cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Bootleg Series Vol. 9: The Witmark Demos: 1962–1964
The Witmark Demos kom ut i to format: ei vanleg dobbel CD-utgåve og ei vinylutgåve på fire plater. Begge utgåvene kom med eit hefte som der historikaren Colin Escott fortel om kor viktig albumet er, i tillegg til bilete av Dylan frå tida då demoane vart spelte inn. Albumet nådde 12. plassen på Billboard 200-lista den første veka og vart det 20. Dylan-albumet som debuterte på topp 20.
Leeds Music-demoar
Dylan spelte inn debutplata si, Bob Dylan, for Columbia Records i november 1961, då han var 20 år gammal. Albumet inneheld to originale songar, «Song to Woody» og «Talkin' New York», dei første songane han hadde skrive etter han kom til Greenwich Village i New York City i januar 1961. I tillegg hadde Dylan spelt inn ein annan original song under Columbia-innspelinga, som ikkje kom med på albumet «Man on the Street».
Basert på songane Dylan skreiv, arrangerte produsenten hans i Columbia, John Hammond, eit møte mellom den unge artisten og Lou Levy i Leeds Music Publishing. Dylan fekk tilbodet om eit forskot på tusen dollar og signerte ein kontrakt med eit underselskap av Leeds, Duchess Music, den 5. januar 1962. I tillegg til å gå med på å publisere Dylan sine songar og betale honorar på sal til andre artistar, føreslo Levy høve til å produsere ei songbok når dei hadde nok songar, eit forslag som Dylan syntest var spanande. Dylan vendte attende til Leeds veka etter og spelte inn fem songar i ei demoinnspeling: «Poor Boy Blues», «Ballad for a Friend», «Rambling, Gambling Willie», «Talking Bear Mountain Picnic Massacre Blues» og «Standing on the Highway». Til dette la han til to songar frå Columbia-innspelinga som ikkje vart nytta på albumet hans. Etter å ha signert avtalen med Leeds, sette Dylan i gang å skrive songar med ny vigør. Som han sa seinare «Eg skreiv overalt kvar eg var. Stundom sat eg ein heil dag på eit hjørnebord på ein kafé, og berre skreiv det som kom inn i hovudet på meg.»
M. Witmark & Sons-demoar
Våren 1962 byrja visesongmanageren Albert Grossman å syne interesse i Dylan. Han var ein av organisatorane av den første Newport Folk Festival i 1959 og var manager for fleire visesongarar. Grossman hadde nyleg lansert ei ny gruppe på tre musikarar han hadde handplukka, Peter, Paul & Mary. Grossman hadde observert Dylan frå sidelinja i nesten eitt år og spelt ei viss rolle i somme av hendingane som førte til at Dylan fekk kontrakt med Columbia. Medan Grossman forhandla om Peter, Paul & Mary sin kontrakt med Warner Bros. Records, fekk han i stand ein unik avtale med Music Publishers' Holding Company, eit Warner-eigd føretak som var den leiande musikkforleggjaren i industrien. Avtalen, som kom i stand på våren, gav Grosmman halvparten av honorara til MPHC for alle artistane han klarte å signerte til ein forlagskontrakt. Dylan vart det første prospektet.
Grossman føreslo at Dylan skulle signere med den prestisjefylte forleggjaren M. Witmark & Sons, ein av åtte underavdelingar under MPHC. Etter å ha spelt nokre songar for Witmark-direktøren Artie Mogull, nemnde Dylan ein komplikasjon: han var alt under kontrakt med Leeds/Duchess. Dylan hadde fått tusen dollar tidleg i juli 1962 og møtte Leeds for å kjøpe seg ut av kontrakten. Sidan visesongaren ikkje enno hadde produsert noko sal, aksepterte Leeds pengane og løyste Dylan frå avtalen. Dylan signerte ein ny kontrakt med Witmark den 12. juli og spelte etter kort tid inn ein demo av det som kom til å bli det store gjennombrotet hans, «Blowin' in the Wind». Det gjekk fire månader før Dylan vendte attende for å spele inn ein ny song, «Ye Playboys and Playgirls», men månaden etter, i desember, møtte han opp med sju nye songar, inkludert tre som kom til å bli klassikarar: «A Hard Rain's a-Gonna Fall», «Ballad of Hollis Brown» og «Tomorrow Is a Long Time».
I alt vitja Dylan Witmark kring 10-12 gonger og registrerte dei siste demoane sine i midten av 1964. Han spelte inn i alt 39 songar for Witmark, som alle er med på The Bootleg Series Vol. 9: The Witmark Demos, i lag med dei åtte innspelingane som opphavleg var registrert hos Leeds. I tillegg til tidlege versjonar av mange av dei klassiske songane hans, og raritetar som var gjevne ut på andre utgåver av The Bootleg Series, inneheld samlinga 15 songar, nok til eit heilt album, med songar som aldri var blitt offisielt gjevne ut før.
Produksjon
Innspelingane for Leed og Witmark var aldri meint for ei utgjeving, men vart laga for å selje Dylan-songar til andre artistar. Demoinnspelingane fann stad i eit lite 2 x 2.5 meter stort studio i lokala til Witmark i Look Building på 51st Street og Madison Avenue, der ein lydteknikar tok opp framføringa på eit lydband. For å spare band vart demoane spelte inn med 7,5 tommar per sekund, halve farten til eit profesjonelt studio. Ein avskrivar hos Witmark transkriberte så teksten og musikken frå lydbandet, og det vart trykt noteark som vart sende til plateselskap. Når ein artist på eit selskap viste interesse i ein song, trykte Witmark ei acetatplate, ei innspeling på ein billig plastikk, som vart send til artisten. Om det var akseptabelt, så vart songen spelt inn.
Honorar
Royalty frå sal av songane vart betalte til Witmark, som gav Dylan to cent per plate og delte sin eigne to cent med Grossman. I tillegg fekk Grossman 25% av utbetalingane til Dylan etter kontrakten dei i mellom, som vart signert 20. august 1962, seks veker etter Witmark-avtalen. Dylan og Grossman sette sidan opp sitt eige forlag, Dwarf Music, i ein kontrakt signert i midten av 1965, men gjort gjeldande attende til januar det året. Seint i 1965, meir enn eit år etter den siste av Witmark-demoane, rapporterte Music Publishers' Holding Company i Billboard at minst 237 innspelingar var blitt gjort av Dylansongane dei hadde rettane til.
Mottaking
Witmark Demos fekk positiv respons frå kritikarane. Samlinga har ein score på 86% på Metacritic basert på meldingane til åtte kritikarar. AllMusic-kritikaren Stephen Thomas Erlewine sa om songane på Witmark Demos: «dei har aldri blitt presentert så komplett og med så god lyd som på denne samlinga.»
