cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lauvfuglar
Fire artar lauvfuglar utgjer den biologiske slekta Aegithina, einaste slekta i familien Aegithinidae i ordenen sporvefuglar. Dette er små fugleartar funne i India og Søraust-Asia. Lauvfuglfamilien er ein av berre tre fuglefamiliar som er endemisk for det indomalayiske økosystemet. Dei var tidlegare gruppert saman med bladfuglar og alvefuglar.
Skildring
Lauvfuglar er relativt små sporvefuglar, frå 11,5 til 15,5 cm i lengd. Generelt er hannane større enn hoene. Dei kan minne om bylbylar, men medan bylbylar har tendens til å vere avdempa i fargetonar, han lauvfuglar meir sterke farger. Gruppa viser kjønnsdimorfisme i fjørdrakt, der hannane syner sterkare gult og grønt i drakta. I motsetnad til bladfuglar, har lauvfuglar tynne bein, og beina deira er forholdsmessig lengre. Kalleropa er grelle fløytetonar, songane er meir musikalske i menneskelege øyre.
Habitata deira inkluderer akasiakratt, randskog, og tett skog, i tillegg til jordbruksland. Dessutan finn ein parklauvfugl i hagar. Dei er generelt låglandsfuglar og går sjeldan i alpine område i utbreiingsområdet sitt. Dei er generelt særs tett knytt til tre, lever i trekroner, det er berre få rapportar om at av fuglar frå denne familien kjem ned på bakken. Familien er alt i alt standfuglar, men i Vest-India er det somme prov for at rajalauvfugl og parklauvfugl i tørre område er delvis sesongmessige trekkfuglar.
Elias Winther Jørgensen
Elias Winther Jørgensen var ein norsk godseigar og 2. representant frå Jarlsberg grevskap til det første ordentlege Storting i 1815.
Lauvfuglar
Skildring
Lauvfuglar et insekt og edderkoppar, som dei søkjer på ytre delar av greiner.
DS «Draco» (1900)
DS «Senator Kruger» (kallesignal MDRP) var eit dampskip bygt i 1900 som lasteskip for Carl Tiede i Wismar i Tyskland.
Ship Cone
Ship Cone er eit kjegleforma fjell 1,5 km sør for Townrow Peak i Tilman Ridge i Allan Hills i Oates Land. Det vart undersøkt av New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) Allan Hills Expedition, 1964, som gav det namn etter ein liknande fjelltopp i Hokonui Hills på New Zealand.
DS «Draco» (1900)
Historie
Skipet vart bygt ved Schömer & Jensen i Tønning i Slesvig i Tyskland og levert i 1900.
I 1907 hamna skipet hos norske eigarar då det vart kjøpt av Lauritz Kloster og selskapet D/S Smaragd. Skipet fekk då namnet «Smaragd». I juli 1911 vart skipet kjøpt av Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS), som gav det namnet «Draco». Her segla det dei neste tjue åra før det vart selt til Adolf Andersen i Bergen i januar 1930, som gav det namnet «Benedicte». I november 1932 vart det selt på tvangsauksjon til G.J. Steffensens Rederi A/S og nok ein gong fekk det nytt namn, denne gongen «Dusken». På reise mellom Danzig og Gent kantra skipet og sokk i Neufahrwasser den 15. september 1934. 11. oktober same året vart vraket kondemnert og seld for opphogging i Gdynia.
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 429 brt, 239 nrt og lasteevna var 600 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 685 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tosylindra compound dampmaskin, levert av Schömer & Jensen. Oppgjeven yting var 210 iHk (indikerte hestekrefter) og 58 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 8 knop knop.
Åge Hovengen
Åge Hovengen var ein norsk gardbrukar og politikar frå Brandbu i Oppland. Han møtte på Stortinget frå Oppland og for Arbeidarpartiet i tida 1973-76 og 1977-89.
Hovengen var son til ein verkstadeigar i Brandbu, der han var mekanikar frå 1942 til -46. I 1948 fullførte han Hærens bilfagskule på Helgelandsmoen, og arbeidde dei neste to åra som bilmekanikar. I 1950 reiste han i utanriksfart som maskinist eit års tid, deretter var han formann på ein anleggsverkstad i Canada. Åra 1952-55 dreiv han eigen bilverkstad på Toten. I 1955 kjøpte han småbruket Øvre Kårstad i Vestre Slidre og var gardbrukar til 1989.
Frå 1965 til -77 var Hovengen medlem i kommunestyret i Vestre Slidre. I tida 18. oktober 1973 til 15. januar 1976 møtte han på Stortinget som vararepresentant frå Oppland og for Arbeidarpartiet, medan representanten Thorstein Treholt var landbruksminister. Hovengen var då medlem i Landbrukskomiteen. Frå hausten 1977 var han representant med fast plass i Stortinget, medlem 1977-81 i Sosialkomitéen, 1981-85 i Justiskomitéen og 1985-89 i Landbrukskomitéen.
Hovengen markerte seg ofte til fordel for, eller på vegne av, folk som hadde vanskar med å kome til ords, eller sleit i livet, til dømes organisasjonen Rettferd for taperne. I 2002 vart han tildelt Fritt Ords honnørpris «for sitt dype og mangeårige engasjement for småkårsfolk og mennesker på kant med samfunnet».
Tatjana Sjikolenko
Tatjana Ivanovna Sjikolenko er ein russisk tidlegare spydkastar frå Krasnodar som vann sølv i EM 1998, VM 1999 og VM 2003. Ho representerte etter tur Sovjetunionen, Kviterussland i 1992-95 og frå 1996 Russland. Natalja Sjikolenko er ei eldre syster.
Aktiv
Tatjana Sjikolenko slo gjennom i 1993 då ho kom på fjerdeplass ved verdsmeisterskapen i Stuttgart, systera Natalja tok bronsemedaljen. Sjølv vann ho si fyrste internasjonale medalje ved europameisterskapen 1998 i Budapest, ein sølvmedalje. Året etter vann ho ein ny sølvmedalje, under VM 1999 i Sevilla kasta ho 66,37 m. Ho vart slått med 72 cm av Hellas Mirela Manjani og nådde 31 cm lengre enn norske Trine Hattestad.
Etter å ha vorte høvesvis nummer sju og nummer ni ved Sommar-OL i Sydney og Friidretts-VM 2001 i Edmonton, melde Sjikolenko seg på att i medaljestriden under europameisterskapen 2002 i München. Ho enda der opp på fjerdeplass, 26 cm unna bronsen. I sitt siste store meisterskap, VM 2003 i Paris, vann Sjikolenko sitt andre VM-sølv med eit lengstekast på 63,28 m, klart slått av verdsmeister Manjani.
