cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Den arabisk-israelske krigen i 1948
Plan D
Ei anna hending av åtaket til Irgun på landsbyen Deir Yassin i dei vestlege delane av Jerusalem der meir enn 200 sivile arabarar vart drepen under åtaket. Medlemmar av Irgun hevdar dei vart angripne og at dette utløyste massakren. Ikkje mindre vert det hevda frå israelsk hald at Haganah tok sterk avstand frå handlinga. Andre kjelder hevdar det var 107 drepne, at aksjonen vart beordra av Haganah, men at Irgun og Stein-gruppa gjorde den skitne jobben og at det var folkemord og eit krigslovbrot.
Gjennom siste halvdel av april kjempa Haganah om forskjellige stillingar, spesielt i Galilea og i Haifa der dei skaffa seg sterke stillingar. Etter kvart kontrollerte dei Carmelområdet og store deler av Galilea. I Tel Aviv-området var Jaffa meint å skulle vere ein del av det arabiske landområdet. Arabiske snikskyttarar plaga jødiske styrkar og innbyggjarar i Tel Aviv og den 25. april samla Irgun 600 mann og gjekk til åtak langs strandlinja frå Tel Aviv og sørover mot Jaffa. Sterk arabisk motstand tvang til slutt Irgun-leiinga til å kontakte Haganah og be om støtte. Haganah sette som vilkår at Irgun-styrkane stilte seg under kommando av Haganah-leiinga i området. Dei måtte òg love å ikkje sette i gang nye operasjonar utan i samråd med Haganah. Med støtte frå Haganah fornya så Irgun åtaket sitt, men britiske styrkar greip inn og stoppa kampane. Haganah-styrkar og britiske styrkar stod så opp mot kvarandre i dei to vekene som det britiske mandatet hadde igjen i Palestina. Etter at britane hadde trekt seg ut, reinsa Haganah-styrkar området og berre nokre få arabiske innbyggjarar vart verande att i Jaffa. Då krigen var over budde det kring 150 000 arabarar igjen i Israel og som i 1982 hadde auka til 550 000 israelske borgarar. Kring 750 000 hadde flykta frå heimane sine.
Kampane om Jerusalem
Operasjon Nachshon sørgde for at Haganah fekk inn forsyningar og forsterkingar til Jerusalem. Mellom anna den nye brigaden deira, Harel – brigaden under leiing av Yitzhak Rabin. Dei jødiske områda låg i nord, vest og sørvest for byen, medan dei arabiske var i nordaust og aust, mellom anna i bydelen Sheik Jarrach som var viktig for britane fordi evakueringsvegen til flyplassen i Jerusalem gjekk gjennom området. Denne var òg viktig for arabarane som hadde budd der i lange tider og for jødane som ønskte full kontroll over Jerusalem.
Tre dagar etter katastrofen i Deir Yassin gjekk arabarane til åtak på ein jødisk kolonne med sjuke og såra, som prøvde å ta seg fram til Hadassah sjukehus som låg i Sheik Jarrach. Britane nekta å gripe inn og dei hindra òg Haganah i å gripe inn og kampane fortsette derfor i sju timar før jødane klarte å rive seg laus i ly av mørket med mange døde og såra.
I resten av perioden fram til dei britiske styrkane trakk seg ut frå Palestina, pågjekk det harde kampar mellom Haganah, Irgun og Lehi på den eine sida og arabiske styrkar på den andre. Britane var i slutten av april og byrjinga av mai generelt ute av stand til å oppretthalde ro og orden. Dei var opptekne av å trekkj seg ut av operasjonsområda sine, til oppsamlingsområdet i Haifa, der dei heldt hamneområdet til tilbaketrekkinga var fullført. Etterkvart som dei britiske styrkane trakk seg ut, etterlet dei seg eit vakuum då dei ikkje var i stand til å overlate autoritet til nokre av partane, og det kom derfor til aukande kamphandlingar om kontroll med dei tomme territoria. Den 14. mai kl 16.37 uttalte Ben-Grion i ein radiotale frå Tel Aviv orda: «Med dette vert det proklamert at den jødiske staten i Palestina skal heite Medinat Jisrael[...] og den skal bli kjent under namnet Israel.»(sic) Staten Israel var formelt erklært danna. Natta mellom 14. og 15. mai 1948 kryssa dei arabiske hærstyrkane grensa til det tidlegare britiske mandatområdet og gjekk til åtak på den nyetablerte staten Israel.
Styrkane til Israel
Under oppsetjing var:
Mangelen på våpen, særskild tunge støttevåpen var påtakeleg.
Britane opna dei jødiske flyktningleiarane på Kypros, der det jødiske forsvarsforbundet Haganah, fram til sjølvstendet hadde trent mange hundre menn og kvinner til soldatar, og desse vart no raskt overført til slagmarkene i Israel. Ytterlegare 5,000-6,000 frivillige Machal frå heile verda melde seg dei neste månadene til soldatteneste på israelsk side.
Arabiske styrkar
I april 1949 vart kong Abdullah av Transjordan utnemnd til øvstkommanerande for dei samla arabiske styrkane. Utnemninga skapte sterke mistankar blant arabarane om at kong Abdullah ville nytte den militære styrken sin til å skape eit større Jordan, gjennom å samle aust- og vestbreidda i Jordandalen. I det heile tatt var den arabiske leiinga sterkt prega av mistenksamheit overfor kvarandre, usemje og diskusjonar.
Styrken hadde eit mindre tal fly til disposisjon.
Forløp 15. mai til 11. juni 1948
Syriske styrkar gjekk til åtak nord i Galilea, med mål om å bryte gjennom dei israelske forsvarslinjene, nå fram til dei arabiske landsbyane i områda kring byen Nasaret, for derfrå å angripe Haifa som hadde moderne hamnefasilitetar og var endepunkt for oljeleidninga frå Irak. Mellom 15 og 21. mai 1948 var det harde kampar, særskild i området like sør for Genesaretsjøen. Syriske styrkar pressa hardt for å opne inngangen til Jordandalen, men israelarane klarte å få nytt artilleri i stilling og den 23. mai 1948 trekte dei syriske styrkane seg tilbake og prøvde ikkje å ta åtaket rett sør for Genesaretsjøen på ny. Den seinare legendariske general og forsvarsminister Moshe Dayan, hadde fått og utført ordren: «Hold Jordandalen».
