cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Queen II
Bakgrunn og innspeling
I august 1973 var bandet attende i Trident Studios, og fekk no lov å booke meir høvelege timar der, no når dei alt hadde eit album under beltet. For det som generelt vert rekna som eit komplekst album (med lagdelt vokal, harmoniar og instrument), vart det spelt inn på særs kort tid - berre ein månad. Ein full versjon av «Seven Seas of Rhye» vart spelt inn, men det var ikkje planlagt at denne skulle bli ein singel frå albumet. Etter at «Keep Yourself Alive», den første singelen deira frå det første albumet, selde dårleg, meinte Queen at dei trengde ein singel som ikkje tok så lang tid å kome i gang. Så Queen og Baker sikra seg at «Rhye» byrja på ein måte som greip folk med ein gong. Mercury var lidenskapleg oppteken av mytologi og kunst, og Richard Dadd-måleriet «The Fairy Feller's Master-Stroke» (som i dag heng i Tate Gallery) tende kreativiteten hans.
Rockefotografen Mick Rock fekk jobben med å ta fotografi til plateomslaget. Biletet av Queen som vert nytta på framsida har blitt eit av dei mest ikoniske bileta av bandet, og dei gjekk attende til dette bilete i musikkvideoen til «Bohemian Rhapsody». Robin Cable, som Mercury hadde arbeidd med under «I Can Hear Music»-innspelinga, vart henta inn for å reprodusere produksjonstilen til Phil Spector på «Funny How Love Is».
Den kvite sida er variert: Fire av dei fem songane var skrivne av Brian May, der ein er instrumental, ein sungen av Freddie Mercury og Roger Taylor (med May på piano), den neste sungen av Mercury, og den siste av May. Den siste songen på den kvite sida er den einaste Taylor-songen på albumet, som han òg syng. John Deacon spelte akustisk gitar på «Father to Son» i tillegg til bassgitar.
Freddie Mercury skreiv alle songane på den svarte sida, og spelte piano og cembalo og song med ein særs variert vokal.
Plateomslag
Queen II-omslaget består av eit fotografi teken av Mick Rock og vart av VH1 skildra som «Queen står i ein diamantformasjon, hovuda bøygd bakover som statuane på Påskeøya» mot ein svart bakgrunn. Bandet hadde hyrt inn Rock fordi dei ønskte å «ta noko av den dekadente 'glam'-kjensla» frå arbeidet hans med artistar som David Bowie, Iggy Pop og Lou Reed. Rock fekk beskjed frå Queen om å lage eit svart- og kvitt tema for Queen II. Rock sa at gruppa var på utkikk etter noko som kunne fange merksemda til folk med omslaget, særleg sidan det første albumet hadde mislukkast med dette. «Dei forstod at om du fangar merksemda til folk med augo deira, så kan du få dei interessert i musikken din». Rock skildra det som «ein slags etterlikning av eit gammalt Marlene Dietrich-bilete», og fotografen var inspirert av eit stillbilete av skodespelarrinna frå filmen Shanghai Express frå 1932. «Og sjølvsagt, ingen var nokon gong meir 'glam' enn den guddommelege Ms Dietrich», sa Rock.
Sjølv om bandet nesten avviste fotografiet, fordi dei synest det var for pretensiøst, klarte Rock å overtyde dei om nytte biletet. «Det fekk dei til å sjå ut som mykje større stjerner enn dei var på den tida, men det var ein sann refleksjon av musikken deira». Biletet vart nytta om att i musikkvideoen til «Bohemian Rhapsody» i 1975 og «One Vision» (1985).
Utgjeving og mottaking
Då albumet var ferdig mot slutten av august 1973, la Queen «Ogre Battle», «Procession» og «Father to Son» til konsertane sine og turnerte mykje. Nok ein gong forseinka Trident utgjevinga av albumet, sidan det første albumet til Queen nettopp hadde kome ut i Storbritannia, og ikkje ein gong kome ut i USA enno. Fleire andre problem oppstod kring utgjevinga av albumet. Albumet var ferdig samstundes med oljekrisa i 1973, og dei statlege energibevaringstiltaka gjorde at albumet ikkje kunne trykkast på fleire månader.
Queen II fekk blanda mottaking då det kom ut. Disc skreiv «Materialet, framføringa, innspelinga og til og med omslaget har særs høg standard.» NME meinte at plata synte «all krafta og drivet deira, låtskrivartalenta deira, og kvar kvalitet som gjer dei unike,» medan Sounds skreiv, «Berre kalla Queen II, fangar dette albumet dei i den finaste stunda deira.» Rolling Stone gav albumet to og ei halv stjerne av fem. Magasinet var lite entusiastiske overfor den svarte sida, men applauderte den kvite sida, og skreiv at han inneheld «forsonande trekk av presise og velvalde power-akkordar og nokre ganske så fine melodiar.»
Melody Maker hadde få lovord om albumet, og skriv «Ein meiner at Queen har hatt noko suksess i Statane, og dei er for tida på vippepunktet om dei verkeleg vil slå gjennom her eller ikkje. Om dei slår gjennom så skal eg ete hatten min eller noko slikt. Kanskje Queen prøver for hardt. Lyden manglar djupne og kjensle.» Record Mirror var heller ikkje nøgd og skriv «Dette er det, den siste resten av glamrock. Svakt og overprodusert. Om dette bandet er det største håpet vårt for framtida, så begår me rock and roll-sjølvmord.» Robert Christgau håna albumet i magasinet Creem og kalla det «wimpoid royaloid heavyoid android void.»
Ettermæle
Då 1974 nærma seg slutten, hadde publikum teke i mot Queen II på entusiastisk vis. Albumet vart rangert av Disc som det femte beste det året. Sjølv om albumet er av dei mindre kjende verka til bandet, har det fått ein tilhengjarskare og i nyar eår blitt sitert i mange musikkpublikuasjonar, andre artistar og fans som eit av dei beste verka til Queen. I 1987 rangerte Post-Tribune Queen II på niandeplassen i ein artikkel som omhandla «album som burde vere i alle sine platesamlingar, men som ikkje er det.» I 1994-utgåva av The Guinness All Time Top 1000 Albums vart Queen II rangert på 202. plassen over dei beste rock- og popalbuma gjennom tidene. I 2003 hadde magasinet Q Queen II på ei liste over femti lite kjende album som var tilrådd av magasinet i samband med rundspørjinga for å finne dei 50 beste britiske albuma gjennom tidene. I 2005 rangerte lesarane til Kerrang! Queen II som det 72. beste britiske rockealbumet gjennom tidene. I 2006 var albumet nemnt i Classic Rock og Metal Hammer si liste over dei 200 beste albuma frå 1970-åra og i lag med Sheer Heart Attack nemnt som eit av dei 20 beste albuma frå 1974. I 2008 kåra IGN Music Queen II som eit av ti klassiske glamrockalbum og skriv «Queen gav glam ein større, meir anthemisk lyd med dette glitrande opuset. Kombinasjonen av det undervurderte klaverarbeidet til Freddie Mercury, dei ringande soloane og primitive riffa til Brian May skapar eit bakteppe for songar som i tur og orden var rasande og elegant.» I 2010 rangerte Mojo Queen II som det 60. beste albumet gjennom tidene frå Elektra Records. I lag med Queen-albuma Sheer Heart Attack og A Night at the Opera var Queen II med i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die, der det er skildra som «eit distinkt, mørkt album»som «syner mangfaldet deira,» og står i kontrast til dei seinare «ekspansive, stadiovennlege songane.»
