cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kösen
Delavrenningsområde
Kösen inngår i delavrenningsområdet (629499-137554) som SMHI kallar Utloppet av Kösen. Middelhøgda er 144 meter over havet og arealet er 64 kvadratkilometer. Om ein tek med dei 94 avrenningsområda oppstraums blir det akkumulerte arealet 1,981.05 kvadratkilometer. Bolmån (Ulvhultsån) som drenerer avrenningsområdet har sideelvsorden 2, som tyder at vatnet flyt gjennom totalt 2 vassdrag før det når havet etter 96 kilometer. Avrenningsområdet består hovudsakleg av skog (57 %) og jordbruk (10 %). Avrenningsområdet har eit vassareal på 10.77 kvadratkilometer, som gjev ein vassarealprosent på 16.8 %. Busetnaden i området dekkjer eit område på 0.62 kvadratkilometer eller 1 % av avrenningsområdet.
Fisk
Ved prøvefiske er det fanga følgjande fisk i vatnet:
John Cowan
John Cowan er ein USA-amerikansk soul og progressiv bluegrass-vokalist og bassist. Han var songar og bassist for New Grass Revival. Cowan vart bassist i bandet i 1972, etter at den opphavlege bassisten Ebo Walker slutta og var det einaste medlemmet i New Grass Revival som ikkje hadde ein bluegrassbakgrunn.
Frå 1988 til 1996 spelte Cowan i lag med Rusty Young frå Poco, Bill Lloyd frå Foster & Lloyd og Pat Simmons frå The Doobie Brothers i eit band opphavleg kalla Four Wheel Drive, og som seinare endra namn til The Sky Kings. Dei gav ut fleire singlar og spelte inn to album som ikkje kom ut før i 1997.
Cowan var òg bassist i The Doobie Brothers frå 1993 til 1995. I tillegg har Cowan spelt i lag med Travis Tritt, Steve Earle, Garth Brooks og Wynonna Judd.
Lillemor von Hanno
Lillemor von Hanno var ein norsk skodespelar og forfattar. Ho var fødd Bergljot Gjems Selmer, og opptredde før ho gifta seg under namnet Lillemor Gjems Selmer.
Familie
Lillemor von Hanno var fødd i Balsfjord i Troms og var dotter av distriktslegen Alfred Selmer og forfattaren og skodespelaren Ågot Gjems. Familien flytte til Ås i noverande Akershus fylke då ho var to år, sidan faren vart distriktslege i Follo. <!-- Mora Ågot Gjems var sjølv forfattar og av ein skodespelar, og ein av Lillemors fire eldre sysken vart Tordis sangerinne og Alfred skodespelar.
Lillemor Gjems Selmer gifta seg i 1927 med teatermalaren og illustratøren Otto von Hanno. Dei vart foreldre til statsviteren Tertit von Hanno Aasland (fødd 1928). Ekteskapet enda i skilsmisse, og i 1950 gifta ho seg på nytt med Joakim Lund Ihlen, som var direktør for Strømmens Værksted. Òg dette ekteskapet tok slutt.
Teater og film-karriere
Lillemor fekk etter end skulegang i Noreg utdanna seg som dansar og skodespelar i utlandet. I 1917 følgde ho undervisinga ved Fru Valborns ballettskule i København. Ho debuterte på teaterscena i 1920 i Trondheim, og spelte blant anna Anitra i Henrik Ibsens Peer Gynt på Trondhjems Nationale Scene i 1921. Ho stod oppført på rollelista som Lillemor Gjems Selmer. Etter tre år i Trondheim fekk ho ansettelse ved Nationaltheatret i hovudstaden.
I 1925-26 spelte ho ein sesong på Chat Noir, med hovudroller i suksessrevyen Ikke mas, alle får (premiera i 1925), i Hertuginnen av Elba (premiere 26. desember 1925), som ikkje slo an korkje hos publikum eller kritikarar, i farsen En liten paradisfugl (premiere 9. januar 1926), i farsen Det nakne faktum (premiere 29. januar 1926), og i Lån meg øre !(premiere i mars 1926), som vart ein ny suksess.
I 1926 studerte ho ved den russiske ballettskulen i Berlin, og frå 1927 var ho tilsett ved Det Nye Teater i Oslo. I 1928 hadde ho likevel eit nytt opphald i København, denne gongen for å ta klasser hos Betty Hennings. Ansettelsen ved Det Nye Teater laupte fram til ho i 1934 gjekk attende til Nationaltheatret, der ho vart verande fram til ho slutta som skodespelar i 1951.
Sjølv om ho først og fremst var teaterskodespelar, medverka ho òg i eit par filmar. Ho fekk dessutan oppført skodespelet Leiken vi lever på Det Nye Teater i Oslo i 1938; på same scene regisserte ho forresten oppsetninga av amerikanske Clare Booth Luces komedie Kvinner i 1953.
Forfattarkarriere
Lillemor von Hannos bøker var skriven i 1930-talet sitt karakteristiske "Oslo-tone" – dei var humoristiske skildringar av unge voksnes selskapsliv og hverdagslige trivialitetar. Ektemannen Otto von Hanno illustrerte bøkene hennes med små vignettar. Ho skreiv òg kåseri for Dagbladet og Morgonbladet.
Prisar og utmerkingar
Lillemor von Hanno vart tildelt Kongens fortjenstmedalje i gull i 1951.
Xenoblade Chronicles
Xenoblade Chronicles, kjent i Japan som Xenoblade, er eit actionrollespel utvikla av Monolith Soft og utgjeve av Nintendo. Det vart opphavleg utgjeve i Japan i 2010, og seinare i Europa i 2011 og i Nord-Amerika i 2012. Ei utgåve av spelet vart utgjeve til New Nintendo 3DS i 2015. Ein remake til Nintendo Switch kom ut i mai 2020 under tittelen Xenoblade Chronicles: Definitive Edition.
Indrehovdeholmen
Indrehovdeholmen er ei øy som ligg 2,4 km vest for Hovdeneset i den austlege delen av Lützow-Holmbukta i Antarktis. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven på grunn av plasseringa i høve til øyane langs Langhovde.
Lasse Aasland
Lasse Aasland var ein norsk Ap-politikar, embetsmann og bistandsarbeidar.
Ramsan
Ramsan er ei øy i Stockholms skjergard i Norrtälje kommun i Sverige.
Tidlegare var øya eigd av bønder på fastlandet som nytta ho til jakt, fiske og kubeite.
I dag vert øya nytta som feriebustad.
Fylkesveg 200 i Telemark
Fylkesveg 200 i Telemark går mellom Kjellestad kapell og Langesund i Bamble kommune. Vegen er 5,6 km lang.
Fylkesveg 200
Fylkesveg 200 finst i fleire fylke i Noreg:
Skiringssal folkehøyskole
Skiringssal folkehøyskole er ein frilynt folkehøgskule i Sandefjord i Vestfold og Telemark. Skolen tar årleg imot vel 95 elevar og er eigd av Vestfold fylkeskommune.
