cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
DS «Rags»
Historie
Det Bergenske Dampskibsselskab kjøpte så skipet attende til Noreg i juni 1916 og gav det namnet «Vela». For dette betalte dei 2 266 095 kroner, det dyraste skipet deira til då. I 1919 gjekk skipet inn i Sør-Amerikalinja til BDS og på den første reisa si ankom det attende til Noreg med Stavanger som første anløpshamn. På veg til Noreg kom det ut for uvêr og mista aktermasta og alle lossebommane på akterdekket. 21. april 1920 skreiv Bergens Tidende om «Vela» som var komen til Kristiania med linfrø og mais frå Argentina. Lasta skulle eigentleg til Danmark, men på grunn av streik blant hamnearbeidarane i København gjekk skipet til Kristiania i staden. Her ville heller ikkje hamnearbeidarane losse lasta fordi dei rekna det som streikebryteri. 25. april vart kring 700 tonn mais lossa i Moss etter at norske styresmakter kjøpte lasta for å få skipet avstad att i ruta si. I 1920 fekk «Vela» innlagt oljefyring, elektrisk lys og etter pålegg frå skipskontrollen nye folke- og offiserslugarar. I 1922 byrja skipet i tillegg til Sør-Amerikalinja å stundom gå ruter mellom Nord-Amerika og Austersjøen. I juli dette året vart det sett i dokk i Laksevåg for å få skifta propell og propellaksling, i tillegg til reparasjon av maskin og kjelar. I tillegg vart det retta ut nokre buklar i botnen av skroget etter ei grunnstøyting i Austersjøen. Skipet hadde vore oljefyrt sidan 1922, men no valde ein å gå over til kolfyring, då oljefyringa hadde vore mindre heldig. I 1923 byrja skipet å gå ruter mellom Nord-Europa og Arkhangelsk med trelast, i tillegg til farten på Austersjøen. I desember 1923 låg skipet til reparasjon i Laksevåg og fekk botnstokkar under kjelane og ny bakbord forrigg. Etter eit par turar til Svartehavet for å hente korn tidleg i 1924, gjekk det igjen inn Sør-Amerikalinja. I september 1925 låg skipet til reparasjon i København, men var elles dette året hovudsakleg i Den Norske Syd-Amerika Linje. I 1926 vart det fleire turar til Middelhavet og i trelastfarta til Kvitsjøen. I juni 1926 var skipet til overhaling i Laksevåg. «Vela» vart i juli 1926 liggande i Antwerpen ei stund på grunn av streik blant hamnearbeidarane, som hindra skipet i å få lossa.
Laurdag 25. februar 1926 grunnstøytte «Vela» ved Hjelteskjæret i Hjeltefjorden ved Bergen. Skipet var på reise frå Onega til Nikolajev i Ukraina, og var innom Bergen for mannskapsskifte. Om morgonen segla «Vela» ut og då det runda Kvarven på veg mot Vatlestraumen, mista skipet styringa. Det vart slått full fart akterover og ankeret vart kasta. Ankerkjettinga sleit seg og skipet dreiv inn på ei grunne. Det gjekk for eigen motor inn til Laksevåg, der dykkarar konstaterte bulkar i skroget og sju fot av slingrekjølen mangla. På grunn av naglar som hadde svikta var det ein liten lekkasje som vart tetta med tagl og drev. Mandagen etter vart det halde sjøforklaring. Dagen etter segla skipet vidare til Svartehavet.
I februar 1927 var skipet til reparasjon etter eit havari, og skulle segla via Hook van Holland til Cuba. 11. februar kolliderte det med ein lekter i innseglinga til Antwerpen. Lekteren fekk litt skade, medan «Vela» var uskadd. 17. mars 1927 vart det meldt frå Boston i USA at «Vela» var sprunge lekk som av skade i isen. Forpiggen var full av vatn og noko av lasta vart skadd. Medan skipet var i Boston vart kaptein Thorstein Lockert frå Vesterålen innlagt på sjukehus med lungebetennelse, som han så døydde av der. 30. mars same året var «Vela» igjen i ei ulukke då det i Boston kolliderte med den amerikanske, firmasta skonnerten «Doris Hamlin». Berre ein månad seinare, 23. april, gjekk «Vela» på grunn i elva ved Pensacola i Florida. Ved assistanse kom skipet av grunn att. Det var uskadd og kunne segla vidare etter å ha betalt 750 dollar for berginga. På denne tida gjekk skipet i fart mellom Nord-Amerika og Europa og på reise frå Montreal i Canada til Bremen i Tyskland med kornlast i desember 1927, fekk skipet ein del skade i uvêr over Atlanteren.
I februar 1929 vart skipet selt til A/S D/S Zephyros under Johan C. Wiese i Bergen. Prisen var 309 000 kroner. 16. mai 1929 vart det meldt at «Vela» var kraftig forsinka i St. Johns i Canada på grunn av eld i bomullslasta. All lasta måtte lossas av og så lossas inn att, men dette tok tid på grunn av plassmangel på kaien. 75 bomullsballar var skadde av varmen, medan andre var vasskadde på grunn av sløkkingsarbeidet. Skipet kom frå Houston og for vidare Murmansk med lasta. I juli same året vart det omdøypt «Zephyros». Wiese & Meidell tok over eigarskapet av A/S D/S Zephyros i desember dette året og skipet gjekk stort sett dei same rutene som før, mellom anna til Austersjøen, Kvitsjøen og Sør-Amerika.
Harry O. Jacobsen & Co kjøpte skipet i juli 1932, og i september 1932 vart skipet selt til A/S D/S Fjeld under Anton Meidell og det fekk namnet «Fjeld». Skipet vart til slutt selt til Tyskland, der det vart opphogd den 9. januar 1936.
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 3 589 brt, 2 296 nrt og lasteevna var 5 800 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 8 128 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av Centr. Marine Eng. Works, Hartlepool. Oppgjeven yting var 1 500 iHk (indikerte hestekrefter) og 291 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 8,5 knop.
Clear Spot
Clear Spot er det sjuande studioalbumet til Captain Beefheart og The Magic Band, gjeve ut i 1972 i eit klårt plastikkomslag.
Produksjon
Det tredje albumet til Beefheart, Trout Mask Replica, etablerte han som ein kritikarrost artist, men det selde dårleg. For dette albumet ønskte Beefheart meir kommersiell suksess - og tok derfor eit val om å arbeide med eit respektert produsentteam med produsenten Ted Templeman og lydteknikaren Donn Landee, som tidlegare hadde skapt hittar for artistar som The Doobie Brothers, Carly Simon og Van Morrison. Clear Spot samlar mykje av tekstane som Beefheart hadde skrive eller formulert i byrjinga av innspelinga av The Spotlight Kid.
