cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fuday
Fuday (Fuideigh) er ei folketom øy på 2,32 kvadratkilometer i Ytre Hebridane i Skottland. Ho ligg i Sound of Barra, like aust for Scurrival Point på Barra og vest for Eriskay. Fuday er eigd av dei skotske styresmaktene. Øya var folkesett fram til 1901, men det har ikkje vore registrert høgare folketal enn 7 nokon gong. Ho vert framleis nytta som beitemark for kyrna om sommaren. Første gong det vart sett ut kyr på øya døydde dei av tørste, fordi eigaren ikkje viste dei kvar den einaste drikkevasskjelda på øya var, langt inne på øya.
Evoron
Evoron (russisk Эвopон) er ein stor innsjø i Khabarovsk kraj i Russland. Han har eit areal på 194 km², og er 30 km lang og 12 km brei. I snitt er han 2-3 meter djup. Innsjøen vert nytta til fiske.
Elva Evur munnar ut i innsjøen.
Homo
Homo (latin Homo, 'menneske') er ei biologisk slekt som moderne menneske og fleire utdøydde skylde artar høyrer til. Ho blir rekna for å ha oppstått for mellom 1,5 og 2,5 millionar år sidan. Neandertalaren (Homo neanderthalensis) levde inntil for 24 000 år sidan, og blei lenge rekna som den lengst overlevande slektningen av mennesket. Nye funn av «hobbitmennesket» Homo floresiensis tyder på at det levde så nyleg som for 12 000 år sidan.
Petter Løvik
Petter Løvik  fødd i Volda i  Møre og Romsdal  var ein norsk politikar for Høgre. Han vart innvald på Stortinget frå Møre og Romsdal i 1997. Han var vararepresentant frå 1989.
1599
1599 (romartal MDXCIX) var eit normalår som byrja på ein fredag i den gregorianske kalenderen og eit normalår som byrja på ein måndag i den 10 dagar seinare julianske.
Liwiec
Liwiec er ei elv i Polen på slettene sør i Podlachia og sentralt i Masovia. Ho er 126 km lang og har eit nedslagsfelt på 2779 km². Kjelda hennar er nordvest for Międzyrzec Podlaski nær Siedlce og ho kryssar Wyszków, Liw, Węgrów og Stara Wieś. Ho munnar ut i Bug nær byane Wyszków og Kamieńczyk.
Fuaigh Mòr
Fuaigh Mòr eller Vuia Mòr er ei øy i Ytre Hebridane i Skottland. Ho ligg vest for Lewis nær Great Bernera i Loch Roag. Øya er 84 hektar stor og det høgaste punktet ligg 67 meter over havet.
Historie
I 1841 vart Vuia Mòr råka av Highland clearances, då folk vart tvinga vekk frå øya. I følgje ei soge skulle personen som fekk ansvaret for å drive folk bort ha flytta til Ontario i Canada seinare i livet sitt, men enda her opp som ein fattig landstrykar. Då han bad om mat i Ontario kom han på døra til ein av personane han hadde drive bort frå Vuia Mòr, men kjende ikkje personen att i starten. Landstrykaren skal ha fått mat, før han vart minna om kven han fekk mat av.
Øya står i dag utan folk og vert berre nytta som beite for sauer.
Geografi og geologi
Øya er forma som ein L. Det finst nokre grotter nord på øya. På vestsida finn ein fleire klipper, som Creag na h-Iolaire. Det ligg fleire skjer og holmar rundt øya, som Geile Sgeir, Garbh Eilean, Eilean nam Feannag, Linngeam, Cliatasay, Grousam og Floday og Vuia Beag. Eunay Mòr ligg mellom øya og Great Bernera.
Vapor Trails
Vapor Trails er det 17. studioalbumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Det vart utgjeve i 2002 på Atlantic Records.
Utgjevinga av Vapor Trails markerte den første utgjevinga til bandet av nye songar på heile seks år. Lydbiletet på albumet er eit tydeleg resultat av dei mange endringane som Rush-lydbildet hadde gjennomgått i løpet av åra. På Vapor Trails er det ikkje keyboard og ingen tradisjonelle gitarsoloar. I staden blir brukt det ein meir «rein» gitartone, mykje vokal, og ein mørkare tone i musikken og tekstane.
Album
Billboard Music Charts (Nord-Amerika)
Linefiske
Linefiske er fiskeri med fiskereiskapen line. Ei line er eit langt snøre, leggen. På den er det festa onglar med faste mellomrom. Frå ongelen går det ein fortaum, som og ver kalla forsyn eller kjensle til lineleggen. For lina vert sett ut må den egnast med høveleg agn. Eit av Noregs støreste linefiske selskap er Ervik havfiske på Stadlandet i Selje kommune.
Trílofos
Trílofos (gresk Τρίλοφος) er ein tettstad i forstadane til Thessaloníki i Sentral-Makedonía i Hellas. Trílofos var hovudsete i den tidlegare kommunen Míkra, som no er ei kommunaleining i kommunen Thérmi.
Jørgine
Jørgine er den kvinnelege forma av mannsnamnet Jørgen, danna ved å leggja til endinga -ine.
I motsetnad til mannsnamnet er Jørgine svært lite brukt i Noreg. Det var 156 kvinner i Noreg som bar namnet den 1. januar 2004, og 81 i 2014. Det har vore noko meir populært i Danmark, men i 2015 hadde namnet berre 30 danske berarar. Namnet var meir utbreidd på 1800-talet.
Bruk i kulturen
Jørgine er namnet på ein roman av nobelprisvinnaren Johannes V. Jensen. Namnet finst òg i ein gamal dansk song av Jeppe Aakjær om ei jente som lét seg freista: «Jørgine var en pige alt ud af bondestand».
Dusørjeger
Dusørjeger er ein person som tek på seg å arrestere etterlyste kriminelle personar og overlevera dei til styresmaktene mot betaling av ein dusør.
Bribri
Bribri er eit chibchansk språk som blir snakka av rundt 6 000 bribriar i tre ulike område av det sørlege Costa Rica. Det er dermed eitt av dei to største urfolksspråka i landet, saman med det nært beslekta cabécar. Mengda bribritalende er i svak nedgang.
Dusørjeger
Det er berre lovleg å opptre som dusørjeger i USA og på Filippinane. Her kan styresmakter oppgje dusør for pågripinga av ein person, til skilnad frå andre land der ein kan gje dusør for opplysingar som fører til at politiet pågrip den etterlyste personen. I land utan denne ordninga er verksemd som dusørjeger ulovleg, og kan reknast som ulovleg frihetsrøving eller kidnapping.
Bribri
Bribri er eit tonespråk, og har opptil fire tonar: høg, låg, stigande og fallande. Det skil òg mellom orale og nasale vokalar, og har i alt 12 vokalfonem. Det har 14 konsonantfonem.
