cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seicercus
Seicercus var ei biologisk slekt av små insektetande fuglar klassifisert i bladsongarfamilien, Phylloscopidae, og før det i familien Sylviidae. Frå 2019 er desse songarane omklassifisert og plassert inn i slekta Phylloscopus, etter eBird/Clements Checklist v2019 Artane i slekta er distribuert i austlege og sørlege Asia frå nordlege Kina til Timor. Mange av dei meir nordlege artane er trekkfuglar, hekkar i temperert klima og overvintrar i tropane, andre er høgdmigrantar, trekkjer ned frå fjellet om vinteren. Nokre få artar er trekkfuglar i delar av utbreiingsområdet og standfuglar i andre delar.
Seicercus-songarar er små sporvefuglar som varierer i lengd frå 9,5 til 12 centimeter og dei veg rundt 4-9 gram. Alle artar har grøne venger og gul buk, dei fleste har gult bryst òg. Hovudet er enten grått, grønt eller brunt til brungult, og alle artar har striper på krona eller i andletet, og dessutan ein gul eller kvit augering. Kjønna er like kvarandre.
Seicercus-songarar lever av insekt som dei vanlegvis plukkar opp eller fangar med korte, kjappe flygingar. Nokre få arter søkjer føde i fleirartsflokkar. Ulike artar beitar i ulike delar av skogen, nokre, som brunkronesongar finn føda i trekroner, medan sundasongar føretrekkjer underskog og lågare delar av trekroner.
Artslista
Artslista for slekta Seicercus var, etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Unni Wilhelmsen
Unni Elisabeth Wilhelmsen er ein norsk songar, låtskrivar og musikar. Musikken hennar er viseprega popmusikk i den opphavleg amerikanske visetradisjonen singer/songwriter, der teksten òg spelar ei viktig rolle. Ho held til i Oslo, men har gjennom heile karrièren sin hatt heile landet som arena. Då Unni Wilhelmsen slo gjennom i 1996 med debutalbumet To Whom It May Concern (Polygram) vart ho samstundes ein viktig formidlar av ein sjanger som tidlegare hadde vore nærast urørt i platesamanheng i Noreg, ein sjanger som i dag har fått breitt feste i norsk populærmusikk.
Gitar er hovudinstrumentet til Wilhelmsen, men ho har òg byrja å spele piano i seinare år. Hennar første låt med piano som hovudinstrument vart utgjeve i 2006, «Fingerbøl» på albumet Til Meg (St. Cecilia Music).
Unni Wilhelmsen skriv i all hovudsak all musikk og alle tekstar sjølv, men har tidvis skrive tekst eller musikk i samarbeid med andre. På albumet Til Meg finn ein for første gongen ingen tekster skrivne av Unni åleine, men skrivne anten i samarbeid med Terje Borg, eller av Borg åleine. Desse tekstene er òg dei første utgjevingane hennar på morsmålet, etter fem album på engelsk.
Unni jobbar heiltid som artist/musikar, og driv sitt eige sjølvstendige/indie plateselskap St. Cecilia Music. Selskapet gjev berre ut musikken til Wilhelmsen.
Historie
Unni Wilhelmsen hadde hatt piano øvst på ønskelista i mange år då ho fekk ein gitar av onkelen sin til 12-årsdagen. Ho har sjølv skildra det som eit frustrerande møte, og det enda med at ho hadde gitaren ståande i skapet i 10 år. Ho fekk ein gong nokre enkle akkordar og ei lita bok med Lillebjørn Nilsen- og Bob Dylan-låtar av systera si, men Unni og gitaren vart ikkje vener. Når han stod i skapet, slapp ho å sjå han medan ho drøymde om pianoet.
Ho hadde slutta på vidaregåande, jobba på pasientkjøkenet til Rikshospitalet, og hadde byrja å vanke på pianobarar i Oslo. Dei som spelte der inviterte henne tilbake for å synge med dei. På eit tidspunkt byrja det å kome lydar frå gitaren i skapet. Ho ville gje han ein siste sjanse, og avgjorde seg for å spele kvar dag i éi veke, spele i alle fall éin song gjennom utan å stoppe eller spele feil. Etter kvart hadde ho den første biten av den første låten sin, og fleire skulle følgje.
Konsertdebut og platekontrakt
Ho byrja forsiktig å spele låtane ute blant folk, og på Skillingsborgen i Oslo hadde ho debuten sin som singer/songwriter. Kjentskap frå «open mikrofon»-kveldane gav henne etter kvart tilbod om den første betalte konserten med «Unni Wilhelmsen» på plakaten, arrangert av Viseklubben Nye Skaldar.
Musikkjournalist og radiomann Finn Bjelke var til stades denne kvelden på Smuget, og han likte det han høyrde. Utan at Unni visste om det gjekk han til Ole Evenrud, som jobba som artist- og repertoaransvarlig (A&R) i plateselskapet Polygram. Bjelke fortalde så entusiastisk om den unge songaren at Evenrud ringte til Unni for å snakke platekontrakt. Ho tok med seg eit kassettopptak av «Won't go near you again» til han, og signerte snart ein gullkanta kontrakt med Polygram, som var eit av dei største og viktigaste plateselskapa som opererte i Noreg på den tida.
Platedebut
Debutalbumet To Whom It May Concern vart utgjeven på Polygram i 1996, og dei tolv songane vart innspelte berre halvtanna år etter at Unni byrja å spele gitar.
Hennar aller første singelen «Won't go near you again» held stand den dagen i dag, og i 2006 klatra han opp att på øvste delen av VG-lista. Det gjekk eit stund før Unni oppdaga at singelen hadde sett i gang 10-årsjubileet sitt på eigahand, og det er litt spesielt at ein song så mange år etter utgjeving finn tilbake på listene i same innspeling, utan at det er planlagt frå selskapet, og utan at det blir gjort ein innsats i tilhøve til sal/promotering.
Under Spellemannprisen 1996 fekk ho to prisar for debutalbumet; årets kvinnelege artist og årets album.
Internasjonalt
Medan det fanst planar om internasjonal lansering av Unni Wilhelmsen, vart selskapa hennar Polygram oppkjøpt av Universal Music, og planane vart lagt på is. Bortsett frå ei lansering av debutalbumet To whom it may concern i Tyskland, har der ikkje vore gjort andre framstøyt mot det internasjonale publikummet.
I den grad utanlandske platekjøparar er interesserte, er Wilhelmsen i dag sin eigen distributør, og fungerer som ein underleverandør for det tidlegare plateselskapet sitt Universal, trass i at den uteblivande lanseringa utanlands har ho hatt eit veksande publikum òg utanfor Noreg
Kangavar fylke
Kangavar fylke (persisk شهرستان کنگاور) er eit fylke i Kermanshah-provinsen i Iran, ein del av det som uoffisielt vert kalla Iransk Kurdistan. Det administrative senteret i fylket er Kangavar. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 80 215. Fylket har eitt distrikt: Sentral-distriktet. Fylket har éin by: Kangavar.
