cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shrivenham
Det britiske forsvaret
Mellom Shrivenham og nabolandsbyen i nord, Watchfield, ligg den store militærbasen som huser det britiske Forsvarsakademiet (Defence Academy of the United Kingdom). Den militære aktiviteten starta med eit amerikansk militæruniversitet under andre verdskrigen, medan det britiske forsvaret overtok staden i 1946. Dei største avdelingane i forsvarsakademiet er den felles stabsskulen (Joint Services Command and Staff College, JSCSC) og Defence College of Management and Technolog (DCMT). Sistnemnte har røter tilbake til 1772 og vert sidan 1984 drive i samarbeid med Cranfield University.
Alstadsteinen
N 62: «Engle reiste denne stein etter Torald, sin son, som fant døden i Vitaholm, mellom Vitaholm og Gardar.»
Shrivenham
Beckett gods
Shriveham har tradisjonelt husa Beckett gods, som var sete for Barrington-familien. Hovudbygningen ved godset, Beckett Hall, er no sete for leiarutdanning ved Forsvarsakademiet.
Alstadsteinen
Gardar er vanlegvis namnet på Russland, men det har vore rekna med at det i denne samanhengen er meint Kiev.
Andrej Krautsjanka
Andrej Sjarhejevitsj Krautsjanka er ein kviterussisk tidlegare mangekjempar frå Petrykau i Homjel voblasts i Kviterussland. Han vart europameister i tikamp i 2014 og vann OL-sølv i same øvinga i 2008.
Aktiv
År 2007 vann Krautsjanka meistermøtet i tikamp i Götzis, han sanka 8 617 poeng og sette ein personleg rekord som vart hans endelege. Seinare same sommaren vart han diskvalifisert på 100-meteren i tikampen ved VM i Osaka og spolerte heile tevlinga. Året etter heldt han med sine 8 551 poeng unna for kubanaren Leonel Suárez og tok sølvmedaljen i tikampen under dei olympiske leikane i Beijing, vinnaren Bryan Clay frå USA var i ei heilt eiga klasse.
Etter å ha vorte tredjemann ved EM 2010, var Krautsjanka mykje plaga av skadar i 2011 og -12. I 2014 kom han tilbake i gammalt toppslag og sikra seg sigeren i europameisterskapen i Zürich med 8 616 poeng, eitt poeng under sitt personbeste frå 2007.
Pete Candoli
Walter Joseph «Pete» Candoli var ein USA-amerikansk jazztrompetist og bror til trompetisten Conte Candoli. Han spelte med storbanda til Woody Herman og Stan Kenton og arbeidde i studio på plateinnspelingar og for fjernsyn.
Spáta
Spáta (gresk Σπάτα) er ein distriktsby aust på halvøya Attikí i Hellas og hovudsete i kommunen Spáta-Artémida i periferieininga Aust-Attikí i periferien Attikí.
Pete Candoli
Som leiar
Med Conte Candoli
Som sidemann
Med Glen Gray
Med Woody Herman
Med Stan Kenton
Med Peggy Lee
Med Henry Mancini
Med Skip Martin Med Ted Nash Med Shorty Rogers
Med andre
A69-vegen
A69 er ein større stamveg i Nord-England som går aust–vest over Penninane, gjennom fylka Tyne and Wear, Northumberland og Cumbria. Opphavleg byrja vegen i sentrum av Newcastle upon Tyne og seinare nær Birtley, men sidan ein bygde den vestlege omkøyringa for A1 rundt Newcastle har vegen byrja ved Denton Burn, ein forstad til Newcastle.
Frå A1-krysset til Carlisle sentrum er vegen 54 mile, eller 87 km, lang.
Busetnader langs vegen
Stader i parentes viser at busetnaden historisk var ved vegen, men no har omkøyringar.
Skildring
Vegen går vegen går vestover frå A1 ved Denton Burn i Newcastle upon Tyne gjennom forstadene Denton Burn og West Denton før eit kryss med A6085 og B6323. Han fortset vestover og passerer over det som var Hadrianmuren, som til no har vore sør for vegen, ved Milecastle 13 på muren. Frå no av er vegen alltid sør for muren. Vegen fortset oppover Tyne-dalen, køyrer rundt landsbyen Corbridge og marknadsbyen Hexham. A69 kryssar elva Tyne vest for Hexham (Constantius Bridge), kryssar ho igjen vest for landsbyen Haydon Bridge, og nok ein gang når han går rundt Haltwhistle.
Etter å ha kryssa grensa til Cumbria, går A69 forbi byen Brampton, før han kjem til eit rundkøyringskryss med A689. A69 svingar til venstre her og går gjennom landsbyen Warwick Bridge. Etter eit kort stykke med dobbel køyrebane kjem A69 til vegkryss 43 på motorvegen M6, som går langs den austlege kanten av Carlisle.
Delen av A69 som går inn til Carlisle har namnet Warwick Road, og er kjend for å vera ein av dei mest trafikkerte vegane i fylket. Ved Saint Aidan-kyrkja svingar A69 til høgre opp Victoria Place, og møter A7-vegen ved eit trafikkert trafikklyskontrollert vegkryss, der han endar.
Vegen utgjer ein del av det uskilta europavegen E18. Det blir halde ved like av RoadLink.
Historiske deler av vegen
I den austlege enden gjekk A69 historisk frå den noverande endestasjonen sin med A1 ved Denton Burn austover langs Westgate Road (no den vestlege enden av A186) i Newcastle upon Tyne, og slutta ved krysset mellom Westgate Road og Neville Street i sentrale Newcastle nær Newcastle jernbanestasjon.
Kjelder
54.97691°N, -2.32543°W
Spinellgruppa
Spinellgruppa er ei i gruppe kubiske oksidmineral med generell formel AB2O4, der A kan vere til dømes magnesium, toverdig jarn, mangan, sink, kopar, nikkel eller titan, og B kan vere aluminium, treverdig jarn (evt toverdig), krom og meir.
Publius C. Clodius
Publius Clodius Pulcher (Clodius d.e.) var ein romersk politikar, av den gjeve Clodius-ætta. Han vart plebei- og almugetribun frå 59 f.Kr.
Spinellgruppa
I tillegg til minerala nemnde nedanfor, finst såkalla tiospinellar med same struktur, men der oksygenet er erstatta av svovel (til dømes linneitt, carrollitt, siegenitt, polydymitt, violaritt, daubréelitt).
Publius C. Clodius
Clodius var motstandar av Cicero, og fekk lyst han i utlegd av di han hadde avretta hjelpesmennene til Catilina utan dom. I stridane som følgde, vart Clodius myrda av Milo på Via Appia. Då folket laga «bålferda» for Clodius, vart rådhuset lagt i oske.
