cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nasjon
Nokre hovudtrekk i utviklinga av nasjonalstatar
Den sjåvinistiske retorikken frå før første verdskrigen vart i mellomkrigstida ført vidare av mellom anna nasjonalsosialistane, som kombinerte nasjonalisme med ein ekstremt aggressiv imperialisme, rasisme og rasehygiene.
Etter andre verdskrigen kom ei frigjeringsbølgje i dei europeiske koloniimperia. Somme stader utvikla det seg blodige krigar, som i Vietnam og Algerie. I perioden 1945 til rundt 1990 vart det danna ei rekkje nasjonalstatar i dei tidlegare koloniane, og apartheid-styret mellom anna i Sør-Afrika vart avvikla til fordel for ein stat der borgarane har like rettar.
I 1948 oppretta SN staten Israel, som skulle tena som ein heim for forfølgde jødar frå ulike land. Staten vart oppretta i Palestina, som hadde vore eit britisk mandatområde. Israel bygde på sionismen, ein nasjonal ideologi som er i slekt med den etniske eller tyske oppfatninga av nasjonen. Opprettinga førte til ein vanskeleg konflikt med palestinarane, ein konflikt som enno ikkje er løyst.
I 1991 gjekk Sovjetunionen i oppløysing, og resultatet var ei rekkje nye nasjonalstatar også her. På 1990-talet gjekk også Tsjekkoslovakia og Jugoslavia over i historia, og det vart blodige oppgjer mellom tidlegare venefolk på Balkan. Tyskland opplevde derimot ei ny samling, då Vest- og Aust-Tyskland gjekk saman til ein ny tysk stat.
Bømlo
Fjellet Siggjo (474 moh.) ligg på øya. Det har med sin særmerkte formasjon vore eit kjent innseglingsmerke.
Nasjon
Den norske nasjonsbygginga
Då Noreg 14. januar 1814 vart gitt til Sverige og tronfølgjaren Karl Johan etter avtale med dei sigrande maktene i Napoleonskrigane, vakna norske embetsmenn og borgarar til handling. Det resulterte i nasjonalforsamlinga på Eidvoll og grunnlovsvedtaket 17. mai, ei lov Karl Johan seinare på året godtok med små endringar. Eidsvoll-mennene var inspirerte av ideane frå den franske revolusjonen, særleg då dei gjekk inn for ein forholdsvis vid røysterett og ein omfattande trykkje- og ytringsfridom. Derimot gjekk dei inn for ei sterk kongemakt og at den evangelisk-lutherske læra skulle vera statsreligion. Jødar og jesuittar skulle ikkje ha tilgjenge til riket, og munkeordenar var forbodne. Dette kan sjåast som konservative straumdrag.
Bømlo
Namnet Bømlo kjem av norrønt Bymbil som skal kome frå ordet bembel, 'navle' eller 'mage'. I denne samanhengen er det truleg meint i tydinga 'tjukk', 'oppsvollen' som spelar på formasjonen på Siggjo.
Nasjon
Den norske nasjonsbygginga
Henrik Wergeland førte den franske nasjons-tradisjonen vidare. Han dreiv opplysningsarbeid for bønder og arbeidarar, kjempa for religiøs toleranse og engasjerte seg særleg mot den såkalla jødeparagrafen i Grunnlova.
På 1840-talet kom det nasjonale gjennombrotet, som innebar at tysk filosofi og ideane frå nasjonalromantikken fekk sterk innverknad også i Noreg. Norske folkeeventyr, segner, folkeviser og folketonar vart samla inn. Kunstnarane skildra norsk landskap og folkeliv, historikarane skreiv om den norrøne stordomstida, forfattarane skreiv historisk-nasjonale drama og Bjørnstjerne Bjørnson skapte sine bondeforteljingar. Det danske skriftspråket vart eit heitt diskusjonstema, og Ivar Aasen gjorde sitt banebrytande arbeid med norske dialektar og nynorsk skriftspråk. Det nasjonale gjennombrotet vart heilt grunnleggjande for norsk nasjonal identitet og nasjonalkjensle.
Dag Kavlie
Frå 1993 vart han professor II og same året direktør i Noregs forskingsråd.
Nasjon
Den norske nasjonsbygginga
Den meir etniske nasjonsoppfatninga som prega det nasjonale gjennombrotet hadde sine skuggesider. Samane hadde tidlegare vore utsett for hardhendt misjon frå statskyrkja. No skulle dei fornorskast med tvungen norskopplæring i internatskular, der det var forbod mot samisk språk, joik og andre samiske tradisjonar. Denne politikken heldt fram like til 1960-talet.
På 1930-talet gjorde norsk sjåvinisme seg utslag i såkalla ishavsimperialisme, og mellom anna vart det gjennomført ein mislukka okkupasjon av Aust-Grønland.
Den tyske okkupasjonen verka sterkt inn på nasjonalkjensla, og den fekk delvis eit nytt innhald med nye skiljelinjer. Motstanden mot dansk kulturpåverknad kom i bakgrunnen, og etter okkupasjonen fekk sosialdemokratiet si glanstid.
Nasjonane og globaliseringa
Mange nasjonalstatar opplever i dag at nasjonale tradisjonar er under press frå globaliseringa. Nokre ser for seg at nasjonalstaten er i ferd med å gå under. Andre snakkar om ein ny fase i nasjonsbygginga. Utfordringane for nasjonalstatane kjem frå fleire hald:
Tradisjonell nasjonalkultur kontra eit fleirkulturelt samfunn er eit heitt diskusjonstema i mange land. Nokre ser på eit fleirkulturelt samfunn som eit ideal og ønskjer å støtta minoritetane slik at dei kan ta vare på sine kulturelle særtrekk. Andre meiner ein må stilla krav til minoritetane om å læra seg nasjonalspråket og tilpassa seg den nasjonale fellesskapen slik at ein unngår gettoar og uheldig oppsplitting av nasjonen. Mellom desse to ytterposisjonane, multikulturalisme og monokulturalisme, tar nokre til orde for eit mellomstandpunkt. Det går ut på ein aktiv integreringspolitikk, samtidig som minoritetane får rom til å ta vare på sine kulturelle særdrag.
Debatten om nasjon og nasjonalisme
Ein kan skilja ut nokre hovudposisjonar i debatten om kva ein nasjon er:
Frå 1990-talet har det utvikla seg ein livleg, internasjonal debatt om nasjon og nasjonalisme. Bakgrunnen er mellom anna dei etniske eller nasjonale konfliktane på Balkan, i Kaukasus, i Midt-Austen, i Rwanda og i Sør-Asia. Mange forskarar understrekar at nasjonalisme er ein av dei mest kraftfulle faktorane i verdssamfunnet i dag, på godt og vondt.
