cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pollen
Pollen som kunnskapskjelde
Pollen kan oppbevarast i tusenvis av år om det blir liggjande i eit oksygenfritt miljø, som i myrer eller på botnen av vatn. Den motstandsdyktige pollenveggen gjer også at pollen lettare blir oppbevart som fossil enn andre plantedelar. Det er ei viktig kjelde til informasjon om vegetasjon i tidlegare tider. Ein kan bruka pollenanalyse til å få historisk informasjon, til dømes om klima og klimaendringar, menneskeleg aktivitet og landbruk i tidlegare tider.
Ein kan også bruka pollen innan kriminalteknikk, til dømes til å visa kvar ein person eller eit objekt har vore, eller kva årstid noko fekk pollen på seg. Pollen har mellom anna blitt brukt til å spora aktivitet ved massegraver i Bosnia, og fanga ein innbrotstjuv som kom borti ein Hypericum-busk under eit innbrot.
Dronningberget
Dronningberget blei sett i stand som park og gjeve i gåve frå regjeringa til kong Harald V og dronning Sonja til 70-års-dagane deira i 2007.
På kollen er det gamal hassel- og lindeskog, truleg har det vore lindeskog her kontinuerleg sidan istida. Det finst ein svært rik soppflora, med nærare 170 registrerte soppartar. Sannsynlegvis finst det nærare 250 soppartar her. Dronningberget har den største førekomst av utryddingstrua artar i Noreg, så å seie alle soppar. For osloslørsopp (Cortinarius osloensis) og lindeslørsopp (Cortinarius tiliae) utgjer denne kollen halvparten av det globale leveområdet til artane. Naturen åleine gjer Dronningberget internasjonalt verneverdig.
Historie
Kollen heitte opphavleg Lindehaugen og var ein del av parkanlegget til Bygdøy Kongsgård (Ladegaardsøens Hovedgaard) frå 1700-talet. Lindeskogen var ein viktig del av parken, som hadde preg av parkskog.
Det har vore kanal mellom Bestumkilen, mellom vestsida av Bygdøy, Skøyen og Frognerkilen, siste gong avmerkt på kart i 1816. Kanalen må ha gått langs nordenden av Dronningberget.
Parken fekk namn etter dronninga til Karl Johan, Desideria, da ho hadde hatt eit langt opphald på kongsgarden i 1824. Ho fekk laga fleire stiar på staden. Parken var starten på den folkeparken på Bygdøy som Karl Johan proklamerte i 1837, etter at han hadde kjøpt Ladegaardsøens Hovedgaard på offentleg auksjon utlyst av Stortinget. Parken var inspirert av dei i europeiske storbyar.
Etter at grev Herman Wedel Jarlsberg døydde i 1840 avgjorde kong Karl Johan at det skulle reisast eit monument over han på Dronningberget. Oppgåva gjekk til Hans Michelsen. Han utforma bysten i sink etter dødsmaska til Wedel-Jarlsberg. Monumentet blei avduka i parken av kong Oscar I i 1845. Ved sokkelen låg ei sørgjande riksløve. Rundt monumentet var eit stakitt i smijarn teikna av den danske arkitekten Johan Henrik Nebelong.
Sæterhytten i skogområdet bak Wedel-statuen blei flytta frå lystslottet Oscarshall på Bygdøy, der det opphavleg var reist som badehus og stod på ein pram. Bygningen er teikna av Peter Høier Holtermann. Sæterhytten vart innvigd i 1862, med tre kongelege Louiser til stades: Karl IV si dronning Lovisa, mor hennar Louise av Preussen og dottera prinsesse Lovisa, som blei mor til kong Haakon VII. Eit monogram med dei tre L-ane i namna deira finst i gavlen på Sæterhytten. Henrik Ibsen deklamerte dikt han hadde skrive for anledninga.
Frå 1866 var hytta serveringsstad, ofte nytta ved festar og feiringar, og kongelege. Hytta blei utvida i 1880. Ved Sæterhytten blei det bygd ein musikkpaviljong som stod ferdig i 1890. Det blei drive servering i hytta fram til 1960-talet. Etter restaurering blei bygningen opna att som selskapslokale og kafé i 2011. Same året blei Ibsen-skodespelet Hedda Gabler oppført i hytta.
Etter unionsoppløysinga i 1905 blei Dronningberget ikkje halde ved like, og var grodd att før restaureringa starta i 2007.
Gåva til kongeparet i 2007
Regjeringas gåve til kong Harald V og dronning Sonjas 70-årsdager hhv. 21. februar og 4. juli 2007 var på 10 millionar kroner som gjekk til
Regjeringa ynskte å gje ei gåve med nær tilknyting til kongehuset, som samtidig kunne vere til allmenn glede. Opparbeidinga av parken med gangvegar blei sluttført hausten 2007, mens restaurering av Sæterhytten tok lengre tid og var ferdig i april 2011.
Freding
Bygdøy blei freda som kulturmiljø etter kulturminnelova i 2012, og Dronningberget er ein del av fredinga. Ifølgje kongehuset.no er området «historisk særleg knytt til funksjonane som kongeleg sommarresidens, folkepark og friluftsområde. Områda Dronningberget og Hengsåsen er òg spesielle med omsyn til biologi og geologi, og Dronningberget har naturverdiar av internasjonal interesse.»
Blackbird
«Blackbird» er ein song av The Beatles frå dobbeltalbumet The Beatles (òg kjend som The White Album). «Blackbird» vart skriven av Paul McCartney, som vart inspirert medan han var i Skottland etter rasehendingane i USA våren 1968.
Musikalsk var McCartney inspirert av Bach sin Bourrée i E-moll, eit kjent klassisk gitarstykke. Songen vart spelt inn 11. juni 1968 i Abbey Road Studios med George Martin som produsent. Songen inneheld berre McCartney på vokal og akustisk gitar, samt ein svak tramperytme. Mot slutten av songen kan ein høyre ein faktisk svarttrost (blackbird på engelsk) som syng i bakgrunnen.
Andre versjonar
Mange artistar har spelt denne songen, mellom anna Donovan, Phish, the Grateful Dead, Billy Preston, Kenny Rankin, Keller Williams, Carly Simon, Bonnie Pink, the Guess Who, Arturo Sandoval, Jesse McCartney, Dionne Farris, Crosby, Stills & Nash, Doves, Brad Mehldau, Harpers Bizarre, Bobby McFerrin, Jaco Pastorius, Dave Grohl, John Denver, Drake Bell, Aimee Mann, Dave Matthews Band, O.A.R., Elliott Smith, Justin Hayward, Marillion og Maria João & Mário Laginha.
