cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rama
Soga om Rama
I nokre versjonar ender likevel ikkje soga med at Rama og Sita levde lukkeleg alle sine dagar som konge og dronning av Ayodhya. Det gjekk nemleg rykte om at Sita ikkje lenger var kysk nok til å vera dronning, etter å ha budd i lang tid hjå demonkongen på Lanka. Som følgje av dette følgde Rama igjen plikta (dharma) si, og sende kona si bort. Ho fødde seinare tvillingsønene Lava og Kusja i asjramet til vismannen Valmiki.
Framstilling
Rama var mørkhuda, og blir ofte framstilt som svart eller endå vanlegare blå. For det meste er han avbilda saman med dei som stod han nærast – kona Sita, broren Laksjmana og den trufaste følgjesveinen Hanuman, som sit tett ved føtene hans. Rama vert alltid framstilt med pil og boge, som viser at han er budd til å kjempe mot det onde.
Tolking
Rama blir sett på Mariyada Purshottama, 'Den perfekte mannen'. Han gjer plikta si utan å mukka, først som son ved å følgja løftet til faren, seinare som konge ved å lytta til det folket meinte. I moderne tid er han blitt kritisert for desse og andre handlingar, som unødig vald mot demonar.
Først og fremst er likevel Rama dyrka som ein allmektig gud. Han er blitt omtalt som ein avatar av Visjnu sidan århundra like etter Kristus. Helteskikkelsen Rama kan stamma frå ein stammehelt som levde ein gong i det gamle India, og mange hinduar trur fullt og fast på at han har levd, og at hendingane skildra i Ramayana er sanne.
Dyrking
Rama blir særleg feira på ramanavami, ei høgtid til minne om fødselsdagen og bryllaupsdagen hans. I Nord-India blir sigeren hans over Ravana markert i høgtida dassjara og heimkomsten hans under divali.
Det er ikkje funne teikn til at ein tilbad Rama som hovudgud før på 1000-talet, men frå 1300-talet utvikla det seg ei bhaktirørsle som såg på Rama som allguden. Ein viktig leiar var reformatoren Ramananda.
Fleire bhadjanar, heilage songar, er vigde Rama, til dømes den utbreidde «Ram nám djapo» ('Syng namnet til Rama'). Namnet er også velkjend frå mantraet «Hare Rama, Hare Krisjna». Under kremasjonar i Nord-India er det vanleg å messa «Ram nám satya hai» — 'Namnet til Rama er sanning').
Store tempel til Rama finst mellom anna i Bhadrachalam i Andhra Pradesh og Dhanushkodi ved sørspissen av India.
Mahatma Gandhi var kjend som ein stor Rama-tilhengjar, og brukte mellom anna ordtaket «Nirbal ke Bal Ram» ('Rama er styrken åt dei svake') som tittel på eit kapittel i sjølvbiografien sin. Det er også kjend at dei siste orda Gandhi sa då han vart skoten var «He Ram, He Ram», noko som kan liknast med norsk «Å, Gud».
Rama i moderne indisk politikk
Rama har fått ei viktig tyding i India ved sjølvstendet i 1947 og seinare. Gandhi la fram Ramarajya som eit ideal for det nye India. Seinare har hindunasjonalistiske politikar lova at dei vil arbeida for å oppretta eit slikt styre.
Stader knytte til Rama har vore fokus for sterke kjensler i det moderne India. Ayodhya blei eit symbol for den hindunasjonalistiske rørsla som ønskte å riva ein moské som stod på det dei hevda var fødestaden til Rama, for i staden å bygga eit tempel der. Då aktivistar reiv moskeen i 1992, førte det til store, valdelege demonstrasjonar i fleire delar av India.
I 2007 oppstod ei ny Rama-konflikt, mellom religiøse og sekulære hinduar, då indiske styresmaktene i India la planar om å grava ut ei skipslei mellom India og Sri Lanka, gjennom den undersjøiske formasjonen som blir sett på som brua laga av Rama, Ram Setu ('Rama-brua'). Medan vitskapsfolk heldt fast at brua var eit naturfenomen, og politikarar sa at Rama ikkje nødvendigvis hadde levd, hevda fleire truande at dette var blasfemi.
Ordsoge
Ordet rama (devanagari श्रीराम, Rāma) er eit adjektiv som tyder 'mørk', 'svart', eller eit substantiv som tyder 'mørke'.
Opptog
Opptog er ei gruppe folk som følgjer ei rute ved eit særskild høve, til dømes ei feiring, ei høgtid eller anna markering. Meir formelle opptog kan ein kalla paradar eller prosesjonar. Opptog kan utførast av visse grupper, som barn, militære, medlemmer av laug, fagforeiningar eller andre lag, som kan gå eller marsjera sjølve, ri på dyr eller førast framover av ulike fargreier. Flagg, faner og figurar er vanlege å ha med for å markera høvet. Ved nokre opptog er dekorerte vogner, bilar eller lasteplan ein viktig del. I tillegg til det visuelle har lydar som rop, song, musikk og perkusjon gjerne også ein plass i opptoget.
Opptog kan finna stad ved ei rekkje ulike høve, som festivalar, karneval og andre religiøse høve, nasjonaldagar, sigrar, jubileum og liknande offisielle merkedagar, markeringar som første mai, kvinnedagen eller pridefestivalar, eller ved meir private tilstellingar som bryllaup og festar.
A Passion Play
A Passion Play er det sjette studioalbumet til Jethro Tull, og kom ut i juli 1973. Som føregangaren Thick as a Brick er dette eit konseptalbum med berre ein enkelt song (som var delt i to på den originale vinyl-utgåva). Temaet i konseptet er visstnok den andelege reisa til ein mann (Ronnie Pilgrim) i livet etter døden. Under turneen etter albumet vart det nytta tre videoar: ein for introen av «skodespelet», ein andre for «The Story of the Hare Who Lost His Spectacles», og eit siste, kort segment som avslutta akta. Ingen andre turnear hadde så utarbeidd sceneproduksjon som denne.
Då albumet kom ut fekk det generelt dårleg kritikk, men det selde likevel godt og nådde førsteplassen på albumlista i USA. I Storbritannia nådde det berre 13. plassen.
Produksjon
Innspelinga av A Passion Play kom i gang då bandet avgjorde å flytte til Frankrike, i studioet Château d'Hérouville, der kjende 70-talsartistar som Pink Floyd, Elton John og T. Rex òg hadde spelt inn musikk. Årsaka var å unngå dei høge, britiske skattane. Den opphavlege ideen var å skape eit dobbeltalbum, det logiske steget vidare etter Thick as a Brick. Konseptet varierte frå meininga med livet («Skating Away»), kritikarar («Critique Oblique») og samanlikningar mellom mennesket og dyreverda(«Animelee» og «Law of the Bungle»). Sjølv om det vart spelt inn nok songar til å fylle tre sider av det planlagde dobbeltalbumet, førte problem i studio og ubehag hos bandmedlemmane til at Ian Anderson kasta alle songane og byrja frå byrjinga att.
