cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Balasjikha
Balasjikha (russisk Балашиха) er ein by i Moskva oblast i Russland med om lag 180 000 innbyggjarar (2007). Han ligg ved elva Pekhorka, 25 km aust for Moskva. Byen er kjent for sitt unike system av elvar og vassvegar. Elvesystemet til Pekhorka dekker eit område som strekkjer seg 40 km nord-sør og 20 km aust-vest og mange små innsjøar og dammar vart bygt for å gje vasskraft for bomullsfabrikkane på 1800-talet.
Historie
Byen er kjend for Vladimirka-vegen, som førte austover frå Moskva. Dette var ruta dei kriminelle måtte gå til arbeidsleirane i Sibir. Vegen vart kalla Gorkijvegen i sovjettida.
Mellom 1830 og 1870 vart det drive ein bomullsfabrikk i området. Ein jernbanestasjon vart bygt mot slutten av 1800-talet. Etter kvart som byen voks absorberte han andre landsbyar, som Gorenki, ein bustad for grev Andreas Razumovskij. Her står òg ei steinkyrkje bygt mellom 1777 og 1782.
Tvibasen
Tvibasen er ein isfyllt dal der øvre delen deler seg i to. Dalen ligg mellom Svarthamaren og Cumulusfjellet i Mühlig-Hofmannfjella i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto av den norske antarktisekspedisjonen (1956–60).
Gaucho av Steely Dan
Gaucho er det sjuande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Steely Dan, gjeve ut 21. november 1980 på MCA Records. Som typisk var for bandet vart albumet spelt inn med ein hang for perfeksjonisme i studio og besette innspelingsteknikkar. Bandet brukte minst 42 forskjellige musikarar, brukte over eitt år i studio og langt meir enn det opphavlege forskotet dei fekk av plateselskapet. I 1982 vann albumet Grammyprisen for beste lyd for ikkje-klassisk musikk og vart nominert til årets album og beste popsong av ein duo eller gruppe med vokal.
I løpet av dei to åra då albumet vart spelt inn var bandet plaga av mange kunstnariske, personlege og profesjonelle problem. MCA, Warner Bros. og Steely Dan hadde ein trevegs rettsstrid om rettane til å gje ut albumet. Etter det kom ut truga jazzmusikaren Keith Jarrett bandet med søksmål for plagiat på tittelsporet.
Gaucho markerte ei kraftig stilmessig endring for bandet, ved å introdusere eit meir minimalt groove- og stemningsbasert format. Dei harmonisk kompliserte akkordendringane som dominerte tidlegare Steely Dan-songar var mindre dominerande på Gaucho, og songane baserte seg meir på ein enkel rytme eller stemning, sjølv om det òg finst komplekse akkordprogresjonar her òg, særskild på «Babylon Sisters» og «Glamour Profession». Gaucho var det siste studioalbumet til Steely Dan på 20 år.
Bakgrunn
Innspelinga av albumet var plaga av mange problem. I 1978 hadde Donald Fagen og Walter Becker etablert seg sjølv som dei to einaste permanente medlemmane i Steely Dan, og brukte ei rekkje studiomusikarar til å spele inn songane dei skreiv i lag. Men arbeidsforholdet deira byrja å surne, stort sett på grunn av det aukande dopmisbruket til Becker.
I løpet av innspelinga av Gaucho vart Becker råka av ein bil ein sein laurdagskveld då han gjekk heim til leilegheita si på Upper West Side. Becker klarte å skubbe kvinna han var med bort frå faren, men fekk sjølv fleire brot i eine beinet og andre skadar. Dei neste seks månadane fekk han sekundære infeksjonar som følgje av skadane. Medan Becker var på sjukehuset, fortsette han og Fagen det musikalske samarbeidet via telefon.
Dei personlege problema til Becker fortsette då kjærasten hans, Karen Roberta Stanley, døydde av ein overdose i heimen hans den 30. januar 1980. Familien hennar saksøkte han for 17,5 millionar amerikanske dollar i januar 1981, då dei hevda det var han som hadde introdusert kvinna for kokain, morfin, barbiturat og heroin. Becker vann seinare saka i retten.
Musikk og tekst
I følgje Mike Powell i Stylus Magazine kombinerer Gaucho «bitter, poetisk kynisme med frittsvingande jazzrock», medan Stephen Thomas Erlewine frå AllMusic sa det «i røynda etterliknar den glatte jazzpopen på Aja, men utan den mørke, forførariske romansen eller elegante auraen». Musikkskribenten Paul Sexton skreiv at medan Aja hadde «annonsert den stadig vidare utforskinga deira av jazz», er Gaucho «yacht rock-meisterverket deira».
Stewart Mason i AllMusic sa at «Time Out of Mind» er «ein svakt tilslørt song om heroin, spesifikt den første opplevinga til ein ung mann med dopet i hendene på ein pretensiøs, pseudo-religiøs eksentrikar som snakkar om å 'jage draken' med 'ein mystisk sfære direkte frå Lhasa.'» I følgje Ian MacDonald er «to songar om horer, to om kokainseljarar, og ein femte forsøket på å stoppe ein tvilsam ekteskapskrangel. Det som kompenserer alt saman er humor og kunstnarskap. Tekstane utstråler både klasse og underklasse, medan musikken er plettfri».
Keith Jarrett saksøkte Becker og Fagen for brot på opphavsretten på tittelsporet på albumet og hevda at dei plagierte «Long As You Know You're Living Yours» frå albumet hans Belonging frå 1973. Som følgje av dette har Jarrett sidan blitt oppført som medlåtskrivar på sporet. I eit intervju etter Gaucho vart utgjeve, sa Fagen at han elska Jarrett-sporet det var snakk om og nok hadde vore kraftig påverka av dette.
Innspeling
På Aja frå 1977, hadde duoen blitt vant til å spele med studiomusikarar frå Los Angeles. Innspelinga for Gaucho byrja i New York City i 1978. Overgangen til musikarar frå New York City under innspelinga av Gaucho viste seg å bli vanskeleg, fordi musikarane ikkje var like entusiastiske for den besette, perfeksjonistiske innspelingsstilen til Becker og Fagen.
Fagen og Becker henta Mark Knopfler til å spele gitarsoloen på «Time Out of Mind» etter å ha høyrt han spele på Dire Straits-hitten «Sultans of Swing». Knofpler spelte i fleire timar på innspelinga, men bidraga hans på plata er berre kring 40 sekund.
Miksinga av albumet var like vanskeleg som innspelinga. Det tok Becker, Fagen, Nichols og Katz meir enn 55 forsøk på å fullføre ein miks dei var nøgd med av den 50 sekundar lange uttoninga av «Babylon Sisters».
