cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lakota
Verb
Verb vert bøygde gjennom at ein legg til affiks til verbet avhengig av kva person verbet står til. Desse affiksa erstattar personlege pronomen. Dynamiske verb er verb som skildrar noko som hender, til dømes ”gå”, ”hoppe” og ”tygge”, medan statiske verb er verb som skildrar noko som er, til dømes 'vera sjuk', 'vera gammal', 'vera tørst'. Dualis finst for første person, men ikkje for andre eller tredje. ∅- tyder at personen ikkje er markert, at han ikkje har eit prefiks og vert attgjeve berre med verbstammen.
Utover desse finst òg čhi- som eit samansett pronomen med tydinga 'eg … deg' eller med suffikset -pi, 'eg … dykk'. Dualis finst bare i første person.
Alle pronomen, i den ordenrekkjefølgja dei kjem og plasseringa dei harkan lesast av i tabellen nedanfor. Raud farge indikerer at affikset uttrykker subjektet. Understreka affiks indikerer at dei uttrykker objekt og begge indikerer at dei uttrykker begge. Om ruta er tom tyder det at konstruksjonen er umogleg på lakota. I visse ruter finst det tre ulike former; i desse er den første den vanlegaste. Den andre er for visse verb som byrjar på y- og den tredje for visse andre verb som byrjar på y-. Dei pleier kallast for gruppe I, II og III.
Første person dualis og pluralis er uŋ- framfor konsonant og uŋk- framfor vokal. Tredje person plural i objektform, wičha-, vert bare nytta for animate substantiv, det vil seia dyr og menneske. Pronomen for inanimate substantiv gjer ingen skilnad mellom singular og plural, men det framgår oftast av samanhengen eller av at andre ord i satsen vert bøygde.
Avlyd
Lakota har tre så kalla avlydar. Med dette meiner ein at visse verb av og til endrar sluttvokal. Det finst tre ulike avlydar, -a/-aŋ, -e og -iŋ. Eit verb som har ein sluttvokal som kan gjennomgå avlyd vert vist i ei ordbok gjennom at vokalen sluttar på ein versalt A, til dømes okáȟdeǧA, ”å forstå”. Den versale A-en står aldri i laupande tekst, men vert nytta berre i ordbøker.
A/Aŋ-avlyd
A/Aŋ-avlyden er standardavlyden som førekjem overalt der dei øvrige to ikkje førekjem. Om verbet sluttar på -A, som t.d. okáȟdeǧA, vert ordet med A/Aŋ-avlyd okáȟdeǧa. Om verbet sluttar på -Aŋ vert ordet med A/Aŋ-avljud -aŋ.
E-avlyd
E-avlyden blir nytta dels der ordet står sist i ei meining og dels om han kjem etter eit ord som styrer E-avlyd. 'Eg forstår' heiter såleis okáȟdeǧe. Orda som styrer E-avlyd er:
Iŋ-avlyd
Iŋ-avljudet førekjem berre framfor følgjande ord:
Esh Kodesh
Esh Kodesh vart grunnlagd i 2000 nær Shvut Rachel, ei av fleire slike busetjingar i området. Han vart kalla opp etter eit terrorist-offer, Esh Kodesh Gilmore, 25, som vart myrda av ein palestinar medan han arbeidde som tryggleiksvakt for Bituah Leumi i Aust-Jerusalem.
Skeise-VM 1964 for menn
Verdsmeisterskapen på skeiser 1964 for menn vart avvikla på Olympiastadion i Helsinki helga 22. og 23. februar 1964. 35 utøvarar frå 16 land deltok i meisterskapen, av dei fem frå Noreg.
Nordmannen Knut Johannesen vart verdsmeister etter å ha vore bestemann på både 5 000 meter og på 10 000 m. Om laurdagen vann Keiichi Suzuki frå Japan 500 meter, sundagen stod norske Nils Aaness for beste tida på 1500-meteren.
Skeise-VM 1964
Dato: 22./23. februar 1964
<br style="clear:both;" />
Daniel Fichelscher
Daniel «Danny» Secundus Fichelscher er ein tysk multi-instrumentalist som spelte ei viktig rolle i krautrockbandet Popol Vuh, som medlem av den tyske gruppa Gila og som trommeslagar i Amon Düül II. Fichelscher er son av jazzpianisten og songaren Toby Fichelscher.
Kjelder
''
Fylkesveg 27 i Buskerud
Fylkesveg 27 i Buskerud går mellom Mjøndalen i Nedre Eiker kommune og Frydenhaugvegen i Drammen kommune.
Vegen var tidlegare del av fylkesveg 35 i Buskerud, saman med fylkesveg 28 i Buskerud.
Kommunar og knutepunkt
Arm 2. Strømterrasse Arm 3. Strømterrasse Styrmoes veg Frydenhaugvegen
Megálo Khorió på Tílos
Megálo Khório (gresk Μεγάλο Χωριό) er ein landsby på øya Tílos i øygruppa Dodekanesane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas og hovudsete i kommunen Tílos i periferieininga Ródos.
Kjerte
Kjerte eller kjerteljos (frå norrønt kerti, via mellomnedertysk «kerte»; truleg frå latin «charta», 'veik') er eit eldre ord for voks- eller talgljos.
Kumla
Kumla er ein svensk by og centralort i Kumla kommun i Örebro län i landskapet Närke. I 2005 hadde byen 20,456 innbyggjarar.
Han er mest kjend for Anstalten Kumla, eit fengsel for grove lovbrytarar.
Leslie Gap
Leslie Gap (Sedlovina Leslie) er eit 359 meter over havet høgt isdekt skard som strekkjer seg 2,8 km frå nord til sør mellom Leslie Hill og Radnevo Peak på Varna Peninsula nordaust i Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Skardet dannar eit isskilje mellom Kaliakrabreen i aust og Saedinenie snømark i vest. Det er ein del av ruta frå Bowles Ridge til Vidin Heights. På sørenden av skardet ligg ein liten, men kjenneleg isdekt knaus med ei høgd på 404 moh like nord for Leslie Hill. Leslie Gap er kalla opp etter Leslie Hill og vart først kryssa av bulgararaen Ljubomir Ivanov frå Camp Academia den 25. desember 2004.
Skardet ligg 2,16 km nord-nordaust for midten av Elhovo Gap, 6,1 km nord for Omurtag Pass og 1,29 km sørvest for Miziya Peak.
George Eliot
George Eliot, pseudonym for Mary Ann (Marian) Evans var ein engelsk forfattar, journalist og omsetjar.
Eliot var ein av dei leiande forfattarane under viktoriatida. Ho skreiv sju romanar, mellom dei Adam Bede (1859), The Mill on the Floss (1860), Silas Marner (1861), Middlemarch (1871–72) og Daniel Deronda (1876). Dei fleste av romanane har handling frå dei engelske provinsane og er kjende for realisme og psykologisk innsikt.
