cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deep Purple
Byrjinga (1967-1968)
Bandet starta for alvor i mars 1968 ved Deeves Hall, ein landstad i South Mimms i Hertfordshire. Bandet budde, skreiv songar og øvde i Deeves Hall, som var fullt utstyrt med dei nyaste Marshall-forsterkarane. Etter ein kort turné i Danmark og Sverige i april, der dei framleis vart kalla Roundabout, foreslo Blackmore eit nytt namn: Deep Purple, kalla opp etter favorittsongen til bestemora hans. Dette kom til ved at alle i gruppa måtte foreslå eit namn dei skreiv på ei tavle i øvingslokalet. Nest etter Deep Purple var «Concrete God», som dei tykte vart for valdsamt.
Gjennombrot (1968-1970)
I mai 1968 flytta bandet inn i Pye Studios i Marble Arch i London for å spele inn debutalbumet Shades of Deep Purple, som kom ut i juli. Gruppa hadde suksess i Nord-Amerika med ein versjon av Joe South sin «Hush», og i oktober 1968 hadde songen nådd 4. plass på Billboard Hot 100 i USA og 2. plass på den kanadiske RPM-lista. Same månad varma Deep Purple opp for Cream på Goodbye-turneen deira.
Det andre albumet til bandet, The Book of Taliesyn (med ein versjon av Neil Diamond sin «Kentucky Woman»), kom ut i Nord-Amerika samstundes med turneen og nådde 38. plass på Billboard-lista og 21. plass på RPM-lista. Albumet kom ikkje ut i heimlandet før året etter. Tidleg i 1969 spelte Deep Purple inn det tredje albumet sitt, som berre vart heitande Deep Purple. Albumet inneheldt strykarar og blåsarar på eine songen («April»), og syner spor frå føregangarane til Lord som Bach og Rimskij-Korsakov, og fleire andre inspirasjonskjelder, som Vanilla Fudge. (Lord og Blackmore har til og med hevda at bandet ønskte å vere ein «Vanilla Fudge-klone».) Sidan det ikkje var singelmateriale på albumet, spelte bandet òg inn singelen «Emmaretta», kalla opp etter Emmaretta Marks, som då song i musikalen Hair, som Evans prøvde å forføre. Dette vart den siste innspelinga med originalbesetninga.
Det nordamerikanske plateselskapet til Deep Purple, Tetragrammaton, var no nesten konkurs og utsette produksjonen av albumet Deep Purple til etter den amerikanske turneen i 1969 var ferdig. Dette, i tillegg til dårleg marknadsføring, gjorde at albumet selde dårleg, og nådde aldri Billboard Top 100. Kort tid etter albumet kom ut gjekk Tetragrammaton konkurs og bandet stod utan pengar med ei uviss framtid. Tetragrammaton vart overteken av Warner Bros. Records, som gav ut Deep Purple sine album i USA i 1970-åra. Under den amerikanske turneen i 1969 diskuterte Lord, Blackmore og Paice om å ta bandet i ei tyngre retning. Dei følte at Evans og Simper ikkje ville passe inn med ein tyngre rockestil og begge vart erstatta i løpet av sommaren. Paice sa «me måtte ha ei endring. Om dei ikkje hadde gått hadde bandet gått i oppløysing.»
Bandet leitte etter ein ny vokalist og Blackmore tok kontakt med den 19 år gamle songaren Terry Reid, som året før hadde avslått eit tilbod om å fronte det nydanna Led Zeppelin. Sjølv om han syns tilbodet var «smigrande», var Reid framleis bunden til den eksklusive platekontrakten sin med produsenten Mickie Most og meir interessert i ein solokarriere. Blackmore måtte sjå seg om andre stader. Bandet fekk tak i songaren Ian Gillan frå Episode Six, eit band som hadde gjeve ut fleire singlar i Storbritannia utan å slå skikkeleg gjennom. Gillan hadde ein gong vorte kontakta av Nick Simper då Deep Purple først vart starta, men Gillan skal ha sagt til Simper at han ikkje hadde tru på Roundabout-prosjektet, medan han følte Episode Six kom til å gjere det stort. Six-trommeslagar Mick Underwood – ein gamal ven av Blackmore frå Savages-tida - introduserte bandet til Gillan og bassist Roger Glover. Dette gjorde at Episode Six meir eller mindre vart oppløyst og gav Underwood skuldkjensle det neste tiåret, fram til Gillan tok han med i bandet han starta etter Deep Purple gav seg seint i 1970-åra. Dette skapte Deep Purple Mark II-besetninga, som først gav ut Greenaway-Cook-songen «Hallelujah». Trass i at songen vart framført på fjernsyn i Storbritannia, gjorde songen det dårleg. Blackmore hadde sagt til Record Mirror at dei «trengde ei kommersiell plate i Storbritannia» og skildra songen som ein «noko midt i mellom-sak» mellom det bandet normalt ville spele, men med eit kommersielt motiv.
Toppår (1970-1976)
Kort tid etter orkesterutgjevinga starta Deep Purple eit hektisk liv med turnear og plateinnspelingar og tok få pausar dei neste tre åra. Det første studioalbumet deira i denne perioden, kom ut halvvegs i 1970 og var In Rock (eit namn underbygd av det Mount Rushmore-inspirerte biletet på framsida av plateomslaget), som inneheldt då faste konsertsongar som «Speed King», «Into The Fire» og «Child in Time». Bandet gav òg ut singelen «Black Night» som nådde Topp 10-lista i Storbritannia. Samspelet mellom gitaren til Blackmore og det forvrengde orgelet til Lord, i lag med den hylande vokalen til Gillan og rytmeseksjonen Glover og Paice, fall bandet no på plass og drog mot den tyngre stilen dei ønskte, bort frå dei tidlegare albuma sine. I lag med Zeppelin sitt Led Zeppelin II og Sabbath sitt Paranoid forma In Rock heavy metal-sjangeren og korleis denne skulle vere.
Eit nytt album, Fireball, kom ut sommaren 1971. Tittelsporet «Fireball» vart gjeven ut som singel og det same vart «Strange Kind of Woman», som ikkje kom ut på albumet, men som vart spelt inn under dei same innspelingane. Sistnemnde erstatta rettnok «Demon's Eye» på den amerikanske versjonen av albumet.
Berre veker etter Fireball kom ut spelte bandet alt songar for det planlagde neste albumet. Ein song (som vart «Highway Star») vart framført under den første konserten på Fireball-turneen og vart skriven på bussen på veg til ein konsert i Portsmouth. Tre månader seinare, i desember 1971, reiste bandet til Sveits for å spele inn Machine Head. Albumet skulle spelast inn i eit kasino i Montreux ved hjelp av Rolling Stones Mobile Studio, but men ein brann under ein Frank Zappa og Mothers of Invention-konsert, som vart starta då ein mann avfyrte eit signalbluss i taket, gjorde at bygget brann ned. Denne hendinga var inspirasjon for songen «Smoke on the Water». Albumet vart seinare spelt inn i ein korridor i det nærliggande tomme Grand Hotel.
