cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yasir Arafat
Forsøk på marginalisering
Arafat fekk først forlate mukataen den 3. mai, etter at intense forhandlingar enda i eit forlik. I same bygget som Arafat var det seks militære personar frå PFLP, inkludert generalsekretæren Ahmed Sadat, som òg var innesperra. Desse var ettersøkte av Israel, men skulle etter avtalen sleppe både å verte overførte til Israel eller å verte haldne i forvaring av PNA. I staden skulle eit britisk-amerikansk tryggingsapparat sikre at dei vart fengsla i Jeriko. Mennene vart seinare tekne til fange av Israel i ein nattoperasjon mot fengselet i 2006. Saman med ein lovnad om at Arafat skulle ta ein telefon på arabisk til palestinarane for å stoppe åtaka på Israel, vart han sleppt fri. Telefonsamtalen tok han 8. mai, men i likskap med tidlegare forsøk vart ytringane hans oversedde. I 2003 gjekk Arafat av som premierminister etter press frå USA, og vart etterfølgd av Mahmoud Abbas.
I 2004 erklærte president Bush at han droppa Arafat som ein framtidig forhandlingspartnar. Arafat hadde eit blanda tilhøve til leiarane av andre arabiske land, og støtta deira såg ut til å auke kvar gong han var under press frå Israel. Dette viste seg tydeleg då Israel annonserte i 2003 at dei i prinsippet hadde avgjort at dei ville fjerne han frå den israelskstyrte Vestbreidda. Etter oppmoding frå Ariel Sharon om at Arafat skulle utestengast frå dei palestinske territoria på livstid, kom Arafat med eit svar i eit intervju hjå den arabiske fjernsynskanalen Al-Jazeera: «Er det hans [Sharon sitt] heimland, eller vårt? Vi vart plasserte her før profeten Abraham kom, men det ser ut som om dei [israelarane] ikkje forstår verken historie eller geografi».
Økonomiske transaksjonar
I august 2002 sa sjefen for det israelske militære etterretningsdirektoratet Aman, at den personlege formuen til Arafat var på 1,3 milliardar dollar, men viste ikkje til handfaste prov for å byggje oppunder denne påstanden. I 2003 tok det internasjonale pengefondet (IMF) ein gjennomgang av rekneskapane til PNA, der det vart slått fast at Arafat plasserte offentlege midlar for 900 millionar dollar på ein bankkonto han kontrollerte saman med den øvste finansrådgjevaren i styresmakta. IMF hevda derimot at det ikkje var noko lovbrot knytt til dette, og vektla at mesteparten av midlane var brukte til å investere i palestinske eigedelar, både internt og utanlands.
I 2003 byrja òg ei gruppe amerikanske revisorar å undersøkje tilhøva rundt økonomien til Arafat – innleidd av finansdepartement til Arafat. Dei hevda at delar av formuen til den palestinske leiaren var i ein hemmeleg portefølje på nesten 1 milliard dollar, med investeringar i mellom anna eit tapperi for Coca-Cola i Ramallah og eit tunisisk mobiltelefonselskap, samt i venturefond i USA og på Caymanøyane. Leiaren av undersøkinga sa at «sjølv om pengane i porteføljen kom frå offentlege midlar som palestinske skattar, vart omtrent ingenting av det brukt på det palestinske folket, men derimot kontrollert av Arafat. Heller ingen av desse transaksjonane vart offentleggjorde.»
Arafat levde ein nøysam livsstil, men vart likevel kritisert av Dennis Ross, tidlegare forhandlar i Midtausten for presidentane George H.W. Bush og Bill Clinton. Han hevda at pengane til Arafat finansierte eit enormt vernesystem som var kjent som nypatrimonialisme. Ifølgje Salam Fayyad, ein tidlegare leiar av Verdsbanken som vart utnemnd til finansminister i PNA av Arafat i 2002, kunne varehandelsmonopolet til Arafat sjåast på som svindel overfor sitt eige folk, «spesielt i Gaza som er fattigare, noko som er fullstendig uakseptabelt og umoralsk». Fayyad hevda vidare at Arafat brukte 20 millionar dollar frå offentlege midlar til å betale leiinga i tryggingsapparatet til PNA (Preventive Security Service) åleine.
EU gjennomførte ei undersøking av påstandar om at deira eigne midlar vart misbrukte av dei palestinske styresmaktene, men fann ingen prov på at dei finansierte terrorhandlingar. Fuad Shubaki, den tidlegare finansielle rådgjevaren til Arafat, fortalde det israelske tryggingsapparatet Shin Bet at Arafat brukte fleire millionar dollar av utviklingshjelpa til å kjøpe våpen og til støtte av militære grupper.
Sjukdom og død
Med åra vart helsetilstanden til Arafat redusert, noko som først viste seg då han kasta opp under eit møte. Talsmannen til Arafat omtala det heile som influensa, etter at dei fyrste rapportane om medisinsk handsaming nådde det offentlege 25. oktober 2004. Tilstanden hans forverra seg dei påfølgjande dagane. Legar frå mellom anna Tunisia, Jordan og Egypt vart seinare henta inn i eit forsøk på å diagnostisere og hjelpe han. Det vart klart at Arafat skulle fraktast med eit jetfly som høyrde til Frankrike til Percy militærsjukehus i Clamart, ein forstad til Paris. Som ein forutsetnad vart det avtala at Israel ikkje skulle hindre han i å vende tilbake.
TV1000 HD
TV1000 HD er ein fjernsynskanal som tilhøyrer Viasat. Kanalen sender dei same filmane som TV1000, men sender dei i HD-kvalitet. Filmar som ikkje er tilgjengeleg i HD, vert sende i oppskalert SD-kvalitet. Kanalen starta sendingane den 15. januar 2008.
Yasir Arafat
Koma
Ifølgje ein av legane, leid Arafat av idiopatisk trombocytopenisk purpura (ITP), ein kroppstilstand der pasienten har unormalt få sirkulerande blodplater. 3. november fall han i ein gradvis djupare koma. Dei påfølgjande dagane herska det ein viss tvil om helsa til Arafat, med mistankar om at han var ramma av forgifting eller aids. Ulike kjelder spekulerte i om Arafat var komatøs, i ein «vegetativ tilstand» eller død, men dei palestinske styresmaktene og den jordanske legen til Arafat avviste påstandane om at Arafat var hjernedød og vart halden kunstig i live.
Deretter oppstod det ein kontrovers mellom leiarar i PNA og Suha Arafat, då fleire av leiarane reiste til Frankrike for å besøkje Yasir Arafat. Suha sa at «dei prøver å gravleggje Abu Ammar [Arafat] levande». Det franske rettssystemet forbyr legar å diskutere pasientane sin tilstand med nokon som helst, med unntak av nære pårørande i tilfelle med dystre prognosar. Følgjeleg måtte all informasjon om helsa til Arafat verte godkjend av kona hans, noko som hindra den palestinske delegasjonen i å besøkje han på sjukehuset. Fleire palestinske leiarar uttrykte misnøye med at nyhenda om Yasir Arafat vart «filtrerte» gjennom henne.
