cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Celina Seghi
Aktiv
Ved VM i alpine greiner 1950 i Aspen i delstaten Colorado låg ho på andreplass etter fyrste slalåm-omgangen, men måtte eitt steg ned i andre omgang og fekk dermed bronsemedaljen. Ho vart nummer 12 i storslalåm.
I 1952 deltok Seghi i Vinter-OL i Oslo og måtte som i 1948 nøye seg med ein fjerdeplass, denne gongen i slalåm. I storslalåm-tevlinga på Norefjell vart ho nummer sju. Ved den alpine verdsmeisterskapen 1954 i svenske Åre vart ho nummer ni slalåmrennet.
Alpine greiner under Vinter-OL 1964
Utfor
Dato: 6. februar
Celina Seghi
Aktiv
Ho la opp i 1956, 35 år gammal.
Alpine greiner under Vinter-OL 1964
Utfor
Start: 2310 moh, mål: 1605 moh
Løypelengd: 2510 m, høgdeskilnad: 705 m
Raudforskuving
Raudforskuving eller raudforskyving er ei lenging av elektromagnetiske bølgjer. Lenginga kan henda grunna dopplereffekt, ekspansjonen til universet eller gjennom passering av tyngdefelt.
Alpine greiner under Vinter-OL 1964
Utfor
= Verdsmeisterskap i kombinasjon =
Raudforskuving
Når universet ekspanderer, vil galaksar lengre borte ha større raudforskuving (z) av di dei er på veg bort frå jorda med ein større fart enn det galaksane som ligg nærare er. Slik vil òg lysbølgjene verta strekte meir ut, som i dopplereffekten. Motsett av raudforskuving er blåforskuving, som til dømes hender når eit objekt er på veg mot ein.
Dei mest raudforskovne fotona finn ein i den kosmiske bakgrunnsstrålinga, der fotona har vore på veg sidan universet vart gjennomsynleg rundt 300 000 år etter Big Bang. Dei har ei raudforskuving på z = 1000, noko som tyder at dei er vortne strekte 1000 gonger under den 13 milliardar år lange ferda.
Alpine greiner under Vinter-OL 1964
Menn
<br style="clear:both" />
Kvinner
<br style="clear:both" />
Bayt al-Yisri
Bayt al-Yisri er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Torleiv Spake
Torleiv Spake (Þorleifur spaki) var ein stormann i Meldal kommune i Sør-Trøndelag i siste helvta av 900-talet som var kjent for sine kunnskapar i lovgjevinga og for å ha fostra opp Eirik Håkonsson, son av Håkon Sigurdsson.
Han er nemnd i Soga om Håkon jarl og Soga om Olav Tryggvason ved at han tok i mot frillesonen til Håkon jarl, Eirik, og fostra han opp. Då Eirik var 12 år gammal gav Torleiv han eit langskip, ei femtenesse (15 roarar på kvar side) med fullt utstyr, telt og kost.
Militærreserve
Ein militær reservestyrke er ein militær organisasjon som består av militært deltidspersonell, og nokre sivile som er i stand til militær strid ved mobilisering til krig eller forsvar mot fiendtleg invasjon. Organisasjonen kan òg bestå av materiell, transportmiddel og forsyningar. Reservestyrken er generelt ikkje rekna som ein del av dei ståande militære styrkane. Eksistensen av ein reservestyrke tillèt nasjonar å redusere sin militære styrke i fredstid og samstundes ha ein styrke klar i tilfelle krig.
Dunkeld
Dunkeld (skotsk gælisk Dùn Chailleann) er ein liten by i Strathtay i regionen Perth and Kinross i Skottland. Han har kring 1100 innbyggjarar og ligg omkring 24 km nord for Perth ved A9-vegen i Dei skotske høglanda og på den motsette (nordlege) sidan av elva Tay frå den viktorianske landsbyen Birnam. Dunkeld og Birnan deler jernbanestasjon. Byen har eit sterkt historisk preg, og National Trust for Scotland har fleire eigedomar der.
Tidleg historie
Namnet «Dùn Chailleann» tyder ‘festninga Caledonii’ eller ‘kaledoniarane si festning’. Festninga er truleg det som no er King’s Seat, eit kort stykke nord for byen. Begge stadnamna indikerer ei tidleg tyding for området som strekkjer seg tilbake til jernalderen for den seinare byen og bispesetet.
Dunkeld (Duncalden og andre variantar i tidlege dokument) skal ha vorte «grunnlagd» eller «bygd» av Caustantín av piktarane, konge av piktarane (død 820), denne grunnlegginga referer truleg til ein heilagdom som allereie hadde verdsleg tyding. ‘Steinen til apostlane’, ei utsmykka men særs sliten og øydelagd kross-plate som no blir oppbevart i katedralmuset, Cathedral Museum, kan daterast til denne tida. Ei godt verna keltisk handbjølle av bronse som tidlegare vart oppbevart i soknekyrkja til Little Dunkeld (no innanfor landsbyen Birnam) på den sørlege breidda av Tay på motsett side av Dunkeld, kan òg ha overlevt frå det tidlege klosteret (det finst ein replika i Cathedral Museum).
Til den tidlege kyrkja eller klosteret skal Cináed mac Ailpín (Kenneth I av Skottland) ha bringa ein del av relikviane til sankt Columba av Iona «til kyrkja som han bygde». Relikviane vart delte opp på Cináed mac Ailpín si tid mellom Dunkeld og klosteret på Kells i Irland for å verne dei mot rov frå norske vikingar eller andre hærmenn. Dedikasjonen til den seinare mellomalderkatedralen var til Sankt Columba. Denne tidlege kyrkja var for ei tid det geistlege hovudsetet for det austlege Skottland (ein status som seinare på 900-talet vart overført til St. Andrews). Eit oppslag i Ulster-annalane for 865 referer til dødsfallet til Tuathal, son av Artgus primepscop (gammalirsk for «sjefbiskop») av Fortriu (sørlege Piktland) og abbeden av Dunkeld.
Klosteret vart herja av danske vikingar som sigla opp elva Tay i 903. Klosteret fortsette likevel å bløme inn på 1000-talet då biskopen der, Crinán (død 1045), ved å gifte seg med ei av døtrene til Máel Coluim mac Cináeda (Malcolm II av Skottland), vart ein av forfedrane til dei seinare kongane av Skottland gjennom sonen hans Donnchad mac Crínáin (Duncan I av Skottland).