Trommeinnspeling
Sjølv om studiomusikarane henta inn for å spele på Gaucho var blant dei beste frå både Aust- og Vestkysten, var Fagen og Becker likevel ikkje nøgd med grunnspora på somme av songane, særskild med tanke på timinga på trommespora. I eit intervju frå 2006 for Sound On Sound Magazine, fortalte Donald Fagen at han og Becker sa til lydteknikaren Roger Nichols:
Nichols kalla trommemaskinen «Wendel». Sidan fekk Wendel derfor ei platinaplate.
Trommisen Bernard Purdie spelte sin signaturrytme, ein shufflerytme på halvt tempo, «The Purdie Shuffle», på «Babylon Sisters».
«The Second Arrangement», unytta opptak og piratkopiplater
«The Second Arrangement» var ein song som var blitt ein favoritt hos produsenten Gary Katz og Nichols. Seint i desember 1979, etter fleire veker med arbeid på dette sporet, vart kring tre fjerdedelar av songen sletta av ein assisterande lydteknikar ved eit uhell, då Katz hadde bede om å gjere sporet klar for gjennomlytting. Bandet prøvde å spele inn songen på ny, men skrinla til slutt songen heilt.
Steely Dan-biografen Brian Sweet har skrive at gruppa gav opp songen til fordel for «Third World Man». «The Second Arrangement» vart første gongen spelt på ein konsert av Steely Dan den 17. september 2011, men ei studioinnspeling av songen er aldri gjeven ut. Det finst derimot fleire demoar og unytta opptak av songen på uoffisielle plater.
I tillegg til «The Second Arrangement», vart det skrive fleire songar som ikkje kom med på det endelege albumet. Somme av dei finst på ei piratkopiplate kalla The Lost Gaucho, med tidlege innspelingar for albumet. Songtitlane er mellom anna «Kind Spirit», «Kulee Baba», «The Bear» og «Talkin' About My Home», i tillegg til «The Second Arrangement». Ein tidleg versjon av «Third World Man», med anna tekst, finst under tittelen «Were You Blind That Day». Denne innspelinga er frå tida kring Aja-innspelinga.
Plateomslag
Plateomslaget er basert på ein veggplakett der det stod «Guardia Vieja – Tango» i eit område sør i Buenos Aires kalla Caminito, av den argentinske kunstnaren Israel Hoffmann.
Utgjeving
Like før albumet kom ut, hadde bandet ein ny krangel med MCA om utsalsprisen. MCA ønskte å gjere Steely Dan til ein test for den nye «superstjernepris»-planen deira, der nye album av toppseljande artistar skulle gå for 9,98 dollar, ein dollar meir enn andre artistar.
Mottaking
Albumet fekk stort sett god kritikk då det kom. Ariel Swartley i Rolling Stone sa om albumet: «Etter fleire år med dvale i studio, var metamorfosen som byrja med The Royal Scam komplett. Steely Dan har perfeksjonert det estetiske i lokkinga.» The New York Times skreiv positivt om Gaucho, og meinte seinare det var det beste albumet frå 1980, føre Talking Heads-albumet Remain in Light og Joy Division-albumet Closer.
Den andre utgåva av The Rolling Stone Album Guide gav Gaucho berre 1 av 5 stjerner. Kritikaren Dave Marsh kalla det «den typen musikk som går for å vere jazz i salongar på Holiday Inn, med den typen tekst som går for å vere poesi i førsteårs engelskklassar.» Robert Christgau i The Village Voice skreiv «Sjølv songen med Aretha i seg gjev truverd til rykte om at plata opphavleg skulle heite Countdown to Lethargy.» I 2000 vart det plassert på 504. plassen i Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums.
I ei seinare melding for AllMusic skreiv Stephen Thomas Erlewine at sjølv om Gaucho lydmessig var lik Aja, er musikken så fullstendig innøvd til eit punkt der det manglar kjenslemessig resonans, i tillegg til dårlegare låtskriving, utanom på høgdepunkta «Babylon Sisters», «Time Out of Mind» og «Hey Nineteen». Dette gjorde «resten av dei blanke og bølgjande fusion-songane på albumet verdt det». David Sakowski i PopMatters hylla albumet som ein «klassikar» som i stor grad «er gått tapt i skuggen av Aja og endringar i musikksmaken til folk».
Albumet nådde niandeplassen på den amerikanske albumlista og selde til platinaplate. «Hey Nineteen» nådde tiandeplassen på den amerikanske singellista, og gjekk til topps i Canada. Albumet nådde 27. plassen på UK Albums Chart.
Innhald
Alle songar skrivne av Walter Becker og Donald Fagen, utanom der andre er nemnde.
Södermalm
Södermalm, i daglegtale Söder, er ein bydel og ei øy i Stockholm. Södermalm grensar i nord til Slussen og i sør til Skanstull.
Namnet Södermalm («suthraemalm») er omtalt alt i 1288 i eit brev frå biskop Anund i Strängnäs
Skjergard
Skjergard er ei samling av større og mindre øyar, holmar og skjer. Skjergarden bryt bylgjene frå storhavet utanfor og vernar kysten og eventuelle fjordar innanfor. Skjergardskyst er godt utvikla mellom anna i Noreg og delar av Sverige, Finland og Skottland.
Det motsette av skjergard er open kyst. I Noreg fylgjer skjergarden størsteparten av kysten, men er broten av utanfor Lista, Jæren og på fleire kortare strekningar, i tillegg til Aust-Finnmark.
Urfjelldokka
Urfjelldokka er ein brei, isfyllt dal mellom Urfjell og Skappelnabben langs Kirwanveggen i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og fleire flyfoto (1958–59). Han vart namngjeven i samband med Urfjell.
Rune Larsson
Karl Rune Larsson var ein svensk friidrettsutøvar frå Järfälla kommun som jamnast tevla i 400 meter hekk. Han vann i 1948 bronsemedaljar i 400 m hekk og i 4 x 400 m stafett under Sommar-OL i London. Elles vann han i 1946 EM-bronsen i 400 m hekk og i 1950 ein EM-bronse i 4 x 400 m stafett.
Aktiv
Rune Larsson sprang inn til bronse i 400 meter hekk under europameisterskapen 1946 i Oslo, høvesvis tre og ein tidels sekund bakom gullvinnar Bertel Storskrubb frå [[Finland]9 og sin eigen landsmann Sixten Larsson.
Under dei olympiske sommarleikane 1948 i London sette Rune Larsson i sitt semifinaleløp svensk rekord med tida 51,9 sekundar, hans livs beste løp i øvinga. I sjølve finalen vart han klokka inn på 52,2 sekundar og tok bronsen, slått med 1,1 sekund av gullvinnaren frå USA. Nokre dagar seinare kvalifiserte han seg til semifinalane på 400 meter, men deltok ikkje. Ei veke etter hekkebronsen fekk Larsson som ankermann gleda med å springe Sverige inn til bronsemedalje i 4 x 400 meter stafett, resten av mannskapet bestod av Kurt Lundquist, Lars-Erik Wolfbrandt og Folke Alnevik.
