cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fermentering
Fermentering er biologiske prosessar der mikroorganismar konsumerer næringsemne dei lever og veks i. Prosessen vart bruka alt i bronsealderen for å konservere mat. Vitskapen som studerer fermentering vert kalla zymologi.
Sindikí
Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane Kerkíni, Petrítsi, Promakhónas, Ángistro, Sidirókastro og Akhladokhóri. Dei seks tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Fermentering
Fermentering inneber ein anaerobisk metabolisk nedbryting av eit næringsemne utan nokon netto-oksidasjon.
Sindikí
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Kirkens Bymisjon
Kirkens Bymisjon er ein diakonal stiftelse som driv sosialt arbeid på fleire felt, mellom anna innan rusomsorg, eldreomsorg, barnevern, tiltak for barn og unge familiar og tiltak blant personar med prostitusjonserfaring.
Fermentering
Fermentering av mat
Fermentering er eit breitt omgrep som er knytt til ulike måtar å konservere mat på. Eit vanleg døme er produksjon av vin som skjer ved at gjærsopp får vekse i ei løysing av sukkerhaldig fruktsaft. Gjæren forbruker sukkeret og gjev frå seg etanol og karbondioksid og ei mengd andre smaksemne.
Kirkens Bymisjon
Kirkens Bymisjon driv òg kyrkjeleg arbeid med gudstenester, open kyrkje, sjelesorg, forkynning og anna arbeid i samarbeid med kyrkjelyder og lokale organisasjonar.
Fermentering
Fermentering av mat
Når ufarlege mikroorganismar får vekse i eit næringsemne, konsumerer dei stoff som andre organismar treng for å vekse. Dette gjer at fermentert mat held seg mykje betre enn fersk. Ei vanleg form for fermentering er mjølkesyregjæring som inneber at bakteriar produserer mjølkesyre. Ved mjølkesyregjæring vert pH-verdien senka, slik at bakteriar som kan øydeleggje maten ikkje trivst. Eit døme på dette kan vere syrning av mjølk.
Kirkens Bymisjon
Historie
Kirkens Bymisjon vart grunnlagt av professor i teologi Gisle Johnson 22. januar 1855 under namnet «Christiania Indremissionsforening», seinare «Oslo Indremisjon». Ei tid gav dei ut vekeavisa Vår Kirke. I 1875 bygde foreininga bedehuset Hauges Minde der det ei tid både var skule for misjonsprestar, mellomskule og gymnas.
Fermentering
Fermentering av mat
Ei anna form for fermenterting er bruk av muggsopp ved produksjon av muggost. Norsk gamalost og pultost er fermenterte ostar.
Ved produksjon av snus fermenterer ein tobakken saman med salt og vatn.
Kirkens Bymisjon
Historie
Kirkens Bymisjon er frå 1. juni 2015 leia av generalsekretær Adelheid Firing Hvambsal.
Morkafjorden
Morkafjorden er ein fjordarm av Skråfjorden i Åfjord kommune i Trøndelag. Fjorden strekkjer seg 4,5 km nordaustover til Morkestrand i botn av fjorden.
Fjorden startar ved Tørrhoggøyan i sør og ligg på nordsida av Markanes. Grendene Morka, som han er kalla opp etter, og Kvenndalen, ligg på nordvestsida. Midt i fjorden ligg Kvenndalsholmen, som dannar to smale sund på kvar side inn til den indre delen av fjorden. Fjorden grensar til Eidsfjorden i søraust, som han går parallelt til.
Riksveg 273 går langs nordvestsida av fjorden.
Kakstryking
Kakstryking er ei nemning for ei piskestraff. Den dømde vert bunden til ein påle eller ei støtte av tre eller stein (som vart kalla kak eller kag), ofte festa til ei opphøging eller plattform og piska med ris, det vil seie ein bunt kvister, på berr rygg. Kaken var gjerne plassert på eit torg eller ein annan sentral stad, og kakstrykingane var ei offentleg avstraffing som vart gjennomført medan ålmenta såg på – til skrekk og åtvaring. I større byar var det gjerne fleire kakar. På 1500- og 1600-talet var det to i Bergen, den eine stod framfor rådhuset (Rådstuen), og den andre på torget (frå 1627). Kakstryking gav arr og andre kroppsskader som den piska måtte leve med resten av livet.
Sandterne
Sandterne (Gelochelidon nilotica) tidlegare Sterna nilotica, er ein sjøfugl i måsefamilien, Laridae. Ho er no klassifisert i si eiga biologiske slekt. Slektsnamnet er frå gammalgresk Gelao, «å le», og khelidon, «svale». Den spesifikke namnedelen niloticus er frå latin og tyder  «frå Nilen». Utbreiingsområdet er tempererte og tropiske område på alle kontinent.
Kakstryking
Kakstryking vart avskaffa som æresstraff i 1815 og som lekamsstraff i 1842. Den eller dei som utførte og var med på kakstryking i Noreg hadde titlar som meistermann, bøddel, nattmann eller rakkar.
Sandterne
Skildring
Sandterna er ei ganske stor og kraftig terne, i storleik og generelt i utsjånaden ikkje ulik splitterne, men det korte, tjukke måseliknande nebbet, breie venger, lange bein og robust kropp er karakteristisk for sandterna. I sommardrakta har vaksne grå overside, kvit underside og ei svart hette, kraftig svart nebb og svarte bein. Lætet er eit karakteristisk ker-wilk. Sandterna er 33-43 centimeter i kroppslengd og har vengespenn på 85 til 103 cm. Kroppsmassen varierer i området 130-320 gram, varierande med underart. Om vinteren forsvinn hetta, men dei held på ein mørk flekk gjennom auget. Juvenile sandterner har ei svakare maske, men elles ser dei mykje ut som vaksne i vinterdrakt.
Dette er ei noko atypisk terne, med utsjånad som ei Sterna-terne, men med levevis meir som sumpterner som svartterne og kvitvengsvartterne. Sandterner stupdukkar normalt ikkje etter fisk slik som dei andre kvite ternene, og har eit meir variert kosthald enn dei fleste andre terner. Det beitar i stor grad på insekt som dei snappar i flukt, og jaktar òg ofte over våte marker og sjølv i område med buskar, for å ta amfibium og små pattedyr, så vel som småfuglar og fugleungar og egg av andre terner. Dette er òg ein opportunistisk jeger, kan til dømes beite på trafikkdrepne augestikkarar på vegen.
Sandterna hekkar i varmare delar av verda, inkludert Sør-Europa, temperert og austlege Asia, begge kystane av Nord-Amerika, nordlege Karibia,austlege Sør-Amerika og Australia. Denne fuglen har ei rekkje geografiske underartar, ulike hovudsakleg i storleik og med mindre skilnader i fjørdraktdetaljar. Denne arten hekkar i koloniar ved innsjøar, myrar og kystar. Reiret ligg i ei grunn senking i bakken og dei legg to til fem egg. Medan habitata ligg ved ferskvassområde i Eurasia, er dei forbunde nesten utelukkande med saltvatn i kystområda i Nord-Amerika.
