cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vang prestegard i Hedmark
Vang prestegard ligg vis-à-vis Vang kyrkje på sørsida av riksveg 25 på Ridabu, men er litt skjult av nyare bygg. Området er no ein del av Toneheim folkehøgskole.
Bygningar
Alderen til hovudbygningen er ikkje sikkert kjend, men ein trur at bygningen er frå omkring 1780. Han hadde opphavleg to inngangar med bislag frå gardsplassen, men det eine bislaget er fjerna, slik at resultatet er noko asymmetrisk. Langsida mot hagen har eit verandautbygg midt på.
Nordaust for hovudbygningen står eit stabbur med årstalet 1732 på vindfløya. Abraham Pihl har fått æra for det, men dersom årstalet er korrekt, er stabburet eldre enn Pihl. Stabburet er som hovudbygningen freda.
Dei andre prestegardsbygningane er borte. Borgstova frå 1732 (med ei klokke laga av Pihl) vart flytta til Hedmarksmuseet på Domkirkeodden allereie i 1910. Det som elles var att, vart rive då staden vart gjort om til folkehøgskule.
Hageanlegg
Prestegarden var i si tid kjend for hageanlegget, som skal ha vorte anlagt før Abraham Pihl si tid, sjølv om det som ei rekkje ting vert knytte konkret til han. Pihl skal ha planta ein allé i retning kyrkja samt lønnelysthuset «Mamre Lund» som fondmotiv i hagen og elles mellom anna ei gran og ei furu kalla Adam og Eva. På 2000-talet er det ikkje mykje som minnar om dette anlegget.
Kulturelt sentrum i bygda
Prestegarden var kulturelt sentrum i bygda gjennom fleire hundreår. Av dei mest kjende prestane som har halde til her, kan nemnast Abraham Pihl, som var ein slags vitskapleg altmoglegmann og stod for bygginga av dagens Vang kyrkje, og Paul Winsnes, som tidleg i prestekarrieren var kapellan under Pihl. Prestefrua Hanna Winsnes er for mange den som personifiserer livet på prestegarden. Den namngjetne kokebokforfattaren er minna med ein relieffstein på gardsplassen føre hovudbygningen. Denne vart reist i 1939 på initiativ frå Henriette Schønberg Erken.
Folkehøgskule
I 1963 fekk drivarane av Toneheim folkehøgskule, som hadde mellombels tilhald fleire stader, nyss om at Vang prestegard ville bli ledig, og i ein prosess som gjekk over mange år, vart området gjort om til folkehøgskule med oppføring av fleire nye bygningar teikna av arkitektane Ingrid og Trond Høye. Utbygginga skjedde i to byggjetrinn med ferdigstilling i 1972 og 1989. Fleire gamle uthusbygningar vart rivne i samband med dette, men hovudbygningen og stabburet står altså framleis.
Judas, Jesu bror
Jakob, Jesu bror er nemnd i Det nye testamentet som i lag med dei andre brørne til Jesus - Jakob, Josef og Simon. Han er ofte rekna som forfattaren av Judas' brev, den kortaste boka i Det nye testamentet. Der kallar han seg sjølv «Judas, Jesu Kristi tenar og Jakobs bror».
Han skal vere bror til apostelen Jakob den yngre. Når han er nemnt som bror til Jesus, vil mange meine at ordet bror er bruka i tydinga nær slektning. Andre vil meine at han er ein av sønene Josef frå Nasaret fekk før han vart trulova med Maria møy.
Dunnet
Dunnet  er ein landsby i regionen Highland i Skottland, i den nord-/nordaustlege enden av Dunnet Beach, ei fem kilometer lang strand som strekkjer seg mot Castletown.
Landsbykyrkja er dokumentert tilbake til 1230.
Shekhanya
Shekhanya er ein fellesbusetnad nord i Israel. Han er kalla opp etter ein prestefamilie i Bibelen (2. Krønikebok 24:11). Han ligg i Galilea mellom Karmiel og Shefa-'Amr, og høyrer til Misgav regionale kommune. I 2009 hadde han eit folketal på 637.
Landsbyen vart grunnlagd i 1980.
8. austlege meridianen
8. meridianen aust for nullmeridianen er ei lengdegradslinje eller meridian som strekkjer seg frå Nordpolen over Nordishavet, Europa, Afrika, Atlanterhavet, Sørishavet og Antarktis til Sørpolen.
Den 8. austlege meridianen dannar ein storsirkel med den 172. vestlege meridianen.
Frå pol til pol
Frå og med Nordpolen og sørover til Sørpolen, passerer den 8. austlege meridianen gjennom:
! scope="col" width="125" | Koordinatar ! scope="col" | Land, territorium eller hav ! scope="col" | Merknader ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Nordishavet ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Atlanterhavet ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Nordsjøen ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Middelhavet ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Atlanterhavet ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Sørishavet ! scope="row" | Antarktis
Haugesund lufthamn, Karmøy
Haugesund lufthamn, Karmøy er ein stamflyplass som ligg på Karmøy omtrent midt mellom byane Kopervik og Haugesund i Rogaland fylke.
Flyplassen vart opna i 1975. Han ligg utsett til for vêr, på utsida av Karmøy og med Nordsjøen ved enden av rullebanen. Eventuelle stengingar grunna vêr er oftast på grunn av tåke. Det hindrar ikkje at Haugesund lufthamn, Karmøy er blant dei mest punktlege stamflyplassane i Noreg.
I 2004 hadde Haugesund lufthamn, Karmøy ein regularitet på 98,1 prosent (77 av 4116 planlagde flygingar vart kansellert). Målet på kor punktleg flyselskapet er var oppe i 91,3 prosent (338 av 3893 flygingar var forsinka).
Av de 413 483 passasjerane som reiste over Haugesund lufthamn, Karmøy i 2004 var 334 334 innanlandspassasjerar, og 79 149 utanlands (Ryanair og charter).
Ullånger
Ullånger er ein svensk tettstad i Kramfors kommun i Västernorrlands län i landskapet Ångermanland. I 2005 hadde tettstaden 606 innbyggjarar.
`Iyal Musa
`Iyal Musa er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Svartefredag
«Black Friday» er eit uttrykk som har vorte nytta i mange samanhengar. Som handelsdag har det amerikansk opphav og går attende til 1800-talet, der det i USA vart assosiert med finanskrisa i 1869. Den eldste kjende bruken av «Black Friday» var ein handledag som kom etter thanksgiving ('Takkedagen', då amerikanarar likevel hadde fri) som skjedde den 1. desember 1961 i ei utgåve av avisa The Shortsville-Manchester Enterprise (Shortsville, New York). I denne artikkelen vert det referert til ein bruk av omgrepet av politiet i Rochester i New York.