I 1950 vann Larsson ein ny stafettmedalje i bronse ved Friidretts-EM i Brussel, der han tok seg av den andre etappen i 4 x 400 meter. Korkje i Brussel-EM 1950 og i Sommar-OL 1952 i Helsinki makta Larsson å ta seg vidare frå semifinalane i 400 meter hekk.
Larsson vart svensk meister på langhekken seks år i rad; 1946-51. Åra 1947 og 1948 vann han også 400-meteren. I 1948 sette han personleg rekord på 400 meter med 47,9 sekundar.
Larsson vart elles tildelt Svenska Dagbladets gullmedalje for året 1951 "för avgörande insats i landskampen mot Frankrike".
Mont DeBreuck
Mont DeBreuck er det nordlegaste fjellmassivet i Dronning Fabiolafjella. Fjellet er hovudsakleg isfritt og har ei høgd på kring 2 000 moh. Det vart oppdaga den 7. oktober 1960 av Den andre Belgica-ekspedisjonen under Guido Derom, som namngav det etter William DeBreuck, ein glasiolog og observatør ombord på det belgiske flyet som fjellet vart oppdaga frå.
David Lindley
David Perry Lindley var ein USA-amerikansk musikar som skipa bandet El Rayo-X, og som arbeidde med mange artistar som Jackson Browne, Warren Zevon, Curtis Mayfield og Dolly Parton. Han spelte ei rekkje forskjellige instrument, faktisk så mange at magasinet Acoustic Guitar ikkje kalla Lindley ein mult-instrumentalist, men ein «maxi-instrumentalist.»
Dei fleste instrumenta Lindley spelte var strengeinstrument, som akustisk og elektrisk gitar, kontrabass og bassgitar, banjo, lapsteelgitar, mandolin, fele, bouzouki, sitter, bağlama, gumbus, charango, cümbüş, oud og sitar.
Lindley skipa 60-talsbandet Kaleidoscope og arbeidde som turnéleiar for mange artistar. I tillegg komponerte han stundom filmmusikk.
Hurdal Verk folkehøgskole
Hurdal Verk folkehøgskole er ein kristen folkehøgskule i Hurdal kommune i Viken. Skulen tek årleg imot vel 100 elevar og er eigd av Norsk Luthersk Misjonssamband. Skulen vart etablert i 1945.
Eremitasjen
Eremitasjen er eit statseigt museum i St. Petersburg i Russland. Det er eit av dei største og eldste musea for kunst- og kulturhistorie i verda.
Samlingane består av nær tre millionar gjenstandar, mellom anna finn ein den største samlinga av måleri i heile verda her. Gjenstandane er utstilte og plasserte i seks historiske bygningar langs palasskaiene, inkludert Vinterpalasset som tidlegare var tsarresidens. Ved sidan av dei opphavlege bygningane har Mensjikovpalasset, porselensmuséet, lagerhusa ved Staraja Derevnja og austfløya i generalstabsbygningen i St. Petersburg vorte del av muséet. Muséet har fleire faste utstillingssenter utanlands.
Kunstsamlinga inneheld verk av Michelangelo, Leonardo, Rubens, Rembrandt, Monet, Rodin, Renoir, van Gogh, Gauguin, Picasso og Matisse. Dei russiske kronjuvelane er òg i samlinga, saman med Fabergés berømte juvelkunst. Eremitasjen inneheld den største samlinga i verda av gamalt gull frå Aust-Europa og Vest-Asia.
Bygningane
Fire av bygningane; Vinterpalasset, den vesle eremitasjen, den gamle og den nye eremitasjen, er delvis opne for publikum. Dei siste to er eremitasjeteateret og reservehuset.
Nikolaj I gav den nyklassisistiske, tyske arkitekten Leo von Klenze i oppdrag å teikne ein bygning til den offentlege delen av muséet. Sjølve bygginga pågjekk 1842-51 under leiing av Vasilij Stasov og Nikolaj Jefimov, og tok opp i seg Quarenghi si fløy med dei rafaelske loggiaene.
Skien lufthamn, Geiteryggen
Skien lufthamn, Geiteryggen er ei sivil, regional lufthamn i Skien kommune i Vestfold og Telemark.
Eremitasjen
Samlingane
Den vesteuropeiske kunstsamlinga består av måleri, skulpturar, og brukskunst frå det 1200- til 1900-talet. Verka er utstilt i omkring 120 rom i fyrste og andre etasje i dei fire bygningane. Teikningar og trykk vert framvist i skiftande utstillingar.
Skien lufthamn, Geiteryggen
Lufthamna ligg om lag 5,0 kilometer frå Skien by, og er eigd av selskapet Skien Lufthavn AS. Dette selskapet er eigd av Skien kommune. Vildanden AS driv beteninga. Lufthamna vart opna i 1952 og har både nasjonale og internasjonale destinasjonar. Ho er også mykje brukt til luftsport.
Eremitasjen
Italiensk renessanse
Mellom kunstnarane frå renessansen i Italia som er representert finn ein Giorgione, Tizian, Paolo Veronese, og verk som Benois Madonna og Madonna Litta som begge har vore knytte til Leonardo da Vinci eller lærlingar av han. Andre verk frå renessansen er måleri, skulpturar, majolika og gobeleng frå Italia på 1400- og 1500-talet, mellom dei Conestabile Madonna og Madonna med den skjegglause St. Josef av Rafael.
Italiensk og spansk målarkunst
Mellom bilete frå 1500- til 1700-talet målte i Italia og Spania på lerret, finst arbeid av mellom andre Paolo Veronese, Tintoretto, Diego Velázquez, Bartolomé Murillo og El Greco. Michelangelo er representert med Smiskande gut.
Nederlandsk gullalder og flamsk barokk
Måleria frå Nederlanda og den flamske barokken på 1600-talet består av store samlingar med Anthonis van Dyck, Rubens og Rembrandt.
Tysk og fransk kunst
Ei samling med tysk kunst er frå 1500-talet. Fransk kunst frå 1400- til 1700-talet er representert med mellom anna måleri av Nicolas Poussin, Claude Lorrain og Antoine Watteau. Her er òg ei samling med fransk dekorasjonskunst og brukskunst frå 16- og 1700-talet. Britisk brukskunst og målarkunst frå tidsrommet 1500-1900, er representerte med verk av Thomas Gainsborough og Joshua Reynolds. Tysk romantisk kunst frå 1800-talet er representert med fleire arbeid av Caspar David Friedrich og andre.
