cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mariann Wollmann Magga
Mariann Wollmann Magga er ein norsk samisk politikar som representerer Arbeidarpartiet. I desember 2016 vart ho medlem av Sametingsrådet.
Ved Sametingsvalet 2013 vart ho attvald som sametingrepresentant for perioden 2013-2017, der ho er leiar for til Nærings- og kulturkomiteen. Ho er òg vararepresentant til Samisk parlamentarisk råd, og sit som styremedlem i Reinprogrammet. På lokalpolitisk plan er ho vararepresentant for kommunestyret i Sør-Varanger kommune, og ho òg er jordskiftemeddommar i kommunen.
Magga er gift og har to barn.
Bobby LaKind
Robert Jay LaKind var ein USA-amerikansk congaspelar, vokalist, låtskrivar og stundom ekstra trommeslagar i The Doobie Brothers. Han var opphavleg lysmann for bandet og vart invitert med som sidemann i studio etter at dei oppdaga at han hadde talent på congatrommer etter ein konsert.
Han døydde av tjukktarmkreft 24. desember 1992. Tidlegare det året heldt bandkollegaene hans to konsertar til inntekt for eit fond som skulle gå til dei to sønene hans, Logan og Travis. He died from terminal colon cancer on December 24 that year, at age 47.
So av Peter Gabriel
So er det femte studioalbumet til den engelske musikaren Peter Gabriel, gjeve ut 19. mai 1986 på Charisma Records. Etter å ha arbeidd på musikken til filmen Birdy (1984), vart produsenten Daniel Lanois invitert heim til Gabriel i 1985 for å arbeide på det neste soloprojektet hans. Dei første innspelingane for So bestod av Gabriel, Lanois og gitaristen David Rhodes, før dei trekte inn fleire perkusjonistar.
Sjølv om Gabriel fortsette å bruke Fairlight CMI-synthesizer på nyskapande vis, var songane frå desse innspelingane mindre eksperimentelle enn dei tidlegare albuma hans. Gabriel henta inspirasjon frå fleire musikalske hald, og blanda pop, soul og kunstrock med element av tradisjonell verdsmusikk, særskild afrikansk og brasiliansk musikk. Gabriel turnerte med So på This Way Up-turneen (1986–1987), med somme songar framført på konsertar til støtte menneskerettar og veldedige organisasjonar.
Det vert ofte trekt fram som hans beste og mest tilgjengelege album, og So vart raskt ein salssuksess og omgjorde Gabriel frå å vere ein kultartist til ei stjerne. Albumet vart hans bestseljande. Det har oppnådd 5x platinaplate i USA og 3x platinaplate i Storbritannia. Den første singelen frå albumet, «Sledgehammer», vart marknadsført med ein nyskapande, animert musikkvideo og vart særskild populær. Songen gjekk til topps på Billboard Hot 100 og vann sidan ni prisar på MTV Video Music Awards. Fire andre singlar vart òg gjevne ut frå albumet, «Don't Give Up» (ein duett med Kate Bush), «Big Time», «In Your Eyes» og «Red Rain».
Albumet fekk positive meldingar frå dei fleste kritikarane, som roste låtskrivinga, melodiane og blandinga av sjangrar. Enkelte seinare meldingar har derimot kritisert den kommersielle stilen og den 80-talsprega produksjonen. So vart nominert til årets album i USA i 1987, men tapte for Paul Simon sitt Graceland. Det har ofte vore med på lister over dei beste albuma frå 1980-åra og vart rangert på 187. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. So vart ommastra i 2002, og dels spelt inn på ny av Gabriel i 2011 for orkesterprosjektet New Blood og gjeve ut i ein plateboks i 2012.
Innspeling
Sidan 1978 hadde Gabriel skrive musikk i heimen sin i Ashcombe House, inkludert albumet Security (1982) og filmmusikken til Birdy. (1985). Han hadde eit rimeleg studio i låven ved huset som bestod av to rom, eitt der Gabriel kunne syngje og skrive tekstar, og eit anna der musikken vart sett saman. I førebuinga for So vurderte Gabriel Bill Laswell og Nile Rodgers som potensielle produsentar. Han bad til slutt samarbeidspartnaren på Birdy, Daniel Lanois, om å flytte inn til han i Ashcombe og arbeide med han vidare.
Øvingane byrja i mai 1985 og bestod av Gabriel, Lanois og gitaristen David Rhodes. Gabriel hadde byrja å arbeide på somme songar og gav Lanois og Rhodes akkordstrukturar, som dei byrja å improvisere kring. Lanois hugsa at dei hadde «eit fint utgangspunkt, fordi det i ein slik setting ikkje er lurt å ha masse folk kring seg, fordi ein vert nervøs for at ein sløser bort tida deira». Det var derfor ein avslappa atmosfære kring desse innspelingane og trioen kalla seg sjølv på spøk «Three Stooges», etter ei amerikansk revygruppe på midten av 1920-talet. Etter kvart kom fleire til der lydteknikar og miksaren Kevin Killen, bassisten Tony Levin og trommeslagaren Jerry Marotta vart viktige bidragsytarar, med hjelp av perkusjonistane Manu Katché og Stewart Copeland og fiolinisten L. Shankar.
Det enkle studioet bestod mellom anna av to analoge 24-sporsmaskinar. Alle songane på So vart spelte inn på liknande måte. Gabriel laga ein demo med piano som han spelte for bandet. Under øvingane lytta bandet til opptaket i hovudtelefonar, medan dei spelte inn musikk.
Anna utstyr var mellom anna ein Fairlight CMI-synthesizer. I eit intervju for Billboard sa Gabriel at «dei kreative avgjerslene har blitt viktigare enn teknikken. Du har ei lang rekkje reiskap og ein må ta fleire avgjersler». Sjølv om han alltid var inspirert til å skape ny musikk, sleit han ofte med å skrive tekstar, og utsette det ofte. Han hadde ein tendens til å vere misnøgd med tekstane og Killen måtte isolere visse vokalopptak som masteroptak, for å halde andre spor tilgjengeleg slik at ny tekst kunne redigerast inn. Lanois gjekk til drastiske tiltak for å oppfordre han til å skrive, som å ta telefonen han brukte så mykje og kaste denne i skogen i nærleiken, og ved eitt høve spikra han igjen studiodøra for å låse han inne.
