cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tulsa
Tulsa er ein by i delstaten Oklahoma i USA, hovudsete for Tulsa fylke. Byen er med sine i kring 414 000 ibuarar den nest mest folkerike i delstaten, han ligg ved Arkansas-elva, om lag 60 km nordaust om Oklahoma City.
Tulsa voks fram i den andre halvdelen av det 19. hundreåret. Etter funn av råolje i 1901, vart byen den største og viktigaste oljebyen i USA, ein posisjon han hadde til 1960-åra. Framleis har Tulsa ei sentral rolle i nasjonal tungindustri og energiforsyning.
Slaget ved Kliszów
Slaget ved Kliszów fann stad den 19. juli 1702 nær Kliszów i Polen-Litauen under den store nordiske krigen. Den polsk-saksiske armeen til August II den sterke var langt større enn svenskane og hadde ei fordelaktig forsvarsstilling, men vart slått av den svenske armeen som var halvparten så stor, kommandert av kong Karl XII.
Bakgrunn
August den sterke, kurfyrste av Sachsen, konge av Polen og storhertug av Litauen, hadde i 1699 planlagt eit trevegs åtak på Det svenske imperiet i lag med Peter den store, tsaren av Russland og Fredrik IV av Danmark-Noreg. Planen mislukkast då Fredrik vart tvungen ut av krigen i 1700. Karl XII av Sverige slo same året den russiske armeen i slaget ved Narva. Etter Narva, dreiv Karl XII styrkane til August den sterke ut av Svensk Livland og følgde etter han inn i Det polsk-litauiske samveldet.
Ved Kliszów, sør for Kielce, slo den svenske og saksisk-polsk-litauiske armeen leir berre 8 km frå kvarandre. Leirane var skilde frå kvarande av ein stor skog og ei myr, med svenskane nord for skogen. Leiren til August den sterke var naturleg verna av ei smal myr på nordsida og den myrlendte dalen til elva Nida i aust. Kl. 0900 flytta Karl XII armeen sin gjennom skogen og kl. 1100 nådde han nord for den smale myra som sikra leiren til August. Armeen bestod av 8 000 infanteristar, 4 000 kavaleristar og fire kanonar. Resten av artilleriet stod stort sett fast i skogen. Armeen til August bestod av 7 500 saksiske infanteristar, 9 000 saksiske kavaleristar, 6 000 polske kavaleristar og 46 kanonar.
Slaget
Den saksiske venstreflanken og senteret vart kommandert av Johann Matthias von der Schulenburg, høgreflanken (kavaleriet) vart kommandert av Jacob Heinrich von Flemming. Det polske kavaleriet på høgreflanken vart kommandert av Hieronim Augustyn Lubomirski.
Strategien til Karl XII var å ta den saksisk-polske styrken ved å gå rundt dei og stille om styrkane sine på ny for å forsterke flankane sine. Eit svensk åtak på flanken til Lubomirski vart slått attende, og det same vart to motåtak frå det polske kavaleriet og eit saksisk åtak over myra.
Under slaget vart svigerbror til Karl XII, hertug Fredrik IV av Holstein-Gottorp drepen av kanoneld. Om lag 300 svenskar fall, og det same gjorde 2000 saksarar. 1000 saksarar vart tekne som fangar.
Svenskane prøvde å omringe saksarane ved å ta overgangen over Nida. General Schulenburg og infanterit hans, som nesten ikkje hadde delteke i kampen så langt, forsvarte no overgangen, slik at dei fleste saksarane klarte å kome seg over.
Følgjer
Karl hadde vunne slaget, men handlinga til Schulenburg hadde redda den saksiske armeen frå å bukke under. Svenskane hadde teke det saksiske artilleriet, krigskassen og alt utstyret til kong August. Den 31. juli marsjerte Karl og armeen hans inn i Kraków. August trekte armeen sin tilbake til Sandomierz.
Kjelder
''
Assefa Mezgebu
Assefa Mezgebu ( er ein etiopisk tidlegare langdistanseløpar. Han vann bronsemedaljen på 10000 meter både under VM 1999 og Sommar-OL 2000. I 2001 sikra han seg VM-sølv på distansen.
Aktiv
Mezgebu vart femtemann i milløpet ved Friidretts-VM 1997. Året etter vart han nummer 3 i terrengløps-VM, i 2000 kom han på andreplass i VM i terrengløp.
I verdsmeisterskapen 1999 fylgde Mezgebu tetgruppa på 10000 meter heilt inn til oppløpet. I spurten måtte han gje tapt mot landsmannen Haile Gebrselassie, som vann gullet og kenyanaren Paul Tergat som tok sølvet. Det same hende i milløpet under dei olympiske leikane 2000, Gebrselassie spurta inn til siger føre Tergat, medan Mezgebu fekk bronsen. Få veker seinare sprang Mezgebu i mål som fyrstemann på 10000 meter ved afrikaleikane.
Mezgebu vann sølvmedaljen på 10000 meter ved verdsmeisterskapen. Her viste han landsmannen Gebrselassie til bronseplass, Charles Kamathi frå Kenya vart verdsmeister. Den 30.august 2002 i Brussel sprang Mezgebu sitt livs fortaste milløp, med tida 26.49,9 vart han andremann, eit halvsekund bakom Sammy Kipketer frå Kenya.
Love Is on My Side
«Love Is on My Side» (norsk 'kjærleiken er på mi side') er ein popballade frå 2021 som vert framført av det portugisiske bandet The Black Mamba. Songen er komponert av Pedro Tatanka Caldeira og vann Festival da Canção 2021. Som vinnar av festivalen fekk «Love Is on My Side» representere Portugal i Eurovision Song Contest 2021. Der enda songen på tolvteplass.
Eurovision Song Contest
«Love Is on My Side» var det portugisiske bidraget i Eurovision Song Contest 2021, etter at The Black Mamba fekk flest telefonrøyster i den portugisiske songtevlinga Festival da Canção 2021 laurdag 6. mars 2021. Tevlinga er Portugal sitt svar på Melodi Grand Prix, og vinnaren får representere landet i Eurovision Song Contest.
Portugal vart trekt til å delta i den andre semifinalen som vart arrangert torsdag 20. mai 2021 i Rotterdam Ahoy i Nederland. Der kom songen på fjerdeplass og kvalifiserte seg til finalen laurdag 22. mai. Dette var fyrste gongen Portugal deltok med ein låt som berre hadde engelsk tekst. I finalen enda songen på tolvteplass med 153 poeng.
Barrett
Barrett er det andre og siste studioalbumet med nye songar av den tidlegare Pink Floyd-frontmannen Syd Barrett. Innspelinga byrja Abbey Road Studios den 26. februar 1970 og strekte seg over 15 innspelingsdagar til 21. juli. Albumet vart produsert av Pink Floyd-gitaristen David Gilmour og klaverspelaren Richard Wright, som òg spelte høvesvis bassgitar og klaverinstrument, i lag med den tidlegare Madcap-musikaren Jerry Shirley på trommer.
