cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Sims 2
The Sims 2 er eit simulasjonsspel utvikla av Maxis og utgjeve av Electronic Arts. Det er oppfølgjaren til dataspelet The Sims, som kom ut i år 2000. The Sims 2 blei fyrst gjeve ut den 14. september 2004 for Microsoft Windows. Det var tilgjengeleg på Apple Mac OS X i 13. juni 2005. Åtte tillegspakkar og ni stæsjpakkar, som utvidar innhaldet i The Sims 2, har seinare blitt gjeve ut. I tillegg har fleire versjnar av spelet til spelkonsollar blitt utgitt. The Sims 2 også tilgjengeleg på mobile plattformar. Oppfølgjaren til The Sims 2 er The Sims 3, som blei lansert i juni 2009.
Sims 2 finst på PC, og i eigne versjonar til Nintendo GameCube, PlayStation 2, Xbox, Game Boy Advance, Nintendo DS og PlayStation Portable.
Tilleggspakkar
Etter lanseringa fekk The Sims 2 fleire utvidingar som tilførte spelet  meir innhald, som fleire møblar, nye figurar og funksjonar. Det er til saman åtte større tilleggspakkar for The Sims 2 og ni stæsjpakkar som i mindre grad enn tilleggspakkane tilfører spelet meir innhald.
Xbox
På xbox-versjonen kan ein velje mellom to spele-modus: Story mode og FreePlay. Den fyrste startar med at spelaren lagar ein simm, medan ein i Free mode kan lage ein familie på opptil fire. I Story mode startar spelaren i eit nabolag der allereie bur nokon. For å kome seg til neste nabolag eller område må ein oppfylle ynska til simmen sin, og seinare må ein spele andre simmar og oppfylle ynskjer deira. Når ein spelar på denne måten kan ein låse opp 16 område. I Free Mode er det meir open speling, men det er berre 4 heimar. I motsetning til Story Mode kan ein flytte inn og ut familiar og lage fleire familiar i nabolaget.
Spelet lar deg kontrollere simmane direkte i staden for å klikke der ein vil at simmen skal gå. Simmane kan ikkje vekse eller få ungar. Dersom ein sim døyr, blir han eit spøkelse og kan ikkje forsvinne, slik som på PC. Ein kan kome tilbake til livet ved å utfordre Mannen med ljåen til ein fiolin-duell.
Ein fleirspelar-funksjon er tilgjengeleg.
Kritikk
The Sims 2 til konsoll har fått generelt god kritikk. Cheat Code Central gav Xbox-versjonen 4,5 ut av 5 og X-Box Gamer gav spelet 15 ut av 20. PlayStation 2-versjonen fekk m.a. 7,75 ut av 10 av Game Informer Magazine og GameSpot gav 6.5 ut av 10 på GameCube-versjonen.
Culatra
Culatra er ei øy i Algarve i Portugal. Han er 6 km lang og 100 til 900 meter brei med om lag 1000 innbyggjarar.
I høgsesongen er det ein bar open på øya, men ingen restaurantar. Øya ligg ein halv time med båt frå Faro eller Olhão, og frå juni til september går det båtrute til øya.
Nintendo Entertainment System
Nintendo Entertainment System (ofte forkorta til NES eller ganske enkelt Nintendo) er ein 8-bits spelkonsoll som er laga av det japanske føretaket Nintendo. Konsollen kom fyrst ut i Japan i 1983 som Family Computer (også kjend som Famicom), og vart lansert i Nord-Amerika i 1985 og i Europa i 1986.
Nintendo Entertainment System er kjend for ei rekke klassiske TV-spel, til dømes Super Mario Bros. Konsollen vart mindre populær etter at Super Nintendo Entertainment System vart lansert i 1990, og gjekk ut av produksjon nokre år seinare, men fekk på grunn av den tidlegare store spreiinga ein nostalgisk kultstatus.
Nintendo Family Computer
Rundt slutten av 70-talet og byrjinga av 80-talet opplevde videospelmarknaden ein rask og uventa vekst. Spelkonsollar som Atari 2600 og Intellivision vart umåteleg populære, og mange tredjepartsutviklarar dukka opp for å kunne utnytte den veksande marknaden. Det japanske føretaket Nintendo var ein av dei og opplevde i 1982 stor suksess med ulike arkadespel som Donkey Kong, eit spel som seinare vart konvertert og pakka saman med Colecovision-konsollen i Nord-Amerika.
Det var på denne tida at Nintendo annonserte planane om å produsere sin eigen konsoll. Under leiing av Masayuki Uemura hadde Nintendo arbeidd i all løyndom med å lage eit system som opphavleg skulle bestå av ein 16-bits CPU og ein diskettstasjon. Dette skulle ein så selje for 75-100 dollar. Desse spesifikasjonane viste seg til slutt å verta for urealistiske og sluttproduktet vart ei maskin som var avgrensa til å bruke kassett-baserte spel i staden.
I det fyrste året Famicom vart selt i Japan, var det mange som kritiserte konsollen som ustabil, noko som ofte førte til systemkrasj. Snart etter måtte Nintendo tilbakekalle alle selde einingar av konsollen og så utsette produksjonen mellombels, medan ein prøvde å finne ut av dei tekniske problema. Seinare relanserte ein Famicom med eit nytt og betre hovudkort. Populariteten til konsollen gjekk i været og sal betre enn hovudkonkurrenten, Sega Master System. Rundt 470 000 einingar vart selde i 1983 og heile 1,65 millionar året etter.
NES internasjonalt
Som ein del av sin strategi for å overvinne potensiell kritikk lova Nintendo å kjøpe tilbake alle eventuelle uselde konsollar frå forhandlarane. Nintendo prøvde å distansere produktet sitt frå det tradisjonelle amerikanske videospelsystemet – det nye namnet skulle understreke det mykje større underhaldningspotensialet. Sjølve konsollen hadde fått ein heilt nytt design utan faste handkontrollar og spelkassetten skulle setjast inn under ei luke i fronten slik at kassetten låg skjult. Nintendo brukte ein ny, grå kasseliknande design for å få vekk leiketøystemplet. Dessverre for Nintendo førte desse endringane til at NESen vart meir utsett for feil og lettare øydelagd. Mekanismen som skulle halde spelekassettane på plass, var notorisk kjend for gradvis å feile. Brukarane måtte bruke ulike metodar for å få spela til å verke, som å blåse på kontaktane, setje kassetten inn berre delvis, og liknande. Hovudårsaka til mange av problema var 72-pinnars kontakten som heldt kassetten fast. Mange NES-einingar vart vekka til live igjen ved å erstatte denne kontakten, sjølv om dette ikkje var offentleg støtta av Nintendo.
