cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leicester
Ein kan framleis sjå restane etter gamle romerske fortau og bad i i Leicester, som under romarane vart kalla Ratae Corieltauvorum, ein romersk militær utpost busett av den keltiske stamma corieltauvi. Etter at det romerske samfunnet forsvann tidleg i mellomalderen veit ein lite om Ratae Corieltauvorum, men då busetnaden vart erobra av vikingane vart han eina v fem festningsbyar som var viktig for Danelagen. Namnet «Leicester» meiner ein kjem frå orda castraen til «Ligore», som tyder ein leir ved elva Legro, eit tidleg namn på elva Soar. Leicester er nemnd i Domesday Book som «Ledecestre». Leicester voks gjennom den tidlege moderne perioden som ein kjøpstad, sjølv om det var først under den industrielle revolusjonen at byen verkeleg starta å vokse i form av uplanlagt urbanisering.
Money Can't Buy
Money Can't Buy var ein invitasjon-konsert til Kylie Minogue i London i England for studioalbum hennar Body Language. Denne hendinga kosta ein million pund og billettar var ikkje tilgjengeleg for sal. Konserten vart seinare utgjeve på DVD med tittelen Body Language Live.
Leicester
Ein ny jernbane og eit kanalnettverk gjennom området stimulerte industrien i området på 1800-talet, og Leicester vart eit stort økonomisk senter med mange produsentar innan ingeniørvitskap, skoproduksjon og ullvarer. Den økonomiske suksessen til desse industriane og føretaka desse førte med seg gjorde at byen utvida seg utover den omliggande landsbygda. Grensene til Leicester vart utvida gjennom 1800- og 1900-talet, og han vart ein bykommune i 1889 og fekk bystatus i 1919.
Money Can't Buy
Extended Play
Ein avgrensa EP vart seinare utgjeve den 10. februar 2004 og følgde gratis med ved kjøp av Body Language.
Leicester
I dag ligg Leicester langs Midland Main Line og nær motorvegen M1. Byen har ein stor etnisk minoritet, særleg folk av sørasiatisk opphav, som i særleg grad har kome til Storbritannia etter den andre verdskrigen. Leicester er eit senter for høgare utdanning med både Leicester University og De Montfort University i byen.
Sæleprisingane
Innhald
Teksten, slik han står i Matteusevangeliet:
Sæleprisingane er i Den norske kyrkja preiketekst på Helgemessesundag. Blant diktarar som har vorte inspirerte av teksten, er Petter Dass i si vise «Otte Lychsaligheder»
Jid Al-Haj
Jid Al-Haj (arabisk جِد الحاج) er ein av dei minste landsbyane i Bahrain.
Eittøring
Eittøring eller eittøre er ein mynt som vart utmynta i Noreg frå 1876 til 1972.
Mynten har på adversen hatt monogrammet til myntherren, det vil seie den regjerande monarken, i perioden 1952-57 også med årstal for preginga. Under andre verdskrigen hadde mynten på adversen det norske riksvåpenet utan krone, omgitt av olavsmerket og med teksten «NORGE».
På reversen hadde mynten først ei 1-tal med bladkrans, sidan ulike variantar av teksten 1 øre før mynten frå 1958 hadde biletet av eit ekorn og teksten 1 øre-Norge.
St. Lawrence-elva
Saint Lawrence-elva (engelsk Saint Lawrence River, fransk fleuve Saint-Laurent) er ei stor elv i Nord-Amerika som renn austover frå Dei store sjøane ut i Atlanterhavet. Mohawkane kalla elva for Kaniatarowanenneh (stor vassveg). Grensa mellom Canada og USA går langs ein del av den øvre delen av elveløpet, med staten Ontario på kanadisk side og New York på USA-amerikansk side.
Saint Lawrence-elva renn ut frå Ontariosjøen, 75 meter over havet, ved Kingston i Ontario. På vegen mot Atlanterhavet passerer elva byane Brockville, Cornwall, Montreal, Trois-Rivières og Québec før ho renn ut i Saint Lawrence-bukta. Elva er 3 058 km lang og dannar saman med Dei store sjøane-systemet, som ho drenerer, verdas største ferskvassystem. Ho har eitt vassflø på over 10 000 m³/s.
Den fyrste européaren som sigla på Saint Lawrence-elva var franskmannen Jacques Cartier, som såg ho fyrste gongen den 9. juni 1534. Han gjorde kravde på området, Ny-Frankrike, i namnet åt kong Frans I av Frankrike.
Vladimir Kuts
Aktiv
Kuts vart sovjetisk meister på 5000 m og 10000 m i 1951, prestasjonar som han gjentok i åra 1953–56.
Altopascio
Altopascio er ein by og ein kommune i Lucca-provinsen i Toscana-regionen i Italia. Kommunen har kring 15 500 ibuarar og omfattar ei flatevidd på 28,5 km². Byen ligg 19 meter over havet, ei 20 kilometer aust om kystlinja mot Liguriahavet.
Fylkesordførarar 2011-2015
Denne sida viser ei liste over fylkesordførarar i Noreg frå 2011 til 2015.
Vladimir Kuts
Aktiv
I 1954 slo han dei største favorittane, Emil Zátopek og briten Chris Chataway, på 5000 meter i europameisterskapen i Bern. Og sette samstundes verdsrekord på distansen med 13.56,6. Ein månad seinare forbetra Chataway verdsrekorden på distansen, før Kuts berre 10 dagar etter sette enno ein ny verdsrekord på 5000 m.
St. Lawrence-elva
Opphavleg var elva seglbar einast fram til Montreal, grunna fossen ved Lachine. Fyrst då Lachinekanalen vart bygt kunne fartøy sigla vidare oppover elva. I dag vert gods frakta til og frå Atlanterhavet på det moderne kanalsystemet Saint Lawrence Seaway.
Vladimir Kuts
Aktiv
Kuts forbetra sin eigen verdsrekord til 13.46,8 under eit stemne i Beograd i september 1955. Kort tid før dei olympiske leikane i Melbourne kring månadskiftet november/desember 1956 sette Kuts ny verdsrekord på 10 000 m med 28.30,4.
Under Melbourne-leikane tok Kuts som alltid leiinga på 10 000 m, og sprengde briten Gordon Pirie fire rundar før mål. Han gjorde då eit rykk og kom seg fri Pirie, og vann med stor margin. Pirie, verdsrekordhaldar på 5000 m, var Kuts sterkaste konkurrent også på den distansen. Finalen på 5000 meter, som gjekk fem dagar etter 10 000-meteren, vart mykje lik. Kuts leia frå start til mål og vann med 11 sekundar til gode på Pirie.
