cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Allman Brothers Band
Starten (1965–1969)
I FAME Studios i Muscle Shoals vart Duane Allman den fremste studiogitaristen og spelte på innspelingar med artistar som Aretha Franklin og King Curtis. Duane føreslo for Wilson Pickett at dei skulle spele inn ein versjon av «Hey Jude» av The Beatles. Singelen nådde 23. plassen på den nasjonale singellista. FAME signerte Duane til ein fem år lang platekontrakt, og han sette saman ei gruppe med Johnny Sandlin og Paul Hornsby. Duane henta inn Jai Johanny Johanson (Jaimoe) etter å ha høyrt han spele trommer på ein demo for Jackie Avery, og dei to flytta til heimen hans ved Tennessee River. Allman inviterte med seg bassisten Berry Oakley til å jamme med den nye gruppa. Dei hadde møttest i ein klubb i Macon i Georgia noko tidlegare og vart raskt vener. Gruppa fekk umiddelbar god kjemi og Duane sin visjon om eit «annleis» band eit med to sologitaristar og to trommeslagarar, byrja å ta form. Samstundes såg Phil Walden, manageren for den avdøde Otis Redding og fleire andre R&B-artistar, seg om etter eit rockeband han kunne styre. FAME-eigaren Hall vart frustrert over innspelingsmetodane til bandet, og gav spora dei hadde spelt inn og kontrakten deira til Walden og Jerry Wexler i Atlantic Records, som kjøpte dei for 10 000 dollar. Walden planla at gruppa skulle bli midtpunktet på den nye etiketten til Atlantic, Capricorn.
Duane og Jaimoe flytta til Jacksonville tidleg i mars 1969 sidan Duane var blitt frustrert over å vere ein «robot» ved FAME. Han inviterte alle som ville med seg på jammar som utvikla seg til å bli The Allman Brothers Band. Dickey Betts, leiaren i det førre bandet til Oakley, The Second Coming, vart den andre sologitaristen i bandet, medan Butch Trucks, som Duane og Gregg hadde spelt inn ein demo med året før, vart den nye, andre trommisen i bandet. The Second Coming-medlemmen Reese Wynans spelte klaverinstrument, og Duane, Oakley og Betts song alle vokal. Utan namn byrja bandet å halde gratiskonsertar i Willow Branch Park i Jacksonville, med stadig forskjellige musikarar i bandet. Duane følte sterkt at broren burde bli vokalist i den nye gruppa (som då fjerna Wynans, sidan Gregg òg spelte klaverinstrument). Gregg forlèt Los Angeles og vart med på øvingar den 26. mars 1969, då gruppa øvde på Muddy Waters sin «Trouble No More» Sjølv om Gregg i røynda var skremd av musikarane, pressa Duane han til å «syngje med alt han hadde». Fire dagar seinare heldt gruppa debutkonserten sin i Jacksonville Armory. Sjølv om det vart føreslått mange namn, som Beelzebub, valde det seks mann store bandet til slutt å ta namnet The Allman Brothers Band.
Debut og tidlege år (1969–1970)
Gruppa flytta til Macon i Georgia innan 1. mai der Walden skipa Capricorn Records. Mike Callahan og Joseph «Red Dog» Campbell vart tidlege scenearbeidarar for bandet. «Red Dog» var ein funksjonshemma Vietnam-veteran som donerte dei månadlege forsikringspengane sine til bandet.
Gruppa skapte ein sterk brorskap, brukte endelause timar på øving, tok psykedeliske narkotika i lag, og hengde ved Rose Hill Cemetery, der dei skreiv songar. Den første konserten deira utafor Sørstatane kom 30. og 31. mai i Boston, der dei varma opp for The Velvet Underground. Gruppa trengde nok songar og omgjorde gamle bluessongar som «Trouble No More» og «One Way Out», i tillegg til improviserte jammar som «Mountain Jam». Gregg, som hadde slite med å skrive songar tidlegare, vart den fremste låtskrivaren i bandet, og skreiv songar som «Whipping Post» og «Black-Hearted Woman». Bandet skulle opphavleg spele inn det første albumet i Miami med Cream- og John Coltrane-produsenten Tom Dowd, men var ikkje tilgjengeleg. I staden drog dei til New York City i august 1969 for å arbeide med den faste lydteknikaren Adrian Barber, som gjorde si første innspeling som produsent. The Allman Brothers Band vart spelt inn og miksa i løpet av to veker, og viste seg å vere ei positiv oppleving for ensemblet. New York kom til å bli rekna som «den andre heimen» deira The Allman Brothers Band kom ut i november 1969 på Atco og Capricorn Records, men selde dårleg, mindre enn 35 000 eksemplar då det først kom ut.
Platedirektørane føreslo at Walden skulle flytte bandet til New York eller Los Angeles for å «akklimatisere» dei for industrien. «Dei ønskte at me skulle te oss 'som eit rockeband', og me bad dei om å dra til helvete», fortalte Trucks. Bandet var likevel optimistiske og valde å bli verande i sør. «Alle sa me kom til å køyre av vegen der nede», sa Gregg Allman, men samarbeidet mellom bandet og Capricorn Records «omgjorde Macon frå ein søvnig liten by til ein særs hip, gal og vill stad fylt med bikerar og rockarar». Bandet leigde eit gardshus ved ein innsjø utafor Macon, og det var så mange folk som kom og gjekk at det minna dei om Idlewild Airport i New York City. Idlewild South var åstad for mange øvingar og festar og det ar «der brorskapen vart skapt», i følgje scenearbeidaren Kim Payne. «Det vart gjort ei pakt der kring eit leirbål - alle for ein og ein for alle ... Alle trudde hundre prosent på bandet.» Det meste av materialet for det andre albumet til bandet, Idlewild South, kom frå dette huset. Kona til Oakley leigde eit stort, viktoriansk hus i 2321 Vineville Avenue i Macon og bandet flytta der og kalla det «The Big House» i mars 1970.
Konsertar, At Fillmore East og gjennombrot (1970–1971)
Bandet spelte mykje gjennom heile 1970, over 300 konsertar i ein Ford Econoline-van og seinare ein Winnebago, som dei kalla The Wind Bag. Walden tvilte på framtida til bandet og var uroa om dei nokon gang kom til å slå gjennom, men ryktet deira spreidde seg etter kvart som dei heldt stadig fleire konsertar og publikummet deira vart større. Ein tungt dopmisbruk breidde om seg i gruppa, og alle utanom brørne sleit med å få endene til å møtast. Ved eit høve knivstakk turnémanageren Twiggs Lyndon og drap ein promoter som ikkje hadde betalt bandet. Han sa seinare han var mellombels galen under gjerninga. Seinare det året tok Duane ved eit uhell ein overdose opium etter ein konsert. Idlewild South vart produsert av Tom Dowd og spelt inn over ein periode på fem månader i forskjellige byar, inkludert New York, Miami og Macon, og det inneheld to av dei mest kjende songane til bandet, «Midnight Rider» og «In Memory of Elizabeth Reed», som vart ein av dei faste konsertlåtane deira.