Den tidlegare Mothers of Invention- og Little Feat-bassisten Roy Estrada kom inn i bandet på dette albumet og er oppført som «Oréjon» (store øyre) på plateomslaget, medan studiomusikaren Milt Holland bidrog med perkusjon.
Utgjevingar
Originalutgjevinga i USA kom eit spesiallaga gjennomsiktig plastikkomslag. Tittelen Clear Spot var prega på framsida. Det originale konseptet var at vinylplata òg skulle vere laga av klår vinyl, men det vart skrinlagd då det kosta for mykje.
For seinare amerikanske utgåver og utgjevingar i andre land var det eit meir tradisjonelt svartkvitbilete som vart nytta som plateomslag.
CD-utgåva av albumet er i dag berre tilgjengeleg i ei samling i lag med føregangaren The Spotlight Kid. Begge desse platene er derimot tilgjengeleg på vinyl.
Clear Spot nådde 191. plassen på den amerikanske Billboard 200-lista, men gjekk ikkje inn på lista i Storbritannia.
Ettermæle
I mars 2005 sette magasinet Q «Big Eyed Beans from Venus» på 53. plassen på lista si over dei 100 beste gitarsongane gjennom tidene. «Her Eyes Are a Blue Million Miles» vart nytta i filmen The Big Lebowski i 1998 og vart sidan spelt inn av The Black Keys og bandet Shortstack. Tittelsporet er blitt spelt av Painted Willie og av Mark Lanegan. The Tubes spelte inn ei utgåve av «My Head Is My Only House Unless It Rains» på albumet deira Now i 1977. Everything but the Girl spelte òg inn denne songen.
Albumet vart stemt fram til 126. plassen i boka til Colin Larkin kalla All Time Top 1000 Albums (3. utgåve 2000).
Medverkande
Andre medverkande
Colbert Mountains
Colbert Mountains er ei gruppe isolert fjell med fleire avrunda, snødekte fjelltoppar. Det høgaste er kring 1500 moh, oppom Handel forlandsbre mellom Haydnfjorden og Schubertfjorden i vestlege sentrale delar av Aleksanderøya. Dei vart oppdaga og fotografert frå avstand av Lincoln Ellsworth då han lydde over Antarktis den 23. november 1935, og delvis kartlagd frå desse bileta av W.L.G. Joerg. Dei vart sett på ny og fotografert frå lufta av U.S. Antarctic Service, 1939–41, og av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) 1947–48, under Finn Rønne, som namngav dei etter kontreadmiral Leo O. Colbert, sjef for U.S. Coast and Geodetic Survey, som gav utstyr til ekspedisjonen. Dei vart kartlagde på ny i detalj frå flyfoto av D. Searle under RARE frå Falkland Islands Dependencies Survey i 1960.
Fylkesveg 740
Fylkesveg 740 finst i fleire fylke i Noreg:
Ann-Mari Andersen
Ann-Mari Andersen er ein norsk samisk songar og musikar frå Kautokeino. Ho har fleire albumutgjevingar bak seg og syng i ei rekkje sjangrar – alt frå salmesong til techno-pop. I 2008 deltok ho i Melodi Grand Prix 2008 med låten «Ándagassii» – den fyrste samiskspråklege songen i tevlinga på 28 år, etter «Sámiid ædnan» i 1980.
Bakgrunn
Ann-Mari Andersen er fødd og oppvaksen i Kautokeino i Finnmark. Andersen var ni år då ho byrja å spele gitar, og ho byrja også etter kvart å traktere piano, men gitaren vart verande som hovudinstrumentet. Seinare har ho like gjerne opptredd åleine med gitaren sin som med fullt band.
Musikkarriere
Andersen har vore gjennom mange musikkstilar og -sjangrar i løpet av karrieren. I ungdomsåra var ho engasjert i alt frå barnekor og ungdomskor, til gospelkor og rockeband. Andersen spelar ei blanding av moderne pop kombinert med ethno- og world music, og ho syng både på samisk og engelsk.
I 1993 deltok Andersen i Sámi Grand Prix i Kautokeino med songen «Ráhkisvuohta seamma lea», og vann. Sigeren gav ho motivasjon til å jobbe vidare med musikk. I år 2000 var Andersen engasjert ein periode ved det samiske nasjonalteateret, Beaivváš Sámi Teáhter. Teateret sette opp ein musikalsk kabaret med den kjende regissøren Nils Gaup som vegvisar. Med kabareten følgde det framsyningar og turné både i Noreg og Finland.
Andersen vart kjend for eit større publikum i 2008, då ho deltok i Melodi Grand Prix med songen «Ándagassii» (norsk omsetjing 'tilgjeving'). Ho vann delfinalen i Stavanger og nådde finalen i Oslo Spektrum. Songen var den fyrste samiske songen i Melodi Grand Prix på 28 år.
Andersen har gjeve ut tre album: Ija hearva (2003), produsert av Svein Schultz, som blant anna fekk terningkast 5 i Dagbladet; Ándagassi (2009), produsert av Stein Austrud, som inneheld både tittellåten «Ándagassii» og songen «Du lahka», som klatra til andreplass på Norsktoppen sommaren 2007.
I 2011 gav Andersen ut albumet Hosianna!, som inneheld både nye og gamle salmar og andre åndelege songar. Alle utgjevingane er gjevne ut av plateselskapet til Andersen, Guldal Rec.
Zürichsjøen
Zürichsjøen, (sveitsartysk: Zürisee, tysk: Zürichsee), er ein innsjø i Sveits, som ligg i den søraustlege delen av kantonen Zürich, delar av innsjøen ligg i kantonane Schwyz og St. Gallen. Innsjøen dekker eit areal på 88,2 km². Han er 42 kilometer lang, og på det breiaste 3,85 kilometer. Zürichsjøen ligg 406 meter over havet, og største djupna er 136 meter.
Asmahan
Amal al-Atrash, best kjend under kunstnarnamnet Asmahan (أسمهان, Asmahān), var ein syrisk songar, skodespelar og informant.
Fylkesveg 6612
Fylkesveg 740 går mellom Skjeringstad og Jaktøya i Melhus kommune. Vegen er 6,9 km lang.
Asmahan
Bakgrunn
Amal al-Atrash kom frå ei fattig grein av den velståande al-Atrash-familien. Ho var systera til Farid el Atrache og var i slekt med den drusiske leiaren og syriske nasjonalistiske revolusjonæren Sultan Pasha al-Atrash. Allereie i barndommen, i 1918, måtte ho emigrere til Egypt fordi heimen hennar i al-Qrayya vart bomba av franskmennene før den syriske revolusjonen.
