cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alice Cooper
Starten av 70-talet
Då dei flytta til Detroit, den største scenen for hardrock i USA på den tida, seint i 1970, møtte dei Bob Ezrin. Han ynskte å gje bandet ein sjanse, og meinte dei hadde potensial til å bli noko stort. Bandet signerte året etter for Warner Bros, og saman med Jack Richardson produserte Bob Ezrin det tredje studioalbumet til bandet, Love it to Death. Arbeidet til Ezrin bar frukter, og plata vart fort eit av tidenes store hardrockalbum. Alice Cooper fekk den første hitten sin inn på listene i USA, songen «I'm Eighteen». Seinare same år slapp dei Killer, og for første gongen tok dei i bruk strykarar i musikken sin. Denne rockeoperaen gjekk i ei tyngre retning med lange instrumentale komposisjonar tett følgt av små korte hitlåtar. Låten «Under My Wheels» gjekk inn på listene både i USA og andre land, og fleire andre låtar frå albumet har vorte ståande som klassiske Alice Cooper-låtar.
Klimakset til bandet og oppløysing
Bandet gjekk i studio igjen i 1972. Albumet School's Out skulle bli hugsa av generasjonar, og forhatt av foreldra på den tida. Bandet hadde laga ein bauta som symboliserte akademisk anarki, noko som provoserte særs mange menneske i dei pene kretsane. Tittellåten gjekk rett inn på første plassen på den britiske hitlista, og hamna på sjuandeplassen på den amerikanske Billboardlista. Singelen selde i eit førsteopplag på over ein million. Dei tente store pengar på den bråttkomande suksessen, og markerte kva dei syntest om dei kapitalistiske samfunnet med påfølgjande plate, Billion Dollar Babies, i 1973. Singelen «No More Mr. Nice Guy» gjorde det òg bra på listene, og sjølve albumet vart deira mestseljande. Same år stilte Vincent sjølv som kandidat til presidentvalet, og kasta rundt seg med dollarsetlar i musikkvideoen «Elected». Suksessen skulle vise seg å vere kortvarig, og seinare same året vart albumet Muscle of Love teke mindre godt i mot. Òg dette albumet er godt likt av fansen, og framstår på mange måtar som ein gløymd skatt. Likevel skulle den manglande suksessen tyde kroken på døra for bandet, og etter at Alice Cooper's Greatest Hits vart gjeven ut i 1974, vart bandet oppløyst. Alice Cooper satsa vidare på solokarriere, medan dei attverande medlemmane starta bandet Billion Dollar Babies. Dei gjorde likevel ingen suksess og gjekk etter kvart over i andre yrke og vart gløymt. Glen Buxton døydde den 18. oktober 1997 av lungebetennelse.
Dei vanskelege åra
Etter å ha kome seg på beina igjen, gjekk Alice Cooper på nytt i studio i 1980, denne gongen under ein ny profil. Han hadde lagt frå seg sjokkrock-alteregoet og stod fram i ny, korthåra, personleg figur. Med albumet Flush the Fashion som kom ut same året, kasta han seg på pønkbølgja utan å bli lagt særleg merke til. Verken albuma Special Forces frå 1981, Zipper Catches Skin frå 1982 eller DaDa frå 1983 resulterte i eit comeback for Alice, sjølv om sistnemnde album faktisk er blant eit av dei meir respekterte studioalbuma frå artisten. I nyare intervju har Alice sjølv sagt at han ikkje hugsar noko som helst frå den perioden. Viss han høyrer på songane i dag, klarar han ikkje ein gong å kjenne dei igjen. Alice var nær døden på byrjinga av åttitalet på grunn av eit stadig aukande misbruk av alkohol, og heldt på å omkome for andre gongen i løpet av livet sitt. Første gongen var som liten gutunge, då han vart råka av ein mystisk og ukjend sjukdom som gjorde han underærnert. Men med god hjelp frå kona og familie, klarte han òg denne gongen å kome til hektene att. I 1986 grov han fram alteregoet sitt igjen, men denne gongen i ny profil. Sidan albumet Constrictor kom ut i 1986, har Alice Cooper nemleg framstått som avhaldsmann og lovlydig, kristen, amerikansk statsborgar. Han laga tre songar for filmen Fredag den trettande del VI, men to av dei vart endra fordi filmmakeren følte dei var for harde. Den tredje songen, som vart teke med i sin fulle og heile versjonen, heitte «He's Back (The Man Behind the Mask)», og vart den største hitsingel til Alice på mange år. I 1987 følgde albumet Raise Your Fist and Yell, og han hadde verkeleg lagt seg på heavy metal-bølgja.
Det store «comebacket»
I 1989 fekk verda eit brakande gjensyn med Alice Cooper, då han slapp albumet Trash og hitsingelen «Poison». Poison-songen vart mykje spelt på diskotek og radiokanalar verda over, og Alice hadde dermed gjort ny suksess rundt namnet sitt. Opptida fortsette med Hey Stoopid i 1991 og The Last Temptation i 1994. Alkoholproblema var borte for godt, og han profilerte seg blant anna som aktiv golfspelar på fritida. Ei rekkje verdsturnear vart gjort i same tidsrom, men så var det stille frå Alice Cooper-kanten heilt fram til år 2000. Igjen kom det ei rekkje meir anonyme album ut som mangla listeplasseringar av tyding, men fansen svikta han ikkje. Siste album vart gjeve ut i 2005, og etter dette albumet var han på verdensturne. Den 7. juni 2006 vitja han Tennishallen i Stavanger. Han har òg eit eige radioprogram som sender fem timar tre kveldar i veka, der han intervjuar andre kjende rockeartistar. Så trass ein alder av 61 år og eit langt og hardt liv bak seg som rockeartist, er han enno særs aktiv. Han har fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame.
Join Together
«Join Together» er ein song av det britiske rockebandet The Who som først vart gjeven ut på singel i mai 1972. Songen har sidan blitt framført på konsertane deira fleire gonger og kome ut på mange samlealbum.
«Join Together» vart opphavleg skriven for det skrinlagde Lifehouse-prosjektet.
Bakgrunn
Songen vart spelt inn same dagen som «Relay» og ein demo av «Long Live Rock» i mai 1972. Songaren Roger Daltrey hugsa songen med glede, men òg at han var skeptisk til bruken av synthesizer på songen.
Med tittelen «Join Together» vart songen gjeven ut på singel i 1972 med eit konsertopptak av Marvin Gaye sin «Baby Don't You Do It» som B-side, spelt inn i San Francisco's Civic Auditorium den 13. desember 1971. Singelen vart ein suksess og nådde niandeplassen på den britiske singellista og 17. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100. Singelen var den andre av tre songar frå Lifehouse som ikkje kom ut på studioalbum. Dei to andre var «Let's See Action» og «Relay».
