cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karim Benzema
Benzema var med på det franske laget som vart U17-europameistrar i 2004. Han kunne òg ha spelt for Algerie sitt landslag og vart vald ut til Algerie sitt A-landslag i desember 2006, men valde å spela for Frankrike sitt landslag. Han debuterte for Frankrike sitt A-landslag 28. mars 2007 i ein landskamp mot Austerrike, der han òg vart matchvinnar med det einaste målet i kampen. Benzema var med i Frankrike sin tropp til fotball-EM i 2008, der han spelte to av Frankrike sine tre kampar frå start. Han vart ikkje teken ut i troppen til fotball-VM i 2010 i Sør-Afrika.
Rongel Reef
Rongel Reef (bulgarsk Rif Rongel), er eit morenerev i Emona Anchorage aust i Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Revet dukka opp då isbreen trekte seg attende mot slutten av 1900-talet.
Revet strekkjer seg over 600 meter frå nordaust til sørvest og kjem delvis opp av vatnet ved fjøre sjø.
Rongel Reef er kalla opp etter det brasilianske marinefartøyet «Ary Rongel».
Gerhard Nenning
Gerhard Nenning var ein austerriksk alpin skirennar frå Lech i Vorarlberg som sikra seg tre VM-medaljar i tida 1962-64. Vinteren 1968 vann han FIS-pokalen som beste utforkøyrar i verdscupen i alpine greiner.
Aktiv
Nenning deltok i alle øvingane under VM 1962 i Chamonix. Han tok bronsemedaljen i slalåm, bak Charles Bozon og Guy Périllat frå arrangørlandet Frankrike, og vart høvesvis nummer fem og åtte i utfor og storslalåm. Samanlagt gav desse prestasjonane han sølvmedaljen i kombinasjonen.
To år seinare fekk Nenning eit nytt VM-sølv i kombinasjon, då for sine plasseringar under OL 1964 i Innsbruck. Kombinasjonen stod ikkje på det olympiske programmet, FIS baserte øvinga på kva utøvarane hadde oppnådd i OL-greinene, der Nenning vart nummer seks i storslalåm og nummer sju både i slalåm og utfor.
Nenning la opp som aktiv alpinist i 1970.
Douglas Range
Douglas Range er ei fjellkjede med ein skarp fjellkam i Antarktis, med toppar på over 3 000 moh. Ho strekkjer seg 120 km frå nordvest til søraust frå Mount Nicholas til Mount Edred. Ho har ei bratt austside av Aleksanderøya i Britisk Antarktis, oppom norddelen av George VI Sound.
Mount Nicholas vart sett i 1909 frå avstand av Den franske antarktisekspedisjonen under Charcot. Heile fjellkjeda vart observert av Lincoln Ellsworth på flyturen hans over Antarktis den 23. november 1935, og den bratte austsida vart først grovt kartlagd frå flyfoto tekne på den flyturen av W.L.G. Joerg. Austsida av fjellkjeda vart grovt kartlagd frå George VI Sound av British Graham Land Expedition (BGLE) i 1936 og kartlagd på ny av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1948-50. Heile fjellkjeda, inkludert vestsida, vart kartlagd i detalj frå flyfoto tekne under Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947-48, av Searle frå FIDS i 1960.
Douglas Range vart namngjeven av BGLE, 1934-37, etter viseadmiral sir Percy Douglas, leiar for BGLE sin rådgjevande komite, medleomm av Discovery Committee frå 1928 fram ti han døydde i 1939.
Billy Kidd
William Winston Kidd, kjend som Billy Kidd, er ein USA-amerikansk tidlegare skirennar frå Stowe i Vermont som vart verdsmeister i den alpine kombinasjonen i 1970 og vann OL-sølv i slalåm under vinterleikane 1964 i Innsbruck.
Aktiv
Kidd deltok i VM i alpine greiner 1962 i Chamonix og vart nummer åtte i slalåmrennet. To år seinare vann han sølvmedaljen i same greina under Vinter-OL 1964 i Innsbruck og kom på sjuandeplass i storslalåm. Med desse gode prestasjonane og gjennomført utforrenn vart han nummer tre i kombinasjonen og vart tildelt ein VM-bronse av Det internasjonale skiforbundet (FIS).
Under dei olympiske vinterleikane 1968 i Grenoble vart Kidd nummer fem i storslalåm. Ved VM i alpine greiner 1970 i Gherdëina vann han gullmedaljen i kombinasjonen, etter å ha teke bronsen i slalåm, kome på delt femteplass i utforrennet og vorte nummer 15 i storslalåm.
Kidd vann to slalåmrenn i verdscupen i alpine greiner, begge i heimlandet USA, i høvesvis 1968 og 1969. Han la opp som aktiv i 1970.
Fylkesveg 6614
Fylkesveg 6614 går mellom Lauvåsen i Melhus kommune og Midtskogen i Meldal kommune. Vegen er 23,1 km lang.
McLeodbreen på Sør-Orknøyane
McLeodbreen er ein isbre som er 2 km lang, og som flyt søraustover ut i Clowes Bay på sørsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1954 etter Michael McLeod, etter ei kartlegging av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1947. Den 12. desember 1821 segla kutteren «Beaufoy» under McLeod til ein posisjon minst 60 nautiske mil (110 km) vest for Sør-Orknøyane, der dei på kartet avmerkte land, som kan ha vore Coronation Island.
Fylkesveg 6618
Fylkesveg 6618 går mellom Rosmelen og Kregnes i Melhus kommune. Vegen er 1,7 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 743 i Sør-Trøndelag.
Epipactis phyllanthes ssp. pendula
'Epipactis phyllanthes'' ssp. pendula' er ei plante i flangreslekta Epipactis'' i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae. Ho finst ikkje i Noreg.
Havre Mountains
Havre Mountains er ei stor fjellkjede heilt nordvest på Aleksanderøya i Antarktis som strekkjer seg 20 nautiske mil frå aust til vest mellom Cape Vostok og Russian Gap. Dei vart først sett i 1821 av ein russisk ekspedisjon under Fabian Gottlieb von Bellingshausen og observert på ny av Belgica-ekspedisjonen, 1897–99. Dei vart grovt kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under Jean-Baptiste Charcot, som namngav dei etter Le Havre, den franske hamnebyen som «Pourquoi-Pas?» segla ut frå i 1908. Fjella vart kartlagde i detalj frå flyfoto tekne under Ronne antarktiske forskingsekspedisjon, 1947–48, av D. Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey i 1960.
Epipactis phyllanthes ssp. pendula
Utbreiing
Planta er i den svenske Artdatabanken rekna som ein underart av snauflangre, med det svenske namnet engelsk knipprot. I Sverige finst underarten i moldrik lauvskog på Gotland, Öland og den sørlege delen av fastlandet. Han er ikkje vurdert separat for raudlistestatus.
