cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elvis' Christmas Album
Utgjevingar
To forskjellige EP-ar, Elvis Sings Christmas Songs, i desember 1957, og Christmas with Elvis, i desember 1958, inneheldt dei åtte julesongane. Det første toppa den nyoppretta Billboard EP-lista, medan den sistnemnde ikkje gjekk inn på lista.
Hjonsteinane
Hjonsteinane er to store klipper som ligg like vest for Solsprettodden, utanfor kysten av Dronning Maud Land. Dei vart kartlagte frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957–62 og namngjeve Meotoiwa.
Elvis' Christmas Album
Nyutgåver
Elvis' Christmas Album kom ut på nytt to år etter originalutgåva, og erstatta det ikoniske omslaget på originalen med eit nærbilete av Elvis ute i snøen. Albumet fortsette å gå inn på albumlista fram til 1962, då det hadde selt meir enn tre millionar eksemplar i USA.
Den originale Elvis' Christmas Album gjekk ut av opplag seint i 1960-åra. Interessa i albumet fekk RCA til å trykke ei ny utgåve på billigetiketten RCA Camden i november 1970. Denne versjonen kom utan dei fire gospelsongane frå Peace in the Valley EP-en og la til julesingelen «If Every Day Was Like Christmas», frå jula 1966, i lag me B-sida «Mama Liked the Roses» frå 1970, som ikkje var ein julesong. Desse to sistnemnde songane var ikkje gjevne ut på album før. Med ti spor og ei kortare speletid passa det inn i standarden for ei billigutgåve. Dei religiøse og sekulære julesongane var òg blanda. Det første omslaget av denne utgåva likna omslaget frå 1958, men bestod av eit nyare fotografi av Elvis frå midten av 1960-åra med ein blå jakke med to striper som vart nytta i filmen Speedway.
I midten av 1970-åra leigde RCA ut rettane til Camden-albuma til det nye selskapet Pickwick Records, som gav ut albumet i 1975 med nok eit nytt omslag. Før og under juletida etter Presley døydde i 1977, reklamerte Pickwick for albumet og selde det på fjernsyn via postordre til enorme sal. RCA tok raskt attende rettane til Camden-albuma og samlinga vart gjeven ut på nytt som ei RCA Special Products i 1986. Det nye albumet nytta omslaget til Pickwick, men logoen til RCA og var i trykk til seint i 1980-åra, då det kom på CD. Sporlista var uendra etter RCA Camden-utgåva frå 1970.
Originalutgåve
Spor 3-6 på side to vart opphavleg gjevne ut på EP-en Peace in the Valley, som kom ut i april 1957.
Camden/Pickwick-utgåva
«If Every Day Was Like Christmas» vart innspelt i RCA Studio B i Nashville, og «Mama Liked The Roses» i American Studios i Memphis i Tennessee.
Hit the Road Jack
«Hit the Road Jack» er ein song skriven av rhythm and blues-artisten Percy Mayfield og spelt inn av Ray Charles. Songen nådde toppen av den amerikanske singellista i 1961, og vann ein Grammy-pris for beste Rhythm and Blues-innspeling, og vart ein av signaturlåtane til Charles.
Bakgrunn
Songen var skriven av Percy Mayfield, som først spelte inn songen i 1960 som ein acappella-demo sned til musikksjefen Art Rupe. Han vart kjend etter at han vart spelt inn av Ray Charles i lag med The Raelettes-vokalisten Margie Hendrix.
Charles si innspeling låg to veker på toppen av Billboard Hot 100 i oktober 1961. Han låg òg fem veker på toppen av R&B Sides-lista, og vart dermed den sjette Charles-singelen som klarte det. Songen er rangert på 387. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene.
The Chantels gav ut ein svarsong, «Well, I Told You», som nådde 29. plassen.
The Stampeders-versjonen
I 1976 gav det kanadiske bandet The Stampeders ut ein versjon av songen frå albumet Steamin' med DJ Wolfman Jack. Songen nådde sjetteplassen i Canada og 40. plassen i USA.
Mahmudiya-distriktet
Al-Mahmudiya (arabisk المحمودية) er eit distrikt i Bagdad guvernement i Irak.
Mahmudiya-distriktet har kring 550 000 innbyggjarar, og av desse er over 88 % sjiamuslimar og resten sunnimuslimar. Dette forholdet vart skapt av den irakiske borgarkrigen 2006-2007, då sjiaar frå Yusufiya og Iskandariya flytta til Mahmudiya, og sunniar frå Mahmudiya søkte tilflukt i dei to andre byane. Dei fleste av innbyggjarane bur på landsbygda.
Julia Bache-Wiig
Julia Bache-Wiig er ein norsk skodespelar.
Bache-Wiig kjem frå Eivindvik i Gulen kommune og har gått på skodespelarlinja ved Nordisk institutt for scene og studio (NISS).
Shilo i Mateh Binyamin
Shilo (hebraisk skrift שִׁלֹה / שילה) er ei israelsk busetjing nord på den okkuperte Vestbreidda, 45 km nord for Jerusalem. Han ligg nær dei israelske busetjingane Eli og Maale Levona og dei palestinske landsbyane Sinjil, Turmus Ayya og Qaryut. Mot slutten av 2011 hadde Shilo eit folketal på 2 400 innbyggjarar. Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Bruce Botnick
Bruce Botnick er ein USA-amerikansk lydteknikar og plateprodusent, mest kjend for arbeidet sitt med The Doors, The Beach Boys og Love.
Botnick var lydteknikar på dei to første albuma til Love, og medprodusent på det tredje, Forever Changes. Han var lydteknikar på studioinnspelingane til The Doors. I 1970 tok han over produksjonen av albumet deira, L.A. Woman, det siste med songaren Jim Morrison. Han var òg lydteknikar på minst to av albuma til Lonnie Mack seint i 1960-åra for Elektra.
Bruce Botnick har lenge samarbeidd med filmkomponisten Jerry Goldsmith og miksa musikk for filmane hans. Botnick møte først Goldsmith i 1979 for Star Trek: The Motion Picture og dei arbeidde på dei fleste filmprosjekta til Goldsmith etter dette, over hundre, frå 1980-åra og fram til Goldsmith døydde i 2004.
Transportkasse
Transportkasse er ein kasse til å montera i trepunktsopphenget på ein traktor. Dei finst i mange ulike utformingar og blir nytta til å transportera mange forskjellige ting, som ved, reiskap, mjølkespann, materialar, osb.
Dover i Delaware
Dover er delstathovudstad i Delaware i USA, og den nest største byen i delstaten. Han ligg i Kent County.
Byen blei grunnlagd i 1683 og har vore delstatshovedstad sidan 1777. Han blei grunnlagd av William Penn og er kalla opp etter den engelske byen Dover.
