cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sakhalinsnipe
Skildring
Trekket til overvintringsområda byrjar hos vaksne fuglar like etter klekking og fell følgjeleg hovudsakleg i månadene juli og august. Ungfuglane trekkjer først frå slutten august mot midten av september. Dei kjem attende til hekkeplassane frå midten av mai av.
Hekkehabitata består av område med sparsom lerkvegetasjon for reirplassar og fuktige kystnære enger og kystnære farvatn for beite. Overvintringsområda ligg på elvemunningar, på mudderflater, i låglandssumpar og nokon gonger på fuktige enger, saltsletter og rismarker. Føda er ofte småfisk, i hekkesesongen stingsild. Anna ingrediensar er små krepsdyr, børstemark, insekt, og utanfor hekkesesongen krabbar.
Sakhalinsnipa er ein av få artar i ordenen vade-, måse- og alkefuglar som byggjer eit verkeleg reir og ikkje berre legg egga på bakken. Som reirmateralar brukast lerkkvistar, mose og lav. I motsetnad til dei fleste vadefuglar, bygger ho reiret i greinene på ein lerk, vanlegvis to til fire meter over bakken. Som hos andre sniper er ungane reirflyktarar og hoppar ut av reiret like etter klekking. Begge foreldra er involverte i reirbygging, ruging og omsut for ungane.
Offisielt estimat på populasjonen er på mellom 500 og 1000 attlevande individ per 1989. Estimatet er usikkert og i 2013 vart det oppdaga 1200 sakhalinsniper på kysten av Jiangsu i Kina.
IUCN klassifiserer sakhalinsnipa som ein sterkt truga art, med statuskode EN. Populasjonen er trudd å vere i tilbakegang.
Ajía Fýlaxi i Lemesós
Plassering
I sør grensar Ajía Fýlaxi til Ájos Jeórjos, Apóstoli Pétros ke Pávlos og Kápsalos, i vest omsluttar han nesten heilt bydelen Panajía Evangelístria. I aust ligg nabokommunen Mésa Jitonía, i nord busetnadene Fasoúla og Palódia og i vest kommunen Káto Polemídia og busetnaden Páno Polemídia.
Loch Lyon
Loch Lyon (skotsk-gælisk Loch Liobhunn/Loch Lìomhann) er ein innsjø i Glen Lyon, i Perth i Skottland. Frå innsjøen renn River Lyon. Innsjøen er omgjort til vassreservoar nytta for vasskraftproduksjon.
Mike Finnigan
Michael Kelly «Mike» Finnigan er ein USA-amerikansk klaverspelar og vokalist som har spesialisert seg på B3 Hammondorgel.
Finnigan har turnert og vore i studio med artistar som Jimi Hendrix, Joe Cocker, Etta James, Sam Moore, Crosby Stills and Nash, Dave Mason, Buddy Guy, Manhattan Transfer, Taj Mahal, Michael McDonald, Maria Muldaur, Peter Frampton, Cher, Ringo Starr, Leonard Cohen, Tower of Power, Rod Stewart, David Coverdale, Tracy Chapman, Los Lonely Boys og Bonnie Raitt.
Meishan
Meishan (kinesisk: 眉山; pinyin: Méishān) er eit byprefektur i den sentrale delen av provinsen Sichuan i Kina. Byprefekturet har eit areal på 7 186 km², folketalet vart i 2007 berekna til 3,44 millionar.
Byprefekturet Meishan omfattar eitt distrikt (区 qū) og fem fylke (县 xiàn).
Mary Lou Williams
Mary Lou Williams, var ein amerikansk jazzpianist, komponist og arrangør. Ho var ei viktig føregangskvinne i arbeidet for likeverd mellom kjønna innom jazzmusikken og var «den einaste stride-pianisten som lik Ellington stadig moderniserte stilen og til sist orienterte seg mot moderne harmonikk.»
Pianist og komponist
Som pianist forbløffa ho med eit kraftig anslag og uthaldande spel; kritikarar som Hugues Panassié konstaterte at ho spelte «som ein mann.» Tidleg i karriera var ho influert av Fats Waller, Earl Hines og Art Tatum, men tok opp utviklinga frå ragtime til post-bop i den meisterlege stilen sin. Det som karakteriserte ho frå start til slutt var ei smittande swingkjensle.
Til saman skreiv Mary Lou Williams over 350 songar og lengre komposisjonar, og ei lang rekke kjente jazzmusikarar spelte stykka hennar. Døme er Jimmy Lunceford («What’s Your Story, Morning Glory»), Louis Armstrong («Cloudy», «Messa Stomp», «A Mellow Bit of Rhythm», «Walkin' and Swingin»), Cab Calloway, Bob Crosby («Ghost of Love», «Toadie Toodle»), Tommy Dorsey («Little Joe from Chicago»), Ella Fitzgerald («What’s Your Story, Morning Glory»), Dizzy Gillespie («In the Land of Oobladee»), Honi Gordon («Why», «Walkin' Out the Door»), Earl Hines, Nat King Cole («Little Joe from Chicago», «Satchel Mouth Baby»), Casa Loma Orchestra («What’s Your Story, Morning Glory», «Walkin' and Swingin'»), Red Norvo («Messa Stomp», «A Mellow Bit of Rhythm») og Sarah Vaughan («Black Coffee»).
Ettermæle
I fleire tiår blei Williams rekna «som den største kvinnelege jazzmusikaren». Martin Kunzler slo fast «at før Carla Bley og Toshiko Akiyoshi har inga anna kvinne i jazzen hatt ein så sentral posisjon som pianisten – og i enno høgare grad komponisten og arrangøren – Mary Lou Williams.»
Først mot slutten av livet sitt opplevde ho at det viktige bidraget hennar til jazzmusikken blei æra av det jamne publikum – blant musikarar hadde ho vore ei legenda allereie frå swing-perioden på 1930-talet.
Duke Ellington sa at Mary Lou Williams var evig aktuell.
Om seg sjølv sa ho:
Livet til Mary Lou Williams er dokumentert i Joanne Burke sin film Music on My Mind (1989). I 1994 blei ho æra i dokumentarfilmen «A Great Day in Harlem». Kennedy Center i Washington D.C. har ein årleg jazzfestival for kvinner med namnet Mary Lou Williams Women in Jazz Festival. Legatet Mary Lou Williams Foundation som blei bygd opp av formuen hennar går til å støtte unge musikarar frå seks til tolv år.
Kjempebuddhaen i Leshan
Kjempebuddhaen i Leshan er ein skulptur i byprefekturet Leshan i Sichuan i Kina, hogd ut av berget ved åmotet mellom dei tre elvane Min Jiang, Dadu He og Qingyi. Figuren vart hogd ut or fjellsida av buddhistiske munkar i tida mellom 719 og 803. Skulpturen er 71 m høg, skuldrene er 28 m breie, dette gjer den til verdas største statue av Buddha. Hovudet er 15 meter høgt og 10 meter breitt. Øyrene er sju meter lange.
