cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Velvet Underground av The Velvet Underground
Side ein
«Pale Blue Eyes» har vorte kalla ein av dei største kjærleikssongane til Reed - Morrison hadde songen som sin favoritt på plata i eit intervju frå 1981. Songen vart skriven attende i 1966. Han var blitt framført på konsertane deira sidan midten av 1966. Han skildrar utruskap og synd som ei forlenging av dei religiøse referansane på albumet. Han var inspirert av kjærasten til Reed på den tida, Shelley Albin. Ifølgje Reed skreiv han songen for ein han sakna som hadde nøttebrune auge; han refererer til «I'll Be Your Mirror» og «Been Down So Long It Looks Like Up To Me» av Richard Fariña. I tillegg spekulerer Sesnick i at nokre linjer handlar om sparkinga av Cale. Tucker spelte ein tamburin. Reed roste gitarsoloen til Morrison i songen: «Han hadde den vakre stamminga i seg. Eg kunne aldri gjera det. Eg har alltid lurt på korleis i helvete han gjorde det. Men det var akkurat slik han spelte – intuitivt, men intuitivt matcha med hjernen.»
I følgje Reed har «Jesus» ikkje noko med religion å gjera, sjølv om han skildra det som ein søkesang. Men i visa ber Reed Jesus om forløysing i form av ei gledeleg preike. Reed hadde lita interesse for religion; bodskapen i songen er generelt sekulært. I løpet av songen inntar Yule sin bass ei hovudrolle i den instrumentelle bakgrunnen.
Dafna
Historie
Dafna samarbeidd med Dan om å opprette det første aureoppdrettsanlegget i området.
The Velvet Underground av The Velvet Underground
Side to
«I'm Set Free» er tvitydig, men hyllar Phil Spector. Farvela på slutten av songen imiterer dei i «You've Lost That Lovin' Feelin'» av Spector-bandet The Righteous Brothers. Unterberger roser gitarsoloen som «ein av dei mest smakfullt undervurderte til bandet». Denne songen er òg sungen av Yule. I songen hevdar Reed at han er fri frå eit forhold, sjølv om han til slutt oppdagar at dette er usant.
«That's the Story of My Life» er minimal i instrumentering, og refererer ògtil Name. Opphavleg spelte Cale bratsj for songen på konsertversjonar, men det var ingen bratsj på denne studioversjonen. I løpet av songen blir fire linjer med tekst gjentatt. Tittelen og teksten var inspirert av ein kommentar frå Name, som introduserte Reed for ein av dei største påverknadene hans, Alice Bailey. Bockris oppsummerer temaet for denne songen: «Forskjellen mellom rett og gale er historia om livet til Reed.»
«The Murder Mystery» er eit spor med talt tekst. Han inneheld ein ragarytme, mumlande orgel, overlappande talte ord-passasjar, og lystig kontrapunktvokal. Under versa resiterer Lou Reed og gitaristen Sterling Morrison forskjellige poesivers samstundes, med stemmene plassert strengt til venstre og høgre. For refrenget syng Tucker og Yule forskjellige tekstar og melodiar samstundes, òg skilt til venstre og høgre. Unterberger noterte at han har «liten melodi», og forteljinga er repeterande, og samanliknar songen med «78rpm og 16rpm plater spelt samstundes», og sporet avsluttast med «progressivt sprøtt» piano. Reed referer til «Sister Ray» i songen, og utdjupar at songen «er ein del av romanen som er eit mordmysterium». Heile songen vart aldri framført på scenen – Morrison utdjupa at han ville vera for vanskeleg å spela. Jovanovic skildra det som ei «uforståeleg blanding» og hyllest til White Light/White Heat. Reed stempla det som ein fiasko, då han ønskte at «den eine vokalen skulle seia det [lyrisk] motsette av den andre».
«After Hours» liknar musikk frå før den store depresjonen. Dette var den einaste utgjevinga deira på den tida med Tucker på solovokal. Ho speler ikkje perkusjon og blir berre akkompagnert av gitar og bass. Tucker tel av ved å seia «ein, to, tre»; ei eldre opptaksplate merka sporet «If You Close the Door (Moe's Song)». Generelt diskuterer songen tilsikta isolasjon.
Plateomslag
Biletet på plateomslaget vart teken av Name, der bandet sit roleg på ein sofa på Warhol sitt Factory. Name vart betalt 300 dollar for fotografiet, som var det meste han hadde fått betalt på det tidspunktet for eit bilete. Yule og Tucker ser på Reed, og Morrison ser bort – ifølgje Tucker er dette fordi Reed snakka om magasinframsida. Baksida er eit bilete av Reed som røyker, delt i to halvdelar med eit av dei opp ned. Begge viser berre venstre side av andletet hans. Kvar side inkluderer sporlista og medverkande på plata, som òg er opp ned i den delen av biletet. Reed held eit nummer av Harper's Bazaar som vart luftbørsta ut. Omslaget førte til at plata vart kalla «The Grey Album».
Chüebodensee
Chüebodensee er ein innsjø ovan om landsbyen Elm i kantonen Glarus i Sveits. Han har eit overflateareal på 1.4 ha.
Det er lov å både bade og fiske (med løve frå Elm) i innsjøen. Det går ein om lag 8 km lang sti kring innsjøen. . Innsjøen ligg i det eldste dyrereservatet i Europa, Glarner Freiberg, og ein kan stundom sjå fleire alpine dyr som murmeldyr, gemse, steinbukk, hjort og rovfuglar.
The Velvet Underground av The Velvet Underground
Utgjeving
Los Angeles Free Press oppførte utgjevingsdatoen for eit tredje album som januar 1969 i ein artikkel frå november 1968, medan heile albumet vart førehandsvist av det danske magasinet Superlove i januar 1969. Phil Morris frå MGM fortalde Record World 22. februar 1969 at albumet var klart for utgjeving. Då albumet kom ut i mars 1969, var heile banet oppført som komponistar, sjølv om Reed skreiv alle songane. Seinare utgivingar merka i staden Reed som den einaste komponisten. Bandet bytte frå Verve Records til morselskapet MGM av ukjente årsaker – Sesnick seier at rockedivisjonen til Verve var nær ved å stenga, medan Morrison seier at dette ganske enkelt var «ei administrativ endring». Til sjuande og sist var det Sesnick som tok avgjerda om å flytta til MGM.
Sandnes kyrkje i Rogaland
Sandnes kyrkje er ei langkyrkje i teglstein frå 1882 i Sandnes kommune i Rogaland fylke. Det er den første kyrkja i Sandnes by, som vart skilt ut frå Høyland kommune i 1860. Kyrkja er bygd av teglstein og har 420 sitjeplassar.