Innhald
Alle songane er skrivne av Bob Dylan, utanom der andre er nemnde.
Bandar-e Gaz fylke
Bandar-e-Gaz fylke (persisk شهرستان بندر گز) er eit fylke i Golestan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Bandar-e Gaz. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 46 179. Fylket består av dei to distrikta Now Kandeh-distriktet og Sentral-distriktet. Fylket har dei to byane Now Kandeh og Bandar-e Gaz.
The Bootleg Series Vol. 9: The Witmark Demos: 1962–1964
Avgrensa bonusplate: In Concert – Brandeis University 1963
In Concert – Brandeis University 1963-plata vart gjeven ut som ein avgrensa bonus for dei som kjøpte Bootleg Series Vol. 9 eller Original Mono Recordings i somme butikkar.
Armagh
Armagh er ein by i grevskapet Armagh i Nord-Irland. Han var tidlegare administrasjonsby for grevskapet, og er no kjernen i distriktet Armagh, som har status som city. Distriktet omfattar òg området rundt byen.
Byen er erkebispesete for både Den katolske kyrkja og Den irske kyrkja (anglikansk). Begge har i tillegg til erkebispetittelen òg tittelen Primas for heile Irland. Dette har ikkje vorte endra etter at øya vart delt i provinsen Nord-Irland og det som i dag er staten Irland, sidan byen ifølgje tradisjonen vart etablert som kyrkjeleg hovudstad av heilage Patrick sjølv på 400-talet.
Armagh vart etter tradisjonen grunnlagt i 444 av heilage Patrick. Den irske overkongen Brian Boru er gravlagd i kyrkjegarden som i dag tilhøyrer den anglikanske domkyrkja. Han fall i slaget ved Clontarf, som vert rekna som slutten på maktperioden til vikingane i irsk historie.
Queen's University etablerte ei avdeling i Armagh i 1995. Byen har ein lengre tradisjon for forsking, med Armagh Observatory frå 1790 og Armagh Planetarium frå 1968.
North-South Ministerial Council, eit organ som vart oppretta etter at Belfastavtalen vart inngått i 1998, har sete i Armagh. Rådet har representantar for styresmaktene i både Nord-Irland og Irland, og arbeider for å setja i verk tiltak som er ein del av fredsprosessen.
Dødsdans
Dødsdans (latin chorea macchabæorum, fransk danse macabre, tysk Totentanz og spansk danza de la muerte) er ein allegori frå seinmellomalderen som viser døden eller daudingar og levande personar saman i ein prosesjon eller dans.
Dødsdansen blir gjerne tolka som eit uttrykk for kor forgjengeleg livet er og korleis døden alltid er nær og har makt over menneskelivet. Allegorien blir ei påminning om at døden råkar alle, uansett kvar dei står i samfunnsordninga.
Historikk
Opphavet til dødsdansen som symbolsk og biletleg framstilling er noko usikkert. Forestillingane har truleg utspring i mysteriespel og folketru frå mellomalderen om døde som dansa ved midnatt. Bilda kan også ha blitt til under påverknad frå svartedauden som eit memento mori, altså for å minna folk om døden, kor skjørt livet er og kor flyktig og nyttelaus all jordisk ære er.
Bildekunst
Ein serie tresnitt utført av Hans Holbein den yngre på 1520-talet, men første gjeve ut i 1538, er eit kjent eksempel.
Landsdel
Landsdelar i Noreg
Noreg har fem landsdelar som er Nord-Noreg, Trøndelag, Vestlandet, Austlandet og Sørlandet. De fire siste reknast som landsdelar i Sør-Noreg. Øygruppa Svalbard og øya Jan Mayen, som òg er delar av Noreg, blir ikkje rekna til nokon landsdel, sidan dei norske landsdelane tradisjonelt sett berre er knytt til fastlandet. Namnet Sørlandet vart først nytta av forfattaren Vilhelm Krag i 1902. Før den tid vart området omtalt som Agder og rekna som ein del av landsdelen Vestlandet. Det nye omgrepet Midt-Noreg har ikkje ei veldefinert geografisk avgrensing, men inkluderer oftast delar av Vestlandet og heile Trøndelag og i somme tilfelle òg tilgrensande område i Nord-Noreg og Austlandet.
Fylka er fordelt slik på landsdelane:
Landsdelar i Sverige
Sveriges tre landsdelar er Götaland (den søndre delen), Svealand (i midten) og Norrland (den nordlege delen).
Landskapa i Sverige er fordelt slik på landsdelane:
Aleksandra Tsjudina
Aleksandra Georgijevna Tsjudina var ein sovjetisk idrettsutøvar frå Kramskaja i Belgorod oblast. Storvaksne Tsjudina, ho var 188 cm høg, var ein svært allsidig idrettsutøvar. Ho deltok på høgt nivå i ishockey, basketball, sykling og tennis. Både i friidrett og i volleyball høyrde i fleire år heime i den ypparste verdseliten.
Friidrett
Tsjudina deltok i høgdehopp under friidretts-EM 1946 i Oslo, den aller fyrste internasjonale meisterskapen Sovjetunionen sende ein tropp til. Ho tok sølvmedaljen med resultatet 1,57 m, einast franske Anne-Marie Colchen klarte å svinge seg over 1,60 m.
Tsjudina deltok i mange øvingar i EM i friidrett 1954 i Bern. Det starta med femteplass i spydkast, og heldt fram med femkamp over to dagar. Innimellom øvingane i femkampen tevla i ho lengdehoppfinalen, der ho med 5,93 m tok EM-sølvet. Derette vart ho europameister i femkamp, 41 poeng føre Maria Sander frå Tyskland. Dagen etter at ho vann EM-gull, deltok ho i høgdehopptevlinga og vart nummer seks.
Kvadrant i matematikk
Ein kvadrant, av latin quadrans, 'firedel', er kvar av dei fire delane av eit koordinatsystem, avgrensa av den loddrette og den vassrette aksen. I geometrien vert dei nummererte motsols, med utgangspunkt i kvadranten øvst og til høgre, som er første kadrant.
Aleksandra Tsjudina
Friidrett
I tida 1945-56 vann Tjsudina fleire meistertitlar i friidrett enn nokon annan i sovjettida. Dei 31 gullmedaljane fordelte seg på 400 m, 80 m hekk, høgdehopp, lengdehopp, soydkast og, flest, i femkamp.
Kvadrant i matematikk
Ein sirkel kan òg delast i fire kvadrantar:
Aleksandra Tsjudina
Volleyball
Ho var med å vinne dei tre fyrste verdsmeisterkapane i vollyball i 1952, 1956 og 1960. Dessutan vart ho europeisk meister i volleyball i 1949, 1950, 1951 og 1958.
