cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ollantaytambo
Skildring
Byen Ollantaytambo ligg ved elva Patakancha, litt ovanfor der ho sluttar seg til elva Urubamba. Aust for Patakancha ligg hovudbustadområdet. Vest for Patakancha ligg komplekset kalla "Araqhama. Det seremonielle senteret ligg utanfor "Araqhama på ei høgd som heiter Cerro Bandolista. Det er fleire inka- konstruksjonar i området, her følgjer ei skildring av dei vektigaste.
Brian Wilson
Han har òg stundom vore skodespelar og har medverka i TV-seriar, filmar og andre artistar sine musikkvideoar.
Ollantaytambo
Byen
Ollantaytambo er datert frå seint på 1400-talet og han har nokon av dei eldste bustadhus i Sør-Amerika. Byen med bygningar har i varierande omfang vorte modifisert. Til dømes var den sørlege delen av byen ein inka-promenade med den opphavlege inngangen til byen. No er han gjenreist som ein Plaza de Armas og omkrinsa av bygningar i kolonistil. Det som var plaza i sentrum av byen har også komme bort, ettersom fleire bygningar blei bygd over han i kolonitida.
"Araqhama er forlenginga av bustadområdet over på vestsida av Patakancha. Her er ein stor plaza kalla Manyaraki, omkrinsa av konstruksjonar av adobe og oppkutta steinar. Desse bygningane ligg over eit mykje større område enn motstykka på austsida av elva, dei har òg svært høge veggar og store dører. Mot sør det er andre og mindre strukturar av utilverka stein. "Araqhama har vore i bruk utan avbrot etter inkatida, mellom anna ligg ei romersk-katolske kyrkje aust for torget. Nord for Manyaraki finst det fleire heilagdomar med utskorne steinar, steinskulpturar og diverse arbeid med vassrenner som inkluderer Templo de Agua og Baño de la Ñusta.
Cerro Bandolista, høgda med templet
I vest grensar 'Araqhama mot Cerro Bandolista, ei bratt fjellside med ein ås på toppen kor inkaene bygde eit seremonielt senter. Den delen av bakken som vender mot byen er utvikla med terrassar, bakken med terrassane har namnet Pumatallis. Dei er ramma inn av bergvegger på begge sider. På grunn av det imponerande visuelle uttrykket av desse terrassane, er tempelåsen kjent som ei festning, men dette er eit mistak ettersom dei vektigaste funksjonane på denne staden var religiøse. Tilgangen til seremonielt sentrum er ei rekkje av trapper som klatrar til toppen av terrassekomplekset. Enden av trappa ligg mellom dei tre hovudområda: midtsektoren mot aust, tempelsektoren mot sør, og gravstadsektoren mot nord.
Tempelsektoren er bygd opp av fint tilhogne steinar, i kontrast til dei to andre sektorane av Cerro Bandolista som er gjort av utilverka stein. Tempelsektoren er tilgjengeleg via ei trapp som endar på ein terrasse med ei halvferdig inngangsdør og tillukkinga 'dei ti nisjane', ein eittroms bygning. Bak denne er det ein open plass, ei plattforma med 'dei utskårne stolane og to uferdige monumentale veggar. Den vektigaste strukturen i hele sektoren er soltemplet, ein uferdig bygning som inneheld muren med dei seks monolittane.
Dei to andre sektorane har rektangulære bygningar, somme i to etasjar, og det er også fleire fontener i midtsektoren.
Dei uferdige strukturane i Cerro Bandolista og dei mange spreidde steinblokkene i området viser at det framleis gjekk føre seg byggearbeid på det tidspunktet staden vart gjeven opp. Nokre av blokkene viser prov for å ha blitt fjerna frå ferdige veggar, det syner at ei stor ombygging også var i gang. Det er ukjent kva hending som stogga byggingsarbeid ved Cerro Bandolista, moglege kandidatar inkluderer krigsstoda mellom Huáscar og Atahualpa, den spanske erobringa av inkariket og tilbaketrekkinga frå Ollantaytambo til Vilcabamba som inka Manco gjorde.
Terrassar i området
Ved Urubamba og Patakancha-elvene finst av eit omfattande sett av terrassar for agrikultur som startar på botnen av dalar og klatrar opp i åsane rundt. Terrassane utnyttar terreng som elles ikkje kan brukast, dei tillèt òg å dra nytte av dei ulike økologiske sonene som oppstår ved varierande høgd. Terrassane ved Ollantaytambo blei bygd i ein høgare standard enn vanlege jorddyringsterrassar i inkatida. Til dømes har dei har høgare veggar av tilhogd stein i staden for av grov utilverka stein. Denne typen høgprestisje terrassering er også funnen i andre busetnader for inkaene slik som ved Chinchero, Pisaq, og Yucay.
Eit sett av nedsenka terrassar startar sør for Plaza de Armas, og strekkjer seg ned til Urubamba-elva. Dei er ca. 700 meter lange, 60 meter breie og ligg opptil 15 meter under nivået for andre kringliggande terrassar, på grunn av forma kallast dei Callejón, det spanske ordet for smug. Plantar inne i Callejón er skydd mot vind av sideveggane som også absorberer solstråling i løpet av dagen og avgjer varme i løpet av natta, og dette skaper ei mikroklimasone med 2 til 3 °C varmare klima enn bakken over den. Desse forholda gjorde folket i inkaperioden i stand til å dyrke arter av plantar som elles veks og gjev avling i lågare høgd.
Ved den sørlege enden av Callejón, med utsikt over Urubamba-elva, er det eit område med bygningar frå inkatida som kallast Q'ellu Raqay. Dei samanknytte bygningane og gardsplassen dei dannar er etter ein uvanleg utforming heilt ulik enkeltromstrukturen som var vanleg i inkaarkitektur. Ettersom området er isolert frå resten av Ollantaytambo og omgjeve av avanserte terrassar, har det vore gjort framlegg om at staden var eit slott bygd for inka Pachacútec.
Lagerhusa
Inkaene bygde fleire lagerhus (quechua: qollqa) bygd av stein i åsane rundt Ollantaytambo. Dei ligg høgt slik at vind og låge temperaturar kunne bevare innhaldet betre. For å forsterke denne effekten, har qollqas ved Ollantaytambo ventilasjonssystem. Ein trur desse husa vart nytta til å lagre produksjonen av landbruksvarer frå terrassane i området.
