cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ole Johs. Brunæs
Brunæs voks opp i Oslo, då far hans var president i Norges Industriforbund. Han gjekk ut av befalsskulen i 1957 og utdanna seg deretter til sivilingeniør i skipsmaskinteknikk ved Noregs tekniske høgskole (NTH) i Trondheim. Etter eit par år ved Nakskov Skibsværft i Danmark fekk han ei konstruktør-stilling ved Framnæs Mekaniske Værksted i Sandefjord. Frå 1973 var han teknisk direktør i firmaet. I 1986 gjekk Brunæs over til å vere administrerande direktør i eigarselskapet Framnæs Industriutvikling. Deretter var han 1988-89 øvste sjef i ingeniørfirmaet Keftech i Tønsberg. Han var elles ei tid formann i Norske sivilingeniørers forening.
Dale of Norway
Dale of Norway er ei norsk tekstilverksemd etablert på Dale i Vaksdal kommune i Hordaland i 1879, som er internasjonalt kjend for strikkeplagg av høg kvalitet i rein ull. Dale of Norway har utvikla og tilbyr fleire av Noregs mest kjende tradisjonelle design i norsk ull, men har dei siste åra òg lansert sport- og motekolleksjonar i mjuke og lette ulltypar. Sidan 1956 har selskapet levert offisielle OL- og VM-genserar. Dale of Norway er av dei få selskapa der designprosessen og strikkeproduksjonen enno føregår i Noreg, nemleg på hovudkontoret og den historiske fabrikken som ligg på Dale mellom Bergen og Voss. «The Living Factory Museum» og fabrikkutsalet på Dale er opne for gjestar heile året. Dale of Norway har konseptbutikkar i Oslo, Stavanger og Quebec, og eit dotterselskap i USA.
I desember 2017 hadde føretaket 68 tilsette. I 2018 blei det kjøpt opp av Skis Rossignol.
Dale Fabrikker
Dale Fabrikker vart grunnlagd av Peter Jebsen i 1879. Då han såg Bergsdalselva såg han ei stor kraftkjelde til ny industriverksemd, og kjøpte kraftrettane frå lokale bønder. Maskinene kom frå England, med båt til Dalevågen og vart vidare frakta med hest og vogn: kardeverk, spinnemaskiner og 200 vevstolar, og appretur- og fargerimaskiner kom same vegen. Då fabrikken vart etablert var det berre ein husmannsplass og nokre utløer på Dalekvam. På slutten av 1800-talet hadde fabrikken rundt 500 tilsette og i 1900 var det godt over 1000 innbyggjarar på staden. I 1883 fekk staden jarnbanesamband med Bergen og Voss då Vossebanen vart sett i drift. Vasskraft er grunnlaget for industrien på Dale. Etter den andre verdskrigen var Dale Fabrikker Noregs største innan tekstil.
Omorganisering
Produksjonen har vore mangfaldig, frå sengetøy, genserar og kofter, til strikkegarn og tekniske tekstilar. Dale Boligtekstiler vart ein del av Høie-Arne-konsernet på 1980-talet, og på 1990- og 2000-talet vart produksjonen etter kvart delt opp i mindre føretak. Garn og produksjon av ferdige strikkeplagg vart skilt ut som eit eige firma i 1991, under namnet Dale Garn og Trikotasje – seinare Dale of Norway. I 2009 vart desse to delane av produksjonen òg delt i to: Dale of Norway (strikka plagg) og Dale Garn (strikkegarn), som heldt til i dei same lokala. Produksjonen av flammehemmande stoff vart skild frå produksjonen av strikka plagg og garn (Dale Garn og Trikotasje) i 1991, under namnet DaleTec. Produksjonen av flammehemmande stoff på Dale vart lagt ned i 2009, og garnproduksjonen i 2014, men merkevarene eksisterer enno.
I 2009 kjøpte Hilde Midthjell verksemda og revitaliserte henne. Ho selde Dale of Norway vidare til Rossignol Group i 2018.
Richmond i North Yorkshire
Richmond er ein marknadsby ved elva Swale i North Yorkshire i England. Byen ligg rett ved Yorkshire Dales nasjonalpark, og er eit populært turistmål.
Namnet har opphavet sitt i byen Richemont i Normandie (no i Haute-Normandie). Jarlen av Richmond, ein tittel som hertugen av Bretagne hadde frå 1136 til 1399, styrde området, og namnet vart difor brukt òg i England. På 1600-talet gjekk tittelen til Stewart, som òg hadde den skotske tittelen hertug av Lennox.
Richmond slott er den fremste turistattraksjonen i byen.
Fylkesveg 192 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 192 i Møre og Romsdal går mellom Syltebøen og Øverås i Molde kommune. Vegen er 5,9 km lang.
Juan Carlos I-basen
Juan Carlos I-basen er ein stasjon kalla opp etter kongen av Spania, Juan Carlos I (spansk Base Antártica Española Juan Carlos Primero), og er ein sesongbasert stasjon (november til mars) driven av Spania. Basen opna i januar 1988. Han ligg på Hurd Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.
Basen ligg på kysten av Española Cove i South Bay, nord i forberga av Mount Reina Sofía og 2,7 km sør-sørvest for den bulgarske basen St. Kliment Ohridski. Dei to basane har samband via ei 5,5 km lang rute over Johnsonsbreen, Charrua Gap, Contellbreen og Krum Rock.
Guillaume Apollinaire
Guillaume Apollinaire, hans rette namn var Wilhelm Albert Włodzimierz Apolinary de Wąż-Kostrowicki (eller Kostrowitzky etter fransk ortografi), var ein av dei viktigaste franske poetane og forfattarane på byrjinga av nittenhundretalet. Han var fødd i Roma av ei polsk grevinne, Angelika Kostrowicka; faren var truleg Francesco Flugi d'Aspermont, ein italiensk offiser som aldri hadde kontakt med sonen sin. Apollinaire, som vart fransk statsborgar 9. mars 1916 og tok del i kampane under fyrste verdskrigen, døydde i Paris av spanskesjuka, berre 38 år gamal. Hans namn står på minneplata i kyrkja Panthéon i Paris i opprekninga over dei skribentane som døydde for Frankrike under verdskrigen.
Apollinaire, som i sin ungdom var sterkt influert av den symbolistiske poesien og så opp til dei unge poetane som seinare skulle danne kjernen av surrealistiske diktarar, Breton, Aragon og Soupault, er oppfinnaren av omgrepet «surrealisme». Han gjorde seg til talsmann for kunstnerisk avantgarde, som til dømes kubismen i målarkunsten. I 1913 gav han ut essayet Les Peintres cubistes (Dei kubistiske målarane) som gjorde sitt til å definere og gjere kjend denne nye retninga i målarkunsten, og skreiv òg om Robert Delaunay og andre målarar som held seg til det abstrakte.
