cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lossiemouth
Lossiemouth  (skotsk: Lossie, skotsk-gælisk: Inbhir Losaidh) er ein by i regionen Moray i Skottland. Han har kring 7000 innbyggjarar. Opphavleg var staden hamna for Elgin, men har vakse til å bli ein viktig og innovativ fiskarby. RAF Lossiemouth, flybasen til Royal Air Force (RAF), er dessutan viktig for byen. Sjølv om det har vore busetjingar i området i over 1 000 år, har dagens by vakse fram dei siste 250 åra. Byen består av fem mindre byar som sidan har vakse saman til éin.
Omleiringa av Cuneo i 1691
Omleiringa av Cuneo vart utkjempa den 28. juni 1691 under niårskrigen i Piemonte-Savoie, i dagens Nord-Italia. Omleiringa var ein del av felttoget til kong Ludvig XIV mot Victor Amadeus, hertugen av Savoie, som hadde gått inn i Storalliansen året før. Omleiringa var eit forsøk på å få eit fotfeste i Piemonte, slik at marskalk Catinat og armeen hans då kunne overvintre aust for Alpane. På grunn av inkompetanse hos dei to franske kommandantane og at ein styrke frå keisaren nådde fram til byen, vart omleiringa mislukka. Resultatet var at franskmennene mista mellom 700 og 800 mann. Sjølv om dei franske styrkane hadde teke Nice i vest og Montmélian i nord, var den vesle styrken til Catinat dårleg utrusta og tvungen på defensiven. Ludvig XIV gav så Amadeus eit generøst fredstilbod, men hertugen, som no hadde fått forsterkingar frå Det tysk-romerske riket, rekna seg sjølv mektig nok til å halde fram kampen.
Bakgrunn
I eit forsøk på å kome ut av vasallforholdet til franskmennene gjekk Victor Amadeus av Savoie inn i Storalliansen i juni 1690, men i det første felttoget leid han eit stort nederlag for marskalk Catinat i slaget ved Staffarda den 18. august. Ved å nytte hovudbasen til Frankrike i Pinerolo erobra Catinat så fleire andre byar i regionen. På grunn av logistikkproblem (som førte til mangel på mann og forsyningar), måtte franskmennene trekkje seg ut av Piemonte mot slutten av 1690, og setje opp vinterkvarter på vestsida av Alpane.
Franskmennene byrja felttoget i 1691 tidleg. I mars kryssa Catinat grensa inn i grevskapet Nice for å gå til åtak på dei sørlege kystbyane Nice og Villefranche (dei måtte ta begge stillingane fordi desse kunne nyttast som eit springbrett av dei allierte for eit åtak mot Provence). Villefranche kapitulerte raskt til Catinat den 20. mars og det same gjorde byen Nice, men citadellet i Nice heldt ut mot General Vins fram til 1. april. Nice vart erobra og franskmennene hadde berre tapt 100 mann, og nesten heile grevskapet var no under Ludvig XIV sin kontroll. Av alle byane i Savoie vest for Alpane, vart det berre Montmélian, i hertugendømet Savoie, som framleis var i hendene til hertugen.
Omleiringa
I Piemonte marsjertge Marquis de Feuquières sørvestover og ut av Pinerolo den 18. april for å angripe valdensarane og dei franske hugenottane i Luserna. Feuquières, som hadde lidd eit nederlag i Luserna året før, møtte lite motstand og plyndra byen og tok livet av mange av innbyggjarane. Catinat herja samstundes ruta mellom Torino og Susa. Det var derimot ikkje mogeleg å erobre Torino, hovudstaden i Piemonte, på grunn av for få soldatar og forsyningar. Catinat tok Avigliana den 29. mai, før han sende eit stort korps under Feuquières og Bulonde for å kringsetje Cuneo ved Stura i det sørlege Piemonte.
Ved å erobre Cuneo kunne franskmennene overvintre aust for Alpane, men inkompetansen til dei to kommandantane gjorde at omleiringa vart mislukka. Då dei høyrte at ein hjelpestyrke frå Riket var på veg under Eugene av Savoie, vart Bulonde nervøs og heva omleiringa. Den franske armeen tapte mellom 700–800 soldatar og måtte forlate forsyningane sine, skadde og dei tunge kanonane. Garnisonen i Cuneo hadde halde ut og var framleis intakt då Eugene nådde fram til. Etter å ha forsterka byen vende Eugene attende til Torino.
Shiho Kohata
Shiho Kohata er ein japansk fotballspelar.
Omleiringa av Cuneo i 1691
Etterverknad
I juli klarte Feuquières å få forsterkingar og ta Casale. Dei franske styrkane mangla likevel fortsatt soldatar og forsyningar. Tidlegare, den 9. juni 1691, hadde Catinat teke Carmagnola, men i august nådde 13 000 keisarsoldatar – som nyleg hadde kjempa mot osmanarane i den store tyrkiske krigen – fram for å forsterke Amadeus, og på papiret hadde han no 45 000 mann. Den 26. september kryssa dei allierte elva Po for å ta attende den tapte byen, og med mangel på franske soldatar, kapitulerte Carmagnola til dei allierte den 8. oktober.
Samstundes herja Marquis de La Hoguette, som kommanderte dei franske styrkane i hertugdømet Savoie, Aostadalen i førebuinga av omleiringa av Montmélian. Dalen var ein av to hovudruter inn i Savoie der Amadeus kunne sende hjelpestyrkar frå Piemonte (erobringa av Susa i november 1690 hadde blokkert den einaste alternative vegen). Hoguette nådde så langt sør som Bard før han vende attende til Savoie, og øydela alle bruene han passerte. På grunn av mangel på skikkelege kanonar kunne ein ikkje kringsette Montmélian før november. Då det vart klart at dei ikkje kom til å få støtte frå Piemonte, overgav byen seg den 22. desember.
Sjølv om franskmennene hadde oppnådd lite i Piemonte kontrollerte Catinat no nesten heile grevskapet Nice og hertugdømet Savoie. Under fredsforhandlingane på sommaren hadde Ludvig XIV insistert på å behalde Nice, fleire av byane i Piemonte på veg til Casale, og Montmélian; 2400 av soldatane til Amadeus, i lag med tre dragonregiment. Den 16. juli døydde den viktige og dyktige krigsministeren til kongen, Louvois, og 12 dagar seinare kalla Ludvig XIV den meir moderate Pomponne til å sitje i Conseil d'en haut. Dette endra etter kvart den politiske retninga til staten. No når dei stod mot ein sterkare fiende, og ikkje klarte å oppretthalde ein styrke på sletta i Piemonte, gav Ludvig XIV dei betre fredsvilkår i desember. Ludvig XIV var no førebudd på å siker Savoie for krigskostnadane, og stader Frankrike hadde erobra skulle beslagleggast av nøytrale partar. Casale skulle jamnast med jorda og i tilfelle Karl II, kongen av Spania, døydde skulle Ludvig XIV hjelpe Amadeus med å erobre Milano. No var derimot ikkje Amadeus klar til å gjere seriøse forhandlingar, særleg sidan han no hadde ein sterkare styrke enn franskmennene for neste år. Fredsforhandlingane vart avviste og fiendskapen heldt fram året etter.
