cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metallurgi
Ordet metallurgi er avleidd av gresk metallurgein, 'å drive ei gruve', som kjem av metallon ('gruve') og ergon, 'arbeide'). Medan utvinning av metall tradisjonelt har føregått frå malm, kan metallurgi også hjelpa til med å finna gode framstillingsmåtar frå avfall og salt.
Ein har etterkvart også gått over til å omtala metallurgi som materialteknologi, ettersom ein kan bruka like tilnærmingsmetodar for plast, keramar og komposittar som for metall.
Fangst
Fangst er ei jaktform som går ut på å fange ulike dyreartar som lever i naturen, anten for å nytte kjøtet eller skinnet deira eller for andre føremål.
Metodar
Til pelsdyrfangst nyttar ein helst feller eller snarer som fangstreiskapar. Dyr kan fangast i feller, båsar eller fangstgraver med falldør, fallem eller falluke, der dei enten blir fanga levande eller blir drepne av fella. Rovpattedyr har ein også fanga i sakser. Sjølvskot og gift er andre metodar som har vore bruk.
Fuglar kan fangast i nett, snarer, doner eller på limpinne. Ein har også brukt saks for å fangste rovfuglar.
Til fiske nyttar ein ulike typar fiskevegn, som garn, trål, not, line og teine. Til kvalfangst brukar ein gjerne harpun. Til selfangst nyttar ein hakapik og rifle.
Fangst som næring
Fangst har spelt ei viktig rolle i næringsgrunnlaget til mange folk, til dømes inuitar. I Noreg har sel- og kvalfangst hatt stor økonomisk tyding.
Punta Perrucchetti
Punta Perrucchetti eller La Spedla (=skuldra) er ein fjelltopp straks sør for Piz Bernina i Berninafjella. Landegrensa mellom Sveits og Italia går over fjelltoppen.
Fjelltoppen er kalla opp etter den italienske offiseren Giuseppe Perrucchetti.
Colchagua-provinsen
Provinsen Colchagua er ein av dei tre provinsane som O'Higgins-regionen i Chile er delt inn i. Mot vest grensar han mot Cardenal Caro-provinsen, i nord mot Cachapoal-provinsen, i aust mot Argentina. I sør ligg Curicó-provinsen i Maule-regionen.
Colchagua er delt inn i ti kommunar inkludert provinshovudstaden San Fernando.
Provinsen strekkjer seg over Valle Central i Chile, og har eit stort område vigd til tradisjonelt landbruk og vindyrking. Dei viktigaste elvane er Rapel-elva med sideelva Tinguiririca. Den statlege sentralbanen frå Santiago i sør kryssar provinsen og har eit regelmessig stopp i San Fernando. Linja pleidde å ha ei grein som gjekk frå San Fernando via Palmilla til Pichilemu ved kysten. Denne linja er no stengd, sjølv om ein del av han nyleg har opna ei avgrensa teneste retta mot turistnæringa.
Den meir lokalet Metrotrén-tjenesta går mellom Santiago og San Fernando og stoppar ved dei fleste av byane i mellom. Det går hyppige tog mellom desse to punkta.
Efflorescens
Efflorescens eller utblomstring er danning av hår- eller moseaktige belegg av sekundære mineral, såkalla efflorescensar (forskjellig fra ekshalasjonsbeslag). Efflorescens oppstår ved fordamping av vatn frå overflata av bergartar og mineral, eller ved at krystall som inneheld krystallvatn gjev frå seg ein del av vatnet sitt.
Colchagua-provinsen
Den panamerikanske hovudvegen går gjennom San Fernando-kommunen, og passerer nær austsida av byen.
Devils & Dust
Devils & Dust er eit studioalbum av Bruce Springsteen. Albumet vart gjeve ut i 2005 på Columbia Records.
Carols by Candlelight
Historie
Etter andre verdskrigen blei Carols by Candlelight i Melbourne flytt til Sidney Myer Music Bowl, der arrangementer framleis blei haldne i 2010-åra. Hendinga blei først fjernsynsoverført i 1970, av Channel 0, og frå 1979 av Channel. Det blir no sendt direkte på fjernsyn av Nine Network til heile Australia, New Zealand og fleire stillehavsøyar.
Skikken har også spreitt seg til resten av Austalia, der hendinga kan haldast av kyrkjer, lokale styresmakter eller lokale lag. Eit av dei meir kjende arrangementa er Carols in the Domain i Sydney.
Bakewell
Bakewell  er ein liten marknadsby i grevskapet Derbyshire i England. Han har kring 4000 innbyggjarar. Han er den einaste byen som ligg innanfor Peak District nasjonalpark og er kjend for den lokale Bakewell-puddingen. Byen ligg ved elva Wye, om lag 21 km sørvest for Sheffield, 50 km søraust for Manchester og 48 km nord for Derby.
Murray Harbour
Murray Harbour er ei lita hamn som ligg aust for Cape Murray på nordsida av Murray Island, utanfor vestkysten av Pefaur (Ventimiglia) Peninsula på Danco Coast i Graham Land. Namnet vart nytta av kvalfangarar i området i 1922.
Differensialobservasjon
Differensialobservasjonar eller relative posisjonsobservasjonar er ein meteode i astronomi for å finne posisjonen til ei stjerne ved å observere stillinga hennar relativt til andre stjerner, visst posisjonen tidlegare er blitt nøyaktig fastlagt ved absolutte observasjonar. Det motsette er absolutte observasjonar.
Cayenne
Cayenne er hovudstaden i den franske oversjøiske regionen Fransk Guyana. Byen ligg ved munningen av elva Cayenne som renn ut i Atlanterhavet.
Albumet Crying
Crying er eit studioalbum frå 1962 av Roy Orbison. Det var det andre albumet hans for Monument Records. Tittelen på albumet kjem frå hitsongen med same namn som i 2004 vart kåra til den 69. beste songen gjennom tidene av Rolling Stone.
Allmusic skreiv om albumet at varemerket i produksjonen til dei tidlege Orbison-songane blømer med feiande strykarar og fullt kor på refrenga, og utanom «Love Hurts», tittelsporet og den episke hitten «Running Scared», lener dei fleste av songane på albumet mot den sentimentale sida til Orbison.
Tsanteleina
Tsanteleina (italiensk) eller Tsanteleinaz (fransk) er eit 3 601 meter over havet høgt fjell i Graji-Alpane. Grensa mellom departementet Savoie i Frankrike og provinsen Aostadalen i Italia går over fjelltoppen.
Fjelltoppen vart fyrste gongen nådd den 9. august 1865, då eit fylgje beståande av britane T. Blanford, R.C. Nichols, E.P. Roswell, og dei fransket fjellførarane Victor Favret og Frasseron, kleiv til topps.