Han vart vidgjeten for poesien sin, og praktiserte det som han kalla calligramme, eit vis å setje opp dikta grafisk på som gav dei form av teikningar. Med «kalligrammet» vart den klassiske måten å skrive poesi på i vers og strofer skifta ut med ei visuell framstilling som skal sameine det unike ved sjølve skrivinga med det reproduserbare som det prenta verset på boksida står for. Han blander gamalt med og nytt, tradisjonelle former med modernistisk bildespråk. Diktsamlinga Alcools frå 1913, frukta av hans poetiske arbeid heilt frå 1898, var den boka som fyrst gav han merksemd som poet.
Bibliografi
Poesi:
Romanar og forteljingar:
Kritikkar og kronikkar:
Prosasamlingar og anna litteratur :
Teater og film:
Brevveksling:
Dagbok:
Fylkesveg 192
Fylkesveg 192 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesvei 192 (andre betydninger)
Våle kyrkje
Våle kyrkje er ei langkyrkje i Tønsberg kommune i Vestfold og Telemark.
I perioden 1683 til 1747 vart kyrkja utvida med 8 meter mot aust og fekk sakristi. Vesttårnet er frå 1871. Same år vart preikestolen og døypefonten skifta ut.
På kyrkjegarden står eit gravkapell frå 1958 (arkitekt: Ragnar Nilsen).
Christian Plaziat
Christian Plaziat er ein fransk tidlegare mangekjempar frå Lyon som vart europameister i tikamp i 1990. Elles sigra han i sjukamp i tre hallmeisterskap; EM 1992, EM 1994 og VM 1995.
Aktiv
Plaziat vart fjerdemann i tikampen då VM 1987 fann stad i Stuttgart, med 8 307 poeng kom han 68 poeng under bronseplassen. Året etter vart han nummer fem i øvinga under Sommar-OL i Seoul, 8 272 poeng var 56 poeng for lite til å kome likt med bronsemedaljøren. Same hausten 1988 sanka han 8 512 poeng og sigra ved meistermøtet Décastar i Talence, ein prestasjon han gjentok med nøyaktig like mange poeng hausten etter. Tidlegare i 1989 vann han òg Götzis-stemnet med sine 8 485 poeng.
I europameisterskapen 1990 i Split gjorde Plaziat sitt liv beste tikampserie og plukka til saman 8 574 poeng,138 framom sølvvinnaren og fransk rekord til 2007. Der etter heldt han fram sigersrekka i Décastar med 8 525 poeng i 1990 og 8 456 poeng i 1991. Vinteren 1992 vann Plaziat sjukampen i hall-EM i Genova med 300 fleire poeng enn nummer to, og forsvarte i 1994 i Paris EM-tittelen med halvert sigersmargin. Sommaren 1994 kom han på fjerdeplassen ved EM i Helsinki, der landsmannen Alain Blondel syrgde for at den europeiske tikampmeisteren vart verande fransk. I mars 1995 vann Plaziat sjukamp-tevlinga ved hall-VM i Barcelona.
Fylkesveg 385
Fylkesveg 385 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesvei 385 (andre betydninger)
Antikva
Antikva eller antikvaskrift er eit typografisk samleomgrep for skrifttypar med seriffar (små tverrstreker i enden av bokstavane) og ulik breidde på grunn- og tverrstrekane. Trykt antikvaskrift oppstod i Nord-Italia i 1470-åra og skilde seg formmessig frå skråstilt kursiv og kanta gotisk skrift. Antikva vert ofte òg rekna som ein motsetnad til grotesk, ei skrift utan seriffar.
Saltburn-by-the-Sea
Saltburn-by-the-Sea er ein badeby i grevskapet Redcar and Cleveland og i det seremonielle grevskapet North Yorkshire i England. Byen ligg rundt 19 km austom Middlesbrough med ein folkesetnad på 5 912 ved folketeljinga i 2001. Byen vart grunnlagd i 1861 som ein fereistad.
Bealjášvárri
Bealjášvárri er eit fjell i Kautokeino kommune, sør i Finnmark-området i Troms og Finnmark fylke. Det har ei høgd på 576 moh.
Det fjerde nordlegaste punktet på Struvemeridianen, som er teke med på på UNESCO si verdsarvliste, ligg på Bealjášvárri.
Tuscarorakrigen
Tuscarorakrigen vart utkjempa i Nord-Carolina frå hausten 1711 fram til 11. februar 1715 mellom britiske, nederlandske og tyske nybyggjarar og tuscarora-indinarar. Det vart signert ein fredsavtale i 1715.
Den første suksessrike og permanente busetnaden i Nord-Carliona av europearane starta for alvor i 1653. Tuscarora-indianarane levde i fred med europearane som kom til Nord-Carolina i over 50 år i ei tid då nesten alle andre koloniar i Amerika var aktivt involverte i ein eller annan konflikt med dei amerikanske indianarane. Nybyggjarane som kom til fekk etter kvart katastrofale følgjer for indianarane i Nord-Carolina.
Det var to fråskilde kontingentar av tuscarora-indianarar på dette tidspunktet: ei nordleg gruppe leia av høvding Tom Blunt og ei sørleg gruppe leie av høvding Hancock. Høvding Blunt okkuperte området kring det som i dag er Bertie County ved Roanoke River. Høvding Hancock var nærare til New Bern i Nord-Carolina, og heldt seg i området sør for Pamplico River (i dag Pamlico River). Medan høvding Blunt vart nær ven med Blount-familien i Bertie-området, vart landsbyane til høvding Hancock stadig raida og folket hans kidnappa og selde som slavar. Begge gruppene vart hardt råka av sjukdommar som europearane førte med seg, og begge fekk raskt landområda sine fråstolne av dei inntrengande nybyggjarane. Til slutt følte høvding Hancock at han ikkje hadde noko andre alternativ enn å angripe nybyggjarane. Tom Blund ønskte ikkje å verte involvert i krigen på det tidspunktet.
Dei sørlege tuscarora-indianarane, leia av høvding Hancock, samarbeidde med pamplico-indianarar, cothechneys, cores, ,attamuskeets og matchepungoes om å angripe nybyggjarar på fleire stader i løpet av kort tid. Hovudmåla var plantasjeeigarane ved Roanoke River, Neuse River og Trent River og byen Bath. Dei første åtaka byrja den 22. september 1711, og hundrevis av nybyggjarar mista livet. Fleire viktige politikarar vart anten drepne eller drivne bort i dei påfølgjande månadane.
