cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Die grosse Entscheidungsshow 2013
SF
SF ville velje ut fire finalistar. Kandidatane kunne sende inn bidrag til kringkastaren mellom 1. september og 8. oktober 2012. Den fyrste vinnaren av Eurovision Song Contest, Lys Assia, sende inn eit bidrag til SF for andre året på rad. Andre kandidatar er mellom anna Mariella Farré, som har representert Sveits i Eurovision Song Contest to gonger, og Magdalena Tul, som representerte Polen i Eurovision Song Contest 2011, samt den nederlandske gruppa LA The Voices med Gordon Heuckeroth, nederlandsk deltakar i Eurovision Song Contest i gruppa De Toppers, vinnaren av Deutschland such den Superstar, Leo Ritzmann, vinnaren av Die grössten Schweizer Talente, Maya Wirz, og finalisten frå den spanske uttakinga til Eurovision Song Contest 2011, Melissa. Ei 50/50 blanding av Internettrøysting og ein ekspertjury vil verte nytta til å velje finalistane.
RSI
RSI valde ut to finalistar. Artistar kunne sende inn bidrag mellom 1. og 30. september 2012. Ein intern utveljingskomité valde ut seks bidrag. I tillegg var vinnaren av Fattore voce 2012, Sohaila El Shater, direktekvalifisert til utveljinga. Lista over bidrag vart annonsert 9. oktober 2012. utveljinga vart send på radiokanalen RSI Rete Tre frå Lugano Living Room 23. oktober 2012. Telefonrøystingvinnaren og favoritten mellom juryen, som høvesvis var Chiara Dubey og Ally, gjekk vidare til finalen.
RTS
RTS vil velje ut tre finalistar. Ein utveljingskomité vil velje ut bidraga.
Finalen
Finalen vil finne stad 15. desember 2012 i Bodensee-Arena i Kreuzlingen. Programleiaren vil vere Sven Epiney. Vinnaren vil verte røysta fram av fjernsynssjåarane.
Koblach
Koblach er ein kommune i distriktet Feldkirch i forbundslandet Vorarlberg i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 10,2 km² med knapt 4 500 ibuarar i 2016. Koblach ligg på eit sletteland 456 meter over havet, på austbreidda av grenselva Rhinen. Vest for Rhinen er kantonen St. Gallen i Sveits.
Kommunen omfattar grendene Au, Dürne, Straßenhäuser, Neuburg og Udelberg.
55 % av landarealet er oppdyrka og landbruk er ei viktig næring.
Columbium
Columbium er det opphavleg namnet på det metallet som finst i mineralet columbitt. Då det seinare viste seg at det i røyndomen var til ulike metall, fekk desse namna tantal og niob. Columbium blir brukt til dels som namn for metallet niob i engelsktalande land.
Sengetøy
Sengetøy eller sengeklede er ulike tekstila ein nyttar til å reia opp senger, som laken, dynetrekk, putevar og sengeteppe. Utstyr som sengeforheng og myggnetting kan også vera del av sengetøyet. Ulike delar sengetøy som passar saman i farge og mønster blir kalla sengesett.
Historie
Historiske former for sengetøy er å ligga på skinnfell eller sengehalm med puter av semska skinn fylte med dun og reinsdyrhår, med dyner av skinnfellar eller ryer med flossida vend ned mot senga. Omgrep som «sengehalm» finst framleis som uttrykk for ei seng.
Kvite lintøylaken med blonder og broderi er kjende frå slutten av 1500-talet. Sengetøy spelte ei viktig rolle for sosial status på den tida då den kvinna si medgift i tekstilar var av viktig økonomisk verdi. Når sengehalmen og fellar til å ligga på blei erstatta rundt 1700-talet med stoppa madrassar og puter blei det òg utvikla lintøy for senger.
Oppå senga kunne ein ha pryddekke av finare fellar eller ryer, og frå slutten av 1800-talet kvite sengeteppe. I finare heimar fanst himmelsenger og sengeforheng.
I 1949 blei det innført ein sengestandard, og i siste halvdelen av hundreåret fekk sengetøy dagens utforming. Skumplast erstatta materiale som vatt og sjoddi som fyll, og sengeteppe blei bytta ut med dynetrekk i standardiserte storleikar med fargar og mønster.
Suarezbreen
Suarezbreen er ein isbre som flyt ut i ei lita vik mellom Skontorp Cove og Sturm Cove på vestkysten av Graham Land. Han vart først kartlagt av den skotske geologen David Ferguson i 1913-14. Han vart kartlagt på ny av den femte chilenske antarktisekspedisjonen (1950–51) og kalla opp etter kapteinløytnant Francisco Suarez V., som var operasjonsoffiser på transportskipet «Angamos».
Meiningen i Austerrike
Meiningen er ein kommune i distriktet Feldkirch i forbundslandet Vorarlberg i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 5,36 km² med vel 2 100 ibuarar i 2016.
Chartbusters Go Pop
Innspelingane er frå tida før Elton John slo igjennom. Dei er henta frå fleire billige samleplater med hitsongar under merkenamn som Top of the Pops, Chartbusters og Hot Hits. Desse vart gjevne ut av lågbudsjettsselskap som Music for Pleasure og inneheldt nyinnspelingar av nye eller nylege hittar. Mange av dei vart kopierte tone for tone av namnlause artistar som høyrdest ut som originalartisten. Som så mange som arbeidde som studiomusikarar på denne tida, arbeide John som vokalist på desse albuma.
Meiningen i Austerrike
Turisme og landbruk er viktige næringar. 54 % av landarealet er oppdyrka.
Chartbusters Go Pop
Innspelingane vart gjort billig og seld i store mengder fram til ein i 1972 fekk samleplater med originale artistar på selskap som K-Tel. Ålmenta føretrekte openbert dei originale innspelingane og perioden med billige coversamlingar to raskt slutt. Dette albumet samlar songane som John medverka på i 1969 og 1970.
Stenkatoppen
Stenkatoppen er eit fjell, 2350 moh, sentralt i Spraglegga i Payerfjella i Dronning Maud Land. Det vart oppdaga og kartlagd frå flyfoto av Den tyske antarktisekspedisjonen, 1938-39. Det vart kartlagd frå flyfoto og landmålingar av den norske antarktisekspedisjonen, 1956–60. Den sovjetiske antarktisekspedisjonen kartla det på ny i 1960–61, og kalla det Gora Stenka (vesle veggfjellet).
