cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lydinfrastruktur
Lydinfrastruktur er eit samleomgrep som syner til programkode som realiserer funsksjonalitet for handsaming av digtal lyd i datamaskinar. Denne infrastrukturen femnar om lågnivåmodular som drivarar, lydmiksar/tenarar og grensesnitt mellom desse. Brukarprogram, som lydavspelarar, lydarbeidsstasjonar, syntisiserar og så vidare, har ulik funksjonalitet og vert ikkje rekna som infrastruktur. Lydinfrastrukturen er med andre ord programvara som ligg under brukarprogramma og som utfører oppgåver for brukarprogram, koordinerer I/O til frå lydkort og så vidare.
Audio-infrastrukturen utfører dei same oppgåvene uavhengig av kva brukarprogram som køyrer. Ved å plassera felles kode i eigne modular treng ein ikkje å inkludera denne koden i alle brukarprogramma. Dette sparar arbeid og gjer det lettare å utvikla nye brukarprogram. Denne infrastrukturen tek seg òg av oppgåver som synkronisering og gjer at ulike brukarprogram kan samarbeida.
Audio-infrastrukturen er realisert noko forskjellig i dei ulike operativsystema og meir detaljert informasjon er plassert i eigne artiklar for kvart operativsystem:
Nevis
Nevis er ei øy i Karibia i øygruppa Lewwardøyane. Øya ligg kring 120 km nordvest for Guadeloupe og er den sørlegaste av dei to øyane i landet Saint Kitts og Nevis.
Nevis har eit areal på 93 km², og har om lag 11 200 innbyggjarar (2001). Den største byen på øya er Charlestown.
Nevis er ei relativt rund øy og er av vulkansk opphav. Det høgaste punktet på øya er Nevis Peak med ei høgd på 985 meter over havet. Dei viktigaste salsprodukta frå jordbruket er bomull og kokosnøtter, og i tillegg er fiske og turisme viktige næringar.
Nevis vart oppdaga av Kristoffer Colombus i 1493, og fekk namnet «Nuestra Senora de Las Nieves», på grunn av fjella som var dekt av skyer. I 1628 vart øya kolonisert av England, og er blant anna kjent for at Alexander Hamilton vart fødd der. Frå 1967 har øya vore ein del av St. Kitts og Nevis.
Julija Sanina
Julija Oleksandrivna Bebko, kjend profesjonelt som Julija Sanina, er ein ukrainsk songar og frontfigur i det ukrainske rockebandet The Hardkiss.
Bakgrunn
Sanina vart fødd Julija Oleksandrivna Holovan i 1990 i Kyiv i Den ukrainske sosialistiske sovjetrepublikken, seinare Ukraina. Ho vaks opp i en musikarfamilie og stod på scena fyrste gongen som treåring. Etter kvart byrja ho å syngje som solovokalist og vart med i eit barneband og jazzstorband.
Karriere
Sanina studerte etter kvart musikk, og var vokalist i bandet Sister Siren frå 2006 til 2008. I september 2011 danna ho popduoen Val & Sanina saman med musikkprodusenten Valeryj Bebko. Dei gifta seg same år, og ho endra etternamn frå Holovan til Bebko.
Etter kvart utvikla dei musikkbiletet sitt og endra namn til The Hardkiss. Dei gjekk over frå russiskspråklege tekster til engelske tekster, og lydbiletet vart tyngre og meir rockete.
I februar skreiv duoen kontrakt med Sony BMG. Bandet fekk rask aukande popularitet og vann fleire prisar i Ukraina og andre land. I 2014 oppretta Sanina også ein videoblogg på YouTube. Der fortalde ho om hennar eige liv og bandets virke bak scena. I 2016 vart Sanina ein av fire dommarar i den sjuande sesongen av ukrainske X Factor. Same år forsøkte gruppa seg i den ukrainske uttakinga til Eurovision Song Contest, der dei tapte på målstreken for Jamala. Ho vann seinare Eurovision Song Contest 2016 med låten «1944». Sanina vart i 2022 røysta fram av folket til å vere dommar til Vidbir, den ukrainske nasjonale finalen til Eurovision Song Contest.
Sanina skal leie Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool saman med Alesha Dixon og Hannah Waddingham, og med Graham Norton i finalen.
Eurovision Song Contest 1983
Eurovision Song Contest 1983 (ESC 1983) var den 28. gongen Eurovision Song Contest blei arrangert. Konkurransen blei halden i Rudi-Sedlmayer-Halle i München i Vest-Tyskland. Finalen fann stad laurdag 23. april. Luxembourg vann konkurransen med songen «Si la vie est cadeau», framført på fransk av Corinne Hermès.
På eit tidspunkt under poengutdelinga kom det mumling og buing frå salen; det var då det blei klart at den greske juryen valde å gi vertslandet Vest-Tyskland berre eitt poeng. Mange i salen applauderte då den nederlandske juryen gav Luxembourg berre eitt poeng, noko som fekk programleiaren til å sleppe ein nervøs latter.
Dollar Days
«Dollar Days» er ein song av den engelske musikaren David Bowie. Det er det sjette sporet på det 25. og siste studioalbumet til Bowie, Blackstar, som kom ut 8. januar 2016. Songen var skriven av Bowie, og vart produsert av Bowie og Tony Visconti. «Dollar Days» gjekk inn på singellistene i fleire land, mellom andre i heimlandet Storbritannia, der han nådde 128. plassen.
Komposisjon
«Dollar Days» vart spelt inn utan at det vart laga ein demo for han på førehand. I følgje Donny McCaslin, som spelte saksofon på Blackstar, «Ein dag plukka berre David opp ein gitar ... han hadde denne vesle ideen, og me berre lærte oss songen der og då i studio.»
Mottaking
«Dollar Days» fekk positive meldingar frå kritikarane. Mike Powell i Pitchfork kåra songen til «Beste nye song» og samanlikna songen med dei eldre songane «Five Years» og «Ashes to Ashes» av Bowie. Jody Rosen i Billboard kalla songen «herleg» med ein tekst som kombinerte «finkjensle og klapring».
Cel-shading
Cel-shading eller toon-shading er ein type ikkje-realistisk omforming designa for å få tredimensjonal datagrafikk til å sjå flat ut ved å bruka eit mindre fargespekter i staden for fargegradientar eller nyansar. Ein cel-shader er ofte brukt for å etterlikna stilen til ein teikneserie eller ein teiknefilm og/eller gje ei papirliknande framstilling.
Det finst liknande teknikkar som kan få eit bilete til å sjå ut som ei skisse, eit oljemåleri eller eit tusjmåleri. Namnet kjem av «cel» (kort for celluloid), blanke ark av acetat som vart måla på til bruk i tradisjonell todimensjonal animasjon.
