cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zebed habbát
Endringar i moderne tid
I dei siste årtia har mange askenasiske jødar utvikla ei namngjevingsseremoni for jenter som oftast blir kalla simhat bat (feiring av dotra) eller berít bat (pakta åt dotra). Denne seremonien er framleis laus i kantane, men har vorte vanleg i dei fleste retningane av askenasisk jødedom. Ulike former av dette ritualet blir bruka i moderne-ortodoks jødedom, konservativ jødedom, rekonstruksjonistisk jødedom og reformjødedom. Denne nyare seremonien blir avvist av den ultraortodokse harediske jødedommen.
Feiringa inneheld typisk sett ei offentleg velkomsthelsing, ei namngjeving gjort over eit glas vin med sitat av passande bibelvers og tradisjonelle signingar. Kvinneleg omskjering er strengt forbode i jødedommen, men blant dei askenasiske jødane som utfører dette ritualet ser ein på ritualet som delvis parallelt med omskjeringsseremonien for jødiske gutar.
Konservativ jødedom
I Moreh Derekh, rabbinarhandboka åt den amerikanske konservative jødedommen sin rabbinske hovudorganisasjon, er ein seremoni skissert med utgangspunkt i tradisjonelle former og med ein del valfrie element som foreldra kan velja å inkludere:
Ivar Asheim
Ivar Asheim er ein norsk doctor theologiae og tidlegare (1970–94) professor i religionspedagogikk og etikk ved Menighetsfakultetet. Han bur i dag på Hosle i Bærum kommune.
Mouríki
Mouríki (gresk Μουρίκι) er ein tidlegare kommune i periferieininga Kozáni i Vest-Makedonía i Hellas. Mouríki inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Eordéa.
Ivar Asheim
Asheim voks opp på Valdres folkehøgskule der faren var rektor, og tok artium ved Voss landsgymnas. Han vart cand.theol. 1952 og dr.theol. 1961 med avhandlinga Glaube und Erziehung bei Luther – om forholdet mellom pedagogikken og teologien i Martin Luthers verk. Han vart tilsett som dosent ved MF frå 1963, var leiar av teologisk avdeling i Det lutherske verdensforbund 1965-70, deretter professor ved MF: fyrst i religionspedagogikk 1970-79, deretter i etikk 1979-94. Seniorforskar ved Norges forskningsråd 1994-97. Asheim var den fyrste i Norden til å undervisa i religionspedagogikk. han var den fyrste formannen i Den norske kirkes lærenemnd 1987-91.
Medlem av Vitenskapsakademiet sidan 1980 og Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab sidan 1995.
Fylkesveg 505
Fylkesveg 505 (Fv505) går mellom Ganddal i Sandnes og Bergene i Time.
Ombyggingsplaner
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg, etter at forvaltingsreformen trod i kraft har han status som fylkesveg.
Ursula Evje
Ursula Evje er ein norsk uavhengig stortingspolitikar. Ho vart innvald på Stortinget frå Akershus i 1997 for Frp. Evje blei uavhengig frå 14. desember 2004.
Raksja bandhan
Utøving
Dagen blir markert ved at jenter bind ein rakhi, eit armband laga av ein pynta tråd, rundt handleddet til brør eller gutar dei reknar som brør. Bandet blir rekna som ei signing og eit vern, og i samband med knytinga kan jenta utføra eit rituale og seia eit mantra. Til gjengjeld lover broren å verna henne, og gjev gjerne også ei gåve. Rakhien kan vera ein enkel tråd med litt pynt, eller ein silketråd pynta med gull eller sølv. Gjengåva kan vera ein symbolsk pengesum, klede eller smykke.
Lauv
Lauv, lauvsblad eller lauvblad er i botanisk meinig dei flate og meir eller mindre tynne blada på lauvtre, buskar eller planter.
Groschmedaljen
Groschmedaljen er ein norsk arkitekturpris oppretta i januar 2001, på 200-års dagen for fødselen til Christian Heinrich Grosch. Prisen blir delt ut kvart anna år av Groschselskapet. Medaljen er utforma av Ingrid Austlid Rise.
Lauv
Farge og funksjonar
Lauvet er som oftast grønt av di fargen i det dominerast av kloroplastar som syter for fotosyntesen, det vil seie den prosessen som som går føre seg i lauvet ved at energien i solljoset nyttast til å produsere glukose av vatn og karbondioksid. Lauvet fungerer òg som hovudorgan for fordampinga av vatn og utvekslinga av gassar frå plantene eller trea til lufta ikring. Lauvet har ørsmå, usynlege opningar i seg, spalteopningar, som det vanlegvis finst flest av på undersida, og som er slik tillaga at dei opnast og lukkast ved hjelp av det indre væsketrykket ettersom kor mykje fukt det er i lufta kring treet eller planta, rørslene i vatnet i treet eller planta og kor mykje vatn treet eller planta kan take opp frå jorda. Det tek om lag 15 minutt å opne eller lukke spalteopningane. Fordampinga av vatn frå lauvet er nyttig av di dette held spalteopningane opne, slik at lauvet kan take inn den mengda av karbondioksid frå lufta som trengst for å halde fotosyntesen i gang.
Fryken
Fryken er tre sjøar i Värmland i Sverige; Nedre Fryken, Mellanfryken og Övre Fryken.
Lauv
Farge og funksjonar
Eit lauv eller lauvblad har ei bladplate som er festa til stengelen på planta eller kvisten på treet ved hjelp av bladstilken og bladfoten, den nedste parten av bladstilken. Hjå gras og skjermplantane er bladfoten forma som eit slags hylster, ei slire, og hjå vier og erteplantar som små bi-blad, kalla øyreblad. Bladplata er vanlegvis flat og tynn, og kan vere lik på båe sider, såkalla isolaterale blad, som til dømes hjå gras og liljer, eller over- og undersida kan vere ulike, såkalla dorsiventrale blad, som på dei fleste tofrøblada plantene.
Fryken
Sjøane er skilde av to sund, Nilsbysundet mellom Nedre Fryken og Mellanfryken, og sundet ved tettstaden Sunne mellom Mellanfryken og Övre Fryken. Sjøane ligg i Kils, Sunne og Torsby kommunar i Fryksdalen i Värmland.
Lauv
Farge og funksjonar
Mange tre og planter feller lauvet og går inn i ei kvileperiode ei tid av året, i til dømes i Noreg i haust- og vintertida, då det ikkje er nok ljos, vatn og varme til å halde prosessane i trea eller plantene i gang på optimalt vis. Nytt lauv veks deretter ut att når tilhøva har vorte gunstigare, i Noreg om våren eller tidleg på sommaren.
