cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adri van Tiggelen
Klubbspel
Tiggelen var profesjonell spelar i Sparta Rotterdam frå sommaren 1978. Etter fire år i Sparta flytta han over til FC Groningen. I 1986 fekk han så kontrakt med belgiske Anderlecht, eit lag han vart seriemeister med både i 1987 og 1991, og elles vann to nasjonale cuptitlar med. Frå siste triumfen i Belgia gjekk han over til PSV Eindhoven, der han allereie i sin fyrste sesong vart nederlandsk seriemeister. Etter tre sesongar i PSV avslutta han tida som aktiv spelar i Dordrecht 90 våren 1995.
Landslagsspel
I åra frå 1983 til -92 var Tiggelen venstreback i 56 av landskampane til Nederland, utan nokon gong å kome på skåringslista. Han var i 1988 med på å vinne europameisterskapen i fotball, då Nederland slo Sovjetunionen i finalen med to mål mot null. Også under fotball-VM 1990 og EM 1992 var han fast på fyrstelaget til Nederland. Til liks med klubbkamerat i PSV, Hans van Breukelen, spelte han sin siste landskamp då Nederland rauk ut or europameisterskapen i den avsluttande straffeskytinga, etter ein semifinale der det stod 2-2 mot Danmark etter 120 minuttar.
Henderson Pyramid
Henderson Pyramid er eit nesten heilt isdekt fjell, 2450 moh, 4 nautiske mil sør-sørvest for Ugolini Peak på vestsida av Royal Society Range i Victoria Land i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi i U.S. Navy, 1956–61, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i 1994 etter Thomas E. Henderson, ein kartograf i USGS. Henderson deltok i gruppa som gjorde geodetiske undersøkingar ved Ellsworth Mountains 1979–80. Han var leiaren for USGS nord i Victoria Land 1981–82; og satelittmålingsgruppa til USGS ved Amundsen-Scott-stasjonen vinteren 1982.
Tenterden
Tenterden  er ein by i grevskapet Kent i England. Han har kring 7500 innbyggjarar. Han ligg i utkanten av Weald, med utsyn over dalen til elva Rother.
Bynamnet kjem frå det gammalengelske «Tenet Waraden», som tyder ein «lysning i skogen» som høyrte til mennene i Thanet.
Namnet Storm
Storm er eit mannsnamn, med opphav i det norske ordet storm, kraftig vind, eller norrønt stormr med same tyding. Storm blei opphavleg brukt som eit tilnamn.
Sturm er ei tysk form av namnet. Det tilsvarande kvinnenamnet er Storma.
More Creedence Gold
More Creedence Gold er eit samlealbum av bandet Creedence Clearwater Revival som kom ut i 1973. Det var ein oppfølgjar til Creedence Gold, som kom ut i 1972.
Namnet Storm
Bruken av namnet i Noreg
Namnet Storm er kjend frå midt på 1800-talet, men som første førenamn har namnet vore sjeldant heilt til populariteten fekk eit kraftig oppsving etter år 2000.
H.E. Hansenbreen
H.E. Hansenbreen er ein isbre som er 9 km lang, og som flyt nord langs vestsida av Nils Larsenfjellet i Sør-Rondane i Antarktis. Han vart grovt kartlagt av norske kartografar frå flyfoto tekne under Thorshavn-ekspedisjonane i 1936–37, og kartlagt på ny av dei i større detalj i 1957 frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47. Han vart kalla opp etter Hans Edvard Hansen, ein norsk kartograf som kompilerte desse og andre kart for dei norske antarktisekspedisjonane.
Abu Hajar al A'la
Abū Ḩajar al A‘lá er ein landsby i Jizan-regionen, sørvest i Saudi-Arabia.
Olav Østby-Deglum
Olav Østby-Deglum var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Furnes i Hedmark.
All the Girls in the World Beware!!!
All the Girls in the World Beware!!! er det niande studioalbumet av det amerikanske hardrockbandet Grand Funk Railroad. Albumet vart gjeve ut på Capitol Records i desember 1974 og vart det andre albumet til gruppa det året. Den første singelen frå albumet, «Some Kind of Wonderful», kom ut 16. desember 1974, og oppfølgjaren, «Bad Time», kom ut 24. mars 1975. Ein kvadrofonisk miks av albumet kom ut på 8-spors lydband.
Olav Østby-Deglum
Far hans dreiv garden Deglum i Furnes, slektsgarden til mor hans. Sjølv gjekk han middelskulen og tok eksamen ved Jønsberg landbruksskole i 1909. I tida 1912 til -18 var han styrar på Freberg-garden i heimbygda Furnes. Sidan 1918 dreiv han slektsgarden Deglum.
All the Girls in the World Beware!!!
Innspeling og produksjon
All the Girls in the World Beware!!! vart spelt inn i the Swamp, eit studio som tilhøyrde Mark Farner og låg på farmen hans i Parshallville i Michigan. Lydteknikar på innspelinga var Shelly Yakus med assistanse frå Kevin Ayers og Rod O'Brien. Produsent på albumet var Jimmy Ienner. Ienner arbeidde med mange pop- og rockeartistar, som Three Dog Night, Raspberries og Bay City Rollers. Ienner arbeidde seinare på filmen Dirty Dancing i 1987.
Alle utanom om to songar på albumet vart skrivne av bandmedlemmane, og dei fleste var skrivne av Mark Farner. På fleire av songane var òg Craig Frost medlåtskrivar.
Olav Østby-Deglum
Østby-Deglum var åra 1920-28 medlem i Furnes heradsstyre. Elles var han til sine tider formann i likningsnemnda og i soknerådet og styreformann for pleieheimen i Furnes. På næringsfeltet var han styreformann i Brumunddal Brenneri, nestformann i Hedmark Meieri og styremedlem i Brumunddal Potetmelfabrikk. Frå 1922 var han nestformann i styret for avisa Østlændingen til 1942, då okkupasjonstyresmaktene avsette styret, men fekk att styrevervet i mai 1945.
All the Girls in the World Beware!!!
Innspeling og produksjon
Plateomslaget bestod av andleta til bandmedlemmane manipulert over kroppane til dei kjende kroppsbyggarane Arnold Schwarzenegger og Franco Columbu.
Olav Østby-Deglum
Frå 1922 til 1929 var Østby-Deglum sekretær for fylkesorganisasjonen til Bondepartiet i Hedmark, deretter formann i organisasjonen i atten år. I tida 1931-45 representerte han Hedmark og Bondepartiet på Stortinget. På Tinget var han den fyrste valperioden medlem i Lovkomiteen, frå 1934 hadde han sete i Kommunalkomiteen og der han var nestformann frå 1937. Han deltok på dei interparlamentariske konferansane i Helsinki i 1934 og i Paris i 1937. Elles var han medlem i Den departementale trafikkrådkomite av 1934 og formann i Potetkomiteen av 1935. Også styreformann 1937-42 i Noregs Bank si avdeling på Hamar.
