cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Novalis
Studieår
I Jena møtte Hardenberg andre unge diktarar og filosofar, mellom desse Friedrich Schiller. Han var ferdig uteksaminert i 1794. Schiller vart ein god ven resten av livet. Hausten 1794 vart han brått oppteken av Sophie von Kühn, ei pur ung jente på tretten år. Dette møtet vart med tida til eit alvorleg svermeri, men ikkje meir. Ho døydde av ein sjukdom hausten 1795, knapt 15 år gamal. Dette vart eit vendepunkt for Friedrich von Hardenberg, som no tok namnet Novalis, og la seg etter diktinga.
Diktaren
Dei neste åra skreiv Novalis ei lang rekkje dikt og songar. Mellom desse er samlinga Geistliche Lieder frå 1798, som vart mykje lesen i venekrinsen, sjølv om boka ikkje vart utgjeven etter at Novalis var daud. Han var no mykje i lag med Friedrich Schlegel og Ludwig Tieck.
Siste leveåra
Frå 1800 av tok Novalis til å skrante. Han vart gradvis meir og meir sjuk, og døydde i februar 1801. Eit minnesmerke vart sett på grava hans i 1872.
Østre Borgesyssel prosti
Østre Borgesyssel prosti er eit tenestedistrikt i Borg bispedømme i Den norske kyrkja. Det femner kommunane Aremark, Askim, Eidsberg, Marker, Rakkestad, Rømskog og Trøgstad i Østfold fylke. Prosten har sete på Mysen.
Historie
Prostiet vart skipa i 1749. Då vart prestegjelda Aremark, Askim, Eidsberg, Rakkestad, Rødenes og Trøgstad skilde ut frå Øvre Borgesyssel prosti. Prostiet hadde frå starten namnet Mellom Borgesyssel prosti. Namnet vart endra til Østre Borgesyssel ved opprettinga av Borg bispedøme i 1973.
Sokn
Prostiet er inndelt i sokn. Soknet er grunneininga i Den norske kyrkja. Dei som arbeider i kyrkja er anten tilsette av soknet gjennom kyrkjeleg fellesråd, eller dei er tilsette i prostiet. Dei fleste prestane er tilsette i prostiet, og har tenesta si knytt til eitt eller fleire sokn.
Det er 16 sokn i prostiet (2014).
Prestegjeld
Tidlegare var prestetenesta organisert gjennom prestegjeld. Ordninga vart fasa ut frå 2004. Før utfasinga hadde Østre Borgesyssel desse prestegjelda:
Kolvereid
Kolvereid er ein tettstad i Nærøysund kommune i Trøndelag fylke. Staden er administrasjonssenter i kommunen og ligg på eit eid mellom fjordane Innerfolda og Sørsalten.
Kolvereid er òg ein tidlegare sjølvstendig kommune. Med formannskapslovene av 1837 blei Kolvereid prestegjeld oppretta som eiga formannskapsdistrikt (kommune). I 1964 blei Kolvereid slått saman med Foldereid, Gravvik og Nærøy til den nye Nærøy kommune.
Someone Somewhere in Summertime
«Someone Somewhere In Summertime» er ein song av Simple Minds, gjeven ut som den tredje singelen frå albumet New Gold Dream (81–82–83–84) i november 1982. Han gjorde det langt dårlegare på UK Singles Chart enn dei to førre singlane deira, og nådde 36. plassen på lista. Det låg inne på lista i fem veker. Likevel har songen blitt ein konsertfavoritt og rekna som ein av dei mest populære songane på albumet.
Mel Gaynor spelte trommer på songen, medan Kenny Hyslop og Mike Ogletree spelte trommer på resten av albumet. Det vart ikkje laga musikkvideo for denne songen, sidan bandet var i gang med førebuingane for ein komande turné i Storbritannia.
Burl Ives
Burl Icle Ivanhoe Ives var ein amerikansk visesongar og skodespelar. Han vann Oscar for beste mannlege birolle for rollen som Rufus Hannassey i filmen The Big Country (1958). Ives spila òg rollen som Big Daddy Pollitt i filmen Katt på hett blikktak (1958).
Ives var fødd i Jasper County i Illinois. Han reiste over heile USA som omreisende musikar på 1930-talet, og gjorde fleire strøjobbar og spelte banjo. Han vart fengsla i Utah, for lausgjengeri og for å synga songen «Foggy, Foggy Dew», som styresmaktene vedtok var ein slibrig song. Rundt 1931 byrja Ives å opptre på radio i Terre Haute i Indiana. Han gjekk deretter attende til skulen, og han tok kurs ved Indiana State Teachers College (dagens Indiana State University). I 1940 starta Ives sitt eige radioprogram, med tittelen The Wayfaring Strangar etter ein av balladane sine. I løpet av det neste tiåret, populariserte Ives fleire tradisjonelle folkesongar, som «Foggy, Foggy Dew» som er ei gammal engelsk/irsk folkevise.
Tidleg i 1942 vart Ives innkalla til den amerikanske hæren. Han heldt til den første tida i militæret ved Camp Dix, deretter ved Camp Upton. Han nådde grada korporal. 6. desember 1945 gifta Ives sg med manusforfattar Helen Peck Ehrlich. Sonen deira Alexander vart fødd i 1949. På 1950-talet vart Ives svartelista som artist på grunn av det vart hevda han hadde kommunistiske band. I 1952 samarbeidde Ives med Un-American Activities Committee (HUAC), og han uttalte føre kongressen at han ikkje var medlem av det amerikanske kommunistpartiet, men at han var med på møte saman med fleire kjende kommunistar.
Ives og kona hans Helen Peck Ehrlich tok ut skilsmisse i februar 1971. Ives gifta deretter seg med Dorothy Kostar Paul i London to månader seinare. Sommaren 1994 vart Ives diagnostisert med kreft i munnhòla etter å ha vorte innlagd på sjukehus for å gjennomgå ein operasjon i ryggen. I april 1995 fall han i koma. Ives døydde av komplikasjonar av kreft i munnhòla den 14. april 1995 ved heimen sin i Anacortes i Washington. Han vart 84 år gammal. Sjølvbiografien hans, The Wayfaring Strangar, vart publisert i 1948.
New Plymouth
New Plymouth er den største byen i regionen Taranaki på vestkysten av Nordøya på New Zealand. Han har fått namn etter byen Plymouth i Devon i Sørvest-England, der dei første engelske nybyggjarane kom frå.
New Plymouth District omfattar New Plymouth City og fleire mindre byar. New Plymouth District er det 15. største (av 73) på New Zealand, og har 1,7% av innbyggjarane i landet.
