cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stourbridge
Historie
Stourbridge vart skriven i «Sturbrug» eller «Sturesbridge» i domstolsrullane til Worcestershire i 1255. Mellomalderbyen låg innanfor herregodset Swynford (eller Swinford). Busetnaden innanfor det mindre herregodset Bedcote, som lenge var namnet på byen, og er i dag bevart i eit gatenamn. Swinford er nemnt i eit angelsaksisk charter frå rundt 950, og då skrive «Suineforde», eit namn som òg er nemnt i Domesday Book då herregodset var eigd av William Fitz Ansculf, ein av dei mektigaste normanniske herrane. Han styrte eigedommane sine frå festninga si på bakketoppen i Dudley.
Kokosmjølk
Ein kan bruka kokosmjølk til å laga ulike supper, gryte- og risrettar, som kokosnøttris (nasi lemak i Malaysia, nasi uduk i Indonesia). Ho kan brukast til krydra mat, som laksa, laing og ulike karrirettar, og til søt mat som espasol, halo-halo, pamonha og titoté.
Stourbridge
Historie
Stourbridge har namnet sitt frå elva Stour, som renn gjennom byen og har i hundreår utgjort grensa mellom Worcestershire og Staffordshire. Grensa vart flytta nokre kilometer lengre nord i 1966 då det urbane distriktet Amblecote (tidlegare i Staffordshire) vart lagt inn under borough Stourbridge. Dette opplegget varte i åtte år inntil det vart oppheva ved lokalstyrelova av 1972 i 1974 da Stourbridge vart lagt inn under borough Dudley og vart ein del av det større fylket West Midlands.
Kokosmjølk
Væska blir brukt i fleire tradisjonelle drikkar, som søraustasiatisk cendol av kald kokosmjølk og grøn gelé laga av rismjøl, og varme drikkar som bandrek og bajiguar frå Indonesia. Cocktailen piña colada inneheld ofte kokosmjølk. Kokosmjølk kan også brukast som ei vegansk mjølkeerstatting i te, kaffi og til baking.
Milet
Milet eller Miletos (gresk Μίλητος, Milētos; latin Miletus) var ein gresk oldtidsby på vestkysten av Vesle-Asia, på ei halvøy sør for byen Söke i dagens Tyrkia.
Milet voks truleg fram omkring 1500 år før vår tidsrekning. Byen var den leiande staden under den joniske kulturen, og var særleg kjend for ullindustri og omfattande sjøfart. Persarar erobra Milet i 547 fvt., frå 133 fvt. låg han under Romarriket.
Elveslam gjorde at Milet mista kontakta med havet og byen gjekk til grunne i bysantisk tid. Ruinar av monumentale byggverk, så som tempel og teater, finst att på staden.
Bevis på tidleg busetjing ved staden er blitt gjort utilgjengelege ved at havnivået har stige og avsetning av sediment frå Menderes heilt har endra landskapet sidan oldtida. Dei første tilgjengelege påvisingane er av neolittiske folk. I tidleg og midtre bronsealder kom busetjinga under minoisk innverknad. Legender vil ha det til at ei tilstrøyming av folk frå Kreta okkuperte staden og erstatta den innfødde folkesetnaden av lelegarar. Staden blei omdøypt til Miletos etter ein stad på Kreta.
I sein bronsealder, 1200-talet f.Kr., kom det ei tilstrøyming av luvisktalande folk austfrå og frå sørsentrale Anatolia som kom til å kalla seg sjølv for kariarar. Seinare i dette hundreåret kom dei første gresktalande folka frå øyane i Egearhavet og frå det greske fastlandet. Byen gjorde på denne tida opprør mot Hettittarriket. Etter at riket til hettittane fall saman, blei byen øydelagt på 1100-talet f.Kr. og byrja på nytt ein gong rundt 1000 f.Kr. med ny busetjing av joniske grekarar. Legenda viser til ei jonisk grunnlegging av ein stamfar kalla Neleos frå Peloponnes.
Dei mørke hundreåra i Hellas var ei tid med jonisk busetjing og ein samanslutting i det som blei kalla det joniske forbundet. Arkaisk tid i Hellas byrja med eit plutseleg oppsving i kunstuttrykk og filosofi på kysten av Anatolia. På 500-talet f.Kr. blei Milet som ein travel hamneby med innverknad frå innlandet og sjøvegen i sør til staden som blei opphavet til den greske filosofiske (og vitskaplege) tradisjon då Thales (500-talet f.Kr.), den eine av dei sju vise i Hellas, følgd av Anaximander og Anaximenes (kjend kollektivt for dagens forskarar som den miletiske skulen og som førsokratiske filosofar) byrja å spekulera om det materielle vesenet til verda (kva som var urstoffet i verda) og å foreslå spekulative naturalistiske (i motsetnad til tradisjonelle og overnaturlege) forklaringar på ulike naturlege fenomen.
Miletos er òg fødestaden til arkitekten Isidor som stod bak den tidlegare katedralen Hagia Sofia i Konstantinopel og oppfinnaren av strebebogen (500-talet e.Kr.)
Geografi
Milet låg på vestkysten av Anatolia (i den noverande tyrkiske provinsen Aydın), i nærleiken av munningen til elva Menderes, kalla Maiandros i antikken (no Büyük Menderes), i oldtidsriket Karia. Før den persiske invasjonen på midten av 500-talet f.Kr. var Miletos rekna som den største og rikaste av dei greske byane. Ruinane av den antikke byen opptrer på satellittkart ved 37°31.8'N 27°16.7'E, omtrent 3 km nord for Balat og rundt 3 km austom Batiköy.
Athena av Danmark
Athena er prinsesse av Danmark, grevinne av Monpezat og dotter av prins Joachim av Danmark og prinsesse Marie av Danmark. Ho er nummer ti i arvefølgja til den danske trona.
Prinsessa vart fødd 24. januar 2012 på Rigshospitalet i København. Ho vart døypt i Møgeltønder kyrkje den 20. mai 2012.
MS «Øygar»
MS «Øygar», i dag «Alba», er ein westamaran levert frå Westermoen Hydrofoil i Mandal i september 1975 til Øygarden & Sotra Rutelag. Båten gjekk i ruta Bergen - Torstensvik - Rongesund.
I september 1986 vart båten innkjøpt av Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD) og omdøypt «Teisten» i august 1988. For HSD gjekk båten i ruta Bergen - Sunnhordland. I 1990 vart båten sett i Haugesundsruta mellom Haugesund og Stavanger. Båten var reservebåt frå 1992.
