cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krateret Pwyll
Pwyll er eit nedslagskrater på jupitermånen Europa med ein diameter på 26 kilometer. Det vert rekna som kan henda eit av dei yngste ytetrekka på Europa. Den lyse kvite fargen på materialet som strålar ut frå krateret kan tyda på at dette materialet er sett saman av små ferske partiklar av vassis.
MovieStarPlanet
Nettstaden er tilgjengeleg på følgande språk: norsk, svensk, fransk, dansk, engelsk, nederlansk, tyrkisk, polsk og finsk.
Svenska skidspelen 1978
Kombinert
<br style="clear:both;" />
Hopprenn i normal bakke
Dato: 3. mars <br style="clear:both;" />
Fritt Ords honnør
Fritt Ords honnør er ein pris som vert utdelt av skipinga Fritt Ord, til ein eller fleire mottakarar i året. Prisen skal vera ei ''påskjønning som vert utdelt for verdifull verksemd i tenesta til det frie ordet, gjerne i tilknyting til ei aktuell sak. Honnøren vert utdelt når nokon fortener han, utan avgrensingar''.
Svenska skidspelen 1978
Hopprenn i stor bakke
Dato: 5. mars <br style="clear:both;" />
Fritt Ords honnør
Med prisen fylgjer det ein krystallvase og ein pengesum.
Svenska skidspelen 1978
10 km
Dato: 5. mars <br style="clear:both;" />
4 x 5 km stafett
Dato: 4. mars <br style="clear:both" />
Fritt Ords honnør
Skipinga deler også ut Fritt Ord-prisen.
Mount Massam
Mount Massam er eit breitt, isdekt fjell kring 8 nautiske mil (15 km) vest for Mount Lindley i Churchill Mountains. Det vart namngjeve av Holyoake, Cobham, og Queen Elizabeth Range-gruppa under New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1964–65) etter D. Massam, som deltok i gruppa.
Mount Marzolf
Mount Marzolf er eit langstrekt delvis isfritt fjell som ligg ved toppen av Svendsenbreen, 2 nautiske mil (3,7 km) vest for Mount Gillmor i Usarp Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-65. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter John E. Marzolf, ein biolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved McMurdo-basen, 1967-68.
Apostelen Johannes
Apostelen Johannes (død omkr. år 100) var ein av dei tolv utvalde læresveinane til Jesus.
Johannes og broren Jakob var sønene til Sebedeus og Salome, sistnemnde var syster til jomfru Maria. Dei arbeidde som fiskarar ved Genesaretsjøen i lag med Andreas og Peter då Jesus kalla dei til seg.
Johannes skal vere den einaste av apostlane som ikkje leid martyrdøden, men fekk ein naturleg død. Evangelisten Johannes vert symbolisert ved ei ørn fordi han opnar evangeliet sitt med ei ørneflukt. Det visast òg ofte til at Johannes er den av evangelistane som har oversikt, og som ikkje er oppteken av detaljar.
Forkynnaren
Forkynnaren (i dei gamle bibelomsetjingane kalla Preikaren) er ei bok i Det gamle testamentet. Boka har det greske namnet Ecclesiastes og det hebraiske namnet Kohleleth - begge orda tyder 'talaren'.
Boka er truleg notat skrivne til bruk ved offentlege talar. Forfattaren presenterer seg som son åt David og konge i Jerusalem, og skal etter tradisjonen vere kong Salomo. Men boka viser eit heilt anna bilete av Salomo enn det tradisjonelle biletet av kongen. «Berre fåfengd, seier Forkynnaren, berre ideleg fåfengd! Kva vinning har mennesket av alt sitt strev, som det møder seg med under sola?» Dette pessimistiske livssynet tyder på at boka er skriven i hellenistisk tid, omkring år 200 f.Kr.
Boka har parallellar i kulturen i Det nære austen i oldtida, der tema som at livet er eit strev og at døden er uungåeleg, går att.
Google Checkout
Google Checkout var eit nettbasert betalingssystem levert av Google. Brukarar lagra kredittkort- og leveranseinformasjon på Google-kontoen sin, og kunne enkelt handle hos butikkar som var med i programmet. Google Checkout tilaud vern mot svindel, og brukarar fekk ei samla side der dei kunne sjekke statusen på produkta dei hadde kjøpt.
Nordiske krossflagg
Nordisk krossflagg, nordisk kross eller skandinavisk kross er eit flaggmønster knytt til flagga i dei skandinaviske landa, der dette mønsteret oppstod. Krossen symboliserer kristendommen, og det ligg sidelengs, med krossendane heilt ut til endane av flagget. Nordiske krossflagg skil seg frå andre flagg med kross ved at den vertikale stripa i krossen er skoven ut mot flaggstonga.
Det første flagget med denne utforminga var det danske Dannebrog i raudt og kvitt, som elles er det eldste nasjonalflagget i verda. Deretter følgde Sverige med gult og blått flagg. Under Kalmarunionen fanst eit riksbanner som er blitt skildra som ein raud kross på eit gult felt. Seinare fekk Noreg, Finland, Island og enkelte undernasjonale einingar i nordiske land, eller område med norrøn påverknad, krossflagg. Det norske flagget var det første nordiske krossflagget med tre fargar. Sjølv om mange flagg bruker det same mønsteret, har dei ulik historie og ulik symbolikk.
Nordisk krossflagg på dei britiske øyane
Mange område på dei britiske øyane vart koloniserte av nordmenn og danskar i vikingtida. Mange har vist tilknytinga til Skandinavia ved å velje seg flagg tufta på tradisjonen med nordiske krossflagg.
Andre flagg
Det engelske flagget er ein raud kross på kvit botn, men den vertikale stripa står midt på flagget, ikkje til eine sida slik dei nordiske krossflagga gjer.
Prøvelauslating
Prøvelauslating går ut på at ein person som er dømd til fengsel kan sleppe ut ifrå fengsel før straffa er sona heilt ferdig der.
Prøvelauslating i Noreg
Prøvelauslating vart prøvd i Noreg for første gong i 1900.
Kriminalomsorga skal ikkje beslutte prøvelauslating om omstenda etter ei totalvurdering ikkje gjer ei lauslating tilrådeleg. Det skal særleg leggjast vekt på korleis den dømde ter seg under gjennomføring av straffa, og om det er grunn til å tru at den dømde vil gjere nye straffbare handlingar i prøvetida. Kriminalomsorga kan lauslate ein dømd person på prøve når personen, medrekna mogeleg varetektsfengsling, har gjennomført to tredelar av straffa og minst 60 dagar. Personar som er dømde i utlandet til fengsel i meir enn 21 år, og som er overførte til Noreg for å sone straffa si, kan prøvelauslatast etter å ha vore fengsla i meir enn 14 år.
