cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brysthaldar
Brysthaldar, bystehaldar eller behå (bh) er eit kleplagg som vert nytta av kvinner for å støtte, halde oppe og forme brysta. Ein brysthaldar kan vere eit undertøy, vere eit såkalla solliv nytta som ytterplagg i varmt vêr, eller vere ein del av til dømes ei badedrakt.
Torbjørn Løkken
Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Løkken vart tildelt Morgenbladets Gullmedalje i 1987.
Desperado av Eagles
Desperado er det andre studioalbumet til det amerikanske bandet Eagles. Det vart spelt inn i Island Studios i London i Storbritannia og gjeve ut i 1973. Desperado er eit konseptalbum basert på tema frå Det ville vesten. Opphavleg arbeidde Don Henley, Glenn Frey, Jackson Browne, og J.D. Souther på ei rekkje songar om anti-heltar, men hadde ikkje fleire idear etter at dei hadde skrive «Doolin' Dalton» og «James Dean». Sistnemnde vart lagt på hylla og dei byrja i staden å skrive songar med temaet dei kom opp med i «Doolin' Dalton».
Bandmedlemmane er avbilda på plateomslaget kledd som ein lovlaus gjeng. Desperado er det einaste Eagles-albumet der medlemmane i bandet er på framsida.
Sjølv om tittelsporet er ein av signaturlåtane til Eagles, vart han aldri gjeven ut på singel. Songen «Desperado» vart rangert på 494. plassen på lista til Rolling Stone frå 2004 over dei 500 beste songane gjennom tidene, men var falle ut av denne lista på den oppdaterte lista som kom i 2010. Albumet inneheldt to andre singlar: «Tequila Sunrise» og «Outlaw Man». Desse to nådde høvesvis 64. plassen og 59. plassen på singellista i USA. Sjølve albumet nådde 41. plassen på albumlista i USA og selde to millionar eksemplar.
Desperado var det siste albumet til Asylum Records som vart distribuert i Nord-Amerika av Atlantic Records, før Asylum i midten av 1973 vart slått saman med Elektra Records.
Mottaking
AllMusic-skribenten William Ruhlmann hylla det at Henley var meir involvert på dette enn det førre albumet og skreiv at «det var både meir ambisiøst og seriøst enn føregangaren, men samstundes noko lettare og mindre konsistent.»
Marcus Berg
Marcus Berg er ein svensk fotballspelar som i 2018 spela for det svenske landslaget og for Al Ain i Dei sameinte arabiske emirata. Han vart seriemeister i Sverige med IFK Göteborg i 2007. Same sesongen vart han toppskårar i Allsvenskan. I 2017 vart han toppskårar i den greske toppdivisjonen medan han spelte for Panathinaikos.
Dream (1944)
«Dream», stundom kalla «Dream (When You're Feeling Blue)», er ein jazz- og popstandard med tekst og musikk skriven av Johnny Mercer i 1944. Han vart opphavleg skriven som ein kjenningsmelodi for radioprogrammet hans. Songen er spelt av mange artistar, med dei mest populære versjonane spelt inn av The Pied Pipers, Frank Sinatra og Roy Orbison.
Innspelingar
For Capitol Records spelte The Pied Pipers, med songaren June Hutton, ein versjon av «Dream» ) som vart ein stor hit i 1945. Vokalgruppa The Skylines, i lag med orkesteret til Ray Anthony, henta fram att balladen i 1955 for Fred Astaire–Leslie Caron-musikalfilmen Daddy Long Legs.
Andy Williams gav ut ein versjon i 1964 på albumet The Wonderful World of Andy Williams.
I 1970 song ein vokalkvartett med songaren Sue Allen (som song med The Pied Pipers i 1950-åra) songen med same arrangement som hitversjonen frå 1945. Den 22. oktober 2008 vart denne versjonen nytta i ein teaser for 2K Games-spelet BioShock 2: Sea of Dreams.
«Dream» vart òg spelt inn 14. april 1958 av Betty Johnson i ein versjon som låg sju veker på singellista i USA: 19. plassen på Billboard-lista for mest spelte songar på radio, og 58. plassen på Billboard top 100-lista. Roy Orbison spelte inn ein versjon for det kritikarroste albumet In Dreams. I nyare tid har Orbison-verjsonen blitt nytta i filmen You've Got Mail frå 1998.
Ein svulstig versjon med orkestrering og arrangement av Nelson Riddle finst på albumet Ella Fitzgerald Sings the Johnny Mercer Songbook frå 1964.
Andre kjende versjonar er mellom anna ein bestseljande singel av Frank Sinatra på Columbia Records (med Axel Stordahl Orchestra og the Ken Lane Singers, som låg sju veker på singellista og nådde femteplassen i 1945. Andre versjonar vart spelt inn av Etta James i 1961, Ringo Starr i 1970 på Sentimental Journey, og Michael Bublé i 2007.
Repertoire Records
Repertoire Records er eit tysk plateselskap frå Hamburg. Dei har særleg spesialisert seg på nyutgjevingar av klassisk pop og rock frå 1960- og 1970-åra.
Styreformann er Thomas Neelsen.
Sephanoides
Sephanoides er ei biologisk slekt i kolibrifamilien med to artar. Dette er to systerartar som begge har nærvære på Juan Fernández-øyane, ei øygruppe i Stillehavet som tilhøyrer Chile. Den eine arten, gullkolibri, er endemisk for Robinson Crusoe-øya og klassifisert som kritisk truga. Den andre, eldkronekolibri, lever på begge dei to største øyane i gruppa, samt over sørlege delen av fastlands-Chile og Argentina.
Skildring
Sephanoides er mellomstore til store kolibriar, en vaksen gullkolibrihann kan bli 12 centimeter og vege 11 gram. Begge artane syner kjønnsdimorfisme, hos gullkolibri er det ekstremt med hannen sin kanelraude farge. Hoene kan forvekslast på Róbinson Crusoe-øya, men gullkolibrihoa er litt større og har blå krone og blåskjær i overgumpen der eldkronekolibrihoa er grøn. Hannar er generelt større enn hoer.
Eldkronekolibrien har ein estimert populasjon på ca. 5000 individ fordelt på dei to Juan Fernández-øyane. Det siste estimatet på gullkolibri er på opp mot 3500 modne individ. I tillegg har eldkronekolibrien ein vidare utbreiing med ukjent storleik på fastlandet. Eldkronekolibrien er klassifisert som livskraftig av IUCN.