Kjelder
''
Mount Cervin
Mount Cervin er ei lita klippe, 30 moh, på austsida av Ile des Pétrels i Archipel de Pointe Géologie. Ho vart kartlagd i 1951 av Den franske antarktisekspedisjonen og vart namngjeven av dei etter Matterhorn («Mont Cervin» på fransk), som har ei liknande form.
Forres
Forres (skotsk gælisk Farrais) er ein by i regionen Moray i Skottland. Han har kring 9000 innbyggjarar.
Skildring
Forres har vakse særs i dei seinare åra og har no over 9 000 innbyggjarar. Staden ligg på ei flate mellom elva Findhorn og dei skogkledde skråningane mot Cluny og Sanquhar Hills. Forres er kjent for sine prisvinnande blomsterskulpturar.
Forres var eit viktig knutepunkt for jarnbana Highland Railway. Å reise gjennom Forres var ein gong den raskaste ruta for å nå Inverness frå sør.
Stiftinga Findhorn Foundation er eit internasjonalt andeleg samfunn som ligg i Forres. Det vart grunnlagt i 1962 og er enno populært hos andelege søkjande menneske. Det er ein liten butikk som sel andelege og keltiske bøker, forutan organisk mat og drikke som Kelpoe Seaweed (øl).
Parlamentarisk burgh
Forres var ein parlamentarisk burgh som saman med Inverness, Fortrose og Nairn vart Inverness Burghs valkrets for det britiske Underhuset (House of Commons) frå 1708 til 1801, og Det sameinte kongerike frå 1801 til 1918. Valkretsen vart oppløyst i 1918 og kretsane Forres og Nairn vart slått saman til den nye valkretsen Moray og Nairn.
Historie
Den 23. juni 1496 tildelte kong Jakob IV av Skottland eit kongeleg charter som oppretta rettane og privilegia for byen, men ein trur at byen har hatt eit tidlegare charter sidan regimet til kong David I av Skottland, 300 år tidlegare.
Byen er òg lokaliseringa for Suenos stein, ein stor, uthogd bauta på 6,5 m som truleg er reist av piktarar som eit minne mot kanskje norske vikingar eller invaderande skottar.
Festninga Brodie Castle ligg i nærleiken av byen, og William Shakespeare-skodespelet Macbeth plasserte festninga til den historiske kongen Mac Bethad mac Findláich (Macbeth av Skottland) her, men det er få om nokre historiske bevis for at det er tilfelle.
Néa Tíryntha
Néa Tíryntha (gresk Νέα Τίρυνθα) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Argolída i periferien Peloponnes i Hellas. Néa Tíryntha inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Návplio.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Néa Tíryntha 3 475 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 186 innbyggjarar.
Apple Records
Apple Records er eit britisk plateselskap som er mest kjent for å utgje platene til den legendariske rockegruppa The Beatles frå 1960-åra. Symbola til selskapet er eit grønt eple, inspirert av eit måleri av René Magritte.
Historie
Grunnen til dette føretaksprosjektet vart sagt å vere The Beatles' behov for å investere pengar som vern for skattlegging. Britisk skatteregler på denne tida vart skildra som stivnakket. Då George Harrison song, i «Taxman»: «There's one for you, nineteen for me», og refererte til shillingane i pundet, var det ingen spøk. Det var det nøyaktige beløpet som vart halde etter skatt, fem per cents. Som Harrison la til: «Should five per cents appear too small, be thankful I don't take it all».
Den første musikkgruppa som hadde plater utgjeve på Apple-etiketten (ein 45rpm single med tittelen «Dear Delilah») var Grapefruit. Innspelinga skjedde i London på slutten av 1967, og vart produsert av amerikanaren Terry Melcher, kjent frå The Byrds. Terry Doran, som var direktør for Apple Publishing, hjelpte til med realisere gruppa og assistenten hans Derek Lipper vart gruppa sin turneringsleiar.
I løpet av 1974 vart The Beatles oppløyst juridisk og det vart avgjort av retten at 8% av inntektene frå Beatles-albuma (som gruppe) skulle gå til Apple Records, og 4% skulle gå til kvar av dei fire medlemmane. Platemerket fortsette å gå med overskot fram til og med 1984, hovudsakleg grunna fortsett sal av gamle Beatles-plater, deretter gjekk selskapet med underskot i fleire år.
Apple Corps har hatt ei lang historie med usemje om merkevare med Apple Inc., grunna likskapen i namn og logo. Per 2005 er dei to selskapa enno låst i juridisk usemje.
Utgjevingar under Apple-merkt
Den første LP-utgjevinga frå Apple Records, som i tillegg òg var den første ‘solo’-utgjevinga frå eit medlem av The Beatles, var George Harrison sitt Wonderwall Music, som bestod av innspelinga hans av musikk frå filmen Wonderwall. Det skjedde den 1. november 1968. Rett etter kom Two Virgins av John Lennon og Yoko Ono, utgjeve 11. november same år. Både EMI og Capitol avslo å distribuere plata sidan både Lennon og Ono var avbilda nakne på omslaget. Albumet vart difor utgjeve på lisens til Track Records i England og Tetragrammaton Records i USA. Two Virgins vart tett følgt av det første Beatles-albumet som vart utgjeve på Apple-merkt, The Beatles (White Album), i sal frå 25. november.
Nokre andre Beatles-album som vart utgjeve på Apple-merkt er:
Selskapet utgav òg singel. Ein av dei med mest suksess kom ikkje frå The Beatles eller ein av medlemmane til gruppa. Det var Mary Hopkin sin Those Were the Days. Han vart utgjeve i fire språkutgåver. Den engelske teksten til songen var skriven av Gene Raskin, og innspelinga vart produsert av Paul McCartney.
Selskap med liknande namn
Ein del andre selskap hadde namn som likna på Apple Records, ein del er:
Stugun
Stugun er ein svensk tettstad i Ragunda kommun i Jämtlands län i landskapet Jämtland. I 2005 hadde tettstaden 627 innbyggjarar.
