cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lekebergs kommun
Lekeberg kommune ligg i det svenske länet Örebro län i Närke. Administrasjonssenter i kommunen er Fjugesta.
Tettstader
Lekeberg kommune har tre tettstader. Folketalet i tabellen er frå 31. desember 2005.
Breilia skole
Leiar for skulen er rektor Trond Kristensen.
Nenset kyrkje
Nenset kyrkje er ei arbeidskyrkje i Skien kommune, Vestfold og Telemark.
Kyrkja vart oppført i to byggjetrinn, det første etter teikningar av Gudolf Blakstad og Herman Munthe-Kaas. Det omfatta det som no er forsamlingssal for kyrkjelyden, og vart vigsla i 1961. Trinn 2 vart oppført i 1996 etter teikningar av Tor Arild Danielsen og vigsla 19. januar 1997. Det omfattar den eigentlege kyrkjesalen. Kyrkja har 400 sitjeplassar.
Altartavla er eit tekstilarbeid av Siri Gjesdal, og kyrkja har eit digitalt Johannus-orgel frå 2007 med 21 stemmer.
Tatovering
Tatovering er ei permanent teikning som blir laga ved å legga pigment inn under huda på menneske eller dyr. Tatoveringar er ein type kroppmodifikasjon som hjå menneske vanlegvis blir brukt som kroppsutsmykking eller til ulike åndelege eller symbolske tydingar, medan det hjå dyr vanlegvis blir brukt som identifikasjonsmerke.
Ordsoge
Ordet tatovering stammar frå det engelske ordet tattoo, som igjen kan sporast tilbake til polynesisk tatu eller tatau, som betyr 'å markera' eller 'å slå' (med ein tatoveringsreiskap). Dette viser til den tradisjonelle måten å påføra teikninga på.
Det japanske ordet irezumi tyder 'innføring av blekk', og kan visa til tebori, den tradisjonelle japanske tatoveringsmetoden for hand eller med moderne reiskapar. Ein kan bruka ordet tattoo om ikkje-japansk design. Det vanlegaste ordet for tradisjonelle japanske tatoveringar er horimono.
Tā moko er maorinamnet på tatoveringar, og viser til tatoveringar i maoritradisjonen. Batok eller batik er filippinske namn på tatoveringar. Kakiniit og tunniit er inuittiske namn på dei.
Prosess
Tatovering går ut på å injisera pigment i lêrhuda (dermis), hudlaget under overhuda. Dette framande materialet aktiverer fagocyttar frå immunsystemet, som omsluttar pigmentpartiklane. Etterkvart som den skadde huda blir lækja fell den skadde overhuda og eventuelt overflatepigment vekk, medan det blir danna granulasjonsvev djupare i huda, og etterkvart kollagene fibrar. Pigmentet blir halde på plass av generasjonar av makrofagar, konsentrert i laget like under grensa mellom overhuda og lêrhuda. Her ligg det stabilt, men over lengre tid (tiår) har pigmenta ein tendens til å gå djupare inn i lêrjuda, slik at eldre tatoveringar ser svakare og mindre definerte ut.
Den vanlegaste tatoveringsmetoden i moderne tid er den elektriske tatoveringsmaskinen, som fører inn blekk i huda med éi eller fleire nåler som er lodda til ei stong festa til ei oscillerande eining. Denne driv nåla eller nålene inn og ut av huda raskt og fleire gonger, vanlegvis 80 til 150 gonger i sekundet.
Historie
Tatoveringar har vore del av eurasisk kultur sidan yngre steinalder. Det er funne kinesiske mumiar datert til det andre hundreåret f.Kr. med tatoveringar. Japanske tatoveringar skal ha funne stad titusenvis av år tilbake. Mange andre kulturar har hatt eigne tatoveringstradisjoner, frå å gni oske inn i opne sår til å prikka teikn inn med nåler, nesten som moderne teknikkar.
Det eldste funnet av vel bevart tatovert hud er funne på Ismannen Ötzi, med 61 tatoveringsmerke, som levde for over 5100 år sidan. Kroppen hans var bevart i isen heilt til han blei oppdaga i Alpane i 1991.
Ainofolket, den opphavlege befolkninga i Japan, bar ansiktstatoveringar. Nokre kvinner på Okinawa og Amami-øyene pleidde å ha såkalla hajichi-tatoveringar på hendene og fingrane, ein praksis som blei forboden av Meiji-regimet i 1899. Tatoveringar var utbreidde blant folk i Polynesia, Filippinane, Borneo, Afrika, Nord- og Sør-Amerika, Europa, Japan, Kambodsja og Kina. På trass av enkelte tabu og forbod er tatoveringar blitt verande utbreidde over heile verda.
Tees
Tees er ei elv i Durham og North Yorkshire i det nordlege England. Frå kjeldene i Penninane renn ho austover til munningen i Nordsjøen mellom Hartlepool og Redcar. Elva er 137 km lang, og har eit nedbørfelt på 1834 km². Dei største sideelvane er Leven, Skerne, Greta, Balder og Lune.
Elveløpet
Elva spring ut på austsida av fjellet Cross Fell i Penninane, like innanfor grensa til Cumbria. Ho renn derfrå i austleg retning og inn i grevskapet Durham. I dette området, som blir kalla Teesdale, er ho omgjeven av eit øyde landskap med lyngheier og toppar på opptil 760 moh. Dette området er ein del av North Pennine Area of Outstanding Natural Beauty. Det er òg blitt utpeikt som geologisk Europark, den første i Storbritannia.
Tees renn så forbi Middleton-in-Teesdale, og landskapet blir etter kvart rolegare. Elva passerer byen Barnard Castle med Eggleston Abbey og Rokeby Hall. Dalen opnar seg no heilt opp, og elva slynger seg over det frodige og flate jordbrukslandskapet sør og austom byen Darlington. Elva, som til no har helt i ein stort sett aust-søraustleg retning, vender no mot nordaust, med kurs for dei tett folkesette områda ved Teesside.
Etterkvart som ho nærmar seg havet blir Tees ein viktig kommersiell vassveg der ho renn gjennom byane Stockton-on-Tees og Middlesbrough. Mellom desse to byane ligg Tees Barrage, og nedanfor denne demninga er elva påverka av tidvatnet. Nedanfor Middlesbrough vider elva seg ut i eit breitt estuar. Her ligg òg Teesport, ei av dei travlaste hamnene i England, som er bygd på ein landfylling på sørsida av Tees. Elva munnar til slutt ut i Nordsjøen mellom byane Hartlepool i nord og Redcar i sør.
