cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Berlin-Charlottenburg
Historie
Etter andre verdskrigen var særleg dei østlege delane av Charlottenburg hardt råka av krigshandlingane. Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche låg i ruinar, og i staden for å bli restaurert blei kyrkjeruinen ståande som eit minne om krigen. Området kring Kurfürstendamm utvikla seg raskt til det nye sentrumet for Vest-Berlin, då det historiske sentrum av Berlin blei liggande i den austlege sektoren som låg under Sovjetunionen.
Råvare
Råvarer eller råstoff er varer som ikkje er foredla, men kan brukast som grunnlag for vidare produksjon. Typiske døme er matvarer som korn, grønsaker, frukt og fisk, tømmer, bomull, kol, råolje, malm, metall og så vidare.
Åsen i Dalarna
Åsen er ein svensk tettstad i Älvdalens kommun i Dalarnas län i landskapet Dalarna. I 2005 hadde tettstaden 262 innbyggjarar. Åsen ligg cirka 20 kilometer nordvest for Älvdalen.
Fylkesveg 761 i Østfold
Fylkesveg 761 i Østfold går mellom Torshov og Solheim i Trøgstad kommune. Vegen er 2,2 km lang.
Nina Gavriljuk
Nina Vasiljevna Gavriljuk er ein russisk tidlegare  langrennar frå Leningrad som vann ni gullmedaljar i 4 x 5 km stafett med Sovjetunionen og seinare Russland. I tida 1987-2003 sikra ho seg i alt elleve VM-medaljar og fire OL-medaljar.
Gavriljuk stod mest heile si lange tid som langrennsløpar i skuggen av utøvarar som Larisa Lazutina, Jelena Välbe, Ljubov Jegorova og Olga Danilova. Samstundes drog ho nytte av å vere på lag med ei eller fleire av dei i stafettevlingane. Ho var såleis med å vinne VM-gull 1987 og OL-gull 1988, men fekk ikkje gå nokon etappe i meisterskapane i åra 1989-92. Frå 1993 til 2001 var ho derimot fast på Russlands lag i 4 x 10 stafett, eit landslag som vann samtlege sju stafettgull i perioden.
Individuelt tok Gavriljuk si fyrste medalje under vinterleikane 1994 på Lillehammer, der ho vart nummer tre på 15 km. Året etter vann ho to sølvmedaljar då Ski-VM 1995 fann stad i kanadiske Thunder Bay. Både på 5 km og den etterfylgjande jaktstarten vart ho klart slått av landskvinna Larisa Lazutina. Gavriljuk var særleg flink i fristiltevlingar, og sikra seg bronsen i 15 km jaktstart under verdsmeisterskapen 1997 i Trondheim. To år etter tok ho sølvmedaljen i same øvinga ved Ski-VM 1999 i Ramsau, eit lite halvminutt bakom Stefania Belmondo frå Italia.
I tida frå desember 1994 til desember 1999 vann Gavriljuk fem renn i Verdscupen i langrenn. Gjennom 1995-sesongen sanka ho 840 poeng i verdscupen, noko som gav henne andreplassen, 220 poeng bakom landskvinna Jelena Välbe.
Do It Again av Steely Dan
«Do It Again» er ein song skriven av Walter Becker og Donald Fagen, og først framført av den amerikanske rockegruppa Steely Dan, som gav han ut som singel frå debutalbumet deira Can't Buy a Thrill i 1972. Singelversjonen er ein forkorta versjon av albumversjonen, der introen og avslutninga er korta ned og orgelsoloen er fjerna.
Songen gjekk inn på Billboard Hot 100 den 18. november 1972, og nådde sjetteplasen i 1973, som vart den nest høgaste plasseringa Steely Dan klarte med ein singel.
Struktur
«Do It Again» har ein elektrisk sitarsolo av Denny Dias. Soloen på «plastikkorgel» av Donald Fagen vart framført på ein Yamaha YC-30 med ein glidande tonekontroll.
Medverkande
David Palmer fronta bandet på konsertane deira og song «Do It Again» då gruppa spelte på The Midnight Special i januar 1973. Donald Fagen song vokal på albumversjonen.
Åsensbruk
Åsensbruk er ein svensk tettstad i Melleruds kommun i Västra Götalands län i landskapet Dalsland. I 2005 hadde tettstaden 530 innbyggjarar.
Vare
Vare eller handelsvare kan vera ein fysisk gjenstand som vert selt eller kjøpt, som til dømes ei råvare eller eit industriprodukt som ein bil, eller det kan vera ein rett (ein lisens) til å nytta programvare.
Mount Tchaikovsky
Mount Tchaikovsky er eit snødekt fjell, med ei høgd på kring 600 m og ein bratt sør- og austside. Det ligg nord på Derocher Peninsula, sørvest på Aleksanderøya i Antarktis. Fleire fjell i nærleiken vart først avmerkte på kart av Ronne Antarctic Research Expedition i 1947-48. Fjellet vart kartlagd frå flyfoto tekne av RARE av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey i 1960. Fjellet vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee etter Pjotr Tsjajkovskij (1840–93), ein russisk komponist.
Chet Baker
Chet Baker, eigentleg Chesney Henry Baker Jr. var ein amerikansk jazztrompetist, flygelhornist, songar og komponist.
Biografi
Chet Baker hadde norske anar og voks opp i ein musikarfamilie i Oklahoma. Ti år gammal fekk han ein trombone av den Jack Teagarden-beundrande faren, men Chet Baker var fascinert av Harry James og bytta bort trombonen mot ein trompet. På kort tid klarte den unge autodidakten å spele enkle swingmelodiar og lærte seg lett å improvisere. Så lenge han levde var han i stand til å oppfatte dei mest kompliserte harmoniske samanhengane i bebopen. Han blei aldri spesielt god til å lese notar og det var truleg grunnen til at han ikkje komponerte stort.
Først spelte han i et skoleorkester, seinare på offentlege dansetilstellingar. I 1946 meldte han seg til militærteneste og flaug med 298. Army Band til Berlin. I 1948 mønstra han av, studerte harmonilære og spelte i klubber om kveldane. I 1950 gjekk han inn i militæret igjen, men blei dimittert fordi han blei funne tenesteudyktig av psykiske grunnar.
