cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arad i Israel
Landemerke i Arad er mellom anna ruinane av Tel Arad, Aradparken, ein innlands flyplass og den første lovlege veddeløpsbanen i Israel. Byen er kjend for den årlege musikkfestivalen på sommaren, Aradfestivalen.
Antikken
Arad har fått namn etter ein by frå Bibelen, den kanaanittiske byen som låg ved Tel Arad, som ligg kring 8 km vest for den moderne Arad. Bibelen (Domarane 1:16) skildrar han som ein kanaanittisk skanse der kongen hindra israelittane frå å flytte frå Negev til Judeafjella, sjølv om Tel Arad var øydelagd over 1 200 år før israelittane kom. Krønikene til Shoshenq I verkar å nemne ein busetnad i Tel Arad. I bysantinsk tid var staden framleis korrekt identifisert av Eusebius, og namnet «Arad» var bevart av beduinane.
Det britiske mandatet
Det første moderne forsøket på å busetje området vart gjort av Yishuv, dei jødiske innbyggjarane i Palestinamandatet, den 23. februar 1921, då dei britiske mandatstyresmaktene tillet tidlegare soldatar frå den jødiske legionen å slå seg ned i området. Ni menn og to kvinner prøvde seg, men etter fire månader måtte dei flytte fordi det ikkje var vatn i området.
Staten Israel
Den 15. november 1960 vart gruppe planleggarar utpeikt av den israelske regjeringa til å undersøke høvet for ein nordaust i Negevørkenen og Arad-området. 13. januar 1961 valde ein den endelege plasseringa til den nye byen (3,5 km sørvest for Kidodfjellet), i tillegg til detaljar kring infrastruktur. I mars 1961 vart det lagt ein fullstendig byplan for ein by for 10 000 og så 20 000 innbyggjarar, med tilhøyrande kart. Yona Pitelson var sjefsarkitekt for byen og viktig i utforminga.
Byplanen tok omsyn til topografien og klimaet i området. Byggjeblokker vart bygde slik at dei verna store innandørsområde for ørkensola og vindane. Tettare bustadområde vart bygde først, før å gje folk ei kjensle av ein by og korte ned gangavstandane. Fundamentet for den moderne Arad vart lagt då oljeselskapet Nefta bygde ein arbeisleir i området i juli 1961, som bestod av seks midlertidige skur, etter at det vart funne olje der av kommersielle verdiar. Sjølve byen vart offisielt grunnlagd i 1962 av ei gruppe unge israelarar, dei fleste av dei tidlegare kibbutz- ogmoshav-medlemmar, som søkte eit miljø fri for byproblem som overfolking, trafikk, støy og forureining. Grunnleggjingsseremonien vart halden den 21. november, og den dåverande statsministeren David Ben-Gurion deltok. Det var ein av dei siste utviklingsbyane som vart grunnlagd. I følgje nettsaden til byen er Arad den første planlagde byen i Israel.
Fram til 1964 budde det kring 160 familiar i Arad, dei fleste av dei innfødde. Etter 1971 byrja Arad å ta i mot jødiske immigrantar, hovudsakleg frå Sovjetunionen, men òg frå engelsktalande land og Latin-Amerika, og folketalet steig frå 4 000 i 1969 til 10 500 i 1974. Den første halvdelen av 1990-åra tok Arad i mot 6 000 immigrantar frå det tidlegare Sovjetunionen. Statsminister Yitzhak Rabin gav Arad bystatus den 29. juni 1995.
Geografi
Arad ligg stort sett vest og sørvest for Kidodfjella og Aradsletta, som markerer sørvestenden av Judeaørkenen. Han ligg 23 km vest for sørenden av Daudehavet, og via veg ligg han 45 km aust for Beershea, 111 km sør for Jerusalem, 138 km søraust for Tel Aviv og 219 km nord for den sørlegaste byen i landet, Eilat.
Klima
Mellom 1964 og 1974 var middeltemperaturen i Arad i januar 11 °C og i juli 27 °C. Årsmiddelnedbøren mellom 1960 og 1990 var 150 mm, og 158 mellom 1962 og 1978. Arad ligg dermed i eit tørt område, der nedbøren hovudsakleg kjem i vintermånadane desember til februar. Han får ved sjeldne høve snø. To massive snøstormar råka byen i 1991-1992 og i januar 2008.
Here Comes the Sun
«Here Comes the Sun» er ein song av The Beatles på albumet Abbey Road frå 1969. Songen er skriven av George Harrison og er ein av dei mest kjende Beatles-songane av Harrison ved sidan av «Something»
Medverkande
I følgje Ian MacDonald var besetninga til The Beatles på innspelinga som følgjer:
The Beatles
Orkesster
John Lennon var fråverande då songen vart spelt inn på grunn av ei trafikkulukke i Skottland.
Andre versjonar
Den afroamerikanske folk/soul-artisten Richie Havens, som vart kjent for konserten på Woodstock-festivalen, gav ut ein versjon av «Here Comes the Sun» i 1971 og nådde ein 16.-plass på den amerikanske Billboard-lista.
Den britiske gruppa Steve Harley & Cockney Rebel nådde tiendeplass på dei britiske listene i 1976 med sin versjon.
Jazz/soul-artisten Nina Simone gav i 1971 ut eit album med tittelen Here Comes the Sun, som mellom anna inneheldt hennar eiga særs personlege tolking av songen.
National Gallery of Art
National Gallery of Art er eit kunstmuseum som ligg på National Mall i Washington, D.C. Museet blei skipa i  1937 av den amerikanske kongressen. Hovudbygningen, West Building, blei teikna av arkitekten John Russell Pope i nyklassisistisk stil. Han er forbunden under jorda med den nyare East Building, som blei teikna av I.M. Pei, og ein 25 000 m² stor skulpturpark.
Museet har ei samling på over 2 000 skulpturar og måleri. Takka vere store donasjonar er samlinga ei av dei fremste i verda, og omfattar europeisk kunst från 1200-talet til våra dagar og amerikansk kunst frå 1700-talet av.
Museet inneheld store mengder kunst av kunstnarar som Jan Vermeer, Frans Hals, Rembrandt van Rijn, Claude Monet, Vincent van Gogh, Leonardo da Vinci (det einaste verket hans i Amerika), Pablo Picasso, Henri Matisse, Jackson Pollock, Andy Warhol, Roy Lichtenstein, Joan Miro, Louise Bourgeois og Hector Guimard.
