitt. Frå Stortinget fekk han stønad til å utvikle forslaget sitt til gjenreising av vestskipet og vestfronten, i konkurranse med dei planane Nordhagen hadde laga. Denne «systemstriden» førte til store forseinkingar i restaureringsarbeida. Macody Lund presenterte sitt system i verket Ad Quadratum i 1919, men fyrst i 1922 vart striden avgjort ved at eit internasjonal ekspertutval forkasta Macody Lund sitt system. Stortinget vedtok i 1923 å fullføre restaureringa av Nidarosdomen etter Nordhagen sine planar.
Frå 1929 var Macody Lund statsstipendiat.
Politisk hevda han konservative, nasjonalistiske og antidemokratiske synspunkt, ein periode var han positiv til Benito Mussolini sitt fascistiske diktatur i Italia.
Circle Icefall
Circle Icefall er eit nesten utilgjengeleg isfall nær Tentacle Ridge, 45 meter høgt og 10 km langt og som strekkjer seg i ein boge, som nesten dannar ein heil sirkel over Darwinbreen. Han vart namngjeven av gruppa som vitja Darwinbreen under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58) etter likskapen til ein sirkel i eit operahus.
Distriktet Blenio
Distriktet Blenio er eitt av åtte distrikt i kantonen Ticino i Sveits. Distriktet har eit areal på 360,7 km² og hadde 5 530 innbyggarar i 2010. Acquarossa er hovudstad. Distriktet grensar både i nord og i aust mot kantonen Graubünden.
Distriktet Blenio omfattar tre krinsar (italiensk circoli) som består av dei tre kommunane Blenio, Acquarossa, Serravalle.
Italiensk er offisielt språk i distriktet.
The J. Geils Band
The J. Geils Band gav ut fleire singlar som nådde topp 40 på den amerikanske singellista tidleg i 1970-åra, inkludert ein versjon av songen «Lookin' for a Love» av The Valentinos (som nådde 39. plassen på Billboard Top 100 i 1972), og singelen «Give It to Me» (som nådde 30. plassen i 1973). Dei største hittane deira var «Must of Got Lost» (som nådde 12. plassen på Billboard Top 100 i 1975), «Come Back» (som nådde 32. plassen i 1980), «Love Stinks» (som nådde 38. plassen i 1980 og vart nytta i fleire filmar), «Freeze-Frame» (som nådde fjerdeplassen på Billboard Top 200 i 1981) og «Centerfold», som gjekk heilt til topps i USA tidleg i 1982.
Den første tida
Bandet byrja som ein akustisk bluestrio i midten av 1960-åra med gitaristen John Geils, bassisten Danny Klein (Dr. Funk) og munnspelspelaren Richard Salwitz (scenenamn Magic Dick). Det første namnet deira var Snoopy and the Sopwith Camels medan Geils gjekk på Worcester Polytechnic Institute eit par semester. I 1968 endra bandet fokus og byrja å spele elektrisk gitar og bass. Det henta også inn to andre musikarar frå eit lokalt band i Boston kalla The Hallucinations, som ofte spelte på konsertstaden Boston Tea Party. Desse var trommeslagaren Stephen Bladd og songaren Peter Wolf, fødd Peter Blankenfeld (opphavleg frå Bronx i New York). Dei vart The J. Geils Blues Band, og droppa seinare ordet «Blues» frå namnet. Same året kom den tidlegare tilhengjaren deira Seth Justman med på klaverinstrument, og bandet bygde seg opp ein større, lokal fanskare i Boston-området. Bandet brukte lang tid på å velje seg platekontrakt etter å ha fått fleire tilbod. Gruppa signerte til slutt for Atlantic Records i 1970. I staden vart dei inspirerte av mellom andre James Cotton og Little Walter, og i eit seinare intervju sa munnspelspelaren Magic Dick at heile bandet var «munnspelfrikar».
1970-åra
Etter at det meste av 1970 vart brukt til å halde konsertar kring i USA med oppvarming for artistar som B.B. King, Johnny Winter, The Allman Brothers og The Byrds, spelte The J. Geils Band inn debutalbumet sitt, The J. Geils Band i august 1970 i A&R Studios i New York City, og det kom ut i november same året. Bandet byrja å bli spelt på radio då den første singelen deira kom ut, eit rockecover av Motown-hitten til The Contours, «First I Look at the Purse», og kort tid etter oppnådde dei meir suksess på AM-radio med fleire singlar tidleg i 1970-åra. Ein av desse var ein versjon av The Valentinos sin «Lookin' for a Love» frå det andre albumet deira, The Morning After, som vart den første singelen deira som nådde topp 40 i 1972 (39. plass på Billboard-lista). Albumet kom ut i oktober 1971. Songen «Cry One More Time» (òg på The Morning After) vart seinare spelt inn av Gram Parsons på debutalbumet hans i 1973.
Bandet heldt mange konsertar og fekk mange fans i USA på grunn av dei energiske konsertane deira, med karismatiske skøyarstrekar på scenen og «stavsprang med mikrofonstativet» frå songaren Peter Wolf, og nyskapande bruk av munnspel som soloinstrument. Harmonicalinks.com kalla seinare Magic Dick «ein pioner innan lyd og stil for rockemunnspel.» AllMusic.com skildra 70-talsperioden deira som «enkel og rein, med sleipe coverversjonar av obskur R&B, doo wop og soul, framført med ein frisk dose Stones-aktig stil.» På ein konsert i Boston Common den 17. august 1971 omtalte The Allman Brothers Band The J. Geils Band som favorittbandet deira frå området. Begge banda spelte seinare på den siste konserten i Fillmore East før konsertstaden vart nedlagt. Sjølv om dei budde i Boston, rekna bandet alltid Detroit som den andre heimstaden sin, fordi dei var enormt populære der. To av tre konsertalbum bandet gav ut vart spelte inn i Detroit i Cinderella Ballroom og Pine Knob Music Theater (i dag DTE Energy Music Theater). Det andre konsertalbumet deira, Blow Your Face Out frå 1976, vart spelt inn i Boston Garden og Cobo Arena i Detroit.
