cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gerry Rafferty
City to City/Night Owl
På grunn av ein rettsstrid etter at Stealers Wheel vart oppløyst, kunne ikkje Rafferty gje ut eigne songar. Då striden var løyst i 1978, spelte han inn det andre soloalbumet sitt, City to City, med produsenten Hugh Murphy, som inneheldt songen som han er mest identifisert med, «Baker Street». I følgje Murphy, som vart intervjua av Billboard i 1993, måtte han og Rafferty bønfalle United Artists om å gje ut «Baker Street» som singel: «Dei sa faktisk at han var for god for publikum.» Singelen nådde tredjeplassen i Storbritannia og andreplassen i USA. Albumet selde over 5,5 millionar eksemplar, og slo filmmusikken til Saturday Night Fever ned frå toppen av albumlista i USA den 8. juli 1978. Rafferty rekna dette som den første smaken av suksess, som han sa i Melody Maker det følgjande året: «...alle platene eg har gjort før dette har vore floppar. Stealers Wheel var ein flopp. 'Can I Have My Money Back?' var ein flopp. The Humblebums var ein flopp... Livet mitt står ikkje eller fell med talet på folk som kjøper platene mine.»
«Baker Street» hadde ein markant saksofonsolo spelt av Raphael Ravenscroft, sjølv om opphavet til soloen har vore omstridd. Som songaren fortalte i eit intervju i 1988 med Colin Irwin: «Då eg skreiv songen såg eg den biten som eit instrumentalt parti, men eg visste ikkje kva instrument. Me prøvde elektrisk gitar, men det vart for svakt, og me prøvde andre ting, og eg trur det var Hugh Murphy som foreslo saksofon.»
I eit intervju i 2006 med The Times hugsar Ravenscroft episoden annleis, og hevda han vart presentert ein song med «fleire gap». «Om du spør meg: 'Gav Gerry meg eit stykke musikk eg skulle spele?' så nei, det gjorde han ikkje. Faktisk, det meste av det eg spelte var eit gammalt bluesriff.» Ravenscroft, ein studiomusikar, var i studio for å spele inn ein kort sopransaksofon og foreslo å spele inn den kjende soloen med altsaksofonen han hadde liggande i bilen.
I intervju med Colin Irwin sa Rafferty at det ikkje var slik og at Ravenscroft hadde vore andrevalet hans som saksofonist, etter Pete Zorn, som ikkje kunne på det tidspunktet: «Den einaste forvirrande på den tida, som eg ikkje likte noko særleg var at mange trudde at den linja var skriven av Raphael Ravenscroft, saksofonisten, men det var mi linje. Eg song linja til han.» Då ein remastra versjon av City to City kom ut i 2011, inneheldt det den originale versjonen av songen med elektrisk gitar, og stadfesta at det var Rafferty som skreiv linja. I plateomslagsteksten skreiv den langvarige venen til Rafferty, Rab Noakes: «La oss håpe at [Baker Street-demoen] endeleg vil avslutte dei som meiner det var saksofonisten som skreiv melodilinja. Han gjorde ikkje det. Han berre spelte det personen som skreiv songen bad han om, Gerry Rafferty.» Michael Gray, den tidlegare manageren til Rafferty, var samd: «Beviset er der frå demonane, at det var Rafferty sjølv som skreiv riffet og plasserte det akkurat der det enda opp i den endelege versjonen av songen.» Ravenscroft spelte òg på dei to neste albuma til Rafferty.
«Baker Street» har vore spelt mykje på softrock-radio og i oktober 2010 hadde han i følgje BMI vorte spelt fem millionar gonger verda over. «Stuck in the Middle With You» hadde då blitt spelt fire millionar gonger, og «Right Down the Line» over tre millionar gonger. I eit intervju i 2003 med The Sun (Scotland), sa Rafferty kor lønsam den største songen hans var: «Baker Street gjev meg framleis kring £80 000 i året. Eg må innrømme at eg kunne ha levd av den songen aleine». Rafferty skal visstnok ha hata dance-versjonen frå 1990-åra av «Baker Street» av Undercover, sjølv om det gav han ytterlegare 1,5 millionar pund i platesal frå Europa og Amerika. Han let aldri «Baker Street» bli nytta i reklamar, trass i lukrative tilbod.
«Right Down the Line» var den andre singelen frå City to City. Songen nådde 12. plassen på Billboard Hot 100-lista og førsteplassen på Hot Adult Contemporary Tracks-lista i USA. Han låg på toppen av adult contemporary-lista i fire veker på rad. Den tredje singelen frå albumet, «Home and Dry», nådde 28. plassen på singellista i USA tidleg i 1979.
Det neste albumet hans, Night Owl, gjorde det òg bra. Gitaristen Richard Thompson spelte på songen «Take The Money and Run», og tittelsporet gjekk til femteplassen i Storbritannia i 1979.«Days Gone Down» nådde 17. plassen i USA. Oppfølgjaren «Get It Right Next Time» nådde topp 40 i både Storbritannia og USA.
Snakes and Ladders/Sleepwalking/North And South
Påfølgjande album, som Snakes and Ladders (1980), Sleepwalking (1982) og North and South (1988), gjorde det mindre bra, kanskje fordi Rafferty var ukomfortabel med å halde konsertar og gjorde dette sjeldan.
Raffert nytta nye metodar på albumet Sleepwalking frå 1982. Christopher Neil erstatta Hugh Murphy, den vanlege produsenten til Rafferty, og introduserte synthesiserar og trommemaskinar, for å gje albumet ein hardare, og mindre akustisk stil. Han gjekk dermed bort frå dei rike detaljerte arrangementa på dei tre førre studioalbuma til Rafferty. I følgje Murphy, som vart intervjua ti år seinare: «Gerry hadde laga tre album på rappen og eg trur han var ganske trøytt på den tida og kjende presset og berre tenkte, 'vel, eg prøver noko nytt,' som er forståeleg». I staden for eit måleri med handskriven tekst av John Patrick Byrne, som hadde illustrert dei tidlegare Rafferty- og Stealers Wheel-album, hadde Sleepwalking eit enkelt, nake fotografi av ein aude veg mot horisonten. Det var òg ei endring i songane. Dei djupe, innanvendte tekstane på Sleepwalking indikerer at Rafferty ikkje meinte suksessen var særleg glamorøs. Songar som «Standing at the Gates», «Change of Heart» og «The Right Moment» handlar om å vere utsliten, utbrend og desperat søkje ei ny retning. I 1983 annonsert Rafferty at han ønskte å ta ein pause og vere meir med familien: «Det gjekk opp for meg at sidan Baker Street hadde eg turnert verda rundt, reist overalt og sett ingenting. Uansett kva eg gjer i framtida, skjer det i mitt eige tempo, slik eg vil det.»