Guvernør Edward Hyde kalla ut militsen i Nord-Carolina, og sikra støtte frå styresmakta i Sør-Carolina, som gav 600 militssoldatar og 360 indianarar under oberst Barnwell. Denne styrken gjekk til åtak på dei sørlege tuscarora-indianarane og andre stammer i Craven County ved Fort Narhantes ved breidda av Neuse River i 1712. Tuscarora-indianarane vart slakta ned og meir enn 300 av dei vart drepne, medan kring 100 vart tekne til fange. Fangane var hovudsakleg kvinner og barn som vart selde som slavar.
Engelskmennene tilbaud høvding Blunt kontroll over heile tuscarora-stamma om han støtta nybyggjarane med å slå høvding Hancock. Høvding Blunt klarte å fange høvding Hancock, og nybyggjarane avretta han i 1712. I 1713 tapte dei sørlege tuscarora-indianarane Fort Neoheroka i Greene County, og over 1 000 mann mista livet eller vart tekne til fange..
På dette tidspunktet hadde dei fleste sørlege tuscarora-indianarane byrja å emigrere til New York for å kome seg unna nybyggjarane i Nord-Carolina.
Dei gjenverande tuscarora-indianarane signerte ein avtale med nybyggjarane i juni 1718. Dette gav dei løyve til eit landområde ved Roanoke River i det som i dag er Bertie County. Dette området var alt okkupert av Tom Blunt, og var spesifisert til å vere 56 000 acres (227 km²); Tom Blunt, som hadde teke namnet Blount, vart anerkjend av styresmaktene i Nord-Carolina som kong Tom Blount. Dei gjenverande sørlege tuscarora-indianarane vart fjerna frå heimane sine ved Pamlico River og tvungen til Bertie.
Støtta frå catawba og andre «sørlege» stammer for kolonistane førte til ein tretti år lang hemnkrig mot United Six Nations.
Fylkesveg 403 (fleirtyding)
Fylkesveg 403 finst i fleire fylke i Noreg:
Verdsmeistrar i sjakk
Dette er ei oversyn over folk som har blitt verdsmeistrar i sjakk.
Nordisk meisterskap i friidrett 1965
Meisterskapen var den tredje og siste av dei nordiske meisterskapane i friidrett.
100 meter
<br style="clear:both;" />
200 m
<br style="clear:both;" />
400 m
<br style="clear:both;" />
800 m
<br style="clear:both;" />
1500 m
<br style="clear:both;" />
5 000 m
<br style="clear:both;" />
10 000 m
<br style="clear:both;" />
110 meter hekk
<br style="clear:both;" />
400 m hekk
<br style="clear:both;" />
3 000 m hinder
<br style="clear:both;" />
Høgdehopp
<br style="clear:both;" />
Stavhopp
<br style="clear:both;" />
Lengdehopp
<br style="clear:both;" />
Kulestøyt
<br style="clear:both;" />
Diskoskast
<br style="clear:both;" />
Sleggjekast
<br style="clear:both;" />
Spjutkast
<br style="clear:both;" />
80 meter hekk
<br style="clear:both;" />
Fylkesveg 311 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 311 i Møre og Romsdal går mellom Tredalen og Hårstad i Sunndal kommune. Vegen er 3,2 km lang.
Donovan
Donovan Philips Leitch er ein skotsk songar og låtskrivar. Han dukka opp i det britiske visemiljøet og utvikla ein særeigen stil der han blanda viser, jazz, pop, psykedelia og verdsmusikk. Han lever i dag med familien sin i County Cork i Irland.
Donovan var ein av dei fremste britiske plateartistane på 60-talet. Han produserte fleire hitplater og singlar mellom 1965 og 1970. Han vart ven med leiande popmusikarar som Joan Baez, Brian Jones, Bruce Springsteen og The Beatles. Han påverka både John Lennon og Paul McCartney då han lærte dei fingerplukkestilen sin på gitar i 1968. Donovan var mindre heldig etter han forlét Mickie Most i 1969 og han forlét òg heile musikkindustrien ein periode.
Han heldt fram å halde konsertar og spele inn plater sporadisk i 1970- og 1980-åra, men fall gradvis i unåde. Den milde musikkstilen hans og hippie-imaget vart forakta av kritikarar, særleg etter at punkrock kom. Donovan trekte seg attende frå musikkindustrien fleire gonger i løpet av karrieren, men gjekk renessanse i 1990-åra då rave-miljøet tredde fram i Storbritannia. I 1996 spelte han inn albumet Sutras med produsent og langvarig tilhengjar Rick Rubin og i 2004 gav han ut det nye albumet Beat Cafe. Den 28. september 2010 vart Donovan nominert for å innlemmast i Rock and Roll Hall of Fame 2011.
Tidleg liv
Donovan fekk polio som barn og sjukdommen og behandlinga av han gjorde at han halta. I 1956 flytte familien hans til Little Berkhamsted nær Hertford i England.
Påverka av kjærleiken familien hadde for skotsk og engelsk folkemusikk, byrja han å spele gitar 14 år gammal. Han gjekk inn på kunstskule, men slutta kort tid etter og ønskte å leve som ein beatnik med å leggje ut på vegen. I 1963 reiste han til St Ives med Gypsy Dave og andre vener frå Hertfordshire.
1960-åra
Då han kom attende til Hatfield, spelte han fleire månader i lokale klubbar, og tok til seg musikk frå det britiske visemiljøet rundt han i heimen i St Albans. Her lærte han gitarteknikkar frå lokale artistar som Mac MacLeod og Mick Softley og han byrja å skrive dei første songane sine.
I 1964 reiste han til Manchester med Gypsy Dave, og var sommaren i Torquay i Devon. I Torquay budde han han hos den gamle venen og gitarmentoren frå St Albans, Mac MacLeod og starta som gatemusikant, studerte gitar og lærte seg tradisjonelle viser og bluessongar.
