cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleksandar av Jugoslavia
Biografi
Aleksandar vart fødd 17. juli 1945 i suite 212 på hotellet Claridge's i London. I fylgje tradisjonen skal ein framtidig jugoslavisk konge vere fødd i Jugoslavia. Den britiske regjeringa gjorde difor suiten om til eit suverent jugoslavisk territorium i eit døgn. Dimed kunne han få tittelen kronprins av Jugoslavia. Fadrar ved dåpen var kong Georg VI av Storbritannia og noverande dronning Elizabeth II av Storbritannia.
Ekteskap og born
1. juli 1972 vart han gift med Maria da Gloria af Orléans-Braganza i ei lita by ved Sevilla i Spania. Dei fekk tre søner:
Aleksandar og Maria da Gloria, hertuginne av Segorbe vart skilt i 1985 og Aleksandar gifta seg på ny med Katherine Clairy Batis 20. september 1985 i London.
Til Jugoslavia
Han besøkte Jugoslavia for fyrste gong i 1991, men flytta der fyrst i 2000. Året etter, i 2001, fekk han jugoslavisk statsborgarskap og dei eigedomane familien hadde før dei hadde gått i eksil. I dag bur han på eit slott i Beograd i Serbia.
Gjennoppretting av monarkiet
Aleksandar er ein sterk forkjempar for gjennoppretting av monarkiet i Serbia og meiner at han er den rettmessige kongen av landet. Den serbisk ortodokse kyrkja støttar han i kampen og den tidlegare statsministeren Zoran Đinđić vert ofte sett med kongefamilien, sjølv om han aldri offisielt har støtta kampen for monarkiet.
Aleksandar har offisielt uttalt at han aldri vil engasjere seg politisk nettopp for å byggje opp om tanken om eit konstitusjonelt monarki, slik ein mellom anna finn i dei skandinaviske landa. I staden nyttar han og kona mykje av tida si på humanitært arbeid.
Hjärup
Hjärup er ein tettstad i Staffanstorps kommun i Skåne län i Sverige. I år 2005 hadde tettstaden 3 885 innbyggjarar.
Mont Fukushima
Mont Fukushima er med ei høgd på 2470 moh, det høgaste fjellmassivet i Dronning Fabiolafjella i Antarktis, som står like nord for Yamatobreen. Fjellmassivet stig 1600 meter over den lokale isflata og har mange tindar. Det vart oppdaga i 1960 av Belgica-ekspedisjonen, under Guido Derom, og vart namngjeven av Derom etter Shin Fukushima, ein geofysikar under ein japansk ekspeidsjon som omkom i ein kraftig snøstorm nær den japanske stasjonen på Aust-Ongul i oktober 1960.
Bjørnestad i Hyllestad
Bjørnestad er ein matrikkelgard i Hyllestad kommune i Sogn og Fjordane fylke. Garden har matrikkelnummer 9.
Geografi
Bjørnestad ligg på austsida av nordarmen til Skifjorden og grensar i nord til Myklebust, mot Rutle og Teige i nordaust og mot Vågane i sør. Fylkesveg 65 i Sogn og Fjordane går over garden.
Historie
Det var fire bruk på garden frå 1876 og brukarane vart sjølveigande mellom 1805 og 1857. Garden var bondegods også i gammal tid, men han kom i eiga til kongen i 1617, og sidan var han ei tid del av Svanegodset, før ymse embetsmannslekter eigde bruka fram til leiglendingane kjøpte seg ut.
Det har vore sag på Bjørnestad minst sidan 1600-talet, og det var også kvern der. Fiske har vore ein viktig del av næringsgrunnlaget.
Landhandleri, post, kai og dampskipsstoppestad
Det vart drive landhandel på garden frå 1908. Landhandleriet vart seinare flytt ned til sjøen og det vart bygd kai. Oppsitjarane i Skifjorden hadde i eit par tiår arbeidd for å få Fylkebaatane til å leggje dampbåtrute innom fjorden, og då arbeidet førte fram kring 1920 kom Bjørnestad inn som stoppestad. Stoppestaden på Bjørnestad vart lagt ned i 1964.
Skifjorden skule og Skifjord bedehus
Skulen for Skifjord-krinsen vart sett opp på garden, og det vart bygd eit bedehus der. Skifjord bedehus var bygd av Gerhard Folkestad i 1914.
Namnet
Namnet kjem av førenamnet Bjarni eller Bjørn og viser at det har vore drive gardsdrift på staden i 1000-1500 år. I kjeldene er namnet skrive «Biørnestad» (NRJ. II 140), «Biørnnestadt» (1563), «Biørnestad» (1567), «Biørnstad» (1603 og 1608), «Biørnesta» (1667) og «Biørnstad» (1723).
Bjørnestad er brukt som gardsnamn fleire andre stader i landet.
Statens kartverk godkjende skrivemåten «Bjørnestad» i 1986, men avslo å godkjenne «Biørnastad» i 2006.
Gardsnamnet vert også brukt som slektsnamn.
What God Wants, Part I
«What God Wants, Part I» er den første i ein seie songar skriven og gjeven ut av den tidlegare Pink Floyd-medlemmen Roger Waters. Songen kom ut på den tredje soloplata hans, Amused to Death. «What God Wants» er delt i tre delar, på liknande måte som Pink Floyd-songen «Another Brick in the Wall.» Berre «What God Wants Pt. 1» vart gjeven ut på singel. Jeff Beck spelar gitar på songen. Denne delen av songen omhandlar den motstidande dualiteten og hykleriet som Waters oppfatta i dogmatisk religion og makta denne har over menneske. Dei følgjande partane, i lag med andre songar på albumet, omhandlar tilbeding, ikkje berre i religion, men òg i forhold til materialisme og forbruk. I lag danna dei eit synspunkt på makta overforenkla konformitet har, der folk sluttar seg til noko ikkje berre ut frå vilje, men ut frå underkasting.
Radio 1
BBC Radio 1 nekta å spele singelen fordi det var ein for «ømfintleg» song. Dette gjorde Waters sint.
Augustin-Jean Fresnel
Oppdagingane og dei matematiske deduksjonane hans, basert på arbeida til Thomas Young, utvida bølgjeteorien hans om lys med mange fleire optiske fenomen.
Saman med François Arago studerte Fresnel lovene om interferens av polariserte stråler. Dette resulterte i «Fresnels rombe». Fresnel er truleg mest kjend for oppfinninga av Fresnel-linsa, som vart teken i bruk i fyr, og framleis er i bruk.
