cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hjørundfjordstranda
Hjørundfjordstranda har i seinare år vore nemninga for den om lag 15 km lange strekninga mellom Store-Standal og Brattheim, på vestsida av den ytre delen av Hjørundfjorden i Ørsta kommune.
Mount Touring Club
Mount Touring Club er eit litet snødekt fjell nær enden av eit framspring som kjem nedover frå Mount Peary, på vestsida av Graham Land. Det vart oppdaga og namngjeve «Sommet du Touring Club» av Den franske antarktisekspedisjonen (1908–10) under dr. Jean-Baptiste Charcot. Eit lag frå ekspedisjonen gjekk langs sørsida av fjellet under kartlegginga av området.
Hjørundfjordstranda
Vegsamband
Fylkesveg 5912 går langs Hjørundfjordstranda, mellom Festøya og Store-Standal. Vegen er 15,7 km lang. Hjørundfjordstranda har såleis vegsamband i Festøya med. Vegen vart opna for trafikk 28. mai 1966. . Vegen er svært rasutsett, men har etter kvart fått fonnvern på dei fleste farlege punkta.
Fylkesveg 5912 held fram vidare med   ferje frå Store-Standal til Trandal, Sæbø og Lekneset. Det er kommunal veg frå Store-Standal over Standalseidet til i Kolåsen (9,5 km) i Follestaddalen.
Matrikkelgardane
Rekna frå sør og mot utlaupet av fjorden omfattar Hjørundfjordstranda matrikkelgardane Store-Standal, Stavset, Ytre-Standal, Ytsteneset, Årsneset, Ytre-Årsneset, Klubbeneset, Saltre, Indre-Øyra, Ytre-Øyra, Skarbøen og Brattheim.
Før vart gjerne heile ytre del av Hjørundfjorden kalla for Strendene, og då vart også gardane på austsida rekna med: Strandabøen, Molaupen, og bygda Trandal med gardane Nes, Trandal og Rynningen.
Det har også vore vanleg å kalle strekninga frå og med Årsnes til og med Brattheim for Stranda.
Grunnkrinsar og folketal
Hjørundfjordstranda består av to grunnkrinsar. I følgje SSB hadde Store-Standal 30 innbyggjarar, og Ytre-Standal/Brattheim 23 innbyggjarar pr. 1. januar 2009.
Fjell
Langs heile Hjørundfjordstranda går fjella rett opp frå fjorden, og her er ei rekkje flotte toppar. Nokre av desse, rekna frå innlaupet til fjorden og sørover: Festøykollen (911 m), Jønshornet (1419 m), Ytstenestinden (1180 m), Longenestinden (1206 m), Storhornet (1310 m).
Burel Hill
Burel Hill (bulgarsk ‘Halm Burel’) er ein isfri ås med ei høgd opp mot 152 moh nordvest på Desolation Island utanfor Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Han ligg oppom Kozma Cove i aust og Hero Bay i sør og sørvest.
Åsen er kalla opp etter the Burel region vest i Bulgaria.
Burel Hill ligg 2,1 km nord-nordvest for Iratais Point og 1,2 km sør-søraust for Cape Danger.
Tournachon Peak
Tournachon Peak er ein fjelltopp, 860 moh, som ligg sør for Spring Point på vestkysten av Graham Land. Det vart fotografert av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE) i 1956-57, og kartlagd frå desse bileta av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter Gaspard F. Tournachon (1820–1910), profesjonelt kalla Nadar, ein fransk portrettfotograf og aeronaut som tok dei første luftfotoa frå ein fortøyd ballong i 1858 og forslo å nytte bileta i kartmaking.
Sail Rock i Sør-Shetlandsøyane
Sail Rock er ein holme, 30 meter over havet, som ligg 13 km sørvest for Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Namnet går minst attende til 1822 og vart truleg gjeve av selfangarar. Frå avstand vart holmen sagt å likne eit skip med segl, men nærare liknar det meir eit hus med gavltak.
Kvithai
Kvithaien (Carcharodon carcharias) er ein stor haiart som lever på grunt vatn i alle dei store verdshava, helst i tempererte til tropiske hav. Kvithaien er den einaste arten i slekta si, Carcharodon.
Skildring
Store kvithaiar kan bli opp til åtte meter lange og vega over 2 tonn. Dei blir kjønnsmogne om lag 15 år gamle, og kan leva i rundt 30 år. Kvithaien lever helst åleine, men kan sjeldan sjåast i par. Dei føder levande ungar, mellom fem og ti i kvart kull. Haien har mange, skarpe tenner på 8-10 cm, og lever av sel, sjøpattedyr og fisk. I dag har kvithaien status som truga art grunna ulike menneskelege inngrep.
Åtak på menneske
Kvithaien har elles blitt illgjeten gjennom filmen Haisommer (1975) av Steven Spielberg, basert på ein roman av Peter Benchley. I filmen blir amerikanske badegjester massakrert av ein kjempekvithai på nær 8 meter og tre tonn. I røynda er ikkje menneske favorittbyttet til kvithaien. Ifylgje Engelsk Wikipedia er det på verdsbasis registrert 66 åtak av kvithai på menneske sidan år 2000; av desse var det berre 14 som enda med døden.
Bookends
Bookends er det fjerde studioalbumet til Simon & Garfunkel, utgjeve 3. april 1968. Det vart produsert av Paul Simon, Roy Halee og Art Garfunkel.
Bookends var eit konseptalbum der den første sida omhandlar alderdom, medan den andre sida var unytta songar som var meint for filmmusikken til The Graduate, ein film av Mike Nichols frå 1967.
Bookends gjekk heilt til topps i USA og Storbritannia. Fire singlar frå albumet gjekk inn på listene, «A Hazy Shade of Winter», «At the Zoo», «Fakin' It» og «Mrs. Robinson», der sistnemnde gjekk heilt til topps på singellista.
I 2003 kåra VH1 Bookends til det 93. største albumet gjennom tidene. I 2003 vart albumet rangert på 233. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene.
Medverkande
Andre medverkande
Produksjon
Austgulen
Austgulen er ei grend i Gulen kommune i Vestland. Ho ligg inst i Austgulfjorden, om lag 13 kilometer i luftline aust for kommunesenteret Eivindvik. Busetnad og jordbruksområde ligg på begge sider av Austgulelva mellom fjorden og Austgulvatnet. Fv3 frå Takle går gjennom Austgulen og fortsett vestover langs sørsida av fjorden.
Giovanni Giorgi
Giovanni Giorgi var ein italiensk fysikar og elektroingeniør.