Barrett kom ut i november 1970 på Harvest i Storbritannia, men gjekk ikkje inn på albumlista. Det kom ut att på ny i 1974 som ein del av Syd Barrett, som var første gongen desse platene kom ut i USA. Det kom ikkje nokre singlar ut frå albumet. Det vart ommastra og utgjeve på ny i 1993. Ei ny, ommastra utgåve kom ut i 2010.
Bakgrunn
Salstala og reaksjonen på det første soloalbumet til Barrett, The Madcap Laughs, vart rekna som gode nok til at EMI gav løyve til eit andre soloalbum. Den 24. februar 1970, ein månad etter Madcap kom ut, var Barrett på John Peel-programmet Top Gear, der han berre framførte ein song frå det nye albumet («Terrapin»), tre som seinare kom ut på Barrett («Gigolo Aunt», «Baby Lemonade» og «Effervescing Elephant») og ein song som ikkje var på nokre av albuma («Two of a Kind», kanskje skriven av Richard Wright). «Two of a Kind» var tilskriven Richard Wright på den originale Peel Session-utgjevinga, men til Barrett på seinare utgjevingar, som The Best of Syd Barrett: Wouldn't You Miss Me?. Wright skal visstnok ha skrive songen, men Barrett insisterte på at det var hans song (og ønskte å ha han med på The Madcap Laughs). Produsentane hadde ingen munnleg kontakt med Barrett og kunne berre kommunisere med han via Gilmour. For radioinnspelinga vart Barrett akkompagnert av Gilmour på bass og Humble Pie-medlemmet Jerry Shirley på bongotrommer. Versjonen av «Gigolo Aunt» vart innspelt for radiosendinga (seinare gjeven ut på The Peel Session i 1988) men var uferdig, sidan Barrett hadde sunge opningsverset tre gonger. Barrett spelte slidegitar på radioversjonen av «Baby Lemonade», med Gilmour på orgel.
To dagar seinare byrja han arbeidet med det andre albumet sitt i Abbey Road Studios, med Gilmour som produsent,  og ein trio av musikarar: Richard Wright, Shirley og Gilmour. Hovudmålet med Barrett-innspelinga var å gje Barrett strukturen og fokuset mange meinte mangla på The Madcap Laughs. Derfor vart innspelinga gjennomført meir effektivt og albumet var ferdig på langt kortare tid enn The Madcap Laughs (seks månader, samanlikna med eitt år på Madcap'). Den 6. juni 1970 heldt Barrett den einaste offisielle solokonserten sin på Olympia i Kensington, akkompagnert av Gilmour og Shirley. Mot slutten av «Octopus», det fjerde nummeret, forbausa Barrett publikum og bandkollegaene då han brått tok av seg gitaren og gjekk av scenen.
Innspeling
"Me hadde i røynda tre alternativ på den tida då me arbeidde med Syd. Ein, me kunne faktisk arbeide med han i studio, spele med på det han la ned på spora sine - som var nesten umogeleg, sjølv om me klarte det på 'Gigolo Aunt'. Det andre var å spele inn eit slags spor på førehand og så få han til å spele oppå det. Det tredje var å la han spele inn grunnideane sine med berre gitar og vokal, og så prøvde me å gjere noko ut av det sidan."
Den første innspelingsdagen var 26. februar. Tre av dei første songane som dei prøvde seg på denne dagen var «Baby Lemonade», «Maisie» og «Gigolo Aunt». Men Gilmour meinte dei mangla «Barrett-heita. Etter «Baby Lemonade» vart prøvd ut, vart det spelt inn to opptak av «Maisie» før Barrett prøvde 15 forskjellige opptak av «Gigolo Aunt». Dagen etter vart det spelt inn 2-spors demoar av «Wolfpack», «Waving My Arms in the Air», «Living Alone» og «Bob Dylan Blues». Dei første to kom med på albumet, men ikkje dei to andre. På innspelingsdokumentet stod det at Gilmour hadde teke med seg heim ein kopi av dei to sistnemnde, men Gilmour kom seinare attende og tok med seg masterlydbanda òg. Gilmour har sidan sagt at «Desse innspelingane vart gjort så raskt. Me hadde konsertar kvar dag og me måtte tilpasse innspelinga innimellom. Eg tok dei truleg med meg for å lytte til dei og berre gløymde å levere dei attende. Dei var ikkje meint å vere ein ferdig miks. Syd gjorde det unna og eg tok eit lydband heim.» Trass i at det vart gjort noko mindre arbeid på «Gigolo Aunt», kom ikkje Barrett attende til Abbey Road Studios før 1. april, sidan Pink Floyd arbeidde på albumet sitt, Atom Heart Mother. Ved forskjellige høve vitja Barrett bandet medan dei spelte inn dette albumet. Barrett spelte inn noko musikk til «Wolfpack» den 3. april, før innspelingane vart vidare utsette til 5. juni, denne gongen fordi Gilmour og Wright var på turné i USA med Pink Floyd.
Byrd Subglacial Basin
Byrd Subglacial Basin er ei stor subglasial senking i Vest-Antarktis som strekkjer seg aust-vest mellom Crary Mountains og Ellsworth Mountains. Senkinga grensar i sør til ein låg, subglasial rygg, som skil senkinga frå Bentley Subglacial Trench. Ei grov kartlegging av senkinga vart laga av fleire amerikanske seismikkgrupper som opererte frå Byrd-stasjonen, Little America V og Ellsworth-basen i 1950- og 1960-åra. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (1961) etter plasseringa nær Marie Byrd Land og Byrd-stasjonen.
Barrett
Songar
Dyr er eit tema som går att på albumet.
Side ein
«Baby Lemonade» er ein bluesfolk-melodi som kan minne om The Byrds. Introen var faktisk berre Barrett som varma opp på gitar, som Gilmour hadde klart å ta opp og plasserte i starten av albumet, slik at det verka som introen til songen. Teksten skildrar måtar ein person kan få tida til å gå (som i linja «In the clock they sent / Through a washing machine»). Soloen vart framført av Barrett, og ikkje Gilmour slik det ofte står skrive. Eit tilbakevendande tema på albumet, som byrja med «Baby Lemonade», er vêret. Barrett framførte songen to gonger, begge gongane for BBC (første gongen 24. februar 1970, for John Peel sitt Top Gear, og seinare for programmet til Bob Harris den 16. februar 1971).
«Love Song» fortel soga om ein eks-kjæraste han framleis likar («I knew a girl and I like her still»). Det er den første av to songar med draumeaktige sansar i teksten («I'll lay my head down and see what I see»). Barrett framførte songen for Bob Harris i 1971.