Linjefag ved skulen er:
Hedenstad kyrkje
Hedenstad kyrkje er ei langkyrkje ved Labro i Øvre Sandsvær (no Kongsberg kommune) i Viken fylke. Kyrkja er frå 1100-talet og vart restaurert etter planar av Herman Backer i 1889. Etter krigen vart det gjort om på nokre av Backers endringar i ei restaurering planlagd av Thomas Tostrup.
Katharina Molitor
Katharina Molitor er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Bedburg i Nordrhein-Westfalen som deltek i spydkasting. Ho vart verdsmeister i øvinga under VM i friidrett 2015. Molitor vart tysk meister i 2010 og 2015.
Aktiv
Molitor sette i mai 2008 personleg rekord med 61,74 m under eit stemne i Halle. Ho vart utteken til sommarleikane i Beijing, der ho vart nummer åtte. Den 25. juni 2010 forbetra ho den personlege rekorden til 64,53 m på heimebana i Leverkusen, og fire veker seinare vart ho tysk meister i Braunschweig med eit bestekast på 64,27 m. Under europameisterskapen i Barcelona enda ho med 63,81 m på fjerdeplassen. Sommaren 2011 flytta ho sitt personbeste i øvinga med 14 cm til 64,67 m i Kassel. Tre veker seinare vart ho nummer fem i VM i Daegu, same plasseringa fekk ho i EM året etter, medan ho i London-OL kom på sjetteplassen.
Sommaren 2015 var Molitor i sitt livs beste form. I juli månad forbetra ho den personlege rekorden til 66,40 m då ho vann DL-tevlinga i Luzern. Veka etter vart ho i Nürnberg tysk meister for andre gong med eit kast på 65,40 m. Den 30. august 2015 smelte ho til med heile 67,69 m i siste omgangen under friidretts-VM i Beijing, og vann gullmedaljen framom den kinesiske heimfavoritten Lü Huihui. Under friidretts-EM 2016 enda Molitor som nummer fire.
Jezreeldalen regionale kommune
Jezreeldalen regionale kommune (hebraisk מועצה אזורית עמק יזרעאל, Mo'atza Azorit Emek Yizra'el) er ein regional kommune nord i Israel som omfattar dei fleste busetjingane i Jezreeldalen. Han består av 15 kibbutzim, 15 moshavim, seks felleskap og to beduinlandsbyar. Trass i namnet ligg ikkje alle busetjingane i sjølve Jezreeldalen proper, men i nærleiken.
Busetjingar
Moshavim
Fellesbusetnader
Arabiske landsbyar
Leon «Ndugu» Chancler
Leon «Ndugu» Chancler er ein jazzfunk-trommeslagar, perkusjonist, studiomusikar, komponist og produsent frå Louisiana i USA.
Chancler kom frå Shreveport i Louisiana og byrja å spele trommer då han var tretten år gammal. På high school spelte han med Willie Bobo and the Harold Johnson Sextet. Chancler fekk universitetsgrad i musikk ved California State University, Dominguez Hills, og hadde då alt spelt med Gerald Wilson Big Band, Herbie Hancock, og spelt inn musikk med Miles Davis, Freddie Hubbard og Bobby Hutcherson, blant andre.
Chancler arbeidde ofte som studioperkusjonist. Han er å høyre på mange hitplater frå jazz til blues til pop, mellom anna Michael Jackson sin «Billie Jean». Chancler har òg arbeidd med Stanley Clarke, Jean-Luc Ponty, Donna Summer, George Duke, Patrice Rushen, Carlos Santana, Hubert Laws, The Crusaders, Frank Sinatra, Weather Report, Lionel Richie, George Benson, The Temptations, Tina Turner, Kenny Rogers, Thelonious Monk, Herbie Hancock, John Lee Hooker og andre.
I 2006 vart han assisterande professor på jazzstudiet ved University of Southern California og lærar ved Stanford Jazz Workshop i California.
Chancler er medlem av Percussive Arts Society og har blitt kåra til ein av dei 25 beste trommeslagarane i verda.
Diskografi
Med Miles Davis Med Eddie Harris Med Hampton Hawes Med Harold Land Med Azar Lawrence Med Julian Priester Med Lalo Schifrin Med Weather Report
Gilboa regionale kommune
Gilboa regionale kommune (hebraisk מועצה אזורית הגלבוע, Mo'atza Azorit Gilbo'a) er ein regional kommune nord i Israel, i fjellsida av Gilboa. Det bur kring 22 000 innbyggjarar her fordelt på 38 busetjingar. Storleiken på kommunen er kring 250 000 dekar.
Historie
Gilboafjella som grensar til Jezreeldalen frå sør og Beit She'an-dalen få vest dannar ein del av vasskiljet i Israel. I 1921 bygde 75 mann frå arbeidsgruppa til Joseph Trumpeldor ein teltleir nær Ma'ayan Harod. Dei fleste av dei var emigrantar til Israel under den andre Aliyah, og somme kom i den tredje Aliyah. Somme av dei var medlemmar av Hashomer. Programmet gjekk ut på å «bygge opp landet med eit generelt kollektiv av israelske arbeidarar.» Etter to månader kom ei gruppe til i dei austlege område Jezreeldalen og slo seg ned på åsen Tel Hassan, som no heiter Tel Yosef. Dei andre busetjingane vart bygde seinare.
Busetjingar
Busetjingar i Gilboa regionale kommune:
Kibbutzar
Moshavar
Fellesbusetnader
Arabiske landsbyar
Tidlegare landsbyar
Jordbruk
Det vert drive mykje forskjellig jordbruk i kommunen. Det vanlegaste er bomull, kveite, drivhus og andre industrielle plantasjar, blomar, åkrar, fisketjern, kyr og kylling.
Industri
Kibbutzim i kommunen har bygd mange fabrikkar: Shimurim i Beit HaShita; metallhandsaming i Beit Alfa, Moledet, Ein Harod og Beit Yosef; tømmerarbeid i Beit HaShita og Ein Harod; elektronikk i Yizre'el; nøtteknekking i Geva; plastikk i Heftzibah og Ram On; trykking og ornamentering i Moledet og Tel Yosef.
Emilie Nicolas
Emilie Nicolas Konghamn, kjend under artistnamnet Emilie Nicolas, er ein norsk elektronikamusikar. Ho er kjend for sin jazz-inspirerte vokal i møte med elektronika.