Kızıldağpasset
Kızıldağpasset er den høgastliggande fjellovergangen i Tyrkia.
The Velvet Underground av The Velvet Underground
Utgjeving
Det vart gjeve ut to miksar av albumet. Den første miksen er laga av Reed, der han auka volumnet på vokalen sin og tok ned instrumenta. Det var den første miksen som vart seld i USA. Morrison noterte at det høyrest ut som det vart spelt inn i eit skap, noko som førte til merkelappen «skapmiksen». Valentin produserte ein meir vanleg miks, som Yule seinare fortalte at han ikkje var klar over. Den meir utbreidde miksen er den som er kreditert Valentin, som vart distribuert over heile Europa. Dei to versjonane bruker heilt forskjellige framføringar av «Some Kinda Love», begge henta frå dei same innspillingsøktene. Skapmiksen vart inkludert i plateboksen Peel Slowly and See.
Sandnes kyrkje i Rogaland
Den kyrkja som vart innvigd i 1882, var litt kortare enn i arkitekt Eckhoff sine opphavelege teikningar og tårnet litt lågare. Tårnet vart gjort høgare i 1949, og kyrkja vart utvida i lengden i 1961, då det gamle koret vart rive. Samstundes vart interiøret restaurert. Kyrkja vart òg restaurert i 2011–13.
The Velvet Underground av The Velvet Underground
Utgjeving
Medan Onsager ikkje planla å turnera før etter at dei hadde gjeve ut to kommersielt vellykka singlar, vart ikkje turnéplanen deira endra i nemneverdig grad, og berre ein mislykka singel vart gjeven ut. «What Goes On» kom ut i mars 1969, med «Jesus» som B-side. MGM marknadsførte han i ei heilsidesannonse i Cashbox, men distribusjonen var sterkt avgrensa. Albumet leid av mangel på marknadsføring, sjølv om det vart nytta ei radioannonse på WNEW-FM i New York, og MGM lista òg opp annonsar i publikasjonar som Rolling Stone, Creem og Village Voice. Til slutt klarte ikkje albumet å gå inn på Billboard Top LPs-lista, som den første plata deira som ikkje klarte det. Tucker tilskreiv det manglande marknadsføring, medan Yule noterte at albumet til slutt ikkje var mainstream. Sidan dei ikkje kom på lista, planla ikkje MGM å gje ut eit nytt album frå bandet.
Kızıldağpasset
Han vert kryssa av hovudvegen D-200 mellom Aust-Anatolia og Sentral-Anatolia på grensa mellom provinsane Sivas og Erzincan. Avstanden til Sivas er 140 km og til Erzincan 106 km. Høgda er 2190 meter over havet. Det er vanskeleg å halde overgangen open om vinteren på grunn av vanskelege vêrtilhøve.
Sandnes kyrkje i Rogaland
Altartavla er måla av August Eiebakke i kopi etter Adolph Tidemand sitt altarbilete Oppstoda i Bragernes kyrkje. To vindauge i koret har glasmåleri frå 1922 av Olav Ansgar Larsen. Motiva er frå langfredag og oppstoda. Døypefonten av kleberstein vart laga av Ståle Kyllingstad i 1951. Kyllingstad utsmykka preikestolen same året, og i 1953 fornya han innramminga til hovuddøra.
Det er ikkje kyrkjegard ved kyrkja. Sandnes nye og gamle gravlund er lengre sørvest, vest for fylkesveg 325.
The Velvet Underground av The Velvet Underground
Mottaking
Unterberger la merke til korleis The Velvet Underground høyrdest langt meir kommersielt ut enn nokre av dei tidlegare albuma deira og meinte det var vendepunktet for meir positiv omtale av bandet. Trass i dette klarte likevel ikkje albumet å kome seg inn på albumlista, og var mindre vellykka enn dei to førre platene. Robert Christgau melde albumet for The Village Voice i 1969, og såg på det som det beste verket deira og fann det melodiøst, godt skrive og eksepsjonelt sunge, trass i «nok eit grusamt eksperiment» i «The Murder Mystery» som han omtalte som «eit slags stereomysterium». I stemmesetelen sin for Jazz & Pop-magasinet si årlege kritikarundersøking rangerte Christgau det som årets sjette beste album. Han inkluderte det seinare i lista si «Basic Record Library» for 1950- og 1960-åra, publisert i Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981).
Lester Bangs, som skreiv i magasinet Rolling Stone, følte at det ikkje er på nivå med White Light/White Heat og har feiltrinn som «The Murder Mystery» og «Pale Blue Eyes», men sa til slutt at kombinasjonen av kraftig uttrykksfull musikk og djupt sentimentale tekstar kom til å overtale kritikarane til bandet til å tru at dei kan «skrive og spele kva musikk som helst dei vil med like stor glans.» Paul Williams frå Crawdaddy erklærte at «alle elskar» den nye utgjevinga deira og kalla det den personlege favoritten hans sidan Forever Changes av Love. Bob Stark for Creem observerte korleis det var «like 'langt ute' som begge dei to tidlegare albuma». Lenny Kaye melde plata for Jazz & Pop, og meinte det hadde «ein nesten lyrisk venleik». Andre aviser som Chicago Seed, Record World, Cashbox og det meir mainstream Variety roste albumet, og sistnemnde skreiv at det er «eit viktig bidrag til det lyriske framsteget til rocken». Adrian Ribolla frå Oz klaga likevel over at «Velvet Underground eigentleg ikkje høyrest saman ut på dette albumet». I tillegg lengta Broadside frå Massachusetts etter den eldre stilen deira. Melody Maker han roste albumet, men avfeidde det samstundes litt ved å kommentera at det «ikkje er oppsiktsvekkande, men interessant». Retrospektivt i oktober 1969 utdjupa Richard Williams frå det same magasinet at «den gamle grusomheita framleis var der», og stempla den gamle Melody Maker-meldinga som feilaktig og hylla dei tre første albuma til bandet som «eit verk som lett er like imponerande som noko anna i rocken».
Nyare meldingar
The Velvet Underground gjekk ikkje inn på Billboard 200 før det vart gjeve ut på nytt i 1985, då det nådde 197. plassen. Ifølgje Billboard i 2013 hadde The Velvet Underground selt 201 000 eksemplar sidan 1991, då Nielsen SoundScan byrja å spora platesal.
