cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Martha Ostenso
Familien til Ostenso utvandra til USA då Martha var to år gammal. I barndomsåra heldt ho til i Minnesota og Sør-Dakota i USA. I ungdomsåra budde dei i Manitoba i Canada. Karrieren hennar som forfattar varte fram til 1958, og resulterte blant anna i ei diktsamling, seksten romanar, rundt tretti noveller og ein biografi. Wild Geese vart til stumfilm og spelefilm i levetida til forfattaren, og dessutan til TV-serie i 2001.
Ostenso vart den fyrste norsk-amerikanske kvinna til å forsørgja seg og familien sin som forfattar. Ho var tre gonger tilbake i Noreg etter utvandringa.
Familien i Noreg
Martha vart fødd i bygda Tungeland i Haus kommune, som vart innlemma i Bergen 1972. Ho var dotter av den faglærte meieristen Sjur Brigtson Øystesø og meieriarbeidaren (meierske) Olina Tungeland. I nokre kjelder er foreldra kalla Sigurd og Line. Paret gifta seg i Biri kyrkje 18. august 1898. Sjur hadde utdanna seg som meierist og arbeidde i Redalen. Etter å ha leigd Rosendal meieri i eitt år, fann han ut at det ikkje løna seg. I 1900 drog han difor åleine til Winnipeg i Canada, der han fekk arbeid hos Olinas onkel, som eigde ein kjøtmarknad.
Etter at Sjur hadde reist til Canada, budde mor til Martha på heimplassen Tungeland. Den 17. september 1900 vart Martha fødd. Dåpen vart halden i Arna kyrkje, 14. oktober same år, og ho vart boren til dåpen av bestemor si, Anna Johannesdatter Tungeland Borge. Martha vart oppkalla etter systera til mor si, som skreiv dikt. Mostera hadde mista livet i eit steinras kort tid før Martha vart fødd.
Oppvekst og unge år i Canada og USA
I 1902 tok mor til Martha med seg dottera og reiste til Canada. Der vart dei gjenforeinte med Sjur. Dei neste elleve åra levde familien eit omflakkende liv, og budde på til saman sju ulike stadar i Minnesota og Sør-Dakota. Eit slikt rotlaust tilvære var noko som mange av innvandrarane i USA opplevde. Familien Ostenso levde av Sjur si meieriverksemd, og at Olina tok imot klede til vask. Martha viste tidleg sans for ord og språk. Ho song versa ho hadde laga sjølv, lenge før ho lærte å lese og skrive. Broren Bjarne (Barney) vart fødd i 1903, og yngstebroren Oivind (som fekk kjælenamnet «Spot») vart fødd i 1905.
Rundt 1914-1915 flytta familien til Brandon i den kanadiske provinsen Manitoba. Familien var utan middel, så reisa dit føregjekk i ei godsvogn på jernbana. Allereie før familien flytta til Brandon hadde Martha fått stoff på trykk i avisa; som elleveåring fekk ho åtti cent for kvar spalta ho skrev på ungdomssida til Minneapolis Journal. Ei av notatbøkene hennar indikerer òg at ho vann ein pris for eit dikt, «The Price of War», i Winnipeg Telegram. Som femtenåring vart ho innskriven ved Brandon Collegiate School.
I juni 1917 reiste familien vidare til hovudstaden til provinsen Winnipeg, der faren fekk arbeid ved Dominion Produce Company. Sannsynlegvis tok ho avgangseksamen ved Kelvin Technical High School i 1918, og fekk dermed løyve til å undervisa mellombels. Seinsomaren 1918 fekk ho ei lærarstilling i Hayland i Manitoba. Her budde ho hos Alexander Hay, kona hans og fire barn (to søner og to døtrer). Denne familien og familiane omkring (Sandmoens, Eggertsons, Gudmundsons og Gislassons) var til inspirasjon for ho til romanen Wild Geese, som vart utgjeven i 1925.
Lærarkarrieren hennar stansa brått då skulen vart stengd som følgje av eit utbrot av spanskesjuka. Ho vart innskriven ved University of Manitoba i Winnipeg for vårsemesteret 1919. Frå september same år var ho fulltids student og tok ei rekkje kurs i kunstfag. Eitt av kursa var «engelsk prosa» og «engelsk lyrikk». Undervisaren i begge kursa var Douglas Durkin (1884–1967), som seinare blei livspartnaren og den viktigaste rådgjevaren hennar i litterære spørsmål. Våren og sommaren 1920 arbeidde ho som reporter for Winnipeg Free Press, for deretter å halda fram universitetsstudia i Winnipeg same haust. I mellomtida hadde Durkin flytta frå kone og barn i Winnipeg, og teke seg jobb ved Columbia University, der han underviste i «The Technique of the Novel».
Faren Sjur vart i 1932 overkøyrt av ein bil i nærleiken av heimen sin i Wilmar i Minnesota, og døydde av skadane.
Livet med Douglas Durkin
Hausten 1921 flytta Ostenso til New York, og slutta seg til Durkin der. Dermed byrja eit personleg tilhøve og fagleg samarbeid, som skulle visa seg å vara heilt til ho døydde meir enn førti år seinare. Frå 1921 til 1922 studerte Ostenso litteratur ved Columbia University og følgde Durkin sitt kurs. Det er mogleg at ho allereie på dette tidspunktet hadde byrja å arbeida med sitt mest kjende verk Graagaas (Wild Geese). Ho arbeidde òg som sosialarbeidar i det fattige Reden Hook-distriktet i Brooklyn, men fann ikkje noko å skriva om derfrå. Det fanst ingen kontrastar slik som på prærien, meinte ho. På prærien stod den menneskelege grusomleiken i kontrast til venleiken i naturen. I Rei Hook var alt berre forferdeleg.
I 1921 byrja Ostenso å publisera dikt i tidsskrift som Canadian Magazine of Politics, Art & Literature, American-Scandinavian Review, Literary Digest, Poetry og Voices. Seint i 1923 reiste ho attende til Winnipeg og brukte mesteparten av vinteren på å utarbeida eit første utkast av Graagaas. Våren 1924 reiste ho attende til New York for godt. I 1924 kom den fyrste boka hennar ut, diktsamlinga A Far Land, med førtitre tidlegare utgjevne dikt. Titteldiktet er ei kort, lyrisk skildring av fødeland til Ostenso, Noreg.
Frå å vera totalt ubemidla, bortsett frå ein bankkonto som inneheldt to dollar, vart ho med prisen den første norsken-amerikanske kvinna som kunne leva av forfattarverksemda si. Ho kunne òg forsørgja den nære slekta si, som på det tidspunktet talte elleve medlemmar.
