cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peder E. Voje
Voje tok over farsgarden i 1865 og dreiv denne. I 1887 vart han eigar av garden Lundereid i Sannidal sokn og busette seg der i 1903. Litt før 1910 busette han seg på garden Dal i Sannidal, ein gard han hadde eigd sidan 1861.
Voje var ordførar i Drangedal 1863-81, på nokre få år nær. Han var medlem av Bandakkomiteen og av den fyrste jarnbanekomiteen i amtet. Elles styreformann i Drangedals trelastbolag.
Voje representerte Bratsbergs amt på Stortinget frå 1868 til 1876. På alle tingsamlingane var han medlem av gasje- og pensjonskomiteen, 1873-76 også av Lagtinget.
Dålkbreen
Dålkbreen er ein isbre i Antarktis som er 15 km lang, og flyt mot den søraustlege delen av Prydzbukta mellom Larsemannfjella og Steinnes. Han vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne under Thorshavn-ekspedisjonane (1936–37), og vart namngjeven av John H. Roscoe då han i 1952 undersøkte flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47). Breen vart kalla opp etter Dålkøy som ligg ved enden av breen.
Beck's Bolero
Utgjeving
Utgjevinga av «Beck's Bolero» vart utsett ti månader, då Jeff Beck byrja solokarrieren sin etter å ha slutta i The Yardbirds. Han kom ut som B-side til den første singelen hans, «Hi Ho Silver Lining», som kom ut 10. mars 1967 i Storbritannia og 3. april 1967 i USA. Den første britiske utgåva trykte Jeff Beck som komponisten på «Bolero» medan seinre utgåver synte «Beck's Bolero» og «J. Page». Singelen nådde fjortandeplassen på UK Singles Chart, og 123. plassen på den amerikanske Billboard Bubbling Under Hot 100 Singles-lista. «Hi Ho Silver Lining» vart ignorert av amerikansk undergrunns FM-radio, men «Beck's Bolero» vart mykje spelt på det nye radioformatet.
Grand Funk Railroad
Grand Funk Railroad, stundom forkorta Grand Funk, er eit amerikansk rockeband som var særs populært i 1970-åra. David Fricke frå musikkmagasinet Rolling Stone sa ein gong «Du kan ikkje snakke om 70-talsrock utan å snakke om Grand Funk Railroad!» Dei var kjend for den publikumsvennlege arenarock-stilen, og bandet hadde ein stor tilhengjarskare, trass i at det dei mangla støtte hos musikkjournalistar. Namnet er eit ordspel på på Grand Trunk Western Railroad, ei jernbanelinje som gjekk gjennom heimbyen til bandet, Flint i Michigan.
Skiping (1969)
Bandet vart starta som ein trio i 1969 av Mark Farner (gitar, vokal) og Don Brewer (trommer, vokal) frå Terry Knight and the Pack, og Mel Schacher (bass) frå Question Mark & the Mysterians. Knight vart raskt manageren til bandet og namngav bandet som eit ordspel på Grand Trunk Western Railroad, ei kjend jernbanelinje i Michigan. Dei vart først lagt merke til under Atlanta Pop Festival i 1969, og bandet fekk kontrakt med Capitol Records. Etter eit vellukka konsert på første dagen av festivalen, vart gruppa beden om å kome attende til den andre Atlanta Pop Festival året etter. Bandet nytta same mønster som andre hardrock-trioar, som Cream, og bandet utvikla sin eigen, populære stil. I august 1969 gav bandet ut debutalbumet sitt, On Time, som selde over ein million eksemplar, og fekk gullplate i 1970.
I februar 1970 kom eit nytt album, Grand Funk (òg kalla «The Red Album»), som òg selde til gullplate. Trass i mangel på gode meldingar og at songane deira ikkje vart spelte på radio, gjorde dei seks første albuma til bandet (fem studioplater og eit konsertalbum) det godt.
Tidleg i 1970-åra
Hitsingelen «I'm Your Captain (Closer to Home)», frå albumet Closer to Home, kom ut i 1970, og minna om same stilen som innspelingane til Terry Knight and the Pack. I 1970 lanserte Knight ein omfattande reklamekampanje for albumet Closer to Home. Albumet selde til fleire platinaplater, trass i at det fekk dårlege meldingar. Bandet brukte 100 000 USD på ein stor reklameplakat på Times Square i New York for å marknadsføre Closer to Home. I 1971 spelte Grand Funk på Shea Stadium, og selde like mange billettar der som Beatles hadde gjort i 60-åra. Stadion vart utseld på berre 72 timar. Etter Closer to Home kom Live Album i 1970, og dette selde òg til gullplate. Survival og E Pluribus Funk kom begge i 1971. E Pluribus Funk feira konserten sin på Shea Stadium med eit bilete av stadionet på baksida av plateomslaget.
Seint i 1971 hadde bandet byrja å bli uroa over managerstilen til Knight og ansvaret han hadde for økonomien deira. Dette førte til at Knight fekk sparken tidleg i 1972. Knight saksøkte dei for kontraktsbrot, som førte til ein langvarig juridisk kamp. Ein gong tok Knight utstyret til bandet før ein konsert i Madison Square Garden. I ein epsiode på VH1 av Behind the Music sa Knight at den originale kontrakten han hadde med bandet hadde gått ut om tre månader, og at det hadde vore smart av bandet å la kontrakten gå ut. Men på den tida følte bandet at dei ikkje hadde noko anna val enn å kjempa for rettane til karrierne og namnet sitt.
I 1972 henta Grand Funk Railroad inn Craig Frost som fast medlem på klaverinstrument. Opphavleg hadde dei prøvd å hente Peter Frampton, som då var ferdig i Humble Pie; men Frampton var ikkje tilgjengeleg då han hadde fått ein solokontrakt med A&M Records. Med Frost i bandet gjekk bandet frå ein garageband-aktig rock til meir rhythm & blues/pop-rock-orientert stil. Med den nye besetninga gav Grand Funk ut Phoenix, det sjette studioalbumet deira, i 1972.