I ei melding av nyutgjevinga av albumet frå 1985, noterte David Fricke i Rolling Sone at både The Velvet Underground og føregangaren mangla det mangfaldige spekteret til debutalbumet deira frå 1967 og den presiske tilgjengeligheita til Loaded (1970). Likevel følte han at albumet framleis er oppbyggelig som ein øm, subtilt brei songsyklus der den sterke produksjonen overraskande avslører essensen av den meir uttrykksfulle låtskrivinga til Reed. Fricke siterte den «ironiske samankoplinga» av «Pale Blue Eyes» og «Jesus» som den beste oppsummeringa av «den håpefulle varmen i sentrum av Velvet sitt raseri.»
Profesjonelle kritikarar hylla den dempa produksjonen til albumet. Colin Larkin, som skreiv i The Encyclopedia of Popular Music (1998), sa at albumet viste fram ein ny subtilitet på grunn av den større rolla Reed hadde i bandet og at det «avduka ein pastoral tilnærming, mildare og meir dempa, og beheldt den kjølande, urovekkande auraen frå tidlegare utgjevingar.» I The Rolling Stone Album Guide (2004) skreiv Rob Sheffield at etter Cale slutte vart bandet «akustiske visesongarar» og at Reed var uventa sjarmerande på albumet, der «kvar song er ein klassikar». Magasinet Q kalla albumet «ei flimrande, uforgløymeleg bandframferd». Sputnikmusic-skribenten Nick Butler følte at sjølv om det ikkje er like bra som debutalbumet deira, er The Velvet Underground «framleis eit strålande album.» Greg Kot frå Chicago Tribune framheva dei dempa bidraga til Reed på plata, og oppsummerte det som «for første gang utan John Cale, skaper Reed stille, umogleg vakker folkrock.» Mark Deming for AllMusic skreiv at songane på plata er dei mest personlege og rørande som bandet hadde spelt inn. Brian Eno erklærte det som favorittalbumet hans frå bandet.
Rangeringer
The Velvet Underground vart kåra til nummer 262 i den tredje utgåva av Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums (2000). I 2003 vart det rangert som nummer 314 av Rolling Stone på lista deira over dei 500 beste albuma gjennom tidene. I 2012-utgåva fall det til 316. plassen, og 2020-utgåva flytta det opp til 143. plassen. NME kåra det til det 21. beste albumet gjennom tidene på ei liste over dei 100 album. Pitchfork si liste frå 2017 over dei 200 beste albuma på 1960-talet rangerte dette som nummer 12, føre The Jimi Hendrix Experience. Ultimate Classic Rock hadde albumet med på den ikkje-rangerte lista over dei beste albuma frå 1960-åra. Uncut lista albumet som nummer 52 på lista over dei 200 beste albuma gjennom tidene.
Robert Dimery inkluderte albumet i 2018-utgåva av boka si 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Basert på ulike profesjonelle rangeringar og oppføringar har samlenettstaden Acclaimed Music The Velvet Underground som det 11. mest anerkjente albumet i 1968, det 39. mest anerkjente albumet på 1960-talet og det 188. mest anerkjente albumet i historia.
Nyutgjevingar
Saman med dei tre første albuma deira, vart The Velvet Underground gjeve ut på ny i 1985. Desse nyutgjevingane var uventa vellykka, noko som førte til ytterlegare utgivingar under PolyGram som Another View. Albumet vart inkludert i boksen Peel Slowly and See, og skulle seinare bli gjeve ut på nytt som ein superluksusutgåve for sitt 45-årsjubileum, inkludert monoversjonar av spor, demoar og konsertopptak.
Innhald
Alle songar skrivne av Lou Reed. Songlengdene er for Valentin-miksen.
Medverkande
The Velvet Underground
Badedrakt
Badedrakt er ein type klesplagg ein kan bada eller symja i. Vanlegvis blei nemninga badedrakt brukt om ein drakt som er samanhengande og dekker det meste av torsoen.
Tidlegare var badedrakt brukt for begge kjønn, men i dag viser det gjerne til badetøy for kvinner, sidan menn sjeldan går i samanhengande badetøy som dekker brystet. Dei brukar i staden badeshorts eller badebukse.
I tidlegare tider var det vanleg at kvinner gjekk med badetøy som gjerne bestod av nokon større bukser og toppar som dekte mykje av kroppen.
Den vanlegaste typen moderne badedrakt for kvinner har ikkje bein eller erme, slik at låra og skuldrene er heilt bare. Kor mykje av ryggen badedraktene dekker, varierer.
Todelt badetøy for kvinner blir kalla bikini, etter Bikiniatollen.
Bellingcat
Bellingcat (også skrive bell¿ngcat) er ein nettstad grunnlagd av den britiske bloggarjournalisten Eliot Higgins. Nettstaden publiserer undersøkingar og saksstudiar av emne knytt til kriminalitet og væpna konflikt med guidar til metodar brukt av bidragsytarane. Nettstaden nytter opne kjelder og sosiale media i undersøkingane sine.
Bellingcat byrja med ei undersøking av våpenbruk i Den syriske borgarkrigen. Nettstaden fekk internasjonal merksemd gjennom ein analyse av forfalska data på satellittbilde etter nedskytinga av Malaysia Airlines Flight 17 under krigen i Aust-Ukraina.
Namn
Namnet Bellingcat kjem frå uttrykket belling the cat, 'heng bjølla på katten', frå ein fabel om nokre mus som diskuterer korleis dei kan gjera ein katt ufarleg. Ei mus føreslår å hekta ei bjølle rundt halsen på katten, og alle mysene støtta denne idéen, men ingen er viljuge til å utføra sjølve handlinga.
Bakgrunn
Eliot Higgins byrja å skriva på bloggen Brown Moses i mars 2012 med undersøkingar av videoar frå den syriske borgarkrigen. Han såg på hundrevis av korte klipp på Internett, lokaliserte dei, og undersøkte detaljar rundt våpen som vart brukt. Som eit resultat av dette var Higgins i stand til å skulda des Syriske regimet for å bruke brukte klasebomber og kjemiske våpen. I 2013 kunne Higgins knyte kjemiske angrep i byen Ghouta til Bashar al-Assad.
Då Bellingcat fyrst vart lansert som eit vellukka prosjekt, vekte det stor merksemd over heile verda. Det neste som hende, var at det vart oppdaga at nedskytinga av MH17 var initiert av ei gruppe ukrainske separatistar. Ei tredje sak var oppdaginga av ein ISIS-treningsleir. Gjennom bruk av Google Earth, oppdaga analytikarar koordinatane til ein ISIS- treningsleir, så vel som staden der ein amerikansk journalist var blitt drepen.
Kristyan Benedikt, ein kampanjeleiar for Amnesty International, fortalde i The New Yorker i 2013 at i mange andre organisasjonar hadde gode analytikarar, men at Higgins var snøggare enn mange etablerte etterrøkjingslag.
