cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ajjubide-dynastiet
Seinare herskarar
Men snart byrja sønene til Saladin å krangle over delinga av imperiet. Al-Aziz og az-Zahir nekta å godta overherredømet til broren sin. Samstundes freista dei nordlege vasallane, zengidane og artukidane, å skaffe seg sjølvstende og setje inn att zengidisk styre i regionen. Broren til Saladin, Al-Adil, hindra desse forsøka, men situasjonen vart verande ustabil.
Imedan hadde sambanda mellom al-Aziz og al-Afdal nådd eit bristepunkt. Al-Aziz invaderte i 1194 Syria og nådde Damaskus. Al-Afdal bad om hjelp frå onkelen sin al-Adil, som mekla mellom brørne. Ei avtale vart inngått der Judea skulle avståast til al-Aziz og Latakia til az-Zahir, men begge skulle godta overherredømet til den eldre broren deira. Men denne avtala varte ikkje lenge. Al-Aziz invaderte igjen Syria i 1195. Al-Adil redda igjen al-Afdals, og al-Aziz vart tvinga til å trekkje seg tilbake til Egypt, men al-Adil hindra nevøen sin frå å ta Egypt frå al-Aziz. Men snart enda støtta al-Adil gav til al-Afdal, viss inkompetente styre framprovoserte misnøye i landet. Al-Aziz vart respektert som leiaren av dynastiet, og al-Adil herska i Damaskus.
Al-Aziz døydde i ei jaktulukke i november 1198. Han vart etterfølgt av den eldste sonen sin, al-Mansur, ein gut på tolv år. Ministrane til Al-Aziz var uroa for ambisjonane til al-Adil og bad al-Afdal fungere som regent i Egypt i namnet til den unge nevøen hans. Tidleg neste år, medan al-Adil var i nord og slo ned eit artukideopprør, møttest al-Afdal og az-Zahir i ein allianse mot han. Dei fekk støtte frå dei fleste av dei andre ayyubideprinsane. Al-Adil drog raskt tilbake til Damaskus då nevøane hans sine arméar nærma seg og etterlét den eldste sonen sin al-Kamil med ansvaret for operasjonane mot artukidane, men hærane til fiendane hans var sterke nok til å kringsetje onkelen deira i Damaskus i seks månader. Al-Adil brukte tida til å vinne støtte frå mange av tilhengarane til nevøane hans, og då al-Kamil kom med ein unnsetningsarmé i januar 1200, trekte brørne seg tilbake. Al-Adil følgde opp sigeren sin ved å invadere Egypt der han overtalte al-Afdal til igjen å trekkje seg tilbake til Salkhad. Al-Adil tok over styret over Egypt, men vart snart trua igjen i nord av az-Zahir som igjen fekk med seg al-Afdal.
Ajjubidane heldt fram å styre Damaskus og Aleppo fram til 1260 då dei vart drivne ut av mongolane. Etter det mongolske nederlaget ved Ain Jalut seinare det året, fall det meste av Syria til mamelukkane. Lokale ayyubide-dynasti heldt fram å styre i delar av Syria (mest kjend Hamah) i ytterlegare 70 år til mamelukkane til slutt absorberte dei i 1334.
Delusion Point
Delusion Point er eit nes heilt aust på ein rygg som dannar sørveggen av Cranebreen, på austkysten av Graham Land. Neset vart fotografert frå lufta av sir Hubert Wilkins på ein flytur den 20. desember 1928, og vart namngjeve av Falkland Islands Dependencies Survey, som kartla det i 1947.
Hirbnafsah
Hirbnafsah (arabisk حر بنفسه, òg skrive Harb Nafseh eller Harbanafsa) er ein by nordvest i Syria i Hama guvernement, sørvest for Hama. Av stader i nærleiken finn ein Deir al-Fardis i nord, Tumin og al-Rastan i aust, Kisin og Kafr Nan i sør, Talaf i sørvest. I følgje Statistisk sentralbyrå i Syria (CBS), hadde Hirbnafsah eit folketal på 3 574 i 2004. Han er det administrative senteret og den sjette største staden i Hirbnafsah nahiyah («underdistrikt») som består av 26 stader med eit samla folketal på 54 592. Innbyggjarane er hovudsakleg sunnimuslimar.
Den syriske geografen Yaqut al-Hamawi nemnte at Hirbnafsah var «ein landsby under Hims» då han vitja i 1225 under styret til Ajjubide-dynastiet.
Under den syriske borgarkrigen, som byrja i 2011, hevda opposisjonen at 40 menneske i Hirbnafsa vart drepne etter at den syriske hæren og pro-statleg militssoldatar bomba landsbyen den 6. august 2012. Andre opposisjonskjelder gav talet til å vere 11, inkludert fem barn.
Kjelder
''
Kate & Anna McGarrigle
Kate McGarrigle (6. februar 1946–18. januar 2010) og Anna McGarrigle (fødd 4. desember 1944) var to systrer som danna ein kanadisk viseduo frå Quebec. Dei spelte i lag fram til Kate McGarrigle døydde 18. januar 2010.
Karrieren deira byrja i midten av 1960-åra. Songane deira er blitt spelte av mange artistar, som Linda Ronstadt, Emmylou Harris, Judy Collins og andre.
EHF-meisterligaen i handball 2014/Menn
Meisterligaen i handball 2014 for menn var ei turnering arrangert av Europas handballforbund (EHF) som tok til med kvalifiseringsspel, deretter spel i fire grupper à seks lag. Dei 16 beste laga i gruppespelet gjekk så vidare til utslagsspel med heimekamp og bortekamp. Vinnarane av kvartfinalane møttest til finalespel i Köln helga 31. mai–1. juni.
Finalen
Kiel leia 16–14 ved pause. I andre omgang snudde Flensburg-Handewitt til tomåls-siger.
Flensburg-Handewitt sine mål kom frå Lasse Svan (7), Anders Eggert (7), Holger Glandorf (5), Thomas Mogensen (4), Steffen Weinhold (4), Jim Gottfridsson (2), Jacob Heini (1). Mattias Andersson vakta målburet.
Islendingen Aron Pálmarsson (6) skåra flest mål for Kiel.
Pizzo dell'Alpe Gelato
Pizzo dell'Alpe Gelato er eit fjell i Dei lepontinske Alpane på den sveitsisk-italienske grensa.
Deacon Peak
Deacon Peak er eit fjell, 170 moh, på toppen av Penguin Island, ved austsida av innløpet til King George Bay på Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd i 1937 av mannskapet på Discovery Investigations ombord på RRS «Discovery II», som namngav det etter George E.R. Deacon.
Orkanger kyrkje
Orkanger kyrkje er ei langkyrkje frå 1892 i Orkland kommune i Trøndelag fylke.