Lauvfuglar
Skildring
Hos to av artane der åtferda er kjent er spel og paringsleik forseggjort, kulminerer med at hannfuglar hoppar og stig ned som grøne lodottar. Reira er kompakte, opne og tova til greiner med edderkoppspinn. Hoer legg to eller tre egg med rosa flekker og raude og lilla strek. Paret rugar på skift, hofuglane om natta og hannfuglane på dagtid. Rugetida varar i ca. 14 dagar. Begge foreldra syter for mat til ungane.
Tilhøvet til menneske
Lauvfuglar vil vanlegvis leve nær menneske, til dømes i forstadar til storbyar som Singapore. Dei er stort sett ikkje truga av menneskeleg aktivitet, sjølv om brillelauvfugl er oppført som nær truga av IUCN, og der er tap av habitat grunnen for nedgangen. I motsetnad til mange andre sporvefuglar er ikkje lauvfuglar vanlege som burfuglar.
Spirogyra Lake
Spirogyra Lake er ein liten innsjø 500 meter søraust for Thulla Point vest på Signy Island i Sør-Orknøyane. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC), 1981, etter algearten Spirogyra, ein art som trivs i den grunne innsjøen om sommaren.
Kryssfiner
Kryssfiner er ein type konstruksjonsvirke som er laga ved at tynne lag av finer er limt lagvis saman. Til vanleg slik at fibrane i kvart lag ligg 90 grader på kvarandre. Oftast er det og med eit odde tal lag, slik at plata får best mogleg eigenskapar mot å slå seg. Dermed kjem også fibrane i dei ytste laga normalt til å ligge parallelt. Platene vert limde saman, oftast med eit fenol-formaldehydlim under stort trykk. Dette gjer kryssfiner til eit slags komposittmateriale.
Ei vanleg grunngjeving for å bruke kryssfiner i staden for heiltre eller stavlimt heiltre, er evna til å motstå sprekking, krymping og vriding. Ofte er også kryssfiner sterkare enn heiltre.
Fingerdyr
Fingerdyr (Daubentonia madagascariensis) er ein nattaktiv halvape og einaste art i fingerdyrfamilien. Han er kring like stor som ein katt.
Fingerdyret lever i bambusskogane på Madagaskar, der dei et insekt, larvar og mergen i sukker- og bambusrøryr. Det gneg ei opning med dei kvasse framtennene og trekk måltidet sitt ut med langfingeren. Fingerdyret nyttar òg langfingeren sin til å banka på tregreiner slik at det kan høyra om det er insektgangar i greinene.
Svein O. Øraker
Svein Olsen Øraker var ein norsk skulemann og politikar (Ap).
Han var bondeson og tok examen artium i 1906 og lærarskuleeksamen i 1907. Han var lærar i Vardal 1907–1908, i Valdres 1908–1910 og i Hammerfest 1910–1916 (adjunkt frå 1912, overlærar frå 1913). Deretter var han konstituert styrer ved Hammerfest kommunale høiere almenskole 1916–1918, før han var overlærer og styrer ved Levanger gymnas og realskole 1918–1947, lærer ved Norsk Korrespondanseskole 1942–1944 og skuledirektør i Oslo 1947–1956 (konstituert 1947–1949).
Øraker var lokalpolitisk engasjert i både Hammerfest og Levanger. I Hammerfest var han varaordfører 1916–1917 og ordførar i 1918. I Levanger var han varaordfører 1922–1924, ordførar i 1927, varaordfører i 1928, ordførar 1929–1930, varaordfører 1937–1939, ordførar i 1946, formann i ligningsrådet 1922–1924, formann i skulestyret i 1936–1947, formann i overligningsnemnden 1926–1947 og styreformann ved Levanger tekniske aftenskole 1920–1941. Han var innvald på Stortinget frå Trondheim og Levanger krets 1937–1949, og fungerte som vararepresentant 1922–1936. Av andre verv kan nemnast formann i Hammerfest Arbeidarparti 1914–1915, nestformann i Inntrøndelag Arbeidarparti 1931–1936, formann i Levanger og omegns Representantskapet til kreditbank 1937–1939, formann i Levanger Arbeidarparti 1945–1946 og medlem av Noregs Banks representantskap 1947–1956.
Sharonsletta
Sharonsletta (hebraisk שרון) er den nordlege halvdelen av kystsletta i Israel. Den største byen her er Netanya.
Sletta ligg mellom Middelhavet i vest og Samariaåsane, 15 km i aust. Ho strekkjer seg frå Haifa og Karmelberget i nord til Yarkonelva i sør, i utkanten av dagens Tel Aviv, etter kring 90 km. Delar av sletta ligg innafor Haifa, Sentral og Tel Aviv-distrikt i Israel. I 2008 budde det i alt 1 131 600 innbyggjarar på Sharonsletta, 965 300 av dei (85,3%) er jødar og 166 300 (14,6%) arabarar.
Saronsletta er nemnt i Bibelen (1 Krøn. 5:16, 27:29; Jesaja 33:9, 35:2, 65:10), mellom anna den kjende referansen til den gåtefulle «blomen frå Saron» (Høgsongen 2:1). I antikken var sletta særleg grøderik og tett folkesett. Sionistiske emigrantar kom her tidleg på 1900-talet og folkesette regionen med mange busetnader. I 2008 var sletta den tettast folkesette regionen i Israel.
Leieblokk
Ei leieblokk er ei blokk eller ein stein som opphavleg har sete fast i fjellet og som er transportert bort med isen. Sidan ein kjenner til opphavet til steinen, kan ein seie noko om rørsleretninga og utbreiinga til tidlegare isbrear og innlandsisar.
Lasso
Lasso er ein fangstreiskap i form av eit langt kastetau med ei renneløkke som skal enda rundt ein del av dyret ein skal fanga.
Ordsoge
Ordet «lasso» kjem frå spansk lazo, avleidd av latin laqueus som tyder 'snare' eller 'snor'). Andre spanske namn på reiskapen er lariat, riata og reata, frå spansk reatar, 'knytta oppatt'.
Det nordsamiske namnet på lasso er suohpan. Det lulesamiske er sjuohpan. Særskilde lassotypar kan ha andre namn, som gartsak for ein lasso av sener og skinne, dájvek for ein lasso av tæger (trerøter) og nuovvek, ein lasso av hamp.
Bruk
Lasso er kjend frå det gamle Egypt og den minoiske sivilisasjonen, der han blei brukt til jakt. Han er kjend frå før-kolumbisk tid i Sør-Amerika. I nyare tid er han særleg brukt i samband med innfanging av kveg og hestar i Nord- og Sør-Amerika. Han er ofte knytt til cowboykulturen. Nord i Europa og Asia er lasso blitt mykje brukt innan reindrift til å fanga inn reinsdyr.
Ein variant av lasso er ei løkke på ei lang stong (nordsmisk njozon). Denne blir gjerne brukt til å fanga reinkalvar.
