cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Young Americans
Here Today, Gone Tomorrow
«Here Today, Gone Tomorrow» var ein Southern soul-song av Ohio Brothers frå 1968 som Bowie spelte under Diamond Dogs-turneen sin. Songen kom opphavleg ikkje med på konsertalbumet David Live i 1974 og kom først ut som bonusspor på Rykodisc-utgåva frå 1991. Då David Live kom ut i 2005 var songen plassert på riktig stad i spelelista. Songen vart berre spelt på konsertane 8. til 12. juli 1974 i The Tower Theatre i Philadelphia. Utgåva til Bowie følgjer originalen ganske tett, men spelar han noko kjappare.
Shilling the Rubes
«Shilling the Rubes» var lenge rekna som ein tapt Bowie-song og berre ein arbeidstittel på Young Americans. I 2009 dukka eit lydband frå Bowie si innspeling i Sigma opp på ei gatemesse i Philadelphia og vart sidan seld på eBay for 15 000 amerikanske dollar.
Lydbandet inneheld ein uferdig miks frå ei tidleg innspeling den 13. august, med ein tidleg versjon av «Young Americans», ei omskriving av ein Astronettes-song kalla «I Am a Laser», ein tidleg versjon av «After Today» og «Shilling the Rubes».
Berrekring eitt minutt av kvart spor vart sirkulert, visstnok som ein samplar for mogelege kjøparar på eBay. Så alt som finst på Internet av songen er ein åtte taktar intro der Mike Garson speler piano mot trommene til Andy Newmark, og første verset med ein tekst som vitjar på ny kjærleik-som-prostitusjonstemaet frå «Sweet Thing». Seinare dukka eit lengre klipp opp, som òg inkludert refrenget.
After Today
«After Today» kom til i Sigma Sound i Philadelphia, der mange av songane kom til ved at bandet jamma i lag. Songen vart prøvd ut både som ein langsam, stemningsfull ballade, og som eit livleg, kjappare stykke, og ein versjon av sistnemnde vart gjeven ut i plateboksen Sound + Vision i 1989, men aldri som bonusspor på dei seinare Young Americans-utgåvene Songen er trudd å ha blitt spelt inn kring 13-18. august 1974, men den kjappare versjonen kan ha blitt spelt inn seinare. Eit av dei tidlegare opptaka var med på «Shilling the Rubes»-lydbandet.
It's Gonna Be Me
Bowie studerte soul-songar før han gjekk i studio og «It's Gonna Be Me» er sagt å minne om ein typisk Al Green-song. Bowie syng versa stort sett aleine, og korsongarane kjem først inn på refrenget. Luther Vandross laga vokalarrangementet til songen.
Songen var opphavleg meint å vere eit sentralt spor på Young Americans og Tony Visconti skreiv eit typisk undervurdert, overdådig strykearrangement då han kom attende til London seint i 1974. Songen vart fjerna for å gje plass til samarbeida hans med John Lennon.
Songen vart spelt inn 11-18. august 1974 og framført på somme av konsertane seint på Soul-turneen. Studioopptaket vart først gjeve ut som bonusspor på Young Americans i 1991.
Who Can I Be Now
«Who Can I Be Now?» var ein annan song spelt inn for Young Americans, men fjerna for å gje plass til songane han spelte inn med John Lennon.
Songen vart spelt inn 11.-18. august 1974 og kom først ut som bonusspor på Young Americans i 1991. I motsetnad til «It's Gonna Be Me» har songen ein ganske beherska tone og er stramt konstruert med ein trygg, vidtrekkande vokal av Bowie, og eit refreng med ein enkel vokalmelodi.
John, I'm Only Dancing (Again)
«John, I’m Only Dancing» hadde vore ein singel for Bowie i 1972 i Storbritannia, men var ikkje gjeven ut i USA, så Bowie såg på songen som ein potensiell gjennombrotssingel der i ein nyinnspelt singel. Bowie vurderte songen som potensielt den første singelen frå albumet, og hadde på eit tidspunkt tittelen «Dancin‘». Bowie spelte den nye versjonen av songen på konertane sine i september-oktober 1974. Då Bowie sidan skreiv «Fame» vart denne songen noko overflødig og han vart etter kvart teken av Young Americans og lagt på hylla. I 1979, då disco var på sitt mest populære, gav Bowie ut «John (Again)» på singel og han gjekk inn på singellista på ny.
Nyinnspelinga hadde heilt nye vers, medan det originale refrenget var att. Songen vart spelt inn som ein disco-song 11.-18. august og 20.-24. november 1974. Forutan singelutgjevinga i 1979 vart songen gjeven ut på ChangesTwoBowie og som bonusspor på seinare utgåver av Young Americans.
It’s Hard To Be a Saint In the City
«It’s Hard to Be a Saint In the City» er ein song av Bruce Springsteen frå debutalbumet hans, som Bowie spelte inn i Sigma Sound, truleg rundt november 1974. 25. november vitja Springsteen studioet medan Bowie arbeidde på songen. Møtet skal ha vore høfleg, men litt anstrengt sidan Springsteen var sjenert og reservert, medan Bowie var kraftig påverka av kokain og i følgje seg sjølv sleit med å kommunisere med andre folk. Bowie spelte han aldri versjonen sin av «It’s Hard to Be a Saint», dels fordi han ikkje var nøgd med versjonen sin, som han etter kort tid skrinla. Songen kom ut i 1989 i plateboksen Sound + Vision.
Foot Stompin’/I Wish I Could Shimmy Like My Sister Kate
Mot slutten av turneen til Bowie i 1974 byrja han å gå lei mange av songane sine, og byrja å hente inn coversongar i staden for. Bowie leita etter ein kjapp R&B-song som kunne syne fram korsongarane hans og landa på ein medley av The Flares-songen «Foot Stompin» frå 1961 og ein jazzstandard frå 1920-åra kalla «I Wish I Could Shimmy Like My Sister Kate», som hadde vore populær blant beat-grupper i London tidleg i 1960-åra. Bowie nytta The Olympics sin versjon, «Shimmy Like Kate» frå 1960, som mal for sin versjon.
Bowie fekk gitaristen Carlos Alomar til å auke tempoet og lage eit nytt gitarriff, som sidan vart nytta om att for innspelinga av «Fame». Bowie framførte «Foot Stompin'» på The Dick Cavett Show, som vart gjeve ut på den «offisielle» piratkopiplata RarestOneBowie, men kom ikkje med på ei seinare Young Americans-utgåve som inkludert alle dei andre Cavett-framføringane.
Bowie skal elles ha gjort minst to forsøk på å spele inn «Foot Stompin'» i studio i november-desember 1974, og igjen i januar 1975 då songen utvikla seg til å bli «Fame».