Fryken
Norsälven renn frå Nedre Fryken til Vänern.
Reimegrend
Reimegrend er ei bygd i Raundalen aust for Voss i Vestland. Reime, som staden òg vert kalla, har òg ein stasjon langs Bergensbanen, Reimegrend stasjon. For tida er det berre lokaltoget frå Voss som stoggar der. Staden har ein liten landhandel, i tillegg til eit skitrekk som er ope i påsketider. Det ligg mange hytter i området, sjølv om det meste av hyttebygginga dei siste tiåra har skjedd ved Mjølfjell litt lenger aust i dalstroket.
Lauv
Blad som ikkje er lauv
I tillegg til lauvet har tre og plantar òg andre former for blad, ofte i andre fargar enn grønt. Desse ymse typane blad har spesialiserte funksjonar og er gjerne svært omdanna, og vert difor ikkje rekna som lauv, men har sine eigne nemningar. Døme på dette er bladtorner, lågblad (ufullstendig utvikla, skjellforma blad på knoppar eller på underjordiske rotstenglar), høgblad, blomeblad (kron- og begerblada på blomar), fruktblad (blad som ber frøemna i blomene), pollenblad (mjølberar eller støvberar, som produserer og ber pollen, blomemjøl, altså sædcellene), eller frøblad (dei aller fyrste blada som gror ut av frøa til frøplantane).
Saron på Bryne
Saron er eit bedehus på Bryne i Time kommune. Her held mange organisasjonar til, dei største er nok Indremisjonsforbundet, Normisjon og Norsk Luthersk Misjonssamband.
Lauv
Anna bruk av ordet lauv
Ordet lauv vert òg nytta om ornament og vedheng som er kjenneteikna ved å vere forma som eit slags lauv, til dømes på søljer og andre smykke.
Saron på Bryne
Huset vart bygd i 1878 på initiativ av Lars Oftedal. Tomta var ei gåve frå Tollak Bryne og Svend Bryne.
Lyse Energi
Lyse AS er eit norsk energiselskap med hovudverksemd i Rogaland fylke. Namnet Lyse kjem truleg av Lyseelva i Lysebotn. Den 17. juni 1998 fusjonerte energiselskapa i Sør- Rogaland til Lyse Energi AS. Energiselskapa som fusjonerte var Stavanger Energi, Lyse Kraft, Ryfylke Energi, Sola Energi, Sandnes Energi, Time Energi og Maudal Kraftlag DA. I tillegg kom sal av kraft for Klepp Energi og kraftproduksjon og sal for Jæren Everk (Hå kommune). Etter kvart har Lyse Energi utvikla verksemd innan mellom anna vasskraft, naturgass, telefoni og breiband.
Nokre kraftverk
I tillegg til vasskraftverka under har Lyse eigardelar i Sira-Kvina kraftselskap og Ulla-Førreverka.
Rockabilly
Rockabilly er ei av dei tidlegaste formene for rock and roll og oppstod tidleg i 1950-åra.
Uttrykket rockabilly er ei samantrekking av rock'n'roll og hillbilly. Sistnemnde referer til country, som ofte vart kalla hillbilly music i 1940- og 1950-åra og som medverka til utviklinga av sjangeren. Andre musikkstilar som påverka sjangeren var western swing, blues, boogie woogie og jump blues. Sjølv om det er nokre viktige unntak oppstod sjangeren hovudsakleg i Sørstatane i USA.
Påverknaden han hadde og populariteten til sjangeren minka utover 1960-åra, men seint på 1970-talet og tidleg på 1980-talet fekk rockabilly ein stor oppgang igjen og har halde seg relativt populær sidan den gong, ofte innanfor ein rockabillykultur.
Opphav
Det var eit nært band mellom blues og country frå dei aller først countryinnspelingane i 1920-åra. Den første nasjonale «country»-hitten i USA var «Wreck of the Old '97», med «Lonesome Road Blues» som B-side, som òg vart særs populær. Jimmie Rodgers, den «første verkelege countrystjerna», vart kjend som «Blue Yodeler» («den blå jodlaren») og dei fleste songane hans hadde ein akkordprogresjon som i blues, men med heilt andre instrument og eit anna lydbilete enn sine svarte kollegaer som Blind Lemon Jefferson og Bessie Smith.
I 1930- og 1940-åra dukka to nye lydbilete opp som blanda country med dåverande svarte musikkstilar. Bob Wills and his Texas Playboys var i førarsetet for Western Swing, som kombinerte countrysynging og steel gitar med storbandjazz og blåsarar. Willis sin musikk vart særs populær. Etter at bluesartistar som Meade Lux Lewis og Pete Johnson introduserte boogie-musikk for heile landet i 1938, byrja countryartistar som Moon Mullican, the Delmore Brothers, Tennessee Ernie Ford og the Maddox Brothers and Rose å spele noko som vart kalla «Hillbilly Boogie», som bestod av «hillbilly»-vokal og instrument med ein boogiebasstil.
The Maddox Brothers and Rose var ei av dei fremste gruppene innan rockabilly med ein slapbass som Fred Maddox utvikla Andre meiner òg at dei ikkje berre var ei av dei fremste gruppene, men at dei var ei av dei første, om ikkje den første, rockabilly-gruppa.
Bill Monroe er kjend som opphavet til bluegrass, ein særeigen countrysjanger. Mange av songane hans hadde ei bluesform, medan andre tok form som folkeballadar, salongsongar eller valsar. Bluegrass var ein viktig del av country tidleg i 1950-åra og vert ofte nemnd som ein del av utviklinga av rockablly.
Honky Tonk-stilen, som ofte fokuserte på arbeidarklassen med tema som tapt kjærleik, utruskap, alkoholisme og sjølvmedkjensle, inkluderte energiske, raske Hillbilly boogie-songar. Enkelte kjende artistar som spelte inn denne typen songar var the Delmore Brothers, the Maddox Brothers and Rose, Merle Travis, Hank Williams, Hank Snow og Tennessee Ernie Ford.
Curtis Gordon sin «Rompin' and Stompin'» frå 1953 er ein rask hillbilly-boogie-song som har tekstlinja «Way down south where I was born, They rocked all night 'til early morn', They start rockin', They start rockin' an rollin'.»