AllMusic gav plata 4/5 stjerner og sa, «Queen er samanrulla, spent og vond her, og leverer si naturlege kjensle for drama og det gjev Queen II verkeleg kraft som musikk, i tillegg til ein verkeleg samhøyr». Meldinga nemnte den tunge musikken og sa «dette kjennest aldri så fantasi-aktig som Genesis eller Uriah Heep», og konkluderte med at «Queen II er ein favoritt hos den harde tilhengjarskaren». Pitchfork gav albumet 7.8/10, og skreiv, «Svimlande, overfylt, og urokkeleg, Queen II er ein favoritt hos dei største tilhengjarane, og er utan tvil den mest undervurderte plata deira.» I 2009, publiserte The Quietus ein artikkel som trakk fram Queen sin «mindre kjende stordom» i samband med utgjevinga av Absolute Greatest, og skildra Queen II som «ei absolutt brennheit plate» med to av dei beste songane til bandet: «Ogre Battle» og «Father to Son».
Albumet har òg fått yngre fans. I eit intervju med Rolling Stone i 1989 sa frontmannen i Guns N' Roses, Axl Rose, om albumet. «Hos Queen har eg ein favoritt: Queen II. Når det nyaste albumet deira kom ut og det var all slags musikk på det, så likte eg først berre denne songen eller den songen. Men etter ei tid når eg hadde lytta til plata, så opna det sinnet mitt opp for så mange forskjellige stilar. Eg likte verkeleg det med dei. Det er noko eg alltid har hatt lyst å få til». Smashing Pumpkins-frontmannen Billy Corgan sa til Melody Maker i august 1993 om «platene som endra livet hans» og sa, «Eg arbeidde i ein platebutikk der me hadde mange gamle plater, og eg fann Queen II, kanskje det minst populære albumet deira. Det var så over kanten, så mange lag med vokal- og gitarspor - totalt Queen-overlast. Eg elska det. Eg elska dei kjølige, rare, fleirtydige songane om seksualiteten til Freddie og overgangane frå heavy til vakre balladar.»
Innhald
Alle songar på den kvite sida (side ein) er skriven av Brian May utanom «The Loser in the End» av Roger Taylor. Alle songane på den svarte sida (side to) er skriven av Freddie Mercury.
Procession
«Procession» er ein kort instrumental (ein sørgemarsj) framført av Brian May med mange lag av gitar. Han spelte inn denne med å spele sin Red Special gjennom John Deacon sin spesiallaga forsterkar (Deacy-forsterkar). Roger Taylor medverkar òg på instrumentalen, men berre med basstrommepedal.
Father to Son
«Father to Son» vat skriven av May og inneheld delar med heavy metal, i tillegg til ei roleg pianoparti, som May spelte. Som det førre nummeret, har «Father to Son» delar der May har lagt lag på lag med gitar gjennom Deacy-forsterkaren. Han er skriven frå synsvinkelen til faren som snakkar om eller tenkjr på sonen sin. Queen la kjapt til «Father to Son» i repertoaret sitt og turnerte mykje, men songen vart droppa frå setlista i 1975.
White Queen (As It Began)
Skriven av mai i 1968, og består av kontrastar mellom akustisk musikk og heavy metal. May forklarte at han fekk ideen til songen medan han las The White Goddess av Robert Graves. Songen var òg personleg viktig for May. Han var inspirert av ein medstudent som han likte godt og tenkte var den «perfekte kvinna». I eit seinare intervju sa han, «eg hugsar eg var fullstendig forelska i denne jenta frå biologiklassen, og eg snakka aldri med ho...eg vart utfordra til å be ho ut, og ho vart ein livsvarig ven, det er veldig rart...».
«White Queen» vart spelt fast på konsertane deira mellom 1974 og 1977, og så ein siste gong i London i 1978.
Songen vart òg framført på BBC i april 1974.
Some Day One Day
Dette er den første songen som er sungen heilt av May på solovokal. Han har May på akustisk gitar og elektrisk gitar og den siste gitarsoloen (under uttoninga) består av tre sologitarar. Denne typen kompliserte gitararrangement er typisk for May. Vanlegvis er gitaren hans i harmoni, men i dette tilfellet spelar gitarane forskjellige partar.
The Loser in the End
«The Loser in the End» var det einaste bidraget til Roger Taylor på albumet som låtskrivar og solovokalist. Den originale handskrivne teksten til songen gjekk nesten tapt i 2004, då det nesten hamna i ein makuleringsmaskin, men er i dag det eldste dømet på ein handskriven tekst i arkivet til Queen.
Ogre Battle
Mercury skreiv «Ogre Battle» på gitar (som stadfesta i May i fleire intervju) i 1972. Bandet ønskte ikkje å spele han inn for det første albumet, og venta heller til dei hadde meir fridom til å spele han inn skikkelig.
Skrika i midten er Mercury sine, og dei høge harmoniane i slutten av refrenget er sungen av Taylor. Som tittelen indikerer, så forte songen soga om eit slag mellom troll (ogre) og inneheld ein gitarsolo av May og lydeffektar som simulerer lyden av eit slag. Songen byrjar med eit baklengs opptak av slutten av songen, inkludert det siste gong-slaget. Dette skapar ei bølgje av lyd i starten.
Dette var ein av dei tyngste Queen-songane. Gitar-riffet og tromminga til Taylor har ein «thrash metal»-stil. Det var lenge ein favoritt på konsertane deira. Songen vart spelt siste gongen på News of the World-turneen i 1977 og på alle konsertane deira fram til det.
Ein annan versjon av «Ogre Battle» finst, spelt inn i desember 1973 for BBC Radio 1-programmet «Sound of the 70s». Denne versjonen startar rett på riffet (utan ein lang intro) og har ingen av effektane frå «Queen II»-versjonen.
Slutten av songen glir inn i det neste sporet.