Utan Blackmore måtte Deep Purple fylle ein av dei største ledige stillingane i rockemusikken. Trass i dette nekta resten av bandet å gje seg, og mange vart overraska då dei annonserte ein erstatning for Blackmore: amerikanaren Tommy Bolin. Det finst minst to versjonar om korleis Bolin kom inn i bandet: Coverdale hevdar at det var han som tok Bolin inn på prøvespeling. «Han kom inn, tynn som ei rive, med håret farga grønt, gult og blått med fjør i. Med seg hadde han denne særs vakre kvinna frå Hawaii i ein hekla kjole utan noko anna under. Han plugga gitaren i forsterkaren og jobben var hans.» I eit intervju som opphavleg vart publisert i Melody Maker i juni 1975 hevda Bolin sjølv at han kom til ei prøvespeling etter å ha vorte anbefalt av Blackmore. Bolin hadde vore medlem av fleire band seint i 1960-åra som Denny & The Triumphs, American Standard, og Zephyr, som gav ut tre album frå 1969 til 1972. Før Deep Purple var dei mest kjende innspelingane til Bolin som studiomusikar på jazzfusionalbumet til Billy Cobham Spectrum frå 1973, og som erstatning for Joe Walsh på to James Gang-album: Bang (1973) og Miami (1974). Han hadde òg spelt med artistar som Dr. John, Albert King, The Good Rats, Moxy og Alphonse Mouzon, og arbeidde på det første soloalbumet sitt, Teaser, då han vart med i Deep Purple.
Det første albumet deira, Come Taste the Band, kom ut i oktober 1975. Trass i blanda kritikk fekk bandet inn ein ny, ekstrem funky stil i hardrocken sin. Bolin hadde stor innverknad, og etter oppfordring frå Hughes og Coverdale, utvikla gitaristen mange av songane. Seinare viste det seg at Bolin hadde store dop-problem, og etter avlyste konsertar og dårlege framføringar var bandet i fare.
Oppløysing og soloprosjekt (1976–1984)
Slutten kom på ein turné i England den 15. mars 1976 ved Liverpool Empire Theatre. Coverdale skal ha gått av scenen i tårer og levert inn avskjeden sin, og vart fortalt at bandet han slutta i ikkje fanst lenger. Avgjersla om å legge Deep Purple ned vart teken ei stund før den siste konserten av Lord og Paice (dei siste gjenverande originale medlemmane), som ikkje hadde fortalt dette til nokon andre. Oppløysinga vart offentleggjort i juli 1976.
Seinare var Bolin akkurat ferdig med det andre soloalbumet sitt, Private Eyes, då tragedien skjedde den 4. desember 1976. I Miami, under ein turne som oppvarmar for Jeff Beck, vart Bolin funnen medvitslaus av kjærasten. Ho klarte ikkje å vekke han og fekk raskt kontakt med ambulansepersonell, men det var for seint. Den offisielle dødsårsaka var overdose av fleire typar narkotika. Bolin vart berre 25 år gammal.
Etter oppløysinga fekk dei fleste tidlegare og noverande medlemmane av Deep Purple suksess i fleire andre band, som Gillan, Whitesnake og Rainbow. Mange prøvde derimot å få bandet samla att, særleg når hardrocken fekk ein oppsving seint i 1970-åra og tidleg i 1980-åra. I 1980 oppstod ein turnéversjon av bandet med berre Rod Evans som tidlegare medlem av Deep Purple. Dette førte til søksmål frå dei andre medlemmane i bandet om bruken av namnet. Evans tapte saka og måtte betale $672 000 for å ha brukt namnet utan løyve.
Gjenforeining (1984-1994)
I april 1984, åtte år etter at Deep Purple vart oppløyst, vart den «klassiske» besetninga frå tidleg i 1970-åra gjenforeint med Gillan, Lord, Blackmore, Glover og Paice. Bandet signerte ein avtale med PolyGram, der Mercury Records gav ut albuma deira i USA, og Polydor Records i Storbritannia og andre land. Albumet Perfect Strangers vart spelt inn i Vermont og kom ut i oktober 1984. Det selde særs godt og nådde 5. plass i Storbritannia og 17. plass på Billboard 200 i USA med singlane og dei faste konsertsongane «Knockin' At Your Back Door» og «Perfect Strangers». Turneen som følgde, starta i Australia, så til Nord-Amerika og så til Europa på sommaren. Turneen vart ein enorm suksess. I USA selde dei meir i 1985 enn nokon annan artist utanom Bruce Springsteen. I Storbritannia spelte bandet ein konsert i Knebworth den 22. juni 1985 (med Scorpions som oppvarmar, i tillegg til UFO og Meat Loaf). Vêret var dårleg med kraftig regn og djup gjørme føre 80 000 tilhengjarar. Konserten vart kalla «Return Of The Knebworth Fayre».
Mark II-besetninga gav så ut The House of Blue Light i 1987, som vart etterfølgd av ein ny verdsturne. Bandet måtte ta ein pause då Blackmore knekte fingeren sin på scenen då han kasta gitaren opp i lufta og prøvde å fange han att. Det vart gjeve ut eit konsertalbum frå turneen, Nobody's Perfect (1988) som vart spelt inn under fleire konsertar. Songane var derimot stort sett basert på den kjende Made in Japan-setlista. I Storbritannia vart ein ny versjon av «Hush» (med Gillan på vokal) gjeven ut for å markere 20-årsjubileet til bandet. I 1989 fekk Gillan sparken då forholdet hans til Blackmore igjen surna og dei musikalske retningane deira vart for forskjellige. Opphavleg hadde bandet tenkt å hente inn frontmann i Survivor, Jimi Jamison, som erstattar for Gillan, men dette mislukkast på grunn av komplikasjonar med plateselskapet til Jamison. Til slutt, etter å ha hatt fleire profilerte songarar på prøvespel, som Brian Howe (White Spirit, Ted Nugent, Bad Company), Doug Pinnick (King's X), australske Jimmy Barnes (Cold Chisel) og John Farnham (Little River Band), Terry Brock (Strangeways, Giant) og Norman «Kal» Swann (Tytan, Lion, Bad Moon Rising), vart tidlegare Rainbow-vokalist Joe Lynn Turner rekruttert av bandet. Denne Mark V-besetninga spelte berre inn eitt album, Slaves & Masters (1990) og drog på ein turné. Albumet selde heller dårleg og nådde 87. plass i USA, og tilhengjarar kritiserte albumet for å ikkje vere noko anna enn eit såkalla «Deep Rainbow»-album.