«Dominoes» har biletet av anger og minne i teksten. Songen har ein baklengs gitarsolo av Barrett og orgel og Rhodes-piano av Wright. «You and I»-teksten hintar til The Turtles sin «Happy Together», som referer til slutten av eit forhold, slik Barrett opplevde med Lindsay. Det er den første av tre songar på albumet der teksten peikar til smerte («In my tears, my dreams»). Barrett framførte songen på showet til Bob Harris i 1971.
«It Is Obvious» er den andre av to songar med draumeliknande bilete («Creep into bed when your head's on the ground»). Det er òg den andre songen på albumet som peikar til hjartesorg («Remember those times I could call / Through the clear day time / And you would be there»). Vêret vert òg nemnd igjen («The softness, the warmth and the weather in suspense»). Songen refererer òg til dagbrota og landskapet i Cambridge.
«Rats» starta som ein jam, men utvikla seg etter kvart til ei strukturert song. Han inneheld hånande og maniske tekstlinjer («Rats rats lay down flat / We don't need you we act like that»).
«Maisie» er ein bluesjam der Barrett mumlar teksten. Songen var inspirert av Howlin' Wolf sin «Spoonful».
Side to
«Gigolo Aunt» er basert på Jeff Beck sin «Hi Ho Silver Lining». Barrett framførte songen for Top Gear i 1970 og på den einaste konserten han heldt i 1970.
«Waving My Arms in the Air» hintar om den då nyleg utgjevne Rolling Stones-songen «Midnight Rambler». Songen inneheld eit ekko av «Octopus» («Waving my arms in the air / Pressing my feet to the ground»). Tekten refererer til ei vanskeleg oppleving. Songen har ein barnesongliknande del («No care / No no») og glir over i «I Never Lied to You» med hjelp av orgelet til Wright.
«I Never Lied to You» er den siste av tre songar om hjartesorg («It's been so hard to bear with you not there»).
«Wined and Dined» er datert attende til tida då Barrett budde i Cambridge, og handlar om forholdet mellom Barrett og den dåverande kjærasten Gayla Pinion, ein modell frå Cambridge. Songen reflekterer over kveldar ved Middelhavet («Musk winds blow») og minne frå barndommen til Barrett («Chalk underfoot / Light ash of blue») som kom fram under ein sommarfest han ikkje ønskte å dra frå. Gilmour la til ein buktande slidegitar over vokalen til Barrett.
«Wolfpack» hadde blitt nemnt av Barrett i eit intervju og han kalla songen ein av favorittane hans.
«Effervescing Elephant» var ei etterlikning av verseforma til Hilaire Belloc sin Cautionary Tales for Children. I motsetnad til «Dominoes», «It Is Obvious», «Rats», «Waving My Arms in the Air» og «Wolfpack» som alle nemnde eit dyr eller to, inneheld «Effervescing Elephant» referansar til ein heil jungel full av dyr. Barrett framførte songen for Top Gear i 1970 og den einaste konserten han heldt det året.
Utgjeving
Plateomslaget vart designa av Barrett sjølv og var opphavleg ein av mange teikningar Barrett hadde laga i Cambridge, fleire år tidlegare. Barrett kom ut i november 1970 til mindre interesse enn The Madcap Laughs hadde fått tidlegare på året, og det gjekk då heller ikkje inn på albumlista. Det var snakk om fleire singlar og eit tredje album i dei påfølgjande månadane. Barrett mislikte både dette albumet og Madcap og sa: «Dei må nå ein viss standard og det er truleg berre nådd ein eller to gonger på Madcap og på det andre berre litt - berre eit ekko av det. Ingen av dei er mykje meir enn det.» Allmusic-skribenten Ritchie Unterberger kalla albumet «litt meir fyldig og litt glattare enn det første albumet», og omtalte «Baby Lemonade», «Gigolo Aunt» og «Effervescing Elephant» «blant hans mest oppkvikkande og mest likte songar; men «tonen er mørkare og meir svingande» på resten av albumet. I eit oversyn over karrieren til Barrett omtalte Rolling Stone begge soloalbuma til Barrett som «fortryllande».
Den 16. februar 1971 spelte Barrett eit kort sett for BBC Radio 1-programmet Sound of the Seventies. I motsetnad til radioframføringa i 1970, der Barrett spelte nye songar, spelte han denne gongen songar frå Barrett: «Baby Lemonade», «Dominoes» og «Love Song». Utan retning og uinteressert drog Barrett attende til heimbyen Cambridge og utanom ein kort ført med eit band kalla Stars i 1972, og nokre mislukka innspelingsdagar i 1974 — forlet ha musikkarriren sin for godt.
"Å lage plata til Syd var interessant, men særs vanskeleg. Dave og Roger gjorde den første (The Madcap Laughs) og Dave og meg sjølv den andre. Men på den tida var det kome så langt at det gjekk ut på å hjelpe Syd så mykje som me kunne i staden for å uroe seg for å få den riktige gitarlyden. Det kunne du berre gløyme! Det var berre om å gjere og gå i studio og prøve å få han til å syngje."
Albumet kom ut att på ny seint i 1974 i lag med det første soloalbumet The Madcap Laughs som dobbeltplata Syd Barrett. Barrett vart ommastra og gjeven ut på ny den 26. april 1993. «Bob Dylan Blues» kom seinare ut i 2001 på The Best of Syd Barrett: Wouldn't You Miss Me?. Ei nyare ommastra utgåve kom ut i 2010. For utgjevinga av An Introduction to Syd Barrett i 2010 spelte Gilmour inn eit nytt basspor på fire songar, ein av dei frå Barrett: «Dominoes».
1993-utgåva
Denne utgåva deler «Waving My Arms in the Air» og «I Never Lied to You» i spor 8 og spor 9.
Pasadena
Pasadena er ein by i Los Angeles County i delstaten California i USA. Byen, som har 137 000 ibuarar (2010), ligg 263 meter over havet og ved foten av fjellkjeda San Gabriel Mountains.
Casablanca
Casablanca (spansk for 'kvitt hus', arabisk الدارالبيضاء, Dar al-Baida) er ein by ved middelhavskysten av Marokko. Han er den største byen i landet, og ligg rundt 10 mil sørvest for hovudstaden Rabat.
Pasadena
Pasadena vart grunnlagd i 1873 og innlemma i delstaten California i 1886. Verksemder som forskingsinstituttet California Institute of Technology (Caltech) og romfartsverksemda Jet Propulsion Laboratory held til i Pasadena.