Steinbrott
Dei vektigaste steinbrota for Ollantaytambo ligg i Kachiqhata, eit juv over Urubamba-elva ca. 5 kilometer frå byen. Staden tilbyr tre hovudområde for steinbrottsdrift: Mullup'urku, Kantirayoq, og Sirkusirkuyoq, alle gav blokker av ryolitt til bygging av Cerro Bandolista. Eit samansett nettverk av samankopla vegar, rampar og renner letta transporten til byggjeområdet. Ved steinbrottet ligg fleire chullpas, små steintårn som fungerte som gravplassar i førkolumbisk tid.
Forsvarsverk
Ettersom Ollantaytambo er omkrinsa av fjell, følgjer hovudruta til byen gjennom Urubamba-dalen, kor inkaene bygde vegar for å knyte opp tettstaden Machu Picchu i vest og Pisaq i aust. Under den spanske erobringa av Peru, klarte inkaene i byrjinga å motstå spansk åtak frå aust, Cuzco. Første forsvarslinje var ein bratt bank av terrassar på Pachar, nær staden der elva Anta renn inn i Urubamba. Bak dette vart elva kanalisert slik at ho utgjorde to nye forsvarslinjer på tvers av Urubamba-dalen, stødd av festningar på begge sider av dalen. Bak dette igjen, ved det flate Mascabamba, var det bygd elleve høge terrassar som stengde dalen mellom fjellet og det djupe juvet som er danna av Urubamba. Den einaste måten å forsere punktet var gjennom porten T'iyupunku, ein tjukk defensiv vegg med to smale opningar. På vestsida av Ollantaytambo ligg ei lita festning i Choquequillca som forsvarte vegen til Machu Picchu. I fall alle desse forsvarsverka gjekk tapt, var tempelåsen ved byen med sine høge terrassar ei siste forsvarslinje mot inntrengjarar.
Kneippbrød
Kneippbrød er brød av sammale kveitemjøl og andre kornslag. Det er oppkalla etter den tyske presten og lækjaren Sebastian Kneipp (1821–1897), som elles var kjend for sin «vasskur» (kneippkuren). Kneippbrødet kom til Noreg etter at forlagsbokhaldar Søren Mittet, fekk med seg brødoppskrifta etter eit kuropphald i Bayern. Baker Hansen i Oslo fekk i 1895 lisens frå dr. Kneipp til å baka og selja brødet. Namnet vart raskt kopiert av andre bakeri. Kneippbrød var òg eit av dei sentrale elementa i oslofrukosten, opphavet til den norske matpakkekulturen, som vart servert til alle skuleborn i Oslo-området frå 1935. Dr. Kneipps originale oppskrift inneheld meir grovt mjøl enn det som vert nytta i dagens kneippbrød.
Namnet kneippbrød er mest kjend i dei skandinaviske landa, men i dei senare åra har namnet dukka opp i Tyskland som ei verna varemerkeskildring på spesialbrød og –mjøl.
100 g kneippbrød inneheld om lag 10 g protein og 50 g karbohydrat og gjev 1000 kJ (240 kcal) energi.
Norske forbrukar- og administrasjonsministrar
Norske forbrukar- og administrasjonsministrar er ei oversikt over alle statsrådar i Forbrukar- og administrasjonsdepartementet få dette vart oppretta 8. mai 1972 til det vart lagt ned 31. desember 1989.
Kazuhiro Kawasumi
Kazuhiro Kawasumi er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Shimizu S-Pulse.
EM i friidrett 1962
Europameisterskapen i friidrett 1962 vart avvikla i Beograd i tida 12. – 16. september 1962. Gjennom meisterskapen vart det tevla i 24 øvingar for menn, og tolv øvingar for kvinner.
Under meisterskapen vart det sett ein ny verdsrekord, medan to verdsrekordar vart tangerte. Tamara Press, som representerte Sovjetunionen, sette ny verdsrekord i kulestøyt med eit støyt på 18,55 meter. Italienaren Salvatore Morale tangerte verdsrekorden på 400 meter hekk med tida 49,2 sekundar, medan sovjetiske Marija Itkina tangerte verdsrekorden på 400 meter med 53,4 sekundar.
Odd Bergh stod for den beste norske prestasjonen då han vart nummer sju i tresteghopp med 15,52 meter. Józef Szmidt frå Polen vann øvinga då han hoppa 16,55 m.
100 m
<br style="clear:left" />
200 m
<br style="clear:left" />
400 m
<br style="clear:left" />
800 m
<br style="clear:left" />
1500 m
<br style="clear:both" />
5000 m
<br style="clear:both" />
10 000 m
<br style="clear:both" />
Maraton
<br style="clear:both" />
110 meter hekk
<br style="clear:both" />
400 m hekk
<br style="clear:both" />
3000 m hinder
<br style="clear:both" />
4 × 100 m stafett
<br style="clear:both" />
4 × 400 m stafett
<br style="clear:both" />
20 km kappgang
<br style="clear:both" />
50 km kappgang
<br style="clear:both" />
Høgdehopp
<br style="clear:both" />
Stavhopp
<br style="clear:both" />
Lengdehopp
<br style="clear:both" />
Tresteghopp
<br style="clear:both" />
Kulestøyt
<br style="clear:both" />
Diskoskast
<br style="clear:both" />
Sleggjekast
<br style="clear:both" />
Spydkast
<br style="clear:both" />
Tikamp
Poengverdi frå 1952 <br style="clear:both" />
100 m
<br style="clear:both" />
200 m
<br style="clear:both" />
400 m
<br style="clear:both" />
800 m
<br style="clear:both" />
80 meter hekk
<br style="clear:both" />
Femkamp
<br style="clear:both" />
Forbundsrepublikk
Forbundsrepublikk eller føderal republikk er ein føderasjon av statar med ei republikansk form for regjering.
Oslofrukosten
Oslofrukosten var ein frukost som vart tilbydd alle elevar i Oslo-skulen frå 1935. Frukosten var sett saman ut frå vitskapelege kriterium for næringsrik mat med mykje vitamin og mineral. Menyen inneheldt:
Frukosten vert ikkje servert på skulane lenger.
Hiroshi Saito
Han spela for klubben Shimizu S-Pulse.
Draugen
Ein draug, oftast omtalt i bunden form draugen, er eit overnaturleg vette som finst i segner rundt i Noreg. I gamle dagar trudde nordnorske fiskarar at draugen sigla i ein båt med spjerra segl, og at han var eit varsel om daude for dei som såg han. Det blei trudd at draugen var ein dauing, ein svært handfast attergangar av ein daud fiskar som hadde drive på havet, og som ikkje var gravlagt i kristen jord.