Den 15. juli 2014, lanserte Higgins ei Bellingcat-plattform med hjelp av private donasjonar som vart organiserte gjennom eit system kalla Kickstarter. Plattform-teamet evaluerer bilete og videoar som er offentleg tilgjengeleg på Internett. Drifta er finansiert ved hjelp av innsamlingsaksjonar.
Krigen i Aust-Ukraina
21. desember 2016, vart ein rapport frå Bellingcat publisert der analyserte data viste at russisk artilleri vart nytta i løpet av summaren 2014 mot ukrainske landsbyar.
Saka om nedskyting av Flight MH17 over Aust-Ukraina
Den 17. juli 2014 vart eit passasjerfly (Malaysia Airlines Flight 17), skote ned over det austlege Ukraina på veg frå Amsterdam til Kuala Lumpur. Alle 283 passasjerar og 15 besetningsmedlemmar døydde etter at flyet av typen Boeing 777 vart ramma av eit "høg-energi objekt".
I ein pressekonferanse etterpå, skulda russiske tenestemenn på ukrainske styrkar og presenterte radardata, ekspertvitne og satellittbilete som støtte for desse skuldingane. Radardata som viste eit anna fly i nærleiken av MH17 vart seinare avslørt som fallande gjenstandar frå MH17 av ekspertar. Ein "spansk flygeleiar" i Kiev gav intervju der han fortalde at to ukrainske jagarfly håde fulgt det malaysiske flyet, men den spanske ambassaden sa seinare at det var ingen spansk flygeleiar i nærleiken av Kiev sine flyplassar på den tida. Satellittbiletet viste at eit jagarfly skaut på MH17, men Bellingcat utsette biletet som ein kompositt av Googlebilete, som viste at Malaysian airlines-logoen på flyet var plassert feil på flykroppen
Russland endra etterkvart si meining og sa at MH17 vart treft av ein Buk rakett, men den vart utskoten frå ukrainsk territorium og avfyrt av styrkar lojale til Kiev. Satellittbileta dei brukte til å støtte påstanden vart seinare hevda å vera manipulerte av Bellingcat. Bellingcat hadde då kjøpt sine eigne satellitt-bilete som indikerte at dei russiske kunne ha vorte endra, men dette såkalla provet hjå Bellingcat har vorte kritisert, mellom anna av ein tysk bilete-etterforskningsekspert som sa at Bellingcat rapporten ikkje kunne prova noko.
Den 9. november 2014, publiserte Bellingcat-MH17 ein rapport med tittelen "MH17: Kjelde av Separatistane sin Buk". Atter basert på bevis frå opne kjelder, først og fremst sosiale media og koplingar til ein "Buk" avfyringsplattform som vart filma og fotografert i aust-Ukraina den 17. juli - til nedskytinga av MH17 flyet. Rapporten på 35 sider, inkluderte bilete og kart, rørsler av Buk i aust-Ukraina de 17. juli 17, hevda prov på at Buk hadde sitt opphav i Russland, saman med ein konvoi på veg mot den ukrainske grensa, og aktiviteten av køyretøy var sett i same konvoi etter 17. juli.
Den syriske borgarkrigen
Den syriske borgarkrigen byrja i mars 2011 etter politiske protestar frå folk vart slege ned med stor bruk av vald frå styresmaktene. Konflikten eskalerte mellom den syriske arabiske republikken, den syriske opposisjonen, den islamske Staten i Irak og Levanten, og andre stridande i området. Bellingcat sine rapportar analyserte først og fremst dei ymse fraksjonane i krig, og kva slags våpen og rustningar dei nytta, og dessutan nyhende som normalt ville verta rapportert av vanlege media. Bellingcat nytta eit nettverk av bidragsytarar som spesialiserer seg på opne kjelder og sosiale media i si etterforskning, og skapar retningsliner og saks-studiar slik at andre kan læra å gjera det same.
I juli 2014, publiserte Bellingcat omfattande prov for at kjemiske våpen vart brukt på syriske sivile, inkludert barn. Innsamling av video-opptaka frå lokale kjelder vart analyserte, og Higgins vart i stand til å utleda at klor-gass vart droppa frå helikopter av dei syriske styrkane.
I juni 2016, publisert Bellingcat ein artikkel som viser at klasebomber vart brukt mot den Nye Syriske Hæren (opposisjonen), i klår strid med Konvensjonen om klase-ammunisjon. Bellingcat gav fotografiske prov frå førstehandskjelder som at den ammunisjonen som vart brukt, var den same som vert brukt av den russiske militære.
I februar 2017, publiserte Bellingcat ein artikkel som viste plassar der rudimentære dronar vart brukte av ISIS å sleppa eksplosivar på mål hjå motstandarane. Ved å analysera material frå Twitter og andre sosiale media, vart det oppdaga at dronane si oppgåve var å sleppa ned 40 mm-granatar.
Bellingcat gjer òg omfattande rapportering i angrep som ikkje er ope hevda av stridande partar.
I September 2016, gav Bellingcat ut ei fakta-artikkel i respons til at Russland nekta bombing av sjukehus i Syria. Artikkelen analyserte material frå Youtube og bilete frå Facebook, og kryss-refererte materialet med områder som vart stadfesta angripne av russiske styrkar. Artikkelen viste at sjukehuset var i området der russarane angreip, men Russland avviser desse påstandane.
Lostulipan
Lostulipan (Tulipa ×gesneriana 'The Pilot') er ein kultivar av hagetulipan. Lostulipan er i Noreg kjend forvilla langs kysten frå Grimstad til Bømlo. I Framandartslista 2018 er lostulipan registrert med låg risiko (LO).
Bellingcat
Prisar
I 2015 mottok Eliot Higgins og Bellingcat den spesielle Hanns-Joachim-Friedrichs-Preis.
Befrakting i skipsfart
Befrakting eller charter er ein aktivitet innan sjøfartsindustrien der eit reiarlag leiger ut fartøya sine til ein befraktar. Kontrakten mellom partia vert kalla eit certeparti. Dei tre hovudtypane er totalbefrakting, reisebefrakting og tidsbefrakting.
Befraktaren
I somme tilfelle kan ein befraktar eige last og nytte seg av ein skipsmeklar til å finne eit skip for å levere lasta for ein viss pris, kalla fraktrate. Fraktratane kan vere per tonn over ei viss rute (til dømes jernmalm mellom Brasil og Kina), i Worldscale-poeng (i høve oljetankarar) eller i ein totalsum - normalt sett i amerikanske dollar - per dag for heile frakteperioden.
Ein befraktar kan òg vere ein part utan last som tek eit fartøy på befrakting for ein spesifikk periode frå eigaren og deretter leiger ut skipet vidare for å frakte last med forteneste over leigeprisen, eller tene på ein stigande marknadspris ved å leige skipet vidare til andre befraktarar.
