cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vivien Leigh
Sjukdom og skilsmisse
I 1960 var ho og Olivier skilt, og Olivier gifta snart seg etter med skodespelar Joan Plowright. I sin sjølvbiografi diskuterte Olivier dei belastande årane som dei hadde hatt grunna Leighs sjukdom: «Gjennom hennar besettelser grunna det uhyggelege, ondskapsfulle monsteret, den maniske depresjonen, med dets døyelege og stadige tettare spiralar, halde på ho sin eigen individuelle sluhet – ein dugleik i å skjula sin sanne mentale tilstand frå bortimot alle, unntatt meg, som ho knapt kunne forventa ville bry seg om vanskane.»
Siste år
Jack Merivale viste seg å ha ein stabiliserande innverknad på Leigh, men til trass for hennar tilsynelatande tilfredshet, vart ho sitert av Radie Harris at ho «heller ville ha levd eit kort liv med Larry [Olivier] enn å ha eit langt liv utan han.» Hennar første ektemann, Leigh Holman, heldt òg til mykje tid med ho. Merivale vart ho på ein turna i Australia, New Zealand og Latin-Amerika som varte frå juli 1961 og fram til mai 1962, og ho kunne gleda seg over positive omtaler utan å måta dela rampelyset med Olivier. Sjølv om ho enno var prega av depresjon, heldt fram ho å arbeida i teateret og i 1963 vann ho Tony-prisen for beste kvinnelege hovudrolle i ein musikal for hennar rolle i Tovarich. Ho deltok òg i filmane The Roman Spring of Mrs. Stone (1961) og Ship of Fools (1965).
Leighs siste sceneframferd i Ship of Fools var både ein triumf og samstundes symbolsk for hennar sjukdom. Produsent og regissør Stanley Kramer, som enda opp med filmen, hadde planlagt å ha Leigh i hovudrolla, og var innleiingsvis ikkje kjent med hennar skrøpelige mentale tilstand og fysiske helse. Seinare kunne Kramer minnast den tapperhet Leigh viste i å ta på seg ein slik vanskeleg rolle. «Ho var enno sjuk, og det mot ho viste med å halda fram, motet til å gjera filmen – var bortimot ikkje til å tru.» Leighs prestasjon var blanda med paranoia og resulterte i utbrot som vanskeleggjorde hennar tilhøve til dei andre skodespelarane, skjønt både Simone Signoret og Lee Marvin var forståelsesfulle. Ved eit uvanleg tilfelle under filmingen av eit voldtektsforsøk vart Leigh så forstyrra at ho slo hardt til Marvin med ein skor at han fekk marker i andletet.
Leigh vann Étoile dei Cristal, den franske filmprisen likeverdig med Oscar, for hennar prestasjon i hovudrolla i Ship of Fools.
Mount McClintock
Mount McClintock er det høgaste fjellet (3492 moh) i Britannia Range i Australsk Antarktis, som ragar over sørenden av Forbes Ridge, 10 km aust for Mount Olympus. Det vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen (1901–04) og kalla opp etter admiral sir Leopold McClintock i Royal Navy, eit medlem av skipskomiteen etter ekspedisjonen.
Vivien Leigh
Siste år
I mai 1967 øvde Leigh inn teksta for å opptre saman med Michael Redgrave i Edward Albees skodespel A Delicate Balance då ho fekk eit tilbakefall av tuberkulose. Etter fleire veker med kvile synest ho å verta betre. Om natta den 7. julien 1967 etterlét Merivale ho som vanleg i deres leilegheit ved Eaton Square for å delta i eit skodespel, og då han kom heim rett før midnatt låg ho og sov. Omtrent 30 minutt seinare kom han attende til soverommet og oppdaga at ho låg på golvet. Ho hadde freista å gå til baderommet då lungene hennar vart fylt med væske, dei kollapsa og ho vart kvelt. Merivale kontakta først hennar familie og dagen etter klarte han òg å koma i kontakt med Olivier som på denne tida vart handsama for prostatakreft i eit sjukehus i nærleiken. I sin sjølvbiografi skildra Olivier sin «bitre kval» då han umiddelbart reiste til Leighs leilegheit der Merivale hadde lagt ho på senga. Olivier viste sin sorg og respekt, og «stod og bad om tilgivelse for all den ondskap som hadde kome mellom oss,» før han hjelpte til med begravelseopplegget, og vart verande inntil hennar likt var fjerna frå leilegheita.
Den offentlege kunngjeringa om hennar død skjedde den 8. julien. Lysene på kvart einaste teaterbygning i sentrale London vart slokken i ein time. Ei katolsk teneste vart halde for Leigh ved kyrkja St Mary's i Cadogan Street i bydelen Chelsea. hennar gravferd hadde oppmøte frå dei fremste namna i britisk teater og film. I samsvar med hennar testamente vart ho kremert ved Golders Green Crematorium og hennar oske vart spreidd over innsjøen ved hennar sommarstad ved Tickerage Mill, i nærleiken av Blackboys i East Sussex. Ei minnegudsteneste vart halden ved den anglikanske kyrkja St. Martin-in-the-Fields ved Trafalgar Square i London. Den siste hyllest vart lese av John Gielgud. I 1968 vart Leigh den første kvinnelege skodespelaren som vart æra i USA av «Venene til biblioteka ved Universitetet i Sørlege California». Seremonien vart utført som ei minneteneste med visingar av utvalde augneblunkar frå hennar filmar og med heidrar gjeve av blant anna George Cukor, som viste hennar prøvefilmar for Tatt av vinden. Det var første gongen desse hadde vorte vist på tretti år.
Arv og ettermæle
Leigh vart vurdert som ein av dei venaste kvinnelege skodespelarane i si tid, og hennar regissørar framheva dette i dei fleste av hennar filmar. Då ho vart spurd om ho trudde at hennar venleik hadde vore ein hindring for å takast alvorleg som skodespelar, svara ho: Folk trur at om du ser rimeleg bra ut, kan du umogleg kunna spela, og då eg berre bryr meg om skodespelkunst, trur eg venleik kan vera eit stort handikap, om du verkelege vil sjå ut som den rolla du spelar, som ikkje naudsynlegvis [ser ut] som deg."
Regissør George Cukor skildra Leigh som ein «fullenda skodespelar, brydd av venleik,» og Laurence Olivier sa at kritikarane kunne «gje ho heider for å vera ein skodespelar og ikkje halda fram i det uendelege med å la deres vurdering fordreiast av hennar store venleik. » Garson Kanin delte deres syn og skildra Leigh som «ein venleik viss henrivende utsjånad ofte tenderte til utviske hennar eineståande prestasjonar som skodespelar. Store venleikar er sjeldan store skodespelarar – ganske enkelt for at dei ikkje treng å vera det. Vivien var annleis; ambisiøs, iherdig, seriøs, ofte inspirert.»
