cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Welcome to My Nightmare
Welcome to My Nightmare er det åttande albumet til Alice Cooper, gjeven ut i 1975. Dette var det første albumet til Alice Cooper som soloartist (alle dei tidlegare Alice Cooper-albuma var gjeven ut som eit band). Plateomslaget var laga av Drew Struzan for Pacific Eye & Ear. Rolling Stone rangerte det seeinare som eit av dei 100 beste plateomslaga gjennom tidene.
Welcome to My Nightmare er eit konseptalbum. Songane, høyrt i rekkefølgje, dannar ei reise gjennom mareritta til eit barn kalla Steven. Welcome to My Nightmare inspirerte fjernsynsserien Alice Cooper: The Nightmare og ein verdsomfattande konsertturne i 1975, samt konsertfilmen Welcome To My Nightmare i 1976.
Songen «Welcome to my Nightmare» er ein parodi på romanen «There's a Nightmare in My Closet» av Mercer Mayer frå 1968.
Den kjende filmskodespelaren frå skrekksjangeren, Vincent Price, held monologen i starten av songen «The Black Widow».
Den nymastra CD-versjonen hadde tre songar som bonusspor.
I 2011 gav Alice Cooper ut oppfølgjaren Welcome 2 My Nightmare.
Innhald
'''
Spanske monarkar
Dette er ei liste over spanske monarkar, det vil seie herskarar over eit samla Spania.
Føregjengarar til det spanske monarkiet var:
Ferdinand II av Aragon og Isabella I av Castilla regjerte gjennom personalunionen sin dei to kongedøma saman. Ferdinand la og under seg den søre delen av Navarra. Etter Isabella døydde overtok dottera hennar Joanna trona, men Ferdinand fortsette som regent fordi Joanna var sinnsjuk. Sonen til Joanna, Karl (seinare tysk-romersk keisar), etterfylgde henne. Då Ferdinand døydde i 1516 overtok han òg Aragon. I 1580, under sonen til Karl I, Filip II av Spania, vart òg Portugal innlema i kongedømmet. Med dette vart heile Den iberiske halvøya sameint under ein konge og namnet på riket vart forandra til Spania. Portugal vart igjen sjølvstendig i 1640, men namnet Spania vart enno brukt om unionen mellom Castilla og Aragon.
Huset Habsburg
Det er vanleg å rekne Karl I som den første kongen av Spania, sjølv om sonen Filip var den første til å bruke tittelen. (Nummereringa av monarkane held fram etter den kastiljanske linja.)
The Ed Sullivan Show
The Ed Sullivan Show var eit amerikansk fjernsynsshow som gjekk på CBS frå 20. juni 1948 til 6. juni 1971 med programleiaren Ed Sullivan. Programmet vart erstatta i september 1971 av CBS Sunday Night Movie.
I 2002 var The Ed Sullivan Show rangert på 15. plassen på TV Guide si liste over dei 50 beste fjernsynsshowa gjennom tidene. På tilsvarande liste i 2013 var det på 31. plassen.
Programmet gjekk kvar søndag kveld frå kl. 20 til kl. 21. Alle typar for underhaldning vart vist fram på pgorammet frå klassisk musikk, operasongarar, popartistar, komikarar, ballettdansarar, skodespelarar som framførte monologar og sirkusartistar. Formatet var i røynda det same som varieté.
Kjende episodar og artistar
The Ed Sullivan Show er særleg kjend for å ha introduserte og skapt gjennombrotet for mange artistar i 1950- og 1960-åra i Amerika, som Elvis Presley, The Beatles, The Supremes, The Dave Clark Five, The Animals, The Beach Boys, The Jackson 5, Janis Joplin, The Rolling Stones, The Mamas & the Papas, The Lovin' Spoonful, Herman's Hermits, The Doors og The Band. Den kanadiske komikarduoen Wayne and Shuster var på programmet 67 gonger, meir enn nokon annan.
Elvis Presley si første framføring på programmet vart sett av 60 million menneske, som på den tida var 82,6 prosent av alle TV-sjåarar i USA, noko som er det største TV-publikummet i historia. The Beatles vart sett av 73,7 millionar menneske i 1964, men det var då 45,3 % av alle sjåarar i USA.
Düsseldorf-skulen i elektronisk musikk
Düsseldorf-skulen i elektronisk musikk, eller berre Düsseldorf-skulen, var ei utvikling i elektronisk musikk i 1970-åra, forma av Düsseldorf-baserte artistar som Kraftwerk, Cluster, Can og Neu!. Stilen er karakterisert av synthesizermelodiar og rytmiske basslinjer og markante trommer. Dei fleste verka er instrumentale og vokal vert berre nytta til ein viss grad. Omgrepet vert stundom nytta som ein motsetnad til den samtidige rørsla kalla Berlin-skulen i elektronisk musikk.
Tidleg musikk
Dei tidlege verka til Kraftwerk og Can skil seg frå den seinare, meir suksessrike perioden. Album som Kraftwerk og Kraftwerk 2 er særs eksperimentelle med harde trommer, eletrisk fiolin og manipulert, elektrisk fløyte.
Sanhedrin
Sanhedrin hadde setet sitt i Jerusalem og hadde 71 medlemmer. I sanhedrin blei det ført heftige disputtar mellom farisearar og saddukearar.
Düsseldorf-skulen i elektronisk musikk
Hovudperioden
Dei store albuma, som har gjort denne stilen kjend er Kraftwerk-albuma Autobahn og The Man-Machine, som har definert sjangeren. Songar som «The Robots» frå The Man-Machine i 1978 og «Home Computer» frå Computer World 1981 gjekk bort frå tidlegare retningar i elektronisk musikk.
Sanhedrin
Josef frå Arimatea, eit velsett medlem av Sanhedrin, gjekk ifølgje Bibelen etter krossfestinga av Jesus til Pontius Pilatus for å få lov til å ta hand om kroppen til Jesus.
Düsseldorf-skulen i elektronisk musikk
Düsseldorf-skulen i dag
Av dei originale banda er det berre Kraftwerk som framleis er aktive.
Emona Anchorage
Emona Anchorage (Zaliv Emona) er ei bukt i den indre delen av South Bay på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis som vert nytta som ankringsplass for skip som vitjar den bulgarske basen St. Kliment Ohridski. Ho ligg mellom Hespérides Point og Smolyan Point og er over 100 meter djup på det djupaste.
Emona er namnet på ein landsby og eit nes, Emine, langs kysten av Svartehavet i Bulgaria.