Idlewild South kom ut på Atco og Capricorn Records i september 1970, mindre enn eitt år etter debuten. Albumet selde berre «marginalt betre enn føregangaren» men ryktet til bandet byrja å spreie seg ytterlegare og songane på albumet vart etter kvart mykje spelt på rockeradio.» Kort tid etter innspelinga var over, sette Down Duane i kontakt med gitaristen Eric Clapton, som inviterte han med på det nye prosjektet sitt, Derek and the Dominos. Allman var ein stor fan av arbeidet Clapton hadde gjort i Cream, og Clapton hadde blitt blåst av banen av arbeidet Allman hadde gjort på Wilson Pickett sin versjon av «Hey Jude» nokre år tidlegare. Dei møtte kvarandre etter ein konsert i Miami og jamma i lag til neste ettermiddag, og dei to gitaristane rekna kvarandre som «umiddelbare sjelefrender». Clapton inviterte Duane med seg i Derek and the Dominos, og i følgje fleire kjelder skal han ha vurdert det, men avslo til slutt tilbodet og kom attende til The Allman Brothers Band etter å ha gått glipp av ei rekkje konsertar. Innspelingane vart samla på Layla and Other Assorted Love Songs, som kom ut i november det året.
Lagnaden deira endra seg i løpet av 1971, då inntektene til bandet dobla seg. «Me forstod at publikummet var ein stor del av det me gjorde, noko me ikkje kunne gjenskape i studio. Ei lys gjekk opp for oss då me forstod at me måtte lage eit konsertalbum,» sa Gregg Allman. At Fillmore East vart spelt inn i løpet av tre kveldar frå 11. til 13. mars 1971 i Fillmore East i New York, der bandet fekk 1 250 dollar per kveld. At Fillmore East kom ut i juli 1971 på Capricorn Records som eit dobbeltalbum, men med same pris som ei enkelplate. Dei førre albuma hadde brukt månader på å nå salslista (ofte berre i botnen av Topp 200), men dette albumet byrja å klatre på lista etter berre få dagar. At Fillmore East nådde 13. plassen på Billboard Top Pop Albums-lista og selde til gullplate hos Recording Industry Association of America i oktober same året, og vart det kommersielle og kunstnariske gjennombrotet deira. Albumet vert ofte trekt fram som eit av dei beste konsertalbuma gjennom tidene, og i 2004 vart det vald ut av Library of Congress for National Recording Registry.
Eat a Peach og dødsfall (1971–1972)
Bandet var no blitt ein suksess og dei vart velhaldne, men mange i bandet sleit med eit heroinmisbruk. Fire av medlemmane - gruppeleiaren Duane Allman, bassisten Berry Oakley og scenarbeidarane Robert Payne og Red Dog Campbell — la seg inn på Linwood-Bryant Hospital for rehabilitering i oktober 1971. Den 29. oktober 1971 vart Duane Allman, berre 24 år gammal, drepen i ei motorsykkelulukke dagen etter han kom heim att til Macon. Allman køyrde på motorsykkelen sin i høg fart mot krysset ved Hillcrest Avenue og Bartlett Street medan ein lastebil med tømmerkane kom køyrande. Lastebilen stoppa brått i krysset, og Allman måtte kaste seg til venstre med sykkelen for å unngå ein kollisjon. Han trefte då anten bakenden av lastebilen eller kula på tømmerkranen og vart kasta av sykkelen. Motorsykkelen vart kasta opp i lufta, landa på Allman og sklei 30 meter bortover med Allman under seg, og alle dei indre organa hans vart øydelagde. Sjølv om han framleis var i live då han kom til sjukehuset, stod ikkje livet hans til å redde, trass i operasjonar, og han døydde fleire timar seinare frå dei massive skadane.
Bandet heldt eit møte om framtida si og det vart klart at alle ønskte å fortsette. Etter ein kort pause la bandet ut på vegen att. «Med hadde alle denne greia i oss, som Duane sette der. Han var læraren og han gav noko til oss - elevane hans - som me måtte fullføre», sa trommeslagaren Butch Trucks. Bandet vendte attende til Miami i desember for å fullføre det tredje albumet deira. Dei gjorde ferdig innspelinga av Eat a Peach. «Musikken gav oss liv att, og det var noko alle forstod samstundes. Me fann styrke, vitalitet, nyskaping, årsak og samhøyrsle då me arbeidde med å fullføre Eat a Peach», sa Allman. «Dei siste tre songane flaut liksom berre rett ut av oss. Musikken var framleis god, han var rik, og me hadde denne energien. Det var framleis The Allman Brothers Band.» Eat a Peach kom ut i februar 1972 og vart det andre hitalbumet deira. Det gav dei ei gullplate og det nådde fjerdeplassen på Billboard Top 200 Pop Albums-lista. «Me hadde vore gjennom eit helvete, men klarte å kome ut av det større enn me nokon gong hadde vore» sa Gregg Allman.
Bandet heldt nesten 90 konsertar året etter, og turnerte som eit femmannsband. Bandet kjøpte òg 175 mål med jord i Juliette i Georgia for 160 000 dollar, og kalla det «The Farm». Dette vart etter kort tid staden dei oppheldt seg på og oppfylte draumen til bassisten Oakley om ein fellesbustad. Oakley sleit derimot med tapet av venen og drakk mykje alkohol og tok mykje dop. Han gjekk som følgje av det mykje ned i vekt. I følgje vener og familie verka det som om han hadde mista «alt håp, hjartet sitt, drivkrafta si, ambisjonane sine og retninga si» etter Duane døydde. «Alt Berry hadde sett for seg - inkludert mannskapet, kvinnene og barna - vart knust den dagen Duane døydde, og han brydde seg ikkje meir etter det» sa scenearbeidaren Kim Payne. Den 11. november 1972 var Oakley full då han krasja motorsykkelen sin inn i sidan på ein buss, berre tre kvartal frå der Duane hadde omkomme. Han ønskte ikkje å dra til sjukehus og drog i staden heim, men vart stadig meir ute av seg. Han vart teken til sjukehus der han kort tid etter døydde av hjerneskade etter eit brot på hovudskallen. Oakley vart gravlagd ved sidan av Duane i Rose Hill Cemetery i Macon.