Leigh forklarte at ho ville spela «så mange rollar som mogleg» i eit forsøk på lære skodespelarhandverket og for å fordriva fordomar om hennar dugleik og evner. Ho meinte at komedie var vanskelegare å spela enn drama sidan det kravde meir presis timing og sa at komedie burde vektleggjast meir i ein skodespelar sin læreperiode. Mot slutten av hennar karriere, som strekte seg frå Noël Cowards komediar til William Shakespeares tragediar, slo ho fast at det er langt lettare å få publikum til å gråta enn å få dem til å le.
Hennar første sceneframferder førte til umiddelbar suksess i Storbritannia, men ho vart verande i stor grad ukjent andre stadar før filmen Tatt av vinden vart vist verda over. I desember 1939 skrev filmkritikaren Frank Nugent i The New York Timst: «Miss Leighs Scarlett har rettferdiggjort den absurde talentjakta som indirekte frambrakte ho. Ho er så perfekt forma for rolla av kunsten og naturen at kvar og ein annan skodespelar i rolla ville vera utenkjeleg,» og etter kvart som hennar ry eskalerte vart ho vist på omslaget av magasinet Tima i sin rollefigur Scarlett. I 1969 kommenterte kritikaren Andrew Sarris at suksessen til filmen hadde i stor grad vore «den inspirerte rollebesetninga» med Leigh, og i 1998 skreiv at «ho lever i våra sinn og våra minne som ei dynamisk kraft framfor ein statisk framtoning. » Filmhistorikaren og kritikaren Leonard Maltin skildra filmen som ein av dei store gjennom alle tider, og skreiv i 1998 at Leigh spelte «sin rolle glimrande».
Hennar framføring i produksjonen ved West End av En sporvogn til Begjær vart skildra av teaterkritikaren Phyllis Hartnoll som «bevis på større begavelser som ein skuespillerinne enn ho hittil hadde vist», noko som førte til ein lengre periode der ho vart vurdert som ein av dugelegaste kvinnelege skodespelarar i britisk teater. I diskusjonen av den påfølgjande filversjonen skreiv Pauline Kael at Leigh og Marlon Brando gav «to av dei største framføringer som nokon gong har vorte filma» og at Leighs prestasjon var «ein av dei sjeldne framføringer ein i sanning kan seia fremja både frykt og medynk.»
Hennar fremste motstandar var kritikaren Kenneth Tynan som latterleggjorde Leighs skodespel opp mot Oliviers i framføringen av Titus Andronicus i 1955, og hevda at ho «mottek nyhendet at ho er i ferd med å voldtakast på sin liket til ektemann med ikkje meir enn ein lett irritasjon...» Han var òg negativ til hennar nytolkning av lady Macbeth i 1955, og uttalte at hennar framføring var svak og mangla det naudsynte raseri som rolla kravde. Først etter hennar død endra Tynan sin meining og skildra sin tidlegare kritikk som «ein av dei vondaste feilbedømminger» som han nokon gong har gjort. Han kom til å tru at Leighs tolking, der lady Macbeth nytta sin seksuelle tiltrekning for å halda Macbeth fengsla «gav meir meining...» I ein kartlegging av meiningane til teaterkritikarar gjord kort tid etter Leighs død var det fleire som oppgav hennar tolking av lady Macbeth som nettopp ein av hennar største prestasjonar i teateret. I eit intervju i 1983 etter hans død spotta Kenneth Tynans enke av hans hevngjerrig kampanje mot Leigh som «fullt unaudsynt». Olivier avviste det som sjalusi, men Leigh var likevel negativt påverka av hans kommentarar.
Ein minneplakett for Leigh vart i 1969 plassert i Actors' Church («kyrkja til skodespelarane»), som er St Paul's i Covent Garden. I 1985 vart eit portrett av henne inkludert i ein serie av britiske frimerke, saman med andre som Alfred Hitchcock, Charlie Chaplin, Peter Sellers og David Niven for å feira «British Film Year». I april 2013 vart ho igjen inkludert i ein frimerkeserie, denne gongen for å minnast hundreårsjubileet for hennar fødsel, noko som var ein sjeldan foreteelse for andre enn kongelege å opptre på britiske frimerke ved meir enn eitt høve.
British Library, det britiske nasjonalbiblioteket i London, kjøpte Laurence Oliviers dokument frå eigedommen hans i 1999. Kjent som «Laurence Olivier-arkivet», samlinga omfattar òg mange av Vivien Leighs personlege brev og andre papir, inkludert dei talrike breva ho skreiv til Olivier. Vivien Leighs papir, beståande av brev, fotografiar, kontraktar, og dagbøker, er eigd av dottera hennar Suzanne Farrington. I 1994 kjøpte det australske nasjonalbiblioteket eit fotoalbum med monogrammet «L & V O» i den tru at det hadde tilhøyrt ekteparet. Det inneheldt 573 fotografi av paret under turneen deira i Australia i 1948 I 2013 vart eit arkiv med Vivien Leighs brev, dagbøker, fotografi, kommenterte film- og teatermanusskripter og hennar talrike prisar skaffa av Victoria and Albert Museum i London.
Britisk jazz
Britisk jazz er ei musikkform som kom frå amerikansk jazz. Det nådde Storbritannia gjennom innspelingar og artistar som vitja landet då det var ein relativt ny sjanger, kort tid etter slutten av første verdskrigen. Britiske musikarar byrja å spele jazz i 1930-åra, og det spreidde om seg i 1940-åra, ofte i danseband. Frå seint i 1940-åra byrja britisk «moderne jazz», sterkt inspirert av amerikansk dixieland-jazz og bebop, å vekse fram og var leia av musikarar som Kenny Ball, Chris Barber, John Keating, John Dankworth og Ronnie Scott, medan Ken Colyer, George Webb og Humphrey Lyttelton la vekt på trad jazz frå New Orleans. Frå 1960-åra byrja britisk jazz å utvikle meir individuelle særpreg og absorbere ei rekkje inspirasjonskjelder, som britisk blues, i tillegg til både europeisk musikk og verdsmusikk. Ei rekkje britiske musikarar vart internasjonalt kjende, sjølv om sjangeren i seg sjølv har hatt relativt liten interesse i Storbritannia i seg sjølv.
Malé
Malé er hovudstaden i Maldivane og ligg på øya med det same namnet. Byen hadde i 2001 74 100 innbyggjarar og er eit handels- og administrasjonssentrum. Det finst mange moskéar i byen, den største frå 1984 med ein 35 meter høg gyllen kuppel og ein 44 meter høg minaret. Den eldste moskéen i byen er Hukuru Miskily, 'fredagsmoskéen', som opphavleg er frå 1100-talet, men vart bygd opp att rundt 1650. I Malé er det òg eit palass frå 1913 og eit nasjonalmuseum.