Dagen etter melde sjefskirurgen Christian Estripeau ved Percy at tilstanden til Arafat hadde forverra seg, og at han hadde falle i ein endå djupare koma. Sjeik Taissir Tamimi, leiaren av det islamske rettsvesenet i dei palestinske territoria, besøkte Arafat og erklærte at det var uaktuelt å kople han frå respiratoren, sidan ei slik handling ifølgje han sjølv var forboden i islam. Han heldt derimot ei vakenatt ved sengekanten til Arafat.
Dødsfall og reaksjonar
Arafat vart erklært død kl. 03.30 UTC den 11. november 2004, i ein alder av 75 år. Den nøyaktige dødsårsaka er ukjend. Tamimi skildra det som «eit svært smertefullt syn». Då det var annonsert at Arafat var død, gjekk det palestinske folket inn ein tilstand med djup sorg, der sørgjande koranske bøner runga ut frå høgtalarane til moskéane og bildekk brann i gatene. Nettstaden Socialist World skildra det heile med desse minneorda: «Mange palestinarar vil sjå på dødsfallet til Yasir Arafat med ei blanding av sorg og eit ynske om at den palestinske styresmakta han leidde, hadde gjort mykje meir for å ende fattigdomen og undertrykkinga som øydelegg livet deira».
Avisa Canard Enchaîné rapporterte like etter om påstått informasjonslekkasje av ikkje namngjevne medisinske kjelder ved Percy, som hadde tilgang til Arafat og helsedokumenta hans. Ifølgje avisa frykta legane, allereie då Arafat kom til sjukehuset, store leverskadar som medførte endring i blodsamansetnaden. Arafat vart difor lagt inn på ei hematologiavdeling, men leukemi vart raskt utelukka. Den same kjelda hevda òg at han vart diagnostisert med skrumplever, men at dette ikkje kunne offentleggjerast, fordi skrumplever normalt vert assosiert med konsekvensane av alkoholmisbruk.
Sjølv om diagnosen ikkje gjaldt alkoholisk skrumplever og Arafat ikkje var kjend for å konsumere alkohol, verka rykta sanne for mange. Kjelda skreiv vidare at levetilhøved til Arafat gjorde lite for å betre situasjonen. Dermed slo dei fast at det var fleire årsaker til sjukdomen; komaen var ein konsekvens av ein stadig forverra skrumplever. Den franske avisa Le Monde siterte legar som sa han leid av «ein uvanleg blodsjukdom og eit leverproblem».
Etter at Arafat var død fortalde det franske forsvarsdepartementet at helsedokumenta til Arafat berre ville verte overførte dei nærmaste pårørande. Det vart fastslått at nevøen til Arafat og PNA-utsending til FN Nasser al-Kidwa var ein nær nok slektning. Han fekk utlevert ein kopi av helsedokumenta til Arafat på 558 sider av det franske forsvarsdepartementet, og sa deretter at han ville trasse ynska til Suha Arafat og offentleggjere innhaldet for det palestinske folket av politiske årsaker.
Påstandar om forgifting og aids
I september 2005 skreiv den israelske avisa Haaretz at franske ekspertar ikkje var i stand til å fastslå dødsårsaka til Arafat. Avisa siterte ein israelsk aidsekspert, som hevda at Arafat hadde alle symptoma på aids. Denne hypotesen vart seinare forkasta av den amerikanske avisa The New York Times.
Ashraf al-Kurdi, som var den personlege legen til Arafat i meir enn tjue år og som òg var lege for fleire kongar av Jordan, erklærte seinare at det ikkje vart nemnt noko om ein slik infeksjon i den medisinske rapporten til Arafat. Ein annan israelsk lege skreiv i ein artikkel i avisa Haaretz at det var «eit klassisk tilfelle av matforgifting», som truleg kom av eit måltid han hadde ete fire timar før han vart dårleg. Maten skal ha kunne innehalde eit giftstoff, slik som ricin, i staden for ei vanleg bakteriell forgifting. Den same veka publiserte derimot The New York Times ein eigen rapport, som òg var basert på tilgang til sjukejournalen til Arafat. Der vart det hevda at Arafat mest truleg ikkje var ramma av aids eller matforgifting. Begge publikasjonane spekulerte vidare i om dødsårsaka kunne ha vore ein infeksjon av ukjend natur eller opphav.
Claude Goasguen, ein medlem av den franske nasjonalforsamlinga, etterlyste ein parlamentarisk granskingskomité for dødsfallet til Arafat i eit forsøk på å avlive alle falske rykte. Dei franske styresmaktene insisterte på at det ikkje fanst noko prov på at Arafat hadde vorte forgifta, og at dei ville ha sett i gang ei etterforsking dersom det hadde vore mistanke om det.
Gravferd
Den 11. november heldt franske, militære æresvakter ei minnemarkering for Arafat på ein militær flyplass i nærleiken av Paris. President Jacques Chirac stod åleine ved sidan av kroppen til Arafat i omtrent ti minutt, som eit siste teikn på respekt for leiaren han omtala som «ein mann med mot». Dagen etter vart Arafat flogen til hovudstaden i Egypt, Kairo, for den offisielle, militære gravferdsseremonien, før han vart gravlagd i Ramallah seinare same dag. Fleire statsoverhovud, statsministrar og utanriksministrar var til stades under gravferda. Den høgtståande storimamen og storsjeiken i Egypt Sayyid Tantawi leidde bønnene før prosesjonen.
Etterfølgjar
PLC-formann Rawhi Fattuh tok over for Arafat som interimpresident i PNA allereie før han var død. Generalsekretær i PLO Mahmoud Abbas vart vald til formann i PLO, og Farouk Kaddoumi vart leiar av Fatah. PNA og leiinga ved dei palestinske flyktningleirene i Libanon melde om 40 dagar sørging over Arafat. Abbas vann presidentvalet i januar 2005 med god margin, noko som forsterka posisjonen hans som etterfølgjar til Arafat og palestinarane sin leiar.
Arafat si rolle og tyding
Arafat oppnådde nokre av måla til rørsla si før han døydde – men ikkje alle. Opprettinga av ein palestinsk stat ved sida av den jødiske har de facto hendt, men ikkje på langt nær etter dei grensene som det vart snakka om i 1948. Staten har ei eiga, folkevald palestinsk regjering og ein president, men er militært og økonomisk langt underlegen den jødiske nabostaten. Arafat nådde ikkje hovudmålet sitt – ein uavhengig palestinsk stat med Jerusalem som hovudstad.