Endringar i elva
På byrjinga av 1800-talet vart elva retta ut for å spare tid og pengar for båttrafikken. Mellom Stockton-on-Tees og Middlesbrough gjekk elva opphavleg i to store meanderar, først mot sør og deretter mot nord. To nye vassvegar, kalla «Mandale Cut» og «Portrack Cut» vart grave ut mellom elvesvingane for å rette ut elva. Før dette arbeidet vart gjort kunne båtreisa frå Thornaby til Middlesbrough, når ein tok omsyn til tidvatn og andre faktorar, ta like lang tid som turen frå munningen av Tees til London. Mandale Cut på 200 meter, gjennom den sørlege meanderen, var den kortaste av dei to snarvegane. Portrack Cut på rundt ein kilometer var langt lengre, sjølv om den nordlege meanderen han fjerna var langt mindre enn den sørlege. Ingen av meanderane er synlege i dag, med unntak av at den vesle Stainsby Beck renn inn i ein vassveg som på kart er merkt først som «The Fleet» og deretter «Old River Tees». Den nye demninga Tees Barrage ligg like ved Mandale Cut.
Heilt sidan desse utrettingane vart gjort har elva fortsett med å gjennomgå endringar i både elveleie og -breidder for å gjere ho djupare og lettare seglbar. Elva er gjort langt smalare gjennom dumping av skipsballast og slagg frå jernverk langs dei tidlegare breiddene, noko som har auka erosjon og utgraving av elvebotn. Kart laga før 1900 viser at elveløpet mellom Stockton og Middlesbrough var opptil 300 meter breitt, med mange grunnar og sandbankar. Dagens elveløp varierer stort sett mellom 100 og 200 meter.
Forureining
Ved sandflatene Seal Sands i Tees-estuaret var det tidlegare koloniar av både steinkobbe og gråsel. Men etterkvart som det vart bygd ut meir og meir industri langs Tees auka òg forureininga som følgje av dette, og selbestandane gjekk sterkt tilbake. Over ein periode på 10 år var desse dyra heilt borte frå estuaret på grunn av forureining. Men i løpet av dei siste åra har vasskvaliteten vorte dramatisk betra, og ein kan igjen observera selane både i sjølve estuaret og på slettene ved Seal Sands. Seal Sands-området er no utpeikt som «Teesmouth National Nature Reserve».
Figure of Eight
«Figure of Eight» er ein song av Paul McCartney frå 1989 på albumet Flowers in the Dirt. Etter albumet var ferdig, spelte McCartney inn ein ny versjon av songen for singel med det nyoppretta turnébandet sitt. Singelversjonen er uvanleg sidan han er nesten to minuttar lengre enn albumversjonen. Som regel er det motsett. Singelen nådde 42. plasen på UK Singles Chart og 92. plassen på Billboard Hot 100 i USA.
«Figure of Eight» var opningssongen på verdsturneen til McCartney i 1989-1990. Eit opptak frå Rotterdam den 10. november 1989 kom ut på konsertalbumet Tripping the Live Fantastic.
Den offisielle musikkvideoen for songen vart regissert av Andy Morahan.
Claudia Pechstein
Claudia Pechstein er ein tysk skeiseløpar fødd i Aust-Berlin. I tida 1994-2009 vann ho fire OL-gull i individuelle tevlingar og eitt OL-gull i lagtempo, ho vart europameister tre gongar og verdsmeister i firkamp 2000. Langdistansespesialisten sanka elles fem gullmedaljar i distanse-VM. Pechstein var i to år, 2009-11, utestengd frå idretten grunna mistanke om bloddoping.
Beyl Head
Beyl Head er eit isdekt nes midtvegs på austsida av Wright Island, langs Getz isbrem på Bakutis Coast. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i 1977 etter offiseren David D. Beyl i U.S. Navy som var offiser under Operasjon Deepfreeze 1976.
Offisielle språk
Dette er ei liste over offisielle språk. Lista inneheld både språk som har offisiell status i sjølvstendige statar, og språk som er offisielle i undernasjonale einingar.
Språk som har offisiell status i sjølvstendige statar
Afar, afrikaans, albansk, amharisk, arabisk, armensk, aserbajdsjansk, assamesisk, aymara, bengali, bislama, bosnisk, bulgarsk, burmesisk, dansk, dari, dhivehi, dzongkha, engelsk, estisk, fijiansk hindi, fijiansk, filippinsk, finsk, fransk, frisisk, georgisk, gresk, guaraní, gujarati, haitisk, hebraisk, hindi, hiri motu, indonesisk, irsk gælisk, islandsk, italiensk, japansk, kannada, kasakhisk, kasjmirsk, katalansk, khmer, kinesisk, kirgisisk, komorisk, koreansk, kroatisk, kurdisk, kviterussisk, laotisk, latin, latvisk, litauisk, luxembourgsk, makedonsk, malayalam, malayisk, maltesisk, maori, marathi, moldovsk, mongolsk, naurisk, ndebele, nederlandsk, nepalsk, nordsotho, norsk, newzealandsk teiknspråk, oriya, pashto, persisk, polsk, portugisisk, punjabi, quechua, retoromansk, rumensk, russisk, sanskrit, serbisk, shona, sindhi, singalesisk, slovakisk, slovensk, somali, sotho, spansk, svensk, swahili, swazi, tadsjikisk, tamilsk, telugu, tetum, thai, tok pisin, venda, tsjekkisk, tsonga, tswana, turkmensk, tyrkisk, tysk, ukrainsk, ungarsk, urdu, usbekisk, vietnamesisk, walisisk, xhosa, zulu
Mount Steinfeld
Mount Steinfeld er eit fjell (685 moh) ved vestenden av ein isdekt rygg oppom samløpet mellom Hullbreen og Kirkpatrickbreen, nær kysten av Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-65. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Edward F. Steinfeld jr., ein meteorolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved Byrd-stasjonen, 1962.
Borgøy i Antarktis
Borgøy er ei øy i austlege delen av Øygarden i Antarktis. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37 og namngjeven av dei..
Kikki, Bettan & Lotta
Kikki, Bettan & Lotta var ein songartrio som verka fra 2001 til 2004.
Al Hamraʼ
Al Hamraʼ  er ein landsby i Al Madinah-regionen vest i Saudi-Arabia.
Breivikbotn skole
Breivikbotn skole er ein norsk offentleg grunnskule i Hasvik kommune i Troms og Finnmark fylke. Han har tjueni elevar i tre skoleklassar, desse er fordelt på klassetrinn frå fyrste til sjuande. Skulen dekkjer heile barnetrinnet.
Leiar for skulen er rektor Torfinn Husby.
One Hot July
One Hot July er det 13. studioalbumet til den amerikanske musikaren Tony Joe White, gjeve ut i 1998. Albumet var det første White gav ut i USA sidan Dangerous i 1983.