Knut Olai Bjørlykke
Knut Olai Knutsson Bjørlykke var ein norsk geolog frå Brandalsstranda i Sande kommune. Han vart dr. philos. i 1907, var tilsett ved Noregs geologiske undersøkingar og var overlærar (professor) i geologi ved Noregs landbrukshøgskule 1905-31.
Han gav ut fleire lærebøker i geologi og mineralogi. Han studerte det sentrale høgfjellet i Noreg og seinare jordbotnstypar.
Han var far til geologen Harald Bjørlykke.
Edsviken
Edsviken er ei lang, smal vik i Austersjøen som går gjennom dei svenske kommunane Danderyd, Solna og Sollentuna. Edsviken strekkjer seg frå Stocksund og Bergshamra i sør til Edsberg i nord. Vika er om lag 7,7 km lang og dekkjer eit areal på kring. Den største djupna er 20 meter. Edsviken munnar ut i Stocksundet ved Bergshamra og strøymer så ut i Lilla Värtan.
Edviken er ein populær vassveg og vert nytta av fiskarar, båteigarar og til bading om sommaren, samt skeising om vinteren.
Vika har brakkvatn og eit unikt miljø for dyr- og planteliv. Forskjellige kyst- og våtmarksplanter veks rundt Edsviken, som vassforglemmegei—ei sjeldan plante i Sverige—havsevaks og tang. Tjeld og kvitkinngås hekkar begge ved Edsviken, som òg har eit rikt fiskeliv med åbor, brasme, gjedde, hork, sandart og stundom sild.
Breidda av Edsviken er berre delvis utbygd. Langs vika finn ein mellom anna Danderyds sjukhus, Ulriksdal slott, Sollentuna bygdefort, Kevinge gård og Stockholm golfklubb. I sørvest ligg Ekoparken nasjonale bypark.
Mount McKerrow
Mount McKerrow er eit markant fjell på austsida av Starshotbreen, som ligg 5 nautiske mil (9 km) nord for Thompson Mountain i Surveyors Range. Det vart oppdaga av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1960–61) og kalla opp etter James McKerrow, ein tidlegare landmålingssjef på New Zealand.
Luigi de Cristoforis
Luigi de Cristoforis var ein italiensk oppfinnar som i 1859 eksperimenterte med ein forbrenningsmotor i Milano.
Guido Reni
Guido Reni var ein italiensk målar under barokken. Han er særleg kjend som kolorist og teiknar, og vert rekna som den som fullenda den eklektiske klassisismen. Dei ofte melodramatiske framstillingane hans av motiv i eit så vidt spekter som Kristus, Lucretia og Kleopatra var svært ettertrakta i samtida.
Liv og gjerning
Reni vart fødd inn i ei musikarfamilie i Calvenzano, i nærleiken av Bologna. Ni år gammal vart han sett i lære hos Denis Calvaert, der også Francesco Albani og Domenichino var lærlingar. Reni og Albani stod kvarandre nær, men dette endra seg til rivalitet alt ettersom dei voks opp. Før Reni fylte tjue, slutta han seg til det rivaliserande 'Accademia degli Incamminati', leia av Ludovico Carracci. Åra 1602-14 arbeidde han i Roma saman med Albani. Under pave Paul Vs tid fekk han stor merksemd og hadde høg prestisje.
Reni forlét Roma og reiste til Bologna etter ein reprimande frå kardinal Cristoval Rojas de Spinola under pave Urban VIII. I Bologna etablerte Reni ein omtala og produktiv målarskule. Han arbeidde sidan i Bologna, med unnatak for ei reise til Ravenna. Saman med tre lærlingar utsmykka Reni kapellet i katedralen med sitt berømte måleri «Israelittane samlar mammon».
Renis kanskje mest kjende verk er Aurora, ein 19-20 kvadratmeter stor freske laga til 'Casino Rospigliosi' i Roma. Fresken er frå 1612-14.
Johnny Weissmuller
Johnny Weissmuller var ein amerikansk symjar og skodespelar.
Weissmuller var ein av dei beste symjare i verda i 1920-åra. Han vann mellom anna fem gullmedaljar i OL og sette 67 verdsrekordar i løpet av karrieren. Han deltok òg på det amerikanske vannpololaget som oppnådde bronsjemedalje under Sommar-OL 1924. Etter symjekarrieren spelte han Tarzan i tolv spelefilmar. Andre skodespelarar spelte òg Tarzan, men Weissmuller er den best kjende av dei. Han har fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame.
Weissmuller vart fødd i byen Freidorf (ein del av dagens Timişoara i Romania) i Austerrike-Ungarn. Foreldra var frå den tyskspråklege minoriteten i regionen. Familien emigrerte til USA då han var sju månader gammal. <!-- Weissmuller var gift fem gonger. Fyrst med nattklubb-songaren Bobbe Arnst (gift frå 1931 – skild i 1933), og for andre gong med skuespillerinna Lupe Vélez (gift 1933 – skild i 1939). Hans tredje ekteskap var med Beryl Scott (gift 1939 – skilt 1948), og han var gift med Allene Gates (gift i 1948 og skilt i 1962), og hans siste ekteskap var med Maria Baumann, gift i 1963 og fram til han døydde i 1984.
Med sin tredje kone, Beryl, fekk han tre born, Johnny Weissmuller Junior (fødd 23. september 1940 – døydde i juli 2006), Wendy Anne Weissmuller (fødd 1. juni 1942), og Heidi Elizabeth Weissmuller (fødd 31. juli 1944 – død 19. november 1962). I 1974 brekte Weissmuller både hofte og bein, noko som markerte byrjinga på ei sviktande helse. På sjukehuset fekk han vita at, til trass for hans styrke og livslange daglege trenings-regime med symjing og trening, han hadde eit alvorleg hjarteproblem. I 1977 vart Weissmuller ramma av ei rekkje slag. I 1979 var han innlagt ved Motion Picture & Television Country House og Hospital i Woodland Hills, California i fleire veker. Deretter flytta han saman med sin siste kone, Maria, til Acapulco, Mexico, kor hans siste Tarzan-film var spelt inn i 1948. Den 20. januar 1984 døydde Weissmuller av lungeødem i ein alder av 79 år. Han vart gravlagd i Acapulco ved Valley of the Light Cemetery. Samstundes som hans kiste vart senka ned i jorda vart eit opptak frå hans berømte Tarzan-brøl spelt tre gonger, etter hans eige ynskje.
