cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ars Moriendi, eller De syv dødsmåter
Ars Moriendi, eller De syv dødsmåter er ei lyrikkbok av Georg Johannesen som kom ut i 1965. Ars moriendi tyder «kunsten å døy» på latin, og er ein allusjon til tittelen på eit vidgjete kristent, illustrert verk frå 1400-talet som vart mykje lese i samtida. Verket kom ut i etterkant av den store pesta og skildra gode og vonde krefter i kamp om menneskesjela og korleis ein skulle få ein god død. «De syv dødsmåter» refererer til dei sju dødssyndene frå katolsk-kristen lære. Ars Moriendi, eller De syv dødsmåter er inga religiøs lyrikksamling utover desse referansane, men er skriven innanfor postmodernismen.
Christmas in the Heart
Utjeving og mottaking
Det vart òg laga ein musikkvideo til songen «Little Drummer Boy» regissert av Jeff Scher.
Ars Moriendi, eller De syv dødsmåter
Oppsett og språk
Diktsamlinga består av sju gonger sju, altså 49 dikt som er ordna i sju kapittel, som står til sju veker. Kvar veke samsvarer dermed til éi dødssynd, eller dødsmåte, nemleg lettsinn, fråtseri, vrede, vellyst, havesyke, hovmod og misunnelse. Dødsmåtane fungerer som overskrifter for kvar sine sju dikt.
Lyrikksamlinga er gjennomsyra av samansette språklege bilete og metaforar som verkar uforståelege og meiningslause. Dette gjer dikta i lita grad moglege å tolka, og vanskeleg tilgjengelege. Samtidig refererer dikta til store delar av vestleg kulturhistorie, og krev difor mykje av lesaren. Dikta kan difor lesast som ei form for gåter. Under står diktet for måndag, «Fluktforberedelse» under overskrifta «VENTEUKE: LETTSINN (I en stor-by)»:
Etterpåkloke etterord
Då Ars Moriendi kom ut i ny utgåve i 1996, inneheldt ho "Etterpåkloke etterord" der forfattaren forklarer og tolkar dikta. Her skriv han at boka inneheldt sju stasjonar som sju tavler. Vidare forklarer han at dei sju dødsmåtane ikkje var meint som negative normer eller forbod, men som faktiske tilstandar, nøytrale påbod, naudsynte eller umoglege framgangsmåtar og ståstader. Om diktet Venteuke forklarer lyrikaren at han var inspirert av eit måleri av Salvador Dali som førestiller ei langstrakt mumiekvinne med sju opne skuffer langs låret og ein brennande sjiraff i bakgrunnen. Johannesen meinte Venteuke-diktet som ei samtidsskildring av 1960-åra.
Christmas in the Heart
Mottaking
På Metacritic har albumet ein poengsum på 62 av 100, basert på 17 meldingar.
Canopus
Canopus(α Car, α Carinae, Alfa Carinae) er den mest lyssterke stjerna i det sørlege stjernebiletet Kjølen, og den nest mest lyssterke på nattehimmelen, etter Sirius. Canopus har ein visuell storleiksklasse på −0,72, og har ein absolutt storleiksklasse på −5.65.
Ars Moriendi, eller De syv dødsmåter
Seinare resepsjon, Ars Vivendi
I ei avstemning blant 70 norske forfattarar i 1990 vart Ars Moriendi kåra til beste norske diktsamling i det 20. århundret. I 1999 gav Georg Johannesen ut Ars Vivendi, eller De syv levemåter som er skrive til dei sju dygdene og kan lesast som eit motstykke til Ars Moriendi. Denne vart tildelt Halldis Moren Vesaas-prisen og vart nominert til Nordisk Råds litteraturpris.
Like fullt er Ars Moriendi eit hovudverk i lyrikkproduksjonen til Georg Johannesen. Johannesen, som var professor i retorikk ved Universitetet i Bergen, har fått ein plass oppkalla etter seg bak Studentsenteret til UiB på Sydneshaugen. Georg Johannesens plass er pryda med eit sjablongbilete av forfattaren på ein murvegg, saman med graffiti og sitat frå nettopp Ars Moriendi:
Canopus
Canopus er ei superkjempe med spektralklasse F. Canopus er i røynda kvit sett med det nakne auga (sjølv om stjerner av klasse F stundom vert oppførte som «gulkvite»). Han ligg heilt sør på himmelen med ein deklinasjon på −52° 42' (2000) og ein rektascensjon på 06h24.0m.
Christmas in the Heart
Mottaking
Det var uventa at Dylan spelte inn eit julemusikkalbum og han vart først møtt med skepsis, men prosjektet vart til slutt godt likt blant fleire av kritikarane som eit friskt pust for desse klassikarane.
Canopus
Namnet kjem frå den mytologiske Canopus, som var navigatøren til Menelaus, konge av Sparta.
Det saudiarabiske riksvåpenet
Det saudiarabiske riksvåpenet er eit emblem med ei grøn daddelpalme over to kryssa krumsablar. Det har hatt si noverande utforming sidan 1950, og er skildra i grunnloven av 1992, §4.
Christmas in the Heart
Mottaking
Feeding America fekk inntektene frå platesalet i USA og Dei sameinte nasjonane sitt World Food Programme og Crisis fekk inntektene for salet i Storbritannia.
Canopus
Fysiske eigenskapar
Satellitt-teleskopet Hipparcos avdekte at avstanden til Canopuus er 310 lysår (96 parsec) frå solsystemet. Dette er basert på ei parallaksemåling på 10,43 ± 0,53 mas. Canopus er klassifisert som ei F0 II eller F0 Ib (Ib syner til «mindre lysande superkjempe») stjerne, og slike stjerner er sjeldne og dårleg forstått. Dei er stjerner som anten kan vere i prosessen til å utvikle seg til eller bort frå statusen som raud kjempe. Dette har gjort det vanskeleg å vise kor lyssterk Canopus eigentleg er, og dette har igjen gjort det vanskeleg å bedømme avstanden. Direkte måling av den einaste måten å løyse problemet på, og det vart først gjort med Hipparcos.
Christmas in the Heart
Medverkande
Andre medverkande
Canopus
Fysiske eigenskapar
Den fotosfæriske temperaturen til Canopus er estimert å vere 7350 ± 30 K.
Christmas in the Heart
Medverkande
Teknisk
Plateomslag
Det saudiarabiske riksvåpenet
Palma og sablane har vore brukt som statssymbol i Saudi-Arabia sidan 1930-talet. Palma står for landbruk og oasar i ørkenen. Dei to sablane kan symbolisera unionen av Hijaz og Nedsjd. Ibn Saud av Saudi-Arabia kalla seg frå 1926 «konge av Hijaz, Nedsjd og kringliggjande område».