Federico Chiesa
Federico Chiesa er ein italiensk fotballspelar frå Genova som i 2021 vart europameister for Italia. Han er angrepsspelar, frå oktober 2020 i Juventus si teneste. Frå 2016 til -20 spelte han på ACF Fiorentina.
Henrik Kristoffersen
Henrik Kristoffersen er ein norsk alpinist frå Rælingen. Han fekk bronsemedaljen i slalåm under dei olympiske vinterleikane i Sotsji i 2014. Tidlegare i same sesongen vann han i Schladming eit slalåmrenn i verdscupen i alpint. Kristoffersen er medlem av Rælingen skiklubb.
Sacramento Peak Observatory
Sacramento Peak Observatory er eit amerikansk solobservatorium i New Mexico (2800 moh., oppretta 1947–1952). Det er mellom anna utstyrt med den største koronagrafen i verda og eit stort tårnteleskop.
Cape Wood
Cape Wood er eit nes heilt aust på Flat Island ved det vestlege innløpet til Robertson Bay i Victoria Land. Det vart oppdaga i januar 1841 av kaptein James Ross i Royal Navy, og vart namngjeve av han etter Charles Wood, førstesekretær i Admiralitetet.
Nøttetopp
Nøttetopp er ei småkake laga av nøttemasse, egg og sukker. Kakene er stort sett gluten- og laktosefrie.
Ein brukar ofte molne hasselnøtter til nøttetoppar, eventuelt saman med mandlar eller ferdig kransekakemasse. Ein kan også bruka til dømes valnøtt og pekan. Nøttemassen blir blanda med sukker og egg til ein deig. Deigen blir forma til små toppar som ein steiker i omn. Dei kan eventuelt dyppast i smelta sjokolade, og pyntast med ei heil nøtt eller gul krem på toppen.
Dalum
Dalum er ein svensk tettstad i Ulricehamns kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde tettstaden 635 innbyggjarar. Dalum ligg cirka 13 kilometer nord for Ulricehamn.
Danholn
Danholn er ein svensk tettstad i Falu kommun i Dalarnas län i landskapet Dalarna. I 2005 hadde tettstaden 446 innbyggjarar.
Kvernsteinsbrota i Hyllestad
Kvernsteinsbrota i Hyllestad i Ytre Sogn er det eldste og eit av dei største produksjonsområda for kvernsteinar (møllesteinar) i Noreg, med nærare 400 steinbrot. Den naturlege føresetnaden for kvernsteinsproduksjonen var bergarten granatglimmerskifer. Steinbrota ligg frå strandsona langs Åfjorden og opp til ca. 200 moh., men dei aller fleste ligg mindre enn ein kilometer frå sjøen og næraste utskipingshamn. Produksjonen av kvernsteinar går tilbake til vikingtida, ca. 800-talet, og strekker seg heilt fram på 1900-talet. I vikingtida og mellomalderen vart kvernsteinane forma og hogd ut direkte frå fast fjell, og i fleire av steinbrota står det enno att kvernsteinar som aldri vart løyste frå berget.
Den storstilte produksjonen har sidan vikingtida bidrege til å endre det opphavlege landskapet. Fleire stader ligg steinbrot og haugar med produksjonsavfall så tett at den opphavlege topografien ikkje lenger er synleg. To utskipingshamner er også registrert. Der ligg store mengde kvernsteinar og ballaststein i sjøen, og vitnar om lastinga og lossinga som ein gong gjekk føre seg. Til saman utgjer alle spora i kvernsteinslandskapet eit unikt og omfattande kulturminne som med spor etter ei meir enn 1200 år gamal bergverksverksemd. Frå 1600-talet og framover begynte produksjonen i Hyllestad å minke. I nyare tid vart også ein ny teknologi teken i bruk i kvernsteinsbrota – utvinning ved hjelp av krut. Denne produksjonen heldt fram til 1930.
Produkta frå Hyllestad
Hovudproduktet frå Hyllestad var kvernsteinar til handkverner. Handkverna bestod av ein roterande overstein og ein fast understein, og ho vart driven ved hjelp av handkraft. Ved maling vart kornet helt ned i kvernauge på oversteinen, og det malne mjølet kom ut i ytterkant av kvernsteinane. Kvernsteinane vart produsert for folk flest. I mellomalderen hadde kvernsteinsbrota fått eit utvida produktspekter. I tillegg til kvernsteinar for handkverner vart også møllesteinar for vassmøller, steinkrossar og gravheller produsert. Steinkrossane frå Hyllestad finn vi i dag att langs kysten av både Sogn og Fjordane og Rogaland. Steinkrossane og gravhellene var truleg bestillingsverk og vart produsert for aktørar tilhøyrande eliten i samfunnet.
Handel og distribusjon
Proveniensundersøkingar viser at kvernsteinar og møllesteinar frå Hyllestad hadde ein vid distribusjon, og Hyllestad var del av eit internasjonalt handelsnettverk i vikingtid og mellomalder. Fleire forliste skip med kvernsteinar og møllesteinar frå Hyllestad er registrert langs norskekysten. Hyllestadsteinane vart eksportert over stort sett heile Noreg, men også til Sverige, Danmark, Nord-Tyskland og Vesterhavsøyene. Distribusjonen starta i slutten av vikingtida, ca. 950, med ei auke inn i mellomalderen, då med Bergen som viktig stapelhamn. I nordaustlege delar av Danmark og sørvest-Sverige var kvernsteinane frå Hyllestad nærast einerådande. Steinane finst også i Hedeby/Schleswig og på Vesterhavsøyene, men i mindre grad.
Kvernsteinsparken
Kvernsteinsparken er etablert innanfor produksjonslandskapet i Hyllestad, som eit visingsområde med fokus på formidling av kvernsteinshistoria. Ein sti er lagt gjennom kvernsteinslandskapet der steinbrot med spor etter uttak av kvernstein og møllesteinar og enorme haugar med produksjonsavfall ligg tett i tett. I utkanten av steinbrota er det etablert eit aktivitetsområde der besøkande kan få demonstrert og sjølv prøve ulike aktivitetar som steinhogging, maling av korn med handkvern og å arbeide i smia. To laster med kvernsteinar frå gamle skipsforlis er stilt ut i Kvernsteinsparken. Kvernsteinsparken vart opna i 2002 av dronning Sonja.
Toøring
Toøring eller toøre er ein mynt som vart utmynta i Noreg frå 1876 til 1972.
Mynten har på adversen hatt monogrammet til myntherren, det vil seie den regjerande monarken, i perioden 1952-57 også med årstal for preginga. Under andre verdskrigen hadde mynten på adversen det norske riksvåpenet utan krone, omgitt av olavsmerket og med teksten «NORGE».