Raisteinar
Rai- eller Yap-steinar er utskorne steinar tradisjonelt brukt som ein slags pengar på øygruppa Yap i Mikronesiaføderasjonen vest i Stillehavet. Dei er forma som runde skiver med hòl i midten, og kan ha ein diameter på alt frå 5 cm til over 3 meter. Raisteinar er laga av ein kalkstein, aragonitt, som skin som kvarts. Steinen finst ikkje på Yap, og var dermed eit sjeldan og ettertrakta materiale. Rai er eit nasjonalsymbol for yapesarane, og blir framleis brukt til seremonielle betalingar. Steinane er mykje omtalt innan økonomifaget som døme på utvikling av ein symbolsk valuta.
Historie
Yapesarar har ulike soger om korleis ein byrja henta raistein. Ein vis gamal mann, Anagumang, skal ha (blitt opplært av Le-gerem) teke med seg sju menn frå Yap til Palau. Dei skar først steinane ut som kval og halvmåne før dei enda opp med fullmåneforma steinar.
Det er ukjend kor lenge ein har brukt slike pengesteinar på Yap. Det er funne flate steinar her som er opptil 2000 år gamle, men dei eldste liknar ikkje dagens raisteinar, og ein veit ikkje om dei var brukt som pengar. Det er likevel tydeleg at storleiken på steinane voks kraftig etter at europeiske teknikkar og handelsfolk kom til Yap. Kanskje kan dei ha utvikla seg frå mindre, utskorne perler.
Ein henta hovudsakleg stein ved Koror og Airai i Palau, nesten 500 kilometer frå Yap. Andre steinar har kome frå Guam og andre stader. Materialet hadde ikkje nokon annan bruk på Yap enn som rai. Yapesarane brukte store ressursar på å skaffa raisteinar. Den britiske naturforskaren Jan S. Kubary fortalde til dømes i 1882 at han hadde sett 400 yapesarar laga raisteinar på Koror, noko som utgjorde over ein tidel av yapesiske menn. Høvdingar på Yap gav løyve til å reisa til Palau og henta stein, og mottok ein viss del av dei, til dømes alle dei store steinane og to femtedelar av dei små. Dette er ei utbreidd form for skattleggig på Yap som ein seinare har funne i til dømes koprautvinning.
Tradisjonelt blei steinane skorne ut med skjelverktøy og pussa med pimpstein. Små steinar blei borne i kokosnøttau og større ved hjelp av stokkar gjennom hola i midten. Dei blei frakta på flåtar styrte med kanoar i farefulle overfartar der både liv og steinar kunne gå tapt. Seinare blei både skjeringa og transport forenkla ved at øybuarane kjøpte jernverktøy frå europearar og frakta steinar frå Palau og Guam med moderne skip. Særleg viktig i utviklinga av moderne steinhandel var irsk-amerikanske David O'Keefe, som slo seg ned på Yap etter eit skipbrot.
På grunn av lettare utvinning og frakt blei steinane både større og vanlegare på Yap, noko som førte til utholing av verdien deira. Ei tid etter at Tyskland fekk herredøme over øyane, ved hundreårsskiftet, slutta innføringa av steinar til Yap. Ein av dei siste steinane blei vunne ut i 1931 og frakta til Yap i 1932.
Ved ei oppteljing i 1929 fann ein at det var 13 281 raisteinar på øygruppa. Under den japanske okkupasjonen av øya under andre verdskrigen blei mange steinar øydelagde eller tapte gjennom bruk som anker eller i forsvarsverk. Andre er tekne av storm eller flaum eller dekte av vegetasjon. I dag finst det rundt 6 600 steinar på øyane. Det er no ulovleg å ta raisteinar vekk frå Yap.
Verdi
Rai blei brukt i samband med fleire andre verdieiningar: Yar, perleskjel; gau, skjelsmykke; ma, seremonielle støytarar og mbul, vovne matter.
Skikk og bruk
Rai blir brukt innan Yap-øyane til utveksling av verdiar og å markera rikdom. Dei blir stilte opp ved hus, seremonielle danseområde eller på særskilde område i jungelen. Steinane skal stå oppreiste på kanten. Dei skal berre handterast av menn. Det er tabu å stå eller sitja på dei, men nokre kan brukast som ryggstø. Innan det yapesiske kastesystemet kunne ikkje medlemmer av lågare kaster eiga steinar som var meir enn fire fingermål (spann).
Til dagleg handel brukte yapesarane tradisjonelt skjelpengar, bytehandel eller liknande, medan dei i dag bruker US-dollar. Rai har alltid hovudsakleg vore brukt til større, gjerne seremonielle utvekslingar, som gåver, til dømes for å takka eller be om orsaking for noko, ved giftarmål, gravferder eller ved inngåing av avtalar om alliansar, land eller fiskerettar. Historia deira blir overført munnleg, slik at ein hugsar hendingane knytt til dei. Eigarskapen til ein større rai kan overførast ved ein offentleg seremoni, utan at ein flytter sjølve steinen. Viktige steinar har namn, til dømes etter høvdingen som gav løyve til å henta han, den som leidde steinhentingsekspedisjonen, eller kanoen steinen blei frakta med.
Steinar har i dag ei viktig symbolsk tyding, og blir også nytta som symbol på øygruppa. Bilskilt på Yap kan ha bilde av ein raistein og slagordet «Island of Stone Money», og det er knytt turisme til steinpengesamlingane.
Yap-steinar utanfor Yap
Steinpengane frå Yap har fasinert ei rekkje vitjande, forskarar og andre, og Yap blir ofte marknadsført som «steinpengeøya». Av både geografiske og politiske grunnar har øygruppa vore vanskeleg tilgjengeleg, og mykje usikker informasjon er blitt spreidd om dei. Raisteinar er blitt tekne frå Yap og har gått inn i samlingar og utstillingar rundt om i verda. Nationalmuseet i Danmark har mellom anna ein raistein på utstilling, og Museum für Völkerkunde i Leipzig, Museum für Völkerkunde i Hamburg, Tokyo National Museum i Tokyo, Bernice P. Bishop Museum i Honolulu på Hawaii og National Museum of History and Technology ved Smithsonian Institution i Washington i USA har fleire steinar. Ein stein med 2,1 meter i diameter er utstilt i lobbyen til Valutamuseet i Bank of Canada i Ottawa i Canada. Andre bankar, som Chase Manhattan Bank i New York, The National Bank of Detroit, Michigan og Svenska Handelsbanken i Stockholm, eig også raisteinar.