Canopus
Fysiske eigenskapar
Canopus er ei av dei mest lyssterke stjernene innafor kring 700 lysår, og har vore den mest lyssterke stjerna på nattehimmelen til jorda i tre epikar over dei siste fire millionar åra. For kring 90 000 år sidan flytta Sirius seg nærme nok jorda til at ho vart lysare enn Canopus, og vil vere det dei neste 210 000 åra. Om 480 000 år vil Canopus igjen vere den mest lyssterke, noko ho vil vere til ein periode på kring 510 000 år.
Ein trur ikkje at Canopus er ein del av nokre stjernegrupper.
Canopus er ei sterk kjelde til røntgenstråling, som truleg vert produsert i koronaen, som er magnetisk oppvarma til kring 15 million K. Temperaturen har truleg blitt stimulert av ein rask rotasjon, kombinert med sterk konveksjon som trengjer gjennom dei ytre stjernelaga. Overflatetemperaturen på stjerna er for låg til å stå for røntgenstrålinga.
Bjønnkamslekta
Bjønnkamslekta (Blechnum) er ei slekt av bregner i bjønnkamfamilien, som igjen er ein del av ein større monofyletisk orden, Polypodiales. Slekta omfattar 150-220 artar.
Bregnane veks normalt langs bakken. Eit viktig kjenneteikn er dei unge skota, som ofte har eit raudt preg. Plantane er 10–100 cm høge, og har blad som står ut i rosettformasjon frå grunnen. Nokre av artane veks rundt krater i vulkanar, blant anna kjeldebjønnkam på Island.
Artar
Følgjande artar er nokre av dei totalt 150-220 som finst i bjønnkamslekta:
Ars moriendi
Ars moriendi (latin for «kunsten å døy») var tittelen på eit vidgjete kristent, illustrert mellomalderverk frå 1400-talet som vart mykje lese i samtida. Verket kom ut 60 år i etterkant av den store pesta og skildra gode og vonde krefter i kamp om menneskesjela og korleis ein skulle få ein god død.
Den lange versjonen
Det fanst opphavleg ein lang versjon av verket, Tractatum/ Speculum artis bene moriendi, skrive av ein dominikanarmunk i 1415, og ein kortversjon som fyrst dukka opp i Nederlanda rundt 1450. Den lengste versjonen vart omsett til dei fleste vesteuropeiske språka, og vart svært populær i England. Dessutan var Ars moriendi eitt av dei fyrste verka som vart trykt ved hjelp av trykkjekunsten, og det eksisterer difor i 300 eksemplar den dag i dag. Berre eitt av dei 300 eksemplara er illustrert.
Det fyrste kapitlet forklarer at det finst ei god side ved døden, og prøver å trøysta den døyande med at døden ikkje er noko å vera redd for. Andre kapitlet skildrar dei fem freistingane som plagar eit døyande menneske, og korleis ein kan unngå dei. Freistingane er mangel på tru, fortviling, utolmod, åndeleg hovmod og grådigheit. Tredje kapitlet listar opp dei sju spørsmåla ein skal stilla eit døyande menneske, saman med trøysta som er tilgjengeleg for han gjennom dei forsonande kreftene i Kristi kjærleik. Fjerde kapitlet uttrykkjer behovet for å imitera Kristi liv. Femte kapitlet er retta mot vener og familie og skildrar dei generelle reglane for oppførsel på dødsleiet. Sjette kapitlet tek med dei passande bønene ein skal be for den døyande.
Kortversjonen
Kortversjonen, som kan sporast heilt tilbake til 1450, vart laga ved hjelp av blokktrykk og føregrip dermed dei blokktrykte bøkene som vart introduserte i Europa i 1460-åra. Kortversjonen er i stor grad basert på andre kapittel av Ars moriendi, men inneheld elleve utskorne illustrasjonar. Desse viser ein djevel som syner fram ein av dei fem freistingane på ei side, og ein engel som viser kva ein skal gjera for å motstå freistinga på hi sida. Det siste biletet viser mennesket som vert teke opp til himmelen, og djevlane som forvirra går ned att i helvetet. Kortversjonen var like populær som den lange, men han vart ikkje omsett til engelsk.
Frieda Dänzer
Frieda Dänzer var ein skirennar frå Adelboden i Sveits. Ho vann den alpine kombinasjonen (slalåm/utfor) under verdsmeisterskapen i 1958, og tok til saman fem medaljar under Vinter-OL 1956 og 1958-meisterskapen.
Aktiv
Dänzer fall i januar 1950 og pådrog seg et komplisert brot i høgrebeinet, ein skade det tok eit halvt år å lækje. Ho kom snøgt tilbake på det sveitsiske landslaget, men fekk ikkje plass i VM-troppen til verdsmeisterskapen 1954 i Åre, trass i at ho like før VM hadde vorte sveitsisk meister i utfor i Wengen.
Under Vinter-OL 1956 Cortina d'Ampezzo vann Dänzer sølvmedaljen i utfor bak landskvinna Madeleine Berthod. Også i den alpine kombinasjonen i tok ho sølv i 1956, det var då ei VM-øving. To år seinare vart Dänzer den store utøvaren mellom dei kvinnelege alpinistane under alpin-VM 1958 i Bad Gastein. Ho tok medalje i tre av dei fire greinene, og vart verdsmeister i kombinasjonen. I utfor fekk ho sølv bak Lucille Wheeler frå Canada, same Wheeler vann også storslalåmtevlinga der Dänzer kom på bronseplass.
Touch Me av The Doors
«Touch Me» er ein song av The Doors frå albumet deira The Soft Parade frå 1969. Han var skriven av Robby Krieger, og riffet var inspirert av The Four Seasons sin «C'mon Marianne». Songen er kjend for at det vert nytta mykje blåseinstrument og strykarar (inkludert ein mektig saksofonsolo av Curtis Amy). Det var òg ein av dei mest populære singlane til bandet.
Han vart gjeven ut som singel i desember 1968 og nådde 3. plass på Hot 100 og førsteplassen på Cashbox-listene i USA. Singelen gjorde det òg godt andre stader og gjekk til topps i Canada og nådde 10. plass i Australia. Singelen gjekk ikkje inn på lista i Storbritannia.
Arbeidstitlar
I følgje Bruce Botnick vart songen opphavleg kalla «I'm Gonna Love You» eller «Hit Me». Opningslinja var då «C'mon, hit me, I'm not afraid» er ein referanse til ein person som spelar black jack. Morrison endra visstnok teksten fordi han var redd bøller i publikum ville tru at det var ei oppfordring om å slå han.
Andre versjonar
Andre artistar som har spela songen er Guess Who og Ian Astbury.
Wrenn Peak
Wrenn Peak er eit fjell med ei høgd opp mot 1750 m på ryggen ved toppen av Sandybreen og Enyobreen i Olympus Range i McMurdo Dry Valleys. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (2004) etter John H. Wrenn frå geologisavdelinga til Northern Illinois University og som deltok i McMurdo Dry Valleys Drilling Project, 1973-74.
