cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
«Akerendam»
Forliset skjedde nokså nær land, og ei av dei nitten pengekistene blei ført i land av lensmannen i distriktet, Ole Haugsholmen. Etterkvart fekk han hand om bergingsarbeidet saman med folka til den hollandske konsulen, medan den norske staten stod for vakthald. Ein berga opp fire nye kister gjennom sommaren og hausten. Den siste kista var gått så mykje i oppløysing at ho sprang open og fall ned i havet igjen. Etter vinterstormane blei det ikkje funne fleire kister, og ettersom åra gjekk blei vraket gløymd. Gjennom 1800-talet blei det funne enkeltmyntar frå skipet, men desse blei gjerne kopla til soga om eit skip frå Den spanske armadaen som skulle ha forlist ved Runde på 1500-talet.
Tidleg i 1960-åra var det aktuar og historikar Ivar Myklebust frå Ørsta som gjorde kjent opplysingar om forliset, då han fann arkivmateriale etter sjøforklaringa som var blitt halde på tinget i Ørsta (Ørstavik) i 1726. I 1972 fann sportsdykkarane Bengt-Olof Gustafsson, Stefan Persson og Eystein Krohn-Dal att vraket. Dette funnet er også omtala som Rundeskatten. Etter ei undersøking året etter av Bergen Sjøfartsmuseum hadde ein funne rundt 57,000 myntar, 6,600 av dei av gull. Navigasjonsutstyr, gjenstandar frå byssa og personlege eigedelar som sakser og spenner blei også funne.
Skipsvraket er i dag stort sett gått i oppløysing, men dei fleste av dei 36 kanonane skipet hadde og ballaststeinane ligg att. Det blir halde dykketurar ut til vrakstaden.
Oppstrynsvatnet
Oppstrynsvatnet er ein innsjø i Stryn kommune i Vestland fylke.
Hamdesmål
I diktet vert det fortald at brørne Hamde og Sorle dreg til kong Jormunrekk for å hemne søstera Svanhild. På vegen drep dei sin eigen halvbror Erp, og derfor lukkast hemnen berre halvt. Dei høgg hender og føter av Jormunrekk, men klarer ikkje å drepe han. Som straff blir brørne steina til daude.
Cosimo Rosselli
Cosimo di Lorenzo Rosselli var ein italiensk renessansemålar som arbeidde i Firenze og Roma.
Rosselli var teknisk sett ein framifrå målar, men han mangla originalitet. Han måla i ein ganske streng lineær og stiv stil. I sine seinare år måla han i ein stil som minner om Filippino Lippi. Fra Bartolommeo, Andrea del Sarto og Piero di Cosimo var mellom dei han hadde til elevar.
Kjelder
''Aschehougs kunsthistorie. Bind 4 Kunstleksikon''
Aubervilliers
Datasenteret Telecity Paris, som husar Wikimedia sine servarar, ligg i Aubervilliers.
Historie
1. januar 1860 vart byen Paris gjort større ved å annektere nabokommunane. Samtidig vart ein liten del av kommunen Aubervilliers annektert av Paris, medan kommunen La Chapelle-Saint-Denis vart oppløyst og delt mellom Paris, Aubervilliers, Saint-Denis og Saint-Ouen. Aubervilliers fekk derimot berre ein liten del.
Det europeiske venstrepartiet
Det europeiske venstrepartiet, på engelsk European Left (EL), på fransk Gauche Europeenne, er eit politisk parti på europeisk nivå og ei samanslutning av venstresosialistiske og reformkommunistiske parti i Den europeiske unionen EU. Det blei danna i januar 2004 for å delta i valet til EU-parlamentet det året. Det blei etablert den 8. mai 2004, i Roma.
Medlemspartia er: Rifondazione Comunista PRC, Italia, Die Linke, Tyskland, Det franske kommunistpartiet PCF, Det sameinte venstre, Spania, Det spanske kommunistpartiet, Det sameinte og alternative venstre, Catalunya, Partiet for Demokratisk Sosialisme SDS, Den tsjekkiske republikken, Venstrealliansen Synaspismos, Hellas, Arbeidarpartiet, Ungarn, Det austerrikske kommunistpartiet KPÖ, Det estiske venstrepartiet EVP, Det sosialistiske alliansepartiet PAS, Romania, Det rumenske kommunistpartiet (2010), Romania, Det sanmarinesiske kommunistpartiet PRC, San Marino, Arbeidspartiet PvdA, Sveits.
Desse partia har observatørstatus i EL: Enhedslisten – de rødgrønne, Danmark, Suomen Komunistinen Puolue, Finland, Det tsjekkiske kommunistpartiet KSCM, Det tyske kommunistpartiet DKP, Partiet til dei italienske kommunistane PdCI, Venstrepartiet, Luxemburg, Venstreblokka, Portugal, Det slovakiske kommunistpartiet KSS, Fridoms- og solidaritetspartiet ÖDP, Tyrkia.
J.W. Cappelens Forlag
J.W. Cappelens Forlag A/S er eit norsk forlag som vart grunnlagt 23. februar i 1829. Det er det eldste av forlaga som er i drift i Noreg i dag. Forlaget gjev ut bøker i alle sjangrar.
Forlaget vart skipa av Jørgen Wright Cappelen som han dreiv bokhandel i Storgata i Christiania der han også baud fram bøker frå eige forlag. J.W. Cappelen såg seg sjølv som ein folkeopplysningsmann, og etterkvart som leseferdigheita breidde seg over landet var han med på stetta trongen for bøker for vanlege folk. Forlaget gav ut salmebøker, huspostillar og katekismar som gjekk ut i store opplag. Læsebog for Folkeskolen og Folkehjemmet vart til dømes prenta og seld i eit opplag på til saman heile 300 000 eksemplar.
Etter at Jørgen Wright Cappelen døydde i 1878 vart firmaet drive vidare av familien heilt fram til i 1987 då det svenskekonsernet Bonnier tok over aksjemajoriteten i selskapet. I 2007 vart forlaget slege saman med forlaget N.W. Damm & Søn A/S, skipa i 1843, til forlaget Cappelen Damm AS, som er eigd av Bonnier og det danske konsernet Egmont med ein halvpart kvar. Før dette var J.W. Cappelens Forlag A/S eit av dei største i Noreg, og eigde både Cappelen Akademisk Forlag A/S og bokdistribusjonsverksemda Sentraldistribusjon ANS. Dessutan dreiv forlaget sine eigne bokklubbar. I fylgje forlaget sjølv, gav dei ut om lag 800 titlar i året, av desse er 400–500 lærebøker, medan resten var skjønn- og faglitteratur av anna slag. Desse tala inkluderte både nyutgjevingar og nye opplag av tidlegare utgjevne bøker.
