cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lyttelton på New Zealand
Jordskjelva i 2010 og 2011
Skjelvet med styrke 6.3 på Richters skala fann stad 22. februar 2011. Dette hadde senteret sitt ved Lyttelton med ei djupn på fem km. Dette valda mykje større skadar i Lyttelton, og nokre vegger i tidskulestasjonen kollapsa.
Styresett
Den 19. november 2005 vart det kunngjort at 60 % av skattebetalarane i Banks Peninsula District røysta for samanslåing med nabodistriktet Christchurch City Council. Samanslåinga fann stad den 6. mars 2006.
Ksamil
Ksamil (albansk òg Ksamili, gresk Εξαμίλι, Examíli) er ein tidlegare landkommune i regionen Vlorë i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Saranda.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Ksamil 2 994 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Ksamil ein del av distriktet Saranda. Den dåverande landkommunen omfatta berre busetnaden Ksamil.
Ikkje-småcella lungekreft
Ikkje-småcella lungekreft omfattar all epitel lungekreft, med unntak av småcella lungekreft. Desse krefttypane er forholdsvis uømfintlege for kjemoterapi samanlikna med småcella lungekreft. Kreften vert handsama med kirurgisk reseksjon såframt det mogleg, sjølv om kjemoterapi er stadig meir brukt både preoperativt (neoadjuvant kjemoterapi) og postoperativt (adjuvant kjemoterapi).
Slump Mountain
Slump Mountain er ein fjelltopp 0,7 nautiske mil (1,3 km) sørvest for University Peak, med ei høgd opp mot 2195 moh mellom toppen av University Valley og Farnell Valley i Quartermain Mountains i Victoria Land. Det fekk dette namnet av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) etter det geologisk arbeidet til C.T. McElroy, G. Rose og K.J. Whitby i 1980-81. I fjellsida finst det store skålrasstrukturar (slump på engelsk) i metschel-tillitt-sonen.
Gherla
Gherla (ungarsk Szamosújvár, tysk Neuschloss) er ein by i Cluj fylke i Romania.
Byen var tidlegare kalla Armenopolis (ungarsk Örményváros, tysk Armenierstadt, armensk Հայաքաղաք, Hayakaghak), ettersom han var busett med armenarar.
Busetnader
Gherla er ein municipiu (større bykommune) med den eine busetnaden:
Wisława Szymborska
Wisława Szymborska var ein polsk lyrikar, essayist og omsetjar av fransk litteratur.
Liv
Maria Wisława Anna Szymborska var fødd i Bnin i Kórnik søraust i Polen. I 1931 flytta ho med familien til Kraków, der ho blei buande resten av livet.
Wisława Szymborska døydde i Kraków 1. februar 2012 etter lengre tids sjukdom.
Virke
I mars 1945 fekk Szymborska for første gong publisert eit dikt, Szukam słowa («Eg søkjer ord»), i dagsavisa Dziennik Polski.
På slutten av 1940-åra blei ho av ideologiske grunnar nekta å publisere ei diktsamling og valde å tilpasse seg den sosialistiske realismen. Den første diktsamlinga bar tittelen Dlatego żyjemy (1952, «Det er derfor vi lever») og innheldt dikt med titlar som «Lenin» og «Vi helsar bygginga av ein sosialistisk by velkomen.» Dikt som hylla diktatorar var på denne tida ikkje berre vanleg i austblokklandea; òg forfattarar i vest var utøvarar av denne kunsten. Etter enno ein til dels fjernstyrt diktsamling, Pytania zadawane sobie (1954, «Spørsmål eg stiller meg»), tok ho til å konsentrere seg om diktekunsten igjen og skreiv dikt om å skrive det ho såg og følte, til dømes «Katt i tom bustad», «Bidrag til statistikk», «Stemmer» og andre.
Szymborska fekk sitt gjennombrot i 1957 med diktsamlinga Wołanie do Yeti («Rop etter Yeti»).
Ho skreiv i ein ubunden verseform; språkleg er dikta enkle. Verka hennar er omsett til ei rekke språk. I tillegg til at Szymborska publiserte seksten bind omsette ho òg fransk poesi til polsk.
Verk
(Utval)
Polarsnipe
Føda varierer med årstida, leddyr og larver er føretrekte matkjelder i hekkeområda, medan ulike blautdyr med hardt skal blir føretrekt andre stader til andre tider. Nordamerikanske hekkefuglar migrerer til kystnære område i Europa og i Sør-Amerika, medan den asiatiske populasjonar overvintrar i Afrika, Papua Ny-Guinea, Australia og New Zealand. Fuglane av denne arten dannar enorme flokkar når dei ikkje hekkar.
Utbreiing, biotop og taksonomi
Populasjonen av polarsniper er delt inn i seks underartar som lever isolerte:
Polarsnipa er ein trekkfugl og overvintrar på gjørmete strender ved Atlanteren og Stillehavet, så langt sør som i Argentina, Sør-Afrika, Australia og New Zealand, men òg så langt nord som Vest-Europa. Vinterstid dannar dei svært store flokkar.
Underarten Calidris canutus islandica, som hekkar på Grønland og i nordaustre Canada overvintrar ved kystar av Frankrike, Storbritannia og Tyskland, samt i nederlandsk del av Vadehavet som ein av dei viktigaste lokalitetane, spesielt i myteperioden. Underarten (Calidris canutus canutus) som hekkar på Tajmyrhalvøya, overvintrar i staden på kysten av Vest-Afrika og sør til Sør-Afrika, men rastar mellom juli og september også ved Vadehavet innan dei flyg det siste strekket til vinterlokalitetane. På same vis rastar denne underarten i mai, og då mest omkring kysten av Schleswig-Holstein ved Vadehavet, fram til dei held fram nord til Tajmyrhalvøya.
I Skandinavia
Store mengder av polarsniper passerer Noreg i trekktida, særleg i vårtrekket. Så mykje som 40 000 individ har vore registrert (estimat) ved Porsangerfjorden i mai. Polarsniper på trekk nord langs Noreg har vore vurdert å vere av underarten Calidris canutus islandica på veg til nordaustre Grønland. Den litle uregelbundne hekkebestanden på Svalbard er òg av denne underarten. Polarsnipa treffest i Sverige på vår- og hausttrekket, men flest blir registrert om hausten. Underarten som trekkjer forbi Sverige er Calidris canutus canutus, men jamvel Calidris canutus islandica kan observerast i Sverige.