Avistegnernes Hus
Galleriet vart skipa som ei stifting 8. april 1999 av Frogn kommune og ein rad medieverksemder og privatpersonar. Meininga var dels å skape eit kompetansesenter for avisteikninga som kunstform, dels å heidre teiknaren og satirikaren Fredrik Stabel som hadde sin bustad i Drøbak frå 1970 til han døydde i 2002. Det opphavlege namnet på galleriet var difor «Fredrik Stabel og Avistegnernes Hus».
Galleriet vart frå 2010 ei avdeling av Akershusmuseet etter å ha vorte «konsolidert» med Follo Museum frå 1. januar 2009. Akershusmuseet har teke over det økonomiske ansvaret, og det tidligare styret for stiftinga er vorte eit fagstyre med avgrensa rettar og ansvar, beinveges underlagt styret for  Akershusmuseet. Men stiftinga Avistegnernes Hus er oppretthalde.
Juanfernandezmeisetyrann
Det generiske hankjønnsnamnet Anairetes stammar frå det greske αναιρετης, anairetēs, som betyr ‘øydelegg’ (t.d. «tyrann»); og artsnamnet fernandezianus refererer til typelokaliteten til arten.
Arten er monotypisk. Gulaugemeisetyrann (A. parulus) som lever på fastlandet frå Colombia til Eldlandet er systerart.
Skildring
Juanfernandezmeisetyrannen er ein stor medlem i slekta, ca. 12,5 cm i kroppslengd. Oversida er mørk grå, vengene nær svarte med to kvite vengeband. Kinna, strupe, bryst, undersida med flankar er kvit med kraftige svarte striper frå strupen til fremre buken. Undergumpen er kvit. Panna er svart med nokre lange fjører som kan reisast, størst hos hannar.
Han finst berre på Robinson Crusoe-øya, i Juan Fernández-øygruppa, Chile, i Stillehavet. Han er vanleg i alle skogkledde habitat på øya, opp til 900 m høgd. Han føretrekkjer skog av opphavleg treslag, sjølv om han tilpassar seg godt til andre miljø, inkludert hagar og parkar. Føda er insekt, juanfernandezmeisetyrannen er einaste insektetande fugleart på øygruppa.
Status
Juanfernandezmeisetyrannen har vorte klassifisert som nær trua av Verdas naturvernunion (IUCN) på grunn av den ekstremt litle utbreiinga og på ei enkelt øy. Sjølv om populasjonen, berekna til 5000 individ på midten av 1980-talet, truleg er stabil, er arten utsett for trugsmål frå innførte pattedyr som ringast den opphavlege vegetasjonen, menneskelege påverknader og moglegvis av introduserte frammande predatorar som nasebjørn (Nasua), rotter og huskattar.
Bruravik
Bruravik var eit ferjeleie i Ulvik kommune i Hardanger og ein del av ferjesambandet Bruravik-Brimnes. Det ligg på nordsida av Eidfjorden som er ein del av Hardangerfjorden.
Den 7,5 km lange Vallaviktunnelen på fylkesveg 7 opna i 1985 og skapte vegsambandet mellom Bruravik og Granvin. Dette korta ned køyretida mellom Oslo og Bergen over Hardangervidda.
Ferjeleiet vart lagt ned i 2013 då Hardangerbrua opna.
Reaktans
Reaktans er den delen i ein vekselstraumkrins av impedansen som er reaktiv, som skuldast induktansen og kapasitansen. Den andre delen vert kalla resistans. Nemninga er \ X og måleininga er Ohm, [\ \Omega].
Ein negativ reaktans er kapasitiv, ein positiv reaktans er induktiv. Ved seriekopling av krinselement blir den induktive reaktansen lik ωL, der ω er vinkelfrekvensen til straumen (ω = 2π f, der f er frekvensen) og L er sjølvinduktans i krinsen. Den kapasitive reaktansen er negativ og lik –1/(ωC), der C er kapasitansen.
Reaktansen medfører ikkje energitap i krinsen, men skapar faseforskyving mellom straum og spenning.
Den inverse storleiken er suseptans.
Sjå òg
עכבה חשמלית
Distriktet Elbasan
Distriktet Elbasan (albansk: Rrethi i Elbasanit) var eit distrikt i Albania. Ved ei administrasjonsreform i år 2000 vart distrikta oppløyste som administrativ eining og erstatta av større regionar. I dag inngår området i regionen Elbasan. Hovudstaden i distriktet var Elbasan.
Etter kommunereforma i 2014 er dei tidlegare landkommunane og bykommunane i dag fordelte slik på dei nye kommunane:
Hajjah
Hajjah (arabisk حجة) er hovudstaden i Hajjah guvernement nordvest i Jemen. Han ligg 127 kilometer nordvest for Sana'a, i ei høgd på kring 1800 meter over havet. I 2003 hadde Hajjah bydistrikt 53 887 innbyggjarar.
Rue du Vieux-Colombier
La rue du Vieux-Colombier er ein 220 meter lang gatestubb i 6. arrondissement i Paris i Frankrike, i kvarteret (området) Odéon – Notre-Dame-des-Champs. Gata er av interesse av di teateret le théâtre du Vieux-Colombier ligg i nummer 21. Dette teateret er ein av spelestadene for nasjonalteateret la Comédie-Française. Næraste metro-stasjon er Saint-Sulpice.
Opphavleg hadde gata namnet rue du Colombier («gata med dueslaget») etter dueslaget som høyrde til munkeklosteret Saint-Germain-des-Prés, og fekk namnet rue de Vieux-Colombier («gata med det gamle dueslaget») på 1600-talet. Gata har òg hatt andre namn, som rue du Puys (1360), chemin de Cassel eller rue Cassel, som vart omtalt som  rue du Colombier (1411-1453), rue de la Maladerie (1414), rue du Puys Mauconseil (1506-1514), grant rue Saint-Sulpice (1509-1524), rue Saint-Sulpice (1521) og rue des Champs (1509-1520-1524), og på eit kart over Paris frå 1615: rue de la Pelleterie.
Salientbreen
Salientbreen er ein isbre på austsida av Royal Society Range, som flyt nordaust og inn i toppen av Bluebreen frå fjellsida av Salient Peak. Han vart kartlagt i 1957 av New Zealand Blue Glacier Party under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58). Breen kalla opp etter Salient Peak.
Idrettsgallaen 2011
Idrettsgallaen 2011 var ein seremoni der Norges idrettsforbund og olympiske og paralympiske komité heidra dei største idrettsnamna og beste prestasjonane, og dessutan andre som hadde gjort ein stor innsats for norsk idrett i 2010.
Hovudjuryen var sett saman av Jarle Aambø (leiar), Kjetil André Aamodt, Karen-Marie Ellefsen, Jan Erik Aalbu, Hanne Haugland, Arnfinn Vik og Else Marthe Sørlie Lybekk.
Gallaen vart arrangert den 8. januar 2011 i Hamar OL-Amfi og vart direktesend på NRK. Programleiarar var Erik Solbakken og Haddy N'jie.
