cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eilean Dòmhnuill
Eilean Dòmhnuill (skotsk-gælisk for «Donald-øya») er ei øy i Loch Olabhat ved North Uist i Skottland. Dette kan ha vore ein tidleg crannog. Ein har funne keramikk på øy som kan kome heilt tilbake frå 3200-2800 f.Kr. Ein har òg funne spor av torvdekte hus, som ser ut til å ha vorte rivne ned og bygde opp att fleire gonger.
Álex Papaconstantínou
Álex Papaconstantínou (gresk Άλεξ Παπακωνσταντίνου) er ein svensk låtskrivar og musikkprodusent. Han er bror til den kjende SVT-programleiaren Ritza Papaconstantínou.
Han har mellom anna vore med å skrive det greske bidraget i Eurovision Song Contest 2007, det aserbajdsjanske bidraget i 2009 og det kypriotiske bidraget i 2012.
Svart fjortenprikka marihøne
Svart fjortenprikka marihøne (Coccinula quatuordecimpustulata) er ei 3–4 mm stor marihøne.
Svart fjortenprikka marihøne er knytt til grasenger. Ho er vanleg i Noreg.
Kjelde
Bioforsk 06/2008: Vanlige norske marihøner
Ummagumma
Ummagumma er det fjerde albumet til det engelske rockebandet Pink Floyd. Det er eit dobbeltalbum og kom ut 7. november 1969 på Harvest Records. Den første plata består av konsertopptak frå Mothers Club i Birmingham og College of Commerce i Manchester av songar som var ein del av setlista deira på den tida, medan den andre plata inneheld solokomposisjonar av kvart bandmedlem spelte inn i Abbey Road Studios. Plateomslaget vart designa av dei faste designarane deira Hipgnosis og består av ei rekkje bilete av bandet som vart sett saman til å gje ein Droste-effekt.
Albumet vart godt motteke då det kom og nådde topp fem på den britiske albumlista, likevel har fleire av bandmedlemane seinare omtala det i heller negative vendingar. På same måten som resten av katalogen til Pink Floyd er albumet utgjeve fleire gonger.
Tittel
Albumtittelen er visstnok eit slangord frå Cambridge for sex, og vart ofte brukt av ein Pink Floyd-ven og stundom scenearbeidar, Iain «Emo» Moore, som sa «I'm going back to the house for some ummagumma». I følgje Moore vart det han som kom opp med uttrykket.
Bakgrunn
Sjølv om plateomslaget seier at konsertopptaket var i juni 1969, vart opptaket i Mothers Club i Birmingham frå 27. april 1969 og veka etter Manchester College of Commerce den 2. mai same året som ein del av The Man and The Journey Tour. Bandet spelte òg inn ein versjon av «Interstellar Overdrive» (frå The Piper at the Gates of Dawn) som var meint for side ein av konsertplata og «The Embryo», som vart spelt inn i studio før dei kom fram til at kvart bandmedlem skulle spele inn sine eigne ting.
Studioalbumet kom som følgje av at Richard Wright ønskte å lage «verkeleg musikk», der kvar av dei fire medlemmane (Wright, Roger Waters, David Gilmour og Nick Mason) fekk ei halv LP-side kvar til å lage soloverk utan at dei andre i bandet var involverte. Wright bidrog med «Sysyphus», kalla opp etter ein karakter i gresk mytologi, vanlegvis skrive «Sisyfos» på norsk eller Sisyphus på engelsk, og bestod av ein kombinasjon av forskjellige klaverinstrument, som piano og mellotron. Wright var først entusiastisk over å lage eit soloverk, men skildra det seinare som «pretensiøst». Waters sin «Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict» inneheld forskjellig vokal og perkusjonseffektar handsama i forskjellig snøggleik, både framlangs og baklengs og var inspirert av Ron Geesin, som seinare samarbeidde med både Waters og Pink Floyd. Det andre bidraget til Waters var «Grantchester Meadows» som var ei akustisk vise som ofte vatr spelt som opningssongen på konsertane deira i 1969. Gilmour har seinare sagt at han var redd då han skulle gå i gang med sine soloarbeid, og sa at han «gjekk i studio og byrja å tulle med forskjellige ting, tok bitar og ting og sette det saman», sjølv om part ein av «The Narrow Way» alt var blitt framført som «Baby Blue Shuffle in D Major» i eit radiostudio for BBC i desember 1968. Gilmour sa han berre «bullshitted» seg gjennom stykket. Han spurte Waters om han kunne skrive noko tekst for han, men det ville han ikkje. Mason sin «The Grand Vizier's Garden Party» i tre partar hadde med den dåverande kona hans, Lindy, på fløyte, medan Mason spelte ein sju minuttar trommesolo som del to av stykket.
Innpakking
Albumet var det første albumet bandet gav ut på Harvest. Plateomslaget syner ein Droste-effekt med gruppa, der eit bilete som heng på veggen syner same scene, bortsett frå at bandmedlemmane har byta plass. Plateomslaget til den originale LP-utgåva varierer mellom dei britiske, amerikanske, kanadiske og australske utgåvene. Den britiske versjonen har albumet Gigi opp langs veggen like over bokstavane «Pink Floyd». Under ein samtale ved bokhandlaren Borders i Cambridge den 1. november 2008 sa Storm Thorgerson at albumet vart introdusert som eit villspor for å skape debatt og at det ikkje hadde noko meining. På dei fleste kopiane av dei amerikanske og kanadiske utgåvene er plateomslaget Gigi berre eit kvitt omslaget, fordi ein var redd for opphavsretten, men dei tidlegaste utgåvene av den amerikanske utgåva syner dette omslaget, og vart teken med att for den amerikanske, ommastra CD-utgåva. På den australske utgåva er Gigi-plata heilt borte. Huset der plateomslaget vart fotografert ligg i Great Shelford, nær Cambridge.
Masanaga Kageyama
Masanaga Kageyama er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Ummagumma
Innpakking
På baksida av omslaget kan ein sjå scenearbeidaren Alan Styles (som òg er med på «Alan's Psychedelic Breakfast») og Peter Watts som legg ut utstyret til bandet på rullebanen ved London Biggin Hill Airport. Dette konseptet vart føreslått av Mason for å etterlikne dei «eksploderande» teikningane av militære luftfartøy og lasta deira, som var populære på denne tida.
På den amerikanske og kanadiske utgåva er det gjeve ekstra titlar til dei fire delane av songen «A Saucerful of Secrets». Desse titlane er ikkje med på den britiske utgåva, og heller ikkje på tidlegare utgåver av albumet A Saucerful of Secrets.
Innsida av det dobbeltfalsa omslaget syner svartkvitfoto av bandet. Ein kan sjå Gilmour føre Elfin Oak. Dei originale vinylutgåvene synte Waters med den første kona hans, Judy Trim, men ho er blitt fjerna frå biletet på dei fleste CD-utgåvene. Det opphavlege biletet vart med i albumet i plateboksen Oh, by the Way.