Dusørjeger
I kulturen
Rolla som dusørjeger (engelsk bounty hunter) er vanleg i populærkulturen. Ein finn henne mellom anna i westernar, og av og til i science fiction, der intergalaktiske dusørjegerar jaktar brotsfolk gjennom heile universet.
Bribri
Det er tre hovuddialekter av bribri: Coroma (austleg), amubre (vestleg) og salitre (Stillehavet).
Etymologi
«Bribri» er namnet både på folkegruppa og på språket dei snakka. Det kjem opphavleg frå ordet balíbali, som tyder «ujamnt terreng» og refererer til området bribriane held til i. Ein person med etnisiteten bribri vert kalla bríbriwak. Språket vert òg av og til kalla se' ie, som tyder «språket vårt», i motsetnad til síkua ie, som tyder «utanlandsk språk» og viser til alle andre språk.
Klassifisering
Bribri tilhøyrer den chibchanske språkfamilien. Dei chibchanske språka har fleire gonger vorte relatert til andre språk og familiar, men det finst førebels ingen klåre bevis på dette. Den chibchanske språkfamilien vert delt inn i ei nordleg og ei sørleg grein, der bribri, i likskap med alle dei andre språka utom eitt, tilhøyrer den sørlege. Bribri vert plassert i den vestistmiske gruppa, der det saman med cabécar utgjer den viceitiske undergruppa. Desse to språka er nært beslekta, og skilde lag for omkring 1000 år sidan.
Utbreiing
Rundt 6 000 av dei om lag 10 000 bribriane snakkar bribri. Dei held til sør i Costa Rica, på begge sider av fjellkjeden Cordillera dei Talamanca. Ved Det karibiske havet bur det rundt 7000 bribriar i reservatet i kantonen Talamanca i provinsen Limón, i landsbyane Coroma, Coén, Sepecue, Shiroles, Amubre, Katsi, Lari, Urén og Yorkín. På den andre sida av fjellkjeda, ved Stillehavet, held dei til i kantonen Buenos Aires i provinsen Puntarenas, hovudsakleg i reservata Salitre og Cabagra. Bribriane i dette området utgjer omkring 3 000 personar.
Mengda talarar av bribri er i svak nedgang, og dessutan vert språket i dag brukt nesten utelukkande i familiesituasjonar og i tradisjonelle seremoniar. Grunnen til den stadig meir avgrensa nytta er nedgangen i mengda av einspråklege, som no omfattar berre nokre hundre personar, og dessutan det at mange spansktalande flyttar inn i bribriane sitt område. Innverknaden frå spansk kan òg sjåast i sjølve språkstrukturen, ved at mange bribritalande tek inn fonem frå spansk, og at den grammatiske strukturen til bribri har ein tendens til å verta meir lik den spanske, blant anna i høve til ordstilling og ved at ergativsmarkøren ofte fell bort.
I likskap med dei andre urfolkspråka i Costa Rica har ikkje bribri status som offisielt språk, men utdanningsdepartementet har teke på seg oppgåva med å sørgja for undervising og bevaring av språka, og sidan 1989 har bribri vore rekna som eit «lokalt språk» i området sitt. I 1985 vart det vedteke å innføra tospråkleg og tokulturell undervising i reservata, og det vert i dag gjeve grunnleggjande undervising i bribri i desse områda. Det vert òg gjeve kurs i bribri ved Universidad de Costa Rica i hovudstaden San José.
Vokalar
Bribri har sju orale vokalar: to tronge, to nesten-tronge, to halvopne og éin open. Alle unntatt dei to nesten-tronge vokalane har òg ein nasal variant, og nasaliteten er fonemisk. Dette gjev heile tolv vokalfonem.
Tonar
Bribri er eit tonalt språk, det vil seia at ord som elles består av dei same fonema, kan ha ulik tyding avhengig av kva for tonar stavingane vert uttalt med. Amubre-dialekta har fire tonar: låg, høg, fallande og stigande. Den sistnemnde finst obligatorisk med vokalar før glottal plosiv, men kan òg finnast elles. I Coroma og Salitre blir det ikkje skild mellom høg og stigande tone, noko som gjer at desse dialektane har følgjande tre tonem: låg, høg og fallande.
Dei følgjande ordpara er døme på minimale par i Amubre-dialekta som berre vert differensiert av tona:
Konsonantar
Bribri har følgjande konsonantfonem; der det finst to fonem saman, er det første ustemt og det andre stemt: Fonemet // i Amubre- og Salitre-dialekta, tilsvarer // i Coroma.
I tillegg har språket nasale konsonantar og vibrantar, som ikkje er fonem, men allofonar av dei nemnde fonema, og som finst i følgjande kontekstar:
Dialektar
Det er tre hovuddialekter av bribri. I Talamanca vert det tala to dialektar: Amubre-dialekta (eller vestleg), som ein talar i landsbyane Amubre, Katsi, Lari, Urén og Yorkín, og Coroma-dialekta (eller austleg), som ein talar i landsbyane Coroma, Coén, Sepecue og Shiroles. Salitre-dialekta (eller Stillehavsdialekta) vert tala i reservata Salitre og Cabagra i Buenos Aires. Det som skil dialektane frå kvarandre, er i all hovudsak uttalen.
Skriftsystem
Bribri hadde ikkje noko skriftspråk før Lingvistisk institutt ved Universidad de Costa Rica utvikla eit alfabet på slutten av 1900-talet. Føremålet med alfabetet er å bruka det både i undervising og forsking. Det er teke omsyn til den høge mengda tospråklege i bribri og spansk, og mange av lydane vert difor representert med same bokstav som i spansk.
Dei tronge vokalane /i/ og /u/ vert skrivne <i> og, og den opne vokalen /a/ vert skriven <a>. Dei halvopne vokalane // og // vert skrivne <e> og <o>, medan dei nesten-tronge vokalane // og // blir representerte med dei same to teikna modifisert med tødlar: <ë> og <ö>. Representasjonen av dei nasale vokalane er det einaste det ikkje er semje om; i dei tidlegaste verka vert dei skrive med understrek (t.d. <a>) eller med kvist (t.d. <ą>). I det siste har dei òg vorte skrive med tilde (t.d. <ã> ), som i denne artikkelen.
Representasjonen av konsonantane følgjer òg den spanske rettskrivinga så langt det er mogleg. ermed ver fonema krive //, //, /t/, /d, /s/, //, // og // vert skrive, <b>, <t>, <d>, , <j>, <ch> og <y>. Allofonane, , [ɲ], og  vert òg representert med eigne bokstavar: <m>, <n>, <ñ>, <r> og <rr>. Lydane som ikkje har nokon direkte motpart i spansk, har fått eigne teikn eller bokstavkombinasjonar. Affrikatane // og // vert høvesvis skrive <ts> og, medan den koartikulerte konsonanten // vert skrive <tk>. Den postalveolare frikativen // vert representert med <sh>, og den laterale flappen // har fått teikna <l> , sidan språket ikkje har noko /l/-fonem. Den glottale plosiven // vert representert med ein apostrof, <'>.