Handball-NM 1994/Kvinner
Noregsmeisterskapen i handball 1994 for kvinner vart vunne av Bækkelagets Sportsklub etter finalesiger 26 – 24 over Byåsen Idrettslag.
Finalen
Finalen vart avvikla i Oslo Spektrum laurdag 3. desember 1994 framfor 5 398 tilskodarar. Bækkelaget leia 14 – 10 ved pause. I den omgang auka laget til 19 – 13, før Byåsen innhenta forspranget og det stod uavgjort 22 – 22 då ordinær tid var ute. Dermed måtte to ekstraomgangar til før kaptein Susann Goksør kunne heve kongepokalen, etter at oslolaget hadde skåra 26 mål mot Byåsen sine 24.
For Bækkelaget netta Kjersti Grini (9), Susann Goksør (5), Hege K. Kvitsand og Christin Magnussen (4, begge), Rina Beldo, Vibeke Cook Jensen, Sahra Hausmann og Tone Langbakken (1, alle). Heidi Tjugum var målvakt.
Byåsen sine målskårarar var Natalja Kudrjatsjeva (8), Camilla Solberg (7), Kate Mogseth og Ann Cathrin Eriksen (3, begge), Kari Solem (2) og Trine Haltvik (1). Hege Frøseth stod i mål.
Dommarane Rune Forbord og Ole Jørstad straffa Bækkelaget med ei 2-minuttutvising og Byåsen med tre 2-minuttsutvisingar og eitt raudt kort.
Marie Wexelsen
Marie Wexelsen var ein norsk forfattar og salmediktar. Hennar mest kjende salme er «Eg er så glad kvar julekveld» (Norsk Salmebok nr 60), som stod i den første publikasjonen hennar, ''Kjetil. En liten julegave for barn'' som var på 16 sider og kom ut i 1859 og sidan i fleire opplag. Melodien er av organist Peder Knudsen frå same år.
Det fulle namna hennar var Inger Marie Lyche Wexelsen, ho var den yngste av borna til gardbrukar Wexels Hansen Wexelsen og hustrua hans Marie Lyche Wexels, som var fetter og kusine. Marie budde heime hos foreldra sine så lenge dei levde, sidan budde ho i Kristiania, i tolv år var ho lærarinne på Hamar, dei siste åra av livet sitt budde ho i Trondheim. I 1878 gjekk ho på Askov folkehøgskule, og ho kjende seg sterkt knytt til Danmark og impulsane frå Grundtvig.
Husmannssonen, læraren og diktaren Ole Vig var ven av bror til Marie, Fredrik Wexelsen. Ole Vig vart betatt av den vene og oppvakte Marie. Omsider tok han mot til seg og skreiv eit brev til henne der han sette ord på dei inste kjenslene sine for henne, og han avsluttar brevet med å fri. Svaret vart negativt, for sjølv om ho følte eit varmt venskap til han, var det ikkje nok for eit evigvarande ekteskap. Avslaget gjekk sterkt inn på Ole Vig, men gjennom det korte livet sitt var han trufast i kjærleiken sin til Marie. Venskapen mellom dei heldt livet ut, og begge vart verande ugifte. Mykje tyder på at ho inst inne gjengjelde kjærleiken hans, men sjølv om familien Wexelsen var tolerant i haldningane sine, var det kanskje for stort sprang å ta til ekte ein husmannsgutt frå Stjørdalen. Då Ole Vig døydde skal Marie ha sagt: «Eg er i grunnen Ole Vigs enke».
I 2003 vart det reist eit minnesmerke over Marie Wexelsen på Lena i Østre Toten kommune laget av bilethoggaren Angelina Engelsen.
Ryan Reef
Ryan Reef er eit isolert rev som ligg utanfor nordkysten av Sør-Georgia, 900 meter nord for austenden av Doris Bay. Revet finst på eit kart basert på landmålingane til mannskapet på Discovery Investigations i perioden 1925-31, men kan ha vorte kartlagd tidlegare. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC), etter ei kartlegging av South Georgia Survey, 1951–52, etter Alfredo R.L. Ryan, president av Compania Argentina de Pesca, som opererte kvalstasjonen i Grytviken i Sør-Georgia.
Elisabet Fidjestøl
Elisabet Odrun Fidjestøl var ein norsk arkitekt og politikar. Ho vert også omtala som Elisabet(h) Breen Fidjestøl. Det har samanheng med at ho i 1948 vart gift med Olav Andreas Findreng Breen (d. 1949) og i 1963 med Sigurd Fidjestøl.
Arkitektvirke
Fidjestøl (då: Øydvin) gjekk ut frå arkitektlinja på Noregs tekniske høgskole i 1947. Ho vart tilsett ved distriktsarkitektkontoret i Kirkenes i 1948 og var frå 1953 tilsett hos arkitekt Ole Bjønnes i Tønsberg, for seinare å etablere eigen arkitektpraksis. Over fleire tiår teikna ho eit drygt dusin kyrkjer, for det meste på Austlandet, som stort sett kan reknast som arbeidskyrkjer. Innanfor denne sjangeren blir ho berre overgått av Harald Hille når det gjeld produktivitet. Av anna virke på arkitekturområdet kan ein nemna ei rekkje utvidingar og restaureringar av kyrkjer.
Politikarvirke
I tillegg til arkitektvirket var Fidjestøl aktiv i politikken, der ho representerte Kristeleg Folkeparti. Ho sat i bystyret i Tønsberg i tre periodar frå 1955. Ho møtte som vararepresentant på Stortinget i periodane 1969–1973 og 1973–1977 og var fylkesvaraordførar i Vestfold i 1975–1983. I tillegg hadde ho ei rekkje andre tillitsverv.
Lawsbreen
Lawsbreen er ein isbre system som flyt ut i Marshall Bay på sørkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Han vart kartlagt i 1948-49 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Richard M. Laws frå FIDS, som var leiar og biolog ved basen på Signy Island i 1948 og 1949, og på Sør-Georgia i 1951,
Ironiteikn
Eit ironiteikn (fransk: point d'ironie) er eit symbol som vart føreslått brukt som markør til ein tekst eller ei meining som skulle tolkast ironisk. Symbolet er eit spegelvendt spørjeteikn, ؟, og opphavet var den franske poeten Alcanter de Brahm på slutten av 1800-talet. Teiknet har aldri vore mykje brukt.
Axis i ryggsøyla
Axis, tappvirvelen og tidlegare epistropheus (C2, andre halsvirvel) er den andre halsvirvelen i ryggsøyla. Ordet kjem frå latin axis som tydar «akse».
Den formar ein dreietapp som den fyrste halsvirvelen (atlas) kan rotera på.
Ski-NM 1977
Noregsmeisterskapen på ski 1977 i nordiske greiner gjekk føre seg i tida frå 5. til 13. februar 1979, bortsett frå femmila som vart avvikla den 20. mars. Meisterskapen omfatta elleve øvingar, sju for menn og fire for kvinner.