Tilbake i Los Angeles blei han på kort tid engasjert som trompetist i Charlie Parkers Band, og nokre år seinare blei han namngjeten i det pianolause bandet til Gerry Mulligan. Singelen My Funny Valentine som blei gitt ut på Fantasy Records i 1952 blei en hit og er framleis ein signaturlåt for Baker. Han spelte den i tallause variasjonar resten av livet. På grunn av tilknytinga til Mulligan, som saman med Lennie Tristano var frontfigur i cool jazzen, blir også Baker rekna med til denne stilretninga, men innspelingane hans viser at han beherska ei rekke ulike stilartartar innan jazzen.
Våren 1953 måtte Mulligan i fengsel på grunn av narkotikaskuldingar og Baker danna da ein eigen kvartett saman med pianisten Russ Freeman. Eigaren av plateselskapet Pacific Jazz, Richard «Dick» Bock ante at Baker kunne bli ein pengemaskin og det blei gjort ei rekke innspelingar av varierande kvalitet. Fotografen William Claxton iscenesette Baker og på grunn av utsjånaden og likskapen med James Dean blei Baker ei stjerne på linje med Dizzy Gillespie, Miles Davis og Clifford Brown. Det var på omtrent denne tida Baker utvikla ein heroinavhengigheit som han aldri blei heilt kvitt.
I 1955 slutta Freeman i kvartetten på grunn av alt heroinmisbruket blant musikarane. Baker hyra inn den evnerike, men heroinavhengige pianisten Dick Twardzik, og reiste på turné til Europa. Baker gjorde fleire strålande opptak, men suksessen blei overskygga av at Twardzik døydde av overdose i oktober 1955.
Baker returnerte til USA i 1956 og gjorde nye innspelingar for Pacific Jazz, blant anna nokon svært gode med Art Pepper og på ny med Russ Freeman. Etter dette bytte han over til Riverside og spelte inn tre LP'ar for dei. I 1959 hamna han i fengsel for narkotikaeige og reiste seinare til Italia. Der forfalska han legemiddelresept og sat nesten to år i fengsel. Kort tid etter at han var sett fri, og mens han framleis var nykter, spelte han inn ei av dei beste platene så langt, Chet Is Back! Men før plata var i sal, var han igjen på køyret.
Baker skifta nå til flygelhorn, det vart sagt at det var fordi trompeten hans blei stolen i Paris, men aukande problem med tenner og kjeve kan ha vore avgjerande for valet. I 1964 blei han for andre gong arrestert for narkotika i Tyskland og utvist til USA «for alltid».
Der gjorde han lovande hardbopopptak for Prestige, som dei neste to åra gav ut fem LP'ar med musikk av Chet Baker. Etter dette spelte han inn easy listening og mariachi-musikk for Dick Bock sitt nye platemerke World Pacific. Det gav han lett-tente pengar, men slik musikk var òg lettare å spele med dei kjeveproblema han hadde.
Sommaren 1966 skada han tennene under ein slåsskamp. Etterkvart fekk han så store problem med tenner og kjeve at fekk protese – for ein trompetist er det ei katastrofe. Han trekte seg tilbake og starta på ein metadonkur for å bli fri heroinen. Ifølge legenda arbeida Baker tre år (fire veker er alt som kan dokumenterast) på ein bensinstasjon og lærte seg langsamt å spele trompet igjen. Etter nokon minneverdige innspelingar på slutten av 1960-åra fekk han et comeback ved hjelp av Dizzy Gillespie. Mellom 1974 og 1977 gjorde han ei rekke meir eller mindre tidsmessige opptak, blant anna nokre med Paul Desmond og eit nytt med Gerry Mulligan der den framleis unge gitaristen John Scofield var med.
I 1978 reiste Baker tilbake til Europa. På slutten av året slutta han med metadon og starta opp med heroin på nytt. Eit ustadig liv følgde med skiftande bustader, musikkpartnarar og svært mange innspelingar hos ulike plateselskap, nokre av desse høyrer til det beste han gjorde. Verd å nemne er kvartetten med Phil Markowitz og Jeff Brillinger og trioen med Philip Catherine og Jean-Louis Rassinfosse. Chet Baker var gløymd i Amerika, men i Europa reid han på ei utruleg popularitetsbølge og tente meir enn nokon gong i karrieren sin. Også kunstnarleg var det ei god periode, i trompetspelet utvikla han ein større nyanserikdom og djupare intimitet, og var i stand til å utstråle ein ugløymeleg emosjonalitet.
Mot slutten blei suget etter narkotika berre større og større og han blanda heroin, kokain og amfetamin – det junkiar kallar «speedball». Siste gongen han spelte i Noreg var på Musikkflekken i Sandvika 30. januar 1988, og den siste studioinnspelinga gjorde han med Jan Erik Vold, produsert av Jon Larsen, i Paris i februar 1988. Den aller siste konserten heldt han 10. mai på Jazzcafé Dizzy i Rotterdam.
Fredag 13. mai skal Chet Baker ha ramla ut av vindauget på hotellrommet sitt i Prins Hendrik Hotel i Amsterdam. Han døydde momentant. Det er spunne ei rekke legender rundt dødsfallet, frå sjølvmord til at ein narlolangar dytta han – ut utan at det finst fnugg av bevis for dette. Mest truleg var han i narkotikarus og mista balansen. I følgje pianisten Michel Graillier fall Baker fordi han blei bortvist frå hotellet og prøvde å klatre opp fasaden etter trompeten som låg attgløymd på hotellrommet.
Chet Baker er bisett på Inglewood Park Cemetery i Los Angeles.
Frits Thaulow
Frits Thaulow, fullt namn Johan Fredrik Thaulow, var ein norsk målar knytt til realismen. Internasjonalt var han ein av dei mest kjende norske 1800-talskunstnarane.
Liv og gjerning
Thaulow var fødd i Kristiania. Åra 1870-72 gjekk han på kunstakademiet i København, deretter var han frå 1873 til -75 elev av Hans Gude i Karlsruhe. Dei følgjande åra budde han for det meste i Paris, der han tok avgjerande inntrykk frå dei franske impresjonistane.
I 1880 vende Thaulow tilbake til Noreg som overbevist naturalist. Saman med Christian Krohg og Erik Werenskiold vart han ein av leiarane i striden som dei unge kunstnarane førte for eit romslegare norsk kunstmiljø. Thaulow var mellom anna med på å etablere den første Høstutstillingen i 1882.
I 1892 slo han seg ned i Frankrike, og han besøkte USA i 1898. Frå same året busette han seg i Paris, der han vart ein kjend figur. Han vann internasjonalt ry, mellom anna gjennom å få verk utstilt på den prestisjetunge Parissalongen.
Mange av Thaulows mest kjente norske motiv er fra Åsgårdstrand, der ein sentral plass er oppkalla etter han.
