cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seversk
Byen var ein hemmeleg by i Sovjetunionen heilt til president Boris Jeltsin i 1992 erklærte at slike byar kunne bruke sine historiske namn. Fram til då eksisterte ikkje byen på offisielle kart. Som tradisjonen var med sovjetiske byar som inneheldt hemmelege anlegg, så var Tomsk-7 i realiteten eit postboksnummer og impliserte dermed at staden låg ein viss avstand frå byen Tomsk.
Oktjabrskij i Basjkortostan
Oktjabrskij vart grunnlagd i 1937 rundt ein olje- og gassverksemd. I 1942 fekk han det noverande namnet sitt, som tyder «Oktoberbyen», til minne om oktoberrevolusjonen som hadde 25-årsjubileum dette året. Staden fekk byrettar i 1946.
Seversk
Trass i dekretet som fjerna Seversks hemmelege status, så er byen framleis lukka for utanforståande. Løyve til å vitja byen kan ein berre få av dei aktuelle styresmaktene, gjennom institusjonane som skal vitjast, eller via privatpersonar som til dømes ein nær slektning.
Ein av dei alvorlegaste atomulukke ved SGCE fann stad 6. april 1993, då ein tank med ein særs radioaktiv løysing eksploderte.
Folk
Skirennaren Ljubov Jegorova er frå Seversk.
Murphybreen
Murphybreen er ein isbre på Pernik Peninsula ved Loubet Coast i Graham Land, som hovudsakleg flyt vestover til Orford Cliff og saman med Wilkinsonbreen før dei endar i Lallemandfjorden. Han vart kartlagt frå flyfoto tekne av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE) (1956–57). Han er kalla opp etter Thomas L. Murphy i Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) som var leiar og assisterande landmålar ved Detaille Island i 1956.
Páno Devterá
Páno Devterá (gresk skrift Πάνω Δευτερά, tyrkisk Yukarı Deftera) er ein lokalstyrt busetnad i distriktet Levkosía i Republikken Kypros.
Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 2 789 innbyggjarar.
Kaprifolfamilien
Kaprifolfamilien (latin Caprifoliaceae) er ein klade som inneheld om lag 800 tofrøblada blomsterplantar, med nær kosmopolitisk utbreiing. Ein finn diversitetssenter aust i Nord-Amerika og i Aust-Asia, medan dei er fråverande i den tropiske og sørlege delen av Afrika. Dei best kjente artane i familien er kaprifol og vivendel.
Plantar i kaprifoliumfamilien er oftast buskar og slyngplantar, og nokre av dei blir brukt som hageplantar i tempererte regionar. Blada er som regel motsette utan stipula (utvekst på basen av ein bladstilk eller petiolus), og dei kan vere anten eviggrøne eller bladfellande. Blomsten er røyraktig traktforma eller bjølleliknande, oftast med fem spreiande foldar eller punkt, og er ofte fragrant. Som oftast dannar dei eit beger med små dekkblad. Frukta er i dei fleste tilfelle eit bær eller ei steinfrukt. Slektene Diervilla og Weigela har kapselfrukt.
Taksonomi
(med tilnærma tal på artar)
Caprifoliaceae
To av dei kjente medlemmene i Dipsacales som tidlegare var rekna med til kaprifoliumfamilien, elderbær (Sambucus) og viburnum, er blitt flytta til Adoxaceae, saman med nokre andre slekter.
Laukkuppel
Laukkuppel er ein utbulande kuppel med form som ein omvend lauk. Stilen er kjend frå muslimsk arkitektur og ein del kyrkjestilar, ikkje minst russiske kyrkjer. Her er kuppelen vanlegvis laga av tre og tekka med spon eller beslag.
I Noreg finn ein laukkuplar på Alstahaug, Dønnes og Bodin kyrkje i Nordland.
Han finst også på fleire spir i Danmark frå barokken, som Nørup kyrkje, Korning kyrkje og Bredsten kyrkje.
Långviksmon
Långviksmon er ein tettstad i Örnsköldsviks kommun i Västernorrlands län i landskapet Ångermanland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 223 innbyggjarar. Långviksmon ligg cirka femti kilometer nord for Örnsköldsvik.
Roing under Sommar-OL 1984
Roing under Sommar-OL 1984 i Los Angeles omfatta 14 båtklassar, 8 for menn og 6 for kvinner. 487 deltakarar frå 30 land var påmeld, av dei 286 menn og 161 kvinner. Tevlingane vart avvikla på dammen Lake Casitas i Ventura County dagane frå 30. juli til 5. august.
Noreg vann ein bronsemedalje i toar utan styrmann.
Dobbeltsculler
<br style="clear:both;" />
Toar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Toar med styrmann
<br style="clear:both;" />
Dobbeltfirar
<br style="clear:both;" />
Firar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Firar med styrmann
<br style="clear:both;" />
Åttar
<br style="clear:both;" />
Singlesculler
<br style="clear:both;" />
Sargodha
Sargodha ligg om lag 20 mil nordvest for Lahore. Elva Jhelum renn vest og sør for Sargodha, medan Chenab renn aust for byen.
Staden har vore folkesett i lang tid, men den noverande byen blei grunnlagd av dei britiske kolonistyresmaktene i 1903. Han er ein av ein handfull planlagde byar i Pakistan.
Byen er eit samferdselsknutepunkt og ein handelsby i eit større jordbruksområde. Det finst også industri her med grunnlag i jordbruket, som handsaming av sukker, korn, olje og tekstilar.
Møllestein
Møllesteinar eller kvernsteinar er runde steinskiver nytta i vindmøller og vassmøller, inkludert tidvassmøller, eller kverner for å male korn og andre material.
Sargodha
Sargodha har eit universitet. skipa i 2002, og fleire høgskular. Det ligg ein militær flybase her, PAF Base Mushaf, som er den største i landet. Basen blei opphavleg skipa av britiske Royal Air Force på grunn av den strategiske plasseringa. Den sentrale luftkommandoen til det pakistanske luftforsvaret har hovudkvarter her. Basen har også skule for kamppilotar.
Møllestein
Steintypen som høver seg best til møllesteinar er ein kiselstein, som har ein open struktur som er porøs, men hard, og består av finkorna sandstein eller kiselhaldig kalkstein med forsteiningar.
Kienle Cirque
Kienle Cirque er ein isfyllt dalbotn, 4 km brei, og er den største botnen på vestsida av White Island i Ross Archipelago. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (1999) etter Juergen Kienle ved geofysisk institutt ved University of Alaska, Fairbanks. Han var teamleiar for undersøkinga av vulkansk og seismisk aktivitet ved den nærliggande Mount Erebus i seks sesongar frå 1980-81 til 1985-86.
