cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Den iranske kongeboka
Omsetjingar
Det er gjort fleire forsøk på å setja om Kongeboka. På engelsk finst til dømes:
Berre delar av boka er omsett til norsk:
Norsk Solo
Den 1. februar 2010 lanserte Ringnes òg Solo Sitron.
Tapperi
Varemerket Solo er eigd av marknadsføringsføretaket. Varemerket nyttast i dag på fleire produkt i tillegg til det opphavlege: Solo Super, Solo Pluss og Solrik (utan kolsyre, pappboks). Namnet vert òg nytta på ein fruktis produsert av Hennig-Olsen.
Tidlegare var Solo tappa av Aktiebryggeriet.
Tyler Farr
Han har så langt hatt åtte singlar inne på Billboard Hot Country Songs- og Country Airplay-listene. Den største hitten hans på den sistnemnde lista var «A Guy Walks Into a Bar», som nådde toppen av lsita i 2015.
Elan Valley-reservoara
Elan Valley-reservoara er ei rekkje kunstige innsjøar og reservoar i Elan Valley i Powys i Mid Wales, som nyttar elvane Elan og Claerwen. Reservoara er Claerwen, Craig Goch, Pen-y-Garreg, Garreg Ddu og Caban Coch.
Reservoara vart bygd for over hundre år sidan. Ei av dei store utfordringane var å leve dei enorme vassmengdene med berre hjelp av tyngdekrafta gjennom det åslendte landskapet og over elvedalane. Vatnet vart ført til Frankley-reservoaret utanfor Birmingham i West Midlands i England. Dette omfatta bygginga av den 117 km lange Elan-akevedukten, der vatnet renn med ein snøggleik på mindre enn 3 km/t, og det tar ein og ein halv dag for det å nå Birmingham.
Vamp
Vamp er ei norsk musikkgruppe frå Haugesund som vart starta i 1991. Bandet speler folkemusikk kombinert med viser og rock. Dei har til no gitt ut åtte studioalbum, fått ti gullplater, tre platinaplater og to trippelplatina og fem Spellemannprisar. Mellom anna vart dei kåra til Årets spellemann under Spellemannprisen 2006 etter suksessen med I full symfoni som er eit livealbum frå konsertane med Kringkastingsorkesteret.
Vamp har etablert ein stor og trufast tilhengarskare både i kraft av musikken og dei norske tekstane sine. Dei aller fleste av tekstane er skrivne av norske lyrikarar og forfattarar. Mest kjende er dei for samarbeidet med lyrikaren Kolbein Falkeid som dei har arbeidd saman med gjennom heile karrieren. Falkeid står bak brorparten tekstane på dei tre første albuma, og hans tekstar er blitt nytta på alle albuma. Ein annan viktig bidragsytar på tekstsida er Arnt Birkedal som har bidratt med tekstar til dei aller fleste utgivingar, i tillegg til Ingvar Hovland som har vore den viktigaste bidragsytaren på dei to siste albuma. Det meste av musikken er skriven av Øyvind Staveland og i starten av karrieren òg av Jan Ingvar Toft. Etter kvart har òg Torbjørn Økland, Carl Øyvind Apeland, Vidar Johnsen og Odin Staveland bidrege betydeleg som låtskrivarar.
Dei første åra
Øyvind Staveland og Torbjørn Økland var initiativtakarar til bandet som fekk platekontrakt i 1992. Staveland hadde alt vore i kontakt med lyrikaren Kolbein Falkeid om å sette musikk til dikta hans. Medlemmane i Vamp ved starten var i tillegg til Staveland på diverse instrument og Økland på gitar, Carl Øyvind Apeland (bass), Erling Sande (trommer) og Jan Ingvar Toft (vokal). Det første albumet Godmorgen, søster kom i 1993. Til å begynne med selde det berre moderat, men etter kvart som Vamp sitt rykte som liveband skaut fart, vart gruppa særs populær i heile landet. Ein annan årsak var at «Tir n'a Noir» etter kvart vart spelt mykje på radio. Den er framleis Vamp sin mest kjende melodi. Vamp heldt fram å dyrke sitt særpreg på Horisonter frå 1994.
Erling Sande var med som trommeslagar fram til 1995, då han vart erstatta av Cliffie Grinde. I 1996 kom Vamp med to utgivingar. Først studioalbumet 13 humler, som i tillegg til tittelsporet mellom anna inneheldt «Ingeborg» og «Lindehålsma'en». Deretter kom konsertplata Folken som vart spelt inn på konsertstaden med same namn i Stavanger. Albumet inneheldt konsertversjonar av kjende Vamp-songar og ein tidlegare uutgitt song «Kun i kveld» med tekst av Steinar Lyse.
I 1998 slutta Grinde i bandet og Vamp held fram utan nokon fast trommeslagar. På Flua på Veggen spelte både Grinde og Tore Jamne trommer. Jamne bidrog i tillegg til tre av tekstane på utgivinga. Albumet inneheldt òg tekstar av mellom andre Inger Hagerup, Ingvar Moe og Gunnar Roalkvam og songen «Kajsas sang» som er skriven av og tidlegare spelt inn med Ole Paus.
Mellom vokalistar
I slutten av 1998 kunngjorde vokalist Jan Ingvar Toft at han ville forlate Vamp. Avslutninga på hans periode som vokalist vart markert med samlealbumet Ei med alt som vart gitt ut i 1999 og inneheld songar frå Vamp sine tre første album. Same året vart Vidar Johnsen henta inn som ny vokalist og assosiert medlem, i første rekke i konsertsamanheng. Under innspelinga av det neste studioalbumet, En annen sol, medverka ikkje Johnsen. I staden for ein fast vokalist vart det nytta ei rekke kjende og etablerte gjestevokalistar og solistar som Herborg Kråkevik, Anne Grete Preus, Kirsten Bråten Berg, Morten Abel og Leif Ove Andsnes. I tillegg deltok òg gamlevokalist Toft som vokalist på songen «Berget det blå». Albumet vart sloppe 20. september 2000. Både Toft og trommeslagarane Sande, Grinde og Jamne har opptrådt med Vamp etter at dei slutta som medlem i bandet.
I 2001 deltok Vamp under innspelinga av albumet Camomile med den japanske songarinna Emi Fujita. Fujita var frå før ein kjend artist i heimlandet, og valde å spele inn debutplata med kjende vestlege songar, mellom dei «Tir n'a noir» i engelsk språkdrakt. Delar av albumet vart spelt inn på Sandnes med Vamp og Rita Eriksen.
Johnsen-perioden
I september 2002 kom albumet Månemannen, eit album som gjorde Vidar Johnsen til bandets hovudvokalist. Albumet inneheldt tekstar av mellom andre Hans Børli, Harald Sverdrup, Ottar Engtrø, Håvard Rem, svenske Nils Ferlin og Ingvar Hovland som skulle bli hovudbidragsytar på dei neste albuma. I tillegg bidrog som vanleg Falkeid og Birkedal med tekstar medan Johnsen komponerte fleire av melodiane. Tittelsporet «Månemannen» vart gitt ut som single juli det same året.