Bandet sikra seg Todd Rundgren som produsent og gav ut to av dei mest suksessrike albuma sine, i tillegg til to singlar som nådde førsteplassen av den amerikanske singellista. Den eine singelen var Don Brewer sin «We're an American Band» (frå We're an American Band) og «The Loco-Motion» (frå Shinin' On, skriven av Carole King og Gerry Goffin og opphavleg spelt inn av Little Eva). Albumet We're an American Band nådde andreplassen på albumlista. «We're an American Band» var den første singelen deira som nådde toppen av salslista.
Midten av 1970-åra
I 1974 fekk Grand Funk Jimmy Ienner som produsent og gjekk attende til å bruke det fulle namnet sitt: Grand Funk Railroad. Bandet gav ut albumet All the Girls in the World Beware!!!. På plateomslaget var bandet avbilda med hovuda deira over kroppen til Arnold Schwarzenegger og Franco Columbu. Albumet inneheld to hittar, «Some Kind of Wonderful» og «Bad Time».
Sjølv om dei hadde stor suksess i midten av 1970-åra, auka spaninga i bandet på grunn av personlege problem, i tillegg til at bandet var utsliten og krangla over den vidare musikalske retninga. Trass i dette fortsette Grand Funk. Dei trengde to album til for å fullføre kontrakten med Capitol, og la ut på ein stor turné og valde å spele inn eit dobbeltalbum, Caught in the Act.
Det doble albumet skulle ha fullført kontrakten med Capitlo, men fordi det inneheld tidlegare utgjevne songar, kravde Capitol nok eit album for å fullføre kontrakten. Samstundes som det var spaningar i bandet, valde dei å fullføre eitt album til for Capitol for å unngå liknande juridiske problem dei hadde hatt med Terry Knight i 1972. Bandet spelte inn Born to Die og vart samde om å ikkje sei noko om at dei ønskte å legge ned bandet i 1976.
Grand Funk fann nytt liv då Frank Zappa synte interesse i bandet, og ønskte å produsere eit album med dei. Dei fekk kontrakt med MCA Records og gav ut Good Singin', Good Playin', som gav dei lite suksess. Etter dette valde Grand Funk Railroad å legge ned bandet i 1976.
Beck's Bolero
Utgjeving
I 1968 vart instrumentale spreidd for eit større publikum då han kom med på debutalbumet til Jeff Beck Group, Truth. Det kom ut i USA i juli og nådde 15. plassen på Billboard 200 ein månad seinare. Truth kom ut i oktober i Storbritannia, men gjekk ikkje inn på albumlista der. På den britiske monoutgåva har «Beck's Bolero» ein 15 sekundar lang baklengs gitarsolo til slutt. Denne versjonen kom ut som bonusspor i 2006 på den nymastra utgåva av Truth på Sundazed Records.
Grand Funk Railroad
Seint i 1970-åra og 1980-åra
Etter bandet vart oppløyst gjekk Farner solo og signerte kontrakt med Atlantic Records. Her gav han ut to album: Mark Farner (1977) og No Frills (1978). Brewer, Schacher og Frost heldt i lag og anna bandet Flint. Flint gav ut eit album på Columbia Records. Dei spelte inn eit album til, men dette vart ikkje gjeve ut. Grand Funk Railroad vart samla att i 1981, utan Frost og med Dennis Bellinger for Schacher på bass.
Beck's Bolero
Utgjeving
«Beck's Bolero» har vore ein av favorittstykka til Beck og han har framført songen fleire gonger, ofte som opningsnummer. Eit konsertopptak frå 2008 finst på Live at Ronnie Scott's. Den 4. april 2009 introduserte Page Beck då Beck vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame og i lag spelte dei «Beck's Bolero» med Page på den originale Fender XII elektriske 12-strengsgitaren frå 1965 han opphavleg nytta på den originale innspelinga i 1966.
Grand Funk Railroad
Seint i 1970-åra og 1980-åra
Den nye besetninga gav ut to album på selskapet til Irving Azoff, Full Moon, som var distribuert av Warner Bros. Records. Albuma var Grand Funk Lives i 1981 og What's Funk? i 1983. Begge albuma fekk dårleg kritikk, men den eine singelen, «Queen Bee», vart nytta i filmen Heavy Metal og på filmmusikkalbumet. Bandet vart oppløyst for andre gongen 1983, og Farner fortsette solokarrieren og vart ein kristen musikar. Brewer drog på turné med Bob Seger sitt Silver Bullet Band.
1990- og 2000-åra
I 1996 vart dei tre originale medlemmane i Grand Funk Railroad igjen samla, og spelte for 250 000 menneske i løpet av 14 konsertar. I 19997 spelte bandet tre utselde veldedige konsertar for Bosnia and Herzegovina. Desse konsertane vart framførte med eit fullt symfoniorkester dirigert av Paul Shaffer (frå David Letterman Late Show). Bandet gav ut eit dobbelt konsertalbum kalla Bosnia spelt inn i Auburn Hills i Michigan. Peter Frampton spelte med bandet på denne konserten. I 1998, etter tre år med turnering, slutta Farner i bandet og gjekk attende til solokarrieren sin.
Etter dette gjekk det nesten to år før Brewer og Schacher rekrutterte nokre musikarar og starta bandet opp att. Vokalisten Max Carl (frå 38 Special), den tidlegare Kiss-gitaristen Bruce Kulick, og klaverspelaren Tim Cashion (Bob Seger, Robert Palmer) vart med dei to attverande Grand Funk-medlemmane. I 2005 spelte bandet føre 20 000 menneske i Albany i New York. I juli 2011 spelte bandet føre 25 000 menneske i Molson Canal Series Concert utafor Buffalo i New York.
Grand Funk Railroad held fram å turnere med kring 40 konsertar i året.
Ishamn
Ei ishamn er ei meir eller mindre permanent bukt i fronten av ein isbrem som kan nyttast som ei naturleg hamn. Sjølv om dei er nyttige er dei ikkje alltid pålitelege sidan kalving frå isbremmen kan gjere ishamna ustabil eller ubrukeleg.
Ishamner har spelt ei viktig rolle i utforskinga av Antarktis. Hvalbukta, som vart oppdaga og namngjeven (Bay of Whales) av Ernest Shackleton på «Nimrod» i 1908, var base for fleire viktige Antarktiskekspedisjonar, som:
University of Kansas
University of Kansas, forkorta KU, er eit delstatseigd universitet i Lawrence i delstaten Kansas i USA. Dei fleste fasilitetane ligg rundt storbyen Kansas City, men det er òg underavdelingar i Wichita, Topeka, og Parsons.
