cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jesus
Kronologi
Evangelia legg fram fleire leietrådar når det gjeld Jesu fødselsår. knyter Jesu fødsel med regjeringa til Herodes den store, som døydde rundt 4 f.Kr., og nemner at Herodes sat på trona kort tid før Jesu fødsel, sjølv om dette evangeliet òg knyter fødselen hans med folketeljinga til  Kvirinius som gjekk føre seg ti år seinare. hevdar at Jesus var «omkring tretti år gamal» ved byrjinga av gjerninga si, som ifølgje følgde etter gjerninga til døyparen Johannes, som er nemnd på nytt i  som å ha starta i det femtande året av regjeringa til Tiberius (28 eller 29 e.Kr.). Ved å samanstilla evangelieforteljingane med historisk data og eit utval andre metodar kjem dei fleste forskarane fram til ein fødselsdato mellom 6 og 4 e.Kr. for Jesus, sjølv om nokre føreslår estimat som ligg i eitt breiare spenn.
Året til Jesu forkynnargjerning har vorte rekna ut ved fleire ulike tilnærmingar. Ein av desse bruker tilvisinga i, og tidspunktet til regjeringa Tiberius, som er godt kjend, til å framstilla eit tidspunkt rundt 28–29 e.Kr. for starten av Jesu forkynnargjerning. Ei anne tilnærming bruker utsegna om tempelet i, som hevdar at tempelet i Jerusalem var i sitt 46. år under konstruksjon ved starten av Jesu prestegjerning, saman med utsegna til historikaren Josefus om at tempelgjenoppbygginga vart sett i verk av Herodes den store i det 18. år av regjeringa si, for å estimera et tidspunkt rundt 27–29 e.Kr. Ein annan metode bruker tidspunktet til døden til døyparen Johannes og ekteskapet mellom Herodes Antipas og Herodias, basert på nedteikningane til Josefus, og samanstiller det med og. Gjeve at dei fleste historikarane daterer ekteskapet mellom Herodes og Herodias til tida rundt 28–35 e.Kr., gjev dette eit tidspunkt rundt 28–29 e.Kr.
Historisiteten av hendinga
Forskarar har danna ein avgrensa konsensus om grunneiningane i Jesu liv.
Familie
Ifølgje Theissen og Merz, er det vanleg for usedvanlege karismatiske leiarar, som Jesus, å koma i konflikt med sine ordinære familiar. I Markusevangeliet kjem Jesu familie til han, i frykt av at han har mist forstanden (Mark 3,20–34), og denne forteljinga er truleg historisk av di dei tidlege kristne ikkje ville ha funne henne opp. Etter Jesu død gjekk mange av familiemedlemmene hans inn i den kristne rørsla. Jesu bror Jakob vart leiar for kyrkja i Jerusalem.
Sanders seier at Jesu slektslinjer ikkje er baserte på historisk informasjon men på ønsket til forfattarane om å visa at Jesus var den universelle jødiske frelsaren. Uansett så avløyste doktrinen om Jesu jomfrufødsel den tidlegare tradisjonen om at han stamma frå David gjennom Jesus, så fort han var vorten etablert. Lukasevangeliet fortel at Jesus var blodsslektning av døyparen Johannes, men forskarar reknar generelt denne koplinga som ei oppfinning.
Dåp
Dei fleste moderne forskarar reknar Jesu dåp som eit definitivt historisk faktum, saman med krossfestinga hans. Teologen James D. G. Dunn slår fast at «dei krev nærast universell aksept» og «rangerer så høgt på 'nesten umogeleg å tvila på eller nekta for'-skalaen av historiske faktum» at dei ofte utgjer startpunkta for studien om den historiske Jesus. Forskarar nemner blygskapskriteriet, og seier med dette at dei tidlegkristne ikkje ville ha funne opp ein dåp som kunne tyda på at Jesus utførte synder og ønskte tilgjeving. Ifølgje Theissen og Merz var Jesus inspirert av døyparen Johannes, og tok over fleire delar av læra si frå han.
Gjerning i Galilea
Dei fleste forskarane held fast ved at Jesus budde i Galilea og Judea, og ikkje preika eller studerte andre stader. Dei er samde i at Jesus strei med jødiske styresmakter om temaet Gud, utførte nokre lækingar, lærte i likningar, og samla følgjarar. Jesu jødiske kritikarar rekna prestegjerninga hans som skandaløs av di han feira med syndarar, fraterniserte med kvinner, og tillét følgjarane sine å plukka aks på sabbaten. Ifølgje Sanders er det ikkje sannsynleg at usemjene rundt tolkinga av Moseloven og Sabbaten ville føra til at jødiske styresmakter ville sjå Jesus drepen.
Ifølgje Ehrman lærte Jesus at det komande riket var det rette fokuset for alle, og ikkje noko i dette livet. Han lærte andre om jødisk lov, søkte den sanne meininga bak lova, nokre gonger i opposisjon til andre tradisjonar. Jesus plasserte kjærleik i sentrum av Lova, og at å følgja Lova var noko apokalyptisk sjølvsagt. Den etiske læra hans gav rop om tilgjeving, ikkje å dømma andre, å elska dine fiendar og visa omtanke for dei fattige. Funk og Hoover tilføydde at typisk Jesus var paradoksale eller overraskande vendingar, som å råda ein som å hadde vorten slått på kinnet om å venda det andre kinnet til for også å verta slått (Luke 6:29).
Evangelia framstiller Jesu lære i veldefinerte økter, som bergpreika i Matteusevangeliet, eller den parallelle slettepreika til Lukas. Ifølgje Gerd Theissen og Annette Merz inneheld desse læreøktene ekte lære frå Jesus, men at omgjevnadene vart funne opp av dei respektive evangelistane for å gje ei ramme til læra, som opphavleg hadde vorte skriven ned utan kontekst. Sjølv om Jesu mirakel passar inn i den sosiale konteksten til antikken definerte han dei annleis. For det første tilføydde han dei til trua til dei lækja; for det andre knytte han dei til ein endetidsprofeti.