Volcanic Seven Summits
Volcanic Seven Summits (dei sju høgaste vulkanane) er dei høgaste vulkanane i kvar av dei sju verdsdelane, på same måte som Seven Summits er dei høgaste fjelltoppane i kvar av dei sju verdsdelane. Å nå toppen av alle dei sju vulkanane vert rekna som ei utfordring innan fjellklatring og vart først foreslått i 1999.
Definisjonar
På grunn av forskjellige tolkingar av grensene til verdsdelane (geologiske, geografiske, geopolitiske) finst det fleire definisjonar av kva som er den høgaste toppen i kvar verdsdel. Talet sju verdsdelar er nytta på kontinentmodellen som vert nytta i Vest-Europa og USA. Verdsdelane som er definerte her er basert på geologi og geografi, ikkje geopolitisk.
Kaolinovo
Kaolinovo (bulgarsk Каолиново) er ein by og ein kommune i provinsen Sjumen i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Kaolinovo og 15 andre busetnader.
Volcanic Seven Summits
Definisjonar
Ein annan faktor i å finne den høgaste vulkanske toppen er å eksakt definere kva som er ein vulkan og kor høgd skardhøgd han må ha relativt til andre ikkje-vulkanske fjelltoppar for å kunne kvalifisere. På denne lista er det berre teke med fjell som har hatt vulkanske utbrot, og ikkje berre består av vulkanske bergartar som så har vorte løfta opp av geologiske prosessar. I tillegg vert det kravd ei skardhøgd på minst 1000 fot (kring 300 meter), slik at lista omfattar genuine vulkanar og ikkje berre små utstrøyminga av lava frå jordoverflata i høgtliggande område (som i Asia).
Afrika, Nord-Amerika og Antarktis
Det er ganske tydeleg kva som er dei høgaste vulkanane i Afrika, Nord-Amerika og Antarktisk med høvesvis Kilimanjaro, Pico de Orizaba og Mount Sidley.
Kaolinovo
Kommunen har eit areal på 294 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 12 093 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 1 462 innbyggjarar.
Vermes
Vermes er ein kommune i distriktet Delémont i kantonen Jura i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 566 meter over havet.
Volcanic Seven Summits
Australia
Sjølv om det berre er nokre få mindre og inaktive vulkanar på det australske fastlandet, så reknar denne lista øya Ny-Guinea som ein del av det australske kontinentet (Oceania). Fleire vitskaplege rapportar frå 1970- og 1980-åra stadfestar at Mount Giluwe på Papua Ny-Guinea i røynda er ein gammal erodert vulkan, i motsetnad til høgare fjell på Ny-Guinea som alle har ikkje-vulkansk opphav.
Sjølv når ein tar med heile Oceania (med New Zealand og Polynesia inkludert Hawaii), så er Giluwe den høgaste vulkanen sidan han er høgare enn Mauna Kea på Hawaii og alle vulkanane på New Zealand.
Vermes
Kommunen ligg i Val Terbi og består av landsbyen Vermes, grenda Envelier og Raymontpierre slott.
Volcanic Seven Summits
Europa
Det er generelt akseptert at den geografiske grensa mellom Europa og Asia går langs toppen av Uralfjella sentralt i Russland og langs Kaukasus langs den sørlege grensa til Russland. Sidan den massive stratovulkanen Elbrus ligg like nord for hovudryggen, er han det høgaste fjellet i Europa og derfor òg den høgaste vulkanen.
Somme geologar reknar derimot med Kuma–Manytsj-senkinga som den geologiske grensa mellom Asia og Europa. Ein slik definsijon gjer at Elbrus vil ligge innanfor Asia og gjere han til den høgaste vulkanen i der (sjå under) og gjere Etna (ein 3330 meter høg, aktiv stratovulkan på Sicilia i Italia) den høgaste vulkanen i Europa. Teide på Kanariøyane er høgare enn Etna og høyrer geopolitisk til Europa, men ligg geologisk og geografisk i Afrika.
Sør-Amerika
Aconcagua, det høgaste fjellet i Sør-Amerika og det høgaste fjellet på den vestlege halvkula, var lenge rekna for å vere ein vulkan, men nyare geologiske undersøkingar har vist at fjellet består av løfta bergart av vulkansk opphav og har ikkje fått den noverande forma si av eigne vulkanutbrot, og er derfor ikkje ein vulkan.
Sjølv om topografiske kart over grenseområda mellom Chile og Argentina med ei høgaste fjelltoppane er kjend for å vere unøyaktige med høgdefeil på over 100 meter i mange tilfelle, er det generelt akseptert at Ojos del Salado er den nest høgaste fjelltoppen og den høgaste vulkanen i Sør-Amerika, mykje høgare enn Monte Pissis.
Asia
Den 5610 meter høge Damavand er ein særs stor, isolert stratovulkan med ei skardhøgd på over 4600 meter. Sjølv om det er meir enn 70 pyroklastiske kjegler kalla Kunlunvulkanane i Tibet i høgder over toppen av Damavand, mellom anna 5808 moh, så vert dei ikkje rekna som vulkanske fjell, men som vulkankjegler. Det finst særs lite informasjon om desse kjeglene, høgda av dei og skardhøgda, og det er omstridd om nokre av desse kjeglene har ei skardhøgd på over 1000 fot. Vulkanane i lista under ligg langt over denne grensa.
Volcanic Seven Second Summits
Å definere dei nest høgaste vulkanane i kvar verdsdel er ganske så komplisert, fordi grensene mellom verdsdelane vert avgjerande.
Problemet mellom Australia og Oceania: Mount Hagen på Papua Ny-Guinea er utan tvil den nest høgaste vulkanen på det australske kontinentet, men tek ein med heile Oceania er Hagen det fjerde høgaste bak Mauna Kea og Mauna Loa på øya Hawaii.
I Europa er Kazbek den nest høgaste vulkanen. Han ligg på grensa mellom Russland og Georgia, og om dette området er ein del av Europa eller ikkje er stundom omstridd, sjølv om Kazbek ligg heilt innanfor den europeiske sida av vasskiljet i Kaukasusfjella. Elva Terek spring ut på sør- og vestsida av Kazbek, men renn nordover til Russland.
Alle variantane er lista i tabellen under, så det er derfor inkludert åtte vulkanar:
Heilage Olga kyrkjelyd i Oslo
Hellige Olga menighet  i Oslo er ein russisk-ortodoks kyrkjelyd knytt til Moskvapatriarkatet. Han har gudstenester i Vår Frelsars ortodokse kyrkje i Akersveien, ved den austre hovudporten til Vår Frelsers gravlund.
Volcanic Seven Summits
Volcanic Seven Second Summits
†MERK: Berre ein av desse Volcanic Seven Second Summits, Mount Kenya, finst òg på lista Seven Second Summits.