Kjelde
Ei kjelde (frå norr. kelda, i slekt med kald) er utspringet eller opphavet til noko. Omgrepet kan visa til:
Ummagumma
Utgjeving
Ummagumma kom ut i Storbritania og USA høvesvis 7. og 8. november 1969. Det nådde femteplassen på den britiske albumlista og 74. plassen i USA, som var første gangen bandet nådde topp 100 der. Albumet selde til gullplate i USA i februar 1974 og platina i mars 1994. Den amerikanske kassettversjonen hadde berre «Astronomy Domine» med frå konsertdelen av plata og ingen av dei tre andre. I 1987 vart albumet gjeven ut som ein dobbel-CD. Ei digital ommastra utgåve kom i 1994.
I 2009, for å marknadsføre 40-årsjubileet til albumet, selde Thorgerson nokre signerte litografiar av framsida. Då Why Pink Floyd...?-serien kom i 2011 med ommastra utgåver av alle dei fjorten albuma, vart berre studiosida av Ummagumma ommastra - konsertplata var den same som i 1994. Begge sidene kom ut i 2016 på etiketten Pink Floyd Records.
Mottaking
Ummagumma fekk positive meldingar då det kom ut. International Times var særskild positive til konsertdelen av albumet der anmeldaren skildra det som «truleg ei av dei beste konsertplatene eg har høyrt». Vox hadde konsertdelen av albumet med på lista si over «Dei beste konsertalbuma gjennom tidene». Stylus Magazine var særs positive til albumet og sa at konsertdelen «er eit særs godt døme på den tidlege tendensen Floyd hadde for atmosfæriske, energiske jammar. Det er lite som kan samanliknast med dette» og studiohalvdelen «trør forbi den oppstykka konstruksjonen og er eit fullstendig framstilling».
Bandet har sidan uttalt seg negativt til albumet. Waters sa i seinare år: «Ummagumma – for ein katastrofe!», medan Gilmour i 1995 skildra albumet som «frykteleg». I eit intervju frå 1984 sa Mason: «Eg syns det var veldig bra og ei interessant øving, det at alle gjorde sin del. Men eg kjenner framleis at det er eit godt døme på at summen er større enn delane ...» Seinare skildra han det som «eit mislukka eksperiment», og la til at «det viktigaste er at me ikkje gjorde det igjen».
Paste omtalte nyutgjevinga i 2011 og skildra albumet som «rockefråtsing av verste slag», men skribenten hylla konsertopptaket av «Careful with that Axe, Eugene». Robert Christgau meinte at dei «hypnotiske melodiane» gjorde det «eit glimrande album å sovne til».
Augenstikkarartar
I desember 2015 namngav forskarar eit nyoppdaga insekt av arten Umma – ein vassnymfe – Umma gumma etter albumet.
Sysyphus
Dette avantgardistiske instrumentalstykket i fire delar er skriven at Richard Wright, og inneheld stort sett lydar av diverse tangentinstrument. Tittelen liknar namnet til den greske mytiske figuren Sisyfos, men ein finn ingen referansar til dette i musikkstykket.
Grantchester Meadows
Dette er ei roleg, akustisk vise av Waters med fuglelydar. Teksten skildrar ein draumeliknande episode på ei eng i Grantchester i Cambridgeshire i England. Dette er staden som David Gilmour voks opp. Sjølv om songen har ei idyllisk skildring kan ein i slutten høyre ei floge som nokon slår og drep. Songen vart spelt på konsertar i konseptet The Man and the Journey som «Daybreak» og opna ofte konsertane deira på denne tida.
Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict
Sporet inneheld fleire minutt med lydar som høyrest ut som gnagarar og fuglar. Lydane var laga av Roger Waters, men spelt i forskjellige snøggleikar, i tillegg til lydar av strengeinstrument. Til slutt kjem ein tekst som Waters les med ein overdriven skotsk aksent. «Picts» tyder piktar, som var eit av dei første folkeslaga i Skottland.
Det er ei «gøymd melding» i songen etter om lag 4:22. Om songen vert spelt med langsamare snøggleik kan ein høyre Waters eller David Gilmour som seier «That was pretty avantgarde, wasn't it?»
The Narrow Way
Del 1 av songen vart kalla «Baby Blue Shuffle in D major» då dei spelte han på BBC radio 2. desember 1968, og han er òg svært lik songen «Unknown Song» som vart spelt inn for filmen Zabriskie Point. Del 3 av songen vart spelt på konsertar som del av konseptet The Man and the Journey i 1969.
The Grand Vizier's Garden Party
Dette instrumentalstykket av Nick Mason er delt i tre delar og er særs eksperimentelt:
Medverkande
Pink Floyd
Andre medverkande
Bødalsbreen
Bødalsbreen er ein isbre i Stryn kommune i Vestland. Breen er ein sidearm av Jostedalsbreen som går ned mot Bødalen. Breelva frå Bødalsbreen renn ut i det vesle Sætrevatnet, som ligg like ovanfor Bødalsseter.
28. juli 1986 fall fire menn som var på brevandring på isen i tau og glei av breen. Ein mann omkom og to vart hardt skadd.
Sámiid ædnan
«Sámiid ædnan» (nordsamisk for Samisk jord) var det norske bidraget i Eurovision Song Contest 1980, framført av Sverre Kjelsberg og Mattis Hætta. Teksten er skriven på norsk, medan tittelen og teksten i songen som er lik tittelen er på nordsamisk. I tillegg inneheld songen ein joik, ein samisk form for song utan ord.
Songen er inspirert av den samiske sjølvstyrerørsla i Nord-Noreg, og duoen song om krava til sjølvstyre. Songteksta nemner òg den tradisjonelle joiken, skildra som «sterkare enn krut». Tekststykket «framførr tinget der dem satt, hørtes joiken dag og natt» refererer til ein sveltestreik som skjedde framfor Stortinget i samband med Altasaka.
Bakgrunn
Tekstforfattaren Ragnar Olsen og komponisten Sverre Kjelsberg hadde skrive ein song i samband med demonstrasjonane rundt utbygginga av Alta-Kautokeinovassdraget i 1979:
Den tidlegare Pussycats-stjerna Sverre Kjelsberg var no blitt musikar for Hålogaland Teater, og var blitt spurd av NRK om han kunne levera ein låt til Melodi Grand Prix 1980. Valet fall på «Sámiid ædnan». NRK tok vidare kontakt med Mattis Hætta og spurte om han kunne tenke seg å framføra songen saman med Sverre Kjelsberg. Hætta kunne ikkje forstå kvifor han skulle delta i eit slikt underhaldningsprogram på fjernsynet. Men då han var på reise til Göteborg byrja det med eitt å brenna i turnébussen hans, og han måtte dra nordover att. I Tromsø møtte han omsider Sverre Kjelsberg.