Den 27. september 1944 vart Østby-Deglum arrestert, og sat fengsla i eit halvt år, lengste tida i Berg interneringsleir i Østfold. Etter andre verdskrig var over, fungerte han som formann i Bondepartiet til 1947. Han fekk også tilbake formannsstillinga i Noregs Bank på Hamar.
Nekropolis
Nekropolis (gresk for «døde-by», av nekros, «død», og polis, «by») er ei nemning på ein større gravstad nær antikke stader eller byar. Omgrepet er frå seinlatin, opptatt frå gresk νεκρόπολις, nekropolis, som viste til ein særskild gravstad i nærleiken av byen Alexandria, katakombane ved Kom El Shoqafa.
Omgrepet inneber ein særskild gravstad eit stykke unna ein by i motsetninga til graver innanfor ein by, noko som var vanleg på ulike stader og i ulike periodar i historia. Dei er forskjellige frå gravfelt som ikkje har leivningar over bakken. Nekropolis kan òg visa til samlingar av graver under bakken i katakombar, hogde inn i berget med eigne avlukke for leivningane. Medan omgrepet vanlegvis er øyremerkt antikke stader, har det òg blitt nytta for ein del nyare kyrkjegardar, som Glasgow Necropolis.
Historie
Giza nekropolis i oldtidens Egypt er ein av dei eldste og truleg den best kjende i verda sidan Pyramidekomplekset ved Giza var inkludert i dei sju underverka i antikken. I tillegg til pyramidane, som var gravstader for faraoane, hadde dei egyptiske nekropolisane mastabaer («æve-hus») som var gravferdsmonument for dei eldste kongane av landet. Seinare, då ein hadde utvikla tradisjonen med å gravleggja kongane (faraoane) i pyramidar, blei mastabaer den føretrekte gravtypen for det næraste hoffet til kongen, som vesiren og dei øvste embetsmennene. Det er sæleg tydeleg på Gizaplatået, der det blei reist hundrevis av mastabagraver ved sida av pyramidane.
Naqsh-e Rustam er ein persisk nekropolis frå oldtida som ligg rundt 12 km nordvest for Persepolis i det som i dag er provinsen Fars i Iran. Det eldste relieffet her er datert til rundt 1000 f.Kr. Sjølv om det er hardt øydelagt gjev det eit vagt bilde av ein mann med eit uvanleg hovudplagg og er antatt å vera av elamittisk opphav, eit oldtidsrike aust for Sumer og Akkad. Bildeframstillinga er ein del av eit større bilde, der det meste blei fjerna på ordre av Bahram II av Persia på midten av 200-talet. Fire graver for akamenidekongane er hogne ut av fjellet i ei betydeleg høgd over bakken. Gravene er lokalt kjende som «persiske krossar» etter forma på fasaden. Seinare la sasanidekongane til ei rekkje relieff hogge ut over gravstaden. I mykensk tid, bronsealderperioden som er datert før den greske antikken, kunne graver ofte utførast på innsida av byen. Til dømes blei dei kongelege gravene i Mykene på Peloponnes plasserte i eit eige område innanfor bymurane. Dette endra seg i løpet av den antikke greske perioden då nekropolisar vanlegvis blei lagt på linje med vegane utanfor byen. Det var ein del variasjonar innanfor den antikke greske verda. Sparta, som klynga seg til arkaiske tradisjonar lengre enn andre greske bystatar, var kjent for å fortsetja praksisen med graver innanfor byen. Etruskarane, eit oldtidsfolk i sentrale Italia før romarane, tok konseptet med «byen til dei døde» heilt bokstaveleg. Den typiske grava i nekropolisen Banditaccia ved Cerveteri i nordlege Latium består av ein gravhaug som dekker ein eller fleire underjordiske graver som er hogde ut av fjellet. Desse gravene består av talrike kammer og var omfattande dekorert som dei samtidige bustadhusa til etruskarane. Arrangementet i gravhaugen var eit rutenett med gater som gav han ei framtoning tilsvarande byane til dei levande. Kunsthistorikaren Nigel Spivey meiner at nemninga gravlund er utilstrekkeleg og argumenterer at nemninga nekropolis kan rettferdiggjerast for slike sofistikerte gravstader. Etruskiske nekroplisar var vanlegvis plasserte på bakketoppar eller i skråningar.
I Roma i antikken gravla familiar slektningane sine i heimane sine grunna den romerske praksisen med forfedredyrking. Tolvtavleloven (latin lex duodecim tabularum) frå 449 f.Kr. la ned forbod mot dette og å gravlegga nokon innanfor bymurane, slik at romarane måtte tilpassa seg praksisen med å gravlegga dei døde i nekropolisar.
Moderne tid
Glasgow Necropolis er ein viktoriansk gravlund i Glasgow i Skottland. Han ligg på ei låg, men framståande høgd aust for Glasgowkatedralen (Sankt Mungos katedral). Femti tusen er blitt gravlagde her, men typisk for perioden er at berre ein liten prosentdel er namngjevne på monument, og ikkje alle graver har ei steinmarkering. Det er rundt 3 500 monument her. Gravstaden blei offisielt opna i april 1832. Staden blei omtalt av arkitekturhistorikaren James Stevens Curl som «bokstaveleg ein by av døde.»
Olm
Olm (Proteus anguinus) er ein blind og fargelaus salamander i familien hòlepadder. Han lever i innsjøar og elvar i underjordiske hòler langs kysten av Adriahavet, frå nordaust i Italia til Montenegro, og vert 20–30 centimeter lang. Ein vaksen olm lever i snitt 68,5 år og vert kjønnsmogen ved ein alder på 15,6 år. Det er venta at olmar har ei lengste levetid på over 100 år.
Olmen slo seg ned i hòler i Europa for kring 20 millionar år sidan og er den einaste kjende europeiske arten av ryggradsdyr som har tilpassa seg eit liv i hòler.
Fylkesveg 398 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 398 i Møre og Romsdal går mellom Ytterholen og Lerstad i Ålesund kommune. Vegen er 3,7 km lang.
Huanglong
Huanglong (kinesisk 黃龍) er eit scenisk og historisk interessant område i Songpan i nordvestre Sichuan i Kina. Det ligg i den sørlege delen av fjellkjeda Minshan, 150 km nordvest for provinshovudstaden Chengdu. Området er kjent for sjøane sine som får farge frå kalkspatsavleiringar. Det finst òg fleire utryddingstruga artar her, mellom anna kjempepanda.