Jesus valde ut tolv disiplar (dei «tolv»), tydelegvis som ein apokalyptisk bodskap. Alle tre synoptiske evangelium nemner dei tolv, sjølv om namna på lista i Lukasevangeliet varierer med dei i Markus- og Matteusevangeliet, noko som tyder på at dei kristne ikkje var visse på kven alle disiplane var. Dei tolv disiplane kan ha representert dei tolv opphavlege israelske stammene, som skulle stå opp att så snart Guds styre vart innført. Disiplane var påstått meint å vera leiarane for stammene i det kommande Riket (Matthew 19:28, Luke 22:30). Ifølgje Bart Ehrman var Jesu løfte om at dei tolv ville regjera historisk, av di dei tolv inkluderte Judas Iskariot. Etter synet til Ehrman ville ingen kristne ha funne opp ei utsegn frå Jesus der han lova leiarskap til disippelen som sveik han. I Markusevangeliet spelar disiplane knapt noka rolle utanom ei negativ rolle. Sjølv om andre ofte svarer Jesus med fullstendig tru er disiplane hans forbløffa og tvilande. Dei tener ei rolle som eit motstykke til Jesus og andre skikkelsar. Feilane til disiplane er truleg overdrivne i Markusevangeliet, og disiplane gjer ein betre figur i Matteus- og Lukasevangeliet.
Sanders seier at Jesu misjon ikkje var om anger, sjølv om han anerkjenner at dette synspunktet er upopulært. Han argumenterer for at anger opptrer som eit stort tema berre i Lukasevangeliet, at anger var bodskapen til døyparen Johannes, og at Jesu gjerning ikkje ville ha vore skandaløs om syndarane han åt med hadde vore omvende. Ifølgje Theissen og Merz lærte Jesus om at Gud generøst gav folk ein sjanse til å venda om.
Rolle
Jesus lærte om at ein apokalyptisk skikkelse, Menneskesonen, snart ville koma i skyene med stor makt og herlegdom for å samla dei utvalde (Mark 13:24–27, Matthew 24:29–31, Luke 21:25–28). Han refererte til seg sjølv som ein «menneskeson» i den kvardagslege tydinga «person», men forskarar veit ikkje om han òg meinte seg sjølv då han viste til den himmelske «Menneskesonen». Apostelen Paulus og andre tidlegkristne tolka Menneskesonen som den atteroppstandne Jesus.
Tittelen Kristus, eller Messias, tyder på at Jesu følgjarar rekna han som den salva etterfølgjaren til kong David, som nokre jødar venta skulle redda Israel. Evangeliane refererer til han som ikkje berre ein Messias, men i den bundne forma som sjølve «Messias-en», eller tilsvarande «Kristus». I tidleg jødedom er ikkje denne bundne forma av tittelen å spora opp, men berre frasar som «hans Messias». Tradisjonen er tvitydig nok til å gje rom for debatt om Jesus definerte den eskatologiske rolla si som Messias. Den jødiske messianske tradisjonen omfatta mange ulike former, der nokre fokuserte på ein messiasskikkelse og nokre ikkje. Basert på den kristne tradisjonen fremjar Gerd Theissen hypotesen at Jesus såg seg sjølv i messianske forstand men ikkje gjorde krav på tittelen «Messias». Bart Ehrman argumenterer for at Jesus ikkje såg på seg sjølv som Messias, likevel i den forstand at han ville vera konge i den nye politiske orden Gud ville bringa fram, og ikkje i den forstand som folk flest i dag knyter til omgrepet.
Påska og krossfestinga i Jerusalem
Evangelia fortel at Jesus var sviken til styresmaktene av ein disippel, og mange forskarar reknar denne forteljinga som svært truverdig. Han vart avretta på befal av Pontius Pilatus, den romerske prefekten i Judea. Pilatus rekna truleg Jesu tilvising til Guds rike som ein trugsel til romersk autoritet og samarbeidde med tempeleliten for å få Jesus avretta. Sadukeiske overprestar frå tempelet fekk truleg Jesus avretta av politiske årsaker heller enn på grunn av læra hans. Dei kan ha sett på han som ein trugsel til stabiliteten, særleg etter han skapte uro ved tempelet. Andre faktorar, som Jesu sigersrike inntog til Jerusalem kan ha bidrage til denne avgjerda. Dei fleste forskarane reknar Jesu krossfesting som fakta, av di tidlegkristne ikkje ville ha funne opp den smertefulle døden til leiaren sin.
Etter krossfestinga
Etter Jesu død fortalde følgjarane hans at han steig opp att frå dei daude, sjølv om dei eksakte detaljane av opplevingane deira er uvisse. Nokre av dei som hevda å ha sett Jesu oppstode døydde seinare for trua, noko som tyder på at trua deira truleg var oppriktig. Ifølgje Sanders motstrid evangelieforteljingane kvarandre, noko som ifølgje han tyder på ein konkurranse om å ha hevda å ha sett han først i staden for å tyda på bevisst bedrageri. På den andre sida føreslår L. Michael White at inkonsekvensen i evangelia speglar usemje i agendaen til dei ukjende forfattarane deira. Jesu følgjarar danna eit samfunn i vente av atterkoma og etableringa av riket hans.
Portrettering av Jesus
Moderne forsking på den historiske Jesus har ikkje ført til eit sameint bilete av den historiske skikkelsen, delvis grunna variasjonen av akademiske tradisjonar representert ved forskarane. Gjeve at det er knapt med historiske kjelder er det generelt sett vanskeleg for nokon forskar å teikna ei portrettering av Jesus som kan reknast som historisk truverdig utanom grunneiningane i livet hans. Portretteringar av Jesus kreert i denne søkinga sprikar ofte frå kvarandre, og frå biletet framstilt i evangelia.
Jesus er sett på som grunnleggjaren av, i orda til Sanders, «ei fornyingsrørsle innan jødedommen.» Eit av kriteria brukte for å skilja historiske fakta i den «tredje søkinga» etter den historiske Jesus er truverdskriteriet, relativt til Jesu jødiske kontekst og til innverknaden hans på kristendommen. Ei usemje i samtidig forsking er om Jesus var apokalyptisk. Dei fleste forskarane konkluderer med at han var ein apokalyptisk predikant, som døyparen Johannes og apostelen Paulus. I kontrast fremjar nokre framståande nordamerikanske forskarar, som Burton Mack og John Dominic Crossan, ein ikkje-eskatologisk Jesus, ein som er meir ein kynisk vismann enn ein apokalyptisk predikant. I tillegg til å portrettera Jesus som ein apokalyptisk profet, ein karismatisk lækjar eller ein kynisk filosof, portretterer nokre forskarar han som den sanne Messias eller ein egalitær profet for sosial endring. Attributtane skildra i portretteringane overlappar derimot i mellom, og forskarar som er usamde i nokre attributtar kan vera samde i andre.
Sidan 1700-talet har forskarar iblant lagt fram at Jesus var ein politisk nasjonalmessias, men provet for dette portrettet er ubetydeleg. Likeeins er framlegget om at Jesus var ein selot ikkje i tråd med det tidlegaste laget av den synoptiske tradisjonen.