På den andre sida, og igjen som ein bieffekt av videospelkrakket, for at NES-maskina skulle lykkast på den amerikanske marknaden, kunne han ikkje sjåast på som berre eit videospelsystem. Mange amerikanske forhandlarar hadde kutta tilbake, eller stoppa salet av desse einingane heilt. For å nå tilbake att valde Nintendo igjen å distansere seg frå andre spelutviklarar. Ein del av denne strategien inkluderte avsløringa av NES på CES R.O.B. (Robotic Operating Buddy) – ein plastrobot som kunne koplast til NESen og rørte seg som ein del av eit spel som skjedde på skjermen. R.O.B. overtydde forhandlarar om at moglegheitene til NES gjekk langt forbi tradisjonelle videospelsystem og hjelpte til å skaffe seg støtte blant leiketøysforretningar som tok ein sjanse på Nintendo sitt produkt. Til slutt tilsette Nintendo Worlds of Wonder som hadde produsert Laser Tag og Teddy Ruxpin for å marknadsføre NES.
Nintendo lanserte sitt system i USA i 1985 for å teste marknaden i New York der dei 100 000 einingane raskt vart utselde. Snart fylgde ei nasjonal lansering i to versjonar: Eit såkalla «Super Set» der ein fekk med R.O.B., Zapper-lyspistolen, to handkontrollar, og tre spel (Super Mario Bros., Duck Hunt, og Gyromite), og vart selt for 249 dollar. I tillegg vart det lansert eit nedskalert «Action Set» som utelet R.O.B. og Gyromite. Medan NESen skulle få oppleve ein suksess utan sidestykke skjedde det ikkje med R.O.B. Sjølv om han var ein viktig faktor for å bygge opp støtte for systemet, hadde han allereie feila i Japan og det gjekk ikkje mykje betre i USA. Det vart berre produsert to spel til roboten; Gyromite og Stack-up.
NES vart også lansert i Europa der han mottok ein mykje mindre entusiastisk respons frå spelarane. Han kom seint ut på marknaden, mange tredjeparts forhandlarar valde heller det teknisk overlegne Sega Master System og Nintendo hang etter når det gjaldt å trekkje til seg marknad og forhandlarar. NES klarte å selje meir enn Master System i Australia, men med ein mykje mindre margin enn i Nord-Amerika.
I det tidlegare Sovjetunionen på slutten av 1980-talet og tidleg på 1990-talet vart det produsert ein ulisensiert tredjeparts klon kalla Dendy Junior. På utsida var han heilt lik den originale Famicom, berre med forandring i fargane og merking for å spegle att sitt eige namn. Dessuten vart dei faste handkontrollane uteletne og heller erstatta med handkontrollar som kunne takast av og som ein kunne kople i front med DE-9 seriellkontaktar – identiske til dei som vart brukte på Atari 2600 og Atari sin serie av 8-bits datamaskiner.
Dei seinare åra (1987–1995)
Den suksessfulle lanseringa av NESen sende Nintendo rett i fronten av videospelindustrien. På slutten av åttitalet var Nintendo den uomtvistelege kongen av heimevideospel. I kjølvatnet av suksessen slo salet av NES-spelpakkar alle rekordar: Super Mario Bros. 3 som vart sleppt i 1989 tente inn over 500 millionar dollar, og sal over 7 millionar kopiar i Amerika og 4 millionar kopiar i Japan, noko som gjorde spelet til det mest suksessrike heimevideospel i spelehistoria. I 1990 hadde NESen ei større brukargruppe i USA enn nokon annan konsoll tidlegare og gjekk enkelt forbi den tidlegare rekorden som var sett av Atari 2600 i 1982. Fruktene av denne suksessen førte til at Nintendo gjekk forbi Toyota same år, som det mest suksessrike føretaket. På slutten av produksjonen hadde over 20 millionar NES einingar vorte selde i USA åleine. Han selde meir enn hovudkonkurrentane sine, Atari 7800 og Sega Master System, i Nord-Amerika med god margin. Det fanst ein NES i meir enn kvar tredje heim i Amerika og Japan.
Sega lanserte i 1989 Sega Mega Drive (omdøypt Sega Genesis i Nord-Amerika) i Japan. Når denne viste seg å vere teknisk overlegen i høve til NES såg Nintendo at marknadslutane deira byrja å minke. Nintendo svara i 1991 med Super Famicom (Super NES i Nord-Amerika) – ein 16-bits etterfylgjar til NES. Sjølv om Nintendo kunngjorde at intensjonen deira var å framleis støtte NES ved sida av dei nye konsollane, strøyma fleire og fleire spelarar og utviklarar til det nyare tilbodet, og nedturen til NES akselererte.
NES etter 1995
NES fekk ein nedtur rundt 1991–1995, der Sega Mega Drive og Nintendo sin eigen Super Nintendo Entertainment System åt meir og meir av marknadslutane, og neste generasjons CD-ROM-baserte system var på trappene. Men sjølv om NESen ikkje vart produsert etter 1995 i Nord-Amerika hadde han etterlate seg millionar av spelekassettar. Bruktmarknaden – videospelutleigarar, Goodwill i USA, garasjesal, loppemarknadar, spel ompakka av Game Time Inc. / Game Trader Inc. og selt hjå detaljhandlarar som K-Mart – blomstra. Samtidig var det mange menneske som på denne tida oppdaga NESen på ny, og rundt 1997 var det mange eldre NES-spel som vart populære hjå samlarar.
Noko anna hende òg samtidig: Programmerarar som i tillegg var NES-entusiastar byrja å utvikle emulatorar som kunne gjenprodusere det indre i ein NES på ei moderne datamaskin. Når desse vart brukte saman med ein såkalla ROM-image, ein nøyaktig kopi av programkoden til kassettane, kunne spela bli spelte på ei datamaskin. Ulovleg kopierte ROM-filer vart utveksla på ulike BBS-ar, og etterkvart som det vart meir vanleg og tilgjengeleg, òg på internett. ROM-filer var vanskelege å få tak i, og emulatorane hadde ofte mange problem – og i enkelte tilfelle var dei laga for å berre kunne spele eit enkelt spel.
Men emulering gjorde det mogleg å få tilgang til mange sjeldne spel, spel det var vanskeleg å finne, og som elles ville ha vore tapt. Dette gjorde det mogleg for spelarar å ha tilgang på eit mykje større utval av spel enn det ville ha vore mogleg med den originale konsollen. Emulatorane hadde òg fleire innebygde funksjonar som forandra spelopplevinga, til dømes det å kunne lagre spel på eit spesielt punkt og seinare starte igjen frå det same punktet.