I busetanden sin, Tye Farm i Hartfield, nær grensa mellom Kent og Sussex, sette Rafferty opp elektriske portar for å verne om privatlivet, bygde eit platestudio, og arbeidde stort sett for seg sjølv eller med Hugh Murphy. Det tok seks år før han gav ut det neste albumet sitt, North and South. I eit intervju i 1988 med Colin Irwin, for å marknadsføre albumet, nemnte Rafferty at han var interessert i å gjere meir produksjonsarbeid, filmmusikk og hinta om ideen om å skrive ein musikal om livet til Robert Louis Stevenson. Albumet fekk blanda kritikk. The Times-skribenten David Sinclair var nådelaus: «På North and South høyres det ut som om han har fått haik langs vegen til ein etterlikning av ein Texas-bar ein stad i Skottland.»
Rafferty samarbeidde med fleire andre artistar på denne tida. I 1980 produserte han og Murphy ei plate for Richard and Linda Thompson. Denne vart aldri gjeven ut, men utvikla seg etter kvart til albumet Shoot Out the Lights. Det var òg i denne perioden at Rafferty skreiv Mark Knopfler-songen «The Way It Always Starts» (1983) op filmmusikken til filmen Local Hero, og produserte den første hitten til The Proclaimers, «Letter from America» i 1987 med Hugh Murphy. Tidleg i 1990-åra spelte Rafferty ein coverversjon av Bob Dylan-songen «The Times They Are a-Changin'» med Barbara Dickson, som hadde sunge korvokal på både City to City og Night Owl. Songen finst på Dickson-albuma Don't Think Twice It's All Right (1992) og The Barbara Dickson Collection (2006).
On a Wing and a Prayer/Over My Head
Rafferty gav ut to album til i 1990-åra. På On a Wing and a Prayer (1992) spelte han med Stealers Wheel-partneren Egan på fleire songar. Det inneheld tre songar skrivne i lag med broren Jim, som hadde hatt kontrakt med Decca Records i 1970-åra. Rafferty spelte inn ei ny versjon av Humblebums-songen «Her Father Didn't Like Me Anyway» på albumet Over My Head (1994). Dette var dei siste to albuma Rafferty spelte inn med produsenten Hugh Murphy, som døydde i 1998. I følgje gitaristen Hugh Burns var dødsfallet til Murphy «eit stort slag for Gerry» og markerte slutten på samarbeidet som varte nesten 30 år.
Another World/Life Goes On
Mot slutten av 1990-åra gjorde ny teknologi at Rafferty kunne distansere seg sjølv enno meir frå musikkindustrien og arbeide på egne vilkår. Han var no basert i London og fekk lydteknikaren Giles Twigg til å setje saman eit mobilt studio frå Digidesign. Med hjelp av Twigg spelte han inn albumet Another World i London, Skottland, Barbados, Frankrike og Italia, i lag med Hugh Burns, Mark Knopfler, Kenny Craddock og Mo Foster. Gjennom selskapet sitt, Icon Music, gav Rafferty ut albumet sitt sjølvstendig på nettstaden sin (www.gerryrafferty.com).
Another World kom i 2000 og var berre tilgjengeleg gjennom nettstaden hans, men sidan 2003 har det vore til sals på Hypertension. Another World, vart spelt inn med Mark Knopfler og Egan. Another World markerte ei ny retning for songaren. Som han forklarte i pressemeldinga då albumet kom: «Hjartet og sjela mi har gått inn i dette albumet, og ved å gje det ut på denne måten har ikkje den kreative inspirasjonen min vorte utvatna på noko måte.» På grunn av Internett såg det ut til at Rafferty ikkje lengder trong musikkindustrien. Teknologien gjorde at han kunne gje ut musikk direkte på eiga hand. Rafferty følte han hadde modna som artist, og sa til Evening Standard: «No har eg ikkje lyst til å snakke med 23 år gamle platesjefar som berre ønsker å selje plater til 19-åringar. Eg er eldre og publikummet mitt er eldre. Dei veit kvar dei finn meg.»
I 2009 gav Rafferty ut Life Goes On, igjen på Hypertension. Albumet bestod av ei blanding nye innspelingar, julesongar og tradisjonelle songar som tidlegare hadde vore tilgjengeleg på nettsida hans.
Død
I november 2010 vart Rafferty lagt inn på sjukehus der han vart halden i live med hjarte-lungemaskin medan han fekk behandling for organsvikt etter langvarig alkoholmisbruk. Etter han vart avkopla hjarte-lungemaskinen såg det ut til at han ville klare seg. Rafferty døydde i heimen til dottera Martha i Stroud i Gloucestershire, den 4. januar 2011 etter leversvikt.
Då Rafferty døydde vart interessa igjen stor for songane hans. Dottera Martha relanserte den gamle nettstaden til Rafferty, gerryrafferty.com, med ein full diskografi, sjeldne foto, og nye kunstverk av John «Patrick» Byrne.
Ruhm As Sufla
Ruhm As Sufla er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Dyrdal Peak
Dyrdal Peak er eit fjell, 1820 moh, som står heilt sør på Saratoga Table, 2 nautiske mil vest-nordvest for Fierle Peak i Forrestal Range i Pensacolafjella i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne i U.S. Navy, 1956–66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Frederick F. Dyrdal, ein flymekanikar ved Ellsworth-basen, vinteren 1957.
Ben Sidran
Ben Hirsh Sidran er ein USA-amerikansk jazz- og rockeklaverspelar, produsent, eigar av eit plateselskap og musikkskribent. Tidleg i karrieren sin var han medlem av Steve Miller Band.
Tidleg i 1960-åra var han medlem av The Ardells i lag med Steve Miller og Boz Scaggs. I 1966 studerte han i England og var studiomusikar for Eric Clapton, The Rolling Stones, Peter Frampton og Charlie Watts. Attende i USA vart han med i bandet til Steve Miller. Han vart etter kvart produsent for Steve Miller, og produserte òg album for Mose Allison og Diana Ross.
Reins kloster
Reins kloster eller Reinskloster, opphavleg Rein kongsgard, er ein norsk herregard austom Trondheimsfjorden, i Indre Fosen kommune i Trøndelag.
