cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dragøyna
Dragøyna er ei øy i Lurefjorden nord i Alver kommune i Vestland, vest for Lauvøyna og Spjotøyna. Øya har fastlandssamband via bru til Spjotøyna.
Ved folketeljinga i 1900 budde det tre personar på eitt gardsbruk på øya.
Øya låg i Lindås kommune fram til 2020.
Focus Plays Focus
Focus Plays Focus er debutalbumet til det nederlandske rockebandet Focus, gjeve ut i september 1970 på Imperial Records. Det er det einaste albumet som vart spelt inn av den originale besetninga til bandet med organisten og vokalisten Thijs van Leer, bassisten Martin Dresden, trommeslagaren Hans Cleuver og gitaristen Jan Akkerman. Det vart kalla In and Out of Focus for den internasjonale nyutgjevinga av albumet i 1971. Denne utgåva inneheldt debutsingelen deira, «House of the King».
Musikalsk stil
Richie Unterberger i AllMusic kalla albumet «ei fin samling progressiv rock-songar med eit tydeleg fokus» og skreiv at det hadde tydeleg påverknad frå folkrock, blues og klassisk musikk og «stundom ein smak av jazz».
Originalutgåva
Kjelde:
1971-utgåva
Kjelde:
Medverkande
Focus
Teknisk
Fylkesveg 259 i Akershus
Fylkesveg 259 i Akershus gjekk mellom Leirud og Hval i Sørum kommune. Vegen var 2,5 km lang. I 2019 blei vegen del av fylkesveg 1494.
Tvibergøyna
Tvibergøyna er ei øy i Fensfjorden nord i Alver kommune i Vestland. Ho er skilt frå fastlandet med det smale Tyborgøysundet. Øya er veglaus.
Ved folketeljinga i 1900 budde det 14 personar på øya.
Øya låg i Lindås kommune fram til 2020.
Turban
Turban (frå persisk دولبند‌, dulband; via mellomfransk turbant) er eit hovudplagg som har utgangspunkt i å vinda eit langt klede rundt hovudet. Det finst mange variantar, og er tradisjonelt hovudplagg i ei rekkje ulike kulturar. Ein finn folkegrupper med framståande turbantradisjonar i Sør-Asia, Søraust-Asia, Den arabiske halvøya, Midtausten, Balkan, Kaukasus, Sentral-Asia, Nord-Afrika, Vest-Afrika, Aust-Afrika og blant ein del tyrkiske folk og askenasiske jødar.
Turbanbruk er utbreidd blant sikhar, både menn og kvinner. Hovudplagget har også religiøs tyding blant sjiamuslimar, som kan sjå på bruken av turban som ein sunnah fucadahass (stadfesta tradisjon). Turban er også tradisjonelt hovudplagg for lærde sufiar.
Plagget er også blitt brukt av adelege frå ulike bakgrunnar. Vidare har turban vore brukt som klesplagg av kvinner i vesten, dels som del av folkedrakt, dels som moteplagg og dels i samband med behandlingar og hårtap.
Historie
Opphavet til turbanen er uklart. Det finst bevis på at dei blei brukte i fleire eldgamle kulturar, som det gamle India, Mesopotamia, Sumer og Babylonia. Soldatar i den bysantinske hæren fortsette å bruka ein turban kjend som phakeolis i tida 400–600. Bysantinske sivile er avbilda med plagget i greske fresker frå 900-talet i provinsen Kappadokia i dagens Tyrkia, og det blei framleis brukt av dei gresktalande etterkomarane deira tidleg på 1900-talet.
I muslimsk tradisjon skal profeten Muhammad ha brukt ein turban som anten var svart eller kvit. Turbantradisjonen etter han er ein kalott med eit klede knytt rundt; dette hovudplagget blei utbreidd i den muslimske verda og blei særleg brukt av fleire muslimske herskarar og lærde. Ein kunne bruka musselin, silke eller anna fint tøy til å vikla turbanen.
Innan sikhismen som voks fram på 1500-talet er bruk av turban viktig. Sikhar brukte turban til dagleg og i krig. Dei heldt fram med å bruka turban når dei tenestegjorde i militæret i Britisk India, og andre delar av Det britiske imperiet. Denne bruken har tidvis kome i konflikt med lokale lovar og reglar, men sikhar har i fleire høve vunne løyve til å bruka turban med uniform og liknande. Turbanbrukande sikhar har likevel ofte blitt utsett for diskriminering på grunn av hovudplagget. For å spreia informasjon og velvilje til turbanen er det blitt halde turbandagar over heile verda, som den norske turbandagen.
Regionale stilar
I dag finst det turbanar i mange former, storleikar og fargar. Turbanbrukarar i Nord-Afrika, Afrikas horn, Midtausten, Sentral-Asia, Sør-Asia og dei filippinske Sulu-øyane brukar vanlegvis lange klesstykke som dei viklar om hovudet kvar gong dei tek han på. Klesstykka er vanlegvis under fem meter lange. Nokre forseggjorte sørasiatiske turbanar kan også ha permanent form og vera sydd til eit underlag. Turbanar kan vera svært store eller ganske nøysame i storleik, ut frå region, kultur, religion og høve.
Turban har også vore namnet på ein type hovudplagg brukt av kvinner i vestlege land. Denne typen turban var vanlegast på 1900-talet. Dei er vanlegvis sydde til eit underlag, slik at ein lett kan ta dei på og av.
Aust-Afrika
I Aust-Afrika blir turbanar ofte brukte av muslimske geistlege og av prestar i den etiopiske ortodokse kyrkja. Hovudplagget har ei lang historie i regionen, og blei ofte brukt av sultanar, vesirar og andre aristokratar og hoffolk. Nokre av desse adelsfolka var dei somaliske sultanane Mohamoud Ali Shire av Warsangali-sultanatet, Osman Mahamuud av Majeerteen-sultanatet og Yusuf Ali Kenadid og Ali Yusuf Kenadid av Hobyo-sultanatet. Viktige historiske muslimske leiarar som sheik Abadir Umar Ar-Rida har også brukt turban. Hovudplagget blir typisk brukt saman med maccawiis (sarong) eller jellabiya.
Afghanistan
Turban eller lungee er del av nasjonaldrakter i Afghanistan. Plagget er vanlegare enn mange andre stader i den muslimske verda, og finst i mange ulike stilar og fargar. Søraust i landet har ein laust vikla, store turbanar, medan i Kabul er plagget vanlegvis mindre og stramare. I tradisjonell afghansk kultur kan ein også ha eit ekstra tøystykke, ein patu, som kan ha praktiske føremål som å ha rundt kroppen mot kulde, sitja på, binda fast eit dyr eller til å bera vatn med seg i. Ulike folkegrupper i Afghanistan bruker ulike typar stoff med ulike mønster, fargar og lengder til turban. Menn frå alle grupper unngår som regel fargesterke turbanar som kan vekka oppsikt, og bruker i staden enkler fargar som kvitt, off white, grått, mørkeblått og svart.