Ishamn
Norselbukta vart nytta av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) til å losse utstyr og forsyningar frå ekspedisjonsskipet «Norsel» i 1949. NBSAE oppretta Maudheim kring 1,5 km sør for hamna.
University of Kansas
Det vart oppretta i 1866. Jus-utdanninga og ein del andre fagretningar er ganske høgt rangert i USA. Nettlesaren Lynx vart utvikla her og brukte hypertekst-språk før Tim Berners-Lee fann opp HTML.
Ishamn
Omgrepet ishamn (iceport) vart først nytta av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1956.
University of Kansas
Skulane er:
Ishamn
Ingeniørar frå U.S. Navy bygde den første flytande iskaien ved McMurdo-basen, som er den sørlegaste hamna i Antarktis, i 1973.
University of Kansas
Ved universitetet var det 28 924 studentar og 1 283 vitskapeleg tilsette i 2006, og same året var skulepengane US$ 6 153 for studentar folkeregistrert i Kansas. Studiane blir gjeve opp til doktorgradsnivå.
Lærestaden har eit naturhistorisk museum i tillegg til Spencer Museum of Art.
Peugeot 205
Peugeot 205 var ein småbil produsert av Peugeot mellom 1983 og 1988.
David Knights
David John Knights var den første bassisten i Procol Harum. Han spelte bass på den store hitten «A Whiter Shade of Pale». Han var i bandet lenge nok til å vere med på tre album. Han forlet bandet i 1969 og vart erstatta av Chris Copping.
Han har sidan starta bandet Ruby, som gav ut eit album før dei vart oppløyst. Han har òg produsert ein singel for Mickey Jupp-bandet Legend. I dag er han forholdsvis lite aktiv i musikkindustrien.
Pteropodslam
Pteropodslam er ei kalkhaldig leire som finst i djuphavet. Leira har omtrent same utbreiingsforhold som globigerinaslam, men inneheld skal av vengesniglar (Pteropoda).
Launceston i Cornwall
Launceston  (kornisk Lannstefan) er ein by i grevskapet Cornwall i England. Han har kring 7000 innbyggjarar.
Launceston ligg i nærleiken av elva Tamar, som markerer grensa mellom Cornwall og Devon.
Fylkesveg 259 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 259 i Møre og Romsdal går mellom Futsetra og Sveggen i Averøy kommune. Vegen er 3,2 km lang.
Norsk raudliste, artsliste for pattedyr
Som ein del av utgjevinga av norsk raudliste for artar vurderer Artsdatabanken alle artar av etablerte pattedyr i Noreg mot kriterium for risiko for å døy ut frå Noreg. I tillegg til er einskilde andre mindre vanlege artar i Noreg òg vurderte. I 2021 blei totalt 76 pattedyrartar vurderte for Fastlands-Noreg og Svalbard.
Utvikling mot 2021
Gjennom tiåret frå 2010 til 2021 er det ei minking av andel livskraftige artar og ei auke av artar klassifiserte som nær truga. I 2010 var 69 % av dei vurderte pattedyrartane klassifisert som livskraftige, i 2021 61 %.
Bjørkemus, piggsvin, rein i Fastlands-Noreg og storkobbe var tidlegare livskraftige artar, men kom inn på lista over nær truga artar frå 2021. Havert og nordflaggermus var òg livskraftige artar, og kom inn som sårbare artar frå 2021. Oter gjekk motsett veg, var tidlegare klassifisert som sårbar, etter 2021 er han rekna som livskraftig.
Steinkobbe på Svalbard og trollflaggermus vart nedgradert frå kategorien sårbar til nær truga artar i 2021.
Fjellrev og grønlandskval blei nedgradert frå kritisk truga til sterkt truga, storflaggermus oppgradert frå sårbar til sterkt truga.
Kvitkval er kategorisert som sterkt truga. Tidlegare var ikkje arten vurdert.
Svenkerud bru
Svenkerud bru er i dag ei betongbru der Bergensbanen kryssar Hallingdalselve ved Svenkerud, men var opphavleg ei tørrmurt steinbogebru som stod klar til opninga av Bergensbanen i 1909. Den opphavlege steinbogebrua vart sprengd av norske styrkar i samband med den tyske okkupasjonen av Noreg i april 1940, for å forseinke framrykkinga til okkupasjonsstyrkane.
Peugeot 104
Peugeot 104 var ein liten bil produsert av Peugeot mellom 1972 og 1988.
Hargreaves Glacier
Hargreavesbreen er ein isbre 3,5 km vest for Caroline Mikkelsen-fjellet på Ingrid Christensen Kyst i Antarktis. Han drenerer inn i den sentrale delen av botnen av Sandefjord Ice Bay. Isbreen vart skissert i 1952 av John H. Roscoe frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47, og namngjeven av han etter R.B. Hargreaves, ein flyfotograf på flyturane under Operasjon Highjump i området.
Fylkesveg 259
Fylkesveg 259 finst i fleire fylke i Noreg:
Bergheim i Nesbyen
Bergheim er ein liten stad i Nesbyen kommune i Hallingdal på austsida av Hallingdalselve, like ved kommunegrensa mellom Nes og Flå kommune. Han var tidlegare stasjon på Bergensbanen.
Maorimusikk
Maorimusikk (maori Te Pūoro Māori) er musikk laga eller framført av maoriar, urfolket på New Zealand. Tradisjonelt omfattar han eit vidt spekter av folkemusikk som ofte også omfattar dikt og dans.
I tillegg til tradisjonell musikk har maorimusikarar sidan den europeiske koloniseringa på 1800-talet teke til seg og fortolka mange innførte vestlege musikkstilar. Moderne rock and roll, soul, reggae og hip hop har alle fleire framståande maoriutøvarar.
Waiata
Songar kjende som waiata kan syngast solo, i unison eller i ulike oktavar. Nokre typar song er bånsullar (oriori), kjærleikssongar (waitata aroha) og klagesongar (waiata tangi). Det er gammal skikk at alle formelle talar blir følgde av ein waiata sungen av talaren og ei gruppe støttespelarar.
