cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Intervjuguide
Ein intervjuguide, eller intervjugaid, kan karakteriserast som eit manuskript som legg ein plan for korleis ein skal utføra eit intervju meir eller mindre strukturert. Han kan anten innehalda nokre tema som skal dekkast (semi-strukturert), eller han kan innehalda ei detaljert rekkje av grannsam formulerte spurdagar (strukturert). Ein intervjuguide vert som regel brukt i samband med kvalitativ forsking.
Ved utforminga av ein intervjuguide vert det ofte fokusert på:
Semi-strukturert
I ein semi-strukturert intervjuguide er temaa som vert dekte i all hovudsak fastlagt på førehand. Rekkjefylgja vert likevel bestemd undervegs. Dette gjer at intervju kan fylgja forteljinga til intervjuobjektet og samstundes få informasjon om fastlagde tema. Denne fleksibiliteten gjer at spurdagane kan knytast opp mot føresetnadene til intervjuobjektet og gjev samstundes rom for at det kan takast opp tema som ikkje er planlagde på førehand. Spurdagane er som regel ikkje klårt formulert, men skrive ned i stikkordform eller skildringar som intervju bruker som utgangspunkt for å stilla spurdagane. Dess meir spontane intervjuet er, dess større er sannsynet for å få spontane, levande og uventa svar – naturlege svar frå dei ein intervjuar. Det er viktig for forskaren/intervjuaren å vera merksam på at samtalen ikkje tek ei retning som er irrelevant for prosjektet, og at ein unngår å stilla vande og leiande (vinkla) spurdagar.
Strukturert
I ein strukturert intervjuguide er spurdagane, og rekkjefylgja på spurdagane klårt formulert på førehand. Det sikrar informasjon som er lett å reprodusera (høg reliabilitet) og det gjev gode moglegheiter for å samanlikna svara med dei andre som ein har intervjua.
Formulering av spurdagar
Ei velkjend utfordring når ein lagar ein intervjuguide er at spurdagane vert for abstrakte, generelle, eller at dei vert for leiande. Spurdagane i intervjuguiden bør difor utformast med tanke på dei som skal svara på dei og vera korte, enkle og presise, i tillegg til å vera nøytrale. Spurdagar i intervju har ofte ein deskriptiv form med beståande av kva, kvifor og korleis.
Crispinus og Crispinianus
Crispinus og Crispinianus (dei latinske namna, på fransk, Crépin og Crépinien, på engelsk, Crispin og Crispinian) er to kristne helgenar frå 200-talet som vert feira av katolikkar og ortodokse 25. oktober. Dei er berre kjente frå legendene om dei, og skal ha vore brør i ein velståande familie i Roma, men måtte flykte derfrå av di dei var kristne. Ifylgje franske legender levde og arbeidde dei som skomakarar i Soissons i Frankrike, der dei lagde skotøy for dei fattige utan å take seg betalt, og for dei rike som sette pris på produkta deira.
I og med at dei arbeidde som skomakarar, har dei vorte skomakarane sine vernehelgenar, og med det òg vernehelgenar for dei som arbeidde med å preparere lêr og lage lêrvarer. Dei vart òg vernehelgenar for veverar.
Fleire kyrkjer i Frankrike har namn etter desse to helgenane, og i mange franske byar finst gater oppkalla etter dei.
Iskitim
Iskitim (russisk Искитим) er ein by i Novosibirsk oblast i Russland med om lag 65 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Berd, 50 km søraust for Novosibirsk.
Busetnaden vart grunnlagd i 1717 og fekk bystatus i 1938.
Arsenjev
Arsenjev (russisk Арсе́ньев) er ein by i Primorskij kraj i Russland med om lag 60 000 innbyggjarar. Han ligg på høgresida av elva Arsenjevka, ei sideelv til Ussuri, rundt 160 km nordaust for Vladivostok (via veg 242 km).
Geografi
Byen ligg i ein dal omgjeve av nesten urørt Ussuri-taiga. Den økologiske situasjonen i Arsenjev er langt betre enn for andre byar i Primorskij kraj, då det ikkje finst forureinane verksemder i byen og omegn. På grunn av plasseringa har Arsenjev eit meir utprega innlandsklima enn Vladivostok-området, med gjennomsnittstemperatur i juli på 21 °C og i januar på −18 °C.
Historie
Arsenjev si historie byrjar i 1895 då busetnaden Semjonovka vart grunnlagt. Dei første bysetjarane var russiske gammaltruande. I 1901 busette leiglendingar frå Poltava oblast i Ukraina seg her. I 1937 vart busetnaden knytt til den transsibirske jernbanen med eit sidespor. I 1940 vart den første flyfabrikken (den noverande Progress) i Russland fjerne austen bygt her. I 1952 fekk busetnaden Semjonovka innvilga bystatus og fekk det nye namnet, Arsenjev, etter Vladimir Arsenjev, ein utforskar av det fjerne austen, vitskapsmann, utforskar og forfattar, som vitja Semjonovka i 1912.
Næringsliv og økonomi
Dei største verksemdene i byen er Askold og Progress, som hovudsakleg produserer forsvarsrelaterte produkt. På grunn av mindre etterspurnad etter militære produkt har produksjonen vorte redusert, noko som ein prøver å kompansere med eksport, mellom anna av helikopter frå Progress.
På grunn av fjella i området og gode snøforhold om vinteren er Arsenjev òg vorte eit senter for alpin skisport og det vert bygt ut infrastruktur i området med omsyn til dette.
Nedslagskrater i Antarktis
Dette er ei liste over nedslagskrater i Antarktis og omfattar berre ikkje-stadfesta teoretiske nedslagsfelt i Antarktis og farvatnet kring i Sørishavet. Det er enno ingen stadfesta nedslagskrater i Antarktisk i følgje Earth Impact Database.
Ikkje-stadfesta nedslagskrater
Dei følgjande kratera er er offisielt rekna som «ikkje-stadfesta» fordi dei ikkje er ført opp i Earth Impact Database. På grunn av strenge krav til bevis og publiserte fagfellevurderingar vil det ofte ta tid før nyleg oppdaga krater, eller dei som er vanskeleg tilgjengeleg, blir rekna som stadfesta.
Voda av Ana Soklič
«Voda» ('vatn') er ein popballade frå 2020, utgjeven av den slovenske artisten Ana Soklič. Ho har skrive teksta til songen, og ho har komponert melodien saman med Bojan Simončič. «Voda» vann den slovenske musikktevlinga EMA 2020 i februar 2020 og skulle ha vore det slovenske bidraget i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland, men 18. mars 2020 avlyste EBU Eurovision Song Contest på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020.
Simon van der Meer
Simon van der Meer var ein nederlandsk ingeniør og fysikar. Han blei tildelt Nobelprisen i fysikk i 1984 for bidrag til å finna elementærpartiklane W- og Z-boson.