Raisteinar inspirerte teikneserien Donald Duck og steinpengemysteriet frå 1961.
Labb
Labb er den delen av foten pattedyr som ikkje er hovdyr trakkar ned på. Både tågjengarar og solegjengarar har labbar.
Labbane hos dyr har som regel tær, som kan vere utstyrt med klør. Hos nokre kattedyr kan klørne trekkast inn i eit hylster som vernar dei når dei ikkje er i bruk.
Labbane på tågjengarar sit eit stykke nedanfor hælen (bakbein) eller olbogen (frambein). Dei er ustyrt med støytdempande tråputer på undersida. Desse putene vert kalla «potar». Døme på tågjengarar er kattedyr og hundedyr.
Fragile av Yes
Fragile er det fjerde studioalbumet til det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i november 1971 i Europa og i januar 1972 i USA. Det er det første albumet til bandet med klaverspelaren Rick Wakeman, etter at Tony Kaye forlet bandet sommaren 1971. Dette er òg det første Yes-albumet som Roger Dean laga coveret til, og kunstverka hans skulle nærast bli synonymt med Yes og progressiv musikk generelt på 1970-talet.
Albumet kom på fjerdeplass plass på Billboard 200 i USA, og på sjuande plass på UK Albums Chart i Storbritannia.
Medverkande
Produksjon
Kjelder
Yes
Russiske marinefartøy etter prosjektnummer
Prosjektnummer over 600
Prosjekt 690 Kefal, Bravo-klasse ubåtar
Prosjekt 705 Lira, Alfa-klasse ubåtar
Prosjekt 770, Polnocny A-klasse landing ship
Kopervik kyrkje
Kopervik kyrkje er ei kyrkje i Karmøy kommune i Rogaland fylke. Kyrkja vart vigsla den 23. april 2017 og avløyste ei tidlegare kyrkje som brann ned i 2010.
Kyrkja har om lag 500 sitjeplassar.
Austindiske selskap
Det austindiske kompaniet var namnet på fleire historiske europeiske selskap stifta med monopol på handel i austen for sine respektive land.
Betlehemstjerne
Betlehemstjerne eller betlehemsstjerne (Ornithogalum narbonense) er ei plante i fuglestjerneslekta i aspargesfamilien. Arten er opphavleg frå middelhavslanda og aust til Iran.
André Lindboe
André Lindboe er ein norsk handballspelar frå Larvik som vann sølv med Noreg under Handball-VM 2017 i Frankrike. Sidan 2012? har han spelt på handballaget til Elverum Idrettslag og vunne fem seriemeisterskap med laget. Tidlegare har han vore aktiv i Halsen IF, Larvik HK, IF Fram og Sandefjord TFI. Kantspelaren har pr 1.11.2017 delteke i 59 landskampar og skåra 96 mål.
Kjelder
handball.no
The 50th Anniversary Collection 1964
The 50th Anniversary Collection 1964 er den tredje Bob Dylan-samlinga gjeven ut av Sony Music for å hindre at innspelingane hamna i offentleg eige i Europa. Samlinga kom ut på vinyl i desember 2014 og berre tusen eksemplar av den ni plater store samlinga vart produsert.
Betlehemstjerne
I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante. Det er registrert eit usikkert funn i naturen frå Moss. Han er ikkje risikovurdert i Framandartslista 2018.
Arne Wilhelmsen
Arne Wilhelmsen var ein norsk forretningsmann og skipsreiar.
Wilhelmsen var fødd i Oslo. Han var utdanna ved Harvard Business School, der han i 1953 fekk graden Master of Business Administration. Før utdanninga var han i 1948 dekksgutt i Wallenius Lines, i 1950 befraktningsassistent i E. B. Lund & Co og i tida 1950-1951 skipsmeklar i New York. Han var òg skipsmeklar same stad 1953-1954.
Wilhelmsen arbeidde frå 1954 i reiarlaget til familien, Anders Wilhelmsen & Co AS, der han i 1961 vart administrerande direktør. Han var sentral i etableringa av cruisereiarlaget RCCL i 1969. Wilhelmsen hadde ei rekkje styreverv i norsk og utanlandsk næringsliv og har hatt verv i ulike norske bransjeorganisasjonar, mellom dei Noregs Rederiforbund og Arbeidsgjevarforeininga for skip.
Wilhelmsen vart i 2005 forfremma til kommandør av St. Olavs Orden for «samfunnsgavnleg virke.» Han var òg kommandør av Finlands løves orden og riddar av Æreslegionen.
Kulturminne i Vadsø
Kulturminne i Vadsø er ei oversikt over freda og/eller bevaringsverdige bygningar og element i Vadsø. Data er hentet frå Riksantikvaren si liste over kulturminne.
ID-nummer består av eit lenka tall som går direkte til det aktuelle kulturminnet i Kulturminnesøk.
Zabid-distriktet
Zabid-distriktet (arabisk مديرية زبيد) er eit distrikt i Al Hudaydah guvernement vest i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 155 585 innbyggjarar.
Oversyn
Den jemenittiske sufi-sjeiken Isma'il al-Jabarti frå Qadiriyyah-ordenen er gravlagd i Zabid-distriktet.
Miguel Bernardeau
Miguel Bernardeau Duato er ein spansk skodespelar.
Biografi
Bernardeau vart fødd i Valencia som son av skodespelar Ana Duato og produsent Miguel Ángel Bernardeau. Han studerte scenekunst i USA, på Santa Monica College og skodespel ved American Academy of Dramatic Arts i Los Angeles.
Sommaren 2019, stadfesta han via Instagram at han var saman med den spanske artisten Aitana.
Peter and Gordon
Peter and Gordon var ein britisk popduo som bestod av Peter Asher (f. 1944) og Gordon Waller (1945–2009), og som vart internasjonalt kjende i 1954 med den første singelen sin, «A World Without Love». Duoen fekk fleire hittar i den britiske bølgja.
Historie
Peter Asher og syster hans Jane var barneskodespelarar i 1950-åra. Dei spelte sysken i ein episode i fjernsynsserien The Adventures of Robin Hood i 1955. Jane Asher var kjæraste med Paul McCartney frå The Beatles mellom 1963 og 1968, og Peter and Gordon spelte inn fleire songar skrivne av McCartney, men kreditert til Lennon–McCartney. Dette inkluderte hittane «A World Without Love» (US & UK nr.1), «Nobody I Know» (US nr.12; UK nr.10), «I Don't Want To See You Again» (US nr.16) og «Woman».