John Mensah
John Mensah, er ein ghanesisk fotballspelar som i 2010/11-sesongen spela i forsvar for Sunderland i engelsk Premier League på lån frå Lyon i fransk Ligue 1, og for det ghanesiske landslaget. Han har spelt for ei lang rekkje klubbar i Sveits, Italia, Frankrike og England. Han debuterte for A-landslaget til Ghana 5. desember 2001, 19 år gammal, i ein kamp mot Algerie. I 2009 passerte han 50 landskampar for Ghana.
Kinsarvik kyrkje
Kinsarvik kyrkje er ei steinkyrkje bygd i åra 1150-1160. Kyrkja er bygd i normannisk-romansk stil og ligg i Kinsarvik i Ullensvang kommune, Hardanger og Voss prosti. Ved avviklinga av prestegjelda frå 2004 låg kyrkja i Ullensvang prestegjeld.
Kinsarvik kyrkje er den eldste steinkyrkja i Hardanger og var i si tid hovudkyrkja i heile Indre Hardanger. Den fyrste kyrkja i Kinsarvik har vore ei stolpekyrkje. Denne kyrkja var bygd med jordgravne trestolpar i hjørna. Steinkyrkja vart etter alt å døme bygd utanpå den gamle stolpekyrkja. Skipet er 19 m langt og 14,5 m breitt. Murane i skipet er 1,7 m tjukke og kormuren er 1,25 m tjukk. I kyrkjemuren er det fleire holrom og nisjar som vart nytta til gøymestad for kyrkjelege verdiar. Ein finn slike i alle mellomalderkyrkjer, men i Kinsarvik-kyrkja er det uvanleg mange.
Interiør
Kyrkja har opphavleg vore kalkpussa både ut- og innvendig. Då ein skrapa vekk den nyaste kalkpussen kom målarstykke frå mellomalderen fram i dagen. Måleriet på sørveggen viser ein bisp, måla frå golv til tak. Nordveggen viser erkeengelen Mikael med «sjelevekta» si. Under står stygge smådjevlar og prøver å vippe vekta over på si side med ein båtshake. Det som er spesielt er at ein finn det same biletet i mellomalderkyrkjer i Spania.
Antemensalen
Antemensalen (dekorert framside av alter) er laga av fire furubord 1,96 m x 1,03 m. Det viser frelsaren på krossen og krossfestinga. Over krossen står det: «Iesus Nazarenus Rex Iuderu» (Jesus av Nasaret, Jødekongen). Rundt kanten står det: «NEC-DS-NEC-HONO-PRESES-QVM-CARNIS-YNACO-SET-DS-EST-HONO-PRESES-QVAN-SING-NAT-YMAGO» (Korkje av Gud eller menneske er dette biletet, som du ser. Men det er eit bilete både av Gud og menneske.) Målaren har vore dårleg i latin og gjort fleire feil. Originalen er no på Bergen museum, medan det heng ein kopi i kyrkja.
Kyrkjemodellen
Kyrkjemodellen i Kinsarvik kyrkje er ei krosskyrkje med eit høgt midttårn og fleire småtårn. Ei segn seier at det var skottar som bygde kyrkja og at dei hadde med seg kyrkjemodellen. Dette var ein modell av ei kyrkje i Skottland. Kyrkja vart ikkje bygd fordi den var for dyr å byggja og fordi tårna kom til å verte øydelagde av vêr og vind. Modellen vart truleg brukt som gøymestad for relikvie. Originalen er no på Bergen Museum, medan ein kopi står i kyrkja.
Flaumen i 1743
Under ein stor flaum i desember 1743 vart ein stor del av kyrkjegarden vaska vekk av vatnet og kistene flaut ut på fjorden. Ei segn seier at kista til Engel Simonson Ringøy som døydde i 1739 flaut i land i båtstøa hans på Ringøy. Kistene vart henta inn igjen og lagt under golvet i kyrkja. Under golvet i koret er det og ei krypt der sokneprest Løgit, kona og ungane hans ligg. Det ligg også to namnlause kister der.
Ullensvang kyrkje
Ullensvang kyrkje er ei steinkyrkje bygd i åra 1250-1300 i Lofthus i Ullensvang kommune. Opphavleg stod kyrkja utan tårn. Tårnet vart oppført framføre vestinngangen mellom 1883 og 1885. Den opphavlege vestportalen vart då sett inn som portal vest i tårnet. Det vart også sett til to tverrstilte tilbygg i nygotisk stil på sørsida av kyrkja.
I 1958 vart kyrkja restaurert på nytt, under leiing av Arnstein Arneberg. Mykje av det nygotiske interiøret frå 1870-talet vart då teke vekk og interiøret vart prega av 1950-talet, inspirert av 1600-talet med dører framfor benkene etc. Veggene fekk ny puss innvendig, og det vart lagt kvelving over skipet.
Kyrkja står i det nordvestre hjørnet av kyrkjegarden. Nordvest for kyrkja er Ullensvang prestegard.
Ved avviklinga av prestegjelda frå 2004 låg kyrkja i Ullensvang prestegjeld.
Forlag
Eit forlag er ei verksemd som publiserer bøker, blad og andre publikasjonar. Eit forlag får teksten eller manuskriptet frå ein forfattar og sørgjer for å få det publisert eller offentleggjort, det vil seie trykt og distribuert til forhandlarar som sel det vidare til dei enkelte lesarane. Forlaga dekkjer alle utgifter i samband med produksjon, for eksempel til illustratør, trykkjeri og bokbindar, og kostnader til reklame og anna. Forlaga kan ha ein redaksjon som sjølv står for eller organiserer arbeidet med innhaldet i bøkene eller blada, for eksempel i vekeblad, leksika og skulebøker.
Etymologi og andre tydingar
Ordet forlag nyttast vanlegvis om bokforlag, både om forretningsverksemda og firmaet, om sjølve aktiviteten, det vil seie sjølve forleggariet, og om kontorlokala.
Ordet kjem frå det tyske Verlag eller Vorlage som igjen er avleidd av vorlegen, det vil seie «å leggje fram».
Historie
Dei første forleggarane var boktrykkjarar. Sidan byrja også bokhandlarar med forlagsverksemd. I dag driv dei fleste bokforlag som sjølvstendige føretak utan direkte tilknyting til trykkjeri og bokutsal.
Norske bokforlag (utval)
Det er mange hundre små og store forlag i Noreg. Rundt femti av desse er medlem i Den norske Forleggerforening. Mellom dei største eller mest kjende norske forlaga er:
Trude Teige
Trude Teige er ein norsk journalist, omsetjar, forfattar, programleiar og fjernsynsreporter. Teige debuterte som forfattar med boka Havet syng i 2002. Ho har og jobba som reporter i TV 2 sidan starten. Frå 2008 var Teige programleiar for debattprogrammet Tabloid på same kanal. Ho har også hatt sitt eiget intervjuprogram kalla Trude på TV 2, og jobba som politisk journalist i TV 2 si politiske avdeling.
Ho har skrive to romanar om Kristiane som lever på 1800-talet. Historia er geografisk og historisk forankra i Herøy og handlar blant anna om kor vanskeleg det var å vere einsleg kvinne på den tida. I tillegg har Trude Teige skrive ei kokebok med blant anna oppskrifter frå barndommen i Herøy.