Russisk kunst
Samlinga av russiske kunstverk består av utstillingar av kunst frå 1000-talet til 1800-talet.
Antikke verk og gjenstandar
Samlinga med orientalsk kunst inneheld gjenstandar frå Kina, India, Mongolia, Tibet, Sentral-Asia, Bysants og den nære austen.
Ei samling av egyptiske antikvitetar har gjenstandar frå det tidlege Egypt til det 12. hundreåret før Kristus. Ei mindre samling gjenstandar er etter kulturane i det antikke Mesopotamia, der i mellom fleire assyriske relieff frå Babylon, Dur-Sharrukin og Nimrud.
Golvet på det som vert kalla Athena-rommet er dekorert med autentisk mosaikk frå det fjerde hundreåret, utgrave i 1854 frå ein kristen basilika i Chersonesos.
Samlinga med gjenstandar frå antikken inneheld gresk handverk frå det tredje tusenåret til det femte hundreåret før Kristi fødsel. Mellom anna er her gresk keramikk og gjenstandar frå dei greske koloniane ved Svartehavet, hellenistisk skulptur- og smykkekunst, medrekna graverte edelsteinar og kaméar som den kjende Gonzaga Cameo, italisk kunst frå det 9. til det 2. hundreåret før Kristus, romerske marmor- og bronseskulpturar og brukskunst frå det 1. til det 4. hundreåret før vår tidsrekning. Eit klimaks i samlinga er Tauride Venus, som i fylgje nyare forsking er ein original hellenistisk, gresk skulptur og ikkje ein romersk kopi, slik ein har trudd.
Førhistorisk kunst
Samlingar av førhistoriske kulturgjenstandar frå Kaukasus, gjenstandane er frå steinalderen til jarnalderen. Dei er utgravne over heile Russland og andre delar av den tidlegare Sovjetunionen og det russiske imperiet. Mellom dei er ei berømt samling av kunst etter nomadestammar i Altai frå Pazyryk og Bashadar, inkludert det eldste knytte loteppet i verda som er bevart. Loteppet og ei stridsvogn i tre er begge mellom 4000 og 6000 år gamle. I den kaukasiske utstillinga finst ei samling Urartu-gjenstandar frå Armenia og det austlege Tyrkia.
Smykkekunst og dekorativ kunst
Klassiske antikvitetar, her under vestleg smykkekunst frå det fjerde hundreåret før Kristi fødsel til tidleg 1900-tal. Det andre galleriet med edle skattar består av smykkekunst frå dei pontiske steppene, Kaukasus og Asia, særleg av skytisk og sarmatiansk gull.
Ei utstilling viser vesteuropeiske dekorativ og brukskunst frå 1100- til 1400-talet og målarkunst frå Nederlanda frå 14-1500-talet. Her er ei samling mosaikkar og eit forgylt gaukur laga av James Cox.
Robbie Keane
Robert David Keane er ein irsk fotballspelar som spelar for LA Galaxy i amerikanske Major League Soccer og for det irske fotballandslaget. Keane passerte 100 landskampar for Irland 11. august 2010 i ein privatlandskamp mot Argentina. Han er Irland sin landslagskaptein.
Keane flytta til Wolverhampton i England som 15-åring, der han vart med på ungdomslaget til Wolverhampton Wanderers. Han debuterte for A-laget til Wolves 9. august 1997, i ein kamp mot Norwich City i nest høgste divisjon. I starten av 1999/2000-sesongen vart han selt til Premier League-klubben Coventry City for 6 millionar pund. Haustsesongen 2000 spelte han for Inter i italiensk Serie A etter å ha blitt selt for 13 millionar pund, men fekk ikkje spela meir der etter at klubben skifta trenar same haust. I desember 2000 vende han attende til England og Leeds United. Då Leeds fekk økonomiske problem, vart Keane i 2002 seld til Tottenham Hotspur, der han har spelt sidan, med unntak av perioden juli 2008 til februar 2009, då han spelte for Liverpool, og vårsesongen 2010 frå 1. februar, då han spelte for Celtic i Skottland. Han var Tottenham sin toppskårar i Premier League i 2005/06-sesongen og delt toppskårar i 2007/08-sesongen. I 2009/10-sesongen vart han Celtic sin toppskårar i den skotske eliteserien med 12 seriemål, endå han berre spelte for klubben i litt over tre månader.
Keane debuterte for Irland sitt A-landslag heime mot Argentina i 1998 og skåra det første landslagsmålet sitt mot Malta i oktober same året. Han var med i Irland sin tropp til fotball-VM i 2002, der han skåra tre mål i Irland sine fire kampar.
Eremitasjen
Soga
Samlinga i Eremitasjen tok til i 1764, då Katarina den store kjøpte meir enn 250 måleri i Europa. Russiske ambassadørar i utlandet fekk i oppdrag å kjøpe inn dei beste samlingane som vart lagde ut for sal, og Katarina si samling voks seg stor etter kvart. Ho kalla kunstgalleriet for «min eremitasje», og svært få menneske slapp inn for å sjå gjenstandane.
Katarina den store byrja samle kunst då ho i 1764 kjøpte måleri av ein kjøpmann i Berlin, Johann Ernst Gotzkowsky. Han hadde kjøpt opp måleri til ei kunstsamling til Fredrik II av Preussen, men denne avslo å kjøpe ho. Gotzkowsky forsynte i staden den russiske krona med 225 eller 317 måleri, i hovudsak flamske og nederlandske, der i mellom 90 til. Samlinga bestod av 13 måleri av Rembrandt, 11 måleri av Rubens, sju av Jacob Jordaens, fem av Anthonis van Dyck, fem av Paolo Veronese, tre av Frans Hals, mellom dei Portrett av ein ung mann med ein hanske, to måleri av Rafael, to av Hans Holbein, i tillegg til eitt måleri kvar av Tizian, Jan Steen (Dagdrivarane), Hendrick Goltzius, Dirck van Baburen, Hendrick van Balen og Gerrit van Honthorst.
Katarina kjøpte dei beste samlingane som var til sals etter rike samlarar. Heinrich von Brühl si samling, som bestod av over 600 måleri og ei mengd med trykk og teikningar vart kjøpt i Sachsen i 1769. Pierre Crozat si samling med måleri vart kjøpt i Frankrike i 1772 ved hjelp av Denis Diderot. Samlinga med 198 måleri som hadde høyrt til Robert Walpole vart innkjøpt i London i 1779. År 1781 kjøpte ein i Paris ei samling på 119 måleri av grev Baudouin.
