cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ezcurrafjorden
Ezcurrafjorden er ein vestleg sidefjord til Admiralty Bay på King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Han vart kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908-10, under Jean-Baptiste Charcot, og kalla «Fiord Ezcurra» etter Pedro de Ezcurra, ein argentinsk politikar og jordbruksminister i 1908, who assisted den franske ekspedisjonen.
Kort tid etter området vart kartlagd sa losguiden for området at fjorden ikkje var noko god ankerplass og var utsett for kraftig vind.
Sørtindane
Brown Range eller Sørtindane er ei gruppe på sju fjelltoppar i Framnesfjella kring 4 km sør for Mount Twintop i Mac. Robertson Land i Antarktis. To av toppane vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen (1936) og kalla Sørtindane. Det engelske namnet er kalla opp etter D. A. Brown, som radiotelegrafist ved Mawson i 1958. Det høgaste punktet i fjellkjeda er Gordon Peak med ei høgd på 1484 meter over havet.
Islandsnattfiol
Systematikk
I Noreg blir islandsnattfiol rekna til slekta Limnorchis, som har nokre titals artar på verdsbasis, men berre denne eine utanom Nord-Amerika. I nabolanda og i mange andre klassifiseringar blir arten rekna å høyre til nattfiolslekta Platanthera med namnet P. hyperborea.
Utbreiing
Arten er ganske vanleg både på Island og Grønland, og arten er rekna som livskratig (LC) båe stadene. Det islandske namnet er friggjargras, det danske grønlandsk gøgelilje og det grønlandske asiarpak.
Faruj fylke
Faruj fylke (persisk شهرستان فاروج) er eit fylke i Nord-Khorasan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Faruj. Det vart utskild frå Shirvan fylke i 2004. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 48 743. Fylket har to distrikt (bakhsh): Sentral-distriktet og Khabushan-distriktet. Fylket har éin by: Faruj.
Puttin' on the Ritz
«Puttin' on the Ritz» er ein popsong skrive og publisert i 1929 av Irving Berlin og introdusert av Harry Richman i musikalfilmen Puttin' on the Ritz (1930). Tittelen kjem frå slanguttrykket «putting on the Ritz» som tyder å kle seg særs moderne. Uttrykket var inspirert av det fasjonable Ritz Hotel.
Songen er skriven i forma AABA med eitt vers. I følgje Alec Wilder i studiet sitt av amerikansk pop, var rytmemønsteret i «Puttin' on the Ritz» det «mest komplekse og utfordrande eg nokon gong har kome over».
Den originale versjonen av songen inneheld referansar til trenden på den tida då flott kledde, men fattige svarte folk frå Harlem spaserte opp og ned Lenox Avenue, «Spending ev'ry dime / For a wonderful time». Songen vart nytta med den originale teksten i filmen Idiot's Delight i 1939, der han vart framført av Clark Gable med kor, og han vart òg nytta i That's Entertainment (1974). Columbia gav ut ein singel med Fred Astaire i 1930, der han syng den originale teksten. For filmen Blue Skies (1946), der han vart framført av Fred Astaire, endra Berlin teksten til å omhandle rike kvite som vandrar opp og ned Park Avenue.
Hitsinglar med songen vart spelt inn av Harry Richman og Fred Astaire, som songen særleg er assosiert med. Alle andre plateselskap i 1929-1930 hadde sine eigne versjonar av denne populære songen (Columbia, Brunswick, Victor, og alle billigkjedane).
Emilia Mitiku
Emilia Mitiku er ein svensk songar.
Puttin' on the Ritz
Taco-versjonen
Ein synthpopversjon av Taco nådde fjerdeplassen på Billboard Hot 100 i september 1983 og selde til gullplate. Han vart gjeven ut på albumet After Eight. Han inneheld òg ein steppedanssolo i midten til ære for Astaire. Denne versjonen vart rangert på 53. plass på lista til VH1 over 100 beste «One Hit Wonders» frå 1980-åra.
Andre versjonar
Songen har vorte spelt av fleire andre artistar:
Garmeh fylke
Germeh fylke (persisk شهرستان گرمه) er eit fylke i Nord-Khorasan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Garmeh. Det vart utskild frå Jajrom fylke i 2008.
Geulim
Geulim (hebraisk skrift גְּאֻלִים, tyder Frigjorte) er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg på Sharonsletta nær Netanya og høyrer til Lev HaSharon regionale kommune. I 2006 hadde han 774 innbyggjarar.
Historie
Geulim vart grunnlagd den 17. november 1938 som ei tårn og palisade-busetjing av immigrantar frå Tyskland, og heitte først Bnei Geulim (tyder Søner av dei frigjorte). I 1945 flytta innbyggjarane til Kfar Yedidia, og medlemmar av Talmon-organisasjonen av jemenittiske immigrantar slo seg ned i området. Dei endra namnet til Talmon-Geulim, og seinare til berre Geulim.
USA-amerikanske countrymusikarar
Dette er ei liste over USA-amerikanske countrymusikarar.
Edwin Flack
Edwin Harold Flack, òg kjend som Teddy Flack, var ein australsk friidrettsutøvar og tennisspelar. Han var den fyrste olympiske utøvaren som representerte Australia.
Sommar-OL 1896
Flack kom fram til Aten i Hellas etter seks ukomfortable reisedagar med jarnbane og båt. På opningsdagen av leikane vann han sitt fyrste laup, fyrste heat på 800 meter, på tida 2:10.0. Den andre dagen deltok han mot den amerikanske favoritten, Arthur Blake, på 1 500 meter. På den fjerde dagen vann han finalen på 800 meter på tida 2:11.0.
Dagen etter deltok han i maraton sjølv om han ikkje hadde sprunge meir enn ti miles, mindre enn halvparten av maratondistansen. Store delar av laupet var han på andreplass bak franske Albin Lermusiaux som fekk bronsemedalje på 1 500 meter. Etter 32 kilometer braut Lermusiaux laupet og Flack tok over leiinga, men kollapsa då det berre var tre kilometer att. Ein gresk tilskodar prøvde å hjelpe, men vart slått i bakken av Flack. Flack vart teken ut av laupet. Flack deltok òg i tennisturneringa, både singel og dobbel. Han tapte mot greske Aristídis Akratópoulos i den fyrste runden i singel. I dobbel spelte han saman med britiske George S. Robertson for blanda lag. Dei vann den fyrste runden og kvartfinalen, men måtte sjå seg slått av grekaren Dionýsios Kásdaglis, oppført som egyptisk i nokre kjelder, og Dimítrios Petrokókkinos, ikkje identifisert med nokon nasjon. Flack og Robertson fekk dimed berre bronsemedalje. Det vart ikkje utdelt gull-, sølv- og bronsemedaljar under sommar-OL 1896 i Aten. Vinnaren fekk ein sølvmedalje og andreplassen fekk ein bronsemedalje. Det var fyrst under sommar-OL 1904 det vart utdelt medaljar til dei tre beste, men Den internasjonale olympiske komité (IOK) har stadfesta at medaljefordelinga òg gjeld for dei olympiske leikane i 1896 og 1990.