Språk, etnisitet og utsjånad
Moderne forskarar er samde i at Jesus var ein jøde av Palestina i det første hundreåret. Ioudaios på nytestamentleg gresk er eit omgrep som i den samtidige konteksten kunne referera til religionen (jødedom), etnisiteten (av Judea), eller begge. I ein omtale av tilstanden til moderne forsking skriv Amy-Jill Levine at heile spørsmålet om etnisitet er «full av vanskar», og at «utanom å anerkjenna at 'Jesus var jødisk' tek forskinga sjeldan for seg kva 'jødisk' inneber».
Det nye testamentet gjev ingen skildringar av Jesu fysiske måte å vera på før dauden hans – det er generelt likegyldig til etnisk utsjånad og refererer ikkje til trekka til nemnde personar. Jesus såg truleg ut som ein typisk jøde for si tid og ville ifølgje nokre forskarar hatt ein senete utsjånad på grunn av den asketiske og omreisande livsstilen sin.
Kristusmyteteorien
Kristusmyteteorien er ein hypotese om at Jesus frå Nasaret aldri fanst; eller, dersom han gjorde det, hadde han nærmast ingenting å gjera med grunnlegginga av kristendommen og evangelieforteljingane. Forteljingar om Jesu fødsel, attåt andre viktige hendingar, har så mange mytiske element at nokre forskarar har foreslått at Jesus sjølv var ein myte. Bruno Bauer (1809–1882) lærte om at det første evangeliet var eit litteraturverk som skapte historie i staden for å skildra henne. Ifølgje Albert Kalthoff (1850–1906) skapte ei folkerørsle Jesus i møte med jødiske messianske forventingar. Arthur Drews (1865–1935) såg Jesus som den konkrete forma av ein myte som fanst før kristendommen. Trass argument lagde fram av forfattarar som tviler på eksistensen av ein historisk Jesus held ein sterk konsensus fram i historisk-kritisk bibelforsking at ein historisk Jesus levde i området og den nemnde tida.
Syn på Jesus
Sett bort frå sine eigne disiplar og følgjarar avviste jødane på Jesu tid generelt han som Messias, slik mesteparten av jødar gjer i dag. Kristne teologar, økumeniske konsil, reformatorar og andre har skrive utstrekt om Jesus over hundreåra. Kristne sekter og skisma har ofte vorte definerte av sine skildringar av Jesus. Samstundes har manikeistar, gnostisistar, muslimar, bahaiar, og andre funne framståande plassar for Jesus i trusretningane sine.
Kristendommen
Jesus er den sentrale personlegdommen i kristendommen. Sjølv om kristne syn på Jesus varierer er det mogeleg å oppsummera nøkkelsyn delt av dei store kristne kyrkjesamfunna, slik det er slått fast av dei katekistiske eller konfesjonelle tekstene deira. Kristne syn på Jesus er avleidd frå diverse kjelder, inkludert dei kanoniske evangelia og nytestamentlige breva som dei paulinske breva og johanneiske skrifter. Desse dokumenta lagar omriss av sentrale overtydingar haldne av kristne om Jesus, inkludert om at han er guddommeleg, menneskeleg og hadde eit jordisk liv, og at han er Kristus og son av Gud. Trass i dei mange delte overtydingane deira er ikkje alle kristne kyrkjesamfunn samde i alle doktrinane, og både store og små skilnader når det gjeld lærer og trussyn har eksistert gjennom kristendommen i hundreår.
Dei fleste kristne meiner at Jesus både var menneske og son av Gud. Sjølv om det er teologisk strid når det gjeld naturen hans. Nokre tidlege kristne såg på Jesus som underlagt Faderen, medan andre rekna han som ein del av Faren heller enn ein separat person. Kyrkja løyste problema i ei rekkje oldtidskonsil, som etablerte den heilage treeininga, med Jesus både sant menneske og sann Gud. Trinitariske kristne reknar generelt sett Jesus som Logos, inkarnasjonen av Gud og Gud Sonen, både heilt guddommeleg og heilt menneskeleg. Doktrinen om treeining er ikkje universelt akseptert mellom kristne. Med den protestantiske reformasjonen byrja kristne som Michael Servetus og socinianarar å stilla spørsmål ved dei eldgamle trusvedkjenningane som hadde slått fast dei to naturane til Jesus. Ikkje-trinitariske kristne grupper inkluderer Jesu Kristi Kyrkje av Siste Dagars Heilage, unitaristar og Jehovas vitne.
Kristne heidrar ikkje berre Jesus sjølv, men òg namnet hans. Andakter til Jesu heilage namn har opphav i dei tidlegaste dagane av kristendommen. Desse andaktene og festane eksisterer i både aust- og vestkyrkja.
Jødisk
Jødedommen avviser trua på at Jesus var ein Gud, eller ein mellommann til Gud eller del av ei treeining. Religionen held ved at Jesus ikkje var Messias, og argumenterer for at han korkje oppfylte Tanakhens messianske profetiar eller personifiserte dei personlege kvalifikasjonane som Messias. Jødar hevdar at Jesus ikkje oppfylte profetiane om å byggja det Tredje tempelet, samla jødane attende til Israel , bringe fram verdsfred , og sameina menneskja under Israels Gud. Vidare, ifølgje jødisk tradisjon, var det ingen profetar etter Malaki, som leverte sine profetiar i det 5. hundreåret f.Kr.
Jødisk kritikk av Jesus har eksistert lenge. Talmud, forfatta og samla frå det tredje til det femte hundreåret, inneheld forteljingar som sidan mellomalder-tid har vore rekna som krenkande forteljingar om Jesus. I ei slik historie, vert Yeshu HaNozri («Jesus den kristne») avretta, ein utuktig fråfallen, av eit jødisk råd for å spreia avgudsdyrking og praktisere magi. Størstedelen av samtidige forskarar reknar med at dette materialet gjev ingen informasjon om den historiske Jesus. Mishne Tora, eit verk om jødisk lov forfatta av Moses Maimonides, hevdar at Jesus er ein «snublestein» som får «mesteparten av verda til å feila og tena eni annan gud enn Herren».