Marineblått er ein farge som særleg er knytt til nihangar blant sikhar og symboliserer krig og teneste, medan svart er knytt til motstand, oransje til offer og martyrdom og kvitt med visdom, alder, død eller fred. I fredstid eller samlingar for fred nyttar ein ofte krigsfargen, blått.
India
I India blir turban gjerne kalla pagri, og er eit hovudplagg brukt av menn som blir vikla for hand. Det finst fleire stilar knytte til region og religion, og dei varierer i form, farge og storleik. Nokre døme er Mysore-peta, Marathi-pheta og puneri pagadi. Pagri er eit symbol på ære og respekt overalt der han er i bruk. Det er vanleg å æra viktige gjestar ved å gje dei ein turban.
Fargar blir ofte valde for å passa til høvet kring bruken. Safran kan til dømes knyttast til mot eller offer (martyrdom), og kan brukast under folkemøte; kvitt kan knyttast til fred, og er ofte brukt av eldre; og rosa, som er knytt til våren, blir ofte brukt på denne årstida eller i samband med bryllaup.
Nepal
Turban blir vanlegvis brukt av menn i landlege område i Nepal, og er vanleg blant bønder. Landsbygd-turbanen er kjend som anten pagdi eller pheta. Alle typar farga klede kan brukast til turban. Historisk pleidde gorkhali-adelsfolk å bruka ein kvit turban kalla shirpau tildelt av kongen av Nepal. Til dømes blei sardar Ram Krishna Kunwar gjeven 22 slike hovudplagg av gorkhali-monarken maharajadhiraj Prithvi Narayan Shah.
Pakistan
I Pakistan er turbanen utbreidd i bruk, særleg på landsbygda. Han finst i ulike stilar og fargar gjennom heile landet og kan variera etter region, slik at ein til dømes føretrekk svarte og kvite turbanar nord i landet. Den vanlegaste turbanen i Pakistan er kvit og utan merke. Han blir særleg brukt i pashtun-beltet og av eldre og føydalherrar i landlege Punjab og Sindh. Turbanar blir kalla pagri eller pag av punjabiarar, medan pashtunar kallar dei patkay.
Balutsjar er kjende for sine store turbanar som har begge endane hengange ned frå sidene eller laust over brystet. Desse turbanane blir laga av fleire fot lange klede som blir vikla rundt ei hue, og er vanlegvis laga av kvitt klede.
Søraust-Asia
I Malaysia er plagget kjent som serban, og blir brukt både av sikhar og visse muslimske leiarar.
I Myanmar er turban kjend som gaung baung, og finst i fleire regionale stilar.
Indonesia
På Java blir hovudplagg av turban-typen for menn tradisjonelt kalla iket. Dette tyder bokstaveleg talt å knyta, som er den viktigaste måten å festa kledet til hovudet på. Iketen blir laga med eit kvadratiske eller rektangulært batikklede som er bretta ein gong til ein trekant. Det finst mange ulike måtar å knyta plagget og dermed forma iketen på, og desse kan ofte seia noko om kva sosial stilling brukaren har og kvar han kjem frå. Opphavet til plagget er ukjent, men fleire kjelder peiker på turbanbrukande handelsfolk frå Gujarat som kom til Indonesia for over 500 år sidan som eit opphav.
Nathan Hills
Nathan Hills er ei rekkje åsar aust i Arrowhead Range av Southern Cross Mountains i Victoria Land. Han vart namngjeve av den sørlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1966–67, etter Simon Nathan, geolog i denne gruppa.
Turban
Filippinane
På Filippinane har turban ei lang historie knytt til innfødde austronesiske (malayo-polynesiske) kulturar, og forsterka med kulturell påverknad frå resten av maritime Søraust-Asia (særleg Java, Borneo og Sumatra), India, Arabia, Kina og Persia gjennom ulike delar av filippinsk historie.
Den vanlegaste turbanen brukt av muslimske filippinske kvinner blir kalla kombong, og er del av den tradisjonelle hijaben til muslimske kvinner i Davao-området på Mindanao (knytt til maranao, maguindanao og iranunfolk). Kombong blir vikla om hovudet og brukt saman med tudong, eit plagg ein vanlegvis har over brystet eller skulder, men tek over kombongen i samband med bøn, eller når ein vil ha ekstra tilsløring. Ein kvit kombong symboliserer at beraren er ein hadsja som har utført valfart til Mekka.
For menn er den vanlegaste turbantypen kjend som putong, potong eller pudong. Putong blei historisk brukt av menn frå nesten alle dei største folkegruppen i landet, som bisaya, tagalog og ilocano, før midten av 1600-talet, men gjekk tilbake for den vestlege hatten etter at katolisismen kom inn nord i landet og under den påfølgjande koloniseringa under spansk og seinare amerikansk styre. I tida før kolonisering blei pudong farga i særskilde fargar som stod for den sosiale kasten til beraren. Blått blei berre brukt av adelsklassen maginoo, raud putong blei brukt av krigarklassen maharlika, og andre fargare som gult eller naturfarge blei brukt av høvesvis timawa, frimann/raidarkaste, og alipin, slavekastane.
I dag blir turban først og fremst brukt av muslimske filippinske menn, særleg av imamar og medlemmer av ulamaen (islamske lærde), men han kan også brukast av ikkje-muslimar. Blant muslimar kan putongen fortelja noko om statusen til brukaren. Muslimske menn og imamar som har utført hadj har tradisjonelt byrja å bruka keffiyeh som putong. Denne har dei vanlegvis kjøpt medan dei var i Saudi-Arabia for å visa at dei er hadsjiar. Denne praksisen har byrja gå tilbake fordi yngre militante jihadistgrupper i sør har brukt keffiyeh for å visa at dei er med i ekstremistiske takfiri-grupper.
Dei før-koloniske kleda blir også brukt av ikkje-muslimske lumad- og igorot-hovdingar og høgtståande individ i samband med feiringar eller spesifikke ritual. Desse putongane eller turbanane kan vera forseggjort utforma, og kan vera statussymbol for brukaren.
I den sørlege delen av landet, på Sulu-øyane, Tausug og Yakan bruker menn pis syabit, eit dekorert hovudtørkle brukt som turban eller bandana.
På nokre Babuyan-øyar heilt nord i landet bruker overhovudet for eit hushald ein kvit turban, medan yngre menn og gutar ber raud turban etter at dei har fylt 13. Dei tre hovdingane bruker alle gule turbanar. Turbanane blei opphavleg laga av lokalt borkeklede, men er no laga av bomull eller silkestoff frå det filippinske fastlandet. Kledet blir vikla rundt hovudet og enden stappa inn framme.