Frå 1906 til 1923 arbeidde han ved Institutt for teknologi i Roma, frå 1913 til 1939 ved Universitetet i Roma. Han føreslo i 1901 eit einingssystem, Giorgi-systemet. Giorgi bidrog òg til utviklinga av hydroelektriske installasjonar og elektriske distribusjonsnettverk.
Ramlah i Fujairah
Ramlah er ein busetnad i Fujairah i Dei sameinte arabiske emirata.
Tower Peak
Tower Peak er ein fjelltopp, 855 moh, med bergframspring som stikk seg ut frå eit isfelt 5 nautiske mil (9 km) nordvest for Longing Gap, nord i Graham Land. Ho vart først kartlagd og gjeven det skildrande namnet av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), 1945.
Knut Olavsson Mevasstaul
Knut Olavsson Mevasstaul var ein norsk gardbrukar og rosemålar frå Kviteseid i Telemark.
Mevasstaul var «ein av dei beste og mest kjende» rosemålarane i Telemark. Døme på interiørmålinga hans finst Rinde i Åmotsdal, Nordgarden i Langlem, Øvre Klomset og Meås i Seljord, samt på Donstad i Morgedal. Han måla også mange kister. «Kunsten hans har ei sterkt drag av rokokko, med fint avstemde fargar», skriv Øystein Vesaas.
Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958
Draumen om krossen
Draumen om krossen (engelsk The Dream of the Rood, bokmål Drømmen om Krist kross) er eit av dei tidlegaste kristne dikta i angelsaksisk litteratur og er særeige på fleire vis: det har ei litterær kraft som er nærværande den dag i dag, er eit fengslande døme på draumevisjon og nyttar ein heidensk teknikk for å fremja ein kristen bodskap. Som andre angelsaksiske (gammalengelske) dikt er Draumen om Kristi kors skrive på vers med bokstavrim. Diktet er truleg eit av dei aller eldste verka innan angelsaksisk litteratur.
Den engelske tittelen nyttar ordet «rood», eit arkaisk engelsk ord som kjem frå angelsaksisk «rod» og som opphavleg hadde tydinga «påle» eller «stong», men som særleg har fått tydinga krusifiks eller Jesu kross. Ei bokstavtru omsetjing av den engelske tittelen er Draumen om krossen, men denne artikkelen nyttar Arthur Sandved si norske gjendikting, Drømmen om Kristi kors.
Diktet består av 156 verselinjer og er blitt tekne vare på i Vercelliboka, eit manuskript frå 900-talet, men diktet er rekna som mykje eldre. Strofer frå diktet er funne i runer skrivne på Ruthwell-krossen som vanlegvis er datert til 600-talet. I tillegg finst òg nokre strofer på Russel-krossen som verker å vera frå same dikt.
Innhaldet til diktet
Draumen om krossen er eit dikt som blir fortalt av ein som drøymer: «Hør! Jeg vil fortelle en herlig drøm, en som jeg mottok i nattens mørk». I draumen snakkar den som drøymer med krossen som Jesus Kristus blei krossfesta på. Diktet er delt i tre seksjonar.
Første seksjon handlar om drøymaren sin visjon om krossen. Dette er vesentleg ettersom iden om krossen og Jesus blir portrettert for lesaren av ein som drøymer, noko som litterært kan karakteriserast som draumevisjon, og eit kjent litterært grep i mellomalderen. Lesaren blir fortald om draumen som om han var verkeleg. Denne seksjonen held fram med å skildra korleis drøymaren førestiller seg at krossen reist i triumf, dekks med gull og juvelar. Drøymaren er likevel også skremt av synet av blodet på den tilbedne krossen.
Andre seksjon er krossen som talar til drøymaren om krossfestinga av Kristus, og framstår som ein lang monolog. Krossen i seg sjølv blir portrettert som tenaren til herren sin, og den mest framtredande karaktereigenskapen hans er lojalitet. Krossen fortel om korleis det berre ville handla etter Kristus sin vilje, og korleis det blei hogge ned av «fiendane» hans og gjort om til krusifikset Kristus skulle døy på. Krossen og Kristus blir eitt i skildringa av pasjonen, dei er begge gjennomhola av naglar, håna og pinte, og kort tid etter gjenoppstår krossen som Kristus, pryda med gull og sølv.
Den tredje og siste seksjonen avsluttar på homiletisk vis ved at krossen fortel drøymaren at han skal gå ut og spreia bodskapen om Kristus si liding og forløysing. Diktet endar med at drøymaren uttrykkjer korleis han følar at han har blitt omvend til eit betre liv, og håpar å omvenda dei han kjenner som ikkje lever eit liv vigd Kristus og krossen.
Heidenske verkemiddel og kristen bodskap
Draumen om krossen er eit djupt følt kristent dikt. Arthur Sandved nemner ein del element som synest å koma frå eller vera inspirert av kristen liturgi. I enkelte strofer meiner ein å sjå spor etter enkelte latinske salmar, men det er vanskeleg å påvisa direkte kjelder då tilsvarande innhald tenderer til å likna på kvarandre. Dei «skiftende farger og skrud» kan endå vera ein referanse til skikken med å kle prosesjonskrossen med ulike liturgiske fargar. Den katolske liturgien for langfredag, «hyllinga av krossen», tidlegare kalla for adoratio curcis: «Men nu er tiden kommet / da høy og lav skal hylle meg; / menneskene overalt på jorden, ja, hele skapningens hær». Det har faktisk vore hevda at opphavet til diktet har bakgrunn i oppbløminga av adoratio curcis etter at ein bit av krossen blei funnen i Roma i 701. Beda den ærverdige kjende til dette og fortel om det i storverket sitt Historia ecclesiastica gentis Anglorum som var ferdig i 731.
Grepet med draumevisjon var ikkje ukjend for angelsaksarane. I følgje Beda fekk hyrden Cædmon dei poetiske evnene sine frå ein drømmevisjon. At ein livlaus gjenstand er stemmen i diktet var heller ikkje noko fundamentalt nytt. Grepet var populært i såkalla gåtedikt, og i ein del gåter var faktisk løysinga nettopp Kristi kross.
Mange angelsaksiske diktarar levde i to tilstellingverder samstundes. Diktekunsten deira vart skapt i heidensk germansk tid, men etter at angelsaksiske England blei kristna heldt dei fram å dikta slik dei alltid hadde gjort. Det nye var at dei stilte diktinga si og verkemidla hennar til teneste for den nye kristne guden. Mange av dei beste diktarane utviste stor dugleik i å la førkristne versemål smelta saman med kristen temakrets, og med dette som kriterium viste den anonyme forfattaren av Draumen om krossen seg som forfattar av format.