I 2008 vart Trude Teige tildelt Kringkastingsprisen for nynorskbruk/dialektbruk i media.
Ho har i seinare tid skrive tre krimbøker, og boka Svik blei nominert til Bokhandlerprisen 2012.
Regionar i Albania
Regionane i Albania (albansk: qark, qarqe) utgjer ei administrativ inndeling i Albania. Landet har 12 regionar, som igjen er delte inn i 61 kommunar.
Regionane vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2000, då dei 36 tidlegare distrikta vart oppløyste og erstatta av regionane. Ved ei ny reform i 2014 vart talet på kommunar redusert frå 373 (308 landkommunar og 65 bykommunar) til 61, medan regionane ikkje vart endra.
Illuminatar
Illuminatar (tyder 'dei opplyste') viser til fleire europeiske sekter frå 1500– til 1700-talet som meinte dei hadde eit særskilt forhold til guddommen. Den best kjende er Illuminat-ordenen, som blei stifta i Bayern i 1776 av Adam Weishaupt. Denne var organisert etter jesuittisk mønster og skulle erstatta frimureri. Ordenen bygde på engelsk deisme og opplysingsfilosofi, og hadde som mål å gjera dygd og fornuft til styrande element i verda. Ei anna rørsle var spanske alumbrados. På engelsk er rørsla kjend som Illuminati, og er særleg under dette namnet kjend frå populærkultur og konspirasjonsteoriar.
Illuminat-ordenen fekk stor utbreiing i Mellom-Europa, mellom anna var Johann Gottfried Herder og Johann Wolfgang von Goethe medlemmer. I 1785 blei ordenen forboden i Bayern. Han blei nystifta 1896 og gjort internasjonal i 1925.
I populærkultur
Konspirasjonsteoriar kring Illuminatus-ordenen har blomstra sidan byrjinga av 1800-talet, og finst også refererert i bøker, film, musikk og liknande. Nokre eksempel er
Rundeskatten
Rundeskatten eller Rundefunnet er den verdfulle lasta som det nederlandske frakteskipet Akerendam hadde med seg på sin jomfrutur i 1725 då skipet kom ut av kurs og forliste utanfor Runde på Sunnmøre ein stormfull natt i mars same år. Det var aktuar og historikar Ivar Myklebust frå Ørsta som tidleg i 1960-åra gjorde kjent opplysingar om forliset, då han fann arkivmateriale etter sjøforklaringa som vart halden på tinget i Ørsta (Ørstavik) i 1726.
Skatten blei oppdaga 6. juli 1972 av dei tre sportsdykkarane Bengt-Olof Gustafsson, Stefan Persson og Eystein Krohn-Dale. Funnet omfatta rundt 57 000 mynter, 6,624 av gull, resten av sølv. Året etter blei staden undersøkt av Bergens Sjøfartsmuseum. Rundt 135 kg myntar fordelt på over 400 ulike mynttyper blei funne, mellom anna nederlandske dukatar og dukatonar, skillmynttypane scelling og stuiver og søramerikanske realar. Femten av typane var ikkje kjende før. I tillegg til myntar blei det funne ei rekkje kanonar, navigasjonsutstyr, delar av lasta og bruksgjenstandar for mannskapet og frå byssa.
Lérez
Lérez er ei elv sørvest i Galicia i Spania. Ho munnar ut i Atlanterhavet ved Pontevedra, der ho dannar eit estuar (ria). Ho har ei lengd på 60 km og spring ut i Serra do Candán i fjellet San Bieito i kommunen Aciveiro (Forcarei). Lérez renn gjennom kommunane Forcarei, Cerdedo, Campo Lameiro, Cotobade og til slutt Pontevedra.
Dei største sideelvane hennar er Salgueiro, Cabaleiros, Rio Grande, O Castro, Quireza, Tenorio og Almofrei.
Billy Bragg
Stephen William Bragg, meir kjend som Billy Bragg er ein britisk musikar kjend for å blanda folkemusikk, punk og protestsongar. Tekstane hans tek for seg både romantiske og politiske emne.
Bragg har vore aktiv i musikkbransjen i over 40 år, og han har samarbeidd med blant andre Johnny Marr frå The Smiths, medlemmar frå R.E.M., Less Than Jake, Kirsty MacColl og Wilco.
My Generation
«My Generation» er ein song av det engelske rockebandet The Who. Songen vart ein stor hit og er ein av dei mest kjende songane deira. Songen vert ofte trekt fram som ein av dei største rockesongane gjennom tidene, og vart av musikkmagasinet Rolling Stone rangert på 11. plass på lista deira over dei 500 største songane gjennom tidene og på 13. plass på VH1 si liste over dei 100 største rockesongane. Songen er òg ein av del av lista til Rock and Roll Hall of Fame over dei 500 songane som forma rock and roll, og han er innlemma i Grammy Hall of Fame. I 2009 vart han rangert på 37. plass av VH1 på lista deira over dei beste hardrocksongane gjennom tidene.
Songen er skriven av Pete Townshend i 1965 for den opprørske britiske ungdomsrørsla kalla mods. Songen uttrykte kjensla om at eldre folk «rett og slett ikkje forstår kva det handlar om».
Anllóns
Anllóns er ei elv i Galicia i Spania. Ho spring ut i Xalofjella, om lag 400 meter over havet, og munnar ut i Ria de Corme y Lage. Ho er 54,4 km lang og renn gjennom kommunane Cabana de Bergantiños, Carballo, Cerceda, Coristanco og Ponteceso.
My Generation
Songen vart gjeven ut som singel 5. november 1965 og nådde andreplassen i Storbritannia og 74. plas i USA. «My Generation» vart òg gjeven ut på debutalbumet deira i 1965, My Generation (The Who Sings My Generation i USA) og finst i ein kraftig utvida versjon på konsertalbumet Live at Leeds (1970). The Who spelte songen inn att på ny for EPen Ready Steady Who! i 1966, men denne versjonen vart først gjeven ut i 1995 på den nymastra utgåva av A Quick One. Den største skilnaden mellom desse to versjonane er at i staden for feedbackavsluttinga på originalen, endar den nye utgåva i ei kaotisk utgåve av Edward Elgar sin «Land of Hope and Glory».
Inspirasjon
Townshend skreiv visstnok songen på eit tog og skal ha vore inspirert av dronningmora, som skal ha fått ein likbil som Townshend eigde taua bort frå ei gate i Belgravia fordi ho ikkje likte synet av bilen på den daglege køyreturen hennar gjennom nabolaget. Townshend har òg nemnd Mose Allison sin «Young Man Blues» som ei inspirasjonskjelde, og skal ha sagt at utan Mose Allison hadde ikkje han skrive songen. Townshend fortalde Rolling Stone i 1985 at «My Generation» handla om å prøve å finne plassen sin i samfunnet.»