Då turneen var over vart Turner tvungen ut av bandet, då Lord, Paice og Glover (og plateselskapet) ønskte Gillan attende for 25-årsjubileet. Blackmore gav under tvil etter etter å ha bede om og til slutt fått 250 000 dollar på kontoen sin. Den klassiske besetninga spelte inn The Battle Rages On. Men Gillan omarbeidde mange av dei eksisterande songane på albumet. Blackmore vart rasande på det han kalla ikkje-melodiske element. I løpet av ein elles suksessrik europeisk turné, forlet Blackmore bandet i november 1993, denne gongen for godt. Joe Satriani vart henta inn for å fullføre konsertane i Japan i desember og vart verande med bandet på sommarturneen i Europa i 1994. Han vart tilbydd permanent plass i bandet, men på grunn av platekontrakten sin kunne han ikkje dette. Bandet valde så einstemmig Dixie Dregs/Kansas-gitarist Steve Morse som erstattar for Satriani.
Nyare tid (2002-2022): Bananas, Rapture of the Deep, Now What?!, Infinite, Whoosh! og Turning to Crime
I 2003 gav den nye besetninga ut Bananas, det første studioalbuma deira på fem år, og byrja å turnera som støtte for dette. EMI Records nekta å forlengja kontrakten med Deep Purple, kanskje på grunn av lågare sal enn forventa. Faktisk selde In Concert with The London Symphony Orchestra meir enn 'Bananas.
Bandet spelte på Live 8-konserten i Park Place (Barrie i Ontario) i juli 2005 og i oktober gav dei ut sitt neste album, Rapture of the Deep, som vart etterfølgd av Rapture of the Deep-turneen. Både Bananas og Rapture of the Deep vart produsert av Michael Bradford. 2009. mars 2012}} I 2009 sa Ian Gillan «Platesalet har stadig vorte dårlegare, men folk betalar mykje for konsertbilletar.» I tillegg sa Gillan: «Eg trur ikkje lukka kjem med pengar.»
Deep Purple heldt konsertar i 48 land i 2011. The Songs That Built Rock-turneen brukte eit 38 mann stort orkester og inkludert ei framføring på O2 Arena i London. Heilt fram til mai 2011 var bandmedlemmene usamde om dei skulle laga eit nytt studioalbum, fordi det eigentleg ikkje ville tena pengar lenger. Roger Glover uttalte at Deep Purple burde laga eit nytt studioalbum «sjølv om det kostar oss pengar.» Tidleg i 2011 sa David Coverdale og Glenn Hughes til VH1 at dei gjerne ville gjenforeina den tredje besetninga av bandet ved det rette høvet, til dømes ein velgjerdskonsert. Etter ei rekkje låtskrivarøkter i Europa, bestemde Deep Purple seg for å spela inn gjennom sommaren 2012, og bandet annonserte at dei ville gi ut det nye studioalbumet sitt i 2013. Steve Morse kunngjorde til det franske magasinet Rock Hard at det nye studioalbumet ville bli produsert av Bob Ezrin.
. 16. juli 2012 døydde medgrunnleggjaren og den tidlegare organisten deira, Jon Lord, i London, 71 år gammal. I desember 2012 uttalte Roger Glover at bandet hadde fullført arbeidet med 14 låtar til eit nytt studioalbum, og at 11 eller 12 låtar skulle vera med på det endelege albumet som skulle givast ut i 2013. 26. februar 2013 vart tittelen på det nittande studioalbumet til bandet annonsert som Now What?!, som vart spelt inn og miksa i Nashville i Tennessee, og gitt ut 26. april 2013. Albumet inneheld sporet «Vincent Price», kalla opp etter skodespelaren som hadde jobba med både Gillan og Glover tidlegare i karrieren.
Den 25. november 2016 annonserte Deep Purple Infinite som tittelen på dei tjuande studioalbuma deira, som vart sleppt 7. april 2017. Som støtte for albumet starta Deep Purple den 13. mai 2017 i Bucureşti i Romania på The Long Goodbye-turneen. Då turneen vart annonsert i desember 2016 sa Paice til nettstaden Heavyworlds at det «kan bli den siste store turneen», og la til at bandet «ikkje veit». Han skildra turneen som langvarig og sa: «Me har ikkje lagt nokon faste planar, men det er openbert at ein ikkje kan turnera på same måte som ein gjorde då ein var 21 år. Det blir vanskelegare og vanskelegare. Folk har andre ting i livet, og det tek tid. Men ein skal aldri seia aldri.» Den 3. februar 2017 sleppte Deep Purple ein videoversjon av «Time for Bedlam», det første sporet frå det nye albumet og det første nye Deep Purple-sporet på nesten fire år.
Den 29. februar 2020 vart ein ny låt, «Throw My Bones», sleppt på nettet, og det nye albumet Whoosh! var planlagt gitt ut i juni. Utgivinga av albumet vart seinare utsett til 7. august 2020 på grunn av covid-19-pandemien. Ei melding i NME meinte at albumet ikkje høyrdest ut som samtidsmusikk anno 2020, men antyda at «kanskje det er bra». Gillan stadfesta i eit intervju 4. august 2020 at han og dei andre medlemmene i Deep Purple ikkje har nokon snarlege planar om å pensjonera seg.
Den 6. oktober 2021 annonserte banda tittelen på coveralbumet Turning to Crime, som vart gitt ut 26. november 2021.
Sidan 2022
I mars 2022 kunngjorde Morse at han måtte ta ein pause frå bandet etter at kona hans fekk diagnosen kreft. Bandet, som nyleg hadde vendt tilbake til liveopptredenar, heldt fram med å turnera med Simon McBride, tidlegare medlem av Sweet Savage, som vikar for Morse, som på det tidspunktet offisielt vart verande i bandet. 23. juli 2022 vart det kunngjort at Morse ville forlata bandet permanent for å kunna fokusera på å ta vare på kona si som kjempa mot kreft. Seinare i september same år vart McBride offisiell medlem av bandet.
I 2022 kunngjorde juni Gillan at bandet planlegg å jobba med sitt tjue-tredje studioalbum etter avslutninga av Whoosh!-turneen: «Deep Purple har booka ei skriveøkt i mars 2023, som eg trur er for å komma i gang med å tenkja på vår neste plate.»