EIn kan også synga inn i mindre blåseinstrument. Lyden av ein poi (raupo-ball ein svinger i eit tau) gjev eit rytmisk akkompagnement til waiata poi.
Mōteatea
Kaptein Cook rapporterte at maoriane song ein song i «semitonar». Andre europearar melde at maorine ikkje hadde nokon vokalmusikk i det heile, eller song uharmonisk. I røynda er dei gamle songane, mōteatea, som Cook omtalte mikrotonale og gjentek ei enkelt melodiline, som regel rundt ein tone som fall ved enden av den siste lina. Det var eit dårleg teikn om ein song blei avbroten, så songarane framførte han i ulike grupper slik at kvar av dei kunne trekka pusten utan å avbryta framføringa av songen. Mervyn McLean skreiv først om mikrotonaliteten i mange mōteatea-songar i Traditional Songs of the Maori. Ngā Mōteatea av sir Āpirana Ngata er ei viktig samling av tradisjonelle songtekstar.
Karanga
Ein karanga er ein formell, seremoniell rop og svar-sjanger som blir brukt ved byrjinga av ein velkomstseremoni (pōwhiri) mellom stammesamfunnet i ein marae (tradisjonell møtestad) eller tilsvarande område og ei gruppe vitjande. Karangaen blir framført av kvinner. Kvinna som utfører tilropet for velkomstgruppa blir kalla kai karanga, medan kvinna som svarer på vegner av vitjarane blir kalla kai whakaatu. Karangaen følgjer eit format som omfattar ei rad diskusjonar (som whaikorero, mihi og whakawhanaungatanga) med tiltale og helsing som også viser age for dei døde, særleg dei som har døydd nyleg. Føremålet med møtet blir også omtalt ved dette høvet. Tradisjonelt var karanga ei tid der tangata whenua kunne finna ut om den vitjande gruppa kom i krig eller fred. Dyktige kaikarangaer kunne bruka utførleg språk og metaforar til å formidla viktig informasjon om gruppa og føremålet med vitjinga.
Tradisjonelle instrument
Sjølv om song var den viktigaste musikkforma i før-europeisk maorimusikk, fanst det også eit rikt utval av blåse-, perkusjons- og svingeinstrument, kjende under fellesnamnet taonga pūoro. Forskarar og entusiastar som Richard Nunns, Hirini Melbourne og Brian Flintoff har funne og delt kunnskap om lydane, historia og sogene til desse instrumenta, som omfattar ulike typar fløyter, tretrompetar, perkusjonsinstrument og brummarar.
Gjenoppliving av tradisjonsmusikk
Som del av ein medviten plan om å gjenoppliva maorikulturen tidleg på 1900-talet fann Āpirana Ngata opp ein handlingssong (waiata-a-ringa eller action song) der stiliserte kroppsrørsler, mange med standardiserte tydingar, synkroniserte med songen. Han, Tuini Ngawai og andre utvikla eit konsertoppsett med sungen inngang, poi, haka ('krigsdans'), stokkespel, hymne, gamal song og/eller handlingssong, og sungen utgang. Grupper som utfører slike opptredenar er kjende som kapa haka. I løpet av dei siste tiåra har det utvikla seg ein høg standard blant slike grupper, som kan tevla innan ein iwi (stamme) eller innan eit kyrkjesamfunn regionalt eller nasjonalt.
I 1964 blei The Polynesian Festival skipa med det som føremål å støtta utviklinga av maorimusikk. Festivalen bytta seinare namnet til Aotearoa Traditional Māori Performing Arts Festival og så til Te Matatini.
Moderne maorimusikk
Gitar har blitt eit nesten universelt instrument til å akkompagnera opptredenar med maorimusikk etter å ha blitt innført på midten av 1900-talet. Tidlege utøvar brukte piano eller fiolin. Nokre nyare artistar, som Hinewehi Mohi, Tiki Taane, Maisey Rika og Taisha Tari, har gjeninnført tradisjonelle instrument.
Apirana Ngata og Tuini Ngawa komponerte mange songar etter europeisk mønster for å støtta opp om maoristoltskap. Frå 1939 ville dei også auka moralen blant maoriar heime og i krigen. Mange, som «Hoki mai e tama mā» og «E te Hokowhiti-a-Tū» (til melodien frå «In the Mood») blir framleis sungne i dag. Meir nyleg har andre utanlandske musikkstilar, som jazz, swing og rock, blitt tekne inn i maorimusikken. I 1980- og 1990-åra komponerte Hirini Melbourne ei rekkje verk i ein stil tilpassa frå tradisjonell musikk, og grupper som Herbs skapte ei maoriform av reggae. Tradisjonell heavy metal er utbreidd blant maoriar i dag, med bruk av gitar liknande den til strengeplukking innan bluesrock. Eit døme på såkalla Te Reo Metal er thrash metal-gruppa Alien Weaponry.
Underhaldningsband
Maori-underhaldningsband (show bands) blei danna på New Zealand og i Australia frå 1950-åra. Gruppene framførte ei vid rekkje av sjangrar, mellom anna ulike typar dansemusikk og kabaret, med komedie henta frå maorikulturen. Nokre slike maorigrupper byrja opptredenen sin i tradisjonelle maorikede før dei bytta til dressar og kjolar med glitter. Billy T. James var musikar i utlandet gjennom mange år, først i Maori Volcanics. The Howard Morrison Quartet blei skipa på midten av 1950-talet. Dei fekk sin største hit med ein parodi på «The Battle of New Orleans» med namnet «The Battle of the Waikato», medan parodien på «My Old Man's a Dustman», kalla «My Old Man's an All Black», blei aktuell grunna kontroversen kring nektinga av maorispelarar frå å spela med rugbylandslaget All Blacks i Sør-Afrika under apartheid i 1960. Gruppa Maori Hi Five skipa ein karriere i Wellington på 1950-talet med fleire ulike stilar. Bandet drog etterkvart til Australia og så til USA, der det spelte i klubbar og kasino. Prince Tui Teka blei med i Maori Volcanics i Sydney i 1968. I 1972 vende han tilbake til New Zealand og byrja ein solokarriere.
Peugeot 107
Peugeot 107 er ein bybil laga av det franske selskapet Peugeot. Han kom på marknaden i 2005.