Dei la ut på biltur mellom Tromsø og Finnsnes vinteren 1980, og Mattis joika den eine melodien etter den andre medan Sverre lytta. Mattis fortalde sjølv: «Jeg joiket og joiket. Hele veien. Dette er en biltur på mange mil. Og rett før Nordkjosbotn satt den. Det var ingen tvil. Pang! Der hadde vi den.» Joiken som blei refrenget i songen hadde Hætta allereie framført i samanheng med den samiske sveltestreiken framfor Stortinget i oktober 1979.
Så snart dei hadde funne ut korleis dei skulle veksla visesong og joik, ringde dei til Egil Monn-Iversen. Dei sat med kvar sin telefon, og Mattis Hætta fortel: «Sverre sang i det ene røret, og jeg joiket i det andre, og i Oslo satt Monn-Iversen og skrev noter. 'Ok, gutter, nå har jeg den. Da skriver jeg arrangementet', sa han til slutt. Og det gjorde han. Den norske finalen ble vunnet, … »
Melodi Grand Prix 1980
Songen vann Melodi Grand Prix 1980 med 61 poeng og fekk representere Noreg i Eurovision Song Contest 1980.
Eurovision Song Contest 1980
Songen starta som nummer 11 i finalen, etter Finland med «Huilumies» av Vesa-Matti Loiri og før Vest-Tyskland med «Theater» av Katja Ebstein. Bidraget fekk seks poeng frå Vest-Tyskland, fire poeng frå Marokko, tre poeng frå Frankrike og to poeng frå Nederland. Noreg fekk til saman 15 poeng og enda på 16. plass av totalt 19 bidrag. Det er det fyrste bidraget i Eurovision Song Contest med tekst på nordsamisk.
Anna
I 2011 blei eit utdrag frå songen sunge av karakterane i traileren for filmen The Thing.
The Trees
«The Trees» er ein song av det progressive rockebandet Rush frå albumet deira Hemispheres frå 1978. Songen er òg gjeven ut på mange av samlealbuma til Rush og har vorte framført på mange av konsertane deira.
Kurfyrstedømet Bayern
Kurfyrstedømet Bayern (tysk Kurfürstentum Bayern) var eit sjølvstendig kurfyrstedøme i Det tysk-romerske riket frå 1623 til 1806, då det vart etterfølgd av kongedømet Bayern.
The Trees
Trass i påstandar om at songen omhandlar politiske og samfunnsøkonomiske tema, har tekstforfattar Neil Peart hevda at det ikkje er noko skjult meining bak songen.
Kurfyrstedømet Bayern
Wittelsbach-dynastiet som styrte Bayern var den yngre greina av familien som òg styrte Kurpfalz. Overhovudet i den eldre greina var ein av sju kurfyrstar i Det tysk-romerske riket i følgje den gylne bullen av 1356, men Bayern var ekskludert frå kurfyrste-verdet. I 1621 vart kurfyrsten Fredrik V sett under keisarleg bannlysing for rolla si i Det bøhmiske opprøret mot keisar Ferdinand II og kurfyrste-verdet og territoriet til Øvre Pfalz vart gjeven til det lojale syskenbarnet hans, hertug Maximilian I av Bayern. Sjølv om Freden i Westfalen ville skape ein ny kurfyrstetittel for sonen til Fredrik V var det etterkomarane etter Maximilian som hadde det originale kurfyrste-verdet, med unntak av ein kort periode under den spanske arvefølgjekrigen, fram til linja hans døydde ut i 1777. Dei to slektene vart då slått saman i ein personalunion fram til slutten av Det tysk-romerske riket. I 1805, etter freden i Pressburg, opphøgde den dåverande kurfyrsten Maximilian Josef, seg sjølv til konge av Bayern og Det tysk-romerske riket vart avskaffa året etter.
105 Artemis
105 Artemis er ein stor hovudbelteasteroide. Han er av C-typen, noko som betyr at han er veldig mørk og samansett av karbonhaldig materiale. Han vart oppdaga av J. C. Watson den 16. september 1868 og namnsett etter Artemis, den greske månegudinna. 105 Artemis har blitt observert under ei rekkje stjerneokkultasjonar.
Atsuhiko Ejiri
Atsuhiko Ejiri er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben JEF United Ichihara.
Guy Evans
Guy Randolph Evans er ein engelsk trommeslagar, perkusjonist og komponist. Han er medlem av det progrockbandet Van der Graaf Generator.
Karriere
Medan han gjekk på University of Warwick (1965–68), spelte Evans i universitetetsbandet The New Economic Model. Bandet, som hovudsakleg spelte amerikansk soul frå 1960-åra, deltok på universitetsdansar og varma opp for band som Pink Floyd og The Move.
Øyvind Stene
Øyvind Stene er ein norsk organisasjonsleiar, næringslivsleiar og sivilingeniør. Frå 2006 til 2012 var han generalsekretær i Redningsselskapet.
Guy Evans
Karriere
Evans vart medlem av Van der Graaf Generator i 1968 og vart verande med dei fram til 1978, og igjen etter sameininga i 2005.
Øyvind Stene
I april 2006 vart det kjent at han ville byrje i stillinga som generalsekretær for Redningsselskapet. Stene overtok i oktober ein organisasjon som var prega av mykje intern uro grunna den såkalla e-postsaken og at Datatilsynet hadde politimeldt selskapet. Presidenten i selskapet, Lars Hellandsjø, grunngav valet av Stene med at han er «ein sindig, skikkeleg og ryddig mann med gode samarbeidsevner». Han vart vald framfor 70 andre søkjarar, der fleire av dei var profilerte personar.
Maurice Ravel
Joseph Maurice Ravel var ein fransk komponist, truleg best kjend for orkesterverket Bolero. Han er òg godt kjend for Gaspard dei la nuit (Nattens fantom), ofte hevda å vere den mest krevjande komposisjonen for solo piano, og for det vidgjetne arrangementet for symfoniorkester av russaren Modest Mussorgskijs komposisjon for piano: Bilete på ei utstilling (fransk: Tableaux d'une exposition; engelsk: Pictures at an Exhibition).
Guy Evans
Karriere
I tillegg til arbeidet sitt med Van der Graaf Generator, har Evans samarbeidd med andre musikarar, ofte med andre medlemmar i Van der Graaf Generator, som på The Long Hello-prosjektet og i K Group. Han arbeidde òg i Echo City som bygde «lydbaserte leikeplassar», utandørskonstruksjonar nytta til å lage musikk, ofte for handikappa barn. Evans arbeidde i mange år i Shape Arts i ei administrativ rolle og som arbeidsleiar.