Mawshah
Mawshah er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
One Eye to the Future – Live in Italy 2007
One Eye to the Future er eit konsertalbum av Procol Harum frå 2008. Det vart spelt inn i Torino og Schio under 40-årsjubileumsturneen til bandet. Det inneheld to songar som ikkje før var gjevne ut («One Eye on the Future» og «Worried Life Blues»). Det er det einaste Procol Harum-albumet som berre vart gjeve ut i digitalt format for nedlasting og kjem frå http://www.procolharum.com/phalbum_one-eye-future_index.htm.
Det er òg det første Procol Harum-albumet med Josh Phillips, som erstatta Matthew Fisher på orgel.
Taming the Tiger
Taming the Tiger er det sekstande studioalbumet til den kanadiske songaren Joni Mitchell, gjeve ut i 1998. Det vart lenge rekna som det siste albumet hennar med nye songar, fram til Shine kom ut i 2007. Tittelen viser til den uventa kommersielle og kritiske suksessen til det førre albumet hennar, Turbulent Indigo. I desember 2007 hadde albumet seld 133 000 eksemplar i USA.
Blad
Blad kan visa til:
Ei rekkje ting som minner om blad:
Tomoko Ohara
Tomoko Ohara er ein japansk fotballspelar.
Mi`Yan al-Masajid
Mi`Yan al-Masajid er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Blåbrebu
Blåbrebu er ei hytte i tidlegare Flora kommune, i dagens Kinn kommune. Hytta ligg på om lag 800 meter og på ein av av stadene i Noreg med mest nedbør. Hytta har 14 sengeplassar, er ubetent og ligg ved eit område med mykje hylleformasjonar ved Ålfotbreen. Hytta ligg i Ålfotbreen Landskapsvernområde.
Fylkesveg 6726
Fylkesveg 6726 går mellom Kyllo og Moslett i Selbu kommune. Vegen er 736 meter lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 974 i Sør-Trøndelag.
RSM-56 Bulava
RSM-56 Bulava (Булава, 'stridsklubbe', NATO-rapporteringsnamn SS-NX-30 eller SS-N-32, GRAU-indeks 3M30, 3K30) er eit ubåtoppskote ballistisk missil (engelsk submarine-launched ballistic missile, SLBM) utvikla for den russiske marinen og teke i bruk i 2013 på den nye ubåtklassen Borej.
Missilet veg 38,8 tonn og har ei rekkevidde på 8 300 kilometer. Kvart missil har frå 1 til 6 stridshovud (MIRV), kvart på ca. 100 kilotonn sprengkraft. Det er meint som framtidig del av den russiske kjernefysiske triaden, og er det dyraste våpenprogrammet i landet. <!--
Missilet vart designa av Moscow Institute of Termisk Teknologi, og utvikling av missilet vart lansert i slutten av 1990-talet som ei erstatning for R-39 Rif med fast brennstoff SLBM. Det er forventa at dei tre første Borej-klasse ubåtar vil bera 16 rakettar, medan dei påfølgjande fem skipa vil bera 20 rakettar. Utvikling og dieployering av Bulava-missilet i den russiske Marinen er ikkje påverka av den nye START - avtalen.
Missil-testprogrammet var problematisk. Fram til 2009 var det 6 feil i 13 flygetestar og ein feil i ein test under jorda. Det vart for det meste skulda på substandard komponentar som årsak til desse feila. Etter ein feil i desember 2009, vart ytterlegare testar sett på vent, og ein sondetest vart utført for å finna ut årsakene til alle feila. Testinga vart attoppteken den 7. oktober 2010 med start frå Dmitri Donskoj i Kvitsjøen, og stridhovuda trefte sine mål på Kura-feltet i det russiske fjerne Austen. Sidan har alle flygetestar vore vellukka. 28. juni 2011 vart missilet prøvd for første gong frå sin standard plattform, Borej-klasse ubåt "Jurij Dolgorukij", og den 27. august 2011 vart den første full-skala (over 9 000 kilometer) flygetesten gjennomført. Etter denne vellukka lanseringen, starta serieproduksjon av Bulavamissilar i den same konfigurasjonen som vart annonsert 28. juni 2011. Ein vellukka fullsalve-lansering den 23. desember 2011 konkluderte flytestprogrammet. Missilet vart offisielt godkjent for service den 27. desember 2011, og vart rapportert å vera i oppdrag ombord Jurij Dolgorukij frå 10. januar 2013. Missilet heldt likevel fram med å mislukkast sommaren 2013, og var til dømes ikkje i drift i november 2013. Bulava vart sinare operativt ombord Jurij Dolgorukij som i oktober 2015. I november 2015, avfyrte òg ubåten "Vladimir Monomakh" to missilar frå neddykka posisjon. Eit av missila sjølvdestruerte under fasen og den andre ikkje klarte å levera sitt stridhovud til dei angjevne måla. Alle prøveskytingar etter 2015 har vore vellukka, og missilet reknast som operativt. I 1917 hdde Russland 48 av desse klare til oppskyting.
Skildring
Bulava-missilet vart utvikla av Moscow Institute of Termisk Teknologi under leiing av sjefsdesignar Yury Solomonov. Sjølv om det brukar nokre tekniske løysingar som vert brukt for den siste RT-2PM2 Topol-M ICBM, vart det nye missilet utvikla nesten frå scratch. Bulava er både lettare og meir sofistikert enn Topol-M. Dei to missila er forventa å ha sammenlignbare eigenskapar, og lignande CEP samt stridhovud-konfigurasjonar. Bulava har ei erklært kastevekt på 1150 kg og rekkevidde til 9500 kilometer.
Borej-klasse ubåtar som ber Bulava missilar er forventa å vera ein integrert del av Russlands kjernefysiske triade fram til 2040.
Bulava kan lastast over på Missiloppskytarkøyretøy (TEL), på jarnbane (BZhRK) og andre ulike ubåtinstallasjonar.
<!--
Starten
I 1990-åra hadde Russland  to ICBM som kunne skytast opp frå ubåt: Det var fast brennstoff R-39 og flytande brensel R-29 Vysota med variasjonar, begge utvikla av Makeyev Design Bureau. Ein ny rakett, eigen R-39UTTH Bark var under utvikling for å erstatta R-39. Barken var planlagd til å verta den einaste submarine-launched ballistic missile av den russiske kjernefysiske arsenal. Men dens utvikling vart plaga med problem, og etter tre testen feil Barken programmet vart avslutta i 1998. Moskva Institutt for Termisk Teknologi var no i oppgåve å utvikla nye avanserte missil. Institutt lova at det ville stand til raskt å utvikla ein ny naval rakett basert på sin siste Topol-M landbaserte ICBM.
Den nye raketten ville verta deployert per 16 rakettar på Borej eg- og per 20 rakettar på Borej II-klasse ubåtar. Som den nye ubåtar ville ikkje vera klår i tid på fly testar, Typhoon-klassa ubåt Dmitrij Donskoj vart oppgradert til å bera Bulavas.
