cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
As-Samu
Geografi
Området er åslendt med fleire dalar. Våpenkvilelinja frå 1949 (Den grøne linja) strekkjer seg aust til vest, kring fem kilometer sør for Samu. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde byen eit folketal på 19 649 i 2007.
STS-41-B
Målet med STS-41-B var å setje ut to kommunikasjonsatellittar og å prøve ut den nye «Manned Maneuvering Unit» som var utvikla for romvandringar.
As-Samu
Historie
På 1100-talet bygde krossfararar ei borg her, som var ein del av den austlege forsvarslinja deira. I 1838 identifiserte Edward Robinson byen Semua som den bibelske Eshtemoa. Eshtemoa, som tyder «lydigheit», var eigd av prestar og nemnt i Josvas bok (19:50, 21:14), i Samuel I (30:25) og i Krønikebøkene I (4:17, 6:42).
I 1934 vart ruinane av ei eldgamal synagoge oppdaga og staden vart grave ut i 1969.
I 1966 sette Israel i gang eit storskala åtak mot byen, som førte til at femten jordanske soldatar og tre jordanske sivile mista livet. 44 andre soldatar og 96 sivile vart skadde. Den israelske kommandanten vart drepen, medan ti andre israelske soldtar vart skadde.
Vardø
Vardø (av varde og øy, eldre norrønt Vargøy ‘ulveøya’), nordsamisk Várggát, kvensk Vuorea, er ein by i Vardø kommune, aust i Finnmark-området i Troms og Finnmark fylke, mindre enn éin breiddegrad frå det nordlegaste punktet i Finnmark, Knivskjellodden.
Byen ligg på den 3,7 km² store Vardøya utanfor austkysten av Varangerhalvøya. Innbyggjartalet er om lag 1900, som utgjer om lag 89 % av innbyggjartalet i kommunen. Vardø er den austlegaste tettstaden i Noreg. Saman med Hammerfest er han den eldste byen i Nord-Noreg. Begge fekk bystatus i 1789. Vardø er òg kjend som Pomorhovudstaden sidan byen på 1800-talet var eit sentrum for norsk handel med Russland.
Historie
Busetjinga i Vardø går heilt tilbake til då kong Håkon V Magnusson (1299-1319) bygde ei borg, seinare Vardøhus festning, som skulle forsvara Noreg sine interesser i området. På fjellet Domen vest for det 1,7 km breie Bussesundet som skil Vardøya frå fastlandet, var det på 1600-talet ei rekkje hekseprosessar der totalt 88 menneske blei dømde til døden og avretta. Venuspassasjen i 1769 blei observert frå Valen, eidet som bind vestre og austre del av Vardøya saman. Dette var viktig for berekninga av avstanden mellom jorda og sola.
Namn
På 1300-talet blei Vardø skrive Vargøy, av norrønt vargr 'ulv, fredlaus mann'. Seinare i mellomalderen blei skrivemåten til stadnamnet endra til *Vǫrð(u)øy, dernest Vardøy frå varði ‘varde’. På 1500-talet heitte byen 'Vardeøen/Vaarødenn' då danskane sette sitt preg på stadnamnet. Det moderne namnet Vardø er ei fordanska form av norske Vardøy. Den tradisjonelle norske uttala er Vårøya.
Samferdsel og kommunikasjon
Vardøya er knytt til Europaveg 75 gjennom den 2892 meter lange Vardøtunnelen under Bussesundet. Tunnelen, som blei teken i bruk 22. desember 1983 og offisielt opna av kong Olav V den 16. august 1984, var den første undersjøiske tunnelen i Noreg.
Jean-Marie Gustave Le Clézio
Jean-Marie Gustave Le Clézio er ein fransk forfattar. Le Clézio debuterte med romanen Le procès-verbal. Han vart utnemnd til vinnar av Nobelprisen i litteratur i 2008.
Biografi
Jean-Marie Gustave Le Clézio hadde britisk far. Faren var lækjar og kom opphavleg frå Mauritius. Jean-Marie Gustave le Clézio blei fødd i Nice men flytta saman med familien til Nigeria då han var åtte år gamal. Faren hadde arbeidd i landet sidan den andre verdskrigen. To år seinare flytta familien attende til Frankrike. Le Clézio studerte engelsk ved Bristol University i slutten av 1950-åra, og heldt fram med å studere språk ved Institut d’etudes Litteraires i Nice og ved universitetet i Aix-en-Provence. Han tok doktorgraden i meksikansk historie i 1983 på universitetet i Perpignan. Le Clézio har òg arbeidd som lærar ved ulike høgskular i verda, mellom anna i Bangkok og i Mexico City.
For sin første roman, Le procès-verbal vart Le Clézio nominert til Prix Goncourt og vinnar av Prix Renaudot. I 1970-åra introduserte han den svenske forfattaren Stig Dagerman for franske lesarar.
Sa'ir
Sa'ir (arabisk سعير, òg skrive Saeer) er ein palestinsk by i Hebron guvernement sør på Vestbreidda, 8 km nordaust for Hebron. I nærleiken ligg Beit Fajjar og al-Arroub i nord, Beit Ummar i nordvest, Halhul i vest og Beit Einun og ash-Shuyukh i sør. Daudehavet ligg like aust for kommunegrensa til Sa'ir. I 2007 hadde byen i følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå eit folketal på over 18 045.
Historie
Under Romarriket vart byen kalla Sior, som kjem frå det arameiske ordet sar eller «høgd» Det er gjort funn av bysantinsk keramikk. Palestine Exploration Fund skreiv i Survey of Western Palestine (SWP) at: «Grava til El 'Ais (Esau), sør for landsbyen, ere it kammer som er 37x20 fot, med ein Mihrab på sørveggen. Det er hengd opp eit strutse-egg i nærleiken. Det ligg òg gravholer sørvest for denne staden.»
Osmansk tid
I 1596 stod Sa'ir oppført i osmanske skattelister som ein del av Halil nahiya i Quds Liwa. Han hadde ein heilt muslimsk folkesetnad på 72 hushaldningar. Skattar vart betalte for kveite, bygg, sommaravlingar, oliventre, geiter og/eller bikubar.
Den franske oppdagaren Victor Guérin vitja landsbyen i 1860-åra, og estimerte at han hadde kring 400 innbyggjarar. SWP skildra Sa'ir i 1883 som «ein mellomstor landsby, i ein dal omgjeve av oppdyrka mark.» Dei lokal muslimane meinte at ein maqam («grava til ein heilag person») i Sa'ir var grava til Esau, som dei kalla «Aisa.» SWP meinte at dette var feil og at grava til Esau var på det bibelske fjellet Seir.