Maurice Ravel
Ravel blei fødd i Ciboure i Frankrike (nær Biarritz, ein del av den franske baskiske regionen, mot grensa til Spania). Mora var baskisk, mens faren hans var ein sveitsisk oppfinnar og industrialist. Foreldra oppmuntra han til å halde fram med musikken og sende han til Paris-konservatoriet. I studieåra i Paris heldt Ravel seg i lag med ei gruppe unge komponistar som kalla seg «Apachene» etter deira ville framferd. Gruppa var godt kjend for omgangen med alkohol.
Øyvind Stene
Stene var på slutten av 1970-talet NORAD-ekspert i Zambia.
Guy Evans
Karriere
Han har vore trommeslagar i Subterraneans sidan 2002.
Maurice Ravel
Ved Paris-konservatoriet studerte Ravel under Gabriel Fauré. Han blei òg sterkt påverka av Debussy sin impresjonistiske stil, samt av musikk frå heile verda, blant anna amerikansk jazz, asiatisk musikk og tradisjonelle folkeviser frå heile Europa. Ravel var ikkje religiøs, og truleg ateist. Han mislikte andre komponistar sin «overreligiøsitet», som Wagner, og valde heller klassisk mytologi som si inspirasjonskjelde.
Guy Evans
Bandmedlem
Med Van der Graaf Generator:
Maurice Ravel
Ravel blei aldri gift, men ifølgje vener vitja han bordellar i Paris.
Guy Evans
Bandmedlem
Med The Misunderstood:
Maurice Ravel
Under første verdskrig hadde ikkje Ravel høve til å verve seg grunna alderen og den svake helsa si, og blei i staden ambulansesjåfør. I 1932 var Ravel innblanda i ei bilulukke som reduserte han sterkt. Produktiviteten dalte dramatisk. I 1937 gjennomgjekk han ein operasjon som han håpa skulle betre helsetilstanden, men operasjonen var mislukka og han døydde like etter.
Guy Evans
Bandmedlem
Med Echo City:
Maurice Ravel
Då den amerikanske komponisten George Gershwin møtte Ravel, sa Gershwin at han skulle likt å bli studenten hans. Ravel skal ha svart: «Kvifor skulle du bli ein Ravel nummer to når du kan vere ein Gershwin av første klasse?»
Kurfyrstedømet Sachsen
Kurfyrstedømet Sachsen (tysk Kurfürstentum Sachsen) eller Hertugdømet Øvre Saschsen var eit sjølvstendig arveleg kurfyrstedøme i Det tysk-romerske riket frå 1356 til 1806. Det var etterfølgjaren til Hertugdømet Sachsen-Wittenberg og vart opphøgd til kongedøme under napoleonstida i 1806. Den siste kurfyrsten var Fredrik August III, som vart kong Fredrik August I av Sachsen.
Maurice Ravel
Igor Stravinskij sa ein gong at Ravel var «den sveitsiske urmakaren», der han peika på dei komplekse verka med svært høg presisjon.
Verk i utval
Ravel sitt mest berømte musikkstykke, Bolero, blei komponert i 1928. Gaspard de la nuit og Valses nobles et sentimentales var inspirasjon for Adam Donaldson Powell si fjerde diktsamling Three Legged Walz frå 2006.
Taranaki
Taranaki er ein region vest på Nordøya på New Zealand. Han har fått namn etter det mest karakteristiske geografiske kjennemerket i regionen, den vulkanske fjellkjegla Mount Taranaki.
Guy Evans
Bandmedlem
Med Subterraneans:
Taranaki
Geografi og innbyggjarar
Taranaki ligg på vestkysten på Nordøya, kring vulkankjegla. Dei store havbuktene nordvest og sørvest for Cape Egmont er naturleg nok kalla North Taranaki Bight og South Taranaki Bight.
Guy Evans
Solo
Med Nic Potter:
Taranaki
Geografi og innbyggjarar
Mount Taranaki/Mount Egmont — Te Maunga O Taranaki på maori — er det dominerande landemerket i regionen. Dette er det nest høgaste fjellet på Nordøya. Maorilegender fortel at Taranaki levde saman med fjella Tongariro, Ngauruhoe og Ruapehu sentralt på Nordøya, men måtte rømma dit det står no etter ein kamp med Tongariro.
Guy Evans
Solo
Med David Jackson og Life of Riley:
Selandium
Selandian (òg kalla mellompaleocen) er den andre alderen i epoken paleocen. Alderen starta for 61,7 ± 0,2 millionar år sidan og enda for 58,7 ± 0,2 millionar år sida.
Taranaki
Geografi og innbyggjarar
Taranaki, som er ei nesten perfekt kjegle, hadde det siste utbrotet sitt midt på 1700-talet. Sjølve fjellet og dei næraste områda kring det dannar nasjonalparken Egmont National Park.
Guy Evans
Solo
Med Peter Hammill:
Taranaki
Geografi og innbyggjarar
Sjølv om maoriane hadde kalla fjellet Taranaki i fleire hundre år, gav kaptein James Cook det namnet Egmont etter John Perceval, 2nd Earl of Egmont, den nyleg avgåtte flåtesjefen, som hadde arbeida for støtte til ekspedisjonen hans. Det offisielle namnet til fjellet har sidan 1980-talet vore Mount Taranaki or Mount Egmont, for å verdsetja maorinamnet og det europeiske likt.
Guy Evans
Solo
Med Big Buddha:
Taranaki
Geografi og innbyggjarar
Regionen har ei flatevidd på 7258 km² og eit estimert folketal (i juni 2006) på 105 000. Like under halvdelen av desse bur i byen New Plymouth. Andre større sentera er Waitara, Inglewood, Stratford (som òg er administrasjonssenter i regionen), Opunake, Okato, Kaponga, Eltham, Hawera, Patea og Waverley—den sørlegaste byen.
I fleire hundre år har regionen vore ein viktig tilhaldsstad for maoriar. Mellom dei lokale iwiane er Ngāti Mutunga, Ngāti Maru, Ngāti Ruanui, Taranaki, Te Āti Awa, Nga Rauru, Ngāruahinerangi og Ngāti Tama.
Guy Evans
Samarbeid
Med Charlie and The Wide Boys:
Med Footsbarn Present's:
Taranaki
Næringsvegar
Måten landmassane stikk inn i Tasmanhavet på, med nordlege, vestlege og sørlege kystlinjer, har skapt mange framifrå stader eigna til vindsurfing og surfing, somme av dei er rekna å vera i verdsklasse.