Irakiske troppar kryssa Jordanelva den 15. mai, og same dag sørgde israelske ingeniørsoldatar for at bruene oppe på den libanesiske grensa vart sprengt, slik at libanesiske stridsvogner vart hindra i å rykke sørover. På sørfronten rykka dei egyptiske styrkane mot Tel Aviv, men eit overraskande israelsk luftåtak, som elles var ein teknisk fiasko, hadde ein psykologisk innverknad på dei egyptiske styrkane, som gjorde at offensiven stoppa. Samstundes vart eit irakisk forsøk på å dele landet i to slått tilbake på same måte som den egyptiske offensiven mot Tel Aviv, sidan ingen hadde venta å sjå israelske fly. Etterkvart vart òg dei jordanske styrkane slått på grensa til Vestbreidda, og frontlinja vart pressa djupare inn i landet. Israel lukkast derimot aldri i å erobre Gamlebyen i Jerusalem. I nord vart dei libanesiske styrkane slått tilbake ved landsbyen Al-Malkiyya, og Israel okkuperte deler av Sør-Libanon. Etter dei arabiske tilbakeslaga endra krigen karakter, og intensiteten fall. Den 11. juni 1948 signerte alle arabarlanda, med unntak av Irak, våpenkvile med Israel.
Den første våpenkvilen
Våpenstillstanden som vart signert den 11. juni 1948 var kjærkomen for dei utslitne styrkane til Israel. De gav dei høvet til å etterforsyne den hardt pressa, israelske kolonien i Jerusalem, som på dette tidspunktet berre hadde tre dagar med forsyningar att. Det gav òg evna til å ta i mot forsyningar av våpen, særskild frå Tsjekkoslovakia, som kom inn i landet sjøvegen. IDF fekk tilført artilleri og ein ny pansra avdeling, den 8. panserbrigaden vart etablert med panserkøyretøy av forskjellig art frå dei fleste hjørne av verda.
Ein tragisk episode skjedde så. Ben-Gurion var redd for at enkelte grupperingar ville prøve å danne private hærar. Dette var bakgrunnen for danninga av IDF den 28. mai 1948. Våpenmakta skulle under kontroll. Irgun hadde samla 900 frivillige og ei mengd våpen i Europa som no segla mot Israel i eit skip med namn Altalena. Skispnamnet var dekknamnet til Ze'ev Jabotinsky, som hadde danna og la ideologien til Irgun. Ben-Gurion kravde at våpna skulle overleverast til IDF og at mennene skulle stille seg under IDF sin kommando. Irgun nekta og skipet gjekk til slutt på grunn på stranda sentralt i Tel Aviv. Det braut ut kampar mellom styrkar frå IDF og Irgun og 15 menneske vart drepen. Altalena vart til slutt søkkt av artillerield. Den 28. juni 1948 vart det krav ein truskapseid til Israel for alle dei væpna styrkane og Irgun opphøyrte å eksistere.
Dei sameinte nasjonane hadde utnemnt den svenske greven Folke Bernadotte, kjent frå innsatsen for å frigjere norske og danske fangar i operasjonen med Dei kvite bussane frå tyske konsentrasjonsleirar i 1945, som meklar i konflikten. Bernadotte presenterte ein plan der heile Galilea vart israelsk, medan heile Negev vart arabisk. Jerusalem skulle bli verande under vern av Dei sameinte nasjonane, og den arabiske delen av Palestina skulle styrast av Jordan. Forslaga vart blankt avvist av begge partar, som fortsette å førebu seg på neste samanstøyt, som dei visste ville kome når våpenkvileavtalen gjekk ut den 9. juli 1948.
Nye krigshandlingar - Nordfronten
Den arabiske frigjeringshæren låg i stillingar i sentrale Galilea. Syriske styrkar okkuperte austbreidda av Jordanelva, medan libanesiske styrkar låg langs dagens grense frå Rosh Hanikra på middelhavskysten og austover til Bint Jbeil. Hovudmålet for IDF var no å få kontroll på Galilea og nordre delen av Israel. Dei hadde brukt våpenkvilen til å forsterke stillingane sine og Alexandroni-, Golani-, Carmeli-, Oded- og den 7. brigaden var tilført Galilea. Den israelske planen var å rette eit åtak mot Den arabiske frigjeringshæren, som dei rekna som den svakaste arabiske avdelinga for så å kaste syrarane ut av austbreidda av Jordanelva. Åtaket starta om kvelden 9. juli. IDF mislukkast i forsøket sitt på å avskjere dei syriske styrkane og syrarane gjekk til åtak om morgonen 10. juli. Ingen av partane gjorde nemneverdig framgang og då den andre våpenstilstanden vart innført etter harde kampar var stillingane omtrent som då dei byrja ni dagar tidlegare.
Lenger vest gjekk IDF til åtak med føremål å ta områda rundt byen Nasaret som var heldt av Den arabiske frigjeringshæren. Så snart som det vart klart at libanesarane ikkje hadde til føremål å blande seg inn i kampane, frigjorde IDF alle styrkane sine i eit konsentrert åtak og den 16. juli overgav byen Nasaret seg til IDF. Den arabiske frigjeringshæren trekte seg tilbake i nordaustleg retning og då den andre våpenkvilen kom i stand var det berre ein liten enklave med ryggen mot den libanesiske grensa som var besett av arabiske styrkar i Galilea.
Nye krigshandlingar - Sentrale Israel og Jerusalem
Det største problemet til israelarane i sentrale Israel var Den arabiske legionen, som var rekna som den beste arabiske militære avdelinga. Han stod under leiing av eit britisk offiserskorps og kringsette Jerusalem. Frå byane Ramle og Lod som dei heldt, utgjorde dei òg ein direkte trugsel mot Tel Aviv, det største israelske befolkningssentret. I tillegg låg den einaste internasjonale flyplassen i området, i tillegg til det største jernbaneknutepunktet i Israel i Lod.
IDF hadde som føremål å angripe i to fasar. Fase éin gjekk ut på å ta og halde Lod og Ramle på den sentrale kystsletta. Fase to gjekk ut på å erobre Latrun og Ramallah for slik å heve kringsetjinga av Jerusalem. 9. juli starta åtaket der IDF for første gang sette inn stridsvogner. Etter mykje problem fordi IDF var uvant med å nytte pansra kjøretøy og etter ein usedvanleg dristig aksjon frå Moshe Dayan-bataljonen, lukkast Yiftach-brigaden i å ta Ramle og Lod, og den arabiske folkesetnaden flykta «en masse». På grunn av suksessen til IDF fall sjefen for Den arabiske legionen John Bagot Glubb ut med kong Abdulla og fleire arabiske leiarar, som såg på tapet av Lod og Ramle som eit svik frå Glubb si side. Glubb valde å halde Latrun og hadde ikkje styrkar nok til å hindre at Lod og Ramle fall. Då det vart klart for israelarane at Dei sameinte nasjonane ganske snart ville tvinge gjennom nok ein våpenkvile, la dei planen om åtak på Ramallah på hylla og konsentrerte seg om Latrun. Angrepet starta natta mellom 15. og 16. juli og fortsette til den nye våpenkvilen kom i kraft. Kampane om Latrun vart nokre av dei hardaste under heile krigen og IDF klare ikkje å ta Latrun. Byen vart verande på arabisk hender i enda 19 år og vart først erobra av israelske styrkar i seksdagarskrigen i 1967.