Ettermæle
Deep Purple gjennom Blackmore, Lord, Paice, Gillan og Glover blei tekne inn Rock and Roll Hall of Fame i 2016. Mangelen på innlemming før dette hadde ført til ulike reaksjonar. Toto-gitaristen Steve Lukather har sagt: «Dei har sett inn Patti Smith, men ikkje Deep Purple? Kva er den første songen alle lærer å spele? [«Smoke On The Water»]...Og dei er ikkje i Rock and Roll Hall of Fame? ...Rock and Roll Hall of Fame har mista kulheita si med slike openlyse manglar» Tidlegare Guns N' Roses-gitarist Slash uttrykte overrasking og usemje med at Deep Purple ikkje var innlemma: «Lista over folk som ikkje ein gong er nominert er ufatteleg...men mest ufatteleg for meg er Deep Purple. Korleis kan ein la vere å innlemme Deep Purple?». Då Metallica-trommis Lars Ulrich vart spurt kven han kunne tenke seg å innlemma gjekk han for Deep Purple.
Schramberg
Schramberg er ein by og ein kommune sørvest i forbundslandet Baden-Württemberg i Tyskland. Kommunen omfattar 80,7 km² med eit folketal på 21 000. Byen ligg i den austre delen av Schwarzwald, 426 meter over havet.
Cleveland Rock
Cleveland Rock er ein holme som ligg like utanfor Cape Buller på vestsida av innløpet til Bay of Isles på Sør-Georgia. Han vart plassert på kartet av South Georgia Survey i perioden 1951–57 og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Benjamin D. Cleveland frå New Bedford i Massachusetts, som var kaptein på briggen «Daisy» som vitja Sør-Georgia i 1912–13.
Schramberg
Ur- og klokkeprodusenten Junghans har hovudkontoret sitt i Schramberg, firmaet vart grunnlagt her i 1861.
DS «Vaga»
DS «Vaga» (kallesignal LDPG - LDRE) var eit dampskip bygt i 1924 som lasteskip for Det norsk-russiske dampskibsselskab og Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS).
Kølabonn
Kølabonn (uttala 'kølabånn' med tjukk l) er den austnorske nemninga på ein kolbotn, det vil seie ein plass i skogen der det har vorte framstilt trekol ved å varme opp ved i kolmiler (reismiler). Slik har ein gjort det i tida frå 1500-talet og framover, framfor alt frå innpå 1600-talet til fram på 1800-talet. På slike stader kan ein framleis finne spor etter aktiviteten i form av trekol i grunnen og andre restar. Etter lova om kulturminne er kølabonnar eldre enn 1537 freda utan at det trengst særskilde vedtak om freding.
DS «Vaga»
Historie
Skipet vart bygt ved Laxevaag Maskin & Jernskibsbyggeri i Bergen og levert i august 1924 til BDS. Systerskipet vart bygt og ferdigstilt på same tid.
Kølabonn
Framstillinga av trekol i kolmiler gjekk føre seg ved at store mengder ved frå skogen ikring vart stabla opp etter eit fastsett system, dekt med granbar og jord, og som fylgje av at noko av veden fekk brenne opp under kontrollert tilgang på luft, vart det varme nok til å setje i gang ein tørrdestilasjon av resten av veden, som på den måten vart omdanna til kol.
MK «Kinsarvik»
MK «Kinsarvik» var ein motorkutter bygt i 1930 for Hardanger Sunnhordlandske Dampskibsselskap som bilførande lokalrutebåt. Ho vart typisk nytta i dei første utgåvene av ferjesamband i indre Hordaland fram til desse typisk vart overteke av spesialbygde bilferjer på femtitalet. «Kinsarvik» fekk i likskap med mange andre utrangerte lokalrutebåtar eit etterliv som fraktefartøy på kysten, og i «Kinsarvik» sitt tilfelle vart det ikkje trong for omfattande ombygging. Som fraktefartøyet «Langøysund» var ho i fart fram til ho vart kondemnert etter ein grunnstøyting i 1973.
Kølabonn
Mange kølabonnar er å finne i dei lutene av Vestmarka som ligg i kommunane Asker og Bærum i Akershus, for jarnverka Bærums Verk i Bærum og Dikemark jernverk i Asker trong mykje trekol til jarnproduksjonen då desse verksemdene var i drift frå 1600-talet og framover. Desse verka kunne krevje av bøndene at dei skulle produsere og levere trekol til dei, og trekolbrenninga og trekoltransporten sette mange menn i arbeid. Kølabonnane vart lagt attmed transportvegane til desse to jernverka, og vart nytta fast i fleire sesongar. Dei har ofte fått namn anten etter han som stod for kolbrenninga, etter namnet på den aktuelle garden, eller etter kjenneteikn ved sjølve staden, til dømes Persbonn etter Per, Ståvibonn etter garden Ståvi og så bortetter.
DS «Vaga»
Historie
I august 1926 deltok «Vaga» i ein russisk handelsekspedisjon til Karahavet. Skipet var ein del av ein flåte som bestod av «Singleton Abbey» frå London, «Hillcroft», «Ulumus», og eit anna skip frå Det Norsk-Russiske Dampskibsselskab,. Leiaren for ekspedisjonen var kaptein Jevgenoff frå den hydrologiske avdelinga til den russiske marinen. Målet for ekspedisjonen var å nå fram til elvene Ob og Jenisej, og «Vaga» gjekk oppover Jenisej for å laste over på elvebåtar. Med seg attende tok «Vaga» grafitt. Heile ekspedisjonen skulle vare kring to månader, men vart tre veker forseinka på grunn av mykje is i Karahavet, og dei måtte ha hjelp av ein russisk isbrytar. I 1928 vart Det norsk-russiske dampskibsselskab oppløyst og dei åtte skipa i flåten vart fordelt ved loddtrekning mellom BDS og dei russiske eigarane. «Vaga» hamna hos BDS under selskapet Det Bergenske Russiske Dampskibsselskab A/S. Skipet fortsette å gå i rute til Kvitsjøen i sommarhalvåret og andre stader, som regel til Middelhavet, på vinteren. I 1931 kryssa «Vaga» Atlanteren til Canada og i 1932 segla skipet i fart på den amerikanske austkysten mellom Canada og USA, og stundom med turar til Karibia. I 1933 var skipet attende i fart i Europa og i februar dette året vart det overført direkte under Det Bergenske Dampskibsselskab. Skipet fortsette så i trampfart.
Kølabonn
Tettstaden Kolbotn i Oppegård kommune i Akershus har namnet etter ein kølabonn, slik det avspeglar seg i den lokale tradisjonelle uttalen av namnet.
MK «Kinsarvik»
MK «Kinsarvik»
MK «Kinsarvik» vart levert i juni 1930 frå Gravdal Skibsbyggeri & Trelastforretning i Sunde i Sunnhordland som motorkutter og bilførande lokalrutebåt «Kinsarvik» kom til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap i Bergen og kunne frakte fem personbilar på tvers føre overbygget. Ho vart nytta i «ferjerute» Norheimsund-Ringøy-Eidfjord.