1767
1767 (romartal MDCCLXVII) var eit normalår som byrja på ein torsdag i den gregorianske kalenderen og eit normalår som byrja på ein måndag i den julianske kalenderen.
740
740 (romartal DCCXL)
Fylkesveg 7922
Fylkesveg 7922 går mellom Svensby og Russelv i Lyngen kommune i Troms og Finnmark fylke. Vegen er 44,5 km lang.
Fram til 2019 hadde vegen nemninga fylkesveg 312 i Troms.
Michael Halliday
Michael Halliday, ofte M.A.K. Halliday, var ein britisk-australsk lingvist som utvikla den språkvitskaplege skulen som er kalla systematisk-funksjonell lingvistikk. Halliday har hatt mesteparten av yrkesaktiviteten sin i Australia ved universitetet i Sydney.
Hallidays tilnærmingar har hatt påverknad på fleire norske lingvistar, til dømes Kjell Lars Berge, Eva Maagerø og Elise Seip Tønnessen.
Ingolf Markussen
Ingolf Markussen var ordførar i Sortland for Høgre mellom 1995 og 2003.
Gartnar
Gartnar er eit yrke som går ut på å dyrka og stella plantar.
Det finst ulike gartnartypar.
Ved å formidla råd om plantehald gjennom media kan ein gartnar også bli ein kjendis.
Avhandling
Omgrepet kjem frå det tyske ordet abhandlung.
Ironisk blir uttrykket også brukt om eit alt for langt innlegg i ein debatt, for eksempel at "han kom med ei mindre avhandling om sitt synspunkt"
896 Sphinx
896 Sphinx er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 1. august 1918 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Mary McAleese
Mary Patricia McAleese, irsk Máire Mhic Ghiolla Íosa, er ein irsk politikar som var presidenten i Irland frå 1997 til 2011. Ho er medlem av partiet Fianna Fáil (det republikanske partiet i Irland).
Masfjordnes
Masfjordnes er ei bygd i Masfjorden kommune i Vestland. Staden ligg på sørsida av fjorden Masfjorden. På Masfjordnes ligg kommunen sitt administrasjonssenter. Før vart staden kalla Sandnes. Ferje trafikkerer sambandet Masfjordnes - Duesundøy ved Duesund. Ruta er om lag 800 meter lang. Bilvegen frå Masfjordnes til Bergen er 52 kilometer.
Ersfjorden
Ersfjorden er namnet på to fjordar i Noreg. Begge fjordane ligg i Troms.
741
741 (romartal DCCXLI) var eit normalår som byrja på ein sundag i den julianske kalenderen.
742
742 (romartal DCCXLII)
Norske komponistar
Norske komponistar sortert etter fødselsår:
1768
1768 (romartal MDCCLXVIII) var eit skotår som byrja på ein fredag i den gregorianske kalenderen og eit skotår som byrja på ein tysdag i den julianske kalenderen.
Straumsbotn
Straumsbotn er ein fjordarm av Bergsfjorden på Senja i Senja kommune i Troms og Finnmark. Fjorden strekkjer seg 7,5 km søraustover til Elvevollen i botn av fjorden.
Fjorden har innløp gjennom sundet Trongstraumen ved Straumsneset i nord. Grenda Straumsbotn ligg på austsida av fjorden. Lenger sør og inn i fjorden ligg gardane Håverjorda og Løvdal.
Fylkesveg 86 går langs heile austsida av fjorden og kryssar Trongsundet via ei bru.
Kurt Allan Nilsen
Kurt Allan Nilsen er ein norsk lokalpolitikar. Han var ordførar i Tysfjord kommune frå 2003 til 2007 innvald frå Tverrpolitisk liste.
897 Lysistrata
897 Lysistrata er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 3. august 1918 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
743
743 (romartal DCCXLIII)
Barna i Bakkebygrenda
Barna i Bakkebygrenda (svensk Barnen i Bullerbyn) er ein barneflokk av Astrid Lindgren-karakterar som bur i tre hus ved sida av kvarandre i ei lita grend.
I Nordgården bur systrene Britta og Anna, i Mellomgården bur forteljaren Lisa med sine storebrør Lasse og Bosse og i Sørgården bur Olle og veslesystra hans Kerstin. Den siste er vitterleg eit bakkebygrendbarn ho med, men ho er berre eit år eller to gamal, medan dei øvrige er i tiårsålderen, så ho er sjeldan med på eventyra deira.
Bakkebygrenda finst i verkelegheita, men staden heiter eigentleg Sevedstorp. Astrid Lindgren såg seg sjølv som eit bakkebygrendbarn, då mykje av det som vert fortalt om i bøkene er minne frå hennar eigen barndom.
Monografi
Monografi (gresk: monos ein og graphein, skrive) er skrift om eit enkelt, avgrensa emne.
Omgrepet blir brukt innanfor biblioteks- og informasjonsvitskap som motsetnad til periodikum, altså eit verk som ikkje er endeleg avslutta, men kjem ut over ein periode, også kalla ein serie, eller løpande som ei avis eller liknande. I denne meininga av ordet er eit samleverk, ein antologi rekna for å vere ein monografi.
Omgrepet blir også brukt i ei anna og snevrare tyding, om eit verk om eitt enkelt emne skrive av ein forfattar. I denne siste tydinga av ordet er ein antologi ikkje ein monografi.
Pastaza
Pastaza (tidlegare Sumatara) er ei stor sideelv til Amazonaselva.
Ho drenerer frå høglandet i Ecuador. Ei hovudgrein frå Latacungabassenget i nord sluttar seg til ei anna hovudgrein frå Riobambadalen i sør og tar med seg fleire sideelver mot aust gjennom Pastazadalen ned til Pastazaprovinsen og Amazonas. Der tar ho retning mot søraust, deretter gjennom regnskogen mot sør til ho endar i Marañónelva, som renn eit kort strekk mot aust til også Huallagaelva sluttar seg til Marañónelva mot Iquitos.
Pastaza er ikkje til anna nytte enn for ferdsel med kano. Ho er strid, grunn og full av sandbankar og anna hindringar. Ho er frykteleg i flaum. Vegen mellom Macas og Puyo kryssar elva med ei bru som er open for personbilar.
Garbh Eileach
Garbh Eileach er ei busetnadslaus øy i Indre Hebridane vest for Skottland. Ho er den største av Garvellachs og ligg i Firth of Lorne mellom Mull og Argyll.
Namnet er gælisk for «ru, steinete haug». Den angliserte utgåva av namnet har gjeve namn til heile øygruppa Garvellachs.