The Fairy Feller's Master-Stroke
Mercury var inspirert til å skrive «The Fairy Feller's Master-Stroke» etter å ha sett Richard Dadd-måleriet The Fairy Feller's Master-Stroke. For det intrikate arrangementet til studioinnspelinga, spelte Mercury både cembalo og piano, og Roy Thomas Baker spelte kastanjettar. Taylor kalla songen det største stereoeksperimentet til Queen, og refererte til den intrikate bruken av lydpanorering i miksen.
Songen har, som dei fleste på albumet, ein fantasy-tekst frå mellomalderen, og referer direkte til figurar i måleriet, som Queen Mab, Waggoner Will, Tatterdemalion og andre. Når Queen hadde ledig tid, ville Mercury ta bandet med seg til Tate Gallery i London, der måleriet var og framleis er i dag.
Det komplekse arrangementet er basert på eit akkompagnement av piano, bassgitar og trommer, men inkluderte òg cembalo og mange lag av vokal og gitar. Teksten følgjer den klaustrofobiske kjensla i måleriet, og kvar av scenene vert skildra.
Songen vart berre framført nokre få gonger på Queen II-turneen. I 2014 kom eit konsertopptak av songen ut på Live at the Rainbow '74.
Nevermore
Den førre songen endar med ein tredelt vokalharoni frå May, Mercury og Taylor som flyt inn i pianoet til Mercury. Dette pianoet fører til opninga av denne songen, som gjer «Ogre Battle,» «The Fairy Feller's Master-Stroke» og dette sporet til ein suite. Alle vokalpartia vart sungen av Mercury, som la nokre moderne «ring»-effektar på pianoet. Mange trudde desse effektane var synthesizerar, men dei vart skapt med å klimpre på pianostrengane, medan Mercury spelte notane. «Nevermore» er ein kort ballade om kjenslene etter hjartesorg.
The March of the Black Queen
Mercury komponerte songen i 1973, og songen er ein av to Queen-songar (den andre er Bohemian Rhapsody) med polyrytme (to forskjellige tempo samstundes, 8/8 og 12/8) og ein enklare polyrytme kring slutten av den livlege delen, som er sjeldan i popmusikk. Solovokal dekkjr to og ein halv oktav (G2 - C5).
Heile stykket var for komplisert å framførre live av bandet, men den livlege delen med linjene «My life is in your hands, I'll foe and I'll fie...» etc. var stundom med i ein medley, med vokal av Mercury og Taylor, i 1970-åra.
Songen glir over i det neste sporet, «Funny How Love Is». Denne songen endar med ein stigande note-progressjon, som endar i eit klimaks som går inn i det første sekundet på den neste songen.
Funny How Love Is
«Funny How Love Is» vart skapt i studio. Mercury skreiv songen og spelte piano, medan Robin Cable produserte. Han vart produsert med ein «wall of sound»-teknikk. Songen er skriven i C-dur, som går opp frå ein e-moll-akkord (i «The March of the Black Queen») til ein C-akkord i denne songen. Songen vart aldri spelt på konsertar, mellom anna på grunn av den lyse vokalen til Mercury gjennom songen.
Seven Seas of Rhye
«Seven Seas of Rhye» var halvskriven under innspelinga av det første Queen-albumet, så det vart teken med eit kort klipp av han der. Då Queen gjorde songen ferdig, enda han opp som ganske annleis slik dei først så han for seg. Han vart den første hitsingelen til bandet, og nådde tiandeplassen på den britiske singellista.
Songen handlar, som mange av songane på albumet, og på Queen og Sheer Heart Attack, om ei fantasiverd kalla Rhye. Songen vart ein konsertfavoritt gjennom heile karrieren til Queen. Han har ein særeigen pianointro spelt som arpeggio. På Queen II vert desse arpeggioane spelt med både høgre- og venstrehanda på pianoet, ein oktav mellom, medan han på Queen-innspelinga og dei fleste konsertopptaka vert spelt med berre ei hand. Temaet dukkar òg opp i slutten på «It's a Beautiful Day (reprise)» på albumet Made In Heaven. Denne versjonen endar i ei krysstoning, instrumenta blandar seg inn i ein allsong-aktig versjon av «I Do Like to Be Beside the Seaside».
Dei sju hava i Rhye vert òg nemnt i ein annan Queen-song, «Lily of the Valley» frå Sheer Heart Attack; i tekstlinja «Messenger from Seven Seas has flown/To tell the king of Rhye he's lost his throne».
Lucifer av Bob Seger
«Lucifer» er ein song skriven av Bob Seger på albumet Mongrel. Han nådde 84. plassen på Pop Singles-lista i 1970. Ben Edmonds kalla i meldinga si av Mongrel «Lucifer» for «den klart sterkaste låten på plata, og ein flott låt i seg sjølv. Det er enkelt beinfram rock: bandet (særskild orgelet) syner ein klår forståing av den rytmiske rørsla til songen.» The Bob Seger System framførte denne låten på TV-showet Upbeat, som var ei syndikering av musikalske opptredenar teke opp i WEWS-studioa i Cleveland i Ohio, med programleiar Don Webster. I 2009 vart eit klipp av songen brukt i sjette sesongfinale av Entourage, episoden «Give a Little Bit». I 2021 vart «Lucifer» spelt av Deep Purple, på albumet deiraTurning to Crime.
Five Nights at Freddy's
Five Nights at Freddy's er eit dataspel av Scott Cawthon, først utgjeve i 2014. Det går ut på å overleva som vektar på ein pizzarestaurant, Freddy Fazbear's Pizza, utan å bli skremt av heimsøkte animatroniske robotar.
Spelet kom først ut i august 2014 på Desura og Steam. Seinare kom det ut versjonar for smarttelefonar, både på iOS, Android og Windows Phone.
Lucifer av Bob Seger
Mottaking
Cash Box kalla han «ein av Seger sine live-favorittar fylt med ein drivande rytme og brennande vokal».
Madan Saddle
Madan Saddle (bulgarsk Маданска седловина, ‘Madanska Sedlovina’) er eit skard med ei høgd på 1110 moh i Imeon Range på Smith Island i Sør-Shetlandsøyane som grensar til Neofit Peak i nordaust og Riggs Peak i sør-sørvest. Det ligg oppom Gramadabreen i søraust. Det vart kartlagd av bulgarske landmålarar i 2009 og kalla opp etter byen Madan i Rodopifjella, sør i Bulgaria.
Fylkesveg 41 i Buskerud
Fylkesveg 41 i Buskerud går mellom Strømsø og Rundtom i Drammen kommune. Vegen er 3,0 km lang.
Kommunar og knutepunkt
Trasé under riksveg 282 Telthusgata
Guri Dyrendahl
Guri Dyrendahl var ein norsk forskar som i 1990 vart tildelt St. Olavs Orden for arbeidet sitt for funksjonshemma.