Tidleg liv og utdanning
Konghavn vaks opp på Bekkestua i Bærum med fransk far og norsk mor. Ho byrja å skriva låtar som ung etter at ho fekk ein gitar av ein onkel. Dei musikalske preferansane hennar vart utvida og utvikla gjennom mykje musikkeksponering på skulen. Konghavn har framheva bossa nova som ein musikalsk favorittsjanger. Ho gjekk på musikklinja ved Rud videregående skole i Bærum, og var skodespelar i Rudrevyen. Sidan fortsette ho med musikk ved Toneheim folkehøgskole. I 2010 byrja Kongshavn på jazzlinja ved NTNU, med vokal som hovudinstrument. I løpet av studiet hospiterte ho òg i utøvande jazzsong på Norges musikkhøgskole. Det var gjennom løpet på NTNU ho møtte trommis og noverande bandmedlem Eivind Helgerød. Kort tid etter byrja Konghavn og Helgerød eit musikalsk samarbeid med Nicolay Tangen Svennæs og Anders Opdahl, noko som til slutt kom til å danne grunnlaget for debutalbumet til Nicolas, Like I'm A Warrior. Saman med Hanna Paulsberg og Ellen Andrea Wang starta ho i 2013 jazztrioen GURLS, men slutta i trioen etter eit par år for å prioritere solokarrieren.
Karriere
I høve Pstereofestivalen i Trondheim sommaren 2013 fekk Nicolas eit bestillingsoppdrag. Ho vart spurd om å lage sin versjon av DumDum Boys-låten «Pstereo», som i utgangspunktet berre skulle vere eit stunt for festivalen. Kort tid etter vart «Pstereo» A-lista på P3. 4. oktober same år skreiv ho kontrakt med Sony Music, og gav ut sin versjon av «Pstereo» på plateselskapet. For låten vart ho nominert til P3 Gull 2013 i klassa årets låt og i tillegg i klassa årets nykommar.
Den 22. september 2014 slapp Nicolas debutalbumet Like I'm a Warrior. Albumet vart godt motteke av norsk musikkpresse. Natt&Dag roste albumet, og Aftenposten kåra det til eit av dei ti beste albuma i 2014. For albumet vann ho to prisar under Spellemannprisen 2014; klassa årets nykommar med det tilhøyrande Gramostipendet på 250 000 kroner og klassa popsolist. Ho vart i tillegg nominert til Nordic Music Prize 2014 for albumet og P3 Gull 2014 i klassa årets liveartist.
20. januar 2017 gav Nicolas ut singelen «Sky» som del av eit bestillingsverk frå NRK for serien Stemmene i hodet. . I 2018 gav ho ut oppfølgjaralbumet Tranquille Emile. For albumet vann ho Spellemannprisen 2018 i klassene årets album og popartist. I tillegg vart både Kåre Christoffer Vestrheim og Aksel Carlson nominert i produsentklassa, blant anna for utgjevingane til Nicolas.
5. juni 2020 gav ho ut sitt tredje studioalbum Let Her Breathe, som debuterte med ein fyrsteplass på Topplista. Nicolas vart tildelt Bendiksenprisen for 2020 med eit prisbeløp på 100 000 kroner og vart nominert til Spellemannprisen 2020 i klassa pop for albumet.
Nicolas har vore aktiv sidan debutalbumet i 2014, med framsyningar på blant anna på Øyafestivalen og by:Larm.
Nicolas har òg ei birolle i humorserien Hvite gutter som kjærasten til Herman.
Diskografi
Studioalbum:
Singlar:
Skjelpadda
Skjelpadda er ei øy 4 nautiske mil (7 km) aust for Ægehallneset, som ligg nær kysten av Dronning Maud Land. Ho vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto teken under Japanese Antarctic Research Expedition (JARE), 1957–62, og namngjeven Kameshima (Skjelpaddeøya) på grunn av forma hennar. Namnet er omsett til norsk og godkjend av Norsk Polarinstitutt.
Östbergs Fabriks AB
Östbergs Fabriks AB i Alfta i Sverige, tidlegare Östbergs Smidesfabrik Alfta (ÖSA) var ein svensk produsent av skogsmaskiner som var ein viktig aktør i mekaniseringa av skogbruket. ÖSA var i fleire tiår det leiande føretaket i Norden innan skogbruksmekanisering.
Starten
Føretaket har røter tilbake til slutten av 1800-talet, til smia til Erik Person Östberg, som låg i Hymmersbacken, litt utanom Alfta i Gävleborgs län i Sverige. Son hans, Jonas Östberg, tok utdanning som hovsmed ved Kungliga Veterinärhögskolan og tok etter kvart over smia. Alfta ligg i eit skogbruksdistrikt og fram til andre verdskrig produserte Östbergsmia utstyr for skogbruket, som hestesko, styttingar, og anna utstyr som folk i området hadde bruk for. På 1940-talet vart produksjonen utvida til vogner for hestar og personbiltilhengarar.
Det som hadde starta som ei bygdesmie vart etter kvart til ein fabrikk, som vart utvida fleire gong: 1950, 1953. På 1950-talet produserte ÖSA mange ulike tømmerhengarar for traktor, både med hjul, belte og meiar. I 1959 tok sønene til Jonars, Martin og Gunnar, over og endra namnet til Östbergs Smidesfabrik Alfta (ÖSA).
Alfta-belta
I 1952 tok ÖSA til å produsera halvbelte og utover 1950-talet vart ÖSA ein stor produsent av belte, som vart kalla «Alfta-banden». Desse vart monterte både på landbrukstraktorar og seinare på spesialbygde skogsmaskiner. Mange ulike traktorar vart utstyrte med halvbelte, med det var traktorane til Bolinder-Munktell og Volvo som dominerte. BM Volvo Boxer 350, som kom på marknaden i 1959, hadde ti gir framover og to i revers og vart ein populær skogstraktor. Med ÖSA halvbelte, tømmerkran og tilhengar vart han kalla «Skogsboxer» Forutan i skogbruket viste halvbelta seg til stor nytte på traktorgravarar, som fekk redusert marktrykk og kunne nyttast til grøfting på myr. Belta vart òg testa ut på skurtreskarane til Bolinder-Munktell.
Heilbeltetraktorar
På midten av 1950-talet tok ÖSA til å eksperimentera med heilbelte; mange ulike traktorar vart testa og delvis ombygde. Føretaket samarbeidde både med ulike forskingsinstitutt og produsentar og importørar av traktorar. Bolinder Munktell i Eskilstuna vart etter kvart den viktigaste samarbeidspartnaren og i 1957 presenterte dei ein heilbeltetraktor, Bamse, som var bygd på Bolinder Munktell sin landbrukstraktor BM 230 Victor på 22 kW (30 hk). Bamse tok seg svært godt fram i terrenget og utstyrt med tømmerkran og hengar var han eit effektivt reiskap for å henta ut tømmer i djup snø. Han var òg nytta med snøplog for å køyre opp nye vegar i skogen. Denne maskina var eit viktig framsteg i mekaniseringa av skogbruket.