Snaptun
Snaptun er ein liten hamneby i Hedensted kommune i Østjylland, i Region Midtjylland. Folketalet var 482 i 2014. Frå Snaptun går det ferje til den 3,2 km² stor øya Hjarnø i innløpet til Horsens Fjord, og ferje til øya Endelave,  ei 13,2 km² stor øy med store marine område i det sørlege Kattegat.
Snaptun er kjend for den såkalla Snaptunsteinen som vart funne i nærleiken i 1950 og vert tidfesta til åra kring år 1000. Dette er ein essestein (stein nytta i ei smie som vern for blåsebelgen). Det særeigne ved denne steinen er at eit portrett av guden Loke ser ut til å vere innrissa på han.
Erik Eriksen
Erik Eriksen er namnet på fleire menn i Skandinavia:
Rundballklemme
Rundballklemme er ein traktorreiskap som vert nytta til å transportera, flytta og stabla rundballar. Dei har hydrauliskt opererte klyper som held fast ballane medan dei vert handsama eller transporterte. Det finst ulike typar, men dei fleste har to armar i kvar klype. Klypene er runde for at dei ikkje skal skada plasten som rundballane er pakka inn i. Rundballklemmer er ofte monterte på frontlastarar, men dei kan og monterast på små hjullastar eller teleskoplastarar.
Al-Tarmia-distriktet
Al Tarmia-distriktet er eit distrikt i Bagdad guvernement i Irak.
Flageverftet
Flageverftet var eit skipsverft på Laksevåg i Bergen som vart skipa i 1844 av Knut Sjursen Flage.
Flage hadde arbeidd som tømmermann på Graneverftet og bygde Flageverftet på nordsida av Sørevågen, rett overfor Graneverftet. Verftet vart overteke av Laxevaags Maskin- & Jernskibsbyggeri i 1907.
Dvergrugder
Coenocorypha er ei biologisk slekt av små vadefuglar i snipefamilien med fellesnamnet dvergrugder på norsk. Dei finst no berre på små øyar i øygrupper innanfor det politiske New Zealand. Tre nolevande artar er godkjente, og ein kjenner for tida minst fire utdøydde artar. Langnebbdvergrugde har tre underartar, inkludert ein på Campbelløyane som blei oppdaga så seint som i 1997. Slekta var ein gong distribuert på Fiji, over hovudøyane på New Zealand, Stewart Island/Rakiura og sørover til dei subantarktiske øyane i landet, men predasjon av introduserte artar, spesielt rotter, har drastisk redusert utbreiinga av denne slekta. Dagens utbreiing av slekta er avgrensa til små øyar innanfor Chathamøyane, Snaresøyane, Campbelløyane, Antipodesøyane og Aucklandøyane.
Skildring
Coenocorypha-dvergrugder liknar Gallinago-bekkasinar, sjølv om dei er mindre, meir tettbygde og har relativt kortare nebb enn bekkasinane. Samla sett har dvergrugder lange nebb og korte nakkar, venger og hale. Dei måler mellom 19-24 centimeter, med vengespenn på mellom 28–35 cm, og dei veg mellom 75-120 gram. Den minste arten er kortnebbdvergrugde. Fjørdraktene er brune, i regelen med ei mørk augestripe. Skulderfjørene på vengene er spetta, somme har eller hadde kvite vengetuppar.
Artslista
Nolevenade artar i Coenocorypha med underartar i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Føde
Dvergrugdene et animalsk føde, dei beitar på virvellause dyr som dei finn ved å søkje med nebbet i jord og i komprimert vegetasjon. Dei kan beite i dagslys eller vere nattlege, for det meste jaktar dei om natta og tidleg på morgonen. Åtferda ved beiting er kjenneteikna ved kontinuerleg sondering i jord med nebbet i full lengde. Dei undersøkjer bakken systematisk, med ca. 18 hol for kvar 100 cm² jord. Venteleg oppdagar dei byttet ved berøring og moglegvis med hjelp av kjenslevare nerveceller, Herbst corpuscles, slik som andre sniper nyttar for å lokalisere bytte. Mindre byttedyr kan dei svelgje medan nebbet framleis er i bakken, fordi nebbkjevene er så fleksible at byttet kan omformast nede i jorda. Større byttedyr må dei først løfte opp frå jordsmonnet slik at dei enklare kan manipulere og svelgje byttet. Dei vanlegaste byttedyra er meitemark, tanglopper, vaksne biller, larver og insektpupper.
Pietro Mennea
Pietro Paolo Mennea var ein italiensk friidrettsutøvar og politikar frå Barletta i Puglia. Han vann EM-gull på 200 meter i 1974 og på både 100 m og 200 m i 1978. I 1980 vart han olympiameister på 200 m i Moskva. Til saman vann han 11 medaljar i ulike EM, OL og VM i tida 1971-83. Han sette verdsrekord på 200 meter med 19,72 sekundar i 1979, ein rekord som stod seg i 17 år.
Snaptunsteinen
Snaptunsteinen er ein flat halvrund, tilhogd kleberstein med eit innrissa bilete av ein mustasjepryda mann på eine sida. Steinen vart funne i vatnet i nærleiken av den vesle hamnebyen Snaptun ved Horsens Fjord i Hedensted Kommune i Region Midtjylland i Danmark. Då steinen har eit hol som tyder på at han har vore nytta for å verne ein blåsebelg i ei smie mot varmen frå elden i essa, og den innrissa figuren er synt med attsydd munn, er figuren tolka som eit bilete av den norrøne guden Loke. Ifølgje Snorre Sturlasons Skáldskaparmál i Den yngre Edda fekk Loke munnen sydd saman etter å ha tapt eit veddemål med smed-dvergen Brok.
Guden Loke var den av gudane som hadde med smikunsten og elden å gjere. Han fekk dei smikyndige dvergane til å smi ymse saker til gudane. Difor kan det vere logisk at det er han som som har fått sitt bilete på ein stein som vert nytta i samband med at elden i essa skal få den rette høge varmen. Tuppen på blåsebelgen kan gje ei passe mengd luft til elden i essa gjennom holdet i steinen.
Snaptunsteinen er 20 cm høg, 24,5 cm brei og 7,5 cm tjukk. Han vart funne på vårparten i 1950. Ein reknar med at steinen kan vere frå tida ikring år 1000. Men då han ikkje låg på ein stad der han har vore nytta i gamal tid, men er eit såkalla lausfunn, er det mykje som er uvisst om alderen på steinen og kvar han har vore i bruk. Steinen er no på Moesgård Museum i Aarhus i Danmark.