Statuen vart laga for å temje dei farlege kvervelstraumane som oppstår der elva Dadu renn ut i Min Jiang. Desse straumtilhøva var til stor plage og fare for skipstrafikken.
Vår Herres klinkekule
«Vår Herres klinkekuler» er spor nr. 9 på Erik Bye si plate Gammel er min fjord frå 1974. Songen har tekst av Erik Bye og melodi av Finn Ludt, og er ein av Bye sine best kjente utgjevingar. Fyrste registrerte framføring var i radioprogrammet Søndagsposten den 14. oktober 1973. Songen er vorten utgjeven på fleire samlealbum etter originalutgjevinga. Mellom anna er han opningssporet på konsertalbumet Vandring på Vår Herres Klinkekule (1986) og spor nr. 9 på andre CD-en på dobbelt-albumet Høvdingen – de aller beste 1958–2004 frå 2005.
Songteksta seier mellom anna at «Jeg så ham [Vårherre] klinke kule med vår klode i muntre sprett mot universets vegg».
Andre utgjevingar enn originalen
Vårherres klinkekule (sungen av Anne Grete Preus) er opningsporet på albumet Hildringstimen (2005), som er eit livealbum frå minnekonserten der diverse artistar heidrar Erik Bye eitt år etter at han døydde.
Wenche Myhre gav han ut på konsertalbumet Wenche Myhre in Concert som vart spelt inn i 2007 og gjeve ut i 2008. På dette albumet vart tittelen skriven i to ord som «Vårherres klinkekule».
Ofterschwang
Ofterschwang er ein kommune i Oberallgäu i Bayern i Tyskland. Kommunen omfattar 19,6 km² og hyste 2 082 ibuarar i 2021. Landsbyen Ofterschwang ligg 864 meter over havet.
I perioden mellom 1999 og 2013 vart det i Ofterschwang avvikla 15 tevlingar i verdscupen i alpine greiner, dei aller fleste for kvinner. 28. februar 1999 vann Finn Christian Jagge slalåmrennet, med Thomas Stangassinger og Kjetil Andre Aamodt på dei neste plassane.
Jon Herington
Jon Herington er ein USA-amerikansk gitarist, songar-låtskrivar, plateprodusent og studiomusikar.
Han spelte med Steely Dan på albuma deira Two Against Nature i 2000 og Everything Must Go i 2003. I 2000 gav han òg ut soloalbumet Like So. Sidan spelte han både med Donald Fagen Walter Becker på soloalbuma deira.
Som sidemann
Med Jim Beard
Med Lucy Kaplansky
Med Steely Dan
Med andre
Del Newman
Derrick Martin «Del» Newman (fødd Derrick Martin Morrow) er ein britisk dirigent, orkesterarrangør og musikkprodusent. Orkesterarrangementa hans finst på mange songar av rock- og popartistar frå 1960- til 1990-åra, inkludert Cat Stevens, Elton John, Carly Simon og Rod Stewart. Han har òg arbeidd med filmmusikk for Hollywood og musikalar for West End.
Al Murqab
Al Murqab er ein by i Kuwait. Folketalet er kring 10 000 innbyggjarar. Han ligg i Al Asimah guvernement, 13 km frå Kuwait internasjonale lufthamn.
Nærliggande byar og landsbyar er As Salihiyah (1 km), Al Qiblah (1 km), Al Kuwayt (0,5 km), Umm Siddah (1,5 km) og Al Mansuriyah (1 km).
Mick Woodmansey
Mick «Woody» Woodmansey er ein engelsk trommeslagar frå Driffield i Yorkshire, mest kjend for arbeidet sitt med David Bowie og The Spiders from Mars. Han spelte på Bowie-albuma The Man Who Sold the World (1970), Hunky Dory (1971), The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1972) and Aladdin Sane (1973).
Woodmansey vart erstatta i The Spiders from Mars av Aynsley Dunbar, som spelte på det neste albumet til Bowie i 1973, Pin Ups. Woodmansey danna The Spiders from Mars for eitt album, i lag med bassisten Trevor Bolder. Dei måtte nytte Dave Black på sologitar fordi Mick Ronson var utilgjengeleg og Pete McDonald song solovokal. Dei hadde med seg klaverspelaren Mike Garson, som hadde vore ein viktig del av bandet til Bowie i Ziggy Stardust-tida. Bowie medverka ikkje i det heile til albumet kalla The Spiders From Mars.
Etter at the Spiders var endeleg oppløyst, danna han bandet Woody Woodmansey's U Boat, med Phil Murray, Frankie Marshall, Phil Plant og etter kvart Martin Smith, og dei gav ut debutalbumet U Boat i 1977.
Woodmansey har òg spelt med Art Garfunkel.
Han spelte i bandet Cybernauts, og er i dag trommeslagar i 3-D.
Vertikalsirkel
Ein vertikalsirkel eller høgdesirkel er ein storsirkel på himmelen som går gjennom senit og nadir. Gjennom eit vilkårleg punkt på himmelkula kan ein berre leggje éin vertikalsirkel. Denne står vinkelrett på horisonten.
Wilson Kiprugut
Wilson Chuma Kiprugut var ein kenyansk friidrettsutøvar som vann bronsemedaljen på 800 meter under Sommar-OL 1964 og sølvmedaljen på same distansen ved sommarleikane 1968.
Kiprugut var den fyrste frå Kenya som vann ei olympisk medalje då han kneip tredjeplassen på 800-meteren under dei olympiske sommarleikane 1964 i Tokyo. Peter Snell frå New Zealand vann løpet på tida 1.45,1, medan Bill Crothers tok sølv på 1.45,6 og Kiprugut fekk 1.45,9 og personleg rekord. I 1967-sesongen forbetra han den personlege rekorden til 1.45,2. I 800-metersfinalen i Mexico-byen var Kiprugut den einaste som heldt fylgje med australiaren Ralph Doubell heilt inn til målstreken. Doubell tangerte verdsrekorden med 1.44,3, Kiprugut kom i mål på 1.44,5.
Hassela
Hassela er ein svensk tettstad i Nordanstigs kommun i Gävleborgs län, i landskapet Hälsingland. I 2005 hadde tettstaden 375 innbyggjarar.
Namn
Det er usikkert kvar namnet kjem frå, og dermed òg tydinga. Éi forklaring er at Hassela er kopla til tresorten hassel. Dette er rettnok ganske vagt, sidan hassel ikkje veks i soknet.