Mellomalderen
Bispesetet Dunkeld vart gjenreist av kong Alasdair mac Maíl Choluim (Alexander I av Skottland). Mellom 1183 og 1189 vart det nye bispedømmet i Argyll skilt frå Dunkeld som opphavleg hadde strekt seg til vestkysten av Skottland. Ved år 1300 administrerte bispedømmet Dunkeld som inkluderte seksti soknekyrkjer, mange av dei var merkeleg nok fordelte mellom bispedømma St. Andrew og Dunblane. Det restaurerte katedralkoret er datert frå tidleg på 1400-talet. Det vestlege tårnet, sør-bislaget og domkapittelet (som no husar Cathedral Museum) vart bygd mellom 1450 og 1475. Katedralen vart strippa for det rike inventaret sitt etter reformasjonen på midten av 1500-talet. Kyrkjeskipet og bislaget har vore utan tak sidan tidleg på 1600-talet, og både desse og tårnet er no administrert av samskipnaden Historic Scotland.
Nedanfor himlingen på den første etasjen til tårnet er det restar av veggmåleri frå før reformasjonen som viser bibelske scener (ca. 1490), eit av dei særs få som har overlevt i Skottland. Den best verna viser «Salomos dom», noko som syner at dette rommet i mellomalderen vart nytta som domstolen til biskopen. Innanfor tårnet er det verna nokre fragment av steinverk knytte til katedralen og dei omliggande områda, inkludert ei piktisk utskjering av ein ryttar med spyd og eit drikkehorn, og mange mellomalderske gravmonument.
Slaga ved Dunkeld
Det meste av byen vart øydelagt under slaget ved Dunkeld då regimentet 26th Foot (Cameronian Regiment) klarte å sigre over jakobittane kort tid etter sigrane til desse ved slaget ved Killiecrankie. Hol frå muskettkuler som vart skotne under slaget er enno synlege i katedralveggen.
Byen
Gjenoppbygginga av byen har gjort han til ein av dei mest komplette landsbyane frå 1700-talet i Skottland. Mange av dei grovmurte, landsens bygningane har vorte restaurerte av samskipnaden National Trust for Scotland (NTS). Dagens gatestruktur i den eldre bydelen består av eit Y-forma arrangement som går parallelt med elva Tay, og skrånar til ei gate (Brae Street/High Street) frå aust til ein lang V for marknadsplassen, kjend som «The Cross» (‘Krossen’). Passasjar som fører frå hovudgata gjev tilgjenge til bakgardane til husa, eit tradisjonelt arrangement i Skottland. På staden for den tradisjonelle marknadskrossen er det ein fantasifull neo-gotisk fontene, Atholl Memorial Fountain (NTS) som vart bygd i 1866 som eit monument for George Murray, 6. hertug av Atholl (1814-1864). Fontena er minneverdig for heraldikken og symbolet for frimurarorden. Murray var stormeister av storlosjen i Skottland i åra 1843-1864.
Vest for marknadskrossen er butikken Ell Shop (NTS), bygd i 1757 og som har namnet sitt frå eit jarn-alen (iron ell), målet til vevaren, festa mot eit hjørne. Denne bygningen skal liggje på staden for hospitalet til byen i mellomalderen, tileigna til sankt Georg. Ved det nordvestlege hjørnet på den same rada er Hertuginna av Atholls jenteskule, bygd i 1853 i neo-gotisk stil, og vanlegvis kjend som «Hertuginne Anne» etter grunnleggjaren Anne Home-Drummond (1814-1897), kona til den 6. hertugen av Atholl og Mistress of the Robes (kongeleg tenarinne) for dronning Victoria. Bygningen er brukt for utstillingar og andre aktivitetar, og er mest kjend for dei populære og årlege kunstustillingane om somrane, Dunkeld Art Exhibition.
Venstre arm av Y-en fører langs Cathedral Street til mellomalderkatedralen og den høgre armen, som no stort sett er blokkert, førte opphavleg til Dunkeld House, bygd av Sir William Bruce i 1676-1684 for 1. marki av Atholl. Dette var ein gong eit av dei viktigaste herskapshusa i Skottland, men vart rive i 1827. Ei neo-gotisk erstatning vart påbegynt på same stad, men vart aldri fullført og det finst ikkje noko spor av dette bygget igjen. Området rundt katedralen var det viktigaste for busetjinga i mellomalderen og i tidlegare tider. Her stod bustadene til dei geistlege i katedralen med palasset til biskopen vest for kyrkja. Dette var òg staden der brua til mellomalderen gjekk over Tay.
Planstrukturen i byen vart radikalt endra i 1809 på grunn av ei ny steinbru over Tay austom byen, konstruert av Thomas Telford, og det vart utleia ei ny gate (Bridge Street-Atholl Street) i rette vinklar i tilhøve til den gamle grupperinga. Denne gata, som har enno har mykje av den georgianske utsjånaden, var ein del av hovudruta nord til Inverness inntil Dunkeld vart omkøyrd av motorvegen A9 på 1970-talet.
Rolf Lunde
Rolf Schubarth Lunde var ein norsk målar og bilethoggar, fødd i Moss.
Lunde var son til ein maskinmeister som i 1900 budde og arbeidde i Stavanger. Sjølv gjekk han 1906-08 Kunst- og handverksskulen i Kristiania og var sidan elev 1921 hos Othon Friesz og 1921/22 hos bilethoggaren Antoine Bourdelle i Paris. Til sist elev ved Statens Kunstakademi 1922-23.
Etter ei studiereise i Tyskland, Storbritannia og Frankrike 1925-26 byrja Lunde å lage verk i ein grov og livaktig impresjonistisk stil. Han forma i 1927 ein statue av Ludvig Wiese og brønnskulpturane Slaven og Tårnpetter, alle tre står i Lillehammer. I Nasjonalgalleriet i Oslo finst eit portretthovudd av Einar Flagstad (1925) og Russerinnen (1926), dessutan ein replika av Tårnpetter.
Han døydde på Lillehammer.
Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957
Petra Lie
Petra Lie var ein norsk tannlege og filantrop. Då ho avla tannlegeeksamen i 1872, blei ho den fyrste kvinnelege tannlegen i Noreg.
Liv og virke
Petra Lie studerte frå 1870 under tannlege Carstens i København, og fekk parallelt kveldsundervising hos professor Walløe. Etter halvanna års studium reiste ho vidare til den amerikanske doktor Salomon i Berlin for å lære gullplombering, som var nyaste mote innanfor tannbehandling.
Lie avla tannlegeeksamen med toppkarakter i Noreg 2. desember 1872, og blei dimed den fyrste kvinnelige tannlegen i landet. Etter avlagd eksamen studerte ho i ni månadar hos dr. med. Bruck i Breslau. I Tyskland blei ho kjend med bormaskinen, som ho tok med seg til Noreg i 1873. Ho har fått æra for å ha innført denne oppfinninga til landet, og blir sett på som ei føregangskvinne innan faget.