Nintendo såg ikkje blidt på denne utviklinga, og vart den mest fremste motstandaren av ROM-utveksling. Nintendo og støttespelarane deira hevdar at ROM-utveksling ikkje er noko anna enn piratkopiering. Tilhengarar av ROM-utveksling meiner på si side at emulering tek vare på mange klassiske spel for framtidige generasjonar, på utsida av dei meir skjøre kassettformata.
Oppstoda til NES roa seg til ei viss grad ned i 2000 etter at bruktmarknaden byrja å tilby mindre eller forlange samlarprisar, og det å finne ROM'ar ikkje var ei utfordring slik det hadde vore tidlegare. Men utviklinga held fram, og NES i tillegg til SNES, ser ut til å trekkje til seg store mengder av fans i fleire år framover. Det finst òg eit sterkt uavhengig samfunn av utviklarar som er dedikerte til å produsere demoar og spel for NES.
Skilnader mellom Famicom og NES
Sjølv om den japanske Famicom og den internasjonale NES-en hadde essensielt den same maskinvaren, var det enkelte viktige skilnader mellom dei to systema:
Marknadsføring
Det at Nintendo nærast hadde monopol på videospelmarknaden gav selskapet ein innverknad over industrien som overgjekk den Atari hadde under sine glansdagar tidleg på 1980-talet. Mykje av forretningspraksisen i løpet av denne perioden har i ettertid vorte sterkt kritisert, og kan ha spelt ei rolle i minskinga av Nintendo sin marknadsdel gjennom 1990-talet. Nintendo såg på førehand for seg at tredjeparts programvareutviklarar skulle involvere seg i konsollen, og var villig til å jobbe med slike selskap, men berre på Nintendo sine premissar.
På forretningssida tyda dette at spelutviklarar var nøydde til å betale ei lisensavgift til Nintendo. Som ein del av denne avtala testa Nintendo og produserte alle spel ved sine eigne fasilitetar (som ein del av avgifta eller for ei tilleggsavgift), dei reserverte òg retten til å bestemme pris, sensurerte material dei ikkje meinte var akseptabelt, bestemte der mange kassettar dei ville produsere av kvart spel og sette grenser for der mange titlar ein utgjevar kunne produsere over ei viss tid (fem per år).
Denne siste avgrensinga førte til at fleire utgjevarar etablerte eller brukte subsidiar for å omgå retningslinene til Nintendo (døme: Konami subsidierte Ultra; Acclaim Entertainment subsidierte LJN). Denne praksisen vart ikkje brukt berre for å halde utviklarane i tøylar, men òg for å manipulere sjølve marknaden: I 1988 arrangerte Nintendo ein bevisst spelmangel for å auke etterspurnaden. Kalla «inventarforvaltning» av hovedpressetalsmann Peter Main for Nintendo of America, nekta Nintendo å imøtekomme alle forhandlarbestillingane. Forhandlarar, der inntektene frå Nintendo-basert hardware og programvare utgjorde ein stor del av total omsetnad, (ved eit tidspunkt rapporterte Toys R Us at 17 % av salet og 22 % av inntektene kom frå Nintendo-varer) kunne lite gjere for å stoppe denne praksisen. I 1988 vart over 33 millionar NES-kassettar selde i USA, men utrekningar viser at den faktiske etterspurnaden var nærare 45 millionar.
Sidan Nintendo kontrollerte produksjonen av alle kassettane, kunne dei tvinge desse reglane på på tredjepartsutviklarar. Denne avgrensa produksjonen ville skade fleire mindre programvareutviklarar, uansett om etterspurnaden for spelet deira var høg, kunne dei berre tene så mykje som Nintendo let dei gjere.
Fleire selskap byrja å produsere ulisensierte spel, enten fordi dei nekta å betale lisensavgifta eller fordi dei vart avviste av Nintendo. Dei fleste av dei ulisensierte spela brukte eit mellomledd (dongle) som skulle koplast til eit lisensiert spel, for å kunne nytte seg av 10NES låschipen. Nokre selskap produserte krinsar som brukte eit spenningssjokk for å sette ut autentiseringseininga i NESen. I noko som må vere eit av dei meir frekke piratkopieringsmetodane når det gjeld videospel, stal Tengen ganske bokstaveleg frå United States Patent and Trademark Office, noko som tillet dei å produsere falske autentiseringsbrikker. Sjølv om Nintendo hadde varierande hell med å saksøke slike selskap (til dømes vann Galoob og deira Game Genie-eining i saka Lewis Galoob Toys, Inc. v. Nintendo of America, Inc.), vart dei fleste tvinga til å stoppe produksjonen på grunn av saksomkostingar i langvarige rettssaker og søksmål forårsaka av kampen mot desse syndarane. Eit merkbart unntak var spela frå Color Dreams under namnet Wisdom Tree der det religiøse innhaldet hindra Nintendo i å saksøke, grunna frykt for tilbakeslag frå publikum.
Med introduksjonen av Sega sin vellykka Mega Drive møtte Nintendo verkeleg konkurranse i industrien, og vart tidleg på 1990-talet tvinga til å revurdere sitt standpunkt mot utviklarane, der mange hadde byrja å gå over til andre system. Når konsollen vart relansert som AV Famicom og NES 2, vart 10NES-brikka utelaten frå konsollen, noko som markerte slutten på Nintendo si makt over sine tredjeparts utviklarar.
Selskap som produserte ulisensierte spel eller tilhøyrsle for den nordamerikanske marknaden:
Hardwareklonar
Som ein vidspreidd og seigliva spelkonsoll vart NES ein av dei mest kopierte i verda. I nokre område, særleg i Sør-Amerika og i det tidlegare Sovjetunionen, der NESen aldri vart offisielt gjeven ut av Nintendo, var slike klonar ofte dei einaste tilgjengelege videospelsystema. Dette var tilfellet med Dendy Junior, ein særleg vellykka NES-klon som oppnådde utstrekt popularitet i Russland og dei tidlegare sovjetiske republikkane tidleg på 1990-talet. Andre stader kunne ein til og med nokre gonger finne slike system side om side med offisiell Nintendo hardware – noko som ofte førte til rask rettsleg reaksjon. Mange av desse tidlege systema var like NES eller Famicom ikkje berre i funksjon men òg i utsjånad, og forskjellen var ofte ikkje meir enn eit nytt namn og ein annan logo som erstatta Nintendo sin.