Songen har sidan kome ut på mange samlealbum, som The Singles, The Who: The Ultimate Collection, 20th Century Masters: The Millennium Collection: The Best of The Who og The Who Hits 50!.
Øvre Wrightbreen
Øvre Wrightbreen er ein isbre i den øvre vestenden av Wright Valley som flyt aust frå det indre isplatået. Han vart namngjeven av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE) (1958–59) etter C.S. Wright, eit medlem under Terra Nova-ekspedisjonen (1910–13), som «Wrightbreen» (no Nedre Wrightbreen) vart kalla opp etter.
Provinsen Massachusetts Bay
Provinsen Massachusetts Bay var ein kronkoloni organisert 7. oktober 1691 i Nord-Amerika av William og Maria, dei samanslutta monarkane av England og Skottland. Kontrakten vart innført 14. mai 1692 og inkluderte Massachusetts Bay-kolonien, kolonien Plymouth, Martha's Vineyard, Nantucket, Provinsen Maine og det som no er Nova Scotia. (Nova Scotia vart skilt ut i 1696 og vart provinsen Nova Scotia i 1713). Provinsen New Hampshire fekk sjølvstendet sitt frå Massachusetts Bay då provinsen Massachusetts Bay vart oppretta.
Frå 1691 reknast vanlegvis historia til provinsen Massachusetts Bay som identisk med Massachusetts. «William og Maria-kontrakten» frå 1691 fekk éitt tillegg av kong George I sin «forklarande kontrakt» som ekspanderte dei opphavlege rettane som vart gjeve kolonien. Provinsen Massachusetts Bay eksisterte til omtrent 7. oktober 1774 då domstolane i Massachusetts oppretta ein provinsiell kongress som svar til den tettande kontrollen til trona, og som eit føregåande vedtak til opprøret i den amerikanske sjølvstendekrigen. Konstitusjonen eller styreforma for Commonwealth of Massachusetts vart vedteke i Cambridge i oktober 1779 og adoptert av delegatane ni månader seinare i juni 1780 til å tre i kraft «den siste onsdagen i komande oktober».
Barbara Hershey
Barbara Hershey, fødenamn Barbara Lynn Herzstein, tidlegare kjend som Barbara Seagull, er ein prispåskjøna USA-amerikansk filmskodespelar. Ho har arbeidd i filmbransjen i snart 50 år, og har skildra ei rik mengd roller i både film og fjernsyn. Hershey har jobba i dei fleste genrar; alt ifrå westernfilmar til komediar. Skodespelaren var 17 år da ho hadde skodespeldebuten sin i 1965, men fekk ikkje anerkjenning blant kritikarar før på 1980-talet. På den tida blei ho kalla «ein av USA sine beste kvinnelege skodespelarar» av dagsavisa Chicago Tribune.
Hershey vann Emmy-prisen og ein Golden Globe for innsatsen sin i TV-filmen A Killing in a Small Town (1990). Ho blei også tildelt Golden Globe-nominasjonar for beste kvinnelege birolle for skildringane sine som Maria Magdalena i Martin Scorcese sin Jesu siste fristelse (1988) og Serena Merle i The Portrait of a Lady (1996). For sistnemnde film blei ho også nominert til Oscar for beste kvinnelege birolle. I tillegg fekk ho to prisar fra filmfestivalen i Cannes for arbeidet sitt i filmane Shy People (1987) og A World Apart (1988).
Ho har elles blitt nominert til British Academy Film Awards («BAFTA-prisen») to gongar; i 1987 for rolla som Lee i Woody Allen sin filmsuksess Hannah og hennes søstre, og i 2011 for rolla som Erica Sayers i den psykologiske thrilleren Black Swan. I sistnemnde film spelte ho mot Natalie Portman, og hadde rolla som hennar overbeskyttande mor. I eit intervju har ho sagt: «Eg trur [Erica] er ei åtvaring om kva [Portman si rolle] kan bli dersom ho ikkje følgjer draumen sin.» Ein filmmeldar i Bergens Tidende meinte Hershey spelte fælsleg, mens Filmpolitiet meinte i meldinga si at det finst teikn til seksuelt misbruk mellom Portmans og Hersheys roller. Ho blei nominert saman med resten av ensemblet bak Black Swan til ein Screen Actors Guild Award i 2010.
Barbara Hershey erfarte konfliktar mellom privatlivet sitt og filmkarrieren da ho fekk eit rykte som ein «hippie». Da ho var saman med skodespelaren David Carradine blei ho gravid, og på denne tida møtte ho mykje motgang. Ho fekk det nye artistnamnet Barbara Seagull som ho i ettertid angra på, og privatlivet hennar blei latterleggjort i offentlegheita. Det var ikkje før ho slo opp med Carradine og bytte artistnamnet sitt tilbake til Hershey at karrieren hennar slo gjennom. På grunn av desse turbulente åra har ho ofte halde privatlivet sitt for seg sjølv.
Roger the Engineer
Roger the Engineer (opphavleg gjeve ut i Storbritannia som Yardbirds og i USA, Tyskland og Frankrike som Over Under Sideways Down) er eit album av det engelske rockebandet The Yardbirds. Det vart spelt inn og gjeve ut i 1966, og er det einaste Yardbirds-albumet med gitaristen Jeff Beck på alle spor og berre originale songar. Det vart produsert av bassisten Paul Samwell-Smith og manageren Simon Napier-Bell.
Sjølv om den britiske utgåva av albumet framleis vert kalla Yardbirds i offentlege kjelder som Official Charts Company, har det sidan halvoffisielt blitt kalla Roger the Engineer, ein tittel som kjem av at teikninga på plateomslaget av lydteknikaren på plata, Roger Cameron, av bandmedlemmet Chris Dreja.
Det er det einaste Yardbirds-albumet som gjekk inn på UK Albums Chart, der det nådde 20. plassen. I USA nådde det 52. plassen på Billboard 200. Den mest kjende songen på albumet, «Over Under Sideways Down», kom ut på singel i mai 1966, to månader før albumet kom.
Albumet er med i boka til Robert Dimery, 1001 Albums You Must Hear Before You Die. I 2012 vart albumet rangert på 350. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene.
Innspeling
Singelen «Over Under Sideways Down» og B-sida «Jeff's Boogie» vart spelte inn i Advision Studios i London den 19–20. april 1966. Resten av albumet vart spelt inn frå 31. mai til 4. juni 1966, òg i Advision. Paul Samwell-Smith og Simon Napier-Bell produserte albumet, og det kom ut på Columbia Graphophone Company i Storbritannia den 15. juli 1966 og på Epic Records i USA den 18. juli 1966.
Ettermæle
Stephen Thomas Erlewine skreiv i ei seinare melding for AllMusic at albumet er det beste studioalbumet til The Yardbirds med «noko av den beste psykedeliaen deira», men ikkje «blant dei aller beste albuma i perioden».