Det har òg vorte hevda at «Black Friday» skildrar at handelen denne dagen bidreg til at mange butikkar igjen går med overskot – og dermed går frå raude til svarte tal i rekneskapen. Dagen er òg ein viktig indikator på korleis julehandelen kjem til å verta; han fungerer som eit barometer på viljen til folk til å bruka pengar.
Språkrådet har foreslått «svartfredag» eller «svartefredag» for bruk på norsk.
I Noreg
Den 26. november 2010 vart shoppingfenomenet «Black Friday» for første gong brukt i Noreg, då Norwegian Outlet i Vestby introduserte handledagen. Komplett.no var den første nettbutikken i Noreg som arrangerte Black Friday, òg i 2010. Eit av dei første norske media som kasta seg på fenomenet kommersielt var Nettavisen, som lenkja til amerikanske nettbutikkar i 2004. Dei seinaste årane har avisa følgt sala i Noreg og USA direkte.
Eddy Point
Eddy Point er eit lite nes på sørsida av Fildes Peninsula, 0,5 nautiske mil vest for Halfthree Point på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd og namngjeve av Discovery Investigations frå RRS «Discovery II» i 1935. Neset brukte å vere eit referansepunkt for å finne skjera som låg langs ruta for båtane som passerte gjennom Fildes Strait.
Latterkokaburra
Latterkokaburra (Dacelo novaeguineae) er ein brun og kvit latterfugl i isfuglfamilien, Halcyonidae. Arten har naturleg utbreiing i austlege Australia, og har blitt introdusert til sørvestre Australia, Tasmania og nordlege Nordøya på New Zealand. Latterkokaburra er ein vanleg og kjend fugl i utbreiingsområdet, spesielt kjend for det latteraktige lætet.
Skildring
Latterkokaburraen er naturleg heimehørande i den austlege delen av fastlandsaustralia, og har blitt introdusert på Tasmania, Flinders Island og Kenguruøya. Nokre individ vart òg introdusert på New Zealand tidleg på 1860-talet. Etterkommarar av desse individa lever i dag i området Whangarei sørover til nordre Waitakere Ranges nord på Nordøya. Streiffuglar kan treffast på Sørøya.
Latterkokaburraer jaktar mykje som andre isfuglar gjer, sit på ei praktisk grein eller annan post med nebbet peikande ned og ventar tålmodig på at byttedyr skal passere. Dei kastar seg fort ned på bakken eller i grunt vatn. Vanlege byttedyr inkluderer mus og tilsvarande små pattedyr, ferskvasskrepsar, store insekt, øgler, småfuglar og fugleungar, og mest kjent, slangar. Dei føretrekk små byttedyr, men kokaburraer kan nokre gonger ta store dyr, inkludert giftslangar som er mykje lengjer enn eigen kroppslengd.
Para held seg på eit territorium gjennom året. Reiret er i ei hòle grave ut i ein roten trestamme. Dei legg vanlegvis tre egg i kullet. Klekkinga skjer etter ca. 23 dagar og ungane kan flyge etter 33-39 dagar. Det eldste kjende individet i Australia blei over 13 år.
Arten har status som livskraftig (LC), storleiken av bestanden er ukjend, men er trudd å vere stabil. Populasjonen på New Zealand er truleg under 500 fuglar.
Al-Azharuniversitetet
Al-Azharuniversitetet i Kairo er eit viktig universitet i Egypt og ein av dei fremste lærestadene i verda for studie av arabisk og islam. Det er tilknytt Al-Azharmoskeen like ved. Studiar byrja ved Al-Azhar rundt 970. Lærestaden blei formelt organisert i 988, og universitetet er dermed rekna blant dei eldste i verda der ein framleis driv undervising.
Evanton
Evanton (skotsk-gælisk Baile Eòghainn) er ein landsby i regionen Highland i Skottland. Han har kring 1000 innbyggjarar.
Evanton ligg på nordaustkysten av Skottland, ved Cromarty Firth som er ein sidearm til Moray Firth. Landsbyen ligg mellom Alness 6,5 km mot nordaust og Dingwall 10 km sørvest. Næraste store byen er Inverness 24 km sør for Evanton.
Landsbyen vart grunnlagt på byrjinga av 1800-talet. Royal Air Force hadde ein flybase nær Evanton frå 1922 til 1970-åra.
Jørgen H. Meinich
Meinich vart student 1885 og avla juridisk embetseksamen i 1890. Han var deretter amtsfullmektig i Nordre Bergenhus amt og frå 1891 sorenskrivarfullmektig i Nordfjord. I 1893 vart han tilsett i Finansdepartementet; Han var så i 1895 konstituert sorenskrivar i Ringerike, og deretter konstituert amtmann i Nordre Bergenhus amt 1896-97. Frå 1901 var han byråsjef i Finansdepartementet, før han flytta til Tromsø der han var byfut frå 1905. Han var medlem av bystyret 1907-18, straks vald til varaordførar (1907-08), ordførar i 1909. Frå 1909 var han også krigsdommar i Tromsø stift.
Meinich var 1910-12 innvald på Stortinget frå valkrinsen Tromsø, og i 1922-24 frå bykrinsane i Vestfold. Begge gongane representerte han Høgre. I den fyrste stortingsperioden var han medlem av budsjettkomiteen, i den andre av militærkomiteen, 1923-sesjonen også av fullmaktskomiteen. Han skal ha takka nei til statsrådspostar grunngjeve med at han lokalt kunne gjere større nytte for seg.
Han vart i 1934 utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden.
Meinich døydde i Oslo i 1948.
Bjørg Andersen
Bjørg Andersen, fødd Nilsen, er ein norsk tidlegare handballspelar frå Borge i Østfold. Ho var nordisk meister i handball 1967 og 1970. Fotballspelaren Jørn Andersen er son hennar.
Bjørg Andersen var ein støttespelarane på Noregs landslag i over 10 år. Frå landslagsdebuten i 1960 til 1977 spelte ho 143 landskampar og skåra 216 mål. Både i 1967 og 1970 var ho sentral då Noreg vann den nordiske meisterskapen. Under meisterskapen på heimebane i Østfold skåra ho 12 av dei 56 norsk måla, einast Karen Fladset av dei norske fann vegen til nettmaskane oftare enn Andersen. Andersen deltok i Handball-VM 1971, 1973, 1975 og 1977. «Hun er en sterk linjespiller og lar seg nødig stoppe når hun er i angrep, selv om hun møter aldri så tøffe motstandere». Ho deltok i tre verdsmeisterskap i handball; 1971, 1973 og 1975.
Andersen spelte i årevis på Skjeberg IF, eit lag ho vart norsk utandørsmeister med i 1964, 1966 og 1968, samt norsk innandørsmeister 1969.