Berre få av materialet vart nytta om att på A Passion Play, med unntak av «Critique Oblique», som vart tilpassa ti det nye konseptet. Somme av songane dukka sidan opp på albumet War Child, som Skating Away» og «Only Solitaire.»
Musikalsk stil
A Passion Play gjekk vidare inn i progressiv rock-sjangeren der heile bandet spelte ei rekkje forskjellige instrument. Den talte historia «The Story of the Hare Who Lost His Spectacles» har visse musikalske likskapar med Prokofiev sin Peter and the Wolf. Bruce Eder skildra synginga til Anderson som bibelsk-aktige referansar blanda med moderne språk, som ein slags rockens svar på T.S. Eliot sitt The Waste Land og musikk skildra som «ein blendande miks av gammal engelsk folkemusikk og klassisk materiale, omforma til elektrisk rock.»
Bakgrun
A Passion Play låner tittelen frå ein tradisjonell type skodespel skildra som Kristi liding, eller «passion» på engelsk, sjølv om tittelen opplagt er ironisk, sidan albumet albumet først ser ut til å presentere eit generelt kristent syn på etterlivet, men avviser så dei kristne teologiske konklusjonane. A Passion Play er skildra i oplateomslaget som om det var eit skodespel i fire aktar. På dette albumet «er tekstane i seg sjølv ekstremt komplekse, soga er ofte uklår, og mykje av det er opp til kvar og ein si tolking.» Kjennskap til rollefigurane og settinga kjem lite frå musikken sjølv og meir frå dei få orda i «programmet» i omslaget. Her står Rena Sanderone (eit anagram av «Eean Anderrson») som forfattar av A Passion Play. Det er mogeleg få å eit biletet av plottet basert på tekstane, plateomslaget og «teaterprogrammet» og det er sentrert kring ein mann i gata, Ronnie Pilgrim. Namnet hans står berre i programmet.
Samandrag
I akt 1 respekterer Ronnie Pilgrim, i andeleg form, at han er død, og vitjar si eiga gravferd før han kryssar ein skjærseld-liknande ørken og «islagt øydemark», der han vert vitja av ein smilande engel. I akt to vert Pilgrim ført inn i eit videorom av Peter Dejour, og han får sjå hendingar frå livet sitt føre ein dømmande jury. Etter ein lang og bisarr evalueringsprosess, konkluderer den spottande juryen med at dei ikkje kjem til å «krysse han ut», og meiner at han har levd eit sømmeleg liv og kan sleppast inn i Himmelen, som skjer samstundes med ein brå start på den lystige melodien «Forest Dance».
Her vert hovudplottet avbrote av eit komisk mellomspel, som ikkje har noko med resten av handlinga å gjere, «The Story of the Hare Who Lost His Spectacles». Denne vert fortalt av Jeffrey Hammond med overdriven Lancashire-aksent) akkompagnert av instrument. Soga vert presentert som ein absurd fabel med mange ordspel om ei gruppe menneskeliknande dyr som skal hjelpe ein hare med å finne brillene sine.
Melodien «Forest Dance» held så fram i akt 3 og Ronnie Pilgrim verkar no å vere i Himmelen, to dagar etter dommen i videorommet. Pilgrim verkar misnøgd med Himmelen og den kvardagslege atmosfæren der, der dei fleste innbyggjarane er endelaust oppteken av dei levande. Pilgrim går derfor til G. Oddie & Son for å be om ei overflytting til Helvete, og meiner at han har «rett til å ta feil». På veg ned i Helvete vert Pilgrim møtt av Lucifer (kalla «Lucy» i programmet), som hevdar seg som «tilsynsføraren» til Pilgrim.
I akt 4 finn Pilgrim Helvete enno verre enn Himmelen og rømmer, og ser på seg sjølv som verken heilt god eller heilt vond, og ønskjer at han kunne byte ut «haloen med eit horn og hornet med ein hatt han ein gong hadde». Han talar med ein Magus Perdé om dilemmaet sitt og etter å ha testa ut og avvist begge yttergrensene i etterlivet, står han ved ei stygisk breidd som ein «reisande inn i livet». På denne stranda står òg andre menneske og dy klare til å «fornye løftet om livets lange song», og impliserer evig reinkarnasjon.
Mottaking
Albumet fekk dårleg kritikk då det kom ut. Rolling Stone var særleg hard og sa at albumet var «ein pop-potpurri av Paradise Lost og Ole Brumm, blant mange litterære kjelder, for ikkje å gløyme dei mange musikalske ideane som kjem heilt frå Purcell, flamenco og moderne jazz», og avsutta med at albumet var eit «dyrt, langtekkeleg visvas». New Musical Express meinte albumet var «fallet» til Jethro Tull. Sjølv Chris Welch i Melody Maker hadde eit dårleg inntrykk og skreiv at «Musikk må røre sjela eins. A Passion Play raslar med tomheit». Lester Bangs skreiv for Creem Magazine at han vart «fullstendig forvirra» då han hadde lytta gjennom albumet. Bangs skreiv: «Eg likte det nesten, sjølv om det å eit vis irriterte meg. Kankje eg likar det fordi det irriterer meg. Men det er mitt problem».
Trass i meldingane, selde A Passion Play godt nok til å nå toppen av albumlista i både USA og Canada. Albumet selde òg godt i Tyskland og Noreg, der det nådde femteplassen. I Storbritannia nådde det berre 13. plassen. Plateboksen A Passion Play: an Extended Performance frå 2013, nådde 48. plassen på Top Rock Albums-lista i USA.
A Passion Play var inkludert på lista Dei 100 beste prog-albuma gjennom tidene av ProgMagazine på ein 49. plass.
Etterverknad
Manageren til Jethro Tull, Terry Ellis, annonserte i Melody Maker at bandet kom til å slutte å halde konsertar på grunn av den negative kritikken. Det var berre eit marknadsføringsstunt som bandet ikkje kjende til. Anderson meinte det fekk dei til å sjå vrange ut og gav dei feil type publisitet.
Utgjevingar
Albumet kom ut på CD og seinare, i mars 1998 gav Mobile Fidelity Sound Lab ut ein CD med indekserte spor, og i 2003 ein ommastra versjon med eit videospor som bonus. Gull-CD-utgåva inneheld òg eit ekstra vers som ikkje er på originalen av «The Foot Of Our Stairs».
I høve 40-årsjubileet til albumet kom det ut ein boks i 2014 (litt forseinka) kalla A Passion Play: An Extended Performance, som inneheld heile Chateau d’Herouville-innspelinga og ein heilt ny miks av Steven Wilson. DVD-en inneheld videoklipp av introfilmen og «The Hare Who Lost His Spectacles» som vart spelt under konsertane. Platene vart pakkka i ein boks i lag med ei bok med intervju med Wilson og andre folk knytt til albumet.