Mot slutten av innspelinga vart Gabriel «besett» av sporlista og skapte ein kassett med byrjinga og slutten på alle songane for å høyre korleis lydane blanda seg saman. Han ønskte å ha «In Your Eyes» som det siste sporet, men den markante basslinja gjorde at han måtte plasserast tidlegare på vinylutgåva sidan det er meir rom for grammofonstiften å vibrere. CD-platene hadde ikkje denne restriksjonen og songen vart plassert på slutten av albumet. So vart fullført i februar 1986 og kosta 200 000 britiske pund å lage. Det vart overdubba i Power Station Studios i New York, trass i at Gabriel vurderte å sende han det via data-telefon. Han sa «det er mykje informasjon å sende via telefon. Det er utruleg, er det ikkje? Du kan sende ein songidé verda rundt til musikarar og så sende delar attande via satellitt». Albumet vart mastra av Ian Cooper i midten av februar 1986 i Townhouse Studios i London.
Komposisjon
Songane var særs inspirert av tradisjonell verdsmusikk, særskild afrikansk og brasiliansk musikk, der Gabriel nytta dei særeigne trommerytmane frå desse stilane. I eit intervju i 2011 for Uncut, sa Gabriel: «Eg hadde fått nok av instrumenteksperiment for ei stund og ønskte å skrive skikkelege popsongar, men på mine eigne vilkår.» Jon Pareles i The New York Times skreiv at Gabriel «legg ikkje berre til afrikanske trommer eller indisk fiolin på ordinære songar. Dei er ein del av fundamentet.» Chris Roberts i Classic Rock skreiv at albumet «tar Fairlight-synthen og legg til eit velsmakande dryss av verdsmusikk til kunstpopen.» Produksjonen til Daniel Lanois vart omtalt som teksturert, full av lydmessige detaljar og «ulasteleg varme som gjev kvar note rom til å puste, med flotte teksturar (i den føretrekte stilen på den tida) utan å bli sterilt».
Side ein
Gabriel ønskte at albumet skulle «krasje inn i starten». Trass i at han mislikte «metalliske» perkusjonsinstrument, vart han overtalt av Lanois om å la The Police-trommeslagaren Stewart Copeland spele cymbalar og hi-hat på opningssporet «Red Rain». Gabriel syng i det øvre registeret sitt med ei hes stemme om ei destruktiv verd med samfunnsproblem som tortur og kidnapping. Konseptet kom frå ein draum der han såg for seg eit raudt hav som delte seg og menneskeliknande glasflasker fylde med blod. Det var òg meininga å halde fram soga om Mozo, ein karakter frå det første og andre albumet til Gabriel.
«Sledgehammer» var det siste sporet dei laga for albumet. Det meste av bandet til Gabriel hadde pakka ned utstyret og var på veg ut av studioet, men han bad dei kome saman og raskt gå gjennom ein song han hadde ein idé for. «Sledgehammer» var dels inspirert av musikken til Otis Redding og Gabriel fann fram til Wayne Jackson, som Gabriel hadde sett på turné med Redding i 1960-åra, for å spele inn blåsarane for sporet. Songen opnar med ei shakuhachifløyte og rytmen er dominert av massingblåseinstrument, særskild hornet til Jackson, med ein tekst med mange seksuelle eufemismar. Då So vart overdubba i Power Station Studio i New York, heldt den tyske elektronicaduoen Kraftwerk på å fullføre Electric Café (1986) og «Sledgehammer» vart spelt for dei. David Buckley, som skreiv ein biografi om Kraftwerk, skreiv «dei vart slått i bakken av kor fantastisk det høyrdest ut. Dei kjende at plata deira var lydmessig ynkeleg i samanlikning, sjølv om det var ein heilt annan sjanger». Trommene til Manu Katché vart spelt inn på eit forsøk, sidan han meinte at påfølgjande versjonar ikkje kunne bli like bra som den opphavlege tolkinga hans av musikken.
Den mest politiske ytringa på So var «Don't Give Up» og kom som følgje av at Gabrirel var misnøgd med den stigande arbeidsløysa under regjeringa til Margaret Thatcher og var inspirert av fotografiet til Dorothea Lange kalla «Migrant Mother». Sporet byrja med eit rytmemønster med langsame, låge tam-tam-trommer som Gabriel laga, og som Lanois meinte kunne vere midtpunktet i ein song. Tony Levin la til bass for å skape ein meir harmonisk lyd, og under den andre halvparten av sporet, sette han ei bleie bak basstrengane for å dempe lyden. Gabriel har sagt at songen, som følgjer ei soge om ein arbeidslaus mann og kjærasten hans, vart skriven som eit konversasjonsstykke. Han prøvde først å få Dolly Parton til å syngje kvinnestemma, men ho avslo. Venen hans, Kate Bush, gjekk i staden med på å syngje på songen. Bush fungerer som motparten i songen med ein trøystande vokal og linjer som «Rest your head/ you worry too much».
Den førte sida av albumet avsluttar med «That Voice Again», der Gabriel utforskar konseptet medvit og «røysta i hovudet vårt som anten hjelper oss eller sigrar over oss». Songen vart skriven i lag med David Rhodes, som spelar gitar over spora til Katché og Levin, etter at Gabriel hadde starta diskusjonar med Martin Scorsese om å lage musikk til The Last Temptation of Christ (1988). Gabriel laga sidan musikk til filmen og gav det ut på Passion (1989).
Side to
«In Your Eyes» har blitt skildra som den beste kjærleikssongen til Gabriel. Han var inspirert av Sagrada Família og arkitekten Antoni Gaudí, og Gabriel syng over ein trommerytme om å berre kjenne seg heil i augo til kjærasten. Den mektige atmosfæren vert skapt av synginga til den senegalesiske musikaren Youssou N'Dour, som syng på morsmålet sitt.
Gabriel vart interessert i den amerikanske diktaren Anne Sexton etter å ha lese biografien hennar, To Bedlam and Part Way Back. Han dediserte det sjette sporet på So til henne, og kalla det «Mercy Street» etter «45 Mercy Street», eit dikt som kom ut i ei posthum samling. «Mercy Street» er sett til ein av fleire Forró-inspirerte perkusjonskomposisjonar som Gabriel spelte inn i Rio de Janeiro. Då desse komposisjonane vart henta fram i studio, vart dei ved eit uhell spelt av ti prosent meir langsamt enn originalinnspelinga og gav dei ein kornete kvalitet som Gabriel og Lanois meinte trekte fram cymbalen og gitaren. Gabriel song ein skuggevokal ein oktav under hovudvokalen på denne songen. Dette skulle gje ein sensuell, stemningsskapande effekt, som var vanskeleg å få til skikkeleg. Vokalen vart berre slik dei ønskte det då Gabriel nettopp hadde vakna om morgonen.
Dancesongen «Big Time» er inspirert av funk og er bygt på ein «perkussiv basslyd». Teksten er satirisk om jappekulturen i 1980-åra, materialisme og konsumerisme og kom som følgje av sjølvransakinga til Gabriel, då han tenkte på om han eigentleg ønskte å vere kjendis eller ikkje.