Tonema vert markert med diakritiske teikn over vokalen i den gjeldande stavinga. Høg tone vert markert med grav aksent (<à>), medan fallande tone vert markert med akutt aksent (<á>), motsett av korleis det vert gjort i blant anna det internasjonale fonetiske alfabetet. Stigande tone, som berre finst i Amubre-dialekta, vert markert  (<â>). Låg tone vert ikkje markert.
Substantiv
Nokre få substantiv har uregelrett fleirtalsbøying, slik som alà «barn (eintal)», alàralar «barn (fleirtal)».
Einskilde substantiv er uavhendelege, det vil seia at dei aldri kan opptre utan ein eigar. Dette gjeld ord som viser til kroppdelar og deler av ting, plantar, dyr, og så vidare, til dømes chakà («kjøt»), kà («tann»), jkuö̀ («skinn») og ták («bit»). Viss ein ikkje veit kva eller kven dei tilhøyrer, kan i («noko/nokon») fungera som eigar.
Demonstrativar
Bribri har eit komplekst system med demonstrativ, med heile ti ulike former avhengig av kva objektet dei refererer til er i tilhøve til deltakarane i samtalen. Demonstrativa kjem alltid etter substantivet, til dømes kàl i' («dette treet») og mõ̀ aì («dei skyene»). Nedanfor følgje ei liste over demonstrativ som refererer til ting som kan sjåast, men som ikkje er nær korkje talaren eller tilhøyraren; alle kan omsetjast med «den» eller «det»:
Adjektiv
Adjektiva i bribri vert bøygde i tre grader: positiv, intensiv og forminskande. Positiv er den grunnleggjande forma. Intensiv vert brukt for å forsterka betydninga, og vert danna ved å leggja suffikset -ë til den grunnleggjande forma, medan den forminskande forma vert danna ved ei fordobling av stammen eller med endinga -tãnẽ.
Berre nokre få adjektiv vert bøygde i fleirtal; dette vert gjort ved ei fordobling av stammen, til dømes  bua'  «god»,  bua'bua'  «gode».
Talord
Bribri brukar eit titalssystem. Substantiva er delt inn i ulike klasser, på same måte som dei i mange andre språk er delt inn etter til dømes kjønn. Klasseinndelinga er basert på forma til substantivet, og kjem berre til syne i språket ved at talorda vert bøygde etter klassa til substantivet dei kvantifiserer. I Coroma-dialekta er det registrert ni substantivklasser: menneskelege, runde, flate, avlange, grupper, trær/planter, bananklasar, palmefrukter og gangar. Amubre-dialekta har òg ni klasser, men inndelinga er annleis: menneskelege, runde, flate, avlange, pakkar, klasar, artar, mengder, og dessutan ein samleklasse for blant anna tre, tapirar og navlesvin. Substantiva tilhøyrer ikkje alltid den klassa ein vil forventa; til dømes tilhøyrer fuglar og insekt den flate klassa. Talorda for dei fire meste grunnleggjande klassene er i Coroma-dialekta dei følgjande: Dette gjev til dømes wë́m èköl «éin mann» (menneskeleg), àshali bö̀k «to appelsinar» (runde), urrë̀k mãñã̀t «tre tukanar» (flate) og buà tchë̀töm «fire iguanar» (avlange).
Bøygde verbformer
Verb i infinitiv består av ei stamme, ein tematisk vokal og infinitivsmarkøren -k. Den tematiske vokalen er anten ö (som i chö̀k «å seia») eller ũ (som i kãnẽ̀ũk «å gjera»), og denne avgjer verbet sitt bøyningsmønster. Verba vert òg bøygde ulikt avhengig av om dei er transitive eller intransitive. Dei bøygde verbformene vert anten danna ut frå infinitivsstammen eller frå stammen til forma som vert kalla fjernt perfektum. Nokre av verbformene vert endra når utsegna er nektande.
Nedanfor følgjer eit oversyn over dei ulike verbformene i bribri. Aspekt er den grunnleggjande kategorien, og det vert hovudsakleg skild mellom perfektiv (ei handling som er fullført) og imperfektiv (ei handling som ikkje er fullført). Eit verb i perfektiv vil difor alltid visa til fortid, medan imperfektiv ikkje seier noko om kva tid handlinga fann eller finn stad. Dei tre første formene i lista tilhøyrer kategorien imperfektiv, medan dei tre siste er perfektive. Det er òg nokre verbformer som uttrykkjer modus framfor aspekt: Verba vert òg bøygde i såkalla «mellomformer», som er ein diatese og minner om passiv i norsk. Språket skil mellom imperfektiv og perfektiv:
Verbendingar
Bribri har ei lang rekkje endingar som vert lagde til bøygde verbformer for å spesifisera tydinga. Nokre av dei er:
Partiklar
Bribri har ei rekkje partiklar som vert brukte i konstruksjonar der mange andre språk nyttar vanlege verb. Desse partiklane vert verken bøygde etter tempus, aspekt eller modus; nokre av dei skil likevel mellom eintal og fleirtal, i motsetnad til verb.
Den uforanderlege partikkelen dör fungerer som kopula:
Infinitivsforma blir brukt som hovudverb i samansette verbformer, slik som progressivt aspekt, som kan dannast med hjelpeverbet tso': ye'  tso'  i kãnẽ̀ũk = «eg (held på og) gjer det». Tso'  er ein ubøyeleg partikkel som vert brukt i tydinga «å vera» i eksistensialsetningar og for å uttrykkja kor noko er eller var. Partikkelen endrar form berre når utsegna er nektande:
Det finst ei rekkje andre kopulative partiklar som spesifiserer måten noko «er» på, til dømes om det er oppreist, liggjande, flytande, osb. Desse har ei eiga fleirtalsform, sjølv når substantivet ikkje tek noka fleirtalsending.
Syntaks
Bribri er har eit ergativt verbsystem, det vil seia at agens til eit intransitivt verb fungerer syntaktisk og kognitivt på same måte som patiens til eit transitivt verb; denne rolla vert kalla absolutiv. Agens til transitive verb blir på si sida kalla ergativ. I bribri vert ergativ markert med postposisjonen tö. Den faste ordstillinga er absolutiv–verbal, medan ergativ kan koma både før eller etter denne sekvensen, sjølv om det minst markerte er at det kjem før.
Bribri har postposisjonar, som tilsvarer preposisjonar i mange andre språk.