Den 24. oktober 2005 vart albumet Siste stikk gitt ut. Albumet var det andre og siste studioalbumet med Johnsen som hovudvokalist. På denne plata bidrog òg Øyvind Staveland sin son Odin Staveland som komponist, trommeslagar, pianist og rappar. Etter berre ei veke hadde albumet seld 40 000 eksemplar og Vamp gjekk for første gong i karrieren til topps på VG-lista som Noregs mestseljande artistar. Albumet vart liggande på salslistene i 26 veker. 2. november 2005 starta Vamp oppfølginga av si nyaste plateutgiving med turnéstart i Bergen.
Våren 2005 hadde Vamp konsertar med Kringkastingsorkesteret, Jan Ingvar Toft og Rita Eriksen. Konserten vart tatt opp og vist på NRK og i løpet av hausten 2006 vart den òg gitt ut på både album og DVD. I tillegg vart «Tir n'a noir»-versjonen frå konserten gitt ut på single. Både album og DVD selde bra og låg i over eit halvt år på salslistene, fleire veker som nummer ein. I samband med utgivingane la Vamp og Kringkastingsorkesteret ut på ein Noregsturné. Òg den opphavlege versjonen av «Tir n'a noir» vart gitt ut som single tidlegare det same året. Songen hadde alt begynt å dukke opp på salslistene som følge av nedlasting, og vart derfor likegodt gitt ut som vanleg singel. Etter suksessen dei siste åra, vart Vamp kåra til Årets spellemann under Spellemannprisen 2006.
I februar 2007 vart det klart at Vamp og vokalist Vidar Johnsen hadde avslutta samarbeidet etter at Johnsen sin kontrakt med bandet gjekk ut ved årsskiftet. Bandet annonserte samstundes at 2007 skulle bli eit pauseår for bandet.
På hausten same år sette Haugesund Teater opp musikalen «Hallo – adjø» basert på musikken frå Vamp. Stykket hadde premiere i Haugesund 7. september 2007 og vart òg framført i Sandnes kulturhus. Totalt vart stykket sett av 15 000 menneske. Hovudrollene i stykket vart spelt av Jon Eikemo, Elisabeth Moberg, Britt Synnøve Johansen og Grethe Svensen.
Nye medlem
I desember 2007 presenterte bandet to nye assosierte medlem før plateinnspeling og turnear i 2008 og 2009: Paul Hansen frå bandet Cortina som ny hovudvokalist og Odin Staveland som alt hadde bidratt på Siste stikk på keyboard og diverse instrument. Seinare vart det kjent at Birger Mistereggen var innlemma som eit tredje assosiert medlem som ny trommeslagar. Vamp hadde blitt kjent med Mistereggen under konsertane med Kringkastingsorkesteret der han var trommeslagar og ønska no å nytte han i samband med plate og turné.
Det første meksikanske keisardømet
Det første meksikanske keisardømet (spansk El Primer Imperio Mexicano) var monarkiet i Mexico i åra 1821-1823. Det oppstod etter Den meksikanske sjølvstendekrigen. Keisarriket eksisterte berre i 18 månader, frå 21. juli 1822 til 19. mars 1823, og hadde berre ein keisar, Agustín de Iturbide. Landområda til riket omfatta den kontinentale delen av det tidlegare spanske visekongedømet Nueva España, inkludert området styrt av generalkapteinen av Guatemala.
Etter sjølvstendeerklæringa 27. september 1821 hadde det meksikanske parlamentet som intensjon å oppretta eit samvelde der kongen av Spania, Ferdinand VII, også ville vera keisar av Mexico, men begge landa skulle ha sine eigne lovar og lovgjevande forsamlingar. Om kongen nekta å ta imot tilbodet, sørga loven for at eit medlem av Bourbon-familien kunne overta den meksikanske trona. Kong Ferdinand nekta å anerkjenne sjølvstendet til Mexico, og sa at Spania ikkje ville tillata at nokon annan europeisk prins overtok den meksikanske trona. Etter forslag frå parlamentet blei dermed meksikanaren Agustín de Iturbide keisar av Mexico.
Fylkesveg 251 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 251 i Møre og Romsdal går mellom Hoset og Tjønnøya i Averøy kommune. Vegen er 9,9 km lang.
Uren
Uren (russisk Урень) er ein by i Nizjegorod oblast i Russland med om lag 12 000 innbyggjarar. Byen ligg ved høgre breidda av elva Usta, ei sideelv til Vetluga, rundt 180 km nordaust for Nizjnij Novgorod.
Busetnaden vart først nemnt i 1719. Han fekk status som urbanliknande busetnad i 1959 og bystatus i 1973. Det er ein jernbanestasjon i byen.
Polarforschungbreen
Polarforschungbreen er ein isbre med mange bresprekkar som flyt nordover langs vestsida av Meknattane til Publicationsisen. Vestknatten ligg innanfor munningen av breen. Han vart skissert i 1952 av John H. Roscoe frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47), og vart namngjeven av han etter tidsskriftet Polarforschung i Kiel i Vest-Tyskland.
Årjängs kommun
Årjängs kommun er ein kommune i Värmlands län i Sverige. Administrasjonssenteret er Årjäng.
Uranusmånen Perdita
Perdita er ein av månane til Uranus. Ein reknar med at han har ein diameter på kring 30 km og er særs mørk.
Årjängs kommun
Kommunen ligg ved grensa til Noreg og Västra Götalands län, med nærleik til større byar som Oslo, Karlstad og Göteborg. Størstedelen av kommunen ligg i landskapet Värmland, men ein liten del i søraust ligg på Dalboredden i nordlegaste Dalsland.
Uranusmånen Perdita
Perdita vart fyrst oppdaga av Erich Karkoschka i 1999 på Voyager 2-bilete frå 1986, men vart ikkje endeleg stadfest før han dukka opp på eit Hubble-bilete i 2003.
Årjängs kommun
Administrativ historie
I Silbodals landskommun vart i 1924 Årjängs municipalsamhälle innlemma. 1941 braut tettstadsdelen ut av kommunen for å danne Årjängs köping.
Ved kommunereformen i 1952 vart resten av Silbodal attforeing med köpingen. Samstundes vart det danna nye storkommunar: Holmedal (av Blomskog, Holmedal, Karlanda og Trankil), Töcksmark (av Töcksmark, Västra Fågelvik og Östervallskog) og Sillerud (av Sillerud).
1971 vart Årjängs kommune skipa gjennom samanslåinga av köpingen med Sillerud og Holmedal. Kommunen fekk den noverande forma si i 1974 då Töcksmark vart lagt til.