Wilhelm Filchner
Wilhelm Filchner var ein tysk oppdagar.
21 år gammal deltok han i den første ekspedisjonen sin til Russland. To år seinare reiste han åleine på hesteryggen gjennom Pamir-fjella. 1903–1905 leia han ein ekspedisjon gjennom Tibet.
Etter heimkomsten frå Tibet fekk han i oppdrag å organisere ein tysk ekspedisjon som skulle kartleggje Antarktis. Etter ein treningsekspedisjon til Spitsbergen drog dei ut med skipet «Deutschland» 4. mai 1911. Ekspedisjonen kom inn i Weddellhavet og oppdaga Luitpoldkysten og Filchner-Ronne isbrem, som Filchner opphavleg kalla opp etter den tyske keisaren Vilhelm II. Dei var den første ekspedisjonen som drog lenger inn i Weddellhavet enn James Weddell hadde gjort omkring 80 år tidlegare.
Filchner vende aldri tilbake til Antarktis, men drog fleire gonger gjennom Nepal og Tibet.
Under første verdskrigen vart Filchner, som hadde oppretta eit tysk pressekontor i Noreg, avslørt som spionleiar og måtte rømme landet. Han var medlem av Det tyske selskapet for rasehygiene. Under andre verdskrig sett han internert i India. Seinare budde han i Poona i Maharashtra i India.
Breområdet Filchnerfonna på Spitsbergen på Svalbard har fått namnet sitt etter han.
Cenotaph Hill
Cenotaph Hill er eit fjell, 2070 meter over havet, på ryggen mellom toppen av Strombreen og Liv-breen i Dronning Maudfjella. Fjellet er 8 nautiske mil nord-nordaust for toppen av Mount Fridtjof Nansen. Det vart vitja av den sørlege geolog-gruppa frå New Zealand (1963–64) som gav dette namnet på grunn av ein uvanleg knaus på toppen som gjorde at fjellet minna om eit monument. Cenotaph er eit engelsk ord for «gravmonument» eller «minnesmerke».
Mashra'a Wa Hadnan-distriktet
Mashra'a Wa Hadnan-distriktet er eit distrikt i Taiz guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 109 533 innbyggjarar.
Your Time Is Gonna Come
«Your Time Is Gonna Come» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin, gjeven ut i 1969 på debutalbumet deira Led Zeppelin.
Gitarist Jimmy Page spelte ein ustemd Fender 10-strengs stålgitar på songen. I eit intervju i 1977 sa Page at han først lærte å spele stålgitaren under innspelinga til det første albumet. Bassist John Paul Jones spelar orgel, og nyttar pedalane som bass.
Den einaste kjende gongen Led Zeppelin spela songen på konsert var eit kort utdrag i Tokyo den 24. september 1971 under ein medley med «Whole Lotta Love». Dette finst på piratkopialbumet Light and Shade.
Jimmy Page spelte «Your Time Is Gonna Come» på turneen sin med The Black Crowes i 1999. Dette finst mellom anna på albumet Live at the Greek.
Slash, tidlegare gitarist i Guns N' Roses, har omtalt «Your Time Is Gonna Come» som favorittsongen sin av Led Zeppelin. Plateprodusent Rick Rubin sa om songen: «Det er som om trommene spelar ein stor rockelåt, medan gitarane spelar ei roleg folkevise. Og han har eit av dei mest livlege refrenga i nokon Led Zeppelin-song, men teksten er så mørk.»
Kjelder
''
Dancing Backward in High Heels
Dancing Backward in High Heels er det femte og siste studioalbumet til New York Dolls. Det kom ut 15. mars 2011 på 429 Records. Dancing Backward in High Heels kan best skildrast som eit steg til sides for hardrock- og punkstilen bandet var kjend for, til jentegruppestilen frå 1960-åra, ein sjanger som både David Johansen og Sylvain Sylvain har hevda å elske. Musikken består av altså av power-pop og doo-wop i 1960-tals stil. Albumet inneheld vidare ein coverversjon av Leon René-standarden «I Sold My Heart to the Junkman» frå 1946 og «Funky But Chic», som opphavleg kom ut på David Johansen sitt sjølvoppkalla album frå 1978.
Tittelen er ein referanse til skodespelarinna Ginger Rogers.
Medverkande
Dancing Backward in High Heels var produsert av Jason Hill, som òg erstatta Sami Yaffa som bassist i The Dolls for dette albumet. Johansen og Sylvain Sylvain, som var dei to einaste originale medlemmane i New York Dolls att, fekk i tillegg med seg trommeslagaren Brian Delaney, som hadde vore med sidan dei kom saman attt i 2004, i tillegg til den tidlegare Blondie-gitaristen Frank Infante.
Too Much Too Soon
Too Much Too Soon er det andre studioalbumet til det amerikanske hardrockbandet New York Dolls. Det kom ut 10. mai 1974 på Mercury Records. The Dolls spelte inn albumet tidlegare det året i A&R Studios i New York City med den erfarne produsenten Shadow Morton, som vart henta inn av frontmannen i bandet, David Johansen, etter at dei var misnøgd med innspelinga av det sjølvoppkalla debutalbumet deira frå 1973. Morton hadde vorte skuffa over musikkindustrien, men energien til bandet motiverte han til å ta på seg prosjektet som ei utfordring.
Sjølv om The Dolls likte Morton, produserte dei lite originalt materiale med han. For å fullføra Too Much Too Soon, spelte dei inn eldre songar, i tillegg til at dei spelte inn tidlegare demoar på nytt. Johansen etterlikna forskjellige karakterar medan han song nokre av songane, og Morton nytta mange studiolydeffekter og kvinneleg korvokal i produksjonen sin. For albumet skreiv og spelte hovudgitaristen Johnny Thunders inn «Chatterbox», den første innspelinga der han song solo.
Too Much Too Soon selde dårleg og nådde berre 167. plassen på Billboard 200. Etter ein problemfylt nasjonal turné vart New York Dolls droppa av Mercury og oppløyst nokre år seinare. Albumet fekk positive meldingar frå dei fleste kritikarane, og nokre meinte at produksjonen til Morton framheva den rå lyden i gruppa og gjorde ho til ei betre plate enn deira første. Til liks med debutalbumet deira, vart Too Much Too Soon ei av dei mest populære kultplatene i rocken og har sidan av musikkjournalistar vorte sett på som ein forløpar til punkrocken.