Miroslav Mentel
Miroslav Mentel er ein tidlegare slovakisk fotballspelar.
Esmarkbreen
Breen er kalla opp etter dansken Jens Esmark (1763-1839), professor i mineralogi ved Universitetet i Oslo.
Miroslav Mentel
Han spela for klubben Urawa Reds.
Esmarkbreen
Kjelder
''
Taijiro Kurita
Taijiro Kurita er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Kashima Antlers, Kyoto Purple Sanga, Consadole Sapporo, Shimizu S-Pulse, Yokohama FC, Mito HollyHock og FC Ryukyu.
Bagett
Ein bagett (frå fransk baguette 'liten pinne') eller parisarloff, er eit slag lyst brød som skil seg ut med ei sprø skorpe med skard i og ei stor lengd jamført med breidda. Tverrmålet på ein vanleg bagett er fem-seks centimeter, og lengda er opptil ein meter. Den tradisjonelle franske bagetten er laga av kveitemjøl, vatn, gjær, salt og inneheld ingen tilsetjingsstoff.
Stutte bagettar blir ofte bruka som sandwichar.
A Little Less Conversation
«A Little Less Conversation» er ein song skriven av Mac Davis og Billy Strange, opphavleg framført av Elvis Presley for filmen Live a Little, Love a Little i 1968. Songen vart ein liten hit i USA då han kom ut som singel med «Almost in Love» som A-side. Ein remix frå 2002 av Junkie XL av ei seinare nyinnspeling av songen av Presley vart ein hit verda over, og toppa singellistene i ni land.
Originalinnspelingar
«A Little Less Conversation» vart først spelt inn 7. mars 1968 i Western Recorders i Hollywood i California, og gjeven ut på singel med «Almost in Love», ein annan song frå filmen. Songen vart ikkje gjeven ut på album før i november 1970 då han kom ut på RCA Camden-plata Almost in Love. Det finst fleire forskjellige opptak av songen frå innspelinga den 7. mars. Singelversjonen bestod av opptak 16, som òg vart nytta i filmen. Versjonen som finst på Almost In Love er opptak 10, og er eitt sekund lengre.
Musikaren på innspelinga 7. mars var Hal Blaine på trommer Al Casey på gitar, Larry Knechtel på bass og Don Randi på piano.
Nyinnspeling for fjernsynssendinga i 1968
Presley spelte inn songen på ny i juni 1968 for musikken til comebackprogrammet hans i 1968, og hadde planar om å spele songen i programmet. Til slutt vart det avgjort å ikkje bruke songen. Den nye versjone transponerte tonearten til A-dur med korvokal frå The Blossoms. I midten av 1990-åra selde Joseph A. Tunzi denne innspelinga til Bertelsmann Music Group og han vart så gjeven ut i 1998 på albumet Memories: The '68 Comeback Special. Tunzi hadde vore den førte som dokumentert denne innspelinga i boka Elvis Sessions II: The Innspelt Music of Elvis Aron Presley 1953-1977 frå 1996.
Junkie XL/JXL-versjonen
Etter at songen var blitt brukt i filmen Ocean's Eleven i 2001, vart «A Little Less Conversation» miksa av den nederlandske musikaren Tom Holkenborg, betre kjend som Junkie XL (eller JXL). Den elektroniske remiksen inneheld Elvis med ei lågare stemme, og det vart lagt vekt på gitarane og blåsarane frå 1968 og ein funky trommerytme. Holkenborg er den første artisten utafor Presley-organisasjonen som fekk løyve frå Elvis Presley-boet til å mikse ein Elvis Presley-song (i 1980-åra hadde den langvarige produsenten til Presley, Felton Jarvis, hatt oversyn med remiksar av fleire av Presley sine innspelingar med nytt akkompagnement med originalvokalen til Elvis. Den første av desse vart gjeven ut på albumet Guitar Man i 1981).
I 2002 vart ein fjernsynsversjon av «A Little Less Conversation» av Junkie XL brukt for Nike sin reklamekampanje for fotball-VM i 2002. Ein singel, tilskriven «Elvis vs. JXL», vart gjeven ut og gjekk til topps i over tjue land.
På same tid vart det gjeve ut eit samlealbum med alle førsteplassane til Presley i USA, kalla ELV1S: 30 No. 1 Hits. I siste augneblin vart «A Little Less Conversation (Junkie's remix Version)» lagt til albumet som den 31. songen før albumet kom ut i oktober 2002. Versjoenn kom òg ut på Junkie XL-albumet Radio JXL: A Broadcast from the Computer Hell Cabin i 2004.
I USA nådde songen 50. plassen på Billboard Hot 100, den første singelen til Presley inne på Hot 100 sidan 1981.
Andre versjonar og nyinnspelingar
Ein livleg eurodance-miks vart laga av CJ Crew, for samlealbumet Dancemania Speed 10 i 2002. I Glee syng Will Schuester (Matthew Morrison) ein kombinasjon av ein spansk- og engelskspråkleg versjon av songen.
Ramslauk
Ramslauk (Allium ursinum) eller bjørnelauk er ein plante i laukslekta i påskeliljefamilien som veks vilt i Noreg. Han veks helst i skuggefull lauvskog langs kysten. For å få nytte ut lyset i skogbotnen startar veksten tidleg om våren. Plantane visnar gjerne tidleg då det om sommaren vert lite lys i skogen.
Blomane er samla i ein stor rund skjerm på toppen av stengelen. Dei er kvite med seks spisse kronblad. Lauken er samansett av berre to blad. Dei held fram å vekse over jorda. Dei får lang stilk. Blada har sterkare grønfarge enn andre laukplanter. Den runde frukta har seks frø.
Tradisjonelt har ramslauken vorte lite brukt. I seinare tid vert han, tilliks med andre laukplanter, brukt til å setje smak på matrettar.
Ramslauken har gitt namn til mange lokale stader. Planten har vore godt kjend fordi han set smak på mjølka når dyr, kyr og geiter, et han under beiting. Det kan føre til av mjølka må kasserast.
Ein kjenner til at ramslauk har vorte brukt mot innvolsorm hjå folk og dyr.
