cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Never Let Me Down
Side ein
Songen «Zeroes», som Rolling Stone kalla den mest oppmuntrande og suksessrike songen på albumet, er i følgje Bowie, ei nostalgisk reise: «Eg ønskte å bruke alle 60-talsklisjear eg kunne komme på! 'Stopping and preaching and letting love in,' alle dei greiene. Eg håpar det er ein humoristisk undertone der òg. Men mellom linjene seier han at det som pregar rocken ikkje er det det utgjer seg for å vere.»
Side to
Songen «Glass Spider» er ein slags mytologisk soge basert på ein dokumentar Bowie hadde sett om svart enkje-edderkoppar, som sa at edderkoppar legg skjeletta av bytta sine ut i vevet sitt. Bowie meinte òg at spindelvevet til Glass Spider, glasedderkoppen, kunne passe godt som scenedesign for turneen, og gav slik òg opphav til namnet på turneen..
Bowie skildra «Shining Star (Makin' My Love)» som ein song som «omhandlar bakgatesituasjonar, og korleis folk kjem saman for kvarandre etter ulukker og katastrofar, sosialt rundt seg, sjølv om dei ikkje veit om dei kjem til å overleve sjølv. Det einaste dei har er å henge seg på kvarandre, sjølv om det kan ende opp i noko forferdelig, er det det einaste dei har. Det er berre ein liten kjærleikssong som kjem ut av det miljøet.» Han avviste at den «høge, litle» røysta (som han sa var inspirert av Smokey Robinson) i songen var ein ny karakter (ala Ziggy Stardust eller The Thin White Duke), i staden for å sei at det var akkurat det songen trengde, sidan han hadde prøvd å syngje songen i den vanlege røysta si, men ikkje likt resultatet. «Det plata meg aldri, å endre røysta for at det skal passe i ein song. Du kan tulle med det.»
Bowie skreiv opphavleg songen «'87 & Cry» som ei utsegn om Margaret Thatcher, som var statsminister i Storbritannia på den tida. Songen refererer til skilnaden mellom den autoritære regjeringa og innbyggjarane («hundane»), og Bowie innrømde at teksten var på kanten til å vere surrealistisk, der han skildra folk som «et energien til andre for å få det som dei vil.»
«Too Dizzy» var den første songen Bowie og Kızılçay skreiv i lag for albumet, og vart skriven som ein hyllest til 1950-åra. Bowie sa «eit verkeleg tema i 50-åra var anten kjærleik eller sjalusi, så eg eg tenkte eg skulle gå for sjalusi, fordi det er langt meir interessant». Bowie kalla songen på den tida «bortkasta» og verka overraska at han sjølv hadde valt å ta han med på albumet. Songen har sidan blitt sletta frå seinare utgjevingar av Never Let Me Down.
Då han vart spurt om valet av å ta med Iggy Pop-songen «Bang Bang» på albumet (i staden for kanskje ein av sine eigne, nye songar), sa Bowie «Iggy har så mange gode songar som folk aldri får høyre... eg syns denne er ein av dei beste songane hans, 'Bang Bang', og det er ikkje så mange som har høyrt han, og no er det kanskje mange som får det.»
Utgjeve
«Day-In Day-Out» kom ut på EMI America Records som den første singelen på albumet den 23. mars 1987, med katalognummer EA 320 og «Julie» som B-side. Singelen gjorde det ganske godt i både Storbritannia og USA og nådde høvesvis 17. og 21. plassen på singellistene. Musikkvideoen til songen, regissert av Julien Temple, hadde nokre kontroversielle scenar, som gjorde at han vart bannlyst frå somme nettverk, noko Bowie meinte var latterleg. Ein versjon av songen sungen på spansk vart spelt inn for å marknadsføre den første konserten til Bowie i Spania under Glass Spider-turneen og kom ut for første gongen i 2007 då «Day-In Day-Out» EP kom ut.
Never Let Me Down kom ut på EMI America Records den 20. april 1987, med katalognummer AMLS 3117 (LP) og CDP 7 46677 2 (CD). Han kom ut på ulike format og var den første Bowie-plata som kom ut samstundes på både vinyl og CD. Begge desse formata hadde ulik lengd og fire av songane på CD-en er opp til eitt minutt lengre. I Australa kom albumet ut på blå vinyl og i Japan vart det inkludert ein japanskspråkleg versjon av «Girls». Plateomslaget vart designa av Mike Haggerty, som designa plateomslaget til Let's Dance og Tonight, med fotografi av Greg Gorman. Det vart skildra av Bowie som å vere i «vaudeville»-stil. Det syner ein langhåra Bowie som hoppar gjennom ein sirkusring omgjeve av element frå songane på albumet, inkludert ei tromme, ein skyskrapar, ei «sukkerspinn»-sky og ein engel frå musikkvideoen til «Day-In Day-Out». Salstala for albumet var først veldig bra, og det nådde sjetteplassen på UK Albums Chart, men falt så skuffande. Bowie var ikkje uroa over det relativt dårlege salstalet og sa «eg har laga kring 20 album i løpet av karrieren, og så langt er dette det tredje bestseljande albumet mitt så langt. Så eg kan ikkje vere skuffa, men det gjekk likevel ikkje så godt som det burde. Men eg er ikkje så negativ til det heller. Eg tenkjer det er eit av dei betre albuma eg har laga. Som sagt så har Never Let Down selt bra for meg, så eg er ganske nøgd.» Trass i aukande kritikk i pressa sa Bowie at Never Let Me Down var ein av dei mest hyggelege og energiske albuma han hadde laga på lenge.
«Time Will Crawl» kom ut som den andre singelen frå albumet i juni 1987 med katalognummer EA 237 og «Girls» som B-side. Han nådde 33. plassen på UK Singles Chart. Bowie førehandsinnspelte eit opptak av songen for BBC-programmet Top of the Pops, sjølv om det ikkje vart sendt på den tida då singelen fall nedover listene. Musikkvideoen vart regissert av Tim Pope og synte noko av koreografien for den komande Glass Spider-turneen.
Tittelsporet kom ut som den tredje singelen frå albumet i august 1987 med katalognummeret EA 239 og «'87 and Cry» som B-side. Denne nådde 34. plassen i Storbritannia og 27. plassen i USA. Musikkvideoen vart regissert av Jean-Baptiste Mondino og vart av Bowie skildra som «eksperimentell». Ei framføringa av songen for Top of the Pops vart først sendt på den amerikanske versjonen av songen.