Guy Evans
Samarbeid
Med Didier Malherbe og Yan Emerich:
Taranaki
Historie
Området var heimstad for ei rekkje māoristammar frå 1200-talet. Frå omkring 1823 fekk maoriane kontakt med europeiske kvalfangarar, og med handelsmenn som kom til området i skonnertar for å kjøpa Phormium (ein fiberplante). I mars 1828 opna handelsmannen Richard «Dicky» Barrett (1807-47) ein handelsstasjon ved Ngamotu (dagens New Plymouth). Barrett og partnarane hans, som var væpna med muskettar og ein kanon, vart godt mottekne av iwien Āti Awa på grunn av det bidraget dei kunne gje stammen i dei stadige krigane mot maorifolk frå Waikato. Etter ei blodig trefning ved Ngamotu i 1832, flytta dei fleste av dei 2000 Āti Awa-medlemmene som budde nær Ngamotu, til like med Barrett, sørover til Kapitiområdet og Marlborough.
Guy Evans
Samarbeid
Med Mother Gong:
Kurfyrstedømet Sachsen
Kurfyrstedømet gjekk i arv frå Fredrik I som ein del av huset Wettin.
Taranaki
Historie
Seint i 1839 vende Barrett attende til Taranaki som oppkjøpsagent for New Zealand Company, som alt hadde byrja å selja land til framtidige nybyggjarar i England, med forventing om å sikra seg denne jorda. Barrett påstod at han hadde forhandla fram ein avtale om kjøp av eit landområde som strekte seg frå Mokau til Cape Egmont, og innover i landet til dei øvre tilførslene til elva Whanganui River, medrekna Mount Taranaki. Eit seinare sal omfatta New Plymouth og alt kystlandskapet i Nord-Taranaki, medrekna Waitara.
Krødsherad kommune
Kommunen ligg 10 mil frå Oslo, og med strandlinje til Krøderen og høgfjell som Norefjell kan han skilta med både sjø, fjell og fin natur ikkje så langt frå hovudstaden. Dette har gjeve han ei sterk turistnæring og fleire til dels svært rike hytteeigarar.
Taranaki
Historie
Europeisk busetnad ved New Plymouth byrja i mars 1841 med immigrantar som kom med skipet «William Bryan». Vidare europeisk utbreiing utover New Plymouth vart hindra av at māoriane nekta å selja landområda sine, ei haldning som forsterka seg etter som banda deira til rørsla King Movement vart fastare. Spenninga omkring eigarskap til landområde heldt fram med å auka, og førte til utbrot av krig kring Waitara i mars 1860. Sjølv om presset for å selja Waitaraområdet kom frå kolonistane sin hunger etter land i Taranaki, var den største saka som sette nøring til konflikten dei britiske styresmaktene sitt ønskje om å innføra britisk administrasjon, lovverk og sivilisasjon til māoriane.
Krigen vart utkjempa av meir enn 3500 imperiesoldatar skipa inn frå Australia, så vel som av friviljuge soldatar og milits, mot māoristyrkar der mannskapstalet svinga mellom nokre få hundre til omkring 1500. Totale tap hjå imperiestyrkane, dei friviljuge og militiatroppane er rekna til 238, medan māoriane hadde eit tap på omkring 200.
Ei utrygg våpenkvile vart forhandla fram seinare på året, berre for å verta broten i april 1863, då spenningane omkring overtaking av landområde fekk det til å koka over på nytt. Totalt 5000 soldatar slost i den andre Taranakikrigen mot om lag 1500 menn, kvinner og born. Krigsframferda denne gongen var svært ulik den i konflikten i 1860-61, ettersom arméen no tok systematisk over māoriland ved å jaga bort innbyggjarane og brukte ein «brent jords taktikk» ved å øydeleggja māoriane sine landsbyar og avlingar, anten dei var krigerske eller ikkje. Etter som troppane drog fram, bygde regjeringa stadig lengre forsvarslinjer som nybyggjararne bygde hus og starta jordbruk bak. Effekten vart ei snikande konfiskering av nesten 4 000 km² land.
Den noverande hovudvegen på austsida av Mount Taranaki følgjer ruta der kolonitroppane, under leiing av generalmajor Trevor Chute gjekk, under store vanskar, frå Patea til New Plymouth i 1866.
Væpna māorimotstand heldt fram i Sør-Taranaki til tidleg i 1869, under leiing av māorihøvdingen Titokowaru, som vann attende land nesten så langt sør som til Wanganui. Eit tiår seinare starta den andelege leiaren, Te Whiti o Rongomai, som heldt til ved Parihaka, ein kampanje med passiv motstand mot styresmaktene si konfiskering av land, og dette kuliminerte i eit brutalt åtak av kolonitroppane den 5. november 1881.
Overtakingane av land, som styresmaktene på New Zealand seinare har vedgått var urettvise og ulovlege, byrja i 1865, og omfatta snart heile Taranakiområdet. Byar som Normanby, Hawera og Carlyle (Patea) vart grunnlagde på konfiskert land som militære busetnadar. Frigjevinga av ein rapport om desse hendingane frå Waitangitribunalet i 1996, førte til eindel debatt om saka. I ein tale til ei gruppe psykologar, samanlikna viseministeren for māorisaker, Tariana Turia, undertrykkinga av māoriane i Taraniki med Holocaust, noko som førte til kraftige reaksjonar rundt om på New Zealand, med statsminister Helen Clark blant dei som kritiserte samanlikninga.
Provinsstyre
Frå 1853 vart Taranakiregionen styrt som Taranaki Province (frå først kalla New Plymouth Province), til provinssadministrasjonen vart oppheva på New Zealand i 1876.
Regionstyre
Taranaki Regional Council vart danna i samband med den nasjonale lokalstyrereforma i november 1989, med føremål å få ein meir heilskapleg administrasjon. Regionstyret er etterfølgjar av organa Taranaki Catchment Board, Taranaki United Council, Taranaki Harbours Board, og 16 mindre lokale organ med spesielle føremål, som alle vart oppløyste som følgje av iverksetjinga av Lokalstyrelova, Local Government Amendment Act (No 3) 1988. Administrasjonssenteret i regionen vart lagt til byen Stratford, sentralt i regionen, som «eit godt kompromiss for å imøtekoma dei tradisjonelle interessemotsetnadane mellom nord- og sør-Taraniki».
Distriktsstyre
Det er tre inndelingar i distriktsstyre i regionen:
Anna
Landskapet i Taranaki og fjellet som skal likna Fujifjellet i Japan, gjorde at området vart nytta til opptaksstad for scener i The Last Samurai, ein film frå 1800-talets Japan. Tom Cruise hadde ei av hovudrollene i denne filmen.
Guy Evans
Samarbeid
Med Amon Düül UK:
Med Nigel Mazlyn Jones:
Med Peter Blegvad:
Med Frank Tovey:
Med Kazue Sawai:
Med Anthony Phillips og Harry Williamson:
Thesen über Feuerbach
Thesen über Feuerbach, norsk Teser om Feuerbach, er eit verk skrive av Karl Marx i 1845, men først utgjeve av Engels i 1888.