Komposisjon
Teksten til songen er rekna som ein av dei tydlegaste bodskapane om ungdommeleg opprør i rockehistoria. Tonen til songen var aleine ein forgjengar for punkrockrørsla. Eit av dei mest kjende sitata frå teksten er «I hope I die before I get old» («Eg håpar eg døyr før eg vert gammal»), som vert sunge av Roger Daltrey.
Som mange av dei tidlege Thw Who-songane er «My Generation» tydeleg inspirer av amerikansk R&B, særleg call and repsonse-forma i versa. Daltrey song ei linje og korvokalistane Pete Townshend og John Entwistle, svarte med refrenget «Talkin' 'bout my generation»:
Eit anna tydlege aspekt med «My Generation» er den sinte og frustrerte stamminga til Daltrey. Det finst fleire soger om korleis denne stamminga kom til. Ein av dei er at songen starta som ein sakte «snakkande» bluessong utan stamming, men etter å ha vorte inspirert av John Lee Hooker sin «Stuttering Blues», omarbeidde Townshend songen til den noverande forma. Ei anna soge er at det vart foreslått for Daltrey at han skulle stamme for å høyrast ut som ein britisk mod på amfetamin. Plateprodusenten Shel Talmy har fortald at det rett og slett var «eit uhell», som dei valde å halde. Roger Daltrey har òg sagt at han ikkje øvde på songen før innspelinga og ikkje kunne høyre stemma si i monitorane. Då han skulle synge songen kom stamminga av at han prøvde å passe teksten til musikken. Bandet syntes det høyrdest bra ut og valde og halde det slik. BBC ville først ikkje spele «My Generation» for å unngå og fornærme folk som stamma, men valde å snu om på dette då songen vart populær.
Instrumenteringa på songen reflekterer teksten, rask og aggressiv. Songen er mellom anna kjend for å innehalde ein av dei første bassoloane i rockehistoria. Denne vart spelt av Entwistle på hans Fender Jazz Bass, i staden for Danelectro-bassen han ønskte å bruke. Danelectros-bassen hadde sjeldant tynne strengar som brukte å slitne, så Entwistle vart frustrert og nytta i staden Fender-bassen sin. Avsluttinga på songen inneheld tromming av Keith Moon og gitarfeedback frå Townshend sin Rickenbacker 330, i staden for ein normal nedtoning.
Andre utgåver
Mange artistar har spelt sine utgåver av «My Generation». Av desse finn ein mellom andre Oasis, Iron Maiden, Hilary Duff, Green Day, Phish, Floater, The Wahas, The Zimmers, Gorky Park, Di-Rect, Generation X, Acrylic Steel, The Sweet og Patti Smith
Kvinnherad kyrkje
Kvinnherad kyrkje er ei steinkyrkje bygd i åra kring 1275-1300. Kyrkja ligg i Rosendal i Kvinnherad kommune i Vestland.
Daily Mirror
The Daily Mirror, òg kalla The Mirror, er ei av dei større avisene i Storbritannia. Ho vart grunnlagd den 2. november 1903 av Alfred Harmsworth (seinare Lord Northcliffe), som på den tida også var eigar av Daily Mail, som «the first newspaper for gentlewomen». Avisa hadde kvinneleg redaktør, og innhaldet hadde minimalt med nyhende. Satsinga på damer vart ein stor fiasko, og avisa blei omlansert som The Daily Illustrated Mirror i 1904 med ein mannleg redaktør. På den tida låg hovudkvarteret til avisa i Carmelite Street i London.
Avisa tilsette fotojournalistar som oppsøkte dramatiske hendingar med ordre om å senda biete heim til London uansett kostnad og hindringar. Etter kvart fekk avisa rykte på seg som ei sterk nyhendeavis med særs god dekning med bilete, men vart også kritisert for sine journalistiske metodar. I 1914 passerte opplaget 1 million.
Altaposten
Altaposten er ei avis som vert utgjeven i Alta i Vest-Finnmark i Troms og Finnmark fylke. Mediehuset Altaposten driv i tillegg med lokalradio (Radio Alta) og TV (TV Nord).
Daily Mirror
Tydinga til avisa minka under leiinga til Lord Rothermere, bror av grunnlegjaren, som i mellomkrigstida støtta fascistiske rørsle i Storbritannia. Mot slutten av 1930-talet overtok Harry Bartholomew som direktør, og profilen til avisa vart omlagt til «sex, krim og sport». Under krigen markerte avisa si støtte til den meinige soldat og husmora, og næra seg idologisk Labour Party. Etter krigen gjekk avisa gjennom ein ny gullalder, med over 4 millionar eksemplar i 1949. Under styret til Cecil Harmsworth King gjekk avisa nye vegar i typografi og layout, framleis med stor vekt på bilete, sterke overskrifter og slåande framsider. King sørgde òg for å styrke avisa gjennom å bli medlem i medieselskapet International Publishing Corporation (IPC).
Altaposten
Ansvarleg redaktør er Rolf Edmund Lund.
Daily Mirror
På 1970-talet prøvde avisa å ta opp konkurransen med Rupert Murdochs nyoppstarta The Sun, og bytta ut mykje av nyhendejournalistikken med tabloidinnhald om kongehuset og såpeseriar. Etter kvart vart avisa skydd av seriøse skribentar og lesarar. I 1991 flytta avisa hovudkvarteret ut av sentrum, til Isle of Dogs. Avisa har framleis den tabloide uttryksmåten, men har etter tusenårsskiftet i større grad prioritert dekning av politikk og utanriksstoff enn på 1900-talet.
Altaposten
Avisa blei først gjeven ut 23. august 1969, opphavleg av Nordavis AS som var starta opp året før.
Altaposten markerte seg som motstandar mot utbygginga av Alta-Kautokeino-vassdraget under Altasaka. Redaktøren for avisa, Jan Smith-Novik, deltok i aksjonen ved Stilla i 1981.
Quimper
Quimper (Kemper på bretonsk, Corspotium på latinsk) er ein by og kommune i Bretagne nordvest i Frankrike. Byen har rundt 65 000 innbyggjarar, som vert kalla quimpérois. Quimper er prefecture (hovudstad) i departementet Finistère.
Historie
I antikken var byen hovudstad i La Cornouaille. I 495 vart byen eit bispedøme, og seinare hovudstad for grevane av Cornouailles. På 1000-talet vart det slått i saman med Hertugdømet Bretagne. Byen leid stort under Den bretagnske arvefølgjekrigen på 1300-talet. I 1364 gjekk hertugdømet over til Huset Montfort.
Under den franske revolusjonen fekk byen namnet Montagne-sur-Odet.
Attraksjonar
Byen har ein landleg atmosfære med sjarmerande gangbruer over elvane som renn gjennom han. Kyrkja Locmaria, ein romansk bygning frå 1000-talet ligg her, og mellom 1200- og 1500-talet vart den flotte Cathédrale Saint-Corentin de Quimper bygd, med sin storslåtte fasade i gotisk stil. Det er den eldste gotiske bygningen i nedre Bretagne. Dei to tårna på om lag 80 meter vart reist på 1800-talet. Domkyrkja har òg nokre usedvanlege glasmåleri som vindauge. Domkyrkja er tileigna den første biskopen i Quimper, Corentin.