Båten vart i september 1995 selt til Fjordwing AS i Strandebarm og vart i januar 1996 omdøypt «Starcruise». Han gjekk då i sommarrute som turistfartøy i Sogn, mellom anna i Aurlandsfjorden, Nærøyfjorden og på Fjærland. Dette var delvis i privatregi og delvis i regi av Fylkesbaatane. Han vart seld vidare til Tollesund AS i Krakhella i juli 2002 og vart 23. juli 2007 omdøypt «Losna». 4. april 2008 vart «Losna» selt til Lofotferga AS i Svolvær og fekk namnet «Alba». Frå juni 2010 vart båten brukt i sommarrute til Svartisen med hovudbase i Bodø. Turane gjekk i samarbeid med Hurtigruten ASA.
Per oktober 2014 er båten framleis i fart.
Ward County i Nord-Dakota
Ward County er eit fylke vest-nordvest i den USA-amerikanske delstaten Nord-Dakota. Flatevidda til fylket er på 5 330 km² og folketalet 70 000. Fylket vart oppretta i 1886 og er styrt frå byen Minot.
Ein stor flybase ligg i Ward County. Elles hyser fylket Scandinavian Heritage Park i byen Minot, der det òg årleg vert arrangert Norsk Høstfest.
Milet
Geologi
I løpet av den geologiske epoken pleistocen var regionen Miletos under havnivået i Egearhavet. Han løfta seg deretter langsamt. Havet nådde eit nedre nivå på rundt 130 meter nedanfor dagens nivå for rundt 18 000 år sidan. Staden Miletos var ein del av fastlandet.
Ward County i Nord-Dakota
Ved folketeljinga 2000 vart 34,7 % av ibuarane i fylket registrert som tyskætta og 27,9 % som norskætta.
Milet
Geologi
Ei gradvis forhøging førte til eit nivå på rundt 1,75 meter nedanfor dagens for rundt 5 500 år sidan, og skapte fleire karstblokkøyer av kalkstein, noko som blei plasseringa til dei aller første busetjingane ved Milet. For rundt 1500 år sidan skifta karst-topografien grunna mindre skorpebevegelser og øya danna ei fast eining i form av ei halvøy. Deretter heva havet seg rundt 1,75 meter, men halvøya har blitt omgjeven av sediment frå Mendereselva og er i dag landfast. Sedimenteringa av hamna byrja ein gong rundt 1000 f.Kr. og ved år 300 e.Kr. hadde innsjøen Bafa blitt til.
Neolittisk tid
Dei eldste tilgjengelege arkeologiske bevisa indikerer at øyane som Milet opphavleg låg på, blei folkesette av ein steinalderfolkesetnad i neolittisk tid ein gong mellom 3500 og 3000 f.Kr. Pollenprøver frå innsjøen Bafa innanfor Miletos ved foten av Beşparmakfjella (i antikken kalla for Λάτμος, Latmos) tyder på at ein lett klimavegetasjon og skog der det beita dyr var rådande i Menderesdalen, men elles var han ikkje folkesett. Det var ei sesongmessig og hyppig menneskeleg busetjing skjedde i vårmånedane. Øyane utanfor kysten var kanskje busette på grunn av den strategiske plasseringa deira utanfor elva, ei rute innanlands verna av den bratte fjellskråningen. Beitedyra i dalen kan ha tilhøyrt dei, men busetjingslokaliteten gjekk ut mot havet.
Bronsealderen
Nedskriven historie for Milet byrjar med skrifter frå Hettittarriket i sein bronsealder. Den forhistoriske arkeologien i tidleg og midtre bronsealder tyder på ein by tungt påverka av samfunn og hendingar andre stadar i Egearhavet framfor innlandet.
Den kretiske perioden
Frå rundt 1900 f.Kr. blei det skaffa gjenstandar frå den minoiske sivilisasjonen på Kreta via handel. I ein del hundreår mottok Miletos sterke impulsar frå den avanserte minoiske sivilisasjonen, eit arkeologisk faktum som tenderer å støtta, men ikkje naudsynlegvis stadfesta, opphavsmyten om ei tilstrøyming av folkesetnad frå Kreta slik Strabon har fortalt:
Legendene skrivne ned som historie av historikarar og geografar i antikken er kanskje sterkast. seinare mytografar har ikkje lagt til noko av historisk tyding.
Luvisk og gresk periode
Miletos er første gong nemnd i dei hettittiske annalane til kong Mursili II som «Millawanda». Ein gong rundt 1320 f.Kr. støtta Millawanda opprøret til Uhha-Ziti frå Arzawa. Mursili II gav hærførarane sine Mala-Ziti og Gulla ordre om å herja Millawanda, og desse følgde opp med å brenna ned byen eller delar av han. Brennskader i det arkeologiske laget LHIIIA på staden er blitt knytte til dette åtaket. I tillegg blei byen forskansa etter ein hettittisk plan.
Millawanda er deretter nemnd i Tawagalawa-brevet, delvis i ei rekkje som omfattar Manapa-Tarhunta-brevet og Milawata-brevet, alle som er mindre enn påliteleg datert til tida rundt 1250 f.Kr. Det førstnemnde brevet nemner at Milawata (Millawanda) hadde ein guvernør, Atpa, som var underlagt herredømet til Ahhiyawa (ein veksande stat som truleg kan identifiserast med helladisk Mykene på det greske fastlandet); og at byen Atriya var underlagt styresmakta til Milawata. Manapa-Tarhunta-brevet nemner òg Atpa. Til saman fortel dei to breva at eventyraren Piyama-Radu hadde audmjuka Manapa-Tarhunta overfor Atpa (i tillegg til andre dårlege handlingar); ein hettittisk konge har deretter jaga Piyama-Radu til Millawanda og, i Tawagalawa-beva, kravd denne utlevert.
Milawata-brevet nemner ein fellesekspedisjon av den hettittiske kongen og ein luvisk vasall (truleg Kupanta-Kurunta av Mira) mot Milawata og merker seg at Milawata (og Atriya) no var underlagt hettittisk kontroll.
Homer nemner at under Trojakrigen var Miletos ein karisk by. I det siste stadiet av helladisk tid hadde festninga i Pylos i bronsealderen blant dei kvinnelege slavane sine ei mi-ra-ti-ja, mykensk gresk for «kvinne frå Miletos», skrive med linear B-skrift.
Under samanbrotet i bronsealderen blei Miletos brunne ned igjen, denne gongen truleg av havfolka.
Den mørke tidsalderen
Mytografer fortel at Neleos, ein son av den siste kongen i Athen Kodros, hadde kome til Miletos etter at «heraklidane attervende». Jonarane drap mennene frå Miletos og gifta seg med enkjene deira. Dette er den mytiske byrjinga på den langvarige alliansen mellom Athen og Miletos, som kom til å spela ei viktig rolle i dei påfølgjande persarkrigene.
Arkaisk tid
Ifølgje Herodot var Miletos ein av dei tolv joniske byane langs kysten av Anatolia som gjekk med i det joniske forbundet: Miletos, Myus og Priene i Karia som alle snakka same dialekt; Efesos, Kolofon, Lebedos, Teos, Klazomenai og Fokaia, som låg i Lydia og den regionen som i dag blir kalla for Jonia der dei snakka ein annan dialekt; øya Khíosar og byen Erythrai på fastlandet som snakka same dialekt; og øya Samos, der dei snakka ein eigen dialekt.