New Plymouth District har eit innbyggjartal på 68 901 - nesten to tredjedelar av den totale populasjonen i Taranakiregionen. Av desse reknar 9 369 seg som māoriar. Dette omfattar New Plymouth City (45 228), Waitara (6 288), Inglewood (3 090), Oakura (1 359), Okato (531) og Urenui (429 innbyggjarar).
Byen er eit tenestesenter for dei viktigaste næringane i regionen, av desse eit utstrekt jordbruk, for det meste mjølkeproduksjon, så vel som olje, naturgass og petrokjemisk utvinning og produksjon. Han er òg det finansielle senteret i regionen, og setet for TSB Bank (tidlegare Taranaki Savings Bank), den einaste ikkje-statlege banken på New Zealand.
Kjennemerke i byen er botaniske hagar, til dømes Pukekura Park, den sju km lange kystpromenaden langs Tasmanhavet, det 45 m høge kunstverket, kjent som Wind Wand, laga av Len Lye, og utsikta mot Mount Taranaki (også kalla Mount Egmont).
Byen er òg kjend for å vera ein kystby berre ein halv times biltur frå fjellet, der innbyggjarar og gjester kan stå på snøbrett og ski, vasski og surfa, alt på same dagen.
Historie
I 1828 reiste handelsmannen Dicky Barrett (1807-47) ein handelsstasjon ved Ngamotu, etter at han kom til staden med handelsskipet Adventure. Barrett handla med dei lokale māoriane og hjelpte til med forhandlingane med dei då New Zealand Company ville kjøpa māoriland. Nybyggjarar vart valde ut av Plymouth Company, som var skipa for å skaffa immigrantar frå Vest-England, og desse tok over landområda som New Zealand Company tidlegare hadde kjøpt. Dei første innbyggjarane i byen kom med skipet William Bryan, som ankra opp utanfor kysten 31. mars 1841. Det oppstod ei rekkje usemjer om eigedomsrett og rett til busetjing på landområde mellom māoriar og nybyggjarar like etter at New Plymouth vart ein befesta garnisonsby i åra 1860-1861, og meir enn 3500 imperiesoldatar, i tillegg til lokale friviljuge og milits, slost mot māoriane i den første Taranaki-krigen.
Provinsen New Plymouth
Iverksetjinga av lova New Zealand Constitution Act 1852 danna New Plymouth Province, den seinare Taranaki Province, med eit provinsstyre som administrerte eit område på 400 000 ha. Provinsinndelinga vart oppheva i 1876.
Borough/City of New Plymouth
Eit byråd vart danna i 1863 og i august 1876 fekk busetnaden status som borough.
Fitzroy Town District vart slege saman med New Plymouth borough i august 1911, Vogeltown, Frankleigh Park og Westown vart lagde til året etter, seinare òg St Aubyn-Moturoa. I 1913 hadde byen 7 538 innbyggjarar. Landområde mot havet vart lagde til i 1931 og 1941, område langs Omata Road i 1955, og i 1960 vart store vidder som omfatta land sør for Paritutu lagde til byen, i tillegg vart Hurdon, Ferndale og Huatoki innlemma, og elles område på båe sider av Mangorei Road mellom elvene Henui Stream og Waiwakaiho River.
New Plymouth fekk bystatus (city) i 1949.
New Plymouth District
I 1989, som følgje av den nasjonale reorganiseringa av lokalstyre på New Zealand, gjekk New Plymouth City Council saman med Taranaki County Council, Inglewood Borough Council, Waitara Borough Council og Clifton County Council og danna det noverande New Plymouth District Council.
Flyplassen New Plymouth Airport
New Plymouth Airport (IATA: NPL, ICAO: NZNP) står for lufttrafikken til New Plymouth og regionen Taranaki. Han ligg ved kysten, 11 km frå bysentrum, og fire km frå den ytre forstaden Bell Block.
Han er den 11. mest trafikkerte flyplassen på New Zealand, med flyruter til Wellington og Auckland.
Transport og industri
Produksjon av elektrisk kraft starta i januar 1906 i kraftverket Mangorei power station ved Waiwakaiho River nær Burgess Park. New Plymouth Power Station var planlagt som eit kolfyrt kraftverk, men vart bygd for å fyrast med naturgass eller brenselsolje. Dette er eit varmekraftverk med dampturbin, som starta drifta i 1974, men delar av anlegget har sidan år 2000 gradvis vorte nedlagde, slik at berre ei operativ eining står att i 2008.
Fleire selskap starta leiting etter olje langs kysten av New Plymouth i 1865, etter at mindre førekomstar av tjukk olje vart funne langs kystlinja. Dei første drivverdige oljefunna vart gjorde i januar 1866. Oljeleitinga heldt fram sporadisk, og eit oljeraffineri vart opna i 1913. Produksjonen heldt fram her til kring 1972. Oljefeltet Maui A starta produksjon av naturgass seint på 1970-talet, og dette var starten på ein blømande energi- og petrokjemisk industri. Etter som gassførekomstane i Maui A er i ferd med å avta, pågår leiting andre stadar i Taranaki for å freista å finna fleire kommersielle petrokjemiske førekomstar.
Ei 18 km lang jarnvegslinje mellom New Plymouth og Waitara stod ferdig i 1875. Året etter starta arbeidet på ei linje sørover til Stratford, som vart nådd i 1879, følgd av linja til Hawera i 1881. Denne linja, kjend som Marton - New Plymouth Line, var ferdig 23. mars 1885, og då Wellington - Manawatu Line vart opna 3. november 1886, fekk ein direkte jarnvegssamband med Wellington. Direkte samband med Auckland kom ikkje i stand før 1932, då Stratford - Okahukura Line var ferdig. Moloen ved Ngamotu var bygd ferdig i 1883, og gav trygg hamn for sjøfarty, og hamna ved Moturoa vart teken i bruk i 1888. Port Taranaki er eit viktig transportpunkt i regionen, og den einaste djupvasshamna på vestkysten til New Zealand.
Mellom dei store industriverksemdene i byen var Ivon Watkins-Dow, som framstilte kjemikaliar for jordbruket. Ho vart starta i 1944 av brørne Ivon, Harry og Dan Watkins, og gjekk 20 år seinare inn i partnerskap med Dow Chemicals frå Michigan. Firmaet dreiv ein fabrikk som ved Paritutu som laga plantegifta 2,4,5-T. Ei undersøking i 2005 viste at folk som hadde budd nær fabrikken mellom 1962 og 1987, kunne ha eit nivå av dioksin i kroppen fire gonger høgare enn det vanlege blant folk elles. Hjå somme grupper låg nivået opp til sju gonger høgare. Ein samfunnsmedisinsk rådgjevar har hevda at internasjonale undersøkingar har vist at folk som er utsette for dioksin, har auka førekomst av sjukdom, særleg kreft. I mars 2007 kunngjorde Helseministeriet at det ville sørgja for helsehjelpeprogram for alle som hadde vorte råka.
