cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glenn Gregory
Glenn Peter Gregory er ein engelsk songar og musikar. Han var med å starte Heaven 17 der han var frontmann, og han var medlåtksirvar og song på hitsongar som «Temptation» og «Come Live with Me».
Karriere
Gregory hadde kjend medlemmane i The Human League i fleire år. Han hadde sunge og spelt bass i band med Ian Craig Marsh sidan 1973. Tidleg i 1981 vart han kontakta av Martyn Ware etter dei originale medlemmane i The Human League gjekk frå kvarandre, og han vart spurt om å bli med i Heaven 17, eit nytt band som oppstod etter The Human League.
Heaven 17 bestod av trioen Martyn Ware, Ian Craig Marsh og Gregory som frontmann og vokalist. Bandet gav ut åtte studioalbum og hadde fleire hittar i Storbritannia, som «Crushed by the Wheels of Industry,» «Temptation», «Come Live With Me», og «Let Me Go». Seint i 1980-åra dalte populariteten deira og bandet vart oppløyst i 1988, men kom saman att i 1996 og spelte den første konserten sin i 1997. Marsh slutta i bandet i 2007, men Ware og Gregory er framleis aktive i bandet.
Utanom Heaven 17 har Gregory vore medlem av banda Ugly og Honeyroot, og har arbeidd med ABC, Tina Turner, Grace Jones, Propaganda, Terence Trent D'Arby, Ultravox, La Roux og John Lydon. Han har òg skrive mykje musikk for radio, fjernsyn og film.
Peg av Steely Dan
«Peg» er ein song av det amerikanske jazzrockbandet Steely Dan, først gjeven ut i 1977 på albumet Aja. Songen kom ut på singel i 1977 og nådde 11. plassen på den amerikanske Billboard-lista i 1978 og åttandeplassen på Cash Box-lista. Han låg 19 veker inne på lista, like lenge som «Rikki Don't Lose That Number» og «Hey Nineteen», to andre singlar av Steely Dan. I Canada låg «Peg» tre veker på sjuandeplassen i mars 1978.
AllMusic-kritikaren Stephen Thomas Erlewine skildra «Peg» som «solskins-pop» med «lag av jazza vokalharmoniar», medan musikkeksperten Stephen K. Valdez kalla det ein blanding av jazz og rock.
Det var fleire studiogitaristar som prøvde seg på gitarsoloen, inkludert Robben Ford og Larry Carlton, før det vart versjonen til Jay Graydon som vart nytta til slutt. Han arbeidde på songen i kring seks timar før bandet var nøgd.
Michael McDonald syng korvokal på refrenget og ein kan høyre klaverspelaren Paul Griffin snakke og improvisere korvokal på det siste refrenget og uttoninga av songen.
Pitchfork kåra «Peg» til den 87. beste songen frå 1970-åra, og skildra det som «den perfekte Steely Dan-songen og ein av dei raraste hittane som nokon gong har nådd så høgt.» Trommeslagaren Rick Marotta meinte «Peg» var ein av dei beste songane han nokon gong hadde spelt på.
«Peg» vart kraftig sampla i 1989 på De La Soul-songen «Eye Know». I 2007 vart songen spelt av Nerina Pallot og i 2014 av Donny Osmond.
Hasund skule
Hasund skule er ein skule som ligg i Hasund skulekrins i Ulstein kommune, Møre og Romsdal fylke, om lag 7 minutt med bil frå sentrum. Butikken Straumane Handelslag held til rett attmed.
Skulen blei fyrst bygd ved brua over til Dimnøya i 1879 med eitt klasserom. Eit nytt og større klasserom blei bygd på i nordenden i 1908. Klasserommet målte 10 x 12 alen som er ca. 6,1 x 7,3 meter. Skulen blei bygd på nytt der han står i dag og stod ferdig 1954. Ein ny og større skule blei bygd like bak i 1991 og den gamle blei riven. På tomta til den gamle skulen i dag finst det ei basketballbane. Fotballbana har blitt til ballbinge for 2-3 år sidan.
Nick Glennie-Smith
Nick Glennie-Smith er ein engelsk filmmusikkomponist, mest kjend for arbeidet sitt med Hans Zimmer for filmen The Rock frå 1996, den historiske filmen Children of Glory frå 2006 og dramet Point of No Return frå 1993. Glennie-Smith har òg skrive musikk til filmane Home Alone 3, The Man in the Iron Mask, We Were Soldiers, Secretariat og Disney-filmen The Lion King II: Simba's Pride, Lauras Stern, Der kleine Eisbär 2 - Die geheimnisvolle Insel og A Sound of Thunder.
Han samarbeidde ei kort stund med den tidlegare Pink Floyd-bassisten Roger Waters med filmen When the Wind Blows frå 1986, og albumet Radio K.A.O.S. i 1987. Han var òg med Waters på konserten «The Wall Live in Berlin» i 1990 på klaverinstrument i lag med Peter Wood. Han har òg turnert med Cliff Richard i 1980-åra.
Musikkarriere
Glennie-Smith vart fødd i London. Musikkarrieren hans starta i 1975 med bandet Wally, og spelte klaverinstrument på det andre albumet deira, Valley Gardens. I 1980 spelte han på Leo Sayer-albumet Living in a Fantasy og byrja å spele og turnere med Cliff Richard. For Richard spelte han på albuma I'm No Hero (synthesizer), Wired for Sound (lydteknikar, piano på ein song) og The Rock Connection (synthesizer på ein song).
Glennie-Smith har òg spelt på mange soloalbuma til Roger Daltrey, Under a Raging Moon og Can't Wait to See the Movie, og Paul McCartney-albuma Press to Play og Flowers in the Dirt.
Han har òg arbeidd med mange andre artistar, som Phil Collins, Tina Turner, Elvis Costello, Pharrell Williams, Nik Kershaw, Duane Eddy, Katrina & the Waves og The Adventures.
Frans Xavier
Francisco Xavier eller Javier, fødd Francisco dei Jasso y Azpilcueta, norsk: Frans Xavier, baskisk San Frantzisko Xabierkoa, latin Franciscus Xaverius, kinesisk 聖方濟各沙勿略) (fødd 7. april 1506 på borga Xavier nær Songüesa og Pamplona, i Navarra i Spania, død 3. desember 1552 på øya Shangchuan i Guangdong i Kina) var ein leiande katolsk misjonær i Sør- og Aust-Asia, og medgrunnleggjar av Jesuittordenen. Han verka som misjonær i India, Ceylon (Sri Lanka), Molukkane og Japan, og var på veg til Kina då han døydde. Han vart heilagkåra av den katolske kyrkja i 1622. <!--
Oppvekst, studiar, tidleg virke
Frans Xavier kom frå ein adelsfamilie i Navarra. Han vart døypt i kyrkja Santa María i familieborga Castillo de Javiers, den borga der han vaks opp. Han var den yngste av fem born.
