cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
New Zealand
Etymologi
Namnet New Zealand stammar frå nederlandske kartografar som kalla øyene Nova Zeelandia, etter den nederlandske provinsen Zeeland. Ingen veit sikkert kven som først brukte dette namnet, men det kom i bruk første gongen i 1645, og kan ha vorte valt av kartografen Johan Blaeu. Den britiske oppdagaren James Cook anglifiserte seinare namnet til New Zealand.
Sjølv om Nord- og Sørøya har vore kjende under desse namna i mange år, slo det statlege organet for namngjeving i geografiske og hydrografiske saker, New Zealand Geographic Board i 2009 fast at øyene ikkje har offisielle namn. Organet vil gjera Nord- og Sørøya til offisielle namn saman med maorinamn. Somme tidlege kart omtalar Sørøya som Middle Island («Midtøya»). Sjølv om fleire ulike maorinamn har vore nytta, meiner maorispråkkommisæren (Maori Language Commissioner) Erima Henare at Te Ika-a-Māui og Te Wai Pounamu er dei mest høvelege namna.
Polynesisk innvandring
New Zealand er eit av dei sist busette større landområda på jorda. Dei tidlegast kjende innvandrarane kom frå dei austlege delane av Polynesia. I følgje dei fleste granskarar kom dei i kanoar omkring åra 1250–1300. Andre vitskapsfolk har sett fram ei tidlegare datering for den første innvandringsbølgja til øyene, så tidleg som i åra 50–150, men at desse menneska anten døydde ut eller forlet øyene. Gjennom dei følgjande hundreåra utvikla desse nybyggjarane ein eigen kultur som no er kjent som maori. Folket vart delt i iwi (stammar) og hapū (understammar) som både kunne samarbeida, tevla og stundom slåst mot kvarandre. På eit tidspunkt flytta ei gruppe til øygruppa Chatham Islands der dei utvikla sin eigen Moriori-kultur
Europeiske oppdagarar
Dei første europearane ein kjenner til nådde fram til New Zealand, var den nederlandske oppdagaren Abel Janszoon Tasman og mannskapet hans i 1642. Maoriar drap fleire av mannskapet, og ingen europearar kom attende til New Zealand før den engelske oppdagaren James Cook på reisa si i 1768–71. Cook nådde fram til New Zealand i 1769 og kartla nesten heile kystlinja. Etter Cook kom talrike europeiske og nordamerikanske sel- og kvalfangarar til New Zealand, i tillegg til handelsskip. Dei bytta europeisk mat og andre varer, særskilt metallverkty og våpen mot tømmer, mat, kunstverk og vatn. I blant bytta europearane varer mot sex.
Poteta og musketten forandra både maoriane sitt jordbruk og krigskunst, sjølv om dei påfølgjande muskettkrigane døydde ut så snart våpenbalansen mellom stammane var oppattretta. Frå tidleg på 1800-talet byrja kristne misjonærar å slå seg ned på New Zealand, og etter kvart omvenda det meste av maoriinnbyggjarane, sjølv om deira første mål stort sett var blant dei meir misnøgde elementa i desse samfunna.
Då britiske styresmakter vart klåre over dei lovlause tilstandane i dei europeiske busetnadane, og over den veksande franske interessa i området, utpeika den britiske regjeringa James Busby som britisk representant på New Zealand i 1832. Busby mislukkast i å få i stand lov og orden i busetnadane, men fekk innført det første nasjonale flagget på øyene den 20. mars 1834, etter at eit uregistrert newzealandsk skip vart beslaglagt i Australia. Han samarbeida òg med den heller laust og uklårt samansette samskipnaden United Tribes of New Zealand (Dei sameinte stammane på New Zealand), som i oktober 1835 la fram og sende fråsegna Declaration of the Independence of New Zealand (Fråsegn om sjølvstyre for New Zealand) til kong Vilhelm, og bad om vern. På grunn av vedvarande uro og uvisse kring den legale statusen til sjølvstendefråsegna, tilskunda Kolonisekretariatet i London å senda kaptein William Hobson til New Zealand for å krevja overherredøme for den britiske krona over øyene, og forhandla fram ein avtale med maoriane. Waitangitraktaten vart først underteikna i Bay of Islands den 6. februar 1840. Traktatutkastet vart skrive i ei bråvende, og forvirring og usemje om omsetjinga er enno til stades. Traktaten vert likevel stadig sett på som grunnlagsdokumentet for New Zealand som ein nasjon, og maoriane ser på han som ein garanti for deira rettar.
Som eit svar på freistnadane til New Zealand Company på å skipa ein separat koloni i Wellington, og dei franske krava i Akaroa, proklamerte Hobson, som no var vorten guvernørløytnant, britisk suverenitet over heile New Zealand den 21. mai 1840. Dei to proklamasjonane, som vart publiserte i New Zealand Advertiser and Bay Of Islands Gazette den 19. juni 1840 "hevda, på grunnlag av oppdaginga, rett til overherredøme for Hennar Majestet, Dronninga, over dei sørlege øyene på New Zealand, til vanleg kallaThe Middle Island (Sørøya), og Stewart's Island (Stewart Island/Rakiura); og over øya, til vanleg kalla The Northern Island (Nordøya), som har overgjeve suvereniteten til Hennar Majestet'' Den andre proklamasjonen gav ei meir utførleg forklaring på korleis suvereniteten over Nordøya var overgjeven gjennom underteikninga av Waitangitraktaten i februar.
Under britisk styre hadde New Zealand opphavleg vore ein del av kolonien New South Wales, men vart ein eigen kronkoloni i 1841. Hobson valde først Okiato som hovudstad i 1840, før dei styrande organa fekk sete i Auckland i 1841. Ei aukande mengde av europeiske innvandrar, særleg frå dei britiske øyene, kom til New Zealand. Maoriane var i førstninga interesserte i å gjera forretningar med Pākehā, som europearane vart kalla, og mange iwi vart velståande. Etter som talet på innvandrar auka, førte konfliktar om landområde til New Zealand-krigane på 1860- og -70-talet. Desse resulterte i tap og konfiskering av mykje maoriland. Soga om europeisk busetnad og tileigning av land frå maoriane er enno kontroversiell.
Eit eige styre for kolonien vart oppretta i 1852 då styresmaktene i Storbritannia vedtok New Zealand Constitution Act 1852 (den newzealandske sjølvstendelova av 1852). Det første newzealandske parlamentet møttest i 1854. I 1856 fekk kolonien sjølvstyre i alle saker utanom māorisaker og militærsaker. Mynde i slike saker vart tillagt koloniadministrasjonen i 1860-åra.