I dag er byen mest kjend for keramikken Quimper faïence, som har vore laga her sidan 1690 etter modell av Jean-Baptiste Bousquet.
Andøyposten
Andøyposten er ei avis som blir utgjeven på Andenes i Nordland fylke og er lokalavis for Andøy kommune. Avisa kom ut første gong 10. august 1979.
Nordstrandsvatnet
Nordstrandsvatnet er eit vatn som ligg i Høyanger kommune i Vestland.
Hornelen
Hornelen (860 moh.) ligg i Bremanger kommune i Vestland og er den høgaste sjøklippa i Nord-Europa. I eldre tider kalla ein gjerne fjellet Smalsarhorn. Mange segner er knytt til dette fjellet og ifylgje nokre av desse er det ein samlingsstad for hekser både jonsokaftan og julaftan. Om den norske kongen Olav Tryggvason er det sagt at han var ein dugande idrettsmann. Han skal ha klatra opp bratthenget på Hornelen.
Tidlegare var fjellet høgare, men delar av toppen raste ut i 1865.
Hornelen har lenge vore brukt som landemerke for skip som fór forbi. I fjellet er det ei stor steinblokk ein er redd skal rase ut i sjøen. Båtar som passerer skal av den grunn ikkje gje fløytesignal.
Frå Berleneset er det om lag 4 timar gangtid til toppen.
Pieter de Hooch
Pieter de Hooch var ein nederlandsk sjangermålar frå Rotterdam. Namnet hans er også skrive Hoogh eller Hooghe.
Liv og gjerning
Pieter de Hooch var frå tidleg 1650-tal i teneste hos kjøpmannen og kunstsamlaren Justus de la Grange. Arbeidet førte til at han var med Grange på reiser til Haag, Leiden og Delft.
The Daily Telegraph
The Daily Telegraph vart grunnlagd i 1855 og er ei av dei to siste britiske avisene i storformat, saman med The Financial Times. Søndagsutgåva til Daily Telegraph, The Sunday Telegraph, vart grunnlagd i 1961. I november 2005 var The Daily Telegraph den mestseljande avisa i storformat i Storbritannia, med eit dagleg sal på 904&mnsp;955, samanlikna med 692 581 for The Times, 261 193 for The Independent og 378 618 for The Guardian. I følge ei undersøkning i 2004 var 61 % av lesaranae til avisa tilhengjarar av det konservative partiet i Storbritannia.
Avisa har vore så nært knytt til det konservative partiet, eller toryane, at ho har fått tilnamnet «The Torygraph». Blant avisas kjente skribentar finn ein folk som Winston Churchill, då han deltok i felltoget i North West Frontier Province sendte han artiklar til The Daily Telegraph. Før fyrste verdskrigen gjorde avisa eit berømt intervju med keisar Wilhelm II, som var sterkt negativ til Storbritannia.
Pieter de Hooch
Liv og gjerning
I 1654 slo Hooch seg ned i Delft. Året etter vart han medlem av Sint-Lucasgildet i Delft. Medan Hooch var i byen måla han harmoniske interiør og gardsmotiv, påverka av Johannes Vermeer. Til liks med Vermeer var han interessert i optikk og korleis lyset fell. På ein meisterleg og usentimental måte skildra han velstanden og det fredfulle ved livet i Nederland på 1600-talet. Det er sannsynleg at Hooch leverte dei fleste verka sine til Grange i denne perioden, i byte mot kost og losji og andre fordelar. Ei seinare inventaroversikt viser at Grange eigde 11 av måleria hans.
The Daily Telegraph
Nettavis
Nettavisa som er knytt til papirutgåva finst på Telegraph.co.uk. Denne inkluderer artiklar frå papirutgåva til The Daily Telegraph og The Sunday Telegraph, i tillegg til «breaking news», «features», «picture galleries» og bloggar.
Terneuzen
Terneuzen er ein kommune og by i Nederland i provinsen Zeeland med om lag 55 000 innbyggjarar, og er den folkerikaste kommunen i provinsen.
Pieter de Hooch
Liv og gjerning
Kringom 1661 flytta Hooch til Amsterdam, der han arbeidde for rike oppdragsgjevarar. Sjølv budde han og familien i ein bydel prega av fattigdom. Måleria hans vart frå då av meir storslagne og av mykje lågare kvalitet enn dei han hadde måla i Delft.
The Daily Telegraph
Nettavis
Nettavisa vart kåra til «UK Consumer Website of the Year 2007» av the Association of Online Publishers.
Terneuzen
Terneuzen ligg sør for estuaret Westerschelde og ein Westerscheldetunnelen går frå området og vidare til resten av Nederland.
Pieter de Hooch
Liv og gjerning
Han døydde 54 år gammal på eit sinnsjukehus i Amsterdam.
The Daily Telegraph
Nettavis
Nettstaden blir overvåka av Edward Roussel, den digitale redaktøren for eigarselskapet, Telegraph Media Group, og Marcus Warren. I redaksjonsstabben er også Shane Richmond, Ian Douglas og Chei Amlani.
Terneuzen
Byen vart først nemnd i 1325 og ligg strategisk til Terneuzen ved inngangen til vassvegane til Gent i Belgia. I dag er Gent-Terneuzen-kanalen framleis ei viktig ferdselsåre. Hamna i Terneuzen er den tredje største i Nederland etter hamnene i Rotterdam og Amsterdam.
I følgje segna høyrde den legendariske «Flygande Hollendar» heime i byen. Van der Decken, ein kaptein som forbanna Gud vart fordømt til å segle på havet til evig tid, som skildra i Frederick Marryat sin roman The Phantom Ship og Richard Wagner sin opera.
Byen fekk byrettar i 1584. Før 1877 vart byen ofte kalla Neuzen.
Harare
Harare er hovudstaden i Zimbabwe (tidlegare Rhodesia, og før dette Sør-Rhodesia). Med sine 1,4 milionar innbyggjarar er Harare den største byen i landet. Han vart grunnlagt i 1890 som Salisbury, og var hovudstaden i Rhodesia og Nyasaland i perioden 1953-1963. Då Zimbabwe fekk sjølvstende i 1980 bytta byen namn frå Salisbury til Harare.
Smallingerland
Smallingerland er ein kommune i Nederland i provinsen Friesland med om lag 55 000 innbyggjarar. Den største byen i kommunen er Drachten med litt over 40 000 innbyggjarar.
Nystølsvatnet
Nystølsvatnet er ein innsjø som ligg i Sogndal kommune i Vestland. Vatnet ligg på Gaularfjellet, og er ein del av Gaularvassdraget.
Fv 613 går langs nordsida av vatnet, og nær den austlege enden er eit kjent utsiktpunkt på Gaularfjellsvegen.
