cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Banff nasjonalpark
Bevaring
Planar for utbygging i parken, inkludert planar for utviding av Sunshine Village, som blei lagt fram i 1990-åra, blei sterkt kritiserte og trekte inn i rettssystemet av Canadian Parks and Wilderness Society (CPAWS). På midten av 1990-talet blei ei utgreiing kalla Banff-Bow Valley Study gjennomført for å finna betre måtar å løysa uroa til miljøverninteressene på, og andre spørsmål i samband med utviklingsprosjekt i parken.
Geografi
Banff nasjonalpark ligg i fjellkjeda Rocky Mountains langs vestsgrensa til Alberta mot Britisk Columbia. Økoregionen her blir kalla Alberta Mountain forests. Banff ligg rundt ein og ein halv times biltur frå Calgary, og fire timar frå Edmonton. Jasper nasjonalpark ligg i nord, medan Yoho nasjonalpark ligg i vest og Kootenay nasjonalpark i sør. Kananaskis Country, som omfattar Bow Valley Wildland Provincial Park, Spray Valley Provincial Park, og Peter Lougheed Provincial Park, ligg sør og aust for Banff.
Hovudvegen Trans-Canada Highway passarar gjennom Banff nasjonalpark, frå den austlege grensa nær Canmore, gjennom sjølve byen Banff og Lake Louise, og inn i Yoho nasjonalpark i British Columbia. Byen Banff er det kommersielle senteret i nasjonalparken. Landsbyen Lake Louise ligg i krysset mellom Trans-Canada Highway og Icefields Parkway, som fortset nordover til byen Jasper.
Banff
Banff, som blei grunnlagd i 1885, er sentrum for den kommersielle verksemda i Banff nasjonalpark, men også senter for kulturelle aktivitetar. Banff husar fleire kulturinstitusjonar, som Banff Centre, Whyte Museum, Buffalo Nations Luxton Museum, Cave and Basin National Historic Site, og fleire kunstgalleri. Gjennom åra har Banff vore vertskap for mange årlege tilstellingar, inkludert Banff Indian Days som starta i 1889, og Banff Winter Carnival. Frå 1976 har The Banff Centre arrangert Banff Mountain Film Festival. I 1990 fekk Banff lokalt sjølvstyre som by, men må framleis forhalda seg til lova om nasjonalparkane og føderale styresmakter når det gjeld planar og utviklingsprosjekt. I folketeljinga i 2014 hadde byen Banff ei befolkning på 9386, 8421 av dei fast busette. Bow River renn gjennom byen Banff, og Bow Falls ligg i utkanten av byen.
Lake Louise
Lake Louise er ein innsjø og tettstad som ligg 54 km nordvest for byen Banff. Landemerket Chateau Lake Louise ligg ved breidda av innsjøen. Rundt 15 km unna Lake Louise ligg Moraine Lake, der ein har ei imponerande utsikt over Valley of the Ten Peaks. Dette motivet blei brukt på baksida av den canadiske 20-dollarsetelen 1969-1979 i serien Scenes of Canada. Lake Louise Mountain Resort ligg òg i nærleiken av tettstaden.
Icefields Parkway
Icefields Parkway er 230 km lang, og knyter Lake Louise saman med Jasper i Alberta. Han startar ved Lake Louise, og strekker seg nordover til Bow Valley, forbi Hector Lake, Bow Lake, og Peyto Lake. Vegen kryssar deretter eit pass før han følgjer Mistaya River til Saskatchewan Crossing, der han flyter saman med Howse og North Saskatchewan River.
North Saskatchewan River renn austover frå Saskatchewan Crossing, ut av Banff, og inn i det som er kjent som David Thompson country, og mot Edmonton. David Thompson Highway følgjer North Saskatchewan River, forbi den oppdemde Abraham Lake, og gjennom David Thompson Country. Ved Saskatchewan Crossing finst det tilbod om basistenester som drivstoff, kafeteria, suvenirar og eit lite motell.
Nord for Saskatchewan Crossing følgjer Icefields Parkway North Saskatchewan River opp til Columbia Icefield. Vegen går vidare inn i Jasper nasjonalpark ved Sunwapta Pass som ligg på 617 moh, før han fortset til byen Jasper.
Geologi
Den canadiske delen av Rocky Mountains består av fleire kjeder som hovudsakleg går i nordvest-søraustleg retning. Hovudfjellkjeda følgjer vasskiljet og dannar ryggraden i den canadiske delen av Rockies. Frontkjedene ligg aust for hovudkjedene. Banff nasjonalpark strekker seg austover frå vasskiljet og inkluderer den austlege sida av hovudkjeda og mykje av frontkjedene. Sistnemnde inkluderer fjella rundt byen Banff. Dei lavereliggende høgdedraga ligg aust for parken, mellom Calgary og Canmore. På den andre sida av parken går dei vestlege kjedene gjennom Yoho og Kootenay nasjonalpark. Endå lenger vest liggar Rocky Mountain Trench, som dannar den vestlege grensa for den canadiske Rockies-regionen i Britisk Columbia.
Fjella består av sedimentære bergarter, som leirskifer, sandstein, kalkstein og kvartsitt. Dei oppstod som avleiringer på ei kontinentalplate, likt den relativt grunne plata utanfor austkysten av USA. Dei geologiske formasjonane i Banff varierer i alder frå prekambrium til juratida.
Isbrear og store isdekkede område
Banff nasjonalpark har mange store isbrear og store isdekte område, som i mange tilfelle er lett tilgjengelege frå Icefields Parkway. Mindre sirkelforma isbrear er ganske vanlege i hovudfjellkjeda, liggande i fordypninger i fjellsidene. Til liks med majoriteten av fjellbrear i verda, trekker òg isbreane i Banff seg tilbake. Fotografiske bevis åleine vitnar om denne tilbakegangen, og utviklinga har vore så alarmerande at breforskarar har sett i gang eit grundigare forskingsprogram på breane i parken, og har analysert verknaden som minkinga av isbreane kan ha på vassforsyninga til bekker og elvar. Dei største bredekte områda inkluderer Waputik-breen og Wapta-breen, som begge ligg på grensa mellom Banff og Yoho nasjonalpark. Wapta-breen dekker eit område på cirka 80 km². Brearmar frå Wapta-breen på Banff-sida av vasskilet inkluderer Peyto-breen, Bow-breen og Vulture-breen. Det er berekna at Bow-breen trekte seg tilbake rundt 1100 m mellom 1850 og 1953, og etter den tida har ho trekt seg tilbake endå meir, noko som har ført til at det har danna seg ein ny innsjø ved endemorenen. Peyto-breen har trekt seg tilbake rundt 2000 meter sidan 1880, og det er fare for at han kan forsvinna heilt i løpet av dei neste 30 til 40 åra. Både Crowfoot-breen og Hector-breen er òg lette å få auge på frå Icefields Parkway, men dei er enkeltbreer og heng ikkje saman med større isdekkte område.
