cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wear My Hat
«Wear My Hat» er ein song av den engelske musikaren Phil Collins, gjeve ut som den femte singelen frå albumet Dance into the Light frå 1996. Han kom berre ut i Storbritannia og nådde 43. plassen på UK Singles Chart. Collins har fortalt at songen omhandlar presset som kjendistilværet fører med seg.
Stridstrenbataljonen
Stridstrenbataljonen (STRBN) er ein taktisk kampstøttebataljon i Brigade Nord. Avdelinga er Hærens forsynings- og transportavdeling, og leverer logistisk kampstøtte for å sikra at bataljonane held ut i strid. Stridstrenbataljonen er utstyrt med ei rekke ulike køyretøy som skal bidra til effektiv logistikk for Brigade Nord. Dette inneber etterforsyning av mat, vatn, drivstoff og ammunisjon til bataljonane i strid. I tillegg bidreg bataljonen med vedlikehald av materiell og berging av andre militære køyretøy.
Bataljonen held til ved Rusta leir i Bardufoss, men har òg eit HRS-kompani på Rena leir i Østerdalen. Avdelinga består av om lag 330 vernepliktige og 200 tilsette. Mykje av befalet i avdelinga har gått teknisk linje ved Hærens befalsskole.
Oppgåver
Heile bataljonen opererer stort sett med køyretøy som beltevogner, personbil, lastebil, vogntog og eit fåtal hjullastarar. Avdelinga utdannar soldatar i berging av andre militære køyretøy, forsyning av ammunisjon og proviant, reparasjon og transport av store militære køyretøy. Bataljonen har eit stort behov for soldatar med teknisk kompetanse, som til dømes bilmekanikarar og teknikarar. Enkelte av soldatar tek sertifikat for å operera køyretøya. Forsvarets kjøreskole, som også er forlagt ved Rusta leir, har ansvaret for teknisk utdanning av personellet i Brigade Nord.
Mykje av utdanninga som Stridstrenbataljonen tilbyr er ettertrakta – både elles i Forsvaret, men også sivilt.
Organisasjon
Stridstrenbataljonen er fordelt på fire kompani og er administrert leia av bataljonsstaben. Sjef for bataljonen er oberstløytnant Stein Grongstad.
Verdsutstillinga i Paris i 1855
Verdsutstillinga i Paris i 1855, fransk Exposition Universelle, var ei verdsutstilling som blei halden på Marsmarka i Paris frå 15. mai til 15. november 1855. Det fulle offisielle namnet hennar var Exposition Universelle des produits de l'Agriculture, de l'Industrie et des Beaux-Arts de Paris 1855. Ifølgje den offisielle rapporten vitja ca. 5 millionar menneske utstillinga.<ref name="E
Utstillinga var ei stor hending i Frankrike, der keisar Napoleon III nyleg hadde kome til makta. Ho følgde Great Exhibition i London frå 1851 og hadde sitt eige svar til Krystallpalasset der i form av Palais d'Industrie. Den einaste bygningen som er att frå utstillinga i dag er Théâtre du Rond-Point.
Kunstverka blei stilte ut i ein eigen paviljong på Avenue Montaigne. Det blei vist verk av kunstnarar frå 29 land, som dei franske kunstnarane François Rude, Ingres, Delacroix og Henri Lehmann og dei britiske kunstnarane William Holman Hunt og John Everett Millais. Frå Noreg deltok mellom anna Knud Geelmuyden Bull, J.C. Dahl, Aasta Hansteen, treskjeraren Ole Jacobsen Laulo, Morten Müller og Adolph Tidemand. Gustave Courbet hadde fått fleire av måleria sine refusert, og stilte ut ein ein mellombels Pavillon du Réalisme på sida av den offisielle utstillinga. I samband med utstillinga bad Napoleon III om eit klassifikasjonssystem for dei beste bordeauxvinane i Frankrike, som kunne stillast ut for vitjande frå heile verda. Vinhandlarar rangerte vinar etter omdømet og salsprisen til ulike château, som på den tida var direkte knytt til kvalitet. Resultatet førte til den viktige offisielle klassifiseringa av bordeauxvin frå 1855.
Utstillingsobjekt
Adolphe Sax hadde den formelle presentasjonen sin av saksofonen her.
Until It's Time for You to Go
«Until It's Time for You to Go» er ein song frå 1965 frå albumet Many a Mile av den kanadiske First Nations-songar-låtskrivaren Buffy Sainte-Marie. Songen gjekk inn på britiske Topp 20 for den britiske gruppa The Four Pennies i 1965, og for Elvis Presley i 1972, og Neil Diamond fekk ein hit på US Hot 100 med songen i 1970. Det same gjorde New Birth med det framtidige Supremes-medlemmet Susaye Greene i 1973. Andy Williams gav ut ein versjon i 1972 på albumet Love Theme from «The Godfather».
Buffy Sainte-Marie spelte inn ein franskspråkleg versjon av songen, «T'es pas un autre», i 1967 på albumet Fire & Fleet & Candlelight. Den franske omsetjinga vart skriven av Claude Gauthier.
Teksten omhandlar ein vanleg mann og ei kvinne som elskar kvarandre, men ikkje kan vere saman fordi dei kjem frå forskjellige verder. Utanom The Four Pennies, Diamond og Presley, har songen blitt spelt av Paul Anka, Eddy Arnold, Chet Atkins, Emilie-Claire Barlow, Shirley Bassey, The Boston Pops Orchestra, Glen Campbell, Vikki Carr, Anita Carter, Cher, Jim Croce, Bobby Darin, Bette Davis, Roberta Flack, Robert Goulet, Françoise Hardy, Cleo Laine, Pierre Lalonde (på fransk), Claudine Longet, Joe Longthorne, Vera Lynn, Johnny Mathis, Willie Nelson, Michael Nesmith, New Birth, Helen Reddy, Nancy Sinatra, Barbra Streisand, Grover Washington jr., Dottie West og Andy Williams.
Ashburton i Devon
Ashburton er ein by i grevskapet Devon i England. Han har kring 4000 innbyggjarar og ligg i utkanten av Dartmoor.
Han var tidlegare ein tinngruveby og er den største byen innanfor nasjonalparken.
Steinknusar
Steinknusar er ei anleggsmaskin som vert nytta for å knusa stor stein til småstein eller grus. Steinknusarar vert òg nytta for å knusa malm.
Ljudinovo
Landsbyen Ljudinovo vart første gong nemnt i 1626. Han voks seinare til ein industriby og fekk bystatus i 1938.
Gjerpen prestegard
Gjerpen prestegard eller Gjerpen store ligg like søraust for Gjerpen kyrkje i Skien kommune i Vestfold og Telemark. Historia til prestegarden og kyrkja går attende til 1100-talet.