Dyrendahl tok eksamen i sosialmedisin på Noregs kommunal- og sosialhøgskule i 1954. Ho arbeidde deretter som sosionom ved Attføringsinstituttet i Oslo, Rikshospitalet og i Helsedirektoratet. Frå 1972 til 1978 var ho lektor ved Diakonhjemmets sosialskule. Ho arbeidde òg i FFO og Rådet for sosialarbeidarutdanning. Frå 1988 var ho forskar ved Noregs Byggforskningsinsitutt. Ho var òg engasjert i Norsk Forbund for Utviklingshemmede og var medlem av fleire statlege råd og komitear.
Etter at ho døydde i 2004 vart det oppretta eit fond til minnet hennar. Stiftingar «Guri Dyrendahls minne» skal dela ut støtte til ferie for utviklingshemma i Lørenskog, kommunen som Dyrendal flytta til i 1962. Ho vart sjølv rørslehemma som 14-åring og sat i rullestol resten av livet. Ho kjempa for svake grupper og var kommunepolitikar for Arbeidarpartiet i Lørenskog.
Einsjäger und Siebenjäger
Einsjäger und Siebenjäger er det femte albumet av Popol Vuh. Det kom første gongen ut i 1974 på Kosmische Musik.
Koufonísia
Koufonísia (gresk Κουφονήσια) var tidlegare ein eigen kommune i Hellas. Han omfatta dei to små øyane Áno Koufonísi og Káto Koufonísi i Kykladane i Egearhavet, samt naboøya Kéros. Det samla arealet er 14 km².
Frå 2011 inngår øyane som ei kommunaleining i kommunen Náxos og dei små Kykladane, som er ein del av periferieininga Náxos i periferien Dei sørlege egeiske øyane.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Koufonísia 399 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 391 innbyggjarar.
Einsjäger und Siebenjäger
Dette er det første albumet til Popol Vuh med Daniel Fichelscher på gitar. Den første sida av plata består av fem kortare stykke, medan tittelsporet ta opp plassen på heile andresida, nesten 20 minuttar lang.
Koufonísia
Øyane ligg søraust for Náxos og vest for Amorgós.
Elva Rio Grande på Eldlandet
Elva Rio Grande på Eldlandet er ei 240 km lang elv på Storøya på øygruppa Eldlandet.
Kjeldene til Rio Grande ligg på den chilenske delen av Storøya, aust på øya. Derifrå renn ho vestover til ho munnar ut langt sør i Atlanterhavet. Ved elveosen ligg også byen ho har gjeve namn til; Rio Grande på Eldlandet.
Einsjäger und Siebenjäger
I 2004 gav SPV det ut på ny med to bonusspor. «Wo bist Du?» kom opphavleg ut på Popol Vuh-albumet Die Nacht der Seele som «Wo bist Du, der Du überwunden hast?».
Mitzpe Kramim
Mitzpe Kramim (hebraisk skrift מצפה כרמים, tyder Vingardutposten) er ein israelsk utpost på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg på ein fjellkamp med utsyn over Jordanelvadalen på den okkuperte Vestbreidda og høyrer til Mateh Binyamin regionale kommune.
Mitzpe Keramim vart først grunnlagd i 1999 nær Kokhav HaShahar. Mindre enn eit år seinare, etter ein avtale med Barak-regjeringa, vart gruppa flytta til ein åstopp nærmare Kokhav HaShahar. Berre nokre få månader etter, vart ein ny landsby, Ma'ale Shlomo, grunnlagd på den opphavlege staden.
Det internasjonale samfunnet reknar israelske busetjingar i Vestbreidda ulovlege i følgje folkeretten, men dei israelske styresmaktene hevdar dei har retten på si side.
Steve Sidwell
Steve Sidwell er ein britisk trompetist og komponist som har spelt med mange artistar.
Han har medverka med mnusikk til mange filmar, som Baz Lurhmann’s Moulin Rouge og Romeo & Juliet, Bridget Jones’ Diary, Teachers Pet, Spongebob Squarepants, Finding Nemo, Mona Lisa Smile og 101 Dalmatians 2.
Han han spelte på bestseljaralbumet til Robbie Williams, Swing When You're Winning og har òg spelt med artistar som Sarah Brightman and the LSO, Paul Young, Jeff Beck, Seal, Shirley Bassey, Kerry Ellis, Paul Carrack, George Michael, Amy Winehouse, Snow Patrol, Lily Allen, Cheryl Cole, Muse, Dizzy Rascal, Mika, Take That, Annie Lennox, Leona Lewis, Tom Jones, Sting, Elton John, Paul McCartney, Mick Jagger, Mark Knopfler, The Feeling, McFly, Will Young, Bryan Ferry, Joss Stone, Eric Clapton, Rod Stewart, Stevie Wonder, The Who, Ian Dury, Wet Wet Wet, Charlie Watts, Henry Mancini, Michael Nyman, Todd Rundgren, The Metropole Orchestra ogJoan Armatrading.
Slavjanovo
Slavjanovo (bulgarsk Славяново) er ein by i kommunen Pleven i provinsen Pleven i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 3 868 innbyggjarar.
DS «Santa Rita»
D/S «Santa Rita» er eit dampskip levert i 1886 for M. J. O’Sullivan i Cork i Storbritannia som yacht. Skipet vart i 1922 selt til Hardanger Sunnhordlandske Dampskibsselskap (HSD) for 30 000 kr. og omdøypt DS «Ulvik» for bruk som turistskip på fjordane i Hardanger.
Historie
I 1892 vart skipet seld til St. J. E. Daubeny i Kingswear, og i 1894 til George B. Thompson i Dublin. Han døypte skipet om til «Thaïs». Skipet skifta eigarar fleire gonger dei neste åra: Thomas G. Hawley i Coventry (1897), A. W. H. Meyrick i London (1900), C. H. Palenthorpe i Birmingham (1901) og Ellert A. Wallendahl i Bergen i 1903. I april 1922 vart skipet kjøpt av HSD.
Skipet var i teneste for HSD til det vart selt til hogging i Stavanger i 1938.
Rio Grande på Eldlandet
Rio Grande er ein by heilt sør i Argentina, på Storøya i Eldlandet. Rio Grande hadde over 67 000 innbyggjarar i 2010, og er med det den største byen på Eldlandet. Byen blir rekna som den industrielle hovudstaden i provinsen Tierra del Fuego.
Historie
Byen tok form på slutten av 1800-talet, då sauebønder tok til å slå seg ned på denne delen av Storøya. Her ved elveosen av elva Rio Grande var det både gode beitemarker, godt drikkevatn og fri tilgang til kysten. Offisielt vart byen grunnlagt den 11. juli 1921. Styresmaktene ynskte på den tida å gjera Rio Grande til eit jordbrukssentrum.
