cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ludvig den tyske
Konge
I 855 døde keisar Lothar, og Ludvig og Karl verker å ha samarbeidd ei tid med planar om å dela eigedommane hans. Det som verker å ha forpurra planane deira var sønene til Lothar, Lothar III, Ludvig II og Karl av Provence.
Ludvig heldt på å førebu fleire krigstog. Han døydde likevel den 28. september 876 i Frankfurt.
Av mange blir Ludvig rekna som den mest kompetente av sønene til Ludvig den fromme. Han klarte å halda oppe ein relativt god orden for å ha regjert eit rike som var under angrep frå vikingar, ungararar, moravarar og andre stammar, og klarte å slå tilbake angrepa frå desse. Han levde i tett allianse med kyrkja, som han var svært generøs mot, og han arbeidde ivrig for å omvenda dei heidenske naboane sine.
Kjelder
<references group="" responsive="1">
Langnebbspove
Langnebbspove (Numenius americanus) er ein vadefugl i snipefamilien. Han hekkar i regionar med prærie i USA og sørlege Canada og overvintrar i sørlege USA, Mexico og dels òg i Mellom-Amerika.
Sandeltre
Sandeltre eller kvitt sandeltre (Santalum album) er eit lite tropisk tre, og den tradisjonelle kjelda til sandeltreolje. Det høyrer heime i Sør-India og Søraust-Asia. Treet blir rekna som heilagt i nokre religionar, som hinduismen, og nokre kulturar legg stor vekt på dei duftande og medisinske eigenskapane det har. Den høge verdien av treet har ført til overutnytting, til eit punkt der den ville bestanden er sårbar for utrydding. Den eteriske olja til sandeltre kan framleis oppnå høge prisar på grunn av det høge alfa-santalol-innhaldet sitt, men på grunn av mangelen på store tre blir der ikkje lenger brukt til fint trearbeid som før. Planten har lang levetid, men det tek mange år før han kan haustast.
Namn
Namnet «sandeltre» er avleidd frå sanskrit चन्दनं, chandanam, som tyder 'tre for å brenna røykjelse'.
Det latinske namnet S. album viser til den lyse fargen på kjerneveden. Det vitskapleg namnet Santalum ovatum blei brukt om arten av Robert Brown i Prodromus Florae Novae Hollandiae (1810), og blei omtalt som eit synonym for arten av Alex George i 1984.
Sandeltre er ein del sandeltreslekta i sandeltrefamilien. Namnet «sandeltre» blir også brukt om liknande treslag, som raudt sandeltre (Pterocarpus santalinus), australske Myoporum platycarpum, afrikanske Osyris tenuifolia og karibiske Amyris balsamifera i rutefamilien. Andre artar i slekta Santalum, som S. spicatum, blir også omtalt som ekte sandeltre, for å skilja dei frå tre med liknande lukt på trevirket eller olja.
Skildring
Sandeltre er eviggrønt og kan blir 4 til 9 meter høgt. Eit tre kan bli hundre år gammalt. Forma kan variera frå opprett til utspreidd, og treet kan fletta seg saman med andre artar. Planten parasitterer røtene til andre treslag, med haustoriumtilpassing på eigne røter, men utan større skade på vertane. Eit individ kan danna slike forhold til ei rekkje andre plantar. Opptil 300 artar, inkludert sandeltre sjølv, kan vera vert for treet, og tilføra makronæringsstoffa fosfor, nitrogen og kalium, og gje dei skugge - spesielt i tidlege utviklingsfasar. Arten kan formeira seg gjennom rotskot i den tidlege utviklinga si, og etablera små grupper. Den raudlege eller brune borken kan vera nesten svart og er glatt på unge tre. Han kan så få raudfarga sprekker. Kjerneveden er bleikgrøn til kvit. Blada er tynne, motsette og eggforma til lansettforma. Overflata er glatt og skinnande med lys grøn farge, med ei bleikare bakside. Dei dannar frukt etter tre år og levedyktige frø etter fem. Desse frøa blir distribuerte av fuglar.
Utbreiing
Santalum album stammar frå det tropiske beltet i India, Aust-Indonesia og Nord-Australia. Hovudutbreiinga av arten er i tørrare tropiske område i India og dei indonesiske øyane Timor og Sumba. Det er framleis uvisst om S. album er ein innfødd art i Australia og India eller blei innført av fiskarar, handelsfarande eller fuglar frå Søraust-Asia for fleire hundreår sidan.
I dag dyrkar ein sandeltre i India, Sri Lanka, Indonesia, Malaysia, Filippinane og Nord-Australia.
Habitat og vekst
Sandeltre finst frå tørre skogar ved kysten opp til 700 meter over havet. Arten veks vanlegvis i sandhaldig eller veldrenert steinete raud jord, men kan veksa i mange andre ulike jordsmonn. Habitatet har temperaturar frå 0 til 38 °C og årleg nedbørsmengd på mellom  500 mm og 3000 mm. Treet kan bli opptil 9 meter høgt. Det trivst i godt lys og treng ikkje store mengder vatn. Treet byrjar å bløma etter 7 år. Når trear er unge er blomane kvite, medan dei blir raude eller oransje med alder. Trestammen byrjar å utvikla dufta si etter rundt 10 års vekst.
291. artilleribrigade
291. artilleribrigade (russisk 291-я артиллерийская ордена Суворова бригада) er ein artilleribrigade i det russiske forsvaret som er underlagt 58. kombinerte armé i Søre militærdistrikt. Han er forlagt til Troitskaja i Ingusjetia.
Sandeltre
Vern
Sandeltre er rekna som ein sårbar art av International Union for the Conservation of Nature (IUCN). Planten er truga av overutnytting og habitattap gjennom endra bruk av jorda, jordbruk, skogrydding, eld (som arten er svært var for) og sjukdom frå Phytoplasma-bakteriar. For å verna denne truga ressursen frå overutnytting finst det lovverk som vernar han. I tillegg blir det drive forsking på dyrking av planten.
Fram til 2002 hadde ikkje einskildpersonar i India løyvde til å dyrka sandeltre Det er ikkje lov for einskildpersonar å hogga eller hausta frå sandeltre. Staten gjev særskilde løyve til offentleg tilsette som kan hogga tre og selja trevirket. Dei indiske styresmaktene har lagt ned forbod mot å eksportera tømmer frå sandeltre.