Wellsbreen
Wellsbreen er ein isbre 17 km vest for Cape Brooks, som flyt nord og ut i New Bedfordfjorden i Palmer Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1961-67. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter James T. Wells, ein lagersjef ved Amundsen-Scott-stasjonen vinteren 1967.
Ski-VM 2001
Verdsmeisterskapen på ski i nordiske greiner 2001 vart arrangert i perioden 15. til 25. februar 2001 i Lahti i Finland. 18 tevlingar vart avvikla i løpet av meisterskapen. Ei øving, 30 km langrenn for kvinner, vart avlyst grunna sterk kulde; -23°C.
Meisterskapen vart prega av at Finlands stafettlag i langrenn, for både menn og kvinner, vart diskvalifisert etter at utøvarar, høvesvis Janne Immonen og Virpi Kuitunen, vart avslørt for bruk av dopingmidlar. Mennene vart frådømt gullmedaljar, medan kvinnene mista sølvmedaljane.
Sprint
Dato: Onsdag 21. februar 2001
<br style="clear:both" />
15 km klassisk stil
Dato: Torsdag 15. februar 2001
<br style="clear:both" />
30 km klassisk stil
Dato: Måndag 19. februar 2001
<br style="clear:both" />
50 km fristil
<br style="clear:both" />
4 x 10 km stafett
Dato: Torsdag 22. februar 2001
Finlands stafettlag kom fyrst i mål, men vart diskvalifisert etter Janne Immonen avla ein positiv dopingtest. <br style="clear:both" />
1 km sprint
Dato: Onsdag 21. februar 2001
<br style="clear:both" />
10 km klassisk stil
Dato: Tysdag 20. februar 2001
<br style="clear:both" />
10 km jaktstart
Dato: Søndag 18. februar 2001 5 km klassisk etterfylgd av 5 km fristil. <br style="clear:both" />
4 x 5 km stafett
Dato: Fredag 23. februar 2001
Finlands lag vart diskvalifisert etter at Virpi Kuitunen avla positiv dopingtest. <br style="clear:both" />
Normalprogram (normalbakke/15 km)
Dato: Torsdag 15. februar 2001
<br style="clear:both" />
Sprint (storbakke/7,5 km)
Dato: Laurdag 24. februar 2001
<br style="clear:both" />
Lagtevling
Dato: Tysdag 20. februar 2001
<br style="clear:both" />
Normalbakken
Dato: 23. februar 2001 <br style="clear:both;" />
Storbakken
Dato: 19. februar 2001 <br style="clear:both;" />
Laghopping i normalbakken
Dato: 25. februar 2001 <br style="clear:both;" />
Laghopping i storbakken
Dato: 24. februar 2001 <br style="clear:both;" />
Medaljestatistikk
<br style="clear:both" />
Oslo Baand & Lidsefabrik
Oslo Baand & Lidsefabrik var ein tekstilfabrikk i Gøteborggata 8 i Oslo. Han vart skipa av Conrad Halvorsen i 1893, og produserte band, pliseer, lisser, belte, selar og industriband. Dette var ein av dei første fabrikkane i landet som satsa på dette segmentet.
Fabrikken utvida lokala slik at dei utgjorde ein U-forma bygningsmasse med Gøteborggata 6 og Teglverksgata 7 og 9.
Peacekeeper av Fleetwood Mac
«Peacekeeper» er ein song av Fleetwood Mac, skriven av gitaristen og vokalisten Lindsey Buckingham. Han vart gjeven ut i 2003 på albumet Say You Will. Songen vart gjeven ut som den første og mest suksessrike singelen frå albumet.
Bakgrunn
«Peacekeeper» vart skriven i 2000, tre år før Say You Will kom ut, heime hos Buckingham. Songen var opphavleg meint for eit soloalbum av Buckingham, men Warner Bros ønskte at Buckingham i staden skulle nytte songane på eit komande album med Fleetwood Mac.
«Peacekeeper» gjekk inn på den amerikanske singellista på ein 93. plass den 29. mars. Sju veker seinare, den 17. mai, nådde singelen den høgaste plasseringa på lista, ein 80. plass. Songen låg i alt 11 veker inne på Billboard Hot 100. På New Zealand gjekk singelen heilt til 31. plassen på singellista, medan han ikkje gjekk inn på singellista i Storbritannia i det heile.
Dette vart den 25. og foreløpig siste singelen deira som gjekk inn på Billboard Hot 100 i USA.
Blitzen
Målet til Tyskland med bombetokta var å demoralisere den britiske befolkninga slik at Storbritannia blei nøydd til å kapitulera, eit mål som det tyske luftvåpenet Luftwaffe ikkje hadde klart å nå med slaget om Storbritannia sommaren og hausten 1940. I mai 1941 blei hovuddelen av Luftwaffe flytta austover for å bidra til åtaket mot Sovjetunionen, og hovuddelen av dei tyske bombetokta mot Storbritannia var over.
Stoksund kommune
Stoksund er ein tidlegare kommune i Sør-Trøndelag, no den nordvestlege delen av Åfjord kommune.
1. juni 1892 vart Bjørnør kommune delt opp i kommunane Stoksund, Roan og Osen. 1. januar 1964 vart Stoksund slått saman med Åfjord kommune.
Øyane Linesøya (postnummer 7176), Stokkøya (postnummer 7178) og Kjerkholmen (ved Revsnes) ligg i Stoksund.
Det største staden i Stoksund er Revsnes (postnummer 7177), der Stoksund kyrkje ligg.
Lynn Canal
Lynn Canal er en fjord på sørkysten av Alaska i USA. Han dannar den inste delen av sundet Chatham Strait. Lynn Canal er omtrent 140 kilometer lang og 10-15 kilometer brei. Han har ei maksimalt djupne på 610 meter, og er den djupaste fjorden i Nord-Amerika utanfor Grønland.
Karl-Erik Åström
Karl-Erik Åström var ein svensk langrennsløpar. Han tok to VM-gull i 1950. Åstrøm tevla for Alfredshems IK, eit idrettslag som sidan 1963 heitte MoDo AIK. Han gjekk på Limex-ski, eit svensk skimerke som mange svenske landslagsløparar i langrenn nytta frå Vinter-OL 1948 og til sist i 1960-åra.
Sidan klarte ikkje Åström å fylgje opp. Ein tolvteplass på 18 km i Svenska skidspelen i Sundsvall, var han beste resultat i sterk internasjonal tevling sesongen etter han vart verdsmeister.
Siri Helle
Siri Helle er ein norsk agronom og sakprosaforfattar, opphaveleg frå Holmedal i Askvoll kommune. Ho er aktiv avisspaltist der ho m.a. skriv om matspørsmål og etikk.