Sentrale personar involvert i beslutningen om å utvikla Bulava inkludert institute direktør og Bulava er sjefsdesignar Yury Solomonov; leiar av Departementet for Fjerde Central Research Institute, Major-General Vladimir Dvorkin; Sjefen til Marinen, Fleet Admiral Vladimir Kuroyedov; forsvarsminister, Marskalk Igor Sergeyev; Economics Minister Yakov Urinson og Statsminister Viktor Tsjernomyrdin.
Første testane
Rakett gjennomført den første fasen launch-testar ved utgangen av 2004. Sjølv om det var i utgangspunktet planlagt å basera Bulava design på Topol-M, den første testane viste at det nye missilet var heilt annleis i form av utsjånad, dimensjonar og stridhovud lay-out. Det vart seinare stadfesta at Moskva Institutt for Termisk Teknologi hadde utvikla Bulava nesten frå scratch, gjenbruk av berre eit par tekniske løysingar frå Topol-M.
Problem
Av 2009, rakett hadde opplevd 5 feil i 11 testar. Dette førde til missilet er sjefsdesignar, Yury Solomonov trekkjer frå seg sin stilling i juli 2009. Aleksandr Sukhodolskiy vart tilsett som ny general designar av sjø-basert ballistiske missil i Moskva Institutt for Termisk Teknologi, Solomonov likevel heldt på sin stilling i general designar av landbaserte missil.
Forklaringar for feil
Sjefsdesignar Solomonov har skulda feil på dårleg tilstand av det russiske forsvaret, industrien og problem i design-teknologi-produksjonskjeden.
I samsvar med Solomonov, næringa er i stand til å produsera 50 av dei naudsynte komponentane for missil, tvinga designere til å improvisera og sjå etter alternative løysingar, som for alvor gjer det vanskeleg å testa prosessen. Solomonov sa vidare at til trass for dei feil, det var ikkje behov for endringar i design.
Sergei Kovalyov, designar av tre generasjonar av russiske strategiske ubåtar sa at på grunn av manglande finansiering, utviklarane hadde vore i stand til å gjennomføra testen startar frå ein flytande pad for å testa den undersjøiske delen av missilet banen. Han sa òg at det ikkje var tilstrekkelege middel til å gjennomføra bakken-baserte testen startar. Begge typar testing hadde vore standard prosedyre under Sovjet-tida. Kovalyov òg kritisert for å ha dårleg kvalitet av rakett komponentar som vert levert av ei stort mengd underleverandørar og fravær av militære representantar på fabrikkar.
Det spiralforma lysfenomen i Noreg i desember 2009, var eit mellombels merkeleg lys fenomen over store område av nord-Noreg har vorte forklart med ein mislukka fasen av eit Bulava-missil test. Ifølgje ein talsmann, "rakett to første stadium jobba som normalt, men det var ein teknisk feil på den neste, tredje fasen av banen".
Verknader på det militære forsvar
På grunn av forseinkingar i Bulava utvikling, lansering av den fjerde Borej-klasse undervassbåtar, Svyatitel Nikolaj, vart pressa attende. Russland hadde planar om å byggja åtte av Borej-klasse ubåtar av 2015.
Berre ein Tyfon-klassa ubåt, Dmitrij Donskoj, vart endra for å starta Bulavas. Den Bulava-programmet er det dyraste våpenprogrammet i Russland.
Debatten om programmet
Til trass for enno testa feil, den russiske forsvarsministeren, Anatolij Serdyukov, har uttalt at prosjektet ikkje vil forlatast. "Vi vil absolutt ikkje gje opp Bulava. Eg trur at til trass for alle feil, missilet vil fly," sa han i eit intervju i slutten av desember 2009. Den russiske militære har vorte steinhard at det ikkje er noko alternativ å Bulava.
Det har vore diskusjonar blant analytikere om høvet for re-utstyra den Borej-klasse ubåtar med meir påliteleg flytande drivstoff R-29RMU Sineva rakettar. Den Sineva er ei oppgradering av R-29RM Shtil og gjekk inn i teneste i 2007. Ifølgje RIA Novosti militære analytiker Ilja Kramnik, ville dette ha vore eit attraktivt alternativ, gjeve at dei mindre avanserte Sineva rakettar allereie har "nesten den same imponerande spesifikasjonar som Trident II (D5) SLBMs utøvd av US Navy og Royal Navy." Men arbeidet er naudsynt for å vidareutvikla og endra Borej-klasse ubåtar til å bera Sinevas er verdsett som for dyrt.
Probe
Etter eit lansering svikt i desember 2009 vert skulda ein defekt motor dyse og som førde til 2009 norsk spiral anomali, vidare testar vart sett på venting, og ein gjennomgang av missile-programmet vart igangsett. Resultata av sonden vart levert til den russiske regjeringa i Mai 2010.
2010 testar
Testing vart teke opp igjen for første gong etter at sonden på 7 oktober 2010. Missilet vart lansert frå neddykket Dmitrij Donskoj, i kvitsjøen, og stridhovud hell traff sina mål på Kura testing utval, 380 kilometer (380 000 m) nord for Petropavlovsk-Kamchatsky i det russiske fjerne Austen. lanseringen angiveleg fann stad på 07:15 UTC. rakett reiste over 6  kilometer (   000  m), og raketten er banen var innanfor den normale parametrar, ifølgje ein Navy offisielle.
Den andre testen vart lansert i 2010 frå Dmitrij Donskoj var sett til 29. oktober og at den var vellukka.
Den neste testen vert frå utført Jurij Dolgorukiy var i utgangspunktet planlagt til desember 2010, men vart utsett til midten av sommaren 2011 på grunn av isforhold i kvitsjøen.
Kvar av følgjande ny test rakettar som trengst for å byggjast under tilnærma like tilhøve, for å finna årsaka til potensielle feil.
2011 testar og distribusjon
Russiske forsvaret kjelder har uttalt at Bulava-missil vil ikkje skriva teneste før den er 98-99% påliteleg. i samsvar med den russiske Vice Premiar Sergei Ivanov anna seks vellukka lanseringar (ein planlagd i 2010, andre fem i 2011) vil vera naudsynt før missilet kan setjast i drift. Etter ein vellukka test salvo lanseringen i desember 2011, og presidenten i russland Dmitrij Medvedev kunngjorde at Bulava-missil var klår, og det vil no takast i bruk for tenesta med den russiske Marinen.
2012 testar og distribusjon
I August 2012 ein høgtståande tenestemann i Russlands Sameinte Shipbuilding Corporation sa i 2012 Russland vil testa brann sin Bulava-missil berre ein gong i November, spesielt frå den atomdrevne ubåten Alexander Nevsky.