I 1933 vart ho sett inn i «ferjeruta» Kyrping-Fjøra i Åkrafjorden, og avløyste der innleidde «Jøsenfjord» i den bilførande lokalruta Utåker-Skånevik-Kyrping-Fjøra. Skipet vart ombygd i 1940.
DS «Vaga»
Historie
I april 1937 fekk «Vaga» ei trosse i propellen i hamna i New York City då det var på veg til Walton i Nova Scotia i Canada. Skipet måtte slepast til tørrdokk for å få propellen ordna. I 1938 hadde skipet ein stor maskinreparasjon i New York.
MK «Kinsarvik»
MK «Kinsarvik»
2. november 1944 vart skipet rekvirert av Kriegsmarine og vart nytta under evakueringa av Finnmark. «Kinsarvik» hadde i tida ho var rekvirert fleire motorhavari og låg ein del på verkstad. 1. juni 1945 vart skipet levert attende med defekt maskin.
Skipet vart ombygd i 1949 og i 1951 vart ho sett i ferjeruta Ulvik-Brimnes. Sommaren 1953 vart ruta overteke av ferja «Folgefonn». I 1957 vart «Kinsarvik» sett inn i ferjeruta Ulvik-Brimnes att (etter at «Folgefonn» måtte flyttast til Sunnhordland). Dette var ikkje særleg populært blant dei reisande.
DS «Vaga»
Historie
27. januar 1940 segla «Vaga» i konvoi HN 9A frå Noreg til Storbritannia og kom attende månaden etter med konvoi ON 11. Det drog så attende til Storbritannia 16. februar 1940 med konvoi HN 12 og attende til Noreg 5. mars med konvoi ON 17A. Desse konvoiane gjekk alle bra, om ein ser bort frå at eit britisk eskorteskip forsvann og vart mest truleg torpedert, før det nådde fram til konvoi HN 12. «Vaga» var i Noreg 9. april 1940 då tyskarane invaderte Noreg.
I 1941 grunnstøytte «Vaga» på Sørlandet og fekk ein isskade. Skipet vart reparert i København.
MK «Kinsarvik»
MK «Langøysund»
«Kinsarvik» vart i 1959 selt til Olaus Langøen med fleire på Rongevær. Ho vert omdøypt «Langøysund» og ombygd til fraktefartøy. Skipet vart nytta i fraktfart. I 1968 vart ho selt til P/r Gunnar & Atle Langøy på Rongevær og nytta i fraktfart. 15. januar 1973 grunnstøytte skipet i Alverstraumen i ballast og fekk store skadar. Skipet vart aldri reparert og vart i 1975 sletta frå norsk skipsregister som kondemndert.
DS «Vaga»
Historie
13. januar 1945 var «Vaga» på veg til København i ballast i lag med det tyske handelsfartøyet «Karl Arp». Det var ingen eksortefartøy med dei. Skipet vart angripen av britiske fly sju nautiske mil frå Homborsund fyr, trass i at det var midt på natta. Flya hadde på denne tida fått moderne peileutstyr som gjorde at dei klarte å få auge på skipet. Ved hjelp av lysbomber som gjorde det lys som dagen, vart «Vaga» søkkt. I følgje Minnehallen i Stavern vart skipet råka av lufttorpedoar, medan ei anna kjelde oppgjev at skipet vart råka av to bomber nær maskinrommet. Fem av det norske mannskapet ombord mista livet, i tillegg til to tyske antiluftskytspersonell.
MK «Kinsarvik»
Kjelder
''
Tiltaleform
Tiltaleform er ord og vendingar ein brukar for å retta seg til og snakka med personar. Dette kan vera ulike personlege pronomen, titlar og frasar. Tiltaleformer kan brukast til å uttrykka ulike grader av nærleik, respekt og rang mellom personar.
DS «Vaga»
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 1 615 brt, 944 nrt og lasteevna var 2 350 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 3 138 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av Laxevaag Maskin & Jernskibsbyggeri i Bergen. Oppgjeven yting var 600 iHk (indikerte hestekrefter) og 164 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 9 knop.
I 1930 fekk skipet sett inn straumlineror. I 1939 vart det sett inn ny radio og peileapparat.
Bjørnar Olsen
Bjørnar Julius Olsen er ein norsk arkeolog.
Olsen tok magistergrad i arkeologi ved Universitetet i Tromsø i 1984. Han var så gjesteforsker ved University of Cambridge 1985-86, førsteamanuensis ved Universitetet i Tromsø frå 1988, fekk professorkompetanse i 1991, og vart professor i arkeologi ved UiT frå 1994. Han har deretter vore gjesteforskar ved University College London i 1997-98, og ved Stanford University i 2003, 2007-08 og 2013.
Han er i redaksjonen til ei rekkje arkeologiske tidsskrift, og har delteke i fleire sentrale akademiske komitear, mellom dei fagkomiteen for humaniora ved Noregs forskingsråd.
Olsen er spesialist i teoretisk arkeologi, materielle kulturstudiar og nordskandinavisk arkeologi, og har blant anna markert seg sterkt innanfor samisk arkeologi og samtidsarkeologi.
Maoripetrell
Maoripetrell (Pterodroma pycrofti) er ein pelagisk fugl, ein medlem av slekta Pterodroma-petrellar, og ein av dei minste petrellane. Som hekkefugl er han endemisk for New Zealand. Han er ein flyttfugl som migrerer til sentrale og nordaustlege Stillehavet.
Fuglen er 26 til 28 centimeter i kroppslengd, og han veg ca. 160 gram. I hovudtrekk er denne arten kvit på undersida med lys grå overside. Utsjånaden er elles mykje lik flaggermuspetrell, men sistnemnde er lysare. Også maoripetrellar viser ein mørk markert 'M' på oversida i flukt, og undersida av vengknoken har berre ei kort svart linje i retning kroppsida.
Hekkekoloniane ligg på 12 små øyar på austkysten av New Zealand, dei største koloniane ligg på tre øyar: Red Mercury Island, Chickens Island og Double Island. Frå mai månad migrerer maoripetrellane nordover i Stillehavet. Dei er attende i hekkeområdet i september. Rugetida for det eine kvite egget er ca. 47 dagar og ungen er flygedyktig etter ca. 80 dagar, frå midten av mars til midten av april.
Føda til maoripetrellar er ikkje kjent.
Populasjonen er estimert til totalt 30 000-40 000 individ (2012) og aukande.
Hienderstock
Hienderstock er eit fjell i Bern-Alpane. Det ligg i kantonen Bern og har ei høgd på 3307 meter over havet. Fjellet ligg like nord for isbreane Lauteraargletscher og Unteraargletscher.
Olav Nergård
Olav Peter Nergård var ein gardbrukar, skogeigar og stortingsmann frå Åmot i Hedmark. Nergård var medlem av partiet Venstre.