Vêrlag
New Plymouth har eit varmt, fuktig temperert klima. Gjennomsnittlege dagtemperaturar ligg om sommaren kring 21-22 °C (70-72 °F), om vinteren 13-14 °C. Kveldstemperaturane er om sommaren 12-13 °C (54-55 °F), og vinters tid 5-6 °C (41-43 °F).Gjennomsnittleg årleg nedbør er 1432 mm.
Master System
Sega Master System er ein 8 bits spelkonsoll som vart produsert av det japanske føretaket SEGA. Konsollen vart lansert i Nord-Amerika i 1986. Den hadde store vanskar med å konkurere mot den meir populære spelkonsollen Nintendo Entertainment System, I hovudsak fordi denne spelkonsollen til Nintendo kom ut først, og difor hadde eit langt forsprang på konkurrenten SEGA. Berre i einskilde europeiske land, kunne SEGA vise til høgare marknadsandelar enn Nintendo.
Maria Tryti Vennerød
Maria Tryti Vennerød er ein norsk dramatikar. Ho debuterte med «Meir» i 2002 og har sidan skrive ei rekkje tekstar for teater.
Seinare har ho hatt regi på to av sine eigne verk, først GOKK i 2007 og sidan KOK (samtidsopera) i 2009. I oktober 2010 har «Neverland» premiere på Det Norske Teatret, med Jon Tombre som regissør.
Vennerød er oppvaksen i Sogndal og i Førde i Sunnfjord.
Fenylalanin
Fenylalanin finn ein naturleg i mjølka til pattedyr, men vert òg produsert kunstig for å verte nytta i mat og drikke.
Fenylalanin kjem i to utgåver; L -fenylalanin som vert nytta av kroppen som byggjekloss til mange protein, og kan omdannast til tyrosin og vidare til L-dopa, norepinefrin og epinefrin (adrenalin). D -fenylalanin er stereoisomeren til L -fenylalanin og er den kunstige. D -fenylalanin inngår ikkje i proteinsyntesen og nøyaktig kva for biologisk rolle ho eventuelt har er uvisst. Kodona for L -fenylalanin er UUU og UUC.
Manglande evne til å bryte ned fenylalanin i kroppen blir kalla fenylketonuri.
Boble
Boble kan referera til:
Egáleo
Egáleo (gresk Αιγάλεω), òg kalla Aigaleo og Aegaleo, er eit fjell i Hellas. Det ligg vest for Athen, søraust for Elevsína, aust for øya Salamína og nordvest for Pireus. Nordsida av fjellet er dekt av skog, der klosteret Dafní ligg. Ein park ligg òg på nordsida av fjellet.
Fjellet gjev eit flott utsyn over Salamínabukta og var staden der Xerxes hadde trona si. Frå her observerte han slaget ved Salamis.
Av stader rundt fjellet finn ein Pérama, Pireus, Drapetsóna, Níkea, Korydallós og Khaidári. Athen metro er no forbunde til området etter at ein stasjon opna her i 2002-2003.
I nord ligg Skaramagás med skipsverft og oljeraffineri.
Karl Emmanuel III av Sardinia
Karl Emmanuel III (italiensk Carlo Emanuele III) var hertug av Savoie og konge av Sardinia frå 1730 til han døydde.
Han vart fødd i Torino som son av Viktor Amadeus II av Sardinia og den første kona hans Anne Marie av Orléans. Foreldra hennar var Filip I av Orléans og den første kona hans Henrietta Anne, yngste dottera til Karl I av England og Henrietta Maria av Frankrike.
Han steig opp på trona i 1730 då far hans la ned regjeringa. Far hans gjorde i 1731 eit forsøk på å ta trona tilbake, men då fengsla Karl Emmanuel han og heldt han fanga til han døydde i i 1732. Under den polske arvefølgjekrigen kommanderte Karl Emmanuel ein samla fransk-sardinsk tropp i Italia. I 1734 slo han austerrikarane ved Parma og Guastalla, samt erobra Milano. I freden i Wien 1735 fekk han Novara og Tortona. I den austerrikske arvefølgjekrigen (1740-1748) deltok han først på Frankrike si side ,men frå 1743 på Austerrike si side. Med Aix-la-Chapelle-traktaten etter krigen, fekk han tilbake eit område av Lombardia. For landet sitt medverka han til ei indre utvikling og bygde mellom anna kanalar og gav ut ei revidert lovsamlinga kalla Corpus carolinum.
Îles Curie
Îles Curie er ei lita klipperik øy nær austenden av Archipel de Pointe Géologie, som ligg 1 nautiske mil sørvest for Île du Derby, nær nordenden av Astrolabe Glacier Tongue. Ho vart fotorgrafert frå lufta av U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47. Øya vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1949–51, og vart namngjeven av dei etter ein kjend fransk familie av fysikarar og kjemikarar: Pierre Curie og Marie Curie.
Mikkjel Fønhus
Mikkjel Arneson Fønhus var ein norsk forfattar. Fønhus kom frå Sør-Aurdal kommune i (Valdres) i Oppland fylke, der han budde mestedelen av livet. I kortare periodar budde han i Oslo. Fyrst var han student og seinare som journalist i De Norske Intelligentsedler. Han reiste mellom anna til Afrika, Amerika og Nord-Noreg. På reisene fekk han inntrykk som han nytta i forteljingane sine.
Guacamole
Guacamole er ein kald saus laga av avokado. Retten stammar frå aztekar-indianarane i Mexico, men har vorte populær både i USA og mykje av vesten som dip eller saus, gjerne til sterkt krydra mat.
Mikkjel Fønhus
Fønhus debuterte med Skoggangsmann i 1917, og fekk eit gjennombrot allereie med si andre bok i 1919, med tittelen Der villmarka suser. I løpet av 1920-talet etablerte Fønhus seg som ein folkekjær forfattar, med store opplag av bøker som Det skriker fra Kverrvilljuvet, Troll-elgen, Under polarlyset, Rauldalsdansen og Reinsbukken på Jotunfjell. Fønhus var ein sært produktiv forfattar, og den totale lista over verka hans tel over femti bøker. Fleire av bøkene vart utgjevne etter at han døydde.