Fylkesveg 6612
Han fylgjer den tidlegare traseen til E 6 og er skilta Melhusvegen.
Asmahan
Karriere
Asmahan vart oppdaga som songar i ein alder av 14, og spela inn si fyrste plate i ein alder av 16 år. Ho og familien hennar budde først i ein leilegheit i ei av dei fattigare nabolaga i Kairo. Mora vaska klede og var syar. Ho hadde dessutan ei utmerka røyst; ho song i selskap og gjorde nokre plateinnspelingar. Asmahan og brørne hennar gjekk på ein fransk katolsk skule.
Fylkesveg 6612
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 740 i Sør-Trøndelag.
Asmahan
Karriere
Familien til Asmahan kjende allereie komponisten Dawood Hosni, og seinare song Asmahan komposisjonane til Mohamed El Qasabgi og Zakariyya Ahmad. Ho song også komposisjonar av Mohammed Abdel Wahab og av broren Farid. Asmahan vart ei stigande stjerne i kraft av sitt eige talent.
Asmahan hadde den einaste kvinnerøysta i arabisk musikk som seriøst konkurrerte med røysta til Umm Kulthum, som i likskap med Asmahan vert sett på som ein av de fremste songarane i 1900-talet. Asmahan vert akta som ein muṭribah, ein songar som kunne framkalle magien frå den gamle stilen av arabisk musikk, ṭarab, slik han vart dyrka før den fyrste verdskrigen, samtidig som han inkorporerte europeiske songteknikkar og dermed fann sitt eige musikalske uttrykk. Den konservative drusiske offentlegheita reagerte nokre gongar negativt på dei.
I 1933 gifta ho seg med ein fetter, emiren av Jabal al-Druze, og som ho seinare vart skild frå, gifta seg på nytt og skilde seg igjen.
Informant og agent
Innsatsen til Asmahan for å skaffe informasjon av interesse for dei hemmelege tenestene seiast å ha starta i mai 1941, då ho vart rekruttert av dei britiske hemmelege tenestene. Seinare var ho samstundes på lønningslista til franskmennene. General Charles de Gaulle var ein av hennar personlege kjenningar. Desse anstrengingane vart ofte assosiert med seksuell affeksjon, sidan ho naut den tidvis betalte kjærleiken til forskjellige elskar.
I 1941 vende Asmahan tilbake til Det franske mandatet for Syria og Libanon (Syria, som då var under Vichy-Frankrike) på oppdrag frå britane og dei frie franske styrkane. Dei hemmelege oppdraga hennar var å varsle folk i Jabal al-Druze at britane og dei frie franske kom til å invadere Syria gjennom deira territorium, og å overtyde dei om ikkje å ta til våpen. Britane og dei frie franske styrkane hadde lova syrarane sjølvstende på invasjonsdagen. Drusarane gjekk med på dette, sjølv om ikkje alle hadde fått beskjeden i tide og kjempa mot invasjonsstyrkane.
Etter at dei allierte hadde sikra seg Syria under Syria-Libanon-kampanjen, vitja general Charles de Gaulle Syria. Då dei allierte ikkje oppfylte lovnadane sine om syrisk sjølvstende, forsøkte Asmahan å kontakte nazistane i Tyrkia, men vart stansa ved grensa og send til Libanon. Det kan også tenkjast at Asmahan trengte pengar ettersom ektemannen hennar hadde slutta å sende meir til ho, og at forsøket på å kontakte tyskarane berre var for å be om pengar.
Asmahan fortalde Mohamed al-Taba'i at ho var lova 40 000 britiske pund frå britane for tenestene sine for dei allierte.
Representanten til Charles de Gaulle i Kairo var general Georges Catroux. Catroux sin délégué i Damaskus, oberst Collet, kunne stadfeste at britane gav pengar til Asmahan (og til andre drusarar, i hennar nærvære) og sende ho til Jabal al-Druze for å sikre støtte frå drusarane før invasjonen frå dei allierte. Same informasjon går fram av i memoarane til Edward Spears.
Asmahan gifta seg seinare med ein velståande egyptar som hadde eit rykte som ein playboy.
Død og begravelse
Den 14. juli 1944 omkom Asmahan i ei ulykke like ved utløpet til Nilen. Det mystiske dødsfallet sjokkerte ålmenta.
Omstenda utløyste mistankar og sette fantasiar i sving. Det gjekk rykte og vart retta skuldingar. For eksempel trudde nokon at britisk etterretning, som det var kjent hadde nytta seg av Asmahan som informant, hadde bestemt seg for å kvitte seg med henne etter at ho hadde forsøkt å møte tyske agentar. Det tyske Gestapo vart også skulda for å ha myrda ho fordi ho hadde hjelpt britane. Mannen hennar vart også nemnd, for på den tida hadde dei krangla heftig, og æra til familien hennar var vorten krenka av dei mange rykta rundt dødsfallet hennar.
Asmahan vart gravlagd i Egypt etter eige ønske. Likesom brørne hennar, Fouad og Farid al-Atrash, vart det mange år seinare, i Fustatfeltet i Kairo, som ho og broren Farid, saman med Abdel Halim Hafez, hadde sett i stand til fordoms glans.
Epipactis phyllanthes ssp. arenaria
'Epipactis phyllanthes'' ssp. arenaria' er ei plante i flangreslekta Epipactis'' i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae. Ho finst ikkje i Noreg.
Utbreiing
Planta er i den svenske Artdatabanken rekna som ein underart av snauflangre, med det svenske namnet sandknipprot. I Sverige finst underarten i tørr furuskog på Gotland og Öland og på fastlandet heilt i sør. Han er ikkje vurdert separat for raudlistestatus.
Court and Spark
Albumet nådde andreplassen i USA og gjekk heilt til topps i heimlandet Canada. Det selde til slutt til dobbel platinaplate i USA og var det bestseljande albumet gjennom karrieren hennar. Det nådde òg topp 20 i Storbritannia og vart kåra til det beste albumet i 1974 i Pazz & Jop-lista i The Village Voice, laga av ei rekkje kritikarar. I 2003 vart albumet plassert på 111. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene.
Historie
1973 var det første året sidan Mitchell starta karrieren sin at ho ikkje gav ut eit nytt album. Det førre albumet hennar For the Roses kom ut i november 1972 til god kritikk og selde godt. Så Mitchell valde å bruke det neste året på å skrive og spele inn eit nytt album, der ho utforska den nye interessa si for jazz. I løpet av 1973 heldt ho langt færre konsertar enn tidlegare. Ho spelte i april ein veldedigheitskonsert på Sir George Williams University Auditorium og to gonger i august i The Corral Club, i lag med Neil Young. Ho brukte det meste av året i platestudio, der ho spelte inn Court and Spark. Mitchell og lydteknikaren Henry Lewy henta inn ei rekkje av dei beste musikarane i Los Angeles for innspelinga av albumet, inkludert medlemmar av The Crusaders, Tom Scott-bandet L.A. Express, Robbie Robertson, David Crosby & Graham Nash og til og med litt komikk frå Cheech & Chong.
