cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John F. Nash jr.
Nash, ganske nyleg gift og pressa av krava sine til seg sjølv, fekk etter eit psykisk samanbrot i 1958 diagnosen som paranoid schizofrenisk. Mellom 1966 og 1996 gav han ikkje ut nye arbeid i det heile tatt, som følgje av sjukdommen. Far til Nash leid av same sjukdommen.
Innanfor matematikken var Nash interessert i alt, men han var ein utprega konkurranseretta elitist og søkte etter dei største og beste resultata. Til spesialområda hans høyrde spelteori, diofantiske likningar, kvantemekanikk og relativitetsteori.
Leangsfjorden
Leangsfjorden er ein liten fjordarm av Åsenfjorden i Levanger kommune i Trøndelag. Fjorden strekkjer seg 1,5 km nordaustover til grenda Leangan, som han er kalla opp etter.
Fjorden har innløp mellom Tørøya i vest og Hesthåggånebben i aust. På andre sida av Hesthåggånebben går Hoplafjorden austover. Vest for Tørøya ligg Sunndalsfjorden. Den indre delen av Leangsfjorden er delt i to viker av halvøya Litløya.
Riksveg 753 går langs nordsida av fjorden.
Myllarguten
Torgeir Augundsson, best kjend som Myllarguten, var ein segngjeten spelemann frå Akkerhaugen i Telemark. Han var son av Augund Torgeirsson frå Rinde i Sauherad, og kona hans, Gunhild Sigurdsdotter. Namnet hans blir helst uttala «Targjei», slik det er vanleg i Telemark. Faren var husmann, og flytte noko ikring på plassane i Sauherad medan Targjei var gut. Augund var møllar, og borna hans vart kalla «Møllarungein», og Targjei vart heitande «Møllarongen» eller «Myllarguten» i øvre Telemark. Under dette namnet vart han vidgjeten.
Barndom og læretid
Frå han var smågut hadde han lag for spel og hug etter fela. Rikard Berge fortel korleis han grein etter fela før han var ute av småbarnsstakken. Faren var òg spelemann, men ikkje av dei beste i den tida. Targjei pla stele seg til å klunke på fela medan far hans var ute, men våga seg ikkje nære fela når Augund var heime. Han var nok redd han skulle få hogg. Gunhild var blidare og lét guten få spele. Ein dag kom Augund heim og høyrde det lét av ei fele inne i huset. Med det same han kom inn, tok Gunhild fela frå guten. «Kven va`det som spela?» spurde Augund. «Dæ va`ingen, dæ», svara Gunhild. Jau, Augund hadde høyrt felelåt. «Eg konn` høyre dæ va` ein som konne spela au», sa han. Då måtte Gunhild fram med sanninga. «Ja, dæ va gutongen som grein etter fela; å så fekk`n o litt». Frå då av fekk Targjei spele som han hadde hug til, og faren lærte han opp.
Augund kunne mange gamle slåttar, og attåt lærte han guten å stille fela. Han var svært lærenem, men faren trøytna av det stadige maset om opplæring, og tok han med seg til spelemannen Mattis Flathus, som tok guten i lære. «Mattis sette skruven i meg, han», sa Myllaren i seinare år. Targjei døypte ein slått etter Mattis.
Med tida vart gutungen kjend som ein god spelemann, og av di han var litenvoren, var far hans nøydd å bere han på ryggen når han skulle ut å spele. Vel framme vart han han sett på bordet, og trampa takta med foten på krakken. Han var lett å få til å spele, og spela ute frå han var åtte-ni år gammal. Medan han var ute slik, møtte han spelemannen Øystein Langedrag frå Seljord, og Øystein kom til å bli ein viktig læremeister for Myllarguten. Dei spela i lag både seint og tidleg. Targjei var hjå Øystein og fekk slåttar i vekevis i strekk.
Den andre læremeisteren til Myllarguten var Jon Kjos fra Åmotsdal. Då Targjei kom dit var han ikkje meir enn ni år. Det tok litt tid før Jon skjøna kva for tó som budde i Targjei, men då han skjøna det, tok han guten i lære med det same. Etter ei tid var Targjei den beste av dei. Då sa Jon: «Dæ va héen ti gut! Han vi`ti forgange meg». Men han sa det skjemtande.
Spelferder og heimeliv
I åra som følgde var Targjei over mykje av Telemark og spela i gjestebod og brudlaup. Det gjekk gjetord om at han var ein framifrå utøvar, og han vart meir og meir etterspurd ettersom gjetordet voks.
Han gifta seg med Ingebjørg Eddandshaugen, husmannsdotter frå Eddand i Vinje, i 1830. Dei fekk ti born i lag. Fleire av etterkomarane finst som spelemenn og utøvarar i Telemark den dag i dag. Det er ikkje sagt at Targjei var lett å bu i lag med med. Han var svær til å skifte huglynde, og var ein uryddig kunstnarnatur og ein drøymar. Han var ikkje praktisk, og kunne i røynda berre spele fele. I andre høve kunne han vere skrekkeleg sein og fomlut. Han trong støtt hjelp med pengane sine. Slik var det han fekk økonomisk stød av bonden Rikard Aslaksson Berge i Rauland, då han fekk eit bruk der.
Briller
Briller er linser som ein har føre menneskeaugo, nokre gongar av estetiske omsyn, men vanlegvis for å korrigere synet eller verne augo. Spesielle briller kan brukast for å sjå tredimensjonale bilete eller oppleve virtuell verkelegheit.
Myllarguten
Myllarguten og Ole Bull
Myllarguten vart med tida vidt kjend som meisterspelemann, frå Vestlandet og langt opp i Numedal. «Dæ hjælper ikkje håss go`n e`, e`n ikkje kåmme i opprop», sa han. Han vart den mest kjende spelemannen i Bygde-Noreg i si tid. Gjetordet nådde også dei som ikkje var frå bygdene. Den fremste av desse var fiolinisten Ole Bull, som råka på Myllarguten tilfeldig sommaren 1831. På den tida var han ikkje meir enn noko over tjue år, og var komen attende frå ein turné i Tyskland. Ein kveld han var ute og trakka i Bergen, fekk han høyre felelåt frå ein gjestgjevargard i nærleiken. Han hadde ikkje gjeve gaum på hardingfela før, men no vart han forviten og gjekk inn. Der fekk han vite kven spelemannen var, og Bull ville han skulle spele meir. Myllarguten nekta han ikkje det, for han var svært «på lag», som det heiter. Seinare bad Bull han kome med seg heim, og Targjei følgde. Hjå Bull var det òg andre musikarar, og Targjei fekk godt stell, og spela for Bull og vennene hans. Bull bad Myllaren om å kome med han til Valestrand, der Bull skulle opptre, og slik kom det til at desse to spela i lag første gongen. Då Bull spela Mozart, vart Myllarguten oppøst, og freista å ta etter. Men sjølv om han freista å gje att Mozart på hardingfele, vart det berre ei røre av Mozart og Myllarguten.