Pervomajsk
Pervomajsk (russisk Первома́йск) er ein by i Nizjegorod oblast i Russland med om lag 15 000 innbyggjarar. Byen ligg rundt 170 km sør for Nizjnij Novgorod. Bynamnet kan setjast om som «Første mai». Fram til 1951 heitte byen Tasjino.
J. T. Corenflos
J.T. Corenflos  ) var ein USA-amerikansk studiomusikar og countrygitarist.
Han har arbeidd med Jean Shepard, Joe Stampley før han i 1992 vart med i bandet Palomino Road. Han har sidan spelt med Kenny Chesney. Corenflos har blitt nominert til årets gitarist åtte gonger av Academy of Country Music og vann denne prisen i 2013.
Corenflos døydde 24. oktober 2020 av lungebetennelse.
Crying av Roy Orbison
«Crying» er ein ballade skriven av Roy Orbison og Joe Melson og framført av Orbison.
Komposisjon
Dave Marsh kallar songen ein «rock-bolero» med «strykarar, hamrande pauker, eit spøkjelsesaktig kor, lett klimprande gitar og eit hit av marimba». Medverkande på den originale innspelinga til Orbison var dei faste studiomusikarane hans Bob Moore på bass, Floyd Cramer på piano, Buddy Harman på trommer og Boudleaux Bryant, Harold Bradley & Scotty Moore på gitar.
Allmusic skreiv om songen: «Ikkje under noko omstende må ein finne på å lytte til Roy Orbison sin 'Crying' om ein er sjølv eit snev deprimert. Sorga, angeren og den evige fordømminga til eit liv drukna i tårer som Orbison på levande vis tilbyr med vokalbravur som tar pusten frå ein, kan bli så overveldande at ein kan få seg til å gjere slutt på alt saman. For meir stabile typar er 'Crying' rett og slett ein vakker, men hjarteskjerande ballade som opnar med ein harmlaus rytme på tom-tommar og akustisk gitar, og byggjer seg gradvis opp med strykarar og ein stor dose melodramatisk intensitet til eit klimaks av aldeles rystande proporsjonar. Orbison bankar inn ein makelaus høg tone på slutten.»
Utgjeving og mottaking
Songen vart gjeven ut som singel av Monument Records i juli 1961 og nådde førsteplassen på Cashbox-lista i USA den 7. oktober 1961. Han nådde andreplassen på den rivaliserande Billboard Hot 100-lista. Trass i at han ikkje nådde toppen av lista, rangerte Billboard songen som den fjerde beste for 1961.
Falkland Harbour
Falkland Harbour er ei hamn langs sørvestsida av Powell Island i Sør-Orknøyane. Han vart kartlagt av den norske kvalfangaren Petter Sørlle i 1912–13 og kalla opp etter den flytande kvalkokeriet «Falkland» som vart hardt skadd då det gjekk inn i hamna i 1912–13.
Crying av Roy Orbison
Utgjeving og mottaking
I 1987 spelte Orbison inn songen på ny som ein duett med K.D. Lang som ein del av filmmusikken til Hiding Out. Dette samarbeidet gav dei ein Grammy-pris for beste country-samarabeid med vokal. Duetten vart ein mindre hitt i USA og nådde 42. plassen på Hot Country Singles-lista, men vart ein langt større hit i Storbritannia i 1992, då han nådde 13. plassen på UK Singles Chart.
I 2002 fekk «Crying» plass i Grammy Hall of Fame Award. I 2004 rangerte Rolling Stone Magazine songen på 69. plassen på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene. På den oppdaterte lista i 2010 hadde songen same plasseringa.
Mikkel R. Vindal
Mikkel Rasmusson Vindal var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Oppdal i Sør-Trøndelag.
Vindal var son til ein gardbrukar. Han gjekk amtslandbruksskulen, der han tok eksamen i 1853. Åra 1856 og 1858 var han assistent hos statens reiseagronom med stipend frå amtet. Frå 1859 til 1904 var han gardbrukar på farsgarden. Han var medlem av heradsstyret i Oppdal frå 1868 og hadde elles mange kommunale verv.
Vindal representerte Søndre Trondhjems amt på Stortinget frå 1877 til 1882. Han var då medlem av gasje- og pensjonskomiteen. Perioden 1889-91 var han 3. varamann frå same valkrinsen, men møtte 1890-sesjonen og større delar av 1891-sesjonen. 1890-91 var han medlem av justiskomiteen, i 1891 var han medlem av Lagtinget og valkomiteen.
Peugeot 206
Peugeot 206 er ein småbil frå Peugeot. Bilen kom i 1998.
OVO
Gabriel framførte «Father, Son», «The Tower That Ate People», «White Ashes» og «Downside Up» i løpet av turneane Growing Up og Still Growing Up. Melanie Gabriel song korvokal for «Downside Up». Desse framføringane finst på DVD-ane Growing Up Live og Still Growing Up: Live & Unwrapped. «Downside-Up» og «The Nest That Sailed The Sky» vart òg framførte på The New Blood-turneen i 2010 og 2011, den førstnemnde som ein duett mellom Peter og Melanie Gabriel og den siste som avslutning, berre framført av orkesteret. «Father, Son» vart òg spelt. «The Tower That Ate People» finst på DVD-en Back To Front Live In London frå 2014.
Bad Moon Rising
«Bad Moon Rising» er ein song skriven av John Fogerty og framført av Creedence Clearwater Revival. Han var den første singelen frå det tredje albumet deira, Green River, og kom ut i april 1969, fire månader før albumet. Songen nådde andreplassen på Billboard Hot 100 og toppen av UK Singles Chart, der han låg i tre veker i september 1969. Han var den andre singelen til CCR som selde til gullplate i USA.
Songen har vorte spelt inn av minst 20 andre artistar, i stilar som varierer frå folk til reggae til psykedelisk rock.
I 2011 rangerte Rolling Stone songen på 364. plass på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene.
Komposisjon
Fogerty skreiv visstnok «Bad Moon Rising» etter å ha sett The Devil and Daniel Webster. Inspirert av ein scene i filmen med ein tropisk orkan hevdar Fogerty songen omhandlar «apokalypsen som skulle kome til å råke oss»
Mondegreen
Refrenget «there's a bad moon on the rise» har ofte vorte mistydd som «there's a bathroom on the right». Fogerty har parodiert denne mistydinga på konsertversjonar av songen.