Det britiske mandatet era
I folketeljinga i 1922, utført av Dei britiske mandatstyresmaktene, hadde Sa'ir eit folketal på 1 477, alle muslimar. I folketeljinga i 1931 var folketalet i Si'ir 1 967, framleis berre muslimar, i 388 busette hus. I 1945 var folketalet i Si'ir 2 710, alle arabarar, som eigde 92 423 mål land i følgje ei offisiell landmåling. 2 483 mål var plantasjar og irrigert land, 10 671 for korn, medan 76 mål var utbygd (urbant) land.
Etter 1948
Etter den arabisk-israelske krigen i 1948, og etter våpenkvileavtalen i 1949, Sa'ir under Jordan sitt styre.
Etter Osloavtalen i 1993 hamna Sa'ir i «Område B» som gav Den palestinske sjølvstyresmakta (PNA) kontroll over sivile saker i byen, medan Israel heldt kontroll over tryggleiken.
Frontlastar
Frontlastar, òg kalla lessapparat, er ein frontmontert traktorreiskap som vert nytta til lasting, planering og av og til transport over korte avstandar.
Oppbygging
Frontlastarar har to løftearmar, ein på kvar side av traktoren, som vert lyfta av hydrauliske sylindrar .. På enden av lyftearmane vert det montert ymse typar skuffer, eller anna reiskap. Moderne frontlastarar har som oftast dobbeltverkande løftesylindrar, som gjer det lettare å fylla skuffa, syta for at planeringsskjer har rett arbeidsdjupn, osv. Vinkelen på skuffa vert endra med hjelp av to separate dobbeltverkande sylindrar, figur 2. Mange frontlastarar har òg parallelføring, figur 2, noko som er nyttig til dømes ved bruk av pallegaffel.
Frontlastarar som vert nytta innan landbruket vert ofte drivne av same hydraulikkpumpe som trepunktsopphenget på traktoren. Ein annan variant er ei oljepumpe montert i front av traktoren direkte kopla til veivakselen på traktormotoren. Oljen går fyrst til ein styresentral og deretter via røyr og slangar til hydraulikksylindrane på frontlastaren. Slangane har snøggkoplingar, for å letta av- og påmontering. Det er viktig å tørka av snøggkoplingane på slangane for dei vert førte saman, slik at det ikkje kjem ureinheiter inn i hydraulikksystemet. Mange frontlastarar har ein ekstra styreventil for bruk i samband med gripeutstyr og liknande.
Frontlastaren vert manøvrert frå førarhuset på traktoren. Tidlegare var styresentralen plassert i eller rett utanfor førarhuset og manøvreringsspakane var plasserte direkte på sleideventilane i sentralen. Moderne frontlastarar har som oftast elektro-hydraulisk manøvrering og føraren nyttar ein ergonomisk plassert styrepinne.
Montering
Det er vanleg at frontlastarar er utstyrte med snøggkopling, slik at dei kan verta montert av eller på på nokre minutt. Ein slepp då å køyra rundt med frontlastaren når ein ikkje har bruk for han. Det opnar òg moglegheita for å nytta han på meir enn ein traktor, om begge traktorane er utstyrte med rett type snøggkopling.
Den delen av snøggkoplinga som sit på traktoren vert montert med festebrakettar som vert skrudd fast på traktoren. Desse må tilpassast kvar einskild traktormodell, men frontlastarprodusentane er raske til å tilpassa brakettane til nye traktorar, slik at lastarane deira kan nyttast saman med så mange traktorar som mogleg. Større frontlastarar som vert nytta på traktorgravarar har ofte festerammer som går bakover og er feste på bakakselen, eller på ramma som mange moderne traktorgravarar er utstyrt med.
Reiskap
Mange ulike typar skuffer er tilgjengelege. Forutan universalskuffer, som vist på figur 1, finst det skuffer med tenner, planeringsskuffer, snøskuffer, osb. Vidare finst det silograbbar, pallegaflar, rundballspyd, naturgjødelsgreiper som vist i figur 5, hydraulisk opererte gripereiskap, snø- og planeringsskjer, osv. Nokre produsentar leverer òg forlengingsmodular som aukar lyftehøgda.
Krav til traktoren
Bruk av frontlastar aukar påkjenningane på framakselen, men moderne landbrukstraktorar er som oftast dimensjonerte for bruk av frontlastar. Det er ein føremon at traktoren har firehjulsdrift, ettersom dette aukar både framkomstevna og, på grunn av store framhjul, bereevna. Om ein planlegg å nytta traktoren mykje med frontlastar kan det vera fornuftig å montera dekk med fleire lag enn standard på framhjula. Det kan òg vera naudsynt å auka lufttrykket i framhjula når ein skal utføra mykje tungt frontlastararbeid.
Krav til aktsemd
På grunn av at framakselen på traktoren pendlar på midten vert stabiliteten redusert ved bruk av frontlastar. Det er difor naudsynt å syna aktsemd ved tunge løft og i bratt lende. For å auka stabiliteten vert det ofte nytta ei bakmontert motvekt.
Ved køyring på offentleg veg bør gaflar og reiskap med tinnar verta avmontert. Om ein transporterer last bør lasta sikrast slik at ho ikkje dett av og skadar andre trafikantar.
Soge
Dei aller fyrste frontlastarane vart opererte med vinsjar, noko som var tungvint og lite praktisk. Dei fyrste hydrauliske frontlastarane kom på marknaden tidleg på 1950-talet, då hydrauliske pumper, sylindra, ventilar og høgtrykkslangar var tilgjengelege til ein overkommeleg pris. Tidlege frontlastarar hadde enkeltverkande løftesylindrar og reiskapen var montert med ein fast vinkel og hadde manuell utløysing. Figur 6 syner eit lessapparat frå tidleg på 1960-talet. Traktorane på denne tida var ikkje dimensjonerte for den ekstra belastninga og framaksel/forstilling og framhjul fekk slitasjeskadar. Av og til kunne framakselen eller dekka på framhjula verta øydelagt.
Referansar
Loader (equipment)
Øya Tustna
Øya Tustna er den største og mest folkerike øya i tidlegare Tustna kommune på Nordmøre. Øya Tustna og resten av tidlegare Tustna kommune høyrer no til Aure kommune.
Uttale og bruk
Lokal uttale er ['thʉs:na] (N/A) med ['thʉs:n] (D). Tilstadsform blir ofte uttrykt med preposisjonen «på»+akkusativ og påstadsform ved same preposisjon + dativ:
Opphav
Namnet vart oftast skrive «Tusteren» på dansk på 1800-talet. På nederlandske kart frå 1600-talet finst namnet i forma «Toester». Ein antek at namnet kjem av norrønt «Þústr» (= ‘slegel’, ‘sliul’, ‘tust’) og at dette står i samband med Stabben på naboøya Stabblandet.