Chateau D’Isaster-innspelingane
Innspelingane frå Chateau d’Herouville vart kalla Chateau D’Isaster og kom først ut i 1988 på samleplata 20 Years of Jethro Tull og igjen i 1993 på samleplata Nightcap: The Unreleased Masters 1973–1991. Den sistnemnde utgåva hadde ekstra fløytesoloar av Anderson på nesten alle spora.
Basstromme
Basstromme eller stortromme er ei stor sylindrisk tofelltromme som ein speler på med klubber med filt- eller skinnhovud. Basstromma blir brukt i ulike orkester og band. Ho er vanleg i janitsjarorkester og er ein viktig del av eit trommesett.
For bandmusikarar er basstromma ein del av eit trommesett, og blir spelt på med ein fotpedal med høgre eller venstre fot. I orkester heng tromma åleine i eit stativ.
Yoshihiro Nishida
Han spela for klubbane Sanfrecce Hiroshima, Kyoto Purple Sanga, Avispa Fukuoka, Tokyo Verdy og Consadole Sapporo.
Ulster
Ulster (irsk Cúige Uladh eller Ulaidh; ulsterskotsk Ulstèr) er ein av fire provinsar Irland. Provinsen består av ni grevskap og seks av desse utgjer Nord-Irland, medan dei tre andre ligg i Republikken Irland. Dei seks grevskapa i Nord-Irland er Antrim, Armagh, Down, Fermanagh, Londonderry og Tyrone, medan dei tre i Republikken er Cavan, Donegal og Monaghan.
Namnet Ulster vert av nordirske unionistar (tilhengjarar av Nord-Irland si tilknyting til Storbritannia) som regel berre brukt om dei seks grevskapa i Nord-Irland. Eit alternativt namn som vert nytta av unionistar og av mange i Storbritannia er The Province.
Av dei om lag 1,9 millionar innbyggjarane, bur nesten 1,7 millionar i Nord-Irland, og berre omkring 250 000 i Republikken.
Historie
På 1600-talet var Ulster den siste delen av Irland der gæliske styrkar stod imot engelskmennene. Etter at irane tapte slaget ved Kinsale i 1601, og seinare ved Mountjoy og Dunboy slott, kunne Elisabeth I av England legge heile Irland under den engelske krona.
I 1921, då Den irske fristaten vart oppretta, vart mesteparten av Ulster skild ut som ein del av Det sameinte kongeriket Storbritannia og Nord-Irland.
Flagg
Ulster sitt tradisjonelle flagg er nesten identisk med Nord-Irland sitt uoffisielle flagg, som er utvikla frå dette. Den viktigaste skilnaden er at det nordirske flagget har kvit bakgrunn, og ei krone over den raude handa.
Susumu Oki
Susumu Oki er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Sanfrecce Hiroshima, Oita Trinita og Ehime FC.
Bergnebb
Ein bergnebb, ei bergnebbe eller ei stinte (Ctenolabrus rupestris) er den minste lippefisken i norske farvatn. Han er vanleg frå vestkysten av Sverige langs norskekysten nordover til Nord-Trøndelag, og sørover til Marokko. Bergnebben er oransje og har ein karakteristisk prikk ved halerota. Normal storleik er 10-12 cm, men individ opp til 18 cm er observert.
Bergnebb vert brukt til å fjerna lus av laks i oppdrettsanlegg. For at dei skal vera til dette føremålet, må munnen vera uskadd, og dei må difor fangast med teiner e.l., ikkje med krok.
Parson russellterrier
Hundar av denne rasen er små (32–38 cm høge) og kvite, med svarte, tan (raudbrune) eller tricolor-markeringar i ansiktet og av og til på bakkroppen. Dei har kraftige kjevar, flatt hovud og livlege, uttrykksfulle augo.
Rasen er avla fram som bruks- og hihund, og for å kunne springa fort og lenge attmed hestar på revejakt. Parson-terrierar er uredde, tøffe små terrierar, dei er vennlege mot folk, men kan vera skarpe mot andre hundar. Dei eignar seg bra som familiehundar, men treng ei fast oppseding og mykje aktivitet for å trivast.
Løysemiddel
Eit løysemiddel er ei væske eller ein gass som vert nytta til å løysa andre stoff. Vatn er eit godt løysmiddel for mange salt og polare molekyl. Upolare molekyl kan løysast ved hjelp av organiske løysemiddel. Dette kan til dømes vera diklormetan. Kloroform, alkoholar og aceton er andre eksempel på organiske sambindingar som ofte vert nytta som løysemiddel. Mange organiske løysemiddel kan vera skadelege for kroppen.
Polare og upolare løysemiddel
Løysemiddel kan delast i polare og upolare løysemiddel etter dei molekylære eigenskapane. Polare molekyl kan løysast i eit polart løysemiddel, medan eit upolart løysemiddel må nyttast for å løysa upolare molekyl. Dette vert ofte oppsummert i hugseregelen «likt løyser likt».
Viktor Jusjtsjenko
Viktor Andrijovitsj Jusjtsjenko er ein ukrainsk politikar, i perioden 2005–2010 Ukrainas tredje president. Han var statsminister i Ukraina frå 1999 til 2001.
Justsjenko er fødd i Khoruzjivka i Sumy oblast og utdanna økonom. Han var tilsett ved dei ukrainske kontora til den sovjetiske statsbanken. I 1993 byrja han jobba i den nye ukrainske statsbanken, der han blei øvste sjef i 1997.
I 2002 blei Jusjtsjenko leiar for koalisjonen Vårt Ukraina (Nasja Ukrajina). Han var presidentkandidat i 2004 og deltok i ein bitter valkamp. Seint i september dette året blei Jusjtsjenko svært sjuk, og fekk behandling ved ein klinikk i Wien. Legane her meinte han var blitt forgifta, og analysar av blodet hans vist svært høge verdiar av ein giftig dioksin (TDCC eller tetrachlorodibenzoparadioxin). Jusjtsjenko meinte han var blitt forgifta under ein lunsj med leiaren for tryggingstenesta i Ukraina.
Dei offisielle resultata etter presidentvalet 21. november 2004 erklærte Jusjtsjenko som tapar, og den førre presidenten sin føretrekte kandidat, Viktor Janukovytsj som vinnar. Anklagar om valfusk utløyste massive gatedemonstrasjonar, som blei kjende som den oransje revolusjonen. Til slutt blei valet underkjent, og eit nytt blei heldt 26. desember. Jusjtsjenko blei vald som president med 52,0 % av røystene i omvalet.