Eit anna forsøk på tolking kan gjerast ved å dele opp namnet Hassela i to, der den siste delen (-sel, -sal, -sall, -sale eller -sala) tyder buplass. Ordet sal tyder opphavleg «hus med eit einaste stort rom». Den første delen, ha- eller had-, tyder «kjemper» og svarer til det gamalnordiske ordet hödr, genitiv hadar. Hassela kan såleis bety Hadarnas boplats. Namneopphavet kan ha med vestnordisk innvandring til området på 400-talet e. Kr. å gjere på grunn av dei rike førekomstane av myrmalm og pelsdyr i området. Det i dag norske Hadeland, kan ha liknande namneopphav. Opphavet til namnet bør kunne tolkast parallelt med den for byen Norrhassel, som av og til òg blir kalla berre Hassel, i Medelpad, ut frå den geografiske plasseringa og fellestrekk gjennom historia.
Det finst òg ei segn i soknet om ei kjempe kalla Hadunf. Forklaringa til namnet til soknet kan òg ligge her.
Kuriosa
Vilhelm Moberg-romanen Utvandrerne er delvis basert på ei dagbok skriven av ein hasselainnbyggjarar. Dei frøa som blei sett i romanen, då Karl-Oskar og Kristina var i Amerika, kjem frå eit epletre av Astrakan. Dette modertreet finst framleis (2007) på garden Joris i Hassela sogn.
Tyrol Valley
Tyrol Valley er ein høg isfri dal som ligg aust for Mount Baldr i Asgard Range i Victoria Land. Dalen vart namngjeven av den austerrikske biologen Heinz Janetschek, som deltok i US Antarctic Research Program (USARP) i området i 1961-62 og kalla opp etter heimstaden hans i Tirol (Tyrol).
Verdsbilete
Eit verdsbilete er eit populært omgrep for den samla førestillinga til mennesket om verda, jorda, og kva rolle menneskeheita har innafor og i forhold til det.
Utviklinga av det astronomiske verdsbiletet har gjennom historia vore prega av store motsetnader. Hos dei første menneska var det eit antroposentrisk syn, der det var observatøren som stod i sentrum. Dei gamle egyptarane og babylonarane, som gjorde nøyaktige målingar av himmelen, hadde eit liknande syn, og prøvde ikkje å forklare det dei såg på himmelen.
Det var dei greske filosofane og naturforskarane i oldtida som først prøvde å forstå korleis og kvifor dei forskjellige himmelfenomena oppstår. Dei hadde eit geosentrisk verdsbilete, òg kalla det ptolemaiske verdssystemet, der jorda var i sentrum for alt.
Nikolaus Kopernikus erstatta det geosentriske verdsbiletet med det heilosentriske verdsbiletet, eller det kopernikanske verdssystemet, der sola var sentrum i universet som planetane krinsar rundt. Ideane til Kopernikus var alt blitt hevda av grekaraen Aristarkhos (310–230 f.Kr.), men utan å finne noko vidare forståing. I 1750 forklarte Thomas Wright at sola stod i sentrum av Mjølkevegen, i eit skiveforma system av stjerner. Dette synet heldt seg til 1917, då Harlow Shapley ut frå fordelinga av stjernehopane synte at sola langt i frå var sentral, men heller i utkanten av systemet. Det er ingenting som sæpregar sola, ho er berre ei av mange milliardar.
Panajía Evangelístria i Lemesós
Panajía Evangelístria (gresk Αγία Φύλαξη) er ein bydel i Lemesós (Limassol) på Kypros. Bydelen ligg i den nordlege delen av byen.
Plassering
Panajía Evangelístria er nesten heilt omslutta av bydelen Ajía Fýlaxi. I vest ligg busetnaden Páno Polemídia.
Tony Visconti
Sidan seint i 1960-åra har han arbeidd med mange artistar, men han har aldri arbeidd med nokon over så lang tid som David Bowie. I periodar har han arbeidd med Bowie sidan Space Oddity i 1969 til Reality i 2003, og har produser mange av albuma til Bowie og stundom spelt på dei.
Personleg liv
I løpet av dei neste få åra spelte han i fleire softrock- og lounge-band, der han spelte både bass og elektrisk gitar. Med den dåverande kona Siegrid, prøvde han ein karriere som popduoen Tony and Siegrid. Under dette namnet gav dei ut singelen «Long Hair», som vart ein liten hit i New York City seint i 1966, og nådde 33. plass på den lokale Topp 40-stasjonen WMCA. Dette var det næraste dei kom suksess og det vart ikkje gjeven ut andre singlar.
Etter det mislukka forsøket på å bli ein populær popsongar, vart Visconti så produsent for den dåverande distributøren sin the Richmond Organization.
Produksjon
Ein av dei første produksjonane han gjorde i England var for den walisiske gruppa The Iveys (seinare kjend som Badfinger). Han produserte fleire spor for den første LPen deira, Maybe Tomorrow, gjevne ut på The Beatles sitt Apple-selskap. Tittelsporet på albumet vart gjeven ut som singel og nådde 67. plass på Billboard Top 100 i 1968. Fleire tidlege produksjonsarbeid var albumet Prophets, Seers & Sages - The Angels of the Ages for det britiske bandet Tyrannosaurus Rex (seinare T.Rex) som var viktig for den vidare påverkande karrieren hans. Det var starten på eit samarbeid med T. Rex som skulle vare dei neste sju albuma. Ein av dei største suksessane til Visconti var Electric Warrior, albumet som gjorde frontmannen i T.Rex, Marc Bolan, til superstjerne og gjorde Visconti til ein ettertrakta produsent. Kort tid etter byrja Visconti og arbeide med David Bowie og i lag med gitarist Mick Ronson og trommeslagar John Cambridge, danna og turnerte dei med bandet Hype der han spelte bass. Sjølv om bandnamnet berre var kortvarig, varte besetninga og spelte inn albumet og singelen The Man Who Sold the World i 1970. Han arbeidde vidare med albuma Diamond Dogs (1974), Young Americans (1975), Low (1977), Heroes (1977), Lodger (1979) og Scary Monsters (and Super Creeps) (1980) for David Bowie.
I 1983 produserte Visconti Stage, det første av fire album for den britiske musikalstjerna Elaine Paige. Dette vart følgd opp med Cinema (1984), Love Hurts (1985) og Christmas (1986).
Visconti produsere album for the Moody Blues, The Other Side of Life (1986), og Sur La Mer (1988). I 1987 lagde Visconti, i lag med vokalisten i Moody Blues, Justin Hayward, musikk for BBC2-serien Star Cops.
Han produserte og spelte bass på eit par songar på The Dandy Warhols-albumet Welcome to the Monkey House i 2003. I 2003 slo han seg saman med Finn Brothers (Neil og Tim frå Crowded House og Split Enz) og spelte inn og produserte det andre albumet deira, som kom ut i 2004. Av ukjende årsaker spelte brørne inn heile albumet på ny og Tony er berre tilskriven for strykearrangementet. I 2004 produserte han tre songar for Manic Street Preachers-albumet Lifeblood. I 2005 samarbeidde han med det danske bandet Kashmir på det femte albumet deira No Balance Palace, der David Bowie medverka på ein song. Han har òg samarbeid som medlåtskrivar og produsent for albumprosjekt av Richard Barone. Han har arbeidd i Roma i 2006 for Morrissey-albumet Ringleader of the Tormentors. Sjølvbiografien hans, Bowie, Bolan and The Brooklyn Boy, som kom ut i februar 2007 på Harper Collins UK.