Alle former syner tendens til å spreie seg etter hekkesesongen, men dei nordlege hekkfuglane er dei sterkaste trekkfuglar, dei overvintrar i Afrika, Karibia og nordlege Sør-Amerika, Sør-Asia og New Zealand.
Eit estimat på den globale sandternebestanden er 150 000–320 000 individ. Bestanden er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.
Himmelskönig, sei willkommen
Himmelskönig, sei willkommen, BWV 182, er ein kyrkjeleg kantate komponert av Johann Sebastian Bach.
Teksten er skriven av Salomo Franck (sats 2, 4-6, 8), Paul Stockmann (sats 7), medan resten er henta frå Salme 40: 7-8.
Instrumentering og struktur
Stykket er instrumentert for fløyte, fiolin concertante, fiolin ripieno, tobratsjar, fiolonsell og basso continuo, samt tre songsolistar (alt, tenor, bass) og firedelt kor.
Det består av åtte satsar:
Jahorina
Jahorina er eit fjell i Dei dinariske Alpane sentralt i Bosnia-Hercegovina i republikken Republika Srpska. Det ligg like søraust for Sarajevo ved sida av fjellet Bjelašnica. Jahorina er 1 913 meter høgt.
Gramfarging
Gramfarging er ein mikrobiologisk arbeidsmetode der ein på relativt enkelt vis kan dela opp bakteriar i to grupper: Gram-positiv og Gram-negativ. Prosessen vart utvikla i 1884 av den danske mikrobiologen Hans Christian Gram for å skilja mellom Pneumococcus (ein streptokokk) og Klebsiella pneumoniae.
Teknikken vert først og fremst brukt på bakteriar, men ulike arkar kan òg reknast som Gram-positive eller negative. Dette er derimot av andre grunnar enn bakteriane.
Celleveggar i bakteriar
Bakteriar får ulik farge ved Gram-farging på grunn av skilnadar i den kjemiske oppbygnaden av celleveggen. Den utslagsgjevande faktoren er kor tjukt lag cella har av peptidoglykan.
Peptidoglykan eller murein er ein polymer av to sakkarid; N-acetylglukosamin (NAG) og N-acetylmuraminsyre (NAM). Dei ligg parvis i lange kjeder som bind seg til kvarandre via aminosyrer i sidekjedene til NAM. Ein finn desse kjedene rundt plasmamembranen i nesten alle ekte bakteriar (arkar har noko annleis struktur).
Gram-negative bakteriar har i tillegg eit ytre lag av lipopolysakkarid, (lipid og polysakkarid) og protein. Dette liknar litt på ein plasmamembran, og vert difor gjerne kalla den ytre membranen.
Teknikk
1) Prøver som skal gramfargast må først tørkast og fikserast på eit objektglas. Dette gjer ein oftast med ei flamme, men ein må vera forsiktig så ikkje ein drep cellene heilt.
2) Vidare tilset ein fargestoffet krystallfiolett.
3) Grams jod-løysing (jod, kaliumjodin KI og destillert vatn) vert tilsett for å danna kompleks med krystallfiolett. Produktet av dette er ikkje løyseleg i vatn.
5) Som eit eventuelt femte steg set ein til eit andre fargestoff, gjerne safranin eller nøytralt raudt. Dette er svakare enn krystallfiolett og vil berre visa seg i dei avfarga, Gram-negative bakteriane.
Korleis det fungerer
Krystallfiolettstoffet trengjer seg inn gjennom celleveggen og -membranen til cella og fargar ho lilla. Når jodet vert tilsett bind det seg med krystallfiolett og dannar store kompleks, både i dei indre og dei ytre laga til cella.
Alkoholen som vert brukt i avfarginga samhandlar først og fremst med lipida i plasmamembranen. Gram-negative celler mister den ytre membranen sin (LPS-laget) og med den dei store krystallfiolett/jod-kompleksa. Dei Gram-positive cellene vert derimot dehydrerte av handsaminga. På grunn av dei tjukke peptidoglykan-laga kjem ikkje krystallfiolettfargen seg ut av cella.
Ilabekken i Oslo
Ilabekken, tidlegare Akersbekken, er ein bekk i Oslo som i dag er overkvelva. Bekken har utspring på Tåsen, renn gjennom Voldsløkka, og følgjer derfrå Uelands gate ned Iladalen. Bekken kryssar Maridalsveien nedanfor Gamle Aker kyrkje og renn ut i Akerselva ved Nedre Foss. På Tåsen og ved Nordre gravlund renn fleire småbekkar inn i hovudløpet både aust- og vestfrå.
Akersbekken vart lukka frå utløpet til Alexander Kiellands plass mellom 1887 og 1898. Øvre del av løpet, som òg vert kalla Tåsenbekken, vart lagt i røyr mellom 1898 og 1920.
Bekkedalen vart fram til lukkinga kalla Ringsdalen, og var ei markant terrengform mellom Maridalsveien og St. Hanshaugen/Lovisenberg. I Iladalen er terrenget enkelte stader fylt opp heile 12 m, slik at terrenget ikkje lenger minner om den forsvunne Ringsdalen.
Det er laga planar om å opne Ilabekken att på enkelte strekningar.
Titandioksid
Titandioksid er eit naturleg førekommande oksid av titan. Den kjemiske formelen er TiO2. Eit eldre namn er titansyre.
Titandioksid blir mest nytta som eit pigment, då det er eit av dei beste kvite fargepigmenta ein kjenner. Det har ein særs høg brytingsindeks som tillèt høg refleksjon av reint lys. Om lag 46 millionar tonn TiO2 blir nytta kvart år som fargestoff i varer som maling, lakk, papir, plastprodukt, blekk, mat, medisin (piller) og i dei fleste tannkremar. Populariteten er grunna stoffet sin høge grad av opasitet (ugjennomsiktig), som mellom anna i maling gjer at det har blitt kalla «det perfekte kvitt.»
I tillegg blir stoffet nytta i kosmetikkindustrien, mellom anna i tatoveringar, sminkeprodukt og i solkrem. I så godt som all solkrem finn ein titandioksid på grunn av den høge brytingsindeksen, noko som gjer at det absorberer mesteparten av dei skadelege UV-strålane, og omdannar dei til energi i form av varme. UV-absorberingseigenskapane har ført til at det òg blir nytta i plastprodukt, der absorbsjonen i titandioksid gjer at plasten tar mindre skade av UV-strålane.