Islamsk
Som ein stor skikkelse innan islam er Jesus (ofte translitterert ʾĪsā) rekna som Guds (Allah) bodbringar og som Messias (al-Masih) som vart send for å leia borna av Israel (Bani Isra'il) med nye skrifter, Evangeliet (referert til i islam som Injil). Muslimar reknar evangelia i det nye testamentet som uautentiske, og meiner at Jesu opphavlege bodskap var tapt eller endra og at Muhammed seinare kom for å atteroppretta det. Trua på Jesus (og alle andre Guds bodbringarar) er eit krav for å vera muslim. Koranen nemner Jesus ved namn 25 gonger – meir enn Muhammed — og vektlegg at Jesus var eit dødeleg menneske som, lik dei andre profetane, hadde vorte guddommeleg utvald til å spreia Guds bodskap. Sjølv om Koranen anerkjenner Jesu jomfrufødsel er han korkje rekna som inkarnasjonen eller son av Gud. Islamske tekster vektlegg ei streng oppfatning av monoteisme (tawhid) og forbyd assosiasjonen av partnarar med Gud, som ville vera avgudsdyrking. Som alle profetar i islam er Jesus rekna som ein muslim.
Koranen skildrar bodskapen til Maria (Maryam) av ein engel om at ho skal føda Jesus medan ho heldt seg jomfru. Boka kallar jomfrufødselen eit under som gjekk føre seg ved Guds vilje. Koranen (21:91 og 66:12) hevdar at Gud pusta anden sin inn i Maria medan ho var kysk. Jesus er kalla «Guds ande» av di han vart fødd gjennom handlinga til Anden, men den trua seier ikkje noko om pre-eksistensen hans.
Det muslimske Ahmadiyya-samfunnet har fleire særeigne lærer om Jesus. Ahmadier ser på Jesus som eit dødeleg menneske som overlevde krossfestinga si og døydde ein naturleg daud i ein alder av 120 i Kashmir i India, og at han er gravlagd ved Roza Bal.
Bahai
Bahai-lære reknar Jesus som ein manifestasjon av Gud, eit bahai-konsept for profetar — mellommenn mellom Gud og menneskja, og tener som bodbringarar og reflekterer kvalitetane og attributtane til Gud. Bahai-konseptet vektlegg dei samtidige kvalitetane av menneskja og det guddommelege; dermed er det likt det kristne konseptet av inkarnasjon. Bahai-tankegang aksepterer Jesus som Son av Gud. I bahai-tankegang var Jesus ein perfekt inkarnasjon av eigenskapane til Gud, men bahai-læra avviser tanken på at den «veldige essensen» til det guddommelege var halden i éin enkelt menneskekropp på grunn av trua deira på «allestadsnærværet og transendensen av Guds essens».
Bahá'u'lláh, grunnleggjaren av bahai-trua, skreiv at sidan kvar manifestasjon av Gud har dei same guddommelege attributtane kan dei sjåast som den åndelege «tilbakekomsten» av alle tidlegare manifestasjonar av Gud, og opptreden til kvar nye manifestasjon av Gud innvier ein religion som tek over for den tidlegare, eit konsept kjent som progressiv openberring. Bahaiar trur at Guds plan gradvis vert avdekt gjennom denne prosessen medan menneskja vert modna, og at nokre av manifestasjonane kjem som spesifikk oppfylling av misjonen til dei tidlegare. Dermed trur bahaiar at Bahá'u'lláh er den lova atterkoma av Kristus. Bahai-læra stadfestar mange, men ikkje alle, aspekta av Jesus slik framstilt i evangelia. Bahaiar trur på jomfrufødselen og krossfestinga, men ser på oppstoda og undera til Jesus som symbolske.
Andre
Innan kristen gnostisisme (no ei hovudsakleg utdøydd religiøs rørsle), var Jesus send frå det guddommelege riket og gav den løynde kunnskapar (gnosis) naudsynte for frelse. Dei fleste gnostisistar trudde at Jesus var eit menneske som vart forgjord av «Kristus'» ande ved dåpen sin. Denne anden forlét Jesu kropp under krossfestinga, men sameinte seg med han då han vart vekt frå dei daude. Nokre gnostisistar derimot var doketistar, og trudde dermed at Jesus ikkje hadde ein fysisk kropp, men berre såg ut til å ha ein. Manikeisme, ei gnostisk sekt, aksepterte Jesus som profet, i tillegg til å heidra Gautama Buddha og Zoroaster.
Nokre hinduar reknar Jesus som ein avatar eller sadhu. Paramahansa Yogananda, ein indisk guru, lærte at Jesus var reinkarnasjonen av Elisja og ein student av døyparen Johannes, reinkarnasjonen av Elia. Nokre buddhistar, inkludert Tenzin Gyatso, den 14. Dalai Lama, rekna Jesus som ein bodhisattva som gav livet sitt for velferda til folket. New Age-rørsla nærar ei rekkje syn på Jesus. Teosofistar, der mange New Age-lærer stammar frå, refererer til Jesus som Meister Jesus, og meiner at Kristus, etter ulike inkarnasjonar, tok bustad i Jesu kropp. Scientologar reknar Jesus (saman med andre religiøse skikkelsar som Zoroaster, Muhammad og Buddha) som del av deira «religiøse arv». Ateistar avviser Jesus som guddomleg, men har varierande syn på Jesu moralske lære. Til dømes har den prominente ateisten Richard Dawkins kalla han ein «stor moralsk lærar», medan Christopher Hitchens rekna læra hans om tilgjeving som «definitivt umoralsk».
Kunstnarlege bilete
Bilete av Jesus her eksistert i snart 2000 år; og bileta er prega av samtida, den kulturelle konteksten, politiske omstende og teologiske diskusjonar.
Nokre av dei eldste bileta av Jesus finst i Dura-Europos-kyrkja i Syria, og er truleg datert til før 256. Som med annan tidleg kristen kunst er dei tidlegaste bileta daterte til slutten av 100- og starten på 200-talet; bevarte bilete finst særleg i katakombane i Roma.
I den tidlegare kyrkjehistoria, under gnostisismen, var biletforbod eit tema. Frå 400-talet og utover vart todimensjonale, malte ikon populære i austkyrkja. Ikon var uønskte under den bysantinske ikonoklasmen, men frå 800-talet var kunstforma tillaten att.
Forklaringa var eit sentralt motiv i kunsten til austkyrkja, og kvar austleg-ortodoks munk som hadde opplæring i ikonmaling måtte prova ferdigheita si ved å måla eit ikon som viste hendinga. Ikon tek imot dei utvendige teikna på vørdnad, som kyss og prostrasjon, og dei er rekna som mektige kanalar av guddommeleg nåde. Renessansen bringa med seg ei rekkje kunstnarar som fokuserte på bilete av Jesus; Fra Angelico og andre følgde Giotto i den systematiske utviklinga av ryddige bilete.
Før reformasjonen var krusifikset vanleg i vestleg kristendom. Krusifikset vart eit hovudmotiv på alteret på 1200-talet, ein skikk som har vart til moderne tid.