I 1992 blei Huanglong historiske og vitskaplege interesseområde sett på UNESCO si verdsarvliste som naturarv.
Infidels
Infidels er det 22. studioalbumet til Bob Dylan og kom ut på Columbia Records i oktober 1983.
Mount Hennessey
Mount Hennessey er eit fjell på 2 nautiske mil nord for Mount Tukotok i Salamander Range i Freyberg Mountains i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Raymond W. Hennessey, ein flyfotograf ved Hallett-stasjonen i 1957.
Infidels
Det var produsert av Mark Knopfler og Dylan sjølv og var det første albumet på nokre år der Dylan berre skreiv verdsleg musikk etter at han konverterte til kristendom og gav ut tre evangeliske gospelplater. Sjølv om han aldri offentleg forsaka trua si eller forlet religiøse bilete, fekk Infidels mykje merksemd på grunn av meir personlege tema som kjærleik og tap, i tillegg til kommentarar om miljøspørsmål og geopolitikk.
Uttoxeter
Uttoxeter  er ein historisk marknadsby i grevskapet Staffordshire i England. Han har kring 13 000 innbyggjarar og ligg ved elva Dove og ligg nær byane Stoke-on-Trent, Derby og Lichfield.
Infidels
Albumet fekk betre mottaking enn på mange år for Dylan og vart stort sett hylla for dei gode låtane og den gode framføringa. Albumet gjorde det òg forholdsvis bra kommersielt og selde til gull i USA, der det nådde 20. plassen. I Storbritannia nådde det 9. plassen, medan det i Noreg gjekk heilt til topps. Likevel var mange tilhengjarar og kritikarar uroa over at fleire songar vart fjerna frå albumet like før det vart mastra, mellom anna «Blind Wille McTell», som mange kritikarar har trekt fram som eit av høgdepunkta i karrieren til Dylan. Denne songen kom først ut på The Bootleg Series Volumes 1–3 åtte år seinare.
Innspeling
Knopfler innrømde seinare at det var vanskeleg å produsere Dylan. Med Knopfler ombord samla dei saman eit lag av dugande musikarar. Knopfler spelte sjølv gitar i lag med Mick Taylor, som tidlegare var sologitarist i Rolling Stones. Etter å ha blitt introdusert for Taylor sommaren før, utvikla Dylan eit venskap med han som førte til at gitaristen fekk høyre songane på Infidels i månadane før innspelinga i april. Taylor spelte òg slidegitar på innspelingane.
Knopfler føreslo Alan Clark på klaverinstrument og lydteknikaren Neil Dorfsman. I følgje Knopfler var det Dylan sin idé å hente Robbie Shakespeare og Sly Dunbar som rytmeseksjon. Mest kjend som Sly & Robbie var Shakespeare og Dunbar kjende reggaeprodusentar og plateartistar på Island Records.
Liuhepagoden
Liuhepagoden (kinesisk:六和塔, pinyin:Liùhé Tǎ), ordrett Seks harmoniar-pagode, er ein pagode sør i Hangzhou i Zhejiang-provinsen i Kina. Pagoden står ved foten av ein ås, vend mot elva Qiantang. Han vart opphavleg reist i 970, under det nordlege Song-dynastiet (960–1127), øydelagd i 1121, og fullt ut gjenreist i 1165, under det sørlege Song-dynastiet (1127–1279).
Soge
Pagoden vart bygt for herskaren over kongedømmet Wuyue. Namnet Liuhe kjem av dei seks påboda i buddhismen. Det heiter at pagodaen vart bygt for å dempe tidevassbølgjene i Qiantang, samt vere til nytte under navigering på elva. Pagoden vart fullstendig øydelagd under eit slag i året 1121.
Etter dagens pagode vart bygt av tre og murstein under det sørlege Song-dynastiet, vart utvendige takskjegg føydd til under dynastia Ming (1368–1644) og Qing (1644–1911).
Pagoden er åttekanta i form og ikring 59,89 meter høg. Ein innvendig trappeoppgang buktar seg opp til toppetasjen. Under kvar av dei sju takhimlingane er det smidde og måla figurar som førestiller dyr, blomar, fuglar, og andre vesen. Kvar etasje av pagoden består av fire element; dei utvendige veggane, ein sikksakk-korridor, dei innvendige veggane og eit lite rom.
I fylgje historikaren Joseph Needham tente pagoden også som eit fyr langs elva Qiantang. Med si store høgde og særmerkte form har Liuhepagoden fungert som fyr frå så å seie den tid det vart bygt. Det hjelpte sjøfarande til å søke ankerplass for båtane sine for natta (skildra i the Hangzhou Fu Zhi).
Fylkesveg 398
Fylkesveg 398 finst i fleire fylke i Noreg:
Sataniske vers
Sataniske vers er nemning for ein episode i Muhammeds liv, belagt i nokre tidlege biografiar, men ikkje i andre. Episoden hengjer saman med den 53. sure «Stjerna» (an-Najm). Dei som avviser at versutsnittet ein gong var del av diktatet som ligg til grunn for Koranen, grunngjev dette blant anna med å påpeka at episodens isnad (attforteljingskjede) er for svak til å tilleggjast pålitelighet.
Skildring
Der dreier det seg om gamle guddomar som vart påkalla ved Kaabaen i Mekka. Ifølgje ein overlevering som Muhammed-biografen Ibn Saʿd skrive ned i sit verk Kitāb aṭ-Ṭabaqāt, og som kommentatoren av Koranen og historikaren al-Tabari har omtalt i sin kronikk og korankommentar aksepterte Mohammed at gudinnene al-Latt, al-Uzza og Manāt vart påkalla, men at han tilbakekalte dei angjeldende versa etter ei kortare tid.
Uttrykket
Uttrykket Sataniske vers stammar ikkje frå muslimsk hold. Det vart skapt av William Muir. Den første nytta av uttrykket «Sataniske vers» er knytt til William Muir (1858). Han brukte den i-en sit verk Life of Mohamet (1858) i ein passasje som diskuterte «two Satanic verses».
I arabiske krøniker og i korankommentarar verta uttrykket brukt «Traneberetningen» (qiṣṣat al-ġarānīq, قصة الغرانيق).
Romanen Sataniske vers frå 1988
Saka fekk fornya aktualitet med Salman Rushdies roman i 1988, Sataniske vers. Romanen, som vart rost for sina litterære kvalitetar, provoserte fram både usemje og sinne blant muslimar, men langt frå berre på grunn av ein uærbødig omgang med Trane-teksta. Muslimar over heile verda protesterte mot utgjevinga av boka, og Ayatollah Khomeini i Iran dømde Salman Rushdie og William Nygaard d.y. (ein fatwa) til døden, då det vart påstått at boka spotta Muhammed og hans koner.