Lauslating kan skje før to tredjedelar av straffa, men den dømde må ha særleg gode grunner for det og det er difor vanskeleg å få det.
Den som har vore utsett for brotsverk i straffesaka kan etter nærare reglar, varslast dersom prøvelauslating vert bestemt.
Prøvetida sluttar på det tidspunktet fengselsstraffa ville vore ferdig sona.
Bryt den lauslatne vilkåra for lauslatinga, vil det få konsekvensar, mellom anna kan det tyde at retten bestemmer at resten av straffa skal sonast i fengsel. I Straffegjennomføringslova av 2001 §§42, 43 og 44 står nærare reglar for prøvelauslating.
John Barber
John Barber var ein britisk oppfinnar som i 1791 fekk patent på ein dampturbin.
Barber var fødd i Nottinghamshire, men flytta til Warwickshire i 1760-åra for å leia kolverksarbeid ved Nuneaton. Mellom 1766 og 1792 tok han fleire patent, mellom anna ein dampturbin. Medan oppfinninga hans ikkje fekk praktisk nytte, var det den første skildringa av prinsippet, og ein har i seinare år konstruert ein fungerande turbin etter skissene til Barber.
Comer Crag
Comer Crag er ein fjellknaus, 635 moh, som ligg kring 2 km nord for enden av Isfjorden vest på Sør-Georgia. Han vart kartlagt av South Georgia Survey i perioden 1951–57 og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter kaptein George Comer frå East Haddam i Connecticut, som vitja Sør-Georgia under selfangsten med skonnerten «Era» i 1885.
Garfield Avenue
Garfield Avenue er ein bybanestasjon på Bybanen i Hudson-Bergen. Stasjonen ligg på Union Street and Carteret Avenue i Jersey City, og opna 22. april 2000.
Mount Mathew
Mount Mathew er ein fjelltopp, 2030 moh, som ligg ved austsida av Starshotbreen, 2 nautiske mil (3,7 km) nord for Mount Hotine i Surveyors Range. Det vart namngjeve av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1960–61) for Felton Mathew, den første landmålingssjefen i New Zealand i 1840.
Gassmotor
Gassmotor er ein forbrenningsmotor som nyttar gass som drivstoff. Nokre typar gass gjev reinare eksos enn flytande drivstoff og verd difor nytta når det er naudsynt å nytta køyretøy innomhus.
Skilnadar frå forgassarmotorar
Gassmotorar skil seg lite frå forgassarmotorar, men ettersom drivstoffet alt er i gassform trengst det ingen forgassar. I staden har dei eit blandekammer (blandebatteri) på innsugingsmanifolden, som syter for rett tilhøve mellom drivstoff og luft. Om gassen som vert soge inn i sylinderen ikkje har rett blandingsforhold får ein dårleg forbrenning. Gassen som vert nytta som drivstoff vert lagra under trykk på ein gasstank og på grunn av det høge trykket er han i flytande form. Det trengst likevel ingen forgassar, ettersom veska går over i gassform når gassen vert slepp ut og trykket vert redusert.
Termodynamsik er den ingen skilnad på gassmotorar og forgassarmotorar. Begge arbeider etter Beau de Rochas-syklusen.
Drivstoff
Den vanlegaste drivstofftypen har vore ulike typar naturgass, men i dei siste åra har det vorte aktuelt å nytta ulike former for biogass, frå til dømes søppelfyllingar og husdyrgjødsel.
Bruksområde
Gaffeltruckar som vert nytta både utandørs og i lagerbygningar nyttar ofte propan som drivstoff, men elektrisk drift er òg utbreidd. Industrielle gassmotorar vert òg nytta der det er lett tilgang på gass. Typiske bruksområde er drift av generatorar, pumpeer, og liknande. Dei vert produserte i storleikar frå 50 kW og opp til nokre MW.
Soge
Med unnatak av tidlege eksperiment med krutmotorar nytta dei fyrste motorane med innvendig forbrenning gass som drivstoff. Barsanti og Matteucci nytta hydrogen og Lenoir nytta lampegass. I 1863 laga Lenoir ein forgassar og dei fleste som eksperimenteret med «motorvogner» gjekk over til å nytta flytande drivstoff. Men vidare ut over siste halvdel av 1800-talet vart det installert mange stasjonærmotorar som nytta lampegass. Denne trenden heldt fram etter hundreårsskiftet og framleis vert det produsert stasjonære gassmotorar. Under andre verdskrigen vart mange forgassarmotorar, og nokre glødehovudmotorar, ombygde til å nytta vedgass som drivstoff. Vedgass er ikkje like bankefast som bensin, så topplokket på dei fleste bensinmotorar måtte skiftast for å redusera kompresjonsforholdet. Parafinmotorar, derimot, hadde ofte låg nok kompresjon til at dei kunne køyrast på vedgass.
Mats Sundin
Mats Johan Sundin er ein svensk tidlegare ishockeyspelar frå Stockholm. Han vart verdsmeister med Sverige i 1991, 1992 og 1998, samt olympisk meister i 2006. Høgrevengen Sundin spelte på Djurgårdens IF i 1989/90 og vart svensk meister med Stockholms-laget. Der etter var han frå 1990 aktiv i National Hockey League i Nord-Amerika i nitten år fram til han la opp i 2009. Sundin gjorde teneste 1990-94 i Quebec Nordiques, 1994-2008 i Toronto Maple Leafs, før han avslutta med ein sesong i Vancouver Canucks. Gjennom 1346 NHL-kampar sanka han 1349 poeng. Sundin spelte VM-finale for Sverige i 1990, 1991, 1992, 1998 og 2003. Tre av finalane enda med svensk triumf, mot Canada i 1991 og mot Finland i 1992 og 1998. Alle desse åra kom Sundin med på All Star Team, det gjorde han også under Vinter-OL 2002, ei turnering der Sverige enda utanfor medaljeplass. I 2006 vann Sverige og Sundin OL-finalen mot Finland med 3 mål mot 2.
Timandus Løberg
Timandus Jonas Løberg var ein norsk lege frå Kongsberg. Han var stortingsrepresentant frå Bergen i tre valperiodar i tida 1865-76. Ole Løberg var ein eldre bror.
Far til Timandus Løberg var bokhaldar ved Kongsberg sølvverk. Sjølv vart han student i 1838 og cand.med. i 1845. Same året byrja han som lege i Bergen, frå 1849 underlege ved Lungegaardshospitalet og St. Jørgens hospital. I 1857 vart han lege ved pleiestiftelse for spedalske nr 1. Året etter vart han tilsett som overlege for den spedalske sjukdom i «søndre distrikt», frå 1863 for heile Noreg, heile tida med base i Bergen. Frå 1875 var han direktør ved Rikshospitalet i Kristiania til like før han døydde i 1882.