«Shining Star» var ein av dei første songane Bowie valde ut som ein singel frå albumet, men EMI fekk siste ordet og gav han ikkje ut på singel. Ein 12"-miks av songen kom ut på iTunes då «Never Let Me Down» EP vart gjeve ut digitalt i 2007. EMI vurderte ei kort stund «Too Dizzy» som ein fjerde singel for albumet, og det kom faktisk ei promoutgåve av denne i USA.
Offentleg image
Bowie, som nettopp hadde blitt 40 det året albumet kom ut, var ofte å sjå på magasinframsider dette året. Han var på framsida av In Fashion i lag med Tina Turner og overskrifta 'Forever cool', magasinet Musician og på 20-årsjubileumsutgåva av Rolling Stone i USA, som ein del av ei rekkje nye fotografi av Bowie teken av fotografen Herb Ritts. Artiklar om albumet og turneen til Bowie kom ut i tenåringsmagasin som Mademoiselle og Teen, der førstenemnte kalla Bowie «ein leiande kandidat for kulaste person i rock.» Bowie vart vald ut som ein av dei hottaste popstjernene i 1987 av magasinet Billboard.
Mottaking
Albumet fekk blanda kritikk då det kom ut. Kritikaren Ira Robbins skreiv «sjølv om denne uformelle høglydte rocken under den første rødminga verkar å vere forhasta og svak, er den første sida faktisk ganske bra, og tilbyr provoserande popkultur-tekster levert med entusiasme og bekymringslaus støtte.» I 1987 kalla Spin albumet «eit inspirert og strålende utforma verk. Det er ladd med ei positiv and som lager kunstsjelemat; gjennomsyra av den smittsame energien som gjev idear eit bein å danse på», men i 1989 kalla ein annan kritikar i magasinet albumet for «skuffande». Rolling Stone kalla albumet eit «merkelig, sorglaus pastisj av element frå alle dei tidlegare Bowiear.» «ufokusert» og kanskje «det mest støyande, slurvete Bowie-albumet nokon gong. ... Å vere støyande og slurvete er ikkje nødvendigvis ein dårlig ting, men trist å sei, så er Never Let Me Down òg temmeleg rotete.» Ein annan kritikar var generelt optimistisk for potensiale i songane, men klaga over den «undertrykkande produksjonen» som øydela dei. I Creem meinte Roy Tarkin at albumet representerte det kunstnariske botnpunktet for Bowie, sidan alle songane musikalsk sett såg attende på karrieren hans fram til då, men vart utført dårleg. Tarkin enda meldinga med å skrive «Eg tenkjer du kan sei at Never Let Me Down (aldri skuff meg) gjorde nettopp det; skuffa meg.» Billboard hevda på slutten av 1987 at Never Let Me Down «utan tvil var den mest undervurderte utgjevinga i år» og vurderte albumet som «årets kritikarval».
I seinare år har Never Let Me Down stort sett fått negativ omtale og det er særskild produksjonen som er kjelde til mykje av kritikken, og det vert generelt rekna som ei av dei svakaste utgjevingane til Bowie. I The Rolling Stone Album Guide samanlikna magasinet albumet med føregangaren og skreiv: «Tonight var ein dyr kjappis fora med teite coverversjonar, medan Never Let Me Down gjorde sakene enno verre med originalane sine.» For AllMusic skreiv Stephen Thomas Erlewine negativt om albumet og sa «sjølv om det ikkje er så konsistent som Tonight, er det langt meir interessant». Chris O'Leary sa om albumet: «Trass i alle feila, har Never Let Me Down ein heilskap - albumet har i dag ein noko sjarmerande kjensle å vere eit periodestykke. Det er eit av dei albuma som skrik «1987» meir enn noko anna.» Chris Ingalls i PopMatters kritiserte hovudsakleg produksjonen på albumet og kalla det «hovudpine-skapande og overfylt med garnityr». Han meinte at «Time Will Crawl» og «Zeroes» var gode songar som vart øydelagd av produksjonsvala. Han rekna til slutt plata som Bowie «eine store feilskritt.» I 2019 såg Patrick Moran i Ultimate Classic Rock attende på Never Let Me Down og vurderte som «langt frå det botnpunktet til Bowie i åra mellom Let's Dance i 1983 og Outside i 1995», men rekna det likevel blant hans verste. Han kalla det «ei ufordøydd blanding av idear, taktar og rytmar som aldri kjem heilt saman» og konkluderte «Never Let Me Down kan skryte av ei handfull spor som er ei truverdig blanding av det kommersielle og det eksperimentelle, eit kjenneteikn som alltid har vore berebjelken i dei beste verka til Bowie.»
Konsertar
Bowie visste at han skulle på turné med albumet og i tidlege intervju sa han «Eg skal ta dette til scenen dette året, noko eg gler meg ekstremt til, fordi eg tek ein sjanse igjen», men når han vart pressa for detaljar, nekta han å avsløre noko og sa «Eg kjem til å gjere det eg alltid har gjort, som er å halde det interessant.»
Bowie framførte fleire av songane på albumet under ein presseturné som føregjekk før den særs teatralske Glass Spider-turneen, som gjekk for eit samla publikum på over seks millionar fans. Bowie ønskte å produsere eit show som fortsette der Diamond Dogs-turneen-turneen i 1974 hadde slutta. Sjølv om han vert rekna som ein økonomisk suksess med gode publikumstal, vart turneen slakta av kritikarane. Bowie utforma dei neste par turenane spesifikt for å unngå problema som Glass Spider-turneen vart kritisert for med å gå heilt bort frå det særs teatralske og fokusere på musikken. Trass i kritikken meinte Bowie at han aldri hadde hatt det så kjekt som han hadde under turneen. Ingen av songane frå Never Let Me Down vart spelt på nokre av turneane til Bowie etter 1987.
Ettermæle
Då albumet først kom ut ønskte Bowie å gå raskt i studio att og spele inn fleire songar, sidan han hadde skrive fleire songar for albumet enn det som vart spelt inn. Han sa han ønskte å lage meir «eksperimentell» musikk, og refererte til musikken sin i 1970-åra med Brian Eno. Han diskuterte høvet til å spele inn nokre av songane på Never Let Me Down inn på ny for det neste albumet i lag med den framtidige samarbeidspartnaren Reeves Gabrels, men Gabrels snakka han bort frå det. Til sjuande og sist, på grunn av den dårlege kritikken albumet og turneen fekk, la Bowie desse planane på is og skipa i staden rockebandet Tin Machine, som han brukte til å forynge seg sjølv kreativt og kunstnarisk. Bowie kutta òg alle band til rytmegitaristen og bandleiaren Carlos Alomar, som han hadde arbeidd med sidan midten av 1970-åra (frå og med albumet Young Americans (1975)), sjølv om Alomar kom til å spele med Bowie på Outside-turneen i 1995 og somme av songane på Bowie-albuma Outside (1995), Heathen (2002) og Reality (2003).