Sjølv om foreldra hennar hadde fått amerikansk statsborgarskap tidlegare, vart ho ikkje sjølv amerikansk statsborgar før 11. mai 1931. Det er hevda at dette kom av dei sterke kjenslene hennar for fødelandet.
Verksemda til Ostenso og Durkin gav store inntekter, Ho tente 30 000 til 40 000 dollar i løpet av eit år. Ho kunne tene frå femten til sekstifem tusen dollar for ei enkelt novelle. Paret eigde ei rekkje luksusbilar, båtar og hus. I 1931 flytta dei til Gull Lake i Minnesota. Dei hadde òg ein bustad i Hollywood, California, der dei vart venner med stjerner som Douglas Fairbanks jr., Mary Pickford og Henry Fonda. Eit dekadent liv førte til at forfattarskapet stagnerte i kvalitet. Ostenso reiste mykje og var tre gongar tilbake i Noreg, blant anna i 1925 og 1931. I 1925 vart ho intervjua av Fjordabladet, og gav uttrykk for at ho ynskte å treffa Knut Hamsun.
Ostenso og Durkin gifta seg i 1944 etter at kona hans hadde døydd, og paret slo seg ned til eit roleg liv i Minnesota. I 1963 bestemte dei seg for å flytta til Washington, der dei to sønene til Durkin budde. Reisa vart for mykje for Ostenso, og ho kollapsa på toget. Framme i Seattle vart ho frakta til sjukehus der ho døydde to dagar seinare. Dødsårssaka var skrumplever.
Forfattarskapen
Wild Geese (Graagaas), The Young May Moon (Nymåne i mai) og O, River Remember, vert rekna av Stan Atherton som Ostensos beste romanar, der debutboken set eit mønster for dei seinare utgjevingane. Atherton meiner at desse tre av romanane, kor dei to første er omsett til norsk, stadig kan gje lesaren nye opplevingar. I tillegg vert The White Reef (Nona) og The Mandrake Root (Alrune) òg rekna som lesverdige.
Med Wild Geese og The Young May Moon vart Ostenso, særleg i Canada, kjend som grunnleggjaren av «prærierealismen». Atherton held fram at før denne perioden var det få bøker som presenterte ein gjennomført reell og nøyaktig presentasjon av livet i regionen. Det vart skrive ei rekkje bøker om livet på prærien, men det dreidde seg ofte om overdriven romantikk, preikande forteljingar, melodrama og sentimentalitet.
Bøkene til Ostenso har gjerne éin eller fleire skikkelsar henta frå det skandinaviske innvandrarmiljøet. Dei gir lesarane eit realistisk bilete av det harde arbeidet og det einsame livet på landbygda. Dette hadde Ostenso sjølv opplevd under oppveksten i Manitoba og Minnesota. Graagaas skildrar tilhøvet mellom mennesket og naturen, og livet blant pionerane i vesten. Ofte vil ein av romanfigurane – som oftast ein mann – representera ein trussel for ektefellen eller barna sine, som følgje av anten ambisjonane til personen, fedrelandskjærleik eller eit snevert, religiøst perspektiv. Ostenso portretterer òg familiekonfliktar og dei mørke sidene ved kjærleiken. I romanane hennar er hovudpersonane sterke, sjølvstendige kvinner.  Graagaas og The Young Man Moon vert rekna blant dei beste i denne tradisjonen, dette saman med verka til Frederick Philip Grove, blant anna Settlers of the Marsh (1925) og Robert J.C. Stead sin roman Grain (1926).
Durkin hadde openberr innverknad på debutboka Wild Geese (Graagaas), men det er uklart kor sterk denne innverknaden var. Ein for sterk medverknad frå Durkin si side ville ha medført at Ostenso ikkje kunne fått debutantprisen. Bror til Martha Ostenso, Barney Ostenso, gav i eit intervju med David Arnason i 1977 uttrykk for at Ostenso hadde skrive det første utkastet og at Durkin deretter omredigerte manuskriptet. Barney Ostenso var på det aktuelle tidspunktet 84 år gammal. Ifølgje Athabaska University i Alberta i Canada i 2021 var den gjengse oppfatninga blant kritikarar at debutboka til Ostenso var eit sjølvstendig arbeid. Atherton talar om Martha Ostenso som ein felles signatur for den felles verksemda til dei to forfattarane. Tre tiår seinare skreiv begge under på eit dokument om opphavsrettar, som føresette at Durkin hadde delteke i utforminga av debutromanen, så vel som alt det ho seinare hadde produsert.
Produksjonen til Ostenso pågjekk hovudsakleg over to tiår. Den mest produktive tida var frå 1925 til 1935. I denne perioden skreiv ho åtte romanar, der fem gjekk som føljetongar i Pictorial Review, Hearst's International, Cosmopolitan og McCall's. Føljetongen «Changeling Bride» vart publisert i Minneapolis Tribune, og åtte noveller vart gjevne ut i ulike magasin. I perioden frå 1935 til 1946 skreiv ho for det meste noveller. Etter at novellene hadde stått på trykk i eitt tidsskrift, vart dei ofte òg publiserte i andre tidsskrift i USA, Canada, England og Australia. Utgjevingar i magasinet Cosmopolitan nådde åleine ut til ein million lesarar. Bøkene vart omsette til førtifem ulike utgåver i minst ti land, som var Noreg, Sverige, Danmark, Finland, Tyskland, Austerrike, Nederland, Ungarn, Polen og Jugoslavia. Novellene vart òg omsette til like mange språk.
Forfattarskapet var hennar einaste inntekt. For at bøkene skulle seljast, måtte ho halda nærværet sitt i offentlegheita ved like. Pengane frå ei bok vart raskt borte, og ho måtte skunda seg å skriva ei ny. Hovudføremålet med forfattarskapen vart difor å oppretthalda inntektene, noko ho ikkje sette pris på. Det gjaldt ikkje så mykje med romanane som med novellene, som ho skreiv meir av utover i 1930-åra. Men allereie etter å ha skrive Graagaas, uttrykte ho ei viss bekymring: «Eg har måtta arbeidd hardt heile livet, men no veit eg ikkje korleis eg skreiv den romanen. Eg må læra meg å skriva, slik at eg kan skriva ein ny.»