Helle debuterte i 2014 med boka Handle rett : lure val i ein matbransje full av juks.
Glasshytta på Berger
Glasshytta på Berger låg i spinnerilokala på gamle Fossekleiva fabrikker på Berger i gamle Svelvik kommune. Hytta var i drift frå 1982 til 2004. Ho vart driven av kunstnaren Kari Ulleberg i samarbeid med Maud Forsblad.
I 2006 heldt aktiviteten fram i Glasshytta Union i Drammen.
Magnus Freberg
Magnus Freberg (død ) var ein norsk musikar som mellom anna var medlem av gruppa Stiftelsen som fekk Spellemannsprisen i 1974.
James FitzJames, 1. hertug av Berwick
'''James FitzJames, 1. hertug av Berwick''' var ein fransk offiser, og den uekte sonen til kong Jakob II av England av Arabella Churchill, syster til 1. hertug av Marlborough. I 1695 gifta han seg med Honora de Burke, dotter til William Burke, 7. jarl av Clanricarde og enka etter 1. jarl av Lucan, som døydde i 1698. Det andre ekteskapet hans, med Anne Bulkeley, dotter til Henry Bulkeley, fann stad i 1700.
Liv og virke
Berwick kom attende til England og vart gjort guvernør i Portsmouth. Kong Jakob gjorde han så til Riddar av the Garter, men på grunn av invasjonen til prinsen av Orange og den påfølgjande den ærerike revolusjonen, fann denne innsetjinga aldri stad. Åre etter vart Jakob styrta og Berwick reiste i eksil med han, og tok ein aktiv del i det irske felttoget, inkludert slaget ved the Boyne. Etter faren enda eksilperioden sin, tente Berwick i den franske armeen. Han kjempa i slaga ved Steenkerque og Landen. I det sistenemnde vart Berwick teken til fange, men vart byta for hertugen av Ormonde.På grunn av støtta til faren og tenesta i den franske armeen mot England, vart han dømd til tap av borgarrettane sine i 1695, og mista den britiske adelsrangen.
Som soldat var Berwick kjend for motet, dugleiken og integriteten sin. Etter god teneste i den spanske arvefølgjekrigen vart han utpeikt til fransk marskalk etter eit suksessrikt tokt mot Nice i 1706. Den 25. april 1707 vann Berwick den store og avgjerande sigeren i Almanza, der ein engelskmann leia den fransk-spanske armeen til siger mot Ruvigny, ein franskmann som leia den engelsk-portugisisk-nederlandske armeen. Etter Almanza vart Berwick gjort til Duc de Fitz-James i adelskapen i Frankrike av Ludvig XIV, og Duque de Liria y Xérica og løytnant av Aragon av Filip V av Spania. Den siste store hendinga i den spanske arvefølgjekrigen var storminga av Barcelona av Berwick, etter ei lang omleiring, den 11. september 1714.
Ikkje lenge etter vart Berwick militærguvernør i provinsen Guienne, der han vart vener med Montesquieu. I 1718 måtte han igjen gå inn i Spania med ein arme, denne gongen måtte han kjempe mot Filip V (kvadrupelalliansekrigen). Mange år med fred følgde dette felttoget, og Berwick vart ikkje kalla ut i teneste att før i 1733. Det året vart han vald ut til å leie armeen ved Rhinen i den polske arvefølgjekrigen og klarte å omleire Kehl i 1733, men vart halshogd av ei kanonkule i omleiringa av Philippsburg den 12. juni 1734.
Berwick hadde born i begge ekteskapa sine. Etterkomarane hans var dei franske Ducs de Fitz-James og spanske Duques de Liria og seinare hertugar av Alba.
Dionysisk æra
Dionysisk æra eller kristen æra er tidsrekning med utgangspunkt i «Kristi fødsel». Han vart innført i år 532 e.Kr. av den romerske abbeden Dionysius Exiguus (død ca. 550).
Neko Harbour
Neko Harbor er ein fjord på Den antarktiske halvøya ved Andvord Bay, som ligg på vestkysten av Graham Land. Neko Harbor vart oppdaga av den belgiske oppdagaren Adrien de Gerlache tidleg på 1900-talet. Han vart kalla opp etter det skotske flytande kvalkokeriet «Neko», som opererte i området mellom 1911 og 1924.
Svanehalshengar
Svanehalshengar, eller brunnhengar, er ein lågbygd semitrailer som vert nytta for transport av anleggsmaskinar og anna godt med stor masse og/eller store dimensjonar. At hengaren er lågbygd gjer han lettare å lasta og lossa. Dessutan vert tyngdepunktet lågare, noko som gjev betre stabilitet. Ein annan føremon er at totalhøgda vert mindre, slik at undergangar, bruer og tunnelar skapar mindre problem.
Svanehalshengarar finst i mange utgåver og storleikar, tilpassa ulike oppgåver. Hjula har ofte liten diameter for at høgda skal verta så lita som mogeleg. For å få stor nok lasteevne er dei ofte utstyrte med mange akslingar. Mange svanehalshengarar er så store at det er naudsynt med spesialløyve for kvart enkelt transportoppdrag. På store svanehalshengarar er det vanleg at fleire av hjulgangane er styrte (tvangsstyring) for at det skal vera lettare å koma rundt krappe svingar, rundkøyringar og andre hindringar.
Working on a Dream
Working on a Dream er eit studioalbum av Bruce Springsteen. Albumet vart gjeve ut i 2009 på Columbia Records.
Innhald
Alle songane er skrivne av Bruce Springsteen.
Carol Hunter
Carol Hunter var ein USA-amerikansk gitarist og vokalist, kjend for arbeidet sitt med Neil Diamond, Bob Dylan, Richie Havens, Janis Ian og andre. Hunter var ein av dei første framståande, kvinnelege intrumentalistane i rocken.
Wetmorebreen
Wetmorebreen er ein isbre som er kring 65 km lang, og som flyt søraust mellom Rare Range og Latady Mountains og ut i norddelen av Gardnerfjorden. Han vart oppdaga av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947–48, under Finn Rønne, som namngav breen etter Alexander Wetmore, som var sekretær i Smithsonian Institution, og som assisterte Rønne i å planlegge forskinga på ekspedisjonen.
Dorian Holley
Dorian Holley er ein USA-amerikansk musikar, korsongar og songlærar. Han byrja den profesjonelle karrieren sin som korvokalist på scenen for Michael Jackson under Bad World Tour i 1987, og spelte på fleire turnear med Jackson. Han har òg sunge for artistar som Rod Stewart i 1991 og James Taylor i 1994 og 2019. I 1991 var syngestemma til korguten i Robert Townsend-filmen The Five Heartbeats.