2013 distribusjon
Bulava vart endeleg bestilt med sin førar transportør Yuri Dolgorukiy 10. januar 2013. Den offisielle seremonien for å heva den russiske Marinen fargar på ubåten vart leidd av den russiske forsvarsministeren Sergej Shoigu. Etter eit mislukka lansering i September, Shoigu annonsert ein pause i staten studiar av dei neste to ubåtar og fem fleire testen startar. heile produksjonen køyra av rakettane var såg hugsa for fabrikken inspeksjonar. Russlands Assisterande forsvarsminister Yury Borisov fortalde reporterar på onsdag 20. November 2013: "Kommisjonen har avslutta sit arbeid. Årsakene har vorte sett fast. Dei er teknologisk og er knytt til produksjon av dysen," Borisov fortalde ein roundtable møte på state-forsvaret kontraktar. Årsaka til feilen ikkje ringa inn spørsmål "riktigheten av produksjonen av produktet generelt," sa han. Feilen som har vorte openberra har vorte retta opp på dei tre gjenverande rakettar i denne batch, sa Borisov. Borisov sa russiske forsvarsministeren Sergej Shoigu har gjort ein beslutning om å halda fem Bulava startar. "Disse lanserer vil planleggjast neste år," sa Borisov. Intercontinental ballistic missile Bulava vart lansert på Kura prøvefelt i Kamchatka i løpet av staten testing av strategiske kjernefysiske ubåten Alexander Nevsky i kvitsjøen 6. September. "Rakett venstre lanseringen container, men styrt system mislukkast tre minutt til lanseringen," det russiske forsvarsdepartementet tidlegare sagt.
Service
I oktober 2010 vart det rapportert at 150-170 operative rakettane ville byggjast (124 aktiv + forbeholder oss for trening og testar). Etter den vellukka lanseringen av 27. juni 2011, den russiske regjeringa annonserte starten av serieproduksjon av Bulava rakettar. På 10 januar 2013, Bulava vart adoptert inn i teneste med sin førar transportør ubåten Yuri Dolgorukiy. >!--
Sjå òg
-->
Mount Kyffin
Mount Kyffin er eit markant, raudfarga fjell, 1670 moh, i Antarktis. Det har ein 4 nautiske mil (7 km) lang utstikkar i nord og ligg heilt nord i Commonwealth Range og stig stupbratt opp frå austsida av Beardmorebreen.
Det oppdaga av den britiske antarktiskekspedisjonen (1907–09) og kalla opp etter Evan Kyffin-Thomas, ein av eigarane av South Australian Register, ei avis i Adelaide. Kyffin-Thomas reiste i lag med Ernest Shackleton på reisa hans frå England.
Maku fylke
Maku fylke (persisk شهرستان ماکو) er eit fylke i Vest-Aserbajdsjan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Maku. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket (inkludert delane av fylket som var skild ut for å danne Poldasht fylke og Showt fylke) 174 578; og utanom desse delane som seinare vart fråskild var folketalet 84 516. Fylket er delt inn i dei to distrikta Sentral-distriktet og Bazargan-distriktet. Fylket har dei to byane Maku og Bazargan.
Khalil Wazir
Khalil Wazir eller Abu Jihad (arabisk أبو جهاد) var ein palestinsk militær leiar og grunnleggjar av det sekulære politiske partiet Fatah. Han var adjutanten til Yasir Arafat, som var formann i den palestinske frigjeringsorganisasjonen (PLO), og fekk dermed stor innflytnad på dei militære aktivitetane til Fatah, før han med tida vart leiar for al-Assifa, den væpna divisjonen i partiet. Dei israelske styresmaktene og størstedelen av det israelske folket såg på han som ein terrorist som var hjernen bak drapa på israelarane, medan dei fleste palestinarane rekna han for å vere ein martyr som døydde motstand mot den israelske okkupasjonen.
Augustus De Morgan
Han vart i 1828 den første professoren i matematikk ved Universitetet i London. Han skreiv fleire lærebøker i algebra, infinitesimalrekning og sannsynsrekning. Særleg viktig er arbeidet hans om reglane innan logikk, sjølv om dei til dels vart overskugga av dei seinare undersøkingane til George Boole. Det viktigaste bidraget hans er Formal Logic frå 1847.
Khalil Wazir
Før og under Israel sin invasjon av Libanon i 1978 – som han hadde rømt til etter å ha vorte fordriven frå Jordan – sette han i gang ei rekkje åtak i Israel mot både sivile og militære mål. Etter at han gjekk i eksil frå Libanon med resten av Fatah-leiinga, busette Wazir seg i Tunis. Frå basen sin i den nye byen, skapte og organiserte han ungdomsutval i dei palestinske territoria, som etter kvart vart ryggrada til dei palestinske styrkane under den fyrste intifadaen. Han levde derimot ikkje lenge nok til å oppleve opprøret, for i 1988 vart han drepen i heimen sin i Tunis av israelske styrkar.
Fylkesveg 6728
Fylkesveg 6728 går mellom Kyllo og Evjen i Selbu kommune. Vegen er 4,4 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 975 i Sør-Trøndelag.
Tsjastusjka
Tsjastusjka (russisk частушка, IPA: [tɕɪsˈtuʂkə]) er ein tradisjonell type kort, humoristisk folkesong frå russisk og ukrainsk kultur. Verset er ein kuplett med fire linjer, enkle rim og raske taktslag som vanlegvis uttrykker humor, satire eller ironi. Vanlegvis syng ein fleire tsjastusjkavers etter kvarandre.
Framseiing og synging av tsjatusjkavers var ein viktig del av bondekulturen både før og etter oktoberrevolusjonen i 1917. Omgrepet «tsjastusjki» blei fyrst brukt av Gleb Uspenskij i ei bok om russisk folkedikting frå 1889. Tsjastusjka (fleirtal tsjastusjki) kjem av tsjasto (часто),  'ofte', eller tsjastit (частить), 'å gjera noko i høg frekvens', og viser and truleg til den raske beat-frekvensen til versa.
Form
Grunnforma er eit enkelt vers på fire liner som kan ha rimstillinga ABAB, ABCB eller AABB.
Versa blir ofte sette til musikk, vanlegvis med balalaika eller trekkspel som akkompagnement. Den stive, korte strukturen (og i mindre grad humortypen som blir brukt) kan liknast med den britiske diktsjangeren limerick, eller norske stev.
