cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Espen Andersen (1993)
Aktiv
Andersen fekk sin verdscupdebut i Holmenkollen i mars 2013. Han vart individuell noregsmeister då Ski-NM 2016 vart avvikla i Molde. Under Ski-VM 2017 vart han nummer 10 og beste nordmann i tevlinga med hopp i storbakke. Saman med Jan Schmid, Jarl Magnus Riiber og Jørgen Graabak sikra han norsk sølvmedalje i lagtevlinga ved dei olympiske vinterleikane i Pyeongchang i 2018. I Ski-VM 2021 i Oberstdorf fekk Andersen ikkje plass i det norske mannskapet i lagtevlinga, derimot tok han og Jarl Magnus Riiber sølvmedaljen i tomannstafetten. Under Vinter-OL 2022 i Zhangjiakou gjekk han han den andre etappen då Noregs lag vart suveren vinnar av lagtevlinga, dei andre på laget var Espen Bjørnstad, Jens Oftebro og Jørgen Graabak.
Mario Kart
Mario Kart er ein serie dataspel som er utvikla og gjevne ut av Nintendo. Spela i serien går ut på at kjende figurar frå Super Mario-universet køyrer om kapp i gokartar. Det første spelet i serien, Super Mario Kart, kom ut på Super Nintendo Entertainment System i 1992. Etter det har ei utgåve av spelet kome ut på dei fleste spelkonsollane frå Nintendo.
Spelmekanikkar
Hjelpemidla ein kan bruke femner mellom anna soppar som kan brukast for å auke farten, skjelpaddeskal som kan kastast på motstandarar og bananskal som kan leggjast på banen som feller. Kva hjelpemiddel ein får av boksane er tilfeldig, og dei er som oftast påverka av korleis spelaren ligg an i kappløpet. Ein spelar som ligg langt bak vil som regel få betre hjelpemiddel enn dei som leier kappløpet, slik at det skal vere ein reell sjanse for å ta att den som ligg først. Kvar bane har som oftast tre løp, og den som først passerer målstreken nok gonger vinn reset.
Ristingbreen
Ristingbreen er ein isbre som er 8 km lang og som ligg nord for Jenkinsbreen og flyt søraust til enden av Drygalskifjorden sør på Sør-Georgia. Han vart kartlagt av South Georgia Survey (SGS) under Duncan Carse i perioden 1951-57, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Sigurd Risting (1870-1935), ein norsk kvalfangsthistorikar og sekretær i Norsk Hvalfangerforening i 1918-35, og redaktør i Norsk Hvalfangst-Tidende i 1922-35. Den tyske antarktisekspedisjonen under Wilhelm Filchner i 1911-12, namngav Drygalskifjorden og denne breen etter Erich von Drygalski, leiaren for Den tyske antarktisekspedisjonen i 1901-03, men namnet for breen overlevde ikkje. Fleire stader i Antarktis, inkludert Drygalskibreen, er kalla opp etter Drygalski.
The Last of Us
The Last of Us er eit survival horror-spel som er utvikla av Naughty Dog og utgjeve av Sony Computer Entertainment. Det vart lansert internasjonalt på PlayStation 3 den 14. juni 2013.
Spelet går føre seg i USA i ei post-apokalyptisk framtid, og fortel historia om to personar, Joel og Ellie, som samarbeider for å overleve ei ferd over det som står att av landet og finne ein mogleg kur for ein herjande soppinfeksjon som nesten har utsletta heile menneskja.
The Last of Us har fått god kritikk for manuset, stemmeskodespelet, designen, musikken og grafikken i spelet. Spelet er rekna som ein av dei viktigaste titlane som kom ut i 2013, og har motteke over 200 «Årets spel»-prisar frå aviser, tidsskrift og nettstader. Det var også ein kommersiell suksess og selde over 1,3 millionar eksemplar den første veka etter lanseringa. The Last of Us har i juli 2014 selt over 7 millionar eksemplar verda over.
Ein nedlastbar episode med ekstra innhald, Left Behind, kom ut 14. februar 2014. Ei oppdatert utgåve av spelet, The Last of Us Remastered, vart lansert i 2014 på PlayStation 4. Denne utgåva kom ut 29. juli i Nord-Amerika og 30. juli i Europa.
Lindsayskjeret
Lindsayskjeret er eit rev som ligg like aust for Kapp Meteor på austsida av Bouvetøya. Det vart først kartlagd i 1898 av den tyske ekspedisjonen under Carl Chun. Det vart kartlagd på ny i desember 1927 av ein norsk ekspedisjon under kaptein Harald Horntvedt. Det vart namngjeve av dei etter kaptein James Lindsay, ein britisk kvalfangar som var kaptein på «Swan» som i lag med Thomas Hopper på «Otter», såg Bouvetøya i 1808.
`Ard As Suqayr
`Ard As Suqayr er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Periprostetisk
Periprostetisk er i medisinen eit adjektiv som skildrar strukturar som ligg i nærleiken av eit implantat.
Klinisk kan det visa til:
Mandsjuar
Mandsjuar er eit tungusisk folk i Mandsjuria i det nordaustlege Kina, ein av Kinas 55 erkjende minoritetar. Dei tel om lag 10 millionar menneske (2000). Deira tradisjonelle språk er mandsjuisk, men i dag nyttar berre nokre titalt dette språket. Mandsjuane overvann Ming-dynastiet på 1600-talet, tok makta over Kina og innleia Qing-dynastiet i 1644. Dynastiet bestod til revolusjonen i 1911 styrta keisardømmmet.
Mandsjuane var mellom dei opphavlege innbyggarane i Mandsjuria og høyrer til den mandsju-tungusiske greina av den altaiske folke- og språkstamma. Mandsjuspråket var under Qing-dynastiet det offisielle språket for hoffet og den høgre administrasjonens i det keisarlege Kina. Alle embetsmenn måtte kunne mandsjuspråket, men dette gjekk likevel gradvis ut av bruk til fordel for mandarin. Mandsjuane såg på det tungusiske jursjenfolket som sine eldste forfedrar. Etter kinesiske kjelder budde jusjentidleg på 900-talet mellom elvane Amur i nord og Sungari i vest, og var då underordna khitanarane, eit folk som truleg òg var av tungusisk opphav.
I 1114 vann jursjenfolket sjølvstende og erobra under hovdingen Aguda og hans dynasti, «Jin» (gull), og deretter heile det store khitanriket (heile austre Sentralasia og ein del av Nord-Kina) samt andre delar av Kina, med sjølve hovudstaden Nanjing. Etter Djengis Khan erobra Kina i 1215, vende ettermennene hans seg mot jursjenfolket. Jin-dynastiet vart styrta i 1234, og jursjenstammene vart trengt nordover til Liaodong, sør i det seinare Mandsjuria.