Ramslauk er ein heimleg plante som er ganske vanleg i kyst- og fjordstrøk frå Østfold til Møre, med nokre spreidde funn i Trøndelag. Arten vart i 2021 teken inn på Raudlista som nær truga (NT).
Fylkesveg 769
Han tar av frå fylkesveg 17 i Namsos og går nordover til Foldfjorden, deretter mot nord-aust langs fjorden til Lund. Etter ferja går vegen vestover til Varøy og så nordover til Sørli.
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg, etter at forvaltingsreforma trod i kraft har han status som fylkesveg.
Kłodzko
Kłodzko (tsjekkisk Kladsko; tysk Glatz; latinsk Glacio) er ein by sørvest i Polen i Nederschlesiske voivodskap. Han ligg midt i Kłodzkodalen ved elva Nysa Kłodzka.
Kłodzko er sete i Kłodzko fylke, men sjølve byen er ein separat urban gmina). I 2006 hadde han 28 250 innbyggjarar. Kłodzko er det største handelssenteret, og eit viktig trafikknutepunkt, i området. På grunn av dei mange historiske monumenta i byen vert han stundom kalla «Vesle Praha». Kulturelt og tradisjonelt har byen vore ein del av Böhmen, og var administrativt ein del av Schlesien sidan 1763.
Linz
Linz er den tredje største byen i Austerrike og hovudstad i delstaten Oberösterreich. Han ligg nord i sentrale delar av Austerrike, om lag 30 km sør for grensa til Tsjekkia på begge sider av elva Donau. Byen har om lag 190 000 innbyggjarar og i storbyområdet om lag 271 000 innbyggjarar.
Historie
Byen vart grunnlagd av romarane, som kalla han Lentia, men det var då alt ein keltisk busetnad her kalla Lentos. Byen vart først nemnd i 799. Byen var ein lokal administrasjonsstad i Det tysk-romerske riket, og ein viktig handelsstad som knytte saman fleire handelsruter på begge sider av Donau og vidare til Böhmen, Polen og Baltikum i nord, og Italia i sør. Byen var den siste der den habsburgske keisaren Fredrik III levde sine siste år, og var derfor ein kort periode den viktigaste byen i heile riket. Han mista status til Wien og Praha etter keisaren døydde i 1493. Ein viktig innbyggjar frå byen var Johannes Kepler, som levde her fleire år medan han studerte matematikk. 15. mai 1618 oppdaga han planetane si rørslelov. Det lokale offentlege universitetet er kalla opp etter Kepler, Johannes Kepler Universitet Linz. Ein annan kjend innbyggjar var Anton Bruckner, som var her mellom 1855 og 1868 som lokal komponist og kyrkjeorganist i byen. Den lokale konserthallen, Brucknerhaus, og ein lokal privat musikk- og kunstskule er kalla opp etter han.
Mauthausen-Gusen, nær Linz, var den siste av dei nazistiske konsentrasjonsleirane som vart frigjeve av dei allierte. Medan leiren var i drift var det fangane her som hogg ut steinen som Hitler nytta i dei prestisjetunge byggprosjekta sine rundt om i Riket.
Etter krigen tente Donau, som renn gjennom Linz, som grense mellom dei russiske og amerikanske okkupasjonstroppane. Nibelungen-brua som går over Donau frå Hauptplatz (hovudplassen) var på denne tida Linz si utgåve av Checkpoint Charlie. Nibelungen Brücke med dei to bruhovuda er det einaste byggverket frå planen til Hitler som vart ført opp i Linz.
Mádytos
Mádytos (gresk Μάδυτος) er ein tidlegare kommune i periferieininga Thessaloníki i periferien Sentral-Makedonía i Hellas. Mádytos inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Vólvi.
Dan Broström
Daniel «Dan» Broström (i riksdagen kalla Broström i Göteborg, ) var ein svensk skipsreiar og politikar for Liberale samlingspartiet. Han overtok leiinga av Broströmskoncernen frå faren sin og leia reiarlag- og industrikonsernet fram til han døydde i 1925.
Han var mellom anna med å skipe Svenska Amerika Linien og medverka mykje til at skipsbyggeria i Göteborg, som Götaverken og Eriksberg, fekk eit oppsving.
Marcelo Morales
Marcelo Morales er ein tidlegare argentinsk fotballspelar.
Dan Broström
Frå 1914 til 1917 var han statsråd og sjef for marinedepartementet i regjeringa til Hjalmar Hammarskjöld.
Marcelo Morales
Han spela for klubben Urawa Reds.
Nord-Aurdal kommune
Nord-Aurdal er ein kommune i Innlandet fylke. Han grensar i nordaust til Gausdal og Nordre-Land, i aust til Etnedal, i søraust til Sør-Aurdal, i sørvest til Gol, i vest til Hemsedal, og i nordvest til Vestre Slidre og Øystre Slidre.
Kommunen ligg i Valdres i det sentrale Sør-Noreg, mellom Hallingdal, Gudbrandsdalen og Land.
Folkesetnad
Om lag halvparten av nord-aurdølane bur i tettstadene Fagernes (1767 inb.), Leira (792 inb.) og Aurdal (718 inb.).
Mål
Det tradisjonelle målføret i kommunen er valdresmål. Målform i kyrkje og skule skiftar mellom dei ulike bygdene.
Geografi
Dei største innsjøane er Tisleifjorden, Ølsjøen, Strondafjorden (delt med Vestre Slidre), Aurdalsfjorden og Steinsetfjorden (delt med Etnedal). Elva Tisleia kjem frå Tisleifjorden og renn inn i Ølsjøen, mens ut or denne renn Åbjøra (regulert) til Aurdalsfjorden.
Valdres dannar kjeldene til Begnavassdraget, og elva Begna renn gjennom store delar av dalen. Den fører hovuddelen av tilsiget til Strondafjorden og har utlaup frå den og til Aurdalsfjorden. Derifrå renn elva søraustover til Sperillen.
Høgaste punkt i kommunen er Djuptjernkampen med ei høgd på 1325 meter over havet. Om lag 50 % av kommunen ligg meir enn 900 meter over havet. Kommunens lågaste punkt er 410 meter over havet.
Nord-Aurdal måler 52.4 km på nord-sør-aksen og 43.3 km på aust-vest-aksen.
Næringsliv
Primærnæringane er framleis den viktigaste næringa i kommunen. I tillegg til offentleg sektor og tenesteytande næringar så er turistnæringa også betydeleg med mellom anna Valdres skisenter og Valdres alpinsenter.
