cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Solum Forlag
Solum/Bokvennen-forlaga har organisert bokutgjevingane etter sjangrar, slik at Solum Forlag skal gje ut omsett og norsk skjønnlitteratur, essaystikk, sakprosa, undervisningslitteraur og oppdragsutgjevingar. Vidarforlaget skal gje ut omsett og norsk filosofisk litteratur og sakprosa, det komplette romanverket av  Jules Verne om dei ekstraordinære ferdene i norsk omsetjing, litteratur av og om Rudolf Steiner, og kulturtidsskriftet Personae. Transit skal gje ut norsk og omsett dramatikk, nyomsette barne- og ungdomsklassikarar i komplette utgåver, sakprosa og oppdragslitteratur, medan Pandora skal ta for seg massemarknadslitteratur og sjølvhjelpsbokserien Din egen advokat.
Soga til Solum Forlag
Solum forlag blei til som ei forlenging av kulturtidsskriftet Ergo, der både Stein Mehren og André Bjerke var flittige skribentar.
Solum Forlag AS har gjeve ut norsk og utanlandsk skjønnlitteratur. Forlaget har markert seg med ei brei satsing på klassisk russisk litteratur, og har mellom anna gjeve ut Fjodor Dostojevskij sine verk i samling. Dessutan har vitskapelege avhandlingar og verk på mange ulike språk vore ein stor part av produksjonen. Mange av disse bøkene vart distribuert internasjonalt ved hjelp av samarbeidspartnarar i Europa og USA.
Forlaget har lagt ned mykje arbeid i å gje ut litteratur som er særleg tilpassa folk som av ulike årsaker har vanskar med å lese, anten det er vaksne eller born, skuleelevar eller andre. Det har òg laga undervisningslitteratur som eit moderne Noreg treng i slike framande språk som somali, tyrkisk og urdu. Dessutan arbeidde forlaget stendig med å gje ut undervisningslitteratur i sørsamisk, både som fyrste- og andrespråk.
Solum Forlag AS stod òg ei tid, fram til 1. juli 2009, for drifta av det katolske St. Olav forlag, som deretter har drive forlagsverksemda sjølv frå lokale i Akersveien 5 i Oslo.
Brunnistock
Brunnistock er eit fjell i Urner Alpane, i kantonen Uri i Sveits.
Ras Baalbek
Ras Baalbek (arabisk ورأس بعلبك) er ein landsby nord i Beqaadalen i Libanon. Her ligg klosteret Vår frue av Ras Baalbek (Deir Saidat ar-Ras) og to bysantinske kyrkjer. Ei kyrkje ligg i sentrum av landsbyen og den andre ligg i aust, der ein finn ruinar av det som vert hevda å vere ein romersk akvedukt.
Cape Longing
Cape Longing er eit nes på austkysten av Graham Land, som utgjer sørenden av eit stort, isdekt nes på vestsida av det sørlege innløpet til Prince Gustav Channel. Det vart oppdaga av Den svenske antarktisekspedisjonen under Otto Nordenskjöld i 1902, og det fekk dette namnet av han fordi frå vinterhytta hans på Snow Hill Island låg neset i same retning som «landet han lengta etter» (longing er eit engelsk for å lengte) å utforske.
Cape Longing er tuppen av Longing Peninsula, ei halvøy som er 14,5 km langt, og strekkjer seg ut frå Nordenskjöld Coast der det skil Larsen isbrem frå Prince Gustav isbrem. Det vart grovt kartlagd av Nordenskiöld, og kalla opp etter neset av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter det geologiske arbeidet til British Antarctic Survey (BAS) i området i 1987-88.
Longing Gap ligg nord for Cape Longing, der landet er 3 km breitt og dannar eit lågt eid. Kløfta vert nytta for å unngå ein lang omveg kring Cape Longing. Det vart kartlagd frå landmålingar av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1960-61, og vart namngjeve av UK-APC.
Fylkesveg 252 i Aust-Agder
Fylkesveg 252 i Aust-Agder går mellom Mollestad og Oggevatn i Birkenes kommune. Vegen er 20,2 km lang.
Longridge Head
Longridge Head er eit nes ved nordsida av Whistling Bay på Arrowsmith Peninsula, ved sørenden av ein liten kystrygg som strekkjer seg 3 nautiske mil (6 km) nordover langs vestkysten av Graham Land. Det vart oppdaga av medlemmar frå Den franske antarktisekspedisjonen under Charcot som grovt kartla området i 1909. Namnet er skildrande og vart gjeve av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) som kartla neset i 1948.
Norges Fjordhestlag
Bakgrunnsstoff
Nettsida til Norges Fjordhestlag, Fjordhest.no
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1990
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1990 fann stad på Nya Ullevi i Göteborg 9. mai 1990, framfor 20 103 tilskodarar. Sampdoria frå Genova vann finalen, den 30. i sitt slag, etter ekstraomgangar med 2 mål mot 0 for RSC Anderlecht frå Brussel.
Kampen
Etter 90 mållause minuttar gjekk oppgjeret til ekstraomgangar. På tampen av den fyrste ekstraomgangen, i det 105. minutt, syrgde Gianluca Vialli for italiensk nettsus. Tre minuttar ut i den andre ekstraomgangen stod det 2-0 på måltavla etter at same Vialli fekk nettkjenning nummer to.
Laga
Anderlecht sitt mannskap var: Filip De Wilde, Georges Grün (kaptein), Stephen Keshi, Wim Kooiman, Guy Marchoul, Patrick Vervoort, Charly Musonda, Milan Janković, Arnór Guðjohnsen, Marc Degryse og Marc van der Linden. Degryse og Janković måtte vike plass for Luc Nilis og Luís Oliveira etter høvesvis 102 og 105 minuttars kamp.
Trevor Brooking
Trevor David Brooking er ein engelsk tidlegare fotballspelar og idrettsleiar frå Barking. Han var ein offensiv midtbanespelar, aktiv for West Ham United i 17 samfulle sesongar. I tida 1974-82 deltok han i 47 av Englands landskampar.
Landslagsspel
Brooking landslagsdebuterte 3. april 1974 i eit mållaust oppgjer mot Portugal. Han spelte to av kampane då England rauk ut or Fotball-EM 1980 i gruppespelet, skåra det fyrste målet då Spania vart slått med 2 mot 1. Under VM i fotball 1982 var han innbytar i kampen mot Spania, ein kamp som vart hans 47. og siste i landslagsdrakt. Brooking skåra til saman 5 landslagsmål.
Saraain El Faouqa
Saraain El Faouqa er ein landsby som ligg 6 km nordaust for Rayak i Baalbek distrikt i Beqaa guvernement i Libanon.
