cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Evangelistsymbol
Matteus er identifisert som mennesket, sidan han opnar sitt evangelium med å fortelje om Jesu menneskelege slektsregister. Markus vert knytt til løva, sidan evengeliet hans opnar med ei forteljing frå ein ørken, og løva er eit ørkendyr. Lukas opnar sitt evangelium med forteljinga om Sakarja som ofrar i tempelet, og oksen var eit offerdyr. Johannes opnar sitt evangelium med å opphøgje Jesus og fortelje om hans evige guddom, slik vert han knytt til ørna.
Evangelistane var alt på 300-talet symbolisert ved dei fire elvane i Paradiset, og dei har vore framstilt som fire bokruller eller fire opne bøker.
Ķemeri
Ķemeri var frå 1928 til 1959 ein by i Latvia. Byen er no ein del av Jūrmala.
Njomda
Njomda (russisk Нёмда) er ei elv i Kostroma og Ivanovo oblast i Russland og ei av sideelvane til Volga frå venstre. Elva er 146 km lang og har eit nedslagsfelt på. Elva har ei middelvassføring på 28,9 m³/s om lag 48 km.
Ķemeri
Ķemeri
Njomda
Dei største sideelvane til Njomda er Sjuja frå venstre, og Sjatsja, Votgat og Jug frå høgre.
Andrej Tarkovskij vart fødd i landsbyen Zavrazje, som ligg ved elva.
Mera i Russland
Mera (russisk Мера) er ei elv i Kostroma og Ivanovo oblast i Russland og ei av sideelvane til Volga frå venstre. Elva er 152 km lang og har eit nedslagsfelt på. Elva har ei middelvassføring på 6,5 m³/s om lag 51 km frå munningen.
Dei største sideelvane hennar er Medoza, Tom og Sendenga.
Mera munnar ut i Volga ved landsbyen Zaretsjnyj, like nedanfor byane Kinesjma og Zavolzjsk.
Årmod
Årmod (norrønt  Ármóðr) var ein islandsk skald som levde på 1100-talet på Orknøyane.
Vi kjenner til denne skalden berre frå det som er fortalt om han i Orknøyingasoga (kap. 85, 86 og 88). Ein haust, truleg 1148, kom han, saman med skalden Odde Litle, til Ragnvald Kale Kolsson jarl på Orknøyane. Dei vart godt mottekne og jarlen gjorde dei til hirdmenn. Under eit stort julegjestebod fekk Årmod eit gullslege spjot i gåve av jarlen, og Årmod gjorde då dette diktet : Sumaren 1151 drog Ragnvald jarl ut frå Orknøyane med 15 storskip, for å fare på pilegrimsferd til det heilage landet. Fleire skaldar var med på ferda og mellom dei var Årmod. I Orknøyingasoga er ferda skildra over fem kapittel (86-90) og det meste handlar om sjølve reisa og berre kort om opphaldet i det heilage landet. I soga er det frå denne ferda sitert tre av dei dikta som vi har etter Årmod; lausavisene vers 2, 3 , 4.
Bessude
Bessude (sardisk Bessùde) er ein kommune i Italia. Han ligg i provinsen Sassari i regionen Sardinia. Bessude har 410 innbyggjarar og ligg i ei høgd på 447 meter over havet.
Årmod
Det er ikkje kjent korleis det gjekk med Årmod etter pilegrimsferda, og ein veit heller ikkje når han døydde.
340 Eduarda
340 Eduarda er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 25. september 1892 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Koriander
Koriander (Coriandrum satívum) er ei urt i skjermplantefamilien. Både blad og frø kan brukast som matvarer, frøa tørka som krydder, blada gjerne friske. I europeisk mat er frøa mest brukt, medan både frø og blad er mykje nytta i asiatisk mat.
Elektromagnetisk pumpe
Ei elektromagnetisk pumpe er ei pumpe som flyttar flytande metall eller ei straumførande væske ved hjelp av elektromagnetisme. Eit magnetfelt vert sett opp i rette vinklar til retninga som væskar flyttar seg i, og straumen passerer gjennom. Dette skapar ei elektromagnetisk kraft som flyttar væska.
Mellom anna vert flytande metall pumpa gjennom kjølesystem på denne måten.
Kjelder
''
Parsja
Parsja (russisk Парша) er ei elv i Ivanovo oblast i Russland og ei av sideelvane til Teza frå venstre. Elva er 65 km lang og har ei gjennomsnittleg helling på 0,293 meter per kilometer.
Landsbyen Parskoje ligg langs elva. Parsja munnar ut i Teza 30 km før byen Sjuja
28. mai
28. mai er den 148. dagen i den gregorianske kalenderen (149. under skotår). Det er 217 dagar att av året.
Åraksbø
Åraksbø er ei bygd som ligg på austsida av Åraksfjorden i Sandnes sokn, 6 km sør for Ose og 15 km nord for tettstaden Bygland i Bygland kommune i Agder fylke. Åraksbø fell naturleg i tre delar: Bygda, Gardan og Kleivegrend. Gardan er nordbygda og følgjer Hovassåne frå Nordenåbrua til Haugetveit, som ligg fire kilometer langs vegen opp frå bygda. Kleivegrend høyrer til sørbygda og ligg på sørsida av juvet som Hovassåne har grave ut. Frå bygda til Rosevall og Fossli, som er endepunkt for postvegen, er det om lag 3 km. Folk frå Åraksbø vert kalla ein «årakke» med lokal uttale. Altså ein «årakk». I 2011 budde det totalt 82 menneske i Åraksbø og på Sandnes.
Sjem Tob ben Joséf Falaquera
Sjem Tob ben Joséf Falaquera vart fødd i Provence eller Nord-Spania om lag 1225. Han døydde truleg ca 1295. Generelt var han, i pakt med sitt eige mål, meir ein formidlar enn ein nyskapar, og han omsette fleire nyplatonske tekstar.
Two Tree Island
Two Tree Island er ei øy nordaust for Canvey Island og sørvest for Leigh-on-Sea i Essex i England. Ho er landsfast ved Leigh via ei bru.
Sjem Tob ben Joséf Falaquera
I dei to verka Resjít ḥokhmá (‘Visdommens byrjing’) og Sefer Hammebakkésj (‘Den søkjandes bok’) tek han mellom anna føre seg musikk. I Resjít ḥokhmá tek han for seg klassifikasjon av greiner av musikken. Grunnskiljet går ifølgje han mellom praktisk og teoretisk musikk. Han skil her — som Regino av Pruem — mellom naturleg og kunstig musikk, der den naturlege musikken er den som blir framført med stemma. Vidare underdeler han den teoretiske musikken i fleire disiplinar. Det same kjem han inn på i det seinare verket Sefer Hammebakkésj, der han i tillegg skriv om musikkens opphav og verknad, og dessutan om musikkens akustiske karakter.