Umberto Eco
Umberto Eco er ein italiensk semiotikar, filosof og forfattar. Han blei verdskjend for sin første roman, Rosens navn (Il nome della rosa) frå 1980. Han hadde då allereie skapt seg akademisk ry som språkforskar og er også blitt kjend som mellomalderkjennar og kulturkritikar. Som intellektuell og samfunnskritisk har Eco jamleg kommentert tilhøve innan politikk, kultur og media i Italia og i resten av verda med petitar, kronikkar og essay. Eco har hatt fleire akademiske stillingar og motteke ei rekkje æresgrader
Bakgrunn
Eco er fødd i Alessandria i den norditalienske regionen Piemonte som son av Giovanna Bisio og Giulio Eco. Faren var bokhaldar, men blei kalla inn av styresmaktene for å tena som soldat i tre krigar. Under andre verdskrigen flytta Umberto Eco med mora frå byen til ein fjellandsby. Her var han vitne til kampen mellom italienske fascistar og partisanar, men var sjølv for ung til å bli innblanda.
Barnebøker
(illustrert av Eugenio Carmi)
Turn It Up
«Turn It Up» er ein song av Paris Hilton frå albumet Paris frå 2006.
Kjelder
Turn It Up
Fermion
Eit fermion er ein partikkel som har halvtalig spinn og difor følgjer pauliprinsippet og oppfyller Fermi-Dirac-statistikken. Elektron, proton og nøytron er fermion. Spinn-statistikk-teoremet gjev at fermion har halvtalig spinn. Ein måte å sjå for seg spinn på, er at partiklar med ½ spinn, det vil seie fermion, må gjere to heile rotasjonar for å returnere til den opphavlege tilstanden sin.
Alle elementærpartiklar er anten fermion eller boson. Partikler som er sett saman av fermion kan anten vere boson (slik som meson) eller fermion (slik som baryon) avhenging av det samanlagte spinnet deira.
Elementærpartiklane som materie består av fermion som anten høyrer til kvarkane (grunnsteinane i proton og nøytron) eller leptona (slik som elektron og nøytrino). Pauliprinsippet for fermion er årsaka til at elektronskala i atom er stabile, noko som gjer kompleks kjemi mogeleg. Det gjer òg at degenerert materie kan vere stabilt under ekstreme trykk.
Karl I av Hessen-Kassel
Karl I var ein landgreve av Hessen-Kassel frå 1670 til han døydde.
Mansab i Jemen
Mansab er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
Karl I av Hessen-Kassel
Han var fødd i Kassel og var son av Vilhelm VI av Hessen-Kassel og Hedvig Sofia av Brandenburg, dotter til kurfyrste Georg Vilhelm av Brandenburg. Etter at faren døydde tidleg, styrte mora som regent fram til 1675. Karl styrte så dei neste 55 åra.
Under regjeringstida hans kom Kassel seg raskare etter trettiårskrigen enn andre regionar i Tyskland. Han bygde ein relativt stor arme, som han leigde ut til den som bestalte mest i den spanske arvefølgjekrigen.
Etter tilbakekallinga av ediktet i Nantes i 1685 i Frankrike, ønskte Karl dei utdrivne hugenottane velkomen og gav dei religionsfridom. Om lag 4000 hugenottar slo seg ned i Kassel. Karl stimulerte metallindustrien og var òg interessert i arkeologi.
Karl gifta seg med syskenbarnet Maria Amalia av Kurland (1653–1711), dotter til Jacob Kettler, hertugen av Kurland. Dei hadde sytten born, mellom anna Fredrik, konge av Sverige og landgreve av Hessen-Kassel, Sofie Charlotte, gift med Fredrik William av Mecklenburg-Schwerin, Vilhelm, landgreve av Hessen-Kassel, Marie Louise, gift med prins Johan Willem Friso av Oranien og Maximilian, gift med landgrevinne Friederike av Hessen-Darmstadt.
Transferfunksjon
Transferfunksjon, systemfunksjonen eller overføringsfunksjon definerer eit kontinuerleg lineært system i s-planet, eller eit diskret lineært system z-planet. Både s- og z-planet er synonyme med frekvensplanet, der frekvensen generelt er kompleks, slik at han òg modellerer demping. Føremonen med å arbeida med transferfunksjonar og signal i s-planet eller z-planet er at mange matematiske operasjonar er enklare i s-planet og z-planet enn i tidsplanet. Transferfunksjonar spelar ei viktig rolle i samband med signalhandsaming, reguleringsteknikk, telekommunikasjon, elektroakustikk, elektronikk, osb.
Kontinuerleg system
Transferfunksjonen til eit tids-kontinuerleg SISO-system er generelt ein rasjonal funksjon av forma der er Laplace-transforma til utgangssignalet y(t) og  er Laplace-transforma til inngangssignalet u(t). Når transferfunksjonen er kjend kan vi finna utgangssignalet som produktet av transferfunksjonen og Laplace-transforma av inngangssignalet:
I tidsplanet finn ein utgangssignalet som foldinga av impulsresponsen h(t) og inngangssignalet u(t):
Multiplikasjon er ein enklare operasjon enn folding, så det er som oftast lettare å arbeida med transferfunksjonar enn med impulsresponsar og signal i tidsplanet.
Diskret system
Transferfunksjonen til eit tids-diskret LTI-system SISO-system har forma der er Z-transformasjonen til utgangssekvensen y(n) og  er Z-transformasjonen til inngangssekvensen u(n) (Med sekvens meiner ein sampla signal). Når transferfunksjonen er kjend kan vi finna utgangssignalet som produktet av transferfunksjonen og Z-transforma av inngangssekvensen: I tidsplanet finn ein utgangssekvensen som foldinga av impulsresponsen h(n) og inngangssignalet u(n): Føremonen med å arbeida i z-planet er den same som for s-planet, at matematiske operasjonar er enklare enn i tidsplanet.
Polar og nullpunkt
Om vi faktoriserer tellar- og nevnar-polynomena B(z) respektivt A(z) får vi H(z) på forma: Når z er lik en av røtene til tellarpolynomet (z=z_{i}) ser vi at H(z)=0. Dei M komplekse verdiene z_{i}, som resulterer i at H(z) blir lik null, blir difor kalla «nullpunkta» til transferfunksjonen H(z). Tilsvarende ser vi at når z er lik en av røtene til nevnerpolynomet (når z=p_{i}) går verdien til H(z) mot \infty. Røtene til nevnarpolynomet blir kalla «polane» til transferfunksjonen. Transferfunksjonen H(z) er fullstendig bestemt av polene og nullpunktene, saman med konstanten b_{0}.
Mount Dawson-Lambton
Mount Dawson-Lambton er eit fjell, 2295 moh, som ligg 3 nautiske mil sørvest for toppen av Mount Speyer i Worcester Range. Det vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen og kalla opp etter Dawson-Lambton, som støtta på ekspedisjonen.