I seint 1964 fekk han ein management- og forlagsavtale med Peter Eden og Geoff Stephens frå Pye Records i London, der han spelte inn 10 demosongar (nyleg gjenoppdaga og gjeven ut på iTunes), mellom anna den første innspelinga av «Catch the Wind», den første singelen og «Josie». Den første songen synte at han var inspirert av Woody Guthrie og Ramblin' Jack Elliott, som òg hadde påverka Bob Dylan. Han vart då òg samanlikna med Dylan ein periode. I eit intervju med KFOK radio i USA i 2005 sa MacLeod: «Pressa var glade i å kalle Donovan ei 'Dylan-etterlikning' sidan dei begge hadde vorte inspirerte av dei same kjeldene: Ramblin' Jack, Jesse Fuller, Woody Guthrie og mange fleire»
Medan han spelte inn demoane, vart Donovan ven med Brian Jones frå The Rolling Stones, som spelte inn musikk i eit nærliggande studio. Tilfeldigvis møtte han òg eks-kjærasten til Jones, Linda Lawrence, og dei vart nære vener. Ho vart kjæraste med Donovan dei neste fem åra og påverka musikken hans. Ho ville derimot ikkje gifta seg med han og flytte til USA i fleire år seint i 1960-åra. Til slutt vart dei likevel gifte den 2. oktober 1970 ved Windsor Registry Office. Sjølv om han hadde andre kjærleiksforhold—mellom anna eitt som førte til dei første to borna hans, Donovan Leitch, Jr. og Ione Skye Leitch—var han sterkt tiltrekt til Lawrence og ho vart musen hans. Dei blanda kjenslene hans for henne inspirerte til mange songar, mellom anna «Legend Of A Girl Child Linda» og «Sunshine Superman».
I mai 1967 møtte Donovan Bob Dylan i suiten hans i London, då han turnerte i Storbritannia. Musikkpressa hadde skrive mykje om den påståtte rivaliseringa mellom dei to og at Dononvan visstnok etterlikna Dylan, men møtet gjekk bra og Dylan fortalte seinare Melody Maker: «Han spelte nokre songar for meg...eg likar han...han er ein hyggeleg kar.» Melody Maker skreiv òg at Dylan hadde nemnd Donovan i songen «Talking World War Three Blues», men at folk hadde håna han då Donovan vart nemnd. Dylan sa då: «Eg meinte ikkje å tråkke på fyren. Det var berre ein spøk, det var alt.» Møtet vart fanga i ein dokumentar av D.A. Pennebaker, som filma Dylan våren 1965 og delar av hendinga finst i dokumentaren Don't Look Back, sjølv om mangementet til Donovan ikkje ville ha journalister til stades, fordi dei ikkje ønskte noko skriveri om «disippelen som møter messias».
I eit intervju for BBC i 2001 i høve 60-årsdagen til Bob Dylan, snakka Donovan om Dylan som ei viktig inspirasjonskjelde tidleg i karrieren hans, medan han samstundes distanserte seg frå å vere ein Dylan-etterlikning: Han som verkeleg lærte oss å spele og lærte oss dei tradisjonelle songane var Martin Carthy—som tilfeldigvis vart kontakta av Dylan då Bob først kom til Storbritannia. Bob vart påverka, som alle amerikanske visesongarar er, av keltisk musikk frå Irland, Skottland og England. Men i 1962 var me britiske viseartistane òg påverka av blues og amerikanske visesongarar som spelte den keltiske kulturarva vår...Dylan dukka opp etter Woodie [Guthrie], Pete [Seeger] og Joanie [Baez] hadde erobra hjarto våre og han høyrdest ut som ein cowboy i starten, men eg visste kvar han hadde fått songane sine frå—det var Woodie først, så var det Jack Kerouac og medvitsstraumdiktinga som flytta han vidare. Men då eg høyrde 'Blowing In The Wind' og det var fanfaren for ein ny generasjon - og me artistar vart oppmuntra til å vere like modige og skrive tankane våre i musikken...vi vart ikkje fanga av inspirasjonen hans, me vart oppmuntra til å etterlikna han—og hugs at alle britiske band frå the Stones til the Beatles kopierte note for note, strofe for strofe, frå alle amerikanske pop- og bluesartistar—det er slik unge artistar lærer. Det er ikkje skamfullt å etterlikne ein helt eller to—det syner dei kreative musklane og kvaliteten i songane og teknikken vår. Det var ikkje berre Dylan som påverka oss—for meg gjekk han i spissen for protestane og me gjorde alle eit forsøk på stilen hans. Eg høyrdest ut som han i fem minutt—andre gjorde karriere på stilen hans. Som trubadurar, kan Bob og eg skrive om mange sider av mennesket. Å bli samanlikna var naturleg, men eg er ikkje ein etterliknar.
Samarbeid med Mickie Most
Seint i 1965 gjekk Donovan frå det opphavlege managementet sitt og signerte ein avtale med Ashley Kozak, som arbeidde for Brian Epstein sitt NEMS Enterprises. Kozak introduserte Donovan for den amerikanske impresarioen Allen Klein (som seinare tok over managementet for The Rolling Stones og The Beatles). Klein introduserte vidare Donovan for produsenten Mickie Most, som hadde stor suksess på denne tida med listetoppane til The Animals, Lulu og Herman's Hermits
Mickie Most var den pålydande produsenten til alle innspelingane til Donovan i denne perioden, sjølv om Donovan hevdar i sjølvbiografien sin at innspelingane var produserte av han sjølv med lite eller ingen hjelp frå Most. Samarbeidet deira produserte ei rekkje suksessrike singlar og album, spelt inn med leiande studiomusikarar i London, som Big Jim Sullivan, Jack Bruce, Danny Thompson og dei framtidige Led Zeppelin-medlemmane John Paul Jones og Jimmy Page.
Mange av innspelingane til Donovan frå seint i 60-åra hadde ei kjerne musikarar som ofte spelte inn og/eller turnerte med han. Av desse finn ein John Cameron på piano, Danny Thompson (frå Pentangle) eller Spike Heatley på kontrabass, Tony Carr på trommer og conga og Harold McNair på saksofon og fløyte. Congastilen til Carr og den særeigne fløyta til McNair er vesentleg på fleire av desse innspelingane. Cameron, McNair og Carr var òg med Donovan på fleire av dei store konsertane hans og ein kan høyre dei på konsertalbumet Donovan In Concert frå 1968.
Sunshine Superman
I 1966 hadde Donovan kome seg bort frå den openlyse Dylan/Guthrie-påverknaden og vorte ein av dei første britiske popmusikarane som starta med flower power-imaget. Viktigare var at musikken hans utvikla seg og endra seg raskt ettersom han fordjupa seg i jazz, blues, austleg musikk og den nye generasjonen av amerikanske vestkystband, som Jefferson Airplane og The Grateful Dead. Han gjekk no inn i den mest kreative og originale fasen sin som låtskrivar og plateartist og arbeidde tett med Mickie Most og særleg arrangøren, musikaren og jazztilhengjaren John Cameron.