X.25
X.25, er ein rekommandasjon frå Den internasjonale teleunionen, ITU, som gjeld for datanett med pakkesvitsjing. Han vart først utvikla av ei internasjonal ekspertgruppe leia av Televerkets forskningsinstitutt (TF) i 1973-1976, og fekk så stor global utbreiing innanfor næringsliv og offentlege instansar, fram til Internett voks ut fram mot år 2000. Tenesta Datapak gjorde at norske bedrifter fekk tilgang til 160 ulike X.25-nett i 60 land, med snøggleik opp til 64 kbit/s. Fram til 2010 er framleis X.25 nytta via ISDNpak, mellom anna av betalingsterminalar og alarmsystem.
Saraain El Faouqa
Det er gjort arkeologiske funn på høgresida av vegen frå Rayak, like før landsbyen. Desse vart oppdaga av Henri Fleisch i 1946.
X.25
Mange land utvikla sine eigne standardarar for pakkesvitsjing, og det vart etter kvart stort behov for ein internasjonal standard. X.25 vart vedteke innanfor ITU i mars 1976, og ein fekk raskt i gang fleire kompatible internasjonale nettverkstenester.
X.25 definerer i utgangspunktet grensesnittet mellom datautstyret til brukaren og offentlege pakkesvitsja nett, men standarden vert òg nytta for interne datanettverk.
X.21
X.21 er ein internasjonal standard (ITU-T-anbefaling) for grensesnitt mellom terminalutstyr og nettavslutningsutstyr i eit linjesvitsja system. Systemet vart innført i 1970-åra.
Don Potter
Don Potter er ein USA-amerikansk musikar og produsent i Nashville i Tennessee. Han har lenge vore produsent for Wynonna Judd, og har vorte kjend som «mannen som skapte The Judds-stilen».
Greg «Fingers» Taylor
Greg «Fingers» Taylor er ein USA-amerikansk munnspel-spelar, mest kjend for arbeidet sitt med Jimmy Buffett sitt Coral Reefer Band.
Don Potter
Musikalsk karriere
Potter har sunge, spelt gitar, skrive gongar og spelt inn og produsert musikk i over førti år, og har spelt med mange kjende artistar. Han spelte akustisk gitar i 1971 på Chuck Mangione sitt Friends & Love - a Chuck Mangione Concert. Potter var tidlegare medlem av Show Stoppers og duoen Don Potter and Bat McGrath i Rochester i New York
Mount Fritsche
Mount Fritsche er eit snødekt kystfjell med mange bratte sider, på nordsida av Richthofen Pass aust i Graham Land i Antarktis. Fjellet vart truleg oppdaga av Otto Nordenskjöld frå Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901–04. Sir Hubert Wilkins observerte fjellet frå lufta on 20. desember 1928, og namngav det «Cape Fritsche» etter Carl B. Fritsche frå Detroit. Det generiske leddet er endra for å halde på namnet til Wilkins i området.
Greg «Fingers» Taylor
Karriere
Taylor og Buffett møttest i 1970 då Taylor var student ved University of Southern Mississippi. Like etter at dei to møttest, vart Taylor med i Larry Raspberry og The Highsteppers. I 1974 ringde Buffett Taylor for å be han bli med i det første offisielle Coral Reefer Band. Taylor heldt fram med å spela i bandet fram til 2000.
Taylor sitt kallenamn, «Fingers», vart gitt til han i 1969 av John «Johnny Rock» Buffaloe (så kalla av Taylor) under deira tid i The Buttermilk Blues Band i Jackson i Mississippi. På den tida spelte Taylor klaverinstrument for bandet, derav kallenamnet «Fingers». Taylor byrja å spela munnspel i løpet av si tid i bandet.
Stuart Pearson
Stuart James Pearson er ein engelsk tidlegare fotballspelar. Han var ein senterløpar av den britiske typen, kjend for sine år i Manchester United og sidan West Ham United.
Greg «Fingers» Taylor
Karriere
Taylor har gitt ut fem studioalbum: Harpoon Man (1984), Chest Pains (1991), New Fingerprints (1992), Old Rock 'n' Roller (1996) og Hin Fi Baby (2003). Han har òg gitt ut to samlealbum: Greatest Hits (1998) og Back to the Blues (2000).
Stuart Pearson
Klubbspel
Pearson skreiv kontrakt med 2. divisjonslaget Hull City i 1968, slo gjennom i 1971. Sommaren 1974 vart han, mot 200 000 pund, overført til Manchester United. Han spelte to FA-cupfinalar for laget frå Manchester, i 1976 vart det eit overraskande tap mot Southampton FC. Våren 1977 sigra derimot Pearson og lagkameratane i FA-finalen med 2–1 over eit sterkt Liverpool FC, ein kamp der Pearson skåra det fyrste målet. Etter å ha vore kneskada i lang tid, gjekk turen vidare til West Ham før sesongstart i august 1979. Under FA-cupfinalen 1980 la Pearson inn ein krossball som Trevor Brooking nikka inn i Arsenal-målet. Dermed kunne Pearson, så vel som Brooking, heve FA-cuptrofeet for andre gong i deira fotballiv. Kneskaden førte til at Pearson la opp i 1982.
Greg «Fingers» Taylor
Karriere
I løpet av åra har Buffett spelt inn eit par av Taylor sine songar. «Big Rig» vart inkludert på Buffett-albumet Havana Daydreamin' frå 1976, og Taylor og Buffett skreiv saman «Miss You So Badly» som vart inkludert på Buffett-albumet Changes in Latitudes, Changes in Attitudes frå 1977. Buffett og Coral Reefer Band inkluderte òg «Dixie Diner», opphavleg spelt inn av Larry Raspberry and The Highsteppers, på Buffett-albumet You Had to Be There frå 1978.
Stuart Pearson
Landslagsspel
Pearson deltok i 15 landskampar i tida frå 8. mai 1976 til 16. mai 1978. Han skåra 5 mål for England.
Greg «Fingers» Taylor
Karriere
Buffett og Taylor slo seg òg saman på «Some White People (Can Dance)», ein fast del av Taylor sitt repertoar. Songen vart inkludert på Taylor-albumet Chest Pains frå 1989.
Frå 2000 til 2005 turnerte og spelte Greg «Fingers» Taylor mykje med den reine troprocksangeren/låtskrivaren Don Middlebrook og bandet hans Living Soul. Saman spelte dei inn fire album: I Can't Spell Caribbean], Changing Lanes, Boat Drink Island og Traveling Music.
Frå 2006 turnerte Taylor jamleg med songaren og låtskrivaren K.D. Moore og har gjort nokre konsertar med den Atlanta-baserte songaren og låtskrivaren Jim Asbell, og turnerte òg i 2007 med songaren og låtskrivaren Hugo Duarte frå Nord-Carolina. Taylor er med på K.D. Moore sitt konsertalbum, Live at the Tin Goose Saloon frå 2004, Moore-albumet Kickin' It Island Style frå 2006 og var gjesteartist på Asbell-albumet Tropiholics frå 2007.
Taylor er no pensjonert på grunn av Alzheimers. Han er busett i Pearl i Mississippi.
