cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Book of Taliesyn
Utgiving
Albumet vart gitt ut i USA i oktober 1968, akkurat i tide til turneen. Det amerikanske plateselskapet insisterte på å endra tittelen på instrumentalen «Wring That Neck», som vart rekna som for valdeleg, til «Hard Road». Sporet vart brukt som B-sida på singelen «Kentucky Woman», gitt ut i oktober 1968. The Book of Taliesyn nådde 54. plassen på den amerikanske hitlista og 48. plassen på den kanadiske hitlista. Singelen nådde 38. plassen i USA og vart mykje spelte på radio, men kopierte ikkje suksessen til «Hush».
I eit forsøk på å auka salet av albumet vart ein kortare og sterkt redigert versjon av «River Deep - Mountain High» gitt ut som singel eksklusivt i USA og Canada i februar 1969 med «Listen, Learn, Read On» som B-side. Den nådde høvesvis nr. 53 og nr. 42 i dei to landa og vart ingen suksess, med lågare plassering enn «Kentucky Woman». Albumet vart distribuert i Canada (i 1968) og Japan (i juni 1969) av Polydor Records.
EMI utsette utgivinga av albumet i Storbritannia til juni 1969 etter at bandet hadde komme tilbake frå USA og sett opp ein skikkeleg turné i heimlandet. På det tidspunktet hadde bandet allereie spelt inn og gitt ut sitt tredje album Deep Purple i USA, og spelt inn ein singel med ny besetning. The Book of Taliesyn var den første utgivinga på Harvest Records, eit nytt underselskap som EMI-leiinga hadde utvikla som ein kanal for britiske undergrunnsgrupper innan progressiv rock. «Kentucky Woman», med «Wring That Neck» som B-side, var den einaste singelen som vart gitt ut i Storbritannia i desember 1968, men han vart trekt tilbake etter berre seks veker. Akkurat som med Shades of Deep Purple året før, fekk både albumet og singelen lite promotering og vart oversett, og selde mykje mindre i Storbritannia enn i utlandet.
The Book of Taliesyn vart gitt ut på nytt mange gonger over heile verda, ofte saman med dei to andre albuma som vart spelt inn av Mark I-besetninga. I tillegg til originalutgåvene er den viktigaste versjonen av albumet den ommastra CD-utgåva frå 2000 av EMI, som inneheld tidlegare upubliserte opptak frå sesjonane i august og desember 1968 og frå TV-opptredenar som bonusspor. Alle låtane vart digitalt remastra av Peter Mew i Abbey Road Studios i London. Andre oppsiktsvekkjande nyutgivingar av albumet inkluderer ein kvit vinyl samlarutgåve gitt ut i 2015 i samband med Record Store Day. .
Musikalsk stil
Den musikalske stilen på The Book of Taliesyn er ei blanding av progressiv rock, psykedelisk rock og hardrock  og ulike observatørar meiner at bandet på dette albumet er meir modent og har større kontroll over sitt eige uttrykk. Kritikarane framhevar at komposisjonane generelt er lengre og meir komplekse enn på debutalbumet. Deep Purple-biografen Dave Thompson skreiv at ei mørk stemning gjennomsyrar The Book of Taliesyn med lite til felles med poprock, og nemner påverknader frå det amerikanske bandet The Doors i dei opphavlege spora som vart skrivne for dette albumet.
Påverknaden frå den klassiske musikkoppsedinga til klaverspelaren Jon Lord er sterkt merka i alle spora, men denne gongen var han ikkje hovudansvarleg for låtskrivinga og arrangementa, som av kritikarar blir rekna som den første verkelege gruppeinnsatsen til Deep Purple. Interessa til Lord for blanding av rock og klassisk musikk skulle kulminera i slutten av 1969 med suiten Concerto for Group and Orchestra, men allereie i eit intervju i 1968 definerte han Deep Purple som eit symfonisk rock-band. Nick Simper klaga over den overdrivne innverknaden til Lord på komposisjon og arrangement i eit intervju frå 1983, noko han sa «resulterte i ein mangel på retning for bandet.» «Anthem» er kanskje den djupaste satsinga til bandet på klassisk musikk på eit vanleg studioalbum, med sitt barokkaktige mellomspel som minner om ein Bach-fuge skriven av Lord og framført på Mellotron og med strykekvartett. Ei liknande tilnærming finn me på King Crimson sitt debutalbum, gitt ut eitt år seinare. Omarrangerte utdrag frå andre sats av Beethoven sin sjuande symfoni og Tsjaikovskij sin Overture-fantasi «Romeo og Julie» finst i den instrumentale introen «Exposition», medan «River Deep, Mountain High» blir innleidd med notane til «Also sprach Zarathustra», skriven i 1896 av Richard Strauss og svært populær etter at han vart inkludert i filmen 2001: A Space Odyssey, som vart vist tidlegare i 1968.
«Wring that Neck» og «Kentucky Woman» viser fleire spor av den tyngre musikken som bandet skulle omfamna på 70-talsalbuma med Mark II-besetninga. Blackmore sitt gitarspel blir generelt hylla av kritikarane. I eit nyleg intervju definerte gitaristen likevel albumet som «teit» og hugsa at han enno ikkje hadde funne sin eigen spelestil på innspelingstidspunktet.
Tekstane skriven av vokalisten i bandet, Rod Evans, er svært funksjonelle for musikken og marknadsføringa plateselskapet til Deep Purple bygde opp for det amerikanske hippie-publikummet. Evans henta inspirasjon til fantasy-temaet «Listen, Learn, Read On», som inneheld lyriske referansar til albumtittelen, frå det walisiske 1300-talsmanuskriptet Book of Taliesin, ei diktsamling tilskrive 600-talspoeten Taliesin. Tittelen og omslaget til albumet er òg inspirert av manuskriptet. I staden speler psykedelia ei stor rolle i tekstane på «Shield». Simper meiner at tekstane til Evanser «langt betre enn noko (...) som nokon gong har vorte skrive i andre besetningar, i Deep Purple».
Plateomslag
Plateomslaga og platenotata formidlar avgjerda til Tetragrammaton om å retta albumet mot det store amerikanske hippie-publikummet, som var svært innverknadsrikt i USA på den tida. Spesielt notane var skrivne i ein mystisk tone, der barden Taliesyn vart framkalla som ein andeleg vegvisar og lyttinga til låtane vart samanlikna med ei utforsking av sjela til bandmedlemmene. Originalomslaget vart teikna med penn, blekk og fargar av den britiske illustratøren og forfattaren John Vernon Lord, som tilfeldigvis har same namn som klaverspelaren til Deep Purple. The Book of Taliesyn var det einaste plateomslaget John Vernon Lord nokosinne designa, og ifølgje den nylege retrospektive boka til kunstnaren Drawing upon Drawing vart originalteikningane aldri returnert. I boka hugsar John Vernon Lord oppdraget han fekk frå agentbyrået Saxon Artists: «Agenten gav meg tittelen og sa at den kunstnariske leiaren ønskte eit «fantasifullt arthuriansk preg» og at tittelen og musikarnamna skulle vera handskrivne. Eg henta hovudsakleg inspirasjon frå The Book of Taliesin, ei diktsamling som skal vera skrive av den walisiske barden Taliesin frå 600-talet.»