The Saturday Night Jamboree
The Saturday Night Jamboree var ein lokal konsert som vart halden kvar laurdagskveld ved Goodwyn Institute Auditorium i Memphis i Tennessee i 1953-54. Det som derimot var viktigare her var det som gjekk føre seg i garderobane bak scenen. Her samla musikarar seg og eksperimenterte med nye stilar der dei blanda rask country, gospel, blues og boogie woogie. Musikarane kom med nye gitarbitar som dei hadde utvikla og lære dei bort til andre, medan dei sjølv lærte andre sine gitarbitar. Etter kvart vart dei nye stilane prøvd ut på publikum.
I løpet av eitt år spelte desse musikarane inn desse songane i platestudio rundt om i byen. Eit par år seinare vart denne musikken kalla rockabilly. The Saturday Night Jamboree var derfor truleg den første staden der det vart spelt rockabilly.
Carl Perkins
Bondesønene Carl Perkins, Jay Perkins og Clayton Perkins, i lag med trommeslagar W. S. Holland, hadde spelt sin eigen musikk om lag 150 km frå Memphis. The Perkins Brothers Band, med Carl og Jay på vokal var raskt eit av dei heitaste banda i honkytonk-kretsar i Jackson i Tennessee. Dei spelte mange klassiske hillbilly-songar, som Hank Williams sine, men i eit raskare tempo. Det var her Carl Perkins utvikla sine første songar med tanke på framtida. Han såg etter teikn på dansegolvet og utvikla ein meir rytmisk-basert musikkstil som verken var country eller blues, men som hadde element av begge. Han sende demosongar til plateselskap i New York City, men fekk til svar at stilen hans ikkje passa inn i den kommersielle trenden. Dette skulle derimot endre seg i 1954.
Uttrykket rockabilly
Sjølv om uttrykket var vanleg før the Burnettes skreiv «Rock Billy Boogie» var ein av dei første gongane rockabilly stod på trykk den 23. juni 1956 i Billboard sin kritikk av Ruckus Tyler sin song «Rock Town Rock».
Bill Haley
I 1951 spelte Bill Haley inn ein versjon av «Rocket 88» med gruppa si the Saddlemen. Dette vert rekna som ein av dei første rockabilly-innspelingane og vart etterfølgd av versjonar av «Rock the Joint» i 1952 og originalane «Real Rock Drive» og «Crazy Man, Crazy», sistnemnde nådde 12. plass på Billboard-lista i 1953.
12. april 1954 spelte Haley og bandet hans (som no heitte Bill Haley & His Comets) inn «Rock Around the Clock» for Decca Records i New York City. Då denne kom ut i mai same året gjekk den inn på 23. plass på salslista og selde 75 000 eksemplar. Eit år seinare opna songen filmen Blackboard Jungle og raskt etterpå toppa han listene i heile verda. I USA låg songen på førsteplass i åtte veker og hamna på 2. pass på Billboard si Hot 100-liste for 1955.
Bill Flagg
Bill Flagg frå Connecticut byrja å kalle kombinasjonen sin av rock 'n' roll og hillbillymusikk for rockabilly så tidleg som i 1953. Han spelte inn fleire songar for Tetra Records i 1956 og 1957. «Go Cat Go» gjekk inn på den nasjonale salslista i 1956 og hans «Guitar Rock» vert rekna som ein klassisk rockabillysong.
Elvis Presley
Sun Records var eit lite sjølvstendig plateselskap styrt av Sam Phillips i Memphis, Tennessee. I fleire år hadde Phillips spelt inn og gjeve ut artistar innan blues og country frå nærområdet. Han hadde òg eit tilbod der kven som helst kunne kome inn i studio for $3.98 (pluss moms) å spele inn ei plate med to songar. Ein ung mann som kom får å spele inn ei slik plate, i følgje han sjølv for å overraske mora, var Elvis Presley. Presley gjorde godt inntrykk på Phillips sin faste gitarist Scotty Moore, som så i lag med bassist Bill Black gjekk i saman for å arbeide med den unge Elvis. Begge var frå eit lokalt western swing-band kalla the Starlight Wranglers,. Trioen øvde inn fleire songar, frå tradisjonell country, til «Harbor Lights», ein hitt for vokalisten Bing Crosby til gospel. Under ein pause den 5. juli 1954 spratt Elvis opp og starta å spele gitar og synge «That's Alright, Mama» (ein bluessong av Arthur «Big Boy» Crudup frå 1946). More og Black heiv seg på og Phillips vart så begeistra at han bad dei starte på nytt att så han kunne spele det inn. Etter eit par forsøk var singelen innspelt og 19. juli 1954 vart songen i lag med «Blue Moon of Kentucky», ein standard countrysong, gjeve ut på singel.
Då «That's Alright» vart spelt på radio i Memphis starta lyttarar å ringe inn for å spørje etter songen, men frå 18. august 1954 til 8. desember 1954 var likevel «Blue Moon of Kentucky» heile tida høgare på listene. Ingen var sikre på kva dei skulle kalle denne musikken så Elvis vart skildra som «The Hillbilly Cat» og «King of Western Bop». Dei neste åra spelte Elvis inn fire singlar til for Sun. Desse songane var med på å definere sjangeren rockabilly med slapbass, gitarplukking, mykje ekko og vokal med hikke, stamming og sprang frå falsett til djup bass og tilbake igjen.
Mot slutten av 1954 spurte Elvis trommeslagaren D.J. Fontana om han ville vere med dei å spele trommer. . Andre rockabilly-artistar nytta òg trommer på denne tida, men dei var sjeldne å høyre i country. Sun-singlane til Elvis Presley kombinerte ein bluessong på eine sida med ein countrysong på den andre, men begge vart sunge på same måte.
Cash, Perkins og Presley
Den andre og tredje innspelinga til Elvis vart ikkje ein like stor suksess som den første. Den fjerde kom i mai 1955 og var «Baby, Let’s Play House», som nådde femte plass på den nasjonale countrylista til Billboard.
Cash kom tilbake til Sun i 1955 med songen sin «Hey Porter» og gruppa the Tennessee Three, som vart the Tennessee Two før innspelinga var over. Denne songen og ein annan Cash-song kalla «Cry! Cry! Cry!» vart gjevne ut i juli dette året. «Cry, Cry, Cry» kom inn på Billboard si topp 20-liste og nådde 14. plass.
I august gav Elvis ut songane «I Forgot To Remember To Forget» og «Mystery Train» på Sun. Den førstnemnde låg totalt 39 veker på countrylista til Billboard, mellom anna fem veker på førsteplass, medan «Mystery Train» nådde 11. plass.
Gjennom det meste av 1955 turnerte Cash, Perkins, Presley og andre Louisiana Hayride-artistar gjennom Texas, Arkansas, Louisiana og Mississippi. Sun gav ut to Perkins-songar til i oktober, «Gone, Gone, Gone» og «Let the Jukebox Keep on Playing».
