cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Band
The Last Waltz
Konserten vart filma og regissert av Martin Scorsese. Konsertopptaka og intervju med bandmedlemmane og vener vart kombinert med framføringar med countrysongaren Emmylou Harris («Evangeline») og gospel-soul-gruppa The Staple Singers («The Weight»). Konsert/dokumentarfilmen kom ut i 1978 og det vart gjeve ut eit trippelalbum med filmmusikken.
Etter the Waltz
På grunn av kontraktkrav måtte The Band gje ut eit album til etter å ha spelt inn the Last Waltz, sjølv om det kom ut før Last Waltz-filmen og filmmusikkalbumet. Islands var det siste albumet til The Band med den klassiske besetninga og bestod av ei blanding av originale songar og coverversjonar.
Gjenforeiningar
I 1983 vart The Band gjenforeint og starta å turnere, men det var utan Robertson. Fleire forskjellige musikarar vart nytta som erstatning for Robertson og for å fylle ut gruppa. Det gjenforeinte Band vart generelt godt motteke, men spelte ofte på mindre konsertstader enn då dei var på sitt mest populære.
Medan The Band var på turne tok Manuel sjølvmord den 4. mars 1986 på motellrommet sitt i Florida. Det kom seinare fram at han hadde lidd av kronisk alkoholisme i mange år. I følgje sjølvbiografien til Levon Helm konsumerte Manuel mot det siste heile åtte flasker med Grand Marnier per dag.
Bandet spelte på konserten til den tidlegare Pink Floyd-medlemmen Roger Waters, The Wall Live i Berlin i 1990, og på Bob Dylan's 30th anniversary concert i New York City i oktober 1992. Gruppa var oppvarming på den siste Grateful Dead-konserten i Soldier Field, i Chicago i Illinois i juli 1995.
I 1989 vart The Band innlemma i Canadian Music Hall of Fame og fleire av dei eldre bandmedlemmane vart gjenforeinte. Same året vann Robbie Robertson tre Juno-prisar for det sjølvkalla albumet sitt.
I 1994 spelte Robertson med Danko og Hudson som The Band for andre gong etter at den originale besetninga vart oppløyst. Dette skjedde då The Band vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame. Helm, som hadde krangla med Robertson i årevis med skuldingar om stolne songar, møtte ikkje opp.
Den 10. desember 1999 sovna Rick Danko stille inn, 56 år gammal. Han hadde misbrukt narkotika i årevis. I 1997 vart han funnen skuldig i å ha prøvd å smugle heroin til Japan. Det vart ikkje funnen teikn til narkotika i kroppen då han døydde. Etter at Danko døydde vart The Band oppløyst for godt.
I 2008 vann The Band Grammyprisen sin ærespris, men det var ingen gjenforeining av dei attlevande medlemmane.
Påverknad
The Band har hatt påverknad på mange band, låtskrivarar og artistar, frå Grateful Dead og The Beatles til Eric Clapton og Crosby, Stills, Nash & Young. Albumet Music from Big Pink medverka i særleg grad til at Clapton forlét supergruppa Cream. I introduksjonen av The Band under Bob Dylan sin 30-års jubileumskonsert, annonserte han at då han i 1968 høyrte albumet, så «endra det livet mitt». Gitaristen Richard Thompson har sagt at albumet hadde stor innverknad på Fairport Convention sitt Liege and Lief, og journalist John Harris har foreslått at debutplata til The Band påverka den meir grunnleggande stilen på The Beatles sitt Let It Be, samt The Rolling Stones sine meir roots-påverka album som starta med Beggars Banquet. Samstundes har Big Pink-songen «The Weight» vorte spelt av mange andre artistar og i mange forskjellige stilartar.
I 1990-åra vart ein ny generasjon band påverka av The Band, som Counting Crows og The Black Crowes. Counting Crows indikerte dette med ei hyllest til den avdøde Richard Manuel, «If I Could Give All My Love (Richard Manuel Is Dead)» på albumet Hard Candy. Black Crowes spelte ofte Band-songar på konsertane sine, som «The Night They Drove Ol' Dixie Down», som finst på DVDen Freak 'n' Roll into the Fog.
I 2004 gav southern rock-bandet Drive-By Truckers ut songen «Danko/Manuel» på albumet The Dirty South.
Thälmannfjella
Thälmannfjella er ei fjellkjede i Mühlig-Hofmannfjella mellom Flogeken og Vestre Skorvebreen i Dronning Maud Land. Dei vart kartlagde av Norsk Polarinstitutt frå landmålingar og flyfoto av den norske antarktisekspedisjonen, 1956-60. Dei vart òg kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1961 og kalla opp etter Ernst Thälmann, ein tysk kommunistleiar i 1920-åra.
Nikatorar
Nikatorar er ei biologisk slekt med vitskapleg namn Nicator av tre middels store sporvefuglar, endemiske til Afrika sør for Sahara. Namnet på slekta kjem av gresk 'nikator', erobraren.
Skildring
Nikatorar er varslarliknande fuglar, 16-23 cm i lengd. Austnikator og vestnikator er like i storleik og større enn gulstrupenikator. Hannane er monaleg tyngre enn hoene, til dømes er hannar hos vestnikator 48-67 gram, medan hoene berre veg 32-51 gram. Gulstrupenikator er mykje lettare, varierer i området 21-26 gram. Nikatorar har kraftige nebb med krok i enden. Fjørdrakta i slekta er generelt olivengrøn på ryggen, stjert og venger, med gule flekker på vengene, og ljosare grå eller kvitaktige underside.
Vestnikator har ein stort sett kontinuerleg distribusjon frå Senegal til austlege Uganda og nordlege Angola. Austnikator har ei usamanhengande utbreiing i Aust-Afrika frå Somalia sør til austre Sør-Afrika. Gulstrupenikator er utbreidd i det sentrale Afrika frå Kamerun til Uganda. Nikatorar okkuperer eit breitt utval av skogshabitat.
Taksonomi
Plasseringa av slekta i systematikken har vore eit langvarig mysterium. Gruppa vart opphavleg lagt til i familien varslarar, Laniidae. I 1920-åra kommenterte ornitologen James Chapin likskapane mellom nikatorar og bylbylar, Pycnonotidae, og mellom nikatorar og buskvarslarar, Malaconotidae. Det var ikkje før 1943 at Jean Théodore Delacour plassert slekta inn i bylbylar. Storrs Olson hevda at slekta var nærare knytt til buskvarslarar, fordi nikatorar mangla forbeining av naseboret slik ein finn det hos alle andre bylbylar. Ei rekkje funksjonar, blant anna plasseringa av fjørbust i andletet, reira og lydytringane deira, gjer slekta unik, og frå DNA-studium er det nyleg gjeve framlegg om at slekta er best handsama som ein sjølvstendig familie. Nokre autoritetar, som Clementslista, har godtatt den nye familien Nicatoridae. Innanfor slekta er den vestlege og den austlege nikatorarten vurdert å danne ein superart og er nokre gonger handsama som same arten.