Marlborough Sounds
Oversikt
Området omfattar om lag 4000 km² med sund, øyer og halvøyer. Marlborough Sounds ligg i den nordaustlege delen på Sørøya, mellom Tasman Bay i vest og Cloudy Bay i søraust. Den nesten fraktale kystlinja utgjer 1/5 av kysten til New Zealand.
Dei bratte, skogkledde åsane, og dei små, fredelege buktene er sparsamt busette, fordi tilkomsten er vanskeleg. Mange av dei små busetnadane og og einslege hus kan berre nåast med båt. Den største hamna er Picton, ved munningen til Queen Charlotte Sound. Her ligg òg den nordlege terminalen til hovudjarnvegen og vegnettet på Sørøya. Den viktigaste småbåthamna er Waikawa, som er ei av dei største på New Zealand, og er ein base for fritidssegling og turistar.
Andre større sund, utanom Queen Charlotte Sound, er Pelorus Sound og Kenepuru Sound. Tory Channel er ein større arm av Queen Charlotte Sound, og mellom seg isolerer desse sunda åsane på Arapaoa Island frå fastlandet på Sørøya. Av andre øyer i sunda er D'Urville Island.
Sunda er tilhaldsstaden til heile den hekkande populasjonen av den sjeldne og truga vorteskarven (også kjend som den newzealandske storskarvkongen) som hekker på nokre få, steinute øyer, Duffers Reef, Sentinel Rock, Trio Islands og White Rocks. DOC administrerer i alt meir enn 50 reservat i området.
Førmoderne tid
Sunda var i utstrekt bruk og delvis busette av maorigrupper før europearane kom. Dei søkte ly i sunda i dårleg vêr, og utnytta dei rike matkjeldene i sjøen. Dei var også kjende for å frakta kanoane side over land, etter båtdrag. Som i dei fleste områda på Sørøya, var māoripopulasjonen her mindre enn på på Nordøya.
Ein meiner at den europeiske historien i dette området starta med at kaptein James Cook vitja sunda i 1770-åra. Der oppdaga han ein plante, (Cooks skjørbuksurt), som har eit høgt innhald av vitamin C, og som hjelpte til med å kurera skjørbuk blant mannskapet. På Motuaraøya proklamerte Cook britisk suverenitet over Sørøya. Somme område i sunda bygde seinare opp betydeleg kvalfangst. Mange av sunda var (tynt) busette av europeiske farmarar sist på 1800-talet og tidleg på 1900-talet.
Ferjer og havbruk
Marlborough Sounds har samband med Cooksundet i den nordaustlege delen. På denne staden er Nordøya nærast Sørøya, og sambandet mellom øyene, både både når det gjeld vegtransport, jarnveg og passasjertrafikk, som går via ferjer mellom Picton og Wellington, går gjennom sunda. Havbruk, særleg oppdrett av laks] og [[muslingar, starta i 1960-åra, og er vorte stadig meir utvikla. Det vart påstått at kjølvatnet frå snøgtgåande katamaran-ferjer mellom Nord- og Sørøya skada oppdrettsanlegg og øydela havbotnen i område med krabbar. Dei vart også skulda for å skylja bort sand frå lokale strender, og å skada landingsplassar og andre anlegg nær sjøen. Dette resulterte i eit klagemål som vart handsama i Miljødomstolen på New Zealand tidleg i 1990-åra. Klagen, og eit krav om å innføra restriksjonar på farten til ferjene, vart fremja av ei miljøverngruppe, «Guardians of the Sounds». Domstolen ikkje berre avviste klagen og kravet om fartsrestriksjonar for ferjene, men bøtela også gruppa som reiste saka til å betala 300 000 NZ-dollar i sakskostnadar. Dette vart sett på som eit slag mot sivile aksjonar og ei avgrensing i lova om ressurshandsaming av 1991 (Resource Management Act 1991).
Etter kvart vart skadane meir tydelege, og protestane heldt fram, og til slutt vart snøggferjene (som berre trafikkerte i sommarsesongen) pålagde ein høgaste fart på 18 knop (offisielt av tryggleiksårsaker). Dette minska den føremonen dei hadde i tidsbruk i høve til dei konvensjonelle ferjene. Snøggferjetrafikken er seinare lagd ned.
Farlege farvatn
Dei fleste armane i Marlborough Sounds har roleg vatn og er populære for segling. Cooksundet er derimot berykta for sterke havstraumar og uroleg sjø, særleg om vinden kjem frå sør eller nord. Difor kan det vera risikabelt å segla i somme av dei tronge passasjane nær Cooksundet. Det best kjende av desse er French Pass ved den sørlege enden av D'Urville Island, som har fleire sterke straumkvervlar.
Det mest kjende skipsvraket i sunda er det russiske cruiseskipet «Mikhail Lermontov», som sokk i 1986 i Port Gore, nær munningen til Queen Charlotte Sound, etter å ha gått på eit skjær. Ein av mannskapet vart drepen i ulukka. Sjølve vraket er no eit populært mål for sportsdykkarar.
Bakgrunnsstoff
-41.14167°N, 174.08944°W
120-dagarsvinden
120-dagars vinden (farsi باد صد و بیست روزه) er ein kraftig sommarvind som bles frå seint i mai til seint i september aust og søraust på Det iranske platået. Han vert kalla 120-dagarsvinden fordi han bles kontinuerleg i fire månadar. Den vanlege vindstyrken er 8-11 m/s (frisk bris), men kan ein sjeldan gong nå 27-30 m/s (sterk storm). Vindretninga er forholdsvis konstant. 120-dagarsvinden er ein av to kjende vindsystem i Iran. Den andre er sjamal.
Charlie Worsham
Charlie Worsham er ein USA-amerikansk countrysongar og låtskrivar. Han har kontrakt med Warner Bros. Records. Han er tidlegare medlem i bandet Old Crow Medicine Show.
Mount Hercules
Mount Hercules er ei stort sett flat høgd mellom Mount Aeolus og Mount Jason i Olympus Range i Victoria Land i Antarktis. Ho vart namngjeven av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (1958–59) etter Hercules (Herakles), ein figur i gresk mytologi.
NM i turn 1978 for menn
Noregsmeisterskapen i turn 1978 for menn vart avvikla i Tromsø i Troms helga 23.–24. september. Deltakarane tevla i tolvkamp, dobbelt program i alle seks øvingane med både obligatoriske og sjølvvalde program i øvingane.
