cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valborg Platou
Biografi
Frå 1869 til 1883 var Platou kulturjournalist for den bergenske «Adresseavisen», De bergenske Adressecontoirs-Efterretninger. Frå 1883 til 1909 var ho medarbeidar i Bergens Aftenblad (etablert i 1880). Det var Morgenavisen som i 1909 anslo at Platou var «den som for Tiden har den længste journalistiske Løbebane at se tilbage paa her i Landet».
thumb|right|Valborg Platou fekk samla inn hundre tusen kroner som gjorde at man i 1906 fekk til ein arkitektkonkurranse til det som i 1917 blei opna som det nye [[Bergen Offentlige Bibliotek.]] I 1883 blei Platou «etter skarp konkurranse med tretten mannlige medansøkere», tilsett ved Bergen Offentlige Bibliotek, som den fyrste kvinnelege bibliotekaren i landet. Dette blei hennar arbeidsplass i 27 år. Under hennar leiing auka samlinga frå 28 000 til 100 000 og det blei samla inn 100 000 kroner til nybygg.
Valborg Platou fekk Kongens fortenestemedalje i gull i 1909. Pengane hadde ho klår i 1905 og det var då etterfølgjaren hennar, Arne Kildal (1885–1972) som fekk sluttført oppbygginga av biblioteket, som stod ferdig i 1917.
Vsevolod Garsjin
Vsevolod Mikhailovitsj Garsjin var ein russisk forfattar.
Garsjin skreiv med psykologisk innleving. Litteratar som Mikhail Saltykov-Sjtsjedrin, Anton Tsjekhov og Ivan Turgenjev sette stor pris på litteraturen hans.
Stage Fright
Stage Fright er det tredje studioalbum av den kanadisk-amerikanske gruppa The Band, gjeve ut i 1970. Det inneheld to av dei mest kjende songane deira, «The Shape I'm In» og «Stage Fright», som vart spelt fast på konsertane deira.
Stage Fright var ei motseiande plate, som kombinerte oppløftande musikk og desillusjonerte tekstar, og utforska tema som fred, flukt og lettsindigheit som avslørte mørkare sider av melankoli, angst og utmatting. Forfattaren Ross Johnson skildra det som «ei munter plate som utilsikta vart vedkjennande... ei lystig boltring gjennom ein ein ubehageleg periode i historia til gruppa.» Som følgje av dette fekk det noko blanda kritikk samanlikna med dei kritikarroste føregangarane deira, hovudsakleg på grunn av korleis det skilde seg frå desse platene, og kanskje ikkje levde opp til forventningane. Generelt var kritikarane samde i at musikken var solid. Dei hylla aspekt som den varierte teksturen Garth Hudson bidrog med, den skarpe gitaren til Robbie Robertson og funken til rytmeseksjonen Danko–Levon Helm, men dei var usamde i den plagsame tonen og den totale samanhengen på plata. I seinare år har kritikarar vore mildar i synet på plata og ofte rekna det på høgde med dei første to og synte at dei framleis var i toppform.
Det var mykje meir eit rockealbum enn dei to første platene og hadde eit meir nedslått, moderne fokus med mindre vokalharmoni, som hadde vore eit midtpunkt på dei to første albuma. Tradisjonen dei hadde hatt med å byte instrument heldt derimot fram, der kvar musikar bidrog på minst to forskjellige instrument. Albumet inneheld dei to siste songane komponerte av pianisten Richard Manuel, begge skrivne i lag med Robertson, som kom til å bli den meir dominerande låtskrivaren i gruppa fram til dei gav seg i 1976.
Stage Fright nådde femteplassen på Billboard-lista i USA, høgare enn dei to første albuma. Det var eit av tre album av The Band som selde til gullplate i USA (for meir enn 500 000 eksemplar).
Produksjon
Todd Rundgren var lydteknikar på Stage Fright og plata vart produsert av gruppa sjølv for første gongen. Plateomslaget syner ein delvis abstrakt solnedgang designa av Bob Cato, pakka inn i ein plakat av eit fotografi av Norman Seeff. Robertson ønskte i utgangspunktet å gjere ei mindre seriøs «leiken» eller «ha-det-bra»-plate i motsetnad til The Band. Planen deira var å spele inn albumet live i heimen deira i Woodstock i New York, Woodstock Playhouse. Til slutt gav ikkje byrådet løyve til dette, i frykt for store folkemassar skulle samle seg der slik dei hadde gjort under Woodstockfestivalen og bandet brukte teateret som eit provisorisk studio i staden. Livlege, streite rockesongar som «Strawberry Wine», «Time to Kill» og «Just Another Whistle Stop», den meir funky «The W.S. Walcott Medicine Show», og den meir dominerande gitaren til Robertson indikerte alle ei plate som var i tråd med ei opphavlege planane til Robertson. Men Robertson fann at songane gradvis tok ein mørkare veg: «dette albumet Stage Fright byrja å drype gjennom golvet. Eg oppdaga at eg skreiv songar som eg ikkje kunne noko for å skrive.» «The Shape I'm In» og «Stage Fright» var gripen av oppløysing og panikk, medan «The Rumor» og «Daniel and the Sacred Harp» omhandla vondskapen i sladder og tapet av sjela si i leitinga etter heider og ære. Den drøymande «Sleeping» av Manuel gjekk på ei ukomfortabel linje mellom lykke og ein for verkeleg lengsel etter flukt. «All La Glory» av Robertson stod aleine som ein reint positiv song som ein fin voggesong, løfta av ein mild og kjenslefull vokal av Helm. Men sjølv der brukte Robertson bilete om einsemd og refererte til å kjenne seg «like høg som ein fengselsmur».
I eit intervju i 2010 skildra Robertson atmosfæren under innspelinga som spent, der gruppa sleit med dei vanskelege lydtilhøva i teateret, at dei var uvande å arbeide med Rundgren, og «distraksjonar og mykje eksperimentering med dop.» I This Wheel's On Fire sa Helm noko liknande og skildra ei «mørk stemning som slo ned over oss» under desse innspelingane. Helm meinte òg at plata kunne ha blitt betre om dei hadde brukt meir tid, og sa «for første gongen hadde ikkje med spelt det inn etter standarden vår. Dagane då me kunne leve med musikken var over.»