Casablanca
Sentrale Casablanca hadde rundt 3,4 millionar innbyggjarar ved folketeljinga i 2014, medan storbyområdet (den administrative regionen Grand Casablanca) hadde rundt 4,3 millionar innbyggjarar. Casablanca er eit økonomisk og kommunikasjonssenter i Marokko. Mange verksemder har hovudkontor her, og byen er det viktigaste industriområdet i landet. Hamna i Casablanca er ei av dei største kunstige hamnene i verda, og den største hamna i Nord-Afrika. Ho er også heimehamn for den kongelege marokkanske flåten.
Pasadena
Finalane i VM i fotball 1994 og VM i fotball 1999, den siste for kvinner, vart begge spelt på Rose Bowl i Pasadena.
Casablanca
<!--
Staden
Casablanca är indelat i sexton arrondissement, varav de folkrikaste är Aîn-Chock, Hay-Hassani och Sidi Moumen.
Staden har stora områden med europeisk bebyggelse sida vid sida med de arabiska stadsdelarna. Det moderna affärscentrumet ligger kring Muhammad V:s torg och Förenta Nationernas torg. Från detta strålar flera avenyer ut, som korsas av flera ringvägar. Den ursprungliga arabiska staden, medinan, är fortfarande delvis muromgiven, och består av trånga gator med vitkalkade tegel- eller stenhus. Moderna bostadsområden ligger utspridda längs kusten. Stora slumområden, bidonvilles, har vuxit upp i stadens utkant.
Sedan 1975 har Casablanca ett universitet. Här finns även flera stora moskéer, bland annat Hassan II:s moské, som är en av världens största.
Arusha-regionen
Arusha er ein region i Tanzania. Regionhovudstaden og den største byen i regionen er Arusha. Arusha-regionen har eit areal på 34,516 km², og hadde 1,694,310 innbyggjarar ved folketeljinga i 2012.
Han grensar til Kajiado County og Narok County i Kenya i nord, Kilimanjaro-regionen i aust, the Manyara- og Singida-regionen i sør og Mara- og Simiyu-regionen i vest. Større byar i tillegg til Arusha er Monduli, Namanga, Longido og Loliondo i nord, Mto wa Mbu og Karatu i vest og Usa River i aust.
Distrikt
Regionen Arusha er administrativt delt inn i sju distrikt:
VM i fotball 1994
Verdsmeisterskapen i fotball i 1994 vart avvikla i USA i tida 17. juni-17. juli 1994. Dei 52 kampane vart spelt på ni arenaer i like mange byar; Pasadena, East Rutherford, Palo Alto, Dallas, Foxborough, Orlando, Chicago, Washington D.C. og Pontiac. Brasil vart verdsmeister for fjerde gong då dei vann 3-2 i straffesparktevlinga, etter 120 mållause minuttar mot Italia. Meisterskapen var den 15. i rekka, og var den fyrste arrangert utanfor Europa og Latin-Amerika.
Bent Tomtum
Bent Tomtum var ein norsk skihoppar frå Vardal i Oppland. Han enda på femteplass i storbakkerennet under Vinter-OL 1968 i Grenoble. Tomtums beste plassering i internasjonal tevlingar var 2. plassar i Holmenkollen og i Falun 1967, samt i normalbakken i Oberstdorf romjula 1970. Han var nærast siger i Oberstdorf, hamna 1,7 poeng bak vinnaren Ingolf Mork. I den tysk-austerrikske hoppveka 1967/68 kapra Tomtum fjerdeplassen samanlagt, landsmannen Bjørn Wirkola vann. To gonger vart Tomtum noregsmeister i skihopping, 1967 og 1969. Begge gongene vann han rennet i normalbakken.
VM i fotball 1994
Turneringsformatet for dei 24 landa som deltok i verdsmeisterskapen var det same som ved dei føregåande meistarskapane. Deltakarlanda vart delte inn i seks grupper med fire land i kvar. Dei to beste i kvar gruppe og dei fire beste trearane gjekk vidare til utslagsspel. Romania, Sverige, Brasil, Nederland, Tyskland og Spania tok seg vidare frå åttedelsfinalane etter 90 minuttars spel, Italia trengde derimot ekstraomgangar for å slå ut Nigeria, medan Bulgaria sende Mexico heim gjennom straffeskytinga.
Brasil, Italia og Bulgaria sikra seg semifinalplass med eittmålssigrar over høvesvis Nederland, Spania og Tyskland. Sverige fekk den siste semfinaleplassen då laget vann 5-4 etter straffesparktevling mot Romania, ved full tid stod det 2-2. I semifinalene vann Brasil 1-0 over Sverige og Italia 2-1 over Bulgaria. Sverige tok bronsemedaljen etter å ha vunne med 4 mot 0 over Bulgaria.
Hristo Stoitsjkov frå Bulgaria og Oleg Salenko frå Russland vart toppskårarar med kvar sine seks mål.
Noreg deltok i verdsmeisterskapen i fotball for fyrste gong sidan 1938. Laget enda på fjerdeplass i gruppe F, med like mange poeng som dei andre landa i gruppa, men med dårlegare målskilnad. Egil Olsen var norsk landslagssjef.
Finalen
VM-finalen i 1994 fann stad i Pasadena i California den 17. juli med 94 194 tilskodarar til stades på Rose Bowl. Kampen var prega av defensivt spel og enda 0-0. I straffesparktevlinga skaut Roberto Baggio over på Italias femte straffe, og ettersom berre to av lagkameratane hans hadde fått nettkjenning stod Brasil att som vinnar med 3-2. Det var fyrste gongen ein VM-finale vart avgjort med straffeskyting.
Brasil sine verdsmeistrar var Cláudio Taffarel, Jorginho, Aldair Santos, Márcio Santos, Branco, Mauro Silva, Carlos Dunga, Mazinho, Zinho, Romário og Bebeto. Cafu kom inn for Jorginho i det 21. minutt og Paulo Sérgio Rosa for Mazinho i det 106. minutt.
Italia stilte med Gianluca Pagliuca, Antonio Benarrivo, Roberto Mussi, Franco Baresi, Paolo Maldini, Nicola Berti, Demetrio Albertini, Dino Baggio, Roberto Donadoni, Roberto Baggio og Daniele Massaro. Luigi Apolloni tok plassen til Mussi i det 35. minutt og Alberigo Evani erstatta Dino Baggio etter 95 minuttars spel.
Gruppe C
-
Gruppe E
-
Gruppe F
-
Casablanca
Historia
Under 1100-talet fanns på platsen berberbyn Anfa, under medeltiden även känt som piratnäste. Staden förstördes år 1468 och 1515 av portugiserna, som sistnämnda år anlade en stad de kallade Casa Branca (vita huset). 1755 drabbades staden hårt av ett jordskalv, men den återuppbyggdes av den marockanske sultanen. Spanska och franska köpmän började slå sig ner vid Casablanca under 1800-talet, och år 1907 ockuperades staden av fransmännen. Från 1912 till 1956 tillhörde staden protektoratet Franska Marocko. Efter landstigningen i Nordafrika i november 1942 intog allierade grupper staden, och i januari 1943 ägde den så kallade Casablancakonferensen mellan Winston Churchill och Franklin D. Roosevelt samt deras militära rådgivare rum. Den 16 maj 2003 ägde en serie självmordsbombningar rum i staden, med sammanlagt 41 döda.