Lie etablerte si verksemd som tannlege i Kristiania, der ho dreiv ein blomstrande praksis. Mot slutten av livet måtte ho leggje ned praksisen på grunn av sjukdom. Dei siste åra budde ho på Bjartheim ved Diakonissehuset.
I 1897 og 1907 drog ho på studiereiser i utlandet.
Ved sida av virket som tannlege engasjerte Lie seg i humanitært arbeid. Ho tok initiativet til opprettinga av «Gamlehjemmet» i Pilestredet (Cathinka Guldbergs Gamlehjem), og engasjerte seg i opprettinga av barneheimen til Cathinka Guldberg. I 1894 var ho medstiftar av Norsk kvindeforening til dyrenes beskyttelse. Ho gav også tannlegebistand til Guttehjemmet i Geitmyrsveien, utan godtgjering.
Petra Lie blei 25. november 1907 gravlagd på Diakonissehusets gravplass på Nordre gravlund under stor deltaking. Fleire institusjonar og foreininger la ned kransar, blant anna Norske kvinders nationalraad, der Lie var medlem.
Familie
Petra Lie var dotter av landhandlaren Peder Lie og Sofie Janette Sørensen. Ho vart verande ugift.
Pianokonsert nr. 19 av Mozart
'''Pianokonsert nr. 19 i F-dur''', KV. 459 av Wolfgang Amadeus Mozart vart skriven mot slutten av 1784: I følgje Mozart sjølv var verket ferdig den 11. desember. Han vert stundom kalla «den andre kroningskonserten» fordi Mozart spelte han under kroninga av Leopold II i Frankfurt am Main i oktober 1790. Det signerte partituret ligg i dag Jagiellónska bibliotek i Kraków. Den første utgåva vart produsert av Johann Andre frå Offenbach i 1794 og Breitkopf & Härtel produserte ei utgåve i 1800. Som alle solokonsertane til Mozart er det i tre satsar:
Konserten var skriven for Mozart sjølv. Hutchings har kalla det «atletisk» med ein kombinasjon av ynde og kraft. Det er skriven for fløyte, to oboar, to fagottar, to valthorn og strykarar.
Kjelder
''
Militær reservestyrke
Militærreserve
Umm Batin
Umm Batin (arabisk أمّ باتين; hebraisk skrift אום בטין) eller Abu Kaf er ein beduin-landsby sør i Israel, som vart offisielt godkjend av styresmaktene i 2004.
Han ligg nord i Negevørkenen, 12 km nordaust for Beer Sheva, adjacent to the highway 60, Umm Batin covers an area of roughly 6 000 dekar (1 480 acres).
I 2012 hadde landsbyen 2 602 innbyggjarar.
Historie
Før opprettinga av Israel, var Negev-beduinar eit delvis nomadisk samfunn som hadde vore gjennom ein prosess for å bli bufaste sidan osmansk styre i regionen. Dei fleste forskarane er samde i at beduinane kom til Negev kring 1800, men det er spor etter dei tidlegare òg.
Under Det britiske mandatet gav ikkje styresmaktene eit lovverk til å avgjere og bevare kven som eigde landområda. For å få orden på dette vart landpolitikken til Israel i stor grad tilpassa dei osmanske landreguleringane frå 1858 som det føregåande lovverket. Dermed nasjonaliserte Israel det meste av Negev ved hjelp av statlege landreguleringar frå 1969.
Landsbyen vart offisielt godkjend som landsby av regjeringa den 29. september 2003, i lag med åtte andre beduin-landsbyar (sju av dei i den tidlegare Abu Basma regionale kommune).
Bayt `amir
Bayt `amir er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Tickell Head
Tickell Head er eit nes på austsida av Bridger Bay på nordkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga i desember 1821 under den felles seglasen til kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangaren, og kaptein George Powell, ein britisk selfangar. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1956-58 og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1959 etter William L.N. Tickell, FIDS-meteorolog ved Signy Island i 1955 og leiar av stasjonen i 1956.
Mishmar HaYarden
Mishmar HaYarden er ein moshav i Øvre Galilea nord i Israel. Han høyrer til Mevo'ot HaHermon regionale kommune. Han ligg mellom Mahanayim og Gadot.
Han vart grunnlagd i 1950-åra og vart kalla opp etter Mishmar HaYarden moshava, ein øydlegd busetnad eit stykke unna frå denne moshaven.
Det opphavlege namnet var Bnei Tzfat, fordi nybyggjarane støtta folket frå Safed (Tzfat).
Timsfors
Timsfors er ein svensk tettstad i Markaryds kommun i Kronobergs län i Småland. I 2005 hadde tettstaden 609 innbyggjarar.
Dyngehus borg
Dyngehus borg (svensk Dynga borgruin) var ei norsk borg ved Skredsvik i Båhuslen. Ruinane ligg i dag i Uddevalla og heiter Gullmarsberg. Borga verka som ei festning frå ca. 1250 til starten av 1500-talet, då ho brann ned. Borga vert nemnt i norsk diplommateriell fleire gonger. Ho vart graven ut i 1912-1913 av byråsjef Wilhelm Berg, som òg gjennomførte utgravninga av Ragnhildsholmen festning på 1880-talet. Borga låg i nærleiken av Dragsmark kloster.
Denise Karbon
Aktiv
Karbon debuterte i verdscupen i alpine greiner i 1998, året før ho var junior-verdsmeister i storslalåm.
Nokre veker etter ho for fyrste gong hadde stått på pallen etter eit verdscuprenn, vann ho sølvmedaljen i storslalåmrennet under VM i alpine greiner 2003 i St. Moritz, einast Anja Pärson frå Sverige kunne ho ikkje hamle opp med. Fire år seinare tok Karbon ein ny VM-medalje i storslalåm, då vart det bronse i alpin-VM 2007 i Åre. I dei neste to verdsmeisterskapane, 2009 og 2011 hamna ho på fjerdeplassen i yndlingsgreina, i 2009 også i slalåm-tevlinga.
Karbon sigra i seks renn i verdscupen, alle i storslalåm. Etter den fyrste sigeren i desember 2003 i Alta Badia, gjekk det nærare fire år ho kunne klive til topps på sigerspallen. Vinteren 2007/08 vann ho heile fem av dei av sju storslalåmrenna, og med 592 poeng var ho overlegen i kampen om å verte den beste i storslalåm i Verdscupen i alpine greiner 2008.
Ho la opp etter OL-sesongen 2014.
Hey-Hey-Hey-Hey!