Det vart laga to forskjellige miksar, ein av Rundgren og ein av Glyn Johns, begge i Storbritannia. Somme rapportar har indikert at Johns-miksen vart vald ut for den originale LP-plata og alle seinare utgåver på Capitol (inkludert den ommastra utgåva i 2000), medan miksen til Rundgren til slutt kom ut på gull-CD-utgåva i 1994. Men det er mykje usemje kring dette. Rundgren sa i eit intervju i magasinet Relix at det vart laga ein tredje versjon av bandet i statane, som brukte spor frå dei originale miksane. Til sjuande og sist trudde han at ingen verkeleg visste kva miksar som vart vald ut for originalen. I memoarane sine Sound Man ser Johns ut til å stadfeste det Rundgren sa, og at ingen truleg veit sikkert kva miksar som vart nytta.
Mottaking
Då albumet kom ut fekk det generelt god kritikk. Men fleire peikte på skilnader frå dei to første albuma. Tema som angst og sårbarheit, færre karakterskisser av americana, mindre kjensle av sameining og at det mangla noko flyktig. Rolling Stone-kritikaren John Burks skreiv om «presisjonsgruppearbeidet», men kjende at tekstane ikkje høyrte heilt saman med musikken og vokalen. Han skreiv at albumet mangla «ære.» Kritikaren Robert Christgau meinte at dei «lyse og persistente» melodiane slo teksten. Han konkluderte «Minneverdige som dei fleste av desse songane er, hektar dei seg aldri på - og gjev aldri opp den musikalsk-verbale fraseringa som kan innkapsle krafta deira.» Ed Ochs i Billboard skildra det som «oppriktig og vedkjennande, genuint komisk og lett satirisk,» men merka seg eit «forhold mellom musikk og melding som merkbart manglar.»
Seinare meldingar har stilt spørsmål ved om noko av kritikken i 1970-åra var farga av ei opplevd nedgang i utgjevinga deira etter Stage Fright. I magasinet Q roste skribenten John Bauldie den vokale samspelet på «The Rumor» og «Daniel and the Sacred Harp», balladane «All La Glory» og «Sleeping», og «The Shape I'm In» som eit høgdepunkt i karrieren deira. Han meinte at Stage Fright «like gjerne kunne ha vore det beste albumet deira.» Allmusic-kritkaren William Ruhlmann applauderte dei tette arrangementa og det instrumentale arbeidet på albumet, og skreiv om den «nakne vedkjennande» kvaliteten og skreiv «Det var sannleg forskjellig frå dei førre platene deira, men det var ikkje mindre overtydande av den grunn.»
Medverkande
The Band
Andre medverkande
Salslister
Album – Billboard (USA)
Singlar – Billboard (USA)
Eiji Ueda
Eiji Ueda er ein japansk fotballspelar og -trenar.
Han var landslagstrenar for det japanske kvinnelaget i tida 2003-2004.
Hebraisk i Junior Eurovision Song Contest
Hebraisk i Junior Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det hebraiske språket i Junior Eurovision Song Contest. Fyrste gongen ein song på hebraisk vart framført i Junior Eurovision Song Contest var i 2012 då Israel debuterte med «Let the Music Win» av gruppa Kids.il. Sidan den gong har Israel delteke med til saman tre ulike bidrag som har vorte framført på hebraisk. Av landa som kan delta er hebraisk offisielt språk i Israel.
Purdy Point
Purdy Point er eit nes 1,5 nautiske mil (2,8 km) aust-søraust for Foul Point på nordkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga i desember 1821 under ein felles seglas av kaptein George Powell, ein britisk selfangar, og kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangar, og grovt nedteikna på kartet til Powell. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1956-58 og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1959 etter John Purdy (1773–1843), ein leiande engelsk hydrograf som samla inn mange maritime rettleiingar og kart, inkludert for Sør-Orknøyane.
Bayt al-`Ansi
Bayt al-`Ansi er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Pratts Peak
Pratts Peak er eit fjell i Antarktis, 6 nautiske mil (11 km) aust for Mount Provender vest i Shackletonkjeda. Det vart først kartlagd i 1957 av CTAE og det vart fotografert i 1967 av U.S. Navy. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter David L. Pratt, ingeniør, og John G. D. Pratt, geofysikar, som var med laget som kryssa kontinentet under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1956-58.
Point Rae
Point Rae er eit nes på nordaustsida av innløpet til Scotia Bay på sørkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1903 av Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen under Bruce, som namngav det etter John Rae ein skotsk polfarar i Arktis og medlem av ekspedisjonen til sir John Richardson i 1854, som fann ut lagnaden til ekspedisjonen til John Franklin i 1847.
Sophora tomentosa
Sophora tomentosa er ein busk eller eit lite tre i erteblomfamilien. Arten har ei pantropisk utbreiing
Planten blir typisk 1-3 meter høg. Han har gule blomar og ein karakteristisk perlebandaktige frøbelg som har gjeve han det engelske necklacepod-namnet.
''Sophora tomentosa var. truncata'' er ein lokal plante tilrådd for hagebruk i Florida. Nære slektningar (andre underartar) finst i Texas og Karibia.
Den australske varieteten av planten er rekna som truga i nokre område på grunn av rydding av kysthabitat og fortrenging frå invasive artar.
Hiroshi Ohashi
Hiroshi Ohashi er ein japansk fotballspelar og -trenar.
Han var landslagstrenar for det japanske kvinnelaget i tida 2004-2007.
Mount Provender
Mount Provender er eit kjenneleg fjell, 900 moh, heilt nordvest i Shackletonkjeda. Det vart først kartlagd i 1957 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og fekk dette namnet fordi medlemmar av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition oppretta eit forsyningsdeopt og ein flyleir på sørsida av fjellet i 1957 til støtte for sledelaga som arbeidde i Shackletonkjeda.
Bayt al-Bihar
Bayt al-Bihar er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
DS «Ara» (1919)
DS «Bois» (kallesignal MTKV - LCHF) var eit dampskip bygt i 1919 som lasteskip for D/S A/S Bois under Harald Hanssen i Skien.
I 1921 vart det kjøpt av Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) og segla for dei fram til 1948. BDS gav det namnet «Ara».
Historie
Skipet vart bygt ved Trosvik Verksted i Brevik og vart levert i august 1919.
I desember 1921 vart det kjøpt av BDS for 442 692 kroner. Skipet gjekk inn i fart mellom London og Austersjøen fram til sommaren 1925, då skipet 25. juli segla frå Bergen til Antwerpen. Resten av året gjekk skipet i ekstraruter til Antwerpen og Frankrike. I 1926 vart det fart til Nederland, Belgia, Frankrike og London. Frå februar 1927 byrja «Ara» å gå i den såkalla Nornanlinjen, etter at BDS overtok agenturet til Nornan i Bergen. Bergenske sette i tillegg inn DS «Kora» i ruta, som gjekk frå Bergen til Göteborg, Malmö, Stettin og Danzig.
