cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inírida
Lengda på elva er ca. 1 300 kilometer, dei nedste 1000 km er farbare for små fartøy. Det er stryk og fossefall i den øvre og midtre delen av elva. Elva har ei mørk vassfarge på grunn av overflod av planterestar.
Francis Obikwelu
Francis Obikwelu er ein nigeriansk friidrettsutøvar som frå 2002 representerte Portugal. Han vann VM-bronse 1999 på 200 m for Nigeria, sidan vann han tre EM-gull og OL-sølv på sprintdistansane for Portugal.
Inírida
Ho har opphavet sitt i Tuhani-fjella i Guaviare-departementet, 25 kilometer frå Cerro Pintado. I det øvre løpet flyter ho først mot vest, deretter svingar ho mot aust, på sletta flyt ho i nordaustleg retning. Elvemunninga ligg i Guainía-departementet, nær byen Inírida, omtrent 25 kilometer frå grensa til Venezuela. Elva Guaviare tar vatn frå Inírida, renn deretter nordaust i 25 kilometer, og saman med Atabapo-elva flyt dei inn i Orinoco nær den venezuelanske byen San Fernando de Atabapo.
Historia til Württemberg
Kongedømet Württemberg (1806–1918)
Den 1. januar 1806 tok hertug Fredrik II tittelen konge som kong Fredrik I. Han la mellom anna kyrkjeområda under staten. I 1806 vart han med i Rhinenkonføderasjonen og fekk annektert område med kring 160 000 innbyggjarar. Litt seinare med freden i Wien i oktober 1809, kom ytterlegare 110 000 innbyggjarar under styret hans. Til gjengjeld vart Fredrik med Napoleon Bonaparte i felttoga hans mot Preussen, Austerrike og Russland, og 16 000 av soldatane hans marsjerte til Moskva. Berre nokre få hundre kom attende. Etter slaget ved Leipzig (oktober 1813), forlet kong Fredrik den franske keisaren og gjorde ein avtale med Metternich ved Fulda i november 1813 der han sikra seg kongetittelen og dei nyvunne områda, medan soldatane hans marsjerte med dei nye allierte inn i Frankrike.
Francis Obikwelu
Aktiv
Obikwelu deltok på det nigerianske laget som i 1997 tok VM-sølv i 4 x 100 meter stafett. Under verdsmeisterskapen i Sevilla i 1999 vann han semifinalen på 200 meter på 19,84 sekundar, eit tid han aldri sidan klarte forbetre. I finalen sprang han i mål på 20,11 og vart bronsemedaljør.
Historia til Württemberg
Kongedømet Württemberg (1806–1918)
Innbyggjartalet i 1905 var kring 2,3 millionar, der 69 % var protestantar, 30 % katolikkar og 0,5 % jødar.
Francis Obikwelu
Aktiv
I OL-finalen på 100 meter i Aten i 2004 sprang Obikwelu sitt livs fortaste 100 meter. Med tida 9,86 sekundar, ny europarekord, kneip han sølvmedaljen frå Maurice Greene. Begge fekk same tid og var eitt hundredels sekund attom vinnaren Justin Gatlin. To år seinare vart Obikwelu dobbeltmeister under europameisterskapen 2006 i Göteborg. Han var klart beste på 100 m og heilt suveren på 200 meter.
Historia til Württemberg
Nyare historie
Etter den fyrste verdskrigen var over i november 1918 abdiserte kong Vilhelm II den 30. november og eit republikansk styre tok over.
Württemberg vart ein stat (Land) i den nye Weimarrepublikken. Etter den andre verskrigen i 1945 vart Württemberg delt mellom Württemberg-Baden i Bizonia, og Württemberg-Hohenzollern i den franske sonen. Begge desse vart til slutt ein del av delstaten Baden-Württemberg i 1952.
Kjelder
''
Thomas Henrik Hammer
Thomas Henrik Hammer var ein norsk embetsmann frå Toten. Han var stortingsmann frå Stavanger amt 1859-61.
Hammer var son av Abraham Falck Hammer (1781–1837), landhandlar på Rogneby i Østre Toten. Sjølv studerte han jus og vart cand.jur. i 1839. Der etter var han sorenskrivarfullmektig i Jæren og Dalane til han i 1860 vart sorenskrivar i Indre Sogn. Sidan hadde han tilsvarande embete i Dalane frå 1869, og var dessutan magistrat og politimeister i Egersund.
Hammer døydde i Egersund i sitt 85. år. Han var tildelt St. Olavs orden.
Lara Gut-Behrami
Lara Gut er ein sveitsisk skirennar frå Comano i kantonen Ticino. Ho vann to sølvmedaljar under VM i alpint 2009 og fekk sitt tredje VM-sølv i Schladming i 2013. Under vinter-OL 2014 tok ho bronsmedaljen i utfotrennet.
Aktiv
Gut er best i øvingane utfor og super-G. Ho vart tidleg rekna for å vere eit av dei største alpintalenta nokon gong. I 2007 vart ho sveitsisk mester i super-G, knapt 16 år gammal.
Ho debuterte i verdscupen i alpint 28. desember 2007 i eit storslalåmrenn i Lienz. 2. februar 2008 i St. Moritz kom ho i sitt første utforrenn i verdscupen på tredjeplass. Sesongen etter, den 20. desember 2008, vann ho sitt første verdscuprenn då ho gjekk til topps i super-G-rennet i Haus im Ennstal, framom landsmannen Fabienne Suter.
I verdsmeisterskapen i alpint 2009 i Val-d'Isère vann Gut to sølvmedaljar. I utfortevlinga vart ho berre slått av Lindsey Vonn, medan ho i den alpine kombinasjonen vart overgått av Kathrin Zettel frå Austerrike. Sist i september 2009 skadde ho seg under trening i Saas-Fee og deltok ikkje i alpinløypene i OL-sesongen 2010.
På nyåret 2011 tok Gut sin andre siger i verdscupen då ho vann eit super-G-renn i Zauchensee. Under VM i alpint 2011 i Garmisch-Partenkirchen kom ho på fjerdeplass både i utfor og i super-G. Ho gjorde sin beste sesong i totalverdscupen då ho kom på tiandeplassen, som beste sveitsiske kvinnelege utøvar.
Den 5. februar 2013 tok Gut sølvmedaljen i super-G-tevlinga, opningsrennet i ski-VM i alpint i Schladming. Ho vart slått av Tina Maze frå Slovenia med 0,38 sekundar. I 2014 vann ho bronsemedalje i utfor under OL i Sotsji.