Voda av Ana Soklič
Eurovision Song Contest
«Voda» deltok i den slovenske musikktevlinga EMA 2020, arrangert av allmennkringkasteren RTVSLO. EMA er den slovenske versjonen av norske Melodi Grand Prix, og vinnaren får representere Slovenia i Eurovision Song Contest. RTVSLO tok imot bidrag til tevlinga fram til 19. november 2019, og «Voda» var blant dei tolv songane som vart plukka ut til tevlinga. I den slovenske finalen 22. februar 2020 vann songen telefonavrøystinga med 5035 røyster. Som følgje av sigeren vart «Voda» det slovenske bidraget til Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam.
I januar 2020 vart Slovenia trekt ut til å delta i den fyrste semifinalen av Eurovision Song Contest. Semifinalen skulle ha vore arrangert i Rotterdam Ahoy tysdag 12. mai. På grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 såg EBU seg nøydd til å avlyse Eurovision Song Contest for å hindra spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen covid-19.
Hans Bøen
Hans Theodor Hansen Bøen var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Idd i Østfold. Frå 1892 til han døydde i 1918 representerte han partiet Venstre på Stortinget i til saman fem treårsbolkar.
Simon van der Meer
Liv
Van der Meer vart fødd i Haag. Han fullførte allmennutdanninga si medan Nederland enno var okkupert av Tyskland. Han studerte teknisk fysikk ved det tekniske universitetet i Delft og tok ingeniørgrad der i 1952. Han jobba han ved Philips forskingslaboratorium i Eindhoven fram til han vart han tilsett ved forskingssenteret CERN i Sveits i 1956. Her blei han verande til han pensjonerte seg i 1990.
Hans Bøen
Bøen var son til ein gardbrukar på Prestbakke i Enningdalen. Han tok sjølv over farsgarden Bøen i 1872. I mange år var han medlem av heradsstyret i Idd, også som ordførar. Tida 1899-1904 var han medlem av tilsynskommisjonen for Smaalensbanen.
Simon van der Meer
Liv
Simon van der Meer var gift med Catharina M. Koopman. Dei fekk to born, Esther og Mathijs.
Forsking
I 1968 utvikla van der Meer stokastisk kjøling av partikkelstråler. Metoden gjer at ein kan gje partikkelstråler meir einsarta energi og retning, og hadde avgjerande tyding for eksperimenta ved CERN. Han blei brukt i CERN sin partikkelakselerator Super Proton Synchrotron til å danna intense antiprotonstråler som kolliderte med mot-roterande protonstråler. Kollisjonane danna W- og Z-boson som blei observerte første gong i 1983 ved eit eksperiment]] leidd av Carlo Rubbia. Teorien om at bosona fanst hadde vore lagt fram nokre år tidlegare, og påvisinga av dei var ein viktig suksess for CERN. I 1984 delte van der Meer og Rubbia Nobelprisen i fysikk for dei viktige bidraga sine til prosjektet.
Hans Bøen
Bøen døydde brått i Kristiania, få timar etter han hadde halde innlegg i Lagtinget. I si melding av dødsfallet skreiv avisa Den 17de Mai at «Bøen vann seg vyrdnad og mange vener med sitt venesæle lag og si smaalaatne framferd. Han var ikkje av dei som tala mykje. Likevel var han ein god talsmann for dei sakene som laag han paa hjarta. Han var ein sterkt norsklyndt mann, likesom han og interesserte seg for kyrkjelege og religiøse spursmaal i det heile.
RS «Simrad»
RS 116 «Simrad»var ei redningsskøyte bygd for Redningsselskapet, men som ikkje vart sett i drift. Ho vart kontrahert ved Ulstein Forsyningstjeneste AS i Ulsteinvik. Målet var å få eit hurtiggåande fartøy som kunne assistere fritidsfloten kring Oslofjorden. Det var meiniga at redningsskøyta, som vart bygd i aluminium, skulle få ein fart på 35 knop. Det synte seg at det ferdige fartøyet vart mykje tyngre enn medrekna. Toppfarten vart berre 25 knop. Redningsselskapet såg ikkje å kunne overta «Simrad», som vart utlagd for sal.
Redningsselskapet unngjekk å tape pengar på RS «Simrad».
Mismi
Mismi er ein 5597 meter høg fjelltopp av vulkansk opphav i Chila-fjellkjeda i Andesfjella i Peru. I 1996 kom det framlegg om ein isbre på Mismi som den fjernaste kjelda til Amazonaselva; dette vart stadfesta i 2001 og igjen i 2007. Men påstanden har seinare vorte utfordra med tre andre stader i Peru som mogleg fjernaste kjelde til Amazonas, avhengig av definisjonen av «kjelde». Vatn frå Mismi renn inn i mindre elver som renn ut i Apurímac-elva. Apurímac er ei sideelv til Ucayali som seinare sluttar seg til Marañón sørvest for byen Iquitos for å danne sjølve Amazonas.
Arena
Arena er eit avgrensa område med tribunar rundt der ein kan driva med idrett, halda konsertar og ha liknande arrangement. Arenaene kan vera spesialiserte for eit formål, til dømes ein særskild idrett, eller vera lettare å tilpassa til ulike arrangement.
Even Larsen Loreng
Even Larsen Loreng var ein norsk offiser og gardbrukar, fødd i Veldre i Ringsaker. Han var stortingsmann frå valkrinsen Strinda i perioden 1910-12.
Mismi
Mismi ligg omtrent 160 km vest for Titicaca-sjøen og 700 km søraust for den peruanske hovudstaden, Lima, i Arequipa-regionen. Det er eit av dei høgaste punkta ved Colca-dalen. Det er fleire isbrear på toppen.
Arena
Opphavleg var arenaer sandstrødde sirkulære eller ovale opne kampplassar i romerske amfiteater. Ordet kjem frå latin harena, ein finkorna sand som vert nytta for å suga opp og dekka blodet som gladiatorane gav opphav til.
Mismi
Ein ekspedisjon finansiert av National Geographic Society i 2001 oppdaga at Qarwasanta-elva som renn inn i Apurímac-elva har opphavet sitt i dei nordlege skråningane av fjellet. Brasilianske forskarar stadfesta i 2007 at fødevatnet til Apurímac-elva er ei kjelde til Amazonas-elva og peika på Mismi som den mest sannsynlege fjernaste kjelda til Amazonas, noko som gjer Amazonas til eit lengre vassdrag enn Nilen.
Even Larsen Loreng
Perioden 1910-12 representerte Loreng einmannskrinsen Strinda og partiet Høgre på Stortinget, der han var medlem i Vegkomiteen. I 1910-sesjonen var han permittert, grunna sjukdom, i dagane frå 23. mai til 12. juli.