Kommunevåpenet
Årjängs kommunvapen er nyskapt etter kommunedanninga og registrert hos PRV 1974. Av dei tidlegare einingane hadde såvel köpingen som Töcksmarks landskommun våpen tidlegare. Begge gjekk ut frå motivet i Nordmarks härads sigill, som synte ein bjørn. Det nye kommunevåpenet vart skapt som ein kombinasjon av dei to tidlegare våpna.
Ranvikbreen
Ranvikbreen er ein brei isbre som flyt ut i sørlege delar av Ranvik søraust i Prydzbukta. Han vart kartlagt av norske kartografar frå flyfoto tekne under Thorshavn-ekspedisjonane (1936–37), og namngjeven av dei etter tilknytinga til Ranvik.
Iransk geografi
Geografisk ligg Iran i Vest-Asia og grensar til Kaspihavet, Persiabukta og Omanbukta. Fjella i landet har vore med å forme den politiske og økonomiske historia i landet i fleire hundreår. Fjella ligg kring fleire vide nedslagsfelt med store jordbruksområde og byar. Fram til 1900-talet, då store jernbanar og vegar vart lagt gjennom fjella mellom byane, var desse dalføra relativt isolerte frå kvarandre.
Typisk har ein stor by dominert kvart dalføre, og det var eit komplekst økonomisk forhold mellom byen og dei hundrevis av landsbyane kring byen. I dei høgareliggande fjellområda praktiserte stammeorganiserte grupper transhumans, og flytta med sauer og geiter mellom tradisjonelt etablerte sommar- og vinterbeite. Det finst ingen store elvesystem i landet og historisk føregjekk samferdsla med karavanar som følgde ruter som kryssa tronge dalar og fjellpass. Fjella hindra òg lett tilgang til Persiabukta og Kaspihavet.
Med eit areal på 1 648 000 km², er Iran det 18. største landet i verda. Iran deler den nordlege grensa si mot tre tidlegare statar i Sovjetunionen: Armenia, Aserbajdsjan og Turkmenistan. Desse grensene strekkjer seg over meir enn 2 000 km, inkludert 650 km med kystlinje mot sørkysten av Kaspihavet. I vest grensar landet til Tyrkia i nord og Irak i sør og endar ved Arvand Rud.
Kystlinja mot Persiabukta og Omanbukta strekkjer seg over 1 770 km i sør. I aust ligg Afghanistan i nord og Pakistan lengst sør. Den diagonale avstanden frå Aserbajdsjan i nordvest til Sistan og Balutsjistan i søraust er kring 2 333 km.
Topografi
Topografien i Iran består av kuperte fjellområde kring høgtliggande, indre basseng. Hovudfjellkjeda er Zagrosfjella, ei rekkje parallelle ryggar innimellom sletter som kryssar landet frå nordvest til søraust. Mange av toppane i Zagros strekkjer seg over 3 000 moh og i den sørlege, sentrale regionen av landet er det minst fem toppar over 4 000 meter over havet.
Der Zagros går inn i det søraustlege Iran, fell høgda raskt til under 1 500 moh. Langs kystsletta ved Kaspihavet er det ei anna fjellkjede, dei smale, men høge Alborzfjella. Det vulkanske Damavand med ei høgd på 5 610 moh ligg i sentrum av Alborz, og er ikkje berre det høgaste fjellet i landet, men òg det høgaste fjellet i Eurasia vest for Hindu Kush.
Sentrum av Iran består av fleire lukka basseng som i lag vert kalla det sentrale platået. Den gjennomsnittlege høgda på dette platået er kring 900 moh, men fleire fjell her tårnar over 3 000 moh. Den austlege delen av platået er dekt av to saltørkenar, Dasht-e Kavir (Den store saltørkenen) og Dasht-e Lut. Utanom spreidde oasar er desse ørkenane folketomme.
Delar av det nordvestlege Iran er ein del av Det armenske høglandet, som strekkjer seg inn i andre delar av nabolanda Tyrkia, Armenia, Aserbajdsjan og Georgia.
Iran har to større område med lågland: Khuzestansletta i sørvest og kystsletta ved Kaspihavet i nord. Førstnemnde er ei omtrent trekanta forlenging av Mesopotamiasletta og er kring 160 km brei. Ho strekkjer seg kring 120 km inn frå kysten og stig berre til nokre få meter over havet, fram til dei første åsane i Zagros. Det meste av Khuzestansletta er myrlendt.
Den kaspiske sletta er både lengre og smalar. Ho strekkjer seg 640 km langs breidda av Kaspihavet, men er ikkje meir enn 50 km på det breiaste, og somme stader ikkje meir enn 2 km. Sør for Khuzestad og kysten mot Omanbukta er det eigentleg ingen sletter sidan Zagros her strekkjer seg heilt til kysten.
Det er ingen store elvar i landet. Av dei mindre elvar er det berre ei som er farbar, den 830 km lange Karun, med grunne båtar som kan fare frå Khorramshahr til Ahvaz, ein avstand på kring 180 km. Andre elvar er Karkheh, som er 700 km lang og munnar ut i Tigris; og Zayanderud, som er 300 km lang. Fleire andre permanente elvar munnar ut i Persiabukta, medan fleire småelvar spring ut i det nordvestlege Zagros eller Alborz og renn ut i Kaspihavet.
På det sentrale platået er det fleire sesongbaserte elvar, der elveleia ligg tørrlagde i større delar av året. Dei vert fyllte opp under snøsmeltinga i fjella på våren og flyt gjennom permanente kanalar, før dei munnar ut i saltsjøane, som plar å tørke inn om sommaren. Det finst ein permanent saltsjø, Urmiasjøen i nordvest. Denne sjøen er så salt at han er livlaus. Det finst òg fleire tilknytte saltsjøar langs grensa til Afghanistan i provinsen Sistan og Balutsjistan.
Klima
mini|venstre|Klimakart over Iran ([[Köppen-Geiger) Med 11 av dei 13 klimasonene i verda, er klimaet i Iran variert, og varierer frå tørt og halvtørt, til subtropisk langs kysten av Kaspihavet og dei nordlege skogane. Lengst nord i landet (den kaspiske kystsletta) går temperaturane sjeldan under null grader og området er fuktig det meste av året. Sommartemperaturane her går sjeldan over 29 ºC. Årsnedmøren er 680 mm i den austlege delen av sletta og meir enn 1 700 mm i vest. Gary Lewis i Dei sameinte nasjonane har sagt at «Mangel på vatn er den største tryggleiksutfordringa i Iran i dag».
I vest kan busetnadane i Zagros få lågare temperaturane, med strenge vintrar og dagleg temperaturar under null grader med kraftig snøfall. Dei austlege og sentrale områda er tørre med mindre enn 200 mm nedbør i året og enkelte ørkenar. Den gjennomsnittlege sommartemperaturen går sjeldan over 38 ºC. Kystslettene ved Persiabukta og Omanbukta i Sør-Iran har milde vintrar og særs fuktige og varme somrar. Årsnedbøren her varierer frå 135 til 355 mm..