Ruseløkka skule
Ruseløkka skule var ein 1–10-skule (barne- og ungdomsskule) på Ruseløkka i bydel Frogner i Oslo. Skulen var teikna av arkitekt Henrik Thrap-Meyer og vart etablert i 1871. Han var matrikulert til Løkkeveien, sentralt i Oslo, nær Nationaltheatret stasjon.
Holmenkollrennet 1949
18 km
Dato: 5. mars
Ruseløkka skule
Ruseløkka skule stod klar i 1871. I 1891 fekk skulen bygd  ein tredje etasje og overlærerbygning, i 1938 fekk skulen endå ein etasje og to nye fløyer.
Holmenkollrennet 1949
18 km
<br style="clear:both;" />
Ruseløkka skule
Under andre verdskrigen rekvirerte den tyske okkupasjonsmakta skulen og brukte han som kaserne med namnet Kaserne Ostpreussen. Under skulen vart det bygt bunker for den tyske etterretningstenesta. Etter krigen overtok Forsvarets overkommando og E-tenesta denne såkalla Ruseløkkabunkeren, og dreiv herfrå etterretning og overvaking av telefonar (som då berre var fastnett-telefonar) i Noreg heilt fram til 1989, mellom anna skildra i rapporten frå Lund-kommisjonen i 1996. Heimevernets distrikt HV-02 Oslo og Akershus har deretter nytta bunkeren som lager og møterom i ei periode, fram til bunkeren vart teken ut or bruk og avstengt.
Holmenkollrennet 1949
50 km
Dato: 2. mars
Ruseløkka skule
Skulen er omtala som eit av dei monumentale skulebygga i Oslo på nettstaden til Oslo kommunes byarkiv, men vart likevel vedteken riven i 2017. Etter lokale protestar vart rivinga forseinka, men beslutninga om å rive vart stadfesta av Byrådet hausten 2017, og i juni 2018 var rivinga i gang.
Kystverkmusea
Kystverkmusea er eit kompetansesenter for dokumentasjon og formidling av Kystverket sitt ansvarsområde. Dette omfattar tidlegare Fyr- og merkevesen, Hamnevesen, Losvesen, trafikkovervåking og oljevernberedskap. Direktør på Lindesnes fyr, Jo van der Eynden, har i tidsbolken 2009-2016 fungert som koordinator for museumsnettverket. Frå 1. august 2016 fungerer den nye direktøren ved Lindesnes fyr, Knut Baar, som koordinator.
Holmenkollrennet 1949
Kombinert
Dato: 5.-6. mars
Kystverkmusea
Dei fem musea som geografisk dekker heile landet har prioriterte fagoppgåver.
Holmenkollrennet 1949
Kombinert
<br style="clear:both;" />
Kystverkmusea
Lindesnes fyr har det koordinerande ansvaret i museumsnettverket. Museet fokuser særleg på overordna nasjonale og internasjonale kontakt og perspektiv. Elles følger museet opp i saker frå svenskegrensa til Åna-Sira.
Holmenkollrennet 1949
Hopprenn
Dato: 6. mars
Kystverkmusea
Jærmuseet har eit fagleg fokus på losvesen og moderne trafikkovervåking. Jærmuseet er særleg kjent for sin kompetanse innan vitensenter drift og formidling. I det daglege arbeidet er Tungenes fyr den avdelinga som følger opp arbeidet innan Kystverkmusea.
Ruseløkka skule
Ruseløkka skulekorps
Ruseløkka skulekorps vart stifta 3. mars 1933. Korpset samarbeider med Oslo musikk- og kulturskule.
Planar om nytt skulebygg
Det er planlagt ny skule på Ruseløkka med ferdigstilling i 2020.
Kystverkmusea
Musea på Sunnmøre har eit særleg fokus på Fyr- og merkevesenet. Musea på Sunnmøre har eit regionalt fokus på formidling. Det daglege arbeidet i Kystverkmusea vert følgt opp av Dalsfjord Fyrmuseum.
Museum Nord har eit særleg ansvar for dokumentasjon, formidling og kunnskap om Hamnevesenet, samt eit særleg ansvar for fotodokumentasjon. Det daglege arbeidet vert følgt opp av Lofotmuseet.
Museene for kystkultur og gjenreising i Finnmark har særleg to avdelinger som arbeider med maritim infrastruktur. Slettnes fyr i Gamvik og Berlevåg havnemuseum.
Kystverkmusea deltek i fleire ulike prosjekt, blant andre heftet Riksvei nr. 1, Tokt med Gamle Oksøy, biletspelet Glimt frå fyr, Losutstilling, dokumentasjon av hamner, fyr og fyrbyggarutstilling i Dalsfjord, Flåværprosjektet, Maritimt kulturlandskap, Farleia og Kystreise.no.
Kystverkmusea formidlar fagstoff via skriftserien Kystens veivisere. Følgjande titlar har kome ut:
Ja'If Hamdan
Ja'if hamdan er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Ullared
Ullared er ein svensk tettstad i Falkenbergs kommun i Hallands län i Halland. I 2005 hadde tettstaden 789 innbyggjarar. Ullared ligg cirka 30 kilometer nordaust for Falkenberg og 30 km aust for Varberg. I Ullared ligg lågprisvarehuset Gekås Ullared AB som det også vart laga ein fjernsynsserie om.
Audun Nerland
Audun Malvin Nerland er ein tidlegare norsk langrennsløpar frå Vistdal i Nesset og seinare forretningsmann i Molde. Nerland var medlem av Vistdal Idrettslag fram til 1970, sidan av Idrettslaget BUL i Oslo. Han fekk sitt gjennombrot då han i 1971 vann femmila under prøve-OL i Sapporo. Tevlinga fann stad samstundes som noregsmeisterskapen, så han fekk ikkje prøvt seg mot dei beste norske i NM-samanheng før året etter. Under NM 1972 i Tydal kom han på andreplass på 30 km, berre slått av Pål Tyldum som seinare i sesongen vart olympisk meister på 50 km. Åra 1972-76 var Nerland med på BUL sitt tremannslag som vann NM-stafetten over 3x10 km fem år på rad. Nerland gjekk alle gongane andre-etappen, Eystein Weltzien den første og Odd Martinsen den siste.
Shorashim
Shorashim (, tyder 'Røter') er ein fellesbusetnad i Nedre Galilea i Nord distrikt i Israel. Landsbyen høyrer til Misgav regionale kommune og er busett av konservative jødar.
Værne Kloster
Værne Kloster (eller Verna kloster, i mellomalderen Varna) er i dag ein herregard i Rygge i Østfold-området i Viken. Det har tidlegare vore kongsgard og det einaste johanittarklosteret i Noreg. Klosteret og garden vart lagt under krona i 1532, og vart der fram til 1675. I moderne tid har garden vore meieri og planteskole. I dag er det berre landbruksverksemd på staden. Ruinane av klosteret er synlege på bakkenivå.