Jusjtsjenko stilte også som kandidat til presidentvalet i Ukraina i januar 2010, men blei slegen ut i fyrste valomgang med berre 5,5 % av røystene.
Robinson Crusoe
Robinson Crusoe (engelsk The Life & Strange Surprising Adventures of Robinson Crusoe, of York, Mariner) er ein roman av den engelske forfattaren Daniel Defoe som kom ut første gong i 1719. Boka handlar om ein skipbroten mann som må klara seg åleine på ei aude øy. Boka blei særs populær, og gav namnet robinsonade til forteljingar om menneske som hamnar på aude øyar.
Bergens Glasværk
Bergens Glasværk var ei verksemd som produserte glas, oppretta i 1875 og nedlagt i 1927. Det hadde vore mange eigarskifte og produksjonsstansar på dei vel femti åra verket var i drift. Verket vart også kalla Flesland Glasværk. I 1937 vart verket starta opp att som Flesland nye glassverk, seinare skifta det namn til A/S Flesland Glassverk.
Ein av dei som var med å skipe Bergens Glasværk i 1875 var seinare statsråd Wollert Konow.
Etter den uhorvelege eksplosjonen i eit tysk skip på Vågen i Bergen i 20. april 1944 fortel Bergens Tidende den 3. juni same år at Flesland Glassverk hadde fått inn over 100 tonn glasskår etter ulukka. Glasskåra skulle brukast i produksjonen av kavl og anna bruksglas. Drifta vart lagt ned igjen etter ein eksplosjonsarta brann som gjekk ut over dei fleste bygningane på verket i 1956.
Verket låg på Flesland, det meste av området er no vorte bustadområde og stad for eit spesialavfallsanlegg. Som alle glassverk på den tida vart det lagt i nærleiken av kjelder for brensel, i dette tilfellet torvmyrer. Torvmyrene er no for det meste dekt av Bergen lufthamn, Flesland. I tillegg var tilgangen til rikeleg kjølevatn frå Fleslandselva viktig, og at råvarer og ferdige glassprodukt lett kunne transporterast inn og ut frå eigen kai ved Raunefjorden.
Verket produserte mest flasker, men også kavl, særleg i den siste perioden. Kavl merka F skal vere frå Flesland Glassverk.
County Clare
County Clare (irsk Contae an Cláir) er eit grevskap i Republikken Irland sørvest på Irland i provinsen Munster. County Clare ligg på vestkysten av Irland, nordvest for elva Shannon og inntil Lough Derg.
County Clare grensar til Galway og Galway Bay i nord, Tipperary i aust og Atlanterhavet i vest.
Området høyrte tidlegare til distriktet Thomond, som var ein del av Connacht, og då grevskapet Clare vart oppretta gjekk det då òg under namnet Thomond.
Ein del av landskapet i Clare omfattar mellom anna Burren, eit unikt karstlandskap. Området vert rekna for å vere fødestaden for det som i dag er kjend som den tradisjonelle irske folkemusikken.
Eit fylke, Clare County, i den amerikanske delstaten Michigan er kalla opp etter det irske grevskapet.
Pauke
Pauke er ei tromme laga av ein halvkuleforma metallkjele dekt av eit utspent skinn som kan stemmast i ulike tonehøgder ved hjelp av skruer eller ein pedalmekanisme.
Pauker kom til Europa frå Asia på 1100-1400-talet, og er det eldste perkusjonsinstrumentet i symfoniorkesteret, og er ein kopar- eller messingkjele belagt med kalveskinn eller plastskinn. Naturskinna (kalveskinna) endrar klang alt etter vêrforhold og fukt, og skal derfor stemmast hyppig i motsetning til plastskinnspaukar. Diameteren på pauken er frå 50 til 90 cm og dei blir slått på med trekøller som har hovud av filt, lêr eller svamp.
Ein pauke kan berre vera stemt til ein tone om gongen, og blir derfor ofte oppstilt i sett på 2-5 stk., der kvar er stemt i forskjellige tonar. Paukane blir stemt ved hjelp av pedalar som set pauken i det rette toneleiet, der han vidare blir finstemt ved hjelp av dreiehandtak. Skinnet blir stemt opp ved hjelp av ein stemmenøkkel.
Under konsertar skal paukisten ofte stemma ein eller fleire av sine paukar om til ein annan tone. Når dette skjer er paukisten nøydd til å setja hovudet heilt ned til skinnet for å kunne høyra tonen utan at publikum skal høyra han.
Cymbal
Cymbalen er eit perkusjonsinstrument. Ein cymbal er laga av ei metallegering, ofte ei bronselegering, beståande av ca 20% tinn og 80% kopar eller ei messinglegering for billigare cymbalar. Mengda tinn legeringa kan reduserast for å oppnå ein annan lydkarakteristikk, men han kan ikkje overstige 20%. Legeringa vil då bli ueigna til å laga cymbalar av. Cymbalar blir støypte før dei blir dreidde og deretter hamra for hand eller ved hjelp av maskin.
Magne V. Kristiansen
Magne V. Kristiansen er ein norsk lærar og kunstnar. Han er frå Stryn. Kristiansen arbeider med biletskaping i olje og ulike illustrasjonsteknikkar, og han har sidan 1993 drive kunstverksemda Ad Fontes Kunst og Illustrasjon. Kristiansen har delteke på mange utstillingar både lokalt og regionalt, og illustrert fleire bøker.
Cymbal
Cymbalar finst i dei fleste storleikar, og blir ofte brukt til å markera skifter og/eller aksentar i musikken. Cymbalen blir i dag brukt i dei fleste musikkstilar, og ein kan mellom anna finna dei individuelt, saman med andre slaginstrument, eller på eit trommesett.
Sunny Afternoon
«Sunny Afternoon» er ein song av The Kinks, skriven av Ray Davies. Songen vart seinare gjeven ut på albumet Face to Face. Den tydelege varietéstilen og tekstinnhaldet var ei ny retning for bandet (som hadde starta året før med «A Well Respected Man»), etter at bandet starta med langt meir tyngre rock i 1964-1965.
Songen kom ut 3. juni 1966 og gjekk til topps på den britiske singellista 7. juli 1966, og vart liggande der to veker. Han gjekk òg til tops i Irland og var den einaste førsteplassen The Kinks fekk i Noreg der han låg fire veker på topp. «Sunny Afternoon» vart plassert på 200. plass på Pitchfork Media si liste over dei 200 største songane på 1960-talet.
Det vart filma ein musikkvideo for singelen, som ironsk syner bandet i eit kald og snørikt miljø.
Langesund mekaniske verksted
Langesund mekaniske verksted var ein verkstad for skipsbygging. Verkstaden vart etablert som aksjeselskap våren 1914 av skipsreiar H.P. Jacobsen. Verkstaden vart grunnlagt på Smietonga ved Konghamn i Langesund der det hadde vore skipsverft tidlegare. Skipsbygging og skipsreparasjonar hadde føregått ved ulike seglskipsbyggeri i dette området sidan slutten av 1600-talet.