Det kalde asiatiske høgtrykket bølgjer sør og nord i løpet av vinteren, og temperaturane kan bli både høgare enn 15 °C og lågare enn -20 °C. Lågtrykk kjem frå Middelhavet om lag ein gong eller to i veka frå januar til mars, og gjev litt regn eller snø. Det meste av landet har likevel mindre enn 250 mm nedbør i løpet av eit normalt år. Når dei nordlege områda møter vêrfrontar frå Asia kan kysten av Kaspihavet, og særleg dei vestlege områda, få mykje gråvêr. Enkelte område her har meir enn 100 nedbørsdagar og ein normal årsnedbør på meir enn 2000 mm.
Det indre platået, inkludert Teheran, har stort sett nordvestleg vind om sommaren og i forhold til høgd over havet er dette området eit av dei varmaste i verda. Fukta er som regel låg, bortsett frå kysten av Persiabukta, som har like høg fukt og temperatur som Kuwait og Qatar, og har eit subtropisk klima. Dei lågareliggjande områda mot sørvest, ved grensa til Irak, er endå varmare.
Dyre- og planteliv
7 % av landet er skogkledd. Dei største skogane finn ein i fjellsidene opp frå Kaspihavet og består av eik, ask, alm, sypress og andre verdifulle tre. På sjølve platået finst område med kratteik opp i fjellskråningane med best vasstilførsel, og landsbyinnbyggjarar dyrkar frukthagar og dyrkar platan, poppel, pil, valnøtt, bøk, lønn og morbær. Villplanter og kratt dukkar opp i det karrige landet om våren og vert nytta til beite, men sommarsolen brenn dei så bort. I følgje FAO-rapportar er dei viktigaste skogstypane i Iran og områda dei ligg i:
Dyrelivet i Iran er mangfaldig med dyreartar som bjørn, gaseller, villsvin, ulv, sjakal, gaupe og rev. Av husdyr finn ein sau, geit, kveg, hest, vassbøffel, esel og kamel. Fasan, høns, stork, ørn og falk er fuglar ein finn i Iran.
I 2001 var 20 av pattedyrartane og 14 av fugleartane i Iran utryddingstrua. Blant dei finn ein balutsjistanbjørn (Ursus thibetanus gedrosianus), ein underart av asiatisk svartbjørn, persisk dådyr, snøtrane, karett, grøn havskjelpadde, kaspisk kobra, latifishoggorm, dugong og delfin. Den asiatiske geparden er kritisk utryddingstrua og utrydda alle andre stader enn sentralt i den nordaustlege delen av Iran.
Iran mista alle sine asiatiske løver og kaspiske tigrar tidleg på 1900-talet. Syrisk villesel har òg døydd ut. Det finst derimot mykje av syrisk brunbjørn i fjella, villsau og geiter, gaseller, persisk villesel, villsvin, persisk leopard og rev.
Den persiske leoparden er sagt å vere den største av alle underartane av leopardar i verda. Dei held seg i same området som besoargeit i Alborz og Zagros, i tillegg til mindre fjell på det iranske platået. Talet på leopardar er lågt på grunn av tap av leveområde, færre byttedyr og at dyra er skilde frå kvarandre.
Økosystem og biosfære
Det biologiske mangfaldet i Iran er rangert som det 13. beste i verda. Det finst 272 bevaringsområde i Iran, som dekkjer i alt 17 millionar hektar, styrt av miljødepartmentet i landet. I tillegg finst det nasjonalparkar, verneområde og naturlege dyrereservat, alle meint å verne dei genetiske ressursane i landet.
Moutier
Moutier er ein kommune i distriktet Bern-Jura i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 535 meter over havet. Han ligg i den fransktalande Bern-Jura (Jura Bernois).
Moutier grensar i nord mot kantonen Jura.
Opéra Garnier
Opéra Garnier, òg kalla Palais Garnier, er det eine og eldste av dei to operahusa i Paris, og staden der den statlege pariseroperaen Opéra National de Paris har tilhald. Det andre operahuset er Opéra Bastille som opna i 1989.
Opéra Garnier, som har fått namnet etter arkitekten for bygningen, Charles Garnier, vart opna i 1875, og ligg på den høgre breidda av elva Seinen, i 9. arrondissement. Etter at Opéra Bastille vart opna, har Opéra Garnier for det meste vore nytta til ballettframsynigar som operahuset sitt eige ballettensemble, Ballet de l'Opéra de Paris (Pariseroperaens ballett), står for. Tidlegare vart huset framfor alt nytta til framføringar av operaer frå det klassiske repertoaret.
Fylkesveg 251 (fleirtyding)
Fylkesveg 251 finst i fleire fylke i Noreg:
Llyn Elsi
Llyn Elsi er ein innsjø oppfor landsbyen Betws-y-coed i Snowdonia nasjonalpark i Nord-Wales. Det er eit reservoar som gjev vatn til landsbyen.
Det går ein sti rundt vatnet, og i ei høgd på over 200 meter gjev han godt utsyn nordvestover mot fjella Carneddau og Glyderau. Sjølve Snowdon er ikkje synleg bak Moel Siabod.
Ein 6 meter høge demninga vart bygd i 1914, men vatnet er likevel ikkje djupare enn 9,5 meter. Før dette var innsjøen faktisk to mindre vatn, kalla Llyn Rhisgog og Llyn Enoc. Det ligg ei lita øy i vatnet. Det vert sett ut aure i vatnet.
Chiloé-øyane
Chiloé-øyane (spansk: Archipiélago de Chiloé, blir uttalt [tʃiloˈe], lokalt [ʃiloˈe]) er ei gruppe av øyar som ligg utanfor kysten av Chile, i Los Lagos-regionen. Dei er skilte frå fastlandet i Chile av Chacaokanalen i nord, Ancudbukta i nordaust og Corcovadobukta i søraust. Alle Chiloé-øyane bortsett frå Desertoresøyane lengst aust mot fastlandet utgjer Chiloé-provinsen. Hovudøya, og den langt største, er Chiloéøya. Den sørvestlege halvdelen av denne øya med ei omtrentleg rektangulær form er villmark med samanhengande skogar, våtmarker og nokon stader fjellandskap. Landskapet i dei nordaustlege delane av Chiloé-øya og øyane i aust er dominert av bølgjande åsar, med ein mosaikk av beitemarker, skogar og dyrka åkrar.
I Chile er øygruppa kjend for sin særeigne folklore, mytologi, poteter, mat og unike arkitektur. Kulturen i Chiloé er eit resultat av blanding av huilliche-, spansk- og chono-påverknader i hundreår med isolasjon utan mykje kontakt med resten av Chile eller den vestlege verda. Det kjølige tempererte klima, overflod av havressursar og store og frodige skogar har også spelt ei stor rolle i å forme livet på øyane.