Det 20. og 21. hundreåret
I 1907 vedtok New Zealand å verta ein sjølvstyrt Dominion innanfor det britiske imperiet. I 1947 slutta landet seg til den britiske Statute of Westminster Adoption Act 1947; dette gjorde New Zealand til Commonwealth realm (underlagt monarken utan å vera ein fysisk del av monarken sitt rike), sjølv om Storbritannia i praksis ikkje hadde spela ei vesentleg rolle i styringa av New Zealand på lang tid. Sjølv om landet vart meir uavhengig politisk, vart det likevel meir økonomisk avhengig. I 1890-åra gjorde transport på fryseskip eksport av kjøt og mjølkeprodukt til Storbritannia mogeleg. Denne handelen førte til ein sterk økonomisk vokster på New Zealand.
Kultur i 1742
Kultur i 1742 er ei oversikt over hendingar, fødde og døde personlegdomar innan kulturlivet i 1742.
New Zealand
Det 20. og 21. hundreåret
New Zealand var eit pliktoppfyllande medlem av det britiske imperiet, og tok del i den andre boerkrigen (1899 - 1902), den første verdskrigen og den andre verdskrigen, særleg under slaget om Storbritannia, og det støtta Storbritannia under Suezkrisa. Landet var ein del av verdsøkonomien, og måtte som andre lida under den økonomiske depresjonen i 1930-åra. Depresjonen førte til valet av den første Labourregjeringa på New Zealand, som etablerte ein omfattande velferdsstat og ein proteksjonistisk økonomi.
Polymorfisme i biologien
Polymorfisme i biologien er det at to eller fleire klart ulike typar utsjånadar, fenotypar, finst i same populasjonen av ein art. Med andre ord, det førekjem meir enn éi form eller éin morf. Ei slik klassifisering har berre gildskap når morfane finst innanfor same habitatet til same tida og høyrer til ein og same populasjon med paring tilfeldig og uavhengig av morfane.
New Zealand
Det 20. og 21. hundreåret
New Zealand gjekk gjennom ei aukande velstandsutvikling etter den andre verdskrigen. Men nye sosiale problem tok til å dukka opp: Maoriar hadde byrja å forlata den tradisjonelle rurale livsforma si og flytta til byane for å søkja arbeid. Ei maoriprotestrørsle utvikla seg etter kvart, ho var kritisk til eurosentrismen og arbeidde for auka verdsetjing av maorikulturen og Waitangitraktaten, som rørsla meinte ikkje var etterlevd av styresmaktene.
I 1975 vart Waitangitribunalet skipa for å granska påståtte brot på Waitangitraktaten, og i 1985 fekk det mynde til å granska historiske klager (frå før 1975). Som i andre utvikla land, akselerte den sosiale utviklinga på 1970-talet, og sosiale og politiske verdisynspunkt endra seg.
Då Storbritannia vart medlem i EEC i 1973, vart tilgangen til den hittil viktigaste marknaden for newzealandske eksportørar dramatisk redusert.. I 1953 gjekk to tredjedelar av eksporten frå New Zealand til Storbritannia, i 2003 var dette talet gått ned til 4,65 %. Dette, saman med oljekrisa i 1970-åra førte til omfattande økonomiske og sosiale endringar gjennom 1980-åra under den 4. Labour-regjeringa på New Zealand, for ein stor del leia av finansminister Roger Douglas, som føresto ei radikal økonomisk-politisk omlegging, til vanleg kalla Rogernomics.
Klima
Klimaet på dei to øyane er ikkje særleg dramatisk, men ofte ustabilt. På breiddegradene der Sørøya ligg har ein svært lite landområde elles på jorda, bortsett frå Patagonia, så den vestlege luftstraumen kan strøyme nesten uforstyrra rundt jorda før den treffer New Zealand, som dermed ofte vert råka av frontar. Sidan landet ligg midt i store havområde vert det ikkje så store temperaturendringar i samband med frontane, men ofte kjem det mykje regn og regnbyger, og nedbør som snø i dei høge fjella ein har i heile landet.
New Zealand dekkar ein god avstand frå sør mot nord. Auckland er derfor i middel eit par gradar varmare enn Christchurch. Fjella har ein god del å sei for klimaet. Enkelte område ligg i regnskugge og får så lite som 400 mm nedbør i året. Dei fleste områda får derimot nedbør om lag kvar andre eller tredje dag, og litt meir nedbør om vinteren enn resten av året. Vestsida av øyane er ein god del våtare enn dei større byane, særleg på Sørøya. Hokitika, som ligg på kysten like vest for nasjonalparken Arthur's Pass, har ein årleg nedbørsnormal på om lag 2800 mm. Isbrear og snø dekkjer fjellkjeda Søralpane der den totale årleg nedbøren (inkludert snøsmelting) kjem over 8000 mm. Snø har ein òg i dei lågareliggande områda på austkysten eit par gongar kvar vinter. Torevêr er sjeldan i dette maritime landet.
Nordøya ligg nærare subtropiske strøk og har sjeldan slike temperatursvingingar. Ved havnivå går temperaturen sjeldan under 0 °C eller over 30 °C, men frost er meir vanleg i indre område og dei høge vulkanske toppane er enno kaldare. Dei austlege områda kan kome opp i 35 °C i fønvindsituasjonar.
Sagvåg skule
Sagvåg skule er ein offentleg barneskule i Sagvåg i Stord kommune. Rektor ved skulen er Lars Bakka.
Den noverande skulen vart opna i 2006.
Novazzano
Novazzano er ein kommune i distriktet Mendrisio i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 345 meter over havet.
Kommunen ligg i åslandskapet langs grensa til Italia. Han består av landsbyen Novazzano og grenda Brusata.
Ken Iwao
Han har spela for klubbane Shonan Bellmare, Mito HollyHock og Tokushima Vortis (2019).
Kaoru Takayama
Kaoru Takayama er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Shonan Bellmare og Kashiwa Reysol.
Blåskavlen
Blåskavlen  er ein isbre og ein fjelltopp i Aurland kommune i Vestland. Det høgaste punktet på breen ligg 1809 meter over havet og dette er det 452. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter. Det er òg det høgaste punktet i Aurland.
Kassándra
Kassándra (gresk Κασσάνδρα) er ei halvøy og ein kommune i periferieininga Khalkidikí i periferien Sentral-Makedonía i Hellas. Halvøya er den vestlegaste av dei tre «fingrane» på halvøya Khalikidikí. Setet i kommunen heiter Kassándria.
Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane Dei to tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen Kassándra 16 672 innbyggjarar, medan kommunaleininga med same namn hadde 10 760 innbyggjarar.