«Hey-Hey-Hey-Hey» eller «'''Hey-Hey-Hey-Hey! (Goin' Back to Birmingham)'''» er ein song skriven og framført av Little Richard. Songen vart spelt inn 9. mai 1956 i New Orleans i Louisiana, med Bumps Blackwell som produsent.
Historie
I 1955 spelte Little Richard in to forskjellige versjonar av «Kansas City» av Jerry Leiber og Mike Stoller: ein den 13. september (produsert av Bumps Blackwell), og ein av 29. november (med fem vokalist og Art Rupe som produsent). Den første versjonen, som ligg tett opp til originalinnspelinga frå 1952 av Little Willie Littlefield for dei første to versa, vart ikkje gjeven ut før i november 1970, på samlealbumet Well Alright! Den andre versjonen, som var ei kraftig omarbeiding av Little Richard (særleg det nye refrenget som startar med «Hey, hey, hey, hey; Hey baby, hey child, hey now») kom ut i mars 1959 på The Fabulous Little Richard og i april 1959 på singel etter suksessen til Wilbert Harrison-hitten.
«Hey-Hey-Hey-Hey» vart spelt inn seks månader etter den andre versjonen av «Kansas City», og nytta det same refrenget. Men, då «Hey-Hey-Hey-Hey» vart gjeven ut i 1958—berre tilskriven Richard Wayne Penniman (Little Richard) som låtskrivar—oppfatta publikum det som ei tidlegare innspeling enn «Kansas City».
I 1964 gav The Beatles ut albuma Beatles for Sale (i Storbritannia) og Beatles VI (i USA) med ein versjon av «Kansas City» basert på utgåva til Little Richard. Dei hadde spelt songen så tidleg som 5. september 1962 i Cavern Club i Liverpool, og i desember det året på Star-Club i Hamburg. ) Advokatar som representerte forlaget til Little Richard, Venice Music, saksøkte og hevda at Beatles-innspelinga òg var basert på «Hey-Hey-Hey-Hey». Derfor vart plateetiketten endra til «Medley: (a) Kansas City (Leiber/Stoller) (P)1964 Macmelodies Ltd./KPM; (b) Hey, Hey, Hey, Hey (Penniman) Venice Mus. Ltd. (P)1964.» Dette kom trass i at då Little Richard spelte inn «Kansas City» i november 1955, så var «Hey-Hey-Hey-Hey» verken skriven eller spelt inn.
Medverkande
med: Songen kom ut i januar 1958 som B-sida til singelen «Good Golly, Miss Molly» og i juli 1958 på Little Richard.
Andre versjonar
«Hey-Hey-Hey-Hey» vart spelt inn som «Going Back To Birmingham» av Ten Years After i 1974 på albumet Positive Vibrations. Bob Seger spelte inn ein versjon av songen under same innspelinga då han spelte inn Fats Domino sin «Blue Monday» i 1989 for Road House. Seger sitt opptak kom ikkje ut før i 2011, då han kom ut på singel og albumet Ultimate Hits: Rock and Roll Never Forgets. Songen vart spelt av The Libertines på radio i september 2003. The Jim Jones Revue spelte songen i 2008 for debutalbumet sitt og framførte han på mange av konsertane sine.
MF «Hardingen» (1966)
MF «Hardingen», seinare «Erik P.» og no «Hardingen sr.» er ei bilferje levert frå Ankerløkken Verft i Florø i mai 1966 til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD). Ho gjekk i ruta Kinsarvik-Utne-Kvanndal frå 1966 til 1973. Frå 1977 til slutten av 1980-åra gjekk ho i ruta Halhjem-Våge-Bruntveit og dei siste åra, frå kring 1989 til 1991 i ruta Flatråker-Jektavik-Nord-Huglo.
Ferja vart i 1991 selt til Italia og frå 1992 til 2003 gjekk ho i rute mellom Palau og La Maddalena. Frå 2003 og framover gjekk ho i rute mellom Calasetta og Carloforte på Isola di San Pietro ved Sardinia.
I 2016 vart «Hardingen» kjøpt av eit norsk reiarlag og ført tilbake til Noreg. Ferja vart ikledd dei orginale HSD-fargane og sett inn i turistrute i indre Sognefjorden.
950. rakettkastarregiment
950. rakettkastarregiment er eit regiment i det russiske forsvaret som er underlagt 2. kombinerte armé og skal gi eldstøtte til denne arméen. Regimentet er forlagt til Totskoje og har 24 x 9P140 URAGAN rakettkastarar.
The Turret
The Turret er eit kjenneleg, klipperikt nes, 460 meter over havet, ved sørsida av innløpet til Gibbon Bay på austkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart truleg oppdaga av kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer som oppdaga desse øyane i desember 1821. Det vart kartlagd og gjeve dette skildrande namnet av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations i 1933. Turret er eit engelsk ord for eit lite tårn.
Robert Plant
Robert Anthony Plant, CBE er ein engelsk songar og låtskrivar, mest kjend som vokalist og tekstforfattar i Led Zeppelin. Han har òg hatt ein suksessrik solokarriere. I 2007 gav han ut Raising Sand, eit album produsert av T-Bone Burnett med den amerikanske bluegrass-sopranen Alison Krauss, som vann dei Grammy Award for årets album i 2009.
Lokomobil
Lokomobil er ei nemning nytta om ei flyttbar dampmaskin, eller i nokre høve ein flyttbar råoljemotor. Slike maskinar vert nytta som drivkjelder for treskjeverk, sager, kverner, pumper, osb. Maskinane vart drivne frå ei reimskive, via ei flatreim. I England og Tyskland var det vanleg å utsyra dei vinsj, som så vart nytta for a trekkja vippeplogar, ofte kalla dampplogar.
Lokomobilar utan drift
Dei fyrste lokomobilane var dampmaskiner utstyrte med hjul, som vart flytta med hestar. Ei av dei fyrste og viktigaste oppgåvene for lokomobilane var drift av treskeverk. Der fossekraft ikkje var tilgjengeleg hadde ein tidlegare nytta hestevandringar, men dette var hardt arbeid som sleit på hestane. Det var heller ikkje så lett å få hestane til gå med rett fart. Gjekk dei for sakte vart ikkje alle kjernane treska or kornet og gjekk dei for fort førte det til auka tap på grunn av at noko av kjernane vart blese ut saman med agnene.
ESPN America
ESPN America var ein europeisk sportskanal eigd av amerikanske ESPN. Kanalen sender amerikanske og canadiske idrettsligaer som MLB, NHL, NFL,CFL og andre ligaer. Kanalen starta sendingane i 2002 som NASN (the North American Sports Network) og vart kjøpt opp av amerikanske ESPN i 2007. Kanalen skifta namn til ESPN America den 1. februar 2009. Han vart lagt ned i 2013.
