cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lydia
Bruken av namnet i Noreg
Ved folketeljinga i 1900 var det 1309 som heitte Lydia og 44 som heitte Lydie.
I 2008 var det 493 som hadde Lydia som fornamn. I 2015 var talet 616.
Lydia som bibelsk namn
Lydia var i følgje Apostelgjerningane ei kvinne i Filippi. Ho tok imot Paulus og Silas og heldt møte i heimen sin.
Gateavisa
Gateavisa er eit norsk tidsskrift som har kome ut månadleg (eller med ujamne mellomrom) sidan 1969. Bladet har utspring i alternativkulturen og har mellom anna vore eit talerøyr for viktige tendensar i norsk anarkisme. Gateavisa er ein del av Arbeidskollektivet i Hjelms gate 3 i Oslo.
I siste halvdelen av 1980-talet vart bladet døypt om til Glasnost ei tid, før det vart heitande Gateavisa att frå 1989. Mellom dei som har skrive i avisa, finn ein Thomas Hylland-Eriksen, Pål Jensen og Anne Granberg. Utgjevar av avisa er Futurum Forlag.
Gateavisa har i alle år vore målberar for alternativisme og anarkisme, og har ofte gjeve ut ulike slag temanummer, med skråe blikk på forureining, klassekamp, nyreligiøsitet og Europa. Bladet melder om undergrunnskonsertar, husokkupasjon og alternative rørsler.
Bel Canto
Bel Canto er ei musikkgruppe frå Tromsø.
Geoffrey av Monmouth
Geoffrey av Monmouth (fødd ca. 1100 i Wales, død ca. 1154) var ein britisk historikar og biskop.
Bel Canto
Bel Canto vart starta i 1985 av Nils Johansen, Anneli Drecker, og Geir Jenssen. Gruppa drog ut av landet for å få platekontrakt, og fekk napp hos belgiske Crammed Discs. Dei første utgjevingane kom ut med bandnamnet Bel Kanto i Noreg for å unngå samanblanding med koret Bel Canto. Gruppa samarbeidde blant andre med Erik Meyn på låten «Kiss of spring».
Geoffrey av Monmouth
Etter å ha studert ved Universitetet i Oxford blei han erkediakon i Landaff og/eller i Monmouth. I 1152 blei han biskop av St Asaph bispedømme.
Bel Canto
Gruppa var eit av dei første i Noreg til å nytte datamaskiner som eit hovudelement i musikken, både i studio og på konsertar. Nils Johansen kjøpte det engelske datamaskinbaserte UMI-systemet frå vartfirmaet Umusic i London og enda med same komposisjonsverktøy som Vince Clarke (Depeche Mode, Yazoo, Erasure) og mange andre kjende engelske musikarar på åttitalet. Geir Jenssen vart den første i Noreg som brukte det eksotiske systemet Yamaha CX 5 live, og Bel Canto heldt fram å vere svært oppdaterte på teknologi. Seinare innførte Bel Canto andre musikalske element i musikken, først og fremst på grunn av multiinstrumentalisten Nils Johansen, som speler bass, gitar, fløyte, mandolin og ei rekke andre instrument, ved sida av å ha hatt fiolin som hovudinstrument frå han var barn.
Geir Jenssen forlét bandet før Shimmering, Warm & Bright, og er blant anna kjend for solo-prosjekta Bleep og Biosphere.
Geoffrey av Monmouth
Den første av bøkene hans var Prophetia Merlini (Profetiane til Merlin), som blei skriven før 1135. Boka er ein serie apokalyptiske visjonar skrive til Merlin. Dette er første gong forma «Merlin» blir brukt; tidlegare var han kjent som «Myrddin». Det er også det første verket om profeten og trollmannen på eit anna språk enn walisisk. Det blei lese av mange, og likt med profetiane til Nostradamus nokre hundreår seinare var det mange som trudde på dei.
Bel Canto
Albumet Magic Box var planlagt som den internasjonalen gjennombrotet, men sjølv om førstesingelen gjorde det skarpt på dei amerikanske danselistene, vart Bel Canto aldri noko meir enn eit middels stort band utanfor Noreg.
Geoffrey av Monmouth
Det neste verket, som for ettertida står som hans viktigaste og mest kjente, var Historia Regum Britanniae (Historia om dei britiske kongane), skrive omkring 1136. Det er ei krønike over dei tidlegaste britiske kongar fram til dei angelsaksiske kongar på 600-talet. Det er ingen tvil om at verket ikkje er eit historieverk i moderne forstand; Geoffrey startar med trojanarane som grunnleggjarar av dei britiske kongehusa. Krønika har vore ein viktig inspirasjonskjelde for engelske nasjonallegendar, fordi ho er den eldste bevarte teksten som nemner kong Arthur og Kong Lear. Verket fortsette å ha stor innverknad på britisk historieskriving fram til renessansen.
Det siste kjende verket er Vita Merlini (Livet til Merlin), skrive mellom 1149 og 1151. I verket gjenfortel Geoffrey ei tidlegare Merlinlegende frå den walisiske tradisjonen. Som dei andre bøkene av Geoffrey blei det skrive på latin.
Bel Canto
Bel Canto eksisterer framleis i 2007 med Anneli Drecker og Nils Johansen som faste medlemer og med perkusjonisten Andreas Eriksen som ein tredje medlem. Både Anneli Drecker og Nils Johansen gjer musikkprosjekt ved sida av å halde liv i Bel Canto; Drecker med stadige soloprosjekt og samarbeid med andre artistar og kunstinstitusjonar (teater/film) og Nils Johansen gjennom medlemskapen sin i gruppa Vajas.
Kjelde
Omsett frå Bokmålswikipedia 29.10.07
Asker kommune
Asker kommune er ein kommune i Viken fylke, skipa med verknad frå 1. januar 2020 ved at kommunen Asker i tidlegare Akershus fylke vart slegen saman med dei to kommunane Røyken og Hurum i tidlegare Buskerud fylke.
Namn og symbol
Namnet «Asker», som opphavleg kjem av treslaget ask, har kommunen etter dei tidlegare gardane med namnet Asker i det som har vorte administrasjonsstaden i kommunen. Området ved Askergardane har truleg vore eit bygdesenter frå gamalt av, slik det syner seg av både dei mange gravhaugane i området, og av at ei steinkyrkje frå mellomalderen stod her fram til ho vart riven etter ein brann 3. mars 1878 og erstatta av den noverande Asker kyrkje på same staden, innvigd 17. oktober 1879. Bygda med eige ting rundt år 1000 heitte Skogheimsherad. Opp gjennom tidene endre namnet seg til Skauom og så til Skaugum.