EHF-meisterligaen i handball 2013/Kvinner
Meisterligaen i handball 2013 for kvinner var ei turnering arrangert av Europas handballforbund (EHF) som tok til med kvalifiseringsspel 21. september 2012 og avslutta med dobbeltfinale 5. og 13. mai 2013. Vinnar av turneringa vart Győri ETO frå Győr i Ungarn.
Dirdal kyrkje
Dirdal kyrkje er ei langkyrkje frå 1903 i Gjesdal kommune i Rogaland fylke. Ho har 175 sitjeplassar.
Det er kyrkjegard ved kyrkja.
EHF-meisterligaen i handball 2013/Kvinner
Etter innleiande kvalifiseringsrundar vart gruppespelet med fire grupper à fire lag avvikla i tida 13. oktober til 18. november. Dei to beste laga i kvar av desse gruppene gjekk vidare til hovudrunda. Hovudrunda vart avvikla i to grupper frå 26. januar til 17. mars 2013. Dei to flittigaste poengsankarane i A-gruppa, Győri ETO og Larvik HK, med 12 og 8 poeng, og i B-gruppa, RK Krim og Oltchim Vâlcea begge 8 poeng, kvalifiserte seg til semifinale.
Finalane
Győri ETO vann bortekampen mot Larvik HK i Arena Larvik den 5. mai med 21–24 og heimekampen i ungarske Veszprém seks dagar seinare med 23–22 og sikra seg EHF-trofeet med 47 mål mot 43.
Győri ETO sitt vinnarlag bestod mellom andre av målvakta Katrine Lunde og målskårarane Anita Görbicz 8+4, Heidi Løke 6+5, Jovanka Radičević 5+5, Eduarda Amorim 2+2, Andrea Lekić 1+3, Anikó Kovacsics 1+2, Ivett Szepesi 0-2 og Viktória Soós 1+0.
Måla til Larvik HK kom frå Linn-Kristin Riegelhuth 4+4, Isabel Blanco 5+2, Nora Mørk 2+5, Thea Mørk 3+3, Gro Hammerseng 1+4, Linn Sulland 4+0, Anja Edin 2+0, Tonje Larsen 0+2, Karoline Breivang 1+0, Sara Breistøl 1+0. Cecilie Leganger og Lene Rantala var målvakter. Kristina Bille, Kristine Breistøl, Mie Sando og Pernille Wibe kom ikkje på skåringslistene.
Staritsa
Byen er delt i to delar av elva: den venstre (vestlege) og største, kalla bydelen, og den høgre (austlege) Moskva-delen.
Historie
Byen vart grunnlagd i 1297 som Gorodok (russisk: Городо́к - litleby). I 1365 vart byen flytta frå den høge høgrebreidda til den lågare venstresida av Volga, og fekk då namnet Novyj Gorodok (russisk: Но́вый Городо́к - Nye litleby).
Frå 1400-talet har byen heitt Staritsa, som er russisk for «gammalt elveleie». Namnet vart derimot feiltolka av heraldistane som laga byvåpenet til Staritsa, der dei plasserte eit bilete av ei gammal nonne, som er ei anna tyding av ordet «staritsa». I 1485 vart byen underlagt Storfyrstedømet Moskva saman med resten av Fyrstedømet Tver.
På 1400-talet vart fyrstedømet styrt av son til Ivan III, Andrej, og så av den andre sonen til Andrej, Vladimir. Trass i at Ivan den grufulle hadde born, så vart Vladimir av bojarane sett som den einaste arvingen hans. Då tsaren mistenkte fyrsten i Staritsa for å stå bak eit komplott mot han, vart Vladimir og borna hans tvinga til å ta gift.
I 1775 vart Staritsa senter for ein ujezd. Frå oktober 1941 til januar 1942 var byen okkupert av tyske styrkar.
Attraksjonar
På austsida av elva kan ein sjå tydelege spor etter ein tidlegare busetnad, med store vollar og haugar.
Byen sin Boris og Gleb-katedral er ein nyklassisk bygning oppført mellom 1805 og 1820. Den erstatta ein av mirakla i gammal russisk arkitektur, ein mangespira katedral bygt på 1560-talet av dei same meistrane som arbeidde på Vasilijkatedralen i Moskva. Det vert sagt at katedralane i Moskva og Staritsa var to systrer, akkurat som fyrstane i dei to byene, Ivan og Vladimir, var to brør.
Holer
Dei mange gamle kalksteinsbygningane i byen er oppført av stein frå dei mange (no nedlagde) kalksteinsbrota i området. Kalksteinsbrota, som er frå 1700- og 1800-talet, er kjende hos russiske speleologar. Brota vart laga av dei lokale innbyggjarar, utan noko overordna plan, så dei kan vere veldig kronglete og kan nyttast som ein mindre modell for horisontale hole-labyringar. Dei største brota har gangar med ei samla lengd på 3-4 km. Gangane er reine og tørre, noko som er uvanleg for Moskva-regionen.
Frivillige prøver for tida å overtale den lokale administrasjon til å sjå på holene som ei lokal arv, og å organisere bruken av dei. Med dagens ustrukturerte bruk blir brota gradvis øydelagde på grunn av uforsiktige vitjande.
Sara av Fleetwood Mac
«Sara» er ein song skriven av songar-låtskrivar Stevie Nicks og gjeve ut av poprockband Fleetwood Mac i 1979 på albumet Tusk. Songen vart òg gjeven ut som singel i ei forkorta utgåve. Singelen nådde sjuandeplassen på den amerikanske singellista, 37. plassen i Storbritannia, 11. plassen i Australia og andreplassen i Canada.
Opphav
Det har vore mange rykte om at songen handlar om ein abort Nicks hadde etter ho vart gravid med den dåverande kjærasten Don Henley. Henley sjølv har føreslått denne tydinga av songen. I eit intervju i 1979 sa Nicks «Om eg nokon gong får ei lita jente, skal ho heite Sara. Det er eit særs spesielt namn for meg.» Nicks stadfesta rykte 35 år seinare i eit intervju i september 2014 med Billboard Magazine. «Hadde eg gifta meg med Don og fått det barnet, og det hadde vore ei jente, så hadde ho heitt Sara.»
Plagiatsøksmål
I 1980, året etter songen kom ut, vart Stevie Nicks saksøkt for plagiat av Carol Hinton frå Rockford i Michigan. I 1978 hadde Hinto skrive ein song kalla «Sara», som ho hadde sendt til Warner Brothers, plateselskapet til Fleetwood Mac. Teksten i songen til Hinton og Stevie Nicks var liknande. Begge hadde linjene «Drowning in the sea of love» og «When you build your house, call me.» Stevie Nicks forsvarte søksmålet med å bevise at ho hadde skrive og spelt inn ein demoversjon av songen i juli 1978, månader før Hinton sendte teksten sin til Warner. Hinton gav til slutt opp og godtok at Nicks ikkje hadde stole songen hennar.
