cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grorud Idrettslag
Spelarstall
Oppdatert 1. juli 2020
Rhodes Icefall
Rhodes Icefall er eit isfall som flyt vest og ut av McDonald Heights gjennom eit skar midt i Peden Cliffs. Isfallet gjev is til Garfieldbreen nær kysten av Marie Byrd Land. Det vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959-65 og namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William L. Rhodes ved Williams Field i McMurdo Sound under Operasjon Deep Freeze 1968, 1969 og 1970.
Sanctuary av The J. Geils Band
Sanctuary er det åttande studioalbumet til det amerikanske rockebandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1978. Dette var det første albumet til J. Geils Band på EMI Records etter at dei hadde vore på Atlantic i karrieren fram til då.
Sean Connery
Sir Thomas Sean Connery, betre kjend som Sean Connery, var ein skotsk skodespelar som særleg er kjend for å ha spelt James Bond i dei første filmane om den hemmelege agenten. I 1987 vann han ein ein BAFTA for Rosens navn, og året etter fekk han ein Oscar for si rolle i The Untouchables. I 2000 blei Connery adla. Han markerte seg også som forkjempar for skotsk sjølvstende frå Storbritannia.
Bakgrunn
Connery vart fødd i Edinburgh i Skottland. Mor hans, Euphemia «Effie» Maclean, var reinhaldar, og faren, Joseph Connery, var fabrikkarbeidar og lastebilsjåfør. Sean var eldstebarnet med ein yngre bror, Neil. Etter endt skulegang arbeidde Connery ei tid som mjølkemann før han verva seg til den britiske marinen. Han blei seinare dimittert på medisinsk grunnlag, og tok ei rekkje strøjobbar, mellom anna som scenearbeidar ved King's Theatre i Edinburgh i 1951. I 1953 fekk han ei mindre rolle i musikalen South Pacific. Han dreiv også med fotball, der han skal ha fått tilbod om å spela for Manchester United, og kroppsbygging, og var med i Mr. Universe-tevlinga dette året.
Sanctuary av The J. Geils Band
Salslister
Album - Billboard (USA)
Singlar - Billboard (USA)
Sean Connery
Skodespelar
Ein av Bond sine tidlege filmroller var som ein ung journalist i Another Time, Another Place (1958) mot filmstjerna Lana Turner. Året etter hadde han ei framtredande rolle i Darby O'Gill and the Little People (1959). I 1961 spelte han i BBC sin Anna Karenina-produksjon regissert av Rudolph Cartier.
Etter dette skreiv Connery kontrakt om å spela rolla som den då ukjende helten James Bond i fem filmar. Den første av dei, Dr. No, kom ut i 1962 og innførte ei rekkje seinare kjende klisjear, som introduksjonen «Bond, James Bond». Etter dei første fem filmane spelte Connery også Bond i Diamonds Are Forever (1971) and Never Say Never Again (1983). Alle filmane hadde stor kommersiell suksess.
Nokre seinare roller viser til fortida hans som Bond, til dømes Indiana Jones and the Last Crusade (1989), der han speler far til Indiana Jones, som blei skapt etter inspirsjon frå Bond-filamen, og som ein britisk hemmeleg agent som har vore fengsla i fleire tiår i The Rock (1996).
Politisk og sosialt engasjement
Sean Connery markerte kjærleik til heimlandet sitt på ulike vis. Sidan ungdommen hadde han ei tatovering som seier «Scotland Forever», i tillegg til ei som seier «Mum and Dad». I 1971 skipa han Scottish International Education Trust og gav løninga si for Diamonds Are Forever på ein million pund til henne.
Connery gjekk på 1990-talet inn for skotsk sjølvstende. Han var medlem av Scottish National Party, og støtta partiet gjennom frammøte ved tilstellingar og pengegåver. Denne politiske aktiviteten skal ha ført til at adlinga av han blei utsett i fleire år. Då han endeleg blei utnemnd til Knight Bachelor av den britiske dronninga i 2000, fann seremonien stad i Edinburgh, med Connery kledd opp i kilt.
James Bond
Connery er mest kjend for rolla si som James Bond. Han spelte Bond første gongen i Dr. No (1962) og har spelt Bond i sju andre filminnspelingar. ¤ Denne filmen er ei uoffisiell utgåve, ei gjeninnspeling av Thunderball
Etter James Bond
¤ For denne rolla vann han ein BAFTA-pris
¤¤ For denne rolla vann han ein Oscarpris for beste mannlege birolle
Duskmyrull
Duskmyrull eller duskull (Eriophorum angustifolium) er ei plante i storrfamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing. Planta vert kring 50 cm høg og har krypande jordstengel. Blada er mørkgrøne og renneforma, stråblada er lengre enn stråenden, dei er flate, smalnar øvst til ein trekanta odd. Aksssamlinga har to-tre lange støtteblad. Duskull har flate slette akssskaft og penselforma aks som er breie ved grunnen. Mjølknappen blir minst 2,5 mm lang.
Planta blomstrar kring mai månad i Noreg på myr og våte stader. Ho er vanleg gjennom heile Noreg, og er funnen opp til 1700 m på Hallingskarvet.
Dale «Buffin» Griffin
Terence Dale «Buffin» Griffin var ein engelsk trommeslagar og opphavleg medlem av rockebandet Mott the Hoople i 1970-åra. Seinare arbeidde han som plateprodusent og produserte mange innspelinga for John Peel på BBC Radio 1 frå 1981 til 1994.
GUAM
GUAM er ein regional organisasjon der landa Georgia, Ukraina, Aserbajdsjan og Moldova er medlemmar. Samarbeidet mellom dei tidlegare sovjetlanda tok til i 1997, og den noverande organisasjonen blei offisielt skipa i juni 2001. Usbekistan var medlem frå 1999 til 2005, og organisasjonen heitte då GUUAM. I dag er Tyrkia og Latvia med som observatørar.
Grupperinga blir ofte sett på som ein motsats til Samveldet av uavhengige statar og den store innverknaden til Russland i regionen.
Ayako Kitamoto
Ayako Kitamoto er ein japansk fotballspelar.
Rydelek Icefalls
Rydelek Icefalls er eit område med isfall mellom Smythe Shoulder og Coyer Point på austsida av Martin Peninsula ved Walgreen Coast i Marie Byrd Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi tekne av U.S. Navy i 1959–67, og Landsatbilete, 1972-73. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1977 etter Paul Rydelek, ein geofysikar ved Universitetet i California, Los Angeles, eit medlem av US Antarctic Research Program (USARP) vinteren ved Amundsen-Scott-stasjonen i 1974.
Harper Point
Harper Point er eit nes på nordenden av Saunders Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart kartlagd i 1930 av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations og kalla opp etter F.H. Harper, sekretær i Discovery Committee.