Etter revolusjonen i 1911 mista mandsjuane si særstilling som privilegert gruppe og vart utsett for eit hardt assimilasjonstrykk.
Zabol fylke
Zabol fylke (persisk شهرستان زابل) er eit fylke i Sistan og Balutsjistan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Zabol. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket (inkludert delane av fylket som vart skild ut for å danne Hirmand fylke) 317 357; og utanom desse delane som seinare vart fråskild var folketalet 244 103. Fylket er delt inn i dei tre distrikta Sentral-distriktet, Shib Ab-distriktet og Posht Ab-distriktet. Fylket har dei fire byane Zabol, Bonjar, Mohammadabad og Adimi.
Nasebrot
Nasebrot eller nasefraktur, oftast omtalt som ei broten nase, er eit knokkelbrot i eit av nasebeina. Sidan nasen stikk ut frå andletet, og sidan knoklane i nasen er skjøre, så er nasebrot ein av dei vanlegaste andletsskadane, og utgjer nesten 40% av alle andletskadar.
Symptom
Vanlege symptom inkluderer blåmerker, heving, ømheit, smerte, misdanning og/eller bløding frå nasen og naseregionen. Personen kan få pustevanskar og overdriven nasebløding viss naseslimhinna vert skada. Personen kan òg få blåmerke rundt augene.
Handsaming
Mindre nasebrot kan lækjast av seg sjølv viss det ikkje er monalege kosmetiske misdanningar. Is og smertestillande kan skrivast ut for å lindre ubehag under lækjeprosessen. Nasebrot med store misdanningar krev ofte manuell innretting, og har oftast gode resultat.
Stevie Nicks
Stephanie Lynn «Stevie» Nicks er ein USA-amerikansk musikar, mest kjend som medlem av Fleetwood Mac og ein lang solokarriere, som i alt har produsert over førti topp 50-singlar og meir enn 140 millionar selde album. Ho vert kalla «Den regjerande dronninga av Rock and Roll» og ein av dei 100 beste songarane gjennom tidene av Rolling Stone, og som eit medlem av Fleetwood Mac vart ho innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1998. Som soloartist har ho blitt nominert til Grammy-prisen åtte gonger og fem prisar med Fleetwood Mac.
Nicks kom med i Fleetwood Mac i 1975 i lag med kjærasten Lindsey Buckingham. Det andre albumet til Fleetwood Mac etter Nicks og Buckingham kom inn, Rumours, kom ut i 1977 og vart det bestseljande albumet det året, og eit av dei bestseljande albuma gjennom tidene med omkring 40 millionar selde eksemplar verda over. Albumet er det sjette mest selde gjennom tidene og låg på toppen av den amerikanske albumlista i 31 veker. Det nådde òg toppen av albumlistene verda over. Album fekk Grammy-prisen for årets album i 1978 og gav fire htisinglar med Nicks sin «Dreams» som denf ørste og einaste førsteplassen på den amerikanske singellista.
Nicks byrja solokarrieren sin i 1981 med albumet Bella Donna, som selde til platinaplate mindre enn tre månader etter det kom ut, og har sidan seld til 4x platinaplate. Ho har gjeve ut i alt åtte studioalbum, og det nyaste, 24 Karat Gold: Songs from the Vault, kom ut i oktober 2014. Nicks er mest kjend for den særeigne stemma, den mystiske utsjånaden og dei symbolske tekstane.
LazyTown
LazyTown er eit islandsk fjernsynsprogram for barn, med og av Magnús Scheving, ein islandsk meister i turn og aerobic.
Programmet vert sendt på Playhouse Disney (2010).
Christchurch International Airport
Christchurch International Airport er hovudflyplassen til Christchurch på New Zealand. Han ligg i forstaden Harewood, 12 kilometer nordvest for sentrum i byen. Flyplassen opna i 1953. Flyplassen er den andre største på New Zealand, og den viktigaste flyplassen for Sørøya.
Kari Malmanger
Kari Malmanger er ein norsk folkemusikar og songar frå Rosendal i Hardanger, men er no busett i Sogndal i Sogn og Fjordane. Malmanger syng og spelar indisk harmonium. Ho syng særleg tradisjonsmusikk frå Hordaland og Sogn og Fjordane. Ho har mellom anna ein mastergrad i etnomusikologi frå Griegakademiet ved Universitetet i Bergen.
Kantonen Neuchâtel
Neuchâtel er ein kanton i det vestlege Sveits. Kantonen har eit areal på 803 km2, og hadde 171 647 innbyggarar i 2009. Byen Neuchâtel er hovudstad i kantonen.
Geografi
Kantonen Neuchâtel grensar i nordvest til regionen Franche-Comté i Frankrike, og til kantonane Jura i nord, til Bern i nordaust og til Vaud i sørvest. Fribourg ligg på søraustbreidda av Neuchâtelsjøen. Distrikta Neuchâtel og Boudry vert ofte nemnt som Le Littoral («Sjøbreidda»), og La-Chaux-de-Fonds og Le Locle som Montagnes Neuchâteloises («Neuchâtelfjella»). Høgste punktet i kantonen, 1 552 moh, ligg ved fjellet Chasseral, fjelltoppen er i Bern. Lågastliggande punktet er Bielsjøen på 429 moh.
Språk og samfunn
23,4% av innbyggarane er utanlandske statsborgarar. Talemålet i Neuchâtel er i all hovudsak fransk. Tidlegare var kantonen dominert av protestantar, i dag utgjer dei 38& av folketalet. 31% av folket soknar til den romersk-katolske kyrkja.
Historie
Neuchâtel var eit fyrstedømme under ulike dynasti frå 1000-talet. I 1815 gjekk fyrstedømmet inn i det sveistiske eidsforbundet. Neuchâtel vart då det første og det einaste fyrstedømet som har vore medlem av det republikanske Sveits. Etter ein fredfull revolusjon i 1848, vart Neuchâtel ein kanton. Same året gjekk Sveits over frå å vere eit eidsforbund til å verte sambandsstat. Den styrta fyrsten, kong Fredrik Vilhelm IV av Preussen, stod bak fleire motrevolusjonar, den alvorlegaste hende i 1856-57. Krisa enda med at prøyssarkongen måtte seie frå seg fyrstekravet.
Fylkesveg 6598
Fylkesveg 6598 går mellom Simensbakken og Langeland i Melhus kommune. Vegen er 2,2 km lang.
Før 1. januar 2010 vart vegen kalla fylkesveg 713.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 724 i Sør-Trøndelag.
Rossbreen
Rossbreen er ein isbre som er 10 km lang, og som flyt aust frå samløpet mellom Allardyce og Salvesen Range til Little Moltke Harbour i Royal Bay, på nordkysten av Sør-Georgia. Han vart først kartlagt av den tyske gruppa under Det internasjonale polaråret, 1882–83, og kalla opp etter sir James Clark Ross.