Give Us a Wink
Give Us a Wink er det fjerde studioalbumet av det britiske rockebandet Sweet. Det var det første albumet som vart skrive og produsert av bandmedlemmene sjølv. Tidlegare hadde dei stolt på materiale frå låtskriverlaget til Nicky Chinn og Mike Chapman. Albumet kom ut på RCA Records i Europa og Australia og på Capitol Records i USA, Canada og Japan.
RCA-versjonen
Albumet fullførte steget deira over til hardrock-stilen som alltid hadde vore varemerket for deira sjølvskrivne B-sider. Give Us a Wink nådde tredjeplassen på albumlista i Sverige, niandeplassen i Tyskland og kom på topp 20 i Noreg og Australia. Albumet gjekk ikkje inn på lista i heimlandet til Sweet, Storbritannia.
Det europeiske albumet inneheld to singlar, «Action» og «The Lies in Your Eyes», som vart spelt inn og gjeve ut før resten av albumet. «Action» nådde topp 10 i 1975 i ei rekkje europeiske land, men stoppa på 15. plassen på UK Singles Chart. Sjølv om «The Lies in Your Eyes» berre nådde 35. plassen i Storbritannia, var han populær i andre delar av Europa så vel som i Australia. Ein tredje singel, «4th of July», vart berre gjeven ut i Australia, men gjekk ikkje inn på singellista.
Ein digital ommastra versjon kom ut på CD i 1999 med to bonusspor. Ein annan ommastra versjon kom ut på nytt på CD i 2005 med tre bonusspor.
Capitol-versjonen
Versjonen som kom ut i USA og Canada snudde dei to sidene av LP-en og la til «Lady Starlight» som det tredje sporet på side to. Denne songen vart første gang gjeven ut på den europeiske versjonen av albumet Desolation Boulevard frå 1974. Versjonen av «Lady Starlight» på dette albumet har synthesizer som er fråverande frå originalen. Give Us a Wink nådde topp 20 i Canada. «Action» nådde topp 10 i 1975 i Canada. I USA nådde det 15. plassen. Den japanske versjonen av dette albumet er den same, men legg òg til «Fox on the Run» i byrjinga av side to.
Plateomslag
Plateomslaget vart designa av den amerikanske kunstnaren Joe Petagno, som allereie hadde designa det førre Sweet-albumet Strung Up (1975). Det originale LP-omslaget vart gjeven med eit utstansa deksel som fekk auga til å blinka då ermet vart fjerna og plassert tilbake i omslaget.
Songar spelt inn av andre artistar
«Action» har vorte spelt av fleire rockeband, som Raven (på albumet Rock Until You Drop), Black' n Blue (på albumet Black' n Blue), Steve Stevens (på albumet Atomic Playboys) og Def Leppard (som ein britisk topp 20-singel og seinare på albumet Retro Active). Ein uvanleg versjon var ein coverversjon av Scorpions under pseudonymet The Hunters i 1975, sungen på tysk og med tittelen «Wenn es richtig losgeht».
Innhald
Alle songane skrivne og komponerte av Brian Connolly, Steve Priest, Andy Scott og Mick Tucker.
Sameint teori i fysikk
Sameint teori er eit omgrep som særleg blir brukt i elementærpartikkelfysikk om teoriar, eventuelt hypotetiske, som omfattar tidlegare kjende og etablerte teoriar. Det mest kjende døme er elektromagnetisme. Opphavleg vart elektrisitet og magnetisme sett på som to ulike fenomen. Men etter kvart vart det klårt at det er ein samanheng, til dømes vil det vere eit magnetfelt rundt ein straumførande leiar. I dag blir elektromagnetisme skildra av eit felles sett av likningar, Maxwells likningar.
Nothing in This World
«Nothing in This World» er ein song av Paris Hilton frå albumet Paris frå 2006.
Sameint teori i fysikk
Ein annan sameint teori er ein sameint feltteori der ein tenkjer seg at alle dei fundamentale kreftene og elmentærpartiklane kan skrivast i form av eit enkelt felt.
Bed
Bed er eit stykke jord som er sett til side for å så eller planta i. Seng viser til bed av større lengd. Ein kan ha bed i hagar, parkar og gravstader og ved vegar, plassar og anlegg.
Det finst mange ulike typar bed. Dei kan ha namn etter funksjon, som såbed, der jorda er tilreidd for å så i, plantebed eller prydbed. Bed kan ha namn etter korleis jorda eller landforma i dei er, som steinbed, fjellbed eller høgbed, eller etter hovudplantetypen ein har i dei, som blomsterbed, staudebed eller urtebed.
Mighty Garvey!
Mighty Garvey! er eit album gjeve ut i 1968 av Manfred Mann. Det var det andre og siste bandet spelte inn etter besetningsendringa på As Is (om ein ser bort frå samlealbum og eit filmmusikkalbum). Det fortsette å flytte seg bort frå jazz og blues mot sjølvkomponert kunstpop. Trass i at det inneheld to hitsinglar (Bob Dylan sin «Mighty Quinn» og Tony Hazzard sin «Ha! Ha! Said The Clown»), gjekk ikkje albumet inn på albumlistene og bandet vart oppløyst året etter.
Komponisten Alexander Mackenzie
Alexander Campbell Mackenzie var ein skotsk komponist. Saman med Hubert Parry og Charles Villiers Stanford blir han sett på som ein opphavsmann til den britiske musikalske renessansen seint på 1800-talet.
Mackenzie var 1888-1924 direktør for Royal Academy of Music i London og 1892-99 leiar for Royal Philharmonic conserts. Mackenzie har skrive operaer og korverk og har i fleire komposisjonar tatt opp og omarbeidd skotske motiv, som skotske rapsodiar for orkester og skotsk konsert for piano og orkester.
Bakgrunn
Mackenzie var fødd i Edinburgh som den eldste sonen til Alexander Mackenzie og kona hans, Jessie Watson, fødd Campbell. Han var den fjerde musikaren i familien. Oldefar hans spelte i militærkorps, bestefaren John Mackenzie var fiolinist i Edinburgh og Aberdeen, og faren var også fiolinist, i tillegg til å dirigerar orkesteret ved Theatre Royal i Edinburgh og redigera The National Dance Music of Scotland. Det musikalske talentet til Mackenzie kom tidleg til syne. Som åtteåring spelte han dagleg med orkesteret til faren. Han blei send til Tyskland for å få ei musikalsk utdanning. Han budde hjå læraren sin, Stadtmusiker August Bartel, i Schwarzburg-Sondershausen i Thüringen, der han studerte ved konservatoriet under K.W. Ulrich og Eduard Stein. Her var han frå 1857 til 1861, då han gjekk inn i det fyrstelege orkesteret som fiolinist.