Vietnam
I tillegg til ulike hattar blei turbanar også brukt av den vietnamesiske majoritetsgruppa kinh, med nemningane khăn vấn eller khăn đống på vietnamesisk. Opphavleg var dei klesstykke som ein vikla om hovudet kvar gong ein brukte dei, men frå 1900-talet av blei dei erstatta av ferdigvikla versjonar ein kunne ta på seg med ein gong. Liknande turbanar blir brukte av nabofolk i Nord-Vietnam og Sør-Kina, som zhuang-, hmong- og yifolk. Turbanar er også vanleg blant fleire folkegrupper i andre delar av Søraust- og Nodaust-Asia.
Vest-Asia
I Armenia stammar mykje av kulturen og tradisjonane  frå Midtausten. Turban er ikkje vanlege daglegklede, men blir tidvis brukt av menn i seremoniar, som identitetssymbol under feiringar eller høgtider. Før Armenia blei kristent var bruk av turban vanlegare.
Kurdarar bruker ein turban som dei kallar jamadani. Han blir brukt på mange ulike måtar i ulike delar av Irakisk Kurdistan ut frå den lokale stilen. Barzani-kurdarar er til dømes ein stamme som ber turban i ein farge (som raud og kvit) og stil som er typisk for deira klan. I mesteparten av Sør-Kurdistan blir det brukt eit svart-kvitt mønster for jamadaniar. Dei fleste kurdiske turbanar er danna av eit langt stripete klede kalla kolāḡī som blir vikla rundt ein konisk hatt; duskane ved enden av kolāḡīen kan henga over ansiktet. I moderne tid bruker mange kurdarar svart-kvite ghutraer (keffiyeh) til å laga turban.
Europa
I Storbritannia har turbanar blitt brukte av kvinner og menn sidan 500-talet, utan at dei nokon gong blei svært utbreidde. Diktaren Alexander Pope og andre samtidige menn blei tidvis avbilda med turban i måleri og illustrasjonar. Bruken av turban ved mindre formelle høve blant gentlemenn på denne tida spegler at dei hadde kortklipte eller barberte hovud slik at dei kunne bruka dei overdådige parykkane som var på mote i Europa frå rundt 1650 til 1750, og ein turban kunne vera nyttig til å dekka hovudet når ein ikkje brukte parykk.
Ei tid sist på 1700-talet og ved byrjinga av 1800-talet var turban eit moteplagg i Europa, særleg brukt av kvinner.
Hellas
På den greske øya Kreta har menn tradisjonelt brukt ein turban kalla sariki. Namnet kjem frå sarık, det tyrkiske ordet for turban. I dag blir han vanlegvis kalla kritiko mandili (kretisk tørkle). Plagget er ikkje i vanleg bruk blant yngre folk, men blir mest brukt av eldre menn i avsides fjellandsbyar.
Fiji
Innfødde iTaukei-pretar og høvdingar brukte hovudplagg liknande turban, i-sala, som var laga av masi (borkeklede).
Kristendom
I nokre orientale ortodokse kyrkjer som den koptiske. den etiopiske og den syrisk-ortodokse kyrkja er turban del av den tradisjonelle prestedrakten. I Kenya bruker den kristne retninga akurinu turban som eit religiøst hovudplagg. Det offisielle namnet på retninga er The Kenya Foundation Of The Prophets Church eller Holy Ghost Church. Både menn og kvinner ber kvite turbanar.
Tofrøbladingar
Tofrøbladingar eller tofrøblada plantar er ein tidlegare botanisk klasse kjenneteikna av at planten utviklar seg med to frøblad og ei kimrot som sidan utviklar seg til ei hovudrot.
Turban
Islam
I muslimske kulturar ber ein del menn hovudplagg i turbanstil til minne om profeten Muhammad, som skal ha brukt ein svart eller kvit turban. Ein kan vikla desse plagga om hovudet på ulike måtar, og dei kan ha ulike namn ut frå region og kultur. Nokre døme er arabisk `emãmah (, persisk دستار‎).
Muztagata
Muztagata (uigursk: مۇز تاغ ئاتا; kinesisk: 慕士塔格峰) er eit 7 546 meter over havet høgt fjell i Kunlun Shan i Xinjiang i Folkerepublikken Kina. Fjellet er det nest høgste i fjellkjeda som dannar nordenden av det tibetanske platået. Namnet tyder far til isfjella. Muztagata vart klive fyrste gongen i 1956 av ein sovjetisk-kinesisk klatre-ekspedisjon.
Turban
Islam
I sjiaislam blir eit svart hovudklede vikla rundt ein liten kvit hatt brukt av alle etterkomarane av Muhammad, kjende som sayyidar, medan lærde og andre utdanna personar bruker kvit turban. Sufiar bruker ofte eit grønt klede rundt ein liten hatt, eller berre eit grønt klede. Medlemmar av rørsla Dawat-e-Islami brukar også grøne turbanar. Medlemmar av Sunni Dawate Islami, som braut ut frå Dawat-e-Islami i 1992, bruker kvite turbanar.
Jødedom
Den jødiske øvsteprestene som gjorde teneste i Tabernakelet og Tempelet i Jerusalem brukte eit hovudplagg kalla mitznefet מִצְנֶפֶת når han gjorde dette. Plagget var truleg ein slags turban, ettersom ord kjem frå ei rot som tyder 'å vikla'.
Tofrøbladingar
Før delte ein dekkfrøplantar inn i tofrøblad- og einfrøbladingar. Forsking på arvestoffet i plantane viser at dette ikkje er to naturlege grupper. Mange av plantane i gruppa er i moderne systematikk systematisert i gruppa ekte tofrøbladingar (Eudicotyledoneae).
Turban
Jødedom
I Den hebraiske Bibelen er turbanen brukt av øvstepresten mykje større enn hovudplagga til dei andre prestane, og vikla slik at han lager ei brei flate på toppen som minnar om ein blome. Hovudplagga til prestane danna ei kjegle og blei kalla migbahat.
Prestekrona (hebraisk tzitz צִיץ, 'blome') blei festa til turbanen med to sett av blå band, eit som gjekk over toppen av hovudet og den andre rundt sidene av hovudet på nivå med øyra. (Andre mosebok 39:31).
Jødar som levde under arabisk styre i mellomalderen, som i muslimsk Spania, brukte turbanar og hovudplagg som likna mykje på dei til dei muslimske naboane sine.
Ein del gifte jødiske kvinner bruker turban for å dekka til håret etter religiøse reglar.
Hinduisme
Innan hinduismen kan turbanar vera viktige for mange radjputar og gurdjarar frå Rajasthan, som er eit særs varmt område. Ein kan også bruka ulike turbantypar i ulike delar av India, i samband med ulike markeringar.