Genetisk likskap mellom populasjonar av eldkronekolibri på fastlandet og på Juan Fernández-øyane kan indikere at øyane har hatt ein eller fleire nylege koloniseringshendingar frå fastlandet. Dei to artane kan ha blitt isolerte frå kvarandre for mindre enn ein millionar år sidan, slik at gullkolibri som art kan vere utvikla isolert på øya og ikkje først på fastlandet. Dette er i så fall eit døme på allopatrisk artsdanning.
Galleri
Sephanoides-kolibriar i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V11.2, 2021, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Cora Cove
Øya er kalla opp etter den britiske briggen «Cora» (kaptein Robert Fildes) som forliste der 6. januar 1821. Seinare på året vart vika vitja og kartlagd av kaptein George Powell som rapporterte om forliset.
Vika ligg 800 meter nord-nordaust for Iratais Point, 3 km søraust for Cape Danger og 10 km sør for Williams Point.
Visdals kvintett
Visdals kvintett var ei norsk gammaldansgruppe som eksisterte frå 1987-1999, og kom frå Vågå, Lom og Sør-Fron. Namnet kjem av orkesterleiaren sitt etternamn.
Ola Toivonen
Ola Toivonen er ein svensk fotballspelar som i 2018 spela for det svenske landslaget og for Toulouse i fransk Ligue 1.
Hisøy kyrkje
Dette er ei krosskyrkje i empire frå 1849 som vart oppført etter teikningar av Gustav Adolph Lammers. Kyrkja er i tømmer og har 500 plassar. Ho har aksialt plassert tårn med to kyrkjeklokker frå Sundsvall i Sverige. Dei er frå 1849 og har innskrifta «Hiisøe Kirke 1849» og «Gjuten af A.P. Linderberg i Sundsvald».
Altartavla er måla av Christen Brun frå Bergen og har motivet «Jesus i Getsemane». Ho er frå 1861. Både preikestolen og døypefonten er i tre frå 1849 og er skåre av Torkildsen. Orgelet er relativt nytt, frå 1982, og kjem frå Bruno Christensen.
Vivendi Games
Vivendi Games, tidlegare kjend som Vivendi Universal Games, var behaldningsselskapet for Sierra Entertainment og Blizzard Entertainment. Vivendi Games vart skipa som Vivendi Universal Games etter at Vivendi kjøpte Universal Studios på byrjinga av 2000-talet. Før dette var Vivendi Universal Games kjend som Universal Interactive Studios. Kjende spel av Viviendi Games er m.a. Crash Bandicoot, Spyro the Dragon, King's Quest og Space Quest.
Cassidybreen
Cassidybreen er ein isbre som er 13 km lang og 3,5 km brei, som flyt nordaust til øvre Taylorbreen mellom Depot Nunatak og nordvestenden av Quartermain Mountains i Victoria Land. Det skildrande namnet «South-West Arm» og «South Arm» vart nytta om denne breen og til delar av Ferrarbreen sør for Knobhead, av Discovery-ekspedisjonen. Nyare kartlegging har vist at breen som her er skildra er ein del av Taylorbreen-systemet.
Isbreen vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i 1992 etter William A. Cassidy ved Department of Geology and Planetary Science ved University of Pittsburgh, som gjennom 13 feltsesongar, 1976–90, leia eit lag frå US Antarctic Research Program i undersøkinga og innsamlinga av meteorittar i Antarktis frå diverse stader gjennom Victoria Land og sørover til Lewis Cliff, i nærleiken av Queen Alexandra Range.
Jani Soininen
Jani Markus Soininen er ein finsk, tidlegare skihoppar frå Jyväskylä. Han vart olympiameister i normalbakken under vinter-OL 1998 i Nagano, og vann sølvmedaljen i storbakken i same olympiaden. Både i 1995 og 1997 var han med på Finlands lag som vart verdsmeistrar i laghopping. Tre gongar vart Soininen nummer sju i den totale verdscupen; 1995, 1998 og 2000.
Aktiv
Soininen debuterte i verdscupen den 29. februar 1992 i Lahti, utan å utmerke seg. Vinteren 1993/94 hoppa han seg inn i verdseliten. Under OL 1994 på Lillehammer kom han på femteplass i storbakken og på sjetteplass i normalbakken.
Året etter var Soininen med på å vinne laghoppinga for Finland under VM 1995 i Thunder Bay. Saman med Ari-Pekka Nikkola, Janne Ahonen og Mika Laitinen sikra han finsk siger etter ei jamn tevling med Tyskland. To år seinare gjentok dei same fire hopparane prestasjonen og tok eit suverent VM-gull under VM i Trondheim.
Soininen vann sin fyrste verdscupsiger 13. januar 1996 i Gross-Titlis-bakken i Engelberg. Han opna 1997/98-sesongen med å vinne to verdscuprenn på høvesvis Lillehammer, og veka etter i Predazzo i Italia. Sin fjerde og siste verdscuptriumf fekk han i Hakuba i Japan i januar 2000.
Høgdepunktet for Soininen kom under OL 1998 i Nagano. I normalbakken fekk han 234,5 poeng og vart olympisk meister, 1,0 poeng framom Japans eigen Kazuyoshi Funaki. I storbakken var rollene omsnudd, der var Funaki klart best, medan Soininen kunne gle seg over OL-sølv.
På finsk heimebane i Lahti under VM 2001 fekk Soininen plass på Finlands lag til laghoppinga i storbakken, etter å ha vorte tredje beste finne i det individuelle storbakkerennet. Saman med Risto Jussilainen, Ville Kantee og ankermannen Ahonen vart det finsk VM-sølv, bakom Tyskland.
Soininen la opp som skihoppar etter sesongslutt i 2001.
Baltijos Futbolo Akademija
Baltijos Futbolo Akademija eller BFA er ein litauisk fotballklubb som spelar i Pirma lyga.
Han spelar heimekampane sine på BFA stadionas i Vilnius.
Historie
Baltijos Futbolo Akademija vart stifta i 2007.
Spelarstall 2023-sesongen
Pr. 22. januar 2023.
Nikolskoje i Amur oblast
Nikolskoje (russisk Никольское) er ein landsby i Amur oblast i Russland.
Al Ukhaydir
Al Ukhaydir er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Det franske herrelandslaget i handball
Frankrike sitt herrelandslag i handball er det mannlege landslaget i handball for Frankrike. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Fédération Française de Handball. Landslaget har deltatt i internasjonale turneringar sidan 1954.
Resultat i internasjonale turneringar
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Frankrike har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
NM i alpine greiner 1948
Noregsmeisterskapen i alpine greiner 1948 fann stad dagane 13.-14. mars 1948 på Oppdal i Sør-Trøndelag.