Rettstvisten heldt fram inn i 1966. Gjennom denne pausen tok Donovan ferie i Hellas, der han skreiv den lengtande «Writer in the Sun», som var inspirert av rykta om at karrieren hans var over. Han turnerte òg i USA og heldt nokre konsertar for små publikum. Det var truleg i denne perioden at han var gjest i episode 23 i Pete Seeger-fjernsysserien Rainbow Quest med Shawn Phillips og Rev. Gary Davis. Etter at han kom attende til London, utvikla han eit venskap med Paul McCartney og medverka visstnok med linja «sky of blue and sea of green» til songen «Yellow Submarine»
Seint i 1966 vart dei amerikanske kontraktsproblema løyst og Donovan signerte ein avtale verdt $100 000 med Epic Records. Donovan og Most reiste til CBS Studios i Los Angeles, der dei spelte inn songane for det nye albumet. Dei fleste av desse hadde vorte skrivne året før. Sjølv om viseelementet framleis var framherskande, var det òg i aukande grad element av jazz, amerikansk psykedelia frå vestkysten, og Folkrock, særleg The Byrds, som Donovan lytta til gjennom heile 1965.
Albumet var ferdig i mai og «Sunshine Superman» vart gjeven ut i USA som singel i juni. Det vart ein suksess og gav Donovan gjennombrotet sitt i Amerika. Han selde 800 000 eksemplar på seks veker og nådde førsteplassen. Singelen selde over ein million og gav han gullplate. Albumet følgde i august, med eit førehandssal på 250 000 eksemplar, og nådde 11. plass på den amerikanske albumlista. Det selde over ein halv million eksemplar.
Den amerikanske versjonen av Sunshine Superman er sett i eit kammeraktig folk-jazz-arrangement, med instrument som akustisk bass, sitar, saksofon, tabla and congatrommer, cembalo, strykarar og obo. Høgdepunkta er den svingande «The Fat Angel» som var skriven for «Mama» Cass Elliott frå The Mamas & the Papas. Songen er òg kjend for at bandet Jefferson Airplane vert nemnd, lenge før dei vart internasjonalt kjende og før Grace Slick vart med i bandet. Andre songar er «Bert's Blues» (ei hyllest til gitarhelten Bert Jansch), den majestetiske «Guinevere» og «Legend of a Girl Child Linda», ein song med song, akustisk gitar og eit lite orkester, som varer over seks minuttar.
Det vart nytta mykje sitar på albumet, som vart spelt av den amerikanske visesongaren Shawn Phillips. Donovan hadde møtt Phillips i London i 1965, og han vart ein nær ven og ein viktig samarbeidspartner desse åra, og spelte akustisk gitar og sitar på fleire av dei kjende songane hans, samt at han spelte med Donovan på fleire konsertar og fjernsynsframferda deira på Pete Seeger-showet.
I motsetnad til den landlege tonen på resten av albumet er fleire av songane, mellom anna tittelsporet, hardare i kantane. Den drivande, jazzaktige «The Trip», vart kalla opp etter klubben i Los Angeles med same namn, og omhandlar ein LSD-trip han tok medan han var i Los Angeles. Songen har mange referansar til opphaldet hans på vestkysten og omtalar både Dylan og Baez. Den tredje «tunge» songen, som vart ein av dei mest kjende songane hans, heitte «Season of the Witch». Innspelt med amerikanske og britiske studiomusikarar er det første gong Donovan nytta elektrisk gitar. Songen vart spelt av Brian Auger på det første albumet hans i 1967, og Al Kooper og Stephen Stills spelte inn ein 11 minuttar lang versjon av songen på albumet Super Session i 1968. Versjonen til Donovan kan ein høyre over rulleteksten på Gus Van Sant-filmen To Die For.
På grunn av kontraktsproblema vart ikkje eit album med same namn gjeven ut i Storbritannia på ni månader. Dette var ei samling av songar frå dei amerikanske albuma Sunshine Superman og Mellow Yellow. Donovan fekk ikkje vere med å avgjere kva songar som skulle med på denne utgjevinga.
Den 24. oktober 1966 gav Epic ut singelen «Mellow Yellow», arrangert av John Paul Jones og visstnok med Paul McCartney på korvokal. Det gjekk rykte om at uttrykket «electrical banana» refererte til å røyke bananskal får bli høg, men i sjølvbiografien sin forklarte Donovan at uttrykket berre synte ein gulfarga vibrator. Ei anna linje som skapte spekulasjonar var «I'm just mad about Fourteen; she's just mad about me», og i versjonen på In Concert frå 1968 syng han tydlegare «I'm just mad about fourteen-year-old girls; they're just mad about me.» Songen vart signaturlåten til Donovan og vart ein salssuksess. Han nådde andreplassen på Billboardlista og tredjeplassen på Cash Box-lista i USA og gav han gullplate for meir enn ein million selde eksemplar i USA.
Seinare same månad gav Epic ut Mellow Yellow (ikkje gjeven ut i Storbritannia), som nådde 14. plass på albumlista, samt ein ny singel kalla «Epistle to Dippy», som nådde Topp 20 i USA. Han var skriven som eit opent brev til ein gammal skuleven og hadde ei sterk pasifistisk melding i tillegg til psykedeliske bilete. Den verkelege «Dippy» tente denne tida i British Army i Malaysia. I følgje Brian Hogg, som skreiv teksten i heftet som følgde med boksen Troubadour, høyrde Dippy songen, kontakta Donovan og forlét militæret.
Den 9. februar 1967 var Donovan av ei utvalde gruppe som vart invitert av The Beatles til å bli med dei i Abbey Road Studios for den siste innspelinga av «A Day in the Life», den store finalen til albumet deira Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band.
Tatt for dop
I midten av 1966 vart Donovan den første kjende britiske popstjerna som vart arrestert for å ha på seg marihuana. Narkotikabruken til Donovan ser ut til å ha vore moderat, og hovudsakleg berre cannabis — og stundom LSD og meskalin, men han ikkje brukte like mykje som venene John Lennon og Brian Jones. LSD-bruken til Donovan er referert til i fleire av tekstane hans, mellom anna «The Trip», «Sunshine Superman», «Wear Your Love Like Heaven» og «Epistle To Dippy».
Ålmenta fekk vite om marihuanaen hans i TV-dokumentaren A Boy Called Donovan, som vart send tidleg i 1966, som viste songaren og vener som røyker cannabis på ein fest. Det ser ut til at narkotikaavdelinga alt hadde planlagt å ta mange britiske popstjerner, og arrestasjonen av Donovan var berre den første av mange, som involverte medlemmar av The Beatles og The Rolling Stones. Arrestasjonen gav han mykje publisitet.