Det store friluftsmuseumet Valdres Folkemuseum ligg på halvøya Storeøya på Fagernes.
Syse-regjeringa
Jan P. Syse si regjering blei utnemnd 16. oktober 1989 og sat til 3. november 1990. Regjeringa var ei koalisjonsregjering mellom Høgre, Kristeleg Folkeparti og Senterpartiet.
Regjeringa hadde følgjande medlemmer:
Statsminister
Utanriksminister
Statsråd i:
Utanriksdepartementet Sjef for handels- og skipsfartssaker
Utanriksdepartementet Sjef for bistandssaker
Departementet for utviklingshjelp
Finansdepartementet
Marthabreen
Isbreen er kalla opp etter Martha Luncke, som var gift med den norske topografen Bernhard Luncke.
Syse-regjeringa
Næringsdepartementet
Forsvarsdepartementet
Sosialdepartementet
Berte Rommetveit
Berte Rommetveit er ein norsk skodespelar frå Stord. Ho fekk sitt store gjennombrot med filmen United frå 2003, der ho spela den kvinnelege hovudrolla. Rommetveit er òg fast medverkande i Mostraspelet på Bømlo. Ho har spela i ymse reklamefilmar. Faren Geir Rommetveit er tidlegare nyhendejournalist i NRK Hordaland.
Abolisjonisme
Abolisjonisme er politisk kamp for å oppheva slaveri. Ordet kjem frå ei gruppa som kalla seg abolisjonistar i Nord-Amerika og jobba for å oppheva slaveriet. Seinare er ordet brukt generelt om kampen mot slaveri og slavehandel, men også kamp mot prostitusjon og dødsstraff.
Syse-regjeringa
Samferdsledepartementet
Justis- og politidepartementet
Forbrukar- og administrasjonsdepartementet
Familie- og forbrukardepartementet
Arbeids- og administrasjonsdepartementet
Kommunal- og Arbeidsdepartementet
Kommunaldepartementet
Landbruksdepartementet
Miljøverndepartementet
Kyrkje- og Undervisingsdepartementet
Utdanningsdepartementet
Kultur- og vitskapsdepartementet
Kyrkje- og Kulturdepartementet
Duodji
Duodji er ei nemning på tradisjonelt samisk handverk og kunsthandverk. Ordet duodji vert bruka både om det å lage noko og det som vert laga.
Produkt
Duodjitradisjonen har først og fremst gått ut på å laga bruksgjenstandar og klede, men har som anna brukskunst òg vore driven av estetikk. Nokre gjenstandar blei laga for byttehandel og sal. Tradisjonelle ting ein kan laga innan duodji er klede, smykke, guksiar (trekoppar), komser, pulkar og ski. Gjenstandane vil ofte ha spesielle fargar og former, gjerne prega av lokale tradisjonar eller familietradisjonar.
I nyare tid har ein også laga andre ting inspirert av tradisjonell utforming, og det er kome til nye element, som meir figurativ kunst. Det er også vorte vanlegare å laga duodji for sal.
Opplæring og fremjing
Tradisjonelt var opplæringa i duodji ein sjølvsagt del av opplæringa i heimen. I Noreg er utdanninga innan duodji no ein del av utdanningsprogrammet Design og handverk med to år på skule og to år i lære ute i bedrift. Første skoleåret er «Vg1 Design og handverk» og andre skoleåret er «Vg2 Design og duodji». Opplæringa omfattar arbeid i verksemd og fagbrev.
Duodji er særskilt studiefag ved Samisk høgskole i Kautokeino. I 2010 utnemnde høgskulen Gunvor Guttorm til verdas første professor i dudji. I 2011 delte høgskolen ut dei første bachelorgradane i duodji nokonsinne.
Duodjeinstituhtta (DI) i Kautokeino vart stifta i 1993 og har fremjing av næringsutvikling frå tradisjonell duodji som målsetjing.
The Fox and the Hound 2
The Fox and the Hound 2 (norsk tittel: To gode venner 2) er ein amerikansk animert direkte-til-video-film frå 2006, produsert av DisneyToon Studios. Han er oppfølgjaren til The Fox and the Hound frå 1981 og vart regissert av Jim Kammerud. Filmen vart utgjeven den 12. desember 2006 i USA og 26. februar 2007 i Europa. Han handlar om Todd og Copper medan dei er unge. Venskapane deira blir sette på prøve då Copper blir med ein flokk andre hundar som interesserer seg for song. Dei originale stemmene i filmen har mellom andre Reba McEntire og Patrick Swayze.
Duodji
Opplæring og fremjing
Sámi duodji-merket er eit nordisk sløydmerke som garanterer at produktet er laga etter samiske håndverkstradisjonar og at det er brukt tradisjonelle materiale og teknikkar.
Bakgrunnsstoff
Utsal
1263
1263 (romartal MCCLXIII)
François-Marie de Broglie
François-Marie de Broglie, seinare '''1. duc de Broglie''',, den tredje sonen til Victor-Maurice de Broglie, var ein fransk militær leiar. Han vart kalla opp etter bestefaren, som var den første comte de Broglie i Frankrike.
Han gjekk inn i hæren i tidleg alder og hadde ei variert karriere før han 23 år gammal vart oberstløytnant i kavaleriregimentet til kongen.
Han tente kontinuerleg under den spanske arvefølgjekrigen og var til stades under slaget ved Malplaquet. Han vart generalløytnant i 1710 og tente med Villars i det siste felttoget i krigen og ved slaget ved Denain. I fredstida heldt han fram karrièren innan militæret og i 1719 vart han generaldirektør for kavaleriet og dragonane. Han vart òg sett til diplomatiske oppgåver og var ambassadør i England i 1724.
Krigen i Italia førte han ut i felten att i 1733, og året etter vart han fransk marskalk. I felttoget i 1734 var han ein av dei øvstkommanderande på den franske sida, og kjempa i slaga ved Parma og Guastalla. Ei kjend hending då han så vidt klarte å rømme då fienden storma forlegningen hans i Secchia (slaget ved Quistello) natt til 14. september 1734.
I 1735 vart han erstatta av marskalk de Noailles. Han vart generalguvernør i Alsace då Fredrik den store uventa vitja Strasbourg i 1740.
I 1742, under den austerrikske arvefølgjekrigen vart Broglie kommandør av den franske hæren i Tyskland, men leiareigenskapane hans svikta han. Han hadde alltid vore forsiktig og trygg, og mangla fleksibilitet og djervskap. Det einaste han lukkast med i krigen var å erobre område Sahay (25. mai 1742), som han fekk tittelen hertug av Broglie for og vart pair av Frankrike. Han returnerte til Frankrike i 1743 og døydde to år seinare.