Miletos var ein av byane som var involvert i den lelantinske krigen som blei utkjempa av nabobyane Khalkis og Eretria i Euboea og som fann stad i tidleg arkaisk tid, ein gong mellom 710 og 650 f.Kr. Herodot nemner den same krigen som årsaka til kvifor Eretria etter det joniske opprøret sende militær støtte til Miletos, som då var truga av Perserriket. Miletos hadde støtta Eretria i krigen denne byen førte mot Khalkis, medan Samos hadde teke den motsette sida.
På slutten av 600-talet f.Kr. verna tyrannen Thrasyboulos om sjølvstendet til Miletos under den tolv år lange krigen mot det lydiske riket. Krigen enda utan ein avgjerande seiar til nokon av partane, og deretter inngjekk dei ein allianse. Thrasyboulos var ein alliert av den kjende tyrannen Periander frå Korint.
Miletos blei eit viktig senter for filosofi og vitskap, og gav menn som Tales, Anaximander og Anaximenes. Bertrand Russell meinte heile framvoksteren av den antikke greske kulturen byrja her, fordi Miletos låg i ein fruktbart kryssingspunkt mellom aust og vest med livleg handel og utveksling. I sør låg Kypros, Fønikia og Egypt, mot nord Egeerhavet og Svartehavet, og vest for Egeerhavet det greske fastlandet og Kreta. Mot aust stod Miletos i nært samband med Lydia og gjennom dette med landa i Mesopotamia. Frå Lydia lærte milesarane å slå gullmynt som kunne brukast som byttemiddel. Hamna i Miletos var fylt med skip frå mange land. Med pengar som univeralmiddel for registrering av verdiar og for utveksling av eit slag varer mot eit anna, «er det berre å venta at filosofane i Miletos skulle opptakast av å spørja om kva alle ting var laga av.»
«Alle ting er av vatn,» kom Tales fram til. Dette blei utfordra av både Anaximander og Anaximenes. Fleire andre av dei store greske lærde og skribentane kom òg frå Miletos, som historieskrivarane (logografane) Kadmos og Hekataios, og dessutan poeten Fokylides.
På 500-talet f.Kr. hadde Miletos skaffa seg eit maritimt rike med mange koloniar, men hadde det mektige Lydia på andre sida av Egearhavet, og tyrannen Polykrates på naboøya Samos i vest. Blant varene som Miletos produserte og handla med var milesisk ull og tekstil som var kjent som svært fint.
Då Kyros den store av Persia overvann Krøsus av Lydia på midten av 500-talet f.Kr. kom Miletos under persisk overherredøme. I 499 f.Kr. blei leiaren for Miletos, tyrannen Aristagoras, leiar for det joniske opprøret mot persarane. Den persiske krigsmakta knuste opprøret og straffa Miletos slik at heile Hellas skal ha sørga over det. Eit år seinare skreiv den tragiske poeten Frynikhos, ein av dei tidlegaste tragiske dramatikarane i Athen, dramaet Miletos' fall. Athenarane gav forfattaren ei bot, ὡς ὑπομνήσας οἰκεῖα κακά, for å ha minna dei om dette tapet. Miletos blei rekna som ein koloni av Athen og var difor kjær for moderbyen.
Klassisk tid
Etter den greske sigeren over persarane i år 479 f.Kr. på det greske fastlandet blei Miletos frigjort frå persisk styret. I løpet av den persiske tida blei det skipa fleire andre byar av folk som hadde flykta frå Miletos. Disse byane blei spreidde over heile kysten av Anatolia og nokre så langt unna som Krimhalvøya ved Svartehavet. Etter frigjeringa frå persarane blei Miletos bygd opp igjen, då med ein hippodamisk byplan (etter arkitekten Hippodamos frå Miletos), med gater som kryssa kvarandre i rette vinklar i form av eit rutenett. Denne byplanen kom seinare til å bli ei viktig inspirasjonskjelde for dei romerske byane, og sidan utgangspunktet for dagens moderne byplanlegging. Det nye Miletos blei eit viktig medlem av det athenske sjøforbundet, men byen klarte aldri sidan å komme opp mot den tidlegare stordommen sin.
Romersk periode
Byen gav namn til dei såkalla milesiske forteljingane, gresk Milesiaka, latin fabula milesiaca, som var ei form for kort prosaforteljing, vanlegvis ein erotisk og pirrande fabel, og hadde ein viss popularitet på 100-talet f.Kr. og seinare. Han kan reknast som byrjinga på den greske prosaromanen. Den eponymiske grunnleggaren av den liddarlege, milesiske litteraturen var ein «Aristides frå Miletos». Tilvisinga til Miletos var at Aristides, som hadde eit omdømme for å skriva skamlause forteljingar, plasserte handlinga si i Miletos sidan byen hadde eit rykte for eit overdådig og sorgløst levevis. Det er ingen grunn til å tru at Aristides sjølv kom frå Miletos.
Det nye testamentet nemner Miletos som staden apostelen Paulus kom til i år 57 mot slutten av den tredje misjonsreisa hans. Ein går ut frå at Paulus stoppa ved det store hamnemonumentet og sat på trappa der, og det kan vera der han møtte dei eldre før han sa farvel. Miletos er òg staden der han etterlét efesaren Trofimos, reisefølgjet sitt, for å komma seg frå sjukdom. Det er òg mogleg at Paulus hadde ytterlegare ei reise til Miletos, kanskje så seint som 65 eller 66.
Bysantinsk og osmansk tid
I løpet av bysantinsk tid blei Miletos sete for erkebiskopar. Den vesle bysantinske festninga kalla Kastro Palation som ligg på ei høgde utanfor byen blei bygd på denne tida. Frå Miletos kom den berømte handelsfamilien Mauros, ein av medlemmene deira blei dommar av Hippodromen i Konstantinopel. Miletos blei leia av ein kurator (curator bonis).
Seldsjukkane (tyrkarar) erobra byen på 1300-talet og nytta Miletos som utgangspunkt for handel med republikken Venezia. Til sist nytta osmanarane byen som ein base for styret sitt i Anatolia. Då hamna ved sjølve byen for lengst var silta opp hadde byen gradvis blitt forlaten. I dag ligg ruinane av byen rundt 10 km frå havet.
İlyas Bey-moskeen frå 1403 blei i 2012 utrop til Europa Nostra kulturarv i tyrkiske Miletos.