Bakgrunn
Etter å ha vorte signert av Mercury Records, gav New York Dolls ut det sjølvoppkalla debutalbumet deira i 1973 til dårleg sal. Sjølv om det vart rost av kritikarar, var ikkje bandet nøgd med lyden til produsenten Todd Rundgren ¨på albumet og hadde usemjer med han før dei valde å la han gå. Låtskrivings- og produksjonspartnarane Jerry Leiber og Mike Stoller vart opphavleg henta til å produsera det neste albumet, medan gitaristen i bandet Johnny Thunders ønskte å produsera det sjølv. Leiber og Stoller trekte seg likevel kort tid før innspelinga skulle byrja. Gruppa heldt ei enkelt økt med A&R-sjefen i Mercury, Paul Nelson, i Mediasound Studios i New York City, der dei spelte inn 14 songar, der dei fleste var coverversjonar.
Innspeling og produksjon
New York Dolls og Morton produserte lite originalt materiale saman. For å fullføra albumet måtte dei spela inn coverlåtar og spela inn nokre av dei tidlegare demoane til bandet på nytt. «Babylon», «Who Are the Mystery Girls?», «It's Too Late» og «Human Being» vart spelt inn av bandet i mars 1973 som demoar for Mercury før etiketten signerte dei. Dei hadde òg spelt inn demoar av to songar skrivne av gitaristen Sylvain Sylvain, «Teenage News» og «Too Much Too Soon», før dei jobba med Morton, men ingen av dei vart vurderte for albumet. Sylvain sa at han konfronterte Morton om denne avgjerda, og hugsa at han hadde hatt det travelt: «Han var for rask med meg og sa at han berre hadde fått beskjed om å høyra på David Johansen og Johnny Thunders. Han ville ikkje fortelja meg kven som hadde fortalt han det, men det var tydelegvis managerane. Eg berre gjekk ut, det heile gjorde meg galen.»
I følgje journalisten Tony Fletcher ville Morton vore meir produktiv på Too Much Too Soon hadde det ikkje vore for alkoholismen hans og livsstilen til bandmedlemmene – bassisten Arthur Kane var òg alkoholikar, medan Thunders og trommeslagaren Jerry Nolan hadde heroinavhengnad. Robert Christgau meinte at New York Dolls lente seg meir på coverlåtar på dette albumet fordi, «som så mange cocky låtskrivarar, overbelasta David Johansen debuten sin med originalar og fann deretter ut at platepromotering ikkje var ein livsaktivitet som inspirerte til nye songar.» Den engelske forfattaren Clinton Heylin sa at den manglande evna deira til å selja nok plater før kan ha gjort dei motvillige til å skriva originale songar.
Musikk og tekst
Ifølgje magasinet Billboard er Too Much Too Soon nok ei hardrock-plate av New York Dolls, men med meir «sofistikert» produksjon. Musikkjournalist Nina Antonia skreiv at på grunn av den «utembare villskapen» deira, høyrest plata framleis eksentrisk ut trass i Morton sitt forsøk på å «polera» lyden deira, til dømes ved å dempa det elles uraffinerte gitarspelet deira. Albumet inneheld ein cover av The Cadets-hitten «Stranded in the Jungle» frå 1956, Archie Bell-hitten «There's Gonna Be a Showdown» frå 1969 og Sonny Boy Williamson sin «Don't Start Me Talkin'». På dei nye coverlåtene etterliknar Johansen karakterar som stepperen i «(There's Gonna Be A) Showdown» og Charlie Chan i «Bad Detective», som har tekstar som skildrar ei meiningslaus forteljing sett til Kina. På «Stranded in the Jungle» vekslar han mellom ei komisk avvisning og ein liderleg mann på kjærleiksstien. Journalisten Ellen Willis skreiv at, til liks med songen deira «Personality Crisis» frå 1973, indikerer «Stranded in the Jungle» eit tema om «samanstøytande kulturar og dilemmaet med å bevara sin eigenart medan ein når ut til andre».
For «Babylon» skreiv Johansen teksten som ein hyllest til New York Dolls-fansen frå utanfor New York City: «[Songen] handlar om menneske som bur i Babylon på Long Island i New York, som kjem skarpt kledd inn til byen kvar kveld. Desse menneska må komma seg heim før sola går opp, veit du, som vampyrar som ikkje kan bli fanget av sola.» Eric Weisbard og Craig Marks frå magasinet Spin tolka «Babylon» som ein referanse til den bibelske byen med same namn på grunn av korleis songen framstiller «symbolet på dekadanse som ein fristad». Hovudpersonen i songen dreg frå Babylon til Manhattan, der ho deretter blir tilsett for å jobba i ein massasjesalong.
«It's Too Late» er ein kommentar til nostalgiske motar og viser til skodespelarinna Diana Dors i ein tekst fordømmande til narkotikabruk. I følgje Antonia kritiserer songen likegyldige, dekadente menneske som ikkje kan, som Johansen syng, «parlez New York français». På «Who Are the Mystery Girls?» skjeller han ut dei som misbruker kjærleik, og vil «sparka dei i golvet» og «slå dei som eit strøteppe». «Puss 'n' Boots» er tittelen etter eit illustrert, podo-erotisk magasin som blir seld i bokbutikkar for vaksne. Johansen sa at songen handlar om skofetisjisme. Teksten skildrar motgangar som står overfor hovudpersonen, «Little Rhinestone Target», som prøver å endra namnet sitt i jakta på skofetisjen sin, før musikken blir avslutta med eit skot, ein lydeffekt inspirert av The Olympics-songen «Western Movies» frå 1958. Willis tolka ein feministisk undertekst i songen, og siterte tekstlinjene «sometimes you gotta get away someway / and now you're walkin' just like you're ten feet tall ... I hope you don't get shot for tryin'.»
Tittel og plateomslag
Too Much Too Soon vart kalla opp etter etter biografien om skodespelarinna Diana Barrymore. I følgje musikkjournalisten Jon Savage var tittelen «meir enn gjeldande for The Dolls sjølv» på grunn av alkoholisme og andre problem blant bandmedlemmane, inkludert Thunders sitt heroinbruk og Nolan som hadde fått hepatitt. Ein dedikasjon til Barrymore vart trykt i plateomslaget. For framsida gjekk gruppa bort frå drag-imaget som dei hadde brukt på det første albumet, og som dei hadde utvikla eit rykte for, til fordel for eit falskt konsertbilete. Under fotograferinga heldt Thunders ei dukke i armen som for å slå han mot gitaren for å sjokkere.