Optisk illusjon
Ein optisk illusjon, optisk bedrag, synsbedrag eller synsførestilling er når vi oppfattar eit bilete som noko anna enn det faktisk er, eller som noko som i følgje fornufta vår er umogleg. Informasjonen auget vårt sender til hjernen utfordrar oppfatninga vår av røyndomen. Optiske illusjonar kan grovt delast inn i to grupper, fysiologiske og kognitive illusjonar.
Fysiologske illusjonar
Fysiologske illusjonar, til dømes etterbilete etter skarpt ljos, trur ein kjem av verknaden på auget eller hjernen av overdriven stimuli av éit slag – lys, farge, rørsle og så vidare. Teorien er at ulike stimuli har kvar sin nevrologiske stig i dei tidlegaste fasane av visuell prosessering, og at gjentakande stimulering av berre ein eller nokre få kanalar medfører ein fysiologisk ubalanse som endrar persepsjonen.
Kognitive illusjonar
Kognitive illusjonar blir trudd å oppstå når synsinntrykk koplast opp mot oppfatninga vår av røyndomen. Undermedvitet vårt prøver å kople det vi ser opp mot noko kjent. Kognitive illusjonar blir gjerne delt opp i tvitydige illusjonar, forvrengingsillusjonar, og paradoksillusjonar.
Tvitydige illusjonar
Tvitydige illusjonar er bilete eller objekt der oppfatninga av biletet byter mellom to tolkingar. Neckerkuben er eit døme på ein slik illusjon.
Forvrengingsillusjonar
Forvrengingsillusjonar er karakterisert av ei forvrenging av storleik, lengd eller kurve. Eit døme på dette er kafeveggillusjonen.
Paradoksillusjoner
Paradoksillusjonar er figurar eller objekt som er paradoksale eller umoglege. Eit døme på ein slik illusjon er Penrosetrianglet.
Optiske illusjonar i biletmedia
Alle biletuttrykk, anten det gjeld kunst eller visuelle medium, er grunnlagt på optisk effektmakeri og illusjonar som ofte skal gje inntrykk av noko anna enn det faktisk er.
Optiske illusjonar blir òg brukt flittig i filmverda gjennom ulike slags filmtriks, ikkje minst animasjonar. Filmmediet, som i røyndomen er ei rekkje stillbilete vist så raskt at dei blir opplevt som ein samanhengande og «levande» rørsle, er i seg sjølv ein effektfull optisk illusjon. Òg datagrafikk, særleg 3-D-grafikken, byggjer grunnleggjande på synsbedrag og omfattar ei rekkje teknikkar og uttrykk.
Melodi Grand Prix 1970
I 1970 var det ingen finale i Melodi Grand Prix. Bakgrunnen var at NRK trekte seg frå Eurovision Song Contest 1970 i protest mot konkurranseforma. Dette var første gong sidan debuten i 1960 at Noreg ikkje deltok i konkurransen. Då Den europeiske kringkastingsunionen (EBU) endra røystereglane hausten 1970, valde NRK å delta att frå og med 1971.
Bakgrunn
Under eit EBU-møte i London i oktober 1969 la dei nordiske landa fram fleire forslag til nye reglar for konkurransen. Men dei nordiske landa fekk lite respons for forslaga, og nokre dagar etter melde NRK at Noreg ikkje ville delta i den internasjonale finalen i 1970. «Det har forekommet en del misnøye med arrangementet, fordi man mener at det ikke har svart til de forventninger man stilte – nemlig at man gjennom denne melodikonkurranse i Eurovisjonen skulle høyne slagernivået i Europa», sa NRKs programdirektør Otto Nes til Aftenposten.
Sverige, Finland, Austerrike og Portugal trekte seg også frå konkurransen i 1970, og berre tolv land stilte på scena i Amsterdam i 21. mars 1970. Dette var det lågaste talet på deltakarar i Eurovision Song Contest sidan 1959.
Yes av Yes
Yes er det første studioalbumet til det engelske rockebandet Yes, gjeve ut i 25. juli 1969 av Atlantic Records. Etter bandet vart skipa i midten av 1968, turnerte dei mykje i Storbritannia med originale songar og omarrangerte coversongar. Dei fekk kontrakt med Atlantic tidleg i 1969, og gjekk inn i Advision og Trident Studios i London for å spele inn debutalbumet. Yes inneheld coverversjonar av «Every Little Thing» av The Beatles og «I See You» av The Byrds.
Bakgrunn
I august 1968 vart Yes skipa med ei besetning som bestod av songaren Jon Anderson, bassisten Chris Squire, gitaristen Peter Banks, trommeslagaren Bill Bruford, og klaverspelaren Tony Kaye og bandet spelte den første konserten sin under namnet den 4. august. Dei turnerte mykje i Storbritannia med originale songar og verversjonar av songar frå rock, pop, funk og jazz. Etter at Bruford slutta i bandet ei kort stund for å studere på universitetet, gjekk besetninga attende til den originale besetninga i november 1968. Mangeren Roy Flynn og Atlantic-direktøren Frank Fenter sikra Yes ei prøvespeling for Ahmet Ertegun i Atlantic Records på Speakeasy Club i London. Konserten vart ein suksess og bandet fekk avtale med selskapet i mars 1969.
Innspeling
Med kontrakten sin sikra, spelte Yes inn debutalbumet våren 1969, hovudsakleg i Advision med somme ekstra innspelingar i Trident Studios i London. Anderson og Banks har fortalt at bandet var i studio mellom ei og fire veker. Dei fekk med seg produsenten Paul Clay og lydteknikaren Gerald Chevin (og John Anthony i Trident). Banks var ikkje sikker på korleis Clay vart involvert på albumet, og meinte at han ikkje passa til jobben sidan han hadde arbeidd på filmmusikk og hadde lita erfaring med å arbeide med rockebandet. Dette førte til at albumet mangla kvalitet og trommene til Bruford høyrdest ut som «blikkboksar» og gitaren hans «clangy». Banks gav lydteknikaren Gerald Chevin kallenamnet «The Weasel» eller «The Ferret» sidan han var liten av vekst, hadde briller, som gjorde at han likna på ein «rakettforskar frå 1950-åra» og generelt mislikte rockemusikk. Han spurte òg stadug bandet om å skri ned lyden, noko Banks mislikte. Banks skudde opp gitarlyden når ingen såg det. Det var òg tekniske vanskar under innspelinga og gruppa brukte to dagar på å prøve å få Hammondorgelet til Kaye til å fungere skikkeleg. Dei leigde eit sidan Kaye hadde eit Vox Continental forkledd som eit Hammond. Dette var første gongen Bruford spelte i eit platestudio, og det var berre då albumet var nesten ferdig han forstod at lydvolumet til dei andre instrumenta kunne justerast i hovudtelefonane hans. I staden spelte han inn sine partar med ein høg gitar i eine øyret «og ingenting anna i det andre». Bruford skildra spelinga si på albumet som «eit virvar av alt eg hadde høyrt» og meinte seinare at spelinga hans var naiv. Kring den tredje innspelingsdagen, vitja Ertegun studioet for å høyre kva som var spelt inn så langt, men bandet hadde ikkje noko å vise fram.