Nominalfrasene har følgjande grunnleggjande ordstilling: substantiv–adjektiv–kvantifikator–demonstrativ. Det gjev til dømes:
Munnleg litteratur
Sidan bribri ikkje fekk noko skriftspråk før på slutten av 1900-talet, har ikkje språket nokon skriftleg litterær tradisjon. Bribriane har likevel ein rik munnleg litterær tradisjon, som alltid har vore den viktigaste måten deira å overlevera kunnskap om deira eiga historie frå generasjon til generasjon på. Dei skil ikkje mellom religion, mytologi og historie; i bribrikulturen vert desse aspekta oppfatta som éin einskild dimensjon, og utgjer det som dei sjølv ser på som forfedrane sine og den sanne historia i verda. Forteljingane definerer korleis medlemmane av kulturen bør oppfatta røyndomen. Dei vert nesten alltid fortald om kvelden, vanlegvis i eit hus, og forteljaren følgjer faste ritual. Tidlegare var det dei såkalla tsökölpa, songarane, som hadde oppgåva med å formidla denne kunnskapen. I dag er det awápa, dei tradisjonelle medisinmennene, som held den munnlege forteljartradisjonen ved like. Likevel er òg mengda awápa søkkande, og ein freistar difor å skriva ned og publisera så mange av forteljingane som mogleg for at desse ikkje skal gå tapt.
Bribriane skil mellom to hovudsjangrar: kṍpàke («det som vert fortalt») og i ttè («det som vert sunge»). Framføringene av «det som vert fortalt» føregår på normal bribri. Forteljingane er svært livaktige takka vera intonasjonen og ei stor mengd lydhermande ord. «Det som vert sunge» vert på si side framført på ein heilt spesiell måte: det vert brukt spesielle bribri-ord som ikkje finst i andre samanhengar, det vert lånt inn ord frå andre indianske språk, og det vert teke i bruk verkemiddel som melodi og forlenging av vokalane i slutten av visse ord. Den grunnleggjande grammatiske strukturen vert likevel ikkje endra. Midt i historiene finst det ofte nokre linjer i ein eigen «resiterande» sjanger, der ein ytrar namnet til stadar eller personar. På grunn av den spesielle forma til songane er dei ofte vanskelege å forstå, og kṍpàke er i røyndomen forenklinger av desse.
Fiolinsonate nr. 22 av Mozart
'''Fiolinsonate nr. 22''' i A-dur, K. 305 (293d) er eit verk komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i Mannheim i 1778. Det består av to satsar:
Europaveg 8 i Finland
Europaveg 8 i Finland (E8) er den finske delen av europaveg 8, og går mellom Kilpisjärvi og Åbo (finsk Turku). I nord følgjer han i hovudsak grensa mot Sverige ned til Bottenviken.
Historikk
Namnet E78 vart innført 1. juni 1965 for strekninga Tromsø - Kilpisjärvi - Torneå. UNECE avgjorde i 1983 å reformere systemet. E78 fekk då nummeret E08. E8 vart forlenga frå Torneå til Åbo i 2002.
H to He, Who Am the Only One
H to He, Who Am the Only One er det tredje studioalbum det engelske progressive rockebandet Van der Graaf Generator. Det kom ut i 1970 på Charisma Records.
Bandet spelte inn albumet i fleire periodar i midten av 1970 i Trident Studios med produsenten John Anthony. Songane nemner ein drapshai i «Killer», tapt kjærleik på «Lost» og science fiction-materiale på «Pioneers Over c». Bassisten Nic Potter slutta i gruppa i august, halvvegs gjennom innspelinga, medan organisten Hugh Banton tok over på bassgitar i studio og spelte basspedalar på konsertane. Robert Fripp frå King Crimson var gjesteartist på gitar, og plateomslaget var det første av fleire for bandet laga av Paul Whitehead.
Albumet gjekk ikkje inn på albumlista i Storbritannia, og det fekk middels omtale då det kom ut, men har sidan blitt trekt fram som eit godt progrockalbum av kritikarane. «Killer» har vore ein fanfavoritt gjennom åra.
Bakgrunn
Det førre albumet deira, The Least We Can Do Is Wave to Each Other (februar 1970) hadde selt nokså godt og vart kritikarrost i Storbritannia og Europa. Det neste prosjektet deira var eit forsøk på å spele inn musikk til filmen Eyewitness i 1970, men det vart avvist, hovudsakleg fordi det var for skummelt. Dei byrja å få større publikum på konsertane sine i 1970, og rekna filmregissøren Anthony Minghella blant fansen sin, men ting gjekk nedover ein konsert i Royal Festival Hall i juni som fekk ei negativ melding av Chris Welch i Melody Maker. På denne tida valde bandet å skrive nye songar for eit oppfølgjaralbum.
Den første songen dei prøvde seg på var «Killer», som kom ut av ei øving der dei prøvde å setje saman fragment av songar i eit forsøk på å skape noko som kunne bli selje godt. Songen vart sett saman av ein grunnleggande songstruktur av Peter Hammill frå 1968, ein gammal song skriven av Judge Smith kalla «A Cloud as Big as a Man's Hand», og eit rockeriff komponert av organisten Hugh Banton, som han seinare sa var inspirert av The Move sin «Brontosaurus». Teksten refererer til ein hai i havet, som vert einsam etter å ha drepe alt saman. «Killer» vart raskt ein konsertfavoritt hos fansen, og signaturlåten til bandet.
Hammill skreiv «The Emperor in His War Room» om ein tyrann som torturerer folk indiskrimerande, men som til slutt vert heimsøkt av dei han plaga. Musikken var sett saman av to stykke, ei mørk opning og ein avslutning kombinert med ein bassdriven rockedel i midten. «Lost» var ein streit song om tapt kjærleik, noko som var utypisk for bandet.
Innspeling
Som med tidlegare Van der Graaf Generator-album, samarbeidde bandet med produsenten John Anthony i Trident Studios, som hadde etablert eit godt arbeidsforhold med bandet. Men innspelinga for H to He var sporadisk og skjedde innimellom konsertane deira i 1970.
Gruppa tok ein pause frå innspelinga for å spele fleire festivalar gjennom sommaren 1970. I juli spelte dei på festivalar i München og Aachen med Deep Purple, Pink Floyd, Black Sabbath og Fairport Convention. I august spelte gruppa ein konsert på BBC Radio 1-programmet «In Concert», som inkluderte «Killer», og dei spelte på den 10. National Jazz and Blues Festival i Plumpton den 9. august.
Like etter konserten, slutta bassisten Nic Potter i bandet, før albumet var ferdig innspelt (han spelte på «Killer», «The Emperor in His War Room» og «Lost»). Gruppa hadde Dave Anderson, ein scenearbeidar for Brinsley Schwarz som var ein ven av Van der Graaf Generator, på prøvespel. Hn Men gruppa sleit med å få til ein samanhengde lyd på øvingane. Som eit alternativ føreslo Banton, som hadde bakgrunn i klassisk orgel og kyrkjeorgel, at han kunne spele basspartia på basspedalar i staden, og kjøpte eit Hammondorgel i tillegg til Farfisa-orgelet han alt hadde. Anderson gjekk attende til jobben som scenearbeidar. For å ytterlegare utvide lydbiltet, byrja Jackson å arbeide med elektriske saksofonar, og spelte dei gjennom effektboksar som wah-wah-pedal.