Kyrkja var prega av steitserstil i byrjinga, men fasaden vart noko forenkla i 1950 då kyrkja fekk nytt panel og tårnet vart endra. Kyrkja har endra farge fleire gonger, frå brun til gul til brun til kvit (i 1991).
Det er kyrkjegard ved kyrkja, men han vart snart for liten, og ny gravplass vart teken i bruk ved Den gode hyrdes kapell (innvigd 1955).
Den flygande hurtigruta
Den flygande hurtigruta var det populære namnet på DNL sine flygingar med Short Sandringham-sjøfly til Nord-Noreg frå sommaren 1947. Ruta gjekk frå sjøflyhamna ved Fornebu til Tromsø, via Trondheim (Hommelvik), Harstad og Bodø.
Byrjing
Ruta blei offisielt opna 2. juni 1947 då sjefsflygaren John Strandrud og kaptein Hesselberg tok av frå sjøflyhamna på Fornebu. Det første flyet var fullt av autoritetspersonar, som samferdsleministeren Nils Langhelle og sjefen for Luftforsvaret, general Bjarne Øen.
Avslutting
Etter fleire problem med sandringhamflya på ruta, mellom dei Kvitbjørn-ulukka i 1947 og Bukken Bruse-ulukka i 1948, opphøyrde sandringhamruta hausten 1951. På den tida var flypassen i Bodø, på Bodøhalvøya, klar til å ta imot større landfly som Skymaster. Etter kvart blei dei to gjenverande sandrignhamflya fasa ut. LN-LAI «Jutulen» blei leigd ut til eit fransk selskap i Nigeria. Flyet sokk ved fortøyingsbøyen sin den 16. november 1952, og det andre, LN-LMK «Polarbjørn», blei seld til Argentina.
Madeleine de Scudéry
Madeleine de Scudéry, ofte kjend som berre mademoiselle de Scudéry, var ein fransk forfattar av voluminøse underhaldningsromanar. Ho var den yngre systera av forfattaren Georges de Scudéry. Ho var ein del av preciositeten, les précieuses, ein litterær stil og idérørsle på 1600-talet i dei litterære salongane i Paris.
Som andre av forfattarane i tida, følgde Scudéry suksessformelen til Honoré d'Urfé sin roman L’Astrée, som var prega av usannsynlige eventyr og galanteri. Ho spesialiserte seg òg på portrettera vener og kjende lett fordekt i romanane sin saman med ein dose smiger.
Liv og virke
Ho var fødd i Le Havre i Normandie, og det blei sagt at ho var ei enkel kvinne utan formue, men ho var særs godt utdanna. Far hennar, kaptein av hamna i Le Havre, døydde i 1613, og mora kort tid etter. Madeleine og bror hennar Georges de Scudéry blei plassert hjå ein onkel, som sørgde godt for dei. Han gav Madeleine ei utdanning utanom det vanlege: ho studerte skriving, staving, teikning, dans, måleri og handarbeid. I tillegg studerte ho på eiga hand landbruk, medisin, matlaging, og lærte seg spansk og italiensk. Tekstane hennar viser òg omfattande kunnskap i oldtidshistorie, og ein går ut frå at ho studerte gresk og latin.
I 1637, etter at onkelen deira døydde, etablerte Scudéry og broren seg i Paris. Georges de Scudéry blei dramatikar. Søskenparet stod kvarandre nært og samarbeidde ofte. Då ho vende tilbake til Paris på byrjinga av 1650-åra blei ho det feirande midtpunktet i ein krets som utforma ei ny oppfatning av det «presiøse». Idealet var ein høgt utvikla selskapeleg omgang med eit sentrum beståande av ein opphøgd, åndeliggjort kjærleik. Det var i openlys reaksjon mot den «galante» preciositeten og hykleri som hadde utvikla seg i koteriet ved Hôtel de Rambouillet. Scudéry sin eigen salong blei kalla for Société du samedi («Laurdagssamfunnet»). Ho gjekk under psevdonymet «Sapho», eller sitt eige namn, og var anerkjend som den første blåstrømpa, bas bleu, i Frankrike og i verda. Ho fekk ein nær venskap med Paul Pellisson som varte til han døydde i 1693. Ho gifta seg aldri.
Forfattarskap
Dei lange romanane hennar, som Artamène, ou le Grand Cyrus (10 band, 1648–53), Clélie (10 band, 1654–61), Ibrahim, ou l'illustre Bassa (4 band, 1641), Almahide, ou l'esclave reine (8 band, 1661-3) var ynda lesing i heile Europa, og anbefalt av andre litterære personlegdomar som Madame de Sévigné. Artamène, som inneheld rundt 2,1 millionar ord, er rangert som ein av dei lengste romanane som nokon gong er skriven. Forteljingane fekk den enorme lengda frå endelause samtalar og hendingar, talrike bortføringer av heltinner, tenkt og fortalt på særs sømeleg vis. Veldige opphopingar av detaljar bidrog også til den voluminøse storleiken, Clélie åleine var på rundt 7 000 sider og i ti band. Lesarar i samtida likte også desse romanane fordi dei gav eit glimt av livet til viktige samfunnsmenneske. Desse skikkelsane var ofte forkledde som persiske, greske og romerske krigarar og jomfruer.
Dei såkalla historiske romanane hennar nytta historia svært fritt, med usannsynlege intrigar og idealiserte personar. Men dei var òg nøkkelromanar der ein fann samtidige kjende personar avbilda; Le Grand Condé som Kyros, Madame de Longueville som Mandane og liknande.
Les Femmes Illustres (1642) retta seg mot kvinner og forsvarte utdanning, som verkemiddel for sosial mobilitet for kvinner, framfor venleik eller kosmetikk. Denne teksten hadde som føremål å rettferdiggjera kvinner si deltaking i den retoriske og litterære kulturen. Han nytta kvinnelege talarar som modellar for samtalane, inkludert Kleopatra av Egypt.
I Les Femmes Illustres (1642), Conversations Sur Divers Sujets (1680), og Conversations Nouvelles sur Divers Sujets, Dediees Au Roy (1684), tilpassa Madeleine de Scudéry den klassiske retoriske teorien frå Cicero, Quintilianus, Aristoteles, og sofistane til ein teori for salongkonversasjonane og brevskrivinga. Hennar Conversations Sur Divers Sujets, inkludert dialogane, dekka emne som «konversasjon», «kunsten å snakka», «småerting», «oppfinning» og «måten å skriva brev». Scudéry var eit dugeleg konversasjonstalent; og det blei gjeve ut fleire verk som hevda å visa samtalekunstene hennar over ulike emne i løpet av levetida hennar. I Clélie, historie romaine («Clelia, romersk forteljing») oppfann Scudéry det berømte Carte de Tendre, eit kart over Tendre som eit fantasiland, eigenleg eit kart over Arkadia (paradiset i hyrderomanen), der geografien er basert på temaet kjærleiksriket. Det er ei raffinert skildring av dei mange etappane til elskhug på godt og vondt. Her er 'Sjøen til likesæla' og 'Farehavet', småbyar som heiter Ømheit og Respekt eller Gløymsle og Vondskap, og vidare på liknande vis. Det endelege målet er Det ukjende landet der lengslene til kjærleiken blir oppfylt.