Nye krigshandlingar på sørfronten
Dei egyptiske styrkane bestod av fire brigadar som heldt ei linje frå Asdod via Hebron til Betlehem og derfrå til Jerusalem. Natta mellom 9. og 10. juli gjekk IDF til åtak med føremål å bryte gjennom dei egyptiske linjene og heve blokaden av dei israelske busetjingane i Negev. Etter harde kampar lukkast det israelarane og då neste våpenkvile sette inn den 18. juli hadde IDF opna ein smal korridor til Negev og såleis brote vest-aust-kontakten og frontlinja til egyptarane.
Den andre våpenkvilen - Drapet på grev Folke Bernadotte
Israelarane nytta tida godt og fekk inn nye og betre våpen, blant disse tidlegare tyske Messerschmitt jagarfly og tre B-17 bombefly med hjelp frå Tsjekkoslovakia. Med bombeflya bomba israelarane både Kairo og Damaskus. Gradvis lærte også IDF seg korleis dei nye våpna som artilleri, bombekastarar og stridsvogner skulle nyttast og samvirke mellom infanteri og dei nye støttevåpna.
Grev Bernadotte pressa samtidig på med sin plan som ville gjeve arabisk kontroll over Negev og Ramle-Lod-området og late Israel få Galilea. Flyplassen i Lod skulle under kontroll av Dei sameinte nasjonane. For den unge israelske regjeringa var ikkje dette mogeleg å gå med på. Den 17. september 1948, etter at ein ny rapport vart send til Dei sameinte nasjonane, kjørte grev Bernadotte gjennom Jerusalem mot Regjeringshuset saman med SN-observatøren André Serot. Bilen vart stansa av fire menn og Bernadotte og Serot vart myrda. Årsaka var at den ytterleggåande gruppa Lehi ville hindre Bernadotte-planen som mellom anna gav dei arabiske flyktningane rett til å returnere til heimane sine. Drapa vart leia av Yehoshua Zetler og utført av ei gruppe på fire menn leia av Meshulam Markover. Yehoshua Cohen avfyrte skota. Lehi-leiarane Nathan Yellin-Mor og Matitiahu Schmulevitz vart arrestert to månader etter drapet. Alle mistenkte fekk derimot amnesti etter krigen, av Israel i 1949. Drapet sjokkerte ei heil verd og gav David Ben-Gurion høve til å tvinge Irgun inn under kontroll av IDF og å legge ned Lehi, slik at israelarane fekk kontroll med gruppa. Israelske styresmakter arresterte kring 200 medlemmer av Lehi. Reaksjonen på drapet var internasjonalt særs sterk og plasserte Israel i ein vanskeleg politisk situasjon. Bernadotte sitt forslag, som var avvist av både israelarar og arabarar var ikkje lenger berre eit forslag, det var blitt eit politisk testamente over den nye statens umedgjerlegheit. Egyptarane innsåg derimot ikkje kor delikat situasjonen var blitt for Israel. Ein del av våpenkvileavtalen gjekk ut på at israelske styrkar skulle ha rett til å etterforsyne busetjingane i Negev. Dette punktet motsette egyptarane seg og det gav Israel påskot til å heve våpenkvilen og angripe på nytt.
Avgjersla
På nordfronten i Galilea var den arabiske frigjeringshæren trengt opp mot den libanesiske grensa. Styrken var redusert til kring 3-4 000 mann. IDF hadde til føremål å øydeleggje styrken ein gang for alle og sette inn Oded-, Golani- og Carmeli-brigaden samt den 7. brigaden. Kampane starta 28. oktober 1948 og dei arabiske styrkane vart angripne frå fleire kantar samstundes og seinare i dei etterfølgjande dagane. Den 31. oktober stilna kamphandlingane av i Galilea. IDF fortsette over grensa til Libanon og tok landområdet i Sør-Libanon fram til elva Litani. Dette landområdet vart så brukt aktivt i våpenkvileforhandlingane som følgde i 1949. Dei syriske styrkane heldt bruhovudet sitt på Golanhøgdene og IDF fekk ikkje syrarane bort derfrå før i seksdagarskrigen i 1967. Heile Galilea var på israelske hender. På sørfronten starta ei forvirrande rekkje av kampar. Intensjonen til IDF var å angripe og skape korridorar i dei egyptiske frontlinjene for å avskjere egyptarane. Dei israelske åtaka var dårleg koordinerte og førte fleire gangar berre til store tap for israelarane. Berre gjensidig mistillit og fullstendig mangel på samarbeid mellom dei arabiske styrkane og mellom den arabiske leiinga hindra israelarane i å få eit større tap. Først 20. oktober, etter at Givati-brigaden var flytta frå Galilea til Negev klarte IDF å få noko rørsle i striden og den 21. oktober tok IDF Beersheba, den største byen i Negev. Dei egyptiske styrkane lukkast i all hovudsak å trekkje seg inn i områda rundt Gaza og Faluja.
Skulle Israel sikre seg at Negev vart israelsk måtte dei derfor sikre seg området og slå dei egyptiske styrkane. Planen til grev Bernadotte der Negev skulle tilhøyre arabarane var framleis levande blant medlemmer av Dei sameinte nasjonane. IDF samla derfor alle tilgjengelege styrkar, 8. panserbrigade, Negev-, Golani-, Harel-, og Alexandroni-brigaden. Planen var at IDF skulle bryte sambanda mellom dei egyptiske styrkane i Gaza i vest og styrkane i aust som var inneslutta i Faluja. Deretter skulle dei israelske styrkane angripe inn i Sinai, svinge nordover mot kystbyen El-Arish på egyptisk side av grensa og på den måten sperre dei egyptiske styrkane inne i Gaza. Operasjonen starta 22. desember 1948 og gjekk føre seg til 8. januar 1949. Måla vart nådd, men 1. januar 1949 kom ei overrasking. USA sin ambassadør til Israel leverte ei melding frå den britiske regjeringa som stilte som ultimatum at dersom IDF ikkje trakk seg ut av Sinai, ville britane vere forplikta til å overhalde den egyptisk-britiske pakta frå 1936 og kome Egypt til hjelp. For å vere varsam gav derfor Ben-Gurion IDF ordre om å utsette det avgjerande åtaket på El-Arish og trekkje seg ut av Sinai 2. januar 1949. IDF fortsette så åtaket mot egyptarane frå Negev, på eiga side av grensa. Dei gjekk til åtak på Rafah på grensa mellom Egypt og Gaza som dei tok, og tvang slik den egyptiske leiinga til å innsjå at det berre var kort tid før dei egyptiske styrkane ville vere nedkjempa. Egypt bad derfor om å starte våpenkvileforhandlingar.
