cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ølet Chimay
Produkt
Vatnet til brygginga kjem frå ein brønn innanfor klostermurane. Restprodukt frå meskinga blir brukt som dyrefor. Ølen vert ikkje filtrert eller pasteurisert. Han vert tappa på flaske på ein fabrikk 12 km frå klosteret, for at denne industrielle prosessen ikkje skal forstyrra klosterlivet. Ølen blir så ettergjæra på flaska i tre veker før det blir sendt ut til sal. 20 % av produksjonen blir seld på eksportmarknaden.
Krokodille
Utbreiing
Ymse krokodilleartar finst på dei fleste fuktige stadene i tropane. Vanlegast er dei i Afrika, men dei er heller ikkje uvanlege i Søraust-Asia, Australia og Mellom-Amerika. Dei fleste artane heldt til i sumpar, innsjøar og mangroveskogar, men ein finn dei òg i stille elvar og i visse høve langt ute på havet.
Levevis
Krokodillar er jegerar som hovudsakleg jaktar frå vatn. Somme artar (m.a. panserkrokodillen Crocodylus cataphractus) et mest berre fisk, medan større artar (som nilkrokodillen Crocodylus niloticus) føretrekkjer store pattedyr. Føda varierer òg med alderen; dei heilt yngste et mykje insekt, froskar og småfisk.
Krokodillar er utforma for å vera godt kamuflerte. Dei sym sakte og godt kamuflerte, og fangar ofte dyr som kjem til vatnet for å drikka. Kjevane er særs sterke, og vert som regel brukte til å halda fast byttedyret og trekkja det under vatn. Dei er derimot ikkje spesielt gode til å tyggja og dela opp kjøtet med.
Krokodillar har indre befrukting og legg egg. Mora vaktar over egga og avkomet den fyrste tida, men missar snart interessa.
Krokodillar og menneske
Somme krokodilleartar, særleg nilkrokodille og saltvasskrokodille (Crocodylus porosus), er farlege for menneske. Engelsk wikipedia hevdar at krokodilla er det dyret som drep flest menneske på verdsbasis.
Nicolai Abildgaard
Nicolai Abraham Abildgaard var ein dansk kunstmålar og professor.
Abildgaard måla i klassisistisk stil. Han vart professor ved Det Kongelige Danske Kunstakademi i 1778, og vart seinare direktør ved akademiet og fekk slik stor påverknad på kunsten i Danmark på 1700-talet. Eitt av dei mest vidgjetne verka hans var utsmykkingane han gjorde i Christiansborg slott i København i 1778—91.
Bøyabreen
Bøyabreen er ein brearm av Jostedalsbreen i Fjærland i Sogndal kommune i Vestland.
Bøyabreen er bratt og utsett for isras. Det høgaste punktet på breen er over 1700 moh. og det lågaste er om lag 300 moh. Ein kan sjå Bøyabreen frå Riksveg 5.
Helgeland Kraft
Helgeland Kraft er ein produsent og leverandør av elektrisitet med hovudkontor i Mosjøen og avdelingskontor i Brønnøysund, Sandnessjøen og Mo i Rana.
Historie
Aksjeselskapet Helgeland Kraft er ei vidareføring av det kommunalt eigde Helgeland kraftlag som vart etablert i 1964 ved ei samanslåing av Sør-Helgeland kraftlag og Midt-Helgeland kraftlag. Av desse var Sør-Helgeland kraftlag det eldste, som gjorde den første utbygginga i Rørøyfossen på Vega i 1914.
Kraftverk
Helgeland Kraft eig åtte kraftverk med ein middels årsproduksjon på til saman 950,6 GWh:
I tillegg har Helgeland Kraft driftsansvar for Kolsvik kraftverk på 630 GWh, der selskapet eig om lag 50 %.
Eigarskap
Det er kommunar på Helgeland som eig aksjane i Helgeland Kraft. Aksjonærane er kommunane Alstahaug (10,1 %), Brønnøy (9,6 %), Dønna (4,4 %), Grane (2,5 %), Hattfjelldal (2,5 %), Hemnes (7,0 %), Herøy (3,8 %), Leirfjord (3,2 %), Nesna (4,6 %), Rana (26,8 %), Sømna (3,2 %), Vefsn (18,3 %), Vega (2,8 %) og Vevelstad (1,2 %).
Helgeland Kraft har direkte eller indirekte eigarskap i følgjande selskap:
Diana Krall
Diana Jean Krall  er ein canadisk pianist, songar (kontraalt) og låtskrivar som har verka innan jazz og pop.
Biografi
Diana Krall blei fødd i Nanaimo på Vancouver-øya i British Columbia i ein musikalsk familie. Ho byrja spela piano då ho var fire, og høyrde mellom anna på faren sine jazzplater frå barndommen av. Som femtenåring byrja Krall å spela jazz på ein restaurant i heimbyen. Her blei ho høyrd av den vidgjetne jazzmusikaren Ray Brown, som blei ein støttespelar for henne og oppmuntra henne til å prøva seg som musikar i USA.
Krall vann eit stipend til å studera ved Berklee College of Music i Boston. Ho vidareutvikla musikkstilen sin og byrja leggja vekt på song i tillegg til pianospel med Ray Brown, jazzsongaren Jimmy Rowles og trommeslagaren Jeff Hamilton som mentorar og musikalske samarbeidspartnerar. Ho turnerte og verka som underhaldar fleire stader i Nord-Amerika og Europa. I Noreg var ho pianist i nokre veker i 1988 i baren ved hotell Sheraton i Sandvika.
Krall gav ut sitt første album i 1993. Ho slo gjennom i 1995, både blant jazz-elskarar og eit vidare publikum.
Ypresium
Ypresium er den første alderen i epoken eocen. Han starta for 55,8 ± 0,2 millionar år sidan og enda for 48,6 ± 0,2 millionar år sida. Alderen er kalla opp etter Ypres i Belgia. Den kjende Messel-skiferen i Tyskland er frå denne alderen. Det er påvist at primatar fanst for 55 millionar år sidan, sjølv om den molekylære klokka og nye paleontologisek funn tyder på at dei kan ha eksistert i sein krit, for 90 millionar år sidan.
Diana Krall
Biografi
Mora til Krall, Adella, blei sjuk av myelom og døydde i 2002. Ikkje lenge etter døydde også to av mentorane hennar, Ray Brown og Rosemary Clooney.
Sproing-prisen
Sproing-prisen er ein pris frå Norsk Tegneserieforum (NTF) til beste norske teikneserie, beste omsette utanlandske teikneserie, og frå 2003 til 2011 òg til beste nykommar. Prisen jar vore delt ut sidan 1987.