Rolling Stone rangerte albumet på 349. plassen i 2003 og 350. plassen i 2012 på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene.
Clareville Grove Demos
Clareville Grove Demos er ein plateboks med EP-ar av den engelske musikaren David Bowie, gjeven ut i mai 2019. Samlinga inneheld tre 7"-vinylplater med seks songar Bowie spelte i lag med venen John Hutchinson tidleg i 1969. Alle songane i samlinga er demoinnspelingar i mono. I november kom alle songane ut på CD i plateboksen Conversation Piece
Bakgrunn
Som Spying Through a Keyhole kom plateboksen ut i samband med 50-årsjubileet til Bowie-albumet David Bowie frå 1969. To av dei seks demoane, «Space Oddity» og «An Occasional Dream», var alt gjevne ut i 2009 i høve 40-årsjubileet av albumet.
Materialet vart spelt inn i januar 1969 for å vise fram Bowie & Hutch til potensielle plateselskap, sidan Bowie var blitt droppa av Deram.
Innhald
Alle songar skrivne av David Bowie, utanom der andre er nemnde.
Claire Lynch
Claire Lynch er ein USA-amerikansk bluegrassmusikar, songar, låtskrivar og produsent. Ho har vunne tre prisar frå International Bluegrass Music Association som årets kvinnelege vokalist. ho vert rekna som ein av dei to fremste kvinnelege vokalistane i lag innan bluegrass, i lag med Dale Ann Bradley.
Engelskkarse
Engelskkarse eller grøn engelskkarse ( Nasturtium officinale) er ein planteart i krossblomfamilien som blir brukt som grønsaks- og krydderplante. Han blir også kalla brønnkarse, men dette er offisielt namnet på ein annan planteart.
Karsetypen har runde, saftige blad med ein litt skarp smak og blir brukes som krydder i salatar, grønsaks- og kjøtretter. Han blir særleg brukt i Storbritannia og i middelhavslanda. Arten finst også forvilla i Noreg.
Canada i Ny-Frankrike
Canada var namnet på ein fransk koloni som ein gong strekte seg langs Saint Lawrence-elva. Dei andre koloniane i Ny-Frankrike var Acadia, Louisiana og Newfoundland. Canada, som var den mest utvikla kolonien i Ny-Frankrike, var delt inn i tre distrikt, kvar med sitt eige styre: Québec, Trois-Rivières og Montréal. Guvernøren i distriktet Québec var òg generalguvernør i heile Ny-Frankrike.
Gamle Sana-distriktet
Gamle Sana'a-distriktet (arabisk مديرية صنعاء القديمة, Mudayrīyah Ṣanʿāʾ al-Qadīmah) er eit distrikt i Amanat Al Asimah guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 63 398 innbyggjarar.
Canada i Ny-Frankrike
Bandlagt eigedom
Ei folketeljing i 1740 synte at det budde kring 44 000 kolonistar i St. Lawrence-dalen, dei fleste av dei fødd i Canada. Av desse budde 18 000 i Québec, 4 000 i Trois-Rivières og 22 000 i Montréal. Dei fleste budde på landsbygda, og byane Quebec hadde 4600 innbyggjarar, Trois-Rivières hadde 378 og Montreal hadde 4200 innbyggjarar. I tillegg hadde Île Royale 4 000 innbyggjarar (1500 i Louisbourg) og Île Saint-Jean 500 innbyggjarar. Acadia hadde 8 000 innbyggjarar.
Pays d'en Haut
Pays d'en Haut (dei øvre landa) var underlagt Canada, eit enormt område nord og vest for Montreal, som dekte heile Dei store sjøane og strekte seg så langt inn i Nord-Amerika som franskmennene hadde utforska. Nord for Dei store sjøane, vart ein misjon, Sainte-Marie blant huronane, oppretta i 1639. Etter at Huron-reservatet vart øydelagd i 1649, øydela franskmennene sjølv misjonsstasjonen og forlet området. I det som i dag er Ontario og dei vestlege præriane, vart det bygd forskjellige handelsstasjonar og fort, som Fort Kaministiquia (1679), Fort Frontenac (1673), Fort St. Pierre (1731), Fort St. Charles (1732) og Fort Rouillé (1750).
Lodnemyrklegg
Lodnemyrklegg (Pedicularis hirsuta) er ein fleirårig urt i snylterotfamilien. Planten er nokså låg, og blir opptil 20 cm høg. Han er lett kjenneleg på kombinasjonen av nordleg utbreiing, karakteristiske blomster og sagtakka, spisse bladkantar.
Stilken har kvite hår og blada er smale. Lodnemyrklegg blomstrar tidleg, ofte i juni, og dei rosa blomane sit i eit aks på toppen av stilken. Veksestadene er fuktige og kalkhaldige, og planten finst på steinrik tundra, havstrender og elvebreidder. Han er ein halvparasitt som syg næring frå røtene til andre plantar, ofte Salix-artar.
Utbreiinga er sirkumpolar i dei isfrie landområda i Arktis, men med eit gap rundt Beringsundet. Arten finst i det nordaustre Canada, på Grønland, Svalbard, Novaja Semlja, og i nordlege delar av Fennoskandia, europeisk Russland og Sibir. Arten er sjeldan i Alaska.
I Dei skandinaviske fjella opptrer lodnemyrklegg som ein nordleg unisentrisk art, og ein finn planten i fjellet frå polarsirkelen til Vest-Finnmark, inkludert delar av det nordlegaste Sverige og Finland.
Sweets for My Sweet
«Sweets for My Sweet» er ein song skriven av låtskrivarane Doc Pomus og Mort Shuman, opphavleg spelt inn av The Drifters. Det var den første singelen til gruppa med Charlie Thomas på solovokal og «Sweets for My Sweet» nådde 16. plass på singellista i USA (10. plass på R&B-lista) i oktober 1961. Dette var ein av få Drifters-singlar etter 1958 som ikkje hadde med strykeorkester. Med på singelen var òg Jimmy Radcliffe og fire kvinnlege korvokalistar, som alle seinare fekk sine eigne hitinnspelingar, Cissy Houston, Doris Troy, Dionne Warwick og Dee Dee Warwick.
I 1963 vart «Sweets for My Sweet» debutsingelen for Merseybeat-bandet The Searchers som nådde toppen av den britiske singellistai to veker i august. The Searchers-versjonen vart òg gjeven ut i USA våren 1964, men gjekk ikkje inn på lista der.
«Sweets for My Sweet» vart òg spelt inn i 1966 av Don and the Goodtimes - eit sunshine pop-bandet leia av Don Galucci som tidlegare hadde spelt i the Kingsmen - og i 1967 av Chicago-bandet the Riddles. I 1968 spelte Cashman Pistilli & West inn «Sweets for My Sweet» under namnet Central Park West.