Debutboka til Ostenso var kunstnerisk løfterik og ein formidabel økonomisk suksess. Atherton framheld at dei forventingane som debutboka skapte, ville vore vanskeleg å innfri for nærast einkvar forfattar. Den plutselege rikdomen som følgde med prisen og salet, vart òg eit sjølvstendig hinder for den kunstneriske utviklinga. Familie hennar krevde mykje av henne, og ho venna seg også raskt til eit høgt forbruk. I tillegg var forlaga raske til å krevja nye bøker. I 1943 vart romanen O River, Remember utvald bok i bokklubben Literary Guild, men etter detta rekna Atherton henne utbrend. Det kom fire bøker til i løpet av 1940-åra, blant anna biografien om Elizabeth Kenny. Dei tre romanane Milk Route (1948), The Sunset Tree (1949) og And the Town Talked (1949) tok for seg tema i samtida, men ingen av dei vart store salssuksessar. I den siste romanen frå 1958, A Man Had Tall Sons, vende ho attende til å skriva om livet i Midtvesten før krigen, men dette temaet var publikum ikkje lengre interessert i.
Montfaucon i Sveits
Montfaucon er ein kommune i distriktet Franches-Montagnes i kantonen Jura i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 996 meter over havet.
Kommunen ligg på ein rygg mellom Glovelier og Saignelégier. Han består av landsbyane Montfaucon og Montfavergier.
Martha Ostenso
Mottaking i Noreg
Ostenso var i 1920- og 1930-åra fleire gonger på listene over bestseljarane i Noreg. Det gjaldt særleg kategorien skjønnlitteratur, men òg i alle sjangrar sett under eitt. Opplagstalet for Graagaas i 1933 med 15 000 eksemplar var det nest høgaste dette året, like høgt som Johan Bojers Huset og havet. Berre Men livet lever av Hamsun, med 27 500 eksemplar, kom i større opplag. I Norsk forskingsråd sin tabell 9 over annonserte opplagstal for alle sjangrar i perioden 1900–1942, er ho nummer 16 på lista. I tabellen er ho likevel oppført med 14 000 eksemplar, altså 1 000 eksemplar lågare enn i årsoppgåva.
Romanen The Geese (norsk tittel Graagaas) vart meldt i Aftanposten i 1925 av Theodor Caspari. The Dark Dawn (norsk tittel Gry) vart meldt av Eivind Berggrav i 1926. Berggrav kritiserte omsetjinga til norsk, og rådde til originalversjonen på engelsk.
Spayd Island
Spayd Island er ei isdekt øy som ligg ved søraustsida av Gillock Island aust i Amery isbrem. Høge klipper stikk opp av isen. Ho vart kartlagd i 1952 av John H. Roscoe frå flyfoto teken under U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47, og vart namngjeven av han etter A.W. Spayd, ein del av flymannskapet på Operation Highjump.
Springtail Bluff
Springtail Bluff er ein bratt, sørvendt skrent som markerer austenden av Mount Hemphill i Anare Mountains. Det fekk dette namnet av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1963–64, etter at dei fann små insekt (Collembola) her.
Don't Let the Sun Go Down on Me
«Don't Let the Sun Go Down on Me» er ein song av Elton John med tekst av Bernie Taupin på albumet Caribou frå 1974. Songen vart gjeven ut som singel same året.
På refrenget er blåsearrangement gjort av Del Newman, og Beach Boys-medlemmane Carl Wilson og Bruce Johnston, samt Toni Tennille syng korvokal. Med på songen er òg Ray Cooper på perkusjon og Dave Hentschel på mellotron.
Det vart spelt inn eit konsertopptak den 14. desember 1986 som er gjeven ut på Live in Australia with the Melbourne Symphony Orchestra. Ei forkorta utgåve av denne innspelinga vart gjeven ut som singel i 1987 og finst på To Be Continued....
I 1991 spelte John inn songen som ein duett med George Michael og singelen vart ein stor suksess. Paret hadde sunge songen i lag på Live Aid i 1985. Singelen var spelt inn under ein konsert på Wembley Arena i London den 25. mars 1991 då Elton John var gjesteartist for George Michael. Duetten vart ein stor hit på begge sider av Atlanteren og nådde toppen av lista i mellom anna Storbritannia, USA og Noreg. Denne versjonen finst på John-albumet Love Songs. Inntektene frå singelen vart delt mellom 10 forskjellige veldedige organisasjonar for born, AIDS og utdanning.
Listeplasseringar
Originalutgåva av «Don't Let the Sun Go Down on Me» nådde 16. plass i Storbritannia og andreplass i USA. I Canada gjekk han heilt til topps og vart den femte listetoppen hans i det landet.
Andre versjonar
«Don't Let the Sun Go Down on Me» har vore ein populær song for mange andre artistar som Maynard Ferguson, Roger Daltrey, The Winans, Gloria Estefan, Oleta Adams, Joe Cocker, Me First and the Gimme Gimmes, Vanessa Carlton og Bettye LaVette.
Skarsvåg skole
Skarsvåg skole var ein norsk offentleg grunnskule i Nordkapp kommune i Troms og Finnmark fylke. Han hadde sju elevar i to skoleklassar, desse var fordelte på klassetrinn frå fyrste til tiande. Skulen dekte heile barne- og ungdomstrinnet.
Leiar for skulen var rektor Bjarne Andre Rosenstrøm. Skarsvåg skole vart nedlagt frå og med 2012.
Vassmerke i papir
Vassmerke er nemninga på merke som er pressa inn i finare typar papir under tillaginga av papiret, og som vanlegvis berre er synleg når ljoset får gå gjennom papiret. Merket er eigenleg laga som ein variasjon i tjukkleiken på papiret ved at ein rull med stempel på ligg over papiret under produksjonsprosessen medan papiret berre er ei våt masse, det vil seie medan papiret ligg på det filtbandet i papirmaskina som vert kalla vire. Men teknikken skriv seg frå tida då papir vert laga for hand, og vart finne opp på slutten av 1200-talet i Fabriano i Italia. Vassmerkinga skulle opphavleg markere kvaliteten på papiret og kven som hadde framstilt det. Men slike merke er òg effektive verkemiddel mot forfalskingar av verdepapir av ymse slag, og er soleis framleis nytta på til dømes pengesetlar.
Sperm Bluff
Sperm Bluff er ein markant, mørk fjellskrent, 6 km lang og over 1 000 meter over havet, som dannar nordaustenden av Clare Range i Victoria Land. Han vart kartlagt og namngjeven under Terra Nova-ekspedisjonen i 1910–1913. Sett frå aust ser nordveggen av skrenten ut til det butte hovudet til ein spermkval.
Epifysen
Epifysen eller konglekjertelen (latin glandula pinealis) er ein endokrin kjertel om lag så stor som ei halv ert. Han sit som ein utvekst over mellomhjernen. Kjertelen veg 0,1-0,2 gram og produserer hormonet melatonin som er viktig for døgnrytmen til kroppen og, hos mange dyr, for sesongmessige endringar som fargen på fjør og pels, reproduksjon, vinterdvale og migrasjon.
