cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ardabil
Ardabil (persisk اردبیل -دارالارشاد; òg kjend som Ardebil; eldgammalt namn Artavil) er ein historisk by i det nordvestlige Iran. Namnet Ardabil kjem frå det zarathustriske Artavil, som tyder ‘heilag stad’. Ardabil er hovudby for Ardabil-provinsen. Han har kring 340 000 innbyggjarar, og fleirtalet er etniske aserbajdsjanarar.
Byen er kjend for silke- og teppetradisjonen sin. Eldgamle Ardabil-teppe blir rekna som nokre av dei beste klassiske persiske teppa. Ardabil er òg kjend for å vera sete for det heilage gravmælet over sjeik Safi al-Din, grunnleggjaren av Safavide-dynastiet.
Tyngd
Vekta, eller tyngda, til ein lekam er krafta som verkar på lekamen når han er plassert i eit gravitasjonsfelt. SI-eininga er difor Newton. Vekta f er proporsjonal med massen til lekamen og med tyngdeakselerasjon:
der m er massen til lekamen og g er tyngdeaksellerasjonen. Endå om gravitasjonsfeltet er litt forskjellig på forskjellige stadar på jorda, er variasjonane etter måten små, så vekta til ein lekam er med god tilnærming den same overalt på jorda. Dette har ført til at masse og vekt ofte vert blanda saman. Massen til ein lekam er den same, uavhengig av tyngdeakselerasjon. Ein lekam med ein masse på 1 kg har difor same masse på jorda, på månen og i verdsrommet, medan vekta varierer. På månen til døme er tyngdeakselerasjon rundt ein 1/6-del så stor som på jorda, så ein lekam er seks gongar så tung (veg seks gongar så mykje) på jorda som på månen.
Tương tác hấp dẫn
Suqian
Suqian (kinesisk skrift 宿迁; pinyin Sùqiān) er eit byprefektur nordvest i provinsen Jiangsu i Kina, i vest grensar det mot provinsen Anhui. Prefekturet har eit areal på 8 555 km². Folketalet vart i 2011 berekna til 4,73 millionar. Av desse bur i kring 615 000 i storbyen.
Byprefekturet Suqian omfattar to distrikt (区 qū) og tre fylke (县 xiàn).
Muttenz
Muttenz er ein kommune i kantonen Basel-Landschaft i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 292 meter over havet. Han ligg i distriktet Arlesheim aust for byen Basel.
Muttenz ligg ved Rhinen, som dannar nordaustgrense mot Tyskland. I sør grensar kommunen mot kantonen Solothurn. Det gamle landsbysentrumet låg mellom åsane Rütihard og Wartenberg. I dag består kommunen av moderne hus og industriområde langs Rhinen.
Reit im Winkl
Reit im Winkl er ein kommune i landkrinsen Traunstein i den tyske delstaten Bayern. I kommunen bur i kring 2 000 menneske. Kommunen grensar i aust mot Ruhpolding og i sør mot den austerrikske kommunen Kössen i forbundslandet Tirol.
Hovudnæring i Reit im Winkl er turisme. Landsbyen Reit har i fleire tiår arrangert tevlingar i [[verdscupen i langren]9 og verdscupen i nordisk kombinert.
Skirennaren Rosi Mittermaier er frå Reit im Winkl.
Garnes–Haus
Garnes-Haus var eit ferjesamband som gjekk mellom Garnes i Bergen kommune og Haus i Osterøy kommune frå 1937 til 1997. Sambandet vart lagt ned då Osterøybrua vart opna i oktober 1997.
Sambandet vart drive av Johann Ådland Partrederi i Haus frå 1937 til desember 1969, då Indre Nordhordland Dampbåtlag tok over ruta fram til 1973. Frå 1974 gjekk IND inn i Bergen Nordhordland Rutelag, som dreiv ruta fram til ho vart nedlagt.
Greverud kyrkje
Greverud kyrkje er ei arbeidskyrkje i Nordre Follo kommune, Viken fylke. Fasaden er endra etter at den opphavlege fasadesteinen ikkje tålte vêr og vind. Det er 200 plassar i sjølve kyrkjesalen, men dette kan aukast ved samankopling med nabosalen.
Carlsbergryggen
Carlsbergryggen er ein midthavsrygg i Indiahavet. Han strekkjer seg frå området sør for Sokotra til Chaosøyane og er kring 1800 km lang. Ryggen har oppstått som følgje av havbotnspreiing langs ein konstruktiv platekant. Dei høgaste toppane av ryggen er kring 1500 meter under havoverflata. Ryggen er seismisk aktiv og eit kraftig jordskjelv som målte 7,6 på momentmagnitudeskalaen i 2003.
Slaget ved Bitonto
Slaget ved Bitonto (25. mai 1734) var ein spansk siger over austerrikske styrkar nær Bitonto i Kongedømet Napoli (i det sørlege Italia) i den polske arvefølgjekrigen. Slaget enda den organiserte austerrikske motstanden utanfor fleire festningar i kongedømet.
Bakgrunn
Kong Filip V av Spania hadde alltid som mål å gjenerobre Napoli og Sicilia, som Spania tapte til habsburgarane etter den spanske arvefølgjekrigen. I 1714 gifta han seg med Elisabeth Farnese, som hadde familieinteresser i Italia. Under hennar påverknad hadde han prøvd å ta attende dei tapte italienske områda i kvadrupelalliansekrigen. Då den polske arvefølgjekrigen braut ut i 1733 såg han høvet til å handle mot habsburgarane, som ikkje hadde noko militær støtte hos dei vestlege europeiske maktene ((Storbritannia og Dei sameinte Nederlanda ønskte å vere nøytrale i denne krigen), med aktiv motstand frå Frankrike og Karl Emmanuel III av Sardinia. Hausten 1733 signerte Spania og Frankrike Pacte de Famille, den første av fleire avtalar i Bourbon-familien. Avtalen sikra at dei to ville verne og støtte kvarandre, og arbeide saman om å erobre Habsburg-områda på den italienske halvøya.
Den spanske flåten under Luis de Córdova y Córdova sette i land ein spansk armé i Genova, som slo seg saman med styrkane til Karl av Parma, herskaren i Parma nord i Italia og den eldste sonen til Filip og Elisabeth. Frå der marsjerte 21 000 mann utan motstand gjennom Kyrkjestaten mot Napoli, der Karl gjekk inn i byen meir eller mindre utan motstnad. Karl utropte seg sjølv til konge over Dei to Sicilia den 7. mai 1734. Dei austerrikske garrisonane i festningane i Gaeta og Capua vart blokkerte av 6000 mann, og Montemar leia 12 000 spanske soldatar etter den austerrikske statthaldaren som var i retrett.