Arkeologiske utgravingar
Dei fyrste arkeologiske undersøkingane av Miletos blei utførte av den franske arkeologen Olivier Rayet i 1873, følgd av dei tyske arkeologane Julius Hülsen og Theodor Wiegand i 1899 og 1931. Utgravingane blei likevel avbrotne fleire gpngar av krig og anna uro. Carl Weickart dreiv undersøkingar i ein kort sesong i 1938 og på nytt mellom 1955 og 1957. Han blei følgd av Gerhard Kleiner og så av Wolfgang Muller-Wiener. I dag er utgravingane organiserte av Ruhr-Universität Bochum i Tyskland.
Ein oppsiktsvekkande gjenstand avdekt frå byen under dei fyrste utgravingane på 1800-talet, marknadsporten i Miletos, blei transportert i bitar til Tyskland og deretter sett saman igjen. Han er framleis utstilt i Pergamonmuseet i Berlin. Hovudsamlinga av gjenstandar er tatt vare på ved Miletos Museum i Didim i Aydın sidan 1973.
Großelendkopf
Großelendkopf er eit 3 317 meter over havet høgt fjell i Hohe Tauern i Alpane, i forbundslandet Kärnten i Austerrike, det nest høgste i Ankogel-massivet etter 3 360 moh. høge Hochalmspitze. Mellom dei to toppane er det 400 meter i luftlinje.
Paul Grohmann vart i 1859 truleg fyrstemann på toppen av Großelendkopf.
Funksjonær
Ein funksjonær, av latin funkctio, 'utføre ei arbeidsoppgåve', er ein arbeidstakar som er sysselsett med forvaltingsoppgåver. Ein funksjonær produserer tenester, ikkje varer, og derfor vert han også kalla for ein tenestemann.
Den typiske arbeidsplassen for ein funksjonær er  på eit kontor. Tradisjonelt meinte ein at funksjonæren utførte papirarbeid, men i dag føregår vel så mykje av arbeidet til ein funksjonær på ein datamaskin.
Arbeidssituasjonen til ein funksjonær har tradisjonelt skilt seg mykje frå arbeidssituasjonen til ein kroppsarbeidar. Arbeidet er reinsleg, derav uttrykket kvitsnipparbeidar. Inndeling i dei to gruppene kroppsarbeidarar og funksjonærar legg til grunn at det er eit skart skilje mellom produksjon og forvalting i eit føretak. Medan kroppsarbeidarane, «folket på golvet», har meint at deira interesser står i motsetnad til interessene til eigaren av føretaket, har funksjonærane oftare identifisert seg med føretaksleiinga. Medan den tradisjonelle kroppsarbeidaren var utan utdanning eller hadde praktisk opplæring, har utdanningsnivået variert mykje i funksjonærgruppa.
Gjennom heile 1900-talet steig talet på funksjonærar kraftigare enn talet på kroppsarbeidarar, samtidig som det vart vanskelegare å definere eit klart skilje mellom desse yrkesgruppene. I dag er dei fleste arbeidstakarane sysselsette anten i servicenæringar eller i offentleg tenesteyting. Etter 1960 har det i offentleg statistikk ikkje vore skild mellom desse yrkesgruppene i norsk offentleg statistikk.
Laizurebreen
Laizurebreen er ein brei isbre som munnar ut i sjøen like vest for Drake Head på Oates Coast. Isbreen vart grovt kartlagt av Australia frå fotografi teken under U.S. Navy Operasjon Highjump 1946–47, og frå fotografi og andre data tekne av av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions), 1959-62. Han vart kartlagt i detalj av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og fotografi tekne av U.S. Navy i 1960-64. Breen vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant David H. Laizure i US Navy, som var navigatør på LC-130-flyet under Operasjon Deep Freeze 1968.
Småengkall
Underartar
Småengkall har desse underartane:
Pollachius
Pollachius er ei slekt i torskefamilien som omfattar dei to artane lyr og sei (pale). Desse fiskane kan begge bli rundt ein meter lang og har ei sølvfarga sidelinje. Dei held til i Nord-Atlanteren, sei både i aust ved Europa og i vest ved Amerika. Begge er matfisk rekna som kvitfisk.
Sei og lyr blir ofte steikte. I Noreg blir dei også mykje bruk til fiskekaker. På Shetland kler ein gjerne ungfisk i havre og steiker dei. På Orknøyane har ein tradisjonelt salta og tørka årsgamle fisk over torvbål. Salta og røykt fisk kan få ein lakseliknande raudfarge, og blir selt i Tyskland som Seelachs, 'sjølaks'. I Korea kan ein frysa og tine fisken fleire gonger for å få retten hwangtae, halvtørka han for å få ko-da-ri, eller tørka han heilt og eta han som book-o.
Play Me Backwards
Play Me Backwards er eit studioalbum frå 1992 av Joan Baez. I tillegg til sine eigne songar, spelte ho inn songar av mellom andre Mary Chapin Carpenter og Janis Ian. Albumet var første gongen Baez arbeidde med produsentane Kenny Greenberg og Wally Wilson, som ho skulle arbeide med på det meste av 1990-talet. For songen «Stones in the Road» av Mary Chapin Carpenter, filma Baez den aller første musikkvideoen sin. Albumet vart nominert til Grammyprisen for beste kontemporære folkeinnspeling.
Baez spelte inn albumet i Nashville for første gongen sidan Come from the Shadows i 1972.
I samband med at det var 20 år sidan albumet kom ut, kom det ut ei digitalt nymastra utgåve av albumet i 2012 med nye notat i omslaget, tre bonusspor som vart spelte inn under den opphavlege innspelinga av albumet. Desse var «The Trouble With the Truth», «Medicine Wheel» og ein versjon av Bob Dylan sin «Seven Curses».
Dalmatius
Flavius Dalmatius (d. 337), ogå kjend som Dalmatius Caesar (namnet hans er ofte stava Delmatius på myntar i samtida), var ein cæsar i Romarriket frå 335 til 337. Han tilhøyrde det konstantinske dynastiet.
Dalmatius var son av Flavius Dalmatius, ein halvbror av Konstantin den store som var censor. Dalmatius og broren Hannibalianus blei utdanna i Tolosa (Toulouse) av rhetoren Exuperius.
Den 18. september 335 blei han oppnemnd til cæsar av keisar Konstantin, med kontroll over Thrakia, Achaea og Macedonia. Konstantin den store døydde i mai 337, og Dalmatius delte kontroll over riket med dei tre sønenehans. På seinsommaren 337 blei Dalmatius drepen av sine eigne soldatar.
Det er mogleg at Dalmatius døydde i samband med den blodige valden innan keisarfamilien etter dødsfallet til Konstantin det store, og at det blei arrangert av keisarsonen Konstantius II for å rydda alle andre tronkrevjarar enn keisarsønene av banen.
Havyard Ship Technology
Havyard Leirvik eller Havyard Ship Technology, tidlegare Løland Verft, er eit skipsverft i Leirvik i Hyllestad kommune og har vore ei av dei viktigaste hjørnesteinsbedriftene i ytre Sogn i over 50 år. I 2008 var det 700 personar tilsett ved skipsverftet.