Rein vart gjeven av kong Olav Kyrre omkring 1070 til Skule Tostesson Kongsfostre, som vart stamfar til kong Inge Bårdsson (d. 1217) og den yngre halvbroren hans, tronepretendenten hertug Skule Bårdsson (d. 1240). Klosteret vart oppretta på garden av Skule Bårdsson rundt 1230. Ruinane av klosteret er enno synlege, og tilhøyrer i dag Fortidsminneforeningen.
Skiping
Skule Bårdsson vart eigar av garden Rein tidleg på 1200-talet. I 1226 låg Skule farleg sjuk i Nidaros, og i det sambandet må han ha gjeve ein lovnad. Han lét byggja ei steinkyrkje, innretta eit nonnekloster og gav godset sitt til det. Første abbedisse var halvsystera til Skules, fru Sigrid Bårdsdotter. Klosteret vart ramma av eit lynnedslag og brann ned i 1317, men det vart seinare gjenoppbygd. Ruinane på staden er i dag verna.
Hertug Skules dotter, dronning Margrete, som var gift med kong Håkon Håkonsson, heldt til i dette klosteret på sine eldre dagar.
Det er uvisst kva for ein ordenstilhøyring klosteret har hatt, men ein trur at det har vore ei augustinarstifting for fornemme kvinner. Rein nonnekloster låg på ei dominerande høgd i det flate Rissalandskapet, med vid utsikt mot den ytre delen av Trondheimsfjorden.
Etter reformasjonen
Den mektige fru Inger til Austrått vart i 1531 forstanderinne for klosteret, mot å sørgja for abbedissa og systrene. Etter reformasjonen vart Rein kloster overført som krongods. Fru Inger levde frå ca. 1440 og var den leiande personlegdomen til norsk adel. Ho var gift med Nils Henriksøn Gyldenløve. Han døydde i 1523, og ho levde i enkjestand fram til ho døydde i 1555. Då omkom ho ved forlis på Søvdefjorden på Sunnmøre, 85 år gammal. Ho og Nils Henriksøn fekk fem døtrer, men ingen søner.
Inger til Austrått levde i dansketida, og ho la ned eit stort arbeid for norsk sjølvstende. Fru Inger var dessutan den største eigedomsbesittaren i landet. Etter at ho døydde vart Rein med tilhøyrande jordgods, opptil 202 gardar, eit verdsleg len. Fru Inger si dotter Lucie vart gift med den skånske adelsmannen Jens Bjelke. Dei var oldeforeldra til Ove Bjelke som bygde Austråttborga i 1655. Den gamle herregarden vart då riven.
I dag
Sjølv om mange gardar i løpet i tida er vorte selt frå, er Rein enno eit av dei største jordgodsa i det nordafjelske Noreg.
I dag består godset av fleire bygningar i tillegg til klosterruinen, blant anna ei gjenreist gammal trekyrkje, ein meieribygning frå 1868, som er bygd tett inntil ruinen, og hovudbygningen frå 1866. Ansvaret for sjølve ruinen vart overlate til Fortidsminnesamskipnaden i 1888, og dette innebar eit tett samarbeid med eigaren av godset.
Fylkesveg 35 i Rogaland
Fylkesveg 35 i Rogaland går mellom Tørneskog og Sogndalsstrand i Sokndal kommune. Vegen er 1,8 km lang.
Reins kloster
Informasjonstavle om Rissaraset
Informasjonstavle om Rissaraset står ved Reins kloster. Ein vegvisar til rasområdet står ved Rein kyrkje.
Fransiskanarklosteret i Konghelle
Fransiskanarklosteret i Konghelle låg aust i mellomalderbyen Konghelle i dåverande Båhuslen i Noreg. Delar av ruinane er i dag synlege over bakkenivå, medan resten enno truleg ligg i grunnen.
Klosteret vart grunnlagt i regjeringstida til kong Magnus Lagabøte, det vil seia etter 1263, men før 1272, då vi veit det vart halde eit møte i klosteret.
Restane av klosteret vart funne i 1862, og klosteret og den tilhøyrande kyrkja vart arkeologisk undersøkt i 1953-54. Kyrkja var bygd av teglstein, og var ca. 35 m lang og ca. 11 m brei, med ei polygonal koravslutning som viser at koret hadde kvelv. Kyrkja har hatt eit tilbygg mot nord i den austre delen. Klosterbygningane har lege sør for kyrkja. Klosterkyrkja vart graven heilt fram, til liks med eit par av bygningane sør for denne. Store delar av anlegget ligg truleg enno under markoverflata.
Täsch
Täsch er ein kommune i distriktet Visp i kantonen Valais i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1449 meter over havet. Han ligg om lag 5 km nord for Zermatt.
Sapir i Israel
Sapir (hebraisk skrift סַפִּיר) er ein fellesbusetnad nær Veg 90 sør i Israel. Han er ein del av Sentral-Arava regionale kommune. Han vart grunnlagd i 1978 og er kalla opp etter Pinchas Sapir.
Busetnaden, som vart planlagt av arkitekten Gershon Tzippor, vart hovudsakleg grunnlagd for å gje bustader til kommunearbeidarar i den regionale kommunen. Etter kvart som tida gjekk endra dette seg, og i dag bur det folk her med forskjellige yrke, i motsetnad til dei andre busetnadane i Arava, som hovudsakleg driv med jordbruk.
Täsch
Täsch ligg seks kilometer nord for den bilfrie landsbyen Zermatt. Her er vide parkeringsplassar for dei som skal ta banen til Zermatt. Tysk er offisielt språk i kommunen.
Sapir i Israel
Nær busetnaden ligg det ein naturpark og ei flystripe.
Ruhub
Ruhub er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Taddeo Gaddi
Taddeo Gaddi var ein italiensk målar og arkitekt i mellomalderen. Som målar laga han altartavler og murmåleri, og var i mangt og mykje ein som fylgde Giotto-stilen. Som arkitekt vert han kreditert utforminga av brua Ponte Vecchio.
Liv og gjerning
Far hans var målaren Gaddo Gaddi, som ein veit lite om. Taddeo Gaddi var assistent til målaren Giotto di Bondone, og lærde det meste om måling av han. Tidlege verk som Brennemerkinga av helgenen Frans, ca 1325-30, måla på ei treplate, demonstrerer ei subtil omarbeiding av Giotto sin stil. Komposisjonane til Gaddi er rikare på detaljar og meir forteljande enn Giotto sine, med kompliserte arkitektoniske kulissar.
Gaddi sitt kanskje mest kjente verk er ein serie freskomåleri i Giugni-kapellet i Santa Croce-kyrkja i Firenze. Verket vart til i perioden 1328-38 og skildrar liva til jomfru Maria og Jesus Kristus. Arbeidet Engelen kjem med bod til gjetarane viser interessa hans for lys og lyseffektar. Omfattande studiar av solformørkingar førte etter kvart til at han i 1339 fekk ein alvorleg augeskade.