Tolvkamp
<br style="clear:both;" />
Hadrianmuren
Hadrianmuren (Vallum Aelium), også kjend som Hadrian's Wall, Roman Wall, Picts' Wall og Vallum Hadriani, er eit tidlegare forsvarsverk i den romerske provinsen Britannia som ein byrja bygga i år 122 under keisar Hadrian. Han ligg i Nord-England og strekker seg frå Wallsend ved elva Tyne i aust til Bowness-on-Solway i vest, heile breidda av øya Storbritannia. I tillegg til å ha spela ei militær forsvarsrolle, kan portane i han ha vore brukt som tollpunkt.
Hadrianmuren markerte grensa mellom Romersk Britannia i sør og det uerobra Caledonia i nord. Heile muren ligg i England, og han har aldri utgjort grensa mellom England og Skottland. Han blir likevel ofte brukt som symbol på eit skilje mellom dei to landa.
English Heritage forvaltar fleire større ruinar og museum langs muren. Delar av han er eigd av National Trust. Ein stor del av muren kan ein følgja til fots langs turruta Hadrian's Wall Path.
Dimensjonar
Lengda på muren var 80 romerske mil (tilsvarande rundt 1480 meter. Han går tvers over øya Storbritannia, frå Wallsend i aust til Bowness-on-Solway i vest. På vegen kryssar han fjellkjeda Penninane.
Kort tid etter at ein byrja bygga muren, blei tjukkleiken hans redusert frå dei planlagde 10 fot (3 m) til rundt 8 fot (2,4 m), eller endå mindre i nokre terreng. Nokre delar blei fyrst bygde av torv og tømmer, og blei fyrst erstatta av stein fleire tiår seinare.
Mellomalderhistorikaren Beda skreiv at muren var 12 fot (4 meter) høg, og det finst teikn på at han kan ha vore nokre fot høgare då han blei laga.
Rute
Muren gjekk vestover frå Segedunum ved Wallsend ved breidda av Tyne, via Carlisle og Kirkandrews-on-Eden, til kysten av Solway Firth, og enda eit kort men ukjent stykke vest for landsbyen Bowness-on-Solway. Vegane A69 og B6318 (Military Road) følgjer løpet til muren frå Newcastle upon Tyne til Carlisle, og så kysten i Cumbria (sørkysten til Solway Firth). Ruta gjekk litt nord for Stanegate, ein romarveg bygd fleire tiår tidlegare mellom to festningar som vakta over viktige elvekryssingspunkt: Corstopitum (Corbridge) ved Tyne og Luguvalium (Carlisle) ved Eden.
Sjølv om ringmuren endar nær Bowness-on-Solway, er ikkje dette enden på forsvarsverka. Det omfattande systemet av festningar kvar mil (milecastle) og vakttårn fortsette langs kysten av Cumbria så langt som til Risehow, som ligg sør for Maryport, for å verna flankane av muren mot invasjon frå havet. Milecastle-konstruksjonane vest for Bowness-on-Solway er kjende som milefortlets.
Waltham Cross
Waltham Cross  er ein by søraust i grevskapet Hertfordshire i England. Han har kring 10 000 innbyggjarar og ligg berre 19 km frå London, like nord for motorvegen M25. Han er ein del av tettstaden Stor-London og pendlarbeltet kring storbyen.
Hadrianmuren
Historisk bakgrunn
I år 79 undertrykte Agricola brigantestammen i Nord-England og selgovaestammen ved sørkysten av Skottland. Han fekk kontroll ved hjelp av overveldande militærmakt. Han bygde også eit nettverk av militære vegar og festningar for å sikra den romerske okkupasjonen frå rundt år 80.
Etter at Agricola var blitt kalla tilbake frå Britannia i år 84 trekte romarane seg tilbake til ei linje som var lettare å forsvara på eidet mellom Forth og Clyde. Med mindre ønske om å utvida riket i Skottland (og Irland) i år 87, då XX-legionen blei trekt tilbake, bestemte ein seg for vern basert på linja langs Stanegate-vegen (mellom Carlisle og Corbridge). Carlisle var sete for ein centurio regionarius ('distrikstkommissær'). Etter at Stanegate blei den nye grensa forsterka med store festningar som i Vindolanda ved Corbridge og andre festningar med halvdagsmarsjar imellom som blei bygde ved Newbrough, Magnis (Carvoran) og Brampton Old Church ved Brampton.
Endringar av Stanegate-linja, med reduksjonar i storleiken på festningane og tillegg av mindre festningar og vakttårn mellom dei, ser ut til å ha funne stad frå midten av 90-talet av. Bortsett frå Stanegate-linja fanst det andre festningar langs kysten av Solway ved Beckfoot, Maryport, Burrow Walls (nær dagens by Workington) og Moresby (nær Whitehaven). Det blei også reist andre festningar i området for å styrka den romerske makta på staden (Beckfoot kan til dømes stamma frå slutten av det fyrste hundreåret). Det kan ha blitt reist ein festning ved Troutbeck frå perioden då Trajan var keisar (98–117) eller seinare. Andte stader det kan ha blitt skipa festningar i denne tida er mellom anna Ambleside (Galava), som låg gunstig til for å ta imot skipslaster til festningane i Lake District. Herfrå blei det bygd ein veg i den trajanske perioden til Hardknott Roman Fort. Ein veg mellom Ambleside og Old Penrith og/eller Brougham, som går over High Street, kan også stamma frå denne perioden.
Føremål med bygginga
Då Hadrian blei keisar i 117 var det uro og opprør både i Romersk Britannia og blant overvunne folk i dei ulike delane av riket, som i Egypt, Judea, Libya og Mauretania. Denne uroa kan ha påverka planen hans om å byggja muren. Hadrian bygde også grenseskilje i andre delar av riket, såkalla limes, som Limes Germanicus i dagens Tyskland. Hadrian ende i alle høve føregangaren Trajan sin politikk med å utvida riket, og konsentrerte seg i staden om å verna om dei dåverande grensene. Historia Augusta seier at Hadrian var den fyrste til å byggja ein mur på 80 mil frå hav til hav for skilja barbarane frå romarane. Men dette er ikkje nødvendigvis den einaste grunnen Hadrian hadde til å setja i gang bygginga.
Forskarar er ikkje samde om kor stort trugsmål innbyggjarane nord i Storbritannia i røynda utgjorde for romarane, og om det var nokon økonomisk vinst i å forsvara og oppretta garnisonar langs ei fastlagd linje som muren, heller enn å erobra og leggja under seg områda som i dag er i engelsk Northumberland og dei skotske låglanda og så forsvara territoriet med ei lausare festningsordning.