Historie
Verftet vart skipa av brørne Løland frå Leirvik. I 1956 fekk Jonas Løland Kongens fortenestemedalje i sølv for arbeidet sitt. Løland bygde saman med Knut Wolff og Eivind Bekken den første slippen ved elvemunningen i Leirvik, og dreiv der vedlikehald og reparasjon av fiskebåtar. I 1928 bygde Løland ny verkstad, slipp og kai på Indre Bø, kalla Løland Motorverkstad. I tillegg til verkstaden dreiv Løland med småkraftverk og produserte vassturbinar og regulatorar på verkstaden i lag med fleire av sønene, og leverte utstyr til kraftverk over heile fylket. To av sønene omkom i ei ulukke i slippen i 1927 og 1928. Dei laga òg kabelbanar for transport av tømmer og fabrikkmaskinar, mellom anna til Åsnes Skifabrikk og Helle Knivfabrikk.
Den første båten som vart bygd ved Løland Motorverkstad var MF «Loftesnesferja» i 1938. Ferja var ei kabelferje som hadde plass til fire bilar og vart dregen over Loftesnessundet i Sogndal fram til det vart bygd bru over sundet i 1958.
I 1950-åra vart det levert fleire fiskebåtar til norske reiarlag og i 1961 vart det levert båt til Island. Verksemda vart medlem i Vestlandske Fartybyggjarlag i 1955. Frå 1956 byrja verftet å levere fleire båtar og ferjer til Fylkesbaatane. Den første større ferja var MF «Bjørgvin», levert i 1962. I 1958 vart det bygd overbygg over beddingen på Bø.
Då Jonas Løland døydde i 1960 fekk verksemda namnet Løland Motorverkstad, Jonas Lølands Søner. I 1969 vart det aksjeselskap med nytt namn – Løland Verft A/S - med Magnus Løland som dagleg leiar.
Eit nytt skipsverft med overbygd tørrdokk og djupvasskai vart bygd på Kjørneset ved innløpet til Bøfjorden i 1975. Tørrdokka var større og kunne delast slik at ein både kunne byggje nye skip i den indre delen og reparere farty i den ytre delen. Anlegget vart meir enn dobbelt så dyrt som planlagt og Løland fekk økonomiske vanskar. Dette enda med konkurs i 1979. Magnus Løland skipa då i lag med Fylkesbaatane og Lølands-familien selskapet Kleven Løland A/S. Kleven Mek. Verksted eigde då 65 prosent, Fylkesbaatane 25 prosent og Løland-familien 10 prosent av aksjane. Kleven overtok aksjane til Fylkesbaatane i 1986 og i 1990 gjekk Kleven-gruppa inn i Kværner-konsernet. Verftet fekk då namnet Kværner Kleven Leirvik A.S.
Havyard Leirvik byggjer for tida større fiskefarty og skip til petroleumsverksemda i Nordsjøen.
I 2011 vart namnet på skipsverftet i Leirvik endra til Havyard Ship Technology AS.
Russkaja-stasjonen
Russkaja-stasjonen var ein sovjetisk Antarktis-stasjonen som ligg på Ruppert Coast i Marie Byrd Land vest i Antarktis). Stasjonen vart føreslått i 1973 og godkjend i 1978. Bygginga byrja året etter og han vart opna 9. mars 1980.
Til å vere ved kysten av Antarktis vert vinden rekna som heller kraftig. Talet på dager med vindstyrke over 15 m/s i området kring stasjonen er 264, og på 136 av desse dagane er vindstyrken over 30 m/s. Middeltemperaturen i dei kaldaste månadane juli-august er -20 °C. I dei varmaste månadane desember-januar er -2 °C. Den lågaste temperaturen som er registrert her er -46,4 °C i 1985, og den høgaste er +7,4 °C i 1983. Årsmiddeltemperaturen er -12 °C og det årlege snøfallet er kring 2000 mm.
Stasjonen vart fråreist i byrjinga av 1990. I februar 2006 sa Valerij Lukin, sjefen for den russisk antarktisekspedisjonen (RAE), at det er planar om å opne dei nedlagde stasjoanne Molodjozjnaja, Leningradskaja og Russkaja i 2007-2008.
City Streets av Carole King
City Streets er det 14. studioalbumet til den amerikanske musikaren Carole King, gjeve ut i 1989. Det var hennar første album på seks år og vart produsert i lag med Rudy Guess, som støtta ho som gitarist i seinare år.
Eric Clapton speler gitarsoloen på tittelsporet. Denne vart gjeven ut på singel og vart ein topp 20-hitt på den amerikanske Billboard Adult Contemporary-lista. Clapton spelte òg gitar på «Ain't That the Way». Ein annan gjestemusikar er Branford Marsalis, som spelte saksofon på «Midnight Flyer».
Før ho laga comebackalbumet hadde King fokusert på skodespelarkarrieren. «I Can't Stop Thinking About You» er eit samarbeid med skodespelaren Paul Hipp, som spelte i lag med ho i off-Broadway-showet A Minor Incident i 1988. «Midnight Flyer» og «Someone Who Believes in You» vart skriven i lag med den tidlegare ektemannen og låtskrivarpartnaren hennar Gerry Goffin. Sistnemnde vart opphavleg skriven for Air Supply-songaren Russell Hitchcock. Tolkinga hans vart først gjeve ut på det sjølvoppkalla soloalbumet hans i 1987, og han spelte inn songen på ny for Air Supply-albumet The Earth Is..., fire år seinare. Han vart òg spelt inn av Martha Wash i 1993 på soloalbumet hennar.
Stampehus
Stampehus kan syna til:
City Streets av Carole King
Som andre album ho gav ut i 1980-åra fekk City Streets middels kritikk og selde dårleg. Det nådde berre 111. plassen på Billboard albumlista i USA.
Torus tubarius
Torus tubarius blir danna av ei høgd som ligg ved basen av den bruskete delen av øyretrompeten, direkte under slimhinna i den nasale delen av svelget, bak svelgopninga av øyretrompeten. Torus tubarius ligg i nærleiken av tonsilla tubaria.
To folder strekkjer seg framover og bakover:
Kalo Dungar
Kalo Dungar ('Svartås', også skrive Kala Dunger) er det høgaste punktet i Kachch i Gujarat i India, på 462 meter. Toppen ligg 97 km frå administrasjonsstaden Bhuj og 25 km nord for næraste by, Khavda.
Toppen er truleg den einaste staden ein har panoramautsikt over saltmyra Rann av Kachchh. Sidan han ligg nær grensa til Pakistan ligg det ein militærpost på toppen. Allmugen har ikkje tilgang forbi posten.
Centro Federal de Educação Tecnológica Celso Suckow da Fonseca
Centro Federal de Educação Tecnológica Celso Suckow da Fonseca (CEFET-RJ) er eit universitet i Rio de Janeiro i Brasil.
