cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Den gregorianske kalenderen
På Island og Færøyane vart den nye kalenderen innført litt seinare, med at laurdag 16. november vart følgd av søndag 28. november.
Dogepalasset
Dogepalasset (italiensk Palazzo Ducale) er eit kjend byggverk i Venezia. Bygget har fungert som regjeringsbygg og rettslokale. Det var også bustad for dogen og forvaltingssentrum og herskarresidens for Republikken Venezia. Dogepalasset er eit av dei viktigaste profane bygga i gotisk stil.
Elvar i Ukraina
Dette er ei liste over store elvar som renn gjennom Ukraina. Dei mest kjende elvane i Ukraina er Donau, Dnepr og Dnestr.
Dogepalasset
Palasset ligg ved sida av Markuskyrkja ved Markusplassen. Bak palasset fører ei av dei best kjende bruene i Venezia – Sukkas bru – til fengselet. Mot sør vender palasset ut mot Canal Grande, berre skild av eit breitt fortorg.
Elvar i Ukraina
Store elvar i Ukraina
''Merk: Følgjande elvar er oppførte frå vest til aust. Elvar i utheva skrift er anten store elvar, eller nær eller kring 1000 km lange.
A-I
Alma • Bazavluk • Bilozerka • Bug • Byk • Bystrytsia • Donau • Desna • Dnepr • Dnestr • Horyn • Inhul • Inhulets • Irpin
Dogepalasset
Historie
Den første dogen som er historisk bekrefta blei innsett i 726, og bygginga av palasset byrja på 800-talet under dogane Angelo og Giustiniano Participazio, då i bysantinsk stil oppå eksisterande romerske murar. Det blei øydelagd av brann fleire gonger, og bygd opp att.
Elvar i Ukraina
K-R
Kaltsjik • Kalmius • Kharkiv • Konka • Latoritsia • Lybid • Mius • Molotsjna • Oster • Poltva • Prut • Psel • Romen • Ros'
Dogepalasset
Historie
Den eldste delen av palasset er den som ligg nærast vatnet.
Elvar i Ukraina
S
Salhir • Samara • San • Seret • Siverskyj Donets • Seym • Slutsj • Snov • Sørlege Bug • Stryj • Stuhna • Styr • Sudost • Sula • Supiy
T-Z
Teteriv • Tiasmyn • Trubizj • Tsjeremosj • Tsjorna • Tysmenytsia • Utsjan-su • Uzj (Ukraina, Slovakia) • Uzj i Nord-Ukraina • Vorskla • Vovk • Zolota Lypa • Zbrutsj
Dogepalasset
Historie
Først rundt 1340 byrja bygningen å få si noverande form med venetiansk marmor og kalkstein frå Istria. Arkitekten er ukjend, men Proto Enrico, Pietro Baseio og steinhoggaren Filippo Calendario var med på å bidra. Fasadane blei til mellom 1400 og 1424.
Kommunikasjon
Menneskeleg kommunikasjon
Kommunikasjon kjem frå det latinske communicare, som tyder å gjere felles. Menneske kommuniserer for å utveksla kunnskap, røynsler og kjensler. Vanlege uttrykk er teiknspråk, talespråk, skriftspråk, rørsler og kringkasting. Den ikkje-verbale kommunikasjonen kan vi dele inn i auditiv og visuell kommunikasjon. Også pausen, eller stilla, har ein funksjon i kommunikasjon.
Dogepalasset
Historie
Palasset gjekk gjennom ei omfattende ombygging på 1440-talet ved dei tre brørne Bon. Den kjende porten Porta della carta blei oppført og utsmykka av Giovanni og Bartolomeo Bon i 1442. Etter ein brann i 1483 måtte palasset byggast om. Dette arbeidet blei først leia av Antonio Rizzo og seinare av Pietro Lombardo fram til 1511.
Kommunikasjon
Menneskeleg kommunikasjon
Kommunikasjon har også eit makt- og kontrollaspekt, og er ein reiskap for å både styre andre og meistre eigen livssituasjon. Kommunikasjon skaper felleskap og identitet.
Dyrekommunikasjon
Mange dyreslag kommuniserer òg med kvarandre ved hjelp av lyd, lukt og kroppspråk. Kvalar brukar til dømes kvalsong over store avstandar, hundar sender ut og mottek lukteinntrykk, og honningbier «dansar» kvar dei andre biene kan finna nektar.
Dogepalasset
Historie
To brannar på 1500-talet øydela mange av romma i palasset; den første den 11. mai 1574 og den andre den 20. desember 1577. Dei ødela mange av verka som var blitt skapte fram til då av kunstnarar som Gentile da Fabriano, Pisanello, Gentile Bellini, Alvise Vivarini, Vittore Carpaccio, Tiziano og Paolo Veronese. Restaureringa som følgde var leia av Antonio da Ponte og blei avslutta i 1580.
I mai 1797 blei Venezia kringsett av Napoléon Bonaparte, og delar av palasset blei øydelagde.
Først i 1874, etter at Venezia var blitt del av det sameinte Italia, blei det utført ei ny restaurering. Embetskontora som var i palasset, bortsett frå Soprarintendenza per i Beni Ambientali e Architettonici di Venezia e Laguna, som framleis held til der (2015), blei flytta ut til andre stader i byen.
Dogepalasset blei gjort om til museum i 1923.
Sverre Aalen
Sverre Aalen er ein norsk teolog frå Rennesøy. Han var professor ved Menighetsfakultetet frå 1955 til 1979.
Doktorgradsavhandlinga hans heitte Die Begriffe «Licht» und «Finsternis» og vart gjeve ut i 1951. Saman med Leiv Aalen, som var bror hans, gav han ut ''Bakenfor inferno. Oppgjør med tradisjonelle forestillinger om helvete'' i 1955.
856
856 (romartal DCCCLVI)
Hals (fleirtyding)
Hals er eit ord med fleire tydingar:
Halsen er den kroppsdelen som bind saman kroppen og hovudet hjå dei fleste virveldyr.
Tindfjallajökull
Tindfjallajökull er ein stratovulkan sør på Island dekt av ein isbre med areal på 19 km². Den høgaste toppen, Ýmir, er 1 462 moh og er kalla opp etter urjotnen Yme i norrøn gudelære. Det siste utbrotet var ein gong i holocen-perioden.
Job Ndugai
Job Yustino Ndugai er ein politikar frå Tanzania som høyrer til Chama Cha Mapinduzi ('Revolusjonspartiet'). Han har vore parlamentspresident i Nasjonalforsamlinga i Tanzania sidan 2015. Frå 2010 til 2015 var han viseparlamentspresident. Ndugai blei vald inn i nasjonalforsamlinga i 2000.