Møllestein
I Noreg har ein nytta staurolittførande granat-glimmerskifer frå Klæbu, kyanittførande granat-glimmerskifer frå Hyllestad og gneis frå Ryfylke som materiale for møllestein.
Morten Smelror
Morten Smelror er ein norsk paleontolog. Han tok cand. scient i 1985 og dr. philos i 1992. Han var direktør i Norges geologiske undersøkelse (NGU) frå 2006 til 2018.
Frå 1983 til 1985 var han stipendiat ved Paleontologisk museum ved Universitetet i Oslo. Han hadde ulike forskar- og leiarstillingar ved Institutt for kontinentalsokkelundersøkelser og petroleumsteknologi i Trondheim frå 1985 til 1997, og frå 1997 var han underdirektør ved Institutt for naturhistorie ved NTNU. I 2000 vart han avdelingsdirektør ved geofagleg avdeling ved Noregs geologiske undersøkingar (NGU) og i 2006 vart han administrerande direktør her.
Eric Wrixon
Eric Wrixon var ein musikar frå Belfast i Nord-Irland, og eit opphavleg medlem av Them og Thin Lizzy. Han kom opp med bandnamnet «Them» (frå sci-fi-filmen Them! ), men ettersom han var mindreårig nekta foreldra hans å signera ein platekontrakt på hans vegner, og han vart erstatta i juli 1964 før innspeling med bandet. I august 1965 hadde han fullført studia og vende kort tilbake til Them. .
Wrixon var deretter medlem av Belfast R&B-gruppa The People og spelte truleg på dei to låtane dei bidrog med på samlealbumet Ireland's Greatest Sounds: Five Top Groups From Belfast's Maritime Club frå februar 1966 (begge spora inneheld klaverinstrument). Medan dei heldt til i Blackpool, forlét Wrixon bandet i midten av 1966 for å bli med i eit anna Belfast-band, The Wheels, som han spelte inn singelen «Kicks» med i august 1966.
Wrixon vart ei kort stund med i eit reformert Them i Hamburg og spelte inn albumet Shut Your Mouth i 1979, men forlét bandet før promoturneen. I 1993 danna han «Them - The Belfast Blues Band» - ofte omtalt av media og arrangørar som «Them» - for «progressive rhythm and blues»-konsertar over heile Europa (inkludert ein turné i 1996), med songar som «Crazy Woman» og «Marcel's Song». Wrixon budde seinare i Italia og turnerte med ei besetning beståande av han sjølv (vokal og klaverinstrument), Billy McCoy (gitar), Luca Nardi (bass) og Tom Wagener (trommer). Bandet spelte òg inn eit studioalbum og planla ein konsert-DVD.
Wrixon døydde 13. juli 2015 i Italia i ein alder av 68 år.
Argentino Channel
Argentino Channel, òg kalla Ferguson Channel, er eit sund mellom Bryde Island og vestkysten av Graham Land, frå Paradise Harbor til Gerlachesundet. Det vart først grovt kartlagd av Belgica-ekspedisjonen, 1897–99. Namnet «Canal Argentino» finst på eit argentinsk kart frå 1950.
Verdscupen i alpine greiner 2003/Kvinner
Janica Kostelić frå Kroatia var klart best og triumferte for andre gang i kampen om den største FIS-premien. På andreplass kom Karen Putzer frå Italia, svenske Anja Pärson vart nummer 3.
Watch That Man
Produksjon
NME-redaktørane Roy Carr og Charles Shaar Murray trekkjer fram «Watch That Man» som hovuddømet på ei samling songar på Aladdin Sane som vart «skriven for raskt, spelt inn for raskt og miksa for raskt». Dei meinte at songen «ikkje høyrdest ferdig miksa ut». Medprodusent Ken Scott forsvarte derimot miksen i 1999 og sa at det heile var nøye gjennomtenkt:
'Watch That Man' var ein Stones-liknande sak med vokal nytta som eit instrument i staden for eit soloinstrument. Når me skulle mikse songen, for å få krafta ut av han, skrudde eg opp alt, så gjorde at me mista litt av vokalen. Så eg miksa han slik eg følte det. Då me leverte lydbanda for albumet, høyrde eg frå MainMan, 'Flott, men kan me få ein ny miks av «Watch That Man» med vokalen meir framme, så me kan høyre meir av David?' Så eg sa, 'Greit', og gjorde ein miks med David meir framme. Problemet var at med vokalen meir framme, måtte dei andre instrumenta ned. Så, eit par veker seinare, fekk eg ein telefon frå RCA og dei sa 'Du hadde rett, me går for originalen.'
Musikk og tekst
I følgje forfattar Nicholas Pegg kan «Watch That Man» reknast som «ein av dei mest kalkulerte retningsendringane til Bowie», til ein meir more Stones-inspirert skitten rockestil. Bowie sjølv indikerte det året songen kom ut at det var minna hans om starten på den dop-drivne amerikanske turneen seint i 1972. Rolling Stone kalla han «uforlikneleg Stones, Exile-årgang. Mick Ronson spelar Chuck Berry-riff via Keith Richards, Garson spelar som Nicky Hopkins, Bowie uttaler linjene sine utydeleg og dei kvinnelege korsongarane og blåsarane lagar høvande lydar»
Lester Bangs, som hadde kalla Bowie «den stakkarslege stråmannen av 'suck rock' du elskar å hate så mykje», innrømde i den same artikkelen i Creem i desember 1973, at Bowie hadde overgått Rolling Stones med «Watch That Man», der Bowie brukar deira eigen stil.
Songen vart skriven i slutten av september 1972, medan Bowie hadde ein pause i New York, før han heldt fram den amerikanske turneen sin. Songen reflekterer den nye kjendisstatusen Bowie nytte medan han var i byen, og handlar om ein kjendisfest der det meste av «spelet» vert sett av dei rette folka. «No one took their eyes off Lorraine/she shimmered and she strolled like a Chicago moll», syng Bowie, og refererer truleg til Cyrinda Foxe, som òg er tema i «The Jean Genie». Det er ein typisk rock and roll-partysong. Musikken er høg, sjampanjekorkane fyk og kokainspeglane ligg på bordet, medan ei gruppe fulle personar står i eit hjørne av rommet. Songaren forstår at det er nokon som er hippare enn han i rommet, og «mannen» det er snakk om i tittelen («Sjå på den mannen») gjer Bowie uroleg. Til slutt flyktar Bowie frå festen og går nedover gata. Songen endar med at Bowie mistar andlet.