Rastafari
Medlemmar av Bobo Shanti mansion innan rastafarirørsla har langt hår og skjegg, og bruker ofte turbanar over håret sitt, som ofte er i dreadlocks. Dei blir ikkje tekne av offentleg.
Sikhisme
Turbanar brukt av sikhar, kjende som dastar eller dumalla, kan visa andre at dei representerer sikh-læra, kjærleik til guruen og påbodet om å gjera gode gjerningar. Både menn og kvinner kan bera turban. Eit anna føremål med plagget kan vera å verna om det lange håret til ein del sikhar, som følgjer eit bod om å ikkje klippa det. Bruk av turban er påbode for alle medlemme av khalsaen (døypte sikhar).
Turbanar blei tidlegare mest brukt av overklassen, og mange menn i den kulturelle eliten ber framleis turbanar. Dette skiljet mellom turban-berande overklassefolk (sardar) og allmugen blei forsøkt oppheva av guru Gobind Singh, som erklærte kvar einaste sikh som ein sardar. Dei vanlegaste turbanfargane brukte av sikhar er blått, kvitt og svart, men andre fargar kan også brukast. Fargen på turbanen kan visa til at ein er knytt til ei viss retning, men ingen av dei vanlegaste fargane er knytte til berre ei gruppe.
Blått og gult er særleg prestisjefylte, og blir ofte brukte ved religiøse høgtider som baisakhi. Kvite turbanar kan visa til at brukaren lever eit eksemplarisk liv. Blå turban kan stå for at beraren har eit sinn ope som ein blå himmel, utan plass for fordommar. Svart turban kan stå til minne om den britiske forfølginga av sikhane i 1919, og står for audmjuke. Basanti eller gule turbanar er knytte til den revolusjonære rørsla. Rosa turban blir gjerne brukt til familiefeiringar som bryllaup. Grønt står for bønder, oransje og svart er ganske vanlege å bruka ved politiske møte. Ein kan også velja farge etter personleg smak eller kva som passar med resten av klesdrakten. Akali Nihang-sikhar dekorerer turbanane sine med små våpen kalla shastar.
Kjende turbanbrukarar
Einskildpersonar kan bli kjende for å bruka turban. Den britiske sosiale entreprenøren Camila Batmanghelidjh er til dømes kjend for sin fargerike turban.
Sporbarheit
Sporbarheit er det å kunne finne tilbake til opphavet og detaljar i prosessen som har funne stad seinare. Sporbarheit oppnår ein ved at alle ledd i forløpet utfører registreringar/målingar og oppbevarer dokumentasjon av kva som har skjedd. Sporbarheit er ein viktig del av kvalitetsstyring.
Turban
Kjende turbanbrukarar
Den colombianske politikaren Piedad Cordoba er kjend for å bruka turbanar eller liknande hovudplagg. Turbanbruken hennar har gjort henne så særmerkt at ho har fått kallenamnet «kvinna med turbanen» i colombiansk kultur.
Sporbarheit
Innan måleteknikk er det å etablere ein ubroten kjede av kalibreringar av måleinstrument frå bruksinstrument som ei måling er utført med.
Al-Zaitounah
Al-Zaitounah (arabisk الزيتونة, tyder «Olivenen») er ein palestinsk by i Ramallah og al-Bireh guvernement. Han vart grunnlagd i 2005 då landsbyane Abu Shukheidim og al-Mazra'a al-Qibliya vart slått saman. I 2007 var folketalet i al-Zaitounah på 6 190, i følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå (PCBS).
Regrinding the Axes
Regrinding the Axes er det trettande og siste studioalbumet til det amerikanske southern rock-bandet Molly Hatchet.
Det er ei omarbeidd utgåve av albumet Southern Rock Masters som kom i 2008. «Free Bird» (Lynyrd Skynyrd), «Back In the USSR» (The Beatles) og «Yesterday» (The Beatles) var sett inn i staden for «Desperado» (The Eagles). Tre originale konsertopptak som hadde vore bonusspor vart erstatta av «Get In The Game» (frå albumet deira Warriors of the Rainbow Bridge frå 2005), den instrumentale parten av «Layla» (Derek & The Dominos av Eric Clapton) og eit konsertopptak av «Dreams I'll Never See» (Allman Brothers Band).
Bakkøyna
Bakkøyna er den nest største øya i Austrheim kommune i Vestland. Ho er skilt med smale sund frå fastlandsdelen av Austrheim og øya Keila i Alver kommune i aust, og frå Njøta og Fosnøya i vest. Det går bru til fastlandet i nordaust og til Ulvøyna i nordvest.
Det er funne fornminne med spor etter steinalderbusetnad på øya. Bakkøyna fekk straum i 1953-54. Skulen på øya vart lagt ned i 1963. I 1971 kom brusambandet til fastlandet.
Øya låg i Lindås kommune fram til 1910.
Folketalsutvikling:
McAllister Hills
McAllister Hills er ei åsgruppe eller bastion mellom Shapeless Mountain og Wright Upperbreen i Victoria Land. Han vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (2004) etter major George R. McAllister i 109. Airlift Wing i New York Air National Guard, som var flykaptein på LC-130-flyet mellom McMurdo Sound og Amundsen-Scott-stasjonen.
Waterloo av ABBA
Melodifestival 1974
ABBA deltok i Melodifestival 1974, den svenske uttakinga til Eurovision Song Contest 1974, med den engelske versjonen av songen «Waterloo». Gruppa vann tevlinga med 302 poeng og fekk representere Sverige i Eurovision Song Contest 1974.
Congratulations: 50 Years of the Eurovision Song Contest
I 2005 vart det arrangert eit jubileumsshow for Eurovision Song Contest der ein skulle røyste fram det mest populære bidraget gjennom tidene. 14 bidrag vart valde ut til å deltake, og «Waterloo» av ABBA var eit av dei. Det var to røysterundar som båe vart vunne av «Waterloo» med høvesvis 331 poeng og 329 poeng.
Eurovision Song Contest 2012
«Waterloo» vart nytta som pausenummer i den andre semifinalen i Eurovision Song Contest 2012. Songen vart framført av fem tidlegare vinnarar, Marija Šerifović, Dima Bilan, Alexander Rybak, Lena og Ell & Nikki.
Autigen
Autigen er ein bestanddel, som oftast i mineral, i ein bergart som har oppstått samstundes med bergarten eller seinare.
Jim Gordon
James Beck «Jim» Gordon er ein amerikansk musikar og låtskrivar. Han var ein av dei mest etterspurde trommeslagarane i 1960- og 1970-åra og spelte med mange av dei mest kjende musikarane på den tida, som bluesrock-supergruppa Derek and the Dominos, Little Richard og Delaney & Bonnie. I 1983 viste det seg at Gordon var schizofren og tok livet av mora si og vart dømd frå 16 år til livstid i fengsel.