Seinare år
Scudéry overlevde bror sin med meir enn tretti år, og i den seinare tida av livet gat ho ut talrike band med samtalar, i stor grad trekt ut frå romanane hennar, slik at dei utgjorde ein slags antologi over forfattarskapen hennar. Til å vera den som dyrka kunsta å samtala, var Scudéry ironisk nok døv dei siste førti åra av livet. Til ein viss grad gjekk ho av moten, men heldt på ei gruppe venner der ho alltid var den «uforliknelege Sapfo».
Ettermæle og arv
Madeleine de Scudéry var ein del av ei rørsle i den seine renessansen i England og Frankrike der kvinner nytta klassisk retorisk teori. Ho fornya diskursen til å modellerast på samtale framfor den offentlege talen. Scudéry er ein av dei sentrale figurane knytt til salongsamtalen og den danna brevskrivinga.
Som eit kulturelt fenomen gjekk ho etter kvart av moten og blei kontroversiell i si eiga tid. Molière dreiv satire på ho i stykkene sine Les Précieuses ridicules (1659) og Les Femmes savantes (1672). Det same gjorde Antoine Furetière i Roman Bourgeois (1666).
Den tyske forfattaren E.T.A. Hoffmann skreiv på 1800-talet det som vanlegvis blei omtalt som den første tyskspråklige detektivforteljinga med «Das Fräulein von Scuderi» hadde Mademoiselle de Scudery som ein sentral figur. Denne novella er opphavet til nemninga «Cardillac-syndromet» i psykologien.
Bakgrunnsstoff
Samandrag til forteljingane og nøklar til dei ulike figurane finst i
Jabal Jabsah
Jabal Jabsah er eit fjell i Fujairah i Dei sameinte arabiske emirata.
Edward Smith-Stanley, 14. jarl av Derby
'''Edward Geoffrey Smith-Stanley, 14. jarl av Derby''' var ein britisk konservativ politikar. Han var britisk statsminister i tre korte periodar som til saman talde tre år og 280 dagar. Smith-Stanley er derimot den lengst sitjande partileiaren av det konservative partiet gjennom tidene.
Bakgrunn
Smith-Stanley var son av Charlotte Margaret Hornby (dotter av pastor Geoffrey Hornby) og Edward Smith-Stanley, 13. jarl af Derby (1775–1851). Familien høyrte til den britiske landadelen med sete i Knowsley Hall i Lancashire. Han blei utdanna ved Eton og ved Christ Church i Oxford
Faren var medlem av Underhuset frå 1796 til 1832 og av Overhuset frå 1832 til han døydde i 1851. Han var naturforskar innan zoologi, og papegøyearten Lord Derby's Parakeet (Psittacula derbiana) har namn etter han. Han var også president for Linnéselskapet i London.
Ekteskap
I 1825 gifta Edward Smith-Stanley seg med Emma Caroline Bootle-Wilbraham, dotter av Edward Bootle-Wilbraham, 1. Baron Skelmersdale (1771–1853).
Paret fekk tre birn:
Politisk karriere
Frå 1834 til 1851 var han kjend som Lord Stanley. I 1851 arva han tittelen til faren, og blei earl eller jarl av Derby.
Regjeringsleiar
I februar 1852 danna Derby ei mindretalsregjering, kjend som The Who? Who? ministry ettersom den aldrande og tunghøyrde Arthur Wellesley, hertugen av Wellington, ropte «kven? kven?» etterkvart som namna på dei unge, uerfarne ministrane blei lesne opp. Regjeringa fall i desember same året etter at Benjamin Disraeli la fram eit omstridd statsbudsjett.
I 1859 blei Derby utnemnd til riddar av Hosebandordenen.
Han danna si siste regjering i 1866, igjen med Disraeli som ein leiande figur. Denne regjeringa er særleg kjend for si Representation of the People Act 1867, også kjend som Reform Act 1867 eller Second Reform Act, som utvida røysteretten for menn. Loven var omstridd, og førte til at tre ministrar forlét regjeringa.
Tidleg i 1868 trekte lord Derby seg tilbake frå politikken av medisinske grunnar. Disraeli etterfølgde han. I 1869 blei han utnemnd til riddar av Sankt Mikaels og Sankt Georgs orden for si rolle som Secretary of State for War and the Colonies.
Ettermæle
Det nasjonale skulesystemet i Irland, den viktigaste grunnskuleforma i republikken, blei skipa av Stanley gjennom det såkalla Stanley Letter.
Fort Langley i Britisk Columbia blei omdøypt til Derby av ingeniørkorpset Royal Engineers i 1858, truleg etter jarlen av Derby, som var statsminister på den tida. Andre stader kalla opp etter Edward Smith-Stanley er Stanley (eller Port Stanley) på Aust-Falkland, hovudstaden på Falklandsøyane, Port Stanley i Ontario i Canada og Stanley i Hong Kong. Det er også Stanly county i Queensland i Australia. Dette har lite funksjon i seg sjølv, men omfattar den viktige australske byen Brisbane.
Lechința
Lechința (ungarsk Szászlekence, tysk Lechnitz) er ein kommune i Bistrița-Năsăud fylke i Romania.
Busetnader
Lechința er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:
Kfar Hasidim
Kfar Hasidim (hebraisk skrift כְּפַר חֲסִידִים, tyder 'Hasidimlandsbyen'), òg kalla Kfar Hasidim Alef for å skilje han frå Kfar Hasidim Bet, er ein moshav nord i Israel. Han ligg nær Kiryat Ata og høyrer til Zevulun regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 572.
Landsbyen vart grunnlagd i 1924 av ei gruppe hasidisk emigrantar frå den fjerde Aliyah som hadde førebudd seg i Polen. Sjølv om den hasidiske byen Bnei Brak alt var grunnlagd, var målet denne gongen å skape ein jordbruksbusetnad i staden for ein urban busetnad.
Shlomo Goren, den framtidige leiaren for det militære rabbinatet i Det israelske forsvaret og sidan askenasisk øvsterabbi i Israel frå 1973 til 1983, voks opp i Kfar Hasidim, som faren hans var med på å grunnleggje.
Alpjuhorn
Alpjuhorn er eit fjell i Bern-Alpane i Sveits.