Artil
Artil er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Opningsseremonien for sommar-OL 2008
Opningsseremonien for sommar-OL 2008 blei halden på Beijing National Stadium i Beijing. Seremonien tok til klokka 20:00 lokal tid (UTC +8) 8. august 2008. Talet 8 er i kinesisk kultur knytt til lykke og tryggleik. Arrangørane hevdar at stadion var fullsatt med 91 000 tilskodarar.
Seremonien blei regissert av den kinesiske filmskaparen Zhang Yimou saman med dei kinesiske koreografane Zhang Jigang og Chen Yeiya. Seremonien fokuserte i stor grad på gamal kinesisk kultur og var svært kreativt utført. Dette var fyrste gongen ein brukte vêrmoderasjonsteknologi for å forhindre regn. Den olympiske turnaren Li Ning sprang den aller siste etappen av fakkelstafetten og såg ut til å springe gjennom lufta langs toppringen av stadion med fakkelen. Opningsseremonien varte over fire timar og har truleg kosta meir enn 100 millionar amerikanske dollar (om lag 600 millionar norske kroner). Både tilskodarar og internasjonal presse skrytte over seremonien som var svært spektakulær. Meir enn 15 000 personar opptredde under seremonien.
Fyrverkeriet bestod av 29 000 enkeltelement, som blei avfyrte frå meir enn 1 800 forskjellige stader i Beijing. Det trulege talet på fjernsynssjåarar var minst ein milliard. 204 land marsjerte inn, medan meir enn åtti politiske leiarar og kongelege var til stades.
Dmitrij Glukhovskij
Dmitrij A. Glukhovskij (fødd 12. juni 1979) er ein russisk forfattar og journalist, kjend for romaner innan sjangrane science fiction og magisk realisme. Han byrja med si første bok Metro 2033, då han var 18 år gammal, og publiserte ho på internettsida si i 2002, gratis tilgjengeleg for alle. Boka har vorte eit interaktivt eksperiment med over 3 millionar lesarar over heile verda. Ho vart trykt i 2005 i Russland. Sidan har det vorte laga ein spelversjon av boka for Xbox 360, Playstation 3 og Microsoft Windows.
I 2007 vart It's Getting Darker publisert, fulgt av Metro 2034 i 2009, bestselgar i Russland det året, også gratis tilgjengeleg på nett. Deretter i 2010 gav han ut satiriske soger om Russland i dag - Stories about Motherland. Som journalist har Dmitrij Glukhovskij arbeidd for Euronews i Frankrike, Deutsche Welle og Russia Today.
Metro 2033 vart oversatt til norsk av Dagfinn Foldøy og utgjeven i 2012.
Burghead
Burghead  er ein liten by i regionen Moray i Skottland. Han har kring 1500 innbyggjarar. Byen er hovudsakleg bygd på ei halvøy som går nordvestover inn i fjorden Moray Firth, og det meste av byen har derfor havet på tre sider.
Den noverande byen vart bygd mellom 1805 og 1809, og i same prosess vart meir enn halvparten av ei viktig piktisk bygdeborg øydelagd. Kartet til general William Roy viser forsvarsverket slik det eksisterte på 1700-talet, men han tilskreiv borga feilaktig til romarane (som var hovudinteressa hans). Borga var truleg eit stort piktisk senter og det har vorte funne steinplater med utskorne bilete av oksar, kjende som Burghead-oksane. Ein kammerbrønn av stor oldtidsinteresse vart oppdaga i 1809. Kvart år den 11. januar blir det halde ein eldfestival kjend som «Burning of the clavie». Ein trur at festivalen går tilbake til 170talet, men opphavet til tradisjonen kan i seg sjølv vere enno eldre. Burghead er ofte kjend som «The Broch» av dei lokale, forvirrande nok er òg [[Fraserburgh kjend som det same.
Wisconsin Range
Wisconsin Range er ei stor fjellkjede i Horlick Mountains i Antarktis. Ho består av Wisconsin Plateau og fleire isbrear, ryggar og toppar som grensar til Reedybreen, Shimizu-straumen, Horlick-straumen og Polarplatået.
Burghead
Jernalderfestningar
Den glasserte festninga ligg på toppen av ein odde som gjev eit omfattande utsyn over Moray Firth. Det var i si tid trudd å vere den same staden Klaudios Ptolemaios omtalte som «Ptoroton», men er no fastslått å vere av piktisk opphav. Orknøyingasoga kalla Borghead for «Torffness».
Borga omfattar tre hektar og er tre gonger større enn noko anna bygdeborg frå same periode i Skottland, og er òg trudd å vere det eldste piktiske festningsanlegg i Skottland. Det vart forsvart på landsida av tre jordvoller og vollgraver som vart øydelagt under bygginga av hamna og den moderne byen. Alderen deira er difor ukjend. Seks utskorne steintavler kjende som «Burghead-oksane» (Burghead Bulls) vart oppdaga i løpet av utgravingane. Fire av originalane blir oppbevart lokalt og ein kvar er i høvesvis Royal Museum i Edinburgh, og i British Museum i London.
Wisconsin Range
Fjellkjeda vart kartlagd av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-64. Ho vart namngjeven av US-ACAN etter University of Wisconsin–Madison i Madison i Wisconsin, som har sendt mange forskarar til Antarktis.
Burghead
Jernalderfestningar
Det meste av borga vart øydelagt under bygginga av byen i 1805-1809. Doorie Hill, som marker samband til festninga og borggarden, er den einaste gjenverande delen av den sørlege festningsvollen. Ein del av av den austlege og nordlege vollen er òg synleg.
Wisconsin Range
Wisconsin Plateau dekkjer det meste av fjellkjeda med ei stor iskappe på over 2800 moh i aust og søraust. Platået heller slakt nedover og med berre få isskrentar i det indre av platået. I nord og vest er platået bratte med skrenter og fjellveggar på over 1000 meter. Platået vart kartlagd av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av US-ACAN i samband med Wisconsin Range.
Burghead
Kammerbrønn
Brønnen til Burghead, som ligg i nærleiken av bygdeborga, vart oppdaga i 1809. Han består av ei steintrapp som fører ned til eit kammar som inneheld ein tank fylt med kjeldevatn. Det er ei frise på dei øvre veggene, ein pidestal i det søraustlege hjørnet og ein nedsøkkt tank i det nordvestlege hjørnet. Kammeret er 3,4 meter høgt og 1,2 meter djupt.