Tutti Frutti
«Tutti Frutti» er ein song skriven av Little Richard i lag med Dorothy LaBostrie og spelt inn i 1955. Dette var den første store hitten hans. Med opninga «A-wop-bom-a-loo-mop-a-lomp-bom-bom!» (ei verbal utgåve av trommemønsteret Little Richard hadde sett for seg) den drivande stilen og ville teksten, vart han ikkje berre ein modell for mange framtidige Little Richard-songar, men òg for rock and roll i seg sjølv. Songen introduserte fleire av dei mest karakteristiske trekka ved rocken, som det høge volumet og ein vokalstil som la vekt på kraft, med ein markant rytme.
I 2007 kåra eit panel av kjende artistar «Tutti Frutti» til førsteplassen på lista til Mojo over dei 100 beste songane som endra verda, og vart hylla som «starten på rock and roll». I 2010 innlemma Library of Congress National Recording Registry songen i registeret sitt og skriv at han hadde «unik vokalisering over ein uimotståeleg rytme som annonserte ein ny æra i musikken». I april 2012 erklærte magasinet Rolling Stone at songen «framleis har det som vert rekna som den mest inspirerande teksten i rocken nokon gong: 'A-wop-bom-a-loo-mop-a-lomp-bom-bom!!'»
Den originale innspelinga til Little Richard
Sjølv om «Little Richard» Penniman hadde spelt inn musikk for RCA og Peacock Records sidan 1951, skilde ikkje platene hans seg ut, og dei hadde i staden seld dårlegare enn produsentane hadde håpa på. I februar 1955 sende han ein demokassett til Specialty Records, som vart høyrt av Specialty-eigaren Art Rupe. Rupe syns kassetten var lovande og fekk i stand ei innspeling for Little Richard ved Cosimo Matassa's J & M Studio i New Orleans i september 1955, med bandet til Fats Domino og Robert 'Bumps' Blackwell som produsent. Bandet bestod av Lee Allen og Alvin «Red» Tyler på saksofon, Huey Smith på piano, Frank Fields på bass, Justin Adams på gitar og Earl Palmer på trommer.
Undervegs i innspelinga vart ikkje den anarkistiske framføringa til Little Richard heilt fanga på band. I frustrasjon under ein lunsjpause, byrja han å hamre laus på pianoet og song ein grov song han hadde skrive sjølv, og som han hadde framført i fleire år. I følgje somme soger skreiv han og framførte songen med han arbeidde som vaktmeister på ein busstasjon. Songen han song var eit musikkstykke han «hadde polert på klubbar i Sørstatane». Little Richard song: Etter ei livleg framføring visste Blackwell at dette var ein hit, men innsåg at teksten med «trubadurpoesi og seksuelle humor» måtte endrast.
Blackwell kontakta den lokale låtskrivaren Dorothy LaBostrie for å skrive om teksten, som Little Richard framførte med sin karakteristiske stil. I følgje Blackwell forstod ikkje LaBostrie melodien, men ho var ein «produktiv låtskrivar».
Den originale teksten, der «Tutti Frutti» syner til ein homoseksuell mann, var: Desse vart erstatta av:
«Aw rooty» var eit slanguttrykk for «All right» (i orden, heilt greit eller OK på norsk).
I tillegg til Penniman og LaBostrie, står eit tredje namn oppført som medlåtskrivar. Somme kjelder meiner dette var eit pseudonym av Specialty-eigaren Art Rupe for at han skulle få somme honorar for somme av songane på selskapet sitt, men andre hevdar låtskrivaren var Joe Lubin.
Låtskrivaren LaBostrie har sagt at «Little Richard skreiv ikkje noko av 'Tutti Frutti.'» Ho fekk framleis honorar på rundt 5000 dollar kvar tredje til sjette månad for songen i 1980-åra.
Blackwell sa at dei ikkje hadde tid til å lage eit nytt arrangement, så Little Richard spelte inn den reviderte songen på tre forsøk, etter kring 15 minutt, med det originale pianopartiet. Innspelinga gjekk føre seg 14. september 1955. Utgjeve på Specialty 561 gjekk plata inn på Billboard Rhythm and Blues-lista i slutten av november 1955 og nådde andreplassen tidleg i 1956. Songen nådde òg 17. pplassen på poplista i USA. I Storbritannia nådde han berre så vidt topp 30 i 1957 med B-sida «Long Tall Sally».
Innverknad
«Tutti Frutti» vart tittelen på ein av dei første bøkene om utviklinga av rock and roll og pop frå 1950-åra, Nik Cohn-boka «Awopbopaloobop Alopbamboom» (1969). I 2010 innlemma amerikanske Library of Congress National Recording Registry innspelinga i registeret sitt.
Med element av boogie, gospel og blues, introduserte fleire av dei mest karakteristiske trekka ved rocken, som høgt volum og ein vokalstil om vektla kraft, i tillegg til ein markant rytme. Rytmen har røter i boogie-woogie, men Richard gjekk bort frå shufflerytmen og introduserte ein markant, ny rockerytme. Den nye rytmen i songen vart ein standard for rockerytme, seinare forsterka av Chuck Berry.
Eit utval av plateartistar stemnde i 2007 «Tutti Frutti» til topps på lista til Mojo over dei 100 beste songane som endra verda, og vart hylla som «lyden av starten på rock and roll». Songen ligg på 43. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjenno tidene.
Tidlege coverversjonar
Songen har blitt spelt av mange artistar. Etter Pat Boone fekk suksess med «Ain't That a Shame», vart den neste singelen hans «Tutti Frutti», langt meir tona ned enn originalen. Boone sin versjon nådde 12. plassen på den nasjonale poplista, medan Little Richard sin versjon låg like bak på 17. plassen. Boone sjølv har sagt at han ikkje ønskte å spele inn «Tutti Frutti» fordi «han gav ikkje meining» til han, men produsentane hans overtydde han om å lage ein annan versjon sidan dei meinte han ville gje dei store inntekter.
Dropla Gap
Dropla Gap (bulgarsk седловина Дропла, ‘Sedlovina Dropla’) er eit flatt, isdekt skard på 850 moh nord i det sentrale Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis som strekkjer seg 1,5 km mellom Maglenik Heights i vest og Barnes Ridge i aust. Det er ein del av isskiljet mellom Youngbreen i nord og Arapyabreen i sør.
Tutti Frutti
Tidlege coverversjonar
Little Richard innrømde at sjølv om Boone «tok musikken hans,» gjorde populariteten til Boone at han sjølv fekk høgare status i den kvite musikkindustrien.
Dropla Gap
Skardet er kalla opp etter busetnadane Dropla nordust og søraust i Bulgaria.
Æresoppreising
Æresoppreising eller ærebot er ei offentleg tilbakekalling av ærekrenkjande skuldingar eller omtale. I eldre norsk rett låg det også ei rehabilitering i omgrepet, ved at det frå 1883 vart lovheimel for å oppheve ein dom om innskrenking av borgarlege rettar. Reglane om juridisk æresoppreising fall bort i 1953, då det i hovudsak vart slutt på å bruke innskrenking av offentlege rettar som tilleggsstraff.