Kfar Hasidim
I 1950 Kfar Hasidim Bet vart grunnlagd i nærleiken av innbyggjarar frå Kfar Hasidim som ikkje var bønder. I dag er landsbyen hovudsakleg nasjonalreligiøs og sekulær. Kfar HaNoar HaDati ungdomslandsby ligg like nær moshaven.
Braut
I følgje Statistisk Sentralbyrå var det 438 som hadde Braut som etternamn i Noreg i 2011. Det var 85 som budde på Braut.
Kjende namneberarar
I romanen Bondestudentar av Arne Garborg heiter hovudpersonen Daniel Braut.
When Joanna Loved Me
«When Joanna Loved Me» er ein song frå 1964. Teksten vart skriven av Robert Wells og musikken av Jack Segal. Songen vart gjort populær av Tony Bennett, men andre versjonar er spelt inn av artistar som Frank Sinatra, Paul Desmond og Scott Walker på det første soloalbumet hans.
Tlalim
Tlalim (hebraisk skrift טְלָלִים) er ein kibbutz i Negevørkenen i Israel. Han høyrer til Ramat Negev regionale kommune og har eit folketal på 110.
Historie
Tlalim vart grunnlagd i 1980 av ein gar'in i den hebraiske speidarrørsla og vart kalla opp etter dei store mengdene dogg (hebraisk skrift טל, Tal) som kjem i området kvart år. Han var ein av dei første kibbutzane som vart privatisert.
Økonomi
I tillegg til vanleg jordbruk, driv kibbutzen òg ein betongfabrikk.
Sde Boker
Sde Boker (hebraisk skrift שְׂדֵה בּוֹקֵר, tyder ''Gjetarmarka') er ein kibbutz i Negevørkenen sør i Israel. Han er mest kjend som staden der den første statsministeren i Israel, David Ben-Gurion, budde etter at han pensjonerte seg og høyrer til Ramat HaNegev regionale kommune.
Historie
Det låg ein stor gard eller ein liten landsby her i tidleg islamsk tid, frå seint på 600-talet til tidleg på 800-talet. Det finst ruinar av dusinvis av strukturar, inkludert ein moské nær hundrevis av arabiske inskripsjonar.
Kibbutzen vart grunnlagd den 15. mai 1952.
I 1953 statsminister slutta David Ben-Gurion frå embetet sitt og flytta til denne kibbutzen. Sjølv om han kom attende til politikken i 1955, fortsette han å bu i kibbutzen fram til han døydde i 1973, då han vart gravlagd i nærleiken ved Midreshet Ben-Gurion ved sidan av kona Paula Ben-Gurion. Ben-Gurion flytta til kibbutzen på grunn av visjonen sin om å dyrke opp den tørre Negevørkenen og byggje opp dei kringliggande byane som Yeruham og Dimona. Han trudde at Negev ein dag skulle bli heimstad til mange jødar som flytta til Israel, og han følte at Sde-Boker var ein banebrytar og døme til etterfølgje.
Staden er òg kjend for beduintelta sine.
I dag er heimen til Ben-Gurion i kibbutzen, «Tzrif Ben-Gurion», eit museum.
Chet Atkins
Chester Burton «Chet» Atkins var ein amerikansk gitarist, stundom songar og plateprodusent. I lag med Owen Bradley, skapte ein glattare countrystil som vart kjend som Nashville sound, som var medverkande til at country vart populært hos pop-publikummet.
Den plukkande gitarstilen til Atkins var inspirert av Merle Travis. Andre store inspirasjonskjelder var Django Reinhardt, George Barnes, Les Paul og seinare Jerry Reed. Stilen hans førte til fans og beundrarar både innafor og utafor countrymiljøet, både i USA og internasjonalt. Atkins produserte plater for The Browns, Hank Snow, Porter Wagoner, Norma Jean, Dolly Parton, Dottie West, Perry Como, Elvis Presley, The Everly Brothers, Eddy Arnold, Don Gibson, Jim Reeves, Jerry Reed, Skeeter Davis, Waylon Jennings og mange andre.
Atkins fekk i alt 14 Grammy-prisar, i tillegg til Grammy Lifetime Achievement Award, ni prisar som årets instrumentalartist hos Country Music Association, og han vart innlemma i Rock & Roll Hall of Fame, Country Music Hall of Fame and Museum og Musicians Hall of Fame and Museum. I november 2011 rangerte musikkmagasinet Rolling Stone Atkins som den 21. beste gitaristen gjennom tidene.
Påverknad
I Noreg er Øystein Sunde, Claes Neeb og Lars Håvard Haugen blant kjende gitaristar som har lete seg påverka av Atkins.
Marc Cohn
Marc Craig Cohn er ein USA-amerikansk folkrocksongar og låtskrivar, mest kjend for songen hans «Walking in Memphis» frå hans sjølvoppkalla album frå 1991.
Gubernija
Denne typen administrativ inndeling blei oppretta ved eit edikt frå Peter den store av 18. desember 1708, som delte inn Russland i åtte gubernija. I 1719 blei gubernijaa videre oppdelt i provinsar (russisk провинции, provintsii). Talet på gubernija auka seinare til 23.
Ved reforma i 1775 blei inndelingen i gubernija og vidare i ujezdar (russisk уезды) basert på folketal, og omgrepet «gubernija» blei formelt erstatta av det russiske synonymet namestnitsjestvo (russisk наместничество). Uttrykket «gubernija» blei likevel framleis brukt. Ein namestnitsjestvo blei styrt av ein namestnik (russisk наместник, direkte omsett 'fullmektig') eller generalguvernør (russisk генерал-губернатор). Embetet som generalguvernør hadde større administrativ makt og ein høgare posisjon enn det tidlegare guvernør-embetet. Nokre gonger styrte ein generalguvernør fleire gubernija.
Gullklippehane
Gullklippehane, Rupicola rupicola, er ein kotinga, ein søramerikansk sporvefugl på rundt 28 cm i lengd. Den lysoransje hannen har ein uvanleg, halvmåneforma fjørtopp, som blir brukt under oppvisingar i spel på spelplassar for å trekkje til seg hofuglar.
Gubernija
Etter det russiske senatet sitt edikt av 31. desember 1796 blei embetet som generalguvernør degradert til det tidlegare guvernør-embetet, og Russland blei igjen delt inn i gubernija. Desse var delt inn i ujezdar, som igjen blei inndelt i volostar (russisk волость).
Etter Februarrevolusjonen blei guvernørtittelen endra til gubernijakommissær. Etter Oktoberrevolusjonen heldt ein fast ved inndelinga, men styreapparatet blei erstattet av gubernijasovjetar (russisk губернский совет). Den faktiske inndelinga av Sovjetunionen i territoriale einingar gjekk gjennom mange endringar, særleg i perioden 1918–1929. Til slutt, i 1929, blei dei tidlegare inndelingstypane erstatta av oblast, okrug og rajon.