Kleberstein finst ikkje i Danmark, så det er truleg at essesteinen, eller i alle høve råmaterialet til han, er kome frå Noreg eller det vestlege Sverige, der det har vore mange klebersteinbrot i vikingtida. Kleberstein er veleigna til gjenstandar som skal nyttast i samband med høg varme; gryter av kleberstein var i vanleg bruk i hushaldet, og sølvsmedane nytta støypeformer av kleberstein.
Dvergrugder
Hekking
Hekkebiologien til nokre av dvergrugdene har blitt studert i detalj. Dei er for det meste monogame, sjølv om nokre hannar innimellom freistar polygami. Dei vernar territoriet frå andre hekkande par, men ikkje-hekkande individ blir tolerert innanfor territoriet. Pardanninga skjer nokre månader før hekking, og som ein del av ritualet ved kurtisen vil hannfuglar fôre hoa. Før hekkinga tar til vil hannfuglen utføre særeigne fluktspel ved nattleg, daggry eller i skumring. Det startar med rop, etterfølgt av lyd laga av luft pressa på tvers av ytre stjertfjør som vibrerer under stup i lufta. Ein trur denne oppvisinga er opphavet til maorilegenda og omgrepet 'hakawai'.
Pål Angelskår
Pål Angelskår er ein norsk musikar, låtskrivar og forfattar frå Slemdal i Oslo.
Dvergrugder
Hekking
Begge kjønn vel hekkeplassen, sjølv om hoa er aleine om å byggje reiret. Det vanlege storleiken på kullet er to egg, lagt med tre dagars intervall. Ruginga blir delt mellom kjønna, og tar 22 dagar. Der hannfuglen har to hoer i territoriet sitt, vil han ruge berre på eit reir.
Fylkesveg 606 i Vestfold
Fylkesveg 606 i Vestfold går mellom Skjelland og Berg i Andebu kommune. Vegen er 3,8 km lang.
Pål Angelskår
Angelskår er vokalist og låtskrivar i gruppa Minor Majority og har tidlegare spelt i gruppa Reverend Lovojoy. Han byrja i 2011 å halde konsertar som soloartist med eige band. Han forfattardebuterte i 2011 med diktsamlinga I sommer skal jeg gifte meg med Cecilie. Angelskår er utdanna cand.philol. med hovudfag i idéhistorie.
Graneverftet
Graneverftet eller Grans træskibsbygger var eit skipsverft i Sørevågen i Laksevåg ved Bergen som vart grunnlagd i 1805 av Jens Gran. Graneverftet reparerte handelsfartøya i flåten til Gran og var starten på verftsindustrien på Laksevåg, som på ei tid var den største i landet.
Pietro Mennea
Friidrett
Under EM i friidrett 1978 i Praha vann Mennea både 100 og 200 meter. På 200 meter var han heilt suveren med tida 20,16 sekundar, andremann, Olaf Prenzler frå DDR, vart klokka inn på 20,61.
Graneverftet
I 1810 bestod Graneverftet av ei trebygge med maste- og kjølhalingskran, eit «Løbende-Spil», eit materialhus og eit bekkokeri.
Gran hadde mange skip i flåten sin og under krigen 1807-1814 vart den bergenske handelsflåten redusert frå 241 til 88 skip, og Gran mista aleine 50 skip. Sonen til Jens Gran, Hermann Gran, gjekk i lære ved Rewers & Søns Verft i Kristiansand og København og kom attende til Bergen, der han vart skipsbyggmeister. I 1824 tok han over drifta av reparasjonsverkstaden og gjorde det om til skipsbyggeri.
Verkstaden brann ned i 1830, men vart bygd opp att og kunne etter reparasjonen ta hand om større skip. I 1839 vart verftet utvida på ny då Herman Gran kjøpte eigedomen til Grønlandskompaniet på sørvestsida av Tørrisneset. Sønene til Herman Gran, Jens og Henrik, overtok Graneverftet i 1854.
Pietro Mennea
Friidrett
Tidleg i september 1979 sette Mennea italiensk rekord på 100 meter i tynnlufta i Mexico-byen, tida 10,01 sekundar er landsrekord også i 2015. Den 12. september 1979 deltok Mennea på 200 meter i universiaden, som då gjekk av stabelen i Mexico-byen. Vinnartida 19,72 sekundar var ny verdsrekord, ein rekord som vart ståande i heile 17 år, inntil Michael Johnson forbetra han under OL 1996 i Atlanta. Mennea slo andremann i unversiaden med over eit halvt sekund og tredjmann med sju tidels sekund.
Under OL 1980 i Moskva vart Mennea olympisk meister på 200 meter. Etter ein strålande finish slo han skotten Allan Wells i finalen med fattige to hundredels sekund; 20,19 mot 20,21.
Menna gjorde comeback og tok bronse på 200 m under VM 1983 i Helsinki. Under OL 1984 i Los Angeles vart Mennea den fyrste utøvaren som deltok i fire OL-finalar på rad på 200 meter, der han kom på sjuandeplass. Etter å ha lagt opp enno ein gong, gjorde han nok eit comeback, men under Sommar-OL 1988 i Seoul vart han slått på 200 meter i forsøksløpa.
Politikk
Frå 1999 til 2004 var Pietro Mennea representant i Europaparlamentet, vald for partiet Demokratane (I Democratici).
Dvergrugder
Hekking
Etter klekkinga tar kvart medlem av paret ansvar for ein unge. Ungane til kortnebbdvergrugda blir fôra i rundt 41 dagar, og held seg saman med foreldra i 20 dagar etter det igjen. Ungane til kortnebbdvergrugda veks raskare, og blir uavhengige på 41 dagar.
Truslar og vern
I dag dei tre attverande artane prioriterte for vern. Ein har no utvikla teknikkar for å flytte dvergrugder utan å ta livet av dei, og ei lita gruppe av Coenocorypha huegeli frå Snaresøyane er reetablert utanfor Stewart Island. Etter at rotter blei fjerna frå Campbelløya i 2001, har langnebbdvergrugde kolonisert hovudøya igjen frå Jacquemart Island og byrja hekking der igjen.
Arne Sørli
Arne Sørli var ein norsk komponist.
Biografi
Hausten 1940 flytta han over til Tromsø gymnas, og der var han lektor dei fleste yrkesaktive åra sine. Han var heile tida aktivt med i byen sitt musikkliv. I perioden 1959-61 tok han eit vikariat i Karasjok for å gjere seg nærare kjent med samisk språk, musikk og kultur, som han hadde stor respekt for. Her komponerte han, inspirert av ein samisk joik, melodien til «Sàmi Soga làvlla» (Samefolkets song), som med tekst av Isak Saba vart godkjent som samisk nasjonalsong i 1992 (av det Nordiske Samerådet i 1986).