Ærø kommune
Ærø kommune er ein dansk kommune som femner øya Ærø og andre småøyar i skjergarden sør for Fyn i Region Syddanmark. Kommunen vart skipa i samband med kommunereforma 1. januar 2007 og er ei samanslåing av Marstal kommune og Ærøskøbing kommune.
Kommunen har 6,177 innbyggjarar (2017) og administrasjonsenteret ligg i Ærøskøbing.
Go Bo Diddley
Go Bo Diddley er det andre albumet til rock and roll-pioneren Bo Diddley. Det vart gjeve ut i juli 1959. Albumet var det første studioalbumet til Diddley og det første han gav ut på Checker Records. Albumet vart rangert på 214. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene.
Innspeling
Den originale innspelinga vart gjort i mono med ein Ampex-350 lydbandopptakar. Songane «You Don't Love Me (You Don't Care)» og «Little Girl» var frå den første innspelinga til Diddley for Chess Records den 2. mars 1955.
Medverkande
I følgje plateomslaget
Andre versjonar
Songen «Little Girl» vart spelt av den britiske R&B-gruppa The Yardbirds på albumet deira Five Live Yardbirds og var den første av tre Bo Diddley-songar på dette albumet. The Gants gav ut «Crackin' Up» på singel i 1966. Corey Harris spelte inn ein versjon av songen «Crackin' Up» på A Tribute to Bo Diddley. Songen vart òg spelt av Paul McCartney på Снова в СССР, og vart òg framført av The Rolling Stones. Det nederlandske bluesbandet Livin' Blues spelte songen «The Great Grandfather» i 1973 på albumet Ram Jam Josey.
Jean Saubert
Jean Marlene Saubert var ein USA-amerikansk alpin skirennar frå Roseburg i Oregon som vann ein sølv- og ein bronsemedalje under Vinter-OL 1964 i Innsbruck.
Aktiv
Saubert markerte seg internasjonalt under VM i alpine greiner 1962 i Chamonix, der ho kom på sjetteplassen i storslalåm og vart nummer ni i utfor. To år seinare tok ho bronsemedaljen i slalåmrennet under Vinter-OL 1964 i Innsbruck, dei franske systrene Christine og Marielle Goitschel vann gull og sølv. Dei same tre utøvarane stakk avgarde med medaljane også i storslalåm; Marielle vart olympisk meister, Saubert og Christine Goitschel kom på delt andreplass.
Saubert døydde 65 år gammal i Bigfork i delstaten Montana.
Berlin Crevasse Field
Berlin Crevasse Field er eit bresprekkfelt som strekkjer seg over 19 km, like vest for Mount Berlin i Marie Byrd Land. Det vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959–66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i samband med Mount Berlin.
King Edward Point
King Edward Point (òg kalla KEP) er eit nes og ein busetnad med hamn på nordaustkysten av Sør-Georgia. Det ligg ved Cumberland East Bay og vert stundom omtalt som Grytviken, som er ein nedlagd kvalstasjon nær neset ved King Edward Cove.
Leon Head
Leon Head er eit kupert nes, på sørsida av munningen av Broggerbreen og søraustsida av innløpet til Undine South Harbour, på sørkysten av Sør-Georgia. Neset vart grovt kartlagd i 1819 av ein russisk ekspedisjon under Bellingshausen. Det vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC), etter ei kartlegging av South Georgia Survey, 1951–52, for det spanske fartøyet «Leon», som observerte Sør-Georgia i 1756.
King Edward Point
Historie
Området vart utforska av Den svenske antarktisekspedisjonen 1901-04 under Otto Nordenskjöld. Det vart namngjeve kring 1906 etter kong Edward VII av Storbritannia.
Sidan 1909 har den britiske leiinga av øya halde til ved King Edward Point.
I 1925 oppretta dei britiske styresmaktene eit marint laboratorium som ein del av Discovery Investigations. Den 1. januar 1950 tok Falkland Islands Dependencies Survey over stasjonen. Stasjonen var bemanna frå 1. januar 1952 til 13. november 1969.
British Antarctic Survey var ved stasjonen til 1982.
I starten av Falklandskrigen den 3. april 1982 okkuperte argentinske styrkar Sør-Georgia og stengde stasjonen. Dei vart kort tid etter drivne bort under operasjon Paraquet og britiske miltiærstyrkar.
Ei rekkje sivile marineoffiserar vart utpeikt til å utføre toll- og fiskeoppgåvene for leiinga av Sør-Georgia Government frå 1991, i tillegg til ein liten garnison.
Den 22. mars 2001 opna British Antarctic Survey på ny stasjonen. Fleire av dei gamle og falleferdige (men utan tvil historiske) bygningane vart øydelagde og bygde opp att, utanom Discovery House (1925) og Gaol (1912).
I dag
I dag held ni personar frå BAS til på stasjonen om vinteren, og om sommaren kring 18. Dei tilsette ved det sommaropne museumet i Grytviken er òg innkvartert ved KEP.
At stasjonen er kontinuerleg i drift har òg eit politisk føremål, sidan det er med på å oppretthalde det britiske statsveldet over øya mot Argentina sitt krav.
Tsuneyasu Miyamoto
er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Aage Schavland
Schavland vart student frå Kristiansands skole i 1825 og cand. theol. i 1829. Han var så personalkapellan i Strand til han i 1834 vart sokneprest i Stranda prestegjeld på Sunnmøre. I tida 1844-61 var han sokneprest i Herøy på Sunnmøre, han tok over etter Hans Conrad Thoresen. Frå 1861 var han residerande kapellan ved kyrkjelyden ved Domkyrkja i Trondheim.
Schavland var ordførar i Herøy 1846-49 og 1854-57, også mangeårig medlem av forlikskommisjonen. Også ordførar i Trondheim i 1865, varaordførar 1867-68. Ei tid formann i Trondhjems Arbeiderforening.
Schavland representerte Romsdals amt på Stortinget 1848-51 og 1857-58, samt Trondheim og Levanger 1865-69. Han var 1848, 1851, 1857 og 1865-69 medlem av protokollkomiteen, 1848 av adressekomiteen og 1865-66 av valkomiteen.
Han døydde i Trondheim i 1876.
Fylkesveg 409 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 409 i Møre og Romsdal går mellom Strandgata/Storgata og Frænavegen/Øvre veg i Molde kommune. Vegen er 320 meter lang.