Wrapping Paper
«Wrapping Paper» er ein song med musikk av Jack Bruce og tekst av Pete Brown, framført av Cream og opphavleg gjeven ut som singel i 1966. Singelen vart seinare gjeven ut på The Very Best of Cream. Songen har ein ganske særeigen stil, ein langsam jazz-song i stor kontrast til den harde blues bandet elles spelte på denne tida med songar som «N.S.U.» og popstilen på «I Feel Free». Singelen nådde 34. plass på den britiske singellista.
Chiloé-øyane
I kolonitida var Chiloé ein vektig stad i forsvaret mot nederlandske og britiske inngrep i Chile og Patagonia. På 1800-talet var øygruppa eit utgangspunkt for den chilenske koloniseringa av Patagonia. Ikkje berre vart store ekspedisjonar samla i Chiloé, men tusenvis av chilotar migrerte til det tynt folkesette fastlandet for å jobbe på anlegg for sauehald, som jernbanerallarar eller for å bli uavhengige nybyggjarar. Trua på hekseri har vore vanleg i øygruppa, og oppnådd ein slik innverknad at i 1880 stilte chilenske styresmakter for retten trollmenn som blir sagde å styre øygruppa gjennom eit hemmeleg samfunn.
Wrapping Paper
Ginger Baker har hevda at han og Eric Clapton mislikte songen og at Bruce og Brown «gjekk bak ryggen på dei» for å få han gjeven ut på singel. Kor sant dette er, er vanskeleg å stadfeste. I eit intevju kalla Baker songen «den største drittsongen eg har høyrt nokon gong» "
Chiloé-øyane
Om ein gong vurderte som ein isolert og tilbakeståande del av Chile, held øygruppa i dag den landlege karakteren sin trass i auka samband med og veksten av byar som Ancud, Castro og Quellón. Sidan 1990-talet har lakseoppdrett og turisme vore viktige inntektskjelder i øygruppa, samtidig som tradisjonelle aktivitetar som fiske og småskala jordbruk held fram.
Wrapping Paper
Tekst
Teksten til «Wrapping Paper» omhandlar ein mann som har tapt kjærleiken sin og stadig oppdagar at han ser på bilete av seg sjølv og kjærleiken og ønskjer å dra attende til «huset ved breidda». Teksten har likskap til songar som «Dreaming» og «The Coffee Song».
Chiloé-øyane
Geografi
Det administrative sentrumet av Chiloé-provinsen er byen Castro, medan bispestolen til det romersk-katolske bispesetet er Ancud. Provinsen Chiloé er ein del av Los Lagos-regionen, som først og fremst består av den chilenske innsjøregionen på fastlandet nord for Chiloé; det administrative sentrumet av regionen er Puerto Montt. Los Lagos-regionen ligg lengst sørvest i sør-sona av naturlege regionar i Chile.
Chiloé-øya er den desidert største øya i øygruppa, på 8 394 kvadratkilometer. Ho er omtrent rektangulær, med den lange aksen sin orientert frå nord til sør. Aust for øya Chiloé ligg Chiloé-havet, som inneheld dei fleste av dei andre øyane i øygruppa. Chiloé-havet er eit innlukka havområde som skil Chiloé-øya frå Palena-provinsen, òg kalla det kontinentale Chiloé. Hovudøyane i Chiloéhavet er Quinchao, Lemuy, Tranqui og Desertores-øyane. Nordaust og søraust for øygruppa ligg Ancudbukta og Corcovadobukta. Omtrent 40 kilometer sørvest for Chiloéøya ligg Guafoøya, den sørlegaste øya i øygruppa.
Ei bru til fastlandet er planlagd for øygruppa, trass i motstand frå nokre innbyggjarar som fryktar forureining og øydelegging av leveområde. Chacao-kanalen-brua ville erstatte ferja som knyter saman landsbyen Chacao, Ancud Comuna, på rute 5 ved den nordlege enden av Chiloé-øya, over Chacao-kanalen med landsbyen Pargua, Calbuco Comuna, på fastlandet.
The Musical Box av Genesis
«The Musical Box» er ein song av det engelske progressiv rock-bandet Genesis, som opphavleg kom ut på det tredje studioalbumet deira, Nursery Cryme i 1971. Songen er skriven i Fiss-dur.
Komposisjon
Sjølv om stykket er oppført som skrive av Banks/Collins/Gabriel/Hackett/Rutherford, byrja «The Musical Box» som eit instrumentalt stykke skrive av Anthony Phillips kalla «F#» (seinare gjeve ut som «Manipulation» i ein plateboks). Teksten er basert på eit viktoriansk eventyr skrive av Gabriel, om to barn på eit gods. Jenta, Cynthia, tek livet av guten, Henry, ved å kløyve hovudet hans med ei krokketkølle. Ho finn seinare speledåsen til Henry. Når ho opnar denne speler han «Old King Cole» og ånda til Henry kjem attende. Ånda vert derimot raskt eldre. Dette gjer at Henry i løpet av få augneblink opplever ei livstid med seksuell lyst, og han prøver å overtale Cynthia til å liggje med han. Lydane får barnepleiaren hans til å kome og ho kastar speledåsen på han, og øydelegg begge to. Plateomslaget syner Cynthia som held ei krokketkølle og eit par hovud som ligg på bakken.
Collins bruker klubber på trommene sine under fløytesoloen og Gabriel spelar òg obo under 'Old King Cole'-delen. Hackett, Banks og Rutherford spelar alle akustiske 12 strengsgitarar. Under den korte tida si med bandet, la Mick Barnard til gitarpartar mot slutten av songane medan dei øvde på songen. Bandet likte dette. Hackett heldt på gitarpartane til både Phillips og Barnard, og la til litt av sine eigne til songen òg.
Konsert
På scenen hadde Peter Gabriel på seg maska av ein «gammal mann» for det siste veret og drog ned glidelåsen på den svarte bodyen sub. Dramatiske lyseffektar vart nytta kvar gong han ropte «NOW!». «The Musical Box» var på konsertrepertoaret deira heilt fram til Phil Collins slutta etter We Can't Dance-turneen i 1992, sjølv om det berre var den siste avsluttande delen som ein del av ei medley.
Ettermæle
Eit hyllestband til Genesis er kalla opp etter songen.
Brian May, gitarist i Queen, har fortalt Steve Hackett at han var inspirert av gitarsoloen i harmoni mot slutten av songen.
UTC+02.00
UTC+2, UTC+02.00 eller UTC+02:00 er eit belte av tidssoner som ligg to timer før standardtida UTC.