«We Do What We're Told (Milgram's 37» vart spelt inn for Peter Gabriel eller «Melt» og er skildra som eit mellomspel. Det refererer til lydnadeksperimentet utført av den amerikanske samfunnspsykologen Stanley Milgram, for å vise lydnaden borgarar viser til ein diktator i krigstid. Trommene til Marotta på songen er sagt å likne «eit hjarteslag høyrt frå livmora» og vart sett saman med fiolinen til Shankar og «to overdubba gitarspor av Rhodes».
Medan «We Do What We're Told» var den siste songen på den originale LP-utgåva av albumet, vart kassett- og CD-utgåva avslutta med «This Is The Picture (Excellent Birds)», som Gabriel ønskte å ta med, 48 timar før albumet skulle leverast inn. «Excellent Birds» vart skriven i lag med den amerikanske musikaren Laurie Anderson og nytta i 1984 på albumet hennar Mister Heartbreak. Denne vart interpolert med ei innspeling kalla «This Is The Picture», der Nile Rodgers spelar rytmegitar. Før songen kom med på So, framførte Anderson og Gabriel songen på den globale direktesendinga Good Morning, Mr. Orwell i 1984.
Utgjeving
So er det første albumet til Gabriel som ikkje har namnet hans som tittel. Gabriel har fortalt at han mislikar å gje album titlar, fordi det er distraherande for designet på omslaget. I eit intervju for Rolling Stone sa han at det amerikanske selskapet hans, Geffen Records, nekta å gje ut Peter Gabriel IV før det vart kalla Security. Han sa at for So «valde eg å gå for ein antitittel ... Det kan vere meir eit grafisk stykke, om du vil, i motsetnad til noko med meining og intensjon. Og det har eg halde fram med sidan den gongen». I ein episode om albumet i Classic Albums-serien, sa Gabrriel at den korte tittelen gjorde at han kunne forstørrast som var nyttig i marknadsføringa. Før albumet til slutt fekk tittelen So, var det meininga å få tittelen Good. Plateomslaget syner Gabriel fotografert av Trevor Key, som då var mest kjend for biletet på omslaget til Tubular Bells (1973) av Mike Oldfield. Omslaget vart designa av Peter Saville og Brett Wickens. Saville var mest kjend for designet av fleire omslag for Factory Records og fekk 20 000 britiske pund for arbeidet. Gabriel sa: «Det einaste kompromisset eg gjorde var å gå med ideen til Peter Saville om ein retroaktig portrett. Eg vart fortalt at dei vanlegvis så obskure plateomslaga mine framandgjorde kvinner.» Plateomslaget var dels inspirert av arbeidet til fotografen David Bailey.
So kom ut 19. mai 1986. Det toppa listene i sju land verda over, inkludert Storbritannia, der det vart den andre plata til Gabriel som nådde toppen. I USA vart So eit av dei bestseljande platene til Geffen Records og nådde andreplassen der og låg i alt 93 veker inne på lista. I april 1986 kom «Sledgehammer» ut på singel og vart den første og einaste songen til Gabriel som nådde toppen av Billboard Hot 100, og skauv ned den første og einaste førsteplassen til Genesis, «Invisible Touch». Songen nådde fjerdeplassen i Storbritannia, som var like høgt som «Games Without Frontiers», og singelen gjekk til topps i Canada. Ein del av suksessen til «Sledgehammer» var den særs populære og nyskapande musikkvideoen, med stop motion designa av Aardman Animations. Gabriel sa i eit intervju for Rolling Stone at videoen eksponerte songane på So for eit breiare publikum og støtta opp om suksessen til albumet. To singlar til vart hittar, «Don't Give Up», som nådde niandeplassen på UK Singles Chart, men berre 79. plassen i USa, medan «Big Time» nådde 13. plassen i Storbritannia og åttandeplassen i USA. «In Your Eyes» vart ein moderat suksess i USA der han nådde 26. plassen på Hot 100-lista, medan «Red Rain» nådde 46. plassen i Storbritannia.
Bono tok kontakt med Gabriel for å spele på A Conspiracy of Hope, ein serie Live Aid-inspirerte konsertar som var meint å sette fokus på menneskerettssaker i lys av 25-årsjubileet til Amnesty International. Gabriel aksepterte og i juni 1986 spelte han i lag med Sting, The Police, Lou Reed og Joan Baez. Settet hans opna med «Red Rain» og han framførte «Sledgehammer». Gabriel skildra det som «den beste turneen eg har vore på». Same månaden spelte Gabriel i Clapham Common i London i lag med Boy George og Elvis Costello for Artists Against Apartheid. Gabriel la sidan ut på ein 93 konsertar lang turné kalla This Way Up for å marknadsføre So. Den første konserten var i Rochester i New York den 7. november 1986. To av konsertane (20. og 21. desember) var i Meiji Jingu stadion i Tokyo for å skaffe midlar til eit globalt datasystem for University for Peace, eit SN-prosjekt. Turneen tok ein pause tidleg i 1987 fram til juni, då han heldt fram i Europa, før han kom til Amerika att og vart avslutta i Lycabettus Amphitheatre i Athens i oktober. Gabriel spelte delar av So på The Prince's Trust-konserten og Human Rights Now!-turneen i 1988.
Mottaking
So fekk stort sett positive meldingar frå kritikarane. Jon Pareles i The New York Times skreiv «berre ei handfull vestlege rockemusikarar har klart å bruke eksotiske rytmar og instrument på ein så kløktig og overtydande måte». Pareles roste òg vokalen hans, og skildra denne som «hes, men ikkje bluesaktig, tidlaus og gledeslaus. Røysta til ein gammal sjømann som fortel om katastrofar». Tim Holmes skildra albumet i Rolling Stone som «ei plate med mykje komplekse kjensler og sofistikert musikk» og var nøgd med at Gabriel vart eksponert for den breiare popmusikken.
Robert Christgau var lunken i meldinga si for The Village Voice og skreiv at «Gabriel er så smart at han veit at rytme er det som får musikken framover, noko som avlastar han frå eit keisamt, melodisk ansvar. I ei knipe går smarte karar går for tekstur.»
So har i seinare tid òg fått god kritikk. Stephen Thomas Erlewine i AllMusic meinte at So var «det mest fengande og gladaste plata han nokon gong spelte inn». Erlewine likte særleg blandinga til Gabriel av kunstrock med afrikansk musikk og soul. Jude Rogers i BBC skreiv «når du er forbi den bombastiske 'Sledgehammer', ... vil du sjå kor lett dei kunstferdige ideane smatt inn i popmusikken i 80-åra».