Thaulow vart tildelt ei rad norske og utanlandske ordenar for målarkunsten sin. Han vart i 1892 utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden, i 1905 forfremja til kommandør av 2. klasse «for fortjenstfuld Kunstnervirksomhed». Vidare var han offiser av den franske Æreslegionen, den italienske Sankt Mauritius' og Sankt Lasarus' orden og av den tunisiske Iftikhar-ordenen.
Bombinga av Domodedovo internasjonale lufthamn
Bombinga av Domodedovo internasjonale lufthamn var eit sprengingsattentat som fann stad 24. januar 2011 på Domodedovo internasjonale lufthamn, 40 km utanfor Moskva i Moskva oblast i Russland.
Minst 37 personar vart drepne og 180 vart skadde, inkludert 86 som vart lagde inn på sjukehus. Sjølvmordsbombaren var ein 20-åring frå Nord-Kaukasus. Han sa at angrepet var retta «fyrst og fremst» mot utanlandske statsborgarar.
Åshammar
Åshammar er ein tettstad i Sandvikens kommun i Gävleborgs län i landskapet Gästrikland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 760 innbyggjarar.
Kurasawa Pond
Kurasawa Pond er eit tjern nordvest i Labyrinth i Wright Valley i McMurdo Dry Valleys i Antarktis. Det ligg sør for Dean Cirque og 1 km aust for enden av Øvre Wrightbreen. Tjernet vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (2004) etter Hajime Kurasawa frå Det japanske geologiske instituttet, ein deltakar i McMurdo Dry Valleys Drilling Project i 1973-74 og 1974-75.
Kefar Sava
Kefar Sava (hebraisk: כְּפַר סָבָא) er ein by i Sharon-området i Sentral-Israel i Israel. Mot slutten av 2009 hadde Kefar Sava eit folketal på 83 600.
Historie
Busetnaden fekk namn etter rabbi Abraham Saba, som skreiv boka Zeror ha mor.
Antikken
Kefar Sava var ein viktig busetnad i tida under Det andre tempelet, og er nemnt første gongen i notata til Josefus, der han fortel om forsøket til Alexander Jannaeus om å stoppe invasjonen frå nord leia av Antiokhos (Antiquities, bok 13, kapittel 15). Kefar Sava er òg nemnt i Talmud i samband med korntiende og Capharsaba morbær-fikentre.
Osmansk tid
I 1596 var den arabiske landsbyen Kafr Saba busett av 42 muslimske familiar. I 1870-åra vart han skildra som «ein leirsteinslandsbyen av moderat storleik med gjørmhol kring seg og gode vasstilhøve i brunnar i Neby Yemin i aust.» Den jødiske byen Kefar Sava vart grunnlagd i 1898 på 7 500 dekar land som vart kjøpt frå den arabiske landsbyen. Trass i marknadsføring i Jerusalem og London, klarte ein ikkje å selje teigar til privatfolk, sidan landområdet låg aude til i eit område med få jødiske busetjingar. Den osmanske pasjaen Nablus, som styrte landområdet, nekta å gje ut byggeløyve, og dei første nybyggjarane måtte derfor bu i hytter av leire og siv. Dei levde av å dyrke mandlar, druer og oliven. Dei første arbeidarane var bønder frå Qalqilya. Først i 1912 vart det gjeve byggløyve og innbyggjarane flytta inn i permanente hus.
Det britiske mandatet
På grunn av Jaffa-opprøra i 1921 kunne desse deporterte innbyggjarane flytta attende til dei opphavlege heimstadane sine. I 1922 kom dei opphavlege innbyggjarane tilbake til landsbyen, og fekk i 1924 med seg fleire folk. I denne perioden byrja dei å dyrke sitrusfrukter. Staden fekk då status som lokal kommune.
Staten Israel
I månadane fram til krigen i 1948 vart Kefar Sava angripe av lokale, arabiske militssoldatar Kafr Saba. Den arabiske frigjeringshæren (ALA), ein armé som bestod av frivillige frå fleire kringliggande arabiske land, sendte soldatar for å støtte opp om desse åtaka. I 1962 fekk Kefar Sava bystatus.
Byen ligg like over Den grøne linja for Kalkilya og har ofte vorte utsett for terroriståtak. I mai 2001 tok ein palestinsk-arabisk sjølvmordsbombar med eit bombebelte livet av ein lege og skadde 50 ved ein busstopp i Kefar Sava. I mars 2002 opna ein palestinsk terrorist eld mot forbipasserande ved eit stort vegkryss og tok livet av ei israelsk jente, og skadde 16 andre, før han sjølv vart skoten og drepen. I april 2003 sprengde ein palestinsk sjølvmordsbombar seg sjølv på Kefar Sava togstasjon i rushet om morgonen, og tok livet av ein tryggleiksvakt og skadde ti sivile.
Demografi
I 1922 hadde Kefar Sava 14 jødar. I folketeljinga i 1931 hadde talet vokse til 307 jødar, 9 kristne og ei ikkje-religiøs kvinne. I 1945 hadde byen eit folketal på 4 320 jødar.
Ifølgje Israelsk statistisk sentralbyrå (CBS) var den etniske samansetjinga i 2001 99,9 % jødar og 0,1 % andre.
Arkeologi
Det er gjort funn av ein eldgamal, israelittiske landsby aust for byen, som ein trur kan vere ruinane av den bibelske byen Kafarsaba. Kefar Sava arkeologiske museum syner funn frå området.
Fylkesveg 763 i Østfold
Fylkesveg 763 i Østfold går mellom Løken og Olberg skole i Trøgstad kommune. Vegen er 4,0 km lang.
Kefar Sava
Venskapsbyar
Kefar Sava er venskapsby med:
Thomas Cathinco Bang
Thomas Cathinco Bang var ein norsk embetsmann, stortingsmann for Høgre og statsråd frå Drammen. Thomas Bang var far hans.
Bang var fødd på Strømsø i Drammen. Han var student frå Drammens skole i 1843 og cand. jur. i 1849. 1849-52 var han sekretær for ein kongeleg kommisjon som undersøkte mogleg misleg framferd ved Kongsberg sølvverk. Deretter var han frå 1852 tilsett i Indredepartementet, frå 1858 byråsjef ved brannforsikringskontoret og 1867 ekspedisjonssjef i same. I 1872 vart han borgarmeister i Drammen. 1883-84 var han amtmann i Buskerud amt. Bang var så, 1884, indreminister i den kortvarige Schweigaard-regjeringa. Etter han gjekk ut av statrådet vart han atter borgarmeister i Drammen, før han i 1890 på ny vart amtmann i Buskerud.