Det var lenge ukjent og omstridt kva funksjon denne kjertelen hadde. Filosofen René Descartes meinte at han var staden for interaksjonen mellom sjel og kropp, mellom det psykiske og det fysiske, sidan ein då trudde at mennesket var det einaste dyret med konglekjertel og sidan det på Descartes' tid var ei allment godteken sanning at berre mennesket har sjel. Vidare gjekk ein ut i frå at sjela ikkje kunne delast, og konglekjertelen var ein av dei få strukturane ein fann i hjernen som ikkje eksisterte i par.
Seinare tids forsking har påvist at konglekjertelen eksisterer hos dei fleste kverveldyr. Hos bruøgle og niauge dannar han eit pinealauge.
Palmevin
Palmevin er ein alkoholdrikk laga av gjæra palmesaft (sevje frå ulike palmetypar). Drikken er utbreidd i ei rekkje tropiske område der det veks palmar.
Ein kan destillera palmevin til eit brennevin kjend som arak.
Natufisk kultur
Natufisk kultur eller natufian var ein førhistorisk steinalderkultur som eksisterte i middelhavsregionen i Levanten (Midtausten) i tida 12 300–9 600 fvt., overgangen mellom mellomsteinalderen og yngre steinalder. Namnet kjem frå funnstaden Wadi an-Natuf som ligg vest for Jordan i Palestina. Den natufiske kulturen gjekk føre jordbruksrevolusjonen omkring 8000 fvt. då jordbrukskulturen oppstod i området rundt Jeriko og andre stader i same region.
Kulturen var truleg uvanleg ved at han bygde steinbygningar før jordbruket var introdusert og er ein mogeleg forgjengar til byggjarane av dei første neolittiske busetnadane i regionen, og som kan ha vore dei tidlegaste i verda. Det er ingen bevis på bevisst kultivering av frø, men folkesetnaden nyttiggjorde seg mest truleg ville vekstar. Dei jakta mellom anna gaseller. Denne kulturen var ein etterfølgjar av Kebarakulturen.
Professor Ofer Bar-Yosef ved Harvard University meiner at den natufiske kulturen, med den faste busetnaden sin og eksperimentering med ville kornvekstar, representerer eit «point of no return» på vegen mot jordbruk.
Ekenäs
Ekenäs (finsk Tammisaari) er ein by og tidlegare kommune i landskapet Nyland i Finland. Ekenäs var ein tospråkleg kommune, med svensk som majoritetsspråk (82,2 %) og finsk som minoritetsspråk (16,2 %). Kommunane Karis, Pojo og Ekenäs vart 1. januar 2009 slått saman til den nye kommunen Raseborg.
Natufisk kultur
Arkeologisk utgraving
I løpet av byrjinga av 1900-talet undersøkte arkeologar fleire buplassar og graver rundt Karmelfjellet og på det palestinske høglandet. Den britiske arkeologen Dorothy Garrod ved Cambridge University identifiserte i 1928 ein eigen førhistorisk steinalderkultur som blei kalla «natufisk» etter funnstaden. Ho grov òg ut funnstaden El-Wad på Karmelfjellet, ein imponerande natufisk gravstad med nesten 100 graver, hovudsakleg individuelle.
Funn av sigdar og kvernsteinar overtydde Dorothy Garrod til å lansere teorien sin i 1932 om at den natufiske kulturen var den første jordbrukskulturen i verda, men det var for raskt. Ein meir forsiktig teori er at menneska her samla ville kornvekstar, som det fanst rikelege mengder mengder av i skogane rundt. Dei jaga òg ville dyr, framfor alt gasellar, og fanga sjøfugl og fisk.
Spor av denne kulturen har òg blitt gjort på andre stader i Jordandalen, til dømes Ain Mallaha og Nahal Oren. Ain Mallaha vart graven ut av franskmannen Jean Perrot frå 1954 og har gjeve viktige funn av kornsigdar og bustadhus. Ein annan, heilt samtidig natufisk bustad 20 km lenger sørvest – HaYonimgrotta – vart graven ut av amerikanaren Ofer Bar-Yosef frå 1964, og gav liknande funn av kornsigdar.
I seinare tid spreidde kulturen seg òg nord for Syria og vestover mot middelhavskysten.
Steinalderkultur med faste buplassar
Dei natufiske buplassane er av dei tidlegaste teikna på menneska sin overgang til eit bufast liv. Hyttene hadde ein grunn av stein og overbygning av tre og siv, markert av stolpehol. Gravene låg rundt husa på buplassen. Blant dei arkeologiske funna finst smykke av snigelhus, bein og perler i tillegg til dyre- og menneskehovud gjort i bein og stein. Obsidian, ein svartskinande vulkansk bergart frå Anatolia og skal frå skaldyr som levde i Nilen, tyder på handelskontakt langt unna. Steinverktøy i form av økser, sigdar og kvernsteinar er òg funne under utgravingane.
Domestisering av hund
Det er ved natufiske funnstader at ein har nokre av dei tidlegaste arkeologiske bevisa for domestisering av hunden. Ved den natufiske funnstaden i Ein Mallaha i Israel, datert til 12 000 fvt. er det funne leivningar av eit eldre menneske og ein fire til fem måneder gammal kvalp som er blitt gravlagde saman. Ved ein annan stad i ei grotte ved Hayonim er menneske funne gravlagde saman med to hundedyr.
Stanton Group
Stanton Group er ei gruppe små klipperik øyar nær kysten ved austsida av Utstikkarbukta, 4 nautiske mil (7 km) nordaust for Falla Bluff. Dei vart oppdaga i februar 1931 av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson. Han namngav ho etter A.M. Stanton, førstestyrmann på Discovery i 1930-31,
Mount Conrad
Mount Conrad er ein fjelltopp med ei høgd på kring 600 moh, 6 nautiske mil sør for Cape Kinsey, sentralt i Goodman Hills i Wilson Hills. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–63, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter amerikanske flygaren Max Conrad, som i januar 1970 vart den første personen som flydde solo til Sørpolen.
Peter Andreas Hansen
Hansen var opphavleg urmakar før han vart direktør for observatoriet på Seeberg ved Gotha i 1825. Han gav viktige bidrag til teorien for rørsla til månen og planetane. I 1853 gav han ut Tables de soleil og i 1857 Tables de la lune.
1985 Hopmann
1985 Hopmann er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 13. januar 1929 av Karl Wilhelm Reinmuth ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl i Heidelberg.