Halo, halo
«Halo, halo» (serbokroatisk «Хало, xало», serbokrotisk for Hei, hei) er ein singel av Aska. Songen er skriven av Aleksandar Ilić og Miro Zec.
Edwin Flack
Sommar-OL 1896
Flack var ein populær utøvar under leikane i 1896 og var ofte referert som «Lion of Athens» (Løva av Aten).
Halo, halo
Jugovizija 1982
12. mars 1982 arrangerte Jugoslavenska radiotelevizija Jugovizija 1982, den jugoslaviske uttakinga til Eurovision Song Contest 1982 i Harrogate i Storbritannia, i eit fjernsynsstudio i Ljubljana. «Halo, halo» vart framført på serbokrotisk av Aska, og vann til slutt tevlinga med 60 poeng.
Brechin
Brechin er ein by i regionen Angus i Skottland. Han har kring 7000 innbyggjarar. Byen er kjend for domkyrkja si, Brechin Cathedral, som er bygd rundt eit rundtårn frå 900-talet. Brechin er òg bispesete for Brechin bispedømme i den skotske episkopale kyrkja. På grunn av dette vart han lenge rekna som ein city, men han har aldri fått kongeleg charter som det. Han er derimot ein kongeleg burgh.
Pictavia Exhibition er ei permanent utstilling om historia til piktarane. Byen har òg eit museum i det tidlegare rådhuset.
Jernbanestasjonen tener Caledonian Railway.
Fotballklubben til byen er Brechin City FC.
Negotino
Negotino (makedonsk Неготино) er ein by og ein kommune i regionen Vardar i Nord-Makedonia.
Kommunen har eit areal på 426,46 km2 og hadde 18 194 innbyggjarar ved folketeljinga i 2021.
I 2002 hadde kommunen 19 212 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 13 284 innbyggjarar. Dei største busetnadene i kommunen var:
Mira Verås Larsen
Mira Verås Larsen er ein norsk padlar som representerer Strand Kajakk Klubb i Bærum.
Karriere
I 2009 vart Mira Verås Larsen noregsmeister på både 500, 1000 og 5000 meter. Dagen før opningsseremonien til sommar-OL 2012 i London vart det klårt at ho skulle vera flaggberar for Noreg under seremonien, 106 år etter at oldefar hennar, Oswald Falch, var med og tok eit av dei fyrste OL-gulla for Noreg. Det var i linjegymnastikk under dei ikkje-anerkjende sommarleikane i 1906 i Aten.
Mira er gift med padlaren og OL-meisteren Eirik Verås Larsen. Dei to var dei einaste padlarane som deltok for Noreg under sommar-OL 2012. Mira Verås Larsen enda her med å bli slått ut i semifinaleheatet i 1500 meter kajakk.
Mount Franke
Mount Franke er eit markant fjell på 1600 moh. i Antarktis med mange bergframspring på nordsida. Det ligg mellom Mount Wasko og Mount Cole langs vestsida av Shackletonbreen i Antarktis. Det vart oppdaga og fotografert av U.S. Antarctic Service, 1939–41, vart det kartlagd av A.P. Crary i 1957–58 og vart namngjeve av han etter kapteinløytnant Willard J. Franke, i U.S. Navy-skvadron VX-6, som overvintra ved Little America V i 1958.
Munderfing
Munderfing er ein kommune i distriktet Braunau am Inn i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 31 km² og vel 3 000 ibuarar. Landsbyen Munderfing ligg 468 meter over havet og hyser knapt halvparten av folkesetnaden i kommunen, resten fordeler seg på vel 20 små grender.
Canned Heat
Canned Heat er eit USA-amerikansk rockeband skipa i Los Angeles i 1965. Gruppa er kjend for tolkingane sine av bluessongar og for å fremje interessa for denne musikktypen og artistane som originalt spelte songane. Bandet vart skipa av to bluesentusiastar, Alan Wilson og Bob Hite, som tok namnet sitt frå Tommy Johnson-songen «Canned Heat Blues» frå 1928, ein song om ein alkoholikar som i desperasjonen drikk Sterno, som vart kalla «canned heat» (tørrsprit) på engelsk (frå det originale produktet frå 1914 kalla Sterno Canned Heat). Etter konsertar på Monterey og Woodstockfestivalen mot slutten av 1960-åra, vart bandet verdskjend med ei besetning som bestod av Hite (vokal), Wilson (gitar, munnspel og vokal), Henry Vestine og seinare Harvey Mandel (sologitar), Larry Taylor (bass og Adolfo de la Parra (trommer).
Musikken og haldninga til Canned Heat gav dei mange fans og dei vart etablert som ein av dei mest populære artistane i hippietida. Canned Heat spelte på dei fleste store musikkhendingane i slutten av 1960-åra, og spelte bluesstandardar og sine eigne songar, som stundom drog ut i lange «psykedeliske» soloar. To av songane deira, «Going Up the Country» og «On the Road Again», vart internasjonale hittar. «Going Up the Country» var ei nyinnspeling av Henry Thomas-songen «Bull Doze Blues», som vart spelt inn i Louisville i Kentucky, i 1927. «On the Road Again» var ein coverlåt av Floyd Jones-songen frå 1953 med same namn, som visstnok igjen var basert på Tommy Johnson-songen «Big Road Blues», spelt inn i 1928.
Sidan tidleg i 1970-åra gjekk bandet gjennom mange besetningsendringar, men den noverande besetninga har framleis med tre av medlemmane frå den klassiske besetninga: de la Parra (som har vore med sidan 1967), Mandel og Taylor. Gjennom det meste av 1990- og 2000-åra var de la Parra den einaste medlemmen frå 60-talsbesetninga til bandet. Han skreiv ei bok om karrieren til bandet kalla Living the Blues. Larry Taylor, som har vore av og på i bandet, er den andre medlemmen som har vore i bandet sidan dei tidlegaste besetningane. Mandel, Walter Trout og Junior Watson er blant gitaristane som har spelt i seinare utgåver av bandet.