Sentrumskyrkja i Horten
Sentrumskyrkja i Horten (Vestfold og Telemark fylke) er ei arbeidskyrkje frå 1972. Ho er eigd av ei stifting som òg driv barnehage på staden.
Casablanca
Demografi
Vid 2014 års folkräkning hade Casablanca 3 357 173 invånare, och den administrativa regionen Grand Casablanca 4 270 750 invånare. Omkring 25 % av dessa är under 15 år och 7,4 % är över 65 år. Staden utgör omkring 10 % av Marockos totala invånarantal. 1920 hade staden 20 000 invånare, 1936 257 000, och 1947 551 000.
Judar i Casablanca
Det fanns ett sefardiskt judiskt samhälle i Anfa fram till dess förstörelse av portugiserna år 1468. Judarna var långsamma med att återvända till staden, men år 1750 fanns det tillräckligt med judar för att låta bygga den första synagogan i Casablanca, Rabbi Elijahsynagogan, som förstördes med den större delen av staden vid jordbävningen år 1755.
Under början av 1900-talet fanns det omkring 6 000 judar i Casablanca - mer än en fjärdedel av invånarantalet. Sedan början av 1900-talet har Casablanca haft mer judisk verksamhet än någon annan stad i Nordafrika.
Forkisling
Forkisling er impregnering av bergartar med kiselsyreløysingar (silisiumoksidhydrat, SiO2·/n/H2O). Ved fullt forkisling kan alle dei tidlegare minerala bli omdanna til kalsedon eller opal. Selektiv forkisling er meir vanleg. Her blir berre einskilde mineral eller fossil fortrengt. Ved forkisling av fossilt tre kan fine strukturar i celler og mikroorganismar bli bevart.
Gravand
Gravand (Tadorna tadorna) er ein fugleart i andefamilien.
Skildring
Fuglen liknar ei gås med omsyn til kroppsform, storleik, rørsler og flukt. Kjønna liknar kvarandre, men hoa er ikkje like fargesterk som hannen. Fuglen er mykje kvit, med eit hasselbrunt parti på framsida. I paringstida har hannen ein raud knopp mellom augene: nebben er raud. Totallengda er 54–66 cm.
Utbreiing
Gravanda hekker langs kystane i store delar av Europa og i tempererte delar av Asia.
Hekking
Gravanda grev ein gang i ein jord- eller sandbanke. Den indre delen av gangen er vidast, og her forar fuglane botnen med gråkvitt dun. Hoa legg 7-15 heilt kvite egg i mai-juni. Ho rugar medan hannen står vakt i nærleiken, gjerne på ein høg plass. Når hoa går ut for å søke næring dekker ho egga med dun. Ho rugar i 30 døgn, og tidleg etter klekkinga tek dei seg ned til næraste vatn der dei vert vakta av begge foreldra. Dei kan flyge etter 45-50 døgn.
Føde
Fuglane sym og dukkar godt. Dei et smådyr i sjøen, frø, knoppar og spede planteskot.
Casablanca
Judar i Casablanca
Mellan 1940- och 1960-talen var den judiska befolkningen i Casablanca omkring 70 000. Emigrationen till länder som Frankrike, Kanada, USA och Israel har gjort att antalet judar minskat i staden. Idag finns det färre än 5 000 judar i staden.
Näringsliv och kommunikationer
Casablanca är Marockos viktigaste handels-, industri-, och hamnstad. Den stora hamnen tar hand om nästan 3/4 av Marockos utrikeshandel. 2/3 av exporten består av fosfat, och resten är väsentligen järnmalm och jordbruksprodukter. Fisket i staden är också betydande. Industrin står för hälften av landets totala industriproduktion. De viktigaste branscherna är textil-, konserv-, kemi-, tobaks- och cementindustri samt petroleumraffinering och skeppsbygge.
Vägar
Från Casablanca utgår ett antal motorvägar som bland annat går till Rabat och Agadir.
Tåg
Casablanca är centrum för landets järnvägssystem, med förbindelser till alla andra större städer i Marocko. Staden har två järnvägsstationer som drivs av det statliga järnvägsbolaget ONCF. Huvudstationen är Casa-Voyageurs och från denna går det tåg söder ut mot Marrakech, El Jadida och norr mot Rabat, och därifrån antingen till Tangier eller Meknes, Fès och Oujda. Ett tåg går även till Mohammed V internationella flygplats.
Den andra stationen Casa-Port fungerar huvudsakligen som station för pendeltågen mellan Casablanca och Kenitra.
Luftfart
Casablanca har två internationella flygplatser. Huvudflygplats är Mohammed V internationella flygplats, den största i landet. Flygningar sker till Marrakech, Agadir, Oujda, Tangier och Laayoune i Västsahara samt till flera andra städer.
Mazandarani
Mazandarani er eit iransk språk som blir talt i provinsen Mazandaran i Iran og nærliggande område. Det er eit nordvestiransk språk, og dermed nærskyld med språk som kurdisk og zazaisk. Persisk, nasjonalspråket i Iran, er òg eit vestiransk språk, men persisk og mazandarani er ikkje så så like at språkbrukarane utan vidare kan forstå kvarandre.
Skoppum arbeidskyrkje
Skoppum arbeidskyrkje er ei arbeidskyrkje på Skoppum utanfor Horten by (Vestfold og Telemark). Kyrkja er L-forma, og klokkene heng i ein stopul attmed kyrkja.
Mazandarani
Mazandarani har ein lang skriftleg tradisjon, frå mellom det tiande og femtande hundreåret.
Språket
Mazandarani er brukt i området avgrensa av dei høge Elburz-fjella. Språket har konservert mange arkaiske ordformer som er borte i andre iranske språk, men som vi kan finne att i andre indo-europeiske språk. Nedanfor gir vi att nokre døme på dette:
Casablanca
Luftfart
Casablanca har även flygningar till övriga Afrika. Det går även flyg till Europa, speciellt till Frankrike och Spanien, samt till Nordamerika och Mellanöstern. New York, Dakar och Dubai är de viktigaste destinationerna.
Den andra, mindre flygplatsen, Casablanca-Anfa flygplats, ligger sydväst om staden och därifrån gick tidigare flyg till Sydney, Damaskus och Tunis. Denna flygplats stängdes för internationell civiltrafik 2006 och idag används den mest till inrikes- och fraktflyg.