Andre versjonar
Jerry Lee Lewis spelte inn ein versjon av songen i 1973 for albumet The Session. Fogerty og Lewis spelte inn ein versjon i lag i 2010 på albumet Mean Old Man. Emmylou Harris spelte ein versjon av songen i 1981 på albumet Evangeline. I 1986 nådde ein versjon av det australske bandet the Reels 11. plass på den australske lista. Den skotske tradisjonelle gruppa Battlefield Band spelte inn ein versjon i 1987 for albumet After Hours: Forward to Scotland's Past. Ein versjon av The Blue Aeroplanes frå 1995 finst på EP-en Sugared Almond.
Filmmusikk
Songen er blitt nytta i mange filmar, som An American Werewolf in London, My Fellow Americans, Twilight Zone: The Movie, Blade, Sweet Home Alabama, My Girl, Man of the House, Mr. Woodcock og The Big Chill.
Helioseismologi
Helioseismologi er studiet av forplantinga av svingingar, særleg akustiske trykkbølgjer, på sola. I motsetnad til seismiske bølgjer på jorda, har solbølgjer i praksis ingen skjer-komponent (s-bølgjer). Solare trykkbølgjer er trudd å vere skapt av turbulens i konveksjonssoner nær soloverflata.
Bad Moon Rising
Filmmusikk
Han er òg nytta i mange fjernsynsprogram, som Supernatural, Cold Case, Northern Exposure og Alvin and the Chipmunks.
Ein remiks av songen finst i videospelet Crackdown 2.
Songen er spelbar i videospelet Guitar Hero 5 og Rock Band 3.
Madeley i Shropshire
Madeley  er ein by i grevskapet Shropshire i England. Han har kring 18 000 innbyggjarar og er no ein del av den nye byen Telford.
Madeley er nemnd i Domesday Book og vart grunnlagd før 700-talet. Historisk har Madeley hatt industri innan gruvedrift og seinare produksjon. Delar av soknet ligg innanfor verdsarvstaden Ironbridge Gorge.
Beck-Ola
Beck-Ola er det andre studioalbumet til Jeff Beck, gjeve ut i 1969 i Storbritannia på Columbia Records og i USA på Epic Records. Albumet nådde 15. plassen på Billboard 200 og 39. plassen på den britiske albumlista. Albumet er eit ordspel på namnet til jukeboksselskapet Rock-Ola.
Bakgrunn og innhald
Etter utgjevinga av det førre albumet, Truth, vart trommeslagaren Micky Waller mot slutten av 1968 erstatta av Tony Newman sidan Jeff Beck ønskte å gå i ei tyngre retning og han rekna Waller som meir ein trommis med finesse innan ein Motown-liknande til. Pianisten Nicky Hopkins, som òg hadde spelt på Truth, vart spurt om å bli med i bandet som fulltidsmedlem.
Innspelinga av albumet fann stad over seks dagar i april 1969. Dei spelte inn to songar av Elvis Presley, «All Shook Up» og «Jailhouse Rock», i tillegg til «Girl from Mill Valley», ein instrumental av og med Hopkins. Dei andre fire songane var originalar, og instrumentalen «Rice Pudding» avslutta albumet og var kraftig korta ned. Plateomslaget består av ein reproduksjon av den belgiske surrealistiske kunstnaren René Magritte sitt The Listening Room. På baksida av det originale plateomslaget, ved sidan av «Beck-Ola», står det skrive «Cosa Nostra», italiensk for «vår greie».
Etter innspelinga av dette albumet turnerte The Jeff Beck Group i USA. Dei var meint å spele Woodstockfestivalen og stod på plakatane som marknadsførte hendinga, men på grunn av intern krangling i bandet og både Ronnie Wood og Rod Stewart ute av bandet, vart det ikkje slik. Stewart og Wood vart med i Faces i 1969, medan Hopkins spelte på Woodstock med Jefferson Airplane, og vart med i Quicksilver Messenger Service. Seinre turnerte han verda over med The Rolling Stones i 1971, 1972 og 1973. Beck var sjølv ute ei lengre tid frå desember det året på grunn av ei bilulukke.
Mottaking og ettermæle
I ei melding i The Village Voice då albumet kom ut, var kritikaren Robert Christgau lite imponert av albumet og sa spøkefullt at Stewart og Beck hadde oppfordra til den overdrivne spelinga til Hopkins.
Den 10. oktober 2006 gav Legacy Recordings ut ei nymastra utgåve av albumet med fire bonusspor, som ingen var gjevne ut før. Dette omfattar to tidlege forsøk av dei to Presley-songane, ein frå Abbey Road Studios i januar, og ein jam på «Sweet Little Angel» av B.B. King frå november året før med Waller i bandet, og ein song meint som singel av produsenten Mickie Most som aldri kom ut.
Surf City
«Surf City» er ein song skriven av Brian Wilson og Jan Berry om ein oppdikta surfestad der det finst «to jenter til kvar gut.» Han vart først spelt inn og gjort populær av den amerikanske duoen Jan and Dean i 1963, og singelen deira vart den førsste surfesongen som nådde toppen av singellista i USA.
I 1991, etter å ha flytta til Huntington Beach i California, var Dean Torrence med å overtyde styresmaktene i byen om å offisielt gje byen kallenamnet Surf City.
Jan and Dean-versjonen
Det første utkastet til songen hadde arbeidstittelen «Goody Connie Won't You Come Back Home» og var skriven av Brian Wilson i The Beach Boys. På ei fest med Jan Berry og Dean Torrence, spelte Wilson «Surfin' U.S.A.» for dei på piano. Berry og Torrence føreslo at dei kunne gje ut songen på singel, men Wilson ville ikkje, sidan «Surfin' U.S.A.» var meint for The Beach Boys. Wilson føreslo så at duoen kunne spele inn «Surf City» i staden for og laga ein demo med opninga, verset og refrenget. Wilson hadde mista interessa i songen og trudde ikkje han var i stand til å gjere han ferdig. Berry skreiv seinare songen ferdig,
Hal Blaine, Glen Campbell, Earl Palmer, Bill Pitman, Ray Pohlman og Billy Strange spelte på singelen.