Han bygde ikkje opp ein etterfølgjar som fekk ein samlande posisjon etter at han var død, tvert imot meiner enkelte observatørar at Arafat var ein leiar som representerte eit «minste felles multiplum», med ei samlande evne til å kompromisse og føre forhandling som ikkje kunne halde fram etter epoken hans. Yasir Arafat var ein omstridd leiar som med åra opplevde både internasjonal anerkjenning og kritikk frå ulike hald. Synet på han varierte sterkt; mange palestinarar såg på han som ein heltefigur som kjempa for rettane deira, medan mange israelarar og amerikanarar rekna han for å vere ein terrorist og fiende.
På 1990-talet vart Arafat rekna som pragmatisk moderat, og vart ein reell forhandlingsmotpart for dei israelske motstandarane sine. Høgdepunktet vart underteikninga av Oslo-avtalen framfor Det kvite huset i 1993, og 1994 då han fekk Nobels fredspris saman med Shimon Peres og Yitzhak Rabin. Mange israelarar forsona seg med Arafat i desse åra. Tilbakeslaget kom då fredsgarantisten Rabin vart drepen, og ein uforsonleg Benjamin Netanyahu overtok som forhandlingsmotpart. Etter Netanyahu følgde Ariel Sharon som den sterke mannen i Israel, og var endå meir uforsonleg overfor palestinarane sitt krav på anerkjende landområde.
I 2001 vart posisjonen og populariteten til Arafat svekt. Andre meir radikale grupper voks fram og samla brei støtte grunna misnøye med Oslo-avtalen, motstand mot eit meir uforsonleg Israel og manglande sosial framgang i sjølvstyreområda. Utbreidd korrupsjon og dårleg styring bidrog til misnøya. Krigaren Arafat hadde større evner enn den sivile statsleiaren Arafat, som heldt både Mahmoud Abbas og Ahmed Kurei (Abu Ala) nede utan å byggje opp nokon arvtakar.
Israelske aksjonar mot den palestinske infrastrukturen, mellom anna mot politiet, hadde gjort det tilnærma umogeleg for Arafat å utøve noka særskild makt. Han undertrykte Hamas, men heldt fram med den håplause forhandlingsviljen sin overfor Israel under intifadaen – noko som styrkte omdømet til Hamas og måla eit bilete av Arafat som svak og ettergjeven overfor Israel. Samtidig støtta Arafat sjølv radikale grupper og åtak på israelsk jord i det stille, ettersom han opplevde lite samarbeid med israelske leiarar og fredsforhandlingane ikkje leidde fram. Han utvikla ein utydeleg dobbeltposisjon der han vart innhenta av historia og av Hamas si tiltrekking som like tydelege og uforsonlege som dei israelske motpartane. Det var forhandlingsverket til Arafat som etter at Rabin var død forvitra på begge sider av dei nye grensene, utan at han sjølv klarte å frigjere seg frå forhandlingsvegen. Han døydde dermed isolert – som ein forsoningsmann i ei tid då få palestinarar og israelarar ønskte forsoning.
Vanadium
Vanadium er eit metallisk grunnstoff med kjemisk symbol V og atomnummer 23. Det er eit sjeldant transisjonsmetall som er mjukt og smibart og blir særleg brukt i legeringar.
Førekomst og utvinning
Vanadium finst i omtrent 65 ulike mineral.
Sambindingar
Vanadium kan ha oksidasjonstal 5, 4, 3 eller 2 i sambindingar.
Bruk av vanadium
Vanadium kan brukast i legeringar som til dømes viss typar stål.
Sambindingar er i bruk som katalysatorar i produksjon av svovelsyre.
Biologisk rolle
Vanadium er nødvendig for nokre dyr.
Statisk
Statisk tyder stilleståande, uforanderleg eller i ro og omhandlar det som er i likevekt. Det kan syne til:
Knut Moe (1960-)
Knut Moe  var ordførar i Modalen kommune frå 2003 til 2015. Han er medlem av Høgre, men representerer Samlingslista i kommunestyret.
Springaren Kristi Vangje
Forma etter Ola Dekko er kalla Hallingjenta. Denne forma har og vore nytta i Krødsherad. Slåtten kom til Valdres med Ulrik Jensestogun, og springaren har namn etter han der. I Numedal er slåtten gjerne kalla Ola Huken. Det ser ut til at forma Hallingjenta med variantar har hatt større spreiing enn forma etter Ola A. Strand. Skilnaden på formene er at Dekkaforma byrjar på kvinten, medan Strandaforma byrjar på tersen. I dag er det likevel forma etter Ola A. Strand som er mest kjend.
Slåtten er nok tolleg gamal, og har heime i Buskerud. I dag er det ikkje lett å finne ut om han opphavleg kom frå Hallingdal eller Numedal, sjølv om det er i Hallingdal ein finn flest former.
Variantgruppa
Slåttegruppa har katalognummer 503 i hardingfeleverket. Varianten frå Krødsherad er ikkje teken med i lista (ein variant av Hallingjenta).
Nejc Pečnik
Nejc Pečnik er ein slovensk fotballspelar som har spela for Nacional i den portugisiske fotballigan. Han har òg landskampar for Slovenia. Han debuterte for A-landslaget 1. april 2009 i ein VM-kvalifiseringskamp mot Nord-Irland. 10. oktober 2009 skåra han det første landslagsmålet sitt i ein VM-kvalifiseringskamp mot Slovakia. 14. november same året skåra han det viktige bortemålet til Slovenia under playoff-kampane mot Russland, då Slovenia tapte 1-2 i Moskva. Då dei vann heimekampen 1-0, kvalifiserte dei seg til fotball-VM i Sør-Afrika, der Pečnik var med i troppen. Storebroren hans, Andrej, er òg ein profesjonell fotballspelar med landskampar for Slovenia.
Hoorn
Hoorn er ein kommune og by i Nederland i provinsen Noord-Holland med om lag 70 000 innbyggjarar. Han ligg ved Markermeer om lag 40 km nord for Amsterdam og fekk byrettar i 1357.
Utanom byen Hoorn består kommunen av tettstadane Zwaag og Blokker.
Hoorn er ein gammal by og var ein av dei største i Holland på 1600-talet. Mange skip gjekk frå her til Asia og framleis står ein del bygg frå denne tida i byen.
Av kjende innbyggjarar frå Hoorn finn ein tvillingane og fotballspelarane Frank og Ronald de Boer.
Alphen aan den Rijn
Alphen aan den Rijn er ein kommune og by i Nederland i provinsen Zuid-Holland med om lag 70 000 innbyggjarar. Han ligg mellom byane Leiden og Utrecht ved elva Oude Rijn (Gamle Rhinen), der elva Gouwe forgreinar seg. Ruinane av ei gammal romersk festning ligg i byen.