And So It Goes
«And So It Goes» er ein ballade skriven av Billy Joel i 1983, men ikkje gjeven ut før seks år seinare. Han er den tiande og siste songen på albumet Storm Front. Den originale demoversjoenn frå 1983 vart gjeven ut i 2005 i plateboksen My Lives. Joel skreiv songen om eit mislukka forhold med modellen Elle Macpherson. Forholdet deira var dramatisk, sidan Macpherson berre var ein tenåring på den tida, medan Joel var i midten av 30-åra. Joel var saman med Macpherson ei kort stund før han møtte modellen Christie Brinkley, som etter kvart vart den andre kona hans. Musikkvideoen til songen er frå eit konsertopptak føre eit publikum.
Ski-NM 1977
Helga 5.-6. februar vart to langrennsøvingar, kombinertrennet og hopprennet i normalbakken arrangert på Vang i Hedmark. Deretter flytta meisterskapen til Røros i Sør-Trøndelag der det i dagane frå 9. til 13. vart avvikla fire langrenn, medan storbakkerennet i skihopping samstundes gjekk av stabelen i Odnesbakken på Fluberg. Femmila vart så avvikla på Røros sundag 20. mars.
The New Age av Canned Heat
The New Age er det niande studioalbumet til Canned Heat, gjeve ut i 1973. Det var det første albumet med gitaristen James Shayne og klaverspelaren Ed Beyer. Clara Ward syng vokal på «Lookin' for My Rainbow», og dette var den siste innspelinga ho gjorde. Den kjende musikkritikaren Lester Bangs fekk sparken frå magasinet Rolling Stone etter å ha skrive ein «respektlaus» melding for albumet då det kom ut.
Ski-NM 1977
15 km
<br style="clear:both;" />
30 km
<br style="clear:both;" />
And So It Goes
Singelen nådde 37. plassen i USA på Billboard Hot 100 og femteplassen på Adult Contemporary-lista i 1990.
Ski-NM 1977
50 km
<br style="clear:both;" />
3 x 10 km stafett
Dato: 11. februar
And So It Goes
Songen vart nytta i ein episode av Boston Legal.
Andre versjonar
Andre artistar og band som har spelt songen er Bernie Williams, Marianas Trench, Jori Chisholm, Carmen Rasmusen, Sara Gazarek, The King's Singers, David Archuleta, Kevin Wong, Jennifer Warnes, Tommy Emmanuel, Karrin Allyson, Mitchel Forman, Vokalensemblen Urkraft, Les Sirènes Female Chamber Choir og Emilia Martensson og Barry Green.
Ski-NM 1977
3 x 10 km stafett
Stad: Røros
<br style="clear:both" />
10 km
<br style="clear:both;" />
3 x 5 km stafett
Dato: 13. februar
Stad: Røros
<br style="clear:both" />
Kombinert
Stad: Vang
<br style="clear:both;" />
Normalbakke
<br style="clear:both;" />
Storbakke
<br style="clear:both;" />
Losjarik
Prosjekt 10831 eller Prosjekt 210 eller AS-12, med kallenamnet Losjarik (russisk Лошарик), er ein russisk undervassbåt som har atomkraft som energikjelde.
Fartøyet hadde i 2019 base i Olenjabukta om lag 10 mil frå Noreg. I juli 2019 melde russisk media at 14 personar hadde døydd i ein brann ombord. Brannen oppstod i eit batterirom.
Klassifisering og operasjonsdjupne
«AS-12» er skrog-klassifiseringssymbolet for Атомная Станция-12, 'kjernefysisk stasjon-12'. Russiske styresmakter kallar fartøyet ein «kjernefysisk djupvasstasjon».
Det er kjent at fartøyet har operert på djupner ned til 2500 meter, i Arktis i 2012.
Miles of Aisles
Miles of Aisles er det første konsertalbumet til den kanadiske visesongaren Joni Mitchell, gjeve ut i 1974 på Asylum Records. Det er eit dobbeltalbum som dokumenterer konsertane hennar under Court and Spark-turneen, i lag med bandet hennar for turneen, L.A. Express. Albumet nådde andreplassen på Billboard 200 og vart eit av dei bestseljande albuma hennar. Det selde til gullplate i USA.
Innhald
Dette var den første turneen til Mitchell med musikarar til å akkompagnere seg. Før dette hadde ho generelt spelt solo og hadde aldri organisert ein turné med eit band. Ho tok med seg eit allereie eksisterande band, jazzfusionbandet L.A. Express, som hadde spelt på det førre studioalbumet hennar, Court and Spark, den største salssuksessen hennar. Eit spor frå dette konsertalbumet, «Big Yellow Taxi», kom ut på singel. Fire år etter studioversjonen hadde nådd 67. plassen på Billboard Hot 100 som singel, nådde denne konsertversjonen 24. plassen på Billboard Hot 100-lista, og vart den fjerde topp 40-singelen til Mitchell og den tredje på rad.
Uranienborgveien
Uranienborgveien er ei gate i stroket Uranienborg i Oslo. Gata går nordvestover frå Parkveien i nærleiken av nordre hjørnet av Slottsparken og ender i kryss med Professor Dahls gate. Gata fekk namnet i 1864, og var opphavleg ein privat veg som gjekk i bratt bakke over det tversgåande høgdedraget som mellom anna Uranienborg kyrkje ligg på, og som i sin tid var ein furuskog som vart kalla Uranienborgskogen, men i dag er ein park utan furutre i samband med kyrkja. Sist på 1870-talet vart gata lagt i skjering gjennom høgdedraget, og går nå i ei jamnare stigning. Bergveggen i denne skjeringa, som ligg på strekninga mellom Josefines gate og Holtegata, er no freda som eit typisk døme på korleis fjellgrunnen under Oslo er samansett.
Bygningar av interesse
Uranienborgveien 2 er ein murvilla i to etasjar som både har vore ambassade for Tyskland, seinare Russland og Sovjetunionen og mykje anna, og som no er kontor for Institusjonen Fritt Ord og Norsk faglitterær forfatter- og oversetterforening. I nummer 9 c låg tidlegare, Lille Uranienborg, ein liten villa i tre som var barndomsheimen til polfararen Roald Amundsen, og som truleg var bakgrunnen for at Amundsen kalla sin eigen heim attmed Bunnefjorden for Uranienborg. Der Lille Uranienborg låg, granneeigedomane nummer 11 b og c, vart det i 1932 bygd bustadblokker kring ein sams tunliknande plass. I nr. 11 a, som er ein murbygning i fire etasjar, hadde Det Norske Studentersamfund sine kontor i 1950- og 1960-åra, og på hjørneeigedomen mot Oscars gate, og med adresse til denne gata, låg i si tid Hallings skole som vart rive og erstatta med ei kontorblokk. I nummer 13, som er eit hybelhus frå 1936, låg frå 1953 til 1994 kjellarrestauranten Krølle Kro, som tidvis var møteplass for eit intellektuelt og bohemaktig publikum.