Al `Idiz
Al `idiz er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Knut Huse
Knut Huse var ein norsk forfattar og skipper.
Huse debuterte som forfattar i 1976 med romanen Det flør og det fjørar.
Kvantetal
Som regel er eit kvantetal heiltalig, men iblant viser det seg praktisk å velje elementærkvantet slik at kvantetalet òg kan vere halvtalig. Ein partikkel vil ifølge kvantefysikken kunne ha bestemte tilstandar, såkalte eigentilstandar. Til kvar slik tilstand svarar eit særskild sett kvantetal. For å skildre eit enkelt elektron i eit atom brukar ein til dømes vanligvis fire kvantetal som symbolsk vert skrive med n, l, m og s.
Knut Huse
Huse budde det meste av livet i Aukra kommune.
Kvantetal
Hovudkvantetalet, n, kan han alle mogelege verdiar frå og med éin og syner i første tilnærming til energien til elektronet. I hydrogenatomet er såleis energien proporsjonal med 1/n². Banespinnkvantetalet, l, som òg blir kalla det asimutale eller orbitale kvantetalet, syner til banespinnet til elektronet som er √l(l+1)ℏ, der ℏ (vert lese h-strek) er Planckkonstanten dividert med 2π. Kvantetalet l kan ha heiltalige verdiar frå 0 til n− 1. Stundom blir verdien av l symbolsk ved bokstavane s, p, d, f, g osv. for l = 0, 1, 2 osv.
Det magnetiske kvantetal, m, syner til projeksjonen av banespinnet l i ei særskild retning, og kan han heiltalige verdiar frå −l til +l. Spinnkvantetalet, s, kan ha verdiane +½ og −½ og syner på tilsvarande måte som m projeksjonen av eigenspinnet til elektronet.
Når ein skildrar eit system av et bestemt sett av kvantetal seier ein at desse er gode kvantetal. For komplekse atom og molekyl vil dei nemnte fire kvantetala ikkje vere gode. Ein må da førestille seg at eit særskild elektron berre blir skildra ein del av tida ved eit bestemt sett av desse, og elles ved eit eller fleire andre sett. Om ein gjer målingar på eit slikt system, finn ein snart at det er i ein tilstand skildra ved det eine settet, snart i ein tilstand skildra ved det andre settet. Ein kan då finne nye avleidde kvantetal som skildrar systemet eintydig, og derfor i dette tilfellet er gode kvantetal.
Ladningstal
Ladningstal er ein storleik i elementærpartikkelfysikk som syner til verdien av elektrisk ladning og andre typar ladning. Utanom elektrisk ladning finn ein leptontal, baryontal, hyperladning, isospinn, fargeladning.
Dei fundamentale partiklane, lepton og kvarkar, ber alle slike ladningstal som er bevarte i sterke og elektromagnetiske vekselverknader i tillegg til gravitasjon. Nokre ladningstal, som isospinn og hyperladning er ikkje bevarte i svak vekselverknad.
Maorihonningetar
Maorihonningetar (Anthornis melanura), òg kjent under maori-namna korimako og makomako, er ein sporvefugl i honningetarfamilien som er endemisk for New Zealand. Han er einaste nolevande medlemmen av slekta Anthornis. Arten er vanleg over store delar av hovudøyane på New Zealand og på mindre øyar utanfor, og dessutan så langt sør som på Aucklandøyane.
Skildring
Dette er ein grønleg fugl, hannar er olivengrøne med ein mørk lilla glans på hovudet og blåsvart ytre venger og hale. Han er lysare på undersida. Hofuglar er meir gråleg olivenbrune med ein blåleg glans på hovudet. Ho har ein karakteristisk gulkvit bøygd stripe frå nebbrota tvers over kinnet. Begge har særs raude auge. Dei er ca. 20 cm i kroppslengd. Hoer veg ca. 26 gram og hannar 32 g. Ungfuglar av hokjønn har brune auge og ei lys gul kinnstripe.
Utbreiing og åtferd
Maorihonningetarar lever på begge dei største øyane i New Zealand bortsett frå nord på Nordøya. Dei døydde ut på Chathamøyane ca. 1906. Habitatet for arten har vore naturleg stadeigen skog, krattskog, jordbruksområde, hagar og parkar. Storleiken på populasjonen og utbreiinga blei alvorleg påverka av innføringa av europeisk jordbruk, med avskoging av urskog. Ein annan viktig faktor for nedgangen er innføring av predatorar som kattar, røyskattar, ilderar, rotter og stikkvepsar. Predatorane tar levande fuglar og egg, men somme konkurrerer med maorihonningetarar om naturlege matkjelder som nektar, honningdogg og insekt. Nedgangen skjedde rundt same tid som mange andre endemiske artar på New Zealand gjekk tilbake, men av ukjende årsaker vart nedgangen for maorihonningetarar bremsa opp og arten er framleis vanleg over store delar av landet. Bestanden er estimert til å ligge mellom 10 000 og 20 000 individ og er minkande. (2001)
Hekkinga skjer frå september til januar, vanlegvis med 2 kull på hovudøyane. Hoa byggjer det koppforma reiret av småkvistar og fiber, fôra med fjører og fint gras. Ho legg 3 til 5 kvite egg med rosa brune flekker og skjoldar. Hofuglen rugar òg åleine i 2 veker, begge i paret syter for føda til ungane i nye 2 veker til dei er flygedyktige. Reiret kan vere festa i forgreininga av eit tre eller ligge i skjul i bergskrentar eller i trestammar.
Føda er hovudsakleg nektar, frukt og insekt. Insekt er viktig for hofuglar og ungane deira i hekketida. Som andre honningetarar spelar dei ein viktig rolle for pollinering mange stadeigne planter som misteltein, fuchsia og kowhai.
Songen
Maorihonningetarar utgjer ein monaleg del av det vidgjetne daggrykoret av fuglesong på New Zealand som vart mykje nemnt av tidlege europeiske nybyggarar. Den oppdagingsreisande James Cook skildra songen som «han virket å vere som små framifrå stemde bjøller». Den klokkeklare songen blir nokre gonger forveksla med songen av tuihonningetar, han er sett saman av tre ulike tonar som liknar på lyden av ringande bjøller. Dei syng i løpet av dagen, men meir tidleg morgon og sein kveld enn midt på dagen. Varselropet er gjentatt sett av harde stakkato tonar, lik ein svarttrast. Dei har regionale variasjonar og dialektar.
Midrakh Oz
Midrakh Oz (, tyder 'Skansen av kraft') er ein moshav nord i Israel. Han ligg i Jezreeldalen, og høyrer til Megiddo regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 447.