Skildring
Ei vaksen polarsnipe er den nest største Calidris-snipa, ho måler 23-26 cm og har 47-53 cm vengespenn. Kroppsforma er typisk for slekta, med eit lite hovud og små auge, kort hals og ein litt dolkeforma nebb som ikkje er lenger enn hovudet. Dei har korte, mørk grøne bein og eit middels tynnt, mørkt nebb. Fjørdrakta om vinteren er jamt bleik grå, og er lik for begge kjønn. Den alternative, hekkedrakta, er marmorert grå på oversida med kanelfarga andlet, hals og bryst og lysare bakre buk. Kjønnsskilnaden i denne drakta er liten og omfattar at hoa er litt lysare og augelinja er mindre tydeleg på hoa enn på hannen. Canutus, islandica og piersmai er «mørkare» underartar. Underarten rogersi har ein lysare buk enn både roselaari og piersmai, og rufa har totalt sett lysaste fjørdrakta. Overgangen frå hekkedrakt til basisdrakta byrjar på hekkeplassen, men er mest tydeleg under trekket sørover. Fjørfellinga for å skifte fjørdrakt byrjar like før trekket nordover til hekkeområda, men skjer mest av alt under trekkperioden.
Storleiken, kvite vengeband og grå gump og hale gjer det lett å identifisere denne arten i flukt. Når dei et einskildvis, gjev dei sjeldan læte, men når dei flyg i flokk læt dei eit lågt einstavings knott, og under trekket eit sterkare, tostavings kvik-ik. Dei hekkar i fuktig tundra i juni til august. Kurtisen frå hannen omfattar det å sirkle høgt med skjelvande vengeslag og tumle ned mot bakken med vengene haldne opp. Begge kjønna rugar, men hoa forlèt når egga er klekte.
Vekta varierer med underartar i området mellom 100 og 200 gram. Polarsniper kan doble vekta før trekket tar til. Som fleire andre trekkfuglar kan dei òg redusere storleiken på fordøyelsesorganet før migrasjon. Omfanget av atrofi er ikkje så tydeleg som blant lappspoven, sannsynlegvis fordi polarsnipa har fleire høve til å ta opp næring under trekket enn lappspoven. Polarsniper er òg i stand til å endre storleiken sesongmessig på fordøyelsesorganet. Storleiken på kråsen aukar i tjukn når dei tar hardare føde i vinterområda og minkar igjen i storleik ved beite på mjukare føde i hekkeområda. Desse endringane kan skje svært raskt, på så lite som seks dagar.
Forplanting
Reiret er ei grunn senking på bakken fôra med lauv, lav og mose, og det ligg nær vatn, vanlegvis i innlandet. Hannar etablerer tre til fire reirplassar i territoria sine før hoene kjem. Hoa legg tre eller meir vanleg fire egg, tilsynelatande i løpet av seks dagar. Begge foreldra rugar på egga, og deler rugepliktene likt. Den i paret som har fått avløysing beitar i flokk med andre av same arten. Rugetida er om lag 22 dagar. Klekking av kullet skjer vanlegvis synkronisert. Ungane er høgt utvikla ved klekking, dekt i dunete kamuflerande fjører. Ungane og foreldra flyttar seg bort frå reirplassen innan ein dag etter klekking og flokkar seg og byrjar beitinga saman med vaksne. Hoa forlèt hekkeplassen før ungane er flygedyktige, medan hannane blir att ei tid. Ungane gjer første trekket sitt på eiga hand.
Synonymordbok
Tradisjonelt blei synonymordbøker utgjevne på papir med orda sortert alfabetisk eller tematisk. Datateknologi har gjort det mogleg å søka direkte på ord, eller å søka gjennom ei heil ordliste. Kontorpakkar for datamaskinar, som Microsoft Office eller LibreOffice, kan innehalda synonymordbøker.
Ordbøker som ikkje er spesifikke synonymordbøker, som til dømes rettskrivingsordbøker, vil ofte gje synonym til oppslagsorda som del av tydingsforklaringa (definisjonen). Nynorskordboka forklarar til dømes tydinga av ordet «ofte» slik: «mange gonger, til vanleg, hyppig, stadig, tidt». Her er «hyppig», «stadig» og «tidt» synonym til «ofte».
Ordboktypar som er nærskylde synonymordboka er kryssordordbøker og omgrepsordbøker.
Dyrka mark
I nokre land er bruken av dyrka mark regulert av lovverket. Den norske jordlova seier til dømes at «Jordbruksareal skal drivast.» Jorda kan ikkje brukast til noko anna enn jordbruk, eller brukast slik at ho ikkje blir dyrkbar meir, utan dispensasjon.
Synonymordbok
Nokre synonymordbøker
Norsk
Dyrka mark
Dyrka landareal i verda
I Noreg er rundt tre prosent av det totale landarealet dyrka mark (noko over 8 millionar dekar i 2015). I Danmark er derimot 66 prosent av landarealet dyrka mark.
Synonymordbok
Nokre synonymordbøker
Dansk
Dyrka mark
Dyrka landareal i verda
Ifølgje SN-organisasjonen Food and Agriculture Organization er 1 407 M hektar av eit totalt landareal på 4 924 M hektar brukt til dyrking (tal frå 2013).
Framtida.no
Framtida.no er ei nyhende- og debattavis med unge som målgruppe. Ansvarleg redaktør er Espen Udland (2018), og redaktør Svein Olav B. Langåker.
Synonymordbok
Nokre synonymordbøker
Svensk
Framtida.no
Nettstaden vart starta i 1. september 2010 som eit samarbeid mellom ABC Startsida, Landssamanslutninga av nynorskkommunar, Landslaget for lokalaviser, Magasinett, Pirion og Mot til å meina, og fekk støtte frå Kulturdepartementet dei første åra som ein del av det målpolitiske arbeidet. Eit viktig mål med nettavisa er å styrkja nynorsken. Elles skal Framtida.no vera ein viktig arena for engasjementet til unge og sjå nyhende frå ein ung synsvinkel. Nettstaden er redigert på liberal nynorsk. Fleire lokalaviser, Magasinett og Dag og Tid leverer stoff, men det er òg ein stor del eigenproduserte artiklar. I tillegg er det lagt opp til aktivitet frå brukarane.
I løpet av 2017 var 825.000 brukarar innom Framtida.no. I 2016 var talet 485 000.
Christian Emil Krag-Juel-Vind-Frijs
Christian Emil Krag-Juel-Vind-Frijs, lensgreve til Frijsenborg, var ein dansk godseigar, jurist, politikar og dansk statsminister frå 1865 til 1870. Han tilhøyrde Højre.
Synonymordbok
Nokre synonymordbøker
Engelsk
Framtida.no
Språkfakta 2015 kallar Framtida.no den viktigaste tilveksten til nynorsk nettjournalistikk etter 2000.
Christian Emil Krag-Juel-Vind-Frijs
Krag-Juel-Vind-Frijs var innehavar av Dannebrogordenen og Elefantordenen.
Synonymordbok
Bakgrunnsstoff
Norsk
Framtida.no
Prisar og utmerkingar
Framtida.no ved redaktør Svein Olav B. Langåker fekk 3. februar 2018 tildelt heiderleg omtale av Haugesund journalistlag for ein artikkelserie om song i skulen.