Songar
«Beyond & Before» var skriven av Squire og Clive Bailey, tidlegare songar og gitarist i Mabel Greer's Toyshop, eit rockeband som var ein føregangar for Yes. Bandet brukte å opne konsertane sine med denne songen, som bestod av ein tredelt harmonisong. Fleire år seinare var Banks framleis usikker på kva teksten betydde og meinte dei var «skriven påverka av dop». Squire skildra han som «ein acid rock-aktig song» med psykedelisk tekst. «I See You» er ein coverversjon opphavleg spelt inn av det amerikanske rockebandet The Byrds. Banks var skuffa over versjonen dei spelte inn for albumet, sidan han seinare oppdaga fleire feil. Den instrumentale delen med gitarsolo vart ofte strekt ut over fleire minutt på konsertane deira, og enda stundom med at Banks kasta gitaren opp i lufta og slo han i scenegolvet. «Yesterday and Today» var eit av spora spelte inn i Trident Studios med Bruford på vibrafon, trass i at ahn fortalte bandet at han ikkje kunne spele på instrumentet. Banks hugsa at trommeslagaren vart nervøs på innspelinga. «Looking Around» var ein av favorittsongane til Squire på albumet. Då dei skulle spele han inn hadde bandet vanskar med å finne tonen, sidan dei var usikre på kva toneart songen var i.
«Harold Land» fekk tittelen sin frå Bruford, som hugsa at noko spurte høgt om kva songen skulle heite. «Eg hugsa nokon sa ... 'Eg vil skrive ein song om ein mann som heiter...' og eg sa, 'Harold Land' då eg gjekk gjennom rommet». Songen er kalla opp etter Harold Land, ein amerikansk tenorsaksofonist, men teksten handlar om korleis krig påverkar personen med dette namnet. Den andre coversongen på albumet er «Every Little Thing» av The Beatles. Squire forstod ikkje kor godt han likte denne versjonen før han skrudde på radioen etter ein konsert i Madison Square Garden i New York City i 1984 og likte instrumenteringa. Han forstod først ikkje at det var Yes-utgåva før han høyrde røysta til Anderson. «Sweetness» var den første songen Anderson og Squire samarbeidde på etter dei først møttest. Han vart nytta i filmen Buffalo '66 (1998), debutfilmen til Vincent Gallo som regissør. «Survival» var ein song med bidrag frå heile bandet, men vart ikkje heilt fullført fordi dei ikkje hadde tid til å gjere albumet ferdig. Seinare vart det ein brysam song for Bruford på grunn av den økologi-inspirerte teksten og den «sentimentale» melodien.
Plateomslag
Albumet kom i eit dobbeltfalsa omslag. Den britiske utgåva hadde orda «YES» i blått og raudt i ei snakkeboble mot ein enkel, svart bakgrunn. Omslaget vart designa av Cosby/Fletcher/Forbes, eit designsamarbeid som bestod av Theo Crosby, Alan Fletcher og Colin Forbes, med ekstra designarbeid av Haig Adishian. Musikkskribenten og bandbiografiforfattaren Chris Welch skreiv: «Sjølv om omslaget ikkje er like utførleg som dei Roger Dean laga frå og med 1971 med Fragile, var omslaget effektivt». Framsida for den amerikanske utgåva hadde eit fotografi av bandet ved eit arkitektursenter i Fulham teken av den amerikanske fotografen David Gahr. Det var òg nytta på den ommastra utgåva frå 2003. Inne i omslaget er det eit fotografi av gruppa frå konsertane deira teken av Nicky Wright i Parliament Hill Fields i Nord-London. Anderson er oppført på originalomslaget som «John». Han fjerna først h-en frå namnet sitt i 1970.
Utgjeving og mottaking
Yes vart gjeven ut 25. juli 1969 i Storbritannia. Det kom ut i USA den 15. oktober 1969. «Sweetness» kom ut som den første singelen frå albumet og debutsingelen deira. Banks var ikkje samd i valet og meinte det var songen som minst representerte stilen deira.
Stortingsrepresentantar 1854-1856
Stortingsrepresentantar 1854-1856 er ei oversikt over representantane til Stortinget 1854-1856. Lista syner alle som vart valt til Stortinget. Totalt var det 107 representantar frå 41 valkrinsar; 67 representantar frå 17 landkrinsar (amt) og 40 representantar frå 24 bykrinsar.
Yes av Yes
Medverkande
Frå plateomslaga frå 1969- og 2003-utgåvene av albumet.
Yes
Produksjon
Kjelder
Yes
Leangbukta
Leangbukta er ei bukt (liten fjord) innetter i nordaust-sørvestgåande lei frå Holmenfjorden utanfor Holmen i Indre Oslofjord i Asker kommune. På nordsida i ytre delen ligg sjøbadet Hvalstrand bad. Leangbukta er dessutan namnet på ein veg inst i denne bukta, frå kryss med Slemmestadvegen og ned til staden Tangen, namnsett i 1989.
Namnet Leangbukta kan kome av leir-anger, som tyder leire-bukta, eller av le-anger, ei bukt som ligg i le for vind, ei lun bukt. I båe høve står mellomlekken -ang- for det norrøne ordet -angr, det vil seie fjord, slik at samansetjinga Leangbukta vert eit døme på ein pleonasme.
Nesleslekta
Nesleslekta (Urtica) er ei planteslekt i neslefamilien. Plantane i slekta kan «brenna» om ein rører blada eller stenglane deira, og dei er derfor ofte kjende som brennesler, brenn-nesler og brennenesler. Slekta omfattar rundt 50 artar.
Nesler har motsette, grovtagga blad og lysegrøne blomar som heng i knippe frå bladhjørna. Stengel og blad har brennhår som sprøyter ut ei giftig væske når den skjøre, glasaktige spissen blir broten av.
I Noreg veks to nesleartar, stornesle (U. dioica) og smånesle (U. urens).
Artar
Det finst ei lang rekkje artar ein har plassert innan nesleslekta, men mange av desse er synonym, særleg for stornesle, som har fleire underartar.
Artar i nesleslekta med naturlege hovudutbeiingsområde:
Tuban-distriktet
Tuban-distriktet er eit distrikt i Lahij guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 83 444 menneske.
Ramble On
«Ramble On» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet Led Zeppelin II i 1969. Han vart skriven av Jimmy Page og Robert Plant, og spelt inn i 1969 i Juggy Sound Studio i New York under den andre turneen deira i USA. I 2004 vart songen rangert på 433. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.