Opphav og tidlege besetningar
Ein annan ven av Hite, Vestine (som hadde blitt kasta ut av Frank Zappa sitt Mothers of Invention for dopmisbruk ), spurte om han kunne kome med i bandet. Edwards slutta etter kort tid (og skipa sidan Stone Poneys med Linda Ronstadt) og på same tid kom Frank Cook inn som permanent trommeslagar. Cook hadde alt ein del erfaring som musikar, og hadde spelt med jazzartistar som bassisten Charlie Haden, trompetisten Chet Baker og pianisten Elmo Hope og hadde òg samarbeidd me svarte soul- og popartistar som Shirley Ellis og Dobie Gray.
Produsenten Johnny Otis spelte inn det første (ikkje-utgjevne) albumet i 1966 med eit ensemble som bestod av Hite, Wilson, Cook, Vestine og Brotman; men innspelinga vart ikkje gjeven ut før i 1970 då det kom ut som Vintage Heat på Janus Records. Otis fekk spelt in kring eit dusin spor, mellom anna to versjonar av «Rollin' and Tumblin'» (med og utan munnspel), «Spoonful» av Willie Dixon og «Louise» av John Lee Hooker, frå studioet sitt i Vine Street i Los Angeles. Etter ein sommarpause i 1966 slutt Stuart Brotman etter at Canned Heat hadde fått ein lengre spelejobb i Fresno med eit armensk magedansekompani. Canned Head hadde kontakta Brotman	om ein platekontrakt som måtte signerast dagen etter, men Brotman kunne ikkje kome dit i tide. Brotman vart sidan med i bandet Kaleidoscope med David Lindley. Som erstatta for Brotman henta Canned Heat inn Mark Andes, som var med nokre månader før han drog attende til det tidlegare bandet sitt, The Red Roosters, som så skifta namn til Spirits Rebellious, og sidan berre Spirit.
Etter å ha fått Skip Taylor og John Hartmann som managerar, klarte Canned Heat omsider å få ein permanent bassist i Larry Taylor, som kom med i mars 1967. Han hadde tidlegare spelt i The Moondogs og var bror til trommeslagaren i The Ventures, Mel Taylor, og hadde alt spelt på konsertar med Jerry Lee Lewis og Chuck Berry, og vore i studio for The Monkees.
Denne besetninga (Hite, Wilson, Vestine, Taylor, Cook) gjekk i studio i april 1967 for Liberty Records med Calvin Carter, som hadde vore sjef for talentspeidinga til Vee Jay Records og hadde spelt inn musikk med bluesartistar som Jimmy Reed, John Lee Hooker. Dei spelte inn «Rollin' and Tumblin'» og gav denne ut som den første singelen sin med «Bullfrog Blues» som B-side. Det første offisielle albumet deira, Canned Heat, kom ut tre månader seinare i juli 1967. Alle songane var nyinnspelingar av eldre bluessongar. Canned Heat selde ganske godt og nådde 76. plassen på Billboard-lista i USA.
Gjennombrotet
Den første store konserten til Canned Heat var på Monterey Pop Festival den 17. juni 1967. Eit bilete av bandet teken under konserten vart nytta på framsida av magasinet Down Beat der ein artikkel skrytte av spelinga deira: «Teknisk er Vestine og Wilson kanskje den beste gitarduoen i verda og Wilson har sanneleg blitt vår beste, kvite bluesmunnspelspelar. I lag med den kraftfulle vokalisten Bob Hite spelar dei country og Chicago blues frå 1950-åra så godt og naturleg at spørsmålet om kva rase musikken høyrer til vert heilt uvesentleg.» D.A. Pennebaker-dokumentaren Monterey Pop fanga utgåva deira av «Rollin and Tumblin» og to andre songar frå settet deira, «Bullfrog Blues» og «Dust My Broom», kom seinare ut på plateboksen i 1992. Canned Heat er òg på eit album kalla Early LA.
Canned Heat fekk òg ryktet på seg for å vere «dei slemme gutane i rocken» etter dei vart fengsla i Denver. Ein politiinformant skaffa nok bevis til at dei vart arresterte for narkotika (ei hending dei song om i songen «My Crime»). Bandmanageren Skip Taylor vart tvungen til å skaffe 10 000 dollar i kausjon ved å selje bandet sine forlagsrettar til direktøren i Liberty Records, Al Bennett. Etter hendinga i Denver vart Frank Cook erstatta av de la Parra, som hadde spelt trommer i Bluesberry Jam (bandet utvikla seg sidan til Pacific Gas & Electric). Som offisielt medlem av Canned Heat spelte de la Parra den første konserten sin den 1. desember 1967, då dei spelte i lag med The Doors i Long Beach Auditorium. Dette var starten på den kanskje mest kjende og klassiske besetninga av Canned Heat, som spelte inn nokre av dei mest kjende songane deira. I denne «klassiske» perioden byrja Skip Taylor og John Hartmann å gje bandmedlemmane kallenamn:
Det andre albumet deira, Boogie with Canned Heat, inneheldt «On the Road Again», ein oppdatert versjon av 50-talssongen til Floyd Jones. «On the Road Again» vart gjennombrotet til bandet og skaffa dei suksess verda over, og han gjekk til topps i mange land. Albumet inneheld òg ein tolv minuttar lang versjon av «Fried Hockey Boogie», (tilskriven Larry Taylor, men rappa frå John Lee Hooker sin «Boogie Chillen») der kvart medlem fekk lange soloar.. Hite sin «Amphetamine Annie» vart ein av dei mest kjende songane deira og ein av dei første «anti-dop»-songane det tiåret.
Med denne suksessen leigde Taylor, Hartmann og kompanjongen Gary Essert ein klubb i Hollywood dei kalla Kaleidoscope på Sunset Boulevard, der Canned Heat vart husband. Andre artistar som spelte her var Jefferson Airplane, Grateful Dead, Buffalo Springfield og Sly and the Family Stone. I 1968 spelte dei òg føre 80 000 menneske under den første årlege Newport Pop Festival i september, før dei drog på den første turneen sin i Europa. Her spelte dei mellom anna på det britiske TV-showet Top of the Pops og det tyske programmet Beat Club.
«Going Up the Country» og Woodstock
I oktober gav bandet ut det tredje albumet sitt Living the Blues, med den mest kjende songen deira, «Going Up the Country». Wilson sin versjon av Henry Thomas sin «Bull-Doze Blues» var nesten ein kopi av den originale songen, inkludert panfløytesoloen til Thomas som Jim Horn spelte på fløyte. Wilson skreiv om teksten med ei enkel melding som fanga «attende-til-naturen»-haldninga på slutten av 60-talet. Songen nådde toppen av salslistene i 25 land verda over, og 11. plassen på den amerikanske singellista. Songen vat den uoffisielle kjenningsmelodien til Woodstockfestivalen då han var med i Michael Wadleigh-dokumentaren frå 1970. Albumet inneheld òg den 19 minuttar lange, eksperimentelle «Parthenogenesis», som var ein ni delar lang lydcollage av blues, raga, munnspellydar, gitarforvrenging og andre elektroniske effektar. Alt var sett i hop av manageren og produsenten Skip Taylor. Ein enno lengre song var «Refried Boogie», som med ei lengd på over 40 minuttar vart spelt in på ein konsert på Kaleidoscope.