På reversen hadde mynten først ei 2-tal med bladkrans, sidan ulike variantar av teksten 2 øre før mynten frå 1958 hadde biletet av ein tiur og teksten 2 øre-Norge.
Norman Smith
Norman «Hurricane» Smith var ein engelsk musikar og plateprodusent.
Biografi
Smith vart fødd i Edmonton i Middlesex og tente som RAF-glidepilot under den andre verdskrigen. Etter ei mislukka karriere som jazzmusikar, starta Smith hos EMI som lydteknikar i 1959.
Han var lydteknikar på alle innspelingane til The Beatles i EMI Studios fram til 1965 då EMI forfremma han frå lydteknikar til produsent. Det siste Beatles-albumet han spelte inn var Rubber Soul, og Smith var lydteknikar på nesten 100 Beatles-songar i alt.
John Lennon gav Smith kallenamnet «Hurricane» og dette vart raskt fanga opp av dei andre Beatles-medlemmane. Dette var eit ironisk kallenamn, fordi Smith var særs roleg og aldri let seg vippe av pinnen.
Medan han arbeidde med The Beatles den 17. juni 1965, fekk han tilbodet om £15 000 av distribusjonsselskapet til bandet, Dick James Music, for å kjøpe ein song han hadde skrive.
Tidleg i 1967 starta han å arbeide med eit nytt band, Pink Floyd, og produserte det første, andre og fjerde albumet deira, The Piper at the Gates of Dawn, A Saucerful of Secrets og Ummagumma. Under innspelinga av songen «Remember a Day», vart trommeslagaren Nick Mason opphissa av at han ikkje klarte å kome fram til det riktige trommemønsteret for songen. Smith visste derimot kva han ønskte og spelte mønsteret sjølv.
I 1968 produserte Smith eit av dei første konseptalbuma i rockehistoria, The Pretty Things sitt S.F. Sorrow.
Han produserte tidlege innspelingar av Barclay James Harvest, mellom anna det kritikarroste albumet Once Again og mange år seinare vart han nemnd med namn i John Lees-songen «John Lennon's Guitar».
I 1971, med artistnamnet «Hurricane Smith», fekk han ein hit i Storbritannia med «Don't Let It Die». Dette var ein demo av ein song han hadde skrive i håp om at John Lennon skulle spele han inn. Då han spelte han for plateprodusenten Mickie Most, var Most imponert nok til at han bad han gje han ut som songen var. I 1972 fekk han ein ny hitt med «Oh Babe What Would You Say?», som gjekk til topps på den amerikanske Cash Box-lista og tredjeplass på Billboardlista. På det første albumet til Smith, kalla opp etter han sjølv, var singelen «Who Was It?» av Gilbert O'Sullivan, som vart ein tredje hit.
I 2004 gav Smith ut eit nytt album, From Me To You med nyinnspelingar av nokre av dei tidlegare songane hans.
Høgtlesing
Høgtlesing er ei form for lesing som går ut på å gje ein skriven tekst munnleg form, i motsetnad til stillelesing eller å høyra på ei lydbok.
Høgtlesing kan utførast av forfattaren av teksten, av ein profesjonell skodespelar (noko som ofte er tilfelle med lydbøker) eller av ein tilfeldig lesar (elev, lærar, bibliotekar, familiemedlem). Ein kan lesa høgt for seg sjølv eller eit publikum på ein eller fleire personar.
Døme
Forfattaren Gustave Flaubert brukte lesa bøkene sine for seg sjølv for å prøva dei ut, ein prosess han kalla «gueuloir». Etter at Jorge Luis Borges blei blind hadde han Alberto Manguel som personleg lesar. Offentleg høgtlesing er derimot gjerne retta mote ei gruppe personar. Høgtlesing kan gje ein tekst ein ny dimensjon ved at forfattaren eller ein dyktig lesar fører boka nærare tilhøyrarane.
Den franske skodespelaren Fabrice Luchinis heldt opplesingframsyningar på teater i 1985 med Voyage au bout de la nuit av Louis-Ferdinand Céline. Den norske skodespelaren Svein Tindberg er blitt kjend for framføring og opplesing av bibeltekstar, fyrst med Markusevangeliet i 1995.
I 2017 tok Sonia Dheur for seg opplevinga av høgtlesing blant franske opplesarar og tilhøyrarar i ein studie. Dette er offentlege opplesingar av verk som allereie er gjevne ut ved hjelp av profesjonelle lesarar (ofte kjende skodespelarar) og i nært samarbeid med forfattarar, forleggjarar, bokhandlarar, bibliotekarar, animatørar og kunstnarar.
Høgtlesing er ein klasseaktivitet på same måte som andre leseaktivitetar, som personleg stillelesing. I motsetnad til andre leseaktivitetar krev høgtlesing dugleik i å meistra kode og teiknsetjing slik at lesinga blir jamn og lett forståeleg for tilhøyraren. Høgtlesing er dermed ein aktivitet som kan brukast til leseøving. Lærarar kan også lesa høgt for klassen av ulike grunnar.
Kjelder
<references responsive="1" group="">
Eldbjørg
Eldbjørg er eit kvinnenamn, samansett av ledda eldog bjørg av norrønt bjǫrg, 'berging, vern'. Andre skrivemåtar er Elbjørg og Ellbjørg.
Eldbjørg har i Noreg namnedag 7. januar.
Bruken av namnet i Noreg
Namnet Eldbjørg kom i vanleg bruk seint på 1880-talet. Første kejnde namnebærear var Elbjørg Kristoffersdotter frå Telemark, fødd 1835. Poplariteten til namnet nådde ein topp i 1930-åra.
Mount Hope i Eternity Range
Mount Hope er eit massivt fjell med ei høgd på 3239 meter over havet og er det sentrale og høgaste fjellet i Eternity Range, nord i Palmer Land. Det vart først sett frå lufta og namngjeve Mount Hope avLincoln Ellsworth under flyturen hans den 21. og 23. november 1935. Dette fjellet er eit av tre fjell i Eternity Range som Ellswort kalla opp etter «tru, håp og kjærleik» (Faith, Hope ogCharity).
Året etter vart fjellet kartlagd og gjeve namnet Mount Wakefield av J.R. Rymill frå British Graham Land Expedition (BGLE) i november 1936. Fjellet vart så fotografert frå lufta av United States Antarctic Service (USAS) i september 1940, og av Ronne Antarctic Research Expedition (RARE) i desember 1947. Etter nøye studiar av rapportar, kart og bilete frå desse ekspedisjonane, i tillegg til meir landmåling av området av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1960, vart konklusjonen at Ellsworth sitt Mount Hope og Rymill sitt Mount Wakefield er dei same. Mount Hope vart derfor det gjeldande namnet, medan Wakefield vart flytta til Wakefield Highland like mot nordvest.