Kommunen Alphen aan den Rijn inkluderer òg tettstadane Aarlanderveen og Zwammerdam. Byen ligg i det som vert kalla «det grøne hjartet» av Nederland, som er eit noko mindre folkesett område i storbyområdet Randstad.
Namnet Alphen kjem truleg frå den gamle romerske festninga Albanianae, som tyder «busetnaden ved det kvite vatnet».
Ridderhof
Laurdag 9. april 2011 drap den nederlandske 24-åringen Tristan van der Vlis tre kvinner og tre menn og seg sjølv på kjøpesenteret Ridderhof. Han skaut med ein maskinpistol mot folkemengda inne på senteret. Til saman døyde 7 personar og 16 blei skada.
Gabon
Gabon, offisielt Republikken Gabon, er ein republikk ved ekvator i vestre Sentral-Afrika. Landet grensar til Kamerun, Republikken Kongo, Ekvatorial-Guinea og Atlanterhavet. Hovudstaden er Libreville.
Historie
Frå sjølvstendet i 1960 og fram til 1990-talet vart Gabon styrt av eineveldige presidentar. I 1991 vart ein ny konstitusjon teken i bruk, der ulike parti vart tillate og meir demokratiske val kunne haldast. Gabon er eit av dei meir utvikla landa i Afrika, takka vere ei lita folkemengde, rike naturtilgangar og støtte frå utlandet.
Klima og miljø
I landet er det regnskog og ein rik flora og fauna. Nokre av Gabon sine største miljøproblem er for stor skogshogst og tjuvjakt. Det største helseproblemet er hiv og aids. I 2001 var 9 % av den vaksne befolkninga smitta eller sjuke av hiv/aids.
Økonomi
Olje vart oppdaga i havbotnen på 1970-talet, og no svarar oljebransjen for halvparten av landet sin BNP. Trass sine naturtilgangar har Gabon hatt problem med økonomien, fremst grunna ein dårleg finansøkonomi. Ei stor devalvering på midten av 1990-talet leidde til ein inflasjon på 35%, men finansiell hjelp frå Verdsbanken og Frankrike stoppa den negative utviklinga.
Administrativ inndeling
Gabon er inndelt i ni provinsar:
Skinntrøya
«Skinntrøya» er ein springar som er mykje nytta til dans i Hallingdal og Valdres, der slåtten er kalla «Skraddarlåtten», «Krotakyr» eller «Dølehusen». Nemninga Krotakyr er frå Vang i Valdres, Dølehusen frå Bendik i Nøen. Springaren høyrer til det sentrale repertoaret i hallingdal og Valdres. Slåtten fekk namnet «Skinntrøya» etter at ei budeie dansa til slåtten utan å ta skinnkleda av (dei ho nytta i fjøset). Spelemannen den gongen var Myreguten (Ola J. Myro). Myreguten og Ola Dekko er dei sentrale kjeldene til slåtten i Hallingdal. I Valdres finst det dokumentasjon på han både i Vang og i Aurdal, noko som tyder på at springaren har vore nytta der alt på Jørn Hilme si tid eller før. Slåtten kom og til Krødsherad med Andres Vinna.
Variantgruppa
Slåtten har katalognummer 504 i hardingfeleverket. Variantgruppa tel tre slåttar frå Hallingdal, tre frå Valdres og ein frå Lærdal. Formene er svært like einannan, noko som tyder på at dei alle kjem frå same kjelda. Skilnaden er at formene frå Valdres byrjar på kvinten, medan dei andre byrjar på midtstrengene. Det er rimeleg å tenkje seg at dette er ein gamal sogneslått som har funne vegen over fjellet til Hallingdal. Varianten frå Sogn har tre vek der hallingvarianten har fire. Dette fjerde veket er eit vandretak som er sams meslåtten «Raske-Jørand», ein variant av springaren Jarand Skinnarland. Det er berre i Hallingdal dette taket er utvikla (som brigde mellom det opphavlege første og andre veket).
Takumi Shimohira
Takumi Shimohira er ein japansk fotballspelar.
Han har spela for klubbane Gamba Osaka, Omiya Ardija, Yokohama F. Marinos og JEF United Chiba (2019).
Gjønavatnet
Gjønavatnet er eit vatn som ligg i Bjørnafjorden kommune i Vestland.
Bay of Plenty
Bay of Plenty (maori Te Moana-a-Toi), ofte avkorta til BoP, er ein region på Nordøya på New Zealand, eit landområde som ligg innanfor havbukta med same namn. Den største byen i Bay of Plenty er Tauranga, i den vestlege delen.
Sjølve havbukta
Bukta strekkjer seg frå basis av halvøya Coromandel Peninsula i vest til Cape Runaway i aust. Området er avgrensa av åsrekkjene Kaimai og Mamaku Ranges mot vest, og strekkjer seg innover i landet til dei sparsamt busette skogområda kring Rotorua, Kawerau og Murupara. Fleire øyer ligg ute i bukta, mellom desse Mayor Island/Tuhua, Motiti Island, Whale Island og, mest kjend, den aktive vulkanen på øya Whakaari/White Island.
Bukta vart namngjeven av kaptein James Cook ein gong i november 1769. Cook gav henne namnet Bay of Plenty («overflodsbukta») etter at han la merke til dei overveldande matlagra i fleire māorilandsbyar han vitja langs kysten; i sterk motsetning til dei observasjonane han tidlegare hadde gjort i Poverty Bay ('fattigdomsbukta').
Regionen
Regionen hadde ved folketeljinga i 2006 eit folketal på 257 379, som ein stipulerer vil auka til 277 900 i året 2011. Av innbyggjarane rekna 28% seg som etniske māoriar. 23% var under 15 år, og 3,9% utan arbeid. To byar dominerer Bay of Islands: Tauranga (folketal 103 635) og Rotorua (folketal 65 901). Som eit kompromiss mellom byane, vart byen Whakatane i 1989 vald til sete for regionstyret. I 2007 vart det likevel bestemt at Tauranga skulle ta over denne rolla. . Andre byar i regionen omfattar Te Puke, Kawerau, Katikati og Opotiki. Jordbruk og turisme er dei to hovudnæringsvegane i regionen, og det geotermiske området kring Roturoa er eit populært turistmål.
Regionen er skogkledd, mykje av skogen er kommersielt planta og ivareteken, og det er dessutan eit utstrekt jordbruk i området. Klimaet i kystsona er nesten tropisk, både fuktig og varmt året rundt. I innlandet derimot, kring Roturoa, er gjennomsnittstemperaturen generelt sett 2°C kjøligare. Viktige produkt er kiwi, eple, avocado og tømmer. Som i det meste av New Zealand er sauehald vanleg, men produksjon av mjølkeprodukt og kjøt frå storfe er i aukande grad i ferd med å overta for sauehaldet.