Påverknader
Teksten til songen er kraftig påverka av Ringenes herre av J.R.R. Tolkien. Opningslinja («Leaves are falling all around») er truleg ei omskriving av opningslinja i Tolkien-diktet «Namárië». Diktet kan òg ha vore inspirasjon for heile det første verset.
Fleire Tolkien-referansar kjem seinare i songen som Mordor, og kanskje Arwen (dotter til Elrond): "Mine's a tale that can't be told, My freedom I hold dear; How years ago in days of old When magic filled the air, T'was in the darkest depths of Mordor I met a girl so fair. But Gollum, and the evil one crept up And slipped away with her."
Andre songar av Led Zeppelin som referer til Tolkien er mellom andre «Misty Mountain Hop», «The Battle of Evermore» og «Stairway to Heaven».
Komposisjon
Den skramlande gitarintroduksjonen nyttar ein av dei klassiske teknikkane til Jimmy Page, med vanlege opne akkord lagt høgare oppå grepbreidda.
Det har vore mykje omdiskutert kva Bonham spelar på i bakgrunnen gjennom heile songen. Enkelte meiner det har vore bongotrommer, andre botn av ei plastbøtte eller trommestikkene på eit skinnsete, og til meg solen på skoa han brukte under innspelinga. Boka John Bonahm: A Thunder Of Trommer skriv derimot at han brukte hendene på ein gitarkasse.
Songen syner kor tett samspelet mellom bassist John Paul Jones og trommeslagar John Bonham.
Konsertversjonar
Fram til 2007 hadde aldri «Ramble On» vorte spelt i sin heilskap av Led Zeppelin på konsertane deira. Delar av songen vart spela i midten av «Babe I'm Gonna Leave You» på ein konsert i Toronto den 2. november 1969, som ein kan høyre på piratkopiplata Listen to my Bluebird. Den fulle versjonen av songen vart spela på konsert for Ahmet Ertegün den 10. desember 2007.
I juni 2008 vart Jimmy Page og John Paul Jones med Foo Fighters på scenen på Wembley Stadium og spela «Ramble On» med Dave Grohl på vokal og Taylor Hawkins på trommer.
Kjelder
''
John Galsworthy
John Galsworthy var ein engelsk novellist, romanforfattar og dramatikar.
I 1932 fekk Galsworthy Nobelprisen i litteratur «for sin framifrå forteljarkunst, som når sitt høgste nivå i The Forsyte Saga.» Romanserien The Forsyte Saga (1906-21) blir rekna som ein klassikar innan moderne engelsk litteratur.
Liv
Galsworthy var son av ein velhavande familie. Han gjekk på privatskole i Harrow og studerte jus ved University of Oxford. I 1890 blei han skrankeadvokat men viste ikkje store interessa for yrket sitt, og reiste til sjøs der han blei kjend med den polsk-engelske forfattaren Joseph Conrad som vekte Galsworthy sin interesse for litteratur. Dei første verka sine gav han ut under pseudonymet John Sinjohn.
Galsworthy sitt første skodespel The Silver Box (1906) blei godt motteken. Same året skreiv han romanen The Man of Property, den første delen av suksess-serien The Forsyte Saga. I 1921 blei han den første presidenten i den internasjonale PEN-klubben. Galsworty døydde av ein hjernetumor i 1933.
Interessen for bøkene hans dabba av etter at at han døydde, men tok seg opp igjen etter TV-versjonen av Forsytesagaen, som NRK sende i 1967–1968.
Forfattarverksemd
Det mest kjende verket til Galsworthy er romanserien The Forsyte Saga med framhalda A Modern Comedy og End Of The Chapter.
Mange av verka hans inneheld kritikk av dei sosiale tilhøva i England, framfor alt det britiske klassesystemet. Fleire av romanane og dramaene skildrar, gjerne med ironi og kritisk brodd, materialismen til overklassane, storborgarskapen og adelen. Eit anna motiv han brukar fleire gonger er kvinner i ulukkelege ekteskap.
Romanane til Galsworhty utmerkar seg ved å vere stilreine og lettleste med truverdige karakterar og god dialogføring.
Wilhelm Wilhelmsen
Wilhelm Wilhelmsen kan vise til:
Songen Welcome to My Nightmare
«Welcome to My Nightmare» er tittelsporet frå Alice Cooper-albumet Welcome to My Nightmare. Singelen nådde 45. plass på Billboard Hot 100. Songen er ei blanding av disco, jazz, hardrock, med ein tung og funky rytme. Alice Cooper spelte seinare songen på The Muppet Show. Songen vart plassert på 10. pklass på lista til AOL Radio over dei ti beste Halloween-songane.
Songen er spelt inn av mellom andre Ronnie James Dio.
Optisk plan
Optisk plan er ei flate der alle uregelmessige faktorar i flate er små samanlikna med bølgjelengda til lyset. Ein kan undersøka om ei flate er optisk plan ved å sjå om det oppstår interferensstriper (farga striper) når ein legg ei gjennomsiktig, plan kontrollplate oppå flata.
Valide sultan
Valide sultan (arabisk walida, 'ho som har fødd til verda, mor') er ein historisk tittel og posisjon som gjekk til mødrene av styrande sultanar av Det osmanske riket. Valide sultan var rekna som den nest mektigaste posisjonen i riket. Ho var den høgst rangerte kvinna i riket, og kom før dei fire ektevigde konene til sultanen, som ifølgje islam måtte behandlast likt og ikkje hadde nokon posisjon motsvarande den til ei dronning.
Ein valide sultan hadde, etter det muslimske synet på retten til mødrer, ein legitim rett til å utøva politisk påverkna på styret til riket. Dei fleste validesultanar var formelt sett slavar (saqaliba) frå det keisarlege haremet, som dei var overhovud for. To av dei styrte òg på eiga hand som regentar for riket medan sønene deira var umyndige.
Francisco Castillo Fajardo
'''Francisco Castillo Fajardo, 2. marki av Villadarias''' var ein spansk general.
I 1693 mislukkast han i å forsvare Charleroi mot franskmennene, men i 1698 klarte han å forsvare Oran mot tyrkarane. I 1702 vart han generalkaptein i Andalucia og klarte å forsvare Cadiz mot ein britisk-nederlandsk flåte under George Rooke i slaget ved Cádiz i 1702 under den spanske arvefølgjekrigen. I 1704 kommanderte han styrken som invaderte Portugal og erobra Castelo de Vide og Marvão. Dei to neste åra prøvde han å ta attende Gibraltar frå britane, før han vart erstatta den 8. februar 1705 av den franske marskalken de Tessé, som gav opp omleiringa og trekte seg attende. I 1710 var han kommandant for armeen som tapte slaget ved Almenar. Etter dette slaget vart han erstatta av Marquis de Bay. Han vart generalkaptein i Valencia i 1713.