I 1512 vart borga til familien Xavier, likesom mange andre borgar i området, rasert, og mykje av deres land konfiskert. Frans' far døydde i 1515. Etter skulegang ved leiande spanske skular dro han som nittenåring til universitetet i Paris der han tok lisensiatsgraden i dei fri kunstar i 1530. Han heldt fram med teologistudium same stad, og på Collège dei Sainte-Barbe i Paris delte han rom med Peter Faber. Under studiet vart dei begge kjent med Ignatius Loyola.
Dei vart etterkvart ei gruppe på sju unge menn med sterkt ynskje om å via sina liv til å tena Jesus. Ignatius, Frans, Peter Faber, Simon Rodrigues, Diego Laynez, Alfonso Salmeron og Nicolas Bobadilla skulle saman verta grunnleggjarane av Jesu Selskap. Ignatius lærde dei andre om sina åndelige øvingar, og dei mediterte saman. Den 15. august 1534 feira den nyordinerte Peter Faber messen i kyrkja på Montmartre, og før dei mottok nattverden avla dei sju private lovnader om fattigdom og kyskhet. Dei lova òg å driva misjon hos tyrkerne, med sikte på å gjenvinne Det heilage land for dei kristne. Det siste løftet vart avgitt med det atterhaldet, at dersom det ikkje var mogleg å gjennomføra det, skulle dei stille seg til disposisjonen for paven. Det var på dette tidspunktet ikkje deres meining å stifta eit nytt ordenssamfunn.
Det vesle fellesskapet forlét Paris den 15. november 1536, og kom til Venezia den 1537. Det var der Xavier mottok prestevielsens sakrament, den 24. juni 1537 i Venezia. Frans arbeidet så blant anna blant dei uhelbredelig sjuke i Venezias hospital.
Grunnen til at dei hadde reist til Venezia, var at dei ville finna skipsleilegheit til Det heilage land. Men slik skulle det ikkje verta. Til å byrja med vart dei alle verande i Italia. Dei ga opp etterkvart sina planar om å verka i Det heilage land. Dei fekk ulike oppgåver; Frans Xavier var i lengre og kortare tid innom Monselice, Vicenza, Loreto og Bologna.
I 1539 arbeidde han i Roma saman med Ignatius på førsteutkastet til jesuitterordenens konstitusjonar. Det såkalte fjerde løftet som utvalde jesuittar kunne avleggja, vart formulert då. Det er ein lovnad om særleg lydighet overfor paven, var spesielt innretta mot å sikra jesuittanes beredvillighet til å dra ut i misjonane.
Jesuittordenen støtta frå byrjinga av opp om den indrekirkelige katolske reformrørsle. Hovudmålet til ordenen var utbreiinga, befestelsen og forsvaret av den katolske trua, blant anna gjennom misjonsarbeid.
Misjonsarbeid
Frans Xavier vigde det meste av sit prestelige liv til misjonane. Sidan kong João III av Portugal (1521–57) ønskte seg jesuittmisjonærar i portugisisk Ostindia, vart Xavier beordra dit i 1540 av pave Paul III, som utnemnde han til apostolisk nuntius i Austen. Han forlét Roma den 16. mars 1540 og kom til Lisboa i slutten av juni. Der rekte han å knyta venskap med kong João som skulle bestå heilt til hans død.
Skipsreisa viste seg å verta lang og besværleg, og blant mannskapet på skipet og passasjerar var menneska av alle slag. Skipet til admiralen hadde mannskap, passasjerar, soldatar, slavar og straffangar, og Frans vurderte dem alle som overgjeve til hans omsut. Han måtte bileggja krangel, dempa klager, stoppa banning og gambling og ta seg av anna uro. Det braut ut skjørbuk, og det var ingen andre enn dei tre jesuittane til å pleia dei sjuke.
Det tok dem fem månader å runda Kapp det gode voner og koma til Mosambik, der dei var i fleire månader. Dei heldt fram å halda seg tett opptil kysten av Afrika og stansa i Malindi før dei kryssa Det indiske hav via Sokotra, og derfrå tok det dem to månader å koma fram til Goa.
India og Ceylon (1542-45)
Dei kom Goa, hovudstad for Portugals indiske koloniar, den 6. maien 1542. Dei følgjande tre og eit halvt år verkte han i India med Goa som bapse. Ein reknar hans tid i dei indiske misjonane for ca. ti år, men då må ein hugsa at den var brote opp av lengre reiser til Ceylon, Malakka, Molukkene og Japan.
Til trass for sin rang som pavelig utsending med særlege fullmakter både frå pave og konge, avslo han å flytta inn i dei flotte gemakka som var førebudd for han, og føretrekte å bu i ei enkel lita hytte nær hospitalet i byen.
På den tida var det allereie rundt 100 prestar i Goa, men – med unntak av fransiskanerne – var dei for det meste dårleg utdanna og ikkje særleg høgt skatta i folkesetnaden. Som kontrast gjorde Frans Xavier eit meir verksamt inntrykk med sin forkynnelse på gatene, hans religiøse prosesjonar gjennom gatene, hans undervising av katekismen, og hans bøner. Han vart nesten umiddelbart særs effektiv som misjonær. Men han fann det vesle og utlendingedominerte området Goa for lite, og var rastlaus i sin misjonsiver. Han takka ja til eit forslag om å misjonera utanfor Goa, og den 20. septemberen 1542 kom han til Tuticorin på sit første misjonsprosjekt, blant paravanene, perlefiskere langs Sør-Indias østkyst, nord for Kapp Comorin. Med på ferda var tre tamilske studentar frå kollegiet i Goa, ein av dem ein diakon og dei to andre kateketar og tolkar.
Det var allereie drive misjon blant dette folket, og mange var døypte. Men dei hadde ikkje fått noka eigenleg undervising i den kristne trua. Detta var det Frans Xavier greip fatt i. Frans var klår over at mange av dei døypte ikkje hadde nokon djup forståing av den nye trua (det var nok tilstrekkeleg for mange at dei som kristne kunne nyta godt av portugisisk militært vern mot muslimske sjørøvere). Han hadde stor fremgang i sin trosundervisning, døypte heile landsbyar, og etter få år (tildels etter at Frans hadde reist til andre misjonsmarker) var mengda katolske paravaner kome opp i rundt 80 000. Blant dem var den nesten berre fattige fiskarar – kanskje var det berre éin einaste høykasteinder, ein brahmin, blant dem. Under sit virke omsette han blant anna trosbekjennelsen, Fadervår og ein katekisme til tamil, Sør-Indias viktigaste språk. Eit betre grunnlag vart lagt med Frans' misjon, og det skulle verta for etterfølgende misjonærar å fordjupa paravanernes kristentro ytterlegare.