Bruk og produksjon
S. album har vore hovudkjelda til sandeltrevirke og sandeltreolje. Desse har ofte ei viktig rolle i samfunna i det naturaliserte distribusjonsområdet sitt. Kjerneveden er den einaste delen av treet som blir brukt til duft. Veden er gulbrun på farge, hard med ein oljeaktig tekstur og er på grunn av haldbarheita eit godt materiale for utskjering. Den ytre delen av treet, splintveden, er uparfymert. Splintveden er kvit eller gul i fargen og blir brukt til tredreiing. Den høge verdien av sandeltre har ført til forsøk på dyrking, noko som har auka distribusjonsområdet til planten. ISO-standarden for dei godkjende karakteristikkane til denne essensielle olja er ISO 3518:2002.
Sandeltre har eit høgt innhald av santalol, rundt 90 %, samanlikna med den andre hovudkjelda til olja, Santalum spicatum (australsk sandeltre), med rundt 39 %. India dominerte tidlegare produksjonen av sandeltrolje på verdsbasis, men verksemda har gått tilbake på 2000-talet.
Cottonbreen
Cottonbreen er ein isbre som er kring 19 km lang på sørsida av Clare Range, og som flyt austover mellom Sperm Bluff og Queer Mountain i Victoria Land. Han vart oppdaga av den vestlege geologgruppa, leia av Thomas Griffith Taylor, under Terra Nova-ekspedisjonen, og vart namngjeven av Taylor etter professor Leo A. Cotton ved geologiavdelinga i Sydney University. Cotton hadde på sommaren vore med på Nimrod-ekspedisjonen.
Norsk etnologisk gransking
Norsk etnologisk gransking (NEG) vart stifta i 1946, og er i dag ein seksjon ved Norsk Folkemuseum. Det er eit arkiv som driv innsamling og bearbeiding av muntleg tradisjonsstoff frå fortid og notid gjennom utsending av spørjelister.
Litteratur
Anne Mostue m.fl.: Spørre og grave i 50 år 1996.
Davos
Davos (tysk) eller Tavau (retoromansk) er ein by i det austlege Sveits, i den fleirspråklege kantonen Graubünden. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på, og er den nest største kommunen i Sveits etter areal. Byen ligg 1 560 meter over havet og er den høgstliggjande byen i Europa.
Davos er særleg kjend som vintersportsstad, men har sidan 1970-åra også vore vertsby for dei årlege møta til Verdas økonomiske forum. I området er det 5 651 hotellsenger, og elles 16 100 senger i husvære eller private rom. Kommunen har årleg til saman 2,1 millionar overnattingar.
I Davos ligg dessutan fleire forskingsinstitutt for medisin og snø- og snørasstudiar.
Warminster
Warminster er ein by i grevskapet Wiltshire i England. Han har kring 17 500 innbyggjarar. Elva Were renn gjennom byen, mellom anna gjennom byparken. Namnet Warminster er først nemnd tidleg på 900-talet.
Davos
Davos vart eit populært reisemål då legar vurderte klimaet som framifrå, og rådde pasientar med lungesjukdomar søke opphald. Dei første kurgjestane kom i 1865. Frå 1880-åra vart byen berømt som vintersportsstad, spesielt for turistar frå Storbritannia og Nederland. I dag er han den tredje største turiststaden i Sveits målt i mengda gjestedøger etter storbyane Zürich og Genève.
Svetlogorsk i Kaliningrad oblast
Svetlogorsk (russisk Светлого́рск, tysk Rauschen, litauisk Raušiai) er ein by i Kaliningrad oblast i Russland med om lag 11 000 innbyggjarar. Han ligg ved Austersjøen, rundt 35 km nordvest for Kaliningrad.
Davos
Davos Eisstadion er ei legendarisk naturisbane, kjent for sin glatte is. Frå 1898 til 1992 vart det sett mange verdsrekordar på bana. Oscar Mathisen sette i 1914 sin legendariske 1500-meterrekord på 2.17,4, på bana, ein rekord som vart ståande til han vart slått på same stadion, 23 år seinare.
Handlinga i Thomas Mann sin kjende roman Trolldomsfjellet er lagt til Davos.
Svetlogorsk i Kaliningrad oblast
Historie
Svetlogorsk ligg i den historiske regionen Samland i Aust-Preussen. Ein gammelprøyssisk fiskarlandsby kalla Ruse-moter (tyder kjeller-området) på staden der Svetlogorsk ligg i dag vart første ogng nemnd i 1258. Den tyske riddarordenen erobra gradvis landet og forvrengte namnet til Rause-moter, Raushe-moter og til slutt; Rauschen.
Knottblom
Knottblom (Malaxis monophyllos) er ein plante i knottblomslekta Malaxis i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae. Knottblom hadde tidlegare det vitskaplege namnet Microstylis monophyllos i Artsdatabanken, men slektsnamnet er nyleg endra.
Svetlogorsk i Kaliningrad oblast
Historie
Tidleg på 1800-talet var staden ein fasjonabel tysk feriestad. 24. juni 1820 vart det offisielt anerkjend som kurstad. Bygginga av Königsberg-banen i 1900 auka populatiteten til feriestaden. Ein kabelbane og ein galoppbane vart bygt i Rauschen før den andre verdskrigen.
Knottblom
Utsjånad
Knottblom er ein liten gulgrøn plante som blir om lag 10 til 25 centimeter høg. Planten har små gulgrøne blomar i ein lang, smal klase.
Free av Iggy Pop
Free er det attande studioalbumet til den amerikanske rockesongaren Iggy Pop, utgjeve på Caroline International og Loma Vista Recordings den 6. september 2019. Av musikarane på plata finne in Noveller og Leron Thomas. Tittelsporet vart gjeven ut på singel samstundes med at albumet vart annonsert 18. juli 2019. Ein musikkvideo for den andre singelen, «James Bond», kom ut 14. august 2019.
Knottblom
Utbreiing
Knottblom er den einaste arten frå den store planteslekta Malaxis som veks i Norden. I Noreg veks han på kalkrike myrar på det sørlege Austlandet, men er utrydda på mange av veksestadene på grunn av grøfting. Planten er freda i Noreg, og står på Norsk raudliste for artar (2021) som sterkt truga (EN).
Svetlogorsk i Kaliningrad oblast
Historie
I 1945 vart Rauschen erobra av Sovjetunionen. Byen vart ein del av Kaliningrad oblast og i 1946 vart bynamnet endra til Svetlogorsk.
Free av Iggy Pop
Bakgrunn
Albumet er blitt skildra å «reflektere utmattinga etter ein turné er over» og «unikt melankolsk og tankefullt» av Iggy Pop, som òg kalla det «eit album der andre artistar taler for meg, men eg låner røysta mi». Han sa vidare at etter turneen for Post Pop Depression, kjende han seg «tom» og ønskte å vere «fri», slik at albumet «berre på eit vis skjedde for meg, og eg let det skje».
Knottblom
Utbreiing
Arten finst òg i Sverige (status VU, svensk namn knottblomster) og i Finland (EN, finsk namn sääskenvalkku).