Slalåm
Dato: 13. mars 1948
<br style="clear:both;" />
Harmony Cove
Harmony Cove er ei vik mellom Harmony Point og The Toe på vestsida av Nelson Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho vart namngjeven av amerikanske selfangarar kring 1820 etter selskuta «Harmony», under kaptein Thomas Ray, ein av fleire amerikanske selfangarar som hadde base i Harmony Cove i sesongen 1820–21.
NM i alpine greiner 1948
Utfor
Dato: 14. mars 1948
<br style="clear:both;" />
Slalåm
Dato: 14. mars 1948
Utfor
Dato: 13. mars 1948
Fiat panis
Fiat panis er eit latinsk uttrykk som tydar «det verte brød» eller «lat det bli brød». Det er nytta som motto av SN-organisasjonen Food and Agriculture Organization (FAO), og er teke med i logoen for organisasjonen. Mottoet vart føreslått av den første generalsekretæren i FAO, John Boyd Orr, etter mønster av det latinske omgrepet fiat lux («det verte lys»).
Another Ticket
Another Ticket er det sjuande studioalbumet til Eric Clapton, gjeve ut i 1981. Det var det siste albumet hans på Polydor Records. Polydor avviste den første versjonen av albumet, som var produsert av Glyn Johns og Clapton måtte spele det inn på nytt med Tom Dowd i Compass Point Studios i Nassau på Bahamas. Albert Lee spelte gitar og Gary Brooker (frå Procol Harum) spelte klaverinstrument.
Albumet nådde sjuandeplassen på den amerikanske albumlista, 18. plassen i Storbritannia og femteplassen i Noreg.
Like før den amerikanske turneen etter albumet kom i gang, vart Clapton funne medvitslaus og var nær døden på grunn av magesår han hadde fått av alkoholmisbruket sitt.
Hallstein Bøgseth
Karriere
Bøgseth høyrde til mellom dei beste kombinterrennarane i Noreg frå 1977 opp til 1988. Dei fyrste åra stod han mest alltid i skuggen av Tom Sandberg. Bøgseth fekk eit slags internasjonalt gjennombrot då han i 1979 vart nummer tre i Svenska skidspelen i Falun. Men det var fyrst frå 1981-sesongen han på jamnen kunne måle seg mot dei beste utøvarane i verda. Hans beste prestasjon i 1981 var ein andreplass i Lahti-spelen, der han etter 15 km i løypa var i mål 8,6 sekundar bakom Hubert Schwarz frå Vest-Tyskland.
Bøgseth deltok under vinter-OL for Noreg i 1980 i Lake Placid og vart nummer elleve, same plassering fekk han i den individuelle øvinga både i Ski-VM 1982 i Oslo og i Vinter-OL 1984 i Sarajevo. I den aller fyrste lagtevlinga i noko verdsmeisterskap, avvikla under VM i 1982, fekk han og Noreg sølvmedalje, noko han også oppnådde i 1985, og 1987. Mellom det fyrste og det andre VM-sølvet vart Bøgseth i 1984 verdsmeister i lagtevlinga, saman med Geir Andersen og Tom Sandberg.
Individuelt lukkast ikkje Bøgseth å kjempe om medaljane i dei internasjonale meisterskapane. Åttandeplassen i ski-VM 1985 i Seefeld vart hans beste individuelle plasseringa, to år seinare vart han nr 12 i verdsmeisterskapen, og i sin siste meisterskap, vinterolymiaden i Calgary]] i 1988, vart han nummer 23. i det individuelle rennet og kom på fjerdeplassen i lagtevlinga.
Bøgseth vann sin fyrste og einaste siger i verdscupen i Holmenkollen i 1986. Han vann då ein klar siger føre Hermann Weinbuch frå Vest-Tyskland, med Klaus Sulzenbacher frå Austerrike på tredjeplass.
I perioden 1977 til 1988 vart Bøgseth noregsmeister to gongar, i 1981 og noko overraskande i 1988. Ved det siste høvet viste han Torbjørn Løkken og Trond Arne Bredesen til dei andre medaljeplassane, dei to som året før hadde sikra norsk dobbeltsiger i verdsmeisterskapen. I alt vann Bøgseth desse åra ni NM-medaljar; to gull, fire sølv og tre bronsar.
Han slutta å konkurrere i kombinert på topplan i 1990.
Myntherre
Myntherre er nokon som har rett til å la prega myntar (og trykka pengesetlar) i ein stat. Namnet til myntherren er vanlegvis prega på den eine sida av mynten.
Myntherrar i Noreg
Heilt frå den fyrste norske mynten blei prega under Olav Tryggvason i 995, har regjarende kongar hatt myntrett og vore myntherrar i Noreg. I perioden frå 1222 til innføringa av reformasjonen i 1536, var også erkebiskopane myntherrar.
Steppin' Out av Eric Clapton
Steppin' Out er eit samlealbum av Eric Clapton frå 1981. Det inneheld åtte av tolv songar som opphavleg kom ut på John Mayall sitt Blues Breakers with Eric Clapton i 1966, samt Mayall/Clapton-singelen «Lonely Years», to spor («Third Degree» og «Calcutta Blues») frå ei innspeling i 1966 av Champion Jack Dupree med Clapton på gitar, og «Pretty Girls Everywhere», frå ei innspeling med Otis Spann.
Paddene i Austefjorden
Paddene i Austefjorden er ei stor gruppe padder ved Austefjorden i Volda kommune på Sunnmøre. Litlevatnet i Austefjorden er ynglestaden for ein av dei største paddebestandane i Europa, estimert til 10 000-12 000 individ. På grunn av den nye Kvivsvegen (ferdig 2012 ), var bestanden truga av sterk desimering.
Bakgrunn
Padde (eller nordpadde) er den einaste arten i paddefamilien i Noreg. Dei lever ein stor del av livet på land, men òg i vatn. Gyteperioden er tidleg på våren, ei eller to veker etter at isen har gått i gytedammane. I Austefjorden overvintrar paddene i skogsområda ovanfor Litlevatnet og tidleg om våren legg dei ut på vandring, ned til sommarområdet ved vatnet. Dei flyttar på seg helst i skuminga og nokre av dei må gå ei strekning på om lag ein kilometer. Seinare på året vil dei returnere same vegen, attende til skogsområda.
Tidleg på 1980-talet byrja ein å planlegge Kvivsvegen, ein ny veg som skulle gå frå Volda, gjennom Austefjorden, til Hornindal. Vegtraseen kom til å bli lagt gjennom vandreområdet for paddene, og konsekvensen ville bli at over ein relativt kort periode kvar vår, måtte tusenvis av padder krysse denne vegen på si vandring til og frå Litlevatnet.