Synet habs på albumet forverra seg med åra. Under intervju for Sound+Vision-turneen hans i 1990, sa Bowie at han følte det som om han var i ei «myr» då han laga dette albumet og uttrykte at han var skuffa over å ha tapt gode songar ved å la produksjonen på albumet gje songane for mykje studiomusikar-kjensle.
Eit år seinare, då han arbeidde med Tin Machine på det andre albumet deira, snakka om eit par av dei tidlegare albuma hans: «Du kan sjå at eg ikkje var særskild glad seint i 1980-åra. Eg var i den underverda av kommersiell aksept. Det var ei grufull reise. 1983, '84, '85, '86, '87 – dei fem åra var rett og slett forferdelege. ... Never Let Me Down hadde gode songar som eg mishandla. Eg engasjerte meg eigentleg ikkje. Eg var ikkje sikker på kvar eg skulle gjere. Eg skulle ønskt eg hadde nokon då som kunne ha sagt det til meg.»
I 1993, då han gjorde presseturnear for albumet sitt Black Tie White Noise, sa Bowie at sjølv om albumet selde meir enn mange av dei tidlegare albuma hans (utanom Let's Dance), kjende han at då han laga albumet hadde han nesten mista heilt interessa for å lage musikk. Han la til «Til slutt mista eg ikkje songane, men eg mista stilen. Eg kasta dei bokstavleg talt bort til særs flinke folk som skulle arrangere dei, men eg involverte ikkje meg sjølv og eg var nesten heilt likegyldig.»
I 1995 snakka Bowie mykje om korleis han kjende kreativiteten og musikken hans leid etter suksessen til Let's Dance: «At eg vart høgt akta på den tida tydde absolutt ingenting for meg. Eg kjende meg ikkje bra. Eg kjende meg misnøgd med alt eg gjorde, og det byrja å kome til syne i arbeidet mitt. Let's Dance var eit glimrande album i ein viss sjanger, men dei to albuma etter det [Tonight og Never Let Me Down] synte tydeleg at eg mangla interesse i det heldt på med. Mitt nadir var Never Let Me Down. Det var eit så frykteleg album. Eg har komen til ein stad no der eg ikkje er veldig fordømmande overfor meg sjølv. Eg gjev ut det eg gjer., sjølv om det er innan biletkunst eller i musikk, fordi eg veit at alt eg gjer verkeleg kjem frå hjarta. Om det skulle vere kunstnarisk mislykka, så plagar det meg ikkje slik som Never Let Me Down plagar meg. Eg burde ikkje ha brydd meg med å dra inn i studio og spele det inn. [ler] Faktisk, når eg speler det så lurer eg på om eg faktisk gjorde det.» }}
Bowie vurderte å spele inn songar frå albumet på ny seint i 1980-åra, 1990-åra og 2000-åra, eit prosjekt det faktisk vart noko av i 2018 i samband med Never Let Me Down 2018, to år etter Bowie døydde.
Innhald
Dette var det første Bowie-albumet med ulik lengd på songane på vinyl-utgåva og dei på kassett- og CD-utgåva. Nesten alle songane er lengre enn vinylutgåven.
Den forkorta LP-versjonen av albumet kom ut digitalt for første gongen i 2007 på iTunes (utan «Too Dizzy»).
CD: EMI CDP 7 46677 2 (Storbritannia)
LP/CD: EMI EYS-91221/CP32-5398 (Japan)
Den originale japanske utgåva av albumet hadde ein eksklusiv nyinnspeling av songen «Girls» sungen på japansk. På LP-plata vart songen plassert på slutten av side ein.
Nyutgjevingar
Songen «Too Dizzy» har blitt sletta frå alle seinare utgjevingar av album etter ynskje frå Bowie, visstnok fordi det var den songen han likte minst på albumet. Han kalla songen «bortkasta» nesten like etter albumet kom ut og sa «eg var usikker på den songen, men han er likevel på albumet.» Om slettinga skreiv Pegg: «Fjerninga frå Never Let Me Down har gjort plata til eit samlarobjekt, men få kjenner seg tvungen til å jakte på han.»
Virgin Records (CDVUS 98) gav ut albumet i Storbritannia på CD med tre bonusspor.
EMI gav ut albumet på ny i 1999 med 24-bits digitalt omamstra lyd, men ingen bonusspor, og i tillegg utan «Too Dizzy». Ei japansk utgåve av albumet frå 2007 er basert på utgjevinga til EMI frå 1999, men inkluderte «Too Dizzy» på omslaget, sjølv om songen ikkje er med på sjølve CD-plata.
I 2009 kom albumet ut i SHM-CD-format. Denne hadde same omslaget som 2007-utgåva frå Japan. I 2018 vart albumet ommastra av Parlophone og gjeve ut på CD, LP og digitalt som ein del av plateboksen Loving the Alien (1983–1988). Det kom ut som eit separat album på dei tre formata i februar året etter.
Medverkande
Henta frå plateomslaget.
Produksjon
Sal og salstrofé
} }
Never Let Me Down 2018
I følgje Reeves Gabrels ønskte Bowie å spele inn somme av songane nesten like etter dei to møtte kvarandre seint i 1987, og vurderte å ta nokre av dei med på det neste albumet sitt. Gabrels fekk snakka han frå det og meinte det var for tidleg. Bowie diskuterte å spele nokre av songane frå Never Let Me Down på nytt med Gabrels igjen i 1996, før dei gjekk i studio for å lage Earthling (1997), men det vart ikkje spelt inn nokre songar. Bowie fekk Mario J. McNulty til å mikse songen «Time Will Crawl» i 2008 på ny for samleplata hans av sjølvvalde favorittsongar, iSelect, og seinare kom den same miksen ut på samlealbumet Nothing Has Changed. På den tida sa Bowie «Åh, hadde eg berre gjort om att resten av det albumet», og i følgje selskapet Parlophone i 2018, var det byrjinga på å ønskje om «gjenskape» albumet på ny. Tidleg i 2018 kom musikarar som Reeves Gabrels, David Torn, Sterling Campbell, Tim Lefebvre, Nico Muhly og Laurie Anderson saman i Electric Lady Studios i New York for å fullføre ønskje hans. Av desse musikarane vart Torn, Campbell, Lefebvre og Gabrels alle valde ut av Bowie før han døydde i 2016 for å ta del i prosjektet. I juli 2018 vart det annonsert at ein ny versjon av albumet, kalla Never Let Me Down 2018, skulle kome ut i oktober det året. Albumet inneheld òg eit «remiksa» plateomslag, unytta bilete frå fotograferinga til det originale albumet av fotografen Greg Gorman, og kom ut som ein del av plateboksen Loving the Alien (1983–1988) i 2018.