Til slutt gav Reprise ut ein ny singel i desember, den første på over eit år, «Raised on Robbery». Publikum vart teken på senga over at Mitchell hadde gjeve ut ein rock'n'roll-song i 1950-talsstil. Singelen nådde berre 65. plassen på Billboard Singles Chart i februar 1974, kanskje på grunn av den nye, uventa retninga hennar.
Mottaking
Court and Spark kom ut i januar 1974. Kritikarane og tilhengjarane tok varmt i mot albumet, og den neste singelen hennar, «Help Me», som kom ut i mars, oppnådde stor suksess. Han vart mykje spelt på radio og vart den første og einaste Topp 10-plasseringa hennar på Billboardlista, då singelen nådde 7. plassen den første veka i juni. Songen gjekk til topps på Adult Contemporary-lista.
Court and Spark selde særs godt og nådde andreplassen på Billboardlista, og låg der i fire veker. Albumet vart det bestseljande albumet til Mitchell og låg der i fire veker. Berre Bob Dylan sitt Planet Waves, Barbra Streisand sitt The Way We Were og John Denver sitt Greatest Hits heldt albumet unna førsteplassen. Det nådde derimot toppen av dei amerikanske Cashbox og Record World-listene i ei veke kvar.
I eit intervju i juli 1979 med Cameron Crowe for Rolling Stone, fortalte Mitchell at ho spelte Court & Spark for Bob Dylan like etter ho hadde spelt det inn, og at han sovna under gjennomlyttingar.
Songaren Stevie Nicks fortalte at ho tok LSD til albumet: «Eg var med produsenten min, heime hos han, føre nokre høgtalarar som var høgare enn peisen hans, og eg var på ein trygg stad. Og eg sat der på golvet og lytta til denne plata. Det var ei ganske dynamisk oppleving.»
Pinnestol
Pinnestol er stolar til dagleg bruk, laga av dreidde pinnar av treverk i bein og ryggstø som er tappa på skrå inn i eit sete av  tjukt, massivt treverk. Alle pinnane, både dei som utgjer beina og staga mellom dei, og pinnane som utgjer ryggstøet, er profildreidde. Dei eldre stolane er gjerne utstyrt med litt pynt som er lett å lage under dreiinga.
Pinnestolar var etter måten enkle å framstille, og produksjonen av dei var ofte ei attåtnæring på gardane i tidlegare tider. Stolane kunne seljast til låge prisar, og vart difor vanlegvis ikkje tekne vare på etter at dei hadde tent si tid, i motsetnad til dyrare møbel.
Robert Reed Flatjord
Robert Reed Flatjord er ein norsk forfattar. Han er fødd på Sandane i Gloppen kommune. Han debuterte i 2007 med romanen Edward Nansen.
The Blackberries
The Blackberries var ein kvinneleg vokaltrio av erfarne korvokalistar. Dei song korvokal for ei rekkje artistar, som Pacific Gas & Electric, Humble Pie, Ringo Starr og Pink Floyd. The Blackberries spelt òg inn musikk for Motown-etiketten på vestkysten, Mowest og A&M Records.
Robert Reed Flatjord
Kjelder
<References/>
Alonzo Church
Alonzo Church var ein amerikansk matematikar og logikar.
Han var professor i matematikk ved Princeton-universitetet frå 1929 til 1967, og frå 1967 var han professor i matematikk og filosofi ved University of California i Los Angeles. Han var ein av grunnleggjarane og utgjevarane av Journal of Symbolic Logic, det mest framståande tidsskriftet for moderne logikk. Arbeida til Church var viktigast innan matematisk logikk, rekursjonsteori og teoretisk informasjonsvitskap.
Innan språkfilosofien har Church gjennom fleire arbeid utvikla ein innflytnadsrik meiningsteoretisk logikk som følgjer på ansatsar hos Gottlob Frege.
Historical Figures and Ancient Heads
Historical Figures and Ancient Heads er det åttande studioalbumet til Canned Heat, gjeve ut i 1971. Det var det første albumet utan det originale medlemmet og låtskrivaren Alan Wilson, som omkom året før. Joel Scott Hill kom inn som ny gitarist og Little Richard song duett med Bob Hite på «Rockin' with the King». Bassisten på albumet var Tony de la Barreda, som slutta i lag med Hill etter dette albumet og den påfølgjande turneen.
Daur
Daur (eigennemning daor; 達斡爾族 pinyin dáwò'ěrzú) er ei etnisk gruppe i Folkerepublikken Kina, ei av 55 erkjende minoritetsgrupper. I følgje folketeljinga i 2000 var det 132 394 av dei i Kina, størstedelen i provinsen Indre Mongolia, men òg i Heilongjiang og Xinjiang. Til midt på 1600-talet budde dei lengre nord, men flytta etter invasjonar og erobringar frå russiske krigsherrar.
Alternerande rekkje
Ei alternerande rekkje er ei rekkje der annakvart ledd har har positivt og negativt forteikn. Ei slik rekkje har forma:
med an ≥ 0 (eller an ≤ 0) for all n. Som for alle rekkjer, vil ei alternerande rekkje konvergere viss og berre viss den tilknytte rekkja av partielle summar konvergerer.
Leningrad av Billy Joel
«Leningrad» er ein song frå 1989 skriven og framført av den amerikansk songaren og låtskrivaren Billy Joel. Songen vart først gjeven ut på albumet Storm Front på Columbia Records og sidan som singel. Han finst òg på Greatest Hits, Vol. 3. Tittelen på songen kjem frå det tidlegare namnet på St. Petersburg i Russland.
Ein av melodilinjene i songen er lånt frå den første satsen av den kjende Fiolinkonsert til den russiske komponisten Pjotr Tsjajkovskij.
Bakgrunn
I songen skildrar Joel livet til Viktor som eit av dei mange sovjetiske barna som mista fedrene sine under andre verdskrigen, særleg under omleiringa av Leningrad. Han vert med i Raude armeen, drikk vodka for å døyve smerta, og vert så ein sirkusklovn for å bringe glede til russiske barn.
Joel skildrar barndomen sin som eit «bar av 49, ein kald krig i McCarthy-tida.» Han skildrar kort livet sitt i Levittown, og frykta for Cubakrisa. Joel refererer òg til Koreakrigen og Vietnamkrigen.