I februar 1929 vart «Ara» innefryst i isen i Køningsberg, men 14. februar kunne det segla vidare mot Pillau. Der fraus det raskt fast i isen att, og denne gongen vart det liggande i ti veker, heilt til slutten av mars. Fleire norske skip sleit med istilhøva denne strenge vinteren. 1. april var derimot «Ara» endeleg kome seg til Danzig. Først 16. april kom det heim att til Bergen, etter ei reise på to og ein halv månad. I september 1930 berga «Ara» mannskapet på DS «Atle» frå Haugesund. «Ara» hadde passert Anholt i Danmark då dei såg ein naudrakett. «Atle» hadde fått låst rorkjettingen, som gjorde at skipet vart liggande slik at relingen låg ned i sjøen og vatn slo inn og hamna ned i maskinrommet. «Ara» kom fram i siste liten, for mannskapet på «Atle» hadde sett livbåtane på sjøen og var klare for å gå frå i desse. «Ara» tok «Atle» på slep inn til Helsingborg, der ein taubåt tok over. I februar 1931 vikarierte «Ara» i ruta til DS «Delfinus» til Nederland og Belgia. og men resten av året gjekk det i fart til Frankrike.
12. mars 1932 gjekk «Ara» på grunn på sørsida av Folda i Ramsundet ved Sandviksberget i Trøndelag. Skipet var i ballast på veg til Fineide i ekstrarute for å laste kis. Skipet vart ein del lekk. Det vart brakt flott ved hjelp av bergingsfartøyet «Jason» og vart undersøkt av dykkarar. Det vart frakta til Trondheim, der det vart ytterlegare undersøkt, før det skulle halde fram mot Bergen for reparasjon. Skaden vart taksert til 33 650 kroner, inkludert 9 800 kroner som vart påført under sjølve berginga. Skipet vart i skadelidt tilstand verdsett til 90 000 kroner. Då skaden var ferdig reparert gjekk skipet i fart til Frankrike att. I slutten av august 1932 gjekk skipet til Manchester og Glasgow, men gjekk elles resten av året til Frankrike. Under lasting for Frankrike i august 1933, rørte «Ara» grunn ved kai i Blomvåg i Øygarden. Skipet segla inn til Bergen der dykkarar gjorde undersøkingar, men det vart ikkje funne noko skade. På våren 1934 gjekk skipet som vikar i Hamburgruta til Vadsø, før det heldt fram i Frankrikeruta. I januar 1935 omkom ein fyrbøtar ombord på «Ara» etter eit fall i maskinrommet nær Vlissingen. Sommaren 1935 byrja «Ara» å gå i rute til Vest-England med Glasgow og Manchester som hamner, men utover våren vart det fleire varierte turar, både til Austersjøen, Hamburg-Vadsø og til Oslofjorden.
I mai 1936 var det ei sak i Bergen sjørett om korvidt bølgjeslag frå «Ara» den 21. februar hadde gjort skade på DS «Ellavore» frå Farsund på veg opp til Hamburg. «Ellavore» låg fortøydd ved elvebreidda og det var isflak og issørpe. Kapteinen på «Ara» meinte at fortøyingane til «Ellavore» måtte ha vore for slakke for at skaden skulle ha kunne oppstått.
Resten av 30-åra gjekk skipet stort sett i fart til Frankrike.
Andre verdskrigen
Mot slutten av mars 1940 segla «Ara» i konvoi med fersk fisk og post til Newcastle og kryssa Nordsjøen i konvoi HN 22. Dermed var skipet i Storbritannia då krigen braut ut i Noreg, og skipet hamna på alliert side og vart disponert av Nortraship. Skipet skulle opphavleg attende til Bergen, men det skjedde sjølvsagt ikkje, og skipet vart liggande ganske lenge i Shields i Tyne denne våren.
Gjennom det meste av krigen var skipet i fart i britiske farvatn, og deltok i mange konvoiar her. 4. januar 1943 var det ei ulukke ombord då matrosen Lars E. Toranger døydde medan han arbeidde på ein livbåt. «Ara» var på veg frå Southend til Methil Roads og Leith då ulukka skjedde.
14. juni 1944, kort tid etter D-dagen, segla «Ara» frå Solent til Seinebukta, og vart liggande der til 6. juli. Resten av krigen fortsette «Ara» i fart langs den britiske kysten.
Etter krigen
Alt 21. juli 1945 var «Ara» heime i Bergen i det frie Noreg med tusen tonn superfosfat, og den britiske konsulen, Norman Lesley, og kona hans ombord. Seinare dette året vart det fleire turar til Storbritannia og Antwerpen, og skipet drog til Gøteborg for å frakte smør til Oslo. Seint på året gjekk skipet stort sett i Rotterdamruta mellom Rotterdam og Trondheim.
I juli 1948 selde BDS skipet til A. F. Bjørnstads Rederi A/S i Tvedestrand, og det vart omdøypt DS «Bjørnvik». Berre to år seinare, vart det selt vidare i august 1950 til Skips A/S Motor i Kragerø og skipet fekk namnet «Rim». Eit halvt år seinare, i februar 1951 vart skipet igjen omdøypt, til «Sjofna», då det var kjøpt av D/S A/S Vivi og D/S A/S Asta i Oslo.
I oktober 1954 hamna skipet i utlandet då det vart selt til det panamaregistrerte Everest Cia. Maritime. Den gongen fekk det namnet «Panagis». I 1955 vart det omdøypt «Lucia». Den 13. oktober 1957 vart skipet sett på land nær Kapp Maleas då ho sprang lekk på reise frå Izmir til Tunis med sukker. Skipet vart drege av land att to dagar seinare og slept til Vatikabukta. I mars 1958 vart det selt til greske skipshoggarar og det vart opphogd nær Pireus i Hellas. Opphogginga byrja 15. mars 1958.
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 974 brt, 550 nrt og lasteevna var 1 210 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 1 810 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av Aker mek. verksted i Kristiania. Oppgjeven yting var 126 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 9,25 knop.
Puff
Puff er ein låg, stoppa krakk som kan brukast som fotskammel eller sete.
Puffar blei utbreidde som salongmøblar på midten av 1800-talet. Det blei også vanleg med puffar i soverom, framføre toalettbordet, med oppbevaringsrom under setet.
Trollkonetunnelen
Trollkonetunnelen er ein tunnel på jarnbanen Bergensbanen på strekninga mellom Dale og Bolstadøyri stasjonar i Vaksdal og Voss kommunar i Vestland. Tunnelen er 8 043 meter lang, bygd i 1987, og er den sjette lengste jernbanetunnelen i Noreg.