Løberg var stortingsmann 1865-66 og 1871-76 frå Bergen, heile tida medlem i Budsjettkomiteen. Han var i 1872 med i stortingsdeputasjonen ved tusenårsfeiringa i Haugesund. Frå 1866 til -75 var han medlem av Bergen bystyre i tida 1866-75, fem av åra i formannskapet. Løberg var elles formann i ein offentleg kommisjonen som skulle kom med framlegg til tiltak for vårsildfiskarane. Og 1877-80 var han medlem i byggjenemnda for eit nytt rikshospital.
The Flying Burrito Bros av The Flying Burrito Bros
Vinteren 1970-1971 drog bandet i Sunset Studios for å spele inn det tredje albumet sitt. Jim Dickson var igjen produsent, assistert av Bob Hughes, og gruppa utvikla originale songar skrivne av Chris Hillman og Rick Roberts, i tillegg til ein song av Bob Dylan, «To Ramona». Fleire unytta opptak frå innspelinga kom seinare ut på fleire samlealbum etter bandet vart oppløyst. Kleinow slutta òg i bandet etter albumet kom ut, for å fokusere meir på studioinnspelingar for andre artistar.
Aguinaldo
Aguinaldo er ein type latinamerikansk folkemusikk som byggjer på gamle spanske julesongar. Han blir tradisjonelt framført ved juletider av parrandas, uformelle grupper av familie og vener som går frå hus til hus og syng. Omgrepet kan også visa til julegåver, til dømes pengar gjevne som belønning til julebukkar.
Harald Bjørlykke
Harald Bjørlykke var ein norsk geolog og son av Knut Olai Bjørlykke.
Bjørlykke tok doktorgrad i 1935 og i 1952 vart han sjef for A/S Norsk Bergverk og i 1958 vart han direktør for Noregs geologiske undersøkingar. I 1966 vart han professor i geologi ved NTH. Han arbeidde hovudsakleg innan mineralogi og malmgeologi.
Aguinaldo
Puerto Rico
På Puerto Rico byggjer aguinaldo på den gamle iberiske musikkforma villancico, som i dag typisk tyder 'julesong' på spansk. Musikken blir spelt i samband med julehøgtida og heilagetrekongarsdagen 6. januar.
Ein kan framføra aguinaldo i omvandrande grupper som går julebukkaktig frå hus til hus, overraskar verten med song og får servering for framføringa. Songane blir også sungne i kyrkjer. I tillegg blir det spelt mykje aguinaldo på radio ved julehøgtidene.
Døme på songar er «De la Montaña Venimos» og «A Las Arandelas», som kan brukast som inngangssongar, bøner om mat og drikke som i «Si me dan pasteles» og «Si no me dan de beber», religiøse songar som «Rosa Blanca» og «Los Tres Reyes Santos». Elles har aguinaldoar ofte namn etter staden ekker tilhøva dei kom frå, som «Aguinaldo cagueño», «Aguinaldo jíbaro» og «Aguinaldo de costa».
Venezuela
I Venezuela er aguinaldo ein type julesong som vanlegvis har seks vers.
Trinidad
På Trinidad er aguinaldo eller serenal ein type julesong innan parang- eller parrandasjangeren, som kom til Trinidad og Tobago frå Venezuela.
Bakgrunnsstoff
Musikkdøme
Hans A. Meyer
Hans Abraham Meyer var ein norsk forretningsmann frå Rana, son til Lars A. Meyer.
Hans A. Meyer arva i 1902 firmaet L.A. Meyer i Mo i Rana etter far sin og gjorde det til eitt av dei største i Nord-Noreg. Både «i skrift og tale gjekk M. sterkt inn for alt som kunne fremja økon. og kultivert liv i landsdelen. Mellom anna ivra han for Nordlandsbanen, meir vegbygging og i ein artikkel i Tidens Tegn i 1918 kom han, som den fyrste, med framlegg om «et nord-norsk akademi» i Tromsø som kunne bøte på mangelen på embets- og bestillingsmenn i Nord-Noreg. I 1905 var han med å skipe Helgeland Skogselskap og var formann i fleire år. Gjennom års innsamling la han grunnlaget for Bygdesamlinga på Mo.
Vincenzo Catena
Vincenzo Catena var ein italiensk målar, truleg fødd i Venezia, der han døydde.
Talassologi
Talassologi (frå gresk θάλασσα, thalassa, 'hav' og -logi, 'lære') er eit omgrep for læra om havet.
Vincenzo Catena
Liv og gjerning
Catena må tidleg ha fått eit framifrå ry, ettersom han allereie i sine yngre år fekk bestillingar frå dogen Leonardo Loredan. Innom kort tid vart han ein rik mann med mange oppdrag. Ei oversikt frå 1520 fortel at talrike verk frå Catenas hand fanst i ei rad privatsamlingar i Venezia.
Ved sidan av madonna- og altarbilete var Catena framom alt ein ettertrakta portrettmålar. Desse verka gav han gode kontaktar både hos dei lærde og ikkje minst hos den venetianske adelen. Han døydde ein gong mellom 10.og 29. september 1531.
Dongeribukse
Ei dongeribukse, òg kalla olabukse, denimbukse, jeans, er ei bukse laga av dongeri – eit grovt bomullsstoff. Dongeribukser vert produsert i ymse leter, men blått, og dernest svart, er dei mest vanlege letene. Buksene har ofte koparnaglar for å forsterka lommene og synlege saumar i avstikkande fargar. Ettersom dongeri høvesvis er eit slitesterkt og tykt stoff, vart dongeribukser opphavleg brukt som arbeidsklede, mellom anna ved gullrushet i USA på 1800-talet. Dongeribuksa har sidan vorte eit særs utbreidd arbeids- og fritidsplagg for begge kjønn.
Dongeri
Dei tidlegast kjende forlauparane til dongeribukser kjem frå den indiske eksporten av tjukke bomullsstoff på 1600-talet. Nokre av desse vart léta i indigo og selt ved Dongri Fort (Dongarii) nær Mumbai. Sjømennene kalla dette stoffet dungaree. Dette har sidan gjeve opphav til omgrepet dongeri på norsk.
Olabukse
Det særnorske omgrepet olabukse var opphavleg eit varemerke. Opphavsmannen var Tor Wessel Kildal i firmaet Adelsten Kjølner AS. Det stammar truleg frå nemninga olasoldatar, som var eit populært kallenamn brukt om dei norske soldatane i Tysklandsbrigaden like etter den andre verdskrigen. Buksene vart fyrst laga for gutar i 10–12-årsalderen, med håpet om å gjera buksene til ein suksess ved å knyta det opp mot den positive ola-termen.