Ei julekrybbe, der Jesus er framstilt som spedbarn i ei krybbe, omgjeven av Maria, Josef, dyr, gjetarar, englar og dei tre vise menn, er eit populært motiv. Frans av Assisi er gjeven æra for populariteten til julekrybba. Motivet var særs populært i Sør-Europa på 1600- og 1700-talet.
Bruken av Jesus-bilete til andaktsformål er tilrådd både av anglikanarar og katolikkar, og er sentralt i den austlege ortodokse tradisjonen.
Tilknytte relikviar
Den totale øydelegginga som følgde den romerske omleiringa av Jerusalem i år 70 e.Kr. gjorde at få gjenstandar frå Judea i det første hundreåret overlevde, og nærast ingen direkte nedteikningar overlever når det gjeld historia om jødedommen frå sistedelen av det første hundreåret opp gjennom det andre hundreåret. Margaret M. Mitchell skriv at sjølv om Evsebios fortel (Historia ecclesiastica III 5.3) at dei tidlegkristne forlét Jerusalem til fordel for Pella like før Jerusalem var offer for den endelege omleiringa, så må ein godta at ingen kristne førstehandsgjenstandar frå den tidlege jerusalemkyrkja har nådd nyare tid. Joe Nickell skriv at «som undersøking etter undersøking har vist, så eksisterer ikkje éin einaste truverdig autentisert relikvie av Jesus.»
Trass i dette har det opp gjennom historia til kristendommen vorte hevda ei rekkje relikviar skrivne til Jesus, sjølv dei har det vorte tvil om. Den katolske teologen Erasmus frå 1500-talet skreiv sarkastisk om spreiinga av relikviar og om talet på bygningar som kunne oppførast frå trevyrket som er hevda å vera frå krossen brukt i krossfestinga. Tilsvarande, samtidig som ekspertar er usamde om Jesus vart krossfesta med tre eller fire naglar, så er minst tretti heilage naglar tilbedne som relikviar på tvers av Europa.
Nokre relikviar, som dei påståtte restane av Tornekransen, tek imot berre eit lågt tal pilegrimar, medan likkledet i Torino (som er knytt med ein godkjend katolsk andakt av Jesu heilage andlet), har motteke millionar, inkludert pavane Johannes Paul II og Benedikt XVI.
Merknader
<references group="lower-alpha"/>
Vikafjorden i Vaksdal
Vikafjorden er ein fjordarm av Veafjorden i Vaksdal kommune i Vestland. Han held fram som Bolstadfjorden og totalt har dei ei lengd på 16 km. Sjølve Vikafjorden har ei lengd på 4,5 km.
Fjorden har innløp mellom Hyrni i nord og Solarås i sør ved Stamnes. Den ytste delen av fjorden heiter berre Sundet. Like innanfor Stamnes ligg Fethaugen og Vikafjorden må gjere ein 180º sving rundt dette neset. På andre sida av Fethaugen ligg bruket Vik, som har gjeve namn til fjorden. Litt lenger aust ligg Straume ved den smale Bolstadstraumen og på den andre sida startar Bolstadfjorden som går inn til Bolstadøyri. Ved Straume ligg òg steinalderbusetnaden Skipshelleren.
3X3
3X3 er ein EP av rockebandet Genesis. Han kom ut i 1982 med tre songar som vart spelte inn under innspelinga av Abacab. Singelen frå EP-en, «Paperlate», nådde 10. plass på den britiske singellista og 32. plassen i USA.
Alle songane på EP-en vart spelte inn under innspelinga av albumet Abacab. For songen «Paperlate», nytta Collins blåserekkja til bandet Earth, Wind & Fire. Collins har ofte nytta gruppa for andre prosjekt, som sine eigne soloalbum.
3X3 vart aldri gjeve ut på CD, men songane kom ut på verdsutgåva av Three Sides Live. I tillegg vart to av songane, «Paperlate» og «You Might Recall», gjeven ut i plateboksen Genesis Archive 2: 1976-1992 (2000). «Me and Virgil» kom ikkje med i boksen, truleg fordi bandet ikkje likte songen så godt, men han vart sidan gjeven ut på bonus-CD-en som følgde boksen Genesis 1976-1982.
Innhald
Alle songar av Tony Banks, Phil Collins og Mike Rutherford.
Horriwil
Horriwil er ein kommune i distriktet Wasseramt i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 455 meter over havet.
Kommunen strekkjer seg over ei slette på nordvestsida av Wasseramt-morenen.
Etiopisk birr
Ein birr er delt inn i 100 santeems/santims på amharisk eller andre etiopiske språk, skrivemåten varierer noko. På engelsk seier dei «cent». Fram til 1976 var «dollar» den engelske omsetjinga av birr, men i dag vert ordet birr brukt òg på engelsk.
Myntar og setlar
Myntar i sirkulasjon: Setlar i sirkulasjon:
Ryo Shinzato
Ryo Shinzato er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Mito HollyHock og Ventforet Kofu.
Caernarfon Bay
Caernarfon Bay (stundom skrive Caernarvon Bay) er ei bukt i Irskesjøen mellom Llŷnhalvøya og Anglesey.
Langs den jamne kystlinja rundt bukta ligg landsbyane Nefyn, Trefor og Clynnog Fawr på fastlandet og Aberffraw, Llanddwyn og Rhosneigr på Anglesey.
Dvorak
Dvorak er eit tastaturoppsett utvikla av August Dvorak og William Dealey på 1920- og 1930-talet. Det mest brukte Qwerty-oppsettet var laga 60 år tidlegare for å unngå at skrivemaskinane hang seg opp. Men Qwerty-oppsettet var ikkje særleg effektivt å skrive med, difor starta Dvorak og Dealey med sitt arbeid. Dei gjorde undersøkinger av det engelske språket slik at dei kunne lage eit meir effektivt tastaturoppsett; «Simplified keyboard», seinare omdøypt til «dvorak».
Ein treng ikkje flytte fingrane så mykje når ein bruker dvorak, naturlege fingerrørsler gjev rolegare og meir behageleg skriving i tillegg til at det går raskare. Ein kan skrive med fleire tastaturoppsett på same måte som ein kan snakke fleire språk.
Det norske dvorakoppsettet har tatt det engelske og gjort plass til Æ, Ø og Å. Tastaturoppsettet er ikkje like godt tilpassa norsk som engelsk, men òg på norsk vil du oppleve at skrivinga, etter ein omstillingsperiode, går langt lettare enn med vanleg QWERTY.
Dvorak finst òg i variantar for ei hand. Det finst i høgrehandsutlegg og venstrehandsutlegg. Dette er praktisk om ein berre har ei hand tilgjengeleg, eller likar å ha høgre handa på musa eller kaffikoppen.