Avhengig av skipstype og befraktingstypen vert det vanlegvis skrive ein standardkontrakt kalla eit certeparti for å stadfeste nøyaktige ratar, varigskap og vilkår som er avtalt mellom reiaren og befraktaren.
Befraktingstypar
Det er tre hovudtypar innan befrakting:
Denis Payton
Denis Archibald West Payton var ein engelsk musikar som spelte tenorsaksofon, barytonsaksofon, gitar og  munnspel i The Dave Clark Five.
Biografi
Som tenåring spelte Payton i eit jazzband med han studerte for å bli elektrikar. Gjennom bandet sitt vart han kjend med andre band og vart ofte invitert til å spele med desse banda, og han flytta frå eit band til det neste. Slik vart han kjend med Dave Clark, leiaren for Dave Clark Five with Stan Saxon. Då Saxon, som spelte saksofon og stundom song, slutta i 1962 i lag med den andre saksofonisten Jim Spencer, vart gruppa kalla Dave Clark Five og Denis Payton tok over som saksofonist i bandet.
I dei tidlege åra spelte gruppa til Dave Clark mykje instrumentalmusikk. Gradvis endra gruppa repertoaret sitt frå jazz og dansemusikk til pop. Bandet fekk fleire hitsinglar som Payton spelte på. Payton var òg medlåtskrivar i lag med Dave Clark på mange av songane til bandet. Gruppa vart oppløyst i 1970 og Payton vart eigedomsmeklar i Bournemouth, men fortsette å spele på fritida.
Payton døydde i desember 2006, 63 år gammal, etter å ha hatt kreft nokre år.
The Dave Clark Five vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame den 10. mars 2008.
Fylkesveg 610 i Rogaland
Fylkesveg 610 i Rogaland går mellom Halsnøy ferjekai og Eike på Halsnøy i Finnøy kommune. Vegen er 3,7 km lang.
Meisterverk
Eit meisterverk eller meisterstykke (fransk chef-d'oeuvre, bokstaveleg talt «arbeidet til meisteren») viser i dag til eit verk som har hausta utbreidd heider og ros, særleg eit verk som blir sett på som det fremste verka til ein person i karrieren deira, eller til eit verk som viser eineståande kreativitet, dugleik, djupsinn eller utføring. Historisk sett var «meisterverk» eller «meisterstykke» eit omgrep brukt om eit prøvearbeid av ein særs høg standard, produsert av ein svein eller lærling, for å få medlemskap i eit laug eller akademi og den tilhøyrande nemninga «meister».
Etymologi og omgrep
Ordet «meisterstykke »stammar truleg frå nederlandsk meesterstuk eller tysk meiserstück. Det norske ordet er samansett av «meister», gjennom norrønt meistari og mellomllågtysk mēster, frå latin magister, og «stykke», av norrønt stykki. Det engelske masterpiece kjem av den tyske eller nederlandske forma, og er å finna allereie i 1605 brukt utanfor laugsamanheng, då i eit stykke av Ben Jonson.
Historie
Opphavleg viste «meisterstykke» til eit arbeid eller verk produsert av ein svein eller lærling som ynskte å bli handverksmeister i det gamle laugsystemet. Vedkomandes egnethet for medlemskap i lauget vart delvis avgjort på grunnlag av kvaliteten til meisterstykket, og viss han lykkast ville stykka behaldast av lauget. Dermed blei det lagt stor flid i å produsera eit stykke av høg kvalitet, uansett yrke (konfektmakar, malar, gullsmed, knivmakar, osb.). I mellomalderen var tittelen «meister» knytt til førenamnet til ein person med akademisk grad. Innan handverket var «meister» ei nemning for ein sjølvstendig drivande handverkar. For å kunna bli kalla som «meister» kravde ein av handverkarane i den gamle laugtida at dei hadde utført eit meisterstykke etter utstått svenne- og læretid, og talet handverksmeistrar var avgrensa. Kva meisterstykka i dei forskjellige faga skulle gå ut var det laugsskråa som bestemte. Meisterprøven opphøyrde då handverkslova oppheva lauga i 1839 og 1866; tittelen blei derimot halden på som ei nemning på ein sjølvstendig handverkar.
Mellom 1531 og 1572 i Nürnberg i Tyskland måtte lærlingar som ynskte å bli gullsmedmeistrar produsera ein «akeleiekopp» (som tok namnet grunna likskap i form med akeleieblomen), delar til ei stålforsegling, og gullringar sette med edelstener før dei kunne takast opp i lauget. Viss det ikkje lykkast å bli innlemma kunne dei fortsetja å arbeida for andre gullsmedar, men ikkje som meister sjølv. I nokre laug fekk ikkje lærlingar lov til å gifta seg før dei hadde oppnådd fullstendig medlemskap.
Praksisen med meisterstykke har halde fram i nokre moderne kunstakademi, der det generelle omgrepet for slike verk i dag er resepsjonsstykke. Royal Academy i London bruker omgrepet diploma work, og har teke inn ei stor samling diplomstykke som vilkår for medlemskap.
Snyder Peak
Snyder Peak er eit lågt, isdekt fjell som ligg 2 km sørvest for Anderson Dome i Jones Mountains. Det vart kartlagd av University of Minnesota Jones Mountains Party i 1960-61. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter David Snyder, ein flyteknikar med U.S. Navy skvadron VX-6 som flydde på dei første turane frå Byrd-stasjonen til Eights Coast-området i november 1961.
Cape Ellsworth
Cape Ellsworth er eit høgt nes, 290 moh, på nordenden av Young Island i Ballenyøyane. Det vart namngjeve av mannskapet på «Discovery II» i 1936 etter den amerikanske oppdagaren Lincoln Ellsworth. Fartøyet, som henta Ellsworth ved Little America på Rossisen, kartla Ballenøyane i forbifarten på veg attende til Australia.
Fylkesveg 610 (fleirtyding)
Fylkesveg 610 finst i fleire fylke i Noreg:
Borøytulipan
Borøytulipan (Tulipa ×gesneriana 'Borøya') er ein kultivar av hagetulipan. Borøytulipan er i Noreg kjend forvilla langs kysten frå Bamble til Grimstad. I Framandartslista 2018 er borøytulipan registrert med ingen kjend risiko (NK).
Lac Coffy
Lac Coffy er ein innsjø mellom Bettens og Boussens i kantonen Vaud i Sveits. Han har eit overflateareal på 1.2 ha. Den kunstige innsjøen vart skapt i 1972.