McNulty brukte erfaringa med å mikse «Time Will Crawl» med Bowie i måten han produserte denne versjonen av albumet på. Han fekk masterlydbanda frå selskapet og «brukte alt av vokalen tli Bowie», nokre av dei originale akustiske gitarane, og «alt særpreg» i kvar song, som rytmegitaren til Alomar på «Never Let Me Down» sitaren til Frampton på «Zeroes». Han sende uferdige miksar til kvar musikar som ei grunnlinje i lag med idear om kva dei burde spele inn. Kvar musikar spelte inn sine partar separat, og var som regel ikkje i studio i lag, sjølv om Torn og Gabrels var ein dag i studio i lag. For «Day-In Day-Out» oppdaga McNulty at Bowie hadde spelt inn The Borneo Horns (Stanley Harrison, Lenny Pickett, Steve Elson og Arif Mardin) som spelte live, men hadde på eit tidspunkt erstatta dei med syntetiske horn. McNulty henta inn att dei ekte blåsarane på den nye versjonen. Den nye versjonen av songen har «ein fot i fortida og ein i notida» og han sa «det var vanskeleg. Det meste av teksten er ganske mørk, men det meste anna er stort sett oppløftande. Eg berre tenkte 'Det gjev meining å gjere noko lyst'.» For «New York's in Love» ønskte Gabrels ei ny innspeling som reflekterte endringane i New York, og sa «New York handlar ikkje eigentleg om blues lenger. Det er meir multikulturelt...eg ønskte å reflektere den endringar med det eg spelte. Eg sa til Mario 'Set songen på og så ser me kvar som skjer.' Eg spelte solo gjennom heile songen og prøvde ulike ting, og reagerte til det som føregjekk. Då songen enda såg Mario på meg og sa 'Vel, då er den ferdig.' [ler]». McNulty erstatta mykje av synthesizerane gjennom heile albumet med strykarar og sa «Det var mykje tilfeldige synthesizerar frå Labyrinth-avdelinga som lura i bakgrunnen. Eg var ganske sikker på at eg kunne gjere mykje av det arbeidet med strykarar.» «Shining Star» var særleg vanskeleg for McNulty: «Den originale programmeringa er eit rot og rappen kjem ut av ingenting. Eg prøvde berre å finne dei rette elementa som passa til songen. Heldigvis visst eg at David og Laurie Anderson var gode vener og ho sa ja til å spele inn ny vokal for songen, og det var verkeleg bra gjort.»
Dei originale musikarane Alomar og Kızılçay var ikkje med på reproduksjonen. Alomar godkjende endringane på albumet, men Kızılçay var misnøgd med dei nye arrangementa, og truga med søksmål.
Etter at albumet kom ut i 2018, indikerte McNulty at han kanskje kom til å remikse andre songar frå denne tida, som B-sidene «Julie» og «Girls», men la til «'Too Dizzy,' det skjer ikkje.»
Før plateboksen kom ut kom den digitale utgjevinga av singelen «Zeroes (2018) (Radio Edit)» i juli 2018 og ein fysisk 7"-singel i september 2018 med ei radioforkorta utgåve av 2018-versjonen av «Beat of Your Drum».
Mottaking
Meldarar har generelt vurdert Never Let Me Down 2018 som betre enn originalalbumet. Då Chris O'Leart skreiv om Loving the Alien (1983–1988) i Pitchfork meinte han at Never Let Me Down 2018 var langt betre enn originalen og gav det 6,7 av 10. Men fordi vokalen til Bowie var den same meinte han dei var «overdrivne framføringar for å sikre at Bowie stakk ut i traffikkork-miksane». Han meinte at dei nye arrangementa ikkje passa med vokalen, og trekte fram «Beat of Your Drum» og «Zeroes» som høgdepunkt. Han roste òg dei nye versjonane av «Day-In Day-Out» og «Glass Spider». Totalt sett rekna O'Leary Never Let Me Down 2018 som «ein interessant kuriositet» og at «nyinnspelinga forbetrar ikkje Never Let Me Down så mykje som det heidrar den originale over-alt-frustrasjonen.» Chris Ingalls i PopMatters skriv «Never Let Me Down 2018 går langt i å berge dei songane frå 1987 med ei kjensle av det 21. hundreåret som fjernar den overblåste estetikken i desse originalinnspelingane.» Han roste vidare 2018-versjonen for å hjelpe albumet «å puste mykje lettare». Sjølv om albumet til sjuande og sist ikkje matchar kvaliteten til den beste musikken til Bowie, meinte Ingalls at alle involverte på den nye versjonen «gjer ærleg arbeid her.» Michael Rippman rekna Never Let Me Down 2018 som «kronjuvelen» i plateboksen. Langdon Hickman i Treble skreiv at med 2018-versjonen «kjendest ikkje albumet lenger ut som eit tydeleg feilgrep i katalogen hans», men bringer derimot liv til originalen til Bowie, og høyrest meir ut som Tin Machine-arbeidet hans. I staden for å vere på botnen, klarar den nye versjonen å dra seg opp til midten av katalogen hans.
Medverkande
Frå plateomslaget til Loving the Alien (1983–1988):
Andre medverkande
Acid rock
Acid rock er ei laust definert form for rock som utvikla seg frå garasjerocken midt i 1960-åra og var med å lansere den psykedeliske subkulturen. Stilen er generelt definert som tung, forvrengde gitarar, tekstar med dopreferansar og lange improviserte jammar. Å skilje sjangeren frå andre sjangrar kan vere vanskeleg, sidan mykje av stile overlappar med garasjerock, proto-metal og tidleg, tung, blues-basert hardrock.
Omgrepet, som har fått namn frå lysergsyredietylamid (LSD) og som ofte berre blir kalla syre eller acid på engelsk, og «psykedelisk rock» vert stundom brukt om ein annan, men kan refererer meir spesifikt til ein meir musikalsk intens undersjanger eller avart av psykedelisk rock. Acid rok skil seg sjølv frå andre psykedeliske stilar ved å vere hardare, meir larmande og tyngre, og utvikla seg hovudsakleg på den amerikanske vestkysten. Slike amerikanske grupper fokuserte ikkje på nyskapande innspelingseffektar eller det underlege, slik britisk psykedelia ofte gjorde, og la i staden vekt på dei tyngre kvalitetane som var knytte til både dei positive og negative ytterpunkta av den psykedeliske opplevinga.