Folketalet har vokse raskt i byen sidan 1980-talet. Det kjem av at styresmaktene har gjeve gunstige skattetilhøve for innbyggjarane i Rio Grande for å støtta opp om meir industri. Det har dukka opp mange industrielle verksemder her, særleg produsentar av elektronisk utstyr, som bærbare PC-ar. Fram til 2006 vart desse varene alltid importert til Argentina, men i 2010 vart 42 % av varemarknaden dekt av verksemder frå Rio Grande og Vicente López. Lønsnivået i byen er også relativt høgt, noko som tiltrekkjer seg mange industriarbeidarar frå Argentina og andre søramerikanske land.
Byen har også eigen internasjonal flyplass.
Walker Rocks
Walker Rocks er ei gruppe høge klipper som strekkjer seg over kring 6 km og som ligg 6 km sørvest for Mount Murray nær munningen av Mawsonbreen i Victoria Land. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1964 etter Carson B. Walker, utstyrsansvarleg ved Amundsen-Scott-stasjonen i 1961.
Trabekelverket
Trabekelverket (av latin «reticulum trabeculare sclerae») er eit område med vev i auga som ligg ved golvet av hornhinna, omkring kammervinkelen i nærleiken av strålelekamen, og som har ansvar for å drenere kammervatnet frå auga gjennom det fremre augekammeret.
Vevet er svampete og fôra med trabeklar (porer); dette gjer det mogleg for væska å renne ned i Schlemms kanal og vidare ut i kretsløpet.
Struktur
Verket er delt opp i tre delar etter karakteristiske ulikskapar i ultrastrukturane.
Trabekelverket får til ei lita grad hjelp med å drenere kammervatnet frå eit anna avløp, den uveosklerale drenasjen (òg kalla det uveosklerale avlaupet). Omkring 5—10% av utstraumen går gjennom dette avlaupet. Den uveosklerale drenasjen aukar ved bruk av glaukompreparat som til dømes prostaglandinar (xalatan, travatan).
Glaukom
Glaukom (grøn stær) skuldast truleg auka intraokulært trykk. Trykket aukar viss det kjem for mykje kammervatn, eller viss utstraumen av kammervatn minskar som følgje av forsnevring i trabeklane. Trabekelverket er ansvarleg for storparten av avlaupet for kammervatn.
Hellhound on My Trail
«Hellhound on My Trail» (opphavleg «Hell Hound on My Trail») er ein bluessong spelt inn av Robert Johnson i 1937. Det var den førte songen som vart spelt inn under den siste innspelinga til Johnson i Dallas, sundag 20. juni 1937, og den første singelen som kom ut frå denne innspelinga. Han var inspirert av tidlege bluessongar, og vert rekna for å vere «den mest kjende og best likte songen til Johnson».
Bakgrunn
I følgje segna selde Johnson sjela si til djevelen ved eit vegkryss til gjengjeld for det musikalske talentet sitt. Denne songen har medverka til mystikken kring Johnson som ein mann som er i grepet på det vonde, og avtalen hans med djevelen har blitt ein del av popkulturen.
I følgje bluesforskarar, følgde Johnson bluesartistane Johnny Temple (1935 «The Evil Devil Blues» ) og Joe McCoy (1934 «Evil Devil Woman Blues» ) med å tilpasse Skip James sin «Devil Got My Woman» frå 1931. Den kjenslemessige intensiteten, gitarstemminga og den anstrengde synginga på «Hell Hound on My Trail» finn ein òg i versjonen til James. I 1980-åra fann ein ei anna James-innspeling kalla «Yola My Blues Away» (1931) som hadde likskapar til «Devil Got My Woman», der melodien til «Hellhound» ligg nærare «Yola» enn «Devil».
Komposisjon og tekst
«Hell Hound on My Trail» er framført solo av Johnson på vokal og slidegitar. Han nyttar ein open e-moll-stemming på gitaren, der dei mørke strengane gjev ein eintonig akkompagnement, medan «flaskehalsen får dei lyse strengane til å stønne som vind gjennom daude tre».
Tekstmessig handlar songen om «det kjende bluestemaet om ein omvandrande musikar, men no har reisa mørkare tonar, den reisande er forfølgd». I følgje musikkhistorikaren Samuel Charters er det første og siste verset i songen dei finaste i heile blueshistoria. Han skildrar det poetiske biletet som glimrande og intens med ei kjensle av personleg raseri. Teksten handlar om ei forpint sjel som ikkje kjem seg nokon veg. Synet om helveteshundar som kjem for å fange syndarar var vanleg hos kyrkjegjengarar i Sørstatane på denne tida.
Ettermæle
I 1983 vart Robert Johnson sin «Hell Hound on My Trail» innlemma i Blues Foundation Hall of Fame i kategorien «Classic of Blues Recording». Songen er oppført på lista til NPR over dei 100 viktigaste amerikanske musikkverka på 1900-talet. På Eric Clapton si hyllest til Johnson, Me and Mr. Johnson, spelar han ein versjon av «Hellhound on My Trail». Ei soloutgåve frå 1968 av Jeremy Spencer på vokal og piano finst på Fleetwood Mac, debutalbumet til Peter Green-versjonen av Fleetwood Mac.
Popovo Saddle
Popovo Saddle (bulgarsk Поповска седловина, Popovska Sedlovina) er eit skard med ei høgd på 1550 moh. i Imeon Range på Smith Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis som grensar til Drinov Peak i nord og Sevlievski Peak i sør. Det ligg oppom Ovechbreen i aust og Chuprenebreen i sørvest.
Skardet er kalla opp etter byen Popovo nordaust i Bulgaria.
Neveh Erez
Neveh Erez (hebraisk skrift נווה ארז, tyder Erez-heimen), òg kalla Mitzpe Erez (hebraisk skrift מצפה ארז, tyder Erez-utposten), er ein israelsk utpost på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg nær Ma'ale Mikhmas og høyrer til Mateh Binyamin regionale kommune. Han er heimstad til kring åtte familiar.
Utposten vart grunnlagd i 1999, men vart fråflytta fleire gonger før han vart permanent i 2001. Han vart kalla opp etter Erez Gerstein, ein IDF-kommandant som vart drepen i Libanon.
Israelsk utpostar er ulovlege følgje israelsk lov. Det internasjonale samfunnet reknar alle israelske busetjingar, inkludert utpostar, på Vestbreidda ulovlege i følgje folkeretten, men dei israelske styresmaktene hevdar dei har retten på si side.
