cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orwellbreen
Orwellbreen er ein liten isbre, mindre enn 1 km lang, som fell bratt ned sørsida av Snow Hills og endar i 20 meter høge isklipper langs sørsida av Elephant Flats aust på Signy Island i Sør-Orknøyane. Han vart kartlagt av mannskap på Discovery Investigations i 1927 og vart namngjeven av dei etter den norske transporten i sesongane 1925-26 til 1929-30. Han vart kartlagt på ny av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1947.
Petter Wettre
Etter oppvekst i Sandefjord studerte han ved Toneheim folkehøgskole (1987) og Berklee i Boston (1992), blant anna under George Garzone, før han etablerte seg i jazzmiljøet i Oslo med eigen trio og kvartett, og dessutan spelte i Storeslem, Sandefjord Storband, Oslo Groove Company og Norske Store Orkester. Han har òg medverka på utgjevingar med blant anna Torbjørn Sunde (Meridians, 1998), Frode Alnæs (Frode, 1996), Element (Shaman, 1999).
På debutplata med hans Petter Wettre Quartet - Pig Virus hadde han med Håvard Wiik piano, Terje Gewelt bass og Per Oddvar Johansen trommer. Hans The Trio (1995-2001) har variert med Jarle Vespestad/Per Oddvar Johansen/Jon Christensen trommer og Ingebrigt Håker Flata/Arild Andersen/Per Zanussi bass. Den seinare tida har han spelt særs med dei danske musikarane Jonas Westergaard bass og Anders Mogensen trommer i høvesvis trio og kvartett format. Dagens utgåve av Petter Wettre Quartet består av Westergaard og Mogensen på høvesvis bass og trommer, og dessutan Erlend Slettevoll - piano. I einskilde tilfelle blir Erlend Slettevoll erstatta av gitarist Kim Johannesen.
Wettre driv plateselskapet Household Records (2002-), har undervist ved Oslo musikkonservatorium/Agder musikkonservatorium og gav ut Elvin Jones-transkripsjonar i boka Live at the Lighthouse (2005).
Ubåtklassen Uniform
«Uniform» er NATO-kallenamnet til ein russisk ubåtklasse som på russisk har namnet Кашалот, Kasjalot, 'spermkval') med prosjektnummer 1910. Somme tider refererer ein til klassen som «Kashalot», ein transkripsjon frå det russiske namnet på klassen (norsk transkripsjon prosjekt 1910 Kasjalot).
Denne klassen ubåtar er brukt til spesialoperasjonar på større djupner og vart konstruert på 1970- og 1980-talet i Sovjetunionen.
Los Nevados nasjonalpark
Los Nevados nasjonalpark (spansk Parque Nacional Natural Los Nevados) er ein nasjonalpark som ligg i den sentrale fjellkjeda av Andes i Colombia. Parken inkluderer den nordlege vulkangruppa av fleire stratovulkanar, med Nevado del Ruiz og Nevado del Tolima som dei høgste, begge strekker seg over 5000 moh.
Dette er i grenseområdet mellom fire departement, dei rørde er departementa Caldas, Quindío, Risaralda og Tolima. Totalt gjev 11 kommunar areal til parken, inkludert noko areal i storbykommunen Pereira.
Geologi
Iserosjon har forma landskapet i parken over 3000 moh. Resultata er synlege som U-dalar med morenar. Ekstrusive magmatiske bergartar er dominerande over 3500 moh. på den austlege sida, og over 2200 moh. på den vestlege. Otún-sjøen ligg i eit krater av ein utdøydd vulkan innanfor parken.
Nedslagsfelta
Det verna området er viktig for regionen på grunn av dei mange vasskjeldene med utspring i parken. Mindre isbrear ved dei tre vulkanane, Nevado del Ruiz, Nevado de Santa Isabel og Nevado del Tolima bidreg med smeltevatn til elver i dei to store nedslagsfelta i regionen. Elvene Gualí, Lagunilla, Recio, Totare og Coello leverer til Magdalenaelva, og dei attverande fire, Chinchiná, Campoalegre, Otún og Quindío leverer vatn til Cauca. Parken gjev vassforsyning til meir enn 2 millionar menneske i regionen, til kaffiplantasjar og til dei fleste ris- og bomullsplantasjar i Tolima-departementet. Otún-våtmarkssystemet, som ligg i parken, vart erklært eit internasjonalt viktig våtmarksområde etter Ramsar-konvensjonen.
Flora og fauna
Parken består av ulike økosystem som varierer med høgdnivået. Dei nedre områda av parken er ei blanding av skog som er typisk for Andes, samt våtmarksområde. Dei høgare områda av parken består av páramo og superpáramo økosystem. Páramo består av grassletter, torvmyr, kratt, sumpar og laguner og opptek 80 % av arealet til parken. Superpáramo frå ca. 4500 moh. og høgare, er eit måneliknande landskap med berg, oske og sparsam vegetasjon.
Området er heimstad for 1250 artar av karplantar, 200 mosar, 300 lavartar og 180 makroskopiske soppar. På dei nedre fjellsidene og i dalane er vokspalmar dominerande. Den øvre andesskogen har tre som veks opptil 30 meter i høgd.
Fuglefaunaen inkluderer blåkronemotmot, guløyreparakitt, olivenmaskepapegøye, rustgrimeparakitt, andeskondor, umbramaurpitta og stivhaleand. Okerhjelmkolibri er endemisk for eit avgrensa område i og rundt nasjonalparken. Pattedyr inkluderer andestapir, brillebjørn, andespudu, (Pudu mephistophiles), tigerkatt, (Felis tigrina), puma og ein pungrotteart.
Lomme
Ei lomme er ein liten, flat pose som er sydd fast til eit klesplagg. Lomma kan nyttast til å ha saker i gjennom ei opning i toppenden. Opninga kan for enkelte lommer stengjast med knappar eller glidelås. Lommer kan sitje innanfor yttertøyet, som til dømes framlommene på ei dongeribukse, eller i andre tilfelle sydd på utanpå yttertøyet, som baklommene på ei dongeribukse ofte er. Ei innerlomme, eller innanpålomme, er ei lomme som ein kan nå frå innsida av plagget og som finst i mange jakker. Lommer finst også på andre emne, som på vesker og lommebøker.
Ordet lomme er brukt i fleire uttrykk. «Å stå med hendene i lomma» vil i overført tyding seie å sjå på utan å gjere noko. «Å ha nokon i lomma» er eit uttrykk for å ha makt over nokon.