Skildring
Renneløkka på ein lasso kan vera danna ved hjelp av ein lassoknute, ein lassoring, skinn eller eit anna tau. Innan tradisjonell reindrift har lassoringen vore laga av geviret til eit reinsdyr, men i nyare tid blir han også laga av plast.
Tauet må i begge høve vera glatt og tungt nok til at kasta berar. Kasteteknikken er noko ulik, fordi ein i USA brukar ei lita løkke, og resten av tauet i ein kveil, medan samane lèt heile taulengda vera ei løkke, og vrir kastet slik at den siste vesle løkkedelen hamner der han skal.
Vida Lill Berge
Berge har sidan 2017 vore programleiar for ulike radioprogram i NRK P3, kor ho blant anna leidde P3aksjonen i 2017 med Ronny Brede Aase, Niklas Baarli og Tuva Fellman og igjen i 2018 med Brede Aase, Markus Neby og Adelina Ibishi.
Berge var sist programleiar for Norske Tilstander på NRK P3 saman med radiokollegaen Adelina Ibishi fram til mars 2019. Same året tok ho over jobben til Elisabeth Carew i Frokostshowet på radiokanalen P5.
Smith Heights
Smith Heights er den høgaste delen av eit virvar av fjelltoppar mellom Kennett Ridge og Junction Spur i austlege delen av Darwin Mountains. Det vart kartlagd av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE), 1962–63, og kalla opp etter G.J. Smith, eit ekspedisjonsmedlem.
Pagani i Salerno
Pagani er ein by og ein kommune i provinsen Salerno i regionen Campania i Italia. Kommunen har 36 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 12 km². Pagani ligg 15 kilometer vest for provinshovudstaden Salerno.
Byen er mest kjend for festen til ære for Madonna del Carmine, og som årleg vert halden fyrste søndag etter påske. Frå heile Italia kjem turistar for å delta i feiringa og for å be til helgenen.
Pagani er elles eit mål for pilegrimar som ærar helgenen Alfonso dei Liguori, grunnleggjaren av rørsla redemptoristane, som frå 1775 til han døydde i 1787 budde her. Leivningane etter han vert oppbevart i kyrkja Basilica Sant’Alfonso i Pagani.
Jordbro
Jordbro er ein tettstad i Haninge kommun i Stockholms län i landskapet Södermanland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 9 316 innbyggjarar.
Geografi
Midt i Jordbro ligg det ein jernbanestasjon på Nynäsbanan som deler Jordbro i retninga nord/sør.
I det sentrale Jordbro ligg det ein del bustadblokker, hovudsakleg bygd på 1960- og 70-talet. Nord og sør for sentrum ligg det nokre yngre villaområde. Aust for bustadområdet passerer veg 73, som går mellom Stockholm og Nynäshamn.
Vest for jernbanen ligg det eit relativt stort industriområde, Jordbro företagspark, med fleire lager- og industrilokale av varierande storleik. Mellom anna er det hovedkontor og produksjonsanlegg for Coca-Cola samt distribusjonslager for Dagab, Lagena, Osram og Åhléns.
Service
I Jordbro sentrum (cirka 300 meter aust for stasjonen) er det eit helsesenter, tannlegevakt, apotek, to matbutikkar og fleire småforretningar, eit par kaféer/restaurantar og eit bibliotek.
Historie og kultur
Regissøren Rainer Hartleb følgde i over 30 år livet i fleire familier i Jordbro. Arbeidet resulterte i fleire dokumentarfilmar, til dømes Från en barndomsvärld (1974) og En pizza i Jordbro (1994) somvann ein Guldbagge.
Døypefonten i Gulen kyrkje
Skildring
Døypefonten er forma som ein stor firkanta terning på omtrent 60 cm med eit hòl øvst i midten til dåpsvatnet. Det ser ut til at døypefonten er laga av same steinslag som dei to steinkrossane som står, ein like utanfor kyrkjegardsmuren og ein litt lengre oppe i bakken. Døypefonten stod tidlegare ved sida av steinkrossen ved kyrkjegardsporten. Døypefonten kan vere frå omkring år 1000. Han er no utstyrd med eit dåpsfat frå 1897 i sølv med innskrifta: «Jeg døber dig i navnet Faderens og Sønnens og Den Helligånds.» Dåpsmugga er frå 1963.
Historie
Døypefonten si historie byggjer på segner og forteljingar:
Alex Doonesbury
Alex Doonesbury er ein av hovudpersonane i avis-teikneserien Doonesbury, og har på mange vis «arva» posisjonen som hovudrolle frå far sin, Mike Doonesbury. Alex fungerer ofte som radikalt korrektiv for den meir moderate Mike.
Døypefonten i Gulen kyrkje
Historie
Segna fortel at då kong Olav skulle døype folket på Gulatinget vart fatet spent ut av hendene på prestane av folket. Dette ville ikkje kongen ha noko av, så han fekk laga eit dåpskar av stein. Det er uklårt om kongen var Olav Trygvason eller Olav Haraldsson.
Absalon Taranger noterte i 1893 ned ei forteljing om døypefønten, truleg etter Bertel Geitnæs. Denne fortel at ein prest, kanskje «Dressing», skal ha flytta døypefonten ned til Borggarden, men Niels Griis Alstrup Dahl flytta han oppatt til krossen og skal ha sagt at det var der han høyrde heime og at han måtte bevarast som eit gammalt minne.
Det blir fortalt at då døypefonten stod nede ved sjøen, så skal prestane ha brukt han til å vaske fisk i.
Fritjof Birkelid skriv i si bok Norske steinkors i tidlig middelalder at døypefonten skal vere funnen i trappa til eldhuset på prestegarden.
Alex Doonesbury
Alex vart fødd som ledd i ein kunst-installasjon på direktesendt kabel-TV i 1988, som dotter av J.J. Caucus og Mike Doonesbury. Mike vart først informert om fødselen då han ved eit reint tilfelle skrudde på fjernsynet. Han og J.J. var ved å gli frå kvarandre på dette tidspunktet, men dei heldt saman dei første åra etter at Alex vart fødd. Ho vart passa av Zonker Harris når foreldra trong avlasting, og utvikla tidleg ei skarp refleksjonsevne, forutan eit godt forhold til mormora Joanie Caucus, som var like frustrert over dottera som Alex var over mora. Då Mike flytta saman med Kim Rosenthal, fekk Alex ei nærskyldt sjel i huset, og saman prata dei datateknologi og utviklinga av ny programvare. Slik sett tok Alex til med lansering av eigne produkt alt frå trettenårsalderen, og ettersom ho voks til, og nettet med henne, sette ho seg føre å lansere ei rekkje domene, det eine meir mislukka enn det andre. Ho vart snart aktiv på den demokratiske sida av det amerikanske politikk-spekteret, og har argumentert godt for fri nett-tilgang og piratverksemd, til stor ergring for Mike, som hevda opphavsrettar i større grad.