Honoraret for jobben var 30 pund, minus 25 % til agenten. John Vernon Lord var fram til 1999 professor i illustrasjon ved University of Brighton.
Walter Wegmüller
Wegmüller hadde arbeidd på eit sett med handlaga Tarotkort i fleire år frå 1968 og valde å lage eit album basert på desse korta. Prosjektet starta i Sveits seint i 1972, med Ash Ra Tempel som akkompagnement. Wegmüller avgjorde då brått at det burde vere eit spor for kvart av dei 22 korta. Kaiser likte prosjekte tog fekk Wegmüller og Ash Ra Tempel til å kome til Tyskland, der han fekk fleire musikarar med på prosjektet. Bandet Wallenstein, med klaverspelar Klaus Schulze, var akkurat ferdig med Golowin-prosjektet, så dei slo seg saman med Manuel Göttsching og Hartmut Enke i Ash Ra Tempel, i tillegg til Walter Westrupp frå duoen Witthüser-Wëstrupp. Gruppa som spelte på Tarot var slik sett ei kosmisk krautrock-supergruppe.
The Book of Taliesyn
Turnear
Deep Purple kom til California den 15. oktober 1968, og deira første offentlege framferd på amerikansk jord var på The Dating Game, eit TV-show på ABC den 17. oktober. Dei var det første rockebandet som opptredde i showet, der Jon Lord var ein av deltakarane. Dei neste to dagane spelte bandet live i USA for første gong som oppvarmingsband for Cream på turneen Goodbye. Konsertane vart halde på Inglewood Forum i nærleiken av Los Angeles i California, framfor meir enn 16 000 menneske kvar kveld. Opptak av desse konsertane vart gitt ut i 2002 som Inglewood - Live in California. Den neste konserten i San Diego var den siste som oppvarming for Cream, viss management tilsynelatande ikkje sette pris på den muntre reaksjonen frå publikum på Deep Purple og droppa dei. Etter ei vekes tvangsstopp lykkast det den amerikanske manageren å setja opp ein turné som inkluderte San Francisco International Pop Festival på vestkysten. Dette høvet var svært nyttig for dei unge musikarane, og som hovudattraksjon kunne dei forlenge konsertane sine til 90 minutt og få sårt tiltrengt erfaring på vegen. Dette gjaldt spesielt for Blackmore, som utvikla og utvida gitarsoloene sine og innlemma fleire improvisasjonar.
Tystberga
Tystberga er ein svensk tettstad i Nyköpings kommun i Södermanlands län i Södermanland. I 2005 hadde tettstaden 844 innbyggjarar. Tystberga ligg cirka 20 kilometer nordaust for Nyköping.
Otto Dix
Liv og gjerning
Dix var fødd i Untermhaus, i dag ein forstad til Gera i Tyskland, der faren arbeidde på eit smelteverk. Sjølv kom han i 1910 inn på kunst- og kunsthandverkskulen i Dresden.
Walter Wegmüller
Tarot vart spelt inn i desember 1972 i studioet til Dieter Dierks i Stommeln, nær Köln. Under ei av desse innspelingane, medan Göttsching, Enke og Schulze venta på dei andre musikarane, valde dei å spele inn eit album. Schulze hadde slutta i Ash Ra Tempel alt i 1971, etter det første albumet deira, så plata Join Inn, vart eit album med originalbesetninga av bandet, i tillegg til at kjærasten til Göttsching, Rosi Muller, song på albumet. Ho kora òg på Tarot. Tarot kom ut tidleg i 1973 som eit dobbeltalbum i ein flott boks med tarotkort som Wegmüller hadde måla. Wegmüller snakkar meir enn han syng på Tarot, og det var mange lange instrumentalparti.
The Book of Taliesyn
Turnear
Turneen vart ein suksess, og populariteten til Deep Purple i USA fekk eit nytt løft etter ei TV-framferd på Playboy After Dark saman med Hugh Hefner 23. oktober 1968. Bandet hadde vorte eit ettertrakta band, og fleire datoar vart lagt til på austkysten fram til slutten av året, inkludert ein to kveldars konsert på Fillmore East med Creedence Clearwater Revival og James Cotton Blues Band, og julekonsertar på den berømte Electric Circus-klubben i New York. . I slutten av desember booka managerane til bandet Tony Edwards og John Coletta studiotid i New York for å spela inn ein ny singel, etter den relative fiaskoen med «Kentucky Woman» og «River Deep, Mountain High». Bandet spelte inn eit cover av Ben E. Kings låt «Oh No No No» og prøvde seg på «Lay Lady Lay» av Bob Dylan og «Glory Road» av Neil Diamond, utan tilfredsstillande resultat. Plateselskapet publiserte ikkje desse innspelingane, og ein overlevande versjon av «Oh No No No No» kan berre høyrast i den ommastra utgåva av The Book of Taliesyn frå 2000.
Franz Keller
Franz Keller er ein tysk, tidlegare kombinertløpar og skihoppar frå Nesselwang. Han var medlem av SK Nesselwang og deltok internasjonalt for Vest-Tyskland. Keller vart olympisk meister i kombinert i Grenoble i 1968. Under VM i Oslo to år tidlegare vann han sølvmedaljen bakom landsmannen Georg Thoma. Keller vart vesttysk meister i kombinert i 1967 og 1970-1973, samt spesielt hopp i 1966.
Aktiv
Keller nådde høgdepunktet i si tid som aktiv då han vann OL-gull i kombinert i Grenoble i 1968, vel eitt poeng føre sveitsaren Alois Kälin. I Holmenkollen måtte han same året nøye seg med ein fjerdeplass i kombinertøvinga. Året etter var Keller tilbake på sigerspallen i Holmenkollen, der han vart nummer to, langt bakom den nye flinke kombinertrennaren frå Finland, Rauno Miettinen. Keller vart nummer elleve i kombinert i verdsmeisterskapen på ski i 1970, året etter kom han på fjerdeplass i kombinerttevlinga i Holmenkollen.
I OL i Sapporo i 1972 vart Keller berre nummer 33 i kombinert. Han kom i 1973 på tredjeplassen i Holmenkollen, slått av den suverene vinnaren Rauno Miettinen og nordmannen Stein Gullikstad.