Det internasjonal presset mot Israel var aukande. Britane sende jagarfly til Sinai for å sjå at alle israelske soldatar var trekt ut av egyptisk område og det kom til kampar mellom israelske Messeschmitt og britiske Spitfire jagarfly. Disse kampane resulterte i at fem britiske fly vart skotne ned. Fire i luftkampar og eitt av luftvernartilleri. Seinare same dag kom eit Mosquito med eskorte av to Hawker Tempest jagarfly for å leite etter dei nedskotne britiske flya. Det enda med at eit av Tempest flya vart skotne ned. Britane var rasande og stilt overfor konkrete trugslar gjekk israelarane med på våpenkvile med effekt frå 7. januar 1949.
Israelarane hadde ikkje full kontroll over Negev. Jordan kontrollerte dei aller sørlegaste områda. Israel rekna det gunstigaste tidspunktet for å sikre kontroll å vere tidspunktet rett etter at våpenkvile avtalen med Egypt var underskriven, men før forhandlingane med Jordan tok til. I ein operasjon som gjekk føre seg frå 6 til 10. mars 1949 tok Israel slik full kontroll over Negev.
Då krigen slutta i juni 1949 i ein endeleg våpenkvile, hadde Israel teke nye område, slik at dei hadde eit samanhengande land. Nabolandet Transjordan hadde erobra Vestbreidda og halvdelen av Jerusalem, og Egypt heldt Gazastripa. Ein særs stor del av arabarane flykta som følgje av krigen. I ei bok av historikaren Benny Morris vert det hevda det at dette var dirigert av den israelske hæren, ovanfrå. Benny Morris har seinare meint at rundt 5 % av arabarane flykta etter oppfordring frå sine eigne arabiske leiarar.
Krigsslutt
Våpenstillstand med Egypt vart underskriven på Rodos 24. februar 1949. Grensene mellom Egypt og Israel gjekk langs frontlinjene og Gaza kom derfor under egyptisk kontroll. Dei kringsette egyptiske styrkane ved Faluja marsjerte heim og kryssa grensa til full militær honnør frå IDF. Israel hadde kontroll over Negev. Så følgde våpenkvileavtale med Libanon den 23. mars 1949 og IDF trekte seg ut av dei okkuperte områda i Sør-Libanon. Transjordan og Israel skreiv våpenkvileavtale 3. april 1949 og Syria skreiv til slutt under 20. juli 1949. Den første Midtausten-krigen var over.
17. juli 1949 delte Israel ut den militære utmerkinga si Hero of Israel for innsats under krigen.
Larvesekkdyr
Larvesekkdyr eller halesekkdyr (Appendicularia) er ein klasse av frittsymjande kappedyr. Dei er minst av alle kappedyra og har oftast ein lekam med ei lengd på, og ein hale som er 6-7 gonger so lang. Dei økslar seg kjønna.
Larvesekkdyr nyttar eit hus av cellulose og protein med opningar til å fanga småe organismar som det et. Dette huset vert jamleg bytt ut. Husa til dei fleste artane har diametrar på.
Kjempelarvesekkdyr i slekta Bathochordaeus er stort sett ein storleiksorden større enn dei fleste andre larvesekkdyr og kan ha totale lengder på. Husa deira kan vera større enn 1 meter i den største dimensjonen.
Nicole Schmidhofer
Nicole Schmidhofer ( er ein austerriksk alpin skirennar frå Schönberg-Lachtal i Steiermark. Ho vart verdsmeister i super-g-øvinga under VM i alpine greiner 2017. 2019-sesongen vann ho FIS-verdscupen i utfor.
Schmidhofer deltok i verdscupen i alpine greiner frå 15. mars 2007. Ti år seinare vann ho gullmedaljen i super-g under verdsmeisterskapen i St. Moritz. I tida frå 30. november 2018 til 7. desember 2019 sigra ho i fire verdscuprenn. Tre av triumfane kom i utforløypa i Lake Louise i Canada, ein fyrsteplass super-g kom i Garmisch-Partenkirchen. Gjennom vinteren 2019 viste Schmidhofer seg som verdas beste kvinnelege utforrennar med to fyrsteplassar og to andreplassar i øvinga.
Lambertseter stadion
Lambertseter stadion er eit idrettsanlegg på Lambertseter i Oslo. Sjølve stadionet er kjøpt og eigt av Bydel Nordstrand.
Lambertseter stadion vart brukt som hovudfotballbane og friidrettbane for Oslo medan Bislett stadion vart renovert i 2004. Det er tidlegare brukt av Mercantile Ski- og Fotballklubb og Fotballklubben Manglerud Star Oslo til heimekampane deira. I dag vert det brukt som heimefotballbane for Lambertseter Idrettsforeining og andre lag, ved at dei søkjer til Oslo kommune. Lambertseter stadion er tredjevalet til treningsstadion for Noregs herrelandslag i fotball (etter Ullevaal Stadion og Bislett stadion). Dei trena der seinast i 2007.
Fasilitetar
Rundt fotballbanen er det ein gymmertløpebane. Stadionet har ingen klubbhus, men garderobane til Lambertseter Idrettsforeining kan brukast. Stadionet har berre ståplassar på den eine langsida av banen. Det har også eit kommentatorhus, høgtalarar og lyskastarar.
Skøyter
Banen vart brukt av Lambertseter Skøyteklubb frå 1968 til 1986 og har følgjande banerekordar med skøyteløp:
Friidrett
Lambertseter stadion har òg vorte brukt til større arrangement i friidrett. Clean Air Game sitt arrangement i 2018 gav to - eller eigenleg fem - norske rekordar. Lene Retzius betra norgesrekorden i stavsprang heile tre gongar og enda på 4,50 meter, medan Eivind Henriksen betra rekorden i sleggekast to gongar og enda med ei notering på 76,66 meter.
Vladimir Vikulov
Vladimir Ivanovitsj Vikulov var ein sovjet-russisk ishockeyspelar frå Moskva som i tida 1966-75 vann sju VM-gull og to OL-gull med Sovjetunionen sitt sigerrike landslag.
Frå 1966 til -71 var Vikulov årleg med på å verte verdsmeister for Sovjetunionen. Både i 1968 og 1972 vart han olympisk meister, men under Ishockey-VM 1971 måtte han og lagkameratane nøye seg med sølv. Etter å ha vorte vraka frå to verdsmeisterskap, fekk Vikulov plass i troppa til Ishockey-VM 1975. Der vann han sitt sjuande VM-gull og han fekk plass på All Star Team. Vikulov spelte 195 landskampar og skåra 109 mål. Han var vengspelar.