Musikkarriere
Gordon byrja karrieren sin i 1963, 17 år gammal, som trommis for The Everly Brothers, og vart raskt ein av dei mest etterspurde studiomusikarane i Los Angeles. Han vart tatt under vengjene av av trommeslagaren Hal Blaine og spelte på mange kjende innspelingar i 1960-åra, som Pet Sounds av The Beach Boys (1966), Gene Clark with the Gosdin Brothers av Gene Clark (1967), The Notorious Byrd Brothers av The Byrds (1968) og hitten «Classical Gas» av Mason Williams (1968). På høgda av karrieren sin var Gordon visstnok så travel som studiomusikar at han flydde til Los Angeles frå Las Vegas kvar dag for å gjere to-tre innspelingar, og så reise attende same dagen for å spele kveldsshow ved Caesars Palace.
I 1969 og 1970 turnerte Gordon med gruppa til Delaney & Bonnie, som på den tida hadde med Eric Clapton. Clapton tok med seg rytmeseksjonen i gruppa - Gordon, bassisten Carl Radle og klaverspelar-songar-låtskrivar Bobby Whitlock. Dei danna eit nytt band som vart kalla Derek and the Dominos. Den første studioinnspelinga var det første soloalbumet til George Harrison, det triple All Things Must Pass. Gordon spelte så på Derek and the Dominos sitt dobbeltalbum, Layla and Other Assorted Love Songs i 1970 og medverka i tillegg til trommer, med pianoet på avslutninga av tittelsporet «Layla». I seinare år hevda Whitlock at pianostykket ikkje var skriven av Gordon: «Jim tok pianomelodien frå ekskjærasten Rita Coolidge. Eg veit dette fordi då me spelte i D&B budde eg hos John Garfield i Hollywood Hills og det var eit gjestehus med eit piano der. Rita og Jim var i gjestehuset og inviterte meg til å skrive denne songen i lag med dei kalla 'Time.'... Syster hennar Priscilla enda opp med å spele inn songen med Booker T. Jones.... Jim tok melodien frå songen til Rita og gav ho ikkje æra for dette. Ho vart lurt av kjærasten sin». Gordon spelte med bandet på turneane deira, men gruppa vart oppløyst våren 1971.
I 1970 spelte Gordon på Joe Cocker sin Mad Dogs and Englishmen-turneen og spelte på Dave Mason-albumet Alone Together. I 1971 turnerte han med Traffic og var med på to av albuma deira, inkludert The Low Spark of High Heeled Boys. Same året spelte han på Harry Nilsson sitt Nilsson Schmilsson og medverka med trommesoloen på sporet «Jump into the Fire». I 1972 spelte Gordon i det 20 mann store bandet til Frank Zappa på «Grand Wazoo»-turneen og så i det ti mann store «Petit Wazoo»-bandet. Den mest kjende innspelinga hans med Zappa var tittelsporet på albumet Apostrophe (') i 1974, ein jam med Zappa og Tony Duran på gitar og Jack Bruce på bassgitar. I 1974 spelte Gordon på det meste av Steely Dan-albumet Pretzel Logic, inkludert singelen «Rikki Don't Lose That Number». Han arbeidde igjen med Chris Hillman frå the Byrds som trommeslagaren i Souther–Hillman–Furay Band frå 1973 til 1975. Han spelte òg trommer på tre songar av Alice Cooper i 1976 på albumet Alice Cooper Goes to Hell. Gordon var trommeslagaren på Incredible Bongo Band sitt Bongo Rock, som kom ut i 1972, og trommebreaken hans på versjonen av «Apache» er ein av dei mest sampla rytmane av rap-artistar.
Fengsel
Gordon utvikla schizofreni og byrja å høyre stemmer, inkludert stemma til mora, som tvang han til å svelte seg sjølv og hindra han frå å sove, slappe av og spele trommer. I 1983 gjekk han til åtak på mora med ein hammar og slo ho i hel. Sjølv om retten aksepterte at Gordon hadde akutt schizofreni fekk han ikkje lov å erklære seg sinnsjuk i gjerninga etter at lova i California hadde fjerna dette. Den 10 juli 1984 vart Gordon dømd frå 16 år til livstid i fengsel. I oktober 2013 sat James Beck Gordon, fange #C89262, 67 år gammal, framleis i California Medical Facility, eit psykriatisk fengsel i Vacaville i California.
Porter Hills
Porter Hills er ei rekkje åsar i Victoria Land i Antarktis. Dei er kalla opp etter Raymond C. Porter, elektrikar i USCG og matros på USCGC «Glacier», som mista livet i ei lossingsulukke ved McMurdo-basen den 8. februar 1979.
Fylkesveg 260 i Akershus
Fylkesveg 260 i Akershus går mellom Sorknes og Nygård i Sørum kommune. Vegen er 6,5 km lang.
Kommunar og knutepunkt
Trondheimsvegen
Nydalasjön
Nydalasjön, tidlegare kalla Tavlesjön, er ein innsjø i Umeå i Sverige. Han ligg nokre få kilometer utanfor sentrum av byen, i nærleiken av bustadområda Mariehem, Nydalahöjd og Tomtebo.
Jan Akkerman
Jan Akkerman er ein nederlandsk gitarist. Han vart først internasjonal kjend med bandet Focus, som han skipa i lag med Thijs van Leer. Etter å ha forlate Focus satsa han som solomusikarar og byrja å spele jazzfusion.
Asterisme
Asterisme er ein lyseffekt i form av eit stjerneforma skimmer som ein kan sjå i einskilde mineral når lys blir reflektert, som i stjernesafir eller stjernekvarts, eller ved gjennomfallande lys, som i glimmer. Dette kjem av at desse minerala inneheld mikroskopiske, nålforma partiklar eller holrom orientert etter krystallografiske retningar. Ei form for asterisme oppstår òg når røntgenstrålar går gjennom krystall som er deformerte. Effekten kan utnyttast for å oppdage indre spenningar og svake stader i støypegods.
Paviken
Paviken er ein innsjø nær Västergarn vest på Gotland. Innsjøen og området rundt høyrer til naturreservatet Paviken.
Waterloo
Waterloo er særleg kjend på grunn av det kjende slaget ved Waterloo, som fann stad her den 18. juni 1815, då Arthur Wellesley og Blücher sigra over den franske hæren til Napoleon.
Northern Foothills
Northern Foothills er ei rekkje kyståsar på vestsida av Terra Nova Bay i Victoria Land, som ligg sørover frå Browning Pass og dannar eit framhald av Deep Freeze Range. Det fekk dette namnet av den nordlege gruppa av Terra Nova-ekspedisjonen, 1910–13, fordi dei under feltoperasjonar på Inexpressible Island, som ligg litt lenger sør, opphavleg vart kalla «Southern Foothills».