Jeans
Ordet jeans heng saman med namnet på den italienske hamnebyen Genova, der sjømennene gjekk kledd i tøy av dongeri. Den franske nemninga for det grovvevde lerretstoffet dedan var bleu de Gênes, eit uttrykk lånt frå det italienske blu di Genova, som bokstavleg tyder «blå frå Genova». Den franske nemninga vart i engelsk tale og skrift til jeans.
Soge
Dongeribukser vart skapa for fyrste gong i Genova i Italia medan byen var uavhengig republikk og ei viktig sjømakt. Dei fyrste vart laga til den genovesiske marinen då det vart stilt krav til at klede kunne brukast til alle typar føremål. Dei kunne berast tørre, våte, oppbretta og ikkje minst verta vaska i store nett bak skipa medan dei sigla.
Produsering av dongeri i Europa fann òg stad i Nîmes i Frankrike, kjent under namnet de Nîmes. Som sidan har gjeve namnet til omgrepet denim.
Robert Street
Robert Street var ein engelsk oppfinnar som 1794 fekk patent på ein forbrenningsmotor (utan kompresjon) som nytta terpentin- eller oljedamp som drivstof. Han eksperimenterte fyrst med å nytta kolstøv som drivstoff og seinare med kolgass.
Dongeribukse
Soge
Etter at Strauss godtok tilbodet, fekk dei to mennene patent #139,121 den 20. mai 1873 for «Improvement in Fastening Pocket-Openings» frå United States Patent and Trademark Office, dimed vart dei blå dongeribuksene til slik vi kjenner dei i dag.
Martin Luther King Drive
Martin Luther King Drive er ein bybanestasjon på Bybanen i Hudson-Bergen. Stasjonen ligg på Martin Luther King Drive and Virginia Avenue i Jersey City, og opna 22. april 2000.
Cape Keeler
Cape Keeler er eit isdekt nes, som heller slakt oppover mot nordvest til 520 m, på sørsida av innløpet til Revellefjorden på austkysten av Palmer Land. Det vart oppdaga 20. desember 1928 av sir Hubert Wilkins, som namngav det etter Fred E. Keeler frå Lockheed Company. Ein base og ein meteorologisk stasjon vart oppretta ved Cape Keeler av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) under Finn Rønne i 1947-48.
Hannah Island
Hannah Island er ei isdekt øy i Marshall Archipelago, som ligg mellom Hutchinson Island og Guest Peninsula i Sulzberger isbrem, utanfor kysten av Antarktis. Ho vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy (1959–65), og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter J.P. Hannah, fysikar frå US Antarctic Research Program på Byrd Station i 1968.
Vivien Leigh
Vivien Leigh (døypt Vivian Mary Hartley; ) var ein britisk skodespelar som var verksam både på teaterscena og i spelefilmar. Ho vann to Oscar for beste kvinnelege hovudrolle for innsatsen hennar som sørstatskvinna Scarlett O'Hara i filmen Tatt av vinden (1939) og som Blanche Dubois i filmversjonen av En sporvogn til Begjær (1951). Sistnemnde var basert på Tennessee Williams sitt drama av same namn, som Leigh hadde spelt på scena i West End i London i 1949. Ho vann òg Tony-prisen for beste kvinnelege hovudrolle i ein musikal var innsatsen sin i Broadway-versjonen av musikalen Tovarich (1963).
Verdscupen i alpine greiner 2007/Menn
Verdscupen i alpine greiner for menn i 2007-sesongen tok til 29. oktober 2006 i Sölden i Austerrike og vart avslutta 18. mars 2007 i Lenzerheide i Sveits. Turneringa omfatta 36 renn. Tevlingane fordelte seg på 10 slalåmrenn, 6 storslalåmrenn, 5 super-g-renn, 11 utforrenn og 4 superkombinasjonar.
Vivien Leigh
Etter at ho hadde teke dramautdanning fekk Leigh mindre roller i fire filmar i 1935 inntil fekk den kvinnelege hovudrolla i Fire Over England (1937). Leigh vart rosa for venleiken sin, og følte tidvis at det hindra henne frå å bli teken seriøst som skodespelar. Trass i ryet hennar i filmar var ho hovudsakleg ein teaterskodespelar. I løpet av den 30 år lange karrieren sin i teateret spelte ho roller som strakk seg frå heltinner i komediane til Noël Coward og George Bernard Shaw til klassiske Shakespeare-figurar som Ofelia, Kleopatra, Julie og lady Macbeth. Seinare i livet spelte ho karakterroller i nokre få filmar.
Verdscupen i alpine greiner 2007/Menn
Nordmannen Aksel Lund Svindal vann FIS-pokalen framom fjorårsvinnar Benjamin Raich frå Austerrike. Didier Cuche frå Sveits kom på tredjeplassen.
Vivien Leigh
For offentlegheita i si tid vart Leigh sterkt identifisert med den andre ektemannen sin Laurence Olivier, som ho var gift med frå 1940 til 1960. Leigh og Olivier spelte saman i mange teateroppsetjingar, ofte med Olivier som regissør, og dessutan i tre filmar. Ho fekk eit rykte for å vera vanskeleg å arbeida saman med, og for det meste av dei vaksne livet sitt lei ho av manisk-depressiv sinnsliding. Ho lei òg av periodiske omgangar med kronisk tuberkulose, som første gong vart påvist på midten av 1940-talet, og som til sist førte til at ho døydde 53 år gammal. Sjølv om ho i periodar ikkje var aktiv, rangerte det amerikanske filminstituttet henne i 1999 som den 16. største kvinnelege filmskodespelaren gjennom alle tider. Ho har òg fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame.
She Did It
«She Did It» er ein song skriven og framført av Eric Carmen, gjeve ut i august 1977. Han vart først gjeven ut på det andre soloalbumet til Boats Against the Current. Songen vart gjeven ut som singel og nådde 23. plassen på Billboard Hot 100-lista, 15. plassen på Cashbox-lista og 11. plassen i Canada.
Vivien Leigh
Første år
Leigh vart fødd som Vivian Mary Hartley i Britisk India på campus til St. Paul's School i Darjeeling (dagens Vest-Bengal i India). Ho var den einaste barnet til Ernest Richard Hartley og kona hans Gertrude Mary Frances (fødd Yackjee, men nytta òg etternamnet Robinson). Foreldre gifta seg i London i 1912. Mora var ein hengiven katolikk, og kan ha vore av irsk og parsisk-indisk avstamming.
She Did It
Balladen er ein livleg kjærleikssong om å finne den rette personen til slutt og oppleve kjærleik etter å ha vore einsam ein lengre periode. Det er det lukkelege svaret til Carmen til den meir melankolske hitten frå året før, «All By Myself». Songen er blitt kalla «den beste Beach Boys-songen Brian Wilson ikkje skreiv.»