Andre versjonar
Lulu spelte inn songen i 1973, som B-side til singelen «The Man Who Sold the World», ein annan Bowie-song, den 11. januar 1974. Bandet bestod av Bowie på gitar, saksofon og korvokal, Mick Ronson på gitar, Trevor Bolder på bass, Mike Garson på piano, og Aynsley Dunbar på trommer. Songen vart produsert av Bowie og Ronson, og har vorte skildra for å ha «ein miks og ein korvokal som lett overgår originalen». Denne versjonen vart òg gjeven ut på albuma From Crayons to Perfume, Heaven and Earth and the Stars og David Bowie Songbook (med forskjellige artistar).
I nyare tid har indiebandet Fur Ones spelt songen på hyllestalbumet Spiders from Venus: Indie Women Artists and Female-Fronted Bands Cover David Bowie (2003).
Sjøhausen
Sjøhausen er ein fjelltopp (1300 moh) som ligg på austsida av Øvresjøen i Gruberfjella i Dronning Maud Land. Det vart oppdaga og gjeven det skildrande namnet Seekopf av Den tyske antarktisekspedisjonen, 1938–39, under Ritscher.
Norman Blake
Norman Blake er ein USA-amerikansk musikar som spelte ei rekkje strengeinstrument og skreiv songar.
Karriere
Blake spelte dobro i 1972 på albumet Will the Circle Be Unbroken av Nitty Gritty Dirt Band.
I 1972 spelte Blake inn det første soloalbumet sitt, Back Home in Sulphur Springs (Rounder, 1972). Kort tid etter debutplata hans, spelte han og kona Nancy inn det første albumet deira, The Fields of November (Flying Fish, 1974). Dei gifta seg i 1975 og spelte i lag i tjue år.
Nadjakovbreen
Nadjakovbreen (bulgarsk Наджаков ледник, ‘Nadjakov Lednik’) er ein 5,5 km lang og 2 km brei isbre på Arctowski Peninsula på Danco Coast i Graham Land på Den antarktiske halvøya. Han ligg aust for Wheatstonebreen og flyt nord-nordaustover og ut i enden av Beaupré Cove aust for Stolze Peak.
Isbreen er kalla opp etter den bulgarske fysikaren Georgi Nadjakov (1897–1981) som oppdaga fotoelektrisk tilstand som er essensiell i moderne fotokopiering.
Nemobreen
Nemobreen er ein isbre som flyt aust og ut i Nemo Cove på Porquoi Pas Island nordaust i Marguerite Bay. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC), 1979, i samband med Nemo Cove.
Lanna
Lanna er ein svensk tettstad i Värnamo- og Gnosjö kommun i Jönköpings län i Småland. I 2005 hadde tettstaden 349 innbyggjarar.
Opphav
Opphav er byrjinga, startpunktet, årsaka eller utgangspunktet som noko er utvikla frå.
Horizon av Carpenters
Horizon er eit studioalbum av den amerikanske popduoen Carpenters. Det var det sjette albumet deira på rad som selde til platinaalbum i USA. Det vart spelt inn ved A&M Records og Carpenters brukte mange timar på å eksperimentere med nye lydar, teknikkar og effektar.
Etter fem album på rad som nådde topp 5 i USA, nådde Horizon berre 13. plass. Albumet selde likevel til platina i USA for ein million eksemplar. Det vart ein stor suksess i Storbritannia og Japan, og toppa listen og vart eit av dei bestseljande albuma i 1975 i dei landa. Horizon nådde òg tredjeplassen i New Zealand, fjerdeplassen i Canada og femteplassen i Noreg.
Oversyn
Den første singelen på albumet, «Please Mr. Postman» (gjeve ut sju månader tidlegare), vart den største hitsingelen frå albumet og den største hitten til Carpenters på verdsbasis. Han nådde toppen av singellistene i USA, Australia, New Zealand, Canada og Sør-Afrika og andreplassen i Storbritannia og Irland. På denne songen spelar Karen Carpenter trommer og Tony Peluso gitarsolo. Den neste singelen, «Only Yesterday», vart òg ein stor suksess og nådde andreplassen i Canada og Frankrike, fjerdeplassen i USA, femteplassen i Irland, sjuandeplassen i Storbritannia og tiandeplassen i New Zealand og selde til gullplate i Japan. Songen vann òg den gjeve Grand Prix-prisen i Japan. Ein tredje singel, «Solitaire», nådde 15. plassen i USA og topp 40 i fleire andre land.
«Desperado» var opphavleg ein song av The Eagles frå 1973 frå albumet med same namn. Fleire andre har spelt inn denne songen, som Linda Ronstadt, Bonnie Raitt og Kenny Rogers. Sidan songen alt var velkjent, valde A&M å ikkje gje denne ut som singel. Ein annan song, «I Can Dream, Can't I», var ei tolking av hitten til Andrews Sisters frå 1949. Karen og Richard Carpenter hyrte inn Billy May, som hadde arbeidd med artistar som Frank Sinatra og Nat King Cole, til å orkestrere songen. Songen har med Billy May Orchestra. John Bahler syng i koret på denne songen.
Mottaking
Rolling Stone-skribenten Stephen Holden likte Horizon og kalla det «the Carpenters sitt mest sofistikerte album så langt.» AllMusic gav albumet heller dårleg kritikk, men meinte produksjonen var god.
Mystery to Me
Mystery to Me er det åttande studioalbumet til det britisk-amerikanske rockebandet Fleetwood Mac, gjeve ut i 1973. Dette var det siste albumet deira med Bob Weston. Dei fleste av songane vart skrivne av gitaristen og songaren Bob Welch og klaverspelaren og songaren Christine McVie, som spelte ei stor rolle i å snu bandet mot meir radiovenleg poprock som dei skulle få stor suksess med dei neste åra. Sjølv om albumet berre selde moderate og ikkje gav dei nokre hitsinglar, vart «Hypnotized» ein FM-radiohit i mange år. Etter at Lindsey Buckingham og Stevie Nicks kom med i gruppa selde plata etter kvart til gullplate i 1976.
Bakgrunn
Albumet enda ein æra på to måtar: det var det siste albumet deira som vart spelt inn i England og det siste med to gitaristar i besetninga fram til Behind the Mask. Som med det førre albumet, Penguin, leigde gruppa Rolling Stones Mobile Studio og tok det ned til Hampshire for å spele inn albumet sitt ved Benifolds, der heile gruppa budde i lag. Dave Walker vart beden om å slutte under innspelinga og var ikkje med på den endelege utgjevinga.