Weyprechtfjella
Weyprechtfjella (tysk Weyprechtberge) er ei lita gruppe fjell kring 15 km vest for Payerfjella, og ho utgjer den vestlege halvdelen av Hoelfjella i Dronning Maud Land. Dei vart oppdaga av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen (1938–1939), leia av kaptein Alfred Ritscher, og kalla opp etter Karl Weyprecht, ein austerriksk polfarar som i lag med Julius Payer oppdaga Franz Josef Land i 1873 og som sette i gang ein ekspedisjon under det første Internasjoanle polaråret i 1882-83.
Barbara Cochran
Barbara Ann Cochran er ein USA-amerikansk alpin skirennar frå Richmond i Vermont som vart olympisk meister i storslalåm i 1972.
Aktiv
Barbara Cochran debuterte i verdscupen i alpine greiner på seinsesongen 1968. Etter fleire gode plasseringar etablerte ho seg i verdstoppen i storslalåm og slalåm frå sesongstarten i desember 1969. Gjennom 1970-sesongen vann ho eitt renn i verdscupen og stod på pallen åtte gongar. I VM i alpine greiner 1970 i Gherdëina tok ho sølvmedaljen i slalåm, der franske Ingrid Lafforgue vann ein suveren siger.
Under Vinter-OL 1972 i Sapporo sikra Cochran seg gullmedaljen i slalåmrennet, to små hundredels sekund framom franske Danièle Debernard, dei to var i ein klasse for seg. To år seinare enda Cochran på sjetteplassen i storslalåm under VM i alpine greiner 1974 i St. Moritz. I den same meisterskapen vart syskena hennar; Marilyn Cochran, Bob Cochran og Lindy Cochran høvesvis nummer 8, 14 og 14 i sine beste VM-øvingar. Ved sesongslutt la Barbara Cochran bort konkurranseskia.
Jingle Bell Rock
«Jingle Bell Rock» er ein populær julesong først gjeven ut av Bobby Helms i 1957. Han har vorte mykje spelt på radio i juletider sidan den gong. «Jingle Bell Rock» vart skriven av Joseph Carleton Beal (1900–1967) og James Ross Boothe (1917–1976).
Helms-innspelingar
Trass i at songen vert omtalt som rock i tittelen var Helms-versjonen spelt i stilen rockabilly.
Bobby Helms-versjone på Decca 9-30513 frå 1957, vart spelt inn på ny av han på Kapp K-719 i 1965 og nok ein gong i 1967 på Little Darlin' LD-0038. I 1970 gav Helms ut eit heilt album kalla «Jingle Bell Rock» på Certron C-7013. Enno ei nyinnspeling vart gjeven ut av Helms på Ashley AS-4200 (ukjend år). I 1983 gav Bobby Helms ut den siste innspelinga si av «Jingle Bell Rock» på Black Rose 82713.
Andre innspelingar
Ein annan kjend versjon av songen vart spelt inn av Bill Haley & His Comets i 1968 for United Artists records. Denne kom ikkje ut på den tida, og det gjekk nesten 30 år før songen vart gjeven ut i 1990-åra.
Brenda Lee gav ut ein versjon av «Jingle Bell Rock» som nådde Billboard Christmas-lista i både 1964 og 1967.
Andre artistar som spelte inn songen er:
Yumaørkenen
Yumaørkenen er eit lågareliggjande område i Sonoraørkenen sørvest i USA og nordvest i Mexico. Han ligg i det endorheiske bekkenet Salton Sink. Med ei gjennomsnittleg nedbørsmengd på under 200 mm i året er han ein av dei tørraste ørkenane i Nord-Amerika.
Bowie Crevasse Field
Bowie Crevasse Field er eit stort bresprekkfelt ved eit brot i Minnesotabreen mellom søraustenden av Bastien Range og Anderson Massif i Ellsworth Mountains. Han vart namngjeven av gruppa frå Universitetet i Minnesota som vitja Ellsworth Mountains i 1962–63, etter Glenn E. Bowie, ein geofysikar i gruppa.
Peggy Jones
Peggy Jones spelte med Bo Diddley frå 1957 til 1961 eller 1963, og spelte på singlar som «Hey! Bo Diddley», «Road Runner», «Bo Diddley's A Gunslinger», og den instrumentale «Aztec», som ho skreiv og spelte alle gitarpartia på. Ho leia samstundeds sitt eige band, The Jewels. Ho vart erstatta av ein annan kvinnelege gitarist, Norma-Jean Wofford («The Duchess»).
Jones spelte gitar på Les Cooper-instrumentalen «Wiggle Wobble» i 1962 og perkusjon på hitten «San Franciscan Nights» av Eric Burdon and The Animals i 1967 og andre innspelingar og akkompagnerte seinare James Brown and Sam & Dave.
Fylkesveg 235
Fylkesveg 235 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesvei 235 (andre betydninger)
H.U. Sverdrupfjella
H. U. Sverdrupfjella er ei fjellrekkje like vest for the Gjelsvikfjella i Dronning Maud Land i Aust-Antarktis. Ho er kring 80 km lang og Hamartind er det høgaste fjellet i fjellkjeda på 2855 moh.
Det vart først fotografert frå lufta og grovt kartlagd av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen 1938–1939. Det vart kartlagd i detalj av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto teken av Maudheimekspedisjonen (NBSAE), og igjen seinare av ein ny norsk ekspedisjon. Fjellkjeda er kalla opp etter Harald Sverdrup, styreleiar for den norskek komiteen under Maudheimekspedisjonen.
Granefeltet
Granefeltet er eit oljefelt kring 185 kilometer vest for Haugesund. Feltet vart funne av Norsk Hydro i 1991, og produksjonen starta 23. september 2003. Grane er det første feltet på norsk sokkel som produserer tung råolje. Feltet er bygd ut med plattformen Grane som står på 127 meters havdjup.
Lucas Point
Lucas Point er eit nes på vestsida av innløpet til Rookery Bay, på nordkysten av Sør-Georgia. Namnet vart først nedskrive på eit kart av Det britiske marinedepartementet frå 1930.
Nidarnes
Det er nemnd to gongar av Snorre. Den eine gongen i prologen til Heimskringla og den andre i prologen til Olavssoga. Vidare har Odd Munk nytta det ein gong i si soge om Olav Tryggvason. Både Snorre og Odd Munk baserte seg delvis på skriftlege kjelder som no er tapte. Snorre nytta Are frodes Konungaæfi og Odd Munk refererer til Sæmund frode. Begge bøkene vart til rundt år 1100. Då Snorre og Odd munk skreiv sine bøker om lag 100 år seinare var namnet Nidarnes gått ut av bruk.