«Sweets for My Sweet» vart gjeve ut i 1969 av the Sweet Inspirations som tittelsporet for albumet deira, spelt inn i Muscle Shoals Sound Studio med Tom Dowd som produsent.
Dei einaste amerikanske versjonen av «Sweets for My Sweet» som nådde Hot 100 etter originalen var Tony Orlando sin i 1979 som nådde 54. plass på lista (20. plass på A/C-lista) i 1979.
I Storbritannia lagde Tina Charles ein ny versjon av «Sweets for My Sweet» i 1977 i lag med «Love Bug». Songen var med på albumet hennar Rendezvous og vart gjeve ut som ein singel som ndåde 26. plass på singellista.
I 1996 nådde C.J. Lewis tredjeplassen i Storbritannia med sin versjon av «Sweets for My Sweet». Denne vart òg ein stor hit i Austerrike (9. plass), Nederland (4.), New Zealand (3.), Sverige (16.) og Sveits (16.) og gjekk inn på lista i Australia (45.) og Frankrike (69.).
I 1995 spelte Brian Wilson inn «Sweets for My Sweet» på 'Til The Night Has Gone - A Tribute To Doc Pomus.
Heart of Stone av Andreas Kümmert
«Heart of Stone» (engelsk for Hjarte av stein) er ein song av Andreas Kümmert. Songen er skriven av Andreas Kümmert og Christian Neander.
Unser Song für Österreich
«Heart of Stone» vart framført på engelsk av Andreas Kümmert i andre runde av Unser Song für Österreich, den tyske uttakinga til Eurovision Song Contest 2015 i Wien i Austerrike. Bidraget gjekk vidare til tredje runde, der bidraget kjempa om sigeren mot «Black Smoke» av Ann Sophie. «Heart of Stone» fekk 78,7 prosent av røystene og vann tevlinga, men Kümmert gav sigeren til «Black Smoke» og Ann Sophie under sigersintervjuet før han skulle framføre vinnarsongen på nytt. Programleiar Barbara Schöneberger utropte dimed «Black Smoke» som ny vinnar, og «Heart of Stone» fekk ikkje representere Tyskland i Eurovision Song Contest 2015.
Chuck Berry Is on Top
Chuck Berry Is on Top er det tredje studioalbumet til rock and roll-pioneren Chuck Berry, utgjeve i juli 1959 på Chess Records. Med unntak av eit spor, «Blues for Hawaiians», var alle songane tidlegare utgjevne på singlar. I meldinga si om albumet for Allmusic, skildra Cub Koda det som «nesten eit greatest hits-album i seg sjølv» og den mest perfekte samlinga i karrieren til Berry. I 2008 kom albumet ut på nytt på Mobile Fidelity Sound Lab i lag med St. Louis to Liverpool på ein Ultradisc II Gold-CD. I 2012 gav Hoodoo ut albumet på nytt i lag med One Dozen Berrys på same CD.
Monokromator
Ein monokromator er eit optisk apparat som kan skilje ut eit smalt bølgjelengdområde (monokromatisk stråling) frå eit større bølgjelengdområde (polykromatisk stråling).
Kjelder
分光器
Opdalingen
Opdalingen er ei lokalavis som blir gitt ut på Oppdal i Trøndelag. Avisa kjem ut kvar tysdag, torsdag og laurdag. Ho vart grunnlagt og eigd av Knut H. Dørum, som var den første redaktøren, og forretningsføraren Ivar Fjøsne i 1934. Redaktørstillinga vart ikkje heiltidsstilling før i 1984, då Ove Karlsvik vart tilsett.
Fjøsnes sin bror Melchior Fjøsne tok over hans eigardel og oppgåver i 1937. I 1967 selde Melchior Fjøsne sin eigardel til Martin Iversen på Aksidenstrykkeriet på Sunndalsøra for 15 000 kroner. I 1972 kjøpte Iversen den andre eigardelen av Knut H. Dørum for same pris.
Norsk Arbeiderpresse kom inn som eigarar i 1977, gjennom Aura Avis i Sunndal. Opdalingen er seinare blitt skilt ut som eit eige selskap i A-pressen.
Avisa kom ut som vekeavis i starten, frå hausten 1937 endra avisa namnet til Nordmøringen og kom ut måndag og torsdag. I 1938 var Opdalingen tilbake og begge avisene fortsette til 1942 då dei la ned.
Opdalingen vart starta igjen i 1946 som torsdagsavis. Frå 1947 kom avisa ut tysdag og fredag men berre for ein kort periode. Fram til 1967 vart avisa omtalt som «Torsdagsflaket». Frå då av forsøkte ein seg på nytt med tysdag og fredags-utgåver men heller ikkje denne gongen vart forsøket langvarig. Ein prøvde seg med to utgåver nok ein gong i 1971 og denne gongen gjekk det bra. Frå 1986 kom avisa ut måndag, onsdag og fredag. I 2000 vart måndagsavisa erstatta med ei tysdagsavis, og i 2002 vart onsdagsavisa flytt til torsdag for å møte konkurransen frå avisa OPP.
Opdalingen hadde ein særs svak periode rundt 1970-71. Avisa kunne vera heilt utan eige redaksjonelt stoff. Avisa vart fylt opp av pressemeldingar, anna innsendt materiale og artiklar henta frå andre aviser. I 1972 vart avisa Driva i Sunndal starta med Einar Sæter som redaktør. Driva definerte Oppdal som sitt dekkingsområde, og hadde frå 1973 ein medarbeidar på Oppdal. Konkurransen førte til at Opdalingen vart rusta opp og fekk ein fast tilsett medarbeidar. Trykkerieigar Olav Snøfugl starta Oppdal og Rennebu Avis i 1980, men la ned alt året etter. Adresseavisen oppretta eige lokalkontor på Oppdal i 2001.
Opdalingen er i ein sjeldsynt norsk posisjon, sidan 2002 har avisa fått konkurranse frå den nye oppdalsavisa OPP. Opplaget har falle med nærare 500 eksemplar etter at OPP etablerte seg.
Abdanan fylke
Abdanan fylke (persisk شهرستان آبدانان) er eit fylke i Ilam-provinsen i Iran. Det administrative senteret i fylket er Abdanan. I 2006 var innbyggjartalet 45 830. Fylket er delt inn i dei tre distrikta Sentral-distriktet, Kalat-distriktet og Sarab Bagh-distriktet. Fylket har dei tre byane Abdanan, Sarabbagh og Murmuri.
Blåjerpe
Blåjerpe (Dendragapus obscurus) er ein art av skogshøns med leveområde i Rocky Mountains i Nord-Amerika.