Innspelingsteknikkar
Rockabillyinnspelingane nytta ofte forskjellige ekko- og klangeffektar. Den særeigne gjenklangen på tidlege plater som «Rock Around the Clock» av Bill Haley & His Comets vart oppnådd ved at bandet spelte inn songen i eit rom med eit tak forma som ein kuppel i Decca sitt studio i New York. Same stad vart òg nytta av artistar som Buddy Holly og The Rock and Roll Trio.
I Memphis nytta Sam Phillips forskjellige teknikkar for å skape ein liknande klang. Han nytta ein bandekko-teknikk der lydsignalet vart sendt gjennom to bandsystem, der det eine var ørlite forseinka i forhold til det første.
Etter at Elvis Presley forlet Sun Records og spelte inn «Heartbreak Hotel» for RCA, plasserte produsentane der mikrofonar i enden av ein gang for å oppnå liknande effekt.
1956: Rockabilly slår gjennom
I januar 1957 vart tre singlar av Cash, Perkins og Presley gjeve ut, «Folsom Prison Blues» av Cash og «Blue Suede Shoes» av Perkins, begge på Sun, og «Heartbreak Hotel» av Presley på RCA. Andre rockabillysongar denne månaden var «See You Later Alligator» av Roy Hall og «Whole Lotta Shakin' Goin' On» av the Commodores.
Perkins sin «Blue Suede Shoes» selde ein periode 20 000 eksemplar om dagen og var den første countrysongen som selde over ein million og som kom inn på både rhythm and blues- og poplista.
To unge menn frå Texas platedebuterte i april 1956, Buddy Holly på Decca og Roy Orbison med «Ooby Dooby», som medlem av the Teen Kings på Je-wel. Holly sine store hittar vart ikkje gjevne ut før i 1957.
Gene Vincent and His Blue Caps si innspeling av «Be-Bop-A-Lula» vart gjeve ut 2. juni 1956 med «Woman Love» som b-side. I løpet av 21 dagar selde han meir enn ein million eksemplar.
Wanda Jackson vart kalla «Queen of Rockabilly» og den første plata hennar, «I Gotta Know» kom ut i juli på Capitol Records, etterfølgd av «Hot Dog That Made Him Mad» i november. Capitol gav ut ni singlar til med Jackson i løpet av 50-åra og fleire av dei hadde ho skrive sjølv.
Andre rockabilly-artistar frå denne perioden var mellom anna Billy Lee Riley, Sonny Burgess, Charlie Feathers og Warren Smith på Sun, samt kvinnelege artistar som Wanda Jackson, Janis Martin, Jo Ann Campbell og Alys Lesley.
Rockabilly var særs populær i 1956-1957, men vart mindre spelt på radio etter 1960. Medverkande faktorar til dette var Buddy Holly sitt dødsfall i 1959 og at Elvis Presley måtte inn i militæret i 1958, samt ei generell endring i amerikansk musikksmak. Stilen heldt seg populær i Europa til ut på midten av 1960-talet.
Kulturell innverknad
Rockabilly hadde ein haldning som var tiltrekkande for tenåringar. Dette var ein kombinasjonen av opprør, seksualitet og fridom. Det var den første rock 'n' roll stilen som hovudsakleg vart framført av kvite artistar og som slik sett sette i gang ein kulturell revolusjon som ein framleis merkar effektane av i dag.
Påverknaden på The Beatles og den britiske invasjonen
Den mest kjende av desse banda var the Beatles. Då John Lennon først møtte Paul McCartney vart han imponert av at McCartney kunne alle grepa og teksten til Eddie Cochran sin «Twenty Flight Rock». Etter at bandet vart meir professjonelle og byrja å spele i Hamburg tok dei namnet the Beatles inspirert av Buddy Holly sitt Crickets, og dei tok etter stilen til Gene Vincent med svart lêr. Musikalsk blanda dei Holly sin melodiske pop med rocken til Vincent og Carl Perkins. Då the Beatles vart verdsstjerner gav bandet ut tre forskjellige Carl Perkins-songar.
Lenge etter at bandet gjekk frå kvarandre heldt medlemmene fram med å vise interesse for rockabilly. I 1975 gav til dømes Lennon ut albumet «Rock 'n' Roll» med rockabilly-songar og eit plateomslag med bilete av han med same stil som Gene Vincent. I 1980-åra spelte McCartney inn ein duett med Carl Perkins og George Harrison spelte i Traveling Wilburys.
The Beatles var ikkje dei einaste frå den britiske invasjonen som var påverka av rockabilly. Rolling Stones spelte inn Buddy Holly sin «Not Fade Away» tidleg i karrieren. Trass i modstilen til The Who spelte dei Eddie Cochran sin «Summertime Blues», og sjølv tunge gitarheltar som Jeff Beck og Jimmy Page var påverka av rockabillyaristar.
Elvis sitt comeback og nostalgia i 1970-åra
I 1968 hadde den britiske invasjonen stort sett jaga dei eldre amerikanske rockeartistane ut frå salslistene. Dei fleste av rockabillyartistane frå 1950-åra som framleis var i live, som Jerry Lee Lewis og Carl Perkins, hadde flytta på landet og Elvis Presley som spelte i ei endelaus rekkje av dårlege filmar høyrde tilsynelatande til fortida sjølv om han berre var i 30-årsalderen.
I desember 1968 dukka Elvis opp på ei NBC-TV-sending og skapte stor forventing hos platekjøparar. Songar som «Suspicious Minds», «Promised Land» og «Burning Love» var alle klassiske Presley songar som selde stort internasjonalt. Elvis returnerte til scenen og sette fleire publikumsrekordar i USA.
Etter Elvis kom tilbake vekka dette ei ny interesse for 50-talsmusikk. Eit ungt band frå San Francisco, Creedence Clearwater Revival, vart ei av dei mestseljande rockegruppene i perioden og spelte gammal rockabilly og nye songar skrive i same stil. Don McLean had ein enorm hit med «American Pie» som omhandla dødsfallet til Buddy Holly. I 1973 kom George Lucas med filmen American Graffiti. Filmen og den populære filmmusikken skapte ei bølgje med 50-talsnostalgi, og snart dukka TV-serien Happy Days opp. Mange artistar kasta seg på bølgja og byrje å halde «oldies»-konsertar. Sjølv om ingen av desse artistane klarte å oppnå same suksess som 50-talsutgåva, skapte dei ein ny interesse for musikken frå 50-talet.