Hovudbygningen vart oppført i 1750 i barokk stil med valmtak. Bygningen vart noko forlenga og endra omkring 1850 og i 1890. Stilmessig vart han endra mot sveitser, og han fekk to arker under det høge valmtaket. Desse vart fjerna ved ei restaurering i 1971–72, då utsjånaden vart ført attende mot det opphavlege. Prestebustaden vart totalrenovert i 2015.
Stabburet er frå omkring 1900. Det er lafta og har ståande panel. Både hovudbygningen og stabburet er freda. Det er dessutan oppført eit kyrkjelydshus på prestegardseigedomen.
Gjerpen prestegard var barndomsheimen til P.A. Munch. Familien Quisling budde dessutan her i ei årrekke. Jon Lauritz Qvisling (far til Vidkun Quisling) var prost i Gjerpen og skreiv mykje om lokalhistorie og kyrkjehistorie.
Deckerbreen
Deckerbreen er ein bratt, smal isbre som drenerer nordaustsida av Mount Newall i Asgard Range i Victoria Land. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter sjefsflymaskinist William D. Decker i U.S. Navy som var i skvadron VXE-6. Han døydde ved McMurdo-basen den 11. oktober 1971,
Musikk og tradisjon
Musikk og tradisjon: tidsskrift for forsking i folkemusikk og folkedans er eit norsk vitskapleg tidsskrift som fokuserer på skandinavisk folkemusikkforsking og tradisjonell musikk og dans som eit breitt definert felt, både frå musikkvitskapeleg og andre humanistiske og samfunnsvitskaplege perspektiv.
Arrangøren Johnny Allen
Johnny Allen var ein amerikansk R&B-pianist og arrangør som arbeidde for både Motown og Stax Records og vann ein Grammy Award med Isaac Hayes for arrangementet hans på «Theme from Shaft».
Han var fødd i Uchee i Alabama, og voks opp i Chicago før han flytta til Detroit i 1936. Han var ein sjølvlært pianist og den viktigaste påverknaden hans var Earl Hines. Frå tidleg i 1940-åra arbeidde han som musikalsk leiar på Club Congo, ein nattklubb i kjellaren på Norwood Hotel, der han leia eit 12-mannsband som spelte til dans og stundom i lag med vitjande artistar som Billie Holiday og Mills Brothers.
Han arbeidde først for Motown i 1959, og skreiv arrangement for mellom andre the Temptations, Stevie Wonder og the Supremes. Seinare arbeidde han for Stax, med musikarar som the Staple Singers, the Dramatics og Isaac Hayes. Etter å ha arrangert strykarar og blåsarar på Hayes-albumet Hot Buttered Soul, arbeidde dei to i lag på Shaft, og i 1972 vann dei Grammyprisen for beste instrumentale arrangement for «Theme From Shaft».
Allen fortsette å spele med små jazzgrupper i Detroit til han var i nittiåra. Han døydde på Henry Ford Hospital etter ein lungebetennelse, 96 år gammal.
KEiiNO
KEiiNO (uttalt [kæɪˈnoː], tilsvarande sisteleddet av Kautokeino) er ei norsk musikkgruppe som består av den samiske låtskrivaren, rapparen og joikaren Fred Buljo, songaren Alexandra Rotan og songar-låtskrivaren Tom Hugo. KEiiNO er eit norsk-samisk samarbeidsprosjekt og vart danna i august 2018, i samband med deltakinga i Melodi Grand Prix 2019. Ingen av dei tre bandmedlemmane kjende kvarandre på førehand. KEiiNO vann den norske finalen 2. mars 2019 med songen «Spirit in the Sky» og representerte Noreg i Eurovision Song Contest i Tel Aviv i mai 2019. Etter å ha blitt nedjustert frå femteplass hamna gruppa på sjetteplass i finalen etter å ha vunne telefonavrøystinga. Låten toppa VG-lista, og dei vart nominert til ein spellemannpris i klassa årets låt. KEiiNO vann òg to prisar under Sami Music Awards i open klasse og for årets produsent. Etter Eurovision Song Contest har gruppa gjeve ut fleire singlar og eit album med urfolkmusikk frå heile verda. I 2021 deltok gruppa i Melodi Grand Prix på ny og hamna på andreplass med låten «Monument».
Bakgrunn
KEiiNO vart etablert seinsommaren 2018 då Tom Hugo Hermansen og ektemannen Alex Olsson byrja å skrive «Spirit in the Sky», ein låt inspirert av historiske kampar for likeverd. Med på laget fekk dei den samiske rapperen og låtskriveren Fred Buljo og songaren Alexandra Rotan. Bandnamnet KEiiNO er inspirert av sisteleddet i heimstaden til Buljo Kautokeino (nordsamisk: Guovdageaidnu). Sisteleddet «geaidnu» er nordsamisk for veg. «Det representerer den vegen som har ført oss tre saman», sa Buljo i eit intervju med TV 2. For låten vart trioen nominert til Spellemannprisen 2019 i klassa årets låt.
2019: Melodi Grand Prix og Eurovision Song Contest
Gruppa var ein av ti deltakarar til norske Melodi Grand Prix laurdag 2. mars 2019. Til slutt gjekk gruppa til topps med «Spirit in the Sky» med over 231 000 stemmar – nesten 70 000 stemmar føre andreplassen Adrian Jørgensen med «The Bubble».
Vinnarsongen har element av pop, elektronika, dance og joik. Den er komponert av gruppa, saman med låtskrivarane Alex Olsson og Rüdiger Schramm, og den finske produsenten Henrik Tala.
Gjennom sigeren i Melodi Grand Prix fekk KEiiNO representere Noreg i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel. I januar 2019 vart Noreg trekt til å delta i semifinale 2 av Eurovision Song Contest. Semifinalen vart arrangert i Expo Tel Aviv i Israel torsdag 16. mai, og Noreg hadde startnummer 15. KEiiNO hamna på sjuandeplass i semifinalen og kvalifiserte dimed seg til finalen laurdag 18. mai. I finalen hadde Noreg startnummer 15 og vart nummer seks etter å ha fått flest publikumsrøystar. Gruppa vann òg telefonavrøystinga i semifinalen. Dette var andre gong Noreg vann ei telefonvrøysting i Eurovision Song Contest, fyrste gongen var med Alexander Rybak og «Fairytale» i 2009.
2019–2020: Nye singel og debutalbum
Etter Eurovision Song Contest 2019 gav KEiiNO ut fleire versjonar av «Spirit in the Sky»: ein utvida klubbmiks, ein akustisk versjon og instrumentalversjon.