I same høvet skreiv Ole Bull ned nokre av Myllarslåttane. Så fekk han prøve fela til Targjei og spela av nedskrifta ganske rett. «Ja, dæ va`nok likt. Men rætte liten hadde dæ nå ikkje», sa Targjei etterpå. Men han var nok imponert over at Bull greidde dette. Bull og Myllarguten var venner resten av livet.
Dette kulturmøtet fekk store utslag i norsk musikkliv. Ole Bull fekk ein nøkkel til forståing av norsk folkemusikk, og la inn noko av stilen i sin eigen musikk. Seinare pla Bull å spele nokre slåttar på kvar konsert han hadde ute i Europa. Signaleffekten for nasjonalromantikken, og Grieg, har nok og vore stor. Bull leita etter eit norsk musikkuttrykk, og fann det gjennom Myllarguten. På dette viset var Myllarguten ein slag læremeister for Ole Bull, seier Rikard Berge.
På den andre sida la Myllarguten seg etter eit meir klassisk dur-ideal frå møtet med Bull og Mozart. Han la bort dei mest irregulære tonetrinna i sitt eige spel, og sette ein standard for tonal utforming som har følgt Myllar-tradisjonen til denne dag. Utviklinga mot klarare durtonalitet hadde elles teke til noko tidlegare, med Øystein Langedrag, som hadde vore ute i Napoleonskrigane og opplevd hornorkester og marsjar.
Konserten i Christiania 1849
Etter møtet i 1831 gjekk Myllaren og Bull i ulike leier. Bull reiste utanlands att, og dei møttest ikkje att før i 1849, då Bull tenkte å halde ein stor konsert med «nasjonal musikk» i logesalen i Christiania. Her vart Myllarguten beden om å spele, og han reiste inn til hovudstaden på ski vinteren 1849. Ole Bull ønskte å syne christianiaborgarane kva norsk folkekunst var verdt. Konserten vart halden måndag 15. januar 1849, og Targjei skulle spele sju slåttar på to avdelingar. Ole Bull spela resten av tida. Det var 1500 menneske til stades på konserten.
Myllarguten fekk sjølvsagt eit godt honorar for dette. Salen var pakkande full av opprømde byborgarar, attåt nokre telemarkingar med fribilettar. Aasmund Olavsson Vinje som var komen til byen på denne tida, ønskte ikkje å gå på konserten. «Si´ det gange gale, só blei det fór stort ansvar på ókkón», sa han og heldt seg heime.
Og det var nære på det gjekk gale. Targjei fekk ikkje opna feleskrinet sitt, og måtte bryte det opp med kniv. Dette sette han ut slik at han gløymde å halde seg til programmet. Men han spela seg slik opp at han heilt gløymde kvar han var, og publikum vart rivne med. Dagen etter kytte avisene av konserten, og Johan Sebastian Welhaven skreiv eit langt dikt til ære for spelemannen. Rikard Berge meiner likevel at dei fleste nok gjekk frå konserten med lite utbyte. Dei var ikkje vane med hardingfelemusikk. Då den nasjonalromantiske stemningsbølgja la seg, var ikkje Myllarguten så gjæv lenger. Då var han berre ein «forfyllet bonde fra Telemarken».
Juzjnaja Keltma
Juzjnaja Keltma eller Søndre Keltma (russisk Южная Кельтма) er ei elv i Perm kraj i Russland og ei av sideelvane til Kama frå venstre i nedslagsfeltet til Volga. Ho startar nord i Perm, nær grensa til Republikken Komi og har ei lengd på 172 km. Ho munnar ut i Kama om lag 1060 km frå munningen hennar. Elvemunningen er delt inn i fleire greiner. Juzjnaja Keltma dannar eit nedslagsfelt på 5270 km².
Myllarguten
Konserten i Christiania 1849
Nasjonalromantikken gjorde seg eit bilete av Myllarguten som eit «rått naturbarn», som hadde lært alt spelet sitt av Fossegrimen. Han skulle setjast inn i ramma av «den umiddelbare natur», som dei hylla på den tida. Andreas Munch skriv i sitt referat frå konserten om forskjellen på Targjei og Ole Bull:
Juzjnaja Keltma
Dei største sideelvane hennar er Dzjuritsj, Olkhovka, Verkhnij Mal og Nizjnij Mal frå venstre, og Timsjer frå høgre.
Elva frys til tidleg i november og er islagsd til slutten av april. I den øvre delen er elva smal og svingete, medan den nedre delen er brei og roleg med sanddekte breidder.
Myllarguten
Seinste levetida
Myllarguten var det telemarkingane kallar eit «flògvet». Han var snøgg til å støype ihop gamle former til nye, snar til å byggje ut store slåttar av små. Han har ord på seg for å ha støypt om telemarksspelet til det det er i dag. Myllartradisjonen kom til å feste seg best i Vest-Telemark, der sønene hans vart buande. Den tradisjonslina er ei av to hovudliner i slåttetradisjonen i Telemark ned til i dag. Den andre lina kjem frå Håvard Gibøen.
Juzjnaja Keltma
I åra 1785-1822 vart Nordre Jekaterinskij-kanalen med ei leng dpå 20 km bygd mellom Søndre Keltma og Nordlege Keltma. Kanalen var i drift i 16 år før han vart nedlagd i 1836.
Sunndalsfjorden i Nord-Trøndelag
Sunndalsfjorden  er ein liten fjordarm av Åsenfjorden i Levanger og Frosta kommune i Trøndelag. Fjorden strekkjer seg 1,5 km nordaustover til Sunndalen, som han er kalla opp etter.
Fjorden har innløp mellom Tørøya i aust og vika Aunsjøen i vest. På andre sida av Tørøya går Leangsfjorden nordaustover, parallelt til Sunndalsfjorden. Grenda Litlvika ligg på austsida av fjorden, og det same gjer Riksveg 753, som kryssar den indre delen av fjorden via ei bru.
Østerøya
Østerøya er ei halvøy i Sandefjord kommune. Ho grensar i vest mot Mefjorden og i aust mot Tønsbergfjorden. Sjømerket Tønsberg tønne ligg ytst på halvøya.
Historie
Austerøya var befeesta under den andre verdskrigen.
Anna
Spelefilmen Hodet over vannet, regissert av Nils Gaup, vart spelt inn på sørspissen av Austerøya.