Etter kvart som rørsla utvikla seg seint i 1960- og i 1970-åra, vart element av acid rock delte inn i to retningar, med hardrocck og heavy metal på ei side og progressiv rock på den andre. I 1990-åra kombinerte stoner metal-sjangeren acid rock med andre hardrockstilar som grunge, og oppdaterte dei tunge riffa og lange jammane ein fann i acid rock og psykedelisk påverka metal.
Artistar
Døme på nokre acid rock-artistar: • The 13th Floor Elevators
• The Amboy Dukes
• Amon Düül
• Big Brother and the Holding Company
• Blue Cheer
• Blues Magoos
• Country Joe and the Fish
• Cream
• The Doors
• The Electric Prunes
• The Fugs
• Grateful Dead
• The Great Society
• The Groundhogs
• Hawkwind
• Iron Butterfly
• Jefferson Airplane
• The Jimi Hendrix Experience
• Janis Joplin
• MC5
• Moby Grape
• Quicksilver Messenger Service
• The Seeds
• Steppenwolf
• Vanilla Fudge
Verdsmeisterskapen i orientering 1972
Verdsmeisterskapen i orientering 1972, den fjerde i sitt slag, vart avvikla i Staré Splavy ved Doksy i dåverande Tsjekkoslovakia dagane frå 14. til 16. september. Deltakarane kom frå 17 land. I dei individuelle tevlingane stilte 77 karar og 49 kvinner til start.
Klassisk-distanse – 13,5 km/18 postar
<br style="clear:both;" />
Stafett
<br style="clear:both;" />
Klassisk-distanse – 7,1 km/12 postar
<br style="clear:both;" />
Fourmarieritt
Fourmarieritt er eit vent raudt, blyhaldig uranmineral med samansetjing PbU4O13 ·4H2O. Det blir danna sekundært etter uraninitt og er påvist i fleire norske førekomstar.
Bandet Bauhaus
Bauhaus var eit engelsk rockeband danna i Northampton i 1978. Gruppe bestod av Peter Murphy (vokal), Daniel Ash (gitar), Kevin Haskins (trommer) og David J (bass). Bandet vart opphavleg kalla Bauhaus 1919 før dei droppa talet i løpet av eit år. Med ein mørk og dyster lyd og stil vert Bauhaus generelt rekna som det første gothic rock-bandet.
Historie
Musikkstilen til Bauhaus var frå byrjinga av dyster og mørk postpunk, og dei vert rekna som det første ekte goth-bandet. Flørten deira med nettopp gotisk litteratur kom fram på debutsingelen deira «Bela Lugosi's Dead» frå 1979. På trass av at songen varar i over ni minutt, vart han på mange måtar epokegjerande for goth-rock med den drivande bassen sin og enkle trommerytmen. Det at songen høgst truleg er parodisk endra ikkje statusen hans. Songen vart spelt på BBC, og John Peel foreslo at bandet skulle lage ein BBC Session. Det medførte etter kvart til debutalbumet In The Flat Field, som vart svært populær på independent-lista, og kom på 72. plass på pop-lista. Albumet blir rekna av fleire som det første goth-albumet, og det hadde stor innverknad på samtidige musikarar, især den oppveksande goth-generasjonen.
Suksessen til Bauhaus vart for stor for 4AD, og i staden vart dei flytta opp til Beggars Banquet Records, der dei gav ut dei tre påfølgjande albuma. Bauhaus hadde moderat suksess med dei nye platene, og dei fekk fleire singlar på topp 100-lista, som «Kick in the Eye» (nr 59), «The Passion of Lovers» (56) og «Spirit» (42). På trass av at dette var den beste plasseringa, var det skuffande, fordi bandet hadde fått dette som ein satsningssong. Likevel fekk Bauhaus ei stor hit med coverversjonen sin av «Ziggy Stardust» av David Bowie. Denne songen var, i motsetnad til tidlegare songar, positiv og særs glamorøs, enno meir enn originalen. Etter kvart vart det mykje fokus på Peter Murphy, og dei andre medlemmane mislikte dette. Det vart etter kvart avgjort at bandet skulle oppløysast i 1983.
Dei tre andre medlemmane starta bandet Love and Rockets, som var ein meir alternativ rock/pop-orientert utgåve av bandet. Mellom Bauhaus og Love and Rockets hadde David J. heldt på med sideprosjektet Tones on Tail, som glei over i Love and Rockets etter at Bauhaus vart splitta opp. Murphy hadde ein kort karriere med bandet Dali's Car, som laga eit album før dei splitta opp. Deretter var Peter Murphy soloartist.
Bandet gjorde eit kort comeback i 1998, og deretter ein treårstur i 2005-2008. Bandet gav ut det første albumet sitt sidan 1983, Go Away White, i 2008, og deretter var det ugjenkalleleg slutt.
Romário de Souza
Romário de Souza Faria, kjend som Romário, er ein brasiliansk politikar og tidlegare fotballspelar, fødd i Rio de Janeiro. Han vart verdsmeister i fotball med Brasil sitt landslag under VM i fotball 1994.
Fotball
Romário spelte på ei mengd klubbar i inn- og utland i tida 1985-2008. Lengst spelte han for nederlandske PSV Eindhoven, der han i tida 1988-93 skåra heile 98 mål på 109 seriekampar. Han slo gjennom for CR Vasco da Gama, ein klubb han representerte både i 1985 og i 2008. Elles spelte han for FC Barcelona frå 1993 til -95, og for Rio-klubbane Flamengo og Fluminense, i tillegg til fire utanlandske klubbar i fire ulike land.
Romário debuterte for Brasil i 1987 og spelte sin 71. og siste landskamp i 2005. Han skåra heile 55 landslagmål. Høgdepunktet kom då Romário var ein sentral spelar for Brasil under fotball-VM 1994 i USA, ein meisterskap som enda med at Brasil sikra seg sin fjerde VM-tittel i fotball.
Politikk
I fireårsperioden 2011-15 representerte Romário de Souza delstaten Rio de Janeiro i det brasilianske nasjonalforsamlinga. Han vart vald inn for det brasilianske sosialistpartiet, Partido Socialista Brasileiro, og hadde sete i representanthuset. Ved valet i 2014 stilte han som kandidat til senatet og vart vald med overveldande margin. Han tok plass i det brasilianske sentatet 1. februar 2015.