Nergård var son til ein gardbrukar. Før han sjølv vart gardbrukar gjekk han på skule, og vart student i 1881. I tillegg til gardsbruket var han stor skogeigar. Nergård var ordførar i Åmot periodane 1898-98 og 1902-04, og formann i skulestyret 1890-97 og 1907-??. Dessutan var han forlikskommissær. Han var styremedlem i Glommens skogeierforening frå 1898, av Det norske skogselskap frå 1905 og Kristiania tømmerdireksjon frå 1907. I 1906 fekk han plass i den departementale skogkonsesjonskomiteen. Nergård tok i 1913 initiativet til skipinga av Norges Skogeierforbund. Nergård møtte første gongen på Stortinget frå den 10. november 1900 i staden for Wollert Konow (H), i eigenskap av 1. varamann frå Hedmark. Perioden 1903-06 møtte han fast på tinget, som 3. representant frå same amtet. I 1900-01 var han medlem av tollkomiteen, 1901-03 av budsjettkomiteen og 1903-06 av jarnbanekomiteen. Han var i 1906 mellom dei representantane som deltok i Stortinget sin deputasjon til kongekroninga i Trondheim.
Randistuggu
Randistuggu er ein tømmerbygning som inngår i samlingane til Rennebu bygdemuseum. Huset ligg ved fylkesveg 510 på Gunnes i Rennebu og er eit av landets minste bustadshus. Innearealet er på knappe 5,8 kvadratmeter.
Byggeåret er ikkje kjend, men det er i alle høve før 1894. Stova har namn etter syerska Randi (1839-1906) som hadde den ørvesle stova som heimen sin i store delar av livet.
Arsi Harju
Arsi Ilari Harju er ein finsk tidlegare friidrettsutøvar frå Kurikka. Han vart olympisk meister i kulestøyt i 2000 og tok VM-bronsen i same øvinga året etter.
Aktiv
Harju tok bronsemedaljen i kulestøyt under den finske friidrettsmeisterskapen i Lapua i 1995. Året etter vart det gullmedalje i den nasjonale meisterskapen, vinnarstøyten målte akkurat like langt som bronsestøyten året før; 19,46 meter. I 1997 kompletterte han premiesamlinga med ein nasjonal sølvmedalje, slått av sin sterkaste nasjonale konkurrent, Mika Halvari.
Harju fekk si fyrste internasjonale medalje i ein seniormeisterskap under innandørs-EM 1998 i Valencia, då han tok bronse med ein støyt på 20,53 m. I den finske meisterskapen i Tammerfors i byrjinga av august 1998 imponerte han stort med 21,04 m, ny personleg rekord. Men under EM i friidrett 1998 stoppa Harju på 19,54 m og niandeplass.
I 2001 tok Harju bronse i VM. Deretter vart det fjerdeplass under EM 2002. Med 20,21 m vart han nummer to i den finske meisterskapen i 2005, slått av Ville Tiisanoja med 21 cm.
Aase Lionæs
Aase Wind Lionæs var ein norsk økonom og mangeårig stortingsrepresentant for Arbeidarpartiet. Gjennom 31 år var ho medlem av Nobelkomiteen, der ho siste tiåret var leiar.
Bakgrunn
Lionæs var dotter av ein bokhandlar i Oslo. Ho fullførte økonomisk utdanning i 1930, sidan hadde ho eit studieår på London School of Economics. Lionæs underviste i økonomi på vaksenopplæringskurs i Oslo, heilt til ho vart vald inn på Stortinget i 1953.
Politisk karriere
Periodane 1934-37 og 1945-47 var Lionæs medlem av Oslo bystyre. Ho var ein leiande likestillingspolitikar i Arbeidarpartiet, mellom anna som formann for kvinnesekretariatet i partiet frå 1945 til 1953 og redaktør i Arbeiderkvinnen.
Lionæs var stortingsrepresentant frå 1954 til 1977, fyrste perioden som fast møtande vararepresentant. På Stortinget arbeidde ho mellom anna for liberalisering av abortlova, og ho fremja forslag om at kvinnelege prestar skulle verte tillate i statskyrkja. Ho var den fyrste kvinna som var medlem i Finanskomiteen og leiar i same, og ho var den fyrste kvinna i Stortinget sin presidentskap.
Andre verv
Lionæs var ho formann Redd Barna frå 1948 til 1951. Ho var òg medlem av Nobelkomiteen frå 1. januar 1948 til 31. desember 1978. Ho var leiar av komiteen 1968–78. Som leiar var ho ein pådrivar for å tildele Nobels fredspris til Henry Kissinger og Le Duc Tho i 1973, noko som sprengde komiteen då to av dei fem komitemedlemene trekte seg i protest. Også då Menachem Begin og Anwar Sadat fekk prisen i 1978, hennar siste år i komiteen, skal ho ha spela ei viktig rolle for utfallet.
Lionæs var frå 1972 til 1976 formann i hovudstyret for Folketrygdfondet. Ho var òg den fyrste leiaren av Den Norske Helsingforskomitéen. Ho var med på å grunnlegge Venner av Israel i Norsk Arbeidarrørsle (VINA).
Elling Rønes
Elling Rønes var ein norsk langrennsløpar og gardbrukar frå Trysil, som i tida 1906-16 vann femmila i Holmenkollen fire gongar. I 1911 vann han sitt einaste NM-gull på ski. Han var etter tur medlem av idrettslaga Trysil Turn & IF (Trysilgutten) og Nordre Trysil Idrettslag.
Aktiv
Rønes vann 50 km i Holmenkollen i 1906, 1907 (40 km), 1908 og i 1916. Berre Thorleif Haug med sine seks sigrar og Lauritz Bergendahl har fleire, men ingen annan har vunne med ti år mellom første og siste siger. Rønes kom elles to gongar på andreplassen, i 1914 og 1917, og deltok på si siste femmil i Holmenkollen i 1934, 52 år gammal.
Rønes vart norsk meister i 30 km langrenn i 1911.
I 1947 vart Rønes tildelt Holmenkollmedaljen for sine bragder i Holmenkollen.
Sulz am Neckar
Sulz am Neckar er ein by og ein kommune sørvest i forbundslandet Baden-Württemberg i Tyskland. Kommunen omfattar 87,6 km² og hyser kringom 12 700 ibuarar. Byen ligg 443 meter over havet, mellom Schwarzwald i vest og Schwabisk Alb i aust.
Sverdkolibri
Sverdkolibri (Ensifera ensifera) er ein neotropisk kolibriart frå Andes-regionane i Sør-Amerika frå Venezuela til Bolivia. Det uvanleg lange nebbet er karakteristisk for arten, han er den einaste fuglearten som har eit nebb som er lengre enn resten av kroppen, når ein ser bort frå halefjørene. Han bruker nebbet til å drikke nektar frå blomstrar med lange kronerøyr og har utvikla seg saman med arten Passiflora mixta. Medan dei fleste kolibriar steller fjørene med nebba, bruker sverdkolibrien føtene til å klø og pusse fjørene ettersom nebbet er for langt.