Mellom historikarar er det uvisse kva Nidarnes var og kor det låg. Eit alternativ er at det er området mellom Skansen og Nidelva, altså heile halvøya. Eit anna alternativ er det sørlege neset der Nidelva svingar vestover opp frå fjorden. Det kan òg vere ein gard som Harald Hardråde gjorde til kongsgard og der han slo mynt med inskripsjonen Nidarnes. Denne siste tolkinga har sitt utgangspunkt i preposisjonsbruken knytt til Torgeir Avrådskoll som budde i Nidarnes (hann bjó þá í Niðarnesi) og ikkje på Nidarnes.
South Sudan Oyee!
«South Sudan Oyee!» er nasjonalsongen til Sør-Sudan. Han blei teken i bruk då landet fekk sjølvstende 9. juli 2011. «Oyee» tilsvarer 'hurra'.
Tekst
Songteksten blei skriven først ved hjelp av 49 diktarar og ein komité leidd av Joseph Abuk. Ulike diktdelar blei brukte til den ferdige teksten, som skulle oppfylla visse krav sette av Den sørsudanske frigjeringsrørsla. Nasjonalsongen skulle nemna landet si historie, folket, geografi og den lange fridomskampen. Arbeidet med songen tok til før sørsudanarane hadde røysta over om dei skulle krevja sjølvstende.
Melodi
Fleire musikarar fekk sjansen til å laga melodi til nasjonalsongen gjennom ein open konkurranse. Studentar og lærarar ved Juba University vann med sitt bidrag.
Sportsklubben Baune
Sportsklubben Baune er eit idrettslag heimehøyrande på Landås i Bergen kommune, skipa 11. mars 1936. Laget er i dag aktivt med i fotball, tidlegare har også friidrett, skiidrett, handball og innebandy hatt avdelingar i Baune.
Baune var på sitt beste i fotball i 1960-åra. 1966-sesongen deltok laget i 2. divisjon, der det var i avdeling med mellom byrival Sportsklubben Brann, eit lag Baune slo 2-0 på Brann stadion, men det enda likevel med at Baune vart nest sist i avdelinga og rykte ned i 3. divisjon.
Siste åra har Baune spelt på nivå 5 og 6 i norsk seriefotball.
Fylkesveg 232 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 232 i Møre og Romsdal går mellom Stavika og Hustad i Fræna kommune. Vegen er 11,6 km lang.
Tomomi Miyamoto
Tomomi Miyamoto er ein japansk fotballspelar.
Wohlthatmassivet
Wohlthatmassivet (tysk Wohlthatmassiv) er ei stor gruppe fjell like aust for Orvinfjella i Fimbulheimen sentralt i Dronning Maud Land. Det består av Humboldtfjella, Petermannkjedene og Gruberfjella. Det vart oppdaga av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen (1938–1939), leia av kaptein Alfred Ritscher, og kalla opp etter rikskanslar Helmuth C.H. Wohlthat, som var med på organiseringa av ekspedisjonen.
Området vart rekognosert og fotografert frå lufta av den femte indiske antarktisekspedisjonen (nov 1985-mar 1986) og ein tre månader midlertidig sommarleir vart oppretta der. Området vart vitja på ny av ein seinare indisk antarktisekspedisjon.
Kjelder
''
Aabenraa kommune
Aabenraa kommune er ein dansk kommune i Sønderjylland i Region Syddanmark. Kommunen vart skipa i samband med kommunereforma 1. januar 2007 og er ei samanslåing av Bov kommune, Lundtoft kommune, Rødekro kommune, Tinglev kommune og tidlegare Aabenraa kommune.
Skåre i Värmland
Skåre er ein svensk tettstad i Karlstads kommun i Värmlands län i landskapet Värmland. I 2005 hadde tettstaden 5 173 innbyggjarar. Skåre ligg cirka ti kilometer nord for Karlstad.
Aabenraa kommune
Kommunen har 59,003 innbyggjarar (2017) og administrasjonsenteret ligg i Aaabenraa. Aabenraa kommune har grense mot Tyskland i sør.
Einar Kringlen
Einar Kringlen er ein norsk professor i psykiatri. Han er fødd i Høyanger og busett i Oslo. Han vart cand. med. i 1958 og dr. med i 1967. Kringlen var professor i klinisk psykologi ved Universitetet i Bergen 1969-1971 og professor i medisinsk åtferdsfag 1967-1983. I tida 1984-2001 var han professor i psykiatri ved Universitetet i Oslo og administrativ overlege ved Psykiatrisk klinikk, Vindern i Oslo.
Kringlen har utført omfattande tvillingstudiar og epidemiologiske undersøkingar av utbreiinga av psykiske lidingar i befolkninga. Han har mellom anna blitt kjend for utspelet om at krisepsykologi ikkje hjelp og at krisepsykologar sjeldan klarar å hjelpe mennesker ved hjelp av rutinemessige debrifingar.
Han har vore aktiv i debattane om samfunns- og helseforhold i Norge og om Midtausten-konflikten. Kringlen var den første leiaren i Norske leger mot atomvåpen i 1981.
Kringlen er ein internasjonal kjend forskar.
Han er riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden (1998).
Fylkesveg 413 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 413 i Møre og Romsdal går mellom Molde og Vestadstranda på Sekken i Molde kommune. Vegen er 9,7 km lang utanom ferjestrekninga.
Fylkesveg 232
Fylkesveg 232 finst i fleire fylke i Noreg:
Prestegardsrose
Prestegardsrose er ei nemning for gamle rosesortar knytt til prestegardar. Fleire alba-sortar er omtalt som prestegardsroser. Mellom desse er 'Maiden's Blush', 'Suaveolens' og 'Maxima'.
Luck Point
Luck Point er eit nes på vestsida av innløpet til Sea Leopardfjorden i Bay of Isles på Sør-Georgia. Namnet ser ut til først å ha blitt nytta av mannskap med Discovery Investigations som kartla dette neset i 1929-30.
Niuisk
Niuisk (ko e vagahau Niuē) er eit polynesisk språk, og tilhøyrer den malayopolynesiske gruppa av dei austronesiske språka. Det er nærskyldt med tongansk, og mindre likt andre polynesiske språk som maori, samoansk og hawaiisk.
Niuisk vert snakka av 2 027 menneske på Niue (nesten heile folkesetnaden) viser tal frå 1998, men språket vert òg snakka på Cookøyane, New Zealand og Tonga, for det meste av utflyttarar frå Niue. Til saman vert språket snakka av omkring 8 000 menneske, altså bur dei fleste talarane på andre stadar enn Niue, der språket er heimehøyrande. Dei fleste innbyggjarane på Niue er tospråklege, med engelsk som det andre språket sitt.
Tidleg på 1990-talet budde 70 prosent av dei som snakka niuisk på New Zealand.