Two Tree Island
Øya vart drenert frå Themsen-estuaret på 1700-talet og nytta som beitemarker fram til 1910, då det vart bygd eit kloakkreinseanlegg her. Frå 1936 vart heile øya nytta som fyllplass. Dette vart seinare redusert til ein liten del av øya i 1974. Den austlege halvdelen av øya er i dag eit naturreservat drive av Essex Wildlife Trust og den vestlege halvdelen er ein park.
Under den andre verdskrigen trefte ein V-2 rakett like utanfor dika på Two Tree Island.
Diskusjonen rundt global oppvarming
«Menneskelege utslepp står berre for 1 % av CO2-mengda»
Men sjølv om påstanden hadde vore sann, er den likevel uvesentleg. Grunnen er at karbondioksidet inngår i eit naturleg krinsløp (karbonkrinsløpeit), der det blir like brukt mykje som det blir produsert. Dei menneskelege utsleppa forstyrrar denne balansen uavhengig av storleiken), fordi produksjonen av CO2 blir auka, men brukt er uendra (eller til og med minkar pga. avskoging).
«Dei norske utsleppa utgjer berre nokre få promille»
Påstanden er sann, men villeiande. Noreg står for tida for 2,6 ‰ av dei menneskeskapte karbondioksid-utsleppa. Men med over 200 land på jorda skulle ein ikkje forvente anna enn at kvart land berre står for nokre promille av eit globalt fenomen. Dette gjer det generelt vanskeleg å finne forpliktande løysingar på globale problem (jf. Allmenningen sin tragedie).
Ser ein derimot på Noregs relative bidrag, dvs. CO2-utslepp per hovud, viser det seg at Noreg ligg på andreplass i Europa, berre slått av Luxembourg.
«Dersom CO2-utsleppa må <avgrensast, kan vi like gjerne slutte å puste»
All organismer (bortsett frå einskilde bakteriar)pustar ut karbondioksid. Dette tyder likevel ikkje at vi bør slutte å puste (sjølv om vi hadde kunna det). Alt karbondioksidet som vi pustar ut, kjem frå karbonhaldige samband som vi har teke opp gjennom næringa (karbohydrater, feitt eller protein). Denne næringa stammar frå planter. (Dersom den stammar frå dyr, har desse i turen sin fått næringa direkte eller indirekte frå planter.)
Når planter produserer karbohydrat, nyttar dei nøyaktig like mykje CO.2 som vi pustar ut når kroppen vår seinare brenner dei same karbohydrata. Vårt andedrag inngår altså i karbonkrinsløpet, der det til ei kvar tid blir produsert like mykje som det blir brukt.
CO2 frå fossile energikjelder er problematisk ikkje av den grunn at dette karbondioksidet på nokon måte er forskjellig frå anna CO.2, men fordi det ikkje finst noko CO2-forbruk som kompenserer for utsleppa.
«Klimaet har alltid variert»
Klimaet er ikkje nokon uomskifteleg storleik, men i stadig endring. Dette har klima til felles med alle naturlege prosessar. Klimaet har både opplevt store endringar i eit tusenårsperspektiv (f.eks. istider og mellomistider) og mindre svingingar i eit kortare perspektiv (år til tiår). Spørsmålet er altså ikkje om variasjon er naturleg (her er svaret opplagt ja), men kor mykje variasjon som er naturleg. Forskinga dei siste tiåra har vist at klimaet har blitt meir variabel gjennom menneskeleg påverknad gjennom dei siste 200 år. Dette tyder ikkje at all variasjon vi ser i dag, skuldast mennesket, men at ein aukande del av variasjonen er menneskeskapt.
«Det har vore varmare før»
Påstanden er sann og uvesentleg. I eemtida (for 120 000 år sidan) har klimaet vore ca. 2 °C varmare enn i dag. Òg for om lag tusen år sidan var ein mindre varmeperiode, der det i Europa kan ha vore like varmt som i dag. Den globale gjennomsnittstemperaturen var derimot mest sannsynlegvis lågare den gongen enn det siste tiåret.
Grunnen til at den tidlegare varmare temperaturen er uinteressant for dagens klimadebatt, er at det som uroar i dag, er konsekvensane av den globale oppvarminga, ikkje oppvarminga i seg sjølv. Konsekvensane for vår eigen art er mykje større i dag enn den var for eitt eller 120 tusen år sidan – av den enkle grunnen at jorda er ca. 20 gonger (resp. fleire tusen gonger) tettare folkesett no enn den gong. Før kunne folk flytte seg oppover i landskapet utan større problem når havnivået steig. I dag er dette umogeleg fordi det allereie bur folk overalt. Når havet byrjar å fordrive folk i dag, vil mellomalderens folkevandringstid bleikne mot dei menneskemassane som må flyttast. Og mens det i mellomalderen ikkje fanst noko FN som forhindra folkemord, vil det i dag av dei fleste oppfattast som uakseptabelt at eit folk på flukt utryd eit anna folk som «er i vegen» (eller omvendt). Problema er med andre ord formidable, noko som blir ufarleggjort ved å samanlikne med tidlegare tusenår.
Ein annan forskjell frå tidlegare varmeperiodar er at den inneverande oppvarminga skjer mykje raskare enn vanleg. Dette tyder òg at mang fleire dyre- og plantearter vil døy ut denne gongen enn tidlegare, fordi endringane skjer for raskt til at artane kan tilpasse seg.
«Global oppvarming kan òg skuldast naturlege prosessar»
Det er altså sant at global oppvarming kan skuldast naturlege prosessar. Men det er ikkje sant at desse prosessane kan forklåre den globale oppvarminga som vi for tida opplever. Denne skuldast i all hovudsak menneskelege utslepp av klimagassar.
«Drivhuseffekten er berre ein teori og ikkje prov»
Påstanden er sann, men byggjer på ei mistyding av korleis vitskap fungerer. Omgrepet teori blir brukt i vitskapsteorien for ei godkjent vitskapleg forklåring. (At samanhengen mellom f.eks. karbondioksid og temperatur blir sagt å vere ein teori, er altså eit kvalitetsstempel og ikkje ein mangel.)