Heilage Olga kyrkjelyd i Oslo
I 2015 hadde Heilage Olga menighet registrert drygt 3 000 medlemmar, og i 2017 fekk kyrkjelyden tilskot for 3 206 medlemmar. Størstedelen er russisktalande innvandrarar som har kome til Noreg i dei seinare tiåra, men også opphavlege nordmenn og andre nasjonalitetar er representerte.
Sjølve bygget til kyrkjelyden er kommunalt listeført og står oppført i Registeret til Riksantikvaren over kulturminne.
Hellige Olga menighet eig også Hellige Olavs kapell på Stiklestad.
Birdwell Point
Birdwell Point er det nordvestlegaste neset på Dean Island, som ligg innanfor Getz isbrem utanfor kysten av Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–65, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Keith W. Birdwell i US Navy som var elektrikar ved Byrd Station i 1969.
Willin'
Andre versjonar
Seatrain spelte denne songen (kalla "I'm Willin') på det sjølvoppkalla albumet deira i 1970. Songen vart så spelt av Linda Ronstadt i 1974 på albumet Heart Like a Wheel. Denne versjonen vart nytta i James Cameron-filmen The Abyss i 1989.
The Byrds spelte inn songen under innspelinga for albumet (Untitled) i 1970 og framførte songen på konsertane sine same året. Studioversjonen kom ut som bonusspor på nyutgjevingar av (Untitled) og eit konsertopptak finsti plateboksen The Byrds. Gene Parsons, son song songen som medlem av The Byrds, spelte inn sin eigen versjon i 1973 på soloalbumet Kindling. Commander Cody and his Lost Planet Airmen spelte inn songen i 1975 på albumet Commander Cody and His Lost Planet Airmen
Både Phish og Bob Dylan har spelt songen på konsertane sine.
Nøytrinoastronomi
Nøytrinoastronomi er ei grein av astronomien som gjer bruk av observasjonar og teori for nøytrinoar. Truleg eksisterte nøytrinoar i store mengder under big bang og kan ha spelt ei viktig rolle under utviklinga av universet i denne tidlegaste epoken. Dei speler òg ein viktig rolle i teorien for supernovaeksplosjonar der dei vert danna i enorme mengder. Ved kjernereaksjonane i det indre av sola vert det produsert enorme mengder nøytrinoar som passerer nesten uhindra gjennom jorda. Ved sinnrike eksperiment greier ein å fanga nokre få av dei.
Stich Peak
Stich Peak er eit fjell, 2305 moh, på vestsida av Reedybreen, som ligg mellom May Peak og Chapin Peak i Quartz Hills. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant John D. Stich i US Navy, pilot ved McMurdo-basen i løpet av 1962-63 og 1963-64.
Gustav Gjøs
Gustav Christian Gjøs var ein svensk-norsk målarmeister og stortingsmann.
Gjøs var fødd i Lorumland i Sverige. Faren hans innvandra til Noreg, slo seg ned i Fredrikshald som handelsmann. Sjølv gjekk han i målarlære hos broren, kunstmålaren Ferdinand Gjøs i Christiania, vidareudanna seg i København og var frå 1828 målarmeister i Fredrikshald.
Frå 1837 var Gjøs medlem av det fyrste bystyret i Fredrikshald, medlem i bystyret til og med 1849. År 1851 representerte han Fredrikshald på Stortinget, der han var medlem av bankkomiteen.
Gjøs døydde i Berg i Østfold i 1889.
Wright-brørne
Wilbur (fødd 16. april 1867, død 30. mai 1912) og Orville Wright (fødd 19. august 1871, død 30. januar 1948) var to amerikanarar som gjennomførte den første dokumenterte vellukka flyginga i eit motorfly.
Hammersborgtunnelen
Hammerborgtunnelen er ein 220 meter lang aust-vestgåande tunnel i to løp i gatesystemet Ring 1 i Oslo, mellom dei delane av Pilestredet i vest og Hammersborggata i aust som høyrer til Ring 1.
Wright-brørne
I byrjinga dreiv dei ein sykkelverkstad og sykkelproduksjon, før dei byrja med modellglideforsøk i åra før 1900. Det første motordrivne flyet deira, kalla Flyer 1, utstyrde dei med ein 8,8 kW motor og to skyvepropellar. 17. desember 1903 gjorde dei fire flygingar med dette flyet, der den lengste varte i 59 sekund.
Hammersborgtunnelen
Tunnelen vart bygd i open byggjegrop, og vart opna for trafikk i januar 1990. Han går under eit område med fleire kontorblokker, og under Akersgata, og har den austre munningen liggjande under det «lokket» som utgjer Arne Garborgs plass i Regjeringskvartalet framfor Deichmanske bibliotek. Frå det austgåande løpet i tunnelen er det samband til eit stort parkeringshus i fleire høgder under gateplanet.
Tunnelen har namn etter stroket Hammersborg, som ligg nord for den austre tunnelmunningen.
Wright-brørne
Tre dagar seinare flaug dei for første gongen i ein heil sirkel, med den sterkare Flyer 2. I 1904 flaug dei i 5 minutt, medan i 1905 over 30 minutt i Flyer 3.
Brørne designa sine eigne propellar og skar dei ut i tre. Desse hadde ein verknadsgrad på over 80 %. Til samanlikning har moderne propellar (2008) ein verknadsgrad rundt 85 %
Orville vart hardt skadd i ei flyulykke i 1908, men han overlevde.
Ein modell av flyet til Wright-brørne finst i samlinga til Norsk Teknisk Museum.
Al Jabriyah
Al Jabriyah er ein landsby i Al Madinah-regionen vest i Saudi-Arabia.
Bugøynes Oppvekstsenter
Leiar for skulen er rektor Eva Høiberget.
Ludwig Mies van der Rohe
Maria Ludwig Michael Mies van der Rohe var ein tysk arkitekt og arkitekturteoretikar, fødd i Aachen i Nordrhein-Westfalen og død i Chicago i USA.
Bjølsen Valsemølle
Bjølsen Valsemølle var ei av kornmølleverksemdene i Oslo skipa i 1884 av Gustav Martinsen i samarbeid med Ole Amundsen, eigar av Bjølsen Mølle.
Put It There
B-sida til 7"-singelen var Wings-songen «Mama's Little Girl», som opphavleg kom ut i 1972, men hadde blitt miksa og produsert til den noverande versjonen i 1987 av McCartney og Chris Thomas. 12"-singelen inneheld ein annan Wings-song, «Same Time Next Year», som vart spelt inn i 1978, og som òg vart miksa og produsert av McCartney og Thomas i 1987.
Broka
Broka er ei klipperik øy med ei stor vik på nordsida som ligg 2 nautiske mil nord for Law Promontory og 1 nautisk mil vest for Havstein. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37. Dei gav ho dette namnet (buksene) fordi forma på øya likna på eit par bukser.