Shorashim
Historie
Shorashim vart grunnlagd som ein moshav i 1980 av ei gruppe nordamerikanske olim. I løpet av åra har han blitt privatisert.
Jonas Pedersen
Jonas Pedersen var ein norsk jurist som var amtmann i Nordland frå 1913, eit embete han hadde til han i 1921 vart fylkesmann i Aust-Agder.
Værne Kloster
Hovudbygning og plassering
Værne kloster ligg i eit særprega herregardslandskap, med høgreiste eiketre og flotte allear. Her finst òg edellauvskog, med blant anna sommereik, svartor, gråor-oskeskog og alm-lindeskog. Bogslunden i nærleiken av klosteret er den første freda edelløvskogreservatet i Noreg. Staden vart freda 2. november 1973.
Jonas Pedersen
Jonas Pedersen var son til Bernt Pedersen i Stavanger, ein kar som i si levetid tid var både bakarmeister, kemner, bankstyrar med meir. Sjølv vart han student i 1889 og offiser frå krigsskulen i 1890. I 1893 vart han cand.jur. og byrja året etter som sakførar før han 1895-98 var sorenskrivarfullmektig i Søre Helgeland. Deretter var han fut i Lofoten og Vesterålen frå 1898 til 1910. I 1910 vart han utnemnd til politimeister i Lofoten og Vesterålen og året etter oppsynssjef ved Lofotfisket. Han var ordførar i representantskapet i Vågan Sparebank frå 1900 til 1913.
Værne Kloster
Sagatid
Området rundt Værne (eller Varna, som det vart kalla før) har fleire store gravhaugar frå bronsealderen, og Værne var i jernalderen senter for lokale småkongar. Ein av dei var kong Skjold, som i følgje Ynglingesoga kunne trolldom:
Jonas Pedersen
År 1913 vart Pedersen amtmann i Nordland, flytta då til Bodø. Også i Bodø tok Pedersen på seg ei rekke verv. Han var medlem av kontrollkommisjonen for Rønvik sinnsjukeasyl frå 1917 til 1922, medlem 1918-22 av styret for Noregs Bank si avdeling i byen og styremedlem for Glomfjord kraftanlegg frå 1920.
Værne Kloster
Johanittarkloster
Kong Sverre Sigurdsson overdrog rundt 1190 staden til johanittarordenen, og eit hospital eller pleieheim for gamle hirdmenn vart anlagt. Klostertida varte fram til 1532.
Jonas Pedersen
Pedersen var medlem av heradsstyret i Vågan frå 1902 til 1907, ordførar i Vågan perioden 1911-13. Både 1910-12 og 1913-15 var han varamann til Stortinget for Venstre i Lofoten krins, han møtte i 1914-sesjonen i staden for Edvard Joakimsen. Perioden 1928-30 var han 3. representant frå valkrinsen som omfatta dei åtte bykrinsane i Telemark og Aust-Agder. I 1914 var han medlem av næringskomite nr 2, 1928-30 av finanskomiteen. Pedersen var elles formann i den departementalt oppnemnde Lofotkomiteen av 1909-11.
Rønnaug Eliassen
Rønnaug Eliassen var ein norsk advokat kjent for engasjementet sitt i norsk kvinnekamp. Eliassen vaks opp i eit borgerleg, intellektuelt miljø i Oslo og tok juridisk embetseksamen så tidleg som i 1937. Etter krigen var ho ei tid domarfullmektig i Midthordland, men blei etter kvart privatpraktiserande advokat med rettar av kvinner som spesialfelt.
Værne Kloster
Johanittarkloster
Kyrkja til klosteret var vigd til Døyparen Johannes, og klosteranlegget var det einaste johanittarordenen hadde i Noreg. Dei opphavlege føremåla til ordenen var å bidra med omsut for sjuke og nødstedte pilegrimar i Det heilage landet. Men verksemda fekk etter kvart ei militær side; i løpet av 1100-talet bygde dei opp militære eliteavdelingar som var med på å forsvara korsfarerstatene saman med andre korsfarerordener, som tempelriddarane. Dei trong ein base for å skaffa seg ressursar og kom til å grunnleggja hus i heile Vest-Europa. I Noreg dreiv johanittarane berre med humanitært arbeid.
Rønnaug Eliassen
Eliassen engasjerte seg i Sosialistisk Folkeparti og var blant mykje annet medlem i Porsgrunn bystyre, Norsk kvinneforbund og Internasjonal kvinneliga for fred og frihet. Ho stod bak omsetjing av Simone de Beauvoirs Det annet kjønn i 1970. Ho var med i redaksjonsrådet til tidsskriftet Kvinnen og Tiden.
Værne Kloster
Johanittarkloster
Restane av klosterkyrkja viser at det har vore ei teglsteinkyrkje. Den eksakte utforminga til klosteranlegget er likevel ukjent. I motsetnad til dei fleste andre klosterordenar hadde ikkje johannittarane nokon bestemde regler for utforminga av anlegga sine.
Rønnaug Eliassen
Eliassen var dotter av arkitekten Georg Eliassen, bror av meteorologen Arnt Eliassen og mor til Jorun Solheim. Ho døydde i januar 2014, 102 år gamal.
Værne Kloster
Johanittarkloster
Værne kloster var òg eit pilegrimsmål i katolsk tid. Historia fortel blant anna at ein bonde frå Telemark i 1458 vart pålagt å dra på pilegrimferd til Værne, Vadstena og til Nidaros.
Klostergodset vart konfiskert i 1532. Dette skjedde etter at prioren Peter Jonssøn hadde støtta forsøket til kong Christian II på å gjenerobre Noreg i 1532. Jonssøn sende 40 lodd sølv til Christian II med bøn om at «det ringe bidrag ikke måtte forsmåes.» Men då Christian IIs gjenerobringsforsøk feilte, lei klostret ei hard straff. Frederik I avsette prioren, oppheva klostret, indrog godset det hadde og gav det som len til sin hoffsinde, Peder Brockenhuus. Med dette var Værnes si tid som religiøst senter slutt.
Etter reformasjonen
Klosteret vart som tidlegare nemnt allereie i 1532 krongods. Bygningane vart brende ned i 1570 i samband med Den nordiske sjuårskrigen. Godset med tilhøyrande gardar vart forpakta fram til 1675, då det vart privatisert.
Familien Sibbern
Frå 1730 tilhøyrde klosteret familien Sibbern. Sibbern-perioden varte fram til 1906.