Robert Plant
Tidleg karriere
Plant vart fødd i West Bromwich, men voks opp i Kidderminster i Worcestershire. Plant fekk tidlege ei interesse for å synge rock'n'roll.
"Då eg var ein liten gut brukte eg å gøyme meg bag gardinene heime då det var jul og prøvde å vere Elvis. Det var ein særeigen atmosfære mellom gardinene og dei franske vindauga, det var ein viss lyd der for ein ti år gammal gut."
Han forlet King Edward VI Grammar School for Boys i Stourbridge midt i tenåra og utvikla ein sterk kjærleik til blues, hovudsakleg Willie Dixon, Robert Johnson og tidlege utgåver av songane i denne sjangeren.
Han forlet praksisplassen som statsautorisert revisor etter berre to veker for å gå på college for å få ei betre utdanning og verte ein del av bluesmiljøet i English Midlands.
Dei tidlege inspirasjonskjeldene hans var mellom andre Robert Johnson, Bukka White, Skip James, Jerry Miller og Sleepy John Estes. Plant hadde forskjellige jobbar medan han prøvd å starte ein musikkarriere og arbeidde mellom anna for det britiske byggfirmaet Wimpey i Birmingham i 1967 der han la asfalt på vegar. Han arbeidde òg i Woolworths i Halesowen ein kort periode. Han spelte inn tre obskure singlar for CBS Records og song med mange forskjellige band, mellom andre The Crawling King Snakes, som førte han i kontakt med trommeslagar John Bonham. Dei spelte begge seinare i Band of Joy, som blanda blues med nyare psykedeliske trendar. Han hadde ikkje suksess dei første åra, men fekk raskt eit rykte som «ein ung mann med ei mektig røyst».
Tidlege år
I 1968 leitte gitarist Jimmy Page etter ein songar for det nye bandet sitt og møtte Plant etter først å ha fått avslag av førstevalet sitt, Terry Reid. Page explained:
"Då eg høyrte han synge, tenkte eg at det må vere noko gale med han, med personlegdomen hans eller at han var umogeleg å arbeide med, for eg kunne ikkje forstå då han sa at han hadde sunge nokre år alt, at han ikkje hadde fått eit stort namn. Så eg inviterte han ned til meg for ei stund, berre for å sjekke om han var ok, og me gjekk flott i lag. Ingen problem."
I følgje Plant:
Plant og Page gjekk godt i lag frå starten av og delte ein lidenskap for musikk. Dei starta å skrive om tidlegare bluessongar i lag, sjølv om Plant ikkje vart tilskriven for nokre av låtane på det første albumet til bandet, fordi han visstnok framleis var under kontrakt med CBS Records på denne tida. Plant førte med seg John Bonham som trommeslagar, og John Paul Jones slutta seg til dei. Jones hadde tidlegare arbeidd med Page som studiomusikar.
Dei vart i starten kalla «New Yardbirds» i 1968, men bandet vart kort tid etter kjend som Led Zeppelin. Det første albumet deira nådde listene i 1969 og vert rekna som ein tidleg start på heavy metal. Plant har derimot sagt han syns det er urettvist at folk tenkjer på Zeppelin som heavy metal, sidan ein tredjedel av musikken deira var akustisk.
Lokomobil
Sjølvkøyrande lokomobilar
Dette var dampmaskinar som var utstyrte med kraftoverføring til eit hjulpar, slik at dei vart sjølvkøyrande. Dei kunne òg trekkja med seg eit treskjeverk, vassvogner o.l., men var tunge å manøvrera og var ikkje brukbare til arbeid som til dømes pløying. Dei skil seg difor frå damptraktorar, som vart nytta for å pløya opp prærien i Nord-Amerika.
Drift av treskeverk
Flyttbar lokomobilar hadde vore i bruk før sjølvgåande maskinar kom på marknaden, med dei sjølvgåande lokomobilar gjorde det lettare å flytta frå gard til gard. Forutan at dei køyrde sjølv kunne dei sjølvkøyrande lokomobilane trekkja treskeverket og anna utstyr etter seg, så ein trong ikkje nytta hestar til transporten.
Det var berre storgardar som hadde råd til å investera i lokomobilar, så dei fleste vart kjøpte av entreprenørar eller maskinlag som så tok på seg tresking for mange gardbrukarar og slik spreidde kostnadane mellom dei. Forutan lokomobilen og treskeverk var det vanleg at entreprenøren stilte med maskinist, fyrbøtar, osb. Men det var ofte gardbrukaren som var ansvarleg for å skaffa brensle og vatn. Det gjekk mykje vatn, som ofte måtte hentast med hest frå næraste vatn, eller bekk.
Pløying med vinsjdregne plogar
Om vinteren, frå november til mars, var marka for våt til at dei tunge lokomobilane kunne nyttast til pløying. Tida vart då nytta til ettersyn og reparasjon, men òg for å drive treskjeverk.
Ved å bytta ut vippeplogen med ei skuffe kunne dei òg nyttast til drenering av dammar og kanalar. Det var då vanleg å ha ein lokomobil på kvar side, slik at skuffa kunne fyllast i begge retningar. Ei slik skuffe kunne ta nokre tonn med masse.
Robert Plant
Tidlege år
I 1975 vart Plant og den dåverande kona Maureen alvorleg skadde i ei bilulukke på Rhodos i Hellas. Dette påverka produksjonen av det sjuande albumet til Led Zeppelin, Presence, som vart spelt inn medan han vart frisk att, og tvinga bandet til å kansellere alle dei planlagde konsertane dette året.
I juli 1977 døydde sonen Karac av ein mageinfeksjon, medan Plant var på turne med Led Zeppelin i USA. Det var eit frykteleg tap for familien. Plante avbraut turneen og reiste heim til Midlands, der han i fleire månader vurderte framtida si. Dødsfallet til Karac inspirerte han seinare til å skrive songen «All My Love» som finst på det siste studioalbumet til Zeppelin, In Through the Out Door.
Tekstar
"Det viktigaste med Led Zeppelin II er at fram til då hadde eg skrive tekstane. Robert hadde ikkje skrive før, og det tok mykje overtaling for å få han til å skrive, som var morosamt. Og så, på det andre albumet, skreiv han teksten til «Thank You». Han sa, 'eg vil prøve meg og skrive denne for kona mi.'"