Mackenzie ønskte å fortsetja fiolinstudia sine hjå læraren Prosper Sainton, som hadde undervist far hans, og i 1862 blei han teken opp ved Royal Academy of Music i London, der Sainton underviste. Dei andre lærarane hans var rektoren, Charles Lucas (harmoni), og Frederick Bowen Jewson (piano). Kort tid etter å ha byrja ved akademiet blei han tildet eit stipend, King's Scholarship. Mackenzie supplerte inntekta ved å spela i orkester på teater og music halls, og på klassiske konsertar under dirigenten Michael Costa. Dette gjorde at han av og til ikkje førebudde seg til timane ved akademiet. Ved eit høve hadde han ikkje førebudd eit stykke av ein klassisk komponist til ein pianoeksamen, og improviserte i staden eit stykke «starting off in A minor and taking care to end in the same key» som han klarte overtyda eksaminatørane om at var eit ukjent verk av Schubert. Nokre av dei tidlege komposisjonane til Mackenzie blei framførte ved akademiet.
Tidleg karriere
I 1865 vende Mackenzie tilbake til Edinburgh. Han tok på seg ei stor arbeidsmengd der han underviste, både privat og på lokale skular. Frå 1870 fekk han ansvaret for musikk ved St George's-kyrkja ved Charlotte Square. I 1873 blei han dirigent for Scottish Vocal Association. Han spelte også fiolin i orkesterkonsertar både lokalt og ved Birmingham-festivalen frå 1864 til 1873, der han møtte vitjande musikarar som dirigenten Hans von Bülow, som blei ein god venn. I 1874 gifta Mackenzie seg med ei lokal kvinne, Mary Malina Burnside (d. 1925). Dei fekk ei dotter,Mary. Mackenzie byrja å komponera orkestermusikk med suksess. Bülow dirigerte overturen hans Cervantes i 1879, og to av dei skotske rapsodiane hans hadde premiere med August Manns i 1880 og 1881.
Den tunge arbeidsbøra til Mackenzie som lærar og utøvar hadde byrja å tæra på helsa hans. To av Bülow sine elevar i Firenze, Giuseppe Buonamici og George F. Hatton, introduserte Mackenzie for dei musikalske filantropane Carl og Jessie Hillebrand. Etter nokre månaders kvile med deira hjelp blei Mackenzie komponist på fulltid. Bortsett frå eit år i England (1885), heldt han til i Firenze fram til 1888. I denne tida var han mykje saman med Franz Liszt. Han byrja komponera større verk, som instrumental, orkester- og kormusikk og to operaer. Kantatene hans The Bride og Jason hadde suksess, og Carl Rosa Company tinga den fyrste operaen hans, Colomba, med libretto av Francis Hueffer, ein musikkmeldar i The Times. Denne vellykka operaen hadde premiere i 1883. Ein andre opera, The Troubadour, blei sett opp av same kompani i 1886. Denne hadde mindre suksess, men Liszt likte stykket godt nok til å byrja arbeid på ein pianofantasi som bygde på tema frå det. Pablo de Sarasate urframførte ein fiolinkonsert av Mackenzie ved Birmingham Festival i 1885. For sesongen 1885–86 blei Mackenzie utnemnd til dirigent for Novello sine oratoriumkonsertar i London. Liszt vitja England for siste gong hovudsakleg for å høyra verket sitt Saint Elisabeth framført under Mackenzie sin direksjon i 1886.
På høgden
I oktober 1887 døydde leiaren for Royal Academy of Music, sir George Macfarren, og tidleg i 1888 blei Mackenzie utpeikt som etterfølgjaren hans. Han hadde stillinga i 36 år, til han trekte seg tilbake i 1924. På denne tida var Academy overskugga av den nyare rivalen sin, Royal College of Music, og Mackenzie sette i gang med å fornya omdømet. Han var heldig nok i å ha vennlege tilhøve til begge leiarane der som var samtidige med han, fyrst George Grove og så, frå 1895, Hubert Parry, og dei to institusjonane danna eit nært samarbeid som begge tente på. I tillegg til å overhala læreplanen og omorganisera fakultetet, engasjerte Mackenzie seg personleg med studentane sine ved å undervisa i komposisjon og ved å dirigera studentorkesteret. I 1912 flytta akademiet frå dei gamle bygningane sine i Mayfair til spesialbygde lokale i Marylebone. I sine seinare år som rektor blei Mackenzie tydeleg konservativ, og la ned forbod mot at studentane hans skulle spela kammermusikken til Ravel, som han rekna som ein dårleg påverknad («a pernicious influence»).
Mackenzie dirigerte Royal Choral Society og Philharmonic Society Orchestra frå 1892 til 1899, og stod bak dei britiske uroppføringane av fleire verk, mellom anna symfoniar av Tsjajkovskij og Borodin.
Mackenzie komponerte ei stor mengd verk som hadde offentleg suksess, men som Arthur Sullivan hadde funne ut før han og Parry på same tid gjorde drifta av eit stor musikkonservatorium av han hadde mindre tid til å komponera. Både på akademiet og andre stader var han ein populær førelesar. Blant emna hans var Verdi sin opera Falstaff, der teksten til førelesinga hans seinare blei omsett og gjeven ut i Italua. Etter å ha overlevd Sullivan og Parry gav han minneførelesingar om liva og verka deira. På eit tidspunkt då omdømet til Sullivan i akademiske musikalske sirklar ikkje var høgt, var Mackenzie sin omtale generøs og entusiastisk.
På slutten av 1800- og byrjinga av 1900-talet førte den framståande profesjonelle stillinga til Mackenzie til at han fekk ei rekkje ærestilvisingar frå universitet og akademi i Storbritannia og utlandet. Han blei slått til riddar i 1895, og utnemnd til Knight Commander of the Royal Victorian Order (KCVO) i 1922, året då ein feira hundreårsjubileet til Royal Academy. 15. oktober 1923 kringkasta BBC eit av dei fyrste døma på eit enkeltkomponistprogram, der dei spelte verk av Mackenzie i ein time og 45 minutt, dirigert av komponisten. Då han fylte 86 blei han gjeven eit sølvfat av over førti kjende musikararar med faksimiler av namnetrekka deira, mellom anna Elgar, Delius, Ethel Smyth, Edward German, Henry Wood og Landon Ronald.
Mackenzie trekte seg tilbake frå akademiet og offentleg liv i 1924. Han døydde i London i 1935, 87 år gammal.