I sina brev har Frans skildra denne misjonen:
Han skreiv til sina brør i Europa i eit brev den 15. januaren 1544 at han hadde døypt så mange at han knapt klarte å røra armane lenger. Dette folket klamra seg hardnakket til sin kristne tru i århundre, og dei kan truleg takka Frans Xavier for at dei ikkje vart utrydda.
Xavier freista òg omvenda kongen av Travancore til kristendomen, og vitja òg Ceylon. Mange konverterte til katolisismen, særleg blant tamilane i nord. Under dette besøket opplevde han òg noko av feidane mellom #den ulike kongedømma på øya.
Men han var likevel utilfreds med resultata, og like så nedslege over den lavde moralen til den portugisiske elite i Goa, og vende i 1545 blikket austover, og planla ei misjonsferd til Makassar på øya Celebes (i dagens Indonesia). Xavier hadde fleire år tidlegare kort møtt Tabarija, Molukkenes første kristne konge, i Goa (1542), og hadde vurdert ei misjonsferd til desse områda sidan då. Men det var ikkje før Tabarijas død at han drog til øyane for å misjonera.
Krydderauga (Molukkene, 1546-47)
Etter tilkome til Malakka i oktober 1545 og tre månader #seg forgjeves venting på skipsleilegheit til Makassar, endra han reisemål og forlét Malakka den 1. januaren 1546 med kurs for Amboyna. Då Frans Xavier heldt til desse månadene i Malakka hadde byen allereie fått økenavnet Austen sin Sodoma og Gomorra, like såg særs på grunn av dei få hundre portugisere som budde der som byen sin 20 000 «heidenske» og muslimske innbyggjarar.
I Amboyna var dei fleste av øyboerne «heidenske», men det var òg muslimar der, som for det meste varet heller uopplyste om islamsk lære. Mengda katolikkar då Frans kom var berre sju. Sjølv om det var få, var det sju gjeng så mange som på hovudauga Ternate. I alt kan det ha vore 8 000 katolikkar på øyane, kor tre høvdingar. Men den siste misjonæren var avgått med døden, slik at – som Frans skrev i eit brev – dei kristne var «som får utan hyrde». Han heldt til seks månader der, preika og underviste, døypte, høyrde skriftemål. Han gjorde sitt beste for å læra seg det lokale malayspråk, men støtta seg i stor grad til ein tolk. Dersom jesuittane berre kunne unnvera nokre få misjonærar vilja heile folkesetnaden på øygruppa etter kort tid verta heilt kristen, skreiv han i brev til sina kollegaer i Europa.
Ternate var neste stopp for Xavier; reisa dit frå Amboyna tok fleire veker. Der vart han motteke av den portugisiske capitan handelsmannen Jurdão dei Freitas, som utøvde særs av den reelle makta i sultanatet som hadde sit sete der. Detta hadde skapt konfliktar. Dei Freitas hadde òg tillate misjonen å forfalla. Frans Xavier byrja straks å undervisa; han sørgde at for trosbekjennelsen, bønene og hymnene vart omsett til det lokale språk. Men av størst tyding var nok at han fekk omvendt dronningmoren Niachile Pokaraga til kristendomen. Etter tre månader drog Xavier ut til meir perifere øyar nordaust i Molukkene. Han kom til Halmahera og til naboauga Morotai og gjenopptok kontakten med 29 landsbyar som var vorte kristna 13 år tidlegare men som seinare var vorte avskore og truga av muslimske angrep. I tre månader drog han omkring i landsbyane og døypte over 2 000 barn.
Då han vende attende til Ternate var alt snudd på hovudet: Dei Freitas var ikkje lenger capitan, og Niachile Pokaraga var ikkje lenger dronning. Ein maktkamp hadde enda med at den muslimske sultanen Hairun no sat med makta. Hairun var vennleg nok mot Frans Xavier og uttrykte til og med ein slag beredvillighet til å vurdera å verta kristen dersom det ikkje innebar at han måtte oppgje sit store harem. Då Frans forlét Ternate fire månader etter, var han ikkje lenger fullt så optimistisk som før, men heller ikkje heilt utan voner.
Han drog så tilbake til Amboyna og såg til Malakka. På den tida var han vorte svært frustrert over den portugisiske elite sin leivde i Goa, som ikkje hadde forbetra seg. Han såg på at det ikkje berre var hinduistisk motstand, men portugisiske katolikkar #seg skandaløse vandel, som hemma den indiske misjonen. Han skreiv til kong João og bad han oppretta inkvisisjonen i Goa. Det såg skjedde, men ikkje før åtte år etter Frans' død.
Møtet med Anjiro (1547)
I desember 1547 møtte Frans Xavier i Malacca ein japansk adelsmann frå Kagoshima. Hans namn var  Anjiro. Anjiro hadde høyrt om Frans i 1545 og var reist frå Kagoshima til Malakka for å treffa han. Han hadde flykta frå Japan fordi han der var skulda for mord. Han opna sit hjarte for Frans Xavier og fortalde han om sit tidlegare liv og om skikkane til heimlandet og kultur. Anjiro var samurai, og slik frembød det seg ein mogleg formidlar og omset for ein framtidig Japanmisjon.
Xavier døypte så Anjiro — som fekk dåpsnavnet Paulo de Santa Fe — og byrja å leggja planar for sin misjon i dette nyoppdagede land. Anjiro hjelpte Frans Xavier ved å omsetja delar av den kristne læra til fonetisk japansk, som Xavier lærde seg utanåt.
Frans Xaviers brev frå Austen gjorde stort inntrykk i Europa. Ein del av dem var vorte trykt og utgjeve allereie i 1545, og utløyste ein ny begeistring for misjonane hos mange. Han vart kalla conquistador das animas, sjelenes erobrar.
I India (1548-49)
Han vende attende til India i januar 1548. Dei neste femten månadene var han på stadig reisefot i landet og tok seg av organisatoriske spørsmål. Han var misnøgd med det han såg på som ukristelig livsførsel blant portugiserne der, noko som òg skadde misjonsarbeidet, og avgjorde å reisa til Aust-Asia igjen.
I Japan (1549-51)
No gjekk ferda mot Japan. Han forlét Goa den 15. aprilen 1549, hadde eit opphald i Malacca og vitja òg Kanton på vegen. Han vart leidd av Anjiro, og av to andre japanske menn, presten Cosme dei Torres og legbroren Juan Fernandez. Han bringa med seg gåver til «kongen av Japan» sidan han akta å presentera seg sjølv som apostolisk nuntius.
