cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
On the Road av Traffic
Den første amerikanske utgåva av On the Road (Island/Capitol) i 1973 kom ut som ein enkel LP som bestod av «The Low Spark of High Heeled Boys» (forkorta til 15:10), «Shoot Out at the Fantasy Factory», «(Sometimes I Feel So) Uninspired» og «Light Up or Leave Me Alone».
Mottaking
Allmusic rosa spelinga til Roger Hawkins, David Hood og Barry Beckett, men meinte at songane på albumet var altfor lange og ikkje betra dei glanslause studioversjonane av dei tre songane frå Shoot Out at the Fantasy Factory.
Medverkande
Teknisk:
Johanne Reutz Gjermoe
Johanne Lucie Reutz Gjermoe var ein norsk økonom, kvinnepolitisk forkjempar og fredsarbeidar som var fødd i Bergen og døydde i Asker. Ho var gift med byråsjef Eilif Gjermoe (21.9.1887–10.11.1980).
Liv
Johanne Reutz tok examen artium i 1915 og lærarskule året etter. Deretter var ho guvernante, så kontordame, før ho i 1920 reiste til Storbritannia for å studere ved kvekarcolleget Woodbrooke, og utvikla eit kristent sosialistisk og pasifistisk livssyn.
Etter å ha flytta attende til Noreg, hadde ho nokre år arbeid i Statistisk Sentralbyrå før ho i 1925 vart tilsett ved LOs statistiske kontor, som då nett var skipa. Der laga ho økonomiske oversyn og rapportar, prisindeksar og konjunkturoversyn og skreiv brosjyrar om faglege emne. Ho la særleg vekt på å få fram materiale som kunne nyttast til å grunngje lønnskrava frå fagorganiserte i tingingane med med arbeidsgjevarane. Ho tok eksamen i statsøkonomi ved Universitetet i Oslo i 1928.
I 1932 arbeida Johanne Reutz med Arbeiderpartiets fyrste kriseplan og skreiv mellom anna  kapittelet om arbeidsløysa, som ho meinte måtte møtast med slike radikale tiltak som nedsetting av pensjonsalderen, seks timars arbeidsdag og kvoter for ungdommen for å hjelpe dei til arbeid. Ho bidrog òg med mykje til dei seinare kriseplanane som vart utarbeidd i dei vanskelege 1930-åra. Men sjølv om ho fekk lite offentleg ros for kriseplanarbeidet, gjorde denne innsatsen sitt til at ho i 1935 vart medlem av Sosiallovkomiteen som arbeida med lova om arbeidsløysetrygd, og 1935–38 var ho delegat til Folkeforbundet og var rådgjevar ved Arbeidskonferansene der.
Hennar tid i arbeidarrørsla tok slutt etter den andre verdskrigen av di ho vart skulda for unasjonal haldning under krigen og fråteken alle sine politiske verv, sjølv om skuldingane mot ho aldri vart prova. Men allereie før krigen hadde hennar aktive kvinnepolitikk og antimilitaristiske haldning gjort ho lite populær i somme krinsar i samfunnet.
Virke
Som kvinnepolitisk forkjempar engasjerte Johanne Reutz seg mellom anna i den striden som oppstod i dei vanskelege 1930-åra, då det var stor arbeidsløyse, om det var rett at gifte kvinner skulle ha arbeid når dei hadde menn til å forsyte seg. Ho påviste at det betydde lite å seie opp gifte kvinner når tala på arbeidslause var så høge, og fekk gjennomslag for dette synet på arbeiderkvinnenes landskonferanse i 1936. Same året vart ho medlem av Arbeiderpartiets sentralstyre, og i 1939 vart ho vald til leiar av partiets kvinnesekretariat med eit stort fleirtal av røystene.
Johanne Reutz gjekk òg inn for ei sjølvstendig sosialdemokratisk kvinnerørsle der arbeidarkvinnene kunne styrke sin politiske innverknad ved å samarbeide med andre kvinneorganisasjonar. Ho ynskte dessutan at husmødrene skulle danne eige fagforbund for å få til ein oppvurdering av husmoryrket.
I åra etter den andre verdskrigen engasjerte Johanne Reutz seg i nye arbeidsområde og kom med i nasjonalt og internasjonalt fredsarbeid gjennom organisasjonen Internasjonal Kvinneliga for Fred og Fridom. Her gjorde ho frå 1946 ein stor innsats på fleire område, mellom anna som leiar av organisasjonens internasjonale komité for fredsforsking i tida 1962–71, og som formann i organisasjonens Midtausten-komité 1965–73. Ho fekk Kongens fortjenstmedalje i gull for sitt arbeid for fredssaka.
Johanne Reutz gav ut fleire bøker.
Disney Channel Korea
Disney Channel Korea (eller Disney Channel) er ein fjernsynskanal for born, kringkasta i Sør-Korea.
Mjönäs
Mjönäs er ein svensk tettstad i Hagfors kommun i Värmlands län i landskapet Värmland. I 2005 hadde tettstaden 218 innbyggjarar.
Lucy Kaplansky
Lucy Kaplansky er ein USA-amerikansk visesongar. Kaplansky har ein doktorgrad i klinisk psykologi frå Yeshiva University og speler gitar, mandolin og piano.
My Last Breath
«My Last Breath» (norsk 'mitt siste andedrag') er ein britisk popsong frå 2020 med James Newman. Låten skulle ha vore det britiske bidraget i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland, men tevlinga vart avlyst på grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020. Newman har skrive songen saman med Ed Drewett, Adam Argyle og Iain James, og han vart utgjeven 27. februar 2020.
Om songen
Newman skreiv songen saman med låtskrivarkompisane Ed Drewett, Adam Argyle og Iain James. Sistnemnde skreiv òg vinnarsongen i Eurovision Song Contest 2011, «Running Scared» med Ell & Nikki frå Aserbajdsjan. Inspirasjonen til «My Last Breath» fekk dei etter å ha sett ein dokumentar om ein dykkar i Nordsjøen som vart redda etter å ha kome bort frå resten av dykkarlaget sitt. «Det fekk oss til å tenkje over kva du kan vere villig til å gjere for andre menneske», sa Newman i eit intervju med BBC.
«My Last Breath» vart skriven i Skottland i januar 2019, medan dei oppheldt seg nær ein loch. Kvar dag isbada dei i den iskalde innsjøen. Musikkvideoen til songen reflekterer dette, i og med at den nederlandske isbadaren Wim Hof er med i videoen.