Stormarihand
Stormarihand (Dactylorhiza praetermissa) er ei plante i marihandslekta Dactylorhiza i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae.
Systematikk
I Gyldendals store nordiske flora er D. majalis ssp. integrata ført opp med det norske namnet stormarihand. Hedrén mfl. (2012) seier at dette er den same orkideen som Artsdatabanken kallar stormarihand, og som er registrert med eit omdiskutert funn på Stadlandet, eit funn som blir avvist av Hedrén.
I Field Guide to the Orchids of Europe and the Mediterranean (2019) er artsnamnet D. praetermissa (og dermed òg underartsnamnet D. majalis ssp. praetermissa) avvist og ført opp som synonym til D. majalis ssp. integrata.
Utbreiing
På dei britiske øyane er stormarihand (engelsk namn southern marsh orchid) vanleg i England og Wales. I den britiske raudlista har arten status som livskraftig (LC), på same måte som lokalt i England og Wales.
I Estland er stormarihand (estisk namn lääne-sõrmkäpp) registrert med nokre få funn på Saaremaa og er rekna som kritisk truga [CR].
Hybridar
Hybridar mellom stormarihand og grasmarihand (Dactylorhiza incarnata ssp. incarnata × majalis ssp. praetermissa) er registrert i England og Wales, men er ganske sjeldne.
Hybridar med skogmarihand (Dactylorhiza maculata ssp. fuchsii × majalis ssp. praetermissa eller Dactylorhiza ×grandis nothossp. grandis) er ganske vanlege og er truleg den vanlegaste orkidéhybriden i det sørlege England. Hybridar med flekkmarihand (Dactylorhiza maculata ssp. maculata × majalis ssp. praetermissa) er på langt nær like vanleg.
Stormarihand kan òg danne ein intergeneriske hybridar (hybrid mellom ulike slekter) med praktbrudespore (Dactylorhiza majalis ssp. praetermissa × Gymnadenia densiflora eller ×Dactylodenia ettlingeriana) og med grannbrudespore (Dactylorhiza majalis ssp. praetermissa × Gymnadenia borealis eller ×Dactylodenia lacerta). Dei er registrerte i Sør-England.
Hero Bay
Hero Bay er ei bukt på nordsida på Livingston Island mellom Cape Shirreff og Williams Point i Sør-Shetlandsøyane. Namnet «Blythe Bay» vart opphavleg nytta om ei lita buk på søraustsida av Desolation Island på kartet til George Powell frå 1822 publisert av Richard Holmes Laurie, men vart feilaktig overført til denne bukta i 1930-åra. Denne feilen er no retta og denne bukta fekk nytt namn. Hero Bay er kalla opp etter den amerikanske sluppen «Hero», under kaptein Nathaniel B. Palmer, som var eit av fartøya i selfangstflåten til Pendleton frå Stonington i Connecticut, som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1820–21.
Slaget ved Villaviciosa
Slaget ved Villaviciosa fann stad den 10. desember 1710 mellom ein fransk-spansk arme leia av Louis Joseph, hertugen av Vendôme og Filip V av Spania og ein habsburg-alliert arme kommandert av austerrikaren Guido Starhemberg under den spanske arvefølgjekrigen, ein dag etter den avgjerande fransk-spanske sigeren i Brihuega mot ein britisk arme under James Stanhope. Filip V og erkehertug Karl gjorde begge krav på sigeren, men talet på døde og skadde, og artilleriet og andre våpen som vart etterlaten av den allierte armeen, samt den strategiske konsekvensen for krigen, stadfesta at det var ein avgjerande siger for Filip V av Spania.
Slaget vart i stor grad avgjort av den avgjerande rolla til dei spanske kavaleriskvadronane og dragonane kommandert av markien av Valdecañas og greven av Aguilar, som var langt fleire enn den fiendtlege armeen sine. Til slutt måtte den austerrikske generalen trekkje seg og vart stadig forstyrra av det spanske kavaleriet under tilbaketrekkinga. Armeen hans var redusert til 6 000 eller 7 000 mann då han nådde Barcelona den 6. januar, nesten den einaste staden i Spania der Karl framleis hadde kontroll.
Opptak
Etter sigrane i slaget ved Almenara (27. juli) og slaget ved Saragossa (20. august) erobra dei allierte som støtta erkehertug Charles Madrid ein andre gong, og den 21. september gjekk erkehertug Karl sjølv inn i Madrid. Invasjonen i 1710 vart ein repetisjon av invasjonen i 1706. 23 000 mann frå den allierte armeen vart redusert av kamphandlingane i Almenara og Saragossa og i konstante småtrefningar med den spansk-bourbonske militsen.
Stillinga til dei allierte i Madrid var farleg. Den 9. november evakuerte dei byen og byrja å trekkje seg attende til Catalonia, tett forfølgd av det spanske kavaleriet til markien av Valdecañas. Erkehertugen forlet armeen med 2 000 kavaleristar og skunda seg attende til Barcelona. Resten av armeen marsjerte i to avdelingar. General Guido Starhemberg med hovudarmeen på 12 000 mann var ein dagsmarsj før dei britiske soldatane på 5 000 mann under Lord Stanhope. Den britiske styrken vart overraska og slått i Brihuega den 9. desember 1710. Dei britiske soldatane vart tekne til fange, inkludert Stanhope, og dei overgav seg.
Då general Starhemberg fekk høyre om åtaket på den britiske armeen, flytta han soldatane sine for å hjelpe Stanhope, uvitande om at han hadde kapitulert. Morgonen dagen etter, den 10. desember, låg den fransk-spanske armeen i vent på han på sletta ved Villaviciosa. Den austerrikske generalen hadde 14 000 soldatar å stille opp mot hertugen av Vendome sine 20 000 soldatar, mellom dei kong Filip V av Spania sjølv, og andre soldatar som hadde slutta seg til hertugen denne morgonen. Begge armeane grupperte seg i to rekkjer, som var vanleg på denne tida, på to parallelle høgder.