Erki Nool
Erki Nool er ein estisk politikar og tidlegare friidrettsutøvar frå Võru. Han vart europameister i tikamp i 1998 og olympisk meister i same øvinga i 2000. Nool var 2007-15 medlem av folkeforsamlinga i Estland, vald på programmet til den høgreorienterte Fedrelands- og folkeunionen.
Tutti Frutti
Elvis Presley-versjonen
Elvis Presley spelte inn songen og han vart gjeven ut på det første RCA-albumet hans, Elvis Presley 23. mars 1956. Presley-versjonen nyttar «A-wop-bop-a-loo-bop-a-lop-bam-boom!» for kvart vers, og avslutta frasen med «bam-boom» i staden for «bom-bom.» Elvis sin versjon av «Tutti Frutti» vart òg gjeven ut som ein EP og som singel.
Roman (fleirtyding)
Roman kan visa til:
Tutti Frutti
The Beatles-versjonar
I følgje forfattaren Mark Lewisohn i «The Complete Beatles Chronicles» (s. 365) framførte The Beatles «Tutti Frutti» på konsertane sine frå minst 1960 til 1962 (i Hamburg, Liverpool og andre stader). Visstnok var det alltid Paul McCartney som song songen, men det er ukjend om versjonen deira var basert på Elvis eller Little Richard. Det finst ingen opptak frå desse åra av songen. I følgje Allen J. Weiner i «The Beatles - The Ultimate Recording Guide» (s. 225) vart songen spelt inn under den massive Get Back-innspelinga. Nokre månader seinare spelte George Harrison ein konsertversjon som vart spelt inn i København med Delaney and Bonnie og Eric Clapton. Denne kom ut på eit piratkopialbum. I 1972 spelte Ringo Starr trommer på ein kort versjon med Elton John på piano og T. Rex-songaren Marc Bolan på vokal. I 1990-åra spelte Paul McCartney ti slutt inn ein versjon av «Tutti Frutti» under ein lydsjekk, men i ein særs tilbakelent versjon som minna om Boone sin frå 1956.
Seinare versjonar
Little Richard spelte inn songen på ny i 1964 for Little Richard's Greatest Hits og igjen i 1978 for samlealbumet Little Richard Live.
The Swinging Blue Jeans spelte ein versjon av songen på debutalbumet Blue Jeans a'Swinging, HMV 1802, i 1964. Det var ein av to Little Richard-songar på albumet.
Queen spelte «Tutti Frutti» på kvar konsert under The Magic Tour i 1986, og eit konsertopptak kom ut på Live at Wembley '86.
Det var den første songen på MC5-albumet Back in the USA, Atlantic SD 8247.
Songen vart spelt av Fair Weather i 1970.
Maurice Denis
Maurice Denis var ein fransk, symbolistisk målar og grafikar, ein av skiparane av kunstnargruppa Les Nabis.
Tutti Frutti
Seinare versjonar
Sting spelte songen for filmen Party Party (1982).
Holstebro
Holstebro er i særleg grad eit handelssenter og trafikknutepunkt på Vestjylland. Næringslivet elles omfattar ulike industrigreiner, så som slakteri, trevare-, maskin-, tekstil- og plastindustri. Fleire høgskular og spesialskular held til i Holstebro, som òg har sjukehus og er ein garnisonsby.
Byen oppstod som ein vadestad over elva Storå, kjøpstaden er nemnd fyrste gongen i 1274. I mellomalderen fanst her ein stor husdyrmarknad. Industrialiseringa skaut fart etter midten av 1800-talet.
Erki Nool
Idrett
Nool var ein av dei fremste tikjemparane i verda frå midt på 1990-talet. Frå friidretts-VM 1995, då han kom på fjerdeplass med 8 268 poeng, var han medaljekandidat i alle dei store meisterskapane i ei tiårs tid. Med 8 667 poeng sikra han seg gullmedaljen då europameisterskapen fann stad i Budapest i 1998.
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1966
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1966 fann stad på Hampden Park i Glasgow 5. mai 1966, framfor 41 657 tilskodarar. Vesttyske Borussia Dortmund vann finalen, den 6. i sitt slag, med siffera 2-1 over Liverpool FC.
Maurice Denis
Liv og gjerning
Denis var son til ein tenestemann ved dei franske jarnbanene. I 1871 flytta familien til Saint-Germain-en-Laye ved Paris, som vart heimstade til Denis resten av hans liv. Frå 1888 var han elev ved Académie Julian i Paris, der Paul Sérusier lærte han opp i målarstilen til Pont-Aven-skulen. Han stilte ut fyrste gongen i Paris-salongen i 1890, og fekk publisert ein artikkel om kunstteori i tidsskriftet Art et Critique. På same tid var han med å skipe kunstnargruppa «Les Nabis», saman med Pierre Bonnard, Paul Sérusier og Édouard Vuillard. I 1891 deltok han med eigne verk då Nabis-gruppa stilte ut fyrste gongen. Denis vert rekna som den viktigaste teoretikaren i gruppa.
Bunderspitz
Bunderspitz er eit fjell i Bern-Alpane i Sveits.
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1966
Kampen
Etter ein mållaus fyrste omgang sende Sigfried Held Borussia i føringa i det 61. minutt, Roger Hunt utlikna leiinga sju minuttar seinare. Fleire mål kom ikkje i ordinær tid og det vart fyrst i det 107. minutt Reinhard Libuda vart matchvinnar for Borussia med eit langskot frå 30 meter.
Pierre Schwinte frå Frankrike dømde kampen.
Maurice Denis
Liv og gjerning
Under sine Italia-reiser mellom 1890 og 1895 studerte han verk frå renessansen, særleg arbeid av Piero della Francesca. Denis tok oppdrag som dekorasjonsmålar av ei kyrkje i Les Vesinet, han arbeidde med tresnitt som galleristen Ambroise Vollard stilte ut 216 av i 1903, og han illustrerte eit diktverk av lyrikaren Paul Verlaine. Denis la ut på fleire reiser, mellom anna besøkte han Moskva i 1909, Algerie og Tunisia i 1921, Palestina og Hellas i 1924, samt USA og Canada i 1927.
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1966
Laga
Borussia Dortmund sitt vinnarlag var: Hans Tilkowski, Gerhard Cyliax, Wolfgang Paul (kaptein), Rudi Assauer, Theodor Redder, Dieter Kurrat, Wilhelm Sturm, Reinhard Libuda, Aki Schmidt, Sigfried Held og Lothar Emmerich.