Landsbyen vart grunnlagd i 1952 av immigrantar frå Jemen. Namnet er inspirert frå eit vers i Domarane 5:21; "Kisjon-elva reiv dei bort, den eldgamle elva, Kisjon-elva. Gå fram, mi sjel, med kraft!."
Namnet på moshaven, som kjem frå bibelverset, minnar òg folk om slaga som den unge jødiske staten utkjempa under sjølvstendekrigen i 1948 i nærleiken ved Mishmar HaEmek.
Hurting Each Other
«Hurting Each Other» er ein song som vart gjort populær av The Carpenters i 1972. Han vart skriven av Gary Geld og Peter Udell i 1965, og vart spelt inn av artistar frå Ruby and the Romantics til Rosemary Clooney.
Versjonar
Ein tidleg versjon av songen vart spelt inn av Jimmy Clanton og gjeve ut i 1965 som ein singel på Mala Records. I følgje Richard Carpenter hadde versjonen av «Hurting Each Other» ei anna kjensle enn versjonen til Carpenters.
Chad Allan & The Expressions, som seinare vart The Guess Who, spelte òg inn songen i 1965 på Hey Ho (What You Do to Me). Dei gav han ut som singel og nådde 19. plassen på den kanadiske singellista tidleg i 1966.
Ein versjon av «Hurting Each Other» finst òg på The Walker Brothers-albumet Portrait, som kom ut i 1966.
Carpenters-versjonen
The Carpenters framførte «Hurting Each Other» på mange av konsertane sine, mellom anna ein forkorta versjon på Live in Osaka i 1974.
Seinare versjonar
Andy Williams gav ut ein versjon i 1972 på albumet Love Theme frå «The Godfather».
Verden Allen
Verden Allen er ein walisisk organist og opphavleg medlem av rockebandet Mott the Hoople i 1970-åra. Før bandet vart skipa hadde han i 1960-åra spelt med bandet The Inmates og spelt i lag med Jimmy Cliff.
Han slutta i Mott etter gjennombrotet deira i 1972 med albumet All The Young Dudes fordi Hunter var motvillig til å spele inn dei fleste av songane han hadde skrive.
Dvergflaggermus
Dvergflaggermus (Pipistrellus pygmaeus) er ei flaggermus i glattnasefamilien. Fram til 1998 vart denne arten og tusseflaggermus rekna som éin art. Flaggermusa lever i Europa vest til Irland og Portugal og aust til europeisk Russland og Kaukasus. I Noreg er ho talrik i store delar av Sør-Noreg nord til Sør-Trøndelag.
Scuppers Icefalls
Scuppers Icefalls er ei markant linje med isfall, som er 9 km lang og nesten 400 meter høg, mellom Mount Razorback og Mount Nespelen i Convoy Range i Victoria Land. Isfalla er hovudstraumen ut frå Flight Deck Neve og ut i Bensonbreen. Namnet er eit av fleire som er knytt til sjøfart i Convoy Range, og det skildrande namnet kjem frå dreneringa til breen. Scupper er eit slags avløp for vatn på dekk langs relinga. Han vart namngjeven av ei feltgruppe frå New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) 1989-90.
Sommen i Sverige
Sommen er ein svensk tettstad i Tranås kommun i Jönköpings län i Småland, like ved grensa til Östergötlands län. I 2005 hadde tettstaden 789 innbyggjarar.
Sommen oppstod då Södra stambanan blei ført gjennom bygden, stasjonen blei opna i 1874. Ved jernbanestasjonen var det òg ein hamn ved innsjøen Sommen, dette blei omlastingspunkt for varer frå heile området omkring Sommen. Dette innebar at samfunnet voks kraftig, og på slutten av 1800-talet var det bustadmangel. Jernbanestasjonen er i dag nedlagt.
Don Bronstein
Donald S. «Don» Bronstein er ein USA-amerikansk fotograf frå Chicago.
Bronstein var den første fotografen i staben til magasinet Playboy. Han fotograferte òg jazz- og bluesartistar, særleg for plateselskapa Chess og Argo. Mange av bileta hans vart nytta på plateomslag og han er tilskriven på over 241 omslag, mellom andre People av Barbara Streisand, som han vann ein Grammy for.
Medan han var på jobb for Playboy i Acapulco, døydde Bronstein av eit hjarteinfarkt.
Manuel Göttsching
Manuel Göttsching er ein tysk musikar og låtskrivar.
Som leiar av gruppa Ash Ra Tempel og Ashra, ein av dei mest kjende tyske gruppene i 1970- og 1980-åra, i tillegg til karrieren som soloartist, har han vore ein av dei viktigaste gitaristane innan sjangeren Kosmische Musik. Han deltok òg i innspelingane til Cosmic Jokers. Stilen og teknikken hans har påverka mange artistar innan ambient musikk påverka av Brian Eno og Berlin-skulen i elektronisk musikk i 1980- og 1990-åra. Albumet hans frå 1984, E2-E4, har vore ei inspirasjonskjelde i utviklinga av house og elektronisk musikk generelt.
I 2000 gav Göttsching og Klaus Schulze ut eit studioalbum og eit konsertalbum som Ash Ra Tempel.
Herd Point
Herd Point er eit nes på vestsida av Ferguson Bay ved sørenden av Thule Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart grovt kartlagd av ein russisk ekspedisjon under Fabian Gottlieb von Bellingshausen i 1819–20. Det vart kartlagd på ny i 1930 av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations og kalla opp etter R.D. Herd av Ferguson Brothers i Port Glasgow i Skottland, som bygde «Discovery II».
Eklektisisme i musikk
Eklektisisme i musikk kan visa til den medvitne bruken av stilar frå ei anna tid eller ein annan stil enn det som ligg naturleg for komponisten. Omgrepet kan også brukast nedsetjande om musikk der komponisten nyttar andre modellar som følgje av sin eigen manglande originalitet.
Eklektisisme kan også brukast om musikk der komponisten kombinerer mange ulike stilar, som ved å bruka ein heiltonevariant av ein pentatonisk folkesong over kromatisk kontrapunkt. Ein kan også uttrykka eklektisisme gjennom å «sitera» andre komposisjonar eller variasjonar over dei.
Al `Irrah
Al ’Irrah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i Sana guvernement.
One Last Kiss av The J. Geils Band
«One Last Kiss» er ein song av det amerikanske rockebandet The J. Geils Band. Dette var den første singelen bandet gav ut på EMI America og vart ein liten hit med ein 35. plass på den amerikanske Billboard-lista.
Pearl Buck
Liv og verk
Pearl S. Buck var fødd i i Hillsboro, Vest-Virginia. Ho var dotter av ein presbyteriansk misjonær og budde ein del av barndomen i Keisarriket Kina. Det kinesiske namnet hennar var Sài Zhēnzhū (kinesisk skrift 賽珍珠).