Juryen vert vald av årsmøtet i NTF. Juryen les alle norske utgjevingar og nominerer fem seriar innan kvar klasse (tre nominerte seriar i klassen «Beste debut»). Deretter vert det røysta over kandidatane i ei opa avrøysting. Opphavleg var det berre medlemmer av Norsk Tegneserieforum som hadde høve til å røyste, men dei siste åra har det vore røysta via Internett eller urne.
Prisen er meint å vere ein honnør til den niande kunstart - ei offisiell markering på vege av seriemiljøet til serieskaparar for talentet dei har vist og arbeidet dei har lagt ned i mediet. Prisen vert delt ut ved eit arrangement i mars kvart år på Serieteket ved Deichmanske bibliotek Grünerløkka.
Diana Krall
Karriere
Det tredje albumet, All for You: A Dedication to the Nat King Cole Trio (1996) blei Grammy-nominert og låg på jazzlistene til Billboard i sytti veker. Albumet Love Scenes (1997) med den tidlegare trioen i tillegg til Russell Malone på gitar og Christian McBride på kontrabass blei også ein salssuksess.
Sproing-prisen
Beste norske teikneserie
(Prisen vert utdelt i mars påfølgjande år.)
Beste utanlandske teikneserie
(Prisen vert utdelt i mars påfølgjande år.)
Beste debut
(Prisen vert utdelt i mars påfølgjande år.)
Diana Krall
Karriere
I august 2000 deltok ho på ein turné til tjue byar saman med songaren Tony Bennett. I september 2001 la Krall sjølv ut på ein verdsturné. Konserten hennar på Paris Olympia blei spelt inn og gjeven ut som hennar første livealbum. Diana Krall - Live in Paris toppa jazzlistene til Billboard og nådde topp 20 på Billboard 200. Det gav Krall hennar andre Grammy-pris (beste vokaljazzplate) og ein Juno-pris. Albumet inkluderer coverversjonar av Billy Joel sin «Just the Way You Are» og Joni Mitchell sin «A Case of You».
Sidan giftarmålet med Elvis Costello har Krall også verka som låtskrivar. Albumet The Girl in the Other Room inneheldt fleire sjølvskrivne songar. Albumet nådde raskt topp 5 i Storbritannia og nådde australske topp 40-albumlister. «Temptation», ein coverversjon av ein Tom Waits-song, nådde nummer éin på World Jazz charts (basert på Storbritannia, Tyskland, Frankrike, Japan og Kina).
Krall gav ut albumet Quiet Nights i 2009. Same året produserte ho Barbra Streisand-albumet Love Is the Answer. I 2012 var ho med Paul McCartney på ei framføring av almbumet hans Kisses on the Bottom i Capitol Studios som blei send live på Internett. 13. september 2012 framførte ho «Fly Me to the Moon» ved ein minneseremoni for astronauten Neil Armstrong i Washington D.C. I oktober same året gav ho ut Glad Rag Doll.
Wallflower kom ut i februar 2015 som det 12. studioalbumet til Krall. Det var produsert av David Foster. Albumet inneheld coverversjonar av songar av Eagles, Elton John og Bernie Taupin (Sorry Seems to Be the Hardest Word) 10cc (I'm Not in Love), Neil Finn (Don't Dream It's Over) og Gilbert O'Sullivan. Tittelsporet er frå Bob Dylan sin Bootleg Series, og eit anna spor var skrive av Paul McCartney for Kisses on the Bottom men ikkje gjeve ut. I februar 2015 byrja Krall på ein verdsomspennande turné i samband med albumet, The Wallflower World Tour, som varte inn i 2016.
Prisar og utmerkingar
Krall har vunne fleire prisar for albuma sine. Mellom anna kan ein nemna kåringa av When I Look in Your Eyes til Grammyprisen for årets album og Junoprisen for beste vokaljazzalbum i 2000, Live in Paris som fekk Grammyprisen og Junoprisen for beste vokaljazzalbum i 2003 og Junoprisen for beste vokaljazzalbum for The Girl in the Other Room, Christmas Songs og From This Moment On. I 2003 vann ho tre prisar i National Smooth Jazz Awards - årets vokalist, årets kvinnelege artist og årets vokalsong for «The Look of Love». Ho blei kåra til årets internasjonale musikar ved National Jazz Awards i 2004 og til årets kvinnelege vokalist i 2007.
I 2000 blei Krall tildelt Order of British Columbia. I 2003 blei ho gjeven ein æres-Ph.d (Fine Arts) frå University of Victoria i British Columbia. I 2004 blei Krall medlem av Canadas Hall of Fame. I 2005 blei ho gjort til Officer of the Order of Canada.
I 2008 blei eit torg i heimbyen Nanaimo, tidlegare Nanaimo Harbourfront Plaza, gjeve namnet Diana Krall Plaza.
Lutetium i eocen
Lutetium  er den andre alderen i epoken eocen. Han starta for 48,6 ± 0,2 millionar år sidan og enda for 40,4 ± 0,2 millionar år sida.
Han vert stundom slått saman med bartonium som mellomeocen. Sjeldnare vert mellomecen ikkje nytta og lutetium vert saman med ypresium omtalt som tidleg eocen.
Lutetium er kalla opp etter Lutetia som er latinsk for Paris.
The Aerosol Grey Machine
The Aerosol Grey Machine er debutplata til det engelske progressive rockebandet Van der Graaf Generator. Det kom ut i 1969 på Mercury.
Bakgrunn
Albumet var opphavleg tenkt som eit soloalbum av songaren og låtskrivaren i bandet, Peter Hammill. Då bandet signerte med Charisma Records kom det i stand ein avtale der The Aerosol Grey Machine skulle gjevast ut under namnet Van der Graaf Generator, mot at Mercury Records frigav Hammill frå den tidlegare kontrakten sin med dei.
Utgjeving
The Aerosol Grey Machine kom ut i september 1969 på Mercury, og berre i USA. Ei tidleg utgåve inneheldt songen «Giant Squid», men det var ein feilproduksjon. På plateomslaget stod det «Necromancer» i staden, og seinare trykk av plata har den korrekte «Necromancer».
Naoki Hommachi
Naoki Hommachi er ein tidlegare japansk fotballspelar.
The Aerosol Grey Machine
Utgjeving
Albumet kom ut på CD i 1997 på det tyske selskapet Repertoire Records, med same innhald som originalplata og med den første singelen deira som bonusspor. I 1997 gav selskapet til Peter Hammill, FIE! Records, ut plata på ny med ei ny rekkjefølgje og med «Giant Squid» i tilelgg til ein tidlegare ikkje utgjeven versjon av «Ferret and Featherbird» som bonusspor. Det var ingen forklaringar kvifor spora vart integrerti albumet og ikkje berre sett inn som bonusspor til slutt.