Med «Woman» brukte McCartney pseudonymet Bernard Webb for å sjå om han kunne få ein hitsong utan at namnet hans var involvert. Dei første trykka av den amerikanske singelen på Capitol oppførte komponisten som «A. Smith». Songen nådde 14. plassen i USA og 28. plassen på den britiske singellista i 1966. Peter and Gordon spelte òg inn John Lennon-songen «If I Fell», som tidlegare var spelt inn av The Beatles og gjeven ut i 1964 på albumet deira A Hard Day's Night.
Peter and Gordon fekk sin siste hit i Storbritannia seint i 1966 med «Lady Godiva», som nådde 16. plassen der (og sjetteplassen i USA). Suksessen deira i USA varte til 1967 med «Knight in Rusty Armour» og «Sunday for Tea» som begge gjekk inn på Billboard Hot 100 det året.
Peter Asher vart så talentspeidar for Apple Records. Han fortsette karrieren som platesjef i California, der han var manager og produsent for Linda Ronstadt og James Taylor i 1970- og 1980-åra. Asher produserte òg innspelingar for Cher, 10,000 Maniacs og Diana Ross. Dottera hans, Victoria Asher, er medlem av rockebandet Cobra Starship.
I august 2005 spelte Peter and Gordon saman att på scenen for første gong på meir enn 30 år, som ein del av ei hyllest til Mike Smith i The Dave Clark Five i New York City. Dette vart etterfølgd av heile konsertar under The Fest for Beatles Fans (tidlegare Beatlefest) året etter.
Våren 2007 og 2008 spelte Peter and Gordon under konsertserien Flower Power på EPCOT-senteret i Florida. Den 21. august 2008 heldt dei ein gratiskonsert på kaien i Santa Monica i California. Dei spelte òg nokre konsertar i 2009, før Gordon Waller døydde av eit hjarteinfarkt den 17. juli 2009.
DOSAAF
DOSAAF (russisk skrift ДОСААФ), fullt namn 'Frivilljug samarbeid med Hæren, Luftforsvaret og Marinen' (russisk Добровольное Общество Содействия Армии, Авиации и Флоту) er ein paramilitær sportsorganisasjon i Russland. Organisasjonen er ført og fremst til for ungdomar som interesserer seg for våpen, bilar og luftfart. I 2017 var organisasjonen atter i vekst og vart leia av generaloberst Aleksandr Petrovitsj Kolmakov, som var sjef for Dei russiske luftlandestyrkane (VDV) frå 2003 til 2007.
Historie
Organisasjonen vart etablert i 1927 som OSOAVIAKhIM. Frå 1951 til 1991 bar han namnet eller forkortinga «DOSAAF».
Etter oppløysinga av Sovjetunionen vart organisasjonen omdøypt til 'Det russiske forsvarets idrett-tekniske organisasjon', forkorta til ROSTO (russisk Российская оборонная спортивно-техническая организация – РОСТО).
I desember 2009 vart likevel ROSTO attdøypt til DOSAAF Russland.
Organisasjon vart òg verande i nokre post-sovjetiske republikkar, til dømes Kviterussland, sjølv om desse brukar eit anna namn. I Ukraina, til dømes, er motstykket 'Samfunn av bistand til forsvaret av Ukraina'.
René de Froulay de Tessé
René de Froulay, comte de Tessé var ein fransk marskalk og diplomat.
DOSAAF
Historie
Det uttalte målet for samskipnaden er å få til «Patriotisk oppseding av folket og utarbeiding av moral til det å forsvara Moderlandet». Ein metode for å oppnå detta var utviklinga av paramilitær sport. På same tid er det òg ordinær idrett som vert støtta innanfor rama av DOSAAF sine fasilitetar som idrettshallar, stadion og symjebasseng.
René de Froulay de Tessé
Militærkarriere
Tessé vart fødd i Le Mans. Den yngre broren Philibert-Emmanuel de Froulay de Tessé vart òg Maréchal de camp. I 1670-åra kjempa han mot nederlendarane i den fransk-nederlandske krigen. Som offiser for dragonane deltok han aktivt i Dragonnade, retta mot hugenottane kring 1685. Han utførte òg den omsynslause og metodiske øydelegginga av Pfalz, etter ordre frå Louvois i januar og februar 1689.
I 1693 forsvarte han festninga Pinerolo.
DOSAAF
Kjelder
Heimeside: www.dosaaf.ru
René de Froulay de Tessé
Militærkarriere
Han konspirerte med Jeanne Baptiste d'Albert de Luynes (elskarinna til den dåverande hertugen av Savoie) om få barnebarnet til Ludvig XIV gift med prinsesse Marie Adelaide av Savoie. Han vart fransk marskalk i 1703 og vart i 1704, under den spanske arvefølgjekrigen, utpeikt som øvstkommanderande for dei fransk-spanske soldatane i Spania, i staden for Berwick.
Det første han gjorde var å løyse den dyre omleiringa av Gibraltar, som i byrjinga av 1705 ikkje hadde kome noko veg. Bortsett frå at spanjolane under Villadarias arbeidde sakte, var problemet at den engelsk-nederlandske styrken stadig fekk nye forsyningar sjøvegen. Tessé konkluderte med at det var absolutt naudsynt å ta Gibraltar og dette berre var mogeleg med sterk støtte frå den franske marinen. Den franske skvadronen vart derimot utsletta 21. mars 1705 i slaget ved Cabritaneset og denne planen vart skrinlagt. Tessé avslutta omleiringa mot slutten av April.
Den neste handlinga hans var å møte den allierte-portugisiske invasjonen, kommandert av Henri de Massue, 1. jarl av Galway. Tessé let dei komme eit stykke, men stoppa dei i Badajoz og Alcántara.
I 1706 vart han send for å kringsette Barcelona, medan byen var blokkert sjøvegen av the greven av Toulouse. Sjølv om dei ikkje hadde godt nok artilleri, klarte dei til slutt å skyte tre hol i murane. Før Tessé klarte å bestemme seg for å storme byen eller ikkje, kom den allierte flåten til John Leake for nær, og Toulouse forlet byen med den franske flåten den 10. mai. Tessé avslutta då raskt omleiringa og etterlet mange kanonar, ammunisjon og skadde bak seg. Denne retretten vart rekna som skammeleg og Tessé vart fjerna frå kommandoen. Same dagen som omleiringa vart oppheva var det solformørking over staden.
I 1707 klarte han å hindre Eugene av Savoie i å ta den franske hamnebyen Toulon. Eugene hadde kryssa elva Var den 11. juli, og sjølv om han var hindre av den ineffektive Victor Amadeus II av Savoie, nådde han Frejus, og var i kontakt med Shovell og den britiske flåten den 16. Sommelet til hertugen førte til ytterlegare forseinkingar og gav Berwick tid nok til å sende forsterkingar til marskalk Tessé i Toulon før dei allierte nådde fram den 26. juli. Den 14. august tok Tessé attende alle dei viktige høgdene kring Santa Catarina, som dei allierte hadde storma ei veke tidlegare. Eugene måtte gje opp forsøket på å ta Tolouse og trekte seg attende til andre sida av Var etter å ha tapt 10 000 mann. Det einaste han oppnådde var at franskmennene hadde søkkt heile skvadronen sin på meir enn 50 skip i hamna, og vart dermed ute av stand til å konkurrere med engelskmennene om kontroll over Middelhavet.