Frå 1910 til 1914 studerte ho på eit college i Virginia. I 1918 gifta ho seg med jordbruksøkonomen John Lossing Buck. I åra 1922 til 1932 arbeidde ho som professor i engelsk litteratur ved universitetet i Nanjing, hovudstaden i Republikken Kina. Dottera deira leid av Føllings sjukdom som det på den tida ikkje fanst lækjebot for. Pearl Buck skildra erfaringane saman med dottera i boka The Child Who Never Grew (1950, om lag «Barnet som aldri voks opp»). Kulturkollisjonen mellom USA og det fjerne austen pregar bøkene hennar og ho vart ei talskvinne for toleranse og forståing mellom ulike kulturar. Romanen The Good Earth blir rekna som meisterverket hennar. Det skildrar på ein varm måte livet til dei kinesiske bøndene.
Buck publiserte 80 verk og fem romanar under pseudonymet John Sedges.
Nobelprisen
Tildelinga av Nobelprisen i litteratur til Pearl S. Buck høyrer til dei mest omstridde avgjerdene til den svenske Nobelpriskomiteen. Kritikarane reknar romanane hennar for litterært verdelause – eigentleg som triviallitteratur. Etter at ho fekk Nobelprisen har det vore i bruk ein uoffisiell regel som seier at berre forfattarar som har vore nominert minst ein gong før kan få prisen. Regelen blir i kulturpressa gjerne kalla «Lex Buck».
Saman med den chilenske forfattaren Gabriela Mistral føreslo ho i 1950 den indiske filosofen og forfattaren Sri Aurobindo til Nobelprisen i litteratur.
Vetlanda
Vetlanda er ein svensk by og centralort i Vetlanda kommun i Jönköpings län i landskapet Småland. I 2011 hadde staden 13,050 innbyggjarar og ligg 65 km søraust for Jönköping. Han er ein gammal marknadsplass og handelssentrum. Byen har eit friluftsmuseum og fekk byrettar i 1920.
Eksjö
Eksjö er ein svensk by og centralort i Eksjö kommun i Jönköpings län i landskapet Småland. I 2005 hadde staden 9,676 innbyggjarar.
Sonstorp
Sonstorp er ein svensk tettstad i Finspångs kommun i Östergötlands län i Östergötland. I 2005 hadde tettstaden 471 innbyggjarar.
Alness
Alness  (skotsk gælisk Alanais) er ein by i regionen Highland i Skottland. Han har kring 3500 innbyggjarar.
Alness ligg på austkysten av Skottland, ved fjorden Cromarty Firth som er ein fjordarm av Moray Firth. Austom Alness ligg byen Invergordon og i sørvest landsbyen Evanton.
Sävsjö
Sävsjö er ein svensk by og centralort i Sävsjö kommun i Jönköpings län i landskapet Småland. I 2005 hadde staden 5,068 innbyggjarar.
Horsburgh Point
Horsburgh Point er eit nes, 3,4 nautiske mil nordvest for Scarlett Point, på sørvestsida av Montagu Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart kartlagd i 1930 av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations, som namngav det etter H. Horsburgh, teknisk offiser i Discovery Committee.
Sävsjö
Staden blei grunnlagd som ein stasjonsby som følgje av jernbaneutbygginga i Sverige på 1850-talet og utvikla seg til ein handelsplass rundt jernbanestasjonen.
I 1907 fekk staden eit sanatorium, året etter opna tingretten lokale i Sävsjö. I 1947 fekk staden byrettar som den sjette siste i Sverige. No dominerer næringslivet, som har vore basert på treindustri av ulike typar, av småindustri, men staden blei sterkt berørt av nedgangstidane på 1990-talet og fleire servicefunksjonar vart nedlagde. Mange innbyggjarar har måtte ta seg jobb i nærliggande byer som Jönköping og Vetlanda. Det gamle sanatoriet har fått nytt namn og ny funksjon som konferansehotellet Ljunga park.
Yokneam Moshava
Yokneam Moshava er ein jordbruksbusetnad nord i Israel, i utkanten av byen Yokneam. Han ligg søraust for Ir haKarmel, og høyrer til Megiddo regionale kommune. I 2007 hadde han eit folketal på 1 100. Landsbyen vart grunnlagd i 1935 av immigrantar frå Europa.
Yuki Nagasato
Yuki Nagasato er ein japansk fotballspelar.
Kófinas
Kófinas (gresk Κόφινας) er ein tidlegare kommune i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Kófinas inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Górtyna.
Dunfermline
Dunfermline  (Dùn Phàrlain på skotsk gælisk) er ein by i regionen Fife  i Skottland. Han har kring 46 500 innbyggjarar. Byen ligg på ei høgd rundt 2 km frå breidda av Firth of Forth, nordvest for Edinburgh. Byen er den historiske hovudstaden i Skottland og Robert Bruce er gravlagd i klosteret her. Byen er kryssa frå nord til sør av Pittencrieff Glen, ein djup, måleriaktig og krokete dal som byen moglegvis har fått namnet sitt etter. På botnen av dalen flyt Lyne Burn.
Heaven and Hell av Vangelis
Heaven and Hell er det femte studioalbumet til den greske musikaren Vangelis, gjeve ut i 1975. Det vart kjent då «Movement 3» vart nytta som kjenningsmelodi TV-dokumentaren Cosmos: A Personal Voyage. Heaven and Hell var det første albumet Vangelis skreiv og spelte inn i hans eige Nemo Studios i London, studioet han nytta mellom 1975 og 1987.
Oversyn
Albumet har klassisk overtonar. Vangelis gjekk attende til ein klassisk stil ti år seinare på Mask (1985). Vangelis nyttar kor i delar av musikken i lag med elektroniske bølgjer av lyd, noko han òg gjorde på 1492: Conquest of Paradise og Mythodea. Vangelis hadde no gått bort frå den progressive rocken og dette var albumet der han etablerte seg sjølv som ein av dei fremste innan elektronisk musikk og new age.
Dunfermline
Dunfermline ligg nær marinebasen Rosyth og det er fleire viktige industriar som, elektronikk-, tekstil- og tungindustri.
Heaven and Hell av Vangelis
Oversyn
Albumet markerer første gongen Vangelis og Jon Anderson samarbeidde, der Anderson syng på «So Long Ago, So Clear». Dei tok opp att samarbeidet nokre år seinare for eit heilt album. Songen vart gjeven ut som singel i USA med «Heaven and Hell Theme» som B-side.