Fylkesveg 110 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 110 i Møre og Romsdal går mellom Digernes i Skodje kommune og Spjelkavik i Ålesund kommune. Vegen er 15,9 km lang.
Hadrianmuren
Føremål med bygginga
Restaurerte sandsteinfragment ein har funne i Jarrow som stammar frå år 118 eller 119, fortel at Hadrian hadde eit ønske om å halda riket intakt som han hadde fått via «guddommeleg bod».
I tillegg til å vera eit forsvarsverk som heldt framande folk ute, heldt muren også folk innanfor grensa til den romerske provinsen. Sidan romarane kunne kontrollera kven som passerte inn og ut av riket, spelte muren ei viktig rolle for handel og økonomi. Muren hadde også ei rolle som symbol på romersk makt og ressursar.
Nyare teoriar går ut på at hovudføremålet med muren var som eit fysisk stengsel som kunne saktna røvarraid og andre folk som ville inn i riket for å øydeleggja eller plyndra. Det kan vera at muren ikkje var ei siste forsvarslinje, men heller eit observasjonspunkt som kunne gje romarane informasjon om komande åtak og verka avskrekkande for fiendtlege styrkar og saktna dei slik at romarane kunne tilkalla fleire støttestyrkar. Dette synet får støtte av eit anna forsvarsverk som ofte var å finna på det flate området framfor muren: hol i bakken kjende som cippi som hadde greiner eller små trestammar med spissa greinar (som 'cippi' viser til). Bruken av slike spissa stakar og torner var tydeleg eit middel mot inntrengarar, og kan ha vore det romerske motsvaret på piggtråd.
Konstruksjon
Hadrianmuren var truleg blitt planlagd før Hadrian vitja Storbritannia i 122. Hadrian hadde stor tru på å bruka naturlege skilje som elvar til grenser for riket, som Eufrat, Rhinen og Donau, men Storbritannia hadde ikkje slike naturlege skilje mellom den romersk-kontrollerte provinsen og områda der dei opprørske keltiske stammane heldt til i nord, og derfor trengde ein muren.
Konstruksjonarbeidet byrja i 122. Muranlegget omfatta 16 festningar som kvar husa så mange som 600 menn, og låg mellom 5½ og 9½ mile frå kvarandre. Mellom desse var det sett opp totalt 80 bemanna småfestningar, eller milecastle, av stein, som kvart hadde mellom 12 og 20 menn utplasserte. Kvart milecastle låg rundt ei romersk mil frå kvarandre, og vakta ein opning gjennom muren som korresponderte med ein gangveg over grøftene sør og vest for muren. Mellom milecastlea var det òg vakttårn omlag kvar tredels mil, til saman 320. Det blei laga ei grøft framfor muren, men denne følgde ikkje heile strekninga utan avbrot.
Det meste av byggjematerialet måtte ein finna nokre få kilometer unna. Det blei skipa steinbrot på begge sider av mursona som kan identifiserast gjennom inskripsjonar.
Tre femdelar av muren blei opphavleg bygde av stein. Resten av muren, i vest, var av torv, men denne blei seinare bygd opp att i stein.
Etter at konstruksjonen var ferdig, finst det nokre bevis på at Hadrianmuren blei dekka av gips og deretter kvitkalka. Den skinnande overflaten ville ha reflektert sollyset og vore synleg i fleire mil omkring.
«Broad Wall» og «Narrow Wall»
Grunnmuren blei laga for ein tjukk mur med ei breidd på rundt 9,5 fot (2,9 m), som ville hatt ein om lag 2 fot (60 cm) tynnare øverdel med ei breidd på rundt 7,5 fot (2,3 m). Planane blei endra i løpet av byggjeperiode om lag 125, kanskje på grunn av ressursmangel, anten under Aulus Platorius Nepos eller den neste guvernøren. Breidda til den austlege halvdelen blei derfor redusert før den endelege konstruksjonen. Steinen som blei til overs frå austdelen blei brukt til å erstatta rundt fem miles (8 kilometer) av torvmuren i vest.
Vallum
Like sør for muren ligg eit vallum, ein grøfteaktig konstruksjon som er ti fot (3 meter) djup og har to parallelle høgdedrag i nord og sør. Vallumet og muren går meir eller mindre parallelt langs nesten heile lengda av muren, bortsett frå mellom festningane i Newcastle og Wallsend ved austenden av muren, der ein kan ha rekna det som unødvendig å ha eit vallum sidan muren låg tett ved elva Tyne. Ein ende av muren låg på nordbreidda av elva. Vallumet hadde opphøgde gangvegar berre ved festningane, og verker som om dei blei laga som ein barriere vend mot sør. Passerande måtte i så fall gå over desse gangvegane og deretter følgja militærvegen til eit milecastle for å passera muren, ettersom husdyr ikkje ville blitt late gjennom festningane. Eit nyare arkeologisk syn er at vallumet var den sørlege grensa for ei ekslusjonssone med muren som nordgrense, og ville vore forboden for sivile å gå inn i. Ho kan då ha vore det romerske svaret på ei moderne demilitarisert sone.
Vallumet reduserte talet på vegar gjennom muren frå rundt 78 til rundt 15, og kan derfor ha blitt laga som følgje av eit trugsmål frå sør.
Torvmuren
Frå Milecastle 49 til vestenden av muren i Bowness-on-Solway blei den ytre muren opphavleg laga av torv, kanskje fordi det ikkje fanst kalkstein her til å laga mørtel av. Torvmuren blei seinare riven og erstatta av ein steinmur. Dette gjekk føre seg i to fasar, den fyrste (frå elva Irthing til eit punkt vest for Milecastle 54) under styret til keisar Hadrian, og den andre etter at romarane gjenetablerte seg ved Hadrianmuren etter at dei hadde forlate Den antoninske muren (det er også blitt føreslått at denne andre fasen fann stad under keisar Septimius Severus). Lina til den nye steinmuren følgjer den til torvmuren, bortsett frå stykket mellom Milecastle 49 og Milecastle 51, der lina til steinmuren går litt lenger nord.
I strekket rundt Milecastle 50TW blei muren bygd på eit flatt fundament med tre-fire lag torvblokker. Ein nytta eit grunnlag av stein vest for Milecastle 72 (ved Burgh-by-Sands) og moglegvis ved Milecastle 53. Der bakken under var myrete brukte ein trepålar.
Ved bakken var torvmuren vid, og bygd i lag av torvblokker som var  lange,  breie og  høge, og nådde ei berekna høgd på  rundt. Norsida hadde truleg ei skråning på 75 %, medan ein går ut frå at sørsida byrja vertikalt over fundamentet, før ho raskt smalna inn.