Vivien Leigh
Første år
I 1917 vart Ernest Hartley overført til Bangalore som ein offiser i det indiske kavaleriet (ein del av den britisk-indiske hæren), mens kona og dottera hans vart verande i byen Ooty (Ootacamund) i sørlege India. Då Vivian var tre år gammal hadde ho si første framføring på scena i amatørteatergruppa til mora. Gertrude Hartley freista gje dottera ei interesse i skjønnlitteratur, og introduserte henne for forfattarar som H.C. Andersen, Lewis Carroll og Rudyard Kipling og for forteljingar frå gresk mytologi og indisk folkeminne. Seks år gammal vart Vivian send av mora til London frå Darjeeling. Ei av venninnene hennar ved den engelske skulen var den framtidige skodespelaren Maureen O'Sullivan, som var to år eldre enn henne, og som uttrykte eit ønske om å verta «ein stor skodespelar». Ho vart seinare teken ut av skulen av far sin og reiste med foreldra i fire år, og gjekk då på ulike skular i Europa, blant anna i Dinard, Biarritz, Sanremo og Paris, noko som gjorde at ho kunne snakka fransk og italiensk flytande. Familien vende attende til England i 1931. Same året såg Vivian filmen A Connecticut Yankee der Maureen O'Sullivan hadde ei rolle. Ho fortalde foreldra sine om ambisjonane sine om å verta skodespelar. Kort tid etter fekk far hennar henne inn på Royal Academy of Dramatic Art (RADA) i London, den fremste teaterutdanninga for skodespelarar i England.
Sandur
Sandur er ei elveslette av sand og grus som er avsett føre ein isbre med smeltevatnet frå breen. Slike sletter er særleg vanlege på Island og Svalbard, men ein finn òg sandur i Noreg som vart danna mot slutten av den siste istida. Namnet kjem frå Skeiðarársandur på Island, som er ei brei sandslette på søraustkysten mellom Vatnajökull og havet.
Vivien Leigh
Første år
I 1931, då ho var 18, møtte ho advokaten Herbert Leigh Holman, kjend som Leigh Holman, som var 13 år eldre enn henne. Til trass for at han mislikte «teaterfolk» vart dei gifte den 20. desember 1932. Samstundes slutta ho på RADA. 12. oktober 1933 fødde ho dottera Suzanne.
Sandur
Isbrear inneheld store mengder silt og sediment, som vert fanga opp når dei eroderer mot underlaget. Smeltevatnet fører med seg desse sedimenta bort frå isbreen og avset dei på ei brei slette. Sedimenta er ofte sortert etter storleik, slik at dei finaste materiale, som silt, vert ført lengst bort, medan store steinar vil ligge nærast isbreen.
She Did It
Michael Damian version
Nesten fire år etter Carmen si utgåve av «She Did It», vart songen spelt inn av Michael Damian. Denne versjonen var debutsingelen hans frå 1981 og nådde 69. plass på Billboard og 95. plass på Cash Box.
Sandur
Bakgrunnsstoff
Sander
Vivien Leigh
Tidleg karriere
Vener av Vivien foreslo at ho tok ei lita rolle som ei skulejente i filmen Things Are Looking Up. Dette vart filmdebuten hennar, sjølv om ho var ukreditert som statist. Ho engasjerte ein agent, John Gliddon, og han meinte at namnet «Vivian Holman» ikkje var eigna for ein skodespelar. Etter å ha avvist ei rekkje av forslaga hans tok ho «Vivian Leigh» som sitt profesjonelle namn.
Gliddon føreslo henne til Alexander Korda som ein mogleg filmskodespelar, men Korda avviste henne då han meinte ho mangla potensial. Ho fekk ei rolle i skodespelet The Mask of Virtue, regissert av Sidney Carroll i 1935, og fekk god omtale, noko vart følgt av intervju og avisartiklar. Ein slik artikkel stod i Daily Express der journalisten merkte seg «ei brå endring kom over andletet hennar», kva for eit var den første offentlege omtala av dei raske stemningsskiftene som vart karakteristisk for ho. John Betjeman, den framtidige poeten laureate, skildra ho som «essensen av engelsk jentevesen». Korda var tilstades ved ein av hennar teatertilstelling, innrømt sin feiltagelse, og signerte ein filmkontrakt med ho. Ho heldt fram i stykket, men då det flytta til eit større teaterlokale vart det oppdaga at ho ikkje hadde stemmekraft for eit større publikum. Stykket vart avslutta kort tid etter. I teaterprogrammet hadde Carroll endra stavingen av hennar førenamn frå Vivian til Vivien.
I 1960 minnet Leigh ambivalensen hennar mot hennar første kritiske blir hylla og plutselege ry: «ein del kritikarar såg det passande å vera så tåpeleg som å seia at eg var ein stor skodespelar. Og eg tenkte, det var ein tåpeleg, vondskapsfull ting å seia, fordi det legg ei slik bevisbyrde og eit slikt ansvar på meg som eg ganske enkelt ikkje var i stand til å bera. Og det tok meg år å læra nok til å leva opp til kva dei sa i dei første omtalene. Eg synest det er så tåpeleg. Eg hugsar den kritikaren særs godt og har aldri tilgjeve han.»
Laurence Olivier
Olivier såg Leigh i The Mask of Virtue, og etter å ha gratulert ho for hennar framføring, vart dei kjent og venner. Olivier og Leigh byrja ein affære samstundes som dei spelte kjærastar i filmen Fire Over England (1937), men Olivier var enno gift med skodespelaren Jill Esmond. I løpet av denne leste Leigh Margaret Mitchells roman Tatt av vinden, og ho bad sin amerikanske agent om å foreslå ho til David O. Selznick som planla ein filmversjon av romanen. Ho noterte til ein journalist at ho såg seg sjølv i rolla som Scarlett O'Hara, og filmanmelderen C. A. Lejeune kunne minnast ein samtale frå same periode der Leigh «forundra oss alle» med påstanden at Olivier «ikkje ville spela Rhett Butler, men eg skal spela Scarlett O'Hara. Vent og sjå.»
Til trass for hennar relative mangel på røynsle vart Leigh vald til å spela Ofelia til Oliviers Hamlet i teateret Old Vics produksjon i danske Helsingør. Olivier minte seinare ei hending då humøret hennar raskt endra seg medan ho førebudde seg på å gå på scena. Utan nokon tilsynelatande provokasjon byrja ho å skrika mot han før ho brått vart stille og stirt tomt føre seg. Ho var likevel i stand til spille utan uhell og den neste dagen var ho som før utan nokon tilsynelatande minne om hendinga. Det var første gong der Olivier var vitne til denne åtferda frå henne. Dei byrja å bu saman sjølv om deres respektive ektefellar nekta å gå med på skilsmisse. Under den moralen som filmindustrien kravde måtte deres tilhøve haldast løynleg for offentligheten.