Oppdaginga vart gjort i løpet av utgravingane der ein såg etter ein mogleg vasstilgang etter at ein eldre fiskar hadde gjenfortalt ein gammal tradisjon om ein brønn i nærleiken. Talrike tillegg som å hogge nye trinn og fordjupe tanken vart gjort, men tilstrøyminga av vatn viste seg ikkje å vere tilfredsstillande for den planlagde funksjonen. På den tida då oppdaginga skjedde vart det trudd at både borga og brønnen var av romersk opphav, og sistnemnde vart såleis feilaktig skildra som eit «romersk bad». Seinare på 1800-talet vart det foreslått at det var eit tidleg kristen dåpskapell tilknytt kulten til sankt Ethan, men opphavet til denne har vore uklar til den dag i dag. Han er ganske sikkert frå tidleg mellomalder og hadde opplagt ei form for seremoniell tyding. Det er mogleg at hovudføremålet var å skaffe vasstilgang til borga, og kan kanskje tyde på ei piktisk religiøs interesse i vassander.
Festivalbrenning
Ein brannfestival med heidenske trekk kalla for «Burning of the clavie» blir halden den 11. januar kvart år, unntatt når den 11. fell på ein sundag, då han blir halden dagen før. Festivalen startar klokka 18.00 i Granary street og blir vanlegvis avslutta rundt klokka 19.00.
I 1599 utskreiv det skotske parlamentet ei lov under Jakob VI av Skottland om å gjere 1. januar til den offisielle førstenyttårsdag og at året 1600 skulle vere første gongen det var i bruk, men halde på juliansk kalender. I 1752] gjekk Storbritannia over til den gregorianske kalenderen då dagen som følgde den 2. september vart den 14. september. Det skotske «Auld Yuil» (uttalast al il, engelsk Old Yule, norsk Gammal jul) vart difor feira 12 dagar etter den 1. januar og «Burning of the clavie» var på kvelden av det nye året. .
Den 20. januar 1689 vart ein ung mann frå landsbyen irettesett av kyrkjeretten for å ha «brunne kvister, gjeve det overtruisk dyrking, og velsigna båtane etter gammal heidensk skikk» Tradisjonen har uansett overlevt.
«Clavie» er ei tynne som er fylt med bitar av tre, kvistar og tjøre som er festa på ei stong med ein eigen forma nagle. Han må bli spesielt laga for å gje rom for hovudet til beraren under. Ei gruppe på rundt femten menn kjend som «clavie crew», tradisjonelt fiskarar, og leia av ein oppfører eller konge, «clavie king», byter på å bere den brennande stonga gjennom gatene i byen i ei bestemd rute som går med klokka til den gamle delen av byen. Gruppa stoppar opp for overrekke bitar av smuldrande, gloande kolbitar til einskilde hus og tre offentlege hus for å overrekke dei hell for det komande året. Det er òg nokre bestemde stader dei stoppar for å fylle på med meir brennande. På slutten av ruta blir elden plassert på eit steinalter (som ikkje vart konstruert før på slutten av 1800-talet) ved Doorie Hill. Meir brensel blir fylt på, noko som opplyser heile Doorie Hill i den same prosessen. Tynna kollapsar til slutt og dei brennande restane blir spreidd utover bakketoppen før det blir samla og gjeve vidare som lykkebringande. Det vart sagt at i gamle dagar vart restane nytta som trolldom mot hekseri. Det var vanleg å bere den brennande fakkelen rundt kvar båt og kvart fartøy i hamna, men denne delen av seremonien har sidan vorte oppgjeven, truleg for at hamna vart for stor.
Utdanning
Både barne-, ungdom- og vidaregåande utdanning finst på staden i form av blant anna Burghead Primary School, Lossiemouth High School og Elgin Academy. I tillegg finst Moray College som ligg rundt 15 km unna i Elgin og Ecosse Performers College som ligg rundt 12 km unna i Lossiemouth.
Folkesetnad (demografi)
Folketalet i Burghead i 1991 var i samsvar med folketeljinga i 1991 på 1495 innbyggjarar. Tal frå 2001 viser at folkesetnaden hadde auka til 1640 for deretter å flate ut ved midten av 2004 til rundt 1680.
Den mannlege delen består av 53,6 % av folkesetnaden, noko som er høgare enn for Moray på 49.97 %, som igjen er litt høgare enn 48,05 % for heile Skottland. Menn i Burghead er ikkje same fleirtal for kvinner over alderen 25 som dei gjer for dei under 25 sidan mengda menn per kvinne er langt lågare over alderen 25 (1,05) enn han er under 25 (1,45).
Økonomi
Både Burghead som områdde Moray er generelt særs avhengig av to basar til Royal Air Force; RAF Lossiemouth og RAF Kinloss som grovt sett ligg i same avstand frå Burghead på begge sider.
I 2005 bidrog basane med £156.5 millionar til Morays økonomi og der £76.6 millionar vart halde og nytta lokalt. Begge basane er ansvarleg for å tilsetje, direkte og indirekte, 21 % av all sysselsetjing i området Moray. Anna sysselsetjing er lokale styresmakter, konstruksjon, fast eigedom, mat, transport, turisme, forretning og engros/småhandel.
Mount Chauve
Mount Chauve er ei klippe, 33 moh, heilt nordvest på Cap Margerie. Ho vart kartlagd og namngjeven av Den franske antarktisekspedisjonen i 1950. Namnet er skildrande etter den denuderte utsjånaden til åsen. «Chauve» er eit fransk word for skalla.
Burghead
Økonomi
Tidlegare var fiske ein særs stor del av økonomien, men i dag bidreg fiske svore lite til den totale økonomien. I 2001 sysselsette fiske berre 2,12 % av folkesetnaden i Burghead.
Fotball
Byen har to fotballklubbar. Burghead Thistle som ligg i Førstedivisjon i Region nord og har heimebane på Forrest Park, rett utanfor Burghead. Burghead United er det andre laget og dei spelar i Moray District Welfare Premiar Division. Tidlegare hadde Burghead òg eit tredje fotballag, Burghead Anchors.
Arktisk Filharmoni
Arktisk Filharmoni (fram til 2019 Nordnorsk Opera og Symfoniorkester, NOSO) er eit orkester og eit operakompani med base i Bodø og Tromsø, som skal stette heile den nordnorske landsdelen. Det vart stifta 18. juni 2009. Eigarane er Tromsø og Bodø kommunar, som eig 50 prosent kvar, medan Nordland, Troms og Finnmark fylkeskommunar er tilskotspartnarar gjennom den nordnorske kulturavtalen.