Taddeo Gaddi har fått æra for å ha utforma brua Ponte Vecchio i Firenze, og likeeins nabobygningen Ponte Santa Trinita, den siste vart øydelagd i det 16. hundreåret.
Tre av dei fire sønene hans; Giovanni Gaddi, Agnolo Gaddi og Niccolò Gaddi, var kjende målarar i samtida.
Västra Ormsjö
Västra Ormsjö (sørsamisk Voermese) er ein liten tettstad i Dorotea kommun, Västerbottens län i Sverige. Staden ligg langs Konstvägen sju älvar ca. 30 km vest for Dorotea mot Borgafjäll.
Preservation Act 2
Preservation Act 2 er eit konseptalbum frå 1974 av det britiske rockebandet The Kinks. Det er det 12. studioalbumet deira. Albumet fekk nokså dårleg kritikk då det kom ut og selde dårleg. Det nådde 114. plassen på Billboard 200.
Medverkande
med:
Stanford Linear Accelerator Center
Det vart grunnlagd i 1962. SLAC har den lengste lineære akseleratoren i verda (3,2 km). I 1968 fann fysikarar ved SLAC indikasjonar på at proton (og nøytron) er sett saman av endå mindre partiklar, kvarkar. Dette vart oppdaga i prosessar der elektron kolliderte med hydrogen.
Ein ny maskin vart bygd i 1970-åra, SPEAR eller Stanford Positron-Electron Asymmetry Ring, der strålar av elektron og positron (anti-elektron) kolliderte. SPEAR vart følgt opp av kollisjonsmaskinen PEP (Positron-Electron Project). Seinare (1987) bygde ein òg ein ny lineær kollisjonsmaskin, SLC (SLAC Linear Collider) for å kunne produsere Z-partiklar. PEP-maskina vart 1998 oppgradert til PEP-II. Her har ein produsert B-meson. I desintegrasjonar (nedbryting) av slike meson har ein, slik som i nokre andre laboratorium, sett effektar som bryt materie-antimaterie-symmetri.
Kjelder
SLAC. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/SLAC
Deep Purple in Rock
Deep Purple in Rock er det fjerde studioalbumet til det engelske rockebandet Deep Purple, utgjeve 5. juni 1970. Det var det første studioalbumet som vart spelt inn av Mark II-besetninga beståande av Ritchie Blackmore, Ian Gillan, Roger Glover, Jon Lord og Ian Paice.
Arbeidet med In Rock byrja kort tid etter at Gillan og Glover vart med i bandet i juni 1969 med øving på Hanwell Community Centre. Musikken skulle vera høglydt og tung og representera liveshowet deira. Innspelinga gjekk føre seg i ulike studio rundt om i London mellom dei omfattande turneane, der låtane og arrangementa vart finpussa.
In Rock vart gjennombrotsalbumet til bandet i Europa og nådde fjerdeplassen i Storbritannia, og låg på hitlistene i over eitt år. Derimot gjekk det dårlegare i USA, der Mark I-albuma deira hadde hatt større suksess. Ein tilhøyrande singel, «Black Night», nådde andreplassen i Storbritannia og vart den høgast rangerte singelen til bandet der. Albumet har halde fram med å bli hylla av kritikarane som eit tidleg døme på sjangrane hardrock og heavy metal.
Bakgrunn
I midten av 1969 hadde Deep Purple spelt inn tre album og oppnådd kommersiell suksess i USA, men leid av mangel på musikalsk retning. Sjølv om gruppa bestod av erfarne musikarar, var ingen av dei opphavlege medlemmene dyktige låtskrivarar, og den tidlege musikken deira spende frå psykedelisk hardrock basert på gitaristen Ritchie Blackmore sine riff, klassisk-influerte låtar utvikla og arrangert av organisten Jon Lord, og cover-songar frå The Beatles, Joe South, Neil Diamond og Donovan.
Etter ein USA-turné i mai bestemde Blackmore, Lord og trommeslagaren Ian Paice seg for å erstatta den opphavlege vokalisten Rod Evans med ein som kunne takla ein hardrock-stil. Gruppa hadde òg nyleg signert ein avtale med Harvest Records i Storbritannia, som hadde til hensikt å representera progressive undergrunnsband, men eigaren av plateselskapet Malcolm Jones meinte Deep Purple satsa for mykje på gimmicks og berre appellerte til den amerikanske marknaden. Lord og Blackmore hadde møtt Paice under turneen for å diskutera personellendringa, og Blackmore sa at han ville «prøva å vera skikkeleg tung» etter å ha høyrt Led Zeppelin sitt debutalbum. Blackmore spurde den tidlegare bandkollegaen sin, trommeslagaren Mick Underwood, om han kjende ein passande songar. Underwood foreslo sin Episode Six-bandkollega Ian Gillan. Blackmore, Lord og Paice gjekk for å sjå ein Episode Six-konsert i Woodford Green den 4. juni, og etter at Blackmore hadde spelt med bandet, tilbaud dei Gillan jobben.
Gillan og Episode Six-bassisten Roger Glover var vener og hadde danna eit låtskrivarsamarbeid. Glover ville likevel ikkje forlata Episode Six, så Gillan foreslo at han kunne hjelpa til med låtskrivinga til Deep Purple som eit kompromiss. Den 7. juni vart Gillan og Glover spurt om å spela på ein Deep Purple-innspeling av deira neste singel, «Hallelujah», der Glover opptredde som studiomusikar. Etterpå ombestemde Glover seg og bestemde seg for å bli med i bandet.
Gruppa møttest først og utvikla låtidear i løyndom, utan å fortelja Evans eller den opphavlege bassisten Nick Simper om det, fordi den opphavlege besetninga framleis hadde turnédatoar for å promotera albumet The Book of Taliesyn, som Harvest endeleg hadde gitt ut i Storbritannia (fleire månader etter at det vart gitt ut i USA i oktober 1968). Dessutan ønskte ikkje Episode Six-managementet at Gillan og Glover skulle slutta i gruppa, og dei prøvde å få til eit forlik med Deep Purple. Etter nokre veker oppdaga likevel både Evans og Simper at dei hadde fått sparken, og dei var ikkje imponerte over den underfundige måten det hadde vorte gjort på, spesielt ikkje då dei spelte inn musikk med ei anna besetning. Underwood sa seinare at han angra på at han tilrådde Gillan til Deep Purple fordi han ikkje ville at Simper skulle mista jobben. Den siste konserten med Evans og Simper var 4. juli, og den nye besetninga spelte sin første konsert på The Speakeasy Club i London 10. juli. Gillan og Glover heldt fram med å spela fleire konsertar med Episode Six, og den siste konserten deira fann stad 26. juli. Dei vart erstatta av John Gustafson som songar og bassist.