26. april 2019 gav gruppa ut sin andre singel, «Shallow». Songen er ein dance- og joik-inspirert coverversjon av Lady Gaga og Bradley Cooper sin låt med same namn frå filmen A Star Is Born. 21. juni 2019 slapp gruppa sin tredje singel, «Praying», som handlar om dødsangst. 31. januar gav dei ut singelen «Colours».
Etter Eurovision Song Contest kunngjorde gruppa at dei planla eit konseptalbum med urfolkspråk frå heile verda. Albumet fekk namnet OKTA (nordsamisk for éin) og vart utgjeven 8. mai 2020.
2021: Ny deltaking i Melodi Grand Prix
Etter å ha gjeve ut fleire singlar og albumet OKTA, sette «Spirit in the Sky»-låtskrivarane seg ned og skrev låten «Monument» sommaren 2020. Hausten 2020 vart «Monument» plukka ut av NRK til å deltake i finalen i Melodi Grand Prix 2021. KEiiNO vart presenterte som deltakarar 11. januar, og «Monument» vart sloppen tre dagar seinare. Gruppa framførte låten fyrste gong live under den fyrste delfinalen laurdag 16. januar 2021. Ifølgje Tom Hugo Hermansen er «Monument» skriven med tanke på å kunne slå an hos både sjåarar og juryar i ein eventuell Eurovision-finale.
I finalen i Melodi Grand Prix hamna den på andreplass, bak TIX og «Fallen Angel».
«Monument» er produsert av Hermansen og Rüdiger Schramm i Berlin og Kristiansand. For å gje låten eit «monumentalt lydbilde», omfattar innspelinga eit live band, ei rekkje lydsampler og dessutan strykarar frå musikarar i Kristiansand Symfoniorkester. I januar 2021 gjekk låten inn på VG-lista, som den fyrste KEiiNO-singelen sidan «Spirit in the Sky».
Prisar og utnemningar
I juni 2019 utnemnde Sametinget gruppa til ambassadørar for SNs år for urfolkspråk. Gruppa vart nominert til ein spellemannpris under Spellemannprisen 2019 i klassa «årets låt». Dei vann òg to prisar under Sami Music Awards i open klasse og årets produsent.
Singlar
Oversyn over singlar utgjeve av KEiiNO.
Early Morning Rain
«Early Morning Rain» (stundom «Early Mornin' Rain») er ein song skriven og innspelt av den kanadiske songar-låtskrivaren Gordon Lightfoot. Songen kom ut i 1966 på debutalbumet hans Lightfoot! og i ein nyinnspelt versjon i 1975 på samlealbumet Gord's Gold.
Lightfoot skreiv songen i 1964, men opphavet til songen var ei reise han gjorde til Westlake i Los Angeles i 1960. På denne tida hadde Lightfoot heimlengsel og brukte å dra ut til Los Angeles lufthamn på regndagar for å sjå på flya. Biletet av flya som tok av og forsvann i skyene var framleis med han i 1964 då han passa på den fem månader gamle sonen sin og tenkte «Eg skal legge han i vogga si og skrive ein song». «Early Morning Rain» vart resultatet.
Kjende innspelingar
Den kanadiske ektefolkduoen Ian & Sylvia var blant dei første som gav ut denne songen i 1965. Det tok over eit år før Lightfoot spelte inn og gav ut sin versjon i 1966. Grateful Dead spelte òg inn songen i 1965. Funk supergruppa Cameo har ofte spelt songen på konsertane sine som ei hyllest til Lightfoot. We Five gav ut ein versjon av songen i 1970 på albumet Catch the Wind.
Congratulations: 50 Years of the Eurovision Song Contest
Congratulations: 50 Years of the Eurovision Song Contest var eit fjernsynsprogram organisert av Den europeiske kringkastingsunionen (EBU) for å feire 50-årsjubileet til Eurovision Song Contest og røyste fram det mest populære bidraget. Showet var halde laurdag 22. oktober 2005 i Forum København i København i Danmark. Namnet Congratulations kjem frå songen «Congratulations» som enda på andreplass i Eurovision Song Contest 1968.
Fjorten songar vart valde ut til å delteke. Songane vart valde ut av ein jury og frå ein meiningsmåling på Internett. 31 EBU-medlemsland kringkasta showet og fjernsynssjåarane og juryar frå desse landa kunne vere med på å røyste fram vinnaren. Showet vart ikkje kringkasta i Storbritannia, Italia og Frankrike. Det vart registrert om lag 2,5 millionar røyster.
Showet vart vunne den svenske gruppa ABBA med songen «Waterloo». Dei vann òg Eurovision Song Contest 1974 for Sverige.
I samband med arrangementet gav EBU ut to CD-ar med Eurovision Song Contest-songar frå dei 50 føregåande åra. To DVD-er med originale Eurovision Song Contest-framføringar av desse songane vart òg utgjeve.
Val av arena og programleiarar
I juni 2004 kunngjorde EBU at det ville verte halde eit show for å feire 50 årsjubileet til Eurovision Song Contest. Arrangementet skulle haldast 16. oktober 2005 i Royal Albert Hall i London. Det var den britiske kringkastaren BBC som skulle arrangere showet. Royal Albert Hall var truleg utilgjengeleg, så i august 2004 kunngjorde EBU at Danmarks Radio (DR) skulle arrangere showet i staden. Overoppsynsmannen til Eurovision Song Contest, Svante Stockselius, sa at Danmark sin tidlegare erfaring med å arrangere Eurovision-show, Eurovision Song Contest 2001 og Junior Eurovision Song Contest 2003, var innflytelsesrikt i valet til EBU.
Arrangementet fekk kodenamnet Extravaganza. 25. oktober 2004 vart København bekrefta som vertsby for arrangementet, som nå var planlagt å finne stad 22. oktober 2005. I mai 2005 vart Congratulations bekrefta som det offisielle namnet på showet. En månad seinare kunngjorde DR at Forum København skulle vere arena. 9. september 2005 annonsert DR at Katrina Leskanich og Renārs Kaupers skulle vere programleiarar. Leskanich var vokalist i Katrina and The Waves, som vann tevlinga for Storbritannia i 1997. Kaupers er vokalist i den latviske gruppa Brainstorm, som representerte Latvia då dei debuterte i 2000. Han var òg programleiar for tevlinga i 2003 då han vart arrangert i den latviske hovudstaden Riga.
F. Scott Fitzgerald
Francis Scott Key Fitzgerald var ein irsk-amerikansk roman- og novelleforfattar. Han blir rekna som ein av dei fremste amerikanske forfattarane på 1900-talet.