Dualitet
Dualitet er i matematiske system når det opptrer to operasjonar med tilsvarande aksiomatiske reglar, slik at dei to operasjonane kan byttast om i alle satsar. Til kvar sats svarar då ein dual sats. Ein slik metode til å avleiie resultat kallast eit dualitetsprinsipp, som er av stor matematusik tyding og først vart nytta i projektiv plangeometri. Her består det ein dualitet mellom punkt og rett linje, til dømes svarar skjeringspunktet mellom to linjer dualt til den linja som er bestemt av to punkt, og eit kjeglesnitt kan reknast som bestemt ved punkta sine eller dualt ved tangentane sine.
Pascal-teoremet er eit døme på ein dual sats: I ein sekskant som er innskriven i eit kjeglesnitt, skjer dei motståande sidene kvarandre i tre punkt som ligg på ei rett linje. Til denne svarar dualt Brianchon-teoremet: I ein sekskant som er omskriven om eit kjeglesnitt, skjer dei tre diagonalane gjennom motståande hjørne kvarandre i eit punkt.
Dei geometriske dualitetsprinsippa vart oppdaga av Jean Victor Poncelet og vart særleg undersøkt av Joseph Diaz Gergonne og Jakob Steiner. I romgeometrien finst det òg ein dualitet mellom punkt og plan. Dette kan utvidast til m-dimensjonal geometri og fører då til læra om duale vektorrom, som spelar ei viktig rolle i moderne matematikk.
Kjelder
双対
Hjärtum
Hjärtum er ein svensk tettstad i Lilla Edets kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I år 2005 hadde tettstaden 384 innbyggjarar. Hjärtum ligg ved Göta älv cirka 40 kilometer sørvest for Trollhättan.
Fylkesveg 130
Fylkesveg 130 finst i fleire fylke i Noreg:
Vasilij Kandinskij
Vasilij Vasiljevistj Kandinskij, (fødd 16. desember etter juliansk kalender) var ein russisk målar og kunstteoretikar, fødd i Moskva og oppvaksen i Odessa. Han vert rekna som ein av dei viktigaste kunstnarane i det 20. hundreåret, og den første kunstnaren som laga eit reint abstrakt måleri.
Liv og gjerning
Åra 1886-92 studerte Kandinskij jus, økonomi og etnologi i Moskva. Han arbeidde så nokre år som assistent ved universitetet, men braut av i 1896 og reiste til München. Der gjekk han i lære hos Anton Ažbe, og på kunstakademiet hos Franz von Stuck. I 1901 var han medstiftar av kunstnargruppa Phalanx og underviste på ein skule knytt til gruppa. Mellom elevane var Gabriele Münter, som han levde saman med fram til 1916. Kandinskij arbeidde i dei åra med landskapsstudiar, men skapte under påverknad frå jugendstilen ei rekke gouachar med motiv frå russisk eventyrdikting og folklore, til dømes Buntes Leben i 1907, og han gav ut to album med tresnitt. 1906-07 budde han i Sèvres i Frankrike, der han vart kjend med den franske fauvismen, og han stilte ut eigne arbeid i Paris. Tilbake i München og landsbyen Murnau sør for storbyen, måla han 1908-09 ei rekke landskap i ein kraftig forenkla stil, prega av sterke fargekontrastar. Saman med to vener frå Azbé-skulen, Aleksej von Jawlensky og Marianne von Werefkin, danna Münter og Kandinskij eit lite kunstnarsamfunn.
Omkring 1909 skapte Kandinskij ei ny biletform som han kalla improvisasjonar, impresjonar eller komposisjonar. Landskapselementa vart meir og meir oppløyst, for så omkring 1910-11 å gå over i rein abstraksjon. Komposition IV frå 1911 er eit døme på det sistenemnde. Han braut med 'Neue Künstlervereinigung', som han sjølv hadde vore med å stifte i 1909, og danna Der Blaue Reiter saman med Franz Marc. Dei gav i 1912 ut ein almanakk med bidrag frå mellom andre Arnold Schönberg og Kandinskij sjølv.
I boka Über das Geistige in der Kunst (1912) synte Kandinskij si tru på ei ny, og åndeleg inspirert tidsalder. Han utvikla i boka ei harmonilære, der han beskreiv samanhengen mellom farge og form. Framstillinga av den psykologiske verknaden av fargen drog vekslar på Goethe si fargelære. I 1913 følgde ei samling prosadikt, Klänge, nært i slekt med tre tidlegare utkast til sceniske komposisjonar frå 1909, og minneboka Rückblicke.
Etter utbrotet av 1. verdskrigen måtte Kandinskij forlate Tyskland. Han flytta då til Moskva, der han i 1916 gifta seg med den unge Nina Andrejevskaja. Etter den russiske revolusjonen vart han engasjert i oppbygginga av nye kunstorgan, og etablering av samband til etterkrigstidas tyske kunstnargrupper.
Chesterfield
Chesterfield er ein marknadsby eit administrativt distrikt i Derbyshire i England. Han ligg på staden der elvane Rother og Hipper møtes.
Byen fekk marknadsrettar frå kong Johan utan land i 1204. Han voks sakte men sikkert fram til 1800-talet, då han fekk velstandstider på grunn av jernbanen. Chesterfieldlinja, som var ein del av North Midland-linja mellom Derby og Leeds, vart starta av George Stephenson i 1837. Under konstruksjonen oppdaga ein ei stor kolåre. Stephenson starta opp eit gruveselskap, som tok ut både kol og jernmalm i området. Stephenson budde i Tapton House i Chesterfield resten av livet, og er gravlagt i Trinity Church.
Det mest kjende landemerket til byen er spiret til kyrkja Saint Mary and All Saint. Det blir kalla «the crooked spire» («Det skeive tårnet») og toppen lenar seg nesten 3 meter til sidan i tilhøve til midtpunktet til tårnet. Dette skuldast truleg bruk av vått tømmer eller for få støttestag. Meir fargerike forklaringar er at spiret var så sjokkert over å høyre at ei jomfru gifta seg i kyrkja, at det bøygde seg for å sjå nærare på det, eller at ein smed i Bolsover skodde Djevelen feil, og at Djevelen så i store smerter hoppa over tårnet og slo det ut av stilling.
Boremaskinene som vart brukt under konstruksjonen av Kanaltunnelen vart laga i Chesterfield av Markham & Co., som no ikkje lengjer har nokre lokale der.
Mick Ronson
Michael «Mick» Ronson var ein engelsk gitarist, låtskrivar, multi-instrumentalist, arrangør og produsent. Han er best kjend for arbeidet sitt med David Bowie, som ein av The Spiders from Mars. Ronson var ein travel studiomusikar som spelte inn med artistar som Bowie og Morrissey, og som sidemann i mange turneband, som for Van Morrison.
Han spelte inn fleire soloalbum, mellom anna Slaughter on 10th Avenue, som nådde 9. plass på den britiske albumlista. Ronson spelte med forskjellige band etter Bowie. Han vart kåra til den 64. beste gitaristen gjennom tidene av Rolling Stone.