Litteratur
Knut Are Tvedt, redaktør, «Uranienborgveien» i Oslo byleksikon. Oslo 2010: Kunnskapsforlaget. ISBN 978-82-573-1760-7.
Dongtingsjøen
Dongtingsjøen er ein stor og grunn innsjø i den nordaustlege delen av provinsen Hunan i Kina. Han er basseng for Chang Jiang, storleiken på innsjøen varerier såleis mykje, avhengig av årstida. Provinsane Hubei og Hunan er kalla opp etter kvar dei ligg i høve til innsjøen. Hubei tyder «nord for sjøen» og Hunan tyder «sør for sjøen» på kinesisk.
På Han-dynastiet si tid var Dongtingsjøen den største innsjøen i Kina, men opp gjennom hundreåra har han skrumpa inn grunna landvinning for jordbruket. Han er no mindre enn Poyangsjøen, og rangert som den nest største innsjøen i Kina.
Geografi
I perioden frå juli til september renn flaumvatn frå Chang Jiang ut i innsjøen. Han veks kraftig, og vidar seg ut frå normalt 2 820 km² til heilt opp i 20 000 km². Fire elvar munnar ut i Dongtingsjøen: Xiang Jiang, Zi Jiang, Yuan Jiang og Lishui. Dessutan munnar Xiao Jiang ut i Xiang Jiang tett ved Changsha, før Xiang Jiang munnar ut i innsjøen.
Knut Knudsen
Knut Knudsen er ein norsk tidlegare proffsyklist og olympisk meister som representerte IL Sverre.
Asbjørn Øverås
Asbjørn Øverås var ein norsk skolemann og historikar. Han var rektor ved Orkdal landsgymnas 1923–38 og ved Trondheim Katedralskole 1938–66.
Knut Knudsen
Knudsen vann 4 000 meter forfølgingsritt på bane i Sommar-OL 1972 og i VM 1973. Han vann NM elleve gonger, og har to kongepokalar. Han sykla profesjonelt i Italia frå 1974 til 1981 og vann seks etappesigrar i Giro d'Italia. I tillegg til etappesigrar i Giro d'Italia sykla han ved to høve, i 1975 og i 1981, med den rosa leiartrøya i det prestisjefylte rittet. Han vart kåra til verdas beste temporytter av to av dei største sportsmagasina i verda. Til saman vann han 49 proffsigrar.
Asbjørn Øverås
Virke
Øverås hadde sin første lærarjobb i heimbygda Eresfjord berre 18 år gammal. Han tok så artium, jobba ei tid som journalist og litt som lærar. Han tok til på jusstudiet, men vende attende til skolen. I 1923 blei han styrar ved eit nyoppretta privat landsgymnas i Follo i Orkdal. Han blei mag.art. i 1929, og dr.philos. i 1937 med ei avhandling om Bjørnstjerne Bjørnson og Romsdalen.
Fylkesveg 743
Fylkesveg 743 finst i fleire fylke i Noreg:
Asbjørn Øverås
Virke
I 1938 tok han over embetet som rektor ved Trondheim katedralskole. Under andre verdskrigen blei han av styresmaktene forvist til Stavanger i nokre år. Etter krigen søkte han eit professorat ved Noregs lærarhøgskole, men han blei ikkje vurdert som kvalifisert til dette.
Robert Mood
Robert Mood er ein norsk offiser med graden generalløytnant. Han har vore generalinspektør for Hæren og var i 2012 sjef for SN sin observatørstyrke i Syria (UNSMIS) etter tidlegare å ha vore sjef for SN sitt observatørkorps i Midtausten (UNTSO).
Fylkesveg 743
Fylkesvei 743 (andre betydninger)
Des Moines
Des Moines er hovudstaden og den mest folkerike byen i delstaten Iowa i USA. Byen ligg i Polk County og er fylkessete for same. Des Moines har vel 203 000 ibuarar (2010), fordelt på 213,9 km2.
Robert Mood
Han vart tildelt Fritt Ords Pris for 2016 «for å ha vist stort ytringsmot i kritiske debattar om rolla til forsvaret i samfunnet.»
Knut Knudsen
Etter OL-gullet i 1972 vart Knudsen tildelt Morgenbladets gullmedalje, Fearnleys olympiske ærespris og Sportsjournalistenes statuett som årets idrettsnamn i Noreg. Statuetten som årets idrettsnamn fekk han òg det påfølgjande året for VM-sigeren.
Des Moines
Des Moines er særleg kjend som sete for fleire av dei største forsikringsselskapa i USA. Byen hyser også nokre av dei store finans-selskapa og forlagsverksemdene i landet. Mellom selskapa som har hovudkvarter i Des Moines finn ein Principal Financial Group, forsikringsselskapet Aviva, Meredith Corporation, Ruan Transportation, EMC Insurance Companies og Wellmark Blue Cross Blue Shield. Store konsern som Wells Fargo, ING Group, Nationwide Mutual Insurance Company, Marsh, Monsanto og Pioneer Hi-Bred har store kontor eller omfattane verksemd i byen eller i storbyområdet kring Des Moines. Microsoft, Hewlett Packard og Facebook har i dei seinare år lagt delar av produksjonen til storbyområda i og ved Des Moines.
Knut Knudsen
I 1975, etter ein positiv dopingtest, fekk Knudsen ti minutts tilleggstid i eit ritt i Belgia.
Des Moines
Høgste bygningen i byen og i delstaten er skyskraparen The Principal Building. Det 192 meter høge bygget stod ferdig i 1991, og er hovudkontor for Principal Financial Group.
Knut Knudsen
I 1977 gav han ut boka På hjul med K.K. saman med Torbjørn Børte.
Alfred Andersen-Wingar
Alfred Nikolai Andersen-Wingar (fødd 15. oktober 1869 i Kristiania; død 21. april 1952 i Oslo) var ein norsk bratsjist, komponist og dirigent.
Robert Mood
6. oktober 2017 vart han, under landsmøtet 2017 i Haugesund, vald til president i Noregs Raude Kross.
Des Moines
Des Moines reknar grunnlegginga til året 1843, då offiseren James Allen fekk bygt eit fort ved åmotet mellom elvane Des Moines og Raccoon. Byen fekk namnet Des Moines i 1857, då han tok over som delstatshovudstad etter Iowa City.
Robert Mood
Militær løpebane
Robert Moods militære løpebane starta i 1977 ved Befalsskolen for infanteriet. I Brigaden i Nord-Noreg hadde han deretter i tur og orden stillingar som lagfører, troppssjef og kompanisjef. I mellomtida gjekk han Krigsskolen, seinare Hærens stabsskole.