Draumen om krossen er derfor prega av referansar til både heidensk som kristen kultur. Til dømes hugsar drøymaren at krossen fortel han om krossfestinga som om det var eit heftig slag. I tillegg presenterer diktet Kristus som ein «heroisk krigar som ivrig lèt seg feste til krossen for å gå i kamp med døden, krossen er ein lojal tener som smertefullt og paradoksalt blir tvinga til delta i avrettinga til herren sin». Kristus kan òg bli sett på som ein angelsaksisk krigsherre som tener høvdingane sine, spesielt på krossen og som lønner dei ved ein æresfest i himmelen. Såleis er krossfestinga ein siger sidan Kristus kunne ha kjempa mot fiendane sine, men han vel å døy på krossen. Diktet viser at Kristus er villig, faktisk ivrig, til å omfamna skjebnen sin og avslører òg dei fysiske detaljane om kva som skjer med ein mann, heller enn med ein gud, på krossen.
North hevdar òg at forfattaren av Draumen om krossen «nyttar språket i denne Ingui for å presentera pasjonen til dei nyleg konverterte landsmennene hans som ei forteljing frå den innfødde tradisjonen deira». Triumfen til treet over døden er feira ved å utsmykka krossen med gull og juvelar, på ein måte ved å dyrka treet som om det var eit idol, eit ekko av den heidenske avgudsdyrkinga i fortida.
Trass i desse sterke heidenske elementa er det reelle vesenet til diktet basert på kristen tru. Heile diktet handlar om pasjonen, døden og gjenoppstandelsen til Kristus som ein triumf over synd og ondskap. Det sterkaste kjenneteiknet på kristen tru er når drøymaren uttrykker «Herren være min venn, Han som her på jorden / led korsets død for slekters synd; / Han løst oss ut, vant livet for oss, / et hjem i himmelen». Her erkjenner drøymaren at Kristi død ikkje var ein siger i kamp, men faktisk ein måte for å sikra den menneskeleg frelse på. Eller i Sandved sine ord: «I triumf fører så himmelhelten sjelene til paradis, som en germansk høvding i spissen for sin hær av trofaste menn».
Inskripsjonen på Ruthwell-krossen
På begge sider av eit flettverk av vinranker er runene skorne inn. Runene blei fyrste gang skildra ein gong rundt 1600, og Reginald Bainbrigg av Appleby skreiv ned inskripsjonen for William Camden sitt bokverk Britannia. Ein gong rundt 1832 blei runene kjende igjen som forskjellige frå den norrøne futharken (runealfabetet), av Thorleif Repp med referanse til Exeterboka, og såleis kategoriserte som angelsaksisk futhorc. Tolkinga hans viste til ein stad kalla dalen til Ashlafr, utjamning for ein skade på monumentet, ein døypefont og eit kloster i Therfuse.
John Mitchell Kemble fremma i 1840 ei anna lesing eller tolking som refererte til Maria Magdalena. Etter den reviderte lesinga av Kemble i ein artikkel frå 1842 blei runene knytte til diktet Draumen om krossen:
Kemble si reviderte lesing er basert på diktet slik det er gjeve att i Vercelliboka i den grada at dei manglande orda i kvar utgåve er erstatta i begge utgåver. Kor rett dette er er omdiskutert, og kan like gjerne vera ei gjetting som er sett inn av Kemple sjølv. Pamela O'Neill nemner Kemble sin «bortimot patologiske motvilje til skandinavisk innblanding i hva han så på som engelsk enemerker». Kemble sjølv noterte korleis inskripsjonen kan bli «korrigert» ved hjelp av Vercelliboka.
I tillegg til Ruthwell-krossen og Vercelliboka finst det òg eit par linjer i ein inskripsjon på Brusselkrossen frå 1100-talet, ein relikvie som blir tatt vare på i Brussel, og som synest å tilhøyra same dikt:
Netiv HaGdud
Netiv HaGdud (hebraisk skrift נְתִיב הַגְּדוּד, tyder Bataljonvegen) er ein moshav og israelsk busetjing på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg i Jordandalen, kring tjue kilometer nord for Jeriko og høyrer til Bik'at HaYarden regionale kommune. I 2012 hadde han 162 innbyggjarar.
Busetjinga vart grunnlagd i april 1975 av medlemmar som hadde førebudd seg i Ma'ale Efraim, og vart kalla opp etter den 38. bataljonen i den jødiske legionen, som kjempa i Jordandalen under fyrste verdskrigen. I mai 1977 vart han flytta til den noverande staden.
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Bekkasinar
Bekkasinar er ei biologisk slekt Gallinago av 17 fugleartar i snipefamilien, Scolopacidae. Dei er karakteriserte av eit særs langt, tynnt nebb og kamuflasjefarga fjørdrakt. Gallinago-bekkasinar har ein nesten verdsomspennande distribusjon. Saman med kvartbekkasin, einaste medlemmen i slekta Lymnocryptes, utgjer Gallinago-bekkasinar alle artar med det norske fellesnamnet bekkasin.
Johannes Halvorsson Mårheim
Johannes Halvorsson Mårheim var ein norsk husmann og rosemålar frå Tinn i Telemark.
Bekkasinar
Skildring
Bekkasinar søkjer etter virvellause dyr i gjørme med det lange nebbet i ei symaskinrørsle. Nebbet til bekkasinen er kjenslevart til det ekstreme gjennom ei rekkje tynne nervetrådar som høyrer til det femte paret av nervar. Dei går nesten til spissen og endar umiddelbart under den mjuke underhuda i ei rekkje av celler. Dei gjev denne delen av overflata av overnebbet ein bikakeliknande utsjånad. Dermed blir nebbet eit mykje ømfintleg føleorgan, og med hjelp av dette, er dei samstundes i stand til å identifisere kva slags objekt dei treffer når dei søkjer i jord og gjørme, jamvel om desse objekta er heilt ute av syne.
Johannes Halvorsson Mårheim
Mårheim var frå unge år busett i Eidsborg i Tokke. Målestilen hans ligg «nærast nyare» Vest-Telemark-måling, «med lange, smale sveivar og mykje blomeformer, men utan vidare rokokko-drag», skriv Øystein Vesaas.
Bekkasinar
Skildring
Dei fleste bekkasinar har særeigne fluktspel, vanlegvis gjeve ved daggry eller skumring, der dei pressar luft på tvers av ytre stjertfjør for å skape vibrasjonar som dannar lydar under korte stup i lufta.
Taksonomi
Bekkasinar er ein del av snipefamilien Scolopacidae. Dei 17 typiske bekkasinane i slekta Gallinago er dei næraste slektningane av rugder, medan dei mindre slektene Coenocorypha og Lymnocryptes representerer tidlegare divergensar i bekkasin-rugde-kladen.