Grand Chasms
Grand Chasms er to eller fleire djupe bresprekkar i Filchnerisen i Antarktis som strekkjer seg vestover for ei ukjend lengd frå 37 °V, like vest for Touchdown Hills. Det er det mest utprega bresprekkområdet på Filchnerisen, som er kring 100 km langt og frå 0,5 til 5 km breitt. Han vart oppdaga under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1955-58. I løpet av 1957 vart det utforska av eit amerikansk lag frå Ellsworth-basen leia av dr. Edward Thiel, som nytta det skildrande namnet.
Fylkesveg 420 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 420 i Møre og Romsdal går mellom Kongens plass og Sundbåtkaia på Innlandet i Kristiansund kommune. Vegen er 1,8 km lang.
Mars Polaris
Mars Polaris - Deep Space Highway To Red Rocks Pavilion er det 68. albumet og det 28. studioalbumet til det tyske electronicabandet Tangerine Dream, gjeve ut i juni 1999. Det vart gjeve ut på ny i 2009.
Bakgrunn
Ideen til dette studioalbumet var Mars Polar Lander-oppdraget til NASA. Musikken vart først framført på ein enkelt konsert på KlangArt-festivalen i Osnabrück i Tyskland den 12. juni 1999. Albumet vart annonsert som eit «original motion picture space reality soundtrack», men var ikkje eit filmmusikkalbum. Albumet inneheld ti spor inspirert av reisa til Mars Polar Lander til Mars. Denne vart sendt opp 3. januar 1999 og skulle ha nådd fram til Mars 3. desember 1999, men gjekk tapt i ei ulukke.
Musikalsk følgjer bandet stilen dei hadde basert seg på mot slutten av 1990-åra på album som Transsiberia og What a Blast, men her hadde dei òg nye lydar. Tangerine Dream gjekk attende til å spele lange spor på dette albumet og fire av ti spor er kring ti minuttar lange kvar.
Andre versjonar
Det finst ein alternativ versjon, med undertittelen Original Motion Picture Space Reality, som har ei heilt anna psorliste som består av songar frå den offisielle utgjevinga og det komande albumet Great Wall of China. Sporet «Dies Martis (TransMercury)» er ikkje den same versjonen som på det offisielle albumet, og spora som vart ein del av Great Wall of China har andre titlar her.
Denne utgåva vart gjeven ut på ny då nettbutikken til Tangerine Dream vart lansert seint i 2006, då under tittelen Mars Mission Counter. Denne utgåva har alle dei same spora som den alternative versjonen, men med songane i ei anna rekkjefølgje.
I mars 2009 kom både Mars Polaris og Mars Mission Counter ut på ny med nye omslag. Førstnemnde vart trykt feil på CD og inneheld akkurat dei same spora som Mars Mission Counter, sjølv om plateomslaget indikerer at det er Mars Polaris.
DS «Cygnus» (1921)
DS «Cygnus» (kallesignal LBRF - LDFJ) var eit dampskip bygt i 1921 som lasteskip for Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS).
Historie
Skipetvart konrahert av N.V. Scheepmaat Schappy Baltic i Dordrecht under namnet «Oceaan». Kontrakten vart derimot kansellert og vart ferdigbygd for verkstaden, H. Te Veldhuis i Papendrecht i Nederland, si eiga rekning som «Oceaan nr. 5». Då skipet var ferdig vart det kjøpt av BDS i februar 1921 for 605 688 kroner. Systerskipet vart levert omtrent samstundes og begge gjekk inn i rute mellom Vest-Norge og Austersjøen. Den første turen til Austersjøen hadde avgang 3. mars 1921 då skipet gjekk til Haugesund for å laste kring 9 000 tønner med sild for Austersjøen. Dei første ankomsthamnene var Danzig og Libau, der skipet nådde fram 18. mars, før det drog vidare til Grangemouth i England. Første gangen skipet var innom Bergen var 8. april. Ruta gjekk stort sett mellom hamnebyar i Austersjøen til byar i Storbritannia, og stundom Nederland og Belgia. I 1925 var skipet stort sett nytta som reserve- og ekstraskip, og elles i laus fart. Skipet hadde ruter til Frankrike, samstundes som det framleis vart turar til Austersjøen. På tampen av året og inn i 1926 vart det òg turar til Middelhavet, mellom anna til Alger i Algerie. Frå 1926 gjekk «Cygnus» i rute frå Bergen til London, men byrja i 1932 å ta enkelte turar til Nederland og Belgia. Seinare i 1930-åra gjekk rutene òg til vestkysten av Storbritannia, som Manchester og Glasgow. I februar 1938 mista «Cygnus» eit anker mellom Rock Ferry og Eastham, på veg til Manchester, truleg som følgje av ein feil ved sjaklinga.
I januar 1940 deltok «Cygnus» i konvoiar frå Noreg til Storbritannia, mellom anna HN 8. I februar var ho i konvoi HN 15 for Manchester med stykkgodsogi mars var ho i konvoi ON 21 til Noreg. Denne konvoien vart angripen av ei rekkje tyske fly og fleire skip vart bombardert den 20. mars 1940. og vart bombardert og «Cygnus» tok opp fleire av mannskapet.
«Cygnus» var framleis i fart frå Trondheim til Bergen til London, men låg i Trondheim då tyskarane invaderte Noreg 9. april 1940. Skipet vart teken som prise av tyskarane, men fekk gå i fart får BDS. I juni 1940 hadde ho lasta tømmer i Trondheim, 537 tonn aluminium i Bergen og 450 tonn ferrokrom og ferrosilisium i Ålvik og nådde Stavanger den 28. juni. Morgonen den 3. juli var det avgang med ein tysk konvoi med tyske eksortefartøy med Hamburg som mål. Konvoien vart angripen av britiske ubåtar kl. 15:53, medan han var vest av Varhaug. Då var fire torpedoar blitt observert, men ingen skip vart råka. Kl. 18:02 denne ettermiddagen vart «Cygnus» torpedert og søkkt vest av Hådyret, sør for Eigerøy av den britiske ubåten «HMS Snapper». Alle ombord vart berga.
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 1 334 brt, 753 nrt og lasteevna var 2 050 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 2 519 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av N.V. Machienefabriek Bolnes. Oppgjeven yting var 650 iHk (indikerte hestekrefter) og 165 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 10 knop.
I 1931 fekk skipet sett inn straumlinjeror.
Mitsuo Ogasawara
er ein japansk fotballspelar.
Herkules Idrettsforening
Herkules Idrettsforening er eit idrettslag heimehøyrande i Skien i Vestfold og Telemark, skipa 4. mai 1920. Laget er aktivt med i fotball, friidrett, handball, på skeiser, ski, sykkel og i turn. Herkules har dei siste åra hatt kring 1100 medlemer.
Herkules spelar i gule trøyer og strømper, og grøne bukser.
Skeiseløparen Edel Therese Høiseth er Herkules mestvinnande medlem.
Fylkesveg 238 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 238 i Møre og Romsdal går mellom Farstad og Nerland i Fræna kommune. Vegen er 5,2 km lang.