Bakgrunn
Ndugar fekk den grunnleggjande utdanninga si ved Matare Primary School, Kibaha Secondary School og Old Moshi High School. Han studerte ved College of African Wildlife Management i Mweka (1986-1988), ved Universitet i Dar es Salaam (1989-1993), der han tok ein bachelorgrad, ved Noregs landbrukshøgskule på Ås (1994-1996) der han tok mastergrad, og ved Eastern and Southern African Management Institute (2005-2008), der han også tok ein mastergrad.
Trygve Hoff
Trygve Henrik Hoff var ein norsk visesongar og tekstforfattar.
Job Ndugai
Karriere
Ndugai var leiar for Selous Game Reserve frå 1993 til 1994 og direktør for WesternSerengeti Project frå 1996 til 1998. Han var forskar ved Tanzania Wildlife Research Institute (TAWIRI/MNRT) frå 1998 til 2000.
Trygve Hoff
Liv
Hoff var fødd og oppvaksen på Rognan i Nordland. I alle år var han oppteken av oppveksten og røtene sine. Han var saltdaling og nordlending. Her henta han inspirasjon til tekstane sine, og her høyrde han heime.
Job Ndugai
Karriere
Job Ndugai blei vald inn som parlamentsmedlem for Kongwa-distriktet i 2000. Han blei utropt til det mest aktive parlamentsmedlemmet i det 9. parlamentet.
Ndugai var viseparlamentspresident frå 2010 til 2015. Han blei vald til president 17. november 2015, med 254 av 365 røyster.
Trygve Hoff
Liv
Trygve Hoff fekk tre barn: Ståle, Stig Henrik og Siv Elisabeth, Ståle var også ein god musikar før han vart sjuk, han spelte på fleire av platene til faren og har lagd melodien til «Folk é så bra» saman med Terje Blickfeldt. Stig Henrik og Siv Elisabeth er i dag etablerte skodespelarar.
Hoff er gravlagd ved Fiskum kyrkje. Han vart hylla med Nordland fylkes kulturpris post mortem i 1988.
Verk
Samleplata hans «Snart gryr en dag» vart i 2004 av avisa Nordlys og NRK kåra til tidenes nordnorske samlealbum. Hoff skreiv ei rad viser med utspring i landsdelen. Han skildra «Jentan på fileten», og skreiv også tekstar for andre artistar og turnerte Nord-Noreg flittig heilt til han gjekk bort.
«Har en drøm» og «Ei hand å holde i» er songar som dei fleste kjenner, begge vart gjeve til Jørn Hoel.
På Sissel Kyrkjebø si debutplate Sissel finn vi heile songar med tekst av Trygve Hoff, «Tenn et lys», «I ditt smil» og «Dagen gryr» (mel. Svein Gundersen), «Inn til deg» (mel. Lars Muhl) og «Det skal lyse en sol» (mel. Lasse Holm).
Diskografi
1993 Lån mæ no'n tima (samleplate)
Trygve Hoffs Minnefond og Minnepris
Formålet er å dele ut Trygve Hoffs minnepris, som blir finansiert av avkastninga av grunnkapitalen. Minneprisen går til ein person eller ei gruppe personar som arbeider med kulturarbeid i Trygve Hoffs and.
Tygve Hoffs minnepris
Bătarci-elva
Bătarcielva er ei sideelv til Batarelva i Romania.
855
855 (romartal DCCCLV)
Fylkesveg 393 i Hordaland
Fylkesveg 393 i Hordaland går mellom Eidetræ og Eikanger i Lindås. Vegen har ei lengd på 7,9 km.
Myntautomat
Ein myntautomat er ein maskin som leverer varer eller tenester når ein kunde puttar på nok pengar i eit lite hol i maskina. Døme på myntautomatar kan vere telefonkioskar, brusautomatar og parkerings- og bompengeinnkrevingsautomatar.
Tynwald
Tynwald (engelsk) eller Tinvaal (mansk) er ei lovgjevande forsamling for Isle of Man, ei av dei eldste slike forsamlingane i verda.
Historie
Medan tidlegare vikingar som ikkje budde fast på Man kan ha halde ting der i eldre tid, er den eldste datoen for eit tynwaldmøte 979. Deretter følgjer ei ubroten rekke med møte, noko som gjer tinget til eitt av dei eldste i verda. Berre Løgtingið på Færøyane, som truleg blei eit årleg ting tidleg på 900-talet, har ein eldre tradisjon utan avbrot. Alltinget på Island blei grunnlagd i 930 men blei så avskaffa i 1800 og først gjenoppretta i 1845. Gulatinget blei grunnlagt før 870, og held fram i form av Gulating lagmannsrett. Dei andre norske lagtinga er frå tida mellom ca 930 og ca 1050.
Namnet Tynwald, på same vis som det islandske Þingvellir, er avleia frå norrønt 'Þingvǫll' (tingvoll) — staden eller vollen der tinget samla seg.
Inndeling
Tynwald har to kammer, House of Keys (mansk Kiare as Feed) og lagtinget (mansk Yn Choonseil Slattyssagh). Dei to delane sit saman på Tynwald-dagen, vanlegvis den 5. juli, i byen St John's (Balley Keeill Eoin), og ved andre høve i Douglas (Doolish). Elles sit dei to kamra for seg sjølv. Dei fleste lovane har opphav i House of Keys medan lagtinget kan revidera dei.
Når Tynwald-forsamlinga møtest kvart år i St John's (vanlegvis på 5. juli), er det guvernørløytnanten (Lieutenant Governor) over Man som er møteleiar (president), om ikkje Elisabeth II Queen som Lord of Mann eller ein annan medlem av kongefamilien er til stades. Her blir alle lovforslag tatt opp til handsaming og avrøysting, og særskilde bønebrev blir mottekne og lesne opp. Dersom ei lov ikkje blir ratifisert på Tynwald innan 18 månader, blir den erklært ugyldig.
Libanon
Libanon (arabisk لبنان, Libnān eller Lubnān, arameisk: לבנאנ), offisielt Den libanesiske republikken (arabisk الجمهورية اللبنانية, Al-Jumhūrīyah Al-Libnānīyah) er eit land i Vest-Asia. Det grensar til Syria i nord og aust og Israel i sør. Libanon ligg ved den kulturelle krossvegen mellom Middelhavet og det arabiske innlandet og dette har diktert den rike historia til landet og forma ein mangfaldig religiøs og etnisk kulturidentitet. Trass i den vesle storleiken til landet er libanesisk kultur kjend både i Midtausten og i verda, styrka av den store libanesiske diasporaen.