Sunny Afternoon
Andre versjonar
Songen er blitt spelt av mange andre artistar som:
Langesund mekaniske verksted
Bakgrunn
Langesund var ein viktig base for skipsbyggeri på 1600-og 1700-talet og stod for fleire leveransar av skip til det dansk-norske marinen. I åra 1672–1712 vart det bygt fleire skip av typen defensjonsskip. Skipa skulle kunna verna seg mot kaprarar i fredstid og tena som orlogsskip i krig. I perioden Christen Pedersen Lund var verftseigar vart det bygget seks defensjonsskip. Det meste kjende var «Christina Maria» på 189,5 lestar og 36 kanonar. Då Christen Pedersen Lund døydde i 1705, overtok Jørgen Pedersen Lund som verftseigar og skipsbyggar. I hans periode auka leveransane av seglskip til det dansk-norske heilstaten kraftig. Ei viktig årsak til det var den store nordiske krigen 1700–1721.
Kabulelva
Kabul (sanskrit: कुभा, farsi: دریای کابل, pashto: کابل سیند) er ei elv som har utspring i fjellkjeda Sanglakh i Afghanistan, som er skild frå Helmandelva av Unaipasset. Ho er hovudelva i den austlege delen av Afghanistan. Elva går 700 km austover før ho munnar ut i Indus nær Attock i Pakistan. Større byar ho går gjennom er Kabul, Chaharbagh, Jalalabad og Nowshera. Ho går inn i Pakistan om lag 30 km nord for Khyberpasset. Dei største sideelvane til Kabul er Logar, Panjshir, Kunar, Alingar og Bara.
Ronny Wiltersen
Ronny Wiltersen, (på engelsk Ron Weasley), er ein av hovudpersonane i historiene om trollmannen Harry Potter, forfatta av J.K. Rowling. Han er fødd 1. mars 1980 og er fullblodstrollmann. Skytsvergen hans er ein hund, medan hambusen hans er ein edderkopp, nærmare bestemt ein akrumantula kalla Argarapp. I Harry Potter-filmane blir Ronny Wiltersen spelt av Rupert Grint.
Kabulelva
Elva Kabul er i seg sjølv ikkje så mykje meir enn ein tynn straum mesteparten av året, men vert større om sommaren grunna snøsmelting. Den største sideelva er Kunar, som startar som elva Mastuj, som går frå Chiantar-isbreen i Chitraldistriktet i Pakistan, og når ho kjem sørover og inn i Afghanistan, møter ho elva Bashgal, som kjem frå Nurestan. Kunar møter Kabulelva nær Jalalabad. Trass i at Kunar har høgare vassføring enn Kabul, held elva fram under namnet Kabul, hovudsakleg av politiske og historiske årsaker.
Ronny Wiltersen
Skorpus
På andre språk heiter Skorpus:
Langesund mekaniske verksted
Bakgrunn
På 1800-talet vart byggeverksemda av seglskuter i Langesund oppretthalde sidan det var stor etterspurnad etter skuter. I åra etter 1875 vart det likevel bygd få nye seglskuter i Langesund. Årsaka var låge fraktpriser og konkurranse frå dampskip. Verftseigarane i Langesund konsentrert no verksemda om å kjøpa utrangerte tre- og stålskutar. Skutene vart bygd om, slik at mannskapbehovet vart mindre, og lønsemda i frakta større.
Frå seglskuteverft til dampskipsbyggeri
I 1898 kjøpte H.P Jacobsen byggegrunnar ved Konghamn i Langesund. Det inkluderte dei gamle skipsverfta på begge sider av hamna. Her hadde verksemda lege nede i fleire år, og i den første tida konsentrerte Jacobsen verksemda om skipsreparasjonar. Overgangen frå segl til dampskip førde likevel til at det måtte tenkjast nytt og området på Smietonga vart oppmålt med tanke på omlegging til mekanisk verkstad. Investorane uteblei, men reiaren Jacobsen skaffa seg i mellomtida kunnskap ved å føra oppsyn med sina båtar når dei var til reparasjon og dokking på ulike verft langs kysten. Han vitja Moss Verft og Dokk ei rekkje gonger. Våren 1914 hadde H.P Jacobsen, gjennom reiarlaget sitt Jacobsen & co og Langesund kommune, skaffa den naudsynte kapitalen og verksemda ved Langesund Mekaniske verkstad kunne starta. Tilgjenge på kompetente fagfolk var av avgjerande tyding for verkstaden. I dei første åra var det utfordrande. Likevel klarte verftet å oppretthalda verksemda gjennom å reparera og klassifisera både dampskip og seglskuter. Etter eit par år løyste problemet med mangel på fagfolk seg, då ingeniør Samson Tokheim overtok drifta ved verftet. På kort tid vart den naudsynte moderniseringa og utvidinga av verftet gjennomført, slik at det kunne byggjast dampskip.
Etableringa av verkstaden på Smietonga fekk òg stor tyding for bymiljøet i Langesund. Den auka tilflyttinga av nytilsette som skulle arbeida ved verkstaden var stor. Føretaket fekk i oppgåve å skaffa bustader til arbeidarane og familiane deira. I åra 1917–1918 vart det bygt ti nye hus på det gamle Myrjordet. Standarden på bustadene var god og Nybyen vart ein av dei betre bydelane på staden, med ei flott, brei gate og nyplanta tre.
Langesund mekaniske verkstad - dei første åra
DS «Terneskjær» på 700 tonn og det noko mindre DS «Eikhaug», var dei første dampskipa som vart bygde ved Langesund mekaniske verkstad. Fraktdamparen «Terneskjær» vart bygd vinteren 1917/1918, men først sett i drift i mars 1919. «Terneskjær» var eit moderne skip med tre store lasteluker, tre vinsjar, dampankerspel og dampstyreapparat. Sjølve sjøsettinga av skipet vart svært dramatisk. Ein av kjettingane rauk under sjøsettinga og traff to verftarbeidarar. Ein av dei døydde av skadane. Skipet gjekk i åra som følgde i frakt mellom Frankrike, Spania og England, men fekk ikkje noko langt liv. Skipet forliste utanfor Island i november 1924.