Sport
Sportklubbarna Wydad Casablanca och Raja Casablanca är stadens främsta idrottsklubbar. Raja är en friidrottsklubb och Wydad är främst känd för sitt fotbollslag. Huvudarenan för båda klubbarna är Stade Mohamed V med kapacitet för 67 000 åskådare.
Systerstäder
-->
Time Will Crawl
«Time Will Crawl» er ein song av den engelske musikaren David Bowie, gjeven ut som den andre singelen frå det syttande studioalbumet hans, Never Let Me Down (1987). Han var skriven av Bowie og produsert av han og David Richards. Songen kom ut i 1987 på EMI og omhandlar korleis jorda vert øydelagd av forureining og industri. Tsjernobyl-ulukka var ein direkte inspirasjon for teksten. Den tilhøyrande videoen var ein smakebit av den komande Glass Spider-turneen til Bowie (1987). Musikkpressa likte «Time Will Crawl», både teksten og produksjonen, og skildra han som ein av dei beste songane til Bowie i siste halvdel av 1980-åra. I tillegg omtalte Bowie seinare songen som ein favorittane hans frå heile karrieren. Kommersielt nådde singelen 33. plassen på UK Singles Chart og sjuandeplassen på Billboard Mainstream Rock Tracks-lista.
Bakgrunn og utgjeving
«Time Will Crawl» vart skriven og spelt inn av Bowie i løpet av 1986 i Mountain Studios i Montreux i Sveits. Innspelinga vart produsert i lag med David Richards. I starten vart songen kalla «How We War», men Bowie endra tittelen før albumet kom ut. Teksten omhandlar korleis industri forureinar og øydelegg planeten. Bowie sa at då han høyrde om Tsjernobylulukka i april 1986 vart han inspirert til å skrive teksten. Han var i Sveits då ulukka skjedde. Han sa «Eg tok ein pause frå innspelinga. Det var ein vakker dag og me var ute på ein liten plen med utsikt til Alpane og innsjøen. Lydteknikaren vår hadde lytta til radio og ropte: 'Det er mykje drit som skjer no i Russland.' Sveitiske nyhende hadde plukka opp ein norsk radiostasjon som skreik – til alle som lytta – at enorme skyer kom inn over Europa frå Moderlandet og dei var ikkje regnskyar.» I eit anna intervju på den tida sa Bowie at songen «omhandlar ideen om at nokon i ditt eige samfunn kunne vere ansvarleg for å øydeleggje heile verda.» På den tida sa han òg at songen var favorittsongen hans frå albumet.
«Time Will Crawl» kom ut i juni 1987 på EMI med ein coverversjon av Tina Turner sin «Girls» (1987) som B-side.
I 2008 vart ein nymiksa versjon av songen («MM Remix» av Mario J. McNulty) med på Bowie si eiga samleplate, iSelect, som inneheldt favorittsongane hans. McNulty fjerna det originale trommesporet og la til nye trommer med trommeslagaren Sterling Campbell og nytta i tillegg ei ny instrumentering, inkludert ein strykekvartett. På den tida indikerte Bowie at han ønskte å forbetre resten av songane på Never Let Me Down, eit prosjekt som først vart noko av etter Bowie døydde, då Never Let Me Down 2018 kom ut i plateboksen Loving The Alien (1983-1988) (2018). I følgje McNulty hadde Bowie ein spesifikk ide om kvar han ønskte å gjere med songen for remiksen og meinte at det at Bowie kunne gjere så drastiske endringar med songen viste at han var «fryktlaus». McNulty sa at då dei møttest for å diskutere remiksen «sat Bowie på stovegolvet med ein laptop, tok notat, og berre hang, og sa 'eg vil gjere dette, bli kvitt dette, eg vil ha trommer her, eg vil ha strykarar der, ok, når kan me gjere det?'»
«Time Will Crawl» vart nytta i filmmusikken til Les Amants du Pont-Neuf (1991) og kom ut på Bowie – The Video Collection (1993), Best of Bowie (2002), The Platinum Collection (2006), og The Best of David Bowie 1980–1987 (2007), 2008—miksen kom ut på iSelect (2008) og Nothing Has Changed (2014). Ein oppdatert versjon av 2008 «MM Remix», og remiksar av den originale singelen og B-sida «Girls» kom ut i plateboksen Loving the Alien (1983-1988).
Marknadsføring
Det vart laga ein musikkvideo til songen, regissert av Tim Pope. Det var den første og einaste Bowie-videoen han regisserte, men Pope regisserte seinare konserten i høve 50-årsdagen hans i 1997. Videoen vart filma under øvingar Glass Spider-turneen til Bowie og synte somme av dei avanserte danserutiane som kom til å bli nytta under framføringar av «Loving the Alien» (1985), «Fashion» (1980) og «Sons of the Silent Age» (1977). Dansarane frå turneen (Melissa Hurley, Constance Marie, Craig Allen Rothwell, Viktor Manoel og Stephen Nichols) var alle med i videoen i lag med turnégitaristane Peter Frampton og Carlos Alomar. Toni Basil, ein mangeårig ven av Bowie, koreograferte dansinga. Videoen kom sidan ut på Bowie – The Video Collection (1993), Best of Bowie (2002) og The Best of David Bowie 1980–1987 (2007). Den avgrensa 12"-singelen nytta eit stillbilete frå videoen som plateomslag.
«Time Will Crawl» vart framført på alle konsertane under Glass Spider-turneen i 1987 og kom sidan ut på luksusutgåva av Glass Spider (2007). Same året spelte Bowie inn eit opptak av songen for «Top of the Pops» på BBC, men framføringa hans vart til sjuande og sist ikkje vist på fjernsyn, fordi songen fall på singellista. Videoen vart seinare lasta opp til YouTube.
Mottaking
Generelt har musikkpressa rekna songen som ein av dei beste Bowie hadde frå midten til slutten av 1980-åra. Bowie-biografen Nicholas Pegg likte både produksjonen og teksten på songen, og sa «tekstmessig er han òg blant dei beste på albumet, ein behageleg retur til ei ikkje-lineær tilnærming som malar eit aude landskap av forgifta elver, kjernefysiske øydeleggingar og genetisk mutasjon som kan minne om Diamond Dogs.» AllMusic-kritikaren Dave Thompson likte songen for den «økologisk-tilbøyelege teksten, ein svært flytande vokal og ein strålande gitarsolo av Sid McGinnis som gjer at Bowie høyrest ut som han verkeleg kosar seg», som var «sjeldan» for Bowie seint i 1980-åra.
Entertainment Weekly hadde med videoen for «Time Will Crawl» på lista si over dei 20 beste videoane til Bowie etter han døydde i 2016 og likte framføringa. Dei skreiv «...berre legg merke til måten Bowie flyttar seg i denne videoen. Det er ikkje ei rørsle som ikkje er planlagd. Sjølv når han ikkje er kledd som Ziggy Stardust eller Aladdin Sane, kan du ikkje ta augo frå han.»