Enda viktigare er det at naturvitskap etter den rådande vitskapsteoretiske oppfatninga ikkje evnar å prove noko som helst med absolutt tryggleik. All vitskaplege utsegn kan etter kvart vise seg å ha vore falske. Dette er ikkje spesielt for drivhuseffekten, men gjeld alle typar vitskaplege utsegn. I naturvitskapar opererer ein derfor ikkje med omgrep som prov eller sanning, men med støtte for eller imot hypoteser. og teoriar. Teorien om at den globale oppvarminga skuldast menneskeleg påverknad, har fått massiv støtte gjennom forskinga gjennom dei siste hundre år. Likevel vil ikkje ein klimaforskar kalle teorien for prov. Grunnen er rett og slett ulik språkbruk i vitskapen og i kvardagsspråket.
«Utsleppsreduksjonar er politisk og ikkje vitskapleg velgrunna»
Påstanden er korrekt i og med at vitskap handlar om deskriptive utsegn (korleis ting faktisk er), mens politikk handlar like mykje om normative utsegn (korleis ting bør vere). Ifølgje er–bør-dikotomiein kan ikkje normative utsegn leiast ut frå av faktiske utsegn aleine, men berre saman med normer eller verdier. Dette gjeld i alle politiske og vitskaplege område på same måte, og er ikkje noko særtrekk ved den globale oppvarminga.
Den (politiske) konklusjonen «vi bør redusere CO2-utsleppa» byggjer altså ikkje berre på klimaforskinga sine (deskriptive) resultat, men òg på eit (normativt) ønske om å skåne menneskeslekta for store «natur»katastrofar som kunne ha vore unngått. Kombinerer ein klimaforskarane sine resultat med andre verdiar, kan ein altså ende opp med andre politiske konklusjonar. I eit verdisyn som set kortsiktig økonomisk gevinst over tap av menneskeliv, kan ein f.eks. utmerkt kombinere den globale oppvarminga med eit ønske om auka CO2-utslepp. Det er likevel få, om nokre, politikarar som eksplisitt ønskjer å forsvare dette verdisynet, sjølv om ein god del politikarar openbert sympatiserer med konklusjonen.
«Det er uklokt å byggje politiske avgjerder på ein teori før det har blitt forska nok»
Påstanden kan ha vere rett reint generelt, men i drivhuseffekten sitt tilfelle har ein faktisk forska nok – for lenge sidan. Vitskapleg sett er dei mange opne spørsmål som det lønner seg å forske meir på. Men desse spørsmåla gjeld detaljar som ikkje er av verdi for klimapolitikken.
Somme «klimaskeptikarar» hevdar likevel at kunnskapen som taler for å redusere CO2-utslepp, ikkje er godt nok. Spørsmålet som ofte blir underslått i denne samanhengen, er: Er kunnskapen som taler imot å redusere CO2-utslepp, god nok? Det er den ikkje. Begge val treng i utgangspunktet like god grunngiving. Grunngivinga for å redusere CO2-utslepp er per i dag mykje betre enn grunngivinga for ikkje å redusere CO2-utslepp. Dette har to grunnar: Når einskilde klimaforskarar tviler på nokre prognosar av kollegaene sine, tviler dei m.a.o. på at feilsannsynet er så lågt som 5 %. Det finst derimot ingen klimaforskar som meiner at feilsannsynet er i nærleiken av – eller til og med større enn – 50 %. Her kolliderer altså vitskapsfolka sine krav om presisjon med ønsket i samfunnet om enkle svar. (Sjå òg statistisk feil.)
«Global oppvarming er ikkje berre negativt»
Den globale oppvarminga gjev og vil gje ulike utslag på ulike stader. Lokalt og regionalt vil derfor klimaet endre seg i retning av kva mange vil oppfatte som «betre ver». Høgare temperatur i Noreg vil f.eks. ikkje akkurat oppfattast som truande. Om slike lokale forbetringar kan vege opp for ein aukande frekvens av «natur»katastrofar (orkanar, ras, ørkenspreiing, flaumar m.m.), er derimot i beste fall tvilsamt.
Ein kan heller ikkje slå seg til ro med at klimasonene berre vil forskuve seg mot polane. Globalt sett inneber den globale oppvarminga nemleg mindre «vennleg» klima, både fordi klimasonene òg blir smalare og fordi førekomsten av ekstremt ver vil auke i alle klimasoner. Delen dyrkbar jord vil òg minke, sidan jordsmonnet ikkje er like bra i landområda som i dag er for kalde for jordbruk.
Elektromagnetisk linse
Elektromagnetisk linse eller magnetisk linse er eit elektrisk eller magnetisk felt som vert nytta til å styre ladde partiklar som elektron eller ion. Styrken kan ofte varierast ved hjelp av elektromagnetar. Magnetiske linser vert nytta i forskjellige apparat, som katodestrålerøyr over elektronmikroskop til partikkelakseleratorar.
Ei magnetisk linse består typisk av fleire elektromagnetar sett opp i ein kvadrupol, sekstupol eller høgare format.
Dei passerande partiklane er utsette for to vektorkrefter H_Z (parallell til kjernen) og H_R (parallell til radiusen til linsa). H_Z får partiklane til å gå i ein spiral gjennom linsa, og denne spiralbanen utset elektronet for H_R som igjen fokuserer elektronet. Merk at magnetfeltet ikkje er homogent og partiklane nær senteret er mindre avbøygd enn dei som passerer linsa lengst borte frå sentrum.
Bokhandel
Ein bokhandel er ein butikk som sel bøker som spesiale. Ofte sel dei anna i tillegg, som kart, aviser, kontorpapir og skrivesaker. Bokhandelen kan vere ein del av ei større kjede eller uavhengig.
Det finst bokhandlarar som berre sel på nettet. Mest kjend her er Amazon.com.
Ein bruktbokhandel spesialiserar seg på bruktbøker og bøker som ikkje lenger er i trykk.
Bokbyar er bygder og småbyar som spesialiserar seg på å selje bøker.
IPad
iPad (/ˈaɪpæd/) er eit nettbrett (tablet) laga og produsert av Apple. Den er i hovudsak laga som ei plattform for audio-visuelle media inkludert bøker, magasin, filmar, musikk, spel, og Internett-surfing. Storleiken til iPad er mindre enn ein berbar datamaskin, men samtidig større enn ein smart-telefon. Den køyrer det same operativsystemet som iPhone og  iPod touch, nemleg iOS.
Ytrebygda nærkyrkje
Ytrebygda nærkyrkje er ei kyrkje i Blomsterdalen i bydelen Ytrebygda i Bergen kommune. Det hadde blitt jobba med planar om ei kyrkje i bygda sidan 1960-talet.
IPad
Maskina har ein bakgrunnsbelyst LED-skjerm er 25 cm stor (diagonalt) med XGA-oppløysing. Den første versjonen hadde ikkje støtte for multitasking for applikasjonar kjøpt i App Store, men vart introdusert i november 2010   saman med lanseringa av iOS 4.2.