Versjonar
Versjonen av songen på den originale vinyl-utgåva var 6:22 lang, men då Tusk kom ut på CD første gongen i 1987, var det ei forkorta utgåve av songen på 4:37 som var med, der det midtre verset og mellomspelet er borte. Det var først i 1988 med Greatest Hits-samlinga at den fulle versjonen av songen vart tilgjengeleg på CD.
Det finst òg ein versjon kalla «the cleaning lady»-versjonen. Han har fått dette namnet fordi ein kan høyre Nicks sei i byrjinga av opptaket: «I don't want to be a cleaning lady!» Denne versjonen er nesten ni minuttar lang og vart gjeven ut på bonusplata som kom ut med Tusk i mars 2004.
Ski-VM 2005
Verdsmeisterskapen på ski i nordiske greiner 2005 vart arrangert i perioden 16. til 27. februar i Oberstdorf i Tyskland. Gjennom meisterskapen vart avvikla 12 tevlingar i langrenn, fire i skihopp, og tre i kombinert.
Noreg vart beste deltakarland, målt i det samla talet på medaljar var meisterskapen det aller beste ski-VM for landet. Verdsmeisterskapen var elles det fjerde på rad der Noreg vann flest gullmedaljar av alle deltakarlanda.
1,2 km sprint, klassisk stil
Dato: 22. februar 2005
<br style="clear:both" />
15 km fristil
<br style="clear:both" />
30 km skibyte (15 km klassisk stil + 15 km fristil)
Dato: 20. februar 2005
<br style="clear:both" />
50 km fellesstart, klassisk stil
<br style="clear:both" />
6 x 1,2 km sprintstafett, fristil
Dato: 25. februar 2005
<br style="clear:both" />
4 x 10 km stafett
Dato: 24. februar 2005
Dei to fyrste etappane gjekk i klassisk stil, dei to siste i fristil. <br style="clear:both" />
900 m sprint, klassisk stil
Dato: 22. februar 2005
10 km fristil
Dato: 17. februar 2005
<br style="clear:both" />
15 km dobbel jaktstart (7,5 km klassisk stil+ 7,5 km fristil)
Dato: 19. februar 2005
<br style="clear:both" />
30 km fellesstart, klassisk stil
Dato: 26. februar 2005
6 x 900 m parstafett i fristil
Dato: 25. februar 2005
<br style="clear:both" />
4 x 5 km stafett (2 x 5 km klassisk stil + 2 x 5 km fristil)
Dato: 21. februar 2005
Sprint (skihopping storbakke + 7,5 km langrenn)
Dato: 27. februar 2005
<br style="clear:both" />
Individuelt (skihopping normalbakke + 15 km langrenn)
Dato: 18. februar 2005
<br style="clear:both" />
Lagkonkurranse (skihopping storbakke + 4 x 5 km langrenn)
Dato: 23. februar 2005
<br style="clear:both" />
Normalbakke
Dato: 19. februar 2005
<br style="clear:both" />
Storbakke
Dato: 25. februar 2005
<br style="clear:both" />
Fylkesveg 631
Fylkesveg 631 finst i fleire fylke i Noreg:
Ski-VM 2005
Laghopp normalbakke
<br style="clear:both" />
Methóni
Namnet kjem frå Mothona, ei mytisk klippe. Methóni ligg 11 km sør for Pýlos og 11 km vest for Finikoúnda. Den kommunale eininga Methóni omfattar dei nærliggande landsbyane Grizókambos, Finikoúnda, Finíki, Lakhanáda, Varákes, Kainoúrjo Khorió, Kamária, Evangelismós og Innoússes-øyane. Sistnemnde består av Sapiéndza, Skhíza og Ajía Marianí og dannar eit naturleg vern av hamna i Methóni.
Ski-VM 2005
Laghopp stor bakke (HS137)
Dato: 26. februar 2005
Methóni
Tápia, Kokkiniá og Kritiká er område nær landsbyen med vakre strender.
Ski-VM 2005
Laghopp stor bakke (HS137)
<br style="clear:both" />
Mordattentatet på Frankfurt am Main lufthamn
Mordattentatet på Frankfurt am Main lufthamn fann stad 2. mars 2011 på Frankfurt am Main lufthamn i Frankfurt am Main i Tyskland, då to personar vart drepen og to andre alvorleg skada.
Methóni
Byen er òg kjend under det italienske namnet Modon eller Modona, som han vart kalla under venetianarane. Turisme dominerer industrien her og ho har flotte strender i sør med restaurantar, barar, tavernaer og hotell for turistane. Jordbruk og tenester er andre næringar.
Mordattentatet på Frankfurt am Main lufthamn
Åstaden var eit offentleg område i Terminal 2 på busshaldeplass-sona på flyplassen, som vert regelmessig nytta av den amerikanske hæren for sin militære bussar. Ein av soldatane som var på veg til Afghanistan vart skoten i hovudet og døydde momentant. Like etterpå var bussjåfjøren òg skoten og drepen. Gjerningsmannen, kosoviske Arid Uka, skaut òg to andre soldatar i hovudet, men dei overlevde. Han vart så fylgd etter av soldatar og politimenn til han vart arrestert. 10. februar 2012 vart han dømd til fengsel på livstid.
Methóni
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Methóni 2 598 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 103 innbyggjarar.
Fylkesveg 3 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 3 i Sogn og Fjordane går mellom Takle og Leversund i Gulen kommune. Vegen er 16,5 km lang.
Slaget ved Hummelshof
Slaget ved Hummelshof fann stad 1. august 1702 nær den vesle byen Hummelshof i Svensk Livland (dagens Estland). Det var den andre viktige russiske sigeren i den store nordiske krigen.
Opptakt
Om lag eit halvt år etter slaget ved Erastfer var det ingen store slag mellom dei russiske og svenske armeane. I juli starta den russiske armeen å rykke fram til Tartu. Dei to armeane møttest nær byen Hummelshof.
Slaget
I starten vann dei svenske soldatane slaget mot den russiske fortroppen og tok fem eller seks kanonar. Seinare nådde den russiske hovudstyrken slagmarka og gjekk til åtak på svenskane. Sverige dreiv tilbake det første russiske åtaket, men russarane kom attende. Det utkvilte russiske infanteriet omringa den svenske styrken. Den svenske armeen vart fullstendig utsletta.
Etterverknad
Etter dette slaget marsjerte Boris Sjeremetev gjennom det sørlege Svensk Livland utan motstand og plyndra området.
Sisters of the Moon
«Sisters of the Moon» er ein song av det engelsk-amerikanske rockebandet Fleetwood Mac. Han vart skriven og framført av Stevie Nicks og vart gjeven ut i USA som den fjerde singelen frå albumet Tusk, som kom ut i 1979. Singelen nådde 86. plassen på Billboard Hot 100.