Holley var i tre sesongar vokalist for fjernsynsshowet Dancing with the Stars. Han var òg i fleire år assisterande musikalsk leiar og songlærar for songkonkurransen American Idol.
I 2008 gav Holley ut det første albumet sitt Independent Film. Året etter arbeidde han med Jackson for siste gongen i høve, der han skulle vere korvokalist. Dei planlagde konsertane vart aldri noko av då Jackson døydde.
Pauls Hole
Pauls Hole er ei lita hamn som ligg langs austsida av Rongé Island like sør for Cuverville Island, utanfor vestkysten av Graham Land. Namnet vart truleg gjeven av kvalfangarar som opererte i området før 1921-22.
Piggtråd
Piggtråd er gjerdetråd av ståltråd med spisse piggar som stikk ut. Typen som er i allmenn bruk i dag blei patentert i USA i 1874. Piggtråd blir laga i mange variantar, alt frå «barberblad-utføring» til den eldre og meir brukte typen. Piggtråd er ofte brukt på høge gjerde og finst i hovudsak rundt industribygg, militære område, somme riksgrenser og i samband med gardsbruk.
Bruken av piggtråd er lovregulert i Noreg (Lov om dyrevern). I 2010 blei det innført eit absolutt forbod mot piggtråd i gjerde sett opp for å regulera ferdselen til dyr.
Historie
Det fyrste patentet på piggtråd blei gjeve i USA i 1867 til Lucien B. Smith frå Kent i Ohio. Smith er dermed rekna som opphavsmannen til oppfinninga. Joseph F. Glidden frå DeKalb i Illinois fekk patent på den moderne utforminga i 1874 etter å ha forbetra den tidlegare modellen.
Piggtråd var den fyrste ståltrådteknologien som kunne sperra inne storfe. Ståltrådgjerde er billigar og lettare å setja opp enn alternativa, og då slike gjerde blei tilgjengelege i USA seint på 1800-talet blei det overkommeleg å gjerda inn større område enn tidlegare. Dette gjorde at ein kunne halda store storfeflokkar meir intensivt enn ein hadde gjort tidlegare.
Ein kan også bruka piggtråd som hinder på ei slagmark. Piggtråd blei fyrst brukt i militær samanheng av spanske styrkar på Cuba under den spansk-amerikanske krigen i 1898.
Hans M. Borchgrevink
Hans M. Borchrevink er ein norsk lege og musikar. Som medlem av visegruppa Stiftelsen fekk han Spellemannsprisen i 1974.
Nøstetangen Glass AS
Nøstetangen Glass AS blei stifta i 1990 for å etablere ei glashytte der det skulle blåsast glas etter modellane frå gamle Nøstetangen glassverk på Hokksund. Det held til i den tidlegare stallen på sorenskrivargarden på den andre sida av tunet for Nøstetangen norsk glassmuseum. Til glashytta er det knytta fleire kunstnarar som tsjekkiske Vaclav Stepanek, Per Meisner, Trine Sundt og Daniel Erlandsson. I glashytta er det ei utstilling av Nøstetangenglass og ein kan kjøpe glass av dei kunstnararane som er tilknytta glashytta.
Lou Reed
Lewis Allan «Lou» Reed var ein amerikansk rockemusikar, låtskrivar og fotograf. Han var mest kjend som gitarist, vokalist og låtskrivar i The Velvet Underground og for solokarrieren sin, som har vart i mange tiår. Sjølv om The Velvet Underground hadde lite kommersiell suksess, hadde gruppa ein trufast tilhengjarskare og har sidan vorte rekna som eit av dei viktigaste banda frå den tida dei heldt på. Som den viktigaste låtskrivaren i Velvet Underground skreiv Reed om personlege tema som sjeldan hadde vorte utforska til då i rock and roll, som seksualitet og dopkultur.
Etter han forlet gruppa, starta Reed ein solokarriere i 1971. Han hadde ein hit året etter med «Walk on the Wild Side». Reed sitt arbeid som soloartist frustrerte kritikarane som ønskte at han skulle vende attende til Velvet Underground. I 1975 gav Reed ut eit dobbeltalbum med feedback-loopar, Metal Machine Music, og kommenterte seinare: «Ingen skal kunne gje ut noko slikt og overleve»
I 2008 gifta Reed seg med songaren og låtskrivaren Laurie Anderson.
Tidleg liv
Reed vart fødd inn i ein jødisk familie ved Beth El Hospital i Brooklyn og voks opp i Freeport i Long Island. Han lærte seg å spele gitar frå radio og utvikla tidleg ei interesse for rock and roll og rhythm and blues, og på high school spelte han i fleire band. Den første innspelinga hans var som medlem av ei doo wop-gruppe kalla The Jades.
I 1956 fekk Reed elektrejosjokkbehandling som tenåring for å «kurere» biseksualiteten hans. Dette skreiv han om i songen «Kill Your Sons» i 1974.
Reed gjekk inn på Syracuse University hausten 1960 og studerte journalisme, filmregissør og kreativ skriving. I 1961 vart han programleiar for eit radioprogram på WAER kalla «Excursions On A Wobbly Rail». Kalla opp etter ein song av pianisten Cecil Taylor, spelte han typisk doo wop, rhythm and blues og jazz, særleg frijazz utvikla på midten av 1950-åra. Mange gitarteknikkane til Reed, som gitar-trommevirvelen, var inspirert av jazzsaksofonistar som Ornette Coleman. Reed tok eksamen ved Syracuse University's College of Arts and Sciences med ein B.A. i juni 1964.
Diktaren Delmore Schwartz forelas ved Syracuse University og vart ein ven av Reed, og i 1966 vart songen «European Son» frå debutalbumet til Velvet Underground, The Velvet Underground & Nico, tileigna til Schwartz. I 1982 spelte Reed inn «My House» som ei hyllest til sin avdøde mentor.
Låtskrivar ved Pickwick Records
I 1964 flytta Reed til New York City og starta å arbeide som låtskrivar for Pickwick Records. I 1964 skreiv han ein liten hit med singelen «The Ostrich», ein parodi på dei populære dansesongane på denne tida, med tekstlinjer som «put your head on the floor and have somebody step on it». Arbeidsgjevarane hans følte at songen hadde hitpotensiale og fekk samla eit band for Reed, slik at han kunne spele han inn. Badet vart kalla The Primitives og inkluderte den walisiske musikaren John Cale, som nyleg hadde flytta til New York for å studere musikk og spelte bratsj i låtskrivar La Monte Young sitt Theater of Eternal Music, i lag med Tony Conrad. Cale og Conrad var begge overraska då dei fann ut at for «The Ostrich» hadde Reed stemd alle strengane på gitaren i same tone. Denne teknikken skapte ein borduneffekt liknande eksperimenta i avantgarde-ensemblet til Young. Cale var misnøgd med framføringa til Cale, men var likevel imponert over det tidlege repertoaret til Reed (mellom anna «Heroin»), og eit partnarskap utvikla seg.