Tidleg liv
Michael Ronson vart fødd i Hull i East Riding of Yorkshire, i 1946. Som borna fekk han klassisk opplæring i piano, blokkfløyte, fiolin, og (seinare) harmonium. Han ønskte først å verte cellist, men flytta til gitar då han oppdaga musikken til Duane Eddy, som hadde basstonar på gitaren som for Ronson minna han om cello. Han vart med i det første bandet sitt, The Mariners, i november 1963, då han var 17. Han debuterte på scenen med The Mariners som oppvarming for Keith Herd Band i Brough Village Hall, ein konsert bandet reiste 50 km for og fekk betalt 10 shillings for (50 pence). Medan Ronson arbeidde med The Mariners, hyrte ei anna lokal Hull-gruppe - The Crestas - han etter anbefaling frå The Mariners-bassisten John Griffiths. Med Ronson ombord bygde the Crestas seg eit solid rykte og spelte mykje i lokale danselokale.
I 1966 vart Ronson med i eit av dei mest kjende lokale banda i Hyll, The Rats, i lag med songar Benny Marshall, bassist Geoff Appleby, og trommeslagar Jim Simpson (som etter kvart vart erstatta av Clive Taylor og så John Cambridge). Gruppa spelte lokalt og hadde nokre få mislukka reiser til London og Paris.
I 1967 spelte The Rats inn den psykedeliske songen «The Rise And Fall Of Bernie Gripplestone» i Fairview Studios i Hull, som kan høyrast på Front Room Masters - Fairview Studios 1966-1973. I 1968 endra bandet ei kort stund namn til Treacle og spelte inn fleire songar i Fairview Studios i 1969, før dei gjekk attende til det opphavleg namnet sitt. På denne tida vart Ronson anbefalt av Rick Kemp til å spele gitar på Michael Chapman sitt Fully Qualified Survivor.
Brook Taylor
Av verka han skreiv må ein særleg nemne Methodus incrementorum directa et inversa (1715), der ein finn den første systematiske framstillinga av differensialrekning og den kjende taylorformelen for utviklinga av ein funksjon i ei uendeleg rekkje, ei taylorrekkje.
Mick Ronson
Tidleg liv
I mars 1970, under innspelinga av Elton John-albumet Tumbleweed Connection, spelte Ronson gitar på songen «Madman Across the Water». Songen vart derimot ikkje med på den originale utgåva. Innspelinga med Ronson på gitar kom ut på samlealbumet Rare Masters i 1992 og i 1995 som bonusspor på Tumbleweed Connection.
Bowie-tida
Tidleg i 1970 kom Cambridge attende til Hull på leit etter Ronson, for å få han med seg i det nye bandet til David Bowie, The Hype. Han fann Ronson på ein rugbybane då han arbeidde som gartnar for Hull. Sidan han alt hadde mislukkast i London, var Ronson motvillig, men gjekk til slutt med på å reiste med Cambridge til London for å møte Bowie. To dagar seinare spelte Ronson med Bowie på John Peel sitt nasjonale BBC Radio 1-show.
The Hype heldt den første konserten sin i The Roundhouse den 22. februar med ei besetning som bestod av Bowie, Ronson, Cambridge og produsent/bassist Tony Visconti. Gruppa var kledd som superheltar med Bowie som Rainbowman, Visconti som Hypeman, Ronson som Gangsterman, og Cambridge som Cowboyman. På plakaten denne dagen var òg Bachdenkel, The Groundhogs og Caravan. Dagen etter spelte dei i Streatham Arms i London under psevdonymet 'Harry The Butcher'. Dei spelte òg den 28. februar i Basildon Arts Lab i Essex, som 'David Bowie's New Electric Band'. John Cambridge forlet bandet den 30. mars og vart igjen erstatta av Woody Woodmansey. I april 1970 sette Ronson, Woodmansey og Visconti i gang innspelinga av Bowie sitt The Man Who Sold The World.
Under innspelinga for The Man Who Sold The World, signerte trioen Ronson, Visconti og Woodmansey - framleis som The Hype - ein kontrakt med Vertigo Records. Gruppa rekrutterte Benny Marshall frå The Rats som vokalist, og gjekk i studio for å spele inn eit album. Då singelen kom ut hadde The Hype fått namnet Ronno. «4th Hour of My Sleep» kom ut på Vertigo til dårleg mottaking i januar 1971. Songen var skriven av Tucker Zimmerman. Ronno-albumet vart aldri gjort ferdig.
Backingbandet til Bowie, som no inkluderte Trevor Bolder som erstatta av Visconti på bassgitar og klaverspelar Rick Wakeman, som vart nytta på innspelinga av Hunky Dory. Sidan Visconti forlet Bowie, tok Ronson i lag med Bowie, over arrangementa, medan Ken Scott vart medprodusent i lag med Bowie. Hunky Dory var kanskje det mest samarbeidsprega albumet deira, noko plateomslaget òg syner.
Det var dette bandet, utan Wakeman, som vart kjend som The Spiders From Mars frå tittelen på det neste albumet til Bowie. Igjen var Ronson ein viktig del av The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, og skreiv strykearrangement og spelte forskjellige instrument, samt spelte sologitar. Ronson og Bowie vart kjende for ei sak under konsertane for dette albumet, då Bowie simulerte oralsex på gitaren som Ronson samstundes spelte på. Gitaren til Ronson og arrangementa hans i Spiders from Mars-tida, påverka seinare punkrock-musikarar.
I 1972 lagde Ronson strykar- og blåsearrangement for songen «Sea Diver» på det Bowie-produserte All The Young Dudes-albumet for Mott The Hoople, og han var medprodusent på Lou Reed-albumet Transformer i lag med Bowie, og spelte sologitar og piano på songen «Perfect Day». Igjen med Bowie spelte han inn på ny og produserte songen «The Man Who Sold The World» for Lulu,. Songen vart gjeven ut som singel i Storbritannia. Han spelte òg på nokre songar på Dana Gillespie-albumet Weren't Born a Man.
Ronson spelte på countryrockalbumet Bustin' Out av Pure Prairie League i 1972, der han òg gjorde strykearrangementet og medverka med gitar og vokal på fleire spor, som «Angel #9», som kom ut seinare på soloalbumet hans Play Don't Worry.
Han spelte gitar på Bowie-albumet Aladdin Sane og coveralbumet Pin Ups i 1973. Han spelte derimot ikkje på det påfølgjande albumet Diamond Dogs.