Innhald
«Time Will Crawl» var skriven av Bowie. B-sida «Girls» har tekst og produksjon av Bowie og Erdal Kızılçay. Ein avgrensa 7"-singel kom ut i somme område med eit plateomslag bretta som ein dobbeltsida plakat. «Extended dance mix» vart miksa av produsenten Richards, og «Dance Crew Mix» av Chris Lord-Alge. For den japanske versjonen av «Girls» (sungen av Bowie på japansk), var Kiri Teshigahara språk-coach og Hiro Hozumi sette om teksten. Alle spor kom ut digitalt i 2007.
Medverkande
Frå platenotata til Never Let Me Down.
Khalil Gibran
Khalil Gibran var ein libanesisk forfattar som emigrerte til USA og var ein sentral person i Majhar-gruppa som bestod av arabiske forfattarar busett i Amerika. Gibran var ein av dei tidlegaste arabiske forfattarane som braut med den tradisjonelle diktforma, og vert knytt til både den romantiske skulen og rørsla for «frie vers». Han skreiv også dikt og prosa på engelsk, og det mystiske, poetiske prosaverket Profeten vart svært populært i Vesten. Gibran var også ein dyktig skulptør og biletkunstnar, og studerte mellom anna kunst i Frankrike som elev av Auguste Rodin.
Wilde Freiger
Wilde Freiger er ein 3 418 meter over havet høg fjelltopp i Stubaieralpane, på grensa mellom den italienske provinsen Bolzano og det austerrikske forbundslandet Tirol.
I 1865 tok ein F. Leis og to alpekarar («Älpler») seg til topps på fjellet og vart dermed fyrstebestigarar.
Hjalmar
Hjalmar er eit nordisk mannsnamn med opphav i det norrøne Hjálmarr. Namnet er danna av hjalmr, som betyr 'hjelm', og sisteleddet -ar, som kan koma frå dei urnordiske orda *hariaR, 'krigar', eller *wariaR, 'forsvarar'. Hjalmar har namnedag den 16. januar i Noreg og Sverige og den 20. november i Finland.
«Hjallis» er ei kjæleform av namnet. Kvinnelege former kan vera Hjalma og Hjalmara.
Bruk
Hjalmar er eit nokså sjeldent namn, men variantane Jari og Jalmari er utbreidde i Finland. I 2008 heitte 45 942 eller 2 % av finske menn Jari og 27 232 eller 1 % Jalmari.
Hjalmar var mykje brukt for norske gutebarn på 1880- og 1890-talet.
Bjarne Instanes
Bjarne Instanes var ein norsk sivilingeniør.
Biografi
Etter vanleg skulegang i Ullensvang, gjekk Bjarne Instanes på Framnes folkehøgskule på Vikøy og deretter Voss landsgymnas før han vart ein av 150 norske ungdommar som fekk gratis studieplass i Sveits. Her blei han verande i tre år etter at han var blitt ferdig med utdanninga som sivilingeniør før han kom heim for å gjera militærtenesta som planleggjande ingeniør i Forsvaret i 1953.
I 1954 starta han som rådgjevar i firmaet Caspar Trumpy. Her fekk han ansvar for å teikna, berekna og kontrollera bygginga av Puddefjordsbrua. I 1960 starta han sitt eige rådgjevande ingeniørfirma som etter kvart voks til 70 tilsette. Det var Instanes som prosjekterte Ulriksbanen og Hangursbanen, Sør-Norge Aluminium på Husnes og ei lang rekkje andre prosjekt i Noreg og på Svalbard. I utlandet stod han bak brubygging i Malawi, bistand til fiskerinæringa i Gambia, flyplassbygging i Saudi-Arabia, UNICEF-oppdrag i Libanon, fiskeriprosjekt i Tanzania og planlegging av kolkaiar og eksport av ris i Vietnam. Han hadde også oppdraget med å byggja ein ny permanent forskingsstasjon for Norsk Polarinstitutt på Dronning Mauds Land på Sørpolen.
Bjarne Instanes var sterkt engasjert i utforminga av området rundt Fana kyrkje, som blei kåra til tusenårsplass for Bergen kommune. Han var også ein habil hardingfelespelar og bygde sjølv fleire hardingfeler i tillegg til å samla på feler. Ei av felene hans fekk sølvmedalje under Landskappleiken på Trysil i 1989. Instanes var også ein sterk pådrivar for å få skipa Ole Bull-akademiet på Voss.
Jon Inge Kjørum
Jon Inge Kjørum er ein norsk tidlegare skihoppar frå Hamar. Han vann to medaljar i dei store, internasjonale meisterskapane, begge i hopping for lag. Under Vinter-OL 1988 i Calgary var han på det norske laget som vann bronsemedaljar. Ole Christian Eidhammer, Ole Gunnar Fidjestøl og Erik Johnsen var dei andre på laget. Året etter, 1989, vart det sølvmedaljar på Noreg i lagtevlinga under Ski-VM i Lahti. Kjørum og Fidjestøl var atter på laget, Magne Johansen og Clas Brede Bråthen var dei andre sølvmedaljevinnarane.
Bjarne Instanes
Biografi
I 2006 fekk han Kongens fortenestmedalje i gull.
Jon Inge Kjørum
Kjørum kom på femteplass og var beste nordmann i normalbakken under VM 1989, eit renn som gjekk over berre ein omgang. I storbakken vart han nummer 15. Året før deltok han i sitt fyrste internasjonale meisterskap. Ved sidan av OL-bronsen i lagtevlinga, oppnådde han å verte nummer 15 i rennet i normalbakken. I 1991, to år etter hans beste VM, då landsmennene Rune Olijnyk og Kent Johanssen tok kvar sin sølvmedalje under VM i Val di Fiemme, vart Kjørum som best nummer 19. I sesongen i mellom, 1990-sesongen, hoppa han til ein 12. plass i skiflygings-VM i Vikersund.
Kjørum vart noregsmeister tre år på rad, 1987-89. To av NM-gulla kom i normalbakken, det fyrste og det siste, eitt kom i storbakken. Elles frå NM-tevlingar fekk han med seg to bronsemedaljar. Hans tre einaste pallplasseringar i verdscupen kom i 1989-sesongen. Han vann då storbakkerennet i Liberec, sigeren delte han elles med Pavel Ploc. Ei veke seinare vart han nummer tre i eit normalbakkerenn i Oberhof, bak vinnaren Jens Weissflog og Ole Gunnar Fidjestøl. Weissflog vann klart då Kjørum vart nummer to i Holmenkollen i mars.