Mottaking
Steven McDonald på AllMusic kalla albumet «Ei rå, energisk plate som stundom gjer lite for å syne talentet til den unge Hammill» men «det har likevel fine augneblink som syner fram til mogelegheitene på framtidige utgjevingar».
Naoki Hommachi
Han spela for klubbane JEF United Ichihara og Montedio Yamagata.
Priabonium
Priabonium (òg kalla jacksonium eller runangium) er den siste alderen i epoken eocen. Han starta for 37,2 ± 0,1 millionar år sidan og enda for 33,9 ± 0,1 millionar år sida.
Saburo Iwamoto
Saburo Iwamoto er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben JEF United Ichihara.
Skrujarn
Eit skrujarn eller ein skrutrekkjar er ein reiskap for å feste eller løyse skruer med.
Eit enkelt skrujarn består av eit handtak, ei klinge og ein tupp. Handtaket er vanlegvis av plast, men tidlegare var tre mest vanleg. Klinga er vanlegvis av stål, og tuppen består vanlegvis av ei hard legering.
Skrujarn vert vanlegvis klassifiserte etter sporet på tuppen. Dei vanlegaste er flatt spor, krysspor og pozidriv. I seinare år har også Torx vorte meir vanleg, også sekskant har fått stor utbreiing etter at sjølvbyggmøblar kom på marknaden for eit par tiår sidan. Andre meir uvanlege spor er ulike såkalla tryggleiksspor som vert brukte for å hindre at forbrukarar får tilgang til visse stader.
Skrujarn finst i manuelle og elektriske utgåver. Eit elektrisk skrujarn har som regel utskiftbare tuppar. Den enklaste manuelle utgåva er skildra ovanfor, men det finst òg skrujarn med skrallefunksjon og slagjarn.
Van der Graaf Generator
Van der Graaf Generator er eit engelsk progressivt rockeband, skipa i 1967 i Manchester av Peter Hammill og Chris Judge Smith og var den første artisten på Charisma Records. Dei selde ikkje godt i heimlandet, men vart populære i Italia i 1970-åra. I 2005 kom bandet saman att og er framleis musikalsk aktive med Hammill, organisten Hugh Banton og trommeslagaren Guy Evans.
Bandet vart skipa på University of Manchester, men slo seg ned i London, der dei fekk kontrakt med Charisma. Dei gjekk gjennom fleire inkarnasjonar dei første åra, inkludert ein kort periode der dei gav seg i 1969. Då dei kom saman att, fekk dei noko suksess med The Least We Can Do Is Wave to Each Other (gjeve uti 1970 og det einaste albumet deira som nådde lista i Storbritannia) og etter oppfølgjaren, H to He, Who Am the Only One (desember 1970), stabiliserte besetninga seg kring Hammill, Banton, Evans og saksofonisten David Jackson. Kvartetten fekk så mykje suksess i Italia med utgjevinga av Pawn Hearts i 1971. Etterfleire slitsame turnear i Italia, vart bandet oppløyst i 1972. Dei kom saman att i 1975 og gav ut Godbluff og turnerte igjen mykje i Italia, før det vart store endringar i besetninga, medan bandet skifta namn til berre Van der Graaf. Bandet vart igjen oppløyst i 1978. Etter mange år frå kvarandre, spelte bandet ein konsert saman i Royal Festival Hall og la ut på ein kort turné i 2005. Sidan den gongen har bandet halde fram som ein trio med Hammill, Banton og Evans, som har gjeve ut plater og turnert regelmessig innimellom solokarrieren til Hammill.
Albuma deira har hatt ein tendens til å vere både tekstmessig og musikalsk mørkare enn mange av dei samtidige progrock-kollegaene (noko dei delte med King Crimson, der gitaristen Robert Fripp var gjesteartist på to av albuma deira) og gitarsoloar var unntaket heller enn regelen. I staden brukte dei ofte mykje orgelet til Banton, og fram til han slutta, fleire av saksofonane til Jackson. Hammill har vore den fremste låtskrivaren i bandet, og medlemmar i bandet har medverka på soloalbuma hans, men bandet har arrangert alt materialet i lag. Tekstane til Hammill dekkjer tema som døyelegheit, med ein kjærleik for science fiction-forfattarar som Robert A. Heinlein og Philip K. Dick, i tillegg til at han har omtalt seg sjølv som forvridd og forgjord. Røysta hans har vore ein markant del av bandet gjennom heile karrieren, skildra som «ein mannleg Nico». Sjølv om gruppa generelt har hatt lite salssuksess, har dei inspirert mange musikarar på tvers av mange sjangrar.
Skiping og tidlege år (1967–69)
Bandet vart skipa i 1967 ved University of Manchester, etter Chris Judge Smith, som alt hadde spelt i fleire britiske rhythm and blues-grupper medan han var elev ved Oundle School, kom attende får ei reise til San Francisco og inspirert av gruppene han hadde sett der, sette saman ei liste over mogelge namn for ei ny gruppe. Etter ei utilfredsstillande prøvespeling dei begge hadde møtt opp på etter å ha sett ei annonse for skipe eit nytt band, møtte han studenten Peter Hammill, som spelte somme av sine eigne, originale songar. Hammill hadde byrja å skrive songar og dikt då han var 12 år gammal, og hadde spelt i band då han var skuleelev. Han var så ei kort tid tilsett som dataprogrammerar, og har fortalt at han skreiv mykje av dei første songane til bandet på denne tida, før han byrja å studere i Manchester. Smith var så imponert over kvaliteten på dei originale songane til Hammill, at dei to vart samde om å skipe eit band i lag. Bandnamnet vart valt ut frå lista til Smith etter ein Van de Graaff-generator, eit mekanisk apparat som skapar statisk elektrisitet med lyn-liknande glimt. Feilstavinga var utilsikta. Smith meinte at årsaka at han hadde valt ut namnet var at Van de Graaff døydde i 1967, og vart omtalt i media.
Blant banda som ofte spelte på universitetet, som Cream, Jimi Hendrix og Pink Floyd, var dei særskild imponert over The Crazy World of Arthur Brown, og henta inn ein organist, Nick Pearne, for å matche formatet i bandet til Arthur Brown. I lag med to kvinnelege dansarar, bestod den første besetninga av Hammill på gitar og vokal, Smith på trommer, blåseinstrument og vokal, og Pearne på orgel (sjølv om han i starten ikkje hadde eit instrument). I følgje Smith spelte bandet først berre som eit tomannsband, der Smith stundom brukte ein skrivemaskin som perkusjonsinstrument. Den første konserten deira som tremannsband varfor studentsamskipnaden, som varte fem minutt før forsterkarane deira gav seg.