Sjølve ordet draug er henta frå det norrøne ordet draugr, som opphavleg kunne tyde attergangaren til kva dauding som helst. I nokre dialektar blir ordet brukt slik framleis, og det skiljast mellom Land-draug og Hav-draug (og nokre gongar eit tredje slag, ein strand-draug, Sleipin). I norrøn soge vil ein finne referansar til land-draugar av denne typen. Mest kjend er forteljinga om Glåm, frå Soga om Grette Åsmundsson, som kjem til gard sin kvar julekveld og uroar dei som bur der. Glåm var ein træl som blei gravlagt i ei steinrøys i nærleiken, og heimsøker området i skapnad av ein draug. I soga framstår han som eit blåna lik, som har krefter nok til å legge ei forbanning over sagahelten.
Både Henrik Ibsen og Aasmund Olavsson Vinje refererer på same vis til draug høgt til fjells (Peer Gynt i 1867, mellom anna). Slik kan ein seia at samanstillinga draug/sjødraug ikkje kjem før med Jonas Lie.
(Vinje: Storegut er med som Skattegravar).
Seinare har ordet hovudsakleg kome til å stå for ei ånd på sjøen. Denne utviklinga skuldast delvis dei mange og populære folkloristiske forteljingane til Jonas Lie på 1870-, 80- og 90-talet, basert på overtru frå Nord-Noreg, som har skapt det moderne biletet av draugen. Arne Garborg refererer til draugar i diktsyklusen Haugtussa frå 1895, men desse draugane kjem frå kyrkjegarden for å plage Veslemøy.
Havdraugen kunne varsle dødsfall eller ulykker. Han blir av og til skildra som ein sjømann utan hovud som sit i ein halv båt. Han støter ut eit isnande skrik når han viser seg. Dei fleste som opplevde møtet med Draugen døydde, men det finst òg ei historie frå Nord- Noreg om ein nordlending som sigrar over Draugen: Det var Julaften, og Ola var på tur ned til båthusa for å hente bøtta med brennevin då han såg Draugen sitte på bøtta å sjå utover havet. Ola var kjent for motet sitt (og han hadde drukke litt frå før òg), og han tok ein spiss stokk han brukte å fiske flyndre med, og han stakk Draugen i ryggen så han for utover havet. Denne kvelden blei ein kamp på liv og daude, og Ola sprang for livet over kyrkjegarden med Draugen i hælane. Ola ropte: Alle kristne sjeler som kviler her, reis dykk til kamp mot dette uhyret. Då Ola og dei andre i bygda kom til kyrkja neste dag, var gravkistene opne og kyrkja dekte av sjøgras. Åndene hadde vunne kampen, og Draugen kom aldri tilbake til området. I andre segnvariantar er det like mykje draug innanfor kyrkjegardsmuren som utanfor.
Regine Normann fortel om korleis sjødraugane vert nytta i ein stor maningskamp mellom to trollkyndige, ein gandfinn og ei trollkjerring. Finnen vinn kampen på vegne av ein vær-eigar som gjev han god løn for det.
Det finst òg ei historie frå Trøndelag som fortel om korleis eit lik på stranda blei noko to Drauger kranglet om (den eine kom frå land, den andre frå havet):
Kjelde
Artikkelen er omsett frå Wikipedia på bokmål per 11.07.07
Orenburg
Orenburg (russisk Оренбу́рг) er ein by og administrativt senter i Orenburg oblast i Russland. Han ligg ved elva Ural, rundt 1250 km søraust for Moskva, nær grensa til Kasakhstan. Han har om lag 530 000 innbyggjarar (folketeljinga i 2002 549 361).
Historie
Denne tredje Orenburg fungerte som ein viktig militær utpost på grensa mot dei nomadiske kasakhane og han vart eit senter for Orenburg-kosakkane.
Orenburg spelte ei hovudrolle i opprøret til Pugatsjov (1773–1774). Byen var på den tida hovudstad i eit enormt distrikt og sete for guvernøren. Pugatsjov omleira byen og festninga frå den nærliggande Berda frå oktober 1773 til 26. mars 1774. Forsvaret vart organisert av generalløytnant Reinsdorp. General Golytsin sigra over Pugatsjov ved Berda og seinare igjen ved Kargala, nord for Orenburg. Mesteparten av byen låg i ruinar og fleire tusen av innbyggjarane omkom under omleiringa.
Den kjende russiske forfattaren Aleksander Pusjkin vitja Orenburg i 1833 under ein tur for å samle materiale til bøkene sine Pugatsjovs historie og den kjende romanen Kommandantens datter. Han møtte her venen Vladimir Dal, som seinare skulle skrive den første seriøse russiske ordboka.
Orenburg var base for general Vasilij Perovskij sine ekspedisjonar mot Khiva-khanatet frå 1830- til 1850-talet. Etter innlemminga av Sentral-Asia i Det russiske keisarriket, vart Orenburg ein handelsstasjon og etter fullføringa av Transaral-jernbanen eit viktig knutepunkt på ruta til dei nye sentralasiatiske områda og til Sibir.
Orenburg fungerte som hovudstad i Kirgisiske Autonome Sovjetiske Sosialistrepublikk (i dagens Kasakhstan) innan Russland frå 1920–1925. Då den republikken i 1925 vart omdanna til Kasakhiske Autonome Sovjetiske Sosialistrepublikk vart Orenburg innlemma i Russland og den nye hovudstaden vart Qyzylorda og seinare (i 1929) Almaty.
Frå 1938 til 1957 heitte byen Tsjkalov (russisk Чка́лов), etter testpiloten Valerij Tsjkalov. Sidan byen låg langt unna den tyske invasjonen under den andre verdskrigen førte dette til at mange sovjetiske verksemder vart flytta hit, og dette medverka til den økonomiske veksten i byen.
Økonomi
Selskapet Orenburgenergy er eit av de største energiselskapa i Russland. Andre store lokale selskap er naturgasselskapet Orenburggazprom og oljeselskapet Orenburgneft.
Orenburg lufthamn ligg 25 km aust for byen.
Utdanning og kultur
Av dei høgare utdanningsinstitusjonane i byen finn ein Orenburg statlege universitet, Orenburg statlege medisinske akademi, Orenburg statlege pedagogiske universitet, Orenburg statlege Jordbruksuniversitet, Orenburg-avdelinga av Moskva statlege juridiske akademi, Orenburg institutt for økonomi og kultur og Orenburg statlege universitet for leiing.
I Orenburg ligg fleire teater og museum.
Attraksjonar
Ein kjend boulevard ved breidda av Ural er av dei største attraksjonane i Orenburg.