Vinsjar
For å driva krana og for å henta virke som ein ikkje fekk tak i med krana vart det nytta frontmonterte vinsjar. Opphavleg var det nytta Sepson vinsjar, men tidleg på 1960-talet tok dei til med å produsera sine eigne vinsjar. I 1959 byrja ÖSA å nytta radiostyrte vinsjar, noko som vakte stor oppsikt i samtida
Nalle
I 1964 marknadsførte ÖSA Nalle SM 360, som var bygd på BM Volvo 350 Boxer. Nalle var ei vidareutvikling av Bamse, men han hadde rammestyring og 3/4-belte og i staden for vinsjdriven tømmerkran hadde han hydraulisk tømmerkran. Dei fyrste eksperimenta med rammestyring hadde teke til på 1950-talet, i samband med at dei utvikla dumparar (som dei berre laga nokre få av). Det vart òg utvikla ein mindre lastetraktor med 3/4-belte, basert på BM Volvo 400 Buster, som fekk typebetegnelsen SM 460. Dei to Nallane vert òg kalla «Stornalle» og «Lillnalle». Då Nikita Khrusjtsjov vitja Sverige fekk han sjå «Stornalle» og bestilte ei maskin, med reservedelar. ÖSA hadde i mange år hatt problem med akselbrot når dei utstyrte landbrukstraktorar med belte. For å bøta på dette var «Lillnalle» utstyrt med navredusksjonsgir. Ein oppdatert versjon av «Stornalle», SM 661, vart òg utstyrt med navredusksjon.
Moderne lastetraktorar
I 1968 kom SM 668 på marknaden. Han var rammestyrt som Nalle, men i staden for belte var han utstyrt med sekshjulsdrift, ein aksel på trekkdelen og to akslar på lastedelen og tømmerkrana var plassert attom førarhuset. Denne maskina vart utvikla i samarbeid med BM Volvo i Eskilstuna og hadde same motor som i SM 661 «Stornalle». I 1969 vart SM 686 moderniser og fekk ein større motor. Typenemninga vart då SM 868. Fram til 1974 vart det produsert 1794 SM 661. Det vart òg utvikla ein mindre firehjulsdriven versjon, SM 462, med berre ein aksel på lassdelen. På midten av 1970-talet tok samarbeidet med Volvo slutt og ÖSA utvikla maskiner på eiga hand, med motorar frå Scania. I 1976 kom ÖSA 260, som hadde boggi på lassdelen. I 1980 kom ÖSA 250. Den siste vart levert i tre versjonar: 1) to akslingar og firehjulsdrift, 2) ein aksling på framdelen og boggi på lastdelen og 3) boggi både på framdelen og på lassdelen.
Fellarar og heiltrelunning
I 1966 kom ÖSA på marknaden med eit fellaggregat, som klipte av trestammane med ei kraftig hydraulisk saks. Desse aggregata vart montert på tømmerkrana og ukvista tømmer vart lagt i kraftige klyper på den bakre delen av ein rammestyrt maskin. Virket vart så køyrt fram til ein lunningsplass, der det vart kvista og kappa. I 1973 kom ÖSA 670, som var spesialbygd for felling. Maskina var rammestyrt, men den hydrauliske bommen og førarhuset var plassert den bakre delen og svinga saman med denne.
Fellarkvistarar
I 1970 vart den fyrste fellarkvistar-maskina, ÖSA 710, levert. Det var ei rammestyrt maskin, med tømmerkran og kvisteaggregat plassert på bakdelen. Det måtte to mann til for å køyra maskina: føraren sat i førarhuset på framdelen og den andre, som stod for felling og kvisting, sat i eit eige førarhus på den bakre delen. Seinare vart det utvikla nye kvisteaggregat, som ÖSA 705 og 706, og maskinene vart einmannsopererte.
Andre nyvinningar
Andre maskiner som ÖSA utvikla var stubbryddemaskiner og plantemaskiner. I 1970 innførte ÖSA hydrostatisk drift på maskinene sine. Den trinnlause reguleringa av farten synte seg å vera til stor nytte i terrenget.
Slutten
I 1979 kjøpte det finske føretaket Rauma-Repola 50 % av aksjane i ÖSA og i 1981 kjøpte dei resten og ÖSA vart eit dotterselskap under Rauma-Repola. I 1983 kjøpte Rauma-Repola konkurrenten Bruun Systems AB i Filipstad og i 1984 kjøpte dei skogsmaskinavdelinga til Kockums i Söderhamn. Kockum hadde tidlegare teke over dei svenske skogsmaskinprodusentane SMV i Stensele og Logma. Etter dette dominerte Rauma-Repola og Valmet produksjonen av skogsmaskiner i Norden.
Xenoblade Chronicles X
Xenoblade Chronicles X, kjent i Japan som Xenoblade X, er eit actionrollespel utvikla av Monolith Soft og utgjeve av Nintendo til Wii U i 2015.
Spelet går føre seg på den uutforska planeten Mira. Etter at jordkloten har vorte øydelagt på grunn av ein utanomjordisk krig, har menneskja prøvd å sleppe unna i romskip. Eitt av desse skipa, New Los Angeles (NLA), slepp så vidt unna og krasjlandar på Mira. Karakteren som spelaren styrer, ein tilpassa avatar, blir vekt frå dvale av kvinna Elma og blir medlem i gruppa BLADE, som skal beskytte NLA og utforske Mira.
Universitetsbiblioteket i Tromsø
Universitetsbiblioteket i Tromsø (UB) vart offisielt oppretta som ein del av Universitetet i Tromsø i 1972. Universitetsbiblioteket er eit offentleg vitskapleg bibliotek. Biblioteket er ein del av det totale faglege og pedagogiske tilbodet ved UiT Noregs arktiske universitet.
Biblioteket har tre avdelingsbibliotek:
San Marino i Eurovision Song Contest 2008
San Marino debuterte i Eurovision Song Contest 2008 i Beograd i Serbia med songen «Complice», framført på italiensk av Miodio. I november 2007 vart det offisielt stadfesta av Radiotelevisione della Repubblica di San Marino (SMRTV) at San Marino ville delta i Eurovision Song Contest.
Pop-rockgruppa Miodio representerte landet med den italienskspråklege songen «Complice». Debuten var ikkje særleg suksessfull og San Marino enda sist i den fyrste semifinalen med berre fem poeng.
Ernst Motzfeldt
Ernst Motzfeldt var ein norsk jurist og statsråd frå Kristiania. Ulrik Motzfeldt var far hans.
Brautnuten
Brautnuten er eit lågt fjell i Antarktis som ligg 5 nautiske mil søraust for Snøkallen, på austsida av Ahlmannryggen i Dronning Maud Land. Det vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (1949–52) og frå flyfoto av den norske ekspedisjonen (1958–59).
Ernst Motzfeldt
Ernst Motzfeldt tok juridisk embetseksamen i 1864 og studerte med stipend ved Uppsala universitet 1864–65. Han var høgsterettsadvokat i Kristiania frå 1869 og statsrevisor frå 1888 til 1890. Sidan var han assessor i Høgsterett frå 1890 til 1912.