Diplomat
Mellom 1693 og 1696 utførte han hemmelege forhandlingar med Victor Amadeus II av Savoie, som førte til freden i Ryswick og ekteskapet mellom Victor Amadeus og Anne Marie av Orléans, niesa til kong Ludvig XIV. I 1708 var han ambassadør i Roma. I 1724 var han ambassadør i Spania, og overtydde den tidlegare kong Filip V av Spania om å ta attende trona, etter at sonen og ettefølgjaren Ludvig av Spania døydde.
Han døydde året etter i Grosbois.
Ein HaMifratz
Ein HaMifratz (, tyder Auget til bukta, fordi ein kunne sjå heile bukta frå staden) er ein kibbutz nær Akko nord i Israel. Han ligg ved middelhavskysten, og høyrer til Mateh Asher regionale kommune. In 2009 hadde han eit folketal på 1 131.
Historie
Kibbutz Ein Hamifratz vart grunnlagd i august 1938 av polske immigrantar som ein del av tårn- og palisade-busetjingane under arabaropprøra 1936-1939.
I følgje Jewish National Fund vart Ein Hamifratz kort tid etter han vart grunnlagd, angripen av «arabiske gjengar». Nybyggjarane sleit med saltvassmyrer og flygesand ved munningen av Naamanelva. Nybyggjarane levde opphavleg av ei blanding av jordbruk og fiskeoppdrett. I 1947 hadde kibbutzen eit folketal på 400.
Alice Cooper Goes to Hell
Alice Cooper Goes to Hell er det niande studioalbumet til album Alice Cooper og kom ut i 1976. Det var ein oppfølgjar til Welcome to My Nightmare og eit konseptalbum. Nesten heile albumet var skriven av Cooper i lag med gitaristen Dick Wagner og produsenten Bob Ezrin.
Med suksessen til «Only Women Bleed» frå det første soloalbumet, heldt Alice fram med rockeballadar på dette albumet. «I Never Cry» vart skriven om alkoholproblemet hans, som eitt år seinare sende han på rehabilitering. Copper kalla songen «vedkjenninga til ein alkoholikar».
«Alice Cooper Goes To Hell»-turneen i 1976 vart kansellert fordi Cooper leid av blodmangel på den tida.
I 2005 vart opningssporet «Go to Hell» nytta som temasongen for den sjette episoden av Lucy, the Daughter of the Devil. Songen vart òg nytta i videospelet Grand Theft Auto IV: The Lost and Damned og i filmen The American Way frå 1986.
Lister
Album – Billboard (Nord-Amerika)
Singles – Billboard (North America)
Lester Embree
Lester Eugene Embree  var ein amerikansk filosof og akademikar.
Lester Embree var fødd i California i ein arbeidarklassefamilie. Etter å ha tenestegjort i marinen under andre verdskrigen blei han student ved hjelp av ei offentleg støtteordning (G.I. Bill), som hjelpte krigsveteranar med utdanning.
Embree tok doktorgrad i filosofi ved The New School for Social Research i New York i 1972. Rettleiar var Aron Gurwitch. Andre lærarar ved New School var Alfred Schütz, Dorion Cairns og Thomas Luckmann.
Frå 1990 var han professor ved Florida Atlantic University (William F. Dietrich Eminent Scholar) og underviste før det ved universiteta i Northern Illinois og Duquesne. Han var leiar for the «Centre for Advanced Research in Phenomenology» i over 20 år. I tillegg var han vore med og grunnla «Organization of Phenomenological Organizations» og Newsletter of Phenomenology.
Publikasjonar
Festskrift til Embree:
I Never Cry
«I Never Cry» er ein rockeballade av Alice Cooper. Han vart opphavleg gjeven ut på Alice Cooper Goes to Hell i 1976.
Songen var skriven av Cooper og Dick Wagner. Singelen nådde 12. plass i USA i 1976. På radioshowet til Alice Cooper den 23. november 2009 sa Cooper at dette var den mestseljande singelen hans. Songen vart skriven om alkoholproblemet hans, som eit år seinare sende han på rehabilitering. Cooper kalla songen «ei vedkjenning frå ein alkoholikar».
Andre versjonar
Songen vart spelt inn av den filippinsk-australske skodespelarinna Iya Villania i 2008 på albumet hennar Finally!.
Tyin-Filefjell skisenter
Tyin-Filefjell skisenter er eit skisenter som ligg på Snaufjellet i Vang kommune i Valdres. Anlegget har 5 heisar og 14 nedfartar med ulik vanskegrad (8 grøne, 3 blå, 2 raude og 1 svart). Området ved skisenteret strekker seg frå 830 til 1282 moh., og har om lag 17 km med nedoverbakke totalt. Høgda over havet sørger for ein lang og stabil vintersesong.
Skisenteret har utleige av ski, skiskule og serveringsstader. Frå toppstasjonen av skiheisen kan ein sjå 35 fjelltoppar på over 2000 meter, av dei ligg 15 toppar i Vang kommune. Tyin-Filefjell skisenter opna for fyrste gong i 1972.
Mellomøyret
Hovudfunksjonen til mellomøyret er å overføre akustisk energi frå kompresjonsbølgjer i lufta til væske—membran-bølgjer inni sniglehuset. Hammaren og ambolten fungerer som ein mekanisk transformator (etter vektstongprinsippet), som tilpassar impedansane mellom trommehinna og det ovale vindauget. Denne impedansetilpassinga aukar følsamheita til hørselen med ein faktor på om lag 16, tilsvarande 25 dB. I tillegg fører bukling i trommehinna til ei forsterkning med ein faktor på to (6 dB), så den totale forsterkning i mellomøyret er på rundt 34 gongar, eller 31 dB.
Melodi Grand Prix 1972
Melodi Grand Prix 1972 var den tolvte utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. NRK arrangerte ein open konkurranse og fekk inn 175 bidrag. Fem av dei ble vald ut til finalen 19. februar 1972, og vinnarlåten blei «Småting», sunge av Hanne Krogh med lite orkester, og Grethe Kausland og Benny Borg med stort orkester. Melodien var skriven av Kåre Grøttum og Ivar Børsum. I den internasjonale finalen i Edinburgh fekk Grethe Kausland og Benny Borg oppgåva med å representere Noreg. Der kom «Småting» på ein 14. plass med 73 poeng.