Mood var nestkommanderande for Telemark bataljon 1993-94, før han tok to års utdanning ved høgskulane til det amerikanske marinekorpset og universitet i USA, der han utmerkte seg som beste elev. Attende i Noreg arbeidde han som operasjonsoffiser i 6. divisjon fram til 1998, då han vart sjef for Telemark bataljon, som i 1999 til 2000 var utplassert i Kosovo. Lik sin forgjengar, Jon B. Lilland, hadde han denne stillinga i to år, for deretter å forfremjast til oberst i 2000. Han tiltredde då som sjef for Planavdelinga i Forsvarets Overkommando. Forfremmelsen til Brigadér kom i 2002 ved utnevning til stillinga som sjef for Hærens Kampvåpen. I 2004 fylgde utnevning til sjefstillingen i Hæren sin til transformasjons- og doktrinekommando (TRADOK). Etter økonomiskandalen i hæren i 2005 og Lars Sølvbergs avgang vart Mood generalinspektør for Hæren.
Alfred Andersen-Wingar
Han uttala sjølv at musikalsk var han mest påverka av Ludwig van Beethoven og Johan Svendsen, medan samtidige komponistar ikkje spelte nokon rolle for han. Som komponist var han ein representant for seinromantikken.
Robert Mood
Militær løpebane
I januar 2009 utnemnde generalsekretæren i SN, Ban Ki-moon, generalmajor Mood til ny sjef for United Nations Truce Supervision Organization (UNTSO). Han var UNTSO-sjef til 2011 med ansvar for observatørar på Golan-høgda og Sør-Libanon og dessutan regional dialog med militære og politiske leiarar. UNTSOs hovudkvarter er i Jerusalem med utekontorer i Beirut, Damaskus og Kairo.
Alfred Andersen-Wingar
Verk i utval
Til hovudverka sine rekna han symfoniane, operaene, fire orkestersuitar og orkester/klaverfantasien Aus Norwegens Berg und Thal.
Robert Mood
Militær løpebane
Den 1. august 2011 vart han den første sjefen og veteraninspektør for Veterantenesta til forsvaret (FVT), fagleg underlagt Sjef Forsvarsstaben/P. FVT har i oppdrag å implementera forbetringtiltak og fylla rollen som Rådgjevaren til forsvarssjefen og talsperson i veteransaker.
The Great Twenty-Eight
The Great Twenty-Eight er eit samlealbum av Chuck Berry, utgjeve i 1982 på Chess Records. I 2003 vart albumet rangert på 21. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene, den nest høgaste plasseringa til samlelalbum på lista etter The Sun Sessions av Elvis Presley. Det er ikkje lenger i trykk, men 28 av songane finst på Anthology frå 2000.
Asbjørn Øverås
Virke
Øverås var godt kjend i skulekretsar. Han var ein periode leiar for nordiske rektormøte og redaktør for Norsk pedagogisk tidsskrift. I 1953–54 hadde han et studieopphald i USA. Dette resulterte i boka Indianarar og indianarproblem i Sambandsstatane (1955). Han var seinare skolerådgiver for Unesco i Indonesia.
The Great Twenty-Eight
Plata dekkjer det første tiåret til Berry for Chess Records, og inneheld 21 singlar, i lag med seks av B-side, og ein song frå albumet Chuck Berry in London. Av desse singlane gjekk elleve inn på topp 10 på Billboard R&B singles-lista og ti var inne på Topp 40 på Billboard Hot 100.
Asbjørn Øverås
Virke
Øverås har eit stort og mangfaldig forfattarskap. Mest kjend er nok noregshistoria han skreiv for gymnaset samman med John Midgard. Den kom i sju utgåver. Han var òg medforfattar i eit historieverk for ungdomsskolen, og han var hovudredaktør for Trondheim katedralskoles historie.
I 1953 blei han utnemnd til riddar av første klasse av St. Olavs Orden. Øverås var formann i Noregs Mållag frå 1949 til 52.
Robert Mood
Militær løpebane
I april 2012 fekk Mood i oppdrag å bistå Kofi Annan i hans arbeid som SN og Den arabiske liga sin spesialutsending til Syria i samband med konflikten der. Mood vart då sjef for observatørstyrken UNSMIS, som han leidde fram til juli 2012. Etter særs rask etablering vert frøtt Mood operasjonane i midten av juli då valden eskalerte til eit nivå som gjorde det særs vanskeleg å utføra oppgåvene.
I statsråd 24. januar 2014 vart Mood utnemnd til generalløytnant og sjef for Den norske militærmisjonen i Brussel (NATO). Robert Mood gjekk av med pensjon frå Forsvaret 1. august 2016.
Under landsmøtet til Noregs Raude Kors i 2017, vart Robert Mood vald til president.
Utmerkingar
Mood er tildelt følgjande dekorasjonar: Forsvarsmedaljen med laurbærgrein, Forsvarsmedaljen, Medaljen til forsvaret for internasjonale operasjonar med tre stjerner, Hæren sin vernedyktighetsmedalje med tre stjerner, Den nasjonale fortjenstora (Frankrike), SN-medaljen for UNTSO, SN-medaljen for UNIFIL, NATO-medaljen for Kosovo, SN-medaljen for UNSMIS og Noregs Veteranforbund for Heidersteiknet til internasjonale Operasjonar i gull.<
Charmey
Charmey er ein kommunar i distriktet Gruyère i kantonen Fribourg i Sveits. Han har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 887 meter over havet.
Skirennaren Jacques Lüthy er frå Charmey.
Theodor Stousland
Theodor Nilsson Stousland var ein norsk lærar, gardbrukar og stortingsmann frå Søgne i Vest-Agder. Han var medlem av Venstre.
Stousland var son til ein gardbrukar. Han var fyrst sjømann, deretter omgangsskulehaldar i heimbygda. Han gjekk ut frå Holt seminar i 1864 og vart året etter tilsett som kyrkjesongar i Tveit. Tre år seinare, 1868, kjøpte han garden Ryten og vart gardbrukar òg. Åra 1893-99 var han lensmann i Søgne, sidan statsrevisor med arbeidsstad Christiania.
Stousland var 1874-93 jamt medlem av heradsstyret, ordførar 1880-85. Han var kasserar i sparebanken 1875-93, medlem av forlikskommisjonen 1877-93 og amtsrevisor 1882-86.
Stousland representerte Lister og Mandals amt på Stortinget 1889-1900 og 1902-06, samt einmannskrinsen Oddernes 1906-10. Han var 1889-94 medlem av protokollkomiteen, 1895-1900 sekretær i same. Større delar av 1902 møtte han som 1. varamann, medlem av kyrkjekomiteen. Han heldt i fram i den komiteen då han i 1903 på ny fekk fast stortingsplass, formann 1904-05. 1905-10 medlem av protokollkomiteen, formann i 1909-sesjonen. Stortingsvalet for Oddernes i perioden 1910-12 vart underkjent og det måtte omval til. Stousland tok difor sete i tinget fyrst 28. februar 1910. Kort etter vart han sjuk og døydde i Kristiania.