Songen vart ikkje gjeven ut i Storbritannia, der «Not That Funny» vart gjeven ut i staden for. Den sjeldne «singelversjonen» av «Sisters of the Moon» er med på samleplataThe Very Best of Fleetwood Mac.
Når songen vart framført på konsertar, kunne han ofte var over åtte minuttar. Ei kjend utgåve er frå Mirage-turneen i 1982, der Stevie Nicks syng avslutninga så kraftig at det ikkje er mogeleg å tyde teksten.
Fleetwood Mac spelte denne songen for første gongen sidan 1982 den 4. april 2013 på konserten deira i Columbus i Ohio.
Torzjok
Historie
Torzjok vart første gong nemnd i skriftlege kjelder i 1139. Mongolane brende byen i 1238, men dei gjekk ikkje vidare nordover til Novgorod. På den tida kontrollerte byen den einaste ruta for kornleveransar til Novgorod. Om Torzjok blokkerte ruta ville det verte kornmangel og hungersnaud i Novgorod. Torzjok vart derfor kjent som nøkkelen til Novgorod-republikken og skifta ofte hender under føydale krigar.
David Bowie Narrates Prokofiev's Peter and the Wolf
Oversyn
Då Bowie var ferdig med innspelinga av det 12. studioalbumet sitt, “Heroes”, i november 1977, drog han på ferie til Kenya. I desember flaug han til New York City til RCA Studio B, der han les inn ei utgåve av Peter og ulven. I følgje biografen Thomas Jerome Seabrook, komponerte Prokofjev Peter og ulven i 1930-åra med føremålet om å introdusere orkestermusikk for yngre barn. Komposisjonen fortel ei soge om guten Peter som går ut av hagen til bestefaren i håp om å finne ein stor, stygg ulv. Kvart dyr er representert av eit instrument, der ein klarinett er katten til Peter og ein trio av valthorn er ulven. Opphavleg hadde stykket premiere i Moskva i 1936 til lunken mottaking. Komposisjonen var ganske ukjend i vesten før Walt Disney skapte ein teiknefilm basert på det i 1946.
Torzjok
Historie
Byen vart innlemma i Storfyrstedømet Moskva med resten av Novgorod-republikken i 1478. Den polske armeen plyndra ofte byen under problemtida. Under det russiske keisardømet vart Torzjok kjend som ein viktig poststasjon på hovudvegen frå Moskva til St. Petersburg.
David Bowie Narrates Prokofiev's Peter and the Wolf
Oversyn
Prosjektet var ikkje det første av sitt slag. Musikaren Leonard Cohen hadde tidlegare lese inn ein versjon av Peter og ulven for Decca Records i 1960, medan skodespelaren Sean Connery les inn ei anna utgåve i 1971, akkompagnert av London Royal Philharmonic Orchestra. Biografen Chris O'Leary skriv at det har vore over 400 innspelingar av Peter og ulven, og den dåverande samarbeidspartnaren til Bowie, Brian Eno, var med på ei innspeling frå 1975 lesen av Vivian Stanshall. For deira utgåve ønskte RCA Records opphavleg skodespelarane Alec Guinness og Peter Ustinov, men begge avslo prosjektet, noko som fekk selskapet til å spørre den største dåverande stjerna deira. Bowie sa seinare at det var ei julegåve til sonen, Duncan Jones, som då var sju år gammal.
Torzjok
Attraksjonar
I Torzjok finn ein fleire kyrkjer bygt på 1600-talet eller tidleg på 1700-talet. Under Katarina den store vart det gamle Boris og Gleb-klosteret ombygd i nyklassisk stil av ein lokal landeigar, fyrst Lvov. Hovudkyrkja i byen er katedralen frå 1374. I tillegg finst det vesle reisepalasset til Katarina II.
David Bowie Narrates Prokofiev's Peter and the Wolf
Oversyn
For musikken fekk RCA tak i Philadelphia Orchestra, dirigert av Eugene Ormandy. Då han fekk vite at Bowie skulle lese teksten, var Ormandy skeptisk og produsenten for prosjektet, Jay David Saks, sa i 1983: «Eugene visste heilt ærleg ikkje kven Bowie var, og då han fann ut at han var ei rockestjerne var han litt uroa, for å seie det mildt.» Orkesteret spelte inn musikken i The Scottish Rite Temple i Philadelphia den 8. oktober 1975. I følgje O'Leary bestod orkesteret av ei fløyte, obo, klarinett, fagott, tre horn, trompet, trombone, pauker, tromme, to fiolinar, bratsj, cello og kontrabass.
David Bowie Narrates Prokofiev's Peter and the Wolf kom ut i mai 1978 på RCA Red Seal, med katalognummerRL-12743/ARL1-2743. B-sida på albumet var ei innspeling av den engelske komponisten Benjamin Britten, Young Person's Guide to the Orchestra. Han klarte å nå 136. plassen på den amerikanske Billboard 200-lista den 9. juni, og låg inne på lista i åtte veker.
Mottaking
David Bowie Narrates Prokofiev's Peter and the Wolf har fått positive meldingar og mange har snakka varmt om framføringa til Bowie. Då albumet kom ut skildra Stephen Demorest i Rolling Stone jobben til Bowie som «engasjerande og velvillig». Demorest skreiv til slutt at Bowie hadde «funne den mest sjarmerande drakta si sidan Hunky Dory.» Jon Savage i Sounds likte albumet og skreiv: «Dette er ei perfekt plate om du har eit ungt barn og ønsker å gje han eller ho ein introduksjon til klassisk musikk, eller om du er eit 'barn av alle aldrar'.» Han kalla vidare bidraget til Bowie «nysgjerrig».
Utgjevingar
Albumet har kome ut fleire gonger på CD med forskjellig innhald og tre ulike plateomslag. Den mest nylege utgjevinga var i 2014 på Sony Classical.
Garrincha
Klubbspel
Garrincha spelte på Botafogo frå 1953 til 1965. Med topplaget frå Rio de Janeiro vart han tre gongar delstatsmeister og to gongar vinnar av Rio-São Paulo-turneringa. Gjennom de 13 åra på Botafogo spelte han 581 kampar og skåra 232 mål. I tida 1966-69 hadde han «gjestespel» i både Corinthians og Flamengo.
Landslagsspel
Garrincha fekk sin landslagsdebut i 1955. Under verdsmeisterskapen 1958 i Sverige var han ein dei aller beste angriparane og la opp til begge måla Vava skåra då Brasil vann finalen 5-2 mot vertslandet. Fire år seinare vart Garrincha kåra til den beste spelaren i VM 1962, etter Brasil forsvarte VM-tittelen i Chile. Særleg imponerte han i kvartfinalen mot England og i semifinalen mot vertslandet, i begge desse kampane skåra han to mål. Garrincha spelte sin 50. og siste landskamp då Brasil under Fotball-VM 1966 tapte 1-3 mot Ungarn på Goodison Park i Liverpool, den einaste landskampen han gjekk tapande av bana. Gjennom 11 år på landslaget skåra han i alt 12 mål.