Virussjukdom
Ein virussjukdom (eller virusinfeksjon) oppstår når patogene virus trengjer inn i kroppen til ein organisme. Denne artikkelen drøfter virusa med størst klinisk relevans. Ei rekkje virus kan føre til infeksjonssjukdommar.
Strukturelle kjenneteikn
Det finst fem dobbelttråda DNA-familiar: tre av desse er membranlause (adenovirus, papillomavirus og polyomavirus), medan to av dei har ein ytre virusmembran (herpesvirus og poxvirus). Dei tre som er membranlause har ikosahedrale nukleokapsidar.
Det finst éin familie med delvis dobbelttråda DNA-virus kjend som hepnavirus. Desse virusa har ein ytre virusmembran.
Det finst seks negative enkelttråda RNA-familiar: arenavirus, bunyavirus, filovirus, influensavirus, paramyxovirus og rhabdovirus. Alle desse har virusmembran og spiralforma (heliske) nukleokapsidar.
Det finst éin familie med dobbelttråda RNA-genom kjend som reovirus.
Det finst òg eit virus som førebels ikkje er tilknytt noka familie, hepatitt D-virus, men som i stor grad skil seg frå dei andre virusfamiliane som råkar menneske.
Det finst éin familie og éi slekt av virus som smittar menneske og som ikkje er kjend for å valde sjukdom, nemleg familien anellovirus og slekta dependovirus. Begge desse taksa er enkelttråda DNA-virus og er membranlause.
Nyttige tommelfingerreglar
Det finst ulike tommelfingerreglar for dei familiane som råkar menneske. Desse kan vere nyttige for legar, mikrobiologar og virologar.
Av regel plar DNA-virusa å dele seg inni cellekjerna (nukleus), medan RNA-virusa delar seg i cytoplasma. Det finst unnatak: DNA-virusa poxvirus delar seg i cytoplasma, medan RNA-virusa influensavirus og hepatitt D-virus delar seg inni cellekjerna.
Fire familiar har segmenterte genom: bunyavirus, influensavirus, arenavirus og reovirus. Alle desse er RNA-virus.
Tre familiar blir spreidde nesten utelukkande av leddyr: bunyavirus, flavivirus og togavirus. Somme reovirus blir også spreidde frå leddyra sine vektorar. Alle desse er RNA-virus.
Berre éin virusfamilie med virusmembran er kjend for å valda gastroenteritt, nemleg coronavirus. Alle dei andre virusa som valdar gastroenteritt er membranlause.
Diagnose og behandling
Klinisk presentasjon med muskel- og leddsmerte, feber, utslett og svolne lymfeknutar kan tyda på virusinfeksjon. Laboratoriediagnostikk er ikkje naudsynleg for å avdekke infeksjon, sidan det ikkje er noko auking av kvite blodlekamar. Ved mistanke kan det likevel avdekke bakterieinfeksjonar. Virus har vanlegvis ei avgrensa levetid, så behandlinga plar å vere symptomatisk kombinert med antipyretika og analgetika.
Coverdale and Page
Coverdale and Page var eit samarbeid mellom tidlegare Whitesnake- og Deep Purple-songar David Coverdale og tidlegare Led Zeppelin-gitarist Jimmy Page. Dei starta å spele i lag i 1991 og gav ut albumet Coverdale and Page i 1993. Dei gav òg ut fem singlar.
Det har vorte indikert at Page samarbeidde med Coverdale for ergre Robert Plant, tidlegare songar i Led Zeppelin, som fram til då var motvillig til å spele i lag med Page igjen. I intervju på denne tida hadde Plant ein viss tendens til å latterleggjere Coverdale. Rykte ville ha det til at Coverdale og Page ville gjenforeine Led Zeppelin i lag med John Paul Jones og Jason Bonham, men dette vart aldri noko av.
Studioalbumet gav Page den største salssuksessen hans sidan dagane med Led Zeppelin. Etter fleire konsertar i Japan og dårleg bilettsal på den påfølgjande verdsturneen, vart bandet lagt ned. Page slo seg så saman med Plant for «UnLedded» på MTV og Coverdale dukka frå tid til tid opp i Whitesnake.
Drijat
Drijat (arabisk دريجات; hebraisk skrift דריג'את), òg kalla Draijat, er ein arabisk landsby nær den israelske byen Arad, mellom Kuseife og Yatirskogen, nord i Negev. I 2007 var folketalet 575.
Historie
I følgje innbyggjarane vart Drijat grunnlagd på 1800-talet. Meom som dusinvis av andre arabiske stader i Negevørkenen, vart han ikkje offisielt godkjend som landsby før 2004, så han vart ein del av Abu Basma regionale kommune. Han er den einaste arabiske landsbyen i Negev som ikkje er busett av beduinar. Innbyggjarane avstammer frå ei lang linje av fellahin. Ruinane av ein historisk stad kalla Dargot ligg i Drijat.
Tärnaby
Tärnaby (sørsamisk Dearna) er ein svensk tettstad i Storumans kommun i Västerbottens län, i landskapet Västerbotten. Tettstaden ligg 85 km sørvest for Mo i Rana i Nordland. Europaveg 12 frå Mo i Rana til Helsingfors passerer gjennom Tärnaby. I 2005 hadde tettstaden 553 innbyggjarar. Tärnaby ligg nær Hattfjelldal kommune i Nordland.
Korazim
Korazim er ein fellesbusetnad nord i Israel på Korazimplatået. Han høyrer til Mevo'ot HaHermon regionale kommune.
Tärnaby
Tärnaby er kjend for å ha fostra opp svenske alpinister på løpande band. Av dei 177 verdscupsigrane til Sverige gjennom tidene er 124 vunne av alpinistar frå Tärnaby. Fleire av dei mest kjende alpinistane frå Tärnaby har skibakkar kalla opp etter seg, som Ingemarbacken og Anjabacken.
Korazim
Han vart grunnlagd i 1983 som ein moshav, men etter han vart slått saman med Ma'of, vart han ein fellesbusetnad. Han vart grunnlagd like nord for Genesaretsjøen. Han er kalla opp etter den gamle Korasin, som er nemnt i Nye Testamentet (Matteus 11:21), og i dag ein mykje vitja arkeologisk park, som ligg kring 1 km aust for den moderne landsbyen.
Tärnsjö
Tärnsjö er ein svensk tettstad i Heby kommun i Uppsala län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 1 262 innbyggjarar.
Drijat
Historie
I 2009 fekk landsbyen innlagt vatn, men var framleis ikkje knytt til det nasjonale straumnettverket. I 2005 vart han den første byen i verda som vart utstyrt med eit solenergisystem for å gje straum til heile landsbyen, og slik redusere forureining. Den einaste solenergidrivne moskeen i Midtausten ligg òg i landsbyen.