Junji Koizumi
Junji Koizumi er ein tidlegare japansk fotballspelar.
H to He, Who Am the Only One
Innspeling
Banton valde å spele både bassgitar og orgel på resten av studioinnspelingane, sidan han kunne spele på begge instrumenta. «Pioneers Over c» vart spelt inn i seksjonar i studio, og så redigert saman, noko som gjorde det umogeleg å framføre stykket på konsertane deira. Banton brukte ein oscillator som musikalsk instrument for å utfylle det lyriske temaet på songen. I motsetnad var «House with No Door» i stor grad spelt inn på direkten i studio. Gruppa likte desse innspelingane og dei esoteriske lydane dei skapte, trass i at fleire tema på albumet var nokså deprimerande.
Junji Koizumi
Han spela for klubbane Yokohama Marinos, Yokohama Flügels og Kawasaki Frontale.
H to He, Who Am the Only One
Innspeling
For å marknadsføre albumet drog bandet ut på Charisma sin «Six Bob Tour» i lag med Genesis og Lindisfarne. Sidan Van der Graaf Generator hadde vore lengst på Charisma, stod dei øvst på plakaten.
Plateomslag
Plateomslaget vart teikna av Paul Whitehead, og var inspirert av «Pioneers Over c». Framsida var eit måleri han alt hadde ferdig, kalla «Birthday», som synte ei lysstråle fokusert på London, der Whitehead var fødd. På innsida av omslaget var eit bilete kalla «Checkmate». «H to He» i tittelen referer til fusjonen av hydrogenkjerner til heliumkjerner, ein grunnleggande eksotermisk reaksjon mellom sola og stjernene.
Jørgen
Jørgen er eit mannsnamn av gresk opphav.
H to He, Who Am the Only One
Plateomslag
DEn første amerikanske utgåva av albumet var på Dunhill Records-avdelinga til ABC Records. Denne har eit anna omslag med ein kvit bakgrunn i staden for rosa. Den noko billigare nyutgjevinga på «Charisma Classics» tidleg i 1980-åra hadde eit blått omslag. Ein ommastra versjon av albumet kom med bonusspor i 2005.
Jørgen
Avleiing
Namnet stammar frå greske Geôrgios (Γεώργιος), eit mannsnamn sett saman av geô (jord) og ergo (å arbeida). Det tyder altså 'jordbrukar' eller 'bonde'. Namneforma Jørgen har lågtysk opphav, og har vore mykje brukt i Danmark og Noreg. På norsk har ho og vore forveksla med Jørund. Andre nordiske former av namnet er Ørjan og Georg. Namnet har òg kvinnelege utgåver, der det som tilsvarar Jørgen er Jørgine.
H to He, Who Am the Only One
Plateomslag
Whitehead kom til å lage fleire andre plateomslag for banet, og for andre artistar på Charisma, som Genesis.
Mottaking
Albumet kom ut i desember 1970 men selde ikkje så godt som The Least We Can Do, og gjekk heller ikkje inn på albumlista i Storbritannia. Charisma håpa gruppa kunne produsere ein singel til som «Refugees», som kom ut tidlegare på året. Det var noko interesse i å gje ut «Killer» på singel, men bandet la ned veto mot dette då dei ikkje ønskte å bli kategorisert som eit hardrockband. Gruppa følte det var noko interessekonflikter med å ha Tony Stratton-Smith både som manager og eigar av plateselskapet.
Jørgen
Bruk
I 2010 var det 10 898 menn som heitte Jørgen i Noreg. Etter ein nedgang i bruken i løpet av 1900-talet, steig han igjen frå rundt 1970, til ein topp på over 1,0 % rundt 1990.
H to He, Who Am the Only One
Mottaking
Samtidige meldingar av albumet var positive til middels. Melody Maker roste «dei brilliante songane», Sounds likte spelinga til Jackson og Record Mirror meinte bandet kom til å bli «ei av gruppe med størst sjanse til suksess i 1971». Disc & Music Echo var mindre positive og klaga over at stilen deira var «særeigen, men stundom ganske keisam».
Jørgen
Kulturell tyding
Heilage Jørgen, drakedreparen som òg er kjend som sankt Georg, var ein viktig kristen helgen, og gjorde sitt til at det audmjuke namnet spreidde seg i Europa og vidare. Det finst no i forskjellige former i dei fleste europeiske språka.
H to He, Who Am the Only One
Medverkande
Henta frå plateomslaget
Støl
Støl, eller støyl, er ein mjølkeplass i utmarka. Ofte kunne ein gå frå garden til stølen og tilbake att på éin dag, og ei budeie kunne vitja stølen morgon og kveld for å mjølka. Mange stølar låg likevel så langt unna at ein gjerne gjekk til stølen om kvelden, mjølka kyrne, overnatta i selet (selhus), mjølka om morgonen, før ein gjekk heim for å arbeida, vanlegvis ta del i slåtten, heime på garden ut over dagen, til det atter var tid for draga til støls. Nokre stader er ordet «støl» brukt synonymt med «seter». Ein mjølkeplass med flor, men utan sel, kan då kallast ein mjøstøl.
Førhistorisk støl
Det er spor etter busetnad i fjellet langt bak i førhistorisk tid. Det kan vera vanskeleg å vita kva aktivitet ein skal knyta til desse spora. I steinalderen har busetningsspor i fjellet ofte samanheng med jakt. Frå bronsealderen byrja ein i stor utstrekning å nytta beiteressursane i fjellet, men det er få spor etter busetnad som kan daterast til bronsealderen. Det er ein del kokegroper i fjellområde som er daterte til bronsealderen. Det er vanleg å tenkja seg at ein ikkje hadde permanente stølshus i bronsealderen, men at gjetarar fylgde husdyra og at kokegropene er spor etter at desse gjetarane laga seg mat.
På mange av dei kjende førhistoriske stølane finn ein jordfaste steinar med skålgroper. Dette er bakgrunnen for at desse helleristningane også er blitt kalla stølsristningar.
Platelager
Eit platelager (engelsk Hard disk) er i samanheng med datamaskiner eit digitalt lagringsmedium som består av platelagerskiver, ein lese- og skrivehovud, lese- og skrivearmar, elektriske motorar og integrerte elektroniske kretsar innkapsla i ein behaldar.
Cebuano
Cebuano, òg kjend som sugboanon, er eit  austronesisk språk som vert talt på Filippinene av omtrent 20 millionar filippinarar. Cebuano er ei undergruppe av språkfamilien bisaya (visayan, binisayâ). Språket har namnet sitt frå den filippinske øya Cebu, med det spanske suffikset -ano, som markerer 'høyrer til'. Cebuano har fått som ISO 639-2 trebokstavskode ceb, men har ingen ISO 639-1 tobokstavskode. Cebuano er eit tonespråk.