Hilde Askildt
Hilde Askildt er ein norsk hundekjørar for Hallingen hundekjørerlag. Ho vann blant anna begrensa klasse, FL500, i Finnmarksløpet i 2005 som den første kvinnelege vinnaren av løpet. Ho vann 8-spann heilmaraton i Gaustad Maraton 2012.
Askildt har lang og allsidig røynsle med hund. Ho godkjende sin fyrste redningshund i Norske Redningshunder i 1978, og har hatt fire godkjende hundar. Ho er òg godkjend instruktør og domar i Norske Redningshunder. Ho var den første kvinna som fekk pallplassering i Femundløpet 600 km open klasse.
I Finnmarksløpet 2014 kom Askildt på 2. plass. Ho vart òg tildelt prisen for beste hundestell under løpet.
Todor Ikonomovo
Todor Ikonomovo (bulgarsk Тодор Икономово) er ein landsby i kommunen Kaolinovo i provinsen Sjumen i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 2 135 innbyggjarar.
Leslie Bohem
Leslie «Les» Bohem er ein USA-amerikansk manusforfattar for film og fjernsyn, og tidlegare bassist. Han er son av manusforfattaren Endre Bohem.
Bohem spelte bass i 1980-åra i gruppene Sparks og Gleaming Spires.
Salvatore Antibo
Salvatore Antibo er ein italiensk tidlegare friidrettsutøvar frå Altofonte i provinsen Palermo. Han vart dobbelt europameister i 1990, på høvesvis 5000 og 10000 meter.
Aktiv
Antibo fekk sin internasjonale meisterskapsdebut under friidretts-EM 1982, der han enda som sjettemann på 10 000 meter. Under Sommar-OL 1984 i Los Angeles vart han nummer fire på same distansen, slått med fire hundredels sekund av bornsevinnaren, Michael Musyoki frå Kenya.
1905 Ambartsumian
1905 Ambartsumian er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Flora. Han blei oppdaga den 14. mai 1972 av Tamara Mikhailovna Smirnova ifrå Krim-observatoriumet i Nauchnij.
Salvatore Antibo
Aktiv
Under friidretts-EM 1986 i Stuttgart var Antibo delaktig i den historiske triumfen for Italia på 10000 m. Han sprang då inn til bronsemedalje, 2-3 sekundar bak landsmennene Stefano Mei og Alberto Cova som tok gull- og sølvmedaljane.
Hausten 1988 vann Antibo sølvmedaljen på milløpet under dei olympiske sommarleikane i Seoul. Løpet, som gjekk i høgt tempo, vart vunne av marokkanaren Brahim Boutayeb vel to sekund før Antibo som sette italiensk rekord med 27.23,5. Den 29. juni 1989 forbetra han mil-rekorden til 27.16,5 under ein landskamp i Helsinki, der han drog med seg landsmannen Francesco Panetta til 27.24,1; enno 25 år seinare dei to beste tidene av Italeinske milløparar.
Også i 1990-sesongen heldt Antibo fram å prestere på høgste nivå. I juli sette han i Bologna italiensk rekord på 5000 meter med tida 13.05,5. Under europameisterskapen 1990 i Split, som vart avvikla på tampen av sommaren, vann han gullet på 10 000 m med nær 23 sekundars margin til sølvmannen, norske Are Nakkim. Fem dagar seinare vann Antibo spurten på 5000 m og tok eit nytt EM-gull, fire tidels sekund føre briten Gary Staines.
Antibo deltok i 1992 i si tredje olympiade, i spanske Barcelona sprang han inn til fjerdeplass på 10 000 meter, nett som i 1984.
Antibo vart kjend for å vere ein løpar som sprang i vekslande tempo, trivis auka han farta monaleg, for så å sleppe tetfeltet.
Laxå kommun
Laxå kommune ligg i det svenske länet Örebro län i Närke. Administrasjonssenter i kommunen er Laxå.
Tettstader
Laxå kommune har fire tettstader. Folketalet i tabellen er frå 31. desember 2005.
Anni Friesinger
Ho er sidan 2009 gift med nederlendaren Ids Postma.
The Beginning
The Beginning er det 14. studioalbumet til den amerikanske musikaren Tony Joe White, gjeve ut i 2001.
Albumet er heilt akustisk, berre White og akustisk gitar. Allmusic skreiv om albumet: «Dette er TJW rå og direkte, full av karakter, sanning og sensualitet som gjer ein uroleg. Dette er lyden av natta, der oksefroskane, slangar, svoltne aligatorar, brotne draumar, heimsøkte desperadoar, einsame reisande og fanatiske søkjarar av det useielege alt kjem saman i ein mann sine musikalske draumar».
Georg Henrik von Wright
Georg Henrik von Wright (uttalt fån vrigt) var ein finlandssvensk filosof. Han var ein av dei fremste filosofane i tida med eit interessefelt som gjekk frå logikk og etikk til kultur- og vitskapsfilosofi. Han etterfølgde den austerrikske filosofen Ludwig Wittgenstein som professor ved universitetet i Cambridge.
G. H. von Wright har publisert ei rekkje verk på svensk, finsk, engelsk og tysk. Han har òg redigert og publisert dei seinare arbeida til Wittgenstein. Gjennom sine siste tjue år, skreiv han fleire bøker om dagens samfunn og i kva grad framsteget vårt faktisk kan reknast som framsteg.
Han var påverka av den tyske filosofen Oswald Spengler, og oppdaga seinare i livet at òg Wittgenstein hadde lese arbeida til Spengler og til hans overrasking likt det.
Stokkalandsmarka
Stokkalandsmarka  er ein tettstad som ligg ved Vigrestad i Hå kommune på Jæren. Tettstaden ligg ved eit industriområde der det vert laga betong, ymse metallmateriale og beleggingsstein. Tettstaden ligg òg ved Haugstadskogen som opphavleg vart planta til å bremsa vinden og til ved.
Boyd Head
Boyd Head er eit kjenneleg nes like aust for munningen av Vanebreen på kysten av Marie Byrd Land. Det er over 1 000 meter høgt med bratte klipper mot sjøen. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–66, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter kaptein Hugh F. Boyd III som var offiser for anleggsprosjekt under Operasjon Deep Freeze 1972 og 1973.
Børselv Oppvekstsenter
Børselv Oppvekstsenter – Børselv skole (nordsamisk Bissojoga saddangusvddás, kvensk Pyssyjoven kassattamasentteri) er ein norsk offentleg grunnskule i Porsanger kommune i Troms og Finnmark fylke. Han har nitten elevar i to skoleklassar, desse er fordelt på klassetrinn frå fyrste til tiande. Skulen dekkjer heile barne- og ungdomstrinnet.