Liv
Fitzgerald blei fødd inn i ei øvre middelklassefamilie; foreldra heitte Mollie MacQuillan og Edward Fitzgerald. Dei var av irsk avstamming og var praktiserande katolikkar. Fitzgerald gjekk frå slutten av 1908 på St. Paul Academy og frå 1911 til 1913 på den katolske Newman School i Lakewood, New Jersey, deretter på Princeton University. På Princeton eigna han seg til skrivinga og forsømde studiane fullstendig. Utan utsikt til å få nokon avslutningsgrad meldte han seg til militærteneste under den første verdskrigen, men krigen enda kort tid etter at han verva seg. Forlaget Scribner viste interesse for romanmanuset The Romantic Egoist, men kravde at han omarbeidde det. Medan han var stasjonert i Alabama forlova Fitzgerald seg med Zelda Sayre (1900–1948).
Scribner gav ut den første romanen til Fitzgerald, This Side of Paradise (1920), og den blei en straks ein stor suksess. Fitzgerald og Sayre gifta seg i april 1920, åtte dagar etter boka kom ut. Dei fekk eit barn saman, Frances Scott Fitzgerald (1921–1986), som var ein kjend journalist som blant anna skreiv for The Washington Post og The New Yorker.
Fitzgerald-paret vart straks midtpunktet for ei stor offentleg interesse og oppførte seg deretter. Dei var innbegrepet på the Jazz Age, noko tittelen på novellesamlinga Flappers and Philosophers (1920) speglar. Den andre romanen, The Beautiful and Damned, og novellesamlinga Tales of the Jazz Age kom ut i 1922. Fitzgerald tente godt på å selje forteljingar til leiande magasin som The Saturday Evening Post, og det var berre dette som gjorde det mogeleg for paret å halde fram med å leve på høg fot, dei levde heilt i stil med klisjeen Roaring Twenties mellom Den første verdskrigen slutta i 1918 og Den store depresjonen etter krakket i 1929.
Mange av forteljingane og dei beste romanane til Fitzgerald viser at han ved sida av Ernest Hemingway, Gertrude Stein, John Dos Passos og William Faulkner var ein av dei viktigaste representantane for amerikansk modernisme. Han var òg lekamleggjeringa av «jazz-alderen» og den tapte generasjonen; unge desillusjonerte amerikanarar som oppheld seg i Europa i 1920-åra der dei levde godt på ein sterk dollar i det krigsherja Frankrike.
Det verket som Fitzgerald er best kjent for i dag, The Great Gatsby, kom i 1925. Boka selde ikkje godt i forfattaren si levetid, men likevel blei det sett opp ei teaterframsyning og laga ein første film basert på boka, og den strenge litteraturkritikaren T.S. Eliot lovpriste ho.
Romanane til Fitzgerald er alle i stor grad sjølvbiografiske, og romankarakterane er bygd opp med utgangspunkt i han sjølv, kona og venene deira; han nytta til og med heile passasjer frå kona sine dagbøker.
Fitzgerald var alkoholikar og tente etter kvart ikkje nok til å forsvare den kostbare livsstilen deira. I tillegg hadde kona psykiske problem som forverra seg dramatisk. Desse tilhøva prega i stor grad livet deira den andre halvdelen av 1920-talet. Ekteskapet vakla då Zelda forelska seg i ein fransk offiser. I 1930 og 1932 fekk ho alvorlege psykiske samanbrot og var i lange periodar innlagt på ein psykiatrisk institusjon, der ho i 1948 døydde under ein brann.
Etter at den ambisiøse romanen Tender Is the Night, (1934) ikkje fekk den forventa suksessen fall Fitzgerald i 1936-1937 fullstendig saman. Han drakk, stod i gjeld til oppunder øyrene og klarte ikkje skrive meir. Han leid av depresjonar og kalla seinare denne perioden for sin Crack-Up-fase. Frå 1937 til slutten av 1938 arbeidde han for MGM i Hollywood. I 1939 tok han til med Hollywood-romanen The Last Tycoon, men døydde 21. desember 1940 etter to kraftige hjerteinfarkt. Boka var ikkje ferdig, men på grunn av gode skisser klarte Edmund Wilson å fullføre den.
I 1970-åra gjorde den populære storfilmen The Great Gatsby at eit stort publikum gjenoppdaga boka, og den blei ein bestseljar over store delar av verda.
Vinnie Colaiuta
Vincent Colaiuta  er ein amerikansk trommeslagar frå Los Angeles. Han byrja å spele trommer som barn og fekk det første trommesettet sitt av foreldra då han var fjorten år gammal. Han er kjend for den tekniske dugleiken og dei mange musikalske stilartane han har spelt i for mange artistar i mange sjangrar.
Totti Bergh
Theodor Christian Frølich «Totti» Bergh var ein norsk jazzsaksofonist frå Oslo.
Vinnie Colaiuta
Karriere
Etter å ha gått på Berklee College of Music i Boston i eitt år, hadde Colaiuta det første gjennombrotet sitt som medlem av Christopher Morris Band i 1976-1977. Han spelte med dei inn plata Christopher Morris Band (MCA 2282) i 1977 og flytta med bandet til Los Angeles. Etter han slutta i Christopher Morris Band, spelte han ei stund med loungeband. Det neste gjennombrotet hans kom i april 1978, 22 år gammal, då han prøvespelte for Frank Zappa, der han måtte framføre det særs vanskelege stykket kalla «The Black Page». Prøvespelinga var ein suksess og Colaiuta arbeidde med Zappa som den fremste trommeslagaren hans i både studio og på konsertane hans. Han spelte på dei suksessrike albuma Tinsel Town Rebellion, Joe's Garage og Shut Up 'n Play Yer Guitar. Joe's Garage vart kåra til eit av dei 25 beste trommeplatene nokon gong i 1993 av Modern Drummer.
Totti Bergh
Biografi
Totti Bergh var bror til jazzjournalisten Johannes Bergh. Totti lærte fyrst å spela klarinett, men gjekk over til saksofon i 1952. Han har spelt i ulike grupper, m.a. banda til Einar Schanke, Rowland Greenberg, Kjell Karlsens storband, Per Borthens Swing Department Ltd, Christiania Jazzband, Christiania 12 og han spelte live på amerikabåten.
Totti Bergh vart gift med jazzvokalisten Laila Dalseth, og spelte også saman med henne frå 1979 i kvintettar og orkester. På plater har han også spelt med USA-amerikanske jazzmusikarar som Al Cohn, Plas Johnson og Harry Allen.
Vinnie Colaiuta
Karriere
Steve Vai fortalte om kor dugande Colaiuta var til å spele den særs komplekse musikken til Zappa og dei komplekse polyrytmane:
Colaiuta er nemnt i Frank Zappa-songen «Catholic Girls» av rollefiguren Mary.