Dansk Vestindia
Dansk Vestindia var ein tidlegare dansk koloni i Karibia som omfatta øyane St. Thomas, St. Jan og St. Croix. Det danske selskapet Vestindisk-guineisk Kompagni annekterte dei to øyane St. Thomas i 1672 og St. Jan i 1718. I 1733 vart St. Croix kjøpt frå Det franske vestindiske kompaniet. Dei tre øyane vart i 1754 selde til kongen av Danmark-Noreg. Dansk Vestindia var okkupert av Storbritannia i tida 1802 – 1803 og 1807 – 1815. Øyane vart reine danske koloniar etter at Danmark og Noreg skilde lag i 1814.
Målet med den danske koloniseringa i Vestindia var å utnytte den lønsame trekanthandelen, som gjekk ut på å eksportere skytevåpen og andre industrivarer til Afrika i byte mot slavar, som så vart frakta til øyane i Vestindia som arbeidskraft på sukkerplantasjane. Sluttetappen i trekanten var frakt av sukker til heimlandet. Økonomien i Dansk Vestindia var fullstendig basert på slaveri. Etter slaveriet vart avskaffa i 1848 gjekk Dansk Vestindia inn i ein økonomisk nedgangsperiode og i 1852 vart eit sal av Dansk Vestindia første gong debattert i Folketinget.
Danmark prøvde ved fleire høve å få seld eller bytta bort Dansk Vestindia på slutten av 1800-talet og byrjinga av 1900-talet, til høvesvis USA og Det tyske forbundet. Øyane vart til slutt seld til USA for 25 millionar dollar, som overtok administrasjonen 31. mars 1917 og gav dei namnet Dei amerikanske jomfruøyane (engelsk: U.S. Virgin Islands).
Hamsterfamilien
Hamsterfamilien er ein familie gnagarar. Med om lag 580 artar er det den nest største pattedyrfamilien etter musefamilien, som har litt over 600.
Systematikk
(Familie) Hamsterfamilien Cricetidae
Koehler Nunatak
Koehler Nunatak er ein isolert nunatak kring 20 nautiske mil (37 km) aust-søraust for Mount Manthe, ved søraustenden av Hudson Mountains i Antarktis. Han vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-66. Nunataken vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Walter Koehler i U.S. Army Aviation Detachment, ein helikopterpilot under kartlegginga av Ellsworth Land i 1968-69.
GameSpot
GameSpot er ein dataspelnettstad med nyhende, kritikk, nedlastningar og anna informasjon om dataspel. Nettstaden blei starta den 1. mai 1996 av Pete Deemer, Vince Broady og Jon Epstein. Den blei kjøpt opp av ZDNet, eit selskap som seinare blei kjøpt opp av CNET Networks, den noverande eigaren av GameSpot.
I tillegg til innhaldet, som blir produsert av GameSpot, lèt nettstaden også brukarane skriva sine eigne spelmeldingar, bloggar og skriva på forumet.
GameSpot skriv om spel frå Nintendo (Wii U og Nintendo 3DS), Microsoft (Xbox 360, Xbox One og PC-spel) og Sony (PlayStation 3 og PlayStation 4). Nettstaden byrja å skriva kritikkar for iPhone, Android og andre mobilspel i september 2009. I tillegg har GameSpot tidlegare dekka spelkonsollar som Nintendo 64, Nintendo GameCube, Game Boy Color,Game Boy Advance, Xbox, PlayStation, PlayStation 2, Sega Saturn, Dreamcast, Neo Geo Pocket Color og N-Gage.
«Game of the Year»
GameSpot plar å kåra eit spel til «Game of the Year» kvart år. Dette er spela som fram til no har fått prisen:
«Worst Game of the Year»
Fram til 2011 pleide GameSpot å kåra årets verste spel.
Vassdrag i Noreg
Dette er ei liste over vassdrag i Noreg sortert etter nedslagsfelt:
Gent
I mellomalderen var Gent den nest største byen i Nord-Europa etter Paris på grunn av sin store tekstilproduksjon.
Økonomi
Hamna i Gent, nord i byen, er den tredje største i Belgia. Hamna er tilknytt havet gjennom Gent-Terneuzen-kanalen.
Universitetet i Gent og mange forskingsorienterte selskap held til i sentrum og sør i byen. Som den største byen i Aust-Flandern har Gent òg mange sjukehus, skular og kjøpesenter.
Turisme
Turismen er sterkt aukande og sysselset stadig fleire.
Arkitektur
Mykje av mellomalderarkitekturen i byen er intakt og er svært godt vedlikehalden. Sentrum er det største bilfrie byområdet i Belgia. Interessante stader er St. Bavo-katedralen, klokketårnet, Gravensteenslottet og den utmerka arkitekturen langs den gamle hamna Graslei. Gent har ivaretatt ein fin blanding av notid og historie og er ikkje ein død museumsby. Byen inneheld òg eit vakkert operahus og fleire teater.
Restaurantar
Som dei fleste belgiske byar har Gent eit rikt nasjonalt og internasjonalt serveringstilbod. Spesielt det hyggelege småhusområdet «Patershol» har mange restaurantar. «Sleepstraat» litt lengre nord har mange tyrkiske restaurantar. Byen har elles eit rikt uteliv med mange konsertar.
Festivalar
Gent er vertskap for nokre store festivalar, som den store Gentse Feesten (bokstavleg «Gentfesten»), I Love Techno, Flanders International Film Festival Ghent og Festival van Vlaanderen (Flandernfestivalen).
Museum
Viktige museum i Gent er Museum voor Schone Kunsten (Museum of Fine Arts), med bilete av Hieronymus Bosch, Jean Fouquet og mange flamske kunstnarar; SMAK (Stedelijk Museum voor Actuele Kunst (Bymuseet for Samtidskunst)), med verk frå 1900-talet av m.a. Joseph Beuys og Panamarenko; og Designmuseet. Det er òg eit museum som presenterer Gent sin industrielle styrke, Museum voor Industriële Archeologie en Textiel (MIAT). Her har ein gjenskapt verkstader og butikkar frå 1800-talet og kan sjå vevemaskinane som står igjen i denne bygningen. Gravensteenslottet er òg eit museum som viser slottet si utvikling sidan det vart bygd i 1180. Ein del av slottsmuseet er òg via gamle tourturreiskapar.
Samferdsel
Dei to store store Europavegane E17 og E40 kryssar ved Gent. Byen har òg den tredje største jernbanestasjonen i Belgia. Lokalt er det bussar og trikkar som dominerer kollektivtrafikken. Gent er særs godt tilrettelagt for syklistar. Mange av dei gamle torga er bygd om og har no fleire etasjar med parkeringshus under seg.
Stortingsvalet 1949
Stortingsvalet 1949 var det andre stortingsvalet i Noreg etter andre verdskrigen, 10. oktober 1949. Valet var ein stor siger for Arbeidarpartiet, og Einar Gerhardsen si andre regjering heldt fram. Arbeidarpartiet fekk fleirtal åleine i Stortinget.