Sverdkolibrien lever av nektar, spesielt frå Passiflora mixta og andre pasjonsblomstrar. Han jagar også insekt i flukt. Arten har hekketid frå februar til mars og hoene byggjer koppforma reir av mose. Sverdkolibrien er oppført i kategorien livskraftig (LC) på IUCN sin raudliste, men er truga av klimaendringar og avskoging.
Taksonomi og systematikk
Sverdkolibrien vart først skildra som Ornismya ensifera av Auguste Boissonneau i 1839 på grunnlag av prøver frå Santa Fé, Bogotá, Colombia. Han vart flytta til slekta Ensifera i 1843 av René Lesson. Det generiske og spesifikke namnet ensifera er avleidd frå dei latinske orda einis (sverd) og ferre (å bere) og betyr sverdførar, og refererer til det lange nebbet til arten.
Sverdkolibrien er den einaste arten i slekta Ensifera. Arten blir no rekna som monotypisk.
Skildring
Sverdkolibri er blant dei største artane i kolibrifamilien. Vaksne er 13–14 centimeter, i tillegg kjem nebbet. Kroppsvekta er 10–15 gram, hannane er i gjennomsnitt er litt større enn hoer. Det mest karakteristiske trekk ved arten er den enorme nebbet, som er 8–12 cm langt. Nebbet er den største av nokon kolibri og den største med omsyn til kroppslengd for alle fuglar.
Sverdkolibrien viser kjønnsdimorfisme. Hannane har kortare nebb, men lengre venger og haler enn hoene. Hannane har bronsegrøn overside med koparaktige bronsefarga hovud, ein diskret kvit flekk bak auget, mørke strupar, metallisk grøn underside, ein mørkegrå buk og ein klaffa svartaktig bronsegrøn hale. Nokre hannar har kvitt på strupen og halsen. Hoene har liknande overside, men har kvit underside og gråaktige strupar, og buken er flekkete grøn. Halen er mindre djupt gaffelforma og kanta gråkvit. Juvenile liknar på hoer.
Sverdkolibrien er den einaste kjende fuglen med eit nebb som er lengre enn resten av kroppen, unntatt halen. Det er svart, tungt og litt oppovervendt. Det ekstremt lange nebbet hjelper arten med tilgjenge til nektar frå blomstrar med lange kronrøyr som er utilgjengelege for andre artar.
Sverdkolibrien lagar ei låg, guttural, lett trille trrr.
Habitat og utbreiingsområde
Sverdkolibrien finst i Andes frå det vestlege Venezuela gjennom Colombia, Ecuador og Peru til Bolivia. Han lever i fuktig og våt fjellskog, skogkantar, buskar, hagar og páramo-flekker i høgder på 1700–3500 moh., men er mest vanleg i høgder på 2400–3100 meter. Arten er generelt ikkje-trekkjande, men viser lokale rørsler i Colombia og nordvest i Venezuela, der han bevegar seg til høgare høgder i den tidlege våte årstida og returnerer til lågare høgder i den tørre årstida.
Utbreiinga til sverdkolibrien korrelerer med utbreiinga av artar av underslekta Tacsonia i slekta Passiflora, på grunn av det høgt spesialiserte nebbet og krav til føde.
Kosthald og beiting
Sverdkolibrien er spesialisert på nektarføde hovudsakleg av blomstrar med lange kronerøyr. I tillegg til artar av familien pasjonsblomstrar, inkluderer det plantar frå ei rekkje slekter medrekna søtvierslekta. Han sonderer blomstrar nedanfrå medan han tar føda, og vitjar ei fast rekkje av blomster i ei regelmessig, konsistent rekkjefølgje. Han jaktar også etter insekt og fangar flygande insekt ved å halde nebbet opent.
Kvile og fjørstell
Sverdkolibrien sit med nebbet vinkla oppover for å redusere belastninga forårsaka av det tunge nebbet og forbetre balansen. Det enorme nebbet tvingar også sverdkolibrien til å bruke føtene til å stelle fjørene, sjølv om dette tek lengre tid enn dei tradisjonelle nebbmetodar. Fjørstell er viktig for å fjerne ektoparasitter og spreie olje over fjørene.
Reproduksjon
Hekkinga skjer frå februar til mars. Reira er skålforma og laga av mose, og blir vanlegvis festet i rotfibre høgt over bakken.
Samevolusjon med Passiflora mixta
Sverdkolibrien viser ekstrem samevolusjon med pasjonsblomsteren Passiflora mixta. Dei to artane utvikla seg saman under den tidlege strålinga av underslekta Tacsonia, fordi arten berre pollinerer P. mixta. Plasseringa av pollenknappane og arret til blomsteren, saman med lengda på kronrøyret, gjer den til ei utilgjengeleg matkjelde for nesten alle artar bortsett frå sverdkolibrien. Dette gjensidige forholdet lèt P. mixta avhengig av sverdkolibrien for pollinering, medan fuglen får ei matkjelde av høg kvalitet. For å få nektar, vil kolibrien stikke den lange nebbet sin ned i røyret til krona (begge er nesten nøyaktig like lange), drikke og deretter trekkje seg tilbake og sveve i nokre sekund før ho gjentek prosessen. Andre artar, til dømes insekt, kan ha tilgang til nektaren til blomsteren, men gjer det ved å punktere basen og suge gjennom eit hol i staden for kronrøyret. Ytterlegare bevis på samevolusjon er at begge artane også lever i same territorium langs Andesfjella. Viss populasjonane av sverdkolibri skulle minke, ville det mest sannsynleg vere ein negativ innverknad på mengda av P. mixta-blomster på grunn av den ekstreme samevolusjonen.
Status og vern
Sverdkolibrien er oppført som livskraftig (LC) av Verdas naturvernunion (IUCN) på raudlista på grunn av vid utbreiing, mangel på stor befolkningsnedgang og mangel på store trugsmål. Det finst ikkje estimat for storleiken på populasjonen, på grunn av det vide utbreiinga av førekomstar og uvanlege observasjonar. Han har tilpassa seg menneskeskapte habitat i nokre område og er også kjent for å finnast i fleire verneområde. Klimaendringar og avskoging er dei to mest sannsynlege trugsmåla mot sverdkolibrien, då dei kan føre til tap av habitat og ein reduksjon i matkjelder, spesielt for Passiflora mixta.
I kunst og media
BBC sin dokumentarserie Planet Earth II syner eit opptak av sverdkolibrien som flyg gjennom skogen i episoden «jungelen».