I Katarinas levetid kjøpte ein 4 000 måleri etter gamle meistrar, 38 000 bøker, 10 000 graverte edelsteinar, 10 000 teikningar, 16 000 myntar og medaljar pluss ei naturhistorisk samling. Bygget i nyklassisisme stod ferdig i 1787 og er i dag kjent som den gamle Eremitasjen. Katarina gav også privatteatret sitt for eremitasjen. Dette vart reist nær ved mellom 1783 og 1787 teikna av den italienske arkitekten Giacomo Quarenghi. I London i 1787 kjøpte Katarina ei samling skulpturar som for det meste var i marmor og frå den romerske antikken.
No og då vart dei keisarlege samlingane utvida med greske og skytiske kulturgjenstandar utgravne innanfor det russiske imperiet.
I 1850 i Venezia kjøpte muséet Cristoforo Barbarigo-samlinga, her under fem oljemåleri av Tizian.
Den nye eremitasjen vart opna i 1852. Same året skaffa ein den egyptiske samlinga.
Med åra vart samlinga utvida til å omfatte mellom anna arkeologiske utstillingar. Det vart for lite plass til dei enorme samlingane, så Nikolaj I hyra då ein tysk arkitekt. I 1852 vart Den nye eremitasjen opna, og for fyrste gong fekk publikum tilgjenge.
Eremitasjen kjøpte i 1861 størstedelen av Giampietro Campana-samlinga av pavestolen. Mesteparten av samlinga bestod av klassiske antikvitetar, over 500 vasar, 200 bronsestatuar og ein del marmorstatuar. I 1884 i Paris kjøpte Aleksander III av Russland samlinga til Alexander Basilewski. Ho bestod av kunsthandverk frå europeisk mellomalder og renessansen.
I 1885 vart våpen og rustningsamlinga grunnlagd av tsar Aleksander I av Russland, flytta frå Katarinapalsset i Tsarskoje Selo til Eremitasjen.
Under revolusjonen vart Eremitasjen erklært offentleg eigedom, og samlingane vart ytterlegare utvida når private samlingar vart nasjonaliserte. Nyare kunst vart også kjøpt inn, derimellom bilete av Gauguin og Picasso. Ringare vart det under Josef Stalin. Grunna høge utgifter til vedlikehald vart det vedteke å selje delar av samlinga til utlandet. Etter 1945 mottok Eremitasjen ein del kunst som den raude arméen hadde røva under andre verdskrigen.
Breidda i Eremitasjen sine samlingar vart endå større då private kunstsamlingar frå fleire palass som hadde høyrt til russiske tsarar, og mange private herskapshus vart nasjonaliserte og så fordelte mellom større statsmuseum. Særleg merkande var tilførsla av gamle meistrar frå Katarinapalasset, Aleksanderpalasset, Stroganovpalasset og Jusupovpalasset, og endå attåt frå andre palass i St. Petersburg og nærområda.
Etter påtrykk frå styresmaktene vart det i åra 1930-34 seld over to tusen, kostbare kunstverk frå Eremitasje-samlinga på auksjonar utanlands, eller ved direktesal til utanlandske kjøparar.
Under Tysklands invasjon i Sovjetunionen i 1941, evakuerte muséet ein større del av samlingane med to tog til Sverdlovsk. To bomber og mange eksplosjonar skada museumsbygningane under kringsetjinga av Leningrad. Muséet heldt ei utstilling i november 1944, men opna regulert fyrst i november 1945. Då hadde dei evakuerte samlingane vorte tilbakeførte månaden i førevegen.
I 1948 vart 316 verk overført til Eremitasjen. Dette bestod av impresjonistiske og postimpresjonistiske verk og annan modernistisk kunst, og stamma i stor grad frå dei tidlegare nasjonaliserte samlingane til Sergej Tsjusjkin og Ivan Morozov. Verk av Henri Matisse og Pablo Picasso fanst mellom dei. Frå 1967 av donerte elles Lidija Delektorskaja fleire verk av Matisse til muséet.
Det restaurerte Mensjikovpalasset vart i 1981 ei ny avdeling av Eremitasjemuséet, her er utstilt russiske kulturgjenstandar frå tidleg 1700-tal. I 1993 vart austfløya av generalstabsbygningen gjeven til Eremitasjen. Nye utstillingslokale vart opna der i 1999. I 2003 vart porselensmuséet opna som del av Eremitasjen på grunnlag av imperiet sin porselensfabrikk.
Le Figaro
Le Figaro er ei fransk dagsavis som kjem ut i Paris. Ho blei grunnlagd i 1826 og kom ut jamleg frå 1854, og er den eldste avisa i Frankrike. Le Figaro er politisk høgreorientert og konservativ. Sidan 2004 har avisa tilhøyrd Serge Dassault, ein forretningsmann og konservativ politikar, gjennom selskapet Socpresse.
Historie
Le Figaro blei grunnlagd 15. januar 1826 under kong Karl X som eit vittig sladreblad knytt til kulturlivet. Figaro er hovudpersonen i tre skodespel av Beaumarchais (seinare gjort kjend i operaer av Mozart). I Le Mariage de Figaro seier Figaro det som blei mottoet til avisa: «Sans la liberté de blâmer, il n'est point d'éloge flatteur» ('utan fridom til å kritisera, kan ikkje smigraren prisa'). I 1833, utkjempa redaktøren Nestor Roqueplan ein duell med ein oberst Gallois over ein artikkel i avisa. Roqueplan blei såra, men overlevde.
Le Figaro kom ut sporadisk fram til 1854, då Hippolyte de Villemessant tok henne over og gjorde henne til ei vekeavis. Medan fleire blad han hadde hatt tidlegare hadde gått konkurs, gjorde Villemessant ein suksess av Le Figaro. Han nytta dyktige skribentar som Jules Claretie, Alphonse Karr, Albert Wolff og Émile Zola, og auka opplagstala kraftig. Frå 16. november 1866 blei ho ei dagsavis; den første dagsutgåva selde 56 000 utgåver. Ho var ei føregangsavis gjennom å dela opp ulike typar stoff i ulike redaksjonar, og å trykka intervju med kjende personar.
Le Figaro blei partipolitisk frå 1867, og var eit organ for ein klerikal og legitimistisk retning. Ho var antikeisarleg (mot Napoleon), og etter 1870 monarkistisk. Under Gaston Calmette si leiing frå 1903 til 1914 blei avis organ for ein meir moderat-konservativ, men sterkt nasjonal politikk. Calmette blei skoten i 1914 av Henriette Caillaux, kona til ein politikar avisa hadde kritisert over tid.
Parfymekongen François Coty var aviseigar frå 1922 til 1934. Etter at Coty døydde i 1934 blei ho overteken av eit konsortium med Pierre Brisson som redaktør. Ho gjenvann stillinga som ei leiande konservativ og litterær avis, og ved byrjinga av andre verdskrig var ho den leiande avisa i Frankrike. I 1940–42 kom ho ut i Lyon, men stoppa så utgjevingar på grunn av sensuren til Vichy-regimet. Avisa flytta tilbake til Paris i 1944 og byrja koma ut att før den tyske okkupasjonsmakta var overvunnen.