Vegnettet har vorte utbygd i aukande grad, særskilt vest i Bay of Plenty, på grunn av tiltakande vegtransport av tømmer til hovudhamna i Tauranga. Jarnvegslinjer går mellom Tauranga og Waikatoregionen og til den austlege delen av bukta, men desse fraktar berre gods.
Birmingham City
Birmingham City Football Club er ein engelsk profesjonell fotballklubb som spelar i EFL Championship i 2020/2021-sesongen. Klubben spela i 2010/11-sesongen i Premier League, etter å ha rykt opp frå Football League Championship i 2009. Klubben blei stifta i 1875, og kom med i The Football League i 1892, då 2. divisjon i ligaen vart oppretta. Kallenamnet til Birmingham City er «The Blues», og dei spelar heimekampane sine på St Andrew's i Birmingham. Birmingham er den nest største byen i England og ligg i regionen West Midlands, om lag 20 mil nordvest for London. Birmingham City sin store lokalrival er Aston Villa, som også kjem frå Birmingham og ofte har vore storebror av dei to Birmingham-klubbane.
Historie
Birmingham City vart stifta under namnet Small Heath Alliance i 1875, men skifta namn til Birmingham FC i 1905. I 1885 vart klubben profesjonell. Frå 1889 spelte klubben i Football Alliance, som var ein rivaliserande liga til den nye Football League. I 1892 vart dei og dei andre laga i Football Alliance med i Football League då 2. divisjon der vart oppretta. Birmingham vann 2. divisjon i den første sesongen, men rykte likevel ikkje opp, då dei ikkje vann kvalifiseringskampen mot laget som hadde tapt 1. divisjon. Året etter rykte dei opp i 1. divisjon, etter å ha kome på 2. plass i 2. divisjon. Dei neste åra veksla klubben på å spela i 1. og 2. divisjon, med tre opp- og nedrykk fram til 1921. Det året vann klubben 2. divisjon, og spelte så 18 sesongar i 1. divisjon - den lengste samanhengande perioden klubben har spelt i toppdivisjonen. Men i desse 18 sesongane kom klubben aldri høgare på tabellen enn 8. plass.
Frå 1972 til 1986 hadde klubben igjen ein lengre periode i toppdivisjonen, berre avbrote av to enkeltsesongar i 2. divisjon. Men dei klarde aldri å konkurrera i toppen av 1. divisjon - den beste plasseringa var 10. plass i 1972/73. Då klubben rykte ned i 1986 skulle det ta lang tid før dei nådde toppserien igjen. I 1989 rykte dei for første gong ned i 3. divisjon, der dei måtte spela tre sesongar før dei rykte opp igjen i 1992, og så endå ein sesong i 1994/95 etter eit nytt nedrykk. I 2011 vann dei ligacupen for andre gong.
Frå 1995 til 2002 spelte klubben i den nest øvste divisjonen, som no hadde skifta namn til 1. divisjon. Frå og med 1998/99-sesongen var klubben fire år på rad med på å spela playoff-kampar om opprykk til Premier League. I 2002 lukkast dette endeleg, og frå 2002 til 2006 spelte dei fire sesongar i Premier League, med 10. plass i 2003/04 som beste plassering. Deretter har klubben vore eit sokalla "heislag" med nedrykk frå Premier League i 2006, opprykk tilbake i 2007, nedrykk igjen i 2008 og opprykk igjen i 2009. I 2009/10-sesongen fekk Birmingham City dermed igjen sjansen i Premier League, og klarde denne gongen å unngå nedrykk.
Om Tilla
Om Tilla er ein norsk dramafilm frå 1963. Han er regissert og skriven av Arne Skouen og er den fyrste filmen i serien hans om ungar med psykiske vanskar. Dei to andre er Vaktpostene frå 1965 og Reisen til havet frå 1966. Filmen handlar om Tilla, ei lita jente som har vorte sjokkskada og fått psykiske problem, og vegen mot å verte frisk att.
Mera
Mera (Maira i Sveits) er ei elv i Sveits og Italia. Ho har sitt utspring nær Malojapasset i Graubünden i Sveits. Ho renn gjennom Val Bregaglia (Bergell), kryssa den italienske grensa nær Soglio og snur sørover i Chiavenna, like før ho mottar Liro frå høgre ved Prata Camportaccio. Mera munnar ut i Comosjøen nær Sorico.
Jussy i Sveits
Jussy er ein kommune kantonen Genève i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 470 meter over havet. Det historiske Chateau Du Crest ligg her.
Furuvatnet
Furuvatnet er drikkevatnet til mange innbyggjarar i Sveio, delar av vatnet ligg ved foten av Ramsfjellet. Naturen rundt Furuvatnet omfattar skogdekt terreng til fjell og åser.
Jussy i Sveits
Kommunen ligg på venstresida av elva Rhône og ved grensa til Frankrike. Han er ein av dei største kommunane i heile kantonen. Det høgaste punktet i kantonen, Les Arales (516 moh) ligg lengst aust i kommunen, nær Monniaz. Han består av landsbyen Jussy og grendene Sionnet og Monniaz.
Shinya Tamaoki
Shinya Tamaoki er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Gamba Osaka.
Det franske kommunistpartiet
Det franske kommunistpartiet (Parti communiste français, PCF) er det største kommunistpartiet i Frankrike og medlem i Det europeiske venstrepartiet EL (på engelsk European Left, på fransk Gauche Européenne).
PCF blei grunnlagt i 1920 av medlemmer i Det franske sosialistpartiet SFIO som hadde gått imot første verdskrigen og som støtta bolsjevik-revolusjonen i Russland. Fleirtalet i SFIO hadde i 1914 tatt eit sjåvinistisk standpunkt og støtta den franske krigføringa. PCF slutta seg til den kommunistiske Tredje Internasjonalen (KI, Komintern).
Midt på 1930-talet voks PCF kraftig, særleg etter at Komintern slo inn på folkefrontstrategien, og gjekk inn for allianse med både andre sosialistiske parti og liberale borgarlege parti mot fascismen. Partia som var med i den franske folkefronten (Front Populaire), blant dei PCF, vann parlamentsvalet i 1936, og ei regjering leidd av sosialisten Léon Blum kunne skipast, med støtte men ikkje deltaking frå PCF.
Men linjeskifta i sovjetisk utanrikspolitikk var eit stort problem for partiet. Det hadde fått auka popularitet også på grunn av Sovjetunionens iherdige freistnader på å etablere ein sovjetisk-fransk-britisk allianse mot Hitler-Tyskland frå midten av 1930-talet, noko som stranda på britisk motstand. Men da den sovjetiske dikatoren Josef Stalin bråsnudde, og plutseleg inngjekk ei ikkje-åtakpakt med Tyskland i 1939 (Molotov-Ribbentrop-pakta), blei PCF forbode av den nye regjeringa under den borgarlege Édouard Daladier.