Anselm Feuerbach
Anselm Feuerbach var ein tysk målar fødd i Speyer i Rheinland-Pfalz. Han vert i dag rekna som ein av dei fremste nyklassisistiske målarane i tysk kunstliv. Far hans, Joseph Feuerbach, var ein kjend arkeolog.
Liv og gjerning
Feuerbach studerte i Düsseldorf 1845-47, München og Antwerpen, samt 1851-54 i Paris, der han var elev til Thomas Couture. Han måla i dei dagar både portrett, nakenbilete og dekorative bilete. Av dei større måleria hans frå den tid viser Hafez i vinstova (1852) avgjort påverknad frå Couture sin måte å måle på, medan den i år 1854 utførte Diktaren Pietro Aretinos død, med sine mange figurar og overflod av tema, minner om Hippolyte Delaroche.
I 1855 flytta Feuerbach til Italia, og budde i Roma frå 1857 til 1872. Der måla han romantiske og idylliske motiv som Ariostos hagar, Eventyrforteljaren ved brunnen, Leikande born, Badande born og Ei italiensk mor med borna sine. I Roma pleia Feuerbach nært vennskap med den sveitsiske målaren Arnold Böcklin, der dei to målarane gjensidig påverka kvarandre. Perioden 1873-76 var Feuerbach professor i Wien og måla i den perioden hovudverket Titanane sitt fall.
Feuerbach vart lite påakta, og knapt forstått i si samtid. Stilen hans stod i skarp og uforsonleg motsetnad til dei herskande straumdraga; både til den historiske realismen representert ved Carl von Piloty og elevane hans, og til den yppige og omfattande kolorismen til Hans Makart og det samtidige Wien-måleriet. Feuerbach sitt syn på antikken skilde seg også frå dei som kalla seg klassisistar. Han etterlikna ikkje dei antikke formene, men søkte den logna og jamvekta han såg i antikken. Kritikken klandra honom for det udramatiske innhaldet i verka hans, og ein sakna i bileta hans den germanske karakteren, ei kraft som det samtidige publikum også ville sjå i dei antikke motiva.
Han døydde i Venezia, 50 år gammal.
The Best of Jon and Vangelis
The Best of Jon and Vangelis er eit samlealbum av Jon and Vangelis, eit samarbeid mellom frontmannen i Yes, Jon Anderson og den greske synthesizer-musikaren Vangelis. Det kom ut i 1984 på Polydor Records og inneheld songar frå dei første tre albuma deira: Short Stories, The Friends of Mr Cairo og Private Collection.
Det nådde 42. plassen på den britiske albumlista og låg ni veker inne på enne lista. Det var det siste albumet til duoen som gjekk inn på albumlista i Storbritannia.
Nicoline Christine Hambro
Hambro var også styremedlem i Bergens sedelighetsforening og stiftar av arbeidsheim for kvinner.
Hambro var dotter av målarmeister Niels Andreas Harbitz og mor til Carl Joachim Hambro.
Bayt al-Ghawi
Bayt al-Ghawi er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Brottsnipe
Brottsnipe (Calidris virgata) er ein liten tettvaksen vadefugl i snipefamilien som hekkar i Alaska og nordlege Yukon og overvintrar langs stillehavskysten frå sørlege Alaska og ned til Magellansundet.
Ho var tidlegare klassifisert i si eige biologiske slekt, og var dessutan ei tid sett på som nærskyldt til steinvendar, men nyare data tyder på ho er genetisk svært nær Calidris-snipene polarsnipe og sibirsnipe. Faktisk liknar sibirsnipa, men er større, har lengre nebb, og er noko mørkare enn brottsnipe. I dag er brottsnipa rekna som ei god Calidris-snipe.
Skildring
Brottsniper har ein litt plump kroppsfasong med kort nebb og korte, gule bein. Kroppslengda er omtrent som hos steinvendar, 23 til 26 centimeter, men brottsniper kan ha større masse, 133 til 251 gram. Hekkedrakta har eit stripete inntrykk, hovudet, halsen og nakke til rygg har kraftige mørkebrune strek på kvitt som går over i v-forma markeringar mot buk og på kroppssider. Undersida er elles kvit. Vengefjørene er brungule med svarte flekker. Ikkje-hekkedrakta er jamt brungrå, men buken og undergumpen er kvit med mørke flekker på sidene. Nebbet er mørkt med oransje basis på undernebbet. Kjønna er like.
Føretrekt hekkehabitat er steina tundraområde i Alaska og Yukon. Hoa legg 4 egg i ein senking på bakken, fôra med vegetasjon. Begge foreldra ser etter ungane, som sjølv finn føda.
Desse fuglane trekker til stillehavskysten av Nord- og Sør-Amerika, frå det sørlege Alaska til Tierra del Fuego.
Songen er ein plystrande, omtrent 'ti-ti-tit'.
Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.
Konsmo kyrkje
Konsmo kyrkje er ei lafta krosskyrkje frå 1802 på Konsmo i Lyngdal kommune i Agder fylke.
Kyrkja er av tre og har 400 sitjeplassar.
Det er kyrkjegard attmed kyrkja.
Norio Sasaki
Norio Sasaki er ein japansk fotballspelar og -trenar.
Han var landslagstrenar for det japanske kvinnelaget i tida 2008-2016.
Les Dudek
Les Dudek er ein amerikansk gitarist, songar og låtskrivar.
Vestalinne
Vestalinne (latin vestales, virgines vestales) var ein prest for gudinna Vesta i Roma i antikken. Vestalinnene var unge kvinner som avla løfte om å vera kyske medan dei tente i Vesta-tempelet.
Les Dudek
I tillegg til solomaterialet har Dudek spelt gitar med Steve Miller Band, The Dudek-Finnigan-Krueger Band, Stevie Nicks, Cher, Boz Scaggs, The Allman Brothers Band, i tillegg til Maria Muldaur, Bobby Whitlock, Mike Finnigan og Dave Mason.
Mount Sheffield
Mount Sheffield er eit fjell, 915 moh, ved samløpet mellom Gordon- og Slessorbreen på nordsida av Shackletonkjeda. Det vart først kartlagd i 1957 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og kalla opp etter Alfred H. Sheffield, leiaren for sambandsarbeidsgruppa under Det internasjonale geofysiske året, som assisterte Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1955-58.