Lewis Bay
Lewis Bay er ei bukt på nordkysten av Ross Island i Antarktis mellom Mount Bird og Cape Tennyson. Ho vart kartlagd under Discovery-ekspedisjonen under Scott, 1901-04. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1964 etter kaptein Price Lewis i U.S. Navy som var øvstkommanderande på USS Staten Island under U.S. Navy Operasjon Deepfreeze 1959, og som under Operasjon Deepfreeze 1963 og 1964 var assisterande stabssjef og kommandant for skipsgruppa i U.S. Naval Support Force i Antarktis.
Radianbreen
Radianbreen er ein isbre på austsida av Royal Society Range, som stig ned frå ein høg dalbotn like søraust for Mount Rucker og flyt aust mot Walcottbreen. Målingar gjort av denne breen av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE) (1960–61) synte at hellingsvinkelen på breen var nøyaktig ein radian, og breen fekk då dette namnet.
Radian Ridge er ein rygg kalla opp i samband med Radianbreen.
Apalis
Apalisar er små sporvefuglar som høyrer til slekta Apalis. Dei finst i skog og kratt i dei fleste delar av Afrika sør for Sahara. Dette er slanke fuglar med lange halar og har eit tynnt nebb godt eigna til å fange insekt. Dei er vanlegvis brune, gråe eller grøne over og fleire artar har sterke farger på undersida. Hannar og hoer er som regel like i utsjånad, men hannane er nokre gonger ljosare.
Apalisar var tradisjonelt klassifisert i songarfamilien, Sylviidae, men er no vanlegvis plassert saman med fleire andre slekter av hovudsakleg afrikanske songarar, i ein eigen familie Cisticolidae.
Artslista
Alle artar i slekta Apalis i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2019 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Seera
Seera (arabisk صيرة Ṣīrah), Crater eller Kraytar (arabisk كريتر) er eit distrikt i Aden guvernement i Jemen. Det ligg i eit krater frå ein gammal vulkan i Shamsanfjella. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 76 723 menneske.
Dei siste dagane av det britiske styret i 1967, vart Seera-distriktet fokuset i Aden-krisa, stundom omtalt som den siste imperiekrigen. Etter at hundrevis av soldatar gjorde mytteri i den sørarabiske føderasjonshæren den 20. juni, trekte alle dei britiske styrkane seg bort frå krateret. Seera vart okkupet av arabiske soldatar, medan britane blokkerte dei to inngangane. I juli gjekk ein britisk infanteribataljon, leia av oberstløytnant Colin Mitchell frå Argyll & Sutherland Highlanders, inn i Seera og klarte å okkupere heile distriktet utan tap. Likevel følgde det dødlege geriljaåtak, og britane drog frå Aden mot slutten av november 1967, tidlegare enn den britiske statsministeren Harold Wilson hadde planlagt.
Klima
Klimaet i Seera er dominert året rundt av subtropiske høgtrykk som gjev mykje tørr luft og sol. Köppen si klimaklassifisering for staden er «ørkenklima».
Christopher Codrington
Christopher Codrington var ein britisk soldat, bibliofil og koloni-guvernør. Faren hans, som òg heitte Christopher Codrington, var kaptein-general på Leewardøyane.
Codrington vart utdanna ved Christ Church i Oxford, der han vart vald ut som medlem av All Soul. Deretter tenestegjorde han med dei britiske styrkane som var utstasjonerte i Flandern på denne tida. I 1695 vart han utnemnd til kaptein. Same året følgde han med kong Vilhelm III på besøka hans til Oxford, og i mangel på ein offentlege talar, vart han vald til å halde talen ved University of Oxford.
I 1697, same året som faren hans døydde, vart han utnemnd til kaptein-general og øvstkommanderande for Leewardøyane. I 1703 leia han ein mislukka britisk angrep mot den franske kolonien Guadeloupe. Etter dette sa han opp stillinga si som guvernør. Han heldt seg resten av livet sitt som pensjonist på eigedomane sine på Barbados og Barbuda.
Han grunnla byen Codrington saman med familien sin på 1600-talet. Byen ligg på øya Barbuda som er ein del av dei karibiske øystaten Antigua og Barbuda. I 1741 var byen åstad for éit stort slaveopprør. Opprøret skuldast den dårlege handsaminga til den kvite folkesetnaden av dei svarte slavane. Slavane stakk av frå arbeidet sitt og gjorde blant anna mykje skade på eigedomane til familien Codrington i Karibia.
Codrington College, som vart kalla opp etter han, vart bygd mellom 1714 og 1742. Codrington testamenterte 6000 pundt til å betale for bygginga av eit av biblioteka til denne skulen, med ei ytterlegare gåve på 4000 pund som skulle leggjast ut for bøkene til dette biblioteket. Samstundes skulle samlinga hans på litt over 10 000 bøker òg donerast til dette biblioteket.
Telling Me Lies
«Telling Me Lies» er ein song skriven av Linda Thompson og Betsy Cook, og først gjeven ut på Thompson-albumet One Clear Moment i 1985. Det var det første soloalbumet hennar etter ho skilde seg får ektemannen og den tidlegare samarbeidsspartnaren Richard Thompson). Ei meir kjend innspeling av songen vart gjort av Linda Ronstadt, Dolly Parton og Emmylou Harris, som dei gav ut på Trio i 1987. Songen vart òg gjeven ut som den andre singelen frå dette albumet, og nådde topp 10 på den amerikanske countrylista hausten 1987. Parton, Ronstadt og Harris si utgåve vart nominert til Grammyprisen i 1988 for årets countrysong.
Debbie Harry
Deborah Ann «Debbie» Harry er ein USA-amerikansk songar og skodespelar, mest kjend som vokalist i New Wave-gruppa Blondie. Fleire av songane ho spelte inn med denne gruppa nådde førsteplassen på hitlisten i USA og Storbritannia mellom 1979 og 1981. Ho har også hatt suksess som soloartist. Karrieren hennar som skodespelar femner over tretti filmroller.
Blondie-songen «Rapture» frå 1980, der Harry rappar, er rekna som den første rappsongen som nådde listetopplassering i USA.
Bakgrunn
Debbie Harry blei fødd som Angela Trimble i Miami i Florida i 1945. Tre månader gammal blei ho adoptert av Richard Smith Harry og Catherine (f. Peters), som var innehavarar av ein gåvebutikk i Hawthorne i New Jersey, og gjeven namnet Deborah Ann Harry. Harry fekk vita at ho var adoptert då ho var fire. Seinare, sist i 1980-år, fann ho fødselsmora si, ein konsertpianist som valde å ikkje ha kontak med henne.