Alex Naumik
Alex eller Alexandra Naumik var ein prisløna norsk artist med polsk opphav. Ho er tidlegare også kjend som Alexandra Sandøy Naumik, men artistnamnet hennar var berre Alex. Ifylgje nettsida hennar har ho eit stemmeregister på 4 og ein halv oktav. Artistnamnet Alex vart skapt av Jens Bjørneboe då han dedikerte boka Kruttårnet (1969) til henne med orda: «Til lille Alex fra gamle Jens». Hårfrisyren hennar med lange, blonde krusehår vart på folkemunne kalla «Alex-hår».
Oppvekst og studie
Alex Naumik vart fødd i Litauisk SSR, men familien hennar vart deportert til Sibir i Stalintida. Etter seks år i deportasjon fekk familien flytta til Kluczbork i Polen i 1957, der ho begynte å driva med musikk. Ho starta band, spelte inn musikk for polsk radio og bidrog på ei samleplate fyrste gongen allereie i 1966; Listy śpiewające i nie tylko. Året etter fekk ho spela live på fjernsyn under Opole-festivalen saman med fullt symfoniorkester.
I studietida i Lodz møtte ho den norske utvekslingsstudenten Haakon Sandøy, som ho seinare skulle gifta seg med. Alex var no aktiv med bandet Cykady og hadde stor suksess i heimlandet. Då ho og Sandøy vart nybakte foreldre, vart det bestemt at dei skulle dra til Stavanger i 1970; seinare Oslo. Haakon Sandøy utdanna seg til filmregissør og hadde god hjelp frå Alex m.a. til filmen Brannen. Sjølv måtte Alex driva med fysisk fabrikkarbeid i den fyrste tida i Noreg.
Musikk i Noreg
Allereie i september 1977 kom oppfølgjarplata Handle With Care. Etter å ha gjeve ut to album same året fekk Alex Spellemannprisen i klassen for pop for begge desse to albuma. Alex hadde no skapt seg eit namn som etablert artist i Noreg. Det tredje albumet vart innspela i London og kom ut i 1979 med tittelen Hello I Love You. Fjerdeplata, Daddy's Child frå 1980 fekk tittelen sin av di faren nyleg hadde avgått ved døden. Sommaren 1980 reiste Alex på turné til Søraust-Asia.
Den 19. september 1980 døydde Per Ivar Johansen då turnébussen til bandet køyrte av vegen. Same hausten heldt Alex støttekonsert for kreftforsking saman med m.a. Marius Müller, Rolf Graf og Geir Langslett. Det Nye kåra henne til Årets kvinnelege artist i 1980, og det vart laga ein episode om henne i fjernsynsserien Songwriters to the Stars. Samleplata Alex' beste kom ut i 1981.
I 1982 gjekk ekteskapet mellom Alex og Haakon Sandøy i oppløysning. Alex arbeidde vidare med musikk og gav ut si femte plate, Always på CBS Records i 1983, kjend for hitsingelen «I Love Warsawa». Forøvrig deltok Alex heile fire gonger i Melodi Grand Prix i 1980-åra, men det høgaste ho kom var ein tredjeplass med songen «Univers» frå 1980. I 1984 gav ho ut singelen Stop All the Trains, og i 1985 deltok ho på hjelpeprosjektet Sammen for livet. Ho starta på eit samarbeidsprosjekt med Glen Matlock frå Sex Pistols, men prosjektet vart hindra av personlege problem.
I 1990 flytte Alex til California der ho fekk utvikla seg som artist. Herifrå gav ho ut platene Almost (1991) og Living in Color (1993). I 2004 reagerte Alex og sambuaren Atle Bakken på at ho ikkje vart teken med i NRK-satsinga Norsk rocks historie.
Guava
Guava eller guajavatre (Psidium guajava) er ei frukt og eit frukttre i myrtefamilien. Guava stammar frå tropisk Amerika. Fruktene liknar pærer på form og storleik, men har blankt skal som kan vera gult, gulgrønt eller raudt. Fruktkjøtet er gulkvitt eller rosa med mange små, harde frø. Frukta kan etast som ho er, men blir også mykje brukt til syltetøy eller til framstilling av guava-rom.
Guava inneheld ca. 184 mg vitamin C, 285 mg kalium, 86 % vann og 205 kJ tilført energi per 100 g etande vare.
Tim Davis
Timothy L. «Tim» Davis var ein amerikansk trommeslagar, songar og låtskrivar, mest kjend for å ha vore med å skipe Steve Miller Band.
Biografi
Davis hadde ein liten hit i 1972, «Buzzy Brown», skriven i lag med James «Curley» Cooke, som òg spelte i Steve Miller Band. Davis fortsette å arbeide med Steve Miller i periodar, og skreiv to songar i lag med MIller i 1984 for Steve Miller Band-albumet Italian X Rays.
Davis døydde i 1988 etter komplikasjonar med diabetes.
Grov nattfiol
Grov nattfiol (Platanthera chlorantha) er ei plante i nattfiolslekta Platanthera i orkidéfamilien (marihandfamilien).
Utsjånad
Grov nattfiol kan bli opp mot 50 centimeter høg, og har kvite blomar med lang spore i eit glisent aks. Han er oftast litt større og grøvre enn nattfiol. Hos nattfiol ligg dei to støvbærarane tett ved sidan av kvarandre inne i blomen, medan dei hos grov nattfiol spriker som ein oppned «V». Blomane duftar søtleg, mest om natta, noko som heng sama med at dei blir bestøva av nattaktive tussmørkesvermarar (Sphingidae).
Systematikk
Det vitskaplege namnet P. montana har òg vore brukt om grov nattfiol.
Utbreiing
Nattfiol veks gjerne i ulike typar slåtte- og beitemark, vegkantar, lyngheier og (beita) skog. Arten lever mest nær kysten nord til Trøndelag. I Norsk raudliste for artar (2021) er arten vurdert som livskraftig (LC).
Arten finst òg i Sverige (status LC, svensk namn grönvit nattviol), i Danmark (NT, dansk namn skov-gøgelilje) og i Finland (LC, finsk namn keltalehdokki).
Grov nattfiol (engelsk namn greater butterfly orchid) veks spreidde stader på Dei britiske øyane, og i den britiske raudlista har arten status som nær truga (NT). Lokalt er han livskraftig (LC) i England og Wales, men nær truga (NT) i Skottland. I Irland har han status som livskraftig (LC).
I Estland (estisk namn rohekas käokeel) er nattfiol vanleg over heile landet og er rekna som livskraftig (LC). I Latvia (latvisk namn zaļziedu naktsvijole) er arten temmeleg vanleg over heile landet og står ikkje som truga på den latviske raudlista. I Litauen (litauisk namn žalsvažiedė blandis) veks arten over heile landet og er rekna som livskraftig.