Brothers and Sisters (1973–1976)
Bandet valde å halde fram og arrangerte prøvespeling for nye bassistar. Fleire fekk prøve seg før bandet valde ut Lamar Williams, ein gammal ven av trommeslagaren Jai Johanny Johanson frå Gulfport i Mississippi. Chuck Leavell vart spurt om å spele piano på soloalbumet til Allman, Laid Back (1973), og gradvis var han med i bandet òg. Dickey Betts vart den eigentlege leiaren i bandet under innspelingane, ein prosess som skjedde gradvis då Betts byrja å skrive meir av songane deira. Brothers and Sisters vart ein enorm suksess og gjekk til topps på albumlista i USA. «Ramblin' Man», ein countryaktig song av Betts, vart mykje spelt på radio og klatra til andreplassen på Billboard Hot 100.
The Allman Brothers Band vendte attende til turneane sine, og spelte på større konsertstader, fekk større inntekter og sleit med dårlegare venskap, mistydingar og stadig aukande dopmisbruk. Dette kulminerte med ein slåsskamp bak scenen då bandet spelte med The Grateful Dead i Washington på RFK Stadium i juni 1973. Dette førte til at tre av dei langvarige scenearbeidarane deira fekk sparken. Bandet spelte på arenaer og stadion medan dopmisbruket eskalerte. I 1974 tente bandet visstnok 100 000 dollar per konsert og leigde The Starship, eit spesialbygd Boeing 720B nytta av Led Zeppelin og The Rolling Stones. «Då me fekk det jævla flyet var det byrjinga på slutten», sa Allman. Både Allman og Betts gav ut soloalbum som nådde topp 20 i 1974 (The Gregg Allman Tour og Highway Call). Innspelingane som skapte Win, Lose or Draw i 1975 var det siste albumet av det originale Allman Brothers Band og var usamanhengande. Gregg Allman budde stort sett i Los Angeles med kjærasten Cher, og var i følgje biografiforfattaren Alan Paul, «blitt meir kjend for å vere kjend enn for musikken.» Vokalen hans vart spelt inn der, sidan han ikkje gadd å reise attende til Macon. Då albumet kom ut vart det rekna som dårlegare enn føregangarane og selde heller ikkje like bra. Bandet sa seinare at dei var flau over dette albumet. Frå august 1975 til mai 1976 spelte Allman Brothers Band 41 konsertar føre store publikum. Gradvis voks bandmedlemmane frå kvarandre, og lydsjekkar og øvingar vart noko dei ikkje gjorde lenger. Allman omtalte seinare ein konsert dei gjorde for presidentkandidaten Jimmy Carter (ein uttalt fan av gruppa) som det einaste verkelege «høgdepunktet» på ein elles «tøff, tøff turné». Konsertane vart rekna som glanslause og medlemmane tok mykje dop. Bristepunktet kom då Gregg Allman vitna i retten mot vaktmannen Scooter Herring. Bandkollegaene rekna han som «tystar», og han fekk dødstrugslar, noko som førte til at han vart passa på av politiet. Herring vart dømd for fem avtalar om distribusjon av kokain og fekk 75 år i fengsel, som seinare vart redusert før presidenten Carter benåda han. Allman har alltid sagt at Herring bad han om å ta avtalen og at Herring skulle ta skulda. Likevel nekta bandet å snakke med Allman etter hendinga. Som følgje av dette vart bandet til slutt oppløyst. Leavell, Williams og Jaimoe fortsette å spele i lag i Sea Level, og Betts skipa Great Southern, medan Allman skipa Gregg Allman Band. Konsertalbumet Wipe the Windows, Check the Oil, Dollar Gas frå 1976 vart rekna som «det siste andedraget til eit døyande band», som var uheldig for Capricorn Records, som desperat trengde at bandet heldt i lag for å sjølv ikkje gå under.
Gjenforening og ny pause (1979–1988)
I 1978 vart Allman og Walden først møtt av Betts med tanken på å kome saman att. Den førte konserten deira i lag var på ein Great Southern-konsert i Central Park i New York den sommaren, då Allman, Trucks og Jaimoe kom på scenen for å spele eit par songar. Williams og Leavell ønskte ikkje å forlate Sea Level, så Allman Brothers Band tok inn gitaristen Dan Toler og bassisten David Goldflies frå Great Southern. Bandet kom saman att med Tom Dowd i Criteria Studios i Miami for å spele inn eit nytt album. Det kom ut i februar 1979 som Enlightened Rogues, eit omgrep Duane brukte for å skildre bandet. Medan bandet «prøvde å få det til å skje», konkluderte dei seinare med at kjemien rett og slett ikkje var der. Albumet vart ein mindre salssuksess, redda av produksjonsarbeidet til Dowd. Betts saksøkte Walden for å halde utbetalingar attende og advokaten til Betts, Steve Massarsky, byrja å styre gruppa. Betts vann søksmålet, og resten av bandet saksøkte medan Capricorn erklærte seg konkurs i oktober det året. Massarsky leia forsøket på å få bandet signert til Arista, som pressa bandet til å «modernisere» stilen sin. «Arista-grunnleggjaren Clive Davis øydela håpet om at me skulle klare å få dette til å fungere igjen,» sa Trucks seinare. «Han ønskte at me skulle bli ein sørstatsversjon av Led Zeppelin og henta inn produsentar frå utsida og det vart berre verre.»
Det første albumet deira for Arista, Reach for the Sky (1980), vart produsert av Nashville-låtskrivarane Mike Lawler og Johnny Cobb. Bonnie Bramlett, som turnerte med bandet på slutten av tiåret, song solo på ein song. Lawler vart snart ein del av turnéensemblet deira og arbeidde inn keytar-soloar «som det meste av fansen reknar som botnpunktet til bandet.» Dopmisbruktet vart verande eit problem for bandet, særleg hos Betts og Allman. Sjølv om albumet vart laga med føremålet om å skape ein hitsingel, var ikkje southern rock-sjangeren lenger like populær som han hadde vore. Bandet voks frå kvarandre igjen, den langvarige scenearbeidaren «Red Dog» fekk sparken og vart erstatta av Jaimoe med broren til Toler, Frankie, som hadde vore medlem av Great Southern. Hovudpunktet i striden var at Jaimoe insisterte på at kona hans og manageren Candace Oakley (syster til Berry), skulle ta seg av forretningane. «Ein av dei største skamplettane i historia til The Allman Brothers Band var at Jaimoe, denne flotte fyren, fekk sparken frå denne organisasjonen», sa Allman seinare.