1663 van den Bos
1663 van den Bos er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Flora. Han blei oppdaga den 4. august 1926 av Harry Edwin Wood ifrå Union Observatory i Johannesburg.
Karlovy Vary
Karlovy Vary (tysk Karlsbad) er ein kurby i nordvestre Tsjekkia, nær grensa til Tyskland. Byen hadde 52 022 innbyggarar i 2003, og har namnet sitt etter Karl IV av det tysk-romerske riket som grunnla byen på 1370-talet. I byen er det varme kjelder som vert pumpa opp i brønnar. Vatnet held mellom 30 og 65 grader og luktar svakt av svovel.
Rettferdig Russland
Rettferdig Russland: Moderland/Pensjonistar/Liv, russisk Справедли́вая Росси́я: Ро́дина/Пенсионе́ры/Жизнь (Spravedlivaja Rossija: Rodina/Pensionery/Zjizn) er eit politisk parti i Russland. Partiet vart stifta 28. oktober 2006 då dei tre partia Rodina, Det russiske pensjonistpartiet (Rossijskaja partija pensionerov) og Det russiske livspartiet (Rossijskaja partija zjizni) slo seg saman. Rodina var det einaste av desse tre partia som var representert i dumaen frå før. Det nye partiet har erklært seg som eit støtteparti for president Putin. Formelt vart samanslåinga gjennomført ved at Rodina endra namn, og medlemene av dei to andre partia vart oppmoda om å melda seg inn i det nye partiet. Leiaren for det nye partiet vart Sergej Mironov, som tidlegare var leiaren for Livspartiet.
Geilo handelslag
Det noverande Geilo handelslag vart stifta under namnet Hol Handelslag i 1908, med Engebret S. Aaker som styrar. Forretninga leigde i byrjinga lokale av Knut O. Fossgård og Ivar Slettemoen, men kunne i 1914 flytte inn i eit nybygd hus på Geilo, der butikken ligg i dag. Sidan den gong har Geilo handelslag vore ei av dei mest viktigaste forretningane på Geilo.
Frå 1953 har Geilo handelslag hatt filial på Ustaoset, med B. Bidne som noverande bestyrar. Forretninga der er i leigde lokale.
Großer Priel
Großer Priel er det høgaste fjellet i den austerrikske fjellkjeda Totes Gebirge. Den mest vanlege ruta oppover er frå hytta Prielschutzhaus på sørsida av fjellet, og frå Welser Hütte på nordsida. Det finst òg fleire stiar som går frå Großer Priel til resten av platået i Totes Gebirge.
Takaki Soga
Takaki Soga er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Mito HollyHock.
London
London er hovudstaden i Storbritannia og er ein storby som ligg sør i England ved elva Themsen. London er ein av dei største byane i Europa, har ei historie som strekkjer seg to tusenår attende, og har i løpet av den tida vore senter for fenomen som renessansen og den industrielle revolusjonen. Sentrumet City of London har stort sett hatt dei same grensene fram til i dag, men sidan 1900-talet har omgrepet London blitt nytta om heile metropolen rundt. Dette området er i dag ein region i England og har sin eigen administrasjon med vald borgarmeister og forsamling.
Byen er i moderne tid eitt av dei viktigaste politiske, økonomiske og kulturelle sentera i verda. Mykje av grunnen til dette er at London var hovudstad for det britiske imperiet, og dermed maktsenter for store delar av kloden i nær tre hundre år.
Sjølve byen har 7 825 000 innbyggjarar (2010), men om ein reknar heile storbyområdet, kjem ein opp i mellom 12 og 14 millionar innbyggjarar. Byen er med det den største i EU etter folketal.
Definisjon
Når ein skriv «London» reknar ein oftast området kjent som Stor-London, eit område som både er eit grevskap og ein region. Midt inne i dette området ligg City of London, som er eit eige grevskap, lokalt kjent som the City eller the Square Mile. Det urbane området voks kraftig i viktoriansk tid og igjen i mellomkrigstida. I 1940-åra førte andre verdskrig, og vidare lovgiving omkring det grøne beltet, til at veksten stoppa opp.
Det finst mange moglege definisjonar på området London, for eksempel postdistriktet, politidistriktet, området som har London sitt retningsnummer og London sitt pendlarbelte. Desse har sjeldan vore heilt overlappande. Omkring 40 prosent av Stor-London blir dekt av London sine postområde. Området med London-retningsnummer dekker eit omtrent like stort område som Stor-London, men grensene avviker noko. Ein definisjon som har blitt tatt i bruk i mange samanhengar er området innanfor ringvegen M25, og grensa for Stor-London har nokre stader blitt flytta for å bli tilpassa til vegen.
Byen sitt nominelle sentrum er ved Charing Cross, ikkje langt ifrå Trafalgar Square, på omkring 51°30′29″N, 00°07′29″W.
Finne
Finne er eit flatvore, rørleg organ som finst hjå fiskar og kvalar. Finnane blir brukt til styring, framdrift og bremsing, i tillegg til å kommunisera med andre fiskar.
Landlevande virveldyr som har vend tilbake til havet har utvikla tilsvarande organ, men desse blir kalla luffar eller sveiver.
London
Status
London sin status som hovudstaden i Storbritannia har aldri formelt blitt tildelt eller godkjent skriftleg. London vart kalla hovudstad etter at monarken flytta frå den tidlegare hovudstaden Winchester til London; i mellomalderen var hovudstaden ofte definert som den byen monarken budde i.
Administrasjon
London består av 32 bydelar, som kvar er styrt av sitt eige valde bydelsstyre. I perioden 1986–2000 var det bydelane som styrte London, kvar på sitt område, utan eit felles bystyre. Det er ennå eit visst lokalt sjølvstyre i bydelane. Kvar bydel er til dømes ansvarleg for renovasjon og ein del andre offentlege tenester. Dei er delt i to grupper, indre London og ytre London.
City of London er ikkje ein bydel på lik linje med dei andre, men ein sjølvstendig by som ligg midt i London. City of Westminster har også eigen bystatus, men blir administrert som ein vanleg bydel.
Den sentrale administrasjonen, Greater London Authority, består av borgarmeisteren av London og London-forsamlinga. Han blei innført i 2000.
Geografi
Stor-London dekkjer eit område på 579 km², som gjer byen til ein av dei største byane i verda etter areal. Eit hovudelement i geografien til byen er Themsen, som renn gjennom byen frå sørvest mot aust og er framkomeleg for båtar. Thames Valley er ein flat dal avgrensa av slake åsar. Sidan det ikkje finst naturlege grenser for veksten til byen, har han ein rundvoren form ut i frå det historiske bysentrumet.