Leiar for skulen er rektor Herman Kåven.
Depot Island
Depot Island er ei lita øy i Øygarden i Antarktis, som ligg 1 nautisk mil (1,9 km) nord for vestenden av Sørøya. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og ho fekk dette namnet av Australian Antarctic Names and Medals Committee fordi det vart oppretta eit depot der av Australian National Antarctic Research Expeditions i 1956.
Hallsbergs kommun
Hallsberg kommune ligg i det svenske länet Örebro län i Närke. Administrasjonssenter i kommunen er Hallsberg.
Tettstader
Hallsberg kommune har seks tettstader. Folketalet i tabellen er frå 31. desember 2005.
Båtsfjord skole
Båtsfjord skole er ein norsk offentleg grunnskule i Båtsfjord kommune i Troms og Finnmark fylke. Han har 164 elevar i ni skoleklassar, desse er fordelte på klassetrinn frå femte til tiande. Skulen dekkjer ikkje heile barne- og ungdomstrinnet.
Leiar for skulen er rektor Wanja Karstensen.
Tagondaing
Tagondaing er ein stor landsby i Kayin-staten i Myanmar (Burma) med om lag 4 994 innbyggjarar (2014).
Vicques i Sveits
Vicques er ein kommune i distriktet Delémont i kantonen Jura i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 455 meter over havet.
Jura observatorium ligg ovanom Vicques.
Kommunen ligg i Val Terbi.
Gammaltyrkisk
Gammaltyrkisk (også orchon- eller runetyrkisk ) er det eldste skriftlege belegget for dei tyrkiske språka. Språket vart snakka i det 7. til det 17. hundreåret etter vår tidsrekning. Språket i manuskripta frå det 9. hundreåret blir også kalla for gammaluigursk.
Namnet gammaltyrkisk er litt misvisande, i og med at det ikkje er utgangspunktet for alle tyrkiske språk, det er rettare å sjå det som ei tidleg form av dei sibirske eller nordaustlege tyrkiske språka. Moderne tyrkisk, på si side, høyrer til den sørvestlege gruppa av tyrkiske språk.
På same måte er namnet gammaluigursk misvisande, i og med at uigursk høyrer til den søraustlege gruppa av tyrkiske språk. Artikkelen om tyrkiske språk gjer nærare greie for klassifiseringa av desse språka.
Kjelder
Kjeldene for gammaltyrkiske består av to tekstsamlingar, eller korpora:
Fonologi
Gammatyrkisk har ni distinkte vokalar: a, e, ė, i, ï, o, ö, u, ü. Det fulle vokalsettet kan berre stå i første staving, andre stavingar i ordet har berre fire vokalar: a, e, ï, i.
Konsonantsystemry skil mellom ustemde, stemde (med frikative variantar) og nasalar:
SPR-2 Rtut-B
SPR-2 Rtut-B (russisk СПР-2 «Ртуть-Б», GRAU-indeks 1L29) er ein jammar for elektronisk krigføring spesielt esla til å få nærleiksbrannrøyr i artillerigranatar til å svikte, slik at granaten eksploderar før han treff målet. Jammaren er montert på eit BTR-70-chassis.
Smørbukk (fleirtyding)
Smørbukk kan visa til:
1906 Naef
1906 Naef er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Vesta. Han blei oppdaga den 5. september 1972 av Paul Wild ifrå Observatorium Zimmerwald i Zimmerwald.
Schmidtea mediterranea
S. mediterranea finst vest i Middelhavet, på øyar som Mallorca og Sicilia og i Tunisia og Catalonia.
Skorene
Skorene er eit fjellmassiv i Fjord kommune i Møre og Romsdal. Det består av tre toppar: Heimste eller Nordre Skora (1708 moh), Midtre Skora (1789 moh), og Fremste eller Søre Skora (1829 moh). Søre Skora er det 412. høgste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Oset kapell
Bygget vart flytta dit det no står, i 1875. I 1885 vart det utvida med kor etter teikningar av ingeniør Søborg og vigsla som kapell. Det vart også brukt som skole fram til 1918.
Altartavla vart måla av Selma Andersen og teken i bruk i 1934. Biletet syner krossfestinga.
Elektrisk piano
Elektrisk piano eller elpiano er eit elektrisk musikkinstrument som lager lydar når utøvaren trykker på tangentar på det piano-aktige klaviaturet.
Når ein trykker på tangentane gjer dei at mekaniske hammerar slår på strenger, røyrblad eller tindar av metall. Dette gjev vibtrasjonar som blir omformar til elektriske signal av magnetiske pickupar som så blir sende gjennom ein forsterkar eller høgtalar for å laga ein lyd som er høg nok til å høyrast.
Til forskjell frå ein synthesizer er ikkje eit elpiano eit elektronisk musikkinstrument, men eit elektro-mekanisk instrument. Nokre tidlege elpiano brukte metallstrenger for å laga tone, som eit tradisjonelt piano. Mindre elpiano brukte korte stålstikker til å laga tonen.
Dei første elpianoar blei laga seint på 1920-talet. Det elektriske flygelet Neo-Bechstein frå 1929 var eit av dei første. Den første versjonen utan strenger var truleg Lloyd Loar sitt Vivi-Tone Clavier. Andre kjende produsentar av elpiano var Baldwin Piano and Organ Company og Wurlitzer Company.
Kromgul bregnehette
Kromgul bregnehette (Mycena oregonensis) er ein liten oransjegul sopp i slekta hettesoppar med ein spiss hatt. Arten kan vanskeleg forvekslast med andre artar, men liknar noko på raud gulfothette.
Kromgul bregnehette finst om sumaren og hausten på fuktig jord i gran- og blandingsskog i strø av blad, nåler og bregnerestar.
Raudlistevurdering
Kromgul bregnehette Mycena oregonensis er nedbrytar (saprotrof) på marka. Ho veks på fuktig jord i gran- og blandingsskog, i strø av blad, nåler og bregnerestar og ut frå dei fleste funn med angitt vegetasjonstype synest ho å ha ei viss tilknyting til dei rødlistede naturtypane kalkgranskog og høgstaudegranskog og/eller kombinert med gammal naturskog. Det er 40 kjente lokalitetar spreidd frå Nordland, langs kysten av Møre til midt- og søraustlandet. Triolig har arten eit visst nordleg tyngdepunkt. Arten er vurdert som sårbar på svensk rødliste.
Konklusjon: Arten raudlistes som nær trua NT på grunnlag av ein liten populasjonsstorleik i pågåande nedgang.
Etne kyrkje
Etne kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 2013 i Etne kommune i Vestland fylke. Den nye kyrkja er bygd saman med Enge bedehus.