Luthersk Kirketidende
Luthersk Kirketidende er eit luthersk, kyrkjeleg blad som blir gitt ut av Luther forlag i Oslo og kjem ut annankvar veke. Bladet kom ut første gong 5. juli 1863, med Gisle Johnson som redaktør. I dag (2013) er professor Harald Hegstad ansvarleg redaktør.
Den viktigaste målgruppa for bladet er prestar og andre teologar. Bladet inneheld m.a. artiklar,  gjennomgåing av preiketekstar for kommande søndagar, debattinnlegg og  stillingslysingar.
Karl den einfaldige
Karl den einfaldige, eller Karl III, fransk Charles le Simple var medlem av det karolinske dynastiet som styrte som konge av det vestfrankiske riket frå 893 til 922/923.
Arena
Arenaer i verda
Det best kjende dømet på ein arena i historia er Colosseum i Roma, oppført i åra 72–80 med plass til minst 50 000 tilskodarar. På sitt mest utbygde kunne Colosseum husa 85 000 tilskodarar. Berre 24 moderne arenaer har plass til eit større publikum. Døme på amfiteateranlegg som er konstruerte for å kunna ta imot ei stor mengd tilskodarar er Rose Bowl i Pasadena i USA.
Karl den einfaldige
Bakgrunn
Karl var son av kong Ludvig stammaren, fødd etter at faren døydde, og mora var den tredje kona til Ludvig, Adelaide av Frioul (eller av Paris). Karl vart gift med Frederuna som døydde i 917 og vart deretter gift med Edgiva av Wessex (eller Ædgifu), dotter av Edvard den eldre av England, den 7. oktober 919.
Arena
Arenaer i verda
Moderne arenaer har stadig funksjonen å visa teater, musikkførestlilingar eller idrettsarrangement. Dei består av ei stor open flate som er omgjeven på alle sider av opphøgde sete eller benkar for tilskodarane, vanlegvis i trappetrinnsformasjon. At flata ligg nedanfor tilskodarane gjev dei maksimal utsikt.
Miroslav Stoch
Miroslav Stoch er ein slovakisk fotballspelar som har spela for Fenerbahçe i den tyrkiske toppserien og for det slovakiske landslaget.
Bishop and Clerk Islets
Bishop and Clerk Islets er ei gruppe småøyar kring 33 km sør for Macquarieøya. Dei dekkjer 0,6 km². Bishop and Clerk Islets er det sørlegaste punktet i Australia (inkludert øyar) utanom Australsk Antarktis. Øyane er stort sett bert fjell og er ikkje høgare enn 50 meter over havet. Geologisk liknar dei Macquarieøya.
Macquarieskarvar hekkar på Bishop and Clerk Islets. Ein koloni med svartbrynalbatrossar vart oppdaga i 1965 på desse holmane.
Karl den einfaldige
Bakgrunn
Som barn vart Karl forhindra å ta trona, først etter halvbroren Karloman som døydde i 884 og deretter då onkelen hans Karl den tjukke vart styrta i 887. I staden etterfølgde Odo, greve av Paris, Karl den tjukke.
Konge
Karl den einfaldige vart faktisk krona til konge i Reims allereie den 28. januar 893, men kunne først overta trona etter at kong Odo døydde i 898. Han var då 19 år gammal.
Karl sitt vestfrankiske kongedømme var bortimot identisk med dagens Frankrike, men i 911 vart han tvinga til å gjera Normandie til eit hertugdømme for vikinghøvdingen Rollo, som truleg var identisk med nordmannen Ganga-Rolv gjennom Saint-Clair-sur-Epte-traktaten. Som motyting for å få Normandie måtte Rollo forhindra nye vikingangrep og herjingar i Frankrike. Han skulle òg gifta seg med kongen si eldste og utanomekteskapelige dotter Gisela, i tillegg til å la seg døypa som kristen. Det siste skal Rollo ikkje ha teke så høgtideleg.
Hertug Robert av Burgund vart vald til ny konge medan Karl flykta til vasallen sin Herbert II av Veramndois, men syster til Herbert var gift med Robert I, og han lét Karl setjast i fangenskap i eit av tårna i festninga Péronne i Somme, der han til slutt døydde etter seks års fangenskap. Han vart gravlagd i Péronne ved klosteret Saint-Fursy.
Kona hans, Edgiva, rømde til England med sonen sin som difor fekk namnet Ludvig frå den andre sida av havet då han seinare kom tilbake for å kronast til konge som Ludvig IV av Frankrike i 936.
Karl vart ikkje kalla for «den einfaldige» fordi han var mindre begåva eller dum, men epitetet skal forståast som «lojal» eller «utan svik».
Saint-Clair-sur-Epte-traktaten
Saint-Clair-sur-Epte-traktaten var ein avtale frå hausten 911 mellom kongen av Frankarriket, Karl den einfaldige (898-922), og vikingleiaren Rollo. Føremålet med traktaten var å samla og halda mennene frå nord, «normannarane», på delar av området Neustria og ut mot kysten, og å verna kongeriket til Karl frå nye invasjonar.
I tillegg til tildelinga av land var det eit krav om Rollo skulle døypast og gifta seg med Gisla, kong Karl si dotter utanfor ekteskap, og verta vasallen til kongen. Det siste punktet vart komplisert då Rollo nekta å knela for kongen og kyssa føtene hans. Det vart diskutert og ein kom fram til eit slags kompromiss: Rollo greip føtene til kongen, men utan å knela. Han var så høg at då han løfta armen mista kongen balansen og fall bakover.
Carsten Anker
Carsten Tank Anker var ein norsk forretningsmann, embetsmann og politikar. Han eigde bygningen der riksforsamlinga i 1814 vart halde. Staden har seinare fått namnet Eidsvollsbygningen.
Anker tilhøyrde slekta Anker, var son av kjøpmann og jernverkseigar Erik Anker og Anne Cathrine Tank. Han var fødd i Fredrikshald kor faren dreiv ei stor verksemd med såpe og tobakk. I 1748 kjøpte faren Moss Jernverk og her vaks Carsten Anker opp i lag med den eldre broren Peter.
I 1759 drog han ut på ei fleirårig utanlandsreise, saman med broren Peter og fire fetrar frå Kristiania; Bernt, Peder, Jess og Iver.
Karriere i Danmark
Frå 1771–72 var han utsending frå fleire av dei større norske handelshusa i Stockholm for å forhandle om ei betre ordning av tømmerfløytinga på Klarälven, utan å oppnå det ønska resultatet. I Sverige vart han likevel mistenkt for å òg arbeidde med hemmelege, politiske planar, og då Gustav III hadde gjort sitt statskupp, vart han oppmoda frå København til å vende attende.