Fjell
Fjella på Tustna er frå gammalt eit landemerke for sjøfarande, og dei er framleis noko av det som lokkar folk til Tustna.
Patriotisme
I overført tyding brukar ein òg ordet i samband med lokaltilknyting, eller lokalpatriotisme.
Vatikanstaten
Vatikanstaten er den minste staten i verda. Sjølv om staten er liten, er han kjend over heile verda, og han er eit viktig turistmål. Staten ligg midt i Italia sin hovudstad Roma. I likskap med staten San Marino er Vatikanstaten heilt omslutta av Italia. Vatikanstaten vart oppretta den 11. februar 1929, og har kring 1.000 innbyggjarar. Han er den vesle resten etter den ein gong så mektige Kyrkjestaten.
Fylkesveg 265 i Finnmark
Fylkesveg 265 i Finnmark er ein kort sambandsveg mellom fylkesveg 888 og Mehamn lufthamn. Vegen er 320 meter lang.
Vatikanstaten
Staten er formelt sjølvstendig, sjølv om det er nært samkvem med Italia, og Paven er statssjef og diktator. Vatikanstaten er på berre 0,44 kvadratkilometer, men den har sine eigne euro-myntar, eige postvesen, eigen radio- og fjernsynsstasjon, og si eiga avis (L'Osservatore Romano). I tillegg er det eigen jarnvegsstasjon, og 862 meter med jarnveg. Hæren i Vatikanstaten, Sveitsargarden, som er paven si personlege livvakt, oppstod på 1500-talet, og er svært kjend. Hæren er sett saman av omtrent 100 sveitsargardistar. Peterskyrkja er den mest iaugefallande og kjende bygningen i Vatikanstaten. Kyrkja er det største kyrkjebygget i verda. Ho er bygd over apostelen Peter si grav. Andre kjente bygg er Vatikanbiblioteket og Vatikanmuséa. Petersplassen framom Peterskyrkja er òg svært kjent. I Vatikanstaten er det paven som styrer. Paven er den øvste leiaren for Den katolske kyrkja. Pavedømet er i høve tradisjonen innstifta av Jesus Kristus sjølv. Kort tid etter at han døydde stod Peter fram som leiar (biskop) for den kristne kyrkjelyden i Roma. Biskopen av Roma var leiaren for heile den kristne kyrkja. Etter kvart vart biskopen i Roma kalla pave. Ordet pave tyder far. Som leiar for den katolsk kyrkja må paven klargjera viktige trusspørsmål, og orda hans vert i denne samanhengen rekna som «ufeilbarlege». Kyrkja ved paveembetet vert av katolikkar sett på som ufeilbarleg når paven uttalar seg om viktige lærespørsmål.
Ochsen
Ochsen (eller Ochse) er eit 2 188 moh høgt fjell i Bern-Alpane, oppfor Schwefelbergbad i kantonen Bern.
Regionar på New Zealand
Ein region er det øvste nivået av lokalstyrte område på New Zealand. Landet har 16 regionar. Tolv av desse er styrte av eit valt regionstyre (regional council), medan fire er styrte av territorialstyre (territorial authorities) (det nest høgaste nivået av lokalstyre) som også utøver funksjonane til eit regionstyre, og som derfor på New Zealand vert kalla unitary authority (eller einskapleg forvalting), og desse områda er dermed territoriale regionar. Det styrande organet på øygruppa Chatham Islands (Chatham Islands Council) er sett på av mange som ei einskapleg forvalting, men øyene er formelt rekna som ein del av regionen Canterbury. Regiongrensene følgjer for ein stor del distriktsgrensene, men det er fleire unntak: Den sørlege grensa til regionen Auckland går til dømes midt gjennom Franklin District.
Lovgrunnlag
Eit regionstyre er eit av dei regionale råda som er nemnde i Lov om lokalstyre av 2002 (Local Government Act 2002). Lova reknar opp dei ulike regionstyra på New Zealand og kunngjeringane deira i The New Zealand Gazette då dei vart oppretta i 1989. Lokalstyrelova pålegg regionstyra å fremja ei berekraftig utvikling - sosialt, økonomisk, miljømessig og kulturelt, innanfor deira område.
Ansvarsdeling
Det er ofte ei høg grad av samarbeid mellom regionale og territoriale styresmakter ettersom dei kan ha samanfallande roller.
Finansiering
Eigedomsskattar vert brukte til til å finansiera både regionale og territoriale offentlege oppgåver.
Andre funksjonar
Regionstyra har òg ansvar for ei rekkje andre funksjonar i medhald av lover og vedtekter.
Regionstyra har også ansvaret for tilsyn med tryggleiken til demningar i medhald av Bygningslova av 2004 (Building Act 2004).
Landområde utanfor regionane
Utanfor kysten til New Zealand ligg ei rekkje øyer som ikkje ligg innanfor grensene til nokon bestemt region. Øyene Chatham Islands er ingen region, sjølv om det valde styret der har noko av myndet til eit regionstyre etter Lov om utnytting av miljø- og naturressursar av 1991 (Resource Management Act 1991). Øygruppene Kermadec Islands og dei subantarktiske øyene som New Zealand krev herredøme over, er tilhaldsstad for nokre få tilsette frå Miljødepartementet. Miljøvernministeren har fått fullmakt til å opptre som eit regionstyre for desse øyene.
Val av region- og territorialstyre
Regionstyra vert valde med tre års mellomrom, enten ved fleirtalsval (partival) eller personval der den røysteføre kan rangera kandidatar frå ulike partilister.
Kjelder
Engelsk Wikipedia om regionar på New Zealand den 9. desember 2007.
Fylkesveg 271 i Finnmark
Fylkesveg 271 i Finnmark går mellom Berlevåg og Berlevåg lufthamn i Berlevåg kommune. Vegen er 2,5 km lang.
Skarfjellet i Rauma
Skarfjellet er eit fjell i Rauma kommune i Møre og Romsdal. Det har ei høgd på 1723 meter over havet og er det 665. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Fylkesveg 281 i Finnmark
Fylkesveg 281 i Finnmark går mellom Ruostefielbmá og Tanagård i Tana kommune. Vegen er 8,6 km lang.
Tarqumiya
Tarqumiyah (arabisk ترقوميا) er ein palestinsk by som ligg 12 kilometer nordvest for Hebron. Byen ligg i Hebron guvernement sør på Vestbreidda. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde byen eit folketal på over 14 357 i 2007.
Potensiell temperatur
Potensiell temperatur er temperaturen ein luftpakke ved trykket P ville hatt om den blei ført adiabatisk ned til lufttrykket P_{0} ved havnivå. Symbolet for potensiell temperatur er \theta og vert ofte skrive som
der T er temperaturen til luftpakken, R er gasskonstanten til luft og c_{p} er den spesifikke varmekapasiteten ved konstant trykk.