Turné
Under den amerikanske turneen til bandet i 1973 spelte dei på Midnight Special, men under turneen vart det klart at Bob Weston hadde eit forhold med kona til Mick Fleetwood, Jenny. Fleetwood prøvde å halde fram å spele med Weston, men klarte det til slutt ikkje, og etter ein konsert i Lincoln i Nebraska, sa han frå til McVie og Welch at han ikkje lenger kunne spele med Weston i besetninga. John Courage, som var turnémanageren deira, gav Weston sparke og sette han på eit fly attende til Storbritannia. Turneen vart avslutta og bandet reiste heim til England for å gje meldinga til manageren deira Clifford Davis, som vart så sint at han sette i saman eit nytt band med andre musikarar, og kalla bandet Fleetwood Mac, då han hevda at han eigde namnet.
Medverkande
Fleetwood Mac
Andre medverkande
Produksjon
Richart Báez
Richart Báez er ein tidlegare paraguayansk fotballspelar.
Länna
Länna er ein svensk tettstad i Uppsala kommun i Uppsala län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 698 innbyggjarar. Länna ligg cirka 20 kilometer aust for Uppsala.
Den Sanne Jesus kyrkje
Den Sanne Jesus kyrkje (kinesisk: <rb>真</rb><rp>[</rp><rt>Zhēn</rt><rp>]</rp> <rb>耶</rb><rp>[</rp><rt>Yē</rt><rp>]</rp>  <rb>穌</rb><rp>[</rp><rt>sū</rt><rp>]</rp>  <rb>教</rb><rp>[</rp><rt>Jiào</rt><rp>]</rp>  <rb>會</rb><rp>[</rp><rt>Huì</rt><rp>]</rp> ) er ein ikke-sektisk (uavhengig) kyrkje som oppstod i Beijing, Kina i 1917. I dag er det anslagsvis mellom 1,5 millionar medlemmer i femtisyv land. Kyrkja er ei kinesisk sidegrein av pinsevenn-greina i kristendommen som oppstod i det tidlege tjuande hundreåret. Kyrkja sluttar seg òg til eininga av teologien til pinsevennene (Jesus-Navn læresetningen ) og er ikke-treenig. Kyrkja meinte at alle tolkingar av evangeliet må ha bibelske referansar til å støtta under seg for å unngå feiltolkingar eller uekte lære. Dei var òg ein av dei tre innfødde kinesiske huskirker som fanst før kommunistane tok over Kina i 1949.
Historisk bakgrunn og opphav
I 1901, etter at Charles Fox Parham underviste i Gåva til den heilage ånd prega av glossolalia i Topeka, Kansas, hevda studentane at dei hadde fått denne gåva. Denne hendinga blir sett på som byrjinga på pinserørsla.
I april 1906, i Los Angeles, California, møttest ei lita gruppe afroamerikanske kongressmedlemmer i eit hus og bestemte seg for å be raskt i ti dagar, og bad om å bli fylt med Den Hellige Ånd og for å vitalisera den universelle kyrkja. På kveldsbønnene 9. april fekk de Den heilage ånd, og etter det fortsette talet på menneske i samlinga å auka. Dette er kjent som Vekkelsen i Azusa Street.
Som følgje av Pinsebevegelsen i USA på 1900-talet, Bernt Berntsen, ein Norskamerikansk misjonær djupt påverka av Vekkelsen i Azusa Street, grunnla ein pinsemisjon Apostolisk Tros Misjonskyrkje i Zhengding (Nord-Kina) i 1907 og mange kinesiske kristne fekk den Hellige Ånd i tida som følgde. I 1910 reiste Berntsen til heimbyen i Skandinavia etter kort tid i USA. Medan han var i Skandinavia rekrutterte han tolv norske misjonærar for å følgja han tilbake til Kina.
I 1915 vart Paul Wei introdusert for Berntsens kyrkjesokn og vart tiltrekt av Berntsens personlegdom og pinse læresetninger. Etter at han og dottera vart heila gjennom bønn, vart han med i den Apostolisk Tros Misjonskyrkje.
Ein kinesisk pastor ved namn Zhang Lingsheng fekk dåpen av Den heilage ånd i 1909 gjennom den Apostolisk Tros Misjonskyrkje i Shanghai; Deretter reiste han til Beijing der han vart ordinert av pastor Berntsen. Zhang Lingsheng hadde overtalt Berntsen til å halda sabbaten. Sjølv om Berntsen godtok dette forslaget, endra han deretter tilbedelsesdagen til søndag igjen.
I 1917 hevda Paul Wei at han vart pålagt av Den heilage ånd å bli døypt i levande vatn med hovudet nedover.
Han avslutta den antikke handelsverksemda si og byrja i samarbeid med Zhang Lingsheng og Barnabas Zhang å forkynna evangeliet og byrja den nye kyrkja si under namnet "Den Sanne Jesus kyrkje" (真耶穌教會).
I 1958, vart den Sanne Jesus kyrkje og alle andre kristne kyrkjer i Kina, pressa til å slutta seg til ho "Tre-sjølv Patriotiske Kyrkje" (desse opererte under statleg overvaking). Elles måtte dei li under dei statleg påtvunge forboda.
I juni 1966 byrja kulturrevolusjonen, og innan august vart alle kyrkjer i Kina stengt. Kristne var blant dei som vart forfølgde, fekk li martyrdøden, angripe og fengsla av det kommunistiske styret.
Kyrkja fekk lov til å opna igjen i 1985, og sidan den gong har den opplevd ein vekkelse i provinsar som Jiangsu, Hunan og Fujian.
K-300P Bastion-P
K-300P Bastion-P (NATO-kallenamn SS-C-5 Stooge) er eit russisk mobilt kryssarmissilsystem for kystforsvar. Systemet vart utvikla saman med Kviterussland og selskapet Tekhnosoyuzproekt.
José Feliciano
José Monserrate Feliciano García, meir kjend som José Feliciano, er ein puertoricansk musikar, songar og komponist, mest kjend for mange internasjonale hittar, som utgåva si av The Doors-songen «Light My Fire» og julesongen «Feliz Navidad». Musikken hans er kjend for å blande fleire stilar som latinamerikansk musikk, jazz, blues, soul og rock, som regel skapt med den unike, akustiske gitarspelinga hans. Han har ofte spelt ein roleg easy listening som er lett gjenkjenneleg i mange av songane hans.