Guangzhou
Guangzhou er ein av dei viktigaste av storbyane i Kina. Guangzhou er hovudstad i provinsen Guangdong ved kysten mot Sørkinahavet. Provinsen omfattar eigentleg og dei særskilte administrative regionane Hongkong og Macao.
Kassándra
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Guangzhou
Folketalet innanfor bygrensene var i 2004 omtrent 3,244,000, men heile storbyområdet har 6,66 millionar innbyggarar, noko som gjer det til det tredje folkerikaste i Kina.
Den økonomiske veksten i byen og i heile området på båe sider av munningen til Perleelva heilt ned til Hongkong og Macao har vore kraftig. Den økonomiske veksten i byen var til dømes 6,5 % i 2018. Dei største eksportmessene i Kina finn stad i Guangzhou, éi om våren og éi om hausten.
Historie
Busettinga i området går tilbake til 800-talet fvt. Under Qin-dynastiet var Guangzhou hovudstad for prefekturet Nanhai ('Sørhavet'). Under Han-dynastiet var Guangzhou ei stund hovudstad i kongedømmet Nanyue. Lenge vart Guangzhou kalla utgangspunktet for «havets silkeveg». Byen hadde handelssamband med heile det sørasiatiske området, så langt vestover som til India og Arabia.
Mellom 1757 og 1842 var Guangzhou den einaste handelshavna der utlendingar kunne få kontraktfesta tilgang til å etablere handelshus. Mellom andre Sverige og Danmark-Noreg etablerte slike hus. Det første svenske handelsskipet «Friedericus Rex Sueciae» kom første gonge til Guangzhou allereie i 1732.
Kultur
Guangzhou var tidlegare kjend som «Kanton» i Vesten, og dette har gjeve opphav til fleire nemningar: Det kinesiske språket kantonesisk som blir tala i området og er morsmål for rundt halvparten av innbyggjarane i byen, og kantonesisk mat, ein hovudretning innan kinesisk matlaging som byen lenge var hovudsete for.
Styresmakter
Leiaren for lokalavdelinga av Kinas kommunistparti er Zhang Shuofu, og borgarmeisteren er Wen Guohui (2020).
Peter Høeg
Peter Høeg er ein dansk forfattar, som vart verdskjend med romanen Frøken Smillas fornemmelse for sne (1992).
Liv og forfattarskap
Høeg er oppvaksen i København, kor han i 1984 vart ferdigutdanna som mag. art. i litteraturvitskap. Etter ein omflakkande periode som m.a. globetrotter, idrettslærar og dansar debuterte Høeg i 1988 med Forestilling om det tyvende århundret på Rosinante forlag. Romanen, som er ein sterkt fabulerande slektskrønike, ber tydelege spor av søramerikansk magisk realisme og tiltrekte seg relativt stor merksemd allereie ved utgjevinga. I 1990 kom Fortællinger om natten ut, 9 noveller med tematisk samanheng, og med denne utgjevinga vart Høeg snart omtalt som eit forfattartalent med internasjonalt potensiale. Det endelege nybrottet lot ikkje venta på seg.
I 1992 kom kriminalromanen Frøken Smillas fornemmelse for sne ut, eit portrett av den dansk-grønlandske glasiologen Smilla. Romanen sementerer Høegs føretrekte tema og understrekar sympatiane i forfattarskapen for det kvinnelege prinsippet, for barnet og dei marginaliserte, samtidig som han byr på ein god del kritikk av den vestlege sivilisasjon sin imperialisme og vitskapen sin maktmisbruk.
Høeg vart rost til skyane for sin store fortellerevne, sin språklege evne og selde no uhøyrt mange bøker samanlikna med danske standardar, men særleg med utgjevinga av De måske egnede (1993) begynte kritikken å dukka opp. Omtalarar anklaga Høegs forfattarskap for politisk korrektheit, føreseieleg sivilisasjonskritikk og lettkjøpt frelstheit. Med nærskyld sivilisasjonskritisk tematikk kunne romanen Kvinnen og aben (1996) alt anna enn retta opp i dette, samtidig som stiftinga av fondet Lolwe til støtte for kvinner og born i Den tredje verda ikkje just fekk kritikken til å tagna. Etter Kvinnen og aben lot forfattaren ikkje høyra meir frå seg utanom eit enkelt, personleg dikt med tittelen Første og siste kapitel i antologien Trykt - og godt (1998) til Høegs forleggar og nære ven, Merethe Riis. I staden trekte Høeg seg heilt tilbake frå det offentlege rampelyset. I ei årrekke budde han ved Vekstsenteret i Nørre Snede, eit spirituelt treningssenter med undervisning i meditativ praksis og sjølvutvikling.
Trass kritikken vert forfattarskapen hans endå stadig rekna for vesentleg, og noko tyder på at det møter fornya interesse. Såleis kom forfattarskapsportrett Apa si poetikk ut våren 2005, ein kronologisk litteraturvitskapleg kritikk av Høegs tekstar. Sjølv gav forfattaren, etter 10 års skjønnlitterær tagnad, ut romanen Den stille jenta i mai 2006.
I 2010 gav Peter Høeg ut romanen Elefantpassernes børn.
Nærframtidsromanen Effekten av Susan (2014) trekker, med sin bruk av ei sterk kvinne med spesielle evnar som hovudfigur, linjer tilbake til 'Smilla'.
Filmatisering
I 1997 filmatiserte Bille August Frøken Smillas fornemmelse for sne. Filmen vart ein fiasko, både i omtalene og i salstala.
Ligornetto
Ligornetto er ein kommune i distriktet Mendrisio i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 362 meter over havet.
Kommunen ligg nær grensa til Italia.
Votre Serviteur Otiosis
Det var mot slutten av livet sitt at Wessel gav ut bladet. Første nummer kom ut våren 1784 og det siste, nummer 54, i juli 1785. Bladet hadde rundt åtte sider og kom ut kvar tysdag.
Wessel fylte bladet med komiske dikt og forteljingar. Smeden og Bageren stod på trykk for første gong i dette bladet.
1496 Turku
1496 Turku er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Flora. Han blei oppdaga den 22. september 1938 av Yrjö Väisälä ifrå Turun observatorio, Turun yliopisto i Turku.
Lucas Vinicius Gonçalves Silva
Lucas Vinicius Gonçalves Silva er ein brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubben Shonan Bellmare.
Hektar
Hektar er ein eining for måling av areal. Eit hektar (frå hekto, 100 og ar) er lik 100 ar, som er lik 10 000 kvadratmeter. Symbolet for hektar er ha. Ettersom ein hektar er 100 m × 100 m, som er lik 1 hm × 1 hm, er ein hektar lik 1 hm² altså ein kvadrathektometer. Hektar er ikkje ei SI-eining.