The Book of Taliesyn
Turnear
Bandet returnerte til England 3. januar 1969 og gjekk rett inn i De Lane Lea Studios for å spela inn nye låtar. Innspelingsøktene vart avbrotne av spelejobbar og varte frå januar til mars; dei fleste av låtane enda opp på albumet med same namn som bandet, som først vart gitt ut i USA i juni 1969.
Deep Purple debuterte med den nye singelen «Emmaretta», nytt materiale og nye versjonar av låtar frå dei utgitte albuma på BBC-innspelingar for radioprogrammet Top Gear den 14. januar. Låten «Hey Bop a Re Bop» som vart spelt på desse innspelingane skulle seinare bli til «The Painter». Frå og med første februar drog bandet på turné i Danmark og Storbritannia, med spelejobbar på universitet og små klubbar. I eit intervju kommenterte bandet at i forhold til kva dei tente i Amerika «tapte dei faktisk eit par tusen pund kvar kveld dei spelte i Storbritannia.» Den siste konserten i Storbritannia var 22. mars og 1. april 1969 var bandet igjen på turné i USA, sjølv om dei ikkje hadde noko nytt album å promotera. Det var på denne tida at Blackmore og Lord bestemde seg for å endra den musikalske stilen til Deep Purple i retning hardrock, noko som førte til at Evans og Simper fekk sparken i juli.
Franz Keller
Aktiv
Keller vart tildelt Holmenkollmedaljen i 1973.
The Book of Taliesyn
Turnear
Songar frå dette albumet vart jamleg framført av Mark I-besetninga. Unntaka var «Exposition/We Can Work It Out» og «Anthem», viss komplekse arrangement var vanskeleg å gjengi live. Mark II-formasjonen framførte «Kentucky Woman» på sine første konsertar, men droppa han frå settlista saman med dei få andre låtane frå dei tre første albuma til fordel for nytt materiale. Berre instrumentalen «Wring That Neck» heldt fram med å vere ein fast del av Deep Purplesine opptredenar i eit par år, og fungerte som ei ramme for lange improvisasjonar av Blackmore og Lord og kom tilbake i settlista til den noverande besetninga på 2000-talet.
Walter Wegmüller
Wegmüller reiste attende til Sveits etter at Tarot var innspelt og Kaiser fekk dei fleste musikarane frå albumet til å starte bandet Cosmic Jokers. Wegmüller skreiv seinare ei bok, Neu-Zeit Tarot, som kom ut i 1982 på AGM Agmuller Press.
Otto Dix
Liv og gjerning
Han melde seg frivillig til teneste då fyrste verdskrigen braut ut. I denne vart han befalingsmann og fekk kommando over en maskingeværtropp på Vestfronten. Han deltok i slaget ved Somme, og vart fleire gongar alvorleg såra. I 1917 vart han overflytta til Austfronten, og låg der til fronten vart nedlagd seinare same året. Mot avslutninga av verdskrigen vart han tildelt Jarnkorset av andre grad. Dix vart sterkt prega av synsinntrykka han fekk i krigen, og skildra eit gjentakande mareritt der han kravla gjennom øydelagde hus. Krigsminna forma han i fleire verk, sterkast er kanskje mappa med 50 etsingar frå 1924 som han kalla «Krig».
Alfaf
Alfaf (gammalsyrisk ܛܘܪܐ ܕܐܠܦܐܦܐ), òg kalla Maqlub (جبل مقلوب på arabisk), er eit fjell på Ninevehsletta i Nord-Irak. Fjellet ligg 30 km nordaust for Mosul og kring 15 km frå Bartella. Den største byen i fjellet er Marge, som er busett av gammalsyrisk ortodokse assyrarar.
Otto Dix
Liv og gjerning
I 1919 tok Dix til på kunsthøgskulen i Dreden ('Hochschule für Bildende Künste Dresden'). Han deltok der i Dresden-secession, så lenge han var inspirert av ekspresjonismen. Etter å ha møtt George Grosz, som var tilhengar av dadaismen, byrja Dix å legge collage-element inn i arbeida sine. Desse vart stilt ut i den fyrste dada-utstillinga i Berlin. Parallelt stilte han verkr på den tyske ekspresjonist-utstillinga i Darmstadt.
Alfaf
Fjellet er kjend for Mar Mattai-klosteret som ligg nær den sørlege toppen. Her finst fleire eremitasjar daterte attende til 300- og 400-talet fvt. Dei viktigaste av desse er:
The Honeydrippers: Volume One
The Honeydrippers: Volume One er ein EP gjeven ut den 24. september 1984, av eit band leia av rockesongaren Robert Plant. Prosjektet kom til då direktøren i Atlantic Records, Ahmet Ertegün ønskte å spele inn eit album med favorittsongane sine frå 1950-åra. Plant vart vald ut fordi Ertegün hadde sett band hands the Honeydrippers spele standardlåtar frå 1950-åra. Med seg i bandet hadde Plant frontmannen i Chic, Nile Rodgers, og dei tidlegare Yardbirds-gitaristane Jeff Beck og Jimmy Page—sistnemnde òg gitarist i Led Zeppelin i lag med Plant.
Otto Dix
Liv og gjerning
Dix utvikla med tida ein teknikk der han laserte oljefargar over ei grunnmåling av tempera. Han deltok i 1925 i 'Neue Sachlichkeit'-utstillinga i Mannheim, saman med mellom andre George Grosz, Max Beckmann, Heinrich Maria Davringhausen, Karl Hubbuch, Rudolf Schlichter og Georg Scholz. Både Dix og Grosz var kritiske til det tyske samfunnet, og måla mange bilete som viste skuggesidene; til dømes prostitusjon, tiggande krigsinvalidar, utslitne gamle, samt døden. Tematisk skildra Dix mykje den stemninga som også prega Erich Maria Remarque sin antikrigsroman Intet nytt fra vestfronten.
The Honeydrippers: Volume One
Til Plant sin store skrekk vart «Sea of Love» den mest seljande singelen til Plant nokon gong. I følgje Plant var det «Rockin' at Midnight» som skulle vere singel med «Sea of Love» som B-side. Singelen vart snudd fordi radiostasjonane spelte «Sea of Love» langt meir enn «Rockin' at Midnight». Plant frykta at karrieren hans var over på grunn av dette og at folk no ville sjå på hans om ein «smørsongar», i staden for ein rockesongar. Som følgje av dette omtalte Plant The Honeydrippers som «lagt på is» når han vart spurt om prosjektet i ettertid.«Rockin at Midnight» er ein ny versjon av Elvis Presley sin «Good Rockin' Tonight».
Otto Dix
Liv og gjerning
Frå 1927 arbeidde Dix som professor ved Dresden-akademiet. Etter naziztane fekk makta i 1933 vart kunsten hans erklært «entartet» og han vart fjerna frå stillinga. Bileta Skyttargrava og Krigskrøplingar stilte dei nye makthavarane ut til skrekk og åtvaring, samt spott og spe. Seinare vart måleria brende. Dix sat arrestert ei tid i 1939, skulda for å ha delteke i eit komplott mot Adolf Hitler.