Ettersom asketreet var viktig i norrøn mytologi og kult, som i verdstreet Yggdrasil og den fyrste mannen skapt av eit asketre, er det grunn til å rekne med at namnet «Asker» ikkje berre har med asketreet som botanisk fenomen å gjere, men òg viser til asketreet som eit førkristent mytologisk og kultisk fenomen. På same vis er det mykje som taler for at nemninga «ask» som basis for namnet på det tidlegare Askers härad i Sverige har grunnlaget i det mytologiske og kultiske aspektet ved asketreet. I ein slik samanheng har det sjølvsagt sitt å seie at ask er av dei trea som trivst godt på staden.
Folk frå den tidlegare Asker kommune vert kalla «askerbøringar»; folk frå Røyken vert kalla «røykenbøringar», og dei frå Hurum vert kalla «huringar» eller «høringar». Sjølv om kommunane Hurum, Røyken og Asker vart slegne saman til nye Asker kommune i 2020, kan dei tidlegare kommunenamna Røyken og Hurum framleis nyttast som geografiske namn, og nemninga på folk frå desse distrikta kan likeeins nyttast som før. Namnet Asker kommune er berre nemninga på den geografisk avgrensa administrative eininga. Difor er det rett å nytte namna Hurum og Røyken på dei geografiske områda som desse namna refererer til frå før av. Det same gjeld for den opphavlege Asker kommune, men her oppstår det eit problem ved at Asker òg er namnet på heile den noverande kommunen. Difor vert det ofte nytta namn som Gamle Asker eller Askerbygda for det distriktet som den opphavlege Asker kommune femna om.
Kommunevåpen
Kommunevåpenet for den opphavlege Asker kommune er frå 1964, og syner tre stiliserte «askekallar», som er den lokale nemninga for gamle styv-askar, slike asketre som i årevis har vorte hausta for lauv og greiner til dyrefôr. Vegen framfor Asker kyrkje mot Jansløkka skule er kanta av ein om lag to hundre år gamal allé av meir eller mindre livskraftige askekallar, nokre av dei eldste trea i kommunen.
Kommunevåpenet for dagens Asker kommune er frå kommunesamanslåinga i 2020 og viser tre segl, eit for kvar av dei tre kommunane som no har vorte til ein kommune. Det vart utforma av Kirsten I. Greiner, og vann ei tevling om nytt kommunevåpen i ei nettavstemning og i ei felles nemnd for kommunesamanslåinga.
Geografi
Dei tre tidegare kommunane som til saman utgjer dagens Asker kommune ligg på rad i nord-sørretninga, med den gamle Asker kommune i nord, den tidlegare Røyken kommmune i midten, og den tidlegare Hurum kommune i sør. Røyken og Hurum ligg på Hurumlandet, som er ei halvøy mellom Oslofjorden i aust og Drammensfjorden, ei grein av Oslofjorden, i vest. Røyken høyrer såleis til på den nordre parten av denne halvøya, Hurum på den søre parten. Landarealet er til saman på 364,72 km² og arealet med vatn er på til saman 11,9 km².
Gamle Asker kommune, som ligg på vestsida av Indre Oslofjord, grensa til kommunane Bærum, Røyken og Lier, og femna om eit areal på totalt 101 kvadratkilometer. Av dette var landarealet på 97 kvadratkilometer. Størsteparten er skogkledd og kupert. Byrjinga på eit skogsområde, Vestmarka, som strekker seg som eit slags kupert platå i 300–400 meters høgd vest- og sørvestover til Holsfjorden (Tyrifjorden) og Sylling i Buskerud, markerast som ein steil kant av mellom anna åsane Bergsåsen (Hagahogget) på 459 meter, den høgste åsen i kommunen, og av landemerket Skaugumsåsen, som er 351 meter høg. Den like markante Vardåsen sør i kommunen er 349 meter høg. Busettinga er i hovudsak konsentrert til den mindre brattlendte og kuperte austlege luten av kommunen, frå fjorden og opp mot 100–200 meter over havet. Både geologisk og botanisk har landskapet i Asker kommune mykje å by på, og difor er ei mengd større og mindre lokalitetar og areal freda på ulike vis for å take vare på slike verdiar. Det er oppretta eit naturreservat for å verne om edellauvskog på Skaugumsåsen med bratthenget på søraust- og sørvestsida, Semsvannet og areala kring det, og sentrale partar av Bergsåsen.
Den tidlegare Røyken kommune vart skipa i 1837. Bortsett frå ei grenseendring i 1996, då eit område med 70 bufaste personar vart innlemma i dåverande Asker kommune, har grensen vore uendra. Terrenget er kupert og skogkledd, men med store areal med jordbruksland, hovudsakeleg for korndyrking, hagebruk (grønsaks- og bærdyrking) og litt husdyrhald.
Den tidlegare Hurum kommune skriv seg likeeins frå 1837, og har hatt uendra grenser fram til kommunesamanslåinga i 2020. Distriktet er prega av åsar med små dalar mellom, hovudsakleg i nord-sørretninga. Landet går etter måten bratt opp fra sjøen, med nesten tre firepartar av arealet mellom 150 og 300 meter over havet. Den høgste åsen er på 361 meter over havet. Berggrunnen er for det meste permiske magmabergarter, drammensgranitt, og vert rekna til Oslofeltet. Ei stripe grunnfjellsgneis går langs Oslofjorden i aust, og kambrosilur finst i ei stripe langs kysten i sørvest. Tvers over Hurumlandet ligg det restar av ein stor endemorene frå den siste istida som gjer at Drammensfjorden er sæsrs smal ved tettstadene Svelvik og Verket. Morenen markerer seg dessutan i Oslofjorden ved Storsand i Hurum, ein tettstad som ligg tvers overfor Drøbak på austsida av fjorden. Jordbruksområda i Hurum ligg for det meste utanfor morena, eit stykke innafor kysten i sørvest. På grunn av geologien og den særeigne floraen er Tofteholmen, Ranvikholmen og øya Mølen (i Oslofjorden) vorte freda. På Mølen veks kraftig lindeskog og den heilårsfreda snylteplanten misteltein.