I mange land vert hektar bruka for å oppgje flatevidd på skog og landbrukseigedommar. I Noreg brukar vi mest eininga dekar, sjølv om eininga hektar ofte vert bruka i faglitteratur.
1 hektar = 10 000 m²
1 hektar = 100 ar
1 hektar = 10 dekar
1 hektar = 10 mål
100 hektar = 1 kvadratkilometer
Mánihalvøya
Mánihalvøya (gresk Μάνη, Máni), òg kalla Maina eller Maïna, er ein region i Hellas. Máni er den sentrale halvøya av dei tre som strekkjer seg sørover på Peloponnes sør i Hellas. Aust for halvøya ligg Lakoníabukta og i vest Messiníabukta. Halvøya er ei fortsetjing av Taýjetosfjella, den vestlege fjellkjeda på Peloponnes.
Geografi
Terrenget på halvøya er fjellendt og kupert. Namnet Máni meiner ein opphavleg skal ha tydd «tørt» eller «trelaus». Fram til dei siste åra kunne ein berre nå mange av landsbyane på Máni med båt. I dag går det ein smal og svingete veg langs vestkysten frå Kalamáta til Areópoli, så sørover til Kapp Ténaro før han snur nordover til Jýthio.
Máni vert ofte delt inn i tre område: Ein fjerde region kalla Vardoúnia (Βαρδούνια) i nord vert òg stundom tatt med.
Administrativt er Máni delt mellom prefektura Lakonía (Káto Máni, Mésa Máni) og Messinía (Éxo Máni) i perifierien Peloponnes, men i antikken høyrte heile halvøya til Lakonía i distriktet dominert av Sparta. Den messiniske delen av Máni (òg kalla aposkiaderí, lokalt uttrykk som tyder «skuggefull») får noko meir regn enn den lakonske delen (kalla prosiliakí, lokalt uttrykk som tyder «solrik») og er derfor frodigare.
Historie
Homer nemner fleire byar på Mánihalvøya og ein har funne ting frå den mykenske perioden. Området var okkupert av dorianarar rundt år 1200 fvt., og vart underlagt Sparta. Då Sparta mista makta si på 200-talet fvt. vart Máni ei tid sjølvstyrt før ho vart ein del av Romarriket på 100-talet fvt.
Då det gjekk nedover med Austromarriket på 800-talet evt, hadde ikkje riket lenger kontroll over området. Festningane på Máni i sør vart sentrum i området. Dei neste hundreåra kjema austromarane, frankarane og sarasenarane om halvøya.
Etter det fjerde krosstoget i 1204 okkuperte italienske og franske riddarar (kalla frankarar av grekarane) delar av Peloponnes. I 1249 vart Máni okkupert av venetianarane, som gjorde ho til eit av tolv baroni i Fyrstedømet Morea og bygde festningane Mystrás, Passavas eller Las, Gustema (Beaufort) og Megali Maini.
I 1460, etter Konstantinopels fall, vart Mystrás ein del av Det osmanske riket, men i byte for ein årleg skatt fekk Máni halde på sjølvstyret sitt. Lokale høvdingar eller beyar styrte Máni på vegne av osmanarane. Då makta til Det osmanske riket vart svekka, vart fjella på Máni ein skanse for kleftarane, bandittar som òg kjempa mot osmanarane.
Den siste beyen av Máni, Petros Mavromichalis, var av ein av leiarane i den greske sjølvstendekrigen. Han starta opprøret i Areopoli 17. mars 1821. Då Hellas vart sjølvstendig ynskte maniotane igjen sitt lokale sjølvstyre. Under Ioannis Kapodistrias brukte dei vald mot inngrep utanfrå og tok til slutt livet av Kapodistrias.
Máni sitt lokale sjølvstyre vart gjeve opp i 1870 og området vart gradvis ei bakevje då innbyggjarane emigrerte. Det var først i 1970-åra, då nye vegar førte til auka turisme, at Máni igjen byrja å få auka folketal og vart velståande.
Whistler
Eit lyn sender ut kraftige bølgjer over eit breitt frekvensområde, som lokalt vert oppfatta som støy eller spraking i ein radiomottakar. Ein del av bølgjeenergi når ut til magnetosfæren og blir ført langs magnetfeltlinjene kring jorda til den motsette halvkula. På grunn av dei elektriske eigenskapane til magnetosfæren vil dei høgaste frekvensane flytte seg raskare enn dei lågare frekvensane. Dermed vil bølgjene nå fram til motsette halvkula til forskjellige tider, og dersom ein fangar inn signalet med ein mottakar, vil ein høyre ein plystretone som jamt fell i tonehøgd, frå høge til låge frekvensar. Slike bølgjer vert kalla whistler-mode-bølgjer.
Whistler-signalet seier noko om korleis dei elektriske tilhøva har vore langs vegen dei har gått, og kan derfor seie noko om det nære verdsrommet.
Whistler-lydar vart truleg høyrt så tidleg som i 1886 på lange telefonlinjer, men den første tydlege skildringa vart gjort av Barkhausen i 1919. I 1953 synte Storey at dei kom frå lynutladingar..
Voyager 1 og 2-sondane oppdaga whistler-liknande aktivitet i nærleiken av Jupiter, noko som indikerte at det var lynutladningar der.
Frederik Moltke Bugge
Frederik Moltke Bugge var ein norsk skulemann. Han var rektor ved Trondhjems katedralskole 1833-51. Bugge var ordførar i Trondheim i to år. Peder Bugge var far hans, Wilhelm Bugge sonen hans.
Liv og gjerning
Bugge var fødd i Trondheim, der far hans var biskop. Han avla artiumseksamen i 1823, og i 1829 filologisk embetseksamen frå universitetet i Kristiania (Oslo). 1831 var han ei kort tid overlærar ved Kristiania katedralskole, før han same året vart styrar av den lærde skulen i Stavanger.
I 1833 vart Bugge rektor ved katedralskulen i heimbyen Trondheim. 1836-37 hadde han stipend for å studere dei høgare skulane i Tyskland og Frankrike. I perioden 1840-42 var han medlem av ein kommisjon som skulle kome med forslag til revideringar av undervisingsplanen for dei høgare skulane. Kommisjonsarbeidet hadde stor innverknad på utviklinga innanfor norsk skule.
Bugge var 2. varamann (suppleant) til Stortinget 1839. Han deltok i styret av Trondheim, sat nokre år i bystyret og var ordførar 1844-45.
VM i skiskyting 1969
Verdsmeisterskapen i skiskyting 1969, den niande i rekka, vart avvikla i Zakopane i Polen 27. februar og 2. mars 1969. Det er per 2019 den einaste gongen skiskytings-verdsmeisterskapen har vorte arrangert i Polen.