Paddeprosjektet
To ihuga naturvernarar, Gunnar Wangen og Oddvar Olsen, innsåg at biltrafikken ville medføre ein uungåeleg paddemassakre på strekninga, og på slutten av 1980-åra tok dei opp arbeidet med å finne fram til løysingar for å unngå katastrofen og for å påverke Statens vegvesen til å ta omsyn til paddene når vegen skulle byggast. Etter kvart kom òg Naturvernforbundet med i prosjektet.
Det vart til sist funne fram til ei løysing på problemet, som medførte at det vart laga eit system med leideveggar (amfibiekulvertar) på vegsidene og sju 20 til 30 m lange «paddetunnelar» under vegbana. Anlegget, som truleg er det einaste av sitt slag i Noreg, vart ferdig bygt i 2012 med ein kostnad på over ein million kroner. Arbeidet vart utført av entreprenørfirmaet K A Aurstad AS, Ørsta. Det er plassert ved Fyrdsbergtunnelen, som endar ut ved Litlevatnet, midt i «paddeland», om lag 19 km frå Volda sentrum. I anleggsperioden leigde vegvesenet inn folk for å hjelpe paddene over vegtraseen, og det vart då frakta nesten 9500 padder i bøtter ned til vatnet.
Gunnar Wangen fortel at det er eit lite mysterium korleis paddene finn fram til vatnet, men dei navigerer på ulike måtar og truleg er luktesansen viktig, seier han. Paddevandringa kan inndelast i tre faser:
Erfaringane med dei to første fasane har til no vore gode, og det ser ut til at tunnelane i stor grad verkar som planlagt. Det er framleis meir usikkert i kor stor grad ungpaddene finn den trygge vegen «heim», gjennom tunnelane.
Attraksjon
Paddeprosjektet i Austefjorden er etter kvart blitt litt av ein attraksjon. Dette skuldast ikkje minst eit initiativ av dåverande banksjef i Sparebank 1 Søre Sunnmøre, Jon Arne Winsnes, som ordna med tildeling av midlar slik at fire underprosjekt kunne bli realisert:
Ein eigen app om paddene i Austefjorden er utvikla i samarbeid med studentar ved Høgskulen i Volda. Turistar og andre interesserte stoggar gjerne opp ved staden, og statuen og paddetunnelane er blitt mykje brukte fotomotiv. Det blir òg arrangert paddevandringar for publikum som kan kome og sjå paddene med eigne augo.
Paddefilmen «Kunsten å leggje seg paddeflat» har vore vist på filmfestivalar i USA og Tyskland. Under naturfilmfestivalen Matsalu Nature Film Festival (MAFF) 20-24 september 2017 i Estland, vann filmen, under namnet «A toad story», to prisar : for beste regi (Best Director) og sjølve hovudprisen (Grand Prix).
Notar
<references group="Note"/>
Cassinibreen
Cassinibreen er ein bratt isbre mellom Goat Mountain og Bonnebreen, som heller ned nordvest frå Hobbs Ridge og ut i Bluebreen i Victoria Land. Staden er ein av fleire i området som har fått namn tilknytt landmåling, gjeve i 1993 av New Zealand Geographic Board etter Cassini-kartprojeksjonen, ein sylindrisk projeksjon der sylinderen har rette vinklar til aksen til globen.
Emily Carr
Emily Carr var ein kanadisk kunstnar og forfattar inspirert av kanadiske urfolk og den kanadiske stillehavskysten. Ho var ein av dei fyrste kanadiske kunstnarane til å ta i bruk ein modernistisk og post-impresjonistisk målestil. Carr blei ikkje vidkjend for verket sitt før seint i livet. Etterkvart som ho mogna, tok landskaps- og skogsmotiv i stor grad over frå urfolksinspirerte måleri. Som forfattar var Carr ein av dei første til å skildra livet i British Columbia. The Canadian Encyclopedia omtalar henne som eit kanadisk ikon.
Théleis í den théleis
«Théleis í den théleis» (gresk Θέλεις ή δεν θέλεις, 'Vil du eller ikkje') er ein song av den greske songaren Sákis Rouvás, gjeven ut i mai 1998 av Minos EMI og skriven av Jórgos Theofánous og Vangelis Konstantinidis. Han var gjeve ut i Hellas og på Kypros som ein firespora CD-singel. MAD TV rangerte songen som den beste i 1998.
Emily Carr
Bakgrunn
Carr vart fødd i Victoria i British Columbia i 1871, same år som British Columbia blei del av Canada. Ho var dotter av det engelske ekteparet Richard og Emily (Saunders) Carr, og den nest yngste av ni sysken. Familien budde i Birdcage Walk, (no Government Street) i James Bay-distriktet av Victoria, kort frå regjeringsbygningane (med kallenamnet Birdcages, 'Fuglebura') og bysentrum.
Carr-borna voks opp i ein heim dekorert etter engelsk tradisjon, med høge tak, pynta listverk og finstove. Familien var presbyterianarar, med dagleg bibellesing og morgonbøn på sundagen. Kvar veke fekk eitt av borna i oppgåve av faren å lesa ei preike, og Emily hadde stadig vanskar med å gjera det.
Tidlege møte med urfolk
I 1898, då ho var 27, utførte Carr si første skisse- og målereise til urfolksbusetnader. Ho heldt til i ein landsby ved Ucluelet på vestkysten av Vancouver-øya, heimstaden til nuu-chah-nulth-folket som på den tida vanlegvis blei kalla Nootka av engelskspråklege folk. Carr fortalde seinare at tida her gjorde eit vedvarande inntrykk på henne, og interessa hennar for livet og kulturen til nordamerikanske urfolk blei styrkt av ei reise til Alaska med systera Alice ni år seinare.
Virke i Frankrike
For å gjera seg betre kjend med dei skiftande kunstnariske stilane i samtida reiste Carr til Europa att i 1910 og studerte ved Académie Colarossi i Paris. Ho oppsøkte modernisten Harry Gibb med eit introduksjonsbrev saman med systera Alice. Dei blei både sjokkerte og interesserte av verka hans, som nytta fordreiing og sterke fargar. Carr studerte med Gibb, og teknikken hans forma og påverka stilen hennar. Ho tok i bruk ein mykje sterkare fargepalett enn pastellfargane ho hadde frå den tidlegare britiske utdanninga si.
Tilbake til Canada
Carr blei sterkt påverka av post-impresjonistane og fauvistane ho møtte og studerte med i Frankrike. Etter at ho vende heim i 1912 stelte ho til ei utstilling i atelieret sitt av sytti måleri som var representative for europaopphaldet. Med dette blei ho den første kunstnaren til å introdusera fauvismen til Vancouver. Mange av skodarane blei sjokkerte over dei sterke fargane og mangelen på detaljar i verka hennar, ein negativ reaksjon som ikkje var heilt uventa.