Guacamole
Ei oppskrift
Guacamole er enkel å laga, og oppskrifta kan varierast etter smak. Éin måte å laga guacamole på er fylgjande: Del ein avokado på langs, ta av skalet og fjern steinen. Mos deretter avokadoen godt med ein gaffel i ein bolle og tilset litt finhakka løk, 1 fedd kvitløk, 2 matskeier majones, 2 matskeier sitronsaft, litt chilipulver og salt. Rør ingrediensane saman til ein fin masse - kan også gjerast med matprosessor. Dekk deretter guacamolen til med plast og la han stå kjølig fram til serveringa.
Mikkjel Fønhus
Fønhus er kjend for sine dyre- og naturskildringar.
Fysikar
Ein fysikar er ein person som studerer eller arbeider med fysikk. Fysikarar spesialiserer seg ofte på til dømes astrofysikk, atomfysikk, biofysikk, geofysikk, kjernefysikk, opptikk, eller partikkelfysikk, for å nemne nokre. Doktorgrad er ofte eit krav for stillingar, særleg innan forsking.
Tsjumysj
Tsjumysj (russisk Чумыш) er ei elv i Altaj kraj og Kemerovo oblast i Russland og ei av sideelvane til Ob frå høgre. Desse elvane møtes 88 km nedanfor byen Barnaul. Tsjumysj oppstår der elvane Kara-Tsjumysj og Tom-Tsjumysj renn saman i Kemerovo oblast. Ho er 644 km lang og har eit nedslagsfelt på 23 900 km². Det meste av elva renn gjennom Bijsko-Tsjumskaja-høgdene.
Byen Zarinsk ligg ved elva.
Største sideelvar
Høgre del av nedslagfeltet (68 % av arealet) drener sørvestlege område av Salairryggen og Predsalairskaja-ravinen.
Eláti
Frå toppen av fjellet kan ein sjå nesten heile øya, men delar av ho er blokkert av andre fjell. På fjelltoppen står det fleire kommunikasjonstårn for øya.
Liatårnet
Liatårnet er det høgaste punktet på øya Sotra i Øygarden kommune i Vestland med ei høgd på 341 meter over havet. Det ligg på eit fjellmassiv som strekkjer seg i nord–sør retning mellom Bildefjellet og Haganes. Frå toppen er det storslått utsikt over Sotra med lyngheier og myrer, grå steinknausar, øyar og holmar, og vidare i alle himmelretningar: Hjeltefjorden i nord, byfjella rundt Bergen i aust, Folgefonna i søraust og Nordsjøen i vest. Liatårnet er mest framtredande frå vest med steile bergflater av gneisgranitt, smale fjellhyller og bratte stup. Opphavleg var planen å bygge Fjell Festning oppe på sjølve toppen, men dette vart ikkje noko av.
Då isen sakte trekte seg tilbake etter første istid, sørgde den gradvise avlastinga frå den tunge isen for at Sotra og landområda nedover langs kysten heva seg «skeivt», det vil sei at vestsida ofte er svært bratt og steil, medan ein på austsida ofte finn slakare hellingar. Så er òg tilfellet med Liatårnet og fjellrekka som går langs Sotra: i vest er fjella bratte og ulendte, medan dei i aust er slake.
Første ledd i namnet viser til gardsnamnet Li, ein gard som ligg like søraust for fjellet.
Cristóbal de Morales
Cristóbal de Morales (fødd ca. 1500 i Sevilla, død mellom 4. september og 7. oktober 1553 i Marchena) var ein spansk renessansekomponist, den viktigaste spanske komponisten før Tomás Luis de Victoria.
Biografi
Etter ein periode utan å finne anna arbeid i Italia (hos keisaren og Cosimo de' Medici) vende Morales attende til Spania der han hadde ei rekkje arbeidsforhold, mange prega av finansielle og politiske problem.
Det finst belegg for å seie at han må ha vore ein vanskeleg person, særs klar over sitt eige talent og ute av stand til å kome overeins med personar med mindre musikalske evner. Han kravde enormt mykje av songarane sine, kom på kant med arbeidsgjevarar og framstod truleg som arrogant. Trass i dette vart han sett på som ein av dei beste komponistane i Europa rundt midten av 1500-talet.
4. september 1553 søkte han stilling som maestro de capilla i Toledo der han tidlegare hadde arbeidd, men døydde før 7. oktober same året.
Musikk og påverknad
Morales skreiv nesten berre kyrkjemusikk. Alt var vokalmusikk sjølv om framføringane kan ha vorte akkompagnert av instrument. Han skreiv mange messer, nokre særs vanskelege som truleg er skriven for pavekoret.
Morales var den første spanske komponisten som oppnådde internasjonal ry. Mange av komposisjonane til Morales vart trykt, noko som var uvanleg på hans tid. Mange kopiar vart spreidd ut over Europa, nokre fann òg vegen til den nye verda. Mange musikkskribentar og teoretikarar i hundreåra etter at han døydde rekna musikken til Morales for å vere den mest perfekte som nokon gong var vorte skriven. Ryet hans varte til langt inn på 1700-talet, då Andrea Adami da Bolsena, som skreiv biografiar over mange pavelege musikarar, hylla han som ein av dei viktigaste komponistane i Vatikanet mellom Josquin og Palestrina.
Parce mihi Domine frå Morales' Officium Defunctorum vart brukt i tre versjonar (mellom anna som opnings- og avslutningsspor) på det bestseljande albumet Officium av Jan Garbarek og Hilliard Ensemble (1994).
Kjelder
''
Thomas Morley
Thomas Morley (fødd 1557 eller 1558, truleg i Norwich, død oktober 1602 i London) var ein engelsk renessansekomponist, musikkteoretikar og organist.
Melderskin
Melderskin er ein fjelltopp i Kvinnherad kommune i Vestland. Fjellet, som strekkjer seg 1426 meter over havet, ligg like bak Baroniet Rosendal. Fjellet vert ofte kalla «Dronninga av Sunnhordlandsfjella». Einskilde seier også «Dronninga av Hordalandsfjella».
Namnet stammar truleg frå dei norrøne orda melder, som tyder «korn som vert male til mjøl» og skin som tyder «glans» eller «skin». Tydinga blir då «fjellet med eit skinande snølag på toppen».
Løypa
Melderskin inngår i Fjelltrimmen, som Turgruppa i Rosendal Turnlag har arrangert kvart år sidan 1979. Frå kring påsketider til 1. november skal deltakarane gå til topps på fem fjell kring Rosendal. I tillegg til Melderskin, er Skaalafjell (501 meter over havet), Malmangernuten (890 m), Nordlifjell (972 m) og Skeisfjell (1037 m) med. Løypa er T-merka frå parkeringsplassen på Kletta. Det er vanleg å rekna 3-4 timar opp.