Motzfeldt var med i Emil Stangs andre regjering 1893-95. Fram til juli 1894 var han den eine av to statsrådar ved Statsrådsavdelinga i Stockholm. Sidan var han sjef for Justisdepartementet til regjeringa gjekk av i november 1895.
Fjord kommune
Fjord er ein kommune i Møre og Romsdal fylke, som var oppretta 1. januar 2020. Kommunen er ei samanslåing av kommunane Norddal og Stordal på Sunnmøre.
Ved kommunestyre- og fylkestingsvalget i 2019 vart det for første gong vald representantar til kommunestyret i Fjord kommune. Eva Hove frå Arbeidarpartiet vart utnemnd til ordførar, medan Viktor Valldal frå Høgre vart varaordførar.
San Marino i Eurovision Song Contest 2008
Etter debuten trekte landet seg frå tevlinga i 2009 og kom ikkje attende før i 2011 på grunn av finansielle problem.
Bakgrunn
SMRTV annonserte i november 2007 at San Marino ville delta i Eurovision Song Contest for fyrste gong i 2008 for the first time in 2008. Halvparten av aksjene i SMRTV tilhøyrde den italienske kringkastaren Radiotelevisione Italiana (RAI) som trekte seg frå tevlinga i 1997. SMRTV annonserte uansett offisielt sin deltaking i november 2007.
Som kringkastar for tevlinga var det SMRTV som måtte velje ut kva for bidrag som skulle representere San Marino. SMRTV valde å halde ein internt uttaking.
Uttaking
Ein jury, leia av songaren Little Tony, var vald ut til å velje ut bidraget mellom songane som vart send inn av dei som var interessert i å delta. Siste frist for å levere inn songar var 25. februar 2008. Då tidsfrista gjekk ut var det sendt inn 50 songar frå heile Europa. Mange italienske songarar ynskte å representere San Marino, inkludert Jalisse som representerte Italia i 1997. Fleire som sendte inn bidrag til SMRTV var mellom anna Massimo Bertacci og Michele Imberti. «If You Never Back» av Elnur Hüseynov som var eit av bidraga i den aserbajdsjanske uttakinga og «We Are One» av Alexa som var eit av bidraga i den moldoviske uttakinga vart òg sendt inn til SMRTV.
11. mars 2008 valde juryen den italiensk-sanmarinske gruppa Miodio til å vere dei fyrste til å representere San Marino i Eurovision Song Contest. Songen deira, «Complice», vart framført på italiensk. Miodio var sett saman av vokalisten Nicola Della Valle, gitaristen Paolo Macina, bassisten Andrea Marco Pollice, keyboardisten Francesco Sancisi og trommeslagaren Alessandro Gobbi.
I Eurovision
Sidan berre dei fire store og vertslandet var direktekvalifisert til finalen måtte San Marino kvalifisere seg i éin av dei to semifinalane. 28 januar 2008 vart det stadfesta av San Marino ville delta i den fyrste semifinalen 20. maii 2008. Sjølv om landet berre deltok i den fyrste semifinalen annonserte SMRTV at dei ville kringkaste båe semifinalane. Sidan SMRTV vert kringkasta i delar av Italia kunne ein for fyrste gong på fleire år sjå Eurovision Song Contest i Italia.
Semifinalen
Miodio starta som nummer fem i den fyrste semifinalen 20. mai 2008. Gruppa nytta svarte klede på scena, men kvart medlem hadde ulik stil. Designaren og dansaren Aniko Pusztai var med gruppa på scena. SMRTV sa at dei trudde koreografien var ein like viktig del av framføringa som sjølve songen. Bakgrunnen på den store fjernsynsskjerma på scena var ein bylgja lyseblå farge.
Framføringa til Miodio inspirerte ikkje publikum og San Marino fekk berre fem poeng: to poeng frå Andorra og tre poeng frå Hellas. San Marino enda dimed sist av totalt 19 bidrag. Kvart land kunne gje maks tolv poeng til ein song, og berre dei ti beste landa gjekk vidare til finalen. Sidan San Marino enda sist i semifinalen gjekk landet ikkje vidare til finalen og vart òg det åttande landet som enda sist same år som det debuterte.
Etter Eurovision
Etter at landet enda sist i Eurovision Song Contest 2008 deltok Miodio på Golden Stag Festival i Romania samt på Pjesma Mediterana i Montenegro. Dei drog òg på ein turné i Italia, San Marino og Moldova om sommaren. I 2009 deltok gruppa i Internettdelen av Festival della Canzone Italiana di Sanremo, der dei enda mellom dei ti beste med songen «Evoluzione genetica». I 2010 deltok dei att i della Canzone Italiana di Sanremo i kategorien Nuova generazione med songen «Perdo contatto».
I mai 2008 vart det annonsert at vinnarturnéen ville slutte i San Marino etter å ha reist rundt i Europa. Under turnéen sa den sanmarinske ungdomsministeren at San Marino hadde «eit godt håp om å returnere» i 2009. Fleire songarar annonserte at dei ville representere San Marino, inkludert Little Tony.
Isdalen i Dronning Maud Land
Isdalen er ein isfyllt dal mellom Aurdalsegga og Isdalsegga i Søre Petermannkjeda i Wohlthatmassivet i Antarktis. Han vart oppdaga og kartlagt frå flyfoto av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen i 1938–39. Han vart kartlagt på ny frå flyfoto og landmålingar av Den sjette norske antarktisekspedisjonen i 1956–60.
San Marino i Eurovision Song Contest 2008
Etter Eurovision
Det gjekk rykte om at SMRTV ville trekkje seg tevlinga i 2009 på grunn av den dårlege plasseringa i 2008, men SMRTV stadfesta at dei var interessert i å delta. SMRTV måtte uansett trekkje seg på grunn av økonomiske problem. SMRTV deltok heller ikkje i 2010 av di ingen ville sponse deltakinga. Dette skjedde etter at SMRTV hadde vald den italienske duoen Paola & Chiara til å representere San Marino. San Marino kom attende til Eurovision Song Contest i 2011.
Skeise-NM 1965
NM på skeiser 1965
Dato: 24./25. januar 1965
<br style="clear:both;" />
Perle
Perle er ei kalkdanning som skjer i dei fleste muslingar, og som består av det same materiale som skallet. Ei ekte perle – naturperla – oppstår ved at eit sandkorn eller eit framandlekam kjem inn i ein musling. Muslingen skil då ut ein såkalla perlesubstans for å kapsle inn irritasjonen. Det dannast lag på lag av perlesubstans, og jo lenger tid dette pågår, jo større blir perla. For at perla skal få ein brukbar storleik, må ho ligge lenge i muslingen. Naturperler av ein viss storleik er derfor særs sjeldsynte - og kostbare.