Tvashtar Paterae
Tvashtar Paterae er ein vulkan på jupitermånen Io. Han er namnsett etter den indiske guden og smeden Tvasjtr som smidde lynkilen til tordenguden Indra.
På veg til Pluto, observerte romsonden New Horizons nye utbrot i 2007 som nådde 330 km opp frå vulkanen.
Klokketårn
Klokketårn er ein bygning laga for å husa ei eller fleire klokker. Dette kan vera del av ei kyrkje eller ein eigen bygning, til dømes på ein gravplass.
Koynare Rocks
Koynare Rocks (bulgarsk скали Койнаре, Skali Kojnare) er ei lita gruppe skjer i Hero Bay utanfor nordkysten Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis som ligg 7,5 km nordaust for Siddons Point, 5,3 km nordvest for Bezmer Point og 1,4 km sør for Miladinovi Islets. Området vart vitja tidleg på 1800-talet av selfangarar.
Skjera er kalla opp etter byen Kojnare nordvest i Bulgaria.
Helldalstulipan
Helldalstulipan (Tulipa ×gesneriana 'Helldal') er ein kultivar av hagetulipan. Helldalstulipan er i Noreg kjend forvilla langs kysten frå Tvedestrand til Lillesand og i hagar frå Telemark til Bømlo. I Framandartslista 2018 er helldalstulipan registrert med låg risiko (LO).
Paradox av John Kay og Steppenwolf
Paradox er det ellevte studioalbumet til bandet Steppenwolf, her kalla John Kay og Steppenwolf. Det kom ut i 1984 på Black Leather Music. Det vart opphavleg berre gitt ut i Canada og Australia. Bassisten Gary Link erstatta Welton Gite på dette albumet. Det markerte òg ein retur til innspeling i American Recording Studios, som sist vart brukt til å spela inn For Ladies Only i 1971.
MS «Crux» (1944)
MS «Cape Faro», seinare MS «Crux» var eit motorskip bygt i 1944 som lasteskip for U.S. War Shipping Administration.
Soholt Peaks
Soholt Peaks er ei gruppe isfrie fjell mellom Gifford Peaks og Drake Icefall i Heritage Range i Ellsworth Mountains. Dei vart namngjevne av University of Minnesota Ellsworth Mountains Party i 1962–63 etter Donald E. Soholt, som var geologi i gruppa.
MS «Crux» (1944)
I desember 1946 var skipet eitt av mange som vart kjøpt av den norske staten, og det vart overteke av Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) i februar 1947. Hos BDS fekk det namnet «Crux». Det Bergenske Dampskibsselskab hadde som tradisjon å namngje skipa sine etter fenomen og objekt på nattehimmelen. Crux er det latinske namnet på stjernebiletet Sørkrossen. Det var det andre BDS-skipet med dette namnet etter MS Crux (1923), som krigsforliste i 1940.
Skipet vart sett inn i Syd-Amerikalinjen fram til tidleg i 1950-åra då det vart selt, og segla under fleire norske reiarlag under ulike namn fram til det vart opphogd i Taiwan i 1972.
Historie
Skipet vart bygt ved Pennsylvania Shipyard Inc. i Beaumont i Texas i USA. Det vart kjølstrekt 13. desember 1943, sjøsett 27. februar 1944 og levert 29. april 1944. Gudmor var Mrs. John Mc. Gregor.
I desember 1946 vart skipet selt for nesten éin million amerikanske dollar til Den norske staten under Skipsfartsdirektoratet i Oslo og i februar 1947 vart det selt vidare til Det Bergenske Dampskibsselskab i Bergen. BDS gav det namnet «Crux» og det gjekk inn i Syd-Amerikalinjen. Det norske mannskapet vart flydd over til USA i puljer for å ta over skipet. 14. mars 1947 segla det ut frå Beaumont mot Rio de Janeiro via Trinidad. På denne første turen var det òg innom Bahia Blanca og Buenos Aires i mai, og segla tidleg i juni frå Buenos Aires mot Bergen via Tenerife. 26. juni 1947 var «Crux» i Bergen og Noreg for første gongen med ei last av mellom anna 60 tonn hudar, barkestoff og 1300 tonn fôrmjøl. Etter anløp i Oslo, Drammen og Brevik gjekk det attende mot Sør-Amerika, der det nådde fram i september. Under denne turen var mannskapet på «Crux» ei av ei rekkje som gjennomførte ein sit down-streik i protest mot nye skattereglar for sjøfolk etter andre verdskrigen. I heile 1948 gjekk det i linja til Sør-Amerika, før det første halvdel av 1949 gjekk på timecharter for Black Diamond Line mellom New York og Antwerpen/Rotterdam. I slutten av juli gjekk det inn att i Sør-Amerikalinja.
18. januar 1950 braut det ut brann i lasta i rom nummer 2 på «Crux» då det var 325 km utafor kysten av Portugal på veg mot Danmark og Noreg med stykkgods og korn. Mannskapet fekk kontroll over elden, men tok skipet inn til Lisboa for potensiell etterslokking. Lasta bestod mellom anna av oljekaker. I juni 1950 gjekk skipet inn i timecharter for Wilh. Wilhelmsen dei neste ni månadane med turar til India og Burma via Suezkanalen. I juni 1951 vart skipet selt til Det Nordenfjeldske Dampskibsselskab for 11 millionar kroner. Skipet skulle derimot halde fram å gå for BDS dei neste tre åra på såkalla bare-boat-charter, og fortsette slik i linja til Sør-Amerika fram til 1954. Då det kom attende frå India for Wilhelmsen gjekk det til Stavanger for overhaling og den neste turen etter dette gjekk til Murmansk og så til Gdynia i Polen i september-oktober 1951. Først i oktober gjekk skipet på ny inn i Sør-Amerikalinja.
I juni 1951 var det ei sak i Danmark der den danske tungvektsmeisteren i boksing, Tommy Skovgaard, måtte i retten for å ha gjeve tre av mannskapet på «Crux» juling. Dei skal ha sete på restauranten Lunden i Århus då ein rusa Skovgaard kom inn og slo sigaren ut av munnen på ein av dei. Då sjømannen ikkje reagerte skal Skovgaard ha blitt rasande og byrja å sloss med dei tre nordmennene. 26. november 1953 beslagla Tollvesenet 200 liter liter sprit og 30 000 sigarettar ombord på «Crux» i Oslo. Smuglarvarene vart mellom anna funnen under lasta i rom nr. 5, og tre av mannskapet tilstod seinare. To av dei vart arresterte. I mars 1954 vart det selt til Skibs A/S Golden West (J.H. Andresen & Tidemand Tobakfabrikk) i Oslo for 33 000 britiske pund, og vart omdøypt «Grey Master». Dei første turane gjekk det mellom USA og Sør-Amerika.