OL-medaljar
-->
Cape Knowles
Cape Knowles er eit nes på 20,5 m, på nordsida av innløpet til Hiltonfjorden, på austkysten av Palmer Land. Det vart oppdaga av medlemmar frå East Base av UK Antarctic Service (USAS) i 1940 og kalla opp etter Paul H. Knowles, geolog og leiaren for sledelaget til East Base som kartla denne kysten som langt sør som Hiltonfjorden.
Skott
Skott, i nokre høve også stava skut eller skot, har ulike tydingar:
Dietmar Haaf
Dietmar Haaf er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Stuttgart-Bad Cannstatt som tevla internasjonalt i lengdehopp. I 1990 vart han europameister i øvinga for Vest-Tyskland.
Aktiv
Haaf vart junior-verdsmeister i 1986. Vinteren 1990 vann han lengde-tevlinga i innandørs-EM i Glasgow. Eit lite halvår seinare gjekk han heilt til topps under europameisterskapen i Split då han i sitt andre forsøk i tevlinga hoppa 8,25 m. I 1991 triumferte han i Sevilla i lengdehopp i innandørs-VM.
I den minneverdige lengde-tevlinga under friidretts-VM 1991 i Tokyo, der Mike Powell sette verdsrekord med 8,95 meter, vart Haaf nummer fire med 8,22 m. Året etter deltok han i sommarleikane i Barcelona, med klarde ikkje å nå finalen. Han vart i Paris 1994 innandørs europameister for andre gong.
Cape Kidson
Cape Kidson er eit bratt nes på 300 moh på nordsida av innløpet til New Bedfordfjorden, på austkysten av Palmer Land. Det vart først oppdaga og fotografert frå lufta av medlemmar frå U.S. Antarctic Service (USAS) i 1940. I 1947 neset vart fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), medan Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) kartla det frå bakken. Det vart namngjeve frå FIDS etter Edward Kidson sin var meteorolog på New Zealand og forfattar av meteorologisk rapportar frå den britiske antarktiskekspedisjonen under Ernest Shackleton, 1907–09 og Den australasiatiske antarktisekspedisjonen under Douglas Mawson, 1911-14.
Bite Your Lip (Get Up and Dance!)
«Bite Your Lip (Get Up and Dance!)» er ein song av Elton John med tekst av Bernie Taupin. Han er den siste songen på albumet Blue Moves frå 1976, og kom ut som singel to månader etter albumet kom ut. B-sida er «Chameleon», ein annan song frå albumet. Singelen nådde 28. plass i både USA og Storbritannia.
Songen er ein typisk partysong, inspirert av musikken på denne tida. Dei siste fire minutta av songen består av bandet som nesten jammar, medan eit kor av songarar syng «Bite your lip - get up, get up and dance!». Denne delen av songen er meir eller mindre i discostil.
Medverkande
Òg medverkande:
Antonio Cabrini
Antonio Cabrini er ein italiensk tidlegare fotballspelar frå Cremona i Italia. Han spela venstreback på Italia sitt vinnarlag i VM i fotball 1982. Cabrini spela 13 sesongar for Juventus, og var med på å vinne alle dei tre europeiske fotballturneringane, samt seks seriemeisterskap og to cupmeisterskap i Italia.
Han var landslagstrenar for Italia sitt kvinnelandslag i fotball frå 2012 til 2017.
Klubbspel
Cabrini debuterte for den italienske tredjenivå-klubben Cremonese i 1973/74-sesongen. Sommaren 1975 fekk han proffkontrakt med Serie B-klubben Atalanta i Bergamo, der han spela ein sesong. Sommaren 1976 gjekk Cabrini over til toppklubben Juventus. Dei neste tretten sesongane spela han 297 kampar og skåra 33 mål for klubben frå Torino. Han var med å vinne det som var av viktige turneringar; den italienske Serie A seks gongar mellom 1977 og 1986, UEFA-cupen 1977, den italienske fotballcupen to gongar, Cupvinnarcupen 1984 og Europacupen 1985. Sommaren 1989 vart han overført til Bologna, der han spela to sesongar før han la opp i 1991.
Landslagsspel
I VM i fotball 1982 i Spania spela Italia seg fram til finalen, der laget møtte Vest-Tyskland. Midtvegs i fyrste omgangen fekk Italia straffespark, på stillinga 0-0. Cabrini tok straffa, og bomma, han vart då den fyrste straffeeksekutøren som missa på eit straffespark i ein VM-finale. Italia vann likevel finalen med resultatet 3-1.
VM i fotball 1986 vart Cabrini si siste store turnering. Italia rauk ut i åttedelsfinalen etter 0-2 mot Frankrike. Cabrini spela sin 73. og siste landskamp for det italienske landslaget i oktober 1987 i ein EM-kvalfiseringskamp mot Sveits. Han skåra i alt ni landslagsmål, noko som den gongen var rekord for ein italiensk forsvarsspelar.
Hammarby sjö
Hammarby sjö er ein innsjø i det austlege Stockholm, i bydelane Södermalm og Södra Hammarbyhamnen.
Opphavleg var det ein innsjø mellom Skanstull og Danviken, som hadde utløpet sitt i ein liten bekk til Saltsjön. Gustav Vasa vedtok å lage ei demning ved Skanstull og heva overflata til sjøen til 4,8 meter over Saltsjön. Ved Danviken oppførte ein Danvikens Hospital, og der kunne ein anleggje ei mølle og ei smie som drog nytte av det fossande vatnet.
På begge sider av innsjøen ligg Hammarby Sjöstad. Bygginga vart påbegynt tidleg på 1990-talet.
Bakgrunnsstoff
Artportalen - Siste fugleobservasjoner
Guido Kratschmer
Guido Kratschmer er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar og bonde frå Großheubach som representerte Vest-Tyskland og tevla i tikamp og nasjonalt hekkeløp. Han vann sølvmedaljen i tikampen ved Sommar-OL 1976 og forbetra verdsrekorden i tikamp i 1980.
Aktiv
Kratschmer meisterskapsdebuterte internasjonalt under EM 1974 i Roma, der han vann bronsemedaljen med 8 132 poeng. Midt i mai 1976 sette han ny vesttysk tikamprekord med 8 381 poeng då han vann Götzis-stemnet. Under dei olympiske sommarleikane i Montreal i juli forbetra han rekorden til 8 411 poeng og kneip sølvmedaljen, overgått med vel 200 poeng av Bruce Jenner frå USA som sette verdsrekord.