Islandsvalmue
Islandsvalmue, eller fjellvalmue, er ein valmueart med ei innvikla taksonomisk historie. Denne artikkelen følgjer Artsdatabanken, som bruker «islandsvalmue» om arten Papaver radicatum, og «fjellvalmue» om nominatunderarten P. r. subsp. radicatum. Det er no vist at nesten alle norske fjellvalmuar tilhøyrer nominatunderarten.
Denne planten har ein fleirårig rosett med flikete blad ved bakken. Blomane sit einskildvis på enden av lange, hårete, bladlause stenglar. Blomane er som regel smørgule, men kan vera bleikgule eller lyst rosa. Mjølkesafta har kvit eller gul farge. Valmuen veks på rasmark, fjellryggar og berg, men kan òg finnast i vegskjeringar og på elvebreidder og grusører.
Utbreiing og taksonomi
Islandsvalmue høyrer til seksjonen Meconella i valmueslekta (Papaver). Andre artar i same seksjon er kolavalmue, svalbardvalmue, alpevalmue og sibirvalmue. Desse valmuane veks i Arktis og i høgfjellet lenger sør. Polyploidi er vanleg, som hjå mange andre arktiske plantar. Avgrensinga mellom dei ulike artane er omstridd, og i amerikansk litteratur blir det ofte hevda at Papaver radicatum har sirkumpolar utbreiing i Arktis. Den høgarktiske svalbardvalmuen har av og til blitt rekna med til denne som underarten P. r. subsp. polare.
Islandsvalmue er svært variabel avhengig av veksestaden. Skandinaviske forskarar, som Rolf Nordhagen og Gunvor Knaben, meinte at det fanst ti underartar i Skandinavia og tre–fire på Island og Færøyane. Dei meinte òg at denne oppsplittinga måtte ligga langt bak i tid, og at fjellvalmuane hadde overlevd istida i skilde skandinaviske refugium. Dette er eit av kronargumenta for den såkalla overvintringsteorien.
Molekylærgenetikk og kladistikk har utvikla seg mykje sidan. Nye studiar basert på biokjemi og multivariat analyse av morfologiske trekk viser at mangfaldet av fjellvalmuar er mindre enn ein trudde. Norske og russiske forskarar anerkjenner no berre to underarter av islandsvalmue: fjellvalmue og læstadiusvalmue. Den sistnemnde var tidlegare ofte rekna som ein eigen art.
Papaver radicatum blei vitskapleg skildra av Christen Friis Rottbøll i 1770, men det er uklart om Rottbøll sin type kom frå Island eller Grønland. Fjellvalmue (subsp. radicatum) er utbreidd i den skandinaviske fjellkjeda, Island og Færøyane, og har dekaploid kromosomtal (2n = 70). Læstadiusvalmue er ein sjeldan plante frå nordlege delar av Noreg og Sverige. Han er oktoploid (2n = 56), men står genetisk så nært fjellvalmue at han blir rekna som underarten P. r. subsp. laestadianum. Dei oktoploide valmuane med sirkumpolar utbreiing tilhøyrer derimot ein annan art og skal kallast kolavalmue (P. lapponicum).
Ash Shajar
Ash Shajar er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement. Namnet tyder «trea» på arabisk.
Epipactis helleborine ssp. orbicularis
'Epipactis helleborine'' ssp. orbicularis' er ei plante i flangreslekta Epipactis'' i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae. Ho finst ikkje i Noreg.
Utbreiing
Planta er i den svenske Artdatabanken rekna som ein underart av breiflangre, med det svenske namnet tallknipprot. I Sverige finst underarten på sandbakke i tørr skog på Gotland og Öland og på fastlandet heilt i sør. Han er ikkje vurdert separat for raudlistestatus. Denne underarten er òg registrert i Estland.
Storer Reef
Storer Reef er eit isolert rev som ligg 3 nautiske mil (6 km) søraust for Aspasia Point og 1,5 nautiske mil (2,8 km) utanfor sørkysten av Sør-Georgia. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter ei kartlegging av South Georgia Survey, 1951–52, etter kaptein Nathaniel Storer frå New Haven som i 1801 bygte ein liten skonnert på kysten av Patagonia, og segla henne til Sør-Georgia. I løpet av to somrar fanga dei 45 000 pelsselskinn.
Gene Barge
Gene Barge er ein USA-amerikansk tenor- og altsaksofonist og komponist i fleire band.
I 1960-åra var han med å starte The Church Street Five og arbeidde mykje med Chess Records. Barge har turnert og spelt med kjende artistar som Fats Domino, Bo Diddley, Big Joe Turner, LaVern Baker, Ray Charles, Chuck Willis, The Rolling Stones og Natalie Cole.
Hellik Kolbjørnsrud
Hellik Kolbjørnsrud er ein norsk lokalpolitikar frå Høgre. Han var varaordførar i Sigdal kommune frå 2011 til 2015. Han har vore medlem av kommunestyret frå 1995.
Camilla Andersen
Camilla Andersen er ein dansk tidlegare handballspelar frå Gentofte. Ho var ein sentral spelar på Danmarks landslag i åra frå ho debuterte i 1992 til Sommar-OL 2000. Som midtre rykkromspelar og playmaker var ho med å vinne to OL-gull, 1996 og 2000, eitt VM-gull, 1997, og to EM-gull, 1994 og 1996. Andersen deltok i 194 landskampar og skåra 846 mål, og er med det den kvinnelege danske spelaren med flest landskampmål.
Hellik Kolbjørnsrud
Kolbjørnsrud er dagleg leiar ved Tempelseter vann og avløp.
Camilla Andersen
Sesongen 1992/93 spelte Andersen på Nordstrand IF og sesongen 1996/97 var ho ein av fleire danske spelarar som vart norsk seriemeister med Bækkelaget SK.
Lønset kyrkje
Lønset kyrkje, tidlegare Lønset kapell, er ei soknekyrkje i Oppdal kommune i Trøndelag fylke. Ho ligg i Lønset sokn attmed Fv 511 ca. 800 m nord for tettstaden Lønset ved Rv 70. Kyrkja er ei av 67 åttekanta kyrkjer i Noreg.
Kyrkja på Vindal
Før Svartedauden (1349) var det fem kyrkjer i Oppdal. Det går fram av kva sokneprest Gjert Juel Feldtmanns skriv om Oppdal prestegjeld på 1700-talet: «Før Reformationen har her udi Opdal været 3 kirker og 2 capeller.» Desse kyrkjene var: Hovudkyrkja på Vang, kyrkja på Lo, kyrkja i Ålbu, eit kapell ved Stavåa på Fagerhaug og eit på Lønset. Om kapellet på Lønset skriv han: «Det andet capell i Winddalen, paa hiinside Winddals Elv, 3 Mile i vester fra Kirken [på Vang]. Steden vises, en liden rund plan - - -». Korleis kapellet såg ut eller kor lenge stod, veit vi ikkje men truleg var det ei lita stavkyrkje bygd på 11-1200-talet, etter at kristendommen vart innført. Mest heile bygda vart liggjande aude etter Svartedauden, kyrkja forfall og vart borte. I dag finst ikkje spor etter kapellet, men tradisjonen viser til tre stader som ligg så tett saman at lokaliseringa kan gjerast nokon lunde.