Etter dei to første albuma og ei travel turnéverksemd, vart det tredje albumet til The J. Geils Band, Bloodshot, det første kommersielle gjennombrotet deira. Albumet nådde tiandeplassen på Billboard 200 i USA i 1973 og inneheldt singelen «Give It to Me», som nådde 30. plassen på Billboard-lista. Dei originale eksemplara av Bloodshot kom ut på raud vinyl (i staden for den vanlege svarte fargen). Bandet prøvde å utnytte suksessen til Bloodshot, og etter å ha brukt første delen av 1974 til å turnere, gjekk bandet i studio og spelte inn det femte albumet deira, Nightmares...and Other Tales from the Vinyl Jungle. Det inneheld ein stor hitsingel, Justman- og Wolf-songen «Must of Got Lost», som nådde 12. plassen på Billboard Top 100 tidleg i 1975. Seinare det året byrja bandet å spele på arenaer over heile USA med forskjellige artistar som The Rolling Stones, Peter Frampton og Rod Stewart. Etter den første salssuksessen og den konstante turneringa, verka det som om gruppa ikkje kom til å bli noko meir enn eit partyband, før dei gav ut Monkey Island (1977), etterfølgd av Sanctuary (1978), som nådde 49. plassen på Billboard 200 med singelen «One Last Kiss» (nr. 35 på Billboard Hot 100).
1980-åra
Gruppa fekk størst suksess tidleg i 1980-åra, først med albumet Love Stinks som kom ut i januar 1980 med to topp 40-singlar, songen «Come Back» som nådde 32. plassen på Billboard-lista og tittelsporet «Love Stinks», som nådde 38. plassen. «Love Stinks» vart spelt mykje på FM-radio i 1980-åra og vart sungen i filmen The Wedding Singer frå 1998 av Adam Sandler, og han var med på filmmusikkalbumet The Wedding Singer Volume 2, som òg kom ut i 1998. Bandet turnerte det meste av 1980 i USA og Europa og for første gongen òg i Japan. Bandet følgde opp suksessen til Love Stinks med hitalbumet Freeze Frame, som låg fire veker på toppen av albumlista i USA tidleg i 1982. Den første singelen «Centerfold» låg seks veker på toppen av Billboard Hot 100. «Centerfold» vart òg den einaste store hitsingelen deira i Storbritannia, der han nådde tredjeplassen på singellista i februar 1982. Tittelsporet, «Freeze Frame», nådde fjerdeplassen i april 1982. B-sida til «Freeze Frame», «Flamethrower», vart òg mykje spelt på radio, ærleg i Detroit området, og nådde 25. plassen på soullista til Billboard og 12. plassen på den amerikanske Billboard Hot Dance Club Play-lista. Den tredje og siste singelen frå albumet «Angel in Blue» nådde 40. plassen på Billboard Hot 100. Musikkvideoane for «Centerfold» og «Freeze Frame» vart mykje sendt på MTV, som medverka til at albumet vart ein suksess. I 1982 spelte bandet ofte i utselde arenaer kring USA, inkludert ein månad lang turné med U2 som oppvarmingsband i mars 1982. Bandet turnerte òg to månader i Europa med The Rolling Stones i juni og juli det året. Banet følgde opp de internasjonale suksess til Freeze Frame med eit nytt konsertalbum, Showtime!, som inneheld hitten «I Do» som nådde 24. plassen på den amerikanske singellista. Dette var opphavleg ein hit for The Marvelows i 1965, som bandet opphavleg spelte inn for Monkey Island i 1977.
Wolf slutta i bandet i 1983 etter ei usemje om den musikalske retninga til gruppa.
Bandet spelte inn eit album til med nye songar, You're Gettin' Even While I'm Gettin' Odd. Seth Justman tok over på solovokal etter Wolf. Albumet gav dei berre ein singel, «Concealed Weapons», og selde dårleg. Gruppa vart så oppløyst i 1985 etter å ha gjeve ut tittelsongen til skrekkfilmen Fright Night i 1985.
Bandet kom saman att med Wolf i 1999 for 13 konsertar i USA. Sidan har dei fleire gonger heldt konsertar og små turnear. J. Geils døydde i 2017.
Let it Be
Let It Be er det tolvte og siste studioalbumet som The Beatles gav ut. Det kom ut 8. mai 1970 på bandet sitt eige Apple Records, men vart distribuert gjennom EMI. Albumet kom ut kort tid etter bandet annonserte at dei hadde gått frå kvarandre.
Det meste av Let It Be vart spelt inn i januar 1969, før innspelinga av albumet Abbey Road. På grunn av dette hevdar enkelte kritikarar og tilhengjarar at Abbey Road i røynda er det siste albumet til bandet, og Let It Be det nestsiste. Let It Be skulle opphavleg ut før Abbey Road ein gong midt i 1969 med tittelen Get Back, men The Beatles var ikkje nøgd med denne utgåva av albumet, som vart miksa og sett saman av Glyn Johns. Prosjektet vart derfor mellombels lagt på hylla. Albumet vart seinare overdubba og miksa på ny (eller nyprodusert) av Phil Spector i 1970 og så til slutt gjeve ut som Let It Be. Albumet inneheld òg musikken for filmen med same namn frå 1970, som er ein dokumentarfilmen om bandet som øver og spelar inn albumet.