I 2019 samarbeidde plateselskapet til Newman BMG med kringkastaren BBC om å finne ein passande låt og artist til å representere Storbritannia i Eurovision Song Contest 2020. BMG føreslo Newman, og etter ein liten tenkjepause sa han ja, fordi Eurovision Song Contest er ei «feiring av musikken».
«My Last Breath» vart offentleggjord i ei morgonsending på BBC Radio 1 torsdag 27. februar 2020. Songen vart òg utgjeven for digital nedlasting og strøyming same dag. I intervjuet sa Newman at han visste at denne songen var den rette for tevlinga: «Eg berre elska enkelheita og den universelle bodskapen i songen».
Eurovision Song Contest
«My Last Breath» skulle ha representert Storbritannia i Eurovision Song Contest 2020, etter at den britiske kringkastaren BBC internt valde James Newman til å representere nasjonen. Som eitt av dei fem store landa i tevlinga, var Storbritannia direktekvalifisert til finalen i Rotterdam i Nederland laurdag 16. mai 2020. På grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 vedtok EBU å avlysa Eurovision Song Contest for å hindra spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen COVID-19. Songen fekk dimed aldri delteke i Eurovision Song Contest.
Mottaking
«My Last Breath» fekk blanda mottaking frå både fans og presse i Storbritannia. Musikkmeldaren Louis Staples i avisa The Independent kommenterte syrleg at songen er det som skjer om ein «kunstskinnjakke frå River Island, ein X Factor-vinnarsong og din onkels midtlivskrise fekk eit barn saman». BBC-meldaren Mark Savage var langt meir positiv, og kommenterte på sedvanleg tørt britisk vis etter at låten vart spelt på BBCs morgonprogram: «Der var han, inneklemd mellom låtar av Harry Styles og Dua Lipa, og … det høyrdest ikkje ut som om programmet hadde vorte hacka.»
Dalaporfyr
Dalaporfyr er ein magmatisk bergart frå Dalarna i Sverige. Han kan polerast og blir til nytta prydgjenstandar. Ei tilsvarande bergart opptrer på norsk side, der han blir kalla trysilporfyr.
Disney Channel Japan
Disney Channel Japan er ein fjernsynskanal for born, kringkasta i Japan. Han blei starta i november 2003.
Tanums kommun
Tanums kommun, er ein kommune i Bohuslän, Västra Götalands län i Sverige. Kommunesenteret (centralort) er tettstaden Tanumshede. Kommunen ligg midtvegs mellom Göteborg og Oslo.
Kommunen har namn etter Tanums socken, som i 1317 vart skrive Tuneims sokn. Soknet har fått namnet etter grenda Tuneim, der kyrkja låg. Den fyrste lekken i namnet er det gamle nordiske ordet tun, som tyder inngjerda område, og som etter kvart har utvikla seg til tan. Utviklinga frå tun til tan finst det òg døme på i norske stadnamn, til dømes stadnamnet Tanum i Bærum kommune, som òg er namnet på ein mellomalderkyrkje. Siste lekken i namnet Tanum var opphavleg heim, som tyder buplass eller gard, og som seinare vart redusert til um, slik ein òg har mange døme på for norske stadnamn og gardsnamn, ikkje berre Tanum i Bærum, men til dømes òg Skaugum, opphavleg Skogheim, i Asker kommune.
Dagens Tanums kommun vart skipa i 1971 ved at tre storkommunar som hadde vorte oppretta i 1952 vart slegne saman. Tanumshede vart då vald som administrasjonssenter for den nye kommunen, som i nordvest har grense til Strömstads kommun, i nord til Noreg og Halden kommune, i nordaust til Dalsland (Dals-Eds kommun), i søraust til Munkedals kommun, i sørvest til Sotenäs kommun og i vest til havområdet Skagerrak.
Rekna etter storleiken på arealet er kommunen den største i Bohuslän. Kommunen har ein særs varierande natur, med mange holmar og skjer på kysten i vest, store jordbruksbygder rundt låge skogdekka kollar i granitt i det flate landet innanfor, og i aust eit skoglandskap med vatn, sjøar og høgdedrag, med Bullaresjöarna som det største innsjøsystemet. Her ligg Farlighögen, som med sine 207, 2 meter over havet er det høgste punktet i kommunen. Berggrunnen i aust, mot Dalsland, er av gneis, nærare kysten av granitt, såkalla Bohusgranitt, og langs kysten og eit stykkje ut i skjergarden er det gneisliknande bergartar og granittklippar finslipte av isen under den siste istida.
Kommunen ligg i eit distrikt som har vore busett sidan istida, slik arkeologiske funn provar. Kommunen er dessutan særs rik på helleristingar frå bronsealderen og eldre jarnalder, helleristingsområdet i Tanum er blant dei viktigaste fornminna i Skandinavia.
Styles Strait
Styles Strait er eit sund mellom White Island og Sakellari Peninsula. Det vart kartlagd frå flyfoto teken av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) i november 1956, og vitja i februar 1960 og februar 1961 av ANARE («Thala Dan»). Det er namngjeve av D.F. Styles som var leiar for denne turen.
Kjelder
''
Powell Island
Powell Island er ei lita øy som ligg mellom Coronation og Laurie Island sentralt i Sør-Orknøyane. Ho vart oppdaga under sjøreisa til kaptein George Powell and kaptein Nathaniel Palmer i desember 1821. Ho vart kartlagd, men ikkje namngjeven på kartet til Powell frå 1822. Ho er kalla opp etter kaptein Powell på eit kart frå admiralitetet frå 1839.
Jéni Tzamí
Jéni Tzamí (gresk Γενί Τζαμί, tyrkisk Yenicami) er ein bydel i byen Levkosía i distriktet Levkosía i Republikken Kypros. Bydelen ligg sentralt i byen.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den delen av Jéni Tzamí som framleis er under kontroll av republikken Kypros 215 innbyggjarar. Den delen som er administrert av Nord-Kypros var i 2011 delt i to bydelar:
Tucson
Tucson (uttale ) er den nest største byen i delstaten Arizona i USA. Han er òg sete for Pima-fylket («county»). Folketeljinga i 2004 sette folkesetnaden innanfor bygrensene til 521 605, og til 931 210 for Tucson og omland.
Geografi
Tucson ligg langs motorvegen I-10 som går til Phoenix og Los Angeles i nordvest, og til El Paso og Jacksonville i aust. Motorvegen I-19 startar i Tucson og går ned til Nogales ved grensa til Mexico.