Lönneberga
Lönneberga er ein liten tettstad i Hultsfreds kommun i det svenske länet Kalmar län i landskapet Småland. I år 2000 hadde staden 190 innbyggjarar.
Lönneberga ligg cirka 12 kilometer nordvest for Hultsfred og cirka to mil sørvest for Vimmerby i nærleiken av Bäckfall. Den svenske teiknaren og forfattaren Albert Engström blei fødd ein sted like ved Lönneberga i 1869. Lönneberga er elles mest kjend frå Astrid Lindgren sine bøker om Emil i Lönneberga.
Greg Phillinganes
Utvald diskografi
Med John Mayer
Med Michael Jackson
Med David Gilmour
Med Laura Branigan
Med Donna Summer
Med Sheryl Crow
Med Mick Jagger
Med Deniece Williams
Med Dionne Warwick
Med Richard Marx
Med Stephen Bishop
Med Brenda Russell
Med Paul Simon
Med Michael Bublé
Med Bill Withers
Med Barbra Streisand
Med Leo Sayer
Med Stevie Nicks
Med Willie Nelson
Med Anita Baker
Med Ronan Keating
Med Faith Evans
Med Paul Young
Med Melissa Manchester
Med Natalie Cole
Stabben
Stabben kan vise til fleire ting.
Greg Phillinganes
Utvald diskografi
Med Mariah Carey
Med Al Jarreau
Med Leonard Cohen
Med Patti Austin
Med Bryan Ferry
Med Ray Parker jr.
Med Minnie Riperton
Med Wynonna Judd
Med Joan Armatrading
Med Olivia Newton-John
Med Richie Sambora
Med Boz Scaggs
Med Jennifer Holliday
Med Roberta Flack
Med Michael Bolton
Med Ilse DeLange
Med James Taylor
Med Jennifer Rush
Med Eddie Money
Med Diane Schuur
Med Philip Bailey
Med Kenny Loggins
Med Patti LaBelle
Med Terence Trent D'Arby
Med Peabo Bryson og Roberta Flack
Med Neil Diamond
Med Donald Fagen
Med Earth, Wind & Fire
Med Rickie Lee Jones
Med Lionel Richie
Med Joe Cocker
Med Stephanie Mills
Med Peter Allen
Med Toto
Med Aretha Franklin
Knobhead Moraine
Knobhead Moraine er ein kjenneleg morene med store blokker nord for Knobhead i Quartermain Mountains i Victoria Land. Han går nordover mellom Cavendish Rocks og vestenden av Kukri Hills som ei midtmorene i nedre Taylorbreen. Morenen vart oppdaga av løytnant Albert B. Armitage i Royal Navy Reserve, nestkommanderande for Discovery-ekspedisjonen, 1901–04, som namngav det i samband med Knobhead.
Greg Phillinganes
Utvald diskografi
Med Bruno Mars
Med Donald Byrd
Callisto
Callisto kan syna til:
Greg Phillinganes
Utvald diskografi
Med Eric Clapton
Med Stevie Wonder
Med The Pointer Sisters
Shipwreck Moraine
Shipwreck Moraine er ein omfattande morene i ein dal ved sidan av Bensonbreen, mellom Black Pudding Peak og Mount Brogger i Prince Albert Mountains i Victoria Land. Han vart namngjeven av ei feltgruppe frå New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) i 1989-90 (leia av Trevor Chinn) til minne om ei hending på staden. På veg ned til morenen hamna motorsleden over blåis som var dekt av eit tynt lag med snø, og glei sidelengs ned bakken og velta, slik at mannskapet ombord og alt utstyr vart kasta rundt.
Hans Baldung
Hans Baldung, kalla Grien eller Grün var ein tysk målar, koparstikkar og tresnittsteiknar under renessansen. Han er særleg kjend for ei altartavle i Freiburg im Breisgau.
Liv og gjerning
Hans Baldung var fødd i Schwäbisch Gmünd. Han gjekk truleg i lære hos ein målarmeister i Strasbourg, før han i 1503 flytta til Nürnberg og fekk Albrecht Dürer til læremeister. Dei to målarane var sidan gode vener. Etter eit oppdrag i Halle an der Saale, der Baldung dekorerte katedralen i byen, kom han 1509 tilbake til Strasbourg.
Same året, 1509, fekk han borgarrett i Strasbourg. Mellom 1512 og -15 var Baldung sysselsett med høgaltaret til kyrkja i Freiburg im Breisgau. Denne altartavla, kalla Kroninga av jomfru Maria, vert rekna for hovudverket hans. Etter åra i Freiburg reiste han til Strasbourg att, der han til og med vart medlem av storrådet i byen.
Baldung laga ei rekke bilete over allegoriske og religiøse motiv. Mellom anna måla han fleire bilete der døden var tema. Kristi fødsel og Dei tre gratiene er mellom desse. Han laga også fleire bilete av hekser. Elles designa han glasmåleri.
Måleria til Dürer, kanskje særleg dei framifrå portretta, var Baldungs viktigaste inspirasjonskjelde. Han støtta reformasjonen.
Lönsboda
Lönsboda er ein tettstad i Osby kommun i Skåne län i Sverige. I år 2005 hadde tettstaden 1 899 innbyggjarar. Lönsboda ligg cirka 20 kilometer aust for Osby.
Deimos
Deimos kan syna til:
I Need to Be in Love
«I Need to Be in Love» er ein song skriven av Richard Carpenter, Albert Hammond og John Bettis. Han vart gjeven ut som singel den 21. mai 1976 og på albumet A Kind of Hush, som kom 11. juni same året. Richard Carpenter sa seinare at songen var favorittsongen til Karen Carpenter av Carpenters sine songar.
Songen nådde 25. plassen på Billboard Hot 100 og 36. plassen på singelista i Storbritannia.
Castlevania: Symphony of the Night
Castlevania: Symphony of the Night er eit plattform-action-eventyr-rollespel i Castlevania-serien, utvikla og utgjeve av Konami i 1997 til PlayStation. Det er regissert og produsert av Toru Hagihara, med Koji Igarashi som assisterande regissør. Symphony of the Night er ein direkte oppfølgjar til Castlevania: Rondo of Blood og går føre seg fire år etter. Det handlar om halvvampyren Alucard, son av Dracula, som vaknar frå søvnen sin for å utforske slottet til Dracula, som har atterreist seg etter at Richter Belmont har forsvunne. Symphony of the Night markerer eit skifte frå tidlegare spel i Castlevania-serien, og introduserer utforsking, ikkje-lineær nivådesign og rollespelelement.