Bandet klarte å overtyde studenten Caleb Bradley om å bli med dei, og i starten av 1968 hadde bandet klart å spele inn eit demolydband inspirert av blues og jazz, som dei sende til Lou Reizner, som då var den britiske sjefen i Mercury Records. Han tilbaud trioen Hammill, Smith og Pearne ein platekontrakt i mai. På dette tidspunktet måtte bandet velje om dei skulle bli verande ved universitetet, eller slutte kursa sine og flytte til London for å bli profesjonelle musikarar. Pearne ønskte ikkje å gje opp studiane, og valde å forlate gruppa.
Samstundes nekta Mercury å la bandet gå i studio, og samstundes nekta Stratton-Smith å la dei andre medlemmane i bandet signere for Mercury òg, sidan han ikkje synest avtalen var rettferdig for bandet (berre Hammill var att av dei tre som hadde signert med Mercury). På toppen av det vart varebilen og utstyret deira stole seint i januar 1969. Tjuveriet førte til at den økonomiske situasjonen deira vart forverra. Sjølv om bandet hadde suksess på turné, mellom anna med ein konsert i Royal Albert Hall i februar, som oppvarming for Jimi Hendrix, vart bandet oppløyst i juni etter å ha spelt ein siste konsert på Nottingham's Pop & Blues Festival den 10. mai med lånt utstyr. John Peel annonserte slutten av bandet for publikum.
I juli 1969 hadde Hammill byrja å spele solo på Marquee Club i London, og sidan han ikkje hadde noko gruppe, valde han å spele inn det som var meint som det første soloalbumet hans i Trident Studios den 31. juli og 1. august, i lag med Banton, Evans og Ellis som studiomusikarar. Men gjennom ein avtale utarbeidd av Stratton-Smith, kom albumet The Aerosol Grey Machine ut i september 1969 på Mercury under namnet på gruppa, mot at dei vart sleppte fri frå kontrakten sin. Albumet vart i starten berre gjeven ut i USA, med nesten ingen marknadsføring, så salstala var minimale, men gruppa valde å kome saman att i midten av innspelinga. Ellis hadde alt forplikta seg til å bli med i bandet Juicy Lucy og vart erstatta av den tidlegare bandkollegaen til Evan i The Misunderstood, Nic Potter. Bandet fekk òg med seg fløytespelaren Jeff Peach på albumet og ønskte å hente inn enno ein instrumentalist. «Det var alltid ein idé om få inn enno eit melodisk instrument,» sa Evans. «Banton spelar ein solo, det er klart, og bidreg verkeleg på den måten, men han ynskjer ikkje å gjere det heile tida.» Peach fekk tilbodet om å bli fulltidsmedlem, men droppa ut av bandet etter ei øving, då han meinte at spelestilen hans ikkje passa i bandet. Plassen vart etter kvart fyllt opp av saksofonisten og fløytisten David Jackson, som tidlegare hadde spelt i bandet Heebalob i lag med Smith. Hammill hadde alt spelt med Heebalob på Plumpton National Jazz Festival den 9. august, og var imponert av spelinga til Jackson. Han inviterte Jackon med i bandet, dels fordi han òg trengde ein til å dele leilegheit med for å få råd til leiga.
Kontrakt med Charisma (1969–70)
I september byrja det nye femmannsbandet å øve i Notting Hill Gate og byrja å endre stilen sin. Benton var inspirert av effektpedalar som Jimi Hendrix hadde gjort populære, og brukte dei elektroniske kunnskapane sine til å modifisere eit Farfisa-orgel. Jackson var inspirert av jazzmusikarar, særskild Rahsaan Roland Kirk, og byrja å spele fleire saksofonar (vanlegvis alt- og tenor) samstundes. Hammill valde å syngje på standard engelsk, og utforska den fulle rekkjevidda av røysta si. Banton sa «Me var alle stormannsgale. Me tok tak i vår eigen plass så godt me kunne.» Bandet byrja å spele regelmessige konsertar, mellom anna fleire gonger ved Friars Aylesbury i november.
Tony Stratton-Smith skipa Charisma Records og signerte bandet som den første artisten på selskapet. Dei spelte så inn det andre albumet sitt, The Least We Can Do Is Wave to Each Other frå 11. til 14. desember 1969 med produsenten John Anthony i Trident Studios. Røysta til Hammill vart elektronisk handsama på «After the Flood», medan «Refugees» og «White Hammer» vart framført med høvesvis cello og kornett. Fordi bandet var ferdig før tida dei hadde tinga var over, valde Potter å leggje til noko elektrisk gitar – eit instrument han aldri hadde spelt før. Albumet kom ut februar 1970 og nådde topp 50 i Storbritannia. Melody Maker sa «Om alle gruppene våre var som dette, ville det britiske musikkmiljøet blitt ti gonger betre.»
Innspelinga av H to He heldt fram sporadisk gjennom 1970, i lag med Robert Fripp frå King Crimson som bidrog med gitar på «The Emperor in His War-Room». Produsenten John Anthony var ven av Fripp og inviterte han i studio som gjest, noko Fripp fram til då aldri hadde gjort før. I følgje Jackson sette Fripp «på hovudtelefonane og byrja å gli bort». Han lytta til sporet ein gong, og så spelte han inn bidraget sitt på to forsøk. «Killer vart seinare ein konsertfavoritt, og brukte om att eit mellomspel frå ein gammal Heebalob-song, og Smith vart oppført som medlåtskrivar på sporet. Albumet kom ut i desember, men selde ikkje så godt som The Least We Can Do... fordi det mangla ein hit. Charisma føreslo å gje ut «Killer» på singel, men bandet ønskte ikkje det. I ei melding av albumet, roste Sounds særskild saksofonspelinga til Jackson, men kritikken var elles blanda.
Den klassiske besetninga (1971–72)
Kvartetten Hammill/Banton/Jackson/Evans som oppstod på H to He, Who Am the Only One vert no rekna som den «klassiske» besetninga. Gruppa spelte på 'Six Bob Tour' tidleg i 1971 i lag med andre artistar på Charisma, Genesis og Lindisfarne. Trass i den komplekse musikken, fekk bandet god respons på turneen, og Hammill merka seg at publikum på nesten alle konsertane kunne dei fleste songane. «Det var som ein stor familie, akkurat slik me alle hadde sett det for oss i dei villaste draumane våre».