Harry gjekk ut frå Hawthorne High School i New Jersey i 1963. Ho fekk ein Associate of Arts-grad frå Centenary College i Hackettstown i New Jersey i 1965. Seinare i 1960-åra flytta ho til New York by, der ho var sekretær for BBC Radio i eit år. Seinare var ho serveringsdame ved Max's Kansas City, go-go-dansar ved eit diskotek i Union City i New Jersey og Playboy Bunny.
Virke
I 1974 blei Harry med i gruppa Stilettoes, saman med Elda Gentile og Amanda Jones. Kort tid etter blei gitaristen Chris Stein med i gruppa, og han og Harry blei kjærastar.
Blondie
Etter at paret forlét Stilettoes skipa Harry og Stein gruppa Angel and the Snake saman med Tish Bellomo og Snooky Bellomo. Etter kort tid endra gruppa namn til Blondie, etter tilropa Harry ofte fekk på gata etter at ho bleika håret sitt blondt. Gruppa fekk nytt personell: Clem Burke på trommer, Gary Valentine på bass og etterkvart Jimmy Destri på tangentar. Ho blei snart eit fast innslag ved Max's Kansas City og CBGB i New York.
Debutalbumet til gruppa, Blondie, kom ut i desember 1976 og igjen i oktober 1977 på eit anna platesleskap. Platemeldinga i Rolling Stone merka seg den ekspressive røysta til Debbie Harry.
I juni 1979 blei gruppa avbilda på framsida til Rolling Stone. Med den særmerkte fotogene utsjånaden sin og det blonde håret blei Harry raskt eit punk-ikon. Mange folk fekk inntrykket av at «Blondie» var namnet på songaren, og gruppa svarte med ein jakkemerke-kampanje som sa «Blondie is a group» i 1979.
Det andre albumet til Blondie, Plastic Letters, fekk ein del suksess utanfor USA, men det trejde albumet deira, Parallel Lines (1978), blei ein verdsomspennande suksess. Det inneheldt mellom anna singelen «Heart of Glass», som nådde førsteplassen i USA og Storbritannia. Det neste albumet deira, Eat to the Beat (1979), fortsette suksessen og selde til platina. Autoamerican kom ut i 1980, og gruppa hadde hittar med «Call Me», «Atomic», «The Tide Is High» og «Rapture».
På denne tida blei Harry og Stein venner med graffitikunstnaren Fab Five Freddy, som introdusedrte dei for det nye hip-hop-miljøet i Bronx. Freddy er nemnd i «Rapture» og opptrer i musikkvideoen til songen. Gjennom han bli dei også kjende med artisten Grandmaster Flash.
Harry blei udøydeleggjort av Andy Warhol i 1980, som skapte ei rekkje kunstverk etter ein enkelt fotosesjon ved The Factory. Vennskapen og samarbeidet med Warhol fortsette då Harry var den første gjesten på MTV-showet hans, Andy Warhol’s Fifteen Minutes.
Etter ein pause på eit år kom Blondie saman att og gav ut sitt sjette studioalbum, The Hunter (1982). Albumet hadde ikkje så stor suksess som dei tidlegare, og ein verdsturné blei korta ned på grunn av relativt låge billettsal. Rundt denne tida blei Stein svært sjuk av den sjeldne autoimmune sjukdommen pemphigus. Alt dette førte til at gruppa blei oppløyst.
Solokarriere
Debbie Harry hadde gjeve ut sitt første soloalbum i 1981. KooKoo var produsert av Nile Rodgers og Bernard Edwards frå Chic. Albumet nådde 25. plass på albumlista og 6. plassen i Storbritannia.
Etter oppløysinga av Blondie i 1982 gav Harry ut mindre solostoff ettersom ho også tok seg av den sjuke partneren sin Chris Stein. Ho gav ut singelen «Rush Rush» i 1983 (produsert av Giorgio Moroder og henta frå filmen Scarface), men han hadde ikkje kommersiell suksess. Ein ny singel, «Feel The Spin» (frå filmen Krush Groove), kom ut i 1985, men var heller ikkje ein kommersiell suksess.
I 1986 gav Harry ut sitt andre soloalbum, Rockbird, som nådde 97. plass på albumlista i USA og 31. plass i Storbritannia, der ho selde til gull. Singelen «French Kissin' in the USA» gav Harry den einaste solohitten på topp ti i Storbritannia, og blei ein liten hitt i USA (57. plass). Ho spelte inn songen «Liar, Liar» til filmmusikkalbumet Married to the Mob frå 1988. Songen var Mike Chapman i det første samarbeidet deira sidan Blondie-albumet The Hunter frå 1982.
Harry gav ut albumet Def, Dumb and Blonde i 1989, og gjekk på denne tida over frå «Debbie» til «Deborah» som artistnamn. Den første singelen «I Want That Man» var ein hitt i Europa og Australia og på US Modern Rock Charts. Suksessen til singelen førte albumet til 12. plassen på den britiske albumlista, og albumet selde til sølv i Storbritannia. I USA, der det var lite blest om albumet, nådde det berre 123. plass på salslista.
Frå 1989 til 1991 turnerte Harry over heile verda saman med Chris Stein, Karl Hyde frå Underworld og den framtidige Blondie-bassisten Leigh Foxx. I juli 1991 spelte ho på Wembley stadion som support for INXS. I 1991 gav Chrysalis ut eit nytt samlealbum i Europa kalla The Complete Picture: The Very Best of Deborah Harry and Blondie, med hittar frå både Blondie- og soloartisttida hennar. Albumet nådde tredjeplassen på albumlista i Storbritannia, og selde til gull.
Blondie og Harry
I 1997 kom Blondie saman igjen for første gong på 15 år. Dei fire opphavlege medlemmene (Harry, Stein, Clem Burke og Jimmy Destri) byrja laga det som skulle bli det sjuande studioalbumet deira, No Exit (1999). Hovudsingelen frå albumet, «Maria», debuterte på førsteplassen i Storbritannia, og nådde også førsteplass i 14 ulike land. No Exit debuterte på tredjeplassen på albumlista i Storbritannia og 17. plass i USA.
Gruppa turnerte nesten kvart år i løpet av dei neste åra, og spelte inn albuma The Curse of Blondie (2003), Panic of Girls (2011), Ghosts of Download (2014) og Pollinator (2017), som debuterte på fjerdeplassen på den britiske albumlista.
Etter gjenforeininga til Blondie gjekk det fleire år før Harry gav ut meir solomateriale, men i 2006 byrja ho arbeida med det femte soloalbumet sitt, Necessary Evil, som kom ut i 2007. Ho heldt arbeidet sitt med Blondie og soloarbeidet sitt fråskild, der ho som soloartist opptredde utan nokon Blondie-medlemmer.