England og Wales
England og Wales er eit administrativt område i Storbritannia, danna av dei to landa England og Wales. Området ligg under same jurisdiksjon. Dei følgjer eit felles rettssystem kjend som engelsk rett.
Wales blei teke opp i det engelske monarkiet gjennom Rhuddlan-loven (Statute of Rhuddlan) frå 1284, og vidare gjennom Laws in Wales Acts 1535 and 1542.
Columbitt
Columbitt-(tantalitt-)gruppa er ei gruppe mineral som omfattar blant anna columbitt-Fe (tidl. ferrocolumbitt), columbitt-Mn (tidl. manganocolumbitt), columbitt-Mg (tidl. magnocolumbitt) og fersmitt. Denne mineralgruppa er nærskyld med euxenitt-gruppa. Columbitt krystalliserer rombisk, er svart med submetallisk glans og er hardt (H 6-6,5) og tungt (5,2 - 6,7 g/cm3 ). Det er kalla opp etter figuren Columbia.
England og Wales
Sidan 1999 har Wales hatt auka sjølvstyre med Nasjonalforsamlinga i Wales (engelsk National Assembly for Wales, walisisk Cynulliad Cenedlaethol Cymru), som blei danna gjennom Government of Wales Act 1998. Forsamlinga fekk auka makt gjennom Government of Wales Act 2006, slik at det kan vedta eigne lovar for Wales. England har ikkje ei tilsvarande eiga forsamling, men blir styrt gjennom Det britiske parlamentet og regjeringa.
Columbitt
Columbitt-(Fe) er karakteristisk for granittiske pegmatittgangar og finst fleire stader i Noreg. Det er kjemisk sett eit jarn-niob-oksid, FeNb2O6, som dannar blandkrystaller med det tilsvarande tantalmineral, FeTa2O6(tantalitt-Fe).
Columbitt-(Mn) MnNb2O6 finst ofte på same måte som columbitt-(Fe) men er ikkje så vanleg. Minerala kan berre skiljast ved kjemiske analysar. Columbitt-(Fe) er kjent frå mange pegmatittar i Østfold og Iveland-Evje-området. Columbitt-(Mn) er kjent frå til dømes Sørfold, Tokke og Iveland.
Sumnerbreen
Sumnerbreen er ein kort, brei sidebre som flyt nordaust til dei nedre delane av Weyerhaeuserbreen, like vest for Mount Solus, sør i Graham Land. Han vart skissert frå lufta av D.P. Mason frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i august 1947. Berre dei nedre delane vart kartlagte frå bakken av FIDS i desember 1958. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Thomas H. Sumner (1807–76), ein amerikansk sjømann som i 1837 innførte posisjonslinjemetoden for navigering, som sidan vart utvikla til standard praktisk til sjøs og i lufta.
Marcelinho Carioca
Marcelinho Carioca er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Oslomarka
Oslomarka, òg kalla berre Marka, er eit namn som vart teke i bruk i 1930-åra for alle dei meir eller mindre samanhengande skogstraktene på høgdedraga ikring dei tettbygde områda i Osloregionen, ikkje berre skogs- og utmarksområda innanfor grensene av Oslo eller i beinveges kontakt med busetnaden i Oslo, som mange tenkjer på i samband med dette namnet. Oslomarka femnar om fleire høgtliggjande og kuperte skogs- og utmarksareal i nitten kommunar i fem av austlandsfylka.
I dag er Oslomarka på om lag 1700 rutekilometer til saman, med grenser og bruk definert i ei eiga markalov som vart vedteken av Stortinget 2. april 2009: Lov 6. juni 2009 nr. 35 Om naturområder i Oslo og nærliggende kommuner. Denne lova skal verne om Oslomarka som eit område som gjer det mogleg for folk å drive med friluftsliv, rekreasjon og den typen idrett som går føre seg i naturen. Lova etablerer mellom anna ei «markagrense» som vil hindre at marka vert teken til byggjeområde stykke for stykke, som den sterke etterspurnaden etter byggjegrunn i Osloregionen elles kunne ha resultert i. Til saman vil ei folkemengd på ein million menneske kunne ha nytte og glede av Oslomarka som fritids- og idrettsområde.
Oslomarka Friluftsråd, som vart skipa i 1936, tok til med arbeidet for å verne desse skogstraktene ikring Oslo, og la fram ein plan i 1941 om dette, som ikkje kom til vidare førehaving på grunn av krigen. Seinare vart arbeidet teke opp att, og på 1960-talet reiste advokat Erik Sture Larsen til alle kommunane i dei fem fylka som hadde ein part av «Oslomarka» innanfor områda sine for å leggje fram for dei framlegg til markagrenser og planar for vern av marka. Dei markagrensene han fekk teikna inn på karta under dette arbeidet, vart stort sett fylgde i dei kommunale planane, og Larsen vert difor rekna som «far til markagrensene». I 1965 gav den nye Plan- og bygningslova styremaktene lovgrunnlag for å regulere områda, men dette synte seg ikkje å vere effektivt nok for å verne marka mot moglege inngrep. Eit utkast til ei eiga markalov, ein «fleirbruksplan for Oslomarka», vart difor laga av Miljøverndepartementet i 1965. Regjeringa Brundtland fremma i 1981 eit lovframlegg for Stortinget som regjeringa Willoch trekte attende seinare, men i staden oppmoda i 1986 alle dei aktuelle kommunane om å teikne inn markagrenser i arealdelen i kommuneplanane. Den nogjeldande markalova av 6. juni 2009 vart fremma av regjeringa Stoltenberg, og altso vedteke av Stortinget 2. april 2009.