Maurice Denis
Liv og gjerning
Denis skapte bilete i enkle former, med mjuke linjer og flater i bleike fargar. Mellom hans arbeid tel akvarellar, lerretsmåleri og grafikk, samt bokillustrasjonar. Frå året 1919 søkte han fyrst og fremst å gjenopplive den religiøse kunsten, saman med Georges Desvallières grunna han «Verkstaden for kyrkjekunst». I 1920 laga han altarmosaikken i Basilika Abtei Saint-Maurice i kantonen Valais i Sveits. Mosaikkmotivet viser kroninga av helgenen Mauritius.
Denis døydde i 1943, etter å ha vorte påkøyrd av ein bil.
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1966
Laga
Liverpool mønstra: Tommy Lawrence, Chris Lawler, Ron Yeats (kaptein), Gerry Byrne, Gordon Milne, Willie Stevenson, Peter Thompson, Roger Hunt, Ian St John, Tommy Smith og Ian Callaghan.
Erki Nool
Idrett
Poengmessig gjorde Nool sin aller beste tikamp under VM 2001 i Edmonton. Han tok då sølvmedaljen med 8 815 poeng, tjekkiske Tomáš Dvořák vann med 8 902 poeng. I 2002 Nool vann ei ny sølvmedalje, også i friidretts-EM 2002 måtte han sjå ein tsjekkar framfor seg på resultatlista, førnemnde Roman Šebrle revansjerte seg for «tapet» i Sydney-OL.
Politikk
Frå 2007 til 2015 representerte Nool det konservative partiet Isamaa ja Res Publica Liit (Ferdelands- og folkeunionen) ved Riigikogu, det estiske parlamentet.
Fylkesveg 254 i Aust-Agder
Fylkesveg 254 i Aust-Agder går mellom Urdalen i Birkenes kommune og fylkesgrensa ved Raen. Vegen er 5,2 km lang.
Al-Hasakah-distriktet
Inndelingar
Distriktet Al-Hasakah er delt inn i seven underdistrikt eller Nāḥiyas (folketala er frå folketeljinga i 2004):
Hernes kyrkje
Hernes kyrkje er ei langkyrkje frå 1935 i Elverum kommune i Innlandet fylke.
Byggverket er i stein og har 250 sitjeplassar.
Vestre gravlund i Oslo
Vestre gravlund i Sørkedalsveien 66, nord for Frognerparken i Oslo, er den største gravlunden i Noreg, med eit areal på 243 dekar. Gravlunden vart innvigd 30. september 1902, etter at kommunen i 1887 hadde kjøpt 78 dekar av eigedomen Volvat under Store Frøen, eigedomen Møllerløkken under Tuengen på 74 dekar, og eigedomen Særtrangs løkke under Store Borgen på 57 dekar, for med det å skaffe grunn til ein gravplass for vestkanten i Oslo. Seinare har gravlunden vorte utvida fleire gongar, særleg i 1920- og 1930-åra, sist i 1980.
Kyrkjelydar som er knytt til Vestre gravlund er Bygdøy, Domkyrkja, Fagerborg, Frogner, Gamle Aker, Majorstua, Markus m/Lovisenberg, Skøyen, Trefoldighet og Uranienborg.
Bygningar
Gravkapellet av granitt og kleberstein stod ferdig i 1902, teikna av arkitekt Alfred Christian Dahl. I det nordvestre hjørnet av gravlunden ligg Vestre krematorium, bygd i 1909 for Norsk Likbrændingsforening, og overteke av Oslo kommune i 1940. Det var i drift som krematorium fram til 2009. Opphavleg var namnet berre Krematoriet, endra til Gamle krematorium i 1930 og til Vestre krematorium i 1960. Det var stor motstand frå prestar, biskopen og stiftsdireksjonen i Kristiania (dåverande namn på Oslo) mot at det vart bygd eit krematorium på ein innvigd gravlund. Men striden endte med at Norsk Likbrændingsforening fekk løyve (med eit kommunalt bidrag) til å byggje krematoriet på eit eige areal attmed Sørkedalsveien, på vilkår av at det vart sett opp ei innhegning mellom krematorietomta og gravlunden.
Loqui Point
Loqui Point er eit nes at heilt nord på Velingrad Peninsula på Graham Coast, på sørsida av innløpet til Barilari Bay, på vestkysten av Graham Land. Det vart oppdaga og namngjeve «Cap Garcia» av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, under Charcot. Samstundes gav Charcot namnet «Cap Loqui» til neset på nordsida av Barilari Bay, etter kaptein Loqui i Den argentinske marinen. Karta etter Den franske antarktisekspedisjonen til Charcot i 1908-10 syner at «Cap Garcia» er neset nord for Barilari Bay, og namnet Cape Garcia har sidan vorte nytta for denne posisjonen. Charcot brukte ikkje namnet «Cap Loqui» på karta etter Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, og då han endra namnet Cape Garcia, vart det sørlege neset ved Barilari Bay utan namn. For å bevare namnet i området vart Loqui Point nytta om dette neset.
Out of Time av The Rolling Stones
«Out of Time» er ein song av The Rolling Stones, first gjeven ut på den britiske utgåva av albumet Aftermath i 1966. Ei kortare utgåve kom ut i USA i 1967 på albumet Flowers. Songen er skriven av Mick Jagger og Keith Richards.
Han vart spelt inn av den engelske songaren Chris Farlowe og gjeve ut på singel. Singelen var produsert av Mick Jagger og nådde førsteplassen i Storbritannia 28. juli 1966.
Ei anna utgåve av songen dukka opp på samlealbumet Metamorphosis i 1975, der instrumentsporet var frå Chris Farlowe-utgåva, men med Mick Jagger på vokal. Denne utgåva vart òg gjeve ut på singel og nådde 45. plass i Storbritannia.
Andre utgåver
Både Manic Street Preachers og The Ramones er av andre artistar som har spelt inn «Out of Time».
Vestre gravlund i Oslo
Krigsminnesmerke
Vestre gravlund har ein internasjonal krigsgravlund kor soldatar som fall i Noreg under andre verdskrigen frå Sovjet, Nederland, Polen, Danmark, Sverige og Noreg er gravlagt. I tillegg har USA, Frankrike, Jugoslavia og Storbritannia reist minnesteiner over sine falne landsmenn.
Fylkesveg 255 i Aust-Agder
Fylkesveg 255 i Aust-Agder går på Høygiltsmoen i Birkenes kommune. Vegen er 1,3 km lang.
Salamiyah
Salamiyah (arabisk سلمية, Salamīya) er ein by og eit distrikt vest i Syria i Hama guvernement. Han ligg 33 km søraust for Hama, 45 km nordaust for Homs. Byen har kallenamnet «mora til Kairo» fordi han var fødestaden til den andre fatimidekalifen Muhammed al-Qaim Bi-Amrillah, og dynastiet hans grunnla etter kvart byen Kairo, og var det tidlege hovudkvarteret til faren hans Ubayd Allah al-Mahdi Billah som grunnla Fatamide-kalifatet. Byen er eit viktig senter for sekta nizari-ismailiar og fødestaden til diktaren Muhammed al-Maghut. Folketalet i byen er 66 724 (2004).