Meisterskapen bestod av ein individuell 20 km og 4 x 7,5 km stafett, begge for menn.
20 km
Dato: 27. februar
<br style="clear:both;" />
Frederik Moltke Bugge
Liv og gjerning
I si tid som rektor i Trondheim var Bugge sentral i Kongelige Norske Videnskabers Selskab. Fleire år var han preses i selskapet, mellom anna då Ivar Aasen i 1842 av selskapet fekk stipendet som sette han i stand til å reise land og strand rundt, for å granske dei norske dialektane.
VM i skiskyting 1969
4 x 7,5 km stafett
Dato: 2. mars
<br style="clear:both;" />
Frederik Moltke Bugge
Liv og gjerning
Bugge flytta til Bergen då han gjekk av som rektor. Han døydde der etter berre to år.
Narbonne
Historie
Narbonne vart oppretta i Gallia i 118 fvt. som Colonia Narbo Martius. Han låg ved den romerske vegen Via Domitia, som knytte Spania til Italia. Vidare frå Narbonne gjekk Via Aquitania til Atlanterhavet gjennom Toulouse og Bordeaux. Derfor hadde Narbonne ei svært viktig plassering.
Politisk sett var Narbonne viktig som ein konkurrent til Marseille. Julius Cæsar oppretta ein koloni her for krigsveteranar frå hans Legio X Gemina, og prøvde å opprette ei hamn i området då Marseille gjorde opprør mot romarane.
Seinare vart den romerske provinsen i Sør-Gallia kalla Gallia Narbonensis etter byen, og Narbonne vart hovudstad her. Byen blømde kraftig i denne byen og vart mykje utvida.
Han vart etterkvart hovudstad i den vestgotiske provinsen Septimania. Han var ein del av Córdoba-kalifatet fram til det vart erobra av frankarane og vart ein del av karolingiske visehertugdømet Narbonne. På 1100-talet styre Ermengarde av Narbonne (1134 til 1192) over eit kulturelt senter der tanken om riddarleg kjærleik vart utvikla.
På 1000- og 1100-talet var Narbonne heim for ein viktig jødisk tolkingsskule, som spelte ei viktig rolle i å utvikle og spreie språka zarfatisk og shudait. Jødar hadde busett seg i Narbonne sidan 400-talet og gruppa hadde auka til om lag 2000 på 1100-talet, men etter dette minka gradvis talet på jødar i byen.
Narbonne gjekk det sakte nedover med på 1300-talet av ymse årsaker. Mellom anna førte avleiringar i elva Aude til at det vart vanskelegare å kome fram i ho, og etter kvart kunne ein ikkje lenger nytte hamna i Narbonne.
Karbonnanorøyr
Karbonnanorøyr eller berre nanorøyr er ei sylinderforma form av grunnstoffet karbon, utvikla av eit samanrulla grafén og som utgjer ein del av nanoteknologien.
Fleirvegga nanorøyr (MWNT) dannast ved å deponere hydrokarbon i gassfase på ein katalysator. Enkeltvegga nanorøyr (SWNT) dannast når karbon og ein katalysator samstundes blir leia inn i ein lysboge i edelgassatmosfære.
Fabio Almeida de Jesus
Fabio Almeida de Jesus er ein brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubben Shonan Bellmare.
Departementet Cher
Cher er eit departementet sentralt i Frankrike. Departementet ligg i regionen Centre og er kalla opp etter elva med same namn.
Historie
Cher er ein av dei 83 opphavlege departementa som vart oppretta 4. mars 1790 under den franske revolusjonen. Han vart danna frå delar av den tidlegare provinsen Berry.
Geografi
Departementet er i dag ein del av regionen Centre, og grensar til departementa Indre, Loir-et-Cher, Loiret, Nièvre, Allier og Creuse.
Demografi
Innbyggjarane i departementet vert kalla Berrichons etter den tidlegare provinsen Berry.
Turisme
Domkyrkja St. Étienne i Bourges er ein av dei største turistattraksjonane i departementet.
Hol kommune
Hol kommune er ein kommune i Viken fylke, øvst i Hallingdal. Kommunen grensar i nord til Lærdal, i nord og aust til Ål, i sør til Nore og Uvdal, og i vest til Eidfjord, Ulvik og Aurland. Dei sentrale og nordre delane av kommunen består av to hovuddalføre, Holsdalføret og Ustedalen, der elvane i dalane dannar Hallingdalselve. I sør går dei to fjelldalane Seterdalen (Dagali) med Numedalslågen og Skurdalen med tilløpet Skurdalselva. Hol kommune har sine noverande grenser frå 1944, då Dagali vart overført frå Uvdal.
Tettstaden og vintersportstaden Geilo ligg i kommunen. Det gjer òg store delar av Hardangervidda. Det er her Hallingdalselve blir til ved at fleire vassdrag møter kvarandre.
Hol er om lag midtvegs på Bergensbanen, og har ein småflyplass på Dagali.
Næringsliv
Jordbruket betyr mindre i Hol enn i dei andre kommunane i Hallingdal, og det blir drive mest husdyrhald med storfe og særleg sau. Hol har derimot velutvikla industri og turistnæring, særleg i kommunesenteret Geilo. Det meste av industrien ligg ved Geilo, der det er jern- og metallindustri med lange tradisjonar, og i Kleivi ved grensa til Ål.
Den viktigaste næringa i kommunen er reiseliv med tyngdepunkt på Geilo, med ei rekkje hotell og overnattingsbedrifter. Om lag 20 % av dei yrkesaktive er sysselsette i denne næringa (1990). Det er bygd mange hytter fleire stader i kommunen. Ved Geilo er det eit større alpinanlegg.
Samferdsel
Hol har frå gamalt av vore ei viktig ferdselsåre mellom Aust- og Vestlandet. Tidlegare gjekk ferdselsvegen opp Holsdalføret på nordsida av Strandavatnet, over Geiteryggen, ned til Aurland eller vestover til Hallingskeid og Vossavangen. I den sørlege delen av Hol går ein gamal ferdselsveg (Nordmannsslepa) frå Numedal, gjennom Skurdalen over Krækkjeheia og over Hardangervidda. No går både riksveg 7 (Hønefoss–Trengereid) og Bergensbanen gjennom Ustedalen. Dagali og Skurdalen blir kryssa av fylkesveg 40 mellom Kongsberg og Geilo. Ved Hagafoss tar fylkesveg 50 av frå riksveg 7, og går vidare gjennom Holsdalføret over til Aurland i Sogn.
1497 Tampere
1497 Tampere er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Koronis. Han blei oppdaga den 22. september 1938 av Yrjö Väisälä ifrå Turun observatorio, Turun yliopisto i Turku.