Historie
Tucson vart truleg først vitja av paleo-indianarane, som kom dit for rundt 12 000 år sidan. Nyare arkeologiske utgravingar ved Santa Cruz-elva har funne ein landsby som er 4 000 år gammal. Frå rundt 1200 f.kr til 50 e.kr dreiv dei lokale innbyggjarane med jordbruk. Dei hadde omfattande vatningsanlegg, og planta mais, bønner og andre vekstar. I tillegg sanka dei lokale vekstar og drev med jakt. Hohokam-indianarane budde i området rundt 600–1450 e.kr
Jesuittmisjonæren Eusebio Francisco Kino kom til dalen i 1692 og stifta misjonsstasjonen San Xavier del Bac i 1700. Den spanske krona etablerte eit fort i området i 1775, og byen vart kalla «Tucson». Tucson vart ein del av Mexico etter at Mexico vann sjølvstende frå Spania i 1821. Etter Gadsden-kjøpet i 1853 vart Tucson ein del av USA. Frå august 1861 til midten av 1862 var Tucson hovudstaden for The Confederate Territory of Arizona. Fram til 1863 var Tucson og resten av Arizona ein del av New Mexico Territory. Frå 1867 til 1889 var Tucson igjen hovudstad, og då for Arizona Territory.
University of Arizona som ligg i Tucson vart stifta i 1885.
I 1900 budde det 7 531 menneske i Tucson. Folkesetnaden auka gradvis til 13 913 i 1910, 20 292 i 1920, og 36 818 i 1940.
Klima
Tucson har i hovudsak to årstider, sommar og vinter. Sommaren i Tucson varar typisk frå mai til oktober. Tucson har òg monsun som vanlegvis startar i byrjinga av juli og varar i omtrent åtte veker.
Varteig
Varteig (utt. vartte) er ein tettstad i Sarpsborg kommune og var tidlegare ein eigen kommune i Østfold. Varteig var ein del av Tune kommune fram til 1861. Då blei han eigen kommune med Hasle som kommunesenter. Varteig ligg 15 km nord for Sarpsborg aust for Glomma.
1. januar 1992 blei Varteig kommune, med eit innbyggjartal på 2 199 og eit areal på 68 km², slått saman med Skjeberg, Tune og Sarpsborg til nye Sarpsborg kommune.
Varteig var ein typisk jordbrukskommune. I tillegg var tømmerfløting på Glomma viktig for sysselsettinga. Furuholmen lense i Glomma var i siste halvdel av 1800-talet eit senter for fløtinga.
Varteig kyrkje er kyrkja til Varteig prestegjeld i Sarpsborg prosti.
Varteig har oppkjørte skiløyper om vinteren og ein rik natur. Staden har også ei lysløype på ca. 2,2 km. Idrettslaget på staden heiter Varteig IL. Skyttarlaget heiter Hasle/Ise Salongskytterlag (HISSL).
Skulekorpset på staden har sidan 2014 vore felles med Hafslundsøy skole, og heiter Varteig og Hafslundsøy skolekorps.
Dalyitt
Dalyitt er eit sjeldan mineral som hittil berre kjennest frå nokre få førekomstar i verda. Det opptrer i små mengder i ein gangbergart ved Dalsfjord i Sunnfjord og er stadvis nokså utbreidd i Gjerdingen-ekeritten i Nordmarka.
Det er eit kalium-zirkonium-silikat med formel K2ZrSi6O15. Det er kalla opp etter den amerikanske geologen R. A. Daly (1871–1957).
Mockfjärd
I 2005 hadde tettstaden 1 935 innbyggjarar. Staden er kjend for tilknytinga si til Palmemordet, då det i oktober 1983 blei brukt ein revolver under eit ran av eit postkontor i Mockfjärd. Denne revolveren vert etterforska som det mogelege drapsvåpenet.
Damtjernitt
Damtjernitt er ein bergart frå Fensfeltet ved Ulefoss i Telemark. Han opptrer som gangar og eksplosjonsbreksjer.
Elisabeth Scheller
Elisabeth Scheller er ein tysk språkforskar som har spesialisert seg på kildinsamisk leksikografi og sosiolingvistikk.
Ho har studert samisk ved Umeå universitet og er doktorgradsstipendiat i samisk sosiolingvistikk ved UiT Noregs arktiske universitet.
Ho har teke del i omsetjingsarbeid som nyttar moderne kildinsamisk, som bøkene om Pippi Langstrømpe i samarbeid med Aleksandra Antonova.
Gabriel Popescu
Gabriel Popescu er ein tidlegare rumensk fotballspelar.
Magasinett
Magasinett er eit nettidsskrift for elevar i ungdomsskulen og vidaregåande skule som vart oppretta i 1997 av Noregs Mållag med Vidar Høviskeland og Gerhardt Stoltz som dei første redaktørane. I dag blir nettmagasinet drive av ei stifting skipa av Noregs Mållag og Landssamanslutninga av nynorskkommunar. Frå 2012 er Svein Olav B. Langåker redaktør.
Mogata
Mogata er ein svensk tettstad i Söderköpings kommun i Östergötlands län i Östergötland. I 2005 hadde tettstaden 308 innbyggjarar.
Washington Strait
Washington Strait er eit sund mellom Fredriksen og Powell Island i vest og Laurie Island og fleire mindre øyar i aust i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga i desember 1821 under ein felles seglas av kaptein George Powell, ein britisk selfangar på sluppen «Dove», og kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangar i sluppen «James Monroe». Sundet vart kalla opp etter George Washington, den første presidenten i USA.
Christmas Portrait
Christmas Portrait er det første julealbumet til The Carpenters (og det einaste som kom ut medan Karen Carpenter levde), opphavleg gjeve ut 13. oktober 1978.
ALbumet inneheld ein nyinnspeling av singaturjulesongen til gruppa, «Merry Christmas Darling». Det inneheld òg to versjonar av «Santa Claus Is Comin' to Town» (ein langsamare versjon spelt inn i 1974, i tillegg til andre unytta songar spelt inn samstundes som vart gjeven ut på det andre julealbumet til Carpenters, An Old-Fashioned Christmas).
Den 16. april 1998 hadde Christmas Portrait seld til platinaplate hos RIAA for ein million selde eksemplar i USA sidan 1978.
I desember 2011 gjekk Christmas Portrait inn på Billboard 200-lista i USA på ein 150. plass og klatra etter kvart til 126. plass. Det same skjedde i desember 2012 og 2013 då albumet nådde høvesvis 114. og 113. plass.
Mot slutten av november 2014 var Christmas Portrait det 23. mestseljande julemusikkalbumet i USA i løpet av SoundScan-perioden (mars 1991 til i dag) med 1 950 000 eksemplar i følgje SoundScan.
Whalers Passage
Whalers Passage er eit smalt sund som ligg mellom Welcomeøyane og Sky Rock, utanfor nordkysten av Sør-Georgia. Namnet vart først nytta på eit kart frå 1931 av Admiralitetet.