Svetlogorsk i Kaliningrad oblast
Økonomi og næringsliv
Han er i dag ein populær sommerferiestad på grunn av sine strender, spa, klubbar og attraksjonar.
Free av Iggy Pop
Kjelder
<div class=«references-small">
Knottblom
Utbreiing
I Estland (estisk namn soovalk) veks knottblom spreidd over det meste av landet og er rekna som nær truga (NT). I Latvia (latvisk namn purvāja vienlape) veks arten spreidd på fukteng og myr og er klassifisert som sjeldan (kategori 3 – samazinās). I Litauen (litauisk namn vienalapis gedutis) veks arten særleg i søraust. Han er rekna som sårbar (VU).
Mistake Peak
Mistake Peak er eit snødekt fjell, kring 2600 moh, som ligg 3 nautiske mil (6 km) vest-sørvest for Shapeless Mountain, ved sørenden av Willett Range i Victoria Land. Det fekk dette namnet i 1957 av den nordlege landmålingsgruppa frå New Zealand under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58), fordi dei klatra opp fjellet og feilaktig trudde det var Shapeless Mountain.
Elektronisk Forpost Noreg
Elektronisk Forpost Noreg (bokmål Elektronisk Forpost Norge, nordsamisk Elektovnnaláš Ovdasjuovku Norgga), EFN er ein elektronisk rettsorganisasjon som jobbar med medborgarskap og juridiske rettar i IT-samfunnet. EFN kan sjåast på som eit norsk motstykke av den amerikanske Electronic Frontier Foundation (EFF).
Samskipnaden vart starta av Micha Reisel i 1994 som eit forum (e-postliste), og leiast i dag av Thomas Gramstad. EFN arbeider for å setja fokus på blant annan digital allemannsrett, opne standardar, opphavsrett, personvern, teknisk allmennkunne og datatryggleik. Ei viktig retning blant medlemmane er Creative Commons, rørsla som søkjer å forbetra og vidareutvikla innhald, åndsverk, programvare og internett gjennom fri deling av kunnskap, kjeldekode og opna rettar. Frå 2007 er EFN medlem av European Digital Rights (EDRi), som blant anna arbeid med spørsmål om personvern og digital allemannsrett overfor EU.
EFN har òg eigne til ungdoms- og studentforum, og sender eigne lag til The Gathering og Wiki-arrangement.
Det er per mars 2008 ca. 950 abonnentar av epostlista, der ca. 900 er medlemmar av EFN.
NM i skiskyting 1976
Noregsmeisterskapen i skiskyting 1976, den 18. i rekka, vart avvikla i Trondheim og i Melhus i tida 10. til 14. mars 1976. Meisterskapen omfatta to individuelle tevlingar og ein samlagsstafett. Også juniormeisterskapen i skiskyting og NM i skifeltskyting vart arrangert dei dagane.
20 km
Dato: <br style="clear:both;" />
10 km
Dato: <br style="clear:both;" />
4 x 7,5 km stafett
Dato: <br style="clear:both;" />
Malekus ortografi
Malekus ortografi beskriv forsøka på å gje det chibchanske språket maleku ei rettskriving til bruk i litteratur, undervisning og forsking. Språket har inga offisiell rettskriving, men lingvistar har utarbeidd nokre variantar, kalla «praktiske alfabet», som skil seg lite frå kvarandre.
Maleku er eit språk med få brukarar, og ifølgje Adolfo Constenla Umaña er utviklinga av eit alfabet svært viktig for at språket skal overleve, for med eit skriftsystem kan ein publisere litteratur på språket, og på den måten stimulere malekuane til å bevare språket og kulturen sin.
Knock on Wood
«Knock on Wood» er ein hitsong frå 1966 skriven av Eddie Floyd og Steve Cropper og opphavleg framført av Eddie Floyd. Eddie Floyd-versjonen nådde 28. plassen på Billboard Hot 100 i USA og låg ei veke på førsteplass på soul-lista.
Songen er ofte blitt framført av andre artistar, først av Otis Redding og Carla Thomas i 1967. The American Breed spelte inn songen i 1967 på debutalbumet The American Breed. Artistar som har nådd singellistene med songen er David Bowie (1974), Amii Stewart (1979), Razzy Bailey (1984), Eric Clapton (1985) og Safri Duo med Clark Anderson (2004). Det tyske techno-bandet Scooter spelte ein delvis versjon av songen kalla «The Avenger's Back» på albumet Mind the Gap i 2004. Songen er òg nytta i filmen Satisfaction, framført av Justine Bateman and the Mystery.
David Bowie
David Bowie gav songen ut på singel, henta frå konsertalbumet David Live i 1974. B-sida på singelen var «Panic in Detroit».
The Mitten
The Mitten er eit nakent fjell med flat topp, som liknar ein vott (mitten på engelsk) sett frå lufta. Det ligg ligg 3 nautiske mil (6 km) nordvest for Mount Armytage i Victoria Land. Det vart namngjeve av den sørlege geologigruppa frå New Zealand (NZGSAE) (1962–63) på grunn av forma si.
Knock on Wood
David Bowie
Bowie byrja på Diamond Dogs-turneen sin i juni 1974 i Canada og i midten av juli heldt han fem konsertar i Tower Theatre i Philadelphia, som alle vart spelte inn for eit framtidig konsertalbum. For konsertane i Philadelphia byrja Bowie å spele Eddie Floyd sin «Knock on Wood».
Svetlyj
Svetlyj (russisk Све́тлый, tysk Zimmerbude, litauisk Cimerbūdė) er ein by i Kaliningrad oblast i Russland med om lag 20 000 innbyggjarar. Han ligg ved Wisłalagunen, rundt 25 km vest for Kaliningrad.
Knock on Wood
Amii Stewart
Amii Stewart spelte inn ein discoversjon av songen som nådde førsteplassen i USA i april 1979. Dette vart den mest kjende versjonen av songen. Songen nådde Topp 10 to gonger i Storbritannia, først i 1979 (6. plass) og så ein nymiksa versjon som nådde 7. plass i 1985.
Svetlyj
Han vart grunnlagd i 1640 som Zimmerbude og var ein del av Aust-Preussen til 1945. I 1947 vart namnet endra til Svetlyj. Han fekk bystatus i 1955.
Knock on Wood
Larry Carlton
Larry Carlton spelte inn songen for albumet Discovery i 1986.
Guy Sebastian
I august 2007 spelte den australske soulsongaren Guy Sebastian ein hyllestversjon av «Knock on Wood» ved Ardent Studios i Memphis i Tennessee for album The Memphis Album. Steve Cropper spelte på og produserte denne songen i lag med mange av dei originale medlemmane frå Stax House Band, inkludert Donald «Duck» Dunn, Lester Snell og Steve Potts.