Andre konsertopptak frå Kaleidoscope på denne tida kom seinare ut i 1971 under den noko villeiande tittelen Live at Topanga Corral (seinare kalla Live at the Kaleidoscope) på Wand Records då Liberty Records ikkje ønskte å gje ut eit konsertalbum på den tida og manageren Skip Taylor ikkje ønskte eit søksmål. Bandet avslutta 1968 med ein konsert på nyårsaftan i Shrine Auditorium i Los Angeles, der Bob Hite reid på ein rosa elefant på scenen.
I juni 1969, like før Woodstock, kom det fjerde albumet deira, Hallelujah, ut. Albumet bestod hovudsakleg av originale songar som Wilson sin «Time Was» og nnokre få omarbeidde coverlråtar som «Sic 'em Pigs» (Bukka White sin «Sic 'em Dogs») og den originale «Canned Heat» av Tommy Johnson.
Få dagar etter albumet kom ut, slutta Vestine etter ein krangel på scenen på Fillmore West mellom han sjølv og Larry Taylor. Kvelden etter jamma Mike Bloomfield og Mandel med Canned Heat, og begge fekk tilbodet om å bli med i bandet. Mandel tok i mot tilbodet. Den nye besetninga spelte to konsertar på Fillmore før dei spelte på Woodstock i midten av august.
Canned Heat vart flydd inn til Woodstock i helikopter og spelte det mest kjende settet sitt den andre dagen av festivalen ved solnedgang. Settet omfatta «Going Up the Country», som vrt kjenningsmelodien til dokumentarfilmen, sjølv om ein ikkje får sjå bandet framføre songen i filmen. Songen vart inkludert på det første (tredoble) Woodstock-albumet; medan det andre albumet, Woodstock 2, inneheldt «Woodstock Boogie». Den utvida 25th Anniversary Collection la til «Leaving This Town» og «A Change Is Gonna Come» vart inkludert i «director's cut»-versjonen av filmen, og berre «Let's Work Together» er derfor ikkje gjeve ut.
Opptak frå den europeiske turneen i 1970 kom ut på Canned Heat '70 Concert Live in Europe, seinare kalla Live In Europe. Albumet selde godt i Storbritannia, der det nådde 15. plassen på albumlista, men hadde berre avgrensa suksess i USA. Då bandet kom attende frå Europa i mai 1970, slutta ein utsliten Larry Taylor i bandet og byrja å spele med John Mayall (som hadde flytta til Laurel Canyon) og vart så etterfølgd av Mandel.
Hooker 'n Heat og dødsfallet til Wilson
Utan Taylor og Mandel i gruppa kom Vesstine inn att på gitar i lag med bassisten Antonio de la Barreda, som hadde spelt med de la Parra i fem år i Mexico City og som tidlegare var medlem av gruppene Jerome and Sam og The Goodtimers.
Denne besetninga gjekk i studio og spelte inn ei plate med John Lee Hooker, det doble Hooker 'n Heat. Bandet hadde opphavleg møtt Hooker på flyplassen i Portland i Oregon og oppdaga at dei var fans av kvarandre. Hooker og Canned Heat vart gode vener og Hooker sa at Wilson var «den beste munnspelspelaren han hadde høyrt». Hooker spelte eit par songar sjølv, etterfølgd av nokre duettar med Wilson på piano eller gitar. Resten av albumet bestod av Hooker som vart akkompagnert av gruppa (utanom Bob Hite, som var produsent i lag med Skip Taylor). Albumet vart fullført etter at Wilson omkom og vart det første albumet i karrieren til Hooker som gjekk inn på salslista med ein 73. plass i februar 1971. Hooker og Canned Heat spelte att i lag i 1978 då dei spelte inn eit konsertalbum i Fox Venice Theatre i Los Angeles. Det kom ut i 1981 som Hooker 'n Heat, Live at the Fox Venice Theatre på Rhino Records. I 1989 var Canned Heat (og fleire andre) gjesteartistar på John Lee Hooker-albumet The Healer.
Kort tid etter innspelinga for Hooker 'n Heat hadde Wilson, som leid av depresjon, prøvd å ta livet sitt ved å køyre utfor vegen nær heimen til Hite i Topanga Canyon. I motsetnad til andre medlemmar i bandet, hadde ikkje Wilson suksess med kvinner og sleit på grunn av dette. 3. september 1970, like før bandet skulle spele på ein festival i Berlin, fekk dei vite at Wilson hadde teke ein overdose sovemedisin. Liket hans vart funnen i ei åsside nær heimen til Hite. De la Parra og dei andre i bandet trudde dødsfallet hans var eit sjølvmord. Wilson døydde 27 år gammal, berre veker før Janis Joplin og Jimi Hendrix.
Historical Figures, New Age og Human Condition
Joel Scott Hill, som hadde spelt med The Strangers og seinare Moby Grape, erstatta Wilson. Bandet hadde framleis ein turnékontrakt for september å fullføre, i tillegg til studiotid seinare på hausten. Denne hausten turnerte dei i Australia og Europa, inkludert konsertar i Baarn i Nederland for fjernsynsprogrammet Piknik, og sommaren etter spelte dei på Turku-festivalen i Finland. Desse konsertane vart tekne opp, men innspelingane kom ikkje ut før mykje seinare. Live at Turku Rock Festival kom ut i 1995 og Under the Dutch Skies 1970–74 kom i 2007. Mot slutten av 1971 kom albumet Historical Figures and Ancient Heads. The album inkluderte ein duett mellom Hite og Little Richard på «Rockin' with the King», skriven av Skip Taylor med gitar av både Vestine og Joel Scott Hill.
Denne besetninga med Hite, Vestine, Scott-Hill, de la Barreda og de la Parra vart ikkje lenge. Scott-Hill og de la Barreda gjekk ikkje så godt i hop med resten av bandet, og trommeslagaren de la Parra ønskte å slutte. Han vart snakka bort frå det av Hite, og i staden slutta Scott-Hill og de la Barreda.