Eidsfjorden i Åfjord
Eidsfjorden er ein fjordarm av Skråfjorden i Åfjord kommune i Trøndelag. Fjorden strekkjer seg 4 km nordaustover til Straumen, eit smalt sund der Skråfjorden held fram vidare innover.
Titandioksid
Titandioksid har òg eigenskapen til å hydrolysere vatn, det vil seie omdanne H2O til oksygen og hydrogen. Dette gjer at det ein har tenkt at titandioksid kan nyttast som katalysator i samband med produksjon av hydrogen til direkte bruk i brenselcelle-bilar.
Titandioksid har E-nummer E171.
Eidsfjorden i Åfjord
Fjorden startar på nordaustsida av Grimstadøya og ligg søraust for Lysøya og Madsøya. Nordvest for desse øyane ligg Morkafjorden, ein annan fjordarm av Skråfjorden. Fjorden har fått namnet sitt etter Dragseidet, eit eid på søraustsida av fjorden. Eidet er om lag 300 meter på det smalaste og på andre sida ligg Dragseidvågen, ein del av Åfjorden, som går parallelt til Skråfjorden.
Fv50 går langs søraustsida av fjorden.
Helsingfors Tunnelbana
Helsingfors Tunnelbana i Helsingfors, finsk: Helsingin metro, er det einaste tunnelbanesystemet i Finland. Det er den nordlegaste tunnelbanen i verda. Banenettet er ei line i aust-vestleg retning, som forgreinar seg ein gong, i den austlege delen. Det er 16 stasjonar, 8 over og 8 under jorda. Toga går enten mellom Gräsviken (fi. Ruoholahti) og Mellungsbacka (Mellunmäki) eller mellom Nordsjö (Vuosaari) og Gräsviken, sporet forgreiner seg ved Östra Centrum (Itäkeskus).
Metroen vart opna i 1982, som eitt spor frå Östra Centrum til Hagnäs (Hakaniemi). Året etter opna dei Järnvägstorget (Rautatientori) og Kampen (Kamppi) også. I 1988 vart sporet forlenga til Mellungsbacka, og til Gräsviken og Nordsjö på 90-talet.
Tunnelbanen blir drive av Helsingfors stads trafikverk (HKL, Helsingin kaupungin liikennelaitos).
Teknologi
Det er to ulike modellar av togsetta i drift. 100-serien vart bygd av Strömberg seint på 1970- og tidleg på 1980-talet, og den nye 200-serien vart bygd av Bombardier og har vore i bruk sidan 2002. Dette gjer Helsingfors-metroen til eit moderne metrosystem.
Planlagde utvidingar
Det har i fleire år versert planar om forlenging vestover, til Esbo, som Västra metron, Länsimetro. Forlenginga skulle vere eit samarbeidsprosjekt mellom staten og dei to involverte byane, men Esbo har så langt vore mot ei forlenging. Det er også planar om å knyte Böle (Pasila) nord for sentrum til metroen, via Tölö (Töölö).
Linjekart
Metroen består av ei Y-delt linje med 30 stasjonar over 43 kilometer.
Marcelo Moreno Martins
Marcelo Moreno Martins er ein boliviansk fotballspelar som har spela som spiss for det bolivianske landslaget. I 2010 spela han for Wigan Athletic i engelsk Premier League, på lån frå det ukrainske topplaget Sjakhtar Donetsk. Martins har brasiliansk far og boliviansk mor og spelte for Brasil sitt U20-landslag, men valde å spela for Bolivia på A-landslagsnivå.
Potenza
Potenza er ein by i Italia. Han er hovudstad i provinsen Potenza i regionen Basilicata og har om lag 70 000 innbyggjarar.
Byen er den høgastliggande regionshovudstaden i Italia og ein av dei høgastliggande provinshovudstadane der han ligg opp i dalen til elva Basento i Appenninane, aust for Salerno. Området grensar til kommunane Anzi, Avigliano, Brindisi Montagna, Picerno, Pietragalla, Pignola, Ruoti, Tito og Vaglio Basilicata.
Antikken
I følgje Strabo og Plinius den eldre var Potentia ein av dei eldste frie byane i Lucania (Basilicata). Den første busetnaden her låg truleg lågare i dalen enn i dag, om lag 10 km sør for dagens Potenza.
Potenza tok romarane si side i krigane mot samnittane og bruttiarane. Byen vart underlagt romarane på 300-talet fvt. og fekk status som kommune. Innbyggjarane gjorde opprør mot romarane etter tapet deira ved Cannae i 216 fvt. Slaget ved Mataurus markerte slutten på Kartago sine felttog i Italia og Potentia vart gjenerobra av romarane og fekk statusen redusert frå kommune til militærkoloni.
Mellomalderen
På 500-talet vart byen underlag langobardane og Hertugdømet Benevento. Sarasenarane nådde byen før normannarane erobra Sør-Italia. På 1100-talet vart Potenza eit bispesete. I 1137 tok byen imot pave Innocent II og keisar Lothair II då dei prøvde å erobra det normanniske kongedømet. I 1148 eller 1149 tok Roger II av Sicilia imot kong Ludvig VII av Frankrike i Potenza, etter at den normanniske flåten hadde redda han frå sarasenarane. Etter at keisar Fredrik II plyndra byen, heldt Potenza seg lojal mot Hohenstaufen, og som følgje av dette vart han neste totalt øydelagd av Karl I då Angevin erobra Kongedømet Sicilia- 18. desember 1273 førte eit jordskjelv til fleire øydeleggingar.
Moderne tider
Dei neste åra var ei fredlig tid for byen under forskjellige føydale herskarar. Potenza var åstad for eit opprør mot spanjolane og i 1694 vart han nesten heilt lagt i grus under eit nytt jordskjelv.
Då den napolitanske republikken i 1799 vart oppretta, var Potenza ein av dei første byane som gjorde opprør mot kongen. Etter ha vorte undertrykt ein liten periode av Bourbon vart byen erobra av den franske hæren i 1806 og erklært hovudstad i Basilicata. Kong Joachim Murat betra levestandarden og administrasjonen i byen, og nokre urbane utbetringar vart gjort av i samband med vitjinga til Ferdinand II i 1846. Det braut ut opprør i 1848, som igjen vart undertrykt av styrkar frå Bourbon og eit tredje øydeleggjande jordskjelv følgde i 1857. Potenza gjorde eit siste opprør i 1860, før han vart ein del av eit samla Italia.
Grytfjorden
Fjorden har innløp ved Humstadsundet og bruket Humstad i sør. Sundet er berre litt over 100 meter breitt. Riksveg 273 går på begge sider av fjorden.
Raftsundbrua
Raftsundbrua er ei bru som kryssar Raftsundet mellom Hinnøya og Austvågøya, i Hadsel kommune i Nordland. Brua er ei spennbetongbru, bygd etter fritt frambygg-metoden, på 711 meter, med lengste spenn på 298 meter og seglingshøgde på 45 meter. Brua har 4 spenn. Hovudspennet var det lengste fritt frambygg-spennet i verda då brua vart opna.