Namnet kjem av Nystølen som er ei seter på vestsida av vatnet.
Dikemark Jernverk
Dikemark Jernverk var eit jarnverk som vart skipa i 1697 på Dikemark i Asker kommune av generalauditør Frants Henrich Schade etter at det sist på 1600-talet var funne jarnmalm i åsane i nærleiken. Men etter at verket var kome i gang, vart desse førekomstane kjapt tømde, og seinare vart malmen henta frå gruver på Sørlandet. Verket vart lagd ned i 1804.
Verket, som vart opna i 1699 og hadde ein 13 meter høg masomn, låg med bygningane på både sider av Verkenselva nedanfor fossen ved utløpet frå Verkensvannet, slik at vatnet i fossen kunne drive vasshjula som skulle halde mekaniske hamrar og blåsebelgar i gang. Det vart produsert rujarn, stangjarn og støypegods som omnar, gryter og gravstøttar, og dessutan stål i ein periode på 4 – 5 år frå 1754. Etter at masomnen og hovudbygningen brann ned i 1804, vart verket lagt ned, og slagghaugane som låg att etter det, vart i 1912 selde til Tyskland. I dag er det ikkje andre spor etter Dikemark Jernverk enn dei 468 kølabonnane (stader der det vart brent trekol til verket) som finst i skogane i Kjekstadmarka og vestre luten av Vestmarka; trekolet frå resten av Vestmarka gjekk hovudsakleg til jarnverket Bærums Verk ved elva Lomma i Bærum kommune.
Men fossen i Verkenselva gav grunnlag for ny verksemd, og på 1800-talet kom det her ei stor kornmølle, stampemølle, sagbruk og reiparbane (innretning nytta til å tvinne reip, tau og trosser). Denne verksemda vart kombinert med gardsdrifta på garden Dikemark, som vart etablert som ein stor gard ved at grannegardar vart kjøpte opp og slegne saman. I 1898 vart denne garden kjøpt av Kristiania (Oslo) kommune, som bygde eit sinnsjukehus her som framleis er i drift som psykiatrisk sjukehus, men vart statleg etter omorganiseringa av sjukehusvesenet i Noreg i 2002. Fossen i Verkenselva dreiv frå 1899 dette sjukehuset sitt eige elektrisitetsverk.
Drancy
Drancy er ein kommune i dei nordaustlege forstadane til Paris i Frankrike. Han ligg 10,8 km frå Paris sentrum, men har eigen bystatus og om lag 71 300 innbyggjarar.
Namn
Namnet Drancy kjem frå det mellomalderlatinske ordet Derenciacum, og før det Terentiacum, som tyder «eigedomen til Terentius», ein gallo-romersk landeigar.
Uttalen av Drancy er [dʁɑ̃ˈsi]. Innbyggjarane vert på fransk kalla Drancéens.
Historie
På 1600-talet vart Drancy delt inn i to eigne landsbyar, Drancy le Grand og Le Petit Drancy. Bydelen Village Parisien er bygd over den gamle grenda Groslay, som var omgjeve av Bondy-skogen, som ein ser igjen i gatenamnet rue des bois de Groslay. Under den andre verdskrigen låg det ein deportasjonsleir i Drancy, der jødar, sigøynarar og andre før dei vart frakta til tyske konsentrasjonsleirar. I 1976 laga skulptøren Shelomo Selinger eit minnesmerke over dei franske jødane som var fengsla i leiren.
Rio Eo
Eo er ei elv nordvest i Spania. Ho er 91 km lang og estuaret hennar dannar grensa mellom regionane Galicia og Asturias. Elva er kjend for laksefiske.
FishBase
Fiskeslaga på FishBase er organisert etter vitskapleg namn. Kor mange opplysningar som vert oppgitt varierer frå art til art.
Historie
I 1987 føreslo Daniel Pauly å oppretta ein standardisert database for fiskeartar som ein del av programvareprosjektet til ICLARM. Året etter tok han til å jobba med Rainer Froese, som hadde arbeidd med eit ekspertsystem for identifisering av fiskelarvar. Dei første sidene vart skrivne i Prolog, men dei skifta fort til det DOS-baserte systemet DataEase. I 1989 fekk prosjektet sin første donasjon.
I 1993 bytta prosjektet til Microsoft Access, og i 1995 gav dei ut sin første CD-ROM. Sidan då har desse utgjevingane kome nesten årleg, og i takt med auka i informasjon i databasen har òg datamengda her auka. 2004-versjonen var på fem CD-ar, eller ein DVD.
FishBase dukka først opp på internett i august 1996. Sidan 2000 har FishBase vore drive av FishBase Consortium, som består av:
FishBase er tilknytt 1370 bidragsytarar og samarbeidspartnarar. For å bevara verdien som ein vitskapleg database publiserer ikkje FishBase original forsking; alt innhaldet må basera seg på tidlegare publisert materiale.
Cradock Channel
Dei to andre sunda er Jellicoe Channel og Colville Channel.
Taxman
«Taxman» er ein song av The Beatles og opningssporet på albumet Revolver frå 1966. Songen er basert på ei personifisering av skatteselskap som HM Customs and Excise, Inland Revenue og Internal Revenue Service. Songen vart skrive av George Harrison.
Harrison fekk noko hjelp til teksten frå John Lennon, som skreiv enkelte linjer for han. Lennon nemnte mellom anna den dåverande statsministeren i Storbritannia, Harold Wilson, og den framtidige statministeren Edward Heath, i songen.
Medverkande
I følgje Ian MacDonald, utanom der andre er nemnde:
Stalingrad
Sjå òg
Stalingrad
Horgen stavkyrkje
Horgen stavkyrkje var ei stavkyrkje ved Horgen-gardane (gnr. 279 og 280) i Gran kommune i Innlandet fylke. Kyrkja var anneks til Nikolaikyrkja, hovudkyrkja i Gran. I 1570-åra vart jordegodset til kyrkja lagt under Nikolaikyrkja og inventaret overført til Hamar domkyrkje. I Jens Nilssøn si visitasskildring frå 1590-åra er kyrkja omtala som øyde, altså ute av bruk. I sorenskrivaren si utgreiing frå 1743 vert det sagt at kyrkja var «bygt af reiseplancher med spidse taarne paa», altså ei stavkyrkje. Men kyrkja var «nedfalden». Ifølgje Riksantikvaren er det funne eit gravfelt i forlenginga av gardstunet mot sør.
Aschehoug
H. Aschehoug & co (W. Nygaard) AS er eit norsk forlagshus som vart stifta i 1872 av Hieronymus Aschehoug og Halvard Aschehoug som sortimentsbokhandel. Bokhandelen låg dei fyrste åra i Øvre Slottsgate 23 på Egertorvet i Kristiania (Oslo).