Yermak Point
Yermak Point er eit nes vest i Rennick Bay, 40 km vest-nordvest for Znamenskiy Island. Det vart namngjeve av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (1958) etter den sovjetiske isbrytaren «Yermak».
Mount Hyatt
Mount Hyatt er eit fjell i den sørlege delen av Latady Mountains, kring 5 nautiske mil nordvest for Schmitt Mesa i Palmer Land i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1961–67, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Gerson Hyatt, ein bygningssnekkar med McMurdo-basen vinteren 1967, som assisterte i bygginga av US Antarctic Research Program sin Plateau-stasjonen.
Cádiz
Cádiz er ein hamneby sørvest i Spania. Han er hovudstad i provinsen med same namn i den autonome regionen Andalucía.
Cádiz er den eldste kontinuerleg busette byen på Den iberiske halvøya og kanskje i heile Sørvest-Europa. Han har vore ein av dei viktigaste marinebasane til den spanske marinen sidan huset Bourbon kom til trona på 1700-talet. Her ligg òg Universitetet i Cádiz.
Cadiz er ein typisk andalusisk by med mange historiske landemerke. Dei eldre delane av byen, med restane av dei gamle bymurane, vert ofte kalla Gamlebyen (spansk Casco Antiguo). Gamlebyen består av mange smale allear mellom store opne plassar.
Historie
Byen vart grunnlagd som Gadir (fønikisk גדר) av fønikarane, som nytta han til å handle med Tartessos, ein bystat som arkeologar meiner låg nær munningen av elva Guadalquivir, om lag 30 km nordvest for Cádiz.
Cádiz er den eldste byen som framleis står i Vest-Europa. Tradisjonelt vert grunnlegginga datert til 1104 f.Kr., men det er ikkje funne arkeologiske spor som er datert til før 900 f.Kr. Dette kan kome av at Gadir kan ha vore ein liten handelsplass dei første åra.
Seinare kalla grekarane byen for Gadira eller Gadeira. I følgje ei gresk segn vart Gadir grunnlagd av Herakles.
I antikken stod eit tempel tileigna den fønikiske guden Melqart i Gadir, og tempelet stod her visstnok framleis på 200-talet. Enkelte historikarar meiner at søylene i dette tempelet var opphavet til segna om Herkulessøylene.
Rundt år 500 f.Kr. vart byen underlagt Kartago og Cádiz vart ein base for operasjonane til Hannibal då han erobra Sør-Iberia. I 206 f.Kr. fall byen for romerske styrkar under Scipio Africanus. Under romarane vart namnet på byen endra til Gades og han blømde som ein romersk marinebase. Under Augustus levde meir enn 500 equites (medlemmer av ein av dei to øvre samfunnsklassane) i Cádiz, og berre Padova og Roma sjølv hadde fleire. Han var den viktigaste byen i den romerske kolonien Augusta Urbs Julia Gaditana, men etter at Romarriket fall vart han mindre viktig.
På 400-talet overtok vestgotarane makta i Hispania Baetica og øydela den opphavlege byen, som det finst få spor etter id ag. Under maurarane mellom 711 og 1262 vart byen kalla Qādis (arabisk قادس), som det moderne spanske namnet Cádiz kjem frå. Maurarane vart omsider drive bort av Alfons X av Castilla i 1262.
Under oppdagingstida opplevde byen ein renessanse. Kristoffer Columbus segla ut frå Cádiz på den andre og fjerde reisa si, og byen vart etter kvart heimehamna til den spanske skatteflåten, og byen vart derfor eit stort mål for fiendane til Spania. På 1500-talet vart han fleire gonger utsett for mislukka plyndringstokt av berbar-korsarar. Store delar av gamlebyen brann ned under ein storbrann i 1569. I april 1587 okkuperte Francis Drake og engelskmennene hamna i tre dagar, erobra seks skip og øydela 31 andre, samt øydela mange varehus. Åtaket forseinka den spanske armadaen eit heilt år. Byen vart råka av eit anna raid i 1596 av jarlen av Essex og Lord Charles Howard, som plyndra delar av byen, men som ikkje klarte å halde byen og hamna. Eit anna mislukka britisk raid vart utført av hertugen av Buckingham i 1625, kommandert av Sir Edward Cecil. I engelsk-spanske krigen blokkerte admiral Robert Blake Cádiz frå 1655 til 1657. I slaget ved Cádiz i 1702 gjekk britane igjen til åtak under Sir George Rooke og James, hertug av Ormonde, men dei vart begge drivne tilbake etter ei kostbar omleiring.
På 1700-talet førte sandbankane i elva Guadalquivir til at dei spanske styresmaktene flytta handelsmonopolet med Spansk Amerika frå Sevilla, lenger oppe i elva, til Cádiz, som hadde fri veg til Atlanterhavet. På denne tida opplevde byen ein gullalder der tre fjerdedelar av den spanske handelen med Amerika gjekk gjennom byen. Han vart ein av dei rikaste byane i Spania og hadde handelssamfunn frå mange land. Mange av dei historiske bygningane i byen kjem frå denne perioden.
Mot slutten av hundreåret vart byen utsett for ei rekkje åtak. Den britiske blokaden og omleiringa av Cádiz mellom februar 1797 og april 1798 var som vanleg ein kostbar fiasko. Nelson returnerte frå nederlaget i Santa Cruz og bombarderte byen i 1800. Under Napoleon si erobring av Europa var Cádiz ein av dei få byane i Spania som stod imot den franske invasjonen.
Cádiz var sete for det liberale Cortes (parlament) som kjempa mot Joseph Bonaparte (som regjerte som Josef I) i halvøykrigen og det var i Cadiz at den liberale spanske grunnlova av 1812 vart erklært. Innbyggjarane gjorde opprør i 1820 for å få ei omskriving av den nye grunnlova. Opprøret spreidde seg til resten av Spania og førte til at kong Ferdinand VII vart fengsla i Cádiz. Franske styrkar slepte Ferdinand fri i slaget ved Trocadero (1823) og undertrykte liberalismen. I 1868 var Cádiz igjen åstad for ein ny revolusjon, som førte til at dronning Isabella II abdiserte og flykta i eksil. Det same Cádiz Cortes valde å gjeninnføre monarkiet under kong Amadeo I av Spania berre to år seinare.
I seinare år har byen gjennomgått mykje rekonstruksjon. Mange monument, kyrkjer og landemerke har vorte reinsa og restaurert.
Monika Pflug
Monika Pflug er ein tysk tidlegare skeiseløpar frå München som representerte Vest-Tyskland. Ho vart olympisk meister på 1000 meter i 1972 og sprint-verdsmeister same sesongen.