Nokre gongar blir fleire tsjastusjkavers framført i ei rekkke for å danna ein song. Etter kvart vers er det eit fullt musikalsk refreng utan tekst for å gje tilhøyrarane høve til å le utan å gå glipp av det neste. Opphavleg var tsjastusjka ei form for folkeunderhaldning, som ikkje var meint å bli framført på scena. Ofte blir dei sungne etter tur av ei gruppe menneske. Nokre gongar blir dei brukte til å halda ei slags spottetevling mellom ulike framførarar. Improvisasjon blir høgt verdsett under tsjastusjkasong.
Innhald
Tsjastusjka dekker eit breitt spekter av emne, frå frekke vitsar til politisk satire, inkludert så forskjellige tema som kjærleikssongar og kommunistisk propaganda.
Etter den russiske revolusjonen i 1917 har tsjastusjka variert mykje i innhald frå region til region. I nokre område som blei særs hardt råka av prodrazvyorstka, kornomfordelinga under den russiske borgarkrigen, som i Ryazan, pleidde bondevers å vera særskilt bitre. Andre stader, særleg område nær Moskva under stalinstyret, framførte ein gjerne vers som prisa bolsjevikstyret til Stalin.
Tidleg på 1920-talet blei tsjastusjka brukt av Ungkommunistane i organiserte landsbysamlingar som ei form for anti-religiøs propaganda der dei gjorde narr av kyrkja og geistlege gjennom den tradisjonelle diktforma. Forskaren Lynne Viola gjev eit døme på eit anti-religiøst sovjetisk rim, her bokstaveleg omsett til engelsk:
''All the pious are on a spree, They see God is not at home. He got drunk on homebrewed liquor, And left to go abroad.
Gitt dei vanskelege økonomiske forholda til den sovjetiske landsbybefolkninga på slutten av 1920- og 1930-talet, tok tsjastusjka i stor grad ei antiregjeringsform, med song av antisovjetiske koplingar ein vanleg praksis på bondefestivalar i perioden. Etter mordet på leiaren av kommunistpartiet, Sergej Kirov seint i 1934, dukka det opp vers som knytte drapet til ei nyleg avgjerd om å avslutta brødrasjonering, som i dette døme gjeve av Sheila Fitzpatrick i bokstaveleg omsetjing:
When Kirov was killed, They allowed free trade in bread. When Stalin is killed, They will disband all the collective farms.
Døme
Mange tsjastusjkavers er frekke eller vulgære. Under følgjer nokre døme, med litt lause engelske omsetjingar som prøver å gi ei omtrentleg kjensle av rim og meter i versa, og den generelle tydinga:
Rose Valley-breen
Rose Valley-breen (bulgarsk Lednik Rozova Dolina) er ein isbre på Varna Peninsula, aust på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis som strekkjer seg 5,2 km søraust-nordvest og 3,7 km frå sørvest til nordaust. Han drenerer nordaustsida av Vidin Heights og flyt ut i Lister Cove og McFarlane Strait mellom Pomorie Point og Inott Point.
Fjellet er kalla opp etter Rosedalen sentralt i Bulgaria.
Bobbye Hall
Bobbye Jean Hall Porter er ein USA-amerikansk perkusjonist som har spelt med mange rock-, soul-, blues- og jazzartistar. Ho har medverka på 22 songar som har nådd topp 10 på Billboard Hot 100, seks av dei nådde toppen av lista.
Tidleg karriere
Bobbye Jean Hall vart fødd i Detroit, og byrja karrieren sin der med å spele perkusjon på nattklubbar medan ho framleis var i tenåra. Ved hjelp av bongo- og congatrommer, og anna perkusjon, spelte ho på mange Motown-innspelingar. Ho budde i Europa nokre år før ho flytta til Los Angeles der ho var ein av få kvinnelege studiomusikarar i eit mannsdominert yrke, og spelte stundom med The Funk Brothers. Ho var alt erfaren i mai 1971, då ho spele bongotrommer på Marvin Gaye sin «Inner City Blues (Make Me Wanna Holler)». Første gongen ho spelte i studio bakt eit fullt rocketrommesett, var med Chris Ethridge på abumet L.A. Getaway.
Hall spelte inn fleire album med Bill Withers, mellom anna på den store hitten hans «Lean On Me», og eit konsertalbum frå Carnegie Hall. Ho turnerte med Carole King i mai-juni 1973, og spelte på to studioalbum av King. I mai 1974 spelte ho igjen i Carnegie Hall, denne gongen med James Taylor, etter å ha spelt på to av albuma hans. Hall spelte for Stevie Wonder på eit par songar i 1974 og 1976, inkludert «Bird of Beauty» der quicaen hennar er med på å skape brasiliansk karnevalstemning.
I 1973–1974 byrja Hall stundom å kalle seg Bobbye Hall Porter eller Bobbye Porter Hall, då ho gifta seg med plateprodusenten Joe Porter. Hall gav ut eit album på eiga hand i mars 1977: Body Language For Lovers, eit soul-jazz-instrumentalverk med melodiar skriven av ho sjølv og ektemannen.
Globalt kjend
I 1978 tok Bob Dylan ho med på verdsturneen sin, frå midten av februar til midten av desember, og betalte ho kring 2 500 dollar i veka (eller kring 9 000 dollar i dagens pengar). Denne høge summen kom av at ho gjekk glipp av studioinnspelingar medna ho var på turné. Konsertopptak frå denne turneen kom ut på Bob Dylan at Budokan, og undervegs i turneen spelte Dylan og det meste av turnebandet, inkludert Hall på perkusjon, inn studioalbumet Street-Legal.
Seint i august 1978 spelte Hall congatrommer på Tom Waits-albumet Blue Valentine på songen «Romeo Is Bleeding», og gav denne ei latinsk kjensle.
I 1979 spelte ho på The Wall med Pink Floyd. Ho spelte med Bob Seger's Silver Bullet Band tidleg i 1980-åra. Hall spelte for Stevie Nicks på albumet Bella Donna og turnerte med ho i 1982 og 1986. I filmen Little Shop of Horrors i 1986, spelte Hall tamburin og congatrommer på filmmusikken.
Andre musikarar ho har spelt i studio med er mellom andre Kim Carnes, Lynyrd Skynyrd, Janis Joplin, Tavares, Randy Newman, Rod Stewart, Dolly Parton, Mel Brown, Leo Sayer, Cecilio & Kapono, Russ Ballard, Donovan, Joni Mitchell, Jerry Garcia, Patti Scialfa, Freda Payne, Dwight Yoakam, Donald Byrd, Gene Harris, Bobby Hutcherson, Grant Green, Ferron, Poco, The Temptations, Mary Wells, Jefferson Starship, Kenny Rankin, The Manhattan Transfer, Stanley Turrentine, Boz Scaggs, Marc Bolan, Judy Mowatt, Hugo Montenegro, Aretha Franklin, The Doobie Brothers, Kris Kristofferson, Smokey Robinson, Diana Ross, Al Kooper, The Jeff Healey Band, The Doors, Robin Zander, Lone Justice, The Mamas & the Papas, David Byrne, Marty Balin, Sarah Vaughan, Tommy Bolin, Ozark Mountain Daredevils, Harry Chapin og Tracy Chapman.