Sommaren 2015 jobba fire sherpaer frå landsbyen Khunde i Nepal på Melderskin. Dei bygde då ny sti utanom det rasfarlege Skardsklyp, frå 790 meter over havet til 880 meter. I alt laga dei 256 trappetrinn i det bratte området. Det vart berre nytta lokal stein. I mai og juni 2016 var så fire andre sherpaer på Malmangernuten. Dei laga 591 trappetrinn i det brattaste partiet der.
På veg til toppen passerer ein landemerke som utsiktspunktet Skardshaug (880 meter) og det flate partiet Holo med sitt gode drikkevatn. Ein går også ved foten av Heimste Melderskin (1328 meter).
Varden
Varden på Melderskin er freda. Han er med i den nasjonale verneplanen for kart og oppmåling som vart fullført kring 2011. Den 2,2 meter høge, firkanta varden vart bygd i 1913 i samband med dei geometriske målingane som kaptein J. Meinick leia. Før den tid stod det ein rund varde på topplatået. Den vart truleg sett opp i 1899. Truleg vart det også laga varde i 1856 då kaptein Johannes Falkenberg utførte geografiske målingar på Melderskin. Varden er såkalla 1. ordens hovudpunkt innanfor Voss-Hardangernettet. Frå toppen skal ein kunne sjå 13. andre 1. ordens punkt, noko som er sjeldsynt mange. Det vanlege er sagt å vera 6-7 andre punkt. Varden sin nordlege geodetiske verdi er 60 grader 00' 22.34. Det betyr at staden berre ligg 690 meter nord for den 60. breiddegrad. Dermed er det derifrå akkurat dobbelt så langt til Ekvator som til Nordpolen. Nøyaktig høgde på Melderskin er målt til 1425,565 meter.
Ymse
I området kring Melderskin finst steinsorten som ber namnet Melderskin-granitt.
I 1997 gav lokalhistorikaren Kaare Skaala ut eit hefte om Melderskin, «I ætt med æva».
I 2015 skreiv 1754 personar seg inn i vardeboka på toppen, noko som var ny rekord.
Thomas Morley
Morley var elev av William Byrd og fekk ein bachelorgrad i musikk frå Oxford i 1588. Frå å vere organist i St. Pauls katedral i London steig han i gradene til å bli Gentleman i Chapel Royal (det kongelege kapellet) der han var frå 1592 til han døydde.
Nicholas Yonge publiserte i 1588 Musica transalpina, ei samling italienske madrigalar med engelsk tekst som førte til at engelske madrigalar vart særs populære. Morley fann tydelegvis sin stil på den tida, for kort tid etter gav han ut den første madrigalsamlinga si av i alt 11.
Morley skreiv noko kyrkjemusikk og nokre instrumentalverk for broken consort og tangentinstrument, men det er som madrigalist han har hatt størst påverknad. Musikken hans er lystig og tiltalande, han vart særs populær i samtida og vert framleis framført. April is in my Mistress' Face og «Now is the Month of Maying» er framleis av dei mest kjente engelske madrigalane.
Hønefoss
Hønefoss er ein by og administrasjonssenteret i Ringerike kommune i Buskerud i Viken. Fram til 1964 var byen òg eigen kommune.
Hønefoss er ein innlandsby og eit sentralt knutepunkt på Austlandet. Herfrå går mellom anna jarnbane til Bergen, Drammen og Oslo, og til Gjøvik via Roa. Gjennom Hønefoss gjekk dessutan stamvegen (E16) frå Sandvika til Vestlandet via Valdres, og Riksveg 7 til Vestlandet via Hallingdal og Riksveg 35 til Hokksund og Hadeland. Desse vegane går no i hovudsak utanom byensentrum, men Riksveg 35 går framleis gjennom Hønefoss.
Hønefoss fekk bystatus i 1852 og er i dag eit naturleg handelssentrum for follk i kommunane Ringerike, Hole og Jevnaker. Byen ligg som det nordlegate punktet i ein triangel med Drammen i sør og Oslo i søraust.
Det er i det området som i dag definerast som byen Hønefoss. Dette området er mykje større enn den tidlegare bykommunen.
ANA
ANA kan vere fleire ulike ting:
Zaber
Zaber er ei elv i Baden-Württemberg i Tyskland, og ei av sideelvane til Neckar frå venstre med ei lengd på 22 km.
Bangsund
Bangsund er ein tettstad i Namsos kommune i Trøndelag fylke. Staden ligg ved Løgnin, ein fjordarm av Namsfjorden og har. Elva Bongna renn ut i fjorden ved Bangsund, og namnet på staden har samanheng med elvenamnet.
Tjuefjerde
Tjuefjerde er ein norsk julekalenderparodiserie på TV3 frå 2005 i 24 delar.
Bak kamera
Etter ein idé av Magnus Abrahamsson og Jessica Ericstam
Manusomsetjing: Kjersti Ugelstad
Produsert av Strix.
Kattabergsfjellet
Kattabergsfjellet er ein ås i Sveio kommune på 89 moh som ligg nær ein sti som går mellom Fjellstad og nær Hokla. Fjellet ligg ved både Furuvatnet og tettstaden Krossleite.
Australialova
Australialova (engelsk: Australia Act) frå 1986 vart vedtatt av parlamenta i Australia, alle delstatane i Australia og Storbritannia. Loven skar over dei siste legale og juridiske bindingane mellom Australia og Storbritannia. Loven fjerna den merkverdige ordninga at den britiske nasjonalforsamlinga kunne lage lovar for individuelle statar i Australsambandet.
Ein av dei viktigaste konsekvensane av loven var at ein ikkje lenger kunne anke ei sak for domstolane i delstatane til «the Privy Council» i London. Dette gav den australske høgsteretten ei meir sentral rolle som domar i siste instans.
Heuristikk
Heuristikk (frå gresk εύρησις [heuresis], 'oppdaging') er læra om korleis ein best oppnår vitskaplege resultat og lagrer kunnskap, og er ei grein av filosofien.
I moderne vitskapsteori blir heuristikk brukt av mellom anna Imre Lakatos om metodiske reglar som gir retningslinjer for korleis eit forskingsprogram bør utviklast, positiv heuristikk, medan den negative heuristikken gir retningslinjer for kva forskingsprogammet bør unngå.