Tennessee Williams
Thomas Lanier Williams III, betre kjend som Tennessee Williams, var ein amerikansk dramatikar. Saman med samtidige Eugene O'Neill og Arthur Miller er han rekna som ein av dei tre fremste nittenhundretalsdramatikarane i USA.
Blåjerpe
Skildring
Vaksne hannar har fjørdrakt som i hovudsakleg er mørk, blågrå skiferfarga. Ved oppvising under spelet kan han syne ein lilla, naken, oppblåst hudsekk omgjeve av kvite fjør, og ein gul til raud augekam. Vaksne hoer er brunspraglete med mørk brune og kvite markeringar på undersida. Begge kjønn av vaksne har ein svart, lang og rektangulært forma hale, gråfarga mot enden. Beina er fjørkledde. Hannar er monaleg større enn hoer, omtrentleg 47 til 56 centimeter og 1,1 til 1,4 kg mot 43 til 48 cm og 0,9 kg for hoer.
Tennessee Williams
Williams er best kjend for dei filmatiserte skodespela sine En sporvogn til begjær (A Streetcar Named Desire) frå 1947 og Katt på hett blikktak (Cat on a Hot Tin Roof) frå 1955. Begge skodespela finn stad i Sørstatane i USA og skildrar lidenskaplege kvinner.
Blåjerpe
Skildring
Hekkehabitatet ligg i utkanten av bartreskog og blandaskog i fjellområda i vestlege Nord-Amerika, frå søraustlege Alaska og Yukon sør til New Mexico. Utbreiingsområdet er nært knytt til førekomst av ulike bartre. Reiret er ei grop i bakken skjult under ein busk eller trestokk. Dei legg sju til ti egg i kullet, og ungane er godt utvikla og aktive rett etter klekking.
Desse fuglane beitar på bakken eller i tre om vinteren. Då et dei hovudsakleg bar frå edelgran og douglasgran, tidvis òg frå hemlokk og furu. Om sommaren er andre grøne planter viktigare, så som bregnar, vier og bær. Dei et òg insekt, spesielt maur, biller og grashopper. Ungane er nesten heilt avhengige av insekt som føde dei første ti dagane.
Hannar syng med djupe tut på territoriet og gjere korte flygingar med flagrande venger for å tiltrekke seg hoer. Hoene forlèt territoriet til hannen etter paring.
Blåjerpe er nært relatert til sotjerpe (Dendragapus fuliginosus), tidlegare var dei to rekna som ein einskild art.
Nordfjord Folkemuseum
Nordfjord Folkemuseum i Åsen på Sandane i Nordfjord vart offisielt opna 25. juli 1920. Alt i 1907 var det fleire møte om å opprette eit museum i Nordfjord. Då Nordfjord Sogelag vart skipa i 1908 var museumsaka viktigaste oppgåve for dette laget. Kommunane i Nordfjord skulle bestemme kvar museet skulle ligge. Mellom dei var det like mange som meinte at det burde plasserast på Nordfjordeid, som på Sandane. Årsmøtet i Nordfjord Sogelag vedtok i 1909 at Sandane skulle veljast. Det vart sett i gang å samle inn pengar, og å kjøpe inn og reise gamle bygningar. Det vart og samla inn gjenstandar. I 1915 fekk museet eige styre, som vart underlagt styret i Nordfjord Sogelag.
Det synte seg at museumsområdet vart for trongt. Først på 1960-talet vart difor alle bygningane flytt til Jølet på Sandane. Her er det oppsett over 40 eldre hus. I 1995 vart det opna ein nytt eldfast arkiv- og magasinbygning. Det vert og brukt av administrasjonen.
I eit eige jektenaust på Austrheim, vest for Sandane sentrum, står Holvikjekta. Ho vart bygd i 1881, og sett på land i 1905.
Nordfjord Folkemuseum har sidan 2009 vore ei avdeling under det konsoliderte museet Musea i Sogn og Fjordane.
Matkarse
Matkarse, hagekarse eller berre karse (Lepidium sativum) er ein plante i krossblomfamilien som blir mykje brukt som krydderplante.
Happy Birthday Sweet Sixteen
Andre versjonar
Ein versjon av Bobby Vee vart gjeve ut på albumet 30 Big Hits from the 60's i 1964.
Matkarse
Karse har vore nytta som kulturplante sidan oldtida. Han stammar truleg frå Vest- eller Sentral-Asia.
Happy Birthday Sweet Sixteen
Andre versjonar
Det svenske dansbandet Flamingokvintetten spelte i 1968 ein versjon av songen som gjekk til topps på Tio i topp og Kvällstoppen i Sverige. Dei spelte òg inn ein svensk versjon av songen kalla «Hon är sexton år i dag» som nådde Svensktoppen same året.
Matkarse
Han har skarp og frisk kryddersmak og blir brukt fersk som pynt, i salatar og i sausar.
Happy Birthday Sweet Sixteen
Andre versjonar
Ein versjon kalla «Happy Birthday, Twenty-One» med tekst av Ian Whitcomb vart sungen av Mae West og gjeve ut på hennar Great Balls of Fire i 1972 på MGM Records.
Matkarse
Namnet karse blir også nytta for liknande artar i krossblomfamilien og til dels også for artar i andre plantefamiliar, som brønnkarse, engelskkarse, vinterkarse og blomkarse.
Happy Birthday Sweet Sixteen
Andre versjonar
I 2009 tok Damian McGinty frå Celtic Thunder songen med på albumet deira Take Me Home. Neil Diamond har òg spelt inn songen.
Stortingsrepresentantar 1851-1853
Stortingsrepresentantar 1851-1853 er ei oversikt over representantane til Stortinget 1851-1853. Lista syner alle som vart valde til Stortinget. Totalt var det 106 representantar frå 40 valkrinsar; 67 representantar frå 17 landkrinsar (amt) og 39 representantar frå 23 bykrinsar.
Kjelder
1851–1853]]» frå, den 17. april 2014, revisjon 9660900''
Mikroradiografi
Mikroradiografi er å skape eit forstørra røntgenbilete på fotografisk film.
Utføring
Ved projeksjonsmetoden brukast ei særs lita (punktforma) kjelde for røntgenstråling, og objektet blir avteikna som eit skarpt, forstørra skuggebilete på ein film i passande avstand bak dette. Òg dette biletet blir vidare forstørra med vanlege fotografiske metodar, men sidan den første forstørringa kjem med stråling med kortare bølgjelengd, blir oppløysinga betre enn ved kontaktmetoden, ned til 0,1 µm.
Kjelder
mikroradiografi. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/mikroradiografi
Nils Moe
Nils Green Moe var ein norsk gartnar og botanikar frå Modum.
Moe var overgartnar ved universitetshagen på Tøyen i Kristiania frå 1857 til 1882. Han var «namngjeten for dei store plante- og insektsamlingane sine». Elles skreiv han fleire botaniske avhandlingar.