Referat
Det var med Max Feuerbach at den materialistiske religionskritikken tok til. Essensen i denne kritikken var at religion er eit produkt av samfunn. Det er altså noko menneske, og berre menneske, gjer, seier og tenker.
1943
1943 (romartal MCMXLIII) var eit normalår som byrja på ein fredag i den gregorianske kalenderen.
Khazarisk
Khazarisk er eit utdøydd tyrkisk språk. Det var språket til khazarane, eit halv-nomadisk folk som hadde opphavet sitt blant tyrkiske folkeslag i Sentral-Asia. Språket er òg omtalt som khazari.
Det har i lang tid vore diskusjon kva for ei grein av dei tyrkiske språka khazarspråket tilhøyrde, eller om det i det heile var eit tyrkisk tungemål. Nokre forskarar har kome med framlegg om ein iransk eller kaukasisk-språkleg tilknyting. Arabiske lærde i mellomalderen klassifiserte khazarisk som eit språk som likna på og likevel var klårt avgrensa frå den typen tyrkiske språk som vart snakka av andre tyrkiske folk dei kjende til, som til dømes oghuz-tyrkarar. I dag er forskarane samd at khazarene talte eit oghur-tyrkisk språk som tilsvarte hunisk og språket til dei tidlege bulgarerne, moglegvis påverka av gammal-tyrkisk og uigurisk.
I dag er det få attlevande døme på khazarisk språk, først og fremst det som har overlevd i dei historiske kjeldene.
Bakgrunnsstoff
Litteratur Nettstader
Gallehus-horna
Gallehus-horna, også kjende berre som Gullhorna, er to gullhorn frå jernalderen (truleg frå 400-talet) som vart funne i jorda på den danske garden Gallehus i Slesvig (Sønderjylland). På det eine hornet er det skrive ei relativt lang og tydbar setning på urnordisk språk. Horna er difor viktige innanfor nordistikk og germanistikk i tillegg til at dei er interessante oldtidsminne. Dei opphavlege horna er borte i dag, men det finst avteikningar og skildringar av dei. Kopiar av horna, lagd på grunnlag av desse skildringane og teikningane, står i dag på utstilling på Nationalmuseet i København. Om kopiane er rette i alle detaljar, er uvisst og har vore diskutert.
Funnet
Det fyrste hornet vart funne av ei tenestejente, Kirsten Svendsdatter, den 20. juli 1636, og dette var det lengste av dei. Nesten hundre år seinare, 21. april i 1734, fann husmannen Erich Lassen det korte hornet. Kirsten Svendsdatter tinga funnet til kongen, og fekk eit skjørt som løn for det. Lassen gav sitt funn til greven på Sachackenborg, som igjen gav det vidare til kongen. Kongen gav 200 riksdalar til greven, som igjen gav festgarden sin til Lassen. Skatten blei oppbevara på Det Kongelige Kunstkammer ved Christiansborg i Rigsarkivets noverande bygning.
Skildring
Det lange hornet målte 75,8 cm langs ytterkanten og vog 3,2 kg. Opphavleg har begge horna vore like lange, men spissen på det eine vart funnen og omsmelta ei stund før. På kanten av munningen på det eine hornet stod det ein setning med runeskrift på urnordisk språk.
Ornamenta på gullhorna var inndelte i fleire panel og synte mytiske førestillingar om menneske, dyr og fantasivesen. Oldtidsforskaren Ole Worm meinte at ornamenta fortalde moralske allegoriar. Willy Hartner kom med si forklaring frå 1969: han meinte dei var astronomiske oppteikningar av ei solformørking i 413, og ei rekkje alternative tolkingar har vorte lagt fram.
Etter at horna forsvann i 1802, blei ein kopi av horna framstilt ut frå teikningar og samtidige skildringar. Nøyaktige gipskopiar vart laga og sendt med skip på bestilling frå kardinalen i Roma, men skipet med kopiane forliste utanfor Korsika. Nye kopiar av gullhorna vart laga i 1980-åra. Då fekk horna ei vridd form, noko som truleg er nærare originalforma. Kopiane er i dag utstilte på Nationalmuseet i København.
Runeinnskriftene
Horna er datert til 400-talet, på slutten av romersk jernalder, og representerer det best kjende eksempelet på ein urnordisk tekst. Den fullstendige innskrifta på hornet ser slik ut (med translitterasjon under):
Det finst fleire tydingar av denne setninga, ein av dei er: «eg, Lægjest av Holt, gjorde hornet». Ordet 'holtijaR' har òg vorte tolka som 'skogsmannen' eller 'son av Holt'.
Enkelte meiner at Lægjest må vera kongen Liutgast som er kjend frå folkevandringstida i Danmark om lag 450, og som skal ha vore rik på gull. Det edle materialet og utsmykkinga tyder på at horna hadde ein rituell funksjon. Det fanst på denne tida importerte drikkehorn av glas med liknande form, og ein laga drikkehorn av oksehorn og utsmykka dei med bronsekappe. Ein brukte òg trehorn som blåseinstrument, og desse kan minna om gullhorna. Ein 78 cm lang lur frå 400-500 etter vår tidsrekning, blei funnen utanfor Herning i 1993.
Urnordisk er ei så arkaisk språkform at ein frå tysk side har hevda at gullhorninnskrifta like gjerne kunne vera urgermansk. Men om gullhorna er frå 400-talet etter vår tidsrekning og urnordisk då hadde vore skilt frå urgermansk i over to hundre år, vert denne påstanden lite truverdig, sjølv om likskapar med urgermansk er å finna.
Tjuveri
Kvelden den 4. mai i 1802 blei gullhorna stolne, og tjuveriet vakte stort oppstyr. Tjuven blei etterlyst i både aviser og skillingsviser. Ein dusør på 1000 riksdalar blei utlova. Nær eit år seinare, den 27. april 1803 blei den fattige gullsmeden Niels Heidenreich pågripen, og tre dagar etter tilstod han å ha stole horna. Fleire medlem av gullsmedlauget hadde i lang tid mistenkt Heidenreich for å ha stått bak illgjerninga. Det viste seg at smeden hadde låst seg inn til rommet der horna låg, ved hjelp av nykelen til si eiga inngangsdør og ein nykel som han hadde forlenga skaftet på. Heidenreich vart dømd og sett i tukthus i 1840, og han døydde i 1844.
I året som var gått mellom tjuveriet og pågripinga hadde smeden smelta om horna heime på sitt eige kjøkken og brukt gullet til å framstilla mellom anna smykke og skospenner. Kjøparar av «gullhornsgull» leverte gullet attende, og det blei smelta om på Den Kongelige Mønt. Soleis forsvann spora etter Gullhorna for alltid. Berre ein liten rest av gullhornsgull kan framleis vera bevart i eit par øyreringar som i dag finst på museet i Ringe på Fyn.