Tekstane til Plant med Led Zeppelin var ofte mystiske, filosofiske og spirituelle, ofte med referansar til norrøn mytologi, som på «Immigrant Song» som omtalar Valhall og erobringane til vikingane. Songen «No Quarter» vert ofte mistyda som ein referanse til guden Tor, medan han i røynda er ein referanse til Mount Thor (som er kalla opp etter guden). Eit anna døme er «The Rain Song».
Plant var òg inspirert av J. R. R. Tolkien og tekstane på somme av dei tidlege Led Zeppelin-songane inneheld fleire referansar til bøkene hans, mest kjend «The Battle of Evermore», «Misty Mountain Hop», «No Quarter», «Ramble On» og «Over the Hills and Far Away». Plant skreiv òg meir beintfram blues-baserte tekst med mange seksuelle antydingar, som «The Lemon Song», «Trampled Under Foot» og «Black Dog».
Dei mystiske tekstane til Plant er ofte baserte på walisisk mytologi. Han voks opp nær grensa til Wales og reiste ofte om sommaren til Snowdonia. Plant kjøpte ein walisisk sauegard i 1973 og tok timar i walisisk. Han studerte òg mytologien i området (som Black Book of Carmarthen, Book of Taliesin, osv.) Den første sonen til Plant, Karac, vart kalla opp etter den walisiske krigaren Caratacus. Songen «Bron-Y-Aur Stomp» er kalla opp etter ei walisisk hytte Bron-Yr-Aur som ein ven av faren eigde.
Lidenskapen for nye musikalske opplevingar dreiv Plant til å utforske Afrika, særleg Marrakesh i Marokko der han møtte Umm Kulthum.
"Eg var først fengsla av skalaene og sjølvsagt vokalen. Måten ho song på, måten ho kunne halde ein tone på, du kunne føle spaninga, du visste at alle, heile orkesteret, heldt tonen til å ønskte å skifte."
Denne musikalske inspirasjonen kulminerte til slutt i den klassiske songen «Kashmir» (som er meir indisk enn nordafrikansk). Både han og Jimmy Page vendte attende til desse musikkstilane på albumet No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded i 1994.
Ein av dei største prestasjonane til Plant med Led Zeppelin var bidraga hans til «Stairway to Heaven», ein episk rockeballade frå Led Zeppelin IV som var inspirert av folk, blues, keltisk musikk og hardrock. Det meste av teksten vart skriven spontant i 1970 i Headley Grange. Sjølv om songen aldri vart gjeven ut på singel, vert songen ofte rekna som ein av tidenes beste songar.
Plant improviserte ofte tekst på konsertane til Led Zeppelin, og song ofte vers ein tidlegare ikkje hadde høyrt på studioinnspelingane. Plant brukte ofte å etterlikne gitareffektane til Jimmy Page. Dette kan ein høyre på songar som «How Many More Times», «Dazed and Confused», «The Lemon Song», «You Shook Me», «Nobody's Fault but Mine» og «Sick Again».
Han er òg kjend for den muntre, humørfylte og uvanlege spøkinga på scenen, ofte kalla «plantations». Plant snakka ofte om opphavet og bakgrunnen for songane på konsertane sine, og kom stundom med samfunnskommentarar i tillegg.
Scenepersonlegdom
Plant hadde stor suksess med Led Zeppelin gjennom 1970-åra og utvikla eit image som ein karismatisk rock 'n' roll-frontmann, på linkande vis som The Who-songar Roger Daltrey (som hadde linkande utsjånad frå seint i 1960-åra), Mick Jagger frå Rolling Stones og Jim Morrison frå The Doors. Med det lange, blonde håret og den kraftige, nakne overkroppen, var Plant med på å skape «rockegud»-typen. På scenen var Plant særleg aktiv og han dans, hoppa, klappa og gjorde entusiastiske handrørsler for å legge vekt på teksten eller musikken.
Som soloartist
Etter at Led Zeppelin vart oppløyst i 1980 (då John Bonham døydde) har Plant hatt ein suksessrik solokarriere som starta med Pictures at Eleven i 1982, og etterfølgd av The Principle of Moments i 1983. Populære songar frå denne perioden var mellom andre «Big Log», «In the Mood», «Little by Little», «Tall Cool One» og «I Believe». I 1984 danna Plant eit kortvarig band med Jimmy Page og Jeff Beck kalla The Honeydrippers. Dei fekk ein 3. plass med Phil Phillips-songen «Sea of Love» og Roy Brown-songen «Rockin' at Midnight». Sjølv om Plant ikkje spelte Led Zeppelin-songar i denne perioden, var turneane hans i 1983 (med trommeslagar Phil Collins) og 1985 store suksessar, ofte med utselde arenaer.
Utover i 1980- og 1990-åra skreiv Pland tre soloalbum med klaverspelar og låtskrivar Phil Johnstone. Now and Zen, Manic Nirvana og Fate of Nations (med Máire Brennan frå Clannad). Det var Johnstone som overtalte Plant til å byrje å spele Led Zeppelin-songar på konsertane sine, noko Plant lenge motstod, fordi han ikkje ville vere kjend som «den tidlegare Led Zeppelin-vokalisten» resten av livet.
Sjølv om Led Zeppelin vart oppløyst i 1980, møttest Plant og Page stundom for forskjellige prosjekt, som The Honeydrippers: Volume 1 i 1984 (Volume 2 kom aldri). I 1988 song Plant på soloalbumet til Page, Outrider, medan Page same året medverka til Plant-albumet Now and Zen.
Som Page and Plant (1994-1998)
Page and Plant vart eit fulltidsprosjekt frå 1994 til 1998, og dei gav ut Unledded i 1994 etterfølgd av ein særs populær turne i 1995. Page and Plant spelte så inn albumet Walking into Clarksdale i 1998, som selde dårleg og fekk Plant til å gå attende til solokarrieren sin. Ein song frå dette albumet, «Please Read the Letter», vart spelt inn på nytt av Plant med Alison Krauss for albumet deira i 2008.
Med Priory of Brion (1999-2000)
Frå midten av 1999 til slutten av 2000 spelte Plant mange små konsertstader med folkrockbandet sitt Priory of Brion.
I 2001 spelte Plant på Afro Celt Sound System-albumet Volume 3: Further in Time. Songen «Life Begin Again» er ein duett med den walisiske visesongaren Julie Murphy.
Med The Strange Sensation (2001-2007)
I 2002 danna Plant eit nytt band, Strange Sensation, som hovudsakleg spelte gamle blues- og folkesongar. Dette resulterte i albumet Dreamland. I kontrast til den frodige samlinga med relativt obskure nyinnspelingar, bestod det andre albumet til Strange Sensation, Mighty ReArranger (2005), av nye, originale songar. Begge albuma fekk særs god kritikk og han vart nominert til fire Grammy Award, to i 2003 og to i 2006.