Pflug vann gullmedaljen på 1000 meter under dei olympiske vinterleikane 1972 i Sapporo, framom Atje Keulen-Deelstra frå Nederland. Vel to veker seinare, enno ikkje fylt 18 år, vart ho verdsmeister i sprint etter fire gode distanseløp i svenske Eskilstuna. Både i 1973 og 1974 enda ho på tredjeplassen i sprint-VM. Åtte år seinare vart ho på ny nummer tre under Sprint-VM 1982 i Alkmaar.
Pflug la opp etter OL-sesongen 1988.
Kennedykanalen
Kennedykanalen (engelsk Kennedy Channel) er eit sund nord for 80. breiddegrad (80°55′N, 66°30′V) mellom den canadiske Ellesmereøya og den nordvestlege grønlandske halvøya Washington Land. Sundet er mellom 26–29 km breitt og utvidar seg mot nord til 177 km. I Kennedykanalen ligg øyane Crozierøya, Franklinøya og Hans Ø. Sundet er ein del av Naressundet, som knyter Baffinbukta i hop med Lincolnsjøen. Einast nokre veker på seinsommaren kan sundet vere ope for siglas. Elles om året er sundet tilfrose.
Sundet er kalla opp etter den britiske polarforskaren William Kennedy. Han var i 1854 med på Franklinekspedisjonen.
Smithsundet
Arkeologiske undersøkingar viser at dei fyrste busettarane rimelegvis kom til Grønland for ei 5000 år sidan, etter dei hadde kryssa Smithsundet frå Canada. Omkring 1200 innvandra thulefolket til området ikring Smithsundet. Dei kom direkte frå Alaska og er forfedrar til dagens grønlendarar.
Andy Pyle
Andy Pyle er ein engelsk bassist. Han spelte med The Kinks frå 1976 til 1978. Før dette spelte han i Blodwyn Pig (1968–1972) og Savoy Brown (1972–1974). Seinare spelte han med Wishbone Ash (1986–87, 1991–93).
I nyare tid har Pyle spelt med det originale Uriah Heep-medlemmet Ken Hensley sitt band.
Ingeborg Heldal
Ingeborg Heldal er ein norsk journalist og redaktør. Ho vart landskjend i samband med ein episode knytta opp til noregsbesøket til president Bill Clinton i 1999. Heldal har sidan 2017 vore redaktør for kvinnemagasinet KK.
Karriere
Heldal vart fødd i Ringsaker. I 1992 flytta ho til Trondheim for å studere tysk og historie. Etter det flytta ho til Oslo for å ta sosiologipedagogikk, og fekk i 1997 jobb som klasseforstandar ved Uranienborg skole i Oslo, ei stilling ho hadde til 2000.
Hausten 1999 vart Heldal rikskjendis då den amerikanske presidenten Bill Clinton tilfeldigvis stoppa opp og prata med ho utanfor Slottet i Oslo. Clinton var på noregsbesøk då den aktuelle hendinga skjedde. Pressa trekte umiddelbare parallellen til Monica Lewinsky, og dimed gjekk bileta av Heldal og president Clinton verda over. Aviser og TV-stasjonar kontakta henne og 19. november deltok ho på Fredrik Skavlan sitt talkshow Først & sist. Ho var òg gjest på nederlandsk TV. Året etter fekk Heldal ein programleiarjobb i NRK der ho leia familieprogrammet Ryk eller reis. Hausten 2000 jobba ho som utegåande reporter i Du skal danse mye, og arbeidde same haust med research og sketsjar til barneserien Hjemmefronten på NRK2. Våren 2001 var Heldal programleiar for Melodi Grand Prix 2001 frå Tromsø. I 2001, 2002 og 2003 var ho programleiar for det påskesende barneprogrammet Påskemorgen. I 2008 var ho jurymedlem i det TV3-sende programmet Top Model Norge.
Familie
I 2008 gifta Heldal seg med journalist Halvor Haugen (f. 1981).
Dannemora
Dannemora er ein svensk tettstad i Östhammars kommun i Uppsala län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 238 innbyggjarar.
Jidhafs
Jidhafs (arabisk جد حفص) er ein by i Bahrain. Han var tidlegare ein eigen kommune og ligg nord i landet. Området er i dag ein del av Hovudstads- og Nordguvernementet. Han ligg kring 3 km vest for hovudstaden Manama. Byen grensar til landsbyane Al Daih og Sanabis i nord, Al Musala og Tashan i sør og Jibilat Habshi og Muqsha i vest. Folketalet i byen er kring 11 000.
Jørgen Graabak
Jørgen Nyland Graabak er ein norsk kombinertrennar frå Melhus. Han vann to olympiske gullmedaljar under vinterleikane i Sotsji i 2014, fyrst i ei individuell tevling og deretter som ankermann på Noregs firemannslag i lagøvinga. I 2013 gjekk han for Noregs kombinertlag som tok sølvmedaljen i lagtevlinga under ski-VM i Val di Fiemme. Graabak er medlem av Byåsen IL og tilslutta treningsgruppa Granåsen Skiteam.
Roadsinger
Roadsinger er det trettande studioalbumet til Yusuf (tidlegare kjend som Yusuf Islam og Cat Stevens). Roadsinger er den andre utgjevinga til Yusuf etter at han vende attende til vestleg musikk. Albumet debuterte på den amerikanske Billboard 200 på plass nr. 41 og på UK Albums Chart på plass nr. 10.
Historikk
«Everytime I Dream» var inspirert av mediekritikken av Yusuf Islam etter hans påstått støtte til fatwaen utskrive av ayatollah Khomeini mot Salman Rushdie, forfattaren av Sataniske vers. .
Alun Davies, den mangeårige musikalske samarbeidspartnaren til Yusuf, er ikkje med på albumet.
Plateomslag
På albumomslaget er songaren kreditert som «Yusuf» med eit reklameklistremerke som òg identifiserer han som «Cat Stevens».
Sissel Værøyvik
Sissel Værøyvik er ein norsk forfattar. Ho vaks opp på øya Værlandet i Askvoll kommune, og er busett i Bergen. Værøyvik jobbar med løn/personal, og er også ei av to som skriv livshistoriar i bokform for privatpersonar gjennom Din Historie.
Rakels bok er hennar debutroman. Boka er m.a. seld til Polen, Tsjekkia og Tyskland.
Naressundet
Den forblåste øya Hans Ø ligg i sundet. Både Canada og Danmark gjer krav på øya, som kan verte viktig om det vert opna ein sjøveg nord om Canada til Stillehavet. Ein held det for rimeleg at det finst naturrikdomar i form av olje, gass og mineral i området.
Botnhamn
Botnhamn, til dagleg Botnhamna, er ei bygd i Senja kommune i Troms og Finnmark. Bygda ligg nord på øya Senja, på vestsida av Stønesbotn, ei fjordarm av Malangen. Fylkesveg 862 går gjennom Botnhamn, som ligg 30 km nordvest for Finnsnes.