Andrej Komac
Andrej Komac er ein slovensk fotballspelar. Han har spela for det slovenske landslaget, og var med på å vinna den slovenske serien med Gorica i 2005 og 2006.
Det franske kommunistpartiet
PCF følgde ei antikrigslinje til å begynne med under andre verdskrigen. Men særleg etter åtaket på Sovjetunionen i 1941 blei PCF det mest aktive partiet i motstandsrørsla, og fekk stor oppslutning i folket på grunn av det. Da Frankrike blei frigjort i 1944, gjekk PCF inn i samlingsregjeringa leidd av Charles de Gaulle, men blei tvinga ut av koalisjonsregjeringa til Paul Ramadier i 1947 da den kalde krigen tok til. Men PCF var det største partiet i landet framleis i mange år.
Etter hendingane i mai 1968, der PCF stort sett var fiendtleg innstilt til det som skjedde, og undertrykkinga av Praha-våren seinare same året, begynte PCF å distansere seg frå Moskva, og blei til slutt ein sterk kritikar av sovjetkommunismen. PCF blei eit eurokommunistisk eller reformkommunistisk parti. I 1981 gjekk PCF inn i regjering som koalisjonspartner med François Mitterrand sitt reorganiserte sosialistparti PS.
Men deltakinga i fleire koalisjonsregjeringar har ikkje styrkt PCF, fordi politikken til desse regjeringane ikkje har svart til forventningane frå medlemmene og veljarane til PCF om ein verkeleg venstrekurs. Fallet til kommunistregima i Aust-Europa rundt 1990 har også bidratt til nedgangen for PCF, fordi partiet trass i sin sjølvstendige reformkommunistiske kurs sidan 1970-åra framleis i nokon grad blei forbunde med desse regima i media og i medvitet til mange menneske. Partiet nådde botnen ved presidentvalet i 2002, da kandidaten deira, daverande partileiar Robert Hue, fekk berre 3,4 % av stemmene, og partiet sjølv fekk berre 4,8 % ved parlamentsvalet same året. Men ved regionvalet i 2004 fekk partiet eit monaleg betre resultat, da lista med den nye leiaren, Marie George Buffet, fekk 7,2 % i regionen Île-de-France med hovudstaden Paris, og listene i regionane Nord-Pas-de-Calais og Picardie i Nord-Frankrike meir enn 10 %.
Jacob Kjødes veg
Jacob Kjødes veg er ein veg på Paradis i Fana bydel i Bergen kommune. Han går sørover frå Statsminister Michelsens veg til Nordahl Griegs veg og er om lag 600 meter lang.
Vegen er kalla opp etter skipsreiar Jacob Kjøde (1880-1946). Han var engasjert i kolgruvedrifta på Svalbard og skipsfarten til området. Namnet vart vedteke i 1947.
I Jacob Kjødes veg 15 ligg Jacob Kjøde A/S Bygniningen som i 1939 fekk Houens fonds diplom for god arkitektur. Bygningen er teikna av Erlend Tryti.
Steinsopp
Steinsopp (Boletus edulis) er ein stor og fast røyrsopp. Steinsoppen er ein god matsopp, men vert lett angripe av insekt. Han er vanleg i lauv- og barskog i heile Noreg.
Ars antiqua
Ars antiqua eller og ars vetus ('den gamle kunsta') er nemninga på ei musikalsk stilretning som rådde grunnen særleg i fransk musikk i perioden frå 1170 til om lag 1310, då stilen vart avløyst av ars nova. Den førande skoleringa innanfor stilen er oftast kalla Notre Dame-skolen, av di det var ved katedralen Notre Dame i Paris at stilen vart halden i hevd, og vart spreidd. Nemninga dekkjer berre kyrkjemusikken i perioden, og tek ikkje med trubadur eller trouvére-musikken, som var verdsleg. Stilen er kjend for å ha skapt motetten.
Dei fleste komponistane som skreiv innanfor ars antiqua er anonyme. Berre to namn er kjende: Léonin og Perotin. Det vart skrive mykje ny musikkteori på denne tida, då ein utforska nye rytmer og fleirstemmig song.
Stilen er oftast delt opp i tidleg gotikk og høg-gotikk. Tidleg gotikk rådde fram til om lag 1260, medan høg-gotikken rådde grunnen fram til 1310. I den første tida var det organum og conductus som var mest nytta, medan desse veik for framvoksteren av motetten i den seinare perioden. Den førande komponisten i seinstilen var Petrus de Cruce.
Då ars nova-stilen voks fram, gjekk ars antiqua av moten heller snøgt, men vart ei tid forsvart av mellom andre Jacob av Liége, som gjekk hardt ut mot den nye stilen. For Jacob var den gamle stilen musica modesta ('sømeleg musikk'), medan den nye stilen var «usømeleg».
Maldon Marine Lake
Maldon Marine Lake er ein innsjø i Maldon, ein liten historisk by ved estuaret til River Blackwater i Essex i England. Innsjøen vart skapt i 1905 og har vorte eit populært fritidsområde. Innsjøen har saltvatn.
Finsevatnet
Finsevatnet er eit vatn som ligg i Ulvik herad i Vestland.
Kenta Hoshihara
Kenta Hoshihara er ein japansk fotballspelar.
Han har spela for klubbane Gamba Osaka, Mito HollyHock, Giravanz Kitakyushu, Matsumoto Yamaga FC, Thespakusatsu Gunma og Fujieda MYFC (2019).
Laconnex
Laconnex er ein kommune kantonen Genève i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 440 meter over havet.
Kommunen ligg i den sveitsiske Champagne-dalen.
Trepigga stingsild
Trepigga stingsild er den vanlegaste stingsildarten i Noreg. Han er utbreidd i fersk- og brakkvatn over heile Eurasia, bortsett frå i Donau. Dei kan òg treffast på i saltvatn, men då helst tett inne med kystane.
Arten er særs vanleg som laboratoriedyr, særleg har åtferdsbiologar som Niko Tinbergen gjort mykje viktig forskingsarbeid med han. Han seiast å vera relativt lett å halda i akvarium, men vert ikkje tilrådd for amatørakvaristar då han krev både kaldt vatn og levande fôr.
Kjenneteikn
Trepigga stingsild er ein ganske liten fisk, med ei lengd på 5-11 cm. Ferskvassformer er mindre enn brakk- og saltvassvariantar. Namnet sitt har han fått på grunn av fremre delen av ryggfinnen, som er omdanna til normalt 3-4 skarpe piggar. Den bakste finnestråla på ryggen er òg omdanna til ein pigg som står åleine. Han har òg ei rekkje harde beinplater på sidene av kroppen og ei bukfinne som er redusert til ein skarp pigg og ei lita stråle. Denne kroppspansringa fungerer som eit forsvar mot større rovfisk.