Målemikrofonprodusentar
Dette er ei liste over produsentar av målemikrofonar, for laboratoriebruk innan akustikk og audioteknologi. For eit oversyn over produsentar av mikrofonar for lydopptak sjå mikrofonprodusentar.
Frederik Prytz
Anton Frederik Winter Jakhelln Prytz var ein norsk forretningsmann, offiser og politikar for det nazistiske partiet Nasjonal Samling (NS). Han var sentral i NS-rørsla frå grunnlegginga i 1933, og frå 1942 fram til han døydde var han statsråd i Quisling si «nasjonale» NS-regjering og sjef for Finansdepartementet.
Bakgrunn
Frederik Prytz var son til presten Anton Frederik (Fritz) Winter Jakhelln Prytz (1853–1937) frå Oslo og kona hans Milda Dorothea Olsen frå Nordland. Gullsmeden, arkitekten og statsråden Torolf Prytz var onkelen til Frederik Prytz. Gullsmeden Eiler Hagerup Krog Prytz var bror hans. Slekta Prytz hadde tilknyting til Nordland og kom frå bergverksfolk på Røros.
Yrkeskarriere og politisk virke
Frederik Prytz vart ein nær ven av Vidkun Quisling, føraren i NS, under den russiske revolusjonen i 1917, då dei begge var stasjonerte ved den norske legasjonen i Petrograd. Han dreiv skogbruk i Russland i stor skala, noko han tente gode pengar på. I 1920-åra flytta Prytz tilbake til Noreg for godt, der han heldt fram som forretningsmann og kjøpte Storfosen gods i Trøndelag.
Frederik Prytz engasjerte seg i norsk politikk og heldt ein klår avstand til kommunismen. Prytz var truleg med og påverka dei nazistiske ideane til Quisling. Prytz var med på å skipa Nasjonal Samling, og var sentral i partiet frå etableringa i 1933.
Under den andre verdskrigen var Frederik Prytz fylkesmann i Sør-Trøndelag og sjef for Finansdepartementet i perioden 1942–1944. Prytz var ikkje antisemitt, og mislikte jødepolitikken under krigen. Han var «anglofil» og hadde kjennskap til skjebnen til jødane etter deportasjonen, truleg ved at han høyrde på BBC.
Prytz døydde av kreft i februar 1945 (før verdenskrigen var over), og etterlét seg enke og barn. Han er gravlagd i Oslo.
Dobbeltagent
Ein dobbeltagent er ein person som til dømes arbeider for to etterretningstenester på same tid. Det kan vere tale om to ulike formar:
Døme frå den kalde krigen
Eit døme på ein dobbeltagent frå den kalde krigen er den russiske KGB-offiseren Oleg Gordijevskij. Han hadde arbeidd ved KGB si avdeling i Kjøpenhamn i 1966 og i møtet med Danmark byrja han å mistru sovjetstyret. I november 1973 freista vestlege etterretningstenester å gjera Gordijevskij til dobbeltagent, og den 19. januar 1975 lukkast dei. Han arbeidde som dobbeltagent fram til 1985, då han rømde til USA. Avsløringa av Gordijevskij som dobbeltagent skuldast delvis ein annan dobbeltagent, Aldrich Ames.
Amerikanaren Aldrich Ames arbeidde for CIA, og vart verva som dobbeltagent av KGB for pengar. Ein annan amerikansk KGB-dobbeltagent var Robert Hanssen, som arbeidde for FBI. Både Ames og Hanssen hadde føringsoffiseren Viktor Sjerasjin. I Noreg er det òg døme på avhopparar frå KGB, med dobbeltagenten Mikhail Butkov, som verva seg for KGB i 1984, vart dobbeltagent i 1989 og hoppa av 22. mai 1991.
Det russiske vitskapsakademiet
Medlemskap
Det er tre typar medlemskap i RAN: fullt medlemskap (akademikarar), korresponderande medlemmar og utanlandske medlemmar. Akademikarar og korresponderande medlemmar må vera innbyggjarar i Russland. Medlemmane vert valde basert på dei vitskaplege bidraga sine. Det er ei stor ære å veljast til medlem i akademiet. Ein medlemskap varar livet ut.
I april 2023 var det 860 fulle medlemmar (inkludert 16 akademiske professorar), 460 utanlandske medlemmar og 1113 korresponderande medlemmar (inkludert 163 professorar); resten av dei 536 professorar er ikkje medlemmar av RAN.
Struktur
RAS består av 13 greiner etter vitskapleg område, av tre territoriale greiner og av 15 regionale vitskapssenter. Akademiet har mange råd, komitear og kommisjonar, oppretta med ulike føremål.
Historie
Under leiing av prinsessa Jekaterina Dasjkova (1783–96) var akademiet engasjert i innsamlingsarbeidet til den store Akademiske ordboka over det russiske språket. Ekspedisjonar for å utforska fjerne delar av landet hadde vitskapsmenn frå akademiet som leiarar eller aktive deltakarar. Blant desse var Vitus Bering sin andre ekspedisjon til Kamtsjatka i 1733–43, og Peter Simon Pallas sine ekspedisjonar til Sibir.
I desember 1917 møtte Sergej Oldenburg, ein leiande etnograf og politisk aktivist i kadettpartiet, Lenin for å diskutera framtida til akademiet. Dei var samde om at ekspertisen til akademiet måtte brukast i samband med spørsmål om statsbygging, og til gjengjeld ville Sovjetregimet gje akademiet finansiell og politisk støtte.
I 1925 anerkjende regjeringa av Sovjetunionen St. Petersburgs vitskapsakademi som Den høgaste vitskaplege institusjonen til unionen, og namnet vart endra til Det sovjetiske vitskapsakademiet.
I 1934 vart hovudkvarteret til akademiet flytta frå Leningrad (tidlegare St. Petersburg) til den russiske hovudstaden Moskva, saman med fleire andre akademiske institutt.
Etter samanbrotet av Sovjetunionen fekk akademiet namnet Det russiske vitskapsakademiet, og overtok alle anlegga til Det sovjetiske vitskapsakademiet på russisk territorium.
Raineybreen
Raineybreen er ein sidebre på nordsida av Archambault Ridge, som stig ned frå Deep Freeze Range og ut i Campbellbreen i Victoria Land. Han vart namngjeven av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1962–63, etter Denys Rainey, ein kartograf, som assisterte ekspedisjonane til New Zealand.