Columbia-breen, i nordenden av Banff, ligg på grensa mellom Banff og Jasper nasjonalpark og strekker seg inn i Britisk Columbia. Snow Dome, som er ein del av Columbia-breen, dannar eit hydrologisk toppunkt i Nord-Amerika, der smeltevatn frå dette punktet renn ut i Stillehavet via Columbiaelva, Nordishavet via Athabascaelva, og ut i Hudsonbukta og til slutt ut i Atlanterhavet, via North Saskatchewan-elva. Saskatchewan-breen, som er rundt 13 km lang og 30 km² i areal, er hovudutløpet frå Columbia-breen som renn inn i Banff. Mellom 1893 og 1953 hadde Saskatchewan-breen trekt seg tilbake 1364 meter, med ein gjennomsnittsfart på 55 m kvart år mellom 1948 og 1953 Alt i alt har breane i dei canadiske delane av Rocky Mountains mista 25 % av volumet sitt i løpet av 1900-talet.
Klima
Ifølgje Köppen si klimaklassifisering har parken eit subarktisk klima med kalde, snørike vintrar og milde somrar. Med plasseringa si på austsida av det kontinentale vasskiljet får Banff nasjonalpark 472 mm nedbør årleg. Dette er ein god del mindre enn det som fell i Yoho nasjonalpark på vestsida av vasskiljet i Britisk Columbia, der årsnedbøren er 884 mm ved Wapta Lake og 616 mm ved Boulder Creek. 234 mm fell i gjennomsnitt som snø kvar vinter i byen Banff, medan 290 mm av nedbøren fell som snø i Lake Louise.
Gjennom vintermånadene er temperaturane i Banff, på grunn av chinook-vindane og annan påverknad frå Britisk Columbia, moderate samanlikna med andre delar av det sentrale og nordlege Alberta. I gjennomsnitt er lågaste temperatur i døgnet i byen Banff i januar -15 °C, og høgaste temerperatur er -5 °C. Vêrforholda gjennom sommaren er varme, med høgaste temperatur gjennom døgnet på gjennomsnittleg 22 °C, og lågaste temperatur på 7 °C.
Økoregionar
Banff nasjonalpark strekker seg over tre økoregionar, inkludert montan, subalpin og alpin sone. Den subalpine økoregionen, som hovudsakleg består av tett skog, utgjer 53 % av arealet til parken. 27 % av han ligg over tregrensa, i den alpine økoregionen. Tregrensa i Banff går omtrent ved 2300 moh., med opne grassletter i den alpine regionen og nokre område dekt av isbrear. Ein liten del av parken (3 %) ligg lågare i terrenget, i den montane økoregionen. Vrifuruskog dominerer i den montane regionen av Banff, med engelmannsgran, vier, osp, nokre douglasgraner og nokre få spreidde douglaslønner. Engelmannsgran er meir vanleg i den subalpine regionen i Banff, med nokre område med vrifuru og fjelledelgran. Områda i montan sone, som er dei føretrekte områda for dyrelivet, har hatt betydeleg menneskeleg aktivitet gjennom åra.
Dyreliv
Det er registrert 56 pattedyrartar i parken. Grizzlybjørn og amerikansk svartbjørn held til i dei skogkledte områda. Puma, gaupe, jerv, snømus, nordamerikansk oter og ulv er dei primære predatorane. Wapiti, mulhjort og kvithalehjort er vanlege i dalstrøka i parken, inkludert rundt og av og til inne i byen Banff, medan elg er vanskelegare å koma innpå, og helst held seg i våtmarksområda og nær elvane. I dei alpine områda er snøgeit, tjukkhornsau, gråmurmeldyr og pipehare vanlege. Andre pattedyr som bever, piggsvin, ekorn og andre artar av smågnagarar er dei mest observerte artane av småpattedyr. I 2005 blei det observert totalt fem reinsdyr, men flokken blei drepen i eit snøskred i 2009.
På grunn av dei harde vintrane her har parken få krypdyr og amfibium med berre ein paddeart, tre froskeartar, ein salamanderart og to artar med slangar registrerte. Det finst minst 280 fuglearter i Banff, som kvithovudhavørn og kongeørn, hauk, fiskeørn og dvergfalk, som alle er predatorar. I tillegg er det vanleg å observera artar som gråskrike, hakkespett, Sialia currucoides, Nucifraga columbiana, Poecile gambeli og piplerke i dei lågareliggande områda. Kvithalerype er ein fugl som lever på bakken og som ein ofte kan sjå i dei alpine områda. I elvane og innsjøane finst det over hundre forskjellige artar, som lom, hegre og stokkand, som oppheld seg i parken om sommaren.
Truga artar i Banff inkluderer ein ferskvassnigel kalla Banff Springs snail (Physella johnsoni) som finst i dei varme kjeldene i Banff. Reinsdyr er lista som ein truga dyreart i Banff.
Borkebilleangrep
Ein borekebilleart som heiter Dendroctonus ponderosae har ført til store angrep på skogen i Banff nasjonalpark. Denne lever av silvevet i voksen vrifuru, og i det fyrste kjente utbrotet i 1940 blei 43 km² skog i Banff infisert. Det andre store utbrotet fann stad seint på 1970-talet og tidleg på 1980-talet i Banff og Rocky Mountains-regionen rundt.
Turisme
Banff nasjonalpark er den mest besøkte turistdestinasjonen i Alberta og ein av dei mest besøkte nasjonalparkane i Nord-Amerika, med 3,6 mill. besøkande i 2014/2015. Om sommaren er 50 % av dei som vitjar parken frå Canada (30 % frå Alberta), medan 31 % er frå USA og 14 % er frå Europa (tal frå 2003). Turistnæringa i Banff bidrar med ca. 6 milliardar canadiske dollar årleg til den canadiske økonomien.
Ein må kjøpa inngangsbillett, eit såkalla park pass, når ein skal inn i parken, og det er vanleg med kontroll av billettane om sommaren, særleg ved Lake Louise og ved starten av Icefields Parkway. Det er ikkje nødvendig å løysa billett om ein skal køyra rett gjennom parken utan å stoppa. Rundt 5 millionar menneske passerer gjennom Banff kvart år på Trans-Canada Highway utan å stoppa.
Attraksjonar i Banff består mellom anna av Upper Hot Springs, ein golfbane med 27 hol ved Banff Springs Hotel, tre skistader inkluderte Sunshine Village, Lake Louise Mountain Resort, og Mount Norquay ski resort. Selskapet Banff Lodging Co driv mange av tenestene i parken. Dagsturar, som t.d. Cory Pass Loop, er populære blant besøkande. Andre aktivitetar er alpint, langrennsski og rideturer.