Dette var det siste valet med gamal valordning, der valkrinsane var delt opp i landkrinsar og bykrinsar. Det var òg det siste valet med gamal utrekningsmetode for mandat. Denne metoden favoriserte store parti sterkt. Ved dette valet fekk til dømes Arbeidarpartiet 56,7 % av stortingsmandata med 45,6 % av røystene, medan Norges Kommunistiske Parti sat att utan stortingsmandat sjølv om dei fekk 5,9 % av røystene. Endå ei endring ved dette valet var at det ikkje lenger var høve til å inngå listesamband. Istadenfor vart det difor i mange valkrinsar sett opp felleslister mellom to eller fleire borgarlege parti.
Samfunnspartiet, som hadde vore representert på Stortinget før krigen men ikkje stilte til val i 1945, stilte igjen til val denne gongen. Dei fekk ikkje stor oppslutning og stilte aldri til val igjen.
Resultat
¹ Mandata på borgarlege felleslister fordelt på dei einskilde partia.
Dei borgarlege felleslistene var:
Dersom ein fordeler røystene til felleslister på dei einskilde partia, basert på valet i 1945, får ein desse resultata (frå Hvem Hva Hvor 1950):
Gott soll allein mein Herze haben
Gott soll allein mein Herze haben, BWV 169, er ein kyrkjeleg kantate komponert av Johann Sebastian Bach.
Han vart komponert i Leipzig i 1726 for den attande sundagen etter treeiningssundag.
Teksten er skriven av Martin Luther (sats 8) og ein ein ukjend tekstforfattar.
Instrumentering og struktur
Stykket er instrumentert for to oboar, tenorobo (engelsk horn), to fiolinar, bratsj, obbligato-orgel og basso continuo, samt ein songsolist (alt) og firedelt kor.
Det består av åtte satsar:
Ein trur at sinfoniaen og den femte satsen har røtene i ein no tapt obokonsert, truleg skriven då han var i Köthen (1717-23). Den same konserten er òg opphavet til Bachs Cembalokonsert, BWV 1053 (kring 1739).
NSA
NSA kan vere ei forkorting for:
Tue Rechnung! Donnerwort
Han vart komponert i Leipzig i 1725 for den niande sundagen etter treeiningssundag. Stykket vart framført på nytt i perioden 1746-1749 i Leipzig.
Koraltemaet er basert på salmen «Herr Jesu Christ, du höchstes Gut». Denne melodien er spora attende til salmar frå Görlitz i 1587 og Dresden i 1593. Görlitz-salmen heiter «Harmonia hymnorum». Ein kjenner ikkje til kven komponisten var.
Instrumentering og struktur
Stykket er instrumentert for to oboar d’amore, to fiolinar, bratsj og basso continuo, samt fire songsolistar (sopran, alt, tenor, bass) og firedelt kor.
Néa Smýrni
Néa Smýrni (gresk Νέα Σμύρνη) eller Nea Smirni er ein kommune i dei sørlege forstadane til Aten i Hellas. Kommunen inngår i byområdet til Aten, og høyrer frå 2011 administrativt til periferieininga Sør-Aten i periferien Attikí. Néa Smýrni ligg om lag 5 km sørvest for sentrum av Aten og om lag 6 km aust for Pireus.
Området bestod tidlegare av jordbruksområde og noko skog. I 1922 kom det mange flyktningar til staden frå Smyrna (i dag Izmir) etter den gresk-tyrkiske krigen 1919-1922. Dei slo seg ned her og danna Néa Smýrni, eller Nye Smyrna, og området vart etter kvart urbanisert. I dag består området stort sett av bustadar.
Irbid guvernement
Irbid eller Irbed (arabisk skrift إربد) er eit guvernement i Jordan. Det ligg nord for Amman, hovudstaden i Jordan. Det administrative senteret i Irbid er byen Irbid. Guvernementet er det nest største i folketal i Jordan etter Amman guvernement, og det tettast folkesette i landet.
Historie
Irbid har vore kontrollert av greske, romerske og islamske sivilisasjonar som har etterlate seg historiske og arkeologiske stader. Romerske og greske byar som Arabella (Irbid), Capitolias (Beit–Ras), Dion (Al Hisn), Gadara (Umm Qais), Pella (Tabeqt Fahel) og Abello (Qwailbeh) vart grunnlagde her. Dei var medlemmar av Dekapolis: eit forbund som bestod av ti romerske byar i området. Ghassanidane hadde oppretta landet sitt nord i Jordan, og dekte Irbid, Golan og Horan. Det vart skidlra som eit av dei vakraste, syriske landa. Kristendomen spreidde seg her på 100- og 200-talet evt.
Edom- og Ammon-sivilsasjonen heldt til i dette området. Området vart erobra av islamske arabarar i 634 evt.
Under mamelukkane spelte Irbid ei viktig rolle som stoppestad for pilegrimar frå Tyrkia, nord i Irak og sør i Russland. Det vart eit viktig transportknutepunkt og ein inngang til Egypt, Hijaz og Palestina, særleg i tida då Irbid var knytt til Damaskus.
Geografi
Irbid guvernement ligg i heilt nordvest i Jordan i Yarmoukvassdraget og Jordandalen. Det meste av guvernementet er ein del av Hawran-sletta, som dekkjer nordlege Jordan, og sørvestlege Syria. Guvernementet grensar til Syria (Golanhøgdene) i nord, Jordanelva i west, Mafraq guvernement i aust og Jerash, Ajloun og Balqa guvernement i sør.
Demografi
Folketeljinga i 2004 synte at Irbid guvernement hadde eit folketal på 928 292. Estimata for 2009 var like over éin million innbyggjarar.
Administrativ inndeling
Irbid guvernement er kalla opp etter hovudstaden og den største byen. Han er delt inn ni departement kalla alweya, som er fleirtalsforma av liwaa. Mange av desse departementa ligg tett inntil storbyområdet kring Irbid.
Pilbukk
Pilbukken er ein billeart i trebukkfamilien. Han finst utbreidd over store delar av den palearktiske regionen, og er òg funnen i Nord-Amerika. I Noreg vert arten funnen regelmessig, men det er ikkje påvist etablerte bestandar. Våre individ vert innført med korger av selje.
Arten går hovudsakleg på ulike seljeartar (Salix), men vert òg funnen på ymse andre lauvtre. Larvane går på tørre kvistar og nyttar 1-2 år på utviklinga si.
Sex Rouge i Wildhorn
Sex Rouge er eit fjell i Bern-Alpane i Sveits i Wildhorn-massivet. Det må ikkje forvekslast med Sex Rouge i Diablerets-massivet.