The Book of Taliesyn
Mottaking
Albuma og singlane til Deep Purple vart nesten fullstendig ignorerte i Storbritannia, noko som forundra amerikanske journalistar. I eit intervju prøvde Simper å forklara den manglande suksessen i heimlandet med at det britiske publikummet var meir interessert i fancy presentasjon enn musikk, og at bluesrock «var i ferd med å bli veldig stort i England på den tida». John Peel, sjef for radioprogrammet Top Gear, som hadde møtt bandet i 1968 og hadde store forventningar til The Book of Taliesyn, var ikkje særleg fornøgd med sluttresultatet: «Gruppa har gjort nokre fine ting for Radio One, og dei begeistrar når dei speler live. Eg skjønner ikkje kva som gjekk gale med denne plata, ho er altfor tilbakehalden på eit vis. Dei spelte inn «Wring That Neck» på ein mykje betre måte for ein ny Top Gear».
The Honeydrippers: Volume One
Albumet vart gjeven ut på ny i 2007 med bonusspor. Plant og Ertegün diskuterte høvet til å gjere eit nytt Honeydrippers-album, men då sistnemnde døydde i desember 2006 vart dette skrinlagt.
Roputsja-klassen
Landgangsfartøy-klassen Roputsja eller på russisk Prosjekt 775 (Bol'shoy Desantnyy Korabl), er bygd for å kunne losse køyretøy og gods direkte på strand utan lastekaraner eller andre fasilitetar (roroskip). Skipsklassa har både baugport og akterport og kan ta 450 tonn last. Med 630 m² dekksplass er det til dømes plass til 12 x BTR-80, 3 x 2S9 Nona og 9 lastebilar - nok til ei lita kompanistridsgruppe med marineinfanteri.
Huth i Jemen
Huth er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
The Book of Taliesyn
Mottaking
Amerikanske meldarar var begeistra for konsertane til Deep Purple og mangelen på ein ny suksessfull singel øydela tilsynelatande ikkje den positive oppfatninga av bandet i USA, i den grad at dei ofte vart omtalte som eit amerikansk band. Bandmedlemmar vurderte til og med å flytta til USA, men gjekk bort frå ideen då dei fekk vita at 21 år gamle Paice kunne bli kalla inn til Vietnamkrigen.
Moderne meldingar av albumet går frå positive til blanda. Joe Viglione frå AllMusic samanliknar produksjonen til Deep Purple med Vanilla Fudges, og understrekar korleis dei to bandet dekte songar frå dei same forfattarane og brukte liknande arrangement. Han skriv at Deep Purple på The Book of Taliesyn bevega seg meir mot progressiv rock enn dei amerikanske kollegaene sine, og kombinerte meiningsfulle tekstar og «innovative musikalske passasjar». Popmatters kritiserer derimot dei «Spinal Tap-aktige» tekstane og mangelen på hitmateriale på albumet med unntak av «Wring That Neck», som blir rekna som «kanskje den første verkelege Deep Purple-komposisjonen». Blogcritics-meldinga understrekar at originalmaterialet, og spesielt «Wring That Neck», «toler tid og alder godt». Greg Barbrick finn likevel «Jon Lords klassiske tilhugar (...) litt for mykje» på spor som «Exposition» og «Anthem», der dei «truar med å spora av». Den kanadiske journalisten Martin Popoff skildra i sin Collector's Guide to Heavy Metal stilen på albumet som ei blanding av hardrock og psykedelisk rock som vanlegvis blir knytt til band som Mad River og The 13th Floor Elevators. Han meinte at The Book of Taliesyn var veldig lik i oppbygning og berre «litt mørkare, meir bombastisk og teatralsk» enn forgjengaren, og vurderte låten «Shield» som ei «løynd perle».
Innhald
Alle krediteringar er henta frå originalutgivingane.
Salslister
Kentucky Woman River Deep, Mountain High
Otto Dix
Liv og gjerning
Mot slutten av andre verdskrigen vart Diix sett inn i Volkssturm, og send til Frankrike. Der vart han teken til fanga av franskmennene. I 1946 vart han sett fri og kom seg etterkvart tilbake til eit utbomba Dresden. Sidan i livet laga han for det meste bilete over religiøse allegoriar eller av dei lidingar krig skaper.
Dix døydde i Singen i Tyskland i 1969.
Vang prestegard
Vang prestegard kan vise til:
Mitzpe Aviv
Mitzpe Aviv er ein fellesbusetnad nord i Israel. Han ligg i Galilea nær I'billin og Tamra, og høyrer til Misgav regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 708.
Landsbyen vart grunnlagd i 1981. Den andre delen av namnet er eit akronym for namnet til geografen og historikaren Avraham Ya'akov Brawer.
I november 2009 oppretta landsbyen eit krav om å følgje «jødiske og sionistiske verdiar» for å få bu i landsbyen. Mitzpe Aviv er den tredje byen med slike reglar i Israel.
Crépin Point
Crépin Point er eit nes på vestsida av innløpet til Mackellarfjorden i Admiralty Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd og namngjeve Cap Crépin i 1909 av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10 under Jean-Baptiste Charcot.
Stendhalsyndromet
Stendhalsyndromet (uttalt: «Standallsyndromet») er ein akutt psykosomatisk reaksjon som råka folk på vitjing i byen  Firenze i Italia som fylgje av dei sterke inntrykka dei fekk av kunsten og arkitekturen i byen. Syndromet har fått namn etter den franske forfattaren Stendhal, som i boka Rome, Naples et Florence (Roma, Napoli, Firenze) frå 1817 skildra syndromet for fyrste gongen ved å fortelje at han hadde fått hjerteklapp og vorte svimmel etter å ha sett Basilica di Santa Croce (Den heilage krossens basilika) i Firenze.
Men sjølve omgrepet, Stendhalsyndromet, vart ikkje introdusert før i 1989 ved at den italienske psykiateren Graziella Magherini i boka La sindrome di Stendhal gjorde greie for at turistar i 106 høve i perioden 1977-1986 hadde vorte lagt inn på sjukehus av di dei hadde vorte forvirra, svimle, fått auka hjarterytme og i somme høve hallusinasjonar som fylgje av det inntrykket florentinsk kunst hadde gjort på dem.
Stendhalsyndromet er ikkje godkjent innanfor DSM-systemet (Diagnostic and Statistical Manual of mental disorders), eit klassifikasjonssystem for psykiske lidingar som den USA-amerikanske psykiaterforeininga har publisert.
Stad- og kulturbundne diagnosar av tilsvarande art som Stendhalsyndromet er Jerusalemsyndromet knytt til opplevingar i byen Jerusalem og Parissyndromet knytt til opplevingar i byen Paris.