Synonymordbok
Bakgrunnsstoff
Fleirspråklege synonymordbøker
Framtida.no
Prisar og utmerkingar
Framtida.no fekk Målprisen 2018 av Hordaland Mållag 17. mars 2018.
Synonymordbok
Bakgrunnsstoff
Engelske
Konispol
Konispol er ein by og ein kommune i regionen Vlorë i Albania. Kommunen ligg heilt sør i landet og grensar i sør til nabolandet Hellas.
Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Konispol vart slått saman med landkommunane Xarrë og Markat. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Konispol.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande bykommunen 2 123 innbyggjarar, medan dei tre kommunane som i dag utgjer storkommunen Konispol, til saman hadde 8 245 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var dei tidlegare by- og landkommunane ein del av distriktet Saranda. Den dåverande bykommunen omfatta berre sjølve byen Konispol og busetnaden:
Karabanovo
Karabanovo (russisk Карабаново) er ein by i Vladimir oblast i Russland med om lag 15 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Seraja, ei sideelv til Sjerna, rundt 110 km vest for Vladimir.
Han vart grunnlagd i 1846 som ein landsby. Namnet kjem av dei tidlegare storgodseigarane, som heitte Karabanovykh. Han fekk bystatus i 1938.
Hovudnæringa i byen er bomullsindustri.
Hunterbreen
Hunterbreen er ein sidebre, 13 km lang, som flyt vestover frå sentrale Lanterman Range i Bowers Mountains i Antarktis og sørover til Rennickbreen ved Mount Lugering. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–62, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kapteinløytnant William G. Hunter, nestkommanderande ved McMurdo-basen vinteren 1964.
Levi ben Gerson
Levi ben Gerson eller Gershon, ofte òg kalla etter det latiniserte namnet Gersonides var ein spansk-jødisk filosof og matematikar. Han var det meste av livet sitt busett i Avignon i Frankrike.
Heptarkiet
Heptarkiet (frå gresk hepta (επτα), 'sju' og arkho (αρχη), 'å herska') er eit omgrep innan engelsk historie om tida då dagens England var delt inn i sju angelsaksiske kongerike. Perioden byrja etter at angelsaksarane hadde tatt kontroll over området og fram til dei norrøne vikingane byrja ei maktovertaking. Perioden fann stad i tidleg mellomalder frå rundt 500 til rundt 850.
«Heptarkiet» viser til dei sju kongedøma ein tradisjonelt har talt med blant dei angelsaksiske rika som tidleg på 900-talet blei til nasjonen England. Desse er Northumbria, Mercia, East Anglia, Essex, Kent, Sussex og Wessex. Desse rika var til tider samla under ein bretwalda, ein konge som fungerte som overherre over alle rika. Bretwaldaen si reelle makt utanfor sitt eige kongedøme var likevel svært avgrensa, og det var ikkje ein tittel som blei formelt tildelt eller gjekk i arv, men meir ein heider som viste til at ein konge var dominerande, særleg i militær forstand. Alle kongerika blei til sist samla i kongeriket England.
Historie
Nemninga har vore i allmenn bruk sidan 1500-talet, men den opphavlege ideen om at det var sju angelsaksiske kongerike er tilskriven den engelske historikaren Henry av Huntingdon på 1100-talet og blei først nytta i verket hans Historia Anglorum.
Sjølv om omgrepet framleis er i ein viss bruk, har nyare forsking vist at det omfattar ei sanning med modifikasjonar. Nemninga heptarkiet slår fast at det eksisterte sju kongerike, men talet var vekslande då kongane tevla om overmakt i ulike tider innanfor den konvensjonelle perioden. Dels har ein forstått at nokre av rika hadde ein betydeleg lågare status enn dei andre; dette gjeld særleg Essex og Sussex. På slutten av 500-talet var kongen av Kent ein dominerande herre i sør; på 600-talet var herskarane i Northumbria og Wessex mektige; på 700-talet hadde Mercia oppnådd overherredøme over andre overlevande kongerika, særleg hadde Offa av Mercia ein framherskande posisjon.
Samtidig har ein òg sett at det var kongedøme utanom dei sju som spelte ei betydeleg rolle, slik som Lindsey, Hwicce, Magonsaete, Wihtware (folket på Isle of Wight, Middle Anglia, Hæstingas og Gewisse (forløpar for Wessex). Sjølv så seint som under styra til Edwy og Edgar (955–975), er det mogleg å snakka om skilde kongerike innanfor den angelsaksiske befolkninga. England blei først samla som eit rike etter at Eirik Blodøks blei kasta som konge av Northumbria. Æthelstan var den første kongen av heile England.
I dag blir omgrepet brukt først og fremst som eit enkelt namn til å brka om ein periode i engelsk historie, utan at ein legg noka vekt på om det rommar talet sju eller fleire kongedøme.
Håvard Klemetsen
Håvard Klemetsen er ein norsk kombinertrennar som representerer Kautokeino Idrettslag. Klemetsen er fødd i Kautokeino og busett i Trondheim. Han vann VM-gull for Noreg i lagtevlinga i ski-VM 2005 i Oberstdorf og VM-bronse i Sapporo to år seinare. I 2011 fekk han individuelt ein fjerdeplass i ski-VM i Oslo, og i 2014 tok han OL-gull i Sotsji saman med resten av kombinertlaget. Klemetsen har vunne ein verdscupsiger og vore noregsmeister to gongar. Han har sin styrke i hoppbakken, og har leia fleire kombinertrenn føre langrennsdelen.
Karriere
Klemetsen debuterte i verdscupen nyårsdag i 2003. I januar 2005 vart han nummer sju i eit verdscuprenn i Schonach, hans beste plassering til dess. Han fekk plass i den norske VM-troppen og vart nummer 20 i den ordinære kombinertøvinga, før han 23. februar 2005 vart verdsmeister for Noreg i lagøvinga, saman med Petter Tande, Magnus Moan og Kristian Hammer. Under dei olympiske leikane i 2006 vart det ein ny 20. plass individuelt.
Etter nokre sesongar med få gode prestasjonar nærma Klemetsen seg verdseliten i 2011-sesongen. Han deltok i begge dei individuelle tevlingane i verdsmeisterskapen i Oslo og vart nummer ni i øvinga der det vart hoppa i normalbakken. I den siste øvinga, då det vart hoppa i storbakken Holmenkollbakken, overraska han stort og vart beste nordmann på fjerdeplass.