Øvingane og innspelingane av albumet var ikkje lett på grunn av stadig krangling mellom medlemmane. Harrison forlet faktisk bandet under øvingane etter fleire kranglar med både McCartney and John Lennon, men vart overtalt til å kome tilbake nokre dagar seinare. Filmen er kjend for å vise fleire konfliktar mellom medlemmane og har ofte vorte omtalt som ein dokumentar som viser oppløysinga av bandet og ikkje skapinga av albumet. Både kritikarar og tilhengjarar var forholdsvis negative til albumet, og sjølv om noko av kritikken gjekk på kvaliteten av sjølve songane, gjekk det meste av kritikken mot produksjonen til Spector. Meiningane om albumet i dag er delte, men dei fleste kritikarane reknar Let it Be som eit av dei svakaste Beatles-albuma. Trass i at magasinet Rolling Stone gav det negativ kritikk då det kom ut, plasserte dei i 2003 albumet på 86. plass på lista deira over dei 500 største albuma gjennom tidene. På den oppdaterte lista deira i 2012 hadde albumet vorte flytta ned til 392. plassen.
McCartney var i 2003 medverkande til Let it Be...Naked, ei alternativ utgåve av albumet der bidraga til Spector var fjerna.
Innspelinga
Seint i 1968 ønskte Paul McCartney å spele konsertar med the Beatles igjen, meir enn to år etter dei gav opp turnelivet. På dette tidspunktet hadde det oppstått ein del gnissingar mellom medlemmane, som dei føregåande seks månadane hadde gjort ein del av sine eigne prosjekt. Innspelinga av White Album hadde lidd under fleire kranglar og dårlegare forhold mellom dei fire medlemmane.
McCartney, som på dette tidspunktet tok over føringa i bandet, følte at åra utan konsertar og stadig meir intrikate og kompliserte musikkverk i studio, hadde drive medlemmane frå kvarandre, slik at dei ikkje lenger arbeidde som ei gruppe, slik dei ein gong hadde gjort. McCartney følte at det beste dei kunne gjere for å ordne opp i dette problemet var å kome saman så raskt som mogeleg (White Album var ferdig i oktober 1968), starte arbeidet på eit nytt album utan å nytte altfor mykje av teknikken i studio, og heller gå tilbake (get back) til røtene som eit verkeleg band. Kanskje dei òg kunne spele inn nokre av songane til det nye albumet under ein eingongskonsert eller ein heilt turne.
Ideen om å gå tilbake til røtene var ei haldning ein såg hos fleire rockeartistar på denne tida, særleg i USA, som ein reaksjon på psykedelisk og progressiv musikk som hadde vorte dominerande dei siste to åra med stadig meir fiksing og triksing i studio. McCartney kan ha vore påverka av denne utviklinga, og var til dømes sjølv stor tilhengjar av Canned Heat, ei gruppe som var knytt til denne nye tankegangen. McCartney meinte at ved å dra ut på turne igjen, så ville dei få tilbake det samhaldet dei hadde hatt dei første åra bandet eksisterte.
I tillegg foreslo McCartney at det nye prosjektet kunne gjerast om til eit multimediaprosjekt, som bestod av ein konsert (eller turne), album og film. Filmen skulle vere i form av ein dokumentar som tok føre seg perioden heilt frå dei første øvingane av songane til albumet til den foreslåtte konserten. McCartney foreslo at Michael Lindsay-Hogg, som nyleg hadde arbeidd med Rolling Stones, kunne regissere filmen.
McCartney inviterte òg produsent og lydteknikar Glyn Johns til innspelinga. Rolla til Johns vart aldri klartlagt og McCartney ønskte òg å nytte seg av George Martin, noko som gjorde at ingen av dei hadde ein klår ide om dei var produsent, medprodusent eller berre lydteknikar. Dei andre tre Beatles-medlemmane var derimot langt mindre entusiastiske til McCartney sine idear. Ikkje berre hadde dei nettopp gjort ferdig eit album, men dei var òg lunkne til å spele konsertar. Særleg George Harrison var imot å legge ut på noko turne, og var den av medlemmane som hadde mislikt dette mest under perioden med Beatlemania. Men han hadde nyleg vore i USA og spelt litt i lag med Bob Dylan og Delaney and Bonnie, og likte ideen om «gå tilbake til røtene». Det same appellerte til John Lennon, som òg hadde byrja å gå lei dei stadig meir innfløkte innspelingsmetodane som hadde starta med Revolver. I tillegg hadde alle medlemmane likt å spele inn songen «Happiness is a Warm Gun» på White Album, som på grunn av dei mange takt- og temposkifta gjorde at bandet måtte fokusere kraftig og vere samspelte som eit band. Bandet vart derfor einige om å gå i gang med øvingane like over nyttår, sjølv om ein ikkje var einige enno om filmprosjektet.
Sidan alle øvingane skulle filmast, valde bandet å øve i eit filmstudio. Øvingane starta 2. januar 1969, men det valet av lokale viste seg å vere ein tabbe. Lysssetjinga til filmmannskapet plagde Lennon, og i staden for å øve om kvelden, slik The Beatles ønskte, kravde filmmannskapet at øvingane starta kl. 08 om morgonen. Om vinteren så viste dette lokalet seg å vere særs kaldt og ta lang tid å få varma opp. Lennon følte at filmmannskapet var påtrengande, medan resten av medlemmane syntes det same om Yoko Ono, kjærasten til Lennon. Det vart ikkje gjort nokre innspelingar som vart nytta på albumet under desse øvingane, men Spector nytta noko av dialogen på albumet.
Dei dårlege tilhøva i øvingslokalet og dei personlege skilnadane mellom bandmedlemmane gjorde at det raskt braut ut krangling. Den tredje øvingsdagen diskuterte bandet alt om dei skulle løyse seg opp. Lennon var på denne tida avhengig av heroin og medverka lite kreativt til Beatles, og medverka til og med sjeldan til arrangementet av sine eigne songar. George Harrison vart stadig meir bitter. Medan han vart respektert av kollegaer som Bob Dylan og Eric Clapton, følte han at songane han kom med til the Beatles anten vart ignorert eller spotta. Bandet var lite samspelte, og McCartney prøvde å få opp stemninga med å verke oppmuntrande overfor dei andre, som i staden såg på dette som at McCartney var kontrollerande og nedlatande.