Oppgangstid
I slutten av februar 1934 vart fraktdamperen DS «Havmøy» sjøsett frå Smietonga i Langesund. Fartøyet vart kanskje det viktigaste oppdraget i historia til verkstaden sidan skipet var eit første av fleire som skulle gje verkstaden ry. Det 2 500 tonn store «Havmøy» var på alle måtar eit imponerande skip. Skipet anløpte fleire hamner i Europa for lossing av trelast før ferda gjekk over Atlanteren og inn på dei store nordamerikanske innsjøane og til ferskvassfart. Før «Havmøy» forlét Langesund hadde verkstaden fått eit nytt byggeoppdrag; DS «Vigør» som var av same type som «Havmøy», men noko større. Deretter følgde ein periode (1937–1943) der verkstaden utan avbrot dreiv med nybygg. At bygginga heldt fram inn i krigsåra kom av at oppdraga var motteke før landet vart okkupert. I 1938 var arbeidsstyrken ved verftet kome opp i 250 mann, og dei to siste åra før verdskrigen vert omtalt som ein stordomstid for verkstaden. Planar vart lagd for verkstadsutvidingar, som bygging av ein stor tørrdokk i Konghamn. Verkstaden fekk i 1938, som ein del av Nygaardsvold-regjeringa sin aktive industripolitikken, løyvd ein lånegaranti på 800 000 kroner til desse utvidingane, men plana vart stoppa av krigen.
Krigsåra
I krigsåra 1940-45 var det ikkje normal drift ved Langesund mekaniske verkstad. Okkupasjonsmakta tok over, og alle oppdrag ved verftet vart styrt av dei. Verkstaden bygde to skip i dei første krigsåra. Desse fartøya vart bygd fordi dei skulle tena den tyske krigføringa. Frå 1943 vart det mangel på stål, og hovudoppgåva til føretaket for tyskarane under resten av krigen var å levera lekterar i betong. Arbeidet med lekterane gjekk treigt. Det skulda dels materialmangel, og dels at heimefronten gav ordre om å trenera arbeidet så mykje som mogleg.
Sunny Afternoon
Andre versjonar
Det er skrive to norske versjonar av songen. Den første vart skriven av Jahn Teigen, Herodes Falsk og Tom Mathisen i Prima Vera i 1978 og kalla «Svunnen tid». Den andre vart skriven av Helge Grønhaug og kalla «Solen over by'n» og spelt inn av De musikalske dvergene og Frode Alnæs i 2004.
Ronny Wiltersen
Tullerusk
Tullerusk, ogso kalla «Rusken» er Ronny si ugle. På andre språk heiter Tullerusk;
Figuren der Harry-Potter-Romane
Langesund mekaniske verksted
Etterkrigsåra
I 1948 kunne verkstaden levera sit første etterkrigsfartøy, fraktdamperen DS «Vigør». «Vigør» var ein skipstype som vart kalla for "lake"-skip, fordi det var konstruert for å kunna ta seg opp via slusene i dei store nordamerikanske innsjøane. Det var stor etterspurnad etter desse skipa i dei første etterkrigsåra. Fleire norske verkstader leverte denne skipstypen, men langesundmodellen vart særleg etterspurt. Fram til 1952 leverte verkstaden fem slike skip, alle på 2600 tonn. Det siste var DS «Hock Lee» som vart bygd i 1956. Det første motorlasteskipet som i sin heilskap vart bygd ved verkstaden var «Bahia» i 1953. Skipet var på 3865 tonn og var eit raskt fartøy. Tre andre motorskip som i sin heilskap vart bygd og innreidd i Langesund på 1950-talet var MS «Balduin», MS «Maria Teresa» og MS «Inge Toft». Sidan verkstaden i Langesund rigga, innreidde og bygde motorar til skipa sine, var det mogleg å ta fagbrev som maskinist. Verkstaden rigga og innreidd i tillegg skip frå andre verkstader. Det medførde at verkstaden sjeldan mangla oppdrag.
LMV - dei siste åra
Perioden 1964-67 vert omtalt som tida for ferjebygginga og markerer avslutninga på skipsbygging ved Langesund mekaniske verkstad. I desse åra vart seks store bil- og passasjerferjer sjøsett ved Smietonga. Det første var «Kraakerø». Ferja var 57 meter lang, og berekna på kystfart, med 250 passasjerar og ca. 40 bilar. Ferja vart sett i fart mellom Kragerø og Østfold. I 1966 og 1967 vart bilferjene MS «Stena Baltica» (bygg nr. 53), MS «Stena Germanica» (bygg nr. 54 og MS «Stena Britanica» bygd. «Stena Britanica» var det siste fartøyet som vart bygd på Smietonga. Ferja hadde plass til 1200 passasjerar og ca. 190 bilar fordelt på to dekk. Fartøyet heldt høg standard og hadde gode passasjertilhøve, med cafeteriasalong, barsalong og flystolar. Trass i at ferjebygginga i 1960-åra i Langesund heldt høg fagleg standard, sleit verkstaden økonomisk mot slutten av tiåret. I april 1967 overtok Bergensfirmaet Sverre Munck, og redda verkstaden frå konkurs. Namnet vart endra til Langesund Industri AS og drifta vart lagt om med bygging og montering av skipskranar som hovudsysselsetjing. Seinare vart verkstaden trekt inn i offshore-verksemd. Byggenr.51 og 52 var MS «Ølenningen» og MS «Gotlandia». Dei vart levert 1965. Dei to siste, byggenr. 54 og 55 vart ferdig utrusta ved Framnes mek. verkstad i Sandefjord.
Dandy av The Kinks
«Dandy» er ein song av The Kinks frå 1966 på albumet Face to Face. Songen vart gjeven ut som singel i Europa utanom Storbritannia, der han nådde førsteplassen i mellom anna Tyskland. I somme land vart B-sida, «Party Line» (òg frå Face to Face) gjeven ut som A-side.
Songen omhandlar låtskrivar Ray Davies sitt spottelege syn på ein person som ønskjer å verte ein Don Juan. Det har vore spekulasjonar om Davies skreiv songen om den ville livsstilen til den yngre broren og gitarist i The Kinks, Dave Davies.
Herman's Hermits-utgåva
«Dandy» vart ein hitsingel i USA for den britiske gruppa Herman's Hermits på same tid. Han nådde femteplassen på Billboard Hot 100. Denne utgåva vart heller ikkje gjeven ut i heimlandet.
Koji Yoshimura
Han spela for klubbane Sanfrecce Hiroshima, Vissel Kobe, Oita Trinita, Avispa Fukuoka, Yokohama F. Marinos og FC Gifu.
Sigbjørn Hjelle
Sigbjørn Hjelle er ein norsk lærar. Han er frå Selje. Hjelle har vore lærar ved Selje skule 1969-2006, inspektør og lærar på Stadlandet skule 2006-2012. Han er svært interessert i lokalhistorie og fotografering.
Fløyelskrabbe
Arten finst helst på steinbotn på nokså grunt vatn, men førekjem ned til ein 70 m djupn. Han er den raskaste og mest aggressive i den norske symjekrabbefaunaen, og kan godt finna på å gå til åtak på dykkarar.
Kjenneteikn
Fløyelskrabben høyrer til dei større symjekrabbane, og kan bli over 80 mm brei over skalet. Han er dekt med små hår som gjev han ein skittenbrun farge, bortsett frå nokre hårlause blå eller raude område på beina. Augo er karakteristisk raude.