Rettvinkla trekant
Ein rettvinkla trekant er ein trekant der ein av dei tre vinklane er 90 grader, og blir matematisk beskreve slik:
Den greske filosofen Pythagoras oppdaga og beviste at arealet av eit kvadrat med same sidelengde som hypotenusen i ein rettvinkla trekant, har like stort areal som summen av kvadrata med sidelengder like store som dei to kateta i den same trekanten.
Kristian Holst
Kristian Fredrik Holst var ein norsk forretningsmann og politikar i Harstad. Holst var ordførar i Trondenes og stortingsmann 1922-24.
Etter mellomskule-eksamen i 1901 drog han til sjøs. 1904 tok han styrmannseksamen i Kristiania. Sidan arbeidde han i forretning til faren, dreiv sjølv handel frå 1907. Omframt fiskehandel dreiv han handel med både salt og kol. Han var styremedlem/-leiar i Senjens privatbank og i forsikringsselskap, dampskipsselskap, sildeoljefabrikk, med meir.
Valperioden 1922-24 representerte Holst partiet Frisinna Venstre og Troms fylke på Stortinget. Han var då medlem i Post- og telegrafkomiteen. Frå 1919 til 1938 var han medlem av heradsstyret i Trondenes, ordførar i kommunen frå 1926 til 1931.
Zenithbreen
Zenithbreen er ein isbre som ligg 1,5 km vest for Johnstonebreen og flyt sør frå sørenden av Lanterman Range i Bowers Mountains. Han fekk dette namnet av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) nord i Victoria Land i 1967–68, fordi det i breen er ein knaus med flott utsyn frå toppen over mykje av Bowers Mountains.
Moarémønster
Moarémønster eller Moiré-mønster er eit mønster som oppstår ved overlagring av to nesten identiske grunnmønster som begge vekslar regelmessig mellom lys og mørke eller i ulike fargar. Grunnmønstra er oftast rette striper, men kan òg vere ruter, prikkar, sirklar osv. Moarémønstra vekslar raskt når grunnmønstra blir forskyvd i tilhøve til kvarandre. Dei har utbreidd dekorativ bruk.
Moaréteknikken er ein metode for å gje grafisk representasjon av løysingar på fysiske og matematiske problem, t.d. intereferens, elektromagnetiske felt og straumlinjer for gassar og væskar. Vidare har moarémønster vore nytta i spenningsanalysar av material og ved konstruksjon og kontroll av dei plane overflatene til lekamar.
Moarémønster kan opptre som ein uønskt effekt ved biletdanning, til dømes ved fjernsynsbilete der eit mønster kan vere til stades i biletet eller produserast ved opptak eller sending (til dømes forstyrring frå ein annan sendar) og eit anna mønster kjem av linjene som blir danna ved biletteikninga på skjermen i mottakaren. På tilsvarande måte kan moarémønster opptre ved attgiving av bilete på trykk.
The 'Mercury' Demos
The 'Mercury' Demos er ein plateboks av den engelske musikaren David Bowie, gjeven ut på vinyl i mai 2019. Han inneheld ti demoinnspelingar i mono framført av Bowie og venen hans John Hutchinson tidleg i 1969. I november 2019 vart samlinga gjeven ut på CD som ein del av Conversation Piece.
Bakgrunn
Som plateboksane Spying Through a Keyhole og Clareville Grove Demos, kom denne ut i høve 50-årsjubileet for albumet David Bowie frå 1969. «Space Oddity»-demoen var alt komen ut i redigert form som det første sporet i plateboksen Sound + Vision i 1989.
Platenotata indikerer at lydbandet vart spelt inn i leilegheita til Bowie i Clareville Grove ein gong mellom det første forsøket på ei studioinnspeling av «Space Oddity» den 2. februar 1969, og før Bowie flytta til Beckham i midten av april.
Innhald
Alle songar skrivne av David Bowie, utanom der andre er nemnde.
VM i fotball for kvinner 2015
VM i fotball for kvinner 2015 var den 7. offisielle verdsmeisterskapen i fotball for kvinner, og vart arrangert i Canada frå 6. juni til 5. juli 2015. Dette var fyrste gongen Canada arrangerte meisterskapen, og tredje gongen meisterskapen vart arrangert i Nord-Amerika. Kampane vart spelte i seks byar rundt om i Canada i fem tidssoner.
24 landslag deltok i meisterskapen. Meisterskapen var utvida frå 16 lag i 2011 til 24 lag i 2015.
USA vart verdsmeister etter 5-2-siger over tittelforsvarar Japan den 5. juli 2015 i Vancouver. Dette var tredje gongen USA vann verdsmeisterskapen i fotball for kvinner. England vann bronsefinalen etter 1-0-siger over Tyskland.
Verdsmeisterskapen i 2015 var den fyrste meisterskapen som hadde mållinjeteknologi. Det var også fyrste gongen at ein verdmeisterskap for menn eller kvinner vart spelt på kunstgras, der alle kampane vart spelte på kunstgras.
Gruppe F
-
Didius Julianus
Marcus Didius Julianus var ein romersk keisar. Han var keisar i to månader i 193 då føregangaren hans, Pertinax, vart drepen.
Julianus vart vald til ny keisar av Pretorianargarden av di han baud garden mest for tittelen. Julianus var særs lite omtykt av folket i Roma, og det braut ut store demonstrasjonar mot Julianus og garden. Fleire generalar og legionar gjorde oppreist mot Julianus, mellom desse Septimius Severus. Severus hærtok Roma og tok over keisarmakta.
Impulsrespons
Impulsresponsen til eit lineært tidsinvariant system (eit filter) er responsen på utgangen av systemet når ein påtrykker ein impuls på inngangen. Når starttilstanden er kjend gir impulsresonsen ein fullstendig karakteristikk i tidsplanet av eit lineært system. Impulsresponsen inneheld same informasjon (i tidsplanet) som transferfunksjonen til systemet (i frekvensplanet). Kor fort impulsresponsen døyr ut er bestemt av Q-verdien til systemet; fig. 1, som syner impulsresponsen for, viser at di høgare Q-verdien er di lengre tid tek det før impulsresponsen døyr ut.
Impulsresponsen til eit tidsinvariant tids-kontinuerleg lineært system
Impulsresponsen h(t) uttrykker samanhengen mellom inngangssignalet u(t) og utgangssignalet y(t), i form av foldinga mellom h(t) og u(t) :
Symbolet * vert kalla foldningsoperatoren.
Impulsresponsen til eit tidsinvariant tidsdiskret lineært system
For eit tidsinvariant tidsdiskret lineært system kan impulsresponsen uttrykkast som
der u(t), y(t) er diskrete sekvensar (sampla signal) og h(t) er impulsresponsen til det diskrete systemet.