Historie
Salamiyah er ein eldgamal by som først vart kjend på babylonsk tid kring 3500 fvt. Han var busett av sumerarar kring 3000 fvt., amorittar kring 2400 fvt., aramearane kring 1500 fvt. og nabatearar kring 500 fvt. Byen vart øydelagd for førte gongen av assyrarne i år 720 fvt. Han vart bygd opp att og vart ein del av Romarriket og herska av kongefamilien Emesa, eit romersk vasall-kongedøme, der dei bygde den kjende Chmemisborga over restane av ein tidlegare vulkan, 5 km nordvest for Salamiyah.
I bysantinsk tid, eksisterte Salamiyah som eit kristent senter med sin eigen autokefalisk erkebiskop, før byen vart øydelagd for andre gong av ein persiske invasjon av Syria kring under den dei bysantinsk-sassanidiske krigane av kommandanten Kisra Ibrawiz som la byen i grus. Byen vart bygd opp att i islamsk tid av Abdullah ibn Saleh ibn Ali al-Abassi, abbaside-guvernøren i det sørlege og sentrale Syria, i 754 og vart busett av hashimittar under abbasidane og sonen til al-Abbasi, Muhammed ibn Abdullah ibn Saleh gjorde byen til eit viktig handelssenter.
Etter at Abul Shalaghlagh døydde i 899, oppstod det ein stridmellom Salamiyah-ismailittane fordi det ikkje var mannlege arvingar att og fordi han visstnok hadde utpeikt nevøen sin Ubayd Allah som den andeleg etterfølgjaren sin, og leiaren for ismailittar-rørsla i Salamiyah. Deretter oppstod det eit skisma då Ubayd Allah krav på leiarskap for seg sjølv og etterkomarane sine. Hamdan Qarmat og 'Abdan, som tidlegare kan ha drive litt bort frå læra som vart spreidd av leiarane, avslutta støtta si. Følgjarane til Qarmat vart etter kvart kjend som karmatittane, og etter Ubayd Allah flykta frå Salamiyah for å grunnleggje fatimide-staten i Nord-Afrika i 899, avviste karamittane legitimiteten til fatimidane. I 903 vart Salamiyah øydelagd for tredje gongen av opprørske karamittar.
Salamiyah er nemnt av historikarar som ein særs liten by på grunn av øydeleggingane til karamittane, fram til tidleg i den osmanske perioden, då han var fråflytta på grunn av stadige beduin-åtak. Salamiyah vart bygd opp att då den osmanske sultanen Abdul Hamid II gav løyve til dette gjennom ein firman i juli 1849 til ismailittarttar leia av Ismail bin Muhammed, ismaili-emiren av Qadmus nord i Syria. Ismailittar frå Qadmus og Masyaf emigrerte til den nybygde byen som først var busett av berre seksten familiar i, og i 1861 hadde han vorte ei jordbruksbygd. Den siste store ismailittar-innflyttinga til Salamiyah skjedde i 1919.
Salamiyah er i dag de største senteret for ismailittar-muslimar i den arabiske verda. Leivningane etter prins Aly Khan, faren til den noverande Nizari ismailittar-imamen Aga Khan IV, er gravlagde i byen. Hovudkvarteret til ismailske shia-høgrådet i Syria ligg i byen, og det same gjer mange Jama'at Khana. På midten av 1900-talet vart Salamiyah meir religiøst mangfaldig og den førte sunni-moskeen vart bygd, og i dag finst det kring ti sunni-moskeaar og sjiamuslimane sin Ja'fari-moské. I dag er litt meir enn halvparten av innbyggjarane i byen ismailittar.
I 1934 vart Muhammed Maghut, diktaren som har fått æra av å innføre fri vers i arabisk poesi, fødd i Salamiyah.
Dingja
Dingja er ei lita bygd i Gulen kommune i Vestland. Bygda ligg langs Sognesjøen, ved munningen av Sognefjorden, om lag fem km nord for kommunesenteret Eivindvik. Innsjøen Dingevatnet ligg rett aust for Dingja. Om vinteren bur der rundt 40 innbyggjarar, men befolkninga veks om sommaren. Det er mange hytter i området, og med ein liten matbutikk er Dingja ein populær stoppestad på veg inn i Sognefjorden.
Geografi
Garden Dingja ligg ved botnen av ein stor våg, Dingevågen som skjer seg inn frå Sognesjøen. På nordsida av vågen ligg Dingeneset og ytst på det er ei fyrlykt. Ei kort elv, Dingjaelva, renn frå Dingevatnet ned til Dingevågen. Truleg er det elva Ding som er opphav til namnet. Skrivemåten var Dingen i 1611, 1667 og 1723.
Historie
Det kan ha budd folk i Dingja sidan gamle tider. Det er funne ei mura, helledekt grav her, og ei skål frå yngre jernalder er òg funnen her. Dingja har ei god hamn, og utanfor har det i alle år vore eit rikt fiske. Skipsleia går like utanfor. Inne i landet er det skog og vatn og vilt. Skriftlege kjelder fortel at skogen vart freda i 1686.
Loubat Point
Loubat Point er eit nes som utgjer nordsida av innløpet til Deloncle Bay på Kiev Peninsula, på vestkysten av Graham Land. Det vart truleg oppdaga av Belgica-ekspedisjonen, 1897-99. Det vart sett på ny av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, og vart namngjeve av Charcot etter ein Monsieur de Loubat.
Dingja
Næringsliv
Mathias Hansson Dingen dreiv klippfisktørking på svaberga ved Nyhamar på 1880-talet. På 1890-talet dreiv Hans Dingen ein shoddyfabrikk til mellom anna fyll i madrassar og stoppa møblar. I 1912 kjøpte Johannes Steine fallrettane i Dingja og bygde kraftstasjon i 1917. Han brukte krafta mellom anna til drift av Dingen Tønde- og Trævarefabrik som han hadde starta 1908.
Veg Sollibotn — Dingja
Det var eit sterkt ynske om å byggje ein veg til Eivindvik. Ein ynskte å revitalisere bygda og gjere reisetida til skulen i Eivindvik mindre. Fylkeskommunen gav 12 millionar og Gulen kommune 8 millionar. BKK hadde i 2001 gjeve eit lån på 3,2 millionar. Resten av pengane vart samla inn blant grunneigarar og andre lokalt.
11. mai 2007 fekk fylkesordførar Nils R. Sandal og ordførar Trude Brosvik  saman med Leif Nyhammer æra av å opne fylkesvegen Sollibotn-Dingja.
Ebersjøen
Ebersjøen er ein innsjø i provinsen Afyonkarahisar i Tyrkia. Innsjøen ligg mellom Çay, Bolvadin og Sultandağı i Afyon. Han ligg 967 meter over havet og flatevidda varierer gjennom året, men er på det største over 125 km². På det djupaste er innsjøen 21 meter. Innsjøen får tilførsel av vatn frå småelvar frå Sultanfjella i sør.