Sjølv om arrestasjonen av Donovan ikkje var like sensasjonelle som arrestasjonane av Mick Jagger og Keith Richards, vart han på grunn av skuldingane nekta innreise i USA fram til seint i 1967, og kunne derfor ikkje spele på Monterey International Pop Festival i juni det året.
Internasjonal suksess, 1967–1969
I juli gav Epic ut singelen «There Is a Mountain», som berre så vidt ikkje nådde Topp 10 i USA og som seinare vart nytta som grunnlag for The Allman Brothers-songen «Mountain Jam». I september la Donovan ut på ein turne i USA, akkompagnert av ei lita jazzgruppe og faren, som introduserte showet.
Seinare same månad gav Epic ut det femte Donovan-albumet, kalla A Gift from a Flower to a Garden, den første samleboksen med rockemusikk og det tredje doble pop- eller rockealbumet gjennom tidene. Det var tematisk delt i to. Den første, kalla «Wear Your Love Like Heaven», var skriven for folk i hans generasjon som ein dag skulle bli foreldre; den andre, kalla «For Little Ones», var ei samling songar Donvaon hadde skrive for den komande generasjonen. Sjefen i Epic, Clive Davis, var usikker på om det kom det å selje bra og insisterte på at albuma vart delt opp og seld separat i USA. Det gjekk ikkje som han frykta og sjølv om det tok tid, selde boksen solid, og nådde til slutt 19. plass på lista i USA og selde til gullplate i USA tidleg i 1970.
Dei psykedeliske og mystiske overtonane i verket var umiskjennelege. Plateomslaget synte eit infraraudt fotografi av fotografen Karl Ferris som synte Donovan kledd i ei lang kappe med blomar og påfuglfjør, medan biletet på baksida syner Donovan som held handa til den indiske guruen Maharishi Mahesh Yogi. Overraskande nok inneheld teksten i plateomslaget ei bøn til ungdomen frå Donovan om å gje opp narkotika. Den offentlege fornektinga av narkotika kom etter at han hadde vore hos Maharishi i Rishikesh.
Seint i 1967 medverka Donovan med fleire songar til Ken Loach-filmen Poor Cow. Tittelsporet (opphavleg kalla «Poor Love») vart gjeven ut som B-side på den neste singelen hans, «Jennifer Juniper», ein song inspirert av Jenny Boyd, syster til kona til George Harrison, Pattie Boyd. Det vart ein hit som nådde Topp 40 i USA.
Donovan utvikla ei sterk interesse for austleg mystikk og hevdar å ha spelt ei viktig rolle i å vekke denne interessa hos The Beatles. Tidleg i 1968 var han ein del av gruppa som reiste til India og var fleire veker hos Maharishi Mahesh Yogi i Rishikesh. Vitjinga gav dei merksemd verda over sidan alle dei fire Beatles-medlemmane, samt songaren i Beach Boys, Mike Love, og skodespelarinna Mia Farrow og systera Prudence (som inspirerte John Lennon til å skrive «Dear Prudence») òg var med på reisa.
Donovan prøvde å få Hendrix til å spele på innspelinga, men var på turne og utilgjengeleg, det same var Jimmy Page som var utanlands på turne med The Yardbirds. I staden gjekk jobben til den unge britiske gitaristen Alan Parker. Det er mogeleg at Jimmy Page spelte på andre songar for innspelinga av The Hurdy Gurdy Man, men dette er lite truleg, sidan resten av gitarspora hovudsakleg var akustiske og spelt av Donovan, bortsett frå «Tangier», der Bert Jansch spelar. John Paul Jones spelte bass med Clem Cattini på trommer.
I juli 1968 gav Epic ut Donovan in Concert, ei innspeling frå Anaheim i september 1967. Albumet inneheldt berre to av dei store hittane hans og fleire andre songar som var nye for publikum. Den utvida doble CD-utgåva frå 2006 inneheld «Epistle To Derroll», ei hyllest til ein av dei tidlege inspirasjonskjeldene hans, Derroll Adams. Albumet inneheld òg lange arrangement av «Young Girl Blues» og «The Pebble And The Man», ein song som seinare vart omarbeidd og kalla «Happiness Runs».
Sommaren 1968 arbeidde Donovan på eit nytt album med barnesongar. Det kom til slutt ut i 1971 som dobbeltalbumet HMS Donovan. I september gav Epic ut singelen «Laléna», ein roleg akustisk ballade som nådde Topp 40 i USA. Albumet The Hurdy Gurdy Man følgde (ikkje gjeven ut i Storbritannia) og heldt fram stilen frå Mellow Yellow og nådde 20. plass i Amerika.
Etter ein ny turne i USA på hausten, samarbeidde han igjen med Paul McCartney, som produserte Post Card, debutplata til den walisiske songaren Mary Hopkin. Hopkin spelte tre av songane til Donovan: «Lord Of The Reedy River», «Happiness Runs» og «Voyage of the Moon». McCartney spelte sidan tamburin og song korvokal på den neste singelen til Donovan, «Atlantis», som vart gjeven ut i Storbritannia (med «I Love My Shirt» som B-side) seint i november og nådde 23. plass.
I mars 1969 gav Epic og Pye ut Donovan's Greatest Hits, som inneheld fleire av songane som berre var tilgjengelege på singlar — «Epistle To Dippy», «There is a Mountain» og «Laléna», i tillegg til nyinnspelingar av «Colours» og «Catch The Wind», som til då hadde vore utilgjengelege for Epic på grunn av kontraktsproblema til Donovan. Det vart eit av dei mestseljande albuma hans i karrieren og nådde fjerdeplass i USa og selde til gullplate. Det låg på Billboard-lista i over eitt år.
Den 26. juni 1969 kom singelen «Barabajagal (Love Is Hot)» ut, ein song som gav han tilhengjarar i rave-miljøet fleire tiår seinare. Singelen nådde 12. plass i Storbritannia. Denne gongen vart han akkompagnert av den originale besetninga i The Jeff Beck Group, med Beck på sologitar, Ronnie Wood på bass, Nicky Hopkins på piano og Micky Waller på trommer.
Beck-gruppa hadde kontrakt med Most og det var Most sin ide om å setje dei saman med Donovan i eit forsøk på å gje Donovan ein tyngre stil og gje Beck skarpare tekstar.