Skeise-NM 1965
500 meter
<br style="clear:both;" />
Perle
Typar
Når det gjeld ekte perler, skil ein mellom orientalske perler/naturperler og ferskvassperler. Desse perlene er danna utan menneskeleg innsats. Dette er den einaste skilnaden på naturperler og kulturperler. Vakre naturperler blir stadig sjeldnare. Dei er vakre og verdifulle, men dei fleste er ufullkomne både i form og farge, og dermed utan verdi. I Noreg finst ferskvassperler i elvemuslingen i elvene i lanet. Ei av dei mest kjende er jærperlene, som finst i stilleflytande elver på Jæren. Biwa kulturperlene er vel dei mest kjende av perlene som blir produsert i ferskvassmuslingar. Nemninga Biwa kjem frå Biwa-sjøen utanfor Tokyo kor dei starta å dyrke denne perla. Ferskvasskulturperler blir òg dyrka andre stader, mellom anna i Kina. Biwa-kulturperla har ingen kjerne slik som dei andre kulturperlene. Eit stykke vev utan perlemorskjerne blir operert inn i muslingen. Perlene blir derfor ofte særs uregelmessige(barokke), men har ein særs vakker glans.
Skeise-NM 1965
5000 meter
<br style="clear:both;" />
Perle
Typar
Mabeblister eller Japan-perler er òg namnet på desse kultur halvperlene med ei perlemor underdel. Halvkuler av perlemor blir festa til innsida av muslingskallet og blir der dekte av perlemor.
Dei perlene som er best kjende, er kulturperlene. Desse har fått namnet sitt på grunn av at dei blir dyrka (kultivert) av menneske. Det var japanaren Kokichi Mikimoto som i 1893 etter mange års forsøk endeleg klarte å dyrke runde perler. Dette vart gjort og blir gjort framleis – ved at ei perlemorkule blir poda inn i muslingen som blir irritert og skil ut perlesubstans, som veks i lag rundt perlemorkula. Etter at perlemorkula er poda inn i muslingen, blir muslingen senke ned i havet i store kurver og omhyggeleg pleidd. Kvinnelege dykkarar reingjer kvar musling for algar, tang og tare kvar sjette veke, og det tar tre til seks år før ei perle er ferdig. Jo lenger perla ligg i muslingen, jo tjukkare blir perlesubstansen. Berre kvar tiande perle er så fin at ha kan nyttast til smykke. Perler kan imiterast på ulike måtar. Imitasjonen blir laga med ein syntetisk kjerne som blir dekt med ei blanding som inneheld fint knust glas, fiskeskjel, perlemor, «lim» og kjemikaliar. Imiterte perler har liten verdi, og er lett å skilje frå dei ekte og kulturperlene. Dersom ein skulle vere i tvil, kan ein berre ta perla og føre ho over kanten av tennene. Viss ho er uekte, er ho glatt, medan ei naturperle eller ei kulturperle er ru som sandpapir.
Perler i kulturhistoria
For lenge sidan trudde ein at perler var engletårer som hadde falle ned i havet. Glansen til perla har i hundrevis av år vore eit symbol for venleik og reinheit. Dei gamle indarane oppfatta perla si form som eit symbol for at gudane var fullkomne. Perler har vore særs kostbare og vart lenge sett på som eit statussymbol. Keisar Nero let veggane i berestolen sin kle med perler, og rike romarinner bar sette perler på sandalane og tre rader perler om halsen.
Skeise-NM 1965
10000 meter
<br style="clear:both;" />
Jens Lemvig
Jens Lemvig var ein norsk prest, fødd i Klæbu.
Lemvig, som var svigerson til Knud Leem, var frå 1763 sokneprest i Oppdal prestegjeld. Han sette ein gong kring 1760 om ei svensk avhandling, og den 1. og den 90. salmen i Davids bok, til norsk «Bondemaal». Han kalla det for «det ægte norske Sprog». Omsetjingane sende han til biskopen i Trondheim, Johan Ernst Gunnerus. Dei er sidan rimelegvis gått tapt.
Al-Batuf regionale kommune
Den regionale kommunen er kalla opp etter Al-Batufsletta (det arabiske namnet på Beit Netofa-dalen), der han ligg. I følgje Israelsk statistisk sentralbyrå, al-Batuf hadde eit folketal på 6 700 i 2010.
Utvalsundersøking
Utvalsundersøking er eit omgrep for ein statistisk undersøking, der ein ser på eit utval av einingar i den populasjonen statistikken skal sei noko om. Dette vert særleg nytta for å finne informasjon om store populasjonar ved å undersøke ein liten del av populasjonen, til dømes ved politiske meiningsmålingar.
Xenoblade Chronicles 2
Xenoblade Chronicles 2, kjent i Japan som Xenoblade 2, er eit actionrollespel utvikla av Monolith Soft og utgjeve av Nintendo til Nintendo Switch i 2017.
Spelet går føre seg i Alrest, ei verd som er dekt av eit hav av skyer. Menneskja lever på og inni levande skapningar kjende som Titans, saman med Blades, som er kraftfulle vesen som kan påkallast av særskilde menneske kalla Drivers. Ein ung Driver kalla Rex, blir drepen under eit bergingsoppdrag, men blir gjenoppliva av Pyra på det vilkåret at han tek henne med til paradiset Elysium.
Narve Skarpmoen
Narve Skarpmoen var ein norsk fotograf som verka i Kristiania på slutten av 1800-talet og fyrst på 1900-talet.
Liv
Skarpmoen var fødd i Rollag kommune. Han flytta til Kristiania og byrja i lære hos fotograf Egeberg. Han starta si eiga forretning i Karl den XIIs gate 6 på Vaterland, og i 1896 flytta han verksemda til Dronningens gate 36.
Skarpmoen spesialiserte seg som presse- og friluftsfotograf. Tidleg på 1900-talet fekk fotografi etter kvart plass i avisene. Skarpmoen var ein pioner på dette området og var ein av dei fyrste fotografane som fekk publisert eit dagsaktuelt nyhendebilete i ei norsk avis. Biletet vart publisert i Aftenposten 16. september 1903. Allereie frå 1902 hadde Skarpmoen levert dagsaktuelle fotografi fra Noreg til det svenske vekemagasinet Hvar 8 dag. Skarpmoen heldt fram med å fotografere aktuelle hendingar for aviser og tidsskrift gjennom heile resten av karrieren. Skarpmoen doumenterte fattigdomen i Kristiania rundt 1910 gjennom ein biletserie. Bileta er direkte, og viser at fotografen har sympati for menneske som levde under uverdige tilhøve. Han var interessert i idrett og gav rabatt til idrettsutøvarar som ville late seg fotografere.
Han hadde mange tillitsverv i fotograforganisasjonane, mellom anna var han styremedlem i Norske fotografers landsforening og formann i Oslo fotografforening.