10. januar oppstod ein heftig krangel mellom McCartney og Harrison, då Harrison meinte at McCartney var nedlatande og sjefete då han prøvde å forklare Harrison korleis han skulle spele gitarsoloen på «I've Got a Feeling», som seinare vart ein av dei mest kjende sekvensane i filmen Let It Be. Etter ein enno hardare krangel med Lennon same dag, annonserte Harrison at han forlet bandet. Lennon foreslo å leige inn Eric Clapton som erstatning for Harrison, kanskje som eit fulltidsmedlem om Harrison ikkje kom tilbake. McCartney og Starr var imot forslaget og hevda at bandet ikkje var the Beatles utan alle dei fire medlemmane i bandet. Ei veke seinare hadde Harrison vorte overtalt av bandet om å kome tilbake. Harrison tok med seg organisten og pianisten Billy Preston for å dempe uroa og for at han skulle hjelpe bandet med spelinga.
Konsertideen enda med at the Beatles og Preston den 30. januar spelte på taket av Apple Building i 3 Savile Row føre eit lite publikum av vener og tilsette i bygningen. Etter klage på støy kom politiet raskt til staden og stogga konserten. Tre songar vart spelt inn på taket, nemleg «Dig a Pony», «I've Got a Feeling» og «One After 909», som er med på albumet.
Bandet spelte hundrevis av songar under Get Back/Let It Be-øvingane og innspelingane. Bortsett frå songane som hamna på Let It Be var det tidlege utgåver av songar som kom med på Abbey Road. Andre songar kom til å ende opp på Beatlesmedlemmane sine soloalbum, mellom anna «Jealous Guy» av John Lennon (då kalla «Child of Nature»). I tillegg var det mange coverversjonar og jammar.
Get Back
Bandet var samde om å spele albumet inn på direkten, utan å legge på lag på lag med instrument, som dei hadde gjort på dei føregåande albuma. Det vart teke bilete til omslaget (framsida dukka seinare opp på samlealbumet 1967–1970, òg kalla The Blue Album). Glyn Johns sette saman ei utgåve av Get Back på ei acetatplate i mars 1969. Han spelte plata for bandet, som no ikkje lenger var interesserte i prosjektet. Same månad gav Lennon og McCartney Johns beskjed om å produsere eit album av innspelingane. Johns miksa albumet i Olympic Studios mellom 3. april og 28. mai. Her nytta han litt andre utgåver av nokre av songane, samt nokre songar som ikkje var med på Let It Be.
Planen var at Get Back skulle kome ut i juli 1969, men vart utsett til september for å kome samstundes med ein planlagt TV-opptreden. I september vart utgjevinga av albumet utsett til desember, fordi bandet nettopp var ferdig med å spele inn Abbey Road og ønskte å gje ut dette i staden. Då desember kom vart Get Back lagt på hylla.
15. desember kom The Beatles igjen til Glyn Johns om å gjere ferdig albumet. Mellom 15. desember 1969 og 8. januar 1970 vart det gjort nye miksar. Songen «I Me Mine» vart spelt inn på nytt, utan Lennon som på denne tida hadde forlate bandet. Nok ein gong vraka The Beatles albumet.
Utgjeving
I mars 1970 vart lydbanda av innspelingane gjeve til den amerikanske produsenten Phil Spector, noko McCartney motvillig sa seg einig i. Spector arbeidde med songane og sette til slutt i saman det som vart albumet Let It Be. Albumet og filmen kom ut 8. mai 1970, men då hadde bandet alt gått frå kvarandre. Filmen fanga den vanskelege tida, samt klipp frå takkonserten.
McCartney var djupt misnøgd med måten Spector hadde handsama nokre av songane, særleg «The Long and Winding Road»". McCartney hadde ønskt songen som ein enkel pianoballade, men Spector hadde lagt på orkester og kor. McCartney prøvde å stoppe utgjevinga av plata for å endre på dette, men utan hell. Dette var ein av årsakene til at McCartney like etter annonserte at han forlet The Beatles. Spector har for mykje kritikk for albumet, men Lennon forsvarte han i eit intervju i 1980: «He was given the shittiest load of badly-recorded shit with a lousy feeling to it ever og he made something of it.»
Medverkande
The Beatles
Andre musikarar
Produksjon
Salslister og salstrofé
BPI-sertifiseringa gjeld berre for sal etter 1994.
Desimalbrøk
Ein desimalbrøk er ein brøk der nemnaren er potensar i ti.
Desimalbrøkar vert vanlegvis skriven utan ein nemnar, og desimalskiljeteiknet vert sett inn til høgre for teljaren (med framforstilt null) om naudsynt).
Til dømes vert 8/10, 83/100, 83/1000 og 8/10000 uttrykte som 0,8, 0,83, 0,083 og 0,0008.
Bakomstilt null etter desimalane er vanlegvis ikkje naudsynt, men vert stundom nytta i vitskapen for å syne til ein viss nøyaktigheit. Sjølv om 0,080 og 0,08 er numerisk like, vil 0,080 i ingeniørvitskap indikere ein feil på opp til ±0,0005, medan 0.08 indikerer ei måling med feil opp til ±0,005.
Mari Miyamoto
Mari Miyamoto er ein japansk fotballspelar.