I etterkrigstida fekk avisa meir stoff om vitskaplege emne, kunst og kultur, samstundes som ho dekte internasjonale tilhøve grundig. Blant medarbeidarane i etterkrigstida kan nemnast François Mauriac, Georges Duhamel og André Maurois. På 1960- og 1970-talet fann det stad ei rekkje konfliktar om leiinga og eigarskapen av avisa, ved at fleire redaktørar blei skulda for kollaborasjon med nazistane eller Vichy-regimet.
Taijiquan
Taijiquan eller tai chi chuan også kjend som taiji, tai chi eller kinesisk skyggeboksing, er ein type kinesisk mjuk, indre kampsport praktisert både som forsvarsteknikk og for helsemessige fordelar kombinert med stressmeistring. Den tidlegaste kampforma har moglegvis hatt sit opphavleg utspring i buddistiske munkar som forsvarte rismarkene sina. Andre indre kampsportar som lik taiji er knytte til qi-teknikken qigong er bāguàzhǎng og xíngyìquán.
Nøkkelholmane
Nøkkelholmane er ei spreidd gruppe på kring 24 øyar og skjer som ligg like utanfor vestsida av Skarvsnes aust i Lützow-Holmbukta. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37.
Taijiquan
Namn
Ordet taijiquan (tradisjonell kinesisk 太極拳, forenkla kinesisk 太极拳, pinyin tàijíquán, Wade–Giles T'ai4-chi2 ch'üan2) kan omsetjast som 'det øvste ultimate' (tàijí) og 'boksing' eller knyttneve (quán).
Førestillinga om taiji ('det øvste ultimate'), til forskjell frå wuji ('utan det ultimate'), førekjem både i taoisme og konfutsianisme, der det representerer samansmeltinga eller mora til yin og yang til eitt, representert av taijitu-symbolet. Taiji-teori og praksis utvilka seg i lag med mange kinesiske filosofiske prinsipp der taoisme og konfutsianisme inngår.
Former
Praksisen kan ha røter som går tilbake til 1200-talet. Fleire teknikkar blei sette saman til stilen det meste av moderne taiji stammar frå, Chen, omlag 1600-talet. Det finst i dag mange stilartar innan taijiquan, sjølv om dei fleste er samde om at dei er alle basert på systemet som Chen-familien lærte til Yang-familien i 1820-åra. Det kan vera viktig å merka seg at namnet taijiquan er relativt nytt og at dei tidlegare utøvarane av kampsporten ikkje lett ville ha kjent igjen korkje namn eller form på mykje av det som i dag går for å vera taiji. Dei fleste stilartene er oppkalla etter personen som utvikla og vidareførte dei. Dei mest kjende er Yang, Chen, Sun, Wu/Hao og Wu. Nokre av desse har undergrupperingar igjen.
Utøving
Taiji er ein kampsport der rørslene ofte vert praktisert som terapi for å betra helse, særleg i samband med muskel- og skjelettplager, og auka livslengd og livskvalitet i form av mindre opplevt stress, gjerne i den graden at all tilknyting til kampsport blir ignorert. Rørslene blir ofte skildra som grasiøse og vene å sjå på. Taiji har tidlegare blitt klassifisert som ein indre kampsport. Med indre meiner ein mjuke rørsler, til dømes normal sakte gonge utover som samstundes førebur rørsla til eit skritt framover, bakover eller til sida utan at den indre førebuinga er synleg for motstandaren. Også det indre blir oppfatta som meiningsfullt og kraftfullt for utøvaren.
Grunnleggjande taiji blir gjort utan utstyr. Seinare kan ein også gjera formene med sverd, spyd, sabel eller vifte.
Grunnstilling og pusteteknikk i taiji blir praktisert på same måte som i qigong og er særs viktig for vidare utføring. Det er ei form for meditasjon i rørsle der det gjeld å halda grunnstilling og bruka rett pusteteknikk under utføringa. Forma består av ein lang serie med rørslemønster som i utgangspunktet er særs vanskeleg å gjera etter meistrane. Repetisjon av rørsler er ikkje eit mål i seg sjølv. Ingen kan vera ferdig utlært. Øvingane blir gjort ved hjelp av ein instruktør. Kognitiv læring er ikkje sentralt då det handlar mest om kroppkjennskap og naturleg rørsle. Å lesa om taiji har difor lite føremål i forståinga av utføringa. I skildringane av rørsler nyttar ein bilete til fortolking i staden for matematiske vinklar og halvsirklar.
Taiji nyttar rørslemoment i midje- og hoftepartiet (sirkelrørsler) og styrken i beina til å generera mest mogleg kraft med minst mogleg anstrenging. Dreiemoment er eit sentralt fysisk omgrep. Rørslene handlar om meistring av balanse og kjennskap til tyngdepunktforflyttinga til kroppen. Tyngdepunkt er eit anna sentralt fysisk omgrep. Rørsle er universelt. Innlæringa av dei naturlege rørslene kan brukast til å meistra rørslene til dagleglivet langt betre, som å setja seg inn i bil og snu seg rundt for å løfta bereposar. Gjennom naturleg kroppsrørsle, avslappingsteknikkar og pust kan ein oppnå helsevinst. Taiji er til dømes aktuelt som alternativ rørsletrening i fysioterapi.
Fokus i kamp ligg i å absorbera og parera angrepet til motstandaren slik at det ikkje har nokon effekt, for så å nytta seg av den strategiske overlegne posisjonen denne taktikken har ført til for å angripa. Ofte dreier det seg om å søkja etter det rørlege tyngdepunktet til motstandaren og sjølv ha eit lågt og gunstig tyngdepunkt til ei kvar tid. Om motstandaren grip tak eller slår frå seg eller spring fram ukontrollert, kan taiji-utøvaren med ro, posisjon og kontroll raskt få vedkomande endå meir ut av balanse. Det handlar om å forsvara seg, redusera eigen aggresjon og heile tida halda på roa. Metodane for å slå attende kan i teorien vera brutale i form av beinbryting, men vil i vanleg praksis vera som å føra ein dansepartnar over ende.
Libanesisk geografi
Libanon er ein del av Midtausten og ligg omkring ved 35 ˚N, 35 ˚V, langs austkysten av Middelhavet, og er om lag tre gonger så langt som det er breitt. Det strekkjer seg frå nord og sør og terrengert vart gradvis smalar i sør. Libanon er eit fjellendt land.
Plasseringa til landet gjorde at det vart forma av handel, som ei lenkje mellom Middelhavet og India og Aust-Asia.