Marknaden for NES-klonar har halde fram å ver, sjølv etter Nintendo sin eigen produksjonsstopp av NESen. Slike klonar sel endå, sjølv etter år 2000. Men medan NESen sjølv går i gløymeboka, har desse systema typisk etterlikna dei mest populære spelkonsollane i si tid. NES-klonar som ser ut som Sega Mega Drive, Super NES og også noverande system som Nintendo GameCube, Sony PlayStation 2 og Microsoft Xbox har vorte produserte. Nokre av dei meir eksotiske av desse systema har gått lenger enn funksjonaliteten til originalhardwaren og har inkludert variasjonar som eit handhalde system med farge-LCD-skjerm. Andre har vorte produserte med tanke på enkelte spesialiserte marknadar, døme er ulike «educational computer packages» som inkluderer kopiar av nokre av NESen sine utdanningstitlar og andre med ein kopi av Famicom BASIC tastaturet – noko som omformar systemet til ei ganske primitiv personleg datamaskin.
Kanskje i eit forsøk på unngå rettsleg merksemd frå Nintendo er få av desse systema opent merka som «NES-kompitabel». Dei er veldig ofte selde i veldig attraktive og villeiande øskjer, og viser skjermbilete frå nyare (og kraftigare) system og pryda med villeiande, eller rett og slett ukorrekte, sitat som fortel «…ultimate videogame technlology [sic]…» eller «…crystal clear digital sound, multiple colors and advanced 3D graphics». Nokre produsentar vel å bruke ein noko mindre villeiande tilnærming, og beskriv systemet meir generelt som eit «fjernsynsspel», «8-bit konsoll», eller «multi-spel-system», men sjølv ikkje desse døma seier noko som skulle tilseie kompatibilitet med NES-hardwaren.
Sidan ingen av desse ulisensierte klonane inneheld 10NES autentiseringsbrikka kan dei fleste køyre spel som den offisielle NES-modellen ikkje ville køyre. I tillegg kjem mange moderne NES-klonar med eit innebygd utval av spel, typisk lagra på ein intern ROM som kan gå frå 128 kB opp til fleire megabyte i storleik. Desse innebygde spela er ofte meint for å suplementere heller enn å erstatte den tradisjonelle kassettinngangen, sjølv om enkelte einingar utelet ein slik inngang fullstendig – noko som fører til at ein berre kan spele dei innebygde spela. Typiske tal på dei innebygde «ulike» spela spenner frå tre til over femti eller hundre spel for dyrare produkt. Talet «ulike» spel er viktige, fordi mange NES-klonar hevdar å ha så mange som 10 000 innebygde spel, medan forskjellen på dei fleste slike spel er ingenting anna enn små grafiske endringar, eller hacks som gjer at ein kan starte det same spelet på ulike nivå eller med ulikt tal liv. NES-klonar av god kvalitet kjem derimot med meir enn 20 ulike spel, sjølv om dei fleste av dei er under 64 kB i storleik.
Nintendo har tradisjonelt hatt ei ganske uklar haldning når det gjeld ulisensierte og ofte ulovleg klona hardware. Så seint som i 2004 saksøkte Nintendo of America produsentane av Power Player Super Joy III, ein NES-klon som har vorte selt i Nord-Amerika og Europa.
Mike Ogletree
Mike Ogletree er ein skotsk trommeslagar og gitarist. Han var med å skipe det skotske rockebandet Café Jacques, men er mest kjend for arbeidet sitt i new wave-banda Fiction Factory og Simple Minds.
Nogent-sur-Seine
Nogent-sur-Seine er ein kommune nordaust i Frankrike i departementet Aube der han er sous-préfecture. Byen ligg i regionen Champagne-Ardenne ved elva Seinen og har om lag 6 000 innbyggjarar.
Sharqia guvernement
Sharkia eller Sharqia er eitt av 28 guvernement i Egypt og ligg i Nildeltaet nordaust i landet. Hovudstaden i regionen er Zaqaziq.
Geografi
Byar i Sharkia:
Gamle Stavanger
Gamle Stavanger er eit område i Stavanger. Området ligg ved Vågen. I området er det lagt vekt på å ta vare på gamle hus og gateløp. Norsk Hermetikkmuseum ligg i Gamle Stavanger, med små kvite trehus kring. Dei fleste av husa vart bygd på 1800-talet.
Khanti
Khanti (tidlegare ostjakisk) er eit ugrisk språk i den uralske språkfamilien som blir snakka i Khanty-Mansia i Vest-Sibir i Russland.
Dialektar
Khanti er eigentleg tre ulike språk (nord-, aust- og sørkhanti), som kvar for seg er delt opp i svært mange dialektar.
Skriftspråk
Før den russiske revolusjonen vart det publisert ein del religiøse skrifter på khanti. Rett etter revolusjonen fekk khanti, som så mange språk i Sovjetunionen, eit eige skriftspråk, basert på det latinske alfabetet. I tråd med skiftet i den sovjetiske politikken i 1935 vart dette skriftspråket skifta ut med eit skriftspråk det kyrilliske alfabetet.
Litteratur
Glottolog sin bibliografi over khantisk språkforsking
Ryo Hiraide
Ryo Hiraide er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane FC Tokyo og Kataller Toyama.
Vetle Skagastølstind
Vetle Skagastølstind, òg kalla Skagastølstindane, Vetle eller -Vesle, er ein av toppane i Skagastølstindane og ligg mellom Midtre Skagastølstind, Storen (Store Skagastølstind) og Sentraltind.
Vetle Skagastølstind er ein del av den høgastliggande fjellryggen i Noreg, Styggedals- og Skagastølsryggen, som ligg i fjellområdet Hurrungane, i den sørvestre delen av Jotunheimen.
Oddmund Hoel
Oddmund Hoel, fødd og død i Oppdal, var ein norsk jurist og politikar for Venstre.
Biografi
Hoel var son av lensmannen i Oppdal. Han tok middelskole, underoffiserskole i 1930 og vart student i 1935. I 1941 vart han cand.jur.. Han var lensmannsbetjent i Oppdal 1930-1941. Frå mai 1945 vart han først konstituert, sidan fast tilsett som lensmann i Oppdal, ei stilling han hadde til han vart pensjonist i 1975. Han hadde òg ein militær karriere, i 1931 vart han sersjant, i 1933 fenrik, i 1945 løytnant. Under krigen var han advokat i Oppdal (1941 til 1945), dette tok han opp att som pensjonist og praktiserte til han døydde. Frå 1934 til 1977 var han forretningsførar ved A/S Oppdal elektrisitetsverk.
I 1954 vart han vald inn på Stortinget som representant for Venstre. Han sat i tre periodar og var medlem av Forsvarskomiteen heile tida. Han var òg delegat til NATOs parlamentariske forsamling alle periodane på Stortinget. Han var òg varamedlem til Den utvida utanriks- og konstitusjonskomitéen,
1376 Michelle
1376 Michelle er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Flora. Han blei oppdaga den 29. oktober 1935 av Guy Reiss ifrå Observatoire astronomique d’Alger - Bouzaréah i Alger.