Mark Blake i Q skildra albumet som «karbondatert til 1986 takka verre dei skrallande saksofonane og Fairlight CMI-synthen». Han la til at «Gabriel skapte eit album med brukarvenleg pop som framleis var roande merkeleg.»
I ei mindre positiv melding skreiv David Buckley i Mojo at albumet stod i kontrast til dei tidlegare, meir eksperimentelle albuma til Gabriel og hevda at «på So frå 1986 sala han om hesten og skreiv pop, og skreiv stort. Resultata er blanda. 'Sledgehammer', med ekko til både Stevie Wonder sin 'Superstition' og David Bowie sin 'Fame', slår framleis frå seg. Elles høyrest Gabriel luftpensla ut på 'Mercy Street', 'Red Rain' og 'In Your Eyes', og berre 'We Do What We're Told' er eit minne om ei meir vågal fortid.» John Lewis i Uncut retta òg kritikk mot albumet. Han roste delar av den moderne produksjonen og trekte fram «Big Time» og «Sledgehammer» som særskild bra spor, men meinte at produksjonen elles forstyrra musikken, som Fairlight CMI-synthesizeren på «That Voice Again» og plystreakkompagnementet på «Mercy Street».
Ettermæle
So vert ofte rekna som det beste albumet til Gabriel og eit av dei beste albuma frå 1980-åra. Det gjorde at Gabriel ikkje lenger vart rekna som ein kultartist, men vart ei stor, internasjonal stjerne. Rolling Stone plasserte So på 187. plassen på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene, og på 14. plassen på lista si over dei 100 beste albuma frå 1980-åra, og skreiv at «trass masseappellen, har So òg overtydande utfordringar.» Stereogum meinte albumet var det beste Gabriel-albumet og skreiv «det femte albumet til Peter Gabriel er ein hypnotisk dikotomi: samtidig hektisk og eksperimentell; tidlaus, men krystalliserer likevel sin augneblink i historia ... Det er eit meisterverk».
So er det bestseljande albumet til Gabriel, og har oppnådd 5x platinaplate i USA og 3x platinaplate i Storbritannia. I 2002 vart So ommastra og gjeve ut på ny. I 2011 vart fleire av spora frå So spelt inn på ny med orkester og gjeve ut på New Blood. I høvet 25-årsjubileet til albumet i 2012, vart et gjeve ut ein avgrensa plateboks. Denne inneheld den ommastra So album, Live at Athens (1987) og eit album kalla So DNA som går gjennom produksjonen av albumet, i tillegg til nye notat, fotografi, samleobekt og dokumentarfilmen So: Classic Albums. Same året la Gabriel ut på Back to Front-turneen der han spelte alle songane på So med fleire av studiomusikarar frå innspelinga.
Medverkande
Henta frå plateomslaget til So. Spornummera syner til orignalutgåva.
Peer H. Staff
Peer H. Staff er ein norsk lege og tidlegare orienteringsløpar frå Oslo. Han vart nordisk meister i orientering i 1965 og noregsmeister i 1963. Han er far til Hanne Staff.
Medisin
Staff studerte medisin ved Universitetet i Oslo. Frå 1975 til 2001 arbeidde han ved Ullevål sykehus i 1975-85, siste 16 åra som avdelingsoverlege. Sidan var han 2001-08 medisinsk fagsjef i Tryg Forsikring. Staff var ein av grunnleggjarane av Norsk Idrettsmedisinsk Institutt.
Orienteringsløp
Staff, som var medlem i Nordstrand IF, vart norsk meister i orientering 1963. Året etter kom han på andreplass etter Stig Berge. Under den nordiske meisterskapen 1965 ved Hokksund sprang han inn til siger framom Berge og ytterlegare tre nordmenn. Dagen etter tok Staff seg av den tredje etappen for det norske mannskapet som vann stafetten.
Fylkesveg 762 (fleirtyding)
Fylkesveg 762 finst i fleire fylke i Noreg:
White Christmas
«White Christmas» er ein amerikansk julesong skriven av Irving Berlin i 1940. Han skil seg frå mange tidlegare julesongar ved å ha ei melankolsk, mollstemt steming framfor å uttrykka liv og glede, og ved å gjera snø til eit julesymbol, utan å ha noko kristent innhald.
Fylkesveg 762 (fleirtyding)
Fylkesvei 762 (andre betydninger)
White Christmas
Den første innspelte og best kjende versjonen av songen er av Bing Crosby frå 1942. Crosby si framføring av songen i filmen Holiday Inn frå same året gav han ein oscarpris for beste originale filmsong. Crosby sin singel er rekna som den mestslejande singelen nokonsinne. Ifølgje American Society of Composers, Authors and Publishers (ASCAP) er «White Christmas» den mest framførte julesongen i USA.
Opphav
Som jøde frå Brooklyn i New York er Irving Berlin ein noko overraskande opphavsmann til ein svært populær song om jul i gamle dagar, der born lytter etter dombjøller i snøen. Men Berlin elska jul, og mislikte at filmarbeidet hans ofte gjorde at han måtte vera borte frå familien sin på denne tida av året. Songen kan ha vore skriven i heimen hans i Beverly Hills i Los Angeles medan han lengta heim til New York, noko eit tidlegare, stroke vers gjev uttrykk for. Dette kan også ha bidrege til det melankolske, lengtande uttrykket i songen.
«White Christmas» skildrar ei snøprega jul i forteljaren si fortid, og inneheld ulike nostalgiske stemningsbilete og ønske til lyttaren om gode dagar og mange framtidige kvite juler. Songen blei svært populær under andre verdskrigen, då mange soldatar forlét heimane sine, mange frå kalde klima til snøfrie stillehavsområde. Dette var òg ei tid då radiostasjonar byrja senda musikk i opptak framfor live-framføringar. «White Christmas» framført av Bing Crosby blei etterkvart ein mestseljande julesingel.
Versjonen til Bing Crosby
Den første offentlege framføringa av songen var med Crosby på hans radioshow The Kraft Music Hour (NBC) første juledag 1941, men dette blei ikkje teke opp for ettertida. 29. mai 1942 spelte Crosby inn songen med The John Scott Trotter Orchestra og The Ken Darby Singers på berre 18 minutt. Han kom ut den 30. juli som ein del av eit 78 plate-album med seks songar frå musikalfilmen Irving Berlin Schlager Parade Holiday Inn (Holiday Inn).
I førstninga blei songen overskugga av den første slageren frå filmen, «Be Careful, It's My Heart». Men ved slutten av oktober 1942 toppa «White Christmas» Your Hit Parade-lista. Han låg i denne posisjonen fram til eit godt stykke inn i det neste året. Berre i 1942 låg innspelinga på toppen av Billboard-listene i elleve veker.