Den 17. september 2007 vart kopiane av Gallehus-horna igjen stolne, då dei var på utstillinga Kongernes Jelling i Jelling. Dei kom tilbake i rette hender allereie to dagar etter, den 19. september 2007.
Mitsunori Maesawa
Han spela for klubben JEF United Ichihara.
Satoru Kokubo
Han spela for klubben JEF United Ichihara.
Thanetium
Thanetium (òg kalla landenium eller heersium) er den siste alderen i epoken paleocen. Han starta for 58,7 ± 0,2 millionar år sidan og enda for 55,8 ± 0,2 millionar år sida. Namnet på alderen kjem frå Thanet Beds, dei eldste avsettingane frå paleocen i London-bekkenet, og kalla opp etter eit område i Kent kalla Isle of Thanet.
552
552 var eit skotår som byrja på ein måndag i den julianske kalenderen.
ǀXam
', eller ', er eit utdøytt khoisanspråk frå Sør-Afrika, som er ein del av tuuspråkgruppa. Språket er nærskyldt med nǀu, som enno vert talt av nokre få personar.
Peter Hammill
Peter Joseph Andrew Hammill er ein engelsk musikar. Han var med å skipe det progressive rockebandet Van der Graaf Generator. Hammill er mest kjend som songar og låtskrivar, men han speler òg gitar og piano og fungerer som produsent for sine eigne innspelingar, og stundom for andre artistar. I 2012 fekk han Visionary-prisen under den første Progressive Music Awards.
Tidleg liv
Peter Hammill vart fødd i Ealing i Vest-London, og flytta med familien til Derby då han var 12. Han gjekk på Beaumont College og Manchester University, der han studerte vitskap. Hammill har sagt at bestefaren opphavleg kom frå Pakistan.
Tidleg karriere
Solokarrieren til Hammill gjekk føre seg samstundes med Van der Graaf Generator. Bandet fekk kontrakt med Mercury Records i 1968, som berre Hammill signerte. Då Van der Graaf Generator vart oppløyst i 1969 ønskte han ås pele inn den første soloplata si. Sommaren 1969 fekk Hammill fast spelejobb på The Lyceum og spelte solokonsertar der kvar veke. Albumet som opphavleg var tenkt som eit soloalbum, kom ut som eit Van der Graaf Generator-album (The Aerosol Grey Machine). Det første verkelege soloalbumet til Hammill var Fool's Mate (1971), med songar frå dei tidlege dagane (1967/68) med Van der Graaf Generator.
Van der Graaf Generator og etter
Då Van der Graaf Generator vart oppløyst att i august 1972, tok Hammill opp att solokarrieren. Songar meint for Van der Graaf Generator enda no opp på soloalbuma hans, mellom anna «Black Room» (på Chameleon in the Shadow of the Night) og «A Louse Is Not a Home» (på The Silent Corner and the Empty Stage). På dei fleste songane som soloartist og for bandet, er han oppført som einaste låtskrivar. Somme av soloalbuma hans vart spelt inn i lag med medlemmar frå Van der Graaf Generator. Generelt vert soloalbuma til Hammill tematisk rekna som meir personlege, medan songane til bandet hadde meir generelle tema.
Nadir's Big Chance (1975) var ei stor endring frå det føregåande In Camera. Medan In Camera er har ekstremt intense og komplekse songar, og til og med noko musique concrète, inneheld Nadir's Big Chance songar som kan minne om punkrock. I eit radiointervju i 1977 spelte John Lydon frå Sex Pistols to spor frå dette albumet og snakka rosande om Hammill: «Peter Hammill er veldig bra. Ein sann original. Eg har berre likt han i årevis. Om du lyttar til han, soloalbuma hans, er eg heilt sikker på at Bowie har kopiert mykje frå den gubben. Han har ikkje fått all ære som han skulle hatt. Eg elskar alle greine hans».
Det første soloalbumet til Hammill etter Van der Graaf vart oppløyst i 1978 var The Future Now. Han song på fleire spor for solodebutplata til Robert Fripp, Exposure, gjeve ut i juni 1979.
På dei neste soloalbuma sine, pH7 og A Black Box, vart stilen meir kompakt og new wave-aktig. På desse albuam spelte Hammill trommer sjølv. Etter dette følgde «K group». I seinare år har Hammill omtalt denne gruppa som ei «beat-gruppe». K group bestod av Hammill sjølv på gitar og piano, med John Ellis på sologitar, Nic Potter på bass og Guy Evans på trommer og perkusjon. Denne gruppa spelte inn albuma Enter K og Patience.
Konsertar
Konertane til Peter Hammill har ofte til ein viss grad vore uføreseielege etter kva songar som vert spelt, arrangementa og musikarane han hadde med seg pås cenen. Hammill har generelt ikkje lagt ut på turné for å marknadsføre albuma sine.
Frå september 1981 til september 1985 spelte Hammill med K group, som var rå, energiske new-wave-rock. Konsertopptak frå fleire av desse konsertane kom ut på The Margin. I mars og april 1983 var Hammill og John Ellis oppvarmingsartist for Marillion på den britiske turneen deira for debutalbumet Script for a Jester's Tear.
Frå februar til oktober 1990 spelte han med Nic Potter på bass og Stuart Gordon på fiolin. Eit konsertopptak finst på Room Temperature. Frå april 1993 til august 1996 hadde dei med seg Manny Elias på trommer. Eit opptak frå desse konsertane kom ut på There Goes the Daylight. Frå oktober 1994 til august 1996 spelte Hammill med David Jackson på fløyte og saksofon, Stuart Gordon på fiolin og Manny Elias på trommer. Denne besetninga vert stundom uformelt kalla Peter Hammill Quartet ).
Frå januar 1998 til november 2006 spelte Hammill berre med Stuart Gordon på fiolin. Opptak frå desse konsertane kom ut på Veracious.
Heilt sidan 1969 har Hammill òg spelt konsertar med berre han på gitar og klaverinstrument.
Fie! Records
Dei tidlege platene til Hammill, som Van der Graaf Generator-albuma, kom ut på Charisma Records. Han avslutta kontrakten med dei etter pH7 (1979), og gav så ut ei rekkje album på mindre selskap. A Black Box kom ut på S-Type, eit selskap driven av Hammill og manageren hans Gail Colson. Enter K og Patience kom ut på Naive, Skin og The Margin på Foundry og In a Foreign Town, Out of Water og Room Temperature på Enigma Records. I 1992 skipa han sitt eige selskap, Fie! Records, der alle albuma hans sidan Fireships er gjevne ut. Logoen til selskapet er den greske bokstaven phi (Φ), eit ordspel på PH-I. Sidan 1970-åra har han eigde sitt eige platestudio, kalla Sofa Sound. Nettsida hans vart sidan kalla opp etter studioet.