Bakgrunn
Mary Anne Evans var fødd på South Farm i Arbury Hall i Nuneaton i Warwickshire i England. Fødselsåret hennar, 1819, var det same som det til dronning Viktoria, og levetida hennar fall saman med viktoriatida. Far hennar var godsforvaltar ved Arbury Hall. Tidleg i 1820 flytta familien til Griff House, mellom  Nuneaton og Bedworth.
Som ung var Evans tydeleg intelligent, og ein storlesar. Faren gav henne ei utdanning ein sjeldan gav jenter på denne tida. Frå ho var fem til ho var ni var ho på kostskule med systera Chrissey ved Miss Latham's school i Attleborough. Frå ho var ni til tretten var ho ved Mrs. Wallington's school i Nuneaton, og frå ho var tretten til seksten ved Miss Franklin's school i Coventry. Ved skulen til fru Wallington hadde ho evangelistiske Maria Lewis som lærar, som hennar eldste bevarte brev er sende til. Ved skulen til frøken Franklin møtte Evans derimot ei stille, disiplinert form for religion som stod i motsats til evangelismen. Familien hennar tilhøyrde den anglikanske statskyrkja, men Midlands-området ho budde i var også prega av eit aukande tal religiøse dissentarar.
Då mor hennar døydde i 1836 reiste Mary Anne Evans heim og tok hand om familien. Ho heldt fram med å brevveksla med den tidlegare læraren Maria Lewes, og fekk opplæring i tysk og italiensk av ein omreisande lærar. Då ho var 21, blei broren Isaac gift og tok over familieheimen. Mary og faren flytta til Foleshill, nær Coventry. Her blei dei mellom anna kjende med Charles og Cara Bray. Ekteparet Bray var progressive fritenkjarar som opna heimen sin Rosehill for radikale og taleføre folk som Robert Owen, Herbert Spencer, Harriet Martineau og Ralph Waldo Emerson. Evans, som hadde stridd med religiøs tvil i ei tid, blei introdusert for meir liberal teologi og for forfattar som David Strauss og Ludwig Feuerbach, som sådde tvil om den bokstavelege sanninga bak bibelsoga. Hennar første større litterære verk var ei engelsk omsetjing av Strauss si bok Das Leben Jesu (The Life of Jesus,1846), som ho fullførte etter at eit anna medlem av Rosehill-sirkelen delvis hadde gjort det. Seinare omsette ho Das Wesen des Christentums (The Essence of Christianity, 1854) av Feuerbach. På grunn av vennskapet deira gav Bray ut nokre av dei tidlegare skriften til Evans i avisa si Coventry Herald and Observer.
Då Evans byrja stilla spørsmål ved den religiøse trua si og bestemte seg for å slutta å gå i kyrkja, truga faren med å kasta henne ut av huset. Etter fleire månade kom dei fram til eit kompromiss der ho fekk tenkja kva ho ville så lenge ho fortsette å gå til kyrkja som ei respektabel kvinne. Ho heldt hus for faren fram til han døydde i 1849, då ho var 30. Ho fekk ei inntekt på 100 pund i året i arv.
Fem dagar etter faren si gravferd fór ho til Sveits med Bray-paret. Ho bestemte seg for å bli att i Genève over vinteren. Medan ho budde der fann ho inspirasjon i bøker og frå fotturar på den sveitsiske landsbygda. Ho budde hjå familien til kunstnaren François Durade, som måla eit portrett av henne under opphaldet.
Forfattarskap
I 1850 vende ho tilbake til England og busette seg i London etter eit opphald hjå ekteparet Bray. Ho skreiv no namnet sitt Marian Evans. Frå januar 1851 budde ho hjå John Chapman, ein radikal forlagsmann som ho kjende frå Rosehill og som hadde gjeve ut Strauss-omsetjinga hennar. Chapman hadde nyleg kjøpt den venstreorienterte avisa The Westminster Review, som var grunnlagd av James Mill og Jeremy Bentham i 1824. I 1851 blei Evans assisterande redaktør i henne. Ho gjorde det meste av arbeidet rundt produksjonen av avisa, og skreiv frå januar 1852 til ho slutta i avisa i 1854 mange leiarar og meldingar. Medan kvinnelege forfattarar var ganske vanlege på denne tida, var det uvanleg for ei kvinne å ha redaktøransvar.
I 1851 blei Evans kjend med filosofen og kritikaren George Henry Lewes (1817–78), og i 1854 hadde dei bestemt seg for å bu saman. Lewes var allereie gift med Agnes Jervis, men ho hadde hatt eit forhold til Thornton Leigh Hunt over fleire år. Sidan han hadde akseptert det første barnet kona og Hunt fekk saman som sitt eige, kunne han ikkje få skilsmisse. Evans og Lewes rekna seg sjølv som eit gift par, men blei ikkje rekna slik i det viktorianske samfunnet rundt seg. Familien til Evans braut med henne, og ho hadde vanskar med å få innpass i det gode selskap. Men Lewes var ein viktig støttespelar som oppmuntra Evans i forfattarskapen.
I 1854 drog Evans og Lewes til Weimar og Berlin saman. Her omsette Evan Etikken av Baruch Spinoza, medan Lewes skreiv på ein biografi om Goethe. Evans skreiv også fleire essay for The Westminster Review. Eit av dei siste av desse, Silly Novels by Lady Novelists frå 1856, kritiserte det tåpelege innhaldet og mangelen på realisme i mange verk av samtidige kvinnelege forfattarar, og er eit slags anti-program for hennar eigen forfattarskap.
Under løyndenamnet George Eliot gav ho ut sitt første skjønnlitterære verk i 1857. The Sad Fortunes of the Reverend Amos Barton kom ut i Blackwood’s Magazine, og vart ein stor suksess. Saman med tre andre forteljingar, Mr. Gilfil’s Love-Story og Janet’s Repentance, kom det ut i bokfrom som Scenes of Clerical Life i 1858. Året etter gav ho ut sin første roman, Adam Bede. Spekulasjonen kring kven som gøymde seg bak pseudonymet auka, og ein person hevda tilmed at det var han. Til slutt gav Evans seg til kjenne som den verkelege forfattaren, og sjokkerte store delar av samfunnet ved å vera ei fritenkjande kvinne i eit utanomekteskapeleg forhold.
Dei neste verka hennar, The Mill on the Floss (1860) og Silas Marner (1861), hadde også handling frå den engelske landsbygda. Romola (1862-63) er derimot ein historisk roman frå Italia på 1400-talet, der Eliot etter grundig forsking vevar inn livet til reformatoren Girolamo Savonarola og endetida til Medici-familien sitt styre.