Busetnad
Asker kommune er den åttande største kommunen i Noreg, rekna etter folketalet, som var 94 441 i byrjinga av 2020. Busetninga er tettast i det gamle Asker (Askerbygda), og er elles konsentrert om dei lågtliggjande kystområda, og langsetter hovudvegane og jarnbanelina Drammensbanen med Spikkestadbanen. Etter at Liertunnellen og Askerbanen vart bygd, fungerer Drammensbanen mellom Lysaker og Asker stasjon, med Spikkestadbanen frå Asker stasjon til Spikkestad stasjon, som lokalbane i kommunen, med haldeplassane Billingstad, Hvalstad, Vakås, Høn, Asker, Bondivatn, Gullhella og Heggedal i den opphavlege Asker kommune, og Hallenskog, Røyken, Åsåker og Spikkestad i den tidlegare Røyken kommune
Langsetter kysten i Røyken og Hurum ligg busetnadkonsentrasjonane Røyken tettstad med Midtbygda (i innlandet), Slemmestad, Nærsnes med Båtstø, Åros, Sætre, Tofte (attmed Oslofjorden), Holmsbu og Hyggen (attmed Drammensfjorden) og Klokkarstua. Asker sentrum og dei andre tettbygde områda i kommunen vestover frå Oslo, høyrar saman med dei tettbygde områda i grannekommunen Bærum, til det området som vert kalla Oslo tettstad.
Ein reknar med at det er 4000 år sidan bygdene kring Oslofjorden vart busette av folk som dyrka jorda og held seg med husdyr, og soleis tok til å forme landet ved skogrydding, oppdyrking og ved å ha dyr på beite. Dei minna om fast busetnad i forhistorisk tid som er lettast å leggje merke til, er gravrøyser og gravhaugar, som det framleis er nokre att av i kommunen. Den største gravrøysa, tjue meter i tverrmål, ligg på Århustoppen på den gamle garden Gui aust for Gjellumvatnet i Heggedal. Røysa er ikkje nærare granska, men skriv seg etter alt å døme frå bronsealderen. Ein «oldtidsveg», eit særs gamalt vegfar, går frå Oslofjorden ved Vollen og opp forbi denne og to andre gravrøyser, fire steinleggingar, og vidare innover og gjennom aust-vestdalføret som ligg sør for Vardåsen, Askerbørskogen, der det er fleire særs gamle buplassar. På Vinnulstad på Askerbørskogen er det tolv gravrøyser.
Namnet «Gui» har opphav i «Guđvin», som ein meiner vise til ein heidensk kultplass. Det er ikkje utenkjeleg at Gui står for kultplasskontinuitet frå bronsealderen og fram gjennom heile den heidne tida, sjølv om trua, den kultisk framgangsmåten og samfunnstilhøva kan ha endra seg i denne lange tidsbolken. Det var meininga at røysa på Århustoppen skulle vere godt synleg, for ho vart lagt der terrenget tek til å helle frå Guiplatået og ned mot sjøen, og har ikkje vore skjult av skog som no. Dessutan har røysa vore høgare, for stein frå toppen er frakta vekk i nyare tid for å nyttast som vegfyll. Både storleiken på røysa, den framheva plasseringa i terrenget, og at røysa ligg attmed det som har vore ein viktig veg for eit større distrikt i si tid, er karakteristiske drag ved dei gravrøysene frå bronsealder som ein reknar med markerte makt og rettar over eit område, og makt over ferdslevegar i området òg, kan hende. På andre stader i distriktet ligg det likeeins gravrøyser på høgder der viktige vegar truleg har passert i oldtida, som til dømes på Brakstadåsen og på Røverkulåsen i grannekommunane Lier og Bærum.
Ved Asker kyrkje ligg fleire gravhaugar, som ein reknar med skriv seg frå jarnalderen. To gravhaugar ligg òg på Hval ved Hvalstrand bad.
Næringsverksemd
Storparten av innbuarane i Asker har inntektene sine frå tenesteytande verksemd som til dømes forsking og undervisning, konsulentverksemd, handel og anna tenesteyting, anten i verksemder i kommunen eller andre stader i Oslo-området. 37 % er sysselsette innan offentleg eller privat tenesteyting, og 20 % innan varehandel, hotell- og restaurantdrift. Fleire handels- og teknologiverksemder, til dømes med elektronikk, petroleumsutvinning og data som spesialitetar, er lokalisert til strekninga Slependen – Billingstadsletta – Nesbru – Vakås, og i området kring Asker sentrum. Fleire store butikkar og varehus ligg i same området. Varehandelen i kommunen er i stor grad konsentrert til kjøpesentera og varehus, med IKEA på Slependen nordaust i kommunen som truleg det mest kjende i sin bransje.
Talet på fritidsbåtar i Oslo-området er stort, og fritidsflåten gjev òg arbeid og inntekter til mange i Asker. Men i det store og heile er det, og har det vore i fortida, berre eit fåtal med hovudyrke knytt til fjorden og kystområda. Fram til 1700-talet heldt ein i hevd ein fleire hundre år gamal tradisjon med å produsere salt av vatn frå fjorden og selje det til folk i innlandet. Fjordfiske har ikkje vore noka stor næring, skal ein tru det som sokneprest Jacob Neumann skreiv i 1818. I 1855 var det truleg 35 som hadde fiske som hovudyrke, 47 dreiv som fraktemenn, og 53 var sjømenn (skipperar og matrosar samanrekna), og berre fem var båtbyggjarar. Biletet var mykje av det same til langt inn på 1900-talet, med unnatak av at det veks fram eit sterkt båtbyggjarmiljø i Vollen, der polarskuta «Maud» vart bygd for Roald Amundsen i 1917. den siste jakteskipperen i Asker la opp i 1950, og no er det knapt nokon askerbøring som driv som yrkesfiskar eller båtbyggjar; produksjonen av fritidsbåtar, som gjekk føre seg i ei viss mon framover på 1990-talet og inn i plastbåtane si tid, har òg teke slutt.
Kommunen har ein viss industriell tradisjon. Heilt frå mellomalderen og fram mot 1900-talet har det vore brote ut og brent kalkstein i Asker. Brent kalk var bindemiddel i mørtelen som vart nytta i bygningar av naturstein og teglstein i både mellomalderen og i nyare tid, som til dømes kyrkjebygg, kloster og festningar i mellomalderen, og i dei mange murgårdane som vart reiste i byane på 1800-talet. Dei fleste i bygda tok del i kalkproduksjonen som anten eigarar eller drivarar av kalkomnar, eller bryting og transport av stein og ferdig kalk, eller ved hogging og transport av ved til omnane. Det er registrert 41 kalkomnar i Asker eldre enn frå 1900.
Aksdal
Aksdal er administrasjonsstad for Tysvær kommune i Rogaland fylke. Tettstaden har og ligg austom Aksdalsvatnet. På staden ligg mellom anna kjøpesenteret Aksdal Senter. Aksdal er eit knutepunkt for vegar, Europaveg 39 og Europaveg 134 møtest i Aksdal.