Solstrykar
Solstrykarar eller solstreifarar er kometar som passerer særs nær sola, og som gjerne vert øydelagde av passeringa. Solstrykarar kan hjelpa vitskapsfolk med å studera solatmosfæren gjennom måten han verkar inn på kometen. Eitt av dei meir kjende døma på ein solstrykar er kometen C/2011 W3 (Lovejoy), som overlevde ei passering gjennom solkoronaen. Dei fleste solstrykarane høyrer til familien Kreutz-solstrykarar, namnsett etter Heinrich Kreutz som oppdaga familien på slutten av 1880-åra og i 1890-åra.
Solstrykarar kan ha vore observerte so langt attende som år 371 før tidsrekninga, der ein komet observert av Aristoteles og Eforos kan ha vore ein Kreutz-solstrykar. Fram til 1979 var likevel berre ni solstrykarar observerte, og det var med dei rombaserte observatoria at oppdaginga av solstrykarar skaut fart.
Queen
Queen er eit britisk rockeband som vart skipa i London i 1970. Den klassiske besetninga deira var Freddie Mercury (solovokal, piano), Brian May (sologitar, vokal), Roger Taylor (trommer, vokal) og John Deacon (bassgitar). Dei tidlegaste verka til Queen var inspirert av progressiv rock, hardrock og heavy metal, men bandet glei gradvis meir mot konvensjonell og radiovennleg musikk utover i karrieren med til dømes arenarock og poprock.
Før dei danna Queen, spelte Brian May og Roger Taylor i lag i eit band kalla Smile. Freddie Mercury (då kjend under fødenamnet Farrokh «Freddie» Bulsara) var fan av Smile og oppfordra dei til å eksperimentere meir på scenen og i studio. Mercury vart med i bandet i 1970 og føreslo Queen som nytt namn på bandet, og byrja å bruke det kjende scenenamnet sitt. John Deacon vart med i bandet før innspelinga av debutalbumet Queen i 1973. Queen gjekk først inn på albumlista i Storbritannia med det andre albumet sitt, Queen II, i 1974, men det var utgjevinga av Sheer Heart Attack året etter og A Night at the Opera i 1975 som gav dei internasjonal suksess. Det sistnemnde albumet inneheld «Bohemian Rhapsody», som låg på toppen av singellista i Storbritannia i ni veker og populariserte musikkvideoen. Albumet News of the World inneheld «We Will Rock You» og «We Are the Champions», som har blitt mykje nytta under idrettsarrangement. Tidleg i 1980-åra var Queen blitt eit av dei største stadionrockbanda i verda. Konserten deira i 1985 under Live Aid vert rekna som ein av dei største augneblikka i rockehistoria av fleire musikkmagasin, og ei kåring blant musikkjournalistar i 2005. I 1991 døydde Mercury av bronkopneumoni som følgje av AIDS, og Deacon trekte seg frå bandet i 1997. Sidan den gong har May og Taylor stundom spelt i lag, mellom anna med Paul Rodgers (2004–09) og med Adam Lambert (sidan 2011). I november 2014 gav Queen ut eit nytt album, Queen Forever, med vokal frå den avdøde Mercury.
Det er estimert at det samla platesalet deira er ein stad mellom 150 og 300 millionar plater, noko som gjer dei til ein av dei bestseljande artistane nokon gong. Queen vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2001.
1968–74: Tidlege dagar
I 1968 starta gitaristen Brian May, som då studerte ved Imperial College i London, og bassisten Tim Staffell eit band. May sette opp ei annonse på ei tavle på skulen etter ein «Mitch Mitchell/Ginger Baker-aktig» trommeslagar. Roger Taylor, ein ung tannlegestudent, prøvespelte og fekk jobben. Gruppa kalla seg Smile.
Tim Staffell gjekk på Ealing Art College og vart der vener med Farrokh Bulsara, som hadde byrja å bruke det engelske namnet Freddie. Bulsara følte at han og bandet hadde same smak og han vart raskt ein stor fan av Smile. I 1970, då Staffell slutta for å bli med i bandet Humpy Bong, endra dei attverande medlemmane i Smile namnet til Queen, etter oppfordring frå Bulsara, og spelte den første konserten sin den 18. juli. Bandet hadde fleire bassistar i denne tida, men ingen av dei hadde god kjemi med resten av bandet. Det var først i februar 1971 dei slo seg til ro med John Deacon og byrja å øve til det første albumet sitt. Dei spelte inn fire av sine eigne songar, «Liar», «Keep Yourself Alive», «The Night Comes Down» og «Jesus», for eit demolydband, men ingen plateselskap var interesserte. Det var òg på denne tida at Freddie endra etternamnet sitt til «Mercury», inspirert av linja «Mother Mercury, look what they've done to me» i songen «My Fairy King». Den 2. juli 1971 spelte Queen den første konserten sin med den klassiske besetninga med Mercury, May, Taylor og Deacon ved Surrey college utafor London.
Mercury hadde gått på kunstskule og designa logoen til Queen, kalla Queen-våpenskjoldet, kort tid før dei gav ut det første albumet. Logoen kombinerer stjerneteikna til dei fire medlemmane: to løver (Deacon og Taylor), ein kreps (May), og to alvar (etter jomfrua) (Mercury). Løvene tar kring ein stilisert Q-bokstav, krepsen kviler på toppen av bokstaven med flammer like over, og alvane skjuler seg under løvene. Det ligg òg ei krone inne i Q-en og heile logoen ligg i skuggen av ein enorm føniks. Heile symbolet minnar om det britiske riksvåpenet. Den originale logoen, som finst på baksida av omslaget til den første plata, var ei enkel strekteikning, men meir intrikate fargeversjonar vart nytta på seinare omslag.
I 1972 gjekk Queen inn i diskusjonar med Trident Studios etter å ha blitt sett ved De La Lane Studios av John Anthony og etter forhandlingar fekk dei ein managementavtale med Norman Sheffield under Neptune Productions, ei avdeling under Trident som var manager for bandet og hjelpte dei til å bruke anlegga i Trident til å spele inn nytt materiale, medan managementet kunne leite etter ein platekontrakt for Queen. Dette passa bra for begge partar, sidan Trident ønskte å gå inn i managerverksemd og Queen fekk høve til å bruke det høgteknologiske studioet, som dei delte med band som the Beatles og Elton John. Trident hadde derimot vanskar med å finne eit selskap for eit band som hadde eit namn med slike konnotasjonar tidleg i 1970-åra.