Jan Sandström
Inge Jan Håkan Sandström er ein svensk komponist.
Jan Sandström har studert komposisjon med mellom andre professor Gunnar Bucht ved Den kongelege musikkhøgskulen i Stockholm. I 1989 vart han sjølv professor i komposisjon ved Musikhøgskulen i Piteå.
Korverket Det är en ros utsprungen (1990), ei personleg bearbeiding av Praetorius si salme, vart Sandström sitt gjennombrot som komponist. Han er òg kjend for samarbeidet sitt med trombonisten Christian Lindberg, blant anna i Motorcykelkonserten (1988-89). Han har òg skrive fleire andre solokonsertar for ulike instrument samt orkersterstykke, vokalmusikk med orkester, operaer, korsongar og kammermusikk.
Silvan Zurbriggen
Silvan Zurbriggen er ein sveitsisk tidlegare skirennar frå Brig-Glis i kantonen Valais. Han vann sølvmedaljen i slalåm under verdsmeisterskapen 2003 i St. Moritz, samt bronsemedaljen i den alpine kombinasjonen under Vinter-OL 2010 i Vancouver. Han er ein fjern slektning av Pirmin Zurbriggen.
Aktiv
Zurbriggen overraska i 2002 med ein sjetteplass i super-G-rennet under vinter-OL i Salt Lake City. Sesongen etter overraska han på ny med å ta sølvmedaljen i slalåm i den alpine verdsmeisterskapen i St. Moritz. Si fyrste pallplassering i verdscupen oppnådde han i Sestriere i desember 2004, der han vart nummer to i eit slalåmrenn.
Frå 2006 satsa Zurbriggen like mykje på utfor som slalåm, noko som viste att i resultatlistene over kombinasjonstevlingane. I denne øvinga fekk han nytte av sine eigenskapar som slalåm- og utforrennar. Etter eit fall i utforløypa i Gherdëina 15. desember 2007, gjekk han skadd resten av sesongen.
I verdscupen i alpint har Zurbiggen sigra i to tevlingar, fyrst i den alpin kombinasjonen i Kitzbühel 25. januar 2009 og så i utfor i Gherdëina 18. desember 2010. Tre gongar har han vorte nummer to i slalåm i verdscuprenn, fyrst i den førnemnde tevlinga i 2004 og så to gongar i 2009/10-sesongen.
Zurbriggen tok bronsemedaljen i kombinasjonen under vinter-OL 2010. Han la opp i 2015.
Satellite
«Satellite» var det tyske bidraget i Eurovision Song Contest 2010 i Bærum i Noreg, framført på engelsk av Lena. Songen er skriven Julie Frost og John Gordon.
Eurovision Song Contest 2010
Sidan Tyskland er direktekvalifisert til finalen i Eurovision Song Contest trong ikkje songen å delta i éin av dei to semifinalane.
Finalen
Songen starta som nummer 22, etter Armenia med «Apricot Stone» av Eva Rivas og før Portugal med «Há dias assim» av Filipa Azevedo. Framføringa skilde seg ut av di Lena ikkje hadde noko sprakande danseshow eller sceneeffektar. Ho framførte songen i ein enkel, svart kjole med fire støttevokalistar. Rytmen i songen var òg litt uvanleg for Eurovision. Tyskland fekk til saman 246 poeng og vann av totalt 25 bidrag. Songen vann over det tyrkiske bidraget med ein margin på 76 poeng, den til då nest høgaste og no tredje høgaste marginen i historia. Det var den andre sigeren til Tyskland, men den fyrste etter at Vest-Tyskland og Aust-Tyskland vart sameint på nytt. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget fått 243 poeng og vunne og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget fått 187 poeng og vunne.
Eurovision Song Contest 2012
I pausen under den andre semifinalen i Eurovision Song Contest 2012 i Baku i Aserbajdsjan framførte Lena ein del av «Satellite».
Panservernmissil
Panservernsmissil, òg omtalt som ATGM (engelsk anti-tank guided missile), er eit missil laga spesielt for å kjempa mot tungt pansra køyretøy som stridsvogner og stormpanservogner. Dei varierer i storleik frå bærbare skulderavfyrte våpen, til system som berre kan avfyrast frå køyretøy eller fly.
Ein klassifiserer som regel panservernsmissil som anten MCLOS (Manual Command Line Of Sight) eller SACLOS (Semi-Automatic Command Line Of Sight). MCLOS føreset at skyttaren kan sjå missilet gjennom heile flukta og styre det til målet ved hjelp av ei stikk, medan SACLOS gjer at det er nok at siktemidla peikar på målet fram til missilet treffer.
Meir avanserte system brukar lasermarkering eller TV-kamera i sjølve missilet for å utpeika mål, og nokre er òg såkalla «avfyr og gløym» - (fire-and-forget).
Dei fleste panservernsmissil har stridshovud med holladning.
Nokre døme på panservernsmissil er den USA-produserte BGM-71 TOW, britiske Swingfire, den svenske Bofors Bantam, det fransk-tyske Euromissile MILAN og russiske AT-3 Sagger.
Etasjemose
Etasjemose er ein fleirårig bladmose. Han veks oftast på jord eller humus og finst først og fremst på den nordlege halvkula. Mosen bygg matter og veks på ein trappeforma måte som gir han ein karakteristisk utsjånad. Etasjemosen toler skugge godt og er meir ømfintleg for sollys. Han er føde for mellom anna skoglemen.
Utsjånad
Stilkblada er cirka 2 mm lange og 1,5 mm breie og greinblada 1 mm lange 0,5 mm breie. Stilkbladet smalnar av til ein spiss, som oftast er langsmal og krokete. Greinbladet får ein kort og kvass spiss.
Mosen sin stilk er dekt av grøne (på gamle skot brune), hårliknande utvekstar, såkalla parafyllier. Desse skil etasjemosen frå nærståande slekter. Liksom andre mosar har etasjemosen ikkje røter, men mosen sine rhizoider er uvanleg lange. Dei gamle skota døyr etter kvart og vert ein del av humusdekket.
Økologi
Etasjemosen vert i snitt åtte år gammal. Han veks på jord eller humus i lauv- og granskog. Han veks også på gamle stokkar, stubbar, berg, steinar og i blant på mur. Den trappeforma vekstmåten gjer han i stand til å klatre over nedfalle materiale og få litt meir sollys.