Åra 1877-94 var Bang stortingsrepresentant for Drammen. Han var medlem av protokollkomiteen 1877-88, av fullmaktskomiteen 1883-84, 1886-94, sekretær 1889 og formann 1890-91 i sistnemnde. Formann 1889-91 og medlem 1892-94 av valkomiteen, formann 1889-91 av næringskomite nr 1, medlem 1892-94 av næringskomite nr 2. Elles var han president i Stortinget 1890-91 og medlem av Lagtinget 1889-94. På Stortinget høyrde Bang med mellom dei leiande på den konservative sida av politikken.
Bang døydde 1902 i Drammen.
Karlstadforhandlingane
Karlstadforhandlingane (òg kalla Karlstadkonvensjonen eller Karlstad-forliket) var forhandlingar mellom Noreg og Sverige i Karlstad andsynes oppløysinga av unionen mellom dei to landa i 1905. Sjølve forhandlingane pågikk frå 31. august til 23. september.
Utgangspunktet var at den norske regjeringa allereie hadde fått vedteke ei oppløysing av unionen i Stortinget, medan Sveriges regjering ikkje godkjende oppløysinga, i og med at ho hevda at vedtaket ikkje var lovleg fatta, og at ei oppløysing av unionen kravde eit gjensidig vedtak i begge land.
Den utløysande årsaka til unionoppløysinga frå norsk side var ei usemje om konsulatvesenet. Noreg hadde utvikla seg til eit dominerande shipping- og handelsland, og hadde i motsetnad til Sverige eit større behov for konsulære tenester for handel på andre sida av Atlanterhavet. Konsulatvesenet vart ein hemsko for unionen, og dei siste 20 åra var konsulatsaka den dominerande symbolsaka i den politiske konflikten mellom dei to landa.
Etter forhandlingar og trussel om krig i 1895, vart det etter kvart eit mildare klima frå og med 1902, men det tok slutt i november 1904. Landa sette hardt mot hardt, og den 7. juni 1905 avsette Stortinget Oscar II og oppheva unionen på eit juridisk grunnlag som uniontilhengarane oppfatta som eit brot på gjeldande forfatning. Sverige godkjende ikkje oppløysinga og kom med motkrav, blant dei ei folkerøysting om oppløysinga og oppklaring av ei rekkje punkt. Desse skulle takast opp ved ein felles konvensjon.
Karlstadforhandlingane varte frå 31. august til 23. september 1905, då konvensjonen vart underteikna av representantane for dei to landa. Som kompromiss vart forhandlingane lagt til den svenske byen Karlstad, som var omtrent like langt frå begge hovudstadene. Det var fem hovudpunkt som vart tekne opp: Grensefestningar og nøytral sone, transittrafikk, reinbeite, vassdrag og tvistemålsavgjerd. Av desse punkta var det diskusjonane om grensefestningane og den nøytrale sona som fekk mest merksemd.
Bakgrunn
Noreg og Sverige hadde i unionstida felles utenriksdepartement i Stockholm, og dette var ansvarleg for konsulatvesenet. Grunnlova hadde gjeve Noreg rett til eige konsulatvesen, men dei fleste konsulane og visekonsulane i dei områda der Noreg hadde interesser, var ofte lokale og ikkje norske. Behovet for å fornya konsulane og for å få modernisert konsulatvesenet melde seg. Problemet var at medan Noreg hadde eit frihandelssystem, hadde Sverige ein meir proteksjonistisk politikk.
Noreg hadde behov for konsular som arbeidde for norsk eksport, medan Sverige hadde andre krav. Noreg hadde den tredje største handelsflåten i verda og den raskaste veksande dampskipsflåten i verda. Noreg bidrog med dobbelt så mykje til konsulatvesenet, og det var ikkje uproblematisk at dette låg under eit utanriksdepartement som ikkje stod konstitusjonelt til ansvar for Stortinget. Det var òg få norske konsular i både Nord- og Sør-Amerika, der norsk skipsfart hadde mange marknader. I 1895 bestemte Venstre seg for «Knyttnevepolitikken», dvs. å pressa gjennom eit norsk konsulatvesen, men då Sverige truga med krig, vart saka lagt død. Valet i 1903 vart vunne av Samlingspartiet, ein koalisjon mellom moderne Høgre og det liberale høgreside-Venstre leide av Francis Hagerup. Dei vann valet på løftet om forhandlingar om eige norsk konsulatvesen. Ein av grunnene til det var at Alfred Lagerheim hadde teke over som utanriksminister i 1899, og at han var kjend som ein meir kompromissviljug politikar i drøftingane av konsulatsaka. Likevel vart problema mellom Lagerheim og dei meir konservative kreftene store, og han og statsminister Erik Gustaf Boström gav ulike signal til nordmennene i forhandlingspolitikken, der Boström sine signal var langt meir forsiktige og lite ettergjevande. I november 1904 vart det ein diskusjon i statsrådet i Sverige, der både Lagerheim og Boström foreslo å gå av. Det vart til at Lagerheim leverte inn avskjedssøknad.
Desse krava vart frå norsk presse set på som så strenge at dei vart kalla «lydrikepunkta». Det vart gjort forsøk på forhandlingar med dette som basis, men avstanden vart for stor, og forhandlingane stranda i februar 1905.
I og med Lagerheim sin avgang, motvilja Boström hadde til å samarbeide og dei manglande resultata av forhandlingane hadde òg regjeringa Hagerup spelt ut si rolle. Den 21. februar 1905 utnemnde Stortinget ein «Specialkomité» med medlemmar frå alle partia (Høgre, Venstre og Arbeidarpartiet) som skulle utarbeida ei innstilling om ei ordning av konsulatvesenet.
Den generelle kjensla var at når svenskane ikkje ynskte samarbeid, fekk Noreg ta affære, og to medlemmar av regjeringa Hagerup, Christian Michelsen og Jakob Schøning, gjekk av. Dette tvang heile regjeringa Hagerup til å gå av den 11. mars. Christian Michelsens samlingsregjering tok over med Michelsen som statsminister. Han heldt fram med konsulatsaka, og etter kvart vart det Boström som gjekk av. Ny statsminister, etter at alle tidlegare kandidatar hadde sagt nei, vart Johan Ramstedt. Grunnen til at mange takka nei til statsministerstillinga, kan ha vore at dei forstod alvoret i situasjonen, og at den sitjande ministeren ville bli hugsa som den som mista Noreg.