Dei tidlegaste arkeologiske funna etter sivilisasjon i Libanon går attende meir enn sju tusen år, før skriftleg historie. Libanon var heimstaden til fønikarane, ein maritim kultur som florerte i over tusen år (ca. 1550–539 fvt.). I 64 fvt. kom regionen under Romarriket, og vart etter kvart eit av dei leiande sentera for kristendom i riket. I Libanonfjella vart klostertradisjonen kalla den maronittiske kyrkja grunnlagd. Då dei muslimske arabarane erobra regionen, held maronittane på religionen og identiteten sin. Ei ny religiøs gruppe, drusarane, oppstod òg i Libanonfjella, eit religiøst skilje som varte i mange hundreår. Under krosstoga fekk maronittane igjen kontakt med den katolske kyrkja og danna eit fellesskap med Roma. Banda dei knytte med latinarane har påverka regionen inn i moderne tid.
Regionen kom etter kvart under Det osmanske riket, eit politisk rike som eksisterte frå 1299 til 1923. Då riket kollapsa etter fyrste verdskrigen, vart dei fem provinsane som utgjer dagens Libanon gjevne til Frankrike som eit mandatområde. Franskmennene utvida grensene i Libanonfjella, som stort sett var folkesett av maronittar og drusarar, og inkluderte fleire muslimar. Libanon fekk sjølvstende i 1943, og oppretta eit unikt politisk system – «konfesjonalisme» – som er ein maktfordelingsmekanisme basert på religiøse samfunn. Bechara El Khoury (den første sjølvstendige, libanesiske presidenten), Riad El-Solh (den første libanesiske statsministeren) og Emir Majid Arslan (den første libanesiske forsvarsministeren) vert rekna som grunnleggjarane av den moderne libanesiske republikken og er nasjonalheltar for å ha gjeve landet sjølvstende. Dei franske soldatane trekte seg ut av Libanon i 1946.
Libanon var fyrst eit relativt stabilt land. Stabiliteten var kortlivd og enda med utbrotet av den libanesiske borgarkrigen (1975–1990) mellom ulike politiske og sekteriske partar. Delar av landet vart også utsett for utanlandsk militær okkupasjon av Syria frå 1976 til 2005 og av Israel frå 1985 til 2000. Før borgarkrigen hadde landet ein relativt roleg periode med velstand, driven av turisme, jordbruk, handel og bankverksemd. På grunn av økonomisk makt og mangfald vart Libanon i glanstida kjend som «det austlege Sveits». Mange turistar kom til hovudstaden, Beirut, som vart kalla «Midtaustens Paris». Mot slutten av krigen vart det gjort store forsøk på å gjenoppfriske økonomien og bygge opp att den nasjonale infrastrukturen.
Libanon er eit utviklingsland, rangert som nummer 92 på Human Development Index, eit av dei høgaste i den arabiske verda utanom dei oljerike landa i Persiabukta. Det er vorte klassifisert som eit øvre mellominntektsland. Den libanesiske likviditetskrisa, korrupsjon og andre utfordringar har ført til valutakollaps, politisk ustabilitet, varemangel, høg arbeidsløyse og fattigdom. Libanon er eit av grunnleggjarlanda til Dei sameinte nasjonane og medlem av Den arabiske ligaen, Organisasjonen av alliansefrie nasjonar, Organisasjonen for islamsk samarbeid og Organisation internationale de la Francophonie.
Etymologi
Namnet Libanon kjem frå den semittisk rota LBN (semittisk لبن), som tyder «kvit», og syner truleg til dei snødekte Libanonfjella.
Namnet finst i forskjellige tekstar frå biblioteket i Ebla, som er datert til 2000-talet fvt., nesten 70 gonger i Bibelen, og tre av tolv tavler i Gilgamesj (kanskje så tidleg som 2100 fvt.).
Namnet er registrert på gammalegyptisk som Rmnn, der R stod for kanaanittisk L.
Libanon i antikken
Spor på tidlege busetnader i Libanon er funnen i Byblos, som vert rekna som ein av dei eldste kontinuerleg busette byane i verda. Spora er daterte til tidlegare enn 5000 fvt. Arkeologar oppdaga restar av førhistoriske hytter med knuste kalksteinsgolv, primitive våpen og gravkrukker frå fiskarsamfunn i yngre steinalder og koparalderen som levde ved kysten av Middelhavet for meir enn 7 000 år sidan.
Nordkalotten
Nordkalotten er eit geografisk område i det nordvestre hjørnet av Europas fastland. Ei enkel geografisk skildring er at Nordkalotten er det arktiske området av Noreg, Sverige, Finland og dei nordvestre delane av Russland.
Libanon
Maronittar, drusarar og krosstoga
Regionen som i dag er Libanon, vart i lag med Syria og mykje av Anatolia, eit stort senter for kristendom i Romarriket då religionen i tidlege år spreidde seg. Seint på 300- og tidleg på 400-talet, oppretta ein eremitt kalla Maron ein klostertradisjon, som fokuserte på monoteisme og askese, nær den syriske fjellkjeda Libanonfjella. Munkane som følgde Maron spreidde læra hans blant syrarane i regionen. Desse kristne vart kjende som maronittar og flytta opp i fjella for å unngå religiøs forfølging av dei romerske styresmaktene.
Nordkalotten
Vanlegvis blir Nordkalotten avgrensa på same måte som Nordkalottrådet gjer. Nordkalottrådet er eit av åtte grenseregionale samarbeid undet Nordisk ministerråd, og omfattar i den samanhengen Nordland, Troms og Finnmark fylke i Noreg, landskapet Lappland i Finland og Norrbottens län i Sverige.
Libanon
Maronittar, drusarar og krosstoga
På 600-talet erobra arabarane Syria og oppretta eit nytt regime som erstatta bysantinarane. Sjølv om islam og arabisk språk no var offisielle i det nye regimet, tok det tid før folkesetnaden i området konverterte frå kristendom og syrisk språk. Det maronittiske samfunnet heldt særleg fast på trua og tradisjonane sine og klarte å halde på eit sjølvstyre trass i mange forskjellige herskarar i Syria.
Nordkalotten
Denne grenseskildringa er ikkje fast, sidan omgrepet «Nordkalotten» kan variere i utstrekning mot sør. I nokre skildringar går sørgrensen mykje lenger mot nord, ofte med den nordlegaste delen av Bottenvika som sørgrense. Dersom ein vil inkludere Nordvest Russland i omgret snakkar ein i dag ofte om Barentsregionen.
Libanon
Maronittar, drusarar og krosstoga
På 1000-talet dukka den drusiske trua opp frå ei grein av sjiaislam. Den nye trua fekk følgjarar i den sørlege delen av Libanonfjella. Dei nordlege områda av Libanonfjella vart styrt av føydale drusar-familiar til tidleg på 1300-talet då styret deira enda med mamelukkinvasjonen. Den maronittiske folkesetnaden auka gradvis i dei nordlege Libanonfjella og drusarane heldt seg i dei sørlege Libanonfjella fram til moderne tid. Sør for den noverande Libanon- (Jabal Amel), Baalbek- og Bekaadalen styrte føydale sjiafamiliar under mamelukkane og Det osmanske riket. Dei store byane ved kysten, Akko, Beirut og andre, vart direkte styrte av den muslimske kalifen og folket her vart meir eller mindre fullstendig absorbert av den arabiske kulturen.