Ruinane av eit lite fort ligg oppfor ei bukt på austsida.
Fylkesveg 7924
Vegen var tidlegare fylkesveg 313 i Troms.
Kunstnarløn
Kunstnarløn (Statens kunstnarløn) var ein årleg pengesum staten ytte norske kunstnarar for framifrå kunstnarleg arbeid.
Den første som fekk kunstnarløn var Bjørnstjerne Bjørnson i 1863, då heitte det diktargasje. Same året avslo Stortinget søknaden frå Henrik Ibsen, men han og fekk kunstnarløn frå 1866.
Det vart ofte eit skikkeleg rabalder rundt tildelingane av kunstnarløn, best kjend er den såkalla Kiellandsaka 1885-1887 om kunstnarløn til Alexander Kielland og kampen om kunstnarløn til Arnulf Øverland i 1938.
Ordninga med kunstnarløn vart oppheva i 1962 og erstatta av ei ordning med kunstnarstipend og arbeidsstipend.
Steinfjorden
Steinfjorden er namnet på fleire fjordar i Noreg:
Fladda-chùain
Fladda-chuain er ei øy som ligg nord for Trotternishhalvøya på Skye i Indre Hebridane i Skottland.
Namnet kjem frå det norrøne Flatey, som tyder «flat øy», og Cuan, som er eit skotsk-gælisk ord for «hav» (eller «bukt» på irsk og gælisk). Sistnemnde viser truleg til the Minch, som vert kalla An Cuan Sgìth («Skyehavet») eller Cuan na Hearadh («Harrishavet»).
Historie
Fleire segner er knytte til Fladda-chuain.
Det ligg nokre ruinar av eit kapell her, som er sagt å vere bygt av ein O'Gorgon i tida til heilage Columba.
Den siste kjende innbyggjaren på øya vart kalla Am Muileach Mòr, som anten tyder «den store Mullmannen» eller «mannen på neset»
I 2002 gjekk atomubåten HMS «Trafalgar» på grunn ved Fladda-chuain.
Antologi
Ein antologi er ei tekstsamling, det vil seie ei bok med fleire litterære tekstar, ofte innanfor same sjanger, men frå ulike forfattarar. Novelle- og diktantologiar er dei vanlegaste typane. Antologiar er også svært vanlege innanfor fleire akademiske disiplinar. Då blir dei gjerne kalla artikkelsamlingar.
Ordet stammar frå gresk og betyr opphavleg «blomstersamling».
Vest-Kaukasus
Området inneheld Det kaukasiske statlege naturlege biosfærereservatet (russisk Кавказский государственный природный биосферный заповедник) som vart oppretta av sovjetiske styresmakter i delar av Krasnodar kraj, Adygia og Karatsjajevo-Tsjerkessia i 1924 for å bevare nokre 85 meter høge eksemplar av nordmannsedelgran, som ein meiner er dei høgaste trea i Europa, og ein unik skog av barlind innanfor bygrensene til Sotsji. Om lag ein tredjedel av fjellartane er rekna som endemiske. Området inkluderer òg Sotsji nasjonalpark.
Kurt Lenhard Olsen
Kurt Lenhard Olsen var ordførar i Lødingen for SV i perioden 2003-2007. Olsen var medlem i RV, men sidan partiet hans ikkje stilte liste ved kommunevalet i Lødingen i 2003, stilte han på Sv-lista og vart vald til ordførar. Han var for øvrig kandidat på fylkesvallista til RV same året.
Fajanse
Fajanse er ein type keramisk gods. Kjenneteiknet på fajanse er ein blyglasur som er tilsett tinnoksid, noko som gjer glasuren ugjennomsiktig (opak) kvit. Godset under glasuren er eit porøst leirgods, ofte med guleg farge.
Fajanse har i norsk også vorte brukt om engelsk flint, eit kvitt gods med gjennomsiktig glasur, til dømes gods frå Egersund Fayancefabrik som aldri har produsert fajanse av den eigentlege sorten.
898 Hildegard
898 Hildegard er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 3. august 1918 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Frigg-Ottar Os
Frigg-Ottar Os  er ein norsk lokalpoltiker for SV som var ordførar i Beiarn kommune frå 2003 til 2011, som representant for Beiarn Bygdeliste.
Hornindalsrokken
Hornindalsrokken (1529 moh.) ligg på grensa mellom Volda og Stranda kommune på Sunnmøre ved Tyssevatnet inst i Hjørundfjorden. Fjellet blir rekna som ein del av Sunnmørsalpane.
Toppen av Hornindalsrokken kan nåast både sommar og vinter. Om sommaren er den vanlegaste ruta frå Hornindalssætra / Sæterdalen i Hornindal kommune. Alternativ rute er Kjellstaddalen i Stranda kommune. Oppstigninga frå Sæterdalen og opp skaret mellom Hornindalsrokken og Lidafjellet er bratt og har parti med snø som ligg langt ut på sommaren. Turgåarar ventar ofte til oppstigninga er snøfri. Frå skaret er det vanleg å krysse i underkant av toppen, og runde mot toppen frå baksida. Som skitur er ruta via Kjellstaddalen einaste alternativ, men her òg kan det vere rasfare og store snøskavlar, spesielt tidleg på vinteren.
Tsjernyajevskijskogen
Tsjernyajevskijskogen (russisk Черня́евский лес) er ein skog i byen Perm i Russland. Skogen dekkjer eit område på 689,9 hektar.
Skogen består hovudsakleg av furu, sibirsk gran og sibirsk furu. Det finst òg bjørk, or og osp, medan andre tresortar som ikkje naturleg høyrer til her er vorte planta. Det er meir enn 50 planteartar i lysningane, hovudsakleg forskjellige typar gras. 14 av artane er sjeldne.
Skogen er rik på fugl, og tidlegare var det mykje ekorn og hare her, men i dag har menneske stort sett jaga desse bort.
745
745 (romartal DCCXLV)
1769
1769 (romartal MDCCLXIX) var eit normalår som byrja på ein sundag i den gregorianske kalenderen og eit normalår som byrja på ein torsdag i den julianske kalenderen.
Taylorrekkje
Taylorrekkjer er i matematikk ein måte å skrive ein funksjon som ein uendeleg sum av ledd rekna ut frå verdiane til dei deriverte av funksjonen i eit enkelt punkt. Rekkja kan reknast som grensa til taylorpolynoma. Taylorrekkjer er kalla opp etter den engelske matematikaren Brook Taylor. Om rekkjene er sentrert ved null, vert rekkjene òg kalla maclaurinrekkjer etter den skotske matematikaren Colin Maclaurin.