Xavier kom til Japan den 27. julien 1549, men det var ikkje før den 15. augusten at han steig i land ved Kagoshima, den viktigaste havnebyen i Satsuma på øya Kyūshū. Han vart teken vennleg i mot, og var gjest hos Anjiros familie. Då hadde han så lite byrja med sin misjonærgjerning, etter først å ha studert kultur og, så godt han fekk til, språk. Men omvendelsene vakte bonzenes vrede, og dei fekk han forvist frå byen ca. august 1550.
Frå oktober til desember 1550 budde han i Yamaguchi, sør på den største av dei japanske hovudauga, Honshū. Rett før jul braut han opp mot hovudstaden Kyoto, men lukkast ikkje i å få foretrede for keisaren.
Xavier skreiv til sin ordensgeneral Ignatius, at kvar og ein misjonær som han seinare måtte sjåande til Japan
Sidan han ikkje var vorten særleg god i japansk måtte han avgrensa seg til høytlesning av ei omsetjing av ein katekisme. Og han var òg til å byrja med prisgjeve Anjiros omsetjing av dei sentrale omgrepa. Xavier vart godt motteke av alle, og kanskje særleg av dei buddhistiske shingonmunkene som hadde trekt den feilslutning at sidan han nytta ordet Dainichi for sin gud, måtte hans religion vera ein slag versjon av ei lokal sekt. Men sidan Xavier fann ut meir og meir av nyansane i det japanske språk og at ordet Dainichi faktisk var det namnet ei buddhistisk sekt brukte om den kosmiske Vairocana Buddha og herren til lyset, gjekk han over til å kalla den kristne Gud for Deusu, frå det latinske og portugisiske ordet Deus. Han lét så legbroren Juan, som gjorde store framsteg i det japanske språk, gå ut på gatene i Yamaguchi og ropa: «Dere må ikkje tilbe Dainichi». Munkane forstod snart at Xavier forkynte ein annan religion, og var ikkje lenger så vennleg stemt.
Før to månader var gått hadde han likevel 500 konvertittar, av dem nokre buddhistprestar. Men ein stor anstøtsstein for mange var den kristne læra om helvete. «Kva med våra forfedrar?» spurde dei. I eit langt brev i 1552 skildra Xavier deres bekymra reaksjon:
Xaviers svar kom rett frå Paulus' brev til Romarane. Den menneskelege fornufta er nedlagd i oss av Gud sjølv, han som er skaparen til naturen, og den lærer oss å gjera godt og vika unna det vonde, og i den utstrekkinga nokon av våra forfedrar har trufast følgt det #guddommeleg lovet innskrive i våra hjarte, vil Gud handsama dem rettferdig, og ikkje urettferdig.
skriv han, og
Hans virke i Japan var særs fruktbart, og det vart oppretta forsamlingar i Hirado (nær Nagasaki), Yamaguchi og Bungo.
Då Frans høyrde at eit portugisisk skip hadde kome til Funai (Oita) på Kyushu, avgjorde han seg til å nytta høvet til å dra attende til India, for derfrå å utvida verksemda til Kina. Etter to år i Japan overlét han sina konvertittar til pater Cosme dei Torres og broder Juan Fernandez, og då han forlét Japan, var det over 2 000 kristne i landet.
Kina i sikte (1551-52)
På seilasen tilbake mot India tvinga eit uvêr han i land på ei kinesisk øy nær den viktige hamna- og handelsbyen Kanton. Der møtte han den rike portugisiske handelsmannen Diégo Pereira, ein gammal ven han kjende frå Cochin. Han viste han eit brev frå portugisere som vart halde som fangar i Guangzhou, og som bad om at Portugal sende ein ambassadør til det keiserlige hoff for å tala deres sak.
Reisa gjekk så vidare om Malakka (27. desember 1551), med tilkome Goa i januar 1552. Der venta det Frans det nyhendet at leiinga til jesuittordenen i Roma hadde utnemnt han til den første ordensprovinsial i den nyopprettede indiske ordensprovinsen. Han fann at det var gjort god fremgang i India, men det var òg mange vanskar og misligheter, både blant misjonærane og dei portugisiske styresmaktene, som trong hans umiddelbare merksemd. Den 17. aprilen sette han så segl frå Goa saman med Diégo Pereira på skuten Santa Cruz, og stemna mot Kina. Han skulle presentera seg som apostolisk nuntius, og Pereira som ambassadør for kongen av Portugal. Kort etter vart han klår over at han hadde gløymt å ta med akkrediteringsbreva som apostolisk nuntius. Ved tilkoma til Malakka vart han møtt av capitan Alvaro dei Ataide dei Gama, som no hadde full kontroll med hamna. Han nekta å anerkjenna Xaviers tittel som nuntius, og bad Pereira om å frasi seg tittelen som ambassadør. Så gav han skipet eit nytt mannskap og forlangte at gåvene som var tiltenkt den kinesiske keisaren skulle etterlatast i Malakka.
Tidleg i september 1552 nådde Santa Cruz den kinesiske øya Sancian (Shangchuan), rett utanfor det kinesiske fastland, ikkje såg langt frå Taishan i Guangdongprovinsen. Øya låg sørvest for munningen av Perlefloden, som var ein møtestad for kinesiske og portugisiske kjøpmenn, og ikkje langt frå det som seinare skulle verta portugisernes hovudstad og fotfeste i Kina, Macao. Men det var forbode for utlendingar å ta seg inn i Kina.
Hans einaste følgjevener var no ein av studentane til jesuittane, Alvaro Ferreira, ein kineser ved namn Antonio, og ein malabarsk tener ved namn Christopher. Sjølv om Frans raskt fekk vener på øya, torde ingen å setja han over til fastlandet, for frykta for dei strenge straffene var for stor. Han hadde no sendt frå seg Alvaro Ferreira, og var åleine attende med Antonio.