Yuzo Iwakami
Yuzo Iwakami er ein japansk fotballspelar.
Han har spela for klubbane Shonan Bellmare, Matsumoto Yamaga FC og Omiya Ardija (2019).
Manuka
Manuka (Leptospermum scoparium), også kalla rosenmyrte og newzealandsk tetre, er ei art av dekkfrøplantar i myrtefamilien, Myrtaceae. Planten er endemisk for Søraust-Australia og New Zealand.
Utsjånad
Treet er snøgtveksande, og er ofte ein av dei første artane som regenererer på rydda land. Det er til vanleg buskliknande, og veks seg frå to til fem meter høgt, men kan veksa til eit tre av moderat storleik, 15 meter eller så i høgda. Det er eviggrønt med tette greiner og små blad, 7–20 mm lange og 2–6 mm breie, med ein kort, kvass rygg. Blomane er kvite, i blant rosa, 8–15 mm (sjeldan opp til 25 mm) i diameter, med fem kronblad. Denne arten vert ofte forveksla med den nære slektningen kanuka – den enklaste måten å skilja dei, er å kjenne på blada, manukablad er stikkande, medan kanukablad er mjuke. Veden er sterk og hard.
Historie og vekstområde
Vitskaplege funn tyder på at L. scoparium oppstod i Australia før starten av miocentida, og at planten spreidde seg relativt nyleg frå det austlege Australia til New Zealand. Truleg har manukaplanten etablert seg i avgrensa område med høveleg jordsmonn då det først kom til New Zealand,  fram til innvandringa av polynesiske folkeslag, som med avbrenning av skog og hogst bringa fram det næringsfattige jordsmonnet som treet var tilpassa til i heimlandet sitt. Det veks no over heile New Zealand, men er særleg vanleg i dei tørre, kystnære strøka aust på Nord- og Sørøya på New Zealand, og i Australia i Tasmania, Victoria og i New South Wales.
Namn
Manuka (frå maori) er det vanlege namnet, og vert bruka saman med «gelétre» (jelly bush) og «tetre» (tea tree) i Australia og i mindre grad også på New Zealand. Dette namnet skal ha oppstått fordi kaptein Cook brukte blada til å laga ein te-drikk.
Dyrking
Talrike kultivarar har vorte framstilte til hagebruk, og dei følgjande har fått utmerkinga Award of Garden Merit frå det britiske hageselskapet Royal Horticultural Society:-
Mange fleire kultivarar er tilgjengelege på New Zealand, men ofte greier plantane seg betre når dei vert dyrka i oversjøiske område. Dette er fordi plantane på New Zealand er utsette for åtak av skjellkledde insekt som skil ut eit sekret som gir vokstergrunnlag for for eit sotfarga mygl som etter kvart svekkjer plantane. Av denne årsaka er det – med avgrensa kommersiell suksess – gjort forsøk med å kryssa dei prangande plantane frå New Zealand med resistente australske kultivarar .
Bruk
Treverket vart ofte brukt til handtak på verktøy. Manukasagflis bidreg til god smak når den vert brukt i røyking av kjøt og fisk. På New Zealand vert treet dyrka for produksjon av manukahonning, framstilt av honningbier som samlar nektar frå blomane, og til farmasøytisk industri. Det vert også brukt til treskurd og utvinning av olje.
Parakittar og parasittar
Kākārikiparakittar brukar lauva og borken til manuka og kanuka til å kvitta seg med parasittar. I tillegg til å eta og svelgja materialet, tygg dei det og blandar med olje frå oljekjertlane og gnir det inn i fjørene.
Kleivi Næringsområde
Kleivi Næringspark er eit industriområde på grensa mellom Hol og Ål kommune i Hallingdalen. Næringsparken vart oppretta i 1970 på initiativ av ordførarane i dei to kommunane. Hovudmålet med utbygginga var å halda på ungdommen ved å skapa arbeidsplassar, som området hadde mista etter at kraftutbyggjinga i Hallingdal hadde teke slutt. Fleire verksemder etablerte seg i området, men alle overlevde ikkje.
I næringsparken fann ein i 2005 desse verksemdene:
Riva San Vitale
Riva San Vitale er ein kommune i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunen ligg i distriktet Mendrisio.
Yusuke Tanahashi
Yusuke Tanahashi er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Kataller Toyama og FC Ryukyu.
Many Too Many
«Many Too Many» er ein song framført av Genesis og gjeven ut som singel frå albumet ...And Then There Were Three... i 1978. Singelen nådde 43. plass på den britiske singellista. B-side var to songar som ikkje var med på albumet, «Vancouver» og «The Day the Light Went Out». Begge desse vart gjevne ut på Genesis Archive 2: 1976–1992. Det vart laga ein musikkvideo for songen.
Songen var den siste Genesis spelte inn i studio med Mellotron.
Songen vart aldri framført på konsertane til Genesis.
Tviskjeggveronika
Tviskjeggveronika (Veronica chamaedrys) er ein urt som i Noreg er vanleg nord til Hadsel og Tromsøysund. Han vert opp til 20 cm høg, med ei blå blomsterkrone med mørke striper som er 1 cm brei. Kapselen er kortare enn begeret. Planta har tviskjegga stengel med sitjande grovtagga blad.
Tviskjeggveronika er utbreidd i Europa og Asia og er heimleg i Noreg. Planta blomstrar i mai-juni på turr bakke og i småskog gjennom heile Noreg, men sjeldan i nord. I Jotunheimen er planta funnen opp til 1100 moh.
Meride
Meride er ein kommune i distriktet Mendrisio i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 583 meter over havet.
Kommunen strekkjer seg frå toppen av San Giorgio til foten av fjellet, der landsbyen ligg.
Amalie Skram videregående skole
Amalie Skram videregående skole er ein fylkeskommunal vidaregåande skule opna i 2014 på Nygårdstangen i sentrum av Bergen. Skulen har om lag tusen elevar og ligg i ein større bygning i Lungegårdskaien 40, som skulen deler med symjehallen AdO arena.
Fulmarus
Fulmarus er ei slekt av to nolevande sjøfuglartar i stormfuglfamilien Procellariidae og ein del av gruppa havhestar. Dei to nolevande artane er havhest, Fulmarus glacialis og sørhavhest, Fulmarus glacialoides med leveområde på den nordlege og den sørlege halvkula høvesvis. Ein kjenner dessutan to utdøydde artar i slekta.
Octave Mirbeau
Octave Mirbeau var ein fransk forfattar frå Normandie, journalist, dramatikar, satirikar, essayist, kunstkritikar og anarkistar.