Charles James Fox
Charles James Fox var ein britisk politikar som var medlem av whigpartiet. Han var kjend for sin motstand mot slaveriet, og si støtte til sjølvstende for USA. Han var minister i fleire britiske regjeringar, år 1782 var han Storbritannias fyrste utanriksminister.
Unge år
Fox var fødd i London. Far hans, Henry Fox, hadde lagt seg opp ein større formue gjennom sitt regjeringsembete som kasserar for dei militære styrkane (Paymaster of the Forces).
Fox fekk velje fritt kva gjaldt eiga utdanning. I 1758 byrja han på den fasjonable Wordsworth-skulen og gjekk deretter på Eton College. På Eton utvikla han livsvarig kjærleik til klassisk litteratur. I 1761 tok faren han ut av skulen for at sonen skulle oververe kroninga av Georg III, som seinare skulle verte ein av hans bitraste fiendar. To år seinare vart han på nytt teken ut av skulen, då for å vere med på reise til Paris og Spa i Belgia. På turen fekk han frå faren eit stort pengebeløp, så han kunne lære seg å gamble. Faren ordna det også slik at sonen kunne miste jomfrudomen, hos ei Madame de Quallens. Tilbake på Eton møtte han kledd i siste mote frå Paris og med fransk aksent, og vart grundig prylt av rektor. Desse tre trekka; gambling, skjørtejakt og gleda over utanlandske skikkar og mote skulle fylgje Fox resten av livet.
Oktober 1764 byrja Fox på Hertford Collge i Oxford, utan nokon gong å avlegge eksamen. Han la ut på fleire utanlandsferder, og vart ein velkjend figur i dei parisiske salongane. Der trefte han framifrå folk som Voltaire, Edward Gibbon, hertugen av Orleans og marki Lafayette. Saman med hertug de Lazun vart han eigar av fleire veddeløphestar.
Tidleg politisk karriere 1768-74
Til parlamentsvalet i 1768 kjøpte Henry Fox valkrinsen Midhurst i West Sussex til sonen sin. Nitten år gamle Charles var teknisk sett ikkje valbar til parlamentet. Fox tala i åra mellom 1768 til 1774 omkring 254 gonger i parlamentet. Han vann fort ry som ein framifrå talar, men hadde ikkje utvikla sine radikale synsmåtar som han seinare vart så kjend for. Uvitande skulle han i desse tidlege åra kome til å forsyne sine seinare kritikarar og deira komande skuldingar om å hykle. Han støtta Grafton- og North-ministeria, og Fox vart ein leiande i å få den radikale Jon Wilkes straffa for å ha utfordra Underhuset. «Han starta såleis sitt politiske virke med å tale på vegner av underhuset mot folket og den valde representanten deira». Både Fox og ein bror vart i gatene i London etterpå overdynga med fornærmingar og gjørme av ei pro-Wilkes-folkemengd.
I februar 1770 utnemnde Lord North Fox til styremedlem av admiralitetet. Allereie den 15. februar trekte han seg grunna sin kraftige motstand mot regjeringas «Royal Marriages Act». Tilfeldigvis kasta lovutkastet tvil om legitimiteten til ekteskapet mllom hans eigne foreldre. 28. desember 1772 utnemnde North Fox til styremedlem av skattkammeret. Vel året etter, i februar 1774, trekte han seg på nytt. Denne gongen gjekk han av grunna det han meinte var svak respons frå regjeringa vedkomande fornærmande trykking og distribusjon av kopiar av parlamentsdebattar. Bakom desse hendingane låg familien sin harme over at North hadde avslege å forfremje familiebaroniet til jarlestatus. Kong Georg III, som også var merksam på Fox sitt berykta, hemningslause privatliv, oppfatta det som dårskap og vurderte Fox som ein som ikkje tok på alvor.
Den USA-amerikanske revolusjonen
Påverka av Edmund Burke og hendingane i USA, byrja Fox etter 1774 å revurdere si politiske rolle. Burke hadde merka seg den unge whigen og vart læremeisteren hans. Fox fjerna seg frå den lite ideologiske, familieorienterte politikken og orienterte seg i retning Rockingham sitt whigparti.
I denne perioden vart Fox den kanskje fremste og mest kritiske parlamentarikaren til Lord North og til framferda under den amerikanske krigen. År 1775 fordømte han North i underhuset som «den famlande losen som hadde bringa landet i vanskane det stod i...» Korkje Lord Chatham, kongen av Preussen, ei heller Aleksander den store hadde nokon gong vunne meir i ein krig enn det den stolte lord hadde tapt – han hadde tapt eit heilt kontinent.
Fox sitt politiske virke må frå den tid sjåast i lys av den gjensidige uviljen mellom han og kong Georg III, som truleg var den mest entusiastiske talsmann for den amerikanske krigen. Fox vart overbevist om at kongen var bestemt på å utfordre parlamentet og den konstitusjonelle balansen etablert i 1688, for så å danne eit tyranni á la kontinentet. Kongen oppfatta Fox som ein som «hadde fridd seg frå eit kvart prinsipp om allmenn ære og ærlegdom, ein mann likså avskyeleg som han er motbydeleg, og har aversjon mot all sjølvkontroll». I 1780 gjorde John Dunning framlegg i parlamentet om at «Krona si makt har auka og er aukande, og bør verte minka», eit framlegg som vart vedteke med 233 røyster mot 215.
Fox gledde seg storleg over avrøystinga i parlamentet. Sjølv var han ikkje til stades under debatten, då han var oppteken med å leie eit stort folkemøte i den tilstøytande Westminster Hall. Bak han hang eit stort banner med krav om «årlege parlament og likeverdig representasjon». Fox vart omfamna av den radikale rørsla, særleg akta for sin kamp mot kongemakta. Då Gordon-oppreistane fann stad i London i juni 1780, uttala Fox at «han mykje heller ville verte styrt av ein mobb enn av ein ståande hær». Ein månad seinare vart Fox vald til parlamentsmedlem frå den største og mest prestisjetunge valkrinsen i Westminster. Krinsen hadde 12 000 veljarar og Fox fekk tittelen «folkets mann».