Han begynte på ein karriere som embetsmann. 10. mai 1774 vart han sekretær i General-Landøkonomi- og Kommerce-Kollegiet, 1776 justisråd, 1781 tredjedeputert i Bjærgværksdirektoiret og 1784 andredeputert. Frå 1774 var han fast busett i København. I 1779 vart han etatsråd, 1784 konferensråd. Då Bjærgværksdirektoiret vart oppheva ved kongeleg resolusjon 28. januar 1791, fekk han avskjed med pensjon, men heldt fram i stillinga som førstedirektør i den såkalla Realisations-Kommission. Denne stillinga innebar mellom anna at han hadde spesielt oppsyn med statens norske glasverk. I 1792 vart han førstedirektør i styret for det dansk-asiatiske Kompagni, ei stilling han hadde fram til 1811. Han skaffa seg dessuten ein stor eigedom i Noreg, ved å kjøpe Eidsvoll jernverk.
Som utsending for det asiatiske Kompagni oppheldt han seg i London frå januar 1805 for å ordne kompaniets handelssaker i forhold til det engelsk-ostindiske kompani. Denne oppgåva tyktes han ha utført på utmerkt vis. I 1807 utførte han ein stor pengeforretning for regjeringa i Hamburg og avslutta ein handel med skipstømmer for Marinen. I 1811 busette han og familien seg på Eidsvoll etter 37 år i Danmark.
I 1778 hadde det lyktes Carsten Anker, broren og fetrane å bli teken opp i adelsstanden ved å påstå at familien stamma frå ei utdøydd svensk adelsslekt ved namn Anckar. Denne slekta hadde vore adla i 1625 og døydde ut i 1645. Dette skjedde ikkje gjennom adling av den norske slekta, men ved naturalisering på grunnlag av påstandane om at familien tilhøyrde den svenske adelsslekta Anckar. Avstamminga frå Anckar-slekta var sett på som høgst tvilsam òg i samtida og blei avdekkja som ei forfalsking av Alf Collett i Personalhistorisk Tidsskrift i 1889, da han fann rettsreferat frå 1666 som viste at oldefaren «Erich Anchersen, en fattig fremmed Karl af Lübeck» blei funne skyldig i tollsvik. 2. juni 1784 gifta Anker seg i Schleswig med Hedevig Conradine Ernestine Christine von Wegener, han var 37 år gamal, ho 21. Dei busette seg i Holsteins palé på Kongens Nytorv i København, ei bygning Anker hadde kjøpt året før.
Vennskap med Kristian Fredrik
Under opphaldet i København var han blitt godt kjend med tronfølgjaren, prins Kristian Fredrik. Då denne kom til Noreg som statthaldar i 1813, vart Anker straks ein av dei rådgjevarane prinsen lytta mest til. Etter Kielerfreden heldt prinsen eit møte på Eidsvoll verk under si reise til Trondheim, og på tilbakevegen heldt han Stormannsmøtet på Eidsvoll 16. februar 1814, då det vart vedteke at Noreg skulle erklærast uavhengig, og at det skulle innkallast ei riksforsamling, som òg vart halde på Eidsvoll.
Riksforsamlinga i 1814
Innan Riksforsamlingen kom saman, hadde Anker reist frå Noreg, og kunne dermed ikkje ta sete i den nye norske regjeringa, der han vart utnemnd til regjeringsråd 2. mars og statsråd 19. mai. I mars 1814 hadde han drege over Nordsjøen for å virke for Noreg sine interesser i England. Her arbeidde han for å krysse stormaktenes og Sveriges politikk, men kunne ikkje sette noko igjennom. I 1815 fekk han avskil som statsråd og vendte attende til Noreg der han kom i eit nært forhold til kronprins Karl Johan.
Dei siste leveåra
I hans siste leveår var økonomien ikkje god; jernverket var nærmast å sjå som nedlagt. Han leia framleis statens glasverk og døydde på ei reise på Biri glassverk. Han hadde litterære interesser, verka som mesen og hadde samlingar av manuskript og bøker.
Born og etterkomarar
Hedevig og Carsten Anker fekk fire born i den tida dei budde i Holsteins palè i København; Erik Theodor Christian Bernhardus (1785-1858), Peter Thor Ove (1788-1789), Peter Wilhelm Ove (1789-1807) og Anne Catharine Henriette, kalla Annette (1792-1813). Peter Thor Ove døydde berre 1 år gamal. Den yngre broren Peter Wilhelm Ove drukna i Andelva under ei vitjing i Noreg i 1807. Han var da 17 år. Dottera Annette fekk tuberkulose etter at familien kom til Eidsvoll og døydde under eit kuropphald i København 22 år gamal.
Sonen Erik gifta seg i København i 1816 med Betzy Sneedorff. Ho hadde vore hoffdame hos hos den fyrste kona til Kristian Fredrik og deretter hos dei to systrene hans; Juliane Sofie og Louise Charlotte. Ekteparet fekk sju born; mellom dei Betsy Juliane Charlotte Anker som blei gift med målaren Hans Gude og Marie Agnes Christiane Anker som gifta seg med geologen og forfattaren Theodor Kjerulf.
Vevdesign
Vevdesign, av engelsk web design, er design av innhald på verdsveven, Internett. Ein kan designe vevsider ved hjelp av eit dataprogram, gjerne etter handteikna skisser, og etterpå koda i programmeringspråk som blant anna HTML og CSS av ein programmerar.
Tin Machine II
Tin Machine II	 er det andre og siste studioalbumet til den engelsk-amerikanske rockegruppa Tin Machine, gjeve ut på Victory Music i 1991. Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet og albumet nådde 23. plassen på albumlista i Storbritannia, men berre 126. plassen i USA.
Selskapet til bandet, Victory Music, gjekk konkurs etter albumet kom ut, som gjorde at det var utilgjengeleg for kjøp fram til 2020, då det vart gjeve ut på ny på både vinyl og CD.
Etter å ha marknadsført albumet med It's My Life-turneen (1991–92), vart Tin Machine oppløyst og frontmannen, songaren og låtskrivaren David Bowie gjenopptok solokarrieren sin i lag med gitaristen Reeves Gabrels, eit partnerskap som varte til slutten av tiåret.
Innspeling
Gitaristen Reeves Gabrels skildra albumet og sa «dette albumet er like aggressivt som det første, men songane er meir melodiske. Sist gong skreik me mot verda. Denne gongen trur eg alle på sett og vis er kjærleikssongar», og han spøkte med at den personlege spelestilen hans var noko venene hans kalla «modal kromatisme, som er «kva som helst tone du vil ha, så lenge du sluttar på den rette tonen.»