Månane til Uranus
Uranusmånane er dei 27 naturlege satellittane til Uranus. Fem av dei er massive nok til å ha oppnådd hydrostatisk likevekt og ville vore rekna som dvergplanetar om dei hadde gått i bane rundt sola.
Dei første to månane som blei oppdaga var Titania og Oberon og blei oppdaga av William Herschel den 13. mars 1787. To til, Ariel og Umbriel, blei oppdaga av William Lassell i 1851. I 1852 gav Herschel sin son John Herschel til fire månane som til då var kjende. I 1948 oppdaga Gerhard Kuiper den femte og siste større månen, Miranda.
Nærpasseringa av Voyager 2 i januar 1986 leia til oppdaginga ti nye månar i det indre av uranussystemet. Endå ein måne, Perdita blei oppdaga etter eit studie av gamle Voyager-bilete. To nye månar, òg i bane nær Uranus, blei funne ved hjelp av romteleskopet Hubble. Inntil 1997 var Uranus den einaste av kjempeplanetane som ein enno ikkje hadde oppdaga irregulære satellittar i bane rundt. Sidan då har ni fjerne irregulære månar blitt identifiserte av bakketeleskop.
Regionen mellom hovudringane og Miranda ser ut til å halda på mange månar. Dei små månane blir konstant gravitasjonelt påverka av kvarandre. Systemet er kaotisk og tilsynelatande ustabilt, simuleringar viser at månane kan påverka kvarandre slik at dei får kryssande banar og til slutt kolliderer.
I motsetning til dei fleste planetmånane som har namn ifrå antikken er alle månane til Uranus namnsette etter figurar frå verka til Shakespeare og diktet «The Rape of the Lock» av Alexander Pope.
Tabell over månane
Uranusmånane er lista opp under rangert ifrå kortast til lengst omløpstid. Månar massive nok til å ha kollapsa til ei rund form står på blå bakgrunn. Irregulære, dvs. innfanga, månar med prograde banar står på grå bakgrunn; dei med retrograde banar på mørkegrått.
Irregulære månar
Diagrammet illustrerer banane til dei irregulære satellittane som er oppdaga så langt. Eksentrisiteten er representert ved dei gule linestykka som strekkjer seg ifrå perisenter til aposenter. Banehellinga er representert på Y-aksen. Satellittane over X-aksen er prograde medan satellittane under er retrograde. X-aksen representerer avstanden til Uranus målt i gigameter (millionar kilometer) og brøkdelen av Hill-sfæren (området gravitasjonen til ein himmellekam rår. For Uranus er denne radiusen på ca. 70 millionar kilometer.).
I motsetning til dei irregulære satellittane til Jupiter finst det ikkje nokon samanheng mellom store halvakse og banehellinga. I staden blir månane delte inn i to grupper basert på forholdet mellom store halvakse og eksentrisiteten.
Den indre gruppa har ein store halvakse mindre 15 % av Hill-sfæren og ein moderat eksentrisitet på ~0,2. Denne gruppa består av:
Namna
Namna til uranusmånane kjem ifrå dei følgjande verka:
Nokre asteroidar deler namn med uranusmånar: 171 Ophelia, 218 Bianca, 593 Titania, 666 Desdemona, 763 Cupido og 2758 Cordelia.
Uekte månar
Titania og Oberon blei oppdaga av Herschel 11. januar 1787. Påfølgjande trudde Herschel at han hadde observert fire andre månar, to i 1790 (18. januar og 9. februar) og to til i 1794 (28. februar og 26. mars). Det blei difor trudd i fleire tiår etter ar Uranus hadde seks satellittar, sjølv om ingen annan astronom hadde greidd å bekrefta dei fire siste. Observasjonane til Lassell i 1851, då han oppdaga Ariel og Umbriel, kunne ikkje støtta Herschel sine observasjonar. Ariel og Umbriel, som Herschel burde ha sett dersom han hadde sett månar i ved sida Titania og Oberon, passa ikkje med banekarakteristikaa til Herschel sine fire satellittar og æra for oppdaginga av Ariel og Umbriel gjekk til Lassell. Det var tenkt at Herschel sine fire uekte satellittar hadde baneperiodar på 5,89 (kortarte enn Titania), 10,96 dagar (mellom Titania og og Oberon) og 38,08 og 107,69 dagar (utfor Oberon).
Lepley Nunatak
Lepley Nunatak er ein liten, kjenneleg og klipperik nunatak i Antarktis. Han ligg 2 nautiske mil (3,7 km) sørvest for Dentler Island, som ligg nær midten og austenden av av Abbotisen. Han vart først oppdaga den 9. februar 1961 frå helikopter av Larry K. Lepley, som var oseanograf i U.S. Navy Hydrographic Office, og som i lag med tre andre låg vêrfast på denne nunataken 12.-15. februar 1961 på grunn av ein snøstorm.
Birger Eriksen
Birger Kristian Eriksen var ein norsk offiser.
Bakgrunn
Eriksen var fødd i Flakstad i dåverande Moskenes kommune i Lofoten i Nordland. Han tok examen artium i 1893, og gjekk deretter inn på Krigsskolen. Her vart han uteksaminert i 1896, og gjekk inn som befal ved infanteriet. I 1889 gjekk han over i det nyoppretta festningsartilleriet, der han vart utnemnd til kaptein i 1901 og major frå 1915, då han vart kommandant for Tønsberg befestninger. Same året vart han kommandant ved Agdenes befestninger, frå 1918 som oberstløytnant. I 1931 vart han kommandant for Bergen befestninger, då som oberst. I 1933 vart han overført som kommandant ved Oscarsborg festning.
Andre verdskrigen
Eriksen skreiv seg inn i noregshistoria då han som kommandant for det siste festningsverket før Oslo måtte ta stilling til det tyske åtaket morgonen 9. april 1940. Han hadde då fått meldingar frå Oslofjord festning om at framande krigsskip hadde unnlate å stoppe for varselsskot, og heldt fram nordover forbi festninga, altså med kurs for Oscarsborg. Eriksen vurderte då situasjonen opp mot hans instruks. Hans vurdering var då at dei framande skipa ikkje hadde stoppa for varselskot frå Oslofjord festning, og neste trekk skulle etter instruksen vere å gi retta eld med skarp ammunisjon.
Eriksen slutta ut frå dette at han måtte gje eld med skarp ammunisjon utan varsel. Det var dette han gav ordre om då festninga kl. 04.21 gav eld med alt tilgjengeleg artilleri og torpedoar mot det første framande skipet i flotiljen. Dette skipet skulle seinare vise seg å vere den tunge tyske kryssaren «Blücher».
Då «Blücher» vart oppdaga, skal Eriksen ha sagt følgande: «Visst fanden skal der skytes med skarpt!'' Enten blir jeg stilt for krigsrett eller jeg blir behandlet som krigshelt. Fyr!»''