Gullklippehane
Skildring
Gullklippehanen er ein fugl med kompakt kroppsbygging. Hannfuglen av har ein eineståande, halvmåneforma kam, ein svart hale med oransjefarga fjørtoppar, venger i svart, oransje og kvitt, og silkeaktig, oransje filament på oversida av armdekkfjørene. I tillegg har hannar av denne arten òg oransje nebb, bein og hud. Hoa er langt mindre iaugefallande med mørk, brungrå fjørdrakt og har gul spiss på det elles svarte nebbet og ein mindre kam enn hannen. Begge kjønna har ei total lengd på ca. 28 cm og veg 190-210 gram, hannen ca. 20 gram meir enn hoa. Dietten består hovudsakleg av frukt.
Utbreiing og habitat
Gullklippehanen har geografisk utbreiing i det som omtrentleg svarar til Guayanaskjoldet i nordaustre Sør-Amerika. I Venezuela er dette Guayana-regionen med delstatane Amazonas og spesielt langs Sierra de Lema i Bolívar. Han finst dessutan sørover gjennom Fransk Guyana, Surinam og Guyana til Brasil, i Brasil i dei nordlege delar av delstatane som er dekt av regnskogen i Amazonas, vestover og inn i austlege Colombia. Den føretrekte habitatstypen er fuktig skog nær fjellknausar, opp til 2000 moh., der dei kan finne sikre reirplassar.
Forplanting
Akkurat som hos slektningen andesklippehane, er gullklippehanen polygam, og hannen har ikkje noko å gjere med hekking etter at paringen har skjedd. Den mannlege energien blir i staden vigd til svært forseggjorte ritual som viser fram den flotte fjørdrakta. Desse oppvisingane føregår i på felles spelplassar, der 40 eller fleire hannar, mest vanleg færre, kan samlast for å utfordre rivalar og lokke hoene.
Kammen på hannen kan skjule nebbet, og vengefjørene med silkefjører kan bli så store at dei skjuler halen, mest slik at det gjer det vanskeleg å gjenkjenne arten. Innanfor spelet har kvar fugl sin eigen plass på ei låg grein, med eit spelfelt på bakken nedanfor som er rydda for daude blad av vengeslag av hannfuglen som har landa og tatt av. Dei har òg ei rekkje rop og rørsler, viser fram kammen og dei langstrekte filamenta på overgumpen og vengene, og dei smeller med nebba. Hannar sit på greiner ca. 2,5 meter over bakken inntil ei ho nærmar seg, og hannar går ned på bakken og ropar frå sine felt på bakken. Det er hoa som vel hannar for paring, og berre blant dominerande hannar, og dermed vil nokre få utvalde hannar oppnå dei fleste paringane.
Hoa legg 1-2 egg i reiret av slam og plantemateriale, som er festa med spytt til ein vertikal fjellvegg. Hoa rugar aleine i 27-28 dagar.
Den afghanske borgarkrigen (1992-1996)
Den afghanske borgarkrigen i perioden 1992-1996 var, ulikt i den fyrste perioden, ein krig mellom mange forskjellige islamistiske grupper.
Han starta etter at den sosialistiske presidenten Mohammed Najibullah vart styrta av islamistiske terroristar i 1992, etter nærmare 14 år med brutal krigføring mellom kommunistar og radikale islamistar. Dei erklærte at Afghanistan var ein islamsk stat. Den nye regjeringa innførte islamsk lov. Men mange av islamistane meinte at dei ikkje var strenge nok, og fortsette å kjempe mot den nye regjeringa. Abdul Rashid Dostum, som opphavleg var ein av dei mektigaste generalane til den kommunistiske regjeringa til Najibullah, slutta seg til opprørarane i 1992, og sviket til den svært viktige generalen betydde mykje for ADFP og Najibullah sitt fall. Han vart alliert med den nye, mildt islamistiske, kuppregjeringa, kjend som Den islamske staten Afghanistan, fram til 1992, då han og gruppa hans, Junbish-i-Milli, igjen bytta side, og bestemte seg for å styrte den nye islamistiske regjeringa. Dei fekk støtte frå Usbekistan, Russland og nokre andre land. Det var allereie borgarkrig mellom regjeringa (den islamske staten) og svært ekstreme islamistar som meinte at den nye regjeringa ikkje følgde reell islamsk lov.
Jabal Janubi
Jabal Janubi er eit fjell i Fujairah i Dei sameinte arabiske emirata.
Kfar Hasidim Bet
Kfar Hasidim Bet (hebraisk skrift כְּפַר חֲסִידִים ב', tyder Hasidimlandsby B) er ein fellesbusetnad nord i Israel. Han ligg nær Nesher og høyrer til Zevulun regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 193.
Landsbyen vart grunnlagd i 1950 av innbyggjarar frå Kfar Hasidim, og vart godkjend av staten i 1959.
Älpliseehorn
Älpliseehorn er eit fjell i Plessurfjella (Alpane) i Sveits.
The Archives Vol. 1 1963–1972
The Archives Vol. 1 1963–1972 er ein samleboks av Neil Young som kom ut 2. juni 2009. Det var den første i Neil Young Archives-serien, som etter kvart skal omfatte heile karrieren. Boksen vann Grammy-pris for beste plateboks, og inneheld mange sjeldne songar og opptak som aldri før er gjevne ut frå karrieren til Young starta i Winnipeg med The Squires, Buffalo Springfield, Crosby, Stills, Nash & Young og fleire av dei første soloalbumene hans.
Etter mykje fram og tilbake vart det til slutt klart at boksen skulle gjevast ut i tre format: CD, DVD og Blu-ray. DVD og Blu-ray-utgåvene inneheld 10 plater (inkludert Journey Through the Past for første gong på DVD og Blu-ray) og ei 236 sider lang fargebok. CD-utgåva bestod av 8 CDar og eit CD-hefte. Alle DVD- og Blu-ray-utgåvene kom med eit kodekort for å laste ned MP3ar av alle songane i boksen.
Av dei 137 songane i boksen, er 47 av dei aldri gjevne ut før. Desse omfattar konsertversjonar eller alternative miksar av tidlegare kjende songar. Trette av songane har aldri vorte gjeven ut i noko form før.
Disk 09 - Journey Through the Past – ein film av Neil Young
Inneheld trailer, radioreklamar og arkivgalleri.
Pave Pius XI
Pius XI, opphavleg Achille Ambrogio Damiano Ratti var pave frå 6. februar 1922 til han døydde. I tida hans som pave slutta Den heilage stolen og Kongeriket Italia Lateranovereinskomsten, som anerkjende Vatikanet som stat. Dette bidrog til ei forsoning mellom den katolske kyrkja og den italienske staten, etter at denne hadde invadert Kyrkjestaten i 1870.