Nærverknadsteori
Nærverknadsteori er ei sammenfattende nemning for fysiske teoriar kor tilsynelatande fjernverknader som gravitasjon, elektriske og magnetiske krefter, skildrast ved å tenkje seg at det finn stad forandringar i rommet mellom lekamane, og at forandringane forplantar seg frå stad til stad. Nærverknadsteori blir no gjerne kalla feltteori, sidan ein reknar eit rom der slike verknader er til stede, som eit felt.
Kjelder
nærvirkningsteori. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/n%C3%A6rvirkningsteori
Moreshet
Moreshet (, tyder Arv) er ein nasjonal-religiøs fellesbusetnad nord i Israel. Han ligg i Nedre Galilea mellom Karmiel og Shefa-'Amr, og høyrer til Misgav regionale kommune. I 2013 hadde han meir enn 280 familiar, med kring 1200 innbyggjarar. Landsbyen vart grunnlagd i 1996 av Amana-rørsla.
Cromarty
Cromarty ligg på nordaustkysten av Skottland, på sørsida av innløpet til Cromarty Firth frå Moray Firth. Invergordon ligg om lag sju kilometer lenger vest på andre sida av fjorden.
Det blir arrangert ein årleg filmfestival i Cromarty.
I 1846 vart det bygd eit fyr ved Cromarty, tårnet er 13 meter høgt. Fyret vart automatisert i 1985, og sløkt i 2006.
`Ilaf
`Ilaf er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Tarot av Walter Wegmüller
Med seg på albumet hadde Wegmüller the Cosmic Couriers, som bestod av Ash Ra Tempel, Wallenstein, Klaus Schulze og fleire sentrale aktørar i tysk krautrock. Det heile vart sett saman av produsenten Rolf-Ulrich Kaiser og albumet bestod av ei blanding av space rock, folkemusikk, funk, psykedelia og elektronisk musikk. Albumet til Wegmüller vart spelt inn etter at Kaiser hadde fått Ash Ra Tempel og Timothy Leary til å spele inn Seven Up og Sergius Golowin til å spele inn Lord Krishna von Goloka i lag med Wallenstein, duoen Westripp-Witthuser og Klaus Schulze. Tarot hadde med nesten alle desse musikarane. Wegmüller snakkar meir enn han syng på albumet, men lange delar av albumet er heilt instrumentalt.
Pierís
Pierís (gresk Πιερείς) er ein tidlegare kommune i periferieininga Kavála i periferien Aust-Makedonía og Thráki i Hellas. Pierís inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Pangéo.
Durham i Nord-Carolina
Durham er ein by i delstaten Nord-Carolina i USA. Byen er fylkessete i Durham County. Durham by hadde 283 506 ibuarar i 2020. Byen vart grunnlagd i 1869. Han ligg ved Eno-elva i Piedmont-regionen.
Tobakks- og tekstilindustri var dominerande næringar i byen til 1950-1960-åra. Sidan den gongen har utdanning og forsking spelt ei viktig rolle, Duke University vert rekna som ein av dei fremste læreinstitusjonane i USA.
Ájos Athanásios i Dráma
Ájos Athanásios (gresk Άγιος Αθανάσιος) er ein distriktsby i periferieininga Dráma i periferien Aust-Makedonía og Thráki i Hellas. Han høyrer til kommunaleininga Doxáto i kommunen Doxáto.
Niels Bohr-instituttet
Instituttet har fostra fleire nobelpristakarar, spesielt i mellomkrigstida.
Ucklum
Ucklum er ein svensk tettstad i Stenungsunds kommun i Västra Götalands län i landskapet Bohuslän. I 2005 hadde tettstaden 240 innbyggjarar. Ucklum ligg cirka 11 kilometer aust for Stenungsund.
Culloden
Culloden (skotsk-gælisk Cùl lodain) er ein landsby i regionen Highland i Skottland. Han har kring 4000 innbyggjarar. Han ligg om lag 3 kilometer austom Inverness, og er i praksis ein del av bybusetnaden rundt Inverness.
Sigurd Brinch
Far hans, Johan Hønen, var overbanemeister i Hovudjarnbanene. Sjølv tok han eksamen ved Aars og Voss skole i hovudstaden i 1892 og der etter ved Chalmerska Institutet i Göteborg i 1896. Same året fekk han jobb i Hovudjarnbanen, seinare arbeidde han på Kykkelsrudanlegget til 1900. Åra 1900-06 var «assistent engineer» i Natal Government Railways i Natal og Zululand. Han vende då heim til Noreg og var byggeleiar på ulike vasskraftanlegg; Tyssefallene 1906-09, Lifossen i Telemark 1909-12 og Bøylefoss 1912-14. Frå 1912 var Brinch administrerande direktør i Arendals Fossekompani.
Brinch var bystyremedlem i Arendal frå 1928 til 1945, meste tida med plass i formannskapet. Hausten 1933 vart han vald til stortingsmann frå kjøpstadene i Telemark og Aust-Agder, attvald i 1936. Alle sesjonane på Stortinget var han sekretær i Skog- og vassdragskomiteen. Den 9. april 1942 vart han fengsla og skulda for sabotasje, då okkupasjonsmakta meinte han hadde skulda for at det var lite vatn i vassdraget. Han vart sett fri etter ei vekes tid. I 1945 møtte han ikkje på Stortinget og vart erstatta av Erling Johansen.
Brinch var styreformann i Arendals Vassdrags Brukseierforening frå 1915 og medlem i Norekomiteen av 1917.
Kjelder
Stortingsbiografi
Kinesisk Taipei
Kinesisk Taipei er det offisielle namnet idrettsutøvarane til Taiwan tevlar for under dei olympiske leikane og dei paralympiske leikane.
Det offisielle namnet til Taiwan er Republikken Kina. Både Folkerepublikken Kina og Republikken Kina gjer krav på å representere heile Kina. I tillegg meiner regimet i Beijing at heile øya Taiwan tilhøyrer Kina. Denne konflikten har pågått heilt sidan den kinesiske borgarkrigen på 1940-talet.
Taipei er hovudstaden i Taiwan. For at denne politiske konflikten ikkje skal hindre idrettsutøvarar frå Taiwan frå å deltake i fredelege idrettstilstellingar, tevlar dei under det geografiske og politisk nøytrale namnet Kinesisk Taipei.
Ibn Hajib
Ibn Hajib er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Jens Knutsen Maurseth
Jens Knutsen Maurseth var ein norsk fotograf fødd i Hornindal.