Neuchâtel
Neuchâtel (tysk Neuenburg) er hovudstaden i den sveitsiske kantonen Neuchâtel ved Neuchâtelsjøen. Byen har innbyggjarar  og eit areal på. Byen ligg 430 meter over havet. Det store fleirtalet i byen har fransk morsmål.
Byen Neuchâtel ligg ved nordvestbreidda av Neuchâtelsjøen ved utløpet til elva Seyon, nokre kilometer aust for Peseux og vest for Saint-Blaise. Namnet Neuchâtel tyder «Nyslott» på norsk.
Neuchâtel universitet er frå 1909, og i tillegg er her handelshøgskule og andre høgskular. Byen har fleire museum og vitskaplege samlingar. Centre Dürrenmatt, som vart innvigd i 2000, presenterer Friedrich Dürrenmatt som forfattar, målar og teiknar. Notre Dame-kyrkja i byen er frå 1100–1200-talet. Neuchâtel slott var bustaden for tidlegare grevar og fyrstar av Neuchâtel. Dei eldste delane er frå 1100-talet og slottet husar no kantonadministrasjonen.
Byen vart grunnlagd på 1000-talet og fekk byrettar i 1214.
True Love av Cole Porter
«True Love» er ein popsong skriven av Cole Porter og publisert i 1956. Songen vart introdusert av Bing Crosby og Grace Kelly i musikalfilmen High Society. Crosby–Kelly-versjonen, akkompagnert av studioorkesteret til Johnny Green hos MGM nytta eit romantisk arrangement av Conrad Salinger, som òg har ein populær versjon av songen, som nådde fjerdeplassen på singellista i USA.
Kelly medverka relativt lite på songen, og song bere duett med Bing på det siste refrenget. Singelen vert likevel rekna som ein av hennar og vart den einaste gullplata hennar og den 21. gullplata til Bing Crosby.
Andre innspelingar
Ein versjon av songen av Jane Powell kom ut på same tida som Crosby–Kelly-versjone framleis var populær. Elvis Presley spelte inn ein versjon for det populære albumet hans Loving You frå 1957. Ricky Nelson tok med ein versjon av songen på debutalbumet sitt Ricky frå 1957. Shelley Fabares spelte inn ein versjon av songen på albumet hennar Shelley! som kom ut i 1962. Al Hirt gav ut ein versjon på albumet Trumpet and Strings i 1962. The Everly Brothers spelte inn ein versjon for i 1962 for albumet Instant Party utan noko særleg suksess.. I 1961 spelte Patsy Cline inn songen på det andre studioalbumet hennar, Patsy Cline Showcase. Andre versjonar som oppnådde suskess var mellom andre Jack Jones i 1965, som siste melodi for There's Love and There's Love and There's Love, eit album av romantiske klassikarar arrangert av Nelson Riddle; Singelen til Richard Chamberlain i 1963 nådde 30. plassen, ein versjon frå 1976 av George Harrison frå albumet Thirty Three & 1/3 gjeve ut på singel i 1977, ein versjon frå 1988 av Shakin' Stevens, ein duett i 1993 av Elton John og Kiki Dee og eit album av Connie Francis. Gruppa Oasis spelte inn ein versjon for det sjølvoppkalla albumet deira i 1984. Anne Murray spelte inn songen for albumet hennar Croonin' (1993). Neil Diamond spelte inn songen i 1998 for albumet The Movie Album: As Time Goes By.
Wengen
Wengen er ein landsby i Berner Oberland, som høyrer til Lauterbrunnen kommune i Sveits. Staden er den største i kommunen, kva gjeld folketal. Landsbyen ligg 1 274 meter over havet, nokre kilometer nord for fjelltoppane Eiger, Mönch og Jungfrau, 400 meter høgdemeter over dalen Lauterbrunnental. Wengen er tilnytta reiselivslaget 'Jungfrauregion', og omfattar også Jungfrau-Aletsch, eit område som er på UNESCO si liste over verdas naturarv. Sidan 1893 når ein Wengen frå Lauterbrunnen med Wengernalpbahn, ruta tekk 11 minuttar opp og noko meir ned. Sjølve landsbyen har ikkje noko vegsamband med omverda, og har derfor lite trafikk. I Wengen bur mellom 1 200 og 1 300 fastboande, men i vintersesongen har ein meir enn 10 000 og høgsesongen om sommaren i kring 5 000 bebuar. Wengen er kalla «Landsbyen til Jungfrau» og er i januar månad skodeplass for dei årlege Lauberhornrenna med utfor og slalåm på programmet. Den sveitsisk-reformerte kyrkja i Wengen er frå 1953 og har vernestatus. Wengen har elles både ei anglikansk og ei romersk-katolsk kyrkje.
Hedy Schlunegger var frå Wengen.
Vintage av Canned Heat
Vintage er det sjette studioalbumet til Canned Heat. Albumet vart spelt inn i 1966, før bandet gav ut debutplata si, men vart først gjeve ut i 1970. Det vart produsert av rhythm & blues-legenda Johnny Otis og inneheldt Muddy Waters/Elmore James-songen «Rollin' and Tumblin'», som vart spelt inn med og utan munnspelet til Alan Wilson. Desse innspelingane har sidan kome ut på fleire andre utgjevingar, som Don't Forget to Boogie: Vintage Heat (2002), Vintage Canned Heat (1996), Eternal Boogie, Canned Heat In Concert og fleire andre.
Neuchâtelsjøen
Neuchâtelsjøen (fransk Lac de Neuchâtel, tysk Neuenburgersee) er ein innsjø i det vestlege Sveits. Fire kantonar har grense til innsjøen; Neuchâtel ligg nordvest for innsjøen, Bern i nordaust, Fribourg i søraust, medan Vaud grensar til Neuchâtelsjøen både i søraust og i sør og sørvest.
Neuchâtelsjøen har eit areal på 218,3 km² og er den største innsjøen som ligg heilt innanfor grensene til Sveits. Han er 38,3 kilometer lang og 8,2 km på det breiaste. Innsjøen ligg 429 meter over havet, og er på det djupaste 152 meter, den 59. djupaste i Europa. Han har eit vassvolum på 14,0 km³ og drenerer eit område på om lag 2670 km².
Byen Neuchâtel ligg ved nordvestbreidda av Neuchâtelsjøen, medan Yverdon ligg ved sørenden.
Feldkirchen an der Donau
Feldkirchen an der Donau er ein kommune i distriktet Urfahr-Umgebung i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 39,4 km² og nærare 5 400 ibuarar. Landsbyen Feldkirchen ligg 268 meter over havet, på nordbreidda av Donau. Byen Linz ligg om lag 15 km sør-søraust om Feldkirchen.