Garnison
Etter konstruksjonen, og når han var fullt bemanna, går ein ut frå t nesten 10 000 soldatar var stasjonerte ved Hadrianmuren. Desse var ikkje frå legionane som bygde han, men regiment av hjelpeinfanteri og kavaleri henta frå provinsane.
Arkeologen David Breeze har gjeve to hovudfunksjonar for soldatar ved eller rundt Hadrianmuren. Breeze meiner at soldatane som var stasjonerte i festningane rundt muren hadde som hovudrolle å verna han, medan troppane i milecastlea og tårna hadde grensekontroll som hovudoppgåve. Som Breeze seier er det mykje meir etterlate etter soldatar som var i festningane enn etter dei som var milecastlea og tårna.
Breeze tek for seg tre teoriar om soldatane ved Hadrianmuren. Ein var at soldatane som bemanna milecastlea og tårna ved muren kom frå festningane nær muren; den andre at regiment frå hjelpelegionane var spesielt valde ut for denne rolla, og den tredje at det blei danna ein særskild styrke for å bemanna desse stasjonane.
Konklusjonen Breeze kom til frå alle innskriftene ein har funne var det soldatar frå tre, eller tilmed fire, hjelpeeiningar ved milecastlea ved muren. Desse einingane var cohors I Batavorum, cohors I Vardullorum, ein kohort frå Pannonia utan nummer, og ein duplicarius frå øvre Tyskland. Breeze legg til at det også verker å ha vore nokre legionærar ved desse milecastlea.
Ein har funne ytterlegare informasjon om garnisoneringa av muren i Vindolanda-tavlene som blei funne like sør for Hadrianmuren. Dei inneheld til dømes registreringa av ein inspeksjon 18. mai år 92 eller 97, der berre 456 av den fulle kvoten av 756 tropper frå Belgae var til stades, resten var sjuke eller på annan måte fråverande.
Etter Hadrian
I åra etter at Hadrian døydde i 138 gav den nye keisaren Antoninus Pius muren ei støtterolle, og forlet han i røynda. Han byrja å bygga ein ny mur kjend som den antoninske muren rundt lenger nord, tvers over eidet som går vest-sørvest til aust-nordaust. Denne torvmuren hadde ei lengd på 40 romerske mil, eller rundt, og hadde mange fleire festningar enn Hadrianmuren. Området han låg i er seianre blitt kjent som dei skotske låglanda.
Antoninus klarte ikkje å overvinna dei nordlege stammane i området, så då Marcus Aurelius blei keisar, forlet han den antoninske muren og vende tilbake til Hadrianmuren som det viktigaste forsvarsverket i 164. I 208–211 prøvde keisar Septimius Severus igjen å erobra Caledonia og okkuperte den antoninske muren att ei stund. Felttoget enda utan ein klar sigerherre, og romarane trekte seg etterkvart tilbake til Hadrianmuren att.
Militærtittelen Dux Britanniarum var blitt oppretta i 314 under Diokletian sine reformer. Han var kommandør for troppane i Nordregionen, hovudsakleg langs Hadrianmuren, med ansvar for å verna om grensa. Han hadde betydeleg autonomi, dels på grunn av avstanden frå dei som var overordna han.
Seint på 300-talet hadde barbarinvasjonar, økonomisk nedgang og militærkupp svekka makta Romarriket hadde i Britannia. I 410, som ein reknar som den omtrentlege slutten på romersk styre i Storbritannia, hadde den romersk styresmakta og legionane hennar forsvunne frå Britannia, som no måtte sjå etter sitt eige forsvar og styre. Arkeologar har likevel funne at nokre delar av muren var bebudde godt innpå 400-talet. Ein har føreslått at nokre festningar fortsette å vera befesta av lokale britar som var kontrollerte av ein person som Coel Hen og tidlegare dux.
Hadrianmuren byrja falla i ruiner, og i løpet av dei neste hundreåra blei steinen gjenbrukt i andre lokale bygningar. Nok av han hadde overlevd til 700-talet til at spolia frå muren kunne brukast i bygginga av St Paul's Church i Monkwearmouth-Jarrow Abbey, der den tidlege historikaren Beda (672/3-735) var munk. Han skreiv rundt år 730 etter Gildas: "[the departing Romans] thinking that it might be some help to the allies [Britons], whom they were forced to abandon, constructed a strong stone wall from sea to sea, in a straight line between the towns that had been there built for fear of the enemy, where Severus also had formerly built a rampart."
Beda identifiserte tydeleg steinmuren nemnd av Gildas som Hadrianmuren (som eigentleg blei bygd på 120-talet), og det verker som om han trudde voll- og vollgravkonstruksjonen kjend som Vallum (like sør for og laga samstundes som muren) var vollen bygd av Severus. Det skulle gå mange hundreår før ein kom fram til nøyaktig kven som bygde kva.
I same avsnitt skildrar Beda Hadrianmuren slik: «Han er åtte fot brei, og tolv i høgda; og, som ein kan sjå tydeleg til denne dag, gjekk strakt frå aust til vest.» Beda budde etter eige utsegn heile livet sitt i Jarrow, like over elva Tyne frå austenden av muren i Wallsend, så som han antyder, ville han ha kjend muren godt. Kartografen og historikaren John Speed var fascinert av muren, og gav ut eit sett kart over England og Wales etter fylke ved byrjinga av 1600-talet. Han skildra muren som «the Picts Wall» (eller nokre stader «Pictes»). A map of Newecastle (sic), teikna opp i 1610 av William Matthew, omtalte han som «Severus' Wall», eit namn Beda feilaktig hadde gjeve til Vallum. Karta hans over Cumberland og Northumberland viser ikkje berre muren som ein bygning i landskapet, men er pynta med teikningar av romerske funn, og Cumberland-kartet har også ein kartusj som skildrar muren.
Vernearbeidet til John Clayton
Mykje av muren er forsvunnen. Lange delar av han blei brukte til vegbygging på 1700-talet, særleg av general Wade til å byggja ein militærveg (denne ligg i dag for det meste under hovudvegen B6318 «Military Road») for å forflytta troppar til å slå ned jakobittopprøret i 1745. Mykje av æra for å ha tatt var på det som er att kan gå til antikvaren John Clayton. Han var ein advokat som blei kommunaldirektør for Newcastle på 1830-talet. Han byrja ivra for å ta vare på muren etter å ha vitja Chesters, ein stad der ein av festningane hadde stått. For å hindra bønder frå å ta stein frå muren, byrja han kjøpa noko av landet som muren stod på. I 1834 byrja han å kjøpa land rundt Steel Rigg i nærleiken av Crag Lough. Etterkvart hadde han kontroll over land frå Brunton til Cawfields. Denne strekninga omfatta festningsstadene Chesters, Carrawburgh, Housesteads og Vindolanda. Clayton dreiv utgravingar ved festningsstadane Cilurnum og Housesteads. Han grov òg ut nokre milecastle.