I juli 1978 flytta Kratschmer europarekorden til 8 498 poeng ved eit stemne i Bernhausen. Ved EM Praha to månader seinare skadde han seg på 100-meteren. 14.-15. juni 1980 var Kratschmer tilbake i Bernhausen der han sanka 8 649 poeng, ny verdsrekord etter å ha prestert 10,58 sekund på 100 m - 7,80 m i lengdehopp - 15,47 m i kulestøyt - 2,00 m i høgdehopp - 48,04 sekund på 400 m - 13,92 sekund i hekkeløpet - 45,52 m i diskoskasting- 4,60 m i stavhopp - 66,50 m i spjutkast - 4. 24,15 på 1500 m.
Til Sommar-OL 1980 i Moskva kom Kratschmer ikkje, ettersom Vest-Tyskland boikotta leikane. Derimot deltok han i Sommar-OL 1984 i Los Angeles. Her oppnådde han 8 326 poeng og la beslag på fjerdeplassen, knappe 100 færre poeng enn bronsevinnaren Siegfried Wentz.
Frå 1975 til 1980 vart Kratschmer årleg vesttysk meister i tikamp, i 1978 vann han også den vesttyske meisterskapen i 110 meter hekk.
Walbrook
Walbrook var namnet på ein av dei små bekkene som tidlegare rant ut i Themsen ved London, og som i dag er forsvunne eller fullt overbygd. Walbrook fekk truleg namnet sitt fordi ho rann under eller gjennom bymuren London Wall. Ho kom oppe frå Finsbury og rann ut i Themsen omtrent der Cannon Street Railway Bridge ligg i dag, og delte dermed romarane sitt Londinium i to.
For den romerske busetjinga tente Walbrook truleg både som drikkevasskjelde og kloakk. På den austre breidda bygde romarane eit Mithra-tempel, som vart funne og undersøkt under byggearbeid etter andre verdskrigen. På austbreidda låg òg palasset til den romerske guvernøren.
Det einaste minnet om bekken i dagens London er den vesle gata Walbrook mellom Cannon Street stasjon og undergrunnsstasjonen Bank. Gata følgjer det løpet som Walbrook hadde på denne staden.
Hedmarkgruppa
Hedmarkgruppa, tidlegare kalla sparagmittgruppa, er ei svær lagrekke av sedimentbergartar avsett i eit stort basseng kring Mjøsa, Gudbrandsdalen og Østerdalen. Dei vert delt inn i ein eldre, seinkambrisk del, som truleg er 750 – 650 millionar år gamle, og ein yngre del, som truleg kjem frå tidleg kambrium (mindre enn 542 mill. år tilbake).
Lillehammer-undergruppa består av Brøttumformasjonen (arkosar eller «sparagmittar», gråvakkar og svart skifer, den eldste av formasjonane), Biskopåsformasjonen (elvekonglomerat) og Biriformasjonen (kalk og skifer, den yngste av formasjonane). Det vart funne eit seinprekambrisk fossil, Papillomembrana, i ein fosfathaldig stein i elvekonglomeratet i Biskopåsformasjonen i 1967.
Rena-undergruppa består av Ringformasjonen (sparagmitt), Moelvformasjonen (morenekonglomerat), Ekreformasjonen (skifer) og Vangsåsformasjonen (sparagmitt og sandstein). Den yngste delen av Vangsåsformasjonen er truleg frå kambrium.
Glacier Bluff
Glacier Bluff er ei isklippe på 30 moh, som dannar nordsida av innløpet til Yankee Harbour på Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane. Han vart kartlagt og namngjeven i 1935 av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations.
Skeise-VM 1967 for kvinner
Verdsmeisterskapen på skeiser 1967 for kvinner fann stad i Deventer i Nederland 18. og 19. februar 1967. 33 utøvarar frå 12 land deltok i stemnet, av dei to frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1000 m, 1500 m og 3 000 meter.
Stien Kaiser frå Nederland vart verdsmeister, som den fyrste kvinna frå sitt land. Etter at Dianne Holum frå USA vann 500 meter fekk Kaiser bestetid på alle dei attverande distansane.
Skeise-VM 1967
Dato: 18./19. februar 1967
Ægidius Elling
Jens William Ægidius Elling var ein norsk oppfinnar. I 1884 fekk han patent på ein gassturbin og i 1903 laga han den fyrste gassturbinen som fungerte.
Skeise-VM 1967 for kvinner
Skeise-VM 1967
<br style="clear:both;" />
Initial
Initial er ein bokstav som står først i eit ord, namn eller tekst. Ordet kjem frå latin initialis, som betyr «står i byrjinga».
Ein slik bokstav er ofte ein majuskel, eller stor bokstav. I ein del dokument kan han også vera mykje større enn resten av tekst, og rikt pryda. Ein initial som er fargelagt eller forgylla i eit handskrift blir kalla illuminert.
Førstebokstavane i namnet til ein person blir kalla initialane hans. Ord sette saman av initialar frå ei rekkje ord blir kalla initialord eller bokstavord. Om bokstavane blir lesne saman som eit ord blir det kalla akronym.
Initialar i typografien
Innan typografi viser initial til ein litt større bokstav brukt i innleiinga til ein skriven eller trykt tekst. I den tidlegaste perioden av trykking ville ein typograf gjerne setja til side den nødvendige plassen til at ein målar eller ein teiknar kunne laga ein initial. Historiske initialar var ofte dekorerte med ornament eller motiv som kunne referera til teksten.
Forbokstavar i namn
Initialar kan også visa til dei første bokstavane i eit namn. Personar kan omtalast med berre initialar, til dømes er John Fitzgerald Kennedy ofte blitt omtalt som berre «JFK».
Ein eller fleire initialar brukte som dekorativt merke og kjenneteikn blir ofte kalla monogram. Då kan initialane vera stilt saman med tal (dei norske kongane med H 7, O V eller 5 og H 5) og krone (særleg rangkronene til kongefamilien).
Bumerke består ofte av runeinitialar frå personnamn skrivne med runer, så som ei samanfletting av dei to første runebokstavane i eit fornamn.
Initialar er vanlege i norske personsegl, dels som underordna figurmotiv, dels som einaste figur. Initialane i segla er ofte forbokstavar i fornamn og i farsnamn, eventuelt i fast slektsnamn. Ved farsnamn er det ofte initialen til faren sitt fornamn og i tillegg også bokstaven S for endinga sønn/son/sen. Dei tre bokstavane står ofte over dei sentrale motiva til segla som kan vera bumerke, våpenskjold, allegoriske figurar og anna.
Understraum
Understraum er ein havstraum som går under havoverflata og som har størst snøggleik i djupare vasslag, ofte nær botnen. Gjennom sund går det ofte understraumar i motsett retning av overflatestraumen, som i Den baltiske straumen eller gjennom Bosporussundet. I det ekvatoriale straumsystemet går det òg understraumar som Cromwellstraumen i Stillehavet.