Formeiring
Etasjemose kan formeire seg både vegetativt og kjønna. Den første framgangsmåten er vanlegast, og mest framgangsrik målt i talet på nye planteindivid. Den kjønna kan likevel vere viktig når nye stader skal koloniserast. Mosen kan også spreie seg ved at delar av mosen losnar og etablerer seg andre stader. Slike fragment kan også overleve i jorda etter ein brann og føre til at mosen kjem tilbake raskare.
Bruk
Tidlegare har mosen, ofte saman med torvmosar, vore brukt til å tette i bygningar med laftverk. Etasjemose blir derfor ofte kalla for husmose.
Bønsnes kyrkje
Bønsnes kyrkje er ei langkyrkje på Røysehalvøya i Hole kommune i Viken fylke. Ulike kjelder daterer kyrkja til 1100- eller 1200-talet. Kyrkja forfall og kom ut av bruk på 1500- eller 1600-talet, men frå 1680-åra vart ho satt i stand, og ho vart teken i bruk att i 1728. Dagens vesttårn av tre er truleg frå 1862.
Orgelet er gamalt og har vorte bygd om fleire gonger. Det vart restaurert av folk frå Brødrene Torkildsen i 2009–10.
Al Jahra
Al Jahra (arabisk جهراء) er ein by 32 km vest for Kuwait by i Kuwait. Al Jahra er det administrative senteret i Al Jahra guvernement og Al Jahra-distriktet, som er jordbruksbasert. Byen har kring 400 000 innbyggjarar.
Bønsnes kyrkje
Det er ikkje kyrkjegard på Bønsnes.
Al Jahra
Historie
Al Jahra var ein gong dominert av jordbruksland og byrja som ein liten oaselandsby. Historisk sett vart han kjend som ein handelsstasjon for kamelar og ein stoppestad på veg til Kuwait by. Han voks gradvis til ein by i lag med den historiske Raude festningen. Al Jahra var åstad for slaget ved Jahra i 1920, ein konflikt mellom kuwaitarar og saudiarabarar. I dag står det eit nasjonalmonument til minne om slaget.
Golfkrigen
Under Golfkrigen var det trefningar i utkanten av Al Jahra der dei allierte øydela ein irakisk konvoi som trekte seg attende opp Mutlaryggen mellom 25. og 26. februar 1991. Den amerikanske hæren fekk ordre frå general Norman Schwarzkopf jr. om å ikkje la nokon dra inn eller ut av Kuwait med å effektivt blokkere den tilbaketrekkjande konvoien i ein 150 km stor radius. Han gav ordre om å sende Apache-helikopter armert med antitanksmissilar for å blokkere irakarane.
Samferdsle
Al Jahra ligg 32 km nordvest for Kuwait by og er knytt til byen med ei rekkje ringvegar. Hovudveg 80 knyter byen til Abdaly ved den irakiske grensa. Hovudvegen vart kalla «The Highway of Death» på grunn av involveringa i Golfkrigen då dei allierte soldatane øydela ein irakisk konvoi her. Vegen vart reparert seint i 1990-åra, og vart nytta i byrjinga av den amerikanske og britiske invasjonen av Irak i 2003. Den mest nærliggande flyplassen er Kuwait internasjonale lufthamn.
Sport
Det største fotballaget er Al Jahra fotballklubb. Dei spelar på Al Shabab Mubarak Alaiar stadion med ein kapasitet på 25 000 tilskodarar. Dei har vunne Den kuwaitiske eliteserien ein gong, i 1990.
Spann
Spann kan vise til:
Holly Knight
Holly Knight er ein USA-amerikansk låtskrivar, songar og pop- og rockmusikar. I 2013 vart ho innlemma i Songwriters Hall Of Fame. Songane hennar har vunne tre Grammy-prisar. Ho er kjend for å ha skrive hittar for somme av dei mest suksessrike artistane i musikkindustrien, som «The Best» for Bonnie Tyler, seinare spelt inn av Tina Turner, og «Love Is a Battlefield» og «Invincible» av Pat Benatar. Ho vart kåra til beste låtskrivar i den 11. årlege lesarundersøkinga til Rolling Stone i lag med Phil Collins, Paul Simon, Billy Joel og Bruce Springsteen.
Karriere
Holly Knight vart ei låtskrivarstjerne i rockeindustrien i 1980-åra. Kritkarane gav ho sjeldan mykje skryt, men ho klarte å definere ein stil for rockeradio på den tida med ei rekkje songar som blanda musklar med melodi med songar som Pat Benatar sin «Love Is a Battlefield», Scandal sin «The Warrior» og Tina Turner sin «Better Be Good to Me». Ho starta karrieren med bandet Spider i starten av tiåret, og spelte klaverinstrument og song korvokal i 1980 på Spider Between the Lines i 1981 og Rough Justice i 1984. Bandet med trommisen Anton Fig, som seinare spele trommer i Late Night With David Letterman, fekk fleire mindre hittar, mellom andre «New Romance (It's a Mystery)», som nådde 39. plassen i USA i 1980.
Etter Spider vart oppløyst fortsette Knight å skrive musikk og var involvert i comebackalbumet til Heart frå 1985 med Heart, der ho skreiv fleire songar, mellom anna «Never», som nådde topp 10. Knight slo seg seinare saman med vokalist Paul Engemann og gitarist Gene Black og danna rocketrioen Device. Dei fekk ein liten hit med singelen «Hanging on a Heart Attack» frå albumet 22B3. Det var det einaste bandet gjorde før Knight gjekk vidare med å skrive for andre artistar. Ho gav ut eit soloalbum i 1989, men det selde dårleg.
Loch Macaterick
Loch Macaterick er ein innsjø i East Ayrshire i Skottland i Galloway Forest Park og Merrick Kells SSSI. Området er noko råka av lyngbladbille.
Zanoah
Zanoah (hebraisk זָנוֹחַ) er ein moshav sentralt i Israel, like ved Beit Shemesh. Han høyrer til Mateh Yehuda regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 427.
Historie
Landsbyen vart grunnlagd i 1950 av emigrantar frå Jemen. I løpet av få år flytta dei fleste av dei første innbyggjarane og vart erstatta av emigrantar frå Nord-Afrika.
Geografi og arkeologi
Nahal Zanoah er ei elv som renn nordover og flyt ut i Nahal Sorek.
Ruinane (Khirbe Zanu') sør for moshaven er truleg den gamle landsbyen Zanoah som er nemnt i egyptiske brev, seinare ein del av Juda-stamma (Josva 15:34), og busett i perioden kring Det andre tempelet, som det òg står skrive i Bibelen (Nehemja 3:13).
Guangyuan
Byprefekturet Guangyuan omfattar tre distrikt (区 qū) og fire fylke (县 xiàn).
Samferdsle
Baoji-Chengdu-jarnbanen strekker seg gjennom Guangyuan. Jarnvegen knyter Baoji i naboprovinsen Shaanxi til Chengdu i Sichuan.