St Olaf's Church i Wasdale Head
St Olaf's Church i Wasdale Head i Cumbria i Nordvest-England er ei av dei minste kyrkjene i England, kan hende den aller minste. Kyrkja ligg vakkert til i ein lund med barlind i nærleiken av det høgste fjellet og den djupaste innsjøen i Lake District National Park, og er rekna som «fjellklatrarkyrkja» i England.
Namnet St Olaf's Church er frå 1977; tidlegare hadde kyrkja vore utan namn. Det var presten i kyrkja på denne tida, som hadde vener i Noreg, som gjorde framlegg om at kyrkja vart vigsla til den norske helgenkongen Heilag-Olav eller Sankt Olav. Dei eldste kjeldene som nemner kyrkja er frå 1550, men ein reknar med at ho er eldre. Ifylgje tradisjonen skal taksperrene i kyrkja opphavleg ha vore spanta i eit vikingskip.
Holsbrua
Holsbrua eller Hol bru er ei vegbru over Valldalselva i Norddal. Brua er ein del av gjennom Valldalen. Brua vart oppført i 1921 som ein del av arbeidet med ny køyreveg gjennom Valldalen vidare over Trollstigen til Åndalsnes. Steinbrua frå 1921 er utvida med eit påbygg i betong.
Kjeglenebb
Kjeglenebb, eller kjeglenebbar, er ei biologisk slekt Conirostrum av små tanagarar, Thraupidae, som lever i varierte habitat: i skogshabitat, i páramo, i fuktig tåkeskog eller habitat av lågare buskar i Sør-Amerika. Nokre artar er knytt til elver i Amazonas og jamvel atlanterhavskysten, andre lever høgre opp på begge sider av Andesfjella.
Skildring
Dette er ei gruppe som er lite einsarta i fjørdrakt, men alle er instektetarar med tynne, rettpeikande nebb. Utsjånaden av nokre artar i Amazonas kan minne om parulaer. Storleiken ligg i området 9,5 til 16,5 centimeter. Dei som lever i Andes beitar regelbunden i fleirartsflokkar.
Største arten er kjempekjeglenebb på opptil 27 gram, 16,5 cm, minste er kvitøyrekjeglenebb på 7 gram, 9,5 centimeter.
Her finst stor variasjon i preferanse for høgder, perlebrystkjeglenebb held seg helst under 150 moh. i indre Amazonas, kjempekjeglenebb typisk 3300–4500 moh. Andes i Peru og Ecuador. Men arten gråkjeglenebb kan treffast i Peru frå stillehavskysten og opp til 4500 moh. i Andes.
Tamarugokjeglenebb er ein trekkfugl som hekkar i nordlege Chile og trekker nordover til sørlegaste Peru vinterstid, i april-november.
Artslista
Conirostrum i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Elling Wold
Elling Eriksson Wold var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Sør-Aurdal i Oppland. Han representerte Venstre.
Wold var son til ein gardbrukar. Han tok sjølv over farsgarden i 1868 og dreiv han vidare til han skøytte han over på son sin. Wold var medlem av heradsstyret i Sør-Aurdal frå 1868 til -99, og på ny 1904-07. Ordførar var han periodane 1870-81, 1883-91, 1893-98 og 1904-07. Han var valmann frå 1869 til skipnaden vart avvikla etter stortingsvalet i 1903. Frå 1876 til -99 var han forlikskommissær, heldt fram i ombodet frå 1903. Kasserar i sparebank 1868-79 og styrar av Bagn spareforening 1876-82. Åra 1902-03 var han medlem av representantskapet i Noregs Bank.
Wold representerte Kristians amt på Stortinget frå 1892 til 1903 og Valdres krins perioden 1906-09. Han møtte første gongen på Stortinget den 12. mars 1888, som varamann og i staden for Walter Scott Dahl. På tinget fekk han sete i justiskomiteen. Som fast representant frå 1894 var han på alle stortinga medlem av budsjettkomiteen, sekretær 1898-1903 og 1906-09. Elles var han med i Lagtinget 1895-1903 og 1906-09, som sekretær dei to siste valbolkane. Også medlem av komiteen om manntalslova 1898-1900, av valkomiteen 1900-03 og 1908-09. I 1903 var han med i deputasjonen Stortinget sende til opninga av Ofotbanen.
Tsjudovo
Tsjudovo (russisk skrift Чýдово) er ein by i Novgorod oblast i Russland med om lag 16 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Kerest, ei sideelv til Volkhov), 80 km nord for Novgorod og 100 km sør for St. Petersburg.
Hermagor-Pressegger See
Hermagor-Pressegger See er ein kommune i distriktet Hermagor i forbundslandet Kärnten i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 205,4 km² og i kring 6 800 ibuarar. Hermagor ligg 602 meter over havet,
Turismen har dei seinare åra vorte hovudnæring i kommunen, der eit stort skianlegg er sentralt om vinteren og bruken av Pressegg-vatnet står i sentrum om sommaren.
Wimborne Minster
Wimborne Minster (ofte berre kalla Wimborne) er ein marknadsby i grevskapet Dorset i England. Han har kring 15 000 innbyggjarar og ligg 8 km nord for Poole.
Vitrine
Vitrine (utalt vitrin med trykk på -in) eller eit vitrineskåp (fransk frå latin vitrum, glas) er eit frittståande skåp utforma med store felt av glas i dør og sideflater, slik at innhaldet i skapet skal kunne sjåast. Ein vitrine, som vanlegvis er ein forseggjort møbel med sentral plass i stasstova i huset, vert ofte nytta til å syne fram verdfullt servise eller kunstgjenstandar.
Stonehouse Bay
Stonehouse Bay er ei bukt i Antarktis på vestsida av Laubeuffjorden, på austkysten av Adelaide Island mellom Hunt Peak og Sighing Peak. Bukta er 9 km brei. Ho vart først oppdaga og kartlagd i januar 1909 av Den franske antarktisekspedisjonen under Jean-Baptiste Charcot. Bukta vart kalla opp etter Bernard Stonehouse frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), som var meteorolog i 1947-48 og biolog i 1949 ved Stonington Island og leiaren for eit hundesledelag hos FIDS som kartla bukta på ny i 1948.
Den største breen på Adelaide Island, Shamblesbreen, kalvar i Stonehouse Bay.
Suspiros Bay
Suspiros Bay er ei lita bukt ved vestenden av Joinville Island like sør for Madder Cliffs. Namnet vart foreslått av kaptein Emilio L. Diaz, offsier i den Argentinsk antarktisstyrken (1951-52). Toponymet syner til vanskane dei møtte kring bukta.
Magne Kleiveland
Magne Pederson Kleiveland òg kjend som Einlidskaren var ein norsk spelemann frå Osterøy. Han var læregut til Nils Rekve og læremeister for mellom anna Johannes Vollertson Vevle, læremeisteren til Nils Brakvatn. Einlidskaren var òg ein av dei som lærde Ole Bull om folkemusikken.