Unionoppløysinga frå svensk side
Den 10. mai 1905 leverte Stortinget sin spesialkomité for Konsulatsaka ei einstemmige innstilling om å følgja den «korte lovlinje», det vil seia den politiske retninga som kravde norsk konsulatvesen trass i at det var eit felles utenriksministerium. Loven skulle tre i kraft frå 1. april 1906. Stortinget vedtok lova i Odelstinget og Lagtinget den 18. og 23. mai. Detta vart oversendt kong Oscar II på Stockholms slott den 27. mai. Oscar II, som nettopp hadde kome seg etter sjukdom, nekta å sanksjonera. Noregs regjering hadde mottrekket klart, og hadde med seg regjeringa Michelsens resignasjon. Oscar II svara følgjande:
Reaksjonen frå norsk hald måtte komme via Stortinget, då det å svara frå regjeringshald ville vera å underkjenna sin eigen avskil. Reaksjonen frå Stortinget, den 7. juni, var òg avgjerande. Stortingspresident Carl Berner las opp følgjande førebudde utsegn:
Det juridiske grunnlag for denne utsegna er ikkje uproblematisk, noko Oscar II peika på i svaret sitt den 10. juni, der han viste at det ikkje er nokon samanheng mellom det at regjeringa tok avskil, uvilja hans til å akseptera det og den norske konklusjonen at han dermed ikkje har utført pliktene sine som monark av Noreg. I tillegg var det ikkje juridisk mogleg for Noreg å oppheva Riksakten av 1815 utan Sveriges godkjenning. Mot dette kunne det hevdast at handlinga var i tråd med Venstre si kontrasignaturlære frå 1890-talet, og at funksjonen til kongen som regjeringsdannar var av avgjerande tyding, og når ein konge ikkje fylte denne funksjonen, var det at han ikkje danna ei ny regjering ein faktisk abdikasjon.
Deretter delte svenske og norske styresmakter seg i synet på unionen. Svenskane meinte at unionen de jure ikkje var oppløyst, og anerkjende ikkje oppløysinga. Nordmennene meinte at den de facto var det, og at dei var sjølvstendige. Frå svensk side vart det nedsett eit særskilt utval med utgangspunkt i Riksdagen som skulle utarbeida dei svenske vilkåra for ei oppløysing av unionen. Michelsen-regjeringa tok opp postane sine som det sjølvstendige Noreg si regjering. Ramstedt hadde saman med kronprins Gustav planar om å gje nordmennene som tilbod å fratre unionen mot at Stortinget ikkje oppløyste unionen. Då dette skjedde den 7. juni, handla det om å få avgrensa skadane. Unionoppløysinga skapte sinne i Sverige, ikkje så mykje fordi det kom, men måten det kom på.
Ramstedt sin kommentar var: «Genom denna revolutionära åtgärd har stortinget ej blot utan Konungens medverkan än även utan all hänsyn till Sverige egenmäktig fattat beslut angående upphävande av et unionsförhållande som existerar på grund av ömsedlig lagfäst överenskommelse mellan de båda rikena och ej kan utan ömsesidigt medgivande brytas». Ramstedt la til at Noreg si avgjerd «på det djupaste kränker Sveriges rätt».
Likevel hadde eit særskilt utval med utspring i Riksdagen, «Hemliga utskottet», leidd av Christian Lundeberg, avslått alternativet Ramstedt foreslo. Utvalet brukte så juli månad til å utarbeida dei svenske vilkåra for oppløysinga av unionen.
Den 25. juli gav dei innstillinga si, at Sverige skulle gå i forhandlingar med Noreg om unionoppløysing. Blant krava var folkerøysting frå Noregs side, og demilitarisert sone på begge sider av grensa, noko som tydde at alle moderne festningar på norsk side, Ørje-forta, Urskog fort og moderne påbygg på Kongsvinger festning og Fredriksten festning, måtte avviklast.
Forslaget gjekk gjennom i Riksdagen den 28. juli. Dette medførte at Ramstedts regjering vart tvunge til å gå av. Den 3. august gjekk Ramstedt av. Ny regjering vart leidd av Lundeberg, med Ramstedt som justisråd. Det å velje Christian Lundeberg som regjeringssjef var eit viktig val. Lundeberg hadde vore ein av dei sterkaste kritikarane av samarbeidsmetoden til utanriksminister Lagerheim.
Folkerøysting og førebuingar
Noreg aksepterte kravet om folkerøysting og forhandlingar, sjølv om folkerøystinga vart igangsett av Stortinget før kravet offisielt kom, men etter at det var presentert for Riksdagen. Folkerøystinga 13. august viste nok ein gong skilnaden mellom norsk og svensk innstilling. Svenskane bad om folkerøysting for oppløysing av unionen, medan folkerøystinga i Noreg handla om godkjennelse av «den stedfundne Opløsning af Unionen». Resultatet vart uansett eit overveldande «Ja».
Sjølve røysteprosessen var ikkje ukontroversiell. Fleire stadar låg det ikkje Nei-stemmer, og andre stadar låg det blanke ark der ein måtte skriva «Nei» sjølv. Det var òg eit tungt ja-miljø, og vanskeleg å røysta nei. Sidan røystinga gjaldt den «stedfunde» oppløysinga, og ikkje gjaldt ei røysting om unionoppløysing, og sidan den heller ikkje var ein kommentar til framgangsmåten 7. juni, var det heller ikkje like stort engasjement blant dei som meinte at framgangsmåten var feil.
Den 21. august handsama Stortinget forslaget til regjeringa om å be Sverige medverka til unionoppløysinga ved å oppheva Riksakta. Det bad òg om fullmakt til å forhandla om vilkåra. Med 11 motrøyster frå dei radikale delane av den politiske venstresida fekk regjeringa godkjent vedtaket. Sverige svara raskt med å foreslå forhandlingar mellom fire representantar for kvart land, av dei minst to statsrådar. Karlstad vart foreslått fordi byen låg midtveges mellom dei to hovudstadene.
Unionen sett utanfrå
Stormaktene var ikkje særleg opptekne av uniontilhøvet mellom Noreg og Sverige. Men ei unionoppløysing hadde stor tyding i fleire samanhengar. Dei viktigaste spørsmålet var i kva grad Austersjøen skulle vera «ope» eller «lukka», Noregs framtidige styresett og eventuelle dynastiske samband ved enno monarki. Noregs kystlinje var òg relevant for flåtekappløpet mellom Storbritannia og Tyskland. Reaksjonane var klårt sterkast frå britisk og tysk hald, medan Frankrike og til dels Russland var mindre involvert.