Skarpmoen var aktiv i folkemusikkmiljøet i Kristiania rundt år 1900. Han var formann i Den nationale forening frå starten i 1894 og i 9 år. Foreininga gjekk inn i 1906. Her møttest mange av spelemennene og dansarane i Kristiania. Skarpmoen spela sjølv hardingfele og i folketeljinga frå 1891 er han registrert med «Violinspil for egen regning» som yrke. Medan han var fotograflærling opptredde han som «Hardangerspillemanden Narve Skarpmoen» på den populære underhaldningsstaden Bazarhallen på Youngstorget. Han var primus motor for landskappleikane som vart arrangerte i Kristiania i 1903 og 1904. 1903–1904 vart det gjort opptak av hardingfeleslåttar spela av spelemennene Torstein Odden (1869–1959), Halvor O. Kravik (1859–1925)  og Steinar Gladheim (1883–1919) frå Numedal og Anders G. Stubberud (1885–1960) frå Sigdal. Desse opptaka er til no (2020) dei eldste opptaka ein kjenner til av hardingfelespel. På opptaka blir slåttane annonserte, og ein kan høyre oppmuntrande tilrop til spelet av ein som snakkar numedalsmål. Det er Narve Skarpmoen som har gjort opptaka, og det er han som snakkar. Opptaka vart innførte i registeret Noregs dokumentarv 4. desember 2020.
I 1926 arrangerte Numedal fylkeslag av Noregs Ungdomslag kappleik i Svene og på dette stemnet gjorde Narve Skarpmoen dei fyrste filmopptaka av numedalsspringaren. Desse opptaka kom med i Laagendalsfilmen. Det var også han som tok biletet med eit hallingkast på 2,83 m som Olav Thorshaug gjorde på Bygdøy i 1920.
Stavern folkehøyskole
Stavern folkehøyskole (tidlegare Fredtun folkehøyskole) er ein kristen folkehøgskule i Stavern. Skolen er eigd og driven av Den evangelisk-lutherske frikyrkja.
Linjer ved skulen:
Stavern FHS har i alt 103 elevplassar. Rektor ved skulen er Johan Sandstad.
Sukkerfuglar
Sukkerfuglar er ein liten biologisk familie, Promeropidae, av sporvefuglar som er avgrensa til det sørlege Afrika. Familien har ei slekt Promerops med to artar. Sukkerfuglane har brunleg farga fjørdrakt, lange nedbøygde nebb typisk for nektaretande sporvefuglar, og lange halefjører. Promeropidae utgjer ein av berre to fuglefamiliar avgrensa til det heilt sørlege Afrika, den andre familien er klippehopparar, Chaetopidae. I utsjånad og levevis liknar sukkerfuglane store langhala solfuglar, men kan vere nærare knytt til australske honningetarar.
Bandsukkerfugl er funnen frå Zimbabwe og sørover, bortset frå heilt sør i Sør-Afrika, i Kapprovinsen, der han er erstatta av kappsukkerfugl.
Begge artar er avhengig av Protea-plantar og finst i proteakratt. Kappsukkerfugl er funnen i fynbos, og har òg flytta inn i hagar og planteskolar.
Skildring
Dei to sukkerfuglartane er middels store sporvefuglar, veg mellom 26 og 46 gram og er 23-44 cm i lengd. Stjerten gjer ut for mellom 15-38 cm av lengda, halar hos kappsukkerfugl er samla lengre enn hos bandsukkerfugl. Hannfuglar har lengre stjert enn hofuglar hos begge artane, men skilnaden er meir tydeleg hos kappsukkerfugl. Samla sett er både kroppsstorleik og kroppsmasse størst hos hannar, det gjeld begge artane. Begge har lange og slanke nebb som er svakt bøygd, og igjen har hoer litt kortare nebb, som fører til skilnader i fôringsnisjar. Morfologi i skalle og tunge av sukkerfuglane er viser mykje likskap med honningetarar, eit resultat av konvergent evolusjon. Tunga er lang og kan stikkast fram og ut, ho er røyrforma og har riller mot spissen.
Åtferd
Nektar frå Protea-blomar gjev det meste av den energien desse artane krev, og dei utfører vesentleg pollinering av planteslekta. Føda blir supplert med insekt som tiltrekkjast av blomane. Studiar av føda for sukkerfuglar syner at bier i familien Apidae og fluger gjer ut for ein stor del av kosthaldet, og at insekt blir snappa i lufta.
Hekkeåtferd og hekkevanar hos dei to artane av sukkerfuglar er svært like. Begge artane er monogame, og hannar av sukkerfuglar vil forsvare territorium i hekkesesongen. Hoa legg to egg i reiret som er bygd i ei forgreining i eit tre.
Taksonomi og artar
Dei to artane av sukkerfugl har tidlegare vore handsama som same arten. Utbreiingsområdet for bandsukkerfugl er ikkje samanhengande, og for tida er det to aksepterte underartar, éin i nord og éin lengjer sør. Artsliste:
Tidlegare var òg tre andre slekter tatt med i familien Promeropidae, alle med uklår taksonomisk status, alle i Afrika sør for Sahara. Til dømes var arten i Modulatrix, prikkstrupe, med leveområde i alpint Aust-Afrika, ein gong plassert i det tidlegare store taksonet som inkluderer timalar.
Frå 2017 blei følgande slekter og artar tatt ut av sukkerfuglfamilien og plassert i sin eigen familie Modulatricidae : prikkstrupe, Modulatrix stictigula, flekkbryst, Arcanator orostruthus og gråbryst, Kakamega poliothorax.
Breidvågnipa
Breidvågnipa er ein fjelltopp, 325 moh, som ligg 0,5 nautiske mil søraust for Mount Hiroe på kysten av Dronning Maud Land i Antarktis. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeve i samband med Breidvåg i nærleiken.
Namsos lufthamn
Namsos lufthamn er ei sivil, regional lufthamn i Namsos kommune i Trøndelag fylke.
Lufthamna ligg om lag 5,0 kilometer vest for Namsos og er driven av Avinor AS. Widerøe tener lufthamna med daglege avgangar til mellom anna Trondheim, Mo i Rana, Rørvik og Bodø.
Lufthamna vart opna i 1967.
West Bromwich
West Bromwich er ein by i West Midlands i England. Han er største byen i Sandwell Metropolitan Borough, og ligg rundt 8 km nordvest for Birmingham. Byen har kring 135 000 innbyggjarar. Byen har verkstads- og kjemisk industri
Cindy Roleder
Cindy Roleder er ein tysk friidrettsutøvar, fødd i Karl-Marx-Stadt, som internasjonalt deltek på 100 m hekk, nasjonalt også i sjukamp. Ho vart europameister på 100 meter hekk i 2016 og tok VM-sølv i 2015 og EM-bronse i 2014.