Gabrels sa seinare at han på den tida var djupt inne i Nine Inch Nails-albumet Pretty Hate Machine og leitte etter ein industriell måte å spele på sin eigen gitar for albumet. Til slutt (etter spelt inn spor etter spor med gitarstøy), fann han eit «skår av gitarstøy» som han likte og brukte på albumet på sporet «Shopping for Girls,» ein song om barneprostitusjon i Thailand. Bowie sa: «Den songen kom faktisk frå ein undersøkande magasinartikkel som kona til Reeves skreiv om barneprostitusjon rundt om i verda. Og ein av stadane og ho reiste til var Thailand. Reeves hadde den heller ubehagelege jobben med å leige barna og få dei ut av bordellet til Sara, som så kunne intervjue dei. Me snakka om desse opplevingane ein kveld. Og eg har òg vore i Thailand og vore vitne til noko liknande. Sjølve tilnærminga til korleis ein skriv songen var ganske fæl. Fordi det var så legg å gli inn i sensasjonalisme. Eg prøvde alle slags måtar å nærme meg det på ... det moralske synspunktet ... og eg enda opp med å fortelje det rett fram. Det ser ut til at det vert sterkare slik enn på nokon annan måte.»
«If There Is Something», ein song av Roxy Music, var den andre songen bandet spelte inn nokon gong, etter «Heaven's in Here.» Bowie sa «me var så utslitne at me ikkje hadde meir krefter til å skrive enno ein song, så me brukte ein gammal song for å vise korleis bandet handterte andre sine songar.» Men han vart sett til side etter innspelinga og lagt på hylla fram til dette albumet. Bowie sa «me henta han fram for å sjå korleis han høyrtest ut. Me tente verkeleg på det.»
Songen «Goodbye Mr. Ed» byrja som ein jam bandet brukte til å stemme til ein dag. Tony Hunt sa «Me kom alle attende frå lunch og David hadde skrive ein heil tekst for han, og så la han til vokal seinare i lag med melodien.» Bowie skildra meininga med songen og sa «han består av mange linjer sett side ved side, som eigentleg ikkje burde passe saman. Fri assosiasjon kring ideen om 'farvel til Amerika på 50-talet'. New York tilhøyrte ein gong Manahatto - ei stamme som pleidde å ha den delen av landet før det vart Manhattan. Det var det første verkelege, solide biletet eg hadde ... Eg tenkte: 'Det er kvar songen handlar om.'.»
Gruppa fekk kontrakt med Victory Music og spelte inn tre songar til i Los Angeles, og Hugh Padgham (produsent for Bowie-albumet Tonight frå 1984) hadde oversyn med innspelinga av songen «One Shot». Gabrels sa seinare at bandet vart pressa av Victory Music-eigaren Phil Carson om å spele inn «One Shot» på ny med Padgham fordi «radio kom til å spele songen om dei såg namnet til Hugh», men i røynda var originalen og den utgjevne versjonen av songen «nesten identiske.» Gabrels sa «den einaste skilnaden er hi-hat-mønsteret. Og eg trur gitarsoloen er betre på Hugh-versjonen.» Hunt Sales song solovokal på to spor: «Stateside» og «Sorry».
Songen «Betty Wrong» vart nytta i filmen The Crossing i 1990.
Plateomslag
Plateomslaget vart laga av Edward Bell, som tidlegare hadde arbeidd med Bowie på omslaget til Scary Monsters (and Super Creeps). På liknande måte som popkunst består det av eit foto av Kroisos Kouros repetert fire gonger. Det originale konseptet hadde kvar av desse overlagt med rivne bitar av bilete av kvart medlem for å representere dei (utanom Gabrels sitt, som inneheldt eit utklipp av ein Steinberger-gitar). Ei skisse av denne originalen og anna design som ikkje vart gjeve ut vart lagt ut på auksjon av Bell (i lag med andre saker frå Bowie og Tin Machine) i midten av 2021 med ein venta pris på meir enn 3 000 amerikanske dollar. Biletet som ville ha representert Bowie vart brukt til å emballere CD-etiketten.
Sensur
For den amerikanske utgjevinga av albumet vart plateomslaget luftbørsta for å fjerne kjønnsorgana på Kouroi-statuane. «Til og med Canada har det originale omslaget,» sa Bowie, «Berre i Amerika ...» Bowie lufta ideen om la amerikanske platekjøparar sende brev til plateselskapet for å få kjønnsorgana som vart fjerna frå versjonen deira. Han sa: «då kunne [fansen] lime dei på sjølv. Men selskapet frika ut av denne ideen. Å sende kjønnsorgan via post er eit alvorleg lovbrot.»
Utgjeving og mottaking
Tin Machine II vart ikkje den same suksessen som debutalbumet og nådde 23. plassen på den britiske albumlista og 126. plassen i USA. Det fekk generelt dårleg kritikk då det kom ut, sjølv om det fekk noko suksess på Modern Rock-lista i USA, der «Baby Universal» nådde 21. plassen og «One Shot» nådde tredjeplassen. Magasinet Q refererte til meldinga på framsida av magasinet med overskrifta «Are Tin Machine Crap?», og meinte at albumet «ikkje heilt levde opp til deira fantastisk overskrivne, men diverre underkjøpte debut», men likte enkelte spor som «If There Was Something», «You Belong in Rock 'n' Roll» og «Shopping for Girls». Det var òg nokre positive meldingar, og ein meldar skreiv at albumet «ein retur til rå form» og kalla det «den beste musikken Bowie har gjeve ut sidan Scary Monsters i 1980», medan andre meinte albumet var «godt tenkt og godt utført», og klaga berre over at kanskje det var kome ut før radiolyttarane var klare for å høyre det. Ein annan kritikar roste gitararbeidet til Gabrels som «to delar Robert Fripp, ein del Eddie Van Halen og ein del ein ambulanse med klampen i bånn» i ei melding som òg roste albumet. I 2010 og igjen i 2015 plasserte Uncut albumet på lista si over dei 50 beste tapte albuma, ei liste over album som ikkje lenger var tilgjengeleg for sal, og kalla det «ekstraordinært».
Seint i 1990-åra meinte somme kritikarar at albumet hadde blitt «urettferdig» hardt vurdert då det kom ut.
I 2020 annonserte Bowie-buet at albumet kom til å bli gjeve ut på ny for første gongen sidan 1991, på både vinyl og CD. Albumet kom ut 17. juli, men like etter utgjevinga skreiv Gabrels og produsenten Tim Palmer at ingen av die visste noko som helst om nyutgjevinga.
Innhald
«Hammerhead» er eit klipp rå ein lengre vokalversjon som kom ut som B-side på somme utgåver av singlane «You Belong in Rock 'n' Roll» og «One Shot».
Medverkande
Tin Machine – plateprodusent, miksing
Salslister
Album
Stripemuslingkreps
Stripemuslingkreps (Cypridopsis vidua) er ein muslingkreps med markerte tverrstriper. Han lever i ei rad ulike habitat; til dømes i småe næringsrike dammar eller grøfter på dyrka mark om sumaren, og i fjellet. Stripemuslingkreps økslar berre med jomfrufødsel.