Klemetsen tok sin fyrste verdscupsiger 3. desember 2011 på Lillehammer. Det vart då hoppa i 100-metersbakken og gått 10 km langrenn, der Klemetsen spurtslo Alessandro Pittin frå Italia med to tidels sekundar. Knapt eit år seinare oppnådde Klemetsen sin andre pallplass i verdscupen, også då på Lillehammer, der han i ei kombinertøving med strafferundar vart slått av Magnus Moan med fem sekundar.
All Saints av David Bowie
All Saints er namnet på to ulike samlealbum med instrumentalar av den engelske musikaren David Bowie, først gjeve ut privat i 1993 og så kommersielt i 2001 på Virgin/EMI. Ingen av versjonane av All Saints er ei komplett samling av instrumentalane til Bowie.
Den første All Saints-samlinga var ei dobbelplate som Bowie gav til vener og familie i julegåve i 1993, og det vart berre laga 150 eksemplar. Fordi denne er så sjeldan er han eit særs ettertrakta samlarobjekt.
Taiz guvernement
Taiz (arabisk تعز, Ta'izz) er eit guvernement i Jemen. Det administrative senteret er Taiz, som er den tredje største byen i landet. Andre store byar i regionen er Al Sawa, Juha og den kjende kaffi-hamnebyen Mokka. Guvernementet har like under 3 millionar innbyggjarar. Taiz by er eit stort senter for islamsk lære i Jemen og var hovudstaden i landet frå 1948 til 1962. Han er ikkje like gammal som dei nærliggande byane Ibb og Jibla. I dag er han det viktigaste handelssenteret i Jemen fordi han ligg nærmast dei rikaste jordbruksområda i landet og ligg nær hamnebyen Mokha. Han har òg ei internasjonal lufthamn, Taiz internasjonale lufthamn, med fleire ruter innan Jemen og til nabolanda.
All Saints av David Bowie
I 2001 kom det andre albumet ut, kalla All Saints: Collected Instrumentals 1977–1999. For denne utgjevinga vart alle spora som opphavleg var på Black Tie White Noise (1993) («Pallas Athena», «The Wedding», «Looking for Lester»), og «South Horizon» frå The Buddha of Suburbia (1993), droppa, medan «Brilliant Adventure» frå Hours (1999) og singelen «Crystal Japan» (1980) vart lagt til.
Taiz guvernement
Geografi
For å ha eit så pass lite areal, har Taiz guvernement ein særs variert geografi. Den vestlege halvdelen av guvernementet er ein del av kystsletta Tihamah og er særs varm og fuktig med særs lite nedbør. Den austlege halvdelen er fjelldominert med fleire toppar over 3000 meter, som Jebel Saber, nær Taiz by. Desse fjella fangar fukta i dei øvre luftlaga mellom april og oktober, slik at nedbørsmengdene aukar frå 200 mm i forberga til meir enn 1000 mm nær Jebel Saber. Temperaturane i høglandet er høge på dagtid, men i dei høgaste områda kan temperaturen falle til ned mot -5 °C om natta.
Økonomi
Jordbruket reflekterer den geografiske variasjonen. I Tihamah-området er det berre jordbruk basert på kunstig vatning med bomull, durra og sesam som dei viktigaste avlingane. I innlandet finn ein òg desse avlingane, men òg mange andre som veks i regnet, som mango, papaya og banan i forberga og høgare oppe kaffi og khat. Sjølv om det ikkje er lov med vin i Jemen, på grunn av alkoholinnhaldet, vert det likevel dyrka druer for å produsere rosiner i somme område.
Anne Vada
Anne Kari Hårnes Vada er ein prisløna norsk songar og musikar frå Steinkjer. Artistnamnet hennar er Anne Vada.
All Saints av David Bowie
Innhald
Alle instrumentalar skrivne av David Bowie, utanom der andre er nemnde.
Anne Vada
Biografi
Som soloartist debuterte Anne Vada med Øy i livet på Kirkelig kulturverksted i 1995. Her syng ho viseballadar på trøndersk dialekt. Nokre av songane er skrivne av henne sjølv, resten av Iver Kleive og Erik Hillestad. I 1997 kom oppfylgjaren Solrenning. Denne plata er spelt inn live i Vålerenga kyrkje av Vada og den japanske musikaren Aki Fukakusa, samt gitaristen Ronni Le Tekrø.
I 2000 kom plata Vada ut på Grappa musikkforlag. Her samarbeider ho med Ronni Le Tekrø, Åge Aleksandersen, Svein Gundersen og Kjetil Bjerkestrand, men alle tekstane er sjølvskrivne. Same året gav ho ut live-albumet Grensløs, på eige platemerke. I 2007 spelte ho inn joleplata Sacral jul på plateselskapet Lynor. Den så langt siste plata hennar heiter Det evige sekund og kom ut i 2009.
Ole Wivel
Ole Wivel var ein dansk lyrikar og forleggar frå København. Han var leiar av Wivels forlag 1945–1953 og direktør i Gyldendalske Boghandel, Nordisk Forlag 1954–1963 og 1971–1980. Han var redaktør av tidsskriftet Heretica saman med Martin A. Hansen 1950–1951.
Sentralt i forfattarskapen står diktsamlingane I fiskens tegn (1948), Jævndøgnselegier (1949) og Maanen (1952). I Nike (1958), Templet for Kybele (1961), Gravskrifter (1970) og Danmark ligger her endnu (1979) uttrykker han aukande samfunnsengasjement. Av seinare diktsamlingar finn ein Skabelsen (1981), Iris (1993), Skygger i sandet (1997). Essaysamlingane Den skjulte gud (1952), Poesi og eksistens (1953), Kunsten og krigen (1965) og Poesi og protest (1971) ghev eit godt inntrykk i spennvidda i forfattarskapet. Han gav òg ut ein monografi om Martin A. Hansen (2 bd., 1967–1969).
Celso Borges
Celso Borges Mora er ein kostarikansk fotballspelar som i 2018 spelar for Deportivo La Coruña i spansk La Liga og for det kostarikanske landslaget. Han vart seriemeister i Costa Rica med Deportio Saprissa fem gonger. Frå 2009 til 2012 spelte han i Fredrikstad i Noreg.
Loose av The Stooges
«Loose» er ein song av rockegruppa The Stooges frå det andre albumet deira Fun House frå 1970. Han har ei enkel gitarlinje som nytta rein vanleg progressjon frå E til G til A, som i mange andre rockesongar. Iggy Pop repeterer vokalen «I'll stick it, deep inside».
I plateboksen 1970: The Complete Fun House Sessions er det 22 opptak av songen. På eit av opptaka kan ein høyre ei stemme som sarkastisk seier at bandet burde ha fylt heile albumet med opptak av «Loose».
Songen har vorte spelt av The Birthday Party og The Blake Babies.