Harøy Idrettslag
Harøy Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande på Harøya i Sandøy kommune i Møre og Romsdal. Idrettslaget vart skipa 11. februar 1911 og har om lag 300 medlemer. Harøy IL er aktivt med i aerobic, fotball og volleyball. Laga spelar i marineblå drakter.
Alex Doonesbury
I vaksen alder møtte Alex Toggle, eller Leo deLuca, ein skada soldat frå Irak-kampanjen, som var i ei støttegruppe saman med B.D. Desse flytta saman i ei gamal campingvogn, og vart med tida gift. Dei ventar tvillingar i 2013.
Harøy Idrettslag
Romsdalslaget Harøy IL melde seg inn i Sunnmøre Fotballkrins på 1970-talet, då avstandane mot aktuelle motstandarlag på Sunnmøre var meir overkomelege enn mot lag frå delar av Nordmøre. I 1970-80-åra heldt Harøy-laget seg jamnast i 5. divisjon, med gjestedeltaking i 4. divisjon. Frå 1990-åra har fotballaget oftast spelt på nivå seks.
Døypefonten i Gulen kyrkje
Historie
Anna Elisabeth Westerlund skal i 1983 i eit syn ha sett at døypefonten stod inne i den første kyrkja som vart reist i Eivindvik. Det skal ha vore ei lita enkel kyrkje med jordgolv.
Ifølgje Elling Bjordø og Karl Gåta skal døypefonten ha vorte sett inn i den noverande kyrkja i 1905. Det skal ha vore ein vikarprest med namn Gundersen som fekk døypefonten sett inn i kyrkja.
Alex Doonesbury
Alex har livleg fantasi, og kjem ofte med svært fantastiske framtidsplanar. Dette er skildra som eit drag ho har frå mora, som ville gjera kva hending som helst til performance. Mike har og vore kjent for sine meir høgttravande lykkedraumar, så Alex må reknast som gåverik på dette punktet.
Tioga Lake på Sør-Orknøyane
Tioga Lake er ein liten innsjø på Sør-Orknøyane. Han ligg nord-nordaust for Port Jebsen og nordvest for Tioga Hill, som han er kalla opp etter, på Signy Island. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1981.
L. Frank Baum
Lyman Frank Baum var ein amerikansk forfattar, skodespelar og filmprodusent, ofte kjend som L. Frank Baum.
Baum skreiv ei rekkje bøker og korte historier, fleire under ulike pseudonym. Mest kjend er Trollmannen fra Oz (1900).
Karby
Karby er ein svensk tettstad i Vallentuna kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I år 2005 hadde tettstaden 844 innbyggjarar.
Kisses on the Bottom
Kisses on the Bottom er det 15. studioalbumet til Paul McCartney og består hovudsakleg av coverversjonar av tradisjonell pop og jazz. Det kom ut i februar 2012 på Starbucks-selskapet Hear Music, og var det første studioalbumet til McCartney sidan Memory Almost Full i 2007. Albumet vart produsert av Tommy LiPuma og inneheld berre to originale songar av McCartney: «My Valentine» og «Only Our Hearts». Eric Clapton spelar gitar på den førstnemnde, medan Stevie Wonder spelar munnspel på den andre. Kisses on the Bottom nådde tredjeplassen på UK Albums Chart og femteplassen på den amerikanske Billboard 200, medan det toppa Billboard si Jazz Albums-liste.
I tillegg til standardutgåva, kom albumet ut i ei luksusutgåve med songane «Baby's Request» – skriven av McCartney og opphavleg spelt inn av Wings i 1979 på albumet Back to the Egg – og «My One and Only Love». I november 2012 vart ei utvida utgåve av Kisses on the Bottom, kalla Complete Kisses, gjeve ut eksklusivt på iTunes store. Dette inneheldt dei fjorten songane og fire bonusspor, og heile iTunes Live from Capitol Studios.
Medverkande
Medverkande per plateomslaget.
Trikken i Bergen
Trikken i Bergen var ein dobbeltspora, elektrisk driven sporveg for persontrafikk i Bergen frå 1897 til 1965. AS Bergens Elektriske Sporvei, som opphavleg i stor grad var eigd av tyskarar, stod for bygging av liner og drifta av trikkane. Utgangspunktet for linenettet var Småstrandgaten i sentrum, og herfrå greina linenettet seg ut i tre hovudliner med endehaldeplassar i Sandviken, ved Nygårdsbroen og på Kalfartoppen, og med to stutte sideliner til Bradbenken og Sukkerhusbryggen, som vart teke ut av drift allereie i 1910. I 1911 vart det opna ei heilt ny line til Møhlenpris.
Sporvegsnettet hadde si største utstrekning i 1932 med linene 1, Sandviken – Torget – Småstrandgaten – Minde, 2, C. Sundts gate – Småstrandgaten – Fridalen, 3, Tyskebryggen – Torget – Møhlenpris, 4, Nordnes – Småstrandgaten.
Hovudaksjonæren i Bergens Elektriske Sporvei, Aktieselskabet, var tyske Union Elektricitäts Gesellschaft (overteke av AEG i 1904), som òg leverte trikkane. Skipsreiar Haakon J. Wallem kjøpte dei tyske aksjane i 1916, og i 1917 vart selskapet overteke av Bergen kommune og fekk namnet Bergens Sporvei. I 1973 vart namnet A/S Bergen Sporvei, men då var det slutt på all sporvegsdrift i Bergen, så selskapet hadde vorte eit buss-selskap.
Tom Scott
Thomas Wright «Tom» Scott er ein USA-amerikansk saksofonist, komponist, arrangør, dirigent og bandleiar i vestkyssjazz/jazzfusion-ensemblet L.A. Express.
Biografi
Scott var fødd i Los Angeles i California. Han er son av film- og fjernsynskomponisten Nathan Scott, som lagde musikk til meir enn 850 fjernsynsprogram og meir enn 100 filmar, mellom anna for Dragnet og Lassie.
Dei mest kjende verka til Tom Scott er kjenningsmelodiar til fjernsynsseriar i 1970- og 1980-åra — Starsky and Hutch (eit spor kalla «Gotcha!») og The Streets of San Francisco, og sopransaksofonsoloen på hitsingelen «Listen to What the Man Said» for Wings i 1975. I 1982 samarbeidde Scott med Johnny Mathis om å skrive og spele inn to versjonar – ein med tekst og ein utan – av «Without Us», kjenningsmelodien til situasjonskomedien Family Ties i 1980-åra. Versjonen hans av «Today» (ein Jefferson Airplane-song) vart sampla av Pete Rock & CL Smooth i 1992 på hiten «They Reminisce Over You (T.R.O.Y.)».