Stripemuslingkrepsar har lange symjehår og er soleis tilpassa symjing. Dei er ofte på farten mellom algar og vassplantar. Røyne syner at dei nyttar tettveksande matter av algar som skjul for å verna seg mot veidande fisk.
I Noreg er stripemuslingkreps ein av dei vanlegaste muslingkrepsartane. Han er særs vanleg over heile Austlandet og er dessutan regelmessig observert på Vestlandet. Han er funne ved 1 100 meters høgd på Ringebufjellet og er elles støtt observert i fjellet i Sør-Noreg.
Jonathan av Hans Petter Hansen
«Jonathan» er ein singel av Hans Petter Hansen, gjeven ut i 1977. Songen er skriven av Erik Jarlsby og Torkjell Rygnestad.
Melodi Grand Prix 1977
«Jonathan» deltok i Melodi Grand Prix 1977, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1977 i London i Storbritannia. Songen vart framført på norsk av Turid Pedersen i semifinalen «Sørlandet», som omfatta Rogaland, Vest-Agder og Aust-Agder. . Bidraget vann med eit ukjend antal poeng, og gjekk vidare til finalen. «Jonathan» vart framført av på norsk av Dag Spantell i finalen, og enda på femteplass med 42 poeng.
Sarpsborg Arbeiderblad
Sarpsborg Arbeiderblad, forkorta SA, er ei dagsavis med i Sarpsborg grunnlagt 1929, som kjem ut måndag til laurdag. Avisa er ått av A-pressen AS og sjefsredaktør er Eirik Moe. Namnet hennar er kopla til Arbeidarpartiet, men ho er i dag partipolitisk uavhengig.
Walden Pond
Walden Pond er namnet på ei 31 meter djup tjørn i Massachusetts i USA. Tjørna er forma i ei jettegryte, og er 250 000 kvadratmeter stor. Jettegryta vart forma då isen drog seg attende etter siste istid om lag 12 000 år sidan.
Judge and Clerk Islets
Judge and Clerk Islets er nokre småøyar som ligg 11 km nord for Macquarieøya i Sørishavet. Dei er i lag med Macquarieøya ein del av Tasmania i Australia. Dei høyrer til Macquarieøya naturreservat og verdsarvområde. Dei vert sjeldan vitja og har eit naturleg plante- og dyreliv, utan innførte artar.
Walden Pond
Diktar-filosofen Henry David Thoreau budde to år attmed Walden Pond, frå 1845. Etter dette skreiv han hovudverket sitt: Walden. Etter dette vart staden vidkjent, og er reservat i dag. Tjørna og området ikring er i dag under press, men verna av sterke interesser.
Walden Puddle i teikneserien Doonesbury er kalla opp etter Walden Pond.
.
Han-dynastiet
Han-dynastiet var ei kinesisk herskarslekt som hadde makta i Kina frå 200-talet f.Kr. til 200-talet e.Kr. Denne tida er rekna som ein gullalder i kinesisk historie, og dynastiet har gjeve namn til den største kinesiske folkegruppa, han-kinesarar.
Han-dynastiet var den første kulturelle blomstringsperioden etter at Kina vart samla i 221 f.Kr. Under dette dynastiet vart det innført eit strengt sentralisert embetsmannsstyre.
Dynastiet blir delt inn i to greiner, Vestre Han (206 f.Kr–8 e.Kr.) og Austre Han (23–220 e.Kr.). Mellom dei kom «opprørsdynastiet» Xin (9–23 e.Kr.).
Han-keisarar
Lista oppgjev regjeringsår og identifiserer keisarane med deira ærenamn, som dei fekk etter at dei døydde.
Kfar Shmuel
Kfar Shmuel (hebraisk skrift כְּפַר שְׁמוּאֵל, tyder 'Shmuel-landsbyen') er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg i Shephelah kring 6 km sør for Ramle og høyrer til Gezer regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 664.
Kfar Shmuel vart bygd i ruinane etter den palestinske landsbyen 'Innaba, som vart okkupert av israelske styrkar den 10. juli 1948.
Amal Aden
Amal Aden er pseudonymet til ein kvinneleg norsk-somalisk forfattar, føredragshaldar og samfunnsdebattant. Ho har vore fast spaltist i Dag og Tid sidan 2013.
Bakgrunn
Amal Aden er fødd i Somalia. I ei av bøkene sine fortel ho om oppveksten sin i heimlandet, der ho levde som gatebarn. Ho kom til Noreg i 1996 som flyktning, men opplevde at norske instansar som barnevernet ikkje makta å hjelpa henne. Etter ei stund hamna ho i rusmiljøet i Oslo og har også levd på gata i byen.
I 2008 debuterte Amal Aden som forfattar med Se oss - bekymringsmelding fra en norsksomalisk kvinne. Ho har seinare skrive mykje om korleis det er å leva som innvandrar i Noreg, om integrering, likestilling og rettane til homofile, særleg homofile innvandrarar.
Forfattaren er sjølv open om at ho er lesbisk og har måtta tola å bli trua for meiningane sine. Etter at ho deltok på homoparaden i Oslo, vakna ho til 146 drapstruslar på telefonsvararen ifølgje henne sjølv.
FK Riteriai
Futbolo klubas Riteriai er ein litauisk fotballklubb som spelar i A lyga. Han spelar heimekampane sine på LFF stadionas i Vilnius.
Historie
Futbolo klubas FK Riteriai blei stifta i 2005 i Trakai. Den gongen blei han kalla FK Trakai.
Spelarstall i 2023-sesongen
Per 24. juli 2023.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Gråhovudalbatross
Gråhovudalbatross, Thalassarche chrysostoma, er ein stor sjøfugl i albatrossfamilien. Han har ein sirkumpolar utbreiing, hekkar på isolerte øyar i Sørishavet og beitar ved høge breiddegradar lenger sør enn nokre av dei andre Thalassarche-albatrossane. Arten har fått namnet av den oskegrå farga på hovud, strupe og øvre hals.
Namnet chrysostoma er sett saman av to greske ord. 'Khrusos' tyder gull og 'stoma' tyder munn, ein referanse til det gylne nebbet.
Skildring
Gråhovudsalbatrossar er 81 cm i lengd, med 2,2 m i vengespenn. Vekta kan variere frå 2,8 til 4,4 kg, med ein gjennomsnittleg masse 3,65 kg.
Vaksne fuglar har kvit kropp med lyst, oskegrått hovud, hals og øvre nakke. Rygg, overside av venger og halefjører er nesten svarte. Undersida av vengene er kvit med ei svart rand rundt. Nedre kant av auga er omkrinsa av ein tynn, kvit, halvmåneforma ring. Nebbet er svart, med klårt gule øvre og nedre kantar, som går over til rosaoransje på tuppen.