Land
Arealet til Libanon er kring. Landet er omtrent rektangulært og vert smalare mot sør og lengst nord. Det breiaste punktet er 88 km, og det smalaste er 32 km, og i snitt er breidda kring 56 km.
Den fysiske geografien i Libanon er påverka av naturlege system som strekkjer seg utanfor landet. Beqaadalen er til dømes ein del av Riftdalen-systemet, og strekkjer seg frå det sørlege Tyrkia til Mosambik i Afrika. Som andre fjelland, er den fysiske geografien i Libanon kompleks. Landformer, klima, jordsmonn og vegetasjon endrar seg fort over korte avstandar. Det er òg skarpe skilje i andre element av naturen, frå godt til dårleg jordsmonn, ettersom ein flyttar seg gjennom dei libanesiske fjella.
Ein stort trekk ved topografien i Libanon er skiftet mellom lågland og høgland, som stort sett går parallelt frå nord til sør. Det er fire slike lange striper mellom kysten av Middelhavet og Syria: kyststripa, Vest-Libanon, det sentrale platået og Aust-Libanon.
Den særs smale kyststripa strekkjer seg langs austksyten av Middelhavet. Mellom sjøen og fjella, ligg sahil, sm det vert kalla i Libanon, og denne er på det breiaste like nord for Tripoli, der han berre er 6,5 km. Nokre kilometer sør ved Juniyah er sletta kring 1,5 km brei og innanfor ligg lågberg som stig til 750 meter over havet berre 6,5 km frå sjøen. For det meste er kysten bratt og klippelendt. Kysten har ingen djupe bukter eller nes. Den maritime sletta er særleg frodig og det vert dyrka mykje frukt og grønsaker der.
Den vestlege fjellkjeda heiter Libanonfjella. Sidan romerske dagar har Libanonfjella hatt dette namnet. Antilibanos (Anti-Libanonfjella) vart nytta om den austlege fjellkjeda. Geologar trur at dei to fjellkjedene ein gong danna ei enkel fjellkjede. Libanonfjella er dei høgaste og mest kuperte og startar med Amanus- eller Nurfjella nord i Syria og endar med det høge massivet på Sinai. Fjellstrukturen dannar den første barrieren for kommunikasjon mellom Middelhavet og dei austlege områda av Libanon. Fjellkdja er klårt definert og har klåre naturlege grenser på alle fire sider. I nord er fjella skild frå Dei syriske kystfjella i Syria av An Nahr al Kabir («den store elva»); i sør grensar dei til Al Qasimiyah-elva, som gjer at fjella har ei lengd på 169 km. Breidda varierer frå kring 56,5 km nær Tripoli til 9,5 km i sørenden. Fjella stig til alpine høgder søraust for Tripoli, der Al Qurnat as Sawda («den svarte kroken») har ei høgd på 3088 moh. Av toppane aust for Beirut, er Jabal Sannin (2695 moh) den høgaste. Ahl al Jabal («folket av fjellet»), eller berre jabaliyyun, har tradisjonelt synt til innbyggjarane vest i Libanon. Nær sørenden går det ei grein av Libanonfjella vestover og dannar Shuffjella.
Den tredje geografiske regionen er Biqadalen. Denne sentrale, høgtliggande dalen mellom Libanonfjella og Anti-Libanonfjella er kring 177 km lang og 10-15 km brei, med ei gjennomsnittleg høgd på 762 moh. Den midtre delen er breiare enn dei to ytterpunkta. Geologsik er Biqa den midtre delen av senkinga som strekkjer seg nord til den vestlege svingen av elva Orontes i Syria og sør til Jordan gjennom Al Arabah til Al Aqabah, den austlege armen av Raudehavet. Biqa er det viktigaste jordbruksområde i landet og var eit kornlager for romersk Syria. Namnet Biqa er arabisk fleirtal av buqaah, som tyder ein stad med stilleståande vatn.
Frå foten sør for Homs i Syria, strekkjer den austlege fjellkjeda, Anti-Libanonfjella (Lubnan ash Sharqi), seg nesten like langt og høgt som Libanonfjella. Denne fjerde geografiske regionen fell raskt frå Hermon til Hauran, der han held fram gjennom Jordan og sør til Daudehavet. Baradakløfta deler Anti-Libanon. I den nordlege delen ligg det nokre få landsbyar i vestsida, men vestsida i den sørlege delen, der Hermon på 2860 moh ligg, er det mange landsbyar. Anti-Libanonfjella er tørrare enn Libanonfjella, særleg i nord, og er derfor mindre frodig og tynnare folkesett.
Klima
Libanon har eit middelhavsklima med ein lang og tørr sommar og ein kjølig, regnfull vinter. Hausten er ei overgangstid med gradvis lågare temperaturar og noko regn. Våren startar når vinterregnet får vegetasjonen til å bløme att. Topografiske variasjonar skapar mange lokale klimamønster. Langs kysten er somrane varme med høg luftfukt, men lite eller ingen regn. Det oppstår kraftig dogg, som er nyttig for jordbruket. Temperaturen gjennom døgnet varierer ikkje mykje. Ein vestleg vind skapar ein avkjølande effekt om ettermiddagen go kvelden, medan vinden om natta bles ut frå kysten.
Vinteren er den mest regnfulle tida, og det meste av nedbøren fell etter desember. Det kan kome mykje regn, men som regel berre i løpet av enkelte dagar, i kraftige regnfall. Nedbørsmengdene varierer mykje frå år til år. Stundom er det frost om vinteren, og ein gong omtrent kvart 15. år kjem det lett snøfall så langt sør som til Beirut. Ein varm vind bles frå den egyptiske ørkenen, kalla khamsin (arabisk for «femti»), og kan gje oppvarming om hausten og våren. Ein bitande kald vind kan stundom blese frå Europa. Langs kysten gjer nærleiken til sjøen at klimaet vert moderert, og temperaturskilnadane vert mindre enn lenger inne i landet. Temperaturen er likevel lågare i nordlege delar av kysten, der det òg kjem mest regn.
I Libanonfjella fører høgda til kalde vintrar og nedbør som snø. Om sommaren varierer temperaturen gjennom døgnet meir enn ved kysten, og luftfukta er lågare. Om vinteren er det ofte frost og snøfall, og faktisk kan snøen ligge på dei høgaste toppane året rundt. Om sommaren kan temperaturen verte like høg som ved kysten på dagtid, men det vert kjøligare om natta. Innbyggjarar ved kysten søker ofte opp i fjella for å kome unna den verste varmen og luftfukta om sommaren, og her finst mange feriestader. Både khamsin-vinden og nordavinden om vinteren vert merka i Libanonfjella. Påverknaden av Middelhavet vert dempa av høgda, sjølv om nedbørsmengdene er større her enn ved kysten. Temperaturen varierer òg meir.