Definisjon
der n! står for fakultetsverdien til n og ƒ(n)(a) står for n-te deriverte av ƒ vurdert i punktet a; den nullte deriverte av ƒ er definert til å vere ƒ sjølv og (x − a)0 og 0! er begge definerte til å vere 1.
I spesialtilfellet der vert rekkna òg kalla ei maclaurinrekkje.
Døme
Maclaurinrekkje for alle polynom er polynomet sjølv.
Maclaurinrekkje for (1 − x)−1 er den geometriske rekkja.
så Taylorrekkjene for x−1 ved er
Ved å integrere maclaurinrekkja over finn vi maclaurinrekkja for −log(1 − x), der log er den naturlege logaritmen.
og den tilsvarande taylorrekkja for log(x) ved er
Utvidinga over er gyldig fordi den deriverte av ex er lik ex og e0 er lik 1. Dette gjev att leddet (x − 0)n i teljaren og n ! i nemnaren for kvart ledd i den uendelege summen.
Maclaurinrekkjer for nokre vanlege funksjonar
Her er ei liste over fleire viktige maclaurinrekkjer. Alle desse utvidingane er gyldige for komplekse argument x.
Eksponentialfunksjonen:
Naturleg logaritme:
Uendeleg geometrisk rekkje:
Variantar av uendelege geometriske rekkjer:
Kvadratrot:
med generaliserte binomkoeffisientar
Trigonometriske funksjonar:
Hyperbolske funksjonar:
Lambert sin W-funksjon:
Tala Bk som dukkar opp i summasjonsutvidingane til tan(x) og tanh(x) er bernoullital. Ek i utvidinga av sec(x) er eulertal.
Kjelder
Wzór Taylora
Namnet Nancy
Nancy er eit kvinnenamn danna som ei engelsk form av Annna. Dette namnet har hebraisk opphav og tyder 'nåde'.
Yafa
Yafa (arabisk يافع, Yāfiʿ) er eit område sør i Jemen. Det ligg nordaust for byen Aden og består av Øvre Yafa og Nedre Yafa.
Namnet Nancy
Namna Nance og Nancy var opphavleg kjælenamn, men Nancy tok til å brukast som døypenamn frå 1700-talet.
Yafa
Namnet Yafa syner både til det geografiske området og stamma som bur her. I antikken vart det òg kalla Dosom eller Saro Hemiar.
Ersfjorden på Senja
Ersfjorden er ein fjord på norsida av Senja i Senja kommune i Troms og Finnmark. Fjorden strekkjer seg 7 km søraustover til bygda Ersfjord i botn av fjorden.
Fjorden har innløp mellom Oksneset i nordaust og Sporra i sørvest. På sørsida av fjorden går fjordarmen Steinfjorden. Fjorden er omgjeve av høge, bratte og spisse fjell der dei høgaste strekkjer seg opp til om lag 800 meter over havet.
Riksveg 862 går langs den indre delen av fjorden.
Dzjezkazgan
Dzjezkazgan (kasakhisk Жезқазған, russisk Джезказган) er ein by i Kasakhstan i Karaganda oblast med om lag 100 000 innbyggjarar. Han ligg ved eit reservoar i elva Kara-Kengir.
55 % av innbyggjarane er kasakhstanarar, 30 % russarar og resten ukrainarar, tyskarar, tsjetsjenarar og koreanarar
Byen vart grunnlagd i 1938 for å utnytte dei rike koparførekomstane i området. I 1973 vart eit stort metallurgikompleks bygd søraust for byen for å smelte kopar. Av andre naturressursar i området finn ein mangan, jern og gull.
Byen har jernbanesamband til Karaganda og flysamband til Almaty.
Fylkesveg 322 i Troms
Fylkesveg 322 i Troms går mellom Hellarberget/Lássegieddi og Søreng/Moskogaissa i Storfjord kommune. Vegen er 8,2 km lang.
746
746 (romartal DCCXLVI)
Garvellachs
Garvellachs (skotsk-gælisk Garbh Eileaich) eller Isles of the Sea er ei lita øygruppe i Indre Hebridane i Skottland. Dei høyrer til regionen Argyll and Bute og lgig vest for Lunga og nordvest for Scarba og har vore utan busetnad sidan den andre verdskrigen.
Skifte
Skifte (òg kalla byte) er eit av dei eldste juridiske omgrepa vi har i Noreg, og tydar kort og godt «deling». Det kan vere deling av eit konkursbu mellom buet sine kreditorar, deling av eit felleseige mellom to ektefellar som blir separerte eller skilde, eller deling av eit dødsbu mellom arvingane. Eit jordskifte er ikkje eit skifte i denne meininga av ordet, då dette er ei omfordeling av jord og rettar mellom gardar med ulike eigarar for å få til meir høvlege jordbrukseiningar.
Garvellachs
Av øyar i øygruppa finn ein Garbh Eileach, Dùn Channuill og Eileach an Naoimh.
Skifte
Arvingane etter ein avliden kan sette fram krav for tingretten om at retten skal take seg av skiftinga av dødsbuet (offentleg skifte) mot å betale for det, eller dei kan ordne opp sjølve (privat skifte).
Garvellachs
Farvatnet kring øyane vert mykje nytta til segling. Ein treng god kjennskap til området og vêret endrar seg ofte raskt. Tidvasstraumane i området er kraftige, og mellom Scarba og Jura finn ein kvervelen Corryvreckan, som er den tredje største virvelstraumen i verda.
Skifte
Sentrale lover for skifte
Tidlegare var skifterett nemninga på den noverande tingretten (den tidlegare byretten eller heradsretten) når retten hadde skiftesaker til førehaving. Men denne nemninga vart avskaffa etter at nemningane byrett og heradsrett vart skifta ut med nemninga tingrett, slik at tingrett no skal nyttast i alle høve.
Skifte som historisk kjelde
Offentleg arveskifte var innført i Noreg kring midten av 1600-talet. Offentleg skifte var påbode når den avdøde etterlet seg umyndige, fråverande eller utanlandske arvingar. På 1700-talet var likevel dei fattigaste fritekne for offentleg skifte.
Statsarkiva har teke vare gamle skiftedokument, dei eldste er frå 1656. Skiftedokument kan gje informasjon om eigedelar og formuestilhøve i gammal tid. Avskrifter av skifteprotokollane er mykje brukte som kjelde for slektsgranskarar.
Den mongolsk-mandsjuriske sletta
Den mongolsk-mandsjuriske sletta eller Den mongolsk-mandsjuriske steppa er ei temperert grasslette i Mongolia og Nord-Kina.