I midten av oktober fekk han kontakt med ein kantonesisk kjøpmann som hadde gått med på å ta han med i skjul nattestider og ta han med heilt til Kanton, der han skulle haldast i skjul til å byrja med. Mannen ville gjera dette mot ein klekkelig betaling, på 200 cruzados. I midten av november vart detaljane for reisa klåre, og om kvelden den 19. novemberen stod Frans klår på stranda. Men mannen dukka aldri opp, moglegvis var han vorte arrestert. Det kan vera av litt interesse å vita om Frans Xaviers alternative planar. Kunne han ikkje koma seg inn til Kina frå Sancian, ville han reisa til Siam, og der slutta seg til eit siamesisk handelsskip som skulle til Kina. Han håpte naturlegvis på foretrede for keisaren og fridom til å driva misjon, men eit av hans brev røper at han fann det like så sannsynleg at han anten vart drepen eller ende opp i fengsel i Kanton eller Beijing. I det siste brevet Xavier skrev, ei dryg veke før den mislukka ferda over til fastlandet, ytret han blant anna:
Død
Den 21. novemberen besvima han etter å ha feira messen. Han døydde på øya den 3. desemberen 1552, 46 år gammal, utan å  ha nådd det kinesiske fastland.
var nok ikkje hans eigne; dei stammar frå pater Alessandro Valignano, ein seinare ruvande skikkelse blant misjonærane til jesuittane i Aust-Asia. Om det verkeleg ville ha kome til ein slik ferd til Siam og vidare til Kina, er naturlegvis umogleg å seia. Stiftane til jesuittane Ignatius av Lojola skrev i midten av 1553 til Frans (meldinga om hans død var enno ikkje nådd til Roma) at han under lydighet skulle begi seg til Europa, der det venta andre oppgåver knytet til misjonane i Etiopia, Brasil og Kongo.
Gravlegging(r)
Frans Xavier vart først gravlagd på øya Sancian. Hans lik vart ikledd prestelige gevant, lagd i ein kiste og gravlagde dagen etter med fire menneske til steda: Antonius, ein portugiser og to slavar. Lekamen var dekt av ulesket kalk slik at forråtnelsen skulle gå raskare, i tilfelle knoklane seinare skulle flyttast til India. Men på Sancian låg han berre nokre månader. På gravstaden er det seinare vorte bygd ei kyrkje, som er vorte ein valfartsstad for katolikkar frå det kinesiske fastland, Macao og Hongkong.
Over ti veker seinare skulle eit skip til Malakka, der Frans var høgt æra, og kapteinen gav løyve til å ta med kisten. Grava og kisten vart opna og kalken vart fjerna frå andletet, som vart funne utan forråtnelse og med ein frisk farge. Lekamen vart ført til Malakka i same kiste, enno dekt med kalk. Det vart sagt at då båten med Frans' lekam kom til Malakka, stoppa som ved eit under ei alvorleg pest som rasa der.
Kisten vart braka til kapellet Vår Frue av Karmelfjellet (der St. Pauls-kyrkja ligg i dag) den 22. marsen 1553, kor eit grav som var preparert ved høyalteret viste seg å vera for kort. Frans' lekam vart då teke ut av kisten og presset ned i grava på ein slik måte at hovudet vart pressa mot brystet og nakken brekte. Ei open grav i St. Pauls-kyrkja markerer i dag denne gravstaden.
Slik låg Frans' lekam under og i full kontakt med jorda i fem månader. Då fekk ein av Frans' vener, Juan de Beira, som vitja byen i forretninger, i all løyndom opna grava, Lekamen vart funne i same tilstand, bortsedd frå at nasen var skadd og det varet sår i andletet på grunn av stillinga til lekamen i den alt for vesle grava. Den 11. desemberen 1553 vart Xaviers levninger skipa til Goa. Kroppen hadde ikkje gjennomgått vesentleg forråtnelse, og vart stedd til kvile der det no ligg, i basilikaen Bom Jésus i Gamle Goa. Der vart den seinare anbragt i ein glasskontainer i eit sølvskrin den 2. desemberen 1637. I 1698 vart det som følgje av ein skjenkelse frå den toskanske storhertug Cosimo III bygd eit storslagent gravmæle for Frans i same kyrkje. Det dreier seg om eit av barokken sin mest betydningfulle byggverk i heile verda. Sølvskrinet er vorte fjerna, slik at lekamen no er synleg, skjønt det er heva opp i eit høgt mausoleum. Glassmonteret vert berre av og til senka, kvart tiande år og for ein seks vekers periode, for at pilegrimar skal få sjå han. Sist gong var i 2004. Det vert diskutert om korleis det kan ha seg at lekamen har halde seg utan forråtnelse så lenge. Høgre underarm, den som Xavier nytta for å velsigna og døypa med, vart likevel kutta av etter forordning av generalsuperioren til jesuittane Claudio Acquaviva i 1614 og har sidan då vore utstilt i eit relikvarium av sølv i hovudkyrkja til jesuittane i Roma, Il Gesù.
Helgen
Frans Xavier er vorte kåra til ein katolsk helgen. Han vart saligkåret av pave Paul V den 25. oktoberen 1619, og helligkåret av pave Gregor XV den 12. marsen 1622, samstundes som Ignatius Loyola. Hans festdag er den 3. desemberen.
Han er vernehelgen for Navarra, India, Det fjerne austen, Australia, New Zealand, misjonærar, sjøfolk, den katolske pressa, turismen; mot pest og storm; for ein god dødstime. Mange skular og forsamlingar er oppkalla etter han, og Xavier/Javier/Javiera, Frans Xavier osb. er vorte eit svært vanleg førenamn i mange katolske land. I Vietnam er det eit av dei aller vanlegaste dåpsnavn for katolske gutar. I Noreg er ein katolsk kvinneorden, St. Franciskus Xaveriussøstrene, og den katolske forsamlinga i Arendal, oppkalla etter han.
Ein har òg gjeve hans namn til ei rekkje katolske universitet, høgskular og skular verda over.
I Kina, som han aldri kom til, er han ein av #den kjæraste helgenane til katolikkane. Mange kyrkjer er oppkalla etter han. Hans første gravstad på øya Sancian (Shangchuan) er vorten ein viktig valfartsstad. Ein fransk jesuitt bygde det opphavlege valfartskapellet over grava i 1699. Det er vorte restaurert ei rekkje gonger; den siste restaureringa, betalt av eit jesuittdrevet skule i Hongkong, vart ferdig i 2006. -->
Kjelder
<!--
Brock Gully
Brock Gully er ein dal kring 2 km sør for Windwhistle Peak i Allan Hills i Victoria Land. Han vart undersøkt av New Zealand Antarctic Research Program Allan Hills Expedition (1964) som namngav han etter dialektnamnet for ein grevling på grunn av likskapen til ein grevling.
Flipped Out in Singapore
Flipped Out in Singapore er det andre studioalbumet til det amerikanske rockebandet Chainsaw Kittens, gjeve ut i 1992.