I Botnhamn er det ein skule for alle ti årstrinn. Bygda har også barnehage, aldersheim og ein kolonialhandel.
Om sommaren har Botnhamn ferjesamband med bygda Brensholmen på Kvaløya.
351 personar hadde postadresse 9373 Botnhamn i 2012.
Integrallikning
Ei integrallikning er generelt ei likning der den ukjende funksjonen eller dei ukjende funksjonane står under integralteiknet ʃ.
Dei viktigaste og mest studerte er dei lineære integrallikningane som har forma.
Cape Allen
Cape Allen er eit bert klippenes 3 nautiske mil (6 km) sørvest for Mount Hope, nær munningen av Beardmorebreen. Neset dannar vestsida av det sørlege innløpet til The Gateway. Det vart oppdaga av den britiske antarktiskekspedisjonen (1907–09) og kalla opp etter sir Robert Allen frå støtteekspedisjonen til Franklin i Arktis.
Integrallikning
Her er \varphi(x) den søkte funksjon, k ein konstant, og funksjonen K(x,t) er kjernen i integrallikninga. Integrallikningar vert nytta innan mange område av matematikken og fysikken, særleg i samband med randverdiproblem. Ei av dei første integrallikningane vart studert av Niels Henrik Abel, og teorien for integrallikningar er særleg utvikla av Ivar Fredholm, David Hilbert og Vito Volterra.
Olivenryggmaurfugl
Olivenryggmaurfugl, Drymophila malura, er ein liten fugl i maurfuglfamilien. Han lever i subtropisk til tropisk våt, låglandsskog i Argentina, Brasil og Paraguay.
Malmfrid Lunde
Malmfrid Lunde var ein norsk lærar. Ho var fødd i Breim i Gloppen kommune. Ho gjekk Volda lærarskule og busette seg på Lunde i Jølster kommune. Malmfrid Lunde var lærar fram til 1962.
George Anson si jordomsegling
George Anson si jordomsegling var eit tokt som kommandør George Anson gjennomførte med åtte skip då Storbritannia var i krig med Spania i 1740. Han kom tilbake til England i 1744 etter å ha vore i Kina og erobra ein spansk gallion ved Filippinane. Anson tapte mange mann og skip på grunn av sjukdom, uvêr og kamphandlingar, og returnerte med berre 188 av 1854 mann.
Førebuingar
Britane hadde fleire planar for å erobre dei spanske koloniane. Edward Vernon hadde erobra Portobelo i november 1739 og ein annan skvadron vart leia av George Anson, som skulle segle rundt Kapp Horn med seks krigsskip og 500 soldatar for å ta Callao i Peru, så ta Lima og Panama om mogeleg, ein galleion frå Acapulco og starte eit opprør mellom peruanarane og spanjolane.
Skvadronen til Anson bestod av seks krigsskip:
I tillegg skulle to handelsfartøy, «Anna» og «Industry», frakte forsyningar.
Då skvadronen skulle legge i veg i midten av august 1740 vart dei stogga av kraftig vind, og måtte så eskortere handelsfartøy ut av Den engelske kanalen før dei kom seg i veg den 18. september. På grunn av forseinkinga hadde franskmennene fått nyss i planane til britane, og fortalt det vidare til spanjolane, som sende fem krigsskip til Madeira, som då var nøytral og skulle vere anløpshamn for Anson.
Til sjøs
Skvadronen nådde Madeira 25. oktober 1740 og kom seg raskt vidare etter å ha lasta om bord forsyningar den 3. eller 5. november, utan at noko meir skjedde her. Hadde dei møtt den spanske skvadronen hadde toktet truleg vore over sidan Anson måtte ha kasta over bord dei store mengdene forsyningar som låg på dekk og hindra effektiv manøvrering i kamp.
Ganske snart byrja maten å rotne og det var stort behov for utlufting i dei lågare dekka. Normale ville kanonportane ha stått opne, men sidan skipet låg så lågt i sjøen på grunn av dei mange forsyningane, så vart dette umogeleg og dei måtte skjere luftehol i skipssida. Dette var berre ein del av eit større problem som skulle få katastrofale følgjer. Dei overfylte skipa hadde køyer som hang tett i tett og tyfus eller «skipsfeber», spreidde seg raskt med kroppslus, som treivst i det varme, fuktige og uhygieniske tilhøva. Etter to månader til sjøs vart store delar av mannskapet råka av denne sjukdomen og dysenteri.
Skvadronen nådde Isla de Santa Catarina, ei stor øya like utanfor kysten av Sør-Brasil den 21. desember og dei sjuke vart sende på land. Skipa vart grundig reinsa, og det vart tent bol inne i skipa med skalka luker slik at røyken ville ta livet av rotter og andre skadedyr. Til slutt vart alt vaska med eddik. Anson håpte å kome seg raskt vidare, men masta på «Tryal» måtte fiksast og dette tok ein månad. Mannskapet, som no budde i telt på land, vart utsett for moskitoar og snart dukka det opp malaria, og talet på sjuke auka. 18. januar 1741 la skipa ut på havet igjen med ein fjerdedel av mannskapet på «Centurion» sjuke. Anson segla mot Puerto San Julián, nær austsida av Magellansundet. Fire dagar seinare vart skipa råka av storm og den reparerte masta til «Tryal» knekte, slik at «Gloucester» måtte slepe skipet. I tillegg kom «Pearl» bort frå resten av skvadron og kapteinen her omkom. Løytnant Sampson Salt tok over skipet og såg fem skip i horisonten, men vart forferda då han oppdaga at det var dei spanske skipa som omsider hadde teke dei igjen. Mannskapet kasta alt dei ikkje trong over bord og heiste ekstra segl. Spanjolane trudde at Pearl var på veg mot ei grunne og følgde ikkje etter, men grunna var berre gytande fisk og Pearl kom seg unna.
Femøring
Femøring eller femøre er ein mynt som vart utmynta i Noreg frå 1875 til 1982.
George Anson si jordomsegling
Til sjøs
Sjølv om dei spanske skipa var i nærleiken, hadde ikkje skvadronen noko anna val enn å stoppe i St. Julian, der det verken var tre eller ferskvatn.
Femøring
Mynten har på adversen hatt monogrammet til myntherren, det vil seie den regjerande monarken, eit kongeportrett eller ei riksløve. Under andre verdskrigen hadde mynten på adversen det norske riksvåpenet utan krone, omgitt av olavsmerket og med teksten «NORGE».