Wayback Machine
Wayback Machine er eit digitalt arkiv av sider frå Verdsveven og andre delar av Internettet. Det blei lansert i 2001 av Internet Archive, ein ideell organisasjon frå USA.
Dei to grunnleggjarane av Internet Archive, Brewster Kahle og Bruce Gilliat, lanserte Wayback Machine som eit svar på problemet med at innhald på nettstader kunne forsvinna når nettstaden blei endra eller stengd. Tenestar gjer at brukarar kan sjå arkiverte versjonar av nettsider frå ulike tidspunkt, i det arkivet kallar tredimensjonal indeksering.
Prosjektet byrja å lagra nettsider i 1996, med mål om å gjera tenesta offentleg tilgjengeleg fem år seinare. Frå 1996 til 2001 blei informasjonen lagra på Digital Tape, som Kahle kunne gje forskarar tilgang til på ein individuell basis. Då arkivet var fem år gammalt i 2001 blei det avduka og opna for allmenn bruk gjennom ein seremoni ved University of California, Berkeley. Då Wayback Machine blei lansert inneheldt han allereie over 10 milliardar arkiverte nettsider.
Ved slutten av 2014 inneheldt Wayback Machine 435 milliardar nettsider, nesten ni petabyte data, og voks med rundt 20 terabyte per veke.
Namnet «Wayback Machine» viser til «WABAC machine» (uttalt way-back), ein oppdikta tidsmaskin brukt i animasjonsserien The Rocky and Bullwinkle Show.
Phaedra 2005
Albumet inneheld nyinnspelingar eller remiksar av dei fire komposisjonane på originalalbumet, i tilelgg til eit nytt spor. I 2008 kom likande nyinnspelignar ut av Tangram og Hyperborea.
Take Me Bak 'Ome
«Take Me Bak 'Ome» er ein song av det britiske rockebandet Slade, gjeve ut i 1972 som ein singel utan album. Han var skriven av solovokalisten Noddy Holder og bassisten Jim Lea, og produsert av Chas Chandler. Songen gjekk til topps på den britiske singellista som den andre singelen deira som klarte dette. Han låg inne på lista i 13 veker. Songen selde til sølvplate i Storbritannia i 1972. I USA nådde songen 97. plassen og det vart den første songen deira som nådde Billboard Hot 100. Songen kom sidan ut på samlealbumet Sladest i 1973.
B-sida til singelen var «Wonderin' Y"» og var eksklusiv for singelen, fram til han kom ut på samleplata B-Sides.
Tehrik-i-Taliban Pakistan
Tehrik-i-Taliban Pakistan ('Taliban-rørsla i Pakistan'), ofte kjend som Pakistansk Taliban, er ei samanslutning av militante pakistanske islamistgrupper med base i Dei føderalt styrte stammeområda nordvest i Pakistan. Mange, men ikkje alle, pakistanske Taliban-grupper sluttar seg til TTP. Gruppa har mellom anna som mål å kjempa mot den pakistanske staten og NATO-leidde styrkar i Afghanistan og innføra si tolking av sjaria.
Gruppa har utført fleire blodige åtak som er blitt møtt med internasjonalt sjokk og fordømming, til dømes då dei skaut skulejenta og aktivisten Malala Yousafzai og klassekameratar av henne i oktober 2012, eller då dei massakrerte over 100 barn ved ein skule i Peshawar i desember 2014.
Skärgårdsstad
Skärgårdsstad er ein svensk tettstad i Österåkers kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I 2010 hadde tettstaden 1 924 innbyggjarar.
Tehrik-i-Taliban Pakistan
Historie
TTP blei skipa i 2002 då det pakistanske militæret gjennomførte streiftog i stammeområdene der de holdt til for å kjempa mot utanlandske militante som kom over grensa frå Afghanistan. Mange lokale stammefolk oppfatta aksjonane som åtak mot deira sjølvstyre. Dei vende seg mot militæret, og det same gjorde utanlandske militante veteranar frå krigen i Afghanistan. TTP-grupperinga stod også bak drap på mange stammeleiarar som var imot dei.
I desember 2007 erklærte Tehrik-i-Taliban Pakistan seg offisielt som ei gruppe med Baitullah Mehsud som leiar.
Grupperinga blei forboden av pakistanske styresmakter 25. august 2008. Bankkontoar og eigedelar blei frosne og dei mest framtredane medlemmane av TTP blei etterlyste med dusør. 1. september 2010 klassifiserte USA TTP som ein terrororganisasjon. Dette gjorde det kriminelt å hjelpa eller handla med gruppa, og gjorde at USA kunne frysa midla deira. I januar 2011 klassifiserte også Storbritannia gruppa som ein ulovleg terrororganisasjon.
Ei gruppe militante islamistar leia av Maulana Fazlullah byrja terrorisera Swat-dalen i 2007, og tok etterkvart kontroll over store delar av området. Gruppa la ned strenge påbod og forbod, nytta vald og avrettingar, og var særskild ute etter å stenga og øydeleggja jenteskular. Det var etter å ha blitt kjend for å gjera motstand mot dette at Malala Yousafzai seinare blei skoten i Mingora i Swat. Etter å ha hatt ei viss forståing i ei tid, gjekk hæren inn for å driva Taliban ut av området i 2009.
Leiarar og splitting
Baitullah Mehsud var rekna som leiar for grupperinga frå 2007 til han blei drepen i eit amerikansk droneåtak i august 2009. Etter indre strid, og nektingar for at Baitullah var død, blei Hakimullah Mehsud utropt til ny leiar. Hakimullah blei drepen i november 2013, og Maulana Fazlullah tok over leiarskapen.
Vestre Petermannkjeda
Vestre Petermannkjeda (tysk Westliche Petermannkette) er ei av Petermannkjedene i Antarktis og strekkjer seg 30 km frå nord til sør, frå Hansenhovden til Aurdalen i Wohlthatfjella i Dronning Maud Land. Dei vart oppdaga og kartlagde frå flyfoto av Den tyske antarktisekspedisjonen, 1938–39, og fekk dette namnet på grunn av den vestlege plasseringa i Petermannkjedene.
Campbell bretunge
Campbell bretunge er ei forlenging utover i sjøen av Campbellbreen inn i nordlege Terra Nova Bay, på kysten av Victoria Land. Namnet vart foreslått av Advisory Committee on Antarctic Names i samband med Campbellbreen.
Fylkesveg 238
Fylkesveg 238 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesveg 420 (fleirtyding)
Fylkesveg 420 finst i fleire fylke i Noreg:
Mayumi Omatsu
Mayumi Omatsu er ein japansk fotballspelar.
DS «Corvus» (1921)
DS «Corvus» (kallesignal LBMT - LDFH) var eit dampskip bygt i 1921 som lasteskip for Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS).