Flip, Flop and Fly
«Flip, Flop and Fly» er ein jump blues-song spelt inn av Big Joe Turner i 1955. Songen er blitt kalla ein «prototype på ein rockelåt» og vart ein hit som nådde andreplassen på Billboard-magasinet si R&B-liste. «Flip, Flop and Fly» er blitt spelt inn av mange andre artistar, til dømes tidlege rock and roll-artistar som Elvis Presley.
Originalsongen
«Flip, Flop and Fly» har eit arrangement som liknar på den store hitten til Big Joe Turner frå, «Shake, Rattle and Roll» og det er blitt føreslått at «vers som var til overs frå 'Shake, Rattle and Roll' vart brukt om att i 'Flip, Flop and Fly.'» Begge er livlege 12-taktsbluessongar med eit kraftig etterslag. Turner song og hadde med seg Jesse Stone på piano, Al Sears på tenorsaksofon, Connie Kay på trommer, og uidentifiserte folk på trompet, altsaksofon, barytonsaksofon, gitar og bass. Turner spelte seinare inn fleire konsertopptak av songen.
Elvis Presley-versjonar
Elvis Presley framførte «Flip, Flop and Fly» på den første fjernsynsframferda si den 28. januar 1956, som ein del av ein medley med «Shake, Rattle and Roll» og «I Got a Woman». Dette vart gjeve ut på den posthume samleplata A Golden Celebration. Eit konsertopptak frå 1974 vart gjeve ut på Elvis: As Recorded Live on Stage in Memphis.
Andre versjonar
Fleire andre artistar har òg spelt inn «Flip, Flop and Fly», som Johnnie Ray (1955), Bill Haley and His Comets frå albumet Rock Around the Clock (1956), Downchild Blues Band (1973), The New York Dolls på konsertar i 1976, The Blues Brothers frå Briefcase Full of Blues (1978), Jerry Lee Lewis og Ellis Hall (1999), som vart nytta i animasjonsfilmen Chicken Run.
Hanni Wenzel
Hannelore Wenzel, kjend som Hanni Wenzel, er ein tidlegare alpinist frå Liechtenstein, som vann verdscupen i alpine greiner i 1978 og 1980. Ho vann to gullmedaljar under Vinter-OL 1980 i Lake Placid, og vart verdsmeister i slalåm i St. Moritz i 1974.
Aktiv
Med ein sølvmedalje i kombinasjonen tok Wenzel under VM i alpine greiner 1978 i Garmisch-Partenkirchen ein medalje i øvinga for tredje gong på rad. Ho vart så olympisk meister både i slalåm og storslalåm under vinterleikane 1980 i Lake Placid, og tok i tillegg sølv i utfor. Under dei same leikane vann også broren Andreas Wenzel ein sølvmedalje.
Wenzel vann Verdscupen i alpine greiner 1978, og på ny i 1980. Sesongane 1975, 1979, 1983 og 1984 kom ho på andreplassen i verdscupen. Mellom desember 1973 og mars 1984 vann ho 33 verdscuprenn, flest i storslalåm og slalåm, høvesvis 12 og 11. 89 gongar stod ho på sigerspallen etter renn i verdscupen.
Hanni Wenzel er gift med den austerrikske alpinisten Harti Weirather, og mor til alpinisten Tina Weirather.
Mount Smith
Mount Smith er eit fjell i Antarktis på over 1400 moh. Det ligg nord for Mawsonbreen og 11 km nord-nordvest for Mount Murray i Victoria Land. Det vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen (1901–04), som truleg kalla fjellet opp etter W. E. Smith, ein båtbyggar som førebudde planane og oversåg bygginga av ekspedisjonsskipet RRS «Discovery».
Télendos
Télendos (gresk Τέλενδος) er ei øy i Hellas som høyrer til Dodekanesane i Egearhavet. Øya var tidlegare ein del av Kálymnos, men etter eit stort jordskjelv i år 554 evt. vart øya delt og skild frå Kálymnos av eit 800 meter langt sund. Øya høyrer til Kálymnos kommune og har 94 innbyggjarar (2011).
Stiftelsen Kirkeforskning
Stiftinga driv med forsking og utgreiing på tema knytt til kyrkje, religion og livssyn.
Icebreakerbreen
Icebreakerbreen er ein stor dalbre som ligg 16 km nordaust for Mount Monteagle og som flyt søraust frå Mountaineer Range til Lady Newnes Bay i Victoria Land i Antarktis. Nedanfor Hermes Point flyt han saman med Fitzgeraldbreen. Isbreen vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand i 1958–59, som ei hyllest til arbeidet isbrytarane frå U.S. Navy og U.S. Coast Guard gjorde i Antarktis for forskarane og andre skip.
The Lost Episodes
The Lost Episodes er eit album av Frank Zappa som kom ut posthumt i 1996, med songar som ikkje tidlegare var gjeve ut (med unntak av «I Don't Want To Get Drafted»). Mykje av songane dekkjr den tidlege tida i karrieren hans, så tidleg som 1958, fram til midten av 1970-åra. Zappa hadde arbeidd med desse spora i åra før han døydde i 1993.
Innhald
Albumet inneheld fem spor med Captain Beefheart (som på dei tidlege innspelingane nytta fødenamnet Don Vliet og seinare Don Van Vliet): «Lost in a Whirlpool», ein bluesparodi frå kring 1958–59 der Beefheart syng om å bli spylt ned toalettet; «Tiger Roach», ein rhythm and blues-song frå kring tre år seinare; «I'm a Band Leader» frå 1969, eit dialogstykke skriven av Zappa og lese av Beefheart; «Alley Cat», ein bluessong der Zappa spelar gitar med to av medlemmane i Beefheart's Magic Band og «The Grand Wazoo», eit kort korstykke spelt inn i 1969, som Zappa la på Synclavier i 1992.
Elles består plata av alternative og tidlege versjonar av songar som sidan kom ut på studioalbuma til Zappa. The Lost Episodes'-versjonen av «Any Way the Wind Blows», vart til dømes spelt inn i Cucamonga kring 1963—tre år før han kom ut på Freak Out! (1966). Versjonen av «Fountain of Love» vart spelt inn kring same tid, men ikkje gjeven ut før Cruising med Ruben & the Jets (1968). Fleire songar frå innspelingane i 1973 for Apostrophe (') og Over-Nite Sensation finst her med originalversjonane av «Inca Roads» og «RDNZL», i tillegg til Wino Man med Ricky Lancelotti på solovokal. Den siste songen er originalversjonen av «Sharleena» frå den skrinlagde andreutgåva av Hot Rats 1970 med Sugarcane Harris på solovokal.
Oceanites
Oceanites er ei biologisk slekt i oseansvalefamilien. Desse små stormfuglane er avgrensa til den sørlege halvkula, der ein av artane, oseanstormsvale, òg er den vanlegaste av alle stormsvaler. Dette er stormsvaler med relativt lange føter, slik at dei stikk ut bak halen under flyging.