1990-åra
I 1990 prøvespelte Colaiuta med suksess som trommeslagaren for turnebandet til Sting til støtte for albumet hans The Soul Cages. Colaiuta vart verande medlem av bandet til Sting dei neste sju åra. Han avslo eit tilbod om å bli med på turne for Brand New Day-turneen i 1999 fordi ein typisk Sting-turné varte så lenge. Colaiuta speler på Sting-albuma Ten Summoner's Tales (1993), Mercury Falling (1996), tre songar på Brand New Day (1999) og to songar på Sacred Love (2003). I september 2003 spelte han med Sting på ein kort promoturné for Sacred Love, men var ikkje med på verdsturneen. I 2011 spelte han derimot med Sting på Back to Bass Tour.
Colaiuta gav ut eit soloalbum i 1994, og heldt fram å vere ein av dei mest etterspurte studiomusikarane i verda og spelte på ei rekkje album, filmmusikk, fjernsyn og radiojinglar. Han er kjend for å øve og stadig prøve å verte betre: Dom Famularo, ei kjend trommelærar og ein ven av Colaiuta fortalte at ein gong han vitja Colaiuta, så opna han døra samstundes som han øvde på ei trommepute. Etter å ha stått nokre minutt i døropningen sa Colaiuta: «Eg er ein dårleg vert, eg har ikkje tilbydd deg noko! Vil du ha ei trommepute?»
Colaiuta har vunne i alt 18 Årets trommeslagar-prisar frå Modern Drummer. Desse omfattar 10 prisar i «Best Overall»-kategorien. Colaiuta vart innlemma i Modern Drummer Hall of Fame i 1996. Magasinet har òg omtalt Colaiuta som den viktigaste trommeslagaren i vår tid.
Sidan 2000
I 2004 spelte Colaiuta trommer på filmmusikken til Elektra sidan regissøren Rob Bowman var stor fan.
Pariconha
Pariconha er ein kommune i delstaten Alagoas i nordaustregionen av Brasil. Han har eit areal på 261 km² og 11 140 innbyggjarar (2005).
Vinnie Colaiuta
Sidan 2000
Colaiuta spelte og turnerte med Faith Hill, spelte inn plate med thrashmetal-gruppa Megadeth på The System Has Failed, og turnerte med Jeff Beck og Herbie Hancock.
Hausten 2008 turnerte Colaiuta Europa med John McLaughlin, Chick Corea, Kenny Garrett og Christian McBride i Five Peace Band.
I 2009 spelte han i eit band i lag med tidlegare Zappa-musikarar, kalla The Mar Vista Philharmonic, med Tommy Mars, Bruce Fowler, Walt Fowler, Arthur Barrow, for Jon Larsen sitt Zonic Entertainment.
Kozelsk
Kozelsk (russisk Козе́льск) er ein by i Kaluga oblast i Russland med om lag 19 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Zjizdra, ei sideelv til Oka, 60 km sørvest for Kaluga. Delar av byer er ZATO, stengd for ålmenn ferdsel fordi 28. strategiske missildivisjon har sitt hovudkvarter der.
Historie
Byen Kozelsk vart første gong nemnt i ei krønike i 1146, som ein del av Fyrstedømet Tsjernigov. Kozelsk vart kjend våren 1238 då den den sju år gamle fyrsten Vasilij, son av Titus, måtte forsvare byen mot armeen til Batu Khan. Batu Khan kalla Kozelsk ein «vond by» etter at innbyggjarane i byen hadde slåst mot angriparane i sju veker på rad og hadde drepe rundt 4000 av soldatane til fienden under omleiringa. Innbyggjarane i Kozelsk var kraftig i mindretal og nesten alle døydde under slaget.
I 1446 var Kozelsk mellombels underlagt Storhertugdømet Litauen. I 1494 vart byen etter kvart annektert av Storfyrstedømet Moskva. I 1607 var ein einingane til Ivan Bolotnikov stasjonert i Kozelsk og gjorde motstand mot armeen til tsaristane.
Klosteret Optina Pustyn ligg like ved byen. På 1800-talet vart klosteret vidkjend for «staretsen» sin. Under den andre verdskrigen vart det oppretta en leir for krigsfangar i klosteret, rekna for polske offiserar som vart tekne til fange av den raude armeen under den russiske invasjonen av Polen i 1939. Mellom april og mai 1940 overførte NKVD rundt 4 500 av dei til eit skogsområde i nærleiken av Katyn, der dei vart avretta i det som vart kjend som Katynmassakren. Dei gjenverande 200 offiserane vart sende til ein leir i Pavlisjtsjev Bor og så til Grjazovets. Byen var okkupert av tyske styrkar frå oktober 1941 til 27. desember 1941. Kozelsk vart fullstendig øydelagd, men vart gjenoppbygd etter krigen.
Gunnar Garfors
Garfors arbeider som distribusjonsrådgjevar i NRK i Oslo og leier den internasjonale radio- og TV-organisasjonen International DMB Advancement Group (IDAG). Han sat òg eitt år som nestsjef i EBU si ekspertgruppe innan mobile tenester i 2008 og 2009. Garfors var dagleg leiar for Norges mobil-TV AS i 2008-2013. Selskapet var først i Europa til å lansere mobil-TV.sendingar via DMB i 2009. Garfors skriv også om media og reise på sin eigen blogg, garfors.com.
Han gav ut ''198. Mi reise til alle verdas land'', si første bok, på Samlaget i september 2014. I samband med boklanseringa vitja Gunnar Garfors alle Noregs fylke på eit døgn i lag med bror sin Øystein. Dei skal vere dei første som har klart dette. Han var éin av 18 forfattarar av Ete fysst på Selja Forlag som kom ut i oktober 2014. Garfors har vidare fått artiklar publiserte i Afghanistan, Brasil, Tyskland, Storbritannia og USA. I tillegg skriv han ei fast reisespalte i den japanske avisa Mainichi Weekly.
Biografi
Garfors er eldst av sju born. Han vart fødd i Hammerfest men flytta tidleg til Naustdal i Sunnfjord der han vaks opp med mora Ruth Berit Stensletten Garfors, faren Reidar Magne Garfors og sine seks søsken. Han har også budd i Havøysund, Førde, Dublin, Falmouth, København og Taipei. No bur han i Oslo.
Han spelte fotball for Førde IL i norsk 2. og 3. divisjon på 90-talet og vart lagets toppskårar to sesongar. Garfors spela òg for Falmouth Town i 1995-98 og trente med Plymouth Argyle i engelsk 2. divisjon saman med Kai Kilnes i 1996.
Fylkesveg 6778
Fylkesveg 6778 går mellom Meråker stasjon og Hamran i Meråker kommune. Vegen er 4,1 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 5 i Nord-Trøndelag.