Konstitusjonell krise. 1782-84
North gjekk som statsminister av i mars 1782, mykje som fylgje av den katastrofale krigen i Nord-Amerika. Det nye ministeriet vart leia av greven av Rockingham, medan Fox vart utanriksminister. Rockingham erkjende sjølvstendet til dei tretten koloniane, men døydde brått 1. juli. Fox avslo å vere med i det påfølgjande Shelburne-ministeriet og splitta dermed whigpartiet. Far til Fox var overbevist om at Shelburne, ein støttespelar til William Pitt den eldre, etter fredsavtalane av 1763 hadde hindra han i minister-ambisjonane hans. Fox kom då i opposisjon mot Shelburne, saman med sin bitre fiende North. Basert på denne einaste fellesinteressa, pressa ein stor majortitet danna av Norths toryar og Fox opposisjonelle whigar Shelburne-ministeriet over til kongen.
Fox la fram eit lovforslag ('East India Bill') som i underhuset i parlamentet fekk tilslutnad frå 153 mann, 80 røysta imot. Siktemålet var å ansvarleggjere det skrantande British East India Company overfor parlamentet. Men då kongen truga adelen med personleg fiendskap om dei røysta for lova, avviste overhuset lovforslaget med 95 mot 76 røyster. Kong Georg avsette sidan regjeringa og utnemnde William Pitt den yngre til fyrsteminister, den yngste statsministeren i Storbritannia nokon gong. Fox motsette seg utnemninga av Pitt, og alle hans framlegg. I dette vart han oppbakka av majoriteten i parlamentet, men i mars 1784 løyste kongen opp parlamentet.
Etter valet kunne Pitt mønstre ein større majoritet i parlamentet. Fox sjølv vart attvald med knapp margin. Valet i krinsen hans, Westminster, enda med ein årelang rettsprosess før det vart godkjent. I mellomtida sat han i parlamentet for den rotne valkrinsen Tain of Northern Burghs. For å representere denne krinsen hevda han å vere borgar av byen Kirkwall på Orknøyane.
Erfaringa frå desse åra forma Fox syn på politikk. Han var overbevist om at kong Georg personleg hadde spylt ut både regjeringane Rockingham-Shelburne og North-Fox. Samstundes hadde kongen brote inn i den lovgjevande prosessen og oppløyst parlamentet når det ikkje lydde han. Fox såg på Pitt, ein mann med låg formue og utan parti, som eit høgrøysta reiskap for krona. Kongen og Pitt hadde derimot stor folkeleg støtte, og mange i pressa såg på Fox som ein bråkmakar som utfordra sjølve konstitusjonen og det kongen hadde att av maktmidlar. Ofte vart Fox i desse åra karikert som Oliver Cromwell, Guy Fawkes, Machiavelli eller Satan.
I lojal opposisjon. 1784-88
Ei av dei fyrste embetshandlingane til Pitt i 1785 var eit forslag om å fjerne 63 rotne valkrinsar. Parlamentsseta skulle i staden gå til London og nokre store valkrinsar. Fox støtta Pitt sitt forslag, men det fall med 248 røyster mot 174.
I 1787 vart Warren Hastings, guvernøren i Bengal fram til 1785, sett under riksrettstiltale for korrupsjon og underslag. Femten av dei 18 riksrettsmedlemene var foxittar, medrekna Fox sjølv. Fox var særleg interessert i saka då ho eigna seg til å synleggjere vanstyret i Britisk India. Samstundes som riksrettssaka kunne reinvaske hans East India Bill frå 1784, lovforslaget som hadde ført til at kongen avsette regjeringa North-Fox. Vidare kunne saka sette Pitt i ein trasig politisk posisjon, ettersom denne vart tvinga til tvitydig tale om riksrettssaka, for ikkje å legge seg ut med kongen eller British East India Company på den eine sida, ei heller William Wilberforce på den andre. Saka drog ut, Hastings vart dømd fyrst i 1795, og Fox mista interessa for saka som i større grad vart leia av Edmund Burke.
Reidholmen
Reidholmen eller Reid Island er ei øy ved austsida av innløpet til Iceberg Bay, langs sørkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Namnet «Reidholmen» vart nytta om ei lita øygruppe på eit kart teikna av kaptein Petter Sørlle i 1912-13. Ho vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1948-49 og det vart oppdaga at det berre var ei øy i dette området.
Charles James Fox
Konstitusjonell krise. 1788-89
Fox var i Italia då krisa braut ut, og hadde bestemt seg for ikkje å lese aviser. Fyrst den 25. november 1788 var han tilbake i England, og vart då svært sjuk. Eit heilt år gjekk før han vart heilt frisk. 10. desember 1789 erklærte Fox at prinsen av Wales omgåande kunne ta posisjon som regent. Til dette hevda Pitt at prinsen ikkje hadde større rett til trona enn nokon annan brite, sjølv om han hadde eit meir rettkome krav, ettersom han var kongen sin fyrstefødde son. Bakom dei to syna låg ulike vurderingar av kongen sin sjukdom. Pitt rekna kongen sin sinnssjukdom som forbigåande, Fox rekna han for permanent. For Fox var kongen, konstitusjonelt sett, død.
Pitt stilte spørsmål om det lovmessige grunnlaget for eit regentstyre. Samstundes sette han i gang prosessen med å lage ei lov ('Regency Bill'), og med å få henne gjennom i parlamentet. Han forhandla fram ei rekke avgrensingar i maktmidlane til prinsen av Wales som regent. Lova fekk fleirtal i underhuset 12. februar 1790. I det lordane skulle til å handsame lova, vart det kjent at kongen var i ferd med å verte betre. Dermed stoppa saksgangen opp.
Den franske revolusjonen. 1789-91
Fox helsa den franske revolusjonen velkomen i 1789, han tolka den som ei forseinka kopiering av britane sin ærefulle revolusjon av 1688. Han tala om stormen på Bastillen som «det største og beste som har hendt i verda». I underhuset i april 1791 sa han at beundra den nye grunnlova til Frankrike, samla sett var ho den mest omfattande og ærerike grunnmur for fridom som nokon gong og i noko land har vorte reist, basert på grunnlag av menneskeleg rettferdssans. Han vart noko forvirra over vennen Edmund Burke, som i skriftet 'Reflections on the Revolution in France' åtvara mot at revolusjonen var ein valdeleg oppreist mot tradisjon og rettvis orden. Burke hevda revolusjonen vart driven av utopiske og abstrakte idear utan rot i røyndomen, som ville leie til anarki og til sist til diktatur. Fox las boka, som han mislikte, og meinte ho tala for prinsipp hevda av toryane.
Pitt forsvara den anglikanske kyrkja, og såg på lova som eit uttrykk «for den visdomen forfedrane danna til bolverk for kyrkja, med ei innretning så nært knytt til staten si, at tryggleiken til den eine alltid var utsett for den faren som den andre vart utsett for».