1597
1597 (romartal MDXCVII)
Cebuano
Cebuano vert talt av innbyggjarane i provinsane Cebu, Bohol, Negros Oriental, på dei vest- og sørvende delane av øya Leyte, og over store deler av Mindanao. Det vert òg talt på nokre få stadar eller småøyer nær Samar. Fram til 1975 var det fleire filippinarar som talte cebuano som førstespråk frå barnsbein enn dei som hadde tagalog som morsmål.
Nokre dialektar av cebuano gjev andre namn på språket. Folk på Bohol kallar ofte talemålet sitt for bol-anon, medan cebuanotalande på Leyte kan kalla dialekten sin kana.
Tatsuya Ai
Tatsuya Ai er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Yokohama Marinos, Otsuka Pharmaceutical, Denso og Ventforet Kofu.
Glubokojesjøen
Glubokojesjøen (russisk Озеро Глубокое; Ozero Glubokoje, «Djupsjøen») er ein innsjø i aust på Putoranaplatået nær Norilsk i Russland. Har er knytt til Melkojesjøen («Grunnsjøen») ved Glubokajaelva. Han har eit areal på 136 km² og er i snitt 16 meter djup.
Granmeis
Granmeis (latin Poecile montanus, tidlegare Parus montanus) er ein fugl i meisefamilien.
Kjenneteikn
Granmeis er rundt 12 cm lang og veg 11-14g. Fargen på fuglen er svart, kvit og grå. Er du veldig god på fuglar, klarar du å skilje ho frå lauvmeisa. Oversida på granmeisa er grå (lauvmeisa er litt meir einsfarga brun) med lys stripe på vengene. Ei svart hette og lysande, kvite kinn. Flekken på strupen er større enn på lauvmeisa. Det er uvanleg at ho er større enn granmeisa.
Utbreiing
Granmeisa ser du mest i skogen, og du kan sjå ho over heile landet; særleg i barskog, blandingsskog og lauvskog. Ho er vanleg også i alpin bjørkeskog med småvokse tre.
Forplanting
Granmeisa hakkar gjerne ut si eiga reirgrop i tre. Dei fleste andre meisene gjer ikkje det. Granmeispara leiter allereie i mars og april etter eit dødt tre eller ein stubbe. Dei hakkar gjerne ut eit nytt hol til reir kvart år, men dei kan bruke gamle hol frå andre meiser eller spettefuglar. Reir som er fylt med spon kan bli brukt. Utsjånaden på reiret skil den frå andre meiser, fordi granmeisa har hår og nokre fjør men manglar mose som reirmateriale. Granmeisa legg 7–8 egg i mai, og dei blir ruga av hoa i 14–15 dagar. Ungane forlet reiret allereie etter 17–19 dagar og blir mata i fleire veker av foreldra etter at dei har forlet reiret sitt.
Næring
Om sommaren et fuglane insekt og edderkoppar og om vinteren et dei frø, spesielt av bartre, og einer. Granmeisa er svært vanleg på fuglebrettet, der ho tek solsikkefrø.
Tilhaldsstad
Granmeisa er ein standfugl som held seg nær eit merka område. Ungfuglane streifar noko omkring i det området. Granmeisa opptrer om vinteren i meiseflokkar på 2–4 svartmeiser, 2 toppmeiser, 3–4 granmeiser, 3–5 fuglekongar og 1 trekrypar. Som regel består granmeisflokken av vaksne par som held seg innanfor området sitt.
Łukta
Łukta er ei elv som renn gjennom landsbyen Łukta og er den største sideelva til Morąg. Ho har ei middelvassføring på 0,36 m³/s.
Engerdal kommune
Engerdal er ein kommune i Østerdalen i Innlandet fylke. I sør grensar han til Trysil kommune, i vest til Rendalen kommune, i nord til Os, Tolga og Røros kommunar og i aust til Sverige (Idre og Särna sokn i Dalarna og Tännäs sokn i Härjedalen)
Kommunen har ingen eigentlege tettstader, og busetjingsstrukturen er prega av store avstandar og spreidd busetnad. Dei største grendene er Engerdal, som er administrasjonssenter, og Drevsjø. Andre grender i kommunen er Engerdalssætra, Elvdal, Femundsundet, Hylleråsen, Heggeriset, Sømådalen og Elgå.
Næringsliv
Næringslivet er prega av primærnæringar (jordbruk, skogbruk og ferskvassfiske), men òg turisme har dei seinare åra fått større vekt. I Engerdal finst også Noregs sørlegaste samiske reindrift, og reinen kan ofte sjåast i den nørdre halva av kommunen.
Kommunens største, årlege hending er Engerdalsdagene. Arrangementet har blitt gjennomført første helga i august kvart år sidan 1985, og har hatt omtrent 15 000 vitjarar dei siste åra. I tillegg blir Sportsfiskefestivalen arrangert i Elvdal den første helga i juli kvart år.
Geografi
Innan kommunegrensene ligg største delen av innsjøen Femunden, heile Gutulia nasjonalpark og rundt halvparten av Femundsmarka nasjonalpark.
Klima
Engerdal har innlandsklima med relativt lite nedbør, kalde vintrar, relativt varme somrar og betydelege forskjellar mellom dag- og nattetemperaturen om sommaren. Kommune innehar kulderekorden for Hedmark fylke: På Drevsjø blei det målt −47,0 grader 10. januar 1987.
Historie
Engerdal sokn og kommune blei skipa først i 1911. Før det var området splitta på fleire av naboane.
Drevsjø kapell blei vigsla i 1848, og i 1870 blei det vedtatt at det skulle tilsettast ein hjelpeprest for «fjelldistriktene av Trysil, Rendalen og Røros prestegjeld». Samstundes blei det ved vedtatt å bygge Engerdal kapell (vigsla i 1873) i og Elgå kapell (vigsla i 1879). På Nymoen blei Søre Elvdal kapell vigsla i 1885.
I 1910 blei det vedtatt at kapelldistrikta året etter skulle frådelast for å saman danna eit sokn og ein kommune med 1 184 innbyggjarar og namnet Engerdal. Dei aktuelle områda var:
Storparten av området høyrde til Nord-Østerdal, unntatt Trysil-gardane som høyrde til Sør-Østerdal, men ved skipinga av Engerdal i 1911 blei det heilt og halde lagt til Nord-Østerdal. Engerdal sokn blei i 1922 overflytta til Sør-Østerdal prosti, men Engerdal kommune høyrer den dag i dag til Nord-Østerdal domssogn.