Ei nytugjeving av Decca Records førte «White Christmas» tilbake til førsteplassen av julesesongane i 1946 og januar 1947. Slik blei han den første singlen med tre separate plasseringar på toppen av den amerikanske topplista. Innspelinga blei ein gjengangar på lista og dukka opp igjen 20 gonger, før Billboard laga ei eiga Christmas-liste for juleutgjevingar.
Som del av Holiday Inn fekk songen ein Oscarpsis for beste originale song. I filmen framfører Crosby songen som ein duett med skodespelaren Marjorie Reynolds dubba av Martha Mears. Denne senen skil seg frå korleis filmskaparane hadde tenkt seg han, då manuskriptet berre gjev rollefiguren til Reynolds, og ikkje Crosby sin, i oppgåve å framføra songen.
Crosby-innspelinga av «White Christmas» som blir mest spelt i dag, er ikkje den som Crosby spelte inn i 1942. Masteren frå dette opptaket blei øydelagd på grunn av sin hyppige bruk. 18. mars 1947 gjord Crosby eit nytt opptak ved Decca Studios for å erstatta han. Ein anstrenga seg for å etterlikna den originale innspillinga så godt som råd, og The Trotter Orchestra og The Darby Singers spelte også her bakgrunnsmusikken. Ein la også til nokre instrument, som celesta og fløyter for å liva opp innleiinga.
Crosby-singelen er seld i over 50 millionar og opptil 100 millionar eksemplar. Guinness Rekordboka reknar han som den mestseljande singelen nokonsinne.
Innspelingar
«White Christmas» er spelt inn av ei rekkje artistar i ulike stilar. Tidlege innspelarar var Ralph Flanagan og hans orkester (1949), Eddie Fisher med Hugo Winterhalter's orchestra & chorus (1952) og artistar som Elvis Presley, Frank Sinatra, Dean Martin, Nat King Cole, Louis Armstrong, Ella Fitzgerald, Brenda Lee og Mahalia Jackson.
The Drifters laga ein rhythm'n'blues-versjon i 1954. Denne utgåva blei brukt i den populæra julefilmen Hjemme alene (Home Alone) frå 1990. Andre grupper som har spelt inn songen er Beach Boys, Boney M, Chicago, The Chipmunks og The Supremes.
Michael Bolton spelte inn «White Christmas» til Timeless: The Classics i 1992. Andrea Bocelli spelte inn songen til sitt første julealbum My Christmas i 2002. I 2009 gjorde Twisted Sister med Doro Pesch ein tysk-engelsk coverversjon til albumet A Twisted Christmas. Same året utførte Boy George ei innspeling som blei utgjeven til digital nedlasting. I 2011 framførte Lady Gaga songen på ein konsert som seinare kom ut som A Very Gaga Thanksgiving.
Omsetjingar
Songen er omsett til fleire språk, som finsk «Valkea joulu», svensk «Jag drömmer om en jul hemma», spansk «Blanca navidad», italiensk «Bianco natale» og kroatisk «Bijeli Božić».
Norsk
Arne Paasche Aasen og Finn Sidselrud har skrive ulike norske tekstar. Omsetjinga til Paasche Aasen heiter «Min barndoms jul», medan Sidselsrud si heiter «White Christmas».
Innspelingar
Dei to Musica-platene er same innspeling.
Faaborg-Midtfyn kommune
Faaborg-Midtfyn kommune er ein dansk kommune på Fyn i Region Syddanmark. Kommunen vart danna ved kommunereforma i 2007 ved ei samanslåing av Broby kommune, Faaborg kommune, Ringe kommune, Ryslinge kommune og Årslev kommune.
Kommunen har 51,236 innbyggjarar. Administrasjonsenteret ligg i Ringe.
Epeirogenese
Epeirogenese eller epirogenese (frå gresk epeiros, 'fastland' og genesis, 'oppkome') er ein tektonisk prosess der ein har langsame rørsler i jordskorpa. Rørslene er i hovudsak vertikale. Dette medfører hevingar og senkingar i jordskorpa, utan at ein får vesentlege strukturendringar som foldingar og liknande, som ein får i orogenese. Rørsla kjem av krefter som virkar langs jordradien, som kreftene som medverkar til isostasi og forkastingar i litosfæren.
Dei sørlege områda av Rocky Mountains har mellom anna vorte løfte 1300 til 2000 meter sidan eosen.
Det italienske herrelandslaget i handball
Italia sitt herrelandslag i handball er det mannlege landslaget i handball for Italia. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Federazione Italiana Giuoco Handball. Landslaget kvalifiserte seg til sin fyrste internasjonale meisterskap i 1997.
Resultat i internasjonale turneringar
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Italia har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
Fylkesveg 763 (fleirtyding)
Fylkesveg 763 finst i fleire fylke i Noreg:
Johann Matthias von der Schulenburg
Schulenburg som leigesoldat
Mellom 1687 og 1688 kjempa han med keisaren sine soldatar mot tyrkarane i Ungarn. Då han reiste heim att steig han i rankane i armeen til hertugdømet Braunschweig-Lüneburg. I 1699 vart han oberst i det tyske regimentet under Victor Amadeus II av Savoie, og vart hardt skadd i 1701. I 1702 vart han med den saksiske armeen og kjempa i den store nordiske krigen mot Karl XII av Sverige og leid nederlag i slaget ved Klissow og slaget ved Fraustadt. I 1707 reiste han attende til Vest-Europa og kjempa under prins Eugene av Savoie i slaget ved Oudenaarde og slaget ved Malplaquet i den spanske arvefølgjekrigen.
Seinare vart han rekruttert av Venezia og var med på forsvaret av Korfu under den tyrkiske kringsetjinga av byen i 1716. Han vart dekorert med Serenissima for tenestene sine med ein statue og ein pensjon på 5000 dukatar per år. Ein Vivaldi-opera, Juditha triumphans, vart bestilt til feiringa av sigeren.
Schulenburg som kunstsamlar
Då han trekte seg attende til Venezia frå 1718 vart Schulenburg ein stor kunstsamlar. Det rike arkivet med Schulenburg-samlinag er i dag i Niedersächsische Staatsarchiv i Hannover.
Kjelder
''
Fylkesveg 763 i Nordland
Fylkesveg 763 i Nordland går mellom Bjerkvik og Vassdalen i Narvik kommune. Vegen er 8,0 km lang.
Gillies Islands
Gillies Islands er tre små, klipperike øyar skyt opp av Shackleton isbrem 3 nautiske mil (6 km) nord for Cape Moyes.