Singelen kom ut i mai 1963 og to månader seinare vart han den første surfesongen som nådde toppen av den nasjonael singelista. Han låg på toppen av Billboard Hot 100 i to veker. Singelen kryssa over til Billboard R&B-lista der han nådde tredjeplassen. Singelen gjekk òg inn på den britiske singellista, der han nådde 26. plassen. Før denne singelen hadde Jan and Dean hovudsakleg laga musikk som var inspirert av svart vokalmusikk frå Austkysten. Suksessen med «Surf City» gav dei ein unik stil og identitet som gjorde at dei følgde opp med fem singlar til som nådde Topp 10, inspirert av surfe- og hotrod-livet i Los Angeles.
Manageren til The Beach Boys og faren til Wilson, Murry vart rasande då han meinte at Brian hadde kasta bort ein hit som kunne gått til The Beach Boys. Brian sa seinare i Teen Beat at han var stolt over at ei anna gruppe fekk ein stor hit med ein song han hadde skrive.»
Tore Sagvolden
Tore Sagvolden er ein norsk orienteringsløpar frå Oslo. Han vart nordisk meister i 1984 og fire gongar norsk meister. Tre gongar vann han sølvmedaljen i verdsmeisterskapen og i fire verdsmeisterskap på rad, 1981-87, vann han VM-gull i stafett. Stafett-gull vann han også i den nordiske meisterskapen 1980, 1984 og 1986.
Aktiv
Sagvolden slo gjennom då han under verdsmeisterskapen 1979 sprang inn til bronse, landsmennene Øyvin Thon og Egil Johansen vann gull og sølv. Året etter tok han sølvmedaljen i den individuelle tevlinga i den nordiske meisterskapen, før han så saman med Thon, Johansen og ankermann Sigurd Dæhli vann stafettløpet i same meisterskapen. Tidlegare i 1980 vart han andremann i langdistanse-NM i Vestby.
I 1981 vart Sagvolden nummer 3 i langdistanse-NM i Evenskjær. Under verdsmeisterskapen 1981 i Thun kom han i mål til sølv i den individuelle tevlinga. Dagen etter fekk han det fyrste av fire strake stafett-gull i verdsmeisterskap, med på laget var elles Øyvin Thon, Harald Thon og ankermann Dæhli. På tampen av sesongen enda han opp med sølv på klassisk-distansen i NM.
Etter ein medaljefri sesong kom Sagvolden i 1983 tilbake med bronse ved langdistanse-NM i Pasvik. Individuelt i verdsmeisterskapen i Ungarn enda han på fjerdeplass, slått av tre landsmenn. Saman med Morten Berglia og Thon-brørne sikra han seg VM-stafettgull nr 2. År 1984 var Sagvolden i sitt livs beste form. Etter tredjeplass i langdistanse-NM i juni, var han uimotståeleg ved den nordiske meisterskapen i Bardu og Bardufoss i september. Han vann den individuelle tevlinga med eit forsprang på fem minutt til sølvmedaljøren, deretter var han ankermann for mannskapet som vann stafetten. To veker seinare vart han noregsmeister, over fire minutt føre nummer 2.
I løpet av september 1985 vann Sagvolden VM-sølv individuelt og VM-gull i stafett under verdsmeisterskapen i Australia, for så å reise til Korgen i Nordland der han vart norsk meister på klassisk-distansen. Året etter var han med å vinne stafetten i den nordisk meisterskapen for tredje gong. I noregsmeisterskapen 1986 fekk han sølvmedaljen, slått av Rolf Vestre med 3 sekund. I 1987 vann Sagvolden ein suveren siger i langdistanse-NM. Under verdsmeisterskapen i Frankrike kom han på sølvplassen for tredje gong og vart verdsmeister i stafett for fjerde gong. Den sterke sesongen vart krona med NM-tittel i klassisk løype.
Sommaren 1988 vart Sagvolden fjerdemann då noregsmeisterskapen vart avvikla i Hegra i Nord-Trøndelag. Han la deretter opp.
Karl II av Spania
Karl II, òg kjend som den Forheksa (spansk: El Hechizado), var konge av Spania, Napoli, og Sicilia, og regjerte i perioden 1665–1700. Han var son av forgjengaren, kong Filip IV av Spania og den andre dronninga hans, Mariana av Austerrike, begge av habsburgerslekta. Han var den siste i den spanske greina av huset Habsburg, og hadde ei sterk funksjonshemming.
Funksjonshemming
Karl II leid av mange mentale og fysiske utfordringar. Han var vaklevoren, sjukeleg og veik i både sinn og kropp, og kunne knapt gå eller snakke, på grunn av langvarig innavl innanfor huset Habsburg. Han hadde eit deformert andlet, delvis på grunn av mandibulær prognati, dvs. framskotne kjevar og fortenner. Ein analyse av kongen sin døde lekam viste at han leid av Klinefelters syndrom. Det er òg mogleg at han leid av beinsjukdommen akromegali.
Keisar Maximilian I (1459–1519) hadde teikn på den såkalla «habsburgerkjeven», eit underbitt som auka i omfang i slektsledd etter slektsledd. Han nedstamma fjorten gonger frå Johanna den vanvittige. Mor hans var søsterdotter til far hans.
Regjeringstid
Sidan Karl var mindreårig då han vart konge, var mora hans regent gjennom størsteparten av regjeringstida hans. Sjølv om ho vart tvinga i eksil av halvbroren til kongen, Johan av Austerrike (den yngre), vende ho tilbake for å regjere etter at Johan døydde.
Nedgangstida til Spania hadde vart gjennom mesteparten av hundreåret, og heldt fram gjennom heile regjeringstida til Karl. Gjennom ei fredsavtale med Portugal i 1668 vart likevel enklaven Ceuta i Nord-Afrika, avstått til Spania (som han framleis høyrer til).