Medan dei var på turné byrja bandet å arbeide på komposisjonar mellom konsertane for det neste albumet deira, som kom til å bli Pawn Hearts. Intensjonen var å gje ut eit dobbeltalbum, og bandet spelte inn materiale. Av økonomiske årsaker vart albumet ei enkelplate med tre spor – «Lemmings», «Man-Erg» og det 23 minuttar lange konseptstykket «A Plague of Lighthouse Keepers». Hammill sa: «Charisma Records meinte det ikkje passa seg for oss å gje ut eit dobbeltalbum og la ned veto mot opptaka med hadde spelt live i studioog soloopptaka til Guy, David og Hugh.» Masterlydbandet av innspelingane er gått tapt. Fripp var igjen gjesteartist på gitar. Medan «Man-Erg» alt var blitt framført på konsertar, utvikla «A Plague of Lighthouse Keepers» seg i studio, innspelt i små seksjonar og sett saman under miksinga. I følgje produsenten John Anthony har sporet mykje meir eksperimentering enn tidlegare album og sa «me utnytta utstyret i Trident til det maksimale og brukte på eit tidspunkt alle tilgjengelege opptaksmaskinar i Trident.» Eksperimenta inkluderte lydbandmanipulering og Banton spelte Mellotron og synthesizer. I følgje Jackson la heile bandet til nye lydspor på ein seksjon heile seksten gonger. Albumet kom ut oktober 1971 og vart ikkje ein suksess i Storbritannia, men særs populært i Italia, der det toppa albumlista i 12 veker. Den påfølgjande singelen, «Theme One», gjekk òg til topps i Italia. «Theme One» var ein instrumental, opphavleg skriven av Beatles-produsenten George Martin som ein fanfare for BBC Radio 1, og kom seinare ut på amerikanske utgåver av Pawn Hearts.
Etter salssuksessen i Italia, la bandet ut på ein seks veker lang turné der i byrjinga av 1972. Bandet var i mot å turnere der, og var redde for at dei kom til å spele for halvfulle spelestader, men vart sjokkerte over kor mange som kom for å sjå dei spele. «Pawn Hearts vart sett på som det ultimate albumet av det ultimate bandet,» sa Jackson, som på den tida ikkje fekk gå i fred på gata i delar av Italia. «Turneen var som om profetane hadde landa ... du kunne ikkje gå nokon stad utan at det braut ut 'Generator-mani' .» Etter turneen fekk gruppa etter kort tid tilbod om ein ny italiensk turné, denne gongen med opp til tre konsertar om dagen. Innimellom turneane spelte bandet på belgisk fjernsyn, der dei framførte «Theme One» og «A Plague of Lighthouse Keepers». Sidan studioopptaket av «A Plague of Lighthouse Keepers» var ei samansetjing av mange innspelingar, var det ikkje mogeleg å gjenskape på konsert, så bandet berre filma individuelle seksjonar av songen og sette dei saman. Det var den einaste konsertframføringa av songen fram til 2013.
Innan juni hadde bandet gjennomført ein ny italiensk turné (den tredje for året) og ønskte å spele inn nytt materiale. Noko av dette enda opp på soloalbumet til Hammill, Chameleon in the Shadow of the Night i 1973. Men kombinasjonen av at dei hadde arbeidd så lenge utan pause, mangla støtte frå Stratton-Smith og Charisma, og stadig hadde økonomiske vanskar, vart bandet oppløyst, og Hammill slutta for satse på ein solokarriere i midten av 1972.
Dei tre attverande medlemmane spelte inn eit instrumentalalbum med Nic Potter, Ced Curtis og Pietro Messina, under namnet 'The Long Hello'. Det sjølvoppkalla albumet (The Long Hello) kom ut i 1974.
Den første sameininga (1975–78)
Hammill og bandet skildes som vener, og Banton, Jackson og Evans, blant fleire, bidrog alle på soloplatene hans gjennom tidene. I februar 1975 var alle medlemmane i bandet klare til å arbeide i lag igjen, og dei valde å starte opp att bandet. Alle medlemmane ønskte å halde fram med ny musikk, utan nostalgi for den tidlegare perioden deira, og ønskte ikkje å spele tidlegare konsertfavorittar som «Killer» eller «Theme One». Hammill sa: «Me ønskte ikkje å halde fram som om ingenting hadde skjedd». Banton heldt på å byggje sitt eige orgel på den tida, og sette prosjektet sitt på vent for å bli med i gruppa, og brukte eit innleigd Hammond C3-orgel i staden. Hammill byrja å spele elektrisk gitar i bandet, som tidlegare hadde blitt lite brukt.
Det nye bandet arbeidde hardt, øvde og turnerte i Frankrike før dei spelte inn tre nye album på berre eitt år, frå og med Godbluff (oktober 1975). I motsetnad til tidlegare arbeid med John Anthony i Trident, vart desse innspelingane produserte av bandet sjølv, og både Melody Maker og Sounds meinte dei var strammare og meir samanhengande enn før. Hammill brukte mykje ein Hohner clavinet på albumet. Still Life kom ut 15. april 1976. Banton reknar dette som favorittalbumet hans av gruppa.
Sommaren 1975 turnerte bandet i Italia utan spesielle hendingar, men då dei kom attende i november merka dei den politiske spaninga i landet. Opningskonserten i Padova var prega av samanstøytar mellom kommunistar som leverte politiske talar, og publikum som kasta ting på scenen. Etter ein konsert utan hendingar i Genova, vart det liknande konfrontasjonar den tredje dagen på turneen i PalaSport i Roma føre 40 000 menneske. Dagen etter oppdaga bandet at det meste av utstyret deira var stolen frå varebilen deira, inkludert den blå Fender Stratocaster-gitaren til Hammill, kalla «Meurglys». Trass i trugslar frå arrangørane om at bandet skulle halde fram turneen med innleigd ustyr (som Jackson rekna som umogeleg på grunn av dei elektroniske modifikasjonane han hadde gjort med saksofonane sine), avlyste dei resten av turneen. På mirakuløst vis hadde alle saksofonane til Jackosn overlevd tjuveriet.
I desember 1976 etter World Record-turneen, slutta Banton, og i januar 1977 kom Nic Potter attende for å erstatte han i lag med fiolinisten Graham Smith (tidlegare i folkrockbandet String Driven Thing, som var på Charisma). Men då Jackson brått valde å slutte i bandet, stod dei fire attverande medlemmane igjen med ein heilt anna stil, og dei korta ned namnet sitt til Van der Graaf, som måtte fullføre ein vårturné. Dei spelte inn albumet The Quiet Zone/The Pleasure Dome, som kom ut i september 1977 og så kom Charles Dickie inn i bandet i august på cello og klaverinstrument, og vart verande med bandet det siste året deira. Dei spelte ikkje inn fleire studioalbum, så denne perioden er berre dokumentert av det doble konsertalbumet Vital, som vart spelt inn januar 1978 med fleire nye songar. David Jackson var òg med på dei to konsertane som opptaka var henta frå. Då Vital kom ut, i juli 1978, var bandet alt oppløyst, på grunn av mangel på støtte frå plateselskapet i USA og økonomiske vanskar.