Kallenamnet Einlidskaren kjem frå at han budde på husmannsplassen Einlidskaret på Kleiveland på Osterøy.
Magne Kleiveland kunne mange slåttar, men få av desse er kjende i dag. Jon Jelmert har gissa på at spelet hans Einlidskaren var for spesielt og vanskeleg til at læregutane fatta alt, sjølv om dei var dugande spelemenn, dei òg.
Mount Wright
Mount Wright er eit fjell på over 1800 moh i nordlege delar av Admiralty Mountains i Victoria Land. Det ligg mellom Shipleybreen og Crumebreen, 8 nautiske mil (15 km) sørvest for Birthday Point. Fjellet vart namngjeve av Terra Nova-ekspedisjonen, 1910–13, etter Charles (seinare sir) S. Wright (1887–1975), ein fysikar på ekspedisjonen.
Sergej Kirdjapkin
Sergej Aleksandrovitsj Kirdjapkin er ein russisk friidrettsutøvar frå Insar som vann 50 km kappgang både under EM 2005, VM 2009 og Sommar-OL 2012, for så i 2015 å få annullert VM-sigeren og OL-triumfen grunna bruk av dopingmidlar.
Aktiv
Kirdjapkin vart andremann på 50 km ved verdspokal-tevlinga i ungarske Miskolc våren 2005, åtte sekundar bak landsmannen Aleksej Vojevodin. Tre månader seinare vart Kirdjapkin ein suveren europameister i Helsinki, tre minuttar føre Vojevodin på andreplass.
Etter tre magre sesongar kom Kirdjapkin tilbake og tok ein klar fyrsteplass under VM 2009 i Berlin, 2 minuttar og 41 sekundar framom norske Trond Nymark. Nesten like klar var sigeren ved verdspokal-tevlinga 2012 i Saransk i Russland i mai månad. Nokså nøyaktig tre månader etter gjekk Kirdjapkin inn til gull då den olympiske 50-kilometeren fann stad i London, knapt eitt minutt framom Jared Tallent frå Australia.
Doping
I 2015 og 2016 underkjende Det internasjonale friidrettsforbundet alle Kirdjapkins prestasjonar i tida etter 20. juli 2009, grunna påfallande utslag i hans såkalla biologiske pass. Dermed mista han gullmedaljane frå VM 2009 og OL 2012.
Wimbledon i London
Wimbledon er eit område sørvest i London, i bydelen Merton.
Området er mest kjent for tennisturneringa Wimbledon Championships og for fotballklubben Wimbledon FC, som i 2003 flytta frå London til Milton Keynes og året etter skifta namn til Milton Keynes Dons FC. I dag er den mest kjende klubben i Wimbledon AFC Wimbledon, som vart grunnlagt av Wimbledon FC-tilhengjarar.
Mankesau
Mankesau (Ammotragus lervia) er ein klauvdyrart i oksefamilien som kjem frå Afrika nord for Sahara.
Mankesau lever i tørre fjellstrøk frå vestkysten av Afrika til Etiopia, særleg i høgtliggande ørken. Arten er stor og kraftig samanlikna med tamsau og geit. Bukken har kroppslengd 155–165 cm, høgd 90–100 cm og vekt opptil 140 kg; geita veg berre halvparten.
Dyra har lange, bakoverbøygde horn som kan bli opptil 84 cm lange hjå bukkar og 40 cm hjå geiter. Halsen har kort, opprettståande man, og brystet og forbeina har fyldig manke som når nesten til bakken. Pelsen er korthåra og raudbrun. Mankesau manglar halespegel. Halen er lang og flat, og er naken på undersida. Sauen har valkar på knea.
Grunna jakt har bestanden gått kraftig tilbake fleire stader. Det finst innførte bestandar i Spania og sørvestlege USA.
Waddington Bay
Waddington Bay er ei bukt på vestkysten av Kiev Peninsula i Graham Land, like nord for Cape Tuxen. Bukta er delvis nedteikna på kart frå Belgica-ekspedisjonen, 1897–99, under Gerlache. Ho var meir nøyaktig skissert av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under Charcot, som namngav ho etter senator Waddington, som var president i Handelskammeret i Rouen.
Terry Sylvester
Karriere
Sylvester voks opp i Allerton i Liverpool. Gruppa han var med å starte, The Escorts, spelte med The Beatles tidleg i 1960-åra. The Escorts gav ut ein versjon av «Dizzy Miss Lizzy» på Fontana Records i 1964.
I 1966 byrja han i The Swinging Blue Jeans, der han erstatta gitaristen og vokalisten Ralph Ellis. Debuten hans med The Hollies kom i januar 1969 då han song på den britiske hitsingelen «Sorry Suzanne» og «He Ain't Heavy, He's My Brother», i tillegg til albuma Hollies Sing Dylan og Hollies Sing Hollies (begge i 1969), der Sylvester òg medverka med låtskriving. Den første songen han skreiv for gruppa var «Gloria Swansong».
Sylvester, Allan Clarke og Tony Hicks skreiv ein periode dei fleste songane til The Hollies. I 1974 gav Sylvester ut eit soloalbum kalla opp etter han sjølv. Sylvster slutta i The Hollies i mai 1981 etter ein krangel om den musikalske retninga til bandet. Dette førte òg til at bassisten Bernie Calvert slutta. Sidan den gong har han gjeve ut fleire soloalbum.
I 2010 vart Sylvester som medlem av The Hollies innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i lag med Graham Nash, Allan Clarke, Tony Hicks, Bobby Elliott, Bernie Calvert og Eric Haydock.
Runnin' Blue
«Runnin' Blue» er ein song av det amerikanske rockebandet The Doors, det sjuande sporet på albumet deira The Soft Parade. I 1969 nådde det 64. plass på den amerikanske singellista.
Robby Krieger deler vokal med Morrison på songen, som ein av få songar før Morrison døydde.
Han er kjend for introduksjonen av Jim Morrison, ei hyllest til den nyleg avdøde Otis Redding:
''Poor Otis, dead and gone
''Left me here to sing his song
''Pretty little girl with the red dress on
''Poor Otis, dead and gone. ''
Teksten og melodien til denne korte acapella-introen var henta frå Lead Belly-songen «Po' Howard» (eller «Poor Howard» på somme samlingar) der Morrison erstatta 'Howard' med 'Otis'. Stundom vart introduksjonen spelt mot slutten av ein annan Doors-song, «When the Music's Over». Det er andre referansar til Otis Redding-songen «Sitting on the Dock of the Bay» gjennom denne songen.
The Videos av Kylie Minogue
The Videos er den første VHS-utgjeving av den australske songaren Kylie Minogue. Den vart utgjeven av plateselskapet Mushroom Records i 1988 og berre i Australia.
Al Mahfad-distriktet
Al Mahfad-distriktet  er eit distrikt i Abyan guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 26 870 innbyggjarar.