Marknadsføring og sal
Albumet vart først gjeve ut 10. mai 1974 i USA. Det vart gjeve ut to doble A-sida 7"-singlar for å marknadsføre albumet - «Stranded in the Jungle» / «Who Are the Mystery Girls?» i ​​juli og «(There's Gonna Be A) Showdown» / «Puss 'n' Boots» i september 1974 - men ingen av dei gjekk inn på singellista. I følgje Antonia demonstrerte dei utvalde singlane korleis The Dolls trengde ein hitsingel og den noverande produsenten deira ønskte å sjå dei oppnå det ved å imøtekomma radiopublikummet med nedtona studioversjonar av songar bandet hadde framført meir røft på konsertane sine. «Stranded in the Jungle» var opphavleg ein røff konsertsong for bandet, og vart produsert av Morton med ein meir polert lyd og feminin vokal; ifølgje popforskaren Nick Talevski, vart det den mest suksessrike singelen til New York Dolls.
Too Much Too Soon var likevel nok ein kommersiell fiasko for New York Dolls, sidan det berre nådde 167. plassen på Billboard 200. Den presterte godt under forventningane til Mercury og selde mindre enn 100 000 eksemplar. Joe Gross skreiv seinare i The New Rolling Stone Album Guide (2004) at forsøket til bandet på å skaffa seg meir speletid på radio ved å verva Morton ikkje fungerte fordi, «med ein slankare lyd, korsong og reinare riff, høyrdest Dolls berre slankare ut».
Då albumet vart utgjeve i Europa i juli, opptredde New York Dolls på Buxtonfestivalen i Derbyshire og Rock Prom-festivalen på Olympia i London. Dei la òg ut på den andre turneen sin i USA, som berre varte i nokre få månader. Han vart skjemt av avlyste show og konfliktar mellom bandmedlemmene som stamma frå den eskalerande avhengnaden deira av alkohol og andre rusmiddel. På grunn av alkoholismen deira klarte dei ikkje å setja opp ei innspelingsøkt for eit planlagt tredje album etter at turneen var avslutta, og i 1975 vart dei droppa av Mercury før dei vart oppløyste nokre år seinare.
Mottaking
Too Much Too Soon fekk positive meldingar frå samtidskritikarar. Dave Marsh melde for Rolling Stone i juni 1974, og hylla New York Dolls som det leiande hardrockbandet i USA og noterte det han følte var Nolan sitt kompetente trommespel, Johansen si evne til å legga djupne til karakterane sine og Thunders innovative gitarspel. Marsh roste spesielt spelet hans på «Chatterbox», og kalla det «ein klassikar», og meinte sjølv dei mest frekke songane høyrdest vellykka ut fordi Morton sin produksjon framheva dei meir uraffinerte musikalske kvalitetane deira. Christgau skreiv for magasinet Creem og sa at den polerte lydgjengjevinga bevarte dei rå kvalitetane til bandet, spesielt når det gjeld vokalen til Johansen og tromminga til Nolan, og noterte at Rundgren «burde skamma seg - Shadow Morton har fått meir ut av The Dolls enn dei kan gje oss på scenen på alle andre enn dei beste kveldane deira.» Robert Hilburn frå Los Angeles Times følte at Too Much Too Soon var eit betre produsert album som beviste at bandet var «the real thing», og kalla det den beste plata av hånleg punkrock sidan Exile on Main St. av Rolling Stones i 1972. I The New Yorker skreiv Ellen Willis at ho lærte å setja meir pris på Too Much Too Soon enn New York Dolls etter å ha sett bandet framføra songar frå det førstnemnde albumet på konsert, spesielt «Human Being» og «Puss 'n' Boots», medan Ron Ross frå Phonograph Record sa at «enkel ironisk sensitivtet» vart uttrykt «langt meir morosamt og tilgjengeleg» her enn på debutalbuma deira. Tom Hull skreiv i ei melding publisert i Overdose og gav albumet A-minus og sa at å rasjonalisera kjærleiken sin til The Dolls er «meiningslaust». I tillegg til å vera «søte», er dei «omtrent det beste hardrockbandet som finst, og i ei tid med smartheit og chic er det veldig bra å sjå», konkluderte Hull.
Nokre kritikarar var kritiske til Too Much Too Soon for det dei følte var ein dårleg innspelt og overprodusert lyd. I ei negativ melding for NME sa Nick Kent at det høyrdest rotete ut og «skaut gjennom med uoppfylt potensiale», medan Circus avviste plata som «kutt etter kutt med irriterande skriking». Det vart likevel kåra til det tiande beste albumet i 1974 i Pazz & Jop, ei årleg undersøking blant amerikanske kritikarar over heile landet, publisert i The Village Voice. Willis, ein av kritikarane som vart spurd, lista ho opp som den femte favorittplata hennar for året. Christgau, skaparen av avstemminga, kåra plata til tredje beste, og på ei tiårsliste for The Village Voice kåra han plata til det fjerde beste albumet på 1970-talet. Los Angeles Times kritikaren Richard Cromelin inkluderte plata på lista si over favorittplater frå tiåret og skreiv at produksjonen til Morton gjorde ho litt betre enn New York Dolls.
Ettermæle
Saman med det første albumet til New York Dolls vart Too Much Too Soon ei av dei mest populære kultplatene innan rockemusikk. I følgje AllMusic-redaktøren Stephen Thomas Erlewine var gruppa ein forløpar for punkrocken med deira «frydefulle snusk og omsynslause lydar» på plata, som han sa var pynta med produksjonsdetaljane til Mortons og eksemplifisert av «musikalsk råe og farlege» songar som «Human Being». I 1986 rangerte magasinet Sounds som det 60. beste albumet på lista over dei 100 beste albuma gjennom tidene. Etter at ho vart utgjeven på ny av Mercury i 1987, skreiv Don McLeese frå Chicago Sun-Times at produksjonen til Morton framheva sansen til New York Dolls for humor og vart attgjeven levande på CD. Likevel følte han at Too Much Too Soon vart skjemt av inkonsekvent materiale og vurderte det lågare enn den første plata deira. I ei melding av nyutgjevinga sa Don Waller frå Los Angeles Times at albumet var undervurdert og like mykje ein «umiddelbar klassikar» som New York Dolls.
I 2005 vart Too Much Too Soon ommastra og gjeve ut på nytt av Hip-O Select og Mercury, før Christgau skreiv i Blender at både denne plata og New York Dolls utgjer «ein uvurderleg proto-punk-arv». Han skreiv at sjølv om Johansen sine beste originale songar er på den første plata, har Too Much Too Soon konsekvente knaggar, smarte tekstar og eksepsjonelle coverlåtar, inkludert «to R&B-songar med teatralske potensiale som knapt vart lagt merke til før The Dolls trengde gjennom den heilage essensen deira». Same år kåra rockejournalisten Toby Creswell «Babylon» som ein av tidenes beste songar i boka si 1001 Songs. I Encyclopedia of Popular Music (2006) følte Colin Larkin at problema til bandet med alkohol og andre rusmiddel påverka framferda deira på plata, som han såg på som «ei karismatisk samling av punk/glam-rock-hymner, vanlegvis levert med «dritings» kulheit».