Drohobytsj
Byen er for første gongen nemnd i eit dokument frå 1387. I mellomalderen låg slottsborga Tustan her. Byen låg i denne perioden under Polen. Frå 1772 vart Drohobytsj og Galizia liggjande under Austerrike-Ungarn. Etter første verdskrigen vart byen igjen polsk, før han i samband med andre verdskrigen tilfalt Ukraina og Sovjetunionen.
Drohobytsj var heimbyen til den kjende jødiske forfattaren og målaren Bruno Schulz, som gjennom heile forfattarskapen sitt skildra heimbyen sin, overgangen mellom ulike tider, mytar og røyndom. Ivan Franko vart òg fødd i nærleiken av Drohobytsj, i landsbyen Nahujevitsji.
Severin Eskeland (1977-)
Severin Eskeland er ein norsk regissør og skodespelar. Eskeland er fødd og oppvaksen på Stord, der han laga fleire amatørfilmar i ungdommen. Han starta på regissørutdanninga si i 2001, og var ferdig i 2005. Han er idag deleigar i produksjonsselskapet Eske & Horn som han driv saman med Reinert Horneland.
Santa Lucía de Tirajana
Santa Lucía de Tirajana er ein kommune søraust på øya Gran Canaria i Las Palmas på Kanariøyane i Spania. Santa Lucía de Tirajana er ein forstad til Las Palmas de Gran Canaria med kring 60 000 innbyggjarar. Santa Lucía de Tirajana ligg i fjella og dalområda søraust på øya med store grøne skogar. I nord ligg meir aude landområde, medan jordbruksområde og byområdet ligg i søraust. Hovudnæringane er jordbruk og turisme.
Severin Eskeland (1977-)
Han har og medverka som skodespelar i filmane United (2003), Eddie Stargazer og Svein og Rotta. Alle regissert av Magnus Martens.
Santa Lucía de Tirajana
Kultrminne
Den arkhaeologiske funnstaden La Fortaleza er rekna som ein eigedom av kulturell interesse. Dette er eit vulkansk byggverk med ei rekkje holer brukte av innfødde til bustader og gravleggingar.
Severin Eskeland (1977-)
I heile 2007 jobba Eskeland for NRK Hordaland, før han i januar 2008 byrja jobba som video-journalist for Sportsklubben Brann. Han er i dag (2013) lærar på Stord vidaregåande skule, der han underviser i media og kommunikasjon.
I 2013 laga også Severin dokumentarfilm for Kværner då dei laga den nye krana si, Storen på Stord.
Santa Lucía de Tirajana
Kultrminne
Kommunen har ni vassmøller frå 1800-talet, bygde på elva Riego de la Zarcilla. Mange av dei var i drift fram til 1970-åra. Deretter forfall mange av dei. To møller som blei brukte til å laga olivenolje og gofio (rista maismjøl ein ofte rører oppi kaffi) blei erklærte eigedommar av kulturell interesse i 2003. Olivenoljemølla blei privat restaurert i 2004. Styresmaktene på Gran Canaria reparerte gofio-mølla i 2003.
Severin Eskeland (1977-)
Sommaren 2015 spela Severin inn sin andre spelefilm på Stord. Lyst er ein skrekkthriller som hadde noregspremiere på kino 21.april 2017. Filmen fekk den høgaste aldersgrensa for film på kino i Noreg, 18 år. Filmen vart skriven, regissert, klippa og produsert av Eskeland, og produsert av Eskeland sitt eige produksjonsselskap som han driv saman med produsent og skodespelar Reinert Horneland.
22. oktober 2016 blei det vist ein lengre teaser av Lyst på dei norske skrekkfilm-festivalene Ramaskrik og Tysvær Skrekkfest, der det blei sett 18-årsgrense.
Filmen hadde verdspremiere i Trondheim 8. april 2017 på filmfestivalen Kosmorama. I anledning Kosmorama delte Severin også ut Kanonprisen for beste filmmusikk til Gaute Storaas for Birkebeinerne, og beste lyd-design til Håkon Lammetun for Pyromanen.
Lyst blei gitt ut som streaming, blu-ray og dvd 2. oktober 2017. Senere har den kommet ut bl.a. i Tyskland på blu-ray.
Eskeland blei nominert i kategorien «beste musikkvideo» på The international seagull filmfestival i Haugesund for videoen Mørke skogar han laga for artist Nils Horn. Denne videoen blei og produsert av produksjonsselskapet Eske & Horn filmproduksjon.
Kortfilmene "Knask OG Knep" og "Heimkomsten" laga av Eskeland blei vist på Ramaskrik og Tysvær skrekkfest i oktober 2017 og 2018. Desse filmane har og deltatt på fleire utenlandske filmfestivaler.
Eskeland filma ferdig sin siste kortfilm "Allodium" i Kvinnherad juli 2019. Her hadde Helge Jordal og Brit Johanne Landa hovedrollene, og filmen hadde premiere på Ramaskrik 2019. Festivalen er nå blitt nominert til en av verdens 30 beste skrekkfilm festivaler, og hadde dette året bl.a. Brian Yuzna som gjest. Kinomagasinet skrev om filmen i deres festival-rapport.
"Allodium" har gått videre på festival-løpet og har vunnet pris for beste plot-tvist på "Independent horror movie awards", og hadde USA-premiere på Los Angeles shortfilm festival i mars 2020. Den skal og settes opp på Night visions i Finland som er Skandinavias største sjanger-festival.
Eske & Horn filmproduksjon som Eskeland er kreativ leder i selskapet i laget i 2018-19 eit dokumentarprosjekt for Kværner. "100 intervju".
Nimbostratus
Nimbostratus eller nedbørskylag er ei regnsky og høyrer til skygruppa stratus. Skyene oppstår vanlegvis under 2500 m, og blir rekna for låge skyer. Nimbostratus har mykje til felles med stratusskyer og hovudskilnaden er at nimbostratus fører med seg regn eller snø. Skyene oppstår ofte i samband med frontar, og er skyene som ligg nærmast sjølve fronten. Skylaget kan derfor også strekke seg over store horisontale flater, og har ein diffus og sløra utsjånad pga fallande nedbør. Skyene består av både vassdropar og iskrystallar. Ofte kan ein finne stratusskyer under nimbostratuslaget.
Kokosøyane
Kokosøyane (engelsk Cocos (Keeling) Islands) er ei øygruppe i Indiahavet, sørvest for Indonesia, som utgjer eit australsk territorium. Øygruppa omfattar to atollar, berre den sørlegaste er folkesett. Arealet er 14 km² og folketalet 628 (2004). Størstedelen av folket er etniske malayar.