Asker kommune
Næringsverksemd
Frå 1699 til 1804 vart det drive jarnverk på Dikemark, med produksjon av omnar, jarngryter, og dessutan stål i ein periode. Då dei lokale førekomstane av jarnmalm var små, vart malmen henta frå gruver på Sørlandet. Mange vart sysselsette i samband med drifta av jarnverket, mellom anna med å hogge ved og brenne den store mengda trekol som gjekk med, slik det går fram av dei 468 «kølabonnene», plassar for kolmiler, som finst i skogane i Kjekstadmarka og i den vestre luten av Vestmarka.
Aksdal
Aksdal kyrkje ligg her.
Asker kommune
Næringsverksemd
Ein annan «industri» som fekk mykje å seie for askerbøringane frå 1850-åra og frametter, var skjering og sal av naturleg is frå vatn og tjern, og frå fleire kunstige dammar som vart grove ut og demma opp for dette føremålet. Isen vart skore ut i store blokkar vinterstid, og lagra i bingar av tre fylte med isolerande sagflis inne i «ishus» til utpå våren, då fjorden vart isfri og skutene kunne leggje til og taka isen ombord. I 1875 var det 48 ishus i Asker, og produksjonen var på 40.000 tonn; bygda toppa istrafikken i Akershus i åra mellom 1865 og 1895. Mykje av isen vart eksportert til England, der bryggeri, restaurantar og fiskarar var storforbrukarar. Andre europeiske land var òg avtakarar, og noko vart dessutan nytta lokalt til kjøling av mjølk på gardane og på meieria. Fleire av dei kunstige isdammane er framleis intakte. Men ingen av dei mange og ofte lange rennene av tre som isen vart frakta i frå dammen og ned til stranda, og frå stranda og ut på skipa, er teke vare på, og berre eit mura ishus står att.
I andre halvparten av 1800-talet laga det seg til eit lite industrisamfunn i Heggedal, der mellom anna verksemder som seinare skulle verte landskjende, fekk si spede byrjing. Dette gjeld Sætre Kjæksfabrik A/S, som var skipa på Sætre gard i Heggedal i 1883, og flytta til Oslo etter at fabrikken brann ned i 1907; Viking Gummivarefabrik, som vart skipa i Heggedal i 1906, men som brann ned i 1913 og vart erstatta av A/S Askim gummivarefabrikk, den seinare Viking-Askim, i Askim i 1918.
Kommunikasjon
Asker har i stor grad preg av å vere ein forstadskommune til Oslo, og ein stor del av innbyggjarane reiser dagleg med bil, buss eller tog til eller i retning av Oslo i samband med arbeidet. Så mange nyttar bil til arbeidsplassen at seintgåande køar og kork på vegane vert ei dagleg oppleving for dei fleste. Motorveg E-18 på strekninga mellom Oslo og Drammen går gjennom bygda, og er i praksis det einaste alternativet ut av kommunen for storparten av dei som skal mot Oslo i bil.
Asker kommune har òg vegsamband med austsida av Oslofjorden gjennom den lange undersjøiske Oslofjordtunnelen, som går under Drøbaksundet mellom Verpen i Hurum og Måna i Frogn kommune.
Kommunen er eit knutepunkt for tog, då gjenomfartsbanene Askerbanen og Drammensbanen går gjennom bygda. Drammensbanen vert stort sett nytta som lokalbane på strekninga frå Sandvika i Bærum til Asker stasjon etter at Askerbanen tok over gjennomfartstrafikken her, og lokalbane er òg Spikkestadbanen, ein tidlegare parsell av Drammensbanen, som går frå Asker stasjon til Spikkestad i Røyken kommune. Askerbanen og Drammensbanen er dobbeltspora, Spikkestadbanen er einspora. Flytoget mellom Drammen og Gardermoen lufthamn stopper på Asker stasjon, som er den femte største i Noreg, målt i talet på reisande.
Sjøområde
Mot aust har Asker strandline mot Indre Oslofjord, som her òg vert kalla «Vestfjorden». Dei største øyene innanfor grensene av Asker kommune er Nesøya på 3,24 kvadratkilometer, som for det meste er eit relativt tettbygd villaområde, med vegsamband til fastlandet over ei bru over Grønsund; Brønnøya på 1,36 kvadratkilometer med stort sett berre fritidsbustader; Bjerkøya på 0,27 kvadratkilometer, og friområdet Langåra på 0,25 kvadratkilometer. Alle desse øyene er utan vegsamband til fastlandet.
På den sentrale parten av Nesøya vart det i 1978 oppretta Nesøytjern naturreservat på om lag 500 dekar for å verne om den frodige og mangearta vegetasjonen, mellom anna sumpvegetasjon, og det rike dyre-, insekts- og fiskelivet i Nesøytjernet og området ikring det. Tjernet, som ligg 14 meter over havnivå og er større enn det som dei fleste meiner med «tjern», er av dei mest kalkrike vatna i Noreg, og eit særhøve ved å vere næringsrikt av naturlege årsaker, utan påverknad av tilsig frå terrenget attmed vatnet. Det er registret fleire enn 200 ulike artar av plantar i området.
Verneområde for å take vare på natur og geologiske strukturar er òg oppretta på Langåra, på Bjerkøya (der eit tre dekar stort område vart freda i 1988 som Bjerkøya naturminne av omsyn til fossilførande bergartar), ved Konglungen og andre stadar i fjorden, mellom anna på den populære badeplassen Holmenskjeret i Holmenbukta. Dette skjeret vart omgjort til ei landfast offentleg badestrand ved utfylling av steinmasse frå ein kloakktunnel som vart bygd frå Oslo, gjennom Bærum og Asker på byrjinga av 1980-talet, og har elles frå gamalt av ei offentleg bryggje. Restriksjonar gjeld òg for fleire av dei små holmane og skjera i fjorden for å verne om fuglelivet, som er meir mangfaldig, rikt og sårbart enn det dei fleste kan hende er klår over.
Takuya Suzumura
Takuya Suzumura er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Asker kommune
Sjøområde
I tidlegare tider var fjorden ei viktig kommunikasjonsåre for distriktet. Med unnatak av kongevegen frå Christiania til Kongsberg gjennom kommunen, den fyrste av forløparane til den noverande motorvegen på same strekninga, var vegsystemet i kommunen stort sett innretta slik at det gav kontakt mellom fjorden og landet innanfor. Frå om lag midten av 1800-talet og fram til midten av 1900-talet gjekk det eimbåtar, seinare motorbåtar, i rutetrafikk mellom distriktet og hovudstaden, men dei vart til sist utkonkurrerte av bil og buss i stendig lågare gjennomsnittsfart på stendig meir trafikk-korka vegar. Med tida fekk dei gamle rutebåtane ein moderne etterfylgjar i ei snøggbåt som vart sett i rute mellom ei brygge i nærleiken av Rådhuset i Oslo, Vollen i Asker og Slemmestad i grannekommunen Røyken.