Resten av flotiljen stansa framfor Drøbaksundet, og landsette soldatane som var meint for Oslo bl.a. i Son. Oberst Eriksen forsinka med andre ord den reelle okkupasjonen av Oslo med næmare eitt døgn, og han skaffa dermed Kongen, Regjeringa og Stortinget det naudsynte tidsvindauget til å forlate Oslo og ta opp motstanden. Forseinkinga gjorde det òg mogleg for Noregs Bank å evakuere heile gullbehaldninga på 48,8 tonn.
Eriksen gjekk av for aldersgrensa i november 1940. Han engasjerte seg også i det sivile samfunnet. Då han tenestegjorde ved Agdenes sat han i kommunestyret i Rissa kommune. Han sat òg i kommunestyret i Frogn kommune, og som pensjonist sat han i Drøbak bystyre. Heile tida representerte han Høgre.
Etter andre verdskrigen vart oberst Eriksen mellom anna dekorert med Krigskrossen med sverd, den franske utmerkinga Croix de Guerre og han blei offiser av den franske ordenen Æreslegionen.
Carl Zuckmayer
Carl Zuckmayer var ein tysk forfattar.
Zuckmayer skreiv mest av alt som dramatikar, men skreiv òg nokre romanar og ein del noveller. Komedien hans Der Hauptmann von Köpenick (1931), som bygde på ei verkeleg hending, var ein satire over kor sterk tru tyskarane hadde på autoritetar. Dramaet Ulla Winblad (1953) er ei fri tolking av livet og diktinga til Carl Michael Bellman.
Zuckmayer var medarbeidar på Die Weltbühne.
Chiemsee
Chiemsee er ein innsjø i Bayern i Tyskland mellom byane Rosenheim og Salzburg. Han vart stundom kalla «Den bayerske sjøen». Chiemsee får vatn frå elvane Tiroler Achen og Prien, medan vatnet renn vidare ut i Alz. Chiemsee er delt inn i ein større, nordleg del i nordaust kalla Weitsee og Inselsee i sørvest.
Området rundt Chiemsee vert kalla Chiemgau og er ein kjend feriestad.
Chiemsee er òg namnet på eit tysk sportsklesmerke.
Herrenchiemsee, Frauenchiemsee og «Krautinsel»
Dei to største øyane i Chiemsee er Herrenchiemsee (den største) og Frauenchiemsee, òg kalla Herreninsel og Fraueninsel. Ei tredje og mindre øy heiter Krautinsel, og ho er ikkje busett.
Bortsett frå dei største øyane finn ein i tillegg tre småøyar:
Belgisk geografi
Belgisk geografi omfattar geografien til Belgia, eit land i Vest-Europa som ligg mellom Nordsjøen, Frankrike og Nederland. Det har geografiske koordinatar 50.83333°N, 4°W.
Belgia har ei flatevidd på 33 990 kvadratkilometer, og er delt inn i tre geografiske regionar: Kystsletta i nordvest, det sentrale platået og Ardennane i søraust. Kystsletta består hovudsakleg av sanddyner og dikelandskap. Dikelandskapet er landområde nær eller under havnivå, der ein held havet ute ved hjelp av diker, eller sletter som er drenert ved hjelp av kanalar. Det sentrale platået er eit jamnt område som sakte stig innover i landet, og har mange fruktbare dalar og er irrigert av mange vassvegar. Her finn ein òg meir kuperte område, inkludert grotter og små gjel.
Til slutt har ein Ardennane, som er meir kupert enn resten av landet. Det er eit tett og kupert skogområde, som ikkje egnar seg så godt til jordbruk. Området strekkjer seg inn i nordlege delar av Frankrike, og inn i Tyskland, der området heiter Eifel. Det er her ein finn det meste av dyrelivet i Belgia. Det høgaste punktet i Belgia, Signal de Botrange med 694 meter, ligg òg i dette området. Belgia har relativt få naturlege innsjøar, og ingen av dei er store.
Belgia deler grenser med Frankrike (620 km), Tyskland (167 km), Luxembourg (148 km) og Nederland (450 km). Den totale landegrensa er 1 482 km, i tillegg til 73,1 km med kystlinje. Belgia er tilnærma det geografiske midtpunktet i Vest-Europa, og alle dei store hovudstadane i Vest-Europa ligg innanfor 1 000 km frå Brussel, som er hovudsetet for både EU og NATO. Frå søraust til nordvest er landet 280 km langt, og frå nordaust til sørvest 222 km.
Miljø
Belgia har store miljøproblem på grunn av tett folkesetnad og plasseringa sentralt i Vest-Europa. Ein rapport frå 2003 tyder at vatnet i dei belgiske elvene har den lågaste kvaliteten i heile Europa, og det dårlegaste av dei 122 landa som ein undersøkte.
Miljøproblem:
Ymse fakta
Totalareal: 33 990 km² land: 30 528 km² vatn: 250 km² (estimert) sjø: 3 462 km²
Maritime krav: kontinentalsokkel: midtlinje mellom nabolanda einerett til fiskesone: midtlinje mellom nabolanda (strekkjer seg 68 km frå kysten) sjøterritorium: 12 nautiske mil
Elvelengder i Belgia
Klima: Maritimt; milde vintrar, kjølige somrar; regnfult, fuktig og skya
Terreng: flat kystlsette i nordvest, sentralt åslandskap, skogkledde åsar og dalar i Ardennane i søraust.
Naturressursar: kol
Irrigert land: 40 km² (2000)
Klima
Belgia sitt klima er prega av mjuke overgangar. Vêret i Flandern er mykje likt vêret i Nederland med kjølige vintrar og milde somrar (særleg viss ein flyttar seg til indre strøk), og alle årstider har forholdsvis ofte regn, men sjeldan særleg intenst. Sørover og inn i Vallonia vert klimaet meir kontinentalt med litt kjøligare vêr om vinteren og eit par dagar mindre med nedbør. Snø er ikkje uvanleg frå november til april. Skilnadane mellom nord og sør er likevel små. Det høgare området i Belgia, kalla Ardennane, er i snitt 2-3 °C kaldare enn resten av Belgia. Mesteparten av Ardennane, særleg Hautes Fagnes, er meir skya og får om lag 300 mm meir nedbør i året enn områda i nord og vest.
Brussel får regn om lag annankvar dag i snitt, om sommaren meir regnbyeprega og på vinteren meir i form av yr. Brussel sin nedbørsnormal er 855 mm i året. Belgia har sjeldan ekstreme temperaturforhold verken sommar eller vinter, og temperaturen i Brussel går frå om lag -17 °C om vinteren til 37 °C om sommaren i dei mest ekstreme tilfella.
Provinsar i Belgia
29. mai 2000 fekk Belgia 2 000 m2 av Nederland, eit lite stykke land i Zelzate langs Gent-Terneuzen-kanalen.
Fotnotar
<References />
Djoma
Djoma (russisk Дёма) er ei elv i Basjkortostan i Russland og ei av sideelvane til Belaja frå venstre i nedslagsfeltet til Volga. Elva er 535 km lang, med eit nedbørfelt på 12 800 km² og ei middelvassføring på 35 m³/s.
Ho har kjelda si på nordsida av Obsjtsjij Syrt-høgdene i grenseområdet til Orenburg oblast. Djoma renn nordaustover og inn i Basjkortostan, der ho dannar ein brei dal. Elva renn her sakte, i eit sterkt svingande elveløp med mange meanderar og kroksjøar, særskild i den nedste strekninga før ho munner ut i Belaja.
Byen Davlekanovo ligg ved Djoma og elvemunningen ligg innanfor grensen til byen Ufa, i bydelen Djoma, som er kalla opp etter elva.
Melilla
Melilla (berber Tamelilt) er ein autonom by i Spania som ligg på nordkysten av Nord-Afrika ved Middelhavet. Han vart rekna som ein del av provinsen Málaga fram til 14. mars 1995, då byen fekk status som autonom by.
Melilla var ei frihamn før Spania kom inn i EU. Både spansk og berberspråk vert mykje nytta, men spansk er offisielt språk.
Politisk status
Melilla er i lag med Ceuta ein av to spanske autonome byar eller såkalla plazas de soberanía.
Marokko har gjort krav på begge desse byane og har lagt til grunn av områda var ein del av Idrisid og andre muslimske dynasti frå 791 til 1497, då dei vart teken av Castilla. Eit anna argument er at Spania har gjort krav på Gibraltar, som høyrer til Storbritannia.
Historie
Melilla var ein fønikisk og seinare punisk busetnad kalla Rusadir. Seinare vart han ein del av den romerske provinsen Mauretania Tingitana. Gjennom dei neste hundreåra var høyrte han til vandalane, Austromarriket og vestgotarar. Melilla var ein del av Kongedømet Fez då Juan Alonso Pérez de Guzmán, kjend som Guzmán el Bueno, den tredje hertugen Medina Sidonia erobra han i 1497. Eit par år tidlegare (1492) hadde Castilla fått kontroll over Kongedømet Granada, den siste resten av Al-Andalus.
Dei noverande grensene rundt det spanske området rundt festninga vart fastsett i avtalar med Marokko i 1859, 1860, 1861 og 1894. Seint på 1800-talet var Melilla den einaste autoriserte handelssenteret på Rif-kysten mellom Tetuan og grensa til Algerie.
I 1893 la Rif-berbarar ei omleiring rundt Melilla, og 25 000 mann måtte settast ut mot dei. I åra som følgde var det fleire kampar mellom spanjolane og lokale folk, særleg om nokre gruver utanfor byen. Først i 1927 klarte spanjolane å få heilt kontroll over området.
General Francisco Franco nytta byen som utgangspunkt for opprøret hans i 1936 og ein statue av han, den siste i Spania, står her framleis.
Dümmer
Dümmer er ein innsjø sør i Niedersachsen i Tyskland. Han har eit areal på 13,5 km², men er svært grunn og har eit gjennomsnittleg djup på berre 1 meter. Innsjøen ligg 37 meter over havet.
Dümmer er ein populær stad for vassport, men og ein viktig biotop for vassfuglar og ligg i eit område som ofte vert vitja av trekkfuglar. Ein stor del av innsjøen er verna som eit naturreservat.
Arp 256
Arp 256 er eit par av vekselverkande galaksar som ligg rundt 350 millionar lysår unna jorda i stjernebiletet Kvalfisken. Galaksane er sterkt deformerte, og har ei stor mengd av blå knottar som er område med sterk stjernedanning. Galaksane er lyssterke i det infraraude og stråler på desse bølgjelengdene meir enn hundre milliardar gongar kraftigare enn sola.
Crisis? What Crisis?
'Crisis? What Crisis?' er det fjerde studioalbumet til det engelske rockebandet Supertramp, gjeve ut i 1975. Det vart spelt inn i Los Angeles og London, og var det første Supertramp-albumet som vart spelt inn i USA.
Kent Music Report
Før Kent Report oppstod i 1974, hadde magasinet Go-Set utgjeve ei topp 40-singelliste frå 1966 og ei albumliste frå 1970. Begge listene opphøyrde likevel då Go-Set gjekk inn i august 1974.
Crisis? What Crisis?
Record Mirror tok ''Crisis? What Crisis?'' med på lista si over dei beste albuma i 1975.
Kent Music Report
David Kent produserte seinare hitlister for Australia for åra 1940–1973. Detta gjorde han ved å henta inn spelelister, mindre hitlister og informasjon frå radiokanalar over heile landet. Desse sette han så saman til ei nasjonal hitliste.
Crisis? What Crisis?
Bakgrunn og innspeling
Etter å ha slått gjennom med Crime of the Century (1974), hadde Supertramp press på seg for å levere ein oppfølgjar, og plateselskapet pressa dei til å byrja arbeidet så snart turneen for Crime of the Century var over. Medan dei turnerte på vestkysten av Nord-Amerika, skadde Hodgson handa si, så bandet måtte avlyse resten av turneen. Dermed hadde dei brått tid til overs som dei brukte til å arbeide på albumet. Trass i dette, fekk ikkje bandet tid til å øve for albumet, og som på Indelibly Stamped (1971), hadde ikkje låtskrivarar Rick Davies og Roger Hodgson ein visjon for korleis albumet skulle bli. I tillegg hadde den travle turnéverksemda gjort at det vart lite tid til å skrive songar, så dei gjekk inn i platestudioa til A&M i Los Angeles med berre songane som var til overs frå Crime of the Century (eller tidlegare). På grunn av mangel på songar, måtte innspelingar stoppast slik at Davies og Hodgson kunne skrive to nye songar. Den eine av desse var «Ain't Nobody But Me».
Fire av songane («Sister Moonshine», «Another Man's Woman», «Lady» og «Just a Normal Day») vart spelte på konsertane deira før dei vart spelte inn og gjevne ut, mellom anna på ein konsert dokumentert av BBC i Hammersmith Odeon i London i mars 1975, som i 2001 kom ut på Is Everybody Listening?.
Hodgson var ikkje nøgd med albumet, og skildra det som hastverksarbeid utan samhaldet på Crime of the Century. Bassisten Dougie Thomson var samd: «Me tenkte Crisis var litt usamanhengande og at ingen i bandet eigentleg likte albumet.»
I nyare tid har derimot Roger Hodgson kalla det favorittalbumet sitt av Supertramp.
Plateomslag
Både tittelen og konseptet for plateomslaget vart påtenkt av Davies, som John Helliwell sa: «Det var Rick som kom opp med namnet ''Crisis? What Crisis?'' og ein dag, då me sat kring Scorpio Studio, kom han inn med denne skissa av ein fyr som sat på ein solstol under ein parasoll med all dette kaoset kring seg.» «Crisis? What Crisis?» er ei linje frå filmen The Day of the Jackal (1973). Uttrykket vart nytta som ei overskrift i The Sun i 1979 for å uttrykkje folkeopinionen av den britiske regjeringa på den tida. Kunstnaren Paul Wakefield, som hadde laga omslaget til Crime of the Century, fotograferte bakgrunnen i walsisiske gruvedalar, som seinare vart sett saman av eit modellfotografi frå eit fotostudio seinare.
Mottaking
Rolling Stone kritiserte sterkt albumet i den korte meldinga si, og gjorde særleg narr av tekstane.
Innhald
Alle songane er skrivne av Rick Davies og Roger Hodgson.
Cornelius Bynkershoek
Cornelius van Bynkershoek, moderne nederlandsk Bijnkershoek. var ein nederlandsk jurist og rettsteoretikar som bidrog til utviklinga av internasjonal juss i verk som De foro legatorum (1702); Observationes Juris Romani (1710), De Dominio Maris (1721) og Quaestiones Juris Publici (1737). Han var særleg viktig for utviklinga av havrett, der han hevda at kyststatar hadde rett på vassområda som låg ved kysten deira.
Bynkershoek var fødd i Middelburg i den nederlandske provinsen Zeeland. Han studerte juss ved Universitetet i Franeker. Frå 1704 til 1724 var han dommar ved høgsteretten for Holland, Zeeland og Vest-Friesland, og deretter president for retten ut livet. Bynkershoek døydde i Haag, 69 år gammal.
Luis Subercaseaux
Luis Subercaseaux Errázuriz var ein chilensk diplomat og friidrettsutøvar. Det vert sagt at han var den fyrste chilenaren og latinamerikanaren som deltok under Dei olympiske leikane.
Subercaseaux var den andre sonen til Ramón Subercaseaux Vicuña og Amalia Errázuriz Urmeneta og bror til den romersk-katolske erkebiskopen Juan Subercaseaux.
Sommar-OL 1896
Ifylgje Den chilenske olympiske komitéen deltok Subercaseaux under sommar-OL 1896 i ein alder av 15 på 100, 400 og 800 meter, men mange historikarar meiner at han ikkje deltok i alle øvingane.
Etter OL
Subercaseaux studerte ved Colegio Benedictino som ligg i Pays basque français i Frankrike, der han heldt sin rekord i høgdehopp. Han var òg ein av grunnleggjarane av den chilenske fotballklubben Club de Deportes Santiago Morning og ein vellukka fotballspelar.
I 1928 var han ambassadøren til Chile i Peru, Spania og Vatikanstaten, i tillegg til å vere ein ledsager av chilenske forretningar i Belgia, Tsjekkoslovakia, Hellas, Nederland, Noreg, Polen og Jugoslavia frå konsulære kontor i den britiske hovudstaden London.
Eit monument av Subercaseaux står i inngangen til Chilean Olympic Museum.
Johan Harstad
Johan Harstad er ein norsk forfattar. Harstad voks opp i Stavanger. Han bur i Oslo.
Johan Harstad debuterte i 2001 med kortprosasamlinga Herfra blir du bare eldre, og gav året etter ut med novellesamlinga Ambulanse. Første romanen hans, Buzz Aldrin, hvor ble det av deg i alt mylderet?, kom ut i 2005 og blei omsett til ei rekkje språk.
Harstad har også hatt tekstar på trykk i Gyldendal sin debutantantologi Postboks 6860. Han har òg skrive fleire teaterstykke, mellom anna monodramaet «Grader av hvitt» (bestillingsverk frå musikar Nils Henrik Asheim og Stavanger symfoniorkester) som hadde premiere januar 2007 og einakteren «Washingtin» (bestillingsverk for Trøndelag Teater) som hadde urpremiere i februar 2007.
Når Harstad ikkje skriv, arbeider han mellom anna med prosjektet/kollektivet LACKTR, som produserer grafisk formgjeving, lyd, film, foto, t-skjorter og tekst som ikkje vert utgjeve via Gyldendal Norsk forlag. LACKTR stod mellom anna bak cd-utgjevinga Bring out your life vests» i 2005, som fylgde med dei 1000 første eksemplara av romanen Buzz Aldrin, hvor ble det av deg i alt mylderet?. I tillegg kan nemnast PradaDADA, eit tekst/lydprosjekt drive av Harstad, John Erik Riley, Bjørn Erik Haugen og Lasse Marhaug. Dei hadde den første konserten sin under kammermusikkfestivalen i Trondheim 2005.
Verkliste
Skodespel
Vergnügte Ruh, beliebte Seelenlust
Vergnügte Ruh', beliebte Seelenlust, BWV 170, er ein kyrkjeleg kantate komponert av Johann Sebastian Bach.
Han vart komponert i Leipzig i 1726 for den attande sundagen etter treeiningssundag. Stykket vart framført på nytt i perioden 1746-1747 i Leipzig. Det er ein av berre tre kantatar Bach komponerte for berre ein enkelt songsolist.
Teksten er skriven av Georg Christian Lehms.
Instrumentering og struktur
Stykket er instrumentert for obo d’amore, to fiolinar, bratsj, orgel obbligato og basso continuo, samt ein songsolist (alt).
Det består av fem satsar:
Sutoloka
Sutoloka (russisk Сутолока) er ei lita elv som renn gjennom byen Ufa i Basjkortostan i Russland og ei av sideelvane til elva Belaja frå høgre. Elva har historisk verdi i samband med grunnlegginga av byen.
Elva er om lag 6 km lang, 1-2 meter brei og 20-40 cm djup. Den nedre delen av elva går i dag under bakken. Sutopka er kraftig forureina og vatnet i elva har ein kvitaktig farge på grunn av all avrenninga frå industriområda rundt ho.
Folkerøystinga i 1972
Den 25. september 1972 var det ei rådgivande folkeavstemming om norsk medlemskap i EU, som da heitte EF. 53,5% stemte mot, 46,5% stemte ja.
Folkebevegelsen mot norsk medlemskap i Fellesmarkedet vart skipa i 1970 og hadde på det meste over 130 000 medlemer. Mellom dei politiske partia var det Senterpartiet og Sosialistisk Folkeparti som representerte nei-sida. Nei-sida var ein allianse av bønder og fiskarar, intellektuelle og den radikale delen av arbeidarrørsla.