Ungfuglane har svart nebb, og hovud og nakke er mørkare enn hos vaksne. Undervengen er nesten heilt mørk.
Føde
Gråhovudsalbatrossar er svært pelagiske, meir enn dei andre i Thalassarche-slekta, og beitar på opne havområde i staden for på kontinentalsoklane. Dei lever hovudsakleg på blekksprut, tek òg noko fisk, krepsdyr, kadaver og niauga. Kril er mindre viktig som ei matkjelde for denne arten, som reflekterer det meir pelagiske utval av føde for denne arten. Dei er i stand til å dukke så djupt som 7 meter for å jage byttedyr, men det skjer ikkje ofte.
I hekketida vil dei hente føde i område innanfor eller sør for Den antarktiske konvergensen. Fuglar som hekkar på Prince Edwardøyane kan hente føde i den subtropiske sona. Juvenile eller ikkje-hekkande vaksne flyg fritt gjennom alle dei sørlege havområda, nord for 35° S.
Reproduksjon
Kullet er på eitt einskild egg som blir lagt i eit stor reir, vanlegvis bygd i bratte skråningar eller skrentar med grastuver, og blir ruga i 72 dagar. Målingar av gjennomsnittleg masse av mat på Bird Island, Sør-Georgia, viste at ungar får 616 gram mat kvar 1,2 dagar, i ein fase der ungar aukar i vekt til ca. 4900 gram. Etter det har ungar ein tendens til å tape vekt fram til dei er flygedyktige, noko som skjer ca. 141 dagar etter klekking. Ungfuglar vil vanlegvis ikkje returnere til kolonien før 6-7 år etter dei vart flygedyktige, og vil ikkje hekke for første gongen før fleire år etter det igjen. Viss eit par har lukkast i å oppsede ein unge, tar dei eit friår og gjer ny hekkefreistnad to sesongar seinare. I løpet av perioden borte frå kolonien, kan dei fare over store avstandar, og ofte sirkle kloden rundt fleire gonger.
Gråhovudsalbatrossane hekkar i koloniar på fleire øyar i Sørishavet, med store koloniar på Sør-Georgia i Sør-Atlanteren, òg koloniar på Prince Edwardøyane og Kerguelen i Indiahavet, Diego Ramírez-øyane sør for Chile samt Campbelløya sør for New-Zealand. Dessutan med mindre koloniar på fleire andre øyar.
Demokraten
Demokraten, forkorta OA, er ei dagsavis i Fredrikstad grunnlagt 1906 ved namn Smaalenenes Socialdemokrat.
Avisa kjem ut tre gonger i veka og er eigd av A-pressen ASA. Sjefsredaktør er Tomm Pentz Pedersen.
Iver O. Lunde
Iver Olsson Lunde var ein gardbrukar, ordførar og stortingsmann frå Vågå i Oppland.
Lunde tok over farsgarden Lunde i Våga i 1859. Han var fleire år ordførar i heradsstyret, forlikskommissær og sparebankdirektør. Lunde representerte Kristians amt på Stortinget 1868-69 og 1871-73. I den fyrste perioden var han medlem av militærkomiteen, i den andre av kyrkjekomiteen.
Han døydde på slektsgarden i Våga i 1904.
Wall of Sound
Wall of Sound (engelsk for «vegg av lyd», òg kalla Spector Sound) er ein musikkproduksjonstekikk utvikla av den amerikanske plateprodusenten Phil Spector i Gold Star Studios i 1960-åra, med assistanse frå lydteknikarane Larry Levine og ei gruppe studiomusikarar som seinare vart kalla «The Wrecking Crew». Føremålet var å utnytte mogelegheitene i eit platestudio til å skape ein uvanleg massiv lyd som kom godt gjennom på radio og jukeboksar på dene tida. Spector forklarte i 1964: «Eg var på utkikk etter ein lyd, ei lyd så kraftig at om ikkje songane var dei ebste, så ville lyden bere plata fram. Det var snakk om å forsterke. Forsterke. Alt passa i lag som eit puslespel.»
Ein kritisk feil var å tenke på Wall of Sound som skru volumet opp til fullt. Levine hugsa korleis «andre lydteknikarar» feilaktige tenkte at prosessen gjekk ut på å skru alt opp til maks, men alt det skapte var forvrenging.» For å få til Wall of Sound, brukte Spector mange musikarar samstundes, og gjerne instrument som det vanlegvis berre vart nytta eitt av, som elektriske og akustiske gitarar). Med doble eller til og med triple instrument skapte han ein meir fyldig og rikare tone. Til dømes brukte Spector ofte eit akustisk piano, elektrisk piano og cembalo til å spele dei same tonane. Når dei var miksa godt nok, var det ikkje mogeleg for lyttaren å skilje dei frå kvarandre. I tillegg nytta Spector ei rekkje orkesterinstrument (strykarar, blåsarar og perkusjon) som ikkje tidlegare var nytta i ungdomsorientert popmusikk. Det vart òg nytta romklang frå eit ekkokammer. Ha skildra metodane sine som «ei wagnersk tilnærming til rock & roll: små symfoniar for ungdomen».
Dei intrikate teknikkane var ikkje tidlegare blitt nytta i lydproduksjon for popmusikk. Studiogitaristen Barney Kessel fortalte kor «veldig enkelt» det var, men «Spector spreidde ut mikrofonane slik at du ikkje kunne plukke ut eit enkelt instrument. Teknikkar som forvrenging og ekko var ikkjenytt, men Phil kom og brukte desse effektane på ein måte som ikkje var blitt gjort før. Eg tenkte det var genialt.» I følgje Beach Boys-leiaren Brian Wilson, som brukte teknikken mykje: «I 1940- og 1950-åra vart arrangementet kvar for seg som som 'ok, høyr på dette valthornet her' eller 'høyr på denne strykeseksjonen no'. Det var ikkje kombinasjonar av lyd, og med Phil Spector fann me lydkombinasjonar, som vitskapleg sett er glimrande sider av lydproduksjon»
Vy
Vy, offisielt Vygruppen AS, er eit norsk transportkonsern som er heileigd av den norske staten ved Samferdsledepartementet. Hovudverksemda til føretaket er persontransport med buss, tog og godstrafikk på jernbane, i tillegg til utvikling av mobilitettenester og opplevingsreiser. Fargeskjemaet til selskapet er grønt og grått.
Marius
Marius er eit gutenamn med opphav i eit romersk slektsnamn, av latinsk mari, 'hav'.
Marius har norsk namnedag 19. januar.
Bruken av namnet i Noreg
Namnet var vanleg rundt førre hundreårsskiftet, men vart mindre brukt ut over 1900-talet før populariteten steig kraftig frå ca. 1970 og nådde ein topp midt i 1980-åra.
Kjende namneberarar
Generalen Gaius Marius var ein av namneberarane av det romerske slektsnamnet.