På grunn av global oppvarming og misbruk av vasskjeldene skrumpar innsjøen for tida inn. Fram til 1992 var vassforureining eit stort problem, men dette året vart han erklært eit naturleg verneområde (tyrkisk SİT).
Qaraoun-kulturen
Qaraoun-kulturen er ein kultur i den libanesisk steinalderen kring Qaraoun i Beqaadalen. Kulturen produserte særeigne, store flintreiskapar. Desse vart oppdaga i det libanesiske høglandet av Henri Fleisch, som fann over hundre flintreiskapar i løpet av to timar den 2. september 1954. Fleisch diskuterte funna med Alfred Rust og Dorothy Garrod, som gjekk med på at kulturen hadde element frå yngre steinalder.
Hans Hansen Lillienskiold
Hans Hansen Lillienskiold (fødd omkring 1650 i Bergen, ) var lagmann i Bergen frå 1677 til 1684 og amtmann i Finnmark frå 1684 til 1701.
Hans Hansen vart utdanna i København, arbeidde frå 1672 som sekretær ved den dansk-norske ambassaden i Stockholm. Seinare vart han viselagmann og deretter, frå 1677, lagmann i Bergen og Gulating lagdømme. I denne tida stod han i opposisjon til kjøpmennene i Bergen for måten dei utbytta fiskarane. Han vart sagt opp frå lagmanns-embetet. I staden tok han i 1684 over som amtmann i Finnmark, budde i Vadsø frå 1687 til 1701. I 1702 fekk Lillileskiold ei slag oppreising då han vart utnemnd til amtmann i Romsdal og Nordmøre, eit område der han eigde mange jordeigedomar. Han døydde i København før han kunne trå inn i embetet.
Lillienskiold skreiv verket Speculum Boreale ('Nordspegelen') om tilhøva i det nordlege Skandinavia. Han etterlet seg meir enn 6 000 handskrivne sider, mange med illustrasjonar i fleire fargar.
Morgon og kveld
Som med dei fleste av tekstene til Fosse er det lite ytre handling. Hovudpersonen Johannes blir følgd i to fasar av livet. I den første delen ser vi fødselen, frå faren sin synsvinkel. Den største delen av boka utspelar seg likevel etter Johannes er død. Den lågmælte dialogen med vennen Peter, og dei to mennene sine indre monologar fyller mykje av teksten. I løpet av dagen tek Peter vennen med til stader og hendingar som har spela ei rolle i livet til Johannes, som ein oppsummerande revy over livet, og som ei førebuing til døden. Begge dei to mennene er fiskarar, og romanen går føre seg i ei ubestemt tid som både kan vere nær utgjevingåret, og kanskje kan ligge 30-40 år attende i tid. Romanen er skriven i rytmiske intervall, der teiknsetjing som komma, punktum og spørjeteikn, er med på å underbygge og forsterke meining.
Romanen si interesse for eit såvidt religiøst tema som livet etter døden vert understreka av personnamna: Peter, Johannes, Jakob, Anna og Marta. Personene tar ikkje parti for noko bestemt livssyn, men meiner at deira gudsbilete er annleis enn «dei gudelege» sitt. Dag og Tid sin meldar Ole Karlsen peikar på at boka er «ei slags dødebok om Johannes si dødsreise».
Morgon og kveld blei nominert til Nordisk råds litteraturpris og Kritikerprisen då ho kom ut. Fosse mottok også Melsom-prisen for boka. Ho er blitt karakterisert som «et av høydepunktene i Jon Fosses forfatterskap» og i ein Dagbladet-serie sommaren 2006 blei ho kåra til ein av dei 25 beste romanane frå dei siste 25 år.
Kjelder
.
Hundreogtjueåttedelsnote
Ein hundreogtjueåttedelsnote er i musikknotasjon ein note som tilsvarar 1/128 (éin hundreogtjueåttedel) av verdet til ein heilnote. Med andre ord går det 128 hundreogtjueåttedelsnotar på den tida det tek å spele éin heilnote. Ein enkel hundreogtjueåttedelsnote er avbilda med hovud, hals og fem faner festa til halsen. Det er likevel svært uvanleg å spele verk med einslege hundreogtjueåttedelsnotar i vanleg klassisk musikk. Som regel opptrer dei i grupper, der alle notane festast saman ved hjelp av fem notebjelkar. På den måten blir det òg mykje lettare for musikarar å lese partitur der notane finst.
Neot HaKikar
Neot HaKikar (hebraisk skrift נְאוֹת הַכִּכָּר) er ein moshav nord i Arabahdalen i Israel. Han ligg sør for Daudehavet og høyrer til Tamar regionale kommune.
Anne Kure
Bakgrunn
Kure var fødd i Rygge i Østfold. Etter å ha arva nokre hundre korner reiste ho til Stockholm, der ho lærte massasje og sjukegymnastikk. Ho prøvde å driva med dette i Moss, utan å lukkast.
Ho byrja i arbeid ved hotellet til venninna Sidsel Aanrud på Egertorget i Kristiania. Etter at Aanrud gifta seg overtok ho som styrar, og i 1886 opna ho òg eige hotell i leigde lokale på hjørnet av Karl Johans gate og Kirkegaten.
Anne Kures hotell
Saman med professor Bredo Morgenstierne kjøpte Kure ein eigedom på 65 mål i Voksenkollveien for 400 kroner per mål. Der bygde ho sitt store hotell som opna i 1899.
Anne Kure var òg aktiv som medlem i Norsk Hotelforening (seinare Norsk Hotell- og Restaurantforbund, no Reiselivsbedriftenes Landsforening), og var ein pådrivar for betre opplæring av hotellfolk.
Som mange andre gav òg Anne Kure eit bidrag til det som vart Roald Amundsen sin sørpolekspedisjon. Ho gav 500 kroner.
Edvard Munch skreiv i eit udatert brev mellom anna:
Kure døydde ugift i 1914 i Kristiania. Då ho døydde vart hotelldrifta overteken av andre medlemmar av Kure-familien, først av niesa Marthe Kure og deretter, rundt tjue år seinare, av Sofie og Petra Kure. I 1927 blei ein sti i nærleiken kalla Anne Kures sti.
Hotellet brann ned til grunnen natt til 3. mai 1941 medan tyske soldatar budde der. Ifølgje Aftenposten omkom to personar i brannen: pastor Thomas Maroni og ein tyskar. Dessutan vart ein norsk hushjelp såra og lagt inn på sjukehus. Hotellet vart aldri bygd opp igjen. Restar av grunnmuren står der enno.
Mons Leidvin Takle
Mons Leidvin Takle er ein norsk organist, pianist og komponist. Han kjem opphavleg frå Takle i Gulen kommune, men er busett i Kristiansand.