KNM «Tyr»
KNM «Tyr» (Ex. MS «Standby Master») er eit minekontrollfartøy. Hovudoppgåvene er utlegging, opptaking og vedlikehald av kontrollerbare minefelt langs kysten. Fartøyet vart bygd ved Voldnes Skipsverft i Ålesund i 1981. Fartøyet segla som standbyfartøy i Nordsjøen. Fartøyet vart kjøpt av Sjøforsvaret i 1993. Skipet vart bygd om og modernisert ved Mjellem & Karlsen i Bergen. Fartøyet fekk mellom anna installert dynamisk posisjoneringsutstyr og miniubåt (ROV). Kommando vart heist om bord fyrste gong 7. mars 1995. KNM «Tyr» høyrer til Minekrigsflotiljen og er stasjonert på Haakonsvern Orlogsstasjon i Bergen.
Fartøyet har mykje utstyr som gjer det brukande til mange forskjellige oppdrag. I tillegg til Sjøforsvaret vert skipet nytta av m. a. Tollvesenet, Politiet, Statens ureiningstilsyn, Havforskingsinstituttet og Forsvarets forskingsinstitutt.
Fartøyet kan nyttast til torpedoopphenting, utlegg og opphenting av uavhengige minesystem, vrakleiting og -filming, filming og kartlegging av havbotnen, inspeksjon og filming av undervassinstalasjonar, nøyaktig posisjonering og utplassering av utstyr som skal nyttast på havbotnen, søk etter sakna gjenstandar og personar, større redningsoperasjonar på overflata, slep, løft på 9 tonn, frakt av større gjenstandar og assistanse til andre fartøy i samband med brann, havari og liknande.
Fakta:
Bemanning: 7 offiserar, 3 matrosar (verva) og 10 vernepliktige mannskaper.
Hoveddimensjonar:
Deplasement: 550 tonn (lett) og 735 tonn (fullasta)
Ermal
Ermal (portugisisk Ilha do Ermal) er ei øy i Portugal. Han ligg i Peneda-Gerês nasjonalparken (Parque Nacional da Peneda Gerês), om lag 25 km nord for Braga, i Vieira do Minho.
KNM «Tyr»
Lengde: 42.5 meter
Ermal
Det vert halde ein musikkfestival på øya kvart år.
KNM «Tyr»
Breidde: 10 meter
Største djuptgåande: 5.8 meter
Høgde: 20.5 meter
Fart: 12 knop
Lastekapasitet: ca 80 tonn
Hjelpebåtar:
Mann over bord båt (MOB)(Ufas Sjøbjørn 25)
Koplingsbåt
Kabelbåt
Magne Fremmerlid
Magne Fremmerlid er ein norsk operasongar. Han har studert ved Rogaland Musikkonservatorium og hjå Ingrid Bjoner i Oslo. Han debuterte i 1991. Magne Fremmerlid syng bass. Han har hatt mange rollar som solist ved Den Norske Opera. Magne Fremmerlid kjem opphavleg frå Skodje kommune på Sunnmøre, men bur no på Bisjord i Larvik.
KNM «Tyr»
Dykkarbåt(Zodiak gummibåt)
Dykkarkapasitet:
Fartøyet har to vernepliktige skipsdykkarar og er utstyrt for dykkaroperasjonar til ei maksimal operasjonsdjupne på 30 meter. Fartøyet har undervasstelefon og dykkarsamband.
Bakgrunnsstoff
Heimesida til KNM «Tyr»
CIENS
Medlemer:
Newport Folk Festival
Newport Folk Festival er ein årleg amerikansk musikkfestival med hovudsakleg visesong og folkemusikk som vert arrangert i Newport i Rhode Island. Han vart gjennomført første gong i 1959. Fleire viktige hendingar i historia til populærmusikken har skjedd på denne festivalen, blant anna då Bob Dylan spelte elektrisk i 1965.
Historie
Newport Folk Festival vart starta i 1959 av Theodore Bikel, Oscar Brand, Pete Seeger og George Wein, grunnleggjar av han allereie godt etablerte Newport Jazz Festival, og partnaren hans, Albert Grossman.
Festivalen er kjend for å ha introdusert utøvarar som seinare vart betydeleg stjerner, særleg Joan Baez som opptredde som uanmeldt gjest for Bob Gibson i 1959, og Bob Dylan (som hadde Grossman som manager) som for første gong opptrådde på Newport i 1963 og som er generelt anerkjend som den første nasjonale framferda hans. Dylan vart den musikaren som er mest kjend (eller berykta) for tilknytinga si til festivalen. I 1963 og 1964 vart Dylan forbunde med Joan Baez (som sjølv hadde vore ein av dei første som vart oppdaga på den første festivalen i Newport i selskap med Chicago-musikaren Bob Gibson).
Festivalen har fokus på folkemusikk i ein vid og laus forstand. Festivalen var assosiert med den nye interessa på 1960-talet for blues der musikarar som hadde vore «tapt» sidan 1940-talet (jfr. deltablues) vart «gjenoppdaga».
Konsertane har vore ei rik kjelde for opptak. Murray Lerner regisserte ein film frå festivalen som vart utgjeve i 1967, basert på opptredenar frå åra 1963-1965, i dag tilgjengeleg på DVD.
Seinare år
Newport Folk Festival fekk vanskelegare tider på slutten av 1960-talet, og måtte òg halda stengt i fleire år, men byrja på nytt i 1971. Musikkfestivalen fekk ei fornying og ein ny vår i 1985 og har sidan vorte ein av det mest viktige musikkfestivalar for hovudsakleg akustisk og folkemusikk i USA ved sida av Philadelphia Folk Festival som byrja i 1960. Festivalen har vorte gjennomført utan avbrot sidan 1985, om enn i ei anna form enn i storhetstida på 1960-talet. Frå å baserast utan profitt har han vorte profittbasert, og publikum har minska frå 20 000 til 10 000 og kveldskonsertane har vorte avlyst. I tillegg har det kome inn kommersielle sponsorar som Ben & Jerry's og Dunkin' Donuts. Festivalen i 2007 hadde musikarar som Linda Ronstadt som var hovedattraksjon på fredagskvelden i tillegg til andre velkjende musikarar som Allman Brothers Band, Emmylou Harris, Alejandro Escovedo, Cheryl Wheeler, Hazel Dickens og Ralph Stanley.
På turné med Newport Folk Festival
I 1998 kom ein sammensetning med mange musikarar, berre løslig knytte til folkemusikk, som har turnert i USA under tilnamnet «Newport Folk Festival Tour». Dei spelte på nettverket for ordinære amfiteatra utandørs.