I 1982 vart ei samling med unytta opptak og øvingsopptak frå 1972 til 1975 gjevne ut (først berre på kassett) som Time Vaults. Det var meint som ei gåve til den hardaste kjernen av fansen, og dei fleste har ikkje studiokvalitet. Somme av dei har dårleg lyd med støy.
Den andre sameininga (2005)
Trass i at dei vart oppløyst i 1978, sa Banton at gruppa «aldri fall langt utanfor tankane våre». Banton, Jackson og Evans spelte på soloalbuma til Hammill, og alle fire spelte stundom i lag. I 1996 var kvartetten på scenen under ein konsert med Hammill og Evans i Union Chapel i London for å framføre «Lemmings», som seinare i mars 1997 kom ut som The Union Chapel Concert. I 2003 vart Banton, Jackson og Evans med Hammill på «Still Life» i Queen Elizabeth Hall i London.
Etter konserten i Queen Elizabeth Hall diskuterte bandet høvet til å arbeide meir i lag. I midten av 2004 byrja dei å skrive og øve inn nye songar. Dette førte til det doble Present, som kom ut i april 2005. Albumet fekk god respons i musikkpressa. Peter Marsh i BBC Music sa gruppa var «villige til å presse grensene litt, og velsigne dei for det», medan Dave Thompson AllMusic sa gruppa «aldri har laga noko anna enn flotte album gjennom livet sitt. Og dei har ikkje tenkt å slutte no.» Dei heldt ein konert i Royal Festival Hall i London, den 6. mai 2005, som kom ut som Real Time i mars 2007. Festival Hall-konserten vart etterfølgd av fleire konsertar i Europa den sommaren og hausten. Konserten i Leverkusen i Tyskland den 5. november vart filma for Westdeutscher Rundfunk-programmet Rockpalast, som vart sendt 16. januar 2006.
Hammill sa i ei melding i desember 2005 at det ikkje var planar om fleire innspelingar eller konertar med den «klassiske» Van der Graaf Generator-besetninga med han sjølv, Banton, Evans og Jackson. Hammill annonserte så at bandet kom til å hald fram som ein trio, utan Jackson. Han sa seinare at Jackson slutta fordi «han verkar å ha vanskar med å forstå det me har blitt samde om i lag» og at han ikkje gjekk overeins med dei andre medlemmane. Forholdet mellom Jackson og dei andre vart spent, og Hammill, Banton og Evans forstod at dei berre kunne halde fram gruppa utan han.
Trio (sidan 2006)
Etter Jackson slutta tok gruppa ein pause før dei turnerte som trio i april og juli 2007 i Europa. Ein konsert 14. juli 2007 i Paradiso i Amsterdam vart teken opp og strøymd på nettsida FabChannel før det i juni 2009 kom ut på DVD og CD.
Den første innspelinga til trioen, Trisector, kom ut 17. mars 2008. Dei spelte konsertar i Europa i mars og april, og i Japan i juni, mellom anna på Gouveia Art Rock Festival. Det var fleire konsertar i januar 2009 i Europa, og bandet spelte fleire konsertar i Canada og USA sommaren 2009, mellom anna på NEARfest i Bethlehem i Pennsylvania. Det var berre den andre gongen Van der Graaf Generator spelte i USA (den første var i New York City i 1976).
Våren 2010 spelte gruppa inn eit nytt album i Devon. A Grounding in Numbers kom ut 14. mars 2011. Live at Metropolis Studios 2010 kom ut på dobbel-CD og DVD 4. juni 2012. Bandet turnerte austkysten av USA og Canada i juni og juli 2012, og dei spelte igjen på NEARfest Apocalypse i Bethlehem i Pennsylvania den 22. juni. Unytta opptak og studiojammar vart gjeven ut på albumet ALT i juni 2012. Hammill sa han likte den dåverande situasjonen, sidan «aktiviteten har gjenoppliva meg. Å gå frå ein ting til ein annan er energigjevande.»
Gruppa fortsette å turnere i 2013, og mellom anna framførte dei «A Plague of Lighthouse Keepers» for første gongen. I 2014 samarbeidde gruppa med den sovjetiske dissidenten Vladislav Sjabalin for eit kunstprosjekt kalla Earlybird Project. Tittelen kom frå eit spor på ALT. I 2015 gav gruppa ut konsertalbumet Merlin Atmos med opptak frå turneen i 2013, og After the Flood, som var eit album med BBC-opptak frå 1968 til 1977. Eit nytt album, Do Not Disturb, kom ut i september 2016. Det inkluderte songen «Alfa Berlina» som dokumenterte dei italienske turneane til gruppa i 1970-åra. Kritikarar spekulerte i om det kom til å bli det siste albumet deira, men dette er så langt ikkje blitt stadfesta.
Innverknad
Sjølv om gruppa generelt selde dårleg utafor Italia i 1970-åra, har dei innspirert mange musikarar, som Rush, John Lydon, Marc Almond, Graham Coxon, Luca Prodan, Mark E. Smith, John Frusciante og Julian Cope.
Coxon har særskild omtalt «House with No Door» frå H to He (1970) og sagt at sporet er «ekstremt vakkert, med den hrlege saksofon- og fløytesoloen til Jackson.» Almond sa at då han høyrde «Killer» for første gongen «hadde eg aldri høyrt noko liknande før. Det var ikkje berre den snerrande, opera-aktige vokalen til Peter, det var blandinga av instrument ... eg vart fan med ein gong.» John Lydon snakka om ryktet deira som eit band med ein slags erverva smak og sa «Det er eit par Van der Graaf-ting eg likar, men eg skal ikkje tilråde dei til andre. Det er ikkje sikkert det er for dei. Musikk kjem ikkje med retningslinjer.» Bruce Dickinson – som var fan av bandet sidan han såg dei på Oundle School då han var 13 sa Hammill var ein av barndomsvenene hans.
International Research Institute of Stavanger
Dei er organiserte omkring fagområda som dei arbeider med: samfunns- og næringsutvikling, marint miljø, petroleumsteknologi og gassteknologi.