Razzy Bailey
I 1984 nådde ein versjon av Razzy Bailey 29. plassen på Hot Country Songs. Dette var den siste topp 40-hitten til Bailey.
Eric Clapton
Eric Clapton spelte denne songen på albumet Behind the Sun i 1985.
Edward Lear
Edward Lear var ein britisk forfattar, biletkunstnar og illustratør. Lear er i dag mest kjend for dei mange limerickane og nonsensversa sine, men han var òg teiknar og skreiv fleire reiseskildringar frå hans mange reiser i middelhavsområdet, blant anna i Hellas, Egypt og Albania, illustrerte med teikningar og akvarellar.
Lear gav ut A Book of Nonsense («Ei nonsensbok») i 1846. Ho inneheldt meir eller mindre absurde og spøkefulle tullevers utforma som barneregler i limerickform. Boka var illustrert med eigne teikningar og var mynta på barn, men blei òg lesen av vaksne. Ho gjorde limerickforma populær og danna grunnlaget for den humoristiske sjangeren «nonsenslitteratur» i britisk litteratur. Samleutgåva The Complete Nonsense of E. L. kom ut i 1947. Eit døme:
Liv
Lear var fødd i ein middelklassefamilie i landsbyen Holloway i nærleiken av London. Han var det nest siste barnet i Ann Clark Skerrett og Jeremiah Lear sin barneflokk på 21. Han blei oppfostra av eldstesystera si Ann, som var 21 år eldre enn han sjølv. På grunn av den avgrensa økonomien til familien måtte Lear og syster hans forlata familien og bu saman frå han var fire år. Systera forguda broren og heldt fram med å fungera som ei mor for han heilt til ho døydde.
Lear leid av livslange helseplager. Frå han var seks år gammal hadde han av epileptiske anfall, bronkitt, astma og seinare i livet òg delvis blinde. Han opplevde det første anfall sitt på ein marknad i nærleiken av Highgate då han var saman med far sin. Det skremde og audmjuka han, og dagbok hans i vaksen alder viser at han fjerna seg frå andre når han følte eit anfall var på gang. Han sleit òg med depresjonar.
Lear reiste mykje gjennom heile livet og busette seg til sist i italienske Sanremo ved kysten av Middelhavet, ikkje langt frå den franske grensa, på 1870-talet. Han hadde eit hus han kalla «Villa Tennyson» etter den engelske diktaren. Det næraste han kom til å gifta seg var to frieri, begge til den same kvinna, som var langt eldre enn han sjølv, men dei blei avslått. I staden støtta han seg på vener. Etter ei langvarig forverring av helsa døydde han i sit heim i 1888 av ein hjartesjukdom han hadde slite med sidan rundt 1870. Han er gravlagd i kyrkjegarden i San Remo. På gravsteinen hans står Alfred Tennyson sitt dikt til Lear:
Hundreårsdagen for døden hans i 1988 blei markert i Storbritannia med eit frimerkesett og ei utstilling ved Royal Academy. Lears fødestad er vorte markert med ein blå plakett, og tohundreårsdagen i 2012 blei feira med ei rekkje hendingar, utstillingar og førelesingar, inkludert ein Internasjonal ugle- og pusekatt-dag på fødselsdagen hans.
Ash-Shiʽb
Ash-Shiʽb er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Edward Lear
Biletekunst
Allereie medan han var i tenåra teikna Lear for ulike oppdragsgjevarar for å skaffa seg inntekter. Han utvikla seg snart til ein anatomisk og ornitologisk handverksteiknar, med oppdrag for sjukehus og det zoologiske selskapet. Frå 1830 eller 1831 til 1837 hadde han jevnlige opphald hos jarlen av Derby, som heldt ei besetning ville dyr på sin eigedom i Knowsley Hall. Den fyrste utgjevinga til Lear, som kom ut då han var 19 år, var Illustrations of the Family of Psittacidae, or Parrots (1830). Måleria hans bleigodt mottekne og han blei velvillig samanlikna med naturalisten John James Audubon.
I tida 1848–49 vitja han mellom anna Egypt og Hellas, og han reiste til India og Sri Lanka i tida 1873–75. På reisa produserte han store mengder med fargelagde teikningar i den særskilde stilen sin, og desse omarbeidde han seinare i atelieret sitt til oljemåleri og akvarellar, og til trykkplater som illustrasjonar i bøkene sine. Landskapsstilen hans viser ofte utsikter med sterkt sollys og harde kontrastar i fargane.
Bill Berg
Berg har òg arbeidd med Leo Kottke, Gary Brunotte, Bill Perkins og andre.
Edward Lear
Biletekunst
Gjennom heile livet heldt han fram med å måla seriøst. Han hadde ein livslang ambisjon om å illustrera dikta til Tennyson, men verket blei aldri fullført etter planen. Mot slutten av livet hans blei det gjeve ut ei bok med ei lita mengd illustrasjonar.
Forfattarskap
I 1846 gav Lear ut boka A Book of Nonsense, eit band med limerickar som kom ut i tre utgåver og bidrog til å gjera limericken som leiken diktsjanger populær. I 1865 skreiv han The History of the Seven Families of the Lake Pipple-Popple, og i 1867 det best kjende nonsensdiktet sitt, The Owl and the Pussycat, som han laga til borna til oppdragsgjevaren sin Edward Stanley, 13. jarl av Derby. Fleire andre verk følgde.
Lear sine nonsensbøker var ganske populære i hans levetid, men det utvikla seg eit rykte at «Edward Lear» berre var eit pseudonym, og at den eigentlege forfattaren av bøkene var mannen Lear hadde dedisert bøkene sin til, oppdragsgjeveren hans jarlen av Derby. Dei som fremja dette ryktet, la fram som bevis at begge mennene hadde førenamnet Edward, og at «Lear» var eit anagram for «Earl» (jarl).