Songar på Billboard-lista
Desse songane som Hall spelte på gjekk inn på Billboard Hot 100-lista:
Sea Lion-breen
Sea Lion-breen (Lednik Morski Lav) var ein 350 m lang isbre på Hurd Peninsula, aust på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Han ligg sørvest for Hesperides Hill og nordvest for Atlantic Club Ridge, som skil sistnemnde frå Sea Lion Tarn og endar ved South Bay. Isbreen, som vart glasiologisk undersøkt og overvaka i fleire år sidan 1993, forsvann heilt i løpet av eit tiår.
Irina Bilyk
Irina Bilyk er ein ukrainsk songar.
Automorf funksjon
Automorfe funksjonar er matematiske funksjonar som er uendra når den variable vert underkasta visse lineære transformasjonar. Eit særtilfelle er dei såkalla modulfunksjonane, som opptrer i teorien for elliptiske funksjonar.
Kutschin Peak
Kutschin Peak er eit markant fjell på 2360 m på vestsida av Nilsen Plateau, som ligg 6 nautiske mil (11 km) sør for Mount Kristensen, ved austsida av Amundsenbreen i Dronning Maudfjella. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter A. Kutstsjin, som var matros på «Fram» under ekspedisjonen til Roald Amundsen i 1910-12.
Minwakh
Minwakh er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Saint James Parish på Jamaica
Saint James Parish er eit parish (tilsvarande fylke) på Jamaica som ligg nordvest på øya. Det grenser til Trelawny Parish i aust, Hanover og Westmoreland i vest og Saint Elizabeth i sør, og har kyst mot Det karibiske havet i nord.
Fylket er prega av administrasjonssenteret Montego Bay, som er den andre største byen på øya etter Kingston. Byen ligg i ei bukt som er verna mot handelsvindane av låge åsar. Han er eit viktig senter for turistindustrien, med Sangster internasjonale lufthamn nord for byen. Det ligg mange større hotell langs kysten.
Montego Bay og området rundt har lenge hatt eit problem med kriminalitet. 18. januar 2018 blei det erklært unntakstilstand i St James, etter ein kraftig valdsauke. St James hadde då ein dobbelt så høg mordrate som andre parish på Jamaica.
Sosialhøgskolen i Trondheim
Sosialhøgskolen i Trondheim er ein tidlegare høgskole for sosionomutdanning, etablert i Trondheim i 1962 som Sosialskolen i Trondheim. Skolen vart i 1994 fusjonert inn i Høgskolen i Sør-Trøndelag.
Fylkesveg 6730
Fylkesveg 6730 går mellom Tuset og Drivvoll i Selbu kommune. Vegen er 3,3 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 976 i Sør-Trøndelag.
Fylkesveg 182
Fylkesveg 182 kan visa til:
Nusrat Fateh Ali Khan
Ustad Nusrat Fateh Ali Khan var ein pakistansk qawwali-musikar. Han er best kjend for å ha teke denne tradisjonelle musikkforma til eit internasjonalt publikum og smelta henne saman med andre tradisjonar til verdsmusikk. Samstundes utmerka han seg innanfor tradisjonen, og lærte opp ein generasjon nye qawwali-musikarar. Nusrat inspirerte eller samarbeidde med musikarar frå andre tradisjonar som Jeff Buckley, Peter Gabriel, Eddie Vedder og A.R. Rahman.
Karriere
Nusrat kom frå ein gammal musikarfamilie, og faren Fateh Ali Khan og farbroren Mubarak Ali Khan dreiv ei qawwaligruppe. På grunn av den låge statusen til musikarar ønskte faren at Nusrat skulle utdanna seg og bli lege, men sonen hadde slikt eit talent for og ønskje om å læra og driva med musikk at han gav etter.
Faren døydde i 1964, og farbrørne Mubarak og Selamat tok over opplæringa. Nusrat hadde sin første offentlege opptreden på førtidagarsmarkeringa etter faren sin død. Han debuterte på radio i mars 1965 under musikkfestivalen Jashn-e-Baharan halden av Radio Pakistan. I 1966 debuterte han som qawwal på konsert med farbrørne.
Nusrat tok over som offisiell leiar for familieensemblet i 1971, då Mubarak Ali Khan døydde. Det tok nokre år for han å gjera seg gjeldande i høve til etablerte qawwaliensemble, men gruppa hans blei godt kjend i Pakistan med «Haq Ali Ali». Nusrat gjorde seg kjend for ein kraftfull, uttrykksfull og uthaldande stemme med eit høgt register. Songaren endra stilen sin etterkvart, mellom anna ved å synga i eit raskare tempo.
Frå 1980-talet byrja Nusrat Fateh Ali Khan turnera i utlandet, først i Storbritannia, der han blei lagt merke til med ein konsert i 1985. Seinare turnerte han i resten av Europa, i USA og Japan.
Miandoab fylke
Miandoab fylke (persisk شهرستان میاندوآب) er eit fylke i Vest-Aserbajdsjan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Miandoab. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 245 153. Fylket er delt inn i dei tre distrikta Sentral-distriktet, Marhemetabad-distriktet og Baruq-distriktet. Fylket har dei tre byane Miandoab, Chahar Borj og Baruq.
Nusrat Fateh Ali Khan
Karriere
Nusrat Fateh Ali Khan song i fleire pakistanske filmar, og kort tid før han døydde også i indisk film. På 1990-talet bidrog han til filmmusikken i fleire vestlege filmar, som The Last Temptation of Christ og Natural Born Killers, og i 1995 samarbeidde han med Eddie Vedder om å laga filmmusikken til Dead Man Walking.
Han hadde sitt første fusion-samarbeid med den canadiske gitaristen Michael Brook. Nusrat samarbeidde også mykje med Peter Gabriel, han gav ut både tradisjonell qawwali og eksperimentell musikk på Gabriel sitt plateselskap Real World og song på WOMAD-festivalane, som Gabriel var med på å starta. Nusrat tok del i komponisten Jonathan Elias prosjekt The Prayer Cycle, men døydde før det var ferdig. Han bidrog også til «Gurus of Peace» på A.R. Rahman sitt album Vande Materam til femtiårsdagen for India sitt sjølvstende.