Fulmarus
Som medlemmer av Procellaridae og ordenen Procellariiformes deler dei visse trekk. Mest framtredande er dei ytre, samanvaksne røyrforma naseborene på oversida av nebbet. Nasekjertlane øvst på nebbet skil ut salt som fuglane får i seg med føda. Nebba er òg unike ved at dei er oppdelte i 7 til 9 hornplater. Endeleg produserer dei ei mageolje laga av voksester. Dette tener som vern mot predatorar, og er ei energirik kjelde til føde for ungane og for energitilskot under lange flygingar. Stoffet skader fjørdrakta til reirinntrengjarar, og kan føre til død.
Octave Mirbeau
Biografi
Mirbeau starta utdanninga i Vannes. I 1873 han å arbeide som journalist ( L’Ordre de Paris). Han skreiv så avisartiklar, spesielt kritikk av kunst og litteratur i Le Figaro, Le Gaulois, Le Matin, Gil Blas, L'Écho de Paris, Le Journal, L'Aurore og L'Humanité.
Fulmarus
Namnet Fulmarus kan kome av norrønt 'fugl' og 'már'= måse. Det refererer til mageolja.
Odals Værk
Odals Værk er ein jord- og skogbrukseigedom i Sør-Odal kommune i Innlandet. Eigedommen utgjer 900 dekar jord og 35 000 dekar skog.
Fulmarus
Dei to havhestartane er nært i slekt og okkuperer same nisje, men på ulike hav. Arten havhest lever i Nord-Atlanteren og nordlege Stillehavet, medan arten sørhavhest lever på sørlege hav. Desse fuglane kan tilsynelatande sjå ut som måsar. Den nordlege arten er grå og kvit med eit gult nebb, kroppslengd på 43-52 cm og 102-112 cm i vengespenn. Den sørlege forma er ein litt større og bleikare fugl med mørke vengspissar, 45-50 cm lang og 115-120 cm i vengespenn.
Odals Værk
Verket blei starta som industriverksemd i 1708 etter at svenske Lars Robsahm på midten av 1690-talet fann jernmalm i grunnen på garden Vallstad, der Odals Værk ligg i dag, og utnytta fossekrafta for å drive jernverk med stangjernshammar. Jernverksdrifta hadde vekslande hell, men fekk ein ny start i 1739 takka vere eit nytt malmfunn ved Spetalen i Vinger, økonomiske oppgangstider og statlege privilegium. Privilegia innebar mellom anna at Odals Værk kunna pålegge bøndene innanfor ein avstand på inntil  fire mil frå verket å bringe trekol mot rimeleg betaling, og at ingen sagbruk i dette området kunne produsera trelast anna enn til eige bruk.
Octave Mirbeau
Biografi
Mirbeau begynte også å skrive komediar og farsar : han skreiv ein tragedie (Les Mauvais bergers) og 8 komediar (Les affaires sont les affaires, 1903, og Farces et moralités, 1904).
Odals Værk
Jernverksdrifta nådde høgdepunktet under Iver H. Neumann, som eigde bedrifta 1764–1823 (fram til 1774 saman med broren Jacob). Eigedommen voks i og med at Neumann kjøpte opp fleire av nabogardane for å sikra produksjon av mat for tilsette og buande, tømmer/trekol til jernverksdrifta og betre kontroll over vassdraget ned mot Glåma.
Octave Mirbeau
Biografi
Mirbeau var også ein engasjert intellektuell og politisk aktivist, anarkist og pasifist.
Rolf
Rolf har namnedag i Noreg og Sverige den 27. august.
Odals Værk
Jernmalm blei henta frå myrer og gruver på eigen eigedom, frå gruver på Ramsøya i Kongsvinger, frå Spetalen i Kongsvinger, frå botnen av Storsjøen og frå gruver i Trauten i Nord-Odal. Jernverksdrifta gjekk dårlegare frå Napoleonskrigane og utover, på grunn av bortfall av statlege privilegium og hardare konkurranse frå svenske og britiske jernverk. Jernverket blei endeleg nedlagt i 1835.
Octave Mirbeau
Biografi
Han blei gravlagd i Cimetière de Passy i Paris.
Marit Tusvik
Marit Tusvik er ein norsk forfattar, dramatikar og omsetjar frå Høyanger i Sogn i Sogn og Fjordane som debuterte i 1979. Ho skriv romanar, dikt, skodespel, bøker for barn og unge, biletbøker, manus til film og er omsetjar i ulike sjangrar. Ho har illustrert nokre av bøkene sine sjølv. Marit Tusvik har motteke fleire litterære utmerkingar, skodespela har blitt framført ved ulike teater og eit par av dei er filma for fjernsyn. Marit Tusvik skriv på nynorsk og på bokmål. Tekstane hennar er omsette til fleire språk.
Odals Værk
Odals Værk har i dag sju freda bygningar. Den viktigaste av dei er hovudbygningen oppført av Iver Neumann i 1767. Huset blei teikna av Brede Rantzau og blir rekna som eitt av hovudverka i norsk rokokkoarkitektur frå 1700-talet.
Rolf
I stadnamn
Raúl Raul (nome)
Marit Tusvik
Virke
Tusvik debuterte med dikt- og prosasamlinga Reisa til mandarinlandet i 1979. Mugg er tittelen på dramadebuten hennar, og den fekk ho Ibsenprisen for i 1991. Ishuset, roman utgitt i 1991, vart skriven om til skodespel og urframført av Sogn og Fjordane teater i 2010.
Store Norske Leksikon skriv: «Hennes første roman, Ishuset (1991), dramatisert (2009), viser hennes evne til å kombinere følsom menneskeskildring med nøktern humor, og i romanen Bell (1995) tegner hun et poetisk bilde av avvisning og avhengighet gjennom to kvinners beretninger om det tette forholdet de hadde som unge. Nord (1999) er en bredt anlagt roman, der norsk vestland og arabisk miljø blir vevd inn i hverandre. Sigrid Finne (2007) er et kjærlig portrett av Tusviks mor. Romanen Deilig er jorden (2009) er en barndomsskildring fra et lite sted på Vestlandet.»
«Fabulerende 'altmuligkvinne…'», skreiv litteraturforskar Øystein Rottem om forfattarskapen til Marit Tusvik til og med 1995.
Ronald Fangen
Ronald August Fangen var ein norsk forfattar frå Kragerø. Han er mest kjend for romanen Mannen som elsket rettferdigheten (1934). Same år slutta Fangen seg til Oxford-rørsla. I 1940 vart han tildelt Gyldendals legat.
Robert Schumann
Robert Schumann var ein tysk romantisk komponist. Han var fødd i Zwickau og gift med pianisten Clara Schumann, som han komponerte fleire verk for.