Raftsundbrua vart opna 6. november 1998. Ho er den siste av deil lange bruene som bind saman øyane i Vesterålen. Brua vart prosjektert av firmaet Aas-Jakobsen AS i Oslo og bygd av AS Anlegg som hovudentreprenør.
Kjelder
Denne artikkelen byggjer på «Raftsundbrua» henta frå Wikipedia på bokmål 9. mars 2008. Bokmålsartikkelen oppgav desse kjeldene:
Kırıkhan
Kırıkhan er ein by og eit distrikt i nordaust i provinsen Hatay i Tyrkia. Byen ligg ved vegane mellom İskenderun og Aleppo, og den store hovudvegen mellom Antakya og Kahramanmaraş.
Byen høyrte tidlegare til eit distrikt i Belen, men vart eit eige distrikt i 1923, då det var ein del av Det franske mandatområdet. 23. juni 1939 vart Kırıkhan ein del av Tyrkia i lag med resten av Hatay.
Middeltemperaturen om sommaren er 32 °C og om vinteren 7,3 °C.
Klassikar
Klassikar (av latin  classicus som tydar 'fyrsteklasses') er eit omgrep som vert nytta om kunstverk som vert rekna som så framifrå at dei har varig verde; til dømes «klassikarane frå antikken», «Igor Stravinskijs klassikar Vårofferet», «Edvard Munchs klassikar Skrik», «Ingmar Bergmans klassikar Persona». Men jamvel stutt tid etter utgjevinga, framføringa eller presentasjonen kan ein roman, ein komposisjon eller anna kunstverk verte rekna som ein klassikar, «denne romanen vil verte, eller er allereie, ein klassikar».
Likeeins vert kunstnarar som har skapa slike framifrå verk omtala som klassikarar, som til dømes «dei nynorske klassikarane Vinje og Garborg», «klassikarane Mozart og Beethoven», «klassikaren Igor Stravinskij».
Dessuten vert granskarar av klassisk kultur, det vil seie kulturen i Romarriket og/eller det gamle Hellas, omtalt som klassikarar. Det same gjeld dei som på særleg vis ser opp til denne kulturen.
Clayton Zane
Clayton Zane er ein australsk tidlegare fotballspelar. Den siste klubb hans var R.S.C. Anderlecht. Han la opp i 2005 etter å ha vore skada i to år.
Zane var framleis relativt ukjend då han kom til det norske fotballaget Molde FK i 2000. Etter ikkje å ha skora eit einaste mål på 14 kampar vart han seld til Lillestrøm SK. I den første sesongen hans for Lillestrøm vart han toppskorar i Tippeligaen med 17 mål og vart kåra til årets spelar nokon veker seinare. Han vart i 2002 seld til den belgiske fotballklubben R.S.C. Anderlecht.
Wikispecies
Wikispecies er eit av søsterprosjekta til Wikipedia, og bruker den same MediaWiki-programvaren som Wikipedia. Den er nærskyld dei andre wiki-baserte prosjekta drivne av Wikimedia Foundation.
Prosjektet blei starta i august 2004. I motsetnad til andre Wikimedia-prosjekt er Wikispecies retta mot forskarar.
Hoplittar
Hoplittar (av gresk hoplon, 'skjold') var tungt væpna fotsoldatar i Hellas i antikken. Utstyret deira, som kan påvisast frå byrjinga av 600-talet fvt., var hjelm, brystharnisk av lêr, beinskjener, tungt, ovalt skjold på venstre arm, lanse og sverd.
Hoplittane dannet kjernetroppane i dei greske borgarhærar. I Aten skulle tredje formueklasse stilla som hoplittar. Dei rikaste danna kavaleriet og dei fattigaste var mellom anna roarar i flåten.
Hoplittane danna ein slutta falanks, og taktikken bygde på den massive tyngden til formasjonen. Denne kollektive krigsteknikken innebar ein viss breidde i deltakinga i militære og dermed også politiske saker, i motsetnad til aristokratiske rytterkampar frå tidlegare tider. Samtidig kravde det å mønstra med hoplittvæpning ein viss velstand. Ein må derfor sjå framveksten av hoplittaktikken i samanheng med utviklinga av den greske polisen eller bystaten til eit krigar- og borgarfellesskap.
MotoGP
MotoGP er det mest prestisjefylte meisterskapet innan motorsykkelsporten roadracing. Meisterskapet er inndelt i tre klassar: 125 kubikkcentimeter, 250 kubikkcentimeter og MotoGP (tildegare 500 kubikkcentimeter) som er den øvste klassen.
MotoGP nyttar motorsyklar som er føremålsbygde for konkurranse. Dette skil MotoGP frå Superbike, som nyttar syklar som er godkjende for offentlege vegar. MotoGP kan difor seiast å vera motorsykkelsporten sitt formel 1. MotoGP vart arrangert av Fédération Internationale de Motocyclisme for første gong i 1949.
Åsta Gudbrandsdotter
Åsta Gudbrandsdotter (fødd om lag 975-980, død om lag 1020-1030) var mor til kong Olav II eller Heilag-Olav (995-1030) og Harald Hardråde (1015-1066).
Far til Åsta var Gudbrand Kula frå Opplanda. Åsta kan ha vorte døypt på Ringerike av Olav Tryggvason, om lag 998.
Olav fekk ho med Harald Grenske i det første ekteskapet sitt.
I det andre ekteskapet sitt med Sigurd Syr vart ho mor til ein annan norsk konge, Harald Hardråde (1015-1066).
Åsta og Sigurd Syr fekk i følgje sagaene følgjande born:
Loris Capirossi
Loris Capirossi er ein italiensk MotoGP-førar som køyrer for Suzuki sitt MotoGP-lag. Han er ein tidlegare verdsmeister i 250cc for Aprilia.
Henrik
Henrik er eit dansk, norsk og svensk mannsnamn, frå gammaltysk Haimirich. Det har norsk namnedag den 20. oktober.
Nordvest-Europa
Nordvest-Europa er ein del av Europa som dekker dei britiske øyane, Skandinavia, noko av Tyskland, Nederland, Belgia og Frankrike, og område i Nordsjøen. Området har eit temperert klima som blir gjort mildare av Golfstraumen, og eit dyreliv som står til dette.
Henrik
Namnet er opphavleg sett saman av 'heim' og -rik, 'herskar', og kan altså tyda herskaren over heimen. Det har vore brukt i Noreg sidan 1200-talet.
På tysk er namnet Heinrich, noko den eldre skandinaviske skrivemåten Hinrich minner om. Den engelske forma av namnet er Henry. Ein kvinneleg variant av namnet er Henrikke.