Namjagbarwa
Etter den tradisjonelle Himalaya-definisjonen som seier at fjellkjeda strekkjer seg frå Indus til Brahmaputra, er Namjagbarwa det austlege startpunktet for heile kjeda. Fjellet er den høgaste toppen av sin kjededel, Namjagbarwa Himal, og er det austlegaste fjellet i Eurasia som er over 7 600 meter.
Namjagbarwa når 5 000 til 6 800 over elva Yarlung Tsangpo. Elva renn rundt fjellet i ein stor boge før ho skjer gjennom Himalaya i Sangpo- eller Dihang-ravinen, og blir etter dette kalla Dihang og deretter Brahmaputra. Nord-nordvest for Namjagbarwa ligg Gyala Peri på 7 294 meter.
Klatring
Fjellet blei skildra i 1912 av britiske landmålarar, men fjellet blei ikkje klatra. Etter at Batura Sar (7 795 moh.) i Karakoram blei klatra i 1976 var Namjagbarwa det høgaste fjellet i verda som ikkje var bestige. Fjellet blei først vitja av klatrarar frå 1980-åra. I 1990 utforska ein japansk-kinesisk ekspedisjonen fjellet. Ein andre japansk-kinesisk ekspedisjon nådde 7 460 m i 1991, men mista klatraren Hiroshi Onishi i eit snøskred. I 1992 klarte ein tredje japansk-kinesisk ekspedisjon å ta seg over nabofjellet Nai Peng (7 043m) og nådde toppen av Namjagbarwa 30. oktober. U.K. Alpine Club har ikkje oppført fleire klatringar.
Hjalmar Storeide
Hjalmar Olai Storeide var ein norsk prest og politikar frå Hjørundfjord. Han representerte Arbeidarpartiet på Stortinget frå 1954 til han døydde i 1961.
Storeide var fødd og oppvaksen på den veglause matrikkelgarden Skår i Hjørundfjord, der mor hans var i frå. Faren var snikkar og bygningsmann og reiste til USA då ekteskapet hans gjekk i oppløysing. Etter at mor til Storeide gifta seg oppatt sist i fyrste verdskrigen, flytta ho med familien til Ålesund.
Storeide gjekk skulevinteren 1918/19 Sunnmøre Ungdomsskule i Ulsteinvik og 1919/20 Volda Realskule. Etter han vart student i 1924 studerte han teologi og vart cand.theol. og tok praktikum i 1930. Han var ungdomsprest og reisesekretær i Sunnmøre ungdomssamlag 1932-35 og i Noregs Ungdomslag 1936-39. Desse tre siste åra var han også reisesekretær for Noregs Mållag.
Frå 1939 til -47 var Storeide sokneprest i Solund prestegjeld, deretter hadde han same stillinga i Finnås prestegjeld til han døydde. Fireårsperioden 1952–55 var han varaordførar i Moster herad.
Storeide vart vald til stortingsrepresentant frå Hordaland hausten 1953 som representant for Arbeidarpartiet, og vart attvald ved dei to neste stortingsvala. Han var i alle år på Stortinget medlem i Sjøfarts- og fiskerikomiteen. Berre sju veker etter han tok til på si tredje tingperiode døydde han. Vararepresentanten Steffen I. Toppe rykte då inn til fast stortingspost.
Hans J. Aarstad
Hans Jørgensson Aarstad var ein norsk landbruksskulelærar og politikar frå Sokndal i Rogaland. Han representerte partiet Venstre på Stortinget frå 1919 til 1933.
Aarstad var son til ein gardbrukar og var 1896-98 elev ved Tveit landbruksskule i Nedstrand i Ryfylke. Dei neste to åra studerte han ved Noregs landbrukshøgskule på Ås i Akershus. Han var så andrelærer ved Tveit landbruksskule 1900–04 og 1907–28, i mellomtida 1904-07 hadde han same stilling ved Stend jordbruksskule i Fana. Frå 1933 til 1943 var Aarstad styrar ved Tveit landbruksskule.
Aarstad var ordførar i Nedstrand 1919–1927, 1937–1940 og i 1945. Han var varamann til Stortinget i perioden 1916-18 og møtte tre veker i juli 1916. Frå 1919 til 1933 var han i samfulle fem valperiodar tingmann for Venstre, fyrste perioden vald frå einmannskrinsen Ryfylke og sidan frå Rogaland fylke. Aarstad var fram til 1928 med i Finanskomiteen; som medlem 1919-21, formann 1922-24, nestformann 1925-27 og formann 1928, til han 15. februar 1928 vart landbruksminister i Johan Ludwig Mowinckels andre regjering. Etter at Mowinckel-regjeringa gjekk av i mai 1931 tok Aarstad plass i Justiskomiteen. Han var elles odelstingspresident 1925–28.
Roko Blažević
Roko Blažević, kjend som Roko, er ein kroatisk songar. I februar 2019 vann han den TV-sende songtevlinga Dora på tv-kanalen HRT, og han representerte Kroatia i Eurovision Song Contest 2019 med songen «The Dream».
Bakgrunn
Blažević vart fødd i Split i 2000 og vaks opp i ein musikalsk familie. Han byrja å syngje allereie som barn og lærte etter kvart å spela piano og orgel. Som 12-åring vart han med i ei lokal songgruppe, og sidan har han delteke i fleire talentshow i Kroatia og utlandet. Blant desse er Imagine Festival i Brussel og det kroatiske tv-programmet Zvjezde ('stjerner'), der han hadde songaren Jacques Houdek som mentor. Blažević vann òg det serbiske TV-programmet Pinkove Zvezdice ('Stjernene til Pink') i 2017.
I februar 2019 deltok Blažević i den TV-sende songtevlinga Dora 2019 med songen «The Dream». Han vann tevlinga etter å ha fått toppoeng frå både juryane og tv-sjåarane, og han fekk dimed representere Kroatia i Eurovision Song Contest 2019. I semfinalen enda Blažević og songen «The Dream» på ein 14. plass og var dimed ikkje kvalifisert til finalen laurdag 18. mai.