Misumalpaspråk
Misumalpaspråk er ein språkfamilie i Nicaragua og nærliggande område. Namnet er sett saman av namna på familien sine tre einaste medlemmar, miskito, sumo og matagalpa. Matagalpa er utdøytt, medan dei to andre språka framleis talast av mange menneske. Miskito er det største, med nesten 200 000 talarar.
Nokre lingvistar meiner at misumalpaspråka er i slekt med dei chibchanske språka og grupperer dem saman i den foreslegne makrochibchanske språkfamilien. Adolfo Constenla Umaña trur òg dei er i same familie som dei chibchanske språka i sin teori om lenmichíspråk.
Vetluga
Vetluga (russisk Ветлу́га) er ein by i Nizjegorod oblast i Russland med om lag 9000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Vetluga, ei sideelv til Volga, rundt 200 km nordaust for Nizjnij Novgorod.
Fylkesveg 261
Fylkesveg 261 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesvei 261 (andre betydninger)
Fylkesveg 261 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 261 i Møre og Romsdal går mellom Hendstraumen og Storsandøya i Averøy kommune. Vegen er 4,2 km lang.
Muranske språk
Muranske språk er ein liten språkfamilie i Amazonas i Brasil. Det einaste attlevende muranske språket er pirahã, som har eit par hundre talarar. Dei andre språka har døydd ut som følgje av at brukarane gjekk over til å bruka portugisisk.
Dei muranske språka vert kjenneteikna av at dei er agglutinerande og har ei svært lite mengd fonem.
Inndeling
Den muranske språkfamilien har i alt bestått av fire språk:
Herzogenbuchsee
Herzogenbuchsee er ein kommune i distriktet Oberaargau i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 458 meter over havet.
I sørvest har kommunen ei kort grense til kantonen Solothurn.
Rogersbreen
Rogersbreen er ein brei isbre på austsida av Ameryisen like nord for McKaskle Hills. Han vart skissert i 1952 av John H. Roscoe frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47), og vart namngjeven av han etter kapteinløytnant William J. Rogers jr. i U.S. Navy, som var flykaptein under Operasjon Highjump som tok flyfoto av kystområda mellom 14 og 164 grader aust.
Columbine-massakren
Columbine-massakren var ein skulemassakre som fann stad 20. april 1999 på Columbine High School i Jefferson County i Colorado i USA. Åtaket vart utført av elevane Eric Harris og Dylan Klebold som båe tok liva sine etter å ha drepe 12 elevar og éin lærar. 21 menneske vart skadde i åtaket.
Gran Colombia
Stor-Colombia (spansk Gran Colombia), eigentleg Republikken Columbia, var ei statsdanning som dekka ein stor del av nordlege Sør-Amerika og ein liten del av sørlege Sentral-Amerika i perioden mellom 1819 og 1831.
Denne kortlivde søramerikanske republikken styrte i stor grad over det tidlegare spanske Visekongedømet Ny-Granada, det som i dag er Colombia, Venezuela, Ecuador og Panamá i tillegg til deler av Costa Rica, Peru, Brasil og Guyana, som blei erklært sjølvstandige frå det spanske monarkiet i 1819 av Simón Bolívar
Klipperruta
Klipperruta var den tradisjonelle ruta segla av klipperskip mellom Europa og Det fjerne Austen, Australia og New Zealand. Ho var avleidd frå Brouwer-ruta. Ruta gjekk frå vest til aust gjennom Sørishavet for å dra nytte av dei sterk vestavindane i roaring forties. Mange skip og sjøfolk gjekk tapt i dei harde tilhøva langs ruta, særleg ved Kapp Horn, som klipperane måtte runda på tilbakevegen til Europa.
Klipperruta blei mindre viktig etter innføringa av dampskip og opninga av Suez- og Panamakanalen. Ho er likevel den raskaste segleruta rundt verda, og har derfor blitt brukt i fleire yachtløp, som Velux 5 Oceans Race og Vendée Globe.
Australia og New Zealand
Klipperruta frå England til Australia og New Zealand, med retur via Kapp Horn, gav den raskaste jordomreisa i verda, og kunne dermed gje stor vinst. Mange korn-, ull- og gullklipperar siglde denne ruta, og vende tilbake med verdifull last på relativt kort tid. På den andre sida medførte ruta, som gjekk sør for dei tre kjende kappa Kapp det gode håp, Kapp Leeuwin og Kapp Horn og mykje av tida gjennom Søirshavet, også den største risikoen, der skip kunne bli utsette for sterk vind, store bølgjer og isfjell. Denne kombinasjonen av dei raskaste skipa, den største risikoen og den størte vinsten gav ruta eit særskilt skin av romantikk og drama.
Utfart
Ruta på utfarten gjekk frå England til Aust-Atlanteren der ho kryssa ekvator omlag ved St. Peter og St. Paul-øyene, rundt 20 grader vest. Med ei god seglingstid kunne ein gjera denne ruta på på rundt 21 dagar; men eit uheldig fartøy kunne bruka tre veker til på å koma seg gjennom konvergenssona kjend som doldrums.
Ruta gjekk så sørover gjennom vestdelen av Søratlaneren, og følde den naturlege sirkuleringa til vind og havstraumar nært forbi Trindade, før ho vende søraust forbi Tristan da Cunha. Ho kryssa Greenwich-meridianen ved rundt 40. sørlege breiddegrad, og førte klipperane inn roaring Forties etter ei reise på rundt frå Plymouth. Ei god tidsramme for denne turen ville vore rundt 43 dagar.
Etter å ha kome inn i førtiane var skipa også inne i issona, delen av Sørishavet der det var ein betydeleg sjanse for å råka på isfjell. Av tryggleiksgrunnar ville ein halda seg i nordenden av denne sona, omtrent parallelt med 40. sørlege breiddegrad; men storsirkelruta frå Kapå det gode håp til Australia, som går ned til 60. breiddegrad, er kortare, og ville også gje dei sterkaste vindane. Skipsførarar ville derfor ofte dra så langt sør som dei våga, og vega risikoen for is mot ei rask ferd.
Klipperskip som skulle til Australia og New Zealand tok inn ved ei rekkje ulike hamner. Eit skip som segla frå Plymouth til Sydney, til dømes, kunne sigla rundt ; ei rask tid for denne reisa ville vera rundt 100 dagar. «Cutty Sark» utførte den raskaste reisa av denne ruta for ein klipper, på 72 dagar. «Thermopylae» utførte den litt kortare reisar frå London til Melbourne, på, på berre 61 dagar i 1868–1869.
Tilbakereisa
Tilbaketuren fortsette austover frå Australia; skip som stoppa i Wellington for gjennom Cooksundet, men elles unngjekk dei denne krevjande passeringa og sigla i staden rundt sørenden av New Zealand. Nok ein gong ville skipa som sigla mot aust segla meir eller mindre gjennom issona, og kunne gå så langt sør som mogleg for å få den kortaste ruta og dei sterkaste vindane. Dei fleste skipa heldt seg nord for breiddegrada til Kapp Horn, 56. grader sør, og følgde ein sørleg nedgang i issona medan dei nærma seg dette kappet.