Historie
På reise frå Austersjøen til London med stykgods og trelast, fekk «Corvus» i februar 1922 vanskar i isen i Austersjøen og fekk både roret skadd og ei vengje på propellen slått av. Skipet kom seg inn til København. Tidleg i januar 1923 gjekk skipet i dokk for å få forsterka skroget, slik at det skulle kunne gå i isen i Austersjøen. Frå sommaren 1925 byrja «Corvus» og fleire andre BDS-båtar og gå i fart til Kvitsjøen, der dei lasta trelast i Onega og Arkhangelsk for Storbritannia. Det var først meininga at skipa skulle gjere 3-4 turar i sesongen, men fleire endte opp med å gå i denne ruta til Russland til utpå våren 1926. Etter ein tur til Middelhavet i mai 1926 og Austersjøen i juni, fortsette Kvitsjøruta for «Corvus» sommaren 1926.
Julaftan 1928 forlet «Corvus» London på veg til Bergen. 1. juledag var det storm i Nordsjøen og luftpumpa i maskinen gjekk sunt. Skipet vart liggande og drive og droppa begge ankera, sidan det var fare for å drive på bankane utafor Outer Gabbard. Ankera heldt medan skaden vart utbetra, og skipet kunne gå vidare. Tredje juledag rauk derimot pumpa på ny, men ein fekk òg denne gongen fiksa ho. På grunn av den øydelagde pumpa lak det vatn ombord og noko av lasta vart skadd. Skipet gjekk i dokk då det kom til Bergen for å få skaden utbetra. 1928 gjekk båten stort sett i rute mellom Bergen og hamnebyar i Storbritannia, hovudsakleg London, men òg stundom turar til Preston, Middlesborough, Manchester og Glasgow. Innimellom var det òg enkelte turar til Nederland.
3. mai 1935 rende «Corvus» i Middlethons kai i Stavanger med temmeleg stor fart. Nokre av naglane på skipet vart sprengt laus og eit par av spanta vart bøygde. 30. desember 1937 gjekk skipet på Korsholmen nær Måløy. «Corvus» hadde gått frå Molde på kvelden og fått los ombord. Kl. 21 passerte dei Hoksnes lykt, og like etter kunne ein høyre utkikken rope noko, men før ein rakk å undersøke kva det var stod skipet på Korsholmen. Forpiggen tok inn vatn. Ved å setje full fart akterover kom skipet seg av grunna og kom seg til Kristiansund, der det vart undersøkt av dykkarar. Dei fann diverse skadar og ti fot av kjølen var mellom anna trykt inn. Det var ein loslæring som fungerte som los under ulukka. Skipet var lett lasta og hadde kring 140 tonn last, hovudsakleg sukker. Dette førte truleg til at skipet dreiv lenger aust enn ein trudde ein var. Skaden vart taksert til 11 900 kroner, og heile skipet vart, med skaden, taksert til 310 000 kroner. Etter reparasjonen gjekk skipet i ekstraruter til Hamburg og 13. februar berga «Corvus» mannskapet på MS «Idé» av Bergen. Dei hadde drive kring i Nordsjøen i 17 timar i ein orkanliknande storm frå nordvest då dei vart berga. Det var ein stor bråttsjø som hadde slått over båten og ført til store lekkasjar som gjorde at fartøyet til slutt sokk. Fem man vart berga. I mars 1938 vart det ekstraruter til Nederland og 13. mars 1938 gjekk «Corvus» på grunn ved Fedje. I tett tåke i 22-tida gjekk skipet på grunn like ved Hellisøy fyr. Skipet gjekk på ved flo sjø og vart ståande fast. Bergingsbåten «Jason» vart sendt for å få skipet av grunna. Det var sterk straum i området og i tåka hamna skipet lengre fram og vest enn dei trudde dei var. To dagar seinare ankom skipet Bergen for havarireparasjon og kjølhaling. I slutten av april gjekk skipet inn i London-ruta att.
12. november 1939 heldt «Corvus» på å drive på land i Rørvik. Det var nordvest storm og skipet gjekk i ballast, så det låg lett i sjøen. I Rørvik låg alt, eit anna BDS-skip, og i den sterke vinden dreiv «Corvus» inn tre gonger mot «Kem», som fekk betydeleg skade. Til slutt fekk ein fortøydd «Corvus» langs sida av «Kem». «Corvus» hadde ikkje vore meir enn 8-10 meter frå land då dei klarte å få kontroll på situasjonen.
Andre verdskrigen
9. januar 1940 kryssa «Corvus» Nordsjøen i den første av mange konvoiar ho deltok i. Konvoi HN 7 gjekk ut frå Holmengrå og nådde fram til Methil 12. januar. 38 skip i alt deltok i konvoien, i tillegg til sju eskortefartøy. «Corvus» deltok i tre Nordsjøkonvoiar til i februar og mars, og var på veg over Nordsjøen i den femte konvoien hennar, på veg til Methil, då tyskarane invaderte Noreg den 9. april 1940. Denne konvoien, HN 25, forlet Bergen den 7. april og låg ankra opp i Frosjøen då tyskarane invaderte den 9. april 37 skip segla ut i konvoien og nådde Methil den 12. april. Skipet deltok i to konvoiar i britiske farvatn i april og juni, mellom anna med sement til Liverpool, der ho vart liggjande i to månader. 4. august deltok i den første konvoien sin over Atlanterhavet, konvoi OB 193 frå Liverpool. 5. august var konvoien like nordom Irland, då dei vart angripen av den tyske ubåten «U-56» på kvelden. To torpedoar vart avfyrt mot konvoien og det britiske vart råka av den eine. Skipet sokk dagen etter. Tre mann omkom. 7. august vart konvoien spreidd og «Corvus» segla resten av turen over Atlanteren som sjølvstendig skip. Det nådde Sydney på Nova Scotia den 19. august. 1. september kryssa «Corvus» Atlanteren igjen, i konvoien HX 70 frå Halifax i Canada til Newport i Storbritannia, med tømmer. Etter ein tur innom Port Talbot kom det til Milford Haven. Her lasta «Corvus» kol og saman med konvoi OB 224 segla dei ut frå Liverpool 5. oktober med 26 handelsfartøy og sju eskorteskip. 12. oktober vart konvoien spreidd og «Corvus» segla sjølvstendig til St. Stephen i Canada og kom fram 28. oktober. Eit fartøy i konvoien, franske DS «Touriane», vart ein etternølar («stragglar») og søkkt av ubåten «U-59».