Han var far til Victor-François de Broglie og Charles-François de Broglie.
Peter Eriksson
Lars-Johan Peter Eriksson er ein svensk politikar fødd I Tranås, Jönköpings län. Han er talsperson for Miljöpartiet de Gröna. Han vart vald inn på Riksdagen frå Östergötlands län i 2002. Han vart òg innvalt på Riksdagen frå 1994 til 1998.
Slottet i Versailles
Slottet i Versailles (fransk Château de Versailles), ofte berre kalla Versailles, er eit kongeleg slott i Versailles vest for Paris sentrum.
Det norske herrelandslaget i fotball
Det norske herrelandslaget i fotball vert leia av den tidlegare fotballspelaren Ståle Solbakken.
Slottet i Versailles
Det majestetiske slottet og parken rundt blei oppført av Ludvig XIV, kjend som Solkongen, for å visa fram makta si og for å flytta frå opprørske Paris.
Det norske herrelandslaget i fotball
Åge Hareide trekte seg som landslagstrenar 8. desember 2008, etter å ha leia laget sidan han tok over etter trenarlaget til Nils Johan Semb i 2004. Dei fremste merittane er deltakinga i VM-sluttspela i 1938, 1994 og 1998, i tillegg til Europameisterskapen i 2000 – og Bronselaget frå 1936. Av dei mest kjende enkeltkampane er sigeren over Brasil i 1998-VM og sigrane over England i VM-kvalifiseringskampane i 1981 og 1993.
Slottet i Versailles
Slottet er kjend for ei rekke historiske hendingar, som utropinga av Det tyske keisarriket i 1871 etter at Frankrike tapte den fransk-prøyssiske krigen, og Versaillestraktaten som blei utforma og underskriven her etter første verdskrigen.
Det norske herrelandslaget i fotball
Historie
Fotballen kom til Noreg frå Storbritannia på 1880-talet, og vart raskt ein populær sport både blant dei aktive og publikum. Den første fotballklubben i Noreg, Christiania Footballclub vart stifta i 1885. Fleire klubbar kom til, og det oppstod etterkvart eit behov for å få organisert fotballen i Noreg. På initiativ frå Ski- og Fotballklubben Lyn vart Norsk Fodboldforbund stifta i 1902. Same år fekk NFF ansvaret for å organisere Noregsmeisterskapen i fotball, og i 1908 fekk NFF invitasjon frå det svensken fotballforbundet om å spele ein landskamp. I høve NFFs 100 årsjubileum i 2002 opna Fotballmuseet på Ullevaal Stadion. Her kan ein oppleve norsk fotball si historie og gjenoppleve dei store augneblunkane.
Slottet i Versailles
Det barokke slottet i Versailles inspirerte monarkar og andre byggherrar rundt om i Europa til å oppføra liknande bygg. Det står i dag på UNESCO-lista over verdsarva.
Det norske herrelandslaget i fotball
1910-talet: Den spede byrjinga
Den historiske kampen byrja veldig bra for det norske laget. Minotti Bøhn sette inn dei første måla til kampen rett frå avspark, utan at nokre av dei svenske spelarane hadde vore borti ballen. Deretter gjekk det dårlegare. Det hjelpte lite at Bøhn sette inn endå eit mål, og at Hans Endrerud òg teikna seg på scoringslista. Då kampen var over hadde svenskane vunne 11-3.
Det gjekk to år til neste gong eit norsk landslag vart sett saman. Òg denne gongen var det svenskane som var motstandar, og denne gongen vart kampen spelt på Gamle Frogner i Kristiania. Det var derimot svenskane som vann denne gongen òg, 4-0 vart sluttresultatet. Tormod Kjeldsen frå Larvik Turn debuterte i denne kampen, 15 år og 11 månader gammal, og er enno tideneS yngste med det norske flagget på brystet. To strake tap vart det òg i 1912, då Noreg deltok i OL i Stockholm. Motstandarar var og Austerrike.
1920-talet: Teikn til betring
Våren 1918 kom svenske Birger Möller til Kristiania, og tok fatt på den nye jobben sin som norsk landslagstrenar. Det blir sagt at Möller var ein god inspirator, og brukte mykje tid på samspel, teknikk og terping på detaljar. Dette skulle snart gje resultat. Etter å ha spelt 27 kampar utan ein einaste siger, kom vendepunktet for det norske landslaget 16. juni 1918. Berre eit drygt halvår etter fadesen i København tok Noreg sin aller første siger då dei vann 3-1 over Danmark. Nokre månader seinare vart det òg siger over Sverige, og året etter vart svenskane feia av banen med 5-1 i Göteborg – Noregs første bortesiger.
Den største største stjerna til Noreg i denne perioden var Odd-spissen Einar «Jeja» Gundersen, som skåra til saman 26 landslagsmål mellom 1917 og 1928. Andre profilar var lagkaptein Gunnar Andersen (Lyn), Per Skou (Lyn og Odd) og Asbjørn Halvorsen (Sarpsborg). Desse spelarane utgjorde stamma i det norske laget som deltok i OL i Antwerpen i 1920, der Noreg tok sin til no største skalp. Få hadde rekna at Noreg hadde noko sjanse i opningskampen mot. Rett nok var det engelske laget eit amatørlag, men dei vart uansett rekna som store favorittar – ikkje berre til å slå Noreg, men til å vinne heile turneringa. Det blir sagt at Gunnar Andersen var den første som viste at engelskmennene slett ikkje var overmenneske, ved å drible av opptil tre-fire engelskmenn om gongen. Sjølvtilliten smitta over på dei andre norske spelarane, og då kampen var over hadde Noreg vunne 3-1 etter to scoringar av «Jeja» Gundersen og eitt mål av Einar Wilhelms. Som løn for den sensasjonelle sigeren fekk Noreg møte i neste runde. Den kampen tapte Noreg 4-0. Noreg tok nokre fleire skalper i åra som følgde. Dei vann 2-0 over i Paris i 1923, og tok òg nokre fleire sigrar mot svenskane. På siste halvdelen av 1920-talet var derimot landslaget tilbake i kvardagen. Mellom 1924 og 1928 vann Noreg berre fire landskampar – samtlege mot.