Kapp Horn sjølv hadde, og fortsette å ha, eit dåleg rykte blant sjøfolk. Dei sterke vindane og straumane som går rundt Sørishavet utan opphald blir førte inn mot Kapp Horn av det relativt tronge Drakesundet. Saman med dei turbulente syklonane som kan koma frå Andesfjella, og det grunne vatnet nær Kapp Horn, kan dette gjera området særs farleg å ferdast i for skip.
Skip som kom seg forbi Kapp Horn tok seg så tilbake nordover gjennom Atlanteren, der dei følgde den naturlege vindretninga opp den austlege Søratlanteren og heldt seg meir mot vest i Nordatlanteren. Ei god tid for den rundt lange reisa frå Sydney til Plymouth kunne ta rundt 100 dagar. «Cutty Sark» utførte henne på 84 daygar, og «Thermopylae» på 77 dagar. «Lightning» utførte den lengre reisa frå Melbourne til Liverpool på 65 dagar i 1854–1855, og fullførte med dette ei jordomsegling på 5 månader og 9 dagar, medrekna 20 dagar det var i hamn.
Seinare seglskip (windjammers), uvanleg store firemasta barkar som var laga med fokus på laste- og styreevne heller enn fart, utførte vanlegvis reisa på 90 til 105 dagar. Den raskaste dokumenterte reisa for Great Grain Races var den finske firemasta barken «Parma», som brukte 83 dagar i 1933.
Ende
Moderne skipsmotorar hadde allereie gjort klipperfarten mindre vanleg, og han blei heilt stoppa av andre verdskrigen og den nesten fullstendige stoppen i kommersiell skipsfart. Nokre få skip sigla framleis ruta i 1948 og 1949.
Eric Newby skilda den siste reisa til den firemasta barken «Moshulu» i 1938 i boka si The Last Grain Race.
Moderne bruk av ruta
Den fyrste personen til å prøva ei rask jordomsigling ved hjelp av klipperruta var Francis Chichester. Chichester var allereie ein kjend luftfartspioner som hadde floge solo frå London til Sydney, og var også ein pioner i solo-yachtracing. Han ville utføra den raskaste jordomsegling i ein liten båt, men sette seg også målet om å slå ei «rask» klipperskipreise til Sydney på 100 dagar. He la ut i 1966, og kom fram til Sydney etter 107 dagar. Etter ein stopp på 48 dagar drog han heim via Kapp Horn på 119 dagar.
Chichester inspirerte fleire andre til å forsøka seg på det neste logiske steget: ei jordomsegling utan stopp via klipperruta. Resultat var Sunday Times Golden Globe Race, det fyrte jordomseglingsracet for yachtar. Berre ein deltakar fullførte racet, Robin Knox-Johnston, som blei den fyrste til å segla klipperruta åleine og utan å stoppa.
I dag blir det halde fleire større race langs klipperruta. Volvo Ocean Race er eit race med mannskap og med stoppar som følgjer klipperruta kvart fjerde år. To solorace, inspirert av Chichester og Golden Globe-racet, er Around Alone, som segler om jorda med stoppar, og Vendée Globe, som ikkje har nokon stoppar.
I mars 2005 sette Bruno Peyron og mannskapet på katamaranen «Orange II» ein ny verdsrerord for ei jordomsegling via klipperruta, med ei tid på 50 dagar, 16 timar, 20 minutt og 4 sekund.
Volodarsk
Volodarsk (russisk Волода́рск) er ein by i Nizjegorod oblast i Russland med om lag 11 000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Sejma, ei sideelv til Oka, rundt 50 km vest for Nizjnij Novgorod. Landsbyen Sejma ved elva Sejma vart første gong nemnt på 1400-talet. Ved Sejma oppstod etter kvart òg busetnaden Olgino, som i 1920 fekk endra namn til Volodarsk, etter den russiske revolusjonære V. Volodarskij. I 1932 fekk Volodarsk status som urbanliknande busetnad og tok samstundes opp i seg den opphavlege landsbyen Sejma. Bystatus vart i 1956.
Fylkesveg 260 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 260 i Møre og Romsdal går mellom Langøya og Hasløya i Averøy kommune. Vegen er 2,4 km lang.
Cryin'
«Cryin» er ein song av det amerikanske hardrockbandet Aerosmith. Han vart skriven av Steven Tyler, Joe Perry og Taylor Rhodes, og kom ut på Geffen Records den 20. juni 1993 som ein singel frå det 11. studioalbumet deira Get a Grip (1993). Singelen nådde 12. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100, og enda året på 60. plassen for heile 1993. Songen er ein av deira mest suksessfulle hittar i Europa, og nådde nummer éin i Noreg, nummer tre på Island, i Portugal og Sverige, og nummer 17 på UK Singles Chart. Songen selde til gullplate i USA for å ha selt over 500 000 eksemplar.
Musikkvideoen inneheld Alicia Silverstone, Stephen Dorff og Josh Holloway.
Mottaking
Alan Jones frå Music Week gav songen tre av fem, og skildra han som «ei høgoktan framføring» og kåra han til den beste songen frå albumet Get A Grip. Han erklærte òg songen som «hymnisk og overtydande. Forvent eit kort, men glitrande hitlisteliv.« Ein annan redaktør, Andy Martin, gav han òg tre av fem, og la til at «det er vanskeleg å sjå for seg at singelen får meir enn ein kort, men glitrande karriere.»
Musikkvideo
Den tilhøyrande musikkvideoen til songen, regissert av Marty Callner, inneheld den første av tre etterfølgjande opptredenar av Alicia Silverstone i videoane til bandet, dei to neste er «Amazing» (1993) og «Crazy» (1994). Silverstone var 16 år gammal då «Cryin'» vart filma. I videoen opptrer bandet i Central Congregational Church i Fall River i Massachusetts. Videoen blinkar fram og tilbake mellom bandet og Silverstone, som speler ein tenåring som kranglar med kjærasten sin (spelt av Stephen Dorff) etter å ha teke han i å vera utru. Ho simulerer eit forsøk på å kyssa han, men lener seg i staden bort og irriterer han. Ho slår han deretter og dyttar han ut av bilen og forlet han i støvet. Ho byrjar ein fase med opprør og individualitet og får ein navlepiercing, som i stor grad har vorte kreditert for å introdusera navlepiercing i mainstream-kulturen. Etter å ha vorte fråstole veska si av ein annan ung mann (spelt av den då ukjende Josh Holloway frå Lost), spring ho etter han og slår han i bakken. Videoen klipper deretter til henne som står på kanten av ein viadukt og vurderer å hoppa. Ekskjærasten hennar kjem til staden, saman med fleire politibetjentar, og oppmodar henne til å komma ned frå brua. Ho hoppar, men ein ser så ein strikk som stoppar fallet hennar og lèt henne dingla over motorvegen, og ler av karakteren til Dorff. Videoen sluttar med at den dinglande Silverstone ser opp og gir Dorff fingeren.