As Sabikhat
As Sabikhat er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Martin Reef
Martin Reef er eit rev som ligg 7 nautiske mil (13 km) nord for kysten og litt vest for Cape Fletcher. Dette revet vart visstnok sett av kaptein Carl Sjøvold på den norske kvalbåten «Bouvet III» i januar 1931, og av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson i februar 1931. Det vart namngjeve av Mawson etter båtsmannen på «Discovery».
Zahedan fylke
Zahedan fylke (persisk شهرستان زاهدان) er eit fylke i Sistan og Balutsjistan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Zahedan. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket (inkludert delane av fylket som vart skild ut for å danne Mirjaveh fylke) 663 822. Utanom delar som seinare vart fråskild var folketalet 617 926. Fylket er delt inn i dei tre distrikta Sentral-distriktet, Kurin-distriktet og Nosratabad-distriktet. Fylket har dei to byane Zahedan og Nosratabad.
Ski-NM 1939
Noregsmeisterskapen på ski 1939 i nordiske greiner vart avvikla i tida 9.-12. februar i Kristiansand, med Oddersjaa Ski- og Skøyteklubb som arrangør. Hopprennet var avvikla i Tinnheiabakken, der Arnholdt Kongsgård nådde lengst med sine 53 meter i den fyrste av to omgangar.
17 km
Dato: 11. februar
<br style="clear:both;" />
30 km
Dato: 9. februar
Stad: Kristiansand
<br style="clear:both;" />
Kombinert
Dato: 11.-12. februar
Stad: Kristiansand
<br style="clear:both;" />
Hopprenn
Dato: 12. februar
Stad: Kristiansand
<br style="clear:both;" />
Ansvar
Ansvar er eit fleirtydig ord som kan brukast om ulike omgrep, men grunntydinga er å "svare" for noko, stå til rette for noko, gjera reie for noko - eller bera utgiftene for noko som ein sjølv er årsak til.
Etymologi
Ansvar er eit arveord vi finn att i det norrøne "andsvar". Før i tida var denne skrivemåten òg brukt i nynorsk. Ordet ansvar kjem òg frå det latinske ordet for svar - responsum, som tyder å vera gjenstand for skuld eller plikt. And- finn vi òg i andre ord, som andføttes, andror og andøve. Vidare brukast på nynorsk ord som andlet og andsynes oftare enn på bokmål. And- tyder ’mot, til’, og andsvar er i Norrøn ordbok forklart som ’svar, tilsvar, motsvar, forsvar’. Tydinga ’svar’ finn vi att i engelsk "answer" og tysk "Antwort".
Ein kan ha ansvar for
Ofte vert ordet ansvar brukt i daglegspråket utan at det vert klargjort kva meininga er – eventuelt om ein siktar til fleire av tydingane. Særleg finst dette i utsegn om at ein person ber ansvaret eller har ansvaret for ei handling, unnlating, tilstand og liknande.
Gramastetten
Gramastetten er ein kommune i distriktet Urfahr-Umgebung i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 40,2 km² og i kring 5 100 ibuarar. Landsbyen Gramastetten ligg på ei høgde 545 meter over havet, 10 km nordvest om Linz.
Hi-Heel Sneakers
«Hi-Heel Sneakers» (ofte skrive «High Heel Sneakers») er ein bluessong skriven og spelt inn av Tommy Tucker i 1963. Songen er ein ganske kjapp 12-taktsblues. Den originale innspelinga til Tommy Tucker gjekk til topps på Cash Box R&B Locations-lista og nådde 11. plassen på Billboard Hot 100. Musikarane på innspelinga var mellom andre Brenda Jones på bass, Johnny Williams på trommer, Weldon Young på gitar og Tucker - òg kjend som Robert Higginbotham på piano og orgel.
Mange artistar har spelt «Hi-Heel Sneakers». Blant desse finn ein Bill Haley & His Comets, The Beatles, The Rolling Stones, Ronnie Milsap, The Faces, Sting, Led Zeppelin, Carl Perkins - på Johnny Cash sitt 35-årsjubileumsalbu, Rahsaan Roland Kirk, Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, The Everly Brothers, Chuck Berry, Stevie Wonder, Paul McCartney, The Searchers, The McCoys, Sammy Davis jr., Big Brother and the Holding Company, Jose Feliciano, Buddy Guy & Junior Wells, Tom Jones, John Lee Hooker, The American Breed, Cleo Laine, Pharoah Sanders, Jerry Garcia og The Grateful Dead, Phish, Ramsey Lewis, Laura Nyro og George Thorogood.
Oasis-songen «Get Off Your High Horse Lady» frå albumet Dig Out Your Soul, brukte vokalmelodien og oppsettet til denne songen.
David A. Stewart
David Allan Stewart er ein gitarist og musikkprodusent frå Sunderland i England. Han er særleg kjend frå samarbeidet sitt med Annie Lennox i duoen Eurythmics.
The Tourists og Eurythmics
David Stewart fekk platekontrakt allereie i tenåra som bandmedlem i folkrock-gruppa Longdancer, men gruppa slo aldri gjennom. Han flytte til London i 1970-åra, der han møtte Annie Lennox i 1975. Saman med Peet Combes, ein kjenning av Stewart frå Sunderland, starta dei pønkebandet The Catch, som snart skifte namn til The Tourists. I 1980 vart gruppa oppløyst, og Stewart og Lennox starta samarbeidet sitt med Eurythmics.
Eurythmics vart eit svært produktivt elektronika/pop-band, der Annie Lennox var vokalist og frontfigur, medan Stewart jobba. Dei heldt på frå 1980 til 1990, og gav ut heile åtte studioplater i denne tida. I 1990 skilde duoen lag, og dei starta etter kvart individuelle solokarrierar. På 1980-talet produserte Stewart album for m.a. Bob Geldof, Mick Jagger og Tom Petty and the Heartbreakers, og han vann prisen for beste produsent under BRIT Awards i 1986.
1990-åra
Etter Eurythmics-tida har Stewart jobba med mange ulike samarbeidsprosjekt. Han fekk ein stor hit i 1990 med instrumentallåta Lily Was Here, der han akkompagnerte den nederlandske saksofonisten Candy Dulfer på gitar. Songen vart laga som soundtrack til den nederlandske filmen De Kassière. Same året flytte han til Frankrike og gav ut eit album med bandet The Spiritual Cowboys. Oppfylgjaralbumet Honest kom i 1991, og begge selde til gull i Frankrike.