Vestalinne
Dei heldt den heilage elden på altaret brennande i tempelet på Forum Romanum. Gjekk elden ut, ville det varsla Roma sin undergang. Seks vestalinner tente i tempelet om gongen. I førstninga var dei berre to, seinare var dei fire. Dei budde i Atrium Vestœ ved sida av tempelet.
Vestalinnene kom gjerne frå dei fremste familiane i Roma, og hadde ei høg stilling i samfunnet som prestinner. Dei byrja tenestetida si då dei var 6-10 år, og blei verande i tempelet i 30 år. Dei første 10 åra fekk dei opplæring som noviser, så blei dei prestinner. Når tenestetida var slutt, gjekk dei ut og kunne gifta seg. Dette verker det likevel å ha vore få som gjorde.
Pontifex maximus valde ut nye vestalinner gjennom loddtrekking. Han var den einaste mannen som kunne gå inn i tempelet, og hadde farsmynde over vestalinnene. Dersom ei vestalinne braut løftet om å vera kysk blei ho straffa ved å gravleggjast levande. Ei vestalinne kunne òg bli straffa for å la elden sløkka, ettersom dette ville seia at gudinna for årestaden hadde trekt tilbake vernet sitt av byen. Straffa for dette var slåing eller pisking, visstnok i mørkret gjennom eit forheng for å ikkje fornærma blygda til vestalinna.
Vestalinnekulten gjekk truleg tilbake i løpet av 300-talet. I 394 blei han avskaffa av keisar Theodosius I i kampen hans mot heidenskap i det no kristne Romarriket.
Qurnamyrene
Dei sentrale myrene eller Qurnamyrene var eit stort område med våtmark i Irak som brukte å vere ein del av Tigris-Eufrat-systemet, i lag med Hawizeh- og Hammarmyrene. Tidlegare dekte dei eit område på kring 3 000 km², men dei vart nesten fullstendig drenerte etter opprøra i Irak i 1991 og har i nyare år blitt fyllt av vatn att.
Dei sentrale myrene strekte seg frå Nasiriyah, Al-'Uzair (Ezra-grava) og Al-Qurnah og vart hovudsakleg fylt av Tigris og sideelevane hennar (Shatt al-Muminah og Majar al-Kabir). Dei vart drenerte av (den dels kunstige) Nahar al-Aaz-kanalen.
Tidleg i 1980-åra var det klart at kunstig vatning hadde påverka vassnivået i myrene. Tidleg i 1990-åra gjennomførte dei irakiske styresmaktene fleire store dreneringsprosjekt, dels som hemn for hendingane under opprøra i 1991, og for å hindre at området vart nytta som gøymestad for opprørsmilitsen. Tigris vart demd opp slik at vatnet ikkje rann sørover og ut i Nahar al-Aaz-kanalen, og to tredjedelar av Dei sentrale myrene gjekk tapt så tidleg som i 1993. Ein ny kanal vart bygd for å hidre at vatn frå hovudkanalen til Tigris rann sørover frå Qalat Saleh. Innan 2000 hadde kring 90 % av våtmarksområdet forsvunne.
Etter den amerikanske invasjonen av Irak i 2003 vart oppdemmingane øydelagde og myrene vart igjen fylte med vatn. Sidan den tid har noko av en naturlege myrvegetasjonen og dyrelivet vendt attende, men store delar av myrene er framleis øydelagde.
Fanny Schnelle
Fanny Schnelle var ein norsk politikar for Frisindede Venstre, kvinnesaksforkjempar, lærar og filantrop.
Virke
Schnelle var sentralstyremedlem i Frisindede Venstre frå 1910 til 1915 og representerte partiet i Bergen bystyre og formannskap; ho var den fyrste kvinna i Bergens formannskap. Ho var kandidat i stortingsvalet i 1930. Ho hadde også ei rekkje andre offentlege verv, som medlem av skolestyret, helserådet, boligrådet og ei rekkje komitear. I åra etter fyrste verdskrigen var ho aktivt engasjert i humanitært arbeid som medlem av hungersnaudkomiteen og komiteen for barn frå svoltramma land.
Schnelle var aktiv i kvinnerørsla, som leiar i Bergens Kvinnesaksforening gjennom 25 år. Ho blei skildra som den ubestridte leiar av kvinnerørsla i Bergen. På nasjonalt nivå var ho 1. nestleiar i paraplyorganisasjonen Norske Kvinners Nasjonalråd (NKN) 1910–1919 og 2. nestleiar 1925–1929; ho blei æresmedlem i NKN i 1932.
Utmerkingar og interesser
Fanny Schnelle var opptatt av vitskap. I 1898 starta ho og veninnene hennar ein tennisklubb, Bergens Lawn-Tennis Club. Ho utdanna seg ved Kungliga Gymnastiska Centralinstitutet i Stockholm, og seinare etablerte ho Bergens gymnastiske ortopediske institutt i Bergen. Schnelle har dessutan vore lærarinne ved ein høgare jenteskule i Baltimore, USA. Ho hadde ein solid økonomi og eigde ei bygning i Christian Michelsens gate saman med systera.
Schnelle mottok Kongens fortenestemedalje i gull i 1936. Ho stod også for ein stor donasjon til det kjemiske instituttet ved Universitetet i Bergen. Eit relieff av ho blei avduka i 1956.
Familie
Fanny Schelle var dotter av meklaren Gerhard Schnelle (død 1908) og Bergitte Kruger (død 1924). Ho hadde seks sysken. Familien var av tysk herkomst, men hadde budd i Bergen i generasjonar.
The Shape I'm In
«The Shape I'm In» er ein song skriven av Robbie Robertson. Han vart først gjeven ut av The Band på albumet Stage Fright i 1970 og er sungen av Richard Manuel. Han vart òg gjeven ut som b-side til singelen deira «Time to Kill», og vart langt meir populær enn a-sida. Miksen nytta for singelen er omstridd, sidan The Band hadde sine tvil om kor bra den første miksen til lydteknikaren Todd Rundgren var, og sende lydbanda for å bli miksa på ny av den britiske lydteknikaren Glyn Johns. Truleg er det Johns-miksen som vert nytta på både albumet og singelen.
Låtskrivaren Robertson gjorde lite for å skjule at kjensla av frykt og oppløysing i songen omhandla keyboardisten Manuel, ironisk nok solosongaren på songen. Han vart eit fast innslag på konsertane deira og finst på konsertalbuma Rock of Ages, Before the Flood og The Last Waltz. I lag med «The Weight» er dette ein av Band-songane som er mest spelt av andre artistar. Han vart mellom anna spelt av The Pointer Sisters og The Mekons.
Singelen nådde 62. plass på den kanadiske singellista.