Artsliste
Oceanites i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Badsjahimoskeen
Badsjahimoskeen (panjabi og urdu بادشاەى مسجد, Badshahi Masjid, 'Keisarmoskeen”) er ein moské frå mogultida i Lahore i Pakistan. Moskeen blei bygd under stormogul Aurangzeb frå 1671 til 1673. Han ligg vest for Lahore festning, i utkanten av gamlebyen i Lahore. Han er eit viktig landemerke i byen.
Kevin Durant
Kevin Wayne Durant er ein USA-amerikansk korgballspelar. Durant er 2,06 m høg og speler for Oklahoma City Thunder. Kevin Durant spelte korgball for USA under sommar-OL 2012 i London, og vann olympisk gull der.
Turda
Turda (ungarsk Torda, tysk Thorenburg, latin Potaissa) er ein by i Cluj fylke i Romania.
Busetnader
Turda er ein municipiu (større bykommune) med den eine busetnaden:
Ironsidebreen
Ironsidebreen er ein isbre som er kring 50 km lang, som startar ved sørsida av Mount Minto i Admiralty Mountains og flyt søraust mellom Mount Whewell og Mount Herschel og ut i Moubray Bay i Victoria Land i Antarktis. Ved munningen flyt han saman med Honeycombbreen som flyt inn frå nord.
Han vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1957-58.
Steinar Ofsdal
Steinar Ofsdal er ein norsk multiinstrumentalist, m.a. fløytist, professor i folkemusikk ved Norges Musikkhøgskole frå 2011 og lærar ved Ole Bull Akademiet.
Biografi
Steinar Ofsdal voks opp i Oslo. I oppveksten spelte han cello, og fekk vera med som cellist i NRK sitt juniororkester i 1959. Seinare kom han i kontakt med visemiljøet i byen og lærte seg å spela både fløyte, kontrabass, el-bass og hardingfele, samt trekkspel. Han var med i fleire jazz- og visegrupper i 1960-åra, m.a. trioen The Young Norwegians med Bjørn Morisse og Lillebjørn Nilsen.
Etter vanleg skulegang i Noreg, studerte han tre år ved Orff-Institut, Hochschule Mozarteum i Salzburg i Austerrike (1968-1971). Her fordjupa han seg i konsertblokkfløyte og musikkpedagogikk. Frå 1971-1975 jobba han som musikklærar på ungdomsskuletrinnet i Noreg. Etter opphaldet i Salzburg, vart Ofsdal interessert i den norske sjøfløyta. Han lærte seg å spela sjøfløyte av numedølen Herleik Stuvstad, som vart omtala som den siste av ei lang rekkje sjøfløytespelarar.
I 1973 var Ofsdal med på innspelinga av LP-en På steingrunn, der ein tok utgangspunkt i tekstane til lyrikaren Rudolf Nilsen. Den fyrste soloplata hans Steinar Ofsdal, Fløytesprell, kom ut i 1978. To år seinare gav han ut plata To i spann saman med visemusikaren Lars Klevstrand. Plata vart forboden å spela på NRK grunna ein songtekst der ein harselerte over jenter frå Nord-Noreg. Ofsdal og Klevstrand har samarbeidd mykje saman musikalsk også seinare. På slutten av 1970-åra turnerte han mykje i Europa saman med Lillebjørn Nilsen, og i 1980 reiste dei til USA saman. Her spelte dei inn liveplata Live at Sioux Falls som kom ut i Noreg i 1981.
Ofsdal heldt samtidig fram sin eigen solokarriere som musikar og komponist. I 1989 gav han ut cd-en Sjøfløyta med folkemusikaren Per Midtstigen. For denne plata fekk han Spellemannprisen 1989, denne gongen i klassen for folkemusikk/ gammaldans. I 1990 gav Ofsdal ut Vestenfor måne. På 1990-talet vart Ofsdal mykje involvert med Bukkene Bruse, som no spelte inn fleire plater, og vart utnemnde til offisielle OL-musikarar for Vinter-OL 1994 på Lillehammer. I 1997 gav han så ut to nye plater; fyrst [pi:p]. Her speler han på mange slags rare instrument i Steinar Ofsdal Trio. Trioen består av han sjølv, perkusjonisten Helge Norbakken og gitaristen Olav Torget. Same året kom Seljefløyta ut. Denne siste plata inneheldt berre seljefløytemusikk, anten sjølvkomponert eller gamle folketonar.
Frå 2004 har Ofsdal undervist ved Ole Bull Akademiet på Voss, samtidig med professorstillinga på Norges Musikkhøgskole. I 2004 gav Ofsdal ut plata Kaké saman med Becaye Aw frå Mauritania og Kouame Sereba frå Elfenbeinskysten. Desse to hadde han samarbeidd med i fleire år allereie før plata kom ut. Ofsdal har elles turnert med Secret Garden som fløytist og samarbeidd med Sissel Kyrkjebø. Frå 2004 har han drive bandprosjektet Ofsdal ENNO, som gav ut plata Sviv i 2008. I 2009 gav Ofsdal ut ei ny fløyteplate; Fjellfløyta - Vårfløyta. Elles har Ofsdal dei siste åra vorte meir oppteken av austasiatisk musikk. Ofsdal har også spelt opptrådt mykje i Kina, der artistnamnet hans er A Fú.
Steinar Ofsdal har skrive fleire musikkverk og notesamlingar, og har også vore programleiar for NRK (t.d. Attekattenoa). I 1997 var han også med på å utforma den nye læreplanen for grunnskulen for musikk.
Dorothy Shirley
Dorothy Ada Shirley er ein britisk tidlegare høgdehoppar frå Manchester som vann EM-bronse i 1958 og OL-sølv i 1960.
Aktiv
Shirley hoppa over 1,67 meter då europameisterskapen 1958 vart avvikla i Stockholm, einast Romanias Iolanda Balaș og sovjetiske Taisija Tsjentsjik kom over henne. Under Sommar-OL 1960 i Roma tok tre utøvarar seg over 1,71 meter i fyrste forsøk. Av desse fekk Dorothy Shirley og polske Jarosława Jóźwiakowska kvar si sølvmedalje for prestasjonen, medan Iolanda Balaș ikkje stoppa før etter ho hadde gått over 1,85 meter.
I september 1962 vart Shirley nummer 4 ved EM i Beograd, med 1,67 meter enda ho seks centimeter under bronseplassen. Sju år seinare, i hennar fjerde og siste europameisterskap, hoppa ho livsbeste 1,74 meter, vart likevel ikkje betre enn nummer 11.
Katja Seizinger
Katja Seizinger er ein tysk tidlegare alpinist, fødd i Datteln i Nordrhein-Westfalen, som vann verdscupen i alpine greiner i 1996 og 1998. Ho vann eitt VM-gull i 1993 og til saman tre OL-gull i 1994 og 1998. Mellom 1992 og 1998 sikra ho seg ni medaljar (4-3-2) i dei store internasjonale meisterskapane.