Fais que ton rêve soit plus long que la nuit
Fais que ton rêve soit plus long que la nuit er eit album av Vangelis som berre kom ut i Frankrike og Hellas Det vart spelt inn i 1971 og gjeve ut i 1972 med undertittelen Poeme Symphonique. Heile temaet på plata fokuserer på mai 1968 i Frankrike og studentopprøra som fann stad der på den tida. Albumet består av ein collage av musikk, opptak frå opprøra, nyhendemeldingar, protestsongar og parolar. Eit av korstykka vart seinare omarbeidd som «Athenes Ma Ville» på Melina Mercouri-albumet Si Melina m'Etait Contée i 1974.
Medverkande
På plateomslaget står det oppført følgjande «deltakarar»: Mireille Abadie, Jean-Phillipe Ancelle, Anne Bertholon, Yves Borrini, Said Boussouar, Gabriel Cinque, Christine Combe, Pierre Fabien, Katy Grandi, Gerard Hauducouer, Jean-Marie Hauducouer, Catherine Humbert, Vincent Kaldor, Michelle Lebret, Huguet Maillard, Jean-Pierre Mathieu, Christine Parat, Jacques Pieller, Marie-France Pigeau, Michel Ripoche, Alain Serve, Charles Chalkitis, La Fanfare «La gerbe des Mandolines».
South West Point
South West Point er det sørvestlegaste punktet på Annenkovøya, utanfor den sørlege sentrale kysten av Sør-Georgia. Annenkovøya vart oppdaga av kaptein James Cook i 1775, og oppdaga på ny av admiral Thaddeus Bellingshausen i 1819. Neset vart namngjeve på eit kart av Discovery Investigations frå perioden 1926-30.
Blue Icefalls
Blue Icefalls er nokre bratte isfall av blåis heilt vest i Forbidden Plateau på Danco Coast. Dei er 7,5 km lang, og ligg oppom den austlegaste vika i Andvord Bay. Dei vart namngjevne av den polske antarktisekspedisjonen kring 1995.
Eisenhower Range
Eisenhower Range er ei fjellkjede, kring 72 km lang med ei høgd opp mot 3070 moh. Ho ligg mellom Reeves Névé i vest, Reevesbreen i sør og Priestleybreen i nord og aust i Victoria Land i Antarktis. Fjellkjeda har ein flat topp og heller slakt ned mot Reeves Névé, men er bratt langs Priestleybreen.
Fjell i denne fjellkjeda er mellom andre Mount Baxter (2430 moh) og Mount Nansen (2740 moh).
Fjellkjeda vart kartlagd i detalj av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av US Navy, 1955-63. Ho vart namngjeve av US-ACAN etter Dwight D. Eisenhower, som var president i USA i 1954, på den tida då U.S. Navy sin Operasjon Deep Freeze vart starta i Antarktis.
Shoemaker Point
Shoemaker Point er eit nes 800 m aust for Jordan Cove på sørsida av Birdøya i Sør-Georgia. Det vart kartlagd av South Georgia Survey i perioden 1951-57 og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1963. «Shoemaker» er eit gammal namn sjømennene nytta om kvithakepetrell, ein fugl som hekkar på Birdøya.
Storflaggermus
Storflaggermus (Nyctalus noctula) er ei flaggermus i glattnasefamilien. Flaggermusa lever i Eurasia frå Sør-Skandinavia og Frankrike i vest til Kaukasus og Uralfjella i aust, dessutan spreidd i fjellområde i Asia som Himalaya og Kasakhstan. Ho er utdøydd i Portugal. Storflaggermus vart første gong sikkert funnen i Noreg på Finnøy i Rogaland i 1987. Etter dette er arten funnen fleire gonger, særskilt på Austlandet. Storflaggermusa trekkjer om vinteren, og den norske bestanden tilbringer truleg vinteren utanfor landegrensene.
Alpine greiner under Vinter-OL 1976
Alpine greiner under Vinter-OL 1976 i Innsbruck vart avvikla i tida 5. - 13. februar 1976, der både menn og kvinner tevla i tre øvingar kvar. Mennene sitt utforrenn gjekk føre seg på fjellet Patscherkofel, alle dei andre øvingane fann stad ved Axamer Lizum, eit stort skianlegg 12-13 kilometer sørvest for Innsbruck.
Dei seks olympiske øvingane gjaldt òg som den 24. verdsmeisterskapen i alpine greiner, det gjorde i tillegg to kombinasjons-øvingar, ei for menn og ei for kvinner, utrekna på poeng basert på tidsbruken i dei ulike olympiske greinene; slalåm, storslalåm og utfor.
Slalåm
Dato: 14. februar
Start: 1830 moh, mål: 1610 moh
Løypelengd: 520 m, høgdeskilnad: 220 m
<br style="clear:both" />
Storslalåm
1. renn: 9. februar
Start: 1990 moh, mål: 1540 moh
Takayuki Morimoto
er ein japansk fotballspelar.
Ovansjøen
Ovansjøen (persisk اوان, òg kalla Evansjøen) er ein liten fjellsjø i Alamut-området i Alburzfjella i provinsen Qazvin i Iran. Den einaste elva som flyt ut i innsjøen er Ovan, som kjem frå fjella i nord. Nord for innsjøen ligg tre små landsbyar, som frå aust til vest heiter Varbon, Ovan og Zar-abaad.
Alpine greiner under Vinter-OL 1976
Storslalåm
Løypelengd: 1525 m, høgdeskilnad: 450 m
Ovansjøen
Innsjøen ligg kring 1 800 meter over havet, er 325 meter lang og er 275 meter brei. På det djupaste er innsjøen 7,5 meter og dekkjer eit areal på 70 hektar.
Al Atkins
Allan John «Al» Atkins er ein engelsk heavy metal-vokalist, mest kjend for perioden i Judas Priest.
Biografi
Atkins byrja den musikalske karrieren i 1964 og song i fleire bluesrockband før han skipa sitt eige band i september 1969, kalla Judas Priest (kalla opp etter Bob Dylan-songen «The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest»). Dette bandet varte fram til april 1970, då det vart oppløyst på grunn av musikalske usemjer.