Evans og Lewes hadde reist til Italia i 1860, der dei vitja dei best kjende byane og Evans fann inspirasjon for Romola. Dei vitja også dei tre sønene til Lewes, som var på kostskule i Sveits, og tok eldstesonen Charles med seg tilbake til England. No fann Evans at ho var meir godteken i det britiske samfunnet, og gjekk på konsertar, teateret og i middagsselskap. Takka vera inntektene til Evans kunne paret flytta inn i eit større hus, The Priory ved Regent's Park i London. Dei fekk det dekorert av designeren Owen Jones, og heldt frå 1863 intellektuelle selskap vitja av til dømes Darwin, Huxley, Spencer, Henry James og Frederic Leighton. I 1877 blei Evans introdusert for prinsesse Louise, dotter av dronning Viktoria, som var særs glad i bøkene, og hadde fått Edward Henry Corbould til å måla to scener frå Adam Bede.
I 1866, i samband med uroa knytt til det som blei loven Second Reform Act i 1867, gav Evans ut Felix Holt, the Radical med handling lagt til tida rundt den første Reform-loven i 1832. I desember same året vitja Evans og Lewes Granada og Alhambra i Spania, og Evans blei inspirert til å skriva om utvisinga av maurarane og sigøynarane frå Spania i det dramatiske diktet The Spanish Gypsy (1868). Desse verka hadde ikkje like stor suksess som dei føre, men i 1871–2 gav ho ut det som er blitt rekna som det største verket hennar, Middlemarch. Romanen vever saman fleire forteljingstrådar i alle dei ulike samfunnsklassane i ein engelsk provinsby, frå bønder og arbeidarar til butikkfolk, profesjonelle, industrifolk, geistlege og rike landeigarar. Den siste romanen hennar, Daniel Deronda, gjev ein kontrast mellom engelske aristokratar og fattige jødar i London. Evans var interessert i jødedommen og irritert over anitsemittismen ho møtte hjå mange landsmenn. Det siste verket ho gav ut var Impressions of Theophrastus Such (1879), ein serie essay skrivne av ein oppdikta akademikar.
Paret hadde bryllaupsreise til Italia. Her fall eller kasta John Cross, som leid av depresjon, seg frå ein balkong og landa i ein kanal. Etter at dei kom tilbake til England flytta dei inn i eit flott hus ved Themsen i Chelsea den 3. desember 1880. Men allereie den 22. desember døydde Mary Ann av nyresjukdom. 29. desember blei ho gravlagd på Highgate cemetery ved sidan av Lewes.
Hundre år seinare, i 1980, blei det reist ein minnestein over henne i Poets' Corner i Westsminster Abbey.
Kjertesvein
Kjertesvein er ein svein/tenar som ved høgtidssame tilhøve står framom bordet til kongen og held ein brennende kjerte.
Mesotrofe vatn
Mesotrofe vatn er middels næringsrike, ligger ved sure bergarter, kan ha noe avregning fra landbruk og vegetasjon rundt, er gjærne skogvann og vann i åpent lende, gjerne surt, og siktedjupt på 3-10 meter.
Friedrich Georg Wilhelm Struve
Friedrich Georg Wilhelm von Struve var ein tysk-russisk astronom frå Struve-familien.
Han er særleg kjend for katalogane sine over dobbeltstjerner og for arbeidet sitt med den russisk-skandinaviske gradmålinga (1817–52), som førte frå Svartehavet til Polishavet, der den såkalla «Meridianstøtta» ved Hammerfest syner det nordlege endepunktet for Struve-meridianen.
Favreau Pillar
Favreau Pillar er ei steinsøyle som ligg like aust for Foyn Island i Possession Islands, utanfor kysten av Antarktis. Ho vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1958–63 og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Robert D. Favreau, ein navigatør i United States Marine Corps i U.S. Navy-skvadron VX-6 på flyturen den 18. januar 1958, på den tida klippa vart fotografert.
Therese Bjørneboe
Eva Therese Bjørneboe er ein norsk redaktør og teatermeldar. I åra 1983–1985 var Bjørneboe redaktør for Rød Ungdoms tidsskrift Rute 80, og frå 1994 til 1996 kulturredaktør i Klassekampen.
Ho er teatermeldar i Aftenposten, frå 1998 redaktør for Norsk Shakespeare- og teatertidsskrift, og har sete i styret for Det norske Shakespeareselskap, der ho i 2014 vart utnemnd til æresmedlem. Ho er cand. philol.
Bjørneboe er gift med forfattaren Dag Solstad. Ho er dotter av Jens Bjørneboe og søster av Suzanne og Marianne Bjørneboe.
Eva Therese Bjørneboe vart i 2011 tildelt Willy Brandt-prisen og fekk i 2019 Norsk kulturråds ærespris.
Det vietnamesiske herrelandslaget i fotball
Vietnam sitt herrelandslag i fotball er det mannlege landslaget i fotball for Vietnam. Det representerer landet i internasjonale fotballturneringar, og vert regulert av Liên Đoàn Bóng Đá Việt Nam. Landslaget spelte sin fyrste internasjonale kamp som Vietnam i 1991, og deltok i sin fyrste meisterskap i 1991.
Resultat i internasjonale turneringar
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Vietnam har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
John Mayall & the Bluesbreakers
John Mayall & the Bluesbreakers er eit engelsk bluesband leia av songaren, låtskrivar og multi-instrumentalisten John Mayall. Mayall brukte bandnamnet mellom 1963 og 1967, men droppa det så i kring 15 år. I 1982 tok han attende namnet fram til bandet vart oppløyst i 2009. Namnet har vorte generisk, og det er vanskeleg å skilje kva innspelingar som skal tilskrivast berre leiaren og til leiaren og bandet hans. Av musikarar som har spelt i The Bluesbreakers finn ein mellom andre:
Historie
Bandet som utvikla seg til å bli The Bluesbreakers i 1965 vart danna i mars 1963 og hadde ei stadig skiftande besetning av meir enn 100 forskjellige kombinasjonar av musikarar som spelte i lag under dette namnet. Eric Clapton kom med i april 1965 berre nokre få månader etter det første albumet deira kom ut. Clapton førte gitarbasert blues inn i bandet. Han hadde slutta i The Yardbirds for å konsentrere seg om bluesen.
Den første singelen som John Mayall og bandet hans gav ut, i mai 1964, var songen «Crawling Up a Hill» med «Mr. James» som B-side. Bandet på singelen var Peter Ward, John McVie på bass, Bernie Watson på gitar og Martin Hart på trommer. Etter singelen kom ut, vart Bernie Watson erstatta av Roger Dean og Martin Hart vart erstatta av Hughie Flint. Denne besetninga spelte med Mayall på John Mayall Plays John Mayall. Etter dette gav bandet ut ein singel kalla «Crocodile Walk» med «Blues City Shakedown» som B-side. Singelen vart produsert av Decca-produsenten Tony Clarke. Roger Dean slutta så i gruppa og vart erstatta av Eric Clapton.