Andre gjenforeining (1989–1996)
The Allman Brothers Band feira 20-årsjubileum i 1989 og kom saman for ein turné den sommaren, med Jaimoe med på trommer igjen. I tillegg hadde dei med seg gitaristen Warren Haynes og pianisten Johnny Neel, begge frå The Dickey Betts Band, og bassisten Allen Woody, som kom inn etter det vart halde prøvespelingar i studioet til Trucks i Florida. Radioformatet classic rock hadde gjort songkatalogen til bandet populært att, og det same gjorde ein CD-boks, Dreams. Epic, som hadde arbeidd med Allman på solokarrieren hans, signerte ein kontrakt med bandet. Danny Goldberg vart manageren til bandet. Han hadde tidlegare arbeidd med artistar som Led Zeppelin og Bonnie Raitt. Gruppa var i starten lunkne til å turnere, men fann ut at dei gjorde det godt. I tillegg kom den tidlegare scenearbeidaren «Red Dog» attende. Bandet gjekk i studio att med produsenten Tom Dowd i 1990 for Seven Turns, som vart rekna som eit comeback. «Good Clean Fun» og «Seven Turns» vart begge hittar på Mainstream Rock Tracks-lista. Neel slutta i 1990 og bandet henta inn perkusjonisten Marc Quiñones, tidlegare frå Spyro Gyra, året etter.
Trass i aukande spaning vart Haynes verande medlem og Betts kom attende. Det tredje albumet deira frå denne tida, Where It All Begins (1994), vart spelt inn live. Gruppa vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i januar 1995. Allman var særs full og kom seg ikkje gjennom takketalen. Allman såg seinare seremonien på fjernsyn og vart så flau at han gjorde eit siste forsøk på å slutte med alkohol og dopmisbruk. Under ei rekkje konsertar på The Beacon i 1996 vart kranglinga mellom Allman og Betts verre, og det førte til at ein konsert vart avlyst og bandet nok ein gong oppløyst. Haynes og Woody slutta for å fokusere på Gov't Mule, då dei meinte at The Allman Brothers Band var i ferd med å leggast ned.
Nino Tempo
Nino Tempo er ein USA-amerikansk musikar, songar og skodespelar.
As Salahi
As Salahi er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
The Allman Brothers Band
Seinare år (1997–2014)
Gruppa henta inn Oteil Burbridge frå Aquarium Rescue Unit for å erstatte Woody på bass, og Jack Pearson på gitar. Det vart etter kvart uro over kor høgt Allman Brothers spelte på konsertane, som i stor grad var sentrert kring Betts. Pearson, sleit med tinnitus og forlèt derfor bandet i 1999. Trucks ringde til nevøen sin, Derek Trucks, og han kom inn i bandet i høve 30-årsjubileet deira. Trucks var ung, 20 år gammal, og yngre enn dei originale medlemmane var då bandet først vart skipa. Beacon-konsertane i 2000 vart gjevne ut på Peakin' at the Beacon, som tyder noko slikt som «på topp på the Beaon», noko som var ironisk sidan det vert rekna blant dei dårlegaste konsertane til bandet. Etter åtte konsertar på våren det året vart det enno meir spaning i gruppa. «Det hadde slutta å vere eit band - alt dreidde seg om kva Dickey spelte», sa Allman. Sinne kokte over i gruppa mot Betts, og alle dei originale medlemmane sende han eit brev om at dei tenkte å turnere utan han til sommaren. Alle involverte hevda at pausen var mellombels, men Betts svarte med å hyre ein advokat og saksøkte gruppa, noko som førte til at Betts vart permanent ute av gruppa. Betts mottok seinare pengar i eit forlik. Han fortsette å spele inn musikk med eit nytt band. Jimmy Herring kom inn i badet for sommaren, der bandet kjempa mot negativ presse. Fansen meinte at ein konsert med Allman Brothers Band utan Betts var meiningslaust. Herring slutta kort tid etter turneen, sidan han kjende seg skuldig for å ha erstatta Betts. I august det året vart den tidlegare bassisten Allen Woody funnen daud på eit hotellrom i New York. Warren Haynes sette opp ein støttekonsert for den tidlegare bandkompisen, med mellom andre Allman Brothers Band. Sidan Derek Trucks var oppteken, spelte han med bandet for denne konserten. I 2001 var Haynes attende i bandet for Beacon-konsertane deira.
Denne inkarnasjonen av Allman Brothers Band vart godt motteken og var stabil og produktiv. Bandet gav ut den siste innspelinga si, Hittin' the Note (2003), til god kritikk. Albumet var det første med Derek Trucks og det einaste Allman Brothers-albumet utan Betts. Bandet fortsette å turnere gjennom 2000-åra. Tiåret vart avrunda med fleire konsertar på Beacon Theatre, der dei feira 40-årsjubileet til bandet. Dei hadde med seg fleire gjesteartistar, som Eric Clapton. Allman måtte ha ein levertransplantasjon i 2010 og sleit med helsa dei neste to åra. Han måtte på rehabilitering i 2012 for avhengigheit han pådrog seg i samband med den medisinske behandlinga.
Nino Tempo
Nino Tempo var eit musikalsk vedunderbarn og spelte klarinett og tenorsaksofon som barn. Han vann eit talentshow berre fir år gammal og spelte på fjernsyn med Benny Goodman då han var sju år. Då familien flytta til California spelte han på radioshowet til Horace Heidt. Som barneskodespelar spelte han i filmar som The Red Pony i 1949 og The Glenn Miller Story i 1953 med James Stewart. Han vart ein etterspurt studiomsuikar og arbeidde som ein del av The Wrecking Crew, i tillegg til at han spelte med Elkie Brooks og Maynard Ferguson (Live at the Peacock, 1956).
The Allman Brothers Band
Seinare år (1997–2014)
David «Frankie» Toler døydde på ein hospits i Bradenton i Florida den 4. juni 2011 etter lang tids sjukdom etter ein levertransplantasjon. Han vart 59 år.
Nino Tempo
Nino Tempo er mest kjend for duetten «Deep Purple» på Atco i lag med systera Carol (som song under artistnamnet April Stevens), som gjekk til topps på Billboard Hot 100 i 1964. Songen vann òg Grammyprisen for beste rock and roll-song, og selde meir enn ein million eksemplar.
The Allman Brothers Band
Seinare år (1997–2014)
I 2012 starta The Allman Brothers sin eigen musikkfestival, The Peach. Dei spelte ei rekkje konsertar på The Beacon i 2013 og fortsette å turnere etter dei var ferdige der. I 2014 annonserte Haynes og Derek Trucks at dei meinte å slutte i gruppa mot slutten av året. Gruppa planla at dei konsertane deira på Beacon i 2014 skulle bli deira siste, men konsertrekkja vart avkorta då Allman fekk bronkitt.