Værne kloster og eit anna gods i områdde, Evje, hadde eigarinteresser i ikkje mindre enn 36 gardar i Rygge ved overgangen til 1800–talet. Det vil seia at gardane kontrollerte ein tredjedel av gardane i soknet, og skal ein gå ut i frå jordareal vert gardane endå større.
Værne kloster og Sibbern-familien var viktige både i Rygge og i resten av landet. Valentin C.W. Sibbern var blant anna eidsvollsmann i 1814. Sønene til Valentin, Georg og Carl, gjorde begge karriere innan statsadministrasjonen. Georg vart diplomat og mangeårig norsk statsminister i Stockholm. I 1840 fekk Carl Sibbern og broren Matthias dela Værne kloster mellom seg. Carl bygde opp garden Carlberg. Han var ein foregangsmann for omlegginga av jordbruket i Rygge. Han arbeidde òg aktivt for at det skulle byggjast ei jarnbane frå hovudstaden og gjennom Rygge til Sverige.
Familien Sundt
Inggard Sundt frå Bergen kjøpte godset i 1906. Han innførte nye driftsmåtar og sette i gang landbruksbaserte industriprosjekt. Han fekk bygd eit nytt fjøs i 1912 med 130 kyr, starta eige meieri og mjølkekondenseringsfabrikk. Værne Kloster mjølkefabrikkar trong emballasje, resultatet vart De Forenede Blikemballasjefabrikker i Moss. I Årefjorden vart det anlagt ei bryggje med lagerhus der mjølkeprodukt vart lagra for eksport og der kol vart importert. Sundt satsa òg på grønnsaker, og fekk bygd store drivhus som vart varma opp med damp frå ein gammal lokomotivkjele.
Sonen hans, Rangvald Sundt, tok over garden i 1943 og dreiv han til 1983. Han laga ein planteskole på garden, og planta dei aller fleste trea på garden.
Dagens eigar av Værne kloster er Lars Sundt Jensen (2007). Han tok over etter bestefaren sin, Rangvald. Dei hoppa over ein generasjon, fordi dottera til Rangvald hadde vaksne born då han trekte seg frå gardsbruket.
Arkeologiske undersøkingar og konservering
Den første antikvariske undersøkinga av ruinane vart gjort av L.D. Klüwer, då han i 1812 målte opp restane av klosterkyrkja. Berre delar av kormuren er synlege over bakkenivå, men store deler av murfoten ligg nokoleis intakt under markoverflata.
Ved ein inspeksjon i 2005 vart det oppdaga at ruinen var i dårleg forfatning. Mørtelen heldt på å verta utvaska og stein rasa ut. I tillegg truga røtene frå nærstående tre med å sprenga deler av muren. Det vart utarbeidd ein skjøtselsplan, og i 2007 byrja arbeidet med å fella tre rundt ruinen. Riksantikvaren stod for arbeidet i nært samarbeid med Borgarsyssel Museum.
Anna
Det er ved Værne Kloster at hovudpersonen i romanen Sirkelens ende av Tom Egeland – kalla «den norske Da Vinci-koden» – finn eit 2 000 år gammalt gullskrin.
Nukleosyntese
Nukleosyntese er prosessen som skapar nye atomkjernar (atom) av eksisterande atomkjernar og subatomære partiklar. Nukleona består av kvarkar som blir bundne saman av gluon. Dei første nukleona (proton og nøytron oppstod i samband med Big Bang då temperaturen (energitettleiken) hadde falle til omkring 10 millionar gradar. I løpet av dei første tre minutta vart dei enklaste atomkjernane danna, og etter Big Bang bestod vanleg materie i universet av omtrent 24% helium, 76% hydrogen (etter vekt) og små mengder andre isotopar som deuterium, helium-3 og litium-7.
Nukleosyntese av lettare atomkjernar føregår vesentleg i stjerner ved kjernereaksjonar. Stjerner som er meir enn fire gonger vekta av sola vil etterkvart eksplodere som ein supernova og produserer stadig tyngre atom opp til jarn. I den siste fasen, når kjernen imploderer oppstår intens stråling som kan produsere dei aller tyngste kjernane. Desse atoma blir spreidde når stjerna eksploderer og kan difor inngå når nye stjerner og planetsystem dannast.
På denne måten er massen til universet i dag fordelt på 74% hydrogen, 24% helium, 1% oksygen, 0,5% karbon og 0,5% andre grunnstoff. Sola er ei relativt ung stjerne til tredje generasjon med ein metallisitet på ca 1,6. Dette er ein føresetnad for at planetar som jorda kan dannast, sidan solsystemet sine planetar har eit høgt innhald av andre stoff enn hydrogen og helium.
Hermann Weinbuch
Hermann Weinbuch er ein vesttysk, tidlegare kombinertløpar frå Bischofswiesen i Bayern. Han vart verdsmeister i kombinert i 1985, både då og to år seinare fekk han VM-gull i lagtevlinga. I ski-VM 1987 vann han elles bronsemedaljen i det individuelle rennet.
Sidan 1996 har han vore landslagssjef for Tysklands kombinertlandslag.
Aktiv
Weinbuch vart junior-europameister i kombinert både i 1978 og 1979. I sitt fyrste, store internasjonale meisterskap, vinter-OL i Lake Placid i 1980, vart han nummer 16. To år seinare, i verdsmeisterskapen på ski i Oslo, kom han i mål til ein 13. plass. Deretter kleiv han til ein åttandeplass i vinterleikane 1984 i Sarajevo.
Frå 1985 høyrde Weinbuch til den ypparste verdseliten i kombinertøvinga. På nyåret tok han sin fyrste siger i verdscupen i Schonach, og to veker seinare feira han sin største triumf då han vart verdsmeister i kombinert i Seefeld, framom norske Geir Andersen. Han var også med på Vest-Tysklands lag som tok gullet i lagkonkurransen. I mars 1985 gjekk han til topps i kombinerttevlinga i Holmenkollen, også der var det Geir Andersen som vart nummer to.
Weinbuch vart då i 1987, saman med Matti Nÿkänen, tildelt Holmenkollmedaljen.
Signe Seim
Ho debuterte i 1960 med diktsamlinga Trø varleg min fot på Fonna forlag, og har sidan skrive fleire diktsamlingar, ein roman, skodespel og to barnebøker. Ho har også skrive emnehefte om Ivar Aasen og Per Sivle og omsett bøker til norsk. I Norsk salmebok 2013 er ho representert med ei omsetjing.
For romanen Her budde ein gong eit barn fekk ho Sunnmørsprisen og Oslo Domkirkes bokpris i 1986.
Seim budde i Leveld i Hallingdal frå 1954 til 1970 og arbeidde som lærar på Leveld skule. Leveld Kunstnartun gav i 2012 ut ei samling dikt frå Leveld-tida hennar. Boka er kalla Det måtte vera her.