Nashville
Nashville er ein by i delstaten Tennessee i USA. Byen er sidan 1843 hovudstad i delstaten og har ikring 635 000 ibuarar (2013). Byen er administrasjonssenter for Davidson County. Nashville ligg ved elva Cumberland, sentralt i delstaten.
Nashville, som vart grunnlagd i 1784, er den nest mest folkerike byen i Tennessee, einast Memphis har fleire ibuarar.
Megás Aléxandros
Megás Aléxandros (gresk Μέγας Αλέξανδρος) er ein tidlegare kommune i periferieininga Pélla i periferien Sentral-Makedonía i Hellas. Megás Aléxandros inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Pélla.
If You Can't Give Me Love
«If You Can't Give Me Love» er ein song frå 1978 skriven av Mike Chapman og Nicky Chinn, og framført av Suzi Quatro på albumet If You Knew Suzi.... Hanv art ein internasjonal hit våren 1978 og nådde fjerdeplassen i Storbritannia og femteplassen i Tyskland. Han nådde òg topp 10 i Australia.
«If You Can't Give Me Love» kom ut eit år seinare i Nord-Amerika og vart ein middels hit i USA då han nådde 45. plassen der. Det var oppfølgjaren til den større hitte hennar «Stumblin' In», som nådde fjerdeplassen. Dette var motsett i Storbritannia der «If You Can't Give Me Love» nådde fjerdeplassen og «Stumblin' In», som kom ut seinare, akkurat ikkje nådde topp 40.
Andre versjonar
Ohio Express spelte inn songen i 2006 på albumet deira The Best of 40 Years.
Bukovlăk
Bukovlăk (bulgarsk Буковлък) er ein landsby i kommunen Pleven i provinsen Pleven i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 3 620 innbyggjarar.
Det levantinske havet
Det levantinske havet er den austlegaste delen av Middelhavet.
Det levantinske havet grensar til Tyrkia i nord, Syria, Libanon, Israel og Gazastripa i aust, Egypt og Libya i sør og Egearhavet i nordvest. I vest ligg det opne Middelhavet (stundom kalla Libyahavet) og grensa er definert som ei linje frå neset Ra's al-Hilal i Libya til øya Gavdos, sør for Kreta. Den største øya i Det levantinske havet er Kypros. På det djupaste er havet 4384 meter i Pliniusgropa, kring 80 km sør for Kreta. Det levantinske havet dekkjer eit område på 320 000 km.
Den nordlege delen av Det levantinske havet, mellom Kypros og Tyrkia vert kalla Det kilikiske havet. I nord ligg òg dei store buktene İskenderunbukta (nordaust) og Antalyabukta (nordvest).
Leviatan-gassfeltet ligg i dette området under Det levantinske bassenget.
Økologi
Suezkanalen som stod ferdig i 1969, knyter Det levantinske havet til Raudehavet. Raudehavet ligg høgare enn det austlege Middelhavet, så kanalen fungerer som eit tidvassund der vatn frå Raudehavet strøymer ut i Middelhavet. Bittersjøane, som er hypersaline naturlege innsjøar som dannar ein del av kanalen, blokkerte tilførselen av artar frå Raudehavet til Middelhavet i mange tiår, men etter kvart som saltinnhaldet i sjøane vart likt det i Raudehavet, byrja planter og dyr å flytte seg vidare i kanalen og har byrja å kolonisere det austlege Middelhavet. Denne vandringa vert kalla Lessepsvandringa, etter Ferdinand de Lesseps, sjefsingeniøren for kanalen.
Bygginga av Aswan-demninga i Nilen i 1960-åra har redusert tilførselen av ferskvatn og slam til Det levantinske havet. Det har gjort havet relativt saltare og meir næringsfattig enn før, noko som har ført til at det historisk viktige sardinfisket har kollapsa. Dette har igjen vore til fordel for raudehavsartane som er vande til det saltare og meir næringsfattige Raudehavet.
Wasson Rock
Wasson Rock er ein markant, hovudsakleg isfri klippe som ligg langs nordveggen nær enden av Priestleybreen i Victoria Land. Ho vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-64 og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William G. Wasson, ein flyelektrikar i U.S. Navy-skvadron VX-6 ved McMurdo-basen i 1966.
Oz Zion i Mateh Binyamin
Oz Zion er ein israelsk utpost på den okkuperte Vestbreidda. Han høyrer til Mateh Binyamin regionale kommune. Det internasjonale samfunnet reknar israelske busetjingar i Vestbreidda ulovlege etter folkeretten, men dei israelske styresmaktene hevdar dei har retten på si side.
Oz Zion vart grunnlagd ei tid etter 2005 og er derfor ikkje oppført i Sasson-rapporten. Han har blitt evakuert og øydelagd fleire gonger av Det israelske forsvaret (IDF) og Israelsk grensepoliti (IBP) etter grunnlegginga.
Laukurt
Laukurt (Alliaria petiolata) er ein toårig plante i krossblomfamilien. Han kan bli 20–100 cm høg og har opprett stengel og tynne, glatte og hjerteforma blad. Blomane er små og kvite med lange skulper. Heile planten har ei sterk lauklukt. Han kan etast, og har smak av lauk og sennep.
Laukurt kan veksa på steinete stader, i småkratt, skogskant og andre skuggefulle stader. Planten føretrekk næringsrik, kalkhaldig jord. Ein kan finna han i skogar, hagar og parkar.
Bruk og utbreiing
Laukurt er ein av dei eldste plantane ein har kjennskap til blei brukt til matlaging i Europa. Prov for dette er i arkeologisk funn frå Baltikum, datert til 6100-5750 før notida. Blada kan brukast hakka til å smaksetja salatar eller sausar som pesto. Blomar og frukt kan også brukast, og i fransk tradisjon finst det døme på bruk av frø til smaksetjing. Urten har også vore brukt i plantemedisin til desinfeksjon, vassdrivande middel og i nokre høve for å lega sår.
Laukurt blei innført som nytteplante til Nord-Amerika, og blei først skildra her på 1800-talet. I mange område er planten no rekna som ein invasiv art som har fortrengd fleire lokale plantar og er giftig for fleire sommarfuglar.
Laukurt finst naturleg i store delar av Europa og i Nord-Afrika og vestlege Asia til Himalaya. I Noreg finst laukurt i kyststrøk frå Oslo til Nordland.
Louisville
Louisville består av den moderne og typiske nordamerikanske midtbyen, samt fleire bydelar med gamle bygningar frå viktoriatida. Ingen annan by utanfor England har like mange bustadhus i same stilen.
Byen vart grunnlagd i 1778 og er den eldste i USA vest for Appalachane. Han er oppkalla etter den franske kongen Ludvig XVI.