Nino Tempo
Seint i 1973 fekk Tempo den siste hitten sin på Hot 100 med den (nesten) instrumentale «Sister James», som nådde 53. plassen på lista som Nino Tempo and 5th Ave. Sax.
The Allman Brothers Band
Seinare år (1997–2014)
The Allman Brothers Band heldt den siste konserten sin 28. oktober 2014 på Beacon Theatre. Konserten var den 238. utselde konserten deira på rad på Beacon. Konserten bestod av tre sett, hovudsakleg med musikk frå dei første fem platene deira, utan gjesteartistar. Allman avslutta konserten med å fortelje om då bandet øvde i lag for første gongen 45 år tidlegare, og at dei no skulle spele den første songen dei nokon gong øvde på, «Trouble No More» av Muddy Waters.
Nino Tempo
I 1975 spelte Tempo saksofon på John Lennon-albumet Rock 'n' Roll.
The Allman Brothers Band
Seinare år (1997–2014)
I mai 2017 døydde Gregg Allmann av komplikasjonar i samband med leverkreft, 69 år gammal.
Nino Tempo
Som sidemann
Med Maynard Ferguson Med the Modern Jazz Quartet
The Allman Brothers Band
Musikkstil
The Allman Brothers Band har generelt blitt rekna som ein av pionerane innan southern rock, sjølv om bandet sjølv ikkje brukte dette omgrepet. Gruppa nytta element frå blues, jazz og country i musikken sin.
Stortingsrepresentantar 2013-2017
Liste over alle stortingrepresentantar i perioden 2013 til 2017 omfattar alle som vart vald til Stortinget ved stortingsvalet 2013, 9. september 2013.
Det er totalt 169 representantar. Det blir vald 150 distriktsmandat i tillegg til eitt utjamningsmandat frå kvart avfylka (i alt 19). Grunnloven seier i paragraf 68, at Stortinget normalt møtest den første «syknedagen» (vyrkedagen) i oktober. Dei nye representantane utgjer derfor Stortinget frå og med tysdag 1. oktober 2013. I møtet denne dagen blir det vald ein fullmaktskomite til å gjennomgå valet. Innstillinga frå denne komiteen er skal handsamast i Stortingets plenum 7. oktober, og frå då er representantane endeleg valt. 8. oktober blir Stortinget konstituert med val av presidentskap, og onsdag 9. oktober 2013 gjennomfører Kongen den høgtidelege opninga av tinget.
Det fylkesvise oversynet under følgjer same rekkefølge og alfabetiseringsprinsipp (som Agder, Vest) som plasseringa av representantane i stortingsssalen. Lista viser derfor og partia si oppslutning i kvart fylke, ved at den første representanten i kvart fylke kjem frå det partiet som fekk flest røyster i fylket. Deretter følgjer representantane etter den kvotienten partia fekk rekna ut med den modifisert versjon av Sainte-Laguës metode.
Namn på representantar markert med rosa farge er utjamningsmandat.
Ami Sugita
Ami Sugita er ein japansk fotballspelar.
Libanon i Eurovision Song Contest
Libanon skulle debutere i semifinalen i Eurovision Song Contest 2005 med songen «Quand tout s'enfuit», framført av Aline Lahoud. Landet stilte ikkje opp, sjølv om dei hadde meldt seg på. Det var fordi dei ikkje ville syna bidraget til Israel. I følgje reglane til Den europeiske kringkastingsunionen (EBU) skal alle land som deltek og røystar i tevlinga syne alle bidraga på direktesendt fjernsyn. Libanon vart straffa med utestenging frå tevlinga i tre år fordi dei ikkje deltok, sjølv om dei meldte seg på.
Kringkastinga av det israelske bidraget
15. desember 2004 annonserte Télé Liban (TL) at finansielle problem tvinga dei til å trekkje seg frå tevlinga, og nekta for at det var grunna politiske konfliktar med Israel. Men fem dagar seinare, laga EBU ein avtale med TL og Libanon vart set på den offisielle lista over deltakarar.
I mars 2005 vart Israel fjerna som deltakar frå nettstaden til Libanon i Eurovision Song Contest. EBU gav TL 24 timar på å rette opp i feila, elles kunne dei risikere å verte diskvalifisert. TL fjerna alt innhald frå nettstaden og erstatta det med ein link til eurovision.tv, den offisielle nettstaden til Eurovision Song Contest.
Seinare same månad ville EBU forsikre seg at TL kom til å kringkaste heile tevlinga, inkludert det israelske bidraget, utan avbrot. TL kunne ikkje garantere dette, og 18. mars 2005 trekte dei seg frå tevlinga. I Libanon er det ikkje lov å kringkaste israelsk innhald på libanesisk fjernsyn. TL skreiv på sine nettstader at det «ikkje er tillatt å kringkaste resultata til det israelske bidraget, noko som er brot på reglane i Eurovision Song Contest 2005». Sidan TL trekte seg kort tid før tevlinga, var dei straffa med utestenging frå tevlinga i tre år.
2008
I 2007 sa den libanesiske songaren Mika at han var interessert i å delteke for Libanon i 2008, men for ein annan libanesisk kringkastar som ikkje var utestengt. Til dømes Lebanese Broadcasting Corporation (LBC) eller Future Television kunne delteke, men ingen av dei var medlem i EBU. Han deltok aldri, og landet har ikkje gjort fleire forsøk på å delteke i tevlinga etter at utestenginga til TL opphøyrde.
Høgskolen i Hedmark
Høgskolen i Hedmark (HH) var ein statleg høgskule i Noreg som var verskam frå 1994 til 2016. I september 2016 vedtok Høgskolen i Hedmark og Høgskolen i Lillehammer å slå seg sammen til Høgskolen i Innlandet, som opna 1. januar 2017.
Høgskolen hadde undervising ved fire campusar: Hamar, Elverum, Åmot og Stor-Elvdal, i tillegg til desentraliserte studiestader på Tynset, Kongsvinger og Otta. Hovudadministrasjonen ligg i Elverum. Høgskolen deltok i eit utviklingsprosjekt saman med Høgskolen i Lillehammer og Høgskolen i Gjøvik med sikte på å utvikle universitetskompetanse, Prosjekt Innlandsuniversitetet.
Høgskolen hadde tilbod om vel 100 fag- og profesjonsstudiar innan følgjande fagområde;
Studiane kan takast i varierande lengd frå halvårseiningar til bachelorgrader, mastergrader og enkelte doktorgradstudiar, i tillegg til ei rekke kurs-, etter- og vidareutdanningar.
Høgskolen sine fire avdelingar:
Høgskolen tilbaud internasjonalisering av studiar. Det var mogleg å ta delar av den ordinære utdanninga i utlandet, eller ein kunne halde fram med utdanninga i utlandet etter fullførte studiar.