Semla Reef
Semla Reef er eit rev, 1 nautisk mil (1,9 km) langt, ved sørsida av innløpet til Queen Maud Bay på sørsida av Sør-Georgia. Det vart kartlagd av South Georgia Survey i perioden 1951-57, og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter ein båt nytta av kvalfangstselskapet Georgia Whaling Co i Leith Harbor.
Dr. Byrds & Mr. Hyde
Dr. Byrds & Mr. Hyde er det sjuande albumet til det amerikanske rockebandet The Byrds og det kom ut i mars 1969 på Columbia Records. Bandet blanda her enkel countryrock med hardare psykedelia, noko som gjev albumet den stilmessige todelinga som tittelen tilseier. Albumet var det første med den nye besetninga Clarence White (gitar), Gene Parsons (trommer), John York (bass) og originalt bandmedlem Roger McGuinn (gitar). Dr. Byrds & Mr. Hyde er unik i diskografien til The Byrds som det einaste albumet der McGuinn syng solovokal på alle songane.
Albumet nådde berre 153. plassen på Billboard Top LPs-lista i USA, men 15. plassen på UK Albums Chart i Storbritannia. Singelen «Bad Night at the Whiskey» kom ut før albumet den 7. januar 1969, men selde dårleg og gjekk inn på listene noko stad. Ein singel som kom ut like etter Dr. Byrds & Mr. Hyde og som ikkje er med på dette albumet, ein coverversjon av Bob Dylan sin «Lay Lady Lay», nådde 132. plassen på Billboard-lista i USA. Dr. Byrds & Mr. Hyde oppnådde den lågaste plasseringa på albumlista i USA av alle albuma til bandet.
Bakgrunn
Etter Gram Parsons slutta i bandet, fann sologitaristen Roger McGuinn og bassisten Chris Hillman ut at dei måtte finne ein erstattar for dei komande konsertane sine. Ein konsert på Newport Pop Festival var like om hjørnet og McGuinn og Hillman handla raskt for å hente inn den tidlegare studiogitaristen deira, Clarence White. White, som hadde spelt som studiomusikar på dei tre førre Byrds-albuma, vart invitert med som fulltidsmedlem i juli 1968. Etter konserten på Newport Pop Festival, sa White i frå om at han var misnøgd med trommeslagaren i bandet, Kevin Kelley, og overtydde etter kort tid McGuinn og Hillman om å erstatte Kelley med Gene Parsons (ikkje slektskap med Gram), ein ven av White frå tida då dei spelte i lag i bandet Nashville West.
Den nye besetninga med McGuinn, Hillman, White og Parsons - var i lag i mindre enn ein månad før Hillman slutta for å skipe The Flying Burrito Brothers med Gram Parsons. John York, ein studiommusikar som hadde turnert med Johnny Rivers og The Mamas & the Papas, vart leigd inn som erstattaren hans på bass. Den nye besetninga med McGuinn og White på gitar, vart av kritikarar og publikum rekna som mykje flinkare på konsertane deira enn dei tidlegare variantane av The Byrds hadde vore.
Med så mange endringar i bandet, valde McGuinn å syngje solovokal aleine på det nye albumet deira, for at det lydmessig ikkje skulle vere så mange endringar. McGuinn meinte at det kom til å bli for forvirrande for fansen om fleire ukjende stemmer kom fram så tidleg, så White, Parsons og York fekk berre syngje korvokal under innspelinga av albumet. Dr. Byrds & Mr. Hyde er derfor det einaste albumet i Byrds-katalogen, der McGuinn syng solo på alle songane.
Før innspelinga av albumet hadde produsenten Gary Usher, som hadde arbeidd med bandet på dei tre førre albuma, fått sparken av Columbia Records for å ha brukt for mykje pengar på innspelinga av Chad & Jeremy-albumet Of Cabbages and Kings. Bandet måtte derfor velje ein ny produsent og valet fall på Bob Johnston, som hadde vore produsenten til Bob Dylan sidan 1965. Til slutt var ikkje bandet nøgd med arbeidet til Johnston på Dr. Byrds & Mr. Hyde og det vart derfor det einaste albumet deira som vart produsert av han. Johnston produserte derimot singelen «Lay Lady Lady» i mai 1969, som ikkje var med på noko album. Då gjorde han bandet sint ved å overdubbe kvinneleg korsong oppå innspelinga utan løyve frå The Byrds. Då singelen stoppa opp på 132. plassen på Billboard-lista, fann bandet ut at dei ikkje skulle arbeide med Johnston igjen.
Innspeling
Studioinnspelinga for albumet byrja 7. oktober 1968 og ni songar meint for albumet vart spelte inn den månaden. Blant desse songane var «Nashville West», ein instrumental skriven av Parsons og White i tida dei spelte i countryrockgruppa med same namn, og «Your Gentle Way of Loving Me», ein song Parsons og Gib Guilbeau tidlegare hadde gjeve ut på singel i 1967.
Ein annan song under desse innspelingane var McGuinn sin «King Apathy III» om politisk apati og fordelane med landleg idyll som ein motsats til det utsvevande livet i rockemiljøet i Los Angeles. Under oktober-innspelingane vart det òg gjort eit forsøk på den tradisjonelle songen «Old Blue», som McGuinn opphavleg hadde lært seg ved å sjå på Bob Gibson og Bob Camp i klubben Gate of Horn i Chicago attende i april 1961. «Old Blue» er den første av tre songar om hundar som The Byrds spelte inn: Den andre og tredje var «Fido» frå Ballad of Easy Rider og «Bugler» frå Farther Along. «Old Blue» var første gongen Byrds nytta ein StringBender designa av Parsons og White slik at White kunne etterlikne lyden av ein pedalsteelgitar på hans Fender Telecaster.
Dei spelte inn «Bad Night at the Whiskey», som vart gjeven ut på singel to månader før albumet kom ut. Songen var kalla opp etter ein skuffande konsert på Whisky a Go Go og var skriven i lag med Joey Richards, ein ven av McGuinn. «Bad Night at the Whiskey» hadde ein antydande tekst som hadde lite eller ingenting med tittelen å gjere.