Verk
Oxford Dictionary of National Biography skildrar musikken til Mackenzie som «cosmopolitan in style and somewhat old-fashioned for its period, displaying influences of French and German composers, including Bizet, Gounod, Schumann, and Wagner.» Grove's Dictionary of Music and Musicians skriv at sjølv om musikken hans blei forbigått av verka til seinare komponistar, «he and his contemporaries may be regarded as having laid the foundations of the musical renaissance in 19th- and early 20th-century Britain».
I tida si som lærar Edinburgh skreiv Mackenzie fleire verk, mellom anna ein pianotrio, ein strengekvartett og ein pianokvartett, og han fortsette ei omfattande komponering, trass i eit fullt tidsskjem både då og seinare. The Times lista opp 90 komposisjonar, der 20 var tydeleg skotske i natur. Orkesterverk av han omfattar ouverturen Cervantes, framført ved Schwarzburg-Sondershausen i 1877, tre Scottish Rhapsodies, ein fiolinkonsert urframført av Pablo de Sarasate ved Birmingham Festival i 1885, ein «skotsk» pianokonsert (1897), ein suite, London Day by Day (1902), og ein Canadian Rhapsody (1905). Han skreiv skodespelmusikk til seks stykke, mellom anna Ravenswood og eit stykke av J.M. Barrie, The Little Minister. Gravferdsmarsjen hans skreiv til Henry Irving si oppsetjing av Coriolanus blei spelt ved Irving si gravferd i 1905 og ved minnegudstenesta for Mackenzie ved St Paul's Cathedral i 1935. Han skreiv på ein symfoni, men fullførte han ikkje.
Det var som komponist av vokalmusikk at Mackenzie først oppnådde nasjonalt ry. Kantaten hans The Bride var ein suksess ved Three Choirs Festival i 1881. Edward Elgar spelte med fiolinane ved premieren, og sa seinare at møtet med Mackenzie var «the event of my musical life». Ein andre kantate, Jason, for Bristol festival i 1882, blei også godt motteken. Det best kjende korverket hans var oratoriet The Rose of Sharon, skrive for Norwich festival i 1884. Teksten var omarbeidd frå Høgsongen (engelsk Song of Solomon) av Joseph Bennett, ein musikkmeldar ved The Daily Telegraph, som seinare skreiv librettoen til Sullivan sin The Golden Legend. The Dream of Jubal (1889) er ein uvanleg kombinasjon av resitasjon og korseksjonar som blei skriven for jubileet til Liverpool Philharmonic Society i 1889.
Mackenzie skreiv sin fyrste opera i 1883''. Colomba'' blei fyrst sett opp av Carl Rosa Company. Han var ein suksess, men den andre operaen hans The Troubadour (1886) var mindre vellukka. Francis Hueffer sine librettoar for begge operaene var skrivne i ein forelda stil som vekte mykje kritikk. Mackenzie skreiv også ein einaktsopera, The Cricket on the Hearth, fyrst oppført i 1914, The Eve of St John (1924) og to nær fullførte operaer, The Cornish Opera og Le luthier.
Kritikarar meinte at Mackenzie sin opera- og kormusikk generelt blei trekt ned av librettistane hans: «Much of his best work ... is neglected, partly because unlike his contemporaries, Parry and Stanford, Mackenzie went for the texts of his larger vocal works to such librettists as Joseph Bennett and Hueffer, instead of to the vital things of English poetry and literature.» «[He] was content with librettos written by hacks according to the current operatic conventions.» Dette gjaldt også det einaste forsøket hans på å skriva komisk opera, His Majesty, i ein stil liknande den til Gilbert and Sullivan. Operaen hadde libretto av F. C. Burnand og R.C. Lehmann med ekstra tekst av Adrian Ross, og hadde premiere ved Savoy Theatre i 1897. The Times skreiv: «Mr Burnand's experience as a librettist of comic opera, and Sir Alexander Mackenzie's inexperience in this class of composition might lead the public to expect a brilliant book weighed down by music of too serious and ambitious a type. The exact opposite is the case.» Librettoen til Burnand blei omtalt som keisam og forvirra, men musikken til Mackenzie var «marked by distinction as well as humour.»
Mackenzie skreiv også bøker om Giuseppe Verdi (1913) og Franz Liszt (1920). I memoara sine A Musician's Narrative (1927) omtalte han «a lifetime spent, boy and man, in the service of British music».
Weddell Arm
Weddell Arm er den sørlegaste og vestlegaste sidefjorden av Langnesfjorden i Vestfold Hills. Han vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Han vart vitja i 1955 og 1957 av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) og fekk dette namnet fordi dei fann mange weddellsel i området.
Arthur's Seat
Det er fleire synlege åsfort rundt om på Arthur's Seat.
Namnet kan ha tilknyting til kong Arthur og vert ofte nemnd som ein av dei mogelege stadane der Camelot, det legendariske slottet hans og heim for Riddarane av det runde bordet, stod.
Darwin i Australia
Darwin er hovudstaden og den største byen i Nordterritoriet i Australia, med 148,564 innbyggjarar (est. 2018). Byen ligg ved nordkysten av Australia, og har tropisk klima. Han er utsett for tropisk tordenvêr og syklonar; mykje av byen blei øydelagd av syklonen Tracy i 1974.
Han ligg ved Clarencesundet som går mellom det australske fastlandet og Melvilleøya i Timorsjøen.
Byen er kalla opp etter den britiske naturforskaren Charles Darwin. I perioden 1869–1911 blei han kalla Palmerston. Palmerston er òg namnet på ei drabantby som har vokse fram frå 1980-talet rundt 20 km sør for Darwin.
Folkesetnaden i Darwin har størst del aboriginarar av australske hovudstader, og ein relativt stor del er innvandrar frå Sør- og Aust-Asia. Darwin er ein viktig hamn, særleg for eksport av sau og storfe, og av mineral.
NM i badminton 1973
Noregsmeisterskapen i badminton 1973 vart avvikla i Nidarøhallen i Trondheim. Finalane gjekk føre seg sundag 8. og måndag 9. april.
Black Hornet Nano
Black Hornet Nano (PD-100 PRS) er ein militær mikrodrone laga av det norske selskapet Prox Dynamics AS. Dronen veg 17 gram og er utforma med tanke på overvakning og rekognosering (PRS) for bakketroppar.
Eikanger skipreide
Eikanger skipreide var ei av elleve skipreider i Nordhordland. som femna om sørlege delar av Osterøya. Ho var namngjeven etter bygda Eikanger på nordsida av Osterfjorden.
Geografisk område etter gammal inndeling:
På Vestlandet vart skipreidene avløyste av tinglag først i begynninga av 1800-talet, og etterkvart vart grensene regulerte slik at dei samsvarte betre med sokne- og kommunegrensene. 1853 vart Eikanger tinglag oppløyst, og områda vart overført til Lindås tinglag, Hosanger tinglag og det nye Hamre tinglag.