Mortar og haubits
Mortar, mørtar, er nemningar på kanonliknande våpen med stutte røyr som er laga for å skyte prosjektila opp i ei høg, krum bane. På den måten kan ein treffe mål som ligg attom ei dekning, til dømes attom ein ås, eit høgdedrag eller liknande.
Røyra på slike våpen kan vere stutte og etter måten veikt dimensjonert av di prosjektila vert skote opp i steil vinkel, slik at dei råkar måla attom hindringa i ein steil nedslagsvinkel. For å råke ulike mål med den ynskelege steile nedslagsvinkelen, vert det skote med ulike storleikar på ladningane, slik at utgangsfarta på prosjektilet vert den rette i kvart einskild høve.
Haubitsar er òg kanonliknande våpen som på liknande vis vert nytta til å skyte ut prosjektil i ei høg krum bane over store hindringar, men dei skil seg frå mortarane ved at dei kan ha større lengd på røyret, og såleis kan skyte med lågare utgangsvinkel. Til dels vert nemningane mortar og haubits nytta om kvarandre om den same typen våpen.
Utformingane av våpenet mortar hadde i utgangspunktet mykje til liks med formene på dei ulike reiskapane mortar. Nemninga for både våpenet og for reiskapen er difor den same i fleire av dei europeiske språka. Til dømes heiter både våpenet og reiskapen mörser på tysk, morter/mortér på dansk, mortier på fransk, mortar på engelsk, moździerz på polsk.
Dahban
Dahban eller Dahaban (arabisk دهبان) er ein gammal landsby på vestkysten av Saudi-Arabia ved Raudehavet. Han ligg i Mekka-regionen, nokre få kilometer nord for Jidda. I lang tid var han eit senter for fiske, fram til Durrat Al-Arus opna i 1996 og gjorde han til ein turistlandsby. Dahaban ligg langs hovudvegen som går langs vestkysten av Saudi-Arabia mellom Jidda og Rabigh.
Bombekastar
Bombekastar, også kalla morter, er eit infanterivåpen som skyt ein og ein granat ut av eit røyr, og som må ladast mellom kvart skot. Det er eit lett og ofte berbart våpen.
Frankrike i Eurovision Song Contest
Frankrike debuterte i den fyrste utgåva av Eurovision Song Contest i 1956 og har delteke nesten kvart år sidan, med unntak av 1974 og 1982. Med fem sigrar og ytterlegare 20 topp fem-plasseringar er Frankrike eit av dei mest suksessrike landa i tevlinga. Frankrike er eit av «dei fem store» – ei gruppe på fem land som er automatisk kvalifiserte til finalen på grunn av dei store økonomiske bidraga til tevlinga. Frankrike har berre kome sist i tevlinga éin gong, i 2014.
Historikk
Fleire kringkastarar har stått bak det franske bidraget til Eurovision Song Contest. I dag er det ålmennkringkastaren France 2 som sender Eurovision Song Contest i Frankrike, og som vel det franske bidraget til Eurovision Song Contest.
Frankrike var eit av sju land som deltok i den aller fyrste utgåva av Eurovision Song Contest, og har berre stått over tevlinga ved to høve: i 1974 og 1982. I 1974 hadde Frankrike valt både artist og song til tevlinga, men den franske presidenten, Georges Pompidou, døydde fire dagar før finalen. I respekt for den avlidne statsleiaren valde difor Frankrike å trekkje seg frå tevlinga. I november 1981 trekte TF1 seg frå Eurovision Song Contest 1982. Bakgrunnen var at underhaldningssjefen i kanalen, Pierre Bouteiller, meinte tevlinga bestod av middelmåtige songar og lite talent. Men året etter tok konkurrenten Antenne 2 over jobben, og Frankrike var tilbake igjen i Eurovision Song Contest 1983.
Suksess og nedtur
Frankrike dominerte tevlinga fram til byrjinga av 1980-åra og er saman med Storbritannia eit av dei mest suksessrike landa i Eurovision Song Contest. Landet har vunne tevlinga fem gongar og kom stort sett på topp fem kvart einaste år i 1960- og 1970-åra. Frankrike har fem andreplassar og sju tredjeplassar; berre Storbritannia kan måle seg med dette.
Men dei siste par tiåra har den franske dominansen gradvis vorte svekka, og i 1998 innleia landet ei lang rekkje med elendige resultat. Med unntak av eit par topp ti-plasseringar har Frankrike stort sett kome blant dei fem siste sidan 2005. I 2014 vart botnen nådd, då Frankrike enda sist for fyrste gong i historia med gruppa Twin Twin. I 2016 kom Frankrike på ein sjetteplass – den beste plasseringa til Frankrike på heile 14 år. I 2021 kom Frankrike på andreplass, som var den beste franske plasseringa sidan 1991.
Frankrike har heller ikkje vunne tevlinga sidan 1977, sjølv om landet var nær ved å vinne i 1991. Franske Amina og svenske Carola enda båe med 146 poeng. Dimed måtte ein telje talet på tildelte 12-poengarar. Både Carola og Amina hadde motteke tolv poeng frå fire land, men Carola hadde fått 10 poeng frå fleire land. Dimed vann Sverige på målstreken framfor Frankrike.
Ein av dei store
I 2000 innførte Den europeiske kringkastingsunionen ei ordning som sikra dei fire største økonomiske bidragsytarane direkte plass i finalen. Dei fire landa var Frankrike, Storbritannia, Tyskland og Spania, og gruppa vart kalla «dei fire store». I 2011 kom Italia tilbake i tevlinga, og gruppa vart utvida til «dei fem store.» Frankrike har dimed aldri delteke i ein semifinale i Eurovision Song Contest.
Bidrag
I 1956 stilte kvart land med to songar kvar. Berre vinnaren vart offentleggjort, dei øvrige plasseringane er difor ikkje kjende.
Røystehistorikk (1957-2021)
Talla over inkluderer berre poeng i finalar. Poeng i semifinalane er ikkje med.
Bombekastar
Røyret er som regel glattbora, men det finst òg typar med rifla røyr. Då granatkastaren er samansett av berre ei fotplåte, sjølve røyret, eit stativ og eit sikte, og desse delane kan skiljast frå kvarandre under transporten, er han ofte ikkje er tyngre enn at soldatane kan bere våpenet med seg.
Granatkastarane skal avfyrast med røyret i ein vinkel på meir enn 45 gradar, slik at granaten går i ein høg boge mot målet. Dette gjer at granatane kan skytast ut frå stillingar som er verna av ei dekking eller ligg i skjul bak naturlege høgder i terrenget. Dei fleste granatkastarane skal ladast ved at granaten vert slept ned i det steilt retta røyret. Ei drivladning vert då utløyst ved at bakparten på granaten slår mot ein tennspiss i botnen av røyret.