Det nye kapellet
I 1858 vart det oppnemnd ein komité for planlegging av ei ny kyrkje. Det nye kapellet skulle erstatta den gamle krosskyrkja som hadde vorten for lita. To forslag vart framlagt: ei krosskyrkje teikna av John Ellingsen Storli og ei åttekanta kyrkje modellert av Sjur Jamtseter. Komitéen valde det åttekanta forslaget. Den noverande åttekanta tømmerbygningen vart bygd i 1863, innvia den 26. august same året og det gamle kapellet vart seld til riving. Ein del av innreiinga frå det gamle kapellet vart flytta over i det nye men ny altertavle vart laga av bygdekunstnarane Ole Moene og Sjur Jamtseter. Opphavleg hadde altertavla ein enkel kross som einaste dekorasjon, men krossen vart erstatta med eit målarstykke av Mikael Hoel i 1920. I 1960-åra fekk kapellet ei lenge tiltrengt oppussing. Før rehabiliteringa var kapellet kvitmåla men vart no måla raudt, inne vart veggene reinska for måling og behandla med terpentinsaus for å få jamn farge. Altertavla vart ført attende til sin opphavlege utsjånad og målarstykket plassert ein annan stad i kyrkja.
Tilhøyrigheit
Kyrkja ligg i Gauldal prosti i Nidaros bispedømme.
Ash Sharqiyah i Hadhramaut
Ash Sharqiyah er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Gobiørkenen
Gobiørkenen er ein av dei største ørknane i verda. Han dekkjer sørdelen av Mongolia og norddelen av Folkerepublikken Kina i regionen Indre Mongolia. Ørkenen dekkjer om lag 1,295,000 km².
Gobiørkenen er ein relativt kald ørken, der ein stundom kan sjå rim og snjo på sanddynene. Dette kjem av at han ligg langt nord, og høgt oppe mellom 900 og 1500 moh. Temperaturane kan variera mellom - 40°C om vinteren og + 50°C om sommaren. Det kan også blåsa kraftig i ørkenen.
Av planteliv finn ein gras og buskar som toler turke. I den mongolske delen lever det nomadar som gjetarar i utkantane av ørkenen. No er dei for det meste fastbuande.
Roaldbreen
Roaldbreen er ein isbre som flyt frå nærleiken av Mount Noble og Mount Sladen austover og ut i Gibbon Bay, på austkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Han vart kartlagd og namngjeven av den norske kvalfangaren Petter Sorle i perioden 1912-15. Han vart kartlagt i 1948-49 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS).
Grethe Ingmann
Grethe Ingmann var ein dansk songar og musikar innan pop og jazz. Saman med ektemannen Jørgen Ingmann vann ho Eurovision Song Contest i 1963 med songen «Dansevise», ei bragd ingen danske klarte å gjenta før Olsen Brothers vann i 2000 med «Fly on the Wings of Love».
Bakgrunn
Ingmann vart oppdaga allereie som 17-åring, og kort etter vart ho saman med jazzgitaristen Jørgen Ingmann, som ho gifta seg med i 1956. Dei to skapte seg snart eit namn i Skandinavia. Mannen hennar vart også internasjonalt kjend for instrumentalen «Apache», medan Grethe Ingmann sjølv kom inn på dei tyske hitlistene med songen «Hello Boy» i 1963. I midten av 1960-åra deltok ho på fleire tyske songfestivalar, men utanom «King of Soho» fekk ho ikkje noko større gjennombrot i nabolandet.
Ein av songane Ingmann framførte på desse festspela var «Der Sommerwind» (tekst: Hans Bradtke, musikk: Henry Mayer), som gjorde liten suksess då ho gav han ut på tysk og dansk, men i 1966 vart han ein verdshit for Frank Sinatra med engelsk tekst av Johnny Mercer.
I midten av 1970-åra havarerte ekteskapet med Jørgen, og det enda med at dei gjekk frå kvarandre. Etter dette deltok ho fleire gongar i Dansk Melodi Grand Prix, men ho vart ikkje vald ut til å representere landet i den internasjonale finalen. I 1980-åra heldt ho fram med arbeidet innanfor underhaldningsbransjen og fann tilbake til Jørgen, før ho i slutten av 1980-åra fekk kreft, som ho også døydde av i 1990.
Unconditionally Guaranteed
Unconditionally Guaranteed er det åttande studioalbumet til Captain Beefheart og The Magic Band, utgjeve i 1974. Det vart spelt inn i Hollywood Sound i Los Angeles.
Då det kom ut vart det kritisert for å vere for kommersielt, men det selde likevel ikkje særskild godt og nådde berre 192. plassen på Billboard Top 200 i USA.
Etterverknad
Like etter albumet vart spelt inn slutta heile Magic Band. Som biografen Mike Barnes skreiv «Beefheart fekk i røynda sparken i si eiga gruppe.» Dei hadde blitt stadig meir avskrekka av mangelen på økonomisk suksess, etter å ha levd på matkort og donasjonar frå foreldra sine, og med den tyranniske kontrollen Beefheart hadde over gruppa. I følgje gitaristen Bill Harkleroad: «Me hadde fått nok av at han behandla oss som boksesekkar.»
Den tamme og lite utfordrande musikken var dråpen i begeret. Trommeslagaren Art Tripp sa «Då bandet til slutt fekk kopiane våre av albumet var me forskrekka. Etter kvart som me lytta var det som om kvar song vart verre enn den før på plata.»
Etter at kontrakten med Mercury Records tok slutt i 1974, fornekta Beefheart sjølv både denne og etterfølgjaren Bluejeans & Moonbeams. Han bad fansen om å «ta plata til butikken og få pengane attende» og kalla albuma «fryktelege og vulgære».
Stortingsrepresentantar 1874-1876
Stortingsrepresentantar 1874-1876 er ei oversikt over representantane til Stortinget 1874-1876. Lista syner alle som vart valt til Stortinget. Totalt var det 111 representantar frå 43 valkrinsar; 74 representantar frå 18 landkrinsar (amt) og 39 representantar frå 37 bykrinsar.
Perioden femner det 23., 24. og 25. ordentlege Storting som var samla 2. februar–6.juni 1874, 1. februar–11.juni 1875 og 1. februar–13.juni 1876.