Dei vart oppdaga av den vestlege arbeidsgruppa under Australasian Antarctic Expedition under Douglas Mawson, 1911–14, og kalla opp etter F.J. Gillies, maskinsjef på skipet «Aurora». Det vart oppretta ein astronomisk kontrollstasjon på den sentrale øya av U.S. Navy Operasjon Windmill i januar 1948.
Satun-fylket
Satun er eit fylke sør i Thailand. Fylkeshovudstaden er Satun.
Innbyggartalet er 312 673 per 2014.
Tre distrikt og litt av eit fjerde distrikt (Thungwa, La-ngu, Manang, og delar av Mueang Satun) ), inkludert nasjonalparken Tarutao, er tekne med i ein global geopark av UNESCO.
Kyrkjeugle
Kyrkjeugle (Athene noctua) er ein fugl i uglefamilien. Ho er heimehøyrande i mykje av dei tempererte og varmare delane av Europa, Asia aust til Korea, og i Nord-Afrika. Ho har ikkje naturleg utbreiing i Fennoskandia eller Storbritannia, men vart introdusert til Storbritannia i 1842. Det vart òg gjort ei utsetting av arten på Sørøya på New Zealand i byrjinga av 1900-talet, både sørlege Storbritannia og Sørøya på New Zealand har livskraftige bestandar i dag.
Skildring
Kyrkjeugla er ei lita ugle, 21 til 23 cm i lengd, vengespenn på 50-56 cm og ho veg i området 140 til 200 gram. Vaksne kyrkjeugler av den mest utbreidde underarten, nominatforma, er kvitflekt brun på oversida, og brunstripa kvit under. Ho har eit stort hovud, lange bein, og gule augo, og kvite augnebryn gjev ho ein strengt uttrykk. Den korte halen medverkar til ein rund og samanhuka positur i sitjestilling. Denne arten har ei «opp og ned»-flukt, vinn høgd med snøgge vengeslag, følgd av dalande glideflukt. Juvenile fuglar er grå, og manglar dei kvite flekkene på hovudet som vaksne har. Lætet er eit grettent kiiiuu og korte kjappe kip kip kip.
Det er 13 godkjende underartar av kyrkjeugle spreidd over store delar av Europa og Asia. Ho er ei av dei mest utbreidde uglene, og på grunn av tilpassinga til menneskelege busetjingar og liten storleik, rangerer ho truleg blant dei mest talrike ugleartane i verda.
Dette er ein standfugl som er funne i ope landskap som til dømes parkområde og varierte landbruksområde. Dei tek byttedyr som insekt, meitemark, amfibium, men òg småfuglar og pattedyr. Kyrkjeugla kan åtake fuglar av monaleg storleik som fuglevilt. Ho er delvis dagaktiv og kviler ofte iaugnefallande i løpet av dagen.
Kyrkjeugla blir meir vokal om natta ettersom hekkesesongen nærmar seg. Plasseringa av reiret varierer med habitat, dei byggjer reira i hòler i tre, i fjellsider, elvebankar, husvegger, bygningar og anna. Kyrkjeugler vil òg hekke i tilpassa uglereirkassar. Hoa legg 2-5 egg som ho rugar i 28-29 dagar, det tek ytterlegare 26 dagar til ungane er flygedyktige.
Bygningsvern
Bygningsvern er det å ta vare på og verna bygningar av ulike slag, særleg bygninger av antikvarisk verdi. Bygningsvern spennar frå enkle tiltak og rehabilitering til omfattande restaurering og rekonstruksjon basert på grundige undersøkingar av ein aktuell bygning. Hensikta er å ta vare på dei ulike verdiane som er knytte til den enkelte bygningen: historiske verdier, kunstverdi og bruksverdi.
I Europa går det systematiske bygningsvernet tilbake til 1800-talet. Sentrale teoretikarar var franske Eugène Emmanuel Viollet-le-Duc og engelske John Ruskin. Ei viktig internasjonal verneforeining er International Council on Monuments and Sites.
I Noreg finst det organisasjonar for bygningsvern, som Fortidsminneforeningen stifta i 1844. Elles står ulike offentlege organ for bygningsvernet, som også er nedfelt i ulike lovar. En vesentlig del av bygningsvernet i Norge blir ivaretatt av offentlige organer på ulike nivåer som virker gjennom ulike lovbestemmelser. Strengest er det bygningsvernet som skjer gjennom Kulturminneloven gjev det strengaste vernet, medan Plan- og bygningsloven opner for å ivareta bygningar av antikvarisk verdi.
Bilal Hassani
Bilal Hassani er ein fransk songar, låtskrivar, publikumspåverkar og videomakar. Han er kjend for sine musikkvideoar på YouTube, og han deltok i den TV-sende talenttevlinga The Voice Kids i 2015. I 2019 representerte han Frankrike i Eurovision Song Contest i Tel Aviv med songen «Roi».
Bakgrunn
Bilal Hassani vart fødd i Paris og har marokkansk opphav. Han har ein eldre bror, Taha Hassani (fødd 1995). Foreldra skilde seg då Bilal var to år gammal.
Som femåring byrja han å opptre og syngje for familien, og tok deretter songtimar. I 2015 vart han overtalt av komikarvennen Nemo Schiffman til å delta i den franske talenttevlinga The Voice Kids på TV-kanalen TF1. Der opptredde han med Eurovision-vinnarsongen «Rise Like a Phoenix» av idolet sitt, den austerrikske dragqueen-artisten Conchita Wurst. Han vart anteken av dommarane og fekk songaren Patrick Fiori som mentor. Hassani vart til slutt slått ut i andre runde.
I desember 2018 vart Hassani offentleggjord som ein av 18 deltakarar i songtevlinga Destination Eurovision på France 2, den franske uttakinga til Eurovision Song Contest. Han deltok med songen «Roi», som vart sloppen 4. januar 2019. Hassani vann sin semifinale 12. januar 2019 og seinare finalen laurdag 26. januar 2019. Han fekk dimed representere Frankrike i Eurovision Song Contest i Tel Aviv 14.–18. mai 2019. Som ein av dei fem største økonomiske bidragsytarane, var Frankrike direktekvalifisert til finalen 18. mai, og Hassani hadde startnummer 21. I finalen vart han nummer 16 av 26 deltakarar.
Privatliv
I 2017 vart Hassani uteksaminert frå vidaregåande, og 23. juni same år kom han offentleg ut som homofil via sosiale medium. Han er kjend for sin androgyne stil og for flamboyante opptredenar og kostyme. I 2018 peika homo-magasinet Têtu ut Hassani som ein av «30 LHBT-personar som utviklar Frankrike» og kalla han eit «ikon for fransk LHBT-ungdom».