Tävelsås
Tävelsås er ein svensk tettstad i Växjö kommun i Kronobergs län i Småland. I 2010 hadde tettstaden 225 innbyggjarar.
Kukhleh
Kukhleh (arabisk كحله; hebraisk skrift כוחלה) er ein beduinsk landsby sør i Israel. Landsbyen høyrer til al-Kasom regionale kommune, og hadde eit folketal på 78 i 2011.
Rayner Point
Rayner Point er eit nes med høge klipper på nordsida av innløpet til Gibbon Bay på austkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1912-13 av kaptein Petter Sørlle, ein norsk kvalfangar. Det vart kartlagd på ny i 1933 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations og kalla opp etter George W. Rayner, som var zoolog i Discovery Committee.
Crieff
Crieff (skotsk-gælisk Craoibh) er ein by med historisk status som kjøpstad (market town) i regionen Perth and Kinross i Skottland. Han har kring 6500 innbyggjarar.
Crieff ligg omtrent ti kilometer vest for Perth.
Skodespelaren Ewan McGregor kjem frå Crieff.
Bayt al-Hamra'
Bayt al Hamra' er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
We Don't Wanna Put In
«We Don't Wanna Put In» ville vere det georgiske bidraget i Eurovision Song Contest 2009 i Moskva i Russland, framført på engelsk av Stephane & 3G. Songen er skriven av Stefane Mgebrishvili og Bibi Kvachadze.
Giævernesettunnelen
Giævernesettunnelen er ein vegtunnel i Tromsø kommune. Han går under sørenden av rullebanen til Tromsø lufthamn og er ein del av riksveg 862. Tunnelen er 118 meter lang, har fire køyrefelt og gang- og sykkelfelt. Køyreretningane og gang- og sykkelfeltet er åtskilde frå kvarandre.
Domenico Colombo
Domenico Colombo var faren til Kristoffer Columbus.
Distriktet Weiz
Distriktet Weiz er eit administrativt distrikt (Bezirk) i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Distriktet dekker ei flatevidd på 1 098 km² og har 90 000 ibuarar (2018). Byen Weiz er administrasjonssenter for distriktet.
Motitiøya
Motiti er ei øy i Bay of Plenty ved kysten av Nordøya på New Zealand. Ho ligg 21 km nordaust for Tauranga og 9,4 km nordaust for Papamoa. Ved folketeljinga i 2006 var det 18 bustader på øya der det budde 27 folk.
Distriktet Weiz
Kommuneskipnaden
Distriktet omfattar 31 kommunar, av dei to bykommunar og åtte såkalla 'Marktgemeide'.
Motitiøya
Det viktigaste næringsområdet på øya er jordbruk, med avokadodyrking som eit vekstområde i 2010.
Tavelsjö
Tavelsjö er ein svensk tettstad i Umeå kommun i Västerbottens län i landskapet Västerbotten. I 2005 hadde tettstaden 247 innbyggjarar.
Bleiburg
Bleiburg er ein kommune i Distriktet Völkermarkt i forbundslandet Kärnten i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 69,8 km² og i kring 4 100 ibuarar. Landsbyen ligg 479 meter over havet.
30 % av ibuarane har slovensk morsmål.
Bleiburg er særleg kjend for Bleiburg-massakrane; tusentals avrettingar av Ustasja-folk som tok til i Bleiburg 15. mai 1945.
Bayt al-Hamudi
Bayt al-Hamudi er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Gjennomsnitt
Gjennomsnitt er eitt av fleire sentralmål som seier noko om kva som er den typiske verdien av ei gruppe tal. Den vanlegaste måten å rekna ut gjennomsnitt på, er å summera alle verdiane, og dinest dela summen på talet på verdiar. Dette er eit aritmetisk gjennomsnitt, eller berre gjennomsnitt. Ordet gjennomsnitt kan ofte kortast ned til berre snitt.
Aritmetisk gjennomsnitt
Det aritmetiske snittet er det «vanlege» gjennomsnittet, gjerne berre kalla gjennomsnittet.
Til dømes er det aritmetiske snittet av seks verdiar: 34, 27, 45, 55, 22, 34:
Dersom ein har ei diskret sannsynsfordeling finn ein gjennomsnittet av ein diskret, stokastisk variabel x ved å finna produktet av kvar mogleg x og sannsynet for denne verdien P(x), og dinest summera produkta til.
Geometrisk gjennomsnitt
Det geometriske snittet er eit snitt som er nyttig dersom ein har eit sett positive verdiar der ein tolkar verdiane ut frå produktet deira, og ikkje summen. Eit døme på slike verdiar er vekstratar.
Til dømes er det geometriske snittet seks verdiar: 34, 27, 45, 55, 22, 34
Harmonisk gjennomsnitt
Det harmoniske snittet er eit snitt som er nyttig dersom ein har eit sett av verdiar som er definerte i relasjon til ei eller anna måleining, til dømes fart (avstand per tidseining).
Til dømes er det harmoniske snittet av seks verdiar: 34, 27, 45, 55, 22, and 34
Tilhøvet mellom aritmetisk, geometrisk og harmonisk snitt
For alle sett av verdiar er fylgjande ulikskapar oppfylte:
Return Point
Return Point er eit nes heilt sørvest på Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga 7. desember 1821 av kaptein George Powell, ein britisk selfangar i sluppen «Dove», og kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangaren i sluppen «James Monroe». Det vart namngjeven av Powell, som etter å ha gått i land på dette neset gjekk rett ombord igjen etter å ha sett mot kysten austover.
Gjennomsnitt
Tilhøvet mellom aritmetisk, geometrisk og harmonisk snitt
Likskap mellom snitta har ein berre når alle verdiane i settet er like.
Generalisert gjennomsnitt
generalisert snitt, potenssnitt, og Höldersnitt er tre namn på det same. Dette snittet er ein abstraksjon frå aritmetisk, geometrisk, harmonisk og kvadratisk snitt: alle desse er spesialtilfelle av det generaliserte snittet. Snittet er definert for eit sett av n positive verdiar xi av
Ved å setja inn ulike verdiar for parameteret m, finn me alle snitta:
Vekta aritmetisk gjennomsnitt
Det vekta aritmetiske gjennomsnittet nyttar ein dersom ein vil kombinera snittverdiane for fleire utval av den same populasjonen med ulik utvalsstorleik:
Vektene w_i representerer talet på observasjonar i kvart utval. Dersom ein til dømes vil ha gjennomsnittsalderen for alle ungane i barnehagane i ein kommune, kan ein finna dette ved å ta utgangspunkt i snittalderen for kvar barnehage og vekta verdiane med talet på ungar i kvar barnehage.