Lashlybreen
Lashlybreen er ein kort, brei isbre i Oates Land, som ligg mellom Lashly Mountains i vest og Tabular Mountain og Mount Feather i aust, og som flyt sør og ut i The Portal i Victoria Land. Han fekk dette namnet av gruppa frå New Zealand under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58) etter plasseringa nær Lashly Mountains.
Cangzhou
Cangzhou (forenkla kinesisk: 沧州; tradisjonell kinesisk: 滄州; pinyin: Cāngzhōu) er eit byprefektur i provinsen Hebei i Kina, ved Gulehavet. Prefekturet har eit areal på 13 419 km² og 7 134 053 innbyggjarar i 2010. 514 074 menneske budde i sjølve byen. Cangzhou grensar til provinsen Shandong i sør, og til byprovinsen Tianjin i nord.
Byprefekturet Cangzhou omfattar to distrikt (区 qū), fire byfylke (市 shì), ni fylke (县 xiàn) og eitt autonomt fylke.
Historie
Cangzhou er kjend for ei gamal støypejarnsstatue som framstiller ei løve. Statuen vart laga i år 953, under Song-dynastiet.
Næring
Administrasjonsbyen Cangzhou er sterkt industrialisert. Mykje av byprefekturet elles har store jordbruksområde, i Kina kjende for sine kinesiske jujubær og Ya-pærer. Også eit stort oljefelt ligg i prefekturet.
Samferdsle
Snøggtoget på Beijing-Shanghai-ruta har stoppestad i Cangzhou. Også den viktige jarnbanelinja Jinghubana har stoppestad her.
Kinas riksveg 104 og Kinas riksveg 105 går begge gjennom Cangzhou. Dei tek til i Beijing, fører sørover og deler seg etter Dezhou. Riksvei 104 held fram til Jinan i Shandong, vidare til Xuzhou, Nanjing, Hangzhou og Wenzhou før han endar i Fuzhou, medan riksveg 105 fører til Jining i Shandong, Shangqiu, Jiujiang, Nanchang og Guangzhou og endar opp i Zhuhai. Også Kinas riksveg 307 passerer gjennom prefekturet. Han tek til i Qikou i Hebei og fører gjennom provinsane Shanxi og Shaanxi til Yinchuan i den autonome regionen Ningxia Hui.
Cangzhou har ei stor fiskerihamn og kolutskipingshamna Huanghua.
Halvard Hatlen
Halvard Hatlen (døypt Halvor), (gravlagt ved Hen kyrkje, Isfjorden) var ein norsk biletkunstnar frå Hatlen i Isfjorden i Romsdal som måla figurative bilete med motiv frå sine nære omgjevnader. Særleg var han opptatt av Romsdals-naturen. Forutan landskap måla han interiør, stilleben, portrett, religiøse komposisjonar og samfunnsskildringar, oftast i oljemåleri og akvarell. Han har òg utført veggutsmykningar. Han dreiv målarskole i Sarpsborg ei tid.
Utdanning og medlemskap
Hatlen var utdanna ved:
Liv og verksemd
Han debuterte 20 år gammal i Ålesunds Kunstforening med naturalistiske landskap. I elevtida hos Hans Hoffmann vart Hatlen grepe av impresjonismen samstundes som han bevarte sitt personlege særpreg. Våren 1925 virka Hatlen i Tromsø, og stilte ut i kunstforeninga. Han besøkte Narvik, Bodø, Trondheim og Kristiansund med utstillingar. Han brukte mange grågrøne og brune tonar i denne tida og følte slektskap med André Derain.
Sommaren 1928 oppheldt Hatlen seg i Halden-traktene, dreiv teiknekurs og heldt fram med målarskole i Sarpsborg utover vinteren. Frå Fredriksten festning, Halden, måla han eit solid komponert og koloristisk godt gjennomført oljemåleri, som seinare blei teke inn på Statens Høstutstilling.
Frå omkring 1928 og utover 1930-åra nytta Hatlen mørke fargar. Hatlens mørkstemde fargar frå 1930-åra blei i 1940-åra avløyst av ein lysare og friskare fargeskala. I landskapa ville han fange inn lys og luft. Gode døme er bilete frå Mørekysten.
Veggdekorasjonar
Med dekorasjonen på Kafé Arne i Oslo (1948) begynte ein periode med større veggutsmykkingar. Arbeidet med dekorasjonsoppgåvene verka utviklande på hans staffelibilete. Han forflytta seg frå den naturalistiske gjengivinga mot større monumentalitet, utrykt ved store, reine fargeflater. Målemåten hans vart friare, og han utfalda fargesansen sin i mange friske bilete. I denne produktive perioden blei han utsett for ei bilulukke våren 1957. Han døydde same sommaren og blei gravlagd frå Hen kyrkje i Isfjorden.
Sommarpalasset i Chengde
Sommarpalasset i Chengde (kinesisk skrift 避暑山庄, pinyin Bìshǔ Shānzhuāng, bokstaveleg ‘Fjellvilla for å unngå varmen’, mandsjuisk Halhūn be jailara gurung) er eit stort kompleks av keisarpalass og hagar som ligg i byen Chengde i Hebei-provinsen i Kina, kring 250 kilometer nordaust for hovudstaden Beijing. Anlegget omfattar hagar og bygningar i eit harmonisk landskap av vatn, skog og beitelandskap. Det blei bygd i tida frå 1703 og 1792, under Qing-dynastiet, og viser tilbake til sluttfasen av det kinesiske føydalsamfunnet. Sommarpalasset blei teke med på UNESCO si verdsarvliste i 1994.
Stad og soge
Palassområdet dekker eit areal på ca. 5,6 kvadratkilometer og er det største keisarlege parkkomplekset i Kina. Fire femdelar av området er berggrunn, resten er sletter og vatn. Heile parkområdet er omkransa av ein ca. 10 kilometer lang steinmur.
Palassområdet kan grovt delast i to, den eine delen der regjeringsapparatet arbeidde og budde, den andre delen til nyting og fest. Som i andre kinesiske parkar vert kvart enkelt byggverk tillagt ei særleg rolle. Såleis har kvart av dei 72 utsynspunkta sitt eige særeigne namn. Mellom byggverka er ein 70 meter høg pagode, ein av dei høgste i Kina.
Det fyrste palasset vart reist i 1703, på ordre frå Qing-keisaren Kangxi. Siste utvidinga vart fullført i 1792. Begge keisarane Kangxi og Qianlong tok mot lokale tenestemenn og offiserar her, gjekk på jakt med dei og heldt piknik saman. Saman med mongolske fyrstar såg ein på hesteløp, bryting eller lytta til mongolsk musikk. Slik pleia ein tilhøvet mellom den kinesiske sentralmakta og mongolske, kasakhiske, uighurske og khalkhasiske stammeleiarar. Utlendingar vart berre unntaksvis invitert.