I mai 1960 vart det selt til ei rekkje reiarlag i Kristiansand, A/S Odderø, A/S Helgøy, A/S Norsk Rutefart, A/S Kinn og A/S Oksøy (A.I. Langfeldt & Co) for 4,35 millionar kroner og det fekk namnet «Siredal». I mai 1963 vart det omdøypt på grunn av timecharter Saquenay til «Sunfalcon». I 1966 vart skipet overført til I/S M/S Sunfalcon (A.I.Langfeldt & Co) i Kristiansand for 2,25 millionar kroner.
Skipet vart i februar 1968 selt til Skips A/S Soltun & Co (Johs. Solstad) i Skudeneshavn for 1,45 millionar kroner og fekk det nye namnet «Concordia Falco». I august same året vart det omdøypt «Sol Tulla», før det same månad fekk namnet «Scandia Falcon». Dette namnet hadde det fram til det vart selt i januar 1972 til Taiwan for 235 000 amerikanske dollar for opphogging. Skipet ankom Kaohsiung og Zui Feng Steel & Iron Works den 21. januar 1972.
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 5 231 brt, 3 028 nrt og lasteevna var 7 900 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 12 506 m³. Hovudmaskinen var to stykk 6-sylindra 2-takts dieselmotorar, levert av Nordberg Manufacturing Co. i Milwaukee. Oppgjeven yting var 4 150 bHk (bremsande hestekrefter) og 770 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 13,5 knop.
Dei kilikiske portane
Dei kilikiske portane eller Gülekpasset er ein fjellovergang gjennom Taurusfjella mellom dei låge slettene i Kilikia og Anatolia-platået, via ei smal kløft som Gökolukelva renn gjennom. Det høgaste punktet er kring 1000 meter over havet.
Dei kilikiske portane har vore viktige transportvegar for handel og militæret i tusenvis av år. Tidleg på 1900-talet vart det bygd ein smalsporsjernbane gjennom passet og i dag går Tarsus-Ankara-egen (E90, O-21) gjennom dei.
Sørenden av Dei kilikiske portane er om lag 44 km nord for Tarsus og nordenden fører til Kappadokia.
Historie
Yumuktepe (dagens Mersin), som vaktar Adanasida av passet, er frå 4500 fvt. og er ein av dei eldste festningsbusetnadane i verda. I antikken drog både hittittane, grekarane, Aleksander den store, romarane, mongolane og krossfararane over passet under felttoga sine. Bibelen skriv at heilage Paulus av Tarsus og Silas reiste denne vegen gjennom Syria og Kilikia.
Då tyske ingeniørar arbeidde på jernbanelinja mellom Haydarpaşaterminalen i Istanbul, ved breidda av Marmarahavet, og Bagdad, klarte dei ikkje å følgje den gamle vegen over passet. I staden måtte dei byggje ei rekkje viaduktar og tunnelar, noko som vert rekna som ein av dei store underverka i jernbanebygging. Ruta opna i 1918 og linja transporterte osmanske tropper og krigsmateriell til fronten i Mesopotamia i dei siste månadane av første verdskrigen.
Strand kyrkje i Ryfylke
Strand kyrkje er ei langkyrkje frå 1874 på Tau i Strand kommune i Rogaland fylke. Byggverket er i tre og har 284 sitjeplassar.
Ei ny kyrkje er planlagd på Tau. Arkitektkonkurranse er vunne av HBA Arkitekter og Ratio Arkitekter med prosjektet «Vaffelhjerte». Den nye kyrkja — ei flerbrukskyrkje med om lag 450 sitjeplassar — er tenkt innvigd i 2020.
Kjelder
.
Crestasee
Crestasee (retoromansk Lag da Cresta) er ein liten innsjø i kommunane Flims og Trin i Graubünden i Sveits. Frå har det stått eit gjestehus i nordenden som i dag består av eit pensjonat og ein restaurant.
Det er ingen tilsig til innsjøen, som ligg i restane etter det gigantiske Flims-raset.
Hippie
Ein hippie (eller hippy) er eit medlem av ein liberal motkultur, opphavleg ei ungdomsrørsle som byrja i USA og Storbritannia midt i 1960-åra og spreidde seg til land verda over. Ordet hippie kjem frå hipster, og vart først nytta til å skildre beatniks som hadde flytta til Greenwich Village i New York City og Haight-Ashbury-området i San Francisco. Omgrepet hippie vart først popularisert i San Francisco av Herb Caen, som var journalist for San Francisco Chronicle. Opphavet til omgrepa hip eller hep er meir uvisse, men begge vart ein del av afroamerikansk slang i 1940-åra og tydde «sofistikert», «moteriktig» eller «moderne». Beat-poetane byrja å bruke omgrepet hip og tidlege hippiar tok over språket og motkulturverdiane til Beat-generasjonen. Hippiar skapte sine eigne samfunn, lytta til psykedelisk musikk, omfamna den seksuelle revolusjonen og brukte dop som cannabis, LSD, peyote og fleinsopp for å endre medvitstilstanden sin.
I januar 1967 populariserte Human Be-In i Golden Gate Park i San Francisco hippie-kulturen og det førte til Summer of Love på Vestkysten i USA og Woodstockfestivalen i 1969 på Austkysten. Hippiar i Mexico, som vart kalla jipitecas, skipa La Onda og samla seg i Avándaro, medan nomadiske campingbileigarar på New Zealand parktiserte ein alternativ levestil og fremja berekraftig energi i Nambassa. I Storbritannia i 1970 samla mange seg på den enorme Isle of Wight-festivalen med eit publikum på kring 400 000. I seinare år oppstod mobile «fredskonvoiar» av New Age-reisande som reiste rundt om sommaren til gratisfestivalar ved Stonehenge og andre stader. I Australia samla hippiane seg i Nimbin i 1973 for Aquarius-festivalen og den årlege cannabilslovreformen eller MardiGrass. Piedra Roja-festivalen var ein stor hippiefestival i Chile i 1970.
Hippiemotar og verdiar hadde ein stor effekt på kulturen, og påverka populærmusikken, fjernsyn, film, litteratur og kunst. Sidan 1960-åra har mange sider ved hippiekulturen glidd inn i storsamfunnet. Det religiøse og kulturelle mangfaldet som hippiane forfekta har blitt vidt akseptert og spirituelle konsept har nådd ut til mange folk.
Cape Frances
Cape Frances er eit nes på austsida av Sturge Island i Ballenyøyane. I 1841 såg kaptein James C. Ross mot Sturge Island frå lang avstand, og trudde han såg tre øyar. Han kalla den midterste Frances Island. Feilen vart oppdaga i 1904 av kaptein Robert F. Scott, som gav dette namnet til dette neset.