Stevens Cliff
Stevens Cliff er ei klippe mellom Tiger Island og Cape Archer langs nordsida av Granite Harbour i Victoria Land. Klippa er rett, 6 km lang og stig 200 m over sjøen. Kalla opp etter Alan R. Stevens i National Mapping Division. Som sjef for Science and Application Branch var han viktig i kartlegginga til US Geological Survey (USGS) av Antarktis i 1990-åra. Han arbeidde i McMurdo Sound som eit medlem av USGS i 1994-95.
Skjånes skole
Skjånes skole er ein norsk offentleg grunnskule i Gamvik kommune i Troms og Finnmark fylke. Han har tretten elevar i to skoleklassar, desse er fordelt på klassetrinn frå fyrste til tiande. Skulen dekkjer heile barne- og ungdomstrinnet.
Coxcomb Peak
Coxcomb Peak er eit fjell av doleritt oppom sørenden av Plumstead Valley i Allan Hills i Victoria Land. Det vart undersøkt av New Zealand Antarctic Research Program Allan Hills Expedition (1964) som gav det namnet på grunn av den flotte utsjånaden av fjellprofilet. Coxcomb er eit engelsk ord for snobb.
Skjånes skole
Leiar for skulen er rektor Poul Gudsø.
Slaget ved Sainte-Foy
Slaget ved Sainte-Foy, stundom kalla Slaget ved Quebec, vart utkjempa 28. april 1760 nær den britisk-haldne byen Quebec i den franske provinsen Canada under sjuårskrigen (kalla den franske og indianske krigen i Nord-Amerika). Det vart ein siger for franskmennene under Chevalier de Lévis over den britiske armeen under General Murray. Slaget var langt blodigare enn Slaget ved Abrahamslettene september året før med tap på 833 mann for franskmennene og 1124 for britane. Det var den siste franske sigeren i den franske og indianske krigen.
Britane hadde noko suksess i starten, men framrykkinga kamuflerte artilleriet deira, medan infanteriet deira sette seg fast i gjørma og snøfonner som smelta no seint på våren. Slaget vart til ein to timar lang nærkamp der franskmennene til slutt klarte å få overtaket etter kvart som fleire franskmenn kom til og tok den britiske flanken. Murray forstod at han hadde gjort feil og trekte britane tilbake til Quebec utan kanonane, som Lévis så vendte mot byen.
Kjelder
''
Memphis Beat av Jerry Lee Lewis
Memphis Beat er eit studioalbum av Jerry Lee Lewis. Det kom ut på Smash Records i 1966.
Innspeling
Meir enn halvparten av songane på Memphis Beat vart spelte inn 5. og 6. januar 1966 i Phillips Studio i Memphis i Tennessee. Dei andre songane vart henta frå ei innspeling i New York City åtte månader tidlegare og frå den første innspelinga til Lewis for Smash i 1963. Albumet inneheld ein sjeldan Lewis-original, kalla «Lincoln Limousine», som var ei forvirra hyllest til John F. Kennedy. I boka si Jerry Lee Lewis: Lost and Found, skriv Joe Bonomo at songen er «rett og slett rar, så fleirtydig og amatøraktig skriven at det er umogeleg å sjå nøyaktig kva som motiverte han til å skrive songen.» Albumet inneheld òg «Too Young», ein piano-lounge-song som Bonomo rekna som «ein god latter» og «hysterisk ukomfortabel». Lewis gjer det betre på «Wine Spo-Dee-O-Dee» og George Jones-klassikaren «She Thinks I Still Care», men albumet inneheld ingen nye hittar.
Louis Brassin
Louis Brassin var ein belgisk pianist, komponist og musikkpedagog.
Memphis Beat av Jerry Lee Lewis
Mottaking
Etter Memphis Beat kom ut i mai 1966 nådde det berre 145. plassen på Billboard-lista, trass i solid marknadsføring frå Smash og ganske greie meldingar. Den kommersielle nedturen til Lewis fortsette fram til 1968, då han omsider klarte å bryte gjennom på countrylistene med Another Place, Another Time. I 2014 skreiv Lewis-biografiforfattaren Rick Bragg «Gjennom midten av 1960-åra spelte han inn det eine albumet etter det andre med andre folk sin musikk. Men ikkje noko av det var eigentleg nytt.» Bruce Eder frå AllMusic hylla albumet: «Etter ein skarp sving inn i country (og country-pop) med Country Songs for City Folks, kom Jerry Lee Lewis brølande attende med Memphis Beat i 1966, den hardaste rocken hans på mange år, og eit band så var så bra som noko anna han spelte med.»
Louis Brassin
Brassin gav sine første konsertar i Hamburg i ein alder av seks år. Eit år seinare fekk faren engasjement i Leipzig, og der gjekk Brassin på konservatoriet som elev av Ignaz Moscheles. Han held ein minneverdig konsert i Stade 1848 da han som åtteåring spelte saman med sin femårige bror Leopold, som han sjølv hadde lært opp som pianist. I 1857 reiste han på ein konsertturné i Belgia og brukte da for første gong kunstnarnamnet Brassin. Frå 1866 underviste han ved Det sternske konservatoriet i Berlin. I 1869 blei han utnemnd tilprovessor i klaver ved konservatoriet i Brussel og i dei ti åra han budde der spelte han ei viktig rolle i det belgiske musikklivet. I 1878 følgde han etter Teodor Leszetycki ved konservatoriet i St. Petersburg. Brassin omarbeidde ei mengd verk av Richard Wagner for klaver og skreiv fleire små, i dag stort sett gløymde, klaverstykke. Til elevane hans høyrer Edgar Tinel, Vassilij Sapelnikov og Vasilij Safonov.
Brørne, pianisten Leopold Brassin (1843–1890) og fiolinisten Gerhard Brassin (1844–1885) reiste på fleire konsertreiser saman. Dei underviste ved Stern-konservatoriet i Berlin og i Bern. Begge etterlet seg stort sett komposisjonar for deira eige instrument.
Stevenson Island
Stevenson Island er ei lita øy i Antarktis som ligg ved austsida av Colbeck Archipelago, 2 nautiske mil (3,7 km) nordaust for Cape Simpson. Ho vart oppdaga i februar 1931 av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Mawson. Han namngav øya etter kaptein J.B. Stevenson i Royal Navy, eit medlem av Australian Aurora Committee i 1916-17.
Derwent i Nordaust-England
Derwent er ei elv som renn mellom grevskapa Durham og Northumberland i England. Ho er ei sideelv til Tyne, som ho renn inn i nær MetroCentre. Vest for Consett dannar elva Derwent-reservoaret.