«Corvus» var meint å vende attende til Storbritannia frå Halifax den 25. november med konvoi HX 91, men hamna i staden i den neste konvoien, HX 92, den 29. november med tømmer for Kings Lynn. Det var 24 skip i konvoien, men dei tok opp fleire etternølarar frå HX 91. Kl. 15.12 11. desember vart det britiske passasjerskipet råka av ein torpedo frå ubåten «U-96», nordvest av St. Kilda i Ytre Hebridane. Konvoien var då blitt spreidd av ein kuling nokre dagar før. 23 av 131 personar ombord omkom. På kvelden, 20.52, råka same ubåten. Torpedoen traff berre så vidt, men ubåten skaut båten i senk. 18 av mannskapet på 37 omkom. Berre timar seinare, kl. 01.56 den 12. desember, torpederte «U-96» den svenske MS Stureholm (1919). Sjølv om det vart sett livbåtar på sjøen var det ingen av dei 32 ombord som overlevde. Minst fem av dei var nordmenn. Belgiske var det siste skipet i denne konvoien som «U-96» fekk has på. Kl. 04.31 vart det råka av ein torpedo og sokk. Fire mann omkom. «U-96» er den kjende, tyske ubåten som Lothar-Günther Buchheim var ombord og skreiv romanen Das Boot, som sidan vart filmatisert. «Corvus» var innom fleire stader i Irland og Skottland, før skipet kom fram til Kings Lynn den 26. desember. Her verkar det som ho låg i over ein månad.
Etter nokre turar opp og ned Storbritannia vart ho i mars 1941 med konvoi OG 55. Denne forlet Oban i Skottland den 8. mars på veg til Gibraltar, men «Corvus» hadde Accra i Ghana som mål, der ho kom fram 31. mars. Etter å ha farta langs Gullkysten i Afrika det meste av april, nådde ho fram til Freetown i Sierra Leone med stykkgods den 28. april. 10. mai vart ho ein del av konvoi SL 74 på veg attende til Oban med palmekjerner. Denne bestod av 46 skip og 14 eskortefartøy, som alle kom heilskinna fram.
27. juni 1941 for «Corvus» ut frå Liverpool med OB 340. Konvoien samla seg ved Loch Ewe med mål om å krysse Atlanteren til Sydney i Canada. I lag med 32 andre skip og 18 eskortefartøy gjekk konvoien bra. 13. juli vart konvoien spreidd og «Corvus» drog til Windsor i Nova Scotia, der ho nådde fram den 18. juli. Det var meininga at «Corvus» skulle attende til England med konvoi HX 142, men ho var for sakte og vart sendt til konvoi SC 39 i staden med ei last av tømmer. SC 39 hadde avgang frå Sydney den 1. august og nådde fram til Milford Haven 30. august, etter å ha vore innom både Belfast, Bristol og Swansea.
Konvoi ON 12 for vestover frå Liverpool 1. september 1941 med «Corvus» og ho nådde Halifax den 22. september. Månaden etter gjekk ho i den langsame konvoien SC 51 på veg til Preston med stykkgods. Ho var framme der 9. november. Medan «Corvus» var i Preston mista ho ein av mannskapet. Matrosen Svein Alsaker vart funnen drukna den 23. november etter å ha vore sakna i ti dagar.
Heile 1942 og heilt fram til juni 1943 var «Corvus» i fart på den britiske vestkysten, ofte mellom Liverpool og Barry i Wales. 4. juni 1943 vart ho igjen ein del av ein oversjøisk konvoi. Konvoien OS 49/KMS 16 starta 4. juni og var på veg til Middelhavet, men som sist gang segla «Corvus» sørover og nådde Philippeville den 25. juni. Resten av året og inn i januar 1944 segla «Corvus» mellom byar i Nord-Afrika, Sicilia og Italia. Først 6. mars kom skipet attende til Liverpool etter å ha møtt konvoien XK 14 ved Gibraltar. Skipet gjekk så til Manchester der ho vart liggande i fire månader for reparasjonar.
7. juli 1944 segla «Corvus» att og gjekk i fart i britiske farvatn resten av året. 23. februar 1945 segla «Corvus» frå Garston på veg mot Plymouth med ei last på 1 800 tonn kol. Skipet forlet Mumbles Head 26. februar for å bli med i ein konvoi, BTC 81, nær Scarwater fyrskip. Kl. 10:15 den 27. februar vart ho torpedert av ubåten «U-1018», kring sju nautiske mil frå Lizard Point i Cornwall. Styrbord side vart riven open og ho fekk ei kraftig slagside og sokk på berre få minutt. Av eit mannskap på 22 med tre skyttarar, mista seks av mannskapet og to skyttarar livet eller drukna. Nokre hadde klart å få laus ein flåte, medan andre hoppa overbord. Dei fleste overlevande vart plukka opp av britiske DS «Baronscourt», og ein av eit svensk skip, og dei vart sette i land i Falmouth.
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 1 317 brt, 765 nrt og lasteevna var 2 180 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 2 733 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av Københavns flytedok og skipsverft. Oppgjeven yting var 525 iHk (indikerte hestekrefter) som gav ein toppfart på 9 knop.
I 1929 fekk skipet sett inn straumlinjeror. Ny radio og peileapparat vart sett inn i 1938.
Skärblacka
Skärblacka er ein svensk tettstad i Norrköpings kommun i Östergötlands län i Östergötland. I 2005 hadde tettstaden 525 innbyggjarar. På folkemunne blir kalla staden berre Blacka.
Sportsklubben Jarl
Sportsklubben Jarl er eit idrettslag heimehøyrande i Hillevåg i Stavanger kommune, skipa i 1918. Jarl er ein rein fotballklubb som spelar i brune trøyer og kvite bukser og strømper.
Skärblacka
Fram til 1971 var staden administrasjonssted i Skärblacka kommune, og har eit relativt godt utbygd sentrum, med ishall, symjehall og ungdomsskule.
Sportsklubben Jarl
SK Jarl hevda seg høgst i det norske seriesystemet på 1950- og 1960-talet. I 1960-åra veksla laget mellom spel i 3. og 4. divisjon Rogaland.
Skärblacka
Kommunikasjon
Skärblacka har ein stasjon ved jernbanestrekninga Kimstad – Finspång, men sidan 1970 har det berre blitt køyrt godstrafikk. Busstrafikken til Norrköping, Finspång og Linköping er godt utbygd.
Næringsliv
Den dominerende arbeidsgjevaren er den store papirfabrikken, ein del av Billerud. Ein produserer først og fremst papir til posar, sekkar og wellpapp. Fabrikken blei bygd i 1872, men dagens industri blei bygd opp på 1960-talet. Mange av innbyggjarane pendlar til Norrköping og Finspång.
Maineset
Maineset er eit nes på austsida av innløpet til Maiviken, ei lita bukt i Cumberland West Bay i Sør-Georgia. Det vart kartlagd av Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901–04, under Nordenskjöld. Namnet kjem frå Maiviken.