Slaget
Slaget byrja på ettermiddagen og vart til midnatt. Begge armane hadde like mykje artilleri, 23 kanonar kvar, og dei var sett i stilling på same vis, i tre batteri. Elden frå artilleria byrja samstundes og begge armane tok imot skade. Markien av Valdecañas under kommando av kavleriet på den spanske høgreflanken, byrja åtaket, der han kong Filip V var med. Han sendte kavaleriet sitt mot venstreflanken til fienden, som bestod av eit tysk infanteri og eit spansk-portugisiske kavaleri under general von Frankemberg. Det tyske infanteriet, med støtte frå det portugisiske kavaleriet, prøvde å stoppe det bourbonske åtaket, men gav til slutt etter, og venstreflanken vart heilt fjerna. Spanjolane tok artilleriet og massakrerte dei anglonederlanske soldatane som var sendt i støtte til venstreflanken. Utan den allierte venstreflanken, rykte infanteriet til erkehertugen framover mot senteret til den fransk-spanske armeen og dreiv dei attende. Mariken av Toy prøvde å hindre tapet av senteret og ei oppdeling av armeen, men dei fleste vart tekne til fangar av dei portugisiske soldatane.
Medan det bourbonske senteret var i alvorleg trøbbel, kasta greven av Aguilar inn kavaleriet mot høgreflanken til erkehertugen, kommandert av general Starhemberg sjølv. Det var ikkje mogeleg å stoppe åtaket og dei allierte klarte ikkje å demme opp for kavaleriet til greven av Aguilar. Høgreflanken til erkehertugen vart redda frå totalslakt av støtta frå det allierte senteret, leia av den spanske generalen Villarroel. General Starhemberg omgrupperte og omorganisere styrkane og klarte til slutt å drive bort kavaleriet til greven av Aguilar, og gjekk til åtak mot venstreflanken til Bourbon. Dei allierte to kanonane på venstresida og førte så armeen i eit nytt åtak mot senteret.
Det bourbonske senteret og venstreflanken byrja å trekkje seg attende og kavaleriet på høgreflanken var oppteken med å følgje etter fienden på den allierte venstreflanken. Greven av Aguilar gjekk så til åtak med kavaleriet og dragonane sine mot høgreflanken til erkehertugen. Det tyske og portugisiske kavaleriet under greven av Atalaya, stod imot det første åtaket, men til slutt klarte kavaleriet til Aguilar å bryte linjene på høgreflanken til fienden. Samstundes nådde kavaleriet til Valdecañas fram og påførte den allierte armeen eit alvorleg slag, og generalløytnant Mahony og feltmarskalk Amezaga gjekk til åtak frå høgeflanken. Åtaket til Mahony og Amezaga gjorde ikkje inntrykk på general Starhemberg som sendte tre kavaleriåtak mot dei. I kampane vart feltmarskalk Amezaga skadd i andletet. Til slutt måtte styrkane til Starhemberg trekkje seg attende til ein nærliggande skog for å kome seg unna det fransk-spanske kavaleriet, og dei allierte styrkane byrja å trekkje seg attende i ly av mørket.
Moon Bay
Moon Bay er ei 7 mi brei bukt mellom Edinburgh Hill og Renier Point, på austsida av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Half Moon Island ligg i bukta. Moon Bay var kjend for selfangarar i området så tidleg som 1821. Ho vart kartlagd på ny av Discovery Investigations-personell i 1935.
M.A. Jacobsens Heiðursløn
M.A. Jacobsens Heiðursløn eller Mentanarvirðisløn M. A. Jacobsens (M.A. Jacobsens Heidersspris) er ein av dei fremste litteraturprisane på Færøyane. Han har vorte utdelt av Tórshavnar kommuna sidan 1958. Prisen vert utdelt i dei tre kategoriane skjønnlitteratur, faglitteratur og annan kunst. Berre bøker på færøysk kan få litteraturprisane. Prisen er oppkalla etter språkmannen og kommunepolitikaren Mads Andreas Jacobsen (1891–1944), og vert delt ut på fødselsdagen hans, 17. september, kvart år.
Carlprit
Rudi Schwamborn, kjend som Carlprit og Riz Allah, er ein tysk rappar. Han tok del i den fyrste delfinalen i Melodi Grand Prix 2012, saman med gruppa Irresistible og songen «Elevator».
Shahr-e Babak fylke
Shahr-e Babak fylke (persisk شهرستان شهربابک) er eit fylke i Kerman-provinsen i Iran. Det administrative senteret i fylket er Shahr-e Babak. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 100 192. Fylket er delt inn i to distrikt (bakhsh): Sentral-distriktet og Dehaj-distriktet. Fylket har dei fem byane Shahr-e Babak, Khorsand, Khatunabad, Dehaj og Jowzam.
Dennis Mitchell
Aktiv
Mitchell vart fjerdemann på 100 meter under dei olympiske sommarleikane 1988 i Seoul. Året etter vart han nordamerikansk studentmeister på 200 meter.
Ved dei olympiske leikane i Atlanta i 1996 kom Mitchell på fjerdeplass på 100 meter. I 4 x 100 meter stafett vann han og lagkameratane Drummond, Tim Harden og Michael Marsh sølv, slått av laget til Canada. Den 7. september 1996 sette Mitchell personleg rekord på 100 m med tida 9,91 sekundar ved eit stemne i Milano.
35 år gammal kvalifiserte Mitchell seg til sitt siste store meisterskap. Under verdsmeisterskapen 2001 i Edmonton deltok han atter på eit USA-amerikansk som sprang i mål til fyrsteplass og gull, ein medaljeplass som seinare vart annullert då det kom for ein dag at Tim Montgomery hadde vore dopa.
Veikko Karvonen
Veikko Leo Karvonen var ein finsk langdistanseløpar frå Sakkola i Karelen. Han vart europameister i maratonløping i 1954, fire år etter han tok EM-sølv på same distansen, sidan vann han bronsemedaljen under Sommar-OL 1956. I 1954 sigra han også i Boston maraton.
Iksal
Iksal (arabisk إكسال, Iksal; hebraisk אִכְּסָאל, כִּסְלוֹת תָּבוֹר, Kislot Tavor ) er ein arabisk lokal kommune nord i Israel, kring 5 km søraust for Nasaret. Han har eit folketal på 13 007, hovudsakleg muslimar. Namnet på byen trur ein kjem frå Chesulloth (Chisloth-Tabor), ein bibelsk by nemnt i Josvas bok.
Historie
Iksal vart av Josefus kalla Xaloth.
I 536 vart det halde eit råd i Jerusalem for å fordømme erkekjettaren Severus og følgjarane hans. I rådet var 45 biskopar frå Palestina, inkludert ein Parthenius, biskopen av Exalus, som er identifisert som Iksal. Dermed veit ein at byen hadde nok kristne på 500-talet til å få ein biskop.
Den 22. desember 946 slo styrkane til det egyptiske Ikhshidid-dynastiet styrkane til Sayf al-Daula ved Iksal. Sistnemnde trekte seg attende til Aleppo, medan Ikshidid-styrkane rykka fram mot Damaskus.
I krossfarartida eller mamelukkstyret i Palestina, vart det bygd ei borg i Iksal, og ruinane er framleis synlege i dag.