Leigh spelte saman med Robert Taylor, Lionel Barrymore og Maureen O'Sullivan i filmen A Yank at Oxford (1938), den første av hennar filmar som fekk merksemd i USA. I løpet av filmproduksjonen fekk ho eit omdømme for å vera vanskeleg og urimeleg, delvis sidan ho mislikte sin andrerolle, men òg sidan hennar gretne åtferd synest gje betre utbytte. Etter trussel om søksmål grunna ei tøyste hending, informerte Korda hennar agent om at hennar kontrakt ikkje ville fornyast om hennar åtferd ikkje betra seg. hennar neste rolle var i den britiske komedien Sidewalks of London (1938) med Charles Laughton i den mannlege hovudrolla.
Olivier hadde prøvd å få større breidd i filmkarrieren sin. Han var ikkje godt kjend i USA trass i suksessen hans i Storbritannia, og eit tidlegare forsøk på å introdusera han for det amerikanske publikummet hadde vore mislykka. Då han fekk tilbod om rolla som Heathcliff i Samuel Goldwyns produksjon av Emily Brontës roman Stormfulle høyder i 1939, reiste han til Hollywood og etterlét Leigh i London. Goldwyn og regissøren av filmen, William Wyler, tilbaud Leigh ein andrerolle som Isabella, men ho avslo då ho ville ha rolla som Cathy som i staden gjekk til Merle Oberon.
Tatt av vinden
Hollywood var midt i ein omfattande medieomtalte leting etter ein skodespelar som kunne portrettera Scarlett O'Hara i David O. Selznicks produksjon av Tatt av vinden (1939). På denne tida var Myron Selznick, bror av David, og Leighs amerikanske agent var London-representanten i Myron Selznicks agentbyrå. I februar 1938 hadde Leigh sendt førespurnad til Myron Selznick at ho ville takast med i betraktningen for å spela Scarlett O'Hara.
Har Arif
Har Arif (hebraisk הר חריף) er eit fjell med ei høgd på 1 012 meters i Negevørkenen sør i Israel.
Vivien Leigh
Tatt av vinden
Myron Selznick, som hadde sett framføringa hennar denne månaden i Fire Over England og A Yank at Oxford, meinte ho kunne vera utmerkt, men likevel umogleg som Scarlett då ho var «altfor britisk». Leigh reiste likevel til Los Angeles for å vera saman med Olivier og samtidig prøva å overtyda David Selznick at ho var den rette for Scarlett. Då Myron Selznick, som også representerte Olivier, møtte Leigh, følte han at ho hadde dei kvalitetane som broren hans leita etter. I samsvar med legenda tok Myron Selznick med seg Leigh og Olivier til settet der scena med brenninga av Atlanta vart filma, og introduserte Leigh for broren sin: «Hei, smartingen, møt din Scarlett O'Hara.» Han skreiv til sin kone: «Ho er Scarlett på oppløpssida og ser fordømt bra ut. Ikkje for alles ører, men for ditt åleine: det er no smalna ned til Paulette Goddard, Jean Arthur, Joan Bennett og Vivien Leigh.» Regissøren George Cukor var samd og lovpriste Leighs «utrulege villskap». Ho sikra seg rolla kort tid etter. Sjølv filmproduksjon viste seg å vera vanskeleg for Leigh. Cukor vart oppsagde og erstattar av Victor Fleming som ho stadig var i krangel med. Ho og Olivia de Havilland hadde i all løyndom møte med Cukor om kveldane og i helgane for å få rådet hans om korleis dei skulle spela rollene sine. Leigh vart vener med Clark Gable, hans hustru Carole Lombard og Olivia dei Havilland, men ho mislikte Leslie Howard som ho skulle spela inn fleire følelsesmessige scener med. Leigh var tidvis nøydd til å arbeida sju dagar i veka, ofte seint ut på kvelden, noko som auka hennar mistrivsel. Ho sakna òg Olivier som arbeidde i New York City. I ein samtale på langdistansetelefon med Olivier erklærte ho kjenslemessig: «Pus, min pus, der eg hatar å spela i film. Hatar, hatar, og vil aldri gjera ein annan film nokon gong igjen.»
Har Arif
Fjellet ligg sentralt i Negevørkenen, kring 85 kilometer sørvest for byen Beersheba, 112 kilometer nordvest for byen Eilat, ved grensa til Egypt. Fjellet er det nest høgaste i Negevørkenen etter Har Ramon. Ein militærbase for Det israelske forsvaret ligg på fjellet på grunn av den strategiske plasseringa ved grensa til Egypt.
Cisterne
Cisterne eller sisterne (latin cisterna, som er avleidd frå cista, som tyder kiste/kasse, som igjen kjem frå det greske ordet kistê, som tyder kurv) er eit ilåt for ei væske, vanlegvis vatn. Cisterner vert oftast bygd for å samle inn og lagre regnvatn. Cisterner skil seg gjerne frå brunnar ved den vasstette kledninga. Moderne cisterner har kapasitet frå å halde på nokre få liter til å vere store vasstankar som kan halde fleire kubikkmeter, noko som gjer dei til vassreservoar.
Cisterner tetta med gips og kalk er avdekt i neolittiske landsbyer i Midtausten, til dømes ved Ramad og Lebwe, og ved slutten av 3000-talet fvt., som ved Jawa i nordaustlege Libanon, var cisterner vesentlig nyskapande teknikkar for vasshandtering i varme og tørre jordbrukssamfunn.
Har Arif
Restane av ein førhistorisk busetnad er oppdaga pås taden. Ei gruppe på 17 cisterner ligg kring 5 km aust for fjellet, som truleg vart bygd kring regjeringstida til kong Salomo, og var i bruk fram til det babylonske fangenskapet. Somme av vasscisternene vert framleis fylte med vatn om vinteren.
Douglas Crag
Douglas Crag er ein fjellknaus, 1670 moh, som ligg 2 km søraust for Mount Macklin ved sørenden av Salvesen Range på Sør-Georgia. Han vart kartlagt av South Georgia Survey i perioden 1951–57 og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter George V. Douglas, ein geolog med den britiske ekspedisjonen under Ernest Shackleton i 1921–22.
Slang
Slang (uttalt slæng) er språkbruk som skil seg frå normalspråk ved å ha eit meir uformelt preg (lågstil). Slang kan nyttast av ei gruppe som bevisst avvik frå normal språkbruk. Det skil seg frå dialekt ved at det ikkje er avgrensa til eit visst geografisk område, og frå fagspråk og sjargong ved at det ikkje er knytt til ei viss faggruppe. Slang kan derimot ofte knytast til ungdomsmiljø og ungdomskulturar.