Steinfjorden på Senja
Steinfjorden  er ein fjordarm av Ersfjorden på Senja i Senja kommune i Troms og Finnmark. Fjorden strekkjer seg 4 km sørover til bygda Steinfjord i botn av fjorden.
Riksveg 862 går langs austsida av fjorden.
Gigalum Island
Gigalum er ei lita øy utanfor Gigha i Indre Hebridane i Skottland. Det står eit moderne hus midt på øya og ho har gjeve namn til sundet mellom seg og Gigha, Caolas Gigalum. Like aust for øya ligg skjera Gigalum Rocks og om lag ein kilometer lenger nordaust ligg Sgeir Gigalum. Ei anna lita øy ligg òg like ved Gigalum, Eilean na h-Uilinn, som tyder «Albogeøya».
747
747 (romartal DCCXLVII)
Ole Larsson Mek
Mek var 4. representant for Romsdals amt på Stortinget i 1836, og på det overordentlege stortinget 1836-37. I 1836 var han medlem av tollkomiteen.
Han døydde på garden sin i Bolsøy. Ole Anton Qvam var sonen hans.
899 Jokaste
899 Jokaste er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 3. august 1918 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Sveningen
Sveningen er eit fjell på kommunegrensa mellom Bergen, Bjørnafjorden og Samnanger i Vestland. Fjellet er 842 meter over havet og var det høgaste fjellet i tidlegare Os kommune. Fjellet ligg på vestsida av Samnangerfjorden, sør for Gullfjellet som ligg på andre sida av Brekkedalen.
Sveningen har ein primærfaktor på 519 meter mot Søre Gullfjellstoppen frå toppen av Brekkedalen. Sveningen består av fleire fjelltoppar utanom sjølve Sveningen. Desse er Søtefjellet (767 moh), Sauskolten (732 moh), Rindafjellet (715 moh) og Midtsæterfjellet (604 moh)
Tangent
Ein tangent eller ei tangentlinje til ei kurve er i geometri ei rett linje som i kva punkt som helst på kurva «berre akkurat rører» kurva i dette punktet. Punktet vert kalla tangentpunkt. Ei tangentlinje til eit punkt på ei kruve går «i same retning» som kurva, og er på den måten den beste rettlinja tilnærminga til kurva i dette punktet. Den same definisjonen gjeld for romkurver og kurver i eit n-dimensjonalt euklidisk rom.
Ordet «tangent» kjem frå det latinske tangere, som tyder «å røre» eller «tøtsje».
1771
1771 (romartal MDCCLXXI) var eit normalår som byrja på ein tysdag i den gregorianske kalenderen og eit normalår som byrja på ein laurdag i den julianske kalenderen.
748
'''748 (romartal DCCXLVIII)
Baños
Baños ['βa.ɲoz] eller Baños de Agua Santa (spansk: bada med heilagt vatn) er ein by i austre del av Tungurahuaprovinsen i det sentrale Ecuador. Han er òg senter i kantonen med same namn. Baños er den mest populære byen i provinsen etter hovudstaden Ambato og eit vesentleg senter for turisme i Ecuador, kjent som porten til Amazonas. Byen har ein folkesetnad på nesten 20 000 (i 2001).
Baños ligg på 1820 moh i den øvre del av den tronge Pastazadalen ved foten til den aktive vulkanen Tungurahua. Pastazaelva renn gjennom byen. Klimaet i området er subtropisk på denne høgda, her er og grønt grøderikt. Fleire fossar ligg kring byen, 17 kilometer aust for byen finn ein Rio Verde-fossen, El Pailón del Diablo.
I oktober 1999 vart heile folkesetnaden i byen og i dei næraste landsbyar evakuerte etter at aktivitet med utslepp av røyk og oske frå Tungurahua truga områda nær vulkanen. Vegane til byen vart stengte. Tre månader seinare var det framleis ikkje større materielle skader i byen og nokre av dei fastbuande i Baños vart utolmodige. Etter eit samanstøyt med militærtroppar i januar 2000 fekk dei første 3000 flytte tilbake til heimane sine. Vegen frå Ambato til Puyo gjennom Baños vart opna att. Han er seinare oppgradert til ein god standard.
Byen er eit romersk-katolsk religiøst senter, nokre katolikkar seier at jomfru Maria ein gong viste seg nær ein foss. Ein skulptur av jomfrua, Virgen de Agua Santa er sett inn i katedralen.
Mijikendafolk
Mijikendafolk (mijkenda tyder 'dei ni stammane') er ei gruppe av ni nærskylde mijikendaspråklege bantufolk frå området mellom Sabaki og Umba på kysten av Kenya, frå grensa mot Tanzania i sør til grensa mot Somalia i nord. Dei ni gruppene er digo, chonyi, kambe, duruma, kauma, ribe, rabai, jibana og giriama. Digofolk kan også halda til i Tanzania. Historisk har desse folka også blitt kalla nyika eller nika av utanforståande. Dette er nedsetjande termar som tyder 'bushfolk'.
Kvar av folkgruppene har unike skikkar og språk eller dialektar. Språka er alle rekna til same makrospråk, mijikenda, som er nært i selkt med swahili. Likskapane i ordtilfang tyder på at oppdelinga i dei ni gruppene har funne stad ein gong i dei siste 1000 åra. I dag talar dei fleste etniske mijikendafolk også swahili. Gruppene har til felles dei heilage skogane med befesta byar som blir kalla kaya. Desse blei skapet på 1500-talet, og har sidan blitt heilage stader verna av utvalde eldre i kvar folkegruppe. Elleve kaya-skogar er utvalde som verdsarv sidan 2008.
Mättenberg
Mättenberg er eit 3 104 m høgt fjell i Bern-Alpane i Sveits. Fjellet ligg ved Grindelwald, mellom Wetterhorn og Øvre Grindelwaldbreen i nordaust og så Nedre Grindelwaldbreen og Eiger i vest.
Geografi
Med sine bratte fjellveggar dannar Mättenberg saman med Wetterhorn og Eiger den markante sørsida i dalgryta kring Grindelwald.
Mättenberg er den nordlegaste fjelltoppen i ei omkring ti kilometer lang fjellrekke som strekker seg mot søraust over Ankenbälli 3 161 m, Gwächta 3 164 m, Klein Schreckhorn 3 494 m, Nässihorn 3 741 m, Schreckhorn 4 078 m, Lauteraarhorn 4 042 m, Klein Lauteraarhorn 3 620 m, Hugihorn 3 647 m og Lauteraar Rothörner 3 473 m, og som fell ned mot Finsteraargletscher.
På nordaustsida av Mättenberg ligg Wächselgletscher.