Mellomøyret
Klinisk signifikans
Mellomøyret er hòlt. Vandring i høgder eller dukking under vatn kan føre til trykkforskjellar mellom mellomøyret og utsida. Dette trykket kan potensielt føre til at trommehinna sprekk. Til skilnad kan lågt trykk føre til retraksjon av trommehinna. Ei av oppgåvene til øyretrompeten, som koplar mellomøyret til nasesvelget, er å halde trykket i mellomøyret på linje med det ytre lufttrykket. Øyretrompeten er vanlegvis avklemt ved enden av nasen for å hindre at den blir tetta av slim, men kan enkelt opnast igjen ved å senke og framheve kjeven. Dette er grunnen til at geisping og tygging kan lindre øyretrykk når ein reiser med fly.
Melodi Grand Prix 1972
Sendinga
Dette året gjekk NRK attende til ordninga frå åra 1961–68. Først blei songane sunge med lite orkester, før dei ble spelte om att med nye artistar akkompagnert av eit stort orkester. NRK fekk inn 175 bidrag gjennom ein open konkurranse, det lågaste talet til då, om ein ser bort frå finalen i 1962. Ein eigen jury, Sigurd Jansen, Benny Borg og Terje Rypdal, plukka ut dei fem finalebidraga.
Fylkesveg 23
Fylkesveg 23 finst i fleire fylke i Noreg:
Melodi Grand Prix 1972
Sendinga
Vidar Lønn-Arnesen debuterte som Melodi Grand Prix-programleiar, og finalen blei halden i Studio 1 på NRK Marienlyst laurdag 19. februar. Det litle orkesteret var eit fem-mannsorkester leia av Kjell Halvorsen, mens Egil Monn-Iversen leia det store orkesteret, som var sett saman spesielt for kvelden.
Fylkesveg 23
Fylkesvei 23 (andre betydninger)
Melodi Grand Prix 1972
Sendinga
For tv-sjåarane var det mange kjende andlet blant deltakarane, mellom anna ti år gamle Anita Hegerland som òg deltok året før. Også Gro Anita Schønn, Anne-Karine Strøm og Hanne Krogh hadde deltatt året før.
Joakim Hykkerud
Joakim André Hykkerud er ein norsk handballspelar frå Notodden som vann sølv med Noreg under Handball-VM 2017 i Frankrike. Linjespelaren seriedebuterte med heimlege Notodden på lågare nivå og har sidan spelt 20014-11 på Drammen HK og på ny frå 2017. I mellomtida var han vårsesongen 2011 aktiv på danske Bjerringbro, sesongen 2011/12 Kristianstad-spelar i Sverige, medan han frå 2012 til -17 gjorde teneste i tyske Hannover-Burgdorf. Hykkerud har pr 1.11.2017 delteke i 75 landskampar og skåra 71 mål.
Melodi Grand Prix 1972
Sendinga
Resultatet blei avgjort av 14 jurymedlemmar, og vinnaren blei «Småting» framført av Hanne Krogh med lite orkester, og Grethe Kausland og Benny Borg med stort orkester.
Resultat
Som året før, blei finalen avgjort av sju dommarpar frå sju ulike regionar i landet. Den eine var under 25 år, mens den andre var over 25 år. Kvar jurymedlem gav frå 1 til 5 poeng til kvar melodi. Kvar song kunne dermed få mellom 14 og 70 poeng. Jurymedlemmane sat dette året i eit anna studio.
Fylkesveg 28 (fleirtyding)
Fylkesveg 28 finst i fleire fylke i Noreg:
Mellomøyret
Klinisk signifikans
Mellomøyrebetennelse er ein betennelse i mellomøyret.
Joakim Hykkerud
Kjelder
handball.no
Melodi Grand Prix 1972
Avstemming
NRK brukte same jurysystem som i Eurovision Song Contest 1972. Til stades på Marienlyst var sju dommarpar frå sju ulike regionar i landet. Den eine var under 25 år, mens den andre var over 25 år. Kvar jurymedlem gav frå 1 til 5 poeng til kvar melodi, noko som betyr at kvar song kunne få mellom 14 og 70 poeng.
Jurymedlemmane var: 1. Ågot Meyer, 2. Atle Haaland, 3. Tor Hernes, 4. Mary Hugås, 5. Harry Walle, 6. Eva Mellum, 7. Sonja Abusdahl, 8. Sigbjørn Nedland, 9. Rachel Nord, 10. Arne Christiansen, 11. Trond Mæland, 12. Borgny Solstrand, 13. Inge Wolden og 14. Kjell Nyhus.
Hendingar
For første gong blei Noreg representert av ein utanlandsk artist, svenske Benny Borg. Aftenposten var likevel ikkje skeptisk: «Borgs sprogføring er blitt beundringsverdig sikker, uten spor av fremmed herkomst». Avisa var derimot ikkje like imponert over showet: «TV-showet kan ikke registreres som noen suksess. Fantasiløs produksjon, kjedelig presentasjon og en viss famlende usikkerhet er de inntrykk en sitter igjen med». Det var også første gong Noreg blei representert av ein duo.
Melodi Grand Prix blei også det store vaksen-gjennombrotet for Grethe Kausland. Som lita blei ho landskjend som «litle Grethe», og ho gav ut tolv grammofonplater før ho fylte tolv. Sigeren blei starten på ein lang karriere innan song, show og revyliv.
Magasinet Mojo
MOJO er eit populært musikkmagasin opphavleg publisert av Emap, og sidan januar 2008 av Bauer, kva månad i Storbritannia. Etter suksessen med magasinet Q, såg Emap etter eit magasin som skulle omhandle den gryande interesse for classic rock-musikk. MOJO kom første gong ut 15. oktober 1993 og hadde Bob Dylan og John Lennon på framsida av den første utgåva. Magasinet var kjend for den djupe dekkinga av både populære artistar og kult-artistar og vart ein inspirasjon for magasin som Blender og Uncut. Mange kjende musikkritikarar har skrive for bladet, som Charles Shaar Murray, Greil Marcus, Nick Kent og Jon Savage. Den første redaktøren i MOJO var Paul Du Noyer og han har vore etterfølgd av Mat Snow, Paul Trynka and Pat Gilbert.
Melodi Grand Prix 1972
Hendingar
Eigentleg skulle Gudny Aspaas ha sunge «Håp» med det litle orkesteret, men ho melde forfall. I staden song Ellen Nikolaysen melodien. Seinare fortalde Aspaas at ho ikkje ville stille opp på grunn av låten: «Etter min mening var den rett og slett dum, og jeg ville blitt flau over å synge en klissen tekst til en dårlig melodi.»