Villmarksaktivitetar i Banff inkluderer fotturar, teltturar, klatring, og skigåing. Dei som skal bruka leirplassar, hyttar som tilhøyrer Alpine Club of Canada eller andre fasilitetar må kjøpa eit såkalla wilderness pass av Parks Canada. Det må òg gjerast førehandsreservasjonar for å bruka opparbeidde teltplassar.
Melodi Grand Prix 1975
Melodi Grand Prix 1975 var den 16. utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. NRK plukka ut fem finalistar ut frå 120 innsendte bidrag til finalen 25. januar 1975. Vinnarlåten blei «Det skulle ha vært sommer nå», skriven av Svein Hundsnes. Vinnarlåten blei sunge av Stein Ingebrigtsen med lite orkester og Ellen Nikolaysen med stort orkester. Nikolaysen representerte Noreg i den internasjonale finalen i Stockholm, der ho framførte låten på engelsk med tittelen «Touch My Life (with Summer)». Der enda songen på 18. og nest siste plass med 11 poeng.
Sendinga
Finalen blei nok ein gong sendt frå NRK Marienlyst, for første gong i fargar. Sendinga gjekk av stabelen laudag 25. januar med Bergljot Engeset som programleiar.
Til den opne tevlinga mottok NRK 120 låtar som oppfylte dei formelle krava, eitt bidrag mindre enn botnåret 1962. Ein jury på ti personar plukka ut fem av de innsendte låtane til finalen, og det var dei same ti personane som røysta under sendinga. Der valde dei «Det skulle ha vært sommer nå» til vinnar.
Kvart bidrag blei framført to gongar, først med eitt sett artistar akkompagnert av Terje Fjærns orkester. Deretter blei melodiane framførte om att med nye artistar, akkompagnert av eit forsterka kringkastingsorkester under leiing av Carsten Klouman.
Blant dei ti artistane var det stort sett tidlegare deltakarar, men Øystein Sunde, Maj Britt Andersen og Brit Elisabeth Haagensli deltok for første gong. Veteranduoen Paul Cappelen og Ivar Børsum stod bak to av dei fem finalemelodiane.
Avstemming
Juryen sat i studio B og bestod av åtte menn og to kvinner – dei same som plukka ut dei fem finalebidraga. Kvar jurymedlem gav frå 1 til 5 poeng til kvar melodi. Bidraga kunne dermed få frå 10 til 50 poeng.
Hendingar
Vinnarmelodien blei framført av Ellen Nikolaysen i den internasjonale finalen. Songen blei framført på engelsk med tittelen «Touch My Life (with Summer)» i den internasjonale finalen i Stockholm.
Også dette året blei tevlinga og melodiane møtt med skepsis blant fagfolk og presse. Jurymedlem Terje Rypdal gjekk ut i VG og slakta dei innsendte bidraga og etterlyste nytenking: «På meg kan det virke som om folk binder seg fullstendig når det blir snakk om Melodi Grand Prix. Da tenker man akkurat som man har gjort de siste årene. Nytekning virker nesten uhørt.» sa Rypdal. Heller ikkje Aftenposten var særleg positiv etter finalen: «En norsk Grand Prix-melodi er like uforanderlig som sfinxen. De fleste av lørdagens finalemelodier kunne like gjerne deltatt i 50-årene.»
Kona til Terje Rypdal, Inger Lise Rypdal, var først aktuell som ein av artistane. Men ho kunne ikkje stille, sidan ektemannen sat i juryen. «Men de melodiene Inger Lise falt for, nådde aldri til finalen. Dermed løste saken seg selv.» sa Terje Rypdal til VG.
Det vekte òg merksemd at NRK valde ei kvinne som programleiar, mens ein mann oppdaterte poengtavla og delte ut blomstrar. Aftenposten omtala programleiar Bergljot Engeset som «søtt nervøs», og pressa meinte kjønnsrolle-bytet var gjort fordi det var FNs internasjonale kvinneår.
Grand Prix-finalen gjekk i reprise på NRK2 12. mars 2014, som ein del av oppladinga til den internasjonale finalen dette året.
Chris Hillman
Christopher Hillman var eit av dei opphavlege medlemmene i The Byrds. I lag med Gram Parsons, som han ofte samarbeidde med, var Chris Hillman ein nøkkelfigur i utviklinga av countryrock, og definerte i røynda sjangeren gjennom arbeidet sitt i The Byrds og The Flying Burrito Brothers. Seinare vart han frontmannen i countrybandet Desert Rose Band.
Hillman vart i 1964 medlem i The Byrds, etter å tidlegare ha spelt i ulike ukjente grupper. Han fekk oppgåva som bassist, sjølv om han eigentleg då berre kunne spele mandolin. Men han lærte seg raskt bass og spelte med The Byrds under den mest framgangsrike perioden deira. I 1968 forlet han The Byrds og starta gruppa The Flying Burrito Brothers i lag med Gram Parsons. Her heldt han fram vidareutviklinga av countryrocken og spelte her fram til 1972.
Han hadde seinare nokre mindre countryprojekt utover resten av 1970-talet. Han starta bandet The Desert Rose Band i 1986 og opplevde då den mest framgangsrike perioden sin som artist etter The Byrds. Gruppa vart oppløyst i 1994.
Zanzibar av Billy Joel
«Zanzibar» er ein song skriven av Billy Joel for albumet 52nd Street i 1978. Songen finst òg på fleire konsertalbum. Songen er kjend for ein trompetsolo av den kjende jazzartisten Freddie Hubbard.
Kantonen Glarus
Glarus, (fransk: Glaris, italiensk: Glarona, retoromansk: Glaruna, latin; Glaris) er ein kanton i det austlege Sveits. Kantonen dekker eit areal på 685,4 km2 og hadde 38 479 innbyggarar i 2009. Glarus grensar til kantonane St. Gallen, Graubünden, Uri og Schwyz. Kantonen har namn etter hovudstaden, Glarus.
Geografi
Glarus er dominert av ein djup dal langs elva Linth, og den mindre dalen Sernftal i aust. Størstedelen av areal er rikt på fjell. Høgste toppane i Glarus-Alpane er Tödi på 3 614 meter over havet. Hausstock, 3 158 moh, og Glärnisch på 2 915 moh, er andre høge fjelltoppar. Lågastliggande punktet er 414 moh. Ein del av ei stor forkasting, som i 2008 av UNESCO vart innlemma som ein del av den geologiske verdsarven under namnet 'Glarner Hauptüberschiebung', ligg i Glarus. Innsjøen Walensjøen ligg for nordenden av kantonen.