Den første oppstillingen omfatta musikarar som Lyle Lovett, Nanci Griffith, Alison Krauss, John Hiatt, Newport-veteranen Joan Baez, Wilco, Suzanne Vega, Loudon Wainwright III, Lucinda Williams, og Jimmie Dale Gilmore. Ei melding i avisa New York Timest fant ein del likskapar mellom framferdene til desse musikarane, men òg eit tap av folkemusikken si følsemd i opphavet av dens føremål.
Fjotland
Fjotland er ein tidlegare kommune i Vest-Agder fylke, i dag ein del av Kvinesdal kommune. Fjotland var eigen kommune frå 1837 til 1840 og frå 1858 til 1963.
Kommunesoge
Fjotland herad vart fyrste gong oppretta ved innføringa av formannskapslovene i 1838. Alt tre år etter, i 1841, vart Fjotland innlemma i Kvinesdal kommune, og slik var det til Fjotland vart skild ut att frå Kvinesdal som eige herad i 1858. Ved andre skipinga budde det 1044 personar i heradet. Sidan det store kommunebrigdet i 1964 har Fjotland igjen vore del av Kvinesdal kommune. I denne nyaste kommunedanninga inngår også den tidlegare kommunen Feda.
Den norske kyrkja
Fjotland er eit sokn Lister prosti i Agder og Telemark bispedømme. Då ordninga med prestegjeld vart avvikla i 2004 høyrde soknet til Kvinesdal prestegjeld.
Vegar
Riksveg 42 går gjennom Fjotland. På Kvinlog kryssar den med Riksveg 465.
Ilha do Pessegueiro
Pessegueiro er ei øy i Alentejo i Portugal i kommunen Sines. Ho er ei lita øy nær Porto Covo, ein liten by med ei kjend strand.
Holmvatnan i Grane
Holmvatnan er to innsjøar i Holmvassdalen i Grane, Nordland.
Johannes Flintoe
Johannes Flintoe var ein dansk-norsk kunstmålar.
Liv og virke
Av helseomsyn flytta han i 1811 til Kristiania i Noreg. Der var han teatermålar, laga landskapsdekorasjonar, måla portrett og teikna møblar.
Men han er best kjend for sine måleri av norsk høgfjellsnatur. Gouache-måleri av fossar og fjell, naivt framstilt i skarpe fargar kjenneteiknar målarkunsten hans. Han teikna elles levande skildringar frå sine fire lange reiser til indre delar av Sør-Noreg (og ei til Trøndelag) i perioden 1819 til 1825. Verket Scener af reiselivet i Norge vart utgitt 1838-40 med tekst av Mauritz Hansen. Gjennom undervisning på teikneskulen i Kristiania vart Flintoe ein føregangsmann i norsk landskapsmåling.
Flintoe var nærast ein utførleg handverkar i beste empire-tradisjon.
Flintoe flytta i 1851 tilbake til København og døydde der.
Kandíli
Kandíli (gresk Καντήλι) eller Kantili er eit fjell nordvest på Évvia i Hellas. Eldre namn på fjellet er Kantilio, Kandilio, Kantilion og Kandilion. Kandíli er 1 227 meter over havet og er om lag 30-40 km langt frå søraust til nordvest og om lag 15 km breitt.
Frå toppen av fjellet kan ein sjå nærliggande fjell nord på Évvia, og dei austlege områda av Fthiótida og dei nordaustlege områda av Viotía.
Hidenobu Takasu
Hidenobu Takasu er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Kawasaki Frontale.
Måleinstrument
Eit måleinstrument er eit instrument for å måla noko med. Eit måleinstrument kan vera alt frå enkle instrument som eit kvikksølvtermometer eller eit måleband, til det avanserte måleelement med tilhøyrande måleomformarar.
Standardisering
Einingane til dei ulike verdiane som eit måleinstrument skal måla er fastsett i internasjonalt standardar. Ulike system har har i bruk opp gjennom historie, men dei fleste landa har offisielt gått over til SI-systemet, som er det mest moderne av fleire metriske system.
Det finst òg fleire standardar for kalibrering og merking av ulike måleinstrument.
Kalibrering
Eit måleinstrument vert kalibrert for at det skal samsvara med standardane. Kalibrering er å auka grannsemda i målinga. Når eit instrument vert kalibrert, vert det samanlikna med eit anna instrument som har høgare krav til grannsemd. Instrumentet som vert brukt til kalibreringa, skal vera minst tre gonger så nøyaktig som instrumentet ein kalibrerar. Det skal kunna sporast kva for eit instrument som er brukt i kalibreringa, difor vert det skrive eit kalibreringssertifikat når kalibreringa er ferdig. Alle måleelement og måleomformarar skal ha eit slikt prov på at det er kalibrert mot eit meir nøyaktig instrument. Dette kallar ein sporevne. Krava til grannsemd etter kalibrering varierer ut frå kva instrumentet skal brukast til.
Isabella av Castilla
Isabella I, kjend som Isabella den katolske, var regjerande dronning av eit sameint Spania frå 1479 til 1504. Ho var fødd i Madrigal, og døydde i Medina al Campo.
Familie
Ho var dotter av Johan II av Castilla (1405-1454) og Isabella av Portugal. Isabella I gifta seg med syskenbarnet Ferdinand II av Aragonia den 19. oktober 1469, noko som la grunnen for ei spansk riksdanning. Ho etterfylgde broren Henrik IV av Castilla på Castilla si trone i 1474 men var tvinga til å forsvara arveretten sin mot brordottera Juana la Beltraneja.
Skipinga av Spania
I 1479 kom Ferdinand på trona i Aragón. Ekteskapet deira skapte ein personalunion mellom dei to rika deira, og same året tok Isabella og Ferdinand tittelen «konge og dronning av Spania». Paven tildelte dei tilnamnet «dei katolske».
Under Isabella og Ferdinand blei den kristne gjenerobringa (Reconquista) av den iberiske halvøya fullført. Den spanske inkvisisjonen vart etablert i 1478. I sin kamp mot kjetteri erobra dei spanske styrkane i 1492 det siste muslimske fotfestet på den iberiske halvøya, kongeriket Granada. Same året vart alle jødar utvist frå landet, eller tvinga til å konvertera til katolisismen.
Desideria av Sverige og Noreg
Desideria var dronning av Sverige og Noreg frå 1818 til 1844. Ho var døypt Bernhardine Eugenie Désirée Clary. Ho er stammor til Huset Bernadotte, som framleis sit på den svenske trona.
Isabella av Castilla
Skipinga av Spania
Kongeparet er også kjend for å ha gjeve Christoffer Columbus støtte i forsøket hans på å finna ein sjøveg i vest til India. I staden oppdaga han Amerika, noko som danna grunnlag for det spanske imperiet.