London består av 32 bydelar, som kvar er styrt av sitt eige valde bydelsstyre.
Themsen var ein gong breiare og grunnare enn i dag, og rann gjennom myrlandskap. Gjennom omfattande bygging av dike har elva blitt smalare. Mange av dei mindre elvane som renn ut i Themsen i London er lagde i røyr. Themsen er ei elv med tidvatn, og byen er derfor sårbar for oversymjingar. På grunn av ei senking av landskapet, har denne faren auka over tid. I 1974 starta ein derfor bygginga av Thames Barrier ved Woolwich for å kontrollere vasstanden. Ein reknar med at ein kan få behov for endå ei demning lenger ned i elva i nær framtid. Themsen blir kryssa av ei rekke bruer og tunnelar, som til dømes London Bridge.
Nullmeridianen, som lengdegradane blir rekna ut frå, går gjennom Greenwich i London. Sidan 1884 har denne staden vore utgangspunktet for all fastsetting av lengdegradsposisjonar.
Akihisa Okada
Akihisa Okada er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Mito HollyHock.
London
Klima
London har eit temperert klima med regelmessig, lett regn gjennom heile året. Juli er den varmaste månaden, med ein gjennomsnittstemperatur ved Greenwich på 13,6 °C til 22,8 °C. Den kaldaste månaden er januar, med gjennomsnittleg 2,4 °C til 7,9 °C. Den årlege nedbøren er 583,6 mm, og februar er normalt den tørraste månaden.
Historie
Då romarane kom til Dei britiske øyane var det som skulle bli London ein liten landsby i trinovantane sitt område. Byen blir gjerne rekna som grunnlagt av romarane, ca. år 50, då under namnet Londinium. I år 61 blei byen brend ned av icenarane, men han blei raskt bygd opp igjen. Den eldste delen av byen låg nord for Themsen, særleg i dagens City of London. Byen blei tidleg i det 2. århundret hovudstad for provinsen Britannia.
Frå 800-talet og utover blei byen herja fleire gonger av danske og norske vikingar, og i 846-848 kontrollerte vikingar byen. Den siste invasjonen skjedde i 1066, då Vilhelm Erobraren vann slaget ved Hastings og overtok makta i England.
I 1078 starta bygginga av Tower of London. På 1100-talet blei Westminster sete for regjeringa og seinare for parlamentet. Tower of London er Englands best bevarte mellomalderfestning. Den mest sentrale delen av festninga, The White Tower, stod ferdig i 1097. The White Tower har opp gjennom åra vore kongebustad, fengsel, våpenlager og opphaldstad for kronjuvelar.
I 1665 blei byen ramma av pest og 70 000 menneskje døydde. Året etter ramma den store bybrannen London og berre ein femtedel av byen stod igjen etter at over 13 000 hus og 84 kyrkjer blei brende ned.
På slutten av 1800-talet var London den største byen i verda, og var som senter for det britiske imperiet den leiande handels-, industri-, finans- og hamnebyen i verda.
Under andre verdskrigen blei London hardt ramma av bombing. Store område blei lagde i grus; både industri, offentlege bygg og bustadområde blei ramma under «Blitzen», då London og andre britiske byar blei bomba 57 netter på rad. Med skiftande intensitet varte bomberaida heilt til sluttfasen av krigen. Dette har bidrege sterkt til å forma London slik byen er i dag. Slumområde med høg folketettleik i det austlege London blei hardt ramma, då dei låg tett inntil industri og hamner, og mange av dei evakuerte som hadde mista alt blei gjeve nye heimar i offentlege bustadområde i forstadane.
I 1965 blei området til byen kraftig utvida, ved at Stor-London, som både er grevskap og region, blei oppretta. Brorparten av Middlesex og delar av Essex og Surrey blei då tekne opp i byen.
Byplanlegging og byutvikling
Det romerske Londinium var ein liten by samanlikna med London i dag. Den omfatta eit område som omtrent svarar til City of London. Rundt området var ein bymur, og på romersk vis blei det laga eit tilnærma rettvinkla gatenett. Den mest dramatiske hendinga i denne perioden var då byen brann ned i 61. Oppbygginga ser ut til å ha basert seg på omtrent same mønster som før. På denne tida var det berre éin kryssingsstad over Themsen i London, ei bru som blei bygd omkring år 46.
Då romarane trekte seg ut frå Storbritannia ved starten av 400-talet kom angelsaksarane til makta i området. Kor raskt forfallet av den romerske byen og framveksten av det angelsaksiske London skjedde er uklart, men det ser ut til at gatenettet blei stadig meir uregelmessig. Det kom etterkvart, særleg frå 800-talet og utover, mange kyrkjer i byen. Det er verdt å bite seg merkje ved at London endå ikkje hadde blitt hovudstaden i riket. Med erkebispesetet i Canterbury og Winchester som setet til kongen, var London først og fremst eit handelssentrum grunna Themsen, og ikkje byen med makta.
Bjørkebukk
Bjørkebukk er ein billeart i trebukkfamilien. Han finst vanleg nord i Eurasia frå Nordaust-Kina til Storbritannia. I Noreg finn ein arten overalt der det er skog.
London
Byplanlegging og byutvikling
Etter normannarane si erobring av England i 1066 endra dette seg. Tower of London blei eit viktig kongeleg slott, og Westminsterpalasset blei sete for regjeringa. Med det starta ei ny fase i utviklinga av byen, med fleire slott, administrasjonssenter og kraftigare folkeauke. Denne utviklinga gjekk ikkje føre seg etter nokon plan. Dei sentrale områda av London blei sterkt fortetta, med smale gater og høg folketettleik. Utviklinga omfatta i lita grad dei ytre delane av London i dag; inntil jernbanen kom var det fortsett ei dagsreise til Watford Gap, som i dag ligg rett utanfor grensene til byen. Områda utanfor sentrum var derfor framleis stort sett landsbygd, med nokre få, spreidde byar inntil 1800-talet.
Bjørkebukk
Levesett
Bjørkebukken lever i tilknyting til mange forskjellige slags lauvtre, i Noreg særleg bjørk og osp. Larvane lever under barken, helst på fuktig og svakt rotnande trevirke. Ein finn dei både i ståande og liggande stammer. Det tek mellom 1 og 3 år før dei forpuppar seg om våren. Tidleg på sommaren kjem dei vaksne billene fram. Desse er mest aktive om kvelden, og flyg stundom mot kunstig lys.