Dei fyrste forlagsartiklane deira kom ut i 1873, mellom andre Kart over Kristiania av Johannes Solem, Om vore Husdyrs almindeligste Sygdomme av O. Thesen og ''«Henrik Ibsens Kejser og Galilæer». En kritisk Studie'' av G. (pseudonym for Arne Garborg). I 1881 flytta firmaet til Karl Johans gate 43. I 1887 byrja William Nygaard i firmaet, han vart etter kvart ansvarleg for forlagsverksemda og i 1900 vart han eineeigar av forlagsavdelinga. I 1910 kjøpte forlaget Sehesteds gate 1, 3 og 5 og året etter vert forlagsverksemda flytta dit, og der held forlaget framleis hus (i 2005).
Oppkjøpte forlag og andre eigarinteresser
H. Aschehoug & co (W.Nygaard) er i dag eit av dei største forlaga i Noreg, i 2003 omsette konsernet for 1224 millionar kroner.
Hiroshige
Ando Hiroshige, 安藤広重 var ein japansk kunstmålar, særleg kjend for sine landskapsbilete i tresnitt. Han var den siste av dei store utøvarane av ukiyo-e. Hiroshige forvandla kvardagslege landskap til intime, lyriske scener som gjorde han enno meir framgangsrik enn den samtidige Hokusai.
Liv og gjerning
Hiroshige var både fødd og døydde i Edo (Tokyo). Han byrja som lærling hos målaren Utagawa Toyohiro. I 1812 tok Hiroshige namn etter læraren sin og byrja signere verka sine med Utagawa Hiroshige.
Mellom åra 1811 og 1830 skapte Hiroshige bilete med tradisjonelle motiv, til dømes unge kvinner og skodespelarar. Gjennom dei neste femten åra vart han ein berømt landskapskunstnar. Meisterverket hans, biletserien Femtitre rasteplassar til Tokaido, kom i 1833. Han heldt fram med fleire framifrå bilete i liknande stil, serien Sekstini rasteplassar til Kisokaido gav han ut i tida 1834-42.
Hiroshige og Hokusai dominerte populærkunsten i Japan i den første halvdelen av 1800-talet. Hiroshige sine arbeid var ikkje like kraftfulle eller nyskapande som Hokusai sine, men på ein poetisk og kjenslevar måte fanga Hiroshige sinnbiletet av det japanske landskapet. Han laga svært mange verk; totalt skal han ha laga rundt 5 400 bilete.
Fjelkenbakken
Fjelkenbakken var namnet på tre hoppbakkar som på slutten av 1800-talet vart laga til om vintrane i sørskråningane på garden Skaugums grunn attmed husmannsplassen Øvre Fjelken i Asker kommune. Desse hoppbakkane kan reknast som ein av dei stadene der hoppsporten i Noreg vart til og fekk eit ålment publikum.
Hoppbakkane låg i eit område nedover frå hovudbygningen på garden Skaugum (som no er bustad for kronprinsparet) og mot vår tids Kirkeveien på strekninga mellom kryssa med Semsveien og Vakåsveien. Den største av dei tre hoppbakkane heitte Storfjelken, med tilløp heilt oppe ved gamle Skaugum, og vart sett på som ein av dei brattaste og vanskelegaste bakkane i Oslo-området.
Skiløparen og skisportpioneren Laurentius Urdahl, som i 1889 tok initiativ til å skipe Asker Skiklubb og var formann i den nyskipa klubben i åra 1890-93, budde på Øvre Fjelken. Han fekk til ein klubbmeisterskap i hopp i Storfjelken i 1891. I denne meisterskapen var det ei eiga klasse for kvinner, vunne av Hanna Aars. Prins Carl frå Sverige (som Noreg var i union med), stod for utdelinga av premiar han sjølv hadde sett opp; prinsen hadde vorte æresmedlem i Asker Skiklubb i 1890. Fleire enn tusen tilskodarar skal ha vore til stades på dette rennet. Under klubbrennet året etter, tok tretti hopparar del i konkurransen, og eit par tusen såg på.
I 1893 fekk Urdahl lagt landsrennet for menn til Fjelkenbakken for fyrste gongen. Det fyrste landsrennet i Noreg for kvinner, og truleg òg det fyrste skirennet i heile verda for kvinner, gjekk føre seg i Fjelkenbakken i 1896. Men i denne fyrste tida «låma» kvinnene berre, det vil seie at dei stod ned hoppbakken utanom hoppet. Sjølv med dei små hopplengdene det var tale om i dei dagane, kan ein lett skjøne at kvinnene gjorde best i å «låme» når ein ser kva slags klede dei hadde på seg når dei gjekk på ski, skildra av kunstmålaren Gustav Wentzel (1859-1927) i eit måleri av skirenn i Fjelkenbakken.
League of Legends
League of Legends er eit free-to-play multiplayer online battle-arena-spel. Det er utvikla og publisert av Riot Games for både Microsoft Windows og Mac og blei først annonsert den 7. oktober 2008, og utgjeven 27. oktober 2009. Spelet var i lukka «beta» frå 10. april 2009 til 22. oktober 2009, og blei omgjord til open «beta» fram til sleppdato. Det har henta mykje av inspirasjonen sin frå Defense of the Ancients (DOTA).
Mål
Målet med spelet er å få eit overtak over motstandarane dine med å overliste dei i spelet på forskjellige måtar. Til slutt kan spelet vinnas på to måtar: enten viss du øydelegg basen til fienden eller om dei gjer opp spelet.
Arenaer
Spelet har fire ulike arenaer eller kart som kan bli spelt i ulike modusar. Alle arenaene er speila på kryss over midten for å skape ein rettferdig balanse uansett kva sida du kjempar på.
Hovudarenaen Summoners Rift er den største og det er mogeleg å spele alt ifrå to stykk i costume mode til tolv stykk i Hexakill mode. Denne arenane består av tre vegar (også kalla lanes) saman bunde av ein jungel med småvegar. Langsmed kvar hovudveg står det til saman seks turrets og to inhibitors Denne bana har også «Neutral Mob Camps», dette er monster som spelarne kan drepe for å få gull og spesielle fordelar. Begge sidene har fem identiske «Mob Camps» og imellom dei to sidene er det to felles som kvaer side må kjempe om.
Roller
Dei forskjellige karakterane som blir kontrollert av spelarane utføyre ulike roller. I «Top lane» går det ein champion aleine, og har ansvar for å halde motstandaren under kontroll. I «Mid lane» er det mykje det same, men denne spelaren har også ansvar for å hjelpe dei andre spelarane. I den siste lanen «Bot lane» går spelarane som oftast to og to. Den eine rolla blir kald for ADC (Attack Damage Carry). Denne spelaren har ansvar for å få mest mogeleg gull, han skal sørgje for at laget for mest mogelege angrepstyrkje når lagane går imot kvarandre. Den andre rolla som blir spelt botlane er Support. Den som spelar Support han ansvar for å hjelpe han som spelar ADC og verne han frå dei andre spelarane. Det er også ein spelar som ikkje opphelt seg i nokon av dei tre lanene. Denne spelaren blir kald ein «Jungler». Denne spelaren sin oppgåve er å skaffe seg gull ved å drepe dei nøytrale monstera imellom lanene. Denne spelaren har også hovudansvaret for å hjelpe dei andre lanene.