Storparten av fjorden har vanlegvis vore islagt heile vinteren, og i tidlegare tiders vintrar hende det at passasjerane på rutebåtane kunne, eller måtte, setjast i land på fjordisen, ved kanten av råka som rutebåtane held open. I tidlegare tider var det òg etter måten stor trafikk med hest og slede på fjordisen, mellom anna av di det ofte var lettare, stuttare og snøggare å taka seg fram her enn på landevegane. Fram mot midten av 1800-talet gjekk ein viktig vinterveg, trygga ved organisert oppsyn og merking, frå den vestlege grunne vika på Slependen på fastlandet ved kommunegrensa i nordaust, gjennom sund og over fjord inn til Pipervika i Christiania, noverande Vika i Oslo.
Takuya Suzumura
Han spela for klubben Vissel Kobe.
Asker kommune
Sjøområde
Skeiseløp og isfiske på fjordisen er populært den dag i dag. Men mykje har endra seg med det milde og ustabile vinterklimaet som ser ut til å ha etablerte seg permanent.
Geologi
Geologisk høyrer Asker til Oslofeltet. Åsar av basaltiske lavabergartar pregar landskapet og med kambrosilurske avsetningsbergartar som dannar låglandet med jordbruk og strandområde ned mot Oslofjorden.
Samfunn og kultur
Den norske kronprinsfamilien bur på Skaugum i Asker.
Asker ligg i Oslo bispedøme.
Sjå òg:
Tauposjøen
Tauposjøen har ein omkrins på om lag 193 km og ei største djupn på 186 meter. Sjøen har avløp gjennom Waikato-elva, den lengste elva på New Zealand, medan hovudtilførslene er elvane Waitahanui, Tongariro og Tauranga-Taupo. Han er kjend for aurefiske, det er innført aure og regnbogeaure i sjøen.
Vulkanisme og danning av sjøen
Innsjøen ligg i ein kaldera som vart danna etter eit stort vulkanutbrot (sjå supervulkan) for om lag 26 500 år sidan. Ifølgje geologiske funn har vulkanen hatt 28 utbrot gjennom dei siste 27 000 åra. Det meste av materialet som er kome fram under utbrot har vore ryolittlava, men Tauharafjellet er danna av dasittlava.
Det største utbrotet, som er er kjent som Oruanuiutbrotet, har ein rekna ut kasta ut 1 170 km³ masse, og dette førte til at eit område på fleire hundre km² fall saman og danna ein kaldera. Kalderaen vart etter kvart fylt med vatn som til slutt rann over og skapte ein stor flaum.
Det var fleire andre utbrot i dei neste tusenåra før det siste store utbrotet som kom i år 180. Dette er kjent som Hatepeutbrotet, og ein meiner at 100 km³ vulkansk materiale vart kasta ut, av dette vart 30 km³ støytt ut i rommet på berre nokre få minuttar. Dette er eit av dei kraftigaste vulkanutbrota i dei siste 5 000 åra (ved sida av Tianchiutbrotet på Baekdu kring år 1000, og utbrotet til Tambora) i 1815, med ein vulkaneksplosivitetsindeks på sju. Røyk- og oskesøyla var dobbelt så høg som ho som vart danna ved utbrotet til Mount St. Helens i 1980, og oska farga himmelen raud over Roma og Kina. Utbrotet la mykje av Nordøya øyde, og innsjøen vart større. Området var ubygt av menneske på den tida utbrotet hende, ettersom New Zealand ikkje vart oppdaga av māoriar før tidlegast fleire hundreår seinare. Det siste kjende utbrotet i Taupo hende kring år 210, men dette var mykje mindre enn utbrotet i 180.
Utbrotet i 180 var eit av dei største det finst historiske nedteikningar om. Himmelen og solnedgangane som vart påverka av dette utbrotet er omtala av romerske og kinesiske observatørar. Dei mogelege klimatiske verknadene av utbrota reknar ein med har gjort seg gjeldande på den sørlege halvkula på grunn av den sørlege plasseringa til Tauposjøen.
Liv i sjøen
Opphavlege arter i sjøen er nordleg koura, ei krepseart (Paranephrops planifrons) og kokopu eller småsild (Galaxiasarter ). Sjøen er likevel mest kjend for dei rikelege førekomstane av aure (Salmo trutta) og regnbogeaure (Oncorhynchus mykiss), innført frå høvesvis Europa og California seint på 1800-talet. Der har seinare vorte innført krøkle (Retropinnidae) som næring for auren.
Ei rekkje arter svampar og andre blautdyr held til ved dei geotermiske utløpa under vassyta.
Turisme
Turisme er ein stor næringsveg i distriktet som dreg til seg meir enn 1,2 millionar tilreisande i året. Det faktum at Tauposjøen er den største ferskvassjøen i Australasia og stundom marknadsført som den største på den sørlege halvkula, og om lag på storleik med Singapore, gjer sitt til populariteten. Den travlaste tida er midtsommars, kring jul og nyttår.
Området kring sjøen har eit godt temperert klima. Maksimumstemperaturane går frå 24°C i januar til 15 °C i juli, medan nattemperaturane varierer frå 16 °C om sommaren og ned til 5 °C om vinteren. Det meste av nedbøren fell om sommaren.
Området har populære tilskipingar, som til dømes det årlege sykkelløpet Lake Taupo Cycle Challenge, rundt innsjøen. Denne rundturen tek frå fire til ti timar, avhengig av syklisten. Hundrevis av friviljuge frå byen Taupo hjelper til under stemnet.
Taupo skipar kvart år i april til Oxfam-marsjen, ein 100 km lang marsj som har vorte arrangert i fleire år for å samla inn midlar til ideelle føremål.
Diskografien til The Beach Boys
Dette er ei liste over diskografien til the Beach Boys med album og singlar.
Ølen
Ølen er ein tidlegare kommune i Sunnhordland. Kommunen vart frå 1. januar 2002 overført frå Hordaland fylke til Rogaland fylke i samsvar med fleirtalet av innbyggjarane sine ynske. Seinare vart Ølen kommune slege saman med den dåverande Vindafjord kommune, som kommunen grensa til over land i sør. Kommunen grensa dessutan til Etne kommune i Hordaland fylke i aust, og over sjøen til Hordalandskommunane Kvinnherad kommune og Stord kommune i nord og Sveio kommune i vest.
Kommunesenteret Ølensjøen var den største tettstaden. Andre tettstadar var Ølensvåg, Vikebygd og Bjoa.