Seinare arbeid
Etter å ha forlate Bowie etter «Farvellkonserten» hans i 1973, gav Ronson ut tre soloalbum. Solodebuten hans Slaughter on 10th Avenue, med ein versjon av Elvis Presley sin «Love Me Tender», samt den mest kjende solosongen til Ronson, «Only After Dark». I tillegg song systera hans Margaret Ronson korvokal på albuma. Mellom dette og oppfølgjaren i 1975, var Ronson ein kort periode med i Mott the Hoople. Han samarbeidde så i lang tid med den tidlegare frontmannen i Mott, Ian Hunter, frå og med albumet Ian Hunter (UK #21) og med singelen «Once Bitten, Twice Shy» (UK #14)", og ein turne som the Hunter Ronson Band. I 1980 kom konsertalbumet Welcome to the Club ut, med bidrag av Ronson. Det inneheldt òg nokre studiobaserte songar - ein av dei skriven av Hunter/Ronson.
I 1974 sikra Ronson seg andreplassen i ein lesarundersøking i Creem om kven som var den beste gitaristen det året (med Jimmy Page på førsteplass og Eric Clapton på tredjeplass).
Ronson spelte gitar på tittelsporet på David Cassidy-albumet Getting It in the Street i 1976.
Roger Daltrey nytta Ronson på gitar på soloalbumet One of the Boys i 1977.
I 1979 produserte og spelte Ronson og Hunter på Ellen Foley-albumet Night Out, med «We Belong To The Night» og hitsingelen «What's a Matter Baby».
I 1982 arbeidde Ronson med John Mellencamp på hans American Fool og særleg songen «Jack & Diane»
I 1990 samarbeidde Ronson igjen med Hunter på albumet Yui Orta, denne gongen som «Hunter/Ronson». I 1993 spelte han igjen på eit Bowie-album, Black Tie White Noise på songen «I Feel Free», opphavleg spelt inn av Cream. Ronson og Bowie hadde alt spelt denne songen på konsertar 20 år tidlegare då dei turnerte som Ziggy Stardust and the Spiders from Mars.
Utanom Bowie og Hunter arbeidde Ronson som musikar, låtskrivar og plateprodusent for mange andre artistar, som Slaughter & The Dogs, Morrissey, The Wildhearts, The Rich Kids, Elton John, John Mellencamp, T-Bone Burnett, Dalbello, Benny Mardones, Iron City Houserockers og det italienske bandet Moda. Han spelte ikkje berre med etablerte artistar. Han produserte òg album for meir obskure artistar som Payolas, Phil Rambow and Los Illegals og The Mundanes.
Ronson var òg medlem av konsertbandet til Bob Dylan, «Rolling Thunder Revue», og han er med både på og av scenen i filmen frå turneen. Han samarbeidde òg med Roger McGuinn på denne tida, og produserte og spelte gitar på soloalbumet hans Cardiff Rose i 1976.
I 1982 spelte han sologitar i eit kortvarig band med Hilly Michaels på trommer og Les Fradkin på bassgitar. Ei av innspelingane av denne gruppa, «Spare Change» kom ut i 2006 på Fradkin-albumet Goin' Back.
I 1987 spelte Ronson på ei plate av The Toll.
Ronson døydde av leverkreft den 29. april 1993, 46 år gammal og etterlet seg kone og barn.
Til minne om han vart Mick Ronson Memorial Stage reist i Queens Gardens i heimbyen Hull. Det er òg ei gate kalla opp etter han på Bilton Grange Estate, ikkje langt frå der han budde.
Gaudete
«Gaudete» (latin for 'gled dykk) er ein religiøs julesong frå 1500-talet. Songen var med i den svensk-finske songsamlinga Piae Cantiones, som blei gjeven ut i 1582 av  Jacobus Finno  frå Åbo.
Songen byrjar med eit refreng på to linjer som inneheld ordet «gaudete». Versa imellom har fire liner. Dei byggjer på den bøhmiske songen «Ezecheelis Porta». Medan refrenget har noter til, er det ikkje oppgjeve musikk til resten av songteksten musikk. Melodien ein vanlegvis syng denne til kjem frå eldre liturgibøker.
Den tredje sundagen i advent blir kalla gaudete-sundag i fleire vestlege kyrkjer.
Innspelingar
I 1973 hadde elektrisk folk-gruppa Steeleye Span ein hitt med «Gaudete», sungen a cappella. Han nådde ein 14.-plass på den britiske singellista, og er dermed ein av svært få latinske og a cappella-songar som har nådd hittlistene i Storbritannia.
Andre grupper har også spelt inn songen, som Boston Camerata til albumet A Renaissance Christmas (1991), Mediæval Bæbes for Salva Nos (1997) og Mistletoe and Wine, og El Duende til Excelsis, Volume 2: A Winter's Song. Chris Squire og eit kor spelte inn ein rockeversjon tilChris Squire's Swiss Choir (2007), og mellomalderrockegruppa Schelmish performed Gaudete on their 2006 album Mente Capti. Liz Madden song inn ein versjon til albumet My Irish Home (2010).
Koret Tenebrae har spelt inn eit arrangement av Karl Jenkins, både med perkusjon og a cappella, på albumet Gaudete (2004).
Hjorted
Hjorted er ein svensk tettstad i Västerviks kommun i Kalmar län i Småland. I 2005 hadde tettstaden 338 innbyggjarar.
Nicaraguasjøen
Nicaraguasjøen, også kalla Cocibolca eller Mar Dulce, er den største innsjøen i Nicaragua og i Sentral-Amerika, Han dekkar store delar av den sørvestre delen av landet.
Sjøen har med ujamne mellomrom samband med Managuasjøen via Tipitapaelva. Utløpet er elva Río San Juan, som følgjer grensa mot Costa Rica til Det karibiske havet.
I sjøen ligg det fleire øyer. På den største av dei, Ometepe, ligg vulkanen Volcán Concepción. Områda langs austbreidda består for det meste av tett jungel med få innbyggjarar. Langs vestbreidda er det meir tett folkesette jordbruksområde.
Zemërimi i një natë
«Zemërimi i një natë» (albansk for 'Ei natt sitt sinne') er ein song av den albanske songaren Hersi Matmuja, gjeven ut i desember 2013. Songen er skriven av Jorgo Papingji og Genti Lako.
«Zemërimi i një natë» var eit av bidraga i den fyrste semifinalen og finalen i Festivali i 52-të i Këngës në RTSH, den albanske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark. Alle bidraga deltok både i éin semifinale og finalen, og «Zemërimi i një natë» vann med 69 poeng.
Salford
Salford er ein by i det nordvestlege England. Han utgjer kjernen i det urbane distriktet City of Salford i grevskapet Stor-Manchester. Byen ligg vest for Manchester, skilt frå storbyen av elva Irwell, og blir rekna som ein av forstadane til Manchester.
Historie
Namnet Salford kjem frå angelsaksisk seahlford, «vadestaden med piletre», ein referanse til piletrea som veks langs breidda av Irwell og ein gammal vadestad der byen ligg. Våpna til byen reflekterer dette, med tre bua blå linjer, som representerer vadestaden i elva, omkransa av blad frå piletre.