Etter det romerske/kristne Anatolia fall til muslimske tyrkarar, bad bysantinarane paven i Roma om støtte på 1000-talet. Resultatet vart ei rekkje krigar kalla krosstoga starta av frankarane i Vest-Europa for å vinne attende dei tidlegare bysantinske, kristne områda i det austlege Middelhavsområdet, særleg Syria og Palestina (Levanten). Det første krosstoget førte til opprettinga av kongedømet Jerusalem og grevskapet Tripoli som romersk-katolske statar langs kysten. Desse krossfararstatane gjorde eit varig inntrykk på regionen, sjølv om dei berre hadde avgrensa kontroll, og regionen fall attende til full muslimsk kontroll etter to hundreår, då mamelukkane erobra regionen.
Ein av dei mest varige effektane av krosstoga i regionen var kontakten mellom frankarane (franskmennene) og maronittane. I motsetnad til dei fleste andre kristne samfunn i det austlege Middelhavet, som svor truskap til Konstantinopel eller andre lokale patriarkar, svor maronittane truskap til paven i Roma. Slik sett rekna frankarane dei som romersk-katolske brør. Dette førte til støtte for maronittane frå Frankrike og Italia, sjølv etter krossfararstatane fall i regionen.
Osmansk Libanon og Det franske mandatet
I denne perioden var det noverande Libanon delt inn i fleire provinsar. Dei nordlege og sørlege Libanonfjella, Tripoli, Baalbek og Beqaadalen og Jabal Amel. I dei Sørlege Libanonfjella i 1590, vart Fakhr-al-Din II etterfølgjaren til Korkmaz. Han tok raskt makta som den viktigaste prinsen til drusarane i Shouf-området i Libanonfjella. Til slutt vart Fakhr-al-Din II utpeikt som sanjakbey (leiar) over fleire osmanske underprovinsar, med ansvar for å samle inn skattar. Han strekte kontrollen sin over eit stort område av Libanonfjella og kystområda, og bygde eit fort så langt inn i landet som ved Palmyra. Denne utvidinga av maktområde vart etter kvart for mykje for den osmanske sultanen Murad IV, som sende ein styrke for å ta Fakhr til fange i 1633. Han vart ført til Istanbul, og sat i fengsel der i to år og så avretta i lag med ein av sønene sine i april 1635. Overlevande medlemmar av familien til Fakhr al-Din, styrte så over eit mindre område under tettare osmansk kontroll fram til slutten av 1600-talet.
Titalssystemet
Titalssystemet er eit talsystem med 10 som grunntal. Det er også kjend som det desimale talsystemet eller det dekadiske talsystemet (av deka, 'ti') eller Det hindu-arabiske tallsystemet etter område mykje av det oppstod i. Det er det vanlegaste talsystemet i bruk i dag, og systemet kjem truleg av at mennesket har ti fingrar.
Fylkesveg 395 i Hordaland
Fylkesveg 395 i Hordaland går mellom Eknesvåg til Hindenes i Lindås. Vegen har ei lengd på 8,5 km.
Titalssystemet
Teljesystemet
Systemet inneheld siffera 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 og 9. Desse blir også kalla arabiske tal.
Libanon
Osmansk Libanon og Det franske mandatet
Då den siste Maan-emiren døydde, styrte forskjellige medlemmar av Shihab-familien over Libanonfjella fram til 1830. Kring 10 000 kristne vart drepne av drusarane i ein indre strid i området i 1860. Kort tid etter dette vart emiratet Libanonfjella som varte kring 400 år, erstatta av Libanonfjella mutasarrifat, som eit resultat av ein europeisk-osmansk avtale kalla Règlement Organique. Baalbek og Beqaadalen og Jabal Amel vart styrt periodisk av forskjellige føydale sjiafamiliar, særleg Al Ali Alsagheer i Jabal Amel som hadde makta her fram til 1865 då osmanarane tok direkte kontroll over styret av regionen.
I 1920, etter den fyrste verdskrigen, vart området som var mutasarrifat, og nokre av dei kringliggande områda som hovudsakleg var sjia- og sunnimuslimske, vart ein del av staten Stor-Libanon under Det franske mandatet i Syria og Libanon. Tidleg i 1920, vart libanesisk territorium gjort krav på som ein del av Det arabiske kongedømet Syria, men etter kort tid førte den fransk-syriske krigen til arabisk nederlag og kapituleringa til hashemittane. Mot slutten av krigen hadde svolt teke livet av kring 100 000 menneske i Beirut og Libanonfjella, kring 30% av den totale folkesetnaden. Den 1. september 1920, oppretta Frankrike på ny Stor-Libanon etter at moutasarrifiya-styret fjerna fleire regionar som høyrte til fyrstedømet Libanon og gav dei til Syria. Libanon var eit stort sett kristent land (hovudsakleg maronittisk territorium med somme gresk-ortodokse enklavar) men omfatta òg område med mange muslimar (inkludert drusarar). Den 1. september 1926, danna Frankrike Den libanesiske republikken. Ei grunnlov vart vedteke den 25. mai 1926 og ein demokratisk republikk vart oppretta med ei parlamentarisk styreform.
Sjølvstende
Libanon fekk sjølvstende i 1943, medan Frankrike var okkupert av Tyskland. General Henri Dentz, ein høgkommisær for Vichy-Frankrike for Syria og Libanon, spelte ei stor rolle i sjølvstendet til nasjonen. Vichy-styresmaktene tillet i 1941 å la Tyskland flytte luftfartøy og forsyningar gjennom Syria til Irak, der dei vart nytta mot britiske styrkar. Storbritannia, som frykta at Nazi-Tyskland skulle få full kontroll over Libanon og Syria ved å legge press på den svake Vichy-regjeringa, sende hæren sin inn i Syria og Libanon.
Etter at kampane enda i Libanon, vitja general Charles de Gaulle området. Under politisk press både innanfor og utanfor Libanon, anerkjende de Gaulle sjølvstendet til Libanon. Den 26. november 1941 annonserte general Georges Catroux at Libanon skulle verte sjølvstendig under styret til regjeringa til Det frie Frankrike. Det vart heldt val i 1943 og den 8. november 1943 avskaffa den nye libanesisk regjeringa einsidig mandatet. Franskmennene reagerte med å kaste den nye regjeringa i fengsel. Etter internasjonalt press, sleppte franskmennene regjeringa ut den 22. november 1943 og anerkjende sjølvstendet til Libanon.