Potensiell temperatur er ein meir dynamisk viktig storleik enn den eigentlege temperaturen. Under nesten alle forhold vil den potensielle temperaturen auke med høgda i atmosfæren i motsetnad til lufttemperaturen som kan både auke og minke.
Den potensielle temperaturen gjeld for alle kompressible væsker, men blir oftast brukt innan meteorologi og oseanografi
Potensielle temperaturperturbasjonar
Potensielle temperaturperturbasjonar i det atmosfæriske grenselaget vert definert som skilnaden mellom den potensielle temperaturen i grenselaget og den potensielle temperaturen i den frie atmosfæren over grenselaget. Denne verdien vert kalla potensiell temperaturdefisit når ein har ein katabatisk straum, fordi overflata alltid vil vere kaldare enn den fri atmosfæren og den potensielle temperaturperturbasjonen dermed negativ.
Matematisk
Entalpiforma av termodynamikken si første lov kan skrivast som:
der h er entalpiendringa, T temperaturen, ds entropiendringa, v spesifikt volum og p trykket.
For adiabatiske prosessar er entropiendringa lik null og den første lova vert redusert til
For tilnærma ideelle gassar som tørr luft i jordatmosfæren, kan tilstandslikninga pv = RT settast inn i den første lova, og vi kan då omarrangere og få:
der blei brukt, og begge ledda blei delt på produktet pv
Ved å integrere får vi:
og ved å løyse for T_{0}, temperaturen luftpakken ville ha om ein flytta den adiabatisk ned til trykknivå p_{0} får vi:
Kaukasus
Kaukasus er ei fjellkjede i Eurasia mellom Svartehavet og Kaspihavet i Kaukasia.
Kaukasus utgjer to separate fjellsystem:
Store Kaukasus strekkjer seg frå Vest-Kaukasus i nærleiken av Sotsji i dei nordaustlege kystområda av Svartehavet, og går hovudsakleg aust-søraustover og nesten til Baku ved Kaspihavet, medan Litle Kaukasus går parallelt med den større fjellkjeda, om lag 100 km lenger sør. Meskheti er ein del av Litle Kaukasus. Store og Litle Kaukasus er knytt saman av fjellkjeda Likhi, som skil låglandet Kolkhida frå låglandet Kura. I søraust ligg Talysjfjella. Litle Kaukasus og Det armenske høglandet utgjer Det transkaukasiske høglandet. Det høgaste fjellet i Kaukasus er Elbrus.
Geologi
Kaukasus vart forma for om lag 23,8–28,5 millionar år sidan gjennom tektonisk platekollisjon der den arabiske kontinentalplata flytta seg nordover og kolliderte med den eurasiske plata. Fjellsystemet er ei fortsetjing av Himalaya, som er danna på liknande måte ved kollisjon mellom den eurasiatiske og den indiske kontinentalplata. Heile området får regelmessig kraftige jordskjelv på grunn av denne aktiviteten. Forkastingane i Anatolia i Tyrkia og Iran flyttar seg side om side og hindrar subduksjon av kontinentalplata på veg nordover. Dette er årsaka til at det er få vulkanar i Store Kaukasus. Litle Kaukasus er derimot stort sett danna av vulkansk aktivitet. Vulkanplatået Dzjavakheti i Georgia og dei omliggande vulkankjedene, som strekkjer seg inn i sentrale område av Armenia, er nokre av dei yngste og mest ustabile geologiske formene i området.
Det finst store granitt- og gneisavleiringar i området, med store funn av petroleum (estimert opp til 200 milliardar tønner) og naturgass.
Geografi
Det er uklart om fjellkjeda Kaukasus er ein del av Europa eller Asia. Avhengig av korleis ein ser på det er det høgaste fjellet i Europa anten Elbrus (5 641 m) eller Mont Blanc i Alpane (4 808 m).
Kaukasus ligg midt på den eurasiatiske plata mellom Europa og Asia. Fordi plata er geologiske stabil i dette området, er det vanskeleg å avgjere nøyaktig kor dei kontinentale grensene går. Derfor har grensa mellom dei to verdsdelane endra seg gjennom historia. Dei gamle grekarane såg på Bosporos og Kaukasusfjella som grensene til Europa, men dette synet endra seg fleire gonger seinare av politiske årsaker. I folkevandringstida og mellomalderen vart det Bosporos og elva Don i Russland som delte dei to verdsdelane.
Den noverande offisielle grensa vart definert av den svenske offiseren og geografen Philip Johan von Strahlenberg, som føreslo å følgje toppane i Uralfjella, den nedre delen av Emba, kysten av Kaspihavet før grensa passerte gjennom Kuma-Manytsj-fordjupinga, som ligg 300 km nord for Kaukasusfjella. I 1730 vart denne grensa godkjend av den russiske tsaren, og sidan av mange vitskapsfolk. Ut frå denne definisjonen er fjella ein del av Asia, og det høgaste fjellet i Europa er dermed Mont Blanc.
Eit anna mogeleg synspunkt er at grensa mellom Europa og Asia går gjennom sjølve Kaukasusfjella, og då særleg langs vasskiljet mellom nord og sør. Ut frå dette synet ligg Elbrus nord for grensa og er ein del av Europa, og derfor det høgaste fjellet i Europa.
I politiske ordelag vert grensa i dag anten rekna for å gå mellom Russland (Europa) på ei side og Georgia, Armenia og Aserbadsjan (Asia) på den andre, eller langs elvene Kura og Kvirila i Aserbajdsjan og Georgia.
Klima
Klimaet i Kaukasus er svært variert både vertikalt og horisontalt. Den årlege middeltemperaturen ved havnivå i Sukhumi i Abkhasia er 15 °C, medan toppen av Kazbek med ei høgd på 3 700 m har -6,1 °C. Dei nordlege fjellsidene av Store Kauaksus er generelt 3 grader kaldare enn sørsida. Høglandet i Litle Kaukasus i Armenia, Aserbajdsjan, Georgia har store temperaturkontrastar mellom sommar og vinter på grunn av eit meir kontinentalt klima.
Nedbøren aukar generelt frå aust mot vest i dei fleste område, og dei høgareliggande områda får generelt meir nedbør enn dei lågareliggande. Dei nordaustlege områda (Dagestan) og dei sørlege områda av Litle Kaukasus er dei tørraste, og minst nedbør er det i nordaust med om lag 250 mm i året. Dei vestlege delane av Kaukasus får mykje nedbør, og den årlege normalnedbøren varierer frå 1 000 til 4 000 mm, medan austlege og nordlege område (Tsjetsjenia, Ingusjetia, Kabardino-Balkaria, Ossetia, Kakheti, Kartli, osv) har ein normal årsnedbør i området 600 til 1 800 mm. Aller mest nedbør får normalt området rundt fjellet Mtirala som ligg i Meskheti-fjellkjeda i Adsjaria med 4 100 mm. Nedbøren i Litle Kaukasus (sørlege Georgia, Armenia og vestlege Aserbajdsjan), utanom i Meskheti, varierer frå 300 til 800 mm i året.