Kvartbekkasin, Lymnocryptes, er avgrensa til Asia og Europa. Liknande fuglar, dvergrugder i slekta Coenocorypha, finst berre på dei ytre øyane i New Zealand. Dei tre artane av riksesniper liknar òg bekkasinar, men er ikkje nært relatert til dei typiske bekkasinar, og er plassert i sin eigen familie, Rostratulidae.
Artslista
Gallinago-bekkasinane i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.5 frå desember 2010 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
Raya and the Last Dragon
Raya and the Last Dragon er ein animert fantasyfilm av Walt Disney Animation Studios. Han er den 59. langfilmen som er laga av studioet, og er regissert av Paul Briggs og Dean Wellins, i samarbeid med John Ripa. Filmmanuset er laga av Adele Lim.
Filmen hadde premiere den 12. mars 2021 i USA.
Relasjon i matematikk
Relasjon i matematikk uttrykker forholdet mellom to eller fleire matematiske storleikar og spelar ei viktig rolle innan alle område av matematikken. Døme på enkle relasjonar som vert nytta på tal er «større enn», «mindre enn» og «er lik». Til dømes tyder a>b av talet a er større enn talet b. Om relasjonane omfattar to storleikar kallar ein det ein binær relasjon. Ein binær relasjon R er fullstendig avgjort når ein veit kva for par (a,b) han er gyldig for.
Relasjonar vert òg nytta om mengder.
Relasjonar med fleire ledd finst òg, som til dømes «x ligg mellom 2 og 4».
Gisle Midttun
Gisle Midttun var ein norsk kulturhistorikar frå Kvinnherad. Olav Midttun var bror hans.
Midttun var tilsett på Norsk Folkemuseum frå 1910. Han vart konservator ved museet i 1914 og understyrar i 1919. Gjennom åra gjorde han mange samlarferder etter både gjenstandar og tradisjonar. Han skreiv om både husbygging, husbunad og folkekunst i samleverket Norske Bygder, eit verk han var med å redigere.
Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. Bandet. 1958
Gulrotopptakar
Gulrotopptakar er ei jordbruksmaskin som haustar gulrøter. Det finst to hovudtypar. Den eine typen er sokalla «toppløftarar», som har to gummibelte som tek tak i kålen på plantene og lyftar dei ut av jorda. Gulrøterne blir så ført inn i maskina, der knivar skjer av kålen. Den andre typen har skiver som går ned i jorda og lyfter plantene opp og inn på eit transportbelte. Kålen blir då skoren av medan gulrøtene står i jorda. Beltet er glissent for at jorda skal ramla gjennom. Jorda må vera etter måten tørr, slik at ho lettare ramlar av gulrøtene. Nokre maskinar har ein elevator som fører gulrøterne direkte over til tilhengaren på ein traktor som kjører attmed opptakaren, medan den til høgre samlar gulrøtene i ein behaldar, som så vert tippa over i ein tilhengar når han er full.
Gulrotopptakar blir produserte i mange storleikar, frå små maskinar som tek opp berre ei rand i gongen til store maskinar som tek opp opp til seks renner i gongen. Dei minste maskinane er ofte monterte i trepunktsopphenget på ein traktor, medan større maskiner har eigne hjul og blir dregne av ein traktor. Dei aller største er ofte sjølvgåande. Store sjølvgåande maskinar har fleire, ofte seks, hjul med lågt lufttrykk, for at dei ikkje skal siga ned i jorda og setta seg fast. Jorda må likevel vera relativt tørr for å bera maskinane. Dei største maskinane er kostbare og blir ofte kjøpt av entrepenørar, som tek på seg haustinga for mange dyrkarar. Investeringskostnadane kan då fordelast på fleire gardsbruk.
Joseph Louis Gay-Lussac
Joseph Louis Gay-Lussac var ein fransk kjemikar og fysikar.
Gay-Lussac utførte ballongferder i 1804 og 1805 i lag med Jean-Baptiste Biot for å studere jordmagnetismen og samansetnaden til lufta i ulike høgder. Han fann ut at jod er eit grunnstoff og var den første som framstelte dicyan og isolerte bor. Gay-Lussac grunnla òg titreranalysen.
Gay-Lussac oppdaga i saman med Alexander von Humboldt gassvolumlova, som var av grunnleggjande tyding for Avogadro og hypotesen hans. Han offentleggjorde dei fleste arbeida sine i Annales de chimie, som han saman med Arago var utgjevar av 1816–1840.
Han var frå 1808 professor i fysikk ved Sorbonne, og frå 1809 òg professor i kjemi ved École polytechnique. I 1832 vart han professor i allmenn kjemi ved Jardin des plantes i Paris.
Jacob Roll frå Trondheim
Roll var son til ein proprietær. Sjølv vart han student frå Christiania katedralskole i 1799 og vart cand. jur. frå universitetet i København. Dei neste åra var han medlem av overkriminalretten. 1814-15 var han krigsfiskal, og var såleis aktor i krigssaka mot general Bernhard Staffeldt. Åra 1815-28 var han assessor (dommar) ved stiftsoverretten i Trondheim, sidan justitiarius for den same retten fram til 1855. Roll var styremedlem i Noregs Bank 1816-57. Han var medlem av bystyret i Trondheim 1837-56.
Roll møtte på omframstortinget 1822 frå 7. oktober som varamann for Johan Lysholm. Han representerte Trondheim på Stortinget 1833-37 og 1842. I 1833 var han president i Lagtinget, på dei seinare tingsamlingane var han medlem i same. Elles var han formann i bankkomiteen 1833, 1836 og 1842. Også medlem av kriminallovkomiteen i 1833, 1836 og 1836-37, samt formann i skysskomiteen 1842. I 1836 var han medlem av riksretten.
Castra Martis Hill
Castra Martis Hill (Halm Kastra Martis) er ein 453 moh høg ås nær Leslie Hill på Livingston Island. Fjellet vart kalla opp etter den romerske busetnaden Castra Martis, der byen Kula ligg nordvest i Bulgaria i dag.
Den første stiginga av åsen vart gjort av bulgararane Ljubomir Ivanov og Doytsjin Vasilev frå Camp Academia den 25. desember 2004.
Åsen ligg 550 m aust for Leslie Hill og toppen er knytt til skardet mellom dei på 418 moh.
Kjøleviksteinen
Kjøleviksteinen er ein runestein frå garden Kjølevik i Strand kommune i Ryfylke i Rogaland.