I 1992 samarbeidde Stewart med Terry Hall i prosjektet Vegas, og dei gav ut ei plate med same namn. Plata blei verande relativt ukjend, men singelen «Possessed» kom på den britiske topp 40-lista. To år seinare gav Stewart ut sitt fyrste soloalbum, som fekk tittelen Greetings from the Gutter. Singelen «Heart of Stone» hamna på topp 40-lista ein periode, og vart også kjend i Noreg. I 1998 gav han ut oppfylgjaralbumet Sly-Fi som var det fyrste albumet nokonsinne som berre vart gjeve ut på internett.
Etter at Peet Combes døydde i 1997, starta Stewart eit nytt samarbeid med Annie Lennox. Dei gav ut Eurythmics sitt niande studioalbum i 1999, og gav også nokre turnéar etter dette der inntektene gjekk til veldedige organisasjonar. Eit siste samlealbum med Eurythmics kom ut i 2005.
2000 til i dag
I 2000 debuterte Stewart som filmregissør med den britiske komedien Honest, der medlemmene i All Saints var med. I 2002 samarbeidde Stewart med Nelson Mandela. Han omgjorde nummeret på fengselscella til Mandela på Robben Island til eit telefonnummer. Deretter spelte han inn ei rekkje songar med artistar som Bono og The Edge frå U2 samt Paul McCartney, og songane kunne berre høyrast når ein ringte nummeret 46664. Inntektene frå kampanjen gjekk til nedkjemping av HIV og AIDS i Sør-Afrika.
Stewart har sidan 1990 også produsert album for Jon Bon Jovi, Bryan Ferry, Ringo Starr og Joss Stone. Frå 2004 har han vore involvert i samarbeidet Platinum Weird, saman med Kara DioGuardi. Bandet påstår på all info om seg sjølv at det eksisterte på 1970-talet, og at dette er eit comeback. I 2006 gav gruppa ut plata Make Believe, der dei seier dei har restaurert gamle opptak frå 1976. Ein dokumentarfilm om bandet har også blitt utgjeven, og send på VH1.
I 2008 gav han ut samleplata The Dave Stewart Songbook vol. 1, der han gjorde nyinnspelingar med m.a. Bono, og gjorde musikkvideoar med Barack Obama. David Stewart sitt siste soloalbum har fått tittelen The Blackbird Diaries, og kom ut i 2011. Same året blei han også med i supergruppa Super Heavy saman med m.a. Mick Jagger, Damian Marley og Joss Stone.
Personleg liv
Stewart har vore gift tre gonger; fyrste gongen på 1970-talet. På 1980- og 90-talet var han gift med den irske musikaren Siobhan Fahey, frå gruppa Bananarama, og han har to born med henne. Dei vart skilde i 1996, og gifte seg på nytt i 2001 med nederlandske Anoushka Fisz. Dei har to born saman og bur i Hollywood.
Zehak fylke
Zehak fylke (persisk شهرستان زهک) er eit fylke i Sistan og Balutsjistan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Zehak. Det vart utskild frå Zabol fylke i 2005. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 70 839. Fylket er delt inn i dei to distrikta Sentral-distriktet og Jazink-distriktet. Fylket har éin by: Zehak.
Programvara brannmur
Ein brannmur er ei programvare eller maskinvare som undersøkjer informasjon som kjem frå og går til internett. Brannmurar hindrar datasnokar som prøver å ta seg inn i datamaskina via internett.
Fylkesveg 725
Fylkesveg 725 finst i fleire fylke i Noreg:
Oscarshall
Oscarshall slott er eit lystslott i nygotisk stil som ligg på Bygdøy ved Frognerkilen i Oslo. Slottet blei påbegynt i 1847 og stod ferdig i 1852, teikna av den danske arkitekten Johan Henrik Nebelong for kong Oskar I. Nebelong har teikna sjølve bygningen, utforminga av interiøret og det meste av møbla. Men det var òg eit poeng at norske samtidskunstnarar skulle få oppdrag under oppføringa av Oscarshall. Interiøret vart laga av norske kunstnarar og handverkarar, så lystslottet gjev gode døme på norsk kunst og kunstindustri frå midten av 1800-talet. Kunstmålarane Adolph Tidemands folkelivsskildringar og Joachim Frichs norske landskap prydar matsalen i slottet. Kongeskulpturar av Hans Michelsen og relieff av Christopher Borch smykkar veggane i Salongen, medan heroiske framstillingar som Borchs relieff med motiv frå Frithjofs-soga og landskapsmåleri av Hans Gude med motiv som «Kong Beles gravhøi» og «Balestrand med Gaarden Flesje» er å sjå i daglegstova til kongen. Møbel og dekor i salongen er inspirert av norsk mellomalder og gamle norske gildehallar.
Johan Henrik Nebelong stod òg for utforminga av parken ikring slottet og bygningane der. Slottet er bygd for å ha tilkomst både frå landevegen og med båt på Frognerkilen. Dette vart det teke omsyn til ved utforminga av fasaden på slottet, slik at bygningen er like storslagen å sjå til på båe sider. Ved stranda vart det bygd ei kai og den såkalla Kavaler-bygningen, som vegen til slottet går gjennom og på ein naturleg høgderygg steilt oppover til slottet gjennom parken som er laga til i dette bratte terrenget.
Oscarshall blei seld av kong Karl IV til den norske staten i 1863, og har sidan stått til disposisjon for det norske kongehuset.
I medhald av vedtak i bystyret i Oslo 8. november 1962, saknr. 261 Fredning og bevaring av gamle bygninger etc. i Oslo, er Oscarshall verna. Dette gjeld hovudbygningen, kavalerbygningen, kjøkenbygningen, vaktmeisterbustaden, hagepaviljongen og parken.
Handball-VM 1995 for kvinner
Verdsmeisterskapen i handball 1995 for kvinner, den 12. i rekka, vart avvikla i tida 5. til 17. desember 1995 i Austerrike og Ungarn. Til saman 20 land deltok i turneringa. Sør-Korea sikra seg meisterpokalen etter finalesiger 25-20 mot Ungarn.
Dasaratha
Dasaratha høyrer til Ikshvaku-dynastiet (også kalla Suryavamsha og Raghuvaṃśa). Han stammar frå Raghu og er son av Aja og Indumati. Han har tre koner: Kongsdottera Kausalya frå Kosala, Sumitra frå Kashi og Kaikeyi frå Kekaya. Etter ei stor offerhandling (yajña) der offerelden gjev ein søt drikk til konene hans får dei fire søner: Rama, Bharata og tvillingane Laksjmana og Satrughna.