Jamess Shane kom inn på rytmegitar og vokal, Ed Beyer på klaverinstrument, og Richard Hite (bror til Bob Hite) på bass. Denne besetninga spelte inn det som vart det siste albumet deira for Liberty/United Artists Records, The New Age, i 1973. Dette albumet inneheld ein populær biker-ssong kalla «The Harley-Davidson Blues», skriven av James Shane. Bandet la ut på ein ny turné i Europa, der dei gjekk is tudio med Memphis Slim i Paris for albumet Memphis Heat. Dei spelte òg inn musikk med Clarence «Gatemouth» Brown, framleis i Paris, for albumet Gates on the Heat (begge kom ut på Blue Star Records). Bilete frå denne tida er å sjå på DVD-filmen Canned Heat Live at Montreux, som kom i 2004.
Populariteten bandet hadde hatt på slutten av 60-talet var dalande og då bandet hamna i pengetrøbbel byrja dei å importere dop frå Mexicco for å få endane til å møtast mellom konsertane. Dei hadde ei gjeld på over 30 000 dollar og manageren Skip Taylor rådde bandet til å fråskrive seg framtidige honorar for dei tidlegare innspelingane sine for Liberty/United Artists og gå til Atlantic Records. Etter ein dårleg introduksjon hos Atlantic Records, der mellom anna Hite og Vestine slost om ein myntautomat, gav bandet ut albumet One More River to Cross i 1973. Albumet var produsert av Roger Hawkins og Barry Beckett og hadde ein annan stil enn dei førre albuma med mellom andre Muscle Shoal Horns.
På den påfølgjande turneen i Europa spelte Clifford Solomon og Jock Ellis blåsarar. Den langvarige manageren deira, Skip Taylor, slutta etter at bandet gjekk til Atlantic. Atlantic-produsenten Tom Dowd prøvde å få eit album til ut av Canned Heat, trass i stort dop- og alkoholmisbruk. Dei spelte til slutt inn nok songar for eit album i Criteria Studios i Miami i 1974 (med somme samarbeidspartnarar, som Mandel), men Atlantic enda avtalen med Canned Heat før albumet kom ut. Lydbanda frå innspelinga vart øydelagde i ein brann i huset til Skip Taylor. Nokre av materialet vart likevel redda av de la Parra og til slutt gjeven ut i 1997 som The Ties That Bind.
Kort tid etter sette den nye manageren Howard Wolf opp ein konsert ved Mammoth Ski Resort i California. Bob Hite vart rasande under konserten og gjekk laus publikum, noko som fekk Vestine, James Shane og Ed Beyer til å slutte i bandet.
Desse vart erstatta av pianisten Gene Taylor og gitaristen Chris Morgan, som begge kom inn i bandet seint i 1974. Taylor slutta i 1976 etter ein krangel under ein turné i Tyskland, og etter ein kort periode med Stan Webb (frå Chicken Shack), vart Mark Skyer den nye gitaristen i bandet. I mellomt ida hadde bandet fått i stand ein plateavtale med Takoma Records, og denne «Human Condition/Takoma»-besetninga spelte i 1977 inn albumet Human Condition. Albumet selde dårleg, hovudsakleg fordi discoen no vart stadig meir populær. Fleire kranglar følgde og Mark Skyer, Chris Morgan og Richard Hite slutta alle i bandet i 1977. Bob Hite fekk henta inn ein ny bassist, Richard Exley, etter å ha blitt vener med han på ein turné og sett han spele i bandet Montana. Exley turnerte med bandet resten av året og samarbeidde med Hite på mange av arrangementa under Texas Bicentennial Comeback Tour i 1976. Exley slutta så .etter ein krangel om drikkinga til Hite og dopmisbruket på scenen. Exley vart med bandet Texas Heartbreakers mot slutten av året, men spelte i periodar med Canned Heat, medan Hite prøvde å finne nye, permanente medlemmar. I røynda bestod bandet no berre av Hite og de la Parra.
Burger Brothers og dødsfallet til Bob Hite
The Burger Brothers spelte på 10-årsjubileet til Woodstock i Parr Meadows i 1979. Ei innspeling av konserten kom eter kvart ut på King Biscuit Flower Hoursom Canned Heat In Concert i 1995 (de la Parra reknar dette som et beste konsertalbumet til Canned Heat). Ei anna innspeling vart gjort på denne tida for Cream Records, som ønskte ein meir R&B-stil enn det. Dette opprørde Hollywood Fats og Mike Halby vart henta inn for å fullføre prosjektet. Det kom ikkje ut før i 1981 då det tidlegare bandmedlemmet Tony de la Barreda gav det ut på RCA som eit hyllestalbum kalla In Memory Of Bob «The Bear» Hite 1943-1981—«Don't Forget To Boogie». Etter ein krangel mellom de la Parra og Hite, vart Taylor og Mann stadig meir misnøgd med den musikalske retninga bandet tok og slutta etter kvart for å starte sitt eige Hollywood Fats Band. Jay Spell vart verande att og dei henta inn bassisten Jon Lamb. Mike Halby var no fulltidsmedlem og den langvarige gitaristen Vestine kom attende til bandet.
Howard Wolf var ikkje lenger manager og Eddie Haddad fekk sett i stand ein turné på militærbasar i USA, Europa og Japan. Turneen gav dei ikkje mange inntekter og Jay Spell slutta i bandet. Jon Lamb vart verande med på ein turné til i sør og like før jul 1980 slutta han òg. Hite prøvde å få ein biker kalla «The Push» til å bli manageren deira, og håpa at populariteten deira i bikermiljøet skulle gje dei fornya energi. Med ein ny bassist, Ernie Rodriguez, spelte Canned Heat inn eit album i 1981, Kings of the Boogie, det siste med Hite på eit par av songane.
5. april 1981 kollapsa Hite av ein heroinoverdose under ein konsert på Palomino i Los Angeles, og vart seinare funnen død heime hos de la Parra i Mar Vista, 38 år gammal.
Seinare historie og dødsfallet til Vestine
Dødsfallet til Bob «The Bear» Hite var eit hardt slag som kunne ha enda karrieren til Canned Heat, men de la Parra heldt bandet i live og gjorde det etter kvart til eit populært band att. Før Hite døydde var det planlagt ein turné i Australia og munnspelspelaren Rick Kellog hadde kome inn for å gjere ferdig Kings of the Boogie. Denne inkarnasjonen av Canned Heat, utan Bob Hite, fekk kallenamnet «Mouth Band» av Vestine og vart ein stor hit i Australia, særleg blant bikerar.. Med «The Push» som manager, turnerte bandet Statane på biker-barar og byrja å arbeide på ein video kalla «The Boogie Assault» med Canned Heat og forskjellige medlemmar av San Francisco-avdelinga til Hells Angels.