Nusrat var interessert i å spreia musikken sin til eit breidt publikum, på tvers av kultur og religion. Han eksperimenterte med nye tekstar, nye instrument og eit vestleg lydbilde. Han har fått mykje ros for arbeidet, men er også blitt kritisert for å ha spreidd seg for tynt og ha blitt dårleg remiksa. Mange utgjevingar som bruker røysta hans er ikkje blitt godkjende av han.
Etter at han døydde plutseleg har det kome fleire nye utgjevingar som set saman røysta hans med ulik instrumentering. Medan desse kanskje kan kritiserast på same viset, finst det også gode kritikkar av ny musikk han har inspirert.
Privatliv og død
Nusrat Fateh Ali Khan gifta seg med syskenbarnet sitt, Naheed, i 1979. Dei fekk ei dotter, Nida.
Nusrat leid av lever- og nyresvikt, og døydde i London medan han var undervegs til USA for ein nyretransplantasjon.
Medmusikantar
I dei 26 åra Nusrat var aktiv samarbeidde han med fleire faste musikantar, mange av dei familiemedlemmer. Gruppa hans var kjend som Nusrat Fateh Ali Khan & Party. To ensemblemedlemmar som var med frå byrjinga til Nusrat døydde i 1997 var Farrukh Fateh Ali Khan og Dildar Hussain. Andre medlemmer var mellom anna:
Utmerkingar og nemningar
1987 blei Nusrat tildelt den pakistanske presidentmedaljen for sivile for sitt bidrag til pakistansk musill. I 1995 blei han gjeven UNESCO sin musikkpris. Ved Montreal World Film Festival i 1996 blei han tildelt Grand Prix des Amériques for sine framifrå bidrag til filmen.. Same året fekk han også Fukuoka-prisen for asiatisk kunst og kulturp.
Nusrat Fateh Ali Khan er blitt omtalt som «sjahensjah-e-qawwali» ('keisaren av qawwali'), æresnemninga Khan Saheb og forkortinga NFAK. Engelske tilnamn er «Elvis of the East», «Bob Marley of Pakistan» og «the Pakistani Pavarotti».
Fylkesveg 6006
Fram til 2019 hadde vegen nemninga fylkesveg 182.
Nusrat Fateh Ali Khan
Diskografi
(Hovudsakleg studioalbum gjevne ut under hans levetid.
Tommy Shannon
Tommy Shannon er ein USA-amerikansk bassgitarist, som er mest kjend som medlem av Double Trouble, eit bluesrockband leia av Stevie Ray Vaughan. Han var fødd i Tucson i Arizona og flytta til Dumas i Texas då han var ni, der han byrja som gitarist. 21 år gammal byrja han å spele bass. Han spelte med Johnny Winter på Woodstockfestivalen i 1969. Han kom seinare inn i Double Trouble i 1981 og vart permanent medlem av bandet fram til Vaughan døydde i 1990. Shannon og bandkollega Chris Layton skipa seinare supergrupper som Arc Angels og Storyville.
Shannon vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Double Trouble i 2015.
Lade gård
Bygningar
Dagens bygningar er for det meste oppført i 1810/11 da garden var eigd av den trondheimske grosserarfamilien Meinecke. Dei er oppførte i empirestil og er saman med den restaurerte hagen det mest komplette og bevarte empireanlegget i Noreg.
Undervisningslokale
I perioden 1922 til 1960 heldt Noregs lærarhøgskole til i lokala. Frå 1964 til 1994 vart lokala nytta av Sosialhøgskolen i Trondheim.
Eigarar
Trondheim kommune kjøpte garden i 1917. Reitangruppen kjøpte garden i 1992 og gav han namnet Lade Gaard.
Mudhaynib
Mudhaynib er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Vivian Vance
Vivian Vance, opphavleg Vivian Roberta Jones var ein amerikansk skodespelar og songar. Ho var best kjend for rolla som Ethel Mertz på den amerikanske sitcomserien I Love Lucy, og som Vivian Bagley på sitcommen The Lucy Show, men byrja som teaterskodespelar.
Bakgrunn
Vance var fødd i Cherryvale i Kansas som det andre av dei seks barna til Robert Andrew, Sr. og Euphemia Mae (Ragan) Jones. Då ho var seks år gammal flytta familien til Independence i Kansas, der ho etterkvart byrja læra drama ved Independence High School med dramalæraren Anna Ingleman. Elsken hennar for skodespel kom i konflikt med mora sitt strenge religiøse livssyn. Den unge «Viv» gjorde opprør og drog ettekvart til Albuquerque i New Mexico der ho bytta etternamn til Vance og såg etter arbeid som skodespelar. Vance opptredd i den første førestillinga nokonsinne ved Albuquerque Little Theatre i 1930. Ho spelte i fleire stykke der, som This Thing Called Love og The Cradle Song. Det lokale teatersamfunnet hjelpte henne med å betala for å dra til New York for å studera under Eva Le Gallienne.
Broadway
Frå 1932 var Vance med i ei rekkje førestillingar på Broadway, vanlegvis som medlem av koret. Etterkvart fekk ho også biroller etter at ho hadde erstatta Kay Thompson i musikalen Hooray for What! (1937). Den mest suksessrike scenerolla hennar var som Nancy Collister i Cole Porter-musikalen Let's Face It! (1941), der ho spelte med Danny Kaye og Eve Arden i over 500 førestillingar.
Film
Etter å ha spelt i The Cradle Will Rock i 1947 bestemte Vance seg for å flytta til California for å søka etter andre teaterprosjekts og roller i film. Medan ho budde i Los Angeles var Vance med i to filmar: Som Leah i The Secret Fury (1950) og som Alicia i The Blue Veil (1951). Ho fekk positiv merksemd for opptrredenane sine, men filmane bidrog ikkje til å ta filmkarrieren hennar vidar. Etter tre sesongar i The Lucy Show på fjernsyn blei Vance med i ein film av Blake Edwards, The Great Race. Filmen blei nominert til fleire oscarprisar.
Fjernsyn
1951–1958: I Love Lucy Då Desi Arnaz og Lucille Ball såg etter skodespelarar i den nye fjernsyns-sitcommen I Love Lucy i 1951 føreslo regissøren Marc Daniels Vance i rolla som huseigaren Ethel Mertz, etter å ha arbeidd med henne i teater. Lucille Ball hadde ønska seg anten Bea Benaderet eller Barbara Pepper, som begge var nære vener, til rolla. CBS nekta å bruka Pepper med grunngjevinga at ho sleit med alkoholisme, medan Benaderet allereie spelte Blanche Morton på The George Burns and Gracie Allen Show.
Cape Crewe
Cape Crewe er eit nes på nordsida av innløpet til Cook Bay, på nordkysten av Sør-Georgia. Cape Crewe er det etablerte namnet som går attende til 1912.