Danzón
Danzón er ein nasjonal musikksjanger og dans frå Cuba. Han finst også i Mexico og på Puerto Rico.
Westpac
Westpac (forkorting for «Western-Pacific» og registrert som Westpac Banking Corporation) er eit multinasjonalt finansføretak og ein av dei fire store bankane i Australia og den nest største banken på New Zealand.
Etter at banken vart slått saman med St.George i desember 2008 har banken kring 10 millionar kundar, med nesten 1200 greiner og meir enn 2800 minibankar.
Kjelder
''
Sweetheart of the Rodeo
Sweetheart of the Rodeo er det sjette albumet til det amerikanske rockebandet The Byrds og kom ut 30. august 1968 på Columbia Records. Countryrockpionereen Gram Parsons var no blitt medlem i bandet, og dette var det første countryrockalbumet av ein større artist nokon gong. For bandet var det eit stort sprang bort frå den psykedeliske rocken på det førre albumet, The Notorious Byrd Brothers. The Byrds hadde stundom eksperimentert med country på dei fire førre albuma sine, men Sweetheart of the Rodeo er det første som stod med begge beina planta i denne leiren. Med dette albumet vart Gram Parsons, som vart medlem av The Byrds like før innspelinga, kjend for det store publikum for første gong. Albumet er derfor eit viktig kapittel for både Parsons sjølv og hans musikalske krosstog for å gjere countrymusikken populær att hos eit ungt publikum.
Då albumet kom ut nådde det 77. plassen på Billboard Top LPs i USA, men gjekk ikkje inn på lista i Storbritannia. To singlar var gjevne ut frå albumet, «You Ain't Goin' Nowhere», som selde moderat, og «I Am a Pilgrim», som ikkje nådde lista i det heile. Albumet fekk stort sett positiv omtale i musikkpressa, men endringa frå psykedelisk musikk framandgjorde store delar av pop-publikumet til bandet. Trass i at albumet til då var det minstseljande albumet til The Byrds, vert det i dag rekna som eit av dei aller første og særs viktige countryrockalbuma.
Bakgrunn (januar til mars 1968)
Den første planen til Roger McGuinn for albumet var at dei skulle fortsetje med dei mange stilartane dei hadde vore innom på det førre albumet sitt, The Notorious Byrd Brothers, i form av eit dobbeltalbum som skulle ta ein gjennom historia til amerikansk popmusikk. Det planlagde albumet skulle byrje med bluegrass og appalachisk musikk, og så gå gjennom country, jazz, rhythm and blues og rock, før det enda med futuristisk proto-electronica med Moog modular-synthesizer.
Paul Koht
Paul Steenstrup Koht var ein norsk skulemann og stortingsmann frå Bodø. På Stortinget representerte han Venstre. Han var far til Halvdan Koht.
Sweetheart of the Rodeo
Bakgrunn (januar til mars 1968)
Men under den amerikanske collegeturneen sin for å marknadsføre The Notorious Byrd Brothers hadde dei eit problem dei måtte løyse først. David Crosby og Michael Clarke var blitt sparka frå bandet seint i 1967, og Roger McGuinn vart då den eigentlege leiaren av The Byrds med Chris Hillman som det einaste andre medlemmet i bandet. McGuinn tok så inn syskenbarnet til Hillman, Kevin Kelley (tidlegare medlem av Rising Sons), som den nye trommeslagaren deira, og det var dette tremannsbandet, med McGuinn på gitar og Hillman på bass, som la ut på turné tidleg i 1968. Det vart raskt tydeleg at The Byrds sleit med å framføre songane sine live som trio, så ein måtte ha inn eit fjerde medlem. McGuinn, som framleis hadde planar om eit konseptalbum om amerikansk musikk, meinte at ein pianist med jazzbakgrunn kunne vere ideelt for gruppa.
Paul Koht
Koht var son til ein apotekar som fyrst dreiv verksemd i Bodø, seinare i Tromsø. Sjølv vart han student frå Tromsø skole i 1861 og cand. philol. frå universitetet i Christiania i 1868. Deretter lærar ved Gjertsens skole i hovudstaden i eitt år, frå 1869 lærar ved Tromsø skole. Ved sidan av lærargjerninga var han redaktør av Tromsøposten. Sidan 1885 var Koht overlærar ved Skien skole.
Sweetheart of the Rodeo
Bakgrunn (januar til mars 1968)
Larry Spector, som var forretningsføraren til bandet, fann ein kandidat i form av den 21 år gamle Gram Parsons. Parsons, som berre så vidt hadde gjort seg merkbar i musikkmiljøet i L.A., hadde vore kjend med Hillman sidan 1967 og han prøvespelte for bandet som pianist i februar 1968. Han klarte å etterlikne jazz på pianoet og med den særeigne personlegdomen sin var det nok til å imponere både McGuinn og Hillman; så Parsons vart henta inn som det fjerde medlemmet, men byta raskt frå piano til gitar. Sjølv om Parsons og Kelley vart rekna som fullverdige medlemmar av The Byrds, fekk dei begge løn frå McGuinn og Hillman, og signerte ikkje med Columbia Records då platekontrakten til The Byrds vart fornya 29. februar 1968.
Paul Koht
Koht var medlem av bystyret i Tromsø 1877-85, ordførar 1883-85. I 1887 kom han med i bystyret i Skien og vart vald til ordførar. Stortingsrepresentant for Skien frå 1889 til han døydde. Perioden 1889-91 var han på Stortinget sekretær i næringskomite nr 2. 1892-sesjonen var han formann for den same komiteen, samt medlem av valkomiteen.
Sweetheart of the Rodeo
Bakgrunn (januar til mars 1968)
Etter Parsons kom inn i bandet byrja han å lure Hillmann bort frå konseptideen til McGuinn mot det Parsons seinare kalla «kosmisk amerikansk musikk». I røynda var dette ei blanding av forskjellige amerikansk musikk, som honky tonk-country og folkemusikk, soul, rhythm and blues, rock ’n’ roll og moderne rock. Hillman, som kom frå ein musikalsk bakgrunn som hadde røter i bluegrass, let seg lett overtyde om at The Byrds burde innlemme eldre country i musikken sin, noko dei til dels hadde byrja med på songen «Satisfied Mind» i 1965 på albumet Turn! Turn! Turn! Mange av songane til Hillman på Younger Than Yesterday og The Notorious Byrd Brothers hadde òg vore nær country, fleire av dei med Clarence White (ein kjend bluegrassgitarist og studiomusikar) på sologitar, i staden for McGuinn. Parsons og Hillman spelte gamle countrysongar i lag og Hillman vart overtydd om at countrykonseptet til Parsons kunne fungere for The Byrds.