Burke frykta for den radikale omveltinga ein såg i Frankrike og tok parti med Pitt i debatten. Han avfeia nonkonformistane som menn med splittande og farlege prinsipp. Fox svara at Burke si «underlege oppgjeving av sine tidlegare prinsipp... fylte han med sorg og skam». Forslaget til Fox fall med 294 røyster mot 105. Seinare støtta Fox «Roman Catholic Relief Act», ei lov som utvida rettane til britiske katolikkar.
Utanriks var Storbritannia i 1791 nærare krig med Spania og Russland, enn med det revolusjonære Frankrike. Fox tala mot dei krigerske haldningane som rådde i Pitt-ministeriet i krisa kring Nootka Sound, samt kring den russiske okkupasjonen av den tyrkiske hamnebyen Otsjakiv ved Svartehavet. Fox ytte sitt til den avmålte utsegna i høve desse flokane, og vann ein beundrar i Katarina den store. 18. april tala Fox i underhuset, saman med William Wilberforce, Pitt og Burke, for tiltak som ville avskaffe slavehandelen. Trass i deira samla retoriske talegåver, vart dei nedstemt med ein fleirtalsdifferanse på 75.
Den 6. mai 1791, etter ein tårevåt konfrontasjon på golvet i underhuset, vart venskapen mellom Fox og Burke knust for godt. Burke bytta då på dramatisk vis side i underhuset, og sette seg jamsides Pitt. Ein heil del av dei konservative whigane fylgde etter han.
«Pitts terror.» 1791-97
Fox heldt fram å forsvare den franske revolusjonen, også etter fruktene byrja kollapse i retning krig, undertrykking og terrorstyre. Han såg på det revolusjonære Frankrike som det minste av to vonde, og la vekt på tradisjonelle despotar si forvrenging av utviklinga av revolusjonen. Mellom anna hevda han at Ludvig XVI og det franske aristokratiet sjølv hadde sørgd for si eiga skjebne, då det vanvyrde grunnlova av 1791. Dessutan hadde koalisjonen av europeiske autokratar, som var i ferd med å samle sine hærar ved Frankrikes grenser, drive den revolusjonære regjeringa til drastiske og blodige åtgjerder mot ei nasjonal, nervepirrande krise. Fox vart ikkje overraska då Pitt og kongen førte Storbritannia inn i krigen, og la i ettertid skulda på dei og deira europeiske støttespelarar for dei langvarige framhalda av dei franske revolusjonskrigane.
Fox si radikale innstilling vart snøgt for mykje for mange av hans fylgjesvener, særleg for gamle whig-vener. Kring juli 1794 vart frykta deira for Frankrike større enn uviljen deira mot Pitt etter hans handlingar i 1784. Dei kryssa golvet i underhuset og tok sete i benkane til regjeringa. Fox forstod ikkje dei kunne «skjemme seg ut» på slikt eit vis. Etter desse avhoppingane, redusert til vel 50 parlamentsmedlemer, stod ikkje foxittane lenger fram som ein truverdig parlamentarisk opposisjon.
Fox heldt likevel fram med å utfordre den undertrykkande lovgjevinga som Pitt fremja under krigsåra, og som noko overdrive har vorte kalla Pitts terror. I 1792 fekk Fox gjennom den einaste større lova i si tid som politikar, «Libel Act 1792». Lova gav juryane tilbake retten til å avgjere kva utsegn som var lovleg eller ulovleg, i tillegg til å avgjere om ein saksøkt var skuldig. E. P. Thompson seier det var «Fox si største teneste til folket, gjennomført i den ellevte timen før bølgja med undertrykking kom i gang». Lova vart vedteken 21. mai, same dagen som ein kongeleg proklamasjon mot opphissande skriveri vart trykt. Regjeringa bringa fleire saker for retten dei næraste to åra, enn det regjeringane hadde gjort i alle tidlegare år av det 18. hundreåret.
Fox tala mot kongen sin tale den 13. desember 1793, men tapte med overlegne 290 stemmer mot 50. Han argumenterte mot krigstiltak som utplasseringa av hessiske troppar i Storbritannia, tilsetting av franske rojalist-emigrantar i den britiske hæren, og fram om alt mot Pitt si oppheving i 1794 av «habeas corpus». Han sa til representantane i underhuset at «vi hadde ingen invasjon å frykte anna enn ein invasjon av grunnlova».
I 1795 vart karjolen til kongen angripen på gata. Pitt fann då høve til å kome med to berykta lover. «Seditious Meetings Act 1795» forbaud samlingar med meir enn 50 menneske, om dei ikkje hadde fått løyve til det. Den andre, «Treasonables Practices Act», var ei lov som sterkt utvida den juridiske definisjonen av forråding, og gjorde alle angrep mot grunnlova straffbare med sju års forvising. Fox var ti gonger på talarstolen, og hevda at Pitt i samsvar med prinsippa i den føreslegne lovteksta skulle ha vore forvist eit tiår før 1785, då han hadde vore talsmann for ei parlamentsreform. Fox åtvara underhuset om at «viss dykk teier innvendingar og kveler klagemål, då etterlet dykk ingen andre alternativ enn makt og vald». Han fann at beste vernet for å oppretthalde grunnlova låg i grundig og vedvarande årvakne hos folket mot parlamentet sjølv. Møte mellom folk der dei diskuterte offentlege emne var ikkje berre lovleg, men rosverdig.
Parlamentet vedtok lovene. Men Fox mottok under kontroversane mykje støtte frå krinsar utanfor parlamentet. 16. november 1795 tala han om saka på eit folkemøte med mellom 2 og 30 000 tilhøyrarar. Foxittane var likevel i håplaust mindretal og vart etter kvart desillusjonert over underhuset, overveldande dominert av Pitt, og byrja seg i mellom å fordømme det som urepresentativt.
Politisk ørkenvandring. 1797-1806
Kring mai 1797 slutta eit overveldande fleirtal, både i og utanfor parlamentet, opp om Pitt sin krig mot Frankrike. Foxs fylgjesveinar i parlamentet hadde skrumpa til om lag 25, mot i kring 55 i 1794 og minst 90 i 1780-åra. Mange av foxittane trekte seg frå parlamentet i 1797, og Fox sjølv heldt seg i lengre periodar i Surrey, i huset til kona. Avstanden til ståket i Westminster var ei stor lette for han, både psykologisk og åndeleg. Han forsvara sterkt sine tidlegare oppfatningar, og rosa seg sjølv for sin utrøyttelege kamp mot krigen.