Den profesjonelle karrieren til Scott byrja som tenåring, som leiar av jazzensemblet Neoteric Trio, og så som særs etterspurd studiomusikar. Han har lange mange soloinnspelingar, som han har fått 13 Grammy-nominasjonar for. Han vann tre av dei. Han har òg laga mykje musikk for fjernsyn og film, og spelt for artistar som George Harrison, the Beach Boys, the Grateful Dead, Paul McCartney, Steppenwolf, Rod Stewart («Do Ya Think I'm Sexy?»), Whitney Houston, Barbra Streisand, Joni Mitchell, Blondie («Rapture»), Eddie Money, Steely Dan, Pink Floyd, Quincy Jones, Carole King, Olivia Newton-John og Frank Sinatra.
Scott var eit av medlemmane i the Blues Brothers Band, men er ikkje med i dei to filmane The Blues Brothers og Blues Brothers 2000. Scott var leiar for husbandet i to kortvarige prateprogram CBS sitt The Pat Sajak Show og Fox sitt The Chevy Chase Show.
Som sidemann
med Don Ellis med Richard «Groove» Holmes med Alphonse Mouzon med Oliver Nelson med Bill Plummer med Howard Roberts med Lalo Schifrin med Gábor Szabó med Bob Thiele Emergency med Carole King
Tammy Glover
Tammy Glover er ein USA-amerikansk fjernsynsprodusent, filmprodusent og musikar. Ho var visedirketør for produksjon for Comedy Central frå 2007 til 2011, senior visedirektør for produksjon for FremantleMedia og i dag visedirektør for produksjon for TBS, ein del av Turner Broadcasting System. Ho sit i styret for Academy of Television Arts & Sciences. Frå 1997 til 2009 spelt ho trommer for Sparks og bidrog til BBC Radio 6 Music-serien  This Town Ain't Big Enough For Both Of Us: The Story Of Sparks av Mark Radcliffe. Ho har òg spelt med Billy Zimmer (frå Calgary ) som duoen Thorcraft Cobra. I tillegg har ho spelt trommer for mange prosjekt, inkludert soloverk av David Dattner og Peter G Adams frå CodeGirl.
Hold Me Closer
«Hold Me Closer» (norsk omsetjing 'hald meg nærare') er ein popsong frå 2022 med den svenske songaren og låtskrivaren Cornelia Jakobs. Songen vart gjeven ut 26. februar 2022 og vann svenske Melodifestivalen same år. Med sigeren var «Hold Me Closer» det svenske bidraget i Eurovision Song Contest 2022 i Torino i Italia, der han enda på fjerdeplass.
Om songen
Songen vart send inn til songtevlinga Melodifestivalen 2022, arrangert av SVT. Der vart han plukka ut til å delta blant 28 deltakarlåtar. Jakobs hadde tidlegare delteke i Melodifestivalen i 2011 og 2012 som del av popgruppa Love Generation, og i 2021 som ein av låtskrivarane til «Best of Me», framført av Efraim Leo.
Jakobs og «Hold Me Closer» vann den fyrste delfinalen laurdag 5. februar 2022, og før finalen var «Hold Me Closer» den store favoritten. Songen innfridde favorittstempelet og vann Melodifestivalen 12. mars 2022.
Prysor-elva
Afon Prysor er ei elv i nordvestre Wales. Det ligg i fylket Gwynedd og har to tilsig, sideelva Afon Dwyryd som kjem via tettstadene Blaenau Ffestiniog og Ffestiniog, og dessutan sjølve Prysor som kjem sørvestfra via Trawsfynnyd.
Hold Me Closer
Om songen
Som vinnar av Melodifestivalen vart «Hold Me Closer» det svenske bidraget i Eurovision Song Contest 2022 i Torino. «Hold Me Closer» vann den andre semifinalen torsdag 12. mai, og enda til slutt på fjerdeplass i finalen laurdag 14. mai.
Prysor-elva
Ved Trawsfynnyd i sør ligg det oppdemde reservoaret Llyn Trawsfynydd i Prysor-elva. Reservoaret er regulert med Maentwrog vasskraftverk (1928) og med sine 4,8 km² er det større enn den største naturlege innsjøen i Wales. Reservoaret har òg tent som kjølereservoar for Trawsfynydd kjernekraftverk (1965-91), som er nedlagt.
Destiny Chukunyere
Destiny Chukunyere, også kjend som berre Destiny, er ein maltesisk songar. I 2015 vann ho Junior Eurovision Song Contest for Malta med songen «Not My Soul». Ho deltok seinare i sesong 11 av Britain's Got Talent, men vart slått ut i semifinalerunden. I 2020 vann ho den andre sesongen av X Factor Malta og fekk dimed representere Malta i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland. 9. mars same år vart det kunngjort at ho skulle deltake med songen «All of My Love». 18. mars 2020 avlyste EBU tevlinga på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020. Ho skal i staden representere Malta i Eurovision Song Contest 2021.
Bakgrunn
Destiny er fødd og oppvaksen i Birkirkara på Malta. Faren er ein tidlegare fotballspelar frå Nigeria, av igbofolket, medan mora er maltesisk. Ho har to yngre sysken, systera Melody og broren Isaiah.
Prysor-elva
Dei to elvene renn samla vidare og får tilsig av sideelva Afon y Glyn før dei når ut i bukta Tremadoc Bay i Irskesjøen, ved byen Penrhyndeudraeth like austom der elva Afon Glaslyn renn ut. Her nede er det eit lågt, salthaldig men vent sletteland. Nær utløpet passerer jarnbanen langs vestkysten av Wales, medan jernbana inne i vassdraget sørover frå Ffestiniog vart stengd på 1960-talet.
Destiny Chukunyere
Bakgrunn
Som barn deltok ho i fleire lokale songtevlingar på Malta og i Italia, og i 2015 representerte ho Malta i Junior Eurovision Song Contest. Chukunyere framførte songen «Not My Soul», skriven saman med Elton Zarb og Muxu. Chukunyere vann tevlinga med 185 poeng, og slo dimed den førre poengrekorden, sat av spanske María Isabel på Lillehammer i 2004. For sigeren vart ho og låtskrivarane same år heidra med den maltesiske fortenestemedaljen Midalja għall-Qadi tek-Repubblika.
I 2017 deltok ho i den ellevte sesongen av talenttevlinga Britain's Got Talent, der ho song «Think» av Aretha Franklin. Ho hausta ros frå dommarane Simon Cowell og Joseph Calleja. Ho kvalifiserte seg til semifinalerundane, men hamna til slutt på sjetteplass i sin semifinale og vart dimed slått ut av tevlinga.