Kinas riksveg 212 går gjennom området. Vegen tek til i Lanzhou i Gansu og går sørover via Nanchong i Sichuan og endar i Chongqing.
Hasslarp
Hasslarp er ein tettstad i Helsingborgs kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 447 innbyggjarar. Ved Hasslarpsån låg ein sukkerfabrikk som utnytta lokale sukkerroer, og som no er nedlagd. Området er flat jordbruksmark.
Vesteuropeisk tid
Vesteuropeisk tid (WET, UTC±00:00) er ein tidssone som tidlegare vart nytta i mange land i Europa, men som no berre er i bruk i Storbritannia, Irland, Island, Portugal, på Færøyane og Kanariøyane og i ein del afrikanske statar.
Historisk bruk
Tidssonen vart tidlegare òg nytta i:
Hasselfors
Hasselfors er ein svensk tettstad i Laxå kommun i Örebro län i landskapet Närke. I 2005 hadde tettstaden 463 innbyggjarar.
Gullrisslekta
Gullrisslekta (Solidago) er ei planteslekt i korgplantefamilien.
Hasselfors
Staden ligg mellom dei to innsjøane Toften, der ein før fløyta tømmer, og Teen med fine badeplassar. I Hasselfors finst eit naturreservat og ein nesten 400-årig brukshistorie, der Hasselfors Bruks AB drev jernhandsaming torvbryting samt skogbruk fram til 1996 då bruket blei avvikla og seld. Frå 1996 er det Sveaskog som driv skogsbruket. I Hasselfors bruksmuseum finst historia bevart.
Av andre føretak i Hasselfors finn ein Setra, som driv eit stort sagbruk basert på grantømmer. Jan. F. Andersen A/S driv kursverksemd og utstilling for veterinærar. Hasselfors skule er ein barneskule med eit 50-tals elevar. Hasselfors Värdshus gir høve for å få kjøpt mat.
Gullrisslekta
I Noreg veks tre artar. Desse er fleirårige plantar som har rak stengel med heile sagtagga blad. Mange små gulblomstra korger med korte kantkroner. To av desse er innførte hageplantar som har spreidd seg i norsk natur. Dei er difor svartelista.
Peroksisom
Peroksisom er blærer med eit unikt sett av enzym som bryt ned feittsyrer til mindre molekyl.
Funksjon
Organellen si oppgåve i cella inneber blant anna å danna peroksid som oksiderer følgjande stoff: Etanol, formaldehyd, maursyre og fenol.
Albena Peninsula
Albena Peninsula (Poluostrov Albena) er ei halvøy som strekkjer seg 13 km aust frå vest og er 9 km brei, heilt aust på Brabant Island i Antarktiske Arkipel i Antarktis. Ho grensar til enden av Listerbreen i nord, og Hill Bay i sør. Halvøyar endar ved Spallanzani Point i aust.
Albena Peninsula er kalla opp etter den bulgarske feriebyen Albena.
Two Against Nature
Two Against Nature er det åttande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Steely Dan. Det var det første studioalbumet deira på 20 år og vart spelt inn frå 1997 til 1999 og gjeve ut 29. februar 2000 på Warner Bros. Records.
Two Against Nature fekk god kritikk og vann fire Grammyprisar: Årets album, beste popvokalalbum, beste lyd innan ikkje-klassisk musikk og beste popsong av ein duo eller ei gruppe med vokal (for singelen «Cousin Dupree»). Albumet selde òg godt og nådde sjetteplassen på den amerikanske Billboard 200-lista. I alt selde det meir enn éin million eksemplar, og gav gruppa ei platinaplate i USA.
Mottaking
Steely Dan marknadsførte albumet med ein turné i Nord-Amerika, Europa og Japan. Turneen vart ein stor suksess og oppmuntra dei til å spele inn albumet Everything Must Go i 2003.
Ticket to Ride av Carpenters
Ticket to Ride er det første albumet til den amerikanske duoen Carpenters. Då albumet kom ut i 1969 hadde det tittelen Offering, (med eit heilt anna plateomslag) og selde dårleg. Ein av songane på albumet vart ein liten hit, Lennon-McCartney-songen «Ticket to Ride», ein balladeversjon av The Beatles-songen.
Etter Carpenters fekk gjennombrotet sitt, vart albumet gjeve ut på ny internasjonalt med namnet Ticket to Ride og selde moderat.
Albumet er langt meir sjølvstendig enn andre Carpenters-album, utan orkestrering, og duoen spelte dei fleste instrumenta sjølv. 10 av 13 songar var skriven av Richard Carpenter og tekstforfattaren John Bettis. Det skil seg og frå seinare Carpenters-album ved at begge medlemmane deler likt på solovokalen. På seinare album var det nesten berre Karen Carpenter som song solovokal.
Mazkeret Batya
Mazkeret Batya (hebraisk skrift מַזְכֶּרֶת בַּתְיָה, tyder 'Batya-minnesmerket') er ein by sentralt i Israel søraust for Rehovot og 25 km frå Tel-Aviv. Mazkeret Batya dekker eit område på kring 7 km². I desember 2008 hadde han eit folketal på 9 900.
Greatest Hits, Vol. 1 av Rod Stewart
Greatest Hits, Vol. 1 er eit samlealbum av Rod Stewart på Warner Bros. Records frå 1979.
Kampanologi
Kampanologi er læra om klokker og historikk, utforming, støyp og teknologien rundt dei, i tillegg til kunsten og tradisjonar knytte til klokkeringing. Nemninga er særleg brukt om større klokker og ringing i kyrkjeklokker.
Mazkeret Batya
Historie
Mazkeret Batya vart grunnlagd den 7. november 1883 av ti pionerar frå Russland og sju lokale jødar. Han vart opphavleg kalla Ekron og var den første jordbruksbusetjinga til Hovevei Zion-rørsla. Landområdet vart kjøpt av baron Rothschild i eit tidleg forsøk på å innføre jødisk gardsbruk i Palestina. Rabbien Shmuel Mohilever spelte ei avgjerande rolle i å skaffe midlar og organisere nybyggjarane. Leivningane etter Mohilever vart sidan gravlagde i Mazkeret Batya gravplass. I 1887 vart namnet endra til Mazkeret Batya, til minne om Betty Salomo de Rothschild, mor til baron Rothschild.
I mandattida vart det grunnlagd ein jødisk politistasjon i Mazkeret Batya for å gjere dei lokale vegan tryggare. Under sjølvstendekrigen drog konvoiar som skulle kringsetje Jerusalem ut frå Mazkeret Batya. Eit feltsjukehus var i drift her for å ta seg av Haganah-soldatar som vart skadde ved Latrun.
I følgje ei kjelde skal britane mot slutten av Palestinamandatet ha prøvd å gje den nærliggande flyplassen Aqir og leiren der til palestinske arabarar, visstnok utan suksess.