Då Elvis døydde i 1977 førte dette til at Presley sin musikk hamna på radio i månadsvis og forsøk på å dokumenterte den tidlege historia til rock 'n' roll byrja å nå ut til dei store massane.
Rockabilly i seinare år
I løpet av 1970-åra vart det i aukande grad fleire og fleire ungdommar som byrja å mislike «lett rock» og disco, som dominerte salslistene, i tillegg til «kunstrock-» og progressiv rock-band som hadde vorte altfor pretensiøse og oppsvulma. Denne ungdomen ønskte å gå tilbake til ein enklare, høgare og raskare musikk som var meir i samsvar med opphavleg rock 'n' roll. Enkelte musikarar byrja å forenkle lydbilete til tre akkordar, høge gitarar og skrikande vokalar, og danna tidleg punkrock. Andre artistar gjekk tilbake til den opphavlege rock and roll-musikken frå 1950-talet for inspirasjon og seint på 1970-talet dukka det opp ei ny bølgje med rockabilly-artistar i undergrunnsmiljøa. Tidleg i 1980-åra hadde eit fåtal band, som the Stray Cats, klart å nå salslistene.
Shakin' Stevens var ein songar frå Wales som vart kjend i Storbritannia etter å ha spelt Elvis i eit teaterstykke. I 1980 gjorde han ein versjon av The Blasters sin «Marie Marie» som gjekk inn på Topp 20 i Storbritannia. Versjonane hans av songar som «This Ole House» og «Green Door» vart store hittar i Europa. Shakin’ Stevens var på 80-talet den artisten som selde nestmest singlar i Europa, meir enn Michael Jackson, Prince og Bruce Springsteen. Han var derimot aldri populær i USA.
The Cramps steig ut frå punk-miljøet ved New York-klubben CBGB og kombinerte primitiv og vill rockabilly med tekstar inspirert av gamle drive-in-skrekkfilmar som «Human Fly» og «I Was a Teenage Werewolf». Denne musikken fekk namnet «psychobilly» og påverka The Meteors og Reverend Horton Heat.
Queen gjorde ære på rockabilly med «Crazy Little Thing Called Love» i 1979, den siste rockabillysongen som nådde førsteplass på Billboard Hot 100.
The Stray Cats var det meste suksessfulle av dei nye rockabilly-artistane. Dei oppstod på Long Island i 1979 då Brian Setzer slo seg saman med to skulekameratar som kalla seg sjølv Lee Rocker og Slim Jim Phantom. Trioen tok opp ein Gene Vincent-stil. Dei fekk lite merksemd i New York og flytta til London i 1980, der dei hadde høyrt om eit aktiv rockabillymiljø. Tidlege konsertar av bandet vert sett av the Rolling Stones og Dave Edmunds, som raskt hjelpte bandet til eit platestudio. I løpet av kort tid hadde Stray Cats tre Topp 10-singlar i Storbritannia og to bestsellaralbum. Etter kvart fekk dei suksess òg i USA.
Jason & The Scorchers kombinerte heavy metal, Chuck Berry og Hank Williams og danna ei moderne utgåve av rockabilly. Sjølv om mange stempla dei som alt-country eller cowpunk gjorde Jason and the Scorchers det same som Elvis og andre gjorde i 1950-åra med å blande den mest rocka musikken som var tilgjengeleg på den tida med country for å lage ein ny stil. Bandet slo derimot aldri heilt an.
Mange andre band som kasta seg på rockabilly-bølgja tidleg på 1980-talet var the Rockats, Danny Dean and the Homewreckers, The Shakin' Pyramids, The Polecats, Zantees, The Kingbees, Leroi Brothers, The Nervous Fellas, Lone Justice og Chris Isaak.
Nær knytt til det nye rockabilly-miljøet var Roots Rock-rørsla som heldt på gjennom 1980-åra. Artistar i denne sjangeren var mellom anna James Intveld, the Beat Farmers, Del-Lords, Long Ryders, The Fabulous Thunderbirds, Los Lobos, The Fleshtones, Del Fuegos og Barrence Whitfield and the Savages. Desse gruppene var inspirert av ei heil rekkje amerikanske musikkstilar som blues, country, rockabilly, R&B og New Orleans-jazz. Dei fekk ein stor tilhengjarskare hos folk som var lei kommersielle og MTV-aktig technopop og glam metal, som dominerte radio på denne tida. Ingen av desse artistane var særleg store.
I 1983 gav Neil Young ut eit rockabilly album kalla Everybody's Rockin'. Albumet vart ikkje ein suksess og Neil Young vart så saksøkt av Geffen Records fordi «han ikkje høyrdest ut som Neil Young».
I løpet av 1980-talet var det fleire countryartistar som gjorde innspelingar i rockabilly-stil. Marty Stuart sin «Hillbilly Rock» og Hank Williams, Jr. sin «All My Rowdy Friends Are Coming Over Tonight» var døme på denne trenden.
Ingen rockabillyartistar har hatt same suksess som Stray Cats hadde i 1980-åra, men framleis finst det fleire rockabillymiljø. I Noreg har Vidar Busk gjeve ut rockabilly-musikk på 1990- og 2000-talet.
Diagenese
Diagenese er summen av alle fysiske, kjemiske og biologiske endringar, unnteke forvitring og metamorfose, eit sediment går gjennom etter avsetjing.
Sand vil i denne prosessen gå over til sandstein, leire til leirskifer og kalkslam til kalkstein. Prosessane føregår ved samanpressing, omkrystallisering og sementering av korna med nydanna mineral.
I tillegg omfattar diagenese alle andre prosessar som går føre seg i sedimenta eller sedimentære bergartar ved låg temperatur (under 200 °C), mellom anna omdanning av organisk materiale til kol, olje og gass.
120 Lachesis
120 Lachesis er ein veldig stor og veldig mørk hovudbelteasteroide. Som ein primitiv C-type-asteroide er han sannsynlegvis samansett karbonhaldig materiale. Han blei oppdaga av Alphonse Borrelly den 10. april 1872, og namnsett etter ei skjebne i gresk mytologi. Den einaste observerte okkultasjonen av Lachesis er i frå 1999, og blei sett i frå det sørvestlege USA.
Saron
Stader som heiter Saron:
Religiøse samlingsstader og kyrkjelyder:
Fernando Henrique Mariano
Fernando Henrique Mariano er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubben Avispa Fukuoka.
Embório i Kozáni
Embório (gresk Εμπόριο) er ein landsby i periferieininga Kozáni i Vest-Makedonía i Hellas. Embório var hovudsete i den tidlegare kommunen Mouríki, som no er ei kommunaleining i kommunen [[Eordéa
Bleik
Bleik er ein tettstad og fiskevær i Andøy kommune i Nordland fylke. Staden ligg på nordvestsida av Andøya, om lag ti kilometer frå Andenes. Tettstaden har.