Dei allierte heldt regionen under kontroll fram til slutten av andre verdskrigen. Dei siste franske soldatane trekte seg ut i 1946. Den uskrivne nasjonalpakta til Libanon frå 1943 krev at presidenten er maronittisk kristen, at den parlamentariske leiaren er sjiamuslim, statsministeren er sunnimuslim og visepresidentane er gresk-ortodokse.
100 000 palestinarar flykta til Libanon på grunn av krigen. Israel gav dei ikkje løyve til å kome attende etter våpenkvilen. I dag er framleis meir enn 400 000 flyktningar i Libanon, omkring halvparten i leirar.
I 1958, under dei siste månadane av perioden til president Camille Chamoun, braut det ut eit opprør, sett i gang av libanesiske muslimar som ønskte å gjere Libanon ein medlem av Den sameinte arabiske republikken. Chamoun bad om assistanse og 5 000 United States Marines vart etter kort tid sett ut i Beirut den 15. juli. Etter krisa, vart det danna ei ny regjering, leia av den populære, tidlegare generalen Fuad Chehab.
Med nederlaget til PLO i Jordan, flytta mange palestinske militante til Libanon, og forsterka den væpna striden mot Israel. Flyttinga av palestinske basar førte òg til auka sekterisk spaning mellom palestinarar og maronittar og andre libanesiske grupper.
Borgarkrig og okkupasjon
I 1975, etter aukande sekterisk spaning, braut det ut full borgarkrig i Libanon. Den libanesiske borgarkrigen sette ein koalisjon av kristne grupper mot ein felles styrke av PLO, venstrevendte drusarar og muslimske militsar. I juni 1976 sende Syria sine eigne styrkar inn i landet, tilsynelatande for å opprette fred. I oktober 1976 gjekk Den arabiske ligaen med på å opprette ein hovudsakleg syrisk arabisk avskrekkingsstyrke, som fekk ansvaret for å skape fred.
I 1982 førte PLO-åtak frå Libanon mot Israel til ein israelsk invasjon. Ein multinasjonal styrke av amerikanske, franske og italienske kontingentar (og ein britisk kontingent frå 1983) vart sende til Beirut etter at israelarane kringsette byen, for å oversjå evakueringa av PLO. PLO vendte attende i september 1982 etter mordet på Bashir Gemayel og under kampane som følgde, vart det utført fleire massakrar, som i Damour, i Sabra og Shatila, og i fleire flyktningleirar. Den multinasjonal styrken vart trekte attende våren 1984, etter eit særs kraftig bombeåtak året før.
I følgje eit videoband som Osama Bin Laden sende ut i 2004, var det bilete av bombinga av Libanon som overtydde han om å angripe USA den 11. september 2001.
Den same månaden gjekk det libanesiske parlamentet med på Taif-avtalen, som omfatta tidspunkt for syrisk tilbaketrekking frå Libanon og ein formel for å endre det konfesjonelle politiske systemet. Krigen enda i 1990 etter seksten år med store tap av menneskeliv og verdiar, medan økonomien til landet var fullstendig øydelagd. Det er estimert at 150 000 menneske mista livet og at 200 000 vart skadde. Kring 900 000 menneske, ein femtedel av folkesetnaden før krigen, vart flytta frå heimane sine. Delar av Libanon låg att i ruinar. Taif-avtalen er framleis ikkje fullstendig implementert og det politiske systemet i Libanon er framleis delt langs sekteriske linjer.
Etter 2000
Den indre politiske situasjonen i Libanon endra seg stort tidleg i 2000-åra. Etter at israelarane trekte seg ut av det sørlege Libanon og Hafez Al-Assad døydde i Syria 2000, møtte det syriske militæret i Libanon kritikk og motstand frå den libanesisk folkesetnaden.
Den 14. februar 2005 vart den tidlegare statsministeren Rafik Hariri myrda av ei bilbombe. Leiarane i 14. mars-alliansen skulda Syria for åtaket, medan 8. mars-alliansen og syriske leiarar hevda Mossad stod bak attentatet. Hariri-attentatet markerte byrjinga på ei rekkje attentat, som førte til at fleire framståande libanesarar vart myrda.
Attentatet førte til sederrevolusjonen, ei rekkje demonstrasjonar som kravde at syriske soldatar skulle trekkje seg ut av Libanon og at det skulle opprettast ein internasjonal kommisjon for å etterforske attentata. Under press frå Vesten byrja Syria tilbaketrekkinga, og den 26. april 2005 hadde alle dei syriske soldatane drege attende til Syria.
Resolusjon 1595 i Tryggingsrådet til SN bad om ei etterforsking av attentata. SN sin internasjonale sjølvstendige undersøkingskommisjon publiserte det dei hadde funne den 20. oktober 2005 i Mehlis-rapporten, som indikerte at attentatet var organisert av syriske og libanesiske etterretningstenester.
Ustabilitet og påverknad frå krigen i Syria
I 2007 vart flyktningleiren Nahr al-Bared senter for Libanonkonflikten i 2007 mellom den libanesiske hæren og Fatah al-Islam. Minst 169 soldatar, 287 opprørarar og 47 sivile mista livet i kampane. Det gjekk lang tid å få midlar til å bygge opp att området.
Mellom 2006 og 2008 kravde ei rekkje demonstrasjonar leia av grupper som var mot den pro-vestlege statsministeren Fouad Siniora at det vart oppretta ei nasjonal samlingsregjering, der opposisjonsgruppene, som hovudsakleg var sjiaer, skulle ha vetomakt. Då presidentperioden til Émile Lahoud enda i oktober 2007, nekta opposisjonen å stemme for ein etterfølgjar med mindre ein fekk ei maktfordeling, og Libanon vart slik utan president.
Hizbollah- og Amal-styrkar, som var tent av erklæringa frå regjeringa om at kommunikasjonsnettverket til Hizbollah var ulovleg, tok kontroll over det vestlege Beirut den 9. mai 2008, og dette førte til konflikten i Libanon i 2008. Dei libanesiske styresmaktene fordømde valdshandlingane som eit kuppforsøk. Minst 62 menneske omkom i kampane mellom den pro-statlege og opposisjonelle militsen. Den 21. mai 2008 enda signeringa av Doha-avtalen kampane. Som ein del av avtalen, som enda den 18 månader lange politiske lamminga, vart Michel Suleiman president og ei nasjonal samlingsregjering vart oppretta, som gav vetorett til opposisjonen. Avtalen var ein siger for opposisjonen, sidan styresmaktene måtte gje etter alle krava sine.