Medverkande
Henta frå plateomslaget.
New York Dolls
Andre medverkande
Edvard Alme
Edvard Alme var ein norsk forretningsmann, forfattar og målmann. Alme vart fødd i Bergen, men ætta var frå Hafslo i Sogn. Alme kom tidleg med i krinsen av målfolk kring Henrik Krohn, og var medskipar av Vestmannalaget i 1868 ein alder av 19. Frå 1874 og fram til 1916 var han tilsett som kontorsjef i handelshuset C. Sundt, der han vart kjend som ein framifrå administrator og vart høgt verdsett av eigarar og tilsette.
Alme fekk òg påskjøning for arbeidet han la ned som formann og drivkraft i Bergen Myrdyrkningsforening. 12. juni 1918 vart han utnemnd til Riddar av fyrste klasse av St. Olavs Orden «for Fortjenester af Myrdyrkningen paa Vestlandet».
Nikoleta Kyriakopoulou
Nikoleta Kyriakopoulou  er ein gresk stavhoppar frå Aten. Ho vann bronsemedaljen i øvinga ved europameisterskapen 2012 og i verdsmeisterskapen 2015, i 2018 tok ho sølvmedaljen i EM.
Aspargesfamilien
Aspargesfamilien (Asparagaceae) er ein plantefamilie i aspargesordenen. Han omfattar fleire grupper som tidlegare har vore rekna som eigne familiar, som sandliljefamilien (Anthericaceae), konvallfamilien (Convallariaceae), bladliljefamilien (Funkiaceae) og hyasintfamilien (Hyacinthaceae).
Nikoleta Kyriakopoulou
Aktiv
I 2009 sigra Kyriakopoulou i stavhopp då mellomhavsleikane fann stad i Pescara på ny personbeste 4,50 meter. Gjennom 2011-sesongen hadde ho fin framgang og forbetra seg til 4,71 m ved eit stemne i London. Året etter tok ho bronsemedaljen ved europameisterskapen i Helsinki. Den 4. juli 2015 sette ho personleg rekord med 4,83 meter i eit DL-stemne i Paris, nokre veker etter klarte ho 4,80 m i Beijing-VM og vann bronsen bakom Yarisley Silva (4,90 m) og Fabiana Murer (4,85 m). Under EM 2018 i Berlin hoppa Kyriakopoulou på ny 4,80 m og syrgde for gresk dobbeltsiger ettersom landskvinna Ekateríni Stefanídi vann gull.
Haltenbanken
Haltenbanken er ein del av den norske kontinentalsokkelen utanfor Midt-Norge eller Trøndelag. Haltenbanken er tidlegare kjend som fiskebanke, men er i dag mest kjend for store olje- og gassfunn. Verksemda på Haltenbanken vert administrert frå Kristiansund.
Aspargesfamilien
Slekter
Desse slektene er representerte i naturen i Noreg:
Haltenbanken
Ilandføringa av gass frå Heidrunfeltet på Haltenbanken skjer på Tjeldbergodden på Nordmøre.
Museumsfabrikken Strømmen
Museumsfabrikken Strømmen er ei avdeling under Akershusmuseet, og har tilhald i det tidlegare rådhuset i Skedsmo på Strømmen, som òg hyser Akershusmuseet.
Museumsfabrikken Strømmen har formidling som si oppgåve og skipar til ulike utstillingar over mange tema. Avdelinga tek imot grupper frå barnehagar, grunnskule, vidaregåande skule, og dessutan andre grupper som ønskjer å kome. Læreplanen for kunnskapsløftet er utgangspunktet for utarbeiding av undervisningsopplegg. Det vert skipa til fleire skiftande utstillingar i årets løp, og eigne undervisningsopplegg for kvar av av dei vert utarbeida. Avdelinga lèt seg inspirere og involvere i aktuelle emne gjennom dokumentasjon, dialog og ulike typar formidling, mellom anna utstillingar på internett, og samarbeider med ein rad instansar om arrangement i og utanfor museet. På bakgrunn av at det finst mange fortider, mange historier som syner variasjon, mangfald og motsetnader, er det meininga at historiske og samtidige tema skal verte vinkla på slike vis at kontrastar i verdiar, haldningar og livssyn kjem til syne. Presentasjonen av ulike fortider eller ståstader skal kunne bidra til forståing og respekt for at andre har eit anna bilete av røyndomen enn det ein sjølv har.
Foreininga Store norske leksikon
Store norske leksikon (tidlegare Store norske leksikon AS og Norsk nettleksikon) er ei norsk foreining som gjev ut fire leksikon på nett: Store norske leksikon, Norsk biografisk leksikon, Store medisinske leksikon og Norsk kunstnerleksikon.
Kunnskapsforlaget sitt forsøk på å driva Store norske leksikon som gratis nettleksikon førte ikkje til ønska resultat, og den 1. juli 2010 blei eigarskapen og rettane til domenet snl.no overdratt til Fritt Ord og Sparebankstiftelsen DnB NOR. Stiftelsene gjorde middel tilgjengelege for å driva og utvikla snl.no vidare. Ei varig, institusjonell løysing blei etablert våren 2013 med det ideelle selskapet Store norske leksikon AS. Selskapet blei omdanna til foreining i 2014.
Azərbaycan marşı
«Azərbaycan Marşı» ('Aserbajdsjan-marsjen') er den aserbajdsjanske nasjonalsongen. Songen er dikta av Ahmad Javad og melodien komponert av Uzeyir Hajibeyov i 1919. I 1920 blei Aserbajdsjan ein sovjetrepublikk og tok etterkvart i bruk ein sosialistisk nasjonalsong, også denne med melodi av Hajibeyov. 27. mai 1992 vedtok den aserbajdsjanske folkeforsamlninga at «Azərbaycan Marşı» skulle vera nasjonalsong for den sjølvstendige republikken.
Foreininga Store norske leksikon
Norsk nettleksikon var i perioden 2010 til 2012 tenkt som ei viderareutvikling av Store Norske Leksikon, Store medisinske leksikon og Norsk biografisk leksikon. Nettleksikonet skulle også innehalde nyskrivne artiklar, og bli kopla mot den digitale basen til Nasjonalbiblioteket.
Azərbaycan marşı
Femmanatmynten frå 2006 har brotstykke av nasjonalsongen på fram- og baksida.