Ein kan òg ha understraumar langs strender ved havet. Dette kjem i hovudsak av straumar utover frå stranda av vatnet som er skylt opp på strendene av bølgjene (engelsk undertow). Styrken på desse understraumane er avhengig av kor store bølgjene er og til ein viss grad av dei lokale botntilhøva. Enkelte stader, særleg i Nord-Amerika og Australia, kan slike understraumar vere farlege, fordi dei badande kan verte trekt med utover. Sterke tidvasstraumar kan òg skape utovergåande understraumar som kan vere farlege for badande.
Cornelis Vreeswijk
Cornelis Vreeswijk, var ein nederlandsk-svensk visesongar, komponist og diktar. Han er rekna som ein av dei største svenske trubadurane, på line med Carl Michael Bellman og Evert Taube.
Cornelis Vreeswijk vart fødd i hamnebyen Ĳmuiden i Nederland  og flytta som tolvåring med familien til Sverige. Han slo igjennom som visesongar i 1960-åra. Han arbeidde heilt fram til han døydde. Ved sida av eigne låtar, spelte han inn songar av Carl Michael Bellman, Victor Jara, Povel Ramel, Evert Taube  og Lars Forssell. Han levde eit hardt turnéliv, og privatlivet hans er karakterisert som stormfullt.
Biografi
Cornelis Vreeswijk hadde barneåra i Nederland, der faren Jacob Vreeswijk var drosje- og lastebileigar. Mor hans het Jeanne. Han hadde tre yngre systrer. Då Tyskland okkuperte Nederland i 1940, mista faren råderetten over bilane, og tilhøva for familien vart vanskelege.
I november 1950 flytta familien Vreeswijk till Ekerö utanfor Stockholm. Faren fekk arbeid som bilmekanikar i Stockholm. Etter realskuleeksamen gjekk Cornelis til sjøs, men han mønstra av etter berre fire månader. I staden tok han forskjellig arbeid på heimstaden, mellom anna som pleiemedhjelpar på eit psykiatrisk sjukehus, samstundes som han lærte seg å spele gitar og begynte å skrive eigne songar. Mens resten av familien flytta attende til Nederland, vart Cornelis i Sverige. Målet hans var å bli journalist. I arbeidet på sjukehuset møtte han Ingalill Rehnberg, og dei gifta seg i 1962.
Gjenombrotet
I 1962 fekk Cornelis diktet Den förtrollade telefonen på trykk i Dagens Nyheter. Han byrja også å opptre på studentarrangement med songane sine. I desember 1963 ville Fred Åkerström  synge nokre av visene hans inn på plate, men plateselskapet til Åkestrøm vart imponert over Vreswijk og ville heller ha han til å synge songane sjølv. Våren 1964 kom Cornelis første LP ut på plateselskapet Metronome, Ballader och oförskämdheter. Plata selde til gullplate. Hausten 1964 la Cornelis Vreeswijk, Fred Åkerström og Ann-Louise Hanson saman med gitaristen Nils Hellmark ut på ein omfattande Sverigeturné. I 1965 kom den andre LPen hans ut, Ballader och grimascher. Han gav mange konsertar og hadde ei birolle i filmen Salta gubbar och sextanter.
To av melodiane hans gjorde suksess på Svensktoppen: I natt jag drömde og Brev från kolonien. 1966 bestemte leiinga i Sveriges Radio  at visene hans  skulle «spelas med stor urskillning». Cornelis vart rasande og forbaud SR å spele visene hans. Protesten vart altfor kostbar for han, og han trekte forbodet attende seinare same året. Same året gav han ut LP-en Grimascher och telegram i samarbeid med jazzpianisten Jan Johansson.
Sommaren 1967 søkk husbåten han arbeidde i, og Cornelis mista både songtekstar og eit filmmanus han hadde arbeidd på. Same året fekk han ein stor rolle som kokken i filmen Svarta palmkronor. Filmen vart spelt inn i Rio de Janeiro, og her kom Cornelis i kontakt med sambaen, noko som sidan kom til å prege musikken hans.
I 1968 vart Cornelis og Ingalill skilde. Same året kom LP-en Tio vackra visor och Personliga Person, med tydeleg brasiliansk inspirasjon, ikkje minst i «Deirdres samba».
Åra 1968–69 spelte Cornelis teater i Helsingborg og Malmö. Han turnerte også med Östen Warnerbring. Hausten 1969 utkom LPen Cornelis sjunger Taube. Den ukonvensjonelle tolkinga av Sveriges nasjonalskald fekk mykje merksemd og vart teken godt imot både hos kritikarane og platekjøparane.
1970-talet
1970 kom Cornelis første diktsamling, En handfull gräs, som fekk god mottaking. Saman med Made in Sweden og Björn J:son Lindh spelte han inn dobbelplata Poem, ballader och lite blues. Også et kroshow på Hamburger Börs i Stockholm saman med Ernst-Hugo Järegård og Östen Warnerbring – Lyckohjulet eller Var ska jag hänga min hatt i natt resulterte i ein LP. Same året gifta Cornelis seg med Bim Warne.
I 1971 flytta Cornelis og Bim til en villa i Skåne. Corenslis ville vekk frå den hektiske festinga i Stockholm. Cornelis Vreeswijk hadde lite orden på økonomien, han tente godt men brukte meir, rapporterte ikkje tilfredsstillande til likningskontoret og vart skjønnslikna. For å løyse problema, skifta han plateselskap, til det nederlandske Philips Records. Hans første LP for Philips vart Spring mot Ulla, spring!, med tretten av Bellmans Fredmans epistlar, i ei unik og personleg tolking. Same året fekk han førsteplassen på Svensktoppen med En fattig trubadur.
Året etter gav han ut plata Visor, svarta och röda, der han tolka  Lars Forssell. I 1972–1974 budde Cornelis og Bim delvis i Nederland og  Frankrike. Planen var å lansere han som internasjonal artist. Han omsette nokre av visene sine til nederlandsk, og gjorde suksess med songane De nozem en de non (Raggaren och nunnan) och Veronica. 1973 gav han ut LPen Istället för vykort på plateselskapet til ”Yrkestrubadurernas förening”. I 1974 hadde han ei hovudrolle i filmen Rännstensungar og gav ut LPen Getinghonung.
Åra 1975 og 1976 vart vanskelege for Cornelis Vreeswijk. Han og Bim vart separerte og skilde, Cornelis busette seg i København. Han hadde store problem med misbruk av piller og alkohol.