Namneberarar
Kongelege
Juvenil
Juvenil (latin for 'ungdom') er ein umogen organisme. Eit døme er ungfugl som er i si første flygedyktige fjørdrakt, før første fjørfelling (myting). Juvenil ved eller ungdomsved er umogen ved i unge tre.
Söke
Söke er ein by og eit stort distrikt i provinsen Aydın i Egearregionen vest i Tyrkia, 54 km sørvest for byen Aydın, nær kysten av Egearhavet. Han har kring 70 000 innbyggjarar (2010).
Bafasjøen ligg sør for byen. Söke er den einaste staden i Tyrkia som eksporterer kulinariske sniglar. Byen ligg i hjarte av eit rikt jordbruksområde med høge fjell i bakgrunnen.
Nikolai
Nikolai er eit russisk mannsnamn som er avleidd av det greske Nikolaus. Tydinga av namnet er «siger» og «folk». Nikolai har namnedag den 6. desember.
Det er mange alternative skrivemåtar av namnet Nikolai: Nikolaj, Nickolai, Nikolay, Nicolai og Nicolay.
Kristen teologi
Med kristen teologi meiner ein både studiet av teologi ut frå ein kristen synsvinkel og studiet av kristendommen med ein teologisk metode. Den kristne teologien var særskild viktig i det før-moderne Europa, og påverka samfunnet i stor grad, samstundes som han i seg sjølv spegla dette samfunnet.
Inndeling
Teologien kan delast inn på ulike måtar. Det er mellom anna vanleg å organisera han etter dei tre oldkyrkjelege truvedkjenningane i ein treledda struktur: Gud Fader, Jesus Kristus, den heilage anden.
{|
Disiplinar
Kristen teologi blir gjerne delt inn i ei rekke disiplinar. Det varierer mellom ulike kyrkjesamfunn kva område dei legg mest vekt på.
Metodar
Dei vanlegaste metodane som blir brukt er:
Gudny
Gudny er eit nordisk kvinnenamn sett saman av dei norrøne namnedelane Gud-, som tyder 'gud', og -ny, som tyder 'ny'. Gudny har namnedag den 16. mars. Ei anna form av namnet er Gunni.
Gudny har vore vanleg på Island sidan 900-talet. I 2004 var Guðný det 18. mest utbreidde kvinnenamnet.
Namnet har ei førekomst i Noreg i mellomalderen. Det var noko brukt etter reformasjonen. I nyare tid hadde det ein liten oppsving i bruken i mellomkrigstida, men blei seinare mindre vanleg. I 2009 var det 471 kvinner som heitte Gudny i Noreg.
Sie werden euch in den Bann tun, BWV 183
Sie werden euch in den Bann tun, BWV 183, er ein kyrkjeleg kantate komponert av Johann Sebastian Bach.
Han vart komponert i Leipzig i 1725 for sundagen etter Maria bodskapsdag.
Teksten er henta frå Evangeliet etter Johannes 16: 2 (første sats), Paul Gerhardt (femte sats) og Christiane Mariene von Ziegler (sats 2-4)
Instrumentering og struktur
Stykket er instrumentert for to oboar d’amore, to oboar da caccia, fiolonsell piccolo, to fiolinar, bratsj og basso continuo for både cembalo og orgel, samt fire songsolistar (sopran, alt, tenor, bass) og firedelt kor.
Det består av fem satsar:
Forstad
Forstad er eit omgrep for ei tett busetjing i utkanten av ein by. Dei fleste forstadar i større byar har vore små landsbyar som gradvis har vorte slukte av ein nærliggjande veksande by. Andre forstadar kan ha vore danna som eigne drabantbyar utanfor byen, som så har vakse. I motsetnad til sjølvstendige bygder er ein forstad sosialt og kulturelt grodd saman med den nærliggjande storbyen, men han har likevel gjerne eit eige sentrum.
Soge
I etterkrigstida og fram mot 60- og 70-talet vart motorvogner allemannseige og vegnettet ikring byane vart utbygde, dette førte til ei særskild oppbloming av forstadslivet. Mogleiken til å pendle over større avstandar, lågare etableringskostnad og ljos og luft som hadde førebyggjande effekt på sjukdomar, førte til at spesielt barnefamiliar trekte seg ut av byområda. Det vart dyrare å bu i storbyane, dermed flytta mange fattige menneske ut til forstadane, mange flyktningar var òg plasserte i blokkar bygde i forstadane.
I mange tilfelle var forstadslivet sett på som tafatt og mindre kulturelt. På grunn av dårleg byplanlegging, vantande lokal identitet og mangel på arbeidsplassar i forstadane vaks fattigdomen og kriminelle miljø fram.
Det modernistiske idealet for byplanen var særs utbreidd i perioden då forstadane voks fram. Det er ikkje mange tilfelle av forstadsutbygging i klassisk byplanstil, då det vart sett på som gamaldags og umoderne. Det var den moderne byen med blokkar og motorvegar som sette dagsorden for utbygginga. Til dømes er Høje-Tåstrup utanfor København eit forsøk på klassisk urban oppbygging av ein forstad, medan Gellerup-parken utanfor Århus er eit typisk modernistisk forstadsprosjekt. I nyare tid, etter post-modernismen, har ein delvis gått vekk ifrå den barske modernismen, og ein henta meir inspirasjon frå tettbygde bustadfelt. Ein forsøkte å byggje opp tette kjernar av busetjing kring forstadmidten for å styrkje lokal identitet og betre forstaden si rolle i bysamfunnet.
Døme på forstadar i Noreg:
Bergen: Nesttun
Oslo: Lillestrøm, Kolbotn, Bærum, Asker, Skedsmokorset, Rælingen, Lørenskog, Strømmen og Nittedal
Trondheim: Heimdal
Utvikling
Debatten om byplanutvikling i nyare tider har ein gått gradvis over til å nytte omgrepet by-region framfor einskilde byar. Det er i mange høve ikkje lenger soleis at ein kan skilja byar, land og forstadar frå kvarandre når ein diskuterer kulturlandskap og bysamfunn. Byane vert for store, og tek til seg atskillege forstadar, og anna rural mark. Somme stadar vil to eller fleire byar av stort omfang vekse saman, og danna eit felles bysamfunn. I desse døma vil ikkje nokon av dei leiande byane kunne gjere dei andre til forstadar, men heller gro til ein sameksistens med fleire polar. Moderne livsmønster med IT-teknologi, effektiv infrastruktur og mobil arbeidsstryke gjer det mogeleg for heile regionar å operere som ein einskild byregion. Gode døme for byregionar finn ein i Nederland, som t.d Amsterdam og Utrecht, eller over den Svensk-Danske grensa med Roskilde-Københamn-Malmö.