Som så mange andre arabiske byar og landsbyar i Galilea som vart ståande etter den arabisk-israelske krigen i 1948, overgav Iksal seg til israelske styrkar utan kamp. Folk som hadde samarbeidd med sionistar før Israel vart oppretta, forhandla vilkåra i overgjevinga og overføringa til eit styre under den nye militære regjeringa.
Arkeologi
Arkeologiske utgravingar i Iksal har avdekka gjenstandar frå romartida og bysantinsk styre i Palestina.
Little Queenie
Innhald
7" vinyl
Lister og mottaking
Songen nådde 80. plassen på Billboard Hot 100-lista.
Allmusic kallar songen ei «utruleg rock & roll-anthem» og «ein av dei besste dans/sex-ritualistiske klassikarane.» Songen er med på fleire av samlealbuma til Berry, som The Great Twenty-Eight og Chuck Berry's Golden Decade.
Beatles-versjonar
I følgje Mark Lewisohn i «The Complete Beatles Chronicles» (s. 363), framførte Beatles «Little Queenie» på konsertane sine frå minst 1960 til 1963 med Paul McCartney på solovokal. Eit publikumopptak frå desember 1962 finst på Live! at the Star-Club in Hamburg, Germany; 1962. I følgje forfattaren Doug Sulpy i «Drugs, Divorce and Slipping Image» (seksjon 22.26) under den massive innspelinga for albumet Get Back song John Lennon solovokal på ein forholdsvis kort versjon av songen. Paul McCartney og Wings-gitaristen Denny Laine spelte inn ein jam-versjon av songen i 1970-åra.
Andre versjonar
The Rolling Stones spelte ofte songen på konsertane sine. Ein versjon vart spelt inn i november 1969 i Madison Square Garden og denne kom med på albumet Get Yer Ya-Ya's Out! The Rolling Stones in Concert. Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre Jerry Lee Lewis, Kinks, Eric Clapton, Rod Stewart, Velvet Underground, Eric Burdon, Johnny Moped, Bruce Springsteen, Bob Seger, Johnny Thunders, Savoy Brown, Jan Berry og REO Speedwagon.
Songen inspirerte Marc Bolan frå T. Rex til å skrive songen «Get It On».
Tur Al Bahah-distriktet
Tur Al Bahah-distriktet er eit distrikt i Lahij guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 479 426 innbyggjarar.
Ilut
Ilut (arabisk عيلوط, hebraisk עִלּוּט) er ein arabisk lokal kommune i Nord distrikt i Israel. Han fekk status som lokal kommune i 1991. I følgje Israelsk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde han eit folketal på 6 600 i 2006.
Ilut ligg nordvest for Nasaret. Byen er heimstaden til Ilut stadium, heimebanen til Maccabi Ahi Nasaret.
Kjelder
''
Aarehgïjre - Early Spring
Aarehgïjre – Early Spring er debutalbumet til den sørsamiske artisten Marja Mortensson. Dei fleste songane har ho skrive sjølv, nokre er tradisjonelle songar, medan andre er skrivne av Frode Fjellheim, som òg har produsert plata.
Sporliste
Omsetjingane er baserte på dei offisielle engelske omsetjingane.
Stornesle
Skildring
Blomestanden er opprett. Det finst ulike hann- og hoplanter av nesla.
Brennesle veks på næringsrik jord, og er ein indikatorplante for nitrogenrik jord.
I mat
Brennesle kan etast og er blitt brukt til suppe, stuing og som krydderurt. Ho kan også brukast til ulike retter som polenta, pesto og puré.
I albansk matlaging er unge nesleblad ein del av fyllet i börek, saman med andre urter og ris. I gresk matlaging bruker ein unge blad på liknande vis, som fyll for hortopita, ein variant av spanakopita der ein bruker ville vekstar i staden for spinat til fyll.
Nesle er også brukt ein del til ost, mellom anna til ostetypen Cornish Yarg og til å smaksetja visse typar gaudaost.
Folkemedisin
I folkemedisinen har nesle vore brukt som middel mot mange sjukdommar. I Hardanger blei til dømes avkoket brukt mot utvendig kløe og hundebitt, rota mot tannverk, og pulverisert til strøpulver på sår. Innvendig blei avkoket tke for brystverk, astma, hoste og fleire sjukdommar.
For å nytta nesla til mat eller medisin kan ein samla plantedelar med saks og plastpose, eventuelt med hanskar. Brenninga forsvinn etter kontakt med kokande vatn.
Tekstilfiber
Dei sterke, tynne bastfibrane i plantestenglane har vore brukt til å laga nett, lette tørkle og stivare nettelduk. Det er også gjort funn av at ein i bronsealderen mellom anna brukte nesle til å laga kledeplagg.
Lars O. Sæbø
Lars Olsson Sæbø var ein norsk skomakar som var stortingsmann for Arbeidarpartiet frå 1906 til 1915.
Sæbø var son til ein gardbrukar i Manger. 15 år gammal flytta han til Bergen og gjekk i skomakarlære. Han dreiv så frå 1888 til 1906 eiga skomakarforretning i byen. Frå 1899 var han bystyremedlem, med plass i formannskapet 1907-10. Han var aktiv i fagforeiningsarbeid, i mange år formann i skotøyarbeidarforeininga og med i Samorg-styret for Bergen.
Sæbø representerte einmannskrinsen Sandviken på Stortinget i tida 1906-15. Han var alle åra medlem i Sosialkomiteen. I 1913-sesjonen var han sjukmeld frå 28. januar til 4. april. Ved stortingsvalet 1915 fekk han flest røyster i valkrinsen i fyrste valomgang, men tapte andre valomgang då Høgre-veljarane flokka seg om Venstre-kandidaten Jørgen Blydt.
Sirjan fylke
Sirjan fylke (persisk شهرستان سیرجان) er eit fylke i Kerman-provinsen i Iran. Det administrative senteret i fylket er Sirjan. I folketeljinga i 2016 var folketalet i fylket 324 103. Fylket er delt inn i to distrikt (bakhsh): Sentral-distriktet og Pariz-distriktet. Fylket har dei fire byane Sirjan, Zeydabad, Najaf Shahr og Pariz.
Optisk veglengd
Optisk veglengde er den veglengda ein lysstråle tilbakelegg i eit stoff, multiplisert med brytingsindeksen for stoffet, eller veglengda lyset tilbakelegg dividert med (målt i einingar av) bølgjelengda for lyset i stoffet. At to optiske veglengder er like, vil sei at begge vegar inneheld like mange bølgjelengder av lys med same frekvens.