Ytrebygda nærkyrkje
Vigslingsgudstenesta vart halden av Bjørgvin-biskop Halvor Nordhaug og prost i Fana prosti Per Barsnes den 18. desember 2011. Kyrkja har 210 sitjeplassar, men det var om lag 300 som møtte opp på vigslinga. Ordførar Trude Drevland var også til stades.
IPad
Forhistorie
Steve Jobs sa seinare at Apple byrja å utvikle iPad før iPhone, men at dei midlertidig stansa iPad-utviklinga då det gjekk opp for dei at ideane deira like gjerne kunne bli brukt i ein mobiltelefon. Kodenamnet for iPad var K48, som vart avslørt i ei rettssak om ein lekkasje av iPad-informasjon før lanseringa.
{{lowercase}}
Første generasjon
Første generasjonen vart lansert 27. januar 2010 av Steve Jobs på ein pressekonferanse i Yerba Buena Center for the Arts i San Francisco. Den var i sal i USA sida mars 2010, men kom ikkje i sal i Noreg før ni månader seinare, i desember 2010.
Andre generasjon
Andre versjonen, iPad 2, blei lansert i USA 2. mars 2011. I Noreg starta salet av iPad 2 25. mars. Den nye versjonen var både tynnare og lettare, hadd raskare prosessor og to kamera, eitt på baksida og eitt på framsida til bruk av FaceTime.
Tredje generasjon
Tredje generasjons iPad blei marknadsført som «Nye iPad» og vist fram første gong 7. mars 2012. Den nye modellen har Retina-skjerm som vil seie at enkelte pikslar ikkje skal kunne sjåast ved normal bruksavstand frå skjermen. I tillegg er det dobbelt så mange prosessorkjerner i grafikkbrikken og kamera på 5 megapiksel med HD-filming på baksida. Utforminga er for det meste lik iPad 2, men den nye modellen er 0.6mm tjukkare og veg 52 gram meir.
Fjerde generasjon
Den 23. oktober 2012 blei det i samband med avdukinga av nye Iad mini lansert ein vidareutvikla Ipad-modell som var basert på tredje generasjon iPad. Den mest tydelege endringa er innføringa av den nye Lightning-kontakten som erstatta den nesten 10 år gamle kontakten med 30 pinnar, som var i dei tre første iPad-modellane. Andre nyheiter er raskare prosessor og betre kamera på framsida.
Femte generasjon/iPad Air
Då femte generasjon av iPad vart lansert 2. november 2013, endra Apple namnet på eininga til iPad Air. Denne har ein formfaktor som liknar meir på iPad mini, og dei viktigaste skilnadane frå førre generasjon er at den er tynnare, lettare og raskare (A7-chip).
Programvare
Applikasjonane Safari, Mail, Meldinger, Facetime, Bilder, Videoer, Musikk, iTunes, App Store, Kart, Notat, Kalender og Kontakter følgjer alle med iPad. iPad kan òg køyre iPhone-applikasjonar frå App Store. Applikasjonane kan køyrast i både iPhone-storleik og i eit forstørra format som er tilpassa iPad-skjermen.
iWork / iLife
Ein iPad-tilpassa versjon av iWork og iLife kan jøpast separat til iPad. Dei tre programma Pages, Keynote og Numbers kostar i Noreg 70 kroner per stk. 22. oktober vart desse applikasjonane i tillegg til iLife-programma iMovie, Garageband og iPhoto gratis for alle nye iOS-einingar (iPad, iPhone, iPod touch) og Mac-ar.
Hayley Westenra
Hayley Dee Westenra er ein songar (sopran) og låtskrivar frå New Zealand. Det første albumet ho gav ut internasjonalt, Pure, kom ut i 2003. Hayley Westenra har hittil selt over tre millionar CD-album over heile verda.
Då ho vart utnemnd til ambassadør for UNICEF som 16-åring i 2003, var ho den yngste personen til då som nokonsinne hadde fått dette oppdraget. Hayley har sunge med artistar som Andrea Bocelli, José Carreras, Russell Watson, Bryn Terfel, og Katherine Jenkins med fleire. Året 2006 opptredde ho i Sverige to gonger, ein gong i Globen i Stockholm, den andre i Scandinavium i Göteborg, båe gongene som oppvarmingsband til Il Divo. I august 2006 song ho med den irske gruppa Celtic Woman, og og deltok på deira CD og DVD Celtic Woman: A New Journey. I 2007 turnerte ho med den same gruppa. Ho er i tillegg med på Celtic Woman sin DVD The Greatest Journey: Essential Colletion som kom ut i 2008. Hayley Westenra har sunge på engelsk, maori, irsk, walisisk, spansk, italiensk, tysk, fransk, portugisisk, latin, japansk, mandarin, katalansk og taiwansk.
Biografi
Hayley vart fødd i Christchurch på New Zealand, og har to søsken. Ho kjem frå ein musikalsk familie, mormora, Shirley Ireland, var songarinne, og farfaren var pianist og spela også trekkspel. Ho har irsk, engelsk og nederlandsk opphav.
Den musikalske karriæren hennar starta i seks års-alderen, då ho fekk rolla som «Little Star» i juleframsyninga på skulen. Etter framsyninga kontakta ein lærar som var til stades foreldra hennar, og fortalde dei at dottera deira var svært dyktig. Læraren oppmuntra Westenra til å læra seg å spela eit instrument for å utvikla evnene sine, og ho lærde seg å spela fiolin, piano, og blokkfløyte.
Då ho var 12 år gammal spela Hayley inn demoen Walking in the Air i eit profesjonelt innspelingsstudio for familie og vener. Til å byrja med betalte foreldra hennar for 70 eksemplar for å gje til vener og familie, straks etterpå kjøpte dei 1000 eksemplar til, for å selja og promotera. Hayley og søstra hennar, Sophie, spela på gata i Christchurch og fekk selja ein del av dei 1000 albuma. Dei to jentene tiltrekte seg ei mengd publikum, og ein journalist frå Canterbury Television fekk Westenra til å opptre på fjernsyn.
Ein konsertarrangør fekk interesse for å samarbeida emed Hayley Westenra. Snart etter fekk ho møta representantar for Universal New Zealand, og fekk tilbod om platekontrakt med det same.
Hayley Westenras internasjonale framgang kom etter at ho gjorde ein avtale med Decca Records og gav ut Pure (2003). Albumet vart det snøggast seljande debutalbumet i Storbritannias historie i sjangeren klassisk musikk.