Namnet kjem truleg frå gammalnorsk bleikr - ljos, etter den ljose sandstranda, eller av blikk - den blikkstille som kan vere inne ved Bleik sjølv om nordausten står på ute i havet.
Bleik har ein særprega klyngebusetnad og næringsgrunnlaget er hovudsakleg fisketilverking og fiskeindustri, mekanisk verkstad. I 1925 vart store delar av husa øydelagt i ein storstorm. Ein gammal gardshaug kan sporast tilbake til 600 e. Kr og har ei djubde på 6 m.
Det kjente fuglefjellet Bleiksøya ligg rett utanfor Bleik, innanfor ligg Bleiksmorena naturreservat.
Al-Khobar
Al Khobar (òg skrive Khobar eller al-Khubar; arabisk الخبر) er ein stor by i Austprovinsen i Saudi-Arabia ved kysten av Persiabukta. Han er ein av dei største byane i Golfrådet, med eit folketal på 941 358 i 2012. Al Khobar er ein del av Dammam storbyområdet i lag med Dammam og Dhahran, og i lag dannar dei det tredje største storbyområdet i Saudi-Arabia med eit estimert folketal på over 4 100 000 i 2012. Stor-Dammam omfattar òg fleire mindre byar som Al Qatif, Safwa og Ras Tanura, som medverkar til eit samla folketal på 5 212 000 i 2012. Alle dei tre bysentera vert tente av King Fahd internasjonale lufthamn, som er den største flyplassen i verda. Avstanden til flyplassterminalen frå Khobar er kring 50 km. I lag vert Al Khobar, Dhahran og Dammam ofte kalla «Trippelbyane» av saudiarabarane. Sidan Dammam, Dhahran og Al Khobar ligg mindre enn 15 km frå kvarandre, dannar dei i røynda eit samanhengande storbyområde, som er det femte største i kongedømet og det sjette i Golfrådet-landa.
Historie
I tidlege tider var Khobar ein liten hamneby ved kysten av Persiabukta, ein fiskelandsby som hovudsakleg var busett av folk frå Al Dossary-stamma. Då det vart oppdaga olje i 1930-åra, vart han omgjort til eit stort kommersielt senter og ei industrihamn. I moderne tider har den større hamna i Dammam teke over det meste av den kommersielle skipsaktiviteten i Austprovinsen, og olje vert eksportert via hamna til Saudi Aramco i Ras Tanura. Khobar er derfor omgjort og strekkjer seg langs sjøsida ved Persiabukta med parkar, restaurantar og familiestrender.
I 1996 vart Khobar Towers, eit bustadkompleks for US Air Force bomba av militante, og 19 amerikanske tenestemenn og ein saudiarabar mista livet.
Flyplass
Khobar vert tent av King Fahd internasjonale lufthamn nordvest for Dammam. Køyreavstanden frå terminalen til Khobar er 58 km.
Infrastruktur
Al Khobar er knytt til dei store motorvegane i regionen, som Dhahran-Jubail-vegen. Dhahran-Dammam-vegen og Khobar-Dammam-vegen, som går mellom Khobar og Dammam. I Al-Khobar startar òg King Fahd-vegfyllinga, som knyter Saudi-Arabia til Bahrain. Al Khobar har òg eit vasstårn som er eit kjent landemerke på eit menneskeskapt halvøy ved sjøsida.
Utdanning
Den første skulen i Khobar vart grunnlagd i 1942. I dag har Khobar meir enn 100 offentlege og private utdanningsinstitusjonar. Den internasjonale indiske skulen, (CBSE) er ein av dei største indiske skulane i verda, med meir enn 17 000 elevar.
Daglegliv
Al-Khobar er ein yrande by med mange forskjellige livsstilssenter og kjøpesenter. Byen er òg kjend for vegen som er hogd ut i fjellet (Prins Turki-gata) der det ligg fleire internasjonale og lokakle restaurantar, kafear og butikkar. Mange utlendingar arbeider i Khobar, og dei bur ofte i eigne, inneslutta område.
Klima
Khobar har ørkenklima (Köppen si klimaklassifisering: BWh), med særs varme og fuktige somrar, og milde, tørre vintrar.
Årsmiddeltemperaturen er 33 °C på dagtid og 22 °C om natta. I januar, som er den kaldaste månaden, varierer temperaturen frå 12 til 22 °C om dagen til 3 til 18 °C om natta. I juni, som er den varmaste månaden, varierer temperaturen typisk frå 36 til 50 °C om dagen til kring 33 °C om natta. Generelt varer sommaren i kring seks månader, frå mai til oktober. To månader, april og november, er overgangsperiodar, og temperaturen kan stundom nå opp i 48 °C ii denne tida. Desember, januar og februar er dei kjøligaste månadene.
Tettstader i Telemark
75,9% av dei som bur i Telemark fylke bur i tettstader, medan landsgjennomsnittet er 78,9%.
Tettstadane i Telemark etter kommune
{| class="wikitable" Bamble
Bø
Drangedal
Fyresdal
Hjartdal Det er ingen stader i Hjartdal kommune som kjem inn under tettstadomgrepet til SSB.
Kragerø
Nissedal
Nome
Notodden
Porsgrunn
Sauherad
Seljord
Siljan
Skien
Tinn
Tokke
Giacomo Puccini
Giacomo Puccini var ein italiensk komponist kjend for operaverk som La bohème, Tosca og Madama Butterfly og ariar som «Che gelida manina» frå La bohème, «O mio babbino caro» frå Gianni Schicchi og «Nessun Dorma» frå Turandot. Puccini kan seiast å ha fullendt den italienske operatradisjonen—han var den siste italienske komponisten som skreiv opera for verdsrepertoaret, og verka hans er blant dei mest framførte også i dag.
Tettstader i Telemark
Tettstadane i Telemark etter kommune
Vinje
Giacomo Puccini
Liv og karriere
Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini var fødd i Lucca i det dåverande storhertugdømmet Toscana. Familien hans hadde stått for musikken i byen si domkyrkje i to hundreår, og Puccini fekk undervising i musikk frå ein ung alder. Faren døydde då han var fem, men byen gav familien ein liten pensjon og heldt stillinga som domkyrkjeorganist open for han. Puccini lærte song, orgel og teori som harmonilære og kontrapunkt. I 1880 gjekk han ut av Istituto Pacini i Lucca, med Messa di Gloria som avsluttingsverk.