Kaspitsjan
Kaspitsjan (bulgarsk Каспичан) er ein by, ein landsby og ein kommune i provinsen Sjumen i Bulgaria. Kommunen omfattar byane Kaspitsjan og Pliska, i tillegg til landsbyen Kaspitsjan og seks andre busetnader.
Dei største busetnadene i kommunen er:
Darátsos
Darátsos (gresk Δαράτσος) er ein distriktsby i periferieininga Khaniá i periferien Kreta i Hellas. Darátsos høyrer til kommunaleininga Néa Kydonía i kommunen Khaniá.
Daltun Oppvekstsenter
Daltun Oppvekstsenter – Avdeling skole er ein norsk offentleg grunnskule som ligg i Hønseby i Hammerfest kommune i Troms og Finnmark fylke. Han har sju elevar i to skoleklassar, desse er fordelte på klassetrinn frå fyrste til tiande. Skulen dekkjer heile barne- og ungdomstrinnet.
Leiar for skulen er rektor Kjell-Arne Johnsen.
Skulen blei mellombels nedlagd i 2020.
Epstein-Barr-virus-sellekjerneantigen 1
Epstein-Barr-virus-sellekjerneantigen 1 (EBNA1) er eit protein frå Epstein-Barr-viruset (EBV) med ulike roller, og eit nykelprotein under EBV-infeksjon. Det dannar stabile homodimerar og har eit DNA-bindingsdomene som òg verkar som eit dimeriseringsdomene. Det har òg eit bindingssete for vertsproteina ubikvitin-spesifikk protease 7 (USP7) og kaseinkinase 2 (CK2).
EBNA1 kan binda seg til replikasjonsstartsetet oriP i episomet til Epstein-Barr-Viruset og er det einaste proteinet som tarvst for replikasjon av EBV-episomet ved løynd infeksjon. Det har òg ei rolle ved fråskiljing av episoma ved selledeling. Det festar då episoma til vertskromosoma under mitose ved hjelp av vertsproteinet EBNA1-bindande protein 2 (EBP2).
Inuittiske klede
Inuittiske klede er tradisjonelt eit komplekst system av klede for kaldt vêr som blei laga av skinn og pels. Dei er blitt brukte av inuittar, ei gruppe kulturelt nærskylde urfolksgrupper frå arktiske område i Canada, Grønland og USA. Den grunnleggjande klesdrakta bestod av anorakk, bukse, vottar, innerfottøy og ytterstøvlar. Dei vanlegaste kjeldene til skinn var karibu, sel og sjøfuglar, men andre dyreslag blei også brukte når dei var tilgjengelege. Det å kunna laga varme, haldbare klede var ein livsnødvendig evne som blei overlevert frå kvinner til jenter, og kunne ta mange år å meistra. Tillaging av klede var ein intensiv, vekelang prosess som føregjekk over ein årleg syklus som følgde etablerte jaktsesongar. Tilreiing og bruk av skinnklede var sterkt knytt til tradisjonell inuittisk religion.
Epstein-Barr-virus-sellekjerneantigen 1
EBNA1 kan binda seg til sekvensar i menneskegenomet og kan auka mengda av både avskrifter av genet til proteinet survivin og proteinet sjølv i ei selle. Det kan òg auka mengda av mikro-RNA frå let-7-familien.
Inuittiske klede
Til trass for den vide geografiske utbreiinga til inuittar i Arktis, var disse plagga historisk konsistente i både design og materiale på grunn av det vedvarande behovet for vern mot det ekstreme vêret i polarområda og det avgrensa utvalet av materiale ein kunne bruka. Innanfor desse breie avgrensingane varierte utsjånaden til individuelle plagg etter kjønnsroller og sesong, i tillegg til dei spesifikke klesskikkane til kvar stamme eller gruppe. Inuittane pynta kleda sine med frynser, anheng og innlegg av kontrastfargar, og tok seinare i bruk teknikkar som perlearbeid når handel gjorde nye materiale tilgjengelege.
Kledesystemet til inuittane har sterke likskapstrekk med skinnkleda brukte av andre sirkumpolare folk, som urfolk i Alaska, Sibir og russisk fjerne austen. Arkeologiske funn tyder på at historia til det sirkumpolare klessystemet kan ha byrja i Sibir så tidleg som 22 000 f.Kr., og i Nord-Canada og Grønland så tidleg som 2500 f.Kr. Etter at europearar byrja å utforske det nordamerikanske Arktis på slutten av 1500-talet, på jakt etter Nordvestpassasjen, byrja inuittar å ta i bruk europeiske klede og materiale. På omtrent same tid byrja europearar å forska på inuittklede, med visuelle skildringar, akademisk skriving, studiar av effektivitet og museumssamlingar. Europeiske utforskarar og tilflyttarar tok også i bruk inuittiske klede for å kunna overleva i kalde klima.
I moderne tid førte endringar i livsstilen til inuittane til tap av tradisjonelle dugleikar og redusert etterspurnad etter komplette antrekk av skinnklede. Sidan 1990-talet har innsats frå inuittorganisasjonar for å gjenoppliva historiske kulturelle dugleikar og kombinera dei med moderne klesframstillingsteknikkar ført til ei gjenoppblomstring av tradisjonelle inuittklede, særleg til spesielle høve, og utviklinga av moderne inuittmote som sin eigen stil innanfor større urfolksamerikansk moterørsle.
Tradisjonell klesdrakt
Den grunnleggjande versjonen av tradisjonelle inuittiske klede bestod av ein anorakk med hette, bukse, vottar, indre fottøy og ytterstøvlar som alle var laga av dyreskinn og pels. Desse kleda var ganske lette, trass i dei varmeisolerande eigenskapane sine: Ein komplett drakt vog ikkje meir enn rundt 3–4,5 kg, avhengig av kor mange lag og storleiken på brukaren. Ein kunne legga til ekstra lag alt etter vêrtilhøve og aktivitet, noko som generelt følgde dei ulike årstidene. Inuittiske klede omfattar den tradisjonelle klesdrakta i eit stort geografisk område der inuittisk kultur er utbreidd, frå Alaska til Grønland. Denne artikkelen nyttar kanadiske inuktitut-namn på klede om ikkje anna er nemnt.