Den habsburgske statthaldaren, Guido Visconti, flykta først til Bari i Puglia føre den avanserande spanske armeen og flykta med skip den 21. mai med ein av generalane sine, og forlet Giuseppe Antonio, prinsen av Belmonte i kommando over dei austerrikske styrkane. Austerrikarane som trekte seg attende vart forsterka av soldatar som nådde fram frå øya Sicilia, og ei skipslast med rekruttar kom til Taranto. Belmonte, som var klar over at spanjolane truleg kom til å få forsterkingar frå flåten sin, flytta til Bitonto den 24. mai for å tvinge fram ein kamp med Montemar før armeen vart enno større. Han sette dei uerfarne soldatane i sjølve byen, og tilpassa låge murar og to kloster i ei forsvarslinje og venta så på spanjolane. Montemar var, i følgje rapportar Belmonte fekk seinare, forsterka med 3 000 mann og hadde dermed om lag 14 000 erfarne og velutrusta soldatar.
Slag
Då spanjolane nådde staden ved daggry den 25. mai, sette Montemar opp linjene sine for å møte austerrikarane, infanteri mot infanteri, kavaleri mot kavaleri. Sidan spanjolane hadde langt fleire kavaleristar enn austerrikarane, vart somme av dei nytta i reservere på høgreflanken. Etter eit par skinnåtak, der spanjolane prøvde å lure austerrikarane bort frå forsvarsstillinga si, starta åtaket. Kring kl. 1000 gav det austerrikske kavaleriet omsider etter, og det meste av det starta ein uorganisert retrett mot Bari, og Belmonte følgde kort tid etter. Resten av austerrikarane kollapsa og somme kompani følgde kavaleriet medan andre prøvde å rømme nordover og inn i Bitonto. Forsvararane i dei to klostera heldt stand og desse forsvara vart teken i eit stormåtak. Garnisonen i byen gav seg dagen etter på grunn av mangel på ammunisjon og forsyningar.
Etterverknad
Belmonte prøvde å omorganisere dei gjenverande styrkane i Bari, men motstanden frå den lokale folkesetnaden, som mobiliserte til støtte for spanjolane, gjorde det nær sagt umogeleg. Han enda opp med å overgje 3 800 mann til dei lokale styresmaktene. Fleire hundre soldatar hadde rømt slagmarka mot nord og klarte å nå Pescara, som spanjolane ikkje enno hadde teke.
Andre byar i kongedømet anerkjende spansk styre og berre to festningar som austerrikarane heldt klarte å halde stand til hausten. Gaeta, som vart blokkert tidleg i krigen, vart kringsett og heldt ut til august. Traun forsvarte Capua fram til 30. november, før han omsider overgav seg og garnisonen marsjerte ut med full krigsære.
Morgen av Ivo Robić
«Morgen» er ein populær tysk song frå 1959, opphavleg framført (på tysk) av Ivo Robić and The Song-Masters. Songen er skriven av Peter Moesser, og vart ein hit i Tyskland, og seinare i USA der han i 1959 nådde 13. plassen på hitlista.
Ein engelsk versjon, kalla One More Sunrise (tekst av Noel Sherman) vart gjeven ut av Leslie Uggams, Vera Lynn og andre artistar på denne tida. Den einaste artisten som nådde topp 20 i Storbritannia var versjonen til Dickie Valentine i oktober til desember 1959 med ein 14. plass som høgast plassering.
Bing Crosby spelte songen i 1961 på albumet Holiday in Europe og Petula Clark song songen i 1965 på albumet hennar The World's Greatest International Hits.
Kernitt
Kernitt, òg kalla rasoritt, er eit boratmineral som særleg er kjent frå California og Argentina. Det er eit økonomisk viktig mineral som dannar utgangspunkt for framstilling av boraks og andre borsambindingar. Den kjemiske formelen er Na2B4O6(OH)2· 3H2O. Mineralet krystalliserer monoklint.
Det er kalla opp etter Kern County i California.
McMurdoisen
McMurdoisen er den delen av Rossisen som grensar til McMurdo Sound og Ross Island i nord og Minna Bluff i sør. Forsking har vist at denne isen skil seg mykje frå Rossisen og fekk derfor eit eige namn. A.J. Heine, som forska på isen i 1962-63 foreslo namnet på isen som grensa til Ross Island på Brown Peninsula, Black Island og White Island. Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) har utvida dette namnet til å gjelde heile isbremmen sørover til Minna Bluff.
Buckingham
Buckingham er ein by i det nordlege Buckinghamshire i England, omkring 16 km frå grensa til Northamptonshire. Byen har kring 12 000 innbyggjarar.
Namnet kjem frå angelsaksisk, og tyder «Buccas heim»; Bucca var ein viktig jordeigar i området. Han vart administrasjonssenter i grevskapet i 888, under Alfred den store. På 1500-talet flytta Henrik VIII administrasjonssentret til Aylesbury, som ligg omtrent midt i grevskapet.
McMurdoisen
I mars 2010 tok forskarar bilete av undersida av McMurdoisen og oppdaga ein levande amfipod der, 200 meter under overflata.
Buckingham
Byen har vakse opp omkring den gamle marknadsplassen, og har mange bygningar frå 1700-talet. Ein svært sentralt plassert historisk bygning er det gamle fengselet, Old County Gaol, som er innreidd som bymuseum.
To hovudvegar, A421 og A413, går gjennom byen.
Det første og så langt einaste private universitet i Storbritannia, University of Buckingham, ligg her. Dei fleste av studentane er utanlandske.
Torkild Brakstad
Torkild Brakstad  var ein norsk fotballspelar og -trenar.
Karriere
Han spelte, som broren Erik Brakstad, for heimbyen sin. Han spelte på A-laget frå 1962 til 1978, derav 104 kampar i eliteserien 1974–78 og 12 mål. Han representerte òg Noreg sitt herrelandslag i fotball ved tre kampar i 1974. Brakstad var trenar i Molde i fleire periodar som spelande (1969–74 og 1976) og hovudtrenar (1980–81, 1986). Frå 1983 til 1984 trente han der han la grunnlaget for opprykket til 1. divisjon fotball for menn 1985, og hadde to korte opphald i  og Molde (1986).
Brakstad var utdanna adjunkt og lærar i Molde kommune.
Hugo Capet
Hugo Capet (fødd ca. 938–940, død 24. oktober 996 usikker dato ) var fransk konge frå 987 til han døydde i 996. Slektsnamnet «Capet» kom av at Hugo, i eigenskap av abbed for klosteret Saint-Martin de Tours og Saint-Germain des Prés, bar ein kort frakk som blei kalla for cappa.