Iráklia i Sérres
Iráklia (gresk Ηράκλεια) er ein distriktsby og ein kommune i periferieininga Sérres i periferien Sentral-Makedonía i Hellas. Han ligg vest for Sérres og grensar i vest mot periferieininga Thessaloníki.
Administrativ inndeling
Frå 2011 omfattar kommunen Iráklia òg dei tidlegare kommunane Skotoússa og Strymonikó. Dei to tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 21 145 innbyggjarar, medan kommunaleininga Iráklia hadde 12 092 og tettstaden med same namn 3 786 innbyggjarar.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Tingnes kyrkje
Tingnes kyrkje, tidlegare Tingnes kapell, ligg på Fagernes i Nord-Aurdal kommune i Innlandet fylke. Arkitekt for bygget var Kjell Stenersen. Bygget er forma i eit vifteplan, er bygd i tre og har plass til 400 personar. Då Tingnes kyrkje vart innvigd i 1972, vart det oppretta eit eige kapelldistrikt under Skrautvål sokn. Tingnes har vore eige kyrkjesokn frå 1998.
Kulturnasjon
Ein kulturnasjon eller eit kulturfolk er definert som ein nasjon eller eit folk med gammal eller høg åndeleg eller teknologisk kultur. Dersom ordet nasjon definerast vidt, vil omgrepa kulturnasjon og kulturfolk i praksis vere synonym, men som faguttrykk vert orda nytta i ulike samanhenger.
Mange reknar Kina som verdas eldste kulturnasjon.
Noreg som kulturnasjon
I den tida Noreg var ein del av kongeriket Danmark-Noreg, var Noreg ikkje ein sjølvstendig kulturnasjon, sjølv om eit grunnlag til kulturelt sjølvstende vart lagt då Kristiania fekk sitt eige Universitet i 1811. Då Noreg i 1814 fekk si eiga grunnlov og gjekk i union med Sverige, var dei kulturelle banda til Danmark enno sterke: Landet hadde dansk språk, danske lover og forordningar gav ein stor del av lovgrunnlaget utanom grunnlova, heilagdagkalenderen var felles med Danmark, det vart nytta danske salmebøker i kyrkjene, og dei fleste embetsmennene hadde utdanninga si frå Danmark. Den kulturelle frigjeringa kom gradvis, til ulike tider på ulike samfunnsområde.
Trass i unionen med Sverige vart Noreg aldri kulturelt underlagt svenskane.
Norske styresmakter arbeider aktivt for å bevare og utvikle Noreg som kulturnasjon. Den norske regjeringa har som mål at «Noreg skal verte ein leiande kulturnasjon som legg vekt på kunst og kultur i alle delar av samfunnslivet». Det medfører mellom anna satsing på kulturundervising i skulen, og arbeid for ein heilskapleg norsk språkpolitikk. Regjeringa ser språket som det viktigaste kulturuttrykket, og meiner at ein kulturnasjon har ei plikt til å ta vare på sitt eige språk. I den norske kulturnasjonen inneber det både aktivt arbeid for å tryggje to norske skriftspråk, verne og styrkje samisk språk leggja til rette for å verne og fremjespråka til nasjonale minoritetar.
Kulturfolk
Tidlegare vart omgrepet kulturfolk nytta i antropologien ved at ulike kulturformer vart klassifiserte ut i frå kor langt folka var komne i å fri seg frå direkte avhengigheit av naturen. Nedst på skalaen stod då naturfolk, som livnærer seg ved direkte hausting frå naturen, på eit høgre trinn stod folk som ved fedrift eller jordbruk vann eit avgrensa herredømme over naturen, øvst stod kulturfolka.
Omgrepet er gått ut av bruk innan antropologien, m.a. fordi ulike kulturformer ikkje kan gjerast til gjenstand for generelle kvalitetsvurderingar.
Paulen
Paulen er ein fjordarm av Linesfjorden i Åfjord kommune i Trøndelag. Fjorden strekkjer seg 3 km søraustover til botn av Sørholet.
Fjorden har innløp mellom Sandvika i nord og Kattavika i sør. Ytst i fjorden ligg bruka Kattavika og Grøttingen på sørsida av fjorden. Inst i fjorden deler han seg i dei to delane Nordholet og Sørholet. Den djupaste av desse er Sørholet.
Herfjorden
Herfjorden er ein fjordarm av Linesfjorden i Åfjord kommune i Trøndelag. Fjorden strekkjer seg 2 km søraustover til garden Sjåberget.
Fjorden har innløp mellom Nordneset i nord og garden Skipparvika i sør. Andre gardar langs fjorden er Herfjorden og Askvika.
Egáleo i Aten
Egáleo (gresk Αιγάλεω) eller Aigaleo er ein kommune i forstadane til Aten i Hellas. Kommunen inngår i byområdet til Aten, og høyrer frå 2011 administrativt til periferieininga Vest-Aten i periferien Attikí.
Egáleo ligg vest for elva Kifisós og søraust for fjellet Egáleo. Det første namnet på Egáleo var Nées Kydoniés.
Ein fjerdedel av kommunen er industrialiert, hovuedsakleg aust for Kifisósdalen og er forbunde med Aten sitt industriområde. Dei fleste innbyggjarane i byen høyrer til arbeidarklassen. Fotballaget til byen heiter Egáleo FC. Det største problemet for byen dei siste tiåra er smog og trafikkork.
Infrastruktur
Infrastruktur er ein underliggjande struktur som trengst for å få eit samfunn til å fungera.
Infrastrukturen er samansett av t.d. vegar, kollektivtrafikk, straumnett, telefonsamband, vass- og kloakk-system og liknande.
Kamešnica
Kamešnica er eit fjell sørvest i Bosnia-Hercegovina, på grensa til Kroatia (Dalmatia). Fjellet er ei forlenging av fjellet Dinara, som strekkjer seg frå fjellovergangen Vaganj (1 173 m) i nordaust til Buško Blato (kunstig innsjø). Det meste av Kamešnica ligg i Bosnia, inkludert den høgaste toppen kalla Konj på 1 852 moh, med eit praktfullt utsyn over Bosnia og Kroatia. I klårt vêr kan ein til og med sjå øyane i Adriahavet.
Kamešnica har eit rikt dyre- og planteliv, og har mange turstiar og djupe grotter. Økosystemet i nordlege delar av fjellet har vore heilt bevart sidan det ligg heilt isolert frå omverda med tett skog i området rundt. Toppen av Kamešnica er dekt av snø seks til sju månader av året.
Mesotroft vatn
Mesotroft vatn er eit uttrykk som vert nytta om klåre innsjøar og vatn med botn av vassplanter og normale næringsnivå. Desse innsjøane er forholdsvis klåre og djupe med normale temperaturforhold.
Karachi
Karachi er den største byen og den opphavlege hovudstaden i Pakistan. Han er også det økonomiske senteret, viktigaste hamnebyen og eit transportknutepunkt i landet. Byen er i dag provinshovudstad for Sind. Karachi ligg ved Arabiahavet, like nordvest for Indusdeltaet.