Îles Fram
Îles Fram er ei lita gruppe klipperike øyar og skjer vest i Archipel de Pointe Géologie, 2 nautiske mil nord-nordvest for Cape Geodesie. Dei vart fotograferte frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47, kartlagde av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949–51, og namngjevne av dei etter det norske polarskipet «Fram», nytta av Fridtjof Nansen i Arktisk og Roald Amundsen i Antarktis.
Guttorm av Noreg
Han var fødd Guthormr Sigurðarson (gamalnorsk), son av Sigurd Lavard og soneson av kong Sverre.
Borgarkrigstida i norsk historie varte frå om lag 1130 til 1240. I denne tida pågjekk det mange ulike stridar av ymse omfang og styrke. Bakgrunnen for desse stridane var dei uklare norske tronfylgjelovene, sosiale forhold og kampen mellom ulike aristokratiske parti og mellom kyrkja og kongen. Det var for det meste to ulike flokkar, kjent ved ulike namn. Til slutt stod striden mellom birkebeinar og baglar. Midtpunktet for flokkane var som oftast ein kongsson som vart sett opp som kongsemnet til flokken.
Guttorm etterfylgde onkelen sin, birkebeinarkongen Håkon Sverresson, dagen etter at han døydde, den 2. januar 1204. Då han døydde ser det ut som om Håkon hadde kontroll over heile Noreg, men etter at han døydde, ein gong i første helvta av 1204, kom baglarane sitt kongsemne Erling Steinvegg til Vika med ein stor flokk saman med danskekongen Valdemar Sejr. Dette vart starten på den andre baglarkrigen (1204-1208).
Dagen etter at Guttorm vart konge vart Håkon galen (gamalnorsk Hákon galinn), ein nevø av kong Sverre, gjort til jarl og militær leiar for birkebeinane. Håkon galen vart soleis den eigentlege leiaren for birkebeinane, i og med at Guttorm berre var fire år gamal. Guttorm og birkebeinane segla til Nidaros der Guttorm vart hylla som konge på Øyratinget.
I august same året vart han sjuk og døydde. Birkebeinane kjende ikkje til nokon annan direkte etterkomar av kong Sverre, sidan dei endå ikkje visste om Håkon Håkonsson. Dei valde difor Inge Bårdsson, ein annan nevø av kong Sverre, til ny konge. Guttorm vart gravlagd i Nidarosdomen i Trondheim.
Hovudkjeldene våre til Guttorm sitt liv er baglarsoga og soga om Håkon Håkonsson, som begge vart skrivne på 1200-talet.
Shuto Kono
Shuto Kono er ein japansk fotballspelar.
Desideria av Sverige og Noreg
Bakgrunn
Désirée Clary var dotter av ein rik kjøpmann og silkefabrikant frå Marseille. Familien hadde nære band med Bonaparte-familien. Søstera hennar, Julie Clary, gifta seg med Joseph Bonaparte, og blei dronning av Napoli og Spania. Désirée sjølv var forlova med Napoleon Bonaparte, men det vart aldri til noko giftarmål. I staden gifta ho seg den 17. august 1798 med Jean Baptiste Bernadotte, som seinare vart Kong Karl Johan av Sverige og Noreg. Dei to fekk sonen Oscar, som seinare vart kong Oscar I.
Kongeleg liv
Den nye kronprinsfamilien kom til Stockholm den 6. januar 1811. Det var 26 kuldegrader den dagen, og dronninga skal visstnok ha grete då ho kom til byen. Dronning Desideria vart aldri heilt fortruleg med svensk kultur eller klima, og lærte seg heller ikkje språket. Ho heldt til i Paris i tolv år, men kom tilbake til Stockholm i 1823 og budde der resten av livet sitt. Ettersom ho ikkje hadde vore til stades då Karl Johan vart krona, skjedde kroninga hennar i 1829. Ho vart enkje i 1844.
Desideria døydde i 1860, året etter at Oscar døydde. Ho vart 83 år gamal.
Vestre Høgvagltinden
Vestre Høgvagltinden (1967 moh.) er eit fjell i Jotunheimen. Toppen er ein av Høgvagltindane og ligg i Luster kommune i Vestland.
Eggerberg
Eggerberg er ein kommune i distriktet Brig i kantonen Valais i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 852 meter over havet.
Lisa Marie Gamlem
Lisa Marie Gamlem er ein norsk regissør. Ho var tidlegare programleiar for «U» på NRK fjernsyn. Gamlem har regissert fjernsynsserien «Ping-Pong» (Emmy-nominert 2008), og kortfilmen «Kjøttsår» (nominert til Gullpalmen ved Cannes filmfestival i 2011). Ho har også regissert episodar av fjernsynsseriane «Lilyhammer» og «Hvaler».
Eggerberg
Kommunen ligg i fjellsida ovanom den nordlege Rhônedalen, nær Visp. Han består av landsbyen Eggerberg og grendene Mühlackern, Wirmschland, Berg, Eggen og sommarebusetnaden Finnen.
32 Pomona
32 Pomona er ein hovudbelteasteroide.
Pomona vart oppdaga av H. Goldschmidt 26. oktober 1854. Den er namngjeven etter Pomona, gudinna for frukttre i romersk mytologi.
Shuto Kono
Han spela for klubbane FC Tokyo, Oita Trinita, FC Machida Zelvia, V-Varen Nagasaki og JEF United Chiba.
1377 Roberbauxa
1377 Roberbauxa er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 14. februar 1936 av Louis Boyer ifrå Observatoire astronomique d’Alger - Bouzaréah i Alger.
Belasitsa
Belasitsa (makedonsk og bulgarsk Беласица, gresk Μπέλες, Béles eller Κερκίνη, Kerkíni) er ei fjellkjede i regionen Makedonia i Søraust-Europa på grensa mellom Hellas, Nord-Makedonia og Bulgaria. Området er kjent for slaget ved Kleidion i 1014, som var avgjerande for fallet til Det første bulgarske riket.
Fjellkjeda er om lag 60 km lang og 7-9 km brei og ligg like nordaust for Dojransjøen. Det høgaste punktet er Radomir på 2 029 moh, og elles ligg fjellkjeda 300 til 1 900 moh. Klimaet er sterkt påverka av Middelhavet.
M-læring
M-læring er eit omgrep som somme tider blir brukt om e-læring via mobile elektroniske apparat, som mobiltelefonapparat eller lommedatamaskiner.
Songvår fyrstasjon
Songvår fyrstasjon er eit kystfyr i Kristiansand kommune i Agder. Det vart tent først gong 1. november 1888. Det første fyret var eit lite trefyr. Sjølve fyrlykta var bygd inn i det eine hjørnet av bustadhuset.