Til slutt møttes dei to etter konserten til Joel i Leningrad (Viktor hadde reist over heile Russland for ås jå alle dei seks russiske konsertane), der Viktor fekk dotter til Billy, Alexa Ray Joel, til å le. Den siste songen i linja er «We never knew what friends we had, until we came to Leningrad.»
Songhua
Songhua (kinesisk skrift 松花江,, pinyin Sōnghūajiāng) er ei elv i provinsen Heilongjiang i det nordaustlege Kina. Ho har sine kjelder i Changbaifjella og er 1 927 km lang. Songhua er den største sideelva til Amur. Dei største byane ved elva er Harbin og Jiamusi. På mandsjuisk vart elva kalla Sunggari ula, og ho er kjent under dette namnet på russisk: Сунгари.
Det meste av elva renn gjennom sletteland. Ho er farbar større delar av året i lange strekningar. Om vinteren er ho islagt, og fløymer ofte over under snøsmeltinga som set inn i mars. To store demningar er bygd langs løpet, Baishandemninga og Fengmandemningen, begge med vasskraftverk. Lengste bielv er Nenjiang.
Utslepp
13. november 2005 vart elva kraftig forureina av benzen og nitrobenzen, som følgje av ein serie eksplosjonar i ein kjemisk fabrikk i Jilin i Jilin. Ifølge offisielle rapportar rann ca. 100 tonn benzol ut i elva. Mange av byane langs Songhua hadde elva som drikkevasskjelde. Vassforsyninga frå elva stansa for ein periode.
Weddellbreen
Weddellbreen er ein isbre som er 3,5 km lang og ligg på nordsida av Sør-Georgia. Han flyt nord og ut i Royal Bay mellom Will Point og Cape Charlotte. Han vart først kartlagt av den tyske gruppa under Det internasjonale polaråret, 1882–83, og kalla opp etter James Weddell, kaptein i Royal Navy som var ein selfangar som vitja Sør-Georgia i 1823.
Alpha Centauri av Tangerine Dream
Alpha Centauri er det andre studioalbumet til det tyske electronicabandet Tangerine Dream, gjeve ut i januar 1971.
Natalja Dobrynska
Natalja Volodymyrivna Dobrynska er ein ukrainsk tidlegare friidrettsutøvar frå Vinnytsia som tevla i mangekamp. Ho vart olympisk meister i sjukamp i 2008 og tok EM-sølv i same øvinga i 2010.
Alpha Centauri av Tangerine Dream
Bakgrunn
I oktober 1970 hadde Edgar Froese blitt spurt av ein ven om å samprodusere ein tysk versjon av Simon and Garfunkel-songen «The Boxer» for ein tysk artist. Han gjorde framleis nokre av desse jobbane for å ha til «salt i grauten» og såg seg samstundes om etter ein god trommeslagar, etter at Klaus Schulze hadde slutta i gruppa. Under denne innspelinga møtte Froese trommeslagaren Chris Franke, som nettopp var blitt 17 år og som hadde ein uvanleg trommestil. Froese hyra han inn for forskjellige studiojobbar før han spurte om han ville bli med i Tangerine Dream.
Natalja Dobrynska
Aktiv
Dobrynska høyrde til verdseliten i mangekamp frå 2004, utan å nå opp til medaljestriden anna enn i femkamp i innandørsmeisterskapane. Ho lukkast derimot overmåte godt då ho vann gullmedaljen under sommarleikane 2008 i Beijing, der ho sette personleg rekord med 6 733 poeng, over 100 poeng meir enn sølvvinnaren. To år seinare forbetra ho den personlege rekorden med 45 poeng under friidretts-EM i Barcelona, men måtte nøye seg med sølvmedalje ettersom det var ytterlegare 45 poeng opp til europameisteren, Jessica Ennis frå Storbritannia.
I 2012 oppådde Dobrynska 5013 poeng då vann ho femkamp i innandørs-VM i Istanbul. Dermed var ho den fyrste kvinna som passerte 5000-grensa.
Alpha Centauri av Tangerine Dream
Bakgrunn
Chris Franke sa: «Då eg møtte Edgar så var gruppa mi, Agitation Free, i ferd med å falle saman. Han var i ein overgangsperiode òg på den tida. Tangerine Dream hadde falle saman fordi Klaus Schulze og Conrad Schnitzler nettopp hadde slutta i gruppa. Edgard og eg forstod kvarandre godt frå starten av. Han og eg var særs interesserte i å jobbe i lag fordi me begge ønskte å kome oss bort frå skriven musikk. Me ønskte å lage lange songar og improvisere. Horisontane opna seg for oss -- ikkje berre i klassisk og elektronisk, men òg via austindisk og afrikansk musikk. Det opna augo våre. Då eg valde å spele med Edgar sa eg farvel til utdanninga mi. Frå no av arbeidde eg som profesjonell musikar. Eg var sytten år og foreldra mine måtte signere på den første platekontrakten min. Edgar var ni år eldre enn meg, så det gjorde enkelte ting interessant.» Etter at Conrad Schnitzler hadde slutta i gruppa, vart han erstatta av Steve Schroyder. Edgar Froese sa om han: «Han kom frå ein stad i Spania, eller sør i Frankrike, og reiste gjennom Berlin, og berre kom innom og sa hallo - og så drog han igjen.»
Innspeling
For det andre albumet deira, Alpha Centauri, eksperimenterte Tangerine Dream i over tre veker for å kome opp med ein original stil. Space rock-imaget deira byrja på denne tida. Musikken på albumet skil seg ganske mykje frå debutalbumet Electronic Meditation, delvis fordi dei i større grad nytta klaverinstrument og elektronisk teknologi, sjølv om dei framleis hovudsakleg er i bakgrunnen. Dei dominerande instrumenta er orgel og fløyte. Den andre skilnaden er at dette albumet fokuserer på mørke, romaktige lydlandskap i motsetnad til jamming. Endringa i instrumenteringa førte til ein atmosfære som Edgar Freose sjølv kalla Kosmische musik.
Utgjeving
Albumet selde 20 000 eksemplar heime i Tyskland, nesten fire gonger så mykje som den seinare klassikaren Phaedra.
Den særs sjeldne singelen «Ultima Thule» vart gjeve ut på singel same året. Side 1 av singelen inneheld same gitarriffet som «Fly and Collision of Comas Sola», men singelen var på den tida elles ei enkelståande utgjeving. Ei nyutgjeving av Alpha Centauri i 2000-åra inneheld anten begge delar eller den første delen av «Ultima Thule» som bonusspor.
Should've Known Better
Etter framføringa i fyrste semifinale den 22. mai 2012, gjekk songen vidare til finalen. Han enda til slutt på ein 23. plass.
Offiseren Johan Jørgen Krohn
Johan Jørgen Krohn var ein norsk offiser, vegmeister, godseigar og forretningsmann.