Romsonden JUICE
JUICE (frå JUpiter ICy moons Explorer) ei planlagd Jupiter-ferd av ESA. Ho er planlagd skoten opp i 2022 og skal vera framme ved Jupiter i 2038. Sonden skal observera planeten sjølv og dei tre ismånane Ganymede, Callisto og Europa i detalj i minst tre år.
John Mayall & the Bluesbreakers
Historie
Gruppa mista platekontrakten sin med Decca det året, då dei òg gav ut ein singel kalla «I'm Your Witchdoctor» (produsert av Jimmy Page) i oktober 1965, den første som John Mayall & The Bluesbreakers, før dei kom attende til Decca i 1966. I august 1966 gav John Mayall & Eric Clapton ut singelen «Lonely Years» med B-sida «Bernard Jenkins», som kom ut på Purdah Records. Albumet Blues Breakers with Eric Clapton kom ut i juli; det nådde topp 10 på albumlista i Storbritannia.
Kort tid etter Blues Breakers with Eric Clapton drog Eric Clapton for å sjå ein konsert med Buddy Guy, og vart så imponert av denne trioen, at han fekk ideen om å danne Cream. Han slutta då for å starte denne nye gruppa med Ginger Baker og Jack Bruce. Clapton vart erstatta av Peter Green for A Hard Road, før han slutta for å starte Fleetwood Mac.
Mick Taylor kom så med i gruppa og dei spelte inn Crusade den 12. juli 1967. Kort tid etter, slutta McVie for å bli med i Fleetwood Mac og vart erstatta av Tony Reeves for albumet Bare Wires, som vart den høgaste listeplasseringa deira i Storbritannia. Taylor slutta så for å bli med i The Rolling Stones og namnet «Bluesbreakers» vart droppa frå albuma til John Mayall.
Då 1960-åra var over, hadde the Bluesbreakers omsider fått noko suksess i USA.
Med somme avbrot har the Bluesbreakers halde fram å turnere og gje ut album (over 50 så langt), men har aldri oppnådd den same suksessen som dei hadde i 1960-åra. I 2003 kom Eric Clapton, Mick Taylor og Chris Barber attende til bandet for John Mayall 70-årsdagskonsert i Liverpool. Konserten vart gjeven ut på både CD og DVD. I 2004 bestod besetninga av Buddy Whittington, Joe Yuele, Hank Van Sickle og Tom Canning, og bandet turnerte i Storbritannia med Mick Taylor som gjestemusikar.
I november 2008 annonserte Mayall på nettsida si at han oppløyste the Bluesbreakers for å kutte ned på det harde arbeidet og gje seg sjølv meir fridom til å arbeide med andre musikarar. I 2009 turnerte han solo med Rocky Athas (tidlegare frå Black Oak Arkansas).
Prayagraj
Prayagraj, tidlegare Allahabad er ein by i den indiske delstaten Uttar Pradesh. Byen har 4 941 510 innbyggjarar (2001).
Prayagraj er ein av dei fire  stadane der kumbh mela-festivalen blei halden (dei andre er Haridwar, Ujjain og Nasik). Dei heilage elvene Ganges og Yamuna møter kvarandre ved ei landtunge som blir kalla Sangam, og skal ifølgje tradisjonen sameinast med den mytiske elva Sarasvati til ei heilag treeining, Triveni.
Namn
Stader der dei to heilage elvane Ganges og Yamuna har vore kjend som Prayāga, som tyder 'offerstad' på sanskrit, sidan gammal tid. Guden Brahma skal ha uftført det alle første offeret (yāga, yajna) her.
Ordet prayāga har tradisjonelt blitt brukt om mange stader elvar renn saman. Ifølgje ei overlevering skal også ei tredje elv, den usynlege Sarasvati, ha runne saman med Ganges og Yamuna her. Triveni Sangam eller berre Sangam er ei nemning brukt om denne samanrenninga til tre elvar.
Prayagraj (sanskirt Prayāgarāja), som tyder 'kongen av prayāgaer', blir brukt for å visa til at denne samanrenninga er den største av deifem heilage samanrenningane i India.
Då stormogulen Akbar vitja området i 1575 gav han ordre om å byggja ein festning på staden. Denne stod ferdig i 1584 og blei kalla Ilahabas, som tyder 'Gudsheim'. Namnet blei seinare endra til Allahabad (hindi इलाहाबाद, urdu الہ آباد Ilāhābād) under Shah Jahan.
Samiske stadnamn i Russland
Samiske stadnamn i Russland er stadnamn i Russland som har ei samisk form som skil seg frå den russiske eller norske. Nokre av stadnamna kan visa til geografiske område som også dekker område utanfor Russland.
Grand Tavé
Grand Tavé er eit fjell i Wallis-Alpane i Sveits. Det er 3 158 meter over havet og ligg i kantonen Valais.
UrO
UrO - Ungdommens ressursgruppe for Osterfjorden er ein ungdomsklubb som vart skipa 28.oktober 2011, men hadde ikkje første samlinga før 10.desember same året. UrO er av og for ungdommar, og ønskjer å vera "ei trygg og god forsamling å gå til, der ein kan få møta og bli betre kjend med Jesus!"
Forrett
Forrett er ein matrett som er del av eit større måltid og som blir servert før hovudretten. Forretten kan vera varm eller kald, og skal passa til hovudretten. Ein vanleg type forrett er suppe. Til måltid med fleire rettar kan ein ha to forrettar, då gjerne ein kald rett og ei suppe. Ein prøver gjerne å ikkje ha forrettar med for sterk smak, som krydder, røykt eller salta rettar.
UrO
Historie
Ungdomsklubben har vore kreativ og hatt mange forskjellige arrangement. Blant anna har dei hatt: filmkveld, spelekveld, bilbelsmugling(rollespel), B-fest, Bad taste party, julafest, delekveld, PT kveld, kjærleikskveld...mm.
Place Charles-de-Gaulle
Place Charles-de-Gaulle, som tidlegare heitte  Place de l’Étoile og framleis er mest kjend under dette namnet, er ein sirkulær plass med 240 meter i tverrmål i Paris i Frankrike, på grensene mellom bydelane 8e, 16e og 17e arrondissement, som har kvar sin sektor av plassen. I sentrum av plassen er Triumfbogen (l'Arc de triomphe) plassert. Plassen fekk det noverande namnet 13. november 1970, fire dagar etter at president Charles de Gaulle døydde, for å heidre han.
UrO
Gerd-Guro
Omurtag Pass
Omurtag Pass (Omurtagov Prohod) er eit 720 meter over havet høgt pass mellom Mount Bowles og Ticha Peak gjennom Bowles Ridge på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis og er ein del ruta mellom Wörner Gap-området og øvre Kaliakrabreen. Fjellpasset er kalla opp etter khan Omortag frå Bulgaria, 814-831 evt.