Mesøyfjorden
Mesøyfjorden er ein fjord i Meløy kommune i Nordland. Fjorden strekkjer seg 6 km austover i retning Ørnes. Det meste av fjorden ligg mellom øyane Teksmona og Mesøya.
Fjorden har innløp mellom Teksmonskagan i nord og Gjersodden i sør. Det går ferje frå Ørnes og nordvestover til Støtt, austover til Meløysundet på Meløya og sørover til Vassdalsvik.
Fylkesveg 17 går langs dei indre delane av fjorden
Fjell festning
Fjell festning ligg på øya Sotra i Øygarden kommune. Festningsanlegget vart bygd av den tyske okkupasjonsmakta under andre verdskrigen, og tihørte den tyske marina Kriegsmarine. Arbeidet vart byrja på ettersommaren 1942, og var ferdigstilt i den grad at kanonen kunne prøveskytas første gong allereie 12. juli 1943. Festninga skulle kunna verna innseglinga til Bergen. Festninga var del av Festung Norwegen som var del av Atlanterhavsmuren.
Barstad i Vartdal
Barstad i Vartdal er ein matrikkelgard i tidlegare Vartdal kommune, noverande Ørsta kommune. Matrikkelgarden har gardsnummer 90 i Ørsta.
Garden ligg på ei slette i bygda Barstadvik, ved Storfjorden. Garden ligg på sørsida av Storelva i dalføret. Han vert avgrensa av Storelva, og av matrikkelgardane Melbø (i nordaust) og Lynge (i sørvest).
Tre brukarar på Barstad skatta til tiendpenningskatten i 1520. I 1603 var det sju brukarar av garden. Talet på gardsbruk låg frå sju til ni dei neste 250 åra, husa låg då i eit klyngjetun. Garden vart utskift i åra 1868-70, frå siste tiåra av hundreåret vart elles fleire av bruka på Barstad delt i to. Gardsbruka vart då liggjande langsetter bygdevegen (til Erdal).
Frå kring 1905 fekk Barstad busetjing som ikkje var knytt til landbruk. I fyrste omgang kom denne nær fjorden og Vartdalsstrandvegen, seinare og framover på sletta. Vegen langs Vartdalsstranda frå grannebygda Bukta vart bygd i 1873-74. Denne vegen vart omlagd i perioden 1956-58, då strekninga vart del av hovudveg-sambandet mellom Bergen og Ålesund, noverande Europaveg 39. Hovudtilkomst mellom bruka og i bygda elles er Fylkesveg 5910.
Hans Ormset
Ormset tok til å interessera seg for fotografering då han var liten. Deinare studerte han fotograering i to år hjå Aune i Trondheim og arbeidde der i enda eit år. Han reiste så heim til Aure og bygde seg mørkerom på heimgarden på Ormset. Det var ikkje så mange fotografar tidleg på 1900-talet og Ormset reiste mykje og tok bilete i Aure, Valsøyfjord, Halsa, Tustna og Hemne. Det finst eit stort arkiv med bilete etter han. Mange av desse er i dag av stor historisk verdi. Det eldste kjende fotografiet hans er frå 1. maitoget i Aure i 1911.
Fjelberg kyrkje
Fjelberg kyrkje er ei kyrkje frå 1722 sør på Fjelbergøya i Kvinnherad kommune i Hordaland fylke.
Kyrkja er bygd i tømmer og har plass til 200 personar. Ho erstatta ei eldre stavkyrkje.
Arnold Kofoed
Arnold Kofoed var instituttarkitekt ved NTH i Trondheim. Han kom frå Skogset på Ertvågsøya i Aure kommune.
Kantonesisk mat
Kantonesisk mat (kinesisk 粵菜, pinyin Yuecai) er eit av åtte store kjøken i Kina. Mattradisjonen stammar frå provinsen Guangdong, men er blitt utbreidd over heile Kina og utanlands med ei rekkje variantar.
Tradisjonelt blei hovudstaden Guangzhou (Kanton) rekna for å vera det kulinariske høgsetet for mattradisjonen, men frå 1970-åra har Hongkong overtatt stillinga.
958
958 (romartal CMLVIII)
Solonitsa
Solonitsa (russisk Солоница) er ei elv i Ivanovo, Kostroma og Jaroslavl oblast i Russland og ei av sideelvane til Volga frå venstre. Elva er 132 km lang og har eit nedslagsfelt på.
Byen Nerekhta ligg ved Solonitsa.
341 California
341 California er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 25. september 1892 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Wallasea Island
Wallasea Island er ei øy i Essex i England. Ho grenser i nord til River Crouch, i søraust til River Roach og i vest til Paglesham Pool og den smale Paglesham Creek.
Mykje av øya er jordbruksland og kveite er hovudavlinga. Det ligg ein liten busetnad på vestsida med veg til fastlandet og ein liten campingplass og ei hamn. Det går båt til Burnham-on-Crouch.
Det er mogeleg å gå 13 km rundt nesten heile dika (men ikkje heil).
Alla breve
Alla breve (italiensk for i halvtakt) er eit uttrykk nytta om taktartar der halvnoten vert nytta som teljeeining i staden for fjerdedelsnoten. Det vert vanlegvis vist som symbolet (ein C med ei linje gjennom), som er lik 2/2. Lik takt vert skriven som tempomarkeringa, og er lik 4/4.
I dagens bruk indikerer alla breve eit forholdsvis raskt tempo. Derfor vert det ofte nytta for militære marsjar. Frå om lag 1600 til 1900 varierte bruken med omsyn til tempo, så det tyder ikkje alltid eit raskt tempo.
Tristan Fry
Tristan Frederick Allan Fry er ein britisk trommeslagar og perkusjonist. Fry byrja karrieren sin i London Philharmonic Orchestra på pauker då han var 17 år gammal. Han har skipa ei rekkje ensemble, som Nash, Fires of London og London Sinfonietta. Han har arbeidd som studiomusikar for ei rekkje pop- og rockartistar, som The Beatles, Frank Sinatra, Olivia Newton-John, John Martyn, Elton John, Nick Drake og David Essex, blant fleire. Fry var perkusjonist på Beatles sin «A Day in the Life», der han spelte pauker under klimakset i songen. Han har òg spelt på forskjellige innspelingar for TV og film.
Ray Island
Ray Island er ei lita øy nær Mersea Island i Essex i England. Ho har ei grusstrand på nordsida og består av store grassletter.
The National Trust har hatt oppsyn med øya sidan ho vart kjøpt i 1970. Dei kjøpte øya for å verne om dyrelivet her og la publikum nytte ho som piknikområde.