I november 1855 hadde Novembertraktaten vorte inngått. Han gjekk i hovudsak ut på at Storbritannia og Frankrike ville støtte Sverige og Noreg mot eit kvart russisk angrep mot at dobbeltmonarkiet ikkje gav bort landområde til Russland. Ei unionoppløysing ville setja denne avtalen til side, i og med at han var berekna på Noreg og Sverige saman, og ikkje på dei to landa som sjølvstendige.
Engelske reaksjonar
Frå januar 1905 var Storbritannias minister i Sverige og Noreg sir James Rennell Rodd. Rodd sette seg godt inn i situasjonen, og valde å vitja Noreg allereie i februar 1905. Detta var uvanleg for Storbritannia sine representantar, som stort sett heldt til i Stockholm. Rodd sjølv oppfatta situasjonen som alvorleg etter å ha vitja Noreg i februar, der han blant anna snakka med statsminister Hagerup. På den andre side opplevde han ikkje «lydrikepunkta» til Boström som heilt urimelege. Rodd skal ha gjort framlegg om ein «golden bridge», eit kollegialt samarbeid i utenriksministeriet til Hagerup. Rodd samtalte òg med kronprins Gustav i høve kronprinsen til tur til Kristiania som delvis overlappa med Rodd sin tur.
Parallelt med den vanlege diplomatiske kommunikasjonen, hadde helten frå ferda med «Fram», Fridtjof Nansen, påverka folkeopinionen i Storbritannia gjennom avisartiklar der dei fleste vart publisert i mars månad. Han hadde òg møtt utanriksminister Lansdowne uoffisielt i og med at han ikkje hadde noko offisielt mandat. Lord Lansdowne rapporterte til Rodd om ei svært lang innføring i problema mellom Noreg og Sverige frå Nansen si side, og problema var i hovudsak argument som var godt kjent for Lansdowne.
Rodd følgde godt med på utviklinga frå Noreg, og tok opp både interne og eksterne problem i samband med unionoppløysinga. Han hadde òg nemnt at svenskane skulle kunne satsa på Sven Hedin, som naut stor respekt i Storbritannia, som ei svensk motvekt mot Nansen. Rodd fekk heile tida god tilbakemelding frå utanriksminister Lansdowne. Fram til Karlstadkonvensjonen handla det i stor grad frå diplomatisk side å halda oversyn over situasjonen og å be Noreg om tolmod og Sverige om å ikkje trekkja ut tida. Likevel hadde Fritz Wedel Jarlsberg lansert dei to hovudkandidatane frå norsk side til å ta over trona etter Oscar II. Dei to framlegga var Prins Carl av Sverige og Prins Carl av Danmark, det førstnevnde av høflighiet, det sistnemnde av omsyn til Prins Carl av Danmarks dynastiske samband med Storbritannias monark, fordi han var gift med Edward VII si yngste dotter. Wedel Jarlsberg skremde med faren for republikk eller intervensjon frå ei anna stormakt i tronfølgjarspørsmålet.
Tyske reaksjonar
Den tyske ministeren i Noreg og Sverige i 1905, grev Casimir von Leyden, hadde lita tru på kronprins Gustavs ferd «til fiendeland» i februar 1905. Han var i tillegg skeptisk til den norske saka. Han meinte at forhandlingar om konsulatvesen ikkje burde ha funne stad, at «lydrikepunkta» ikkje var urimelege, og at nordmennene aldri var særleg interessert i ei løysing som gjekk ut på at unionen bestod. Likevel var han ikkje fjern for Noregs krav, og meinte at dei hadde vist stor intelligens, energi og djervskap. Svenskane hadde utvist likesæle og det svenske kongehuset hadde handsama Noreg stemoderlig ifølgje von Leyden.
Då Michelsen-regjeringa tok over, var von Leyden mest overraska over samansettinga av ministrar, som han meinte gav klåre indikasjonar om at regjeringa ikkje kom til å samarbeida, og ville få ei kort levetid utover konsulatsaka. Då Tyskland ikkje vart konfrontert om Novembertraktaten, fokuserte heller von Leyden på generelle observasjonar om unionoppløysinga, der han langt på veg skulda svenskane for å ha vore gammaldagse og å ikkje ha teke situasjonen på alvor.
Tyskland si rolle var i hovudsak å observera. Fridtjof Nansen hadde berre i eit kort tilfelle konsentrert seg om Tyskland, og då han korkje fekk møta keisaren eller dei næraste rådgjevarane personleg, valde han å avlysa forsøket på å påverka tysk diplomati, og gjekk heller via britiske aviser til tyske aviser. Fråveret av aktivitet frå Nansen og Wedel Jarlsberg si side, sistnemnde var òg berre kort innom Tyskland, gjorde at tyskarane stort sett stolte på rapportar frå von Leyden.
Wilhelm II var svært godt informert om utviklinga, og las kommuniké med interesse. Då trona vart ledig, såg på Wilhelm II det som uheldig at den ville gjevast til svigersonen til Edward VII, og han prøvde å igangsetja eit kandidatur for den danske prinsen Carls onkel, Valdemar av Danmark, som eit betre alternativ. Valdemar var bror av enkekeiserinne Dagmar av Russland. Wilhelm II tok opp dette med Nikolaj II av Russland ved Björkö, der ein vidare plan om tettare tysk-russisk samarbeid vart diskutert. Wilhelm IIs argument var sterkt anti-engelske og kritiske til Edward VII. Likevel tok ingen av regjeringane til dei to stormaktene avtalene til keisarane, så det vart lite ut av dette besøket. Kort tid etter Björkö-møtet slo Wilhelm II seg til ro med Carl av Danmark som Noregs nye konge. I høve til Wedel Jarlsberg sine oppmodingar om å pressa Sverige til å godta Carl, heldt Tyskland seg svært lite interessert. Dette var delvis fordi Tysklands sendebod var godt informert, og fordi verken Wedel Jarlsberg eller Nansen hadde konsentrert seg om å appellera til Tyskland.
Forhandlingar og mobilisering
Forhandlingane vart lagt til losjehuset til Frimurerlosjen i Karlstad. Valet av by var todelt. For det første var det eit kompromiss etter at Sveriges regjering hadde foreslått Stockholm og nordmennene foreslo å veksla mellom Stockholm og Kristiania. For det andre var Karlstad vald spesifikt i Riksakten av 1815 som «Samlingsstad for begge Rigers Komitear».