Retrovirus
Retrovirus (Retroviridae) er ein familie av enkelttråda RNA-virus som nyttar dobbelttråda DNA som mellomsteg i økslinga. Dei har membranar og positiv RNA-polaritet, og vert delte inn i dei to underfamiliane Orthoretrovirinae og Spumavirinae. DNA-utgåva av genomet til retrovirus har ein storleik på mellom 8 og 12 kilobasar, avhengig av virus. Dei har ryggradsdyr som vertar, inkludert pattedyr, fiskar, fuglar, krypdyr og amfibium.
HIV-viruset er eit døme på eit retrovirus.
Øksling
Under økslinga nyttar retrovirus enzymet revers transkriptase (oppdaga i 1970) til å laga eit DNA-mellomsteg. Ein integrase vert deretter nytta til å lima inn mellomsteget i genomet til sella som vert infisert, og lagar slik eit provirus. Denne prosessen lagar brot i DNA-molekylet proviruset vart sett inn i og som truleg lyt vølast av protein frå vertssella. Etter innsetjinga i vertssellegenomet kan proviruset styra avskriving av DNA.
Retroviruspartiklar knoppar seg ut av sellemembranen til ei vertsselle i ei umogen form. Fleire steg katalyserte av virusproteasar gjer partikkelen mogen slik at han kan gå inn i nye vertsseller.
Alle retrovirus har dei tre gena gag, pro, pol og env. gag kodar for strukturelle protein. pro kodar for virusproteasen. pol kodar for revers transkriptase og integrase. env kodar for glykoprotein i virusmembranen som gjer det mogeleg for viruset å gå inn i ei vertsselle.
Kolsuzpasset
Kolsuz er ein fjellovergang i provinsen Niğde i Tyrkia
Kolsuz ligg ved ein landsby med same namn langs hovudvegen Riksveg D-805 mellom Niğde og middelhavskysten. Det er 42 km til Niğde og 11 km til hovudvegen D-750, hovudruta melom det sørlege og nordlege Sentral-Tyrkia. The koordinatar are Overgangen ligg 1490 meter over havet.
Çaykavakpasset, som er noko høgare, ligg 6 km lenger sør og nord for Kolsuzpasset er det hovudsakleg høgtliggande sletter som er typisk for Sentral-Anatolia.
Reptile Ridge
Reptile Ridge er ein rygg i Antarktis som er over 2 nautiske mil (3,7 km) lang, med ei høgd opp mot kring 250 meter. Han strekkjer seg nordvestover frå nærleiken av Rothera Point ved Adelaide Island. Namnet er skildrande etter utsjånaden sett i profil frå nord eller sør. Han vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1977.
Kfar Silver
Kfar Silver (hebraisk skrift כְּפַר סִילְבֶר, tyder Sølvlandsbyen) er ein ungdomslandsby sør i Israel. Han ligg nær Ashkelon og høyrer til Hof Ashkelon regionale kommune. I 2006 hadde han 316 innbyggjarar.
Landsbyen vart grunnlagd i 1957 etter initiativ frå Zionist Organization of America, og vart kalla opp etter Abba Hillel Silver. Han vart planlagt av Meir Horman.
Landsbyen har ein kostskule med 200 elevar kvart år. I mars 2008 vart han råka av ein BM-21 avfyrt frå Gazastripa.
Devnja
Devnja (bulgarsk Девня) er ein by og ein kommune i provinsen Varna i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Devnja og to andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 120 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 8 730 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 8 013 innbyggjarar.
Busetnadene i kommunen er:
Mossbank i Skottland
Mossbank er ein landsby på norddelen av Mainland på Shetland. Han ligg sør for Yell Sound, mellom Mainland og øya Yell.
Før i tida var det fejesamband hit frå Lerwick, fram til den nye fejehamna Toft, nord for byen, blei bygga i 1951.
Iñupiatfolk
Iñupiatfolk (eller inupiat, iñupiaq og inupiaq; ) er ei urfolksgruppe frå Alaska som har sine tradisjonelle territorium omtrent nordaust for Norton Sound ved Beringhavet til den nordlegaste delen av grensa mellom USA og Canada. Dei noverande busetnadane deira omfattar 34 landsbyar i Iñupiat Nunaat (Iñupiaq-land), sju i North Slope Borough, tilknytt Arctic Slope Regional Corporation; elleve landsbyar i Northwest Arctic Borough og seksten landsbyar tilknytte Bering Straits Regional Corporation.
Mossbank i Skottland
Mossbank har skule, ungdomsklubb, fotballklubb, idrettshall, supermarknader, frisør, bensinstasjon, pub, hotelø og kyrkjelokale for fire ulike kyrkjesamfunn.
Iñupiatfolk
Namn
Iñupiat (IPA: [iɲupiɐt]) er fleirtalsforma av namnet på folket. Eintalsforma er iñupiaq (IPA: [iɲupiɑq]), som også kan visa til språket deira. Iñupiak (IPA: [iɲupiɐk]) er totalsforma. Ordrøtene er iñuk, 'person' og -piaq, 'ekte'. Endonymet tyder dermed 'ekte folk'.
Grupper
Iñupiatfolk er delte inn i følgjande grupper:
Mossbank i Skottland
Minnesmerket Delting Disaster er sett opp for 22 fiskarar frå området i fire båtar som omkom den 22. desember 1900 omkom i samband med ein kraftig storm.
Iñupiatfolk
Språk
Inuittar og inuittiske språk finst sirkumpolart i Arktis i fleire ulike land. Inuittar er urfolk i Nord-Alaska, Canada og på Grønland. Inuittiske språk har ulike namn etter kva region dei høyrer til. I Nord-Alaska heiter inuittspråket iñupiat. Innan iñupiat finst det fire hovuddialektar: North Slope, Malimiut, Bering Straits og Qawiaraq. Etter vestleg kontakt, særleg streng assimileringspolitikk som kostskular for urfolksungar der ungane blei straffa for å snakka morsmålet sitt, har bruken av språka gått tilbake. I dag snakkar berre rundt 2000 av dei rundt 24500 iñupiatfolka eit av dei opphavlege språka sine.
Lynx Rocks
Lynx Rocks er ei gruppe skjer sørvest i Hero Bay på nordsida av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Området vart ofte vitja tidleg på 1800-talet av engelske og amerikanske selfangarar som opererte frå nærliggande Blythe Bay.
Darwintulipan
Darwintulipan (Tulipa 'Darwin') er ei plante i tulipanslekta i liljefamilien. Darwintulipan er eit hybridkompleks utvikla i Nederland.