Epipactis atrorubens ssp. triploidea
Utbreiing
Planta er i den svenske Artdatabanken rekna som ein underart av raudflangre, med det svenske namnet östersjöknipprot. I Sverige finst underarten i tørr furuskog på Gotland og på fastlandet heilt i sør. Han er ikkje vurdert separat for raudlistestatus.
Sweetheart of the Rodeo
Bakgrunn (januar til mars 1968)
Lidenskapen Parsons hadde for countryrock var så smittande at sjølv McGuinn vart overtydd om å gje opp planane sine for det neste Byrds-albumet og gjekk med på å spele inn eit countryrockalbum. Parsons overtydde òg McGuinn og Hillman om å reise til countryhovudstaden Nashville, slik Bob Dylan hadde gjort for Blonde On Blonde og John Wesley Harding. Sjølv om McGuinn hadde noko tvil til den nye retninga til bandet, tenkte at han eit slikt grep kunne auke talet på fans, som på denne tida uansett var fallande. Etter at den faste produsenten til Byrds, Gary Usher, hadde synt lite interesse for konseptalbumet til McGuinn og indikerte at han føretrekte countrykonseptet, gav McGuinn til slutt etter. Den 9. mars 1968 drog bandet til studioet til Columbia i Nashville, i lag med Clarence White, for å byrje innspelinga av Sweetheart of the Rodeo.
Innspelinga (mars til mai 1968)
Av songane bandet spelte inn for albumet finn ein mellom andre «You Ain't Goin' Nowhere» og «Nothing Was Delivered», to countryaktige Bob Dylan-songar frå dei då uutgjevne Basement Tapes-innspelingane. Trass i den musikalske stilen som Sweetheart of the Rodeo representerte for The Byrds, var desse to Dylan-songane ei lenkje til den tidlegare folkrockmusikken deira, sidan dei tidlegare hadde spelt fleire Dylan-songar. The Byrds spelte òg inn ein trio med klassiske countrysongar for albumet: den tradisjonelle «I Am a Pilgrim», som var gjort populær av Merle Travis i slutten av 1940-åra; Cindy Walker-songen «Blue Canadian Rockies», som Gene Autry song i filmen frå same namn i 1952; og «The Christian Life», skriven av The Louvin Brothers, som var motsetnaden til ein tradisjonell rockesong med ein mild tekst om dei enkle gledene ved ein kristen livsstil.
McGuinn hadde ikkje skrive countrysongar sjølv, og såg i staden på folkeviser han hadde spelt i tida før The Byrds, og bidrog med Woody Guthrie sin «Pretty Boy Floyd», ein song om ein folkehelt og fredlaus. Songen vart spelt inn 12. mars 1968 der McGuinn prøvde å spele banjo sjølv, men var ikkje nøgd med det han fekk det til og fekk musikaren John Hartford til å spele banjo i staden. The Byrds spelte òg inn Kelley-songen «All I Have Are Memories», Tim Hardin sin «You Got a Reputation» og den tradisjonelle «Pretty Polly», men ingen av desse songane vart vald ut for den endelege utgåva av Sweetheart of the Rodeo.
Parsons tok med seg tre av hans eigne songar til innspelinga: «Lazy Days», «One Hundred Years from Now» og «Hickory Wind». Sistnemnde var skriven av Parsons og det tidlegare International Submarine Band-medlemmet Bob Buchanan under ei togreise frå Florida til Los Angeles tidleg i 1968. «One Hundred Years from Now» har eit kjappare tempo enn dei fleste songane på Sweetheart of the Rodeo og spekulerer i korleis den noverande forfengelegheita til mennesket kjem til å bli vurdert av framtidige generasjonar. Den Chuck Berry-aktige «Lazy Days» var ikkje med på det endelege albumet, men vart spelt inn på ny av Parsons og Hillman med bandet deira The Flying Burrito Brothers, for albumet Burrito Deluxe i 1970.
Nashville-reaksjon og turné
Nesten like katastrofal var framføringa deira på radioprogrammet til den legendariske programleiaren Ralph Emery, som gjorde narr av gjestene sine gjennom heile intervjuet og nekta å spele ein acetat av «You Ain't Goin' Nowhere». Han spelte til slutt plata, men slakta ho på lufta medan bandet enno var i studio. Tydleg irritert av denne handsaminga, skreiv Parsons og McGuinn ein song om Emery, «Drug Store Truck Drivin' Man», som vart skriven i London i mai 1968. Songen kom ut på det neste albumet til The Byrds, Dr. Byrds & Mr. Hyde, men utan Parsons som hadde slutta i bandet på denne tida.
Etter dei drog frå Nashville, spelte bandet ei handfull konsertar i Los Angeles-området med JayDee Maness på pedalsteelgitar. Gjennom april 1968 vart McGuinn pressa av Parsons om å ta Maness inn som fulltidsmedlem av bandet, men McGuinn var ikkje samd, sjølv om Maness har sagt i intervju at han hadde kome til å avslå invitasjonen uansett. Då Parsons ikkje fekk Maness med som permanent medlem av bandet, føreslo han så ein annan pedalsteelgitarist, Sneaky Pete Kleinow, men nok ein gong avslo McGuinn forslaget. Forsøka til Parsons på å hente inn nye medlemmar og diktere den musikalske retninga til bandet, førte til ein maktkamp i bandet, der McGuinn måtte kjempa mot Parsons om rolla som bandleiar. Parsons ønskte òg høgare løn. På eit tidspunkt kravde Parsons til og med at albumet skulle vere tilskriven «Gram Parsons and the Byrds», noko McGuinn og Hillman ignorerte.
I mai 1968 la bandet ut på ein kort europeisk turné og i England spelte dei konsertar på Middle Earth Club og Blaises, der dei møtte Mick Jagger og Keith Richards, som begge var uroa over at Byrds hadde planar om å turnere i Sør-Afrika til sommaren. McGuinn hadde ikkje planar om å endre planane om å reise til Sør-Afrika på grunn av apartheid, sidan den sørafrikanske songaren Miriam Makeba alt hadde sagt det var greitt, og overtydde resten av The Byrds om at ei reise til Sør-Afrika kom til å bli ein interessant tur. Dette møtet mellom The Byrds og dei to Rolling Stones-medlemmane spelte ei viktig rolle då Parsons slutta i bandet to månader seinare.