Vivien Leigh
Tatt av vinden
Sitert i ein biografi av Olivier frå 2006 vart Leigh forsvart av Olivia de Havilland mot påstandane at ho oppførte seg manisk under innspelinga av Tatt av vinden: «Vivien var ulastelig profesjonell, ulastelig disiplinert under Tatt av vinden. Ho hadde to store bekymringer: å gjera sitt beste arbeid i ein særs vanskeleg rolle og å vera skilt frå Larry (Olivier]), som var i New York.»
Here I Am Again av Vladimirs Koževņikovs
Dziesma 2014
«Here I Am Again» var eit av bidraga i Dziesma 2014, den latviske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.
Vivien Leigh
Ekteskap og tidlege fellesprosjekt
I februar 1940 gjekk Jill Esmond med på å skilsmisse frå Olivier, og Leigh Holman gjekk med på å skilja seg frå Leigh, skjønt dei opprettheldt ein sterk venskap resten av hennar liv. Esmond vart gjeve foreldreretten til Tarquin, hennar son med Olivier, medan Holman vart gjeve foreldreretten til Suzanne, hans dotter med Leigh. Den 31. augusten 1940 vart Olivier og Leigh gift ved San Ysidro Ranch i Santa Barbara, California, ved ein seremoni der berre deres vertskap, Ronald og Benita Coleman, forutan vitna Katharine Hepburn og Garson Kanin, var tilstades. Leigh gjorde ein prøvefilming og håpa på å få ei rolle saman med Olivier i Rebecca, ein psykologisk thriller som vart regissert av Alfred Hitchcock og med Olivier i den mannlege hovudrolla. Etter å ha sett Leighs prøvefilming noterte David Selznick at «ho synest ikkje riktig i oppriktigheit eller alder eller uskuld», ei vurdering som vart delt av Hitchcock og av Leighs mentor George Cukor.
Selznick observerte at ho hadde vist null interesse for rolla før Olivier hadde vorte stadfesta som hovudrolle og den kvinnelege hovudrolla gjekk til Joan Fontaine. Han nekta ho å verta ein del av filmen Pride and Prejudice (1940), basert på romanen Stolthet og fordom (1813) av Jane Austen, og Greer Garson fekk den rolla som Leigh hadde ynskt for seg sjølv. hennar første film etter Tatt av vinden vart Waterloo Bridge (1940), som var ein nyversjon av filmen med same tittel frå 1931. Den hadde først Olivier og Leigh i hovudrollene, men likevel vart Olivier erstatta av Robert Taylor som då var på toppen av sin popularitet. At ho stod øvst på filmplakaten reflekterte hennar status i Hollywood. Filmen vart godt motteken av både publikum som filmanmelderne.
Ekteparet Olivier og Leigh deltok i teaterproduksjon på Broadway med Shakespeares Romeo og Julie, Avisene i New York var oppteken av det utruskap som eksisterte i byrjinga av forholdet deira, og stilte òg spørsmål ved moralen deira ved at dei ikkje reiste tilbake til Storbritannia for bidra i krigsinnsatsen.
Teateranmelderne var fiendtlig innstilt til deres framferd i Romeo og Julie. Brooks Atkinson i The New York Times skrev «Sjølv om miss Leigh og mr. Olivier er kjekke unge menneske, kan dei knapt handtera deres roller i det heile.» Medan det meste av skulda vart tilskrevet Oliviers prestasjonar på scena og hans regi, vart òg Leigh kritisert. Bernard Grebanier kommenterte den «tynne kvaliteten av ei butikkjente i miss Leighs stemme.» Paret hadde sjølv investert det meste av deres felles sparepengar på 40 000 dollar i prosjektet, og fiaskoen var ein finansiell katastrofe for dem. Dei filma dei historiske dramaet That Hamilton Woman (1941) med Olivier som Horatio Nelson og Leigh som Emma Hamilton. Då USA enno ikkje hadde gått inn i krigen var dette ein av fleire filmar frå Hollywood som hadde som målsetting å auka den pro-britiske stemningen i det amerikanske publikummet. Filmen vart populær i USA og ein eineståande suksess i Sovjetunionen. Winston Churchill sørgde for ei vising ved eit selskap kor Franklin D. Roosevelt var tilstades, og då filmen var vist ferdig, talte han til publikum og sa: «Mina herrar, eg meiner denne filmen vil interessera dere, viser store hendingar like dei som dere allereie har delteke i.» Olivier og Leigh vart verande gode vener med Churchill, deltok i middagsselskap og ved ulike høve på hans anmodning for resten av hans liv. Om Leigh er han sitert å ha sagt: «By Jove, she's a clinker.» Ekteparet vende attende til Storbritannia og i 1943 turnerte Leigh gjennom heile Nord-Afrika som ein del av underhaldninga og oppmuntringen av dei militære styrkane som var stasjonert i regionen. Leigh framførte for soldatane inntil ho vart sjuk med ein hardnakket hoste og feber. I 1944 fekk ho diagnosen tuberkulose i venstre lunge og heldt til fleire veker på sjukehus før ho synest å ha vorte frisk. Ho byrja filmingen av Caesar and Cleopatra (1945) då ho oppdaga at ho var gravid, men spontanaborterte. Leigh hamna i ein djup depresjon som på sitt vondaste førte til at ho hamna på golvet og hulka hysterisk. Det var det første av mange sammenbrudd kom til å få grunna bipolar lidelse, òg kalla for manisk-depressiv lidelse. Olivier kom seinare til å kjenna att symptoma av innleiande episode – fleire dagar med hyperaktivitet vart følgd av ein periode med depresjon og såg eit eksplosivt sammenbrudd. Etter detta hadde Leigh inkje minne om hendingane, men vart svært forlegen og angrande.
Med godkjenning frå legen hennar var Leigh frisk nok til å halda fram som skodespelar i 1946, og deltok i ein vellykka London-produksjon av Thornton Wilders The Skin of Our Teeth. Hennar filmar frå denne perioden, Caesar and Cleopatra (1945) og Anna Karenina (1948), var ingen kommersielle suksessar. Alle britiske filmar i denne perioden var negativt påverka av Hollywoods boikott av britiske filmar.
I 1947 vart Olivier adla og Leigh følgde han til Buckingham Palace for seremonien. Ho vart då Lady Olivier. Etter deres skilsmisse, i samsvar med konvensjonen for ein skilt frue av ein adla, vart då Vivien, Lady Olivier.
Suksessen med turnen oppmuntra ekteparet til gjera deres første framferd på West End saman, og framførte dei same stykka med eit tillegg, Sofokles' Antigone, på Leighs anmodning sidan ho ynskte å spela ei rolle ein gresk tragedie.