NM i symjing 1994
Noregsmeisterskapen i symjing 1994 vart avvikla i Tøyenbadet i Oslo dagane frå 21. til 24. juli 1994. Meisterskapen omfatta 28 individuelle tevlingar og 6 stafettar, likt fordelt på menn og kvinner.
50 meter fri
<br style="clear:both;" />
100 meter fri
<br style="clear:both;" />
200 m fri
<br style="clear:both;" />
50 m rygg
<br style="clear:both;" />
200 m bryst
<br style="clear:both;" />
50 m butterfly
<br style="clear:both;" />
100 m butterfly
<br style="clear:both;" />
200 m butterfly
<br style="clear:both;" />
200 m medley
<br style="clear:both;" />
400 m medley
<br style="clear:both;" />
400 m fri
<br style="clear:both;" />
800 m fri
<br style="clear:both;" />
100 m rygg
<br style="clear:both;" />
200 m rygg
<br style="clear:both;" />
50 m bryst
<br style="clear:both;" />
100 m bryst
<br style="clear:both;" />
Erewhon Basin
Erewhon Basin er eit stort isfritt område i Antarktis. Det dannar eit søkk i Brown Hills som skil snutane av Foggydogbreen og Bartrumbreen frå nordkanten av Darwinbreen. Han vart utforska av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition), 1962–63 og namngjeve frå Samuel Butler-romanen Erewhon.
Jazzman
«Jazzman» er ein song frå 1974 framført av Carole King, frå albumet hennar Wrap Around Joy. King komponerte musikken til songen, medan David Palmer (tidlegare frå Steely Dan) skreiv teksten.
Songen er mest kjent for dei lange saksofonsoloane sine, framført av Tom Scott, medan King syng ein ode til «jazzmannen» og effekten han har på henne. Curtis Amy, saksofonist, komponist og tidlegare musikalsk leiar for bandet til Ray Charles, var «jazzmannen» det var snakk kom.
Kort tid etter songen gjekk inn på Billboard Hot 100, klatra singelen til andreplassen for ei veke i midten av november 1974 (like bak «You Ain't Seen Nothing Yet» av Bachman Turner Overdrive). Songen nådde òg fjerdeplassen på Billboard easy listening-lista. B-sida av «Jazzman»-singelen var «You Go Your Way, I'll Go Mine».
Billboard skildra «Jazzman» som ein av Kings mest kommersielle songar, og roste saksofonspelinga og korvokalen. Cash Box sa at «den unike vokalen til artisten er kraftfullt støtta av sterke blåsarar og eit flott poparrangement.»
«Jazzman» vart nominert til ein Grammypris i 1975 i kategorien Beste kvinnelege popvokalopptreden, og tapte mot Olivia Newton-John-songen «I Honestly Love You».
«Jazzman» er òg framtredande nytta i The Simpsons-episoden «'Round Springfield», sunge av Yeardley Smith som Lisa Simpson. Han blir presentert som ein duett mellom Lisa og den tilbakevendande karakteren Bleeding Gums Murphy, som speler saksofon.
Ramvik
Ramvik er ein svensk tettstad i Härnösands kommun i Västernorrlands län i landskapet Ångermanland. I år 2005 hadde tettstaden 743 innbyggjarar.
Hilmar
Hilmar er eit mannsnamn av gammalhøgtysk opphav. Det er sett saman av orda hiltja, 'kamp', og mari, 'kjent'.
Hilmar har namnedag den 16. januar i Noreg.
Andre former av namnet er Helmar, Hilmer, Hildemar og Hildimar. Kvinnelege former er Hilma, Hilmara og Helmara.
Bruk
Namnet har vore brukt i tysktalande og nordiske område. I Noreg var namnet mest brukt dei siste tiåra av 1800-talet. Bruken avtok på første halvdel av 1900-talet, og har vore lite brukt sidan. I 2008 var det 606 norske menn som heitte Hilmar.
Eva Kristin Hansen
Eva Kristin Hansen er ein norsk politikar for Arbeidarpartiet. Ho har sete på Stortinget for Sør-Trøndelag fylke sidan 2005. Ho vart vald som stortingspresident for det 166. ordentlege Stortinget 9. oktober 2021.
Bakgrunn
Hansen har studert ved NTNU og ved kommunalkandidatstudiet ved HiO. Ho har arbeidd i ulike stillingar i Nei til EU, LO, Rissa kommune, Arbeidaranes Ungdomsfylking og Norsk kommuneforbund.
Pendlarbustad
Frå 2014 til 2017 oppgav Hansen til Stortingsadministrasjonen at ho var busett i Trondheim. I denne perioden leigde ho hybel i leilegheita til Ap-politikar Trond Giske i Trondheim, medan ho budde fast på Langhus i Ski saman med ektemannen sin. Sidan ho opplyste at ho var busett i Trondheim fekk ho tildelt ein pendlarbustad i Oslo. Det var Adresseavisen som gjorde forholdet kjent for offentlegheita i november 2021.
Den 18. november 2021 opplyste Hansen til NTB at ho trekte seg som stortingspresident, etter at politiet hadde kunngjort at det vart innleidd etterforsking av seks ikkje namngitte stortingsrepresentantar i samband med avdekkinga av dei såkalla «pendlarsakene».
Louise Goffin
Louise Goffin er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar og multi-instrumentalist og produsent på det Grammy-nominerte albumet A Holiday Carole.
Foreldra Goffin er låtskrivarane og musikarane Carole King og Gerry Goffin. 14 år gammal song ho og systera Sherry vokal på songen «Nightingale», på albumet til mora Carole King Wrap Around Joy.
Den første opptreden hennar som artist på eiga hand var som oppvarming for Jackson Browne på The Troubadour då ho var 17 år gammal. Debutplata hennar, Kid Blue, produsert av Danny Kortchmar, og gjeve ut på Elektra Records i 1979.
Ho fekk platekontrakt av platedirektøren Lenny Waronker for DreamWorks i 1999, og gav ut Sometimes a Circle i 2002. Ho har sidan gjeve ut fem album, ein EP og fleire singlar på sitt eige Majority Of One Records, som vart starta i mai 2008. Ho lærer låtskriving til tenåringsjenter som kjem frå ein vanskeleg bakgrunn i lag med den veldedige organisasjonen WriteGirl.
Chinatown av Thin Lizzy
Chinatown er det tiande studioalbumet til det irske bandet Thin Lizzy, gjeve ut i 1980. Det introduserte gitaristen Snowy White som òg skulle medverka på det neste albumet og dessutan turnera med Thin Lizzy mellom 1980 og 1982. Han erstatta Gary Moore som fast gitarist. White hadde tidlegare jobba med Cliff Richard, Peter Green og Pink Floyd. Chinatown hadde òg med den atten år gamle Darren Wharton på klaverinstrument, og han vart fast medlem av Thin Lizzy seinare same år.