Karriere
Mauseth gjekk i fotograflære i Bergen og starta som fotograf på Nordfjordeid ca. 1885. Han flytte til Stryn like før hundreårsskiftet og hadde ei kort tid atelier saman med ein annan person i firmaet Maurseth & Tørkildsen. Maurseth fotograferte i Stryn til sin død i 1927. I folketellinga for 1900 står det at han også dreiv som blikkenslager. Maurseth tok bilete for turistmarknaden, som til dømes bilete av turistattraksjonar, hotell og turistskip. I tillegg tok han bilete for den lokale marknaden, som portrettfoto, bryllaupsfoto og bilete teke på oppdrag for lokale verksemder. Maurseth var ein produktiv fotograf.
Arva etter Maurseth
Då Mauseth døydde, vart kamerautstyret hans selt på auksjon saman med innboet, men negativa var det ingen som ville kjøpe. Desse vart liggande i huset til det skulle seljast i 1944/45. Glasplatene vart levert på garden til Anders Vik, der sonen Ola ville bruke dei til å bygge drivhus. Det vart ikkje noko av drivhuset, og glasplatene vart lagra på loftet på verkstaden til Anders Viks. I 1950 skulle verksteden utvidast, og negativa vart køyrde på søppelhaugen. Ei einaste kasse med 310 negativ vart ståande igjen. Desse tok Ola Vik vare på og i 1975 gav han dei til Stryn bibliotek.
I tillegg til desse 310 frå garden til Anders og Ola Vik, dukka det opp 331 glasplater til, som også vart gitt til Stryn bibliotek. Desse var det lærar Knut Osvold i Skei i Jølster som fann på Dispen i Stryn.
I mai 1978 fann Lars R. Lunde først meir enn 1.000 av Maurseth sine negativ på loftet hjå Marta Klemetsdtr. Jacobsen i Stryn, og så ei kasse med negativ oppbevart ein annan stad. Til saman er nesten 2.000 av Maurseth sine glasnegativ redda. I 1992 vart heile denne samlinga overlevert til Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane.
Sissel Brenne Buchholdt
Sissel Karin Brenne Buchholdt er ein norsk tidlegare idrettsutøvar frå Ronglan i Nord-Trøndelag. Ho vart nordisk meister i handball 1970 med Noreg. Brenne var i yngre år aktiv også i friidrett og vann NM-medalje i spjutkast både i 1972 og 1973.
Handball
Sissel Brenne Buchholdt spelte i tida 1969-84 heile 188 landskampar og skåra 415 mål. Ho var ein rykkromspelar med ei framifrå skotarm som deltok i Handball-VM både i 1971, 1973, 1975 og 1982. I 1970 skåra ho seks av dei 56 måla då Noreg vann den nordiske meisterskapen på heimebane i Østfold. Brenne Buchholdt var Freidig-spelar i mange sesongar, seriemeister med Trondheims-laget i 1971 og 1985.
Friidrett
Brenne tok sølvmedaljen i spjutkasting under NM i friidrett 1972 og fekk bronsemedaljen i same øvinga ved noregsmeisterskapen året etter. Den 30. mai 1974 vart ho nummer to i eit nasjonalt stemne på Bislett stadion i Oslo, der ho sette ho personleg rekord med eit kast som målte 46,84 m. På friidrettsbanen representerte Brenne Idrettslaget Nybrott.
Uddeholm
Uddeholm er ein svensk tettstad i Hagfors kommun i Värmlands län i landskapet Värmland. I 2005 hadde tettstaden 763 innbyggjarar.
Drumnadrochit
Drumnadrochit (skotsk-gælisk Druim na Droichaid) er ein landsby i regionen Highland i Skottland. Han har kring 800 innbyggjarar og ligg ved Loch Ness, ved opninga av dalen Glenurquhart.
Turisme er ei viktig næring i landsbyen, og det er tre hotell der. Ein av dei største attraksjonane er Loch Ness og utflukter for å sjå etter sjøuhyret «Nessie». Like i nærleiken ligg slottsruinen Urquhart Castle som er ein av dei best vitja eigedomane ått av Historic Scotland.
Tamara McKinney
Tamara McKinney er ein USA-amerikansk tidlegare alpin skirennar som i 1983 vann verdscupen i alpine greiner. Ho sikra seg òg FIS-premien som beste kvinne i storslalåmcupen 1981 og 1983, samt i slalåmcupen 1984. McKinney vann gullmedaljen i kombinasjonen under verdsmeisterskapen 1989 i Vail, der ho også tok bronsen i slalåmtevlinga. Tidlegare kom ho bronseplassen ved VM 1985 og VM 1987. Perioden januar 1981 til januar 1987 vann ho 18 renn i verdscupen, likt fordelt på øvingane slalåm og storslalåm.
Liomseter
Liomseter er ei turisthytte i Gausdal kommune i Innlandet. Hytta ligg nordvest for Ormtjernkampen nasjonalpark, om lag 915 m o.h.
Hytta høyrer til Den Norske Turistforening (DNT).
John Ausonius
John Wolfgang Alexander Ausonius, òg kjend som «Lasermannen», er ein svenske dømd for ein serie drap/drapsforsøk og for bankran. Frå august 1991 til januar 1992 skaut han, først med gevær med lasersikte (av dette kallenamnet «Lasermannen», først brukt av journalisten Richard Aschberg i Aftonbladet) og seinare med revolver, totalt tolv personar ved ulike attentat i Stockholm og Uppsala. Eitt av offera døydde og fleire fekk mein for livet. Det einaste offera hadde til felles var ein mørk hudfarge.
Attentatet førte til den nest største politijakta i Sverige, berre overgått av etterforskinga knytt til Palme-mordet. Etter seks månader vart Ausonius teken på fersk gjerning under eit bankran. Han vart, til trass for at han se seg uskuldig, sikta for eitt mord, åtte mordforsøk og åtte grove ran. Derimot heldt ikkje bevisa til å dømma han på alle tiltalepunkta. Han har vorte diagnostisert med dyssosial personligheitsforstyrring.
Bakgrunn
Wolfgang Zaugg vart fødd på Lidingö, men voks opp i Vällingby i Stockholm. Foreldra var begge innvandrarar; mora var tysk og faren sveitser. Zaugg vart svensk statsborgar i 1979. Som barn vart han plaga på grunn av det svarte håret og mørke utsjånaden sin. Han var dugeleg på skulen og debatterte ofte i klassa. Som voksen endra han namn til John Stannerman og seinare til John Ausonius. Han vart innkalla til verneplikt ved Svea livgarde i Kungsängen etter å ha fått statsborgarskapet i 1979, på trass av at han var tiltala for grov mishandling og underslag, men vart deretter dimittert etter at han fleire gonger truga befal og vernepliktige. Det var i tenestetida at han lærte seg å handtera våpen, og han var ein særs dugande skyttar.
Attentata
Ausonius har òg vore mistenkt for å ha drepe ei kvinne den 23. februar 1992, under sit besøk i Frankfurt am Main, og rettargang går i desember 2017 føre seg òg i Frankfurt am Main.