Venskapsbyar
Mazkeret Batya er venskapsby med:
Al-Qādisiyyah
Al-Qādisiyyah er ein forstad til Kuwait by.
Sollihøgda kapell
Sollihøgda kapell er ei langkyrkje frå 1911 på Sollihøgda i Hole kommune i Viken fylke. Altartavla vart laga til 25-årsjubileet i 1936.
Laura Ingalls Wilder
Laura Elizabeth Ingalls Wilder var ein amerikansk forfattar. Ho er best kjend for barnebokserien Huset på prærien (Little House on the Prairie), som er basert på hennar eigen barndom.
Ruben S. Gjertsen
Karriere
Gjertsen har studert innan orgelspel og komposisjon ved Griegakademiet i Bergen mellom 1996 - 2006. Han har også vore stipendiat ved akademiet, og vart tildelt Griegakademiets jubileumspris i 2006. Han har også jobba ein del som organistvikar i ymse kyrkjer. Frå 2007 - 2009 fekk han stipend for yngre kunstnarar. Frå 2008 - 2010 budde han i Berlin som frilanskomponist. Sidan 2010 har han arbeidt ved Griegakademiet.
Laura Ingalls Wilder
Laura Elizabeth Ingalls vart fødd den 7. februar 1867 i eit tømmerhus i skogane utanfor Pepin, Wisconsin av Caroline («Ma») Ingalls og Charles («Pa») Ingalls. Ho var det andre barnet i ein søskenflokk på fem; ho hadde fire sysken: storesøstera Mary Amelia Ingalls, lillesøstrene Carrie Celestia Ingalls og Grace Pearl Ingalls og ein lillebror, Charles Frederick Ingalls, som berre vart ni månader gammal.
Ruben S. Gjertsen
Karriere
Gjertsen gav ut si fyrste soloplate med samtidsmusikk, Grains i 2009. Plata vann Spellemannprisen 2009 i klassen årets samtidskomponist. I tillegg vann Gjertsen Arne Nordheims komponistpris i 2010.
Laura Ingalls Wilder
Prærien og Det Indianske Territoriet
Då Laura var eit år gammal bestemde far til Laura, Charles eller «Pa», seg for å selja garden dei budde på for å dra sørvestover til Kansas og det indianske territoriet, der det som skjedde i boka Little House on the Prairie fann stad. Dette er staden der Charles og Caroline fekk det tredje barnet sitt, Caroline «Carrie» Celestia. Men landet dei slo seg ned i var ikkje opna for innflytting enno, og rundt eit og eit halvt år etter at dei kom måtte dei flytte. I boka utgav ho seg for å vera seks/sju år gammal for å halda på kronologien i bokserien i og med at Little House on the Prairie var den andre boka i serien.
Det vesle huset i den store skogen
Familien flytta då attende til Pepin i Wisconsin som var staden der handlinga i Lauras fyrste bok, Little House in the Big Woods, føregjekk. Hendingane i denne boka fann stad var ho tre år gammal, ikkje seks, som det står i boka. I tillegg til det som skjedde i boka, byrja Laura på skule. Som fireåring var ho den yngste eleven ved Barry Corner School.
Walnut Grove, Minnesota og Burr Oak, Iowa
På den sjuande fødselsdagen til Laura kryssa familien Lake Pepin, ein del av Mississippi-elva, for andre gong. Charles syntest det var kome for mange innflyttarar til «den store skogen». Han likte ikkje tanken på at ville dyr skulla leva i konstant frykt for menneske. Dessutan var det ikkje trygt å jakta med for mange folk i området, så Charles hadde på nytt avgjort å selja garden og dra vestover. Denne gongen enda dei opp langs med Plum Creek utanfor den sannsynlegvis meste kjende byen dei budde i (på grunn av TV-serien frå 1974-83), Walnut Grove i Minnesota. Først budde dei i ei jordhytte, men så bygde Charles eit trehus oppe på prærien. Laura byrja på skulen igjen og fekk nye vener og «fiendar» som Nellie Owens. (I boka On the Bank sin of Plum Creek heitte ho Nellie Oleson). Opphaldet deira i Minnesota baud på mange utfordringar. Plankane Charles brukte for å byggja huset var kjøpt på kreditt og skulle nedbetalast når innhastinga av avlinga var ferdig. Då kom det ei sky av grashopper som åt opp all avlinga. Dette førte til at Charles måtte gå til fots meir enn 200 mile (ca. 320 kilometer) for å finna ein jobb som han kunne bruka til å nedbetala det han skulda. Nokre månader etter, den 1. november 1875, blei veslebroren til Laura, Charles Frederick, fødd. Året etter kom grashoppene tilbake for andre gong. Charles fekk nok og flytta familien først til South Troy i Minnesota, der nokre slektningar av Laura budde. Der døydde veslebroren til Laura, berre ni månader gammal. Deretter tok Charles seg ein jobb på eit hotell i Burr Oak i Iowa, og vart der i eitt år. Den yngste systera til Laura, Grace Pearl Ingalls, vart fødd her. Då familien hadde budd i Iowa i eitt år, flytta dei tilbake til Walnut Grove. Laura tok seg jobb som kelner i eit nytt hotell i Walnut Grove, og då ho byrja på skulen der igjen, møtte ho for fyrste gong Genevieve Masters, som i to av Lauras bøker òg gjekk under namnet "Nellie Oleson". I tillegg vart Mary sjuk av skarlaksfeber og etterkvart òg heilt blind.
Dakota-territoriet
Kort tid etter byrja ein periode av Laura sitt liv som ho skildra i By the Shores of Silver Lake. Denne perioden fann stad mellom 1879 og 1880. Charles vart tilboden ein jobb for jernbana gjennom systera Docia (Laura Ladocia Waldvogel Forbes), som han takka ja til. Dermed la han ut på reise til det søraustlege Dakota-territoriet (i dag kjent som Nord- og Sør-Dakota) der han var ansvarleg for å betala ut løna til dei som bygde jarnbana. Charles drog ut seint på våren, men fordi Mary ikkje var vorten ordentleg frisk enno og dermed for svak til å kunna reisa, kom resten av familien først ut på hausten. Då vinteren kom og jarnbanebyggjarane var ferdige med jobben, flytta familien til husa til bygningsinspektøren og overvintra der. Staden dei no var komne til, vart heitande De Smet, og då våren kom, skaffa Charles seg først ei tomt i den nye byen som dei først budde i, deretter eit gardsbruk ca. 1,6 kilometer sør for byen. Dette skjedde våren 1880.
Den neste perioden i Lauras liv skildra ho i boka The Long Winter. Dette var ein av dei aller vondaste vintrane i Dakota-historia til området. Vinteren varte frå oktober til april, med snøstormar som var så kraftige at skulen måtte haldast stengt store delar av vinteren. Dei dagane det var skule møter Laura for fyrste gong på Minnie Johnson og Mary Power, som ho òg møter i dei to neste bøkene til Laura.