Veteranen
Veteranen er ein 25 lang og 5 km brei isbre på Spitsbergen på Svalbard. Breen går ut i Lomfjorden på Ny-Friesland. Den finske fysikaren og astronomen J.K.E. Chydenius (1833-64) karakteriserte i ei reiseskildring den storslåtte breen som ein veteran blant isbreane, derfor namnet.
960
960 (romartal CMLX) var eit skotår som byrja på ein sundag etter den julianske kalenderen.
Ursafonna
Ursafonna er eit stort isdekt område vest for Hinlopbreen, for nordenden av Olav V Land.
Hugin og Munin
Hugin og Munin er i norrøn mytologi namn på dei to ramnane til guden Odin. Namnet «Hugin» tyder 'tanke' medan «Munin» tyder 'minne'. Det vert fortalt at kvar morgon når dagen gryr, flyg Hugin og Munin ut i verda. Dei merkjer seg kva som hender, og dei høyrer på kva som vert sagt. Ingen ting kan skjulast for Hugin og Munin. Heime hjå Odin sit ramnane på skuldrene hans. Når ramnane er ute, er Odsin særs uroleg for at dei ikkje skal koma attende, særleg Munin, som ber med seg minnet til Odin. Dette vert nemnd i Grimnesmål. Eitt av dei mange tilnamna, eller kenningane, til Odin er ramneguden.
Verden på lørdag
Verden på lørdag er også tilgjengeleg på internett.
Bakgrunnsstoff
Heimeside på NRK
30. mars
30. mars er den 89. dagen i den gregorianske kalenderen (90. under skotår). Det er 276 dagar att av året.
Namnedag
Helgendag i den katolske kyrkja:
Napoleon (fleirtyding)
Napoleon er eit fransk namn. Napoleon kan visa til:
Chydeniusbreen
Chydeniusbreen er ein 10 lang og 5 km brei isbre på Spitsbergen. Breen renn ut i sjøen sør for Lomfjorden på Ny-Friesland.
Florø kyrkje
Florø kyrkje står i Florø i Kinn kommune i Vestland, og er ei langkyrkje bygd i tre i 1882. Ho er teikna av Jacob Wilhelm Nordan og har sitjeplass til 650 personar.
342 Endymion
342 Endymion er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 17. oktober 1892 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Teza
Teza (russisk Теза) er ei elv i Ivanovo oblast i Russland og ei av sideelvane til Kljazma frå venstre i nedslagsfeltet til Volga. Elva er 192 km lang og har eit nedslagsfelt på.
Vårflaumen oppstår mellom april og midten av mai, og elva er islagd frå mellom byrjinga av november og byrjinga av desember til april.
Byen Sjuja ligg ved Teza.
Fånefjelltunnelen
Fånefjelltunnelen er ein 611 meter lang vegtunnel på riksveg 9 i Bygland kommune i Agder fylke. Han går gjennom Fånefjellet sør for Lauvdal. Tunnelen blei opna i 1962.
Abrahám Abulafia
Abrahám ben Sjemuél Abulafia (fødd 1240; død etter 1291, truleg på Malta) var ein av dei første kabbalistane. Han vart fødd i Spania og studerte skriftene åt Maimonides og Hillél. I tjueårsalderen la han ut på eit liv i vandring. Den første profetiske boka si, Sefer hajjasjár (‘Den rettvises bok’) skreiv han i Patras (Pátra) i det noverande Hellas i 1279. Abrahám Abulafia drøymde om å viske ut skilnadene mellom jødedommen, kristendommen og islam. Året etter følgde han ei indre stemme og la ut på reise til Roma for å omvende pave Nicholaus III. Paven, som da var i Suriano (no kalla Soriano) i Viterbo-provinsen, fekk nyss om dette og gav ordre om at fanatikaren laut brennast på bål så snart han kom dit. Da Abulafia kom til Suriano den 22. august 1280 fekk han høyre ved den ytre byporten at paven hadde døydd av slag natta føre. Abulafia la så på vandring heimatt, der minorittane kasta han i fengsel. Han vart sett fri at fire veker seinare. Neste gong vi høyrer om Abulafia var han på Sicilia som ein profet og messias. Kort tid seinare braut han opp att, og han arbeidde saman boka Sefer haót (‘Teiknets bok’) på øya Comino ved Malta i åra 1285–1288. Det siste vi veit om han er at han skreiv si siste og truleg lettast tilgjengelege bok, Imré Sjéfer, i 1291.
Anna
«Abulafia» er òg namnet på eit tekstbehandlingsprogram i romanen Il pendolo di Foucault (1998) av Umberto Eco.
Ukhtokhma
Ukhtokhma (russisk Ухтохма) er ei elv i Ivanovo oblast i Russland og ei av sideelvane til Uvod frå venstre. Elva er 87 km lang
Dei største sideelvane hennar er Saneba og Invesjka.
Byen Komsomolsk ligg ved elva, og nedanfor denne byen er elva forureina. Elva renn gjennom vakker natur og eit populær rekreasjonsområde.
Haugeburet
Haugeburet er eit mellomalderloft i bygda Åraksbø i Bygland kommune i Setesdal. Ifølgje årringsdatering er bygningen oppført i år 1218. Han blir omtalt som den nest eldste profane (ikkje-kyrkjelege) bygningen i Noreg, etter Vindlausloftet i Tokke i Telemark. Bygningen blir òg omtalt som Haugenloftet, og er den eldste ståande trebygningen i Aust-Agder.
Haugeburet blei freda gjennom kulturminneloven i 1924, og er no eit automatisk freda kulturminne. Haugeburet er eit av dei minst ombygde og meste autentiske loftsbygningane i landet og har difor særskilt høg verneverdi.
Bygningen er i to etasjar, med eit rom i kvar etasje. Rommet i første etasje blir lokalt kalla «bur» medan andre etasje blir kalla «burloftet». Det er svalgang rundt heile loftsetasjen, og utvendig trapp opp til denne etasjen. Loftet er eit av dei største i landet. Storleiken er om lag 6 x 6 m.
Loftet er oppført med findalslaft, ein alderdommelig lafteteknikk som blei brukt i mellomalderen, vanlegvis før svartedauden. Bygningen ligg på jamstore novsteinar. Haugeburet er lafta med ovale stokkar og sylstokken er høg og prismeforma. Laftehovuda er fint profilerte i andre etasje, medan dei er avslitne i første etasje. Det er solide plankegolv i begge etasjane. I loftsrommet er det ein hjell tvers over døra.
Fleire detaljar på bygningen viser korleis han har vore brukt. Restar av tjørekrossar over døra til bura viser at ein ville verna forrådet mot vonde vetter, og i dørstokkane finst det spor etter hogging av kjøt. Himlingen har spretteljing. I området rundt Haugeburet ligg ei rekkje gravhaugar frå jernalderen.