I 1878 fann den unge læraren på Idse, Torgils Didriksen Hillesland, runesteinen i Kjølevik. På bakgrunn av funnet skreiv han eit brev til antikvar Nicolay Nicolaysen med opplysning om at det fanst ein runestein i området. Agronom Anda tok æra for funnet i 1882. Runesteinen låg då som overliggar i inngangen til ein potetkjellar på garden, men han fekk vita at steinen opphavleg hadde stått på ei gravrøys saman med ein annan stein. Om det òg hadde vore innskrift på denne steinen er uklart, og det har ikkje vore mogleg å finna han att.
Steinen vart kjøpt inn av Universitetets Oldsaksamling, og sommaren 1883 vart han send til Kristiania. Her stod Steinen i mange år i foajeen i Historisk museum, men i 1999 vart han flytt til foajeen i det nye Universitetsbiblioteket i Georg Sverdrups hus på Blindern. I 1982 vart ein kopi av steinen sett opp ved Vatland grendehus ved Kjølevik.
Innskriften er ein av dei få med eldre runer, språket er urnordisk, og daterer innskrifta til folkevandringstida, ca. 400-450:
På moderne norsk vert det: Hadulaik. Eg Hagustald haugla sonen min. Ein går frå ut at Hadulaik er namnet på sonen, men det har òg vore antydd at han kan vera runeristeren.
Knestangsteinen
Knestangsteinen er ein runestein frå garden Knæstang i Norderhov i Ringerike kommune i Viken. Hausten 1939 vart det funne ei steinhelle med runeinnskrift på Knæstang. Konservator Sverre Marstrander ved Universitetets Oldsaksamling drog ut for å henta steinen og undersøkja funntilhøva. Funnstaden låg i dyrka mark, men ikkje langt frå eit gammalt vegfar. Steinen er i dag magasinert ved Kulturhistorisk museum. Han inneheld fire separate innskrifter:
Knestang 1 er ei kort innskrift der runa þ er den einaste som kan identifiserast.
Knestang 2 består av fire runer: f u þ o
Knestang 3 består av fem runer:  þ e (t) h (?)
Knestang 4 er ei lengre innskrift som kjem frå andre halvdel av 1100-talet:
På norrønt vert det:
''Simeon risti rúnar, þá es þeir fòru, Balli ok Kolbjǫrn. Man náđ Þorbinni sendimani.''
Og på moderne norsk:
Petza'el
Petza'el (hebraisk skrift פְּצָאֵל) er ein moshav og israelsk busetjing på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg i Jordandalen, 34,5 kilometer frå Den grøne linja og høyrer til Bik'at HaYarden regionale kommune. I 2012 hadde han 216 innbyggjarar.
Knestangsteinen
Simeon rista runar då dei fòr, Balle og Kolbjørn. Dei har nok nådd (dvs. møtt) Torbjørn sendemann.
Petza'el
Landsbyen vart grunnlagd nær Ma'ale Efraim i 1970 av Moshavrørsla. I 1975 vart han flytta til den noverande staden på ruinane etter den jødiske busetjinga Fasaelis frå tida kring Det andre tempelet, som igjen vart kalla opp etter Fasael, bror til Herodes den store.
Urke kraftverk
Urke kraftverk er eit vasskraftverk på Urke i Hjørundfjorden i Ørsta kommune i Møre og Romsdal.
Kraftverket ligg ved sjøen, og utnyttar eit fall på 353,5 meter frå Urkevassdraget. Midlare årsproduksjon er på 35 GWh. Kraftverket vart sett i drift i 2008, men offisielt opna 25. juni 2009. Eigar er Tussa Energi AS.
South Island i McDonaldøyane
South Island er eit skjer som ligg 200 meter søraust for McDonald Island, og er det sørlegaste punktet i McDonald Islands. Det vart kartlagt og gjeven det skildrande namnet av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1948.
Aracena-øya
Aracena-øya eller Kaptein Aracena-øya (spansk Isla Aracena, Isla Capitán Aracena) er ei chilensk øy i øygruppa Eldlandet. Ho ligg like søraust for Clarence-øya og er ikkje busett.
Even Holmboe
Even Hammer Holmboe var ein norsk kjøpmann og stortingsmann frå Trondenes i Troms. Hans og Leonhard Holmboe var brørne hans.
Holmboe var son til ein fut. Sjølv slo han seg ned i Tromsø der han dreiv handel. Holmboe var 4. representant frå Finmarkens amt til Stortinget 1839. Han var sekretær i gasje- og pensjonskomiteen.
Han døydde i Tromsø i 1859.
Riyamah
Riyamah er ein busetnad i Fujairah i Dei sameinte arabiske emirata.
Gunnveig
Gunnveig og Gunveig er eit kvinnenamn sett saman av namneledda Gunn, frå norrønt gunnr 'strid', og -veig, truleg 'kamp' eller 'heilagdom'. Gunnveig har norsk namnedag den 3. mars. Namna kan òg skrivast Gunnvei og Gunveg.
Det var 142 norske kvinner som heitte Gunnveig og 84 som heitte Gunveig i 2009.
Trandal
Trandalbygda ligg på ei om lag 8 km lang strandline og er i hovudsak delt opp i fem gardar, Nes (Gnr 113), Ytre-Trandal (Gnr114), Midt-Trandal (Gnr115), Indre-Trandal (Gnr 116) og Rynningen (Gnr 117). Alle gardane er sikre mellomaldergardar, helst eldre, og på Indre-Trandal er der gjort oldfunn. Gardane har nokre strandflater, men det meste av landskapet er særs brattlendt. Sentralt i bygda renn Trandalelva og bakanfor strekker sjølve Trandalen seg om lag 4-5 km oppover til Trandalsætra. Frå Trandal går det eit par fjellstiar over til Sykkylven, og dei var truleg kjende og mykje brukte i eldre tider.
Næringsgrunnlaget har primært vore jordbruk og fiske, men frå tidleg på 1900-talet vart det etablert ymse verksemder som ullspinneri, fórfabrikk, teppefabrikk og fiskeoppdrett. I dag er det meste av gardsdrifta nedlagt og berre to næringsverksemder er i drift: Trandal Fjordhytter og Christian Gaard Bygdetun.
Grunnkrinsen Trandal hadde 14 innbyggjarar pr 1. januar 2009 ifølgje SSB. I dag (2017) har bygda 8-9 fastbuande. Bygda vart eigen skulekrins i 1913, men skulen vart nedlagt i 1996. Trandal vart etablert som brevhus i 1907, seinare vart status endra til poståpneri (1944), og underpostkontor (1973), som til sist vart nedlagt i 1998. Trandal har postnummer 6183.
Trandal har ikkje vegsamband med omverda. Kommunikasjon må difor foregå sjøvegen, med båt eller med  til Store-Standal og, og til  Sæbø og  Lekneset.