Nysa i Polen
Nysa (tysk Neisse eller Neiße) er ein by sørvest i Polen ved elva Nysa Kłodzka. Han har om lag 47 000 innbyggjarar og ligg i Opole-voivodskapet. Han er administrasjonsstad i fylket med same namn. Byen utgjer den urbane delen av eit større område kalla Gmina Nysa, som inneheld om lag 60 000 innbyggjarar. Han er den største byen i Polen som ikkje strengt tatt ligg i ein «urban» kommune.
Fram til 1945 høyrte byen til Tyskland.
Buksnes kyrkje
Kyrkja er ei langkyrkje i dragestil, av tømmer, med 700 plassar. Ho vart vigsla 22. november 1905. Arkitekt for kyrkja var Karl Norum.
Fiolinsonate nr. 23 av Mozart
'''Fiolinsonate nr. 23''' i D-dur, K. 306 (300l) er eit verk komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i Paris i sommaren 1778. Denne sonaten var større enn dei føregåande fiolinsonatane han hadde skrive dette året og var i tre satsar.
Buksnes kyrkje
Buksnes kyrkjesokn er nemnt første gong i skriftlege kjelder i 1324. Ei kyrkje blåste ned fire år på rad, siste gongen i 1638/39. Ei ny krosskyrkje av tre stod ferdig i 1641. Denne kyrkja stod fram mot 1802, då ho var så dårleg at ho måtte rivast. Ei ny langkyrkje vart så bygd, delvis av tømmer frå den gamle. Denne kyrkja vart så øydelagd av ein storm i 1882. Endå ei ny kyrkje vart bygd, denne gongen ei krosskyrkje. Denne kyrkja vart vigsla i 1885. Ho vart råka av eit lyn og brann ned 26. januar 1903.
Fiolinsonate nr. 23 av Mozart
Det består av to satsar:
Buksnes kyrkje
Dagens kyrkje vart lenge skorda opp av seks stag for å motstå stormvêret. Då kyrkja vart vølt på 1960-talet, vart staga fjerna og støypt inn i veggane i sidegangane.
Fiolinsonate nr. 23 av Mozart
Han vart publisert i Paris seinare i 1778 som Opus 1, og er dedisert Maria Elisabeth, kurfyrstinne av Pfalz. På grunn av dette vert dei ofte kalla Pfalz-sonatane.
Kjelder
allmusic.com
Buksnes kyrkje
Orgelet som står i Buksnes kyrkje i dag er det tredje orgelet i kyrkja. Orgelet som vart montert då kyrkja vart bygd, vart bytta ut i 1968. Det nye orgelet vart skifta ut i 1997.
Bø kyrkje i Vesterålen
Bø kyrkje ligg på Bø i Bø kommune i Nordland. Ho høyrer til Bø sokn i Vesterålen prosti. Kyrkja er ei krosskyrkje i tre med 370 plasser. Ho vart vigsla 8. august 1824 og vølt om i 1908 og 1970.
Dagens Bø kyrkje er den sjette kyrkja som har stått på garden Bø. Den første kyrkja på Bø er nemnd i 1381 og vart truleg bygd rundt 1340. Den fjerde kyrkja vart bygd i 1639, og den femte i 1734.
1595
1595 (romartal MDXCV)
Garasjerock
Garasjerock er ein upolert form for rock and roll som først var populær i USA og Canada frå om lag 1963 til 1967. I 1960-åra vart han ikkje rekna som ein eigen musikksjanger og hadde ikkje eit eige namn. Tidleg i 1970-åra starta enkelte rockekritikarar å kalle det punkrock. Seinare vart musikkstilen kalla garasjerock eller '60s Punk for å unngå forveksling med punkrockband seint i 1970-åra som The Ramones, Sex Pistols og The Clash.
Historie
Utviklinga av stilen starta heilt tilbake i 1958. «Dirty Robber» av The Wailers og «Louie Louie» av The Kingsmen er kjende døme på sjangeren i denne utviklingstida.
I 1963 starta singlane til garagebanda å krype inn på dei nasjonale listene, mellom andre Paul Revere and the Raiders (Boise), The Trashmen (Minneapolis) og The Rivieras (South Bend i Indiana). Andre viktige garageband, som The Sonics (Tacoma i Washington), nådde aldri Billboard Hot 100.
Mange tidlege garageband hadde òg ein fot i fratrock. Fratrock (ein annan viktig forgjengar til punkrock) var òg ein laust definert sjanger innan rock and roll med rå og energisk festmusikk. Stundom vert fratrock sett på som ein undersjanger av garasjerock.
«Den britiske bølgja» i 1964-1966 påverka garageband i stor grad, og mange lokale amerikanske band (ofte surfe- eller hot rod-grupper) starta å blande sin eigen stil med den britiske. Den britiske bølgje førte òg til at det vart danna mange nye, uferdige band. Gargaband var i hovudsak påverka av britiske «beatgrupper» med ein hardare, bluesbasert stil, som The Kinks, The Who, The Animals, The Yardbirds, The Small Faces, The Pretty Things, Them, og The Rolling Stones. Ei anna inspirasjonskjelde var folkrock-artistane The Byrds og Bob Dylan, særleg for band som The Leaves.
Når ein i dag ser tilbake på sjangeren er ein generelt einige om at sjangeren nådde toppen både kommersielt og kunstnarisk i 1966. Etter dette gjekk det sakte tilbake, og i 1970 var sjangeren i det heile lagt død.
Harald Langåker
Harald var son av gardbrukaren Anders Langåker, opphavleg frå Garthus i Begnadalen. Anders vart gift med Gunhild Halvorsdotter Langåker på Nes, og budde på Langåker livet ut. Harald vart døypt i januar 1768. I 1795 vart han gift med Gunnhild Kittilsdotter, og eldste sonen Anders kom til same året. Attåt spelet, var Harald Langåker gardbrukar. Langåker har truleg vore ein førande gard i Nes på denne tida.
Garasjerock
Historie
Uttrykket «garasjerock» kjem frå at mange av artistane var ungen og amatøraktige, og ofte øvde i garasjen heime hos foreldra sine. Denne konnotasjonen vekker òg ein forstad- og mellomklasse-setting. Garagebanda var likevel ikkje berre forstadsungdom frå mellomklassen, men òg frå landet og byen, medan andre band bestod av profesjonelle musikarar.
Harald Langåker
Det er svært sannsynleg at Harald Langåker påverka og lærte opp Gudbrand Skjellerud, og er soleis byrjinga på ei bein tradisjonsline for slåttar i Nes fram til i dag. I si eiga tid har han nok og hatt omgang med Guttorm Olsson Grimelid frå Krødsherad, og jamvel påverka Gamle-Kleven. Spor etter Langåkerspelet kan dermed finnast både hjå Tor Grimsgard og Johan Kleven.