Karriere
Som organist har Takle m.a. jobba i Revheim kyrkje på Madla, Høyanger kyrkje, Gand kyrkje i Sandnes, St. Petri kyrkje i Stavanger, Hægeland kyrkje, Øvrebø kyrkje og Vennesla kyrkje.
Han har arbeidt, og sjølv gjeve ut ei rekkje plateproduksjonar opp igjennom. Han har jobba som arrangør, produsent og akkompagnatør for plateselskapet Lynor som han har brukt som plateselskap for fleire av sine eigne utgjevingar òg.
Dei mange komposisjonane han har gjeve ut, har han mellom anna gjort på forlaget Cantando. Takle har sitt eige firma, Mons Leidvin Takle Musikk AS, som ligg på Vennesla. Musikken hans vert i dag spela over store delar av verda.
Echo av Tom Petty and the Heartbreakers
Echo er det tiande studioalbumet til Tom Petty and the Heartbreakers. Det vart gjeve ut i april 1999 og nådde tiandeplassen på Billboard 200 med hjelp av singlane «Free Girl Now», «Swingin'» og «Room At the Top", som nådde høvesvis 5., 17. og 19. plassen på Billboard si Mainstream Rock Tracks-liste i 1999. Albumet var det siste samarbeidet deira med produsenten Rick Rubin, og det siste med bassisten og korvokalisten Howie Epstein, som døydde av heroinoverdose i 2003. Echo selde til gullplate i USA i juli 1999, berre tre månader etter detk om ut. Echo er det einaste Heartbreakers-albumet med solovokal frå eit anna bandmedlem: Mike Campbell på «I Don't Wanna Fight». Eit opptak kalla «Sweet William» vart gjeven ut som B-sida til singelen «Room at the Top».
Berre somme songar vart spelt på turneen til bandet det året. Plata vart i stor grad skriven medan Petty gjekk gjennom ein smertefull skilsmisse (som påverka teksten på songar som «Lonesome Sundown» og tittelsporet), og Petty har sagt at dette var årsaka til at han ikkje ønskte å spele songane på konsertar. «Room at the Top», «Free Girl Now» og «I Don't Wanna Fight» er likevel med på konsertfilmen High Grass Dogs: Live at the Fillmore og ein versjon av «Billy the Kid» er med på The Live Anthology.
Verdscupen i alpine greiner 1978/Menn
Verdscupen i alpine greiner for menn i 1978-sesongen tok til 9. desember 1977 i Val-d’Isère i Frankrike og vart avslutta 19. mars 1978 i Arosa i Sveits. Turneringa omfatta 22 renn. Tevlingane fordelte seg på 7 slalåmrenn, 7 storslalåmrenn og 8 utforrenn.
Lahti-renna 1976
Dei årlege internasjonale skirenna i Lahti 1976 vart avvikla dagane 6. og 7. mars. Dei nasjonale utøvarane Juha Mieto, Rauno Miettinen og Esko Rautionaho syrgde for at Finland vann høvesvis 15 km, kombinerttevlinga og det andre hopprennet. Karl Schnabl frå Austerrike sigra i det fyrste hopprennet, Sovjetunionens Sergej Saveljev var best på femmila og austtyske Barbara Petzold på kvinnene sin 10 km.
15 km
<br style="clear:both;" />
50 km
<br style="clear:both;" />
Kombinert
<br style="clear:both;" />
Hopprenn, laurdag
<br style="clear:both;" />
Hopprenn, sundag
<br style="clear:both;" />
10 km
<br style="clear:both;" />
Goreme Col
Goreme Col (bulgarsk Горемска седловина, ‘Goremska Sedlovina’) er eit skard på 2700 moh mellom Doyran Heights i aust og Mount Mohl i nordaustsida av Craddock Massif i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det er ein del av isskiljet mellom Daterbreen i nord og Thomasbreen i sør.
Det er kalla opp etter busetnaden Goreme sørvest i Bulgaria.
Goreme Col ligg 2,94 km nordaust for Mount Mohl, 8,5 km aust for Marts Peak, 8,66 km søraust for Vanand Peak, 4,5 km sørvest for Mount Tuck og 1,47 km vest-nordvest for Prosenik Peak.
NM i orientering 2002
Noregsmeisterskapen i orientering 2002 vart avvikla i tida 5. til 8. september i Skien og Bø i Telemark. Menn og kvinner tevla i klassisk og kort løype, samt stafett. Hanne Staff røska med seg tre gullmedaljar av tre moglege.
Madell Point
Madell Point er eit nes 2 nautiske mil (3,7 km) nordaust for Cape Rey på nordvestkysten av Pernik Peninsula, Loubet Coast i Graham Land. Det vart kartlagd frå flyfoto teken av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE) (1956–57). Det er kalla opp etter James S. Madell, ein landmålar i Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) ved Detaille Island i 1957, som var ansvarleg for trianguleringa av området.
NM i orientering 2002
Normal-løype
<br style="clear:both;" />
Goodge Col
Goodge Col er eit breitt, isdekt skard på 3600 moh mellom sørsida av Mount Shinn og Vinson Massif i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Skardet er relativt flatt, 2,4 km breitt, og lett å sjå både på aust- og vestsida av fjellkjeda. Det drenerer nordaustover til Crosswellbreen, austover til Hinkleybreen og går over i den isfylte Jacobsen Valley, vestover til Branscombbreen.
NM i orientering 2002
Kort løype
<br style="clear:both;" />
Goodge Col
Goodge Col vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (2006) etter John W. Goodge, assisterande professor i geologiavdelinga ved University of Minnesota, Duluth.
NM i orientering 2002
Stafett
<br style="clear:both;" />
Klassisk løype
<br style="clear:both;" />
Johnson Col
Johnson Col er eit skard på kring 1800 moh, i Sullivan Heights 2 nautiske mil vest-sørvest for Mount Farrell sentralt i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det vart først kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1957–59, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Earl F. Johnson, utstyrsansvarleg ved Amundsen-Scott-stasjonen i 1957.
Ein Gedi kibbutz
Ein Gedi (hebraisk skrift עֵין גֶּדִי, tyder 'Geitekjekjelda') er ein kibbutz på vestsida av Daudehavet i Israel. Han ligg langs utkanten av Judeaørkenen ved den historiske staden Ein Gedi, og er kommunesenter i Tamar regionale kommune. I 2011 hadde kibbutzen 213 medlemmar.
Hoppetau
Hoppetau er ein aktivitet der ein hoppar over eit eller fleire tau som blir svinga over hovudet og under føtene. Ein person kan svinga sitt eige tau eller hoppa over eit eller fleire tau svinga av andre, såkalla langtau.
Ein Gedi kibbutz
Ein Gedi driv hovudsakleg med jordbruk og turisme. Kibbutzen driv òg ein 100 mål stor botanisk hage som husar over 900 planteartar frå heile verda.
Hoppetau
Hoppetau kan brukast som leik, mosjon, oppvising eller tevling. Det utviklar styrke, koordinasjon, smidigheit og uthald.