Moreakrigen
Moreakrigen er det meir kjende namnet for den sjette osmansk-venetianske krigen. Krigen vart utkjempa mellom 1684 og 1699, som ein del av den større konflikten kjend som den store tyrkiske krigen mellom Republikken Venezia og Det osmanske riket. Kamphandlingane vart utførte frå Dalmatia til Egearhavet, men det store felttoget i krigen var den venetianske erobringa av Morea (Peloponnes) sør i Hellas. På den venetianske sida vart krigen kjempa for å hemne tapet av Kreta i Kretakrigen (1645–1669), medan osmanarane var innvikla i dei nordlege grensekampane mot Habsburgmonarkiet og kunne ikkje konsentrere styrkane sine mot Republikken. Slik sett er Moreakrigen den einaste av dei osmansk–venetianske konfliktane der Venezia stod som sigerherre og vann store landområde. Gleda over dei nye landområda vart kortvarige, sidan dei tapte alt dette til osmanarane i 1715.
Bakgrunn
Venezia hadde halde fleire øyar i Egearhavet og Det joniske havet, i lag med strategisk viktige plasserte fort langs kysten av det greske fastlandet sidan oppdelinga av Austromarriket etter det fjerde krosstoget. Då Det osmanske riket vart mektigare utover 1500-talet og tidleg på 1600-talet, mista dei mange av desse, som Kypros og Évvia (Negroponte) til tyrkarane. Mellom 1645 og 1669 kjempa venetianarane og osmanarane ein lang og kostbar krigen over det siste store venetianske området i Egearhavet, Kreta. Under denne krigen kom den venetianske kommandanten Francesco Morosini i kontakt med dei opprørske maniotane for å ta Morea i lag. I 1659 gjekk Morosini i land i Morea, og i lag med maniotane tok han Kalamáta. Han vart derimot raskt tvungen attende til Kreta og klarte ikkje å ta Peloponnes.
I 1683 braut det ut ein ny krig mellom Austerrike og osmanarane, og ein stor osmansk arme nådde heilt fram til Wien. Som svar på dette vart Den heilage ligaen skipa. Etter den osmanske armeen vart slått i slaget ved Wien, valde venetianarane å nytte høvet no når den osmanske makta var svekka og oppteken langs fronten ved Donau, og ta attende dei tapte områda sine i Egearhavet og Dalmatia. Den 25. april 1684 erklærte Venezia krig mot osmanarane.
Venezia var klar over at dei måtte stole på sin eigen styrke for å oppnå suksess og var førebudd for krigen ved sikre økonomisk og militær støtte med menn og skip frå Maltesarordenen, hertugdømet Savoie, Kyrkjestaten og St. Stefan-ordenen. I tillegg leigde venetianarane mange leigesoldatar frå Italia og dei tyske statane, særleg Sachsen og Braunschweig, i tillegg til å samle saman folk frå dei eigne områda sine i Italia og Dalmatia. Morosini, hadde utmerkt seg før og hadde stor erfaring med krigføring i Hellas, og vart vald til å kommandere flåten.
Erobringa av Morea
Etter å ha sikra bakpartiet året før, vende Morosini seg mot Peloponnes, der grekarane, særleg maniotane, hadde byrja å syne teikn på opprør og kommuniserte med Morosini, med lovnad om å støtte han. Ismail Pasha, den nye militære kommandanten i Morea, fekk vite om dette og invaderte Mánihalvøya med 10 000 mann, forsterka tre fort som alt hadde garnison, og tvinga maniotane til å gje opp gislar for å sikre seg lojaliteten deira. Som følgje av dette føretok ikkje maniotane seg noko då den venetianske armeen den 25. juni 1685 gjekk i land utanfor det tidlegare venetianske fortet Koróni med 8100 mann og kringsette det. Borga overgav seg etter 49 dagar, den 11. august, og garnisonen vart massakrert. Etter denne suksessen, sende Morosini soldatane sine mot byen Kalamáta, for å oppfordre maniotane til opprør. Den venetianske armeen, forsterka av 3300 saksarar og kommandert av general Degenfeld, slo ein tyrkisk styrke på kring 10 000 mann utanfor Kalamáta den 14. september, og mot slutten av månaden var heile Mani og mykje av Messinía under venetiansk kontroll.
I oktober 1685 trekte den venetianske armeen seg attende til Dei joniske øyane for vinteren, men det braut ut ein pest på øyane, noko som kom til å skje fast dei neste åra, og den venetianske armeen, særleg den tyske kontingenten, vart hardt råka. I april året etter var venetianarane med på å drive attende eit osmansk åtak som truga Mani, og vart forsterka frå Kyrkjestaten og Toscana. Den svenske marskalken Otto Wilhelm Königsmarck vart utpeikt som leiar for landstyrkane, medan Morosini kommanderte flåten. Den 3. juni tok Königsmarck Pýlos, og kringsette festninga i Navaríno. Forsterkingar under Ismail Pasha vart slått den 16. juni og dagen etter overgav fortet seg. Garnisonen og den muslimske folkesetnaden vart transportert til Trípoli. Methóni (Modon) følgde den 7. juli etter effektivt bombardement som øydela murane i fortet. Innbyggjarane her vart òg transporterte til Trípoli. Venetianarane rykte så fram mot Árgos og Návplio, som då var av dei viktigaste byane på Peloponnes. Den venetiansk armeen, kring 12 000 mann, gjekk i land kring Návplio mellom 30. juli og 4. august. Königsmarck gjekk med ein gong til åtak på åsen Palamídi, som var utan forsvarsverk, oppfor byen. Trass i at venetianarane klarte å ta Palamídi, nådde ein 7 000 mann stor osmansk arme under Ismail Pasha Árgos og gjorde stillinga deira vanskeleg. Det første åtaket til venetianarane mot støttearmeen gjorde at dei klarte å ta Árgos og tvinga pasjaen til Korint. Men i to veker frå 16. august vart Königsmarck tvungen til å kontinuerleg drive åtaka til Ismail Pasha bort, kjempe mot utfalla frå den kringsette osmanske garnisonen, samtidig som styrkane hans vart råka av eit nytt pestutbrot. Den 29. august gjekk Ismail Pasha til åtak på den venetianske leiren, men vart grundig slått. Med tapet av støttearmeen, vart Návplio tvungen til å overgje seg den 3. september. Meldingar om denne store sigeren vart møtt med glede og feiring i Venezia. Návplio vart den store basen til venetianarane, medan Ismail Pasha trekte seg attende til Akhaía etter å ha forsterka garnisonane i Korint, som kontrollerte passasjen til det sentrale Hellas.