Oslomarka, som ligg i ei høgd av grovt rekna frå eit par hundre meter over havet og opp til fem–seks hundre meter, er soleis vorte eit særskild administrativt område samansett av mange skogs- og utmarksområde som eigenleg har sine eigne namn. I mange høve var det dei organisasjonane og einskildpersonane som nytta marka til frilufts-, idretts- og rekreasjonsføremål som skapte, og meir eller mindre uklårt definerte namna på dei einskilde «markene», sjølv om lokale namn kunne danne utgangspunktet: Kjekstadmarka, Vestmarka, Krokskogen, Bærumsmarka, Nordmarka, Lillomarka, Romeriksåsene (aust for Nittedal-dalføret), Gjelleråsmarka, Østmarka og Sørmarka. I desse stroka finst det no om lag 2000 km med oppmerkte stigar, og om vinteren vert om lag 2600 km med skiløyper preparerte. Eit nett av køyrbare skogsvegar, dei fleste stengde for ålmenn bilkøyring, gjer det lett å take markaturen på sykkel, og omsynslaus sykling i stor fart er i ferd med å verte eit problem. Elles kan Oslomarka by på fiskevatn og badevatn, men særleg i Nordmarka og Østmarka er det restriksjonar for fleire vassdrag og vatn av di dei er drikkevasskjelder. I mange av «markene» finst det overnattings- og serveringstilbod.
Det høgste punktet i Oslomarka er toppen av Svarttjernshøgda, 717 meter over havet, som ligg i den parten av Nordmarka som høyrer Jevnaker kommune til.
Ordsoge
Namnet Marka er bunden form av ei mark, frå gamalnorsk mǫrk ‘skog, ubygt land, grenseland’.
Balasjov
Balasjov (russisk Балашо́в) er ein by i Saratov oblast i Russland med om lag 95 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Khopjor, rundt 200 km vest for Saratov.
Balasjov flybase ligg 10 km aust for byen.
Fisher Island
Fisher Island er ei isdekt øy som ligg like nord for Edward VII Peninsula der ho markerer vestsida av innløpet til Sulzberger Bay. Ho vart kartlagd frå landmålingar av USGS og flyfoto teken av U.S. Navy (1959-65). Ho vart namngjeven i 1966 av US-ACAN for Wayne Fisher av USA Department of State.
Los i Hälsingland
Los er ein svensk tettstad i Ljusdals kommun i Gävleborgs län i landskapet Hälsingland. I år 2005 hadde tettstaden 403 innbyggjarar.
The Strand Moraines
The Strand Moraines er ein gammal sidemorene ved Koettlitzbreen, avsett langs ytterkanten av Bowers forlandsbre på vestkysten av McMurdo Sound i Victoria Land. Han vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen (1901–04) og først kalla «The Eskers». Morenen fekk nytt namn av Scott for å syne til at det var ein morene og ikkje ein rullesteinås (esker).
The Narrows i Antarktis
The Narrows er eit smalt sund mellom Pourquoi Pas Island og Blaiklock Island, mellom Bigourdanfjorden og Bourgeoisfjorden utanfor vestkysten av Graham Land. Det vart oppdaga og gjeven det skildrande namnet av British Graham Land Expedition (BGLE), 1934–37, under Rymill.
Guvernement i Irak
Irak består av 19 guvernement (muḥāfażah på arabisk), òg kjend som «provinsar».
Den tidlegare presidenten Saddam Hussein delte inn landet i 18 guvernement i 1970-åra for å drive etnisk manipulering. Ein del av dei kurdiske områda i landet fekk sjølvstyre i 1970. I 2003, etter motstand frå kurdarar om deling av Kurdistan i guvernement, vart sjølvstyret til dei tre kurdiske provinsane i Irak stadfesta på ny i 2005 i den irakiske grunnlova. Denne heldt likevel mange andre store kurdiske område, som Kirkuk, Khanaqin, Sinjar og Mandali-Badra, utafor det det kurdiske sjølvstyreområdet. I 2014 vart det avgjort å opprette Halabja guvernement av Halabja-distriktet i Sulaymaniyah guvernement.
Den 21. januar 2014 godkjende ministerrådet i den irakiske regjeringa i prinsipelle forslag å skape fleire guvernement. Rådet annonserte to nye guvernement Tal Afar og Tuz Khurmatu skulle dannast av dei noverande Nineveh guvernement og Saladin guvernement. Det vart òg annonsert at byen Fallujah i Al Anbar guvernement skulle bli eit eige guvernement, som svar til eit sunniislamsk opprør i byen.
Cookeitt
Cookeitt er eit glimmerliknande litiumhaldig mineral, nærskyldt med kloritt. Fargen er kvitgul-rosa. Kjemisk formel LiAl4(Si3Al)O10(OH)8. Det er funne i Noreg på ein pegmatittgang ved Holandsfjord i Nordland.
Swithinbankbreen
Swithinbankbreen er ein isbre som flyt nord mot sørausthjørnet av Square Bay i Graham Land. Han vart kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) frå landmålingar og flyfoto, 1946-59. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Charles W. Swithinbank, ein britisk glasiolog, som deltok på fleire britiske, newzealandske og amerikanske ekspedisjonar til Antarktis, 1949-62.
Cookeitt
Det er kalla opp etter den amerikanske kjemikaren J. P. Cooke (1827–94).
Swithinbank Moraine
Swithinbank Moraine er ein markant midtmorene i Shackletonbreen. Han strekkjer seg nordover frå Matador Mountain. Han vart namngjeven av den sørlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1961–62) etter Charles W. Swithinbank, eit medlem av glasiolog- og landmålingsgruppa frå University of Michigan til dei store breane som munnar ut i Rossisen i 1960-61 og 1961-62.
Store Svarthorn
Store Svarthorn er eit særs markant, svart fjell (2490 moh) som stig bratt opp frå sørvestenden av Midtre Petermannkjeda i Wohlthatmassivet i Dronning Maud Land. Det vart oppdaga og gjeve det skildrande namnet «Grosses Schwarz-Horn» av Den tyske antarktisekspedisjonen under Ritscher, 1938-39. Fjellet vart kartlagd på ny av den norske antarktisekspedisjonen, 1956–60, som omsette namnet frå tysk.
Lotorp
Lotorp er ein svensk tettstad i Finspångs kommun i Östergötlands län i Östergötland. I 2005 hadde tettstaden 715 innbyggjarar.
Frode Elsness
Frode Elsness er ein norsk sjakkspelar. Han blei Noregsmeister i sjakk i 2008. Frode Elsness blei utnemnd til Internasjonal Meister i sjakk (IM) i 2001.