Gzjel-keramikk
Gzjel-keramikk er ein russisk keramikkstil med kvitt og blått mønster. Han har namn etter Gzjel i Moskva oblast som er eit senter for produksjonen av denne keramikktypen.
Oversyn
Det blir laga keramikk til heile Russland i rundt tretti landsbyar i området søraust for Moskva, som er rikt på ulike leiretypar. Namnet Gzjel blei knytt til keramikk allereie på 1300-talet. Frå midten av 1600-talet byrja ein utvinna leire i større skala. og i 1663 gav tsar Aleksis av Russland Gzjel einrett på å laga ilåt til apotekar- og alkymibruk for apotekarordrenen i Moskva. Dette førte til høge krav til produkta.
Keramikken blei opphavleg laga av pottemakarar heime, men desse byrja nokså tidleg å danna verkstadar saman og auka produksjonen. Desse verkstadane blei etterkvart vidareutvikla til fabrikkar der ein forma produkt i former og arbeidarane kunne ha ansvaret for særskilde produkt eller ein særskild stil eller dekorasjon. Ein laga keramikk med ein kvit, tinn-basert glasur dekorert med fargar som blått, grønt, gult og brunt, i ein stil kjend som majolika. På 1830-talet byrja ein å utvikla fajanse i Gzjel, kvitt steingods som kunne måla seg såkalla creamware som blei laga i England på denne tida. Deretter utvikla dei produkta sine til porselen.
På midten av 1800-talet gjekk likevel industrien tilbake i området, på grunn av aukande import frå utlandet og manglande modernisering av den lokale produksjonen. Ved byrjinga av 1900-talet tilhøyrde det meste av produksjonen familien Kuznetsov. Etter den russiske revolusjonen blei Kuznetsov-fabrikkane nasjonaliserte.
På midten av 1900-talet byrja ei restaurering av Gzjel-keramikken. I tida 1945-1949 tok ein i bruk koboltblått på kvit bakgrunn, og sameinte dekorasjonsstilen. Meisteren A.B. Saltykov utvikla eit eige atlas over pernselstrøk, og kunstnaren N.I. Bessarabova, som utvikla ein ny blå og kvit stil, blei invitert inn i produksjonen.
Chiletinamu
Chiletinamu (Nothoprocta perdicaria) er ein medlem av tinamufamilien som lever i tett vegetasjon i subtropiske område i det sentrale Chile.
Folkeopplysningsprisen
Folkeopplysningsprisen er ein pris innstifta av Vaksenopplæringsforbundet. Prisen er delt ut årleg sidan 1998 i samband med kampanjen «Læringsdagane for vaksne» (tidlegare «Veka for vaksnes læring»).
Chiletinamu
Taksonomi og etymologi
Familien Tinamidae er plassert i infraklassen Palaeognathae saman med strutsar og tre andre nolevande familiar. I motsetning til slektingane, kan alle tinamuar flyge, sjølv om dei generelt sett ikkje er sterke flygarar. Chiletinamu har to underartar, N. p. perdicaria i nord og N. p. sanborni i sør.
Gentile Bellini
Gentile Bellini var ein venetiansk målar under renessansen. Målaren Jacopo Bellini var far hans, og Giovanni Bellini ein yngre bror. Frå 1474 var han offisiell portrettmålar for dogane av Venezia; han måla også store verk som omfatta ei rekkje personar for skipingane kjend som Scuole Grandi.
Chiletinamu
Taksonomi og etymologi
Slektsnamnet Nothoprocta er frå gresk nothos «falsk»; proktos «hale» hale, «bak». Artsleddet perdicaria / perdicarius er latinsk perdix: «rapphøne».
Folkeopplysningsprisen
Folkeopplysningsprisen har etter statuttane som mål «''å verdsetje enkeltpersonar, grupper, organisasjonar eller institusjonar for yting ut over det vanlege, over tid, med å skape føresetnader for og stimulans til frigjering, solidarisk samhandling, vekst og utvikling gjennom kunnskap. Innsatsen skal vere tufta på humanistisk grunn. Prisen skal medverke til å fremje arbeidet med demokratisering av kunnskap og kunnskapsformidling, auka von for deltaking og oppleving, refleksjon og bruk av eiga røynsle.''»
Gentile Bellini
Liv og gjerning
Gentile Bellini var fødd inn i ein framståande venetiansk kunstnarfamilie. Han blei kalla opp etter faren sin målarlærar, Gentile da Fabriano. Gentile fekk sjølv oppæring av faren, og utførte fleire arbeid saman med han eller broren.
Chiletinamu
Skildring
Chiletinamu er omtrent 29–30 cm lang. Han er nesten halelaus og har ei kompakt kroppsform som liknar vaktlar. Nebbet er bua, liknande kaliforniavaktelen sitt nebb. Han har tjukke, korte, bleike, gulaktige bein. Mønsteret på overkroppen ser stripete ut, men er meir komplekst i detalj. Han har eit brunt andlet med ei mørk augelinje som er hengande. Halsen er brun og nedre hals har mørke flekker. Han har eit komplekst mønster som strekkjer seg på sida av brystet, som er grått. Chiletinamu, like sør for Maule-regionen, har ei brunleg bryst i staden for eit grått bryst med meir og raudbrune striper på overkroppen og baken. For begge regionane dekkjer vengene heile kroppen når han sit på bakken, og når han flyg, verkar vengene store og raudbrune på undersida. Vengene er også avrunda.
Gentile Bellini
Liv og gjerning
Hans tidlege verk var inspirert av stilen til svogeren Andrea Mantegna. Arbeida hans omfattar dekorasjonane i Scuola Grande di San Marco frå 1470-talet, laga saman med broren Giovanni, og Prosesjonen på Markusplassen frå 1496.
Sausalito
Sausalito er ein by i Marin County i San Francisco Bay Area. Han ligg nær den nordlege sida av Golden Gate-brua, 13 km sør-søraust for San Rafael.
Ved folketelljinga i 2010 hadde byen 7,061 innbyggjarar.
Gentile Bellini
Liv og gjerning
I 1478 gav regjeringa i Venezia han i oppdrag å reise til Konstantinopel for å måle sultan Mehmed II, som hadde bede om å få tilsendt ein kunstnar. Portrettet blei seinare attgjeve i måleri og trykk, og kjend over heile Europa. Etter opphavet måla han fleire austlege motiv, og Bellini er rekna som ein av grunnleggjarane av orientalismen i vestleg kunsttradisjon. Eit av verka hans med ein tydeleg orientalsk påverknad Markus preikar i Alexandria, som vart gjort ferdig av broren Giovanni.