Arktisk Filharmoni er organisert som eit prosjektorkester med ensembla Bodø Sinfonietta og Tromsø Kammerorkester som kjerne. Orkesteret samarbeider med det øvrige kunst- og kulturlivet i landsdelen, og har ein samarbeidsavtale med Forsvarets Musikkorps Nord-Norge og Landsdelsmusikerne i Nord-Norge. Orkesteret hadde premierekonsert i Bodø 1. august og i Tromsø 20. august.
Fram til 1. januar 2019 heitte filharmonien Nordnorsk Opera og Symfoniorkester.
The Song Is You
«The Song Is You» er ein popsong skriven av Jerome Kern med tekst av Oscar Hammerstein II. Han vart skriven for musikalen Music in the Air (1932) og sungen i showet av Tullio Carminati. I seinare år har songen oftast vorte knytt til Frank Sinatra.
Fylkesveg 664 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 664  går mellom Fosslund og Navelsaker i Eid kommune og mellom Otterdal og Grodås i Volda kommune.
The Song Is You
«The Song Is You» dukkar opp fleire gonger i Guy Maddin-filmen The Saddest Music in the World frå 2003. Ni forskjellige versjonar av songen vart arrangert for filmen av komponisten Christopher Dedrick, som fekk ein Genie Award for dette.
Fylkesveg 664 i Sogn og Fjordane
Trasear: Fosslund – Navelsaker (19,6 km), Otterdal – Grodås (4,8 km)
Stained Class
Stained Class er det fjerde albumet til den britiske heavy metal-gruppa Judas Priest. Det kom ut i februar 1978 og er et første av to album med trommeslagaren Les Binks. Det vart kjend for dei mørke tekstane og emna, i tillegg til ei sivil rettssak i 1990 der bandet vart skulda for å ha skjulte meldingar i ein song som fekk to tenåringar til å utføra sjølvmord. Stained Class vart seinare kåra til det beste Judas Priest-albumet på Stereogum.com og vart skildra av Steve Huey på Allmusic.com som «Judas Priest på sitt beste.»
Fylkesveg 664 i Sogn og Fjordane
Kommunar og knutepunkt
Traseen Navelsaker – Otterdal er ikkje bygd
Stained Class
Oversyn
Stained Class er det einaste Judas Priest-albumet der alle fem medlemmane har blitt oppført som låtskrivarar. Men frå dette tidspunktet og framover vart Glenn Tipton hovudgitaristen i bandet, og skreiv dei fleste songane i lag med Rob Halford. K.K. Downing spelar berre soloar på «Savage» og den andre soloen på «Beyond the Realms of Death» og «Heroes End», medan resten berre er Tipton aleine eller dei to i lag. Den nye trommeslagaren Les Binks var medlåtskrivar på «Beyond The Realms Of Death» for den akustiske introen.
Plateomslaget vart laga av Rosław Szaybo på CBS Records og introduserte den no klassiske Judas Priest-logoen, som erstatta den gotiske logoen som hadde blitt brukt på dei førre album. Stained Class var det første albumet til Judas Priest som gjekk inn på Billboard 200-lista og selde sidan til gullplate i USA.
Dennis MacKay vart henta inn av CBS Records for å produsere albumet. Han hadde tidlegare hovudsakleg produsert jazzfusion-artistar i tillegg til David Bowie, Supertramp, og andre. Han gjorde det til oppgåva si å reinske opp den tungvindte låtskrivarstilen til bandet og fekk dei til å skrive kortare og meir direkte låtar. Innspelinga for Stained Class fann stad i oktober og november 1977 i Chipping Norton Recording Studios i London.
Albumet var det tyngste bandet hadde gjeve ut til då og tekstane var ofte mørke og valdelege. Songane hadde berre små hint av progressiv rock.
«Better By You, Better Than Me» vart lagt til albumet i siste augneblink då CBS Records insisterte på å ta med eit meir kommersielt spor for å gje meir liv til albumet, som hovudsakleg har ein særs mørk og uhyggeleg undertone. Han vart spelt inn på ei eiga innspeling med James Guthrie, sidan Dennis MacKay då var oppteken med andre prosjekt. Bandet var visstnok imponert over produksjonsarbeidet til Guthrie på «Better By You, Better Than Me», sidan han stod fram i forhold til den tynnare, flate lyden som hadde plaga albuma deira til då, og dei bad han produsere det neste albumet deira, Killing Machine.
Stained Class vart nymastra i 2001 med to bonusspor.
Kontrovers rundt «Better by You, Better Than Me»
Ti år etter Stained Class kom ut fekk det mykje negativ merksemd på grunn av eit sivilt søksmål mot bandet i 1990. Tenåringen James Vance inngjekk ei sjølvmordspakt med venen Ray Belknap etter å visstnok ha lytta til «Better By You, Better Than Me» den 23. desember 1985, og familien hans saksøkte no bandet. Belknap klarte å ta livet av seg, medan Vance vart kritisk skadd etter å ha skote seg sjølv i hovudet, men overlevde, før han døydde av komplikasjonar tre år seinare. Søksmålet hevda at Judas Priest hadde spelt inn skjulte meldingar i songen som ba dei «gjere det». Søksmålet vart til slutt avvist. Songen vart opphavleg skriven og framført av bandet Spooky Tooth.
Tre veker etter søksmålet vart avvist, starta bandet Painkiller-turneen sin med å spele «Better By You, Better Than Me» på den første konserten i Burbank i California den 13. september. Dette var einaste gongen Judas Priest framførte songen på konsert etter 1979.
Komikaren Bill Hicks gjorde narr av søksmålet og peikte på kor absurd det var at eit suksessrikt band ønskte å ta livet av fansen som kjøpte musikken deira.
Mottaking
I 2005 vart Stained Class rangert på 307. plassen på lista til magasinet Rock Hard over dei 500 beste rock- og metal-albuma gjennom tidene. Albumet vert rekna som innverknadstungt for sjangrane speed metal og thrash metal. Det vert òg rekna som ein tidleg indikasjon på new wave of British heavy metal-rørsla.
Sjølv om Stained Class gjorde det godt i Storbritannia og nesten selde like godt som Sin After Sin, nådde det berre så vidt Billboard 200 i USA. Bandet var òg relativt ukjende i USA på den tida.
Better by You, Better than Me
«Better by You, Better than Me» er ein song frå 1969 av det engelske rockebandet Spooky Tooth. Songen vart spelt av heavy metal-bandet Judas Priest i 1978.