Van der Graaf Generator
Innverknad
Sjølv om Van der Graaf Generator generelt vert rekna som progressiv rock, ønskte Julian Cope å halde dei på avstand frå denne musikkstilen: «Musikken deira var som eit Brecht-aktig barband - i røynda det motsette av progrock». Likevel har bandet blitt anerkjend som ei inspirasjonskjelde for neo-progressiv rock som dukka opp i 1980-åra og som Marillion var ein av dei fremste forkjemparar for. Syngjestilen til Hammill inspirerte Marillion-songaren Fish og han var oppvarmingsartist for den første turneen til Marillion.
«Bandet me verkeleg brydde oss om var Van der Graaf Generator», sa Philip Oakey i The Human League. «Den musikken var så engasjerande.»
Tidslinje
<div class=«left">
Boniface Alexandre
Boniface Alexandre var fungerande president i Haiti frå 2004 til 2006.
I 1990 vart han dommar ved høgsterett i Haiti (Cour suprême). I juni 2001 utnemnde president Jean-Bertrand Aristide han til president for Høgsterett. Som dette vann han seg eit ry som ein aktverdig dommar innanfor eit rettssystem som elles vart sett på som mykje plaga av korrupsjon. Han gjorde mykje i kampen mot korrupsjon og inkompetanse i rettssystemet. Ved sidan av verksemda si ved domstolen underviste han som professor i rettsvitskap ved Statsuniversitetet i Haiti i Port-au-Prince.
President Aristide mista makta ved et statskupp i 2004, og etter suksesjonsreglane vart Alexandre, i eigenskap av vervet som leiar for høgsterett, fungerande president. Presidentsperioden hans vart ikkje krona med den same suksessen og beundringa som dommargjerninga hans. Amnesty International hevda at landet under perioden hans var prega av politibrutalitet, ekstrajudisielle avrettingar og stadig meir rettslause tilstandar.
Alexandre fråtredde det mellombelse presidentvervet 14. mai 2006, då René Préval, som var vinnaren av presidentvala i februar 2006, vart teken i eid som president.
Harbardsbreen
Harbardsbreen er ein isbre i Breheimen i Luster kommune i Vestland. Han har eit areal på 36 km² og er den tiande største isbreen i landet om ein ser bort frå Svalbard.
27. juni 2001 fall ein 34 år gammal svensk mann ned i ein bresprekk og omkom.
1944
1944 (romartal MCMXLIV) var eit skotår som byrja på ein laurdag i den gregorianske kalenderen.
Keisuke Makino
Keisuke Makino er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Rupelium
Rupelium (òg kalla stampium, tongrium, latdorfium, vicksburgium eller tidleg oligocen) er den første alderen i epoken oligocen. Han starta for 33,9 ± 0,1 millionar år sidan og enda for 28,4 ± 0,1 millionar år sida. Alderen er kalla opp etter elva Rupel i Belgia.
Keisuke Makino
Han spela for klubbane JEF United Ichihara og Cerezo Osaka.
Madame Tussauds
Madame Tussauds er eit vokskabinett i London i England, med filialar i Amsterdam, Hong Kong, Las Vegas og New York.
Grunnleggjaren, «Madame Tussaud», heitte Marie Tussaud, og blei fødd Marie Grosholtz den 1. desember 1761 i ein tyskspråkleg familie i Strasbourg. Ho var dotter av soldaten Joseph Grosholtz.
Det finst også ei rekke voksutstillingar fleire stader, mellom anna i København, kalla «Louis Tussaud's Wax Museum». Desse blei skapt av oldebarnet til Madame Tussaud.
Vomp
Vomp er ein kommune i distriktet Schwaz i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 182,4 km² og 5 000 ibuarar. Landsbyen Vomp ligg i Unterinntal, 563 meter over havet og i kring 30 km aust om Innsbruck. Kommunen strekker seg frå elva Inn i sør, over fjellområdet Karwendelgebirge med naturparken «Alpenpark Karwendel» til statsgrensa mot Tyskland i nord.
Kommunen omfattar sju landsbyar og grender. Omframt sjølve Vomp («Dorf») er det Vomp-Talboden, Fiecht, Vomperberg, Altmahd/Pirchat, Innhöfe, Hinterriß og Eng im Karwendel. Dei to sistnemnde har ikkje vegsamband med resten av kommunen, for å kome dit må ein køyre frå delstaten Bayern i Tyskland.
László Sólyom
László Sólyom er ein ungarsk politikar som var president i Ungarn frå 2005 til 2010. Han er partilaus, og vart nominert som president av miljøvernorganisasjonen Védegylet. Han vart vald til president av den ungarske nasjonalforsamlinga, med støtte frå sentrum-høgre-partia.
Kalmykisk
Kalmykisk er eit mongolsk språk som blir snakka av rundt ein halv million menneske i Kalmykia (Russland), det vestlege Kina og det vestlege Mongolia. Det er omtrent 160 000 kalmykisktalande i kvart land.
Kalmykisk tilhøyrer den kalmykisk-oiratiske undergruppa av austmongolske språk, og har nokre fellestrekk med uigurisk og uralske språk. Dette kjem av kalmykisken sitt opphav som fellesspråk for oiratane, eit forbund av fire kalmykiske stammar som trekte til seg ein del ugriske og tyrkiske stammar under utvidinga si vestover.
Den litterære tradisjonen i kalmykisk går attende til 1000-talet, då det uiguriske alfabetet vart brukt. Det offisielle kalmykiske alfabetet, kalla todo-bitsjig ('klarskrift') vart laga på 1500-talet av ein kalmykisk buddhistmunk som heitte Zaja Pandit. I 1924 vart dette alfabetet erstatta av det kyrilliske, som så vart erstatta av det latinske alfabetet i 1930, under den leninistiske språkpolitikken. Det latinske alfabetet vart deretter erstatta med det kyrilliske alfabetet att i 1938.
Eilean Glas i Ytre Hebridane
Eilean Glas er i halvøy på Scalpay i Ytre Hebridane i Skottland. Det står eit historisk fyr på Eilean Glas. Eilean Glas tyder Grå/grøn øy på gælisk.
Eilean Glas ligg på vestsida av Scalpay. Halvøya er 300 meter lang og 30 meter over havet på det høgaste. Halvøya strekkjer seg langt ut i The Minch. Eit smalt eid. I nyare tid er det og plassert ei radiomast på Eilean Glas.
Det første fyret på halvøya vart bygd i 1789. Det opphavlege tårnet vart erstatta i 1824. Fyret vart automatisert i 1978. Tårnet er 30 meter høgt med to raude band på kvit bakgrunn.
Karla
Karla og Carla er kvinnenamn avleia av Karl, Carlos og liknande. Ettersom desse namna tyder 'fri mann' kan Karla seiast å tyda 'fri kvinne'. Namn i nær slekt er Karoline og Carola.