Frå norsk side stilte statsminister Christian Michelsen, utanriksminister Jørgen Løvland, stortingspresident Carl Berner og statsråd Benjamin Vogt. Alle desse var utnemnd av regjeringa. Løvland vart av ikkje-norske kjelder omtalt som statsminister, då han var Noregs statsminister i Sverige. Frå svensk side stilte Christian Lundeberg, utanriksminister Fredrik Wachtmeister, kyrkjeminister Hjalmar Hammarskjöld og statsråd Karl Staaff. Staaff var det liberale alibi som spelte ei viktig rolle i den fredlige oppløysinga av unionen. Wachtmeister var mindre konservativ enn Lundeberg og dessutan ein dugeleg debattant. Hammarskjöld hadde arbeidd i justiskomiteen og var folkerettslig ekspert.
Bakgrunnen for forhandlingane var problematiske. Noreg hadde allereie erklært unionen som oppløyst i folkerøystinga, og regjeringa si forhandlingsviljuge linje vart tolka som ei svekking av saka. I tillegg var den norske militære styrken mindre enn den svenske. For svenskane var det uklart korleis stormaktene ville reagera, men det er sannsŧnleg at dei ikkje ville ha vore særleg nøgd med ei krigsløysing. I tillegg ville ein krig over forhandlingane vore i seinaste laget. Ifølgje Gustaf Axel Berg var det vanskeleg å tenkja seg ei meir passande krigsårsak enn handlinga til Stortinget den 7. juni, og då vart september i seinaste laget.
Forhandlingane stod om fem hovudpunkt:
I tillegg kom nokre hummerrike undervassskjer ved Iddefjorden, som vart handsama som eige punkt.
Krava var framstilt av den svenske Riksdagen, som då hadde tilsidesett regjeringa Ramstedt, med unntak av skilsdomstraktaten. Dei norske delegatane hadde ingen motkrav ut over skilsdom.
Punktet om tvistemålsavgjerd ved skilsdom gjekk rett igjennom som generelt punkt, og vart handsama og godkjent i dei enkelte sakene bortsett frå punkt to. Transittrafikken var særleg orientert rundt malmtransport mellom Kiruna og Narvik og papirtransport i omtrent same retning. Det vart avgjort at det ikkje skulle vera nokre tollsatsar på transport av varer brukt av statsbanane i dei to landa med unntak av innanrikstoll og avgifter. Her vart malmen sett bort frå. Etter norsk krav vart det innført ei tidavegrensning til 1926 på avtala.
Punktet om felles innsjøar og vassdrag var i hovudsak eit spørsmål om Trysilelva/Klaraälven, og til ein viss grad andre vassdrag som byrja i eitt land og rann ut i eit anna. Det var eit svensk krav om det ikkje var tillate å påverka elva si vassføring, det vil seia å byggja vasskraftverk, i elver som gjekk på begge sider av grensa. Begge partar var samde om dette punktet òg.
Punkta om retten til flyttsamane til beita var ikkje heilt uproblematisk, då den norske regjeringa opplevde skaden som reinflokkane til samane gjorde som så stor at det vanskeleggjorde livet for fastbuande bønder i både Troms og Finnmark. Dei svenske forhandlarane ville ha fri ferdsel.
Grensefestningane
Dagen etter, den 1. september, vart temaet nøyare studert. Michelsen argumenterte for at av dei fire forta, låg Kongsvinger vest for Glomma, og dermed tilhøyrde den indre festningslinja. Lundeberg svara at Riksdagen ikkje hadde nokon krav om at gamle befestninger skulle rørast, men dei nye festningsverka, inkludert Hjelmkollena fôra ved Svinesund, måtte bort. Løvdahl kontra med at grensefestningane var del av Glommenlinjen, forsvaret av Kristiania mot angrep frå aust. Til den svarte utanriksministeren Wachtmeister at det aldri var snakk om å riva Glommenlinjen, men at dei fire grensefestningane ikkje tilhøyrde denne linja, men låg austom den.
Argumenta frå begge sider om grensefestningane handla delvis om høvet for at Noreg og Sverige kunne hamna i ulike interessesfærar, sannsynlegvis underforstått svensk tyskvennlegheit og norsk engelskvennlegheit, og problemet med opne og forsvarslause grensar. I hovudsak såg den svenske delegasjonen på festningane som offensive, og nordmennene på dem som defensive. Seinare på dagen viste Lundeberg til at då festningane vart diskutert i Stortinget, vart det argumentert at dei kunne brukast offensivt. Detta vart stadfesta dagen etterpå, då dåverande kaptein August Spørck, leiar for militærkomiteen, kommenterte at befestningane hadde ein offensiv karakter. Etter denne stadfestinga gjekk diskusjonen inn på dei andre punkta. Grensefestningane vart først teke opp igjen den 6. septemberen. Temaet gjekk òg inn på der ein eventuell nøytral sone skulle liggja. Forhandlingane heldt fram uansett fram til 7. september, då Michelsen hadde foreslått at festningane ved Hjelmkollen, Ørje og Urskog kunne rivast mot at den nøytrale sona vart demilitarisert, det vil seia at ikkje noko land fekk ha troppar der. Då vart den semja om å ta ein pause for å konferera med regjeringane og parlamenta i kvart land.
Regjeringa vart i liten grad informert frå den norske delegasjonen om aktivitetane. Den 1. september fekk ho eit telegram som la vekt på kor høfleg den svenske delegasjonen var, og deretter kom det eit nytt seint på kvelden den 4. september, som vart handsama dagen etter. I dette telegrammet vart det fortalt at reindrift og transitt hadde vorte teke opp, og at medan reindrift inneheldt nokre ikkje uoverkommelege problem, ville transitten verta uproblematisk.
Då delegasjonen kom attende til Kristiania, skildra Michelsen situasjonen slik:
a. Grensefestningane var hovudproblemet, og det fanst ikkje noko forslag frå nokon partar. Svenskane hadde gjort sina undersøkingar grundig, og dei tok opp at «daværende formand i Militærkomiteen kaptein, nu Oberstløintnant Spørck» hadde uttalt at festningane òg hadde ein offensiv karakter. Michelsen la vekt på at forta i Kongsvinger og Fredriksten skulle rivast ifølgje svenske krav.
b. Reinbeitet hadde heller ikkje noko løysingsforslag, men Michelsen såg på det som løŧsbart så lengje det ikkje var livsviktig.
c. Transittforslaget. Svensk forslag godkjent, men var gjenstand for forbetring.
d. Vassdraga var det heller ikkje noko å utsetja på.
e. Den svenske delegasjonen var skeptisk til å ha internasjonal voldgift då dei meinte at dei ikkje ville at andre land skulle treffa aggjerder om interne saker. Uoffisielt skal Michelsen ha fått stadfesta at det likevel ikkje ville verta eit uoverkommeleg problem.