Dei vestfinske dialektane
Dei vestfinske dialektane er dialektane av finsk som blir snakka i den sørvestlege og nordlege delen av Finland. Dialektane er (jf. nummera på kartet):
I lag med dei austfinske dialektane utgjer dei vestfinske dialektane det finske språkområdet. Grensa mellom desse to områda tilsvarar omtrent grensa mellom Sverige og Russland slik ho vart drege ved Nöteborgsfreden i 1323.
Piggies
«Piggies» er ein song av The Beatles på dobbeltalbumet The Beatles (White Album) frå 1968. Han er hovudsakleg skriven av George Harrison og har ein cembalo i barokkstil og ein strykekvartett – som tar ei uventa vending ved å spele blues. Teksten er ein sosial kommentar om lyst og marknadsgrådigskap.
«Piggies» starta som ein Harrison-song og er òg tilskriven han, men han etterlét songen uferdig. Då mor hans oppdaga han eit år etter, hjelpte John Lennon til med å gjere songen ferdig. I Harrison-boka I Me Mine frå 1982, skriv han at mor hans hjelpte han med ei strofe; What they need is a damn good whacking! Han skriv vidare at songen absolutt ikkje har noko med amerikanske politimenn å gjere, som ofte vart kalla «pigs» på 1960-talet. I tillegg hadde songen eit ekstra vers som ikkje vart nytta:
Feiltolkingar
Charles Manson, som feiltolka fleire songar frå Det kvite albumet til å rettferdiggjere morda hans, tok særskild verselinja What they need is a damn good whacking! som forsvar for å gå til åtak på politiet. Då Sharon Tate, Leno og Rosemary LaBianca og andre vart myrda den 9. august 1969, vart knivar og gaflar nytta sidan desse var nemnde i songen. Orda «pig» og «piggy» vart skrivne med blodet til offera på veggane. Harrison vart forskrekka og forferda over at songen hans skulle få ei slik meining.
Eit anna band som har nytta ordet «piggies» på bortimot tilsvarande måte er Death In June. Teksten på tittelsongen knyter seg seg til Manson-drapa i refrenget, All pigs must die, this ain’t August ’69.
Medverkande
I følgje Ian MacDonald:
Miandorud fylke
Miandorud fylke (persisk شهرستان میان‌دورود) er eit fylke i Mazandaran i Iran. Det administrative senteret i fylket er Surak. Det vart utskild frå Sari fylke i 2010. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 53 862. Fylket er delt inn i dei to distrikta Sentral-distriktet og Gahrbaran-distriktet. Fylket har éin by: Surak.
It's Me That You Need
«It's Me That You Need» er ein song av Elton John med tekst av Bernie Taupin. Det var den tredje singelen hans, gjeven ut fem månader etter «Lady Samantha». Som med dei to førre singlane hans, selde singelen dårleg. Songen vart derimot ein hit i Japan to år seinare, og nådde der 13. plass. Det var den største hitten hans i Japan fram til «Candle in the Wind 1997» toppa lista der i oktober 1997.
Songen er ein enkel kjærleikssong med piano og strykarar.
Franck–Condon-prinsippet
Franck–Condon-prinsippet er det at verken avstanden mellom atomkjernane i eit molekyl eller farten til kjernane forandrar seg når eit elektron hopper frå ein bane til ein annan. Derav kan ein trekkje sluttingar om spektrumet til molekylet. Prinsippet er kalla opp etter fysikarane Edward Condon (1902–74) og James Franck (1882–1964).
Atle Lunn
Atle Lunn er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Biri i Oppland som i åra 1991 og 1994–96 vart noregsmeister på 400 meter hekk. Han var medlem av Biri Idrettslag og sidan Minerva Friidrett.
Lunn sette i 1989 personleg rekord på langhekken med eit løp på 52,25 sekund. To år seinare vart han noko overraskande norsk meister i øvinga. Gjennom 1994-sesongen flytta han sin personbeste fleire gongar, sist til 51,41 då han vann NM-gull på Jessheim. Tida var norsk årsbeste, det var også 51,68 i 1995 og 51,32 i 1986. Den siste tida presterte han under noregsmeisterskapen i Kristiansand, der han sikra seg sitt tredje strake NM-gull i 400 m hekk og fjerde totalt.
Francis Jean Perrin
Francis Jean Perrin var ein fransk fysikar og son av nobelprisvinnaren Jean Baptiste Perrin.
Kappbeltet
Kappbeltet er ei fjellkjede lengst sørvest i Sør-Afrika. Fjellkjeda går frå Cape Town i vest til Cederbergfjella i nordvest og Port Elizabeth i aust.
Kappfjella består av bratte og kantete kvartsittoppar. Den høgaste toppen i Kappbeltet er Seweweekspoortpiek (Seven Weeks Defile Peak) på 2325 moh. Table Mountain består av kvartsitt.
Kappbeltet består av sandstein og leirskifer, som vart avsett i eit elvedelta i ordovicium. I karbontida vart sedimenta folda i samband med danninga av Pangea.
Screwed
«Screwed» er ein song av Paris Hilton frå albumet Paris.
Kjelder
Screwed (song)
Lappspissmus
Lappspissmus, Sorex caecutiens, er eit pattedyr i spissmusfamilien. Ho lever i nordlege delar av Eurasia frå Noreg og Baltikum i vest til stillehavskysten og Japan i aust. Ho føretrekkjer skogområde i taigaen, men finst òg i tundralandskap. Fordi ho har eit lågare næringsinntak enn større spissmus, kan ho overleva i mindre fruktbare område. Lappspissmusa vart ikkje påvist i Noreg før i 1964, men det viste seg då at tidlegare funn òg var av denne arten. Ho er funnen mest i Finnmark og Nord-Troms, men òg i fjellområde lenger sør.
Maqasir
Maqasir er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
Nydamskipet
Nydamskipet er det eldste kjente rofartøyet i Nord-Europa, dendrokronologisk datert til 310–320 e.Kr., og nedlegginga i myra til 340-350 e.Kr. Skipet er klinkbygd på ein brei kjølplanke og har fem bordgangar på kvar side. Eikekjølen er gjort av eitt stykke og er 14,3 m lang. Breidda på kjølen er 57 cm midtskips og smalnar til ca. 20 cm i endene. Både kjølen og bordgangane har utskorne klampar til festing av dei 19 banda. Stamnane reiser seg i ein svak boge og er gjort av eit trestykke. Heile skipet er omkring 23 meter langt, 3,5 m breitt og veg ca. 3 tonn. Skipet har truleg hatt eit mannnskap på omlag. 45 mann, av desse var 36 roarar. Årane var truleg berre ca. 3,5 m. lange og tilpassa keipar.Det er usikkert om desse årane som er funne tilhøyrde Nydamskipet eller den mindre, no bortkomne, furebåten.