Arne Sørli skreiv og arrangerte ein del musikk (mellom anna «Gammal salmetone frå Sørum».) Hovudinstrumenta var cello og trombone og dessutan ventilbasun, men han beherska fleire andre instrument. Under eit fireårig opphald på Tynset gjorde han seg kjent med den nordøsterdalske musikktradisjonen, og lærde seg å spele neverlur. Under eit internasjonalt musikkstemne i Oslo midt på femtitallet opna han stemnet med lurlåten «Kjenningslåt», som vart teke opp på lydbånd, og no blir brukt i eit av ungdomsskulen sine musikkverk.
In the Court of the Crimson King
In the Court of the Crimson King er debutalbumet til den britiske progrockgruppa King Crimson. Albumet nådde femteplassen i Storbritannia og selde til gullplate i USA.
Albumet vert generelt rekna som eit av dei sterkaste innan sjangeren progressiv rock, der King Crimson i stor grad tok bort det blues-baserte grunnlaget i rock og blanda det med element av jazz og klassisk symfonimusikk.
Albumet vart mastra på ny og gjeven ut på vinyl og CD fleire gonger i 1980- og 1990-åra. Alle desse versjonane er baserte på fleire generasjonar kopar av dei originale lydbanda. Ein trudde lenge at dei originale lydbanda var gått tapt, men dei vart omsider funnen i eit lager i 2003. Dette har ført til CD-versjonar med langt betre lyd sidan.
Plateomslaget
Barry Godber (1946–1970), ein dataprogrammerar, måla plateomslaget. Gober døydde i februar 1970 av hjarteattakk, kort tid etter albumet kom ut. Det vart det einaste måleriet han måla, i dag eigd av Robert Fripp. Fripp hadde dette å sei om Godber:
Produksjon
Dei første innspelingane for albumet vart gjort tidleg i 1969 med produsent Tony Clarke, mest kjend for arbeidet sitt med The Moody Blues. Etter at desse innspelingane ikkje fungerte, fekk bandet lov å gjere produksjonsjobben aleine. Albumet art spelt inn på ein 8-kanals lydbandopptakar i Wessex Sound Studios i London, med Robin Thompson som lydteknikar. Det tok mange timar med overdubbing for å bygge opp orkesterlyden med fleire lag av Mellotron og treblåseinstrument spelt av Ian McDonald.
Kort tid etter innspelinga var ferdig i 1969 vart det oppdaga at innspelingshovuda på stereoopptakaren ikkje var rett innstilt. Mangel på høgre frekvensar og uønskt forvrenging påverka derfor delar av albumet, mest tydeleg på «21st Century Schizoid Man». Dei originale masterlydbanda vart arkivert og gløymt i mange år. Det vart laga ein kopi av lydbanda for den første amerikanske utgjevinga av albumet der dei prøvde å rette på nokre av lydproblema.
Fylkesveg 609 i Vestfold
Fylkesveg 609 i Vestfold går mellom Bøen og Bergsli i Sandefjord kommune. Vegen er 7,7 km lang.
In the Court of the Crimson King
Utgjeving
Då albumet først kom varierte kritikarane frå dårleg til bra. Robert Christgau hata albumet og kalla det «kunstskit». Rolling Stone var meir positiv og skreiv «dei har kombinert aspekt av mange musikkformer og skapt eit surrealistisk verk med kraft og orginalitet.»
I boka si Rocking the Classics frå 1997, skriv Edward Macan at In the Court of the Crimson King «kan vere det mest innverknadstunge progressive rockealbumet som nokon gong er komen ut». Pete Townshend i The Who har kalla albumet «eit fabelaktig meisterverk». I Q & Mojo Classic Special Edition Pink Floyd & The Story of Prog Rock vart albumet plassert på fjerdeplassen på lista deira «40 Cosmic Rock Albums». Albumet vart kåra til eit av «50 albumet som bygde progrock» i 'Classic Rock'. I 2014 kåra lesarane av Rhythm albumet til det åttande beste trommealbumet i historia til progressiv rock. I 2015 kåra Rolling Stone In the Court of the Crimson King til det nest beste progrockalbumet gjennom tidene, etter Pink Floyd-albumet The Dark Side of the Moon. Albumet er òg med i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
CD-utgåver
Albumet kom ut på ny på LP og CD i 1980- og 1990-åra på Polydor og EG Records. Lydbanda som var nytta var tredjegenerasjonskopiar av den opphavlege kopien av lydbanda. Dette førte til at lyden ikkje var så skarp som den kunne vore og at ein fekk uønskt susing med. Dei originale lydbanda vart oppdaga i 2003 og i 2004 kom ein HDCD-versjon ut på Fripp sin eigen Discipline Global Mobile. Denne utgåva hadde langt betre lydkvalitet. I 2009 kom ei 40-årsjubileumsutgåve, miksa i kringlyd. There are three different versions: a two-CD set, a CD+DVD set and a six-disc (5CD/1DVD) box.
Medverkande
King Crimson
Prroduksjon
Pernik
Pernik (bulgarsk Перник) er ein by og ein kommune i provinsen Pernik i Bulgaria. Kommunen omfattar byane Pernik og Batanovtsi, i tillegg til 22 andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 479 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 97 181 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 80 191 innbyggjarar.
Kommunen inngår i storbyområdet til hovudstaden Sofia.
Russisk utanrikspolitikk
Russisk utanrikspolitikk tek for seg utanrikspolitikken til Den russiske føderasjonen sidan han vart sjølvstendig i 1991.
Felles faktor
Felles faktor er eit omgrep i matematikk. Eit heiltal d vert sagt å vere ein felles faktor for to heile tal a og b, viss både a og b er deleleg med d. Det eksisterer alltid ein største felles faktor for to heile tal, og denne største felles faktoren kan reknast ut ved hjelp av euklidisk algoritme. Om den største felles faktoren for to tal er 1, vert tala sagt å vere relativt primiske. Felles faktor kan definerast på ein tilsvarande måte for fleire enn to heile tal, samt for polynom.
Russisk utanrikspolitikk
Egypt
Den russiske ambassaden er i Kairo i Egypt, og eit generalkonsulat er i Alexandria. Den egyptiske ambassaden er i Moskva.
Bakgrunn: "I juli 1972 utviste ... (Egypts president) plutselig flere tusen sovjetiske rådgivere og brøt båndene til Sovjetunionen", skreiv media.
Cuba
Begge landa har ein ambassade hjå den andre.
I juli 2014, vitja Vladimir Putin Cuba. Han sa at 90% av den kubanske gjelda til Russland (på 35 millarder US Dollar) skulle strykast; I kubansk oljeindustri til havs, skulle Russland òg investere i.