Postproduksjon
Då gruppa kom attende til California vart postproduksjonen på Sweetheart of the Rodeo avbroten då Lee Hazlewood protesterte på at Parsons spelte på albumet, sidan songaren framleis hadde kontrakt med Hazlewood sitt LHI Records. Medan jusen vart løyst, erstatta McGuinn vokalen til Parsons på tre songar, noko Parsons framleis var rasande over så seint som i 1973 då han fortalte Cameron Crowe i eit intervju at McGuinn «sletta det og song inn vokal sjølv, og føkka det til.» Men vokalen til Parsons var framleis på songane «Hickory Wind», «You're Still on My Mind» og «Life in Prison». Det er blitt spekulert i om McGuinn spelte inn solovokalen til Parsons sjølv fordi han ønskte å minske dominansen til Parsons på albumet.
Dei tre songane som McGuinn song om att var «The Christian Life», «You Don't Miss Your Water» og «One Hundred Years from Now», der Hillman òg song på sistnemnde. Solovokalen til Parsons vart likevel ikkje heilt fjerna frå desse songane, og ein kan høyre han svakt i bakgrunnen. Masterinnspelingane av desse tre songane, med Parsons på solovokal, vart gjeve ut som ein del av plateboksen The Byrds i 1990. Desse masterinnspelingane med Parsons på vokal, kom òg ut som bonusspor på Legacy Edition av Sweetheart of the Rodeo i 2003.
Då dei rettslege problema ved at Parsons spelte på albumet var løyst, reiste The Byrds attende til England og spelte ein konsert i Royal Albert Hall den 7. juli 1968. Etter konserten annonserte Parsons at han ikkje kom til å bli med bandet til Sør-Afrika som ein protest mot apartheid. Både McGuinn og Hillman var i tvil om kor ekte protesten til Parsons var, og trudde at det heller vart nytta som ei årsak til å forlate bandet og henge med Mick Jagger og Keith Richards i staden for. Då Sweetheart of the Rodeo kom ut i august 1968 hadde Parsons vore ute av bandet i nesten åtte veker alt. Etter den sørafrikanske turneen, erstatta McGuinn og Hillman Parsons med Clarence White, og Kevin Kelley vart kort tid etter sagt opp frå bandet. I alt hadde besetninga med McGuinn, Hillman, Parsons og Kelley berre vart kring fem månader.
Mottaking
Sweetheart of the Rodeo kom ut 30. august 1968 i USA og 27. september 1968 i Storbritannia. Det var første Byrds-albumet som berre kom ut i stereo i USA, sjølv om et kom ut i både mono og stereo i andre land, som Storbritannia. Plateomslaget vart laga av Geller and Butler Advertising frå element av ein plakat frå 1932, The American Cowboy Rodeo av den uruguayanske kunstnaren Jo Mora.
Columbia Records lanserte ein kampanje med slagorda «This Country's for the Byrds» og «Meldinga deira er heilt country … lyden deira er heilt Byrds.» Trass i dette nådde berre Sweetheart of the Rodeo 77. plassen på Billboard Top LPs og låg inne på lista i ti veker, og det gjekk ikkje inn på lista i Storbritannia i det heile. Den første singelen frå albumet var Bob Dylan sin «You Ain't Goin' Nowhere», som kom ut 2. april 1968 og klatra til 75. plassen på Billboard Hot 100 og 45. plassen på UK Singles Chart. Den andre singelen frå albumet var «I Am a Pilgrim», som kom ut 2. september 1968, men gjekk ikkje inn på lista.
Trass i generelt positive meldingar, var countryrockstilen på Sweetheart of the Rodeo så forskjellig frå den tidlegare musikken til bandet at store delar av fansen deira frå motkulturrørsla vart framandgjort, og albumet enda opp med dei dårlegaste salstala til Byrds til då. Barry Gifford skreiv i august 1968 i Rolling Stone at «det nye Byrds høyrest ikkje ut som Buck Owens & his Buckaroos. Dei er ikkje så gode. Materialet dei har vald ut til plata, eller heller måten dei framfører dei på, er enkel, avslappa og folkaktig. Det er ikkje pretensiøst, det er fint. Musikaliteten er glimrande.» Gifford la til at «The Byrds har laga eit interessant album. Det er verkeleg lite involvert og ikkje ei vanskeleg plate å høyre på. Det burde ha gått inn på 'Easy-Listening'-lista. 'Å hente det heim' har aldri vore ei lett oppgåve.» Rolling Stone hylla albumet i utgåva frå september 1968 òg der Jon Landau skreiv «Med å gjere country som country syner The Byrds kor mektig og relevant og lite utsmykka countrymusikken er for musikken i dag.» Landau la til at «dei har akkurat nok rock att i trommene til å lag deg forstå at dei framleis kan spele rock & roll.» I ein artikkel i 1969 for The New York Times skildra Robert Christgau Sweetheart of the Rodeo som «ei bittersøt hyllest til country».
Av dei mindre positive meldingane finn ein Melody Maker som avviste albumet med «ikkje typisk Byrds-musikk, som er ganske synd.» Paul Williams i Crawdaddy! skreiv «The Byrds har gått country og Big Pink er ute, og det er vakre greier, vakkert … Men country er berre avslappande, vedunderleg trykkjande tregleik … og eg tenkjer at dette ikkje er sommaren ein kan rekne med å bli redda av musikken.»
Ettermæle
Albumet kom ut på ei tid då salstala til The Byrds alt var svekt, og Sweetheart of the Rodeo var utan tvil eit ukommersielt produkt då det kom ut. Men albumet kom til å bli ein milepåle og var ikkje berre ein blåkopi for Parsons og Hillman sitt The Flying Burrito Brothers, men òg for heile den gryande countryrockrørsla i Los Angeles i 1970-åra. Albumet var òg ei inspirasjonskjelde for outlaw country og nytradisjonell country, i tillegg til såkalla alternativ country i 1990- og 2000-åra. Byrdsfansen har derimot vore skarpt delt i meiningane om albumet, der somme ser på det som eit naturleg framhald, medan andre ser på det som eit tap av den kjende Rickenbacker-lyden og dei psykedeliske eksperimenta. Likevel vert Sweetheart of the Rodeo rekna som det siste verkeleg inspirasjonsrike albumet til The Byrds.
Sjølv om det ikkje var det første countryrockalbumet, var Sweetheart of the Rodeo det første albumet som vart karakterisert som eit countryrockalbum av eit rockeband med internasjonal suksess, og det kom ut over eit halvt år før Bob Dylan sitt Nashville Skyline. Det første verkelege countryrockalbumet vert ofte sagt å vere Safe at Home av den tidlegare gruppa til Parsons, The International Submarine Band. Men føregangarar i sjangeren kan sporast attende til rockabillymusikken i 1950-åra, The Beatles sine versjonar av Carl Perkins- og Buck Owens-songar på Beatles For Sale og Help!, i tillegg til dei nedstrippa songane til Dylan på John Wesley Harding og Byrds sine eigne countrysongar på albuma før Sweetheart. Debutalbumet til The Band, Music from Big Pink, kom ut i juli 1968 og er òg eit særs viktig album innan sjangeren, men det var på Sweetheart of the Rodeo at eit etablert rockeband spelte rein country for første gongen.