Dunfermline
Historie
Historia til Dunfermline strekkjer seg tilbake til førhistorisk tid då culdeeane hadde ei busetjing her. Namnet kjem frå gæliske Dùn Phàrlain som kan tyde «Borga til Partholan» eller «Borga ved den kroka dalen». Det er ikkje kjent kven den mytiske personen Partholan var, men det finst tapte forteljingar om ein helt med dette namnet, stundom referert til «den keltiske Atlas». Det er òg basisen for etternamnet «MacFarlane» frå «MacPhàrlain».
Dunfermline er ein av dei eldste busetnadane i Skottland. Forutan det gamle klostret er det òg spor av ein bronse- og jernalderbusetnad. Byen var hovudstaden i Skottland i meir enn 500 år.
Heaven and Hell av Vangelis
Utgjeving
Av Allmusic fekk albumet nesten full score med 4,5 av 5 stjerner. Steven McDonald skreiv: «Dei som er van med den seinare og lettare synthesizermusikken til Vangelis, er kanskje ikkje klar for dette mørke, torande albumet. Det inneheld massar av gotiske kor og ei musikalsk skildring av alle plagene til dei fordømde, med ein imponerande bruk av strykar-drivne skrik. Likevel er dette glimrande verket noko som ikkje bør mangle i ei Vangelis-samling»
«Movement 3» vart nytta som kjenningsmelodi i den populære fjernsynsserien til Carl Sagan kalla Cosmos: A Personal Voyage. Denne har ei melodilinje som minner om «Chariots of Fire».
Dunfermline
Historie
Det aukande ryet til byen og framgangen vert datert til tida frå bryllaupet mellom Malcolm Canmore og dronninga hans Margaret som vart halde i byen i 1070. Kongen levde her i ei tårnborg på ei høgd som var dekt av dalen på tre sider. Eit fragment av denne borga kan ein enno sjå i Pittencrieff Park, litt vest for palasset som vart bygd seinare.
Heaven and Hell av Vangelis
Italiensk LP-utgåve
Den italienske utgåva hadde enno ei alternativ inndeling av plata, med andre namn på kvart spor.
Dunfermline
Historie
Etter krav frå dronning Margaret (den seinare Sankt Margaret) i 1075 vart fundamentet for bygginga av eit benediktinarbygg reist og sidan oppgradert til eit kloster av David I av Skottland (sjå Dunfermline Abbey). Robert Bruce gav byen rettane for burgh-status i 1322, som vart stadfesta av kong Jakob I av Skottland i 1588.
Charles Le Brun
Charles Le Brun var ein fransk målar og arkitekt under barokken. Han var ein av dei fremste barokk-målarane, særleg kjend for sine utsmykkingar i franske slott.
Heaven and Hell av Vangelis
Italiensk LP-utgåve
«So Long Ago, So Clear» er oppført i plateomslaga som eit eige spor i alle utgåver som er gjevne ut.
Dunfermline
Industri
På 1700-talet skreiv den engelske forfattaren Daniel Defoe at byen viste «den komplette perfeksjonen av forfall», men han fekk igjen framgang. Det vart etablert ein lintøyindustri og veving av tekstil vart introdusert i 1718 av James Blake som hadde lært prosessen i Drumsheugh i nærleiken av Edinburgh. På denne tida var prosessen ein industriløyndom, og det blir at sagt James Blake fekk lurt seg inn ved å spele idiot, og etter 1718 vart handelen med lintøy auka i store byks, men òg på grunn av kvaliteten og formgjevinga til fabrikantane i byen.
Charles Le Brun
Liv og gjerning
Le Brun gjekk i lære hos Simon Vouet. Seinare studerte han i Roma, der han særleg vart inspirert av studiekameraten Nicolas Poussin. Etter han kom heim til Frankrike var han med å grunnleggje 'Académie Royale de Peinture et de Sculpture', og vart seinare leiar for institusjonen. Med tida vart Le Brun meir verksam som arkitekt og dekoratør enn som staffeli-målar. Han utsmykka mellom anna slottet 'Vaux-le-Vicomte', og frå 1660-talet Louvre og Versailles-slottet. Apollo-galleriet i Louvre og spegelgalleriet i Versailles er mellom dei aller beste dekor-arbeida hans.
Dunfermline
Industri
Annan industri som har medverka til framgangen til byen er farging og bleiking, messing- og jernindustri, maskinkonstruksjon, bryggeri og destillering, konfeksjon, reip- og tauproduksjon, produksjon av såpe og talglys.
Hewison Point
Hewison Point er eit nes på austsida av Ferguson Bay og ved søraustenden av Thule Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart først kartlagd av ein russisk ekspedisjon under Fabian Gottlieb von Bellingshausen i 1819–20. Det vart kartlagd på ny i 1930 av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations som namngav det etter oberstløytnant Hewison frå Ferguson Brothers i Port Glasgow i Skottland, som bygde «Discovery II».
Dunfermline
Bygningar
Dagens kloster er dominert av ei soknekyrkje som ber namnet «Kong Robert The Bruce» rundt dei sentrale tårna. Den store helten til Skottland er gravlagd under klostret, skjønt hjartet hans ligg i Melrose i det sørlege Skottland. Då soknekyrkja vart bygt i 1821 vart kista til kongen bygt inn under preikestolen. Den endelege kvilestaden hans er no markert med ein spektakulær messingtavle.
Charles Le Brun
Liv og gjerning
Frå 1662 var han hoffmålar for Ludvig XIV. Året etter vart han sjef den statlege gobelinfabrikken. Verna av finansministeren i Frankrike, Jean-Baptiste Colbert, var han den leiande personen i kunstlivet i Frankrike til langt inn på 1680-talet.
Dunfermline
Bygningar
Forutan New Abbey-kyrkja finst United Free-kyrkja i Queen Anne Street, som vart grunnlagt av Ralph Erskine, og Gillespie-kyrkja, namngjeven etter Thomas Gillespie (1708-1774), ein annan leiar av rørsla for å lausrive kyrkja frå staten. Erskine er ært med ein statue føre si eiga kyrkje og ein sarkofag over grava hans på kyrkjegarden til klostret. Gillespie er ært med ei minnetavle i marmor på veggen over kvilestaden hans inne i klostret.
St. Andrews
Royal Burgh of St Andrews  er ein kystby i regionen Fife i Skottland. Han har kring 16 500 innbyggjarar og ligg på austkysten mot Nordsjøen mellom Edinburgh og Dundee. Byen er namngjeven etter apostelen Andreas, som på grunn av ein mistyding mellom dei latinske orda «Scotia» og «Scythia», vart adoptert som den skotske nasjonalhelgenen under anglifiseringa av Den heilage Andrew.
Dunfermline
Bygningar
Bygningen til bystyret, i blanding av skotsk herskap og fransk gotisk stil, har byster av fleire skotske overhovud, ei byste av Robert Burns og Nokol Paton-måleriet av Spirit of Religion.