I juli 1973 gav Queen omsider ut debutalbumet med same namn som bandet med ein avtale med Trident/EMI. Albumet var inspirert av heavy metal- og den progressive rocken på den tida. Albumet fekk god kritikk. Gordon Fletcher frå Rolling Stone sa «debutalbumet deira er supert», og Daily Herald i Chicago kalla det «ein over middels debut». Det fekk lite merksemd hos ålmenta, og den første singelen, «Keep Yourself Alive», skriven av Brian May, selde dårleg. Seinare er «Keep Yourself Alive» trekt fram som høgdepunktet på albumet, og i 2008 rangerte magasinet Rolling Stone songen på 31. plassen på lista si over dei 100 beste gitarlåtane gjennom tidene og skreiv «riff nok til eit heilt album pressa inn i ein enkel song». Albumet selde til gullplate i Storbritannia og USA.
Det andre albumet til gruppa, Queen II, kom ut i 1974 og på omslaget er det ikonisk bilete av bandet teken av rockefotografen Mick Rock. Biletet vart nytta som grunnlaget for musikkvideoen til «Bohemian Rhapsody» i 1975. Albumet nådde femteplassen på den britiske albumlsita og vart det første Queen-albumet som gjekk inn på denne lista. Freddie Mercury-songen «Seven Seas of Rhye» vart den første singelen frå albumet, og nådde tiandeplassen på den britiske singellista, og bandet fekk den første hitten sin. Albumet er det første verkeleg testamentet på det særeigne lagdelte lydbiletet til bandet, med lange, komplekse instrumentalparti, tekstar med fantasy-tema og virtuos framføring. Utanom den einaste singelen inneheld albumet òg songen «The March of the Black Queen», ein seks minuttar episk song utan refreng. Daily Vault skildra denne songen som «truande». Kritikarane var usamde. Winnipeg Free Press, som hadde hylla debutalbumet, skreiv at Queen II var «eit overprodusert monstrum». Allmusic har skildra albumet som ein favoritt blant den harde kjernen av Queen-fansen, og det er det første av tre Queen-album som er oppført i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die, 1001 album du må høyre før du døyr.
1974–76: Sheer Heart Attack til A Night at the Opera
Etter bandet hadde spelt seks konsertar i Uris Theatre i New York i mai 1974, kollapsa Brian May og vart diagnostisert med hepatitt. Medan May kom til hektene att, byrja bandet å arbeide på det tredje albumet, utan May, men han kom attende midtvegs i innspelingsprosessen. Sheer Heart Attack kom ut i 1974 og nådde andreplassen på albumlista i Storbritannia, selde godt i heile Europa og selde til gullplate i USA. Det gav bandet den første smaken på verkeleg internasjonal suksess, og vart ein hit på begge sider av Atlanteren. Albumet eksperimenterte med fleire musikksjangrar, som britisk varieté, heavy metal, balladar, ragtime og karibisk musikk. Queen byrja no å flytte seg bort frå dei progressive tendensane frå dei to første albuma til ein meir radiovennleg, song-orientert stil. Sheer Heart Attack introduserte ein ny stil og melodimønster som kom til å bli omdefinert på det neste albumet deira, A Night at the Opera.
Singelen «Killer Queen» frå Sheer Heart Attack nådde andreplassen på den britiske singellista, og vart den første hitten deira i USA, med ein 12. plass på Billboard Hot 100. Han kombinerer det sære, vaudeville og britisk varieté med gitarvirtuositeten til May. Den andre singelen frå albumet, «Now I'm Here», ein meir tradisjonell hardrocksong, nådde 11. plassen i Storbritannia, medan den raske rockelåten «Stone Cold Crazy» med dei kjappe riffa til May var ein føregangar til speed metal. I nyare år har albumet blitt hylla i mange musikkmagasin: I 2006 rangerte Classic Rock albumet på 28. plassen på lista si over dei 100 beste britiske rockealbuma gjennom tidene, og i 2007 rangerte Mojo songen på 88. plassen på lista si over 100 plater som endra verda. Albumet er også det andre av tre Queen-album som er oppført i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
I 1975 drog bandet ut på ein verdsturné med kostyme skapt av Zandra Rhodes og store mengder lys og effektar. Dei turnerte som hovudband i USA og spelte i Canada for første gongen. I september, etter eit bittert brot med Trident, forhandla bandet seg ut av kontrakten med Trident Studios og søkte etter eit nytt management. Eit av tilboda dei vurderte kom frå manageren til Led Zeppelin, Peter Grant. Grant ønskte å signere dei til Led Zeppelin sitt eige produksjonsselskap, Swan Song Records. Bandet meinte kontrakten var uakseptabel og kontakta i staden manageren til Elton John, John Reid, som aksepterte stillinga.
Seint i 1975 spelte Queen inn og gav ut A Night at the Opera, og henta namnet frå ein populær film av Marx Brothers. På den tida var dette det dyraste albumet som nokon gong var produsert. Som føregangaren, bestod musikken på albumet av fleire forskjellige stilartar og eksperimentering med stereolyd. På «The Prophet's Song», ein åtte minuttar lang episk song, er den midtre delen ein kanon, med enkle frasar lagt oppå kvarandre til dei skapar ein full kor-lyd. Mercury-balladen «Love of My Life» vart spelt inn med harpe og fleire lag med vokalharmoniar. Albumet vart ein særs stor suksess i Storbritannia, og selde til tredobbelt platina i USA. Britane stemnde albumet fram til det 13. beste albumet gjennom tidene i ei undersøking på Channel 4 i 2004. Det har òg blitt rangert høgt i internasjonale undersøkingar. I ei verdsomfattande undersøking av Guinness, vart det stemnt fram til det 19. beste gjennom tidene, medan det i ei undersøking på ABC i Australia hamna på 28. plass. A Night at the Opera er ofte å sjå på lister over beste album, mellom anna hamna det på 16. plass på lista til magasinet Q over dei 50 beste britiske albuma gjennom tidene i 2004, og 11. plass på lista til Rolling Stone over dei 100 beste albuma gjennom tidene. I 2003 hamna det på 230. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. A Night at the Opera er det tredje og siste Queen-albumet som er oppført i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
1976–79: A Day at the Races til Live Killers
I 1976 var Queen attende i studio for å spele inn A Day at the Races, som ofte vert rekna som ein oppfølgjar til A Night at the Opera. Igjen er tittelen henta frå ein film av Marx Brothers, og omslaget liknar på omslaget til A Night at the Opera, ein variasjon av det same Queen-våpenskjoldet. Den mest framtredande av Marx-brørne, Groucho Marx, inviterte Queen heim til seg i Los Angeles i mars 1977. Der takka bandet han personleg og framførte «'39» acappella. Musikalsk var A Day at the Races eit sterkt album, både hos fansen og kritikarane, og det nådde toppen av albumlistene i Storbritannia og Japan, og femteplassen i USA. Den største hitten på albumet var «Somebody to Love», ein gospel-inspirert song der Mercury, May og Taylor sine stemmer er lagt lag på lag for skape eit 100 stemmer stort gospelkor. Songen nådde andreplassen i Storbritannia, og 13. plassen i USA. Albumet inneheld òg ein av dei tyngste songane til bandet, May sin «Tie Your Mother Down», som vart spelt fast på konsertane deira.