Trandal har dei seinare åra blitt kjent for fleire vellykka konsertarrangement, som har trekt mykje folk, mellom anna countryfestival, Trandalblues og skilsmissefestival. Desse foregår på serverings- og overnattingsstaden Christian Gaard Bygdetun.
Trandal Kraftverk ligg ved sjøen i Trandal. Det blir drive av Tussa Energi AS. Det vart sett i gang i desember 2006, nyttar eit fall på 445 m i Trandalelva, og produserer årleg om lag 25 GWh. Daniel Storeide fekk i 2014 konsesjon for å bygge Indre «Trandal kraftverk», men prosjektet er per i dag (2017) ikkje realisert.
Slåttar frå Sigdal
Slåttespelet i Sigdal har utvikla seg dels til ei eiga grein av hardingfelespelet i Buskerud. Nokre slåttar er sams med slåttane i Krødsherad eller Numedal, men det finst og ein bunt slåttar som ikkje er nytta andre stader, mest springarar. Tradisjonsspelet her vart skrive ned etter spelemenn som Helge Reistad og Erik Evju. Reistad er nok den største kjelda for slåttespel i dalen.
Slåttar etter kjelde
Nummereringa viser til nummera i band IV og V av Hardingfeleverket. Om ikkje noko anna er oppgjeve, er slåttane samla av Truls Ørpen.
Johan Saga
Eivind Groven skreiv ned slåttar etter Johan Saga i 1921.
Ole Evju
Ole Evju var frå Eggedal.
Herman Backer
Herman Major Backer, fødd og død i Christiania var ein norsk arkitekt. Han var far til arkitekt Lars Backer og statistikar Julie Backer.
Backer er kjend for sine mange luksuriøse villaer, storslåtte, offentlege bygg, forretningsbygg i tillegg til hotell og kyrkjer. Backer var særs produktiv og ein av dei leiande arkitektane i Noreg i tiåra rundt 1900.
Arbeid i utval
Eit av dei første store oppdraga Backer fekk var å teikne villaen til trelasthandlaren og statsråden Hans Rasmus Astrup. Astrup villa er og kalla Vitenskapsakademiets hus og ligg i Drammensveien 78 i Oslo. Det blei reist i 1887 som privat heim for Astrup og familien hans. Det er eit bygg i mur i to etasjar i nyrenessanse. Golvflata er på 857m². I 1911 blei Astrups villa tatt over av Det Norske Videnskaps-Akademi.
Omtrent på same tid stod han for sveitservillaen Villa Fridheim ved Krøderen for trelasthandlaren Svend Haug frå Drammen. Huset skulle vere landstaden for trelasthandlaren og familien hans. Seinare vart det hotell på plassen og sidan 1986 har Eventyrmuseet Villa Fridheim halde til her.
Ein annan villa han teikna var Skaugum. Det var eit oppdrag for Fritz Wedel Jarlsberg og bygningen vart ført opp i 1891 i ein stil som likna noko på Villa Fridheim. Skaugum vart gitt til kronprinsparet Olav og Märtha som flytta inn i 1929. Skaugum brann ned 20. mai året etter.
Olympen restaurant i Grønlandsleiret 15 i Oslo er frå 1882. Bygninga blei teikna på oppdrag frå Schous bryggeri og blei reist i nyrenessanse av tegl med ornamentikk i puss. Bygninga blei bygd om av sonen Lars Backer i 1927. Det har vore kontinuerleg restaurantdrift i bygningen sidan ho vart opna i 1892.
På midten av 1890-talet bygde han mellom anna Arbins gate 1 i Oslo. Dette er huset der Henrik Ibsen budde dei siste åra han levde og bygningen inneheld no Ibsenmuseet.
Backergården er i nybarokk og ligg i Kongens gate 31 i Oslo. Han vart sett opp for forretningsmannen Johan Paul Jørgen Alexander Backer og hans pelsforretning i 1895. Bygninga er reist med ein berande skjelettkonstruksjon i stål som gjer det mogleg med dei svære vindauga. Fasaden er kledd i norsk marmor frå Dunderlandsdalen i Rana kommune.
Simersgården på Grev Wedels plass 4 i Oslo vart reist på same tid i 1895 og er i nybarokk med påverknad av hollandsk nyrenessanse. Han vart bygd for brennevinsprodusenten Simers & Co.
Johanneskyrkja i Bergen er i nygotikk og er frå 1894. Kyrkja har eit tårn på 61 meter og er høgaste bygning i Bergen.
Main Attraction av Suzi Quatro
Main Attraction er det åttande soloalbumet til den amerikanske musikaren og bassisten Suzi Quatro. Det kom ut i november 1982 og var det første og einaste ho gav ut på Polydor. Albumet vart spelt inn over ein periode på fire månadar i The Studio Toppersfield i Essex i England frå seint i 1981 til tidleg i 1982. Albumet vert generelt rekna kulminasjonen av den glattare, meir vaksne stilen til Quatro. Albumet er kjend som det einaste studioalbumet hennar utan coverlåtar av andre artistar. Men ho hadde folk med seg som låtskrivarar på kvart spor, med unntak av «Two Miles Out of Georgia», som var skriven av Chris Andrews aleine. Albumet var det siste med originale materiale ho gav ut på fire år, før ho gav ut Annie Get Your Gun – 1986 London Cast, og det var det siste studioalbumet hennar i 1980-åra og det siste studioalbumet på åtte år, før ho gav ut Oh Suzi Q., i 1990.
Albumet kom ut då new wave var på sitt mest populære. «Heart of Stone» vart noko spelt på albumorientert rockeradio, og kom ut som den første singelen frå albumet. Han fekk noko suksess og nådde 60. plassen på den britiske singellista. Tittelsporet vart òg gjeve ut på singel, men gjekk ikkje inn på noko salsliste. Albumet fekk negativ kritikk og det meste av kritikken var retta mot at den musikalske retninga var for kommersiell samanlikna med hardrock-røtene hennar. Albumet selde dårleg og vart kommersielt skuffande, og gjekk ikkje inn på nokre albumlister. Det var første gongen eit av albuma hennar ikkje klarte dette.
Albumet kom ut på ny i 2008 og var den første av fleire ommastra utgåver på Cherry Red Records på CD. Det inneheldt singelversjonen av «Heart of Stone» som bonusspor.
Mottaking
I ei seinare melding for AllMusic skreiv Jim Allen om albumet: «eit par av songane er melodiske, akustiske Juice Newton-aktige songar. Nokre få utforkar new wave/electro-dance-stilen og for dei trufaste er det eit par rockarar i klassisk Quatro-stil.» Og dei la til at «albumet er tydelegvis eit portrett av ein artist i rørsle.»