I Noregsmeisterskapen i sjakk i Tønsberg 5-13. juli 2008 delte Frode Elsness førsteplassen med Jon Ludvig Hammer, begge med 6,5 poeng på 9 rundar. . Det var dermed nødvendig med omkamp om NM-tittelen. I omkampen i Moss 26-27. september 2008 vann Frode Elsness det første partiet, og stod best i det andre då Hammer baud remis, noko Elsness naturlegvis tok i mot. Dermed kunne Frode Elsness motta kongepokalen.
I 1990 vart Elsness junior-noregsmeister i sjakk. I 2007 vann Elsness det opne NM i hurtigsjakk.
Frode Elsness har to innteikningar i stormeister-tittelen. Den første kom i seriesjakken sesongen 2009-2010, med 7 poeng på 9 parti. Det andre kom i Oslo Chess International i oktober 2011, med 6 av 9 mot sterk motstand. Han har allereie klart kravet om eigen rating på over 2500, med 2506 pr. 1. november 2011, og manglar "berre" det tredje avgjerande stormeister-resultatet for å bli stormeister.
Frode Elsness er no medlem av Schakklubben av 1911. Frode Elsness er lege av utdanning, og arbeider som allmennlege.
Mudge Passage
Mudge Passage er eit sund som går frå aust til vest frå nærleiken av Prospect Point på Graham Coast, mellom Beer Island og Dodman Island i nord og Saffery Islands og Trump Islands i sør, til området i nærleiken av Extension Reef. Sundet vart segla gjennom og kartlagd av kaptein C.R. Elliott på RRS «John Biscoe» i januar 1979. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i samband med Harrison Passage og Maskelyne Passage i nordaust, etter den engelske urmakaren Thomas Mudge (1715–94), som medverka til ubetringa av marine kronometer.
D. W. Washburn
«D.W. Washburn» er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller. Dei to mest kjende innspelingane av songane er gjort av The Coasters og The Monkees. Songen var med i musikalen Smokey Joe's Cafe.
Löttorp
Löttorp er ein svensk tettstad i Borgholms kommun i Kalmar län på Öland. I 2005 hadde tettstaden 455 innbyggjarar.
D. W. Washburn
Innspelingar
The Monkees sin versjon av «D.W. Washburn» var den første singelen dei gav ut etter den andre og siste sesongen av TV-serien deira på NBC. Alle dei førre singalne deira hadde nådd topp 3 på Billboard Top 100 på grunn av den sterke marknadsføringa gjennom fjernsynsserien deira. Utan denne marknadsføringa vart songen den første som ikkje nådde Topp 10 på den amerikanske Billboard-lista og nådde ein 19. plass.
The Coasters gav ut sin versjon av songen i juli 1968. Dei hadde spelt inn songen den 31. oktober 1967 for Date Records. B-sida til singelen var «Everybody's Woman.»
Lottefors
Lottefors er ein svensk tettstad i Bollnäs kommun i Gävleborgs län i landskapet Hälsingland. I 2005 hadde tettstaden 391 innbyggjarar.
Marcus Grønvold
Grønvold var fødd i Bergen som son av soknepresten Christian August Grønvold (1810–1889). Han var bror av målaren Bernt Grønvold og skulemannen, forfattaren og museumsmannen Didrik Grønvold. Han studerte ved Kunstakademiet i København frå 1866 til 1869 og i München under Karl Piloty frå 1874 til 1877. Grønvold slo seg endeleg ned i München 1881. To av verka hans er i samlinga til det norske Nasjonalgalleriet.
Cooperitt
Cooperitt er eit mineral som består av platinasulfid, PtS, påvist frå gullførekomstar i Finnmark.
Storjoen
Storjoen er ein fjelltopp 4 nautiske mil (7 km) nordvest for Tvora i H. U. Sverdrupfjella i Dronning Maud Land. Det vart kartlagd frå flyfoto av Den tyske antarktisekspedisjonen (1938–39). Det vart kartlagd på ny av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og flyfoto av den norske ekspedisjonen (1958–59).
Cooperitt
Det vart først skildra i 1928 etter førekomstar i Bushveld Igneous Complex og kalla opp etter den sørafrikanske metallurgisten Richard A. Cooper som først skildra mineralet.
Kizer Island
Kizer Island er ei isdekt øy som ligg 10 nautiske mil (18 km) sørvest for Cronenwett Island ved vestenden av Sulzberger isbrem. Ho vart kartlagd frå landmålingar av US Geological Survey (USGS) og flyfoto tekne av U.S. Navy (1959–65). Ho er kalla opp etter løytnant T.L. Kizer i US Navy, helikopterpilot på USS 1962.
Storkletten
Storkletten er eit isfritt fjell 1 nautisk mil (1,9 km) sør for Flårjuven, på Ahlmannryggen i Dronning Maud Land. Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og namngjeve av dei.
Talbotbreen
Talbotbreen er ein isbre som flyt ut i Etiennefjorden i Flandres Bay, på vestkysten av Graham Land. Han vart først kartlagt av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, 1897-99. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter William H.F. Talbot (1800–77), ein engelsk oppfinnar av den første praktiske framkallingsmetoden av fotografi på papir i 1839-41.
Brigaden i Skottland
Den norske brigaden i Skottland utgjorde hovuddelen av den norske hæren under andre verdskrigen. Han var på storleiken brigade og var for det meste forlagt til Dumfries i Skottland.
1940: Norwegian Army Camp Dumfries
I august 1940 overtok Hærens overkommando kommandoen over Norwegian Army Camp, Dumfries, i Dumfries i Skottland. Leiren hadde starta i juni som Norwegian Reception Camp, Dumfries beståande av omkring 500 menn og kvinner, hovudsakleg utanlandsk-norske som hadde meldt seg frivillig til krigsteneste i Noreg under kampane våren 1940. Då Hærens overkommando overtok, var det 70 befal og omkring 760 meinige i leiren. Utover sumaren auka mengda til omkring 1500 sidan fleire nordmenn som var stranda i utlandet kom til. Nokon stor tilvekst vart det likevel ikkje, sidan mange søkte seg over eller vart overført til norsk og britisk marine, handelsmarine, flyvåpen eller spesialstyrkar (SOE).
Organisasjon
Styrken i Dumfries var organisert som følgjer:
I tillegg fanst det eit befalkurs, ei forsyningsavdeling og eit norsk sjukehus – Newlands Hospital. Deltakarar ved befalkurset fekk tilgang til alle kurs ved British Army Schools, men ikkje War Gas School.