I 1990 fekk Judas Priest-versjonen mykje negativ omtale då bandet måtte i retten for skuldingar om å ha plassert undermedvitne meldingar i songen som fekk to ungdomar i USA til å ta livet av seg i 1985. Saka vart til slutt avvist.
Judas Priest-versjonen
Judas Priest si utgåve av «Better by You, Better than Me» er kjappare enn Spooky Tooth-versjonen og har eit i tillegg eit ekstra vokalt mellomspel. Songen vart lagt til på albumet i siste augneblink då CBS Records insisterte på at dei måtte ha med ein meir kommersiell song for å live opp albumet som stort sett var mørkt. Det vart spelt inn med James Guthrie som produsent, då Dennis MacKay var oppteken med andre prosjekt. Bandet vart så imponert over produksjonsarbeidet til Guthrie at dei bad han om å produsere det neste albumet deira, Killing Machine.
Midnight Rider
«Midnight Rider» er ein song av det amerikanske rockebandet The Allman Brothers Band. Det var den andre singelen frå det andre albumet deira, Idlewild South (1970), gjeve ut på Capricorn Records. Songen vart hovudsakleg skriven av vokalisten Gregg Allman, som først byrja å komponere songen i ei hytte dei leigde utafor Macon i Georgia. Han fekk hjelp av roadien Robert Kim Payne til å fullføre teksten på songen. Han og Payne braut seg inn i Capricorn Sound Studios for å fullføre ein demo av songen.
Mr. Soul
«Mr. Soul» er ein song skriven av den kanadiske rockeartisten Neil Young og først innspelt av folkrockbandet Buffalo Springfield. Songen vart gjeven ut på det andre albumet deira Buffalo Springfield Again. Songen vart spelt inn 9. januar 1967 i Atlantic Studios i New York med tilleggsinnspelingar den 4. april 1967.
Dzema Peak
Dzema Peak er eit fjell, 2570 moh, som ligg 9 km vest-sørvest for Mount Ratliff på nordsida av Watson Escarpment i Antarktis. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant John Dzema i U.S. Navy skvadron VX-6 som var ved McMurdo-basen i løpet av 1962–63 og 1963–64.
Mr. Soul
Den vanlege albumversjonen og monoutgåva på singelen har heilt forskjellige gitarsoloar. Singelmiksen har aldri vorte gjeven ut på ny.
Buffalo Springfield Again
Buffalo Springfield Again er det andre studioalbumet til Buffalo Springfield, utgjeve på Atco Records i november 1967. Albumet nådde 44. plassen på Billboard 200. I 2003 vart albumet rangert på 188. plassen på Rolling Stone si liste over dei 500 beste albuma gjennom tidene.
Mr. Soul
På spor 3 på albumet Sugar Mountain - Live At Canterbury House 1968 seier Young, «Mange songar tar lang tid å skrive. Generelt tar dei ein og ein halv time å skrive. Men denne tok berre fem minutt.»
Buffalo Springfield Again
Albumet var med i Robert Dimery-boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
Mr. Soul
Young spelte sidan inn fleire versjonar av songen, ofte med stilmessige endringar. Av alle songane til Young er det «Mr. Soul» som er gjeven ut flest gonger. Hovudriffet i songen er sagt å vere ein nær kopi av «(I Can't Get No) Satisfaction» av The Rolling Stones.
Buffalo Springfield Again
Bakgrunn
I motsetnad til debutalbumet, som vart spelt inn forholdsvis kjapt sommaren 1966, var innspelinga av dette albumet spent og langtrekt, over ni månader i 1967. Fleire faktorar medverka til dette. Mellom anna hadde bassisten Bruce Palmer blitt deportert i januar og hadde kome attende til USA ulovleg for å arbeide med bandet, og gitaristen Neil Young hadde slutta og kome attende til gruppa fleire gonger, og var mellom anna ikkje med då bandet spelte på den kjende Montery Pop Festival, der David Crosby erstatta han etter ynskje frå gitaristen Stephen Stills.
Mr. Soul
Andre utgåver
Ei ny innspeling av songen i synth-elektrisk-stil vart gjeven ut på Young-albumet Trans i 1982 med vokalen handsama gjennom ein vocoder.
All the Way from Memphis
«All the Way from Memphis» er ein song av Mott the Hoople gjeven ut som den første singelen frå albumet Mott i 1973. Songen fortel ei soge om ein rockeartist som får gitaren sin sendt til Oriole i Kentucky, i staden for til Memphis i Tennessee. Songen nådde tiandeplassen på UK Singles Chart. Sjølv om han ikkje gjekk inn på salslista i USA, vart han mykje spelt på album-orienterte rockestasjonar.
Mr. Soul
Andre utgåver
I tillegg til desse versjonane, orginalen og Trans-versjonen, finst «Mr. Soul» i ei akustisk utgåve på Unplugged, Sugar Mountain - Live At Canterbury House 1968 og Year of the Horse, samt på samlingane Retrospective, Journey Through the Past og Young sin Decade.
All the Way from Memphis
«All the Way from Memphis» vart spelt av Brian May i 1998 på albumet hans Another World med Hunter som gjesteartist. Han vart òg framført av supergruppa Contraband på det einaste albumet deira i 1991. Det britiske rockebandet Thunder framførte songen på scenen og versjonar kom ut på fleire samlealbum. Det britiske punkbandet Abdoujaparov spelte songen i 2002 på albumet deira Air Odeon Disco Pub.
Den svenske artisten Magnus Uggla har sagt at han var inspirert av songen då han skreiv den første hitsingelen sin, «Varning på stan» i 1977.
Buffalo Springfield Again
Bakgrunn
Stephen Stills medverka med fire songar, av desse «Rock and Roll Woman», ein song skriven i lag med David Crosby og visstnok med Crosby på korvokal. Crosby hadde då nettopp fått sparken i The Byrds. Denne songen er det første samarbeidet mellom Stills og Crosby, som seinare danna Crosby, Stills & Nash i lag.
Sturefors
Sturefors er ein tettstad i Linköpings kommun i Östergötlands län i Östergötland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 2 228 innbyggjarar. Sturefors ligg cirka 11 kilometer søraust for Linköping.