Fylkesveg 665 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 665 i Sogn og Fjordane går mellom Heggja bru i Eid kommune og fylkesgrensa mot Møre og Romdal ved Instetjønna. Vegen er 6,6 km lang.
As Salul
As Salul er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Kuseife
Kuseife (hebraisk skrift כְּסֵיפָה, Kseifa; arabisk كسيفة) er ein beduinby (lokal kommune) i Det sørlege distriktet i Israel. Kuseife vart grunnlagd i 1982 so ein del av eit statleg prosjekt for å få permanente bustader til beduinane. I 1996 fekk staden status som lokal kommune.
Han er ein av sju beduinkommunar i Negevørkenen med godkjende planar og utvikla infrastruktur. Dei seks andre er Hura, Lakiya, Ar'arat an-Naqab (Ar'ara BaNegev), Shaqib al-Salam (Segev Shalom), Tel as-Sabi (Tel-Sheva) og byen Rahat, den største av dei.
Medlemmar av fleire beduinfamiliar bur i Kuseife: Abu Ajaj, Elamor, el-Zabarka, el-Nasasra, den største av dei Abu-Rabia. Andre familiar er Azbarga, El-Dada, Abu Juda og Abu Anam.
Historie
Før opprettinga av Israel, var Negev-beduinar eit delvis nomadisk samfunn som hadde vore gjennom ein prosess for å bli bufaste sidan osmansk styre i regionen. Dei fleste forskarane er samde i at beduinane kom til Negev kring 1800, men det er spor etter dei tidlegare òg.
Under Det britiske mandatet gav ikkje styresmaktene eit lovverk til å avgjere og bevare kven som eigde landområda. For å få orden på dette vart landpolitikken til Israel i stor grad tilpassa dei osmanske landreguleringane frå 1858 som det føregåande lovverket. Dermed nasjonaliserte Israel det meste av Negev ved hjelp av statlege landreguleringar frå 1969.
Israel heldt fram linja for å få fast bustad for Negev-beduinane, som dei osmanske styresmaktene tvinga på dei, og det omfatta først regulering og flytting. I 1950-åra flytta Israel to tredjedelar av Negev-beduinane til eit område som var under krigsrett.
Sulvik
Sulvik er ein svensk tettstad i Arvika kommun i Värmlands län i landskapet Värmland. I 2005 hadde tettstaden 310 innbyggjarar.
Beyond the Realms of Death
«Beyond The Realms of Death» er ein powerballade av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest frå albumet Stained Class frå 1978. Framføringa til vokalisten Rob Halford på denne songen vert rekna som ein av dei beste han gjorde, i tillegg til at gitarsoloen har fått mykje lovord. Mange musikkjournalistar reknar songen som den beste på albumet. Den episke songen vert rekna som ein Judas Priest-klassikar, med versjonar av songen på albuma Priest, Live and Rare, '98 Live Meltdown, Live in London, A Touch of Evil: Live, Live Insurrection og mange av samlealbuma til bandet. Trommeslagaren Les Binks står oppført som medlåtskrivar for å ha skrive hovudriffet i songen. Dette var den einaste songen han var låtskrivar på for bandet.
Attention av Ulrikke Brandstorp
«Attention» (norsk omsetjing 'merksemd') er ein norsk popballade frå 2020 som er skriven av Christian Ingebrigtsen, Kjetil Mørland og Ulrikke Brandstorp. Den vert framført av Ulrikke Brandstorp, og vann Melodi Grand Prix 2020. Songen skulle ha vore det norske bidraget til Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland, men tevlinga vart avlyst for å hindra spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2. «Attention» er den andre Melodi Grand Prix-vinnaren som ikkje har representert Noreg i Eurovision Song Contest; den andre er «Jeg har aldri vært så glad i noen som deg», vinnaren av Melodi Grand Prix 1968.
Om songen
Vokalisten og den eine låtskrivaren til «Attention», Ulrikke Brandstorp, møtte musikaren Christian Ingebrigtsen under ei sending av Allsang på Grensen sommaren 2019. Via Ingebrigtsen vart Brandstorp òg kjend med låtskrivar og songar Kjetil Mørland. Dei tre gjekk i studio saman og skreiv popballaden «Attention».
Melodi Grand Prix
Låtskrivarane sende songen til Melodi Grand Prix hausten 2019, og blant rundt 800 bidrag plukka NRK han ut til å deltake i finalen 15. februar 2020. Songen vart offentleggjord og utgjeven 31. januar 2020 på Brandstorp sitt eige selskap, Ulrikke Records.
Alle tre låtskrivarane har delteke i Melodi Grand Prix tidlegare: Ingebrigtsen kom på andreplass med bandet A1 i 2010, Brandstorp kom på fjerdeplass i 2017 med låten «Places», medan Mørland vann tevlinga i 2015 med låten «A Monster Like Me». Songen enda på ein åttendeplass i Eurovision Song Contest i Wien same år. Ingebrigtsen og Mørland har i tillegg skrive fleire bidrag for andre artistar i tevlinga.
Før finalen i Melodi Grand Prix i Trondheim Spektrum var songen storfavoritt til å vinne. Men under fyrste røysterunde braut nettavstemminga saman, og ein reservejury på 30 personar valde «Attention» og tre andre songar til gullfinalen. Bruken av reservejuryen førte seinare til store protestar frå sjåarar, deltakarar og presse. I gullfinalen fekk NRK likevel røystesystemet til å fungere igjen, og songen vann til slutt gullduellen med rundt 5700 røyster meir enn andreplassen «Pray for Me» med Kristin Husøy.
Eurovision Song Contest
Med sigeren i Melodi Grand Prix vart «Attention» det norske bidraget i Eurovision Song Contest 2020. I januar 2020 vart Noreg trekt til å delta i andre halvdel av den fyrste semifinalen. Semifinalen skulle ha vore arrangert i Rotterdam Ahoy i Rotterdam i Nederland tysdag 12. mai, men 18. mars avlyste EBU Eurovision Song Contest for å hindra spreiinga av viruset SARS-CoV-19 i Europa. «Attention» vart dimed den andre Melodi Grand Prix-vinnaren i historia som ikkje fekk representere Noreg i Eurovision Song Contest. Førre gong det skjedde var i 1968, då vinnarsongen «Jeg har aldri vært så glad i noen som deg» vart trekt på grunn av mistankar om plagiat. I staden fekk andreplassen «Stress» representere Noreg i Eurovision Song Contest 1968.