Alpine greiner under Vinter-OL 1976
Storslalåm
2. renn: 10. februar
Al Atkins
Biografi
På denne tida dukka band som Led Zeppelin og Black Sabbath opp og Atkins var interessert i å gå i same retninga. I lag med K.K. Downing, Ian Hill og John Ellis, som spelte i bandet Freight, danna han eit nytt band. Atkins likte ikkje namnet Freight, og føreslo Judas Priest. Atkins hadde kone og barn og bandet gjorde det på den tida dårleg og hadde ingen platekontrakt i sikte. Atkins vart dermed nøydd til å få seg ein fast jobb utanfor musikken i mai 1973. Han vart erstatta av Rob Halford, som song mange av songane opphavleg skrivne av Atkins. Albumet Rocka Rolla gjev eit bilete av den originale visjonen til Atkins for bandet. Atkins danna sidan eit anna band, og gjekk solo då dette vart oppløyst. Han gav ut fire album i 1990-åra og til slutt eit i 2007 som soloartist.
Alpine greiner under Vinter-OL 1976
Storslalåm
Start: 2035 moh, mål: 1610 moh
Al Atkins
Som gjesteartist
Lyraka
Alpine greiner under Vinter-OL 1976
Storslalåm
Løypelengd: 1200 m, høgdeskilnad: 425 m
<br style="clear:both" />
Utfor
Dato: 5. februar
Start: 1950 moh, mål: 1080 moh
<br style="clear:both" />
Slalåm
Dato: 11. februar
Start: 1785 moh, mål: 1610 moh
Løypelengd: 400 m, høgdeskilnad: 175 m
Storslalåm
Dato: 13. februar
Start: 1925 moh, mål: 1610 moh
Løypelengd: 1220 m, høgdeskilnad: 285 m
Utfor
Dato: 8. februar
Start: 2310 moh, mål: 1610 moh
Løypelengd: 2515 m, høgdeskilnad: 700 m
=Verdsmeisterskap i kombinasjon=
Menn
<br style="clear:both" />
Kvinner
<br style="clear:both" />
Taifa
Taifaene heldt same kulturelle nivå som Córdoba-kalifatet, med hoff der diktarar, vitskapsfolk og andr lærde kunne verka. Derimot var dei militært svake. Dei var ofte nøydde til å betala tributt til dei kristne kongane, eller betala dei til å angripe rivalar.
Skruv
Skruv er ein svensk tettstad i Lessebo kommun i Kronobergs län i Småland. I 2010 hadde tettstaden 490 innbyggjarar.
Skua Point
Skua Point er eit nes som ligg mellom Rookery Point og Long Point på austsida av Barffhalvøya i Sør-Georgia. Namnet vart først nedskrive på eit kart av Admiralitetet frå 1930.
Al Houta
Al Houta eller Al-Hawtah (arabisk الحوطة) er ein by og eit område mellom Ta'izz og Aden i Jemen. På 1800- og 1900-talet var herskarane frå familien Al-Sallami som i lag med Al-Abdali, Al-Ramada, Al-Sindi og al-Aqrabi, hevda å vere i slekt med Ahl al-Bayt, familien til Muhammed. Houta var hovudstaden til sultanatet Lahej, eit proktektorat under Det britiske imperiet fram til 1967, då sultanen vart driven ut av byen og han vart ein del av Folkerepulikken Sør-Jemen.
Historie
Houta har historisk vore kjend som basebyen til Aden. Sidan Aden var ein hamneby, budde det ikkje så mange jemenittar der. Houta har alltid vore i ein av dei mest frodige delane av Jemen og fekk kallenamnet Lahej Al Khathra, som tyder «Lahej den grøne». Dette skilde staden frå resten av Sør-Jemen som i stor grad er ørkenområde. I 1728 grunnla Abdulraheem Al-Sallami, eit medlem av al-Sallami-familien som flytta frå Sana'a, sultanatet Lahij. Sultanatet Lahej vart verande under Al-Sallami sin kontroll fram til den kalde krigen. Sultantatet kollapsa i 1967 etter at britane trekte seg ut av Aden. Frå seint i 1960-åra til Jemen vart samla i 1990, var Sør-Jemen under eit kommuniststyre, og massive landområde vart teken frå stammene og fordelt blant heile folkesetnaden. Då Ali Abdulla Saleh vart president i det samla Jemen i 1990, gav han landområda attende til dei rettmessige eigarane.
Across the Universe
«Across The Universe» er ein song av The Beatles som først vart gjeven ut som veldedighetssang og seinare, i ei anna utgåve, på albumet Let It Be frå 1970. Han er skriven av John Lennon, men tilskriven på vanleg vis Lennon/McCartney.
Komposisjon
I 1967 gjekk ekteskapet mellom Lennon og kona Cynthia Powell mot slutten. Ei natt, etter ein krangel, slengte Lennon seg ned på senga og let tankane berre flyte. Der kom orda «pools of sorrow, waves of joy» til han. Han vart fengsla, greip penn og papir, heldt fram tankerekka og skriv teksten til det som vart «Across the Universe». Neste morgon tok Lennon tekststrofene med til pianoet. Han starta å spele nokre akkordar, bygde songen og la til overgangen, hans eige mantra: «Jai Guru Deva Om». Desse orda har fleire tydingar: «Jai» tyder mellom anna 'håp' og 'takk', «Guru» tyder 'lærar' og «Dev» tyder 'gud'; «Om» eller «Ohm» er lyden av universitet i balanse.