Promedio Promedio
John Everett Millais
John Everett Millais var ein britisk målar som saman med William Holman Hunt og Dante Gabriel Rossetti grunnla den prerafaelittiske brorskapen 1848. Millais utvikla seg så småningom bort frå prerafaelittane sine idear, og vart si tids største akademiske målar i England og til sist president i Royal Academy of Arts.
Liv og verk
Millais vart fødd i Southampton i ein rik familie frå Jersey. Elleve år gammal fekk han plass på ein av Royal Academy sine kunstskular. På skulen trefte han William Holman Hunt og Dante Gabriel Rossetti, saman med dei danna han den prerafaelittiske brorskapen i september 1848.
Kunstkritikaren John Ruskin var som ein talsmann for prerafaelittane mot kritikarane deira. Millais vart kjend med både Ruskin og kona hans. Kona, som var fødd Effie Gray, byrja stå modell for Millais sitt måleri The Order of Release. Under målinga vart målar og modell kjærastar. Trass i at Effie hadde vore gift med Ruskin i fleire år, var ho framleis jomfru. År 1856 vart ekteskapet annullert og ho gifta seg med Millais. Dei fekk åtte born saman.
Etter giftarmålet endra Millais målestilen sin. No måla han bilete som låg nærare stilretningar som var meir utbreidde og mindre kontroversielle. Ein kritikar som William Morris lasta han for å selje seg for popularitet og velstand. Beundrarane hans peika derimot på Millais si kopling til målarar som James Whistler og Albert Moore, samt påverknader frå John Singer Sargent. Millais sjølv hevda han var meir sjølvsikker som kunstnar, såleis kunne han vere djervare i måleria sine.
Måleri som The Eve of St. Agnes og The Somnambulist syner at Millais framleis var oppteken av Whistler sin biletkunst. Andre måleri frå slutten av 1850-60-åra kan tolkast som eit forvarsel om estetismen. Mange bilete bestod av store parti med harmoniserande fargar og var meir symbolske enn forteljande. I seinare arbeid, frå 1870 og framover, viste Millais vyrdnad for historiske målarar som Joshua Reynolds og Diego Velázquez. Måleria han då laga var del av ei nyoppdaging av britisk 1700-talskunst. Dei mest kjende verka i så måte er Boyhood of Raleigh frå 1871, og The North West Passage frå 1874. Slike bilete viste elles Millais si interesse for det veksande britiske imperiet.
Fascinasjonen for villmark og aude plassar delte Millais med mange samtidige landskapsmålarar. Første måleriet der det fjerne, ugjestmilde var tema, var Chill October frå 1870. Biletet vart måla i Perth. Mange andre vart måla på andre plassar i Perthshire, nær Dunkeld og Birnam, der Millais leigde store hus kvar haust for å jakte og fiske. Hans siste prosjekt, The Last Trek, er eit måleri som syner ein kvit jeger liggande død på det afrikanske slettelandet, omkransa av to afrikanarar. Biletet vart ferdig få månader før han døydde i 1896.
Millais var også ein suksessrik bokillustratør, særleg påakta for sine arbeid for Anthony Trollope og med Alfred Tennyson sine dikt. Hans komplekse illustrasjonar over Jesus sine allegoriar vart publisert i 1864. Millais laga òg illustrasjonar til tidsskrift som Good Words. År 1869 vart han tilsett som kunstnar i den nyskipa dagsavisa The Graphic. Han hadde også stor suksess med måleri for born, med Bubbles frå 1886 som det mest kjende.
Millais fekk medlemskap i Royal Academy of Arts i 1853 og og vart straks ein aktiv deltakar. Han vart utnemnd til baron i 1885, og vart såleis den første kunstmålaren som vart heidra med ein arveleg tittel. Etter at Frederic Leighton døydde i 1896, vart Millais formann i Royal Academy. Seinare same året døydde han av strupekreft, og vart gravlagd frå St. Pauls katedralen.
Teckomatorp
Teckomatorp er ein tettstad i Svalövs kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 1 644 innbyggjarar.
Tjukk l
Tjukk l eller retrofleks flapp er ein språklyd som mellom anna finst i norske dialektar på Austlandet, Trøndelag, på Helgeland og opp til Nord-Salten og enkelte andre stader. Lyden blir danna ved at ein krøller tunga litt bakover og rettar henne ut igjen. På vegen framover slår tungespissen over den fremre delen av ganen. (eksempel: njeet)
I IPA skriv ein lyden som. I norsk lydskrift skriv ein gjerne lyden med teiknet ł̣. I norsk har tjukk l oppstått av norrøn l (sól) eller rð (garð). I ytterområda for tjukk l finn ein og.
Førekomst av tjukk l
Tjukk l kan både bli brukt for gamalnorsk l i ord som dal, sol, blod og Ola, og for gamalnorsk rð i ord som gard, hard, jord og ferdig. Grensene for dei to tjukk l-typane fell ikkje saman overalt, men stort sett dekkjer dei det same området. Vestnorsk har ikkje tjukk l.
Andre språk:
Amnun
Amnun er ein arbeidarmoshav i Øvre Galilea nord i Israel. Han høyrer til Mevo'ot HaHermon regionale kommune og HaOved HaTzioni, ein del av Hanoar Hatzioni. Han ligg i regionen Korazim nord for Kfar Nahum og Genesaretsjøen, og aust for Safed.
Moshaven vart grunnlagd av Jewish Agency i 1983 av evakuerte frå tidlegare israelske busetjingar i Sinai, etter at fredsavtalen mellom Egypt og Israel vart signert. I tillegg kom innbyggjarar frå kringliggande moshavar.
Namnet kjem frå ein fisk som sym i Genesaretsjøen.
Magnar Estenstad
Aktiv
Estenstad gjekk under noregsmeisterskapen 1948 på Strinda i mål på tida 3.35,24, med det vann han sitt første NM-gull med vel tre minutts margin til toaren Hallvard Eggset. Året etter vart han noregsmeister på ny på femmila, då han gjekk eit lite minutt fortare enn sølvvinnaren Kåre Tømte. Også i 1950-sesongen gjekk Estenstad til topps i eit NM-renn, han vann då tremila på femti sekund betre tid enn Edvin Landsem. Estenstad vann bronsemedaljen på 50 km i vinter-OL i Oslo i 1952. Han gjekk også på laget som vann sølvmedaljane på 4x10 km stafett; saman med Mikal Kirkholt, Martin Stokken og Hallgeir Brenden). Same året vann han 50 km i Holmenkollen og NM-femmila på Eidsvoll. For desse bragdene fekk han året etter Holmenkollmedaljen.