FN Browning 1910
FN Browning 1910 er ein halvautomatisk pistol med bakslagsmekanisme, konstruert av John Browning og produsert av Fabrique Nationale i Belgia. Han er au kalla FN Browning modell 1910, FN Browning M1910, FN modell 1910, Browning 1910.
Denne pistolen bruka ei ny lokalisering av drivfjøra, rundt løpet. Denne plasseringa vart standard i slike framtidige våpen som den tyske Walther PP og den sovjetiske Makarovpistolen. Pistolen hadde grepssikring attåt magasinsikring og ei ytre sikring (såkalla triple safety). Han vart laga i både kaliber .32 ACP (sju skot) og kaliber .380 (seks skot) heilt til 1983.
Gavrilo Princip skal ha bruka ein FN 1910 i .32 da han gjennomførte attentata sine 28. juni 1914, som utløyste den første verdskrigen.
Ein variant av modell 1910 var kjend som modell 1922 eller 1910/22. Det var ein større modell med lenger løp, sleide og grep - det siste for å gjera plass til eit ekstra skot i magasinet. Denne modellen var sikta inn på militære- og politikontraktar, og mange eksemplar vart produserte for ulike slike organ.
I 1955 introduserte Browning Arms Company denne pistolen på USA-marknaden som modell 1955. Men han var laga i Europa, og mesta identisk med den europeiske modellen bortsett frå merkinga. Ein litt større variant for USA-marknaden kom i 1971, da 1955-modellen vart ulovleg etter visse lovendringar i USA.
961
961 (romartal CMLXI)
343 Ostara
343 Ostara er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 15. november 1892 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl. Han har namn etter den gamle tyske gudinna Ostara.
Tundranenetsisk
Tundranenetsisk (tidl. jurakisk, jurakkisamojedisk) er eit uralsk språk. I lag med skogsnenetsisk utgjer dei dei nenetsiske språka i den nordlege delen av den samojediske språkgreina. Andre nordsamojediske språk er enetsisk, juratsisk og nganasansk.
Ved folketeljinga i 2002 var det 31 311 nenetsiskspråklege av ei befolkning på 41 302 nenetsar. Etter den sovjetiske statistikken frå 1989 var det 27 273 nenetsiskspråklege, av dei hadde 26 730 nenetsisk som morsmål og 543 nenetsisk som andrespråk. Nenetsisk blir snakka i den nordlege delen av Russland, på begge sidene av Uralfjella, i Nenetsia, Jamalo-Nenetsk, Tajmyr og på Kolahalvøya.
Vokalar
Tundranenetsisk har 10 vokalar, dei har 17 ulike allofonar, fordelinga er styrt av palatalisering
Monoftongane i nenetsisk er presenter i tabellen.
Konsonantar
Nenetsisk har 32 konsonantar. Skjemaet nedanfor bruker det uralske fonetiske alfabetet og ikkje IPA.
Vokalar Nenetsisk har sju vokalfonem.
Skriftspråk
Før den russiske revolusjonen vart det publisert ein del religiøse skrifter på nenetsisk. Rett etter revolusjonen fekk nenetsisk, som så mange språk i Sovjetunionen, eit eige skriftspråk, basert på det latinske alfabetet. I tråd med skiftet i den sovjetiske politikken i 1935 vart dette skriftspråket skifta ut med eit skriftspråk det kyrilliske alfabetet, med tre tilleggsbostavar, samanlikna med repertoaret for russisk.
Fotnotar
Limba neneţ
Fugløyfjorden
Fugløyfjorden er namnet på to fjordar i Noreg:
Berte Kanutte Aarflot
Berte Kanutte Aarflot var ein norsk salmediktar frå Ørsta på Sunnmøre.
Berte Kanutte (eller Canutte) var fødd på farsgarden Årflot. Ho flytta med familien til Ekset i Volda då ho var fire år gammal, etter faren Sivert Aarflot vart lensmann og busette seg der. Berte Kanutte flytta attende til farsgarden då ho gifta seg i 1816 og budde der sidan, i arbeid som gardbrukarkone.
Tidleg i 1820-åra kom Aarflot med i den haugianske rørsla og heimen hennar vart då ein samlingsstad for haugianarane i bygda. Ho hadde då i 1820 fått trykt nokre salmar i samlinga En gudelskende Siels oppbyggelige Sange, prenta på broren Rasmus S. Aarflot sitt trykkeri på Ekset. Den neste tekstsamlinga, Troens frugt indeholdende nogle aandelige Sange i tvende Dele kom ni år etter den første, (1829). I hennar seinare år kom dei to samlingane Sjælens morgen og aftenoffer (1846), og Sjælens aandelige høitidsglede. Den siste samlinga vart trykt og utgitt i Bergen i 1853. Samlingane kom i fleire opplag, og Aarflot vart lesen over heile Noreg og var ein av dei mest kjende salmediktarane i si samtid.
Heretaunga Plains
Heretaunga Plains er eit slettelandskap i den austlege delen av Nordøya på New Zealand.
Slettene er danna av avsetjingar frå elvene Tutaekuri, Ngaruroro og Tukituki River før dei renn ut i Stillehavet i sørenden av Hawke Bay. Dei strekker seg innover i landet mot sørvest, og omfattar eit område på om lag 1000 km². Byane Napier, Hastings og Havelock North ligg på slettene som strekkjer seg nesten til Waipukurau.
Det grøderike jordsmonnet, og det varme og tørre vêrlaget i området gjer slettene til ein framifrå stad for vindyrking, grønsak- og hagebruk, og den sørlege delen av Hawke's Bay-regionen er eit av dei beste områda for vindyrking på New Zealand.
Hannibal
Hannibal (punisk for 'Baal er meg nådig'; ) var ein fønikisk statsmann og general fra Karthago. Han er mest kjend for det han oppnådde under den andre punarkrigen, då han førte ein hær frå Hispania over Pyreneane og Alpane inn i Italia, der han fleire gonger nedkjempa hærstyrkar frå Den romerske republikken.
Hannibal vert rekna som ein av dei aller beste militære leiarane gjennom tidene, saman med Aleksander den store, Julius Cæsar, Scipio Africanus og Napoleon. Militærhistorikaren Theodore Ayrault Dodge har kalla Hannibal «strategiens far».