Produksjonen av videoen til The Push tok si tid og ein full Vestine kom i ein slosskamp med Ernie Rodriguez og var nok ein gong ute av bandet. Denne gongen vart han erstatta av gitaristen Trout. Etter ein turné med John Mayall, og produksjonen av «The Boogie Assault» fortsette, vart de la Parra tvungen til å sparke «The Push» som manager for bandet, men fekk til slutt gjort videoen ferdig og eit konsertalbum med same namn frå Australia i 1982 (òg gjeve ut som Live In Australia og Live In Oz). Denne versjonen av Canned Heat vart òg snart oppløyst etter ein krange mellom Mike Halby og de la Parra etter innspelinga av EP-en Heat Brothers '84.
I 1980-åra auka interessa for blues trass i tragediane og den ustabile situasjonen til bandet, verka bandet revitalisert. I 1985 slutta Trout for å bli med i John Mayall's Bluesbreakers, så Vestine vart nok ein gong med i bandet og tok med seg James Thornbury (slidegitar og solovokal) og Skip Jones (bass). Dei vart kalla «Nuts and Berries» av de la Parra, fordi dei var opptekne av organisk mat. Ikkje lenge etter var dei tidlegare medlemmane Larry Taylor (erstatta Jones) og Ronnie Barron attende. Versjona av denne besetninga spelte inn konsertalbumet Boogie Up The Country i Kassel i Tyskland, i 1987 og var òg med på samleplata Blues Festival Live in Bonn '87 Vol 2. Barron varte ikkje lenge i denne besetninga. Det gjorde heller ikkje Vestine, som nok ein gong vart kasta ut av bandet etter press frå Larry Taylor. Som erstattar for Vestine på sologitar vart Junior Watson henta inn. Han etterlikna stilen til Hollywood Fats (som døydde seint i 1986) og passa perfekt for bandet, som gav ut albumet Reheated til god kritikk. Uheldigvis vart albumet berre gjeve ut i Tyskland i 1988 på grunn av ei usemje med Chameleon Music Group Record. I 1990 spelte «Would-Be»-besetninga med James T, Taylor, Watson og de la Parra inn eit konsertalbum Burnin' Live i Australia.
Denne besetninga vart oppløyst tidleg i 1990-åra då Junior Watson slutta og Mandel kom attende. Han tok med seg Ron Shumake på bass for å hjelpe Larry Taylor. Mandel slutta derimot i bandet etter eit par turnear, og den kvinnelege songaren og gitaristen Becky Barksdale vart henta inn for ein turné i Frankrike, Tyskland og Hawaii, men vart ikkje verande lenge. Smokey Hormel vart òg vurdert, men spelte berre ein konsert før kranglinga mellom de la Parra og Larry Taylor fekk Taylor til å forlate bandet og tok med seg Hormel.
Svingdøra som Canned Heat var blitt, fortsette då Vestine og Watson kom attende i bandet i besetninga kalla «Heavy Artillery». Fleire tidlegare medlemmar, inkludert Mandel, Barron og Taylor kom til for å hjelpe de la Parra å fullføre albumet Internal Combustion, som kom ut i 1994. Det vart ei avgrensa utgjeving då Skip Taylor no var attende som manager og kom på kant med Red River Records. I 1995 slutta James Thornbury i bandet etter ti år i bandet for å bruke meir tid med familien i New South Wales i Australia og ein ny frontmann, Robert Lucas, kom inn i staaden. Mandel vende attende og Shumake slutta i bandet i 1996, og etter at Mark «Pocket» Goldberg ei stund spelte bass, tok Greg Kage over denne rolla permanent. Etter å ha bli vener att med Larry Taylor, gav bandet ut Canned Heat Blues Band i 1996. Den 20. oktober 1997 døydde ein trøtt og kreftsjuk Vestine i Paris, etter den siste konserten deira på ein europeisk turné. Taylor og Watson slutta så i bandet.
Canned Heat etter 2000
Canned Heat var framleis populære i somme europeiske land og Australia. Særleg i Belgia var det mange trufaste fans, mykje takka vere Walter de Paduwa, eller Dr. Boogie, som av bandet vert rekna som den «offisielle historikaren». Han assisterte de la Parra i å samle og produsere The Boogie House Tapes Vol. 1 i 2000, The Boogie House Tapes Vol. 2 i 2004 og Dr. Boogie Presents Rarities from the Bob Hite Vaults i 2008; alt henta frå ikkje-utgjevne og sjeldne Canned Heat-innspelingar. Dr. Boogie sitt faste radioprogram på Radio Classic 21, har i over eit tiår starta med ein Canned Heat-song.
Av nyare Canned Heat-album finn ein Boogie 2000 (1999) og Friends In The Can (2003), med forskjejllige gjesteartistar som John Lee Hooker, Taj Mahal, Trout, Corey Stevens, Roy Rogers, Mandel, Larry Taylor og Vestine. Eric Clapton og Dr. John var gjesteartistar på Christmas Album (2007). I juli 2007 kom dokumentarfilmen Boogie with Canned Heat: The Canned Heat Story, i tillegg til ein biografi om Wilson, Blind Owl Blues, av musikkhistorikaren Rebecca Davis Winters.
Innan 2000 hadde Robert Lucas slutta og besetninga vart fullført med Dallas Hodge (vokal, gitar), John Paulus (gitar) og Stanley «Baron» Behrens (munnspel, saksofon, fløyte). Lucas kom attende til Canned Heat seint i 2005, men slutta igjen hausten 2008. Han døydde, 46 år gammal, 23. november 2008 hos ein ven i Long Beach i Calififornia. Dødsårsaka var visstnok ein overdose.
Frå seint 2008 til våren 2010 var besetninga Dale Spalding (gitar, munnspel and vokal), Barry Levenson (sologitar), Greg Kage (bass) og bandleiaren og trommisen de la Parra. Mandel og Larry Taylor turnerte med Canned Heat sommaren 2009 på Heroes of Woodstock Tour for å feire 40-årsjubileet til Woodstockfestivalen.
I 2010 erstatta offisielt Taylor og Mandel Kage og Levenson, og framover spelte denne besetninga fast i lag.
Oktogon
Ein oktogon er ein polygon med åtte hjørne og åtte rette sider.
Oktogon i arkitektur
Ein oktogon er i arkitekturen ein sentralbygning, ofte med interiør eller grunnriss som ein likesida oktogon.
Geikiefjorden
Geikiefjorden er ein fjord langs kysten av Victoria Land i Antarktis, danna mellom Drygalski istunge i nord og Lamplugh Island og sjøsida av Clarkebreen i sør. Han vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen, under Robert Falcon Scott, som namngav han etter sir Archibald Geikie, som støtta ekspedisjonen. Geikiebreen var òg kalla opp etter han.