Markus Henriksen
Markus Henriksen er ein norsk fotballspelar som spelar på landslaget i fotball (2020).
I tida 2010-18 spelte han 45 landskampar for Noreg. Henriksen er offensiv midtbanespelar, sidan 2016 aktiv i engelske Hull City.
Henriksen slo gjennom i Rosenborg, eit lag han spelte på i tida fram til 2012. Frå september 2012 spelte på AZ i nederlandsk toppfotball i nøyaktig fire år. Hausten 2016 gjekk turen til Hull City, lagkaptein frå august 2018.
Henriksen landslagdebuterte borte mot Kroatia i oktober 2010. Han spelte fast på landslaget i 2012 og delar av -13, men frå hausten 2013 var han ute av landslaget i to år. Sidan september 2015 var han jamt med i landslagstroppene, særleg mykje speletid fekk han i 2018-sesongen. Han har pr 31.12.2018 deltek i 45 landskampar og skåra 3 mål.
Anna
Henriksen var med i Sheep Boys, ei gruppe som deltok i Melodi Grand Prix Junior 2004.
Kora
Kora er eit strengeinstrument som er utbreidd i Vest-Afrika. Koraspel er knytt til griot-tradisjonen, der ein utøvar spelar og fortel. I Gambia er kora rekna som nasjonalinstrument, men det blir også mykje brukt i Senegal, Mali, Guinea og Guinea-Bissau. Det er særleg knytt til mandinkafolk.
Koraen er ei luttliknande harpe, der kroppen er laga av ein kalebass med ei kuskinn spent over. Instrumentet har vanlegvis 21 strenger. Ein spelar som regel kora i sitjande stilling, med instrumentet opprett og med strengane vende rett mot utøvaren. Ein spelar med begge hender på han, som på ei harpe, og knipsar strengane mellom tommel og peikefinger. Ein speler eit kontinuerleg ostinat (kumbengo) på dei djupare strengene og ein melodi (donkilo) eller improvisasjonar (birimitingo) på dei lysare strengene. Dei ulike stemmene er sjølvstendige og kontrasterande, og gjev ein kompleks, polyfon og ofte polyrytmisk musikk.
Nokre kjende koraspelarar er Toumani Diabaté, Ballaké Sissoko og Mory Kanté.
Shadmot Dvora
Shadmot Dvora (hebraisk שַׁדְמוֹת דְּבוֹרָה) er ein jordbruksmoshav i Nedre Galilea regionale kommune i Israel. Han vart grunnlagd den 23. mai 1939 av jødiske immigrantar som hovudsakleg kom frå Tyskland. I dag har staden kring 350 innbyggjarar. Somme av dei driv jordbruk på staden, medan andre arbeider andre stader.
Historie
Moshaven vart grunnlagd under den jødiske feiringa av Shavuot (23. mai 1939) på landområdet til den arabiske landsbyen al-Shajara, som PJCA kjøpte i 1920-åra. Han vart først grunnlagd som ei tårn og palisade-busetjing av nokre medlemmar frå moshaven Moledet, som hovudsakleg var emigrantar frå Tyskland. Dei kalla først busetjinga «Omer», men seinare fekk han namnet «Shadmot Dvora», etter Dorothy de Rothschild, kona til James Armand de Rothschild som var leiar i PICA (han vart utpeikt til denne stillinga i 1924 av faren Edmond James de Rothschild).
Dei første sju åra levde innbyggjarane i moshaven innafor murane til den vesle «tårn- og palisade»-bysetjinga, som låg like ovanfor den fiendtlege, arabiske landsbyen Shaara på andre sida av wadien, og det var først etter den arabisk-israelske krigen i 1948 då innbyggjarane i Shaara flykta til andre arabiske område, at landsbyen deira vart ruinert og innbyggjarane i moshaven følte seg trygge nok til å bu utafor murane. Etter dette, mot slutten av 1940- og byrjinga av 1950-åra, vart landområdet til moshaven fordelt mellom alle innbyggjarar, og dei starta individuelle gardar for kvar familie, medan resten av landområdet vart fordelt mellom innbyggjarane for jordbruksføremål.
I 1970-åra vart ein ny del av moshaven lagt til i sør, der det vart bygd nye hus kjøpt av barna til innbyggjarane i moshaven, i tillegg til nye innbyggjarar.
I 1980-åra var det dårlege økonomiske tilhøve i moshaven, vart felleseigenskapane til busetjinga styrt av ein bustadsstyrar.
Beringsnipe
Beringsnipe (Calidris mauri) er ein særs liten vadefugl i snipefamilien. Han hekkar på tundra i Aust-Sibir og Alaska, og er ein flyttfugl som overvintrar langs kystar i Amerika.
Skildring
Beringsnipa veg 22 til 35 gram og er 14 til 17 centimeter i lengd. Vaksne har mørke bein og eit kort, litt nedbøygd, tynnt, mørkt nebb, tynnare mot nebbspissen. Fjørdrakta i hekketida er brunleg på oversida og kvit på undersida. Dei er raudbrune på hovudet. Denne arten kan vere vanskeleg å skilje frå andre liknande små vadarar, spesielt sandsnipe. Dette gjeld særleg i vinterdrakta, når begge artar er grålege på oversida. Beringsnipe skifter til vinterdrakt mykje tidlegare på hausten enn sandsnipe. Begge har små anlegg til symjehud og er dei einaste Calidris-snipene som har dette.
Hekkehabitata er på tundraen på Tsjuktsjarhalvøya i Sibir og i vestlege Alaska. Dei hekkar på bakken, vanlegvis under litt vegetasjon. Hannfuglen lagar fleire grunne senkingar i bakken, og hoa vel ein av desse som reirplass og legg 4 egg. Begge foreldra rugar og tar omsut for ungane, som sjølv finn føde. Nokre gonger kan hofuglen forlate området før ungen er flygedyktig.
Utanom hekkesesongen beitar beringsnipene på grunne mudderbankar, søkjer med nebbet eller lokaliserer mat med hjelp av synet. Dei lever hovudsakleg av blautdyr, insekt og krepsdyr.
Dei gjer trekk til aust- og vestkystane av Nord-Amerika og Sør-Amerika, dei fleste til stillehavskysten i området California til Peru, men ein del av populasjonen kryssar det nordamerikanske kontinentet i retning Karibia og søraustlege USA. Dei praktiserer trekkdeling etter kjønn ved at hofuglar vandrar lenger sør enn hannar. På sørtrekket er timinga slik at hofuglar typisk startar trekket først, deretter hannar og tilslutt dei juvenile fuglane.
Beringsnipa er ein sjeldan streiffugl til Vest-Europa, inklusive Noreg.
Dette er ein av dei mest talrike vadefuglartane i Nord-Amerika med populasjon estimert til ca 3,6 millionar individ.