Rama, son av Kausalya, er den eldste og kjæraste sonen til Dasaratha. Kongen er i ferd med å utnemna Rama til kronprins då Kaikeyi minner han om at han ein gong har lova henne at ho kan be han om kva ho vil, og han vil oppfylla det. Det ho ber om er at sonen hennar Bharata blir utnemnd til kronprins i staden, og at Rama skal forvisast frå riket. Etter at Rama, kona hans Sita og broren Laksjmana har reist frå riket bryt Dasaratha saman i sorg og døyr. Bharata nektar å krona seg sjølv, men styrer riket som regent for Rama fram til denne kjem tilbake frå eksil.
Vegetasjon i medisin
Vegetasjon er i medisinen ei uvanleg vekst, ofte av fibrin og blodplater, og er oppkalla etter sin likskap til naturleg vegetasjon.
Shefolk
Shefolk (kinesisk skrift 畲族, pinyin shēzú) er ei folkegruppe i Folkerepublikken Kina, ei av dei 55 offisielt erkjende minoritetsgruppene i landet. Shefolket utgjer den største etniske minoriteten i provinsen Fujian, og bur elles i granneprovinsane Zhejiang, Jiangxi, Guangdong og Anhui. Ved utgangen av 1900-talet var rundt 700 000 kinesarar klassifiserte som shefolk.
Vegetasjon i medisin
Vegetasjonar oppstår ofte ved bakterievekst på hjarteklaffane som følgje av endokarditt.
Dasaratha
Dasaratha er kjend som Dhasarathan på tamil, Dasarata på malayisk, Dasarath på khmer, Dasagiri på burmesisk, Thotsorot på thai, Thotarot på laotisk, ཤིང་རྟ་བཅུ་པ på tibetansk og 十车王 på kinesisk.
Shefolk
Shespråket er eit hmong-mien-språk. Dei fleste shear talar i dag kinesiske dialektar som hakka. Dei som held på det tradisjonelle språket bur for det meste i Guangdong.
Religiøst er shefolk gjerne buddhistar eller polyteistar. Som mange kinsearar driv dei med forfedredyrking.
Fylkesveg 6600
Fylkesveg 6600 går mellom Nyhus og Ler i Melhus kommune. Vegen er 1,9 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 725 i Sør-Trøndelag.
As Sadarah
As Sadarah er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Houses of the Holy
Houses of the Holy er det femte studioalbumet til det engelske rockebandet Led Zeppelin, gjeve ut av Atlantic Records den 28. mars 1973. Tittelen er ei tileigning til tilhengjarane av bandet som dukka opp på spelestader dei kalla «Houses of the Holy». Det var det første Led Zeppelin-albumet som ikkje offisielt vart kalla opp etter bandet. Det var òg det første albumet deira som utelukkande bestod av originale songar. Det representerer eit musikalsk vendepunkt for Led Zeppelin, som byrja å nytte fleire lydspor og produksjonsteknikkar i innspelinga av songane.
Albumet har selt 11 million eksemplar i USA aleine. I 2003 vart Houses of the Holy rangert på 149. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene.
Innspelinga
Mykje av albumet vart spelt inn våren 1972 i Stargroves, landeigedomen i Berkshire eigd av Mick Jagger, med hjelp av Rolling Stones Mobile Studio. Somme av songane frå albumet hadde alt blitt prøvd spelt inn tidlegare, som «No Quarter», som først vart prøvd ut under ei innspeling i Headley Grange.
Fleire av songane vart produserte som demoinnspelingar i dei personlege studioa til gitarist Jimmy Page og bassist John Paul Jones. Desse to musikarane hadde nyleg fått bygd eigne studio heime hos seg sjølv, som gjorde at dei kunne gjere ferdig arrangement som dei starta på tidlegare. Særleg kunne Page presentere komplette arrangement av «The Rain Song» og «Over the Hills and Far Away», medan Jones hadde utvikla «No Quarter».
Innspelingar vart òg gjort i Olympic Studios i mai 1972, og under den nordamerikanske turneen deira i 1972 gjorde dei opptak i Electric Lady Studios i New York.
Somme av songane frå desse innspelingane kom ikkje med på Houses of the Holy, nemleg «Black Country Woman», «Walter's Walk», «The Rover» og tittelsporet «Houses of the Holy». Alle desse vart seinare gjevne ut på seinare Led Zeppelin-album.
Komposisjon
Albumet var ei stilmessig ny retning for Led Zeppelin. Gitarriffa vart meir lagdelte og gjekk meir bort frå dei tidlegare bluesaktige riffa frå tidlegare plater. På opningssongen «The Song Remains the Same», og «The Rain Song», skreiv Robert Plant meir modne tekstar som gjekk bort frå mystisisme og fantasi som hadde prega tidlegare songtekstar. Houses of the Holy inneheld òg stilar som ein ikkje hadde høyrt på dei fire første Led Zeppelin-albuma. Til dømes er «D'yer Mak'er» ein reggae-basert song (namnet på songen er ei fonetisk staving av den britiske uttalen av «Jamaica»); «No Quarter» er bygd opp av atmosfæriske keyboardlydar og ein akustisk pianosolo av John Paul Jones; «The Crunge» er ein funkhyllest til James Brown; og «The Rain Song» vert spela med mellotron av Jones. Avsluttningssongen «The Ocean», med ein acappella-del og eit doo-wop-aktig coda, er tilskriven «havet» (the ocean) av tilhengjarar som møtte opp på Led Zeppelin-konsertane på denne tida.
Plateomslag
Plateomslaget til Houses of the Holy var inspirert av slutten på Arthur C. Clarke-romanen Childhood's End. Det er ein collage av fleire bilete teken ved Giant's Causeway i Nord-Irland av Aubrey Powell frå Hipgnosis.
To born var modellar for plateomslaget og bileta vart tekna over ti dagar. Bileta vart berre tekne ved soloppgang og solnedgang for å fange lyset på denne tida, men mange av dagane var det skya og regn.
Som det fjerde albumet deira, stod det heller ikkje her bandnamn eller albumtittel på omslaget. Manager Peter Grant tillet Atlantic Records å pakke eit papirband rundt omslaget som måtte brytast for å opne omslaget. Papirbandet gøymde dei nakne borna på omslaget, men plata var likevel ikkje tilgjengeleg i delar av Sørstatane på fleire år.
I 1974 vart albumet nominert for Grammy Award i kategorien beste plateomslag. Plateomslaget vart av VH1 kåra til det 6. beste plateomslaget i 2003.
Utgjeving og mottaking
Dette var den siste utgjevinga til Led Zeppelin på Atlantic Records før dei starta sitt eige selskap, Swan Song Records, i 1974.
Albumet skulle opphavleg ut i januar 1973, men på grunn av forseinkingar i produksjonen av plateomslaget vart det utsett til mars, då bandet var på turne i Europa. Det vart drive mykje marknadsføring for albumet før det kom ut samstundes med den nordamerikanske turneen deira, slik at albumet hamna på førsteplassen ved starten av turneen. Sidan mykje av albumet vart spelt inn året før, vart mange av songane på albumet spelt på konsertane i Nord-Amerika, Japan, Europa og Storbritannia i 1972-1973.