Skipet har hatt utvendig sideror. Kring 345 e.Kr. vart skipet hogge sundt, og lagt ut i vatnet, som sidan er grodd att og vorte til Nydam mose. Seks gonger mellom 200 og 450 e.Kr. vart det lagt krigsbytte i vatnet. Ei vanleg tolking er at skipet har tilhøyrt ein framand hær som er vorte overvunnen av den lokale fastbuande befolkninga.
Dei første arkeologiske utgravingane i Nydam mose vart gjort av Conrad Engelhardt i åra mellom 1859 og 1863. Her vart det funne store mengder våpen, bruksgjenstandar og tre fartøy frå eldre jernalder. Etter at skipet vart funne i 1863 vart delane liggande i myra inntil dei vart flytta til Flensburg. Allereie seinhaustes same år var rekonstruksjonen kommen så langt at skipet vart utstilt i det lokale museet. Utgravingane vart likevel stansa etter krigsutbrotet mellom Danmark og Prøysen i 1864, og dessverre gjekk mange av gjenstandane, mellom dei to av båtane, tapt. Etter fredsslutninga i 1864 overtok prøyssarane funna i Flensburg, og dette er grunnen til at dei i dag er i Tyskland, sjølv om funnstaden i dag ligg i Danmark. I 1877 vart Nydamskipet flytta til Kiel og utstilt der. I 1925 vart det flytta til eit nybygt lokale ved Landsdelsmuseet i Kiel. På grunn av mange flyangrep vart skipa i 1941 flytta på ein lekter gjennom kanalane til Ziegelsee ved Mölln i Schleswig-Holstein.
Etter andre verdskrigen bad den danske regjeringa om at funnet skulle utleverast. Dette kravet vart avvist av den britiske militærregjeringa i Nord-Tyskland i 1947, som samtidig samtykka i at funnet skulle få fast opphald i Slesvig. Våren 1947 fekk skipet den noverande plassen sin ved Landesmuseum Schleswig-Holstein, Schloss Gottorf utanfor Schleswig.
Det er bygd ein fullskalakopi av det restaurerte skipet. Kopien, som har fått namnet Nydam Tveir, vart sjøsett 2013.
Askival
Askival er det høgaste fjellet på øya Rùm i Skottland, om lag 5 km sør for byen Kinloch. Ein går ofte over fjellet i samband med at ein går over Rùm Cuillin, ei kjede av åsar søraust på Rùm.
It Won't Be Wrong
«It Won't Be Wrong» er ein song av det amerikanske folkrock bandet The Byrds, som finst på det andre albumet deira, Turn! Turn! Turn! frå 1965. Han vart skriven i 1964 av bandmedlem Jim McGuinn og venen hans Harvey Gerst. Songen vart opphavleg gjevne ut med den alternative tittelen «Don't Be Long» på B-sida til ein singel The Byrds gav ut på Elektra Records i oktober 1964 under namnet The Beefeaters. Då songen vart spelt inn på ny i september 1965, hadde dei endra tittelen til «It Won't Be Wrong».
Teksten er ei forholdsvis enkel bøn om at ein kjæraste må bite på den romantiske flørtinga til songaren. Musikalsk peikar gitarriffet etter kvart vers framover mot raga-eksperimenteringa som ein finn i dei seinare songane til bandet, som «Eight Miles High» og «Why», som begge vart spelt inn om lag tre månader etter «It Won't Be Wrong».
Songen vart etter kvart vald ut som B-side for singelen «Set You Free This Time» i januar 1966. Singelen selde derimot dårleg, og Columbia Records byrja å reklamere for B-sida i staden, slik at «It Won't Be Wrong» klartra til 63. plass på den amerikanske singellista. Noko liknande skjedde i Storbritannia der plateselskapet etter ein positiv omtale av B-sida, gav ut heile singelen på ny med «It Won't Be Wrong» som A-side. Dette medførte derimot til forvirring i radiokanalane om kva song dei skulle spele, og dette kan ha vore medverkande til at singelen ikkje gjekk inn på listene i Storbritannia.
Kampen kyrkje
Kampen kyrkje kan vise til:
Erik Valnes
Erik Valnes er ein norsk langrennar frå Sørreisa. Han vart verdsmeister 2021 og olympisk meister 2022 i lagsprint, begge gongane i spann med Johannes Klæbo. Under Ski-VM 2021 tok han sølvmedaljen i den individuelle sprint-tevlinga, nemnde Klæbo vann rennet. Valnes er medlem i Bardufoss og Omegn Idrettsforening.
Gauge i elementærpartikkelfysikk
Gauge er eit engelsk ord som tyder mål eller juster og vert i elementærpartikkelfysikk nytta i samansetnadane gauge-boson, gauge-teori og gauge-transformasjon.
Gimsøy kyrkje i Skien
Gimsøy kyrkje er ei langkyrkje i Skien kommune i Vestfold og Telemark.
Kyrkja hadde ei altartavle måla av Finn Krafft, men i 1972 vart ho bytta ut med glasmåleri i apsisvindauga i koret.
Kyrkjegarden vart teken i bruk i 1919, altså litt før kyrkja. På kyrkjegarden står eit bårehus
Donald «Duck» Dunn
Donald «Duck» Dunn  var ein amerikansk bassgitarist, studiomusikar, plateprodusent og låtskrivar. Dunn var kjend for tida si i Booker T. & the M.G.'s 1960-åra og som studiobassist for Stax Records. Ved Stax spelte Dunn på tusenvis av innspelingar, mellom anna hits av Otis Redding, Sam & Dave, Rufus Thomas, Carla Thomas, William Bell, Eddie Floyd, Johnnie Taylor, Albert King, Elvis Presley og mange andre. I 1992 vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame.
Paris av Paris Hilton
Paris er debutalbumet til Paris Hilton.
Donald «Duck» Dunn
Tidleg liv
Dunn vart fødd i Memphis i Tennessee. Faren kalla han «Duck» då han såg på Disney-teiknefilmar med han ein dag. Dunn voks opp med idrett og sykla mykje med den framtidige musikarkollegaen sinSteve Cropper. Etter at Cropper byrja å spele gitar med den felles venen deira Charlie Freeman, valde Dunn å byrje å spele bassgitar. Etter kvart danna dei i lag med trommeslagaren Terry Johnson, The Royal Spades. Gruppa tok inn klaverspelaren Jerry «Smoochy» Smith, songar Ronnie Angel (òg kalla Stoots), og ein ung hornseksjon med barytonsaksofonisten Don Nix, tenorsaksofonisten Charles «Packy» Axton og trompetisten (og framtidig grunnleggjar av The Memphis Horns) Wayne Jackson.