The Velvet Underground
Reed og Cale budde i lag på Lower East Side, og etter å ha invitert Reed sine studiekameratar, gitarist Sterling Morrison og trommeslagar Maureen Tucker, med i gruppa, danna dei The Velvet Underground. Sjølv om bandet var internt ustabilt (Cale forlet bandet i 1968; Reed i 1970) og ikkje hadde kommersiell suksess, har bandet vorte rekna som eit av dei viktigaste og mest innverknadsrike banda i rockehistoria.
Gruppa fekk raskt merksemda til kunstnaren Andy Warhol. Noko av det første Warhol gjorde var å ta dei med i Exploding Plastic Inevitable. Dei mange kjenningane til Warhol inspirerte mange av songane til Reed då han fall inn i dette blømande, mangefasetterte kunstmiljøet. Reed gjev sjeldan intervju utan å hylle Warhol som ein mentor. Det vart konflikt i bandet då Warhol fekk ideen om åta inn ei songarinne, den europeiske modellen og songaren Nico. Reed og dei andre bandmedlemmane protesterte med å kalle debutalbumet deira The Velvet Underground & Nico for å syne at Nico ikkje var eit medlem av gruppa. Trass i dette skreiv Reed fleire songar som Nico song, og dei var ei kort stund kjærastar (det same var Nico og Cale seinare). The Velvet Underground & Nico nådde 171. plass på lista i USA.
I dag vert albumet rekna som eit av dei viktigaste rockealbuma som nokon gong er spelt inn. Rolling Stone hadde albumet på 13. plass på lista si over dei viktigaste albuma gjennom tidene. Brian Eno sa ein gong at sjølv om få kjøpte albumet, inspirerte det mange av desse til å danne sine eigne band.
Då bandet spelte inn White Light/White Heat hadde Nico forlate bandet og Warhol fekk sparken, begge mot ønska til Cale. Steve Sesnick tok over som manager og overtydde Reed om å drive Cale ut av bandet. Morrison og Tucker likte ikkje avgjersla til Reed, men heldt fram i gruppa. Cale vart erstatta av Doug Yule, som Reed ofte spøkefullt introduserte som den yngre bror sin. Gruppa flytta seg no meir mot pop og vart meir ein reiskap som Reed utnytta til å utvikle låtskrivinga si. Gruppa gav ut to album med denne besetninga: The Velvet Underground i 1969 og Loaded i 1970. Sistnemnde inneheld nokre av dei mest kommersielt suksessrike songane deira, «Rock and Roll» og «Sweet Jane». Reed forlet Velvet Underground i august 1970 og bandet vart oppløyst då medlemmane Sterling Morrison og Maureen Tucker forlet i høvesvis 1971 og 1972. Yule heldt fram bandet til tidleg i 1973 og bandet gav ut eit studioalbum til, Squeeze, som Velvet Underground.
Etter at bandet flytta til Atlantic Records sin Cotillion-etikett, pressa den nye manageren deira Reed til å skrive songar med lettare emne i håp om betre sal. Albumet Loaded tok lengre tid å spele inn enn dei tre førre albuma til saman, men førte ikkje bandet ut til eit større publikum. Reed flytta ei kort stund attende til foreldra på Long Island.
1970-åra
I desember 1972 gav Reed ut Transformer. David Bowie og Mick Ronson var medprodusentar på albumet og dette introduserte Reed for eit breiare publikum (særleg i Storbritannia). Hitsingelen «Walk on the Wild Side» var ei ironisk, men likevel kjærleg hyllest til rare personar, ludder og transvestittar som ein gong oppheldt seg kring Andy Warhol. Kvar av dei fem versa i songen skildrar ein verkeleg person som hadde vore ein del av The Factory på siste halvdel av 1960-åra: (1) Holly Woodlawn, (2) Candy Darling, (3) «Little Joe» Dallesandro, (4) «Sugar Plum Fairy» Joe Campbell og (5) Jackie Curtis. Den kloke teksten unngjekk sensur på radio. Sjølv om det jazz-aktige arrangementet (ved hjelp av bassisten Herbie Flowers og saksofonisten Ronnie Ross) var musikalsk utypisk for Reed, vart det etter kvart signaturlåten hans. Songen kom til etter at han vart spurt om å lage musikk til teateroppsettinga av romanen til Nelson Algren med same namn, sjølv om skodespelet aldri vart noko av. Arrangementa til Ronson førte inn nye aspekt i songane til Reed. «Perfect Day» har til dømes delikate strykarar og ein svevande dynamikk. Denne vart gjenoppdaga i 1990-åra slik at Reed kunne droppe «Walk on the Wild Side» frå konsertane sine.
Sjølv om Transformer vart den største salssuksessen og den mest kritikarroste plata til Reed, mislikte Reed sterkt skuggen plata kasta over resten av karrieren hans. Ein offentleg krangel mellom Bowie og Reed enda arbeidsforholdet deira i mange år, sjølv om ein ikkje kjenner til årsaka til krangelen. Dei to vart vener at nokre år seinare og Reed spelte med Bowie på 50-årsdagskonserten til Bowie i Madison Square Garden i 1997. Dei to samarbeidde formelt på The Raven i 2003. Reed følgde opp Transformer med den mørkare Berlin, som fortel soga om to narkomane kjærastar i den nemnde byen. Songen omhandlar vald i heimen («Caroline Says I», «Caroline Says II»), dopmisbruk («How Do You Think It Feels»), utruskap og prostitusjon («The Kids»), og sjølvmord («The Bed»). Europaturneen til Reed i 1973 hadde med dei to sologitaristane Steve Hunter og Dick Wagner, miksa hans Berlin-songar med eldre rockesongar.
Etter Berlin kom to album i 1974, Sally Can't Dance og konsertplata Rock 'n' Roll Animal, som inneheld songar frå Velvet Underground-tida som «Sweet Jane» og «Heroin». Rock 'n' Roll Animal vart det bestseljande albumet hans og oppfølgjadne Lou Reed Live, spelt inn same stader i desember 1973, heldt Reed i ålmenta med sterke salstal etter at det kom ut tidleg i 1975.