Kategoriar, prisvinnarar og nominerte
Prisen Årets namn vart delt ut etter ei avrøysting der alle kunne delta (ein såkalla folkejury). Hovudjuryen valde ut alle vinnarane, med unnatak av Utøvaranes pris, som vart røysta fram av toppidrettsutøvarar, samt for Årets ildsjel som hadde ein eigen jury.
Too Much Blood
«Too Much Blood» er ein song av The Rolling Stones frå 1983 på albumet deira Undercover.
Songen vart kreditert til Mick Jagger og Keith Richards, men er i hovudsak skriven av Jagger. Songen reflekterer dei mange inspirasjonskjeldene til the Stones i midten av 1980-åra. Jagger fortalte «Eg hadde tunge tankar ein kveld eg kom til studio. Det var berre Charlie [Watts] og Bill [Wyman]. Og ein av hjelparane våre, Jim Barber, han spelte gitar på han òg. Og eg berre byrja å spele dette riffet som eg hadde, med dette midtpartiet. Eg hadde ikkje noko tekst, og berre byrja å sei dessse ora, som er det du høyrer på songen.» Jim Barber sa «Mick bad meg om eg kunne gjere ein 'Andy Summers' på songen»
Sjølve songen omhandlar den aukande valden ein kunne sjå i media på denne tida og saka til Issei Sagawa, ein japanar som tok livet av kjærasten sin i Frankrike.
Innspelinga fann stad i Paris i Pathé Marconi Studios og Hit Factory i New York City mellom november og desember 1982, og den siste biten vart gjort i august 1983. Jagger spelar elektrisk gitar og syng, og har med seg Barber og Wood på gitar. Chops spelte blåsarar og Sly Dunbar perkusjon.
Ein dance-versjon av «Too Much Blood» vart miksa av Arthur Baker, og kom ut på 12"-singel i desember 1984. Det vart òg laga ein musikkvideo, regissert av Julien Temple, der ein kan sjå bandet spele songen, blanda med klipp av Richards og gitaristen Ron Wood som jagar Jagger med ei motorsag. Eit bilete frå videoen er nytta som omslag for singelen.
Ilinden i Skopje
Ilinden (makedonsk Илинден; albansk Belimbeg) er ein landsby og ein kommune i regionen Skopje i Nord-Makedonia.
Avalanche Bay
Avalanche Bay er ei bukt like søraust for Discovery Bluff i Granite Harbour i Victoria Land. Ho vart kartlagd under Terra Nova-ekspedisjonen, under Robert Falcon Scott, og ho fekk dette namnet av laget frå ekspedisjonen som heldt til ved Granite Harbour fordi det gjekk fleire snøras (avalanche på engelsk) her medan dei utførte sledeturar i området.
Ilinden i Skopje
Kommunen har eit areal på 97,02 km² og hadde 17 435 innbyggjarar ved folketeljinga i 2021.
I 2002 hadde kommunen 15 894 innbyggjarar, medan sjølve landsbyen hadde 4 931 innbyggjarar. Dei største busetnadene i kommunen var:
Roald Amundsens sydpolsferd
Roald Amundsens sydpolsferd er ein norsk dokumentarfilm som inneheld originalopptak av Roald Amundsen frå sørpolekspedisjonen mellom 1910 og 1912. Den blei vist for første gong i 1912, og vart nytta av Amundsen på foredraga hans.
Filmopptaka er på UNESCO si verdsminneliste siden 2005 og er ein del av Noregs dokumentarv.
Filmen er restaurert av Norsk filminstitutt med nyinnspelt musikk.
Tamara Press
Tamara Natanovna Press var ein sovjetisk friidrettsutøvar frå Kharkiv i Ukraina, som tevla i kulestøyt og diskoskast. Ho vann tre EM-gull og like mange OL-gull i tida 1958 til -64. Irina Press var den yngre systera hennar.
Aktiv
Tamara Press vart europameister i diskoskast under EM i friidrett 1958 i Stockholm. Ho sette då europarekord med 52,32 meter, men slo sølvvinnaren Stepánka Mertová frå Tsjekkoslovakia med berre 13 cm. Press tok så bronsemedaljen i kulestøyt med 15,53 m i sluttresultat, 21 cm bak europameisteren Marianne Werner frå Vest-Tyskland.
Til Sommar-OL 1960 i Roma hadde Press forbetra seg mykje i kulestøyt sidan 1958. Ho sette olympisk rekord frå kuleringen med 17,32 m og vann ein overlegen siger. I diskos fekk ho sølv, slått med to-ein-halv meter av landskvinna Nina Ponomarjova.
Press kopierte gullfangsten frå EM 1962 under sommarleikane 1964. I Tokyo vann ho ein klar siger i kuletevlinga, medan ho i diskos sikra seg gullmedaljen med ein margin på fattige seks centimeter til tyske Ingrid Lotz.
Albumet Mitt lille land
Mitt lille land er eit promo-album med Ole Paus, utgitt i samanheng med folkeavrøystinga om EU-medlemskap i 1994.
Anouk Vetter
Anouk Vetter er ein nederlandsk friidrettsutøvar frå Amsterdam som i 2016 vart europameister i sjukamp under EM i friidrett 2016 i heimbyen. Året etter vann ho sølvmedaljen i sjukampen då verdsmeisterskapen 2017 fann stad i London, der ho forbetra sin eigen nederlandske rekord med 10 poeng til 6 636 poeng.
Aktiv
Vetter presterte personbeste med 6 626 poeng då ho vann gullmedaljen i sjukampen under EM 2016. Året etter forbetra ho sin personlege rekord med 10 poeng i London-OL, noko som gav henne breonseplassen i øvinga. Fire år seinare flytta ho sitt livsbeste til 6 689 poeng då dei olympiske sommarleikane vart avvikla i Tokyo, og kompletterte medaljesamlinga med eit sølv.
Brian Boru
Brian Bóruma mac Cennétig, kjend som Brian Boru, var konge av Munster frå 976 og storkonge av Irland frå 1002 til han døydde i 1014.
Brian Boru var son av Cennétig mac Lorcáin, konge av Thomond, og Bé Binn ingen Aurchada, prinsesse av vestre Connacht. Brian Boru samla dei irske småkongedøma til eitt rike, og prøvde byggja ein sterk irsk nasjonalstat. Han kjempa mot vikingane si makt på Irland, og arbeidde for å gjenoppbygga klostra og biblioteka dei hadde øydelagd i herjingane sine.
Han blei drepen på langfredag i 1014 under slaget ved Clontarf, der hæren han leia likevel vann. Etter at Brian Boru døydde braut det ut strid om den irske krona.
Brian Boru gav klanen O'Brian viktig politisk makt. Namnet «O'Brien» er seinare blitt svært utbreidd blant irar.
Kristian Christiansen
Kristian Albert Christiansen var ein norsk arbeidar frå Larvik som var stortingsrepresentant for Arbeidarpartiet 1928-30 og 1934-45.