George Anson si jordomsegling
Til sjøs
Skipa nådde Le Maire-sundet ved Kapp Horn den 7. mars 1741 i uvanleg fint vêr for årstida, men vêret endra seg brott og ein kraftig storm kom opp frå sør. I vekene etter fekk mykje av mannskapet skjørbuk, i tillegg til dei sjukdommane som alt rådde. Hundrevis av menn døydde i vekene etter at skipa runda Hornet.
Femøring
På reversen hadde mynten først eit 5-tal med bladkrans, sidan ulike variantar av teksten 5 øre før mynten frå 1958 hadde biletet av ein elg og teksten 5 øre-Norge.
Bruk til leik
Dei store femøringane var gjevast å bruke når ein skulle kaste på stikka, ein vanleg guteleik så lenge femøringen var i sirkulasjon.
Jurdab
Jurdab (arabisk جرداب) er ein av dei minste landsbyane i Bahrain. Han grensar til landsbyane Jid Ali og Sanad og det niande området i Isa by.
George Anson si jordomsegling
Til sjøs
Fleire uvêr råka skvadronen, og både «Severn», «Pearl» og «Wager» kom bort frå resten av skvadronen. «Centurion» og «Gloucester» hadde lause eller skadde segl og mannskapet var for få eller for svake til å reparere dei. Skvadronen hadde vorte einige om tre møtepunkt om dei kom frå kvarandre og «Centurion» kom først fram til Isla Guamblin i Chile den 8. mai. Då ingen andre skip kom etter to veker, la Anson ut mot det tredje møtepunktet ved Juan Fernandez, sidan Valdivia, det andre møtepunktet, vart sett på som for farleg.
Dårlege kart gjorde at øyane var vanskeleg å finne og ført 9. juni fekk dei sikte på øyane. I løpet av tida som hadde gått hadde 70-80 mann døydd om bord. Centurion hadde no berre 8 mann og resten av offiserane igjen. Ved øyane var det ingen andre skip, men såg då «Tryal» som var på veg inn mot øyane. Her var berre kapteinen og tre sjømenn oppegåande på dekk. Etter kvart nærma òg Gloucester seg og her hadde 254 av mannskapet omkomme, og berre 92 mann var att, dei fleste sjuke av skjørbuk.
Anson sette segl i september 1741 og hadde då mista 626 eller om lag to tredjedelar av mannskapet. To av dei andre skipa, «Severn» og «Pearl» hadde kome bort frå resten av skvadronen, og på grunn av kraftig pålandsvind kom dei seg ikkje til havs. Til slutt hadde det gått så lang tid at de bestemte seg for å segle tilbake rundt Kapp Horn og vende skutene heimover. Det tredje skipet som var kome ut av syne var «Wager». Dette skipet hadde forlist ved ei øy utanfor Chile og mannskapet var stranda på øya. Dei bygde så om skipsbåten på 38 fot og hadde i tillegg ein kutter på 30 fot. Med desse segla mannskapet 71 sørover for å nå austsida av Sør-Amerika. Kutteren måtte raskt vende tilbake og berre skipsbåten klarte turen.
Utanfor Sør-Amerika
Anson var no usikker på kva han skulle gjere. Det var ni månader sidan siste nyhende hadde kome til han og det kunne hende at Spania ikkje lenger var i krig med Storbritannia. Han tenkte på å reise vidare til Panama, som var ein del av den opphavlege planen, og oppdaga så eit skip som var på veg mot han. Det var eit spansk handelsskip som raskt overgav seg til engelskmennene. Ombord var ein del gull og sølv, men enno viktigare var dokumenta som synte at nasjonane framleis var i krig, og at britane ikkje hadde klart å ta spanjolane i Karibia, slik at han truleg ikkje kunne vente seg noko støtte i Panama.
Skvadronen vart verande utanfor kysten av Sør-Amerika ei tid og jakta på spanske handelsskip. Med lite mannskap om bord hadde ikkje Anson forhåpningar om å ta noker spanske byar, men byen Paita var liten nok og for dårleg verna slik at Anson nærast kunne marsjere rett inn i byen utan særleg kamp.
Skvadronen segla no vidare med erobra spanske skip på slep mot Acapulco i håp om å møte nokre av gallionane frå Manilla. Dei hadde no rikeleg med næringsrik mat og etter Juan Fernandez, sju månader tidlegare, hadde berre to av mannskapet døydd. Acapulco viste seg å vere vanskeleg å finne, men dei kom til slutt fram og fann ut at gallionen frå Manilla hadde kome fram tre veker tidlegare, men at han skulle til sjøs igjen 3. mars, to veker seinare. Gallionen hadde eit mannskap på 400 og 58 kanonar.
Planen var å nytte «Centurion» og «Gloucester» til å ta gallionen, så det meste av mannskapet vart tekne om bord her med spanske slavar til å bemanne kanonane, mot at dei vart lovd fridom i etterkant. Skvadronen heldt seg langt nok til havs til at dei ikkje kunne observerast frå land, men sende skipsbåten innover for å halde auge med gallionen. Spanjolane oppdaga skipsbåten og skjønte at det var ei felle på vent utanfor hamna. Sidan Anson ikkje kunne angripe den godt forsvarte byen kunne han ikkje gjere noko anna enn å vente, og då april kom hadde skvadronen lite vatn att. Dei segla så nordaustover der det visstnok skulle vere ei god vasskjelde, og let ein kutter vere att for å halde auge med Acapulco.
Sidan spanjolane no var klar over skvadronen hans var det sikkert at han måtte segle heim at om Kina og ikkje rundt Kapp Horn igjen. Før Anson sette segl måtte han kvitte seg med dei tre spanske prisskipa og ta mannskapet om bord. Så segla han sørover til Anson for å finne mennene om bord på kutteren, men denne var ingen stad å sjå. Han rekna med at dei var tekne til fange og sende seks spanske fangar på land i ein liten båt med ei melding som sa at han ville sleppe fri resten av fangane om han fekk tilbake mennene sine. Etter tre dagar utan svar dukka brått kutteren opp frå havet. Mannskapet var i særs dårleg forfatning og hadde ikkje vore i land. Dei var særs solbrente etter seks veker i ein open båt til sjøs. Anson sende så 57 av fangane på land, inkludert alle spanjolane, men heldt tilbake 43 andre av andre rasar. 6 mai 1742 sette han segl vestover over Stillehavet.
Kryssinga av Stillehavet
Basert på tidlegare forteljingar skulle kryssinga av Stillehavet vere ei lett oppgåve og ta om lag to månader. Andre sjømenn hadde reist ut sør for Acapulco og vorte fanga av passatvindane som bles konstant mot vest mellom 10° og 14°N. Ingen av desse hadde derimot reist frå området i mai, ei tid då passatvindane ligg lenger nord, og Centurion og Gloucester vart liggande vekevis i rolege vindforhold og sterk varme.