USA
Den russiske ambassaden er i Washington D.C. i USA. Den USA-amerikanske ambassaden ligg i Moskva.
I november 2017 møttast leiarane for dei to landa i Vietnam; eit av resultata var "forsikringer om at amerikanerne annerkjenner Assad som Syrias legitime president, [og] at de respekterer Syrias territoriale integritet og prinsippet om å trappe ned konflikten" [- borgerkrigen i Syria ], og leiaren til Russland "spilte ... med på Trumps prioritering av kampen mot terror i Midtøsten", skreiv media.
Afghanistan
Den russiske ambassaden er i Kabul i Afghanistan. Den afghanske er i Moskva.
Bakgrunn: Den afghansk-sovjetiske krigen starta den 27. august 1979 og slutta den 15. februar 1989.
Kina
Russland har ein ambassade i. Kina har ein ambassade i Moskva.
Den kinesiske presidenten kom på statsbesøk til Moskva i 2013; Han møtte den russiske leiaren.
Syria
Den russiske ambassaden ligg i Damaskus i. Den syriske ambassaden ligg i Moskva.
På 1990- og 2000-talet oppfordra Russland til "utlevering [frå Syria] av tsjetsjenske opprørere som hadde flyktet til Syria etter angrep på russiske soldater og sivile"; Syria gjorde ingenting med saka, skreiv media.
"I september 2015 ... [vart] et direkte og varig militærengasjement med presise og dyre militæroperasjoner ... valgt framfor å la regimet [ forretningsministeriumet til Syria sidan 2011, ] kollapse. ... [Den russiske] luftbombingen rettet seg ... mot [grupper] som utgjorde en ... trussel mot regimet, også de som ikke besto av radikale islamister eller som ikke hadde blitt definert som terrorister av Vesten, skreiv media (i 2018).
Russland har forlenga levetida til Assad-regimet, "og hindret vestlige land fra å innføre en flyforbudssone, noe som gjorde det usannsynlig at disse ville sende inn bakkestyrker mot regimet", skreiv media (i 2018).
Russland etablerte ein luftbase (eller flystasjon) i Khmeimim (søraust for Lattakia), skreiv media (i 2018).
Noreg
Russland har ein ambassade i Oslo (i ). Den norske ambassaden ligg i Moskva. Sidan 1905-10-30 har Noreg hatt eit forhold til Russland, skreiv nettstaden til den norske ambassaden i Moskva.
I 2018:
Etter innlemming i Sovjetunionen, og inntil splittinga av unionen
Hausten 1967 var Noregs forsvarsminister på offisielt besøk [...] i Sovjetunionen; Forsvarsministeren til Sovjetunionen og deira statsminister sa at «Dere legger hodet i steikepanna», skreiv Alf Skjeseth.
"Om ettermiddagen 6. juni 1968 rykka den sovjetiske 45. motoriserte infanteridivisjonen med eitt fram mot den norske grensa i Finnmark [...] Kanonskott drønna, meir enn 200 stridsvogner rulla fram, 15.000 mann nærma seg mange hundre kampvogner, lastevogner og tungt artilleri. I sommernatta til 7. juni var stridsvognene godt synlege frå norske grensepostar, då dei grupperte seg halvannan kilometer unna. [...] Ved garnisonen i Sør-Varanger [...] skarp alarm", skreiv Alf Skjeseth.
Åre bergbana
Åre bergbana er ei 790 meter lang kabelbane i Jämtland i Sverige, mellom torget i tettstaden Åre og Fjällgården oppe i høgda over tettstaden, 556 meter over havet. Høgdeskilnaden mellom nedre og øvre stasjon er 158 meter.
Bygginga av kabelbana tok til i 1908, og bana vart opna 7. mars 1910.
Alon i Mateh Binyamin
Alon eller Allon (hebraisk skrift אַלּוֹן) er ei israelsk busetjing organisert som ein fellesbusetnad i Binyamin-regionen på den okkuperte Vestbreidda. Alon ligg aust for Jerusalem, nær Ma'ale Adumim, og langs kanten av Judeaørkenen. Landsye har ein mangfaldig relgiøs og sekulær folkesetnad.
Han er kalla opp etter Yigal Allon og vart grunnlagd i 1990.
Det internasjonale samfunnet reknar israelske busetjingar i Vestbreidda som ulovlege etter folkeretten, men dei israelske styresmaktene hevdar dei har retten på si side.
Blyttia
Blyttia er eit norsk vitskapleg tidsskrift gjeve ut av Norsk Botanisk Forening. Det blei skipa i 1943 i Oslo. Bladet har namn etter Matthias Numsen Blytt og sonen hans Axel Blytt, som begge var grunnleggjande botanikarar i Noreg på 1800-talet.
Tidsskriftet kjem ut med fire årlege nummer. Redaktør sidan 1997 er Jan Wesenberg.
Kommunehuset på Nesttun
Kommunehuset på Nesttun, opphavleg Fana kommunehus og tidlegare Fana herredshus, var kommunehuset til Fana kommune på Nesttun, som i dag ligg på Wollert Konows plass 2, 3 og 4 på Nesttun i Fana bydel i Bergen kommune. Fana kommune vart slått saman med Bergen kommune 1. januar 1972. I dag held Fana legevaktstasjon, Nesttun helsestasjon, Fagforbundet Fana, Den pedagogisk-psykologiske tenesten i Fana og Fana bydelsstyre til i bygget.
Paul Thompson
Paul Thompson er ein engelsk trommeslagar, mest kjend som medlem av Roxy Music frå 1971 til 1980 og frå 2001 til i dag. Innimellom periodane med Roxy Music, var han trommeslagar i Oi!-bandet Angelic Upstarts og det amerikanske alternative rockebandet Concrete Blonde.
Thompson voks opp i Jarrow og gjekk på West Simonside Infants and Junior School. Han vart medlem av The Influence med John Miles, og så i Roxy Music i 1971 der han spelte trommer på seks studioalbum, i tillegg til at han spelte med bandkameratane Bryan Ferry, Brian Eno, Andy Mackay og Phil Manzanera på soloalbuma deira, i tillegg til at han turnerte med dei.
I 1980 gjekk Thompson og bandet kvar sine vegar på grunn av «musikalske skilnader», og Thompson spelte med musikarar som Gary Moore, Jonathon Perkins og Concrete Blonde. I 2001 vart han gjenforeint med resten av Roxy Music (utanom Brian Eno, som ikkje ønskte å delta). Han har òg turnert med Bryan Ferry, på Frantic-turneen hans.