Foreininga Store norske leksikon
Prosjektet var eit samarbeid mellom Sparebankstiftelsen DNB NOR, Fritt Ord, Norsk faglitterær forfatter- og oversetterforening, Nasjonalbiblioteket, Det Norske Videnskaps-Akademi og dei norske universiteta. Prosjektet var finansiert med løyvingar frå stiftinga Fritt Ord og Sparebankstiftelsen DNB NOR, som sikra driftskapital på 10 millionar kroner for året i tre år for å utvikle leksikonet. I tillegg løyvde Norsk faglitterær forfatter- og oversetterforening pengar til å nyskrive leksikonartiklar. I januar 2011 vart Anne Marit Godal tilsett som leiar for Norsk nettleksikon.
I 2012 skifta prosjektet namn til Store norske leksikon AS, som i 2013 blei etablert som ein ikkje-kommersiell utgivar av verka Store norske leksikon, Store medisinske leksikon og Norsk biografisk leksikon og Norsk kunstnerleksikon på nett. I 2015 blei AS-et lagt ned til fordel for Foreininga Store norske leksikon, som overtok eigarskapen til leksikona. Dette gjorde det mogleg å få universiteta med på eigarsida.
Ferguson Bay
Ferguson Bay er ei lita bukt på den vesle øya Morrell i Southern Thule. Ho er i røynda den einaste trygge ankerplassen i Southern Thule. Det var her det argentinske luftforsvaret sette opp basen Corbeta Uruguay og starta okkupasjonen (og den einaste busetnaden i heile Sør-Sandwichøyane) frå november 1976 til juni 1982, då britiske militære styrkar dreiv argentinarane bort.
Fugløybanken
Fugløybanken er ei grunne og fiskebanke som ligg nord for Karlsøy i Nord-Troms.
Voom HD
Voom HD er ein fjernsynskanal eigd av amerikanske Rainbow Media. Voom HD er tilgjengeleg i 35 land i Europa og Asia og sender heile døgeret teksta programproduksjonar i High Definition. I Noreg er fjernsynskanalen tilgjengeleg hjå Canal Digital.
I USA var Voom HD Networks opphavleg eit nettverk av 15 HD-kanalar som alle vart lagde ned i januar 2009. Det er programproduksjonane frå desse kanalane som vert viste på Voom HD.
Mount Chivers
Mount Chivers er eit fjell, 1755 moh, som ligg mellom munningen av Otagobreen og Tranterbreen nord i Queen Elizabeth Range. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå tellurometermålingar og flyfoto, 1960–62. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Hugh J.H. Chivers, ein forskar frå US Antarctic Research Program på den øvre atmosfæren ved Byrd-stasjonen, Amundsen-Scott-stasjonen og Hallett-stasjonen, 1962–63.
Pfunds
Pfunds er ein kommune i distriktet Landeck i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 140,4 km² og har i kring 2 600 ibuarar. Landsbyen Pfunds ligg 992 meter over havet, 19 km nord om Landeck.
Pfunds ligg i ein trong dal, omkransa av barskogkledde lier og fjelltoppar opp til 1876 meter over havet. Middeltemperaturen er -1 °C og årsnedbøren 1357 millimeter.
Abu Al-Khaseeb
Abu Al-Khaseeb (stundom skrive Abu Al-Khasib) er ein by i Abu Al-Khaseeb-distriktet i Basra guvernement, sør i Irak. Namnet tyder «Det rike jordbruksområdet», og syner til det frodige området kring elva Shatt Al-Arab. Det er ein jordbruksby kjend for daddelpalmegardane ved elva. Folkesetnaden er stort sett sjiamuslimar.
Tuckerbreen
Tuckerbreen er ein stor dalbre i Victoria Land, som er kring 145 km lang og som flyt søraust mellom Admiralty Mountains og Victory Mountains til Rosshavet. Toppen av breen ligg ved eit snødekt skard, like vest for Homerun Range, og frå her flyt Ebbebreen nordvestover.
One Dozen Berrys
One Dozen Berrys er det andre studioalbumet til Chuck Berry. Det vart gjeve ut i mars 1958 på Chess Records. Med unntak av fem spor, «Rockin' at the Philharmonic», «Guitar Boogie», «In-Go», «How You've Changed» og «It Don't Take but a Few Minutes», var alle songane tidlegare gjevne ut på singlar. Albumet kom òg ut i Storbritannia. I 2012 vart albumet gjeve ut i lag med Chuck Berry Is on Top på same CD.
Al Maqal
Al Maqal er ein bydel i Basra, nord for sentrum i byen, der Shatt Al Arab Hotell og Al-Maqal-hamna ligg.
Wictor Esbensen
Wictor Esbensen var ein norsk sjømann som var kjend for utforskinga i Antarktis i lag med svigerfaren Carl Anton Larsen, som leitte etter stader å drive kvalfangst. Han mista livet då skipet hans sokk under andre verdskrigen.
Tidleg liv
Esbensen var fødd i Vadsø. Då begge foreldra døydde i 1897 vart han adoptert av Larsen-familen og flytta til Sandefjord. I 1907 i Ullern gifta han seg med Elvina Larsen frå Sandefjord, som var dotter til skipseigar og kvalfangar Carl Anton Larsen. Paret slo seg ned i Bærum, og fekk seks born.
Karriere
Esbensen vart utdanna som førstestyrmann og skipskaptein. Han var med på grunnlegginga av Grytviken på Sør-Georgia i lag med Carl Anton Larsen. Esbensen leia Compañía Argentina de Pesca, som organiserte bygginga av Grytviken, den første landbaserte kvalstasjonen i Antarktis, og denne kom i drift i 24. desember 1904. Esbensen Bay er kalla opp etter han.
Då andre verdskrigen braut ut vart Esbensen kaptein på skipet SS «Bjørnvik». Skipet kom seg unna den tyske invasjonen av Noreg den 9. april 1940 då det 3. april låg til kai i Methil i Skottland og gjorde teneste i og kring Storbritannia. Morgonen den 27. januar 1942 var skipet i rute frå Newport til Fowey med drivstoff i ein del av ein konvoi. På grunn av uvêr mista skipet kontakt med konvoien same kvelden og på ettermiddagen dagen etter vart det angripe og søkkt av eit tysk fly utanfor Falmouth. Skipet vart treft av fem bomber og sokk på eit halvt minutt. Det meste av mannskapet forsvann, inkludert Esbensen. Berre førstestyrmannen, ein fyrbøtar og ein skyttar overlevde.
Musikkgruppa Nøkken
Nøkken er ei norsk musikgruppe som vart danna i Bergen i 1979 av Turid Pedersen og Bjørn Vassnes. Dei hadde begge vore med i folkrock-gruppa Erter, Kjøtt og Flesk. Gruppa var særleg aktiv fram til 1983. Mellom 1979 og -83 gav gruppa ut fire langspelplater. Størst suksess hadde gruppa i 1981 med plata Om det ikkje går buss. Musikken har vore omtala som ein slags reggaeprega rock.