Songteksta
Ifølgje Brandstorp er songen «som et spørsmål». Han spør kvifor ein gjer rare ting for å få merksemda til eit anna menneske, og kvifor ein forandrar seg for kjærleiken. «Det er absolutt en del av meg selv i sangen. Jeg har opplevd det sangen handler om», sa Brandstorp i eit intervju med Dagsavisen i januar 2020.
Sertifiseringer
I april 2020 vart «Attention» sertifisert med gulltrofé i Noreg, og i mars 2021 vart han tildelt platina.
Tunisia i Eurovision Song Contest
Tunisia skulle debutere i Eurovision Song Contest i 1977. Landet skulle starte som nummer 4 i finalen, men trekte seg ein kort stund før konkurransen utan nokon forklaring.
Kjelder
Unsuccessful attempts to participate in the Eurovision Song Contest Mislukte pogingen om deel te nemen aan het Eurovisiesongfestival
Pomona
Pomona var gudinne for hagebruk og fruktdyrking i romersk mytologi. Namnet er avleitt av pomum som tyder 'eple'.
Pomona var maken til Vortumnus, som også hadde med frukter å gjera. I ein myte gjenfortald av Ovid vraka ho skogsgudane Silvanus og Picus, men blei gift med Vertumnus etter at han lurte henne forkledd som ei gamal kone.
I Roma hadde ho ein særskild prest, flamen Pomonalis, men ho blei særleg dyrka på landsbygda. Både Pomona og Vertumnus blei ofte avbilda med gartnarkniv og famnen full av frukter.
Pomona er spesifikt romersk, det er ingen greske gudar som tilsvarar henne. Ho har likevel ein del eigenskapar til felles med Demeter.
Skjoldmøy
Skjoldmøyer (norrønt skjaldmær) var kvinner skildra i norrøn litteratur som slåst som krigarar på lik fot med menn. Dei mest kjende skjoldmøyene var Hervor i Hervors saga og Brynhild i Volsungesaga. Valkyrjene var Odins kvinnelege dødsvette som samla inn daude krigarar, og desse vart òg skildra som «Odins skjoldmøyer».
Historiske vitnemål
Det er få bevis som tyder på at kvinnelege krigarar, Nordens amasoner, var eit utbreitt fenomen. Likevel kunne det unnataksvis henda. Det er endå uklårt i kva for ein grad legendene speglar ein historisk røyndom.
Det er få historiske vitnemål om at kvinnene i vikingtida tok aktiv del i krigføringa, men den bysantinske historikaren Johannes Skylitzes skriv ned at kvinner kjempa i slag då den norrøne herskaren av Kiev gjekk til åtak på bysantinarane i Bulgaria i år 971. Då nordbuarane hadde gått på eit knusande nederlag var dei østromerske sigerherrane overraska over å oppdaga væpna kvinner blant fienden sine falne krigarar. At kvinner så vel som barn var med på felttog var likevel ikkje uvanleg då ein alltid var avhengig av å ha med seg tren for å kunna halda ein hær med forsyningar på større hærferder. Propaganda-elementet hos Skylitzes skal heller ikkje undervurderast, fienden vert òg omtalt som barbarar. At kvinner vert nemnde i same åndedrag kan skulda ein intensjon om å teikna eit dårlegare bilete av fienden.
I samsvar med Soga til Eirik Raude skal Leiv Eiriksons gravide syster Frøydis Eiriksdatter i Nord-Amerika ha vist heroisk framferd i møte med valdeleg fare. Då den norrøne busetjinga vart angripen av skrælingar tok mennene skrekken og flykta. Frøydis skal då ha gripe eit sverd, blotta brysta og slått flatsida av sverdet mot brysta. Då vart skrælingane redde, laupte til båtane sine og rodde vekk.
Arkeologiske spor
Arkeologiske spor viser at dei gravgåvene som følgde dei daude var mannlege gjenstandar for menn (som sverd og skjold) og kvinnelege gjenstandar for kvinner (som spinnehjul og steikespade), men det er òg vorte avdekt spyd og skjold i kvinnegraver, blant anna i England. Det er òg høve for at det eksisterer ein del feilkjelder i tidlegare arkeologi då graver med våpen automatisk vart tolka som mannsgraver og utan DNA-analysar treng ein å stadfesta slike graver med ytterlegare analyse. Det var vanleg å ha med seg tren på felttog, og at kvinner og barn inngjekk i kolonisering.
Litterære spor
Adam av Bremen som hadde Svein Estridsson som kjelde, utan at danskekongen er nokon garanti for korrektheit, nemner ei forteljing om eit kvinneland:
Den russiske Nestorkrønika frå 1100-talet har òg ei forteljing om ei kvinneøy som kan ha same opphav som Adam av Bremens forteljing: «Blant amasonane finst det ingen menn». Den svenske forskaren Bertil Wahlquist meiner desse forteljingane kan ha ei truverdig kjerne, og går så langt som å føreslå to øyer utanfor Estland.
Lakiya
Lakiya eller Laqye (hebraisk skrift לָקִיָּה) er ein beduinsk by (lokal kommune) i Det sørlege distriktet i Israel.
Historie
Lakiya vart grunnlagd i 1982 som ein del av eit statleg prosjekt for å få faste bustader til beduinane. Han er ein av sju beduinske kommunar i Negevørkenen med godkjende planar og utvikla infrastrukturDei seks andre er Hura, Tel as-Sabi (Tel Sheva), Ar'arat an-Naqab (Ar'ara BaNegev), Shaqib al-Salam (Segev Shalom), Kuseife (Kseife) og byen Rahat, den største av dei.
I følgje Israelsk statistisk sentralbyrå (CBS) var folketalet i Lakiya på 9 943 i desember 2010.
Det bur fleire beduinklanar i Lakiya: al-Sana - den største av dei -Al-Assad, Abu Ammar og Abu Maharab.
Sund i Södermanland
Sund er ein svensk tettstad ved innsjøen Sillen i Trosa kommun i Södermanlands län i Södermanland. I 2005 hadde tettstaden 330 innbyggjarar.
Grindkval
Grindkval er ein art i delfinfamilien. Namnet kjem frå oldnordisk grind. På færøysk kalla ein kvalen opp etter flokken sin likskap med ei rekke grinder. Det sams skandinaviske (og tyske og hollandske) namnet kjem frå Færøyane, der grindkvalen heiter grindahvalur og ein flokk berre grind. Arten finst i tempererte hav på både den nordlege og den sørlege halvkula. I tropiske og subtropiske havområde finst den nærskylde kortfinna grindkval.