Videoen vart ein stor suksess på MTV, og vart den mest etterspurde videoen i 1993 og gav bandet fleire prisar ved MTV Video Music Awards.
Fylkesveg 260
Fylkesveg 260 finst i fleire fylke i Noreg:
Clive Chaman
Clive Chaman er ein trinidadisk-britisk bassgitarist og studiomusikar.
Chaman var medlem av den andre utgåva av The Jeff Beck Group frå 1971 til 1973, då han vart med i bandet til Cozy Powell, Hammer. I 1973 spelte han på Now Hear This av Junior Marvin-bandet Hanson og med Brian Auger på Oblivion Express. I 1974 vart han medlem av Hummingbird med klaverspelaren Max Middleton, vokalisten og gitaristen Bobby Tench og trommeslagaren Bernard Purdie. Hummingbird spelte inn tre album for A&M Records. Chaman deltok òg på innspelingar med Brian Auger's Oblivion Express, Donovan, Chris Rainbow, Murray Head, Morrissey–Mullen og Paul Kossoff. Chaman var ein kort periode medlem av Ritchie Blackmore's Rainbow då han erstatta Bob Daisley på bass
Robin Trower
Robin Leonard Trower er ein engelsk gitarist og vokalist som vart kjend med Procol Harum i 1960-åra og sidan som bandleiar i sin eigen powertrio.
Mark Farner
Mark Fredrick Farner er ein USA-amerikansk songar, gitarist og låtskrivar. Han er best kjend som songar og gitarist i Grand Funk Railroad, og seinare som kristen musikar.
Robin Trower
I 1962 danna Trower gruppa som vart The Paramounts, som etter kvart fleire framtidige medlemmar i Procol Harum spelte i. The Paramounts vart oppløyst i 1966. Trower vart med i Procol Harum etter den store suksessen deira med singelen «A Whiter Shade of Pale» i 1967 og vart verande i bandet på fem album fram til 1971.
Mark Farner
Biografi
Farner byrja karrieren sin med å spele med Terry Knight and The Pack (1965–1966), The Bossmen (1966), The Pack (eller The Fabulous Pack) (1967–1968), før han skipa Grand Funk Railroad med Don Brewer (trommer) og Mel Schacher (bassgitar) i 1968. Craig Frost (klaverinstrument) kom med i bandet i 1973. Farner stammar frå cherokee-stamma på morssida.
Robin Trower
Før han starta sitt eige band, vart han med songar Frankie Miller, bassist James Dewar og tidlegare Jethro Tull-trommis Clive Bunker i det kortvarige bandet Jude.
Mark Farner
Med Grand Funk Railroad
Farner var gitarist og songar i Grand Funk Railroad, i tillegg til at han skreiv dei fleste songane deira. Den mest kjende songen hans er «I'm Your Captain (Closer to Home)». Han skreiv òg hitten «Bad Time» frå 1975, den siste av dei fire singlane til bandet som nådde topp 5 på Billboard Hot 100.
Robin Trower
Med seg i sitt eige band beheldt Trower Dewar som bassist og tok med seg trommeslagar Reg Isidore (seinare erstatta av Bill Lordan).
Mark Farner
Etter Grand Funk Railroad
Etter at Grand Funk først vart oppløyst i 1976, gav Farner ut det første soloalbumet sitt i 1977. Det andre, No Frills, kom i 1978. I 1981 gjekk Farner og Don Brewer i lag med ein ny Grand Funk-besetning og spelte inn to album, Grand Funk Lives og What's Funk?. Farner gjekk solo igjen i 1988 med Just Another Injustice. Farner hadde suksess med John Beland-songen «Isn't it Amazing», som han vart nominert til Dove Award og som nådde andreplassen på Contemporary Christian music-lista.
Frå 1994 til 1995 turnerte Farner med Ringo Starr's Allstars, i lag med Randy Bachman, John Entwistle, Felix Cavaliere, Billy Preston, og sonen til Starr, Zak Starkey.
Robin Trower
Trower var ein gitarist som inspirerte andre gitarheltar som Robert Fripp Tidleg i 1980-åra slo Trower seg saman med tidlegare Cream-bassist Jack Bruce og dei tidlegare trommeslagarane sine Lordan og Isidore, for to album, BLT (Bruce, Lordan, Trower) og Truce (Trower, Bruce, Isidore).
Tretten album seinare kom albumet Living Out of Time (2003), med Dave Bronze på bass, vokalist Davey Pattison (tidlegare med Ronnie Montrose sitt band Gamma) og Pete Thompson å trommer.
I 2007 spelte Trower inn eit tredje album med Jack Bruce, Seven Moons, med Gary Husband på trommer.
Han held framleis på med turnelivet.
Sjøuhyre
Sjøuhyre og havmonster blir brukt i mytologi, folketru og litteratur om ulike typar oppdikta, farlege skapningar som skal leva i havet. Det finst forteljingar frå store delar av verda om overnaturlege monster og fabeldyr i sjøen. Sjøuhyre blir ofte skildra som enormt store. I norsk tradisjon har ein blant anna førestillingar om sjøormar.
Aarberg
Aarberg er ein kommune i distriktet Seeland i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har eit areal på 7,9 km² og hadde 4 015 innbyggarar i 2009. Kommunesenteret ligg 455 meter over havet.
Sjøuhyre
Det finst også døme på forteljingar om vasslevande monster i elvar og innsjøar, sjå innsjøuhyre.
Aarberg
Elva Aare renn gjennom Aarberg, som ligg om lag 20 km nordaust for kantonshovudstaden Bern.
Sjøuhyre
I forteljingar, populærkultur og kryptozoologi
Sjøuhyrer opptrer òg i eventyr, forteljingar, populærkultur og kryptozoologi. Blant anna har den svenske biskopen Olaus Magnus fleire fantasifulle skildringar av nordiske havmonster i Carta Marina frå 1539, eit illustrert kart over Norden og havområda omkring, og Historia til dei nordiske folka frå 1555. I nyare tid kan sjøuhyre omfatta alt frå den kvite kvalen i Herman Melville sin roman Moby Dick frå 1851 til gigantiske drakemonster i fantasiuniverset rundt filmane om Godzilla frå 1954 og framover.
Fylkesveg 250 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 250 i Møre og Romsdal går mellom Kårvågmyra og Staurneset i Averøy kommune. Vegen er 3,7 km lang.
Ffynnon Lloer
Restane av to krigsfly, som styrta i 1942 og 1943, ligg i lia rundt innsjøen.
Elva Afon Lloer renn ut frå innsjøen og munnar ut i Llyn Ogwen.