Det mellomalderske sentrumet låg ved elva, på andre sida av elva for Manchester. Under den industrielle revolusjonen voks byen, og var ein av dei første industrielle sentera i landet. I viktoriansk tid vart sentrum flytta, og etterkvart som Manchester vart ein stadig større og viktigare by mista Salford tydinga si.
I 1960- og 1970-åra vart mykje av byen fornya, med betongblokker som erstatta dei tradisjonelle terrassehusa. I dei siste åra av 1900-talet byrja ein å endre dette tilbake, men blokkene er enno eit markant innslag i byen.
Kultur og idrett
Det katolske Salford bispedømme har sete i byen.
Futago Yama
Futago Yama er eit lite fjell med to toppar, den nordlege på 240 moh og den sørlege på 245 moh, nord i Langhovde i Dronning Maud Land i Antarktis. Det vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957–62. Namnet Futago-yama (Hutago Yama), tyder «tvillingfjell», og vart gjeven av JARE i 1972.
Edvard-prisen
Edvard-prisen er ei utmerking innan norsk musikk som vert utdelt årleg av TONO, opphavsrettsorganisasjonen for musikarar og komponistar. Prisen er ei vidareføring av prisen Årets verk, som vart delt ut frå 1965 til 1996. Edvard-prisen, som vart utdelt for fyrste gong i 1998, kan berre gjevast til medlemer i organisasjonen. Målet er å styrkja musikklivet og auka merksemda rundt norske komponistar og tekstforfattarar og verka deira.
Fylkesveg 131
Fylkesveg 131 finst i fleire fylke i Noreg:
Edvard-prisen
Talet på prisklassar har variert sidan byrjinga. Frå og med utdelinga for 2007 har det vorte delt delt ut pris i 4 klassar:
Vinnaren i ein kategori mottek 50 000 kroner, EDVARD-trofeet (design: Bruno Oldani) og ein diplom. Trofeet førestiller Edvard Grieg, som har gjeve namn til prisen. Prisane for 2007 og 2008 vart delt ut samla under TONO sin jubileumskonsert 27. november 2008.
2008
(Prisen blei ikkje utdelt i 2009.)
Hjortkvarn
Hjortkvarn er ein svensk tettstad i Hallsbergs kommun i Örebro län i landskapet Närke. I år 2005 hadde tettstaden 251 innbyggjarar.
Y-kromosom
Eit Y-kromosom er eit kjønnskromosom. Det er eit kromosom som gjer at beraren av det vert til ein hann. Menneske og dei fleste andre pattedyr har eit Y-kromosom. Menn har eitt Y-kromosom og eitt X-kromosom (XY). Kvinner har to X-kromosom (XX).
Y-kromosom hos menneske
Menn har arva eitt X-kromosom frå mor si og Y-kromosomet frå faren. Y-kromosomet dekker omtrent 59 millionar basepar som er byggematerialet til DNA. Y-kromosomet står for omtrent 0,9 % av den totale mengda DNA i cellene til menn.
Identifiseringa av gena på kvart kromosom har i lang tid vorte sett på som eit av de viktigaste forskingsområda, og vorte via mykje tid og ressursar. Sidan forskarar brukar forskjellige metodar til å identifisere gena, har ein ikkje klart å stadfeste éit nøyaktig tal på gen. Hittil har ein funne 86 proteinkodande gen på Y-kromosomet. Heile det menneskelege genomet inneheld omtrent 25 000 slike gen.
Kjønnsbestemmande eigenskap
Hos menneske og dei aller fleste pattedyra, med spesielt kloakkdyra som unntak, finst eit gen ved namn SRY på Y-kromosomet. Det er dette genet som gjer at Y-kromosomet vert kjønnsbestemmande. Om dette genet ikkje verkar vil individet vera ei ho til trass for at Y-kromosomet er der. I dei fleste tilfella der barnet vert hann til trass for at han har to X kromosom og manglar Y-kromosom, har SRY ved ein feil hamna på det eine X-kromosomet – det frå far.
Y-kromosomet er ulikt i ulike artar. Det einaste dei eigentleg har til felles er det faktumet at dei avgjer at organismen vert hannkjønn, og genet som avgjer dette kan vere forskjellig frå art til art. Hos pattedyr stammar Y-kromosomet frå det same kromosomet, og hos desse artene er det difor likskapar, sjølv om Y-kromosomet varierer både i storleik og når det gjeld kva for gen som er til stades. Det er spesielt stor ulikskap mellom Y-kromosoma hos pattedyr i tilhøve til dei andre kromosoma. Dette er på grunn av at det er særs få område av Y-kromosomet som har overkryssing med X-kromosomet, og evolusjonen av dette kromosomet går dermed raskare, sidan mutasjonar kan hope seg opp. Gen som ikkje er livsnødvendige kan bli omgjort til pseudogen, eller få nye funksjonar som då vert spesifikke for hannen, om dei ikkje er spesielt viktige for forplantninga.
Sjukdomar, fysiske og psykiske misdanningar
Y-kromosomet er det kromosomet med færrast sjukdomar knytt til sine gen. Ein trur at dette kjem av den vesle storleiken til kromosomet. Når ein sjukdom eller eigenskap vert arva på grunn av eit gen på X- eller Y-kromosoma vert det kalla kjønnsbunden arv.
Yin og yang
Yin (陰 (japansk) eller 阴 (kinesisk)) og yang (陽 eller 阳) er sentrale omgrep innan kinesisk filosofi, særleg taoisme. På japansk er omgrepet kjend som in-yo, på koreansk eum yang og på vietnamesisk âm dương.
Yin er her det jordiske, yang det himmelske prinsippet. Dei symboliserer to motsette, komplementære prinsipp som kald – varm, mørk – ljos, passiv – aktiv og så vidare. Overgangen mellom yin og yang er ikkje skarp, men flytande. Sjå òg dualisme.
Yang og yin vert rekna som krefter som skal utfylle kvarandre. Ubalanse mellom kreftene kan oppstå.
Yin vert ofte karakterisert som ein kinesisk drake og yang som ein tiger.
Den ytre sirkelen tyder «alt» medan det svarte og kvite innanfor sirkelen representerer samspelet mellom to krefter kalla «yin» (svart) og «yang» (kvit). Dei kan ikkje eksistere utan kvarandre. Dei er ikkje heilt svart og kvite, akkurat som at ting i livet ikkje er heilt svart eller kvitt.
Cannock
Cannock ligg nord for West Midlands storbyområde langs M6 og sør for Cannock Chase AONB, eit Area of Outstanding Natural Beauty, særskild vent naturområde. Cannock har ein jernbanestasjon langs Chase Line.