I 1929 og på byrjinga av 1930-talet byrja den svake trenden igjen å snu, mykje takka vere keeper Henry «Tippen» Johansen og målkongen Jørgen Juve, som begge nokre år seinare skulle bli med på det som kanskje den dagen i dag enno er dei største augneblunkane i norsk landslagsfotball. 23. juni 1929 vart det siger med 5-2 over Danmark i København – Noregs første bortesiger over Danmark.
1930-talet: Bronsealderen
I 1933 debuterte Reidar Kvammen på det norske landslaget. To år seinare fekk Arne Brustad debuten sin, og i 1934 returnerte den tidlegare landslagsspelaren Asbjørn Halvorsen til Noreg etter tolv år i tysk fotball. Desse hendingane markerer byrjinga på «bronsealderen» i norsk fotball.
Då Halvorsen returnerte frå Tysklandsopphaldet sitt vart han tilsett som generalsekretær i NFF. Han vart dermed formann i landslaget sin uttakskomité, og fungerte òg som landslagstrenar. På denne tida hadde landslagstrenaren berre ansvar for å trene spelarane, medan alt som hadde med laguttak vart gjort av uttakskomitéen. Den kombinerte rolla gjorde derimot at Halvorsen vart Noregs første «moderne» landslagssjef.
Sjølv om Noreg hadde hatt ganske gode resultat i åra før Berlin-OL (mellom dei sigrar over Austerrike og ) var det få som trudde laget kunne hevde seg blant dei beste i OL-turneringa. Den første kampen gav ein oppskriftsmessig siger mot. Neste motstandar var vertsnasjonen, som hadde slått 9-0 i sin første kamp. Det blir at sagt dei norske leiarane allereie hadde planlagt heimereise to dagar etter Tysklandskampen. Dei planane måtte i så fall endrast.
Med Hitler og Goebbels som tilskodarar vann Noreg fullt fortent 2-0 over Tyskland. Begge måla vart skåra av Magnar Isaksen. Tyskarane var slått ut, og Noreg var klare for semifinale mot. Semifinalen vart jamspelt, men det var italienarane som trekte det lengste strået. Sluttresultatet vart 2-1 etter ekstraomgangar, og Arne Brustad skåra det norske målet. Brustad vart òg den store spelaren i bronsefinalen mot, der Noreg vann 3-2, og sikra seg bronsemedaljane. Brustad skåra alle dei tre norske måla, og vart framheva som ein av dei beste spelarane i turneringa av både norsk og utanlandsk presse. Bronselaget var fødd.
[[Fil:Bronselaget_1936.jpg|mini|300px|Bronselaget frå 1936
Bak frå venstre: Brustad, Isaksen, Kvammen, Ulleberg, Holmberg, Martinsen, Frantzen, Juve. Føre frå venstre: Eriksen, Johansen, Holmsen.]]
To år seinare deltok Noreg i fotball-VM. Noreg hadde kvalifisert seg etter å ha slått 6-5 samanlagt over to kampar. Reidar Kvammen skåra to mål i begge kampane. I sluttspelet, som vart arrangert i Frankrike og vart spelt i cupformat, vart Noreg trekt mot dei regjerande verdsmeistrane Italia.
Kampen, som vart spelt i Marseille, var særs jamspelt og spennande. Italia tok ei tidleg leiing, men Noreg utlikna sju minutt før slutt då Brustad dribla seg gjennom heile det italienske forsvaret og sette ballen i mål. Nokre minutt seinare trudde alle at Brustad hadde skåra sitt andre, men dette målet vart særs tvilsamt annullert for offside. «Korleis dommaren kunne annullere dette flotte målet står for tilskodarane enno som ein gåte», skreiv Dagbladet i referatet sitt. Dermed vart det nok ein gong ekstraomgangar, der Italia gjekk sigrande ut etter ei scoring av Silvio Piola. Akkurat som i OL to år tidlegare tapte Noreg for Italia etter ekstraomgangar, og akkurat som i Berlin-OL gjekk Italia til topps i heile turneringa. Brustad fekk eit plaster på såret då han nokre månader seinare vart teke ut på Europalaget som møtte på Wembley.
22. oktober 1939 tapte Noreg 4-1 for Danmark i København. Det skulle vise seg å bli den siste landskampen til Noreg på nesten seks år.
1940-talet: Gjenoppbygging
Då tyskarane invaderte Noreg vart det slutten på praktisk talt all organisert fotball i landet som følgje av idrettsboikotten. Fleire av heltane frå 1936, mellom dei Reidar Kvammen og Asbjørn Halvorsen, hamna i konsentrasjonsleir. Det lange opphaldet sette naturleg nok norsk fotball eit langt skritt tilbake, noko som skulle bli ettertrykkeleg klart 21. oktober 1945, då Noreg møtte Sverige i Stockholm.
Nesten alle dei gamle heltane var med då Noreg møtte Sverige for første gongen på over seks år. Det norske laget inkluderte Brustad, Øivind Holmsen og Alf «Kaka» Martinsen, som alle hadde vore med på Bronselaget, i tillegg til Kristian Henriksen, Knut Brynildsen og Rolf Johannessen, som var med på VM-laget i 1938. Seks år er derimot lang tid i fotball, og svenskane, som ikkje hadde vore med i krigen, hadde eit storlag på gang. Sluttresultatet vart 10-0 til Sverige. Då svenskane skåra det niande målet sitt skal Henriksen ha sagt «No satsær vi på uavgjort, guttær» til lagkameratane. Bronsealderen i norsk fotball var definitivt over.
Det skulle derimot kome nye spelarar utover på slutten av 1940-talet. To av dei største profilane var Gunnar Thoresen og Thorbjørn «Klippen» Svenssen. I tillegg hadde bronsehelten Reidar Kvammen enno litt å bidra med på banen. Nokre storsigrar vart det òg. I 1946 vart feia av banen med 12-0, og to år seinare vann Noreg 11-0 mot  i ein kamp der Odd Wang Sørensen skåra fem mål – noko som enno er norsk rekord for mengder mål i éin og same landskamp.
I 1949 debuterte ein 18 år gammal indreløpar frå Ørn ved namn Per Bredesen. Han skåra i debuten og fekk strålande kritikkar. Noreg hadde fått ei ny stjerne, og ved inngangen til 1950-talet snakka ein om at Noreg hadde eit nytt storlag på gang. Di verre vart unge Bredesen eit kortvarig kjennskap for landslagspublikummet. I 1952 reiste Bredesen til Italia, og signerte proffkontrakt for Lazio – og ifølgje dei då sjølvpålagte amatørreglane vart han dermed utelukka frå vidare landslagsspel. I ein alder der dei fleste andre nasjonane i Europa hadde innført profesjonell fotball, stod det gamle amatøridealet enno høgt i kurs her heime.