Geologi
Mättenberg består i hovudsak av kalkstein av same sort som i Aar-massivet og av gneis. I 1994 vart det oppdaga eit hol i kalksteinsberget. Oberer Grindelwaldgletscher hadde trekt seg mykje tilbake og holet kom til syne. Mykje vatn renn gjennom holet, som har fått namnet Milchbach-Höhle (mjølkebekk-holet).
Turisme
På nordsida av fjellet går ei kabelvogn frå landsbyen Grindelwald til Pfingstegg (1 392 moh), eit utgangspunkt for fjellvandringar og høgfjellsturar, mellom anna til Bäregghütte på vestsida høgt over Øvre Grindelwaldbreen og vidare til Schreckhornhütte.
På vandrevegen frå Pfingstegg til Øvre Grindelwaldbreen vart det i 2005 opna ein 150 meter lang tunnel. Tunnelen vart bygt for å verne turgåarar mot steinras frå Breitlouwina.
Klimaendring
Rundt i kring Mättenberg finn ein synlege prov for klimaendringar. Øvre og Nedre Grindelwaldbreen har trekt seg mykje tilbake, og permafrosten i jordgrunnen tinar. Særleg mellom Mättenberg og Eiger har det ført til fleire jordskred og steinras enn før.
Nøkkelroman
Nøkkelroman (frå fransk roman à clef, dvs «roman med nøkkel») er ein skjønnlitterær tekst som kan lesast som ei sann historie, dvs. at det er mogleg å sette opp ein «nøkkel» som avslører kva verkelege personar romanen eigentleg omhandlar. Figurane er til vanleg kjende folk og ofte blir heile miljø skildra under eit tynt lag av fiksjonalisering slik at alt blir lett å kjenne igjen.
Ein annan og vidare definisjon av nøkkelroman er romanar som blir sett på som spesielt viktige, dvs som ein nøkkel, til å forstå eit heilt forfattarskap.
Oddvar Nes
Oddvar Sigmund Nes var ein norsk professor i nordisk språkvitskap, særleg nynorsk, ved Universitetet i Bergen.
Det meste av den faglege produksjonen til Oddvar Nes fell innom namnegranskinga, og han har særleg arbeidt med etymologiske spørsmål. Det kjem til uttrykk alt i magistergradsavhandlinga hans i germansk målvitskap, «Studiar i dei eldste nordvestlandske fjordnamna». Nes har vidare arbeidt med leksikografi, dialektar og fonetikk.
Saman med Jarle Bondevik og Terje Aarset har Oddvar Nes stått bak Ivar Aasen-selskapet, og dei tre har sidan 1992 stått føre eit omfattande vitskapleg arbeid med å gje ut dei etterlatne skriftene åt Ivar Aasen, med notar, innleiingar og kommentarar.
Oddvar Nes har vore namnekonsulent for fylkeskartkontora i Sogn og Fjordane og Hordaland, og var namnekonsulent for Vestlandet. Han har i tillegg vore redaktør for tidsskriftet Namn og Nemne (1984-2004).
Oddvar Nes var tilsett ved Universitetet i Bergen frå 1964 til han gjekk av ved aldersgrensa som 70-åring i 2008. Han fekk i 2009 kongens fortenestmedalje i sølv for innsatsen sin.
Fylkesveg 342 i Troms
Fylkesveg 342 i Troms går mellom Klauvnes og Uløybukt i Skjervøy kommune, med ferjesamband til Flåten og til Rotsund i Nordreisa kommune. Vegen er 6,4 km lang, utanom ferjestrekningane.
Emilio G. Segrè
Emilio Gino Segrè var ein italienskfødd amerikansk fysikar. Det viktigaste arbeidet hans har vore innan kjernefysikk, kjernekjemi og elementærpartikkelfysikk. Han vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 1959 saman med Owen Chamberlain for oppdaginga av antiprotonet og saman med Perrier oppdaga han i 1936 grunnstoffet technetium, det første kunstig framstilte grunnstoffet. Seinare var han med på oppdaginga av grunnstoffet astat. I 1940 påviste han saman med Kennedy, Seaborg og Wahl plutoniumisotopen 239Pu og gjorde greie for fisjonseigenskapane til stoffet.
Han tok doktorgrad i Roma i 1928 og var elev av Enrico Fermi. Frå 1932 var han professor ved universitetet i Roma 1932, og 1936–38 professor og direktør for fysikklaboratoriet ved universitetet i Palermo. I 1938 mista han stillinga si og flytta til USA. Frå 1938 til 1943 var han forskar ved University of California, Berkeley, og 1943–46 var han gruppeleiar ved Los Alamos laboratoriet under Manhattanprosjektet. Frå 1946 og fram til 1972 var han professor i fysikk i Berkeley.
Klæbu seminar
Klæbu seminar var eit lærarseminar i Klæbu i Trøndelag, grunnlagt i 1839.
Soknepresten i Klæbu, Hans Jørgen Darre, var styrar for skolen. Skolen uteksaminerte i sine aktive år 1 151 lærarar, såkalla seminaristar. To av desse var Ole Vig frå Stjørdal og Engebret Hougen frå Sel.
I 1892 flytta seminaret til Levanger, der det vart ført vidare som Levanger lærerskole.
900 Rosalinde
900 Rosalinde er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 10. august 1918 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Bokstavrim
Bokstavrim, også kalla allitterasjon, er ei form for rim der ord som rimer har lydlikskap i byrjinga av dei fyrste trykksterke stavingane. Ein oppnår bokstavrim ved å rima like konsonantar med kvarandre, medan vokalar ofte kan forma rimet både når dei er like og ulike.
Bruk av bokstavrim
Fordi eit uttrykk som inneheld bokstavrim høyrest fint ut kan det òg bli brukt som verkemiddel utanfor diktarkunsten, til dømes i talar, overskrifter eller i faste uttrykk.
749
749 (romartal DCCXLIX)
Frank Zappa
Frank Vincent Zappa var ein amerikansk komponist, gitarist, plateprodusent og filmregissør. I løpet av ein karriere på over 30 år skreiv Zappa rock, jazz, elektronisk musikk, orkestermusikk og musique concrète. Han regisserte òg fleire filmar og musikkvideoar, og designa plateomslag. Zappa produserte sjølv nesten alle dei over 60 albuma han gav ut med bandet Mothers of Invention og som soloartist.