Per H. Indrehus
Per Haldor Indrehus var ein norsk musikar, komponist og arrangør.
Heilt sidan barndommen var han aktiv i ulike musikkmiljø, og han byrja tidleg å spela piano. Han var utdanna som faglærar i musikk, først ved musikklina på Bergen Lærerhøgskole med eksamen i 1961, og sidan vart det eksamen i musikk mellomfag ved Universitetet i Oslo i 1972 og hovudfagseksamen i musikkpedagogikk ved Bergen Lærerhøgskole i 1983. I åra 1961–64 var han tilsett som musikklærar ved Rothaugen skole i Bergen. Frå 1964 hadde han stilling som lærar ved Voss Folkehøgskule, der han gjennom ein 30-årsperiode bygde opp og leidde musikklina, berre avbroten av kortare permisjonar (studiepermisjonar, konsertturnéar i inn- og utland, anna prosjektverksemd, komposisjonsoppdrag med meir). Samstundes busette han seg på Haga på Bulken på Voss.
I åra 1977–1994 førelas han fast på kursa ved Ole Bull Akademiet på Voss, i hovudsak innan emnet Bruk av norsk folkemusikk i vår tid. Ein periode underviste han også ved Stord Lærarhøgskule. Frå 1992 var Per H. Indrehus knytt til Voss Gymnas, først som timelærar ved musikklina, frå 1994 i fast heil stilling som lektor. Frå 1998 og fram til 2004 hadde han redusert stilling der, samstundes som han var tilsett av Hordaland fylkeskommune i fri stilling med oppgåve å komponera og arrangera musikk til ulike høve. Per H. Indrehus døydde på Voss 21. juli 2004.
Gjennom nesten 40 år som komponist, arrangør, utøvande musikar og pedagog sette Per H. Indrehus tydelege spor etter seg både lokalt og nasjonalt. Han var oppteken av og er særleg kjend for evna si til å kryssa tradisjonelle skilleliner, og drivkrafta hans var at musikken er eit språk som er sams for alle. Såleis skapte han forståing for éin musikkarv på tvers av grenser og kulturar. Han var heile tida opptatt av at musikken skulle røre ved tilhøyrarane, og vare melodilinjer og klangar er typiske for stilen hans. Han hadde ein omfatande produksjon, og gjennom åra heldt han mange konsertar. Som pedagog var han svært avhalden, og han var mykje nytta som instruktør på ulike kurs og seminar, og då særleg i korsamanheng.
Per H. Indrehus fekk fleire prisar for arbeidet sitt, mellom anna Sparebankenes initiativpris, Trygve Hoffs minnepris og Voss kommune sin kulturpris. Tidleg på 1980-talet gav han ut LP-en Tid å hausta inn, og seinare har det kome fleire CD-ar med hans musikk og arrangement. Han var mykje nytta i radio-, TV- og film-produksjonar, og i 1988 viste NRK eit eige fjernsynsportrett av Per H. Indrehus – Viser langs vegen – med eit tverrsnitt av produksjonen hans.
Jellicoe Channel
Jellicoe Channel er eit av tre sund som bind saman Haurakigolfen med Stillehavet nordaust for Auckland på New Zealand. Det er det vestlegaste sundet, og det ligg mellom Cape Rodney på Halvøya North Auckland Peninsula og øya Hauturu/Little Barrier Island.
Valence
Valence er ein by og kommune søraust i Frankrike og prefecture (hovudstad) i departementet Drôme, ved den venstre breidda av Rhône. Han ligg om lag 100 km sør for Lyon langs jernbanelinja til Marseille. Byen har om lag 65 000 innbyggjarar, som vert kalla valentinois.
Tidlegare var byen kjend som hertugdømet Valentinois, styrt av Hertugen av Valentinois, ein tittel som Fyrsten av Monaco framleis har, sjølv om han ikkje har noko administrativ kontroll over området.
Historie
Byen var i romartida kjend som Valentia Julia og var hovudstad i Segalauni og sete for ein lovprist skule før den romerske erobringa. Han vart ein koloni under Keisar Augustus, og vart ein viktig by i Viennensis Prima under Valentinian I. Byen var sete for eit bispedøme kanskje så tidleg som på 300-talet. Ataulf omleira og erobra Jovinus ved Valentia i 413. Byen fall så inn under styret til burgundarane, frankarane, maurarane, fyrstedømet Arles, keisarane i Tyskland, grevane av Valentinois, grevane av Toulouse, i tillegg til sine eigne biskopar, som kjempa for å halde kontroll over byen dei hadde vunne på 400-talet. Desse biskopane var ofte i konflikt med innbyggjarane og grevane av Valentinois. For å styrke kampen mot desse grevane slo paven i 1275 saman bispedømet med Die.
Innbyggjarane vart derimot verna av dauphinen (den franske kronprinsen), og i 1456 fekk dei av Louis XI dei same rettane og privilegiane som resten av Dauphiné. Biskopane gav seg dermed på det. På 1500-talet vart Valence eit senter for protestantisme i provinsen i 1563. Det vart bygd festningsverk i byen av Kong Frans I. Byen vart sete for eit lovprist universitet på midten av 1400-talet, men opphevinga av Ediktet i Nantes i 1685 gjekk hardt ut over industrien, handelen og busetnaden i byen.
Økonomi
Hovudnæringen til Valence er i dag metallurgiske produkt, tekstilar, lærvarer, smykker og krigsmateriell, og er òg eit foredlings- og handelssentrum for det omliggande jordbruksområdet.
Koppang
Koppang er administrasjonssenter i Stor-Elvdal kommune i Innlandet. Tettstaden har, og ligg ved Glåma i Østerdalen. Frå Koppang er det kring ni mil sør til Elverum.
På Koppang er det daglegvarebutikkar, bensinstasjon, serveringsstader, hotel, bank, bilverkstad, sjukeheim, aldersheim og bibliotek. Her ligg òg Koppang stasjon på Rørosbanen, Flerbrukshallen Storstua med mellom anna kommunal kino, fotballbane, Koppang småkirke, Stor-Elvdal ungdomsskole med kommunal symjehall, barneskulen Koppang skole og Midt-Østerdal videregående skole Koppang.
Kaupangrmart'n vert arrangert på Koppang i juli kvart år.
Regjeringa Bondevik I
Kjell Magne Bondevik si fyrste regjering var ei regjering som styrde Noreg frå 17. oktober 1997 til 17. mars 2000. Regjeringa var ei mindretalsregjering og ei koalisjonsregjering, eit samarbeid mellom dei politiske partia Kristeleg Folkeparti, Senterpartiet og Venstre som hadde 42 av 165 representantar på Stortinget. Regjeringa vart gjerne kalla Sentrumsregjeringa, av di det var sentrumspartia eller mellompartia i norsk politikk som samarbeidde.