1806. Utanriksminister og død
Etter Pitt gjekk av i 1801, vende Fox delvis tilbake til politikken. Etter å ha avfeia Addington-ministeriet som eit pitt-liknande reiskap for kongen, nærma Fox seg Grenvillegruppa, som delte hans støtte til katolsk frigjering og som danna det einaste parlamentsalternativet til ein koalisjon med pittane. Då Pitt, som på ny var førsteminister frå 1804, døydde i januar 1806, var Fox den einaste gjenverande store politiske figuren, og kunne ikkje nektast plass i regjeringa. Grenville danna sitt «Ministry of All the Talents», og baud Fox plassen som utanriksminister. Regjeringa mislukkast både med å oppnå katolsk frigjering og fred med Frankrike. Derimot lukkast Fox med si siste store gjerning; å få oppheva slavehandelen. Fox sjølv var død før prosessen var fullført, men hadde oppsyn med at parlamentet våren 1806 vedtok 'Foreign Slave Trade Bill'. Lova forbaud britiske borgarar å delta i handel med slavar med koloniar tilhøyrande Storbritannias fiendar, dermed forsvann to tredelar av den britiske slavehandelen.
Den 10. juni 1806 la Fox i parlamentet fram forslag om total oppheving av slavehandelen med orda; «dette huset oppfattar den afrikanske slavehandelen å vere i strid mot prinsippa for rettferd, humanitet og sunn politikk, og vil halde fram med å ta effektive åtgjerder for oppheving av nemnde handel». Underhuset røysta for med 114 mot 15, og overhuset godkjende vedtaket den 25. juni.
Utanriksminister Fox døydde i London i september 1806. Han etterlet seg ei gjeld på 10 000 pund, likevel berre ein fjerdepart av det Pitt skulda då han døydde tidlegare same året.
Privatliv
Fox sitt privatliv var berykta, også i ei tid då samfunnselitane var kjende for si ageløyse. Han var berømt for si nasevise og si drikking, lastar han dyrka både ofte og utan grenser. Elles var han kjend som ein berykta gamblar, ein gong hevda han at å vinne i pengespel var den største lukke i livet, medan å tape var den nest største. Mellom 1772 og 1774 dekte far hans 120 000 pund av gjelda hans (omrekna til dagens prisar 95-100 millionar norske kroner). Han gjekk konkurs to gonger i løpet i fyrste halvdelen av 1780-åra.
Kroppsleg var Fox temmeleg tjukk og med ein kraftig hårmanke. Ansiktet var rundt med frodige augebryn, whigane kalla han seg i mellom for «augebrynet». Sjølv om han som middelaldrande framstod som feit og pjuskut, hadde den unge Fox vore ei moteprega type. Mellom anna hadde han vore leiar for Maccaroni-gjengen, ein gjeng unge som fylgde ekstravagante, kontinentale motar.
Fox var truleg den mest låtteleggjorde person i England i det 18. hundreåret, det mest berømte dømet var James Gilray si framstilling av Fox som ein jakobinsk skurk. Kongen såg på Fox som ein utan moral og som fordervar av hans eigen son. Også dei evangelisk-kristne rørslene som var i frammarsj, fordømte utskeiingane hans. Tilsynelatande var Fox lite plaga av dei kritiske røystene, han tok sjølv vare på ein del av karikaturane. Ein ven av han sa at sidan «respekten frå omverda var så å seie uoppretteleg, vart han så forherda overfor det som vart sagt om han at han aldri heldt tilbake ein einaste tanke, ei heller dempa han eit einaste uttrykk i offentlege samanhengar».
Arv
Skiljet mellom pittar og foxittar i parlamentet etter den franske revolusjonen, dannar på mange måtar utgangspunktet for det ideologiske skismaet mellom konservative og liberale i det 19. hundreåret. Fox og Pitt vart i parlamentshistoria hugsa som legendariske, politiske og oratoriske opponentar, som ikkje fann sine makar før William Gladstone og Benjamin Disraeli møttest meir enn eit halvt hundreår seinare.
Schmidtbreen
Schmidtbreen er ein isbre, 1,3 km) lang, som flyt vestover frå Baudissinbreen mellom Mount Drygalski og North West Cornice, på vestsida av Heardøya i det sørlege Indiahavet. Nord for Schmidtbreen ligg Baudissinbreen, som endar på vestsida av Corinthian Bay, nær Sealers Cove. Kildalkey Head ligg vest for Schmidtbreen. Sør for Schmidtbreen ligg Vahselbreen, som endar opp i South West Bay, mellom Erratic Point og Cape Gazert. like sør for Vahselbreen ligg Allisonbreen.
Schmidtbreen vart grovt kartlagt i 1902 av Den første tyske antarktisekspedisjonen under Erich von Drygalski. Han namngav breen etter dr. J. Schmidt frå den prøyssiske regjeringa, som assisterte i å få statleg støtte til ekspedisjonen.
Troitsk i Tsjeljabinsk oblast
Troitsk (russisk Тро́ицк) er ein by i Tsjeljabinsk oblast i Russland med om lag 85 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Uj, ei sideelv til Tobol, rundt 110 kilometer sør for Tsjeljabinsk.
Troitsk er eit jernbaneknutepunkt og fungerer som eit forsynings- og handelssenter for gruvedistrikta i Sør-Ural. Grensa mellom Russland og Kasakhstan går like sør for Troitsk.
Kanénas den me stamatá
«Kanénas den me stamatá» (gresk «Κανένας δεν με σταματά», gresk for Ingen kan stoppe meg) er ein singel av Kóstas Martákis, gjeven ut 5. mars 2014 av Platinum Records. Songen er skriven av Ilías Kozás.
I.M av Michael Ben David
«I.M» (som i engelske I am, norsk 'eg er') er ein israelsk popsong frå 2022 med den israelske songaren Michael Ben David. Songen var det israelske bidraget i Eurovision Song Contest 2022 i Torino i Italia.
Kanénas den me stamatá
EUROSONG 2014 - a MAD show
«Kanénas den me stamatá» var eit av bidraga i EUROSONG 2014 - a MAD show, den greske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark. Songen vart framført på gresk av Konstantínos Martákis under aliaset Kóstas Martákis, og enda på andreplass med 28,09 prosent av røystene.
I.M av Michael Ben David
Om songen
Den 3. februar 2022 gjekk eit eige Eurovision-program av X Factor Israel, kalla Hashir Shelanu L'Eurovizion på Kan 11. Her framførte dei tre gjenverande deltakarane to songar kvar. Songane var sende inn til kringkastaren Kan som deretter hadde plukka ut ei handfull av dei til den israelske finalen. Vinnaren vart deretter kåra i finalen 5. februar, og der vann Michael Ben David med «I.M». Songen var skriven, arrangert og produsert av eit team sett saman av Asi Tal, Chen Aharoni og Lidor Saadia.