Nidže
Nidže (makedonsk Ниџе) eller Vóras (gresk Βόρας, Nord) er ei fjellkjede som ligg på grensa mellom Nord-Makedonia og periferieiningane Pélla og Florina nordvest i Hellas. Fjellet er omgjeve av urørt natur, furuskogar, reine elvar og enger i over 2 000 meters høgd. Den høgaste toppen er Kajmakčalan (Kaimáktsalan) på 2 521 meter over havet. Andre fjelltoppar er Starkov grob (1 876 m) og Dobro pole (1 700 m).
Ein kan nå fjellet frå Bitola eller nærliggande landsbyar.
Galteefjella
Galteefjella eller Na Gaibhlte på irsk er ei fjellkjede i Munster på Irland. Ho ligg i Golden Vale i grevskapa Limerick, Tipperary og Cork. Galteefjella er den høgaste fjellkjeda som ligg i dei indre områda av Irland. Det høgaste fjellet her er Galtymore med ei høgd på 917 meter over havet.
Galteefjella er den nordlegaste fjellkjeda som er danna av at den afrikanske jordskorpeplata pressar seg inn i den eurasiatiske plata.
Yuzuki Ito
Yuzuki Ito er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Shimizu S-Pulse, Kawasaki Frontale og Consadole Sapporo.
Lewis-struktur
I kjemien er ein Lewis-struktur ein todimensjonal representasjon av eit molekyl. I første rekke blir dette brukt for å syne den omtrentlege og relative posisjonen til kvart atom i høve til dei andre atoma i molekylet, topologien til dei kovalente bindingane som koplar dei saman og plasseringa av elektron.
Det finst ulike forenkla versjonar av Lewisstrukturen. I organisk kjemi bruker ein for å spare tid, berre enkle linjer i staden for kvart enkelt atomsymbol. Ein reknar det da som implisitt at kvar knekk på linja er eit hydrokarbon (CH2) og at enden av kvar linje er eit hydrokarbon (CH3). Til dømes vil propan, som er ei enkel kjede med tre karbonatom, bli teikna som ei sikksakk-linje med to linjelengder. Sykloheksan, som er karbonatom i ein heksagonal ring, blir ganske enkelt teikna som eit heksagon.
The Final Cut
The Final Cut er det 12. studioalbumet av det engelske rockebandet Pink Floyd, gjeve ut 21. mars 1983 i Storbritannia og 2. april i USA via Harvest og Columbia Records. Det består av songar som var att etter det førre Pink Floyd-albumet, The Wall (1979), i lag med nye songar spelte inn gjennom 1982.
The Final Cut var det siste Pink Floyd-albumet med den opphavlege medlemmen Roger Waters, som slutta i 1985. Det er òg det einaste Pink Floyd-albumet utan den opphavlege medlemmen og klaverspelaren Richard Wright, som Waters sparka under innspelinga av The Wall. Innspelinga var plaga av krangling. Gitaristen David Gilmour meinte mange av songane ikkje var gode nok, medan Waters skulda han for å ikkje bidra med materiale sjølv. Trommeslagaren Nick Mason sin bidrag var stort sett avgrensa til lydeffektar.
Waters planla albumet som eit filmmusikkalbum for filmutgåva frå 1982 av The Wall. Då Falklandskrigen braut ut, skreiv han om musikken til eit konseptalbum og utforska det han rekna som sviket mot faren, som døydde under teneste i andre verdskrigen. Waters song solovokal på alle songane utanom ein, og skreiv alle songane sjølv. Det vart laga ein kortfilm til albumet som kom ut same året.
The Final Cut fekk blanda kritikk då det kom, men har i nyare tid blitt sett i eit betre lys. Det selde òg godt og gjekk til topps i Storbritannia og nådde sjetteplassen i USA. Det har seld over to millionar eksemplar.
Bakgrunn
The Final Cut var opphavleg planlagt som eit filmmusikkalbum for filmen Pink Floyd – The Wall frå 1982. Under arbeidstittelen Spare Bricks skulle det ha ny musikk eller songar som vart spelt inn på nytt for filmen, slik som «When the Tigers Broke Free». Bassisten, vokaliste og den fremste låtskrivaren Roger Waters planla òg å spele inn nokre nye songar, som fortsette soga på The Wall.
Då Falklandskrigen braut ut, endra Waters meining og skreiv om songane. Han såg svaret til den britiske statsministeren Margaret Thatcher på invasjonen til Argentina av øyane som jingoistisk og unødvendig, og dediserte det nye albumet, som fekk den mellombelse tittelen Requiem for a Post-War Dream—til faren, Eric Fletcher Waters. Han var fenrik i 8. Royal Fusiliers og døydde under andre verdskrigen i Aprilia i Italia den 18. februar 1944. Waters sa:
"The Final Cut var om korleis etter velferdsstaten vart innført følte me at me flytta oss framover i noko som likna eit liberalt land der me alle passa på kvarandre ... men eg såg alt det bli svindla bort og eg hadde sett at eit nesten Dickens-aktig samfunn kom attende under Margaret Thatcher. Eg følte då, som no, at den britiske regjeringa burde ha følgd diplomatiske vegar, i staden for å bruke makt i Sør-Atlanteren."
"Eg er absolutt skuldig i å vere lat til tider, og det var ein augneblink då Roger kunne seie «Vel, kva har du?» Og eg sa, «Vel, eg har ikkje noko akkurat no. Gje meg litt tid til å få nokre idear ned på band.» Det er element i alt dette som du år seinare kan sjå attende på og seie «Vel, du hadde eit poeng der.» Men det var ikkje riktig av han å ta med dårlege spor på The Final Cut. Eg sa til Roger, «Om desse songane ikkje var gode nok for The Wall, kvifor er dei gode nok no?»"
Tittelen The Final Cut er ein referanse til William Shakespeare sitt Julius Cæsar: «This was the most unkindest cut of all». «When the Tigers Broke Free» var blitt gjeven ut på singel 26. juli 1982, med «Bring the Boys Back Home» som B-side, og singelen vart merka med «Teken frå albumet The Final Cut» men kom ikkje med på albumet før CD-utgåva frå 2004.
Konsept
The Final Cut er eit antikrigs-konseptalbum som utforskar det Waters rekna som sviket mot falne britiske tenestemenn – som faren – som ofra livet sitt i anda av etterkrigsdraumen. Denne etterkrigsdraumen var det sigeren deira ville føre til i ei meir fredfull verd, der leiarane ikkje lenger var like ivrige til å løyse disputtar med krig. Tekstane på albumet er kritiske til Thatcher. Waters rekna politikken og avgjerslene hennar som eit døme på eit slikt svik. Ho vert omtalt som «Maggie» på heile albumet.