Tidleg i januar 2011 kollapsa den nasjonale samlingsregjeringa på grunn av aukande spaning frå Det spesielle tribunalet for Libanon, som var venta å tiltale Hizbollah-medlemmar for attentatet på Hariri. Parlamentet valde Najib Mikati, kandidaten for den Hizbollah-leia 8. mars-alliansen, som statsminister i Libanon, og gav han ansvaret for å opprette ei ny regjering. Hizbollah-leiaren Hassan Nasrallah insisterte på at det var Israel som var ansvarleg for attentatet på Hariri. Ein rapport som vart lekka til avisa Al-Akhbar i november 2010 sa at Hizbollah hadde planar om å ta over landet om Spesialtribunalet tiltalte medlemmane deira for attentatet.
Titalssystemet
Talskrivinga
Posisjonen til tala har tyding for verdien dei viser, og null blir brukt som eit teikn på ein tom plass. Eit tal som står heilt til høgre (og eventuelt til venstre for eit desimalteikn) viser kor mange einarar det er snakk om. Eit tal til venstre for dette viser kor mange tiarar ein har, talet til venstre for dette kor mange hundrar, og så bortetter. For kvar plass ein går til venstre blir eininga ein viser til ti gonger større, og for kvar plass ein går til høgre blir eininga ti gonger mindre. Slik kan ein lett framstilla og forstå både store tal og desimaltal.
Historie
Ein har brukt dekadiske talsystem i alle fall så langt tilbake som i Det gamle Egypt ca. 3400 f.Kr. Titalsystemet med posisjonar blei først teke i bruk i India, og deretter teke i bruk av arabarar som spreidde det til Vesten. Det revolusjonerande med dette talsystemet sammenlikna med tidlegare system var at det inneheldt talet null. Dette gjorde posisjonssystemet mogleg. Tidlegare talsystem, som romartal, kunne innehalda mange ulike symbol for 10, 20, 50, 100 og så vidare, og var mindre eigna til å rekna med. Den nye måten å byggja opp tal på er rekna som særs viktig for den vidare utviklinga av matematikken.
Informasjonskompetanse
Informasjonskompetanse er evna til å finna og behandla informasjon ut frå det ein sjølv kan frå før. Ein informasjonskompetent person veit kva informasjon han treng og kor han kan finna denne informasjonen. Vidare bør han kunne vurdera om informasjonen er til å stola på og kan brukast vidare, han bør vera kjeldekritisk. Han bør òg vita korleis ein bruker informasjonen på ein etisk og forsvarleg måte.
Bakgrunn
Teorien bak informasjonskompetanse er at det ikkje er nok berre å kunne lesa. For å kunne finna fram til og nyttiggjera seg av det ein les, må ein ha bakgrunnskunnskap og kritisk sans. Det å ha informasjonskompetanse er blitt viktigare jo meir informasjon som blir tilgjengeleg, til dømes på Internett og i elektroniske oppslagsverk.
Idéen oppstod i det amerikanske næringslivet. Presidenten i The Information Industry Association, Paul Zurkowski, brukte først omgrepet information literacy i 1973, om menneske som hadde lært seg å bruka den mengda av informasjonsverktøy dei hadde tilgang på til å utføra arbeidet sitt.
Kven gjev informasjonskompetanse?
Bibliotek og undervisingsstader er dei som særleg ønskjer å gje informasjonskompetanse til brukarane eller elevane sine. Det er mellom anna vanleg å gje nye studentar ved eit universitet kurs i korleis ein finn fram i kartotek og databasar ved biblioteket der. Folkebibliotek kan òg gje kurs til alminnelege folk om mellom anna korleis dei finn fram til informasjon på Internett.
Libanon
Ustabilitet og påverknad frå krigen i Syria
I 2012 truga den syriske borgarkrigen å gli over i Libanon, og det kom til fleire kampar mellom sunnimuslimar og alawittar i Tripoli. Ifølgje UNHCR auka talet på syriske flyktningar i Libanon frå rundt 250 000 tidleg i 2013 til 1 000 000 seint i 2014. Etter kvart som talet på syriske flyktningar auka, frykta Libanesisk forsvarsparti, Kataeb-partiet og Den frie patriotiske rørsla at det sekteriske, politiske systemet i landet kunne verte underminert.
Den 27. desember 2013 vart finansminister Mohamad Chatah, ein støttespelar for den tidlegare statsministeren Saad Hariri, drepen i lag med sju andre av ei bilbombe i sentrum av Beirut. 62-åringen var då på veg til eit møte med 14. mars-koalisjonen i heimen til Hariri.
Krisa i 2019–2021
17. oktober 2019 braut den fyrste av ei rekkje store folkelege demonstrasjonar ut. Dei vart i utgangspunktet utløyste av planlagde avgifter på bensin, tobakk og nettelefonsamtalar som WhatsApp,  men utvida seg raskt til ei landsdekkande fordømming av sekterisk styre, ein stilleståande økonomi og likviditetskrise, arbeidsløyse, utbreidd korrupsjon i offentleg sektor, lovgjeving (som hemmeleghald i banksektoren) som mange meinte skjerma den herskande klassen frå ansvar  og svikt frå regjeringa med å levere grunnleggjande tenester som straum, vatn og sanitæranlegg. Som følgje av protestane gjekk Libanon inn i ei politisk krise. Statsminister Saad Hariri gjekk av, og tok opp demonstrantane sitt krav om ei regjering av sjølvstendige spesialistar. Andre politikarar ein protesterte mot vart verande i stillingane sine. 19. desember 2019 vart den tidlegare utdanningsministeren Hassan Diab utnemnd til ny statsminister. Protestar og sivil ulydnad har sidan halde fram,  og Libanon gjekk gjennom si verste økonomiske krise på fleire tiår. '
11. mars 2021 åtvara den mellombelse energiministeren Raymond Ghajar om at Libanon var truga med «totalt mørke» i slutten av mars om ein ikkje sikra middel til å kjøpa drivstoff til kraftstasjonane. I august 2021 drap ein stor drivstoffeksplosjon i Nord-Libanon 28 menneske. I september vart det skipa ei ny regjering leia av den tidlegare statsministeren Najib Mikati. 9. oktober 2021 mista heile landet straumen i eit døgn etter at dei to største kraftverka stoppa på grunn av valuta- og drivstoffmangel. Nokre dagar seinare førte sekterisk vald i Beirut til at fleire menneske døydde i dei mest døydelege samanstøyta i landet sidan 2008. I januar 2022 rapporterte BBC News at krisa i Libanon hadde forverra seg, ved ar verdien på libanesisk pund hadde stupt og det planlagde valet var vorte utsett på ubestemt tid.
Geografi
Libanon ligg i Vest-Asia mellom 33° og 35° N og lengdegradene 35° og 37° E.
Landet har eit areal på der  er landområde. Libanon har ei 225 km lang kystlinje mot Middelhavet i vest, ei 375 km lang grense mot Syria i nord og aust og ei 79 km lang grense mot Israel i sør. Grensa mot dei israelskokkuperte Golanhøgdene er omstridd av Libanon i eit lite område kalla Shebaa-gardane.