Slaget ved Fraustadt
Slaget ved Fraustadt vart utkjempa den 13. februar 1706 mellom Sverige og Sachsen-Polen og deira russiske allierte nær Fraustadt (dagens Wschowa) i Polen. Under slaget ved Fraustadt var August II berre om lag 120 km unna med ein kavaleristyrke på 8000 mann. Dette var ein av hovudgrunnane til at den svenske generalen Rehnskiöld var rask med å gå til åtak på Schulenburg. Slaget er eit døme på ein knipetongmanøver utført med godt resultat og var ein av dei største sigrane til Sverige under den store nordiske krigen.
Oppmarsjering
Den saksiske armeen hadde ikkje vore forsiktig då dei valde stillinga si. Schulenburg hadde manøvrert til ei stilling som svenskane hadde sett seg ut. Rehnskiöld trekte styrkane sine frå Schlawa til Fraustadt. Rehnskiöld skriv i journalen sin: «Så resolverade jag att draga mig till Fraustadt tillbaka i den tanken att locka till mig fienden efter mig utur sin fördel, inbillandes honom att jag ville alldeles draga mig av»)
Saksarane, som hadde langt fleire infanteristar, men færre kavaleristar enn svenskane, sette opp ei sterk forsvarsstilling bar linjene av piggtrådkrossar med artilleri i mellom. I to linjer, med kavaleriet på begge flankane, mellom landsbyane Geyersdorf og Röhrsdorf og føre byen Fraustadt, mellom tilfryste innsjøar og myrer mot den saksisk-russiske armeen, hadde Rehnskiöld plassert infanteri i midten i tre kolonnar og kavaleriet sitt på begge flankane.
Den første samanstøyten til kavaleriet
På venstreflanken hadde det svenske kavaleriet under Hummerhielm trøbbel med å passere gjennom ei frosen myr, men det saksiske kavaleriet nytta ikkje denne fordelen. Etter å ha samla seg på ny, gjekk svenskane til åtak på dei saksiske Garde du Corps- og Chevaliers Garde-regimenta tre gonger, og utsletta dei heilt. Oberst von Krassow, kommandanten til det svenske kavaleriet på høgreflanken, passerte på utsida av den venstre russiske flanken med 12 dragonskvadronar, nær landsbyen Rörsdorf, og støytte saman med det saksiske kavaleriet som dekte den russiske flanken. Etter å ha sett at den saksiske høgreflanken vart utsletta, flykta venstreflanken og vart òg utsletta av dei svenske dragonane. Kavaleriet til oberst von Krassow vendte så med klokka mot den saksisk-russiske bakenden, som fekk fleire saksiske regiment til å bryte formasjonen.
Saksarane og russarane overgjer seg
Den saksiske senteret var utsett på både flanken og bakfrå, og regimenta gav etter og braut formasjonen under press langs venstreflanken. Den saksiske høgreflanken heldt i starten stand, og fekk påført det svenske infanteriet noko skade før kavaleriet i den frosne myra gjekk til åtak bakfrå. Den saksisk-russiske armeen fall saman og hovudstyrken flykta sørover gjennom Fraustadt. Det svenske kavaleriet, som tidlegare hadde sete fast i myra, sprang om kapp med dei over det opne terrenget og møtte dei flyktande saksarane og russarane i utkanten av byen. Fanga av det svenske kavaleriet i front og infanteriet bakfrå, overgav heile den saksisk-russiske styrken seg.
Tap
Til slutt vart 7600 saksarar tekne til fange og over 7000 hadde mista livet i slaget. Schulenburg klarte å rømme. Svenskane mista 400 mann, mellom dei kommandanten til Kronobergs regemente oberst Gabriel Lilliehöök, og fekk 760 skadde.
Analyse
Den svenske suksessen i slaget kom hovudsakleg av at Rehnskiöld effektivt hadde nøytralisert det saksiske infanteriet, som hadde langt fleire mann i starten av slaget, medan det svenske kavaleriet samstundes under Hummerhielm og von Krassow klarte å utføre ein knipetongmanøver. Schulenburg gjorde òg to store feil. Først vart han lurt inn i terreng som ikkje var til fordel for han, og så underestimerte han mobiliteten til det svenske kavaleriet, særleg på flankane. Det er ikkje kjend frå dei personlege journalane til Rehnskiöld om han meinte å gjere ein dobbel knipetangmanøver i utgangspunktet. Slaget ved Fraustadt er eit av dei mest klassiske doble knipetongmanøvera i militærhistoria. Det er truleg at Rehnskiöld hadde studert Slaget ved Cannae 216 f.kr., men det er uvisst om han meinte å kopiere denne.
Etterverknad
Dei fanga russarane vart i følgje enkelte historikarar avretta etter ordre frå Rehnskiöld, men det er omstridd om han var involvert i dette eller ikkje. Forfattarane siterer i tillegg oberstløytnant Nils Gyllenstierna frå Norra Skånska kavaleriregiment om lagnaden til det russiske infanteriet «på några 100 när massakrerat, emedan vi inte i begynnelsen kunde giva kvarter, eftersom vår vänstra flygel ännu stod i full eld» («alle bortsett frå nokre få hundre vart massakrerte, fordi vi i byrjinga ikkje kunne gje dei forlegning, sidan venstre flanken vår framleis var under fullt åtak.»)
Vegen til Sachsen var no open for kong Karl XII av Sverige. Kong August II av Polen gav opp kravet sitt om den polske krona, men vart verande kurfyrste Fredrik August I av Sachsen. Han tok seinare attende den polske trona i 1709. Fangane som svenskane tok under slaget som var tyskarar, franskmenn og sveitsarar, vart teken opp i den svenske armeen. Dei saksiske fangane vart frakta til Sverige, der dei danna eit regiment og tre bataljonar. Dette regiment slo godt frå seg i slaget ved Helsingborg i 1710.
Øyvind Håbrekke
Øyvind Håbrekke er ein norsk politikar frå Kristeleg Folkeparti. Han voks opp i Bjugn og er i dag busett i Oslo. Han var rådgjevar og statssekretær i Regjeringa Bondevik II, og var medlem av sentralstyret til partiet 2003–2009. Han vart vald inn på Stortinget frå Sør-Trøndelag fylke ved stortingsvalet 2009 og har der verva som andre nestleiar i familie- og kulturkomiteen.
Håbrekke var leiar av Kristeleg Folkepartis Ungdom frå 1996 til 1999, politisk rådgjevar for Einar Steensnæs i Olje- og energidepartementet frå 2001 til 2004, og statssekretær same staden i 2004. Frå 2004 til 2005 var han statssekretær for Knut Arild Hareide i Miljøverndepartementet. Håbrekke var 2. vararepresentant til Stortinget for Ola Torgeir Lånke i perioden 2005-2009, og var også vararepresentant 1997–2001 og 2001–2005. Han var førstekandidat på lista til Sør-Trøndelag KrF føre stortingsvalet 2009, og vart etter rimeleg jamn avstemming vald inn på utjamningsmandat.