Det ytste leddet på dei bakerste to beina er årebladforma, og på skalet mellom augo har han opp mot 7-10 små tenner.
Tam-tam
Tam-tam er eit perkusjonsinstrument av cymbaltypen; ei metallskive med ein noko oppbøyd kant. Tam-tam er ein variant av den asiatiske gongen. Tam-tamen kling mørkt, og om han ikkje blir avdempa har han ein lang etterklang. Han har blir brukt i symfoniorkester sidan 1700-talet.
John Wesley Harding
Det var produsert av Bob Johnston og markerte eit steg tilbake til akustisk musikk og tradisjonelle røter for Dylan, etter tre album med elektrisk rockemusikk. John Wesley Harding vart spelt inn samstundes med ei rekkje heimeinnspelingar med The Band, som til slutt kom ut i 1975 som The Basement Tapes.
I 2012 vart albumet rangert på 303. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 bestealbuma gjennom tidene.
Innspelinga
Dylan sette i gang med innspelinga av John Wesley Harding hausten 1967. Då hadde det gått 18 månader sidan Blonde on Blonde var ferdig. Dylan hadde vore utsett for ei motorsykkelulukke og hadde kome seg frå det verste då han starta på det nye albumet. Dylan var lange tider i studioet sitt i kjellaren i Woodstock i New York og ein høyrde generelt lite frå han i 1967. I løpet av denne tida samla han opp mange innspelingar og mange nye songar. Han registrerte dei fleste av dei for opphavsrett, men ønskte ikkje å ha nokre av dei med på det neste albumet. Desse innspelingane kom seinare ut i 1975 som The Basement Tapes.
Det er ikkje klårt når songane for John Wesley Harding faktisk vart skriven, men ingen av dei finst på dei mange kjellarinnspelingane som sidan har dukka opp. I følgje Robbie Robertson «var det berre eit slags innfall at Bob drog til Nashville. Og der møtte han eit par karar og spelte inn desse songane.» Desse innspelingane fann stad hausten 1967 og det tok mindre enn 12 timar over tre økter å gjere albumet ferdig.
Fylkesveg 165
Fylkesveg 165 (Fv165), òg kalla Slemmestadveien, er ein veg i Asker kommune. Riksvegen byrjar ved E18 på Holmen og går meir eller mindre samanhengande langs Oslofjorden forbi Hval, Leangbukta, Blakstad, Vollen, Bjerkås og Slemmestad. Frå der går vegen gjennom Bødalen til han møter riksveg 167 nedst i Grodalen, før vegen held fram gjennom Midtbygda og endar i riksveg 23. Veglengda er 18,2 km.
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg, etter at forvaltingsreformen trod i kraft har han status som fylkesveg.
John Wesley Harding
Innspelinga
Songane Dylan tok til Nashville var i same gate som dei som kom ut frå Basement Tapes-innspelingane. Songane vart spelt inn med eit enkelt arrangement. Då Dylan kom til Nashville hugsar produsent Bob Johnston at «han budde på Ramada Inn og spelte meg desse songane og foreslo at me berre skulle bruke bass, gitar og trommer på albumet. Eg sa greit, men foreslo at me òg nytta ein steelgitar, og slik kom Pete Drake med på plata.»
Dylan spelte igjen med eit band, men instrumenteringa var enkel. På dei fleste songane var det berre trommeslagar Kenneth A. Buttrey og bassist Charlie McCoy som var med Dylan, som sjølv spelte alt munnspel, gitar, piano og vokal.
Den første innspelinga, den 17. oktober i Studio A hos Columbia, varte berre tre timar og Dylan spelte inn «I Dreamed I Saw St. Augustine», «Drifter's Escape» og «The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest». Dylan kom tilbake til studioet den 6. november og spelte inn «All Along the Watchtower», «John Wesley Harding», «As I Went Out One Morning», «I Pity the Poor Immigrant» og «I Am a Lonesome Hobo». Den siste innspelingsdagen var 29. november då resten av albumet vart spelt inn.
Pete Drake var berre med på denne siste dagen, og «I'll Be Your Baby Tonight» og «Down Along the Cove» var dei einaste songane steelgitaren hans var på.
Ein gong mellom den andre og tredje innspelinga møtte Dylan Robbie Robertson og Garth Hudson frå The Band for at dei skulle legge fleire lydspor på songane. Robertson meinte derimot at songane var meir enn god nok slik dei var, så dei let vere å gjere noko meir med dei.
John Wesley Harding vart gjeven ut mindre enn fire veker etter den siste innspelinga.
Fylkesveg 166
Fylkesveg 166 (Fv166) går mellom Lysaker og Fornebu i Bærum. Veglengda er 2,1 km.
John Wesley Harding
Songar
Dei fleste songane på John Wesley Harding har enkle og mindre ordrike tekstar enn det som var vanleg for Dylan fram til då. Stilen er stemningsskapande, men Dylan nytta likevel enkelte tydlege bilete og delvis surrealistiske tekstar, slik han tidlegare hadde gjort. I følgje Allen Ginsberg hadde Dylan snakka med han om den nye skrivestilen sin, og fortalt han at «han skreiv kortare linjer og kvar linje skulle bety noko. Han skreiv ikkje berre ei linje som skulle passe inn med rytmen lenger. Kvar linje skulle føre historia framover, og frå den tida kom dei sterke lakoniske balladane som 'The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest.' Han sløste verken med språk eller pust. Alle bileta skulle vere funksjonelle i staden for dekorative.» Sjølve songstrukturane er langt strengare og dei fleste av dei er bygt opp av tre vers.
Fylkesveg 166
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg, etter at forvaltingsreformen trod i kraft har han status som fylkesveg.
John Wesley Harding
Songar
«The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest» er kanskje den mest gåtefulle songen på plata, bygt opp som eit moralsk skodespel. Moralen kjem i siste verset med linja «one should never be where one does not belong» («ein bør aldri vere der ein ikkje høyrer heime») og endar med den mest siterte linja i songen, «don't go mistaking Paradise for that home across the road» («ein må ikkje forveksle paradis med heimen på andre sida av vegen»).
Utgjeving
Dylan ønskte ikkje noko publisitet kring albumet og det var derfor heller ikkje gjeve ut ein singel i samband med albumutgjevinga.
I eit år då psykedelia dominerte popkulturen, vart den jordnære John Wesley Harding sett på som ei reaksjonær plate. Kritikar Jon Landau skreiv i Crawdaddy at «for å gje ut eit album av dette slaget midt mellom Sgt. Pepper, Their Satanic Majesties Request, After Bathing at Baxter's, så må ein ha veldig tiltru til det ein gjer ... det ser ut til at Dylan ikkje føler han treng å tilpasse seg dei store trendane i popmusikken i det heile tatt. Og han er den einaste store popartisten ein kan sei dette om.»