St. Andrews
Byen vert ofte omtalt som «golfens mekka» fordi Royal & Ancient Golf Club of St. Andrews saman med USGA er organet til golfsporten for tolking og vedlikehald av golfreglane og dessutan fordi området St. Andrews Links med banane sine er kjent som den opphavlege heimstaden til golfsporten. Den kjende golfpioneren Tom Morris sr. (Old Tom Morris) ligg gravlagt på kyrkjegarden til byen saman med den kjende sonen sin Tom Morris jr.. Old Tom er spesielt kjent for sine mange gode banedesign, bl.a Prestwick, Royal Dornoch, Muirfield, Carnoustie, Royal County Down, Nairn, Cruden Bay og Machrihanish.
Dunfermline
Kjende folk frå Dunfermline
Kongane David II av Skottland og Jakob I av Skottland vart begge fødde her. Fleire andre viktige namn har òg tilknyting til Dunfermline. Poeten Robert Henryson (1430-1506) var lærar i byen, kyrkjehistorikaren John Row (1568-1646) levde i Carnock, 5 km austom sentrum; og David Fergusson (død 1598), som utgav den første samlinga av skotske ordtak (ikkje utgjeven før 1641), var prest for soknet, poeten Robert Gilfillan (1798-1850), og sir Joseph Nokol Paton (1821-1901) var målar og poet, og faren hans var designar for tekstilindustrien. Alle desse var fødde i Dunfermline.
St. Andrews
University of St Andrews vart grunnlagt i 1413 og er det eldste universitetet i Skottland og det tredje eldste i den engelsken-språklege verda. Det er òg eit av dei mest prestisjefylte universita i Storbritannia, rangert som nummer tre av The Guardian University Guide 2012.
Byen var opphavleg ein piktisk festning før det vart ein kongeleg burgh i 1124.
Dunfermline
Kjende folk frå Dunfermline
Av dagens kjende er Ian Anderson, frå rockegruppa Jethro Tull, fødd her den 10. august 1947, og det same med forfattaren Iain Banks den 16. februar 1954.
Hueca Point
Hueca Point er det vestlegaste punktet på Montagu Island i Sør-Sandwichøyane. Namnet «Punta Hueca» vart først nytta på eit argentinsk kart i 1953.
Al `Ulliyah
Al `ulliyah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Dunfermline
Kjende folk frå Dunfermline
Andrew Carnegie (1835-1919) er den mest feira av sønene til byen sidan han er den største bidragsytaren til staden. Han gav eit bibliotek og offentleg bad til byen, og i 1903 områda Pittencrieff Park og Glen, rike i historiske assosiasjonar så vel som rike naturområde. Han gav òg obligasjonar tilsvarande ein årleg sum på 25 000 pund i ein stifting for vedlikehalda parken, støytte for teaterproduksjonar, støytte for periodiske kunstutstillingar, og sjølv om New York sin Carnegie Hall er meir kjent, har Dunfermline sin eigen.
Sport
Dunfermline har eit profesjonelt fotballag, Dunfermline Athletic, som spelar i nest øvste divisjonen. Klubben held til på East End Park i Halbeath Road og har kallenamnet «The Pars». Klubben vann den skotske cupen i 1961 og 1968 og kvalifiserte seg dermed for Cupvinnarcupen.
Kultur
Dunfermlines best kjende musikkeksport er punkbandet The Skids som hadde eit viss ry på slutten av 1970-talet. Eit av albuma deira hadde tittelen «Dunfermline» og den største hitten deira, «Into the Valley» er enno sungen av lokale fotballfans.
Ei anna kjend rockegruppe frå staden er Nazareth, som hadde ein viss suksess i løpet av 1970-talet, mellom anna med den store hitten deira «Love Hurts». Nazareth har enno tilhengjarar og bandet turnerer enno.
Verdsmeisterskapen i sjakk 1910 (Lasker-Janowski)
Bakgrunn
Lasker og Janowski spelte to vennskapskampar i 1909, der den første enda uavgjort (+2 -2) og den andre blei vunnen av Lasker med  (+7 =2 -1). Denne lengste kampen i 1909 har ofte blitt kalla for ein verdsmeisterkamp, men ifølgje Edward Winter var det ikkje ein tittelkamp.
Resultat
Den av partane som først vann åtte parti, ville bli verdsmeister. Lasker forsvarte tittelen, heilt overlegent, med 8 sigrar, tre remisar og ingen tap.
! !!Nasjon!! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! 9 !! 10 !! 11 !! Sigrar
Allan Ramsay
Allan Ramsay var ein skotsk portrettmålar. Han var eldste sonen til diktaren Allan Ramsay, ein kjend poet i samtida.
Liv og gjerning
Ramsay var fødd i Edinburgh, og gjekk i lære hos den svenske målaren Hans Huyssing i London. Deretter arbeidde han tre år i Roma. Etter han kom heim, arbeidde han i fyrste omgang i Edinburgh. I 1757 måla han eit portrett av den dåverande prinsen av Wales, den seinare kongen Georg III. Dermed vart han ein kjend målar for den store krinsen av adelsfamiliar, og han måla på oppdrag ei rad portrett. I 1762 slo han seg ned i London. Fem år seinare vart han utnemnd til hoffmålar av kong Georg III.
Gjennom sitt arbeid som hoffmålar var Ramsay mykje etterspurd. Dette sikra han regelmessige innkomer, men gjorde at han fekk lita tid til å lage andre verk enn portrett. Også stilmessig utvikla han seg lite. For å kunne etterkome den store etterspurnaden tok han i bruk assistentar når han laga måleria sine.
Ramsay slutta måle etter han i 1773 skadde høgrearmen i ei ulukke. Han døydde i Dover.
Rod Evans
Tidleg karriere og Deep Purple
Før han vart medlem av Deep Purple, var Evans saman med Ian Paice i bandet MI5 som skifta namn til The Maze. Han var òg med i bandet The Horizons på midten av 1960-talet. Evans var ein av originalmedlemmene i Deep Purple, og den mest kjende Deep Purple-låten med Evans som vokalist er singel-hitten «Hush».
Etter å ha spelt inn tre album med Deep Purple, fekk han i 1969 regelrett sparken på grunn av at han ynskte at bandet skulle spele meir pop-orientert musikk, medan Ritchie Blackmore, Ian Paice og Jon Lord ville spele hardrock.
Etter Deep Purple
Etter at han måtte slutte i Deep Purple, gav han ut ein singel som soloartist på Capitol Records før han starta bandet Captain Beyond saman med Johnny Winter sin tidlegare trommeslagar Bobby Caldwell, den tidlegare Iron Butterfly-bassisten Lee Dorman og gitaristen Larry «Rhino» Reinhardt, som òg hadde ei fortid i Iron Butterfly.