Sjølv om ho hadde fått ein del positive reaksjonar, mangla Carr både kritisk og økonomisk støtte til å halda fram med arbeidet sitt i Vancouver. I 1913 vende ho tilbake til Victoria, der fleire av systrene hennar framleis budde.
I løpet av dei neste 15 åra måla Carr sjeldan. I staden dreiv ho eit pensjonat kalla House of All Sorts, som gav henne tittel og materiale til ei seinare bok. Dei trongare kåra gjorde at ho berre måla nokre få lokale scener, som klippene ved Dallas Road eller tre i Beacon Hill Park. Sjølv meinte ho at ho slutta å måla på denne tida, eller i det minste at kunst ikkje lenger var ei drivkraft i livet hennar.
Aukande merksemd
Verket til Carr blei etterkvart kjend blant fleire innverknadsrike folk som kunne tilby støtte, mellom dei Marius Barbeau, ein framståande etnolog ved National Museum of Canada i Ottawa. Barbeau overtydde Eric Brown, direktøren for National Gallery of Canada, om å vitja Carr i 1927, og Brown inviterte henne til å stilla ut verka sine som del av ei utstilling om urfolkskunst frå Vestkysten ved nasjonalgalleriet. Carr sende 26 oljemåleri i tillegg til keramikkarbeid og teppe med urfolkdesign. Utstillinga, som også omfatta verk av Edwin Holgate og A.Y. Jackson, vitja også Toronto og Montreal.
Group of Seven
Gjennom utstillinga av urfolkskunst kom Carr i kontakt med medlemmer av den såkalla Group of Seven, ei kunstnargruppe som på den tida var dei best kjende moderne målarane i Canada. Lawren Harris frå denne gruppa blei ein særleg støttespelar, og fortalde Carr at «du er ein av oss». Dette enda den kunstnariske isolasjon Carr hadde opplevd gjennom dei føre 15 åra. Det førte til ein av dei mest fruktbare periodane av kunstnarlivet hennar, der ho laga mange av sine best kjende verk. Gjennom omfattande korrespondanse med Harris blei Carr også var og studerte nord-europeisk symbolisme.
Group of Seven påverka også Carr sine religiøse idear, særleg Lawren Harris gjennom si teosofiske tru, som Carr strevde med å sameina med si eiga gudsførestilling. Carr mistrudde institusjonalisert religion, noko som gjennomsyrer kunsten hennar. Gjennom påverknad frå teosofien byrja ho å danna eit nytt bilde av Gud som naturen. Ho forkasta kyrkja og religiøse institusjonar, og måla dei råe landskapa ho fann i den kanadiske villmarka som mystisk animerte av ein større ande.
Frå slutten av 1920-talet og på 1930-talet føretok Carr fleire reiser vekk frå Victoria. Den siste turen hennar nordover fann stad sommaren 1928, då ho vitja Nass- og Skeena-elva og Haida Gwaii. Ho reiste også til Friendly Cove og nordaustkysten av Vancouver-øya, og deretter opp til Lillooet i British Columbia i 1933. I lag med at verket hennar blei betre kjend blei det stilt ut i London, Paris, Washington og Amsterdam, og i fleire kanadiske byar. Carr hadde si første separatutstilling i Aust-Canada i 1935 ved Women's Art Association of Canada sitt galleri i Toronto.
Northwest School
Carr stilte ut verk ved Artists of the Pacific Northwest sine utstillingar i Seattle i 1924 og 1925. Ein medutstillar, Mark Tobey, vitja henne i Victoria hausten 1928 for å undervisa ved atelieret hennar. Gjennom arbeid med Tobey vidareutvikla Carr forståinga si av samtidskunst og eksperimenterte med hans metodar av komplett abstraksjon og kubisme. Sjølv var ho motvillig til å gå like langt som Tobey.
Trass motviljen skildrar Vancouver Art Gallery ein ny retning i Carr sin kunst på denne tida der ho går bort frå den dokumenterande impulsen og i staden byrjar konsentrera seg om å fanga det kjenslemessige og mytologiske innhaldet i totemutskjeringane. Dette gjorde ho ved å gje slepp på den vande post-impresjonistiske stilen sin og i staden måla sterkt stiliserte og abstraherte geometriske former.
Forfattarskap og seinare liv
Carr fekk eit hjarteåtak i 1937 og endå eit i 1939, og blei nøydd til å flytta inn hjå systera Alice for å koma seg til hektene att. I 1940 hadde Carr eit større slag, og i 1942 endå eit hjarteåtak. Utan mogleik til å reisa meir, skifta Carr fokus frå måling til skriving. Med redigeringshjelp frå venen og engelskprofessoren Ira Dilworth kunne Carr gje ut si første bok, Klee Wyck, i 1941. For verket blei ho tildelt Governor-General's Award for sakprosa.
Måleri frå det siste tiåret av Carr sitt liv viser ei aukande uro over dei miljømessige følgjene av industri på landskapet i British Columbia. Verka hennar frå denne tida viser uro rundt skogindustrien og innverknaden han hadde på økologien og liva til urfolk. I måleriet Odds and Ends frå 1939 «skifter det snauhogde landet og trestumpane fokus frå dei majestetiske skoglandskapa som lokka europeiske og amerikanske turistar til vestkysten og viser i staden følgja av avskoging.»
Emily Carr hadde sitt siste hjarteåtak og døydde 2. mars 1945, i James Bay Inn i heimbyen Victoria, kort tid før ho skulle ha fått eit æresdoktorat av University of British Columbia. Ho er gravlagd ved Ross Bay Cemetery.
Måleri
Måleria hennar kan delast inn i fleire fråskilde fasar: Tidlege verk, før studia i Paris; tidlege verk under fauvistisk påverknad frå tida i Paris; ein post-impresjonistisk mellomperiode før ho blei kjend med Group of Seven; og ein seinare formell periode, under ein post-kubistisk påverknad frå Lawren Harris og Mark Tobey. Carr brukte kol og akvarell til skissene sine, og seinare husmåling tynna med bensin på manilapapir. Hovuddelen av dei mogne verka hennar er olje på lerret eller, når ho hadde lite pengar, olje på papir.
Emily Carr signerte kunsten sin M. E. Carr.
Forfattarskap
Carr er også hugsa for forfattarskapen sin. Som i målarkunsten sin skreiv ho hovudsakleg om urfolk, men skreiv også sjølvbiografiske verk. I tillegg til Klee Wyck skreiv Carr The Book of Small (1942), The House of All Sorts (1944), og fleire bøker som blei gjevne ut posthumt: Growing Pains (1946), Pause, The Heart of a Peacock (1953) og Hundreds and Thousands (1966).