Klede for overkroppen
Tradisjonell inuittisk kultur hadde ei kjønnsdelt arbeidsfordeling, og menn og kvinner brukte klede tilpassa dei ulike rollene deira. Ytterlaget brukt av menn blei kalla qulittaq, og innerlaget blei kalla atigi. Desse kleda hadde inga opning framme, og blei tatt av og på ved at ein drog dei over hovudet. Mannsanorakken hadde vanlegvis rette faldar nedst med splittar og lause skuldrar for å auka rørsleevna under jakt. Dei lause skuldrene gjorde at ein kunne dra armane ut av ermene og inn i sjølve jakka for å varma dei, utan å ta av seg plagget. Den tettsitjande hetta verna hovudet utan å hindra utsynet. Falden på den ytre anorakken var lengre bak, slik at ein kunne sitja på falden og vera isolert frå det iskalde underlaget medan ein overvaka eit ishol under selfangst, eller medan ein venta på at uventa uvêr skulle gje seg. Ein tradisjonell anorakk hadde ingen lommar; ein bar med seg utstyrt i posar eller vesker. Nokre anorakkar hadde tersa kalla amakat-servik ein kunne henga posar frå. Anorakkar for kvinner blir kalla amauti og har store påsydde posar kalla amaut til å bera småbarn i. Det finst fleire regionale variasjonar av amauti, men som regel er falden lang og forma til avrunda, forkle-aktige flikar, kalla kiniq, framme og akuq bak. Barnet i posen kviler mot den bare huda til mora sin rygg, slik at mor og barn får kontakt hud mot hud. Eit belte kalla qaksun-gauti blir festa rundt livet til mora på utsida av anorakken, slik at barnet blir støtta utan å halda det for hardt fast. Ved kvile sit barnet vanlegvis oppreist med bøygde kne, men det er vanlegvis også mogleg for barnet å stå oppreist inne i posen. Det rommelege plagget gjer at barnet kan flyttast til brystet for å dia, eller haldast framme for å gjera frå seg, og mora kan også snu det slik at ho er andlet mot andlet med barnet. I fortida blei anorakken laga med ein mindre og smalare amaut for enkjer og kvinner etter overgangsalderen som ikkje lenger trengte å bera barn.
I vestre Arktis, særleg blant inuvialuit- og inuinnaitfolk, finst ein annan type anorakk for kvinner kalla «Mother Hubbard», ei tilpassing av den europeiske lange kjolen kjend som Mother Hubbard-kjole. Den inuittiske versjonen er ein lang bomullskjole med lange ermer og ei hette med pelsfor. Eit isolerande lag – anten tjukk ull eller dyrepels – blir sydd til innsida for å halda varmen, slik at drakta kan brukast om vinteren. Sjølv om Mother Hubbard-anorakken berre blei til seint på 1800-talet, erstatta han i stor grad eldre klesplagg i desse områda, slik at han er rekna som det tradisjonelle kvinneplagget her.
Moderne jakker med hetter kjende som parkas eller anorakk i dag er avleidde frå det inuittiske plagget. Orda er lånord frå høvesvis aleutisk og grønlandsk.
1907 Rudneva
1907 Rudneva er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 11. september 1972 av Nikolai Stepanovich Chernykh ifrå Krim-observatoriumet i Nauchnij.
Inuittiske klede
Bukser
Både menn og kvinner brukte bukser kalla qarliik. Om vinter brukte menn typisk to par pelsbukser for å halda varmen på langvarige jaktturar. Qarliik var festa laust i livet med ei snor. Forma og lengda deira varierte etter kva materiale ein brukte, slik at bukser av reinskinn hadde ei klokkeform som kunne fanga varm luft som kom opp frå støvelen, medan sel- og isbjørnbukser gjerne hadde rette buksebein.
Bukser for kvinner hadde vanlegvis same form som dei for menn, men bruken var tilpassa deira behov. Kvinner brukte typisk færre lag klede, ettersom dei vanlegvis ikkje gjekk ut i lengre periodar om vinteren. Under menstruasjon brukte kvinner eit par eldre bukser med eit lite skinnstykke inni for å spara daglegkleda sine. I nokre område brukte kvinner historisk bukser som berre nådde til låret, qukturautiik, heller enn lange bukser.. På Aust-Grønland, var buksene til kvinner, eller qartippaat, ganske korte, slik at det var mellomrom mellom dei støvlane, som nådde opp til låra, og buksebeina.
I nokre område, særleg i Vest-Arktis, kunne menn, kvinner og barn av og til bruka atartaq, tettsitjande bukser eller strømpebukser med tilsydde føter, men desse er for det meste gått ut av bruk.
Igluulingmiutfolk frå Foxesjøen og nokre kivallirmiutfolk brukte lause bukser eller strømper sydde fast til støvlane for lange reiser. Dei vide buksebeina gav rom ein kunne bruka til å varma mat eller oppbevarar mindre gjenstandar. Desse buksene blei mykje omtalte av ikkje-inuittar som såg dei, men ein slutta å laga dei på 1940-talet på grunn av mangel på passande materiale.
Fottøy
Fottøy i den tradisjonelle drakta kunne omfatta opptil fem lag av sokkar, støvlar og ytterstøvlar, avhengig av vêr og terreng. Tradisjonelt laga ein nesten alltid desse plagga av rein- eller selskinn, men i dag kan ein også laga støvlar av tjukke tekstilstoff som lerret eller dongeri. Det inste laget var tradisjonelt eit par sokkar kalla aliqsiik, med pelssida vendt inn. Det andre laget var eit par korte sokkar kalla ilupirquk, og det tredje eit nytt par strømper kalla pinirait; begge med pelssida vendt ut. Det fjerde laget var støvlane, kalla kamiit eller mukluk. Det viktigaste kjenneteiknet til kamiit er solane, som er laga av eit enkelt skinnstykke som blir bretta opp rundt foten, der det er sydd fast til overdelen. Dei sit laust slik at ein kan ha fleire lag inni, og kan festast øvst eller ved anklane med snorer eller stroppar. Kamiit kunne ha tuqtuqutiq over, ein kort oversko med tjukk sole som gav ekstra isolering til føtene. Desse overskoa kunne ein ha på seg innandørs medan ein tørka kamiit. Historisk hadde menn typisk fleire par støvlar som dei bytta på å bruka slik at dei kunne tørka skikkeleg mellom kvar gong. Dette gjorde at støvlane kunne brukast lengre utan å rotna.
I den våtare årstida om sommaren kunne ein bruka vasstette støvlar i staden for varmeisolerande pelsstøvlar. Desse var vanlegvis laga av selskinn der pelsen var fjerna. For å få betre feste på isdekke kunne ein sy striper av hårlaust selskinn, eller pels med håra vendt framover, på solen. Høgda til støvlane varierte etter bruksområde – selskinnsstøvlar kunne ha lår- eller brysthøgd om ein skulle bruka dei til å vada i vatn, liknande moderne vadestøvlar eller vadebukser. Nokre støvlar meint for bruk i våte tilhøve kunne lukkast i toppen med snorer for å halda vatn ute. I moderne tid kan ein laga overdelen av støvlane av skinn og bruka masseprodusert gummi til botnen slik at ein både får varmen frå skinnet og dei vasstette og gripeeigenskapane til kunstmateriale.