Songvår fyr er ikkje, som ein kunne tru, plassert på ei øy med namn Sognvår. Fyret ligg på Hellersøy, mens naboøya i nord heiter Songvår. I 1886 avgjorde fyrdirektøren at fyret skulle heite Songvaar fyr. Namnet er unikt, noko som var og er ønskeleg for fyr. Det finst fleire øyar som heiter Helersøy langs kyste, og berre i Søgne er det fem.
I tillegg til fyrbygningen av tre, vart det bygd uthus med fjøs og høylåve, ein oljebod og båtnaust med opptrekk. Fyrvaktaren fekk bidrag frå Jorddyrkningsfondet og heldt ei ku, nokre høner og eit par sauer.
Det andre fyret
I 1950 vart det bygd eit nytt maskinrom på Songvår. Eit nytt fyrtårn, 14 meter høgt vart tilbygd i 1955. Linseapparatet frå 1888 vart med over i det nye tårnet. Det gamle vart rive og materiala frakta til land. Grunnmuren står framleis.
Fyret vart automatisert og avfolka i 1987. Då vart drifta lagt om til solcellepanel og ein del av maskinrommet vart ominnreda til batterirom med ein batteribank på 380 batteri. 40 solcellepanel vart montert i eit stativ utanfor.
Fauna
Hellersøy har eit rikt fugleliv og alt i 1935 vart det innført visse verneavgjersler. I 1981 vart øya freda som fuglereservat etter Naturvernloven. Det er ilandstigningsforbod og forbod mot å gå utanom sjølve fyrområdet mellom 15. april og 15. juli.
Valderøya
Valderøya er ei øy i Giske kommune på Sunnmøre.
Med 3 345 innbyggjarar (2008) er øya den mest folkerike i kommunen. Her ligg kommunesenteret Valderhaugstrand, sør på øya. Andre viktige tettstader er Nordstrand i aust og Skjong i sørvest. Fiske og fiskeforedling, tenestyting og mekanisk industri er dei viktigaste næringsvegane. Rådhuset i Giske kommune ligg på Valderøya.
Geografi
Valderøy har ein flatevidd på 6,5 km² og er berglendt. Øya har brusamband til Vigra over Gjøsund og til øya Giske over Staursundet. Valderøytunnelen utgjer eit undersjøisk tunnelsamband til Ellingsøy som går vidare til Ålesund.
Historie
Dei viktigaste historiske stadene på øya er Skjonghellaren, ei hole i fjellet med spor etter busetjing frå yngre jernalder, og Valderhaugen, der ein har funne dei eldste båtrestane i Norden.
Valderøy kyrkje er ei betongkyrkje frå 1961.
Pablo Bastianini
Pablo Bastianini er ein argentinsk fotballspelar.
Han spela for klubben Yokohama F. Marinos.
1378 Leonce
1378 Leonce er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Nysa. Han blei oppdaga den 21. februar 1936 av Fernand Rigaux ifrå Observatoire Royal de Belgique i Uccle.
Marian Anderson
Marian Anderson var ein amerikansk altsongar. Ho framførte eit breitt spekter av musikk, frå opera til spirituals. Anderson opptredde med kjente orkester på store konsert- og konsertlokale i heile USA og Europa mellom 1925 og 1965.
Som ein afroamerikansk framifrå klassisk songar blei Anderson ein viktig figur innan kampen mot raseskilje i USA på midten av 1900-talet. I 1939 blei ho nekta av gruppa Daughters of the American Revolution (DAR) å opptre for eit blanda publikum i Constitution Hall i Washington, D.C. Fyrstedama Eleanor Roosevelt og tusentals andre meldte seg ut av organisasjonen som følgje. Med støtte frå Roosevelt og mannen hennar, president Franklin D. Roosevelt, heldt Anderson ein kritikarrost utandørskonsert på påskedagen, 9. april 1939, på trappene til Lincoln-minnesmerket i staden. Ho opptredde framfor eit blanda publikum på over 75 000, og eit radiopublikum i milliontal. 7. januar 1955 blei Anderson den fyrste afroamerikanaren til å opptre ved Metropolitan Opera i New York.
Anderson har fått ei rekkje prisar og utmerkingar. I 1963 blei ho tildelt den fyrste Presidentens fridomsmedalje av president John F. Kennedy I 1973 blei ho teken med i Kvinnene sitt æresgalleri i USA. Ho har også ei stjerne på Hollywood Walk of Fame.
Pitta
Pitta er ei biologisk slekt av fuglar i familien Pittidae som lever i eit belte frå Afrika gjennom India, søraustlege Asia, Ny-Guinea og til Australia. Dette er sky, fargerike fuglar som beitar på skogbotnen. Dei er langbeinte og korthala med avrunda venger. Begge foreldra tar del i reirbygging, ruging og oppseding av ungane. Rugetida er rundt 17 dagar, og ungane er nakne og hjelpelause ved klekking.
Artslista
Slekta Pitta inneheld 14 artar, fordelt frå Afrika til Australia, gjennom sørlege, austlege og søraustlege Asia, Ny-Guinea, og Salomonøyene. Dette var tidlegare den einaste slekta i familien, som då innehelt 31 artar. Men etter ein studie frå 2006 blei to andre slekter, Erythropitta og Hydrornis, skilde ut, sjølv om alle medlemmer av familien heldt fram å vere kjente som pittaer.
Slekta Pitta i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.9 frå august 2014 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
Mund
Mund er ein kommune i distriktet Brig i kantonen Valais i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1188 meter over havet.
Kommunen ligg på nordsida av Rhônedalen.
Raufoss Fotball
Raufoss Fotball er eit fotballag frå Raufoss i Vestre Toten. Klubben spelar denne sesongen i 2023.
Laget spelte på øvste nivå i 1964, 1973 og 1974 og har spelt i mange år på nest øvste nivå, mellom anna i perioden 1998 til 2004. Laget kom på fjerdeplass både i 2000 og 2003, på femteplass i 2001 og på sjetteplass i 2002. I 2004 rykte klubben ned til andre divisjon. I 2006 rykte klubben opp igjen til Adeccoligaen, der dei i 2007 enda på 11. plass. Dei fekk derimot ikkje fornya lisensen for sesongen 2008, og vart dermed det første norske laget som vart tvangsdegradert frå Adeccoligaen til 2. divisjon.
Laget kom til semifinale i cupen i 1977. I kvartfinalen spelte laget uavgjort mot Moss både på heime- og bortebane, før det vart siger 2-1 på nøytral bane på Ullevaal stadion. I semifinalen vart det heimetap 1-3 mot Lillestrøm, som vann cupen det året. Seinare har Raufoss spelt kvartfinale i både 1999 og 2003, begge gangane vart det bortetap mot. I 2006 måtte ha ekstraomgangar for å slå laget på Lerkendal i 3. runde i cupen.