Winnipegsjøen
Lake Winnipeg eller Winnipegsjøen er ein av dei største innsjøane i Canada og ligg sentralt i provinsen Manitoba litt nord for storbyen Winnipeg. Lake Winnipeg har eit areal på 24 514 km² og er den femte største innsjøen i landet og den 11. største i verda. Winnipeg-sjøen er svært grunn, i gjennomsnitt berre 12 meter djup. Under og etter istida inngjekk bekkenet i ein langt større innsjø - Lake Agassiz. Winnipegsjøen blir brukt som reservoar for kraftproduksjonen til selskapet Manitoba Hydro. Avrenninga er via Nelson River til Hudson Bay i nordaust.
Nedbørsområdet til innsjøen er om lag 984 200 km² stort, dvs tre gonger større enn det norske fastlandet. Elvane som forsyner Winnpiegsjøen med vatn omfattar frå vest og mot klokka: Saskatchewan via Cedar Lake, Dauphin River via Lake Manitoba og Lake Winnipegosis, frå sør: Red River-Assiniboine, og Winnipeg-Rainy frå Rainy Lake og Lake of the Woods, og endeleg frå aust og nordover: Bloodvein River, Poplar River og Manigotagan River.
Før jarnbanen vart utbygd i 1870-åra var heile vassystemet i nedbørsområdet ei særs viktig ferdselsåre. Winnipegsjøen var via landovergangar (portages) eit knutepunkt for ferdsel på vassvegane mellom Lake Superior, Hudson Bay og pelshandlerområda i nedbørsområdet. Hudson's Bay Company hadde fort og handelsstasjonar for pelshandelen på 1800-talet.
Show Boat
Teaterbåten (engelsk Show Boat) er ein USA-amerikansk musikal frå 1927 med musikk av Jerome Kern og tekst av Oscar Hammerstein. Musikalen byggjer på ein populær roman av Edna Ferber frå 1926. Han er blitt filmatisert ei rekkje gonger. Fleire songar, som «Ol' Man River», «Make Believe» og «Can't Help Lovin' Dat Man», er blitt kjende utanfor musikalen.
Show Boat skilde seg frå samtidige musikalar ved å ha ei meir realistisk og samanhengjande handling enn det som var vanleg. Han vekte også oppsikt gjennom å ta opp tilhøve mellom rasane i Sørstatane.
Handling
Show Boat har to akter. Handlinga i første akt finn stad rundt ein teaterbåt på Mississippi-elva i 1887, andre akt finn stad i Chicago frå 1893 til 1927.
Tralle
Traller kan til dømes vera L-forma med to hjul og lange handtak for å trilla kasser, sekkar og anna ved lasting og lossing. Dei kan også vera små vogner eller plattformtraller, med eller utan motor, som blir brukt til bagasjetransport. Vidare kan traller vera brettstativ på hjul, kantinetraller, pasientbord, handlevogner og bårer på hjul.
Tralle kan også visa til ulike typar lastevogner som går på skjener, anten det er små skuvbare anleggsvogner, tippbare slipp- og gruvevogner, dressinar, sparketraller og motortraller til materialtransport og tenestekøyring på jernbanelinjer, kan kallast traller.
Show Boat
Framføringar
Show Boat ble filmatisert i 1929 (stumfilm og delvis lydfilm av Universal), 1936 (lydfilm av Universal med manus av Oscar Hammerstein) og i 1951 (av MGM).
Turks Head Bay
Turks Head Bay er ei lita bukt mellom Tryggve Point og Turks Head på vestsida av Ross Island. Bukta vart først namngjeven på eit kart av Terra Nova-ekspedisjonen (1910–13) oger tilknytt Turks Head.
Apatitt
Apatitt er ei mineralgruppe som omfattar dei mest alminnelege fosfatminerala som finst i små mengder i nesten alle magmatiske bergartar, i dei fleste metamorfe bergartar, og utgjer hovudbestanddelen av einskilde sedimentære bergartar, som fosforitt. Apatitt opptrer som heksagonale krystall eller i massiv form og kan ha mange ulike fargar. Hardleiken er 5. Vanleg apatitt eller fluorapatitt har samansetnaden Ca5(PO4)3F, men apatittgruppa omfattar òg ei rekkje andre mineral med til dels komplisert kjemisk samansetnad. Dei viktigaste apatittane forutan fluorapatitt er hydroksylapatitt og klorapatitt (monoklin symmetri). Britholitt inneheld større mengder lantanoidar og silisium. Karbonat-fluorapatitt (tidlegare francolitt) og karbonat-hydroksylapatitt (tidlegare dahllitt) er ikkje lengre godkjende som eigne mineral, men er variantar av fluorapatitt og hydroksylapatitt. Apatitt spelar ei stor rolle som fosforkilde for plantene, både ved forvitring og som råmateriale for framstilling av kunstgjødsel (fosforgjødsel). Òg verdifulle lantanoider, t.d. europium, kan utvinnast av apatitt.
Til apatitt-gruppa høyrer òg pyromorfitt, mimetesitt og vanadinitt (sjå pyromorfitt).
Namnet apatitt er av gresk apate, som tyder 'bedrag' og -itt, då mineralet er lett å ta feil av.
Lørdagsbarnetimen
Lørdagsbarnetimen var eit radioprogram for born som vart sendt kvar veke av Norsk rikskringkasting (NRK) frå 1924 til 2010.
Barnetimen vart fyrste gongen kringkasta 20. desember 1924. Det siste programmet vart sendt 11. september 2010. Like før det vart lagt ned var barnetimen rekna som verdas eldste radioprogram som framleis vart kringkasta.
Etterkrigstida
Dei fyrste åra etter krigen var prega av lite ressursar. Barnetimen, som han då heitte, vart utforma fyrst som eit familieprogram, som leiaren for NRK si nyoppretta barne- og ungdomsavdeling Lauritz Johnson frå 1946 straks greip tak i og gjorde om til eit barneprogram. Han gjekk inn som leiar av Barnetimen, som då fekk sendetid kl 18. Han vart som programleiar for Barnetimen etterkvart kjend som heile Noregs «Onkel Lauritz». Han sørgde for å byggja opp avdelinga med eigne kor, orkester og vekentlege høyrespel. Sonni Holtedahl Larsen vart «Tante Sonni».
Teksten til den legendariske kjenningsmelodien Nå kommer barnetimen («hysj, hysj, hysj, vær stille som mus») er skriven av teiknaren, forfattaren og visedikteren Thorbjørn Trakter i 1950. Melodien er Skomagerdrengen, komponert av Eric Christiansen og Vilfred Kjær til den fyrste danske langteiknefilmet Fyrtøjet, i 1945.