Lake District
Lake District er eit fjellendt område i Nordvest-England. Det ligg i Cumbria og er den einaste staden i England der ein finn høgder over 3000 fot, det vil si drygt 900 meter, over havnivå. Området vart populært som turmål på byrjinga av 1800-talet, då diktarane William Wordsworth, Samuel Taylor Coleridge og Robert Southey skreiv om det. Dei tre vart kjende som Lake Poets. Sidan 1951 har store delar av området vore del av Lake District nasjonalpark.
Trepigga stingsild
Kjenneteikn
Reine ferskvassformer av arten har som regel eit brunt eller grønaktig skjer, medan anadrome former er blankt grøne til blåsvarte. Det eksisterer òg nokre få heilt svarte bestandar. Sidene er vanlegvis bleike og buken gul, kvit eller sølvaktig. I gytetida vert hannar (utanom i svarte bestandar) sterkare farga, med ein karakteristisk raud eller oransje buk.
Lake District
Geografi
Området er omkring 55 km langt og breitt. Den siste istida enda for omkring 15 000 år sidan og etterlet det landskapet ein finn i parken, med breie u-dalar og mange innsjøar (lakes) som har gjeve namn til området. Dei høgastliggande områda er steinete, medan ein lenger ned finn myr med lyngvekst. Under tregrensa finst gammal eikeskog side om side med furu som vart planta ut på 1800-talet. På grunn av mykje nedbør i området er bakken ofte gjennomtrukken av vatn.
Trepigga stingsild
Levesett
Føda til arten består for det meste av makk, små krepsdyr, larvar og vaksne vassinsekt, drukna flygande insekt og fiskeyngel. Det finst fleire døme på at dei kan jakta på og eta sitt eige avkom.
Formeiring
I gytetida vert stingsildhannane særs territoriale, og forsvarar eit lite revir rundt eit forseggjort reir som ligg på mjuk botn. Dette byggar hannane sjølv av ymse plantemateriale, som vert sett saman med eit sekret som vert produsert i nyrene og m.a. inneheldt glykoproteinet spiggin. Reira er tunnelforma, og under gytinga sym hoa gjennom dei. Både hoer og hannar har ofte fleire partnarar gjennom same sesong; hannane oftast i det same reiret.
Etter gytinga heldt hannen fram med den territoriale åtferda si, og vaktar reiret aggressivt mot predatorar. Han heldt òg reiret ved like ved å syta for oksygentilførnad og fjerning av daude eller sjuke egg og larvar.
Mange bestandar treng 2 år på å modnast, men det finst òg dei som brukar både 1 og 3 år. Dei færraste overlever meir enn ein gytesesong.
Støyt
Støyt har fleire tydingar:
Raphael Botti
Raphael Botti er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubben Vissel Kobe.
Velsen
Velsen er ein kommune og by i Nederland i provinsen Noord-Holland med om lag 70 000 innbyggjarar. Han ligg på begge sider av Nordsjøkanalen
På nordsida av Nordsjøkanalen, i Velsen-Noord, ligg det eit stort stålverk, Corus Strip Products IJmuiden, tidlegare kalla Koninklijke Hoogovens. Hovudkvarteret for Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij ligg i IJmuiden.
Kennemerstrand ligg på sørsida av kanalen i enden av Kennemerboulevard som går sør for hamna i byen.
Iktyologi
Iktyologi (av gresk ιχθύς, ichthys, ’fisk’) er vitskapen som studerer fisk. Vitskapen er ein del av zoologien, og er spesielt retta mot grunnleggande studium av den biologiske systematikken til fiskane, i tillegg til morfologien, biogeografien, åtferda og økologien deira. Det finst om lag 25 000 beskrivne artar fisk i verda i dag, og rundt 250 nye vert registrert årleg.
Den svenske biologen Petrus Artedi, som var ein av Carl von Linné sine studentar, er rekna som grunnleggar av iktyologien gjennom sitt verk Ichthyologia frå 1738.
Sidan fisk lever i vatn er iktyologien nært forbunden med marinbiologien og limnologien.
Eidfjordvatnet
Eidfjordvatnet er eit vatn som ligg i Eidfjord kommune i Vestland. Største djupn 79 meter. Middel djupna er 53 meter. Volumet utgjer omlag 0,195 kub.km.
Vaktpostene
Vaktpostene er ein norsk dramafilm frå 1965. Han er regissert og skriven av Arne Skouen og Johan Borgen. Vaktpostene er den andre filmen i serien til Arne Skouen om ungar med psykiske vanskar. Dei to andre er Om Tilla frå 1963 og Reisen til havet frå 1966. Filmen handlar om rekrutten Arild, som stikk av frå militærtenesta og kjem til ein heim for autistiske ungar, der han vil vere for å hjelpe til.
Reisen til havet
Reisen til havet er ein norsk dramafilm frå 1966. Han er regissert og skriven av Arne Skouen, og er den tredje filmen i serien hans om ungar med psykiske vanskar. Dei to andre er Om Tilla frå 1963 og Vaktpostene frå 1965. Filmen handlar om jenta «Pinne», som stikk av frå ein anstalt og møter sjåføren Hilmar.
Sentral-Afrika
Sentral-Afrika er ein del av Afrika sør for Sahara der ein som regel reknar med desse landa:
I tillegg kan land som Angola, Ekvatorial-Guinea, Gabon, Kamerun, Republikken Kongo (Kongo-Brazzaville) og Zambia også reknast med i regionen.
Området ligg vest for Riftdalen og sør for Sahara, og er prega av det store elvesystemet rundt Kongoelva.
Gakuto Kondo
Gakuto Kondo er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Det islandske riksvåpenet
Oksen Griðungur vernar den sørvestre delen av Island, ørna Gammur den nordvestre, dragen Dreki den nordaustre, og risen Bergrisi den søraustre.
Fram til 1903 viste det islandske riksvåpenet ein tørrfisk med krone.
Blådalsvatnet
Blådalsvatnet er eit vatn som ligg i Kvinnherad kommune i Vestland.