Innspeling
Flipped Out in Singapore vart produsert av Butch Vig i Smart Studios i Madison i Wisconsin i 1992. Tyson Meade sa: «Me skulle til å byrje på den andre plata vår...og selskapet vårt ønskte at Butch Vig skulle produsere det. Me visste ikkje kven han var fordi han ikkje hadde gjort Nirvana-plata enno. Han heldt på med Gish på den tida, og han fekk den første plata vår, Violent Religion, i posten, og eg reknar med han spelte henne for Billy Corgan, og Billy elska det og sa til han 'Å Butch, du må gjere dette bandet!'»
Zavadovskiy Island
Zavadovskiy Island er ei isdekt øy i West isbrem nær Antarktis. Ho ligg 19 km aust for Mikhaylov Island. Ho vart oppdaga av den sovjetiske ekspedisjonen i 1956 som namngav ho etter Ivan Zavadovskij, nestkommanderande på sluppen «Vostok» under Bellingshausenekspedisjonen i 1819-21.
Mount Strathcona
Mount Strathcona er eit fjell, 1380 meter over havet, som ligg oppom kontinentalisen på vestsida av Denmanbreen, 17 km sør for Mount Barr Smith i Antarktis. Det vart oppdaga av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen under Douglas Mawson, 1911–14, og vart namngjeven av han etter Lord Strathcona, høgkommissær for Canada i 1911, som støtta ekspedisjonen økonomisk.
Charles Martinet
Charles Andre Martinet er ein amerikansk skodespelar og stemmeskodespelar. Han er mest kjend for å gje stemme til Mario i Super Mario-serien. Martinet har gjeve stemme til denne figuren sidan 1990 og har òg gjeve stemme til figurar som Baby Mario, Luigi, Baby Luigi, Wario, Waluigi og Toadsworth.
Dann Gallucci
Dann Gallucci er ein amerikansk musikkprodusent, låtskrivar, musikar og lydteknikar. Han er mest kjend for arbeidet sitt med banda Modest Mouse, The Murder City Devils og Cold War Kids.
Gallucci møtte Isaac Brock, låtskrivar i Modest Mouse, i Seattle i Washington i 1993. Han byrja å spela gitar med bandet og vart etter kvart fulltidsmedlem og var med på å spela inn fleire singlar som seinare vart utgjevne på albumet Sad Sappy Sucker i 2001. Medan han var med i Modest Mouse var han med på å starte pønkrockbanda Area 51 og Death Wish Kids.
Bandet The Murder City Devils vart starta i 1996 av medlemene Spencer Moody, Dann Gallucci, Derek Fudesco, Coady Willis og Nate Manny. Dei gav ut to singlar det året, «Three Natural Sixes» og «Dance Hall Music», og signerte kontrakt med plateselskapet Die Young Stay Pretty, eit dotterselskap av Sub Pop. Dei gav ut debutalbumet sitt, «The Murder City Devils» i 1997.
Han var med på å skrive og spela gitar på songane «Trailer Trash» og «Bankrupt on Selling» av Modest Mouse. Dei vart gjevne ut på albumet The Lonesome Crowded West i 1997. «Trailer Trash» kom på plass 63 på Pitchfork Media si liste over dei 200 beste låtane frå 1990-talet («The Top 200 Tracks of the 1990s»)
The Murder City Devils gav ut det andre studioalbumet sitt, Empty Bottles, Broken Hearts, i 1998 og det tredje, In Name and Blood, i 2000. Dei hadde avskjedskonsert 31. oktober 2001 i Seattle's Showbox Theater.
Hurdal prestegard
Hurdal prestegard eller Gjøding gard ligg like nordvest for Hurdal kyrkje.
Dann Gallucci
I 2003 starta han bandet A Gun Called Tension saman med Sean Reveron frå The Beta Band, Exodus 77 og The Free Association. Dei gav ut eit album med same namn som bandet i 2003, og spelar ei blanding av dancehall, hip hop, reggae og pønk.
Gallucci forlét Modest Mouse i 2005 for å satse på ei karriere som lydteknikar og musikkprodusent. Han vart uteksaminert frå The Conservatory of Recording Arts and Sciences i Phoenix i Arizona i 2007.
Hurdal prestegard
På grunnen til den tidlegare prestegarden er ei rekkje arkeologiske kulturminne.
Fredensborg kommune
Fredensborg kommune er ein dansk kommune som ligg i Region Hovedstaden på Sjælland.
Dann Gallucci
I 2011 spela han inn singelen «Fashionable» for Cold War Kids, og vart seinare det året med i bandet for å spela gitar og produsere det neste albumet deira. Dear Miss Lonelyhearts vart gjeve ut 2. april 2013. Han produserte, spela inn, miksa og spela på det neste albumet deira, Hold My Home, òg. I 2016 forlét han bandet.
Fredensborg kommune
Kommunen er ny etter kommunereforma i 2007 og er ei samanslåing av dei tidlegare kommunane Fredensborg-Humlebæk kommune og Karlebo kommune.
Utrykkingskøyretøy
Utrykkingskøyretøy er eit køyretøy som vert nytta av naudetatar som brannvesen, helsevesen og politi. Slike køyretøy nyttar sirenar for å varsla andre vegfarande om at dei har det travelt og treng fri veg.
Fredensborg kommune
Kommunen har 40,112 (2016) innbyggjarar og administrasjonsenteret ligg i Kokkedal.
Dann Gallucci
Frå 2011 åt 2014 returnerte Gallucci åt Modest Mouse og var med på å skrive tre songar til albumet Strangers to Ourselves.
I 2016 vart Gallucci produsent av radioprogrammet Bullseye with Jesse Thorn.
Lights Off
«Lights Off» (norsk omsetjing 'ljosa av') er ein indiepopsong frå 2022 med den norsk-tsjekkiske gruppa We Are Domi. Songen var det tsjekkiske bidraget i Eurovision Song Contest 2022 i Torino i Italia.
Fellingskile
Fellingskile vert nytta for hindra at saga klemmer ved felling av tømmer, og for å syta for at tømmeret vert fellt i rett retning. Kilen vert slegen inn i sagsporet med øks på motsett side av fellskåret. Kile vert ofte nytta saman med brytjarn.
Lights Off
Om songen
«Lights Off» vart skriven i september 2021 under låtskrivarsamlinga Songwriting Camp CZ i Tsjekkia. På oppdrag frå det norske selskapet Arctic Rights Management drog den norske produsenten Einar Eriksen Kvaløy til leiren, der han traff på bandet We Are Domi, som består av dei norske musikarane Casper Hatlestad og Benjamin Rekstad og den tsjekkiske vokalisten Dominika Hašková. Saman med den britiske låtskrivaren Abigail Frances Jones jobba dei heile dagen med å lage ein song. Etter dette bestemte dei seg for å bruke kvelden på å skrive ein låt til, og denne låten var «Lights Off».