Programposten «Barnetimeboka» var ein forfatterstafett der ein forfattar skreiv fyrste kapittel på ei historie som lyttarane sidan sende inn tekstforslag til nye kapitel til, ofte saman med teikningar. Alle bidrag vart premiert, og resultatet av dei beste bidraga kom i bokform, der ein del av overskotet av boksalet gjekk til eit godt føremål som borna hadde røysta over. Ei av bøkene, Toya, vart filmatisert med mellom anna den då populære barnestjerna Magne Ove «Spurven» Larsen i rolla som Trygve. I 2003 hadde Barnetimeboka 50-årsjubileum.
Ulikskapen i alder mellom store og små born gjorde at Barnetimen for dei minste, som opphavleg byrja i 1947 som «dagleg leikeinspirasjon», og fekk eigne opplesningsseriar for små born med Thorbjørn Egner frå 1951.
2000-talet
Programmet var framleis svært populært, med gjennomsnittleg 331,000 lyttarar kvar laurdag i dei fire fyrste månadane i 2009. Likevel lytta berre åtte prosent av målgruppa, som var born mellom tre og elleve år, til Lørdagsbarnetimen. Ni av ti lyttarar var vaksne, heile 80 % av lyttarane var 45 år eller eldre, og halvparten er over 60 år.
NRK markerte aldri at Lørdagsbarnetimen vart lagt ned. Nedlegginga vart omtalt som «programomlegging», og siste program gjekk på lufta 11. september 2010.
Montale i San Marino
Montale er ein av tre toppar rundt byen San Marino, hovudstaden i Republikken San Marino. Dei to andre er De La Fratta og Guaita.
Those Memories of You
«Those Memories of You» er ein song skriven av Alan O'Bryant. Han vart først spelt inn av Bill & James Monroe i 1978 og seinare gjeven ut på singel av Pam Tillis i 1986, som nådde 55. plassen på Billboard Hot Country Singles-lista. Songen vart òg spelt inn av LeAnn Rimes på det andre sjølvstendige albumet hennar under Nor Va Jak, From My Heart to Yours, gjeve ut i 1992.
Den mest kjende versjonen vart spelt inn av Dolly Parton, Linda Ronstadt og Emmylou Harris i 1987 på albumet deira, Trio. Songen kom ut i august 1987 som den tredje singelen frå albumet. Han nådde femteplassen på Billboard Hot Country Singles-lista i desember 1987 og toppen av RPM Country Tracks-lista i Canada.
Harry Dean Stanton var med i musikkvideoen til songen.
Monte San Cristoforo
Monte San Cristoforo er eit fjell sør i San Marino. Det ligg mellom byane Fiorentino og Montegiardino og har ei høgd på 534 meter over havet.
Johan Andreas Lippestad
Johan Andreas Lippestad var ein norsk politikar for Nasjonal Samling, og sosialminister i Quisling si andre regjering frå 25. september 1941 til han vart permittert frå stillinga 8. oktober 1944. Som sosialminister var han saman med etterfølgjaren Christian Astrup pådrivaren for innføringa av loven om barnetrygd i Noreg.
Lippestad hadde også andre verv, som leiar for Norsk Arbeidsgiverforening frå 1941 og riksorganisasjonssjef i Nasjonal Samling (NS) frå 1941. Saman med Jonas Lie var han også ansvarleg for tvangsevakueringa av Finnmark i 1944.
Under landssvikoppgjeret i 1946 vart han dømt til livsvarig tvangsarbeid, men vart gjeven nåde i 1956.
Lippestad var son av skulemannen Johan Anton Lippestad og nevø av Emma Hjorth. Han var søskenbarn til Carl Thorvald Lippestad - oldefar til Geir Lippestad.
Før andre verdskrigen hadde han ei leiande stilling ved Askim Gummivarefabrik.
Terry Wogan
Michael Terence «Terry» Wogan var ein irsk-britisk radio- og TV-personlegdom som jobba det meste av sin karriere i BBC. Utanfor Storbritannia er han kjend som mangeårig kommentator i Eurovision Song Contest for BBC.
Oppvekst og tidleg karriere
Wogan blei fødd i Limerick og vaks opp i Irland. Han starta mediekarrieren som nyheitsopplesar og seinare programleiar i den irske rikskringkastaren RTÉ. Mot slutten av 1960-talet jobba Wogan stadig meir for BBC Radio, og i 1972 tok han over som programleiar for frukostshowet på BBC Radio 2. Det daglege radioprogrammet var flaggskipet for kanalen, og Wogan blei ein svært populær programleiar med ein lyttarskare på opptil 7,6 millionar. I 1984 slutta han i frukostshowet for å satse på ein tv-karriere på fulltid.
Wake Up to Wogan
I 1993 var Wogan tilbake i BBC Radio og starta igjen sitt daglege morgonshow Wake Up to Wogan på BBC Radio 2]. Programmet blei raskt igjen det mest populære radioprogrammet i Storbritannia. I 2005 hadde programmet over åtte millionar lyttarar på det meste.
18. desember 2009 leia han sitt siste frukostshow, men fortsette å jobbe i BBC Radio 2. Kvar sundag leia han Weekend Wogan, eit totimers direktesendt radioshow med gjestar og musikkframføringar. Han leia programmet fram til 8. november 2015, då han måtte slutte på grunn av sviktande helse.
Eurovision Song Contest
Terry Wogan var for mange britar synonymt med Eurovision Song Contest. Han kommenterte sin fyrste finale for BBC Radio i 1971, og kommenterte sidan for BBC TV i 1973 og 1978 og sidan kvart einaste år frå 1980 til 2008. Han blei svært populær og kjend for sine munnrappe kommentarar, ispedd ein god dose britisk sarkasme og syrlegheit.
Dei spisse kommentarane blei etter kvart også kjende for heile Europa, blant anna då han omtala det danske programleiarparet for «Doktor Død og Tannfeen» under finalen i 2001. Han fekk også mykje kritikk for sine kritiske og syrlege kommentarar, og den svenske Melodifestival-sjefen Christer Björkman meinte syrlegheitane til Wogan hadde skapt ein «generasjon med britar som berre ser på showet som irrelevant og harry».
Wogan var også ei viktig inspirasjonskjelde for den mangeårige og berykta Eurovision-kommentatoren for NRK, Jostein Pedersen. Då Wogan døydde i 2016, roste Pedersen Wogan for sin varme og humor. Pedersens Wogan-favoritt stamma frå opninga av finalen i Eurovision Song Contest i 2007, då Wogan sa: «Kven veit kva for eit helvete som no ligg føre oss? … Vel, faktisk så veit eg det, eg har jo sett prøvane».
Wogan var også programleiar for ei rekkje britiske finalar, og han leia Eurovision Song Contest i 1998 saman med Ulrika Jonsson. I 2009 tok Graham Norton over som kommentator for Eurovision Song Contest på BBC.