Zanzibar av Billy Joel
Tekst og musikk
Temaet i teksten på «Zanzibar» er kjærleik for idrett, alkohol og songaren som prøver å flørte med ei servitrise. Ifølgje produsenten Phil Ramone hadde Joel skrive musikken og funne ut at han likte tittelen «Zanzibar» for stykket, men ikkje funne ut kva han ville sei om Zanzibar. Ramone fekk bilete av folk som såg på sport i ein bar, og Joel valde å skrive ein song om hendingar i ein bar kalla Zanzibar. Teksten refererer til personar som boksaren Muhammad Ali, baseballspelaren Pete Rose og vinnaren på den tida av baseball-turneringa World Series, New York Yankees.
Kantonen Glarus
Demografi og språk
I kring 20% av innbyggarane er utanlandske statsborgarar. 83,6% av innbyggarane talar tysk, av dialektvarianten høgalemannisk. 6,8% av innbyggarane har italiensk morsmål.
Religion
44,0 % protestantisk 37,3 % romersk-katolsk 2,3 % ortodoks 6,5 % islam 3,5 % andre konfesjonar/ukjent 6,5 % konfesjonslause
Zanzibar av Billy Joel
Tekst og musikk
Songen byrjar langsamt, men glir så over i ein shuffle-rytme. Han inneheld to jazztrompetsoloar av den legendariske trompetisten Freddie Hubbard. Allmusic-kritikaren Stephen Thomas Erlewine reknar melodien i «Zanzibar» som ei hyllest til Donald Fagen frå Steely Dan.
Kantonen Glarus
Kommunar
Glarus består sidan 2011 av tre kommunar; Glarus, Glarus Nord og Glarus Süd. Fram til 2010 var kantonen delt opp i 25 kommunar.
Glarus var eit av de «åtte gamle stadene», dvs. ein av de åtte kantonane som slutta seg til det opphavlege sveitsiske eidsforbundet innan 1353.
Zanzibar av Billy Joel
Tekst og musikk
«Zanzibar» er ofte blitt spelt på konsertane til Joel, og konsertopptak finst på 12 Gardens Live frå 2006 og Live at Shea Stadium: The Concert frå 2008.
Kantonen Glarus
Historie
Religion har spela ei avgjerande rolle Glarus si soge. På 500-talet vart innbyggarane i Linthdalen, dagens Glarus, kristna av den irske munken Sankt Fridolin. St. Fridolin grunnla klosteret i Säckingen, tett vest for Basel. Klosteret eigde området kring Glarus fram til 1288, då habsburgarane erobra området bit for bit. Dette førte til at Glarus i 1352 gjekk inn i det sveitsiske eidsforbundet.
Zanzibar av Billy Joel
Tekst og musikk
«Zanzibar» finst òg på samlealbumet My Lives.
Kantonen Glarus
Historie
Mellom 1506 og 1516 var reformatoren Huldrych Zwingli prest i Glarus. Læra hans døydde ut då alle tilhengarane hans i området vart drepne i 1564. Striden mellom protestantar og katolikkar i området heldt likevel fram. For å skape fred i området, vart det i 1623 avtala at begge sider i striden skulle ha kvar si folkeforsamling (Landsgemeinde). År 1683 vart det vedteke at kvar trusretning skulle ha sine eigne domstolar.
Etter Frankrike sigra ved Wollerau i år 1798, vart Glarus ein del av kantonen Linth. Allereie fem år seinare vann Glarus tilbake sjølvstendet. I 1836 vart grunnlova for kantonen endra. Ein vedtok då at kantonen skulle ha ei felles folkeforsamling.
Roma i antikken
Roma byrja som ein italisk busetnad, etter tradisjonen skipa i 753 f.Kr., ved elva Tiber på den italienske halvøya. Busetnaden voks til ein by og den politiske eininga Roma, og kom til å få makt over naboane sine gjennom ei blanding av traktatar og militær styrke. Med tida kom det til å dominera den italienske halvøya, og skipa eit imperium som omfatta mykje av Europa og landområda rundt Middelhavet. Det var eit av dei største rika i oldtida, med eit estimert innbyggjartal på 50 til 90 millionar, rundt 20 % av befolkninga i verda på den tida. Riket dekka rundt på høgda si i år 117.
Den romerske staten utvikla seg frå eit valkongedøme til ein demokratisk klassisk republikk og så til eit stadig meir autokratisk halv-valt militærdiktatur under keisartida. Gjennom erobring og kulturell og språkleg assimilering herska det på høgda si over kysten av Nord-Afrika, Egypt, Sør-Europa og mykje av Vest-Europa, Balkan, Krim og mykje av Midtausten, mellom anna Anatolia, Levanten og delar av Mesopotamia og Arabia. Han blir ofte plassert i antikken saman med det gamle Hellas, og dei liknande kulturane og samfunna deira er kjende som den gresk-romerske verda.
Den romerske sivilisasjonen har gjeve bidrag til moderne språk, religion, samfunn, teknologi, juss, politikk, statsstyre, krigføring, kunst, litteratur, arkitektur og ingeniørfag. Roma utvida og profesjonaliserte militærmakta si og skapte eit system for sivilt styre kalla res publica, noko som inspirerte moderne republikkar som USA og Frankrike. Han oppnådde imponerande teknologiske og arkitektoniske nyvinningar, som konstruksjonen av akveduktar og vegar, i tillegg til meir grandiose monument og bygningar.
Punarkrigane mot Kartago enda med romersk herredøme over Middelhavet. Det romerske keisardømet blei til gjennom prinsipatet til Augustus (frå 27 f.Kr.). Riket strekte seg no frå Atlanterhavet til Arabia og frå munningen av Rhinen til Nord-Afrika. I år 92 møtte Romarriket det gjenoppståtte Persarriket under akemenidane, og blei innblanda i den lengstvarande konflikten i historia, Dei romersk-persiske krigane. Under Trajan nådde Romarriket den største utstrekkinga si, då det omfatta heile landområdet rundt Middelhavet, sørranden av Nordsjøen og kystane av Raude- og Kaspihavet. Republikanske skikkar og tradisjonar byrja å gå tilbake i løpet av den keisarlege perioden, med borgarkrigar og uro ein vanleg opptakt til utnemning av ein ny keisar. Utbrytarstatar som Palmyrariket kom til å dela riket mellombels under krisa på 200-talet, før det blei gjenoppretta ein viss stabilitet under Tetrarkiet.