Kaukasusfjella er kjend for å få mykje snø, men områda som ligg på lesida i forhold til vinden får derimot ikkje dei store mengdene. Dette gjeld særleg for Litle Kaukasus som er noko isolert frå dei fuktige luftmassane som kjem inn frå Svartehavet, og får vesentleg mindre nedbør (i form av snø) enn Store Kaukasus. Det gjennomsnittlege snødekke i Litle Kaukasus varierer frå 10 til 30 cm. Store Kaukasus (og særleg dei sørvestlege fjellsidene) får ofte mykje snø, og snøras er vanleg frå november til april. Snødekke i fleire område (som Svanetia, nord i Abkhasia ) kan verte over 5 meter. Området rundt fjellet Atsjisjkho, som er den mest snørike staden i Kaukasus, får ofte opp i 7 meter snø.
Landskap
Kaukasusfjella har eit variert landskap, som hovudsakleg endrar seg vertikalt, og etter kor langt dei er frå store vassmassar. Området inneheld biomar som varierer frå subtropiske lågland med sumpar og skogar til isbrear (vestlege og sentrale delar av Kaukasus) i tillegg til høgland med halvørkenar, stepper og alpine grassletter i sør (hovudsakleg Armenia og Aserbajdsjan).
Dei nordlege fjellsidene i Store Kaukasus er dekte av skogar av eik, agnbøk, lønn og ask i lågare høgder, medan bjørk og furu tar over i høgareliggande område. Nokre av dei lågaste områda er dekte av steppe og grassletter. Dei nordvestlege fjellsidene av Store Kaukasus (Kabardino-Balkaria, Tsjerkessia) har òg granskogar. Tregrensa går på om lag 2 000 m og over her tar det alpine klimaet over. Permafrost og/eller isbrear startar i ei høgd på om lag 2 800 til 3 000 meter. Dei søraustlege fjellsidene av Store Kaukasus er dekte av bøk, eik, lønn, agnbøk og ask, og her er det bøkeskogane som dominerer i høgare område. Dei sørvestlege fjellsidene av Store Kaukasus har skogar av eik, bøk, kastanje, agnbøk og alm i lågare høgder, medan nåletre tar over i høgareliggande område. Tregrensa her går ved om lag 2 800 meter, medan snøgrensa startar på 3 000-3 500 meter.
Dei nordlege og vestlege fjellsidene av Litle Kaukasus har mykje dei same skogane som sørsida av Store Kaukasus. Sørsida av Litle Kaukasus er stort sett dekt av grassletter og stepper opp til ei høgd på 2 500 meter. Vulkanske steinartar og andre steinartar dominerer gjennom heile området. Den vulkanske sona strekkjer seg over eit stort område frå sørlege delar av Georgia og inn i Armenia og sørvestlege område av Aserbajdsjan. Nokre av dei største fjelltoppane her er Aragats, Didi Abuli og Samsari. Området har vulkanske platå, spor av lavastraumar og vulkanske innsjøar. Litle Kaukasus manglar formene ein finn i Store Kaukasus, som er danna av isbrear.
Øyvind Berg
Øyvind Berg er ein norsk lyrikar, dramatikar, skodespelar og omsetjar.
Berg er fødd i Oslo. Han har mellomfag i filosofi og litteraturvitskap i tillegg til studiar i egyptologi frå Universitetet i Bergen og Universitetet i Tromsø. Han har vore medlem av Forfattarforeninga sitt litterære råd (1987–1988) og (1993–1996). Han har sete i Norsk kulturråd si ankenemnd for innkjøpsordninga for ny norsk skjønnlitteratur. Frå 1997 er han kunstnerisk leiar for Sigrid Undset-dagene, Norsk litteraturfestival.
Berg sin lyrikk er omsett til tysk, engelsk og dansk.
Gigameter
Gigameter er ei SI-avleidd eining for måling av avstand. Éin gigameter er lik 109 meter, éin milliard meter. Symbolet for gigameter er Gm.
Gigameter vert i praksis så og seie aldri brukt fordi eininga er for stor for noko føremål på jorda, og fordi astronomar har lange tradisjonar for heller å bruke millionar kilometer og astronomiske einingar (AU).
1 gigameter er lik:
Og motsett:
Bogekorps
Bogekorps er ein organisasjon for og av born, der eksersis, marsjering, idrett, turar og utflukter er vesentlege element og der offiserane er til støtte for dei unge soldatane.
Historikk
Bogekorps blei skipa på midten av 1800-talet i mange byar, men i dag finst dei berre i Bergen. Alle andre stader har dei forsvunne.
Bogekorps blir styrte av borna sjølve, gjennom rådet, som består av sjefen og offiserane. Rådet blir valt av alle medlemmene på demokratisk vis i nokre bogekorps, i andre er det i følgje tradisjonen det førre rådet som vel sine etterfølgjarar. Bogekorpsa er nøytrale når det gjeld politikk, religion og etnisk tilknyting, og der finn ein born med ulik hudfarge og ulik bakgrunn.
Skiljet mellom rik og fattig er borte for lenge sidan. Ein finn difor born frå alle samfunnsklasser i alle bogekorpsa. Skilje som ein gong var av samfunnsmessig art er i dag berre geografisk, men den geografiske tilknytinga er sterk og bogekorpset er nabolagets stoltheit.
Bogekorps er eit kulturminne, ein kulturtradisjon med rot i Borgervæpninga, som har overlevd i Bergen. Bogekorpsa har halde på Borgervæpninga sine soldatar, offiserar og trommeslagararar men no er det berre ein imitasjonsleik.
Borgervæpninga hadde ei dobbel oppgåve: i fredstid skulle den vere politi, og i krigstid forsvare byen.
I 1646 var borgervæpninga inndelt i åtte kompanier og kvart kompani hadde tre såkalla korporalskapar. Denne inndelinga svarte til Bergens 24 roder, ei oppdeling byen fekk allereie i 1596. Tilhaldsstaden var Corps de Garde, der hadde dei utsikt over byen.
Borgervæpninga var aldri nokon elitestyrke med stor militære oppgåver og kjennskap. Dei ikkje-militære oppgåvene, som å halde Vågen isfri om vinteren og å vere brannvakt i ein by fylt av trehus, var like viktige. På desse rundane var ei av oppgåvene å passe på at byens vektarar var på plassane sine, ta hand om fulle personar og å hjelpe til med ro og orden.