En sporvogn til Begjær
Leigh søkte deretter rolla som Blanche Dubois i West Ends sceneproduksjon av Tennessee Williams' En sporvogn til Begjær og fekk rolla etter at Williams og produsenten av stykket Irene Mayer Selznick så henne i The School for Scandal og Antigone; Olivier vart tilsett for å regissera. Då stykket inneheldt ei valdtektsscene og referansar til utruskap og homofili, var det forutbestemt å bli kontroversielt. Det vart òg diskusjonane i media om stykket var veleigna for Leighs spenningar, men ho trudde sjølv sterkt på betydninga av dramaet.
Då premieren på stykket skjedde i oktober 1949 fordømde forfattaren J. B. Priestley stykka og Leighs prestasjon; kritikaren Kenneth Tynan, som hadde gjort det til ein vane å avvisa hennar teaterprestasjonar, kommenterte at Leigh var eit elendig val i rolla sidan britiske skodespelarar var «altfor veloppdragne for å kunna gje utløp for kjensler på scena». Olivier og Leigh var engsteleg for at suksessen til dramaet delvis låg i forventingane til publikum i å sjå ein vellysting forteljing framfor eit gresk drama som dei hadde forestilt seg. Dei hadde likevel òg sterke tilhengarar, blant dem Noël Coward, som skildra Leigh som «praktfull».
Factory Bluffs
Factory Bluffs er nokre skrentar med ei høgd opp mot 120 moh sør for Signy-stasjonen og Factory Cove, på austsida av Signy Island. Dei vart namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee etter den vesle kvalstasjon som var i drift frå 1920 til 1930 nedanfor skrenten ved breidda av Factory Cove.
Vivien Leigh
En sporvogn til Begjær
Leighs framføring i En sporvogn til Begjær fekk strålande meldingar forutan òg ein andre Oscar for beste kvinnelege skodespelar. Ho fekk òg den britiske filmprisen BAFTA som beste kvinnelege skodespelar, og New York Film Critics Circle-prisen for det same. Tennessee Williams kommenterte at Leigh hadde gjeve rolla «alt det som eg tilsiktet, og langt meir enn kva eg hadde drøymt om.» Leigh sjølv hadde blanda kjensler for hennar tilknyting til rolla, og mange år seinare sa ho at det å spela Blanche DuBois fekk ho til å «hella over i galskap.»
Digraf
I ortografien til nokre språk, til dømes kroatisk (lj, nj, dž) eller tsjekkisk (ch), blir digrafane oppfatta som sjølvstendige bokstavar i alfabetet. Dei har ein eigen plass der, og kan ikkje kløyvast opp i enkeltbokstavane digrafen er sett saman av, til dømes når ein sorterer, avstyttar eller deler ord. I ortografien til andre språk, til dømes engelsk, er det ikkje slik, der kan digrafane kløyvast som alle andre bokstavsekvensar.
Vivien Leigh
Sjukdom og skilsmisse
I 1951 framførte Leigh og Olivier to stykkar om Kleopatra, William Shakespeares Antonius og Kleopatra og George Bernard Shaws Caesar og Cleopatra, som vart framført vekselvis kvar kveld, og fekk gode meldingar. Dei tok deretter begge produksjonane til New York der dei spelte ein sesong på Ziegfeld Theatre inn i 1952. Meldingane var hovudsakleg positive, men kritikaren Kenneth Tynan gjorde dem sinte då han antydde at Leigh var eit middelmådig talent som tvinga Olivier til kompromittera sitt eige. Tynans valdsame kritikk bortimot framskyndet eit ytterlegare sammenbrudd; Leigh, redd for feil og strebet mot storhet, vart hengjande ved hans kommentarar og oversåg alle positive omtaler frå andre kritikarar.
I januar 1953 reiste Leigh til Ceylon (dagens Sri Lanka) for å filma Elephant Walk med Peter Finch. Kort tid etter filmingen byrja fekk ho eit sammenbrudd og Paramount Pictures måtte erstatta ho med Elizabeth Taylor. Olivier kom tilbake til heimen deira i England der Leigh i usammenhengende periodar fortalde han at ho var forelska i Finch og hadde hatt ein affære med han. Ho vart gradvis betre i løpet av eit par månader, men som eit resultat av denne episoden fekk mange av ekteparets venna vita om problema hennar. David Niven uttalte at ho hadde vore «svært, svært sprø». Noël Coward uttrykte overrasking i dagboka si at «ting hadde vore så dårlege og vart stadig verre sidan 1948 eller deromkring.»" Leighs romantiske tilhøve til Finch hadde byrja i 1948 og hadde gått opp og ned i fleire år før det til sist hadde ført til at hennar mentale helse hadde vorte skadelidende. I 1953 hadde Leigh vorte frisk nok til å spela i stykket The Sleeping Prince av Terence Rattigan med Olivier i London, og i 1955 framførte dei ein sesong ved Stratford-upon-Avon med Shakespeares skodespel Helligtrekongersaften, eller Kva dere vil, Macbeth og Titus Andronicus, ein komedie og to tragediar. Dei framførte for fulle hus og fekk generelt gode omtaler. Leighs helse synest stabil. John Gielgud regisserte Helligtrekongersaften og skreiv: «... kanskje eg vil heldt fram gjera gode ting med detta guddommeleg stykket, særleg om han lèt meg dra hennar vesle høyhet (som er smartare enn han, men ikkje den fødde skodespelar) ut av hennar engstelighet og trygd. Han vågar òg tillitsfullt... men ho tør knapt noko i det heile og er vettskremt for å strekkja seg utover sin teknikk og gjer kva som helst som ho ikkje har drepe all spontanitet ved å ha øvd for mykje.» I 1955 hadde Leigh hovudrolla i ukrainskfødte Anatole Litvaks britisk film The Deep Blue Sea. hennar motspiller Kenneth More følte at han hadde elendig kjemi med Leigh under filmingen.
I 1956 tok Leigh hovudrolla i Noël Cowards skodespel South Sea Bubble, men vart gravid og trekte seg frå produksjonen. Fleire veker seinare aborterte ho og gjekk inn i ein ny periode med depresjon som varte i fleire månader. Ho vart med Olivier på ein europeisk turna med Titus Andronicus, men turnen var prega av Leighs hyppige raseriutbrot mot han og andre medlemmar av teaterselskapet. Etter at dei kom attende til London vart hennar tidlegare ektemann Leigh Holman, som enno hadde ein sterk innverknad på ho, verta buande hos ekteparet og hjelpa til med å roa ho ned.
I 1958 vurderte ho ekteskapet sitt med Olivier som over og byrja eit forhold til skodespelar Jack Merivale, som kjende til tilstanden hennar og forsikra Olivier at han ville ta godt vare på henne. I 1959 hadde ho oppnådd suksess med Noël Cowards komedie Look After Lulu! Kritikaren The Times beskreiv henne som «vakker, herleg kul og eit faktum, ho meistrar alle situasjonar.»