Fimbulheimen
Fimbulheimen er ei fjellkjede i Dronning Maud Land i Antarktis. Ho strekkjer seg frå Jutulstraumen til Carsten Borchgrevink-isen kring 200 km frå iskanten. Fimbulheimen ligg dermed mellom Maudheimplatået og Sør-Rondane.
Vivian Vance
Fjernsyn
Til slutt fekk 42 år gamle Vance rolla som Merts. Programmet blei først send 15. oktober 1951 på CBS. Vance sin rollefigur Ethel Mertz var eigaren av ein leilegheit i New York på East 68th Street saman med ektemannen Fred. Fred Mertz blei spelt William Frawley, som i røynda var 22 år eldre enn henne. Sjølv om dei spelte særs godt saman, hadde ikkje paret like god kjemi utanfor innspelingsrammene. Vance skal særleg ha mislikt den grinebitarske oppførselen til Frawley.
Fimbulheimen
Det høgaste fjellet i Dronning Maud Land, Jøkulkyrkja (3148 moh), lligg i Mühlig-Hofmannfjella i Fimbulheimen. Namnet kjem frå Fimbulvinter, den harde vinteren som kjem før Ragnarok i norrøn mytologi.
Vivian Vance
Fjernsyn
I 1953 blei Vance æra for arbeidet sitt som den første skodespelaren til å vinna ein Emmy-pris for «Outstanding Supporting Actress». Ho blei nominert tre gonger til (i 1954, 1956 og 1957) før serien var over.
Fimbulheimen
Den norske forskingsstasjon Troll ligg ved Jutulessen heilt ved i Fimbulheimen, medan den ornitologiske feltstasjonen Tor lig kring 100 km lenger aust ved Svarthamaren i Mühlig-Hofmannfjella.
Store delar av området vart kartlagd av den norske antarktisekspedisjonen 1956-60. Norsk Polarinstitutt har publisert tolv kart av Fimbulheimen i skala 1:250 000.
Vivian Vance
Fjernsyn
1962–1977: The Lucy Show og seinare
Automorfisme
Automorfisme er i matematikk ein isomorfisme frå eit matematisk objekt til seg sjølv. Det er, på sett og vis, ein symmetri av eit objekt, og ein måte å avbilde objektet til seg sjølv medan ein bevarer alle strukturane til objektet. Alle automorfismane til eit objekt dannar ei gruppe kalla ei automorf gruppe. Det er omtrentlege symmetrigruppa til objektet.
Vivian Vance
Fjernsyn
I 1962 planla Lucille Ball å venda attende til fjernsynet med ein ny serie, The Lucy Show. I serien spelte ho Lucy Carmichael, ei enkje med to barn som bur i Danfield i New York. Vance gjekk motvillig med på å spela i serien, men insisterte på å ha flottare klede enn tidlegare og på at rollefiguren hennar skulle heita Vivian. På denne tida var Vance blitt lei av å stadig bli kalla «Ethel» av publikum.
Vance spelte i The Lucy Show frå 1962 til 1965, i rolla som Vivian Bagley, ei fråskild kvinne med ein son som delte hus med figuren til Ball. Figuren var den første fråskilde kvinna til å opptre ei ein vekeviss amerikanske fjernsynsserie. Seinare opptredde Vance frå tid til annan med Ball på reunion-shows og i fleire gjesteroller i den tredje sitcommen til Ball, Here's Lucy (1968–1974). Ho og Ball opptredde saman for siste gong i 1977 i ei spesialsending på CBS, Lucy Calls the President.
Privatliv og ettermæle
Vance var gift fleire gonger. I 1959 skilde ho seg frå den tredje ektemannen, Philip Ober, som skulle ha drive med fysisk misbruk av henne.
16. januar 1961 gifta ho seg med John Dodds (1922–1986), ein litterær agent og forleggjar. Dei slo seg ned i Stamford i Connecticut, og flytta til California i 1974. Ekteskapet varte til Vance døydde.
Same året som Vance hadde sin siste fjernsynsopptreden, i Lucy Calls the President i 1977, hadde ho eit slag som gjorde henne delvis lamma. Ho døydde 17. august 1979, 70 år gammal, av beinkreft (utvikla frå brystkreft).
Etter at ho døydde donerte familien Emmy-prisen til Vance til Albuquerque Little Theatre, der ho hadde debutert. I eit intervju i 1986 snakka Lucille Ball om å sjå Vance att i gamle episodar av I Love Lucy: "I find that now I usually spend my time looking at Viv. Viv was sensational. And back then, there were things I had to do — I was in the projection room for some reason — and I just couldn't concentrate on it. But now I can. And I enjoy every move that Viv made. She was something."
I 1991 blei Vance posthumt heidra for bidraget sitt til fjernsyn med ei stjerne på Hollywood Walk of Fame ved 7030 Hollywood Boulevard.
Vance var gudmor for John Sebastian, gitaristen i Lovin' Spoonful, fordi ho var nær ven av mor hans. Vance sjølv hadde ingen barn.
12 Songs av Neil Diamond
12 Songs er det 26. studioalbumet til Neil Diamond, gjeve ut i 2005. Det var produsert av Rick Rubin og vert stundom feilaktig omtalt som det første Diamond-albumet sidan Bang Records-tida der Diamond speler gitar.
Arbeidstittelen for albumet var berre Neil Diamond.
Historie
Arbeidet med albumet byrja etter Diamond var ferdig med turneen etter Three Chord Opera i 2002. Han reiste til hytta si i Colorado og var tidvis innesnødd der, slik at han fekk tid til å skrive nye songar. Ikkje lenge etter møtte Diamond Rick Rubin. Rubin var interessert i å arbeide med Diamond og dei to kom saman fleire gonger før dei gjekk i studio.
Rubin ønskte å nytte albuma Diamond laga for Bang og tidleg Uni som eit springbrett og oppfordra Diamond til å skrive songar det neste året. Då dei hadde mange nok songar, kalla Rubin inn somme av dei same musikarane han hadde nytta for Johnny Cash sine American Recordings, mellom anna Tom Petty-musikarane Mike Campbell og Benmont Tench, og oppfordra Diamond til å sjølv spele gitar i studio. Innspelingane vart dei aller siste for organisten Billy Preston, som døydde i juni 2006.
Det endelege resultatet, 12 Songs, vart eit av dei mest suksessrike og kritikarroste studioalbuma til Diamond på mange år og debuterte på fjerdeplassen på Billboard 200 i USA. Rubin påverka Diamond utover albumet og på den påfølgjande turneen nytta Diamond eit tettare og enklare arrangement på dei klassiske songane sine og spelte sjølv meir gitar på scenen enn han hadde gjort sidan 1970-åra.