New Plymouth på Livingston Island
New Plymouth er ei bukt med lange strender langs breidda, som ligg sør for Start Point og mellom Rugged Island og vestenden av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.
Hans Olav Sørensen
Hans Olav Sørensen i Selbu) er ein norsk tidlegare skihoppar som var medlem av IL Mebonden.
New Plymouth på Livingston Island
Bukta er kalla opp etter Plymouth i England. Namnet var nytta av tidlege selfangarar og kan førast attende til minst 1822. Det er i dag brukt internasjonalt.
Hans Olav Sørensen
Han slo gjennom i 1964-sesongen. I den tysk-austerrikske hoppveka 1963/64 kom han på 5. plass i Oberstdorf, og vart nummer 10 samanlagt. I Vinter-OL 1964 vart han nummer 8 i normalbakken. Seinare i sesongen vann han bronsemedaljen under noregsmeisterskapen på Voss, siste året det vart tevla i ein bakke i NM.
I NM 1966 tok han sølvmedalje i storbakken og bronsemedalje i normalbakken i 1966, begge på Rena. Bjørn Wirkola var klar vinnar i begge renna, Sørensen kom 0,1 poeng bak Toralf Engan i normalbakken. Tidlegare i sesongen kom han på sjuandeplass samanlagt i den tysk-austerrikske hoppveka. Han fekk plass i den norske troppen til ski-VM i Oslo, der han vart nummer 26 i storbakken.
Baby Driver
Baby Driver er ein actionfilm frå 2017, skriven og regissert av Edgar Wright. Ansel Elgort speler hovudrolla som fluktsjåføren «Baby», som ønksjer å frigjera seg frå livet som kriminell saman med kjærasten Debora (Lily James). Kevin Spacey, Jon Hamm, Eiza González, Jamie Foxx og Jon Bernthal deltek i støtteroller. Eric Fellner og Working Title Films-partnaren Tim Bevan produserte Baby Driver i samarbeid med Nira Park frå Big Talk Productions. Sony og TriStar Pictures handsama den kommersielle distribusjonen av filmen. Baby Driver vart finansiert gjennom ei samproduksjonspakt mellom TriStar og MRC, i tillegg til skattesubsidiar frå dei statlege styresmaktene i Georgia.
Baby Driver hadde premiere på South by Southwest-festivalen den 11. mars 2017, og vart utgjeven i Nord-Amerika og i Storbritannia den 28. juni. Filmen fekk positiv mottaking i pressa for gjennomføringa og stilen, sjølv om karakteriseringa og manuskriptet fekk sporadisk kritikk. National Board of Review valde Baby Driver som ein av toppfilmane i 2017. Filmen tente inn 226 millionar US-dollar internasjonalt, styrkt av positiv folkeleg omtale og avtakande interesse for blockbuster-filmar. Baby Driver vart nominert til ei rekkje prisar, inkludert tre Oscar-prisar, to BAFTA Film Awards (vann prisen for redigering), to Critics' Choice Awards (vann nok ein pris for redigering) og ein Golden Globe Award, i tillegg til fleire andre prisar, hovudsakleg for den tekniske prestasjonen. Suksessen til Baby Driver har auka studiointeressa i å produsera ein oppfølgjar.
Handling
Baby er ein fluktsjåfør i Atlanta. Som barn overlevde han ei bilulukke der begge foreldra vart drepne og som etterlot han med tinnitus. Baby finn katarsis i musikk og bruker vanlegvis ein av sine mange iPodar for å døyva tinnitusen med musikken. Han køyrer på mannskapar av bandittar hyra av den kriminelle meisterhjernen Doc, som kompensasjon for eit tjuveri av ein bil som inneheldt verdisaker stolne av Doc. Mellom jobbane remiksar Baby opptak av samtalar og ser til den dauve fosterfaren sin, Joseph. På serveringsstaden Bo's Diner møter han ei servitrise som heiter Debora, og dei byrjar å deita. Det neste ranet Baby er sjåfør for går gale etter at ein væpna tilskodar jagar etter dei, men Baby greier å unngå både han og politiet. Etter å ha betalt ned gjelda si, avsluttar Baby livet som kriminell og byrjar å levera pizzaer. Doc dukkar opp under eit stemnemøte mellom Baby og Debora, og insisterer på at Baby blir med på eit ran av eit postkontor, elles trugar han med å skada Debora og Joseph.
Mannskapen for det neste ranet består av den makelege Buddy, skarpskyttar-kona hans Darling og den skyteglade Bats, som straks viser seg å mislika Baby. Når mannskapen prøver å kjøpa ulovlege skytevåpen, kjenner Bats att ein av forhandlarane som ein hemmeleg agent og opnar eld. Dei drep dei fleste forhandlarane. Etterpå får Bats Baby til å stoppa innom serveringsstaden der Debora arbeider, utan å kjenna til kjærleiken mellom dei. Baby, klar over dei mordariske vanane til Bats, hindrar han i å drepa henne for å unngå å betala. Når gruppa vendar attende til hovudkvarteret er Doc rasande og avslører at forhandlarane var «dirty cops» han hadde på lønningslista. Doc bestemmer seg for å avlysa heile ranet, men mannskapen overstyrer han. Baby prøver å koma seg unna seint den kvelden, i håp om å henta Debora og forlata Atlanta, men blir stoppa av Buddy og Bats, som har oppdaga lydopptaka til Baby og mistenkjer han for å vera ein informant. Baby overtyder dei og Doc om at han er uskuldig ved å spela av eit band med ein av remiksane sine. Under ranet drep Bats ein vaktmann. Baby vel i avsky å ikkje køyra bilen, som resulterer i at Bats klabbar til han.
Baby startar bilen og køyrer inn i eit lass armeringsjern som spiddar Bats og drep han. Baby, Buddy og Darling flyktar så til fots. Når Darling blir drepen i ein skyteepisode, klandrar Buddy Baby for tapet av kona og lovar å drepa han. Baby stel ein bil og flyktar til leilegheita si. Etter å ha fått sendt Joseph til ein pleieheim for pengane han har tent som fluktsjåfør, skundar Baby seg for å henta Debora på Bo's Diner, der han finn Buddy som ventar på han. Baby skyt Buddy og flyktar med Debora medan politistyrkar kjem inn i restauranten. Dei drar tilbake til hovudkvarteret til Doc, som i utgangspunktet nektar å la Baby ta attende eit av lydopptaka sine, sjølv om det berre inneheld mora hans som syng, men gjev seg når Debora kjem for å trøysta Baby. Doc forsyner paret med kontantar og ei fluktrute ut av landet, og seier at han også var forelska ein gong. Politiet som overlevde våpenhandelen tidlegare konfronterer Baby, Debora og Doc i parkeringshuset, og Doc drep alle.