I 2003 hamna albumet på 117. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene,, men var i 2012 flytta ned til 120. plassen på ei revidert liste. Stylus Magazine sette albumet på 175. plass på ei tilsvarande liste same året.
Sweetheart of the Rodeo inspirerte i 1980-åra til namnet på countryduoen Sweethearts of the Rodeo.
I 2018 kom Roger McGuinn og Chris Hillman saman att for ein amerikansk turné der dei feira 50-årsjubileet til Sweetheart of the Rodeo. Duoen vart akkompagnert av Marty Stuart and his Fabulous Superlatives, og dei spelte alle songane på albumet.
Medverkande
Personell frå The Byrds: Timeless Flight Revisited, So You Want To Be A Rock 'n' Roll Star: The Byrds Day-By-Day (1965-1973), Hot Burritos: The True Story Of The Flying Burrito Brothers og CD-heftet frå 1997-utgåva.
På det originale albumet står trommeslagaren Jon Corneal, som berre spelar på det unytta opptaket «Lazy Days», feilaktig oppført på trommer
Bonusspor på 1997-utgåva
Den siste songen på 1997-utgåva («All I Have Are Memories») endar ved 2:48; på 3:48 byrjar det løynde sporet «Radio Spot: Sweetheart of the Radio Album»
Bonusspor på Legacy Edition frå 2003
2003-utgåva inneheld alternative versjonar av songane med Parsons på vokal, i lag med innspelingar av gruppa til Parsons før Byrds, The International Submarine Band (spor 1-6 på plate 2).
Magenta
Magenta er komplementærfarge til grønt.
Rouen Mountains
Rouen Mountains er ei markant fjellkjede på kring 2800 moh nord på Aleksanderøya i Antarktis. Ho er 60 km lang frå nordvest til søraust og går frå Mount Bayonne til Care Heights og Mount Cupola. Fjellkjeda har nokre av dei høgaste fjella på Aleksanderøya, i lag med den nærliggande Douglas Range. Mount Paris er det høgaste punktet i Rouen Mountains, på kring 2800 moh.
Fjella vart først kartlagde av Den franske antarktisekspedisjonen i 1908-10 under J. B. Charcot og vart namngjeven av han etter den franske byen Rouen. Charcot indikerte ein sprekk i fjella sør for Mount Paris, men flyfoto tekne av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i 1947-48, som vart tolka av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) indikerte at fjella er kontinuerlege søraust til Mount Cupola. Dei vart delvis kartlagde frå FIDS i 1948 og ytterlegare skissert frå amerikanske satelittbilete frå januar 1974 og februar 1975.
Tsjukotko-kamtsjatkiske språk
Tsjukotko-kamtsjatkiske språk er ein språkfamilie i det nordaustlege hjørnet av Sibir, mot Beringstredet. Familien består av to språkgreiner, tsjuktsjisk og kamtsjatisk. Den tsjuktsjiske greina omfattar tsjuktsjisk, korjakisk, aljutor og kerek. Det var tidlegare fleire kamsjatiske språk, men berre eitt, itelmensk, har talarar i dag.
Tsjuktsjisk og itelmensk blir ofte, i lag med fleire andre austsibirske språk, referert til som paleosibirske språk. Dette er ikkje ein språkfamilie i eigentleg forstand, i og med at ingen har vore i stand til å vise til genetisk slektskap mellom desse språka. Dei paleosibirske språka er dermed rett og slett dei (attlevande) urfolksspråka i dette området.
Medan dei tsjuktsjiske språka ligg ganske nær kvarandre, er det ganske stor språkleg avstand mellom tsjuktsjisk og itelmensk.
`Atud
`Atud er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Bosnia-Hercegovina i Eurovision Song Contest
Bosnia-Hercegovina debuterte i Eurovision Song Contest i 1993 og har delteke til saman 19 gongar. Frå 1961 til 1991 deltok landet i Eurovision Song Contest som ein del av Jugoslavia, og i 1993 debuterte Bosnia-Hercegovina som sjølvstendig nasjon etter å ha komme på andreplass i kvalifiseringsrunda Kvalifikacija za Millstreet. Bosnia-Hercegovina har aldri vunne Eurovision Song Contest, men har ein tredjeplass fra 2006 som beste plassering. Sidan 2012 har Bosnia-Hercegovina berre delteke éin gong, i 2016. Fråværet skuldast hovudsakleg økonomiske problem i den bosniske allmennkringkastaren Radiotelevizija Bosne i Hercegovine (BHRT).
Historie
Fram til byrjinga av 1990-åra var Bosnia-Hercegovina eun del av Jugoslavia, som hadde delteke i Eurovision Song Contest sidan 1961. I 1991 og 1992 erklærte Slovenia, Kroatia, dåverande Republikken Makedonia og Bosnia-Hercegovina sjølvstende frå Jugoslavia.
Dramatisk debut
Dei fyrste deltakingene til Bosnia-Hercegovina var prega av den blodige krigen som herja i landet i 1990-åra. Landets fyrste deltakar, Fazla, og resten av den bosniske delegasjonen måtte på dramatisk vis ta seg ut av Sarajevo for å kunne komme til Irland. Sarajevo var på denne tida under kringsetjing. Under avrøystinga i Eurovision Song Contest same år måtte arrangørane bruke satellittsamband for å få kontakt med den bosniske juryen, sidan telefonnettet var nede i store delar av landet. Då dei fekk kontakt med den bosniske juryen, vart den bosniske juryen møtt med varm applaus frå publikum.
Under Eurovision Song Contest i Dublin i 1994 vart dei bosniske artistane Alma og Dejan møtt med overveldande jubel og applaus frå publikum. Applausen var så langvarig og kraftig at Denjan ikkje høyrde at orkesteret hadde byrja å spele. Også då den bosniske juryen vart kalla opp under avrøystinga, var applausen så øyredøyvande at programleiaren måtte be poengopplesaren Diana Grković-Foretić lese opp røystene frå start igjen. Noko liknande skjedde også under tevlinga i 1995.
Etter starten
Sidan debuten og fram til 2012 var Bosnia-Hercegovina ein trofast deltakar i Eurovision Song Contest, men landet måtte stå over i 1998 og 2000. Årsaka var dårlege plasseringar åra før.