Borgervæpninga vart samla kvar sommar til eksersis. Denne skal ha blitt halden på Engen, på Aarstadsletten og på Sydneshaugen om lag der Johanneskirken ligg i dag.
Gutar, som hadde fedre i borgervæpningen, begynte å etterlikne eksersisen i leiken sin. I dag har Gamlekarane ei liknande oppgåve; overvake at tradisjonen ikkje blir broten og å hjelpe til med det gutane måtte trenge hjelp til.
Kva bogekorps som er eldst, er eit heitt diskusjonstema. Skutevikens Buekorps fann for nokre år sidan ei gammal fane med påskrifta 1853 og dei hevdar difor at dei er eldst. Dræggens Buekorps har skrivne kjelder som daterer bogekorpset til 1856. Stiftinga av Dræggens gjorde at fleire ønskte eit bogekorps og dei neste åra blei mange stifta. Kvar guteflokk hadde esine gater og allmenningr, og i kvart av dsse strøka blei korps stifta. Det blir hevda at terrengforholda i Bergen var ein av grunnaene til at skiljet mellom dei forskjellige strøka var så sterkt.
Bogekorps har tradisjonelt vore berre for gutar. I 1991 blei det første jentekorpset danna. I 2005 finst det tolv gutekorps, to jentekorps og eitt blandingskorps med både gutar og jenter.
Sesongen
Bogekorpsa er mest aktive om våren, og dei er eit vårteikn for bergensarane. Hausten blir bruka til å førebu neste sesong, og til val, rekruttering og verving. Kvart korps prøver å få gutar og jenter til å begynne, og det er konkurranse om flest nybegynnarar.
Tradisjonelt er medlemmer i bogekorps blitt rekrutterte frå der dei heldt til, kvar bydel rekrutterte til «sitt» bogekorps og strøksidentiteten var sterk. Men då folk begynte å flytte til nye bydelar, slik som Fyllingsdalen forsvann noko av rekrutteringsgrunnlaget og talet på medlemmer i bogekorpsa sokk drastisk. No blir barna verva på skolar, kjøpesenter og i kameratgjengen.
Den første dagen i uniform om våren er spesiell, spørsmålet er, kven er byens største bogekorps. I nokre bydelar er dette populært mens andre nok synest det blir mykje bråk og tromming. Eit problem er at nokre bogekorps har tilhaldstad like ved Universitetet i Bergen og tromminga kan forstyrre ein del studentar i lesinga.
Kameratskap og felleskap er viktigast, og nokre korps har eigne hytter der medlemmene overnattar med offiserar som ansvarlege.
Dei held også eigne fotballturneringar. Korpsa er inndelte i pelotongar og turneringane er mellom dei. Det hender også at offiserar speler mot gamlekarane.
Dei fleste bogekorpsa samarbeider også med eit par andre korps, så det blir danna alliansar. Det er vanlag å ha ein idrettsdag saman med samarbeidspartane i alliansen der ein konkurrerer om å bli beste bogekorps. i Nokre gonger blir det arrangert turneringar for alle bogekorpsa. Ett bogekorps disponerer eit større område utanfor Bergen sentrum med fleire hytter og fotballbane, der er det mogleg å halde slike turneringar. Dette er med på å styrkje samhaldet mellom barn frå ulike delar av byen.
Den største dagen i sesongen er stiftingsdagen. I nokre bydelar er det nesten som bydelens nasjonaldag og det blir flagga frå alle hus.
Alle bogekorpsa har sine tradisjonar når dei skal feire stiftingssdagen. Det er vanleg å heidre stiftarane av korpset med blomstrar, kransar og/eller talar. Nokrekorps har faste plassar i bydelen der stiftarane budde og dei stoppr ved huset og held talar. Dette skjer også 17. mai. På ettermiddagen stiller korpset i galla og blir møtt av gamlekarane. Nokre bogekorps har eigne musikkkorps med gamlekarar og eigne marsjar.
17.mai stiller alle bogekorpsa i Barnetoget som er ein av to prosesjonar som går parallelt.
Sesongen blir avslutta med ein langturdag, og med utdeling av pokalar til dei som er best i idrett og bogekorpsaktivitetar. Denne dagen blir det også delt ut heidersteikn, medaljer og ordenar. Bogekorpsordenar heng høgt og det er rekna for ei stor ære å motta ein orden.
Ein del bogekorps har lengre turar etter at sesongen er over. Turane går til andre norske byar og til andre land. Ein av dei lengste turene har vore til Seattle der Nordnæs Bataillon deltok i ein parade for nokre år sidan.
Buekorpsenes Dag
Buekorpsenes Dag er ei feiring av bogekorpsrørsla. Dagen blir feira kvart fjerde år og kan kallast eit slags Bogekorps OL. Her blir beste faneberar og trommeslagar kåra. Det er også ein dag då alle bogekorpsa marsjerer saman gjennom Bergen sentrum saman med gamlekarar som ber dei gamle korpsfanene.
Eit forsøk på å lage ein slik dag blei gjort i 1946 men var då ikkje vellykka, men til Bergens 900-årsjubileum i 1970 blei tanken igjen lansert og sidan har dagen vore feira kvart fjerde år. Dagen blir administrert av sjefsrådet som er sett saman av sjefane i byens bogekorps. Dei bruker å oppnemne ein hovudkomite som består av nokre aktive og nokre eldre bogekorpsgutar for å få hjelp til å gjennomføre dagen.
Bogekorps under marsj
Eit bogekorps er vanlegvis inndelt slik under marsj:
Fremst kjem sjefen med ein adjutant attmed seg. Val av sjef varierer litt fra korps til korps. Mest demokratisk er Dræggens, der gutane vel sjef på landturdagen, hos andre blir sjefen vald av rådet som består av offiserene.
Bak sjefen finn vi faneberaren med fana. Han er assistert av fanegarden under marsj. I laurdagskorpsa er det fire eller fem i fanegarden, i andre korps kan talet variere.
Så kjem dei to første pelotongane. som utgjer første kompani, slagarane og dei to siste pelotongane som er andre kompani.
Offiserene har hjelp av troppssjefen, som som går framfor kvar pelotong, og halvtroppen, som går midt inne i pelotongen. Kvart kompani har to sistesoldatar. Slagarane har ein oppslagar. Alle desse blir rekna som underoffiserar og blir valde av rådet.
Dei meinige og underoffiserane ber boger (armbrøstar) eller rifler, og offiserane har sablar. Nokre korps har også hellebard- eller økseberar og hornblåsarar. Slagarane, tambur og oppslagar har trommer. Nokre korps har ein stokkeberar som går framfor slagarane.