Feeney Col
Feeney Col er eit skard på nordaustsida av Feeney Peak, nær midten av Medina Peaks i Dronning Maudfjella i Antarktis. Det er bratt på begge sider og ligg 970 meter over havet, men er ein god passasje gjennom Medina Peaks. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64. Skardet vart nytta av medlemmar av geolog-gruppa frå New Zealand 1969–70 som namngav det i samband med Feeney Peak.
21st Century Schizoid Man
«21st Century Schizoid Man» er ein song av progrockbandet King Crimson frå debutalbumet deira In the Court of the Crimson King.
Tekst
Teksten på «21st Century Schizoid Man» består hovudsakleg av usamanhengande setningar og ei rekkje bilete. Alle dei tre versa følgjer eit mønster som presenterer desse bileta. Den første linja av kvart vers er relativ vage bilete (t.d. «iron claw», «death seed»). Den andre linja er eit enkelt bilete, ofte meir spesifikt enn dei første to, og den tredje linja er ei faktisk setning. Den fjerde og siste linja i kvart vers er «21st century schizoid man».
Struktur
Musikalsk er songen kjend for den kraftig forvrengde vokalen sungen av Greg Lake, ein drivande mekanisk rytme og gjennomtrengande høglydt saksofon og gitar, i lag med ein instrumental midtre del kalla «Mirrors». Det meste av songen er i anten 4/4 eller 6/8 time, utanom slutten av songen som har fri takt.
Framføringar
King Crimson heldt fram å spele songen etter at Greg Lake forlet King Crimson i 1970 for å danne Emerson, Lake & Palmer. Han finst på fire konsertalbum frå fire forskjellige versjonar av bandet, først sungen av Lake på Epitaph, så av Boz Burrell på Earthbound (1972), av John Wetton på USA (1974), og av Adrian Belew på Vrooom Vrooom (2001, opptak frå 1996). I 1993 spelte Emerson, Lake & Palmer ein versjon av songen for plateboksen The Return of the Manticore.
Andre versjonar
Andre band som har spelt inn songen er mellom andre Flower Travellin' Band, Premiata Forneria Marconi, Entombed, Edge of Spirit, Von Hertzen Brothers, Voivod, Unrest, Afterhours, The Tangent, Savage Republic, Forbidden, Suck, April Wine, Let 3, Cripple Bastards, Les Fradkin, Greg Lake med Gary Moore på gitar, Talas, Ozzy Osbourne, Jeffrey Fayman, Shining, Gov't Mule, Noir Désir og The String Cheese Incident.
Songen vart sampla av Kanye West for songen «Power» frå albumet hans My Beautiful Dark Twisted Fantasy 2010. , og av RJD2 for remiksen hans av Aesop Rock sin «Kill 'Em All».
Ein del av teksten er nytta i songen «21st Century (Digital Boy)» av punkrockbandet Bad Religion.
Fylkesveg 609 (fleirtyding)
Fylkesveg 609 finst i fleire fylke i Noreg:
Filippino Lippi
Filippino Lippi, eigenleg Filippo Lippi, var ein italiensk målar under renessansen, fødd i Prato. Han er særleg kjend for freskomåleria sine. Far hans, Fra Filippo Lippi, er ein minst like kjend målar.
Liv og gjerning
Lippi lærde å måle i målarverkstaden til faren Fra Filippo Lippi. Etter denne døydde i 1469 gjekk han i lære i verkstaden til Fra Don Diamante, ein av venene til faren. Frå 1472 arbeidde Lippi ei tid hos Sandro Botticelli, som hadde vore elev av far hans, og var i sine tidlege verk påverka av han. Deretter vart bileta hans sterkt påverka av det flamske måleriet.
Frå 1482 til 1484 fullførte Filippino Lippi Masaccio sine freskar i Brancacci-kapellet i kyrkja Santa Maria del Carmine i Firenze. Inn i mellom heldt han seg i Roma, der han studerte antikken. Frå 1489 til 1493 skapte han freskane i Carafa-kapellet i Santa Maria sopra Minerva-kyrkja i Roma. Hans største oppdragsgjevar var Lorenzo de Medici i Firenze.
Av sine samtidige var Filippino høgt verdsett, og omtala som ein høfleg og elskverdig kamerat og medborgar. Han vart rekna som svært kjenslevar, men full av humor. Han døydde i Firenze som følgjene av ein akutt halsbetennelse. Lippi var ein rik mann då han døydde og etterlet seg fleire hus, samt ein stor formue.
Med si ujamne penselføring og sin til dels dystre fargebruk i sine seine verk, var Filippino Lippi ein forløpar for den italienske manierismen.
Erik Eriksen (f. 1926)
Erik Eriksen er ein norsk fysikar.
Han var dosent i fysikk ved Universitetet i Oslo frå 1963 og vart professor same stad i 1985. Eriksen har utført teoretiske arbeid i matematisk fysikk, relativitetsteori og kvantemekanikk.
Laxevaags Værk
Laxevaags Værk hadde i starten berre ein støyperibygning av tre og ein liten kai ut mot Puddefjorden. Drifta var i gang alt i desember 1855. I 1862 brann verket ned og i løpet av dei to neste åra vart reist eit stort og moderne verk på Tørrisneset. Støyperiet vart oppført i mur og på nordisda var det ei smie i to etasjar. I 1867 tok ei ny leiing over verket og fleire utvidingar kom til. På det meste var 140-150 arbeidarar tilsett ved Laxevaag Værk og det vart produsert støypegods til skipsbyggings- og bygningsindustrien, samt at verket spesialiserte seg på omnar.
Eiksteinen
Eiksteinen er ein runestein som er funnen på Eik prestegard ved Hauge i Sokndal kommune i Rogaland.
Steinen vart funnen i 1972 ved oppreinsking av elvebreidda like vest for ein gammal brustad over Sokna. Det vart då funne ei sundslått blokk av karakteristisk raud granitt, og ved nærare undersøkingar vart det funne fleire fragment i nærleiken. Steinen er no sett saman og er på det næraste komplett. Han er stilt ut i Arkeologisk museum i Stavanger. Utgravingar i 2000-01 viste at det hadde gått eit gammalt vegfar ned mot elva like ved funnstaden.
Innskrifta er i runer frå den yngre runerekkja, og vert datert til 1000-talet:
'''s a k (s) i : k i r þ i k o u s þ a k a f i r i r s a l (o) m o u þ o r s i n ar þ o u r r i p i b r u þ i s a
'''
Saksa gjorde denne brua for at Gud som løn skulle hjelpa mor hans Turid.
Steinen går inn i ein «familie» av fleire steinar frå Noreg, Danmark og Sverige, der ein namngjeven person reiser runesteinen til minne om ein avliden, og at vedkomande har bygt ei bru, implisitt til minne om den avlidne. Samstundes gjev desse innskriftene klårt inntrykk av at dei er utarbeidde etter at kristendomen hadde fått fast fotfeste i landet.