Furnerius
Furnerius er eit stort månekrater søraust på månen, i området nær den sørvestlege kanten. På grunn av plasseringa verkar krateret ovalt sett frå jorda, men er i røynda sirkelforma. Kjende krater i nærleiken er Stevinus i nordvest og Fraunhofer i sør-sørvest. Lenger nordvest ligg krateret Snellius og kraterdalen Vallis Snellius.
Det er kalla opp etter den franske matematikaren Georges Furner (ca. 1640).
Kanten av Furnerius er nedsliten og bombardert med fleire nedslag. Mykje av randen stig no berre litt over det omliggande terrenget, med dei lågaste seksjonane i nord og sør. Nordmuren stig opp til ei største høgd på 3500 meter.
Den indre botnen er markert med fjorten krater, mellom Furnerius B i nordlege halvdelen. Mørke flekkar på golvet indikerer område der lava har strøymd opp til overflata. I nordaust ligg ei rille som vert kalla Rima Furnerius. Denne kløfta er kring 50 kilometer lang og følgjer eit løp nordvestover der han når nordkanten av krateret.
Den japanske satellitten Hiten kræsjlanda nær krateret i 1993.
Satellittkrater
Til vanleg er desse identifisert på månekart med ein bokstav ved sidan av kratermidtpunktet som er nærast Furnerius.
Fylkesveg 42 i Buskerud
Fylkesveg 42 i Buskerud er ein tidlegare fylkesveg mellom Drammen travbane og Gulskogen i Drammen kommune.
Trasear: Drammen travbane – Vårvegen (2,6 km), Rosenkrantzgata – Gulskogen (0,6 km)
Før 1. januar 2010 vart vegen kalla fylkesveg 37.
I 2019 blei vegen erstatta av fylkesveg 2729, fylkesveg 2730 og fylkesveg 2731.
Kommunar og knutepunkt
Erstatta av fylkesveg 283
Isefjorden i Danmark
Isefjorden på Nordvestsjælland i Danmark er ein om lag 35 kilometer lang og 305 km² stor fjord som går sørover frå eit smalt sund inn frå havstykket Kattegat mellom Hundested og Rørvig. Saman med Roskilde Fjord, som munnar ut i Isefjorden i nord, dannar desse to fjordane halvøya Hornsherred, med Isefjorden på vestsida og Roskilde Fjord på austsida. Isefjorden, som er ein såkalla terskelfjord ved å vere grunnare i innløpet frå havet enn elles, er i gjennomsnitt 5-7 meter djup. Den største djupna er på 17 meter, på vestsida av øya Orø. Innhaldet av salt i vatnet ligg mellom 1,6% og 2,2%.
Isefjorden har fleire parti med eigne namn:
Weeder Rock
Weeder Rock er ei lita isolert kystklippe som ligg 11 km nord-nordvest for Mount Belolikov. Han stig over den jamne, isdekt halvøya mellom munningen av Rennickbreen og Gannutzbreen. Ho vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-64 og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Courtland C. Weeder i US Navy, ein lagersjef ved Amundsen-Scott-stasjonen vinteren 1965.
Chișineu-Criș
Busetnader
Chișineu-Criș er ein oraș (mindre bykommune) med desse busetnadane:
Vakarel Saddle
Vakarel Saddle (bulgarsk Вакарелска седловина, Vakarelska Sedlovina) er eit halvmåneforma isdekt skard med ei høgd på 1800 moh. i Imeon Range på Smith Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Skardet grensar til Antim Peak i aust-nordaust, og Evlogi Peak i sørvest. Det ligg oppom Chuprenebreen i nordvest. Det er kalla opp etter busetnaden Vakarel vest i Bulgaria.
Skardet ligg 710 m sørvest for Antim Peak, 5,59 km aust for Markeli Point, 156 km nordaust for Mount Foster og 4,84 km nord for Ivan Asen Point.
Bomullspinne
Bomullspinnar (ofte kalla Q-tips) er små plast- eller trepinnar med bomull på kvar ende. Dei er mindre enn ein finger, og gjer at ein kan utføra småarbeid nettare. Bomullspinnar vert ofte brukt i medisinen, til personleg hygiene, sminkebruk og til kunst og handverk. Ein utbreidd bruk er reingjering av øyre, men det er berre tilrådd å bruka bomullspinnar i foldane på det ytre øyret ettersom det kan medføra skade på øyret å stikka gjenstander inn i øyregangen.
Pinnen inni produktet var opphavleg av tre, men etterkvart tok ein også i bruk papirrullar og plast. Bomullspinnar til medisinsk bruk blir framleis laga med trepinnar, som kan steriliserast ved høge temperaturar. Desse pinnane er rundt 15 cm lange, og har berre bomull i eine enden. Bomullspinnar til hushaldningsbruk er rundt 8 cm lange og har bomull i begge endar.
Jasen
Jasen (bulgarsk Ясен) er ein landsby i kommunen Pleven i provinsen Pleven i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 2 442 innbyggjarar.
Asma Jahangir
Asma Jilani Jahangir var ein menneskerettsaktivist og advokat frå Pakistan.
Jahangir vart sett i husarrest fleire gonger. Ho vart fengsla i 1983 for å delteke i kampen mot militærregimet til president Zia-ul-Haq. Ho førte òg ein aktiv kamp mot islamiseringspolitikken til ul-Haq, og forsvarte personar skulda for blasfemi, kvinner som stod i fare for æresdrap og religiøse minoritetar. I 1987 var ho med på å stifta den uavhengige Human Rights Commission of Pakistan (HRCP), og leidde organisasjonen i fleire år.
Asma Jahangir vart den første kvinnelege presidenten i Pakistans høgsterettsadvokatforeining, noko som vart sett på som ein siger for progressive krefter og kvinnerettar. Ho var visepresident for International Federation for Human Rights, FNs spesialrapportør for utanomrettslege avrettingar (1998–2004), for religions- og trusfridom (2004–2010), og for menneskerettssituasjonen i Iran (2016–2018). Ho sat i FN-panelet for gransking av Sri Lankas brot på menneskerettar, og drog på FN-oppdrag for å samla inn informasjon om israelske busetjingar.
Jahangir fekk fleire prisar. I 2014 fekk ho Right Livelihood Award, saman med den amerikanske IT-teknikaren og varslaren Edward Snowden, for forsvaret sitt for menneskerettar i Pakistan under «svært vanskelege og komplekse situasjonar og stor personleg risiko». I 2018 vart Jahangir posthumt tildelt Nishan-e-Imtiaz, den høgaste sivile utmerkinga i Pakistan.
Das Hohelied Salomos
Das Hohelied Salomos er det sjette albumet til Popol Vuh. Det vart først gjeve ut i 1975 på United Artists Records. I 2005 gav SPV ut albumet på nytt med tre bonusspor.