Medverkande
Henta frå plateomslaget.
Oh, Suzi Q.
Oh, Suzi Q. er det tiande studioalbumet til den amerikanske musikaren Suzi Quatro. Det kom ut i 1990 på plateselskapa Generation Record og Bellaphon. Albumet var det siste ho gav ut med originale songar på fem år, før What Goes Around - Greatest & Latest i 1995. Det er òg det første ho gav ut utan den mangeårige gitaristen og den dåverande ektemannen hennar Len Tuckey, som ho skilde seg frå i 1992.
Albumet fekk negativ omtale av dei fleste kritikarane og selde i tillegg årleg.
Provinsen Kütahya
Distrikt
Provinsen Kütahya er delt inn i 13 distrikt (hovuddistriktet er utheva):
Mount Tranchant
Mount Tranchant er eit lite fjell på vestkysten av Graham Land. Fjellet markerer sørsida av enden av Wigginsbreen. Det vart først kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under J.B. Charcot som gav det skildrande namnet «Mont Tranchant» (spisst fjell).
Runeinnskriftene på Hennøy
Runeinnskriftene på Hennøy er i alt ni runeinnskrifter på ei steinblokk på Hennøya i Bremanger kommune i Vestland. Blokka ligg i ei sørvendt vik på vestsida av øya. Vika ligg ut mot eit trongt sund mellom øya og fastlandet. Dette har opp gjennom tida vore ein mykje brukt ankerplass.
Sommaren 1925 var Johs Bøe ved Vingen for å dokumentera helleristingane der. Han fekk då høyra om runane på Hennøya og laga eit notat om dei. Det var først i 1935 at han og Magnus Olsen fekk høve til å reisa ut og registrera innskriftene.
Innskrift I
Består av eitt ord:
Dette er mannsnamnet Tor.
Innskrift II
Denne er også berre eitt ord:
Innskrift III
På norrønt er det: Hér lágu þeir menn, er kómu af Risalandi međ hlǫđnu skipi af gull. Ok þat er i þessum steini.
På moderne norsk blir det: «Her låg dei mennene som kom frå Risaland med skipet lasta med gull. Og det (gullet) er i denne steinen».
Innskrift IV
Dette er ei særs fragmentarisk innskrift. Den einaste bevarte delen av innskrifta er:
Rúnar þessar..., dvs. «Desse runene....»
Innskrift V
Òg denne er særs fragmentarisk:
Denne innskrifta er ikkje tydd.
Innskrift VI
«Den ramme jotunen reiste runene.» (Ram i tydinga vond, frekk.) Magnus Olsen meiner innskriften henspiller på trollet i Hornelen, som ligg rett nord for Hennøya.
Innskrift VII
Denne inskrifta er også eit fragment:
Denne innskrifta er ikkje tydd.
Innskrift VIII
Innskrifta er skadd ved at eit hjørne av steinen er slegen av. Slutten av teksta manglar.
På norrønt: Ǫgmundr reist. þeir liđu ... På moderne norsk vert det: «Ogmund rista (runene). Dei fòr ...»
Innskrift IX
Òg på denne innskrifta manglar slutten:
På norrønt er det: Sá mađr risti runar þessar, es vas útanb ... «Den mannen rista runer som var utanb...»
Ristingane er registrert av Riksantikvaren med ID nr. 66762.
Arcturus
Arcturus (α Boo, α Boötis, Alfa Boötis) er den mest lyssterke stjerna på den nordlege himmelhalvkula og ligg i stjernebiletet Bjørnepassaren. Med ein visuell storleikeklasse på −0.05, er han den fjerde mest lyssterke stjerna på nattehimmelen, etter Sirius, Canopus, og Alpha Centauri. Ho ligg relativt nær jorda, berre 36,7 lysår unna, og er i lag med Vega og Sirius, ei av dei mest lyssterke av dei solnære stjernene.
Arcturus er ein klasse K0 III oransje kjempe, med ein absolutt storleiksklasse på −0,30. Ho har truleg brukt opp hydrogenet sitt frå kjernen og er no i den aktive fasen der ho brenn hydrogen i det ytre skalet. Ho vil fortsette å utvide seg i tida framover.
Rughaylat
Rughaylat er ein busetnad i Fujairah i Dei sameinte arabiske emirata.
Ole Anderssen Haneborg
Ole Anderssen Haneborg var ein norsk gardbrukar og forretningsmann frå Aurskog i Akershus. Anders Halvorsen Haneborg var far hans.
Han var gardbrukar på Neslerud i Sørum frå 1823, der han bygde ei mylne. I 1838 overtok han farsgarden i Aurskog og dreiv denne. Han eigde fleire andre gardar og bruk, samt han var medeigar i jarnverk i Sverige.
Haneborg var ei tid ordførar i Aurskog. Til Stortinget 1836 var han 1. varamann for Akershus amt. Han møtte på omframstortinget 1836-37 frå 28. desember, i staden for Laurentius Borchsenius.
Haneborg flytta tilbake til Neslerud i Sørum på sine eldre dagar, døydde der i 1884.
Saluta Rocks
Saluta Rocks er ei gruppe skjer 2 km aust for Laurie Point, som ligg utanfor sørkysten og nær vestenden av Sør-Georgia. Namnet Mutt and Jeff vart truleg gjeven av kapteinløytnant J.M. Chaplin i 1926. South Georgia Survey rapporterte i 1955–56 at namnet var villeiande. Det var ikkje to skjer som det var implisert, men ei gruppe. Skjera fekk nytt namn av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter «Saluta», eit transportfartøy for South Georgia Whaling Co. i mange år.
Ole Kristoffer Gjøtterud
Ole Kristoffer Gjøtterud var ein norsk fysikar. Han arbeidde hovudsakleg med kjernefysikk og grunnlagsproblem i kvantefysikken, og skreiv mange artiklar, essay og populærvitskaplege artiklar om fysikk, erkjenningsproblem og spurnader om jødisk og kristen tru og vitskap. Han var særleg oppteken av antisemittisme, rasisme og menneskerettar, særleg situasjonen til jødane i Sovjetunionen og Russland og albanarane sin situasjon i Kosovo, og var medlem av mange menneskerettsgrupper og komitear i Noreg, Russland og Kosovo.
Han arbeidde som førsteamanuensis ved Fysisk institutt ved Universitetet i Oslo og frå 1959 til 1962 som NORDITA-stipendiat i København.
Arne Kielland
Arne Kielland var ein norsk journalist og politikar frå Bø i Telemark. Han var etter tur medlem av både Venstre, Arbeidarpartiet og Sosialistisk Venstreparti.