Anna
I 2005 blei Wogan utnemnd til kommandørridder av Order of the British Empire. Han blei dimed slått til ridder. Fordi han hadde fått britisk statsborgarskap, fekk han rett til å føre tiltaleformen sir foran namnet sitt.
Wogan gifta seg med Helen Joyce i april 1965, og paret budde i Taplow i Buckinghamshire. Dei hadde fire barn og fem barnebarn.
Bono
Paul David Hewson, kjend under scenenamnet Bono, er ein irsk songar-låtskrivar, musikar, ventureinvestor, forretningsmann og filantrop. Han er mest kjend som frontmann i rockebandet U2 frå Dublin. Bono vart fødd og voks opp i Dublin og gjekk på Mount Temple Comprehensive School, der han møtte den framtidige kona si, Alison Stewart, og dei framtidige medlemmane av U2. Bono har skrive nesten alle tekstane til U2, og nyttar ofte religiøse, sosiale og politiske tema. I dei tidlege åra til U2 hadde tekstane til Bono ein opprørsk og spirituell tone. Etter kvart som bandet vart eldre, har tekstane vorte meir personlege.
Spesielle grenseområde i Murmansk oblast
Spesielle grenseområder i Murmansk oblast inkluderer kommunene Kola og Petsjenga, Grense Jakobselv, landsbyane Petsjenga og Pisaritunturi (For desse områda er ansvaret for grensevakt overført til Karelia grensevaktdistrikt med hovudkvarter i Petrozavodsk), men ekskluderer et kystbelte langs Varangerfjorden, vestsida av Petsjengafjorden og Liinakhamari. Desse områda høyrer til Vestre arktiske grenseområde.
Bono
Utafor bandet har han samarbeidd og spelt inn musikk med mange andre artistar,  og er direktør og partnar i Elevation Partners, og har pussa opp og eig Clarence Hotel i Dublin med The Edge. Bono er vidt kjend for aktivismen sin for Afrika, og han har vore med å starte DATA, EDUN, ONE Campaign og Product Red. Han har organisert og spelt på mange konsertar for veldedige føremål og har møtt mange viktige politikarar. Bono har blitt hylla og kritisert for aktivismen og involveringa til U2.
Kjelder
''
Barokkgitar
Barokkgitaren er ein gitar frå barokktida (ca 1600-1750) og er ein forløpar for den moderne klassiske gitaren. Nemninga blir òg brukt om moderne instrument som blir bygd etter same modell.
Instrumentet var mindre enn ein moderne gitar, var av ein lettare konstruksjon og hadde tarmstrenger. Tverrbanda på gripebrettet var vanlegvis òg laga av tarm og vart bunde på halsen. Eit typisk instrument hadde fem strengekor kor fire eller fem bestod av eit sett dobbeltstrenger slik at mengda enkeltstrenger var ni eller ti.
Om utviklinga frå femskors barokkgitar til moderne seksstrengs gitar, sjå mandora.
Romansk stil
Romansk stil eller romansk kunst er eit lite presist kunsthistorisk omgrep som vert nytta om den før-gotiske arkitekturen, skulpturen og biletkunsten i Vest-Europa, og har såleis med ein fase av mellomalderens kunst å gjere. Somme nyttar omgrepet om ein periode som strekkjer seg frå 600 - 700-talet til om lag slutten av 1100-talet. Men det mest vanlege er å avgrense omgrepet til berre å gjelde den arkitekturen, skulpturen og biletkunsten som skriv seg frå 1000- og 1100-talet. I somme høve vert då omgrepa førromansk stil eller førromansk kunst nytta om kunsten frå den eldre parten av den europeiske mellomalderen.
Den romanske arkitekturen og kunsten som er teken vare på fram vår tid er hovudsakleg avgrensa til religiøse bygningar, som kyrkjer og kloster og ruinar av slike, og til gjenstandar som har vore eller framleis er knytte til religionsutøvinga. Men somme døme på borgar og slott i romansk stil finst òg, og syner at romansk arkitektur ikkje utelukkande hadde religiøse føremål.
Sjølv om den romanske arkitekturen i Vest-Europa rett nok har sine felles drag ved å nytte somme element som skriv seg frå den romerske arkitekturen, er det likevel så store variasjonar, både geografisk og over tid, og tildels som følgje av av ulik religiøs praksis og lokal samfunnsordning, at ulikskapane ofte overskygger det som er sams. Dei felles religiøse krava sjølvsagt har stått i sentrum i ein så sentralstyrt organisasjon som den katolske kyrkja, men likevel har lokale byggjetradisjonar og lokale religiøst og verdsleg grunngjevne krav og omsyn gjort sitt til ein stor variasjonsrikdom. Det er soleis mykje som er ulikt mellom slike romanske bygningar som dei norske stavkyrkjene, dei store domkyrkjene på tysk område, og slike kyrkjer som domkyrkja i Pisa i Italia og Sainte-Madelaine i Vézelay i Frankrike, for berre å nemne nokre få døme ut frå eit rikhaldig materiale av ulike bygningar som i kunst- og arkitektursoga karakteriserast som romanske. Romansk stil er såleis ikkje noko heilskapleg, men i røynda ei mengd variasjonar over eit grunnleggjande prinsipp eller ein grunnleggjande idé. Denne variasjonsrikdomen har mellom anna gjeve det utslaget i England at dei innvandrande og erobrande normannaranes variant av den romanske arkitekturen har fått den særskilde nemninga normannisk stil.
Tilsvarande geografisk og kronologisk ulikskap gjer seg òg gjeldande i andre romanske kunstframstillingar, som til dømes biletkunsten og skulpturen. Difor er det ofte nytta omgrep knytt til tidfestinga i staden for stilen, som til dømes den romanske tida eller den romanske perioden for å karakterisere denne kunsten.