Trass i at styrkane til Morosini vart råka av pest hausten og vinteren 1686, vart dei forsterka av eit nytt tysk korps av leigesoldatar frå Hannover våren 1687. Med denne forsterkinga klarte han å gå imot den siste store osmanske bastionen på Peloponnes, byen Pátra og fortet i Río i Hellas, som i lag med fortet i Andírio kontrollerte inngangen til Korintbukta («vesle Dardanellane»). Den 22. juli 1687 gjekk Morosini med ein styrke på 14 000 mann i land utanfor Pátra, der den nye osmanske kommandanten, Mehmed Pasha, hadde etablert seg. Mehmed hadde ein om lag like stor arme, og gjekk til åtak på den venetianske styrken så snart dei gjekk i land, men vart slått og tvungen til å gjere retrett. På dette tidspunktet spreidde panikken seg hos dei osmanske styrkane og venetianarane klarte i løpet av eit par dagar å ta citadellen i Pátra og forta i Río, Andírio og Návpaktos (Lepanto) utan motstand, sidan garnisonane var tomme. Dette førte til ny glede i Venezia og stor ære for Morosini og offiserane hans. Morosini fekk sigerstittelen «Peloponnesiacus», og ei bronsebyste av han vart plassert i Storhallen, noko som aldri før var gjort for ein levande borgar. Venetianarane følgde opp denne suksess med å redusere dei siste osmanske bastionane på Peloponnes, inkludert Korint, som vart okkupert den 7. august, og Mystrás, som overgav seg seinare same månad. Peloponnes var under total venetiansk kontroll, og berre forta i Monemvasiá (Malvasia) søraust heldt fram motstanden, og heldt ut til 1690.
Felttoget mot Aten og Negropont
Etter desse sigrane hadde reinska Peloponnes for tyrkiske styrkar, valde Morosini å fortsetje inn i Sentral-Hellas, særleg mot dei osmanske skansane i Thíva og Khalkída (Negropont). Så den 21. september 1687, gjekk armeen til Königsmarck, med 10 750 mann, i land ved Elevsína, medan den venetiansk flåten gjekk inn til Pireus. Tyrkarane evakuerte raskt Aten, men garnisonen og mange av innbyggjarane trekte seg attende til den gamle Akropolis. Den venetiansk armeen kringsette Akropolis dei neste seks dagane (23.-29. september) og øydela mykje av dei gamle monumenta. Osmanarane øydela først tempelet til Athena Nike for å reise eit kanonbatteri, men den viktigaste øydelegginga var av Parthenon. Tyrkarane nytta tempelet som ammunisjonslager og då ei granat trefte bygningen kvelden den 26. september 1687, førte eksplosjonen til at taket og dei fleste veggane av tempelet vart øydelagde. Trass i dei enorme øydeleggingane som eksplosjonen førte ti og dei 200 mennene som mista livet, heldt tyrkarane fram å forsvare fortet fram ein osmansk støttestyrke frå Thíva vart driven attende den 28. september. Garnisonen kapitulerte med vilkår om at dei skulle verte transporterte til Smyrna.
Trass i at Aten fall, var ikkje stillinga til Morosini sikker. Osmanarane samla ein arme ved Thíva og kavaleriet deira kontrollerte effektivt Attikí, og venetianarane måtte helde seg kring Aten. I desember reiste ein 1400 mann stor kontingent frå Hannover heim att, og styrken vart noko ein gong råka av pest på vinteren. Venetianarane vart derfor tvungen til å trekkje seg attende til Peloponnes i april. Venetianarane tok med seg mange monument, som Pireusløva, som i dag står ved inngangen til Det venetianske arsenalet. Då Morosini trekte seg bort, flykta fleire tusen grekarar, som frykta hemn frå tyrkarane, til Peloponnes og naboøyane.
I juli 1688 gjekk Morosini, som no var vald til den nye dogen av Venezia, i land ved Khalkída (Negroponte) og kringsette byen. Venetianarane hadde samla ein stor styrke, 13 000 soldatar og i tillegg 10 000 mann i flåten, mot den osmanske garnisonen på 6 000 mann, som gav dei hard kamp. Den venetianske flåten klarte ikkje å lage ein effektiv blokade av byen, slik at styrkane til Ismail Pasha, over Evripossundet, klarte å frakte forsyningar til den kringsette borga. Venetianarane og deira allierte vart påførte store tap, særleg frå nok eit pestutbrot, inkludert general Königsmarck, som døydde av pesten den 15. september. Etter eit siste åtak den 12. oktober, som vart eit kostbart nederlag, måtte Morosini innsjå at han var slått. Den 20. oktober, forlet den venetiansk armeen, som hadde tapt kring 9 000 mann, Évvia og sette mot Argos. Nederlaget ved Negropont fekk store følgjer for den venetiansk leiren. Dei gjenverande tyske leigesoldatane forlet området tidleg i november. Morosini prøvde eit mislukka åtak på Monemvasia i 1689, men den skrantande helsa hans tvinga han attende til Venezia kort tid etter. Dette markerte slutten på det venetiansk herredømet og starten på fleire suksessrike, om til slutt ikkje avgjerande, osmanske motåtak.
Kamphandlingane til Limberakis Gerakaris
I 1688 bad tyrkarane om støtte hos den frykta maniot-sjørøvaren Limberakis Gerakaris, som dei hadde i fengsel i Konstantinopel. Han vart sleppt laus og som «Bey av Mani», fekk han rekruttere ein styrke på eit par hundre mann og slo seg saman med den osmanske armeen i Thíva. Gerakaris skulle spele ei viktig rolle seinare i krigen, sidan motet hans og dei øydeleggjande raida mot dei venetianske områda vart ein stor trussel som Republikken stadig måtte nytta ressursane sine på.
På den tida låg det eit stort ingenmannsland over Sentral-Hellas, mellom dei osmanske skansane i aust og dei venetianske områda i vest. Mykje av fjellområdet i Fokída og Evrytanía var i hendene på krigarbandar av grekarar, albanarar og dalmatiarar som hadde desertert frå den venetianske armeen. Gerakaris prøvde først å overtale desse gruppene om å gå in i osmansk teneste, men utan suksess. I 1689 utførte han det første raidet sitt mot Mesolóngi, med ein blanda styrke på 2 000 tyrkarar, albanarar og grekarar. Året etter sveipte dei osmanske styrkane gjennom det sentrale Hellas, og sjølv om dei vart driven attende ved Návpaktos (Lepanto), klarte dei å gjenopprette osmansk kontroll over dei indre områda. Samstundes tok venetianarane Monemvasiá, og fjerna dermed den siste osmanske bastionen på Morea.
I 1692 var Gerakaris i front av ein osmansk invasjon av Peloponnes. Han tok Korint og prøvde å kringsette Akrokorint og Árgos utan hell, før han vart tvungen til å trekkje seg attende då venetianarane fekk forsterkingar. Etter fleire invasjonar av Peloponnes i 1694 og 1695 gjekk Gerakaris mot den venetianske leiren. Den brutale og grufulle handsaminga av den sivile folkesetnaden vart ikkje tolerert av Venezia, og etter den brutale plyndringa av Árta i august 1696, vart Gerakaris arrestert og sett i fengsel i Brescia.