Das Hohelied Salomos held fram langs same veg som med Hosianna Mantra (1972), Seligpreisung (1973) og Einsjäger & Siebenjäger (1974). I lag med gitaristen og perkusjonisten Daniel Fichelscher og sopransongaren Djong Yun laga Florian Fricke andeleg musikk der han blandar vestlege og austlege musikk, med tekstar basert på Salomos høgsong.
Yishuv HaDa'at
Yishuv HaDa'at (hebraisk skrift יִשּׁוּב הַדַּעַת, tyder Sinn-busetnaden) er ein israelsk utpost på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg nær Shilo og høyrer til Mateh Binyamin regionale kommune.
Han vart grunnlagd i 2001 av Nati Rom.
Det internasjonale samfunnet reknar israelske busetjingar i Vestbreidda ulovlege i følgje folkeretten, men dei israelske styresmaktene hevdar dei har retten på si side.
Galatádes
Galatádes (gresk Γαλατάδες) er ein distriktsby i periferieininga Pélla i periferien Sentral-Makedonía i Hellas. Galatádes var hovudsete i den tidlegare kommunen Megás Aléxandros, som no er ei kommunaleining i kommunen Pélla.
Varshets Saddle
Varshets Saddle (bulgarsk седловина Вършец, Sedlovina Varsjets) er eit skard med ei høgd på 1430 moh. på Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Skardet ligg i Imeon Range på Smith Island i Sør-Shetlandsøyane, og grensar til Antim Peak i sør-sørvest og Slatina Peak i aust. Det ligg oppom Chuprenebreen i nordvest og Krivodolbreen i sør og søraust. Fjellet er kalla opp etter byen Varsjets nordvest i Bulgaria.
Kjersti Flatmark
Kjersti Flatmark er ein norsk overlege, professor og forskar.
Flatmark fullførte legeutdanninga si ved Universitetet i Oslo (UiO) i 1987, seinare har ho òg tatt doktorgrad ved same universitet med tittelen «Studier av faktorer med betydning for spredning av kreft i tykktarm og endetarm» på doktorgradsavhandlinga. Sidan 2014 har ho vore professor ved UiO. Ho har i særleg grad arbeidd med gastroenterologisk kirurgi i pasientbehandling og forskingssamanheng.
I 2013 mottok ho Dr. Ragnar Mørks legats pris for for forskinga si innan kreftmedisin.
Handley Page Halifax
Handley Page Halifax var eit britisk fire-motors tungt bombefly som vart nytta av mellom anna Royal Air Force under den andre verdskrigen. Flyet flaug føyrste gong 25. oktober 1939, og var i teneste under heile krigen. Det siste flyvåpenet som brukte Halifax var det pakistanske, som pensjonerte flya i 1961.
Flyet vart òg nytta av Royal Canadian Air Force, Royal Australian Air Force, Royal New Zealand Air Force og av flyvåpenet i ei rekkje andre land.
Det finst i dag berre tre nokolunde komplette Halifax på museum rundt omkring i verda. To av desse vart henta ut som relativt velbevarte vrak frå lokalitetar i Noreg. Eit av desse var var med på angrepet mot slagskipet «Tirpitz», og måtte nødlanda på innsjøen Hoklingen. Dette flyet vart henta ut i 1973. Eit anna fly vart heva frå Mjøsa og frakta til Canada i 1995. Eit fly landa i fjorden ved Malvik, og 4 overlevde av 6 i flymannskapet. Flyet vart funne av studentar frå Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet i 2014.
Etter 10 år med restaurering stod NA337 ferdig på RCAF Memorial Museum i Canada. Halifax hadde stor betyding sett med norske auge. Fleire norske flygarar og flymannskap flaug Halifax-bombarar under krigen. Flyet vart òg nytta av 138 og 161-skvadronane som stod for ei rekkje slepp av agentar og utstyr i Noreg. Dette var operasjonar til støtte for MILORG og av SOE og SIS.
6. serierunde i Tippeligaen 2001
'''Den 6. runden i Tippeligaen 2001''' vart gjennomført med alle kampane søndag 13. mai. Viking og Rosenborg heldt første- og andreplassen etter to bortesigrar, Viking 1-0 mot Sogndal og Rosenborg 2-1 mot Bryne. Molde spelte 1-1 borte mot Strømsgodset og fall ned på fjerdeplassen, medan Lillestrøm som vann 1-0 mot Bodø/Glimt tok over tredjeplassen, to poeng bak Rosenborg. Nedrykksplassane var uendra med Strømsgodset på 13. og Bodø/Glimt på 14. plassen.
Thrond Sjursen Haukenæs
Thrond Sjursen Haukenæs var ein norsk folkeminnesamlar og ein svært flittig forfattar, forleggjar og kolportør av eigne bøker. Han kom frå garden Haukanes i fjorden mellom Granvin og Folkedal.
Haukenæs starta som sauegjetar hos foreldra sine, og var deretter i fleire år med på sildefiske, innimellom reiste han rundt som kolportør og selde bøker.
I 1871 gifta seg han seg med Kristi Gjertsdotter Aalvik (f. 1849) frå Ålvik. Haukenæs tok til som handelsmann på Eide i Granvin saman med kameraten, Rikoll Eide. Dei to skilde etter kvart lag som forretningsdrivande og Haukenæs vart deretter styrar av Graven Forbrugsforening. Han utvida forretninga med postopneri, skysstasjon og hotell. Forbruksforeininga fekk økonomiske problem. Haukenæs overtok då verksemda til bokført verdi, og heldt fram i privat regi.
Folkeminnesamlar
Etter å ha møtt Peter Chr. Asbjørnsen under samlingsferda hans i Hardanger, sommaren 1870, slo òg Haukenæs inn på samling av eventyr, segner og andre folkeminne rundt om i distriktet. I 1882 skreiv han ei oppfordring i fleire vestlandaviser om å få folk i «Harddanger, Voss og tilstøytande bygdelag» til å senda han manuskriptsamlingar med munnleg tradisjonsstoff.
I 1883 gjekk forretningane hans konkurs, og han tapte samstundes heile den store boksamlinga si. Kombinasjonen av materiell naud og dårlege utsikter gjorde at Haukenæs like godt slo inn på det han hadde mest lyst til, nemleg å dyrka sin nye hobby, innsamling og utgjevingar av folkeminne. Haukenæs viste seg uhyre produktiv, men kjende seg ikkje trygg i rettskriving. Han hadde berre omgangsskulen. Jon Nilsson Skaar frå Botnen, hjelpte til med korrektur og redigering av dei første bøkene i serien Natur, Folkeliv og Folketro i Hardanger, Voss og Søndhorland.