Lear sine nonsensdikt skil seg ut ved å presentera ei rekkje verbale nyvinningar og ei glede i lyden av ord, verkelege som oppdikta. Ein «stuffed rhinoceros» («fylt nasehorn») blir til ein «diaphanous doorscraper» (omtrentleg «gjennomsiktig dørskrapar»). Ikkje alt lèt seg omsetja utan å mista magien i lyden og samansetjinga av orda, til dømes når ein «blue Boss-Woss» spring ut i «a perpendicular, spicular, orbicular, quadrangular, circular depth of soft mud». Heltefigurane hans har namn som Quangle-Wangles, Pobbles og Jumblies. Ei av dei best kjende verbale nyvinningane hans var frasen «runcible spoon», som opptrer i avslutningslinjene i The Owl and the Pussycat. Dei finst no i mange engelske ordlister:
Limerickane i seinare tider har innhaldet fordelt på fem verselinjer, men limerickane til Lear kom i ei rekkje format. Det synest som om Lear skreiv dei i manuskripta over så mange linjer som det var plass til under illustrasjonen hans. For dei første tre bok-utgåvene var dei fleste vanlegvis sett opp i to, fem og tre linjer. Omslaget på ei utgåve har ein heil limerick på to linjer:
I limerickane til Lear sluttar vanlegvis den fyrste og den siste linja med same rimord. Versa er for det meste prega av nonsens og unngår noka form for overraskande poeng, og dei er fri for pikant eller grov humor som limerickar i dag ofte er assosierte med. Eit typisk tematisk element er tilstadeveret til eit ufølsamt og kritisk «dei». Eit døme på eit typisk Lear-limerick:
Lear si eiga skildring av seg sjølv i dikt, «How Pleasant to know Mr. Lear», endar med ein strofen som viser til hans eigen døydelegheit:
Fem av Lear sine limerickar frå Book of Nonsense blei i 1952 sett til musikk i ei italiensk omsetjing frå 1946. Dei blei framførte a cappella med kor av Goffredo Petrassi.
Molar Massif
Molar Massif er eit stort fjellmassiv like aust for Lanterman Range i Bowers Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det skildrande namnet vart nytta av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN). Sett frå sida liknar det ein stor jeksel (molar på engelsk).
Reloncavíbukta
Reloncavíbukta (spansk: Seno de Reloncaví som tyder 'Reloncaví-sundet') er ei havbukt sentralt i Los Lagos-regionen i Chile. I sør er ho forbunden med nordenden av Ancudfjorden gjennom eit sund mellom Puluqui på fastlandet i vest og Trentelhué i aust. Bukta har ei elliptisk form, og måler 24 nm i N-S-retning med 17 nm frå E til V. På austsida av bukta finst utlaupet på Reloncavífjorden, ca. 30 nm (55 km) lang. I nordenden av bukta ligg regionhovudstaden Puerto Montt.
Reloncavíbukta markerer sørenden av Valle Central i Chile og blir rekna som den geografiske byrjinga av chilensk Patagonia.
Både Reloncavíbukta, Ancudfjorden og Corcovadofjorden var basseng av store innsjøar som i ein periode utgjorde ein del av Valle Central, men som seinare sokk på grunn av geologiske uro, kanskje så seint som for ca. 2 millionar år sidan, og vart overfløymt av havvatn. Senkinga skapte eit landskap med mange øyer, fjordar og sund.
Harrat Ash Shamah
Harrat Ash Shamah (òg kalla Harrat Ash Shaam og Harrat e-Shamah) er eit vulkanfelt som dekkjr eit område på. Dette massive alkaline vulkanfeltet strekkjer seg frå sørlege Syria, over Jordan og inn i det nordvestlege Saudi-Arabia.
Mellom anna dannar vulkanfelta Jabal al-Druze, Es Safa og Dirat at Tulul den nordlege, syriske delen av Harrat Ash Shamah. Al Harrah ligg i sør, i den saudiarabiske tredjedelen av feltet.
Kjelder
''
Folk for Jagland
Folk for Jagland blei oppretta og økonomisk støtta av LO under valkampen i 1997. Kampanjen som skulle støtte Thorbjørn Jagland som vidare statsminister var sett saman av kjendisar i forskjellige samfunnsgrupper. Leiaren var Trond Erik Henriksen som var tidlegare rusbrukar og kjent frå filmen Store gutter gråter ikke. Kampanjen blei kritisert fordi LO støtta den med fleire millionar kroner.
Jakob Edvard Stuart
Jakob Edvard Stuart, engelsk James Francis Edward Stuart eller Stewart var den jakobittiske tronpretendenten til den skotske og engelske trona frå 16. september 1701 til han døydde. Stuart vart ofte kalla The Old Pretender. Jakobittane refererte til han som Jakob III av England og Jakob VIII av Skottland.
Namnlaust syrisk vulkanfelt
Kjelder
''
Det polske herrelandslaget i handball
Polen sitt herrelandslag i handball er det mannlege landslaget i handball for Polen. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Związek Piłki Ręcznej w Polsce. Landslaget har deltatt i internasjonale turneringar sidan 1958.
Resultat i internasjonale turneringar
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Polen har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
NM i skiskyting 2011
Noregsmeisterskapen i skiskyting 2011, den 53. i rekka, vart avvikla på Bardufoss i Målselv kommune frå onsdag 30. mars til sundag 3. april 2011.
10 km
<br style="clear:both;" />
12,5 km jaktstart
<br style="clear:both;" />
20 km
<br style="clear:both;" />
4 x 7,5 km stafett
<br style="clear:both;" />
Benjamin Limo
Benjamin Kipkoech Limo er ein tidlegare friidrettsutøvar frå ein landsby i Uasin Gishu fylke i det vestlege av Kenya. Han vart verdsmeister på 5 000 meter i 2005, seks år etter han vann VM-sølv på same distansen.
NM i skiskyting 2011
7,5 km
<br style="clear:both;" />
Benjamin Limo
Limo deltok utanlands fyrste gongen i terrengløp-VM 1998 i Marrakech i Marokko, der han vart fjerdemann i kort løype. Året etter tok han sølv på 5 000 meter då Friidretts-VM 1999 fann stad i Sevilla. Limo kneip medaljen 0,08 sekund framom Mohammed Mourhit frå Belgia, fram til gullvinnar Salah Hissou frå Marokko var det 0,6 sekund. I 2002 kom Limo på andreplassen på 5 000 meter både i samveldeleikane og i afrikameisterskapen. I begge desse løpa vart han knipe slått av landsmenn, fyrst av Sammy Kipketer med seks hundredels sekund og så av Paul Bitok med 15 hundredels sekund.
NM i skiskyting 2011
15 km
<br style="clear:both;" />
3 x 6 km stafett
<br style="clear:both;" />
Dale Bozzio
Dale Frances Bozzio er ein amerikansk progressiv rock- og new wave-vokalist. Ho er mest kjend for å ha vore med å starte og vere songar i 80-talsbandet Missing Persons, og for arbeidet sitt med Frank Zappa. I solokarrieren hennar gav ho ut tre album og ein EP. Med Zappa spelte ho store reoller i to av dei største verka hans, Joe's Garage og Thing-Fish.
Bozzio starta Missing Persons i 1980 i lag med dei tidlegare Zappa-musikarane Warren Cuccurullo og Terry Bozzio (ektemannen frå 1979 til 1986). I tillegg til å vere songar i bandet, skreiv ho òg ein del av tekstane. Missing Persons gav ut ein EP og seks album, inkludert Spring Session M, som selde til gullplate.