Opningssporet «The Post War Dream» byrjar med ein innspelt annonsering om at erstatninga for «Atlantic Conveyor», eit skip som gjekk tapt i Falklandskrigen, kom til å bli bygd i Japan. Teksten refererer til den døde faren til Waters, tapet av britisk skipsindustri til Japan og Margaret Thatcher, før han går vidare til «Your Possible Pasts», ein omskriven versjon av ein song som ikkje kom med på The Wall. I «One of the Few», ein annan avvist song, er skulelæraren frå The Wall hovudkarakteren, presentert som ein krigshelt som vender attende til det sivile livet. Han klarar ikkje å fortelje om erfaringane sine til kona si, og i «The Hero's Return» vert han pint av tapet av ein i flymannskapet sitt. «The Gunner's Dream» diskuterer etterkrigsdraumen i ei verd fri for tyranni og trugselen om terrorisme (ein referanse til Hyde Park-bombinga). Denne vert etterfølgd av «Paranoid Eyes» der læraren vert alkoholikar.
I den andre halvdelen handlar det om forskjellige krigstema. Medan «Southampton Dock» er ein sørgjesong for krigsheltane som kjem heim og soldatane som dreg ut til ein sannsynleg død, handlar «Not Now John» om korleis samfunnet ignorerer politiske og økonomiske problem. «Get Your Filthy Hands Off My Desert» handlar om kva Waters tenkjer om krig og invasjon, og «The Fletcher Memorial Home» (der tittelen er ein referanse til faren til Waters) omhandlar ein fantasifull bruk av «den endelege løysinga» for ei samling av politiske leiarar som Leonid Brezjnev, Menachem Begin og Margaret Thatcher. Tittelsporet på albumet omhandlar etterverknaden av isolasjonen og den seksuelle undertrykkinga til ein mann, medan han tenkjer på å ta sjølvmord og kjempar med å få kontakt med omverda att. Albumet vert avslutta med «Two Suns in the Sunset», som skildrar starten på ein atomkrig: det ultimate resultatet av ei verd besett av krig og kontroll.
Setesvein
Ein setesvein i norsk seinmellomalder var ein mann som hadde svore truskapseid til ein stormann og tente han som var han ein konge. Setesveinane stod for den verdslege forvaltinga av dei økonomiske interessene til kyrkja i seinmellomalderen.
The Final Cut
Innspeling
Den amerikanske komponisten Michael Kamen, som hadde arbeidd på The Wall, var medprodusent og hadde ansvar for orkesterarrangementa, i tillegg til å mekle mellom Waters og Gilmour. Han erstatta òg klaverspelaren Richard Wright, som fekk sparken frå bandet under innspelinga av The Wall. James Guthrie var lydteknikar og medprodusent, medan trommespelinga til Mason vart utfylt av Ray Cooper på perkusjon; og då Mason ikkje klarte å spele dei komplekse taktendringane på «Two Suns in the Sunset», vart han erstatta av Andy Newmark. Mason meinte òg at dei mange repetisjonane av «Maggie, what have we done» burde vore instrumentale, og ikkje sungne. Raphael Ravenscroft spelte saksofon. Innspelinga fann stad andre halvdelen av 1982 i åtte forskjellige studio, inkludert heimestudioet til Gilmour i Hookend Manor og Waters sitt Billiard Room Studios i East Sheen. Dei andre stadane var Mayfair Studios, Olympic Studios, Abbey Road Studios, Eel Pie Studios, Audio International og RAK Studios.
Setesvein
Erkebiskopen hadde etter sættargjerda rett til å halde 100 skattefrie setesveinar, kvar av dei andre biskopane hadde rett til å halde 40 setesveinar. Setesveinane hadde, på same måte som adelen, full skattefridom på setegardane sine. Dei var òg fritekne for leidangteneste, men erkebiskopen kunne sjølv kalle seteveinane til militærteneste for seg.
The Final Cut
Innspeling
Kranglinga byrja etter kort tid, og sjølv om Waters og Gilmour først arbeidde saman, og spelte videospelet Donkey Kong når dei hadde ledig tid, valde dei til slutt å arbeide kvar for seg. Lydteknikaren Andy Jackson arbeidde med Waters på vokal og Guthrie arbeidde med Gilmour på gitar. Dei møttest stundom for å diskutere arbeidet dei hadde gjort til då, og sjølv om denne metoden i seg sjølv ikkje var unik, byrja Gilmour å kjenne seg anstrengt, og klarte stundom berre så vidt å halde fatninga. Kamen kjende på presset òg. Waters hadde aldri vore veldig trygg på seg sjølv som vokalist, og ved eit høve, etter fleire forsøk, la Waters merke til at Kamen skreiv i notisblokka si. Han vart rasande og kravde å få sjå kva Kamen gjorde, berre for å sjå at Kamen hadde skrive «I Must Not Fuck Sheep» om att og om att.
Setesvein
I tenesta som seteveinar gjekk helst storbønder og representantar for deklasserte adelsslekter.
The Final Cut
Innspeling
Som tidlegare Pink Floyd-album, vart det nytta lydeffektar på The Final Cut kombinert med den nyaste lydteknologien. Mason sine bidrag var stort sett berre å spele inn lydeffektar for det eksperimentelle Holophonic-systemet, ein lydprosesseringsteknikk som vart nytta for å gje ein forsterka tredimensjonal effekt til innspelingane. The Final Cut var det andre albumet som nokon sinne brukte denne teknologien. Teknikken er nytta på «Get Your Filthy Hands Off My Desert» og skapar ein lyd av ein eksplosjon som omringar lyttaren. Lydeffektar frå tidlegare Floyd-album vart òg nytta: vinden frå Meddle vart nytta om att og delar av The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here, Animals og The Wall.
Etter månader med dårlege forhold og ein endeleg konfrontasjon, vart Gilmour fjerna frå lista som produsent, men vart likevel betalt produsenthonorar. Waters sa han òg var under mykje press og at han tidleg i produksjonen byrja å tvile på om han nokon gong kom til å spele inn musikk att med Gilmour og Mason. Han kan ha trua med å gje ut albumet som eit soloalbum, men sidan Pink Floyd hadde kontrakt med EMI var dette usannsynleg. Mason heldt seg på avstand og sleit med ekteskapsproblem.
Setesvein
Olav Engelbrektsson sine setesveinar
I 1533 hadde erkebiskop Olav Engelbrektsson 69 seteveinar:
Når erkebiskopen hadde flest setesveinar nordpå. var det fordi jordegodset hadde eit kjerneområde i Trøndelag, og fordi erkebipestolen var strekt engasjert i fiskeria og tørrfiskhandelen i Nord-Noreg.