Far til Christiansen arbeidde på sagbruk, og sjølv byrja han 14 år gammal å arbeide på sagbruk tilhøyrande Treschow-Fritzøe. Seinare fekk han tilsvarande jobb på Norsk Impregneringskompani, også det sagbruket i heimbyen Larvik, der han frå 1942 var arbeidsformann.
Christiansen var medlem av bystyret i Larvik 1920-40, 1945-59. Mellom 1923 og 1953 var han fleire gongar varaordførar, før han 1954-55 var ordførar i Larvik. Elles var han styreformann i Gassverket i Larvik og medlem i fattigstyret, folkebibliotekstyret og Den norsk-danske ferjekomiteen. Frå 1923 til -29 var han styreformann i bladet Nybrot.
I 1927 vart Christiansen vald til stortingsmann for dei fem kjøpstadene i Vestfold for Arbeidarpartiet. Då Arbeidarpartiet gjekk noko tilbake ved neste stortingsval, mista han tingsetet. Derimot lukkast verte vald på ny i 1933 og attvald i 1936. Han var i alle år på Stortinget medlem i Militærkomiteen.
Analyse
Ulike fagområde har utvikla sin eigen metodikk for analyse. Innan analytisk kjemi skil ein til dømes mellom kvantitativ analyse, som undersøkjer mengda av ulike stoff i ein prøve, og kvalitativ analyse, som undersøkjer kva for stoff som finst i ein prøve.
Lobamba
Lobamba er den lovgjevande hovudstaden i Eswatini. Staden ligg sentralt i landet, rundt 18 km sør for den administrative hovudstaden Mbabane. Lobamba er eit tett folkesett landbruksområde som huser dronningmora i landet, som har tittelen Ndlovukazi.
Diomedea antipodensis
Diomedea antipodensis er det vitskaplege namnet på albatrossar som høyrer til ein populasjon som hekkar på tre øygrupper i Sørishavet sør for New Zealand, dei fleste på Antipodeøyane, om lag 750 kilometer søraust for Sørøya på New Zealand. Bestanden er antatt minkande med færre enn ca. 50 000 modne individ.
Skildring
Dette er massive albatrossar, 110 til 117 centimeter i kroppslengd og vengespenn på opptil 3,3 meter. Kroppsmassen er i området ca. 4,6 til 8,6 kilogram, hannar typisk eit kg meir enn hoer. Vaksne hannfuglar av nominatforma D. a. antipodensis i hekkedrakt har mørk, brunleg krone og flekker nedover nakken. Også oversida av vengene og halen er mørke, elles er fjørdrakta stort sett kvit. Modne hofuglar er langt mørkare, men med kvitt andlet og strupeområde, kvitt i buken og kvit vengeunderside. Underarten D. a. gibsoni er generelt langt lysare, har og kvitt på oversida av vengen og halen. Begge kjønn har rosafarga nebb med hornfarga tupp. Dei manglar den mørke stripa langs nebbgapet som ein ser hos kongealbatross og Diomedea amsterdamensis.
D. antipodensis hekkar på tre øygrupper, Aucklandøyane, Antipodeøyane og Campbelløyane, 500 til 750 kilometer sør eller søraust for Sørøya på New Zealand. Dei fleste para av nominatforma hekkar på Antipodeøyane, og berre nokre få par på Campbelløyane. Dei beitar i Sørishavet og sørlege Stillehavet aust for New Zealand så lang aust som mot kysten av Chile. Populasjonen av D. a. gibsoni hekkar på Aucklandøyane. Dei beitar på havet vest for New Zealand, i Sørishavet sør for Australia og i Tasmanhavet.
Status
Arten har ikkje fått tilordna normert namn på norsk enda, det engelske artsnamnet er «Antipodean albatross». Mange autoritetar rangerer dette taksonet som ein underart av vandrealbatross, Diomedea exulans, altso som ein variant av arten vandrealbatross. Birds of the World er ein av dei. Andre som Verdas naturvernunion, IUCN, og International Ornithologists' Union godtar dette som ein sjølvstendig art.
Populasjonen var estimert til 50 000 modne individ per 2016 ut frå eit kjent tal på hekkande par i eit år, 9050 par. Det er rekna ein nedgang på meir enn 50 % over tre generasjonar.
IUCN klassifiserer denne arten som sterkt truga (EN) på grunn av at bestanden minkar så snøgt. Trugsmåla mot arten er både bifangst og klimaendringar, særleg linefiske etter tunfisk. Tidlegare var innførte kattar og mus trugsmål og framleis kan grisar ta egg og ungar på Aucklandøyane.
Peter Wood
Peter John Wood var ein engelsk klaverspelar.
I midten av 1960-åra spelte han i det lokale bandet Barney J Barnes & The Intro, som spelte inn musikk for Decca. Han var medlem av Quiver, som vart til Sutherland Brothers & Quiver, og Natural Gas, før han arbeidde tett med Al Stewart, Roger Waters, Cyndi Lauper, Bob Dylan, Lou Reed, Jonathan Kelly, Orion the Hunter og Tommy Shaw.
Han var ein av dei originale medlemmane i «surrogatbandet», på The Wall-turneen til Pink Floyd i 1980 og 1981, og kan høyrast på konsertalbumet Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980–81.
The Evil That Men Do av Iron Maiden
«The Evil That Men Do» er ein song av det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden. Det er den 17. singelen bandet gav ut og den andre frå albumet Seventh Son of a Seventh Son (1988). Singelen debuterte på sjetteplassen på den britiske singellista og nådde femteplassen. B-sidene til singelen er nyinnspelingar av «Prowler» og «Charlotte the Harlot» som finst på debutalbumet Iron Maiden.
Tittelen på songen er henta frå William Shakespeare-skodespelet Julius Caesar, der Marcus Antonius talar etter mordet på Cæsar (Akt 3, scene 2, «The Forum»): «The evil that men do lives after them; The good is oft interred with their bones.» Bruce Dickinson seier stundom dette før han spelar songen, men i motsett rekkefølgje (som på Rock in Rio).
Gitarsoloen i «The Evil That Men Do» vart spelt av Adrian Smith, medan gitarsoloen på «Prowler '88» vert spelt av Dave Murray. På «Charlotte the Harlot '88», vert den første gitarsoloen spelt av Dave Murray og den andre av Adrian Smith.
Musikkvideoen vart filma i The Forum i Inglewood i Californai under Seventh Tour of a Seventh Tour i 1988.
Medverkande
Henta frå singelomslaget.
Marino i Ilinden
Marino (makedonsk Марино) er ein landsby i kommunen Ilinden i regionen Skopje i Nord-Makedonia.