Familie
Krohn var son av Ludolf Krohn (1741-1795) og Mette Kristine Reutser (1739-1767). Namnet hadde han etter bestefaren Johan Jürgen som innvandra frå Altona til Bergen i 1726. Krohn var fødd i Nordfjord der faren var kapellan i Innvik prestegjeld. Mora døydde medan han var spedbarn. Krohn kom fem år gamal med familien til Norddal på Sunnmøre då faren overtok som sokneprest der. Han voks opp i Dalsbygda og fekk opplæring heime hos faren.
Johan Jørgen Krohn var først gift med Bodil (Boel) Marie Magelsen (enkje etter Jørgen Christian Meinich), men skild i 1805 og gift på ny med Johanne Marie Selmer. Bodil Magelsens son frå første ekteskap, Jens Christian Meinich - den seinare futen for Valdres og Land, voks også opp på Krohn-garden. Etter skilsmissa overtok Bodil Marie eigedommen Nordre Sedal i Land («Kronborg») og etterkommarar frå første ekteskap, mellom anna barnebarna Hans Thomas Meinich, Jørgen Henrik Meinich og Bolette Meinich (mor til Jens Bratlie) voks opp der. Krohns eigen son, juristen Peder Anker Krohn, var mellom anna byfogd i Kragerø og Larvik, og dessuten stortingsmann 1830-32 for Christians amt. Dottera Mette Alette (1793-1867) gifta seg med juristen Ole Gjerdrum, seinare politimeister i Christiania og fut i Aker og Follo. Etter skilsmissa frå Bodil Marie kjøpte Krohn garden Sjørvoll ved Steinsfjorden på Ringerike. Nevøen med same namn voks for det meste opp hos Krohn etter at han flytta til Ringerike, nevøen var ein kjend boktrykkar og bladstiftar.
Karriere
Etter krigsskule (frå 1786) gjorde Johan Jørgen Krohn militær karriere til majors grad. Som vegsjef for heile Austlandet gav Peder Anker i 1792 den unge løytnant Krohn i oppdrag å leie arbeidet med den nye kongevegen mellom Christiania og Bergen. Anleggsarbeidet gjekk over eit stort område frå Randsfjorden, via Etnedal, over åsen til Fagernes, langs Vangsmjøsa og heilt til stiftsgrensa på Filefjell. Dette vart den første køyrbare vegen over fjellet mellom Austlandet og Vestlandet, dagens stamveg mellom Oslo og Bergen, E16, følgjer i stor grad same trase mellom Fagernes og Lærdal. På det meste hadde Krohn 25 soldatar og over 100 utkommanderte bønder i arbeid. Krohn var veginspektør for Valdres og Land frå omkring 1792 til 1805.
Peder Anker rekrutterte etterkvart Johan Jørgen Krohn til stillinga som styrar («oberfullmektig») for tømmerforretninga og dei store skogane på Ringerike, Hadeland og i Valdres. På det meste hadde Anker 0,5 million dekar i desse områda. Krohn organiserte også mykje av arbeidet med bygginga av kjerraten i Åsa (konstruert av den svenske ingeniøren Samuel Bagge). Då Anker vart norsk statsminister i Stockholm tok svigersonen Herman Wedel Jarlsberg over leiinga av Anker-godset. Samarbeidet med den nye sjefen på Bogstad var visstnok ikkje av det beste.
Krohn kjøpte ei rad gardsbruk i Land ved Randsfjorden og slo desse saman til eitt bruk (Kronborg). Ei tid hadde han også hand om den store eigedommen Landåsen i Land. Han åtte også garden Skjørvold ved Steinsfjorden på Ringerike.
Rankovtse
Rankovtse (makedonsk Ранковце) er ein landsby og ein kommune i regionen Nordaust i Nord-Makedonia.
Kommunen har eit areal på 240,71 km2 og hadde 3 465 innbyggjarar ved folketeljinga i 2021.
I 2002 hadde kommunen 4 144 innbyggjarar, medan sjølve landsbyen hadde 1 192 innbyggjarar. Dei største busetnadene i kommunen var:
Epipactis phyllanthes ssp. confusa
'Epipactis phyllanthes'' ssp. confusa' er ei plante i flangreslekta Epipactis'' i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae. Ho finst ikkje i Noreg.
Utbreiing
Planta er i den svenske Artdatabanken rekna som ein underart av snauflangre, med det svenske namnet dansk knipprot. I Sverige finst underarten i fuktig skog heilt i sør. Han er ikkje vurdert separat for raudlistestatus.
Wheelerbreen
Wheelerbreen er ein isbre som drenerer nordsida av Mount Fraser, som flyt vest-nordvest for 3 km til sørkysten av Sør-Georgia. Han vart kartlagt av South Georgia Survey i perioden 1951-57. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter J.F.G. Wheeler, ein britisk zoolog og ein av forskarane på Discovery Investigations Marine Station i Grytviken på Sør-Georgia, 1925–27 og 1929-30.
Toradar
Ein toradar eller durspel er eit lite trekkspel. Lyden kjem frå frie tunger som vert sett i røyrsle av luft som passerer over dei, nett som på eit munnspel eller eit trøorgel.
Speleteknisk er det stor skilnad mellom toradaren og det meir vanlege kromatiske trekkspelet, og toradaren liknar i prinsippet mykje på eit munnspel. Toradaren er vekseltonig, det vil seie at kvar knapp gjev to ulike tonar avhengig av om belgen blir dregen ut eller pressa inn. Instrumentet er i utgangspunktet diatonisk, slik at eit instrument stemt til dømes i G-dur, ikkje kan spele andre toneartar enn denne. Imidlertid har kvar av dei to knapperadene sin eigen toneart. I nordisk tradisjon er toradarane til vanleg bygde opp med hovudtonearten på den inste knapperada. Den ytste knapperada er ein komplementær toneart, oftast kvinten til hovudtonearten. I Noreg er G/C-toradarar, som altså har C-dur som hovudtoneart og G-dur som hjelpetoneart, og A/D-toradarar (A-dur og D-dur) dei mest utbreidde kombinasjonane. C/F-toradarar er noko mindre vanlege, noko som kan kome av at F-dur er ein lei toneart å akkompagnere på gitar medan A, D, G og C er særs gitarvenlege.
Dei fleste toradarane er kompletterte med fire halvtonar, som oftast er plasserte på dei to øvste knappane. Dette utvidar toneomfanget til ein kromatisk skala over ein oktav på kvar knapperad.