Bakgrunn
Hannibal Barca, son til Hamilcar Barca, vart fødd i 247 fvt. Etter Karthago sitt nederlag i den første punarkrigen, sette Hamilcar i gang arbeidet med å betra stillinga til Karthago. Han byrja med å leggja under seg fleire stammer i Hispania. På dette tidspunktet var Karthago i ei so dårleg økonomisk stilling at han ikkje klarte å transportera hæren sin til den iberiske halvøya, og i staden måtte marsjera til Gibraltarsundet og kryssa Middelhavet der. Ved Herkulessøylene svor Hannibal som ung mann ein eid om at han alltid skulle vera fiende med Roma. Hannibal sa til far sin at: «Eg sver at så snart alderen tillet det (...) skal eg med flammar og stål avgjera lagnaden åt Roma.»
Far til Hannibal leidde deretter eit vellukka felttog i Hispania. Då faren vart drepen i kamp, tok svogeren til Hannibal, Hasdruba, kommandoen. Hasdruba gjennomførte ei konsolidering av dei erobra områda på den iberiske halvøya, og gjekk med på ein avtale med romarane om at Kartago ikkje skulle erobra områda nord for elva Ebro, og at romarane ikkje skulle kryssa sørover.
Fram til Hasdrubal døydde i 221 fvt., var Hannibal øvstkommanderande i hæren og trufast i stillinga, som den kartagiske regjeringa hadde vald han til.
Etter at Hannibal tok kommandoen brukte han to år på å konsolidera og erobra dei gjenverande områda i Hispania sør for Ebro. Etter dette sette han ut på det han meinte var livsoppgåva si: Erobringa og audmjukinga av Roma. I 219 fvt. gjekk han til åtak på byen Saguntum, som var kontrollert av romarane, og etter åtte månaders omleiring inntok han byen. På grunn av populariteten hans protesterte ikkje den kartagiske regjeringa på avgjerda til Hannibal. Dermed hadde han fått krigserklæringa si mot Roma. Hannibal ville no føra krigen inn i hjartet av romarriket med ein marsj gjennom Hispania og Sør-Gallia.
Over Alpane
Hæren til Hannibal i Hispania var på rundt 90 000 fotsoldatar og 12 000 ryttarar. Styrken han tok med seg mot Italia, var derimot «berre» på 75 000 fotsoldatar og 9 000 ryttarar. Hannibal forlét Carthago Nova våren 218 fvt. Han kjempa seg gjennom stammane nord i Hispania til Pyreneane, noko han meistra ved hjelp av utspekulert taktikk. Etter å ha marsjert 464 kilometer gjennom fiendtleg terreng til elva Ebro, valde Hannibal i slutten av juni ut dei mest lojale av dei libyske og iberiske soldatane. Han sette att 11 000 soldatar i garnisonen han laga i dei nyerobra områda og fortsette på vegen til Gallia med ein hær på 50 000 fotsoldatar og 9 000 ryttarar.
Hannibal var merksam på at han måtte kryssa både Pyreneane, Alpane og fleire store elvar, og i tillegg kjempa mot dei gallarane som var i området. Gjennom dei nordlege delane av Spania hadde erobringa gått greitt, og då han i tillegg klarte å mekla med dei galliske høvdingane han møtte på vegen, gjekk turen enklare enn han hadde trudd. Dette førte til at Hannibal nådde Rhone i september, før romarane hadde rukke å samla seg og gjera motstand. Ved Rhone var hæren til Hannibal samansett av 38 000 fotsoldatar, 8 000 ryttarar og 37 krigselefantar.
Etter å ha utmanøvrert dei innfødde som hadde prøvd å hindra ferda mot gjennom Gallia, gjekk Hannibal forbi ein romersk styrke som var send for å stansa han. Deretter gjekk han opp dalen i ein av bielvane til Rhone (truleg Isère), og i løpet av hausten kom han fram til foten av Alpane. Ferda over Alpane (truleg nær Col du Mont Cenis) er ei av dei mest kjende militære bragdene frå antikken. Hannibal klarte å leia hæren over fjellkjeda trass i vanskeleg klima og terreng, geriljaåtak frå dei innfødde og at han måtte kommandera ein styrke med fleire språk og nasjonalitetar. Men Hannibal hadde no mista halve styrken sin, og han hadde berre nokre få elefantar att då han kom fram til Italia. Historikaren Adrian Goldsworthy har skrive at på grunn av motstanden frå dei innfødde, rasfaren og den store høgda over havet, måtte Hannibal betala ein stor pris for ferda si.
Ticinus og Trebia
Hannibal sin marsj førte han inn i romersk territorium og hindra fienden sin taktikk om å føra krigen på fienden si jord. Han dukka brått opp mellom gallerane i Po-dalen og fekk høve til å knyta dei til seg som allierte før romarane kunne gjera noko med opprøret. Etter at soldatane hadde fått kvila, sikra Hannibal først ryggen ved å kua den fiendslege stamma i Taurini. Publius Cornelius Scipio, den romerske konsulen som hadde leia dei romerske styrkane i forsøket på å avskjera Hannibal, hadde hasta attende til Italia med ei lita avdeling for å møta han der. Då Hannibal var på veg ned Po-dalen, møtte han styrkane til Scipio i slaget ved Ticinius. Her tvinga Hannibal romarane til å trekkja seg ut av Lombardia-sletta. Denne sigeren var viktig for Hannibal sitt forsøk på å svekkja romarane sin kontroll over gallerane. Resultatet av romarane sitt nederlag ved Ticinus var at gallerane vart oppmuntra til å slutta seg til kartagarane. Snart var nesten heile det nordlege Italia uoffisielt alliert med Hannibal mot romarane. Galliske og liguriske troppar sørgde for at hæren hans snart igjen var ein styrke på 40 000 mann. Hæren til Hannibal var no klar til å invadera Italia. Scipio vart alvorleg skada i trefninga og trekte seg tilbake over elva Trebia med arméen sin og slo leir ved Placentia for å venta på forsterkningar.
Trasimene
Etter at han hadde sikra posisjonen sin i Nord-Italie med denne sigeren, innkvarterte Hannibal troppane sine hjå gallarane for vinteren. Dette førte til misnøya hjå gallarane, og Hannibal ynskte difor å finna seg ein sikrare operasjonsbase lenger sør. Romarane var derimot særs uroa og misnøgde etter Sempronius sitt nederlag ved Trebia, og byrja å leggja planar for å møta det nye trugsmålet frå nord. Det romerske senatet valde Cnaeus Servilius og Gaius Flaminius til konsular. Båe venta at Hannibal skulle rykkja vidare framover, og tok armeane sine ut for å stengja av dei austlege og vestlege rutene som Hannibal kunne bruka for å rykkja fram mot Roma. Servilius plasserte seg ved Arminum ved Adriahavet, medan Flaminius posisjonerte seg ved Arretium nær Appenninene.