Historie
Namnet Ølen kjem av norrønt språk Olund eller Ǫlund. Dette kan ha vore det opphavlege namnet på Ølensfjorden. Tilhøyrande innbyggjarnamn er Ølensbu eller Ølsbu. Namnet har samanheng med norrønt ala, næring eller føde, og kan sikta til rikdom på fisk. Namna Ølensjøen og Ølensvåg er laga ut frå namnet ǫlund. Eit namn nytta i dansketida var Aalund (Ålund). Namnet vart nytta til innpå 1800-talet. Ølen vart eigen kommune i 1916, og omfatta då kyrkjesokna Ølen og Bjoa. I 1964 kom til Austre Vikebygd til. Det heradet Vikebygd vart delt mellom kommunane Sveio kommune og Ølen. Før 1916 var Ølen ein del av Fjelberg (Fjeldberg) herad og prestegjeld. Ølen høyrde til dette prestegjeldet fram til 1954, då Ølen vart eige prestegjeld som omfatta sokna Ølen og Bjoa, frå 1964 òg Vikebygd sokn. Soknet er i dag tilsvarande Ølen kommune.
Ølen kommune vart slegen saman med Vindafjord den 1. januar 2006. Namnet på den nye kommunen vart Vindafjord, kommunesenteret vart lokalisert i Ølen sentrum ved Ølensjøen. Nytt felles kommunestyre var det val på i samband med stortingsvalet 2005. Ved kommunesamanslåinga vart òg eit nytt kommunevåpen laga til nye Vindafjord kommune, dette hadde same utforminga som kommunevåpenet til Ølen kommune, men der grønfargen var erstatta med raudt.
Diego Benaglio
Diego Benaglio er ein sveitsisk fotballspelar, som spelar som keeper for det tyske laget Wolfsburg og det sveitsiske landslaget.
22. januar 2008 kunngjorde Wolfsburg at den sveitsiske landslagskeeperen hadde skrive kontrakt med dei fram til sommaren 2012. Han fekk draktnummer 1 i 2008/09-sesongen og var med på å vinna den første Bundesligatittelen til Wolfsburg nokon sinne i den sesongen. I oktober 2009 forlenga han kontrakten med Wolfsburg til 2013.
Rosens navn
I 1984 kom den postmoderne romanen Il nome della rosa ut på bokmål under tittelen Rosens navn. Romanen er skriven av den italienske semiotikaren, filosofen og forfattaren Umberto Eco. Han kom ut på italiensk i 1980. I 1986 vart romanen filmatisert, med Sean Connery og Christian Slater i hovudrollene. I 1984 gav Eco ut ei essaysamling om Rosens navn, Postille a Il nome della rossa. Omsett til bokmål kom samlinga ut i 1988 som Randbemerkninger til Rosens navn.
Litterær teknikk og tema
Rosens navn er eit eksempel på den litteraturteoretiske skolen kalla «lesarresponskritikk», som fokuserer på lesaren si tolking av teksten ut frå den erfaringa lesaren sit inne med. Ein seier at teksten er «open», dvs. fri til tolking, ikkje «lukka» i ei tolking gjeven av forfattaren. Eco understrekar dette i Randbemerkninger til Rosens navn: «Inga glede kan vere større for ein romanforfattar enn å oppdage at det han har skrive lèt seg lese på måtar han ikkje hadde tenkt seg, særleg når det er lesarane som set han på det.» Ein av hovudpersonane i boka, William frå Baskerville, seier det same: «Bøker blir ikkje skrivne for at ein skal tru på dei, men for at ein skal granske dei.»
Det er to forteljarstemmer i boka. I forordet påstår ein eg-person (det kan vere Umberto Eco sjølv) at han har funne eit mellomaldermanuskript skrive av ein munk Adso frå Melk. I resten av boka er det Adso som er forteljaren. Den merksame lesaren vil finne referansar til moderne personar og intertekstlege samband med nyare litteratur i forteljinga, og vil dermed «gjennomskode» teksten og soleis også forordet.
Nokre gonger snakkar Eco (via Adso) direkte til lesaren, til dømes fjerde dagen: «Men no fortapte eg meg i minne, tolmodige kjære lesar, dette har lita interesse, det er andre storhendingar som uroar oss», og gjer dermed inntrykk av at boka nærast er ein metaroman.
Handlinga i boka går føre seg ei veke i november 1327 i eit benediktinarkloster i Nord-Italia. Hovudtemaet er eit kriminalmysterium: ei rekkje av bebuarane i klosteret blir myrda under bisarre tilhøve. Samtidig er det fleire sidetema, som skildrar sosiale og teologiske forhold i denne perioden av mellomalderen. Fleire sidetema har referansar til vår tid. Ein av hovudpersonane, fransiskanaren William frå Baskerville, klarer til slutt å avsløre dei fleste samanhenger ved å bruke skolastiske og logiske metodar.
Boka er delt inn i hovudavsnitt for kvar av dei sju dagane, med underkapittel etter dei liturgiske tidebønnene (matutin, laudes, prim, ters, sext, non, vesper og kompletorium). Det kjem fram av ein kommentar andre dag (matutin) om ein spesiell måndagssalme, at første dag er ein søndag.
Dei to fororda
Rosens navn startar med to forord, eitt skrive av han som påstår å ha funne manuskriptet til Adso, det andre skal vere ein prolog av Adso sjølv. På denne måten byggjer forfattaren lag på lag av «fiktiv autentisitet» til historia.
Det første forordet er datert 5. januar 1980, same år som boka kom ut. Det er Eco som har skrive romanen, men i forordet gjev han ein illusjon av at den byggjer på eit originalt mellomaldermanuskript, gjeve ut i fransk omsetjing i Paris i 1842. Samtidig bryt han sjølv ned illusjonen med ei lite truverdig forklaring om vandringa i boka: Han skal tilfeldigvis ha kome over ei bok med fransk omsetjing og omarbeiding av forteljinga i Praha i 1968, som han straks omsette til italiensk og skreiv ned for hand. Dette viste seg å vere heldig, for boka kom bort med ein kjæraste kort tid etter. Seinare skal forfattaren ha funne tilvisingar til manuskriptet både i Paris og Buenos Aires, men begge gongane er det ting som ikkje stemmer med den opphavlege boka. Illusjonen vert ytterlegare broten ned med at forfattaren seier rett fram: «Slik kjende eg meg fri til berre å framføre forteljinga til Adso frå Melk, og eg gjorde det beint fram fordi eg synast godt om å fabulere.»
På denne måten leikar Eco med å plassere fleire forteljingar inne i kvarandre. I Randbemerkninger til Rosens navn skriv han: «Slik skreiv eg straks introduksjonen min, eg la inn historia mi som eit fjerde ledd, etter tre andre forteljingar, eg nemnde at Vallet hadde sagt at Mabillon hadde sagt at Adso sa...»