Fylkesveg 276 i Akershus
Fylkesveg 276 i Akershus går mellom Klypen og Midtfjellet i Fet kommune. Vegen er 1,2 km lang.
Random Hills
Random Hills er ei gruppe ulendt åsar, som grensar i vest til Campbellbreen og i aust til Tinkerbreen og Wood Bay, kring 15 nautiske mil (28 km) nord-nordvest for Mount Melbourne i Victoria Land. Han vart namngjeve av den sørlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1966–67, fordi åsane var orientert heilt tilfeldig (random på engelsk) i gruppa.
Fylkesveg 277 i Akershus
Fylkesveg 277 i Akershus går mellom Fetsund bru og Bjanes i Fet kommune. Vegen er 2,9 km lang.
Smyrna
Smyrna (gammalgresk Σμύρνη eller Σμύρνα) var ein by i antikken som låg sentralt og strategisk til ved kysten av Egearhavet i Anatolia. Byen hadde ei god hamn med gode samband innover i landet, og var i tillegg lett å forsvare. Dette medverka til at Smyrna blømde raskt. Den aitkken byen ligg to stader innanfor den moderne byen İzmir i Tyrkia. Den første staden var truleg grunnlagd av dei opphavlege folka som heldt til her under arkaisk tid som ein av dei viktigaste greske busetnadane i Vest-Anatolia. Den andre vart grunnlagd under Aleksander den store og vart ein storby under tida til Romarriket. Det meste av ruinane som finst i dag er datert til romartida, hovudsakleg etter eit kraftig jordskjelv som råka staden på 100-talet evt.
For å skilje dei to busetnadane snakkar ein ofte om Gamle Smyrna, som vart grunnlagd kring 1100-talet fvt. og sjølve Smyrna, som var den nye byen grunnlagd kring 300 talet fvt.
Gamle Smyrna låg på ei lita halvøy knytt til fastlandet via eit smalt eid nordaust i den indre İzmirbukta, ved enden av ei frodig slette og ved foten av Yamanlar. Nye Smyrna utvikla seg seinare i fjellsida av Pagos (i dag Kadifekale) og langs kysten av bukta.
Bakgrunnsstoff
Smyrna Smyrna
Steen
Han var opphavleg lik 2,96 kg, men var frå 1821 sett lik 3 kg.
Det russiske kvinnelandslaget i fotball
Russland sitt kvinnelandslag i fotball er det kvinnelege landslaget i fotball for Russland. Det representerer landet i internasjonale fotballturneringar, og vert regulert av Rossijskij Futbolnyj Sojuz. Landslaget spelte sin fyrste internasjonale kamp i 1992 og kvalifiserte seg til sin fyrste store meisterskap i 1997.
Resultat i internasjonale meisterskap
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Russland har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
Jimmy Nicholl
James Michael Nicholl, kjend som Jimmy Nicholl, er ein nordirsk fotballtrenar og -spelar, fødd i Canada og oppvaksen i Nord-Irland. Han spelte på Manchester United i tida 1974-81 og var åra 1976-86 aktiv i 73 landskampar for Nord-Irland.
Klubbspel
Nicholl fekk sin ligadebut då Manchester United i 1974/75-sesongen spelte i 2. divisjon. Han var ikkje med då klubben hans i 1976 gjekk på eit overraskande tap i finalen i FA-cupen. Derimot var han med i den sigerrike finalen i FA-cupen 1977 mot Liverpool FC, dessutan deltok han då Arsenal FC vart for sterke og vann FA-cupfinalen 1979 med 3 mål mot United sine 2. Innan hausten 1981 rakk Nicholl å yte sitt i 197 ligakampar og skåre 3 ligamål for United.
Under ny lagsjef i Manchester United hamna Nicholl på innbytarbenken. Perioden 1982-90 vandra han att og fram mellom klubbar som Sunderland FC, kanadiske Toronto Blizzard, og skotske Rangers FC, Dunfermline og til sist Raith Rovers. I den sistnemnde klubben var han spelande trenar frå 1990 til -96. Her opplevde han at Raith den 27. november 1994 vann den skotske ligacupen, etter å ha sigra over Celtic FC, eit oppgjer avgjort med straffetevling.
Landslagsspel
Nicholl spelte vanlegvis høgreback på det nordirske landslaget, vart også nytta på stopparplass. Han debuterte i mars 1976 i ein vennskapskamp mot Israel i Tel Aviv. Sidan var han med då Nord-Irland vann den britiske landslagsmeisterskapen i 1979, ein triumf han var med å gjenta fem år seinare, i den 100. og aller siste turneringa mellom landslaga i Storbritannia. Nicholl spelte alle kampane til Nord-Irland då laget tok seg til kvartfinalane under Fotball-VM 1982 i Spania. Også i VM i fotball 1986 i Mexico var han fast høgreback. Den 12. juni 1986 i Guadalajara kom avskjeden med landslaget, der Brasil med siger 3-0 eliminerte Nord-Irland frå resten av turneringa. Han skåra eitt landslagsmål.
Janusz Sidło
Janusz Jan Sidło var ein polsk friidrettsutøvar som tevla i spydkast. Han vart europameister i 1954 og forsvara meistertittelen i 1958. I mellomtida vann han sølvmedaljen under sommar-OL 1956, og han avslutta internasjonalt med ein bronse under EM i friidrett 1969.
Mellom 1951 og 1970 vart Sidło polsk meister i spydkast fjorten gongar, åra 1951-61 elleve gongar på rad. I tillegg vann han fire sølv og ein bronse i øvinga. Dessutan vart han polsk meister i granatkast i 1951 og -52, ei øving som vart arrangert berre dei to åra.
Han deltok i fem olympiske sommarleikar, 1952-68, og fem EM i friidrett, 1954-69. Sidlo var frå Katowice-Szopienice og døydde i Warszawa.
Aktiv
Sidło vart polsk meister i spydkast i 1951 med eit kast på 63,01 meter, nærare seks meter lengre enn sølvvinnaren sitt bestekast. Året etter vart han meister med minste margin, 64,38 m mot Zbigniew Radziwonowicz sine 64,37 m. Han deltok den sesongen under sommar-OL i Helsingfors, der han vart utslått i kvalifiseringa. I 1953 vart han nasjonal meister for tredje gong, med eit kast på 69,80 m. Seint i sesongen, oktober 1953, sette han europeisk rekord med 80,15 m under ein landskamp mellom DDR og Polen i Jena. Verdsrekorden var då på 80,41 m.