Rånnaväg
Rånnaväg er ein svensk tettstad i Ulricehamns kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde tettstaden 340 innbyggjarar.
Adam Elsheimer
Adam Elsheimer var ein tysk målar under barokken. Han var frå Frankfurt am Main, men døydde i Roma.
Liv og gjerning
Elsheimer vart i første omgang utdanna hos Philipp Uffenbach i heimbyen Frankfurt am Main. Sidan vart han påverka av dei nederlandske landskapsmålarane. Framfor alt utvikla han sin eigen stil i Roma, der han slo seg ned i 1600 og budde til han døydde, ti år seinare.
Elsheimer måla for det meste landskap med bibelske, mytologiske eller sjangernære emne i små format. Figurane er ofte velkomponerte i høve landskapet. Mellom hans eldre måleri merker ein seg Den heilage familien med Johannes døyparen frå før 1600.
I seinare år tok Elsheimer inn det italienske stillandskapet med ruinar og liknande. Gjennom påverknad frå den italienske chiaroscuro-retninga, med målaren Caravaggio i fremste rekke, studerte Elsheimer den dunkle lyssettinga og nådde på det viset fram til ein djup og stemningsfull verknad. Bilete av det slaget vart hans fremste verk frå dei seinare åra; så som Den miskunnsame samaritanen, Gjetar som blæs på skalmeie og ulike motiv frå Tivoli.
Balchenbreen
Balchenbreen er ein isbre med mykje bresprekkar i Antarktis, som flyt vest til Block Bay mellom Phillips Mountains og Fosdick Mountains i Marie Byrd Land. Han vart oppdaga den 5. desember 1929, av Byrd-ekspedisjonen og vart namngjeven av Richard E. Byrd etter Bernt Balchen, sjefspilot på ekspedisjonen.
Still Breathing
«Still Breathing» (norsk 'pustar framleis') er ein engelskspråkleg elektropopsong frå 2020 med den latviske songaren Samanta Tīna. Ho skreiv songen saman med Aminata Savadogo. «Still Breathing» vann den latviske songtevlinga Supernova 2020 og skulle ha vore det latviske bidraget til Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland, men 18. mars 2020 avlyste EBU Eurovision Song Contest på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020.
Eurovision Song Contest
«Still Breathing» vart spela inn 28. november 2019, og var eit av 126 bidrag som vart sendt inn til den latviske songtevlinga Supernova 2020. Supernova vert arrangert av kringkastaren LTV, og vinnaren får representere Latvia i Eurovision Song Contest. Songen var ein av 26 som vart plukka ut til tevlinga, og han vart offentleggjord 9. januar 2020.
I finalen av Supernova 8. februar 2020 fekk «Still Breathing» flest røyster av sjåarane og vann tevlinga. «Still Breathing» vart dimed det latviske bidraget til Eurovision Song Contest 2020.
I januar 2020 vart Latvia trekt ut til å delta i den andre semifinalen av Eurovision Song Contest, som skulle ha vore arrangert torsdag 14. mai i Rotterdam Ahoy. På grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 vedtok EBU å avlyse Eurovision Song Contest for å hindra spreiing av infeksjonssjukdomen covid-19. Songen fekk dimed aldri delteke i Eurovision Song Contest.
Mohn Basin
Mohn Basin er ei stor senking i overflata nær kanten av polarplatået. Ho strekkjer seg sørover frå vestsida av Quarles Range i kring 150 km og omfattar eit område med firn like ved toppen av Bowmanbreen, Devilsbreen, Amundsenbreen og Scottbreen i Dronning Maudfjella. Senkinga vart sett i desember 1911 av Roald Amundsen på veg til Sørpolen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Henrik Mohn, ein norske meteorolog som skreiv vêrrapportar på denne ekspedisjonen.
Ubåtklassar i teneste
Atomdrivne «jagar-ubåtar»
Jagar-ubåtar eller angrepsubåtar er utforma for å angripe andre ubåtar.
Ränneslöv
Ränneslöv er ein tettstad i Laholms kommun i Hallands län i Halland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 425 innbyggjarar.
Foyaitt
Foyaitt er ein djupbergart, ein nefelinsyenitt som har plateformet alkalifeltspat.
Det finst i Oslofeltet saman med lardalitt (ein plagifoyaitt) og larvikitt. Innhaldet av mørke mineral i foyaitt skal vere mindre enn 30 %. Bergartar med høgare innhald blir kalla malignitt (30–60 %) og shonkinitt (60–90 %).
Johan Henrik Christiansen
Johan Henrik Christiansen var ein norsk advokat frå Tønsberg som representerte kjøpstadene i Vestfold og partiet Høgre på Stortinget i åra 1922-27.
Far til Christiansen var skipsreiar. Sjølv utdanna seg til cand. jur. i 1890 og var fullmektig hos sorenskrivaren i Mellem-Jarlsberg frå 1891. Deretter arbeidde han frå 1893 til -97 i Finansdepartementet. I 1897 flytta han heim til Tønsberg, der han opna praksis som høgsterettsadvokat. I tillegg var han offentleg forsvarar ved Buskerud lagmannsrett i tida 1907-20 og ved meddomsretten (by- og heradsrett) i Tønsberg og Sør-Jarlsberg frå 1907 til 1937.
Christiansen vart vald inn på Stortinget hausten 1921 frå dei fem kjøpstadene i Vestfold fylke. Høgre-mannen vart attvald tre år seinare. På Tinget var han medlem 1922-24 og formann 1925-27 i Finanskomiteen.
Ferdinand VII av Spania
Ferdinand VII var konge av Spania frå mars til mai 1808 og seinare frå 1813 til han døydde i 1833. Han var den eldste sonen til Karl IV og Maria Louisa av Parma, og blei fødd i slottet El Escorial nær Madrid.
Oppvekst og styre
Ferdinand voks opp som tronarving, men som ungdom blei han halden unna alt som hadde med styre å gjera av foreldra og favoritten deira, statsminister Manuel de Godoy. I 1807 var han innblanda i eit kuppforsøk mot Godoy, El Escorial-konspirasjonen. Konspirasjonen blei oppdaga og Ferdinand tilstod, sa namna på medkonspiratørane og bad om tilgjeving. Medkonspiratørane hans blei stilte for retten og frikjende.