Steve Conte
Steve Conte er ein amerikansk songar og rockemusikar og frontmann i bandet The Contes, i lag med broren John Conte. Begge spelte tidlegare i bandet Crown Jewels. Han har arbeidd med den japanske komponisten Yoko Kanno med musikk for anime-filmar som Wolf's Rain, Cowboy Bebop, RahXephon og Ghost in the Shell: Stand Alone Complex 2nd GIG. Han var tidlegare gitarist i New York Dolls.
Høvel
Ein høvel er ein reiskap som blir brukt til å høvle tre eller andre stoff. Under høvlinga er det eit metallblad som flassar av småe lag av stoffet som skal høvlast for å forme det. Ein høvel blir som regel brukt i sløyden, men kan og brukast i andre samanhengar.
Matthew Hudson-Smith
Matthew Hudson-Smith er ein britisk friidrettsutøvar frå Wolverhampton som i 2018 vart europameister på 400 meter, fire år etter han tok EM-sølv på same distansen. Både under Friidretts-EM 2014 og 2016 var han med på Storbritannias lag som vann gull i 4 x 400 meter stafett. Hudson-Smith sin personlege rekord på 400 meter lyder på 44,48 sekundar og vart oppnådd under Sommar-OL 2016 i Rio de Janeiro.
Høvel
Ein kan bruka ulike høvlar i dagleglivet, som barberhøvel til å barbera hår med eller ostehøvel til å skava av osteflak med.
Lappiplerke
Lappiplerke (Anthus cervinus) er ein sporvefugl i familien av erler og piplerker, Motacillidae. Arten hekkar på den nordlege tundraen i Eurasia og vestlegaste Alaska og overvintrar i tropane i Afrika og Søraust-Asia. I Sentral-Europa er arten vanlege trekkfuglar i små mengder.
Skildring
Lappiplerka har ei kroppslengde på 14 til 15 cm og er soleis omtrent like stor som heipiplerka. På oversida har lappiplerka ei matt, brun grunnfarge. Over dette er krona på hovudet og øvre ryggen sterkt mørkt stripa i lengderetninga, overgumpen er mørkt stipla. Vaksne fuglar er umiskjennelege i alle fjørdrakter med rustfarga strupe, hos nokre fuglar blir det raude området òg utvida til brystet og opp til sidene av hovudet. Hannfuglar i hekkedrakt har større område i raudt over augo, og litt mindre av stupeområdet i raudt enn hoer i hekkedrakt. Begge kjønna er mindre raudfarga i vinterdrakta, men litt raudfarge på strupen er alltid tilstades hos vaksne fuglar. Undersida er lys gulkvit, brystet og flankane er stipla i svart, men midten av buken manglar striper. Hos unge fuglar den første vinteren er strupeområdet òg kvitt. Likevel kan ungfuglane skiljast frå andre piplerker med ei for det meste sterk kvit augebrynstripe, ein tynn kvit augering, lyse kantar på dei indre tertiærfjørene og kvite striper på ryggen.
Songen blir hovudsakleg framført i flukt, sjeldnare og deretter kortare frå bakken eller frå ein kvileplass. Han innleiar med ein sekvens av lydar som minner om songen til trepiplerka, følgd av trillande eller raslande tonar og til slutt ofte ein raspande lyd. Songen kan reproduserast som «tsiwi-tsiwi-tsiwi-tsiwi-wiss-wiss-wiss-twiss-wiss-wiss-tsirr». Fuglar på trekk ropar ofte «psieh» eller «tssiiee» først skarpt og blir deretter strekte bakover. Ropet i flukt er ein mjuk «tschüp».
Utbreiingsområdet til lappiplerka inkluderer den nordlege tundra i Eurasia frå nordlegaste Fennoskandia over nordlegaste Sibir til Beringsundet. Ho hekkar dessutan litt inn i vestlegaste Alaska, omtrent frå vestpynten av Seward-halvøya til Point Hope mot Tsjuktsjarhavet. Lappiplerka er knytt til våte habitat i alle sesongar, ho hekkar hovudsakleg i opne sumpete lågland med buskar av lauvtre og opne myrar nord for taigaen. Vegetasjonen er typisk buskar av vierslekta, i Noreg òg litt inn i bjørkebeltet. Under trekket blir arten observert i trefritt og stort sett fuktig terreng, t.d. på laust tilgrodd gjørmete område eller på fuktige område med kort gras, men også på tørrare mark, kultiverte eller gjenplanta område, spesielt viss det inkluderer små spreidde dammar. Fuglane aust i området overvintrar i tropane i Søraust-Asia, dei vestlege palearktiske fuglane i Egypt og spesielt sør for Sahara i Sahel og på savannane. Arten blir jamleg observert som ein migrant i liten mengde i dei fleste regionar i Sentral- og Aust-Europa.
I Noreg finn ein lappiplerka som hekkefugl i hovudsak på Varangerhalvøya og Finnmarksvidda, men kan treffast sør til nordlegaste Troms.
Den globale populasjonen er estimert til 2 millionar modne individ, av desse hekkar 14 000 til 30 000 i Noreg. Både den globale bestanden og den i Noreg er trudd å vere stabil. Arten er derfor klassifisert som livskraftig, LC.
Distriktet Gramsh
Distriktet Gramsh (albansk: Rrethi i Gramshit) var eit distrikt i Albania. Ved ei administrasjonsreform i år 2000 vart distrikta oppløyste som administrativ eining og erstatta av større regionar. I dag inngår området i regionen Elbasan. Hovudstaden i distriktet var Gramsh.
Etter kommunereforma i 2014 er dei tidlegare landkommunane og bykommunane i dag fordelte slik på dei nye kommunane:
Pascal Martinot-Lagarde
Pascal Martinot-Lagarde er ein fransk hekkeløpar frå Saint-Maur-des-Fossés som i 2018 vart europameister på 110 meter hekk i Berlin, fire år etter han tok bronsemedaljen i same øvinga under EM 2014 i Zürich. Pascal Martinot-Lagarde vann i 2014 korthekken samanlagt i den såkalla Diamatserien (Diamond League), same sommaren som hen sette fransk rekord i 110 m hekk med tida 12,95 sekundar under DL-stemnet i Monaco.
Kapp Verdehalvøya
Kapp Verdehalvøya (fransk Cap Vert) er ei halvøy i Vest-Afrika som dannar det vestlegaste punktet på det afrikanske fastlandet. Halvøya er ein klipperikt odde som strekker seg utover frå det sandrike landet i Senegal. Ho har form som ein trekant med sidelengder på omlag 15 km.
Halvøya blei kalla «Cabo Verde» ('Det grøne kappet') av portugisiske oppdagingsreisande kalla, og har gjeve namn til øygruppa Kapp Verde, som ligg kring 560 km mot vest i Atlanterhavet. Det vestlegaste punktet på halvøya ligg i søraust og blir kalla Pointe des Almadies.
Hovudstaden i Senegal, Dakar, ligg ved sørspissen av Cap Vert, der det ligg ei god naturleg hamn. På nordsida ligg Dakar lufthamn, Léopold Sédar Senghor International Airport, som spelte ei viktig rolle som mellomlandingsplass for amerikanske fly under andre verdskrigen.
Amfi Moa
Amfi Moa er eit kjøpesenter i Ålesund som tilhøyrer Olav Thon Gruppen. Med ein omsetnad på 2,84 milliardar kroner i 2017 er Amfi Moa landet sitt tredje største målt i omsetnad.
Giovanni Luppis
Giovanni Biagio Luppis von Rammer, også kjend under den kroatiske forma av namnet sitt, Ivan Vukić, var ein offiser i den austerriksk-ungargske marinen som utvikla dei første prototypane for den sjølvdrivne torpedoen.
Amfi Moa
Området kjøpesenteret ligg på er eit tidlegare landbruksområde, der mellom anna Moa gard låg. Området vart i 1970 omregulert til næringsføremål, og det første varehuset i området opna i 1972. Dagens Amfi Moa kjem frå Moa Butikksenter (opna 1983), Moa Sør (opna 1991) og Moagård (opna 1995, kjøpt opp av Amfi Eiendom i 1999). Første samanslåing skjedde i 2000 då Moa Butikksenter og Moa Sør vart bygd saman med gangbru, og tok namnet Stormoa. Amfi Eiendom kjøpte det meste av Stormoa i 2003 som dermed bana veg for samanslåing med Amfi Moagård. Kjøpesentera fekk etter dette namnet Amfi Moa.
Grid
Grid kan syna til:
Giovanni Luppis
Bakgrunn
Giovanni Luppis (eller Ivan Lupis) vart fødd i Fiume (noverande Rijeka) i 1813. Byen var då ein del av i Dei illyriske provinsane, men gjekk snart tilbake til Austerrike. Foreldra hans var Ferdinando Carlo, ein adelsmann av Poreč og Vis, og Giovanna Parich (Parić, Perić), ei adelskvinne frå Republikken Dubrovnik. Den blanda italienske og kroatiske bakgrunnen gjorde at familien hans tidvis var kjend som Luppis eller Lupis, som er latin for 'ulv', og tidvis som Vukić, ei kroatisk form av namnet. Han sjølv er tidvis blitt kalla Ivan Vukić, særleg av kroatar.
I Rijeka hadde familien til Giovanni Luppis lenge vore mektige reiarar. Luppis utdanna seg ved eit gymnas i byen og deretter Collegio di marina, det austerrikske marineakademiet i Venezia. Han blei gift med baronesse Elisa de Zotti.
Luppis tente i den austerriksk-ungarske marinen (Venezianisch-Österreichische Kriegsmarine, etter 1849 K.u.K Kriegsmarine ) og steig i gradene til han fekk stilling som frigattkaptein (Fregattenkapitan). I 1848/1849 var han offiser på ei av skipa som opprettheldt blokkaden mot Venezia.
«Salvacoste»
Rundt midten av 1700-talet hadde ein ukjend austerriksk marienoffiser fram ein idé om å bruka ein liten båt med ei stor last av eksplosiv og styrt på avstand mot fiendtlege skip. Då han døydde hadde han ikkje finpussa eller publisert oppfinninga si. Kaptein Luppis fekk dei etterlatne papira hans.
Luppis såg for seg eit umanna flytande fartøy ein kunne styra frå land, med eksplosivar som eksploderte når dei traff målet. Han fekk laga ein prototyp med glasvengjer som ein styrte frå land ved hjelp av lange tau. Første forsøk verka ikkje.
Den andre modellen hadde ein klokkemekanisme som dreiv propellen. Eksplosiva låg akter, og blei tende av ein pistol-liknande kontroll. Fartøyet hadde to ror, eit end mot høgre og eit mot venstre, som blei styrte med tau eller vaierar frå land. Etter ei rekkje eksperiment oppnådde Luppis eit design som verka godt nok, modell «6 m». Han kalla det «Salvacoste», italiensk for 'kystvernar'.
In 1860, etter at Luppis hadde gått av med pensjon frå marinen, demonstrerte han '6 m' for keisar Frans Josef. Demonstrasjonen var ein suksess, men marinekommisjonen nekta å ta systemet i bruk utan betre framdrift og kontrollsystem.
I 1864 introduserte Giovanni de Ciotta Luppis for den britiske maskiningeniøren Robert Whitehead, som leia den lokale fabrikken Stabilimento Tecnico Fiumano. Dei to skreiv ein kontrakt om å utvikla oppfinninga vidare.
Whitehead bygde ein modell, men kom fram til at ideen ikkje kom til å fungera. Han byrja i staden å tenka på å få eksplosiva til å gå av under vasslinja til skipet, noko som ville vera mykje meir effektivt enn ein eksplosjon over henne. Whitehead fekk laga eit fartøy som gjekk under vatn og installerte ein motor som brukte komprimert luft, saman med automatiske kontrollar for retning og djupne. Denne første sjølvgåande torpedoen og seinare versjonar av han blei seinare kjend som Whitehead-torpedoen.
21. desember 1866 blei torpedoen, no kalla «Minenschiff», offisielt demonstrert for den austerriksk-ungarske statlege kommisjonen. Denne modellen var 355 mm i diameter og 3,35 m lang. Han vog 136 kg og hadde 8 kg eksplosiv. Marinekommisjonen godtok designet, og 6. mars 1867 skreiv staten ein kontrakt med oppfinnarane for testproduksjon der dei tok på seg alle produksjonskostnadane. Sjølv om designet vart sett på som lovande, fekk ikkje fabrikken nok bestillingar og gjekk konkurs i 1873. Whitehead tok han over og og endra han til eit privat selskap, Torpedo-Fabrik von Robert Whitehead, i 1875.
Giovanni Luppis blei gjeven adelstittelen Baron von Rammer ('søkkaren') den 1. august 1869. Han døydde i bydelen Torriggia i Laglio, nær Como, 11. januar 1875.
Galina Bystrova
Galina Petrovna Bystrova var ein sovjetisk friidrettsutøvar. Ho vart europameister i femkamp i 1958 og 1962, i 1958 vart ho europameister også i 80 meter hekkeløp.
Aktiv
Bystrova deltok i 80 m hekk under sommar-OL 1956 i Melbourne. Der enda ho på fjerdeplassen, på same tida som bronsevinnaren. Ho vann så gullmedaljen i femkamp i friidretts-EM 1958 i Stockholm. Dagen etter femkampen vart avslutta, vann ho 80 m hekk på tida 10,9 sekundar, nøyaktig same tid fekk toaren Zenta Kopp frå Vest-Tyskland. To år seinare rauk Bystrova ut av hekketevlinga i semifinalane under dei olympiske leikane i Roma.
Bystrova forsvarte EM-tittelen i femkamp under meisterskapen i Beograd i 1962. Ho vart så nummer seks i 80 m hekk i same EM. I 1964 vann ho si einaste OL-medalje, ein bronse, då ho i femkamp måtte sjå seg slått av landslagskollegaen Irina Press og britiske Mary Rand.
På nasjonalt nivå heldt Bystrova fram å tevle til 1968.
Sjirokko
Sjirokko (også kalla sirocco, scirocco og stundom jugo eller siroc) er ein vind i Middelhavet som kjem frå Sahara og kan nå orkan styrke i Nord-Afrika og Sør-Europa. I Nord-Afrika er han kjend med det arabiske ordet qibli (قبلی som tyder «kjem frå qibla».)
Opphavet til namnet
Scirocco og sirocco er italienske namn som kjem frå det greske namnet σιρόκος (sirokos), medan jugo er namnet på vinden i Kroatia, Montenegro og Slovenia, og ghibli i Libya. Sjirokko-vinden når særlege område av Frankrike og inneheld her meir fukt. Her vert vinden kalla marin. På Kanariøyane vert han kalla La Kalima og her er vinden trykkande og varm og fører med seg støv. Namnet på sjirokko sørvest i Spania er leveche, og xaloc på katalansk. Leveche fører vanlegvis med seg raud Saharasand og er knytt til uvêr og kraftig regn. Vinden er særs kraftig og varer om lag fire dagar. På Malta vert vinden kalla xlokk.
Utvikling
Sjirokko oppstår frå varme, tørre og tropiske luftmassar som vert ført nordover atv lågtrykksceller som flyttar seg austover i Middelhavet med vind som startar i dei arabiske ørkenane eller i Sahara. Den varmare, tørrare kontinentallufta blandar seg med den kjøligare og fuktigare havlufta i lågtrykket og sirkulasjonen mot klokka rundt lågtrykket fører denne blandingslufta til sørkysten av Europa.
Påverknad
Sjirokko fører til støvete og tørre tilhøve langs nordkysten av Afrika, uvêr i Middelhavet og kalde, våte dagar i Europa. Sjirokko kan vare alt frå ein halv dag til mange dagar. Mange folk får problem med helsa under sjirokkovinden, anten på grunn av varmen og støvet langs kysten av Afrika, eller det kjølige og fuktige vêret i Europa. Støvet som sjirokkovinden fører med seg kan øydelegge mekanisk utstyr og trengje inn i hus.
Liknande vindar
Det finst andre dominerande vindsystem i regionen som bora/bura/burja (nordvestleg) og llebeig/lebeccio/lebić (sørvestleg).
AnnaSophia Robb
AnnaSophia Robb er ein USA-amerikansk film- og TV-skodespelar og songar frå Denver i Colorado i USA. Ho har hatt rollar i blant anna serien Drake & Josh. Robb vart fyrst kjent i 2005, etter å ha spelt rolla som Violet Beauregarde i filmen Charlie og sjokoladefabrikken. I Broen til Terabithia (2007) speler ho ein av hovudrollene med Josh Hutcherson i den andre. Robb har også gjeve ut ei singelplate med ein song som vart brukt i denne filmen.
Robb har også spelt inn filmane Race to Witch Mountain, Soul Surfer og The Way, Way Back. Frå 2013 til 2014 spelte ho hovudrolla som Carrie Bradshaw i tv-serien The Carrie Diaries.
Ivan Bunin
Ivan Aleksejevitsj Bunin (fødd i Voronezj; død 8. november 1953 i Paris) var ein russisk forfattar, lyrikar og omsettar.
Liv og virke
Bunin er mest kjend for sin realistiske prosa der hovudtemaet er livet på landsbygda i det førrevolusjonære Russland. Han held såleis fram den russiske 1800-tals tradisjonen med realistisk litteratur, jfr. Anton Tsjekhov, Leo Tolstoj og andre.
I 1933 blei Bunin som den første russar tildelt Nobelprisen i litteratur «for den strengt kunstnarlege måten han fortsette den klassiske russiske prosalitterære tradisjonen.»
Ivan Bunin forlèt Sovjetunionen etter Oktoberrevolusjonen og busette seg i Frankrike. Som ein av dei siste forfattarane i den russiske «klassikargenerasjonen», blei han sett på med vørdnad under emigrasjonen. I verka sine frå denne tida tar han bestemd avstand frå Oktoberrevolusjonen og Sovjetunionen.
Sovjetregimet rehabiliterte han i 1956, og det blei lovleg å gje ut verka hans igjen.
Blindheim i Ålesund
Garden Blindheim ligg for austenden av Åsefjorden, om lag 300 meter frå sjøen. Han ligg på sørsida av Oksnøya og har sidan 1960-åra vorte sterkt utbygt av byggefelt og handelsområde.
Vegkrysset mellom E 39 og Riksveg 60 er på Blindheim.
David Johansen
David Roger Johansen er ein amerikansk songar innan rock, protopunk, blues og pop. Han er òg låtskrivar og skodespelar og mest kjend som medlem av det viktige protopunkbandet The New York Dolls. Han hadde òg suksess under pseudonymet Buster Poindexter.
David Johansen har irske og norske anar.
Historie
Johansen vart med i det første bandet sitt, the Vagabond Missionaries, då han var i tenåra. Han spelte ei stund med Fast Eddie & the Electric Japs, før han prøvde seg på teaterscenen som skodespelar. Han møtte så bassisten Arthur Kane, som inviterte han med seg i bandet sitt, Actress. Etter å ha endra namn på bandet til New York Dolls, byrja gruppa å byggje eit rykte for den truande, skarpe musikken sin, den doppåverka livsstilen og det særs rare, drag queen-inspirerte glamimaget sitt. Ingen av dei to albuma til bandet frå 1973 og 1974 gjorde det særleg bra og bandet braut offisielt saman i 1975. Johansen og gitarist Syl Sylvain heldt fram som New York Dolls i to år til, før dei omsider gav seg i 1977. Johansen la då ut på ein solokarriere, men gjorde det ikkje noko betre enn Dolls gjorde. Med produsent Mick Ronson gav han i 1979 ut det Motown-aktige soulalbumet In Style og følgde opp i 1981 med det kommersielle Here Comes the Night. Konsertplata frå 1982, Live It Up, gav han speletid på radio med ein medley av the Animals-songane «We Gotta Get Out of This Place», «It's My Life» og «Don't Bring Me Down», men Johansen vart tvungen til å tenke over karrieren sin då det dance-aktige Sweet Revenge i 1984 gjorde det dårleg. Mot slutten av 1984 dukka han opp att som Buster Poindexter, ein påstått etnomusikkforskar med stor kjennskap til R&B-musikk. Johansen gav ut fleire plater i 1980-åra som Buster, som i 1990-åra utvikla seg til ein lounge-swing-musikar, som førutdaterte lounge-kitsch-bølgja ein fekk utover 90-åra.
I 2004 vart New York Dolls samla på ny og har vore aktive sidan då.
Bellafronto Bight
Bellafronto Bight er ei isfyllt bukt mellom vestsida av Brown Peninsula og den nordvestlege foten av Mount Discovery på Scott Coast i Victoria Land. Bukta strekkjer seg 6 nautiske mil sørvest–nordaust frå Hahn Island til Swyers Point. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (1999) etter løytnant Robert L. Bellafronto, i sivilingeniørkorpset i US Navy, og var offentleg arbeidar-offiser ved McMurdo Station under U.S. Navy Operasjon Deepfreeze 1977 og 1978.
Hajr-distriktet
Hajr-distriktet er eit distrikt i Hadhramaut guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 25 566 innbyggjarar.
Magerholm
Magerholm er ein matrikkelgard i tidlegare Borgund og noverande Ålesund kommune. Garden har gardsnummer 1 og var opphavleg den austlegaste garden i Emblemsbygda i Borgund. Han ligg på sørsida av Oksnøya, ved Storfjorden.
Otis Spann
Spann var eit viktig medlem av bandet til Muddy Waters i 1950- og 1960-åra, og spelte på dei fleste av dei klassiske Waters-innspelingane for Chess Records mellom 1953 og 1969.
Karriere
Spann byrja å spele piano då han var åtte år gammal, og 14 år gammal spelte han i forskjellige band kring Jackson i Mississippi. Kring 1946 flytta Spann til Chicago. I 1952 kom han med i bandet til Muddy Waters, og den første innspelinga for Chess var «Blow Wind Blow». Andre Waters-songar med Spann på piano er mellom andre «Hoochie Coochie Man», «I'm Ready» og «Just Make Love to Me».
Sjølv om Spann var ein dugande songar, spelte han berre inn ein singel for Chess, i 1954 med «It Must Have Been the Devil», der B.B. King spelte gitar. Spann spelte inn eit album for Candid med gitaristen Robert Jr. Lockwood i 1960, eit soloalbum for Storyville i 1963, innspelt i København, eit par album for britiske Decca dei neste åra, i lag med Waters og Eric Clapton på gitar, og i 1964 eit album for Prestige, der Spann song i lag med bandkollegaen James Cotton.
The Blues Is Where It's At vart spelt inn i 1966 for ABC-Bluesway, og høyrdest ut som eit konsertopptak, men var i røynda spelt inn i studio, der folk som såg på i studio applauderte mellom kvar song. Eit anna album for Bluesway, The Bottom of the Blues, kom ut i 1967 der kona til Otis, Lucille Spann, var med på vokal.
Kadino
Kadino (makedonsk Кадино) er ein landsby i kommunen Ilinden i regionen Skopje i Nord-Makedonia.
Berg Bay
Berg Bay er ei lita bukt mellom Birthday Point og Islands Point på vestsida av Robertson Bay nord i Victoria Land. Ho vart kartlagd og namngjeven i 1911 av Northern Party leia av Victor Campbell under Terra Nova-ekspedisjonen, fordi det såg ut til at isfjella (ice berg på engelsk) samla seg der. Haffnerbreen, som munnar ut i bukta kan òg ha medverka til isfjella.
Kadino
Busetnaden hadde 2 090 innbyggjarar ved folketeljinga i 2002.
Otis Spann
Karriere
Dei siste par åra med Muddy Waters samarbeidde dei på albumet Fathers and Sons, men Spann var på denne tida klar for å lansere ei solokarriere, og spelte inn eit par album for Blue Horizon med bluesrockbandet Fleetwood Mac, mellom anna med songen «Hungry Country Girl». Spann kom derimot aldri i gang med solokarrieren og døydde av kreft i april 1970.
Han vart posthumt innlemma i Blues Hall of Fame i 1980.
Hans Bjørnstad
Hans Bjørnstad var ein norsk skihoppar frå Lier. Han representerte Ski- og Ballklubben Drafn og vart verdsmeister i skihopp i 1950 i Lake Placid.
Aktiv
Bjørnstad vann fem førstepremiar i hopprenn i 1946-sesongen, og han vart nummer tre i junior-NM og nummer 5 i Holmenkollen. Året etter vart han nummer 6 i noregsmeisterskapen. I 1948 vann han fem skirenn, mellom anna krinsmeisterskapen, og han tok ein sjetteplasss i Holmenkollen. Også i 1949 vart han nr 6 i Holmenkollen, men vann hopprenn både i Drafnkollen og Skuibakken. Viktigast i 1949-sesongen var nok likevel at han vart med i uttakingsrennet til verdsmeisterskapen 1950.
Kring juletid 1949 reiste Bjørnstad til Skuibakken i Bærum for å trene med landslaget, etter oppfordring frå den sentrale idrettsleiaren Hansteen Johansen. Det enda med at Bjørnstad kom med i hopptroppa til VM i Lake Placid, som sjuandemann på laget. Etter nokre oppvarmingsrundar i OL-bakken var det ingen tvil om at han måtte få starte i VM-hopprennet. Bjørnstad presterte over evne i tevlinga, og vart verdsmeister med klar margin. Han hadde dei to lengste hoppa i tevlinga, 68 meter og 68,5 m, og fekk seks poeng meir enn svensken Ture Lindgren. På bronseplasss kom Arnfinn Bergmann.
Same året som Bjørnstad tok VM-gull, vart han også nummer to i Holmenkollen og fekk sølvmedaljen i NM. Han kom ikkje med til OL i Oslo 1952, men viste si klasse då han slo til med 127 meter, hans lengste hopp nokon gong, og vart bestemann under eit kvalifikasjonsrenn i Oberstdorf 27. februar 1952.
Tida rundt Bjørnstads gjennombrot var ei brytningstid i internasjonal hoppsport. Bjørnstad prøvde nye teknikkar. Mellom anna prøvde han ut ein ny type sats som seinare vart kalla «fartssats».
Sami Yaffa
Sami Yaffa er ein finsk  bassist, mest kjend frå tida si i Hanoi Rocks i 1980-åra. Han spelte ein periode i 2000-åra bass i New York Dolls og i Michael Monroe band. Han spelar òg gitar i sitt eige band, Mad Juana.
Schlatterbreen
Schlatterbreen er ein isbre som stig ned frå Asgard Range mot Lake House i Pearse Valley i Victoria Land. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Roberto P. Schlatter, ein chilensk biolog som arbeidde i US Antarctic Research Program (USARP) med å feste radioband på adeliepingvinar og sørjoar ved Cape Crozier i feltsesongane 1969-70 og 1970-71.
Markland
Markland ('skoglandet') er eit gammalt norrønt namn på kyststrekningar av Nord-Amerika, truleg austkysten av Labrador.
Etter sogetradisjonen blei Markland først sett av islendingen Bjarne Herjolfsson då han kom ut av kurs på veg til Grønland. Han gjekk ikkje i land. Markland fekk namn av Leiv Eiriksson då han siglde langs den nordamerikanske nordaustkysten kring år 1000.