Dei siste åra
Cornelis gifta seg med Anita Strandell i 1979. Bryllupsreisa gjekk til Brasil, og som kunstnarisk resultat av reisa kom plata Om Deirdre, der Anita Strandell syng visene til Cornelis. Sidan kom plata Bananer – bland annat. 1980 kom LPen En spjutkastares visor, med Cornelis tolkingar av den finske songaren Tapio Rautavaara, som hadde olympisk gullmedalje i spydkast, derav tittelen. 1981 kom ei ny plate med eigne songar, Hommager och pamfletter, mens han vart skild for tredje gong.
No følgde ein ny vanskeleg periode i livet til Cornelis Vreeswijk. Han hadde stadige konfliktar med skattefuten, og i 1983 gjekk han til sveltestreik for å løyse problemet. 1984 spelte han inn ei LP-plate i Tromsø, Mannen som älskade träd, med nyskrive materiale. 1985 fekk han diagnosen diabetes.
Den 12 desember 1986 viste svensk fjernsyn filmen Balladen om den flygande holländaren, eit program om livet og diktinga til Cornelis Vreeswijk. 1986 kom plata med den nesten profetiske tittelen I elfte timmen med Cornelis klassiske visemateriale i eit opprocka 1980-talsarrangement.
Sommaren 1987 fekk han stor jubel for songen på Roskildefestivalen og Visfestivalen i Västervik, til tross for diabetes og leverkreft. September og oktober 1987 spelte han inn den siste plata si, Till Fatumeh – rapport från de osaligas ängder, som kom postumt.
Cornelis Vreeswijk døydde av leverkreft på Sødersjukehuset i Stockholm. Han vart gravlagd på Katarina kyrkogård, ved sida av grava til 1600-talspoeten Lars Wivallius.
Cornelis som person
Cornelis første kone, Ingalill Rehnberg, har fortalt om Cornelis som ein sårbar mann med dårleg sjølvbilete. Oppstod det konfliktar, reagerte han med å sky unna – eller med raseriutbrot.
Økonomiske problem
Cornelis hadde ikkje styring på økonomien, det verka som han ikkje hadde grep om pengeverdi. Reknskapsføring blåste han i. Men han delte gjerne ut gåver til vener og kjente. Hausten 1969 var skattegjelda hans oppe i 125 000 kroner, og han vart truga med konkurs. Han gjekk med på ein nedbetalingsplan, likevel steig gjelda til 425 000 kroner i 1972.
Framfor valet i 1982 deltok han på valmøte for socialdemokratarna. Honoraret på 190 000 kronor gjekk til skattefuten. Då gjekk Cornelis til svoltestreik. Dagen etter fekk statsminister Olof Palme til ein avtale med futen. Cornelis, som no skulda halvannan million kroner, lova å betale 10 000 kroner i månaden. Denne lovnaden stod han ved berre nokre månader, sidan han meinte skjønslikninga var alt for høg. Hausten 1983 flytta han til København, han meinte han hadde yrkesforbod i Sverige. Året etter reduserte inntekstsanlaget, og Cornelius kunne på nytt reise på turné i Sverige.
Då han døydde i 1987 hadde han enno 700 000 kroner i skuld. Ikkje før i 1990 var alt gjort opp.
Cornelis i fengsel
Cornelis var fleire gonger idømd fengselsstraff.
Cornelis som plateartist
Sambaplata Tio vackra visor och Personliga Person står for mange som høgdepunktet i karrieren hans.
Cornelis braut med Metronome i 1971, sidan han mislikte at dei trekte forskotsskatt av før dei gav han oppgjer. Han meinte selskapet lurte han for pengar. Han bad eit forskott på 50 000 kroner som han trong til eit huskjøp, men dei avslo. Då gjekk han heller til Philips. Dei kunne også lansere han i Nederland, og han omsette nokre tekstar til nederlandsk. Frå 1977 til 1987 gav han ut 17 plater på 14 forskjellige plateselskap i 5 land. Han gav helst ut på små selskap som gav kontant og rask betaling.
Karriere i Nederland
1972 kom det første nederlandske albumet hans, Cornelis Vreeswijk, som vart ein stor suksess og selde  100 000 eksemplar. Sommaren 1972 hamna han på topplista då reklameradiokanalen Veronica byrja spele Vreeswijk-låten Veronica.
Den neste plata, Leven en laten leven, vart ein nedtur, og den tredje, Liedjes voor de Pijpendraaier en mijn Zoetelief, gav ikkje nokon framgang. Den nederlandske produksjonen hans ber preg av at den største inspirasjonen var mangelen på pengar.
Først med albumet Ballades van de gewapende bedelaar som kom i 1982 kom eit nytt gjennombrot. Plata har varierande kvalitet, best er han i omsetjingane av Bellman og i Dan Anderssons En spelmans jordafärd.
Musikk og dikting
Cornelis er sterkt inspirert av fransk chanson, amerikansk blues og nederlandske lyarsongar, lange viser framførte i ein folkeleg tradisjon med forteljande tekst. Han var inspirert musikalsk av som folk som Josh White, Leadbelly og Georges Brassens. Desse utanlandske førebileta smelta i Vreeswijk saman med svensk visetradisjon og litterære impulsar frå forfattarar som  Gunnar Ekelöf og Aksel Sandemose. Sidan fekk han viktige impulsar frå latinamerikansk samba. For den breie publikum vart han mest kjend for songar som «I natt jag drömde något som» og «Brev från kolonien», tolkingar av amerikanske songar som han sjølv vart dyktig lei.
Cornelis Vreeswijk levde opp til myten om kunstnaren som brenn lyset sitt i begge endane. Privatlivet vart prega av økonomiske problem, slagsmål og medikamentmisbruk. Cornelis vart i Sverige ein svært folkekjær visesongar, og er ofte nemnd i same andedraget som Bellmann og Taube. Han er av mange rekna blant nasjonalskaldane, sjølv om han aldri vart svensk statsborgar.
Etter at han døydde, er inntektene hans samla i eit fond, forvalta av stiftinga Cornelis Vreeswijks minne, som kvart år delar ut Cornelis Vreeswijk-stipendet. I 2000 kom alle tekstane hans ut i verket Skrifter I–III. I Psalmer i 2000-talet, det siste offisielle tillegget til salmeboka for den svenske kyrkja, er han representert med teksten «Vägen till regnbågen» («Jag har rest genom världen och ej haft ett mål»).
Den 12. november 2010 var det premiere på filmen Cornelis med Hans-Erik Dyvik Husby i hovudrolla.
Salkhad
Salkhad (arabisk صلخد, Ṣalḫad) er ein by sør i Syria i As Suwayda guvernement. Han er hovudstaden i Salkhad-distriktet, eit av tre distrikt i guvernementet. Han har kring 15 000 innbyggjarar.
Byen ligg 1350 meter over havet sentralt i høglandet Jabal el Druze.