Som tidlegare medlem av Led Zeppelin, fekk han i la med Page og John Paul Jones, Grammy Lifetime Achievement Award i 2005 og Polar Music Prize i 2006.
Frå 2001 til 2007 turnerte Plant mykje i USA og Europa med Strange Sensation. Songan bestod av nye solosongar og mange Led Zeppelin-songar, ofte med nye og utvida arrangement. Ein DVD kalla Soundstage: Robert Plant and the Strange Sensation, kom ut i oktober 2006.
I 2006 spelte bland (i lag med bandet til Ian Hunter) på ein konsert for Arthur Lee i Beacon Theatre i New York. Konserten kom til som støtte for Lee, som sleit med leukemi. Plant og bandet spelte tretten songar, fem av Arthur Lee & Love, fem av Led Zeppelin og tre andre i duett med Ian Hunter. Lee døydde av sjukdommen seks veker etter konserten.
Ein plateboks frå heile solokarrieren hans, Nine Lives, kom ut i november 2006, med alle albuma hans, B-sider, demoar og konsertopptak.
I 2007 medverka Plant på to songar til hyllestalbumet for Fats Domino, Goin' Home: A Tribute to Fats Domino, «It Keeps Rainin'» med Lil' Band O' Gold og «Valley of Tears» med The Soweto Gospel Choir.
Med Alison Krauss (2007-2008)
Frå 2007 til 2008 spelte Plant inn musikk i lag med bluegrass-stjerna Alison Krauss. Albumet Raising Sand kom ut 23. oktober 2007 på Rounder Records. Albumet vart spelt inn i Nashville og Los Angeles og var produsert av T-Bone Burnett. Det innehed songar frå R&B-, blues-, folk- og country-artistar som Mel Tillis, Townes Van Zandt, Gene Clark, Tom Waits, Doc Watson, Little Milton og The Everly Brothers. Songen «Gone Gone Gone (Done Moved On)» frå Raising Sand vann dei ein Grammy Award for beste popsamarbeid med vokal i 2008. Raising Sand vann òg prisen for årets album. Albumet vart ein stor suksess hos kritikarane og selde godt. 4. mars 2008 oppnådde albumet platinastatus i USA.
Plant og Krauss la ut på ein turne i USA og Europa i april 2008, og spelte musikk frå Raising Sand og anna tradisjonell amerikanske musikk, i tillegg til omarbeidde Led Zeppelin-songar. Albumet vart nominert til Mercury Prize i juli 2008. I 2008 dukka Plant overraskande opp på Fairport Convention-konserten deira i 2008 på Cropredy Festival, der han song på Led Zeppelin sin «The Battle of Evermore» med Kristina Donahue som ei hyllest til Sandy Denny.
Med Band of Joy (2010)
Eit nytt studioalbum, Band of Joy kom ut den 13. september 2010 på Rounder Records
Led Zeppelin-relaterte prosjekt
Plant spelte med dei attverande medlemmane i Led Zeppelin både den 13. juli 1985 for Live Aid (med Phil Collins og Tony Thompson på trommer) og den 15. mai 1988 for Atlantic Records 40th Anniversary. I 1988 spelte Jason Bonham, sonen til John Bonham, trommer. Begge gongane spelte dei berre nokre få songar, med minimalt med øving føre. Plant var misnøgd med begge framføringane, og sa «det er som å sove med i same seng som eks-kona, men ikkje ha sex.» I 1990 spelte Plant i lag med Jimmy Page på Knebworth. Led Zeppelin vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1995, og Plant spelte under seremonien med Jimmy Page, John Paul Jones, Jason Bonham, Neil Young, Steven Tyler og Joe Perry, på songane «Bring It On Home», «Honeybee» og «When the Levee Breaks». Etter fleire år med gjenforeiningsrykte, spelte Led Zeppelin endeleg ein full konsert i lag den 10. desember 2007 under ein støttekonsert for Ahmet Ertegün, med Jason Bonham igjen på trommer. Trass i enorm etterspurnad, sa Plant nei til $200 millionar han vart tilboden for å legge ut på turne med Led Zeppelin etter konserten i 2007. I intervju i 2007 hadde Plant døra open for framtidige konsertar med Led Zeppelin, men har sidan sagt at han ikkje ønskte å turne som ein gjeng kjedelege gamle menn som følgde Rolling Stones rundt omkring.
Ettermæle
Robert Plant er ein av dei viktigaste songarane innan rock og stilen hans har påverka mange av hans samtidige, som Geddy Lee, Ann Wilson, Sammy Hagar, og seinare vokalistar som Jeff Buckley. Freddie Mercury frå Queen og Axl Rose frå Guns N' Roses var òg påverka av Plant. Encyclopædia Britannica skriv at «med den overdrivne vokalstilen og den uttrykksfulle paletten til bluessongarar som Howlin' Wolf og Muddy Waters, skapte Plant ein stil som definerte mykje av synginga i hardrock og heavy metal: stor rekkevidde, mykje forvrenging, høgt volum og mykje kjensler». Plant fekk på Knebworth Silver Clef Award i 1990.
I 2006 kåra heavy metal-magasinet Hit Parader Plant som den største metal-vokalisten gjennom tidene, ei liste som hadde med Rob Halford (2), Steven Tyler (3), Freddie Mercury (6), Geddy Lee (13) og Paul Stanley (18), som alle var påverka av Plant. I 2008 sette Rolling Stone Plant på 15. plass på lista deira over dei 100 beste songarane gjennom tidene. I 2009 vart han av lyttarane til Planet Rock kåra til den største stemma i rocken. Plant vart Commander of the Order of the British Empire (CBE) i 2009 for tenestene sine til popmusikken. Han var på lista til Q magazine i 2009 over «hundreårets artistar» og vart rangert på 8. plass på lista deira over dei 100 beste songarane i 2007.
Bayt An Na`Am
Bayt An Na`Am er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Paraná
Paraná kan visa til:
244. artilleribrigade
244. artilleribrigade (russisk 244-я гвардейская артиллерийская Витебская Краснознамённая, орденов Кутузова и Александра Невского бригада; dette tyder 244. Garde Vitebsk Raude Fane med Kutuzovs og Aleksander Nevski orden) er ein artilleribrigade i det russiske forsvaret som er underlagt 11. armékorps. Han er forlagt til Kaliningrad. .
Mount Bragg
Mount Bragg er eit fjell, 1480 moh, som står 6 nautiske mil sørvest for Gambacorta Peak sør i Neptune Range i Pensacolafjella. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne i U.S. Navy, 1956–66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Ralph L. Bragg, ein fotograf med U.S. Navy sin skvadron VX-6 ved McMurdo-basen i 1964.