Libanon er delt inn i fire fysiografiske regionar: Kystsletta, Libanonfjella, Bekaadalen og Anti-Libanonfjella.
Den smale og diskontinuerlege kystsletta strekkjer seg frå den syriske grensa i nord, der ho er vid i form av Akkar-sletta til Ras al-Naqoura ved grensa til Israel i sør. Den frodige kystsletta er danna av marine sediment og elveavsetningar med sandete bukter og klippete strender.
Libanonfjella stig bratt opp, parallelt til middelhavskysten og dannar ein rygg av kalkstein og sandstein som går gjennom heile landet på langs. Breidda til fjella varierer frå 10 km til 56 km og er innskoren av djupe, smale kløfter. Det høgaste punktet i Libanonfjella er Qurnat as Sawda' på 3088 moh. i Nord-Libanon og heller gradvis sørover til Sannine med ei høgd på 2695 moh. Bekaadalen ligg mellom Libanonfjella i vest og Anti-Libanonfjella i aust og er ein del av Riftdalen. Dalen er 180 km lang og 10 til 26 km brei og det rike jordsmonnet er danna av elveavsetningar. Anti-Libanonfjella går parallelt til Libanonfjella og det høgaste fjellet er Hermon på 2814 moh.
Hinteraudalen
Hinteraudalen (òg kalla Lafatschdalen) er ein dal i Tirol i Austerrike. I denne dalen ligg hovudkjeda i fjellkjeda Karwendel. Elva Isar har utspringet sitt ved Eiskarlspitze i denne dalen.
Libanon
Geografi
Fjella i Libanon vert drenert av fleire delvis tørrlagde elvar, mellom anna den 145 km lange Leontes som spring ut i Bekaadalen vest for Baalbek og munnar ut i Middelhavet nord for Tyr. Libanon har i alt 16 elvar og ingen av dei er farbare. 13 av elvane spring ut på vestsida av Libanonfjella, og renn gjennom bratte kløfter og ut i Middelhavet. Dei andre tre spring ut i Bekaadalen.
Klima
Libanon er eit av dei våtaste områda i Midtausten, stort sett på grunn av fjellområda, som har høgder opp til 2500 m. Fjella har som regel nok snø til å drive skiaktivitetar, og kan få frost sjølv om sommaren. Sjølv høgdene nær kysten kan få snø om vinteren, i gjennomsnitt fem til ti dagar i året, og nedbørsnormalen er om lag 1000 mm i løpet av eit år. Sjølve kysten har middelhavsklima, og er verna frå den asiatiske kulden av fjella i aust. Her har ein nesten aldri frost om vinteren. Somrane har forholdsvis høg luftfukt, men temperaturen går som regel ikkje over 32 °C. Beirut har ein årleg nedbørsnormal på 893 mm, men berre 8 av desse kjem i månadane juni til september.
Hinteraudalen
Mineral
Det er funne bly og sink i kalkstein frå triastida i Hinteraudalen. Ein trur det er om lag 4 millionar tonn malmar med desse grunnstoffa i dette området. Området med desse minerala er om lag 7,5 km langt, og går frå Kastenalm i vest til Vomper Loch (òg kalla Brantlrinne) i aust. Tidlegare har det vore drive gruvearbeid i området, både aust for Kastenalm, sør for Hallerangeralm og i øvre Vomper Loch. Frå 1951 til 1954 gjekk det også ein stoll frå Kastenalm og sørvestover.
Libanon
Natur
I antikken var Libanon dekt av store skogar av libanonseder, nasjonalemblemet til landet. Skogane dekkjer 13,4 % av det libanesiske området; og er under konstant trugsel av skogbrannar på grunn av dei lange, tørre somrane.
På grunn av langvarig hogst, er det berre få gamle sedertre att, i lommer av skogar i Libanon, men det pågår no eit prosjekt for å bevare og fornye skogane. Libanesarane har lagt vekt på naturleg fornying i staden for aktiv planting, for å skape dei rette tilhøva for spiring og vekst. Den libanesiske staten har oppretta fleire naturreservat som inneheld seder, mellom anna Shouf biosfærereservat, Jaj sederreservat, Tannourine-reservatet, Ammouaa- og Karm Shbat-reservatet i Akkar-distriktet, og skogane i Guds seder nær Bsharri.
I 2010 starta miljøvernsdepartementet ein 10-årsplan for å auke områda med nasjonalskog med 20 %, som tilsvarar å plante to millionar nye tre kvart år. Planen, som vart finansiert av Det amerikanske byrået for internasjonal utvikling (USAID), og sett i gang av det amerikanske U.S. Forest Service (USFS), via Lebanon Reforestation Initiative (LRI), vart starta i 2011 ved å plante seder, furu, ville mandeltre, einer, gran og eik og andre tre i ti regionar kring i Libanon.
Staten og politikk
Libanon er eit parlamentarisk demokrati, som baserer seg på eit spesielt system kalla konfesjonalisme. Dette systemet er meint å hindre sekteriske konfliktar og prøver å representere den demografiske fordelinga til 18 anerkjende religiøse grupper i regjeringa. Dei høgaste embeta er reservert medlemmar av spesifikke religiøse grupper. Presidenten må til dømes vere ein maronittisk kristen, statsministeren ein sunnimuslim, parlamentarisk leiar ein sjiamuslim, visestatsministeren og viseleiaren i parlamentet austleg ortodoks.
Fram til 1975 rekna Freedom House Libanon som berre eit av to politiske frie land (i lag med Israel) i Midtausten og Nord-Afrika. Landet mista denne statusen då borgarkrigen braut ut, og har aldri fått denne statusen attende. Libanon vart rekna som «delvis fritt» i 2013.
Fram til 2005 var det forbode for palestinarar å arbeide i over 70 yrke, fordi dei ikkje hadde libanesisk borgarskap, men dette vart seinare redusert til kring 20 i 2007 etter ei liberalisering. I 2010 fekk palestinarane same rettane til arbeid som andre utlendingar i landet.
Den nasjonale lovgjevingsmakta til Libanon er det eittkamra Det libanesiske parlamentet. Dei 128 setene er delt likt mellom kristne og muslimar, forholdsmessig mellom 18 forskjellige religiøse grupper og mellom dei 26 regionane. Før 1990 var forholdet 6:5 i favør dei kristne, men Taif-avtalen, som enda borgarkrigen 1975-1990, justerte forholdet slik at det vart likt mellom dei ro religionane. Parlamentet vert vald for fire om gangen i ei folkerøysting.
Rettsvesen
Det er 17 offisielle religionar i Libanon, kvar med sine eigne familielover og religiøse domstolar.