Namnet er av keltisk opphav, og tyder «dal med tett eikeskog».
Slaget ved Restigouche
Slaget ved Restigouche var eit sjøslag som vart utkjempa under den franske og indianske krigen på Restigouche River mellom britiske Royal Navy og ein liten flotilje av franske marinefartøy. Dei franske fartøya vart sende for å støtte Ny-Frankrike etter at Quebec fall. Forsyningar var særs viktige fordi Frankrike styrte koloniane sine slik at dei var heilt avhengige av produkt og varer heimlandet. Tapet i slaget ved Restigouche gjorde at forsyningane ikkje kom fram til soldatane og markerte slutten på det franske forsøket på å halde på koloniane sine i Nord-Amerika.
Surströmming
Surströmming (surstrømming) er strömming (svensk nemning for sild som er fiska i Austersjøen) som er foredla og konservert ved fermentering (gjæring). Den rensa silda vert salta og lagt i opne kar, der enzym og bakteriar skapar illeluktande syrer av sukkerartar i fisken. Deretter vert fisken lagt i tette blekkboksar for å ettergjære. Utviklinga av gassar under ettergjæringa vil faktisk kunne føre til at surströmmingsboksar eksploderar, og i alle høve er innhaldet av ein slik konsistens og lukt at det berre er eit fåtal som sett pris på denne sjeldsynte svenske matretten. Det er særleg i kystområdet Höga kusten i Ångermanland (Västernorrlands län) i Sverige at det vert produsert surströmming.
Trigon Bluff
Trigon Bluff er ein bratt, pyramideforma klippe 20 km vest for Football Mountain, med ei høgd opp mot 1245 m på nordsida av Tuckerbreen. Han vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1957–58, som plasserte ein trianguleringsstasjon på toppen. Namnet er skildrande.
Skogfoss skole
Skogfoss skole er ein norsk offentleg grunnskule som ligg i Skogfoss i Sør-Varanger kommune i Troms og Finnmark fylke. Han har tjueein elevar i to skoleklassar, desse er fordelte på klassetrinn frå fyrste til sjuande. Skulen dekkjer heile barnetrinnet.
Leiar for skulen er rektor Frank Westgård.
Brasilstraumen
Brasilstraumen er ein havstraum med varmt vatn som renn sørover langs sørkysten av Brasil til munningen av Río de la Plata. Straumen vert skapt av ei grein av sørekvatorstraumen i Sør-Atlanteren, der denne straumen møter Sør-Amerika ved Cabo São Roque (ca 7 ºS). Han er ein vestleg grensestraumen som Golfstraumen og er på mange måtar den sørlege motparten, men er langt grunnare og svakare. Han renn sørover frå ekvator til vestavindsbeltet der han møter Falklandstraumen (35–40 °S) og bøyer av austover.
Straumen fører relativt varmt og salt vatn, og har straumstyrker på 1–2 knop (50–100 cm/s).
Takrouna Bluff
Takrouna Bluff er ei lita, men markant klippe på austsida av Alamein Range i Freyberg Mountains, oppom Canhambreen frå ein posisjon 11 km vest-sørvest for Galatos Peak. Han vart namngjeven av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1963–64, etter Takrouna, ei liknande klippe i Tunisia knytt til Lord Freyberg og den andre newzealandske ekspedisjonsstyrken under andre verdskrigen.
Åsele kommun
Åsele kommune ligg på svenske länet Västerbottens län i landskapet Lappland. Kommunen grensar til nabokommunane Dorotea, Vilhelmina, Lycksele og Bjurholm i Västerbottens län og til kommunane Örnsköldsvik og Sollefteå i Västernorrlands län. Administrasjonssenter i kommunen er Åsele.
Geografi
Kommunen har eit kupert skogslandskap med mange innsjøar og tjern. Ångermanälven renn gjennom kommunen. I kommunen ligg Björnlandet nasjonalpark. Riksväg 90 og 92 går gjennom kommunen.
Tettstader
Åsele kommune hadde to tettstader i 2005. Folketalet i tabellen er frå 31. desember 2005.
Stedet
Stedet er ei lita øy som ligg inst i Utstikkarbukta, like nord for Falla Bluff i Mac. Robertson Land. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeven av dei.
1986 Plaut
1986 Plaut er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Themis. Han blei oppdaga den 28. september 1935 av Hendrik van Gent ifrå Union Observatory i Johannesburg.
Is It Possible
«Is It Possible» (engelsk for Er det mogleg) er ein song som frå 2014. Sidan 2. desember 2013 var songen tilgjengeleg på Internett, framført av ein ukjend songar. Songen er skriven av Edgars Kokorevičs og Sabīne Vidriķe.
Dziesma 2014
«Is It Possible» var eit av bidraga i Dziesma 2014, den latviske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.
Muriaux
Muriaux er ein kommune i distriktet Franches-Montagnes i kantonen Jura i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 947 meter over havet.
Kommunen består av landsbyen Muriaux vest for vegen mellom Saignelégier og Le Noirmont, grendene Les Emibois, Les Chenevières, Le Roselet, eksklaven Le Cerneux-Veusil mellom kommunane Saint-Imier og Les Breuleux og den tidlegare kommunen Le Peuchapatte.
Augustin Ehrensvärd
Augustin Ehrensvärd var ein svensk greve, feltmarskalk og kunstnar som er kjend for å ha oppretta skärgårdsflottan og Sveaborg festning ved Helsingfors.
Ehrensvärd var son av Jacob Johan Scheffer, som vart adla Ehrensvärd i 1717 og Anna Margaretha, fødd Mannerheim. Han var far til Carl August Ehrensvärd.
Mount Dalton
Mount Dalton er eit fjell 1175 moh, på austsida av Matusevichbreen, 6 nautiske mil søraust for Thompson Peak, nordvest i Wilson Hills. Det vart skissert og fotografert av Phillip Law den 20. februar 1959, i løpet av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) («Magga Dan»), og vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter R.F.M. Dalton, ein flyteknikar i Antarctic Division og nestkommanderande for denne ekspedisjonen.
Mount Darbyshire
Mount Darbyshire er eit markant, bert fjell 2100 moh, som ligg like vest for Warren Range i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfotografi teken i U.S. Navy, 1956–61, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter major Leslie L. Darbyshire, i United States Marine Corps, ein pilot i U.S. Navy-skvadron VX-6, 1960–61 og 1961–62.