1950-talet: Middelmåtig
Det var langt mellom sigrane for det norske landslaget på 1950-talet, og dei få kampane Noreg klarte å vinne var stort sett mot Finland og. Rett nok klarte Noreg å dra i land ein sensasjonell 2-1-siger over Ungarn i 1957 – og det attpåtil i ein VM-kvalifiseringskamp, men elles var det langt mellom høgdepunkta. I returkampen mot Ungarn vart forresten Noreg sendt heim med 0-5 i kofferten.
Blant lyspunkta heldt forsvarsklippen Thorbjørn Svenssen stand gjennom heile tiåret, og då han avslutta landslagskarrieren sin i 1962 hadde han spelt utrulege 104 landskampar – 93 av dei som kaptein. Saman med engelske Billy Wright var han den einaste spelaren i verda som hadde passert 100 landskampar på dette tidspunktet. Ein annan norsk profil på denne tida var Harald Hennum, som med sine 25 mål er den mestskårande spelaren på landslaget etter krigen.
Det er derimot liten tvil om at Noreg kunne trengt ein speler som Per Bredesen, men amatørreglementet gjaldt enno, sjølv om det i 1960 vart oppmjukna slik at den heimvendte proffen Ragnar Larsen igjen fekk lov å spele med flagget på brystet.
Botnen vart nådd i 1959 då Noreg avslutta året med fire strake tap og 22 baklengsmål. Sjølv Island vart det tap for dette året.
1960-talet: Skippertak
Etter den sørgjelege avslutninga året før, vart austerrikske Willi Kment henta inn som ny trenar i 1960. Seinare same år debuterte ein ung bergensar som var døypt Roald Jensen, betre kjend under kallenamnet «Kniksen», på landslaget. Den spedbygde tenåringen dribla seg forbi alt og alle, og med eitt hadde Noreg funne ein ny stjernespelar – og ny optimisme. Eit anna stortalent, Viking sin Olav Nilsen debuterte eit par år seinare. Landslaget fekk glede av «Kniksen» i fire år, før han, akkurat som Per Bredesen før han, vart proff i utlandet, og dermed vart uaktuell for vidare landslagsspel.
Det var lite betring å spore i resultatkolonnen, men av og til greidde Noreg å presterte eit sjokkresultat. I 1961 vann ikkje landslaget ein einaste kamp. I 1962, derimot, vart det siger over både og Sverige. I det heile var 1960-talet ein periode der Noreg enno tilhøyrde det nedre sjiktet i europeisk fotball, men ved einskilde høve klarte å slå dei store gutane. Eit døme på dette var den høgst overraskande 4-3-sigeren i Bergen. Ein kom derimot brutalt ned på jorda igjen seinare same år då Noreg tapte 9-0 for. Eit av Noregs mest oppsiktsvekkande resultat på 1960-talet var sigeren over i ein VM-kvalifiseringskamp i 1965. Jugoslavia hadde spelt EM-finale nokre år tidlegare, men måtte reise heim frå Ullevaal med 0-3 i kofferten, etter scoringar av Finn Seemann, Olav Nilsen og den nye stjernespelaren frå nord, Harald Berg. Noreg spelte òg jamt i denne kvalifiseringa, men det vart til slutt to knipne tap for franskmennene. Dette var uansett det næraste Noreg hadde kome eit sluttspel sidan stordomstida på 1930-talet.
Noreg møtte Frankrike på nytt i kvalifiseringa til VM i 1970. I heimekampen tapte Noreg oppskriftsmessig 1-3, men i bortekampen gjorde landslaget eit nytt skippertak og sjokkerte det franske heimepublikummet med å vinne 1-0. Odd Iversen skåra det einaste målet i kampen.
1970-talet: Meir av det same
I 1969 vart den sjølvpålagte amatørparagrafen til NFF oppheva. Dermed kunne utanlandsproffar som «Kniksen» og Finn Seemann igjen ta på seg landslagstrøya, og Harald Berg og Odd Iversen kunne reise ut med god samvit, utan at det øydela høva deira for vidare landslagsspel.
Resultatmessig var det enno lite betring å spore som følgje av regelendringa. Faktisk vart resultatet til landslaget på første halvdelen av 1970-talet om mogleg enno dårlegare. Under kvalifiseringa til EM i 1972 tok Noreg eitt poeng på seks kampar, og i 1972 tapte Noreg 9-0 for Nederland i ein VM-kvalifiseringskamp. Året etter gjekk Noreg på eit kanskje enno meir audmjukande nederlag då dei tapte for.
Det var derimot nokre lyspunkt å spore. Først og fremst gjennom vår nye stjernespeler Tom Lund, som debuterte i 1971. «Tommy» var ein fantastisk speler, og blir av mange rekna som den beste norske spelaren nokosinne – men sjølv ikkje han klarte å bere laget på eigahand, og Noreg enda som regel heilt sist i sine kvalifiseringsgrupper til VM og EM.
På siste halvdelen av 1970-talet var det derimot ei lita betring i resultata. Oppført av Tom Lund og den nye trenaren Tor Røste Fossen vart det sigrar over både og Sverige i kvalifiseringa til VM i 1978. Sistnemnte kamp blir nok likevel best huska på grunn av grisetaklinga til Svein Grøndalen av den svensken stjernespelaren Ralf Edström. Då Noreg spelte den siste kvalifiseringskampen sin borte mot Sveits hadde Noreg framleis eit teoretisk høve til å nå sluttspelet. Kampen enda derimot 1-0 til sveitsarane, og dermed måtte Noreg nok ein gong bli heime.
Ved sida av A-landslaget hadde Noreg òg eit eige OL-lag på siste halvdelen av 1970-talet. Kriteriet for å spele på OL-laga var at du ikkje var profesjonell, og ikkje hadde spelt nokre VM-kvalifiseringskampar. OL-laget var med andre ord eit B-landslag, men kampane deira vart likevel rekna som offisielle landskampar i Noreg – og i 1979 kvalifiserte OL-laget seg til sluttspelet i Moskva etter å ha slått Finland og sine amatørar i kvalifiseringa. Arne Larsen Økland vart den store helten med sitt vinnarmål i den avgjerande bortekampen mot tyskarane. Økland vart forresten proff i tysk fotball kort tid etterpå.