Det gamle Italia og skipinga av Roma
Arkeologiske spor etter busetjing kring Roma byrjar å opptre frå kring 1000 f.Kr. Det finst fyrst spor etter organisering på større nivå kring  800 f.Kr, med ei fyrste gravene i nekropolisen på Esquilinhøgda og funnet av ein mur i leire og tømmer ved botnen av Palatinerhøgda datert til midten av 700-talet f.Kr. Frå kring 650 f.Kr byrja romarane å drenera dalen mellom Palatinerhøgda og Kapitol, der Forum Romanum seinare blei bygt. På 500-talet bygde romarane Jupiter Optimus Maximus-tempelet på Kapitol, og utvida byen til Forum Boarium mellom Kapitol og Aventinerhøgda.
Romarane hadde si eiga grunnleggjarmyte. Grunnlegginga av byen blei ført tilbake til ein konflikt innan herskarfamilien i den mytiske byen Alba Longa. Etter at kongen blei avsett, blei ei av døtrene hans tvinga til å bli ei jomfrueleg vestalinne, men blei gjort svanger av guden Mars og fødde tvillingane Romulus og Remus. Sønene blei dømde til døden, men blei redda, fyrst av ein houlv og seinare av jordbrukarar. Dei vende seinare tilbake til fødestaden for å gje trona tilbake til den rette kongen og sjølv grunnlegga ein by på staden der dei var blitt redda. Etter ein krangel drap Romulus broren Remus, og blei den einaste grunnleggjaren av byen. Denne soga kan førast tilbake til 200-talet, og den seinare romerske lærde Marcus Terentius Varro fastsette datoen for grunnlegginga av byen til år 753 f.Kr.
Kongedøme
Det finst litterære og arkeologiske prov på at Roma hadde kongar, mellom anna tekstfragment frå 500-talet f.Kr. Lenge etter at monarkiet var avskaffa bruke ein tittelen rex sacrorum for utøving av dei tidlegare sakrale verkeområda til monarken. Romarane meinte dei hadde hatt eit valkongedøme, med sju legendariske kongar som stort sett ikkje var i slekt.
Republikk
Ifølgje tradisjonen og seinare forfattarar som Livius blei den romerske republikken grunnlagd kring 509 f.Kr., då den siste av dei sju kongane av Roma, Lucius Tarquinius Superbus, blei avsett av Lucius Junius Brutus og det blei innført eit system med årleg valde magistratar og ulike representative forsamlingar. Det fanst ein grunnlov som la fast ei rekkje prinsipp kring maktfordeling og maktavgrensing. Dei viktigaste magistratane var dei to konsulane, som saman hadde utøvande makt som imperium, eller militær kommando. Konsulane måtte samarbeida med Senatet, som opphavleg var eit rådgjevande organ av adelsfolk, eller patrisiarar, men seinare voks i storleik og makt.
På 300-talet f.Kr. hadde Roma kome under åtak frå gallarar, som no hadde kontroll på den italienske halvøya forbi Posletta og gjennom Etruria. 16. juli 390 f.Kr. møtte ein gallarhær leia av høvdingen Brennus ein romersk her ved breidda av Alliaelva eit stykke nord for Roma. Brennus sigra, og gallarane marsjerte mot Roma. Dei fleste romarane hadde flykta frå byen, men nokre av dei barrikaderte seg på Kapitolhøgda for eit siste forsvar. Gallarane plyndra og brann byen, og omleira deretter Kapitol. Omleiringa varte i sju månader. Gallarane blei så samde med romarane om å gje dei fred i bytte mot 1000 pund gull. Ifølgje seinare romerske legender la romarane som såg over veginga merke til at gallarane fuska med vektene. Romarane tok då til våpen og sigra til sist over gallarane. Generalen deira Camillus skal ha sagd at «Med jern, ikkje med gull, kjøper Roma sin fridom.»
Romarane underla seg gradvis dei andre folkeslaga på den italienske halvøya, mellom dei etruskarane. Det siste trugsmålet mot romersk hegemoni i Italia kom då Tarentum, ein større gresk koloni, bad om hjelp frå Pyrrhos av Epiros i 281 f.Kr., men også denne blei overvunnen. Romarane trygga erobringane sine ved å skipa koloniar på strategiske stader.
Punarkrigane
På 200-talet f.Kr. møtte Roma ein ny, sterk motstandar: Kartago. Dette var ein rik, mektig fønikisk bystat som ønskte å dominera middelhavsområdet. Dei to byane var allierte på Pyrrhos si tid, då han var eit trugsmål for begge, men Roma sin dominanse i Fastlands-Italia og det kartagenske herredømet over havet gjorde dei to maktene til rivalar i det vestlege Middelhavet, og førte etterkvart til konflikt.
Den fyrste punarkrigen braut ut i 264 f.Kr., då byen Messana bad Kartago om hjelp i konflikten sin med Hiero II av Syrakus. Etter at kartagenarar tok over byen bad Messana Roma om hjelp til å kasta dei ut.
Etter over 20 år med krig sigra Roma, og inngjekk ein fredsavtale med Kartago. Ei av årsakene til at den andre punarkrigen braut ut var krigserstattinga Kartago gjekk med på etter den fyrste krigen.
Den seine republikken
Etter å ha nedkjempa Makedonia og Selevkidriket på 100-talet f.Kr. blei romarane det dominerande folket ved Middelhavet. Erobringa av hellenistiske statar førte romersk og gresk kultur tettare saman. Den romerske eliten, som hadde vore landleg, blei meir luksus-orientert og kosmopolitansk.
Marius og Sulla
Gaius Marius var ein novus homo som byrja den politiske karrieren sin med hjelp frå den mektige Metelli-familien, og raskt blei ein leiande mann i republikken. Han var konsul heile sju gonger, fyrst i 107 f.Kr. Han innførte militære reformer for å nedkjempa og fanga den numidiske kongen Jugurtha. Han fekk fattige folk inn i hæren, noko som starta ordninga med at generalar som hadde kommando vann lojalitet til mange soldatar.
Lucius Cornelius Sulla var fødd i ein fattig familie av patrisiarfamilie. Han var ved teateret, der han fekk mange venner, før han blei general i Jugurtha-krigen. Han blei ein rival til Marius då han overtalte Bocchus, svigersonen til Jugurtha, til å overlevera denne til romarane etter at Marius sjølv hadde feila.
Etter at Marius trekte seg tilbake hadde Roma ein kort periode med fred. Italienske socii ('allierte' på latin) bad om romersk borgarskap og røysterett. Marcus Livius Drusus støtta den juridiske prosessen deira, men blei snikmyrda. Då gjorde socii opprør mot romarane, og den såkalla Forbundsfellekrigen braut ut. På eit tidspunkt blei begge konsulane drepne, og Marius, Sulla og Lucius Julius Cæsar blei utnemnde til å leia hæren. Etter å ha vunne krigen vende Sulla og Marius seg mot kvarandre. Sulla tok makta i Roma fyrst, og utførte ei brutal forfølging av dei som hadde støtta Marius. I 87 f.Kr. tok Marius makta tilbake medan Sulla førte krig i Hellas. Han blei konsul i lag med Lucius Cornelius Cinna og drap den andre konsulen, Gnaeus Octavius, og andre støttespelarar.