UrO
Gerd-Guro er eit kjent fjes i UrO samanheng, til tross for at ho ikkje har eit ansikt. Gerd-Guro er nemlig ein sofa! Styret i UrO sat ein kveld og leika seg på finn.no og eit par dagar etterpå reiste dei av stad for å henta denne sofaen som dei døypte Gerd-Guro. Sidan den tid har ho blitt boren frå Vikaholmen og til bedehuset, ho har blitt gjort om til ein tilhengar, ho har hange i taket, hatt ski på beina og mykje meir.
Styret
Place Charles-de-Gaulle
Plassen vart opparbeidd i 1670 og fekk i si tid namnet Place de l’Étoile, «Stjerneplassen», av di det herfrå stråler ut tolv store og beine avenyar, breie gater, som strålane frå ei stjerne. Tolv av desse avenyane dannar parvis seks rettlinja aksar over plassen: Avenue Mac-Mahon og avenue d'Iéna dannar ein akse; avenue de Wagram og avenue Kléber dannar ein akse, avenue Hoche og avenue Victor-Hugo ein akse; avenue de Friedland og avenue Foch ein akse, avenue des Champs-Élysées og avenue de la Grande Armée (Den store hærens aveny) dannar ein akse som òg inngår i den såkalla l'axe historique de Paris (den historiske aksen i Paris) eller voie royale (kongevegen), ei rettlinja aveny mellom Louvre og quartier de la Défense, medan avenue Marceau og avenue Carnot dannar ein akse.
Omurtag Pass
Passet vart først kryssa av Ljubomir Ivanov og Doytsjin Vasilev frå Camp Academia den 24. desember 2004.
Place Charles-de-Gaulle
Steindekket på plassen markerer òg plassen som både ei stjerne og sentrum i desse aksane ved at det er nytta ulike fargar på steinen for å forme ei stjerneliknande figur. Elles er den ytre luten av plassen no nytta som ei rundkøyring med fleire filar. Næraste T-banestasjon (station de métro) er Charles de Gaulle – Étoile.
Det opphavlege namnet på området plassen ligg i var butte de Chaillot, det vil seie Chaillothøgda, som vart utjamna for å få plassen og paradegata les Champs-Élysées (Dei elyseiske markene) rettlinja. Dette store planeringsarbeidet var ferdig i 1777.
Omurtag Pass
Fjellpasset ligg 3,87 km nordaust for Orpheus Gate, 3,97 km aust for Rezen Saddle, 5,16 km sør for Elhovo Gap, 3,5 km vest for Pirdop Gate, 4,09 km nordvest for Lozen Saddle og 5,86 km nordvest for Catalunyan Saddle.
Buddhastatue
Buddhastatue eller buddhaskulptur er modellar eller statuar av vesen som har oppnådd «buddhaskap». Mellom dei finn ein Gautama Buddha, som vanlegvis er den ein kalla Buddha. Sanskrit- og palinamnet på slike statuar er buddharūpa, bokstaveleg 'form av den oppvakna'.
Fellestrekk
Trass i kulturelle og regionale forskjellar i tolkinga av tekstar om livet til Gautama Buddha, finst det nokre generelle retningslinjer for eigenskapane til ein Buddharupa:
Dei langstrekte øyreflippane vitnar om livet hans som prins, då han bar store smykke i dei. Humpen på toppen av hovudet er ushnisha og står for spiritualitet, visdom og oppvakning.
Regionale variasjonar
Skildringar av Buddha varierer mykje mellom ulike kulturar.
Tradisjonar
Bilde av buddhaer byrja å dukka opp i Nord-India frå det første hundreåret e.Kr., og blei utvikla i Gandhara og Mathura. Gandhara-kunsten vart påverka av gammal gresk kunst, noko som førte til utviklinga av gresk-buddhistisk kunst med anatomisk velproporsjonerte og realistiske figurar av Buddha. Ein av dei mest innverknadsrike buddhistiske kunstformene var guptakunst og den seinare Amaravati-stilen. Frå India spreidde avbildinga av Buddha seg til resten av Asia. Buddharupaene i India, Sri Lanka, javanesiske Sailendra og kambodsjansk kunst viser vanlegvis ein velproporsjonert skikkelse, men nokre gongar blir han vist utmagra, til minne om Buddha si tid med asketiske praksisar. Japanske buddharupaer er ofte meir firkanta og solide i form, medan indiske og søraustasiatiske ofte har tynnare figurar.
Kleda kan variera etter område. I Kina og Japan, der det blir sett på som sosialt upassande for munkar og nonner å visa overarmen, har Buddharupa ein tunika og lange erme, omtrent som dei tradisjonelle munkane og nonnene. I India er statuane ofte topplause.
Ein kjend skulptur som ofte blir kalla den glade eller leande Buddha viser til ein annan historisk figur, ikkje Gautama Buddha. Budai, ein kinesisk buddhistmunk òg kjend som Hotei, er avbilda som feit og glad, nesten alltid vist smilande eller leande. Han er assosiert med Maitreya, den framtidige Buddha.
Positurar, gestar og gjenstandar
Ein statue eller eit måleri av Buddha illustrerer alltid ein mudra eller gest. Framstillingar av Buddha kan i tillegg til å visa han sitjande eller ståande også visa han liggjande eller lenande, til minne om opptakinga hans til endeleg nirvana.
I tillegg til å ha hendene i mudrastillingar kan han også halda symbolske gjenstandar.
Blant hundrevis av mudraer ber dei fem transcendentale Buddhaene, også kalla Dhyani-Buddhaer eller Pancha-Buddhaer, dei viktigaste mudraene. Desse mudraene er som følgjer:
Dharmachakra mudra blir danna av to hender ein held mot brystet med spissen av tomlane og peikefingrane på kvar hand haldne saman. Denne mudraen representer ein læringgest.
Denne mudraen, bhumisparsa eller 'røre jorda', er knytt til Buddha Akshobhya. Buddhaen bad moder jord bera vitne om at han hadde oppnådd opplysing. For å visa dette rørte han jorda med den høgre handa si som vitne til opphøginga si, og skapte mudraen.
I denne mudraen ligg høgre hand nær høgre kne. Den venstre handa held ein tiggarbolle. På sanskrit tyder varada ‘å gje ei signing’. Gesten blir danna ved at høgre handflate er vend mot den som skal signast. Fingrane er vende nedover.
I denne mudraen er handflatene vende mot kvarandre, og kvar tommel rører den andre. Ein bolle blir halden mellom dei to handflatene. Denne meditative handgesten står for ein tilstand av djup meditasjon og sameininga av visdom og medynk.