Foreign Affairs (fleirtyding)
Foreign Affairs eller foreign affair kan visa til:
Now and Zen
Now and Zen er eit album av den tidlegare Led Zeppelin-songaren Robert Plant, som kom ut i 1988 på Es Paranza. Albumet nådde 6. plass i USA og 10. plass i Storbritannia. I Noreg gjekk albumet opp til 12. plass på VG-lista.
Med eit nytt band og eit nytt syn på musikk sin, gjekk Plant seint i 1987 tilbake til ein stil som tidlegare hadde definert han i Led Zeppelin. Sjølv om Plant framleis nytta datastyrt lydteknikk i studio, som han hadde gjort på dei førre soloalbuma sine, innlemma han her òg blues som ein ikkje hadde høyrt i det heile på det førre albumet Shaken 'n' Stirred (1985). Ein meir markant gitarlyd og ei eksotisk kjensle markerte òg ei ny retning for Plant, som no la til arabiske tonar i songar som «Heaven Knows». Dette var ei retning han kom til å utforske meir i 1990-åra med Page and Plant.
På songane «Heaven Knows» og «Tall Cool One» spelar Led Zeppelin-gitarist Jimmy Page. Som svar til at Beastie Boys hadde sampla nokre Led Zeppelin-songar utan løyve på albumet Licensed to Ill i 1986, nytta Plant òg samplingar frå Led Zeppelin-songar («Whole Lotta Love», «The Ocean», «Black Dog» og «Custard Pie») på «Tall Cool One», i tillegg til at han song tekst frå «When the Levee Breaks».
«Walking Towards Paradise» var opphavleg eit bonusspor som berre fanst på CD-utgåva av albumet. Rhino Entertainment gav ut albumet på ny i 2007 med ekstra bonusspor.
Plant framførte «Ship of Fools», «Tall Cool One» og «Heaven Knows» på konserten for Atlantic Records 40th Anniversary i 1988. «Ship of Fools» vart òg nytta i den to timar lange siste episoden av Miami Vice.
I eit intervju med Uncut i 2005 kommenterte Plant albumet «då Now and Zen kom ut i '89, såg det ut som eg var stor igjen. Eg var på Topp 10 på begge sider av Atlanteren. Men når eg lyttar til det no, kan eg høyre mange songar som gjekk tapt i teknologien på den tida.»
Lofotmuseet
Lofotmuseet er eit museum som ligg ved Kabelvåg i Vågan kommune. Museet er regionsmuseum for Lofoten og er ein del av Museum Nord og Kystverkmusea.
Ved museet kan besøkjande oppleve autentiske miljø frå 1800-talet, og sjå ei samling av nordlandsbåtar, rorbuer, gamle båtmotorar og handle i ein suvenirbutikk. Her er det også demonstrasjonar av båtbygging og tradisjonelt handarbeid. Museet er bygd opp rundt ein gamal væreigargard, Storvågan, som var eit av dei største fiskeværa i Lofoten på 1800-talet. Det går ein kulturminnesti frå museet til Kabelvåg.
Museet ligg éin km frå Kabelvåg sentrum. Avkøyring går frå E 10 til Storvågan.
DGPS
Differensiell GPS (DGPS) er ei utviding av GPS-systemet. DGPS brukar eit nett av landbaserte referansestasjonar til å kringkasta skilnaden mellom posisjonane angjeve av satellittsystemet og den faktiske posisjonen til stasjonane. DGPS var spesielt nyttig då GPS systemet vart degradert ved Selective Availability, sidan DGPS då kunne forbetra grannsemda til rundt +/÷ 5–10 meter. DGPS-nettverket har stort sett vorte utvikla av finske og svenske maritime styresmakter for å forbetra navigasjonsgrannsemda i kystfarvatn.
Selective Availability vart slått av i år 2000, og med det nye europeiske satellittnavigasjonssystemet Galileo som vart operativt i 2013 vart nytten av DGPS ytterlegare redusert.
Risenes fort
Risenes fort var ei tysk fortifisert stilling på Risenes vest for Sygnefest i Gulen kommune. Oppdraget til fortet var å nedkjempe sjømål på Sognesjøen, sperre innløpet til Sognefjorden, verne skipsleia over Sognesjøen og gjennom Krakhellarsundet, og sikre eigne skip og konvoiar i området. Det tyske militære namnet på stillinga var HKB 16./981 Risenaes, taktisk underlagt Artillerie-Gruppe Sognefjord og administrativt II./HKAR 981. Staden var utstyrt med klargjorde kanonstillingar, kommandobunkerar (leitstand), forlegningsområde i fjellanlegget med utsprengde tunnelar for alternative rømmingsvegar. Det er også sprengt ut fleire mindre hòler for sikring av materiell og personell.
Lenger inn i fjorden låg Nesje fort (HKB 14./981 Naesje byrja på hausten 1940) og Rutledal fort (HKB 15./981 Kirkeöen byrja på 1941) rundt ei mil austover frå Risenes. Aust for fortet i Rutledal låg det også eit torpedobatteri. Det låg også eit fort ved på Afsneset ved Vadheimfjorden (HKB 17./981 Klaevold)
Historia
Evakueringsordren kom 10. juni 1942 til fire gardsbruk på Risenes. Oppsittarane fekk tre døgn til å pakke og flytte frå gardane sine. Dei fekk ingen tilbod om alternativ innkvartering, og dei måtte også flytte dyra. Tre av familiane flytta til Fallebø, og ein familie til skolehuset i Sygnefest. I husa flytta deretter «die Wehrmacht» inn. Risenes blei omgjort til det fjerde og siste kystfortet langs Sognefjorden.
På garden til Gunnar Thune blei eit større byggearbeid sett i verk, og det blei sett opp ein kommandopost i ein bunker nedanfor vegen. Kanonar blei sett opp i foreløpige stillingar mellom anna på bøen til Torstein Brensdal, og i september 1942 var batteriet klar til strid. Dette var batteri 4/750, det fjerde batteriet av 14 sjølvstendige i Abteilung 750. Batteriet var sett opp i Tyskland i juli 1942 med materiell og nøkkel-personell og flytta til Risenes. I april 1943 blei batteriet styrkt med fire nye franske feltkanoner på gummihjul (K.332) og dei tidlegare kanonane (K.332) blei trekte tilbake. Dette er et rørartilleri på 105 mm som kan skyte 16 kilometer. I mai blei det forsterka med to 88 mm russiske antiluftskytskanoner (Flak(r)) som stod oppe i fjellet. Dette antiluftskytset har ei rekkevidd på 14,8 kilometer. I tillegg hadde batteriet to tyske 2 cm Flak 38 som antiluftskyts. Det var også to mindre tyske 5 cm Kwk L/42 kanonar for nærforsvar, to norske mitraljøser (sMG) og to norske MG (1MG). Som ein siste skanse hadde dei også 12 Abwehr 42 flammekastarar. To store russiske lyskastarar som målte 150 cm blei brukt for å støtte eldleiing. Våpna er dokumentert i våpenoversynet frå 1. april 1945.