Dette var eit band som vart rekna som ein musikalsk suksess, men som aldri tok heilt av salsmessig. Evans spelte inn to album med bandet, og på grunn av manglande kommersiell suksess vart bandet oppløyst etter det tredje albumet. Evans forlét deretter musikken for å konsentrere seg om ein karriere innan medisin
Rettssak om namnet «Deep Purple»
I 1980 var han involvert i ei rettssak om rettane til namnet Deep Purple. Sidan Deep Purple ikkje eksisterte som band på den tida, starta han like så godt opp sin eigen versjon av bandet, men møtte kraftig motbør av både publikum og (det eigenlege) Deep Purple-managementet. Dette «Deep Purple»-bandet bestod av Rod Evans, gitaristen Tony Flynn, bassisten Tom de Rivera, keyboardisten Geoff Emery, og Dick Jurgens III på trommar.
Etter rettssaka vart han frådømt retten til å nytte namnet Deep Purple, og dessutan måtte han betale ein skadeerstatning på 672 000 dollar. Han vart òg frådømt rettane til framtidige royaltyar frå albuma han faktisk medverka på.
Han har ikkje vist seg offentleg sidan rettssaka, og ein trur at han arbeider innan medisin i USA, truleg i San Francisco
Entends-tu les chiens aboyer ?
Entends-tu les chiens aboyer? eller Can You Hear the Dogs Barking? eller Ignacio er eit filmmusikkalbum av den greske musikaren Vangelis, gjeve ut i 1975. Albumet er gjeve ut med tre forskjellige titlar, men ingen av dei nyttar den korrekte filmtittelen som er No Oyes Ladrar los Perros?. Platene med dei forskjellige titlane hadde òg forskjellig plateomslag.
Musikken var laga for ein meksikansk film med same namn av Francois Reichenbach og var det siste Vangelis spelte inn i Paris før han flytta til London og oppretta sitt eige studio der.
Det finst to forskjellige versjonar av albumet. Halvvegs gjennom albumet er det ein særs hurtig song, som opptrer samstundes med ein marerittscene i filmen, og det finst to forskjellige miksar av denne songen på forskjellige utgåver av albumet. Albumet er ikkje inndelt i forskjellige spor. Somme CD-utgåver har to spor, medan andre berre har eitt einaste 39 minuttar langt spor.
Kirkcaldy
Namn
Namnet «Kirkcaldy» er avleidd frå piktisk caer, 'festning' og caled, som anten tyder 'hard' eller er eit personnamn. Tydinga av namnet kan dermed anten vera 'den harde festningen' eller 'Caled-festningen'.
Historie
Det første dokumentet som nemner byen er frå 1075, då kong Malcolm III (regjerte 1058–93) gav heradet Kirkcaladunt til kyrkja i Dunfermline.
På 1600-talet vart eit av dei første latviske konsulata opna i Kirkcaldy.
Dysart, ein tidlegare by og burgh, har vorte omringa av Kirkcaldy. I 1930 vart Dysart gjort til ein del av Kirkcaldy av parlamentet.
Mellom 1975 og 1996 utgjorde byen med omland eit administrativt distrikt.
Kjende folk frå Kirkcaldy
Kirkcaldy er fødestaden til filosofen og økonomen Adam Smith, kjend for verket The Wealth of Nations, som han skreiv i mora sitt hus her, 220 High Street, i 1765–1767. Arkitekten og formgjevaren Robert Adam og far hans, William, var også frå byen. Sir Sandford Fleming (1827–1915), ein ingeniør som stod bak utviklinga av standard tidssoner over heile verda og som arbeidde på mykje av jernbanesystemet i Canada, var fødd her. Oppdagaren John McDouall Stuart, som leia seks ekspedisjonar til det indre av og frå sør til nord av Australia, var frå Dysart.
Den britiske statsministeren Gordon Brown, som også var parlamentsmedlem for Kirkcaldy and Cowdenbeath, voks opp i byen frå han var tre år gammal. Krimforfattaren Val McDermid vart fødd her.
George Stubbs
George Stubbs var ein britisk målar, særleg kjend for sine mange måleri av hestar.
Liv og gjerning
Stubbs var fødd i Liverpool, son til ein hestepassar. Sjølv var han lærling hos målaren og gravøren Hamlet Winstanley i Lancashire, men slutta snart i tenesta då han meinte han einast fekk lage kopiar av ulike verk. På 1740-talet arbeidde han som portrettmålar i Nord-England, og frå omkring 1745 til 1751 studerte han den menneskelege anatomien på sjukehuset York County Hospital.
År 1755 reiste Stubbs ein tur til Italia. Seinare på 1750-talet leigde han eit stutteri i Lincolnshire, der han i 18 månader dreiv på med å dissekere hestar. Han flytta til London omkring 1759. Sju år seinare publiserte han The anatomy of the Horse (Hestens anatomi). Same året som Stubbs kom til London, 1759, bestilte den tredje hertugen av Richmond tre store måleri av han. Desse måleria vart avgjerande for livet hans. Fram til 1763 laga han måleri til fleire hertugar og andre lordar, nok til at han kunne kjøpe eit hus i bydelen Marylebone i London. Der han levde resten av livet.
Stubbs måla også historiske motiv, men desse vart lite kjende. Frå siste delen av 1760-talet laga han nokre emalje-arbeid. Etter ynskje frå Stubbs utvikla Josiah Wedgwood på 1770-atlet ei ny og større emalje-plattel. På 1770-talet fekk han elles fleire oppdrag i å måle jaktlag med dei hundane som deltok i jakta. Frå 1761 til 1776 stilte han ut på 'Society of Artists', men gjekk i 1775 over til det nyare og meir prestisjefylte Royal Academy of Arts.
På 1780-talet måla Stubbs ein serie med motiv frå bondelivet; Haymakers and Reapers (Slåttefolk og kornbergarar). I 1791 måla han kong Georg III av Storbritannia på ein hesterygg. Hans siste prosjekt tok til i 1795, det gjekk ut på å samanlikne anatomien hos mennesket, tigeren og ein vanleg fugl.
Han døydde i London, nærare 82 år gammal.
Dei transantarktiske fjella
Geografi
Fjellkjeda strekkjer mellom Rosshavet og Weddellhavet over heile Antarktis, og dermed namnet. Heile lengda er kring 3500 km og ho er ei av dei lengste fjellkjedene på jorda. Ho er 100–300 km brei og dannar grensa mellom Aust-Antarktis og Vest-Antarktis. Den austantarktiske iskappa grensar til Dei transantarktiske fjella langs heile lengda si på den austlege halvkula, medan fjellkjeda på den vestlege halvkula grensar til Rosshavet i Victoria Land frå Cape Adare til McMurdo Sound, Rossisen frå McMurdo Sound til nær Scottbreen og Den vestantarktiske iskappa bakom.