The Final Cut
Innspeling
I eit intervju i juni 1987 sa Waters:
"The Final Cut var heilt forferdeleg å lage, sjølv om eg har lytta til det i det siste og likar det ganske mykje. Men eg likar ikkje korleis eg syng på det. Du kan høre den galne spenninga som går gjennom det heile. Om du prøver å uttrykkje noko eller vert hindra frå å gjere det fordi du er så prippen ... Det var ei frykteleg tid. Me krangla som hundar og kattar. Me forstod til slutt – eller aksepterte om du vil – at det ikkje var noko band. Det vart verkeleg kasta i mot oss at me ikkje var noko band og ikkje hadde kome overeins på lang tid. Ikkje sidan 1975 då me laga Wish You Were Here. Sjølv då hadde me store usemjer om korleis albumet skulle setjast saman ... Men å lage The Final Cut var forferdeleg. Me arbeidde ikkje i lag i det heile. Eg måtte gjere det meste sjølv, i lag med Michael Kamen, medprodusenten min. Det er ein av dei få sakene eg og 'karane' var samde om. Men ingen andre ville gjere noko med det."
Plateomslag
Storm Thorgerson, som var med å skipe Hipgnosis, designerar som hadde laga dei fleste Pink Floyd-omslaga til då, vart ikkje nytta som designer på albumet. I staden gjorde Waters det sjølv, ved hjelp av fotografi som svogeren Willie Christie hadde teke. På framsida kan ein sjå ein minnevalmue og fire medaljeband frå andre verdskrigen mot det svarte stoffet på ein jakke eller blazer.
Valmuen går att i designet. På innsida av omslaget er det tre fotografi. Det førte syner ei utstrekt hand som held tre valmuar og i bakgrunnen ein soldat med ryggen til kamera. To andre fotografi syner ein sveisar som arbeider der det japanske flagget er teikna på maska hans og ein atombombeeksplosjon, som refererer til «Two Suns in the Sunset». Teksten er trykte i omslaget. Side ein av vinylplata har eit bilete av ei valmueeng og på side to ligg ein soldat med kniv med andletet ned i valmuene med ein hund ved sidan av seg. På baksida er eit fotografi av ein soldatar om står og held ein filmboks med ein kniv i ryggen. Dette kan syne til det dårlege forholdet mellom Waters og filmregissøren på The Wall, Alan Parker.
Utgjeving
Albumet kom ut samstundes med ein kortfilm, som òg var kalla The Final Cut. Filmen består av fire songar frå albumet: «The Gunner's Dream», «The Final Cut», «The Fletcher Memorial Home» og «Not Now John». Han var produsert av Waters og regissert av svogeren Willie Christie, der Waters snakkar med ein psykiater kalla A. Parker-Marshall. Alex McAvoy, som spelte læraren i Pink Floyd – The Wall, er med i kortfilmen.
The Final Cut kom ut i Storbritannia 21. mars 1983 og i USA den 2. april. Albumet gjekk til topps på den britiske albumlista, som var høgare på lista enn både The Dark Side of the Moon og The Wall. Albumet selde ikkje like godt i Amerika og nådde sjetteplassen Billboard-lista. «Not Now John» vart gjeven ut på singel og nådde topp 30 i Storbritannia, men refrenget med «Fuck all that» vart sensurert til «Stuff all that».
The Final Cut kom ut på CD i 1983. Ei ommastra utgåve kom ut på CD i 2004 med ein ekstra song, «When the Tigers Broke Free», som ikkje var gjeven ut før. I 2007 vart ei ommastra utgåve gjeve ut som ein del av plateboksen Oh, by the Way, innpakka i ei miniatyrutgåve av det originale dobbeltfalsa LP-omslaget.
Med over ein million selde eksemplar i USA vart plata sertifisert til platinaplate i mai 1983. Det hadde oppnådd dobbel platinastatus i 1997. The Final Cut vart det Pink Floyd-albumet som selde dårlegast i USA og verda sidan Meddle. Gilmour hevda at dette synte at han hadde rett når han sa at materialet var svakt. Waters svarte:
Mottaking
The Final Cut fekk blanda kritikk. Melody Maker såg på det som «ein milepåle i historia om grufulle hendingar», og NME-skribenten Richard Cook skreiv: «Som dei stakkars, fordømde Tommies som brydde tankane hans, har låtskrivinga til Roger Waters blitt sprengd til helvete ... Waters stoppa med The Wall, og The Final Cut isolerer og sjonglerer dei same temaa og konseptet utan ny drivkraft.» Robert Christgau skreiv: «det er trøystande å kome over antikrigsrock som har tyngda av mange år med sjølvmedynk bak seg», og gav albumet karakteren C+.
Rolling Stone og Kurt Loder var meir imponert og skreiv «det er i røynda eit soloalbum av Roger Waters ... ei ypparleg utføring på fleire nivå». Dan Hedges i Record var òg nøgd og skreiv «På papiret høyrest det banalt og utstudert ut – den slags som har blitt laga til det uendelege av alle frå P.F. Sloan til Paul Kantner. For Pink Floyd fungerer det framleis, delvis gjennom underdrivinga og den kløktige musikken og spesialeffektane ... men mest av alt gjennom omsorga Waters har hatt i å plotte ut bileta i dei nakne visjonane sine.»
Etterverknad
Med fare for eit potensielt kostbart søksmål frå plateselskapet og bandmedlemmane, slutta Waters i 1985. Han meinte at Pink Floyd var «utbrent». Han gjekk heilt til høgsteretten for å hindre at Pink Floyd-namnet kunne brukast igjen. Advokatane hans oppdaga at partnarskapen deira aldri var blitt formelt stadfesta, og Waters vende attende til høgsteretten i eit forsøk på å få lagt ned eit veto mot vidare bruk av bandnamnet. Teamet kring Gilmour svara med å sende ut ei pressemelding om at Pink Floyd kom til å halde fram. Han fortalte ein reporter frå Sunday Times at «Roger er ein hund i krybba og eg kjem til å kjempe mot han».
Waters skreiv til EMI og Columbia om at han meinte å forlate gruppa og bad dei frigje han frå kontrakten. Med ei komande rettssak kutta han bandet til manageren Steve O'Rourke og tilsette Peter Rudge som sin eigen manager. Han laga seinare filmmusikken til When the Wind Blows og spelte inn eit nytt soloalbum, Radio K.A.O.S.