Michelsens framstilling av at Fredriksten og Kongsvinger skulle rivast rimar ikkje heilt med kva den svenske sekretæren Joh. Hellner og den norske Andreas Urbye noterte. Der låg det berre krav om at dei moderne festningane skulle rivast, og når det gjaldt Fredriksten hadde Michelsen allereie delvis gått med på dette.
Krigsfrykt
Eit anna problem var at det var tropperørsler ikkje langt frå grensa. Allereie fredag 25. august reagerte medlemmar av Stortinget på at dei svenske rekruttane, anslagsvis 60 000, ikkje hadde vorte heimsendt frå øving, og at dette kunne tolkast som ei delvis mobilisering. Talet vart oppjustert til 65–70 000. Nokon av desse rapportane kunne verta spora attende til Wedel Jarlsberg, som prøvde å påverka stormaktene frå København. Detta vart tilbakevist med at desse soldatane enno var ute på den øvinga som føregjekk omtrent i dette området omtrent denne tida på året kvart år.
Det vart òg snakk om troppeflŧtingar i Sverige, og at det var stadig fleire soldatar i nærleiken av Narvik. Noreg hadde ingen forsvarsstyrkar der, og dersom Sverige samstundes angreip mot Kristiania, ville det vanskeleggjort det norske forsvaret av begge områda. Den norske frykta for krig var stor nok til at det den 13. september vart utsend ordre om delvis mobilisering frå norsk side. Dermed låg det grensevakter ved grensa til Sverige då forhandlingane vart tekne opp att. Talet på mobiliserte norske soldatar var omtrent 23 000. På svensk side var det ein stad mellom 50 000 og 70 000 soldatar tilgjengeleg, og ein stor del av den svenske marinen vart flytta frå Göteborg til Strömstad, rett ved den norske marinen. Regjeringa og Stortinget gav dermed forhandlingsdelegasjonen rett til å gå med på å fjerna til og med dei historiske grensefestningane, så lenge ein nøytral sone vart oppretthalde. Michelsen nytta høvet til å bryta løftet om å halda forhandlingane løynlege, og fortalde Nansen og Wedel Jarlsberg om at svenskane kravde fjerning av òg dei historiske festningane.
Stormaktene si intervenering
Storbritannia sin minister i København, Alan Johnstone, arrangerte eit møte i København med Wedel Jarlsberg, Nansen, den danske utanriksministeren Frederik Raben-Levetzau og den tyske chargé d’affaires, prins Reuss. Der vart troppeforflyttingane og påståtte krav om at det frå svensk hald var eit ønskje om å riva ikkje berre dei moderne, men òg dei historiske delane av festningane ved Kongsvinger og Fredriksten, målbore. Johnstone sende fleire rapportar om troppeforflytning frå svensk hald til utanriksminister Lansdowne.
Rodd åtvara mot å høyra på Wedel Jarlsberg, «viss varsel inntil no ikkje har vist seg truverdige», og Lansdowne avskreiv Wedel som «ei svært usikker kjelde». I dette tilfellet var det likevel Michelsen som stod bak ryktet. Wedel Jarlsberg valde òg å ta affære, og sende eit brev til kong Edward VII den 9. septemberen. I brevet stod det eit ønske om garanti frå Danmark mot «disturbance at sea», det vil seia angrep frå Sverige dersom Carl vart vald til konge av Noreg. Omtrent samstundes drog Nansen til England for å be om eit møte med den britiske utanriksministeren. Lansdowne var på ferie i Irland då Nansen den 12. septemberen oppsøkte utanriksdepartementet, og kong Edward VII bad han møta Nansen på sommarstaden. Til dette svara Lansdowne at dersom kongen meinte det var så viktig, drog han heller til London.
På tysk side var det heile meir eller mindre forstått. Då Reuss rapporterte om troppeforflyttingane som Wedel Jarlsberg snakka om, vart Felix von Müller, Casimir von Leydens etterfølgjar som tysk sendemann i Stockholm, kontakta. På spørsmål om intervenering, rådde mot han det. Han forklarte at den såkalla mobiliseringen frå svensk side var vanlege øvingar, og at dei ikkje var mobilisert. Han forklarte òg at minstekravet til svenskane berre gjaldt dei nye, og ikkje dei gamle delane av Kongsvinger og Fredriksten. Dermed vart Tyskland passive gjennom heile konflikten.
Forhandlingane held fram
Forhandlingane i Karlstad vart tekne opp att 13. september. Michelsen hadde fått godkjenning frå norsk side til å riva alle festningar mot å få ei nøytral sone. Sidan svenskane kravde riving av dei moderne festningane, var altså forhandlingsposisjonen i overkant defensiv. Bakgrunnen for dette kan ha vore at Michelsen ville stå fram som om han hadde vunne ein seiar i staden for å imøtegå dei svenske krava. Allereie den 13. september sende Michelsen eit telegram der han peika på at han hadde «Ved underhandlingerne i dag sögt reidde Kongsvinger og det gamle Fredriksteen. Intet resultat i dag.»
Forhandlingane var for det meste separate norske og svenske forhandlingar der dei møttest eit par gonger. Den 17. september og den 21.–23. september var det samankomst, resten av tida var det privat. Di verre var ikkje alle desse møta med sekretærar. Detaljar rundt reinbeite, transittrafikk og vassdrag vart teke opp, men allereie den 17. september telegraferte Lundeberg til Kong Oscar II at det var «Preliminär enighet vunnen äfven i lappfrågan och vattendragen. Utgången af trafikfrågan ännu oviss.»
Mesteparten av tida var det likevel grensefestningane som vart diskutert. Trass i at det var teke med militære ekspertar, er det usikkert i kor stor grad desse vart brukt. Kaptein i generalstaben Jockum Åkerman kommenterte i notata sine for den 19. september at dette var første gong nokre militære fekk nokon som helst opplysning om kva ein hadde vorte samde om kva gjaldt forta. Forhandlingane vart ei tautrekking om alle krava, og den norske delegasjonen gjekk etter kvart med på deaktivere tre moderne fort, men meinte at Kongsvinger burde sparast.