Første år
Valet av kardinal Ratti til pave ved konklaven i 1922 var ei stor overrasking. Ratti hadde berre vore erkebiskop av Milano i rundt eit år. Då føregjengaren Benedikt XV plutseleg døydde av lungebetennelse blei det innkalt til ein konklave som skulle bli den lengste på nittenhundretalet. Først etter den fjortande avstemminga blei det klart at Ratti var vald til ny pave.
Det første han gjorde som ny pave, var å halda den tradisjonelle urbi et orbi-talen ('til byen og verda'), noko pavane før han ikkje hadde gjort sidan den italienske staten annekterte det meste av pavestaten i 1870. Dette var ei politisk handling, som indikerte at Pius ville halda ei meir offensiv stilling i høve til deipolitiske spørsmåla i samtida.
I 1854 uttalte den dåverande paven seg mot «den gudløse og fordervelige oppfattelsen» om at det skulle finnast frelse utanfor den romersk-katolske kyrkja. Som reaksjon på økumeniske verdensmøte i 1925 og 1927 erklærte Pius XI at ein ikkje måtte delta i dei, «for enheten som Kristus ønsker det, kan ikke skapes med, men kun i den katolske kirken». I Mortalium animos frå 1928 la han ned forbod for katolikker mot å delta i og å be for slike arrangement.
I 1929 tok Pius til orde mot at begge kjønn skulle ha rett til utdanning, fordi «naturen selv» forbaud det.
Lateranoverenskomsten
I 1929 underteikna pave Pius Lateranovereinskomsten med den italienske regjeringa leia av Benito Mussolini. Avtalen gjorde slutt på den langvarige striden mellom pavestolen og Italia etter anneksjonen i 1870. I følgje traktaten blei Vatikanet anerkjend som suveren stat, mot at Vatikanet gav avkall på kravet på resten av sine tidlegare territorium. Andre pavelege eigedommar i Roma fekk ekstraterritoriell status.
Mellomkrigstida
Den katolske kyrkja blei svekka av å ha tatt parti mot Alfred Dreyfus i Dreyfussaka, og i mellomkrigstida satsa ein derfor på ei utvida misjonsverksemd. Pius formante alle biskopane om å engasjera seg i dette. Lærestolar i misjonsvitskap blei oppretta ved katolske læreanstaltar. Sentraliseringa av misjonen under Roma auka, men skulle vera skild frå politiske og nasjonale interesse.
Under mottoet «Kristi fred i Kristi rike» arbeidde Pius målretta for å markere pavekyrkja sine verdiar i samfunnet. Gjennom den sentralstyrte «Katolsk Aksjon» skulle lekfolk bistå geistlegenmed dette, oppmuntra av kring 500 saligkåringar og 33 helgenkåringar. Pius tok avstand frå nasjonalismen som følgde i kjølvatnet av første verdskrigen, sjølv om pavekyrkja blei ein viktig støttespelar for den spanske diktatoren Franco. Då Pius kom til semje med Mussolini om «det romerske spørsmålet» ved hjelp av Lateranovereinskomsten, vann Mussolini prestisje, medan Pius til gjengjeld lét vera å kritisera invasjonen hans av Etiopia.
Norsk historie
Norsk historie dekkjer tida Noreg har hatt menneskeleg busetnad, i minst 11 000 år, sidan eldre steinalder. Arkeologiske funn i Møre og Romsdal er blitt datert til 9 200 f.Kr. og er truleg leivningar frå busetjarar frå Doggerland, eit område som i dag ligg under Nordsjøen, men som ein tid var ei landbru som knytte dagens britiske øyar med danske Jylland. Fosnakulturen folkesette delar av landet ein gong i tida 8300 f.Kr. til 7300 f.Kr. Datering av hellerissingar er sett til yngre steinalder (i Noreg mellom 4000 f.Kr. til 1800 f.Kr.) og viser aktivitetar typisk for jegerar og samlarar. Meir faste og vedvarande busetjingar utvikla seg i bronsealderen (1800 f.Kr. til 500 f.Kr.) og i jernalderen. Dei tidlegaste runene er blitt funne på ein pilspiss som er datert til rundt 200 f.Kr. Mange fleire inskripsjonar er datert til rundt 800, og fleire småkongedøme utvikla seg i desse århundra.
Tida mellom 800 og 1066 bestod av ei betydeleg utviding og blir kalla vikingtida. I løpet av denne perioden reiste nordmenn, slik også svenskar og danskar gjorde det, utanlands i langskip med segl som utforskarar, handelsmenn, busetjarar og som vikingar (herjingsmenn og sjørøvarar). På midten av 1000-talet var det norske kongedømet blitt fast etablert, og bygde sin rett som ætlingar av Harald Hårfagre og deretter som arvtakarar av Heilag-Olav. I tida rundt Håkon Håkonsson, etter borgarkrigstida, var det ein liten renessanse i Noreg med omfattande litterær aktivitet og diplomatisk samband med Europa. Svartedauden kom til Noreg i 1349 og drap rundt halvparten av befolkninga, og heile statsapparatet, og Noreg, gjekk deretter inn i ei nedgangstid som førte til unionstida.
Mellom 1396 og 1536 var Noreg ein del av Kalmarunionen, og frå 1536 og til 1814 var Noreg blitt redusert til ein skatteskyld del av Danmark i personalunionen Danmark-Noreg. Denne unionen gjekk inn i ein allianse med Napoléon Bonaparte med ein krig som medførte dårlege tider og hungersnaud i 1812. I 1814 tapte Danmark-Norge Englandskrigane, ein del av Napoleonskrigane, og den danske kongen blei tvinga til å avstå Noreg til kongen av Sverige i Kielfreden den 14. januar same året. Etter eit forsøk på sjølvstende blei Noreg tvinga inn i ein laus union med Sverige, men der Noreg fekk ha sin eigen konstitusjon, grunnloven av 1814. I denne perioden blomstra norsk romantisk nasjonalkjensle, og ein prøvde skipa norsk nasjonalt eigeverd. Unionen med Sverige blei broten i 1905 etter at det var blitt truga med krig, og Noreg blei eit sjølvstendig rike med eigen monark, Haakon VII.
Cape Disappointment
Cape Disappointment er eit nes på enden av den isdekt halvøya som ligg mellom Exasperationfjorden og Scarfjorden, på austkysten av Graham Land. Det vart oppdaga i 1902 av Den svenske antarktisekspedisjonen, under Otto Nordenskjöld, og det fekk dette namnet av han fordi det var så vanskeleg å nå fram til neset på grunn av bresprekkane her.