Framtida
Buekorps har hatt varierande oppslutning sidan dei første blei etablerte for rundt 150 år sidan. Dei fleste korpsa var store i 1930- og 1940-åra, då kunne dei ha rundt 200 soldatar. Under andre verdskrigen var det nesten ingen bogekorpsaktivitetar. Dei blei sedde på som norske og nasjonalistiske av tyskarane. Mange bogekorpsgutar deltok i motstandskamp og fleire korps har minnesmerke over falne medlemmer.
Myrdal stasjon
Myrdal er ein jernbanestasjon i Aurland kommune i Indre Sogn i Vestland. Han ligg på Bergensbanen og er òg øvre endestasjon for sidelinja Flåmsbana. Stasjonen ligg 867 meter over havet. Det finst ikkje bilveg til Myrdal, men den gamle rallarvegen opp Flåmsdalen frå Flåm er i bruk som sykkelveg i sommarhalvåret.
Bogekorps
Framtida
Etter krigen var bogekorpsa tilbake og dei var på sitt største. Problemet blei no å få tak i effektar og uniformer til det store talet soldatar.
Seineae opplevde bogekorpsa ei nedgangstid på 1960- og 1970-talet då byen voks ut i drabantbyane og dei nye bydelane. Dette gjorde at ein del korps blei nedlagde.
I 2005 var det ca. 600 gutar og jenter i bogekorpsa. Det største korpset var Nordnæs med ca. 120 innmelde.
I 2003 kunne Skutevikens Buekorps feire sitt 150 års jubileum. Dei neste åra vil fleire bogekorps kunne feire 150 års jubileum, først Dræggens i 2006, følgt av Fjeldets, Nygards og Sandvikens i 2007 og Nordnæs i 2008.
Bakgrunnsstoff
Om dei enkelte korpsa
Midthøa
Midthøa  er eit fjell i Rauma kommune i Møre og Romsdal. Det har ei høgd på 1700 meter over havet og er det 755. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Eight Days a Week
«Eight Days a Week» er ein song skrive av John Lennon og Paul McCartney, og spelt inn av The Beatles for albumet deira Beatles for Sale frå 1964.
Songen vart planlagt gjeve ut på singel, men til slutt vart han berre gjeve ut i USA den 15. februar 1965 der han gjekk til førsteplass. B-sida var «I Don't Want to Spoil the Party». Singelen vart gjeve ut i USA etter at radiokanalr spelte songen frå importerte eksemplar av Beatles for Sale, som ikkje vart gjeve ut i USA. Songen var heller ikkje på den amerikanske versjonen av Beatles for Sale kalla Beatles '65. Seinare vart han gjeve ut på det amerikanske albumet Beatles VI.
Paul McCartney har fortalt to historier om korleis tittelen på songen kom til. Den eine var at det var ein sjåfør som sa at han hadde jobba «eight days a week» då han køyrte McCartney til studio ein gong. Den andre forklaringa var at Ringo Starr ein gon sa dette feil.
Eight Days a Week var ein av dei første songane der bandet verkeleg eksperimenterte i studio. I løpet av to innspelingar på totalt nesten sju timar den 6. oktober brukte dei berre tid på denne songen. Dei første seks forsøka var med heilt forskjellige byrjingar og den noverande byrjinga var frå ei anna innspeling enn resten av songen. Den endelege versjonen inneheld òg ein annan raritet, han vert tona inn i motsetnad til mange popsongar som vert tona ut på slutten.
Andre versjonar
Songern har vorte spelt av
Den norske Santalmisjon
Den norske Santalmisjon (DnS) var ein norsk misjonsorganisasjon innanfor Den norske kyrkja. Organisasjonen vart grunnlagd i 1867 i Santhal Parganas i India, der Lars Olsen Skrefsrud og Hans Peter Børresen hadde starta misjonsverksemd i lag med med britiske misjonærar. Santalane er ei indisk folkegruppe.
I 1997 hadde Santalmisjonen 120 aktive misjonærar i verksemd i Aust-Asia (India, Bangladesh, Nepal og Bhutan) og i einskildland andre stader i verda (Mali, Ecuador og Aserbajdsjan). Kyrkja i Santal Parganas vart sjølvstendig i 1950. Santalmisjonen hadde hovudkontor i Oslo. I 2001 tok organisasjonen opp i seg Det norske lutherske indremisjonsselskap — og blei del av Normisjon.
Santalmisjonen eigde Gå Ut Sentret i Hurdal, i tillegg til ei rekkje skular og leirstader.
Organ var tidlegare Santalen, nå Agenda 3:16 (ca 16 000 i opplag/2006).
Ein av misjonens mest kjende medarbeidarar var misjonsprest Olav Hodne.
Rune J. Svendsen
Rune Johan Svendsen, også kjent under psevdonymet Jedychan (Jedy), er ein norsk graffitikunstnar bosatt i Bergen og med atelier i Ytre Arna.
Svendsen er fødd i Drammen. Han har jobba som kunstnar sida 1995. Frå 2005 til 1. september 2008 hadde han atelier i «Trykkeriet» i Vaskerelven i Bergen sentrum. Han har utsmykka inngangspartiet ved Institutt for økonomi ved Universitetet i Bergen, og er ein av tre kunstnarar som har utsmykka Georg Johannesens plass.
Svendsen har fleire gonger uttala seg i pressa angåande graffiti og graffitimiljøet i Bergen.
Taffuh
Taffuh (arabisk تفّوح, tyder duft) er ein palestinsk by som ligg åtte kilometer vest for Hebron. Byen ligg i Hebron guvernement sør på Vestbreidda. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde byen eit folketal på over 10 597 i 2007.
Terameter
Terameter er ei SI-avleidd eining for måling av avstand. Éin terameter er lik 1012 meter, éin billion meter. Symbolet for terameter er Tm.
Terameter vert i praksis så og seie aldri brukt fordi eininga er for stor for noko føremål på jorda, og fordi astronomar har lange tradisjonar for heller å bruke millionar kilometer og astronomiske einingar (AU).
1 terameter er lik:
Metre
Vålerenga kjerke
«Vålerenga kjerke» er ein song som vert nytta av Klanen i Vålerenga Fotball. Teksten er skriven av Trond Ingebretsen, tidlegare frontfigur i gruppa Bjølsen Valsemølle, som ei hylling til far sin, «Kremen». «Kremen» spela ving på Vålerenga. «Vålerenga kjerke» vert sungen før kvar heimekamp. Songen har fått status som uoffisiell klubbhymne, i likskap med statusen «You'll Never Walk Alone» har i Liverpool FC og Glasgow Celtic FC. Tema frå songen er brannen i Vålerenga kyrkje i 1979.