Aktiv
Seizinger var i sju sesongar på rad, 1992-98, alltid ein av dei tre beste kvinnelege alpinistane i verdscupen i alpine greiner. To gongar vart ho nummer tre (1992 og -94), tre gongar nummer to (1993, -95 og -97) og to gongar vann ho (1996 og -98). Fire sesongar, 1992-94 og 1998, vann ho utfor-pokalen, og fem gongar vann ho super-G-pokalen; 1993-96 og 1998. Mellom desember 1991 og januar 1998 vann Seizinger totalt 36 renn i verdscupen; 16 i utfor, 16 i super-G og fire i storslalåm. Vreni Schneider frå Sveits, Pernilla Wiberg frå Sverige, Anita Wachter frå Austerrike og landskvinna Martina Ertl var hennar hardaste konkurrentar.
Seizinger tok bronsemedaljen super-G-tevlinga under Vinter-OL 1992 i Albertville. Vinteren etter vart ho verdsmeister i same øvinga under VM i Morioka i Japan. Under vinterleikane på Lillehammer i 1994 vann ho gullmedaljen i utforrennet. I spanske Sierra Nevada kapra ho sølvmedaljen i VM-utforen. Nye sølvmedaljar vann ho både i super-G og i kombinasjonen under VM 1997 i Sestriere. Under Vinter-OL 1998 i Nagano sikra ho gullmedaljar i utfor og i kombinasjonen, samt bronse i storslalåm.
Ho la opp etter 1998-sesongen.
Sorensen Peak
Sorensen Peak er ein fjelltopp (2640 moh) som ligg mellom foten av Lyttelton Range og Church Ridge i Admiralty Mountains. Det ligg oppom skiljet mellom Dennistoun- og Leanderbreen. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Douglas J. Sorensen, som var feltassistent ved McMurdo-basen, 1965-66.
Eve av Alan Parsons Project
Eve var det første albumet til The Alan Parsons Project med songaren Chris Rainbow. Opningssinstrumentalen «Lucifer» vart ein stor hitt i Europa, og «Damned If I Do» nådde 28. plassen på Billboard-lista i USA. «Lucifer» var òg kjenningsmelodi til det tyske politiske TV-showet Monitor.
Innhald
Alle songar av Alan Parsons og Eric Woolfson.
The Doors
The Doors var eit amerikansk rockeband starta i 1965 i Los Angeles med vokalist Jim Morrison, klaverspelar Ray Manzarek, trommerslagar John Densmore og gitarist Robby Krieger. Bandet tok namnet sitt frå Aldous Huxley-boka The Doors of Perception. Dei var av dei mest kontroversielle banda i 1960-åra på grunn av dei ville, poetiske tekstane til Morrison og den karismatiske, men ureknelege scenepersonlegdomen hans. Etter at Morrison døydde i 1971 heldt dei gjenverande medlemmane saman som ein duo, fram til bandet vart oppløyst for godt i 1973.
Post scriptum
Nokre gonger vert lagt det til eit ekstra PS, det vert forkorta PPS post post scriptum.
The Doors
Sjølv om den aktive karrieren til The Doors enda i 1973, er dei framleis populære. I følgje RIAA har dei seld 32,5 millionar album berre i USA. Bandet har seld over 90 millionar album på verdsbasis. Ray Manzarek og Robby Krieger spelar framleis i lag som Manzarek-Krieger, og spelar berre songar av The Doors. Tre av studioalbuma til bandet, The Doors (1967), L.A. Woman (1971) og Strange Days (1967), ligg på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene, på respektive 42., 362. og 407. plass. I 1993 vart The Doors innlemma i Rock and Roll Hall of Fame.
Post scriptum
Døme
PPS: Vi håpar alle hygde seg på nabofesten!
The Doors
Starten
The Doors vart til ved eit tilfeldig møte mellom Jim Morrison og Ray Manzaerk på Venice Beach i Los Angeles i California i juli 1965. Morrison fortalte Manzarek at han hadde skrive songar, og etter oppfordring frå Manzarek song han «Moonlight Drive». Teksten til Morrison imponerte Manzarek og han foreslo at dei danna eit band.
Klaverspelaren Manzarek var i eit band kalla Rick & the Ravens med brørne Rick og Jim Manzarek, medan trommeslagar John Densmore spelte med The Psychedelic Rangers, og kjende Manzarek frå mediteringstimar. I august vart Densmore med i bandet og i lag med medlemmar frå The Ravens og bassisten Pat Sullivan (seinare kjend som Patricia Hansen på ei plateboksutgjeving frå 1997), spelte dei inn ein demo med seks songar i september 1965. Demoinnspelinga har sidan sirkulert som ei piratkopiplate. Denne månaden hyrte bandet gitaristen Robby Krieger, og den endelege besetninga med Morrison, Manzarek, Krieger og Densmore var komplett.
I 1966 spelte gruppa i LA-klubben London Fog og fekk kort tid etter spele på den prestisjefylte Whisky a Go Go, der dei vart husband. Her varma dei mellom anna opp for Van Morrison-bandet Them. Den siste kvelden deira i lag spelte dei to banda i lag på «In the Midnight Hour» og ein tjue minuttar lang jam-versjon av Them-songen «Gloria». Før dei byrja å spele på Whisky a Go Go drog Morrison til mange plateselskap for å prøve å få ein platekontrakt. Han fekk napp hos eitt selskap, men lukkast ikkje. Den 10. august vart dei oppdaga av Elektra Records-direktøren Jac Holzman som var der etter at Love-songaren Arthur Lee anbefalte han å gå sjå dei. Etter at Holzman og produsent Paul A. Rothchild såg dei to sette bandet spelte på Whisky a Go Go, vart dei signerte til Elektra Records den 18. august. Det var starten på eit langt og suksessrikt partnarskap med Rothchild og lydteknikar Bruce Botnick. Seinare denne månaden sparka klubben bandet etter ei blasfemisk framføring av «The End». Hendinga peika fram mot dei kontroversielle hendingane som seinare skulle følgje gruppa, då ein LSD-påverka Morrison fortalde si utgåve av det greske dramaet Oedipus Rex, der Oedipus utan å vite det tar livet av faren sin og har sex med mor si.
Debutalbum
Bandet spelte inn det første albumet sitt frå 24. til 31. august 1966 i Sunset Sound Recording Studios. Debutalbumet The Doors kom ut den første veka i januar 1967 og inneheldt dei fleste av dei store songane frå konsertane deira, mellom anna det nesten 12 minuttar lange musikalske dramaet «The End».