Det blei sett opp ein kommandopost i støypt betong, og da krigen slutta, var tyskarane i gang med ombygging av kanonstillingane i tillegg til at ein stor kommandoplass med fjellanlegg var under arbeid. Den nye kommandoplassen var større og låg litt lengre opp og bak den opphavlege. Denne var knytt til fjellanlegget med alternative rømingsvegar og to fjellhallar. Arbeidet med festningsverka blei leia av ein tysk ingeniør. Det nye kommandopunktet var ein tysk standard konstruksjon og blei støypt i ein samanhengande operasjon. To store sementblandarar på 500 liter gjekk utan stopp til byggearbeidet var ferdig. Heilt til april 1945 pågjekk det anleggsarbeidar på staden, og 50 tyske anleggssoldatar og seks nordmenn var i arbeid med fjellanlegga.
På det meste ved slutten av krigen var det 104 soldatar på fortet fordelt på 2 offiserar, 23 underoffiserar og 79 meinige. Fullt oppsett ville styrken på fortet bestå av 121 mann fordelt på 2 offiserar, 23 underoffiserar og 96 meinige. Rundt anlegget var det lagt ut eller lagra 2 752 landminer i tillegg til piggtrådsperringar. Anlegget blei aldri helt ferdigstilt, sjølv om det blei sett i operativ stand. Fjellanlegget hadde opphavleg tre inngangar, men desse er blitt fylt igjen for å sikre dei rasfarlege gangane.
Fortet kom aldri under direkte åtak, men 14. november 1944 blei DS «Gula» åteke og bomba av allierte fly idet skipet passerte Dingja. Kapteinen rente skipet på grunn ved Vardeneset, midt i det tyske kystfortet, og det tyske mannskapet på plassen hjelpte til med redningsarbeidet og å sløkje brannen ombord.
Det var også ein alvorleg episode der ein tysk motortorpedobåt blei teken under eld. Ein konvoi var på veg ut fjorden samtidig som MTBen var på veg innover. Det blei skote opp signalbluss utan nokon reaksjon, deretter blei det skote varselskot. Når det framleis ikkje kom nokon reaksjon frå båten blei forta i Rutledal og Nesje bemanna og skaut mot båten. Fyrst når konvoien signalerte til MTBen svarte den og skytinga stoppa. Ingen blei skadde i episoden.
Etterkrigstida
Tyskarane reiste frå Sygnefest nokre dagar etter kapitulasjonen 8. mai 1945. Dei etterlét alle våpen, kanonar og ammunisjon. Sivile menn blei bedne av lensmannen om å halde vakt over området. Gunnar Thune som kom frå den eine garden var ein av dei som heldt vakt over batteriet frå 13. mai til 14. juni 1945. Fyrst i juli var minefeltane rydda ferdig, og i midten av august fekk folk flytte tilbake til gardane sine.
Innmarka til garden var overstrødd med stein og store steinfyllingar. Husa var nedslitne, takstein knust og det var framleis piggtrådsperringar. Den siste perioden av krigen budde Hauptmann Kleiber i huset på garden og han hadde hatt kontor i den nordre stua. Delar av Risenes var framleis beslaglagt av det norske Kystartilleriet som hadde planer om eit norsk kystbatteri på staden.
Rundt juletider 1945 reiste dei norske soldatane frå Riseneset og Torstein Brensdal blei tilsett som oppsynsmann for batteriet. Kanonane blei fjerna i 1946 og i 1948 blei alle planer om eit norsk batteri skrinlagt. Frå 1. januar 1949 var all eigedom frigitt.
Gunnar Thune har etter krigen brukt store delar av livet sitt til å rydde garden. Der det var mogleg blei installasjonar og steinfyllingar dekte med jord, men delar av anlegget er framleis tilgjengeleg.
Świadectwo av Vangelis og Robert Jansson
Świadectwo er eit filmmusikkalbum for ein polsk dokumentarfilm med same namn om pave Johannes Paul II som kom i Polen i 2008. Albumet opnar med tre spor av den greske musikaren Vangelis, medan resten av albumet er av Robert Jansson.
Det meste av musikken i filmen var komponert av den polske komponisten Robert Jansson, valde produsentane å bestille tre musikkstykke av Vangelis, for opninga og rulleteksten, og den siste scenen der paven vert gravlagd.
Olaf Skjeggestad
Olaf Skjeggestad er ein norsk fysikar.
Świadectwo av Vangelis og Robert Jansson
Filmmusikken vart gjeven ut på CD, men berre i Polen. Plata kom innpakka i eit lite hefte på 30 sider med hardt omslag. Albumet startar med dei tre stykka av Vangelis, og held fram med ti spor av Jansson. Musikken til Vangelis vert framført av han aleine på synthesizerar, men i orkesterstil.
Olaf Skjeggestad
Han tok dr.philos. i 1959 og var amanuensis ved Universitetet i Oslo frå 1961 til 1972. Han vart så professor i elementærpartikkelfysikk ved Universitetet i Bergen fram til 1981. Skjeggestad har vore tilknytt University of Chicago og Brookhaven National Laboratory i USA og CERN i Sveits som forskar, og han er kjent for ei rekkje arbeid innan eksperimentell elementærpartikkelfysikk. Har òg vore engasjert i arbeid med oljeutvinning i Nordsjøen.
Tal-El
Tal-El (, tyder «Guds dogg») er ein fellesbusetnad nord i Israel. Han ligg i Galilea mellom Akko og Karmiel, og høyrer til Misgav regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 929.
Świadectwo av Vangelis og Robert Jansson
Sporet «Sanctus» verkar å vere ein kopi av eit tema Vangelis skreiv for Oliver Stone-filmen Alexander. «Aeternitatem» er eit raskare og meir utførleg stykke. «Humanum Est» er eit langsamt og melankolsk stykke. Robert Jansson-musikken er særs forskjellig frå musikken til Vangelis med lette akustiske tonar meint som bakgrunnsmusikk i filmen.
Tal-El
Landsbyen vart grunnlagd i 1980 av ti familiar frå Sovjetunionen og to frå Israel.
Delta Dawn
«Delta Dawn» er ein song skriven av Larry Collins og Alex Harvey (må ikkje forvekslast med den skotske rockeartisten Alex Harvey), mest kjend som ein countryhit frå 1972 med Tanya Tucker og ein førsteplass for Helen Reddy i 1973.