Det norske kompani, Island
Samstundes med at Hærens overkommando overtok i Dumfries, mottok dei melding om at norske frivillige på Island hadde organisert seg under leiing av løytnant Karl Hjelvik. I samråd med britiske styresmakter vart det bestemt at denne avdelinga skulle forsterkast med personell frå Dumfries, og setjast opp som eit skiløperkompani i den norske hæren under namnet Det norske kompani, Island.
Den norske hæren i skotsk lokalforsvar
I desember 1940 godkjende War Office den norske styrken som stridsklar. Utover hausten hadde Glasgow vorte utsett for valdsame luftangrep, og det var allmenn frykt for ein tysk invasjon. Alle militære avdelingar i området var i alarmberedskap. To kompani frå Den norske brigaden vart forlagt til Coatbridge, medan eit kompani vart sett opp som nærforsvar på Heath Hall flyplass.
Verneplikt for nordmenn i Storbritannia
General Carl Gustav Fleischer hadde heila sidan han 19. juni 1940 vart utnemnd til sjef for Hærens overkommando, pressa på eksil-regjeringa for å få sett i verk utskrivning av alle nordmenn i vernepliktig alder på Dei britiske øyane. Den 22. august 1940 vedtok så Storbritannia Allied Forces Act, som gav allierte statars styresmakter til å utøva militær makt på britisk territorium. Etter lang tids nøling vedtok eksil-regjeringa den 13. desember ein provisorisk forordning om utskriving av alle mannlege norske borgarar frå 18 til 55 år til teneste i dei væpna styrkane. Den 31. januar 1941 vart det ved kongeleg resolusjon vedteke å innkalla dei årsklassene som ville fylla 19 år i 1941 og 1942.
Den norske brigaden
Den 3. mars gav Hærens overkommando ordre om at at den norske hærstyrken i Skottland skulle organiserast som ein brigade. Den 15. mars vart så Den norske Brigaden oppretta, med oberst Oscar Sigvald Strugstad som sjef.
Jan Mayen-garnisonen
I mars 1941 vart ein garnison beståande av 11 mann frå kompaniet på Island landsett på Jan Mayen, der ein meteorologisk stasjon og ein radiostasjon vart oppretta. Værtenesta på Jan Mayen var gjennom krigen av stor betyding for dei allierte konvoiane og flåteoperasjonane. Garnisonen vart regelmessig utsett for luftangrep, men leid ingen tap. Ein tysk operasjon for å okkupera Jan Mayen var planlagd, men vart skrinlagt i 1942.
Eit fjerde geværkompani vert oppretta
Våren 1941 vart eit fjerde geværkompani sett opp, hovudsakleg med frivillige som hadde kome over til Storbritannia saman med styrkane som returnerte frå Lofotraidet. Feltbatteriet var no plassert i 127. Field Regiment, Royal Artillery i Insch, nordvest for Aberdeen. Dei fire geværkompania roterte for trening og innføring i britiske system hjå eit skotsk infanteriregiment, The Cameronians.
Militæravtalen med Storbritannia
Den 28. mai 1941 underteikna den norske eksil-regjeringa ei omfattande militæravtale, Armed Forces Agreement, med britane. Avtalen definerte plassen til nordmennene i den allierte kommandostrukturen og anerkjende deira status som suverene nasjonale einingar tilhøyrande Kongeriket Noreg i allianse med UK (United Kingdom)». Andsynes landstridkreftane vart det fastslege at Norske avdelingar og formasjonar skal kommanderast av norske offiserar. Britisk organisasjon skal nyttast, men norske regimentsfargar, merker og gradsdistinksjonane til alle i den norske hær skal haldast på. Arbeidsoppgåvene til brigaden vart no uttrykkeleg spesifisert som forsvar av Storbritannia og frigjering av Noreg. Den 12. juni underteikna eksil-regjeringa "Inter-Allied Declaration". Dermed var «nøytralitetslinja», som særleg utanriksminister Koht hadde freista å føra sjølv i eksil, gravlagt for godt.
Brigaden i invasjonsforsvar
I oktober vart den operative delen av brigaden flytta frå Tain til Banffshire og Aberdeenshire, og fekk ansvaret for invasjonsforsvar av Aberdeenhalvøya. Området vart verdsett som særleg utsett for landsetting av luftbårne styrkar, og ein stor del av oppgåvene til troppane vart dermed bygging av forsvarsverk.
Evakueringen av Svalbard
Hausten 1941 vart Svalbard evakuert etter avtale mellom Storbritannia, Sovjetunionen og Noreg. Ein tropp frå 2. kompani deltok ved evakueringen, som likevel føregjekk utan nokon kontakt med fienden. 349 av dei evakuerte nordmennene vart innrullert i brigaden.
Garnisonen på Sør-Georgia
Same månad segla 14 mann frå feltbatteriet til Sør-Georgia, der nordmennene etter anmoding frå War Office avløyste ein britisk vaktstyrke. Britane frykta på dette tidspunktet at tyskarane ville okkupera øya for å etablera ein flåtebase. Mannskapa var handplukka, ein stor del av dem var tidlegare kystartilleristar og/eller kvalfangarar som kjende området frå tidlegare.
Instruksjon av allierte ved Islands-kompaniet
Òg i oktober vart det ved Islands-kompaniet starta instruksjon i skiløping og vinterkrigføring for allierte troppar. Mellom 1941 og 1944 fekk omkring 1000 britiske og 3000 amerikanske soldatar opplæring ved kompaniet.
Brigaden vert atter omorganisert
Dei fire geværkompania vart omorganisert som bergkompani, bemanninga auka til 260 mann og eldkrafta betydeleg auka. Føremålet var å gjera kompania betre eigna til å støtta allierte styrkar under kamp i Noreg, og dessutan å setja dei istand til å operera på eiga hand. Det vart òg oppretta eit fallskjermkompani. I underkant av 100 frivillige var allereie opplærd og kvalifisert ved British Army Parachute School. Føremålet til brigaden var deretter
I april overtok brigaden igjen ansvaret for Ross & Cromarty. Brigaden byrja no trening med Scottish 52nd Mountain (Lowland) Division, som på dette tidspunktet var øyremerkt for innsats i Noreg. Norske liaisonoffiserar vart permanent utplassert til divisjonen.