Det vart derimot aldri noko OL-sluttspel på dei norske spelarane sidan Noreg, saman med USA og dei fleste landa i Vest-Europa, boikotta Moskva-OL som protest mot den sovjetiske invasjonen i Afghanistan.
1980-talet: Høgt oppe og langt nede
I den første landskampen på 1980-talet vart det siger over. Ein lovande start på det nye tiåret. Den gode trenden fortsette med 6-1-siger over Finland (ein kamp der Pål Jacobsen skåra fire mål) og siger over Sveits i VM-kvalifiseringa. At det òg vart 0-4 på Wembley var heller ikkje nokon katastrofe. Så mykje betre enn oss var trass alt engelskmennene – trudde ein.
Knipne tap for Ungarn og våren 1981 sikra at Noreg ikkje kom til noko VM-sluttspel denne gongen heller, men vi hadde enno æra å spele for då sjølvaste England inntok Ullevaal 9. september 1981. Våre fem tidlegare møte med engelske heltidsproffane hadde gjeve fem tap og ein målskilnad på 2-24. Rett nok hadde vi slått England i Antwerpen 61 år tidlegare, men det var jo mot eit engelsk amatørlag. Det var med andre ord få som trudde på noko anna enn nok eit tap denne haustdagen, men vonleg kunne ein kanskje avgrense tapet til eit par mål. I denne kampen hadde jo Noreg Tom Lund og den nye stjerna Hallvar Thoresen tilbake på laget. Ingen av dei hadde spelt kampen på Wembley året før.
Oppført av Tom Lund hadde Noreg eit godt lag på byrjinga av 1980-talet. Året etter England-sigeren vart utklassa i ein EM-kvalifiseringskamp der Lund, Økland og Åge Hareide skåra dei norske måla – og ved utgangen av 1982 så det ut til at Noreg endeleg kunne klare å kome til eit sluttspel igjen. Slik gjekk det ikkje. Tom Lund la opp midtvegs i kvalifiseringa, og utan playmakeren sin var Noreg igjen eit middelmåtig lag. Noreg tok berre eitt poeng på dei attverande EM-kvalifiseringskampane, og enda nok ein gong sist i gruppa.
OL-laget vart òg sett saman igjen, denne gongen for å kvalifisere seg til olympiaden i Los Angeles. Noreg kom derimot berre på tredjeplass i gruppa si bak og  – men då austblokklanda seinare valde å boikotte OL som eit slags takk for sist, fekk Noreg den ledige plassen. Noreg klarte å bite godt frå seg i OL-turneringa, men trass i eit vedvarande press vart det mållaust i opningskampen mot. I den andre kampen vart det eit knipent tap for Frankrike, og då hjelpte det lite at Noreg vann 2-0 over i den siste kampen. Noreg vart slått ut i det innleiande gruppespelet. På den ljose sida inneheldt OL-laga ei rekkje spelarar som skulle bli viktige bidragsytarar for A-landslaget i åra framover – spelarar som Per Egil Ahlsen, Terje Kojedal, Tom Sundby og ikkje minst keeper Erik Thorstvedt.
På midten av 1980-talet tok landslaget to nye skalpar. I 1985 vann Noreg borte over dei regjerande verdsmeistrane frå Italia, og våren etter vart dei komande verdsmeistrane slått på Ullevaal. Begge desse kampane var derimot privatlandskampar, og i dei kampane som verkeleg hadde tyding var Noreg fortsett ein kasteball. Berre nokre veker etter sigeren over Italia tapte Noreg 5-1 for Danmark i eit VM-kvalifiseringskamp på Ullevaal, og i kvalifiseringa til EM i 1988 vart ein imponerande siger over Frankrike etterfylgt av to strake tap for Island. Noreg på 1980-talet var eit lag som på ein god dag i stand til å slå kven som helst. Problemet var berre at Noreg på ein dårleg dag var i stand til å tape for kven som helst – og at det var fleire dårlege enn gode dagar.
1990-talet: Drillos erobrar verda
Etter ein dårleg start på kvalifiseringa til 1992-EM, valde landslagssjef Ingvar Stadheim å trekkje seg i oktober 1990. Han vart erstatta av U21-landslagstrenar Egil «Drillo» Olsen, og dette trenarbyttet skulle føre til den beste perioden til landslaget i moderne tid.
Drillo hadde klåre oppfatningar om korleis fotball skulle spelast, og hadde nokre ufråvikelege prinsipp i spelestilen sitt: hissige gjennombrot, soneforsvar, at ballen alltid skulle spelast i lengderetninga, at ein skulle slå langt når motstandaren var i balanse og utnytte overgangar når motstandaren var i ubalanse. Det var ikkje alltid like pent å sjå på, men spelestilen gav resultat.
Viss ein ser på enkeltspelarane var nok ikkje dette det beste laget Noreg nokosinne hadde hatt. Strengt tatt hadde Noreg anno 1990 berre to spelarar som heldt høg internasjonal klasse – Erik Thorstvedt og Rune Bratseth. Desse to vart berebjelkane i landslaget, som elles vart supplert med unggutar som Øyvind Leonhardsen, Stig Inge Bjørnebye, Lars Bohinen og Erik Mykland.
Den første indikasjonen på at Noreg hadde noko stort på gang kom i EM-kvalifiseringskampen mot Italia 5. juni 1991, der Noreg vann 2-1 etter scoringar av Bohinen og Tore André Dahlum. Tidlegare same kveld hadde U21-landslaget slakta Italia sine unggutar med heile 6-0. Noko EM-sluttspel vart det likevel ikkje, men Noreg hengde med i gruppa heilt til siste kampen og enda til slutt på ein respektabel tredjeplass, bak Sovjetunionen og Italia.
Mot slutten av EM-kvalifiseringa børsta Drillo støvet av den tidlegare ungdomsstjerna Kjetil Rekdal, som hadde vore ute av landslagsdiskusjonen i over to år etter eit mislukka opphald i tysk fotball. Han skulle bli ein av dei viktigaste spelarane for landslaget på 1990-talet.
I kvalifiseringa til 1994-VM hamna Noreg i gruppe med England, Nederland og Polen – ei tilsynelatande umogleg oppgåve. Noreg opna kvaliken med å slå miniputtstaten heile 10-0. Denne kampen vart følgt av ein overraskande siger over Nederland, og då Noreg òg klarte uavgjort borte mot England takka vere Kjetil Rekdal sitt draumetreff frå drygt 20 meter byrja ein for alvor å tru på VM-billett.