Tettstader i Telemark
Tidlegare tettstader
Desse stadene har tidlegare vore definerte som tettstader, men er det ikkje lenger no.
Giacomo Puccini
Liv og karriere
Puccini var likevel blitt overtydd om at det var opera han ville laga, ifølge tradisjonen etter at han såg Aida av Verdi i 1876. I 1880 byrja han ved konservatoriet i Milano, med økonomisk støtte frå eit søskenbarn og dronning Margherita. Dei viktigaste lærarane hans var Antonio Bazzini og Amilcare Ponchielli, medan hans. Han gjekk ut i 1883 med avgangsstykket Capriccio sinfonico, som vekte merksemd i musikkrinsar i Milano. Same året sende han ein einaktsoperaen til ein konkurranse — han vann ikkje, men venner støtta han økonomisk slik at operaen kunne framførast. Le villi blei urframført ved Teatro Dal Verme i mai 1884 og hadde stor suksess. Musikkprodusenten Giulio Ricordi kjøpte opphavsretten med løfte om at operaen skulle utvidast til to akter, og bestilte eit nytt verk til å spelast ved det leiande operahuset La Scala.
Ricordi blei ein livslang venn og støttespelar for Puccini. Sjølv om den andre operaen hans, Edgar, gjorde det dårleg på La Scala, fortsette Ricordi støtta, og sende Puccini til Bayreuth for å høyra Die Meistersinger av Wagner. Her byrja komponisten førebuingane til det neste verket sitt, Manon Lescaut, som i mange trekk likna dei fire meisterverka som følgde:  La bohème, Tosca, Madama Butterfly og La fanciulla del west, sistnemnde urframført i New York i 1910. Medan Madama Butterfly fekk ei dårleg mottaking ved premieren, truleg fordi han likna for mykje på Puccini sine tidlegare verk, blei alle desse operaene verdskjende, og er framleis populære.
Seinare verk av Puccini har fått mindre merksemd. Komponisten hadde vanskar med å forstå hendingar og nye musikkretningar i det nye hundreåret. La rondine, urframført i Monte Carlo i 1917, blei raskt gløymd. Komponisten var likevel interessert i dei nye komponistane, og studie av Debussy, Strauss, Schönberg og Stravinskij førte til det lovpriste verket Il trittico (New York, 1918), tre einaktsoperaer sett saman til eitt heile.
Den siste, ufullendte operaen hans, Turandot, er den einaste impresjonistiske italienske operaen. Medan den siste duetten mellom paret i operaen mangla, måtte Puccini dra til Brussel for å prøva behandla halskreft. Sjølv om behandlinga først såg ut til å verka, døydde han likevel her i byen, med partituret til Turandot i hendene.
Privatliv
Puccini var også kjend for eit skandaleombrust privatliv. I Lucca hadde han eit tilhøve til ei gift kvinne, Elvira Gemignani. Etter at mor til komponisten døydde flykta dei to frå byen med Elvira si dotter, Fosca. Dei slo seg først ned i Monza nær Milano, der dei fekk sonen Antonio. Paret flytta til Milano i 1890 før dei slo seg ned i fiskarlandsbyen Torre del Lago i 1891, der dei budde fram til 1921. Dei gifta seg i 1904, etter at mannen til Elvira var død — skilsmisse var utelukka i katolske Italia.
Paret var ikkje berre lukkeleg saman. Elvira var temperamentsfull og sjalu, noko ho kunne ha grunn til å vera. Puccini blei ofte forelska i andre medan han skreiv ein opera, noko Elvira var kjend med med. I 1908 gjekk Elvira til fleire hatske utfall mot Doria Manfredi, som hadde vore tenestejente hjå dei i tre år, og som Elvira no meinte hadde eit tilhøve til mannen. Doria drakk gift og døydde etter hendinga. Ei medisinsk undersøking slo fast at ho var jomfru, og dei gjekk deretter til sak mot Elvira Puccini. Manfredi-familien gjekk med på å droppa saka etter at Puccini hadde betalt erstatning til dei, men skandalen hadde fått mykje merksemd.
Musikk
Puccini skapte heilskaplege operaer der tekst, uttrykk, kostymer og iscenesetting saman med musikken skapte dramatisk effekt. Som tidlegare italienske operkomponistar var han særskild oppteken av melodi som musikalsk verkemiddel, noko ein mellom anna kan sjå i dei mange syngbare delane av verka hans. Puccini brukte også harmonikk til å skapa variasjon og til å bygga opp handlinga i eit stykke. Orkesteret spelte ein viktig rolle, ved både kraft- og klangfull bruk som hjå Strauss og Wagner, og på ein raffinert måte som hjå Debussy.
Komponisten arbeidde også nøye med teksten og den dramatiske oppbygginga, som samspelte med musikken. Arbeidet tok lang tid og medførte ofte diskusjonar med librettistane. Puccini kunna også avbryta arbeidet på eit verk, eller forseinkast av reiser til framføringar eller familieproblem.
Operaene hans skildrar typisk tragiske kjærleikssoger med sterke kvinneskikkelsar. Til forskjell frå mange andre italienske operaer har dei ofte handling frå utlandet—Japan, USA og Frankrike. Dei bygde ofte på litteratur, som Manon Lescaut, basert på ein roman med same namn av Abbé Prévost, La Fanciulla del West, etter skodespelet The Girl of the Golden West av David Belasco, og Madama Butterfly, som er ei blanding av novella «Madame Butterfly» (1898) av John Luther Long (dramatisert av Balasco) og romanen Madame Chrysanthème (1887) av Pierre Loti.
Puccini er rekna som den største komponisten i tradisjonen Giovane scuola, som etterfølge Verdi. Han var påverka av den italienske veristiske operarørsla og frå det franske lyriske dramaet, og brukte desse og andre inntrykk til å laga ein personleg stil som påverka fleire yngre operakomponistar.
Andre verk og revisjonar
(med datoar og stad for urframføringar)
Vespasian av Romarriket
Titus Flavius Vespasianus eller Vespasian var romersk keisar frå firekeisaråret 69 til 79.
Vespasian vart fødd i Falacrina i år 9 som son av Flavius Sabinus og Vespasia Polla. Faren var ein vellukka skatteinnkrevjar og bankier. Sjølv blei Vespasian ein vellukka romersk offiser som tok del i felttoget i Britannia i 47, som førte til den endelige erobringa av området. Han blei romersk konsul i 51, var statthaldar i provinsen Afrika i 63, og nedkjempa jødane sin oppstand i Jerusalem i 67–69.