London
Byplanlegging og byutvikling
Etter at store delar av byen brann ned i 1666, starta ein straks å legge planar for ein kontrollert oppbygging. Det skulle bli rette gater for å lette trafikkpresset – allereie i hestekjerrene si tid kunne London ha store trafikk-korkar – og husa skulle ha større avstand og vere bygd av mindre brennbart materiale for å hindre ein ny storbrann. Det skulle også bli gjort noko med sanitærforholda, det hadde pesten året før vist turvtest. Men planlegginga tok tid, og på ei tid kor reguleringslover var vage eller fråverande begynte folket å bygge opp byen. Gatenettet i City of London er derfor like uregelmessig som det hadde vore i mellomalderen, og det er ikkje få smug med kort avstand mellom husa som har overlevd. Det var naturleg at det blei slik; tomtegrensene var bestemde av det gamle vegnettet, og så lenge myndigheitene ikkje greip inn i tide med verkemiddel for å rette ut grensene, bygde folk på branntomtene sine.
Den neste store utviklinga kom i det 19. hundreåret, då jernbanen kom. Avstandar tydde brått mindre, og ein starta å legge jernbanelinjer som kunne nyttast av pendlarar. Londons Underground opna som den første i verda i 1863, og sjølv om rutenettet var berre ein ørliten del av det som er i dag, tydde det at pendlarane si tid hadde kome. London starta å spreie seg utover, utanfor Middlesex og inn i Surrey, Kent, Essex og Hertfordshire.
Etter første verdskrigen kom ei ny fase i utviklinga i byen. I dei ytre bydelane tok ein til å byggje store bustadområde. Dette blei gjort særleg for å fjerne slumområda på Londons austkant. Enkelte bustadområde blei også bygd spesifikt for å gi heim til veteranar frå krigen. Folk blei også trekte inn til byen frå andre område, og London voks med det både i areal og i folketal. Denne utviklinga blei fornya og forsterka etter andre verdskriget, då behovet for oppbygging var stort etter bomberaida. Det er i det 21. hundreåret få område innanfor grensene til Stor-London som kan minne om landsbygd; inntil 1930-talet hadde ein hatt fleire gardsbruk der det nå er moderne bustadområde og handlegater.
I etterkrigstida kom også dei nye byane, byar som blei grunnlagt for å avlaste eksisterande, fortetta byar. I 1965 blei Milton Keynes, omkring ein times køyring nord for London, grunnlagd, og ein merkbar del av folka der har flytta frå London. Ein har også fått vekst i andre byar i takt med utflytting frå London. London hadde i den siste halvdelen av 1900-talet eit fall i folketalet på omkring ein million som følgje av denne utviklinga.
I sentrum har ein lenge vore tilbakehaldne med å byggje i høgda, fordi ein ønskte å bevare profilen til byen. Stort press på eigedomsmarknaden, spesielt i City, har ført til at det har blitt lempa på desse restriksjonane. Sidan 1970-talet er det blitt reist fleire skyskraparar, og planar om å reisa fleire er blitt både oppmuntra og kritiserte. Det har også blitt utført fornyingsprosjekt fleire stader, med det tidlegare hamneområdet Docklands som eit av dei mest kjende døma.
Religion
London har i tillegg til kristendomen tydelege innslag av islam, hinduisme, sikhisme og jødedom. Særleg bydelane Tower Hamlets og Newham har mange muslimar. Den største moskeen er Baitul Futuh i Merton. Hinduane er særleg synlege i Harrow og Brent. I sistnemnde bydel finn ein Neasden Temple, eit av dei største hindutempla i Europa. Sikhane er meir spreidde, men finst særleg i austlege og vestlege bydelar. Eit av dei største sikhtempela utanfor India, Sri Guru Singh Sabha Gurdwara, ligg i London. Fleirtalet av jødane i Storbritannia bur i London, og det er større jødiske samfunn i Stamford Hill (som blir rekna som eit av de mest ortodokse jødiske områda utanfor New York og Israel), St. John's Wood, Golders Green og Edgware.
Økonomi
London blir rekna som eit av dei økonomiske «kommandosentera» i verda, saman med New York City og Tokyo.
Byen har større omsetnad enn nokon annan europeisk by, og står for omkring 19 prosent av brutto nasjonalprodukt i Storbritannia. I 2005 var det 219 milliardar pund. Reknar ein med heile det urbane området, med omkringliggjande byar, var resultatet 345 milliardar pund i 2005, det vil seie omkring 30 prosent av BNP i Storbritannia.
London gjekk over til ein hovudsakleg tenestebasert økonomi tidlegare enn mange andre europeiske byar; denne overgangen skjedde særleg i åra etter andre verdskrigen. Det er fleire faktorar som har gjort London til eit så viktig økonomisk senter. Som hovudstad for Det britiske imperiet hadde ein eit kontaktnett over heile verda som i stor grad er blitt halde vedlike og utvida. Engelsk er blitt eit lingua franca i internasjonal handel, som også i stor grad tek i bruk engelsk kontraktrett. London er også ein multikulturell by der utanlandske næringsdrivande kan finne ein infrastruktur dei er fortrulege med, og som har eit skattenivå som er forholdsvis lågt, særleg for utanlandske organisasjonar og enkeltpersonar. Nære og gode tilhøve til USA og mange asiatiske land speler også ei rolle. Lokale og nasjonale styringsorgan er innstilt på å setje behova til næringslivet høgt (spesielt i City of London, der det er selskapa som vel medlemmar til City of London Corporation). Til slutt kan ein også nemne at kommunikasjonsstrukturen er svært godt utbygd.
Meir enn 85 prosent av arbeidstakarane i Stor-London, ca. 3,2 millionar, arbeider innan tenesteytande næringar, medan dei resterande er fordelt mellom andre produksjons- og konstruksjonsnæringar.
Tidssone
Tidssoner er tenkte soner på jorda der klokka er den same fordi ein er komen om lag like langt i døgeret. I tillegg til jordrotasjonen blir tidssonene òg fastsette ut frå landegrensene, slik at dei fleste land bruker éi felles tidssone. Hadde ein følgd dei rette linjene på kartet slavisk, hadde nesten heile det norske Vestlandet vore i den britiske tidssona.
London
Økonomi
Det er fem spesielt viktige forretningsdistrikt i London: City, Westminster, Canary Wharf, Camden & Islington og Lambeth & Southwark.
Tidssone
Fordi jorda roterer rundt sin eigen akse, vil det aldri vere det same tidspunktet på dagen over heile kloden. Dette er løyst ved å dele jorda opp i 24 tidssoner. Til dømes er klokka fire i Oslo, når ho er tre i London.