Vidare viser Eco lesaren at dette kan vere ei forteljing også om vår tid, ved dei ironiske setningane: «Ei fjern tid, heldigvis heilt utan kontakt med vår eiga. Ei underleg fjern tid, utan håpet og tryggleiken i vår eiga tid.» Det første forordet vert avslutta med ei hyllest av bokverda: «Overalt søkte eg ro, men fann det ikkje før eg sat i kroken med ei bok.»
I hovudteksten er Adso eg-forteljar, og i prologen hans vert det etablert eit no-tidspunkt der teksten vert skriven ned; der er han ein gamal og sjuk mann, som ser tilbake på det som skjedde i ungdommen. Prologen startar på ein snedig måte ved at Eco lèt teksten referere til seg sjølv, akkurat som i Evangeliet etter Johannes er første linje: «I byrjinga var...» Adso skildrar den historiske bakgrunnen for det som gjekk føre seg i klosteret. Han gjer klart tilkjenne eigne sympatiar (pave Johannes blir omtalt som ein Antikrist, på den andre sida stør Adso fransiskanarane og idéen om apostolisk fattigdom). Adso hamna midt i handlinga ved at faren var ein av keisar Ludvig sine menn og deltok i felttoget til Italia og tok Adso med. Under kringsetjinga av Pisa ville Adso sjå seg meir om i Toscana, dette fekk han lov til dersom han reiste saman med ein røynd vegleiar. Følgjesveinen som vart plukka ut var den lærde fransiskanaren William frå Baskerville.
Historisk bakgrunn
Perioden Adso skildrar i krønika sin er svært uroleg. I Avignon sat den stridige Johannes XXII som andre paven under Avignon-pavedømmet (pavesetet var flytta frå Roma til Avignon i 1305). Paven var i opposisjon til keisar Ludvig IV av Bayern og ekskommuniserte han i 1324. Som ein reaksjon på dette invaderte Ludvig IV Italia i 1327 og sette i 1328 inn ein motpave i Roma (Nikolas V). Samtidig låg pavedømmet i skarp strid med den nye fransiskanarordenen om apostolisk fattigdom. Ordenen hadde på eit generalkapittel i Perugia i 1322 vedtatt at korkje Kristus eller apostlane hadde hatt eigedom, og at dei kristne måtte følgje dette eksempelet.
Paven fordømde denne tesen, av taktiske grunnar valde benediktinarane å stø fransiskanarane i striden. Ei retning innan fransiskanarordenen heldt strengt på fattigdomsidealet og vart kalla spiritualane, ei anna tilsvarande gruppe braut ut av ordenen og vart kalla fraticelli (småbrørne). Det oppstod også ei rekkje ytterleggåande sekter i opprør mot den katolske kyrkja sin materialisme og dei sosiale ulikskapane, Rosens navn fortel detaljert om ei av dei, leidd av broder Dolcino (dulcianerne).
Då Eco skreiv Rosens navn var Italia på tilsvarande måte prega av sosiale konfliktar, uro og vald. I Italia vert desse åra kalla for «blyåra» («anni di piombo») på grunn av all skytinga og bombinga. Dei raude brigadar på venstresida spreidde otte. I 1978 bortførte og drap dei den tidlegare italienske statsministeren Aldo Moro. Samtidig planla det ytre høgre statskupp og sprengte fleire terrorbomber, mellom anna vart 85 menneske drepne i terrorangrepet i Bologna 2. august 1980. Eco skreiv derfor om ein periode som likna på hans eigen, ei tid full av spenningar.
Eco si plassering av handlinga i tid og rom
Eco fortel i Randbemerkninger til Rosens navn at han helst ville plassert handlinga på 1100- eller 1200-talet, ettersom det var denne perioden han kjente best. Han vart nøydd til å flytte henne til 1300-talet, fordi han hevdar at ein skarpsindig etterforskar ikkje kunne komme før etter Roger Bacon si tid. Han la handlinga til november 1327 sidan det er eit historisk faktum at Michele av Cesena kom til Avignon i desember same år.
For å følgje profetiane i apokalypsen ville han ha med ei tynne griseblod. Griser vart slakta først når det var blitt kaldt, for å få det til å passe med november måtte Eco plassere handlinga på ein høgtliggande stad i den nordlege delen av Italia.
Geografisk plassering av klosteret
Adso skriv sjølv at han prøver å skjule kor klosteret låg, på grunn av alt det forferdelege som skjedde. Likevel gjev han eit hint i prologen: «vi følgde fjellvegen frå Pisa, same veg og same retning som San Giacomo...». San Giacomo er det italienske namnet på Apostelen Jakob, og her refererer han til ein av pilegrimsvegane til Santiago de Compostela i Spania, der han etter tradisjonen skal vere gravlagt. Adso seier dei brukte to veker på reisa, likeins at det må ligge nær ein av pilegrimsvegane prøver forfattaren av forordet å foreta ei plassering («Om dette seier Adso ingenting, men etter det som er ymta om, kan ein rekne med...»). Først plasserer han staden svært upresist «mellom Pomposa og Conques». Pomposa er eit benediktinarkloster utanfor Ferrara aust i Nord-Italia, medan Conques er ein stoppestad for pilegrimar på veg til Santiago, midt i Sør-Frankrike. Dernest prøver han å presisere, ved å seie at det ligg «i Apenninane mellom Piemonte, Liguria og Frankrike», dette dekkjer store delar av det nordvestlege hjørnet av Italia. Til sist gjev han den mest presise lokaliseringa: «så og seie mellom Lerici og Turbia.» Lerici er ein kystby heilt sør i Liguria, medan Turbia er det italienske namnet på franske La Turbie, på den franske rivieraen tvers over grensa frå Italia. Framleis dreier det seg om eit område på over 200 kilometer i utstrekning. Stadnamna Eco bruker refererer til eit sitat frå Dantes Den guddommelege komedie: «Dei av stupa mellom Lerici og Turbia som er mest utilgjengelege, kan samanliknast med komfortable trapper i forhold» (skjærselden III,49-51). På Dante si tid, som òg er tida for handlinga i Rosens navn, var dei ulendte liguriske fjella på denne strekninga nesten uframkommelege. Severino seier noko som plasserer klosteret i sørhellinga av Apenninane ned mot Middelhavet (første dagen, før non): «...platået vårt her i høgda langs ryggen av ei kjede som ser havet på den eine sida, derfrå kjem det varm vind, i nord har vi høge fjell som gjev oss frisk og kjølig luft.» Dette stemmer med det Adso skriv fjerde dagen: «Den morgonen vi kom kunne vi frå einskilde punkt på dei høgste stadene skimte havet, kanskje hundre kilometer borte.» Ubertino stadfester plasseringa når han tredje dagen, etter kompletorium seier: «i bispedømmet Novara, det er i denne delen av Italia, berre litt lengre mot nord.»