Albumet fekk blanda kritikk då det kom ut, og mykje av kritikken var retta mot songar som «The Crunge» og «D'yer Mak'er». Albumet selde derimot særs godt og gjekk inn på førsteplassen i Storbritannia, medan det låg 39 veker på lista i USA, to av dei på førsteplassen.
I 2003 vart albumet rangert på 149. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene.
Lovord
(*) uordna lister.
Ryanbreen
Ryanbreen er ein isbre som er 3,5 km lang, og som flyt vestover til enden av Isfjorden på Sør-Georgia. Den tyske antarktisekspedisjonen (1911-12) namngav denne breen etter dr. Albrecht Penck, men namnet vart feilstava «Penk» på publiserte kart. Fleire stader i Antarktis, mellom anna ein isbre, er kalla opp etter Albrecht Penck. For å unngå forveksling vart namnet på denne breen endra av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1957. Ryanbreen er kalla opp etter Alfredo R.L. Ryan, president sidan 1946 i Compañía Argentina de Pesca, som dreiv kvalfangststasjonen ved Grytviken.
OGAE
OGAE (Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision) er eit av dei to store internasjonale fanklubbnettverka til Eurovision Song Contest. Dei har underavdelingar i 37 europeiske land.
Kvart år arrangerer organisasjonen fire tevlingar, OGAE Song Contest, OGAE Second Chance Contest, OGAE Video Contest og OGAE Homecomposed Song Contest.
Formålet er å spreie nasjonal populærmusikk over heile verda og å utøve samarbeid over OGAE-nettverka, samarbeid mellom Eurovision Song Contest fans, promotering av Eurovision Song Contest og skape gode relasjonar med nasjonale kringkastingsselskap.
The The
The The er ei engelsk musikkgruppe som har vore aktiv i forskjellige former sidan 1979, med songaren og låtskrivaren Matt Johnson som det einaste medlemmet som har vore med heile vegen.
Tidlege år (1977–1981)
I november 1977 sette Matt Johnson inn ei annonse i NME, der han såg etter «Bass/sologitarist som likar The Velvet Underground/Syd Barrett». Johnson sette seinare inn ei annonse til i NME, og såg etter folk som likte «The Residents/Throbbing Gristle».
Medan han prøvde å få bandet sitt i gang, spelte Johnson i 1978 inn ei demoinnspeling aleine (See Without Being Seen) som han selde på kassettar på forskjellige undergrunnskonsertar. I 1979 arbeidde Johnson med Colin Lloyd-Tucker (ein ven og ein kollega i De Wolfe Music, ein musikkutgjevar og platestudio i Soho) og spelte inn det første albumet sitt, Spirits. Dette har aldri blitt gjeve ut, men albumsporet «What Stanley Saw» vart seinare lisensiert til Cherry Red Records for samlealbumet deira Perspectives & Distortion, som òg inneheldt songar av Virgin Prunes, Lemon Kittens, Thomas Leer, Kevin Coyne og Mark Perry.
The The debuterte på Africa Centre i London den 11. mai 1979, i lag med Scritti Politti og PragVEC. For trommer og bass nytta dei lydband som Johnson hadde laga på dagjobben sin i De Wolfe sine studio. Bandet bestod på denne tida av Johnson på vokal, elektrisk piano, gitar og lydband og Keith Laws på synthesiser og lydband. Det var Keith Laws som føreslo namnet The The for Matt Johnson.
Samstundes som The The var i gang, arbeidde Johnson med den eksperimentelle synthpop-gruppa The Gadgets, ei studiogruppe han danna med Colin Lloyd Tucker, ein kollega ved De Wolfe studios.
Peter Ashworth, som då var i 'Triash' og seinare vart ein kjend fotograf, vart trommeslagar i The The i 1980, og Tom Johnston (som òg var manageren til The The på dette tidspunktet, og seinare vart teikneserieteiknar for Evening Standard, Daily Mirror og The Sun) spelte bass. Sjølv om både Ashworth og Johnston er oppførte som musikarar på debutsingelen til The The («Controversial Subject»/«Black and White») på 4AD Records spelte i røynda ingen av dei på innspelingane, som vart produserte av Wire-medlemmane Bruce Gilbert og Graham Lewis. Alle instrumenta vart spelte av Johnson og Laws. Johnston og Ashworth slutta etter kort tid i The The og gjekk attende til dagjobbane sine. Som ein duo (Johnson og Laws), byrja The The å spele konsertar med Wire, Cabaret Voltaire, DAF, This Heat, The Birthday Party og Scritti Politti.
Tidleg i 1981 medverka The The med songen «Untitled» til Some Bizzare Album. I september det året signerte Johnson og Laws ein avtale med Some Bizzare Records og gav ut singelen «Cold Spell Ahead». På dette stadiet hadde Matt Johnson byrja å spele alle instrumenta sjølv og Laws slutta for å fortsette studia sine. Johnson heldt då fram som soloartist, men fortsette å bruke bandnamnet.
Seinare i 1981 vart Johnson signert av Ivo Watts-Russell for 4AD Records for å spele inn soloalbumet Burning Blue Soul. Sjølv om Johnson spelte alle instrumenta og song sjølv, hadde albumet forskjellige produsentar som Wire-medlemmane Bruce Gilbert og Graham Lewis, Ivo og Johnson sjølv. Fleire år seinare, etter ein førespurnad frå Johnson, vart dette albumet gjeve ut som eit The The-album for å skape ein heilskap av alle albuma hans.
Mot slutten av 1981 kom Colin Lloyd-Tucker og Simon Fisher-Turner med i bandet for ei rekkje akustiske The The-konsertar i London.
Soloåra (1982–1987)
Når Johnson no var frigjort for bryet med demokratiet som ofte finst i eit band, kunne han ta The The til eit nytt nivå og brukte dei neste par åra på å samarbeide med forskjellige personar frå prosjekt til prosjekt.
Den neste singelen til The The var ei omarbeiding av «Cold Spell Ahead», no kalla «Uncertain Smile». Denne vart produsert i New York av Mike Thorne og nådde 68. plassen på singellista i Storbritannia. Denne versjonen skil seg frå den meir kjende albumversjonen og inneheld saksofon og fløyte spelt av Crispin Cioe i staden for pianoet til Jools Holland frå Squeeze på albumversjonen.