Fjelltoppane og dei tørre dalane i Dei transantarktiske fjella er nokre av dei få stadane i Antarktis som ikkje er dekte av is. Dei høgaste toppane ligg meir enn 4500 moh. McMurdo Dry Valleys ligg nær McMurdo Sound og er eit spesielt fenomen i Antarktis. Landskapet her er snø- og isfritt på grunn av særs lite nedbør og ablasjon av is i dalane. Det høgaste fjellet i Dei transantarktiske fjella er Mount Kirkpatrick i Queen Alexandra Range på 4528 meter over havet.
Historie
Dei transantarktiske fjella vart oppdaga av kaptein James Ross i 1841 frå Rosshavet. Fjellkjeda er ein naturleg barrier som må kryssast for å nå Sørpolen frå Rossisen. I 1908 vart Ernest Shackleton og laget hans dei første som kryssa fjella ved å gå opp Beardmorebreen. Robert Scott kom attende til Beardmore i 1911, medan Roald Amundsen kryssa fjellkjeda via Axel Heiberg-breen.
Det meste av fjellkjeda vart ikkje utforska før seint i 1940-åra og i 1950-åra, då ekspedisjonar som Operasjon Highjump og Det internasjonale geofysiske året nytta flyfotografering til å kartlegge store delar av kontinentet. Namnet «Dei transantarktiske fjella» vart tilrådd i 1962 av US-ACAN.
Leverettbreen i Dronning Maudfjella er den planlagde ruta over Dei transantarktiske fjella for ein forsyningsveg mellom McMurdo-basen ved kysten og Amundsen-Scott-stasjonen på Sørpolen.
Geologi
Dei transantarktiske fjella er langt eldre enn dei andre fjellkjedene på kontinentet som hovudsakleg har vulkansk opphav. Fjellkjeda vart heva under opninga av Den vestantarktiske rifta i aust, frå kring 65 million år sidan tidleg i kenozoikum.
Fjella består av sedimentære lag på eit grunnfjell i granitt og gneis. Dei sedimentære laga omfattar Beacon Supergroup av sandstein, siltstein og kolavsettingar frå silur og fram til juratida. Mange stader har gangar og lagergangar av ferrar-doleritt i supergruppa. Mange av fossila funnen i Antarktis er funnen i desse sedimentære formasjonane.
Is frå Det austantarktiske isdekket strøymer gjennom Dei transantarktiske fjella via ei rekkje brearmar og ut i Rosshavet, Rossisen og Den vestantarktiske iskappa. Desse isbreane strøymer generelt vinkelrett til orienteringa til kjeda og definerer mindre fjellkjeder og grupper av fjelltoppar. Ein trur at mange av desse brearmane følgjer spora til store geologiske forkastingar.
Sjå òg
I geografisk orden frå Rosshavet mot Weddellhavet:
Söråker
Söråker er ein svensk tettstad i Timrå kommun i Västernorrlands län i landskapet Medelpad. I år 2005 hadde tettstaden 2 271 innbyggjarar.
Verdscupen i skiskyting 2020
Dei mannlege utøvarane tevla i tre 20 km normalprogram, åtte stk 10-kilometer sprint, fem jaktstartar à 12,5 km og fem 15 km-lange fellesstartar. I tillegg vart det arrangert seks stafettar over 4 x 7,5 km. Med sine 16 rennsigrar var Johannes Thingnes Bø frå Noreg vann det største IBU-trofeet for andre året i rad, fattige 2 poeng framom Martin Fourcade frå Frankrike. Quentin Fillon Maillet, også Frankrike, kom som året før på tredjeplass.
Kvinnene tevla i tre 15 km normalprogram, åtte stk 7,5 km sprint-tevlingar, fem jaktstartar à 10 km og fem fellesstartar à 12,5 kilometer. I tillegg vart det arrangert seks stafettar over 4 x 6 km. Dorothea Wierer frå Italia sikra seg topplassen for andre året i rad, einast 7 poeng føre norske Tiril Eckhoff. Tysklands Denise Herrmann kneip tredjeplassen.
Guy Stevens
Guy Stevens var ein britisk DJ, plateprodusent og bandmanager. Han var med å få fram R&B-musikk i Storbritannia i 1960-åra, og gav rockebanda Procol Harum og Mott the Hoople namna sine, og var medprodusent på The Clash-albumet London Calling.
Stevens døydde i heimen sin 28. august 1981, 38 år gammal, av ein overdose på reseptbelagt medisin han tok for å redusere alkoholmisbruket sitt.
Gregorio Allegri
Gregorio Allegri var ein italiensk komponist og tenorsongar knytt til  seinrenessansen og tidleg barokk.
Liv
Allegri var fødd i Roma. Han var korgut ved San Luigi de Francesci frå 1591, og elev av Giovanni Maria Nanino. Frå 1607 til 1621 var Gregorio kapellmeister ved domkyrkja i Fermo, og frå 1629 songar i det pavelege orkesteret under pave Urban VIII.
Verk
Allegri komponerte messer, motettar, eit Te Deum, eit Magnificat og ei firstemmig strykarsonate.
Den best kjende av komposisjonane hans er den nistemmige Miserere, som toneset Salme 51 i Bibelen. Stykket blei endra og utvida mange gonger i løpet av livet hans, og fekk ein segnomspunnen status. Det blei berre framført Det sixtinske kapellet under den stille veka, og var forbode å kopiera. I 1770 kom fjortenårige Mozart til Roma, høyrde stykket to gonger og skreiv det ned etter minnet, og ein engelsk musikkhistorikar gav det ut i London. Etterkvart blei kopieringsforbodet heva, og fleire seinare komponistar, som Felix Mendelssohn og Franz Liszt, transkriberte verket.
Arealplanlegging
Arealplanlegging handlar om analyse av arealressursanes art, omfang, tilstand og bruk – og om vurdering og planlegging av den framtidige bruken. Arealplanlegging kan oppfattast som ei planlegging i to dimensjonar med vekt på arealbruk, mens fysisk planlegging også omfattar romlege forhold. I praksis oppfattar ikkje dei fleste stor skilnad mellom dei to omgrepa. Plan- og bygningsloven, og tilsvarande lovar i dei fleste land, stiller krav om arealplanar.
Tranås
Tranås er ein svensk by og centralort i Tranås kommun i Jönköpings län i landskapet Småland. I 2005 hadde byen 14,017 innbyggjarar.