Hanwell Community Centre vart booka for at bandet skulle øva og skriva nytt materiale. Ifølgje Glover vart det valt fordi «det var den einaste staden me kunne finna der me kunne laga mykje lydar». Grunnstrukturen til «Child in Time» vart utarbeidd på desse sesjonane, og både denne og «Speed King» (som då heitte «Kneel and Pray») var med i live-settet ved den sjuande konserten til bandet på Paradiso i Amsterdam, 24. august. Mark II-besetninga byrja å turnera mykje, og fann ut at dei hadde god musikalsk kjemi saman. Arbeidet med det nye materialet vart kortvarig avbroten av Lord sin Concerto for Group and Orchestra, der Deep Purple spelte med Royal Philharmonic Orchestra i Royal Albert Hall 24. september. Sjølv om konserten hadde ein annan stil enn materialet dei hadde jobba med i Hanwell, førte han til auka publisitet i Storbritannia, noko som saman med konsertane til gruppa byrja å gi dei ein tilhengjarskare.
Innspelinga av In Rock byrja i IBC Studios i London, med dei første innspelingane i oktober. Studioarbeidet vart fordelt mellom spelejobbane, som var nødvendige for å skaffa banda inntekter, og heldt fram med ujamne mellomrom fram til april året etter. Gillan sa seinare at dei regelmessige spelejobbane var viktige for å utvikla materialet og finna det mest passande arrangementet før innspeling. Grunntanken bak innspelingane var at alt skulle vera høgt og tungt. Glover hugsar at han såg VU-meteret i raudt (som signaliserte lydforvrenging) i studio. I november 1969 spelte bandet «Speed King» og «Living Wreck» for ei BBC-innspeling, medan dei i februar 1970 spelte ein konsert for stasjonen som ein forsmak på noko av det nye livematerialet. Det amerikanske plateselskapet til bandet, Tetragrammaton, gjekk konkurs på denne tida, noko som gjorde det usikkert om albumet ville bli gitt ut der. Warner Bros kjøpte deretter opp Tetragrammaton-kontrakten, og skulle gi ut Deep Purple-album i USA gjennom heile 1970-talet.
Albumet var det første som vart produsert av gruppa, sjølv om dei i stor grad nytta seg av lydteknikarar under innspelingane, særleg Martin Birch som prøvde å gjengi live-lyden til bandet i studiorommet. Tittelen var ein reaksjon på Concerto for Group and Orchestra, og understreka at Deep Purple var eit rockeband. Coveret vart designa av managementet deira og det førestiller Mount Rushmore med fotografi av ansikta til bandet lagt over dei amerikanske presidentane.
Etter at innspelinga var ferdig, heldt gruppa fram med å turnera. Gillan hugsar at dei spelte 50 konsertar i Storbritannia i første halvdel av 1970, pluss ytterlegare 15 i Europa. Dei opptredde òg live i ein TV-spesial for Granada TV-programmet Doing Their Thing og for London Weekend Television-programmet South Bank Summer. Den 9. august opptredde gruppa på National Jazz and Blues Festival, noko som kulminerte med at Blackmore sette fyr på forsterkarane sine.
Låtar
I motsetning til tidlegare album er alle låtane på In Rock kreditert dei fem Deep Purple-medlemmene. Gillan hugsa at låtane først vart øvde inn på Hanwell og deretter introdusert i live-showet for å sjå korleis dei ville fungera. Lord sa at føremålet med albumet var å gjera «ein medviten innsats for å stoppa opp og tenkja på å skriva materiale som me alle forstod».
Side ein
«Speed King» utvikla seg frå eit bassriff skriven av Glover på Hanwell, i eit forsøk på å etterlikna Jimi Hendrix sin «Fire». Gillan skreiv teksten ved å ta frasar frå gamle rock 'n' roll-låtar av Little Richard. Han var opphavleg kjent som «Kneel and Pray» og vart utvikla som eit live-stykke i fleire månader før innspeling. I den første studioinnspelinga av songen spelte Lord piano i staden for orgel, noko som seinare vart gitt ut som ei B-side i Nederland. Det siste opptaket som vart brukt på albumet vart spelt inn i januar 1970; han opnar med ein instrumental utan tittel kjent som «Woffle», spelt inn i november 1969.
«Child in Time» vart skriven tidleg under øvingane i Hanwell, etter at Lord byrja å spela introduksjonen til «Bombay Calling» av It's a Beautiful Day. Gruppa bestemde seg for å spela hovudtemaet til songen i eit lågare tempo, og Gillan skreiv nye ord inspirert av Vietnamkrigen. Han sa seinare at han kom på tittelen spontant. Songen vart jamleg spelt live, og var godt innøvd då han vart spelt inn på IBC i november 1969. Han vart seinare ein de facto hymne for antikommunistiske motstandsgrupper i Aust-Europa under jernteppet.
Side to
«Flight of the Rat» var den siste låten som vart spelt inn til albumet, på De Lane Lea den 11. mars. Han utvikla seg under øvinga frå eit humoristisk omarrangement av Glover av «Flight of the Bumblebee».
«Into the Fire» vart skriven av Glover som ei åtvaring mot narkotika. Hovudriffet vart utvikla etter å ha diskutert kromatiske skalaer med Blackmore.
«Living Wreck» vart spelt inn under dei tidlege IBC-innspelingane i oktober 1969. Han var nær ved å bli utelaten frå albumet fordi gruppa meinte han ikkje var god nok, men dei lytta til han igjen mot slutten av innspelingane og bestemde seg for at dei likte han. Blackmore spelte gitarsoloen gjennom ein effektpedal.
«Hard Lovin' Man» vart utleidd frå eit bassriff av Glover og utvikla som ein jamsession av resten av bandet. Det var det første sporet på albumet som vart spelt inn på De Lane Lea i januar 1970 med lydteknikaren Martin Birch. Gruppa vart imponert over dugleiken til Birch, og han vart behalden som lydteknikar for resten av albuma i gruppa fram til 1976. Han vart kreditert som «katalysator» på den opphavlege LP-en.