Crazy Water
«Crazy Water» er ein song av Elton John med tekst av Bernie Taupin. Det er den sjuande songen på albumet Blue Moves frå 1976. Songen vart gjeven ut som singel i Storbritannia i 1977 der han nådde 27. plass på singellista. Songen nådde òg listene i Skandinavia og Sveits.
Francesco Graziani
Francesco Graziani er ein tidlegare italiensk fotballspelar og seinare -trenar frå Subiaco i Roma-provinsen i Italia. Han vart verdsmeister under VM i fotball 1982 i Spania, og vann seriegull med AC Torino i 1976.
Salkhad
Historie
På grunn av den strategiske plasseringa til byen oppom Hauransletta i vest, bygde Ajjubide-dynastiet ei festning i Salkhad mellom 1214 - 1247 for å stå imot eit mogeleg åtak frå krosstoga i det indre Hauran. Det er òg sagt at Al-Afdal vart send i eksil her av onkelen og broren sin.
Byen vart mindre viktig etter krosstoga, og vart stundom angripen av beduinar som søkte beitemarker på sommaren for dyra sine.
Francesco Graziani
Klubbspel
Graziani debuterte for Serie B-klubben Arezzo i 1970/71-sesongen. Sommaren 1973 vart han overført til Torino. I 1976 vart han italiensk meister med klubben. Året etter var han målkonge i den italienske serien med 21 mål på 30 kampar, klubben kom på sølvplass i serien. Etter 221 kampar og 97 mål forlet Graziani i 1981 Torino for å spele for Fiorentina.
Salkhad
Historie
I 1596 stod Salkhad oppført i osmanske skattelister som Salhad (Sarhad) og var ein del av Bani Malik as-Sadir nahiya i Hauran qada. Han hadde ein muslimsk folkesetnad som bestod av 55 hushaldningar og 25 ungkarar, og ein kristen folkesetnad på 50 hushaldningar og 20 ungkarar. Skattane vart betalte for kveite, bygg, sommaravlingar, geiter og bikubar.
Francesco Graziani
Klubbspel
Han spela to år for klubben frå Firenze. Åra 1983-86 spela han for Roma. Roma hadde i 1983 vunne Serie A, og Graziani fekk då høve til å vere med å spele klubben fram til finalen i Europacupen 1984. Finalen mot Liverpool FC gjekk på olympiastadion i Roma, og enda 1-1 etter ekstraomgangar. Den avgjerande straffetevlinga vann Liverpool med 4-2, Graziani var ein av Roma-spelarane som missa på straffe. Roma vart elles cupvinnar i Italia både i 1984 og -86. Han avslutta som aktiv fotballspelar i Italia med to sesongar, 1986-88, i Udinese. Sidan spela han ei tid for ein fotballklubb i Australia.
Salkhad
Historie
Fleire gresk-ortodokse kristne, etterkomarar etter ghassanidane, levde i regionen. Salkhad og området rundt vart busett av drusarar frå Libanonfjella frå seint på 1600- til 1800-talet.
I osmansk tid hadde byen eit slags føydalt sjølvstyre, slik mykje av Jabal el Druze-området hadde det under familiane Al-Hamdan og seinare Al-Atrash. Det vart kjempa mange slag i regionen mellom osmanske tyrkarar og lokale som prøvde å oppretthalde sjølvstyret sitt.
Tidleg på 1900-talet var byen ein del av Drusarstaten 1921-1936 under det franske mandatet i Syria. Staten vart gradvis innlemma i Syria etter det syriske opprøret i 1925-1927, leia av sultan Al-Atrash.
Byen er i dag senteret i Salkhad-distriktet i As Suwayda guvernement, det sørlegaste distriktet i Syria.
Arkeologi
Festninga i Salkhad er det viktigaste monumentet og ligg på ein høgd inne i byen. Det vart bygd i 1214-1247 av Ajjubide-dynastiet som ein del av forsvarsverka mot krossfararane. Det vert sagt at festninga vart bygd over eldre romerske festningsverk. Ein sekskanta minaret av basalt står framleis intakt på hovudplassen i byen. Mange hus frå romersk tid er framleis delvis busett av lokale Dekorerte graver frå nabatearar, romarar og Ajjubide-dynastiet ligg òg i byen.
Ron Clarke
Ronald William Clarke var ein australsk friidrettsmann og eit av tidenes største idrettsnamn innan mellom- og langdistanseløp. Han sette heile 17 verdsrekordar i løpet av karrieren sin.
Karriere
Ron Clarkes einaste OL-medalje kom frå sommar-OL 1964 i Tokyo, der han tok bronse på 10 000 meter. Han deltok også i 5000 meter og maraton, men kom på niande plass i begge øvingane. 1965 vart eit toppår for Clarke der han sette 12 verdsrekordar, 9 av dei i løpet av 21 dagar. Ein av desse rekordane sette han i dei aller fyrste Bislett Games, der han sprang 10 000 meter på 27,39.4. Han forbetra med det sin eigen rekord med 34,8 sekund og blei samtidig den fyrste i verda til å springa 10 000 meter på under 28 minutt.
I 1968 deltok Ron Clarke i sommar-OL 1968 i Mexico by, men dei store prestasjonane hans var fråverande der. Den tynne lufta gjorde at han fekk pustevanskar under 10 000 meter; han kom seg over målstreken til ein sjetteplass, men kollapsa og fekk skadar på hjartet. På 5000 meter, nokre dagar etterpå, enda han på femteplass.
Clarke har også vore politikar etter idrettskarieren tok slutt. Han har m.a. vore ordførar i Gold Coast i Queensland.
Ron Clarke vart tildelt Bislett-medaljen i 1968.
Lamb Point
Lamb Point er eit lågt, isdekt nes på sørsida av innløpet til Howkinsfjorden, på austkysten av Palmer Land. Det vart oppdaga og fotografert frå lufta i desember 1940 av U.S. Antarctic Service (USAS). I 1947 vart det fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) under Finn Rønne, medan Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) kartla han frå bakken. Det vart namngjeve frå FIDS etter H.H. Lamb, meteorolog på det britiske kvalkokeriet «Balaena» i Antarktis i 1946-47, som førebudde daglege vêrvarsel for kvalflåten, arbeidde for FIDS og andre meteorologisk rapportar.
Tyburn-elva
Tyburn er ei sideelv til Themsen som i dag går i kulvert gjennom dei vestlege delane av sentrale London. Ho kjem frå høgdedraga ved Hampstead, renn gjennom Regents Park og St. James's Park og ut i Themsen i Pimlico nær Vauxhall Bridge. Marylebone Lane følgjer det gamle elveløpet gjennom den tidlegare landsbyen Marylebone.