Sidan grunnlegginga av Pakistan i 1947 har byen vakse kraftig, særleg sidan rundt 2000. Tettstadområdet Karachi er det niande folkerikaste i verda. Ved folketeljinga i 2017 hadde byen 14,910,352 innbyggjarar.
Soge
Karachi var opphavleg eit fiskarsamfunn. Han blei utvikla som handelshamn frå 1700-talet, då dei nærliggande elvehamnene Karak Bunder, Shah Bunder og Kiti Bunder blei tilmudra.
Den moderne hamnebyen blei utvikla av britiske kolonistyresmakter på 1800-talet. Han kom under deira styre i 1839 og blei gjort til hovudstad i Sind etter at dei erobra området i 1843. Utbygginga av hamna og bygging av jernbane herfrå og innover i landet førte til vekst.
Då Pakistan blei danna i 1947 blei Karachi vald til hovudstad, og fekk ei stor mengd tilflyttarar frå India av indiske muslimar, kjend som mohadjirar. Frå 1947 auka 1951 folketalet i byen med 161 prosent. Folkeveksten fortsette også etter at hovudstaden blei flytta til Rawalpindi og seinare Islamabad i 1959. I tillegg til den fortsette innvandringa frå India kom også tilflyttarar frå den pakistnanske landsbygda.
Dominansen frå dei innflytta mohadjirane i byen førte til konfliktar med den opphavlege befolkninga av sindhiar. Eit kvotesystem frå 1974 reduserte talet på mohadjirar i offentleg sektor frå 33 til 20 prosent. I 1983 blei partiet Mohajir Quami Movement (MQM) danna ut frå ei studentrørsle mot diskriminering. MQM vann lokalvalet i byen i 1992, men blei avsett av den pakistanske regjeringa i 1993. Konflikten hadde forårsaka spreidd vald sidan 1980-talet; på midten av 1990-talet blei samanstøyta valdsamare og fleire tusen blei drepne.
Økonomi og transport
Karachi er endepunkt for det pakistanske jernbanenett og har ei stor internasjonal lufthamn. Den pakistanske marineflåten har også hamn her.
Kultur og utdanning
Byggeskikken i Karachi er prega av britisk koloniarkitektur, som kjøpesenteret Empress Market, Saint Patrick's Cathedral og Cantonment Railway Station. Lokale interesser har reist bygningar i retro- og moderne muslimsk stil, som Mohatta Palace (1927), Tooba-moskeen (1969) og mausoleet Mazar-e-Quaid (1970). 2000-talet har sett fleire skyskraparprosjekt.
Karachi huser Nasjonalmuseet i Pakistan frå 1950, som har store arkeologiske og etnografiske samlingar. Universitetet i Karachi blei grunnlagd i 1951. Det medisinske fakultetet ved Aga Khan-universitetet ligg her.
Cima dello Stagn
Cima dello Stagn er eit fjell i Dei lepontinske Alpane på grensa mellom Sveits og Italia.
Anorakk
Ein anorakk (frå grønlandsk ) eller parkas (truleg opphavleg frå nenetsisk og russisk ) er ei vindtett jakke med hette og utan opning framme. Plagget er oppfunne av inuittar, som brukte det utandørs, til dømes når dei jakta eller reiste i kajakk. Anorakken vernar godt mot kulde på mange minusgrader, og blei fort teken i bruk av folk som vitja polarområda.
Linesfjorden
Fjorden startar i sør mellom Løkholman i vest og Lauvøya i aust. På austsida av fjorden ligg Tårnes med Skråfjorden på andre sida av neset. Ratvika er ei lita grend på neset litt lenger nord i fjorden. Enno lenger nord ligg tre små fjordarmar på etter kvarandre. Den sørlegaste er Paulen, så kjem Herfjorden og til slutt Vikafjorden.
Sør for Linesøya grenser Linesfjorden til ei rekkje holmar og småøyar i vest. Den største av desse er Ståløya. Nord i fjorden ligg Stokksund på vestsida, og frå her går det veg over Purkholmen og Kjeholmen til Stokkøya ved Stokkneset. Her ligg bygda Harsvika på sørsida av øya. Frå Kjeholmen går det ferje over fjorden til Linesøya.
Mellom Linesøya og Stokkøya ligg sundet Lina, som går nordover til Flesafjorden.
Fv56 og Fylkesveg 723 går langs delar av austsida av fjorden.
Spitzmeilen
Spitzmeilen er eit fjell i Glarus-Alpane. Det ligg på grensa mellom kantonane Glarus og St. Gallen i Sveits.
Placentale pattedyr
Placentale pattedyr eller morkakedyra (Eutheria) er dei pattedyra som har ei morkake (placenta) som samband mellom kretsløpssystemet til foster og mor. Morkaka oppstod evolusjonært ved at fosterhinnene og allantois (som er «urinsekken» til fosteret hjå alle amniotar) la seg inntil livmorveggen. Morkaka er den eigenskapen som gjer forlenga drekt mogleg, fordi fosteret ellers ikkje kunne blitt forsynt med oksygen og næring. Drekta hjå placentale pattedyr kan vare opptil elleve månader mot maksimalt éin månad hjå pungdyr.
Fellestrekk
I stamarten til dei placentale pattedyra – og i mange av de nolevande representantane – fanst og finst det framleis to livmorer. Derimot har dei to skjedene, som ein til dømes finn hjå pungdyr, smelta saman til éin.
Endå eit avleidd fellestrekk for dei placentale pattedyra er at talet på tenner blei redusert med to fortenner og éi jeksel. Stamarten hadde altså tre fortenner, éi hjørnetann, fire premolarer og tre jekslar. I mange delgrupper har talet på tenner blitt vidare redusert.
Inndeling
Tradisjonelt deler ein dei placentale pattedyra inn i rundt 20 ordenar. Nyare analysar viser at desse ordenane igjen fell i fire grupper, som truleg representerer tidleg utvikling på ulike stader ettersom superkontinenta Laurasia og Gondwanaland blei splitta opp av kontinentaldrift tilbake i jura- og krittida:
Erwünschtes Freudenlicht
Han vart komponert i Leipzig i 1724 for tredje pinsedag.
Teksten er skriven av Anarg von Wildenfels (femte sats), samt ein ukjend tekstforfattar.
Koraltemaet er basert på salmen «O Herre Gott, dein göttlich(s) Wort». Koralmelodien dukka først opp som ein kyrkjeleg utgåve av ei folkevise frå 1400-talet kalla «Weiß mir ein Blümlein blaue» i ei samling av kyrkjeleg songar Enchyridion geistlicher gesenge vnd psalmen fur die leyen, trykt i Wittenberg i 1526. Den same folkevisa danna grunnlaget for ei anna salme, «Nun lob, mein Seel, den Herren».