Marius døydde få månader etter å ha teke makta av alderdom og dårleg helse. Cinna hadde absolutt makt til også han døydde i 84 f.Kr. Året etter vende Sulla tilbake til Roma, og byrja ein terrorkampanje der talrike adelsfolk, offiserar og senatorar blei drepne. Sulla hadde to periodar som diktator og ein som konsul. Med dette byrja endetida til den romerske republikken.
Cæsar og det fyrste triumviratet
Gaius Julius Cæsar kom frå ein aristokratisk familie med få middel. Tanta hans Julia var gift med konsulen Marius, og Cæsar identifiserte seg med grupperinga populares. For å oppnå makt gjenforeinte Cæsar dei to mektigaste mennene i Roma: Marcus Licinius Crassus, som hadde støtte han økonomisk i mykje av den tidlege karrieren hans, og rivalen til Crassus, Gnaeus Pompeius Magnus, som han fekk dotter si gift med. Saman med dei danna han ein ny unformell allianse med dei kalla det fyrste triumviratet ('tre menn').
I 54 f.Kr. døydde dottera til Cæsar som var gift med Pompeius i barsel, noko som svekka alliansen. I 53 f.Kr invaderte Crassus Partia og blei drepen i slaget ved Carrhae. Etter dette gjekk triumviratet i oppløysing. Utan Crassus som mellommann byrja dei to generalane å ta stillingar for å få makt. Cæsar erobra Gallia, og oppnådde stor rikdom, respekt i Roma og lojalitet frå legionane sine. Han var no eit tydelege trugsmål mot Pompeius og grupperinga rundt han, som valde å prøva å ta legionane frå Cæsar for så å kunna stilla han for retten, ta frå han formuen hans og senda han i eksil.
For å unngå dette kryssa Cæsar elva Rubicon og invaderte Roma i 49 f.Kr. Pompeius og støttespelarane has flykta, forfølgd av Cæsar. Slaget ved Pharsalus var ein stor siger for Cæsar der dei fleste motstandarane hans blei drepne: Metellus Scipio, Cato den yngre og sonen til Pompeius, Gnaeus Pompeius. Pompeius sjølv blei drepen i Egypt i 48 f.Kr. Cæsar hadde no makta i Roma, der han fekk ei rekkje titlar, som konsul og diktator. Han blei drepen i 44 f.Kr. av gruppa liberatores.
Det andre triumviratet
Snikmordet på Cæsar førte til politisk og sosial uro i Roma. Vennen og kollegaen han Marcus Antonius tok over styret av byen. Kort tid seinare kom Octavius (Augustus), som Cæsar hadde adoptert gjennom testamentet sitt, til Roma. I 43 f.Kr. danna han, Antonius og bestevennen til Cæsar, Marcus Aemilius Lepidus, det andre triumviratet.
I 42 f.Kr. opphøgde Senatet Cæsar til gud som Divus Iulius. Octavius blei då Divi filius, son av den gudeopphøgde. Same året sigra Octavius og Antonius over Cæsar sine drapsmenn og leiarane for liberatores, Marcus Junius Brutus og Gaius Cassius Longinus, i slaget ved Philippi.
Triumviratet delte riket mellom triumvirane. Lepidus fekk ansvar for Africa-provinsen og Antonius for dei austlege provinsane, medan Octavius blei verande i Italia med kontroll over Hispania og Gallia. Etterkvart blei tilhøvet mellom Octavius og Antonius forverra, medan Lepidus blei nøydd til å trekka seg i 36 f.Kr. etter å ha svike Octavius på Sicilia. Antonius heldt til Egypt som blei styrt av elskarinna hans, Kleopatra. Tilhøvet hans til henne blei sett på som svik, ettersom Kleopatra var dronning av eit anna land. Octavius førte krig mot Egypt, og sigra i slaget ved Actium i 31 f.Kr. Både Antonius og Kleopatra utførte sjølvmord. Erobringa av Egypt signaliserte ei ny tid for Romarriket.
Prinsipatet
I 27 f.Kr., då han var 36 år gammal, var Octavius blitt eineherskar. Dette året tok han namnet Augustus. Denne handlinga er vanlegvis rekna som byrjinga på Romarriket, sjølv om det alt hadde vore eit rike sidan 146 f.Kr., då Kartago blei rasert av Scipio Aemilianus og Hellas blei erobra av Lucius Mummius. Offisielt var staten framleis ein republikk, men Augustus hadde absolutt makt. Han innleidde ein periode på to hundreår som romarane kalla Pax Romana.
Augustus
Augustus (r. 27 f.Kr.–år 14) samla nesten alle maktområda under sin offisielle tittel, princeps: han hadde makt som konsul, princeps senatus, aedile, censor og tribun.
Under Augustus sitt styre nådde romersk litteratur ein gullalder med diktarar som Vergil, Horats, Ovid og Rufus, som alle var nære venner av keisaren. Han og Mæcenas støtta patriotiske dikt, som eposet Aeneiden av Vergil, og historieverk, som dei skrivne av Livius. Under Augustus hade Roma ei fredeleg tid kjend som Pax Augusta eller Pax Romana.
August Christian Manthey
August Christian Manthey var ein norsk embetsmann fødd i Rakkestad. Han var son til Samuel Manthey og svigerson til forretningsmannen Jacob Nielsen.
Roma i antikken
Flavius-dynastiet
Flavius-dynastiet var det andre romerske keisardynastiet. I år 68, då Nero døydde, var det ikkje lenge tenkjeleg å venda tilbake til eit republikansk styresett, og dermed trengte ein finna ein ny keisar. Etter uroa i året med fire keisarar tok Titus Flavius Vespasianus kontroll over riket og gurnnla eit nytt dynasti. Under dette heldt Romarriket fram utvidinga si, og staten var trygg.
August Christian Manthey
August Manthey vart student frå katedralskulen i Christiania i 1829 og vart cand.jur. i 1835. Han var i 1830 kopist i Finansdepartementet og ei kort tid sorenskrivarfullmektig i Indre Sogn. Frå 1838 arbeidde han som fullmektig i Finansdepartementet, deretter byråsjef i same departement frå 1841. I 1845 vart han ekspedisjonssekretær i det som skulle verte Indredepartementet. Han var amtmann i Hedmark frå 1849. Den 30. april 1856 vart han utnemnd til statsråd og veksla mellom å vere sjef i Revisjons-, Finans-, Justis- og Indredepartementet. Han tok avskjed frå statsråd 29. juli 1874, samstundes som han vart utnemnd til stiftamtmann i Kristiania.