Albumet fekk elles mykje god kritikk og vert framleis halde som eit av hans aller beste album. Albumet vart nymastra og gjeve ut på ny i 2003 som SACD.
Etter at albumet kom ut døydde Woody Guthrie og Dylan kontakta Harold Leventhal, den langvarige venen og manageren til Guthrie og sa at han ønskte å delta på ein minnekonsert om noko slik vart planlagt. Minneskonserten kom 20. januar 1968 i Carnegie Hall i New York. Dylan delte scenen med andre viseartistar som Tom Paxton, Judy Collins og sonen til Guthrie, Arlo, og Dylan heldt den første konserten sin på 20 månader med The Band som akkompagnement (då kalla The Crackers). Dei spelte berre tre songar («Grand Coulee Dam», «Dear Mrs. Roosevelt» og «I Ain't Got No Home») og det skulle gå 18 nye månader før Dylan igjen spelte konsertar.
Mot slutten av 1967 hadde livsstilen til Dylan vorte meir stabil. Han hadde fått ei dotter, Anna, med kona Sara. Han hadde vorte forsona med foreldra sine, og hadde forhandla fram ein ny, lukrativ platekontrakt med Columbia Records. Media mista aldri interessa for Dylan, men han klarte likevel å halde ein låg profil. I 1968 såg ein lite til Dylan, men songane hans dukka opp på viktige album av artistar som Jimi Hendrix, The Byrds og The Band.
John Wesley Harding gav eit hint om country-pop-stilen som skulle kome på det neste albumet, Nashville Skyline.
Medverkande
Andre medverkande
Produksjon og teknisk
Kjelder
''
Iwao Yamane
Iwao Yamane er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Sanfrecce Hiroshima, Oita Trinita, Kawasaki Frontale, Kashiwa Reysol og Zweigen Kanazawa.
Carnegie Mellon University
Carnegie Mellon University (CMU), tidl. Carnegie Institute of Technology (CIT), er eit forskingsuniversitet i Pittsburgh, Pennsylvania, USA, som vart grunnlagt i 1900. CMU er verdsleiande innan teknologiske fag. Særleg er universitet kjend for informasjonsvitenskap (computer science), automasjon (robotics), ingeniørvitenskap og økonomisk-administrative fag.
Masato Tamada
Masato Tamada er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Sandø
Sandø eller Sandøya er ei lita øy i Oslofjorden i Færder kommune i Vestfold og Telemark.
Masato Tamada
Han spela for klubben Sanfrecce Hiroshima.
Otto Meyer-Amden
Otto Meyer-Amden var ein sveitsisk målar og grafikar frå Bern. Han vert rekna som ein av dei viktigaste av dei tidlege abstrakte målarane i Sveits.
Sandø
Sandø ligg heilt søraust i Færder kommune på austsida av sundet Sandøsund. Tvers over sundet ligg staden Krukehavn på Hvasser. I seglskutetida har sjølve sundet mellom øyene Sandø og Hvasser vore staden Sandøsund, og stadnamnet Sandøsund har vorte landfast på Hvasser.
Otto Meyer-Amden
Ungdom og utdanning
Meyer voks frå 1888 opp hos fosterforeldre, etter mor hans døydde. Barne- og ungdomsåra 1892-1900 gjekk han på ein kostskule for borgarborn i Bern. Sidan gjekk han i lære 1901-03 i Bern og 1903-06 i Zürich for å verte litograf. Han måla på den tid akvarellar i ein symbolistisk stil.
Ytre Moa
Vikinggarden på Ytre Moa er det mest heilskaplege gardsanlegget ein kjenner til i Noreg frå vikingtida (800-1050). Garden er frå den store nyryddingstida på 800-talet. Av ein eller annan grunn vart garden lagt øyde, truleg mot slutten av 900-talet. Ved utgravingane i 1964-1966 vart det funne seks hus og kring 20 gravrøyser.
Otto Meyer-Amden
Ungdom og utdanning
Tida 1906-07 studerte Meyer ved kunstakademiet i München. Deretter gjekk han på kunstakademiet i Stuttgart, der han frå 1909 var elev av Adolf Hölzel. I Stuttgart vart han kjend med Oskar Schlemmer, Willi Baumeister og andre kunstnarar. Meyer var svært oppteken av Oscar Wilde sin roman «Dorian Gray». År 1907 var han på studiereiser til Strasbourg og Paris, der han vart særleg påverka av kunsten til Paul Cézanne.
1956
1956 (romartal MCMLVI) var eit skotår som byrja på ein sundag i den gregorianske kalenderen.
Sandø
Endemorenen Tjøme-Hvaler-trinnet, òg kalla Tjøme-raet, går over Sandø og er opphavet til øya si fine sandjord og attraktive sandstrender. Fleire stader på øya er det strender med flotte, slipte rullesteiner som isbreen har lagt frå seg for om lag 12 000 år sidan.
Ytre Moa
Terrasseflata har vore på 80 til 90 mål, men elvane har gjennom åra skore seg kraftig inn i terrassefoten og minka arealet. Gardsanlegget ligg på austre delen av den store terrasseflata, der jordsmonnet er best.
Sandø
Sandøbukta er ei god hamn med stor sandstrand innanfor og eit mykje nytta friområde for småbåtflåten.
Otto Meyer-Amden
Amden
I åra 1915-18 laga Meyer grafiske teikningar og blad haldne i mørke, dunkle fargetonar. Han brukte då ein teknikk som han hadde lært av Georges Seurat. I 1923 laga han ein rund glasskjerm til preikestolen i Zwingli-huset i Zürich-Wiedikon. Året før vart han kjend med Ernst Kirchner i Zürich, og innleia eit vennskap. Meyer deltok i 1925 med åtte verk i «den store sveitsiske kunstutstillinga» i Karlsruhe.
Meyer kjende seg sterkt knytt til staden Amden og kalla seg Meyer-Amden.
Zürich. Død
I 1929 deltok Meyer med tolv arbeid i utstillinga «Abstrakt og surrealistisk måleri og skulptur» i Kunsthaus Zürich. Dei siste leveåra hans var prega av ein alvorleg sjukdom. Frå 1928 fram til kort tid før han døydde i 1933 var Otto Meyer-Amden teiknelærar på kunsthandverksskulen i Zürich.
Ekstremofilar
Ekstremofilar er ei samlekjenning for ymse organismar (vanlegvis mikroskopiske) som toler og/eller trivst i ekstreme miljø. Dette kan omfatta til dømes ekstreme temperaturar, ekstrem salinitet, ekstremt høge eller låge pH-verdiar eller ekstremt høgt trykk. Dei fleste ekstremofilane er arkar, men det finst òg ekstremofile bakteriar og eukaryotar.