Innspilling
Dei andre tre Beatles-medlemmane var likegyldige til songen då Lennon spelte han til dei i studioet. Han vart skriven i løpet av den såkalla «Peppertime»-perioden til banet med psykedeliske eksperiment og songen trefte ikkje kjenslene eller tankegangen til dei andre. Ein dag då George Harrison og Ringo Starr hadde gått, bad McCartney om å få høyre songen om att. Dei spelte han og avgjorde å gjere ei innspeling. Dei sakna eit kor, og gjekk ut på gata og henta inn ein del av jentene som hang utanfor studioet, 'Apple Scruffs' som dei vart kalla. Det improviserte koret representerer den første av i alt to gonger i Beatles-historia der kvinnestemmer vart nytta på ein Beatles-song (den andre i «The Continuing Story of Bungalow Bill» seinare same år). I løpet av dei neste vekene spelte dei inn fleire utgåver av songen, og nokre av forsøka var dei nøgde med.
Songen vart donert til World Wildlife Fund-albumet Noone's Gonna Change Our World der tittelen er teken frå referenget til «Across the Universe». Fuglekvitter vart lagt på songen for å gje han eit naturmotiv.
Men The Beatles var ikkje heilt nøgd med denne utgåva. Særskild Lennon var knytt til songen og spelte han fleire gonger i løpet av «Get Back»-opptaka i 1969, slik filmen Let It Be viser. Då Phil Spector eigenrådig tok over, rekompilerte han songen ved å senke tempoet, la på orkester og kor, og skapte dermed den velkjente albumversjon på Let It Be.
Medverkande
No One's Gonna Change Our World/Past Masters-versjonen:
Let It Be-versjonen:
''Let It Be... Naked''-versjonen:
Andre utgåver
Songen er spelt inn av fleire musikarar, mellom andre Fiona Apple i filmen Pleasantville, Rufus Wainwright, 10cc, Beholeand og Lana Lane. Han har òg vore eit populært avslutningsnummer på veldedigheitskonsertar.
David Bowie-utgåva
«Across the Universe» vart spelt av den engelske musikaren David Bowie i 1975 på det niande studioalbumet hans, Young Americans. Han spelte inn sin versjon i Electric Lady Studios i New York City i januar 1975, same dagen som han spelte inn «Fame». Versjonen er ein blue-eyed soul-song med Lennon på gitar og korvokal. Lennon sa seinare: «Eg tykte det var flott fordi eg aldri har gjort ein god versjon av den songen sjølv. Det er ein av mine favorittsongar, men eg likte ikkje min eigen versjon.» Bowie var samd og meinte at originalversjonen til Beatles var «veldig vassaktig» og ønskte «hamre helvete ut av songen.»
Bowie si utgåve av «Across the Universe» har generelt fått negativ omtale av kritikarar og biografiforfattarar. Douglas Wolk i Pitchfork kalla det «det einaste genuint flaue augneblikket på albumet, Vegas-aktig og eit antiklimaks.» Biografen Chris O'Leary var samd og kalla det «ein av hans fullstendig smaklause innspelingar.» Forfattaren Peter Doggett skildra songen på liknande vis som «bombastisk», «pretensiøs» og «ein bisarr måte å etterlikne Lennon på.» Trass i at han generelt vert rekna som eit av dei lågaste punkta i «dei gyldne åra» til Bowie, gav biografen Nicholas Pegg songen positiv omtale og kalla han «utsøkt vakker».
Hisn Murad
Hisn Murad eller Murad er ein liten fiskelandsby i Lahij guvernement ved Bab-el-Mandeb heilt sørvest i Jemen, med utsyn over Adenbukta. Han ligg på grensa mellom Lahij guvernement og Ta'izz guvernement. Øya Perim ligg like utafor kysten. Det går veg til Dhubab og Mokka i nord og As Suqayyan, Al Bahiyah, Am Juhar og Aden i aust.
Joutseno
Joutseno er ein by i landskapet Södra Karelen i Finland, sidan 2009 slått saman i nye Lappeenranta kommune. Joutseno kommune dekte ved samanslåinga ei flatevidd på 498,8 km², 187,7 km² av arealet dekt av vatn. Folketalet i kommunen låg på knapt 11 000. Kommunen grensar i aust mot Russland.
Kombinertrennaren Paavo Korhonen var frå Joutseno.
Yuka Yamazaki
Yuka Yamazaki er ein japansk fotballspelar.
Skultorp
Skultorp er ein svensk tettstad i Skövde kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde tettstaden 3 534 innbyggjarar. Skultorp ligg cirka fem kilometer sør for Skövde.
Transparency International
Transparency International er ein organisasjon som vart etablert i 1993 med føremål å kjempe mot korrupsjon. Organisasjonen publiserer mellom anna den kjende CPI-målinga, som rangerer landa i verda etter korrupsjonsnivå. Transparency International har hovudkontor i Berlin og avdelingar i over 90 land.
Mykje av arbeidet til organisasjonen går ut på å setje korrupsjon på den internasjonale dagsordenen, mellom anna ved produksjon av rapportar og rangeringar. Organisasjonen arbeider også som pressgruppe nasjonalt og internasjonalt, og forsøkjer å påverke innhaldet i lover og traktatar.
Organisasjonen vert hovudsakleg finansiert av støtte frå bistandsdepartement i ulike land, og av donasjonar frå stiftingar.
Vega de Granada
Vega de Granada er eit comarca (fylke, men utan noka administrativ rolle) i provinsen Granada søraust i Spania. Ifølgje folketeljinga frå 2007 hadde comarcaen eit folketal på 500 121, noko som utgjorde over halvparten av folketalet i provinsen.
Everett Range
Everett Range er ei ulendt, hovudsakleg isdekt fjellkjede som strekkjer seg nesten 100 km mellom Greenwellbreen og Ebbebreen nordvest i Victoria Land i Antarktis. Fjell i fjellkjeda omfattar Mount Regina (2080 moh).
Everett Range vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto teken av US Navy i perioden 1960–63. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser William H. Everett i US Navy som var offiser i Antarktis, 1962–63.