Anne Grosvold
Anne Merete Grosvold er ein norsk journalist og programleiar i NRK. Ho er utdanna frå Norsk journalisthøgskole i Oslo.
Libanesisk geografi
Klima
Biqadalen og Anti-Libanonfjella får lite innverknad frå sjøen på grunn av Libanonfjella. Dette fører til langt mindre nedbør og lågare fukt og større døgnvariasjonar i temperaturen. Khamsin-vinden rører ikkje Biqadalen, men nordavinden kan verte så kraftig at innbyggjarane seier han kan «knekke naglar». Trass i at Biqadalen ligg relativt lågt, kjem det meir snø her enn i tilsvarandre høgd på vestsida av Libanonfjella.
Klatremaurvarslar
Klatremaurvarslar, Thamnistes anabatinus, er ein liten maurvarslar i den biologiske familien Thamnophilidae. Han er monotypisk i slekta Thamnistes. Arten er utbreidd frå Belize og Mexico i nord, sørover gjennom Mellom-Amerika. I Sør-Amerika langs vestsida av Andes ned til sørlege Ecuador. Han lever òg i eit belte langs austsida av Andes ned gjennom Peru til Bolivia i sør.
Anne Grosvold
Med unntak av perioden 1987–1991, då ho var informasjonssjef i Justisdepartementet, har Grosvold sidan byrjinga av 1970-talet jobba i NRK. På 1980-talet var ho blant annan programsekretær ved NRK Nordland. Etter returen til NRK i 1991, var Grosvold programleiar i nyhendeprogram som Dagsnytt Atten, Dagsrevyen, Utenriksmagasinet og Redaksjon 21. I perioden 1993–1996 var Grosvold NRKs korrespondent i Asia med kontor i Beijing. Deretter leida ho Kulturuke (2000), Bokbadet, Grosvold (2000), Sommeråpent, Frokost-TV (2003) og Det svakeste ledd (2004). Ho har òg leia ei rekkje evenementsprogram, blant anna TV-aksjonen i 1998 og Brageprisen i 1999.
Libanesisk geografi
Klima
På grunn av høgda får Anti-Libanonfjella meir nedbør enn Biqadalen, trass i at dei ligg lengre borte frå havet. Mykje av nedbøren fell som snø, og toppane av Anti-Libanon, er snødekte mykje av året. Temperaturane er lågare enn i Biqadalen.
Biqadalen får vatn frå to elvar som spring ut i vasskiljet nær Baalbek: Orontes flyt nord og Litani flyt sør til åsane sørom Biqadalen, der ho brått snur vest i Sør-Libanon, og etter det heiter ho Al Qasmiyah. Orontes held fram nordover og inn i Syria og munnar ut i Middelhavet i Tyrkia. Vatnet renn det meste av løpet gjennom ein kanal som er mykje lågare enn bakken rundt. Nahr Barada, som gjev vatn til Damaskus, har kjelda si i Anti-Libanonfjella.
Anne Grosvold
I 1998 fekk Grosvold Den store journalistprisen, då ho var programleiar for Redaksjon 21. Ho har dessutan vunne prisar som årets TV-namn i 1996 og årets namn 1996 og 1997. I 2007 fekk Grosvold Seerprisen. I 2016 mottok ho heidersprisen under Gullruten 2016.
Libanesisk geografi
Klima
Mindre kjelder og elvar fungerer som sideelvar til desse hovudvelvane. Fordi elvane flyt gjennom bratt terreng, renn dei raskt og er meir eroderande enn avsetjande. Den einaste permanente innsjøen er Buhayrat al Qirawn, kring 10 km aust for Jezzine. Det finst ein delvis tørrlagt innsjø, i austsida av Libanonfjella nær Yammunah, kring 40 km søraust for Tripoli.
Klatremaurvarslar
Klatremaurvarslar er ein liten maurfugl, om lag 15 cm lang og veg 21 gram. Han har eit stort, kraftig nebb med krok i enden. Krone, overside, venger og hale er raudbrune. Dei har ei mørk augestripe, over det ei lys, brungul stripe, supercilium. Undersida er oliven til brungul. Kjønna er like, men hannen har ein skjult raudbrun-oransje flekk i midt på ryggen. Ungfuglar er lik dei vaksne, men har raudbrune frynsar på vengedekkarane og er bleikare på undersida. ropet er eit pipande swik, og songen varierer, som tjip eller tjiv tjiv tjiv tjiv tjiv i Costa Rica, piu piu piu piu piu  i Venezuela.
Anne Grosvold
I 2016 melde Grosvold seg inn i Arbeidarpartiet, og i samband med stortingsvalet 2017 vart ho innleia av partiet.
Klatremaurvarslar
Dette er ein fugl som lever i skog, gammal sekundærvekst, halvopen skog og skogskantar opp til 1500 moh. Hoa legg to kvite, brunflekka egg i eit djupt koppforma reir 7-15 meter over bakken i eit tre, vanlegvis på ein halvopen stad. Begge kjønn tar del i reirbygging, ruging, og omsut for ungane.
Klatremaurvarslar et insekt og andre leddyr, som dei plukkar frå lauvverk som ein vireo. Det kan sjåast åleine, i par, eller saman med tanagarar og parulaer i fleirartsflokkar.
Libanesisk geografi
Areal og grenser
total:
Nipahvirus
Nipahvirus er eit virus i slekta Henipavirus som har fruktskinnvengjer i slekta Pteropus som reservoar. Hjå menneske valdar det nipahvirusinfeksjon og vert overført til menneske frå dyr, frå andre menneske og frå mat som har vore ureina av infiserte dyr.
Nipahviruset vart fyrst oppdaga i 1999 etter eit utbrot av sjukdom hjå både griser og menneske i Malaysia og Singapore.
Libanesisk geografi
Areal og grenser
land:
vatn:
Landegrenser:
total: 454 km
Kystlinje: 225 km
Maritime krav: territorialfarvatn: 12 nautiske mil
Høgder:
lågaste punkt: Middelhavet 0 moh
høgaste punkt: Qurnat as Sawda' 3088 moh
Ressursar og arealbruk
Kalkstein, jernmalm, salt, vassoverskot i ein vassfattig region, dyrkbar mark.
Arealbruk: dyrkbar mark: 10.72%
permanente avlingar: 12.06%
anna: 77.22% (2011)
Kunstig vatning: (2011)
Totalt fornybare vassressursar: 4,5 kubikkilometer
Miljøvern
Av naturfarar finn ein mellom anna støvstormar.
Noverande miljøproblem er avskoging, jorderosjon, ørkenspreiing, luftforureining i Beirut frå trafikk og brenning av industriavfall, og forureining av kystnære farvatn av rå kloakk og oljeutslepp.