Beat the Boots
Beat the Boots er ei samling av piratkopiplater av Frank Zappa som først vart distribuert ulovleg, men så offisielt gjevne ut av Rhino Entertainment i 1991 som ein del av planen til Zappa om å fråråde fansen frå å kjøpe ulovlege opptak av konsertane hans. Dei åtte platene dekkjr perioden frå 30. september 1967 til 21. mai 1982.
Innhald
Alle songar av Frank Zappa, utanom der andre er nemnde.
As an Am
Spor 1 er frå 19. mai 1981 ved Rockline, KLOS-FM, Los Angeles, California; spor 2 og 3 er frå 21. mai 1982 ved Sporthalle, Köln, Tyskland og spor 4-6 er frå 31. oktober 1981 ved The Palladium, New York City.
Freaks & Mother*#@%!
Fillmore East, New York City den 13. november 1970. Den opphavlege piratkopiplata vart kalla Freaks and Motherfuckers.
Unmitigated Audacity
University of Notre Dame, Notre Dame i Indiana den 12. mai 1974.
Anyway the Wind Blows
Nouvel Hippodrome, Paris den 24. februar 1979.
Tis the Season to Be Jelly
Konserthuset i Stockholm i Sverige den 30. september 1967.
Saarbrücken 1978
Ludwigparkstadion, Saarbrücken, Tyskland den 3. september 1978.
Piquantique
Solliden, Skansen, Stockholm den 21. august 1973, med unntak av spor 4, frå ein konsert the Roxy, desember 1973.
Kosjtsjej
Kosjtsjej (russisk skrift Коще́й) er ifølge slavisk folkeminne ein mannleg antagonist som kidnappar kona til helten i soger. Ingen av dei kjende sogene beskriv utsjånaden hans. Illustrasjonar framstiller han derimot som ein veldig gammal og stygg mann. Namnet hans stammar truleg frå ordet kost (rus. кость, pol. kość), som tyder «bein» og kan tyde på at han har ein skjelettaktig utsjånad.
Kosjtsjej kan ikkje drepast ved å øydeleggje kroppen hans. Sjela hans er gøymd i ei nål, i eit egg, i ei and, som er i ein hare, som er i ei kiste nedgraven under eit grønt eiketre på øya Bujan ute på havet. Så lenge sjela hans er trygg, kan han ikkje døy. Om kista blir graven opp og opna, vil haren prøve å rømme, om han blir drepen, vil anda prøve å fly vekk. Den som endeleg får egget i si hand har Kosjtsjej i si makt.
Folkeeventyr
Døden til Koschei den udødelege er eit russisk eventyr nedskrive av Aleksandr Afanasiev i Narodnye russkie skazki og teke med i The Red Fairy Book, ei bok i den serien av eventyrbøker med ulike fargar som den skotske poeten Andrew Lang gav ut, kjend under namnet Andrew Lang's Fairy Books.
Wilhelmina Bay
Wilhelmina Bay er ei bukt mellom Reclus Peninsula og Cape Anna langs vestkysten av Graham Land. Ho vart oppdaga av Belgica-ekspedisjonen, 1897–99, under Adrien de Gerlache, og kalla opp etter Wilhelmina, som var dronning av Nederland.
Fra Fysikkens Verden
Fra Fysikkens Verden er eit norskspråkleg tidsskrift med artiklar om norsk og internasjonal fysikk. Artiklane har ei populær form og omhandlar både historiske, aktuelle og biografiske tema frå fysikken. Dei er skrivne av norske fysikarar. Tidsskriftet kom første gong ut i 1956.
Tidsskriftet kjem ut fire gonger i året og er medlemsbladet for Norsk Fysisk Selskap.
Ole Fossum
Ole Nilssen Fossum var ein underoffiser, gardbrukar og stortingsmann frå Øvre Eiker. Han representerte Venstre.
Fossum var son til ein gardbrukar. Han tok sersjanteksamen og avanserte til furer, stod i militær teneste frå 1856 til -66. Frå 1858 til 1889 var han gardbrukar. Etter 1887 var han vaktmeister ved Hokksund distriktsfengsel. Elles var han fattigforstandar i Øvre Eiker i tolv år og forlikskommissær i mange år.
Fossum var 4. representant frå Buskeruds amt på Stortinget 1892-94. Han var medlem av Lagtinget, 1892-93 av justiskomiteen og 1894 av sosialkomiteen. I 1892 var han permittert frå 25. juli.
Han døydde i Drammen i 1910.
Servise
Servise (uttalt med trykk på -vise, frå fransk med opphav i latin servire, som i «servere») eller stell er eit sett av  tallerkenar, serveringsfat, asjettar og koppar som er meint å høyre saman og verte nytta under oppdekking av bord. Servisa er tilpassa kva slags måltid det skal nyttast til. Ein skil mellom til dømes frukostservise, middagsservise, kaffiservise og teservise. Glas og bestikk vert ikkje rekna med til serviset, men det er vanleg å nytte same type glas og bestikk til alle under eit måltid. Dekkjetøy er fellesnemninga for servise, glas, bestikk, pepar- og saltkar og anna som vert plassert på det oppdekte bordet.
Pål Sundvor
Pål Sundvor var ein norsk forfattar og journalist.
Sundvor var frå Strandvik i Hordaland, foreldra var gardbrukarar. Han debuterte som forfattar i 1947 med barneboka Ola frå garden. I 1952 gav han ut sin fyrste roman, I morgon hender underet. Seinare gav han ut fleire romanar, novellesamlingar, dikt, barnebøker og skodespel. I mange av bøkene skildrar Sundvor korleis born opplever verda i kring seg. Stilen er jamnast lyrisk med usentimentale skildringar.
Han er gravlagd i Kvam i Hordaland.
Dicksonia
Dicksonia er ei slekt av relativt små eller mellomstore tre-liknande bregnar innan familien Dicksoniaceae, som igjen på si side inngår i ordenen Cyatheales. Artane veks i tropane, hovudsakleg på den sørlege halvkula, heilt sør til New Zealand.
Blada er karakteristisk svært store og flikete, bladplatene er gjerne 1–4 meter lange. Samtidig er artane nokre av dei lågaste blant dei såkalla «trebregnane». Stengelen er ein einskildståande «trestamme, og alle artane har eit tydeleg hårdekke.
Slekta har 20–25 artar i tropisk Asia, Stillehavet og Australia, med nokre få artar i Latin-Amerika. Fleire av artane blir dyrka som stove- eller hageplantar. Artane er relativt primitive, med opphav for slekta heilt tilbake til jura og krit.
Kvinden skabt af manden
Kvinden skabt af manden er ein essayistisk roman skriven av Hulda Garborg i 1904. Boka blei ei av årets bestseljarar i Noreg. Forfattaren var anonym, men «alle» skjøna kven som stod bak. Boka gjekk i tolv opplag på nokre veker, selde ti tusen første året, og resulterte i parodiar skrivne av andre.