Som han hadde gjort med Berlin etter Transformer, svarte Reed i 1975 på den kommersielle suksessen med eit kommersielt mislukka album, det doble albumet med elektronisk generert feedback, Metal Machine Music. Kritikarane tolka det som ei hånleg handling, eit forsøk på å bryte ut av kontrakten med RCA eller framandgjere dei mindre sofistikerte tilhengjarane sine. Men Reed hevda at albumet var eit genuint kunstnarisk forsøk, og hevda til og med at ein kunne finne spor av klassisk musikk gravlagd i støyen. Lester Bangs skildra det som «genialt», men òg psykologisk forstyrrande. Albumet vart visstnok gjeven attende til butikkane av mange tusen i vekene etter det kom ut. Sjølv om han seinare innrømde at lista over instrument på plateomslaget var meint som ein parodi, meiner Reed framleis at MMM var meint som eit seriøst album. I 2000-åra vart albumet tilpassa for orkester av det det tyske ensemblet Zeitkratzer.
I motsetnad var Coney Island Baby frå 1975 var eit hovudsakleg varmt og fyldig album, men Reed song framleis om dei mørkare sidene av bylivet. På denne tida var kjæraste hans ei transekvinne, Rachel, nemnd i tileigninga «Coney Island Baby» og finst på bilete av omslaget til samlealbumet til Reed i 1977, Walk on the Wild Side: The Best of Lou Reed. Sjølv om Rock and Roll Heart, debutplata hans frå 1976 for det nye selskapet Arista, ikkje nådde forventningane, var han attende med Street Hassle (1978) i midten av punkrørsla han var med på å inspirere. Ironisk nok var Reed avvisande til punk og ville ikkje ha noko med det å gjere. «Eg er for lese- og skrivekunnig til å like punkrock... Heile CBGB's, nye Max's-greia som alle er med på og det som skjer i London - du meiner ikkje seriøst at eg er ansvarleg for dette søppelet?» The Bells (1979) hadde med jazzmusikaren Don Cherry, og vart følgd opp året etter med Growing Up in Public med gitarist Chuck Hammer. Rundt denne perioden spelte han òg som slaskete plateprodusent i Paul Simon-filmen One Trick Pony. Reed spelte òg fleire uannonserte konsertar i småklubbar i Manhattan i lag med folk som Cale, Patti Smith og David Byrne i denne perioden.
1980-åra
I 1980 gifta Reed seg med den britiske designaren Sylvia Morales. Dei vart skilt meir enn ti år seinare. Medan dei var i lag inspirerte Morales Reed til å skrive fleire songar, særleg «Think It Over» frå Growing Up in Public og «Heavenly Arms» frå The Blue Mask i 1982. Etter Legendary Hearts (1983) og New Sensations (1984) gjorde det middelmåtig på listene, hadde Reed vorte kjend nok att til å verte talsmann for Honda motorsyklar.
Tidleg i 1980-åra bad Reed gitarist Robert Quine om å bli med i gruppa si. Quine er med på Reed sitt The Blue Mask (1982), som vert rekna som eit av dei beste albuma til Reed, og Legendary Hearts (1983). Dei to gitaristane spelte både rytme- og sologitar. Robert Quine slutta etter kvart på grunn av småkrangling med Reed. Reed overtalte likevel Quinte til å bli med på ein verdsturne, som han gjekk med på trass i at han ikkje likte turnelivet. Quinte enda den musikalske partnarskapen med Reed i 1985.
Den 22. september 1985 spelte Reed på den første Farm Aid-konserten i Champaign i Illinois. Han spelte «Doin' The Things That We Want To», «I Love You, Suzanne», «New Sensations» og «Walk on The Wild Side».
I 1986 vart han med Amnesty International sin A Conspiracy of Hope Tour og talte opent om politiske saker og personlegdommar i New York på albumet New York i 1989 og kommenterte kriminalitet, AIDS, Jesse Jackson, Kurt Waldheim og pave Johannes Paul II.
Etter at Warhol døydde under ein operasjon i 1987, samarbeidde Reed igjen med John Cale op den biografiske Songs for Drella, kallenamnet til Warhol. Albumet markerte slutten på det 22 år lange fråværet til Cale. På albumet syng Reed om kjærleiken for den avdøde venen, men kritiserer òg legane som ikkje klarte å redde livet hans og Valerie Solanas, som prøvde å ta livet av han.
1990-åra
I 1990, etter ein 20 år lang pause, vart Velvet Underground samla att for ein konsert for Fondation Cartier i Frankrike. Reed gav ut det sekstande soloalbumet sitt, Magic and Loss i 1992, eit album om død, inspirert av vener som hadde døydde av kreft. I 1993 vart Velvet Underground igjen samla og turnerte i Europa, medan planane om ein turne i Nord-Amerika vart kansellert på grunn av ein ny stor krangel mellom Reed og Cale. I 1994 spelte Reed på A Celebration: The Music of Pete Townshend and The Who, òg kjend som Daltrey Sings Townshend. Dette var to konsertar i Carnegie Hall produsert av Roger Daltrey for å hylle 50-årsdagen hans. I 1994 vart dette gjeve ut på ein CD og VHS, og i 1998 på DVD. Reed spelte ein heilt omarrangert versjon av «Now And Then» frå Psychoderelict.
Albumet hans frå 1996, Set the Twilight Reeling, vart møtt med lunken mottaking, medan Ecstasy frå 2000 fekk god kritikk av dei fleste kritikarar, mellom andre Robert Christgau. I 1996 medverka Reed med songar og musikk til Time Rocker, ei avantgarde teatertolking av H.G. Wells sin The Time Machine regissert av Robert Wilson. Stykket hadde premiere i Hamburg i Tyskland, og vart seinare vist i Brooklyn Academy of Music i New York.
I 1998 synte PBS TV-show, American Masters dokumentaren Lou Reed: Rock and Roll Heart. Denne filmen, som hadde premiere på Sundance Film Festival i USA og Berlin Film Festival i Tyskland, vart vist på over 50 festivalar verda over. I 1999 fekk Reed og filmen ein Grammypris for beste lange musikkvideo.
Sidan seint i 1990-åra har Reed vore kjæraste med musikaren og kunstnaren Laurie Anderson, og dei har samarbeidd på fleire innspelingar i lag. Anderson medverka med «Call On Me» på Reed-prosjektet The Raven, og med songane «Baton Rouge» og «Rock Minuet» frå Reed sitt Ecstasy, og til «Hang On To Your Emotions» frå Reed sitt Set the Twilight Reeling. Reed medverka med «In Our Sleep» på Anderson sitt Bright Red og til «One Beautiful Evening» frå hennar Life on a String. Dei gifta seg 12. april 2008.
2000-åra
I mai 2000 spelte Reed føre pave Johannes Paul II på Great Jubilee Concert i Roma. I 2000 samarbeidde han på ny med Robert Wilson på teaterstykket Poe-Try. I 2001 spelte Reed seg sjølv i filmen Prozac Nation. Den 6. oktober 2001 publiserte New York Times eit Reed-dikt kalla Laurie Sadly Listening der han reflekterer over 9/11-åtaka.