Vespasian kom til makta etter etter ein kort og kaotisk borgarkrig. Borgarkrigen braut ut etter at keisar Nero av Romarriket tok livet av seg i juni 68. Dei andre deltakarane i borgarkrigen var Sulpicius Galba (68-69), Marcus Salvius Otho (69) og Aulus Vitellius (69). Alle desse utropte seg i tur og orden til keisar. I motsetnad til Vespasian mangla dei militær stønad og politisk velvilje i det romerske senatet.
Vespasian skal ha vore ein enkel og arbeidssam mann. Som keisar fekk han orden på økonomien gjennom god forvalting og innføring av fleire former for skattlegging. Ei av desse var ein «urinskatt», ein skatt på sal av urin frå Cloaca Maxima. Då sonen Titus klaga på dette skal han ha sagt at «pengar luktar ikkje».
Etter borgarkrigen var det på tide å byggja opp att Roma. Vespasian lagde eit forum som seinare blei kjend som fredstempelet, Templum Pacis. I 79 fullførte han ein kjempestatue av Apollon som var påbyrja under Nero. Han dedikerte ein scene ved Marcellusteateret og byrja bygginga av Colosseum med midlar han hadde teke frå Tempelet i Jerusalem.
I følgje Suetonius skal Vespasian ha hatt «stadige konspirasjonar» mot seg. Han overlevde desse og døydde av sjukdom. Dio Cassius fortel at han insisterte på å styra som normalt sjølv om han var sjuk fordi «ein keisar lyt døy ståande.» Dei siste orda hans skal ha vore «eg er visst i ferd med å bli ein gud.»
Vespasian blei etterfølgd av sønene Titus og Domitian. Saman danna dei det flaviske dynastiet.
Resistivitet
Gode leiarar har låg resistivitet. Kopar, som er den mest brukte leiaren i kablar i industri og bustader, har ein resistivitet på 16.78 nΩ·m (Ved 20 °C)
Tilhøvet mellom resistansen i ein leiar og resistiviteten i leiarmaterialet er gjeve ved likningi R = ρ*l/A, der R er resistansen, ρ er resistiviteten, l er lengdi av leiaren og A er tverrsnittet av leiaren.
Denne tabellen viser resistivitet, konduktivitet og temperatur koeffisienten til nokre materiale ved 20 °C.
Usjas
Usjas (sanskrit उषः, úṣas-, 'morgongry') er ei hovudgudinne innan vedisk gudetru, og har talrike lovprisingar tileigna seg i Rigvedaen. Ho er gudinna for morgonen og soloppgangen, og er forbunden med rikdom og lukke. Usjas blir framstilt som ei vakker ung kvinne, men har òg samband med alderdom og det forgjengelege.
Usjas er dotter av Dyaus, søster til nattgudinna Nirrti, og gift med solguden Surya. I hymnene hennar set ein henne òg i samband med andre solgudar. som Varuna, Indra, Agni og asjvinane.
Ein kan finna tilsvarande guddommar med liknande namn i andre indoeuropeiske mytologiar, som greske Eos, romerske Aurora og litauiske Auszrà.
Riksteatret
Riksteatret vart grunnlagt ved stortingsvedtak i 1948 som eit statleg finansiert turneteater. Det hadde si første framsyning i Kirkenes 16. juli 1949, En reise i natten, av Sigurd Christiansen. Riksteatret turnerer over heile Noreg med eigne produksjonar, innkjøpte produksjonar eller samproduksjonar med andre teater og frie profesjonelle grupper.
I 2004 hadde Riksteatret i alt 664 framsyningar av 12 forskjellige produksjonar. Alle fylka i landet får besøk av Riksteatret, og dei har eit årleg publikumstal på 100 - 135 000. Teateret har administrasjon, scener og prøvelokale i Nydalen i Oslo og 67 faste spelestader spreidd over heile landet.
Riksteatret tilbyr òg teknisk konsulentverksemd i samband med bygging av nye scener og renovering av teater og kulturhus.
Noverande teatersjef er Ellen Horn og styreleiar er Marit Reutz.
Leicestershire
Leicestershire (forkorta Leics.) er eit grevskap sentralt i England. Det er kalla opp etter storbyen Leicester, tradisjonelt administrasjonssenteret i grevskapet, sjølv om City of Leicester i dag er ei sameint styresmakt som vert styrt fråskild frå resten av Leicestershire. Grevskapet grensar til Derbyshire i nordvest, Nottinghamshire i nord, Rutland i aust, Warwickshire i sørvest, Staffordshire i vest, Lincolnshire i nordaust og Northamptonshire i søraust.
County Hall, i Glenfield, om lag 5 km nordvest for sentrum i Leicester er sete for Leicestershire grevskapsråd og hovudkvarteret for styresmaktene i grevskapet.
River Soar spring ut aust for Hinckley, heilt sør i gresvskapet, og renn nordover gjennom Leicester før ho munnar ut i River Trent der Derbyshire, Leicestershire og Nottinghamshire møter kvarandre. Store område i nordvest, rundt Coalville, er ein del av det nye National Forest-området som strekkjer seg inn i Derbyshire og Staffordshire. Det høgaste punktet i grevskapet er Bardon Hill på 278 meter over havet. Dette er òg ein såkalla marilyn.
Historie
Dei ytre grensene til Leicester har endra seg lite sidan Domesday Book vart skrive i 1086. Dei einaste større endringane er at Derbyshire har fått eksklaven Measham-Donisthorpe, medan veksten til Market Harborough førte til at Little Bowdon vart overført frå Northamptonshire.
Lailat al bara'ah
Lailat al bara'ah ('frelsenatta') eller sjabe bara'ah ('tilgjevingsnatta') er ei muslimsk høgtid feira om natta den 15. sjabán, to veker før byrjinga av ramadan. Høgtida blir markert av sunnimuslimar frå Sør- og Sentral-Asia, men ikkje av dei arabiske salafi- eller wahhabirørslene. Sjiamuslimar feirar henne som fødselsdagen til Muhammad al-Mahdi, den tolvte imamen.
Høgtida blir brukt til å be om tilgjeving for synd, anten heime eller i moskéen. Ein kan vitja graver og gje almisser. Nokre stader blir kvelden også markert med fyrverkeri.
Stjerneskipet USS «Enterprise»
USS «Enterprise» er namnet på ei rekkje stjerneskip i det fiktive universet Star Trek, skapa av Gene Roddenberry i 1966. Både seriane og filmane refererer til USS «Enterprise» i eintal, ettersom det berre finst eitt skip med det namnet om gongen.
Før federasjonen
To romfartøy har bore namnet «Enterprise» før opprettinga av føderasjonen