Beverley
Beverley er ein marknadsby i grevskapet East Riding of Yorkshire i England. Han har kring 29 000 innbyggjarar og ligg mellom elva Hull og Westwood. Byen er kjend for Beverley Minster og arkitektonisk viktige religiøse bygg langs New Walk og andre område. Sjølve byen er kring 1300 år gammal.
Água Branca i Alagoas
Água Branca (Alagoas) er ein kommune i delstaten Alagoas i nordøstregionen av Brasil.
Anadia
Anadia er ein kommune i delstaten Alagoas i nordaustregionen av Brasil.
Veikko Kankkonen
Esa Veikko Antero Kankkonen er ein finsk, tidlegare skihoppar frå Sotkamo. Han vart olympiameister i normalbakken under vinter-OL 1964 i Innsbruck og fekk sølv i storbakken. Både i 1964 og 1966 vann han den tysk-austerrikske hoppveka. Kankkonen vann hopprennet i Lahti fem gongar og i Holmenkollen ein gong.
Aktiv
Kankkonen slo gjennom i 1960 då han vann hopprennet i Lahti, to poeng framom landsmannen Niilo Halonen. Året etter gjentok han bragda, men delte då sigeren med Otto Leodolter frå Austerrike og Koba Tsakadze frå Sovjetunionen.
I 1962 deltok Kankkonen i sin fyrste internasjonale meisterskap. Under VM i Zakopane kom han på tiandeplass i storbakken. Seinare i same sesongen fekk han ein delt andreplass i Holmenkollrennet og ein tredjeplass i Lahti, verdsmeisteren Toralf Engan frå Noreg vann begge renna. I 1963-sesongen prøvde Kankkonen seg i Svenska skidspelen i Falun, og vart nummer to, enno ein gong bakom Engan.
OL-sesongen 1964 vart Kankkonens største, han opna med å vinne to av dei tre renna i den tysk-austerrikske hoppveka. Etter andreplass i det siste rennet vann han heile hoppveka framom Torbjørn Yggeseth frå Noreg. Gjennom resten av sesongen kjempa Kankkonen tett med to sterke komkurrentar, nordmennene Toralf Engan og Torgeir Brandtzæg. Under OL i Innsbruck sigra Kankkonen i normalbakken framom Engan og Brandtzæg, medan Engan sigra i storbakken Bergisel, med Kankkonen og Bandtzæg dei dei andre medaljeplassane. Etter olympiaden vann Kankkonen i Lahti eit tett oppgjer med Brandtzæg, før han i Homenkollen også vann knipe, då framom Engan.
Kankkonen vann den tysk-austerrikske hoppveka 1965/66, tre små poeng framom Dieter Neuendorf frå Aust-Tyskland. Han sigra i opningsrennet i Oberstdorf, og i avslutningsrennet i Bischofshofen. Året etter vart han nummer fire samanlagt i hoppveka, medan han i si siste hoppveke, 1967/68, stod på 13. plass då det heile var over.
Kaupangen i Skiringssal
Skiringssal-kaupangen, oftast kalla berre Kaupang, var ein handelsplass, ein kaupang, som låg ved Kaupangkilen i Viksfjord fem kilometer utanfor noverande Larvik sentrum. Hamnebyen låg godt verna bak Lamøya, og ligg i tidlegare Tjølling kommune. Skiringssal-kaupangen er rekna som den første byen i Noreg. Ein går ut frå at det kan ha budd 400–600 menneske der på 800-talet.
Veikko Kankkonen
Aktiv
Kankkonen siste større triumfar kom begge i Lahti, i 1967 gjekk han til topps føre Niilo Halonen, året etter sigra han framom nordmannen Lars Grini. Kankkonen vart nummer ti i normalbakken under vinter-OL 1968 i Grenoble. Han la opp ved sesongslutt i 1968.
Kankkonen vart tildelt Holmenkollmedaljen i 1964.
Kaupangen i Skiringssal
Forskingshistorie
I 1822 kom likevel Jens Kraft over to gamle dokument frå 1400-talet; det eine oppfører at garden Guri i Tjølling er sagt å liggja i Skirikx Saal, det andre var ei oppteikning over gods tilhøyrande Tønsbergs Hospital, der ei mengd gardar i Tjølling ligg i Skirisall. Det er òg Kraft som for første gong fatta interesse for gardsnamnet Kaupang, og meinte at det må ha lege ein handelsplass ein stad innanfor grensene til namnegarden.
Den første som vitja Kaupang og såg det med eit historisk blikket var Gerhard Munthe. Han la merke til dei store gravfelta på staden, og kopla dei til ein mogleg marknadsplass nettopp ved Kaupangkilen. På midten av 1830-talet var malaren Johannes Flintoe på Kaupang og tok skisser som han seinare laga eit særs fantasifullt bilete av staden i vikingtida etter. I 1845 kom målaren Christian Zeuthen til staden på initiativ av historikaren Christian Lange. Han laga fleire skisser av fortidsminna på Kaupang, mellom dei ei kartskisse. I 1850 skreiv historikaren Peter Andreas Munch ein lengre artikkel der han oppsummerte diskusjonane om Skiringssal og den moglege handelsstaden ved Kaupang. Han foreslo òg at dei mange gravhaugane på staden burde gravast ut.
Arkeologane kjem til
Nicolay Nicolaysen tok han på ordet. I 1866 hadde Stortinget sett av ei årleg løyving til arkeologiske undersøkingar. Sommaren 1867 grov han ut 71 av dei 115 gravhaugane på Kaupang og tre på nabogarden Søre Huseby. Sett med samtidige auge var undersøkingane ei skuffing, ettersom det ikkje blei funne store og innhaldsrike gravleggingar.
I 1902 tok Gustav Storm opp problemstillingane kring Skiringssal/Kaupang, og dette kan ha eggja Gabriel Gustafson til nye utgravingar på Kaupang. Her grov han ut tre eller fire mindre gravhaugar på Lamøya austom Kaupangkilen. Men han gjekk ikkje vidare med undersøkingar her, sannsynlegvis fordi han vart oppteken med Osebergfunnet ei årrekkje framover. Deretter skulle det gå mange år før det var nokon arkeologisk aktivitet på staden.
Historikarane heldt likevel fram å diskutera. Sjølv om ein strengt tatt ikkje hadde funne noko konkret bevis for at det hadde lege nokon handelsstad på Kaupang, byrja ein no å ta det for gitt. Halvdan Koht byrja i 1921 å diskutera kva som skjedde med handelsverksemda i området etter at Kaupang var blitt nedlagd. Han meinte at det var blitt flytta til Sem utanfor Tønsberg.