Sidło vann gullmedaljen under EM 1954 i Bern, med 76,35 m som best slo han Vladimir Kuznetsov frå Sovjetunionen med god margin. Tidlegare i sesongen forbetra han meisterskapsrekorden i den polske meisterskapen til 72,05 m og i 1955 til 78,42 m. I 1956 vann han sitt sjette, strake nasjonale gull i spydkast. Etter han i juni 1956 sette verdsrekord med 83,66 m i Milano, var han favoritt til å ta den olympisk gullmedaljen i november. Under olympiske tevlinga, 26. november 1956 i Melbourne, kasta han 79,98 m i tredje omgangen og tok leiinga. I den fjerde omgangen bytta norske Egil Danielsen, som låg på sjetteplassen, til nytt spyd og overraska stort med ny verdsrekord på 85,71 m. Dermed måtte Sidło nøye seg med sølvmedalje.
Sidło heldt fram å verte polsk meister, i 1957 med meisterskapsrekord på 79,88 m, og i 1958 med 77,16 som bestenotering i meisterskapen. Han vart i 1958 atter europameister, med 80,18 m fekk han revansje over Egil Danielsen, som tok sølvmedalje knappe to meter bak.
Med eit kast på 80,81 m vart Sidło i 1959 polsk meister for niande gong på rad, same sesongen forbetra han den polske rekorden til 85,56 m. Dei to neste åra kasta han i overkant av 78 meter då han sikra sine tiande og ellevte strake meisterskapstitlar.
I kvalifiseringa til OL-finalen i Roma 1960 nådde han heile 85,14 m, og skulle ha vore stor favoritt i finalen om det ikkje hadde vore for at han sidan vart nære på treft av eit spyd til ein konkurrent. Han var så sjokka at han nådde ikkje lenger enn 76,46 m som best og vart nummer åtte, i staden var det Viktor Tsybulenko frå Sovjetunionen som slo knockout på dei andre spydkastarane med 84,64 m.
Under den polske friidrettsmeisterskapen 1962 i Warszawa kasta Sidło 77,55 m, men Władysław Nikiciuk sette årsbeste med 78,36 m og braut dermed Sidło si lange sigerrekke.
Jernbanetorget T-banestasjon
Jernbanetorget T-banestasjon er ein underjordisk stasjon under Jernbanetorget, på fellestunnelen for T-banelinene gjennom sentrum i T-banenettet i Oslo. Stasjonen har oppgangar til jarnbanestasjonen Oslo sentralstasjon og til Jernbanetorget, som er eit knutepunkt for kollektivtrafikken i Oslo.
Janusz Sidło
Aktiv
Også i 1965 vart det sølv på Sidło i den polske meisterskapen. Józef Głogowski vann sitt einaste PM-gull med 79,12 m mot Sidłos 77,72 m. Derimot var Sidło suveren då han i 1966 vart polsk meister for trettande gongen med heile 83,12 m, over ni meter lengre enn nestemann på resultatlita.
Jernbanetorget T-banestasjon
Då dei austlege T-banelinene vart bygd på 1950 - 1960-talet, fungerte Jernbanetorget T-banestasjon som endestasjon fram til Stortinget T-banestasjon, med vendesløyfe for toga, var ferdig. No er Jernbanetorget T-banestasjon berre ein av fleire stasjonar på T-banelinene mot aust og vest.
Janusz Sidło
Aktiv
I 1967 fekk Sidło si einaste bronsemedalje i ein nasjonal meisterskap. Både Nikiciuk og Glogowski gjorde årsbeste, Nikiciuk vart meister 82,92 m, Glogowski nådde 79,88 m og Sidlo 77,72 m. År 1968 mangla Sidło på sigerspallen etter den polske meisterskapen i spydkast, for fyrste gong sidan 1950.
Sidlo vann sitt fjortande og siste nasjonale meisterskap i Krakow i 1969. Med 81,86 m sigra han med ein margin på seks centimeter over sin argaste nasjonale rival, Władysław Nikiciuk. Under EM i friidrett 1969 overraska Sidło ved å ta bronsemedaljen med eit kast 82,90 m, men var langt bak europameisteren Jānis Lūsis frå Sovjetunionen, som kasta 91,52 m, og finnen Pauli Nevala som nådde 89,58 m.
Den 7. mai 1970 forbetra Sidło den polske rekorden til 86,22 m under eit stemne i Mantes i Frankrike. Dette vart hans lengste spydkast nokon sinn. Seinare i sesongen tok Sidło si siste medalje i eit polsk meisterskap, ein sølvmedalje, etter å ha nådd 80,42 m. Atter var det Nikiciuk som var overmannen hans, han kasta spydet 83,14 m.
Sidło la opp i 1973, i si siste tevling kasta han 74,48 m.
Gjennom si tid som aktiv var han medlem av Spójnia Gdańsk 1951-54, Spójnia Warszawa 1955-56 og 1967-73, samt Sparta Warszawa 1957-66.
Retreat Hills
Retreat Hills er ei gruppe åsar ved sørsida av toppen av Astronautbreen, langs sørsida av Evans Neve. Det fekk dette namnet av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) i 1962–63, som hadde håpa å vitja åsane, men som vart tvungen til å trekkje seg attende (retreat på engelsk) på grunn av snøstorm.
Digitalt filter
Digitalt filter, diskret filter eller diskret system, syner til eit filter som prosesserer tids-diskrete sekvensar, som ofte er sampla signal. Omgrepa filter og system er begge vanlege og er nytta om kvarandre i denne artikkelen.
Eit diskret filter kan generelt beskrivast med eit visst tal tilstandsvariablar og tilhøyrande koeffisientar, i form av ei differanselikning. Tilstanden til systemet (tilstandsvariablane) kan berre endrast ved tidspunkta t=nT, der T er sampelintervalet og n er ein sampelindeks; systemet blir med andre ord oppdatert éin gong per sampleinterval.
Ikkje-rekursive diskrete system
Fylgjande differanselikning er eit døme på eit diskret system med to tilstandsvariablar  :
Vi ser at utganssekvensen y(n) er gitt som ein vekta sum av siste inngangsverdi u(n) og førre inngangsverdi u(n-1). Verdiane u(n) og u(n-1) er vekta med koeffisientene b_{0} respektivt b_{1}. Dette systemet har berre ein tilstandsvariabel: u(n-1). For å få betre innsikt i systemet kan det vera nyttig å skissera eit sokalla flytdiagram. Flytdiagrammet til systemet inneheld same informasjon som differenselikninga, men på visual form. Rektanglet merka T indikerer forsenking med eit sampelinterval; vi ser at før forsinkelsen har vi verdien u(n), medan vi etter forsinkelsen har verdien u(n-1). I eit sanntidssystem flyt sekvensen gjennom systemet med ein fast rate. Tilstandsvariablane til systemet blir oppdaterte ein gong per sampelinterval; for systemet i dømet er det dirfor naudsynt å utføra to multiplikasjonar og ein addisjon per sampelperiode. Tilstandsvariablen u(n-1) blir oppdatert med førre verdi til u(n) og u(n) blir oppdatert med neste inngangsverdi, som til dømes kan koma frå ein AD-omformar. For å bestemma responsen til systemet må vi i tillegg til differanselikninga òg kjenne startverdiane (inisialverdiane) til alle tilstandsvariablane. Vi merker oss at utgangsverdien y(n), for dette systemet, ikkje blir påverka av tidlegere utgangsverdiar. Slike system blir kalla ikkje-rekursive system. Eit ikkje-rekursivt filter med M+1 koeffisientar kan uttrykkast med differanselikninga
der er koeffisientvektoren, \{u\} er inngangssekvensen, \{y\} er utgangsekvensen, M+1 er talet på koeffisientar og n er ein sampelindeks. Filteret har M tilstandsvariabler (siste inngangsverdi u(n) er ikkje ein tilstandsvariabel).