Abhaya mudra er ein handgest som representerer fryktløyse og vern. Gesten blir vanlegvis uttrykt ved at venstre hand har handflata vendt utover og alle fingrane strekte oppover. Den symbolske tydinga av gesten er at ho skal fordriva frykt gjennom forkynnning. Ein skal oppnå fryktløyse ved å følgja Bodhisattva-vegen.
Petroleum Administration for Defense Districts
Petroleum Administration for Defense Districts (avstytt PADD) er ei geografisk oppdeling av dei 50 amerikanske statane og amerikanske territorium i sju område med tanke på petroleumsforsyningar. Dei femti statane er delte inn i fem område (PADD 1 til PADD 5), der PADD 1 vert delt inn i tre underområde (PADD 1A til PADD 1C) grunna det store innbyggjartalet. For dei amerikanske territoria finst områda PADD 6 og 7.
Områda vart oppretta under andre verdskrigen i 1942 og nytta til rasjonering av bensin. I dag vert områda nytta til statistikk.
Else Høst
Else Marie Høst var ein norsk litteraturforskar og franskfilolog som utgav fleire lærebøker og også gjorde seg kjend som Ibsen-kjennar.
Høst var fødd i Stavanger som dotter av Iver Johan Røysland (1870-1957) og Gustava Aldén (1875–1932). I 1927 tok ho examen artium ved Kongsgård skule i Stavanger. Etter eit studieopphald i Sverige i 1930 og ved det svenske instituttet i Roma 1931, gifta ho seg i 1931 med franskfilologen Gunnar Høst (1900–1983). Ho studerte vidare ved Universitetet i Oslo der ho tok magistergraden i 1941 på avhandlinga Ibsens lyriske drama og doktorgraden i 1957 på ei avhandling om Ibsens Hedda Gabler.
Filmen Karius og Baktus
Karius og Baktus er ein norsk dokkefilm frå 1954 regissert av Ivo Caprino. Filmen byggjer på boka Karius og Baktus av Thorbjørn Egner frå 1949, og handlar om dei to små tanntrolla Karius og Baktus som bur i tennene til guten Jens. Dokkene var laga av Ingeborg Gude.
Om filmen
Filmen vart påbyrja i 1954 og var ferdig produsert våren 1955.
Fylkesveg 28 i Buskerud
Fylkesveg 28 i Buskerud går mellom Mjøndalen i Nedre Eiker kommune og Øvre Sund bru i Drammen kommune.
Vegen var tidlegare del av fylkesveg 35 i Buskerud, saman med fylkesveg 27 i Buskerud.
Kommunar og knutepunkt
Drammensvegen
Øvre Eikerveg Nedre Eikerveg
Grand Golliat
Grand Golliat er det sørlegaste fjellet på over 3 000 moh i Sveits.
Grande Aiguille
Grande Aiguille er eit fjell i Wallis-Alpane, i nærleiken av Bourg-Saint-Pierre i Sveits. Det ligg på ryggen Les Maisons Blanches i Grand Combin-massivet.
Aggro-Phobia
Aggro-Phobia er det fjerde studioalbumet til Suzi Quatro, spelt inn hausten 1976 og gjeve i januar 1977. Det er det einaste albumet hennar med Mickie Most som ein av produsentane.
Songen «Tear Me Apart» nådde 27. plassen på den britiske singellista i oktober 1977. Musikkritikaren Ken Brnes skreiv for Bomp! og kalla det «glimrande» og «betre enn dei tidlegare hittane hennar».
Gertrude Rock
Gertrude Rock var den nordlege av to klipper kalla The Sisters, utanfor nordenden av Cape Adare i Antarktis. The Sisters vart namngjeven som ei gruppe av Southern Cross-ekspedisjonen, 1898-1900. Dei individuelle klippene vart namngjevne av Victor Campbell, leiaren for den nordlege gruppa under Terra Nova-ekspedisjonen, etter forslag frå G. Murray Levick, etter Gertrude og Rose, to systrer som var nemnde i ein munter song dei song mykje på. I 2004 hadde klippa forsvunne i Rosshavet.
Klaus Wiese
Wiese vert rekna som ein av dei store musikarane innan ambient eller space-musikk. Musikkstilen hans vert samanlikna med organiske lydlandskap med bordun og dark ambient-musikk som Oöphoi, Alio Die, Mathias Grassow og Tau Ceti.
Han var ei kort stund medlem av krautrockbandet Popol Vuh tidleg i 1970-åra, der han spelte tamboura på albuma Hosianna Mantra og Seligpreisung. Wiese gjekk etter kvart bort frå krautrock og laga sin eigen ambient musikk med lange tonar i 1980-åra.
Wiese har òg samarbeidd med Al Gromer Khan, Mathias Grassow, Oöphoi, Tau Ceti, Sam Schlamminger og Ted de Jong. Han samarbeidd med Deuter på albumet hans Silence is the Answer i 1980 og East of the Full Moon i 2005.
Han reiste mange år i Asia for å studere sufisme og mystisisme som tydleg har prega den ambiente musikken hans.
Klaus Wiese døydde brått og uventa 27. januar 2009, 67 år gammal.
Walvis Bay
Walvis Bay er ein hamneby i Namibia. Byen hadde 62 096 innbyggjararar i 2011, og er den viktigaste hamnebyen i Namibia. Han har veg- og jernbanesamband til den namibiske hovudstaden Windhoek.
William Huggins
Sir William Huggins, OM, KCB, FRS,  var ein engelsk astronom som var mest kjend for pionerarbeidet innan astronomisk spektroskopi i lag med kona Margaret Lindsay Huggins.
Han var den første som nytta dopplerprinsippet til måling av radialsnøggleiken til stjerner, noko han gjorde i 1868. Han viste i 1864 at somme tåker har emisjonsspektrum og derfor består av lysande gass og ikkje av stjerner som ein tidlegare hadde trudd.
Han har fått kalla opp etter seg kratera Huggins på månen og Huggins på Mars og asteroiden 2635 Huggins.
Pierre Bouguer
Pierre Bouguer var ein fransk fysikar og hydrograf.
Kjelder
Pierre Bouguer. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 4. november 2013 frå http://snl.no/Pierre_bouguer.
Affenstunde
Affenstunde er debutalbumet til Popol Vuh. Det kom ut første gongen i 1970 på Liberty Records.
Dette var eit av dei første albuma som vart spelt inn ved hjelp av Moog-synthesizer. Trass i at albumet inneheld forskjellige spor verkar musikken å vere saman som eit stykke.
Allmusic omtalte tittelsporet som følgjande: Slagkrafta til tittelsporet, som avsluttar albumet og blandar vide elektroniske lydlandskap, stadig djupare tonalitetar, forskjellige lydar av korvokal som kviskrar i bakrunne og perkusjon, er eit av dei mest utfordrande musikkstykka som kom frå krautrock-generasjonen.