Kolossen
Klosteret ligg på ein høg åskam og er dominert av eit gammalt og svært tårn, den såkalla Kolossen. Livet i klosteret dreier seg om Kolossen, sidan det største biblioteket i den kristne verda fyller den øvste etasjen, opp dit har berre bibliotekaren Malachia tilkomst. I andre etasje ligg scriptoriet, der mange av munkane skriv av og illustrerer bøker som er tatt ned. I første etasjen ligg kjøkkenet og refektoriet. Om natta er Kolossen låst for tilkome utanfrå, likevel ser munkane flakkande lys frå biblioteketasjen om natta.
Første dagen, søndag
I første avsnitt har Eco lagt inn ei rekkje filosofiske og teologiske diskusjonar. Han seier sjølv i Randbemerkninger at dette er gjort for å åtvare lesaren om at boka ikkje er ein vanleg kriminalroman. William og Adso kjem til klosteret, ser seg om og snakkar med sentrale personar i handlinga. Eco bruker ein gamal litterær teknikk, ved å presentere oss for ei rekkje leietrådar, som så blir nøsta opp i veka som kjem:
William leverer eit brev med keisarleg segl til abbeden, noko som syner at William ikkje er på ei tilfeldig vitjing, men har eit offisielt ærend.
Abbeden fortel at ein av klosterbrørne (miniatyrmålaren Adelmo) ei natt rett før har styrta ned frå eit glas i Kolossen, og at vindauget vart lukka etter han. Dette er starten på kriminalmysteriet som er hovudhandlinga i boka. Abedden ber William undersøke kva som har hendt og gjev han frie hender, men han får ikkje gå inn i biblioteket.
Seinare treffer dei William sin gamle venn Ubertino av Casale, og vi får høyre at det skal vere eit viktig møte i klosteret nokre dagar seinare. Vidare avslører Ubertino at han har søkt tilflukt i klosteret frå religiøs forfølging, saman med tiggarmunken Salvatore og materialforvaltaren.
Botanikaren Severino, ymtar om at han kan lage hallusinasjonsskapande middel, og at den drepne Adelmo hadde eit spesielt forhold til bibliotekaren sin assistent Berengario.
På slutten av dagen gjer William og Adso to vektige oppdagingar. Adelmo vart ikkje myrda, men utførte sjølvmord ved å kaste seg ut frå den låge muren under Kolossen. Dessutan skjønnar dei at det må vere ein hemmeleg tunnel frå klosterkyrkja og inn i Kolossen.
Andre dagen, måndag
Tidleg om morgonen blir Venanzio funnen død, dytta ned i ei tynne som slaktarane har fylt med griseblod. Adso oppdagar spor i snøen etter nokon som i løpet av natta har slept liket frå Kolossen til tynna.
Under dei påfølgjande avhøyra får William vite at det to dagar før Adelmo sin død hadde det vore ein oppheita diskusjon mellom Jorge og ein del yngre skrivarmunkar, kor ein mellom anna hadde referert til det tapte andre bindet av Poetikken av Aristoteles, som handlar om komedie og latter. Berengario hadde ymta om at det fanst noko spesielt i biblioteket, dette hadde vekt Adelmo og Venanzio si interesse.
Bencio fortel at Adelmo lét seg forføre av Berengario same natta som han døydde, dette gjorde han for å oppnå noko. Etterpå hadde Adelmo skrifta hos Jorge, og forlate han i djup fortviling for så å gjere sjølvmord.
Under eit nytt besøk i skriptoriet ser William og Adso ei gresk bok i Venanzio sin pult, men får ikkje høve til å undersøke ho. William gjev beskjed om at pulten ikkje må rørast.
Vi får vite meir om møtet som snart skal finne stad i klosteret, det er meint som eit forsøk på mekling mellom pavestolen og fransiskanarordenen. William skal delta som keisaren sin utsending og han har ansvaret for å organisere møtet, mens pavens delegasjon har fått lov til å ta med soldatar.
Etter at dei andre har gått til ro for natta, klarer William og Adso å trengje inn i Kolossen via den hemmelege tunnelen frå kyrkja. I skriptoriet finn dei eit manuskript Venanzio etterlét, koda og delvis skriven med usynleg blekk. Den greske boka er fjerna frå pulten hans. Dei merkar at det også er ein annan inne på det forbodne området. Det er denne som har tatt boka og klarer å flykte med ho. Då dei etter det går opp i biblioteket, oppdagar dei at det er utforma som ein komplisert labyrint av små rom. Over kvar bogedør mellom romma står eit latinsk sitat frå Johannes' openberring. Det er svært vanskeleg å finne fram i labyrinten. For ytterlegare å verne biblioteket er det utplassert spegel som skremmer inntrengjarar og røykjelse med hallusinogen.
Då dei vender tilbake er Berengario forsvunnen.
Tredje dagen, tysdag
William klarer å dechiffrere linjene Venanzio skreiv med usynleg blekk. Han skjønnar ikkje innhaldet, men det dreier seg om finis Africae. Han og Adso klarer å lage eit kart over labyrinten basert på kva dei såg inni han og kva dei observerer frå utsida, og William skjønnar at første bokstav i sitata over dørene dannar ord når ein flyttar seg frå rom til rom.
Om kvelden fortel Ubertino Adso om Dolcino sitt opprør, og åtvarar han mot å la seg freiste av kjærleiken. Litt seinare snik Adso seg inn i den låste Kolossen og virrar rundt i biblioteklabyrinten. På veg ned igjen overraskar han ei ung jente frå landsbyen nedanfor klosteret. Ho har fått mat som er stolen frå kjøkkenet. For ikkje å verte avslørt forførar ho Adso.
Dette var einaste gongen han hadde kroppsleg samkvem med ei kvinne («den slags hender ikkje ofte i livet, faktisk opplevde eg det berre denne einaste gongen»). Seksti år seinare skildrar skuldtung han det som skjedde med sitat frå Høgsongen og mellomalderens mystikarar. «Dette var nettopp eit teikn på, trur eg, korleis ekstasen opnar for djupet av eigen identitet».
Seinare på natta ymta oldingen Alinardo om at drapa er koreografert etter straffer skrivne i Johannes' openberring. Neste drap skal derfor ha med vatn å gjere. Adso og William oppsøkjer badet i klosteret og finn der den døde Berengario i eit av kara.