Etter at Missing Persons vart oppløyst i 1986, signerte Bozzio kontrakt med plateselskapet til Prince, Paisley Park, der ho gav ut det første soloalbumet sitt, Riot In English. Den første singelen frå albumet, «Simon Simon», gjekk inn på singellista i USA. Bozzio starta opp att Missing Persons og held fram å spele songar frå bandet i USA. Ho har òg tidvis delteke i samankomstar med det originale bandet og samstundes halde på som soloartist. I 2014 fekk Bozzio kontrakt med Cleopatra Records og gav ut det nye studioalbumet Missing In Action.
Procelsterna
Procelsterna  var eit takson av terner med berre ein art, seinare to artar. Dette er små, gråfarga terner som hekkar i koloniar, føda er plankton og småfisk. I dag er desse to artane klassifiserte i den biologiske slekta Anous som
Tina Svensson
Tina Svensson Grønlund er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Verdal som vart verdsmeister med Noreg i 1995, to år etter ho vann EM-pokalen. Ho vann også VM-sølv i 1991 og OL-bronse i 1996.
Klubbspel
Tina Svensson var sentral på Verdal IL sitt kvinnelag i fotball til juni 1985. Ho flytta då til Asker i Akershus fylke og melde seg inn i Asker SK. Det neste tiåret var ho ein viktig forsvarsspelar eit klubblag som i perioden 1988-92 vann fire av fem seriepokalar og to gongar sigra i NM-finalen. Ved sesongslutt i 1996 la ho vekk fotballskorne.
Landslagsspel
Svensson var aktiv på landslaget frå 1990 til -96. Ho deltok i 1991 både i EM-finalen og VM-finalen, begge enda med norsk tap. I 1993 var ho med om å vinne europameisterskapen. To år seinare kom høgdepunktet då ho som venstreback for Noreg lukkast verte verdsmeister i Sverige. Under Sommar-OL 1996 i Atlanta var ho innbytar i bronsefinalen. Svensson spelte i 57 landskampar og skåra 11 mål.
Kanadisk kunst
Kanadisk kunst oppstod blant kanadiske urfolk og hadde særleg form av skulpturar i stein, bein, tre og liknande. Ei kjend form frå vestkysten er totempålar, medan den menneskeliknande vardetypen inuksuk var utbreidd i nord.
Den største samlinga av kanadisk urfolkskunst finst i dag ved Canadian Museum of History i Ottawa. National Gallery of Canada tek vare på og stiller ut kanadisk kunst frå eldre og nyare tid, og har etter eige utsegn «one of the finest collections of Indigenous and Canadian art in the world».
Urfolkskunst
Urfolk i det som no er Canada har skapt ulike former for kunst i tusenvis av år, før europeiske kolonistar slo seg ned i området og før Canada blei ein eigen stat. Nett som folkegruppene som skapte dei, går innfødde kunsttradisjonar over dei nasjonale grensene mellom Canada og USA. Ein deler ofte innfødde kunsttradisjonar inn etter kulturelle, språklege eller regionale grupper, der den vanlegaste inndelinga er nordvestkyst, nordvestplatå, sletter, austlege skogar, subarktisk og arktisk. Som ein kan venta finst det stor variasjon i dei ulike kunsttradisjonane til desse mange ulike gruppene.
Mange kunstverk som er tekne vare på i museumsamlingar stammar frå tida etter europeisk kontakt, og viser spor etter kreativ bruk og tilpassing av europeiske handelsvarer, som metall og glasperler. Dei distinkte métis-kulturane som vaks fram frå interkulturelle tilhøve mellom urfolk og europearar har også bidrege til nye kulturalle hybride kunstformer.
På 1800-talet og fyrste halvdel av 1900-talet dreiv kanadiske styresmakte ein aktiv assimileringspolitikk retta mot urfolk. Eit av verkemidla i denne politikken var Indian Act, som la ned forbod mot å utøva tradisjonell religion og styringsformer, som Sun Dance og Potlatch. Dette forbodet omfatta kunst knytt til desse tilstellingane. Det var fyrst på 1950- og 1960-talet at innfødde kunstnarar som Mungo Martin, Bill Reid og Norval Morrisseau byrja å fornya og i nokre høve finna opp att innfødde kunsttradisjonar offentleg. I dag finst det mange urfolkskunstnarar innan alle medium i Canada. Edward Poitras og Rebecca Belmore har representert Canada ved den presisjetunge Veneziabiennalen i høvesvis 1995 og 2005. Creekunstnaren Kent Monkman er den einaste kanadiske kunstnaren til å bli gjeven ei bestilling av The Metropolitan Museum of Art. I 2019 skapte han diptyket mistikôsiwak (Wooden Boat People) som del av ein ny serie samtidskunstprosjekt til museet sin Great Hall.
Fransk kolonitid (1665–1759)
Tidlege utforskarar som Samuel de Champlain laga skisser av det nordamerikanske området dei drog rundt i. Dei dokumenterte også konfliktar mellom europeisk kolonistar og urfolk. Til dømes viser ei teikning av Champlain som blei gjeven ut i 1613 eit slag mellom folka til Champlain og haudenosauneefolk som fann stad ved dagens Lake Champlain i 1609.
Kunsten i fransk Canada på 1600- og 1700-talet var knytt til den katolske kyrkja, som var den fyrste institusjonen til å gje kunstnarisk støtte. Abbé Hughes Pommier var truleg den fyrste målaren i Ny-Frankrike. Pommier forlét Frankrike i 1664 og virka som prest ulike stader før han hovudsakleg vigde seg måling. For målarar i Ny-Frankrike som Pommier og Claude François (hovudsakleg kjend som Frère Luc) var ideala frå høgrenessansen viktige, med religiøse avbildingar som ofte var formelt komponert med klede og settingar som verka stamma frå klassisk tid. Særleg typisk på denne tida var kyrkjeutsmykking og religiøse treskulpturar.
Mot slutten av 1600-talet auka folkesetnaden i Ny-Frankrike jamt, men området blei isolert frå Frankrike i aukande grad. Det kom færre kunstnarar dit frå Europa, men lokale kunstnarar heldt fram med oppdrag frå kyrkja. Det blei danna to skular i Ny-Frankrike for å undervisa i kunst, og ei rekkje kunstnarar verka i Ny-Frankrike fram til den britiske erobringa av kolonien. Pierre Le Ber, frå ein velståande familie frå Montreal, er ein av dei best kjende og beundra kunstnarane frå denne perioden. Ein trur han var sjølvlært, ettersom han aldri forlét Ny-Frankrike. Særleg avbildinga hans av heilage Marguerite Bourgeoys er blitt omtalt som «det mest rørande enkeltbildet som overlever frå den franske tida.» av kunsthistorikaren Dennis Reid.