Fylkesveg 29 (fleirtyding)
Fylkesveg 29 finst i fleire fylke i Noreg:
Zamakh wa Manwakh-distriktet
Zamakh wa Manwakh-distriktet er eit distrikt i Hadhramaut guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 1 505 innbyggjarar.
Fylkesveg 30 (fleirtyding)
Fylkesveg 30 finst i fleire fylke i Noreg:
Fjerdingby
Fjerdingby er eit tettbygd område som er kommunesenteret i Rælingen kommune på Romerike i Viken. Her ligg mellom anna Rælingen rådhus og eit stort idrettsanlegg, Marikollen idrettspark, med Marikollen skisenter for hopp og alpin skisport, og med fotballbanar som òg vert kalla Rælingen stadion. Marikollen ungdomsskole ligg rett i nærleiken av idrettsparken.
Kermanshah fylke
Kermanshah fylke (persisk شهرستان کرمانشاه) er eit fylke i Kermanshah-provinsen i Iran, ein del av det som uoffisielt vert kalla Iransk Kurdistan. Det administrative senteret i fylket er Kermanshah. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 950 400.
Galdhøpiggen sommerskisenter
Galdhøpiggen sommerskisenter er eit skisenter som ligg på Juvbreen ved foten av Galdhøpiggen i Lom kommune i Innlandet. Anlegget har ein T-krok-heis, med kapasitet på 1200 personar i timen, og éin nedfart som er 1400 meter lang og har 350 meter høgdeforskjell. Bakken er godt eigna til både alpint, telemark og snøbrett.
Ved innkøyrselen er det ein kafeteria med 210 sitteplassar, og avdeling for utleige av alpint utstyr.
Ester Expósito
Ester Expósito er ein spansk skodespelar og modell. Ho er kjend for å ha spelt Carla Rosón Caleruega i den spanske drama-serien Elite.
Hudson's Bay Company
Hudson's Bay Company (HBC) er det eldste aksjeselskapet i Canada (og Nord-Amerika). Det vart oppretta 2. mai 1670, og er dermed òg eit av dei eldste i verda som framleis er aktivt.
Ester Expósito
Tidleg liv og karriere
Expósito vart fødd i Madrid 26. januar 2000. Ho vann Teatro de Madrid-prisen for beste kvinnelege skodespelar i 2013 og 2015.
Hudson's Bay Company
Frå det mangeårige hovudkvarteret i York Factory ved Hudsonbukta kontrollerte selskapet i fleire hundre år pelshandelen i store delar av britisk-kontrollerte Nord-Amerika. Det fungerte som ei «de facto-regjering i mange område på kontinentet, før dei første busetjingane i større stil vart etablert.
Ester Expósito
Tidleg liv og karriere
Ho er best kjent for rolla si som Carla i den spanske serien Elite, som ho har spelt i sidan 2018. Ho er òg med i Netflix-serien Alguien tiene que morir frå 2020.
Hudson's Bay Company
Selskapet sine oppkjøparar og pelsjegerar kom tidleg i kontakt med mange grupper av indianarar, og nettverka til selskapet av handelsstasjonar utgjorde grunnstamma for dei seinare offisielle styresmaktene i store delar av det vestlege Canada og USA (før USA vart eit land og etterpå). På slutten av 1800-talet vart det enorme territoriet selskapet kontrollerte brorparten av det nydanna Dominion of Canada, der selskapet var den største private landeigaren. Med nedgangen av pelshandelen utvikla selskapet seg til ei merkantil verksemd, som selde livsviktige varer til busetjarane i det vestlege Canada. I dag er selskapet best kjent for varehuskjeda si i Canada.
Tannstongbane
Tannstongbane eller tannhjulbane er ei jarnbane som går i så bratt terreng at motor og bremsesystema på toget må vere utstyrt med eitt eller fleire tannhjul som grip inn i ei tannstong langsetter midten av skjenegangen for at toget skal kunne kome seg opp og ned stigninga på strekninga.
Hudson's Bay Company
Hovudkontoret vart i 1970 flytta frå London til Winnipeg, og sidan til Toronto. Omsetnaden er kring 5 milliardar amerikanske dollar med kring 70 000 tilsette (2004).
Historie
Hudson's Bay Company vart stifta i 1670 som eit britisk selskap med handelsmonopol i dei områda av Nord-Amerika med elvar som munnar ut i Hudson Bay. Her fekk selskapet òg utstrekt styringsrett. Føremålet var først og fremst å drive pelshandel. Fram til 1760 måtte selskapet utkjempe harde stridar med franskmennene. I 1821 vart den store konkurrenten, North West Company, innlemma, og i dei næraste tiåra tok selskapet ei dominerande stilling i størstedelen av Canada. Det spelte i stor rolle i tvistane mellom USA og Storbritannia om den amerikansk-kanadiske grensa. I 1869 måtte selskapet derimot avstå dei gjenverande territoriale rettane sine til det nyoppretta Dominion of Canada, og det fortsette som eit vanleg handelsselskap. Selskapet var i lang tid dominerande innan pelshandel i verda. Frå 1970-åra starta eller overtok selskapet fleire varehuskjeder, og i 1980-åra avslutta det pelshandelen sin, i tillegg til olje- og gassverksemda som dei hadde starta i 1920-åra.
Tannstongbane
Ulike tannstongbanesystem
Det finnt ulike system for korleis tannstanga i skjenegangen og drivtannhjula på toga er tillaga. No for tida nytter dei fleste tangstongbanene det såkalla Abt-systemet.
Ljuboslav Penev
Ljuboslav Mladeno Penev er ein bulgarsk pensjonert fotballspelar og noverande trenar, som mellom anna spelte angrep på CSKA Sofia og Valencia CF og i fleire andre europeiske klubbar. Han fekk òg fleire landskampar for Bulgaria og vart seinare trenar for dette landslaget. I tillegg til å spela for CSKA Sofia og Valencia spelte han òg for Atlético Madrid, Compostela og Lokomotiv Plovdiv. Han la opp som spelar i 2002 etter å ha spelt over 400 ligakampar og skåra over 200 mål. I gikk 2009 gjekk han inn i trenarrolla då han tok over trenarvervet i barndomsklubben CSKA Sofia etter onkelen sin Dimitar Penev. I 2010 vart han trenar i Litex Lovech, før han i 2011 tok over som landslagstrenar for Bulgaria etter Lothar Matthäus
Gordon Waller
Gordon Trueman Riviere Waller var ein skotsk songar, låtskrivar og gitarist, best kjend som Gordon i popduoen Peter and Gordon i 1960-åra. Dei fekk ein stor hit med songen «A World Without Love».