Fylkesveg 132
Fylkesveg 132 finst i fleire fylke i Noreg:
Planteslekta salat
Salat (Lactuca) er ei planteslekt i korgplantefamilien som inneheld rundt 100 artar. Dei fleste veks i tempererte strøk på den nordlege halvkula. I slekta finst annan hagesalat (Lactuca sativa) som har mange varietetar, som hovudsalat (Lactuca sativa var. capitata).
Ordet «salat» kjem via tysk frå italiensk (in)salata, 'rett tilreidd med salt'. Det vitskaplege namnet Lactuca kjem frå latin lac, 'mjølk', og viser til den mjølkeaktige plantesafta.
Armando Peraza
Armando Peraza var ein cubansk Latin jazz-perkusjonist og medlem av rockebandet Santana. Peraza spelte conga, bongo og timbales.
Planteslekta salat
Noreg hadde opphavleg éin viltveksande salatart, sibirturt (L. sibirica). Taggsalat (L. serriola) er utbreidd i Sør- og Mellom-Europa og finst av og til på avfallsplassar i Noreg. Artar som også kan reknast til slekta er turt (Cicerbita alpina) og skogsalat (Mycelis muralis)
Armando Peraza
Biografi
Peraza drog til Mexico i 1948 for å ta seg av den sjuke venen sin, conga-spelaren Mongo Santamaría. Dei drog til New York City i lag i 1949. Etter å ha spelt i storbandet til Machito, vart Peraza invitert av Charlie Parker til ei innspeling i lag med Buddy Rich. Han spelte med Slim Gaillard i New York i november 1949. Han turnerte i USa med bandet til Gaillard fram til dei nådde San Francisco, der Gaillard eigde nattklubben Bop City. Etter ein periode i Mexico, der han spelte med Perez Prado og spelte inn musikk for mexicanske filmar, drog han attende til USA og slo seg ned i San Francisco. Han arbeidde med Dizzy Gillespie, turnerte mykje med Charles Mingus og Dexter Gordon, og spelte i California for mexicanske gardsarbeidarar med den puertoricanske skodespelaren og musikaren Tony Martinez (som spelte «Pepino» i TV-serien The Real McCoys). Armando leia òg ein afrocubansk danserevy på klubben Cable Car Village i San Francisco, der ein ofte såg gjester frå Hollywood som Errol Flynn, Marlon Brando og Rita Hayworth.
I 1954 spelte Peraza inn albumet Ritmo Caliente i lag med Cal Tjader, som var trommeslagaren til pianisten Dave Brubeck på den tida. Albumet kombinerte afrocubanske rytmar med jazz. Dei neste tolv åra spelte Peraza med den britiske pianisten George Shearing. Innspelingane deira skapte ei mambobølgje i USA og resten verda.
I 1960-åra vart Peraza medlem av bandet til Cal Tjader for seks år, og han spelte med Stan Kenton Band i Hollywood Bowl. Sjølv om Peraza føretrekte å vere akkompagnerande artist, spelte han inn eitt soloalbum, Wild Thing (1968), for Skye, som var eigd av Tjader, Gary McFarland og Gábor Szabó. Med seg på albumet hadde han pianisten Chick Corea, saksofonisten Sadao Watanabe og fløytisten Johnny Pacheco. Då rocken vart populært i 1960-åra vart Peraza den første afrocubanske perkusjonisten som la congatrommer til ein rockesong, på Harvey Mandel-albumet Cristo Redentor i 1968.
47 år gammal vart Peraza medlem av rockebandet Santana på ein turné dei hadde i januar 1972 og inspirerte bandet til å blande afrocubansk musikk, jazz, rock og blues. Peraza spelte med Carlos Santana i nesten tjue år. Han skreiv eller var medlåtskrivar på seksten songar spelt inn av Santana, som «Gitano» frå albumet Amigos (1976) der Peraza song teksten.
Peraza trekte seg frå Santana i 1990, 66 år gammal. Han spelte ein konsert med Santana i 1992 i Santiago de Chile føre 100 000 menneske. I 2005 spelte han på ei innspeling av John Santos, 20th Anniversary. I 2002 reiste han attende til Cuba for første gongen på over 50 år.
I juli 2006, 82 år gammal. spelte Peraza tre konsertar med Santana på Montreux Jazz Festival i Sveits. Seinare spelte han fleire konsertar med Santana.
I 2007 fekk han æresprisen til Voices of Latin Rock.
Peraza døydde av lungebetennelse den 14. april 2014, 89 år gammal.
Som sidemann
Med Gato Barbieri
Armour Peninsula
Armour Peninsula er ei isdekt halvøy like aust for Armourfjorden på Siple Island, langs kysten av Marie Byrd Land. Ho vart kartlagd av United States Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–65, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i tilknyting til Armourfjorden.
Euklidsk algoritme
I talteori er euklidsk algoritme ein algoritme for å berekne største felles divisor (SFD) til to element i kva for ein som helst euklidsk ring (til dømes to heiltal). Hovudtydinga til algoritmen er at han ikkje treng faktorisering av dei to heiltala, og at han er ein av dei eldste kjende algoritmane som kan daterast tilbake til Hellas i antikken.
Bakgrunn
Euklidsk algoritme er ein av dei eldste kjende algoritmane, sidan han står skildra i Elementa av Euklid frå rundt 300 fvt. (7. bok, proposition 2). Euklid formulerte opphavleg problemet geometrisk, som problemet med å finne det største «målet» for to linjelengder (ei linje som kunne brukast til å måle begge linjer utan nokon rest), og algoritmen hans skreid fram ved gjentekne substraksjonar av det kortaste frå det lengste linjestykket. Algoritmen vart endå truleg oppdaga av Euklid og dermed kjent opp til 200 år tidlegare.
Han var nesten sikkert kjent av Eudoksos frå Knidos (omkring 375 fvt.), og Aristoteles (omkring 330 fvt.) indikert han i hans Topics, 158b, 29–35.
Skildring av algoritmen
Gjeve to heiltal, a og b, finn største heiltala d slik at d deler a og b. Viss b = 0, returner a. Elles blir prosessen gjenteke med tala b og a modulo b. Det er òg mogleg å bruke gjenteke subtraksjon, der det minste talet trekkjast frå det største, heilt til éit av tala er 0. Dette er den opphavlege algoritmen, men han er mindre effektiv.
Nytte av rekursjon
Ved bruk av rekursjon, kan algoritmen uttrykkjast som: funksjon SFD(a, b)     viss b = 0 returner a      ellers returner SFD(b, a mod b)
I blant anna C++ og Java ser algoritmen slik ut:
Armando Peraza
Som sidemann
Med Victor Feldman
Euklidsk algoritme
Bruk av iterasjon
Ein effektiv iterativ metode for kompilatorar som ikkje optimiserar halerekursjon:
Armando Peraza
Som sidemann
Med Mongo Santamaria
Euklidsk algoritme
Bruk av iterasjon
funksjon SFD(a, b)     så lenge b ≠ 0 t := b         b := a mod b          a := t      returner a
Døme
Finn største felles faktor til 42 og 24.