The Byrds spelte òg inn ein versjon av Dylan og Rick Danko sin «This Wheel's on Fire» i oktober 1968, men denne versjonen av songen kom ikkje med på albumet. «Stanley's Song», skriven av McGuinn og venen Robert J. Hippard er òg frå desse innspelingane, men kom til slutt ikkje med på det endelege albumet. Ein annan song som vart spelt inn i oktober 1968 var McGuinn- og Gram Parsons sin «Drug Store Truck Drivin' Man». Songen vart skriven av paret i London i mai 1968, før Parsons slutta i bandet, og var inspirert av den frekke mottakinga dei hadde fått då dei vitja radioprogrammet til den legendariske radioverten Ralph Emery i Nashville. Den bitande teksten omtalar ei rekkje stereotypiske redneck-personar, med ein klassisk, countryaktig 3/4-takt. Teksten byrjar med «He's a drug store truck drivin' man/He's the head of the Ku Klux Klan.» Emery var ikkje medlem av klanen. Songen vart sidan framført av Joan Baez på Woodstockfestivalen i 1969 og dedisert til den dåverande guvernøren i California, Ronald Reagan. Baez sin versjon av songen finst på albumet Woodstock: Music from the Original Soundtrack and More.
Ein acetatversjon av Dr. Byrds & Mr. Hyde med sju spor skal eksistere, datert 16. oktober 1968. På det tidspunktet bestod av albumet av songane «Old Blue», «King Apathy III», «Drug Store Truck Drivin' Man» og «This Wheel's on Fire» på side ein, med «Your Gentle Way of Loving Me», «Nashville West» og «Bad Night at the Whiskey» på side to.
Eupetidae
Eupetidae er ein biologisk familie av sporvefuglar. Synet på kva familien femnar om er under endring og skil seg frå ein taksonomisk autoritet til ein annan. Dette reflekterast i sjekklister og publikasjonar. Handbook of the Birds of the World, band 12 frå 2007, tar med følgjande slekter i familien: Dette utgjorde då ei heterogen gruppe av 18 artar og det karakteristiske for slektene var tidlegare flyttingar mellom ulike familiar.
Dr. Byrds & Mr. Hyde
Innspeling
The Byrds vendte attende til studio 4. desember 1968, for å spele inn «This Wheel's on Fire» på ny. The Byrds spelte òg inn to songar som var skriven for filmen Candy i 1968. Av desse to songane vart «Child of the Universe», skriven av McGuinn og filmmusikkomponisten Dave Grusin, nytta i filmen, medan songen skriven av McGuinn og York ikkje vart nytta. Ein medley av Dylan-songen «My Back Pages» i lag med ein instrumental kalla «B.J. Blues» og ein jamversjon av bluesstandarden «Baby What You Want Me to Do» vart òg spelt inn i desember.
Eupetidae
Seinare forsking viste at riksetrast, Eupetes macrocerus, ikkje er nært knytt til dei fleste andre artar som ein tidlegare trudde utgjorde Eupetidae. Etter taksonomien som Clementslista speglar, er tidlegare Eupetidae-slekter plassert på følgjande vis:
Dr. Byrds & Mr. Hyde
Utgjeving og mottaking
Dr. Byrds & Mr. Hyde kom ut 5. mars 1969 i USA og 25. april 1969 i Storbritannia. Som det førre Byrds-albumet Sweetheart of the Rodeo, vart dette albumet berre gjeve ut i stereo i Amerika, men kom i både mono og stereo i Storbritannia. Dr. Byrds & Mr. Hyde selde dårleg i USA og det nådde berre 153. plassen på Billboard Top LPs-lista, den lågaste plasseringa deira i heile karrieren, ein plass lågare enn det seinare albumet Farther Along. Albumet gjorde det langt betre i Storbritannia der det nådde 15. plassen på UK Albums Chart. «Bad Night at the Whiskey» vart gjeven ut på singel 7. januar 1969, men nådde verken Billboard Hot 100 eller UK Singles Chart. Den schizofrene karakteren til musikken og albumtittelen går att i fotosekvensen på baksida av omslaget, der bandet byter frå astronautdrakter til cowboyutstyr. Den psykedeliske rocken på «Bad Night at the Whiskey» og «This Wheel's on Fire» står side om side med den Bakersfield-aktig countryrocken på «Nashville West» og «Drug Store Truck Drivin' Man». Trass i at albumet berre har ti songar, er Dr. Byrds & Mr. Hyde det lengste enkeltalbumet til The Byrds, med ei lengd på omkring 35 minuttar. Berre dobbeltalbumet (Untitled) er lenger.
Albumet fekk stort sett positive meldingar då det kom ut og den kjende kritikaren Robert Christgau meinte albumet var «førsteklasses Byrds, kan absolutt tilrådast.» Johanna Schrier i The Village Voice skildra albumet som «glatt og like sterkt som ein blanda whisky», og meinte vidare at det var «dels i slekt med Sweetheart of the Rodeo, dels ein syreaktig avkom av Notorious Byrd Brothers.» I Storbritannia gav Record Mirror albumet fire av fem stjerner og sa «britiske fans vil like dette meir enn Sweetheart.»  Disc var særleg entusiastisk og sa «Dette er det beste albumet deira sidan kanskje Younger Than Yesterday, og illustrerer perfekt dei to heilt forskjellige sidene av gruppa: den ekstreme elektroniske rocken og den landsens, twangy countrymusikken.»
I nyare tid skrive Mark Deming på Allmusic at albumet «synte at det framleis var liv att i The Byrds, men indikerte òg at dei ikkje var attende i toppfart enno.» David Fricke i Rolling Stone har skildra albumet som «det store gløymde Byrds-albumet», men skreiv òg at «det verka tamt i måten det var avhengig av det kjende.»
Medverkande
Henta frå The Byrds: Timeless Flight Revisited og So You Want To Be A Rock 'n' Roll Star: The Byrds Day-By-Day (1965-1973).
The Byrds
Andre medverkande
Eupetidae
Noverande Eupetidae-artar
Clementslista versjon 6.7 frå september 2012 står att med ei slekt og viser følgjande innhald i Eupetidae:
Slekt Eupetes
Super Mario All-Stars
Super Mario All-Stars (japansk: Super Mario Collection) er eit dataspel til Super NES med forbetra utgåver av NES-spela Super Mario Bros., Super Mario Bros. 2, Super Mario Bros. 3, og Super Mario Bros.: The Lost Levels på same kassett. Spelet kom i 1993.
Line Berg
Line Berg er ein norsk forfattar som har skrive to novellesamlingar.
Super Mario All-Stars
Fakta
Super Mario All-Stars var ein av dei første forbetra versjonane av eit spel. Grafikken hadde fått nye fargar og var oppdatert for Super NES, og mange feil frå dei originale versjonane var retta opp. Lydane og bakgrunnsmusikken var betre enn i original versjonen. Ein lagrefunksjon var no òg tilgjengeleg. Super Mario Bros. 2 hadde fått flest forbetringar. Måten ein møtte Bowser i Super Mario Bros. og Super Mario Bros.: The Lost Levels er unike for Super Mario All-Stars. Super Mario Bros: The Lost Levels er Super NES-versjonen av den japanske Super Mario Bros. 2 som først kom ut for Nintendo Family Computer i Japan i 1986.