I og med innføringa av kristendomen vart religionsutøvinga flytta frå den private sfæren over til å verta ein offentleg institusjon. Ein reknar difor med at kommunikasjon frå dei ytre delane av kyrkjesokna måtte gjerast lettare for å sikra oppmøte ved gudstenestene. Dermed vart det gjort vesentlege opprustingar av vegnettet, som til dømes å byggja bru over elver og myrstrekningar, rekna som ei god gjerning. I dette høvet kan ein tenkja seg at Sakse si brubyggjing kunne hjelpa mor hans, som nett var død, lettare gjennom skjærselden.
Armando Filiput
Armando Filiput var ein italiensk friidrettsutøvar, fødd og død i Ronchi dei Legionari i provinsen Gorizia. Han vart europameister på 400 meter hekk i 1950.
Aktiv
Filiput vart italiensk meister på langhekken i 1946 og perioden 1949-54. Han deltok i sin fyrste internasjonale meisterskap i Brussel i 1950, der han vann EM-gullet på 400 m hekk og fekk ein sølvmedalje med Italia sitt mannskap på 4 x 400 mstafett. På langhekken sette han italiensk rekord med 51,9 sekundar.
Under sommarleikane 1952 i Helsingfors vart Filiput sjette og sistemann i finalen på 400 m hekk, medan han i friidretts-EM 1954 i Bern vart utslått i semfinalane.
Billy Gibbons
William Frederick Gibbons er ein USA-amerikansk musikar, songar, låtskrivar, produsent og skodespelar, mest kjend som gitarist og vokalist i det amerikanske rockebandet ZZ Top. Han byrja karrieren sin i Moving Sidewalks, som spelte inn Flash (1968) og varma opp for Jimi Hendrix Experience fire gonger. Gibbons skipa ZZ Top seint i 1969 og dei gav ut ZZ Top's First Album i 1971.
Gibbons har òg spelt med andre artistar og på TV-how, mellom anna på Bones. Han vart rangert på 32. plassen på lista til Rolling Stone frå 2011 over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene.
Jupitermånen Praxidike
Praxidike vart oppdaga 23. november 2000 av Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Yanga Roland Fernandez og Eugene A. Magnier.
Kurt Wintgens
Kurt Wintgens var eit tysk flygaress frå Den fyrste verdskrigen. Han var den første militære jagarflygaren som skaut ned eit møtande fly bevæpna med eit synkronisert maskingevær. Wintgens blei heidra med Jernkrossen og Pour le Mérite.
Bakgrunn
Wintgens vart fødd inn i ein militær familie i Neustadt i Oberschlesien (dagens Prudnik i Polen). Militærtenesta hans byrja då han gjekk inn i Telegraphen-Bataillon Nr. 2 i Frankfurt/Oder som fahnenjunker i 1913. <!--
Engasjement i Første Verdskrig
Sjølv om han enno gjekk på ein militærskule då krigen byrja i 1914 vart Wintgens sendt til Østfronten som løytnant og fekk Jernkorset av 2. Klasse. Ved overføring til det tyske flyvåpenet flaug Wintgens først som observatør, tilsynelatande vekslande som telegrafist. Likevel, tidleg i 1915 fekk han opplæring som pilot ved Fokkerskoken i Schwerin, der Løytnant Otto Parschau allereie hadde vorte henta frå Fokker-fabrikken for å innstallere eit Parabellum MG14 synkronisert maskingevær i ein Fokker A. III enseters enkeltdekker (det same «grøne fly» som Parschau hadde floge sidan sommaren 1914) for front-linje-studiar. Wintgens vart bede spesifikt om høvet til å fly i felten med den minste og raskaste Fokker med Garros-installasjon, eit maskingevær som kunne skyta gjennom propellen. Med den bakgrunnen vart han valt, saman med løytnant Parschau som ein av dei første fokkerpiloter til å fly enkelt-setere som hadde fått i oppdrag å fly åleine med flyet-til to sete i luftkamp.
Tidleg på sommaren i 1915 vart dei første Fokker Eindecker fordelt. Wintgens var ein av dei svært få  jagerflyvere som nokon gong fekk lov til å fly med briller i kamp han brukte lorgenett for synskorreksjon.
Fyrste seiar ved hjelp av eit synkronisert maskingevær
Wintgens fekk ein unik banebrytende rolle i luftkampens historie. Han var den fyrste jagerflyger som skaut ned eit fiendtlig fly ved hjelp av eit synkronisert maskingevær den 1. juli 1915. Wintgens flaug det siste produserte eksemplaret av dei fem Fokker eindekker fly med Parasoll-vingar. Det franske flyet var mest sannsynleg floge av Capitaine Paul du Peuty, med Sous-Løytnant de Boutiny som observatør. Den franske flygaren rapporterte at dei kom i kamp med ein Fokker endekker ca 1 300 meter over Fôret de Parroy, i nærleiken av landsbyen Lunéville. Det franske flyet var bevæpna med berre ein karabin, medan Fokker hadde eit synkronisert maskingevær. Etter kampen i nokre minutt mot Fokkeren vart de Peuty såra i høgre legg. Flyet hans synest å ha vorte treft, og kom i brann. De Boutiny hadde brukt opp all sin ammunisjon og forlét sitt eiget fly forsvarsløse, noko som ga eindekkeren en fordel, og kort tid seinare vart de Boutiny såra i beinet. Trass sine skader, franskmennene landa sin Morane Parasoll trygt i eige territorium, sjølv om deira eigne fly hadde vorte treft av dusinvis av skot frå Wintgens maskingeværild i ein kamp over Lorrain
Påfølgjande handlingar
To veker seinare vart Wintgens plassert ved ei feltavdeling i Mülhausen im Elsaß, innan det omdisputerte Alsaceområdet i nordaust Frankrike som hadde vorte annektert av Det tyske riket i 1871. Den 15. juli scora Wintgens sin første «stadfesta» nedskyting, forsatt med sin endekker og nok ein gong skaut han ned ein Morane Parasol – Den absolutt fyrste offisielle seiar av ein eindekker-pilot, og den fyrste stadfeste med synkronisert maskingevær. Wintgens' seiar var den absolutt fyrste i eininga hans og førte til at han fekk Jernkorset av Fyrste klasse.
Han følgde opp med ytterlegare to stadfestw nedskytinger i 1915, så vel som ein ubekrefta den 24. januar 1916. Wintgens fekk då eit snev av influensa som heldt han borte frå flyvinga. Han kunne ikkje fly før 20. mai 1916, men då skaut han ned ein to-seter Nieuport. Dagen etter kom han i kamp med ein Caudron som han skaut ned frå 4 000 meter. Dei franske flyvere overlevde sjølvsagt ikkje styrten.