Dette fekk etter kvart følgjer for mannskapet. Fangane var dei første som utvikla skjørbuk, og etter kvart spreidde det seg til resten av mannskapet også.
I juli mista Gloucester det meste av riggen og ein stor lekkasje opna seg den 13. august. Lekkasje var det òg om bord på Centurion, så Anson nølte først med å ta om bord mannskapet frå Gloucester. Til slutt såg han ingen andre høve enn å gjere dette og tok med seg det som var å redde frå Gloucester, hovudsakleg skattane frå dei spanske skipa. Gloucester vart sett i brann slik at spanjolane ikkje skulle få tak i det tomme skipet.
SOCAR
SOCAR eller State Oil Company of Azerbaijan Republic (Azərbaycan Respublikası Dövlət Neft Şirkəti) er eit aserbajdsjansk statleg olje- og naturgasselskap, rekna som ei av dei største petroleumsverksemdene i verda. I 2007 var det rangert som det 68. største selskapet i verda.
George Anson si jordomsegling
Kryssinga av Stillehavet
8-10 mann døydde kvar dag og lekasjen vart etter kvart så alvorleg at sjølv Anson måtte ta til pumpene. Det var no eit kappløp med tida for å nå land, sjølv Guam, som då var ein del av Spania. Tinian ligg nordaust for Guam og vart observert den 23. august, men det tok fire dagar å finne ein trygg ankringsplass. Anson heiste spansk flagg i håp om verte godt teken imot og ein spanjol kom ut for å møte dei i lag med fire innfødde. Dei var dei einaste på øya så Centurion kom inn til lands og ankra opp. 128 av mannskapet var sjuke og vart ført i land. 21 av dei døydde like etter. Øya var eit tropisk paradis med mykje frukt og andre matvarer, samt ferskvatn og kveg, som spanjolane hadde sett i land her.
Centurion vart forsøkt reparert, men det viste seg å vanskeleg å finne lekkasjen utan skikkeleg hamnefasilitetar. Ein stor bakdel med Tinian var at ho ikkje hadde gode ankringsplassar, og då ein kraftig storm råka øya natt til 18. september blåste skipet til sjøs. For dei 109 radmagre mennene om bord og dei 107 mennene på land var dette særs urovekkande. Mennene på land håpte at Centurion hadde blåst så langt til havs at dei vart fanga av vestavinden som ville føre dei til Macau, der dei kunne reparere skipet å komme tilbake att. Anten det eller at skipet hadde forlist. Uansett var dei no aleine.
Det var ein liten bark på øya som vart nytta til å føre kjøt tilbake til Guam. Denne kunne ta 30 mann. Dei ønskte ikkje å dra til Guam der dei garantert ville hamne i fengsel, så dei valde å bygge barken større å prøve å nå Macau. Det var stor uro om skipet ville kunne ta alle på øya og om det var plass nok til forsyningar for den lange reisa. Fleire ønskte derfor å vere attende på øya i staden for å forsvinne til havs. Alle vart overraska då Centurion brått dukka opp igjen etter 19 dagar. Mannskapet hadde kjempa heroisk med å halde skipet flytande og hadde gradvis fått kontroll på skipet slik at dei kunne ta ho til Tinian igjen. Eit par dagar seinare blåste ho til havs igjen, men denne gongen med det meste av mannskapet om bord, slik at dei kom seg tilbake etter berre fem dagar. Sjølv om skipet framleis ikkje var sjødyktig sette dei 20. oktober segl mot Macau etter å ha teke om bord ferskvatn og frukt. Dei kom seg til hamna den 11. november.
Anson fekk ein del problem med dei kinesiske styresmaktene, som ville behandle skipet som eit vanleg handelsskip og ikkje eit krigsskip. Det vil sei at dei ville om bord for å kontrollere skipet, noko som var vanleg i Europa for handelsskip, men ikkje for krigsskip. Anson fekk smugla om bord forsyningar, men hadde òg sterk trong for å reparere skipet. Han skreiv direkte til den kinesiske statthaldaren i området og kravde å få all den hjelpa han trong, og etter to dagar dukka kinesiske tenestefolk opp og inspiserte skipet. Dei vart imponert over slagkrafta til skipet og innsåg at det var i deira eige interesse å få skipet bort der frå. Skipet vart så kjølhalt.
Erobringa av Acapulco-gallionen
Anson planla først å segle rett heim til England, men sidan toktet til no hadde vore fullstendig mislukka ønskte han å gjere eitt eller anna før han drog heim att, og ønskte å ta ein gallion før han kom fram til Filippinane. Anson forlet Macau 19. april 1743. Det var no 227 mann om bord mot normalt 400, så det dei mangla i manntal måtte dei ta igjen i fart og nøysemd. Samstundes med at dei låg på vent på ein gallion, trente dei derfor med kanonane. Like før dei gav opp ventinga dukka det opp ein gallion morgonen den 20. juni.
Centurion skar fram like føre den spanske gallionen og avfyrte kanonane sine på kloss hald og hindra på den måten spanjolane i avfyre sine. Etter nitti minuttar overgav spanjolane seg go det heile var over. Covadonga hadde mista 67 mann, medan 84 var skadde, medan Centurion berre mista tre mann og hadde 17 skadde. Skipet førte 1 313 843 spanske dollar-myntar og 1011 kg sølv.
Med seg to Anson òg 300 spanske fangar, som vart plassert i lasterommet med berre to luker opne for lufting. Dei fekk berre ein halvliter vatn kvar per dag, men alle overlevde turen til Macau, der dei kom fram 11. juli.
Dannike
Dannike er ein svensk tettstad i Borås kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde tettstaden 377 innbyggjarar.
George Anson si jordomsegling
Erobringa av Acapulco-gallionen
Dei kinesiske styresmaktene såg med vantru at Anson returnerte til kysten, og denne gongen med den slagne Covadonga på slep. Europearane var redd for at handelsprivilegia deira no ville verte trekt tilbake og at erobringa av gallionen ville øydeleggje handelen med Manila. Etter mykje vanskar med å få tak i forsyningar for reisa vidare, møtte Anson til slutt statthaldaren i Canton, og fekk dei forsikringane han ønskte.
Degeberga
Degeberga er ein tettstad i Kristianstads kommun i Skåne län i Sverige.
George Anson si jordomsegling
Reisa heimatt
7. desember 1743 la dei ut frå Canton og stoppa i Macau der den spanske gallionen vart seld. Frå Macau reiste dei den 15. desember. Anson ønskte å kome seg raskt attende til England, før nyhendene om skatte han førte nådde Frankrike og Spania.
Degeberga
I 2010 hadde tettstaden 1 291 innbyggjarar.