Omdøme
Carr sitt eige liv gjorde henne til eit «kanadisk ikon», i følgje Canadian Encyclopedia. I tillegg til å vera ein original og sterk kunstnar blomstra ho seint i livet, og byrja verket ho er best kjend for som 57-åring (sjå Grandma Moses). Carr var også ein kunstnar som sigra mot alle odds som ein nyskapande kunstnar i eit samfunn som var framand for artistiske nyvinningar, og som hovudsakleg isolert frå større kunstsenter. Som ein tidleg kvinneleg kunstpioner blei ho også eit symbol for kvinnerørsla (som Georgia O'Keeffe, som ho møtte i New York by i 1930).
12. februar 1971 gav Canada Post ut eit frimerke med verdien 6 cent med påskrifta «Emily Carr, painter, 1871–1945». Frimerket var utforma av William Rueter og basert på Carr sitt måleri Big Raven (1931). 7. mai 1991 gav Canada Post ut eit 50 cents-frimerke med påskrifta «Forest, British Columbia, Emily Carr, 1931–1932» utforma av Pierre-Yves Pelletier og basert på Forest, British Columbia (1931–1932).
I 2014-2015 heldt Dulwich Picture Gallery i London ei separatutstilling for Emily Carr for første gong i Storbritannia.
Simeonfjellet
Jabal Simeon eller Simonfjellet (arabisk جبل سمعان, Jabal Semʻān), òg kalla Laylūn (arabisk جبل ليلون), er eit høgland i Aleppo guvernement nord i Syria. Fjellet ligg i Jabal Simeon og Aʻzāz-distrikta i Aleppo guvernement.
Namn
Namnet på fjellet kjem frå St. Simeon, ein kristen eremitt på 400-talet som levde i eit kloster på fjellet.
Det antikke namnet på fjellet var Nebo, etter den mesopotamske guden Nabu. Ordet Nebo finst framleis i namna på fleire landsbyar på fjellet (Kafr Nebbo, Nebbol, etc.).
Namnet Laylūn er av kurdisk opphav.
Landskap
Jabal Simeon er ein del av Belusmassivet vest på Aleppoplatået. Det ligg kring 20 km nordvest for Aleppo. Fjellet strekker seg 50 km frå nord til sør med ei breidd på 20–40 km og ei gjennomsnittleg høgd på 500–600 moh. Det høgaste punktet er Sheikh Barakāt (876 moh) i sørlege delen av fjellet.
Dalen ʻIfrīn går mellom Jabal Simeon og Kurd-Dagh i vest. Aʻzāzdalen markerer nordgrensa til fjellet og på andre sida ligg Aʻzāz-sletta og Barsa på Aintabplatået. Dalen til elva Quweiq går langs austsida av fjellet. Sør for fjella ligg Dāna og Ataribsletta. Gamle ruter knyt Qinnasrin til Antiokia og går over desse slettene til ʻIfrīndalen der han snur vestover, og skil Jabal Simeon frå Ḥārimfjella i sør.
Gvardejsk
Historie
Staden vart første gong nemnt i 1255 som eit fort som høyrte til gammalprøyssarar. Den tyske riddarordenen bygde ei borg der i 1283–90 og ordenen sine arkiver vart oppbevart i borga frå 1469–1722. Tapiau vart ein del av Hertugdømet Preussen i 1525 og Kongeriket Preussen i 1701. Han låg under provinsen Aust-Preussen. Tapiau vart ein del av Tyskland gjennom samlinga av Tyskland i 1871.
I motsetnad til mange andre byar i området slapp Tapiau stort sett uskadd unna den andre verdskrigen. Etter krigen var over i 1945 vart han annektert av Sovjetunionen og namnet vart endra til Gvardejsk i 1946. Den tyske folkesetnaden vart anten evakuert eller utvist og erstatta med russarar.
Al Waht
Al Waht er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Polypp i zoologi
Ein polypp er eit lite, faststitande nesledyr eller livsstadium av nesledyr som lever som filteretarar. Hjå korallar og sjøanemonar utgjer polyppen heile livsstadiet hos dyret, medan hos dei øvrige nesledyra vekslar mellom eit medusestadium og eit fastsittende polyppstadium.
Polyppar er faststittende, men kan òg ta byttedyr, inkludert hoppekreps og yngel.
Henry Amdal
Henry Eliot Amdal var ein norsk skihoppar som tevla for Brumunddal Idrettslag. Han vart noregsmeister i 1947.
Amdahl vann gullmedaljen under noregsmeisterskapen 1947 i Tistedal, 0,7 poeng føre Thorleif Schjelderup med Birger Ruud på bronseplass. I den same sesongen kom han på andreplass både i Svenska skidspelen i Sundsvall og i Holmenkollrennet. Landsmennene Arne Hoel og Georg Thrane vann i høvesvis Sundsvall og i Holmenkollen.
Austad i Bygland
Austad er ei bygd i Bygland kommune i Setesdal i Agder. Austad ligg på austsida av Otra. Bygda hadde 78 innbyggjarar i 2001.
Disney Interactive Studios
Disney Interactive Studios, opphavleg kalla Walt Disney Computer Software, seinare Disney Interactive og Buena Vista Games, Inc., er eit verdsomspennande amerikansk videospelselskap. Selskapet gjev ut og distribuerer multi-plattformspel.
Glass Spider
Glass Spider er ein konsertfilm av den engelske songaren David Bowie. Åtte konsertar vart filma dei to første vekene av november 1987 i Sydney Entertainment Centre i Australia den siste månaden av Glass Spider-turneen. Den 86 konsertar lange turneen vitja òg Europa, Nord-Amerika og New Zealand, og marknadsførte albumet Never Let Me Down (1987). Filmen kom opphavleg ut i 1988 på VHS, og vart koreaografert av Toni Basil, regissert av David Mallet og produsert av Anthony Eaton. VHS-en vart gjeve ut på MPI Home Video i USA og Video Collection International i Storbritannia.
Filmen syner Bowie og bandet hans, som inkluderte Peter Frampton, og ein dansetrupp på ein scene med det som på den tida vart kalla «det største turnésettet nokon gong». Sjølv om turneen fekk blanda og negativ kritikk på den tida, har kritikarar skrive at turneen endra korleis artistar (som Britney Spears, Madonna og U2) framførte sine eigne turnear. I 2010 kalla ein kritikar Glass Spider-turneen ein av dei «best designa konsertturenane gjennom tidene», og i 2016 kalla ein annan kritikar videoen for ein av dei beste for fansen som ønskte å sjå Bowie «eit spektakulært rocketeater.»