I tenåra fekk han smak på perkusjonsbaserte avantgarde-komponistar som Edgard Varèse og rhythm and blues-musikk frå 1950-åra. Han begynte å skrive klassisk musikk på vidaregåande skule, samstundes som han spelte trommer i eit R&B-band. Seinare begynte han å spele elektrisk gitar. Han var ein sjølvlærd komponist og artist, og dei mange musikalske inspirasjonskjeldene førte til at han skapte musikk det ofte er vanskeleg å kategorisere. Debutalbumet hans i 1966 med Mothers of Invention, Freak Out!, var ein kombinasjon av vanlege rockesongar, improviserte songar og studioskapte lydbilete. På seinare album nytta han denne eksperimentelle tilnærminga uansett om songane var baserte i rock, jazz eller klassisk. Han skreiv tekstane til alle songane sine, som ofte var humoristiske syn på samfunnet og politiske prosessar, strukturar og rørsler. Han var sterkt imot vanleg utdanning og organisert religion, og var ein oppriktig og lidenskapleg talsmann for ytringsfridom og avskaffing av sensur.
Zappa var ein særs produktiv artist. Mange av albuma hans vert rekna som essensielle i rock- og jazzhistoria, og han vart rekna som ein av dei mest originale gitaristane og komponistane på si tid. Han hadde ein viss kommersiell suksess, særleg i Europa, og det meste av karrieren sin kunne han arbeide som ein sjølvstendig artist. Zappa vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1995, etter han var død, og fekk Grammy Lifetime Achievement Award i 1997.
Zappa var gift med Kathryn J. «Kay» Sherman frå 1960 til 1964. I 1967 gifta han seg med Adelaide Gail Sloatman, som han var gift med til han døydde av prostatakreft i 1993. Dei hadde fire born: Moon Unit, Dweezil, Ahmet Emuukha Rodan og Diva Thin Muffin Pigeen. Gail Zappa styrer i dag føretaket til mannen under namnet Zappa Family Trust.
Tidleg liv
Zappa vart fødd i Baltimore i Maryland. Mora, Rose Marie (fødd Colimore), var av italiensk og fransk opphav. Faren, Francis Vincent Zappa, var ein immigrant frå Partinico på Sicilia med gresk og arabisk opphav. Zappa var den eldste av fire born og voks opp med foreldra der dei ofte snakka italiensk med besteforeldra. Familien flytta ofte fordi faren, som var kjemikar og matematikar, arbeidde i forsvarsindustrien. Etter ei tid i Florida i 1940-åra, flytta familien attende til Maryland, der faren arbeidde ved Edgewood Arsenal, eit kjemisk krigføringsanlegg underlagt Aberdeen Proving Ground. Fordi heimen låg nær anlegget, som lagra sennepsgass, måtte dei ha gassmasker i heimen i tilfelle det skjedde ei ulukke. Dette hadde ein stor effekt på Zappa, og referansar til smittestoff, bakteriologisk krigføring og forsvarsindustri dukkar opp gjennom heile karrieren hans.
Zappa omtalte foreldra som «ganske religiøse» og prøvde å få han inn på ein katolsk skule, sjølv om han ikkje ville dette. Zappa synte avsky mot religion (og særleg kristendom) fordi han meinte religionen fremja uvitenheit og anti-intellektualisme.
Musikalsk påverknad
Zappa vart med i det første bandet sitt ved Mission Bay High School i San Diego. Han var trommeslagaren i bandet. Omtrent samstundes kjøpte foreldra ein platespelar, slik at han kunne utvikle interessa si for musikk og byrje å samle plater. R&B-singlar var tidlege kjøp og starta ei stor platesamling han hadde resten av livet. Han var interessert i lydar for lydane sin del, særleg lydar av trommer og andre perkusjonsinstrument. 12 år gammal fekk han ei skarptromme og lærte seg grunnleggande orkesterperkusjon. Zappa byrja tidleg å interessere seg stort for moderne klassisk musikk då han leste ein artikkel i LOOK om platekjeda Sam Goody som skrytte av å kunne selje plater så obskure som The Complete Works of Edgard Varèse, Volume One. Artikkelen skildra Varèse sin perkusjonskomposisjon Ionisation, produsert av EMS Recordings, som «eit rart virvar av trommer og andre ubehagelege lydar» Zappa prøvde å finne musikken til Varèse. Etter å ha leita over eit år, fann Zappa ei plate (han merka seg plata på grunn av bilete av Varèse som minna om ein «galen vitskapsmann»). Han hadde ikkje pengar med seg, men overtydde seljaren til å selje han plata med avslag. Slik byrja ein livslang kjærleik til musikken til Varèse og andre moderne klassiske komponistar.
Zappa voks opp påverka av avantgarde-komponistar som Varèse, Halim El-Dabh, Igor Stravinsky og Anton Webern, R&B og doo-wop-grupper (særleg lokale pachuco-grupper), og moderne jazz. Den mangfaldige etniske bakgrunnen hans, og den mangfaldige sosiale og kulturelle blandinga i og rundt Los Angeles, var viktige i å forme Zappa som undergrunnsmusikar og den seinare skeptiske og opne kritiske haldninga mot «mainstream» samfunnsrørsler, politiske og musikalske rørsler. Han dreiv ofte satire med musikalske retningar som psykedelia, rockeopera og disco. Mellom anna dreiv han musikalsk satire med songane «Flower Punk» i 1967 (som parodierer songen «Hey Joe») og «Who Needs The Peace Corps?», som er kritiske mot hippierørsla. Fjernsyn var òg ei viktig inspirasjonskjelde og han nytta bitar av kjenningsmelodiar og reklamejinglar i somme musikkstykke.
1955–60: Ungdom og tidleg karriere
I 1956 hadde familien flytta til Lancaster, ein liten romfarts- og jordbruksby i Antelope Valley i Mojaveørkenen nær Edwards Air Force Base, nord i Los Angeles County. Mor til Zappa oppmuntra han til å følgje den musikalske interessa. Sjølv om ho mislikte musikken til Varèse, var ho ettergjevande nok til å gje han ein rikstelefonsamtale med komponisten som gåve til 15-årsdagen. Uheldigvis var Varèse i Europa på den tida, så Zappa snakka med kona til komponisten. Han fekk seinare eit brev frå Varèse som takka han for interessa og fortalte han om ein komposisjon han arbeidde på kalla «Déserts». Sidan han budde i ørkenbyen Lancaster, fann Zappa dette veldig spanande. Varèse inviterte han på besøk om nokon gong kom til New York. Møtet fann aldri stad (Varèse døydde i 1965), men Zappa rama inn brevet og hadde det med seg resten av livet.