Fylkesveg 123 i Buskerud
Fylkesveg 123 i Buskerud går mellom Hagen og Tøddøl bru i Nore og Uvdal kommune. Vegen er 6,4 km lang.
Cecilia Bartoli
Cecilia Bartoli er ein italiensk opera- og konsertsongar (koloratur-mezzosopran) som er rekna som den kommersielt mest framgangsrike i vår tid.
Stemma hennes har ein mørk, fyldig klangfarge og ho er allsidig nok til å kunna spille både sopran- og mezzoroller; iblant vert rekna ho som ein sopran med ein låg tessitura. Sceneopptredane hennar er karakterisert av ein temperamentsfull og naturleg utstråling.
Det har lukkast Cecilia Bartoli å trekkja gløymde komponistar fram i lyset og gjera ukjende operaer levande for publikum. Ho har eit stort repertoar som blant anna omfattar verk av Wolfgang Amadeus Mozart, Gioacchino Rossini, Gluck, Vivaldi, Paisiello, Bellini, Donizetti og Salieri såvel som gløymde operaer av Haydn, Händel, Halévy og mange andre.
Oppvekst og utdanning
Bartoli blei fødd i Roma. Begge foreldra hennar − Angelo Bartoli og Silvana Bazzoni − var operasongarar. Av omsyn til borna gav mora opp ein lovande solokarriere som sopran, men heldt fram i Romas operakor.
Mora forstod tidleg at Cecilia hadde eit uvanleg talent og freista å få henne til å satsa på songen. Første gongen Bartoli stod på ei operascene var som åtteåring, då ho opptredde som gjetargutt i Tosca. I barneåra ville Cecilia likevel heller bli turistguide eller flamencodansar. Då dottera var seksten år gammal lyktast den mora å overtala ho til å læra song av henne. Silvana Bazzoni blei verande den einaste songlæraren hennar, også Cecilia studerte ved Conservatorio di Santa Cecilia i Roma, som ho byrja ved då ho var sytten år gammal.
Tidleg karriere
Nitten år gammal deltok Bartoli i eit talentshow på italiensk tv. Sjølv om ho blei nummer to, vekte ho stor merksemd.
Til skilnad frå dei fleste operasongarar var Bartoli kjend allereie i tjueåra, noko som er uvanleg i eit yrke der ein ikkje modnar før i trettiåra. Ho hadde operadebuten sin som profesjonell i 1987 på Arena di Verona. Året etter fekk ho ei rolle som Rosina i Barbereren i Sevilla av Rossini ved operaen i Köln, ved Schwetzinger Festspiele og ved operaen i Zürich til begeistra kritikk. Snart inviterte Herbert von Karajan ho til å synga ved Festspela i Salzburg, og ho arbeidde med Karajan i Bach si Messe i h-moll. På denne tida fekk ho òg merksemd frå Daniel Barenboim då han såg henne opptre ved fransk fjernsyn si minnetilstelling for Maria Callas. I samarbeid med Barenboim og Nikolaus Harnoncourt konsentrerte Bartoli seg no om mozartroller som Zerlina i Don Giovanni og Dorabella i Così fan tutte; deretter utvikla det internasjonale ryet hennar seg raskt.
I 1990 debuterte ho ved Opéra Bastille, som Cherubino i Le nozze di Figaro av Mozart og ved Hamburgische Staatsoper som Idamantes i Idomeneo av same komponist. Året etter opptredde ho ved La Scala som Isolier i Le comte Ory, ei rolle som styrka ryet hennar som ein dei leiande rossinisongarane i verda.
Ho debuterte ved Metropolitan Opera i 1991, som Despina i Così fan tutte og song året etter og på same stad tittelrollen i La Cenerentola av Rossini.
Nyare karriere
Nyare roller av Bartoli er mellom anna Fiorilla i Il turco in Italia av Rossini ved Covent Garden, Cleopatra i Giulio Cesare av Händel under Marc Minkowski, Semele under William Christie i Zürich og Clari i Halévy sin opera av same namn under Adam Fischer i Zürich. 2007/08 arbeidde Cecilia Bartoli med eit prosjekt om den første internasjonale operastjerna, mezzosopranen Maria Malibran (1808-1836). I 2009 tok ho for seg prosjektet Sacrificium som hadde historia og lidingane til katstratsongarane som tema, og spelte inn ariar som var skrivne for kastratar. I juni 2010 song ho for første gong tittelpartiet i Norma av Bellini konsertant, med dirigenten Thomas Hengelbrock i Konzerthaus Dortmund.
Frå 2012 blei ho leiar for Salzburger Pfingstfestspiele.
Som utøvande kunstnar
Cecilia Bartoli snakkar engelsk, fransk, spansk og tysk, men syng helst på morsmålet italiensk, sidan språkkjensla er sikrast då. Om seg sjølv seier ho at ho alltid streber etter å vidareutvikla seg, utvida repertoaret og sjå det frå nye perspektiv. Det er viktig for henne å finna fram til røtene og finna noko nytt å oppdaga.
Cecilia Bartoli har oppdaga mange originalpartitur av gløymde komponistar og operaer, og fastslått at diverse ariar gjennom tidene er blitt tilpassa preferansane til songarar – og syng dei deretter slik originalpartituret føreset (eit døme er Norma). Vidare bryr ho seg om autentisitet ved å arbeida med orkester som spelar historiske instrument, som Concentus Musicus Wien, Il Giardino Armonico, Orchestra La Scintilla og andre. Dette passar òg stemma hennar, som kritikarar har kalla «liten» – sidan orkestera i tidlege epokar hadde færre instrument enn det som er vanleg i dag.
Bartoli sin koloraturteknikk vart til å byrja med kritisert for å vera for luftig, men etterkvart har ho opparbeidd eit tempo og ein nærleik som ingen annan, og ho er i stand til å veksla mellom høge og låge parti utan å mista klang og kjernen i stemma.
Cecilia Bartoli syng regelmessig ved dei største konsertsalane og operahusa. Den noverande stamscena er Opernhaus Zürich.
Elon Moreh
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
This Gig Almost Got Me Killed
This Gig Almost Got Me Killed er debutalbumet til Ovidiu Cernăuțeanu. Det vart utgjeve hausten 2009 og utgjeve på nytt i 2010.
Conical Rock
Conical Rock er ein holme som ligg i den austlege delen av Morton Strait, 3,5 km sør for sørvestenden av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane. Han vart namngjeven av Discovery Investigations med RRS «Discovery II», som kartla området i 1930–31.
Davis Saddle
Davis Saddle er eit isdekt skard like aust for Mitchell Peak på Guest Peninsula, langs kysten av Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–65, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Clinton S. Davis i US Navy, båtsmannsmatt på USS «Glacier» langs denne kysten, 1961–62.