Stokes-lova
Stokes-lova er eit uttrykk for den motstanden ei kule møte når ho rører seg gjennom ei væske, og straumen er laminær. George Gabriel Stokes utleidde uttrykket i 1851:
der:
Om partiklane fell i den viskøse væska på grunn av si eiga vekt, då vil ein terminalfart, kjend som sleppehastigheita, nådd når denne friksjonskrafta kombinert med oppdrifta nøyaktig balanserer tyngdekrafta. Sleppehastigheita som oppstår er gjeven av:
Stokes-lova nyttar seg av følgjande krav for korleis ein partikkel oppfører seg i væska:
Jemen
Jemen (arabisk اليَمَن, al-Yaman), offisielt Republikken Jemen (arabisk الجمهورية اليمنية, al-Jumhūrīyah al-Yamanīyah) er eit arabisk land i Sørvest-Asia, sørvest og sør på Den arabiske halvøya. Jemen er det nest største landet på halvøya og dekkjer 527 970 km². Kystlinja er kring 2000 km lang. Det grensar til Saudi-Arabia i nord, Raudehavet i vest, Adenbukta og Arabiahavet i sør og Oman i aust. Hovudstaden i Jemen er Sana, men opprørarar har hatt kontroll over byen sidan februar 2015. På grunn av dette har regjeringa mellombels flytta til hamnebyen Aden på sørkysten. Jemen har meir enn 200 øyar og den største av desse er Socotra.
Jemen var heimstaden til sabearane (Saba i Bibelen),  ein handelsstat som blømde i over tusen år og som truleg òg omfatta delar av dagens Etiopia og Eritrea. I 275 evt. kom regionen under det jødiskpåverka Himjar. Kristendomen kom til landet på 300-talet, medan jødedom og lokal heidenskap alt var etablert. Islam spreidde seg raskt på 600-talet og jemenittiske soldatar var avgjerande for dei tidlege islamske erobringane. Styret av Jemen har lenge vore særs vanskeleg. Fleire dynasti dukka opp frå 800- til 1500-talet, og Rasulid var det mektigaste og mest velståande. Landet var delt mellom Det osmanske riket og Det britiske imperiet tidleg på 1900-talet. Kongedømet Jemen vart oppretta etter fyrste verdskrigen i Nord-Jemen før Den arabiske republikken Jemen vart oppretta i 1962. Sør-Jemen vart verande eit britisk protektorat fram til 1967. Dei to jemenittiske statane vart samla til den moderne republikken Jemen i 1990.
Jemen er eit utviklingsland. Under president Ali Abdullah Saleh, har Jemen blitt skildra som eit kleptokrati. I følgje ein internasjonal korrupsjonsindeks frå 2009 av Transparency International, vart Jemen rangert på 164. plass av 182 land. Utan sterke statlege institusjonar, utgjer elitepolitikk i Jemen ein de facto form for samarbeidsstyre, der konkurrerande stamme, regionale, religiøse og politiske interesser er samde om å halde kvarandre i sjakk gjennom ein stillteiande aksept av balansen det har skapt. Den uformelle politiske avtalen vert opprettheldt ved at tre menn deler på makta: president Ali Abdullah Saleh, som kontrollerte staten; generalmajor Ali Mohsen al-Ahmar, som kontrollerte den største delen av hæren; og sjeik Abdullah al-Ahmar, som leia det islamistiske Islah-partiet og var Saudi-Arabia sin utvalde meklar for transnasjonale patronatbetalingar til forskjellige politiske aktørar, inkludert stammesjeikar. Utbetalingar frå saudiarabarane er meint å lette sjølvstyret til stammene frå den jemenittiske regjeringa og gje den saudiarabiske regjeringa ein måte å påverke dei politiske avgjerslene til Jemen.
Jemen har vore i ei politisk krise sidan 2011. I januar 2011 byrja ei rekkje gatedemonstrasjonar mot fattigdom, arbeidsløyse, korrupsjon og planane til president Saleh om å endre den jemenittiske grunnlova og fjerne tidsgrensa for kor lenge ein president kan sitje, og i røynda gjere han til president på livstid. Han førebudde òg den eldste sonen sin, Ahmed Saleh, kommandant i den republikanske garden, til å overta etter han. USA reknar Al-Qaida på Den arabiske halvøya (AQAP) som «den farlegaste av alle fristadane til Al-Qaida». USA prøvde å kontrollere overgangen slik at dei kunne fortsette kampen mot terrorisme, medan Saudi-Arabia prøvde å oppretthalde påverknaden sin i Jemen gjennom somme gamle regimepersonar og andre stammeleiarar som var del av det såkalla «GCC-initiativet». President Saleh trakk seg attende, og overgangen gjekk raskt gjennom «GCC-initiativet»; visepresidenten Abd Rabbu Mansour Hadi tok over og vart formelt vald til president den 21. februar 2012 i eit einmannsval. Det midlertidige parlamentet gav presidenten Saleh og 500 av hans medarbeidarar immunitet same månaden. Det vart oppretta ein nasjonal dialogkonferanse den 18. mars 2012 for å bli samde om store saker i framtida til landet. I januar 2014 gav konferansen Hadi eitt år til som president.
Overgangsprosessen vart derimot avbroten av konfliktar mellom houthiar og Islah, i tillegg til al-Qaida-opprør. I september 2014 tok houthiar over Sana,  og tvang Ali Mohsen al-Ahmar ut av landet, og oppretta ein ny «samlingsregjering» som bestod av forskjellige jemenittiske fraksjonar. Eit forslag til ei grunnlov, som ville dele Jemen i seks føderale regionar, vart diskutert, men houthiane avslo forslaget. Hadi, statsministeren hans og regjeringa gjekk av 22. januar 2015 under eit politisk dødpunkt mot houthiane og dei pågåande valdshandlingane i hovudstaden. Tre veker seinare, erklærte houthiane seg i kontroll over regjeringa i det Abdul-Malik al-Houthi kalla ein «praktfull revolusjon», sjølv om opposisjonspolitikarar, naboland og Dei sameinte nasjonane fordømde overtakinga som eit statskupp. Dei fleste politiske fraksjonane i Jemen og det internasjonale samfunnet har nekta å anerkjenne styret til houthiane, og SN har gått inn som meklar i samtalar om å fordele makta. Den 21. februar trekte Hadi attende oppseiinga si og erklærte at han framleis var den legitime presidenten i Aden. Hadi bad regjeringa samle seg i Aden, som han den 26. mai 2016 erklærte «den økonomiske og midlertidige hovudstaden» i Jemen, medan Sana er under Houthi-kontroll.
Etymologi
Namnet «Jemen» kan kome av yamin, som tyder 'på høgresida', sidan sør er til høgre når ein ser mot soloppgangen. Eit anna mogeleg opphav er yumn, som tyder 'lukke', sidan mykje av landet er frodig. Romarane kalla det Arabia Felix ('Det glade Arabia') i motsetnad til Arabia Deserta ('Ørken-Arabia'). Jemen vart nemnd i gamle sørarabiske inskripsjonar som Yamnat. I arabisk litteratur omfattar omgrepet al-Yaman eit mykje større område enn det republikken Jemen dekkjer i dag. Det strekkjer seg frå nordlege Asir til Dhofar.