Instrumentering og struktur
Stykket er instrumentert for to tverrfløyter, to fiolinar, bratsj og basso continuo, samt tre songsolistar (sopran, alt, tenor) og firedelt kor.
Det består av seks satsar:
Peter I Øy
Peter I Øy er ei folketom vulkansk øy i Bellingshausenhavet, 450 km frå Antarktis. Ho er gjort krav på som eit biland av Noreg, og i lag med Dronning Maud Land og Bouvetøya utgjer ho eitt av tre norske biland i Antarktis og Subantarktis. Peter I Øy er 19 km lang, 11 km brei og 156 km2 stor. Det høgaste punktet er den 1640 meter høge Lars Christensen-toppen. Nesten heile øya er dekt av isbrear og ho er det meste av året omgjeve av pakkis, og er derfor utilgjengeleg det meste av året. Det er lite liv på øya, men det finst noko sjøfugl som sørhavhest og sel.
Øya vart oppdaga av Fabian Gottlieb von Bellingshausen den 21. januar 1821 og kalla opp etter Peter I av Russland. Det gjekk derimot heilt til 2. februar 1929 før nokon gjekk i land på øya, då Nils Larsen og Ola Olstad under den andre Norvegia-ekspedisjonen, finansiert av Lars Christensen, klarte dette. Dei gjorde krav på øya for Noreg, som annekterte ho i 1931 og gjorde ho til eit biland i 1933, Neste gongen nokon gjekk i land på øy var i 1948 og øya har sidan vore åstad for enkelte vitskaplege undersøkingar og noko turisme. Øya vart underlagt Antarktistraktaten i 1961. Sidan 1987 har det stått ein automatisk vêrstasjon på øya.
Historie
Peter I Øy vart sett første gong den 21. januar 1821 av Fabian Gottlieb von Bellingshausen og ekspedisjonen hans, med skipa «Vostok» og «Mirnyy» under russiske flagg. Han kalla opp øya etter tsar Peter den store av Russland. Pakkisen gjorde det ikkje mogeleg for Bellinghausen å kome nærare enn 25 km frå øya. Det vart det første landområdet som vart oppdaga sør for Den antarktiske polarsirkelen, og var dermed òg det sørlegaste punktet som var oppdaga på den tida. I januar 1910 såg den franske ekspedisjonen leia av Jean Charcot og skipet hans «Pourquoi-Pas» stadfesta oppdaginga til Bellingshausen, men dei stoppa 5 km frå øya på grunn av pakkisen.
I 1926 og 1927 segla norske Eyvind Tofte kring øya og kartla ho frå «Odd I», men heller ikkje han kom seg bort til øya for å gå i land. Den norske kvalbåtreiaren Lars Christensen finansierte fleire ekspedisjonar til Antarktis, dels for forskinga sin del og dels for å krevje landområde for Noreg. Sistnemnde var motivert av at britane skattla kvalstasjonar i Antarktis, og Christensen håpte han kunne oppretta stasjonar i norske område for å betre desse tilhøva slik at skatten gjekk til Noreg i staden. Den første ekspedisjonen som gjekk i land på øya var den andre «Norvegia»-ekspedisjonen, finansiert av Christensen, leia av Nils Larsen og Ola Olstad. Dei gjekk i land den 2. februar og gjorde krav på øya for Noreg. Larsen prøvde å gå i land igjen i 1931, men vart hindra av pakkisen. Den 6. mars 1931gjorde Noreg krav på øya under norsk statsvelde og den 23. mars 1933 vart øya erklært som norsk biland.
Neste gong øya vart vitja var 10. februar 1948 av skipet til Larsen, «Brategg». Det vart gjort biologiske, geologiske og hydrografiske undersøkingar av øya i over tre dagar, før pakkisen tvinga ekspedisjonen bort. Ekspedisjonen bygde ei hytte og sette ut ein kopi av dokumentet frå 1929 der Noreg gjorde krav på øya. 23. juni 1961 vart Peter I Øy underlagt Antarktistraktaten, etter at Noreg signerte avtalen i 1959. Sidan den gong har det vore fleire landgangar på øya av forskjellige land for å utføre vitskaplege undersøkingar, i tillegg til fleire turistskip som har klart å nå fram til øya.
I 1987 sendte Norsk Polarinstitutt Aurora-ekspedisjonen med fem forskarar til øya og dei var der i elleve dagar. Hovudmålet var flyfotografi og topografiske målingar for at øya kunne kartleggast nøyaktig. Det andre målet var å undersøke sjølivet kring øya, i tillegg til geologiske, biologiske og andre undersøkingar. Laget sett òg opp ein automatisk vêrstasjon. Tre DX-pedition er sendt til øya i 1987, 1994 og 2006. I 2005 er det estimert at færre enn 600 menneske har sett fot på Peter I Øy.
I 2004 er det lagt føringar frå offentleg norsk side om å bruke mindre midlar på forsking på Peter I Øy til fordel for Dronning Maud Land og Bouvetøya. Årsaka er dei store transportkostnadane.
Geografi
Peter I Øy er ei vulkansk øy 450 km utanfor kysten av Ellsworth Land i det antarktiske kontinentet. Ho har eit areal på 154 km2. Øya er nesten heilt dekt av isbrear, med kring 95% av overflata dekt av is.
Kring øya ligg ein 40 meter høg isfront og vertikale klipper.
Flerie stader trenger klipper opp gjennom isen. Det er berre mogeleg med ilandstiging tre stader, og berre i den korte tida av året då øya ikkje er omgjeve av pakkis. Desse ilandstigingane finn stad på vestsida av Kapp Ingrid Christensen, ei halvøy mellom Norvegiabukta og Sandefjordbukta. Ved neset er det smale striper av ei strand, som høver seg for ilandstiging. Stranda i Norvegiabukta er berre fire meter brei og inngangen er via den naturlege bogen kalla Tsarporten. På vestsida ligg eit platå, medan ein på nord- og sørkysten finn isbremmar. Austsida er den brattaste og her står to bratte staurar med flate toppar ute i sjøen.
Øya er ein skjoldvulkan, og sjølv om det ikkje er kjend om vulkanen framleis er aktiv, er han kategorisert som anten frå holocen eller frå historisk tid, basert på prøver som varierer frå 0,1 til 0,35 millionar år sidan. Toppen av Lars Christensen-toppen har eit 100 meter breitt sirkelforma krater. Toppen har ei høgd på 1640 meter over havet og er kalla opp etter Lars Christensen. Det er ikkje kjend om vulkanen er utdøydd eller ikkje, men den øvre delen av vulkanen er ikkje erodert av isbrear, noko som indikerer at vulkanen har hatt utbrot ein gong dei siste hundreåra.