I oktober vart «Lights Off» plukka ut til å delta i den tsjekkiske songtevlinga Eurovision Song CZ 2022, der vinnaren fekk representere Tsjekkia i Eurovision Song Contest 2022. Kvaløy flaug tilbake til Praha for å gjere låten ferdig og produsere han.
Eurovision Song Contest
Eurovision Song CZ 2022 vart arrangert av kringkastaren Česká televize i desember 2021. Sju bidrag deltok, og vinnaren vart kåra av ein kombinasjon av ein internasjonal jury på tolv personar, ein internasjonal internettavrøysting og ei telefonavrøysting blant tsjekkiske tv-sjåarar. «Lights Off» vann dei to fyrste, men kom på fjerdeplass hos dei tsjekkiske tv-sjåarane. Trass dette vann songen samanlagt og vart det tsjekkiske bidraget til Eurovision Song Contest 2022 i Torino i Italia.
I Eurovision Song Contest deltok «Lights Off» i den andre semifinalen torsdag 12. mai. Songen enda på fjerdeplass av 18 bidrag i semifinalen, og kvalifiserte seg til finalen laurdag 14. mai. I finalen var bidraget det fyrste ut på scena og enda til slutt som nummer 22 av 25 med 38 poeng.
Vilde Frang
Vilde Frang starta å spela fiolin fire år gamal, og allereie som tiåring var ho solist saman med Kringkastingsorkesteret. Som tolvåring vart ho med i Oslo-filharmonien, og i 2007 debuterte ho i London Philharmonic Orchestra. Forøvrig har ho spelt med ei lang rekkje europeiske orkester. Ho har studert ved Barratt Due Musikkinstitutt i Oslo, og sommaren 2010 avslutta ho masterstudiet sitt ved Kronberg Academy/Universitetet i Frankfurt.
Sommaren 2009 debuterte Frang som soloartist med cd-en Prokofiev & Sibelius: Violin Concertos. For denne plata vann ho Spellemannprisen 2009 i klassa klassisk. Den neste plata hennar kjem ut våren 2011 og inneheld verk av Edvard Grieg, Béla Bartók og Richard Strauss. Ho vart fyrste mottakar av Arve Tellefsens Musikerpris i 2010, og har også vunne Statoils talentstipend på éin million kroner.
Nøttemuslingkreps
Nøttemuslingkreps (Cyclocypris ovum) er muslingkreps med ein storleik på kring 0,5 millimeter, noko som gjer han til ein av dei minste muslingkrepsane som finst i Noreg. Han har ein tydeleg pigmentert augeflekk. Namnet kjem frå den runde forma og brunfargen.
Nøttemuslingkreps kan festa seg til froskar, salamandrar og symjehåra til vassinsekt som blindpassasjerar. Soleis kan dei spreia seg til nye vatn og dammar.
Ved større konsentrasjonar kan nøttemuslingkreps vera viktig føde for småfisk. Nokre populasjonar av harr på Dovre er observerte å nøttemusklingkreps som viktigaste føda på forsumaren.
Ypparsteprest
Ypparsteprest eller øvsteprest (av hebraisk hakkohen eller haggadol) er namnet på leiaren for presteskapet i det gamle Israel og den øvste presten i tempelet i Jerusalem. Den fyrste øvstepresten for Israel var Aron, bror til Moses.
Brannvern
Brannvern er verksemd som dels skal hindra at det oppstår brann, og om dette ikkje lukkast, skal søkja å sløkkja brannen og avgrensa skade på liv og eigedom. Offentleg organisert brannvern vert kalla brannstell, og har som oppgåve å berge menneske, dyr og eigedom frå brann og andre typar ulukker, flaum og anna.
Direktoratet for samfunnssikkerheit og beredskap i Tønsberg har det overordna ansvaret for branntryggleik i Noreg. Kommunane har ansvar for sløkkingsberedskap, som brannstell, førebyggjande arbeid retta mot eigarar og brukarar av bygningar og andre brannobjekt. Eigarar og brukarar har det endelege ansvaret for brannvernet.
Brannstell og brannvern er regulert ved lov og føresegner.
Josie av Steely Dan
«Josie» er ein song skriven av Walter Becker og Donald Fagen og først gjeve ut av Steely Dan i 1977 på albumet deira Aja. Han vart òg gjeven ut som den tredje singelen frå albumet og selde forholdsvis bra. Han nådde 26. plassen på Billboard Hot 100 og 44. plassen på Easy Listening-lista det året. Han har sidan komen ut på fleire konsert- og samlealbum av Steely Dan.
Becker speler ein gitarsolo på songen, ein av få på Aja. Fagen syng solovokal. Dei andre musikarane på songen er mellom andre Chuck Rainey på bassgitar, Victor Feldman på elektrisk piano og Larry Carlton og Dean Parks på guitar. Trommeslagaren er Jim Keltner, som har fått god omtale av kritikaren Victor Aaron for trommene som startar songen på ny etter ein kort pause.
91. kommando- og kontrollbrigade
91. kommando- og kontrollbrigade (russisk 91-я Келецкая орденов Александра Невского и Красной Звезды бригада управления) er ein sambandsbrigade underlagt 2. kombinerte armé i det russiske forsvaret. Han er forlagt til garnisonen Krjazj (russisk Кряж).
Organisasjon
Standard kommando- og kontrollbrigade
Aja av Steely Dan
Aja (utalt som Asia på engelsk) er det sjette studioalbumet av det amerikanske jazzrockbandet Steely Dan. Det kom ut 23. september 1977 på ABC Records. Albumet vart spelt inn med nesten 40 musikarar og bandleiarane Donald Fagen og Walter Becker pressa Steely Dan vidare inn i eksperimentering med ymse kombinasjonar av studiomusikarar og lengre, meir sofistikerte komposisjonar for albumet.
Albumet nådde tredjeplassen på den amerikanske albumlista og femteplassen på den britiske albumlista, og vart etter kvart det bestseljande albumet deira. Det gav dei fleire hitsinglar, inkludert «Peg», «Deacon Blues» og «Josie». I juli 1978 vann Aja Grammyprisen for beste lyd (for ikkje-klassisk musikk) og nominasjonar for årets album og beste popsong av ein duo eller gruppe med vokal. Det har sidan vore inkluder tpå fleire lister over tidenes beste album og er særleg hylla blant kritikarar og audiofile for den høge produksjonsstandarden.
Innspeling
Albumet vart produsert av den mangeårige Steely Dan-produsenten Gary Katz og spelt inn med mange leiande studiomusikarar. Det åtte minuttar lange tittelsporet består av jazzaktige endringar og ein solo av saksofonisten Wayne Shorter.