Nokre av Bellini sine viktigaste måleri var i Dogepalasset, men desse blei øydelagde i ein brann i 1577.
Cadwaladerfjorden
Cadwaladerfjorden er ein 41 km lang, isdekt fjord på nordaustkysten av Thurston Island mellom Evans Peninsula og Lofgren Peninsula. Han vart oppdaga under helikopterturar frå USS «Burton Island» og USS «Glacier» av mennaksp frå U.S. Navy Bellingshausen Sea Expedition i februar 1960. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kaptein John Cadwalader i U.S. Navy som var stabssjef for dei amerikanske prosjekta i Antarktis i februar 1960.
Sivlilje
Sivlilje (Sisyrinchium montanum) er ei plante i sivliljeslekta i sverdliljefamilien. Arten kjem opphavleg frå Nord-Amerika.
I Noreg er arten ein framandart som er komen inn som prydplante eller komen inn med grasfrø og ballastjord. Arten er første gong funnen i naturen i 1900 og er bufast nokre stader. Han er registert nokre få spreidde stader frå Østfold til Hordaland, men er utgått somme av stadene. I Framandartslista 2018 er arten registrert som ingen kjend risiko (NK).
Chiletinamu
Skildring
Songen er høge fløytetonar med to stavingar og høyrest ut som «sweee wee». Når han er under stress, slepper han ein senkande serie med fløytetonar som høyrest ut som «swee wee wee» saman med raske venglydar.
Utbreiing og habitat
Denne arten er endemisk til Chile, han høyrer heime frå sørlegaste Atacama-regionen sørover til vestlege Llanquihue-provinsen i nordlege Los Lagos-regionen. Skiljet i utbreiinga mellom det to underartane går omtrent på grensa mellom Ñuble-regionen og Maule-regionen. Habitatet er grasland, busklandskap, matorral i Chile med opningar, og jordbruksland og frukthagar. Høgdnivået er frå havnivå til 2 400 moh., mest vanleg under 1000 moh. Arten er introdusert til Påskeøya.
Åtferd
Hoa legg 5-8, nokre gongar 12 mørk brunlege, glansfulle egg i ei lita senking i bakken som er fora med litt lause grasstrå. Hannen tar ansvar for ruging og syter for ungane aleine. Egga er dekte med fjør når dei blir ståande utan tilsyn. Rugetida er rundt 19-21 dagar i fangenskap. Ungane er gule med mørke striper, og spring like etter klekking og flyg når dei er halvvaksne. Seinare i livet kan blå eller grå flekker komme til syne.
Status og vern
IUCN har kategorisert chiletinamu som ein livskraftig art, men med ukjent og minkande populasjon. Eit estimat på populasjonsstorleiken er 48 000 individ. Ein trur menneskelege faktorar gjer ut for dei vektigaste trugsmåla. Dette er ein tradisjonell jaktfugl i landet, han har vore jakta over mange tiår. Ein trur òg at jordbruket er eit anna potensielt trugsmål, til dømes med bruk av plantevernmiddel.
Al Hazm i Jemen
Al Hazm eller Al-Hazm er den største byen i Al Jawf guvernement og Al Hazm-distriktet i Jemen. Han ligg nordvest for byen Ma'rib og sørvest for Sa'dah. Seint i 1980-åra vart det bygd ein motorveg gjennom Al Hazm, mot Baraqish og Ma'in sør for Ma'rib. Byen vert tent av Al Hazm lufthamn. Det har vore nemnt i fleire publikasjonar at Al Hazm er knytt til Al Qaida.
Izvor
Izvor (makedonsk Извор) er ein landsby i kommunen Tsjasjka i regionen Vardar i Nord-Makedonia. Izvor var tidlegare eigen kommune, men vart innlemma i Tsjasjka i 2004.
GLAST
GLAST kan syna til
Lev HaSharon regionale kommune
Lev HaSharon regionale kommune (hebraisk skrift מועצה אזורית לב השרון, Mo'atza Azorit Lev HaSharon, tyder Hjarte av Sharon regionale kommune) er ein regional kommune i Sentral-Israel i Israel. Kommunen vart grunnlagd i 1984 då Hadar HaSharon og Nord-Sharon regional kommune vart slått saman, og dekkjer 18 landsbyar over eit område på 57 kvadratkilometer og eit folketal på 13 600.
Han grensar til Heferdalen regionale kommune og Pardesiya i nord, Qalansawe, Tira og Vestbreidda i aust, Drom HaSharon regionale kommune i sør og Even Yehuda og Netanya i vest. Fram til 1997 omfatta han òg Tzoran, som no er ein lokal kommune.
Venskapsbyar
Lev HaSharon region er venskapsby med:
Nha Trang
Nha Trang er ein by og provinshovudstad Khanh Hoa i den autonome regionen Dong Nam Bo, nord i Vietnam. Cam Ranh lufthamn er i Nha Trang.
Nha Trang ligg ved Sørkinahavet, 485 km nord for Ho Chi Minh-byen.
Administrasjon
Nha Trang er delt i 27 administrative område; 19 bykommunar (phường) og 8 landkommunar (xã).
Buin Zahra fylke
Buin-Zahra fylke (persisk شهرستان بوئین‌زهرا) er eit fylke i Qazvin-provinsen i Iran. Det administrative senteret i fylket er Buin Zahra. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 153 873. Fylket består av dei fire distrikta Ramand-distriktet, Shal-distriktet, Sentral-distriktet og Dashtabi-distriktet. Fylket har dei fem byane Buin Zahra, Ardak, Danesfahan, Sagezabad og Shal.
Området vart råka av Bouin-Zahra-jordskjelvet i 1962 og igjen av Bouin-Zahra-jordskjelvet i 2002.
Edward Burne-Jones
Edward Coley Burne-Jones var ein britisk målar og formgjevar som var tett knytt til prerafaelittane, på mange måtar ein føregangsmann for desse. Han arbeidde tett med William Morris på felt som tekstildesign, glasmåling og med utforming og illustrering av bøker. Kona hans var tante til både den seinare statsministeren Stanley Baldwin og til forfattaren Rudyard Kipling.
Liv og gjerning
Burne-Jones var fødd i Birmingham, der faren var rammemakar. Medan han gjekk gymnaset, vekte Burne-Jones merksemd med sine karikaturar av lærarane på skulen. Som 15-åring gjekk han i tillegg på kveldskurs på statleg design-skule.
Frå 1853 studerte Burne-Jones teologi ved Exeter College i Oxford, der han innleia venskapen med William Morris. Her såg han for fyrste gongen eit verk av av prerafaelittane, John Everett Millais sitt Dua vender tilbake til arka. Saman med Morris besøkte han kunstmuseet Louvre i Paris. Han bestemte seg då for å verte kunstnar, og fullførte ikkje teologistudiane.