Måling av impulsrespons
Ettersom utgangssignalet y(t) frå eit lineært system er foldinga mellom inngangsignalet u(t) og impulsresponsen h(t) til systemet, kan ein måla impulsresponsen til eit lineært system ved å senda ein impuls gjennom det. Ein ideell impuls er det same som ein Dirac-distribusjon \delta(t), som ikkje er ein funksjon. I praksis er dette problematisk, for ein kan ikkje nytta ein perfekt Dirac-distribusjon, ettersom eit signal med uendeleg amplitude ville overbelasta alle praktiske system. I praktiske målingar nyttar ein difor ein puls som er litt strekt ut i tid, men som har flat amplituderespons opp til ein gjeven frekvens. Når ein måler impulsresponsen til eit mekanisk system nyttar ein ein kalibrert impulshammar for generera eit impulsivt inngangssignal.
Christopher Polhem
Christopher Polhem var ein svensk oppfinnar og industrimann. Han var verksam i den svenske gruvenæringa og stod bak ei rekkje oppfinningar og utbetringar, til dømes heisetransportsystem, gravemaskinar, gruvepumper og bruer.
Christopher Polhem, som opphavleg heitte Polhammar, vart fødd i bygda Tingstäde på Gotland. Faren døydde tidleg og Polhem måtte alt som ung klare seg sjølv. Han arbeidde som gardsgut i Uppland. Han vart immatrikulert ved Uppsala universitet 16 år gamal i 1687. Dei tre fyrste åra studerte han matematikk for professor Anders Spole.
Polhem vart namngjeten då han klarte å reparere det gamle urverket til domkyrkja i universitetsbyen. Polhem vart deretter kalla til Bergskollegium i Stockholm. Han vart spandert på, drog på studietur til utlandet åra 1694–1696. Polheim reiste i lag med Samuel Buschenfelt, titulert markscheider. Dei reiste til kontinentet og til England.
Polhem grunnla i 1697 instituttet Laboratorium mechanicum, som var meint å utdanne ingeniørar, men skulen stengde etter nokre få år. I utviklingsarbeidet laga Polhem massevis av konstruksjonmodellar av tre. Desse vart i 1756 samla til ei eige utstilling: Kongliga modellkammaren. Nokre få tremodellar vert i dag synte fram på Teknisk museum i Stockholm.
I 1699 starta Polhem industrianlegget Stjärnsunds bruk i Dalarna. Formålet var å starte masseproduksjon av forbruksvarer med hjelp av maskinar drivne med vasskraft. Stjärnsunds bruk produserte mellom anna urverk, tallerkar og lås.
Åra 1710-1716 arbeidde Polhem som teknisk direktør for kopargruva i Falun. Polhem vart i 1714 utnemnd til leiar for Kommerskollegium. I 1716 fekk han tittelen kommerseråd samt vart adla.
Sunniva Rose
Sunniva Rose er ein norsk fysikar og bloggar. Ho har forska på kjernekraft med særleg vekt på thorium.
Akademisk karriere
Rose har doktorgrad i kjerne- og energifysikk ved Universitetet i Oslo, der ho forska på bruk av thorium i kjernekraftverk. Ho disputerte for doktorgraden i mars 2017. Doktorgradsoppgåva heitte Aspects of the Thorium Fuel Cycle. Ho tok mastergrad i fysikk i 2009 på ei oppgåve om aktinoidavfall frå trykkvassreaktorar. Rose har forska på korleis ein kan redusere mengda radioaktivt avfall med 90 prosent ved å blande thorium med høgopprika uran.
Frå 2013 sat Rose i Ludvigsenutvalet, som i 2015 gav ei utreiing til Kunnskapsdepartementet titulert NOU 2015:8 «Fremtiden skole -Fornyelse av fag og kompetanser.»
Formidling
Rose er kjend for sin rosablogg, der ho skriv om kjernefysikk, forskingsformidling, klede mote, interiør og oppveksten til dottera. I media har ho argumentert for høgare realfagleg ålmenndanning og for at mediedekking av risiko forårsaka av radioaktiv stråling ofte er sterkt misvisande. Rose er også jamleg deltakar i forskarpanelet i programposten «Abels tårn» i radioprogrammet Ekko på NRK P2. I tillegg var ho i 2015 deltakar i NRK-programmet Big Bang. Rose stilte som prorektorkandidaten til Torkil Vederhus i rektorvalet på Universitetet i Oslo våren 2013.
Rose starta bloggen sin i september 2011, like etter Fukushima-ulukka. Der har ho skrive om interessene sine, frå sko og sminke til kjernefysikk.
I 2015 vart det gjeve ut ein dokumentar, med Rose i hovudrolla, om kjernefysikk. På VGTV si skildring av den norske versjonen av dokumentaren vart han skildra som assosiativ reise. Dokumentaren kom også ut på engelsk. Han vart produsert av Bulldozer film.
Rose har halde føredrag om forsking i mange samanhengar, blant anna for TEDxOslo i 2013.
I 2020 gav Rose ut boka Vi er stjernestøv - kjernefysikk for folk flest.
Provinsen New Hampshire
Provinsen New Hampshire i Britisk Amerika var produktet av fleire engelske landkontraktar datert frå 1623 til 1680, og i mykje av kolonihistoria til kolonien var han underlagt Massachusetts-kolonien og leiarskapen i Boston.
Dei første busetjingane til kolonien var Little Harbor, Dover, Portsmouth og Exeter. Busetjinga i Exeter vart grunnlagt i 1638 av John Wheelright, ein disippel av Anne Hutchinson. Desse stadene vart samde om å bli sameint i 1639 og i 1641 gjekk dei med på å slutte seg til Massachusetts-kolonien. Kongen skilde New Hampshire ut i 1679 (som del av maktovertakinga til kong Karl II), samla han med Massachusetts igjen i 1699 og separerte han for siste gongen i 1691, då han vart den kongelege provinsen New Hampshire.
New Hampshire fekk ikkje eigen koloniguvernør før i 1741.
Darreh Shahr fylke
Darreh Shahr fylke (persisk شهرستان دره‌شهر) er eit fylke i Ilam-provinsen i Iran. Det administrative senteret i fylket er Darreh Shahr. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 56 346. Fylket er delt inn i dei to distrikta Sentral-distriktet og Majin-distriktet. Det administrative senteret i fylket er Darreh Shahr.
Felix du Temple de la Croix
Felix du Temple de la Croix (fødd var ein fransk sjøoffiser og oppfinnar. Han er kjent for å ha utført den fyrste motoriserte flygeturen i historia, i 1857.