Ved Antelope Valley High School møtte Zappa Don Vliet (som seinare skifta namn til Don Van Vliet og nytta scenenamnet Captain Beefheart). Zappa og Vliet vart nære vener og delte ei interesse i R&B-plater og påverka kvarandre musikalsk gjennom heile karrieren. På same tida byrja Zappa å spele trommer i eit lokalt band, The Blackouts. Med i bandet var mellom anna afroamerikanaren Euclid James «Motorhead» Sherwood som seinare vart med i The Mothers of Invention. Zappa vart meir interessert i gitar og i 1957 fekk han sin første. Tidleg i karrieren var han inspirert av Johnny «Guitar» Watson, Howlin' Wolf og Clarence «Gatemouth» Brown. (I 1970- og 1980-åra inviterte han Watson til å spele på fleire album). Zappa rekna solospel som det same som å forme «luftskulpturar», og utvikla ein utsøkt, nyskapande og særs personleg stil.
Zappa si interesse for komponering og arrangering kom stadig sterkare dei siste high-school-åra. Innan det siste året skreiv han, arrangerte og dirigerte avantgarde-stykke for skuleorkesteret. Han var ferdig på Antelope Valley High School i 1958, og takka seinare to av musikklærarane sine på omslaget til albumet Freak Out! i 1966. Fordi familien ofte flytta, gjekk Zappa på minst seks forskjellige vidaregåande skular, og som student keia han seg ofte og distraherte ofte resten av klassen med skøyarstrekar. Han slutta på college etter eit semester og hadde etter dette ein forakt for formell utdanning, og tok borna sine ut av skulen då dei fylte 15 og nekta å betale dei for college.
Tidleg i 1960-åra: Studio Z
Tidleg i 1960-åra skreiv og produserte Zappa songar for lokale artistar, og arbeidde ofte med songaren og låtskrivaren Ray Collins og produsenten Paul Buff. Deira «Memories of El Monte» vart spelt inn av The Penguins, sjølv om berre Cleve Duncan frå den originale gruppa var med. Buff eigde det vesle Pal Recording Studio i Cucamonga, som hadde ein unik femspors lydbandopptakar som han hadde bygd sjølv. På den tida hadde berre ei handfull av dei mest sofistikerte komersielle studioa hadde høve for fleirsporsopptak. Standarden for mindre studio var mono eller tosporsopptak. Sjølv om ingen av innspelingane frå denne perioden selde godt, tente Zappa nok pengar til å kunne setje opp ein konsert med orkestermusikken sin i 1963 og både kringkaste og spele inn konserten. Han deltok på Steve Allen sitt kveldsshow same året, der han spelte på ein sykkel som musikalsk instrument. I lag med Captain Beefheart, spelte Zappa inn nokre songar under namnet The Soots. Dei vart avslått av Dot Records fordi dei hadde «ingen kommersielt potensial», noko som Zappa sidan skreiv på omslaget til Freak Out!
Ein artikkel i den lokale pressa skildra Zappa som «the Movie King of Cucamonga» og fekk det lokale politiet til å tru at han laga pornografiske filmar. I mars 1965 vart Zappa møtt av ein hemmeleg betjent i sedelegheitspolitiet og tok i mot eit tilbod på $100 for å produsere eit lydband for eit påstått utdrikkingslag. Zappa og ein kvinneleg ven spelte inn ein falsk erotisk episode. Då Zappa skulle gje frå seg lydbandet vart han arrestert og politiet tok med seg alle lydbandopptak frå studio. Pressa var tipsa på førehand og i The Daily Report dagen etter stod det at «Sedelegheitspolitiet tok lydband frå frittsvingande, a-go-go-film og platestudio her fredag og arresterte ein påstått filmprodusent». Zappa vart sikta for «forsøk på å utføre pornografi». Siktinga vart redusert og han vart dømd til seks månader i fengsel for eit mindre lovbrot, der alt utanom ti dagar var betinga. Det korte fengselsopphaldet sette eit permanent merke i Zappa og var hovudårsaka til den anti-autoritære haldninga hans. Zappa mista fleire opptak laga i Studio Z i prosessen, sidan politiet berre gav attende 30 av 80 timar med lydband. Til slutt klarte han ikkje å betale leiga for studioet og vart kasta ut. Zappa klarte å redde nokre av tinga sine før studioet vart rive ned i 1966.
Seint i 1960-åra: The Mothers of Invention
I 1965 møtte Zappa Ray Collins som bad han ta over som gitarist i eit lokalt R&B-band kalla the Soul Giants etter ein krangel mellom Collins og den opphavlege gitaristen i gruppa. Zappa tok imot tilbodet og tok raskt over leiinga i bandet og rolla som vokalist (sjølv om han aldri såg på seg sjølv som songar ). Han overtydde dei andre i bandet om at dei burde spele musikken hans for å auke sjansane om å få platekontrakt. Bandet vart kalla the Mothers, tilfeldigvis på morsdag. Gruppa fekk fleire spelejobbar etter at dei fekk Herb Cohen som manager, og fekk gradvis meir merksemd i det blømande undergrunnsmiljøet i Los Angeles. Tidleg i 1966 vart dei oppdaga av den viktige produsenten Tom Wilson då dei spelte «Trouble Every Day», ein song om Wattsopprøra. Wilson hadde oppnådd stor respekt som produsent for Bob Dylan og Simon & Garfunkel, og var kjend som ein av få afroamerikanarar som arbeidde som produsent for eit stort plateselskap på den tida. Wilson signerte kontrakt med The Mothers til Verve, ein etikett under MGM, som hadde bygd eit sterkt rykte for å gje ut moderne jazzinnspelingar i 1940- og 1950-åra, men som no prøvde å nå ut til pop- og rockepublikumet. Verve insisterte på at bandet offisielt måtte kalle seg sjølv The Mothers of Invention sidan Mother var ei forkorting for motherfucker—eit uttrykk, som i tillegg til eit bannord kunne syne til ein dugande musikar.
Jon Eikemo
Eikemo har vore tilsett ved Det norske teatret sidan 1978, og har tidlegare vore på Oslo Nye Teater (1975-78), Den Nationale Scene (1972-75), Nationaltheatret (1968-72), Det norske teatret (1966-67), Fjernsynsteatret (1964-65) og Riksteatret (1961-63).
Frank Zappa
1966: Debutalbum: Freak Out!
Under innspelinga av Freak Out! flytta Zappa inn i eit hus i Laurel Canyon med venen Pamela Zarubica, som er med på albumet. Huset vart ein møtestad (og bustad) for mange musikarar og groupier i LA, trass i at Zappa var i mot den ulovlege dopbruken deira. Etter ein kort turné for å marknadsføre Freak Out!, møtte Zappa Adelaide Gail Sloatman. Han vart forelska på «få minutt» og ho flytta inn i huset i løpet av sommaren. Dei gifta seg i 1967, fekk fire barn og var saman til Zappa døydde.