Boka var ein reaksjon på den kvinnefiendtlege filosofien til austerrikaren Otto Weiniger, og blei skriven i ein rasande raptus på eit par månadar tidleg på året. Boka kom ut før sommaren. Med denne boka stod Hulda fram som ein viktig feminist, men «forskjellsfeminismen» hennar var ein annan enn den politiske feminismen som stod på barrikadane og ville ha full jamlikheit mellom kjønna. Boka blei omsett til svensk og tysk. Historia om fru Eva heldt fram i Fru Evas dagbok som kom året etter. Ein av grunnane til den store suksessen var at mange lesarar trudde ho skildra sitt eige ekteskap med Arne Garborg, då hovudpersonane hadde mange ytre likskapar med kjendisekteparet Garborg, men dette var noko Hulda sjølv avkrefta.
Vibrio
Vibrio er ei biologisk slekt av gram-negative bakteriar.
Wincanton
Wincanton  er ein by i grevskapet Somerset i England. Han har kring 4500 innbyggjarar og ligg ved A303, hovudvegen mellom London og Sørvest-England. Byen har noko lettindustri.
Edderkoppen
Skodespelet Edderkoppen blei sett opp første gongen i 1904 og var Hulda Garborgs mest ambisiøse stykke. Av somme samanlikna med sjølvaste Ibsen og med ein tematikk som fortsette der "Et dukkehjem" slapp. Fiaskoen var likevel fullstendig. Stykket fekk hard medfart då det blei sett opp på Nationaltheatret i 1904 og blei tatt av plakaten etter tre dagar. Meldarane tolte ikkje eit stykke om kvinners makt, erotikk og intelligens – endåtil skrive av ei kvinne og bygd på ei sann historie. Garborg bygde forteljinga på oppveksten sin, der hennar fråskilte far losjerte hos ei rik kvinne med stor seksuell apetitt – "edderkoppen". Garborg skreiv stykket anonymt, mellom anna fordi fleire av modellane framleis var i live, men nesten alle avisene oppgav opphavskvinnas namn. På toppen av det heile var Nationaltheatrets direktør Bjørn Bjørnson, son av Bjørnstjerne, Arne Garborgs hovudmotstandar i målstriden.
Fiaskoen kom etter fleire år med stor suksess. Garborg hadde etablert seg som landets mest populære kvinnelege dramatikar, mellom anna med komedien Rasjonelt fjøsstel l, som etter kvart blei det mest spelte stykket i Noreg. Nedturen var så stor at Garborg rømte Kristiania i skam, og skjulte seg på eit hotellrom i Trondheim langt unna sladder og aviser.
Plateboksen David Bowie
David Bowie (ofte omtalt som David Bowie Box eller Bowie Box Set) er ein plateboks av den engelske musikaren David Bowie, gjeven ut i juni 2007 av Sony Music Entertainment og Columbia Records. Plateboksen inneheld dei utvida versjonane av alle dei Sony-eigde platene til Bowie: Outside, Earthling, Hours, Heathen og Reality. (tre album —Outside, Earthling og Hours — var opphavleg gjevne ut på Virgin Records i Amerika, men BMG internasjonalt).
Robert Heffernan
Robert Heffernan er ein ein irsk friidrettsutøvar frå Cork som vart verdsmeister på 50 km kappgang ved verdsmeisterskapen 2013 i Moskva, etter tidlegare å ha vunne EM-bronse på 20 km i 2010 og OL-bronse på 50 km i 2012.
Heffernan deltok i dei store internasjonale meisterskapane på 20 km frå OL 2000, men det var fyrst i 2010 han makta gå inn til medalje. Under EM 2010 i Barcelona fekk han bronsemedaljen på 20 km, men fyrst etter at vinnaren av tevlinga, Stanislav Jemeljanov frå Russland, var diskvalifisert. Ei veke etter gjekk Heffernan inn til fjerdeplass på 50 km. Ved Sommar-OL 2012 i London kom han i mål som fjerdemann på irsk rekordtid 3.37.54, men etter at vinnaren Sergej Kirdjapkin i 2016 fekk annullert si gullmedalje, rykte Heffernan opp på bronseplassen.
Høgdepunktet for Heffernan kom under verdsmeisterskapen 2013 i Moskva. Her kryssa han mållinja som fyrstemann etter 3.37.56 tids gange og kunne stige øvst på sigerspallen.
Jørpeland stadion
Jørpeland stadion er eit idrettsanlegg på Jørpeland i Strand kommune. Banedekket på fotballbanen er naturgras. Staal Jørpeland Idrettslag spelar heimekampane sine her. Anlegget på Jørpeland er klassifisert som eit sentralanlegg, og dermed er Strand kommune ansvarlege for drifta.
Last Cheater's Waltz
«Last Cheater's Waltz» er tittelsporet på Sonny Throckmorton-albumet Last Cheater's Waltz frå 1979. Throckmorton gav ut songen som ei dobbel A-side i lag med «Smooth Sailin'» og han nådde 47. plassen på Hot Country Songs-lista i USA det året.
Seint i 1979 spelte T.G. Sheppard inn begge songane. Han gav ut «Last Cheater's Waltz» på singel i 1979 og denne nådde toppen av Hot Country Songs-lista.
Songen er òg spelt inn av Emmylou Harris i 1981 på albumet Cimarron.
Staal Jørpeland Idrettslag
Staal Jørpeland Idrettslag (stifta 1919) er eit idrettslag frå Jørpeland like utanfor Stavanger. Idrettslaget består av friidrett-, handball- og fotball-lag.
Fotball
Staal Jørpelands fotballklubb vart stifta i 1919. Herrelaget spelar i 3. divisjon avdeling 3. Heimedraktane er grøne med svarte loddrette striper, medan bortedrakten er kvit. Staal Jørpeland IL spelar heimekampane på Jørpeland stadion. Trenar for A-laget er den tidlegare Bryne-spelaren Hallgeir Hinna.
Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad: http://www.staal-il.no
Winchcombe
Winchcombe  er ein by i grevskapet Gloucestershire i England. Han har kring 4500 innbyggjarar og ligg i Cotswolds.
Valdaj
Turisme
Valdaj er eit populært turistmål og ligg i midt i nasjonalparken i Valdajhøgdene. De fleste turistane kjem til innsjøen og byen om sommaren. Valdaj har mange kvileheimar og sanatorium. Det finst mange campingplassar rundt innsjøen.
William Golding
Sir William Gerald Golding var ein britisk forfattar.
Golding fekk Nobelprisen i litteratur i 1983 for «romananane sine, som med klårleiken til den realistiske forteljande kunsten og mytanes mangfald og allmenngyldigheit, set lys på menneska sine tilhøve i dag.»
I ei kåring arrangert av The Times i 2008 blei Golding rangert som nummer tre på ei liste over dei 50 største britiske forfattarane sidan 1945.