Tittel og omslag
Platetittelen vert uttalt som Asia på engelsk. Donald Fagen har sagt at albumet vart kalla opp etter ei koreansk kvinne som gifta seg med broren til ein av skulevenene hans. Fotografiet på framsida er teke av Hideki Fujii med den japanske modellen og skodespelaren Sayoko Yamaguchi og vart designa av Patricia Mitsui og Geoff Westen. Skodespelar og komikar Phil Hartman, som var grafisk designer tidleg i karrieren, er ofte feilaktig tilskriven for å ha laga omslaget. Bileta på innsida av omslaget vart tekne av Walter Becker og Dorothy A. White.
Utgjeving
Aja vart gjeve ut i september 1977 på ABC Records. I førekant av utgjevinga, prøvde Katz å få dei relativt private Fagen og Becker til å tre meir fram i det offentlege, og tok eit møte med Irving Azoff for å sjå om han kunne bli manageren deira. Fagen sa på den tida: «Me var klare for å gå lykkesalig gå gjennom livet utan ein manager».
Då DTS prøvde å lage ein 5.1-versjon, vart det oppdaga at masteropptaka for både «Black Cow» og tittelsporet mangla. Av same årsak vart ein fleirkanals SACD-versjon avlyst av Universal Music. Donald Fagen har kome med tilbod om 600 amerikanske dollar til dei som kan kome med informasjon om kvar desse masteropptaka finst.
Mottaking
I ei melding i 1977 for Rolling Stone skreiv Michael Duffy at «det konseptuelle rammeverket for musikken deira har endra seg frå eit påskot av rock and roll, mot ein glattare, utruleg rein og kalkulert mutasjon av rock, pop og jazz», medan tekstane deira «er like herleg stumpe og kyniske som nokon gong». Duffy la til at sjølv om «det ekstremt sjølvmedvitne intellektet» til duoen byrja å syne avgrensingar, var det «det nettopp denne kvaliteten som gjer Walter Becker og Donald Fagen til dei perfekte musikalske antiheltane for 70-åra.» Robert Christgau i The Village Voice «hata» først plata før han «innsåg, at i motsetnad til The Royal Scam, strekte det meg ein del», og sa at han var «takksam for å sjå at den kollegiale kynismen til Fagen og Becker var i tilbakegang». Men han meinte at hangen dei hadde for lengre, meir sofistikerte songar «kunne bli den fatale feilen deira». Greg Kot var òg lunken mot det stilmessige sidesteget deira og skreiv seinare i Chicago Tribune: «Den kliniske kulda ein først kunne høyre på The Royal Scam er gjort perfekt her. Lengre, meir avslappa songar erstattar den gamle, akerbiske lidinga.» Barry Walters var meir mottakeleg i si seinare melding for Rolling Stone, og sa «rock har alltid utmerka seg i å lekamleggjere ungdomssmerter. Men det er sjendal at rock klarar å fange det vanskelege vaksenlivet på ein så rein måte.» Jazzhistorikaren Ted Gioia siterer det som eit døme på at Steely Dan «beviste at pop-rock kan ha godt av ein frisk dose jazz» i ei tid då mange rockemusikarar ofte eksperimenterte med jazzteknikkar.
Albumet er blitt omtalt av musikkskribentar som ei av dei beste testplatene for audiofile på grunn av den høge produksjonsstandarden. Walters skreiv i meldinga si at «den surrealistisk perfekte lyden på albumet, dei komplekse melodiane og harmoniane - musikk så teknisk krevande at skaparane måtte hente inn A-lista av studiomusikarar for å realisere lydane dei høyrde i hovuda sine men ikkje sjølv kunne spele, sjølv på instrumenta dei sjølv meistra.» I ei melding for ei heil-analog LP-utgåve av Aja frå 2007, gav Ken Kessler frå Hi-Fi News & Record Review høgaste score for både innspeling og framføring og kalla albumet «glimrande jazzrock som ikkje har eldast i det heile - med mindre du reknar 'intelligens' passé. Det er alt du ventar dei smertefullt hippe/kule Becker og Fagen kan levere.»
Aja har ofte vore med på lister over tidenes beste album. I 1991 plasserte franske Rock & Folk Aja på ei liste over dei 250 beste albuma som kom ut medan magasinet hadde eksistert, sidan 1966. I 1999 vart det rangert på 59. plassen på ei liste i den israelske avisa Yedioth Ahronoth over dei 99 beste albuma gjennom tidene. I 2000 vart det plassert på 118. plassen i Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums. I 2003 vart albumet innlemma i Grammy Hall of Fame og rangert på 145. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene, og hadde same plass på den reviderte utgåva få 2012. I 2006 vart Aja inkludert i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die. I 2010 valde Library of Congress ut Aja for USA National Recording Registry fordi det vart rekna som «kulturelt, kunstnarisk eller historisk viktig». I 2020 flytta Rolling Stone albumet opp til 63. plassen på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene.
Basert på slike rangeringar har samlenettsida Acclaimed Music plassert Aja på 318. plassen gjennom tidene, 95. plassen for 1970-åra og 13. plassen for 1977.
I 1999 fekk innspelinga av Aja ein eigen episode i den britiske dokumentarserien Classic Albums, der kvar song (utanom «I Got the News») på albumet vart analysert.
Yacht rock
I seinare meldingar har Aja blitt omtalt som ei viktig utgjeving i utviklinga av såkalla yacht rock. For Spin i 2009 skreiv Chuck Eddy at det var ei av dei åtte essensielle albuma innan sjangeren. I uDiscoverMusic i 2019 sa Paul Sexton at med albumet «annonserte Steely Dan den stadige utforskinga av jazzpåverknad» som kom til å føre til «yacht-rock-meisterverket deira», Gaucho i 1980. Patrick Hosken frå MTV News sa at både Aja og Gaucho synte kor «bra yacht rock er og er musikalsk mykje meir ambisøst enn det kan verke som, ved å knyte blue-eyed soul og jazz til funk og R&B». Aja vart inkludert på lista til Vinyl Me, Please over dei ti beste yacht rock-albuma og skreiv at «Det kan ikkje overvurderast kor viktig Steely Dan har vore for yacht rock … Gaucho er utan tvil det glattaste albumet deira, men på Aja treff Walter Becker og Donald Fagen komfortabelt ned langs midten som ein mainstream hitfabrikk medan det samstundes er ekspansivt og eventyrlystent».
Innhald
Alle songar skrivne av Walter Becker og Donald Fagen.
Krjazj
Krjazj er ein garnison i utkanten av Samara i Russland. Han husar mellom anna 91. kommando- og kontrollbrigade.
Aja av Steely Dan
Medverkande
Steely Dan
Andre medverkande