Armando Peraza
Som sidemann
Med Santana
Euklidsk algoritme
Døme
a =  24, b  =  (42 mod 24) = 18
Armando Peraza
Som sidemann
Med Patti Austin
Med George Shearing
Euklidsk algoritme
Døme
a =  18, b  =  (24 mod 18) = 6
Albumet That'll Be the Day
That'll Be The Day er det siste studioalbumet til Buddy Holly. Decca var det første store plateselskapet til Holly, men han klarte ikkje å skape ein hitsingel med dei tidlege innspelingane sine. Etter at han slo igjennom med innspelingar for Brunswick og Coral gav Decca ut desse innspelingane. Dette er det siste albumet som kom ut før han omkom i ein flystyrt 3. februar 1959, og er sjeldan blant samlarar..
Euklidsk algoritme
Døme
a =  6, b  =  (18 mod 6) = 0
Albumet That'll Be the Day
Bakgrunn
Innspelingane vart gjort under tre forskjellige innspelingar, som typisk varte rundt tre timar, i januar, juli og november 1956 i Bradley Film and Recording Studios i Nashville i Tennessee. Frå desse innspelingane vart det gjeven ut ein singel den 16. april 1956, «Blue Days, Black Nights» med «Love Me». Ein annan singel, «Modern Don Juan» med «You Are My One Desire» (D 30166) kom ut 24. desember 1956. Begge singlane selde dårleg, så Decca la resten av innspelingane på hylla.
Euklidsk algoritme
Kjelder
מחלק משותף מקסימלי
Armando Peraza
Som sidemann
Med Linda Ronstadt
Albumet That'll Be the Day
Bakgrunn
Då Buddy Holy slo gjennom med ei ny innspeling av «That'll Be the Day» med banet sitt The Crickets, byrja Decca å gje ut desse tidlege innspelingane til Holly på singlar og kulminerte med eit heilt album og ein tilhøyrande EP.
Armando Peraza
Som sidemann
Med Cal Tjader
Albumet That'll Be the Day
Bakgrunn
Innspelingane til Decca frå Nashville i 1956 vart gjevne ut fleire gonger seinare med ny innpakning. Instrument og korvokal vart lagt til på seinare utgåver så seint som i 1984. Den britiske utgåva The Nashville Sessions frå midten av 1970-åra er den beste vinylutgåva i følgje Allmusic.
Armando Peraza
Som sidemann
Med Randy Weston
Albumet That'll Be the Day
Bakgrunn
Albumet nådde femteplassen på den britiske albumlista då det kom ut på ny i 1961. I 1967 vart albumet gjeve ut på ny med tittelen The Great Buddy Holly.
Medverkane
* besetninga for 22. juli vart kalla The Three Tunes. I følgje buddyhollycenter.org var gruppenamnet Buddy and the Two Tones (Buddy Holly med Don Guess og Sonny Curtis).
Antoine de Saint-Exupéry
Antoine de Saint-Exupéry var ein fransk aristokrat, forfattar og flygar. Han mottok fleire av Frankrikes fremste litterære prisar og fekk òg den amerikanske nasjonale bokprisen. han er best hugsa for sin lange novelle Den lillle prinsen (Le Petit Prince) der han særleg viser sin humanistiske filosofi. Den populære barneboka Den lille prinsen, utgjeve med forfattarens eigne teikningar i 1943, verta òg lese, eller kanskje især, av vaksne. Boka har vorte omsett til ei lang rekkje språk, og kom på norsk i Inger Hagerups omsetjing i 1962. Fleire av bøkene er utgjeven posthumt.
Biografi
Saint-Exupéry var ein vellukka kommersiell flygar før den andre verdskrigen, flaug luftpostrutene i Europa, Afrika og Sør-Amerika. Ved utbrotet av krigen gjekk han inn det franske flyvåpenet (Armée dei l'Air), flaug rekognoseringoppdrag fram til Frankrike gjekk med på våpenstillstand med Nazi-Tyskland i 1940. Etter å ha vorte demobilisert frå flyvåpenet, reiste han til USA for å bidra til å overtala den amerikanske regjeringa å gå til krig mot Nazi-Tyskland. Etter opphaldet på 27 månader i Nord-Amerika, der han skreiv tre av dei viktigaste verka sine, melde han seg inn i Force d' Aériennes Françaises Libres (FAFL), Det frie franske flyvåpenet i Nord-Afrika, skjønt han var langt over maksimalalderen for slike pilotar og med skrantande helse. Saint-Exupérys rekognoseringsfly, ein amerikansk F-5B-1-LO, forsvann over Middelhavet under eit alliert rekognoseringstokt den 31. juli 1944. Han vart truleg observert av ein tysk kompanisjef frå fjelltoppen Tête de Chien overfor Monaco. I år 2000 vart vrakrestane av flyet funne av dykkarar utanfor Marseille.
Kamilleblomslekta
Kamilleblomslekta (Matricaria) er ei planteslekt i korgplantefamilien. I Noreg veks to artar. Desse er eittårige plantar med greina stenglar og snaue dobbeltfinna blad.
Antoine de Saint-Exupéry
Biografi
Før krigen hadde Saint-Exupéry vorte berømt i Frankrike som flyvar. Hans litterære verk, blant dem Den lille prinsen, omsett til over 250 språk og dialektar, fremja hans omdømme etter hans død til nasjonalhelt i Frankrike. Han fekk ytterlegare ry med dei mange omsetjingane av sine andre tekster. Hans filosofiske memoarer Terre des homme vart namnet på ei betydeleg humanitær gruppe, og vart òg nytta for å skapa det sentrale temaet (Terre des homme— Menneskets Verd) for den mest vellukka verdsutstillinga på 1900-talet, Expo 67 i Montréal i Canada.
Kamilleblomslekta
Plantane i slekta er låge eller middels høge urter. Dei har ein opprett stengel og som regel ei krydra lukt. Blada sit spreitt og er fleire gonger fjørflika. Korgene har gul skive. Dei fleste artane har kvite randkroner, men nokre artar manglar dei. Korgbotnen er kjegleforma og innhol. Frukta har opptil fem langsgåande ribber og manglar fnokk. Artane i balderbråslekta (Tripleurospermum) med to artar i Noreg blei tidlegare rekna til Matricaria. Dei har også fjørflikete blad, gul skive og kvite randkroner, men har berre tre ribber på frukta.