Arkitekturen
Den romanske arkitekturen er framfor alt ein arkitektur for store og små religiøse bygningar bygde av stein; dei norske stavkyrkjene er såleis ei gruppe for seg sjølv innanfor romansk arkitektur. Ofte vert den romanske byggjestilen kalla rundbogestil, ettersom dei romanske bygningane er kjenneteikna av at bogar i halvsirkelform, runde bogar, vert nytta som berande spenn over opningar i veggar eller mellom søyler, og at steinkvelva over kyrkjeromma gjerne er forma som halve sylindrar, såkalla tønnekvelv, eller som krysskvelv samansett av seksjonar forma som halve sylindrar. Men især tidlege romanske bygningar, og dessutan fleire av dei italienske kyrkjene, har tak av tre over kyrkjerommet i staden for kvelv av stein. Mange av dei romanske kyrkjebygningane høyrer til den typen som vert kalla basilika, det vil seie at dei er langkyrkjer som har eit midtrom (eit midtskip) som er høgare enn dei langsgåande sideromma (sideskipa) på kvar side, og som er skild frå dei to sideskipa med søyleradar som held oppe både dei to midtskipsmurane, som altså ragar over sideskipa, og kvelven over midtskipet. Mange av dei romanske basilikaene har òg tverrskip og soleis ein krossforma grunnplan, og det finst dessutan kyrkjer med grunnplan som ein likearma kross, gresk kross, eller med til dømes åttekantform, som er vanleg for frittståande dåpskapell (baptisterium), som det rett nok ikkje er mange av i Nord-Europa, men i Italia. Slottskapellet til frankarkongen Karl den store (Charlemagne) i palasset hans i Aachen (Aix-la-Chapelle), som vart inkorporert i den gotiske domkyrkja i byen, er eit døme på ein romansk åttekanta kyrkjebygning frå slutten av 700-talet.
Dei norske stavkyrkjene som framleis står i dag er dei einaste eksisterande representantane for den romanske trearkitekturen i Vest-Europa. Dei romanske elementa i desse trebygningane vert stort sett rekna som medvetne etterlikningar av liknande element i den romanske steinarkitekturen, så slik sett kan stavkyrkjene berre reknast som døme på korleis steinarkitekturen kunne omsetjast i tre i dei områda der det var rotfesta tradisjonar for å byggje i tre. Bygningar i tre har lange tradisjonar over heile Nord-Europa, men ein veit ikkje korleis dei har sett ut i eldre tider, då ingen av dei er teke vare på. Kunnskapen om dei er avgrensa til grunnplanar som kan avlesast på grunnlag av spora og restane i undergrunnen som er kome fram ved arkeologiske granskingar.
Difor er det heller ikkje kjent om somme av dei elementa i dei norske stavkyrkjene som karakteriserast som lån frå romansk steinarkitektur, eigenleg har hatt plass i trearkitekturen frå gamalt av. Ein rundbogestil i form av runde bogar som stør og stivar av bygningar i tre, slik det mellom anna er gjort for å stive av stavane i øvre parten i norske stavkyrkjer, kan trass alt lett lagast ved å velje ut og nytte høveleg naturleg bøygd trevyrke. Desse viktigaste rundbogane i stavkyrkjekonstruksjonane, som er danna av parstilte, såkalla bogekne, er soleis laga til ved å skjere ut stykkje av stammane på storvekst furutre der rotenden av trea dannar ein boge ved overgangen til sjølve stammen. Difor kan slike bogeforma bygningsdetaljar som har ein funksjon i sjølve konstruksjonen ha ei lang og sjølvstendig soge attom seg i Nord-Europas treakitektur, altså utan opphav i romersk eller romansk byggjekunst. Men slike tradisjonell bygningsdetaljar har nok gjort sitt til at det ikkje skulle mykje til for å tilpasse heiden nordeuropeisk byggjekunst til nordeuropeiske kristne krav til form og stil på kyrkjebygningar. Arkeologisk har det synt seg at grunnplanane i stavkyrkjene ikkje er unike for mellomalderen, men har vore brukt i bygningar langt attende i heiden tid, jamvel i bygningar som ein reknar med har vore nytta i heiden kultisk samanheng, såkalla hòv.
Stein-, tre- og metallskulptur
Den romanske steinskulpturen er så å seie å rekne som arkitekturelement ved å vere festa til bygningane som delvis frittståande skulptur, som relieff som syner meir eller mindre figurative bilete, som ornament av stiliserte stenglar, blad og blomar eller som geometriske mønstre og former. Slik skulptur kan finnast både på fasadar og på inngangsportalar, og inne i kyrkjerommet, framfor alt på kapitela, som er den øvste, utvida avslutninga av søylene. Vestfasaden av kyrkja og portalane, omramminga av inngangsdørene, er stader som ofte er utstyrte med skulpturar, og dei kan dekkje store flater og skildre viktige sider av den kristne trua, slik som på dei store pilegrimskyrkjene i Frankrike. Ofte vart det vald motiv som uttrykte ein kristen bodskap som var aktuell i tida eller i ein særleg situasjon. Likeeins finst det på Jylland i Danmark, på Gotland i Austersjøen og i det dåverande danske området Skåne i Sør-Sverige finst det mange romanske kyrkjer med portalar med interessante figurative relieff, både i bygd og by. Det er å rekne med at all den fargelause romanske skulpturen på kyrkjefasadar og i den innandørs arkitekturen har vore fargesett i si tid, både når det gjeld dei store katedralane og dei små landsens kyrkjene, inklusive skurden i og på dei norske stavkyrkjene. Men berre unntaksvis kan det no konstaterast spor etter opphavleg måling.
På tysk område, til liks med i Noreg, er derimot portalane på dei romanske kyrkjene langt meir smålåtne i skulpturell utsmykking. Eit unnatak er dei norske stavkyrkjeportalane, som har rik skurd av både ornamental og figurativ karakter, mellom anna figurative framstillingar av hendingar som kan kjennast att i skildringar i norrøn litteratur.
Karakteristisk for den romanske skulpturen er ei stiv, skjematisk og såleis heilag framstilling på altertavler, krusifiks, statuar og liknande av Kristus, som ofte står i si krossfesta stilling som ein sigrande konge, og tilsvarande stive og skjematiske framstillingar av gudsmora Maria og heilage personar. Karakteristisk er òg mykje symbolsk bruk av meir eller mindre stiliserte framstillingar av fuglar, ormar, dyr og fabeldyr. Ofte kjempar dei mot kvarandre, eller har menneske i sitt vald, for å illustrere korleis dei vonde og gode kraftene gjer seg gjeldande i tilværet, med den klåre bodskapen at menneska aktivt må ta stode til det som striden står om, og velje den rette sida. Dessutan er det ofte mykje symbolsk eller ornamental bruk av stiliserte planter. Formene og lineføringa kan vere av ein art som har stadeigne røter heilt attende til heiden tid.
Romanske døypefontar av stein er likeeins ofte utstyrte med figurative relieff og/eller geometriske mønster, og det same gjeld nokre skandinaviske døypefontar av tre som er teke vare på i. Helgenskrin og relikvieskrin har òg skulpturell utsmykking. Av anna skulptur som er knytt beinveges til den kristne kulten, merkjer Danmark seg ut ved at det der er teke vare på flest av dei såkalla gylne altar, med Lisbjergaltaret som det eldste; men i Norden finst det så som godt som ikkje noko kyrkjeinventar som er eldre enn frå år 1100.