Hassani har sidan motteke rasistiske og homofobiske angrep via sosiale medium, og han har motteke fleire dødstrugslar via nettet. Samskipnadene Urgence Homophobie og Stop Homophobie har gått saman om å oppsøkje og rettsleg forfølgje personane som har uttrykt hat mot Bilal Hassani på sosiale medium.
Battlefield Band
Battlefield Band var ei skotsk folkemusikkgruppe. Ho blei skipa i Glasgow i 1969, og har hatt fleire ulike medlemmar gjennom åra. I 2010 var det ingen att av dei opphavlege medlemmane i gruppa.
Gruppa er kjend for å nytta sekkepipe i lag med andre, utradisjonelle instrument, som tangentfjøl, og for ei blanding av folkesongar og nytt materiale. Battlefield Band har turnert internasjonalt og opptredd i Europa, Australia, Asia, Midtausten og Nord-Amerika. Bandet har gjeve ut over 30 album.
Battlefield Band har samarbeidd med andre musikarar, som harpespelaren Alison Kinnaird.
Historie
Battlefield Band blei skipa i 1969 av fem studentar frå Strathclyde University (Brian McNeill, Jim Thomson, Alan Reid, Eddie Morgan og Sandra Lang, seinare kjend som krimforfattaren Alex Gray). Det tok namnet sitt frå distriktet Battlefield i Glasgow, der McNeill budde på den tida. Etter fleire besetningsendringar og eit album spelt inn for eit mindre bretonsk plateselskap, skreiv bandet kontrakt med Topic records og gav ut den offisielle, sjølvtitulerte debutalbumet sitt i 1977 med besetninga McNeill (fele, vokal), Reid (keyboard, vokal), Jamie McMenemy (bouzouki, vokal) og John Gahagan (fløyte). Før innspelinga av oppfølgjaren At the Front (1978) forlet Gahagan gruppa og blei erstatta av den irske songar-gitaristen Pat Kilbride. Avgangen til både Kilbride og McMenemy kort tid etter gjorde at ein tok inn Jen Clark (vokal, cittern, dulcimer) og Duncan MacGillivray (Highland pipes) til Stand Easy (1979), og dermed byrja gruppa sin tradisjon med å bruka sekkepipe på albuma sine. Clark blei erstatta av den songar-gitaristen Ged Foley frå Northumberland på Home is Where the Van Is (1980), ei utgjeving som markerte ein overgang frå Topic records til produsent Robin Morton sitt plateselskap Temple. Dette albumet innleidde også praksisen til gruppa med å spela inn sjølvskrivne songar i lag med tradisjonsmateriale. Endringane i medlemskap heldt fram, sjølv om gruppa blei verande basert kring kjernen McNeill og Reid fram til 1990, då McNeill forlet henne for å satse på ein solokarriere. Reid forlet så bandet mot slutten av 2010, og konsentrerte seg om sin musikalske duo med gitaristen og songaren Rob van Sante, lydteknikaren til Battlefield Band.
Nyare år
1. januar 2015 skreiv Battlefield Band i ein e-mail til fans at etterein turne i USA i oktober/november 2014 hadde dei byrja arbeid med å spela inn eit nytt album i studio. Mick Moloney (USA/Irland), Nuala Kennedy (Irland), Aaron Jones (Irland), Christine Primrose (Skottland), Alison Kinnaird (Skottland) og Barry Gray (Australia) skulle alle vera med på prosjektet. Gruppa fekk støtte frå Creative Scotland til prosjektet. Planen var å ha innspelinga klar på Temple Records i mars 2015, med ein mogleg turne etterkvart.
22. juni 2015 melde gruppa på Twitter at dei Battlefield Band ville turnera i januar 2016 (11 dagar) i TYskland, Sveits og Austerrike.
21. august 2015 kom endeleg det nye albumet ut som Beg &amp; Borrow for strøyming. Det kom ut på CD i Storbritannia 18. september og i USA 16. oktober.
Battlefield Band stadfesta seinare at dei ville ha ein turne med 16 framferder i tysktalande område frå 14. januar 2016, med ein opptreden på radio og på TV i Tyskland.
Etter ein siste konsert sundag 13. august 2017 under Scotland Piping Live! festival ved The National Piping Centre i Glasgow, som den avsluttande konserten ved festivalen, har gruppa ikkje vore aktiv.
Prisar og utmerkingar
Battlefield Band vann "Best Live Act" ved den fyrste utdelinga av Scots Trad Music Awards i 2003. I 2011 vann gruppa "Best Band" ved Scots Trad Music Awards 2011.
11. november 2016 blei Battlefield Band teke med i Scottish Traditional Music Hall of Fame for "Services to Performance".
Donovan in Concert
Donovan in Concert er det sjette albumet til den skotske visesongaren Donovan, og det første konsertalbumet hans. Det vart spelt inn i Anaheim Convention Center i Anaheim i California den 23. september 1967. Det vart gjeve ut i USA i august 1968 (Epic Records BN 26386 (stereo)) og i Storbritannia i september 1968 (Pye Records NPL 18237 (monaural) / NSPL 18237 (stereo)). Albumet nådde 18. plass i USA.
Historie
Denne konserten vart spelt inn i september 1967, fleire månader før Dononvan gav ut A Gift from a Flower to a Garden, og konserten inneheld fleire songar frå dette albumet som ikkje enno var kjend for det amerikanske publikummet, inkludert somme som var britiske B-sider. «Poor Cow» vart introdusert av Donovan som «Poor Love», den originale tittelen, som vart endra då songen vart med i filmen Poor Cow. Han hadde denne tittelen då han vart gjeven ut som B-sida til singelen «Jennifer Juniper» i februar 1968.
Musikken var mykje meir avdempa enn singlane til Donovan på denne tida, og Donovan vart akkompagnert av ei gruppe musikarar som hadde spelt inn dei førre albuma i lag med han, mellom anna fløytespelaren Harold McNair og perkusjonisten Tony Carr. Dei spelte mange musikksjangrar, frå folk til jazz. Konserten vart introdusert av ein ukjend mann, som så overlet introduksjonen til faren til Donovan, Donald Leitch.
What Man Has Made of Man/North in the Country
«What Man Has Made of Man»/«North in the Country» er ein singel gjeve ut av det norske rockebandet Prudence i 1972. Songane er henta frå debutalbumet Tomorrow May Be Vanished, som kom ut same året.
Likino-Duljovo
Likino-Duljovo (russisk Ликино́-Дулёво) er ein by i Moskva oblast i Russland med om lag 30 000 innbyggjarar. Han ligg 98 km nordaust for Moskva.