Artane som her er lagt til Matricaria er av andre lagt til slekta Chamomilla, medan namnet Matricaria i denne andre systematiseringa er brukt om artane som vert kalla balderbråslekta, Tripleurospermum, i den systematikken som er lagt til grunn her.
Tunbalderbrå blir av Artsdatabanken plassert i slekta Lepidotheca, men i internasjonal litteratur blir han oftest rekna til Matricaria. Tunbalderbrå er vanleg i heile Norge. Ein annen art, kamilleblom, er eit sjeldant ugras i Noreg.
Artar
Flerie kjelder oppgjev at der er seks eller sju artar i slekta Matricaria. Ifølgje Global Compositae Checklist er det derimot hele 21 gyldige artar:
Hjortsberga
Hjortsberga er ein svensk tettstad i Alvesta kommun i Kronobergs län i Småland. I 2005 hadde tettstaden 229 innbyggjarar.
Karavanserai
Karavanserai eller karavane-serai (tyrkisk karvansary, frå persisk كاروانسرا,  i arabisktalande område kalla khan eller funduq) viser til offentlege gjestestader for karavanar i Nord-Afrika og Midtausten, særleg langs Silkevegen. Karavanserai kunne husa folk og dyr som gjekk langs handelsrutene i Asia, Afrika og Søraust-Europa. Dei var viktige senter for utveksling av varer og informasjon.
Både ordet «karavane» og «serai» er av persisk opphav og er eigne lånord i norsk.
Yingkou
Yingkou er eit kinesisk byprefektur i provinsen Liaoning i Kina. Innbyggjartalet innanfor grensene er rekna til 2,3 millionar (2004).
Yingkou ligg ved munningen av elva Liao He og er hamneby til Bohai, ein del av Gulehavet. Han var ein av traktatshamnene som vart opna etter Tianjintraktaten frå 1858, under Den andre opiumskrigen. Byen, som då var kjend som Newchwang, låg nær 50 km frå kysten, langs elva Liao. Etter at traktaten var underteikna oppdaga britane at elva ikkje var djup nok for skipa deira. Då vart traktatshamna flytta nedover nærare elveutløpet og det er der Yingkou ligg i dag.
I 2005 bestemte partikomiteen for Liaoning at heile strandlinja i provinsen skulle utviklast kommersielt. Byen og hamna har derfor gått gjennom store utvidingar.
Administrative einingar
Byprefekturet Yingkou har jurisdiksjon over fire distrikt (区 qū) og to byfylke (市 shì).
Mikja ime
«Mikja ime» (albansk for Min ven) er ein song av den albanske songaren Blerina Braka, gjeven ut i desember 2013. Songen er skriven av Gramoz Kozeli.
Festivali i 52-të i Këngës në RTSH
«Mikja ime» var eit av bidraga i den andre semifinalen og finalen i Festivali i 52-të i Këngës në RTSH, den albanske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark. Alle bidraga deltok både i éin semifinale og finalen, og «Mikja ime» enda på tolvteplass med 16 poeng.
Forthbrua
Forthbrua (engelsk Forth Bridge) er ei jernbanebru i stål som går over elva Forth i fjorden Firth of Forth i Skottland. Ho bind Edinburgh saman med halvøya Fife, og går mellom dei to landsbyane South Queensferry og North Queensferry. Brua er konstruert etter fritt frambygg-prinsippet. Ho er 2,5 km lang med to hovudspenn, kvart på 251 meter, og er 100,6 meter høg. Forthbrua er eit skotsk symbol og blei i 2015 oppført på UNESCO si verdsarvliste i 2015.
Forthbrua var teikna av arkitektane John Fowler og Benjamin Baker og blei bygga i perioden 1882 til 1890. Ho blei opna den 4. mars 1890 av den dåverande prinsen av Wales, Albert Edvard, med Benjamin Baker og Gustave Eiffel til stades. Brua var den første større stålkonstruksjonen i Storbritannia. Brua var også den lengste fritt frambygg-brua i verda fram til Québec-brua opna i 1917. Ho er framleis den nest lengste i verda, og den lengste fritt frambygg-brua med fleire spenn.
Brua har vore verksam for gods- og passasjertog sidan ho opna. I 1964 blei det parallelt med Forthbrua oppført ei bilbru, Forth Road-brua (engelsk Forth Roadbridge).
Stefan Airapetjan
Stefan Airapetjan (armensk: Ստեֆան Հայրապետյան, fødd 24. desember 1997 i Viljandi i Estland) er ein estisk songar med armensk avstamming. Han er kjend under scenenamet Stefan og representerte Estland i Eurovision Song Contest 2022 med songen «Hope».
Bakgrunn
Airapetjan vart fødd i Viljandi av armenske foreldre. Han har sunge sidan barndommen, teke songtimar og vunne ei rekkje lokale songtevlingar. I 2010 nådde han finalen i Laulukarussell, ei songtevling for barn, i regi av Eesti Televisioon.
Airapetjan har delteke i Eesti Laul, den estiske uttakinga til Eurovision Song Contest, fire gongar. Hans fyrste deltaking var i 2018, som del av duoen Vaje og songen «Laura (Walk with Me)». Dei enda på tredjeplass. Hans fyrste solodeltaking var i 2019 med songen «Without You», som også enda på tredjeplass. Han deltok igjen i 2020 med songen «By My Side», som endte på sjuandeplass i finalen.
Airapetjan vann Eesti Laul på fjerde forsøk i 2022 med songen «Hope». Gjennom sigeren fekk han representere Estland i Eurovision Song Contest 2022. I Eurovision Song Contest i Torino deltok han i den andre semifinalen torsdag 12. mai. Der enda han på ein femteplass og kvalifiserte seg til finalen laurdag 14. mai. I finalen var Airapetjan og songen «Hope» det siste bidraget på scena og enda til slutt på ein 13. plass av 25 bidrag.
Mont Gaston de Gerlache
Mont Gaston de Gerlache er det sørlegaste fjellmassivet i Dronning Fabiolafjella i Antarktis. Det er 2400 moh. Det vart oppdaga den 7. oktober 1960 av Belgica-ekspedisjonen, 1960, under Guido Derom, og vart namngjeve av Derom etter Gaston de Gerlache de Gomery, son av Adrien de Gerlache de Gomery (leiaren for Belgica-ekspedisjonen, 1897–99). Gaston leia Belgica-ekspedisjonen, 1957–58, som gjekk i land på Prinsesse Ragnhild Kyst og bygde Roi Baudouin-stasjonen for å utføre det vitskaplege programmet under Det internasjonale geofysiske året.
Fylkesveg 133 i Hordaland
Fylkesveg 133 i Hordaland går mellom Myrkhøl og Høyseter i Samnanger kommune. Vegen er 3,5 km lang.
Fylkesveg 133
Fylkesveg 133 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesvei 133 (andre betydninger)