Bakgrunnsstoff
http://www.venco.com.pl/~acrux/affen.htm
The Football
The Football er ein markant, berr berghammar forma som ein fotball på nordsida av Football Mountain i Antarktis, på ryggen mellom Edistofjorden og Tuckerbreen. Hammaren er omgjeve av ei jamn isbakke og er sagt å alltid vere synleg, men er stundom lett dekt i snø i korte periodar, og derfor eit kjende landemerke for pilotar og mannskap ved Hallett-stasjonen. Han vart gjeven det skildrande namnet av geolog-gruppa frå New Zealand i 1957–58.
Givat Harel
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Giv'at Harel er kalla opp etter den 18 år gamle Harel Bin Nun, som vart skoten og drepen av arabiske terroristar den 5. august 1998, medan han og venen Shlomo Liebman var på sivil tryggleikspatrulje i nærleiken av Yitzhar.
Givat Harel er i dag heimstad for nesten 40 familiar.
A Hard Road
A Hard Road er det tredje albumet (og det andre studioalbumet) til John Mayall & the Bluesbreakers, gjeve ut i 1967. Medverkande på albumet er Peter Green på sologitar, John McVie på bass, Aynsley Dunbar på trommer og John Almond. Spor 5, 7 og 13 har med ei blåserekkje av Alan Skidmore og Ray Warleigh. Peter Green syng solovokal på «You Don't Love Me» og «The Same Way». Instrumentalen «The Supernatural» er ein gitarimprovisasjon i d-moll, som har mykje til felles med den seinare hitten til Peter Green, «Black Magic Woman».
Albumet nådde åttandeplassen på den britiske albumlista og var den tredje mest suksessrike til Mayall etter «Bare Wires» og «Bluesbreakers with Eric Clapton», som nådde høvesvis 3. og 6. plassen på albumlista.
Plateomslaget er laga av Mayall sjølv.
Innhald
Songane som ikkje tidlegare er gjevne ut er spor 25-28, som er frå BBC Sessions; 19-22 er frå EP with P. Butterfield; 17-18, 24 frå Thru the years; 15-16, 23 frå Looking Back
Medverkande
Same som over, i tillegg til:
Fylkesveg 29 i Buskerud
Fylkesveg 29 i Buskerud går mellom Unnelsrud og Flåta bru i Drammen kommune.
Trasear: Unnelsrud – Jonsrud (0,3 km), Kalsrud – Flåta bru (0,6 km)
Kommunar og knutepunkt
Fylgjer (Vestfold)
Lozen Saddle
Lozen Saddle (Lozenska Sedlovina) er eit 437 moh høgt skard mellom Lozen Nunatak og Zograf Peak i Tangra Mountains, aust på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Det gjev ein passasje over land frå Wörner Gap-området til Shipka Valley. Skardet vart først kryssa av bulgararen Ljubomir Ivanov frå Camp Academia den 17. desember 2004, og er kalla opp etter nærliggande Lozen Nunatak.
Skardet ligg 5,29 km aust for Orpheus Gate, 3,44 km sør-sørvest for Pirdop Gate og 5,46 km vest for Karnobat Pass.
Harasha
Harasha eller Haresha (hebraisk skrift חרשה) er ein jødisk landsby og israelsk utpost i Binyamin-region nord på den okkuperte Vestbreidda, i Dolev-området nær Talmon.
Harasha vart grunnlagd den 14. januar 1999 av to studentar frå Mercaz haRav med støtte frå organisasjonen Amana.
Det bur kring 200 innbyggjarar i Harasha.
Blyth
Blyth kan visa til:
William Herschel-teleskopet
William Herschel-teleskopet (engelsk William Herschel Telescope, forkorta WHT) er eit 4,20 meter optisk/nær-infraraud refleksjonsteleskop som står ved Observatorio del Roque de los Muchachos på øya La Palma i Kanariøyane i Spania. Teleskopet, som er kalla opp etter William Herschel, er ein del av Isaac Newton-teleskopa. Det vert drifta av Storbritannia, Nederland og Spania.
Då det vart bygd i 1987, var WHT det tredje største enkle optiske teleskopet i verda. Det er i dag det nest største i Europa og det siste teleskopet som vart laga av Grubb Parsons i den 150 år lange historia deira.
Grande Dent de Veisivi
Grande Dent de Veisivi er eit fjell i Wallis-Alpane i Sveits. Det ligg nær Petite Dent de Veisivi.
Slengesol
Slengesol eller Slengeshol er ein gard i Dalsbygda i Gulen kommune i Vestland fylke. Slengesol har matrikkelnummer 50 i Gulen.
Geografi
Garden ligg ved ein sideveg til den kommunale vegen mellom Dalsøyra og Norddal, ca. to og ein halv kilometer frå sjøen. Tuna ligg i ei bratt li 109 moh., oppom gardane Dale og Nerdal.
1667-matrikkelen
I 1667 var skulda til garden 1½ laup og ½ pund smør. Dei hadde 28 naut og to hestar, og det vart sådd ut fem tønner korn, som gav 20 tønner i avling.
1723-matrikkelen
I 1723 hadde garden tre bruk, men ingen husmenn. Skulda var no 1½ laup smør, og garden hadde verken støl eller skog, men dei hadde to flaumkverner. Av buskap hadde dei 18 kyr, 8 ungnaut, 18 sauer og to hestar. Det vart sådd ut seks tønner korn og hausta inn 21 tønner. Garden var eigd av stiftamtskrivar Svanehjelm og Gjertrud de Fine som eigde halvdelen kvar.
Utskifting
Utskiftinga mellom bruka skjedde i fleire vender frå 1832 til 1900.
Stølar
Slengesolstølen høyrer til garden, i 1930 hadde bruk ein og tre støl saman, medan bruk to hadde eigen. Eigaren av bruk to hadde vøle på stølshuset i 1994.
Namn
Namnet Slengesol har ikkje vorte sikkert tyda, men Ivar Kleiva skriv i bygdeboka for Gulen at namnet kan vere kome av ei samansetjing av dei gamalnorske orda «sleidn», som tyder slakk li eller bakke, og «holl», som tyder rundvoren haug. Oluf Rygh drøftar etymologien til namnet, men gav ikkje noko sikker tyding av namnet i Norske Gaardnavne. I kjelder er desse skrivemåtane registrerte: «Slengesoll (1563), «Slenngesol (1567), «Slengezuld» (1610), «Slengesoell» (1620 og 1667), «Slengsol» (1723) og «Slengessold» (1823).
Statens Kartverk har godkjend skrivemåtane «Slengesol» i 1974 og «Slengeshol» i 1985.
Når gardsnamnet vert nytta som slektsnamn plar det skrivast «Slengesol».