Hovudseriefinalen i fotball 1959
Den fyrste finalekampen vart avvikla onsdag 21. juni 1959, like etter sesongslutt. Per Kristoffersen gav Fredrikstad FK leiinga alt i det 3. minutt og etter 14 minuttar stod det 2-0 etter eit sjølmål. Fem minuttar seinare reduserte Per Sæther til 1-2 på eit straffespark. Etter pausen utlikna Oddvar Richardsen til 2-2, noko som vart sluttresultatet.
Lillestrøm Sportsklubb sitt meisterlag bestod av Jann Samstad, Kjell Aspelin, Trond Willadsen, Rolf Wahl, Ivar Christiansen, Svein Bergersen, Ivar Hansen, Hans Nylund, Oddvar Richardsen, Gunnar Arnesen og Sverre Dag Hegtveit. Triumfen i Hovudserien var den einaste for Lillestrøm SK.
Fredrikstad FK mønstra målvakta Per Mosgård, backane Kjell Andreassen, Åge Spydevold, halfane Tore Nilsen, Reidar Kristiansen og Arne Pedersen, løparane Rolf Borgersen, NN, Henry Johannessen, Per Kristoffersen og Willy Olsen.
Carnoustie
Carnoustie  er ein by i regionen Angus i Skottland. Han har kring 10500 innbyggjarar.
Han er særleg kjent for Carnoustie Golf Club. Ein spelte visstnok golf der alt i 1527, medan den tidlegaste referansen til golf i St. Andrews er frå 1552.
På byrjinga av det 1900-talet vart byen ein kurstad, då det kom på moten å reise til sjøen for å få frisk luft og bade i saltvatn. Dette førte til enorm aktivitet, som vart avbrote av utbrotet av første verdskrigen i 1914. Etter slutten til krigen i 1918 tok turistnæringa seg opp att, og i dag er turisme særs viktig for byen. Særs mange av dei som kjem dit no er på golfferie; då det etter andre verdskrig vart mogleg å reise på billege pakketurar til varmare strøk var det få som valde å leggje strandferie så langt nord.
Kantonen Luzern
Luzern er ein kanton i det sentrale Sveits. Kantonen har eit areal på 1 493 km2 og 372 853 innbyggarar i 2009. Luzern er delt i tre åtskilde delar, då to enklavar ligg ved Vierwaldstättersjøen. Desse har grense til kantonane Schwyz og Nidwalden. Byen Luzern er hovudstad i kantonen.
Geografi
Kantonen grensar til kantonane Aargau, Zug, Schwyz, Nidwalden, Obwalden og Bern, og til innsjøen Vierwaldstättersjøen. Det høgste fjellet er Brienzer Rothorn, 2 350 meter over havet, som dannar trekantonspunkt mellom kantonane Luzern, Obwalden og Bern. Det lågastliggande punktet er 406 moh, på grensa mot Zug.
Språk og samfunn
15,8% av innbyggarane i kantonen er utanlandske statsborgarar. I kring 89% av folket har tysk morsmål, med til dels store dialektvariasjonar. Den romersk-katolske kyrkja er dominerande trussamfunn med 71% oppslutning, medan 12% av innbyggarane er protestantar.
Historie
Kantonen Luzern består av territorium som byen Luzern har innlemma, enten ved erobring, avtalar eller kjøp. Mange av desse stadene, som Kriens, Horw, Sempach, Hochdorf, Entlebuch, Willisau og Sursee, kom under kantonen i tida 1380-1417, medan Malters og Littau kom til i 1477 og -81.
Habsburgarane hadde kjøpt Luzern i 1291. Denne ervervinga av Luzern førte til at dei tre såkalla skogskantonane Uri, Schwyz og Unterwalden, same året danna den evige alliansen, ei handling som vert rekna som grunnlegginga av Sveits. I 1332 vart Luzern den fjerde medlemen av det sveitsiske eidsforbundet, og den første byen som allierte seg med dei tre landkantonane.
Gjennom slaget ved Sempach, som fann stad nær landsbyen Sempach i 1386, vart habsburgar-styrken overvunnen og dermed pressa ut av regionen. Sigeren styrkte eidsforbundet, og gav byen Luzern høve til sette i gang gradvise oppkjøp av territorium, land som vart styrt frå byen.
Under reformasjonen heldt Luzern fast ved den romerske katolisismen, og har i alle år sidan vore den katolske kyrkja si høgborg i Sveits. Den pavelege nuntiusen budde her 1601-1873. I det 16. hundreåret vann eit aristokratisk oligarki makta i Luzern. Dette oligarkiet rådde i kantonen til 1798, men var alvorleg utfordra av den sveitsiske bondekrigen i Entlebuch i år 1653. Under den franskstøtta republikken Helvetia (1798-1803) hadde sentralregjeringa sitt sete i byen Luzern. Etter republikken kollapsa var Luzern ein av dei seks leiande kantonane i tida 1803-14.
Under den såkalla restaurasjonen, 1815-1848, var Luzern ein av dei tre regjerande kantonane i Sveits. Den patrisiske regjeringa vart feia vekk då ei ny grunnlov vart vedteken i 1831. Men i 1841 vann dei konservative makta på ny, og dei opna i 1844 kantonen for jesuittar. Saman med andre katolske kantonar danna Luzern det såkalla Sonderbund. I 1847 braut det laus ein kortvarig borgarkrig, som Luzern og deira allierte kantonar tapte. Det avgjerande slaget fann stad på Gisikon, nær byen Luzern.
St. Pantaleon
St. Pantaleon er ein kommune i distriktet Braunau am Inn i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 18,3 km² og vel 3 000 ibuarar. Kommunesenteret ligg i landsbyen St. Pantaleon, 436 meter over havet. Både St. Pantaleon og ein annan landsby, Riedersbach, har nærare 850 ibuarar.
64% av arealet i kommunen vert nytta til landbruk, 24% er skogdekt.
Herut i Israel
Herut (hebraisk skrift חֵרוּת, tyder 'Fridom') er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg på Sharonsletta nær Tel Mond og høyrer til Lev HaSharon regionale kommune. I 2012 hadde han eit folketal på 1 300.
Historie
Landsbyen vart grunnlagd i 1930 av Herut-sameininga, ein organisasjon av immigrantar som slo seg ned i Palestina under tredje og den fjerde Aliyah. Ein av dei tidlegare jordbruksprodukta var peanøtter.