Buffalo Springfield Again
Bakgrunn
Albumet inneheld den første innspelinga av songar skrivne av gitaristen Richie Furay, som ikkje hadde skrive songar til debutalbumet. I tillegg var det studiomusikarar med på forskjellige spor, der berre sjølve bandet spelte på debutalbumet. Då Palmer vart deportert måtte ein ha inn andre bassistar. Ein av gongane Young hadde slutta i bandet, hyrte han eit studio for å spele inn «Expecting to Fly» med musikarar utafor bandet for det han rekna med kom til å bli eit soloprosjekt og ikkje ei innspeling for Buffalo Springfield. Jack Nitzsche laga arrangementa for «Expecting to Fly». Ingen medlemmar frå Buffalo Springfield spelar på songen. Nitzsche fortsette å arbeide med Young i starten av 1970-åra på både den første soloplata og bestseljaren Harvest, og vart sidan medlem av banda til Young, Crazy Horse og The Stray Gators.
Albumet inneheld ein tidleg countryrocksong av Furay, «A Child's Claim to Fame». Crosby syng visstnok vokal på «Rock and Roll Woman», og han skal òg visstnok ha vore medlåtskrivar på songen. Om dette er sant eller ikkje er ikkje visst, men Stills har fortalt at songen kom til under ein jam med Crosby. Det lengre Young-stykket «Broken Arrow» byrjar med eit klipp av «Mr. Soul», kanskje ein konsertversjon, og er sungen av nokon andre enn Young, kanskje trommeslagaren Dewey Martin. Baksida av plateomslaget inneheld ei lang liste overr folk som vert takka som inspirasjonskjelder. Somme av desse kan vere musikarar på albumet. Albumet er dedisert til Barry Friedman, og oppført som ein York/Pala-produksjon. Albumet vart ommastra for CD i HDCD og gjeve ut på ny den 24. juni 1997.
Mr. Soul
Andre utgåver
Songen vart òg spelt av Rush.
State of Independence
«State of Independence» er ein song skriven av Jon Anderson og Vangelis. Songen er skriven som ein reggae/calypso med ein abstrakt, andeleg tekst.
Han vart opphavleg spelt inn av Jon and Vangelis i 1981 for albumet The Friends of Mr Cairo og vart gjeven ut som singel same året. Songen vart meir kjend då han vart spelt inn av Donna Summer i 1982. Singelen hennar gjekk inn på topp 20 i Storbritannia og han gjekk heilt til topps i Nederland. I 1992 vart ein tredje versjon av songen, då kalla «Spiritual High (State of Independence)», spelt inn og gjeve ut som singel av Moodswings (med Pretenders-songaren Chrissie Hynde som vokalist).
Jon Anderson spelte inn ein ny versjon av songen for soloalbumet sitt, Change We Must (1994) og ein live akustisk versjon finst på Live from La La Land (2007). Anderson spelte òg inn eit liveopptak av songen med Rick Wakeman som Anderson/Wakeman.
Donna Summer-versjonen
Donna Summer spelte inn «State of Independence» i 1982 for albumet Donna Summer produsert av Quincy Jones. Han vart gjeven ut som oppfølgjaren til hitsingelen «Love Is in Control (Finger on the Trigger)» i 1982. Denne versjonen gjorde det bra i Europa og låg ei veke på toppen av den nederlandske singellista. Med seg på songen har Summer eit kor av mange songstjerner som Michael Jackson, Brenda Russell, James Ingram, Dionne Warwick, Kenny Loggins, Lionel Richie og Stevie Wonder, og med Eric Clapton på gitar. Singelen vart gjeven ut på ny i Europa i 1990 etter samlealbumet hennar The Best of Donna Summer.
Etter at ein remix av songen hennar «I Feel Love» vart gjeven ut i 1995, vart òg «State of Independence» gjeve ut i remixa form med miksar av Phil Ramocon, Sold Out, DJ Dero, Ralph Falcon & Oscar G, og Jules & Skins. Denne nådde 13. plassen på den britiske singellista i 1996, ein plass høgare enn originalen.
Moodswings-versjonen
I 1992 spelte duoen Moodswings inn albumet Moodfood (Arista), med ein versjon av singelen, kalla «Spiritual High (State of Independence) Pt. II» med vokal av Chrissie Hynde (The Pretenders) og samplingar frå Martin Luther King, Jr. sin «I Have a Dream»-tale. Singelen nådde 47. plassen på UK Singles Chart. Versjonen deira vart seinare spelt under rulleteksten på filmen Single White Female og var med på The Pretenders sitt Greatest Hits i 2000.
Andre versjonar
Kate Ceberano spelte songen på ein konsert med West Australian Symphony Orchestra i 2006. I 2011 spelte Andrea Corr frå Corrs inn fleire versjonar, inkludert ein på soloalbumet Lifelines.
The Art of Noise brukte eit klipp av songen som grunnlag for sporet «Donna» på debut-EPen, Into Battle With The Art of Noise.
Igor Romisjevskij
Igor Romisjevskij var ein russisk ishockeyspelar frå Zjukovskij i Moskva oblast. Perioden 1968-72 vann han to OL-gull og tre VM-gull for Sovjetunionen, i tillegg til VM-sølv.
Forsvarsspelaren Romisjevskij vart olympisk meister med det sterke sovjetmannskapet som gjekk til topps i ishockey-turneringa under vinterleikane 1968 i Grenoble. Dei neste tre åra vart han verdsmeister med mykje det same sovjetlandslaget. Under Vinter-OL 1972 i Sapporo forsvarte Romisjevskij og lagkameratane den olympiske meistertittelen, derimot måtte dei sjå seg slått av Tsjekkoslovakia då Ishockey-VM 1972 vart avvikla i Praha i april 1972.
Romisjevskij gjorde teneste i CSKA Moskva frå 1960 til han la opp i 1972. Gjennom desse tolv sesongane fekk han med seg ni seriemeisterpokalar og fire cupmeistertitlar.
Høgskolen i Harstad
Høgskolen i Harstad (HiH) er ein tidlegare statleg høgskule i Noreg, etablert 1. august 1986 pg reorganisert som ein del av Høgskolereformen i 1994. Frå 1. januar 2016 blei skulen ein del av Universitetet i Tromsø – Norges arktiske universitet.
Høgskolen i Harstad tilbaud fag- og profesjonsstudium innan pedagogikk, sjukepleie, vernepleie, økonomi- og samfunnsfag, handel og service, reiseliv, statsvitskap og økonomi. Desse kan takast i varierande lengd frå halvårseiningar til bachelorgrader og mastergrad i samarbeid med Universitetet i Nordland. Dessuten hadde høgskulen ei rekke kurs-, etter- og vidareutdanningar.
Han hadde omkring 1600 studentar og 120 tilsette.
Rock of the Westies
Rock of the Westies er det tiande studioalbumet til Elton John. Albumet vart gjeve ut i 1975 og vart produsert av Gus Dudgeon. Det er det sjuande albumet på rad som kom på fyrsteplass på albumlista Billboard 200 i USA. Albumet var mindre populært i heimlandet Storbritannia der det nådde femteplassen.