Gjennom sigeren vart «I.M» det israelske bidraget til Eurovision Song Contest 2022 i Torino. Han deltok i den andre semifinalen torsdag 12. mai, der han vart nummer 13 av 18. Sidan songen ikkje var blant dei ti beste i semifinalen, kvalifiserte han seg ikkje til finalen 14. mai.
Strid etter den israelske finalen
Etter sigeren i den israelske finalen, rapporterte israelsk media at låtskrivarane var misnøgde med kontrakten med kringkastaren Kan. Blant anna kravde Kan at låtskrivarane sjølve betalte reisa og opphaldet til Italia, og at dei måtte sitje blant publikum i staden for i green room. Låtskrivarane truga med å bryte kontrakten med kringkastaren. Også Ben David var misnøgd med vilkåra. Blant anna fekk han ikkje ein personleg manager, slik andre israelske Eurovision-artister før han hadde fått. Kan ville heller ikkje finansiere ei omarbeiding og nyinnspeling av songen.
Til slutt fekk låtskrivarteamet laga ein ny og omarbeida versjon av songen, som vart offentleggjord 14. mars. Ifølgje låtskrivarane gjorde dei berre endringar i ljodbiletet og produksjonen, ikkje i tekst eller melodi.
Streik truga Eurovision-deltaking
Nokre veker før Eurovision kunngjorde kringkastaren Kan at dei ikkje ville sende Ben David til Torino. Årsaka var ein streik i den israelske tryggingstenesta. Dette gjorde at tenesta ikkje kunne sende med eit sikkerheitsteam til å følgje den israelske delegasjonen. På grunn av midtausten-konflikten er det ein generell høg terrortrugsel mot offisielle israelske representantar i utlandet, og under Sommar-OL i 1972 vart den israelske delegasjonen angripen av terroristar. Dette gjer at den israelske tryggingstenesta alltid følgjer med offisielle israelske representantar i utlandet, blant anna for å rekognosere og verne delegasjonen undervegs.
Til slutt fekk Kan inngått ein avtale med det private israelske tryggingsselskapet Shin Bet og eit privat italiensk sikkerheitsteam. Dimed kunne Ben David og resten av delegasjonen reise til Torino som planlagd.
Britisk rock and roll
Britisk rock and roll er ein musikkstil basert på USA-amerikansk rock and roll som oppstod seint i 1950-åra og som var populær fram til beat-musikken tok over i 1962. Han vert generelt rekna som underordna den amerikanske varianten av sjangeren, og hadde liten internasjonal eller varig innverknad. Men sjangeren var viktig i å etablere britisk ungdoms- og popmusikkultur og var ein nøkkelfaktor i den vidare utviklinga som førte fram ti den britiske bølgja i midten av 1960-åra. Sidan 1960-åra har somme stjerner i sjangeren, hovudsakleg Cliff Richard, klart å oppretthalde ein suksessrik karriere og musikkforma har stundom vore populær att i periodar.
Den britiske rock and roll-stilen var inspirert av amerikansk rock and roll og britisk skiffle. Lonnie Donegan hadde hatt ein stor hit med skifflesongen «Rock Island Line». Mange av dei komande rock and roll-artistane starta ut frå skiffle, mellom andre John Lennon og Paul McCartney, som først spelte i lag i skifflegruppa Quarrymen i 1957.
Artisten som oftast blir rekna som den første britiske rock and roll-artisten var Wee Willie Harris. Ein annan var Tommy Steele, som hadde størst sukess i den første bølgja, og som stundom vart omtalt som «den britiske Elvis». Han nådde topp 20 i Storbritannnia med «Rock with the Caveman» og gjekk til topps med «Singing the Blues» i 1956. I 1958 fekk britane sin første «autentiske» rock and roll-stjerna då Cliff Richard og The Drifters nådde andreplassen på singellista med «Move It». Andre britiske rock and roll-artistar var Marty Wilde, Johnny Gentle, Vince Eager, Adam Faith og Duffy Power. Desse og andre britiske artistar hadde ei rekkje hittar seint i 1950-åra. Cliff Richard, og det nye bandet hans The Shadows som instrumentalartistar, hadde størst suksess med eigen rock and roll på denne tida. The Shadows, og særleg gitaristen Hank Marvin, hadde særleg tor innverknad på den komande generasjonen av rockemusikarar, og var med på å setje standarden for britiske rockegruppa med ei besetning av trommer, bass, rytmegitar og sologitar.
Andre britiske rock and roll-artistar var Billy Fury, som gav ut det som blir rekna som eit av dei beste verka frå denne tida, Sound of Fury i 1960. Tony Sheridan, Vince Taylor og Screaming Lord Sutch and the Savages skapte òg musikk som kunne samanliknast med kvaliteten frå amerikansk rock and roll. Det einaste bandet som klarte å skape det som er blitt kalla ein «før-Beatles rockeklassikar» var Johnny Kidd & the Pirates som med songen «Shakin' All Over» laga ein rock and roll-standard.
Mohed
Mohed er ein svensk tettstad i Söderhamns kommun i Gävleborgs län i landskapet Hälsingland. I 2005 hadde tettstaden 416 innbyggjarar.
Isop
Isop (Hyssopus officinalis) er ein plante i leppeblomfamilien som er blitt brukt til matlaging og urtemedisin.
Planten stammar frå Sør-Europa og Vest-Asia. I oldtida blei han brukt i seremoniar, og ble i oldtiden brukt ved seremonier (nevnt i Bibelen), i nyere tid medisinsk. I folkemedisinen er isop blitt brukt mot nattesveitte, luftvegskatarr, gikt og magetrøbbel.
Dancing Night
«Dancing Night» er ein song av Mark Angelo feat. Josephine, gjeven ut 5. mars 2014 av Panik Records. Songen er skriven av Mark Angelo, Josephine Wendel, Thomas Karlsson, Fast Lane og Melína Makrí.
Isop
Han er ein framandart som veks forvilla nokre stader i Noreg, på tørre bakkar og knausar.
Dancing Night
EUROSONG 2014 - a MAD show
«Dancing Night» var eit av bidraga i EUROSONG 2014 - a MAD show, den greske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark. Songen vart framført på engelsk av Mark Angelo og Josephine Wendel under aliaset Mark Angelo feat. Josephine, og enda på fjerde- og sisteplass med 13,01 prosent av røystene.
Isop
Blad og blomsar gjev ein bittersøt smak til sitrondrikk og kan også brukast i salatar og grønsaksupper. Urten tar bort transmak frå feit fisk, og er difor eit godt krydder for sild.