Sommarpalasset i Chengde er sidan 1961 på lista over Folkerepublikken Kina sine monumentminne, og frå 1994 på UNESCO si verdsarvliste.
Cancel culture
Cancel culture er ei moderne form som ostrakisme der ein person eller gruppe blir nekta å sleppe til i den offentlege debatten. «Kanselleringskultur», «utestengingskultur» og «utfrysingskultur» er vorte foreslått som norske namn på fenomenet.
«Utfrysinga» inneber at folk trekker seg unna og sluttar å støtte, eller like, ein offentleg person grunna haldningar, utsegner eller oppførsel frå denne personen. Kravet om utfrysing blir ofte formidla via sosiale medium. Cancel culture kan òg visa til ønske om å fjerne statuar eller namneplakettar knytte til personar mange i dag ikkje deler haldningar med.
Brunrot
Brunrot (Scrophularia nodosa) er ei urt i brunrotfamilien. Arten er utbreidd i tempererte område på den nordlege halvkula, bortsett frå vestlege delar av Nord-Amerika.
Planta vert kring 70 cm høg og har store lyse knutar på jordstengelen. Ho har snaue blad og snau stengel nede og er kjertehåra oppe. Blomsteren om lag kulerund, grøn krone med brun overlepe. Brunrot blømer kring juli månad på steinete stader i skugge.
Brunrot er heimleg i Noreg og veks nord til Finnmark. Planta er funnen opp til 800 m i Seljord og Stryn.
Volzjsk
Staden vart første gong nemnt på 1500-talet, men fekk først bystatus i 1940.
Lishui i Zhejiang
Lishui (kinesisk: 丽水市, pinyin: Líshuǐ Shì) er eit byprefektur sør i provinsen Zhejiang i Kina, med grense i sørvest mot provinsen Fujian. Prefekturet har eit areal på 17 298 km², folketalet er sist berekna til 2,51 millionar. Om lag 1 423 600 menneske budde i sjølve byen.
Byprefekturet Lishui omfattar eitt distrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì), seks fylke (县 xiàn) og eitt autonomt fylke.
Næring
69% av Lishui er dekt med skog, og tømmerdrift er ei hovudnæring. Vasskraft-produksjon og gruvedrift er dei andre hovudnæringane i prefekturet.
The Hoover Company
The Hoover Company er eit føretak for kvit- og brunvarer skipa i Ohio i USA i 1908. I tillegg til i USA har det også ein stor base i Storbritannia. På 1900-talet dominerte det støvsugarmarknaden så mykje at merkenamnet Hoover blei synonymt med støvsugarar og støvsuging i Storbritannia og Irland.
Westermoen Hydrofoil
Westermoen Hydrofoil A/S (WH) var eit skipsverft i Mandal som spesialiserte seg på bygging av hydrofoilbåtar på lisens frå Italia. Verksemda vart skipa av Toralf Westermoen i 1961.
Den første båten, HF «Westfoil», vart levert i 1962. Denne vart levert til Bahamas.
WH bygget fleire små og store hydrofoilbåter (PT 20, PT 50) som vart sett i trafikk på eigna strekningar i forskjellige farvatn på Vestlandet, i Oslofjorden, i Øresund, på Bahamas og i Hellas.
The Hoover Company
Historie
Spangler gav ein Electric Suction Sweepers til syskenbarnet sitt Susan Troxel Hoover (1846–1925), som brukte han heime. Ho var imponert over maskinen, og fortalde ektemannen og sonen om han. William Henry «Boss» Hoover (1849–1932) og sonen Herbert William Hoover Sr. (1877–1954) var produsentar av lêrvarer. Hoover kjøpte patentet av Spangler seinare det året, og skipa Electric Suction Sweeper Company med ein opphavleg kapital på 36 000 dollar. Spangler blei tilsett som produksjonsinspektør og fekk løn basert på royalty i det nye føretaket. Spangler fortsette å bidra med fleire nye maskinpaten fram til han døydde i 1915. Selskapet endra då namn til Hoover Suction Sweeper Company, men familien til Spangler fortsette å få royalty frå det opphavlege patentet hans til 1925.
Westermoen Hydrofoil
På slutten av 1960-åra bygde WT den største hydrofoilbåten i verda av typen PT150. HF «Expressen» med plass til 250 passasjerar vart bygd på bestilling frå eit svensk reiarlag. Båten oppnådde derimot ikkje den snøggleiken på 38 knop som var stadfesta i kontrakten, og kontrakten vart derfor heva. Dette var byrjinga på slutten for hydrofoil-epoken i Mandal.
The Hoover Company
Historie
På 1930-talet tilsette selskapet industridesigneren Henry Dreyfuss. Han sørga for å gjera maskinane deira meir attraktive. Før Dreyfuss var involvert hadde selskapet stort sett laga maskinar med ein svart motor og base av aluminium i over tjue år. Då Hoover introdusert modellen 'Hedlite' i 1932, var han ganske klønete og lite tiltrekkande. Dreyfuss tilpassa maskinen til huset til reingjeraren ved å gjera utforminga meir estetisk i tråd med trendane i straumlinjeforma design i samtida. I 1935 fekk han i oppdrag å gje Hoover-maskinen ei komplett overhaling. I 1936 selde Dreyfuss eit design til selskapet for 25 000 dollar som skulle bli deira Model 150. For fyrste gong var mekanikken heilt skjult frå syne av eit tåreforma deksel av bakelitt. Designet viste til effektivitet, reinleik og fart.
Westermoen Hydrofoil
Etter dette satsa HF på å utvikle ein hurtigbåt av katamarantypen – Westamaranen. Denne båttypen vart ein stor suksess og gav eit nytt gjennombrot for snøggbåtar i Norge.
The Hoover Company
Historie
I fyrstninga var det lite interesse for den store, dyre maskinen som få kjende til. Hoover tok ut ein annonse i The Saturday Evening Post som tilbaud tre dagars gratis bruk av støvsugaren til alle som måtte ønska det. Ved hjelp av eit nettverk av lokale utsal for utvikla Hoover så eit nasjonalt nettverk for sal av støvsugarar. Ved slutten av 1908 hadde selskapet seld 372 eksemplar av Model 0. I 1912 hadde det selt maskinar til Noreg, Frankrike, Russland, Belgia, Nederland og Skottland.
Westermoen Hydrofoil
I løpet av 1980-åra vart namnet på verksemda endra til Westamarin. Westamarin var i verksemd til midt på 1990-talet. Bedrifta var i disse åra eit leiande verft for utvikling av snøggbåtar, ikkje berre i Noreg, men òg i internasjonal samanheng.
The Hoover Company
Historie
I 1954 tok Herbert W. Hoover Jr. took over leiarskapen for selskapet frå faren.