Tua i Rauma
Tua  er eit fjell i Rauma kommune i Møre og Romsdal. Det har ei høgd på 1691 meter over havet og er det 797. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Cromarty Firth
Cromarty Firth (skotsk-gælisk Caolas Chrombaidh, tyder 'Kyles(-sunda) i Cromarty') er ein firth eller fjord i Nordsjøen i Skottland. Han er den midterste av tre fjordarmar eller sealochs i botn av Moray Firth. Lenger nord ligg Dornoch Firth og i sør Beauly Firth.
Ved inngangen til Cromarty Firth ligg to stupbratte klipper — den på nordsida er 122 meter høg og den på sørsida 141 meter. Desse vert kalla «The Sutors» («Skomakarane») sidan dei kan likne på to skomakarar som står bøygd over ein lestane sine. Frå The Sutors strekkjer fjorde seg vestovre og så sørvestover med ei totalt lengd på 30,6 km. Fjorden er i snitt 1,5 km brei, bortsett frå ved Nigg Bay og Cromarty Bay der han er om lag 8 km brei og ved Alness Bay der han er 3 km brei. Langs heile sørsida av fjorden går halvøya Black Isle. Ein har best utsyn over fjorden frå toppen av Fyrish.
Inst i fjorden munnar elva Conon ut. Andre elvar som munnar ut i fjorden er Allt Graad, Coruon, Peffery, Sgitheach og Alness. Dingwallkanalen er knytt til fjorden, men er ikkje i bruk lenger. Dei største busetnadane langs fjorden er Dingwall, nesten heilt inne i fjorden, Cromarty (som fjorden er kalla opp etter) nesten heilt ute og Invergordon i mellom Landsbyane Evanton, Alness og Culbokie ligg i nærleiken.
Fjorden er ein av dei lunaste og beste ankerplassane i det nordlege Skottland og Invergordon var ein gong ein stor base for Royal Navy. Fjorden var åstad for Invergordon-mytteriet i 1931. Spor etter marinen finst framleis, som ein nedlagd rullebane nær Evanton (i dag eit industriområde) som vart bygd for å ta fly frå hangarskip medan dei låg ankra opp. Under den andre verdskrigen låg det ein stor trenings- og operasjonsbase for amfibiekjøretøy og sjøfly hmellom Invergordon og Alness. Dette er òg eit industriområde i dag.
Fjorden er erklært eit særskilt verneområde for bevaring av dyreliv. Det går ei bru langs A9 over fjorden, som i hovudsak er i vegfylling. Tidlegare gjekk det fleire ferjer over fjorden, men i dag er det berre ei att med kapasitet på to bilar. Ho går mellom Cromarty og Nigg om sommaren.
Oljeindustri
Busetnaden Nigg er eit viktig oljesenter i Nordsjøen. Her finst ein tørrdokk for reparasjon og bygging av oljeplattformer. Verftet vart opna i 1972 som prosjektsamarbeid mellom Kellogg, Brown og Root (då Brown & Root) og George Wimpey. I dag heiter verftet KBR Caledonia Ltd.
Kjelder
''
Geitfjellet
Geitfjellet  er eit fjell som ligg mellom Sunnylvsfjorden i nordvest og Geirangerfjorden i sør, og har dei fråflytta busetnadane Oaldsbygda i nord og Gomsdalen i aust.
Dønttinden
Dønttinden  er eit fjell i Rauma kommune i Møre og Romsdal. Det har ei høgd på 1676 meter over havet og er det 868. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
David av Israel
David av Israel, òg kalla Davíd hammélekh og kong David, vart salva som konge over Judea ca. 1011 fvt. i Hebron, og over heile Israel som Israels andre konge i 1004 fvt. same stad. Han vart etterfølgd av sonen sin Sjelomo.
Oeschinenhorn
Oeschinenhorn er eit fjell i Bern-Alpane.
Provinsen Catanzaro
Provinsen Catanzaro (italiensk Provincia di Catanzaro) er ein provins i regionen Calabria i Italia. Hovudstaden er byen Catanzaro. Han har eit areal på 2 391 km² og totalt 369 578 innbyggjarar (2001). Det er 80 kommunar i provinsen.
Største kommunar
Per 31. desember 2011
Ricker Hills
Ricker Hills er ei gruppe hovudsakleg isfrie åsar, kring 9 nautiske mil (17 km) lang og som ligg like vest for Hollingsworthbreen i Prince Albert Mountains i Oates Land. Dei vart kartlagde og namngjevne av den sørlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1962–63, etter J.F. Ricker, ein geolog i gruppa.
Petameter
Petameter er ei SI-avleidd eining for måling av avstand. Éin petameter er lik 1015 meter. Symbolet for petameter er Pm.
Petameter kunne vorte brukt til å måle interstellare avstandar (avstandar mellom stjerner), men astronomar har lange tradisjonar for heller å bruke lysår (om lag 9,5 petameter) og parsec (om lag 31 petameter).
1 petameter er lik:
Og motsett:
Petameter
Muldalseggenden
Muldalseggenden  er eit fjell i Rauma kommune i Møre og Romsdal. Det har ei høgd på 1659 meter over havet og er det 959. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Salomo
Salomo, òg skrive Salomon (hebraisk שְׁלֹמֹה, Sjelomo) var ifølgje Den hebraiske bibelen den tredje kongen av det gamle Israel. Han var son av kong David og Batseba. Salomo er omtalt i 1. Kongebok 1–11 og 2. Krønikebok 1–9 i Den hebraiske bibelen/Det gamle testamentet og i Koranen. Etter tradisjonen daterer ein regjeringstida til kong Salomo frå rundt 970 til 931 fvt., tilpassa datoane for kong David si regjeringstid.
Salomo lét byggje det første Tempelet i Jerusalem og vigsla det under sukkót (lauvhyttefesten) hausten 955 fvt.
Ofenhorn
Ofenhorn eller Punta d'Arbola er eit fjell i Dei lepontinske Alpane på grensa mellom Sveits og Italia.
Norsk språkråd
Norsk språkråd var eit statleg rådgjevande organ i spørsmål som galdt norsk språk — både bokmål og nynorsk — overfor offentlege institusjonar så vel som overfor ålmenta. Rådet vart skipa i 1972 og avløyste Norsk språknemnd, som vart oppretta i 1952.
Grønfonnfjellet
Grønfonnfjellet  er eit fjell i Rauma og Fjord kommune i Møre og Romsdal. Det har ei høgd på 1657 meter over havet og er det 969. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Bjørnabottinden
Bjørnabottinden  er eit fjell i Rauma og Fjord kommune i Møre og Romsdal. Det har ei høgd på 1661 meter over havet og er det 939. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.