Andre songar
Etter å ha fullført albumet var managementet i gruppa uroa for at det ikkje fanst nokre openberre hitsinglar, og booka De Lane Lea i byrjinga av mai 1970 slik at bandet kunne skriva og spela inn ein. Etter å ha slite med å komma opp med ein kommersielt klingande låt, byrja Blackmore å spela riffet til Ricky Nelson sitt arrangement av «Summertime», medan gruppa improviserte resten av strukturen. Gillan sa seinare at han prøvde å skriva «den mest banale teksten me kunne komma på». Resultatet vart singelen «Black Night», som vart den første hitten i gruppa i Storbritannia.
«Cry Free» vart spelt inn på IBC i januar 1970. Sjølv om gruppa spelte inn over 30 opptak, kom han ikkje med på den endelege sporlista, og vart seinare gitt ut på eit samlealbum.
Ein instrumental, «Jam Stew», vart spelt inn i slutten av november 1969 på IBC. Ein versjon med improvisert tekst vart spelt inn som «John Stew» til ei BBC-innspeling, medan hovudriffet var med på låten «Bullfrog» på studioalbumet Green Bullfrog, gitt ut året etter.
Utgiving
Albumet og singelen «Black Night» vart begge gitt ut 5. juni 1970. In Rock nådde fjerdeplassen i Storbritannia og heldt seg på albumlistene gjennom heile året og inn i det neste, heilt til oppfølgjaralbumet Fireball var klart. Den opphavlege utgivinga inneheldt eit dobbeltfalsa omslag med fullstendige tekstar og eit sett med svart-kvitt-fotografi av bandet.
Den amerikanske utgivinga av albumet kutta ut introen til «Speed King», som varer i litt over eitt minutt. Han er framleis redigert på den amerikanske standardutgivinga av Warner Bros., men vart retta opp igjen i full lengd på 25-årsjubileumspakken. I 1982 vart albumet gitt ut på nytt i eit enkelthylsa vinylomslag, som erstatta det opphavlege omslaget. Den meksikanske utgivinga inkluderte òg «Black Night» på sporlista.
Suksessen til In Rock auka profilen til Deep Purple i stor grad. I oktober, under ein turné i Storbritannia, hadde Melody Maker eit innslag om «Purple Mania» som viste at konsertane deira tiltrekte seg eit stadig meir entusiastisk publikum. Bandet avslutta året med å turnera i Skandinavia og Tyskland. På ein konsert i Lüdenscheid spelte dei utan Blackmore, som hadde vorte sjuk. Fansen gjorde opprør og øydela utstyr til ein verdi av 2 000 pund.
Nyutgivingar
I 1995 vart ei ommastra og revidert 25-årsjubileumsutgåve av albumet gitt ut av EMI. Albumet vart ommastra av Glover, med «Black Night», «Jam Stew», ein ny miks av «Cry Free», og remiksar av «Flight of the Rat» og «Speed King».
I 2009 gav audiofil-selskapet Audio Fidelity ut ei ommastra utgåve av Deep Purple in Rock på ein CD i 24 karat gull i avgrensa opplag. CD-en vart mastra av Steve Hoffman. Denne utgivinga følgjer det opphavlege formatet med sju spor utan bonusspor.
Mottaking
Reaksjonane på In Rock var positive. Record Mirror-skribenten Rodney Collins sa at det var «eit forbløffande bra album» som viste at «rock, gitt eit friskt stikk og vake materiale, framleis er eit av dei mest givande områda innan moderne musikk.» Richard Green skreiv i New Musical Express at albumet var «God, kjøttfull rock heile vegen» og rosa spesielt synginga til Gillan på «Child In Time». Disc and Music Echo gav plata 4 av 5 stjerner, samanlikna stilen med The Nice og noterte at Blackmore dominerte instrumentalt over Lord.
Ifølgje Tony Dolan i Deep Purple: a Critical Retrospective hadde det første Mark II-albumet Concerto for Group and Orchestra gitt Deep Purple svært velkommen publisitet i Storbritannia, men bandet - og særskild Ritchie Blackmore - var fast bestemt på at dei «ikkje ville bli stempla som eit nyhendenummer». Han var fast bestemd på at det neste studioalbumet skulle vera eit åtak på øyrene. Som Blackmore sa til andre: «Viss det ikkje er dramatisk eller spennande, har det ingen plass på dette albumet». In Rock var alt Blackmore hadde sett for seg og meir til. Den skulle bli liggjande på dei britiske hitlistene i over eitt år. Deep Purple hadde endeleg funne nisjen sin med sin hardtslåande, tunge, dundrande, kraftfulle rock.»
Blackmore har seinare sagt at albumet er hans favoritt frå tida med Deep Purple, saman med Machine Head.
Innhald
Alle songane er skrivne av Ritchie Blackmore, Ian Gillan, Roger Glover, Jon Lord og Ian Paice.
Medverkande
Deep Purple
Andre medverkande
Qing
Dynastiet herska opphavleg som Seine Jin, men tok i 1636 namnet Qing som tyder 'klår' eller 'gjennomskinleg'. Det fekk offisielt makta i Kina i 1644 etter at Beijing vart teken og plyndra av bondeopprørarar leidde av Li Zicheng, ein mindre embetsmann for Ming-dynastiet. Den siste Ming-keisaren Chongzhen tok livet av seg, og Li oppretta det kortvarige Shun-dynasitet. Dette vart styrta året etter av Qing-styrkar hjelpte av Ming-generalen Wu Sangui.
Mot slutten av Qing-dynastiet låg den reelle makta i landet i hendene på utlendingar. Dessutan fanst indre strid som følgje av dårlege levekår og nasjonale strøymingar som ville driva ut dei framande maktene. Dette førte til fleire store opprør som Taipingopprøret (1850–1864), Nianopprøret (1853–1868) og boksaropprøret (1898-1901).
Eit militæropprør i Wuchang den 10. oktober 1911 vart startskotet for Xinhairevolusjonen, ein landsomfattande oppstand som i februar 1912 tvinga den siste keisaren, Xuantong, til å abdisera. Deretter vart Republikken Kina proklamert.
Sweet Home Alabama
«Sweet Home Alabama» er ein song av southern rock-bandet Lynyrd Skynyrd frå 1974 på det andre albumet deira, Second Helping.
Songen nådde åttandeplassen på den amerikanske singellista i 1974 og vart den andre hitsingelen deira. Songen vart skriven som eit svar til «Southern Man» og «Alabama» av Neil Young. Young er nemnt i teksten på songen.