Det libanesisk rettssystemet er basert på det franske systemet og er ein sivilrett, med unntak for saker som gjeld personleg status (arv, ekteskap, skilsmiss osv.), som vert handsama av lover spesifikke for kvart sekteriske samfunn. Til dømes er dei islamske lovene for personleg status inspirert av sjarialovene. For muslimar omfattar desse domstolane saker om ekteskap, skilsmisse, foreldrerett, arv og testamente. Katolikkar kan i tillegg anke føre den Den romerske rotaen. Landet nyttar dødsstraff for somme lovbrot.
Utanriks
Libanon inngjekk forhandlingar om ein assosieringsavtale med EU seint i 2001, og begge sider godtok avtalen i januar 2002. Det er ein del av EU sitt Europeisk naboskapspolitikk (ENP), som har som mål å føre EU nærare nabolanda.
Libanon har òg ein bilateral handelsavtale med mange arabiske statar og arbeider mot å verte teken opp i Verdas handelsorganisasjon.
Libanon har gode forhold med meir eller mindre alle dei andre arabiske landa (trass i historiske stridar med Libya, palestinarane, Syria og Irak) og var vertskap for toppmøtet i Den arabiske ligaen i mars 2002 for første gongen på meir enn 35 år. Libanon er medlem av Francophone-landa og var vertskap for toppmøtet i Francophone i oktober 2002 i tillegg til Jeux de la Francophonie i 2009.
Forsvaret
Det libanesiske forsvaret (LAF) has 72 000 aktive militære, inkludert 1 100 i luftforsvaret og 1 000 i marinen.
Hovudføremålet til det libanesiske forsvaret er å forsvare Libanon og borgarane mot ytre fiendar, oppretthalde indre stabilitet og tryggleik, konfrontere trugslar mot dei vitale interessene til landet, delta i sosiale utviklingsaktivitetar og føreta støtteoperasjonar i samråd med offentlege og humanitære institusjonar.
Libanon mottar mykje militær støtte frå utlandet. Med 400 millionar dollar sidan 2005, er landet den nest største mottakaren av amerikansk militærstøtte per innbyggjarar etter Israel.
Guvernement og distrikt
Libanon er delt inn i seks guvernement (mohaafazaat, arabisk محافظات — eintal mohafazah, arabisk محافظة) som er vidare delt inn i 25 distrikt (aqdya—eintal: qadaa). Distrikta er igjen delt inn i fleire kommunar, som dekkjer ei gruppe byar eller landsbyar. Guvernementa og distrikta i dei er:
Økonomi
Økonomien til Libanon følgjer laissez-faire-modellen. Det meste av økonomien er dollarisert, og landet har ingen restriksjonar på overføring av kapital over landegrensene. Dei libanesiske styresmaktene blandar seg minimalt inn i utanlandsk handel.
Den urbane folkesetnaden i Libanon er kjend for handelsføretaka sine. Utvandringa har gjeve libanesiske «handelsnettverk» verda over. Remissar frå libanesarar utanlands er totalt 8,2 mrd. dollar og står for ein femtedel av økonomien til landet. Libanon har den største delen av fagarbeidarar blant dei arabiske statane.
The Island of the Fay
The Island of the Fay er det 127. albumet totalt og det 51. studioalbumet til den tyske electronicagruppa Tangerine Dream, utgjeve mars 2011.
Libanon
Økonomi
Jordbrukssektoren sysselset 12 % av den totale arbeidsstyrken i Libanon. Jordbruk medverka til 5,9 % av BNPet til landet i 2011. Forholdet dyrkbar mark i Libanon er det høgaste i Den arabiske verda. Dei største landbruksvarene er eple, fersken, appelsinar og sitronar.
The Island of the Fay
Det er den første utgjevinga deira med fiolinisten Hoshiko Yamane som bandmedlem. Albumert markerte byrjinga på den nye «Sonic Poems»-serien til bandet. Albumet var meint som «Ei ikkje-verbal musikalsk utgåve» av Edgar Allen Poe-romanen med same namn.
Libanon
Økonomi
Varemarknaden i Libanon omfattar stor gullmyntproduksjon, men i følgje standarden til International Air Transport Association (IATA), må dei deklarerast før dei kan eksporterast til utlandet.
The Island of the Fay
For første gongen sidan 2008 bidrog Thorsten Quaeschning med somme komposisjonar på eit Tangerine Dream-album. Tre av dei åtte spora er komponerte av han, medan dei fem andre er komponerte av Edgar Froese.
Libanon
Økonomi
I nyare tid har ein oppdaga olje både på land og under havbotnen mellom Libanon, Kypros, Israel og Egypt, og det er samtalar mellom Kypros og Egypt om å kome til ei semje for å få utnytta desse ressursane. Havbotnen mellom Libanon og Kypros trur ein har store mengder råolje og naturgass.
Industrien i Libanon er stort sett avgrensa til små føretak som monterer og pakkar importerte delar. I 2004 sysselsette industrien den nest største arbeidsstyrken i Libanon, 26 % av den samle arbeidsstyrken, og medverkar med 21 % av BNP.
Nesten 65% av den libanesiske arbeidsstyrken er tilsett i tenestesektoren. Denne sektoren medverkar med kring 67,3 % av BNP. Avhengnad av turisme og banksektoren gjer at økonomien er sårbar for politisk ustabilitet.
Turisme
Dei landa som sender flest turistar til Libanon har vore Saudi Arabia, Jordan og Japan.
854
854 (romartal DCCCLIV)
Discovery Travel & Living
Discovery Travel & Living Europe var ein fjernsynskanal frå Discovery Communications. Kanalen sender til land i Europa. Andre utgåver av kanalen sender til land i Asia og Latin-Amerika.
Libanon
Demografi
Folketalet i Libanon var estimert til å vere 4 125 247 i juli 2010, men det har ikkje vore ei offisiell folketeljing sidan 1932 på grunn av den sensitive konfesjonelle, politiske balansen mellom dei forskjellige religiøse gruppene i Libanon. Folkesetnaden i Libanon er ikkje reint arabiske, men ein smeltedigel av forskjellige kulturar. Ved første augekast kan det sjå ut til at dette etniske, språklege, religiøse og sekteriske mangfaldet skapar sivil og politisk uro, men gjennom det meste av historia til Libanon har dei forskjellige religiøse samfunna levd side om side i fred.
Discovery Travel & Living
I Noreg er Discovery Travel & Living tilgjengeleg hjå Canal digital og GET. I 2009 sendte kanalen kjende seriar som Miami Ink, LA Ink, Jon & Kate pluss 8, Små folk, stor verden, i tillegg til What not to wear, Mens du var ute og Husspekulantene. Kanalen er hovudsakleg erstatta med kanalen TLC.