Seinare år
Thin Air kom ut 8. juni 2009. Dette vart følgd opp i oktober 2011 av det doble konsertalbumet Pno, Gtr, Vox, spelt inn i Japan og Storbritannia i 2010. Ein plateboks på sju plater, kalla Pno, Gtr, Vox Box kom ut i avgrensa opplav i februar 2012.
Røyst
Røysta til Hammill er eit særprega element i musikken hans. Han syng på ein emosjonell og ofte dramatisk måte. Som tidlegare jesuitt-korsongar, leverer han teksane sine på standard, britisk engelsk, med nokre få unntak. Tonen varierer frå fredleg til skrikande rop.
Personleg liv
Hammill snakkar flytande italiensk. Han har vore gift sidan 1978 med Hilary, som han har tre barn med, Holly, Beatrice og Phoebe. Holly og Beatrice Hammill song sopranvokal på eit spor på Everyone You Hold og på to spor på None of the Above. Holly Hammill skreiv songen «Eyebrows» (på Unsung) og var medlåtskrivar på «Personality» (på Everyone You Hold).
106 Dione
106 Dione er ein stor hovudbelteasteroide. Han har sannsynlegvis ein samansetnad mykje lik den til 1 Ceres. Asteroiden vart oppdaga av J. C. Watson den 10. oktober 1868 og namnsett etter Dione, ein Titan i gresk mytologi. Dione okkulterte ei svak stjerne 19. januar 1983. Ein diameter på 147 km vart observert, noko som passar bra med diameteren IRAS-satellitten kom fram til.
Ingusjisk
Ingusjisk er eit dagestansk språk som blir snakka av rundt 405 000 ingusjarar i den russiske republikken Ingusjetia.
Ingusjisk utgjer saman med tsjetsjensk og batsisk greina nakh-språk i den dagestanske språkfamilien. Det er likevel berre tsjetsjensk og ingusjisk som er innbyrdes forståelege.
Frå og med tidleg på 1900-talet vart språket skrive med det arabiske alfabetet. Ei tid etter oktoberrevolusjonen, frå og med midt på 1920-talet bytte brukarane til det latinske alfabetet, som seinare vart erstatta av det kyrilliske, alt dette i pakt med den til ei kvar tid rådande sovjetiske språkpolitikken.
Martin Hřídel
Martin Hřídel er ein tidlegare tsjekkisk fotballspelar.
Han spela for klubben JEF United Ichihara.
Circumstances
«Circumstances» er ein song av det progressive rockebandet Rush frå albumet deira Hemispheres frå 1978.
Sony α7
Sony α7 er eit spegellaust systemkamera lansert 16. oktober 2013 av Sony. Det har ei CMOS-biletbrikke i 35 mm-format med ei oppløysing på 24,3 megapikslar. I lag med α7R er det det fyrste spegellause systemkameraet for forbrukarar med 35 millimeter-sensor.
Circumstances
Teksten er skriven av Peart og er ei sjølvbiografisk forteljing om då han budde i England og livet hans der.
Musikalsk er songen ein hardrocksong med power-akkordar og riff, på liknande vis som dei tidlege 70-tals albuma deira.
TV Haugaland
TV Haugaland er ein TV-stasjon som vart etablert i Haugesund i september 1994.
Borkebåt
Borkebåt er ein leikebåt laga av eit stykke bork, ofte for hand når han skal brukast. Ein borkebåt er som regel ein enkel konstruksjon med skrog av furubork, mast av til dømes ein pinne og eit segl av papir, tøy eller eit passande blad. Det finst ikkje ein bestemt utsjånad for ein borkebåt, og utforminga kan variera.
TV Haugaland
Kanalen har konsesjon i 15 kommunar i Haugalandet og Sunnhordland, og eit dagleg sjåartal på 22 000.
Fleire programleiarar i riksdekkande media starta si karriere i TV Haugaland, til dømes Thomas Henschien og Øyvind Fjeldheim i TV2.
Bartonium
Bartonium (òg kalla auversium) er den tredje alderen i epoken eocen. Han starta for 40,4 ± 0,2 millionar år sidan og enda for 37,2 ± 0,2 millionar år sida.
Krokodille
Krokodillar er ein krypdyrfamilie som består av 14 ulike artar som lever i vatn i tropiske strøk. Alle artane er kjøtetarar, og fleire av dei er òg særs farlege for menneske.
Skildring
Krokodillar er grøne, gule eller svarte krypdyr med karakteristisk langstrakt, flattrykt kropp og snute. Augo og nasebora sit øvst på det avlange hovudet som ei tilpassing til livet i vatnet. Kjevane er store og sterke med kjegleforma tenner som jamt vert bytte ut.
Dei har fem tær med delvis symjehud på framføtene og fire på bakføtene. Halen er lang, kraftig og samanpressa frå sida, og vert brukt til å symja med. Ryggen er dekt med hornskjold, i tillegg til beinplater i lêrhuda.
Sony α7
Kameraet kan ta 5 bilete per sekund. Det kan òg ta opp video med ei oppløysing på 1920 × 1080 pikslar og ein biletfrekvens på 60 bilete per sekund.
Ølet Chimay
Chimay er eit belgisk trappistøl som har vorte brygga i klosteret Abbaye Notre-Dame de Scourmont i Chimay i Vallonia i Belgia sidan 1862. Det er ein av sju øltypar som får bruka nemninga «trappistøl». Bryggeriet produserer tre variantar for kommersielt sal og éin variant berre for munkane. Bryggeriet vart modernisert i 1988 og produserte i 2005 120 000 hektoliter i året. Sidan 1876 har klosteret òg laga ost, og sel for tida fire ostetypar.
Krokodille
Skildring
Hjernen er særs avansert til krypdyr å vera. Hjarta er i motsetnad til andre nolevande reptil delt i to framkammer og to hjartekammer. Dette draget deler dei med fuglane og pattedyra, så vel som med varanøglene og dei utdøydde dinosaurane.
Ølet Chimay
Historie
I 1850 vart munkane frå Westvleteren i Flandern inviterte til å oppretta eit cistersienerkloster i Chimay. Klosteret begynte å brygga øl i 1862.
Produkt
Som hjå dei andre trappistbryggeria, går inntektene av ølsalet til drift av klosteret og gode formål. Bryggeriet betaler leige til klosteret, som vert brukt til drifta av klosteret, medan overskotet av salet går til veldedige formål i regionen.
Regissør
Ordet er avleidd av eit fransk ord, men på fransk bruker ein i dag nemningane metteur en scène (som tyder iscenesetjar) eller réalisateur om yrket. På engelsk er ein som har denne rolla ein director og på dansk er han ein instruktør.