I 2019 var Chukunyere støttevokalist for Michela Pace og songen «Chameleon» under Eurovision Song Contest 2019. Songen kvalifiserte seg til finalen der den hamna på 14. plass med 107 poeng. Året etter fekk ho sjølv moglegheita til å deltake i Eurovision Song Contest, etter å ha vunne andre sesong av X Factor Malta. Ho skulle ha delteke i den fyrste semifinalen tysdag 12. mai 2020 i Rotterdam med songen «All of My Love», men på grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 så EBU seg nøydd til å avlyse tevlinga for å hindre spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen covid-19. Den maltesiske kringkastaren TVM vedtok at Destiny i staden skulle representere Malta i Eurovision Song Contest 2021.
Sionfjellet
Etymologi
Opphavet til ordet sion (ṣiyyôn) er uvisst. Det er nemnt i Bibelen i Andre Samuelsbok (2 Samuel 5:7) som namnet på ei jebusittar-borg som kong David erobra, og som truleg fanst der fær isralittane. Om det er semittisk, kan det kome frå den hebraiske rota ṣiyyôn («borg») eller den arabiske rota ṣiyya («tørt land» eller arabisk šanā'' («vern» eller «citadell»).
Historie
I følgje Sameulsboka var Sionfjellet staden der jebusittar-borga kalla «Sion-borga» vart erobra av kong David, og vart palasset hans og Davids by. Det er nemnt i Jesaja (60:14), Salmane, og den første boka av makkabearane (kring 100-talet fvt.).
Etter erobringa av jebusittbyen, vart åsen i den nedre byen delt inn i fleire delar. Den høgaste delen, i nord, vart staden der Salomotempelet stod. Basert på arkeologiske utgravingar som avdekte delar av bymurane kring Det første tempelet, trur ein at dette har vore det verkelege Sionfjellet.
Mot slutten av perioden kring Det første tempelet vart byen utvida vestover. Like før den romerske erobringa av Jerusalem og øydelegginga av Det andre tempelet, skildra Josefus Sionfjellet som ein ås på tvers av dalen i vest. Dermed vart den vestlege åsen som strekte seg sør for Gamlebyen kalla Sionfjellet, og dette har vore tilfellet sidan den gongen. Mot slutten av romartida vart det bygd ei synagoge ved inngangen til strukturen kalla Davidsgrava, truleg fordi ein trudde David førte Paktsarka her frå Beit Shemesh og Kiryat Ye'arim før tempelet vart bygd.
I 1948 vart Sionfjellet knytt til bydelen Yemin Moshe i Vest-Jerusalem via ein smal tunnel. Under krigen trong ein ein alternativ veg for å evakuere såra og transportere forsyningar til soldatane på Sionfjellet. Ei kabelvogn som kunne frakte 250 kg vart laga for dette. Kabelvogna vart berre nytta om natta og gøymd nede i dalen om dagen for at han ikkje skulle oppdagast. Vogna står framleis ved Sionfjellet Hotell. Sionfjellet vart erobra av Harelbrigaden den 18. mai 1948.
Mellom 1948 og 1967, då Gamlebyen var okkupert av Jordan, fekk ikkje israelarar llov å vitje dei jødiske, heilage stadane. Sionfjellet vart eit ingenmannsland mellom Israel og Jordan.
Bibelreferansar
Tanakh-referansen til Har Tzion (Tzionfjellet) som identifiserer staden, kjem frå Salme 48, som er laga av sønene frå Korah, levittane, som «nordsida av byen til den store kongen», som Radak tolka som Davidsbyen «frå Davidsbyen, det er Sion (1 Kong 8:1-2; 2 Krøn. 5:2)». I 2 Samuel 5:7 står det, «David tok likevel Sion-borga, som no er Davidsbyen,» som identifiserer Sionfjellet som ein del av Davidsbyen, og ikkje eit område utafor dagens Gamleby i Jerusalem.
Häggvik i Sollentuna
Häggvik er ein del av Sollentuna kommun nord for Stockholm i Sverige. Häggvik ligg vest i kommunen og er avgrensa av friluftsområdet Järvafältet og E4. I Häggvik er det eit stort handelsområde, Stinsen og ein stormarknad. Den første skolen i Sollentuna er her, Klasroskolan, og er i dag skolemuseum. Ein av dei største skolane i kommunen er Häggviksskolan. Häggviksleden passerer rett gjennom Häggvik.
Lokaltogsstasjonen
Häggvik er ein stasjon på Stockholms lokaltogsnett, greina mot Märsta, 15,3 km frå Stockholm C. Den blei opna som lokaltogshaldeplass på daverande Norra stambanan (som nå inngår i Ostkustbanan) i 1932. Grunn til haldeplassen blei donert til SJ av eigaren J.A.O. Häggberg, som au gav namnet Häggvik.
Det er au ein busshaldeplass her der rutene 520 Sollentuna station – Holmboda og 598 Centralen – Upplands Väsby (nattbuss) stopper. Dei er i rutenettet til Storstockholms Lokaltrafik
Capaccio
Capaccio er ein by og ein kommune i provinsen Salerno i regionen Campania i Italia. Kommunen, som omfattar 11 små og større landsbyar, har over 22 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 113 km².
Duk
Duk er eit stykke tøy eller liknande ein kan bruka til dekke, særleg på eit bord (bordduk). Dukar kan vera til pynt eller vern av flata dei ligg på. Dei kan ha mange ulike storleikar og utformingar, som firkanta eller runde, små som ein løpar eller store nok til å dekka heile bordet og henga ned på sidene av det. Mange dukar er fint utforma, anten ved å vera laga av eit dekorativt stoff som damask eller ved påført pynt som broderi.
Ør Glassverk
Ør Glassverk eller Øhrs Glasværk var eit foretak som blei oppretta i 1874. Det låg ved Ørsjøen i Idd i Østfold. Det gjekk inn i 1894.
For å vurdere torvforekomstane på garden Ør vart forstmeister Asbjørnsen engasjet. Konklusjonen hadde visst vore at Gjeddelundmosen hadde nok torv til drift i 100 år om ein bygde eit glasverk basert på torv som brendsle. Glasverket vart etablert, men hadde mange problem. Eit av dei var rå torv noko som vistnok skuldast våte somrar.
Bernt Grubbe Schlytter hadde investert store summer i verket, men verket gjekk konkurs i 1886, slik at han tapte alt.
Distriktet Hallein
Distriktet Hallein er eit administrativt distrikt (Bezirk) i forbundslandet Salzburg som samsvarar med landskapet Tennengau. Distriktet dekker ei flatevidd på 669 km² og har om lag 59 800 ibuarar (2017). Byen Hallein er administrasjonssenter for distriktet.
Kommuneskipnaden
Distriktet består av 13 kommunar, ein av dei ein bykommune. Bykommunen Hallein har over 18 000 ibuarar, medan dei andre kommunane har folketal frå kring 800 til 6 000.