I 1976 spelte Queen ein av dei mest kjende konsertane sine, ein gratiskonsert i Hyde Park i London. Konserten vart organisert av entrepenøren Richard Branson og sette publikumsrekord med 150 000 menneske i publikum. Den 1. desember 1976 skulle Queen vere gjester på det tidlege kveldsshowet Today, men dei trekte seg i siste liten, og dei vart erstatta av Sex Pistols, som gav det første intervjuet sitt på TV. Under A Day at the Races-turneen i 1977, heldt Queen utselde konsertar i Madison Square Garden i New York, i februar, og Earls Court i London, i juni.
Det sjette studioalbumet til bandet, News of the World, kom ut i 1977, og selde til fire gonger platina i USA, og to gonger platina i Storbritannia. Albumet inneheld fleire songar som var skreddarsydde for konsertane deira, mellom anna to av dei mest kjende rockesongane, «We Will Rock You» og rockeballaden «We Are the Champions», som begge framleis blir brukt internasjonalt under idrettsarrangement. Sistnemnde nådde fjerdeplassen på singellista i USA. Queen la ut på News of the World-turneen i oktober 1977, og Robert Hilburn frå Los Angeles Times kalla denne konsertturneen «det mest spektakulære bandet hadde hatt til då».
I 1978 gav bandet ut Jazz, som nådde andreplassen i Storbritannia og sjetteplassen på Billboard 200 i USA. Albumet inneheld hitsinglane «Fat Bottomed Girls» og «Bicycle Race». Queen leigde Wimbledon Stadium ein dag for å filmen videoen, der 65 nakne, kvinnelege modellar syklar eit sykkelløp.. Albumet blir betre omtalt i nyare år enn då det kom ut. Ein annan kjend song frå Jazz er «Don't Stop Me Now», som er eit anna døme på dei fyldige vokalharmoniane til bandet.
1980–84: The Game til The Works
Queen byrja 80-talskarrieren sin med The Game. Det inneheld singlane «Crazy Little Thing Called Love» og «Another One Bites the Dust», begge nådde toppen av singellista i USA. Etter å ha sett ein Queen-konsert i Los Angeles, føreslo Michael Jackson bak scenen for Mercury at dei burde gje ut «Another One Bites the Dust» som singel, og i oktober 1980 låg han tre veker på toppen av lista. Albumet toppa Billboard 200 i fem veker, og selde over fire millionar eksemplar i USA. Det var første gongen Queen brukte synthesizer på eit album. Fram til no så var alle albuma deira merka med «No Synthesisers!». Dette vart trudd å kome av at bandet var mot synthesizer og eit «pro-hardrock-band», men det vart seinare avslørt av produsenten Roy Thomas Baker at dette var eit forsøk på å avklare at soloane med lag på lag av lyd var skapt av gitarar, og ikkje synthar, sidan dette var noko platesjefar hadde lurt på. I september 1980 heldt Queen tre utselde konsertar i Madison Square Garden. I 1980 gav Queen òg ut filmmusikken dei hadde spelt inn for Flash Gordon. Under American Music Awards i januar 1981, vann «Another One Bites the Dust» prisen for beste pop/rock-singel, og Queen var nominert for beste pop/rock-band, duo eller gruppe.
I februar 1981 reiste Queen til Sør-Amerika som ein del av The Game-turneen, og vart det første store rockebandet som spelte på stadion i Latin-Amerika. Turneen omfatta fem konsertar i Argentina, mellom anna den største enkeltkonserten som var halde i Argentina med eit publikum på 300 000 i Buenos Aires og to konsertar på Morumbi stadion i São Paulo i Brasil, der dei spelte for meir enn 131 000 menneske den første kvelden (det då største betalande publikum for eit enkelt band i verda) og meir enn 120 000 menneske kvelden etter. I oktober same året spelte Queen for meir enn 150 000 menneske den 9. oktober i Monterrey (Estadio Universitario) og 17. og 18. oktober i Puebla (Estadio Zaragoza) i Mexico. Den 24. og 25. november heldt Queen to utselde konsertar på Montreal Forum i Quebec i Canada. Ein av dei mest kjende framføringane til Mercury frå The Game var det siste sporet, «Save Me», i Montreal, og konserten vart spelet inn som konsertalbumet Queen Rock Montreal.
I oktober det året gav Queen ut det første samlealbumet sitt, Greatest Hits, med høgdepunkt frå karrieren til gruppa frå 1974 til 1981. Det er eit av dei bestseljande albuma i britisk musikkhistorie og låg 450 veker (over åtte år) inne på albumlista. Albumet har seld til åtte gonger platina i USA og over 25 milionar verda over. Taylor vart den første bandmedlemmen som gav ut sitt eige soloalbum i 1981, kalla Fun in Space.
Etter å ha arbeidd jamt og fast i over ti år, valde Queen å ta ein pause frå turnélivet i 1983. På denne tida spelte dei inn eit nytt album i Record Plant Studios i Los Angeles og Musicland Studios i München, og fleire av medlemmane byrja å utforske sideprosjekt og soloarbeid. Taylor gav ut det andre soloalbumet sitt, Strange Frontier. May gav ut minialbumet Star Fleet Project, i eit samarbeid med Eddie Van Halen.
I februar 1984 gav Queen ut det 11. studioalbumet sitt, The Works, med hitsinglane «Radio Ga Ga», «Hammer to Fall» og «I Want to Break Free». Trass i desse hitsinglane, mislukkast albumet i USA, medan det i Storbritannia selde til tre gonger platina og låg inne på albumlista i to år.
Same året la Queen ut på The Works-turneen, den første turneen med klaverspelaren Spike Edney som ekstra musikar. Turneen bestod mellom anna av ni utselde konsertar i Bophuthatswana i Sør-Afrika i oktober det året, på ein arena i Sun City. Då dei kom attende til England fekk dei særs skarp kritikk då dei hadde spelt i Sør-Afrika på høgda av apartheid og braut ein verdsomfattande investeringsavvikling og Dei sameinte nasjonane sin kulturboikott. Bandet svarte kritikarane med å sei at dei spelte musikk for fans i Sør-Afrika og la vekt på at konsertane vart spelt for eit blanda publikum. Queen donerte inntekter til ein skule for døve og blinde, men fekk ei bot av den britiske musikarforeininga og sett på svartelista til SN over musikarar.