Gardsnamnet Slengesol er ikkje kjent frå andre stader i landet.
Aimée Sommerfelt
Aimée Sommerfelt var ein norsk barnebokforfattar og omsetjar.
Liv
Ho var fødd i Trondheim som dotter av Henrik Arnold Thaulow Dedichen (1863–1935) og Antoinette (Toinon) Pauline Marie Nyblin (1861–1941). Faren var ein kjend psykiater av slekta Dedichen og Thaulow. Etter oppvekst på Trosterud i Oslo og studium til omsetjar i Paris, gifta Aimée seg i 1919 med språkprofessoren Alf Sommerfelt (1892–1965).
Ho vart populær i Barnetimen. Veien til Agra vart send som høyrspel i radioen i 1959. Ein ny versjon kom i 1999, laga av Joar Hoel Larsen og døtrene hans.
Bøkane hennar er omsette til 27 språk. Sommerfelt vart premiert med Kultur- og litteraturprisen til kyrkjedepartementet for barne- og ungdomslitteratur heile seks gonger. Ho fekk òg fleire utanlandske prisar.
Bibliografi
(ufullstendig)
Kemp Rock
Kemp Rock er ein stor holme mellom Foyn Island og Bull Island i Possession Islands. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-63 og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William R. Kemp, som var fotograf i US Navy i skvadron VX-6 på flyturen den 18. januar 1958, på den tida Possession Islands og holmen vart fotografert.
Iskăr i Pleven
Iskăr (bulgarsk Искър) er ein by og ein kommune i provinsen Pleven i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Iskăr og tre andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 244 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 6 884 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 3 206 innbyggjarar.
Fylkesveg 30 i Buskerud
Fylkesveg 30 i Buskerud går mellom Solumstranda og Solum i Drammen kommune. Vegen er 815 meter lang.
Ane Farsethås
Ane Farsethås er ein norsk litteraturkritikar og skribent, mest kjend som bokmeldar i Dagens Næringsliv.
Farsethås er utdanna cand. philol. Ho var redaksjonsmedlem i litteraturtidsskriftet Vinduet 1999–2000 og har skrive i mellom anna Morgenbladet og kommentert litteratur for NRK P2. Sidan 2002 har ho vore fast bokmeldar og kommentator i Dagens Næringsliv.
Saman med Øyvor Dalan Vik har ho skrive Essensielt, litteraturens og filmens klassikere (2005).
I 2004 kåra Norsk kritikerlag ho til Årets litteraturkritikar, og same år vart ho kåra til Nordens beste kritikar av tidsskriftet Nordisk Litteratur.
Åse Hiorth Lervik
Åse Hiorth Lervik var ein norsk litteraturvitar og professor ved Universitetet i Tromsø.
Ho vart cand.philol. 1961 og dr.philos. i 1971 på ei avhandling om Ibsens versekunst i Brand. I 1972 vart ho professor i nordisk litteratur ved Universitetet i Tromsø. Ho utgav bøker om kvinnelege forfattarar og skildring av kvinner i norsk litteratur. Ho var redaktør for tidsskriftet Edda og for Nordisk tidsskrift for litteraturforsking frå 1972 til 1985, første året saman med Edvard Beyer.
Universitetet i Tromsø har sidan 1996 delt ut ein årleg pris oppkalla etter Åse Hiorth Lervik for beste masteroppgåve med kvinne- og kjønnsperspektiv.
Ho var styremedlem i Oslo Kvinnesaksforening frå 1969.
Willan Saddle
Willan Saddle (Sedlovina Willan) er eit flatt, havmåneforma og isdekt skard som strekkjer seg 1 km frå nordaust til sørvest mellom Burdick South Peak og Willan Nunatak aust på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Skardet har ei høgd på 400 moh og dannar ein passasje mellom Balkan snømark og Charrúa Gap i vest og Orpheus Gate i aust, og frå den bulgarske basen og den spanske til det indre av austsida av Livingston Island.
Passet er kalla opp etter Willan Nunatak.
Pirdop Gate
Pirdop Gate (Pirdopska Porta) er eit 300 meter breitt pass mellom Maritsa Peak og Atanasoff Nunatak aust op Bowles Ridge på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Det har ei høgd på 376 moh ved den nordlege inngangen frå Strumabreen og 261 moh ved den sørlege inngangen frå Huronbreen. Det er ein del av ruta mellom midtre Huronbreen og øvre Kaliakrabreen. Fjellpasset vart først kryssa av bulgararane Ljubomir Ivanov og Doytsjin Vasilev frå Camp Academia den 28. desember 2004 og kalla opp etter byen Pirdop i Bulgaria.
Fjellpasset ligg 6,82 km aust-nordaust for Orpheus Gate, 3,5 km aust for Omurtag Pass, 2,16 km søraust for Yankov Gap, 5,86 km nordvest for Karnobat Pass og 3,44 km nord-nordaust for Lozen Saddle.
Hardleik (fleirtyding)
Hardleik, det å vera hard, kan visa til:
Fritz Zwicky
Fritz Zwicky var ein sveitsisk-amerikansk astronom og fysikar. Han publiserte mange avhandlingar, særskild om supernovaer, galaksar og gassdynamikk og Morphological Astronomy (1957).
Han var professor ved California Institute of Technology, Pasadena frå 1942 til 1968.
Onychoprion
Onychoprion er ei biologisk slekt av terner i måsefamilien, Laridae. Namnet på denne slekta kjem frå gammalgresk onux, 'klo', og prion, 'nagl'.
Fritz Zwicky
Prisar
I 1949 gav Harry Truman Zwicky Presidential Medal of Freedom, for arbeidet hans på rakettdrift under andre verdskrigen. I 1968 vart Zwicky professor emeritus ved California Institute of Technology.
I 1972 fekk Zwicky Royal Astronomical Society sin gullmedalje, den mest prestisjefulle prisen deira.
Onychoprion
Dette er terner med mørk overside, unntaket er beringterne som har mellomgrå rygg og venger.
Fritz Zwicky
Prisar
Asteroiden 1803 Zwicky og månekrateret Zwicky er namnsette etter han.
Onychoprion
Artslista
Onychoprion i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2016 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler og med utbreiingsområde:
Armstrong Whitworth
Sir W G Armstrong Whitworth & Co Ltd var eit større britisk produksjonsføretak i byrjinga av 1900-talet. Det hadde hovudkvarter i Elswick i Newcastle, og laga bilar, fly, lokomotiv, skip og våpen.
Føretaket blei stifta av William Armstrong i 1847, og blei gjennom fusjonar etterkvart til Armstrong Mitchell og Armstrong Whitworth. I 1927 fusjonerte det med Vickers Limited til Vickers-Armstrongs, med bil- og fly-verksemda kjøpt opp av J D Siddeley.