I 1982 vart det som var meint å bli debutalbumet til The The (The Pornography of Despair) spelt inn, men aldri offisielt miksa eller gjeve ut. Johnson gav visstnok nokre kassettkopiar til vener, og fleire av songane vart seinare spelte inn på ny og gjevne ut som B-sider, men det originale albumet er aldri blitt miksa eller gjeve ut. Steve James Sherlock spelte fløyte og saksofon på nyinnspelignane av «Three Orange Kisses From Kazan» og «Waitin' For The Upturn», to songar frå albumet som sidan vart gjevne ut som B-sider.
I 1983 gav The The ut det offisielle debutalbumet sitt, synth-noir-klassikaren Soul Mining. Det inneheld ein mindre britisk hit, «This Is the Day», og ei nyinnspeling av «Uncertain Smile». Albumet vart produsert av Johnson og Paul Hardiman med gjestemusikarar som Orange Juice-trommeslagaren Zeke Manyika, Jools Holland, Thomas Leer og J.G. Thirlwell (òg kalla Foetus).
I den meir produktive perioden til The The, frå Soul Mining (1983) til Dusk (1992), vart dei fleste omslaga til albuma og singlane skapt av broren til Johnson, Andrew Johnson, som nytta pseudonymet Andy Dog. Omslaga har ein særeigen stil, og skapte stundom kontroversar, mellom anna då singelen «Infected» først kom ut, med bilete av ein masturberande djevel. Singelen vart trekt attende og gjeven ut på ny med ei redigert utgåve av den same teikninga.
For albumet Infected bestod The The framleis berre av Johnson, men hadde med seg studiomusikarar og vener som Manyika og Rip Rig + Panic-songaren Neneh Cherry. Albumet inneheldt fire singlar i Storbritannia som nådde den britiske singellista, mellom anna «Heartland», som nådde topp 30. Albumet vart òg uvanleg fordi det kom med ein langfilm. Infected: The Movie kosta fleire hundretusen pund og vart filma på stader i Bolivia, Peru og New York. Forskjellige songar vart regisserte av forskjellige regissørar, som Tim Pope og Peter 'Sleazy' Christopherson (frå Throbbing Gristle).
I 1986-1987 turnerte Johnson verda over med Infected: The Movie, og synte filmen i kinosalar i plassen for å halde konsertar. Heile filmen vart òg vist på Channel 4 i Storbritannia og på MTV-programmet 120 Minutes i USA. I 1987 gjorde Johnson òg nokre forsøk på å halde konsertar. Medan han marknadsførte Infected: The Movie i Australia møtte han tilfeldigvis Billy Bragg som overtalte han om å kome attende til Storbritannia og støtte Red Wedge, ein koalisjon av likesinna musikarar som støtta Labour Party i Storbritannia for den komande valkampanjen. Johnson gjekk med på dette og fekk med seg venen og samarbeidspartnaren Manyika til å spele konsertar i London, med nedstrippa versjonar av politiske The The-songar som «Heartland». Denne opplevinga overtydde Jonson om setje saman eit band igjen.
Attende til fullt band (1988–2002)
I 1988 var The The eit faktisk band igjen, og Johnson hadde fått med seg den tidlegare Smiths-gitaristen Johnny Marr, den tidlegare Nick Lowe-bassisten James Eller og den tidlegare ABC-trommeslagaren David Palmer som fullverdige medlemmar. Denne besetninga, i tillegg til gjestesongaren Sinéad O'Connor, spelte inn albumet Mind Bomb, som debuterte på fjerdeplassen på UK Albums Chart og inneheld singelen «The Beat(en) Generation», som nådde 18. plassen på UK Singles Chart. Den første singelen frå Mind Bomb skulle opphavleg vere «Armageddon Days (are here again)» men med eit par linjer frå refrenget («Islam is rising, the Christians mobilising») og med kjenslene kring Salman Rushdie-saka som nettopp hadde oppstått, vart songen rekna som upassande av Epic/CBS.
Klaverspelaren D.C. Collard kom med i den offisielle besetninga i 1989. Klaverspelaren Steve Hogarth, som hadde spelt på Infected, vart først spurt, men takka nei og vart i staden den nye vokalisten i Marillion. Bandet la ut på ein lengre verdsturné i 1989–90 kalla The The Versus The World. Konsertfilmen med same namn, regissert av Tim Pope, vart filma i løpet av tre konsertar The The heldt i Royal Albert Hall i London mot slutten av turneen. Vokalisten Melanie Redmond, som nettopp hadde turnert verda over med Duran Duran, vart med på den europeiske delen av turneen.
I 1990 kom studio-EP-en Shades of Blue. Denne inneheld ein versjon av Fred Neil-songen «Dolphins» og Duke Ellington sin «Solitude», i tillegg til ein ny original song kalla «Jealous of Youth» og eit konsertopptak av «Another Boy Drowning» frå Burning Blue Soul. Denne og ein seinare EP med remiksar, Dis-infected frå 1993, vart sett saman til eit heilt album for den nordamerikansk marknaden i 1994, kalla Solitude.
I 1993 gav det fem mann store bandet (Johnson/Marr/Collard/Eller/Palmer) ut albumet Dusk, som debuterte på andreplassen på den britiske albumlista og inneheldt tre singlar som nådde topp 40 i Storbritannia. Bandet la ut på ein ny turné, kalla Lonely Planet, og besetninga endra seg i løpet av turneen. Marr og Eller slutta, og vart erstatta av gitaristen Keith Joyner og bassisten Jared Michael Nickerson etter at Johnson flytta bandet til Amerika. Munnspelspelaren Jim Fitting (tidlegare i Treat Her Right) kom òg med i bandet. Versjonen deira av hitten «This Is The Day» med Jim Fitting vart ofte kalla «That Was The Day». Palmer gav seg halvvegs gjennom turneen og vart erstatta av den tidlegare Stabbing Westward-trommeslagaren Andy Kubiszewski. Bandet spelte på hovudscenen under Reading-festivaleln i 1993.
Ein ny langfilm, regissert av Tim Pope, vart laga for albumet. From Dusk Til Dawn vart filma i New Orleans og New York og i lag med Johnson og Johnny Marr inneheld han forskjellige personar frå undergrunnsmiljøet i New York, som sexologen Annie Sprinkle, forfattaren og forteljaren Quentin Crisp, Guardian Angels-grunnleggjaren Curtis Sliwa og pornostjerna Rick Savage.
The The flytta permanent til New York, og det neste prosjektet deira var Hanky Panky, eit album som berre bestod av Hank Williams-songar. Hanky Panky vart spelt inn av ei ny gruppe som bestod av Johnson, Collard, Fitting, den tidlegare Iggy Pop-gitaristen Eric Schermerhorn, bassgitaristen til David Bowie, Gail Ann Dorsey (omtalt som «Hollywood» Dorsey), og trommeslagaren «Reverend» Brian MacLeod. Coverversjonen deira av «I Saw the Light» nådde 31. plassen i Storbritannia.