Litteratur
I romanane sine etterrøkjer Golding ved bruk av symbolsk-allegoriske litterære former det metafysiske grunnlaget for eksistensen – overleving, skuld, forsoning og frelse. I byrjinga var ikkje manuskripta hans spesielt etterspurde: den seinare suksessen Fluenes herre blei avvist av meir enn 20 forlag, men då den til slutt kom ut i 1954 blei denne forteljinga om opplevinga til ei gruppe stranda skoleelevar til ein bestseljar både i USA og i Storbritannia. Dei seinare bøkene hans klarte ikkje å matche denne suksessen.
Vesna Vulović
Vesna Vulović var ei serbisk flyvertinne som ifølgje Guinness rekordbok har verdsrekorden for å overleva det lengste fallet utan fallskjerm, på 10 160 meter.
Sharona
Sharona (hebraisk שָׁרוֹנָה) er ein moshav i Nedre Galilea regionale kommune i Israel.
Vesna Vulović
JAT Flight 367
Vesna Vulović var fødd i Beograd i 1950. Ho blei tilsett ved JAT Yugoslav Airlines i 1971. 26. januar 1972 var ho del av mannskapet på JAT Flight 367. Flyet vart sprengt av ei bombe i lufta over Srbská Kamenice i Tsjekkoslovakia, på veg frå København til Zagreb. Som einaste av dei 28 om bord overlevde Vulović fallet på 10 160 meter. Ho blei funnen av Bruno Honke, som hadde vore ambulansearbeidar under andre verdskrigen. Han gav henne behandling fram til helsepersonell kom til ulukkesstaden.
Ulukka gjorde at Vulović fekk brot på skallen og var i koma i 27 dagar. Ho hadde også brot i begge føtene, bekkenet, fleire ribbein og tre ryggvirvlar - ein av dei blei knust. I ei tid etter ulukka var ho lam frå livet. Ho hadde fullstendig amnesi frå timen før fallet til ein månad etterpå. Det siste ho hugsa var at ho tok imot passasjerar før avgang, deretter var det første ho hugsa at ho såg foreldra sine på sjukehuset omlag ein månad seinare.
Luftfartstryggleiksinspektørar meiner Vulović truleg overlevde fordi ho blei halden fast av ei mattralle inne i flykroppen då flyet braut saman og styrta. Dei andre om bord ville ha blitt dregne ut av den valdsame trykkendringa. Etterforskarane meinte vidare at flykroppen med Vulović inni hadde landa i trekledde, snødekte fjell som reduserte samanstøyten med bakken. Honke fortalde også at han fann Vulović i midtdelen av flyet, med ein kollega oppå seg og halden fast av mattralla. Legane til Vulović meinte også at det låge blodtrykket hennar gjorde at ho ville ha miste medvitet svært raskt etter at kabinen mista trykket, slik at hjartet hennar ikkje villa ha broste i samanstøyten. Vulović blei førleg i løpet av ti månader etter ulukka, men hadde ein skadd ryggvirvel og halta resten av livet.
Sharona
Historie
Tidleg på 1200-talet skildra geografen Yaqut al-Hamawi Sârûniyyah som «eit pass nær Tabariyya, der du går opp for å kome tiø At Tûr» I 1596 budde det 17 muslimske familiar i landsbyen. I 1870 skreiv Guérin om Sarona:
Vesna Vulović
JAT Flight 367
Eksplosjonen på flyet blei truleg forårsaka av ei bombe i bagasjen. Dei jugoslaviske styresmaktene mistenkte at kroatiske nasjonalistar stod bak hendinga. Same dag hadde ei bombe gått av på eit tog mellom Wien og Zagreb og skadd seks personar. Ein mann som kalla seg sjølv ein kroatisk nasjonalist ringte den svenske avisa Kvällsposten dagen etter og tok på seg ansvaret for bomba på Flight 367. Det er likevel aldri blitt gjort arrestasjonar som følgje av hendinga.
Vidare liv
I september 1972 uttrykte Vulović eit ønske om å fortsetja å jobba som flyvertinne. Flyselskapet var redde for at ho ville trekkja for mykje merksemd i denne rolla, og gav henne i staden ein kontorjobb. Vulović blei behandla som ein nasjonalhelt i Jugoslavia og fekk liknande status i austblokklanda. Ho blei gjeven ei utmerking av den jugoslaviske leiaren Josip Broz Tito, medan den serbiske folkemusikaren Miroslav Ilić spelte inn songen "Vesna stjuardesa" ('Flyvertinna Vesna'). Ho blei også utnemnd til æresborgar av landsbyen Srbská Kamenice. Dottera til Honke, som blei fødd seks veker etter ulukka, blei kalla Vesna etter henne. Vulović flaug framleis regelmessig etter ulukka, og sa at andre passasjerar blei overraska over å sjå henne og gjerne ville sitja ved sidan av henne.
Sharona
Historie
I 1878 vart Sarona busett av tsjerkessisk flyktningar frå Kaukasus, men i 1910 hadde dei flytta andre stader og landsbyen var igjen erstatta av arabarar. Landområdet vart kjøpt frå arabarane av Jewish Colonization Association i 1910.
Al Mahwait-distriktet
Al Mahwait-distriktet er eit distrikt i Al Mahwit guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 50 526 innbyggjarar.
Sharona
Historie
I 1913 vart det grunnlagd ei jødisk busetjing kalla Rama, men òg kalla Sarona, nær den arabiske landsbyen av folk frå Chicago. Den fyrste verdskrigen, dårlege tilhøve og mangel på arbeidskraft gjorde at busetjinga sleit med økonomien. I 1922 hadde den nye og den gamle busetjinga 77 arabiske innbyggjarar, men berre 15 jødar. Sommaren i 1923 kom fleire jødiske nybyggjarar til staden frå Kfar Yehezkel, med støtte frå Jewish National Fund, men mot slutten av 1928 stod busetjinga tom og landområdet vart gjeve til Palestine Jewish Colonization Association, etterkomaren etter Jewish Colonization Association. Halvparten av landområdet vart leigd ut til arabiske leigebuarar. I 1938 vart det grunnlagd ein moshav av medlemmar av Gordania-organisasjonen, betalt av Palestine Jewish Colonization Association og Agricultural Workers Federation. I 1945 var folketalet registrert til 110 jødar og ingen arabarar.
Vandaud
Vandaude i folketru og religion
Omgrepet "vandaud" er innført for å skilja frå ånder eller vetter som er kroppsleg daude, men berre er åndeleg eller sjeleleg aktive. Vandaude utgjer eit motstykke i dét at dei mest er sjeleleg daude, men beheld noko førlegheit i lekamen sin. Dei kan påføra skade på dei levande på ymse vis. Blodsuginga åt vampyren er velkjent, men i dei eldste forteljingane frå Serbia heiter det at dei vandaude attergangarane heller kvelte ofra sine og spreidde sjukdom og sott. Ofte ville menneske som var i kontakt med ein vandaud få seg ei øyreteve, eit klypemerke eller anna mein som aldri forsvann att.