Dei nøkterne fargane ein fyrst hadde brukt blei erstatta av sterke, moderne fargar frå og med Model 29 i 1950, som var raud i staden for dei tidlegare svarte og brune fargane ein hadde hatt før. Dette var ein del av selskapet sin plan om å stadig utvikla og modernisera produkta sine.
Westermoen Hydrofoil
Produksjon
W86:
The Hoover Company
Historie
I 1986 selte Hoover-familien selskapet til Chicago Pacific Corporation. Selskapet blei kjøpt opp av Maytag Corporation i 1989. I 2007 blei Hoover North America selt av dei nye Maytag-eigarane Whirlpool Corporation til Techtronic Industries frå Hong Kong for 107 millionar dollar.
Hoover International hadde blitt skild ut frå Hoover North America i 1993, og blei kjøpt opp av italienske Candy i 1995. Dette blei så kjøpt opp av kinesiske Haier i 2019.
Westermoen Hydrofoil
Produksjon
W88:
W100:
Bitan Aharon
Bitan Aharon (hebraisk skrift בִּיתַן אַהֲרֹן, tyder Aharon-paviljongen) er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg på Sharonsletta mellom Hadera og Netanya og høyrer til Heferdalen regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 213.
Moshaven vart grunnlagd i 1936. Dei første åra leigde moshaven inn arbeidarar for å plante appelsinlundar, medan medlemmane framleis budde i byar. Eit tiår seinare vart landsbyen meir utvikla og nye innbyggjarar kom til. I 1947 hadde han eit folketal på 100. Landsbyen vart kalla opp etter Aharon Freeman, ein kanadisk sionist-aktivist.
Bitan Aharon naturreservat
I 1968 vart det oppretta eit 46 mål stort naturreservat, like aust for moshaven. Reservatet dekkjer den andre kurkar-ryggen som går frå nord til sør langs denne delen av Den israelske kystsletta, og her finst mange graver hogd ut i stein og gravgrotter.
Stampehus for tøving
Stampehus er eit hus der ein stampar vove ullstoff vatn for å krympe og gjere tettare, mjukare og sterkare. Eit vasshjul eller ein kvernkall dreiv stampeverket. Stampehusa var difor plasserte ved ved ein bekkar, og var som oftast lafta.
It Takes Two
Songen var produsert av den dåverande ektemannen til Weston og venen til Gaye, William «Mickey» Stevenson, og skriven av Stevenson og Sylvia Moy. «It Takes Two» har ein kjærleikstekst som omtalar mange ting i livet som er mykje betre når ein er to og ikkje aleine. Singelen vart ein av dei mest populære duettane til Gaye.
Singelen nådde 14. plassen på Billboard Pop-lista og fjerdeplassen på soullista i USA i januar 1967. «It Takes Two» vart òg den første store hitten til Gaye i Storbritannia, der han nådde 16. plassen på den britiske singellista våren det året.
I 1967 spelte òg Otis Redding og Carla Thomas inn songen for duettalbumet deira, King & Queen.
Songen vart sidan spelt inn av Donny and Marie Osmond i 1974.
Rod Stewart- og Tina Turner-versjonen
I 1990 vart «It Takes Two» spelt inn av Rod Stewart og Tina Turner og vart nytta i ein fjernsynsreklame for Pepsi. Det var den første singelen frå Stewart-albumet Vagabond Heart, produsert av Bernard Edwards og gjeve ut seint i 1990. Duetten vart ein hit i Europa og nådde femteplassen i Storbritannia og topp 10 i mangel and i Europa. Han kom sidan ut på samlealbum av begge artistane, Turner sitt Simply The Best (1991) og Stewart sin The Very Best of Rod Stewart (2001).
Leebreen
Leebreen er ein isbre som flyt søraust og ut i Jordabreen i Churchill Mountains. Mount Frost og Mount Coley ligg øvst ved breen. Han vart namngjeven etter Sandra Lee, ein tidlegare miljøvernssminister på New Zealand som bidrog til miljøvern i Antarktis og havområda rundt.
It Takes Two
I andre media
Originalversjonen av songen vart nytta i ein reklamefilm i 1982 for bilmerket Talbot i Storbritannia.
Fylkesveg 319 i Oppland
Fylkesveg 319 i Oppland går mellom Bronsøya i Lillehammer kommune og Skillestad i Sør-Fron kommune.
Trasear: Jorekstad – Vassrud (23,4 km), Tretten – Skillestad (38,4 km)
Kransag
Kransag, eller bordsag, er ei sag, laga av eit breidt tynt stålblad, som vart bruka for å skjera bord og plankar av ein tømmerstokk. Stokken vart lagt på eit stillas, og ein mann sto oppe på stillaset (oppåsagaren) og drog saga oppover, medan ein annan stod under og drog saga nedover (undersagaren). Det var oppåsagaren som fungerte som bas. Den som sto under stillasjet fekk lett sagflis i augo, så det var nok ikkje så triveleg.
Ein veit ikkje når ein fyrst tok til å saga bord og plankar på denne måten, men eit veggmåleri i Pompeii syner at det må ha vore før år 79 ; dette er rett nok ei grindsag, men arbeidsmåten er lik med den som vart nytta for dei breie kransagene. Det er kjend at ein over heile Europa saga bord og plankar på denne måten i mellomalderen. Etter rundt 1950 har ikkje denne arbeidsmetoden vore i bruk i Europa, men i delar av Asia, Afrika og Amerika er dei framleis i bruk.
Øygarden–Sotra Rutelag
Bussane til Øygarden-Sotra var stort sett av halvturist-standard, og fargene var grøn med gule striper. Logoen var ein vimpel med bokstavane ø og s.
Kransag
I Noreg var kransaga i bruk frå rundt 1600 til 1850. Dette heng nok saman med at jarnverka då vart i stand til å produsera tynne valsa stålsager. Dei var soleis i bruk samstundes med oppgangssagene. Sidan oppgangssagene vart drivne med vasshjul laut dei plasserast ved elver. Kransaga derimot kunne plasserast overalt og vart nytta når ein trong nokre bord, til dømes til vøling av bygningar. Men det var tungt arbeid å saga bord og plankar på denne måten, så ho var ikkje brukbar for storproduksjon. Bruken dabba av frå midten av 1800-talet, men i fylgje Godal var ho i bruk fram til rundt 1950. Ein film frå bygginga av Porjus kraftverk syner bruk av kransag.
Øygarden–Sotra Rutelag
Øygarden-Sotra Rutelag L/L fusjonerte med Askøy-Bergen Bil A/S og Rutelaget Bergen-Vest A/S i 1992, og VestTrafikk AS vart dermed danna.
Helena, dotter av Konstantin den store
Helena var dotter av Konstantin I og kona hans Fausta. Ho var syster av Konstantin II,  Konstans II, Konstantius og Constantina og halvsyster av Crispus.
Besteforeldra på farssida var keisar Konstantius Khlorus og Helena. Besteforeldra på morssida var keisar Maximianus og Eutropia.