Turnstiles
Turnstiles er det fjerde studioalbumet av den amerikanske songar-låtskrivaren Billy Joel, gjeven ut 19. mai 1976. Joel spelte inn albumet dels som ei feiring av at han var flytta heim att til New York City etter ein periode i California. Tre av albuma refererer til New York: «Summer, Highland Falls», «New York State of Mind» og «Miami 2017 (Seen the Lights Go Out on Broadway)». Albumet byrjar med «Say Goodbye to Hollywood» (inspirert av The Ronettes-songen «Be My Baby») og inneheld òg «I've Loved These Days», eit underfundig uttrykk for anger etter å ha reist frå dekadansen i Hollywood.
Songane vart opphavleg spelt inn ved Caribou Ranch med medlemmar frå bandet til Elton John og produsert av Chicago-produsenten James William Guercio. Joel var misnøgd med resultatet og sparka Guercio. Han tok så over produsentrolla sjølv og reiste attende til New York, der han spelte inn albumet på ny. Joel brukte då sitt eige turnéband, som bestod av Long Island-musikarane Richie Cannata og alle fire medlemmar av bandet Topper: Liberty DeVitto, Russell Javors, Howie Emerson og Doug Stegmeyer. Turnstiles var den første gongen bandet til Joel spelte med han i studio.
Innhald
På CD-utgåva frå 1998 vart orignalversjonen av «New York State of Mind» med Richie Cannata på saksofon erstatta av versjonen med Phil Woods på det instrumentet, som var med på Greatest Hits Volume 1 & 2 i 1985.
Maswar-distriktet
Maswar-distriktet  er eit distrikt i 'Amran guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 38 432 innbyggjarar. Tidleg på 1900-talet vart fjellandsbyen vitja av den tyske eventyraren og fotografen Hermann Burchardt.
Nauders
Nauders er ein kommune i distriktet Landeck i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 90,2 km² og har 1560 ibuarar i 2016. Landsbyen Nauders ligger 1394 meter over havet.
Nauders ligg heilt sørvest i Tirol med grense mot Sveits i vest og mot i Italia i sør, det er mindre enn fem kilometer til begge desse statane frå landsbyen. Næringslivet er dominert av turisme, særleg om vinteren, og elles av landbruk.
Landskapet er prega av høgfjell og skogkledde lier med både barskog og lauvskog.
Basisk myelinprotein
Basiske myelinprotein (MBP) er to familiar sterkt positivt ladde uordna protein der særskilt den eine av dei er viktig i myelin. Basiske myelinprotein finst både i sentralnervesystemet og det perifere nervesystemet.
Genet som kodar for basiske myelinprotein (MBP) er meir enn 100 kilobasar langt, noko som er særs langt. Det har tre ulike sete for byrjing av avskriving, og gjev opphav til dei to familiane av protein: klassiske basiske myelinprotein og golli-basiske myelinprotein. Dei klassiske basiske myelinproteina er mellom dei mest talrike proteina i sentralnervesystemet. Dei vert i hovusak uttrykte i myeliniserande seller (oligodendrocyttar), og ser ut til å ha myelinisering som viktigaste biologiske rolle. Golli-basiske myelinprotein vert derimot òg uttrykte i andre seller, både nerveseller og andre seller (til dømes T-seller). I utrøyningar er basiske myelinprotein synte å kunna vekselverka med ulike protein, som selleskjelettproteina aktin og mikrotubular og bodberarproteinet kalmodulin bunde til kalsium.
Hjå pasientar med multippel sklerose er basiske myelinprotein meir deiminerte og mindre fosforylerte; og dess alvorlegare sjukdomen er, dess fleire argininrestar er deiminerte.
Basiske myelinprotein oppstod hjå kjevefiskar for kring 400 millionar år sidan, kring same tida myelin oppstod hjå denne gruppa ryggradsdyr. Ein homolog til golli-basiske myelinprotein er kjend frå niaugo, som til liks med andre kjevelause fiskar ikkje har myelin.
Fortuna Bay
Fortuna Bay er ei bukt mellom Cape Best og Robertson Point på nordkysten av Sør-Georgia. Ho vart kalla opp etter «Fortuna», eit av skipa under den norsk–argentinske kvalfangstekspedisjonen under Carl Anton Larsen som deltok under opprettinga av den første permanente kvalstasjonen i Grytviken i Sør-Georgia i 1904–05.
Ocean Harbour ligg 35 km mot søraust, vart tidlegare kjend som «New Fortuna Bay».
Tylerbreen
Tylerbreen er ein sidebre som flyt sørvest mellom Taylor Peak og Mount Francis og ut i Tuckerbreen i Victoria Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-62. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Paul E. Tyler i US Navy, militærlege ved Hallett-stasjonen i 1962.
Mount Christchurch
Mount Christchurch er eit fjell, 1355 moh, som ligg 7 nautiske mil sørvest for Cape Lyttelton på sørsida av Shackletonfjorden. Det vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen, og kalla opp etter byen Christchurch på New Zealand, som gav mykje støtte til ekspedisjonen.
Snøstjerneslekta
Snøstjerneslekta (Scilla) er ei planteslekt i aspargesfamilien.
Artar
I Noreg er desse artane registrerte:
Dei tre siste av desse artane var tidlegare rekna til slekta Chionodoxa, som no er innlemma i Scilla.
Nokre andre arter som før var rekna inn i snøstjerneslekta, er skilde ut til andre slekter. Kystblåstjerne (tidlegare S. verna) er no rekna til ei eiga slekt, kystblåstjerneslekta Tractema, medan russeblåstjerne (tidlegare S. siberica) og persiablåstjerne (tidlegare S. mischtschenkoana) er overførte til russeblåstjerneslekta Othocallis. Russeblåstjerne blir framleis ofte omtalt som Scilla i hagebrukssamanheng.
Frida Hole
Frida Hole er ei lita bukt som ligg 0,5 nautiske mil søraust for Coal Harbor, langs sørkysten og nær vestenden av Sør-Georgia. Ho vart truleg namngjeven av tidlege kval- og selfangarar som nytta bukta som ankerplass.
Galikash fylke
Galikesh fylke (persisk شهرستان گالیکش) er eit fylke i Golestan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Galikesh. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 57 404. Galikesh fylke vart skild ut frå Minudasht fylke i 2010. Galikesh fylke består av dei to distrikta Sentral-distriktet og Loveh-distriktet. Fylket har éin by: Galikesh.
Prutz
Prutz er ein kommune i distriktet Landeck i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 9,74 km² og har knapt 1800 ibuarar i 2016.