Operasjonar i Epirus og venetiansk åtak på Kreta
I eit forsøk på å støtte grekarane frå Himara, som hadde gjort opprør mot tyrkarane, og etter noko suksess nord i Albania og Montenegro, sette den venetiansk flåten i gang eit åtak mot den osmanske hamna og festninga i Adriahavet, Valona (Vlorë). Omleiringa, som varte frå 11. til 18. september, vart ein suksess og førte til at det spreidde seg eit opprør i området. I 1691 klarte derimot osmanarane å setje i gang eit massivt motåtak i området, og den 14. mars hadde dei igjen kontroll over området.
I 1692 gjekk ein venetiansk flåte under Domenico Mocenigo til åtak på Kreta og krigsette hovudstaden Candia (Iráklio), samstundes som dei kristne på øya gjorde opprør mot osmanarane. Trass i dette mislukkast dei i å ta attende Kreta. Osmanarane klarte til og med å ta den venetiansk festninga på øya Gramvoúsa ved hjelp av høgforræderi.
Det siste året av krigen
I håp om å gje ny styrke til venetianarane, reiste Morosini sjølv attende til Morea i 1693. Alderen hans gjorde derimot at han ikkje fekk vise det han kunne på ny, og den 16. januar 1694 døydde han i Návplio. Etterfølgjaren hans Zeno leia ein ekspedisjon mot den rike øya Khíos, mot rådet til offiserane sine, utanfor kysten av Vesleasia. Øya vart lett teken, men det tyrkiske motåtaket kom raskt og massivt. Eit dobbelt sjøslag nær Inoússesøyane i februar 1695 førte til venetiansk nederlag, og tvinga ei audmjukande venetiansk tilbaketrekking frå Khíos.
Osmanarane ønskte å invadere Morea igjen, men vart slått av general Steinau og driven attende til basen sin i Thíva. Samstundes klarte Steinau å føre Gerakaris over på den venetianske sida.
Marineoperasjonar i Egearhavet
Det var fleire sjøslag mellom dei to flåtane, som ved Lesbos i 1690, ved Ándros i 1696, ved Límnos i juli 1697, og ved Samothráki i 1698, men dei var i stor grad uavgjort og endra ikkje maktbalansen mellom styrkane.
Etterverknad
Freden i Karlowitz, signert i januar 1699, stadfesta dei venetiansk eigedomane i Kefalonia, og Morea med øya Aigina, som vart organisert som «Kongedømet Morea» (italiensk Regno di Morea), delt inn i fire provinsar: Romania, med sete i Návplio (Napoli di Romania), Laconia (Lakonía), med sete i Monemvasiá (Malvasia), Messenia (Messinía), med sete i Navaríno, og Achaea (Akhaía), med sete i Pátra (Patrasso). Krigen hadde derimot skapt ei demokratisk og økonomisk krise på Peloponnes. I følgje den første folketeljinga til venetianarane var det 86 468 menneske på halvøya samanlikna med kring 200 000 før krigen braut ut. Venetianarane klarte å gjeninnføre noko velstand og folketalet steig visstnok til kring 250 000 i 1708, truleg på grn av stor innflytting – men dei klarte likevel ikkje å vinne truskapen til dei gresk-ortodokse innbyggjarane, som var vand med relativt sjølvstyre under tyrkarane og ikkje likte det venetianske byråkratiet. Venetianarane bygde òg mange festningsverk rundt om på Morea, som ein framleis kan sjå i dag. Likevel var Venezia for svak til å utføre styringa effektivt av området, og eit osmansk felttog i 1715 tok attende heile Morea.
Wallingford
Wallingford er ein liten by i Oxfordshire i det søraustlege England. Hann ligg ved ein vadestad (ford) ved Themsen, som normannarane brukte for å krysse elva under marsjen nordover under invasjonen i 1066. Byen er administrasjonssenter for South Oxfordshire. Han ligg på vestsida av Themsen. Det går ei omkring 275 meter lang steinbru over elva, og på den andre sidan ligg Crowmarsh Gifford.
Historie
På grunn av den strategiske plasseringa til byen ved ein vadestad har han vore befesta sidan angelsaksisk tid eller tidlegare. Han tilhøyrte kongeriket Wessex, og var der ein viktig by med rett til å slå eigen mynt. Fordi borgarane lét Vilhelm Erobraren krysse elva utan å gjere motstand, fekk dei spesielle privilegium av normannarane.
I november 1153 vart Wallingfordtraktaten signert i byen. Dermed enda borgarkrigen som hadde brote ut etter at Henrik I døydde. Året etter gav Henrik II byen eit kongeleg charter, og den vart dermed ein av dei første byane i England som mottok eit slikt, før blant anna London.
Walingford slott var kongeleg residens fram til 1349, då Svartedauden råka området hardt. Det byrja å forfalle, og mykje av steinen vart tatt til utvidinga av Windsor slott. Under den engelske borgarkrigen vart det brukt som festning av rojalistane. Dei var kringsett der i 65 dagar, og slottet var det siste rojalistiske forsvarsverket i regionen som fall. Oliver Cromwell gav ordre om fullstendig øydelegging av slottet, og det er no berre utydelege ruinar att.
Hangman Jury
«Hangman Jury» er ein song av det amerikanske rockebandet Aerosmith. Han vart gjeven ut som singel i 1987 frå albumet Permanent Vacation. Songen vart skriven av songaren Steven Tyler, gitaristen Joe Perry og samarbeidspartnaren Jim Vallance. I motsetnad til resten av albumet, som stort sett er polert glam metal, er denne songen hovudsakleg ein bluessong. Refrenget har visse likskapar med «Linin' Track» av Lead Belly.
Perry sa om å skriva songen då han var edru at «då riffet til ‘Hangman Jury’ kom flygande frå ein gammal funky Silvertone-gitar eg hadde funne, vart eg letta. Musikken var der. Musikken var alltid der. Musikken til 'Hangman' spegla forholdet eg alltid hadde følt for den djupt forankra bluesen til Taj Mahal. Eg visste at me hadde fått ein god start. Eg heldt fram med å fortelja meg sjølv at eg som edru gut hadde elska musikk. Spenninga og drivkrafta var innebygd, ikkje levert av ei flaske eller eit stoff.»
Perry hevda at rosen for denne songen var hans største overrasking på albumet Permanent Vacation. Han fekk ros for songen frå alt frå den 14 år gamle son sin til hiphop-produsenten Rick Rubin. Rubin sa: «Eg liker denne, og eg liker han, men du veit, eg liker verkeleg 'Hangman Jury'. Det er interessant, spekteret av menneske som synest det.»
Perry meinte at med den «akustiske flaskehalsgitaren på songen og dei skumle country-blues-overtonane» var han «eit perfekt døme på at Aerosmith ser 'kor skitent me kan gjera det'».