Fordi Pink Floyd var dels oppløyst og Waters dominerte prosjektet vert The Final Cut stundom rekna som eit de facto soloalbum av Waters. Den personlege kvaliteten i tekstane omhandlar kampen til Waters med å forlike seg med fortvilinga si kring eit britisk samfunn i endring og tapet av faren under andre verdskrigen. Gitarsoloane til Gilmour på «Your Possible Pasts» og «The Fletcher Memorial Home» er stundom trekt fram som like bra som dei han spelte på The Wall. I nyare tid har meldingane om albumet sett det i lys av at bandet var i ferd med å bli oppløyst. Stephen Thomas Erlewine skreiv for AllMusic at «med sitt sinne, vekt på tekst og lydmessige teksturar, er det klårt at dette er albumet slik Waters meinte det skulle vere. Og det er like klårt at Pink Floyd ikkje kunne ha halde fram i denne retninga.» Stylus Magazine skreiv: «Det handlar om å forfølgje noko større sjølv når du har alle pengane du nokon gong kjem til å trengje. Og så anten mislukkast eller lukkast. Det er opp til det å avgjere om denne plata er ein suksess eller fiasko, men eg endar opp med førstnemnde kvar gong.» Rachel Mann frå The Quietus sa «sjølv om det har sine feil er The Final Cut eit frykteleg bra album» og «har framleis noko nytt å seie». Mike Diver frå Drowned in Sound var mindre sjenerøs: «Det er langt mellom lyspunkta og sjølv på papiret indikerer titlane – som 'The Gunner's Dream' og 'Paranoid Eyes' – ei vanskeleg gjennomlytting.»
The Post War Dream
Songen opnar med ein bilradio som skiftar mellom forskjellige stasjonar, noko ein kan sjå i kortfilmen for 'The Final Cut'.
Songen er tre minuttar lang og består av mange lydeffektar, som robåtar og skrik, som er typisk for albumet. Sjølve musikken startar roleg med synthesizerar og vokalen til Waters. Dette glir så over i ein meir høglydt, teatralsk del dominert av elektrisk gitar. I denne delen ropar Waters meir ut teksten enn han gjorde i starten av songen.
Your Possible Pasts
Songen har aldri blitt framført på konsertar, men teksten frå refrenget er med i The Wall-filmen, i lag med tekst frå «5:11 A.M. (The Moment of Clarity)» frå The Pros and Cons of Hitch Hiking, eit soloalbum av Roger Waters som kom ut året etter. Teksten vert lest opp av hovudrolla, Pink, på toalettet mellom songane «Waiting for the Worms» og «Stop».
Songen vart mykje spelt på amerikansk FM-radio då han kom ut og nådde åttande plass på Billboard Mainstream Rock Tracks-lista våren 1983.
One of the Few
Songen er berre litt over eitt minutt lang og inneheld ei tikkande klokke i bakgrunnen og ein jamn trommerytme.
Det britiske doom death metal-bandet Anathema har spelt inn songen på samlinga si Resonance, som òg inneheld ein versjon av songen «Goodbye Cruel World».
The Gunner's Dream
Songen fortel soga om og tankane til ein artillerist medan han fell død om. Songen starta med lyden av «the gunners dying words on the intercom» («dei siste orda til artilleristen på interkomen») nemnd i den førre songen, «The Hero's Return». Medan artilleristen fell gjennom lufta («floating down through the clouds») drøymer han om ei perfekt verd.
Linja «Don't blow holes in bandsmen by remote control» er ein referanse til bombinga av Hyde Park og Regent's Park i 1982 då IRA plasserte bomber under ein musikktribune og sprengte orkesteret og sivile i nærleiken.
Paranoid Eyes
Teksten omhandlar ein mann som prøver å tilpasse seg etter å ha kome heim frå krigen og prøver å ikkje syne for alle at han er svak. Dette omfattar å ikkje snakke om erfaringane sine, særleg når han vert stilt direkte spørsmål om dei. Teksten uttrykker også frykta veteranen har for evnene til menneske bak «petrified eyes» («skrekkslagne augo»). Han vert til slutt alkoholikar etter kvart som han vert eldre, og syner mangel på begeistring for «etterkrigsdraumen» («You believed in their stories / Of fame, fortune, and glory / And now you're lost in a haze / Of alcohol and soft middle-age / The pie in the sky / Turned out to be miles too high / And you hide hide hide / Behind brown and mild eyes»).
Get Your Filthy Hands off My Desert
Lydeffektar nytta i denne songen vart seinare nytta på soloalbumet til Roger Waters, Amused to Death i 1992, mellom dei to delane av songen «Late Home Tonight».
Teksten listar opp fleire av verdsleiarane og konfliktar dei har vore involvert i, mellom anna Leonid Brezjnev og invasjonen hans av Afghanistan, Menachem Begin og åtaket på Beirut, Leopoldo Galtieri invaderte Falklandsøyane og motåtaket til Margaret Thatcher som utløyste Falklandskrigen.
The Fletcher Memorial Home
Songen syner frustrasjonen til Waters med leiarane i verda etter andre verdskrigen, og nemner mange verdsleiarar med namn (Ronald Reagan, Alexander Haig, Menachem Begin, Margaret Thatcher, Ian Paisley, Leonid Brezjnev, Joseph McCarthy og Richard Nixon), og foreslår at desse «colonial wasters of life and limb» bør isolerast på ein spesiell sjukeheim. Han kallar desse leiarane «overgrown infants» («vaksne spedborn») og «incurable tyrants» («ubotelege tyrannar») og foreslår at dei ikkje forstår anna enn vald eller sine eigne andlet på fjernsynsskjermen.
I dei siste linjene samlar han alle «tyrannane» i Fletcher Memorial Home og tenkjer seg å utføre «den endelege løysinga» på dei. Dette knyter songen til det generelle temaet i songen, som endar med «Two Suns in the Sunset» («to soler i solnedgangen»), ein song som skildrar atomkrig som den endelege lagnaden til menneskeheita.
Namnet Fletcher i songen er til ære og minne for faren til Waters, Eric Fletcher Waters, som døydde under andre verdskrigen i Anzio.
Songen vart framført live av Roger Waters for første gong i 2006. Songen finst òg på samleplate Echoes: The Best of Pink Floyd.
Southhampton Dock
Songen er spelt av Roger Waters på konsertar i 2000-åra og finst på konsertalbumet og DVDen In the Flesh.
Ein utvida versjon av «Outside the Wall» nytta i filmen The Wall (under rulleteksten), har eit instrumentalt mellomspel som liknar mellomspelet i denne songen.