Den 24. juni 1916 flaug Wintgens (Antakeleg ein Halberstadt D.II) og fekk sin sjuande stadfeste nedskyting. Då han møtte ein Nieuport 16, floge av den no såra Lafayette Escadrilles amerikanske pilot Victor Chapman, som hadde vorte såra i kamp mot eindekker-flyver Walter Höhndorf berre ei veke tidlegare. Chapman vart drepe i havariet. Den fyrste amerikanske jagerflyver i Fyrste verdskrig som vart drepe i luftkamp.
Kort tid seinare, den 1. juli 1916, vart Wintgens den fjerde piloten til å få Blue Max etter å ha fullført det som var krava den gongen, han hadde åtte nedskytingar. Wintgens heldt fram score gjennom sommaren og hausten. Han heldt fram å bruka sin Fokker E.IV. Hans samtidige, Hans-Joachim Buddecke skrev at Wintgens slo Fokkerens motor av og på som eit signal til dei ventande kollegaene i skvadronen etter at oppdraget hadde enda med seiar. i september var Wintgens framleis det tredje tredje eindekker-ess, bak Oswald Boelcke og Max Immelmann med 14 nedskytinger med ein Fokker endekker. Den 25.september flaug han den nye E.IV i patrulje saman med venen sin Walter Höhndorf. Det vert hevda at dei støtta ein to-dekke floge av Josef Veltjens som vart angripe av franske speidefly. Etter å ha skote ned i det minste 19 fly (moglegvis så mange som 22) i luftjamper vart Wintgens drepe i kamp nær Viller sine-Carbonnel, sannsynlegvis av det franske esset Alfred Heurteaux. I tilfelle var dette Heurteaux's åttande nedskyting. Heurteaux flaug sannsynlegvis eit av dei fyrste eksemplara av SPAD S.VII jagarfly. Höhndorf ilte tilbake for med sorg og rapportera at Wintgens' fly braut saman etter treff av explosive kuler. Josef Jacobs notert i si dagbok at det å få Wintgens' lekam frå Ingenmannsland var vanskeleg. Buddecke skylde på at havariet var forårsaka av brot i ribbar i høgderoret og noterte at Wintgens hadde ingen teikn på skottsår. To dagar seinare vart Wintgens stedd til kvile i den same franske gravplass kor lekamen av hans Fokker endekker pionerpilot og kamerat, Otto Parschau var gravlagt
Heidra på norsk fly
Under okkupasjonen beslagla Luftwaffe alle DNLs Ju 52 sjøfly. Eit av dei, den tidlegare LN-DAH, Falken fekk tilbake den tidlegare tyske registreringa si D-CDLH og fekk namnet «Kurt Wintgens». Dette flyet er no eit av dei få gjenverande luftdyktige Ju 52 som etter ein omflakkende tilvere er i dag eige av Berlin Stiftung og vert til brukt rundflyvninger i Tyskland -->
Yedigöller
Yedigöller nasjonalpark (tyrkisk Yedigöller, 'sju sjøar') ligg nord i provinsen Bolu i Tyrkia.
Parken er best kjend for innsjøane som er danna av jordras og for det rike plantelivet. Det veks bøk, eik, agnbøk, gran, raudgran, or og svartfuru i området.
Av ville dyr i parken finn ein kronhjort, rådyr, villsvin, brunbjørn, ulv, raudrev, gaupe, jungelkatt, oter og fleire andre.
Av dei sju innsjøane er den eine berre med vatn til somme tider av året.
Douglas DC-8
Bakgrunn
Til trass for gullalderen for flyprodusentene tidleg på 1950-talet og innføring av jetdrevne passasjerfly med de Havilland Comet i 1949, var Douglas forsiktige med å ta stega inn jetalderen. Detta skulle visa seg å kosta dem dyrt i framtidige sal. Douglas val må sjåast i samanheng med at selskapet i 1952 hadde over 300 ordre på det suksessfulle Douglas DC-6 og det nyleg utvikla Douglas DC-7, som begge var propellfly.
I mellomtida melde Douglas seg på anbudskonkurransen om å levera tankfly til det amerikanske luftforsvaret (USAF). Douglas antok at dei kunne vinna sidan anbudskonkurranser av transportfly var vorte delt mellom to ulike selskap. I mai 1954 delte det amerikanske luftforsvaret ut kravspesifikasjonane for 800 tankfly til flyprodusentene Boeing, Douglas, Convair, Fairchild, Lockheed og Martin. Boeing var berre to månader unna å ha ein prototype i lufta. Før året var omme bestilte USAF dei første av totalt 808 Boeing KC-135-tankfly, eit derivat av Boeing 707. Boeing på si side hadde utvikla stanga som drivstoffet vart ført gjennom på sin Boeing KC-97, så systemet var allereie på plass.
Donald Douglas, mannen bak selskapet, protesterte til styesmaktene i i Washington, D.C. og hevda at selskapet var ført bak lyset fordi dei ikkje hadde fått tid til å fullføra prosjekta før Boeing fekk kontrakta. Douglas fekk likevel ikkje medhold. Dette førte til at alle amerikanske tankfly i ein tiårsperiode vart levert av Boeing, noko Douglas fekk merka på økonomien. Til trass for nederlaget vedtok Douglas å halda fram utviklinga av flymodellen.
Utvikling
Ved å konsultera fleire flyselskap kunne Douglas gjera ynskte tilpasninger i designen. Selskapet annonserte at dei var igang med utviklinga av eit jetdrevet passasjerfly med nemninga DC-8 i juni 1955. Detta var eitt år etter den første flyvingen av Boeing modell 36780, den første prototypen av Boeing 707. Prosjektet bestod å utvida flyskroget rundt 38 cm for å få 6 sete i breidda, noko som gjorde det litt breiare enn 707. Dette førte til større vingeflate og eit lengre skrog. Kostnadene forbunde med desse endringane var veldig store, og utviklingsprosjektet var eit av dei dyraste eitt enkelt selskap gjennomførte på denne tida. Det økonomiske vart likevel løyst ved at Donald Douglas skaffa $450 millionar frå eigen lomme. Resultatet vart ein modell i fire ulike versjonar, alle med same lengd og vengespenn, men med ulike variantar av motorar, drivstoffkapasitet og maksimal vekt på mellom 120 og 130 tonn.
I starten var dei store flyselskapa tvilande til å binda seg til dei svært kostbare og tekniske vanskelege jetflya. På den anna side hadde ingen råd til ikkje å kjøpa dem viss konkurrenten gjorde det.