Kriminaletterforskningen
Politiet si etterforskningsgruppe hadde problem med å finna ein gjerningsmann, sidan Ausonius ikkje hadde noka tilknyting til offera. Ein opplevde derimot eit gjennombrot då politiet starta å undersøkja opplysningar om at ein kvit Nissan Micra SLX hadde vorte sett ved skota 22.–23. januar. Politiet gjennomførte ein omfattande kontroll av alle eigarar av denne biltypen, og det viste seinare seg at Ausonius hadde leigd ein slik bil frå eit bilutleigefirma i Stockholm. Då politiet freista å kontakta Ausonius for nokre rutinespørsmål, vart det oppdaga at korkje hans registrerte adresse eller telefonnummer samsvara med røyndomen. Den 25. februar vart det sendt ein innkalling til forhøyr til ein postboks som ein trudde Ausonius nytta. Ausonius følgde nyhendesendingane tett, og då det vart offentleggjort at politiet søkte ein Nissan Micra forlét Ausonius Sverige ved slutten av februar, og drog til Sør-Afrika. Han vende ikkje heim før ved midten av mai.
I mars hadde politiet enno ikkje fått høvet til å stilla han rutinespørsmål om bilen han hadde leigd i januar. Det var òg full visse om Ausonius sin mange tidlegare lovbrot. Ein av politiet sine etterforskarar hadde òg delteke i utgreiinga om Palmemordet, og hadde den gongen fått høyra om John Stannerman (Ausonius tidlegare namn), ein kjend Palmehater som tidlegare hadde arbeidd som kinomaskinist blant anna på kinoen Grand i Sveavägen. Etter at detta vart klårt, vart Ausonius høginteressant for den vidare etterforskninga. Ausonius sat derimot i Kumlaanstalten ved tidspunktet for Olof Palmes død, dømd for eit fleirtal valdslovbrot, og kunne raskt stengast ute som gjerningsmannen bak Palmemordet.
I løpet av etterforskninga oppdaga politiet òg at Ausonius var kunde hjå fleire pantelånarar. Samstundes hadde ein mystisk sykkelraner lukkast i å rana 17 bankar i Stockholm utan å verta pågripen. Etter samanlikning kunne politiet konstatera at Ausonius hadde løyst ut sina saker frå pantelånarane direkte etter at sykkelranaren hadde rana ein bank.
Då Ausonius kom heim til Sverige, fekk politiet vita at han var i Stockholm ved at han gjekk til posten for å tømma postboksa si. Sidan politiet ikkje visste adressa hans, vart det vedteke at spaningsavdelingen skulle spana på han. Det var kjent at Ausonius hadde leigd videofilmar i ein videobutikk i krysset Birger Jarlsgatan–Odengatan, og då Ausonius kom dit for å levera inn filmane, følgde politiet etter. Dei kunne dermed konstatera at Ausonius var busett i Ynglingagatan i nordre Vasastaden.
Påfølgjande dag, den 12. juni, forlét Ausonius heimen sit på formiddagen. Han sykla til Södermalm, bytte klede i ein port, og utførte sitt attande bankran ved Handelsbanken i Hornsgatan, rett føre auga på politiet sine spanere. Då politiet freista å pågripa han vart dei møtt med fleire avfyrde skot, men klarte like etter å overmanna Ausonius.
Då politiet etterlyste Lasermannen, vart det publisert eit fantombilete med eit tenkbart utsjånad på han. Biletet var samansett med utgangspunkt i ei skildring som eit av hans offer hadde gjeve. Biletet viste ein mann med raudt hår og briller. Han hadde endra sit utsjåande for å sjå meir svensk ut (farga håret raudt, skaffa blå kontaktlinser). Eit bel etter at Lasermannen hadde vorte arrestert, vart det vist fram bilete av han med mørkt hår, fråverande briller og eit stort helskjegg som han hadde opparbeidd i tida han sett i arrest.
Dom
Den 14. januar 1994 vart Ausonius dømd av Stockholms tingsrätt til livstidsfengsel mot sin vilje for eitt mord, ni mordforsøk og dessutan ni ran. Han vart frikjend frå to av mordforsøka.
Saka vart seinare anka i Svea hovrätt, men prosessen vart meir komplisert etter at Ausonius mishandla sina to forsvarsadvokatar på Kronobergshäktet den 4. oktober 1994. Advokatane sa frå seg oppdraget og Ausonius fekk to nye advokatar. Då rettargongen vart gjenoppteken den 31. januar 1995, mishandla Ausonius sina to nye forsvarsadvokatar i forkant av samlinga til retten. Retten tillét ikkje at han bytte forsvararar nok ein gong, og Ausonius vart sett i handjarn. Den 19. mai 1995 fastsette hovretten domen på livstids fengsel. Hovretten frikjende han derimot for eitt av rana. Han tener sin straff ved Kumlaanstalten.
I august 2000 medgav Ausonius at han var skuldig i alle ti attentat og dessutan tjue gjennomførte eller forsøk på bankran. Högsta domstolen meinte òg at innrømmelsen, på grunn av at Ausonius hadde lavt truverde, ikkje var nok grunn til gjenopptaking av sakene rundt dei frikjende domane.
Han sonar enno i 2017 domen på livsvarig fengsel, etter anke om tidbestemt straff. I Sverige tyder dette at han ikkje slepp ut frå fengsel i levande live.
Anna
I 2005 produserte svenske SVT TV-serien Lasermannen, ein tredelt miniserie kvar på ca. 90 minutt. Serien vart send på norsk TV 2 i 2007, i seks delar. Den vart send i reprise på same kanal i 2008.
Rakefet
Rakefet er ein fellesbusetnad nord i Israel. Han ligg i Nedre Galilea nær Sakhnin, og høyrer til Misgav regionale kommune.
I 2006 hadde han eit folketal på 761.
Landsbyen vart grunnlagd i 1981 som ein moshav shitufi. I august 1989 og vart omgjort til ein fellesbusetnad. I september 2011 dømde ein lagmannsrett i Israel landsbyen til å gje land til eit arabisk par, Fatina og Ahmed Zabeidat. Dommen kom etter at det arabiske paret først vart nekta å få bu i landsbyen.
`Iman
`Iman er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Nordisk meisterskap i handball 1970
Nordisk meisterskap i handball 1970 for kvinner fann stad i Moss i Viken dagane frå 6. til 8. november 1970. Noregs lag vann meisterskapen etter å ha vunne alle sin fire kampar og sanka 8 poeng.
Uddebo
Uddebo er ein svensk tettstad i Tranemo kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde tettstaden 255 innbyggjarar.