K-300P Bastion-P
Design
Missilet som vert brukt av Bastion-P er P-800 Oniks, eit supersonisk sjømålsmissil med eit 200–250 kilogram (440–550  lb ) stridhovud. Det vert avfyrt vertikalt frå rampa ved hjelp av ein hjelperakett med fast drivstoff for første akselerasjon, deretter brukar missilet ei væske-drivstoff ramjet for vedvarande kryssarfart på Mach 2.5. Oniks/Yakhont har rekkjevidde som varierer på 120–300 kilometer (75–186 mi; 65–162  nmi ) med ein låg-låg-eller høy-låg fluktbane, høvesvis. Ved hjelp av satellitt rettleiing på den første etappen og aktiv radar rettleiing når missilet nærmar seg eit mål, missilet kan fly til ei høgd på 14 000 meter før nedstigning til havet med skimminghøgde på 5 m på den siste etappen.
José Feliciano
I USA slo Feliciano først igjennom i 1960-åra, særskild etter albumet Feliciano! nådde andreplassen på albumlista i 1968. Så langt har han gjeve ut over 50 album verda over, på både engelsk og spansk.
Feliciano er fødd blind.
K-300P Bastion-P
Operativ historie
2. mars 2011 vart det rapportert at Russland ville plassera systemet på Kurilane i Det fjerne Austen. Utplasseringa vart endeleg gjennomført i 2016.
15. mars 2015 vart det rapportert at Russland hadde utplassert systemet på Krimhalvøya.
Norsk Skogbruk
Norsk Skogbruk er eit frittståande skogfagleg tidsskrift. Bladet kjem ut 11 gonger for året. Innan skogbruket dekkjer tidsskriftet fagområda maskin/teknikk, forsking, biologi, økonomi, næringspolitikk, vilt og utmark.
Leibert Cirque
Leibert Cirque er ein dalbotn mellom Mount Electra og Mount Dido på sørsida av Olympus Range i McMurdo Dry Valleys. Dalbotnen opnar sør til Labyrinth. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (2004) etter Gregg Leibert, som var helikopterpilot for United States Antarctic Program (USAP) i sju feltsesongar frå 1996-97.
Live at Pompeii
Live at Pompeii er eit konsertalbum og film av David Gilmour, den tidlegare gitaristen i Pink Floyd. Det vart spelt inn i amfiteateret i Pompeii og var den første offentlege konseren her sidan år 79 evt. Pink Floyd spelte her i 1972, men då var det utan publikum. Han dokumenterer verdturneen 2015-16 for å marknadsføre albumet Rattle That Lock (2015). Albumet kom ut 29. september 2017 og finst på CD, LP, digital nedlasting, DVD, BD og ein luksusboks med både CD og BD, i tillegg til bonusspor.
Marknadsføring
Ein digital singel med «Rattle That Lock (Live at Pompeii 2016)» kom ut for å marknadsføre albumet 28. juli 2017. «One of These Days (Live at Pompeii 2016)» km òg ut på singel 8. september 2017 og «Run Like Hell (Live at Pompeii 2016)» kom ut 29. september 2017.
På den offisielle YouTube-kanalen til Gilmour kom det ut fleire videoar i tida før utgjevinga.
Kino
Den 13. september 2017 vart Live at Pompeii vist på kinoar over heile verda før utgjevinga 29. september. Kinoversjonen hadde ikkje med «Faces of Stone», «The Blue», «Money», «Fat Old Sun», «Coming Back to Life», «On an Island» og «Today», som alle er med på DVD-utgåva.
Fjernsyn
Den 22. desember 2017 vart ein 60 minuttars TV-versjon av Live at Pompeii vist på Arte.
Medverkande
Pompeii og Wrocław
med:
Sør-Amerika
Norsk Skogbruk
Bladet kjem ut ein gong i månaden. Første utgåve kom i 1955. Redaktør er Johs. Bjørndal, og redaksjonen harr sete i Oslo, i lokala til Det norske Skogselskap.
K-300P Bastion-P
Operativ historie
Russland rapporterte 15. november 2016 at det var deployert K-300P Bastion-P system til Syria, der det vart avfyrt Oniks rakettar mot landmål som ein del av den russiske militære intervensjonen i Syria. Dette demonstrerte at missilet òg kunne brukast mot landmål, noko som tidlegare ikkje var kjent. P-800 brukar ein kombinasjon av autopilot, MODULAR, og ein radiohøgdemålar for midt-kurs, rettleiing og ein monopuls dual-modus aktiv/passiv søkjar for terminal rettleiing. Programvare modifisert i styringssystem til Bastion gjer at missilet kan treffe stasjonære landmål ved hjelp av førehandsprogrammerte koordinatar.
Xhafzotaj
Xhafzotaj er ein tidlegare landkommune i regionen Durrës i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Shijak.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Xhafzotaj 12 381 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Xhafzotaj ein del av distriktet Durrës. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Claus von Stauffenberg
Claus Philip Maria Schenk Graf von Stauffenberg var ein tysk offiser (sist oberst i generalstaben)  og sentral i motstandsarbeidet blant offiserane i Wehrmacht mot det nasjonalsosialistiske regimet. Han leia det Wehrmacht-baserte attentatet og statskuppforsøket mot Adolf Hitler i 1944, kjent som 20. juli-attentatet. Stauffenberg plasserte sjølv bomba i møterommet til Hitler i hovudkvarteret Wolfsschanze ved Rastenburg i Aust-Preussen, men blei arrestert då han kom tilbake til Berlin med fly same kveld og avretta ved skyting. Stauffenbergs nærmaste familie blei sett i konsentrasjonsleir resten av krigen og dei minste borna skulle adopterast vekk. Attentatet medvirka til ei alvorleg svekking av den fysiske og mentale tilstanden til Hitler og til at Hitler i aukande grad mistrudde Wehrmacht. I tillegg blei ei rekkje Wehrmacht-offiserer avretta etter summariske rettssaker i Volksgerichtshof under leiing av den berykta Roland Freisler.
Utdanning og politisk utvikling
Stauffenberg fekk skulegangen sin på dei beste skulane i Stuttgart. Han og brørne tilhøyrte krinsen rundt Stefan George, med særleg fokus på europeisk litteratur, kunst, filosofi og historie. Slik ville dei vere med på å skape det nye andelege Tyskland. Trass i desse interessene og ei noko svak helse valde han ei militær karrière. Etter abitur i 1926 forlét han Stuttgart og blei medlem av familieregimentet i Bamberg, i rytter- og kavaleriregiment 17.
Han blei etter det første året av offisersutdanninga tildelt seremoniell sabel for særleg gode resultat, og blei samtidig utnemnd til løytnant. Hans overordna skildra ham «som svært intelligent og med over gjennomsnittlege evner, både taktisk og teknisk forståing» og «ein ekspert i å løyse usemjer ved å opptre som mellommann og glatte ut kranglar».