See Emily Play
«See Emily Play» var den andre singelen til det engelske rockebandet Pink Floyd. Han vart skriven av den opphavlege frontmannen Syd Barrett og spelt inn 23. mai 1967. Som B-side har singelen «Scarecrow». Songen finst òg på samleplatene Relics (1971), Works (1983), Shine On (1992), Echoes: The Best of Pink Floyd (2001) og The Piper at the Gates of Dawn 40th Anniversary Edition (2007). Songen er på lista til Rock and Roll Hall of Fame over dei 500 songane som forma rockehistoria.
Struktur og utgjeving
Barrett var visstnok ikkje nøgd med den endelege studioutgåva. Han protesterte mot at dei skulle gje songen ut på singel, noko produsenten Norman Smith meinte kunne kome av at Barrett var redd for kommersialisme. Det var under innspelinga av songen at David Gilmour kom oftare på besøk til studio, og sjølv om han vart invitert av Barrett, var han sjokkert over kor mykje personlegdomen til Barrett hadde endra seg då Barrett ikkje såg ut til å kjenne han att. I mange år har Gilmour sagt: «Det var då han endra seg».
Detaljane kring innspelinga er innhylla i mystikk sidan papirarbeidet manglar i arkivet til EMI. Lydteknikar Jeff Jarrett hugsar at songen vart spelt inn i ei mykje lenger utgåve og så redigert ned for singelen. Det var nytta mange studioteknikkar under innspelinga, som å køyre lydbanda baklengs, bruke mykje ekko og klang, og den første pianobrua mellom det første refrenget og det andre verset vart spelt inn i langsamt tempo og så gjort raskare for den endelege masteren. Den originale masterteipen vart sletta eller arkivert på feil stad. Han finst ikkje lenger og har aldri vorte miksa i stereo. Han vart reprosessesert for ein falsk stereomiks for samleplata Relics i 1971.
Det er sagt at slidegitaren på songen vart gjort av Barrett ved hjelp av ein Zippo-lighter. Songen vart berre spelt på konsertane til bandet nokre få månader og vart spelt siste gong 25. november 1967 i Blackpool.
Delar av vokalmelodien vart spelt på ein Mini Moog heilt mot slutten av «Shine On You Crazy Diamond (Parts VI-IX)» mot slutten av Wish You Were Here, som ei hyllest til Barrett.
Fjernsynsframføringar
Top Of The Pops, BBCTV, Juli 1967 Pink Floyd framførte songen tre gonger på Top Of The Pops på BBC TV. Kvar gong skulle dei mime til singelen og Syd Barrett song stundom songen live. BBC sletta derimot alle opptaka. Seint i 2009 vart ein dårleg heimevideo funnen av British Film Institute med to av showa som songen vart framført på. Den første framføringa var 6. juli, med Alan Freeman som vert. Dei kom attende veka etter, den 13. juli, med Pete Murray som vert. Den siste gongen var 28. juli 1967, igjen med Alan Freeman som vert. Barrett møtte ikkje opp på øvinga ved BBC Television Centre. Dette fekk managerane Peter Jenner og Andrew King til å leite desperat etter Syd. Dei fann han til slutt og bar han med seg til BBC.
Beat Club, Radio Bremen August 1967 - kansellert Bandet vart hyrt inn til å spele på Beat Club. Barrett hadde blitt råka av «nervøs utmatting» og managerane valde å gje bandet ein månad lang pause i håp om at helsa hans skulle kome seg. Derfor vart denne framføringa kansellert.
Belgisk TV, februar 1968 I 1968 reiste Pink Floyd til Belgia der dei filma ein fjernsynsspesial kalla «Pink Floid» der dei synte promofilmen for «See Emily Play», samt «Astronomy Domine», «The Scarecrow», «Apples and Oranges», «Paint Box», «Set The Controls For The Heart Of The Sun» og «Corporal Clegg». Dette var første gong David Gilmour spelte med bandet på fjernsyn. Syd Barrett var framleis teknisk sett medlem av bandet, men bandet hadde nyleg bestemt seg for å ikkje plukke han opp til konsertane eller slike show. Derfor er det Gilmour, Roger Waters og Rick Wright som mimar til Barrett sin vokal.
EP
Ein EP med songen vart gjeven ut i Spania i 1967 på La Voz De Su Amo. Alle songane var skrivne av Syd Barrett.
1987 Kaplan
1987 Kaplan er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 11. september 1952 av Pelageya Fedorovna Shajn ifrå Krim-observatoriumet i Simeiz på Krimhalvøya.
Sørvær Oppvekstsenter
Sørvær Oppvekstsenter – Avdeling skole er ein norsk offentleg grunnskule i Hasvik kommune i Troms og Finnmark fylke. Han har tjue elevar i to skoleklassar, desse er fordelt på klassetrinn frå fyrste til tiande. Skulen dekkjer heile barne- og ungdomstrinnet.
Leiar for skulen er rektor Gørill H. Alvestad.
Dongeri
Etymologi
Ordet dongeri kjem frå engelsk dungaree som er lånt frå hindi etter staden i India der stoffet vart vove, eventuelt etter nemninga på hindi for denne typen vove, kraftig bomullsstoff. Stoffet vert òg kalla denim etter den franske nemninga serge de Nîmes, som tyder «stoffar frå (byen) Nîmes».
Tatjana Tomasjova
Tatjana Ivanovna Tomasjova er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Perm som tevla på mellom- og langdistansar. Ho vart verdsmeister på 1500 m både i 2003 og 2005, samt europameister på same distansen i 2006. I 2004 vann ho OL-sølv på 1500 m.
Dongeri
Etymologi
På norsk vart ordet tidlegare òg skrive «dongery».
Tatjana Tomasjova
Aktiv
Tomasjova deltok på 5000 meter både under Sommar-OL 2000 i Sydney og friidretts-VM året etter. Ho vart nummer 13 i Sydney og nummer 10 i Edmonton i 2001.
Ved europameisterskapen 2002 i München deltok Tomasjova på 1500 meter og tok bronsen på tida 4.01,28, over to sekundar bak dei to andre medaljevinnarane. I 2003 vann ho gullmedaljen på 1500 m i VM i friidrett 2003 med 3.58,5 etter å ha slått førre års europameister, tyrkiske Süreyya Ayhan, med eit halvt sekund. Under Sommar-OL 2004 i Aten fekk ho sølvmedaljen på 1500 m, britiske Kelly Holmes vann på 3.57,9, Tomasjova hadde 3.58,1.