Nordisk meisterskap i handball 1970
Noregs lag bestod av målvaktene Eldbjørg Willassen, Tone Kluge og Siri Øverseth, rykkromspelararne Karen Fladset, Astrid Skei, Lille Børresen, Sigrid Halvorsen, Sissel Brenne og Grethe Tønnesen, linjespelar Bjørg Andersen og kantspelarane Berit Moen, Svanhild Berg og Astrid Knutsen. Fladset vart norsk toppskårar i turneringa med sine 24 nettkjenningar, Andersen fann nettet 12 gongar, medan 6 og 5 mål kom frå høvesvis Brenne og Børresen.
Vang prestegard i Valdres
Vang prestegard (gnr. 32) er i prestegard i Vang kommune i Innlandet . Prestegarden ligg rett aust for Vang kyrkje, med den okergule hovudbygningen nærast E16.
Hovudbygningen ein ser i dag vart oppført i 1828, og er dermed litt eldre enn kyrkja, som er frå 1840. Det vart utført arbeid i 1866 og 1870 som har resultert i ein litt høgare bygning enn opphavleg med verandutbygg. Det har vore både kyrkje og prestegard på staden sidan mellomalderen.
Hovudbygningen er freda saman med drengstova (frå 1800-talet) og stabburet (frå 1897). Vang prestegard er mellom dei mindre prestegardsanlegga, men dannar ei harmonisk eining saman med kyrkja. Garden er rekna for å ha høg kulturhistorisk verdi.
Skirennaren Jo Eggen
Jo Eggen er ein tidlegare langrennar og gardbrukar frå Engerdal i Hedmark. Gjermund Eggen er tvillingbroren hans.
Eggen tevla for Engerdal Sportsklubb, som vann 3x10 km stafett under noregsmeisterskapen i 1966. Under same meisterskapen på Hernes vart det dobbeltsiger til dei to brørne Eggen på tremila, Jo fekk sølvmedaljen. I 1968 vann han bronsemedaljen på 15 km under NM, broren Gjermund vart då nr 4.
Humor
Humor er noko som verker komisk, det vil seie får nokon til å le eller smila. Ein kan sjå humoren i situasjonar, forteljingar, lyd- og synsinntrykk og liknande, og med dette hevda å ha ein humoristisk sans. Kva ein finn humoristisk varierer mellom personar, kulturar og tradisjonar. Humor kan brukast som underhaldning, til å skapa samhald innan ei gruppe, til å auka lukkekjensla eller hanskast med vanskelege opplevingar, men det kan også brukast til mobbing og utestenging.
Ordet «humor» er i slekt med «humør», og stammar frå det latinske for væske. Det er knytt til den gamle greske og mellomalderske teorien om humoralpatologi som sa at sinnsstemningar kunne sporast til væskebalansar i kroppen. Ein person som driv med humor kan kalla seg humorist, komikar eller klovn.
Brian Jones
Lewis Brian Hopkin Jones var ein engelsk gitarist, og eit av medlemmane som var med å starte The Rolling Stones. Jones var kjend som ein multiinstrumentalist med eit moteriktig modimage.
I the Stones var Jones andre gitarist etter Keith Richards frå starten i 1962 og fram til 1969, berre dagar før han drukna i sitt eige basseng. Jones var kjend for å vere særs intelligent og som barn interesserte han seg tidleg for jazz- og bluesmusikk.
Det var Jones som grunnla The Rolling Stones då han sette inn ei annonse i eit magasin, der han søkte etter musikarar til ei ny R&B-gruppe og det var han som gav bandet namnet deira, som han tok frå ein song av Muddy Waters. Jones tilførte the Stones ein unik stil og blanda inn fleire uortodokse instrument i bandet, som var uvanlege for denne tida. Jones var òg den som lærte Mick Jagger å spele munnspel. Imaget til Jones inspirerte ikkje berre Jagger og Richards, men òg andre artistar som Jim Morrison i The Doors.
Han hadde eit forhold til Anita Pallenberg, men ho forlet han til fordel for Keith Richards, noko som førte til at Jones fekk psykiske problem og hadde vanskeleg med å konsentrere seg om å spele inn musikk eller gjere konsertar. Det siste albumet Jones medverka på var Let it bleed.
Jones sa farvel til bandet etter at Jagger, Richards og Charlie Watts hadde vitja heimen hans og dei gav han beskjed om at det var best om dei heldt fram utan han. Kort tid etter omkom han i sitt eige symjebasseng på Cotchford Farm. Stones hadde planlagt ein konsert i Hyde Park i London, som skulle vere berre to dagar etter dødsfallet til Jones. Då dei fekk vite om dødsfallet avgjorde dei å halde konserten som ei hyllest til Jones.
Jones vart gravlagd i Cheltenham. Bill Wyman og Charlie Watts frå Stones var til stades på gravferda. I 1999 hevda Anna Wolin, som var kjæraste med Jones då han døydde, at han vart myrda av ein bygningsarbeidar, som visstnok tilstod dette på dødsleiet sitt. Dette har sidan vorte avvist.
Songen We Had It All
«We Had It All» er ein song skriven av Troy Seals og Donnie Fritts, og opphavleg spelt inn av Waylon Jennings i 1973 på albumet Honky Tonk Heroes. Han har sidan vorte spelt inn av mange andre artistar, som Rita Coolidge, Dobie Gray, Susan Jacks, Willie Nelson, Dolly Parton, the Rolling Stones, Rod Stewart, Tina Turner, Conway Twitty og Dottie West.
Dolly Parton
Dolly Parton spelte inn songen i 1984 for albumet The Great Pretender. Ein miks av songen vart sidan gjeven ut i 1986 på albumet Think About Love, og som singel det same året. Dette var den siste singelen som Parton fekk inn på lista medan ho var på RCA.
Demay Point
Demay Point er eit nes på vestsida av innløpet til Admiralty Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Dette neset var kjend for selfangarar så tidleg som 1822. Det vart namngjeve nesten 100 år seinare av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under Jean-Baptiste Charcot.
Davey Point
Davey Point er eit kjenneleg, klipperikt nes 3 nautiske mil sørvest for Round Point på nordkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart kartlagd og namngjeve Round Island av eit lag frå Discovery Investigations på «Discovery II» i 1935, men flyfoto viste seinare at det var eit nes og ikkje ei øy. Sidan det alt fanst eit nes kalla Round Point på King George Island vart det nye namnet gjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960. Davey Point er kalla opp etter Graham J. Davey, ein assisterande landmålar i Falkland Islands Dependencies Survey ved Admiralty Bay i 1957 og 1958, som triangulerte King George Island og forlenga denne trianguleringa til Nelson Island, Robert Island og Greenwich Island.
`Inad
`Inad er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Uddheden
Uddheden er ein svensk tettstad i Gräsmark,Sunne kommun i Värmlands län i landskapet Värmland. I 2005 hadde tettstaden 301 innbyggjarar. Uddheden ligg mellom sjøen Udden og elva Rotna.