I juli spelte Donovan på gratiskonserten til The Rolling Stones i Hyde Park i London, som delvis var til minne om Brian Jones, som hadde døydd berre dagar før.
I september kom albumet Barabajagal ut (ikkje i Storbritannia) og nådde 23. plass i Amerika.
Brot med Most og seinare karriere
Aukande spaning mellom Mickie Most og Donovan kom til front seint i 1969 då dei krangla om ei innspeling i Los Angeles. Most forklarte seinare at han protesterte mot folk som hang i studio og «mykje som skjedde som eg ikkje likte», og han gav Donovan eit ultimatum — Donovan kunne gjere det på hans måte eller gå ut. Donovan sa at han ønskte å laga plata med nokon andre, og partnarskapen deira vart oppløyst. Dei arbeidde ikkje igjen før Cosmic Wheels i 1973.
Etter dette forsvann Donovan, visstnok til Hellas, og dukka opp att seks månader seinare for å arbeide på det neste albumet. Resultatet, Open Road, kom ut seint i 1970 og var ei ny retning samanlikna med tidlegare. Han forenkla stilen og spelte som ein rocketrio og kalla stilen «keltisk rock». Albumet selde moderat, men markerte slutten på den populære tida hans med gode salstal, og konsertane hans vart stadig sjeldnare.
Det stort sett sjølvproduserte barnealbumet HMS Donovan kom ut i 1971, men selde igjen dårleg (hovudsakleg fordi det berre vart gjeven ut i Storbritannia). Han følgde opp tidleg 1973 med ei gjenforeining med Mickie Most og albumet Cosmic Wheels. Dette var siste gong han fekk suksess på listene og albumet nådde Topp 40 i både Amerika og Storbritannia. Seinare på året gav han ut Essence To Essence, produsert av Andrew Loog Oldham, og eit konsertalbum spelt inn i Japan (og berre gjeve ut der), med ein lang versjon av «Hurdy Gurdy Man» med ekstra vers skriven av George Harrison i Rishikesh.. Han song òg vokal på Alice Cooper-songen «Billion Dollar Babies». Donovan spelte inn songar for filmen The Pied Piper i 1972, der han òg spelte hovudrolla. og for filmen Brother Sun, Sister Moon (1973), ein film av Franco Zeffirelli om Frans av Assisi. Tittelsongen frå Zeffirelli-filmen gav han uventa publisitet i 1974 då han vart covra som B-sida til hitten «The Lord's Prayer» av nonna Sister Janet Mead, som nådde Topp 5 i USA og selde millionar.
Av seinare album Donovan gav ut finn ein albuma 7-Tease (1974) og Slow Down World (1976). I 1977 turnerte han som oppvarmingsband for Yes i USA, etter Going for the One-albumet deira. I 1978 kom Donovan, som var siste gong han lagde musikk i lag med Mickie Most, men det vart ikkje særleg godt motteken no på høgda av New Wave-perioden. Dette vart følgd opp av Neutronica (1980), Love Is Only Feeling (1981), Lady Of The Stars (1984) og eit konsertalbum i 1990 med klassiske songar.
Punk-tida (1977–1980) hadde skapt ein kraftig reaksjon i Storbritannia mot optimismen frå hippietida, som Donovan vart rekna som eit hovuddøme for. Ordet «hippie» vart eit nedsetjande uttrykk og dette gjekk ut over Donovan. I denne perioden gjesta han i Stars on Ice, eit varieteshow på is produsert av CTV i Toronto i Canada.
Kamen-na-Obi
Kamen-na-Obi (russisk Ка́мень-на-Оби́) er ein by i Altaj kraj i Russland med om lag 45 000 innbyggjarar. Han ligg på venstre breidda av elva Ob, rundt 170 km nordvest for Barnaul.
Busetnaden vart grunnlagt i 1751. Han fekk bystatus i 1925.
Dei viktigaste verksemdene i byen er næringsmiddelindustri og produksjon av teglstein og møblar.
a
Donovan
Brot med Most og seinare karriere
I 1994 vart omsider dei fire klassise Epic-albuma hans gjeven ut på CD i Storbritannia for første gong. I 1996 gav han ut albumet Sutras med Rick Rubin, som hadde vore tilhengjar i lang tid.
2000-åra
I 2004 kom eit nytt album, Beat Café. Her vendte han attende til den meir jazz-aktige stilen sin frå 1960-åra og hadde med seg bassist Danny Thompson og trommeslagar Jim Keltner, produsert av John Chelew (Blind Boys Of Alabama). I mai same året spelte Donovan «Sunshine Superman» på ein konsert før bryllaupet til kronprinsen og kronprinsessa av Danmark.
I 2005 gav han ut sjølvbiografien sin, The Hurdy Gurdy Man.
Donovan har dei siste år halde fleire konsertar.
Hawija
Hawija (arabisk الحويجة, Al Hawyjah) er ein by i Al-Hawija-distriktet i Kirkuk guvernement i Irak, 45 km vest for Kirkuk, og nord for Bagdad. Byen har kring 100 000 innbyggjarar.
Under Irakkrigen vart amerikanske og irakiske styrkar utsette for fleire dødelege åtak i området frå opprørske sunni-muslimar. I mars 2006 vart området kring Hawija rekna som eit av dei farlegaste i heile Irak og amerikanske soldatar og utanlandske presse kalla området «det nordlege Anbar», som synte til den valdelege provinsen i Vest-Irak.
Etter Irakkrigen var det igjen store mengder vald i Hawija i april 2013 då den irakiske hæren støytte saman med sunni-muslimar under ein sunni-demonstrasjon. 53 menneske mista livet den første dagen, men etter ei veke med uro hadde 215 menneske mista livet.
Kappsolfugl
Kappsolfugl (Cinnyris chalybeus) er ein fugl i solfuglfamilien som lever i sørlegaste Afrika.
Skildring
Kappsolfuglar er 12 centimeter lange og veg frå 6 til 10 gram. Vaksne hannar har glansa, metallisk grønt hovud, strupe, øvre bryst, nakke og rygg med overgumpen. Han har eit strålande raudt band over brystet, skilt frå det grøne øvre brystet med eit smalt metallblått band. Resten av undersida er lys beige. Dei kan vise gulaktige fjørtufsar på skuldrene. Som andre solfuglar er nebbet langt og nedbøygd. Nebbet, beina og føtene er svarte. Auga er mørk brune. Hannar av kappsolfuglar skil seg frå den liknande breibeltesolfuglen ved litt mindre storleik, smalare raudt brystband og kortare nebb.