Stauffenberg og hans miljø var konservative, tyske patriotar, og då nasjonalsosialistane kom til makta i 1933 var Stauffenberg ikkje i fullstendig opposisjon til ideane deira. Særleg var han positiv til ønsket om å løfte det tyske nasjonale sjølvmedvitet, men ein del aspekt ved rørsla fråstøytte han. Han reagerte sterkt på den politiske einsrettinga etter den nasjonalsosialistiske maktovertakinga og bokbålet 10. mai 1933 på Opernplatz i Berlin då blant andre bøker av Heinrich Mann, Erich Maria Remarque, Karl Marx, Heinrich Heine, Ernst Bloch, Erich Kästner og Sigmund Freud blei brent. Viktig for han var også protesten frå dei katolske biskopane mot regimet sine krenkingar av kyrkjas uavhengigheit. I denne kampen stod særleg biskop Clemens August von Galen sentralt. Etter Dei lange knivars natt i 1934 markerte Stauffenberg avskyen sin ved å forlate eit politisk møte der han representerte sitt regiment, då talarane begynte med jødehatske innlegg. Den kyrkjelege protesten mot regimet fekk sitt høgdepunkt i 1937 då pave Pius XI skreiv encyklikaen Mit brennender Sorge («Med brennande sorg»).
Krystallnatten i november 1938 meinte han brakte ein stor skam over Tyskland. Desse hendingane krenkte djupt moralen og rettferdskjensla hans. Behandlinga av jødane og det nasjonalsosialistiske menneskesynet med den medfølgande undertrykkinga av religionsutøving førte til at den djupt religiøse katolikken Stauffenberg distanserte seg stadig meir frå det nasjonalsosialistiske styret.
Offiserskarrière
Etter generalstabsskolen blei han utnemnd til kaptein, ein grad han hadde dei neste tre årene. Han arbeidde ein periode ved generalstaben, men deltok saman med regimentet sitt, som blei del av den 6. panserdivisjonen, i inntoget i Sudetenland, og felttoget i Polen i 1939. Under felttoget i Frankrike tenestegjorde han i generalstaben og blei tildelt Jernkorset første klasse 31. mai 1940.
1. januar 1941 ble han utnemnd til major. Under angrepet på Sovjetunionen den følgande sommaren tenestegjorde han ved Oberkommando des Heeres. Den 1. januar 1943 blei han forfremja til oberstløytnant, og overført til Afrikakorpset under leiing av Erwin Rommel under Felttoget i Nord-Afrika. Der ble han 7. april 1943 treft av britiske granatar under eit speideoppdrag og blei sterkt skadd. Han tilbrakte tre månader på sjukehus i München etter å ha mist det venstre auga, høgre hand og den fjerde og femte fingeren på den venstre handa hans. Sjølv spøkte han seinare med at han ikkje visste kva han hadde gjort med alle ti fingrar då han hadde dei. Han blei dekortert med Såramerket i gull 14. april 1943 og Det tyske kors i gull 8. mai 1943.
Politisk motstandsarbeid
Då onkelen hans, grev Nikolaus von Üxküll-Gyllenband, bad han bli medlem av motstandsrørsla mot nasjonalsosialistane i 1939, var det samvitet og den religiøse forpliktinga hans som førte til at han slutta seg til denne. Utover i 1942 delte han den vanlege oppfatninga innan offiserskorpset i Hæren at Hitler førte Tyskland mot undergang og var ansvarleg for eit ufatteleg tap av menneskeliv. Hitler måtte derfor fjernast frå makta. Som praktiserande katolikk hadde Stauffenberg lenge religiøse skruplar med tanke på drap, men etter katastrofa ved Stalingrad kom han til at det å ikkje fjerne Hitler ville vere meir moralsk forkasteleg, og fann etter kvart ingen annan måte å nøytralisere Hitler på enn å måtte ta livet av ham. Ettertida ga kanskje dette resonnementet rett, sidan fleire tyske liv gjekk tapt i dei ni månadene krigen varte etter 20. juli-attentatet enn i dei fem åra før.
I byrjinga følte han seg makteslaus og ikkje i posisjon til å hjelpe med å organisere eit kupp, men forandra haldning under sitt lange opphald på sjukehus. Stauffenberg tok kontakt med motstandsrørsla mot det nasjonalsosialistiske styret og tilførte motstandsrørsla ny vitalitet. Då han blei frisk nok til å vende tilbake i aktiv teneste, var det som stabsoffiser ved overkommandoen for reservehæren i krigsministeriet i Bendlerblock i Berlin. Her var ein av hans overordna general Friedrich Olbricht, eit aktivt medlem av Wehrmachts motstandsrørsle. Dette gav dei ein unik posisjon til å organisere eit kupp. Reservestyrkane var formelt autorisert til å ta kontrollen over riket i tilfelle av uro der kommunikasjon med den militære overkommandoen var blokkert.
Attentatet 20. juli
Planen til Stauffenberg bygde på at han var ved kontoret i Bendlerstrasse for å telefonere til regulære hæreinigar og beordre dei til å arrestere leiarar av politiske organisasjonar som Sicherheitsdienst og Gestapo, på den andre sida var Stauffenberg den einaste av konspiratorane som hadde fast tilgang til dei daglege møta til Hitler med den militære toppleiinga. Sjølv med berre tre fingrar godtok Stauffenberg, som i 1944 blei forfremja til oberst, å utføre attentatet selv. Det fann stad ved den militære overkommandoen «Wolfsschanze» i Rastenburg i Aust-Preussen den 20. juli 1944. Stauffenberg hadde med seg ei dokumentveske pakka med to bomber og ein enkel 10 til 15 minuttars tidsutløysar. Bombene var laga av uregistrert, beslaglagt engelsk sprengstoff frå nedskotne fly, skaffa av oberst Wessel Freytag von Loringhoven.
Stauffenberg gjekk inn i konferanserommet og plasserte dokumentveska under bordet og forlét deretter rommet hurtig og utan å vekkje åtgaum. Saman med adjutanten sin oberleutnant Werner von Haeften forlét dei områda og drog mot flyplassen, då dei visste at det ville bli avsperra etter eksplosjonen. Då dei i bilen høyrte eksplosjonen og såg røykutviklinga, var dei overtydde om at ingen kunne ha overlevd. Dei var likevel ikkje kjent med at veska med bomba var blitt flytta bak eit kraftig bordbein, og dette tok av så mykje for eksplosjonen slik at Hitler redda livet. Stauffenberg og Haeften fekk argumentert seg til ei tillating til å forlate det sterkt vakta området og fly tilbake til Berlin. Medan dei var i lufta utgjekk ein ordre frå hovudkvarteret om å skyte ned flyet, men ordren hamna på bordet til deira medkonspirator, Friedrich Giorgi frå Luftwaffes stab, og han sørgde for at den blei ignorert.