Clayton dreiv gardane han hadde kjøpt, og klarte å forbetra både jorda og husdyra. Det han tente på gardane brukte han på restaurasjonarbeid. Han fekk arbeidarar til å restaurera delar av muren, som regel opp til ei høgd på sju lag. Det beste dømet på muren bygd opp att av Clayton er ved Housesteads. Ved Wallington Hall i nærleiken av Morpeth er det eit måleri av William Bell Scott som viser ein centurion som har oppsyn med bygginga av muren. Centurionen er gjeven andletet til John Clayton.
Etter at Clayton døydde gjekk eigedommane hans til slektningar, og blei fort tapte i pengespel. Til slutt byrja National Trust kjøpa opp landet muren stod på.
Verdsarvstad
Hadrianmuren blei utropt til ein verdsarvstad i 1987, og i 2005 blei han del av den transnasjonale verdsarvstaden «Frontiers of the Roman Empire» eller grenser for Romarriket, som også omfattar stader i Tyskland.
Turisme
Sjølv om Hadrianmuen blei erklært som verdsarvstad i 1987, er han blitt verande ubevokta, med fri tilgang frå vitjande. Dette gjer det mogleg for besøkande å klatra og stå på veggen, sjølv om ein blir oppfordra til å ikkje gjera dette, sidan det kan skada den historiske strukturen. Den 13. mars 2010 fann det stad eit offentleg arrangement kalla Illuminating Hadrians Wall, der ruta til muren blei opplyst med 500 vardar. 31. august og 2. september 2012 var det ei ny opplysing av veggen som del av ein digital kunstinstallasjon kalla Connecting Light, som var ein del av London 2012 Festival. I 2018 skreiv organisasjonane som administrerer den kinesiske muren og Hadrianmuren under på ein avtale om å samarbeida for vekst av turisme og for historisk og kulturell forståing av monumenta.
Hadrian's Wall Path
I 2003 opna National Trails ei fotturrute som følgjer lina til muren frå Wallsend til Bowness-on-Solway. På grunn av det sårbare landskapet blir turgåarar oppfordra til å berre gå langs ruta om sommaren.
Festningar
Ein kjenner til dei latinske og romano-keltiske namna til alle festningane langs Hadrianmuren, frå Notitia Dignitatum og andre kjelder:
Tårn langs muren var mellom anna:
Utpostfestningar litt nord for muren var mellom anna:
Kystfestningar i Cumbria:
Forsyningsfestningar innanfor muren var mellom anna:
Abu Radif
Abu Radif er ein landsby i Jizan-regionen, sørvest i Saudi-Arabia.
Fylkesveg 110 (fleirtyding)
Fylkesveg 110 finst i fleire fylke i Noreg:
Live in Europe av Creedence Clearwater Revival
Live in Europe er eit konsertalbum av det amerikanske rockebandet Creedence Clearwater Revival, som kom ut i 1973 med opptak frå Mardi Gras-turneen. Innspelinga er spesiell fordi det berre var tre att i bandet. Innspelinga vart gjeve ut trass i store protestar frå John Fogerty. Mange fans har hevda at det ikkje i røynda er eit konsertopptak føre eit publikum, men opptak frå øvingane med publikumslydar lagt til. Dette er særleg merkbart under opninga og første verset av «Proud Mary»).
Innhald
Alle songar av John Fogerty, utanom der andre er nemnde.
Ei nyutgjeving i 1987 hadde ikkje med «Door To Door» og «Sweet Hitch-Hiker».
Bad Time
«Bad Time» er ein song skriven av Mark Farner og framført av Grand Funk for albumet All the Girls in the World Beware!!! frå 1974. Songen vart gjeve ut på singel og nådde fjerdeplassen på Billboard Hot 100 7.–14. juni 1975.
Songen var produsert av Jimmy Ienner og arrangert av Tony Camillo. Han var den fjerde singelen til gruppa som nådde topp 10 i USA og den siste topp 40-hitten deira.
«Bad Time» var den siste utgjevinga til bandet under namnet «Grand Funk», før det gjekk attende til det gamle namnet «Grand Funk Railroad».
Heibreen
Heibreen er ein isbre som flyt nordvest mellom Hamrane og Robinheia i H.U. Sverdrupfjella i Dronning Maud Land i Antarktis. Han vart fotografert frå lufta av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen (1938–39). Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (1949–52) og frå flyfoto av den norske ekspedisjonen 1958–59 og namngjeven av dei.
Yeadon i West Yorkshire
Yeadon  er ein by innanfor City of Leeds i grevskapet West Yorkshire i England. Leeds Bradford internasjonale flyplass ligg her.
Leopold I av Det tysk-romerske riket
Leopold I var ein tysk-romersk keisar. Han var son av Ferdinand III og av den habsburgske slekta. Han vart konge av Ungarn 1655, 1656 av Böhmen og då faren døydde i 1657 herskar over dei austerrikske arvelanda. Leopold vart 1658 i Frankfurt krona som keisar av det Det tysk-romerske riket.
Sjølv om han var ein djupt truande katolikk samarbeidde han utanrikspolitisk med dei protestantiske landa England og Nederland. Innanrikspolitisk var regjeringstida hans kjenneteikna av veksande sentralisme, noko som førte til uro særleg i Ungarn, og av ein motreformatorisk prega katolisisme. Politikken til Leopold var innretta mot undertrykking av den særleg i Ungarn sterke protestantismen. Til denne konteksten må òg fordrivinga av jødane i 1670/1671 nemnast.
Leopold I var ein språkdugande, velutdanna og musikalsk mann som gjorde hoffet i Wien til eit sentrum for barokkulturen.
Leopold var gift tre gonger og fekk 16 born, men åtte døydde som små.
Clés des Ducs
Clés des Ducs er ein armagnac produsert i Panjas i vindistriktet Bas-Armagnac i Gascogne i Frankrike. Den har vore produsert sidan 1774 og er rekna for å vere verdas eldste noverande druebrennevin.
Leopold I av Det tysk-romerske riket
Han førte ei lang rekkje krigar:
Al Shouf-seder naturreservat
Al Shouf-seder naturreservat er eit naturreservat i Chouf distrikt i Libanon. Det ligg i fjellsida av Barouk og dekkjer eit område på 550 kvadratkilometer, nesten 5,3% av Libanon.