Kjelder
''
Qawah
Qawah er ein liten fiskelandsby i Lahij guvernement på sørkysten av Jemen, kring 60 kilometer vest for Aden, og eit av dei sørlegaste punkta i heile Arabia. Landsbyen er omgjeve av ørken.
Den 12. januar 2011 vart fartøyet «Bourbon Hestia» angripen av somaliske sjørøvarar nær Qawah.
Trolltunga
Trolltunga er ein steinformasjon som står rett ut frå fjellet i ei høgd på om lag 700 meter over Ringedalsvatnet, eller 1100 m over havet. Trolltunga ligg i Tyssedal i Ullensvang kommune i Vestland fylke.
Tanz der Lemminge
Tanz der Lemminge er eit dobbeltalbum av tyske Amon Düül II frå 1971.
Musikalsk er det lagt vekt på lange arrangement, men musikken er noko meir dempa og akustisk enn på dei førre albuma. Dei lange stykka er delt opp i forskjellige satsar, men med titlar som «Dehypnotized Toothpaste» og «Overheated Tiara». Sjølv om titlane kan indikere noko anna, er musikken likevel seriøs. Dei første tre stykka tar opp kvar si side på den originale vinylutgjevinga.
I Q & Mojo Classic Special Edition Pink Floyd & The Story of Prog Rock, kom albumet på 36. plass på lista deira over «40 Cosmic Rock Albums».
Medverkande
med:
Peter Normann Waage
Peter Normann Waage er ein norsk fagbokforfattar, omsetjar og føredragshaldar som har gjeve ut ein rad bøker og tidsskriftartiklar om kulturelle, kulturhistoriske og politiske emne. Han fekk i 2010 Riksmålsforbundets litteraturpris, for boka ''Leve friheten! Traute Lafrenz og Den hvite rose''. Fleire av bøkene og artiklane hans er omsett til andre språk, særleg tysk og russisk. For den russiske utgåva av monografien om Fjodor Dostojevskij fekk Waage Petropol-prisen i St. Petersburg i 2003.
Peter Normann Waage redigerte i perioden 1979 til 1988 tidsskriftet Arken saman med forfattaren Kaj Skagen. Frå 1986 til 1988 var han redaktør i Dreyers Forlag, og frå 1992 til 2005 tilsett som kommentator og leiarskribent i Dagbladet. Deretter har han vore uavhengig skribent, omsetjar, føredragshaldar og frilansjournalist. Frå 2008 har han motteke Statens garantiinntekt for kunstnarar.
John Mayne
John Mayne var ein skotsk forleggjar, journalist og diktar fødd i Dumfries. Verka hans påverka diktaren Robert Burns og blei beundra av Walter Scott.
Mayn flytta med familien til Glasgow i 1782, der han lærte seg trykking, og slo seg ned i London i 1787. Her var han mellom anna eigar og medredaktør i avisa The Star. Han trykte fleire av dikta sine i denne avisa, men også andre stader, som i Gentleman's Magazine.
I 1780 blei diktet hans «The Siller Gun» trykt i si opphavlege form i Ruddiman's Magazine, som blei gjeve ut av Walter Ruddiman i Edinburgh. Det er eit humoristisk dikt om ein gammal skikk i Dumfries om eit wapenshaw der ein tevla om å vinna eit kanonløp av sølv. Mayne skreiv også eit dikt om halloween, «Hallowe'en», i 1780. Dette påverka Robert Burns sitt dikt «Halloween» frå 1785.
«Logan braes» frå 1789 inspirerte Burns til å skriva eit dikt med same namn, og ta med to linjer frå Mayne sitt verk. Han skal ha trudd at det var ein eldre folkesong.
Mayne skreiv også diktet «Glasgow» i 1783, det patriotiske stykket «English, Scots, and Irishmen» i 1803, og ein versjon av balladen «Helen of Kirkconnel»
Skiskyting under Vinter-OL 1980
Skiskyting under Vinter-OL 1980 vart arrangert ved OL-byen Lake Placid i dagane frå 16. til 22. februar 1980. På programmet stod tre tevlingar for menn, der ei av dei, 10 km med to skytingar var OL-øving for fyrste gong.
10 km
Dato: 19. februar
Songen Flick of the Switch
«Flick of the Switch» er ein song av det australske rockebandet AC/DC, frå albumet Flick of the Switch, gjeve ut i 1983. Han vart skriven av Angus Young, Malcolm Young og Brian Johnson.
Skiskyting under Vinter-OL 1980
20 km
Dato: 16. februar
<br style="clear:both" />
4 × 7,5 km stafett
Dato: 22. februar
<br style="clear:both" />
Songen Flick of the Switch
Han vart berre gitt ut som singel i enkelte territorium, hovudsakleg Australia, Canada og USA.
‘Abis
‘Abis er ein landsby i Ma'rib guvernement i Jemen.
Songen Flick of the Switch
Musikkvideo
Musikkvideoen til låten «Flick of the Switch» vart laga i eit liknande format som musikkvideoane til albumet Back in Black. Videoen viser bandet som speler låten inne i det som seinare viste seg å vera ein stengd flyhangar, omgitt av flykassar med AC/DC-logoen måla på. Nokre versjonar av videoen startar med eit kort klipp frå eit øvingsopptak av bandet som viser Angus som øver på dansetrinn til striptease på scena, medan ein av bandmedlemmane, truleg Brian Johnson, syng i bakgrunnen og resten av bandet ler. Videoen på DVD-en Family Jewels' fjernar likevel dette.
Malcolm Young sa seinare om den enkle tilnærminga til videoen: «Me sa rett og slett til filmteamet: 'Me spelar - de filmar. Gå rundt bandet - gjer kva faen de vil. Me vil berre ha det gjort i dag.»