Roma i antikken
Trajan
Generalen Trajan blei keisar i år 98. Han var frå ein ikkje-patrisisk familie frå Hispania Baetica (dagens Andalusia), og gjorde framgang i hæren under Domitian. Han var kjend som ein god keisar som styrte vel, utan den brutaliteten som hadde vore før han under Domitian.
Trajan reiste mange bygningar som har overlevd til i dag, som Trajans forum, Trajans marknad og Trajansøyla. Under hans leiarskap nådde Romarriket den største utstrekkinga si med ein flatevidd på 5 millionar km². Han nominerte Hadrian som etterfølgjar. Marcus Aurelius var rekna som den siste av dei fem gode keisarane. Han var ein stoisk filosof, og skreiv  'Meditasjonar'  eller  'Til meg sjøv'. Han nedkjempa barbariske stammar under Markomannarkrigane, og vann over Partia.
August Christian Manthey
Manthey var Noregs kommissær under forhandlingane om Øresundstollen. Elles sat han i styret for fleire privatbankar og forsikringsselskap.
Roma i antikken
Trajan
Commodus, som var son av Marcus Aurelius, blei keisar etter at faren døydde. Han var ikkje rekna som ein «god keisar», og Cassius Dio identifiserte hans styre som byrjinga på romersk dekadanse.
Tetrarkiet
I 284 blei Diokletian hylla som keisar av austhæren. Den nye styreforma Tetrarkiet blei innført, med styret av riket delt mellom fire keisar, to i aust og to i vest. Dei fyrste tetrarkane var Diokletian i aust og Maximianus i vest), med juniorkeisarane Galerius i aust og Flavius Constantius i vest. For å støtta opp om økonomien innførte Diokletian fleire skattereformer.
Konstantin og kristendommen
Konstantin blei tetrark i 306. Han førte fleire krigar mot dei andre tetrarkane. Han sigra over Maxentius i 312. Året etter gav han ut Milano-ediktet, som gav kristne fridom til å utøva religionen sin. Konstantin konverterte sjølv til kristendommen, og byrja kristningar av Romarriket. Han tapte i kampar mot frankarane og alamannarane i 306–308. I 324 sigra han derimot over ein annan tetrark, Licinius, og fekk dermed kontroll over heile riket. For å feira sigeren sin bygde han opp att Bysants og kalla byen Nova Roma ('Nye Roma'), men byen blei snart uformelt kjend som Konstantinopel ('Konstantin sin by').
Keisar Julian prøvde ei kort tid å gjeninnføra klassisk romersk og hellenistisk religion, men dei andre herskarane og riket blei verande kristne. Konstantinopel blei den nye hovudstaden til riket. Roma hadde allereie mista den viktige stillinga si under krisa på 200-talet, med Mediolanum som hovudstad i vest frå 286 til 330. Seinare hadde Ravenna blei denne statusen.
Tales from Topographic Oceans
Tales from Topographic Oceans er det sjette studioalbumet frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i desember 1973 i Europa og i januar 1974 i USA. Det er eit konseptalbum basert på fotnotane frå dei shastriske skriftene i Paramahansa Yogananda-boka Autobiography of a Yogi. Det er hovudsakleg Jon Anderson og Steve Howe som står for tekstane, som dei skreiv i løpet av Close to the Edge-turneen.
Roma i antikken
Fallet til Vestromarriket
Austromarriket overlevde nesten tusen år etter at vestdelen av riket fall, og blei det mest stabile kristne riket i mellomalderen. På 500-talet tok Justinianus tilbake den italienske halvøya frå austgotarane, Nord-Afrika frå vandalane og Sør-Hispania frå visigotarane. Men få år etter at Justinianus døydde blei store delar av dei austromerske områda i Italia tekne over av langobardar, som slo seg ned på halvøya. I aust blei riket etterkvart truga av framveksten av islam. Muslimar erobra i tur og orden Levanten, Armenia og Egypt under dei arabiske-bysantinske krigane, og danna snart eit direkte trugsmål mot Konstantinopel. I løpet av det neste hundreåret tok arabarane også Sør-Italia og Sicilia. I vest byrja slaviske folk å trenga djupt inn i Balkan.
Tales from Topographic Oceans
Albumet kom på sjetteplass på Billboard 200 i USA, toppen av UK Albums Chart i Storbritannia og på åttandeplass på VG-lista topp 40 i Noreg.
To Know Him Is to Love Him
«To Know Him Is to Love Him» er ein song skriven av Phil Spector, inspirert av teksten på gravsteinen til faren, «To Know Him Was To Love Him.» Songen vart først spelt inn av den einaste vokalgruppa han var medlem av, The Teddy Bears. Innspelinga deira låg tre veker på toppen av Billboard Hot 100-lista i 1958, og nådde andreplassen på den britiske New Musical Express-lista. Peter & Gordon og Bobby Vinton hadde seinare hittar med songen, med tittelen endra til «To Know You Is to Love You». I 1987 vart songen henta fram att av Dolly Parton, Linda Ronstadt og Emmylou Harris, på albumet Trio, og toppa den amerikanske countrylista.
Roma i antikken
Fallet til Vestromarriket
Bysantinarane klarte likevel å hindra vidare muslimsk inntrenging på 700-talet, og tok tilbake delar av dei erobra områda frå 800-talet. I år 1000 var Austromarriket på høgda: Basileios II tok tilbake Bulgaria og Armenia, og kultur og handel bløma. Kort tid etter blei ekspansjonen stoppa då hæren til riket tapte slaget ved Manziker i 1071. Etter to tiår med indre strid og tyrkiske invasjonar sende keisar Alexios I Komnenos bod om hjelp til vesteuropeiske makter i 1095. Vesten svarte med krosstoga, som medførte herjinga av Konstantinopel i 1204 under det fjerde krosstoget. Etter fallet til Konstantinopel blei riket stykka opp i fleire mindre statar, med Keisarriket Nikea som den mektigaste arvtakaren. Det austromerske riket braut heilt saman då Mehmed erobraren tok Konstantinopel 29. mai 1453.
Tales from Topographic Oceans
Bakgrunn
Dette er det mest omdiskuterte albumet til Yes, då både kritikarar og publikum var særs delte i synspunkta på det. Det verkar som dei fleste meiner det har sine lyspunkt, men er for overdrive og pompøst. Atter andre meiner det er eit komplett meisterverk. Trass i hovudsakleg negativ omtale i pressen, selde albumet til gull på rekordtid i både Storbritannia og i USA.
To Know Him Is to Love Him
Nancy Sinatra-versjonen
I 1962 gav Nancy Sinatra ut sin versjon av songen på Reprise Records, som B-sida til «Like I Do».