I 2005 forsvarte Tomasjova VM-tittelen på 1500 m ved meisterskapen i Helsingfors. Med vinnartida 4.00,3 var ho i mål over sekundet føre sølvmedaljøren, landskvinna Olga Jegorova. Tomasjova hadde hardast konkurranse frå ei landskvinne også då ho i 2006 vann EM-gullet på 1500 m. I Göteborg sette ho meisterskapsrekord med 3.56,9, Julija Tsjisjenko fekk notert 3.57,6.
Gjirokastër
Gjirokastër (gresk Αργυρόκαστρο, Arjyrókastro, arumensk Ljurocastru) er ein by og ein kommune i regionen Gjirokastër i Albania. Kommunen ligg sør i landet og grensar i vest til regionen Vlorë.
Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Gjirokastër vart slått saman med landkommunane Cepo, Lazarat, Picar, Lunxhëri, Odrie og Antigonë. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Gjirokastër.
Tatjana Tomasjova
Doping
I 2008 vart Tomasjova og seks andre russiske friidrettsutøvarar utestngde frå idretteen i to år, då dei hadde prøvde å manipulere dopingprøver. Tomasjova deltok på 1500 meter under sommarleikane 2012 i London. Ho vart nummer fire, 16 hundredels sekund bakom bronsevinnaren.
Gjirokastër
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande bykommunen 19 836 innbyggjarar, medan dei sju kommunane som i dag utgjer storkommunen Gjirokastër, til saman hadde 28 673 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var dei tidlegare by- og landkommunane ein del av distriktet Gjirokastër. Den dåverande bykommunen omfatta berre sjølve byen Gjirokastër.
Beit Jinn
Beit Jinn (arabisk بيت جن ) er ein by sør i Syria i Rif Dimashq guvernement, sørvest for Damaskus ved foten av Hermon. Av stader i nærleiken finn ein Kafr Hur, Qalaat al-Jandal og Qatana i nordaust og Saasaa, Kanakir og Deir Maker i søraust. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå, hadde Beit Jinn eit folketal på 2 846 i 2004. Byen er òg det administrative senteret i Beit Jinn nahiyah som består av ni stader med eit samla folketal på 15 668. Elva Nahr al-Awaj (i antikken Parpar) renn nær byen.
Avon i Hampshire
Namnet på elva er avleidd frå eit proto-brytonisk ord som tyder «elv», jamfør det walisiske orda for elv, Afon.
Beit Jinn
Historie
Beit Jinn vart vitja av den andalusiske geografen Ibn Jubayr seint på 1100-talet, under regjeringstida til Ajjubide-dynastiet. Han noterte at han var «ein landsby mellom Darayyah og Baniyas innimellom nokre åsar.»
Avon i Hampshire
Elveløpet
Avon byrjar som to separate elver som drenerer kvar sin halvdelen av Vale of Pewsey. Den vestre Avon har utspring austom Devizes, medan den austre Avon startar like austom Pewsey. Dei møtest like ved landsbyen Upavon, og renn derfrå mot sør over Salisbury Plain, og passerer gjennom Durrington og Amesbury. Ved byen Salisbury renn Avon saman med alle dei største sideelvane sine, først Naddar frå nordvest, deretter Bourne frå nordaust og til slutt Ebble frå vest litt søraust for byen. I tillegg møter Naddar den største sideelva si, Wylye, like før samløpet med Avon.
Sør for Salisbury renn elva sørover langs vestkanten av New Forest, gjennom Fordingbridge og Ringwood. Ved Christchurch renn ho ut i det nordvestre hjørnet av estuaret Christchurch Harbour, som ho har danna saman med naboelva Stour, som kjem frå vest og munnar ut i estuaret like ved Avon. Christchurch Harbour munnar ut i Den engelske kanalen ved Hengistbury Head, rundt to kilometer lenger aust.
Den øvre halvparten av Avon renn gjennom Wiltshire, medan den nedre delen av elva dannar dei noverande grensene til Hampshire eller Dorset, med korte strekningar innanfor kvar av dei to grevskapa. Før grensene vart endra i 1974 låg likevel heile den delen av elva som grensar til Dorset i heilskapen sin i Hampshire. Sidan det er to elver med namnet Avon i Wiltshire, førte dette til at elva vart kjent som Hampshire Avon eller Salisbury Avon.
Friluftsliv og vern
Vandrarvegen Avon Valley Path går parallelt med elva frå Salisbury til Christchurch.
Ålmenta har rett til å bruke etablerte stigar som går over private eigedomar i England, men nokon tilsvarande rett finnast ikkje når det gjeld ferdsel på elver som ligg på private eigedomar. Kanopadlarar som ynskjer legitim tilgjenge til Avon har nyleg funne fram til ei lengje gløymt lov i sin favør. «Lova for å gjere elva Avon farbar frå Christchurch til byen New Sarum» vart iverksett i 1664 under kong Karl II. Ingen saker har enno per 2007 hamna i retten.
Eit fireårig prosjekt kalla «STREAM» starta i september 2005. Dette var eit prosjekt, med ei kostnadsramme på £1 million pund, som hadde som formål å verne habitat for artar som soleie, atlanterhavslaks, bekkeniøye, havniøye, kvitfinna steinulke, snigelen vertigo moulinsiana, snadderand og dvergsvane.
Det var òg eit systerprosjekt kalla «Living River» som gjekk frå 2006 til 2010. Dette arbeidde med betring av tilgjenge og rekreasjon, så vel som biomangfald.
Begge desse prosjekta er på innstillingslista for «Thiess International Riverprize» for 2009 i konkurranse med fire andre prosjekt: Huang He i Kina, Lake Simcoe i Canada, Polochic-bekkenet i Guatemala og nedre Owens River i USA.
Carl Ludvig Engel
Johann Carl Ludwig Engel var ein tysk arkitekt kjent for neoklassisk stil. Han hadde stor innverknad på arkitekturen i Finland i første del av 1800-talet.
Tuff Bluff
Tuff Bluff er ei lita, men markant og lys klippe på nordsida av Brown Peninsula i Victoria Land. Skrenten er geologisk signifikant som ein lokalitet for trakyttisk tuff, som klippa er kalla opp etter. Namnet vart gjeve av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) etter undersøkingar her av New Zealand Geological Survey og Victoria University Expedition i området, 1964-65.
Europameisterskapen på skeiser 1948
Europameisterskapen på skeiser 1948 for menn vart avvikla på Hamar stadion på Hamar 14. og 15. februar 1948. 30 utøvarar frå 10 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg. Dei norske utøvarane var Sverre Farstad, Reidar Liaklev, Odd Lundberg og Ivar Martinsen. Deltakarane elles kom frå Austerrike, Canada, Finland, Korea, Nederland, Sverige, Tsjekkoslovakia, Ungarn, USA.