Denne solfuglen har utbreiingsområde frå sørlegaste Namibia, og i Sør-Afrika gjennom vestlege Northern Cape, Western Cape, og nordaustover nord til Limpopo. Han er vanleg i hagar, fynbos, skog og krattskog ved kystar. Hekketida er frå april til desember, avhengig av region. Det lukka ovalforma reiret er konstruert av gras, lav og anna plantematerialar, bunde saman med spindelvev. Han har ein sideinngang som nokon gonger har ein «veranda», og er fôra med ull, plantefiber og fjører.
Kappsolfuglar blir vanlegvis sett einskildvis eller i små grupper. Flyginga er snøgg og direkte på korte venger. Han lever hovudsakleg på nektar frå blomar, men tar litt frukt, og spesielt når dei matar ungane tar dei òg insekt og edderkoppar. Det kan ta nektar ved å «stille» i lufta nesten som ein kolibri, men vanlegvis sit dei på ei grein eller annan plantedel når dei tar føda.
Kontaktropet er eit hardt 'stji-stji', eller liknande, og songen er elles høgfrekvent og med lite regelbundne tonar, stigande og fallande i tone og tempo i 3-5 sekund eller meir.
Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.
Å kom nå med lovsang
«Å kom nå med lovsang», opphavleg latinsk «Adeste fideles» og seinare engelsk «O come all ye faithful» er ein julesalme som truleg blei skriven og komponert av den engelske katolikken John Francis Wade på 1700-talet. Det er også lagt fram teoriar om eldre opphav, men Wade er det tidlegaste namnet som kan knytast til songen.
Historie
Den latinske teksten og melodien blei først utgjevne i Wade si songsamling Cantus Diversi (1751). Songen kom også ut i Evening Offices of the Church frå 1760 og An Essay on the Church Plain Chant av Samuel Webbe frå 1782.
Som katolikk måtte Wade flykta frå Storbritannia etter jakobittopprøret i 1745, og budde resten av livet i Frankrike. Den franske abbeden François Borderies dikt tre fleire vers til songen i 1882, som ofte er sett inn som nummer tre og fem til sju. Det finst også endå eit latinsk vers av ein ukjend diktar, men dette blir sjeldan trykt. I den katolske kyrkja bruker ein hovudsakleg den latinske teksten, medan andre kyrkjesamfunn har teke i bruk omsetjingar.
Salmen er mellom anna fast innhald i Nine Lessons and Carols ved King's College i Cambridge.
Omsetjingar
Salmen blei omsett til engelsk som «O Come, All Ye Faithful» av den katolske presten Frederick Oakeley i 1852.
Den best kjende norske omsetjinga er «Å, kom nå med lovsang» av Per Lønning. Han finst på svensk som «Dagen är kommen».
Innspelingar
Songen er spelt inn ei rekkje gonger, mellom anna av artistar som Frank Sinatra, Bing Crosby, Nat King Cole, Elvis Presley, Celine Dion, Josh Groban, Twisted Sister, Brian McKnight, Mariah Carey, Christian Bautista, Jim Reeves, Tennessee Ernie Ford, Enya, Take 6 og Joe McElderry.
Dei norske kora Nidarosdomens guttekor, Oslo domkirkes guttekor og Sølvguttene har alle spelt inn songen.
Alberto Tarantini
Alberto César Tarantini er ein tidlegare fotballspelar frå Ezeiza i Gran Buenos Aires som vart verdsmeister med Argentina på heimebane i 1978 og vann Copa Libertadores 1977 med Boca Juniors. Kring 1980 var han ein av dei beste venstrebackane i verda.
Klubbspel
Tarantini spelte på Boca Juniors 1973-77 og River Plate 1980-83, med begge desse laga som høyrer heime i Buenos Aires vann han eitt nasjonalt seriegull. Hausten 1977 var han som Boca-spelar med å vinne den søramerikanske fotballpokalen, Copa Libertadores. Sesongen 1978/79 hadde han eit mislukka opphald i engelske Birmingham City. Sidan spelte han 1983/84-sesongen på Bastia i fransk toppserie og heldt fram 1984-88 i FC Toulouse, utan nemnande suksess.
Landslagsspel
Tarantini fekk sin landslagsdebut våren 1974, der etter gjekk det nesten to år før landkamp nummer to. Sitt internasjonale gjennombrot fekk han under VM i fotball 1978 i heimlandet. Han spelte då alle Argentinas kampar og som offensiv sideback skåra han sitt einaste landslagsmål då Peru i mellomrunda vart slått 6-0, ein elles illgjeten kamp. I finalen var han med å vinne 3-1 over Nederland etter ekstraomgangar. Også i Fotball-VM 1982 i Spania var Tarantini med i alle kampane, der Argentina rauk ut i mellomrunda etter tap mot Italia og Brasil. Sidan kom han ikkje med på landslaget og stoppa på 61 kampar for Argentina.
Selby
Selby er ein by og eit distrikt i grevskap North Yorkshire. Byen har 12 000 innbyggjarar, medan distriktet har 78 000 innbyggjarar.
John Anthony
John Anthony er ein engelsk plateprodusent. Han har arbeidd med Van der Graaf Generator, Genesis, Queen, Roxy Music og Peter Hammill.
Karriere
I 1969 arbeidde han som talentspeidar for Mercury Records i London og signerte kontrakt med og produserte Smile, med bandmedlemmane Brian May og Roger Taylor som seinare spelte i Queen. Ved Mercury vart Anthony spurt av Lou Reizner om å produsere eit album av Van der Graaf Generator. Tony Stratton-Smith, manager for VdGG, vart så imponert over resultatet, The Aerosol Grey Machine, at han hyrte Anthony som talentspeidar og produsent i det nydanna Charisma Records. Seint i 1971 skipa Anthony Neptune Productions, sitt eige produksjonsselskap med eigarane av Trident Studios og signerte Queen til Neptune seint i 1971. I 1973 høyrde Anthony og produsenten Roy Thomas Baker eit demoopptak av Queen og valde å hjelpe dei å produsere debutalbumet, Queen (1973).
Anthony flytta til USA i 1975 og vart talentspeidar ved A&M Records i New York, der han signerte Garland Jeffreys og The Stranglers. Anthony forlét plateindustrien tidleg i 1980-åra.
The International Chess Magazine
The International Chess Magazine (ICM) var eit sjakk-tidsskrift som vart etablert i 1885 av den første offisielle verdsmeisteren i sjakk, Wilhelm Steinitz. Tidsskriftet kom ut jamleg fram til det blei nedlagd i 1891.