Roma i antikken
Kjelder
Merknadar
Tales from Topographic Oceans
Bakgrunn
Rick Wakeman var av dei som ikkje likte retninga bandet hadde teke, og slutta etter den påfølgjande turneen. Han var av den oppfatninga at det var mykje god musikk, men alt for mykje «dødtid» og musikalske «flisespikkeri». Sjølv om albumet vart varierande og ofte negativt omtalt, har bandet gjennom åra stadig vekk funne plass til minst ein komposisjon frå dette albumet på konsertane sine.
To Know Him Is to Love Him
Peter and Gordon-versjonen
I 1965 gav Peter and Gordon ut ein versjon av songen kalla «To Know You Is to Love You». Peter and Gordon sin versjon låg ti veker inne på Record Retailer-lista i Storbritannia og nådde femteplassen, og femteplassen på den kanadiske «RPM Play Sheet». I USA låg songen sju veker inne på Billboard Hot 100-lista og nådde 24. plassen.
Roma i antikken
Kjelder
Fotnotar
Tales from Topographic Oceans
Bakgrunn
Utgjevinga frå 2003 har ei lengd på 83:42 minutt, mot 81:15 på originalutgjevinga. På originalutgjevinga klipte ein ned introen til «The Revealing Science of God», men denne vart lagt inn att på 2003-utgjevinga slik at låten no framstår i si heile og fulle lengd.
To Know Him Is to Love Him
Bobby Vinton-versjonen
I 1969 gav Bobby Vinton ut ein versjon av songen kalla «To Know You Is to Love You». Vinton sin versjon låg sju veker på Billboard Hot 100-lista, og nådde 34. plassen, og åttandeplassen på Billboardsi Easy Listening-liste, 16. plassen på den kanadiske RPM 100, og sjetteplassen på RPM si Adult Contemporary-lista.
Tales from Topographic Oceans
Kjelder
Yes
To Know Him Is to Love Him
Jody Miller-versjonen
I 1972 tok Jody Miller ein versjon av songen til 18. plassen på Billboard country-lista.
Dolly Parton, Linda Ronstadt og Emmylou Harris-versjonen
I 1987 spelte Dolly Parton, Linda Ronstadt og Emmylou Harris inn songen og gav han ut på det bestseljande albumet deira Trio, og vart den første singelen frå albumet. Versjonen deira gjekk til topps på den amerikanske Hot Country Songs-lista 16. mai 1987.
The Beatles-versjonen
The Beatles spelte inn to versjonar, begge kalla «To Know Her Is to Love Her». Eine versjonen var med på demoplata deira frå januar 1962 for Decca, men er ikkje blitt gjeven ut enno. Den andre versjonen vart spelt inn 16. juli 1963 for radioshowet Pop Go The Beatles og vart ikkje offisielt gjeven ut før i 1994 på albumet Live at the BBC. John Lennon spelte inn sin eigen verjson av songen i 1973 («To Know Her Is to Love Her»), men denne kom først ut på det posthume samlealbumet Menlove Ave i 1986.
Andre versjonar
Evelyn Kingsley with The Towers spelte inn ein versjon i 1958 på ein singel
Dodie Stevens spelte inn ein versjon i 1961 på albumet hennar Pink Shoelaces.
The Shirelles spelte inn ein versjon som finst på samleplata The Shirelles Sing the Golden Oldies  frå 1964.
Den britiske rockestjerna Gary Glitter spelte inn ein versjon på det andre studioalbumet sitt, Touch Me i 1973, som nådde andreplassen på den britiske singellista.
Leif Lund
Lund arbeidde på Hæggernes Valsemølle frå 1958 til 1987. Deretter var han transportformann for Stormøllen i Vaksdal.
To Know Him Is to Love Him
Andre versjonar
Steeleye Span spelte ein versjon av songen i 1974 på albumet deira Now We Are Six. David Bowie spelte altsaksofon på songen og han vart produsert av Ian Anderson frå Jethro Tull.
Erebusbreen
Erebusbreen er ein isbre som drenerer den nedre sørsida av Mount Erebus på Ross Island i Antarktis. Han flyt vest til Erebus Bay der han dannar den flytande Erebus bretunge. Han vart namngjeven i samband med Mount Erebus av Discovery-ekspedisjonen, under Robert Falcon Scott.
Leif Lund
Perioden 1991-95 var Lund medlem av bystyret i Bergen. Han møtte på Stortinget for Hordaland valperioden 1993-97 som 1. vararepresentant for Arbeidarpartiet, i staden for Grete Knudsen som heile fireårsperioden hadde statsrådpost. Frå 1997 til han døydde hadde Lund fast sete på Stortinget. Han var medlem av Kommunalkomiteen frå 1993 til 2001, sidan var han medlem av Forsvarskomitéen. Vararepresentanten Rita Tveiten rykte opp til fast plass på Stortinget då Lund døydde våren 2004.
To Know Him Is to Love Him
Andre versjonar
David Bromberg spelte ein versjon på albumet sitt My Own House (Fantasy 9572, 1978). I 2007 spelte Amy Winehouse inn songen akustisk som B-sida til «You Know I'm No Good».
Den 10. juli 2010 framførte David Gilmour og Roger Waters songen då dei spelte ein konsert til støtte for «Hoping Foundation» – det var den første framføringa deira i lag sidan Pink Floyd-konserten for Live 8 i juli 2005.
I 2011 spelte Kikki Danielsson spelte inn songen på albumet Första dagen på resten av mitt liv.
Countrysongaren Martina McBride spelte òg inn songen i 2014 på albumet hennar Everlasting.
Samsyn
Samsyn, fungerande binokulært syn, stereopsis, djupnesyn eller stereoskopisk verknad er noko som oppstår ved samordning av bileta på netthinnene til augo. Vanlegvis vil dei to bileta av same romlege gjenstand vere litt ulike fordi gjenstanden vert sett under ulik vinkel frå kvart auge. Effekten kan lett oppnåast ved enkle teikningar der eit element i biletet blir skipla. Ved skipling til høgre i det biletet som ein ser på med høgre auge i tilhøve til det som ein ser på med venstre, synst elementet trekt inn i biletet, medan det ved motsett skipling synest løft ut.
Michael Clarke
Michael James Dick var ein amerikansk trommeslagar som er best kjend for perioden han var medlem av The Byrds frå 1964 til 1967.
Eurovision Song Contest 2011
Eurovision Song Contest 2011 (ESC 2011) var den 56. gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Düsseldorf Arena i Düsseldorf i Tyskland. Den fyrste semifinalen fann stad tysdag 10. mai, den andre semifinalen fann stad torsdag 12. mai og finalen fann stad laurdag 14. mai. Aserbajdsjan vann tevlinga med songen «Running Scared», sungen av Ell & Nikki.