ROM Eiendom AS
ROM Eiendom AS er det tidlegare namnet på Bane Nor sitt eigendomsselskap. Bane Nor Eiendom er namnet i dag.
Josh Leo
Josh Leo er ein amerikansk gitarist, låtskrivar og plateprodusent, aktiv i Nashville.
I 1973 flytta han til Chicago og vart gitarist i det kortvarige Eddie Boy Band. Bandet reiste til Los Angeles to år seinare og spelte inn eit album for MCA Records. Eddie Boy Band var misnøgde med lydkvaliteten på albumet, og vart oppløyst kort tid seinare.
I 1979, fire år etter Eddie Boy Band vart oppløyst, turnerte Leo med J.D. Souther som gitarist. Dei neste få åra spelte han og turnerte han med Kim Carnes, Jimmy Buffett og Glenn Frey. I 1983 fekk han den første hitten sin då Crystal Gayle nådde toppen av Billboard Country Singles-lista med ein av songane hans, «Baby What About You». Same året byrja Leo å arbeide som produsent og produsere Timothy B. Schmit-albumet Playin' It Cool i 1984. I 1985 flytta Leo til Nashville for å fokusere på låtskriving og produksjon. Det første albumet han produsere der var Nitty Gritty Dirt Band-albumet Hold On i 1987. Eit av spora på albumet, «Baby's Got a Hold On Me», var skriven av Jeff Hannah og Bob Carpenter, og gav han den første hitten som produsent på countrysingellista.
FjordAlg AS
FjordAlg AS er eit norsk selskap med forretningsadresse i Øvre Årdal. Selskapet er i oppstartsfasen, men skal produsere mikroalgar til laksefor. Selskapet er heileigd av Tulugaq AS (2018).
Reutte
Reutte er ein landsbykommune i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen, som er hovudstad distriktet Reutte, dekker eit areal på 101 km² med om lag 6 500 ibuarar i 2016. Kommunen omfattar til saman sju landsbyar og grender. Kommunesenteret i Reutte ligg 853 meter over havet. I nord har kommunen felles grense med delstaten Bayern i Tyskland.
Omframt arbeidsplassar i det offentlege, er folk sysselsett i metall- og tekstilindustri, skog- og jordbruk, og med elektrisitetsforsyning.
Divlji vjetre
«Divlji vjetre» (norsk 'vill vind') er ein song frå 2020 som vert framført av den kroatiske songaren Damir Kedžo. Songen er skriven av Ante Pecotić og vart fyrste gong framført 29. februar 2020 under songtevlinga Dora. Songen vart utgjeven for strøyming og nedlasting 1. mars 2020 av Croatia Records. «Divlji vjetre» skulle ha vore det kroatiske bidraget i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland, men 18. mars 2020 avlyste EBU Eurovision Song Contest på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020.
Om songen
«Divlji vjetre» var eit av 16 bidrag som kringkastaren HRT plukka ut til å delta i Dora 2020, den kroatiske uttakinga til Eurovision Song Contest 2020. Ante Pecotić komponerte låten spesielt for den kroatiske popsongaren Damir Kedžo. «Divlji vjetre» vart fyrste gong framført offentleg under Dora 2020 laurdag 29. februar 2020. Dagen etter vart songen tilgjengeleg for strøyming og nedlasting.
Under Dora 2020 vann «Divlji vjetre» telefonavrøystinga og vart nummer to hos juryane, og vann tevlinga samanlagt. Med sigeren vart «Divlji vjetre» det kroatiske bidraget til Eurovision Song Contest 2020. Kroatia skulle ha delteke i den fyrste semifinalen tysdag 12. mai 2020. På grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 såg EBU seg nøydd til å avlysa Eurovision Song Contest for å hindre spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgende sjukdomen covid-19.
Giovanni Battista Tiepolo
Giovanni Battista Tiepolo, også Giambattista Tiepolo, var ein av dei viktigaste venetianske målarane på slutten av barokken og under rokokkoen. Mellom arbeida hans finn ein skildringar av heroiske epos, historiemåleri og operascener, religiøse festar og altartavler.
Liv
Tiepolo vart fødd i Venezia, der faren var ein skipseigar. Ein morbror ordna det slik at han kom i målarlære, men Tiepolo orienterte seg sterkare i retning kunsten til den fjorten år eldre Giovanni Piazzetta. 17 år gammal fekk han plass i målarlauget. Målarmeister vart han då han var 21 år gammal. Han fekk snøgt suksess, noko som gjorde han til ein ettertrakta og berømt målar. Mellom klientane hans i Venezia var også biskopen av Udine. Tiepolo dekorerte først nokre rom i bispegarden der, og han fekk andre bestillingsverk av bispen.
Åra 1745-50 arbeidde Tiepolo i Palazzo Labia i Venezia. Deretter reiste han med dei to sønene sine til Würzburg. Arbeida i Würzburger Residenz er av Tiepolo sine hovudverk. Tiepolo var, ved sidan av Tizian, den einaste store italienske målaren som reiste til Tyskland og arbeidde der. Etter heimkomsten til Italia arbeidde Tiepolo og sonen Giovanni Domenico Tiepolo på 'Villa ai Nani Valmarana' i Vicenza.
Ina Claire
Ina Claire, opphavleg Ina Fagan var ein amerikansk skodespelar.
Giovanni Battista Tiepolo
Arbeid
Tiepolos produksjon kan delast inn i fem fasar. Den første dekker åra 1715-30, og dermed den tidlege fasen av arbeida i Venezia og Udine. Deretter kjem perioden 1730-49, då det var stor rift om verka hans og han fekk store ordrar frå Bergamo, Milano og andre italienske byar. Tredje fasen er blømingsåra 1741-57, med Tiepolo sin tur til Würzburg og arbeidet med Palazzo Labia i Venezia og 'Villa ai Nani Valmarana' i Vicenza. Perioden 1757-62 omfattar dei siste fem åra i Venezia, medan den femte fasen er åra frå 1762 til -70 med verka han laga i Madrid.
Verka i Würzburger Residenz vert rekna som Tiepolo sitt viktigaste arbeid. I trapperommet ser ein freskane som viser dei fire verdsdelane, og i keisarhallen er det eit veldig bilete som syner bryllaupet til Fredrik Barbarossa og Beatrice av Burgund.
Ina Claire
Ina Claire var fødd i Washington, D.C. Ho opptredde som komikar i revyar som syttenåring, og filmdebuterte i 1915. Ho medverka på scene i Ziegfeld Follies både i 1915 og 1916, og var frå 1919 til 1921 med i skodespelet The Gold Diggers. På 1920-talet var ho ei stor stjerne på Broadway. I 1929 vende tilbake ho til filmen. Ho var med i nokre filmar til, men hadde sine store suksessar på scenen. Ho trekte seg tilbake i 1954.