Svalbardgarnisonen
I slutten av april avga brigaden personell, dei fleste av dei tidlegare evakuerte frå Svalbard, til Sjøforsvarets overkommando. Desse soldatane vart grunnstammen i operasjon Fritham, ein 82 mann stor styrke under oberstløytnant Einar Sverdrup som skulle ta kontroll over gruvene på Svalbard. Den 30. april segla dei frå Greenock ombord DS «Selis» og «Isbjørn». Den 14. mai vart fartøya angripne av tyske fly i isen utanfor Barentsburg. Begge skipa vart senka og 12 mann omkom, inkludert Sverdrup. Dei overlevande greidde med fleire såra å ta seg over isen til Barentsburg, der dei overlevde isolert og under stadige luftangrep inntil dei vart berga av operasjon Gearbox den 2. juli. Svaldbardgarnisonen talte etterkvart inntil 172 mann, og vart forsterka med luftvern og kystartilleri for å kunna stå i mot dei stadige angrepa frå tyske fly og ubåtar.
Norske kystartilleristar i Skottland
I juni 1942 avga brigaden 27 mann til Sjøforsvarets overkommando for trening som kystartilleristar. Det vart på dette tidspunktet anteke at det kunne verta behov for kystartilleri til forsvar av frigjorde område av Noreg. Styrken i kystartilleriet vart fram til våren 1945 bygd opp til over 600 mann, og bemanna etterkvart to stridklare kystartillerifort, Fort Nigg og Fort South Sutor, på nord- og sør-sida av Cromarty Firth. Dei to forta sorterte under 501 Coast Regiment i den britiske hæren.
Norsk kvinnekorps, hæren
I juli 1942 vart mobiliseringsordren utvida til òg å omfatta kvinner. Både hæren, marinen og flyvåpena oppretta eigne kvinnekorps. Kvinner innrullert i hæren vart organisert i Norsk kvinnekorps, hæren. På det meste tjenestegjorde det her 466 kvinner, inkludert autoriserte sjukepleiarar. Dei fleste av desse var i teneste ved brigaden i Skottland.
No. 5 Troop 10 Interallied Commando
Hausten 1942 vart det vedteke å la mannskap frå 4. bergkompani, saman med frivillige frå dei øvrige kompania, danna basis for ein tropp i 10 Interallied Commando. 4. bergkompani vart etter detta oppløyst.
No. 5 Troop 10 Interallied Commando stod under Britisk kommando, men troppen var framleis ein del av den norske hæren og nytta norsk uniform. Troppen kom i kamp både ved deltaking i raid på norskekysten og frå november 1944 på kontinentet, der den mellom anna deltok i angrepet på Walcheren. Den vart tilbakekalt i februar 1945.
Den endelege organisasjonen til brigaden
Brigaden var frå då av organisert slik:
Carriertroppen var ein mindre oppklaringseining, sett opp med opne, beltedrevne køyretøy bevæpna med brengun. Etter innsats på Svalbard i 1943 vart troppen nedlagt. Frå hausten 1944 vart det oppretta ein motorisert oppklaringseskadron, sett opp med lette og tunge panservogner og 6-pundkanonane.
Plata Passage
Plata Passage eller Admiral Merino Passage (Canal Almirante Merino på spansk) er eit sund i Wilhelmina Bay som skil Brooklyn Island frå vestkysten av Graham Land. Det vart først kartlagd av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, 1897–99, og kalla opp etter estuaret mellom Argentina og Uruguay som takk for hjelpa til ekspedisjonen av folk frå Argentina.
Brigaden i Skottland
1943: Svalbard-garnisonen i kamp og invasjonsførebuingar
8. september 1943 vart Svalbard raida av «Scharnhorst» og «Tirpitz» med eskortefartøy. Ein langangsstyrke på omkring 600 mann øydela bygningar og utstyr i Longyearbyen og Barentsburg, og den norske garnisonen vart mellombels tvinga til å trekkja seg attende opp i fjella. Garnisonen hadde 7 falne og 41 tilfangetakne. Omkring 45 tyskarar omkom i kampane.
1944: Strid om rolla til brigaden ved frigjeringa
Brigaden var no for første gong fulltalig som «redusert brigade» med omkring 2500 mann. Den 16. mai 1944 underteikna regjeringa separate avtalar med Storbritannia, USA og Sovjetunionen andsynes frigjeringa av Noreg. Avtalene stadfesta at frigjorde område umiddelbar skulle koma under direkte kontroll og administrasjon av den norske regjeringa, med unntak for situasjonar under militære operasjonar mot fienden. Verdien av brigaden som instrument for å administrera frigjorde norske område vart dermed stadfesta.
Sommaren 1944 deltok brigaden i realistiske landgangsøvingar saman med 52nd Division. Men då divisjonen i august vart flytt til eit oppmarsjområde i Sør-England, vart den norske brigaden overført til reserven. Dette førte til mykje forbitrelse blant mannskapa. Det vart sendt fleire henvendelser til regjeringa med krav om at brigaden måtte setjast inn i kamp i Frankrike. Ein vald representant for mannskapa vart send for å snakka direkte med kong Haakon. Sjefen for dHærens Overkommando, general Beichmann, henvende seg til Forsvarsdepartementet med sterke argument for å senda brigaden i kamp saman med 52nd Division. Regjeringa var likevel fast avgjort på at brigaden måtte haldast i reserve for eventuell innsats i Noreg.
Liaison-offiserane vart likevel verande på sina postar i dei britiske avdelingane. Disse tjenestegjorde som britisk befal under stridhandlingane på kontinentet.
Andre bergkompani i Finnmark
I oktober 1944 vart 208 mann frå 2. bergkompani sendt til Murmansk for attachering til 114. infanteridivisjon i Sovjetunionen. Forsvarets Overkommando hadde ynskt å senda ein større styrke, men transport av dei norske soldatane og deira utstyr vart ikkje prioritert av dei allierte. Etter ein del diplomatiske forviklinger vart det semje om å senda ein "symbolsk styrke" på 230, som pga kapasitetsproblem seinare vart redusert til 208 og kom Murmansk utan køyretøy og hestar. Mellom den 9. til 11. november kryssa dei norske soldatane grensa inn i Sør-Varanger og vart forlagt til Kirkenes. Thor Heyerdahl deltok i denne styrken og han hadde blant anna som oppgåve å setja opp radiosamband med London.