I november 1966 regisserte Mark Abramson ein marknadsføringsfilm for den første singelen «Break On Through (To the Other Side)». For å marknadsføre singelen gjorde The Doors den første framferda si på fjernsyn, på eit fjernsynsshow i Los Angeles kalla Boss City, kring 1966, kanskje tidleg 1967 og så igjen på eit anna show i Los Angeles kalla Shebang, der dei mima til «Break On Through» på nyttårsdag 1967. Klippet har aldri vorte offisielt gjeve ut av The Doors.
Sidan «Break on Through» ikkje vart ein stor suksess på radio, vendte bandet seg mot «Light My Fire». Problemet med denne songen var at han var sju minuttar long, så produsent Paul Rothschild redigerte han ned til ein tre minuttar lang song. Den andre singelen vart den første singelen frå Elektra Records som nådde førsteplassen på Billboard Hot 100 og selde over ein million eksemplar. «Light My Fire» var den første songen Robbie Krieger nokon gong skreiv og vart starten på suksessen for bandet.
Tidlege konsertopptak på The Matrix
Frå 7. til 11. mars 1967 spelte The Doors på The Matrix Club i San Francisco. Konsertane den 7. og 10. mars vart fanga på lydband av medeigar av The Matrix, Peter Abram. Desse innspelingane er kjende som dei tidlegare konsertopptaka som finst av bandet. Den 18. november 2001 gav The Doors ut ei samlinga av desse opptaka kalla Live at the Matrix 1967, på Bright Midnight Archives.
Tidlege TV-framferder
The Doors spelte på amerikanske fjernsyn den 25. august 1967, som gjestestjerner i fjernsynsserien Malibu U, der dei spelte «Light My Fire». Dei spelte derimot ikkje live. Ein kunne sjå bandet på ei strand medan songen gjekk i bakgrunnen. Musikkvideoen gav dei ikkje kommersiell suksess og framføringa vart meir eller mindre gløymd. Det var først då dei spelte på The Ed Sullivan Show at dei fekk merksemd på fjernsyn. The Doors gjorde sin internasjonale fjernsynsdebut i mai 1967, då dei spelte inn ein versjon av «The End» for Canadian Broadcasting Corporation (CBC) på O'Keefe Centre i Toronto. Etter den første sendinga vart dette klippet berre sett som piratkopiar fram til det vart gjeve ut på DVDen The Doors Soundstage Performances i 2002.
Den 17. september 1967 gav The Doors ei minneverdig framføring av «Light My Fire» på The Ed Sullivan Show. I følgje Ray Manzarek, bad produsentane dei om å byte ut ordet «higher» med «better», sidan ein ikkje kunne sei «high» på nasjonalt fjernsyn. Gruppa gjekk først med på dette, men song likevel songen slik som vanleg, anten fordi dei aldri hadde tenkt å gjere slik produsentane bad dei om, eller fordi Jim Morrison vart nervøs og gløymde det. Uansett vart «higher» sungen på fjernsyn og ein rasande Ed Sullivan kansellerte seks show som var planlagde. Jim Morrison skal då ha sagt til produsenten. «Hei du. Me gjorde akkurat the Sullivan Show.»
"Den neste kvelden i Winterland vart eit fjernsyn rulla inn på scenen under The Doors-konserten, slik at bandet kunne sjå seg sjølve på The Jonathan Winters Show. Dei stoppa å spele «Back Door Man» då songen deira kom på. Publikum såg the Doors sjå seg sjølv på TV. Dei gjorde songen ferdig då songen deira var over, og Ray gjekk bort og skrudde av fjernsynet. Den nesten kvelden deira vart den siste i Winterland nokon gong."
Dei spelte to konsertar til i Denver den 30. og 31. desember 1967 og runda av eit år med nesten konstant turnering.
Strange Days
The Doors var fleire veker i Sunset Studios i Los Angeles for å spele inn det andre albumet sitt, Strange Days, der dei eksperimenterte med dei nye teknologiane dei no hadde tilgjengeleg. Strange Days selde berre middels. Det nådde tredjeplassen på Billboard-lista, men fall raskt i lag med singlane frå albumet. Refrenget på singelen frå albumet, «People Are Strange» inspirerte namnet på dokumentaren frå 2010 om The Doors, When You're Strange.
Strange Days var det første albumet der dei nytta bassist på innspelinga, og gjorde dette på kvart studioalbum etter. Manzarek forklarte at bassen på orgelet passa seg bra på konsertar, men vart ikkje «tydeleg» nok på studioinnspelingane. Douglass Lubahn spelte på Strange Days og dei to neste albuma, men bandet nytta òg mange andre bassistar, ofte meir enn ein bassist på eitt album. Kerry Magness, Leroy Vinnegar, Harvey Brooks, Ray Neopolitan, Lonnie Mack og Jerry Scheff er alle bassistar som har arbeidd med bandet.
Hendinga i New Haven
Den 9. desember 1967 spelte The Doors ein konsert i New Haven Arena i New Haven i Connecticut, som enda brått då Morrison vart arrestert av det lokale politiet. Morrison vart den første rockeartisten som vart arrestert på scenen under ein konsert.
Morrison hadde «rota» med ein tilhengjar i dusjen bak scenen før konserten då ein politimann kom over dei. Han var ikkje klar over at han var frontmannen i bandet som skulle spele og fortalte Morrison og jenta om å dra sin veg, då Morrison svarte, «Eat it». Politimannen tok fram ein boks med tåregass, og åtvara Morrison, «Last chance», då Morrison svara, «Last chance to eat it» Det er noko usemje om kva som skjedde så: i følgje No One Here Gets Out Alive sprang jenta og Morrison vart spraya, men Manzarek fortel i boka si at både Jim og jenta vart spraya og at konserten vart utsett ein time medan han kom seg att.
Halvvegs gjennom det første settet starta Morrison å rope ein obskøn tirade til publikum, forklarte kva som hadde skjedd bak scenen og talte nedlatande om politiet i New Haven. Morrison vart så arrestert og dradd av scenen, noko som førte til opprør i gatene utanfor New Haven Arena. Morrison vart teken med til den lokale politistasjonen, fotografert og tiltalt for usømmeleg framferd og offentleg utukt. Tiltalen mot Morrison og dei tre journalistane som òg vart arresterte under hendinga, vart droppa fleire veker seinare på grunn av bevismangel.
Waiting for the Sun
Det tredje albumet til bandet vart spelt inn i april 1968 og var ein vanskeleg tid på grunn av det aukande alkohol- og dopmisbruket til Morrison, og at den nye episke songen hans «Celebration of the Lizard» vart forkasta av produsenten Paul Rothchild, som meinte at verket ikkje var kommersielt nok. Dei nådde nye høgder hos publikum og spelte fleire utandørskonsertar som førte til vanvittige scenar mellom tilhengjarar og politiet, særleg ved Chicago Coliseum den 10. mai.