Felix du Temple de la Croix var oppteken av å laga ei flygemaskin. Han studerte fuglane og kom til at ei flygemaskin måtte ha ein viss fart for å kunna flyga. Han henta så inspirasjon frå dampdriven skip, som midt på 1800-talet hadde teke til å nytta propell, og bestemte seg for å driva flygemaskina si med propell. I 1857 klarte han, saman med bror sin, Louis, å få eit lite motordrive fly med propell til å ta av. Flyet hadde ein masse på 0.7 kg og faste vengjer og motoren var fyrst eit urverk, seinare ei lita dampmaskin.
du Temple bygde så eit fly som var stort nok til ein pilot, og i 1874, men ein marinegast som pilot, klarte flyet å letta og flyga eit lite stykke. Dette flyet hadde ein motor med ekstern forbrenning og tok av i unnabakke nedover ein rampe. Sjølv om dette ikkje kan reknast som ein flytur var det truleg fyrste gongen at ei motordriven flygemaskin med ein pilot ombord klarte å letta frå bakken. Flyet hadde eit vengjer av tynne aluminiumsplater, eit vengjespenn på 12 m og ein masse på 80 kg.
USS
USS (United States Ship) er det offisielle prefikset til alle krigsfartøy i den amerikanske marinen.
Wladimir Moe
Wladimir Moe var ein norsk litterat og journalist frå Kristiansand.
Moe var son til ein gardbrukar i Oddernes i Vest-Agder. Sjølv vart han cand.jur. frå universitetet i Kristiania i 1879. Han redigerte Norsk Familiejournal frå 1898, og gav ut «Halfdan Kjerulf; av hans efterladte papirer» i 1917-18, Norske Storgaarder og i 1922 «Gamle norske kirker».
Qa'atabah-distriktet
Qa'atabah-distriktet  er eit distrikt i Dhale guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 91 206 innbyggjarar.
Nynorsk avissenter
Nynorsk Avissenter er eit nasjonalt opplærings- og kompetansesenter som er oppretta av Firda Media AS i tilknyting til avisa Firda i Førde. Formålet med senteret er å styrke nynorskavisene og nynorsk språk i media.
Hovudoppgåvene for Nynorsk Avissenter er opplæring og etterutdanning av journalistar gjennom ei praktikantordning. Senteret samarbeider med Nynorsk Mediesenter om opplæringa, og vil gi felles førelesingar med NRK. Leiar for senteret er Arve Sandal.
Nadezjda Aleksijeva
Nadezjda Aleksijeva er ein bulgarsk tidlegare skiskyttar frå Sofia. Ho vart nummer tre i verdscupen i skiskyting 1988 og vann tre VM-medaljar i stafett- og lagtevlingar åra 1989-91.
Aktiv
Aleksijeva deltok i verdscupen frå 1986. Ho hadde sitt beste år i 1988, då ho vart nummer tre i verdscupen etter norske Anne Elvebakk og Elin Kristiansen. Ved VM i skiskyting 1989 i austerrikske Feistritz vann ho sølv på stafetten i lag med med Tsvetana Krasteva og Marija Manolova, Sovjetunionen tok gull. Både i 1990 og 1991 deltok ho for dei bulgarske laga som tok medaljar i lagtevlinga, i Oslo vart det bronse, året etter vart det i Lahti sølv på dei bulgarske kvinnene.
Under dei olympiske leikane 1992 i Albertville, der kvinnelege skiskyttarar fekk delta for fyrste gong, blanda Aleksijeva seg i medaljekampen i alle dei tre tevlingane. På sprinten vart ho nummer fire, fem sekundar etter bronsevinnaren, medan ho enda på femteplass på 15 km. Og stafettlaget vart nummer fire.
Aleksijeva klarte sidan ikkje å hevde seg i verdstoppen. Under VM i skiskyting 1993 på bulgarsk heimegrunn i Borovets fekk ho einast gå for stafettlaget som enda på åttandeplass, og under Vinter-OL 1994 på Lillehammer hamna både ho individuelt og stafettlaget langt nede på resultatlistene. Trass i ein niandeplass på 7,5 km under VM 1995 i Antholz, valde ho å leggje opp ved sesongslutt.
Per Sundnes
Per André Sundnes er ein norsk journalist og programleiar. Ved Eurovision Song Contest 2007 hadde Sundnes jobben som TV-kommentator etter Jostein Pedersen, og han har sidan den gongen vore tett tilknytt Melodi Grand Prix. Han er difor blitt omtalt som «Grand Prix-general».
Sundnes har ein bachelor-grad i film og TV frå the London Institute, som no heiter University of the Arts London.
Før tida si som journalist i NRK jobba Sundnes som lærer. Han har vore vore fast musikk- og trendkommentator i NRK-programmet Store studio frå 2002 til 2007.
I 2005 utgav han boka Chic og bruk, som han skreiv saman med journalisten Lillian Vatnøy.
Sundnes er sambuar med Tore Lengren.
Austersjømarihand
Austersjømarihand (Dactylorhiza majalis ssp. baltica) er ei plante i marihandslekta Dactylorhiza i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae. Ho veks ikkje i Noreg.
Systematikk
Austersjømarihand høyrer til kongsmarihand-gruppa D. majalis. Heile gruppa er tetraploid og har truleg kome til ved hybridisering mellom dei to diploide plantene engmarihand (D. incarnata) og skogmarihand (D. maculata ssp. fuchsii), kopla med dobling av kromosomtalet.
I dei tre baltiske statane blir austersjømarihand rekna som ein eigen art (D. baltica). Tidlegare blei òg namnet D. longifolia brukt.
Gog Magog Downs
Gog Magog Downs (òg kalla Gog Magog Hills eller berre the Gogs) er ei rekkje låge kalksteinsåsar, som strekkjer seg fleire kilometer søraustover frå Cambridge i England. Det høgaste punktet er markert som Telegraph Clump med ei høgd på 75 meter. Området er udefinert, men omfattar om lag det høgareliggande område nordvest for passet ved at Worsted Lodge.
I motsetnad til åsane nær Newmarket Ridge, som har bratte sider, men flate toppar, har desse åsane meir markante toppar og er lettare å få auge på.
Austersjømarihand
Utbreiing
Austersjømarihand (svensk namn baltnycklar) blir rekna som sterkt truga (EN) i Sverige. I Finland har underarten (finsk namn baltiankämmekkä) nokre få funnstader på sørkysten og blir der òg rekna som sterkt truga (EN).
I Estland (estisk namn balti sõrmkäpp) er austersjømarihand vanleg over heile landet og er rekna som livskraftig (LC). I Latvia (latvisk namn baltijas dzegužpirkstīte) er han òg ganske vanleg og står ikkje som truga på den latviske raudlista. I Litauen er arten (litauisk namn baltijinė gegūnė) vanleg over heile landet og er rekna som livskraftig.
Hybridar
I Estland er det registrert hybridar mellom austersjømarihand og skogmarihand (Dactylorhiza maculata ssp. fuchsii × majalis ssp. baltica.