Bakgrunn og innspeling
Ingen av dei tre låtskrivarane av songen var frå Alabama; Ronnie Van Zant og Gary Rossington var begge frå Jacksonville i Florida, medan Ed King var frå Glendale i California. I eit intervju med Garden & Gun sa Rossington om låtskrivinga: «Eg hadde dette vesle riffet, som songen opnar med. Eg spelte det om att og om att når me venta på at nokon skulle komme på øving. Ronnie og eg sat der, og ha sa 'spel det ein gang til'. Så skreiv Ronnie teksten og Ed og eg skreiv musikken.»
«Sweet Home Alabama» vart ein stor hit for bandet etter at dei førre singlane stort sett hadde gått umerkeleg forbi. Hitten førte til at bandet vart tilbydd å få spele på to TV-show, noko dei avslo.
Kontrovers
«Sweet Home Alabama» vart skriven som ein svarsong til to songar av Neil Young, «Southern Man» og «Alabama», som omhandla rasisme og slaveri i Sørstatane. «Me trudde Neil skaut alle endene for å få tak i ein eller to», sa Van Zant på den tida. Den følgjande linja nemner Neil Young i songen:
I sjølvbiografien sin frå 2012, Waging Heavy Peace, kommenterte Young om rolla si i songen og skreiv «Det var rett av Lynyrd Skynyrd å angripe min eigen song 'Alabama' på den flotte songen deira. Eg likar ikkje teksten min når eg lyttar til han no. Dei er skuldande og nedlatande, og ikkje så gjennomtenkt, og for lett å mistyde».
Van Zant sitt andre svar var òg kontroversielt, med referansar til guvernøren i Alabama, George Wallace (ein kjend tilhengjar av rasesegregering) og Watergate-skandalen:
Mange historiskarar har peikt på at valet av Birmingham i samband med guvernøren (i staden for hovudstaden Montgomery) er viktig for kontroveren sidan byen i 1963 var åstad for omfattande borgarrettsdemonstrasjonar som vart slått hard ned på av styresmaktene på staden.
I 1975 sa Van Zant: «Teksten om guvernøren i Alabama var mistyda. Folk la ikkje merke til at me song 'Boo! Boo! Boo!' etter den linja, og media plukka berre opp referansen om at folk elska guvernøren.» «Wallace og eg har særs lite til felles», sa Van Zant sjølv, «eg likar ikkje det han sa om farga folk.»
Ronnie Van Zant hadde seinare på seg ei Neil Young-T-skjorte ved fleire øve mellom anna på ein konsert som vart filma og omslaget til albumet Street Survivors. .
Medverkande
Lynyrd Skynyrd
Andre medverkande
«All Summer Long»
Kid Rock-songen «All Summer Long» frå 2007 sampla «Sweet Home Alabama» på refrenget og brukar gitarsoloen og pianoavslutninga. Billy Powell spelar på songen. All Summer Long» samplar òg Warren Zevon sin «Werewolves of London», som har ein liknande akkordprogresjon som «Sweet Home Alabama». Då Kid Rock sin versjon kom ut, gjekk originalversjonen opp til 44. plassen på UK Singles Chart.
Jonsklosteret i Bergen
Jonsklosteret var eit augustinarkloster som låg i området ved Strandgata og Markeveien på sørsida av Vågen i Bergen.
Klosteret var vigd til Johannes Døypar. Det vart truleg grunnlagt ca. 1150, men er fyrste gong omtalt i 1208. Ein veit at klostret var i økonomiske vanskar frå 1300-talet og utover, og på grunn av problem etter svartedauden var klosteret truleg ute av drift frå 1400-talet av. I 1450 vart klostergodset overteke av domkyrkja. Truleg brann klosteret ned ved bybrannen i 1489. Den tilhøyrande kyrkja vart tydelegvis ståande nokoleis uskadd, og ho må ha vore i bruk fram til 1552, då borgarane i byen fekk området for å byggja rådhus. Dette vart det ikkje noko av og restane av kyrkja vart ståande som ruin som endeleg vart fjerna på 1700-talet.
I 1823 laga L.D. Klüver ei oversiktsskisse av dei få restane som var igjen. Kyrkja vart lokalisert ved graving i 1895, men det er få voner om at det mange leivningar igjen av klosteret.
Västra Örträsk
Västra Örträsk er ein liten tettstad i Lycksele kommun i Västerbottens län, Sverige. Det ligg på den vestlege breidda av Örträsksjön, på ein austlege breidda ligg Östra Örträsk.
Stavroúpoli i Xánthi
Stavroúpoli (gresk Σταυρούπολη) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Xánthi i periferien Aust-Makedonía og Thráki i Hellas. Stavroúpoli inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Xánthi.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Stavroúpoli 2 050 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 536 innbyggjarar.
Anton Ažbe
Anton Ažbe var ein slovensk målar. Han spela ei viktig rolle som lærar for mange målarar frå det austlege Europa.
NM i orientering 1985/langdistanse
Noregsmeisterskapen i orientering 1985 i langdistanse fann stad 15. juni ved Espa i Stange kommune. Løypa for menn var 25,4 km lang med ei total stigning på 680 meter.
Anton Ažbe
Liv og gjerning
Ažbe vart fødd i ein landsby i nærleiken av Škofja Loka, den gongen ein del av keisarriket Austerrike. Han var delvis lam frå fødselen, og vart foreldrelaus i åtteårsalderen. Han lærde seg å måle som lærling til Janez Wolf, og seinare ved kunstakademia i Wien og München.
NM i orientering 1985/langdistanse
Menn
<br style="clear:both;" />
Anton Ažbe
Liv og gjerning
30 år gammal grunnla Ažbe ein målarskule i München som vart mykje søkt av kunststudentar frå Aust-Europa. Mellom andre vart alle dei såkalla «fire store» slovenske impresjonistane; Rihard Jakopič, Ivan Grohar, Matej Sternen og Matija Jama, utdanna hos Ažbe. Dessutan var ein hel generasjon av russiske målarar som Ivan Bilibin, Mstislav Dobuzjinskij, Igor Grabar, Vasilij Kandinskij, Dmitrij Kardovskij og Kuzma Petrov-Vodkin, innom skulen hans. Ažbe sine undervisningsmetodar vart tekne i bruk av fleire russiske målarar, både av dei som vart verande i heimlandet, som Grabar, Kardovskij, og av emigrantar som Bilibin og Dobuzjinskij.