Eit par månader etter The Raven, kom eit nytt dobbelt samlealbum ut, kalla NYC Man (The Ultimate Collection 1967-2003), med ein uutgjeven versjon av songen «Who am I» og songar frå heile karrieren hans. I april 2003 la Reed ut på ein verdsturne. Opptak frå turneen vart i 2004 gjeven ut på det doble konsertalbumet Animal Serenade, spelt inn live på The Wiltern i Los Angeles.
I 2003 gav Reed ut den første fotografiboka si, Emotions in Action. Boka bestod i røynda av to tidlegar ebøker, ei større bok i A4-format kalla Emotions og ei mindre ei kalla Actions.
After Hours: a Tribute to the Music of Lou Reed kom ut på Wampus Multimedia i 2003. I 2004 gav Groovefinder ut ein remix av songen «Satellite of Love» (kalla «Satellite of Love '04»). Denne nådde 10. plassen i Storbritannia. Reed medverka i 2004 òg med vokal på songen «Fistful of love» på I Am a Bird Now av Antony and the Johnsons. I 2005 gjorde Reed ein munnleg tekst for det danske rockebandet Kashmir sitt No Balance Palace.
I januar 2006 gav Reed ut ei ny fotobok, Lou Reed's New York. På 2006 MTV Video Music Awards framførte Reed «White Light/White Heat» med The Raconteurs. Seinare på kvelden delte han ut prisen for beste rockevideo til Pink.
I desember 2006 spelte Reed ei rekkje konsertar basert på albumet Berlin frå 1973. Med seg hadde han gitaristen Steve Hunter, som hadde spelt på det originale albumet. Showet var produsert av Bob Ezrin, som òg produserte det originale albumet. Konsertopptak frå konsertane vart gjeven ut som Berlin: Live At St. Ann's Warehouse i 2008.
I april 2007 gav han ut Hudson River Wind Meditations, det første albumet hans med ambient meditasjonsmusikk. I august 2007 gjekk Reed i studio med The Killers i New York City og spelt ein «Tranquilize», ein duett med Brandon Flowers for The Killers-albumet Sawdust.
Den 12. april 2008 gifta Reed seg med Laurie Anderson i Boulder i Colorado.
2. og 3. oktober 2008 spelte den nye gruppa hans, Metal Machine Trio, i Los Angeles. Opptaka frå konserten vart sidan gjevne ut som The Creation of the Univers. Dei spelte fritt improvisert instrumentalmusikk inspirert av Reed-albumet Metal Machine Music frå 1975. Reed spelte «Sweet Jane» og «White Light/White Heat» med Metallica i Madison Square Garden som ein del av 25-årsjubiletumet for Rock And Roll Hall Of Fame den 30. oktober 2009.
I 2009 vart Reed eit aktivt medlem av Jazz Foundation of America (JFA).
2010-åra
Reed heldt fram å vere aktiv. Han medverka med vokal på det tredje Gorillaz-albumet Plastic Beach, på songen «Some Kind Of Nature». .
Lou Reed spelte ein coverversjon av Buddy Holly-songen «Peggy Sue», som finst på hyllestalbumet Rave On Buddy Holly.
Geoff Whitehorn
Geoffrey Charles «Geoff» Whitehorn er ein engelsk gitarist og låtskrivar, som har vore medlem av If, Crawler og Procol Harum.
Whitehorn starta karrieren sin i det britiske jazzrockbandet If i det som var den tredje og siste besetninga deira i 1973. Han spelte inn det første soloalbumet sitt, Whitehorn i 1974. I 1976-1979 spelte Whitehorn i band Crawler (tidlegare kjend som Back Street Crawler), og erstatta Paul Kossoff då han omkom.
Whitehorn har medverka på innspelingane til andre band og artistar som Bad Company, Jethro Tull, Kevin Ayers, Elkie Brooks, The Who, Roger Waters, Manfred Mann's Earth Band, Paul McCartney, Billy Ocean og Paul Rodgers. I 2007 turnerte han med Elkie Brooks i Storbritannia.
Digging in the Dirt
«Digging in the Dirt» er ein song av den britiske musikaren Peter Gabriel frå 1992. Han var den første singelen frå det sjette studioalbumet hans, Us. Songen var berre ein liten hit i USA, men toppa både Billboard Modern Rock og Mainstream Rock-lista der. Songen vart ein mindre hit i Storbritannia og nådde 24. plass på salslista.
Musikkvideo
Musikkvideoen for singelen vart regissert av John Downer og nytta same animasjonsteknikk som Gabriel hadde nytta i videoane for «Sledgehammer» og «Big Time». Filminga var strevsam, særleg for Gabriel som måtte ligge roleg i timesvis i fleire dagar. Videoen fekk ein Grammypris for beste musikkvideo i 1993. Kvinna i videoen er spelt av Francesca Gonshaw.
Medverkande
Andre medverkande
The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2
The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (ofte kalla Breaking Dawn - Part 2) er ein amerikansk romantisk fantasy-film frå 2012 regissert av Bill Condon og basert på romanen med same namn av Stephenie Meyer. Det er den andre delen av ein todelt film som utgjer den femte og siste delen i Twilight-sagaen, og er avslutninga på filmen The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 1 frå 2011. Alle tre hovudskodespelarane, Kristen Stewart, Robert Pattinson og Taylor Lautner, tek opp att rollene sine, med Mackenzie Foy som spelar Renesmee. Del 2 kom ut 16. november 2012.
Filmen var ein kassasuksess. Etter å ha tent 829 millionar dollar (januar 2013) på verdsbasis, var han den 34. mest innbringande filmen, den 6. mest innbringande filmen i 2012 og den mest innbringande filmen i Twilight-serien. Likevel fekk filmen hovudsakleg negativ mottaking.
Dronninga av Saba
Dronninga av Saba er ein figur kjend frå jødisk, kristen og muslimsk tradisjon. Ho vert omtalt i Første kongebok og Andre Krønikebok i Bibelen, i Koranen og i etiopiske Kebra Nagast.
Ein del historikarar har identifisert Saba med eit sørarabisk kongedøme, Sabaʾ, som låg i noverande Jemen. Det finst ikkje historiske prov på at dronninga har eksistert.
Legender
Ifølgje nokre legendariske tradisjonar utanom Bibelen fekk dronninga av Saba eit barn med Salomo, sonen Menelik, som vart konge over Etiopia. Dette er blant anna attgjeve i verket Kebra Negast frå 1300-talet. Trua på at Salomo fekk etiopiske etterkommarar har spelt ei rolle i den etiopiske ortodokse kyrkja og seinare i rastafarianismen.
New York Nights: Success in the city
New York Nights: Success in the City eller berre New York Nights er eit spel utvikla og utgjeve av Gameloft for mobil i 2005. Grunna suksessen blei spelet seinare gjeve ut for iPhone i 2009. Spelet har ein teikneserie-aktig 2D-grafikk som liknar grafikken i The Sims.
Oppfølgjaren, New York Nights 2: Friends for life, var seinare utgjeve for mobil. Ein spin-off, Miami Nights: Singles in the City kom òg ut og var meint for Nintendo DS.
Julepyramide
Julepyramide (tysk Weihnachtspyramide) er ein type julepynt med røter i fjellområdet Erzgebirge i Tyskland. Pyramiden er forma som eit smalnande tårn med opne rom inni der ein kan sjå ulike senar. Han har gjerne fleire etasjar, men kan også berre ha éin. Øvst sit ein propell som kan driva figurane i pyramiden rundt som i ein karusell. I somme tyske byar blir det sett opp store julepyramidar i desember, gjerne i samband med ein julemarknad.
SKildring
Vanlegvis er ein julepyramide laga i tre. Stearinlys vermer opp luft som stig opp og driv propellen på toppen av pyramiden som igjen sørgjer for at dei ulike etasjane beveger seg. Pyramidane kan vise både kristne senar, Dei kan visa Jesusbarnet i krybba, gjetarar og vise menn som vitjer han, og englar som syng i himmelen. Dei kan også omfatta tradisjonelle kvardagsenar.
Historie
Julepyramiden fekk utforminga si på 1800-talet. Han var opphavleg ikkje berre knytt til jul, men blei i Erzgebirge også sett opp til jonsok som «jonsoktre» dekt med blomar og girlanderar.
Opphavleg var pyramidane handlaga og hadde unik utforming. Men frå først på 1900-talet blei dei også produsert industrielt, først ved fabrikken til Carl Ludwig Flemming i Globenstein (frå 1902) og seinare ved leiketøyfabrikken til Bruno Henning i Seiffen.
Opphavleg blei pyramidane nytta til å pynta opp heimar, men på 1900-talet byrja ein også å setja opp større pyramidar offentleg.
Liknande pynt
I Sverige har det etter krigen blitt masseprodusert englespel som har trekk lik med julepyramiden, men i tillegg er dei utstyrt med bjøller.
Kapp Agulhas
Kapp Agulhas i Sør-Afrika er det sørlegaste punktet på det afrikanske kontinentet. Namnet kjem frå det portugisiske ordet for 'nåler', på grunn av steinformasjonane som, kombinert med dei uvanlege vêrforholda som blir skapte her fordi Indiahavet og Atlanterhavet møter kvarandre her, har senka mange skip.
Lyder Nicolaysen
Lyder Wentzel Nicolaysen var ein norsk kjøpmann og stortingsmann frå Bergen. Han var far til Nicolay Nicolaysen.
Glasshytta Union
Glasshytta Union, ofte omtala som Glasshytta på Union, ligg på Union brygge på Grønland i Drammen i dei gamle lokala til Brodahls Gummivarefabrikk og vart skipa i 2006 av Kari Ulleberg og Thor Øystein Wilhelmsen. Glashytta er ein etterkommer etter glasshytta på Berger som vart lagd ned i 2004.
Lyder Nicolaysen
Nicolaysen var son til ein kjøpmann og var sjølv kjøpmann i heimbyen frå 1818. I tida 1836-54 var han medeigar i firmaet N. Nicolaysen & Co. og børskommissær.
Nicolaysen møtte på Stortinget både i 1830, 1839 og 1845 som vald representant frå Bergen. Dessutan deltok han på Stortinget 1836 og Omframtstortinget 1836-37 som fyrste varamann. Han var medlem 1830 og 1836 i Bankkomiteen. Elles var han i 1830 medlem av «komiteen om de finmarkske forhold», 1836 sekretær i komiteen om brannvesenet i byane og medlem av Gasjekomiteen og i komiteen om flagget. På stortinga 1839 og 1845 hadde han plass i Budsjettkomiteen.
Nicolaysen var frå 1838 med i det fyrste bystyret i Bergen, og vart verande bystyremedlem til 1847. Frå 1842 var han styremedlem i Noregs Bank si Bergens-avdeling i 28 år. I 1843 var han medlem i ein departemental komite som såg på vrakarvesenet.
Gasshydrat
Gasshydrat er kjemiske sambindingar mellom gassmolekyl og vatn. Hydrat som er av særleg stor interesse er metan, etan, propan og butan fordi dei er aktuelle i utvinninga av naturgass.
Vanleg is av reint vatn har ein krystallstruktur som er regelmessig og tett, medan dei nærskylde strukturane i gasshydrata har holrom som vert fylte av gassmolekyl. Vanleg is smeltar ved 0 ºC, eller ved lågare temperaturar når trykket stig, medan gasshydrata er stabile over 0 ºC, så lenge trykket er høgt nok. Dette gjer at gasshydrata kan skape problem i olje- og gassutvinning. I borehol er trykket høgt og det kan dermed skje isdanning i borehol og røyr, sjølv om temperaturen er godt over null.
Geologisk undersøking
Dei enklaste metodane er kartlegging av dei ulike bergartstypane og avgjere strøk og fall av lagdeling eller andre planstrukturar, retninga av sprekker og gangar, i tillegg til innsamling av prøvar og fossil. Meir spesielle undersøkingar er magnetiske og radiometriske undersøkingar for påvising av radioaktive mineral. Ved grunnundersøkingar og leiting etter førekomstar av økonomisk tyding, nyttar ein geofysiske metodar, men desse krev eit stort og kostbart utstyr.
Limes Germanicus
Limes Germanicus var den befesta grensa som skilte Romarriket frå dei germanske stammane. Ho blei oppført frå år 83 e.Kr. til kring 260. På det høgaste gjekk ho frå Nordsjøen langs Rhinen til Regensburg ved Donau.
til Lime i øvre Germania og Raetia var ein 550 km lang del av limes med anlegg mellom Rhinen og Donau. Forsvarsbygga ved grensa er i dag minnesmerke og siden 2005 del av UNESCO si verdsarvsliste.
Limes tyder på latin 'grenseveg' eller 'strekning utan vekstar', og blir i dag hovudsakleg brukt om grensevollen ved den nordlege grensa av riket. Den tyske delen har namn etter dei romerske provinsane som låg her: Raetia og Germania Superior (øvre Germania).
Limes i øvre Germania følgjer ikkje berre naturlege grenser som vassfar eller fjellkjeder. Funksjonen til forsvarsanlegga er ikkje heilt klarlagt. Ein går ut frå at hovudformålet var overaking av handelsvegane. Anlegga hadde ikkje høve til å motstå eit større militært åtak. For å sikre handel med germanske folkeslag hadde Limes eit stort tal grenseovergangar.