Tidleg kunst i Britisk Nord-Amerika
Dei tidlege hamnebyane Nova Scotia og Newfoundland hadde ikkje same kunstnarisk vekst som Ny-Frankrike, i stor grad grunna det protestantiske synet deira om at kyrkjer skulle vera enkelt dekorerte, utan måleri eller skulpturar. Omreisande kunstnarar selte verk i ulike busetnader. Nederlandsk-fødde Gerard Edema skal ha stått for det fyrste landskapsmåleriet frå Newfoundland tidleg på 1700-talet.
Britisk kolonitid (1759–1820)
I engelsk Canada var motiv frå naturen populære, til dømes fjell og fossar. Etter kvart blei også heroiserande slagmotiv og portrett av generalar og indianarhovdingar vanlege. To kunstnarar som blei svært populære var Paul Kane og Cornelius Krieghoff.
Britiske militærtopografar
Etter kampen om Quebec var det att mange britiske soldatar i garnisonar på strategiske stader i landet. Når desse soldatane hadde permisjon, laga mange av dei skisser eller måleri av kanadiske landskap og folk, som ofte blei selde på europeiske marknadar der det var stor interesse for eksotiske, pittoreske bilete frå koloniane. Mange av offiserane i regimenta som blei sende til Nord-Amerika hadde gått på Royal Military Academy i Woolwich, der akvarellmåling var ein del av kurset. Soldatar var meint å bruka desse evnene til å dokumentera landa dei kom til. Thomas Davies er blitt omtalt som ein av dei mest evneriket. Han avbilda mellom anna erobringane av Louisburg og Montreal. Mange av teikningane og måleria til Richard Short blei trykka opp for å spreia kunnskap om britisk ekspansjon. I 1761 danna til dømes skissene til Short grunnlaget for eit sett av trykk som viste den britiske erobringa av Quebec by to år tidlegare. Den skotskfødde George Heriot var ein av dei fyrst kunstnar-solatane til å slå seg ned i Canada, og gav ut Travels Through the Canadas i 1807 som inneheldt akvatint-trykk av verka hans. James Cockburn var også ein produktiv kunstnar som skapte utsyn over Quebec by og omlandet. Forshaw Day var teknisk teiknar ved Her Majesty's Naval Yard frå 1862 til 1879 i Halifax i Nova Scotia, og flytta så til Kingston i Ontario for å undervisa i teikning ved Royal Military College of Canada frå 1879 til 1897.
Gullalderen i Nedre Canada
På slutten av 1700-talet byrja kunstlivet i kolonien Nedre Canada å bløma på grunn av mange bestillingar frå allmugen og kyrkja.c Særleg portretttmåleri hadde ei stordomstid i denne perioden, ettersom denne sjangeren hadde større rom for endring og innovasjon. François Baillairgé var ein av dei fyrste av denne generasjonen kunstnarar. Han kom heim til Montreal i 1781 etter å ha studert skulptur i London og Paris. Rokokkostilen påverka fleire kanadiske kunstnarar som søkte mot det lette og bekymringslause frå stilen i sine måleri. Baillairgé tok derimot ikkje til seg rokokko, men fokuserte i staden på skulptur og lære påverka av nyklassisismen.
Kunstnarar i Nedre Canada utvikla seg uavhengig frå Frankrike etter at sambandet mellom områda blei brote under den franske revolusjonen og Napoleonskrigane. Sjølv om han ikkje budde i Nedre Canada, tok William Berczy del i den kunstnariske veksten i denne tida. Han immigrerte til Nord-Amerika frå Europa, kanskje Sachsen, og fullførte fleire viktige portrett av leiande figurar. Han måla til dømes tre portrett av kanien’kehá:ka-leiaren Joseph Brant, medan det best kjende verket hans, The Woolsley Family, blei til i Quebec by i 1808–09. Måleriet viser portrett i full lengd av alle medlmmer av familien Woolsley, og er omtykt for det komplekse arrangemenet sitt av figurar, dekorative golvpanel og det detaljerte utsynet over landskapet gjennom det opne vindauget. Kunsthistorikaren J. Russell Harper har hevda det var på denne tida kanadisk kunst utvikla ein fullstendig kanadisk karakter.
Ein ny generasjon kunstnarar vidareførte denne oppblomstringa av kunstnerisk vekst frå kring 1820-talet. Joseph Légaré blei utdanna som dekorasjons- og kopimålar. Dette hindra ikkje den kunstnariske kreativiteten hans, og han var ein av dei fyrste kanadiske kunstnarane som skildra det lokale landskapet. Légaré er mest kjend for avbildingane sine av katastrofar som kolerapest, steinras og brannar. Antoine Plamondon, ein elev av Légaré, heldt fram studia sine i Frankrike som den fyrste fransk-kanadiske kunstnaren på 48 år. Plamondon blei den mest suksessrike kunstnaren i denne perioden, i stor grad på grunn av bestillingar av religiøse verk og portrett.
Krieghoff og Kane
Verka til dei fleste tidlege kanadiske målarane var sterkt påverka av europeiske trendar. På midten av 1800-talet måla Cornelius Krieghoff, ein nederlandsk-fødd målar i Quebec, scenar frå livet til dei såkalla habitants, fransk-kanadiske gardbrukarar. På omtrent same tid måla kanadiske Paul Kane bilde av livet til urfolk kring Dei store sjøane, i Vest-Canada og i Oregon-territoria. Figuren av «den innfødde» spelte ulike roller i kunst, mellom anna som eit bindeledd til miljøet og som ein modell for politisk motstand. Kane og andre vestlege kunstnarar følgde opp etterspurnad i Europa etter misleiande og stereotypiske bilete av valdelege præriekrigarar. Kane sitt dramatiske måleri The Death of Omoxesisixany (Big Snake) (1849–56) var det einaste verket hans som blei masseprodusert og selt i stor skala i hans levetid.
Kunst i Dominion of Canada
Society of Canadian Artists in Montreal blei skipa i 1867 av ei gruppe professjonelle målarar, mellom dei John Fraser, John Bell-Smith (far til Frederic Marlett Bell-Smith) og Adolphe Vogt. Gruppa representerte moglegheitane desse kunstnarane følte dei hadde i byen som ein utstillingsstad for kunst. Kunstnarane i gruppa hadde ulike bakgrunnar, med mange nye kanadiarar og andre med fransk brakgrunn frå Ontario og Quebec. Gruppa hadde ikkje eit felles filosofisk eller kuntnarisk mål, men prøvde i hovudsak å tekkast allmugen for å kunna få inntekter. Romantisismen var den viktigaste stilpåverkanden deira, men realismen fekk ein aukande innverknad med opphav i Barbizon-skulen som praktisert av kanadiarane Homer Watson og Horatio Walker. Laget varte ikkje lenger enn til 1872. Ontario Society of Artists, som blei skipa i Toronto i 1872, held framleis utstillingar.