Liv og gjerning
Kielland vart tilsett som landssekretær for Norges Unge Venstre i 1958, men braut med partiet Venstre og melde i 1959 seg inn i Arbeidarpartiet. Han tok initiativ til «Ungdomsaksjonen for samnorsk», som seinare vart til Landslaget for språklig samling.
Kielland arbeidde som journalist i Porsgrunns Dagblad. I 1963 deltok han som sersjant eit halvt år i FN sin fredsbevarande styrke i Kongo. Gjennom 1964-65 heldt han seg i sju månader i landområdet Biafra i Nigeria, eit område som to år seinare søkte å bryte ut or den nigerianske staten.
Kielland var formann for AUF i Telemark 1966-67. I 1967 tok han magistergraden i statsvitskap ved Universitetet i Oslo og var i perioden 1967-69 redaksjonssekretær i Arbeidets Rett på Røros.
Han var frå 1969 stortingsrepresentant for Arbeidarpartiet i Sør-Trøndelag. Som medlem av Justiskomiteen var han særleg oppteken av avkriminaliseringa av mannleg homofili. Han fremja i 1970 ein interpellasjon om å oppheve lovparagrafen. Kielland var saksordførar for det som enda med at paragrafen vart fjerna i 1972, avslutninga av det han kalla «denne skampletten i straffeloven».
Han forlet Arbeidarpartiet etter folkerøystinga om EF i 1972, og melde seg inn i Sosialistisk Folkeparti 25. september 1972, same dag som folkerøystinga fann stad. Tidspunktet vart vald for å vise at utfallet av folkerøystinga ikkje spela ei rolle for partiskiftet. Han vart attvald til Stortinget hausten 1973 for Sosialistisk Venstreparti i Telemark. I si tid som stortingsrepresentant var han medlem av Justiskomiteen 1969-73, Utanriks- og konstitusjonskomiteen 1973-75 og Forsvarskomiteen 1975-77.
Etter tida på Stortinget var Kielland knytt til Telemark distriktshøgskule i Bø, som amanuensis 1985–87. I 1986 starta han lokalavisa Bø Blad, der han arbeidde som redaktør frå 1987 til han døydde i 2003.
Kielland hadde tillitsverv i Fellesrådet for det sørlege Afrika og Norsk-Cubansk Forening, og kombinerte si interesse for idrett med tillitsverv i styret for Norges Cykleforbund.
Gunnbjørg
Gunnbjørg og Gunborg er kvinnenamn sett saman av namneledda Gunn, frå norrønt gunnr 'strid', og bjorg, 'vern'. Gunnbjørg har norsk namnedag den 3. mars medan Gunborg har svensk namnedag same datoen.
I 2009 var det 376 norske kvinner som heitte Gunnbjørg og 216 som heitte Gunbjørg. Det var 59 som heitte Gunborg og 20 som heitte Gunnborg.
Chester Cone
Chester Cone er ein isfri ås med ei høgd opp mot 188 moh sentralt på Byers Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis oppom Midge Lake i nordvest.
Fjellet er kalla opp etter den amerikanske kapteinen Chester som med selskuta «Essex» vitja Sør-Shetlandsøyane i 1821-22.
Åsen ligg 8,56 km søraust for Start Point, 6,32 km nordaust for Devils Point og 4,2 km vest for Tsamblak Hill.
Trave Peak
Trave Peak er ein delvis isdekt fjell med ei høgd opp mot 850 moh søraust i forberga av Detroit Plateau på Nordenskjöld Coast i Graham Land i Antarktis. Vest- og nordsida er stupbratte og delvis isfrie, og ligg oppom Edgeworthbreen i nord, aust og sør.
Fjellet er kalla opp etter busetnaden Trave i Sør-Bulgaria.
Trave Peak ligg 6,92 km sør-sørvest for Paramun Buttress, 6,92 km sør for Chipev Nunatak og 11,28 km nordaust for Darzalas Peak.
Cali
Santiago de Cali, best kjent som berre Cali, er hovudstaden i Valle del Cauca-departementet i Colombia. Byen vart grunnlagt 25. juli 1536 av den spanske conquistadoren Sebastián de Belalcázar.
Han er den folkerikaste byen i sørvestre Colombia, med om lag 2 319 655 innbyggjarar i samsvar med 2005-2020 DANE folketalsframskrivingar. Byen strekkjer seg ut over ca. 564 km² med 120,9 km² i byområdet. Dette gjer Cali til den tredje største byen i landet, bak Bogotá og Medellín, og han er i hovudsak ein by med låg bygningsmasse. Som den einaste store colombianske byen med tilgjenge til stillehavskysten, er Cali det urbane og økonomiske sentrum i sørvestre Colombia, og har ein av dei raskast veksande økonomiane i landet. Cali er òg kjent som hovudstaden for salsamusikk.
Cali er òg eit senter for idrett i Colombia, som den einaste colombianske byen har han arrangert dei panamerikanske leikane, det skjedde i 1971. Cali var vertskap for verdsmeisterskapen i bryting i 1992 og verdsmeisterskapen i banesykling i 2013.
Kvammesteinen
Kvammesteinen var ein stor runestein som stod på Kvamme i Vik kommune i Sogn og Fjordane. Biskop Niels Paaske omtalte steinen og teikna av runene på den i 1626. Den stod nede ved sjøen, skreiv Paaske, ikkje langt frå naustet, men den var velt då han skildra den. Han skreiv òg at den var sju sjællandske alen høg, det vil seia omtrent 4,4 meter. Steinen har med andre ord vore ein av dei høgaste runesteinane i landet. Etter 1626, året for Paaskes skildring, er det ingen som har kunna gje noka forklaring på kva som har skjedd med steinen. Det har vore gjort mange forsøk på å finna steinen, eller fragment av han, men forgjeves. Paaske fekk heldigvis teikna av runene:
På norrønt vert det: Grímr Bersason reisti stein þenna at þor (...) son Ketilssonar, es hér vas hoggvin es steinn sjá stendr.
På moderne norsk er det: «Grim Bersason reiste denne steinen etter Tor (...) son av (...) Ketilsson, som vart hogd [ned] her der denne steinen står».
Runene er frå tidleg 1000-tal.
Second Milestone
Second Milestone er eit skjer markert av brenningar, 3,1 km aust-nordaust for Robertson Point, utanfor nordkysten av Sør-Georgia. Det vart kartlagt og namngjeve av mannskap på Discovery Investigations under perioden 1927-30.
Ro'i
Ro'i (hebraisk skrift רוֹעִ"י) er ein moshav og israelsk busetjing på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg i Jordandalen og høyrer til Bik'at HaYarden regionale kommune. I 2006 hadde han 128 innbyggjarar.