I åra 2013–2015 deltok heller ikkje Bosnia-Hercegovina i tevlinga, på grunn av økonomiske problem hos allmennkringkastaren Radiotelevizija Bosne i Hercegovine. Landet kom tilbake i 2016, men har stått over Eurovision Song Contest sidan 2017 på grunn av den vanskelege økonomiske situasjonen i BHRT. Kringkastaren skyldar EBU over 3 millioner euro og vart i 2017 utestengd frå å deltake i EBUs tevlingar og distribusjonsnettverk for nyheiter og idrett. Kringkastaren jobbar med å tilbakebetale gjelda, med ein mogleg retur til Eurovision Song Contest tidlegast i 2020.
Bosnia-Hercegovina har aldri vunne Eurovision Song Contest, men den beste plasseringa til landet kom i 2006, då gruppa Hari Mata Hari kom på tredjeplass med songen «Lejla». Det dårlegaste resultatet kom i Oslo i 1996, då Bosnia-Hercegovina ble nummer 22 av 23. I 2016 gjekk ikkje Bosnia-Hercegovina vidare til finalen, då dei vart nummer 11 i sin semifinale.
Yuan Jiang
Yuan Jiang (kinesisk skrift 沅江; pinyin Yuánjiāng) eller Yuanshui (沅水; Yuánshuǐ) er ei av dei fire største elvane provinsen Hunan i Kina. Ho er ei sideelv til Chang Jiang. Elva er 864 km lang og har kjelder i Miaofjella i provinsen Guizhou. Elva er seglbar.
Sideelva Qingshui startar søraust i provinsen Guizhou, og renn austover inn i Hunan. Der ho møter ei anna sideelv, Wu, endrar ho namn til Yuan Jiang, omtrent ved provinsbyen Hongjiang.
Elva er mykje regulert og nye utbyggingar er under prosjektering. Største reguleringsprosjekta er Lingjintangdemninga og Wuqiangxidemninga. Qingshui-elva er regulert med den store Sanbanxidemninga.
Saint Catherine Parish
Saint Catherine Parish er eit parish (tilsvarande fylke) på Jamaica som ligg sør på øya. Det grenser til Clarendon Parish i vest, Saint Ann i nord, Saint Mary i nordaust og Saint Andrew i aust. I sør har det kyst mot Det karibiske havet.
Spanish Town, som var hovudstad på Jamaica frå 1534 til 1872, er fylkeshovudstad. Andre større byar i fylket erPortmore og Old Harbour.
Dei fleste innbyggjarane i fylket arbeider innan jordbruk. Dei viktigaste produkta er sukker, rom, kaffi, banan, ris, sitrus, kakao og tobakk. Det finst også mjølkegardar i fylket, og fiskeoppdrett er ei næring som nyleg har vokse fram.
Det finst fabrikkar i fylket som handsamer jordbruksprodukta, som sitrus, ananas, soyabønner og sukkerrøyrprodukt. I tillegg har det aluminiums- og stålfabrikkar og ein tekstilfabrikk.
Julelenke
Ei julelenke eller juletrelenke er ein girlander ein kan bruka som julepynt, gjerne på eit juletre. Slike lenker kan til dømes vera av bær, greiner, popkorn, perler, papir eller kunstmateriale.
Julelelenker av papir
Ein lagar gjerne julelenker av papir som er farga eller glansa.
Ein vanleg norsk variant er lenker danna av papirstrimlar som er forma til ringar. Den fyrste strimmelen limar ein til enden av seg sjølv for å danna ein ring. Kvar nye strimmel blir tredd gjennom den førre ringen og lima til enden av seg sjølv. Når ein gjentek dette fleire gonger blir det laga ei kjettingliknande papirlenke.
Å laga juletrelenker blir mellom anna brukt som ein aktivitet for barn i førjulstida. Ein kan laga lenker av glanspapir, trykksaker eller anna dekorativt papir.
Papirlenker eller girlandrar ein pyntar med til jul kan også ha dekorative papirstykke, som flagg, vimplar eller julefigurar. Flagglenker med norske eller danske flagg er vanleg julepynt i Noreg og Danmark.
Ingebrigt Præsthus
Præsthus var son til ein gardbrukar. Han var frå 1866 lærar i Kolvereid, gjekk deretter Klæbu seminar. I 1869 tok han eksamen og heldt fram som lærar. Han vart i 1874 tilsett ved ein privat borgarskule i Fredrikstad. År 1880 fekk han stilling som lærar og kyrkjesongar i Eidsberg. Ti år seinare kjøpte han gard i bygda og vart gardbrukar attåt.
Præsthus vart medlem av formannskapet i 1888 og ordførar i 1890. Perioden 1889-91 var han 1. representant frå Smaalenenes amt på Stortinget. Han var då medlem av justiskomiteen.
I 1891 døydde han på garden Finnestad i Eidsberg, einast to år etter han hadde kjøpte garden.
United States Military Academy
USMA utdannar offiserar til den amerikanske hæren. Det er 4231 kadettar ved USMA i 2006. Elevane, kalla kadettar, blir tildelt ein Bachelorgrad i Science og blir utskrive som fenrik i hæren. Dei forpliktar seg til minst den aktiv tenesta i fem år og tre år i arméreserven. Målet til USMA er å utvikle kadettar i fire vitale område: intellektuelt, fysisk, militært og moral-etikk. Denne fire år lange utdanninga blir kalla «West Point-opplevinga». Dei etiske fundamenta til koda ved West Point er mottoet til universitetet: «Plikt, ære, fedreland».
Koaer
Koaer er store gaukar, for det meste bakkelevande, og alle endemiske for øya Madagaskar. Koa er fellesnemninga for alle medlemmer i den biologiske slekta Coua i gaukefamilien. Det er det gassiske namnet for ein gauk, og er eit lydord.
United States Military Academy
Etter US Military Academy kan offiserar kvalifisere seg til Hærens Stabsskule, og deretter til US Army War College i Pennsylvania.
Koaer
Koaer kan minne om afrikanske turakoar når dei vandrar langs greiner, dei har likeeins fargerik berr hud rundt auga. Nokre liknar sporegaukar i måten dei tar seg fram blant villnis av plantar, medan tre artar rører seg mellom trekroner med glideflukter. Fire artar finst i regnskogane, medan dei attverande seks lever i dei tørre skogane på vestlege og sørlege Madagaskar.
Dei har store føter, og har ei reversibel tredje tå slik som alle gaukar har. Den lange tibiaen ymtar om eit tilhøve med dei tre Carpococcyx-gaukane i Asia, ei slekt med liknande hekkevanar. Difor dei er nokre gonger sameint i ein underfamilie Couinae. Koaer byggjer eigne reir og legger kvite egg. Lætet er korte seriar av tonar med jamne mellomrom, nokre gongar svarar andre individ på ropa.
Artslista
Coua i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.7 frå september 2012 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.