Bakgrunn og innspeling
Den første innspelinga av «Delta Dawn» vart gjort av Harvey for albumet sitt med same namn i november 1971. Sjølv om Harvey varma opp for Helen Reddy på the Troubadour i januar 1972, verkar det ikkje som om Reddy skal ha fanga opp songen då.
Dianne Davidson, som song korsong for Harvey si innspeling var den første artisten som spelte ein coverversjon av songen, og denne nådde lista i 1971-1972. Tracy Nelson, som òg song korsong på Harvey-innspelinga, spelte «Delta Dawn» på konsertane sine. Etter å ha høyrt Nelson synge «Delta Dawn» ved Bottom Line i New York City, byrja Bette Midler å spele songen i repertoaret sitt. Den Nashville-baserte produsenten Billy Sherrill høyrte Midler synge «Delta Dawn» på The Tonight Show og ønskte å signere kontrakt med ho for Epic Records så ho kunne spele inn songen. Då han fann ut at Midler alt hadde kontrakt med Atlantic Records, spelte Sherrill inn songen med Tanya Tucker som nyleg hadde kome til Epic og Tucker-versjonen kom ut i april 1972 og nådde sjetteplassen på C&W-lista den våren.
Produsenten Tom Catalano laga akkompagnementet for «Delta Dawn», og kopierte meir eller mindre akkompagnementet frå Tucker-versjonen, og trass i at Catalano hadde arbeidd med Helen Reddy, vart songen først tilbydd Barbra Streisand, som avslo. Catalano gav dermed songen til Reddy.
I mellomtida hadde Bette Midler spelt inn «Delta Dawn» for debutalbumet hennar The Divine Miss M, der den bluesaktige versjonen var planlagt som den første singelen. I juni 1973 gav Reddy ut sin versjon på singel, to dagar før Midler, og Midler måtte dermed snu singelen, slik at den opphavlege B-sida «Boogie Woogie Bugle Boy» vart singelen som vart sendt til radiostasjonane. Reddy sin versjon nådde Topp 10 den 18. august 1973 og den 15. september 1973 låg songen på toppen av singellista i USA. I Australia, der Reddy kom frå, låg singelen fem veker på toppen av lista. Versjonen gjekk òg opp til 13. plass på lista i Sør-Afrika hausten 1973.
The Statler Brothers spelte inn «Delta Dawn» og gav han ut i 1973 på albumet The Statler Brothers Sing Country Symphonies in E Major.
Scott Walker spelte inn songen i 1974 for albumet We Gave It All.
I komiserien Friends syng Monica ein versjon av songen i den 13. episoden i den 9. sesongen.
Bundesvision Song Contest
Bundesvision Song Contest (BuViSoCo) er ein tysk versjon av Eurovision Song Contest. Han vart skipa i 2005 av Stefan Raab. Alle dei 16 delstatane i Tyskland er med i tevlinga.
Billy Talbot
Billy Talbot er ein amerikansk musikar, og mest kjend som bassist for backingbandet til Neil Young, Crazy Horse.
Han var fødd i New York City og han starta karrieren sin som gatesongar då han var 14 år gammal. Han flytta til New Jersey med familien sin året etter og då han var 17 hadde han flytta til Los Angeles. Der vart han ven med Ralph Molina og Danny Whitten. Trioen danna ei Doo-wop-gruppe kalla Danny and the Memories. Etter å ha flytta gruppa til San Francisco vart dei The Psyrcle, som etter kvart vart utvida med Leon og George Whitsell og Bobby Notkoff. Bandet skifta då namn til The Rockets.
I 1967 møtte gruppa Neil Young, som då var medlem av Buffalo Springfield. Etter dette møtet ønskte Young å samarbeide med Molina, Whitten og Talbot og skapte Crazy Horse.
Talbot starta å spele solo i 1999 på små konsertstader, støtta av tilhengjarar av Crazy Horse. In oktober 2004 la Talbot igjen ut på eiga hand som The Billy Talbot Band, og gav ut albumet Alive in the Spirit World på Sanctuary Records.
Gam Point
Gam Point er eit kupert nes 2 nautiske mil søraust for False Round Point på nordkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Neset er eit av nesa som vart kalla Pyritic eller Esther Island av den skotske geologen David Ferguson i 1913–14. Flyfoto frå området synte seinare at det Ferguson hadde nedteikna som ei øy, i røynda var eit nes. Det vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960. Ordet «gam» er det gamle sel- og kvalfangarar kalla det når dei samla seg på eit av fartøya deira for ein prat. Nærliggande Esther Harbour var ein ankerplass som ofte vart nytta av selfangarar.
Stigespel
Stigespel er eit brettspel som stammar frå India. Spelet går ut på at to eller fleire deltakarar tevler om å nå enden av ei rekkje nummererte ruter. På vegen kan dei råka ting som hjelper dei til å hoppa over fleire ruter - typisk stigar - eller ting som gjer at dei fell ned - slangar, sklier, stigar eller anna. Spelarane bruker terning til å avgjera korleis dei skal flytta brikkene sine, og berre slump gjer at ein av spelarane kjem først fram til slutten.
Opphv
Forløparen til stigespel oppstod i India for fleire hundre år sidan. Ulike brettspel og terningspel er dokumenterte med funn frå Indusdalkulturen og omtalt i tekstar som Rigveda og Mahabharata. Det var vanleg å bruka rutenett til spel, som asjtapada med 8 × 8 ruter eller dasapada med 10 × 10. I fleire av desse spela hadde ein løp mot eit mål.
Etterkvart blei det utvikla ei pedagogisk form av slike løpspel som skulle illustrera karma og sjelen sitt strev mot frelse, moksja eller nirvana. Ulike dygder kunne hjelpa ein å nå målet fortare, medan laster, symbolisert av slangar, kunne slå ein tilbake. Spelet blei kalla jnana/gyan chaupar ('kunnskapsspelet'), moksja-patam ('frelse-spel') eller parama pada sopanam ('trinn mot den høgste staden').
Brettet kunne ha ulike storleikar og utformingar, med alt frå 72 til 380 ruter. Desse blei følgd fram og tilbake for å nå toppen. I tillegg til nummer kunne kvar rute ha namn, som maya (illusjon), dvesj (sjalusi), dán (gjevmilde) og Sarasvati (visdomsgudinna). Det kunne ha ulike dekorasjonar, som plantar, dyr, bygningar, menneskefigurar og gudar.Spelet blei tilpassa ulike religiøse retningar innan hinduismen, djainismen, buddhismen og islam. Den muslimske varianten hadde gjerne 101 ruter der den siste, og øvste, var Allah si trone. Den nest siste i eit sufispel frå 1800-talet var Shaitan.