Roses
Roses (spansk Rosas) er ein kommune i Alt Empordà i Catalonia i Spania. Han ligg ved kysten i nordenden av Rosesbukta og er ei viktig fiskehamn og eit turistsenter.
Historie
Byen vart grunnlagd som ein gresk busetnad, truleg på 400-talet fvt. Ein kan framleis sjå restar av den greske busetnaden. Klosteret Santa Maria de Roses vart første gong nemnd i år 944 og styret vart delt mellom klosteret og grevskapet Empúries. I 1402 vart Empúries innlemma i krona Aragon og Roses vart ein eigen kommunen. På 1500-talet vart Roses fleire gonger råka av åtak frå sjørøvarar frå Nord-Afrika. For å stoppe dette gav Karl V ordre om å få bygd store festningsverk i byen. Dei neste hundreåra vart festningsverka grundig testa fleire gonger, to gonger av franskmennene, mellom anna under niårskrigen. I 1712, under den spanske arvefølgjekrigen, prøvde austerrikske soldatar å ta byen og i 1719, under kvadrupelalliansekrigen gjekk franskmennene igjen til åtak, men klarte ikkje å ta Roses.
Etter ein lang relativt roleg periode vart byen igjen angripen under dei franske revolusjonskrigane. Omleiringa av Roses varte frå 28. november 1794 fram til 3. februar 1795, då garnisonen vart trygt evakuert av ein spansk marineskvadron. Byen vart overgjeven til Frankrike, men vart gjeven attende til Spania etter Freden i Basle i juli 1795.
I 1808 tvinga keisar Napoleon I av Frankrike kong Karl IV av Spania og sonen Ferdinand til å abdisere, og sette i staden inn broren Joseph Bonaparte på trona. Då spanjolane gjorde opprør mot denne handlinga invaderte Frankrike land igjen i den spanske sjølvstendekrigen. Roses vart då kringsett for fjerde og siste gong. Då franskmennene i 1814 trekte seg ut av Spania sprengde dei festningsverka i byen i lag med Castell de la Trinitat som ligg like i nærleiken.
Kjelder
''
Cape Valavielle
Cape Valavielle er eit nes på nordenden av Watson Peninsula på nordkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd og namngjeven av den franske ekspedisjonen, 1837–40, under kaptein Jules Dumont d'Urville.
Blantyre i South Lanarkshire
Blantyre (skotsk-gælisk Baile an t-Saoir) er ein by og burgh i regionen South Lanarkshire i Skottland. Han har kring 17 500 innbyggjarar og ligg kring 10 km søraust for Glasgow i Skottland.
Namnet skal stamme frå kumbrisk: blaen tir, som tyder «på toppen av landet», som sidan har vorte gjort skotsk-gælisk. Byen grensar til elvane Clyde i nord og Rotten Calder i vest, Park Burn i aust og elva Rotten Burn i sør.
Byen er ein del av tettstadsområdet til nabobyen Hamilton som i 2004 hadde totalt 66 500 innbyggjarar, av desse budde 17 505 innbyggjarar i sjølve Blantyre.
Ikkje langt frå byen ligg Bothwell Castle frå 1200-talet.
Tingstäde
Tingstäde er ein svensk tettstad i Gotlands kommun i Gotlands län på Gotland. I 2005 hadde tettstaden 278 innbyggjarar. Tingstäde ligg cirka 20 kilometer nordaust for Visby.
Venera 9
Venera 9 var ein sovjetisk romsonde til Venus og vart skoten opp 8. juni 1975. Ferda var sett saman av ein bandesonde og ein landar. Venera 9 og Venera 10 var identiske romsondar lagde for oppskytingshøvet i juni 1975. Bileta Venera 9 sende attende frå yta til Venus var dei fyrste nokosinne frå yta til ein annan planet.
Før landinga kjølte eit system med sirkulerande væske ned landaren til -10 °C. Systemet kunne dessutan fordela varmen i landaren, alt for at landaren skulle overleva lengst mogeleg på Venus-yta.
Landinga fann stad 05:13 UT. Bileta frå landaren viste at det tilsynelatande ikkje var noko støv i lufta, og nokre 30-40 cm store steinar som ikkje var nedbrotne. Det vart berre teke eit 180 graders panorama og ikkje eit 360 eit, av di eitt av to lok ikkje slapp taket.
Bayt An Nukhayf
Bayt An Nukhayf er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Hamilton randis
Hamilton randis er ein randis, 15 km brei, aust for Wyatt Hill på Bear Peninsula på Walgreen Coast i Marie Byrd Land i Antarktis. Han vart kartlagt av United States Geological Survey frå landmålingar og flyfotografi tekne av U.S. Navy i 1959–66, og vart namngjeven i 1977 av Advisory Committee on Antarctic Names etter Robert Hamilton, ein meteorolog ved University of California, Davis, som var forskingssjef for United States Antarctic Research Program ved Sørpolstasjonen, vinteren 1975.
Live @ KlangArt
Live @ KlangArt er det 34. albumet til Klaus Schulze. Det kom ut i 2001 på to separate CDar og i 2008 med bonusspor som eit enkelt album.
Innhald
Disk 1
Disk 2
Dei franske og indianske krigane
Dei franske og indianske krigane (engelsk French and Indian Wars) er eit namn brukt i USA om ei rekkje krigar om herredøme i Nord-Amerika for europeiske kolonimakter. På fransk er krigane kjende som Guerres intercoloniales, 'interkolonialkrigane'. På den eine sida stod England (som etterkvart blei Storbritannia) og på den andre sida Frankrike, tidvis med støtte frå Spania. Begge sider hadde også innfødde allierte. Krigane reflekterte konfliktar i Europa, og enda om lag samtidig med dei. Den siste av dei fire konfliktane som blei utkjempa er kjend som Den franske og indianske krigen i eintal.
Oversyn
<!-- Dei britiske og amerikanska benämningarna på de olika krigen är i första hand hämtade från vilken regent som vid krigstillfället regerade i England och därmed även över de nordamerikanska kolonierna. De franska benämningarna är helt enkelt första, andra, tredje och fjärde kriget.
Det första kriget som kallas Kung Vilhelms krig, uppkallat efter Vilhelm av Oranien som var Englands kung mellan åren 1689 och 1702, var det första av dessa stora krig. Det varade mellan åren 1689 och 1697, då en fred slöts. Spanien var neutralt under detta krig. Striderna stod mellan England och Frankrike med sina respektive allierade i de norra gränstrakterna.