Aktiv
Roleder vart i Kassel tysk meister 2011 på korthekken med tida 13,10 sekundar. Kort etter sette ho personleg rekord med 12,91 sekundar i Fribourg og kvalifiserte seg dermed til VM i Daegu, der ho i semifinalen tangerte den personlege rekorden, men vart slått ut. I 2012 vart ho nummer sju i Helsingfors-EM og var sjanselaus på vidare avansement frå semifinalane.
Med tida 12,82 sekundar tok Roleder i 2014 bronsemedaljen på 100 m hekk då friidretts-EM fann stad i Zürich, ho var 0,06 sekundar bak vinnaren Tiffany Porter som representerte Storbritannia. Under verdsmeisterskapen 2015 i Beijing i 2015 overraska ho stort med eit glitrande finaleløp på 12,59 sekundar, noko som gav henne sølvmedaljen i øvinga, einast 0,02 sekundar bak den jamaikanske vinnaren, Danielle Williams. I friidretts-EM 2016 i Amsterdam var ho favoritt og innfridde med sitt neste snøggaste løp nokon gong, klokka inn på 12,62 sekundar.
Nedre Galilea regionale kommune
Nedre Galilea regionale kommune (hebraisk מועצה אזורית הגליל התחתון, Mo'atza Azorit HaGalil HaTahton) er ein regional kommune nord i Israel som omfattar dei fleste busetnadene i Nedre Galilea. Over 9000 menneske bur i tre kibbutzim, ti moshavim og to fellesbusetnader i kommunen.
Skeise-VM 1979 for kvinner
Verdsmeisterskapen på skeiser 1979 for kvinner fann stad i Haag i Nederland helga 3. og 4. februar 1979. 31 utøvarar frå 14 land deltok i stemnet, av dei tre frå Noreg. Meisterskapen i firkamp bestod av dei fire øvingane 500 m, 1000 m, 1500 m og 3 000 meter.
Beth Heiden frå USA fekk bestetid på samtlege fire distansar og vart verdsmeister med ein differanse på nær 2,7 tidspoeng til nummer to.
Skeise-VM 1979
Dato: 3./4. februar 1979
<br style="clear:both;" />
Ljubertsy
Ljubertsy (russisk Люберцы́) er ein by i Moskva oblast i Russland med om lag 160 000 innbyggjarar (2007). Ljubertsy vart nemnd første gong i 1623 og fekk bystatus i 1925. Byen dekker eit areal på 12 km².
Vandresegn
Slike usanne segner har fått nemninga «vandresegner» av di dei vert spreidde frå person til person utan at det er klårt kven som er opphavet til dei, og dessutan uklårt eller usagt kvar og/eller når den skildra hendinga har gått føre seg. I moderne tid har sosiale media (Internett) vorte viktige kanalar for spreiinga av vandresegner. Vandresegner vert sett på av mange folkelivsgranskarar som vår tids form for det som var soger og folkeeventyr i farne tider, og soleis rekna som den moderne folkediktinga.
Ei vandresegn kan i mange høve ha stor likskap med det fenomenet som vert kalla ei avisand, ei oppdikta og helst litt sensasjonell nyhende som kjem på trykk i aviser av di redaksjonen trur det gjeld ei sann hending eller opplysning. Ei vandresegn kan soleis verte til ei avisand. Både vandresegnene og avisendene kan gå verda rundt på stutt tid på grunn av det ofte særeigne eller sensasjonelle innhaldet i dei, og vert då ofte tilpassa lokale tilhøve på sin veg.
(No Pussyfooting)
(No Pussyfooting) er eit album frå 1973 av dei britiske musikarane Robert Fripp og Brian Eno. (No Pussyfooting) var det første av tre samarbeidsprosjekt mellom dei to og kom ut av dei tidlege lydbandeksperimenta til Eno og Fripp som la elektrisk gitar oppå dette.
(No Pussyfooting) vart spelt inn i løpet av tre dagar over ein periode på eit heilt år. Det var nært knytt til innspelinga av det første soloalbumet til Eno, Here Come the Warm Jets (1973) og vert rekna som eit av dei første eksperimenta hans med ambient musikk.
(No Pussyfooting) kom ut i november 1973 og gjekk ikkje inn på salslistene verken i Amerika eller Storbritannia. (No Pussyfooting) vart møtt med negative reaksjonar frå deira eige plateselskap, Island Records, som var aktivt imot det. Eno hadde akkurat gått frå Roxy Music og var i ferd med å starte opp ein solokarriere, og managementet hans var i mot at han skulle gje ut to album med så forskjellig stil. Bandmedlemmane i Robert Fripp sitt King Crimson likte heller ikkje albumet. Rockepressa gav albumet heller lite omtale.
Skøyen
Skøyen er eit strok vest i Oslo kommune, i bydel Ullern, der det tidlegare låg fleire industriverksemder. No dominerer bustads- og kontorblokker stroket; alle industriverksemdene er lagde ned eller er flytta vekk.
Skøyen stasjon på Drammensbanen ligg her, og Norges Varemesse hadde utstillingshallen sin her (på Sjølyst) før verksemda vart flytta til Lillestrøm og hallen fjerna. Halvøya Bygdøy er knytt til fastlandet ved Skøyen, og motorvegen Europaveg 18 skjer seg gjennom området, innebygd med tak og veggar på ei stutt strekning.
Namnet Skøyen skriv seg frå namnet på tidlegare gardar i området. Aust i Oslo ligg det òg gamle gardar med namnet Skøyen, så Skøyenåsen med Skøyenåsen T-banestasjon i bydel Østensjø har difor ikkje noko med dette stroket vest i byen å gjere.
Halfdan Lien
Halfdan Marinius Olsen Lien var ein norsk skulemann og forfattar frå Drammen.
Lien tok eksamen ved lærarskulen i Kristiania i 1912. Han var så lærar i folkeskulen i Vinger 1913-18 og i Tjøme 1928-22. Sidan underviste han på Stord lærarskule til han døydde. Lien gav åra 1927 og 1928 ut skodespela Mordet på Lunde, Lotterigevinsten og Den nye hushjelpen, alle tenkt til framføring i ungdomslag og av andre amatørskodespelarar.
Reimersholme
Reimersholme er ei øy og ein bydel i Stockholms innerstad. Han heitte tidlegare Räkneholmen, men 24. juni 1798 fekk han det noverande namnet sitt. Han er oppkalla etter hattemakaren og rådmannen Anders Reimers (1727–1816). Han åtte ein gard på austsida av øya.
Reimersholme ligg inntil Långholmen like vest for Södermalm. Dei første bustadene vart oppført på 1880-talet ved Charlottenburg. På 1860-talet vart det oppført ein ullfabrikk her, Stockholms Yllefabrik, der det blant anna arbeidd fangar frå fengselet på Långholmen. Fabrikken gjekk konkurs i 1934. I perioden 1942–1946 vart det oppført 900 leilegheiter, først på den austlege og nordlege sida, og etter 1980 òg på sørsida.