Central-Mid-levelsrulletrappene
Central-Mid-levelsrulletrappene er ei samling rulletrapper og rulleband i Hongkong, og er verdas lengste utendørs rullebandtransport. Banda startar frå vegen Des Voeux Road Central på den nordre stranda på Hong Kong Island, går via SoHo og endar opp i bustadområdet Mid-Levels i Conduit Road. Stigninga er totalt 135 meter og samla lengde er nærare 800 meter. Talet på daglege passasjerar er over 50 000.
Greatest Hits av James Taylor
Greatest Hits er den første samleplata til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor. Ho kom ut i november 1976. Så langt er dette det bestseljande albumet i karrieren hans.
Albumet vart til i samband med at platekontrakten til Taylor med Warner Records gjekk ut. Det inneheld nyinnspelte versjonar av «Carolina in my Mind» og «Something in the Way She Moves», som begge hadde vore på Taylor sitt sjølvtitulerte debutalbum i 1968. Plata inneheld òg ein tidlegare utilgjengeleg liveversjon av «Steamroller».
Albumet nådde ikkje høgare enn 23. plassen på Billboard-albumlista då det først kom ut. Likevel selde det jamt gjennom åra og Greatest Hits har selt over 11 millionar eksemplar, som tyder at det har selt til 11x platinaplate og eit diamantalbum (for 10 millionar eksemplar).
I august 2012 gjekk albumet på nytt inn på Billboard 200-lista, på 15. plassen, noko som var ny rekord for albumet.
Mottaking
Musikkritikaren William Ruhlmann gav albumet ei positiv melding, og skreiv for AllMusic at det utgjer ei «rimeleg samling for ein artist som ikkje var spesielt godt definert av singlane sine». Samtidig som han åtvara om at utgivinga ikkje heilt viste «utviklinga» av låtskrivinga til Taylor, uttalte han at det framleis er «eit godt utval» av det tidlege arbeidet til artisten.
Innhald
Alle songane er skrivne av James Taylor, utanom der andre er nemnde.
Mombasa
Mombasa er ein by i Kenya. Med vel 915 000 innbyggjarar (2009) er han den nest største byen i landet, og den største hamnebyen i Aust-Afrika. Han vart grunnlagd på den no landfaste Mombasaøya, straks sør for ekvator. Byen er også senter for eit 230 km² stort administrativt distrikt, som også ber namnet Mombasa.
Ibuarane i Mombasa er for det meste swahilitalande av Miji Kenda-folket, men gjennom hundreåra har det vore ei større tilflytting av arabarar og indarar. I dei siste tiåra har mange kome flyttande frå det kenyanske innlandet til hamnebyen.
Namnet på byen kjem av arabarane sitt gamle namn på han; Manbasa.
The Police
Historikk
The Police vart danna i 1976 i London av trommeslagaren Stewart Copeland. Han rekrutterte bassisten og songaren Sting. Litt seinare på året kom også gitaristen Andy Summers.
The Police tok pause gjennom 1982, då medlemane arbeidde med eigne prosjekt. Gruppa kom tilbake i 1983 med albumet Synchronicity som inneheld den mest kjende songen til The Police; Every Breath You Take. Albumet vart fylgt av turnéen Synchronicity Tour, som var avslutta i mars 1984. Kort deretter byrja medlemane i gruppa å satse på sine solokarrierer. Gruppa var samla for ei tid i 1986, men spela ikkje inn ny musikk.
I 2007 vart The Police samla til Grammy Award-festen, og la deretter ut på ein verdsturné som vara frå 2007 til 2008. Eit livealbum kom ut i 2008.
Al Khurays
Al Khurays er eit fjell i Fujairah i Dei sameinte arabiske emirata.
Al-Hamraa
Al-Hamraa (arabisk الحمراء, òg skrive al-Hamra) er ein landsby nordvest i Syria i Hama guvernement, nordaust for Hama. Av stader i nærleiken finn ein Jubb al-Othman i nordaust, Abu al-Thuhur i nord, Fan al-Shamali i vest, Maar Shahhur i sørvest, Salamiyah i sør og Sabburah i søraust. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde al-Hamraa eit folketal på 1 783 i 2004. Han er det administrative senteret og nest største stad i al-Hamraa nahiyah («underdistrikt») som består av 44 stader med eit samla folketal på 32 604 i 2004.
I 1838 vart al-Hamraa klassifisert som ein khirba («mildertidig landsby») i distriktet Salamiyah. Han ligg nær palasset Qasr ibn Wardan.
Kjelder
''
Prundu Bârgăului
Prundu Bârgăului (ungarsk Felsőborgó, tysk Oberborgo) er ein kommune i Bistrița-Năsăud fylke i Romania.
Busetnader
Prundu Bârgăului er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:
Kristian August
Kristian August, Christian August av Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg var ein dansk prins som fekk viktige posisjonar i Noreg og seinare Sverige.
Han var norsk general, leiar av den norske regjeringskommisjonen, statthaldar i Noreg, blei vald til svensk kronprins i 1809 og adoptert av den svenske kongen Karl II året etter. Som svensk tronarving tok han namnet Carl August.
Vest-Máni
Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane Dei to tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Altenalp Türm
Altenalp Türm (2 033 moh) er eit fjell i Alpstein-massivet, i kantonen Appenzell Innerrhoden, på ryggen mellom Ebenalp og Säntis. Han er den nordlegaste toppen over 2 000 moh i Sveits.
Periferieininga Kálymnos
Periferieininga Kálymnos (gresk Περιφερειακή Ενότητα Καλύμνου, Periferiakí enótita Kalýmnou) er ei av dei 13 periferieiningane i periferien Dei sørlege egeiske øyane. Ho vart oppretta ved den administrative reforma i 2010, og var tidlegare ein del av prefekturet Dodekanesane.
Periferieininga er sett saman av øyane og kommunane (nummer på kartet) Hovudstaden er Kálymnos.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i periferieininga er:
Gardermobanen
Gardermobanen er ein dobbeltspora, elektrifisert jarnbane for høgfartstog mellom Oslo sentralstasjon (eigentleg mellom Etterstad i Oslo rett utanfor sentralstasjonsområdet) og Eidsvoll, til saman 64 km. Banen er ein parsell av Dovrebanen til Trondheim over Hamar og Gudbrandsdalen, og vart opna dels i 1998, dels i 1999.
Gardermobanen går via Oslo lufthamn, Gardermoen, og vart bygd for at størsteparten av trafikken til denne store flyplassen skulle gå med tog i staden for bil. Difor vart det lagt vekt på at reisetida frå Osloområdet til flyplassen skulle vere så stutt som råd er. Dei toga som vart innkjøpt for strekninga Asker – Gardermoen, seinare Drammen - Gardermoen, «flytoga», eigd av eit selskap skipa for føremålet, køyrer i 210 km/t på høgfartstrekningane. Dei ordinære toga til og frå Eidsvoll og nordover nyttar òg banen og stoppar på Gardermoen, i og for seg i konkurranse med flytoga.