Det er 253 kvinner som heiter Karla og 121 som heiter Carla i Noreg (SSB 2006).
Karla har svensk namnedag den 28. januar, saman med Karl.
Davy Wathne
David Frank Huey Wathne, kjend som Davy Wathne er ein norsk tidlegare sportsjournalist med fotball som spesialfelt. Han arbeidde som journalist i TV 2 Sporten frå oppstarten i 1992 til 2017. I 2017 sa han frå seg statsborgarskapet sitt i USA og blei norsk statsborgar.
Wathne er cand.mag. frå Universitetet i Bergen med mellomfag i latin, norsk og historie, og jobba som sportjournalist i Bergens Tidende frå studietida og fram til han vart tilsett i då nyetablerte TV 2. I TV 2 er han mest kjend som kunnskapsrik programleiar for sportssendingane. Han har òg vore aktiv i fagforeningsarbeidet i bedrifta.
Wathne er lidenskapeleg tilhengjar av fotballaget Brann. Då klubben kom til cupfinalen i 1988 måtte han gå frå Bergen til Oslo. Årsaka var at han hadde lova dette tidlegare på året i ein kommentarartikkel i Bergens Tidende, fordi han etter ein cupkamp meinte at Brann var altfor dårlege for å nå cupfinalen.
Wathne har eitt sambuarskap og eitt ekteskap bak seg. Han har to born, eitt frå eit tidlegare ekteskap (f. 1982) og eitt med sin tidlegare sambuar (f. 1993).
Wathne er mellom anna kjend for sine særeigne og spenstige avslutningar på TV 2, som då han mellom anna avslutta med orda «Om et kvarter er vi tilbake med Onsdagssporten. I mellomtiden kan du kose deg med Siri Kalvig...». Han var i mange år ein frontfigur for TV 2 Sporten, og er ein av kanalen sine mest populære programleiarar. Frå 2009 fekk han også i større grad enn tidlegare ytra sterke meiningar rundt fotball offentleg, i [[T2 sitt nye debattkonsept mot slutten av programmet FotballXtra Magasinet.
Wolfgang Schüssel
Wolfgang Schüssel, er ein austerriksk politikar frå Wien. Han var kanslar (tilsvarande statsminister) i Austerrike frå 4. februar 2000 til 11. januar 2007. Schüssel leiar det konservative Österreichische Volkspartei (ÖVP) (Austerrikske Folkeparti). Etter at ÖVP vart det tredje største partiet med 26,9 % av røystene ved valet 3. oktober 1999 danna Schüssel ei koalisjonsregjering med det høgreorienterte Freiheitliche Partei Österreichs (FPÖ) (Austerrikes Fridomsparti). Den 24. november 2002 vart det halde eit framskunda nyval, og Schüssel sitt parti gjekk kraftig fram, til 42,3 % oppslutning. ÖVP-FPÖ-koalisjonen vart sitjande. Etter at FPÖ vart splitta i april 2005 bestod koalisjonen av ÖVP og det nye høgreorienterte partiet Bündnis Zukunft Österreich (Samband Framtid Austerrike).
Sámi Grand Prix
Sámi Grand Prix er ei årleg samisk musikktevling som har vorte arrangert av Norsk rikskringkasting (NRK) i Kautokeino sidan 1990. Tevlinga er delt i to delar; i den fyrste delen deltek ein med ein sjølvkomponert joik, i den andre med song. Deltakarane kjem som oftast frå Noreg, Sverige og Finland. Vinnaren får representere Sameland i Liet Ynternasjonaal, ei musikktevling for minoritetsspråk.
Jervvassbreen
Jervvassbreen eller Gjertvassbreen er ein isbre i Hurrungane i Jotunheimen. Han ligg nord for Store Styggedalstind og Jervvasstind i Luster kommune i Vestland.
Hammar
Ein hammar eller hamar er eit verktøy som vert brukt til å slå med, og på den måten påføre ei kraft på eit mål. Formålet med ein hammar er oftast å feste, flytte eller deformere målet. Det finst mange typar hamrar, med heilt ulike formål, storleikar og funksjonar. Dei fleste av desse variantane har ulike namn, og dei vert brukte i mange ulike yrkesgrupper og fagretningar.
Ein hammar består av to delar. Eit hovud (som oftast er laga av eit hardt metall), og eit skaft (eller handtak). Skaftet er oftast laga av metall, glasfiber eller tre. Hovudet til ein hammar er ofte todelt. Kvar av desse to delane kan enten ha ulik form (det vanlegaste), eller dei kan vere like.
Hammaren er òg bruka som symbol i politikken, som kommunistisk symbol i lag med sigden i hammar og sigd, åleine som symbol for norsk sosialistisk arbeidarrørsle frå 1934 og fram til ei tid etter andre verdskrigen. Då vart hammaren bruka på flagg, som jakkemerke, på AUF-skjorter, brevark, plakatar og allslags materiell som vart produsert. Men i nyare tid er hammaren berre bruka på dei raude hammarflagga i 1. mai-toga, elles ikkje av verken LO, Arbeidarpartiet, SV eller RV/Raudt, eller nokon av ungdomssorganisasjonane deira.
You Really Got Me
«You Really Got Me» er ein rockesong skriven av Ray Davies og spelt av bandet hans The Kinks. Han vart gjeven ut som den tredje singelen til bandet i august 1964 og nådde førsteplassen i Storbritannia, der han låg i to veker. Han var gjennombrotshitten til bandet og gjorde dei til eit av dei fremste banda i den britiske bølgja i USA, der songen nådde sjuandeplassen. Songen vart seinare gjeven ut på debutalbumet til the Kinks, Kinks.
«You Really Got Me» er bygd opp omkring powerakkordar og påverka tungt andre rockeartistar, særleg innan heavy metal-sjangeren. Ein kritikar skreiv at «dette er songen som fann opp heavy metal», medan kritikar Denise Sullivan i Allmusic skriv «'You Really Got Me' er ein blåkopi for songar innan hardrock og heavy metal.»
Musikkmagasinet Rolling Stone plasserte songen på 82. plass på lista si over dei 500 største songane gjennom tidene og på fjerde plass på lista over dei 100 største gitarsongane gjennom tidene. Tidleg i 2005 vart songen stemd fram som den beste britiske songen i perioden 1955–1965 på BBC radio. I mars 2005 plasserte musikkmagasinet Q songen på niandeplass på si liste over dei 100 beste gitarsongane. I 2009 vart songen av VH1 plassert på 57. plass på lista deira over dei beste hardrocksongane gjennom tidene.