Handball-EM 2008 for kvinner
Europameisterskapen i handball 2008 for kvinner, den 8. i rekka, vart avvikla i tida 2. til 14. desember 2008 i Makedonia. Til saman 16 land deltok i turneringa. Kampane fann stad i byane Ohrid og Skopje. Noreg sikra seg europameisterpokalen for tredje gong i rad då laget vann finalen mot Spania med 34 mål mot 21.
Kristine Lunde var kåra til meisterskapens beste spelar og fekk plass på all-star-laget saman med systera, målvakta Katrine Lunde, Tonje Larsen på venstre rykkrom og Linn-Kristin Riegelhuth på høgrekanten. Riegelhuth vart med sine 51 mål toppskårar i meisterskapen.
Gruppe A
---
-
Gruppe B
--
Gruppe C
--
-
Gruppe D
--
---
Gruppe I
---
-
Gruppe II
--
-
Semifinalar
-
EM-finalen
Noreg og Spania møttest til finalekamp i Skopje framfor 5 000 tilskodarar. I «en nervøs og stresset første omgang» snudde Noreg 7-8 til leiing 11-9, før Noreg ved pause leia 13-12. Utover i den andre omgangen drog Noreg i frå, så dei siste ti minuttane i kampen var all spenning borte. Sluttsiffera vart heile 34-21. Dermed kunne Noreg bokføre landets fjerde EM-tittel i handball.
Flest mål for Noreg skåra Tonje Nøstvold med 7 nettkjenningar. Tonje Larsen og Linn-Kristin Riegelhuth stod begge for 6 mål, Kristine Lunde 4, Kari Mette Johansen 3, Isabel Blanco, Marit Frafjord og Heidi Løke, alle 2 mål, Camilla Herrem og Tine Kristiansen 1 kvar. Også Linn Sulland og Karoline Breivang var med på vinnarlaget, attåt Katrine Lunde Haraldsen som vakta det norske målet, assistert av Terese Pedersen.
Begona Fernandez og Marta Mangue skåra 4 mål kvar for Spania.
Dommarane straffa Noreg med to 2-minuttsutvisingar og Spania med fire.
Fernette Peak
Fernette Peak er eit fjell, 2700 moh, som stig over den sørlege, sentrale delen av Roberts Massif i Dronning Maudfjella i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–65, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Gregory L. Fernette, ein feltassistent frå US Antarctic Research Program i Antarktis i løpet av sommaren 1968–69.
Eric Troyer
Eric Lee Troyer er ein amerikansk klaverspelar, songar, låtskrivar og stundom gitarist. Han er mest kjend som medlem av ELO Part II og etterfølgjaren, det populære konsertbandet The Orchestra. Troyer var med på å starte opp ELO Part II etter at han vart rekruttert av leiaren i bandet, Bev Bevan i 1989.
Han har spelt som studiomusikar og korvokalist for artistar som John Lennon (Double Fantasy), Bonnie Tyler på Faster Than the Speed of Night, Secret Dreams and Forbidden Fire, «Total Eclipse of the Heart»), Jim Steinman (Bad for Good), James Taylor, Carly Simon, Julian Lennon, Billy Joel (An Innocent Man), Frankie Miller (Double Trouble), Rick Derringer, Ian Hunter (All of the Good Ones Are Taken), Aerosmith, Kiss, Garland Jeffreys, Lou Reed (New Sensations), Celine Dion og Meat Loaf (Couldn't Have Said It Better).
I 1980 fekk Troyer ein mindre hit som soloartist med «Mirage». Albumet String of Pearls vart spelt inn, men aldri gjeve ut offisielt. 13 år seinare gav han ut albumet Model Citizen.
Demir Kapija
Demir Kapija (makedonsk Демир Капија) er ein landsby og ein kommune i regionen Vardar i Nord-Makedonia.
Jajrom fylke
Jajarm fylke (persisk شهرستان جاجرم) er eit fylke i Nord-Khorasan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Jajrom. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket (inkludert delane av fylket som var skild ut for å danne Garmeh fylke) 57 349. Fylket består av dei tre distrikta Sentral-distriktet, Jolgeh Sankhvast-distriktet og Jolgeh Shoqan-distriktet. Fylket har dei tre byane Jajarm, Sankhvast og Shoqan.
Demir Kapija
Kommunen har eit areal på 311,06 km2 og hadde 3 777 innbyggjarar ved folketeljinga i 2021.
I 2002 hadde kommunen 4 545 innbyggjarar, medan sjølve landsbyen hadde 3 275 innbyggjarar. Dei største busetnadene i kommunen var:
Knokkelbrot
Knokkelbrot, beinbrot eller fraktur (stundom forkorta FRX eller Fx, Fx eller #) er ein medisinsk tilstand der det har oppstått eit brot i kontinuiteten av ein knokkel. Det kan skuldast sterke støyt eller stress, eller minimal trauma som følgje av svake knoklar, som til dømes i personar med osteoporose, knokkelsvulstar eller osteogenesis imperfecta; desse vert kalla spontanfrakturar eller patologiske frakturar.
Omgrepa «brote bein» og «knekt bein» er mykje brukt i ålmenta, men dei vert ikkje rekna som formelle ortopediske omgrep.
Teikn og symptom
Skade på kringliggjande strukturar som til dømes nervar og blodårer, ryggmerg eller nerverøter (ved ryggbrot), eller skalleinnhaldet (ved kraniebrot), kan føre til andre spesifikke teikn og symptom.
Diagnose
Knokkelbrot kan diagnostiserast klinisk på grunnlag av historia som vert gjeven, samt den fysiske undersøkinga. Røntgenbilete vert ofte tatt for å stadfeste brotet. Computertomografi (CT) og magnetresonanstomografi (MRI) kan vere naudsynt i tilfelle der røntgen ikkje er tilstrekkeleg.
Klassifisering
Omgrepa brot og fraktur er synonyme og kan nyttast om einannan. I somme namngjevne brot er det vanleg å nytte fraktur, til dømes komminutt fraktur, men det er valfritt, og ein kan òg kalle det for eit komminutt brot. I denne artikkelen er bruken vekslande og basert på bruksfrekvensen blant medisinske tidsskrift og andre respekterte, medisin-relaterte kjelder; der fleire variantar er vanleg, er desse nemnd.
Patsy Cline
Patsy Cline var ein USA-amerikansk countrysongar. Ho hadde songar på førsteplassen til Billboard si country-liste.
Singlane hennar var mellom anna
Casey Range
Casey Range er ei ujamn, skarprygga fjellrygg med nokre nunatakar frå nord til sør, 13 km vest for David Range i Framnesfjella. Det vart oppdaga av British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE), 1929–31, under Douglas Mawson, som namngav det etter Richard G. Casey.