Dei første funna
Etter krigen var det søskenparet Astri og Hans Christian Jahnsen som dreiv Nordre Kaupang gard. Dei hadde eit ope auge for kulturminna på garden, og dei tok stadig vare på gjenstandar som kom fram ved jordarbeidet. I 1947 fekk dei bruk for ein stad å lagra turnips for vinteren, og dei grov ei grop på høgdedraget Bikjholberget, like søraust for tunet. Her kom det fram fleire gjenstandar som låg tett saman, blant anna fem bronsespenner og eit sverd. Dette blei sendt inn til Universitetets Oldsaksamling.
To år seinare grov dei ein ny grøft, ikkje langt unna, og fann ei mannsgrav med fullt våpensett og naglar etter ein båt. Då drog Bjørn Hougen, den dåverande understyraren ved Oldsaksamlingen, på synfaring til Kaupang. Han kunne berre konstatera at syskena Jahnsen hadde teke opp det som var av gjenstandar, gav dei løyve til å grava vidare og vende tilbake til Oslo. Det varte likevel ikkje lenge før det kom fram fleire gjenstandar. Hougen sende då konservator Charlotte Blindheim for å ettergrava funnstadane. Ho kunne konstatera at det dreidde seg om ei kvinnegrav frå vikingtida, og ho reinska og ettergrov funnstaden. I løpet av dette arbeidet kom ho over ei tredje grav som viste seg å vera den langt rikaste av dei tre. Blindheim vende attende til Oldsaksamlingen med funna, og det blei avgjort at det måtte gravast meir på Bikjholberget. Dette skulle bli byrjinga på eit mangeårig utgravingsprogram.
Utgravingane på Bikjholberget
Arbeidet byrja våren 1950, og det heldt fram kvar sommar fram til 1957. Då hadde Blindheim og assistentane hennar avdekt i alt 540 m² og funne 74 graver, dei aller fleste av dei låg under flat mark utan nokon haug eller anna markering på overflata. Likevel meiner Frans-Arne Stylegar at det enno kan liggja eit åttitals graver i område som Blindheim ikkje har dekt. Dateringa av graven er ifølgje Blindheim i perioden 760 til 940.
Bikjholberget er i dag den staden som vitjande bllir slusa fram til. Her er der godt oversyn over terrenget, og det er sett opp informasjonstavle og eit plastisk kart over gravfelta og busetjingsområdet.
Busetjingsområdet
I analysen sin av gravskikken på Bikjholberget peika Blindheim på eit par trekk som avveik frå det generelle biletet av Vestfold i vikingtida. Tolkinga henne er at dette er graver for ein folkesetnad som har vore busett i ein annan kontekst enn bondefolkesetnaden, og at dei har drive hovudsakleg innan ein tradisjon basert på handel og handverk. Spørsmålet blei då kor dei hadde budd.
I løpet av utgravingane hadde Blindheim gjort seg godt kjent i området. Ho la merke til at det austvendte jordet vest for Bikjholberget hadde påfallande mørkt jordsmonn. Kunne det vera same fenomen som på Birka, der busetjingsområdet allereie frå gammalt av var kjent som «Svarta Jorden»? Sommaren 1956 opna ho dei første små prøvesjaktene, og sommaren etter blei heile verksemda lagt over til å flategrave eit mindre felt.
Utgravingane føregjekk fram til 1967, og blei supplerte med eit mindre felt som blei grave i 1974. Totalt blei 1,4 da blottlagt, og avslørte fem komplette bygningar og delar av ein sjette, to brygger med tilhøyrande gangvegar og seks brønnar og groper. Ein av bygningane blei tolka som ein heilårsbustad, dei andre som verkstader og lager.
Tolking
Arbeidet med Kaupangmaterialen tok lang tid. Grunnen var hovudsakleg at Blindheim måtte kombinera arbeidet som fylkesansvarleg konservator for Vestfold med forskingsarbeidet. Gradvis kom ho og medarbeidarane hennar fram til eit heilskapleg bilete av Kaupang, og ikkje minst omlandet. Ein førebels presentasjon av utgravingane blei gjeven ut i Viking i 1969, men den fullstendige publikasjonen fanst ikkje fullt før i 1999.
Blindheim sin hypotese var at Kaupang kom opp som handelsstad rundt 800, at busetjinga var nokoleis stabil fram til ho gjekk gradvis ned gjennom 900-talet, og at verksemda blei overført til Tønsberg. Ho fall altså ned på same konklusjon som Koht, men med den skilnaden at Blindheim gjorde det på basis av konkrete funn.
Handelsstaden voks fram med bakgrunn i ei lokal kongemakt, truleg for heile Vestfold, som hadde økonomiske og strategiske interesser der. Denne kongemakta koplar Blindheim opp mot Ynglingeætta, og forklarer funn av austleg opphav med deira kontaktar mot Sverige. Nabogarden nord for Kaupang heiter Huseby, og Blindheim meiner m.a. med bakgrunn i historikaren Asgaut Steinnes sine teoriar at dette er konggarden. Vidare, i tråd med Steinnes, går ho ut frå at namnet Huseby er av relativt ny dato, og at det er denne garden som er den eigenlege Skiringssal.
Det er verd å merka seg at ein av medarbeidarane til Blindheim var usamd med henne på eit punkt. Ellen Karine Hougen, som arbeidde med glas- og keramikkfunna frå Kaupang, hadde ei avvikande oppfatting om dei politiske høva. Ho såg Vestfold som ein del av dansk overherredøme. På den bakgrunnen ville framvoksteren av handelsstaden vera eit resultat av dansk påtrykk, og må sjåast som ein integrert del av bydanningane i Sør-Skandinavia.
Charlotte Blindheim heldt fram arbeidet med Kaupang òg etter at ho formelt hadde gått av med pensjon. Men i 1997 var publikasjonen nær komplett, og ho overlét ansvaret til Dagfinn Skre. Då var det gått 23 år sidan siste spadetak på Kaupang.
Nye undersøkingar på Kaupang
Då Skre overtok leiinga av Kaupang-undersøkinga, gjorde han opp forskingsstatus. Sidan Blindheim sine utgravingar 1950-73 var det gjort fleire viktige undersøkingar av tidlege bydanningar i heile Norden, m.a. i Ribe og Birka. Store mengder material var kome til, mykje var blitt publisert, og feltmetodane var blitt betre utvikla. Dei problemstillingane som forskarar arbeidde med rundt 2000 kunne ikkje svarast på ut frå Blindheim sine undersøkingar. Det blei klart at det var behov for nye undersøkingar i svartjordområdet på Kaupang.
Skre sette opp fem punkt som skulle belysast gjennom utgravinger i svartjordområdet i Kaupang-undersøkinga: