cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Shirelles
Karriere
Tiara Records, i lag med kontrakten til The Shirelles, vart seld til Decca Records i 1959 for 4 000 USD. Greenberg vart verande manageren deira og sikra dei konsertar, mellom anna ein i Howard Theatre i Washington D.C. Etter at to singlar selde dårleg, inkludert den første utgjevinga deira med Coley som førstevokalist på «Dedicated to the One I Love», ein song av The "5" Royales, sende Decca dei attende til Greenberg og gav dei opp som eit one-hit wonder. På det nye selskapet til Greenberg, Scepter Records, gav dei ut at «Dedicated to the One I Love» på ny og singelen klatra til 89. plassen på singellista. Wayne Wadhams, David Nathan og Susan Lindsay i Inside the Hits meiner dette kom av dårleg distribusjon. For å marknadsføre gruppa betre, bad Greenberg låtskrivaren Luther Dixon, som tidlegare hadde arbeidd med Perry Como, Nat King Cole og Pat Boone og vore med å skrive hitten «16 Candles» i 1959, om å skrive og produsere songar for dei. Dixon tok i mot tilbodet.
Den første singelen dei produserte med Dixon, «Tonight's the Night», kom ut i 1960 og nådde 39. plassen på hitlista. Denne suksessen gjorde at gruppa ekk spele med fleire større artistar, som Etta James og Little Richard, og gjorde at Scepter flytta inn i større kontorlokale. Oppfølgjaren var «Will You Love Me Tomorrow», som vart skriven av ekteparet og låtskrivarduoen Gerry Goffin og Carole King. Denne songen vart den første av ei afroamerikansk jentegruppe som toppa Billboard-lista, og kanskje den første jentegruppa i det heile tatt. «Tonight's the Night» vart sidan nytta som tittelsongen på eit album frå 1961, Tonight's the Night, som òg inneheldt «Will You Love Me Tomorrow» og «Dedicated to the One I Love».
Etter suksessen med singlane sine, vart The Shirelles ofte gjester på Murray the K, som tok dei med på radioshowet sitt «All Star Rock Shows» i New York. I same perioden gav dei ut «Dedicated to the One I Love» på ny, og han nådde no tredjeplassen på singelllista. Denne vart følgd opp av «Mama Said», så «Baby It's You», skriven av Burt Bacharach, Luther Dixon og Mack David, «Soldier Boy», og «Boys», med saksofonisten King Curtis.
I 1963 forlet Dixon Scepter, og gradvis byrja singlane til The Shirelles å selje dårlegare. Dei fortsette likevel å spele inn musikk og halde konsertar. Dionne Warwick erstatta Owens og Coley, som begge tok seg fri for å gifte, på konsertar og gruppa fortsette å spele inn musikk. Det året nådde songen deira «Foolish Little Girl» topp ti på pop- og R&B-listene, og dukka opp i filmen It's a Mad, Mad, Mad, Mad World. Seinare i 1963 fekk dei vite at inntektskontoen, som inneheldt honorara deira, og som dei skulle få frå Scepter då dei vart 21 år gamle, ikkje eksisterte. Som svar forlet dei selskapet, og saksøkte seinare selskapet for kontraktsbrot. Scepter møtte dette med eit motsøksmål for å ha slutta. Begge søksmåla vart trekte attende i 1965 då dei kom fram til ei semje. At Scepter hadde lyge om inntektene skuffa The Shirelles, som kjende seg lurte. I eit intervju i 1981 sa Owens at Greenberg hadde oppført seg som ei «mor for dei» og at dei «hadde falle totalt for dette».
Seinare karriere
I seinare år var The Shirelles mindre populære, dels på grunn av den britiske bølgja og hard konkurranse frå andre jentegrupper, som The Chiffons, The Supremes, The Ronettes, Martha & the Vandellas og The Crystals. I denne perioden erstatta Warwick ofte Coley. The Shirelles hadde framleis kontrakt med Septer, og kunne ikkje spele for andre selskap før kontrakten var over i 1966. Den siste singelen deira som nådde listene var «Last Minute Miracle» i 1967, som nådde 99. plassen.
Med dårlegare salstal slutta Coley i gruppa i 1968 for å bruke meir tid på familien. Dei attverande tre medlemmanespelte inn songar for fleire selskap, inkludert Bell Records, RCA og United Artists fram til 1971. Sidan turnerte dei med dei gamle songane sine, og deltok i filminga av dokumentarfilmen Let the Good Times Roll i 1973, og spelte inn to songar for denne. Coley kom attende som førstevokalist i 1975, og erstatta Owens, som slutta det året for å satse på ein solokarriere. I 1982 døydde Harris av eit hjarteinfarkt i Hyatt Regency etter to konsertar i Atlanta med gruppa. Året etter framførte dei attverande tre medlemmane «Will You Love Me Tomorrow» i lag med Warwick på albumet hennar How Many Times Can We Say Goodbye.
Nyare versjonar
I dag turnerer dei originale medlemmane i forskjellige, separate grupper, men retten til namnet The Shirelles vart etter kvart teken over av Lee. Shirley Owens har halde fram å turnere under namnet 'Shirley Alston Reeves and her Shirelles'. Lee spelte med nye medlemmar som «The Shirelles». Coley døydde i Sacramento i California i 2000 av brystkreft.
Stil
Wadhams, Nathan og Lindsay skildra den tidlege stilen til The Shirelles som «tett, nesten doo-wop-harmoni». Vokalen til Owenss er av skribenten Alwyn W. Turner skildra som «vedunderleg uttrykksfull», og kunne høyrast ut som «nesten, men ikkje heilt ustemt», noko som i følgje Turner førte til at Owens høyrdest uskuldig ut på songane sine. Tekstane som The Shirelles song hadde ein tendens til å vere ganske enkle og skjulte sjeldan tydinga av songane. Songane var implisitt retta mot kvinnelege lyttarar, og dei mannlege subjekta i songane vart som regel omtalt som «han» og ikkje «du/deg». Dette var noko nytt i forhold til tidlegare songar skrivne av kvinner, som ofte var meir kjønnsnøytrale, og var med på å bane veg for meir «bekjennande» songar i 1970-åra frå songarar som Joni Mitchell og Carole King.
Musikalsk var songane deira med Dixon inspirert av brasiliansk baião og bestod av fleire tilfelle av synkope.
Lovord
I 1994 vart The Shirelles æra med Pioneer-prisen frå Rhythm and Blues Foundation for musikkbidraga deira. Prisen vart motteken av Owens, Lee og Kenner. To år seinare vart dei innlemma i Rock and Roll Hall of Fame, i lag med Gladys Knight and The Pips. I 2002 vart dei innlemma i Vocal Group Hall of Fame.
I 2004 rangerte Rolling Stone dei på 76. plassen på lista deira over dei 100 beste artistane gjennom tidene. Dei plasserte òg to av songane deira, «Will You Love Me Tomorrow» og «Tonight's the Night», på lista deira over dei 500 beste songane gjennom tidene. I 2010 låg «Will You Love Me Tomorrow» på 126. plassen og «Tonight's the Night» på 409. plassen.
Musikal
Soga til The Shirelles var tema i Baby It's You!, ein musikal skriven av Floyd Mutrux og Colin Escott, som følgjer soga til Greenberg og Scepter Records. 148 show av musikalen gjekk på Broadway i 2011.
Rowett Island
Rowett Island er ei klipperik øy like utanfor Cape Lookout på Elefantøya i Sør-Shetlandsøyane. Rowett Island var kjend for både amerikanske og britiske selfangarar så tidleg som 1822. Rowett Island vart namngjeven av medlemmar av ein britisk ekspedisjon (1921-1922) under Ernest Shackleton etter John Quiller Rowett, som støtta ekspedisjonen økonomisk.
Kryperom
Kryperom er eit luftrom mellom den nedste etasjeskiljaren i eit hus og bakken, avgrensa på sidene av ein ringmur eller delemur. Det er vanlegvis ventilert med uteluft og er særleg brukt som alternativ til golv på grunnen for bustader med sokkeletasje i skrått terreng.
Kryperom finst særleg i norske bustader frå 50- og 60-tallet, men er også brukt ein del i hytter. På grunn av mange råteskadar i hus med kryperom, bruker ein no kryperomsløysninga sjeldnare.
Geir-Ketil Hansen
Geir-Ketil Hansen er ein norsk politikar frå Sosialistisk Venstreparti. Han sat på Stortinget frå Nordland fylke frå 2001 til 2005 og vart vald inn att ved stortingsvalet 2009. Han var vararepresentant i periodane 1989–93 og 2005–09. Det siste halve året av sistnemnde periode møtte han fast for Åsa Elvik.
Frå 2006 til 2009 var han medlem av Riksrevisjonen.
Kvede
Kvede eller vanleg kvede er ein art i planteslekta Cydonia i rosefamilien. Han har gule, lodne frukter som er blitt brukt til mat og medisin i lang tid.
Kvede stammar frå Asia. Planten veks naturleg i grusskrenter og skogkantar i vestasiatiske land som Armenia, Tyrkia, Georgia, nordlege Iran og Afghanistan. Nokre kjelder strekk utbreiingsområdet så langt nord som til Latvia. Treet toler ei rekkje ulike klima, og kan veksa så langt nord som Skottland.
El-Sayedbreen
El-Sayedbreen er ein isbre som er kring 24 km lang og som drenerer nordaustsida av Zuncich Hill i Marie Byrd Land. Han flyt nordaust til Landbreen ved sørsida av Mount Shirley. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959–65, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Sayed Z. El-Sayed, ein oseanograf i US Antarctic Research Program under International Weddell Sea Oceanographic Expeditions i 1967–68 og 1969–70.
Kvede
Fruktene har gult, loddent skal, storleik som ei grapefrukt og fasong som eple eller pære. Fruktkjøtet er fast og pektinrikt, kjernehuset har brune frø med smak av bitre mandlar. Frøa er slimhaldige. Ein et ikkje fruktene rå, men varmebehandlar dei. Kvede eigner seg godt til sylting, og blir mellom anna brukt til marmelade.
Unge kvedetre blir ofte brukt som grunnstammar for pæretre.
Ordet kvede blir også brukt om andre slekter i rosefamilien, som eldkvede (Chaenomeles). Frukta frå desse plantane liknar kvedar, og kan brukast på liknande vis til mat.
NM i friidrett 1984
Noregsmeisterskapen i friidrett 1984, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Jotun stadion i Øvre Årdal dagane 24.-26. august 1984 med Idrettslaget Jotun som arrangør.
To utøvarar i kastøvingar, diskoskastaren Knut Hjeltnes og spjutkastaren Trine Solberg, vart tildelt kva sin kongepokal.
100 meter
<br style="clear:both;" />
200 m
<br style="clear:both;" />
400 m
<br style="clear:both;" />
800 m
<br style="clear:both;" />
5 000 m
<br style="clear:both;" />
NM i symjing 1963
Noregsmeisterskapen i symjing 1963 vart avvikla i Frognerbadet i Oslo i dagane frå 2. til 4. august 1963. Meisterskapen omfatta 15 individuelle tevlingar, av dei 8 for menn og 7 for kvinner. To stafettar, ein for menn og ein for kvinner stod òg på programmet.
Kongepokalane vart, som året i førevegen, tildelt Lisbeth Søderstrøm frå Idrettslaget Varg og John Vengel frå Viika Idrettsforening.
NM i friidrett 1984
10 000 m
<br style="clear:both;" />
NM i symjing 1963
100 m fri
<br style="clear:both;" />
400 m fri
<br style="clear:both;" />
NM i friidrett 1984
110 meter hekk
<br style="clear:both;" />
Ringarum
Ringarum er ein svensk tettstad i Valdemarsviks kommun i Östergötlands län i Östergötland. I år 2005 hadde tettstaden 605 innbyggjarar.
NM i friidrett 1984
400 m hekk
<br style="clear:both;" />
3 000 m hinder
<br style="clear:both;" />
Storhertug
Storhertug (italiensk granduca, tysk Großherzog) er ein fyrstetittel som har rang mellom konger eller kurfyrster og hertugar.
NM i symjing 1963
1500 m fri
<br style="clear:both;" />
NM i friidrett 1984
Høgdehopp
<br style="clear:both;" />
Storhertug
Cosimo I av Medici, hertug av Firenze, var den første fyrsten som tok tittelen storhertug. Han fekk han tildelt i 1569 av pave Pius V. Før første verdskrigen var over vart denne vørdnaden innehatt av statsoverhovudet i Luxemburg (sidan 1815) og dessutan av seks tyske fyrstar, nemleg herskarane i Hessen-Darmstadt og Baden (sidan 1806), Sachsen-Weimar, Mecklenburg-Schwerin og Mecklenburg-Strelitz (sidan 1815) og dessutan Oldenburg (sidan 1829). Kongen av Preussen bar tittelen storhertug av Nedre Rhen og Posen, medan keisaren av Austerrike bar tittelen storhertug av Toscana og Krakow.
NM i friidrett 1984
Stavhopp
<br style="clear:both;" />
Lengdehopp
<br style="clear:both;" />
NM i symjing 1963
200 m rygg
<br style="clear:both;" />
NM i friidrett 1984
Tresteghopp
<br style="clear:both;" />
Kulestøyt
<br style="clear:both;" />
NM i symjing 1963
200 m bryst
<br style="clear:both;" />
NM i friidrett 1984
Diskoskast
<br style="clear:both;" />
NM i symjing 1963
200 m butterfly
<br style="clear:both;" />
400 m medley
<br style="clear:both;" />
NM i friidrett 1984
Sleggjekast
<br style="clear:both;" />
NM i symjing 1963
Sviktstup
<br style="clear:both;" />
NM i friidrett 1984
Spjutkast
<br style="clear:both;" />
NM i symjing 1963
Kunststup
<br style="clear:both;" />
NM i friidrett 1984
1500 m
<br style="clear:both;" />
3 000
<br style="clear:both;" />
5 000
<br style="clear:both;" />
100 m hekk
<br style="clear:both;" />
NM i symjing 1963
100 m rygg
<br style="clear:both;" />
Fahnestockbreen
Fahnestockbreen er ein isbre som er kring 55 km lang og som flyt til Sulzbergerisen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Mark A. Fahnestock, ein tilsett ved University of New Hampshire, som var feltforskar og teoretisk forskar på Grønland og i Vest-Antarktis-straumen frå 1980-åra og frametter.
Babur
Zahir-ud-din Mohammad Babur, kjend som Babur, var ein sentralasiatisk herskar av Fergana som erobra store område og grunnla det indiske Mogulriket.
Ski-NM 1951
Noregsmeisterskapen på ski 1951 i nordiske greiner vart avvikla på Tretten i Oppland sundag 11. februar og i Narvik i Nordland dagane 15. til 18. mars 1951.
Babur
Etter slaget ved Panipat i 1526 og sigeren over Rana Sangram Singh av Mewar året etter, herska han over eit rike som strekte seg frå Oxus til Bengal.
Babur skreiv memoara sine på tsjagatai-tyrkisk. Han skreiv også poesi både på tyrkisk og persisk, og etterlét seg ei lærebok i metrikk og retorikk.
Ski-NM 1951
Hopparen Knut Hatle frå Kirkenes omkom under det spesielle hopprennet i den store Fagerlibakken i Narvik, då han «gikk i bakken med hodet først».
17 km
Dato: 17. mars 1951
Stad: Narvik
<br style="clear:both;" />
30 km
Dato: 17. mars 1951
Stad: Narvik
<br style="clear:both;" />
Ringsegård
Ringsegård er ein svensk tettstad i Falkenbergs kommun i Hallands län i Halland. I 2005 hadde tettstaden 383 innbyggjarar.
Ski-NM 1951
50 km
Dato: 11. februar 1951
Stad: Tretten
<br style="clear:both;" />
4 x 10 km stafett
Dato: 11. februar 1951
Stad: Tretten
<br style="clear:both;" />
Kombinert
Dato: 16. - 17. mars 1951
Stad: Narvik
<br style="clear:both;" />
Hopprenn
Dato: 18. mars 1951
<br style="clear:both;" />
Mpulungu
Mpulungu er ein by i den nordlege delen av Zambia med eit folketal på rundt 67 600 (i 2000). Byen ligg ved sørenden av Tanganyikasjøen og ved grensa til Tanzania.
Mpulungu har båtsamband med Folkerepublikken Kongo, Tanzania og Burundi. Ferja MV «Liemba» går frå Mpulungu til Kasanga og Kigoma i Tanzania, med samband vidare til Bujumbura.
Ida Vitale
Ida Vitale er ein uruguayansk forfattar frå Montevideo.
Liv
Ho hadde ei viktig rolle i den uruguayanske kunstrørsla kjend som Generación del 45: Carlos Maggi, Manuel Flores Mora, Ángel Rama (som blei den andre ektemannen hennar), Emir Rodríguez Monegal, Idea Vilariño, Carlos Real de Azúa, Carlos Martínez Moreno, Mario Arregui, Mauricio Muller, José Pedro Díaz, Amanda Berenguer, Tola Invernizzi, Mario Benedetti, Líber Falco, Juan Cunha, Juan Carlos Onetti og fleire andre.
Vitale flykta til Mexico by i 1973 for å søka asyl etter at ein militærjunta tok makta i Uruguay. Ho budde i Austin i Texas fram til 2016, då ho vende tilbake til Montevideo. Vitale er den siste levande medlemmen av Generación del 45. Ho har teke imot fleire litteraturprisar og ærestilvisingar for verket sitt. I 2019 blei ho tildelt ein Cervantes-pris for livsverket sitt.
Verk
(Utval)
Friends Will Be Friends
«Friends Will Be Friends» er ein song framført av Queen og skriven av Freddie Mercury og John Deacon, frå albumet A Kind of Magic i 1986. Han var den 30. singelen som vart gjeven ut i Storbritannia då han kom den 9. juni 1986. Singelen nådde 14. plassen i Storbritannia.
«Friends Will Be Friends» vart framført på konsertane under The Magic-turneen. Songen var den første og einaste som vart sungen på slutten av konsertane mellom «We Will Rock You» og «We Are the Champions» sidan News of the World-turneen i 1977.
Songen finst på fleire samlealbum av Queen, som Greatest Hits II, Greatest Flix II og Greatest Video Hits II.
Musikalsk arrangement
Songen er spelt inn i G-dur, og er dominert av den melodiske gitaren til Brian May. Ein variasjon av dette finst på konsertalbumet Live At Wembley '86, der songen vert spelt i F-dur. Songen skil seg frå mange andre Queen-singlar ved at han ikkje har eit mellomspel eller gitarsolo.
Musikkvideo
Videoen vart regissert av DoRo og filma JVC Studios i Wembley i mai 1986 der bandet spelar føre fansen. Frontmannen Freddie Mercury tar ein high five med publikum og mot slutten av videoen forsvinn musikken medan publikum fortset å syngje.
Come into My World
«Come into My World» er ein dansepopsong spelt inn av den australske songaren Kylie Minogue til studioalbumet Fever. Songen er den fjerde og siste singelen frå albumet, og han vann ein Grammy-pris i 2004.
Informasjon
Etter suksessen med den førre singelen «Love at First Sight» i USA kunngjorde Minogue at ho ville gje ut ein fjerde singel frå albumet Fever, og «Come into My World» vart valt. Songen vart skriven og produsert av Cathy Dennis og Rob Davis. Det fanst to versjonar, ein albumversjon og ein singelversjon, som ikkje vart utgjeve digitalt. Singelversjonen vart seinare utgjeven på samlealbumet Ultimate Kylie (2004).
Utgjeving og listeplasseringar
Singelen kom ut 2. november 2002, og nådde åttandeplassen på UK Singles Chart, og fjerdeplassen på dei australske hitlistene. Songen har selt til gull i Australia. Han nådde nummer trettifire i New Zealand, deretter nummer tjue, og blei verande på hitlistene i elleve veker. I USA nådde singelen nummer 91 på Billboard Hot 100. Songen hadde òg låge resultat i Europa og nådde nummer syttiåtte i Frankrike, nummer femten i Danmark og nummer tretten i Italia.
Komposisjon
«Come into My World» er ein dansepopsong som òg har element av house og disco. Songen inneheld òg mange elektroniske element som synthesizermelodiar.
Musikkvideo
Videoen til songen viser Kylie Minogue som går rundt eit kvartal i Boulogne-Billancourt, ein forstad til Paris i Frankrike. Kvar gong ho fullfører ein runde, kjem ei ny Minogue ut frå ein av butikkane og blir med. Kvar av personane i bakgrunnen er òg duplisert i litt ulike posisjonar. I slutten av musikkvideoen har ein fire versjonar av Minogue og kvart element i bakgrunnen. Videoen endar med at ei femte Minogue kjem ut.
Format og sporliste
Dette er formata og oppføringane av hovudutgjevingane av «Come into My World»:
Addicted to Love
«Addicted to Love» er ein song av den engelske rockesongaren Robert Palmer frå 1986. Songen vart signaturlåten hans, delvis takka vere ein populær video med høge motemodellar. Andre artistar har sidan gjeve ut versjonar av songen.
Han var den tredje songen på albumet Riptide. Versjonen som vart gjeven ut for radio, er kring fire minuttar lang, medan albumversjonen er litt over seks minuttar lang.
Songen gjekk inn på Billboard Hot 100-lista i februar 1986 og nådde toppen av den amerikanske Billboard Hot 100-lista og Top Rock Tracks-lista. Det var ein av dei siste singlane gjevne ut på vinyl som selde ein million eksemplar i USA. Songen nådde òg toppen av singellista i Australia og femteplassen på UK Singles Chart.
Bakgrunn
Opphavleg var songen meint å vere ein duett med Chaka Khan, men songen vart spelt inn utan ho fordi plateselskapet hennar på den tida ikkje gav ho løyve til å arbeide med selskapet til Palmer, Island Records. Chaka Khan er likevel oppført for vokalarrangementet i plateomslaget.
Andy Taylor frå Duran Duran (og ein bandkollega av Palmer frå The Power Station) spelar sologitar. Andre gitarparti på songen vart spelt av Eddie Martinez og klaverinstrument av Wally Badarou. Songen er kjend for trommeintroen, som har ein 7/4-takt. Resten av songen er i 4/4-takt.
Noddy Holder (frontmann og vokalist i Slade) sa i eit intervju at songen var ein song han ønskte han hadde skrive sjølv. «Den største songen eg ønskte at eg hadde skrive og spelt inn sjølv er 'Addicted to Love' av Robert Palmer. For meg er det ein perfekt popsong. Alt ved denne treff spikaren på hovudet.»
Musikkvideo
Musikkvideoen frå 1986 (som nyttar den kortare singelversjonen av songen) var regissert av den britiske fotografen Terence Donovan, og var ein av dei mest ikoniske videoane frå denne tida. Videoen syner Palmer som framfører songen med eit abstrakt «band», som er ei gruppe med kvinnelege modellar med bleik hud, mykje sminke, mørkt hår og mannekeng-liknande uttrykk som liknar stilen til kvinnene i måleri av Patrick Nagel.
Den fem modellane i videoen er Julie Pankhurst (klaverinstrument), Patty Kelly (gitar), Mak Gilchrist (bassgitar) og Julia Bolino (gitar) og Kathy Davies (trommer).
Mak Gilchrist sa til Q: «Eg var 21 og fekk rolla på grunn av modellutsjånaden min. Me skulle sjå ut som og oppføre oss som mannekengar. Regissøren Terence Donovan fekk oss småfulle på ei flase vin, og då me skulle fikse sminka mista eg balansen på dei høge hælane mine og slo toppen av gitaren inn i bakhovudet på Robert, og andletet hans traff mikrofonen.»
Palmer brukte «modellkonseptet» i videoen for videoane sine i tre andre songar: «I Didn't Mean to Turn You On» (òg frå Riptide), «Simply Irresistible» og den animerte «Change His Ways» (begge frå Heavy Nova).
VH1-programmet Pop-Up Video fortel at det vart leigd inn musikarar for å lære modellane grunnleggande fingerteknikar, men at dei «gav opp etter ein time og forsvann». Episoden påpeiker òg fleire koreografiske feil, som at modellane ikkje er i takt med kvarandre, og rører seg då rytmen stoppar, som under det andre refrenget.
Musikkvideoen vart rangert på tredjeplassen på VH1's Top 20 Videos of the 1980s og var både den første og den siste videoen som vart vist på det langvarige britiske musikkprogrammet The Chart Show.
Livingston Island
Livingston Island (tidlegare russisk Smolensk) er ei øy i Sør-Shetlandsøyane i Vest-Antarktis som ligg mellom Greenwich Island og Snow Island. Øya var kjend for selfangarar så tidleg som i 1819, og namnet Livingstone har vore i bruk sidan den gong. Ein kjenner ikkje til opphavet til namnet.
Addicted to Love
Musikkvideo
Musikkvideoen vart òg parodiert av Stardust i «Music Sounds Better with You» og av Shania Twain i «Man! I Feel Like a Woman!».
Livingston Island
Geografi
Livingston ligg i Sørishavet 110 km nordvest for Cape Roquemaurel på det antarktiske fastlandet, 809 km sør-søraust for Kapp Horn i Sør-Amerika, 796 km søraust for Diego Ramirez Islands (det sørlegaste området i Sør-Amerika), 1063 km rett sør for Falklandsøyane, 1571 km sørvest of Sør-Georgia og 3040 km frå Sørpolen.
Addicted to Love
Tina Turner-versjonen
Dei to singlane hadde same B-sider: konsertopptak av «Overnight Sensation» og ZZ Top sin «Legs» og nær identiske biletomslag. Versjonen av «Addicted to Love» som vart utgjeven på singel var ein annan miks av songen. Singelmiksen vart seinare gjeven ut på den europeiske utgåva av samlealbumet Simply the Best i 1991, i tillegg til All the Best i 2004 og Tina! i 2008. Eit anna konsertopptak vart gjeven ut på Tina Live i 2009.
Livingston Island
Geografi
Øya er ein del av Sør-Shetlandsøyane, ei øygruppe som strekkjer seg over 510 km frå nordaust til sørvest. Sør-Shetlandsøyane dekkjer i alt 3687 km².
Addicted to Love
Parodiar
Parodiar av songen er mellom anna:
Livingston Island
Geografi
Mellom Livingston og Greenwich Island i aust ligg McFarlane Strait og mellom Livingstone og Snow Island i vest-sørvest ligg Morton Strait. Deceptionøya, ligg nesten 18 km sørvest for Barnard Point på Livingstone i Bransfield Strait.
Addicted to Love
Parodiar
Filmparodiar:
Livingston Island
Geografi
Øya er 73 km lang frå Start Point i vest til Renier Point i aust, og breidda varierer mellom 5 km mellom South Bay og Hero Bay til 36 km mellom Botev Point i sør og Williams Point i nord med ei flatevidd på 798 km². Det ligg mange holmar og skjer kring øya, særleg utanfor nordkysten. Av dei større småøyane finn ein Rugged Island utanfor Byers Peninsula, Half Moon Island i Moon Bay, Desolation Island i Hero Bay og Zed Islands i nord.
Addicted to Love
Påverknad på andre musikkvideoar
Videoen har anten direkte påverka eller blitt parodiert i fleire musikkvideoar:
Livingston Island
Geografi
Isklipper, som ofte har trekt seg attende dei siste tiåra og avdekte nye viker, strender og nes, utgjer det meste av kysten. Utanom enkelte område er øya nesten fullstendig dekt av is med fleire særs store bresprekkar, isdomar og platå i dei sentrale og vestlege delane, samt fleire bredalar mellom dei høgare fjella aust på Livingston. Typisk for glasiologien på øya er fleire iaugefallande oskelag som kjem frå vulkansk aktivitet på naboøya Deceptionøya.
Utanom den store Byers Peninsula (61 km²) som utgjer vestsida av Livingston, fin ein isfrie delar av øya i kystområda ved Cape Shirreff, Siddons Point, Hannah Point, Williams Point, Hurd Peninsula og Rozhen Peninsula, i tillegg til fjellsidene og ryggar og høgder aust på øya som er for bratte til at snøen legg seg. Dei største fjella er Tangra Mountains (30 km lang, med Mt Friesland på 1700 moh), Bowles Ridge (6,5 km, 822 moh), Vidin Heights (8 km, 604 moh), Burdick Ridge (773 moh), Melnik Ridge (696 moh) og Pliska Ridge (667 moh) aust på øya og Oryahovo Heights (6 km, 340 moh) og Dospey Heights (6 km, 265 moh).
Kysten av øya er forreven med viker som South Bay, False Bay, Moon Bay, Hero, Barclay, New Plymouth, Osogovo og Walker, og halvøyane Hurd (lengd 10 km), Rozhen (9 km), Burgas (10,5 km), Varna (12 km), Ioannes Paulus II (12,8 km) og Byers (15 km).
Vêret på øya er skiftande, vindfult, fuktig og skya. Snøstormar er vanlege og temperaturane varierer forholdsvis lite. Temperaturen går sjeldan over 3 °C om sommaren eller under −11 °C om vinteren.
Historie
Det var først på 1800-talet at landområde i det som i dag er det politiske territoriet Antarktis og det var Livingston Island som vart oppdaga først av kaptein William Smith på det engelske handelsfartøyet «Williams», medan dei segla til Valparaiso i 1819. Han kom ut av kurs sør for Kapp Horn, og 19. februar såg han den nordaustlegaste delen av Livingston, Williams Point.
Nokre månader seinare vitja Smith Sør-Shetlandsøyane på nytt og gjekk i land på King George Island den 16. oktober 1819 og gjorde krav på øya for Storbritannia. Samstundes hadde eit spansk fartøy forlist i dårleg vêr i Drakesundet og sokk utanfor nordkysten av Livingston i september 1819. Skipet «San Telmo» kommandert av kaptein Rosendo Porlier var flaggskipet til ein spansk skvadron. Meir enn 600 menn omkom då «San Telmo» sokk og vart dei første registrerte menneska som omkom i Antarktis. Utan overlevande vart delar av vrakgodset seinare funnen av selfangarar på Half Moon Beach ved Cape Shirreff.
Eit år seinare hadde russarane segla kring heile Antarktika og nådde fram til Sør-Shetlandsøyane i januar 1821 der dei fann over 50 amerikanske og engelske selskuter og 1000 mann som tok hundretusenvis av pelsselskinn. Medan dei segla mellom Deceptionøya og Livingston (kalla Smolensk av russarane) møtte Bellingshausen den amerikanske kapteinen Nathaniel Palmer, som var ein annan pioner i utforskinga av Antarktis som hevda å ha observert sjølve fastlandet november året før.
Restane av hyttar og lekamar frå selfangarane finst framleis på Livingston, der ein finn den nest største konsentrasjonen av historiske stader i Antarktis (etter Sør-Georgia). Namna på mange av dei geografiske detaljane på øya syner òg til den tidlege historia. Detaljane er ofte kalla opp etter kapteinar som amerikanarane Christopher Burdick, Charles Barnard, Robert Johnson, Donald MacKay, Robert Inott, David Leslie, Benjamin Brunow, Robert Macy, Prince Moores og William Napier, britane William Shirreff, M’Kean, John Walker, Ralph Bond, Christopher MacGregor, T. Binn og William Bowles, australiaren Richard Siddons, folk som skipseigaren James Byers, dei amerikanske kvalfangstreiarane William og Francis Rotch, hydrograf Thomas Hurd og John Miers, som kartla Sør-Shetlandsøyane basert på arbeidet til William Smith, eller selskuter som «Huron», «Williams», «Samuel», «Gleaner», «Huntress», «Charity», «Hannah», «Henry», «John», «Hero» og andre.
Somme av namna gjevne av selfangarane på 1800-talet er skildrande, som Devils Point, Hell Gates og Neck or Nothing Passage, farlege stader der skip og folk forsvann; Inept Cove, Needle Peak eller Robbery Beaches der amerikanske selfangarar fekk robba selskinna sine av britane.
Farewell Spit
Landtunga dannar den nordlege sida av Golden Bay og er den lengste sandtunga på New Zealand. Ho strekkjer seg om lag i 26 km lengde over havflata og held fram 6 km vidare under vatn. Ho går frå vest mot aust og er danna av fin gyllen sand - medan Cape Farewell vest for denne landtunga for det meste er sett saman av kvartssandsteinarter frå sein krittid, til dømes silikat, men med spor av andre tunge mineral, granat, ilmenitt, magnetitt og pyroksen. Klippene er utsette for erosjon og vert til fin sand som boren av havstraumane dannar Farewell Spit lenger mot aust.
Livingston Island
Forskingsstasjonar
Dei første moderne busetnadene på øya etter selfangartida var den britiske basen Station P som opererte ved Hannah Point sommaren 1957/58. Permanente forskingsstasjonar er Juan Carlos I (Spania) og St. Kliment Ohridski (Bulgaria) som vart oppretta i 1988 i South Bay. Andre basar er den vesle Shirreff Base (eller Guillermo Mann, Chile og USA) ved Cape Shirreff sidan 1991, og sommarbasen Cámara (Argentina) på nærliggande Half Moon Island sidan 1953.
Verneområde
For å verne Antarktis vart Antarktistraktaten oppretta med eit strengt regime som regulerer aktivitetane i verdsdelen. I den samanhengen er det oppretta særskilde verneområde. To slike naturreservat finst på Livingston Island sidan 1966, på Byers Peninsula og Cape Shirreff.
Heaven's in Here
«Heaven's in Here» er det første sporet på det sjølvoppkalla debutalbumet av det engelsk-amerikanske hardrockbandet Tin Machine. Songen er skriven av David Bowie og vart gjeven ut som den første singelen frå albumet i 1989.
Han vart framført på Tin Machine-turneen i 1989 og It's My Life-turneen i 1991-1992, og eit konsertopptak av songen kom ut på konsertalbumet Tin Machine Live: Oy Vey, Baby (1992).
Bakgrunn og utgjeving
«Heaven's in Here» var den første songen bandet skreiv og spelte inn i lag, og han kom til i løpet av omtrent ein dag, sjølv om miksing og overdubbing fortsette i månadane etterpå. Det var òg både den første og siste songen Tin Machine spelte i lag på scenen.
Det vart laga ein musikkvideo for songen av Julien Temple. Songen vart forkorta ned til fire minutt og var meint for ein singel, men han kom berre ut på ein promosingel.
Opningsriffet på songen vart stundom framført som intro til konsertversjonar av «The Jean Genie» under Earthling-turneen til Bowie i 1997, der Gabrels var gitarist.
Livingston Island
Verneområde
Det er funne fossil på øya som har synt samband mellom Antarktis og andre australske kontinentet.
Heaven's in Here
Medverkande
Tin Machine
Livingston Island
Verneområde
Det er to historiske steder eller monumenter i Antarktis på øya. San Telmo Cairn (HSM 59) ved Cape Shirreff minnes de 644 offiserer, soldater og sjøfolk tapt når den spanske krigsskipet San Telmo sank i nærheten i september 1819. Den Lame Dog Hut (HSM 91) ved St. Kliment Ohridski-basen er den eldste bevarte bygningen på Livingston Island vurderes, sammen med tilhørende gjenstander, som en del av den kulturelle og historiske arven av øya og Antarktis. Hytta er vert for Livingston Island Museum, en gren av Nasjonale Historie Museet i Sofia.
Heaven's in Here
Medverkande
Produsentar
Livingston Island
Turisme
Turismen i Antarktisk starta i 1958 med Sør-Shetlandsøyane. Sidan den gong har turismen auka og over 95 % av turane vitjar Sør-Shetlandsøyane og den nærliggande Den antarktiske halvøya. Hannah Point på sørkysten av Livingston og Half Moon Island utanfor austkysten, samt den nærliggande Deceptionøya og Aitcho Islands nær Greenwich Island er av dei mest populære destinasjonane for cruiseskipa i området.
Farewell Spit
Nordsida av dynene er brattare og ustabil fordi ho heile tida vert utsett for dei dominerande vestlege vindane som i gjennomsnitt er over 25 km/t sterke. Sørsida, som vender mot Golden Bay er meir stabil, og for ein stor del dekt med vegetasjon. Tidevatnet kan trekkja seg så mykje som sju km og avdekkja om lag 80 km² gjørmegrunn; eit rikt beiteområde for dei mange sjøfuglane i området, men også ei dødsfelle for dei mange stranda kvalane her.
Menneskeleg bruk
Abel Tasman var i 1642 den første europearen som såg landtunga, og han kalla henne Sand Duining Hoeck. Kaptein James Cook var den neste europearen i 1770,, og teikna Farewell Spit som ei breid halvøy på karta sine. Han namngav det nærliggjande Cape Farewell, og namnet heldt seg, dei tidlege europeiske nybyggjarane kalla frå først av sandbankane Cape Farewell Spit, før dette vart korta ned til det noverande namnet. Det var det siste av landet James Cook såg då hanforlet New Zealand og segla til Australia mot slutteen av den første sjøreisa si.
Fyrtårnet i enden av landtunga vart første gongen tent i 1870. Den siste fyrvaktaren forlet fyret i 1984, då det vart gjort automatisk.
Tvilen er vårt liv
«Tvilen er vårt liv» er ein singel av Turid Pedersen, gjeven ut i 1977. Songen er skriven av Kjell Pettersen.
Farewell Spit
Menneskeleg bruk
Farewell Spit vert administrert av Miljøverndepartementet (Department of Conservation) som eit reservat av internasjonal interesse for sjøfuglar og dyreliv elles. Det vide området innanfor er eit våtmarksområde med marskland, opne mudderflater, brakkvass-sjøar og forblåste sanddyner. Bortsett frå eit lite område ved rota av landtunga er ho stengd for publikum, utanom for organiserte turar.
Tvilen er vårt liv
Melodi Grand Prix 1977
«Tvilen er vårt liv» deltok i Melodi Grand Prix 1977, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1977 i London i Storbritannia. Songen vart framført på norsk av Turid Pedersen i semifinalen «Nord-Norge», som omfatta Finnmark, Troms og Nordland. Bidraget enda på andreplass med 212 poeng, og gjekk ikkje vidare til finalen.
Farewell Spit
Menneskeleg bruk
Turane gir høve til å hoppa frå ei sanddyne, og å vitja fyrlykta og havsulekolonien. Sørsida av Farewell Spit er heim til mange tusen sjøfuglar, mellom desse lappspove, skeivnebblo, langnebbspove og steppelo, men er også ein stad der kvalar ofte strandar, oftast grindkvalar. Nordsida grensar til Tasmanhavet.
Skipsforlis
Skipet «Queen Bee» gjekk på grunn utanfor Farewell Spit i 1877 og SS «Port Kembla» gjekk på ei mine 17 km utanfor og sokk i 1917.
Broadway i Kochi
Broadway er ei handlegate i Kochi (Ernakulam) i den indiske delstaten Kerala. Ho var den einaste handlegata i byen tidleg på 1900-talet. Namnet kjem truleg av at ho var den fyrste som blei laga ved makadamisering i området.
På Broadway kan ein handla ei rekkje varer, frå gamle kopar-kar til bøker, klede, smykke, parfyme og krydder.
Ved gata og i ein radius på 2 km rundt henne finst det rundt 1 000 ulike butikkar. På arbeidsdagar kan opptil 20 000 menneske vitja området.
In Your Eyes av Kylie Minogue
«In Your Eyes» er ein song av den australske songaren Kylie Minogue, skriven av Minogue, Richard Stannard, Julian Gallagher og Ash Howes. Han fekk ei god mottaking frå kritikarar då han vart utgjeven som den andre singelen frå hennar åttande album Fever (2001).
Utgjeving og listeplasseringar
Songen debuterte som tredjeplassen på UK Singles Chart, og vart hennar tjueandre Top 10-singel. Songen vart på listene i sytten veker. Singelen vart ein hit i Europa og nådde Top 5 i Kroatia, Hellas, Ungarn, Polen og Slovenia. «In Your Eyes» vart utgjeven i Canada, der han toppa på ellevteplass på salslistene, men ikkje i USA, der «Can't Get You Out of My Head» hadde vorte utgjeven.
«In Your Eyes» vart utgjeven som planlagt den 21. januar 2002 i Australia. Songen vart sertifirert gull og debuterte som fyrsteplass på den australske hitlista og vart den fjerde singelen frå Minogue til å nå toppen sidan 2000.
Komposisjon
«In Your Eyes» er musikalsk ein dansepopsong som inneheld innverknader av disco og europop.
Chas Chandler
Bryan James «Chas» Chandler var ein engelsk musikar, plateprodusent og manager for fleire musikarar.
Han byrja karrieren sin som bassgitarist i ein trio med Alan Price. Etter at vokalist Eric Burdon kom med i gruppa kalla dei seg The Animals og vart eit populært R&B-band. Dei mest kjende basslinjene til Chandler er opningsriffa på hittane «We Gotta Get Out of This Place» og «It's My Life». Chandler var òg korvokalist i gruppa.
Etter at gruppa vart oppløyst seint i 1966, vart Chandler manager for Jimi Hendrix, førte han til England og rekrutterte musikarar som danna The Jimi Hendrix Experience. Han produserte òg dei to første albuma hans, og var personen som introduserte Hendrix for Eric Clapton. Det var gjennom dette møtet at Hendrix fekk spele med Clapton og Cream.
Chandler vart sidan manager og produsent for det engelske rockebandet Slade i 12 år. I denne perioden fekk ande sju førsteplassar på den britiske singellista. I denne perioden kjøpte Chandler IBC Studios som han gav namnet Portland Recording Studios. Han styrte studioet i fire år før han selde det til Don Arden. Chandler styrte òg ei rekkje plateselskap frå studioa, som Barn Records og Six of the Best, og danna eit musikkforlag og produksjonsselskap. I 1977 spelte Chandler i gjen med The Animals under ei kort gjenforeining, og vart igjen med dei i 1983.
Chandler døydde av hjarteproblem i juli 1996, berre dagar etter sin siste konsert.
Marstein
Marstein er ei bygd i Romsdalen, i Møre og Romsdal. Marstein ligg omtrent midt i Romsdalen om lag ei mil sør-aust for Åndalsnes. Dalen er rimeleg brei og er omkransa av bratte fjell, som Trollveggmassivet og Kalskråtind som er kjent som utgangspunkt for basehopp.
Hovudnæring er gardsbruk. Raumabanen og E 136 går gjennom bygda.
Kors kyrkje ligg like ved Marstein og er kyrkje for bygdene midt i Romsdalen.
Apostelhest
Apostelhest er eit skjemtande uttrykk for fot som viser til at Jesus sine apostlar gjekk mellom stader til fots.
Genji-soga
Genji-soga (japansk 源氏物語, Genji monogatari) er ein japansk roman skriven av Shikibu Murasaki under Heiantida tidleg på 1000-talet. Han er kjend som ein av dei tidlegare psykologiske romanane og eit av Japans største bidrag til verdenslitteraturen. Ho er også eit av dei første japanske verka nedskrivne på japansk. Boka blei til som ein framhaldsroman skriven av Murasaki for japanske adelskvinner.
Verket er blitt omsett fleire gonger frå klassisk til moderne japansk, av Yosano Akiko, Jun'ichirō Tanizaki og Fumiko Enchi og til engelsk. Det finst inga norsk omsetjing.
Dagbrot
Dagbrot er nemninga på slike uttak av malm og andre mineral, nyttbare steinsortar, kol, (særleg brunkol), steinsalt osb. som kan gjerast ved å grave frå terrengoverflata, altså utan å gå ned eller inn i berget eller under jorda i tunnelar. Motsetnaden til dagbrot er gruve, som er nemninga når ein må inn i berget gjennom sjakter (loddrette eller særs steile gruvegangar) eller stollar (horisontale eller svakt skrånande gruvegangar) for å få ut materialet ein skal nytte.
Eit særs stort dagbrot her i landet ligg i Sør-Varanger i Finnmark for uttak av jarnmalm.
Farbobreen
Farbobreen er ein sidebre som flyt nordaustover og ut i Landbreen, 15 km vest for Mount McCoy, på kysten av Marie Byrd Land i Antarktis. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfotografi tekne av U.S. Navy i 1959–65, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Richard R. Farbo, ein utstyrsoperatør i U.S. Navy som overvintra i Antarktis på tre ekspedisjonar under Operasjon Deep Freeze. Han var ved McMurdo-basen i 1959 og 1965, og Amundsen-Scott-stasjonen i 1969.
Adresse Düsseldorf
Adresse Düsseldorf er eit TV-program som går på NRK3. I programmet blir alle bidraga til Eurovision Song Contest 2011 i Düsseldorf vist fram.
Rinkaby
Rinkaby er ein tettstad i Kristianstads kommun i Skåne län i Sverige.
I 2010 hadde tettstaden 745 innbyggjarar.
Sunniva Relling Berg
Debutboka vart nominert til Brageprisen i klassen for barne- og ungdomslitteratur.
Brothers in Arms av Dire Straits
Brothers in Arms er det femte studioalbumet til det britiske rockebandet Dire Straits, gjeve ut 13. mai 1985 av Vertigo Records internasjonalt og av Warner Bros. Records i USA. Brothers in Arms nådde toppen av albumlistene verda over og låg ti veker på toppen av UK Album Chart (mellom 18. januar og 22. mars 1986), ni veker på toppen av Billboard 200 i USA og 34. veker på toppen av den australske albumlista. I Noreg låg albumet 12 veker på toppen av lista og i alt 49 veker inne på Topp 40. Albumet er det åttande bestseljande albumet i Storbritannia, er sertifisert til ni gonger platinaplate i USA og er eit av dei mestseljande albuma gjennom tidene med over 30 millionar eksemplar.
Albumet vann to Grammyprisar i 1986, og vann beste britiske album på Brit Awards i 1987. Magasinet Q plasserte det på 51. plass på lista si over dei 100 beste britiske albuma gjennom tidene.
Innspeling
Brothers in Arms vart spelt inn frå november 1984 til mars 1985 ved AIR Studios på øya Montserrat, eit Britisk oversjøisk territorium i Karibia. Albumet vart produsert av Mark Knopfler og Neil Dorfsman. Knopfler vart kjend med Dorfsman gjennom arbeidet hans på albumet Wanderlust av jazzvibrafonisten Mike Mainieri i 1981. I 1982 bad Knopfler Dorfsman om å arbeide med han på Dire Straits-albumet Love over Gold, og filmmusikken til Local Hero i 1983. Brothers in Arms var eit av dei første albuma som vart spelt inn på ein 24-spors digitalopptakar. Denne avgjersla kom av at Knopfler stadig søkte etter betre lydkvalitet. «Ein av tingene eg absolutt respekterte han for», sa Dorfsman, «var interessa hans i teknologi for å betre musikken hans. Han var alltid villig til å bruke utstyr av beste kvalitet».
Før han kom til Montserrat hadde Knopfler skriven alle songane og øvd dei inn med bandet. Studiobesetninga var Knopfler (gitar), John Illsley (bass), Terry Williams (trommer), Alan Clark (piano og Hammond B3) og Guy Fletcher, som var ny i bandet, og spelte ein synth-rig som bestod av ein svær Yamaha DX1, fleire Roland klaverinstrument og ein Synclavier.
Utgjeving
Brothers in Arms var eit av dei første albuma som vart retta mot CD-marknaden, og var ei heilt digital innspeling (DDD) på ei tid då det meste av popmusikken vart spelt inn på analogt utstyr. Albumet vart òg gjeve ut på vinyl (forkorta til å passe inn på ei LP-plate) og kassett.
Brothers in Arms var det første albumet som selde ein million eksemplar på CD, og som selde betre enn LP-versjonen. Ein Rykodisc-tilsett sa seinare, «[I 1985] kjempa me for å få CDane våre produserte fordi heile produksjonskapasiteten i verda var overfløymd av etterspurnaden for ei enkel plate (Dire Straits' Brothers in Arms)».
Plata vart remastra og gjeve ut i lag med resten av Dire Straits-katalogen i 1996 for det meste av verda utanom USA, og den 19. september 2000 i USA. Han vart òg gjeven ut på XRCD2 i 2000, og for 20-årsjubileet i Super Audio CD-format den 26. juli 2005 og DualDisc-format med DVD-Audio 24 bit/96 kHz den 16. august 2005, remiksa i 5.1 av Chuck Ainlay og vann ein Grammy for beste kringlydalbum.
I 2006 vart ein vinylversjon på halv snøggleik gjeve ut. Han vart mastra av Stan Ricker og bestod av fire sider på 33 1/3 rpm, med heile songane på vinyl for første gongen.
Komposisjonar
«Money for Nothing» var ein av dei mest spelte musikkvideoane på MTV i denne tida. Han er ein av berre to Dire Straits-songar på eit studioalbum som ikkje er skriven av Mark Knopfler – Sting var med på å skrive songen.
«Walk of Life» vart ein stor hit for bandet i 1986 og nådde andreplassen i Storbritannia og sjuandeplassen i USA. Songen vart nesten utelaten frå albumet, men teken med etter at bandet fekk siste ordet over produsent Neil Dorfsman.
På den andre sida av albumet fokuserer tre av songane («Ride Across the River», «The Man's Too Strong» og «Brothers in Arms») på militarisme.
«Ride Across the River» nyttar seg av latinamerikanske bilete, i lag med ei panfløyte på synthesizer, ein reggae-aktig rytme og skumle bakgrunnslydar. «The Man's Too Strong» omhandlar ein gammal soldat (eller krigsforbrytar) og frykta hans for å syne kjensler som ein svakheit. «Brothers in Arms» omhandlar det meiningslause med krig.
Plateomslag
Gitaren på omslaget er Mark Knopfler sin National Style 0 Resonator frå 1937. Style 0-merket vart introdusert i 1930 og lagt ned i 1941. Fotografen var Deborah Feingold. Den same gitaren vart nytta, med liknande fargar for eit album i 1989 kalla The Booze Brothers av Brewers Droop. Sjølv om det vart spelt inn i 1973, vart ikkje albumet av Brewers Droop gjeve ut før i 1989, då det vart oppdaga at albumet hadde involvert Dave Edmunds med Pick Withers og Mark Knopfler i besetninga. Baksida av omslaget er eit måleri av den same gitaren, av den tyske kunstnaren Thomas Steyer.
Platemeldingar
I meldinga si for Rolling Stone gav Debby Bull albumet middels kritikk, og hylla den «forsiktige utforma» låtskrivinga. «Plata er vakkert produsert, med den fantastiske gitaren til Mark Knopfler i sitt beste lys». Ho fann tekstane bra, men skreiv at temaa «ikkje er så interessante som dei brukte å vere på plater som Making Movies». Trass i produksjonen og dugande bidrag frå gjesteartistar som trommeslagar Omar Hakim og Brecker Brothers, konkluderte Bull med at «musikken manglar den smerten som gjorde dei nylege filmmusikkalbuma til Knopfler, Comfort and Joy og Cal, så mektige».
Robert Christgau gav albumet B–, og skreiv at «den første sida flyttar seg med enkel sjenerøsitet, ikkje ein dyd ein knyter til denne studiogitaristen sin egotripp. Men det er for seint for den gamle bluesguten å suge oss inn i drøvtygginga hans av truløysheita til kvinna det nyttelause i politisk kamp, og «Money for Nothing» er òg ein standard av pophykleri».
Lovord
I 1986 vann Brothers in Arms to Grammyprisar og i 1987 årets album på Brit Awards. I 2000 plasserte magasinet Q albumet på 51. plass på lista si over dei 100 beste britiske albuma gjennom tidene. I 2003 rangerte Rolling Stone albumet på 351. plass på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene.
I november 2006 kom albumet på 64. plass i ei australsk undersøking over dei 100 beste albuma.