NM i orientering 1985/langdistanse
Kvinner
<br style="clear:both;" />
Anton Ažbe
Liv og gjerning
Ažbes eigen produksjon av kunst består av einast 26 verk, inklusive klasseromsstudiar. Hans lenge planlagde meisterverk vart aldri noko av, og hovudverket Odalisque frå 1902 er gått tapt. Til den gåtefulle personlegdomen hans kom alkoholisme, kjederøyking og bitter einsemd. Han førte ein enkel, nesten asketisk livsstil i det private og viste eksentrisk framferd i det offentlege. Ažbe verna om sine personlege hemmelegheiter til siste slutt, han var eit mysterium også for studentane sine og for lærarkollegaene.
Han døydde i München.
Allanton i North Lanarkshire
Allanton  er ein landsby i regionen North Lanarkshire i Skottland. Han har kring 1000 innbyggjarar og ligg like aust for Motherwell.
Safia i Jemen
Safia er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Monegaskisk
Monegaskisk er eit romansk språk eller dialekt av ligurisk. Monegaskisk er eit offisielt språk] i lilleputtstaten [[Monaco, der det blir undervist i på skulane.
Monegaskisk er ein del av det vestromanske dialektkontinuumet. Som alle liguriske mål stammar monegaskisk frå nord-italienske mellomalderspråk. Fransk og nærskylde galloromanske språk har hatt ein del innverknad på ordforråd, grammatikk og syntaks.
Aadel Lampe
Aadel Lampe, også kjend som Aadel Knudsen, var ein norsk kvinnesaksforkjempar, lærar og liberal politikar. Ho var formann i Norsk Kvinnesaksforening frå 1922 til 1926 og vararepresentant på Stortinget i perioden 1922–1924, som ei av dei fyrste kvinnene vald til Stortinget.
Utdanning og yrkesliv
Lampe tok eksamen ved Nissens Pigeskoles Høiere Skole for Voxne unge Piger (også kalla «Guvernanteskolen») i Christiania, dåtidas høgaste utdanning som var open for kvinner, og vart deretter tilsett som lærar ved Nissens Pikeskole. I dette miljøet, som bestod av dåtidas høgast utdanna kvinner i Noreg, stifta ho kjennskap med kvinnesaka. Seinare vidareutdanna ho seg som lærar for døve barn, og var tilsett som lærar ved Balchens døveskole og deretter ved Hedevig Rosings skole for døvstumme barn. Då Hedevig Rosings skole vart lagd ned slutta Lampe som lærar og byrja å arbeide ved det såkalla «Pleiebarnskontoret», som seinare var ein del av Oslo helseråd.
Politikk og aktivisme
Lampe var medlem av Norsk Kvinnesaksforening frå starten i 1880-åra. Ho vart styremedlem i 1895 og var viseformann i periodane 1899–1903 og 1912–1922, i formannsperiodane til statsministerfruene Fredrikke Marie Qvam og Randi Blehr. I 1922 etterfølgde ho Blehr som formann i foreininga. I 1926 vart ho utnemnd til æresmedlem i foreininga i samband med at ho gjekk av som formann etter over 30 år i styret.
Lampe var opphavleg medlem av Venstre, men vart seinare aktiv i Frisindede Venstre. Ho var vararepresentant til Stortinget for Christiania i perioden 1922–1924, vald inn på felleslista til Høgre og Frisinnede Venstre ved Stortingsvalet 1921. Valet var fyrste gongen ei kvinne vart vald inn som fast representant: Karen Platou som stod framfor Lampe på den same lista i den same valkrinsen; Lampe var ein av fire kvinnelege vararepresentantar innvald det året og var dimed blant dei fyrste kvinnene vald til Stortinget.
Lampe var også varamedlem av hovudstyret i Frisindede Venstre og styremedlem i kvinneorganisasjonen til partiet. Lampe er også kjend som medunderskrivar av eit brev til regjeringa, saman med Randi Blehr og Cecilie Thoresen Krog, som kravde at kvinner kunne verte utnemnde som embetsmenn.
Familie
Foreldra til Lampe var sokneprest Claus Ernst Lampe (f. 1807) og Drude Cathrine Haar Daae (f. 1817). Ho vart gift i 1885 med statsrevisor Henrik Magnus Knudsen og var som gift kjend som Aadel Knudsen. Etter at ho vart skild brukte ho igjen namnet Lampe. Systera hennar, Dina Lampe, var gift med stortingsmannen og stadsfysikus Ole Jacob Sparre.
Liste over vindkraftverk i Noreg
Dette er eit oversyn over vindkraftverk i Noreg.
MS «Canis» (1888)
«Andrew Welch» var ein bark bygt i 1888 som lasteskip for C. Brewer & Co i Honolulu på Hawaii.
Etter å ha blitt selt til A/B Quarta i Sverige i 1916 og gjeve namnet «Olga», vart skipet sterkt skadd i ei grunnstøyting i 1918 og vraket vart selt av assurandørane til A/S M/S Sohups Magdalon i Bergen og bygd om til motorskip med namnet «Sophus Magdalon».I 1922 vart skipet kjøpt av Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) og fekk namnet «Canis». Skipet overlevde fleire grunnstøytinga og eit torpedotreff i andre verdskrigen, og forliste til slutt i november 1960 utafor Island.
«Andrew Welch»
Skuta vart bygd ved Russell & Co i Port Glasgow i Skottland og vart levert som stålbark i 1888 til C. Brewer & Co i Honolulu på Hawaii. Selskapet var eigd av Welch & Co, som tok over skuta direkte i 1901 og det fekk heimehamn i San Francisco. I 1907 vart skuta selt til Matson Navigation & Co i San Francisco.
«Olga»
I mars 1916 vart skuta kjøpt av svenske Rederi A/B Quarta i Gøteborg. Ho vart då omdøypt til «Olga». I 1918 grunnstøytte «Olga» ved Kvanhovden fyr ved Florø og vart sterkt skadd. Vraket vart selt av assurandørane for gjenoppbygging som motorskip. Det vart kjøpt av Skibs A/S M/S Sophus Magdalon, eigd av Sophus Kahrs i Bergen, og omdøypt til «Sophus Magdalon». Reparasjonen skjedde ved Haugesunds mekaniske verksted og skipet fekk dobbel botn og si andre sjøsetjing den 9. mai 1919. Det fekk sett inn ein polardieselmotor på 500 hestekrefter frå Atlas i Stockholm som kunne gje 9 knops fart. I tillegg fekk skipet ein donkeykjel som skulle drive dei seks vinsjane på båten med dampkraft. Skipet gjekk stort sett i fartlangs
Det Bergenske Dampskibsselskab
I mai 1922 kjøpte Det Bergenske Dampskibsselskab båten for kring 400 000 kroner og det fekk namnet «Canis». Det fortsette å gå i fart langs norskekysten og ein av dei første turane i juni var til Kirkenes frå Bergen.