Ein del av filmen vart sendt på American Broadcasting Company i juni 1988. Heile konsertvideoen vart gjeven ut på DVD i 1999 og igjen i 2007 med ei spesialutgåve, som nådde niandeplassen på UK Video Charts.
Bakgrunn og innspeling
Glass Spider-turneen var ein verdsturné som gjekk frå mai 1987 for å marknadsføre albumet Never Let Me Down (1987). Turneen hadde store publikumstal og tente godt, men fekk dårleg omtale i musikkpressa på den tida. Det var den første turneen hans sidan Serious Moonlight-turneen i 1983 og Bowie såg det som ein sjanse til å gå attende til teatralske konsertar, slik han hadde gjort i 1974 under Diamond Dogs-turneen. Som følgje av dette omfatta turneen dansarar, musikk og multimediaelement som projeksjonar og rekvisittar. Sjølve kulissane var designa som ein enorm edderkopp som stod 18 meter over scenen og vart skildra som «dei største turnékulissane nokon gong» på den tida. Dansinga vart koreografert av Toni Basil, og Peter Frampton spelte gitar. Charlie Sexton var gjesteartist på vokal og gitar på videoen.
Utgjeving
Filmen kom ut på VHS i 1988 på MPI Home Video i USA og Video Collection International i Storbritannia. I somme regionar vart han gjeve ut på to videokassettar med ti songar kvar, før ei samling frå 1990 kombinerte dei to til ein enkel video. VHS-utgåva varer kring 110 minutt. I 1999 vart det gjeve ut ein «halvoffisiell» DVD av konserten i Asia.
Ei forkorta utgåve på ein time vart sendt på amerikansk fjernsyn tidleg i juni 1988 på American Broadcasting Company-tilknytte stasjonar.
Videoen kom ut på DVD i 2007. Den vanlege DVD-utgåva inneheldt den same konserten som VHS-utgåva, medan spesialutgåva kom med eit dobbelt konsertalbum frå den same turneen, spelt inn på Montreal Olympic Stadium den 30. august 1987. 2007-utgåva var opphavleg planlagt å inkludere eit konsertopptak av songen «Glass Spider» frå Wien den 1. juli 1987.
Mottaking
Den originale heimevideoen frå 1988 fekk positive meldingar frå publikasjonar som Variety, Houston Post og Toronto Star. Chicago Tribune sa at videoen «syner all spaninga, opptoget og musikken» frå ein av dei «mest visuelt oppslukande» konsertane frå 1987. AllMusic kalla utgjevinga «glimrande» og meinte at dei «slåande» konsertutgåvene ofte er like bra som studioinnspelingane. Somme kritikarar var meir lunkne, som The Boston Globe, som meinte at «det er rett og slett for mykje å fordøye.» Los Angeles Times var mest negativ til den 1-timar lange konseren på ABC, og kalla han «overraskande tam» og scenen for «dum.»
Pegg sa at konsertfilen var «særs fornøyeleg» trass i manglane i showet, og med mindre det kom videoar frå Diamond Dogs-turneen frå 1974 eller Sound+Vision-turneen frå 1990, så «leiar denne feltet for dei som ynskjer å sjå David Bowie lever eit spektakulært rocketeater.»
Innhald
Alle songane skrivne av David Bowie, utanom der andre er nemnde. Sjølv om dei ikkje er nemnde i omslaget, inneheld den originale VHS-utgåva den same «Intro/Up the Hill Backwards» og bandintroduksjonen som DVD-utgåva.
Medverkande
Henta frå omslaget til Glass Spider.
Musikarar
Salslister
2007-utgåva nådde niandeplassen på UK Video Charts.
Mount Mallis
Mount Mallis er eit fjell, 1360 moh, halvvegs mellom Mount Joyce og Mount Billing i Prince Albert Mountains i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-62, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert R. Mallis, ein geomagnetikar/seismolog ved Amundsen-Scott-stasjonen vinteren 1966.
Time Pieces: The Best of Eric Clapton
Time Pieces: The Best of Eric Clapton er eit samlealbum av Eric Clapton. Det kom ut i mai 1982 og inneheld dei største hittane hans bortsett frå songar frå No Reason to Cry og Another Ticket.
Den heroiske alderen for antarktisutforsking
Den heroiske alderen for antarktiskutforsking skildrar ein epoke som strekte seg frå slutten av 1800-talet til tidleg 1920-talet. Gjennom denne 25-årsperioden vart det antarktiske kontinentet fokuset for ein internasjonal innsats som resulterte i vitskapleg og geografisk utforsking, og seksten store ekspedisjonar vart sett i gang frå åtte ulike land. Felles for desse ekspedisjonane var avgrensinga på tilgjengelege ressursar før framsteg i transport- og kommunikasjonsteknologien revolusjonerte arbeidet under utforskinga. Dette tydde at kvar ekspedisjon vart ei bragd av uthald som testa dei personlege fysiske og mentale grensene, og nokre gonger utover. Det «heroiske» merket, tilkjent seinare, anerkjende motgangen som måtte overvinnast av desse pionerane. Mange overlevde ikkje denne røynsla, og 17 medlemmar omkom i løpet av denne perioden.
I løpet av desse ekspedisjonane vart både den geografiske og magnetiske Sørpolen nådd. Det å vere først til Sørpolen var eit primært mål i nokre av ekspedisjonane, og var den einaste grunngjevinga for Roald Amundsen sitt vågestykke. Men dette var ikkje det einaste aspektet av polarforsking på denne tida; andre ekspedisjonar jobba med definerte mål i ulike område av kontinentet. Som eit resultat av all denne aktiviteten vart store delar av kystlinja til kontinentet oppdaga og kartlagt, og store delar av innhaldet vart utforska. Ekspedisjonane genererte òg store mengder vitskaplege data og prøver over eit breitt spekter av vitskaplege område. Eksaminasjonen og analysane heldt dei vitskaplege miljøa i verda oppteke i fleire tiår.
Opphav
Den opphavlege drivkrafta for den heroiske tidsalderen for antarktiskutforsking kom frå eit foredrag i Royal Geographical Society i London i 1893. Foredraget vart halde av professor John Murray frå Challengerekspedisjonen, som hadde seglt til antarktiske farvatn i 1872–76, og han foreslo at ein ny antarktisk ekspedisjon burde organiserast for å «løyse dei uteståande geografiske spurnadane som framleis låg i sør». I august 1895 vedtok den sjette internasjonale geografiske kongressen i London ein generell resolusjon, og oppfordra vitskaplege samfunn over heile verda til å promotere «saka» antarktiske ekspedisjonar «på den måten som synest dei mest effektive». Slikt arbeid ville «bringe tillegg til nesten alle greiner av vitskapen». Kongressen hadde vorte adressert av nordmannen Carsten Borchgrevink som nyleg hadde returnert frå ein kvalfangstekspedisjon, og der han hadde vore ein av dei første til å setje føtene på det antarktiske fastlandet. Gjennom denne adresseringen skisserte Borchgrevink planar for ein fullskala banebrytande antarktisk ekspedisjon, som skulle vere basert i Cape Adare.