Hitler overlevde attentatet og kringkasta straks ei melding på statsradioen som gjorde det openbert at kuppforsøket var mislukka. Straks etter blei konspiratorane overmanna i krigsministeriet, medan Stauffenberg blei skoten i skuldra.
Avretta
Generaloberst Friedrich Fromm, øverstkommanderande for reservestyrkane, kjente til planane, men hadde halden seg passiv. Då kuppet mislukkast, heldt han hasterettssak og dømde konspiratorane til døden. Dermed avslørte han kjennskapen sin til planane og passiviteten sin i forkant av attentatet, og blei sjølv dømd for høgforræderi og skoten.
Stauffenberg blei skoten same natt, saman med general Friedrich Olbricht, oberleutnant Werner von Haeften og oberst Albrecht Mertz von Quirnheim på gardsplassen i krigsministeriet i Bendlerblock på ein improvisert standplass, berre opplyst av lyskastarane frå ein lastebil. Då turen hans til å bli skoten kom, ropte Stauffenberg sine siste ord: Es lebe unser heiliges Deutschland! («Leve vårt hellige Tyskland!»). Fromm lét dei avretta få ei ærefull gravferd med medaljar, men dagen etter blei lika tatt opp og brende utan medaljane. Eldste bror til Stauffenberg og sentral deltakar i kuppforsøket, advokaten Berthold Schenk von Stauffenberg, blei avretta 10. august ved langsam henging i ei pianostreng. Av brødrne overlevde berre Alexander Schenk von Stauffenberg, som var gift med piloten Melitta Schenk von Stauffenberg, og etter krigen blei professor i klassisk historie.
Granskninga til Kaltenbrunner
Sjef for det tyske Reichssicherheitshauptamt (RSHA) Ernst Kaltenbrunner hadde i kraft av embedet sitt oppdraget å granske omfanget av konspirasjonen. Han var kome til den konklusjonen at «i den vidare krins av samansvorne ... hadde representantar for den politiske katolisisme spelt ei hovudrolle». Sjølv om det var eit sanningskorn i dette, var det slett ikkje slik at kvar einaste profilerte katolikk som blei arrestert etter attentatet, faktisk hadde hatt noko med attentatet å gjere.
Granskninga til Kaltenbrunner avdekkte eller reflekterte i liten grad at Stauffenbergs rolle som attentatmann kom av at han som opprinneleg var tiltenkt denne rolle i siste augneblink var blitt beordra bort frå Wolfsschanze, og at denne var ein vedkjennande protestantisk kristen. Konspirasjonen mot Hitler var altså ikkje eit gjennomgåande katolsk prosjekt, sjølv om den personlege grunngjevinga for både Stauffenberg og andre for å delta var tufta på deira katolske etikk og bakgrunn. For Stauffenberg sjølv framstod det som ei unnlatingssynd å ikkje prøve å stoppe tyranniet, etter at han fekk høve til dette gjennom adgangen sin til dei daglege møta i Wolfsschanze.
Granskinga til Kaltenbrunner ber preg av at den gav Hitler dei konklusjonane som han ønskte å få, ved å leggje vekt på forankringa i dei delar av offiserskorpset som Hitler avskydde mest, nemleg dei velutdanna, tradisjonsbundne offisersfamiliane med adeleg og religiøs bakgrunn. Særleg blei den katolske tilknytinga vektlagt av Kaltenbrunner, og dette må sjåast på bakgrunn av den motstanden og manglande gjennomslaget nasjonalsosialistane hadde i dei katolske miljøa. Konspiratørane sjølv hadde eit meir politisk perspektiv og såg dette som ein nasjonal redningsaksjon, sjølv om den individuelle grunngjevinga for å delta, for Stauffenberg og andre, var forankra i deira religiøsitet.
Når det gjeld sprengstoffet som var brukt i attentatet, virka det som om det stamma frå minst fire ulike kjelder. Takka vere forholdsreglane til attentatmennene klarte Gestapo berre å spore to av desse.
Familien
Claus von Stauffenberg gifta seg med friherrinne (baronesse) Nina von Lerchenfeld den 26. november 1933 i Bamberg. Dei hadde fem barn, Berthold, Heimeran, Franz-Ludwig, Valerie og Constanze.
Himmler planla å utrydde familiane og namna til konspiratørane fullstendig. Den planlagde blodhemnen blei likevel oppgitt. Den gravide hustrua til Stauffenberg og den eldste sonen Berthold blei saman med alle familiemedlemmar over 15 år deportert til konsentrasjonsleir, der det femte barnet, Constanze, blei fødd i 1945. Dei yngre barna blei flytta til ein barneheim ved Bad Sachsa i Niedersachsen, og det var planar om å bortadoptere dei til nasjonalsosialistiske familiar. Barna fekk andre etternamn (Stauffenberg-borna blei kalt Meister), og blei verande i barneheimen til slutten på krigen. I dei siste dagane av krigen planla SS å avrette kona og borna til Stauffenbergs, men gav opp planane då dei oppdaga at britiske soldatar var like i nærleiken.
Enka Nina døydde 2. april 2006. Deira son Berthold tok opp familietradisjonen og blei offiser. Han er no pensjonert generalmajor.
Idag er Bendlerstraße i Berlin kjent som Stauffenbergstraße, adressa til Bendlerblock der han arbeidde og blei avretta. Både Stuttgart, Karlsruhe, Hamburg, Tübingen, Augsburg, Leipzig, Leverkusen, Neu-Ulm og ein rekkje mindre stader har gater oppkalla etter Stauffenberg. Fleire skuler og andre offentlege bygg er oppkalt etter Stauffenberg, blant anna ei kaserne for Bundeswehr i Sigmaringen.
I populærkultur
Den amerikanske dramafilmen Valkyrie frå 2008 skildrar historia bak 20. juli-attentatet. Tom Cruise opptrer i filmen som hovudprotagonisten Stauffenberg. Filmen er regissert av Bryan Singer og manuskriptet er skriven av Christopher McQuarrie.
Lars Hjellbakk
Lars Hjellbakk var ein gardbrukar, felemakar, orgelbyggjar, treskjerar, spelemann og slåttekomponist frå Hornindal kommune i Sogn og Fjordane.
Bakgrunn
Lars Hjellbakk var odelsgut, fødd og oppvaksen på garden Hjellbakk i Hornindal. Foreldra var Ola Rasmus Larsson Hjellbakk (1852–1938) og Samulina A. Hjellbakk (f. Seljeset, 1867–1942). Felespelaren Samuline Seljeset var oldemor til Lars Hjellbakk. Hjellbakk budde på Hornindal kommune i Nordfjord. Han hadde to brør, Andreas og Jens. Hjellbakk var ugift.