Den 24. november vart bergkompaniet sendt til fronten. Deira oppdrag var å rekognosera mot dei tyske styrkane som var under tilbaketrekning, ta og forhøyra fangar og angripa den tyske baktroppen. Kompaniet opererte i tida november – februar uavhengig og spreitt over eit stort område, under arktiske tilhøve og i stadig kontakt med fienden. Dei mista fire mann.
Den 6. februar 1945 vart 2. bergkompani i Finnmark de-attachert frå dei Sovjetiske styrkane og overført til Distriktskommando Finnmark under oberst Åre Dagfin Dahl. Dei vart no forsterka med 1300 mann frå dei norske politityrkane i Sverige og norske kompani som var sett opp i dei frigjorde områda. Ein ny bataljon vart sett opp, beståande av mannskap frå 2. bergkompani, 1. og 2. rikspolitikompani, 2. kompani av Varanger bataljon og frivillige frå Alta bataljon.
Bergkompaniet var den einaste norske hærstyrken som deltok i frigjeringa av landet frå okkupanten.
Fallskjermkompaniet i Nord-Trøndelag
Den 24. mars 1945 vart 12 mann frå fallskjermkompaniet luftlanda over Nord-Trøndelag for å utføra sabotasje mot Nordlandbanen, for å forseinka overføringa av tyske styrkar nordfrå til kontinentet. Operasjonen var planlagd som fortropp for innsetting av ein heil tropp fallskjermsoldatar, men den andre gruppa kom aldri avgarde fordi krigen på kontinentet på dette tidspunktet slukte all luftransportkapasitet.
1945: Attende til Noreg og demobilisering
Den første eininga frå brigaden som vende attende til Noreg etter frigjeringa var Fallskjermkompaniet, som kom til Oslo 10. mai. Deretter følgde den motoriserte oppklaringseskadronen 17. mai. Resten av brigaden følgde ved månadsskiftet, og vart stasjonert i Bardufoss, Bodø, Drag, Fauske, Lødingen, Mosjøen, Skibotn, Svolvær og Tromsø. Oppgåvene var hovudsakleg avvæpning av tyske soldatar, forpleining og heimsending av eks-tyske krigsfangar, minerydding og diverse sivile oppgåver ifm. gjenoppbygging av den øydelagde infrastrukturen.
Brigaden vart demobilisert i oktober 1945.
There's a Kind of Hush
«There's a Kind of Hush» er ein popsong skriven av Les Reed og Geoff Stephens som vart ein hit i 1967 for Herman's Hermits og igjen i 1976 for the Carpenters.
Første innspelingar
Songen vart introdusert i 1966 på albumet Winchester Cathedral av gruppa til Geoff Stephens, the New Vaudeville Band. Som hitten deira «Winchester Cathedral», vart «There's a Kind of Hush» rekna som ein neo-britisk varieténummer sjølv om han var mindre innan denne stilen enn den førre songen. Den første singelversjonena v «There's a Kind of Hush» vart spelt inn i 1966 av Gary and the Hornets, eit tenåringsband frå Franklin i Ohio som vart ein regional suksess, men då singelen synte teikn på å bli ein nasjonal hit, kom Herman's Hermits-versjonen ut i USA i februar 1967 og nådde topp 30 på Billboard Hot 100 i løpet av tre veker, og nådde heilt til fjerdeplassen til slutt. Dette vart den siste topp 10-hitten til bandet i USA og selde til gullplate for ein million selde eksemplar i april det året. I Storbritannia nådde Herman's Hermits sin «There's a Kind of Hush» sjuandeplassen. Suksessen til Herman's Hermits gjorde at den originale New Vaudeville Band-versjonen vart gjeven ut som singel i somme land. Denne nådde 12. plassen i Australia, samstundes som Herman's Hermits-versjonen der nådde femteplassen.
Internasjonale singellister/ Herman's Hermits-versjonen
The Carpenters-versjonen
The Carpenters sin versjon av «There's a Kind of Hush»—kalla «There's a Kind of Hush (All Over the World)»—vart spelt inn for albumet A Kind of Hush i 1976 og var den første singelen frå albumet. Singelen nådde 12. plassen på Billboard Hot 100 og vart den 13. førsteplassen deira på easy listening-lista i USA.
Andre versjonar
Fleire versjonar vart spelt inn av songen kring 1967, som John Davidson (A Kind of Hush), Engelbert Humperdinck (Release Me), the Lennon Sisters (Somethin' Stupid), Susan Maughan (Hey Look Me Over), Matt Monro (These Years) og Margaret Whiting (Maggie Isn't Margaret Anymore).
Pierre Lalonde spelte inn ein franskspråkleg versjon av songen kalla «Donne-moi ta bouche» i 1967.
Washington Stecanela Cerqueira
Washington Stecanela Cerqueira er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
There's a Kind of Hush
Andre versjonar
Sommaren 1968 nådde Karel Gott sjuandeplassen i Tsjekkoslovakia med ei utgåve av «There's a Kind of Hush» (på eneglsk). Ei tsjekkisk utgåve av songen kalla «Požehnej, Bože Můj» kom ut på Gott-albumet ''Poslouchejte! Karel Gott Zpívá Lásku Bláznivou A Další Hity'' i 1970. Jo Stafford spelte inn «There's a Kind of Hush» i 1969 for albumet Big Bands/Big Hits.
Dana spelte inn «There's a Kind of Hush» i 1976 for albumet Love Songs & Fairytales, som var produsert av låtskrivaren av songen, Geoff Stephens.
Perry Como spelte inn «There's a Kind of Hush» i 1977 for albumet The Best of British. Denne versjonen finst òg på Como-albumet Where You're Concerned frå 1978.
b-flower, eit japansk indieband, spelte songen på engelsk i 1999 på albumet Paint My Soul.
Bart Kaëll og Vanessa Chinitor spelte inn «There's a Kind of Hush» i lag i 2001 for Costa Romantica.
Johnny Mathis spelte inn «There's a Kind of Hush» i 2005 for albumet Isn't It Romantic.
Lödöse
Lödöse er ein svensk tettstad i Lilla Edets kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I år 2005 hadde tettstaden 1 265 innbyggjarar.
There's a Kind of Hush
Andre versjonar
I 2006 gav det eksperimentelle rockebandet Deerhoof ut songen på internetalbumet untitled EP.