Gardermobanen har desse stasjonane og haldeplassane: Oslo sentralstasjon, Lillestrøm, Gardermoen, og lokaltogstasjonane Kløfta, Eidsvoll Verk (som ligg 1,8 kilometer frå Eidsvoll Verk og Eidsvollsbygningen) og Eidsvoll. Lillestrøm stasjon er sams for Gardermobanen, Hovedbanen og Kongsvingerbanen.
Mellom Etterstad i Oslo og Stalsberg i nærleiken av Lillestrøm stasjon går Gardermobanen i ein 13,8 kilometer lang tunnel med namnet Romeriksporten etter distriktet Romerike, som Lillestrøm, Gardermoen og Eidsvoll ligg i. Tunnelen går beint under bustadområda på Hellerud i Oslo og skogsområdet Østmarka, eit av dei skogs- og utmarksområda som vert rekna til Oslomarka. Då det synte seg at tunnelen drenerte ut området, slik at vatnet forsvann i somme av tjerna i Østmarka og det vart setningsskadar på hus i Hellerudområdet som fylgje av lågare grunnvassnivå, måtte det så store utbetringar av tunnelen til at denne strekninga ikkje kunne opnast før 22. august 1999, medan lina mellom Lillestrøm og Gardermoen hadde opna i august 1998. I mellomtida gjekk togtrafikken til Gardermoen over den gamle lina, Hovedbanen, mellom Oslo og Lillestrøm.
Steve Ripley
Paul Steven Ripley er ein USA-amerikansk plateartist, produsent, låtskrivar, lydteknikar, gitarist og oppfinar. Han har vore aktiv i musikkindustrien sidan 1977. Han er òg leiar i countryrockbandet The Tractors.
Som produsent, lydteknikar og studiomusikar har han arbeidd med Bob Dylan, J.J. Cale (på Shades, 8 og Roll On), og han produserte Clarence «Gatemouth» Brown og Roy Clark (på Makin' Music) og Johnnie Lee Wills (på Reunion). Bob Dylan har omtalt Ripley som ein av favorittgitaristane hans.
Frode Urkedal
Vann klassane for miniputt, lilleputt, kadett og junior i NM fire påfølgande år
Han sette i si tid ein nær uslåeleg rekord under Noregsmeisterskapen i sjakk i åra 2003 til 2006: 10 år gamal vann han i 2003 miniputt-klassa, for dei som er 11 år og yngre. Framleis som miniputt vann han året etter lilleputt-klassa, for dei som er 12-13 år. Som første års lilleputt vann han i 2005 kadettklassa, for dei som er 14-16 år. Og framleis som lilleputt, 13 år gammal, vart han i 2006 junior-noregsmeister i sjakk, klassa for dei under 20 år, etter stikkamp 19-21. september 2006. Han kvalifiserte seg med dette også for øvste klasse i NM, Eliteklassa. Han vart dermed også den nest yngste junior-Noregsmeisteren i sjakk gjennom tidene. (Berre Einar Hatlebakk, Molde sjakklubb, var nokre månader yngre då han vann NM for junior i 1960.)
Jabal al Kubus
Jabal al Kubus er eit fjell i Fujairah i Dei sameinte arabiske emirata.
Frode Urkedal
Vann klassane for miniputt, lilleputt, kadett og junior i NM fire påfølgande år
Frode Urkedal har delteke i øvste klasse i NM i åra 2007-2015.
Noregsmeisterskapen i sjakk 2010
I Noregsmeisterskapen i sjakk som blei arrangert i Fredrikstad i juli 2010, imponerte han med delt førsteplass i Eliteklassa, saman med Kjetil A. Lie, Espen Lie og Joachim Thomassen. I stikkamp mellom desse fire for å kåre vinnaren 14-17. oktober 2010 vart han nr. 3, eit poeng etter vinnaren Kjetil A. Lie.
Internasjonal Meister i sjakk 2011
Frode Urkedal har gjort sterke resultat i mange internasjonale turneringar. I tre av dei var prestasjonane så gode at dei gav han dei nødvendige tre innteikningane i tittelen Internasjonal Meister i sjakk: I Sveins minneturnering i Oslo i juni 2009, der han tok ein andreplass med 6,5 poeng på 9 rundar, i VM i sjakk for Ungdom i Antalaya i Tyrkia i november 2009, der han tok ein femteplass med 8 poeng på 11 rundar i U-16-klassa, og så i desember 2010-januar 2011 i Rilton Cup i Stockholm, der han blei nummer 15 med 5,5 poeng på 9 rundar mot sterk motstand. Etter som han allereie hadde oppfylt kravet om eigen FIDE-rating på 2400, så vart han utnemnd til Internasjonal Meister i sjakk (IM) av Verdssjakkforbundet FIDE på styremøte 5-6. juni 2011. .
Noregsmeister i sjakk for 2012 og 2014
I Noregsmeisterskapen i sjakk i Sandefjord i juli 2012 tok Frode Urkedal 7 poeng på 9 rundar. Det same tok IM Espen Lie. 19-20. oktober 2012 vart det spela stikkamp om kongepokal og noregsmeister-tittel. Frode Urkedal vann det første partiet med kvit, og heldt remis med svart i det andre, og vart dermed noregsmeister.
I Noregsmeisterskapen i sjakk i Trondheim i juli 2014 vart Frode Urkedal på nytt noregsmeister, med 7 poeng av 9 moglege i eliteklassa. Han har dermed to kongepokalar.
Stormeister i sjakk 2016
Frode Urkedal tok stormeisternapp i Noregsmeisterskapen i sjakk 2012, og i Eliteserien i sjakk sesongen 2013-2014. I ei turnering på Mallorca i februar 2016 tok han 6 poeng på dei 7 første rundane, noko som gav han det avgjerande tredje stormeisternappet allereie to runder før slutt. Då han har vore over kravet om eigen rating på 2500 sidan august 2014, var alle krav til stormeistertittelen oppfylt, og han vart utnemnd til Noregs 13. stormeister i sjakk av Verdssjakkforbundet FIDE i slutten av mars 2016.
Ishockey-VM 1979
Verdsmeisterskapen i ishockey 1979 vart arrangert i Moskva i Sovjetunionen i tida frå 14. til 27. april 1979. Meisterskapen vart avvikla med gruppespel à fire lag i dei to gruppene, deretter gjekk dei to beste laga i gruppene vidare til eit meisterspel der alle laga møttest i to kampar før medaljestriden var avgjort. Laga som ikkje tok seg til meisterspelet, møttest like eins i to innbyrdes kampar i striden om å unngå nedrykk til B-pulja.