År 1867 slo Burne-Jones seg ned i bydelen Fulham i London. I mange år stilte han ikkje ut arbeida sine. Sitt store gjennombrot opplevde han i 1877, då fleire av oljemåleria hans vart stilt ut i Grosvenor Gallery i London. Frå 1885 var han formann i kunstforeininga i Birmingham.
Ved sidan av måling sysla Burne-Jones med kunsthandverk, glasmåling, keramikk, gobelin og bokillustrajsonar. Måleria og illustrasjonane hans påverka den franske symbolistiske kunsten og stilretninga art nouveau.
1894 vart Burne-Jones utnemnd til baron.
Ettertida
Kort tid etter han døydde, hamna Burne-Jones sine verk i gløymeboka. Hans vekt på objektivitet og det ornamentale braut med prinsippa til den framveksande modernismen. Dermed vart kunsten hans opplevd som forelda. I dag vert Burne-Jones rekna som ein av dei fremste britiske kunstnarane i det 19. hundreåret.
Eittårssivlilje
Eittårssivlilje (Sisyrinchium rosulatum) er ei plante i sivliljeslekta i sverdliljefamilien. Arten kjem opphavleg frå søraustlege USA.
I Noreg er arten ein framandart som er komen inn med amerikansk tømmer og er registert i Hurum i Buskerud i 2003 og 2007. I Framandartslista 2018 er arten ikkje risikovurdert.
Stolt henrik
Stolt henrik eller stolt-henrik (Blitum bonus-henricus), også kalla stolthenriksmelde og henriksspinat, er ei fleirårig urt i amarantfamilien. Planten har vore brukt til mat i fleire hundre år, men er i dag ofte rekna som ugras.
Stolt henrik er i dag rekna til planteslekta Blitum, medan han tidlegare var rekna til meldeslekta Chenopodium. Planten blir 20–70 cm høg. Han har spydforma blad medan blomsterstanden er høg, smal og aksforma med lite prangande grøne blomar.
Artsnamnet bonus-henricus tyder 'gode Henrik' og er avleidd av tysk Guter Heinrich som viser til ei godsinna husånd og at planten er blitt nytta som dyremedisin. På fransk og engelsk er planten også kjend som 'gode kong Henrik' (Good King Henry/Harry, Chénopode du bon roi Henri), utan at det er klart kva som er opphavet til dette namnet.
Utbreiing
Ein reknar med at stolt henrik stammar frå fjell nord for Middelhavet og mot Kaukasus. Han er blitt dyrka i store delar av Europa der han ofte veks forvilla. Ein finn han også nordaust i Nord-Amerika. I Noreg veks stolt henrik spreidd på Austlandet og nokre stader på Vestlandet. Han er rekna som nær truga i Noreg.
Jon Faddis
Jon Faddis er ein amerikansk jazztrompetist, dirigent, komponist og lærar. Han vart først kjend for å kunne etterlikne trompetstilen til ikonet Dizzy Gillespie, so var mentoren hans i lag med Stan Kenton-trompetisten Bill Catalano.
Jan Torgersen
Jan Torgersen er ein norsk tidlegare hekkeløpar og sprintar frå Drammen. Han vart noregsmeister på 400 meter hekk i 1974. Torgersen var medlem i IF Hellas.
Torgersen overraska ved å vinne langhekken under NM i friidrett 1974, hans fyrste NM-medalje. I åra fram til 1981 vann han på 400 m hekk og 400 m til saman seks NM-sølv, dessutan tok to NM-bronsar på 400 m hekk.
Torgersen sette i 1974 personleg rekord på 400 meter hekk meit løp på 52,2, sekund. Ein rekord han i 1976 forbetra til 52,1. I 1976-sesongen gjorde han også sitt livs raskaste 400-meterløp på 48,1 sekund.
Jon Faddis
Biografi
18 år gammal vart han med storbandet til Lionel Hampton før han vart med Thad Jones/Mel Lewis Orchestra som førstetrompetist. Etter å ha spelt med Charles Mingus tidleg i 20-åra, vart Faddis ein kjend studiomusikar i New York, og spelte på mange popplater i 1970- og 1980-åra. I midten av 1980-åra forlét han studioa og starta ein solokarriere, som førte til album som Legacy, Into The Faddisphere og Hornucopia. Han var leiar og førstetrompetist for Dizzy Gillespie 70-årsdagsstorband og Dizzy's United Nation Orchestra. Frå 1992 til 2002 leia Faddis Carnegie Hall Jazz Band (CHJB) ved Carnegie Hall, og dirigerte meir enn 40 konsertar på ti år. Faddis leia òg Dizzy Gillespie Alumni All-Stars og the Dizzy Gillespie Alumni All-Stars Big Band frå starten i 2004, då han vart utpeikt som kunstnarisk leiar for Chicago Jazz Ensemble (CJE), frå 2004 til 2010.
I 1999 gav Faddis ut Remembrances som han fekk ein Grammy-nominasjon for. Det bestod nesten utelukkande av balladar og var eit samarbeid med den argentinske komponisten/arrangøren Carlos Franzetti.
Han er onkel til Madlib og Oh No, to hip-hop-produsentar.
Som sidemann
Med Gil Evans Med Dizzy Gillespie 'As Music Director for The Dizzy Gillespie Alumni All-Stars Med Rusty Bryant Med Jack McDuff Med Oscar Peterson Med Charles Mingus Med Charles Tolliver Med Anthony Braxton Med Kenny Burrell Med Charles Earland Med Jerry Fielding Med Grant Green Med Johnny Hammond Med Paul Simon Med Billy Joel '''Med Michel Camilo Med Don Sebesky Med Lalo Schifrin Med Leon Spencer Med Jeremy Steig Med Gábor Szabó Med Steve Turre Med Randy Weston Med Tatsuro Yamashita
Fálanthos
Fálanthos (gresk Φάλανθος) er ein tidlegare kommune i periferieininga Arkadía i periferien Peloponnes i Hellas. Fálanthos inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Trípoli.
Prevalets
Prevalets (makedonsk Превалец) er ein landsby i kommunen Veles i regionen Vardar i Nord-Makedonia. Landsbyen blir no rekna som ein forstad til byen Veles.
Busetnaden hadde 2 974 innbyggjarar ved folketeljinga i 2002.
Gaukur
Gaukur (tysk Kuckucksuhr, engelsk cuckoo clock, fransk pendule à coucou eller berre coucou) er ein type veggur som er kjenneteikna av at ei lita dør opnar seg i urkassa ved kvar heile time for å late ein gaukeliknande figur sprette ut og gale eit «koko» for kvar time som uret syner. Etter kvart koko slår ein gongong eit slag, og markerer soleis òg timetalet.