Felemakar og spelemann
Lars Hjellbakk byrja med å spele vanleg fele, og etter kvart tok han til å spele hardingfele. Den fyrste læremeisteren hans var næraste naboen, Ole «Spelar-Ola» Olsen Hjellbakk (1850-1936). Lars Hjellbakk byrja i lære 20 år gamal. Seinare gjekk han i lære hjå Lars Tomasgård d.e. Dessutan lærte Hjellbakk slåttar av brørne Ivar og Ola Kjellstad i Sunnylven.
Hjellbakk var ein svært sentral personlegdom når det gjaldt bygdemusikk og felespel i Hornindal, og han var ein sentral tradisjonsberar av folkemusikk. Han byrja å lage feler i 1917, og laga om lag 80 hardingfeler.
Lars Hjellbakk var ein stor slåttekomponist, og han komponerte mange runddansslåttar. Då han vart kjend med Gabriel Reed fekk Hjellbakk lære notar. Då Hornindal spelemannslag vart skipa i 1960, vart Lars Hjellbakk læremeister dei fyrste åra. Han var aktiv i spelemannslaget til han var over 80 år, og heidersmedlem i spelemannslaget frå 1967.
Musikalsk ettermæle
Både Honndalstausene og Britt Pernille Frøholm nemner Lars Hjellbakk som ei stor inspirasjonskjelde.
Prisar og utmerkingar
I 1967 vart Lars Hjellbakk tildelt Kongens Fortenestemedalje i sølv for sitt arbeid for folkemusikken. I 1980 heidra heimbygda Hornindal han dessutan med ei minnestøtte, som står i kommunesenteret Grodås.
Seilkopfberge
Seilkopfberge er ei gruppe hovudsakleg isfrie fjell og ryggar mellom Portalen og Nålegga i Borgmassivet i Dronning Maud Land. Fjellet vart fotografert frå lufta av Den tyske antarktisekspedisjonen (1938–39) og kalla opp etter Heinrich Seilkopf, sjef for den marine aerologiseksjonen i Deutsche Seewarte i Hamburg. Sjølv om det vart grovt kartlagd av Den tyske antarktisekspedisjonen, er Seilkopfberge tydleg vist og identifisert på flyfoto publisert på ekspedisjonen. Fjella vart kartlagde i detalj av Den norsk-britisk-svenske antarktisekspedisjonen (NBSAE) (1949–52).
Sheikhupura
Sheikhupura er ein by i Panjab i Pakistan. Han ligg rundt 4 mil nordvest for Lahore.
Namnet på byen skal koma frå Djahangir av Mogulriket, som blei kalla Sheiku av far sin, Akbar den store. Byen er kjend for Qila Sheikhupura, som skal ha blitt bygd under stormogul Djahangir. Det er sikkert at han bygde tårnet Hiran Minar og ein jaktbustad først på 1600-talet. Både Djahangir og sonen hans, Sjah Djahan, vitja staden fleire gonger.
Kommune- og fylkestingval
Kommune- og fylkestingval er to ålmenne val for alle med røysterett som går føre seg samstundes i kvar kommune i Noreg kvart fjerde år for å velje representantar til kommunestyret i vedkomande kommune, og for å velje representantar til fylkestinget i fylkeskommunen i det fylket kommunen ligg i.
Kommune- og fylkestingvala vert lagt til ein mandag i september månad i valåret. Men dei einskilde kommunane kan fastsetje at vallokala i kommunen òg skal vere opne sundagen før denne mandagen.
Før andre verdskrigen var det kommuneval så ofte som kvart tredje år.
Nenybreen
Nenybreen er ein isbre som flyt nordvest til norddelen av Nenyfjorden på vestsida av Den antarktiske halvøya. Denne breen og Gibbsbreen, som flyt søraust, dekkjer eit tverrgåande søkk mellom Nenyfjorden og Mercator forlandsbre på austsida av Den antarktiske halvøya. Namnet Nenybreen, som kjem frå plasseringa ved Nenyfjorden, vart først nytta av U.S. Antarctic Service i 1939–41, som nytta breen som hundeslederute.
Vietiske språk
Vietiske språk er ei grein i den austroasiatiske språkfamilien. Det største språket i gruppa er vietnamesisk, som blir snakka av over 67 millionar menneske. Språka i familien blir snakka på den indokinesiske halvøya, primært i Vietnam og Laos. Chamberlain (203) opererer med seks undergrupper av dei vietiske språka:
John Collier
John Collier gjekk i lære hjå Lawrence Alma-Tadema med sjangeraktige framstillingar av antikke motiv. Seinare verka han som folkelivsskildrar og portrettmålar. Dei fleste av måleria til Collier følgjer prerafaelittiske ideal om fargeskala, komposisjon og formspråk.
Mandible Cirque
Mandible Cirque er ein dalbotn på kysten av Daniell Peninsula 9 km vest-sørvest for Cape Phillips i Victoria Land i Antarktis. Han vart namngjeven i 1966 av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) etter utsjånaden i planet. Mandible er engelsk for kjevebein.
Diamond Harbour på New Zealand
Diamond Harbour er ein liten busetnad på Bankshalvøya i Canterbury-regionen på New Zealand. Han ligg på nordsida av halvøya, på den sørlege breidda til Lyttelton Harbour, og er administrativt ein del av byen Christchurch.
Namnet vert brukt ikkje berre på sjølve Diamond Harbour, men òg på dei nærliggjande busetnadane Church Bay, Charteris Bay og Purau. Ved folketeljinga i 2006 hadde området eit innbyggjartal like under 1 400.
Enno står den originale hytta og det seinare gardshuset til Mark Stoddart, den tidlege nybyggjaren som namngav bukta etter glitringa av solskinet i vatnet.
Baskarp
Brandstorp er ein tettstad i Habo kommun i Jönköpings län i Sverige. I 2010 budde det 79 personar her.
Gjepalaj
Gjepalaj er ein tidlegare landkommune i regionen Durrës i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Shijak.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Gjepalaj 3 449 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Gjepalaj ein del av distriktet Durrës. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
J.J. Johnson
James Louis «J.J.» Johnson var ein amerikansk jazzmusikar (trombonist, komponist, arrangør). Han var ein framståande representant for bebop- og hard bop-perioden i jazzen.
Johnson var aktiv frå 1942 til 1996 og medverka i ei mengd besetningar og plateinnspelingar. I 1967 spelte han ved Moldejazz med Kenny Drew (p), Niels-Henning Ørsted Pedersen (b) og Alex Riel (tr).