Knappane på bassklaviaturet sit parvis ovanfor kvarandre. Den nedste knappen i paret gjev grunntonen, medan den øvre gjev den tilsvarande treklangen. Det finst mange variantar, men det er vanlegast med fire par knappar der dei seks innleiande tonane i hovudtonearten er representert. Den sjette akkorden er oftast ein mollakkord, medan dei øvrige er durakkordar.
Det var ein orgelbyggjar i Tyskland, Buschmann, som ved eit tilfelle laga det første munnspelet, som er første steg mot trekkspelet. Utgangspunktet var dei pipene han brukte til å stemme orgelet med. Då han fann på å sette ein belg på desse for å få ein lang tone, var prinsippet klart. Dette resulterte i ein enorm produksjon av munnspel som vart eksporterte til heile verda. Ikkje lenge etter fann ein på «å sette belg på» munnspelet og fekk då den første einradaren. Denne vart utvida til toradar og seinare treradar, fire- og femradar, det som er kjend som knappetrekkspel i dag. Denne utviklinga gjekk raskt.
Toradaren vert brukt over heile Noreg, og har dei siste åra fått ein renessanse i landet. Kjende toradargrupper er Hallingdal kraftlag, Toradertrioen fra Hallingdal, Jutullaget, Hedmark Toraderlag, Lillebror Vassaasen, Eddy «Knerten» Lyshaug, Durspellskameratene og mange andre over heile landet. Det vert arrangert årlege meisterskap i toradarspel sommarstider.
Shameless av Billy Joel
«Shameless» er ein song skriven av den amerikanske songaren Billy Joel og gjeve ut i 1989 for albumet Storm Front. Songen vart òg gjeven ut som singel og nådde 40. plassen på Hot Adult Contemporary Tracks-lista. To år seinare vart han spelt inn av countryartisten Garth Brooks for det tredje studioalbumet hans, Ropin' the Wind i 1991. Brooks-verjonen vart den sjuande førsteplassen han hadde på countrylista til Billboard seint i 1991. Denne versjonen nådde òg 71. plassen på UK Singles Chart.
I 1993 sa Joel på scenen i Boston, «Eg ønskte å skrive ein song, som ein Jimi Hendrix-song. I 60-åra var han eit av idola mine, Jimi Hendrix.»
Garth Brooks-versjonen
Trisha Yearwood syng harmonivokal på denne versjonen. Garth skreiv om innspeligna i CD-heftet til The Hits:
«''Eg vart overtalt til å bli medlem av ein CD-klubb... du veit, 40 000 CDar for ein penny. Med slike klubbar gjev dei deg tilbod om utvalet for den månaden, og om du ikkje skriv attende og kansellerar, så sender dei plata til deg og du må betale. Eg var på turné i seks månader, utan høve til å sjekke post, og då eg kom heim låg det seks CD-plater i postkassen. Storm Front av Billy Joel var ei av dei. Eg hadde ikkje høyrt på Billy Joel sidan slutten av 70-åra, truleg sidan Glass Houses. Eg vart forelska i det albumet og igjen i musikken til Billy Joel. Ein av songane som verkeleg greip meg var «Shameless». Me kontakta folka hans og håpte at me kunne få spele han inn. Eg fekk brev attende om at han visste kven eg var og at han var æra over at eg ville spele inn songen. Det var eit stort kompliment for meg. Håpet mitt er at Billy, som låtskrivar, høyrer denne versjonen og seier «Yeah, man, den fyren har ballar.''»
Garth Brooks spelte «Shameless» i lag med Billy Joel på Joel-konserten Last Play at Shea i 2008, og etter Brooks hadde spelt songen på Central Park-konserten sin i 1997, kom Joel ut på scenen med han og i lag song dei duett på «New York State of Mind». I 2011 framførte Joel og Brooks songen i lag då Brooks vart vald inn i Songwriters Hall of Fame av Joel.
Fylkesveg 742
Fylkesveg 742 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesvei 742 (andre betydninger)
Fylkesveg 6616
Fylkesveg 6616 går mellom Melhus og Kvammen i Melhus kommune. Vegen er 4,5 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 742 i Sør-Trøndelag.
Draperte klede
Draperte klede er klede som er lagt rundt kroppen eller ein kroppsdel utan å vera tilsydd eller førehandsforma på anna vis. Slike klede er gjerne laga av eit stykke tøy, skinn eller pels. Dei kan draperast, viklast eller bindast på plass. Kleda kan også festast med knute, belte, nål, sikringsnål, sjal eller knappar.
Tillaging og bruk
Draperte klede skil seg frå tilsydde klede ved at tøyet dei er laga av treng lite eller inga tilskjering og saum. Dei er tilpassa forma til den som ber dei, anten dette er éin person eller forskjellige personar. Ein kan også endra måten ein ber dei på, til dømes ved å nytta sarongar og liknande som skjørt, kjole, topp, hovudtørkle eller anna. Andre draperte klede har mindre høve til variasjon. På slips kan ein til dømes berre endra måten ein knyter dei på.
Ofte kan utofrminga til draperte klede også endrast etter situasjon, til dømes ved at ein gjer dei kortare når ein gjer fysisk arbeid eller meir tildekkande til formelle høve. Omslagsskjørt som sarong, pareo eller mundu kan til dømes foldast opp til knelengd når ein skal gå eller arbeida, men sleppast ned om ein vil ha ein høfleg samtale. På sariar kan ein bruka det øvre endestykket, som gjerne heng ned over ryggen, til å dekka hovudet når ein er i eit tempel eller snakker med folk med høgare status.
Tøystykket kledet er laga av kan også lett brukast til andre føremål om ein ønskjer dette. Kledet kan til dømes brukast til å bera noko i, eller til å filtrera vatn. Ulempa med draperte klede er at dei ofte sit ganske laust, og lettare kan koma laus enn tilsydde klede. Dette kan føra til at ein må knyta eller drapera dei på nytt frå tid til anna.
Tilhøve til sydde klede
Draperte klede blir også kalla usydde klede, men nokre av dei er litt sydde eller blir brukt saman med tilsydde klede. Den indiske sarien var opphavleg eit enkelt drapert tøystykke, men blir i dag som oftast brukt smaan med ein formsydde bluse. Lungi er eit drapert skjørt som likevel er sydd saman i sida. Den skotske kilten har utvikla seg frå eit drapert plagg til å bli skreddarsydd i moderne tid. Også andre draperte klede finst i sydde former der det ser ut som om dei er draperte, men ikkje er det, til dømes ved at ein turban eller ei sløyfe i halsen blir sydd til på førehand slik at dei har ei viss form som ikkje kan endrast.