Songen «Hard Luck Story» hadde alt vorte spelt inn av Kiki Dee og gjeven ut som singel eit år tidlegare. Denne og «Don't Go Breaking My Heart» er tilskriven Ann Orson/Carte Blanche (An horse and cart, Blanche), eit aukenamn Elton John nytta når han skreiv både musikk og tekst på eiga hand. Ann Orson vart òg nytt som namn på ein korvokalist som ein trur er Elton John sjølv.
Labelle syng korvokal på opningssongen «Medley (Yell Help/Wednesday Night/Ugly)».
Sjølv om musikken på Rock of the Westies ikkje fekk så god kritikk då albumet kom ut, har det gjennom åra vorte sett i eit betre lys og vert i dag rekna som det siste «store» albumet frå denne tida av karrieren hans. I USA selde albumet til gullplate i 1975 og til platina i 1993.
Utanfor USA og Canada var dette det siste originale studioalbumet frå John på DJM Records, sidan han etter dette gav ut platene sine på sitt eige Rocket Records.
Songen «Street Kids» vart nytta i videospelet Grand Theft Auto IV frå 2008.
Medverkande
Produksjon
Salstrofé
} } }
Piknikkorg
Piknikkorg er ei korg som kan brukast til å ha med mat og utstyr til ein piknik. Ei piknikkorg, ofte fletta av vidje, blir ofte sett på som nødvendig utstyr ved ein piknik.
Pikknikkorga kan vera alt frå ei enkel korg med mat og utstyr ein har pakka heime, til ei spesiallaga korg med lok, oppbevaringsplassar og utstyr. Ei slik korg kan ha trygge plassar til varm og kald mat og drikke, piknikglas, tallerkar og bestikk festa med reimer og teppe til å sitja og servera maten på. Velutstyrte korger kan også innehalde til dømes salt og pepar og skjerefjøler.
Mange stader er det mogleg å kjøpa ei ferdig pakka piknikkorg. I Storbritannia er særleg Fortnum & Mason blitt kjende som leverandørar av piknikkorger, ofte til prestisjetunge hendingar som Ascot-veddeløpa, Henley-regattaen, Wimbledon-tevlinga i tennis, cricket ved Lord's Cricket Ground eller rugby ved Twickenham Stadium.
Maskorama (sesong 1)
Den fyrste sesongen av Maskorama hadde premiere på NRK1 7. november 2020. Programleiar for den fyrste sesongen var Silje Nordnes. I «detektivpanelet» sat Jan Thomas, Marion Ravn og Nicolay Ramm. Kjell A. Nordstrøm hadde ansvaret for kostyma i den fyrste sesongen av Maskorama.
Sesongen vart vunne av songaren og musikalartisten Ulrikke Brandstorp som «Trollet», med programleiaren Markus Bailey som «Elgen» på andreplass og youtubar Herman Dahl som «Vikingen» på tredjeplass.
Detektivpanel og programleiar
Programleiar for fyrste sesong var Silje Nordnes, mens stylisten Jan Thomas, artisten Marion Ravn og programleiaren og komikaren Nicolay Ramm sat i «detektivpanelet».
Deltakarar
{{Legend|lightgreen|Den maskerte songaren sikra seg plass til neste runde.}} {{Legend|#FFEBCD|Den maskerte songaren opptredde ikkje.}} {{Legend|salmon|Den maskerte songaren rauk ut av Maskorama og måtte avsløre sin identitet.}}
Berești-Tazlău
Berești-Tazlău, tidlegare Berești, er ein kommune i Bacău fylke i Romania.
Busetnader
Berești-Tazlău er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:
The Allman Brothers Band
The Allman Brothers Band var eit USA-amerikansk rockeband skipa i Jacksonville i Florida i USA i 1969 av brørne Duane Allman (slidegitar og sologitar) og Gregg Allman (vokal, klaverinstrument, låtskriving), i lag med Dickey Betts (sologitar, vokal, låtskriving), Berry Oakley (bassgitar), Butch Trucks (trommer) og Jai Johanny «Jaimoe» Johanson (trommer). Bandet brukte element av Southern rock, blues, jazz og country, og konsertane deira bestod ofte av lange improviserte jammar og instrumentalar.
Dei to første studioalbuma deira selde dårleg, men konsertutgjevinga At Fillmore East frå 1971 vart eit stort gjennombrot. Albumet inneheld lange utgåver av songane «In Memory of Elizabeth Reed» og «Whipping Post», og vert ofte rekna blant dei beste konsertalbuma som finst. Gruppeleiaren Duane Allman omkom i ei motorsykkelulukke seinare det året og bandet dediserte Eat a Peach (1972) i hans minne, eit dels studio- dels konsertalbum som sementerte populariteten deira. Seinare det året døydde òg bassisten Berry Oakley i ei motorsykkelulukke og bandet henta inn klaverspelaren Chuck Leavell og bassisten Lamar Williams for albumet Brothers and Sisters i 1973, med hitsingelen «Ramblin' Man». Intern krangling gjorde at bandet vart oppløyst i 1976, men dei kom saman att mot slutten av 1970-åra før dei vart oppløyst att i 1982.
Bandet kom saman att i 1989 og gav ut fleire nye album og turnerte mykje. Bandet gav seg for godt i 2014.
Starten (1965–1969)
Duane Allman, og den yngre broren Gregg, voks opp i Daytona Beach i Florida. Gregg var den første til å lære seg gitar, men broren gjekk snart forbi han og slutta på skulen for å kunne øve heile tida. Duoen skipa det første bandet sitt, The Escorts, som utvikla seg til å bli Allman Joys i midten av 1960-åra. Då ein svart ven introduserte Gregg for R&B og soul, byrja dei å ta med dette i musikken sin. I 1967 heldt gruppa seg i St. Louis, der ein platesjef frå Los Angeles oppdaga dei. Dei flytta etter kvart til vestkysten og kalla seg Hour Glass, og spelte inn to mislukka album for Liberty Records. Duane flytta attende for å satse på ein karriere som studiomusikar i Muscle Shoals i Alabama, medan Gregg vart verande att i Hollywood for å oppfylle kontrakten med Liberty, som meinte han kunne klare seg som soloartist. Dei to var først frå kvarandre i eitt år, men møttest i Miami, der dei spelte inn ein album-lang demo med The 31st of February, ei gruppe der trommeslagaren Butch Trucks spelte.