Line Berg
Ho debuterte i 2010 med Slik skjer det ikke, og den andre novellesamlinga hennar, Skrottene, kom i 2012. Begge bøkene er utgjevne av Kolon Forlag.
Berg er busett på Lillehammer.
Kjell Westö
Kjell Westö er ein finlandssvensk forfattar. Han studerte på den svenske sosial- og kommunalhøgskulen i Helsingfors. Han byrja som poet, men gjekk over til å skrive noveller og til slutt til romanar. Han er i Noreg best kjent for romanen Der vi engang gikk, som han vann Finlandiaprisen for.
Lassus Mountains
Lassus Mountains er ei stor fjellkjede, 15 nautiske mil (28 km) lang og 3 nautiske mil (6 km) brei, med ei høgd på 2100 moh. Ho strekkjer seg sørover frå Palestrinabreen nordvest på Aleksanderøya i Antarktis. Fjella ligg oppom Lazarev Bay og eit par mindre øyar i bukta som Dint Island og Umber Island. Haydnfjorden ligg sør for Lassus Mountains medan Havre Mountains ligg like nord. Truleg vart fjella først sett 9. januar 1821 av den russiske ekspedisjonen under Fabian Gottlieb von Bellingshausen. Det vart fotografert av lufta i 1936 av British Graham Land Expedition (BGLE) men kartlagde som fjell nær Havre Mountains. Dei vart først kartlagd i detalj frå flyfoto tekne under Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947–48, av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1960. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Orlandus Lassus (1532-94), ein belgisk komponist.
Zeit
Zeit er det tredje studioalbumet til det tyske electronicabandet Tangerine Dream, gjeve ut i august 1972. Det var ei dobbelplate og var det første albumet der Peter Baumann spelte i lag med Christopher Franke og Edgar Froese. Zeit har undertittelen Largo in Four Movements.
Oversyn
Stilen på dette albumet er mykje langsamare og meir atmosfærisk enn på dei førre albuma. Den atmosfæriske bordun-tonen minna om det tidlegare bandmedlemmet Klaus Schulze sitt soloalbum, Irrlicht (som kom same månad) sidan dei begge hadde opphav i ein felles ide som Schulze ig Froese ikkje vart samde om og som medførte at Schulze slutta i bandet. Florian Fricke frå den München-baserte gruppa Popol Vuh, spelte Moog synthesizer, og fire cellistar spelar på første spor. På plateomslaget kan ein sjå ei solformørking.
Som Paul Russell forklarte i plateomslagsteksten til 2002-utgåva var «Zeit, som tyder 'tid', basert på filosofien om at tida i røynda ikkje flyttar seg og berre eksisterer i tanken vår.» Han konkluderte, «Zeit er utan tvil eit meisterverk innan krautrock som framleis er i stand til å overraske utan å sjokkere. Albumet gjorde bandet internasjonalt kjende og høyres framleis tidlaust ut 30 år seinare.»
Tilhengjarar av dark ambient-musikk referer ofte til plata som det første (og kanskje beste) dømet på denne sjangeren.
Stil
Stilen på dette albumet er mykje langsamare og meir atmosfærisk enn på dei førre albuma. Allmusic skreiv at det var «Tangerine Dream sitt reinaste uttrykk for 'kosmisk musikk', dette doble albumet flør og fjærar uanstrengt frå ei toneklynge til ei anna. Konstruksjonen er nesten som i klassisk musikk, og musikken er strukturert slik at han utviklar seg i seksjonar ettersom eitt tema bokstavelig talt smelter inn i det neste.». Musikkritikarar har ofte omtalt Zeit som eit av dei første (eller kanskje til og med det første) dømet på dark ambient-musikk.
Den atmosfæriske bordun-tonen minna om det tidlegare bandmedlemmet Klaus Schulze sitt soloalbum, Irrlicht (som kom same månad) sidan dei begge hadde opphav i ein felles ide som Schulze og Froese ikkje vart samde om og som medførte at Schulze slutta i bandet. Florian Fricke frå den München-baserte gruppa Popol Vuh, spelte Moog synthesizer, og fire cellistar spelar på første spor.
På plateomslaget kan ein sjå ei solformørking.
Mottaking
I ei nyare melding skreiv Julian Cope på nettsida Head Heritage om Zeit som eit «monolittisk og mørkt dobbeltalbum» som vandrar gjennom bordunaktige passasjar av tomheit medan opphavet og skapinga av universet vert kartlagd. Det er bandet på sitt mest abstrakte og strenge, det mest vanskelege albumet deira.»
Innhald
Alle spora er skrivne av Edgar Froese, Christopher Franke og Peter Baumann.
LeMay Range
LeMay Range er ei fjellkjede sentralt på Aleksanderøya i Antarktis. Ho er 64 km lang med toppar opp til 2 000 m som strekkjer seg frå nordvest til søraust frå Snick Pass til nordsida av Uranusbreen. Det vart oppdaga frå lufta av Lincoln Ellsworth den 23. november 1935, og nord- og austsida vart kartlagde frå bileta teken under flyturen av W.L.G. Joerg. Seinare vart dei observert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947–48, og vart namngjeven av Rønne etter general Curtis LeMay i det amerikanske flyvåpenet som støtta ekspedisjonen med utstyr. Fjellkjeda was kartlagde på ny i detalj frå foto teken av RARE av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1960.
Fylkesveg 6620
Fylkesveg 6620 går mellom Skauge og Venn i Skaun kommune. Vegen er 2,2 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 750 i Sør-Trøndelag.
Hurdalsrose
Hurdalsrose er ein sort i rosefamilien som er nytta som hageplante. Hurdalsrose høyrer truleg til alba-hybridane av roser og er ei hardfør buskrose (H7) som er vanleg i norske hagar.
Lars Sølvberg
Lars Johan Sølvberg (fødd 1. februar 1952) er ein norsk offiser. Han byrja på befalsskolen for kavaleriet i 1973. 1. april 1999 vart han utnemnd til generalmajor. Frå 6. desember 2002 til 2005 var han ein populær generalinspektør for Hæren. Han vart ikkje så populær hjå politikarane etter at Hæren overskreid budsjettet sitt, og fekk avskjed av forsvarsminister Kristin Krohn Devold.
Den 21. august 2006 annonserte statsråd Erik Solheim i Utenriksdepartementet at Sølvberg var utnemnd som ny fungerande sendelagsleiar i Sri Lanka Monitoring Mission (SLMM). Sølvberg tiltredde stillinga 1. september 2006.
Hurdalsrose
Busken kan bli 4 meter høg og har ingen tornar. Blomen er rosa. Hurdalsrosa er ikkje remonterande, dvs. ho blomstrar berre ein gong på same kvist.
I følge tradisjonen kom denne kultivaren til Hurdal ved at ein presteson tok henne med seg heim frå Giessen i Tyskland på 1800-talet.