Garasjerock
Historie
Framføringa var ofte amatøraktig eller naiv. Typiske tema omhandla high school-problem. Tekstane og framføringa var merkbar meir aggressiv enn det som var vanleg på denne tida, ofte med skrikande eller brummande vokal. Songar om å kome til sengs med jenter var særleg vanlege. På overflata tyder dette på at musikken var særs avgrensa. I røynda var dei forskjellige garagebanda ganske så ulike, både når det gjaldt musikalsk dugleik og stil. Banda varierte frå ett-greps primitivitet (t.d. The Seeds, The Keggs) til nesten studiokvalitet (t.d. The Knickerbockers, The Remains og The Fifth Estate). Det var òg variasjonar frå region til region og statane Washington og Oregon hadde den regionale stilen som var lettast å kjenne igjen.
Harald Langåker
Det finst to springarar som ber namnet Langåkeren i dag. Den eine er spela på halv kvint eller ljosblått, og er rekna som ein av dei eldste i dalen (Hardingfeleverket, springar nr 567 etter Kristian Øvrevollseie). Den andre er meir kjend under namnet Grimeliden, og har opphav hjå Guttorm Grimelid frå Krødsherad.
Garasjerock
Historie
Det fanst tusenvis av garageband i USA og Canada på denne tida. Fleire av dei fekk nasjonale hittar, som «Louie Louie» av The Kingsmen (1963-64), «Psychotic Reaction» av The Count Five (1966), «Pushin' Too Hard» av The Seeds (1966), «Gloria» av The Shadows of Knight (1966), «96 Tears» av Question Mark and the Mysterians (1966), «Talk Talk» av The Music Machine (1966), «Dirty Water» av The Standells (1966), «Double Shot (of My Baby's Love)» av The Swingin' Medallions (1966), «Respect» av The Rationals (1966) og «Little Bit O'Soul» av The Music Explosion (1967).
Harald Langåker
Knut Lurås skal og ha møtt Harald Langåker og teke med seg ein gangar attende til Telemark. Slåtten ber enno namnet Langåkeren (Norsk folkemusikk nr 128a etter Gunnulv Borgen). I Bø er ein utvida form kalla Neshaugen (128b) etter Olav Groven.
Garasjerock
Historie
Hundrevis av garageband vart òg særs populære i regionane dei kom frå.
Dei fleste garageband var kommersielt mislykka, trass i at fleire av dei fekk kontrakt med store plateselskap. Til dømes vart «Going All the Way» av The Squires gjeve ut på eit nasjonalt selskap (Atco) og vert i dag rekna som ein klassikar, men vart ikkje ein hit nokon stad.
Revival
Garasjerock revival er eit musikalsk fenomen som i stor grad er påverka av dei tidlege garasjerockbanda frå 1960-åra. Dei tidlegare røtene kan sporast tilbake til tidleg i 1970-åra med plata Nuggets i 1972 og held fram i dag i den vestlege verda med unge musikarar. Protopunk-band tidleg i 1970-åra som The Stooges og The New York Dolls var utan tvil garage rock revival-band. Iggy Pop hadde på midten av 60-åra spelt i The Iguanas, eit garageband frå Detroit og spelt andre songar som passa inn i sjangeren.
På midten av 1970-åra og utover tiåret kom fleire viktige garagepunk-band, som inspirerte all seinare garasjerock, mellom andre The Ramones, som ofte vert rekna som det første amerikanske punkbandet.
I 1980-åra oppstod ein ny garasjerock-renessanse med mange band knytt til undergrunnsrørsla. Dei prøvde å etterlikne lyden, stilen og utsjånaden til garageband frå 1960-åra. Dette var band som The Chesterfield Kings, The Fuzztones, The Milkshakes, The Morticians, The Gruesomes og The Cynics. Denne trenden oppstod samstundes med renessansen til surferock og begge stilane blanda seg inn i alternativerock-rørsla den framtidige grønsj-eksplosjonen.
Denne rørsla utvbikla seg til ein enno meir primitiv form for garasjerock som vart kjend som garagepunk seint i 1980-åra, takka vere band som The Gories, Thee Mighty Caesars, The Mummies, Thee Headcoats og The Devil Dogs. Bands som spelte garagepunk skil seg frå garasjerock revival-band ved at dei var mindre karikaturaktige og stilen deira var enno meir larmande og upolert, ofte med element av protopunk og punkrock frå 1970-åra (derfor namnet «garagepunk»).
Seint i 1990-åra vart Steven Van Zandt («Little Steven») ein talsmann og forlagsstillar for både gargageband og har halde konsertar og festivalar i USA. I 2002 starta han radioprogrammet Underground Garage.
Keiichi Zaizen
Keiichi Zaizen er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Yokohama Marinos, Kashiwa Reysol og Consadole Sapporo.
Johannes Dale
Johannes Dahle var ein norsk spelemann frå Tinn. Han var soneson av spelemannen Knut Dahle, og bror av spelemannen Gunnar Dahle.
Johannes levde største delen av livet i Atrå, der han var tilsett ved jernbanen i Tinn. Han lærte meste av spelet sitt frå bestefaren Knut, og førte vidare den gamle spel-tradisjonen etter Håvard Gibøen. Spelet til Johannes Dahle var reinskore, og fylt med likringar og blåtonar. Spelet hans vart ført vidare av spelemenn som Olav Øyaland og Einar Løndal. Hauk Buen lærde og ein god del av slåttane hans Johannes.
Johannes Dahle var rekna som ein særs påliteleg kjelde til gamalt spel, og er difor den med flest nedteikningar i hardingfeleverket, heile 126 slåttenedskrifter. Han var ein smålåten kar, som åtte stor vørdnad i spel-miljøet. Johannes Dahle fekk Kongens fortenestemedalje i gull.
Tonalitet
Spelet til Johannes Dale var særmerkt av ei alderdommeleg tonekjensle. Dette gav spelet hans ein eigenarta dåm. Dette tonale preget er rekna som eit døme på ein gamal spelestil, sjølv om voksrullopptak med Knut Dale peikar mot at Johannes kan ha teke meir ekstreme tonale val enn jamvel bestefaren. Eivind Groven påpeika at denne tonekjensla var typisk for spelet etter Håvard Gibøen, som var kjelde til mange av slåttane Johannes spela. Når han spela slåttar etter Myllarguten, heldt han seg nærare dur-tonalitet.
Dette trekket ved spelet til Johannes Dale førte til at det tok tid før han vart spela i NRK. Programsekretær Rolf Myklebust let han ikkje sleppe til før om lag 1960, men gav etter på grunn av eit sterkt krav frå Tinn. Mykje av tilfanget etter Johannes vart difor ikkje spela inn før om lag 1961. I dag er det vel Olav Øyaland som har halde best fast på dette stildraget i Dale-spelet.
Oppfinnar
Oppfinnar er ein person som finn på ein ny måte å løysa eit problem på. Nokre oppfinnarar søkjer patent på oppfinningane sine og freistar å utnytta dei kommersielt.
Yoshinori Hiroma
Yoshinori Hiroma er ein tidlegare japansk fotballspelar.