Den heroiske tidsalderen vart likevel sett i gang av ein ekspedisjon lansert av den belgiske geografiske samskipnaden i 1897, og Borchgrevink følgde eitt år seinare med ein privat sponsa ekspedisjon..
Nemninga «heroisk tidsalder» kom seinare; omgrepet er ikkje brukt i nokre av dei tidlege ekspedisjonane sine utreiingar eller memoarar, heller ikkje i biografiar om polare skikkelsar som dukka opp i 1920- og 1930-åra. Det er ikkje klårt når omgrepet vart oppfunnen eller teke i bruk generelt; det vart brukt i mars 1956 av den britiske oppdagingsreisande Duncan Cares, som skreiv i The Times. Då han skildra den første kryssinga av Sør-Georgia i 1916, skreiv han om «tre menn frå den heroiske tidsalderen for antarktiskutforsking, med 50 fot med tau mellom seg, og ei snekkers skarøks».
Ekspedisjonar under den heroiske tidsalderen for antarktiskutforsking, 1897–1922
Merknader Den avbrotne Cope-ekspedisjonen i 1920–22, som kollapsa gjennom manglande finansiering, er òg utelate, sjølv om to menn var vart sett i land frå ein norsk kvalfangar og var eit år på den antarktiske halvøya.
Dødsfall på ekspedisjonar under den heroiske tidsalderen
Minst tjue menn døydde under antarktiske ekspedisjonar i løpet av den heroiske tidsalderen. Av desse døydde fire av sjukdomar som ikkje var relatert til deira antarktiske ekspedisjonar, og to døydde etter ulukker på New Zealand. Dei attverande omkom under tenesta på eller nær det antarktiske kontinentet. Ytterlegare fire menn døydde kort tid etter at dei kom attende frå Antarktis (dette inkluderer ikkje dei som døde i aktiv teneste under første verdskrigen):
Slutten på den heroiske tidsalderen
Der finst ulike synspunkt på når den heroiske tidsalder for antarktiskutforsking enda. Shackletons Endurance-ekspedisjon er nokre gonger referert til som den siste ekspedisjonen i den heroiske tidsalderen. Andre krønikeskrivarar forlengar tidsalderen til datoen Shackleton døydde, 5. januar 1922, og behandlar Shackleton-Rowett-ekspedisjonen eller «Quest»-ekspedisjonen, som Shackleton døydde under, som det siste kapittelet i tidsalderen. I følgje Margerey og James Fissher, Shackletons biografar: «Viss det var mogleg å trekkje ein klår skillelinje mellom det som har vorte kalla den heroiske tidsalder for antarktiskutforsking og den mekaniske alderen, kunne Shackleton-Rowett-ekspedisjonen tene like godt som eit punkt som nokre ved å trekkje ei slik linje.» Ein journalist som inspiserte skipet før ho seglte rapporterte «Gadgets! Gadgets! Gadgets overalt!». Dette inkluderte trådlaus kommunikasjon, ei elektrisk oppvarma utkikkstønnne og ein «odograf» som kunne spore skipet og registrere fart.
Arne Ellingsen
Arne Ellingsen var ein norsk skihoppar som var medlem av Nordre Sande Idrettslag.
Under noregsmeisterskapen i Trondheim i 1953 vart Ellingsen utropt til vinnar. Etter finrekning hamna han på andreplass, 0,1 poeng bak Arnfinn Bergmann som vart kåra til noregsmeister. Han deltok i 1953/54 i den tysk-austerrikske hoppveka. Her vart han nummer seks samanlagt, etter som best to fjerdeplassar i enkeltrenna.
Hersilia Cove
Hersilia Cove er ei 650 m brei vik som trengjer 800 m inn på nordkysten av Rugged Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis vest for Herring Point. Det var her selfangsten sør for 60° sør starta i Antarktis, då skipet «Espirito Santo» med engelsk mannskap under kaptein Joseph Herring vart chartra i Buenos Aires og dei nådde fram til vika juledag i 1819.
New Sensations
New Sensations er det trettande studioalbumet til den amerikanske musikaren Lou Reed, gjeve ut i april 1984 på RCA Records. John Jansen og Reed produserte albumet. New Sensations nådde 56. plassen på den amerikanske Billboard 200 og 92. plassen på UK Albums Chart. Dette er første gongen Reed gjekk inn den amerikanske topp 100-lista i USA sidan Street Hassle i 1978, og første gongen Reed gjekk inn på den britiske albumlista sidan Coney Island Baby i 1976. Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet: «I Love You, Suzanne», «My Red Joystick» og «High in the City», der «I Love You, Suzanne» var den einaste singelen som gjekk inn på lista. Han nådde 78. plassen på UK Singles Chart. Songen vart derimot spelt noko på MTV.
Bidraga til Robert Quine
Gitaristen Robert Quine, som hadde spelt på dei to førre albuma til Reed, The Blue Mask og Legendary Hearts, hadde krangla med Reed under innspelinga, så Reed valde å spele det meste av gitaren sjølv, med unntak av «My Red Joystick» og «My Friend George», der Fernando Saunders spelte rytmegitar. Fleire år etter albumet kom ut, hevda Fernando Saunders at eit av problem under innspelinga var at Robert Quine hadde personleg komponert «gitarriffet» på «I Love You, Suzanne» i studioet, medan bandet øvde. Då Reed høyrde riffet til Quine, skreiv han tekst til songen, men førte ikkje opp Quine som låtskrivar på songen på albumet. Quine fekk derfor ikkje låtskrivarhonorar for songen, og forholdet deira vart forverra. . Trass i problema deira, vart Quine seinare med Reed på verdsturneen etter albumet.
Mottaking
Då New Sensations kom ut fekk det positive meldingar av musikkritikarane. Musikkjournalisten Robert Christgau skreiv i The Village Voice at «i staden for å anstrenga seg fruktlaust, for å toppa seg sjølv, har Reed sett seg inn i eit mønster som er like tilfredsstillande som det han hadde å gjera med Velvets, sjølv om det per definisjon ikkje er like epokepregande. Musikken er enkel og uunngåeleg, og sjølv dei sarkastiske songane er gode sarkastiske songar». I Rolling Stone kalla Kurt Loder det «ei forlenga glede som er desto meir spennande sidan det er heilt uventa.»