Royal Canadian Academy blei skipa i 1880, og er også framleis aktivt. Det bygde på modellen til det britiske Royal Academy of Arts, med eit medlemshierarki, og gav ein ny nasjonal kontekst og framsyningsrom for biletkunst i landet. ] Under leiarskapen til Robert Harris arbeidde RCA aktivt for å fremja kanadiske kunstnarar i internasjonale utstillingar, som ved Louisiana Purchase Exposition i 1904.
Modernisme
Frå slutten av 1890-åra blei kunsten påverka av fransk impresjonisme. Kring 1910 oppstod det i Toronto ein reaksjon på denne kunsten, og nokre målarar gjekk saman i gruppa Group of Seven, som ville skapa ein ny og eigen kanadisk kunst. Dei var hovudsakleg landskapsmålarar og valde motiv frå villmarka. Formspråket deira var figurativt, og det finst parallellar i mellom anna samtidig norsk nasjonalromantisk og symbolistisk måleri. Gruppa bestod av Tom Thomson (1877-1917), J.E.H. MacDonald (1873-1932), Lawren Harris (1885-1970), Arthur Lismer (1885-1909), F. Horsman Varley (1881-1969), Franklin Carmichael (1890-1945) og Frank H. Johnston (1888-1949). Group of Seven, eller Algonquin-skulen, ville finna ein eigen nasjonal identitet gjennom direkte kontakt med kanadisk natur. Dette var den fyrste større kunstrørsla i Canada. Dei hadde ein felles påverknad frå tidleg europeisk modernisme, medrekna impresjonisme og post-impresjonisme.
Gruppa blei etterfølgd av Canadian Group of Painters i 1933, med medlemmar frå Beaver Hall Group, som hadde stilt ut saman med Group of Seven både nasjonalt og internasjonalt. Canadian Group of Painters hadde sterke ekspresjonistiske trekk. Emily Carr frå British Columbia skapte bilde med motiv frå urfolkskulturen på vestkystøyane.
Modernismen hadde lenge problem med å finna fotfeste i Canada. Gjennombrotet kom først i 1948 i Québec. I spissen for ei avantgardistisk rørsle, den såkalla automatismen, stod Paul-Émile Borduas. Dette innebar eit definitivt gjennombrot for ein franskpåverka surrealisme og abstrakt kunst i Canada.
Frå 1950-åra framstod Toronto som metropolen, også kunstnarisk. Gruppa Painters Eleven var framståande, med sentrale figurar som J.W.G. MacDonald, Jack Bush, Harold Town og William Ronald. Av den meir internasjonalt orienterte gruppa rundt galleriet Isaac kan nemnast sentrale namn som Michael Snow, Graham Coughtry, Joyce Wieland, Gordon Rayner, Dennis Burton, Robert Hedrick og John Meredith. Grupperinga Regina Five oppstod som ei nemning for fem abstrakte målarar, Kenneth Lochhead, Arthur McKay, Douglas Morton, Ted Godwin og Ronald Bloore, som stilte ut saman i 1961 i National Gallery of Canada som Five Painters from Regina.
I 1960- og 1970-åra opplevde Canada ein ny nasjonalisme som sprang ut frå ønsket om meir sjølvstende frå USA. Den nasjonalistiske kunstnargruppa rundt Jack Chambers og Greg Curnoe blei dominerande. Moderne kanadisk kunst har likevel vore sterkast påverka av USA-amerikansk kunst, særleg av Jackson Pollock. Ein leiande internasjonalt orientert og kjend kunstnar var Jean Riopelle (1923-2002).
Urfolkstradisjonar, som inuittisk kunst, har også vore ei viktig inspirasjonskjelde i moderne kanadisk kunst. I 1960-åra starta kanadiarane KSAN-prosjektet, som gjekk ut på å blåsa nytt liv i urfolkskunst, også litteratur og musikk. Ein tok opp igjen gamle tradisjonar, legender og mytar, og søkte tilbake til dei eldste kjende mønstera og stilretningar innan treskurd og annan biletkunst. Samtidskunstnarar som Faye HeavyShield og Kent Monkman har nytta urfolkstradisjonar og -erfaringar i ulike former for installasjonar.
Coulstonbreen
Coulstonbreen er ein liten sidebre som flyt sør frå Cartographers Range og ut i Trafalgarbreen, 19 km vest for Bypass Hill i Victory Mountains i Victoria Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Peter W. Coulston, ein flyelektrikar i U.S. Navy-skvadron VX-6 ved McMurdo-basen i 1967.
Per A. Utsi
Per Alfred Utsi er ein norsk politikar og tenestemann frå Tana i Finnmark. Han representerte Finnmark fylke og Arbeidarpartiet på Stortinget i tida 1973-85.
Utsi var son til ein småbrukar i Tana. Etter framhaldsskulen tok han eksamen ved handelsskule i 1957 og ved Forsvarets våpentekniske skule i 1959. Han arbeidde på kontoret i Sør-Varanger kommune i 1957-59 og 1961-62. Deretter var han 1963-66 lokalredaktør i avisa 'Finnmarken' med kontor i Vardø. Frå 1967 var han distriktssekretær i Landsorganisasjonen, busett i Kirkenes.
Valperioden 1972-75 var Utsi medlem i Sør-Varanger kommunestyre. Heile valperioden 1973-77 møtte han på Stortinget som 1. vararepresentant frå Finnmark fylke, då Annemarie Lorentzen var statsråd i regjeringar leidde av Trygve Bratteli og der etter Odvar Nordli. Sidan hadde Utsi eit fast stortingsmandat frå 1977 til -85. På Stortinget var han fyrst medlem og så frå 18. februar 1975 nestformann i Forsvarskomiteen til hausten 1981. Perioden 1981-85 var han medlem i Energi- og industrikomiteen og president i Odelstinget.
Som så mange andre tidlegare stortingsrepresentantar frå Nord-Noreg reiste Utsi ikkje tilbake til fylket han var vald frå, men fekk seg arbeid i Oslo. I åra frå 1985 til 2001 var han Stortingets Ombudsmann for Forsvaret og Ombudsmann for sivile tenestepliktige.
Utsi gav i 1982 ut Nye trekk i Norges sikkerhetspolitiske situasjon.
Jussi Björling
Johan Jonatan «Jussi» Björling var ein svensk tenorsongar som er rekna som ein av dei største operasongarane på 1900-talet. Han blei tildelt Litteris et Artibus i 1945.