Den neste delen av livet hennar er godt dokumentert. Boka Little Town on the Prairie følgjer Laura og familien hennar frå våren 1881 til julaftan i 1882. Her tek Laura seg jobb som sydame i byen Dei Smet. Laura og Carrie byrjar for alvor på skulen i De Smet og vert blant andre kjent med gode venninner som Minnie Johnsen, Mary Power og Ida Brown, og uvenner som Miss Wilder (lærarinne til Laura) og Genevieve Masters som ho kjende frå sitt siste opphald i Walnut Grove. Mary vert send på skule for blinde i Iowa, og Laura møte den kommande ektemannen sin, Almanzo Wilder.
I Laura si åttande bok, som var den siste som vart utgjeve før ho døydde, These Happy Golden Years, byrjar Laura å jobba som lærer. Ho var alt anna enn komfortabel med det fordi ho ikkje likte å vera saman med framande og fordi det var den fyrste perioden i livet hennar som ho budde borte frå foreldra sine. Dette skjer samstundes som hennar eigen skulegang held fram i De Smet. Almanzo forelskar seg i Laura og fraktar ho fram og attende mellom De Smet og skulane ho jobbar i (på den tida jobba ein som regel berre i cirka to/tre månader om gongen på det meste, og for Lauras del var det fleire månader mellom kvar gong ho jobba som lærer) uansett kor langt og kor kaldt det var. Handlinga i boka baserer seg på ein periode på tre år og vert avslutta den 25. august 1885 då Laura og Almanzo vart gifte.
Ekteskap og åra etter
Laura og Almanzo møtte på store utfordringar, særleg i dei fyrste åra sine som ektepar. Dei fekk ei dotter, Rose Wilder Lane, i 1886. Feilslegne avlingar, økonomisk depresjon (eller «panikk» som dei kalla det), tornadoar og at huset deira brann var nokre av problema dei hadde. Almanzo vart delvis lam då han fekk ei alvorleg form for difteri. I august 1889 fødde Laura ein son. «Han ser ut som Manly,» sa Grace. (Manly var kallenamnet Laura brukte om Almanzo). Kort tid etter daude den nyfødde sonen. Desse prøvingane står skildra i den siste boka i Little House-serien, The First Four Years. Dette er ei bok Laura skrev eit utkast til, men som ho sannsynlegvis mista interessa for å gjera ferdig då Almanzo døydde i 1947. Boka er vorten utgjeven, slik Laura skreiv henne, i 1971, etter at dottera Rosa Wilder Lanes døydde i 1968.
No byrja ein periode av livet der Laura, Almanzo og Rose flytta omkring i USA på berre nokre få år. I 1890 drog dei austover til Spring Walley i Minnesota. Der budde dei saman med Almanzo sine foreldre og slektningar. Dei budde der i over eit år. Peter Ingalls, fetteren til Laura, flytta då ned til Florida. Laura og Almanzo gjorde det same fordi klimaet der var betre for helsa til Almanzo. Dei vart ikkje verande der så lenge; naboane såg på Laura som ein «up-North-galning», og heller ikkje kona til Peter likte ho så godt. Laura sakna prærien, og i 1892 flytta dei tilbake til De Smet. Der tok Laura seg arbeid som sydame medan Almanzo verka som lausarbeidar. Dette gjorde dei i voner om at dei på nytt skulle kunna starta ein gard.
Mansfield i Missouri
I 1894 flytta familien ein siste gong, denne gongen til Mansfield i Missouri, til ein gard som var 0,2 kvadratkilometer stor. Dei kalla garden Rocky Ridge Farm, for det var mykje stein på tomta. 20 år seinare hadde garden vakse til å verta ein mjølke- og fruktgard på 0,8 kvadratkilometer. Eit tømmerhus som dei bygde, vart etterkvart erstatta av ein ti-roms gardshus og andre bygningar. Etterkvart som åra gjekk, byrja Laura å skriva korte innlegg til eit magasin som heitte Ruralist. I 1916 var Laura med på å oppretta ei gruppe som heitte The Athenians. Føremålet med gruppa var å utvikla venskap og røynsler innanfor emne som f. eks utdanning. Målet var å få bygd eit fylkesbibliotek. Laura bidrog med å skriva ein klubbsong og reportasjar. Ein gong kjøpte Rose ein bil i gåve til Papa (Almanzo) og Mama Bess (Laura). Det var ein 1923-modell Buick. I 1925 la familien ut på ein biltur til California. Dette skulle vekka skriveviljen til Laura til live igjen. Laura hadde slutta å skriva for The Ruralist, og då dei kom heim frå California hjelpte Rose Laura med å skriva to artiklar til The Country Gentleman. Rose var ivirg etter å læra Laura å skriva liknande artiklar til høgtbetalande blad fordi Rose meinte at dette ville vere Laura sin sjanse til å tene gode pengar. Dette varte fram til 1926 då Rose byrja med språkstudium og flytta heim frå til Paris og Tirana, hovudstaden i Albania.
I 1928 kom Rose tilbake. No innsåg ho at gardsarbeidet for foreldra hennar vart for tøft for dei og at det var på tide at dei trekte seg tilbake. Det året bygde Rose eit heilt nytt hus som stod ferdig i desember 1928. Kort tid etter at dei flytta inn i det nye huset betalte Laura og Almanzo det siste dei skulda pengar til. «No er denne staden vår,» erklærte dei. Rose heldt til i det gamle huset deira. Då tenkte Laura på å skriva ein sjølvbiografi. Ho tenkte over barndomen ho hadde i skogen på prærien med Charles, Caroline og systrene Mary, Carrie og Grace. Det ho opplevde kunne ikkje opplevast på den tida dei no levde i, for på 50 år var kolonigrensene borte. Laura tenkte at opplevingane hennar var for gode til å verta borte og sa at «Det var historier som måtte forteljast.» Dette førte til at ho byrja å skriva ned historia si i ei blå linjert skrivebok. Manuskriptet fekk namnet Pioneer Girl – 'Pionerjente'. Ho gav manuset til Rose som reinskreiv det på maskin. Då det varet gjort sende Rose teksta til George Bye, Rose sin agent som tok seg av verka til Rose i voner om å få selt det til eit forlag. Sjølv om alle var samde i at det var ei interessant amerikansk historie, var det ingen som ville kjøpa henne. Då tok Rose med seg manuskriptet til New York for å prøva å selja det til nokre magasin, men fekk på nytt avslag. Nokon vener i San Francisco høyrde om manuset. Dei jobba med å illustrera barnebøker og tenkte at Pioneer Girl ville vore ein god barnebok. Igjen vart manuset sendt frå forlag til forlag til det til slutt enda opp hos Harpar & Brothers som fatta interesse.