Den urbanliknande busetnaden Likino-Duljovo vart grunnlagt i 1930 gjennom ei samanslåing av busetnadene Likino og Duljovo. Han fekk bystatus i 1937.
Eit av produkta frå byen, bybussen LiAZ, var ålment kjend i heile det tidlegare Sovjetunionen.
Christina Henriksen
Christina Henriksen er ein norsk politikar frå Sør-Varanger. I 2013 vart ho vald inn som sametingrepresentant for felleslista Norske Samers Riksforbund/Samefolkets parti (NSR/SfP) i austre valkrets. Ho har tidlegare arbeidd med internasjonalt samarbeid, som rådgjevar for urfolksaker ved Barentssekretariatet. For tida jobbar ho som kateket- og lærarvikar i Sør-Varanger kommune.
Ekstrusiv
Ekstrusiv (av latin, «å drive ut») syner til danninga av vulkanske bergartar ved at varm magma frå det indre av jorda strøymer ut (ekstruderer) ut til jordoverflata som lava eller eksploderer valdsamt ut i jordatmosfæren før det fell ned att som pyroklastiske bergartar eller tuff. Dette står i kontrast til intrusiv danning av bergartar, der magma ikkje når overflata.
Fylkesveg 2 i Akershus
Fylkesveg 2 i Akershus (Fv2) går mellom Vestby kyrkje og Alisenborg i Vestby kommune. Vegen er 10,9 km lang.
Ekstrusiv
Om magmaen inneheld flyktige bestanddelar, som vert frigjort som fri gass, så kan han avkjølast med store eller små blører, slik som i pimpstein, vulkansk slagg eller vesikulær basalt.
Fylkesveg 2 i Akershus
Kommunar og knutepunkt
Erikstadvegen Kolåsvegen Storgata Sonsvegen
Al-Namas
Al-Namas (arabisk النماص) er ein by i 'Asir-provinsen i Saudi-Arabia kring 130 km nord for Abha.
Klima
Al-Namas er noko våtare enn Abha, med kring 10-30 mm høgare månadsnedbør enn i februar til april, og kring 5-15 mm mindre nedbør i september og oktober.
Fanø kommune
Fanø kommune er ein dansk kommune på øya Fanø på vestkysten av Jylland i Region Syddanmark. Kommunen vart danna i 1970 og ikkje endra ved kommunereforma i 2007.
Valmuefamilien
Valmuefamilien (Papaveraceae) er ein plantefamilie i ordenen Ranunculales. Han omfattar ca. 200 artar fordelte på 23 planteslekter. Valmueslekta (Papaver) er den absolutt mest utbreidde med ca. 100 artar. Mange artar i familien blir dyrka som hageblomar.
Fanø kommune
Kommunen har 3,290 innbyggjarar. Administrasjonsenteret ligg i Nordby.
Valmuefamilien
Plantane har omfattande karsystem, og nesten alle artane produserer ein kvit mjølkeaktig, oransje eller gul lateks (plantesaft). Frå opiumsvalmuen (Papaver somniferum) kan ein vinna ut rusmiddelet opium. Blada til plantane er ofte enkle og motstilte. Blomane er ofte opne, lett klokkeforma og har mange frøberarar. Frøa er ofte innsette i kapslar. Nokre artar har ei piggete frukt.
Pave Klemens XI
Pave Klemens XI var pave frå 1700 til 1721. Han er best kjent for den pavelege bullen Unigenitus som gjekk ut mot viktige sider av den kyrkjelege situasjonen i Frankrike, og for at han greip inn i ritestriden i Kina der han forbaud dei fleste av dei omstridde tilpassingane til kinesiske skikkar som jesuittane hadde fått igjennom.
Tidleg liv
Albani vart fødd i Urbino i ein adelsfamilie som opphavleg hadde frå det nordlege Albania på 1500-talet, og stamma frå soldatar under albanske prinsen Gjergj Kastriot Skanderbeg som kjempa mot Det osmanske riket. I løpet av pavetida hans vart verket Illyricum Sacrum, ei av dei viktigaste kjeldene innan albanologi, ferdigstilt.
Han var guvernør av Rieti and Urbino, og vart gjort til kardinal av pave Aleksander VIII, som han etterfølgde som pave den 23. november 1700.
The Flies
The Flies, òg kjend som No Flies on Us, var eit engelsk psykedelisk popband skipa i London i 1965. Dei gav ut tre singlar i løpet av karrieren sin og er mest kjend for ein versjon av «(I'm Not Your) Stepping Stone».
Historie
«(I'm Not Your) Stepping Stone» kom ut i oktober 1966 i lag med ein ny song, «Talk to Me», på B-sida. Singelen vart ein regional hit og nådde 11. plassen på Wonderful Radio London Fab 40-lista. Gruppa vart etter kvart eit populært oppvarmingsband for engelske band som The Move, The Who og The Moody Blues. I tillegg spelte The Flies dei same kveldane som The Jimi Hendrix Experience på den populære klubben The Roundhouse i februar 1967. Bandet vart frykta for dei stundom skandaløse sceneframferdene sine, særleg i april 1967 då dei under festivalen 14-Hour Technicolor Dream fekk hundrevis av sekker med mjøl til å eksplodere og dekkje til publikum.
Ein oppfølgjarsingel i midten av 1967 bestod av «House of Love» og popstandarden «It Had to Be You», som i følgje Allmusic «fekk bandet til høyrast meir ut som Sopwith Camel eller New Vaudeville Band enn eit syre-tungt garasjerockband». I tillegg arbeidde Hunt på eit soloprosjekt kalla Alexander Bell og gav ut singelen «Alexander Bell Theme» med Jimmy Page som gjestemusikar. The Flies spelte inn ein siste singel, «The Magic Train», denne gongen for RCA Records, i 1968, men han selde dårleg. Mot slutten av året var The Flies oppløyst.
Fylkesveg 765 i Nordland
Fylkesveg 765 i Nordland går mellom Leirvik og Øyjord kai i Narvik kommune. Vegen er 2,4 km lang.
Al Diwaniyah
Al Diwaniyah (arabisk الديوانية); òg skrive Diwaniya) er hovudstaden i Al-Qādisiyyah guvernement i Irak. I 2012 var folketalet i byen estimert til å vere 650 000 innbyggjarar.
Området kring Al Diwaniyah er eit av dei mest frodige områda i Irak, og kraftig oppdyrka. Vatnet til jordbruket kjem frå den nærliggande elva Eufrat. Byen ligg langs hovudjernbanelinja mellom Bagdad og Basra.
For fuglekikkarar har Al-Diwaniyah eit rikt fugleliv.