Mount Southard
Mount Southard er eit einsamt fjell (2400 moh) som ligg 5 nautiske mil (9 km) nordvest for Welcome Mountain heilt nordvest i Outback Nunataks. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Rupert B. Southard, sjefen ved Office of International Activities i USGS, med ansvar for felgruppene frå USGS som arbeidde i Antarktis. Seinare var han sjef for Topograpic Division i USGS.
Tranquil Lake
Tranquil Lake er ein botnsjø som får smeltevatn frå det lokale isdekket og ligg mellom Amos Lake og Snow Hills på Signy Island i Sør-Orknøyane. Innsjøen fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) 1981 etter plasseringa i ly for vinden. Traquil tyder roleg på engelsk.
Harald Torp
Familiebakgrunn og yrkeskarrière
Torp vart fødd på Lillehammer i 1890 som son av distriktslege Jens Kahrs Garmann Torp (1847–1916) og Margrethe Geelmuyden Houge (1852–1890). Harald Torp var frå 1919 gift med kjøpmannsdottera Astrid Emilie Bergseng (1892–1967) frå Lillehammer.
Torp hadde examen artium frå 1909 og var cand.oecon. etter studium i statsøkonomi frå 1912. Etter eit års utenlandsopphold i Alger i 1913 var han journalist i Aftenposten 1914–1916, politisk journalist i Morgenbladet i 1917 og redaktør i Lillehammer Tilskuer 1917–1919. Deretter var han attende i Aftenposten som politisk journalist 1919–1925 og sjefssekretær 1925–1927.
Han gjorde òg Adresseavisen til ei landsdelavis gjennom eit samarbeid med Bondeparti-avisa Nasjonalbladet. Nasjonalbladet vart ikkje lenger utgjeve som eiga avis, men vart komprimert til éi side i Adresseavisen, og Adresseavisen fekk slik fotfeste utanfor Trondheim i konkurranse med Venstre-organet Nidaros. Torp var òg administrerande direktør og styreformann i Adresseavisen A/S, og han bygde dermed avisa både journalistisk og administrativt.
Blant Torps mange verv kan nemnast styreformann i A/S Vinmonopolet i Trondheim, styreformann ved Østmarka sykehus, styremedlem ved Nordenfjeldske Kunstindustrimuseum, formann i Oslo Journalistklubb frå 1923, nestformann i Noregs Journalistforbund, formann i Den eksklusive herreklubb U.C.D. i 14 år, medlem av Sparetrygdens representantskap 1945–1964, medlem av Sparetrygdens kontrollkomité 1947–1964 og styremedlem i Norsk Telegrambyrå 1951–1969.
Politisk arbeid
Til dei politiske arbeida hans må òg reknast den faglege-politiske innsatsen gjennom Den Konservative Presses Forening (DKPF), der han var mangeårig styremedlem, formann 1936–1950 og æresmedlem frå 1969. Foreningen hadde dengong sjølvstendig representasjon ved Høgres landsmøte.
Han var medlem av Trondheim bystyre og formannskap 1932–1937 og 1948–1959, og fungerte som varaordfører i januar og februar 1935. Torp var òg formann i Trondheim Høgre 1931–1932, medlem av Høgres sentralstyre 1931–1950, medlem av Høgres arbeidsutval 1931–1945 og medlem av Høgres landsstyre 1954–1957. Han var innvalgt på Stortinget i to omgangar, først frå kjøpstadene i Sør-Trøndelag og Nord-Trøndelag fylke, det vil seia Trondheim og Levanger, 1937–1945, seinare frå Sør-Trøndelag fylke 1954–1957. I den siste perioden sin var han medlem av Stortingets utanriks- og konstitusjonskomité.
Stahl Peak
Stahl Peak er eit fjell 2 nautiske mil (3,7 km) aust for Saburro Peak i Ravens Mountains i Britannia Range. Det har ei høgd på over 1800 moh, og er kalla opp etter Alfred E. Stahl som tente med 109 Airlift Wing som kontrollør for flymekanikarane under overføringa LC-130-operasjonane frå U.S. Navy til Air National Guard
Åkerdylle
Åkerdylle er ei fleirårig urt i korgplantefamilien. Arten har kosmopolitisk utbreiing. Planta har lange krypande jordstenglar. Buktfinna snaue blad med runde øyre. Korgskaft og korgdekke har gule kjertelhår. 4-5 cm brei korg med mørkgule kroner. Frukta er til slutt brun, 3-3,5 mm lang. Åkerdylle blomstrar kring juli månad på havstrender og avfallsplassar, og i åkrar, der planta er eit ugras.
Kil i Uppland
Kil er ein svensk tettstad i Nacka kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 639 innbyggjarar.
Bitches Brew
Bitches Brew er eit dobbelt studioalbum av den amerikanske jazztrompetisten Miles Davis, gjeve ut 30. mars 1970 på Columbia Records. Han heldt her fram eksperimenteringa si med elektriske instrument, som han hadde byrja med på det førre albumet, In a Silent Way (1969). Med desse instrumenta, som elektrisk piano og gitar, gjekk Davis bort frå tradisjonelle jazzrytmar til fordel for ein eit meir laust, rockeinspirert arrangement basert på improvisasjon.
Albumet fekk i starten blanda respons, men fekk etter kvart eit moment og vart det albumet av Davis som nådde høgast på den amerikanske Billboard 200, med ein 35. plass. I 1971 vann det Grammyprisen for beste storjazzensemble-album. I 1976 vart albumet det første av Davis som selde til gullplate i USA.
I seinare år er Bitches Brew rekna som eit av dei beste jazzalbuma gjennom tidene og starten på jazzrock som sjanger, i tillegg til at det vart ei stor inspirasjonskjelde både for rock- og funkmusikarar. I 1998 gav Columbia ut The Complete Bitches Brew Sessions, ein plateboks på fire plater som inkluderte både originalalbumet og musikk som ikkje var gjeven ut før. I 2003 hadde albumet selt til platinaplate for éin million selde eksemplar i USA.
Bakgrunn og innspeling
I 1969 arbeidde David med ein kjerne av musikarar som bestod av Wayne Shorter på tenorsaksofon, Dave Holland på bass, Chick Corea på elektrisk piano og Jack DeJohnette på trommer. Gruppa, utan DeJohnette, spelte inn In a Silent Way (1969) i lag med Joe Zawinul, John McLaughlin, Tony Williams og Herbie Hancock. Albumet markerte starten på «den elektriske perioden» til Davis, med elektroniske instrument som elektrisk piano og gitar, og ein jazzfusion-stil. For det neste studioalbumet sitt, ønskte Davis å utforske den elektroniske fusionstilen vidare. Medan han turnerte med eit femmannsband frå våren 1969 til august, introduserte han nye stykke som bandet hans spelte, inkludert tidlege versjonar av det som vart «Miles Runs the Voodoo Down», «Sanctuary», og «Spanish Key». På dette punktet i karrieren var Davis inspirert av moderne rock og funk, spelinga til Zawinul med Cannonball Adderley og verk av den engelske komponisten Paul Buckmaster.