Utsjånad
Grindkval er ein mellomstor, svart, 3-6 meter lang tannkval som kan vege opp til 3 000 kg. Hoa veg litt mindre enn hannen. Kroppen er sylindrisk med rundt hovud og kort nebb, med ein litt oppovervend munn og lange spisse luffar. Lengda på luffane er 18-27 % av kroppen si lengde. Ryggfinnen er brei ved rota og sit framme på fremste tredel av ryggen. Rygg og sider er svarte, men kan ha ei gråleg teikning bak ved ryggfinnen. På buken finst ei ankerforma lys teikning. På ryggen bak ved hovudet sit nasebora, blåseholet, som dyret pustar gjennom når det kjem opp til overflata.
Utbreiing
Grindkvalen held seg til opne hav som Middelhavet, ved Gibraltar og Korsika og Atlanterhavet. Dyra ferdast regelmessig i store flokkar kring Orknøyane, Shetland og Færøyane, der dei søker stimar av små blekksprutartar.
Levevis
Kvalen et dagleg kring 50 kg næring, som kan vere ulike artar av blekksprut, stimfisk og krepsdyr, og leitar mest næring om natta, der han i opp til 10 min. kan dukke ned til djupner på 600 meter. I sjeldne tilfelle vert grindkvalen angripen av spekkhoggar, som i flokk kan jage ein einskild grindkval. Flokkinstinktet er mykje utvikla og dyra følgjer eit førardyr (pilotkval), oftast ein dominerande hann. Grindkvalar sender ut korte klikkelydar på 0,1-100 kHz., som vert brukte til ekkoorientering. Nokre av lydane er ultralyd, det vil seie lydar over 20 kHz.. Dyra kommuniserer seg i mellom ved hjelp av ulike fløytelydar på 3-4 kHz., som vert utstøytte 14-40 gongar i minuttet.
Forplanting og utvikling
Hoa er kjønnsmogen frå 6 års alder, og hannen på om lag dobbelt så lang tid. Paringa kan gjerast heile året, men oftast i april – juli. Hannane i flokken parar seg berre med hoer i andre flokkar. Hoa er drektig i om lag 15 månader. Ho får kalv normalt berre kvart femte til sjette år. Den nyfødde kalven er 1,6 - 1,9 m lang og veg om lag 75 kg. Etter to månader får kalven dei første tennene, og etter eit år er tanngarden fullstendig. Ungen diar mora i fire år, deretter parar mora seg att. Grindkvalen lever i 30-50 år, ein hokval vart 57 år.
Grindkvalen og mennesket
Bestanden i det nordlege Atlanterhavet er taksert til over 100.000 dyr og kan derfor berre reknast som lite truga av kvalfangst, men som andre kvalartar er grindkvalen truga av ureininga i hava. Kvikksølv og bly lagrar seg i muskulaturen, lever og nyrene. Miljøgifter som PCB og DDT set seg i spekklaget.
Bente Bratlund
Bente Bratlund er ein norsk barnebokforfattar frå i Os i Hordaland.
Biografi
Bente Bratlund voks opp på eit småbruk i Os, tok lærarutdanning på Stord lærarskule, og studerte sidan eitt år drama i Bergen. Ho busette seg deretter i Os, arbeidde som lærar i ungdomsskulen, og var også eit år journalist i ei lokalavis. Sidan 1992 har ho vore forfattar på heiltid. Bratlund har jobba som rettleiar på Høgskolen i Bergen, samt vore rettleiar for tilsette ved Haukeland Universitetssjukehus på avdelinga for barne- og ungdomspsykiatri. I tillegg har ho hatt skrivekurs innan prosjektet "Kultur og psykiatri" i Bergen kommune, og hatt skrivekurs på Støttesenteret mot Incest i Hordaland. Ho reiser også på skulevitjingar.
Bente Bratlund var i mange år gift med kunstnaren og skulptøren Arne Mæland. Dei to dreiv Galleri Solbakkestova i Os, og har to vaksne born saman. Bente Bratlund er no gift opp att med fotografen Einar Søberg, som har illustrert fleire av bøkene hennar. Ho er no busett på Reinsvoll i Vestre Toten kommune i Oppland.
Tidlegare har Bente Bratlund også gjeve ut bøker under namnet Bente Bratlund Mæland. Ho har skrive flest barnebøker på nynorsk, og seier sjølv at nynorsk er pulsslaget hennar.
I 2007 fekk ho Ordknappen for barneboka Vi gir oss aldri.
Scott 4
Albumet nådde ikkje salslista og vart sletta kort tid etter. Det er spekulert i at albumet selde dårleg fordi det vart gjeve ut under namnet Noel Scott Engel og ikkje Scott Walker. Alle nyutgjevingar av albumet har sidan blitt gjeve ut under scenenamnet hans. I dag vert det rekna som eit av dei sterkaste albuma hans og finst mellom anna i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Det er òg blitt hylla av kjende artistar som David Bowie og medlemmar av Radiohead.
Sitatet «a man's work is nothing but this slow trek to rediscover, through the detours of art, those two or three great and simple images in whose presence his heart first opened» (tilskriven den fransk-algeriske forfattaren Albert Camus) står på baksida av plateomslaget.
Godøya
Godøya kan visa til:
Sund (fleirtyding)
Sund har fleire tydingar:
As Sawadayn
As Sawadayn er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Blăgești i Bacău
Blăgești (ungarsk Blegyest) er ein kommune i Bacău fylke i Romania.
Busetnader
Blăgești er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:
Spind kyrkje
Spind kyrkje er ei krosskyrkje frå 1776 i Farsund kommune i Agder fylke.
Kyrkja er av tre og har 500 sitjeplassar. Det er kyrkjegard på staden.
Honaloochie Boogie
«Honaloochie Boogie» er ein song av Mott the Hoople. Han var ein oppfølgjar til gjennombrotssingelen deira, «All the Young Dudes». Singelen nådde 12. plassen på den britiske singellista i juli 1973. Songen var skriven og sungen av Ian Hunter, og vart utanom den faste besetninga framført med Andy Mackay frå Roxy Music på tenorsaksofon, Bill Price på moog og Paul Buckmaster på cello.
Ein coverversjon kom ut på singel i Frankrike av Babylon Zoo i 1999 og kom ut på albumet deira King Kong Groover.
Kumi Yokoyama
Kumi Yokoyama er ein japansk fotballspelar.
Slaget ved Steenkerque
Opptakt
Franskmennene hadde klart målet sitt med å erobre Namur. Franskmennene, som ikkje ønskte slag, tok opp ei sterk forsvarsstilling i tråd med dei strategiske metodane på denne tida. Den franske armeen låg vendt mot nordvest med høgreflanken mot Zenne ved Steenkerque og venstreflanken mot Enghien. Dei meinte at fienden ikkje ville tore å gå til åtak på denne stillinga.