1960-åra: Første band
Cropper har fortalt korleis den sjølvlærte Dunn lærte seg å spele i lag med plater, og fylte inn det han meinte burde vere der. «Det er derfor basslinjene til Duck Dunn er særs unike», sa Cropper, «Dei er ikkje låst i noko skulebok nokon stader». Mor til Axton, Estelle og broren hennar Jim Stewart eigde Satellite Records og signerte bandet, som fekk ein nasjonal hit med «Last Night» i 1961 under det nye namnet sitt «The Mar-Keys». Bassisten på «Last Night» var Donald «Duck» Dunn, men han slutta i the Mar-Keys i 1962 for å bli med i storbandet til Ben Branch.
Booker T and the M.G.s vart starta av Steve Cropper og Booker T. Jones i 1962; Al Jackson jr. var trommeslagaren i bandet. Den originale bassisten, på tidlege hittar som «Green Onions», var Lewie Steinberg. Dunn erstatta han i 1964.
Seint i 1960-åra–1970-åra: Studiomusikar
Stax vart kjend for trommelyden til Jackson, lyden av The Memphis Horns og grooven til Duck Dunn. The MGs og Dunn sine basslinjer på songar som Otis Redding sine «Respect» og «I Can't Turn You Loose», Sam & Dave sin «Hold On, I'm Comin'», og Albert King sin «Born Under a Bad Sign» påverka musikarar andre stader.
Som ei instrumentalgruppe fortsette dei å eksperimentere med McLemore Avenue (ei omarbeiding av The Beatles sitt Abbey Road) og på det siste studioalbumet deira, Melting Pot i 1971, finst basslinjer som framleis er ei inspirasjonskjelde for dagens hip-hop-artistar. I 1970-åra slutta Jones og Cropper i Stax, men Dunn og Jackson vart verande på selskapet. Han arbeidde med Elvis Presley i 1973 på hans Raised On Rock for RCA.
I 1971, då rytmegitaristen Tom Fogerty slutta i Creedence Clearwater Revival, diskuterte dei gjenverande medlemmane med Dunn om han ville bli med i gruppa, og at den dåverande CCR-bassisten Stu Cook, skulle spele gitar. CCR valde likevel å fortsette som ein trio. Booker T and the MGs har spelt på konsertar og jamma i studio med CCR tidlegare, og særleg Dunn vart gode vener med bandmedlemmane.
Mount Dayton
Mount Dayton er eit stort sett isfritt fjell, 1420 moh, ved austsida av Amundsenbreen, som ligg,5 nautiske mil vest for Mount Goodale i Hays Mountains. Det vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto på Byrd-ekspedisjonen, 1928–30, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Paul K. Dayton III, ein biolog ved McMurdo-basen vinteren 1964.
Donald «Duck» Dunn
1980–2000-åra
Dunn spelte vidare med Muddy Waters, Freddie King og Jerry Lee Lewis, i tillegg til Eric Clapton og Rod Stewart. Han spelte bass for Stevie Nicks og Tom Petty på «Stop Draggin' My Heart Around», ein singel frå det første soloalbumet til Nicks frå 1981, Bella Donna, i tillegg til andre Petty-songar mellom 1976 og 1981. Han kom attende med Cropper som igjen som medlem av Levon Helm's RCO All Stars og synte den lunefulle sørstatshumoren sin i to filmar med Cropper, den tidlegare Stax-trommeslagaren Willie Hall og Dan Aykroyd, som medlem av The Blues Brothers. Dunn var bassist i bandet til Eric Clapton då Clapton spelte på Live Aid i 1985.
I 2008 spelte Dunn med den australske soulsongaren Guy Sebastian på turneen etter The Memphis Album. Dunn og Steve Cropper kom til Australia den 20. februar 2008, og akkompagnerte Sebastian på 18 konsertar.
Død
Morgonen 13. mai 2012 sovna Dunn stille inn etter å ha gjort ferdig den femte dobbeltkonserten i nattklubben Blue Note i Tokyo med Steve Cropper kvelden før. Han hadde vore i landet som ein del av ein pågåande turné med Cropper og Eddie Floyd. Han etterlet seg kona June, ein son Jeff og barnebarnet Michael.
Prisar
I 1992 vart Dunn innlemma i The Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Booker T & the MG's.
I 2007 fekk Dunn og fleire av medlemmane i Booker T & the MG's (Lewie Steinberg, Booker T. Jones, Steve Cropper, og Barbara Jackson, enkja etter Al Jackson) ein «Lifetime Achievement»-Grammy for bidraga sine til popmusikken.
Maqdah
Maqdah er ein landsby sørvest i Jemen i Abyan guvernement.
Kim Kardashian
Kimberly Kardashian Humphries, kjend som Kim Kardashian, er ei amerikansk forretningskvinne, modell og skodespelar.
Vi kommer aldrig att förlora
«Vi kommer aldrig att förlora» (svensk for 'Me kjem aldri til å tape') var eit av bidraga i Melodifestivalen 2013. Songen var skriven av Eric Gadd, Thomas Stenström og Jacob Olofsson og vart framført av Eric Gadd.
Melodifestivalen 2013
19. november 2012 vart det kjend at Gadd ville delta med «Vi kommer aldrig att förlora» i den fyrste semifinalen i Melodifestivalen 2013. «Vi kommer aldrig att förlora» kom til andre runde i tevlinga.
Matsopp
Matsopp er soppar ein kan eta. Me definerer dei som etande med to kriterium: Dei inneheld ikkje gift og har ein smak som dei fleste menneske liker. Mange etande soppar kan også innehalda nyttige mineral.
Soppar ein kan eta varierer i storleik, utsjånad og smak. Dei har ikkje felles kjenneteikn, der bør soppsankarar kjenna dei karakteristiske trekka til kvar enkelt art, slik at dei er i stand til å trygt identifisera han.
Næringsverdi
Soppar er fattige på feitt og energi, men rike på fibrar og protein, og dannar livsnødvendige aminosyrer og fleirumetta feittsyrer, som linolensyre, som menneske ikkje kan produsera sjølv, og derfor må få i seg via kosten.
Nokre soppar inneheld like store mengder antioksidantar som gulrot, paprika og brokkoli. Dyrka soppar er dessutan ei kjelde til vitamin B2 (riboflavin), vitamin B3 (niacin) og  vitamin B9 (folat), og er, samanlikna med grønsaker, rike på mineral som kalium, fosfat, sink og kopar.