I august 1969 samla Davis saman bandet sitt for ei øving, ei veke før den planlagde innspelinga. I tillegg til bandet på fem mann, fekk dei med seg Zawinul, McLaughlin, Larry Young, Lenny White, Don Alias, Juma Santos og Bennie Maupin. Davis hadde skrive enkle akkordlinjer, først for tre piano, som han utvida til ei skisess for ein større komposisjon. Han presenterte gruppa med somme «musikalske skisser» og sa at dei kunne spele kva som helst så lenge dei heldt seg til den valde akkorden. Davis hadde ikkje arrangert kvart stykke fordi han var usikker på retninga albumet skulle ta, og det som vart produsert kom frå improvisasjonar, «ikkje noko førarrangert skit.»
Davis booka Columbia's Studio B i New York City frå 19. til 21. august 1969. Innspelinga den 19. august byrja kl. 10 og bandet prøvde seg først på «Bitches Brew». Alle sat i ein halvsirkel med Davis og Shorter i midten. Lenny White fortalte: «Det var som eit orkester, og Miles var dirigenten. Me hadde hovudtelefonar på. Me måtte kunne høyre kvarandre. Det var ingen gjester på denne innspelinga. Ingen fotografi var lov. Men det var ein gjest som ingen snakka om, Max Roach. Alt var spelt inn på direkten, ingen ekstra lydspor vart lagt til. Kl. 10 til 01 i tre dagar.»
Spora vart spelte inn i seksjonar, som var vanleg for Davis-innspelingane på denne tida. Davis gav nokre få instruksjonar, eit tempo, eit par akkordar eller eit hint om ein melodi, og føreslo stemning eller tone. Davis likte å arbeide på denne måten og meinte det tvang musikarane til å følgje med på kvarandre og si eiga speling, eller på teikna til Davis, som han kunne endre når som helst. På dei rolege augneblinka på «Bitches Brew», kan ein til dømes høyre røysta til Davis, som gjev instruksjonar til musikarane: knpising med fingrane for å halde tempoet, eller at han seier «Hald det stramt», eller fortalde enkelte når dei skulle byrje å ein solo. Ein kan høyre han sei «John» i løpet av tittelsporet. «John McLaughlin» og «Sanctuary» vart òg spelt inn 19. august. Mot slutten av denne dagen øvde dei på «Pharaoh's Dance».
Trass i ryktet hans som ein «cool», melodisk improvisator, var mykje av spelinga til Davis på dette albumet aggressivt og eksplosivt, ofte med kjappe løp som enda opp i det øvre registeret av trompeten. Avslutningssoloen hans på «Miles Runs the Voodoo Down» er særskild verdt å legge merke til med tanke på dette. Davis spelte ikkje på det korte stykke kalla «John McLaughlin».
Albumtittelen
Det er ikkje kjend kvar tittelen på albumet kom frå, og det er forskjellige teoriar til opphavet. Somme meiner at han refererer til ei kvinne i livet til Davis som han møtte i 1960-åra. Andre meiner at «bitches» kan vere musikarane i seg sjølv. For afroamerikanarar kunne «bitches» stundom vere eit positiv slangord for nokon som var god til noko. Det har òg vore andre forklaringar.
Postproduksjon
Det måtte mykje klipping til av den innspelte musikken. Korte seksjonar vart limde saman for å skape lengre stykke og forskjellige effektar vart lagt på innspelingane. Paul Tingen sa:
«Bitches Brew var òg eit pionerarbeid med å bruke studio som eit musikkinstrument, med haugevis av redigeringar og studioeffektar som ein viktig del av musikken. Miles og produsenten hans, Teo Macero, brukte platestudioet på ein radikalt ny måte, særskild på tittelsporet og opningssporet, «Pharaoh's Dance». Det var mange spesialeffektar, som lydbandsløyfer, lydbandforseinkingar, klangkammer og ekkoeffektar. Gjennom intensiv lydbandredigering, kom Macero opp med mange heiltnye musikalske strukturar som seinare vart etterlikna av bandet på konsertane deira. Macero, som hadde utdanning innan klassisk musikk og truleg var inspirert av 50-tals og 60-tals fransk musique concrète-eksperiment, brukte lydbandredigering til å skape arrangement og komposisjon. «Pharaoh's Dance» inneheld 19 redigeringar - den kjende stopp-start-opninga er heilt konstruert i studio, ved å bruke repeterande sløyfer i somme seksjonar. Seinare på sporet var det fleire mikro-redigeringar, til dømes eit eitt sekund langt fragment som først dukkar opp ved 8:39 og som vert repetert fem gonger mellom 8:54 og 8:59. Tittelsporet inneheld 15 redigeringar, igjen med fleire korte lydbandsløyfer på fem sekund (ved 3:01, 3:07 og 3:12). Derfor er ikkje Bitches Brew berre eit kontroversielt klassiskikar innan musikalsk nyskaping, men det vart kjend som eit pionerarbeid innan studioteknologi.»
Sjølv om Bitches Brew på mange måtar var nyskapande er det kanskje den viktigaste innovasjonen rytmisk ved at det vart nytta to bassistar (den eine spelte bassgitar, den andre kontrabass), to eller tre trommeslagarar, to eller tre elektrisk piano, og ein perkusjonist, som alle spelte samstundes. Som Paul Tanner, Maurice Gerow og David Megill sa «som rockegrupper, gav Davis rytmeseksjonen ei sentral rolle i ensemblet. Ved at han brukte så store rytmeseksjonar, gav han soloistane vide, men aktive vidder for soloane sine.»
Tanner, Gerow og Megill forklarte vidare «harmoniane brukt i denne innspelinga flyttar seg særs langsamt og fungerer modalt heller enn den meir tonale måten som er vanleg i jazz.... Dei statiske harmoniane og den felles utsmykkinga til rytmeseksjonen skapar eit særs open arena for improvisasjon. Det musikalske resultatet flyt frå grunnleggjande rockemønster til hard bop-teksturar, og stundom sjølv passasjar som er meir karakteristiske for frijazz.» Solorøystene ein høyrer mest dominerande på dette albumet er trompet og sopransaksofon, høvesvis av Miles og Wayne Shorter. Bennie Maupin sin bassklarinett er òg dominerande på fire spor.
Utgjeving
Bitches Brew kom ut i mars 1970. Det selde godt dei neste fire månadane og nådde 35. plassen på den amerikanske Billboard 200 veka 4. juli 1970. Dette er den høgasteplasseringa til Davis på lista. 22. september 2003 selde albumet til platina for ein million selde eksemplar i USA.