Spania var på denne tida hardt pressa av Frankrike under Napoleon. I 1808 reiste kongefamilien sørover frå Madrid då dei frykta ein fransk invasjon. Då dei kom til Aranjuez reiste folk der seg mot kongsmakta i det såkalla «mytteriet i Aranjuez» (spansk Motín de Aranjuez). Oppreisten tvinga kong Karl IV til å abdisera, og Ferdinand blei innsett som ny konge 19. mars 1808. Napoleon baud dei koma til Bayonne under påskot om å mekla i konflikten. I staden tvinga han begge til å abdisera til fordel for broren sin Joseph Bonaparte. Ferdinand blei halden fanga på Valençay-slottet i seks år.
Ein folkeleg oppreist mot Bonaparte-styret førte til Den spanske sjølvstendekrigen, og Ferdinand blei erklært som den rette kongen av Spania. Etter fleire nederlag gjekk Napoleon med på å godta Ferdinand som konge att den 11. desember 1813.
24. mars 1813 blei Ferdinand overgjeven til den spanske hæren i Girona og ført i triumf mot Madrid. Men riket hadde forandra seg under fangenskapen hans, med ein ny liberal grunnlov og utbrotet av sjølvstendekrigane mot Spania i Amerika. Ferdinand blei ikkje godteken som eineveldig konge att, men måtte lova å godta grunnloven av 1812. Konservative og kyrkja oppmuntra han til å ikkje godta grunnloven, og 4. mai erklærte han loven ugyldig. 10. mai blei dei liberale leiarane bak loven arresterte. Han førte seinare eit autokratisk, ustabilt styre der han stadig avsette og til tider arresterte ministrar. Sjølvstendekrigane i det spanske imperiet gjorde at Spania tapte store inntekter, og fekk ein dårleg økonomi.
I 1820 braut det ut eit opprør mot kongen leia av Rafael del Riego. Opprørarane ville gjeninnføra grunnloven av 1812. Ferdinand blei teken til fange og lova å gjera som dei ville. Då Frankrike invaderte landet til fordel for kongen i 1823 blei Ferdinand ført til Cádiz. Etter slaget ved Trocadero fall Cádiz og kongen blei frigjeven. Trass i at han hadde sverga å gje opprørarane amnesti tok Ferdinand kraftig hemn gjennom ei rekkje avrettingar. Dei siste regjeringsåra hans var prega av ein reaksjonær absolutisme, og blei kjend som «det mørke tiåret» (Década Ominosa).
Ekteskap og tronfølgje
Ferdinand VII var gift fire gonger. I 1802 gifta han seg med kusina si, Maria Antonietta av Dei to Sicilia (1784–1806), dottera til Ferdinand I av Dei to Sicilia og Marie Caroline av Austerrike. Maria Antonietta døydde i 1806. Dei fekk ingen levandefødde barn.
Beakleybreen
Beakleybreen er ein isbre på vestsida av Duncan Peninsula på Carney Island i Antarktis, som flyt nord og ut i Amundsenhavet. Han vart skissert av US Geological Survey frå flyfoto tekne av U.S. Navy Operasjon Highjump i januar 1947, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter viseadmiral W.M. Beakley i U.S. Navy som var nest-generalinspektør for sjøforsvaret for Ship Operations and Readiness under Det internasjonale geofysiske året, 1957–58.
Ferdinand VII av Spania
Ekteskap og tronfølgje
I 1816 gifta Ferdinand seg med niesa si, Maria Isabel av Portugal (1797–1818). Ho var dotter av den eldre syster hans Carlota Joaquina og Johan VI av Portugal. Maria Isabel fekk to døtrer, men den eine døydde berre fem månader gammal og den andre var dødfødt.
Hardbakke skule
Hardbakke skule/Solund ungdomsskule er ein kombinert barne og ungdomsskule som ligg på Hardbakke i Solund kommune i Vestland. Skulen har i 2012 109 elevar og 22 tilsette.
Morris Basin
Morris Basin er ei senking med eit areal på kring 23 km2 i nordlege delar av Ricker Hills i Prince Albert Mountains i Victoria Land. Den sørlege delen av senkinga er isfri, men den nordlege delen er dekt av ein stor flik av ein isbre. Han vart kartlagt av United States Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-62. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert W. Morris, som var biolog ved McMurdo-basen i feltsesongane 1965-66 og 1966-67.
Den nordtyske orgelskulen
Den nordtyske orgelskulen er ein stilretning innan orgelmusikken som oppstod i Nord-Tyskland på 1600-talet og som hadde si største blømingstid rundt midten av 1700-talet.
Ferdinand VII av Spania
Ekteskap og tronfølgje
I 1819 gifta Ferdinand segg opp att med prinsesse Maria Josepha Amalia av Saxen (1803–1829) som var dotter av Maximilian av Saxen og Caroline av Bourbon-Parma. Heller ikkje dette ekteskapet gav han barn.
Den nordtyske orgelskulen
Føresetnader for stilen var på den eine sida påverknad frå Nederlanda, spesielt gjennom organisten Jan Pieterszoon Sweelinck i Amsterdam, på den andre utviklinga innom orgelbyggarkunsten, framfor alt takka vere Hans Scherer den eldre, Hans Scherer den yngre og Arp Schnitger. Senteret for stilen var ved sida av Hamburg framfor alt Lübeck, Bremen, Lüneburg og Stade, og trass namnet hadde rørsla representantar i Danmark og Sverige.
Ferdinand VII av Spania
Ekteskap og tronfølgje
Den siste kona hans var ei anna niese, Maria Kristina av Dei to Sicilia (1806–1878), som han gifta seg med i 1829. Ho var dotter av den yngre systera hans Maria Isabella av Spania og Frans I av Dei to Sicilia. Dei fekk to barn som levde, Isabella og Luisa. Mot slutten av livet sitt fekk dronninga kongen til å setja til side den saliske tronfølgjeloven som sa at berre menn kunne arva trona, slik at dottera deira Isabella kunne etterfølgja han. Kongen sin bror Don Carlos godtok ikkje endringa, og Karlistkrigane braut ut.
Den nordtyske orgelskulen
Dei mest kjende representantane for den nordtyske orgelskulen er:
Sotho
Sotho, eller sesotho som det blir kalla av sine eigne talarar, er eit bantuspråk som blir tala av basothoar i Sør-Afrika og Lesotho. Det er offisielt språk i begge landa. I Lesotho er sotho majoritetsspråk og blir tala av rundt åttifem prosent, medan i Sør-Afrika er rundt åtte prosent av innbyggjarane sothotalande. Til saman har språket mellom seks og sju millionar talarar.