Døme på draperte klede
Heildekkande klede:
Klede for underkroppen:
Klede for overkroppen:
Klede for hovud, hals og andre kroppsdelar:
Finnmarksrøyrkvein
Finnmarksrøyrkvein (Calamagrostis lapponica) er ein grasart som veks i kaldare område på den nordlege halvkula. Han er blitt funnen i Skandinavia, Russland, Grønland, Alaska og nesten alle territoria og provinsane i Canada, bortsett frå dei maritime provinsane (Nova Scotia, New Brunswick og Prince Edward Island).
Finnmarksrøyrkvein er ein urt som kan bli opptil 60 cm høg. Han spreier seg under jorda ved hjelp av korte jordstenglar. Blomestanden er opptil 15 cm lang, og er ofte lilla på farge.
David Brown (1950-2000)
David Brown var ein amerikansk bassist. Han er best kjend som bassgitarist i bandet Santana frå 1966 til 1971, og igjen frå 1973 til 1976.
Sotahjørnet
Sotahjørnet på Vålerenga i Oslo er eit gamalt og uoffiselt namn på ein eigedom, Strømsveien 51, som ligg på gatehjørnet mellom Etterstadgata og Strømsveien. Hjørnet er kjend for at tilhengjarar av Vålerengens Idrettsforening samla seg i ein kafé som låg her i eit ein-etasjar hus tidlegare, for foreiniga hadde ikkje eige klubbhus. Sjølv om kafeen vart lagd ned i 1956, og huset rive nokre år seinare, er Sotahjørnet framleis eit omgrep knytt til Vålerengas fotballsupportarar, den såkalla Klanen. No ligg det eit bustadhus på to etasjar på eigedomen.
Namnet «Sotahjørnet» er kjend frå byrjinga av 1900-talet, og kan truleg vise til ei fru Sot eller Soot som har hatt å gjere med kafeen eller huset kafeen låg i.
David Brown (1950-2000)
Brown spelte med Carlos Santana på Woodstock i 1969. Han vart innlemma i The Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Santana. Han har òg spelt med ei rekkj andre artistar.
David Brown døydde i 2000 av lever- og nyresvikt.
Polarvintergrøn
Polarvintergrøn (Pyrola grandiflora) er ein art i lyngfamilien og finst på Island, Grønland og i arktiske Nord-Amerika.
Polarvintergrøn er ein flerårig urt med pålerot som vanlegvis blir mellom 5 og 20 cm høg. Blada er enkle og heilranda med nesten sirkelrunde bladskiver som er glinsande grøne. Blomane er duftande og sit fleire saman i ein klase. Kronblada er kvite til rosa. Frukta er ein tørr kapsel med gule frø.
Mario Kart 64
Mario Kart 64 (japansk: マリオカート64, Mario Kāto 64) er eit resarspel utvikla og utgjeve av Nintendo til Nintendo 64. Spelet går ut på å kappkøyre med mange av dei kjente figurane frå Mario-spela, til dømes Donkey Kong, Bowser og Prinsesse Peach, medan ein samstundes nyttar diverse lekamar som våpen.
Mario Kart 64 er ein oppfølgjar til spelet Super Mario Kart til Super Nintendo Entertainment System.
Long After Dark
Long After Dark er det femte studioalbumet til Tom Petty and the Heartbreakers, gjeve ut i november 1982 på Backstreet Records. Albumet inneheld ein stor MTV-hit, «You Got Lucky», og var det første albumet deira med Howie Epstein på bass og harmonivokal. Vokalen til Epstein er tydeleg gjennom heile albumet, kanskje mest av alt på «Change of Heart». Frå den tid vart vokalen til Epstein ein viktig del av lyden til Heartbreakers. I tillegg var albumet det første av Heartbreakers med synthesizer.
Andreas Wenzel
Andreas Wenzel er ein tidlegare alpin skirennar frå Planken i Liechtenstein som i 1980 vann verdscupen i alpine greiner og elles tok to OL-medaljar i storslalåm, samt tre VM-medaljar i to ulike øvingar i tida 1978-84. Også systrene hans, Hanni og Petra Wenzel, høyrde til verdseliten i alpin skiidrett i 1970- og 1980-åra.
Aktiv
Vinteren 1978 vann Wenzel to storslalåmrenn i verdscupen i alpine greiner. Mellom dei to verdscupsigrane deltok han i VM i alpine greiner 1978 i Garmisch-Partenkirchen, der han fyrst tok sølvmedaljen i storslalåm bakom suverene Ingemar Stenmark og deretter vann kombinasjonsøvinga.
Wenzel vann ein ny sølvmedalje i storslalåm under Vinter-OL 1980 i Lake Placid, endå ein gong vart svenske Stenmark for sterk. Også i kombinasjonen kom Wenzel på andreplass, men sidan den øvinga ikkje stod på OL-programmet men gjaldt som VM-øving, reiste han frå Lake Placid med både ein OL-sølv og ein VM-sølv. Med tre rennsigrar i verdscupen i tre ulike greiner vinteren 1980 og jamt gode plasseringar elles, gjekk han heilt til topps i verdscupen i alpine greiner 1980.
Etter nokre litt svakare sesongar kom Wenzel tilbake i OL-sesongen 1984 med fire sigrar i verdscupen. Under dei olympiske leikane 1984 i Sarajevo vann han bronsemedaljen i storslalåm.
Den 13. januar 1985 vann han kombinasjonen i Hahnenkamm-renna i Kitzbühel og tok sin 14. og siste siger i eit verdscuprenn. Seks av sigrane kom i kombinasjonsøvinga, fire i slalåm, to i storslalåm og ein i super-G. I alt stod han 47 gongar på pallen etter verdscuprenn.
Knopparve
Knopparve eller knoppsmåarve (Sagina nodosa) er ein fleirårig planteart i småarveslekta (Sagina) som veks naturleg i subarktiske Nord-Amerika til nord-sentrale og nordaustre USA og Europa til  Sibir og Kaukasus. Planten er observert i heile Noreg. Han er ein lågtveksande plante som kan bli opptil 15 cm høg, og har parstilte blad som blir opptil 1 cm laneg. Blomane er 5–10 mm i diameter, med fem kvite kronblad.
Asfal al-`Ayn
Asfal al-`Ayn er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Karim Benzema
Karim Benzema er ein fransk fotballspelar som har spelt for Real Madrid i spansk Primera Division og for det franske landslaget. Foreldra hans er berbarar frå Algerie.
Benzema har vorte seriemeister i Frankrike med Olympique Lyonnais i 2005, 2006, 2007 og 2008. Dei to første av desse sesongane spelte han under halvparten av seriekampane, men frå 2006/07-sesongen spelte han jamt på laget til Lyon. I 2007/08-sesongen vart han kåra til årets spelar i den franske toppdivisjonen, og var òg toppskårar. Sommaren 2009 gjekk han til den spanske toppklubben Real Madrid for om lag 35 millionar euro.