Schumann fekk etterkvart store mentale problem, og enda livet sitt på ein anstalt for psykisk sjuke som låg i Endenich ved Bonn.
Viersporv
Viersporv (Emberiza rustica) er ein fugl i busksporvfamilien som lever i fuktige habitat i den nordlege barskogregionen frå Skandinavia i vest til Anadyr og Kamtsjatkahalvøya i aust. Arten er relativt ny i Noreg, men storeiken på populasjonen er sterkt minkande og arten er derfor klassifisert som nasjonalt kritisk truga.
Skildring
Viersporvar har kroppslengd på 13-14,5 cm, omtrent som sivsporven. Kroppsvekta er ca. 16-24 gram. Vaksne hannar er umiskjennelege med sitt svarte hovud, kraftige, kvite augebrynstripe, eit breitt, rustbrunt bryst og nakkeband, og dessutan svarte øyredekkarar med ein tydeleg markert kvit flekk. Hoene er meir nøytralt farga i brunt, og skiljast frå sivsporv på rustbrunt bryst og nakkeband, ustreka, rustbrun overgump, rustbrune kroppssider, heilt kvit buk, kvite vengband, rosa undernebb og rosaaktige bein.
Habitat
I kjernebestanden frå Finland og austover kan arten treffast i nær sagt alt slags fuktig barblandingsskog i tilknyting til myr, men tettleiken er størst på grandominerte myrar. I Hedmark og sør i Sverige har arten viktigaste hekkemiljø knytt til tett, lauvrik sumpgranskog langs stilleflytande vassdrag i myrlendt terreng. Typisk er skogbotn med vatn ståande mellom tuene store delar av hekketida. Beverdammar utgjer ein betydeleg del av habitata i dei delane av utbreiingsområdet til arten som ligg lengst sørvest i Noreg. Arten finst sjeldan over 600 meter over havet.
Føde
Viersporvar er hovudsakleg frøetarar, men i hekketida et dei òg insekt og edderkoppdyr. Virvellause dyr knytet til vatn synest å vere viktig. Ungane blir mata med blant anna sommarfugllarvar, mygg og plantekvefsar. Viersporven søkjer mest føde på bakken.
Trekk og overvintring
I motsetnad til dei fleste andre artar som trekkjer sørover om hausten frå Skandinavia, trekker viersporven austover. Overvintringsområdet er hovudsakleg Japan, men òg søraustlege Kina og Koreahalvøya.
Utvikling av populasjonar og status
Arten har nyleg innvandra frå aust frå eit utbreiingsområde som i 1880 stod halvveges inn i Finland, og som nokre tiår seinare hadde nådd Jämtland i Midt-Sverige. Første hekkefunn i Noreg vart gjort så seint som i 1960. I Noreg og i Sør-Sverige, var truleg bestanden på topp på 1980- og 1990-talet, men etter ca. tusenårsskiftet har arten gått kraftig tilbake over heile Fennoskandia. Statusen til arten i Russland, der størstedelen av hekkepopulasjonen finst, er uklår.
I Finland har viersporvbestanden gått kraftig attende etter ca. 1945. Bestanden var i 2012 redusert med ca. 70 % målt mot storleiken i 1980.
I Sverige er òg bestanden markert redusert etter tusenårsskiftet.
I Noreg var populasjonen estimert til mellom 100 og 500 hekkande par i 1994. Per 2011 er storleiken estimert til 15-20 par i Hedmark. Det blei ikkje registrert observasjonar av arten i Artsobservasjoner i 2015. Ein trur forklaringar for den store reduksjon i populasjonen i Fennoskandia kan søkjast i omstende ved trekk- og overvintringsområda.
Globalt trur ein at populasjonen av viersporv har minka med 75 til 87 % i perioden 1984 til 2014. Ein ser dette i samanheng med ulovleg fangst på sibirsporv i Kina. Sibirsporven er klassifisert som globalt sterkt truga, EN, mens viersporv framleis er klassifisert som livskraftig, LC av IUCN.
Takuya Yoshikawa
Takuya Yoshikawa er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Kataller Toyama, Zweigen Kanazawa og Suzuka Unlimited FC.
Good News from the Next World
Good News from the Next World er det tiande studioalbumet til det skotske rockebandet Simple Minds, gjeve ut i januar 1995 på plateselskapet Virgin.
Oversyn
Albumet vart ein moderat suksess. I Storbritannia nådde det andreplassen og gav dei to topp 20-hittar med «She's a River» (niandeplassen) og «Hypnotised» (18. plassen). «She's a River» var inspirert av Herman Hesse-romanen Siddhartha, og vart ein hit verda over. Han nådde andreplassen i Italia, tredjeplassen i Canada og 52. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100, og sjetteplassen på Billboard Album Rock Tracks-lista. «Hypnotised» gjorde det ikkje like godt, og gjekk berre inn på lista i Australia, Canada, Tyskland, Irland og Italia.
Mottaking
Good News from the Next World fekk ganske god kritikk i USA, men middels til negativ omtale i Storbritannia. John Harris skreiv i Melody Maker at albumet «er tilnærma støyen som hadde oppstått om heile innhaldet i ein musikkforretning var festa til eit Empire-transportskip frå Star Wars», og la til «for all sin tullete Wagner-aktige stordom, er her ingen melodiar.»
Medverkande
Andre medverkande
Elvar i Hellas
Dette er ei liste over elvar i Hellas.
Besazio
Besazio er ein kommune i distriktet Mendrisio i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 497 meter over havet.
Kommunen ligg vest for Mendrisio.
Vestgotarar
Plyndringa av Roma
Etter at Stilicho vart avsett og drepen, vart rettane til vesegotane på Balkan dregne attende, og Alarik førte folket sitt på hemntog til Italia. Dette hærtoget enda med plyndringa av Roma i 410, etter to års omlægring. Alarik sjølv døydde rett etterpå, og kongeveldet vart teke opp av Athaulf, som gjorde fredsavtale med romarane og gifte seg med systera til keisaren Honorius. Han førte så folket vestetter til Spania og søre Gallia, og oppretta eit kongedøme der, med hovudstad i Tolouse.
Toulouse-kongedømet (Regnum Tolosanum)
Visigotarkongane fekk mandat av den romerske keisaren til å rå for Gallia og store delar av Spania mot å halde dei andre germanske stammane der i sjakk. Ein visigotarher slost på romersk side i Slaget på Katalaunarmarka i 451, der kongen deira, Theodorid, fall. Regnum Tolosanum vara frå om lag 415 til 507, då Alarik II vart slegen av frankarkongen Chlodovech. På den tid hadde alt mange visigotar flytt til Spania, som før berre hadde vore ein grensemark.