Eit ikkje-rekursivt filter kan òg uttrykkjast som foldninga mellom koeffisientvektoren og inngangssekvensen:
der * er foldningsoperatoren.
Impulsresponsen til ikkje-rekursive system er av lengd T(M+1). At lengda på impulsresponsen er endeleg har gjeve opphav til at slike filter vert kalla FIR-filter, der akronymet FIR kjem frå engelsk: «Finite Impulse Response». Om alle M+1 koeffisientane er like vil utgangsverdien y(n) vera gjennomsnittet av dei M+1 siste inngangsverdiane. Dette har gjeve opphav til nemninga MA-filter, der akronymet MA kjem frå engelsk: «Moving Average». Som oftast er ikkje alle koeffisientane like, så utgangsverdien er ikkje gjennomsnittet av dei M+1 siste inngangsverdiane, men MA-filter er likevel ein vanleg betegnelse på ikkje-rekursive filter.
Rekursive diskret system
Som døme på eit rekursivt system kan vi sjå på systemet
I dette systemet har førre utgangsverdi y(n-1) innverkning på siste utgangsverdi y(n). Koeffisienten a_1 avgjer kor stor innverknad førre utgangsverdi har. Av di denne koeffisienten blir multiplisert med ein tidlegare utgangsverdi blir han kalla ein rekursiv koeffisient. Eit system er rekursivt om det har minst ein rekursiv koeffisient.
Generelt kan vi beskriva eit rekursivt system med differanselikninga
Vi ser at summasjonen til venstre består av dei M+1 delprodukta b_{i}u(n-i),, der b_{i} er M+1 ikkje-rekursive filterkoeffisientar og er M tidligere inngansverdier, medan summasjonen til høgre består av dei N delprodukta , der er N rekursive filterkoeffisientar og y(n-i) er N tidlegare utgansverdiar. I praksis må dei tidlegere verdiane, u(n-i) og \ y(n-i), lagrast i skiftregistre, eller sirkulære bufferar i RAM. Talet på rekursive og ikkje-rekursive koeffisientar treng ikkje vera like, så generelt har vi at M\neq N.
På grunn av at N tidlegare utgangsverdiar er med på å bestemma utgangsverdien y(n) vil impulsresponsen dø ut sakte og gå asymptotisk mot null. Han er difor i prinsippet av uendeleg lengd, noko som har gjeve opphav til betaglesen IIR-filter, der akronymet IIR kjem frå engelsk «Infinite Impulse Response».
Filter som har berre rekursive koeffisientar blir ofte kalla AR-filter, der akronymet AR står for autoregressive, som er lånt frå regresjonsanalyse innan statistikk. Etter som eit filter med både rekursive og ikkje-rekursive koeffisientar er sett saman av eit AR- og eit MA-filter blir det kalla eit ARMA-filter. MA-filter er ikkje-rekursive og har endeleg impulserespons, medan både AR- og ARMA-filter er rekursive og har uendeleg impulsrespons.
Stabilitet
Eit diskret system er stabilt om utgangssekvensen y(n) har ein øvre grenseverdi når inngangssekvensen u(n) har ein øvre grenseverdi, der A_{1} og A_{2} er konstantar med endelige verdier. Det kan vises at eit LTI-system er stabilt om impulsresponsen er absolutt summerbar:
der h(n) er impulsresponsen til systemet. Ikkje-rekursive filter er alltid stabile, medan rekursive filter kan vera stabile eller ustabile. Rekursive filter med konstante koeffisientar kan enkelt gjerast stabile, men adaptive rekursive filter lyt overvakst for å vera sikre på at dei er stabile.
Ragnar Tveiten
Ragnar Tveiten er ein tidlegare skiskyttar som vart verdsmeister med Noregs stafettlag både i 1966 og 1967.
Aktiv
Tveiten deltok i skiskyting i dei olympiske vinterleikane både i 1964 i Innsbruck, i 1968 i Grenoble og i 1972 i Sapporo. Han kom på fjerdeplass på 20 km under leikane i Innsbruck i 1964, bak Vladimir Melanjin og Aleksandr Privalov frå Sovjetunionen og landsmannen Olav Jordet.
Tveiten gjekk Noreg inn til gull i 4 x 7,5 km stafett under VM i skiskyting 1966 i Garmisch-Partenkirchen, på dei tidlegare etappane gjekk Ivar Nordkil, Jon Istad og Olav Jordet. Året etter gjekk han Noreg inn til ny VM-tittel i same øvinga under VM i skiskyting 1967 i Altenberg, då saman med Ola Wærhaug og førnemnde Istad og Jordet. Sidan var Tveiten med på å vinne fire VM-sølv i stafettøvinga; høvesvis 1969, 1970, 1971 og 1973.
Inca Roads
«Inca Roads» er opningssporet på Frank Zappa and The Mothers of Invention-albumet One Size Fits All frå 1975. Songen består av uvanlege taktar, tekst og vokal, og er ein av dei første Zappa-songane som nyttar xenokroni. Marimba-spelinga til perkusjonisten Ruth Underwood er dominerande i songen. Songen vart spelt på konsertane til Zappa i 1973-1974, 1979 og 1988.
Tema
«Inca Roads» utforskar hovudsakleg stereotypane til romvesen som møter Inkasivilisasjonen. Temaet, og plateomslaget på One Size Fits All, ser ut til å vere ein parodi på andelegheita mange progrockalbum på denne tida baserte seg på. Teksten «Did a vehicle come from somewhere out there, just to land in the Andes? Was it round and did it have a motor or was it something different?» indikerer at ein UFO landar i Andesfjella. Etter kvart som songen utfoldar seg, vert teksten meir og meir fjollete og verkar å latterleggjere byrjinga av songen. Eit døme på dette er «...or did someone build a place or leave a space for Chester's thing to land (Chester's thing... on Ruth). Did a booger-bear come from somewhere out there...» Den useriøse teksten og sjølve musikken ser ut til å latterleggjere andre progrockband.