Liv
Hugo var fødd i 938 i Paris. Han kom frå ein mektig adelsfamilie av frankisk bakgrunn. To familiemedlemmar hadde allereie sete som konge av Frankrike på 800-900-talet. Han var son av Hugo den store, som var greve av Paris, og Hedvig av Sachsen. Besteforeldra hans på farssida var Robert I av Frankrike og Beatrix av Vermandois, dotter av Herbert I av Vermandois. Besteforeldra på morssida var Henrik I av Sachsen, òg kalla for «Henrik Fuglfangaren», og Matilda av Ringelheim. Sjølv ynskte Hugo å bli lekmannsabbed, og hadde i 980 førebudd å flytta relikviane til heilage Valéry til domkyrkja i Amiens. Han arva landområda til far sin, og blei såleis den mektigaste adelsmannen i riket.
Mellom 978 og 986 klarte Hugo å oppretthalda den dominerande maktstillinga si mot den svake karolinske kongen Lothar III gjennom ein allianse med dei tyske keisarane Otto II og Otto III og med biskop Adalbero av Reims. Allereie i 985 styrte Hugo riket som om han var konge. Lothar og sonen hans døydde i 987, og erkebiskopen i Reims overtydde ei gruppe adelsmenn til å velja Hugo Capet til ny konge. Han blei krona den 3. juli 987 i Noyon i Picardie og blei såleis stamfar til Huset Capet.
Hugo Capet åtte nokre mindre eigedomar i nærleiken av Chartres og Anjou, og mellom Paris og Orléans kontrollerte han byar og gods på kring 1 000 km², men makta hans var innskrenka til dette området. Om han våga seg utanfor risikerte han å kidnappast eller drepast. Eit komplott for å kidnappa Hugo Capet for Otto III rekning blei planlagd av biskopen av Laon og Odo av Blois i 993.
Planen mislukkast, men det at ingen blei straffa for samansverjinga viser kor avgrensa maktposisjonen hans var. I resten av Frankrike, utanfor kroneigedommane til Hugo Capet, eksisterte det like mange lovar som det var grevskap: bortimot 150 ulike pengeeiningar og minst eit dusin ulike språk. Å sameina dette til eitt samanhengande rike tydde ein farefull maktkamp mellom den franske krona og føydalherrane i landet, særkeg dei i områda i Seine og Loiredalen, og dette blei Hugo Capet sin livsgjerning. Tilsettjnga og deretter avsettinga av Arnulf, nevø av hertugen av Lorraine, som biskop av Reims (Arnulf hadde ikkje gjeve si stemme til Hugo då han blei vald som konge) blei ein konflikt med konge og biskopane mot pave Johannes XV som ikkje var blitt løyst då Hugo Capet døydde.
Han gifta seg i 970 med Adelheid av Aquitaine (952-1004), dotter av hertug Vilhelm III av Aquitaine.
Hugo Capet blei gravlagd i Saint-Denis-basilikaen i Paris, men kista hans forsvann under den franske revolusjonen. Han blei etterfølgd av sonen sin, Robert II av Frankrike.
Anne Osvaldsdatter Bjørkli
Anne Osvaldsdatter Bjørkli  er ein norsk forfattar.
Ho debuterte med barneboka Ei jente for mye? i 1991, og har sidan skrive fleire barnebøker, ei ungdomsbok og ei diktsamling. Ho har også vore redaktør for Årbok for Malangen og Balsfjord i over femten år.
I 2012 fekk Bjørkli Blixprisen for barneboka Huskereisa frå 2009.
Andre utgjevingar
Anne Osvalsdatter Bjørkli har også publisert dikt og noveller i fleire antologiar.
Bjørkli teiknar også, og ho har to gonger stilt ut tusjteikningar i Fjæragalleriet i Malangen, som Kine Hellebust driv.
Roger Powell
Roger Powell er ein amerikansk klaverspelar, mest kjend som medlem av rockebandet Utopia, leia av Todd Rundgren. Han har òg spelt med Kasim Sulton og Willie Wilcox, blant andre. Powell spelte klaverinstrument og synthesizerar for bandet frå 1974 til dei vart oppløyst i 1985. For konsertane utvikla Powell Powell Probe; den første handhaldne synthesizeren. Han hjelpte òg Robert Moog (som utvikla Moog synthesizer), spelte inn fleire soloalbum og turnerte med David Bowie og andre. Han hadde òg ei fast spalte i Keyboard Magazine der han skreiv om synthesizerteknikk.
Han var òg ein dyktig programmerar og var med å utvikle ein av dei første MIDI-sekvendarane for PC, Texture. Dette vart mellom anna nytta av Stevie Wonder og Bob James. Han har sidan jobba mykje som seniorprogrammerar for Apple Computer. I dag arbeider han i Electronic Arts som seniorprodusent for ny musikkteknologi.
Philippe Pétain
Henri Philippe Benoni Omer Pétain var ein fransk militær, politikar og statssjef i Vichy-regimet i perioden 1940-1944. Som general leidde han dei franske styrkane i Slaget ved Verdun frå februar 1916. Pétain vann ry for måten han leidde forsvaret av Verdun, og innsatsen gav han status som krigshelt i mellomkrigstida. Frå mai 1917 var han øvstkommanderande for dei franske styrkane på vestfronten, og i 1918 vart han utnemnd til marskalk av Frankrike. I mellomkrigsåra var han generalinspektør for den franske armeén frå 1919 til 1931, krigsminister i 1934 og ambassadør i Madrid i 1939.
16. juni 1940 skipa Pétain ei ny fransk regjering, og innleidde tingingar med tyskarane som førde til våpenkvildavtala i Compiègne 22. juni. 11. juli same året vart han utnemnd til sjef for Vichy-regjeringa. Denne regjeringa samarbeidde i praksis med Nazi-Tyskland, og nøgde seg med ein protest då tyskarane i strid med våpenkvildavtala hærtok Sør-Frankrike i november 1942. Etter den allierte invasjonen av Frankrike i 1944 (Operasjon Overlord), flydde Pétain til Tyskland. Då det tyske nederlaget var eit faktum vende han friviljug attende til Frankrike, der han i 1945 vart dømd til døden for landssvik.
Grunna Pétains høge alder vart domen omstøytt og gjord om til livstid i fengsel. Som ein del av straffa vart Pétain deportert til Île d'Yeu, der han døydde i 1951.
Stalsberg
Stalsberg er ein gammal matrikkelgard på Strømmen i Lillestrøm kommune. Rundt år 1800 vart garden delt i Nordre og Søndre Stalsberg.
Daria Kinzer
Daria Kinzer er ein kroatisk songar. Ho representerte Kroatia i Eurovision Song Contest 2011 med songen «Celebrate». Songen kvalifiserte seg ikkje til finalen.
Fylkesveg 829 (fleirtyding)
Fylkesveg 829 finst i fleire fylke i Noreg:
Arlesheim
Arlesheim  er ein kommune i distriktet Arlesheim i kantonen Basel-Landschaft i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 335 meter over havet.
Arlesheim grensar i sør mot kantonen Solothurn.
Moskva Universitet-isen
Moskva Universitet-isen er ein smal isbrem, som er kring 200 km lang, ved Sabrina Coast mellom Tottenbreen og Paulding Bay. Dalton istunge strekkjer seg nord frå den austlege delen av bremmen. Isen vart delvis kartlagt frå flyfoto tekne av USN Operasjon Highjump i 1946-47, og vidare fotografert og kartlagt av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) og Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1958. Han vart namngjeven av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen etter Moskva Universitet.
Sofiemyr kyrkje
Sofiemyr kyrkje er ei arbeidskyrkje i Nordre Follo kommune i Viken fylke. Det er ei typisk fleirbrukskyrkje, medan kyrkjelydens andre kyrkje, Kolbotn kyrkje, er ei meir tradisjonell gudstenestekyrkje.
Gammal innsjø
Gammal innsjø (engelsk ancient lake) kan definerast som ein innsjø som har innehalde vatn i meir enn éin million år. Innsjøer er som regel meir kortvarige fenomen i geologisk forstand fordi dei raskt blir fylte igjen med sediment, eller fordi utløpselva deira grev seg ned til same nivå som botnen i innsjøen og tømmer han. I sjeldne tilfelle kan tektoniske krefter gjera at botnen synk inn like raskt som sedimenta legger seg, og då kan ein innsjø eksistera i mange millionar år.
Gamle innsjøar er isolerte og stabile økosystem. Det kan derfor utvikla seg mange endemiske artar i slike innsjøar. Eit kjent døme er dei mange ciklideartane i Tanganyikasjøen og Malawisjøen.
Dream On av Aerosmith
«Dream On» er ein powerballade av Aerosmith frå debutalbumet deira, Aerosmith, frå 1973. Han var skriven av frontmannen Steven Tyler og vart den første store hitten deira og ein vart ein klassisk rock-radiolåt. Songen kom ut i juni 1973 og nådde 59. plassen på Billboard Hot 100 men slo stort til i heimbyen Boston, der han vart kåra til årets singel av radiokanelen WBZ-FM, den femte beste for året på WRKO og nummer 16 på WMEX (AM). Songen fekk òg umiddelbar mykje radiospeling på den tidlegare WVBF (FM), og dukka ofte opp på førsteplass på «The Top Five at Five» i juni 1973.
Albumversjonen av «Dream On» (4:28, i motsetning til 3:25 på singelutgåva der det meste av introen er redigert ut og det første refrenget er erstatta med det andre refrenget) vart gjeve ut på ny i slutten av 1975, og debuterte då på 81. plassen på Billboard Hot 100-lista den 10. januar 1976, men kom seg inn på topp 40 den 14. februar og klatra heilt til sjetteplassen den 10. april. Columbia Records valde å betena topp 40-radiostasjonar med både lange og korte versjonar av songen, og dermed vart mange popradiolyttarar i 1976 eksponert for den første topp 10-hitten til gruppa gjennom 45-utgåva.
I 2004 rangerte magasinet Rolling Stone songen som nummer 172 på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene. Han vart flytta til nummer 173 i 2010, og på nytt rangert som nummer 199 i 2021. I 2007 spelte Aerosmith inn ei nyinnspeling av songen, blant nokre av sine andre songar, til spelet Guitar Hero: Aerosmith då masterlydbandet mangla under utviklinga av spelet. I 2018 vart songen innlemma i Grammy Hall of Fame.
Bakgrunn
I eit intervju i 2011 mimra Tyler om far sin, ein Juilliard-utdanna musikar. Han hugsa at han som treåring låg under pianoet til faren og høyrde han spela klassisk musikk. «Det var der eg fekk dei 'Dream On'-akkordane», sa han. Teksten vart fullført då Steven var 14 år gammal. Songen er òg kjend for det oppbyggjande klimakset sitt som syner fram varemerke-skriket til Tyler.
I dei autoriserte bandmemoarane Walk This Way av Stephen Davis snakkar Tyler utførleg om opphavet til songen: "Musikken til «Dream On» vart opphavleg skriven på eit Steinway-flygel i stova i Trow-Rico Lodge i Sunapee, kanskje fire år før Aerosmith starta. Eg var sytten eller atten. ... Det var berre ei lita greie eg spelte, og eg hadde aldri døymt om at det skulle ende opp som ein ordentleg song eller noko. ... Han handlar om å drøyme til drøymane dine blir oppfylte."
Mottaking
Cash Box sa at «den harde overflata er der, men den klagande vokalen til Tyler og ein del økonomisk muskuløs riffing gjer 'Dream On' til ein tenkjar så vel som ein bevegar.» Record World kalla han ei «skjønnheit som har ei merkeleg melodisk linje og stramt hardrock-akkompagnement».
Konsertopptak
Låten har lenge vore ein fast del av konsertane deira, og pianopartiet vert framført av Tyler. Bandet har òg spelt «Dream On» med orkester ved enkelte høve. Ei av desse framføringane, dirigert av Michael Kamen, vart framført live for 10-årsjubileet til MTV (i 1991) og inkludert på soundtracket til filmen Last Action Hero.
Den 19. september 2006 dedikerte Aerosmith songen til den tilfangetatte israelske soldaten Ehud Goldwasser. Den 22. september 2007, på ein konsert i Atlantic City i New Jersey, tileigna Aerosmith songen til ein av tilhengjarane sine, Monica Massaro, som hadde vorte myrda tidlegare same år. Den 25. mai 2011 framførte Tyler ein kort versjon av songen live under finalen i den tiande songen American Idol. .
I 2006 framførte Tyler og Joe Perry songen live saman med Boston Pops Orchestra på deira 4. juli-konsert. I august 2010 framførte Tyler mykje av songen på eit flygel på toppen av Green Monster på ein Aerosmith-konsert i Fenway Park i Boston, saman med resten av bandet for å avslutta songen. Etter Boston Marathon-bombinga framførte Tyler songen på Boston Strong-konserten i slutten av mai 2013.
I høve innlemminga av rapperen Eminem i Rock and Roll Hall of Fame i 2022, framførte Tyler introduksjonslinja og refrenget til «Dream On», saman med Eminem då han fremførte sin 2002-hit «Sing for the Moment», som brukte refrenget i førstnemnte som refreng.
Fylkesveg 847 (fleirtyding)
Fylkesveg 847 finst i fleire fylke i Noreg:
Dream On av Aerosmith
Andre utgjevingar
Han er òg med i begge boksane til bandet.
Day After Tomorrow av Joan Baez
Day After Tomorrow er eit studioalbum av den amerikanske visesongaren Joan Baez, gjeve ut i 2008, som det første albumet hennar på fem år. Albumet inneheld songar skrivne av artistar som Tom Waits, Elvis Costello, T Bone Burnett, Patty Griffin, Thea Gilmore og Steve Earle. Steve Earle produserte òg albumet, som vart spelt inn i Nashville mellom desember 2007 og mars 2008.
Burnham i Buckinghamshire
Burnham er ein by i Buckinghamshire i England. Han ligg ved Themsen på grensa til Berkshire, mellom Maidenhead og Slough. Sistnemnde byen og Burnham har tildels vakse inn i kvarandre, og Burnham blir ofte rekna som ein forstad til Slough. Han har likevel verna mykje av den eldre karakteren sin.
Namnet er av angelsaksisk opphav, og tyder «bustaden ved ei elv». Han er først nemnt i Domesday Book (1086) som «Burneham», med ein herregard som høyrde til Walter Fitz-Other.
Utanfor byen ligg Burnham Beeches, eit urskogområde.
Soknet Burnham inkluderte tidlegare dei små landsbyane Boveney, Cippenham, Britwell og East Burnham, men dei blir no rekna som sjølvstendige landsbyar. Soknekyrkja i Burnham er vigd til St. Peter.
Burnham stasjon tener hovudlinja mellom London og Reading.
Fylkesveg 848 (fleirtyding)
Fylkesveg 848 finst i fleire fylke i Noreg:
Kieseritt
Kieseritt er eit kvitt, monoklint mineral, eit vasshaldig magnesiumsulfat, MgSO4·H2O. Det finst i store mengder på saltleiene i Tyskland.
Det er kalla opp etter tyskaren Dietrich Georg von Kieser.
Nr.91 Stomperud
Nr.91 Stomperud er ein teikneserie som vart starta i 1937. Forbildet var den svenske teikneserien 91:an Karlsson, laga av Rudolf Petersson. Det var Ernst G. Mortensen, grunnleggar av Norsk Ukeblad, som stod bak den norske varianten. Stomperud var å finne i Norsk Ukeblad første gong 24. april 1937. Det var Ernst Gervin, tekstforfattar til serien til 1950, som gav hovudpersonen namnet August Stomperud. Frå 1951 til 1972 var det Odvar Strand, hovudkonsulent i Ernst G. Mortensens forlag, som skreiv teksten. Den første teiknaren var truleg Thorbjørn Weea, men og Rudolf Petersson sine teikningar vart nytta i Norsk Ukeblad. Weea teikna Stomperud til 1960. Frå 1961 til 1973 teikna Odd Jørgensen. Den som har teikna serien lengst er Leif Isaksen. Han assisterte Odd Jørgensen med Stomperudteikninga. Frå 1973 overtok han åleine. Han har og skrive tekst. Frå 2005 har Håkon Aasnes teikna.
Kieseritt
Tidleg i 2005 oppdaga Mars Express, spor av kieseritt i Valles Marineris (den største canyonen på Mars), i lag med gips og polyhydrerte sulfat. Dette er direkte bevis på at Mars har hatt vatn i fortida.
Nr.91 Stomperud
Stomperud har vore fast teikneserie i Norsk Ukeblad. Stomperud har og vore eit populært julehefte. Det har kome sidan 1938, unnateke eit par år under krigen. Nokre julehefte har vore opptrykk av tidlegare utgåver.
Huai'an
Huai'an (kinesisk skrift 淮安; pinyin Huái'ān) er eit byprefektur i provinsen Jiangsu i Kina, nordvest for dei sentrale delane av provinsen. I sør grensar Huai'an mot provinsen Anhui. Prefekturet har eit areal på 10 132 km² og 4 799 889 innbyggjarar i 2010. Av desse bur 2 494 013 i byområde.
Huai'an ligg kring sørbreidda og austbreidda av innsjøen Hongze.
Byprefekturet Hui'an omfattar fire distrikt (区 qū) og fire fylke (县 xiàn).
Samferdsle
Riksveg 205 i Kina passerer gjennom området. Han tek til i Shanhaiguan i Hebei og endar opp sør i Shenzhen i provinsen Guangdong. Undervegs fører den innom mellom andre Tangshan, Tianjin, Zibo, Nanjing, Wuhu, Sanming, Heyuan og Huizhou i Guangdong.
Bear Grylls
Edward Michael Grylls, kjend som Bear Grylls er ein britisk eventyrar, forfattar og programleiar. Han er best kjend frå Discovery Channel-serien Mann mot natur.
The Ventures
The Ventures er eit USA-amerikansk instrumentalt rockeband skipa i 1958 i Tacoma i Washington. Gruppa vart starta av Don Wilson og Bob Bogle og har gjennom forskjellige inkarnasjonar hatt innverknad på musikkutviklinga verda over. Dei har selt over 100 millionar plater, og er ei av dei bestseljande instrumentalbanda gjennom tidene. I 2008 vart The Ventures innlemma i Rock and Roll Hall of Fame.
Med stor dugleik på instrumenta sine, eksperimentering med gitareffektar og unik lyd la dei grunnlaget for mange andre grupper, og dei fekk kallenamnet «Bandet som lanserte tusen band». Populariteten deira i USA gjekk nedover i 1970-åra, men dei heldt på statusen sin i Japan, der dei framleis turnerer regelmessig.
Starten
Don Wilson og Bob Bogle møtte kvarandre først i 1958, då Bogle skulle kjøpe ein bil hos ein bruktbilforhandlar i Seattle som far til Wilson eigde. Dei hadde ei felles interesse for gitar og dei byrja å spele i lag, og arbeidde i lag som murarar. Dei kjøpte to brukte gitarar hos ein pantelånar for ti dollar kvar. Dei kalla seg først The Versatones, og duoen spelte i små klubbar, barar og private festar på nordvestkysten av USA. Wilson spelte rytmegitar, medan Bogle spelte solo. Då dei skulle registrere namnet fann dei ut at det alt var teke. Skuffa måtte dei finne eit nytt namn. Mor til Wilson føreslo namnet «The Ventures», som dei vart samde om i 1959.
Etter å ha sett Nokie Edwards spelte på ein nattklubb, tok dei han med som bassist. Bogle hadde ei Chet Atkins-plate, Hi-Fi in Focus, med songen «Walk, Don't Run». Kort tid etter var gruppa i platestudio for å spele inn den nye songen, med Bogle på solo, Wilson på rytme, Edwards på bass og Skip Moore på trommer. Dei trykte fleire plater, som dei distribuerte fleire plateselskap. Seinare slutta Skip Moore for å arbeide på bensinstasjonen til familien. Då «Walk, Don't Run» vart spelt inn, sa han òg frå seg honorara frå innspelinga, og tok i staden 25 dollar på staden. Seinare saksøkte han gruppa for å få honorara likevel, men mislukkast fordi han hadde valt å få betaling i staden. «Walk, Don't Run» selde over ein million eksemplar og fekk gullplate for salet i USA.
The Ventures trengde ein fast trommeslagar etter George T. Babbitt jr. slutta då han ikkje var gammal nok til å spele på nattklubbar og barar, og dei hyrte Howie Johnson og midt i ein hektisk turnéperiode spelte dei inn eit album for å utnytte suksessen til singelen. Babbitt vart sidan ein 4-stjerners general i det amerikanske luftvåpenet og 1. mars 1998 spelte han trommer med bandet i uniform. Besetninga med Bogle, Wilson, Edwards og Johnson var uendra fram til 1962. Gruppa fekk tidleg suksess med ei rekkje singlar, men vart raskt leiande på albummarknaden. The Ventures var pionerar innan konseptalbum (frå og med The Colorful Ventures i 1961) der kvar song på fleire av albuma deira vart vald ut til å passe eit spesifikt tema. Somme av dei mest populære albuma til The Ventures på denne tida var innspelingar av dansemusikk. I «hi-fi-gullalderen» tidleg i 1960-åra, då stereolyd framleis var på eksperimentstadiet, fann The Ventures sin karakteristiske stil ved å spele inn kvart instrument i berre den venstre eller høgre kanalen, med liten (om noko) overgang mellom dei, og forsterka stereoeffekten til det fulle.
I 1961 indikerte Edwards, som sjølv var ein dugande gitarist, at Bogle hadde nådd så langt han kunne på gitaren, og at dei i røynda sløste bort talentet til Edwards med å halde han på bass. Bogle var samd og lærte seg raskt bassgangane på alle songane deira, slik at Edwards kunne spele gitar og han bass. Dette førte til ei viktig modernisering av stilen deira og sikra suksess i ein marknad i stadig endring til godt inn på 1960-talet.
Den klassiske besetninga
Hausten 1957 vart Johnson skadd i ei bilulukke, og han fekk uoppretteleg skade på ryggrada. Han måtte derfor spele med nakkekrage. Johnson spelte på dei fire første albuma og spelte inn kring halvparten av songan epå det femte (Twist with the Ventures/Dance!). Han likte ikkje å vere lenge borte frå familien sin og slutta derfor i bandet. Johnson fortsette å spele lokalt i Washington-området med lokale grupper fram til han døydde 5. mai 1987, 54 år gammal.
Då Johnson slutta i The Ventures, kjende Bogle og Wilson alt Mel Taylor, fast trommeslagar i The Palomino i North Hollywood (staden der dei seinare spelte mange konsertar i 1980-åra). Taylor var kjend for å vere ein hardstlåande trommeslagar. Gruppa inviterte han med på nokre innspelingar, og Taylor vart til slutt fast medlem av The Ventures.
Ny oppgang og nedgang i USA
Kombinasjonen av Edwards på sologitar, Taylor på trommer, Bogle på bass og Wilson på rytmegitar var uendra fram til Edwards sutta i gruppa i 1968, og vart erstatta av Gerry McGee, sonen til den kjende cajunfiolinisten Dennis McGee. Edwards kom attende i 1973 og vart verande med dei fram til 1984, men har òg turnert med dei ved fleire høve i nyare år. I 1984 vart han igjen erstatta av Gerry McGee. Mel Taylor slutta i 1972 (og vart erstatta av trommeslagaren Joe Barile) for å satse på ein solokarriere då The Ventures hadde vorte eit nostalgiband. Føremålet hans var å konsentrere seg om nytt materiale og den progressive sida av musikken. Han kom attende i 1979 og vart verande med The Ventures til han døydde av kreft i 1996. Då Mel Taylor vart sjuk, vart han erstatta av sonen sin, Leon Taylor. Den originale trommeslagaren Howie Johnson døydde i 1988 og Skip Moore, trommisen på «Walk, Don't Run», var òg gått bort.
Seinare år
Kommersielt gjekk det dårlegare med bandet i USA tidleg i 1970-åra då musikkmotane endra seg. Seint i 1970- og tidleg i 1980-åra vart det ny interesse for surfemusikk og ein del av punk/new wave-publikummet oppdaga bandet på ny. The Go-Go's skreiv «Surfin' And Spyin'» og dediserte songen til The Ventures. The Ventures sjølv spelte sin eigen versjon og spelar framleis stundom denne songen. Karrieren deira fekk ny giv då Quentin Tarantino brukte the Lively Ones-versjonen av Nokie Edwards sin «Surf Rider» og fleire andre klassiske surfesongar i filmen Pulp Fiction. The Ventures vart ein av dei mest populære gruppene verda over på grunn av den instrumentale musikken. Det var ingen språkbarrierar som måtte brytast. The Ventures er framleis den mest populære, amerikanske rockegruppa i Japan, den nest største platemarknaden i verda. Ein ofte sitert statistikk er at The Ventures selde det dobbelte av The Beatles i Japan. Dei produserte dusinvis av album berre for den japanske og den europeiske marknaden, og har ofte turnert i Japan frå 1960-åra og fram til i dag. I følgje ein artikkel frå januar 1966 i Billboard Magazine, hadde The Ventures fem av dei ti mestseljande singlane i Japan i 1965.
The Ventures i dag
10. mars 2008 vart The Ventures innlemma i Rock and Roll Hall of Fame med John Fogerty som presentatør. Dei som møtte opp for The Ventures var dei originale medlemmane Don Wilson og Nokie Edwards, John Durrill, dåverande gitarist Bob Spalding, og dåverande trommeslagar Leon Taylor som i lag med enkja til Mel Taylor tok i mot prisen på vegner av den avdøde trommeslagaren. Bob Bogle og Gerry McGee hadde ikkje høve til å delta på seremonien. The Ventures framførte dei største hittane sine, "Walk, Don't Run" og «Hawaii Five-O», i lag med Paul Shaffer og bandet hans.
Bob Bogle levde i Vancouver i Washington i mange år og døydde der 14. juni 2009 av lymfom, 75 år gammal. Don Wilson spelar framleis inn musikk med bandet, men slutta å turnere etter 2015.
Ettermæle
The Ventures var på sitt mest populære og hadde størst suksess i USA og Japan i 1960-åra, men dei fortsette å spele inn musikk og turnere etter det. Dei har selt over 110 millionar plater verda over og er framleis det mestseljande instrumentale rockegruppa gjennom tidene. 38 Ventures-album (inkludert eit julealbum) nådde albumlista i USA, og seks av fjorten singlar på singellista nådde Topp 40. Tre av dei klatra inn på Topp 10. A dei 38 albuma var 34 av dei utgjevne i 1960-åra, og The Ventures er rangert som den sjette beste popalbumartisten det tiåret hos «Joel Whitburn's Top Pop Albums».
I 1963 hadde The Ventures fem album inne på Billboard Top 100 i USA samstundes. I tillegg gav di ut ei rekkje instruksjonsalbum kalla Play Guitar with the Ventures og Play Electric Bass with the Ventures. Fire av desse albuma gjekk inn på Billboard Top 100, noko som var uhøyrt for eit instruksjonsalbum. The Ventures vart det første bandet som hadde to forskjellige versjonar av den same songen inne på Topp 10 med "Walk, Don't Run" (#2) og "Walk, Don't Run '64" (#8).
The Ventures var blant dei første rockeartistane som selde album basert på ein stil utan at det var behov for hitsinglar på albumet. Desse albuma var òg blant dei første døma på eit konseptalbum i rocken. Mange av albuma til The Ventures var arrangert kring eit sentralt tema..
Trass i at dei oppstod før omgrep som surfegitar og surferock oppstod, og dei sjølv ikkje reknar seg som eit surferockband, var dei ein viktig byggjeklosse i surfemusikken. Magasinet Guitar Player omtalte albumet Walk, Don't Run frå 1960 som eit album som kom ut før surfetrenden byrja.
Kiselsinter
Kiselsinter er porøse massar av kvarts eller opal (SiO2), avsett av varmekjelder. Det finst mellom anna på Island og i Yellowstone Park i USA. Det inneheld ofte avtrykk av planter.
Maliq
Maliq er ein by og ein kommune i regionen Korçë i Albania. Kommunen ligg søraust i landet og grensar i nordvest til Elbasan, i vest til Berat.
Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Maliq vart slått saman med landkommunane Libonik, Gorë, Moglicë, Vreshtas, Pirg og Pojan. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Maliq.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande bykommunen 4 290 innbyggjarar, medan dei sju kommunane som i dag utgjer storkommunen Maliq, til saman hadde 41 757 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var dei tidlegare by- og landkommunane ein del av distriktet Korçë. Den dåverande bykommunen omfatta sjølve byen Maliq og busetnadene:
Kis
Kis er ei nemning for ein del sprø svovel- og arsenertsar av forholdsvis ljos farge, mest grå eller gule. Døme på desse er svovelkis, koparkis, magnetkis og arsenkis. Dei tilsvarande mineralogiske namn er pyritt, chalkopyritt, pyrrhotitt og arsenopyritt.
Visolotto
Visolotto er ein 3 348 meter over havet høg fjelltopp i Kottialpane i provinsen Cuneo i Italia. Aust for Visolotto ligg Viso, den høgste toppen i Kottialpane. Fjellet har tre toppar; Picco Lanino (3348 m), hovudtoppen Picco Coolidge (3340 m) og Picco Montaldo (3344 m).
Hausten 1875 kom dei fyrste menneska til topps på Visolotto. Dei tre som klatra opp var italienarane Felice Montaldo, Antonio Castagneri og Francesco Perotti.
Sirmium
Sirmium var ein oldtidsby i Pannonia, ein provins i Romarriket. Han låg rundt 55 km vest for det moderne Beograd i Serbia. Byen er nemnd for første gong i skriftlege kjelder på 300-talet f.Kr. Han var opphavleg folkesett av illyrarar og keltarar. Han blei erobra av romarane på 100-talet f.Kr. og enda opp som hovudstaden i den romerske provinsen Pannonia Inferior. I 294 blei Sirmium erklært som den eine av fire hovudstader i Romarriket under Tetrarkiet. Byen var òg hovudstad for det pretorianske prefekturet i Illyricum og Pannonia Secunda.
Sirmium låg ved elva Sava på same stad som dagens by Sremska Mitrovica i den serbiske provinsen Vojvodina. Republikken Serbia erklærte han som ein arkeologisk stad av usedvanleg tyding i 1990. Den moderne regionen Syrmia (Srem) har namn etter byen.
Sirmium hadde rundt 100 000 innbyggjarar, og var ein av dei største byane i Europa i si tid. Den engelske historikaren Colin McEvedy (1930–2005) har likevel tvilt på dette anslaget, og senka det til berre rundt 7 000 innbyggjarar basert på storleiken av den arkeologiske staden. Den romerske historikaren Ammianus Marcellinus skildra Sirmium som «den praktfulle og folkerike mora til byar.»
Historie
Restane etter Sirmium ligg under gatene i dagens moderne by 55 km vest for Beograd (romerske Singidunum) og 145 km unna Kostolac (romerske Viminacium). Arkeologar har funne spor av organisert menneskeleg liv på staden Sirmium som strekkjer seg tilbake til rundt 5000 f.Kr. Byen blei første gong omtalt på 300-talet f.Kr. og var opphavleg folkesett av illyrarar og keltarar, nærare bestemt stammane pannoniansk-illyriske amantini og keltiske scordisci. Syrmos, konge av den vesttrakiske stammen triballiarar, blei seinare rekna som den eponymiske (den som gjev namn) grunnleggjaren av Sirmium, men ordrøtene er ulike, og dei to orda blei først smelta saman seinare. Namnet Sirmium i seg sjølv tyder 'straum' eller 'strøymande vann', og i overført tyding 'elv' eller 'våtland', i seg sjølv ein referanse til at staden ligg nær elva Sava (latin Savus).
Med folket scordisci som allierte, tok den romerske prokonsulen Marcus Vinicius byen Sirmium ein gong rundt 14 f.Kr. På 100-talet e.Kr. fekk Sirmium status som romersk koloni, og blei eit viktig militær og strategisk senter i provinsen Pannonia. Han fekk òg romerske busetjarar, inkludert stasjonerte militære. Romerske keisarar som Trajan, Marcus Aurelius, og Claudius II dreiv krigsførebuingar med utgangspunkt i Sirmium som hovudkvarter.
I 296 omorganiserte Diokletian Pannonia i fire provinsar: Pannonia Prima, Pannonia Valeria, Pannonia Savia og Pannonia Secunda. Sirmium var hovudstaden for Pannonia Secunda. Keisaren slo dei saman med Noricum og Dalmatia for å etablera dioecesis (forvaltingsområdet) Pannonia, og med Sirmium som hovudstad. Setet for vicarius (guvernøren) var òg Sirmium.
I 293, med etableringa av tetrarkiet, blei Romarriket delt i fire delar; Sirmium stod fram som ein av fire hovudstader (saman med Trier, Mediolanum, og Nicomedia). Sirmium var hovudstaden for keisar Galerius (styrte i tida 305 til 311). Med etableringa av pretorianske prefektur i 318 blei Sirmium hovudstaden for prefekturet i Illyricum. Dette varte fram til 379, då det vestlegaste dioecesiset for det pretorianske prefekturet i Pannonia (inkludert Sirmium) blei skild ut og slått saman med det pretorianske prefekturet i provinsen Italia og fekk namnet det pretorianske prefekturet Illyricum. Den austlege delen blei verande eit eige prefektur under Austromerriket (Det bysantinske riket) med ny hovudstad i Thessaloniki.
Frå 300-talet var byen òg eit viktig kristent senter, og setet for biskopen i Sirmium. Det blei halde fem kyrkjeråd i Sirmium. Byen hadde òg eit keisarpalass, ein arena for hesteveddeløp, ein myntpregingsverkstad, eit arenateater og eit anna teater, og mange verkstader, offentlege bad, tempel, offentlege palass og storslegne villaer.
Mot slutten av 300-talet blei Sirmium angripen og hærteken av gotarar. Seinare blei han underlagd Austromarriket. I 441 erobra hunarar byen, og i dei neste hundre åra blei han herja og underlagt ulike andre barbariske stammar, blant anna austgotarar og gepidane. Ei kort tid var Sirmium sentrum for ei gepidisk statsdanning og kong Kunimund (død 567) prega gullmyntar her. Etter 567 kom Sirmium igjen inn under Austromerriket, men i 582 blei byen erobra og øydelagt av avarar, endå ei barbarisk stamme austfrå.
Romerske keisarar
Ti romerske keisarar var fødde i Sirmium eller like i nærleiken:
Den siste keisaren av eit sameint romarrike, Theodosius den store (378–395), blei keisar i Sirmium. Dei romerske tronrøvarane Ingenuus og Regalianus erklærte seg som keisarar i denne byen (i 260), og mange andre romerske keisarar heldt til ein del tid i Sirmium, blant annan filosofikeisaren Marcus Aurelius som moglegvis kan ha skrive delar av det kjende sofistiske verket sitt Meditasjoner i byen.
Arkeologi
Sirmium var verna av ein sterk forsvarsmur og fekk vassforsyning via ein romersk akvedukt frå kjelda Vranješ i fjellet Fruška Gora. Gatene i byen var steinsette, flankert av portikoar og med kloakksluk. Det blei prega myntar i den keisarlege myntverkstaden i Sirmium. Verkstadar produserte ulike gjenstandar i kostbart metall, glas og steingods. Det blei òg laga murstein i Sirmium.
Ved Glac i nærleiken av Sirmium har ein funne palasset til keisar Maximianus Herculius, som truleg blei bygga på staden der foreldra hans dreiv butikk. Under konstruksjonen av eit sjukehus i 1971 blei den funne ein monumentalt heilagdom for Jupiter, ein av dei største i Europa. Sirmium hadde to bruer over elva Sava, brua Ad Basanti og Artemidas bru. Etter 313 var Sirmium eit viktig kristent senter, og så langt er det avdekt åtte tidlege kristne kyrkjer. Dei var dedikerte til blant anna helgenane Irenaeus frå Sirmium og Demetrius frå Thessaloniki.
Under arbeid Med det nye handelssenteret i Sremska Mitrovica i 1972 over staden til den gamle busetjinga i Sirmium, kom ein arbeidar tilfeldigvis til å bryta seg inn i ein gammal romersk behaldar som var rundt 2 meter djup. Det blei funne 33 romerske gullmyntar i ein lêrpung, truleg dei skjulte eignelutene til ein rik romersk familie. Frå dette svært sjeldne funnet av myntar prega i Sirmium var det fire myntar frå Konstantius II si tid, rekna som dei meste verdifulle døma frå det seine Romarriket på 300-talet.
Jonas Peson
Johan Alfred Pettersson, kjend under namnet Jonas Peson var ein finsk-norsk målar. Han vart fødd i Helsingfors i Finnland. Han studerte ved den Finske Konstföreningens Ritskola frå 1908 til 1911. I 1910 debuterte han på Konstföreningens vårutstilling. Etter eit opphald i Danmark, kom han til Noreg i 1916. I 1923 vart han norsk statsborgar. Samstundes vart Jonas Peson offisielt namn. Han slo seg etter kvart ned i Ålesund.
Peson sin målarstil har vorte kalla fargefrisk, forenkla naturalisme. Han fann mange motiv i Ålesund og distriktet rundt. Han måla særleg mange bilde frå hamneområdet i Ålesund. I tillegg til salsutstillingar, og måleri han elles selde, arbeidde Peson mykje md dekorasjonsmåling. Frå 1936 måla han altartavler og bilete i koret i fleire kyrkjer. Han måla scenedekorasjonar i meir enn 20 ungdomshus på Sunnmøre. I Ålesund dreiv Peson ein omtykt målarskule.
Evelina Sašenko
Evelina Sašenko er ei litauisk-polsk songar. Ho representerte Litauen i Eurovision Song Contest 2011 med songen C'est ma vie og enda på 19. plass med 63 poeng.
Fylkesveg 849 (fleirtyding)
Fylkesveg 849 finst i fleire fylke i Noreg:
Monte Niblè
Monte Niblè er ein 3 365 meter over havet høg fjelltopp i Kottialpane, på grensa mellom departementet Alpes-de-Haute-Provence i Frankrike og provinsen Cuneo i Italia.
Kvinand
Kvinand er ein fugl i undergruppa dukkender i andefamilien.
Kjenneteikn
Kvinanda er ei middelsstor kompakt dukkand med eit stort hovud med snev av topp på. Totallengda er 40–48 cm, og vengespennet 62–77 cm. Fuglen veg 500–1300 gram. Nebben er liten og trekanta, augene gule. Hannen i praktdrakt har ei svartkvit drakt og eit glinsande grønsvart hovud med ein stor kvit flekk mellom nebben og auga. Om sommaren vert hannen meir lik hoa, men har mørkare brunt hovud, og ofte viser litt av praktdrakta att på vengane. Hoa har grå kropp, kvit buk, brunt hovud og ein varierande kvit halsring. Den grå nebben har ein gul og svart nebbspiss. Unge individ liknar hoa, men har ikkje halsband, dei er mørke auge og er brunare på kroppåen og nebben manglar gult. I flukt har både hann og ho eit kvitt felt på indre del av vengen, på hoa er dette delt av fleire mørke band.
Utbreiing og taksonomi
Arten har ei sirkumpolar utbreiing med unntak av Grønland, og hekkar i taigaregionen i både Eurasia og Nord-Amerika. Mesteparten av verdspopulasjonen er trekkfuglar.
Kvinanda vert delt opp i to underartar:
Biotop og leveområde i Noreg
Den norske hekkebestanden ligg truleg på 10 000–20 000 par. Tettast bestand finst ved innsjøar og stiltrennande elvar i skogområda på Sør- og Austlandet, og nordover gjennom Trøndelag. I Nord-Noreg finst arten meir spreidd, og på Vestlandet hekkar kvinanda sjeldan.
Føde
Kvinanda et små fisk, sniglar, krepsdyr, plantedeler og insekt samt insektlarver. Fuglane kan dukke så djupt ned som åtte meter for å nå byttet.