Biografi
Waller var fødd i Braemar i Skottland, som son av ein kirurg. Familien flytta seinare til Middlesex då Waller var barn. På skulen møtte han Peter Asher og dei byrja å spele i lag som ein duo - Peter and Gordon. Asher var den eldre broren til skodespelarinna Jane Asher, som i midten av 1960-åra var kjæraste med Paul McCartney i The Beatles. Gjennom denne kjennskapen fekk duoen ofte songar av Lennon–McCartney som dei spelte inn, som den første store hitten deira, «A World Without Love» (1964).
Peter and Gordon vart oppløyst i 1968. Waller prøvde seg så som soloartist utan å lukkast, og gav ut eitt album, and Gordon. I 1971 spelte han i musikalen Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat som Pharaoh, og song på det tilhøyrande albumet.
I 2007 gav Waller ut soloalbumet Plays the Beatles, med ei nyinnspeling av «Woman», som Paul McCartney skreiv under pseudonymet Bernard Webb, og som Peter and Gordon hadde hatt ein hit med i midten av 1960-åra. I 2008 følgde han opp med Rebel Rider.
Han døydde av eit hjarteinfarkt den 17. juli 2009 på eit sjukehus i Norwich i Connecticut.
Myrsvineblom
Myrsvineblom (Tephroseris palustris) er ein urt i korgplantefamilien. Han har sterkt gule skjermblomar som opptrer frå mai til tidleg i juli. Planten blir 0,9 til 1,2 meter høg, og trivst langs myrer, vassfar og sumpområde.
Skildring
Tidleg i vekstperioden er lauv, stilk og and flower alle dekte med gjennomskinlege hår som dannar ei "drivhuseffekt" nær overflata til planta. Dette forlenger vekstsesongen med nokre få, viktige dagar ved å la sola varma opp vevet og hidnra varmen frå å forlata planten.
Utbreiing
Myrsvineblom er rekna som trygg å eta for menneske. Unge blad og blomestilkar kan etast råe som salat, kokte som spinatvekstar eller syrna som ein slags sauerkraut.
Paveh fylke
Paveh fylke (persisk شهرستان پاوه) er eit fylke i Kermanshah-provinsen i Iran, ein del av det som uoffisielt vert kalla Iransk Kurdistan. Det administrative senteret i fylket er Paveh. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 51 755. Fylket er delt inn i dei tre distrikta Sentral-distriktet, Bayangan-distriktet og Nowsud-distriktet. Fylket har dei tre byane Paveh, Bayangan og Nowsud.
Nyfossum
Nyfossum i nærleiken av Åmot på Modum er eit herskapshus i empirestil som i si tid var familiebustaden for den tekniske direktøren på Blaafarveværket, Friedrich Roscher (1791-1859). Bustaden ligg på eit gardstun om lag ein kilometer unna sjølve verket, og alt saman er no gjort om til eit museum som høyrer inn under museumsstiftinga Blaafarveværket og er tilgjengeleg for publikum. I stover, soverom og barnerom i bustadhuset heng det bilete laga av kunstmålaren Ida Lorentzen med interiøra i huset som motiv.
Friedrich Roscher var tilsett ved Blaafarveværket i åra 1820-1840, og teikna sjølv dette herskaplege huset, som har vore nytta som direktørbustad etter hans tid òg. Etter at verksemda ved verket gradvis vart avvikla og til sist opphørte mot slutten av 1800-talet, kjøpte Modum kommune verket med alle eigedomar i 1919, og selde Nyfossum som eit småbruk i 1930. I 1980 kjøpte Stiftelsen Blaafarveværket eigedomen. Huset vart restaurert, og så langt det har vore mogleg, vorte ført attende til slik det opphavleg var på 1840-talet. Det faste inventaret på kjøkenet, inklusive den store eldstaden og den «løynde» trappa for tenarane opp til dei fine stovene i andre høgda, til fru Roschers opphaldsrom, er intakt. Her er òg familien Rochers private rom, barnerom og soverom med flotte himmelsenger.
Ikring herskapshuset er det ein vakker hage, med urter, roser, lysthus og andedam, og i tømmerlåven vert det presentert ei ny kunstutstilling kvart år.
Fotball-EM 2009
Europameisterskapen i fotball 2009 var den tiande europameisterskapen i fotball for kvinner og vart for fyrste gong arrangert i Finland. Tittelforsvarar Tyskland vart europameister med finalesiffera 6-2 mot England den 10. september 2009 i Helsinki. Det var femte gong på rad Tyskland vann EM-finalen.
Meisterskapsturneringa fann stad i Finland i tida 23. august til 10. september 2009. Kampane vart avvikla på fem arenaer i fire byar; Helsinki, Tampere, Lahti og Turku.
Gruppespelet
Dei tolv kvalifiserte deltakarlanda var delt i tre grupper à fire lag. Omframt vertslandet Finland deltok Danmark, England, Frankrike, Island, Italia, Nederland, Noreg, Russland, Sverige, Tyskland og Ukraina. Frå gruppespelet til kvartfinalane gjekk dei to beste laga i gruppene og dei to tredjeplasserte med flest poeng, eventuelt målskilnad.
Kvartfinalar og semifinalar
Frå kvartfinalane gjekk England, Tyskland, Noreg og Nederland vidare til semifinalane, sistnemnde etter straffesparktevling mot Frankrike. Noreg slo ut Sverige med 3-1. I semifinalane vann England 2-1 over Nederland etter ekstraomgangar, medan Tyskland eliminerte Noreg med sigerssifra 3-1.
Finalen
Finalen mellom Tyskland og England vart spelt på Olympiastadion i Helsinki 10. september 2009 framfor 15 877 tilskodarar. Birgit Prinz opna målprotokollen i det 20. minutt og Melanie Behringer la på til 2-0 for Tyskland to minuttar seinare. Etter nye to minuttar reduserte Karen Carney til pausestillinga 1-2. Kim Kulig auka Tysklands leiing i det 50. minutt før Kelly Smith reduserte til 2-3 fem minuttar seinare. To mål av Inka Grings i det 62. og 73. minutt auka den tyske leiinga til tre mål, medan Birgit Prinz fastsette sluttresultatet til 6-2 i favør Tyskland i det 76. minutt.
England stilte med: Rachel Brown, Casey Stoney, Faye White (kaptein), Anita Asante, Alex Scott, Eniola Aluko, Fara Williams, Kate Chapman, Karen Carney, Kelly Smith og Jill Scott. Etter 80 og 84 minuttars spel vart Aluko og Chapman bytta ut, inn kom Lianne Sanderson og Emily Westwood.
Dommar var Dagmar Damkova frå Tsjekkia.
Zinjibar-distriktet
Zinjibar-distriktet eller  Zingibar-distriktet  er eit distrikt i Abyan guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 25 524 innbyggjarar.
Fylkesveg 31 (fleirtyding)
Fylkesveg 31 finst i fleire fylke i Noreg: