cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karaali Rocks
Karaali Rocks er ei lita gruppe klipper langs austsida av dei hovudsakleg snødekte Coulter Heights. Dei ligg 9 km aust for Matikonis Peak i Marie Byrd Land. Klippene vart kartlagte av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959-65 og vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Atok Karaali, ein forskar på ionosfæren ved Plateau-stasjonen i 1968.
Østby kyrkje
Østby kyrkje er ei langkyrkje frå 1940 i Trysil kommune. Kyrkja vart teikna av Statens bygningsinspektør (noverande Statsbygg).
Ciudad Perdida
Ciudad Perdida (spansk for 'Tapt by') er ein arkeologisk funnstad i Sierra Nevada de Santa Marta i Colombia. Han er ein gammal by som ein reknar med blei grunnlagd rundt år 800, om lag 650 år før Machu Picchu. Staden er også kjend som «Teyuna» og «Buritaca 200».
I Ciudad Perdida finst 169 terrassar grovne ut i fjellsida, eit nettverk av hellelagde vegar og fleire små, runde torg. Ein kan berre koma inn til staden ved å gå opp 1 200 trappetrinn av stein gjennom tett jungel.
Moderne oppdaging
Ciudad Perdida blei oppdaga i 1972, då ei gruppe lokale skattejegerar fann ei rad steintrinn som gjekk opp fjellsida. Dei følgde trinna og fann ein forlaten by. Då gullstatuettar og keramiske urner frå denne byen byrja å sirkulera på den lokale svartebørsen drog arkeologar leia av Instituto Colombiano de Antropología til staden i 1976. Dei utførte ein komplett rekonstruksjon i tida 1976–1982. Medlemmer av lokale urfolksstammar – arhuaco, kogi og wiwa – har sagt at dei vitja staden jamleg før han blei vidkjend, men at dei ikkje hadde snakka om han. Dei kallar byen Teyuna og meiner han var hjartet i eit nettverk av landsbyar som husa forfedrane deira, Tairona. Ciudad Perdida var truleg det politiske og industrielle senteret for regionen rundt Buritaca-elva, og kan ha husa 2 000–8 000 folk. Det verkar som om han blei fråflytta under den spanske erobringa.
Real
Real kan visa til:
Ulike valutaer, mellom anna:
Flea
Michael Peter «Flea» Balzary er ein australsk-amerikansk bassist, trompetist og sporadisk skodespelar. Han er mest kjend for å vere bassisten og medgrunnleggar i det amerikanske alternative rock-bandet Red Hot Chili Peppers.
Biografi
Flea er kjend for å ha eit bredt spekter av spelestilar. Han nyttar alt frå rask og aggressiv slapphand og plekter til roleg og melodisk fingerspel. Samstundes som han har spelt med Red Hot Chili Peppers har han også samarbeida med diverse andre band og soloartistar som John Frusciante, Rage Against The Machine, Jane's Addiction, Thom Yorke, The Mars Volta og Alanis Morissette. I tillegg til dette har han også vore med i filmar som Back to the Future del II (1989) og del III (1990), My Own Private Idaho (1991), Suburbia (1985) og The Big Lebowski (1998).
Flea var i utgangspunktet ein lovande trompetist, men då han byrja på high school vart han kjend med den framtidige gitaristen til Red Hot Chili Peppers, Hillel Slovak. Hillel trong ein bassist i bandet sitt, Anthym, og Flea starta med eitt å lære seg å spele. Han viste stort talent og initiativ, men slutta i bandet etter nokre månader for å spele i punkrockbandet Fear. Her utvikla han byrjinga på det som etter kvart vart den kjende spelestilen hans; ei slags blanding mellom punk, rock og funk, samstundes som han la grunnlaget for måten han opptrer på ei scene i dag, med mykje hopping og dansing. Flea forlét Fear etter ei stund, og danna eit band saman med Hillel Slovak (gitar), Anthony Kiedis (vokal) og Jack Irons (trommer). Desse kalla seg Tony Flow and the Miracoulusly Majestic Masters of Mayhem, men skifta etter kvart namn til Red Hot Chili Peppers.
Musikalsk stil
Flea er ofte kjend for å ha ein veldig spesiell og eigen stilart når han speler bass. I dei tidlegaste åra hans i RHCP var spelestilen hans prega av raske og harde tonar, og han fekk ofte mykje soloplass i songane deira. Denne stilen roa han seg med i ettertid, og den dag i dag har han mykje meir roleg og melodisk innverknad, sjølv om han stundom viser kva han er god for på konsertar og liknande.
Frontfiguren til The Smashing Punpkins Billy Corgan sa at fyrste gong han såg RHCP live, hadde Flea «slappa» so hardt og aggressivt at det hadde oppstått eit hól i tommelen hans. Han skreik bokstavleg talt mellom kvar song fordi det gjorde så vondt, men han gav seg ikkje. Etter kvar song kom det ein person ut og fylte opp hòlet i tommelen hans med lim for å dempe smerta.
Personleg liv
Flea gifta seg i 1986 med Loesha Zeviar, og dei fekk dottera Clara. Paret vart separert i 1990, men delte omsorg for Clara. Flea har tatovert namnet til Loesha på brystet. Flea fekk i 2005 også dottera Sunny Bebop Balzary saman med si trulova; supermodellen Frankie Rayder. John Frusciante (eks-gitarist i RHCP) er gudfar til Sunny.
Framnæs Mekaniske Værksted
Framnæs mekaniske Værksted er eit tidlegare skipsverft i Sandefjord i Vestfold i Noreg. Det hadde opphavleg sterke band til kvalfangstindustrien, men i seinare år har det vore drive meir mangesidig bygging, mellom anna riggar og modular for offshoreverksemda. Verftet vart eit registrert aksjeselskap i 1898 og vart nedlagd i 1986.
Historie
A/S Framnæs mek Værksted har opphav i tre tidlegare skipsverft.
CITES
CITES (forkorting for Convention on International Trade of Endangered Species), òg kalla Washingtonkonvensjonen, er ein multilateral internasjonal avtale mellom land for å kontrollera handel med ville dyr og plantar. Føremålet med avtala er ein berekraftig handel – det vil seia at ein ikkje fjernar meir frå bestandane av dyr og plantar enn dei toler.
Framnæs Mekaniske Værksted
Historie
Christen Christensen tok over Rødsverven i 1868 og kjøpte dei andre verfta eitt eller eitt. Han starta Sandefjord Flytedokker A/S i 1884. I 1892 eigde han nesten alle eigedomane privat som seinare vart A/S Framnæs mek.Værksted. I mellom tida hadde han òg kjøpt Kamfjordverven og Stubbverven. For å finansiere ombygginga av verftet til å kunne bygge stålskrog, omorganiserte Christensen selskapsstrukturen til verftet i 1898 til eit aksjeselskap. Sandefjord Flytedokker vart oppløyst og dei to dokkene selde. Ny dokker vart så bygd av verftet.
CITES
Konvensjonen tredde i kraft i 1975. I februar 2014 hadde 180 land ratifisert konvensjonen, med Irak som det siste. I Noreg har konvensjonen vore gjeldande sidan 25. oktober 1976. Miljødirektoratet er forvaltingsstyresmakt og vitskapleg styresmakt for CITES i Noreg.
Framnæs Mekaniske Værksted
Klavenessverven 1816-1861
I 1816 oppretta lensmann, bonde, verftseigar og skipseigar Tor Akessonn Klaveness (1767-1854) ein stad for kjølhaling og seinare ein bedding for skipsbygging ved Framnes. Kjølhalingsstaden låg i eit område der snikkarverkstaden seinare låg og beddingen låg nordaust for denne. I 1832 tok sonen Åke Klaveness over styret av verftet til han døydde i 1853, då faren Tor Klaveness, som var den største kreditoren, igjen tok over kontrollen av selskapet. Henrik Klaveness (den eldest sonen til Åke Klaveness) tok over i 1857 og selde det til Joseph Lyhmann fire år seinare.
CITES
Artslister
Omkring 4 800 dyreartar og 25 000 planteartar er omfatta av konvensjonen. Rundt 600 av dei er så sterkt truga at all handel med dei i praksis er forbode (CITES Appendix I). For dei øvrige er internasjonal handel anten avgrensa (CITES Appendix II) eller det finst krav om spesielle løyve for inn- og utførsel (CITES Appendix III). Forbod og reguleringer gjeld både levande og daude eksemplar, såvel som delar av organismar og produkt som skinn, fjør, tenner med meir.
Framnæs Mekaniske Værksted
Lyhmanns mek. Verksted 1861-1882
Eigaren, forretningsmannen og skipseigaren Joseph Lyhmann (1825-1915) bygde i 1861 Lyhmanns mek Verksted omtrent der maskinverkstaden til A/S Framnæs mek Værksted låg, nordvest for dagens Skagerak International School.
Her starta han eit føretak som maskinfabrikant som hovudsakleg laga jordbruksmaskinar som treskeverk, hakkelsmaskinar, plogutstyr og mølleutstyr, mellom anna det første treskeverket i Noreg. Han laga òg syklar, som vart hevda å vere dei første som vart laga i Noreg. I tillegg bygde føretaket dampbåtar i stål. Han bygde òg dampmaskinar, utstyr for sagbruk og kokeutstyr for kvalfangstindustrien.
Sandefjord mek. Verksted 1882-1892
Hausten 1882 selde Lyhmann industrien til ingeniørane Hetlesæter og Solberg. Industrien fekk namnet Sandefjord mek.Verksted. Etter å ha drive med forskjellige mekaniske produksjonar, mellom anna fleire dampskip i stål, gjekk dei konkurs i 1886.
Lyhmann, som var hovudkreditoren til verftet, tok attende anlegget og selde det i 1889 til kaptein A.M. Aamundsen, ingeniøren Jacob Moe, og Adolf Top. Dei bygde og reparerte dampskip, turbinar, dampkjeler, møller og sagbruksmaskinar, og reparerte seglskip og andre skip i dokk.
Føretaket gjekk ikkje så bra og i 1892 vart anlegget seld til Christen Christensen.
Etter Lyhmann selde anlegg i 1882 budde han i Birkerød ei stund. Her hadde han ein liten verkstad der han laga slipe- og poleringsmaskinar for knivar. Han hadde fjørfe og bier, og laga og selde honningsentrifuger. Han selde og kjøpte skip. Lyhmann vart ein forretningsmann i Oslo, der han sjølv sat ved skranken. Han var gift to gonger og møtte den andre kona si gjennom ei annonse i ei avis. Ho var 6 år yngre enn den eldste dottera hans frå det første ekteskapet. Dei hadde fire barn og den yngste sonen, Per (døupt Emanuel), var fødd i 1901 då Lyhmann var 75 år gammal.
Søebergverven 1826-1865
Månedsløytnant, tømmerhandlar og skipseigar Peder Søberg (død 1863) kom til Sandefjord i 1807 for å tene i kystvakta. Hausten 1808 var han med på kapringa av eit svensk og eit britisk skip utanfor Vallø. Han kjøpte eit av desse frå staten og slo seg ned i Sandefjord som skipseigar og forretningsmann. I 1826 starta han å bygge skip ved Søebergverven som låg nordaust for det tidlegare kjelhuset ved A/S Framnæs mek Værksted. Han fekk bygd ein bedding som stakk nordvestover mot der den største flytedokken brukte å ligge. Taubåten M/S «David» var det siste skipet som vart sjøsett frå denne beddingen i 1930. Same året leigde Peder Søeberg staden og han kjøpte òg Stubbverven.
Frå midten av 1830-åra gjekk han inn i samarbeid med seglmakar, forretningsmann, verfsteigar og skipseigar Søren Lorentz Christensen (1810-1862), som frå 1842 og frametter bygde fleire skip her. I 1850 kjøpte Søren Lorentz Christensen halve Søebergverven frå Søeberg. Søren Lorentz Christensen døydde derimot alt 52 år gammal.
CITES
Artslister
Appendix I omfattar dei mest truga artane, og handel med desse er i praksis stort sett forbode. Nesten 500 arter vert omfatta av denne lista.
Framnæs Mekaniske Værksted
Rødsverven 1865-1878
Enka til Christensen, Otilie, (fødd Kruge), tok over leiinga av forretninga nokre år fram til sonen Christen Christensen tok over som leiar i 1868. Seinare byrja A/S Framnæs mek Værksted å nummerere dei nye bygga sine frå den datoen. Byggnummer 1 hadde «Sleipner», bygd av Christen Christensen for mora Otilie.
Framnæs Skipverft 1878-1892
Christen Christensen var ein særs driftig mann og kjøpte alle kringliggande skipsverft og eigedomar. Då Christensen flytta frå privatheimen sin i sentrum av Sandefjord (seinare heimen til slaktar Lauritz Pedersen) tilFramnæsodden i 1879, hadde han vorte eineeigar av Rødsverven og Langestrand-området. Han fekk lagt ein eplehge i same området som Framnæs mek Verksted seinare la beddingen sin. Huset vart seinare demontert og flytta til Sør-Georgia som bustad for styraren der.
CITES
Artslister
Appendix II omfattar truga arter der den internasjonale handelen må avgrensast for å sikre overlevinga deira. Over 2 500 dyrearter er omfatta av denne lista, dei fleste av dei rovfuglar. Over 25 000 plantearter er omfatta av lista, blant anna alle orkidé-arter.
Framnæs Mekaniske Værksted
Framnæs mek Værksted 1892-1898
I 1892 kjøpte han Lyhmanns mek Verksted eller Sandefjord mek Verksted som var namnet på den tida, og gav det namnet Framnæs mek Værksted. Han eigde på den tida i røynda alle eigedomane og anlegga som Framnæs mek Værksted seinare eigde. Samstundeds hadde han i 1894 oppretta Sandefjord Flytedokker A/S. Dei eigde to flytedokker i tre og hadde generelt nære band til verftet.
CITES
Artslister
CITES Appendix III
Framnæs Mekaniske Værksted
A/S Framnæs mek Værksted 1898-1986
Då det gravis vart meir naudsynt å endre fokuset frå trebåtar til skip av stål, og at verftet derfor måtte gjennomgå store investeringar, vart skipsverftet i 1889 eit aksjeselskap kalla A/S Framnæs mek Værksted. Christen Christensen var framleis den dominerande aksjonæren, og det same var etterkomarane hans. Frå 1899 til han døydde i 1923 var han styreleiar for selskapet. Han var òg leiar av verftet i 55 år. Han var i tillegg grunnleggjaren av, den største aksjonæren, styreleiar og dagleg leiar i det største selfangstselskapet i verda, A/S Oceana, som vart skipa i Sandefjord i 1887 og registrert i Sandefjord i 1891. Det største bidraget til Christen Christensen var innan kvalfangstindustrien og han var den første som starta med kvalfangst i Antarktis.
Bygde skip
Dei mest kjende skipa som vart bygd ved skipsverftet er:
CITES
Artslister
Appendix III krev at det følgjer med eit opphavssertifikat eller eksportløyve ved innførsel. Ca 250 arter står på denne lista.
Reservasjonar
Land som har underskrive konvensjonen kan reservera seg mot vernet av ein viss art.
Norske reservasjonar
Det er spesielt for marine artar av kommersiell interesse at Noreg har gjort reservasjonar mot oppføring på CITES-listene. Reservasjonane er vanlegvis eit uttrykk for at Noreg reknar artane som så talrike at dei ikkje oppfyller dei kriteria som er sett fast av CITES for listing.
CITES Appendix I
CITES Appendix III
Appendix III
Fylkesveg 171 i Aust-Agder
Fylkesveg 171 i Aust-Agder går mellom Stoa og Bjorbekk i Arendal kommune. Vegen er 2,9 km lang.
Gevim
Gevim (hebraisk skrift גֵּבִים, tyder Cisterner) er ein kibbutz sør i Israel. Han ligg nordvest i Negevørkenen nær Sderot og høyrer til Sha'ar HaNegev regionale kommune. I 2006 hadde han 360 innbyggjarar.
Levski Peak i Antarktis
Levski Peak (bulgarsk Връх Левски, Vrah Levski), er eit fjell i Antarktis med ei høgd på kring 1430 meter over havet vest i Levski Ridge i Tangra Mountains på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Det ligg oppom Huronbreen i nord og Macybreen i sør. Fjellet er kalla opp etter Vasil Levski (1837–1873), ein nasjonalhelt i den bulgarske frigjeringsrørsla.
Fjellet ligg aust for Shipka Saddle, 1,3 km aust for Lyaskovets Peak, 3,78 km søraust for Kuzman Knoll, 5,37 km sør for Atanasoff Nunatak, 3,32 km vest-nordvest for Great Needle Peak (Falsa Aguja) og 3,46 km km nordvest for St. Naum Peak.
Cima Bianca
Cima Bianca er eit fjell i Dei lepontinske Alpane i kantonen Ticino i Sveits.
Peder Olssøn Nordmand
Peder Olssøn Nordmand var ein norsk kjøpmann og offiser.
Han var fødd kring 1615 i Idd, der faren var sokneprest. Peder slo seg ned i Halden der han dreiv handel. Då Tønne Huitfeldt i 1658 vart lens-mann for Idd og Marker, men samstundes i Danmark oppteken med å krige mot svenskekongen Karl X Gustav, vart Peder av statthaldar Niels Trolle utpeikt til fullmektig lens-mann.
Som lens-mann like ved svenskegrensa førebudde Peder og svogeren, tollaren Mathias Bjørn, tiltak for å slå tilbake det svenske angrepet på Halden den 14. september 1658. Peder var elles major ved det Smålenske Landdragonregiment. Han deltok såleis i stridar mot svenske angriparar også i 1659 og 1660. Under Gyldenløvefeiden i 1675 vart han forfremja til oberstløytnant.
På dagen eitt år etter Peder døydde, gav Mette Meng, enkja hans, etter hans eige ynskje, gods til gagn for fattigstellet i byen.
Knezevich Rock
Knezevich Rock er eit klippeframspring i den nedre delen av nordsida av Mount Takahe i Marie Byrd Land. Det ligg ved austsida av munningen av Clausenbreen. Klippa vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi frå U.S. Navy i 1959-66. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Nick Knezevich jr. i US Navy, elektrikar ved Amundsen-Scott-stasjonen i 1974.
Kataklase
Kataklase er ein geologisk prosess som oppstår ved intense jordskorperørsler. Rørslene fører til trykkpåverknad av bergartar og mineral slik at dei opphavlege mineralkorna vert knust og deformert og nye bergartar oppstår. Bergartar som oppstår på denne måten vert kalla kataklastiske, som til dømes mylonitt.
Dag Inge Ulstein
Dag Inge Ulstein er ein norsk politikar frå Kristeleg Folkeparti. Han er frå januar 2019 utviklingsminister i regjeringa Solberg og samstundes vikar for utanriksministeren.
Ulstein kjem frå Sula, men har sin politiske karriere i Bergen. Her var han medlem av bystyret 2011–2019. Han var byråd for sosial, bustad og områdesatsing i Bergen 2013–2014 i byrådssamarbeid med Høgre og Framstegspartiet. I perioden 2015–2018 var han finansbyråd i Bergen i byrådssamarbeid med Arbeidarpartiet og Venstre. Ulstein har ein bachelorgrad i arbeids- og organisasjonspsykologi frå Universitetet i Bergen og ein bachelorgrad i teologi frå Norsk Lærerakademi. Han er utdanna familieterapeut og har arbeidd i stiftelsen Bergen diakonissehjem.
I debatten om vegvalet til Kristelig Folkeparti hausten 2018, stod Ulstein på den såkalla «raude» sida. Dette gjorde det overraskande at han vart utnemnd til statsråd i den utvida Solberg-regjeringa.
Ulstein har vore vokalist i den kristne popgruppa Elevate og i elektronikabandet Electric City.
Per Fokstad
Per Fokstad var ein norsk lærar, Ap-politikar, samepolitikar, samisk intellektuell,  statsstipendiat og ein pioner i kampen for bruk av samisk språk i grunnskulen.
Liv og virke
Same haust byrja han som lærer på Norskholmen skole i heimkommunen Tana. I dei følgjande ti åra skulle han fira gangar ta permisjon for vidare studiar, tre av gongane i utlandet.
Skuleåret 1915–1916 studerte han ved Askov folkehøjskole i Danmark, eit studium som var ein etterutdanning for lærarar frå heile Norden. Medan han var i Danmark kom han i kontakt med grønlandske miljø i hovudstaden. Hausten 1917 studerte han fiolin med meir på Statens 4-maanedlige sangkursus i Oslo. Skuleåret 1919–1920 studerte han ved Woodbrooke College i Birmingham i England. Året etter (1920–21) studerte han ved Institut du pantheon de France i Paris, der han mellom anna vart kjent med filosofien til Henri Bergson.
Fokstad deltok ved opprettinga av Norske Samers Riksforbund i Kautokeino i 1969.
Han tok namnet Fokstad i studietida i Tromsø; foreldra heitte Pavelsen. Han gifta seg i 1931 med Aslaug Schøn (1912–1998) frå Kiby, 21 år yngre enn han. Paret fekk fem barn. Han vart utnemnd til statsstipendiat i 1960, då han var 70 år gammal. I 1961 mottok han Kongens fortjenstmedalje i gull.
Svovelpredikant
Svovelpredikant er eit folkeleg omgrep på ein kristen predikant som freistar å skremma forsamlinga til omvending og frelsa ved å truga med evig tortur i helvete. Omgrepet oppstod fordi predikantane la særleg stor vekt på at helvete var ein stad fullt av eld, svovel og lava. Fenomenet svovelpredikantar har vore utbreidd over heile landet, men med hovudtyngd i sør og sørvest. Svovelpreiker var monaleg meir vanleg for 100 år sidan og attende til reformasjonen enn i dag. Den norske kyrkja tek i dag avstand frå denne typen forkynning, men svovelpreiker kan stadig høyrast i mange frikyrkjer.
Svovelpredikantar har vore utbreidd òg utanfor Noreg, lenge før sjølve omgrepet oppstod. Å truga med elden i helvete og pinsler vart for alvor vanleg på 1300-talet, mellom anna inspirert av Dantes inferno i Den guddommelege komedie av Dante Alighieri.
Free Fall av Dixie Dregs
Free Fall er det andre studioalbumet til den amerikanske jazzfusiongruppa Dixie Dregs, gjeve ut i 1977. Det var det første albumet deira på eit større selskap, Capricorn Records.
Albumet består av instrumental fusion, stundom med country, som var uvanleg for sjangeren. Allmusic skreiv om albumet: «Gitaristen Steve Morse viste seg å vere ein viktig, ny gitarist, og gav ein uforlikeleg stil med den teknikken som musikken krev. Musikken er kompleks og utfordrande, men det er lett å oversjå den solfylte tilnærminga deira. Medan dei fortsette med å lage meir fullstendige innspelingar, beviste denne at fusion hadde ei sjel.»
Komisk
Komisk kan visa til:
Comical
Laurent Gbagbo
Laurent Gbagbo er ein ivoriansk politikar. Han var president i Elfenbeinskysten frå 2000 til han blei arrestert i 2011. Gbagbo skulle eigentleg ha gått av då han tapte presidentvalet til Alassane Ouattara i november 2010. Då han nekta å gje frå seg makta, førte dette til valdeleg opprør, på grensa til borgarkrig i Elfenbeinskysten.
Unge år
Gbagbo voks opp i delstaten Gagnoa i Elfenbeinskysten. Han utdanna seg til professor i historie, og viste seg som motstandar av regimet til den dåverande presidenten Félix Houphouët-Boigny. Frå 1971 til 1973 sat Gbagbo i fengsel for meiningane sine. Etter dette tok han doktorgrad ved Université Paris Diderot i Paris, og blei direktør for instuttet for historie, kunst og afrikansk arkeologi ved Universitetet i Abidjan i 1980.
Kandidat for FPI
Etter ein fagforeiningskarriere gjekk Gbagbo i eksil i Frankrike i 1982 og blei der til 1988. Det året vendte han attende til heimlandet og vart vald til generalsekretær for partiet Ivorian Popular Front (FPI). I 1990 stilte Gbagbo til val, og då fleirpartisystemet nett var innført, var han den einaste alternative presidentkandidaten til Houphouët-Boigny. Han fekk 18 % av stemmene i det valet. Same året vart han røysta inn i nasjonalforsamlinga saman med åtte andre FPI-medlemer. I 1992 vart han igjen dømd til fengselsstraff for å hissa til opptøyer, men vart lauslaten seinare same året.
Valet i 2000
I 1993 døydde president Félix Houphouët-Boigny, og overlét makta til Henri Konan Bédié. Han vart sitjande fram til 1999, då Robert Guéï tok makta ved eit kupp. Gbagbo stilte som presidentkandidat i valet i 2000. Guéï hadde nekta både Alassane Ouattara og Henri Konan Bédié å stilla til val, og Gbagbo vart difor einaste verkelege alternativ. Guéï utropte seg sjølv til valvinnar, men Gbagbo meinte at det var han som var vinnar, med 59,4 % av stemmene. Det braut ut opprør i Abidjan, Guéï flykta og Gbagbo vart president i år 2000.
Borgarkrig og nytt val
I 2002 forsøkte eit nytt kupp å ta makta frå Gbagbo, men misluktest. I kjølvatnet av dette braut borgarkrigen i Elfenbeinskysten ut. På grunn av krigen vart neste presidentval stadig utsett, og vart ikkje halde før i november 2010. Alassane Ouattara vann med 54 % av stemmene, men Gbagbo skuldar på valfusk. Internasjonale observatørar meiner derimot at valet var rettferdig. Etter dette har det brote ut uro og valdshandlingar i Elfenbeinskysten, på grensa til borgarkrig. Mange aktørar har vore involvert.
Den 11. april kom meldinga om av Laurent Gbagbo hadde vorte pågripen av franske spesialstyrkar.
Kraut Rocks
Kraut Rocks er ei gruppe klippeframspring i den snødekte, nedre sørvestsida av Mount Berlin-massivet i Marie Byrd Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William F. Kraut i US Navy, som var sambandsmann i 1956 gruppa som drog austover frå Little America V for å opprette Byrd-stasjonen.
Wadi al-Uyun
I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå, hadde Wadi al-'Uyun eit folketal på 3 371 i 2004. Han er det administrative senteret, nahiyah («underdistrikt») som består av 21 stader med eit samla folketal på 12 951 i 2004. Innbyggjarane i byen er hovudsakleg alawittar.
Wadi al-'Uyun er eit turistmål for syrarane, som kjem her på grunn av naturen med mange vasskjelder, fossar og grøne algar, som dekkjer berga og bakken i området. Algane har gjort at området har fått kallenamnet «Den grøne hatten».
Historie
Landsbyen og dalen han ligg i er kjend for dei mange små kjeldene, som har gjeve Wadi al-Uyun namnet sitt. I 1832, då Ibrahim Pasha av Egypt erobra Levanten frå Det osmanske riket, rekrutterte han drusarar til å ta seg av alawittane i Kystfjella. Men alawittar-styrkar tok ein styrke med drusarar til fange og avretta alle 500 av dei ved ei klippe i Wadi al-Uyun. I dag vert staden kalla «Blodklippa».
Seint i september 2012, under den syriske borgarkrigen, sa nestleiaren for Den frie syriske armeen (FSA), Arif al-Hamud, at under kampar mellom opprørarane og pro-statlege styrkar i Darat Izza, nær Aleppo, tok FSA livet av 40 påståtte medlemmar av shabiha-militsen frå Wadi al-'Uyun. Tidleg i oktober 2012 skreiv den arabiske avisa Al-Sharq al-Awsat at det hadde funne stad kampar i Wadi al-'Uyun mellom alawittiske innbyggjarar og statlege styrkar. Artikkelen sa at aktivistar var sinte på staten etter å nyleg ha gravlagd mennene sine som hadde omkome i «nylege endringar».
Nahiyah
Følgjande landsbyar dannar Wadi al-'Uyun nahiyah («underdistrikt»).
Nicola
Nicola er det femte albumet til den skotske visesongaren Bert Jansch, som kom ut i 1967. Det var gjort eit forsøk på ein orkesterversjon av «Train Song» under innspelinga av Nicola, men arrangøren David Palmer hugsar at han ikkje kom med på den endelege utgåva. Det gjorde heller ikkje «In This Game» og «Dissatisfied Blues», som han spelte på konsertar tidleg i 1967. Dei kom seinare ut på Box Of Love - The Bert Jansch Sampler Vol. 2 (1972) som Transatlantic gav ut kort tid etter Bert hadde gått frå selskapet. Dei finst òg som bonusspor på nyare utgåver av Nicola.
Kfar Aza
Kfar Aza (hebraisk skrift כְּפַר עַזַּה, tyder Gazalandsbyen) er ein kibbutz sør i Israel. Han ligg mellom Netivot og Sderot kring tre kilometer aust for Gaza og høyrer til Sha'ar HaNegev regionale kommune. I 2006 hadde han 760 innbyggjarar.
Kibbutzen vart mellombels fråflytta i 1955, og i januar 1957 flytta medlemmar av Mita'arimgar'inen inn.
Even Meldal Schjelderup Cormontan
Even Meldal Schjelderup Cormontan var ein norsk prest, son av prest Hans Nicolai Cormontan og Nicoline Meldal. Han tok teologisk eksamen 1824. Cormontan var kapellan i Undal, der faren var sokneprest, og så sokneprest i Stranda kyrkje i Stranda, Beitstaden og Arendal frå 1847 tuk 1882.
Alle barna til Cormonant utvandra til Amerika, og som pensjonist flytta han sjølv dit.
Martens Peak
Martens Peak er eit fjell i den nordaustlege delen av Ford Nunataks i Wisconsin Range i Horlick Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Edward A. Martens, ein sambandsmann som overvintra ved Byrd-stasjonen i 1960 og McMurdo-basen i 1965.
Tørberget kyrkje
Tørberget kyrkje er ei langkyrkje frå 1933 i Trysil kommune. Kyrkja vart teikna av Statens bygningsinspektør (noverande Statsbygg) og oppført av byggmeistrane Harald Brænd og Gj. Floden.
Bill Laswell
William Otis Laswell er ein USA-amerikansk bassist, plateprodusent og eigar av eit plateselskap. Han har vore involvert i tusenvis av innspelingar med mange musikarar fr heile verda. Musikken hans er som regel innan funk, verdsmusikk, jazz, dub og ambient.
Tørberget kyrkje
Altartavla vart laga av Johannes Skraastad for gamle Elverum kyrkje i 1686.
Bill Laswell
I følgje musikkskribenten Chris Brazier «er hovudprosjektet til Laswell 'kollisjonsmusikk' der han fører saman musikarar frå heilt forskjellige, men komplementære verder, og ser kva resultatet blir.» Slagordet til eit av plateselskapa som vert driven av Laswell seier mykje om arbeidet hans: «Ingenting er sant, alt er lov». Sjølv om banda hans ofte er oppførte med dei same namna, kan musikarane som spelar i dei variere stort. Material byrja som eit støyprega dansemusikkband, men seinare album konsentrerte seg om hiphop, jazz eller talte ord av William S. Burroughs. Dei fleste versjonane av bandet Praxis har hatt med gitaristen Buckethead, men dei har utforska forskjellige musikalske retningar.
Cima della Bianca
Cima della Bianca er eit fjell i Dei lepontinske Alpane, på grensa mellom kantonane Ticino og Graubünden i Sveits.
Suter
Suter (Tinca tinca) eller sudre er ein ferskvassfisk i karpefamilien. Han er utbreidd over store delar av Eurasia. Han finst innført i Noreg.
Åtferd
Suteren trist i vatn der bunnen er dekka med organisk materiale, og helst med tett vegetasjon. Han er nattaktiv og et sniglar, mygglarvar og plantedelar.
Suter kan bli opptil 8 kg, men blir sjeldan større enn 3 kg i Noreg. Han kan vera grønn eller brun av farge, avhengig av vatnet.
Bruk
Suter er ein god matfisk med fast kjøt. Skinnet er svært tjukt og fast. Det er blitt brukt til å laga sko av, og fisken er derfor også blitt kalla «skofisk». Skinnet er dekket av et slim som er blitt brukt som medisin mot feber og gulsott, og i England har han fått nemninga doctor fish.
Til bruk som matfisk er det viktig at suter blir tappa for blod så snart som mogleg for å unngå misfarging av kjøtet og redusert smakskvalitet.
Utbreiing i Noreg
I Noreg er fisken hovudsakleg utbreidd i vatn langs Skagerakkysten, særleg i området rundt Arendal. Arten finst ikkje naturleg i norsk fauna, men er blitt sett ut. Det er dokumentert at det blei sett ut suter i Solborgvannet ved Arendal midt på 1800-talet av gruvearbeidarar frå Tyskland. Han har sidan spreidd seg derfrå, dels naturleg, og dels med hjelp frå menneske.
I Norsk svarteliste 2012 blei suter vurdert til svært høg risiko, blant anna fordi han kan påverka bestandane av stadeigne fiskearter og amfibiar negativt. I Fremmedartslista 2018 var arten nedgradert til høg risiko på grunn av moderat invasjonspotensial og middels økologisk effekt.
I Arendalsområdet blir fisken kalla sudre.
Eurovision Song Contest 1972
Eurovision Song Contest 1972 var den 17. utgåva av Eurovision Song Contest, den årlege songtevlinga for medlemmane av Den europeiske kringkastingsunionen (EBU).
Det var 18 land som deltok, og vinnaren blei Luxembourg med låten «Après toi», framført av Vicky Leandros. Noreg blei for fyrste gong representert av ein duo: Grethe Kausland og Benny Borg. Dei song «Småting» og blei nummer 14 av 18.
Tevlinga blei arrangert laurdag 25. mars 1972 i Usher Hall i Edinburgh i Storbritannia. Eigentleg skulle Monaco ha stått vertskap etter å ha vunne året før, men den monegaskiske kringkastaren hadde verken økonomi eller kapasitet til å arrangere finalen. Dimed trådde BBC inn som vert, slik kringkastaren også hadde gjort i 1960 og 1963. Dette var fjerde gongen Storbritannia arrangerte finalen, og programleiaren var Moira Shearer.
Bakgrunn
TMC søkte støtte frå den franske ålmennkringkastaren ORTF, men dei to kringkastarane blei ikkje einige om tevlinga skulle haldast i Monaco eller Frankrike. Til slutt trådde Den europeiske kringkastingsunion inn og tilbaud arrangementet til Spania og Tyskland som blei nummer to og tre i 1971, men begge takka nei. Til slutt fekk EBU overtalt BBC til å arrangere finalen i 1972, og dette var tredje gongen BBC trådde inn som reserve-vert. Monaco er det einaste landet i Eurovision Song Contest som har vunne, men som ikkje har arrangert ein finale.
Sendinga
BBC la for fyrste gong finalen utanfor London, til Edinburgh i Skottland. Det er også einaste gongen BBC har arrangert tevlinga utanfor England. Finalen blei arrangert i konsertarenaen Usher Hall, med Moira Shearer som programleiar. Atten land – dei same som året før – stilte i tevlinga, og startrekkefølgja blei avgjort ved loddtrekking. På same måte som tidlegare blei programmet kringkasta til mange land som ikkje deltok, blant anna fleire austeuropeiske land, Brasil og fleire asiatiske land. Sendinga hadde eit potensielt publikum på 400 millionar sjåarar. Sendinga varte i 1 time og 45 minuttar.
Røystesystemet var det same som året før. Kvart deltakarland hadde to lekdommarar på plass i Edinburgh, og kvar av dommarane bedømde songane frå de andre landa med poeng frå 1 til 5. Dei 36 dommarane høyrde og bedømde bidraga frå storsalen i Edinburgh Castle.
Etter ein kort presentasjonvideo om Edinburgh ønskte programleiar Moira Shearer velkommen på engelsk og fransk, før Tyskland gjekk på scena som fyrste land. For fyrste gong i historia til Eurovision Song Contest blei det brukt ein videovegg som viste bilete av artistane, namn og songtitlar. Pausenummeret før avrøystinga var ein kortfilm frå Edinburgh Military Tattoo, filma fire år tidlegare.
Irland deltok for fyrste, og hittil einaste, gong med eit bidrag på irsk. Den store favoritten dette året var vertsnasjonen som stilte med den populære popgruppa The New Seekers og låten «Beg, Steal or Borrow». Noreg var det sjette bidraget på scena, rett etter Storbritannia. Nest siste land ut var Luxembourg med Vicky Leandros og «Après toi». Leandros hadde også delteke for Luxembourg fem år tidlegare og gjort kommersiell suksess med «L'amour est bleu». I 1967 blei ho nummer fire, men denne gongen gjekk ho heilt til topps – framfor Storbritannia som fekk sin åttande andreplass i tevlinga. Yves Desca, som hadde skrive vinnarsongen, skreiv også teksten til «Un banc, un arbre, une rue», som vann året før. Han blei dimed den fyrste som vann tevlinga to gongar, den fyrste som vann for to ulike land, og den fyrste som vann to år på rad.
Vinnarlåten «Après toi» blei ein stor hit i heile Europa etter finalen. Den engelske versjonen låg 16 veker på den britiske singellista med ein andreplass som høgaste notering. Han nådde også toppen i Nederland, Sveits og Belgia. Men i Noreg blei andreplassen «Beg, Steal or Borrow» ein enda større hit. Det britiske bidraget toppa VG-lista åtte veker på rad, mens «Après toi» låg på andreplass på lista. Også fjerdeplassen, nederlandske «Als het om de liefde gaat», blei ein stor hit i Noreg. Grethe Kausland spela han inn under tittelen «Sommeren er her», mens Stein Ingebrigtsen og Inger Lise Rypdal spelte han inn i nytt arrangement under tittelen «Hva har vel du».
Finland, Sverige og Noreg blei høvesvis nummer 12, 13 og 14. Vinnaren frå året før, Monaco, blei nummer 16, mens Malta kom på sisteplass for andre år på rad.
Det norske bidraget
For fyrste gong representerte ein duo Noreg i Eurovision Song Contest. Grethe Kausland og Benny Borg vann den norske finalen med «Småting», skriven av Kåre Grøttum og Ivar Børsum. Benny Borg er svensk og dette var også fyrste gongen Noreg blei representert av ein utanlandsk artist. Med til Edinburgh var Carsten Klouman for fyrste gong med som norsk dirigent. Roald Øyen kommenterte sendinga for NRK Fjernsynet og NRK Radio, og dei to norske jurymedlemmane var Sonja Abusdahl og Rachel Nord.
«Småting» fekk til saman 73 poeng frå dei internasjonale dommarane og blei nummer 14 av 18 bidrag. Dette var likevel betre enn dei to føregåande plasseringane til Noreg: sisteplass i 1969 og nest sisteplass i 1971.
Avrøystinga
EBU brukte det same røystesystemet som året før. Kvart deltakarland stilte med to dommarar som var på plass i Edinburgh. Den eine dommaren måtte vere under 25 år, og den andre måtte vere over 25 år. I tillegg måtte det vere minst ti år mellom dei to dommarane. Kvar dommer bedømde songane frå dei andre landa med poeng frå 1 til 5. Kvart land gav dimed mellom 2 til 10 poeng til kvart av dei andre landa. Eit land kunne dimed få minimum 34 poeng, og maksimalt 170 poeng. Clifford Brown var EBU sin overoppsynsmann for avrøystinga.
Under avrøystinga røysta tre og tre land om gongen, direkte frå storsalen i Edinburgh Castle. Kvar jurymedlem gav poenga sine for open skjerm ved å vippe opp små tavler påført den respektive poengsummen. Poenga for dei seks dommarane frå tre land blei deretter summert og plotta inn i den elektroniske poengtavla.
Luxembourg tok leiinga frå start, med Nederland og Storbritannia like bak. Luxembourg og Nederland heldt følgje eit stykke uti avrøystinga, men så begynte Luxembourg å dra ifrå. På slutten av avrøystinga gjekk også Storbritannia og Tyskland forbi Nederland.
Til slutt vann Luxembourg med 128 poeng, 14 poeng føre Storbritannia på andreplass. Dette var den tredje sigeren til Luxembourg i tevlinga, og den åttande andreplassen til Storbritannia. Dei norske dommarane gav 8 poeng til Luxembourg og full pott til Storbritannia.
Deltakarar
Liste over deltakarane og det offisielle resultatet. Tabellen er rangert etter startrekkefølgje, plasseringa og poengsummen fins i kolonnane til høgre.
Poengtavle
Tavla er ordna etter stemmerekkefølgja i finalen.
Toppoeng
Kvart land kunne gje inntil 10 poeng til kvart bidrag. Under er ei oversikt over alle 10-poengarar som blei gjevne under avrøystinga.
Kommentatorar, dirigentar og jurymedlemmar
28 land kringkasta finalen. For fyrste gang blei Eurovision Song Contest direkteoverført til asiatiske land som Japan, Taiwan, Thailand, Filippinane og Hongkong. Brasil og Hellas sendte også tevlinga, mens Israel og Island sendte tevlinga i opptak nokre dagar etter. Kvart deltakarland hadde eigne dirigentar samt kommentatorar som formidla informasjon, fargar og hendingar direkte til sjåarane hjemme. Roald Øyen kommenterte finalen direkte frå Edinburgh for NRK Fjernsynet og NRK Radio. Oversikt over kommentatorar, dirigentar og poengopplesarar under Eurovision Song Contest 1972:
Fylkesveg 173 i Aust-Agder
Fylkesveg 173 i Aust-Agder går mellom Rygene og Løddesøl i Arendal kommune. Vegen er 4,4 km lang.
Bouarij
Bouarij, Bouarej, Bouârej, Buariji eller Bwareg er ein landsby på austsida av Kyrkjefjelelt i Beqaa guvernement i Libanon.
Han ligg mellom 1350 og 1600 meter over havet, med utsyn over Beqaadalen.
Muhardeh-distriktet
Mhardeh (arabisk محردة, Maḥarda) er eit distrikt (mantiqah) i Hama guvernement i Syria. I folketeljinga i 2004 hadde det eit folketal på 143 953. Senteret i distriktet er byen Mhardeh.
Inndelingar
Distriktet Mhardeh er delt inn i tre underdistrikt eller Nāḥiyas (folketala er frå folketeljinga i 2004):
Blanc de Moming
Blanc de Moming er eit fjell i Wallis-Alpane med ei høgd på 3661 moh.
Lyaskovets Peak
Lyaskovets Peak (Vrah Ljaskovets) er det austlegaste fjellet på Friesland Ridge i Tangra Mountains, aust på Livingston Island og har ei høgd på 1473 moh. Fjellet vart klarta første gong den 14. desember 2004 av Tangra 2004/05 frå Camp Academia og Catalunyan Saddle.
Fjellet grensar til Catalunyan Saddle i vest og Shipka Saddle i aust. Vest-, sør- og austsida er stupbratte og fjellet er dekt av isbrear og bresprekkar. Fjellet ligg oppom Huronbreen i nordvest og nordaust, og Macybreen og Brunow Bay i sør. Det går ein utstikkar nordover og dannar Zograf Peak, og er knytt til Lozen Nunatak, Erma Knoll og Aheloy Nunatak i Huronbreen.
Ljaskovets er ein sentral by nord i Bulgaria.
Fjellet ligg 2,3 km aust-nordaust for Mount Friesland (toppen av Friesland Ridge, 1700 moh), 3,2 km sør-søraust for Kuzman Knoll, 133 km aust for Zograf Peak, 13 km vest for Levski Peak og 4,6 km vest-nordvest for Great Needle Peak (toppen av Levski Ridge, 1690 moh)
Ingvil Smines Tybring-Gjedde
Ingvil Smines Tybring-Gjedde er ein norsk politikar frå Framstegspartiet, som var minister for samfunnstrygging i Justis- og beredskapsdepartementet frå 2019 til 2020.
Frå 2015 til 2019 var Ingvil Smines Tybring-Gjedde statssekretær i Olje- og energidepartementet, før ho overraskande vart utnemnd til statsråd i den utvida regjeringa Solberg. I tillegg til å ha ansvar for beredskapen i Justisdepartementet har ho også ansvaret for Polaravdelinga og for tryggingsloven og administrativt ansvar for Nasjonal sikkerheitsmyndigheit i Forsvarsdepartementet.
Tybring-Gjedde er utdanna NDT-teknikar frå Danmark og har ein mastergrad i samspel og leiing frå Handelshøyskolen BI i Stavanger. Ho har arbeidd i Innovasjon Norge 2005–2010 og 2011–2014 og som seniorrådgjevar i Utanriksdepartementet 2010–2011 og 2014–2015.
I partisamanheng har Tybring-Gjedde hatt diverse tillitsverv i Framstegspartiet i Oslo og er leiar av Frogner Frp sidan 2010.
Ho er gift med Christian Tybring-Gjedde.
Yamagata
Yamagata er ein by i Japan. Han ligg 300 km nordaust for Tokyo og har kring 260 000 innbyggjarar.
Byen er ein gammal festningsby og har eit universitet frå 1949. Hovudnæringa i byen er jernstøyperi, papirmøller, treindustri og forbruksvareindustri.
Karroo-avleiringane
Karroo-avleiringane er ei fleire tusen meter tjukk lagrekkje av kontinentale sandsteinar frå permtida og trias, som dekkjer store område av det sørlege Afrika. Nedst i laget ligg dwykakonglomeratet, som utan tvil er ei gammal morene med isskurt stein oppå isskurt underlag. Det har altså vore nedising her, truleg i yngste karbon og eldste perm. Liknande moreneavsetjingar frå same tid i Sør-Amerika, Australia, India og Antarktis tyder på at desse områda den gong høyrte med til eit felles kontinent kalla Gondwanaland.
I Karroo-avleiringane finn ein mellom anna fossil av planteslekta Glossopteris og mange pattedyrliknande krypdyr.
Ramallah
Ramallah (arabisk رام الله, Rām Allāh, hebraisk skrift רמאללה) er ein palestinsk by sentralt på Vestbreidda 10 km nord for Jerusalem, like ved al-Bireh. Han er i dag i røynda den administrative hovudstaden i Palestina. Med eit folketal på nesten 27 092, dannar muslimar størstedelen av folkesetnaden, medan dei kristne utgjer ein større minoritet. Byen var tidlegare ein primært kristen by.
Namn
«Ramallah» er sett saman av ram, som tyer 'høgd', og Allah, det arabiske ordet for Gud.
Førhistorisk tid
Ein har funne spor av menneske så langt som 500 000 år attende i regionen kring Ramallah. Det er funne førhistoriske stein, tre, og beinreiskap i grotter i Ramallah-området. Ein har òg funne leirmursteinar og runne bustadhus som er spor etter tidlege jordbrukssamfunn.
Ein kultur som opphavleg kom frå dagens Syria slo seg ned her i i tidleg bronsealder, og nytta kopar og steinreiskap. På denne tida byrja kaananittiske byar å vekse fram, omgjeve av murar. Desse bystatane hadde diplomatiske tilhøve med Egypt og Syria. Delar av denne urbane siviliasjonen vart øydelagd kring 2 300 fvt., men ein kjenner ikkje til kvifor dette skjedde. I mellombronsealderen, vart området påverka av nomadiske grupper som slo seg ned i åsane, i tillegg til sivilisasjonane rundt i Egypt, Mesopotamia, Fønikia og Syria.
Jernalderen
Frå 1020 fvt. til 720-åra fvt. vart området, inkludert det moderne Ramallah, styrt av Kongedømet Judea og Kongedømet Israel.
Fylkesveg 174 i Aust-Agder
Fylkesveg 174 i Aust-Agder går mellom Libru og Rise i Arendal kommune. Vegen er 3,8 km lang.
Ramallah
Jernalderen
Seinare regjerte assyrarane og seinare babylonarar frå 720-åra til 500 fvt.
I slutten av perioden regjerte akkamenidane, og det persiske styret varte frå 500-åra til 330-åra fvt.
Antikken
Kort tid før år null og i nesten 400 år regjerte Romarriket og ei kort stund Palmyrene-riket regionen. Innbyggjarane i det som no er Ramallah talte på den tida latinsk.
Etter Romarriket falt styrte Austromarriket i 300 år.
Den arabiske kalifattida
Etter den islamske erobringa i 638, vart bannlysinga av jødedomen, som romarane innførte, offisielt heva, og kristne og jødar fekk offisielt tittlen «Folket av boka». Europeiske kristne pilegrimar vitja staden.
Krossfarar- og mamelukktida
Under europeik styre vart det bygd festningsverk, borger, tårn og festningslandsbyar i området.
På 1100-talet bygde franske krossfararar ei borg i Ramallah og ruinane av eit krossfarartårn, kalla al-Tira, er framleis å sjå i den gamle delen av byen.
Då mamelukkane erobra Palestina, dreiv dei ut mange krossfarar.
Osmansk tid
Dagens Ramallah vart grunnlagd midt på 1500-talet av haddadinarar, ein klan som avstamma frå ghassanidske kristne. Haddadinane og leiaren deira Rashid El-Haddadin, kom frå aust for Jordanelva frå områda Karak og Shoubak. Då Haddadin kom til området oppstod det kampar og uro mellom klanane i området.
I 1596 var oppført Ramallah i osmanske skattelister som ein del av Quds nahiya i Quds liwa. Han hadde eit folketal på 71 kristne hushaldningar og 9 muslimske hushaldningar. Han betalte skattar av kveite, bygg, oliven, vindruer eller frukttre, og geiter eller bikubar.
Kristen by
Ramallah voks kraftig på 1600- og 1700-talet som ein jordbruksby, og trekte dermed til seg fleire (hovudsakleg kristne) innbyggjarar frå heile regionen. I 1700 vart Yacoub Elias den første frå Ramallah som vart ordinert til den austlege gresk-melkittisk-ortodokse kyrkja i Jerusalem. Tidleg på 1800-talet vart den første melkittiske kyrkja bygd. Seinare, i 1850-åra, vart Forvandlingskyrkja bygd for å erstatte den første, og er i dag den einaste ortodokse kyrkja i Ramallah. På same tiåret kom den romersk-katolske kyrkja til Ramallah. Dei grunnla St. Josefs jenteskule og Al-Ahliyyah vidaregåande skule, som vart drivne av nonner. Etter kvart som muslimske og kristne flyktningar kom til byen, vart det bygd nye moskear og kyrkjer.
Ramallah vart erklært ein moderne by i 1908.
Jordansk styre
Etter at Staten Israel og den påfølgjande krigen, erobra Jordan området dei kalla Vestbreidda, inkludert Ramallah. Området var relativt rolig i åra etter den jordanske okkupasjonen mellom 1948 og 1967, og innbyggjarane fekk lov å flytte seg fritt mellom Vestbreidda, Jordan, Libanon, Syria, og andre stader. Jordan hadde annektert Vestbreidda og utøvde lovene sine der. Mange palestinarar vart likevel sette i fengsel for å vere medlemmar av det som den jordanske regjeringa rekna som ulovlege, politiske parti, inkludert Det palestinske kommunistpartiet og ander sosialistiske parti og grupper som var for sjølvstende. I 1953 hadde folketalet i Ramallah dobla seg og økonomien og infrastrukturen var ikkje god nok til å handsame så mange fattige landsbybuarar. Mange flytta frå Ramallah, hovudsakleg til USA. I 1946 hadde 1 500 av 6 000 opphavlege innbyggjarar i Ramallah flytta, og arabarar frå dei kringliggande byane og landsbyarne, særleg Hebron, kjøpte opp eigedom og heimar som emigrantane etterlet seg.
Israelsk styre
Under seksdagarskrigen i 1967, erobra Israel Ramallah. Dei utførte ei folketeljing kort tid etter og kvar person registrert i teljinga fekk eit israelsk identifikasjonskort som gjorde at dei fekk lov å halde fram med å bu der. Dei som var utanlands under folketeljinga mista bu-retten sin. For innbyggjarane i Ramallah hadde situasjonen no vorte motsett og for første gongen på 19 år kunne dei fritt vitje Israel og Gazastripa og gjere handel der.
Israel gav ikkje innnbyggjarane borgarskap, men dei fekk arbeidsløyve i Israel. Byen vart verande under israelsk militærstyre i over fire tiår. I følgje israelske menneskrettsaktivistar hindra jødiske busetjingar i Ramallah-området, som Beit El og Psagot, utviding av byen og skar han av frå dei kringliggande landsbyane. Då motstanden auka, vart innbyggjarar i Ramallah fengsla eller deporterte til andre stader for medlemskap i Palestinsk frigjeringsorganisasjon. I desember 1987 vart folkeopprøret kalla Intifada utløyst.