I 1679 gifta Karl II seg med Marie Louise (1662–1689), dotter av Filip I av Orléans, den einaste broren til Ludvig XIV av Frankrike. Truleg var kongen impotent, og han fekk ingen born. Marie Louise vart svært deprimert, sjukeleg overvektig og døydde i 1689, noko som gjorde Karl svært forstyrra. Han gifta seg for andre gongen med Maria Anna av Neuberg, svigerinna til Leopold I av Det tysk-romerske riket. Men dette ekteskapet gjekk ikkje betre enn det første. Mot slutten av livet sitt vart Karl stadig meir overkjensleg og merkeleg, og på eit tidspunkt gav han ordre om at leivningane etter familien hans skulle gravast opp slik at han kunne sjå på lika. Han skal ha gråte då han såg liket av kona si, Marie Louise.
I dei to siste leveåra vart han var meir eller mindre hjelpelaus. Han var heilt lam, skalla, døv, nesten tannlaus, og nesten heilt blind. Han var òg offer for epileptiske anfall. I 1700 døydde han, knapt 39 år gammal. Gjennom heile regjeringstida til Karl venta fyrstar i Europa på at han skulle døy, for dermed ville ætta hans vere utdøydd, og dei andre fyrstehusa kunne gjere meir eller mindre rettmessige krav på trona. Likevel viste det seg at Karl II sjølv hadde peikt ut etterfølgjaren sin; i testamentet overlét han trona til Philippe de Bourbon, hertugen av Anjou, sonesonen til Ludvig XIV av Frankrike, på det vilkåret at han ikkje arva trona til Frankrike. Dei øvrige stormaktene kunne ikkje tillate at Spania fall i hendene på Ludvig, og fylgjeleg byrja den spanske arvefølgjekrigen.
Fylkesveg 257 (fleirtyding)
Fylkesveg 257 finst i fleire fylke i Noreg:
Struktur i geologi
Struktur i geologi syner til utsjånaden og fysiske særtrekk ved bergartane, slik dei kan observerast makroskopisk, det vil sei i blotningar. Dette er i motsetnad til tekstur som skildrar utsjånad og fysiske eigenskapar ned til mikroskopisk nivå. Det vertog nytta om særskilde makroskopiske fenomen eller danning i bergart eller berggrunn.
Primære strukturer
Primære strukturar kan til dømes vere flytestruktur og putestruktur hos lavabergartar og rytmisk lagdeling og kulestruktur hos djupbergartar. Døme på primære sedimentære strukturar er gradert lagning og diagonalsjikting.
Sekundære strukturer
Sekundære strukturer omfattar til dømes banding og skifrigheit i metamorfe bergartar, i tillegg til forskjellige former for oppsprekking, forskyving og folding.
Dubhe
Alfa Ursae Majoris (Alfa UMa, α Ursae Majoris, α UMa) er den nest mest lyssterke stjerna i stjernebiletet Storebjørn (trass i Bayer-nemninga «alfa»). Han har det tradisjonelle namnet Dubhe, og eit sjeldnare namn Ak.
Sjølv om han høyrer til stjernebiletet Storebjørn, er han ikkje ein del av Storebjørn-gruppa av stjerner som flyttar seg i same rørsle gjennom rommet.
Clothier Harbor
Clothier Harbor er ei lita hamn på nordvestsida av Robert Island, 19 km nordaust for vestenden av øya i Sør-Shetlandsøyane. Han vart namngjeven av amerikanske selfangarar kring 1820 etter selfangstskuta «Clothier», under kaptein Alexander Clark, ein av fleire amerikanske selfangarskuter som heldt til i hamna sesongen 1820–21. «Clothier» gjekk på grunn her og sokk den 9. desember 1820.
William Smith
William Smith kan vise til:
Variasjonsdiagram
Eit variasjonsdiagram er eit diagram som viser den kjemiske variasjonen i ein magmatisk bergartsserie. Diagrammet får ein fram ved til dømes å plotte vektprosent av eit oksid av eit hovedgrunnstoff (til dømes Na2O, CaO, Al2O3) mot vektprosent av silika (SiO2). Slike diagram vert nytta for å vise det genetiske slektskapet mellom bergartene, og klargjere eventuelle prosessar som har påverka bergartsserien.
Karl Jonsson
Karl Jonsson var ein islandsk abbed som skreiv heile eller delar av Sverresoga, ei soge som handlar den norske kongen Sverre Sigurdsson.
Ei ferd til Noreg
Då Karl kom til Noreg og Nidaros i 1185, hadde kong Sverre nyleg vorte norsk eineherskar, etter at han hadde felt motstandaren kong Magnus Erlingsson året før. Karl reiste saman med presten Ingimund Torgeirsson og nevøen hans Ogmund Torvardsson. Desse hadde samband til Magnus og far hans Erling Skakke, og Ogmund vart raskt ein del av hirda til Jon Kuvlung, ein ny utfordrar til Sverre.
Det er usikkert i kva grad det var Sverre som oppsøkte Karl eller omvendt. Det er ikkje noko som tyder at på Karl på førehand hadde planar om å tilby Sverre tenestene sine. Det kan ha vore Sverre sjølv som oppsøkte Karl for å få den islandske abbeden til å skriva soga hans. På ei anna side kan det òg ha vore Karl sjølv som på førehand hadde planlagt å skriva eit sagaverk om dei norske kongane. Eit par tiår tidlegare hadde ein annan islending, Eirik Oddsson, reist til Noreg for å skriva ei slik soge. Eirik si soge, Hryggjarstykki («Rygg-stykke»), handla om den norske kongen Harald Gille og sønene hans Inge og Sigurd. Det er mogleg at Karl reiste til Noreg med intensjon om å halda fram Eirik sitt arbeid, kanskje for å skriva om den nyleg avlidne kong Magnus Erlingsson. Dermed kan det ha vore Karl som oppsøkte Sverre for å få opplysningar, men at Sverre fekk overtalt abbeden til å heller skriva hans eiga soge.
Prologen til Sverresoga
Det finst to versjonar av prologen til Sverresoga, ein eldre og kort, og ein yngre og lengre prolog. Her er ein del av den eldre og korte versjonen, der det vert gjort greie for for forfattarar og kjelder, attgjeve:
Andreas Bourani
Andreas Bourani er ein tysk songar og låtskrivar.
Midsundingen
Midsundingen er lokalavisa til tidlegare Midsund kommune. Avisa blir oppdatert dagleg på nettsida og blir utgjeve i papir ein gong i månaden.
Hovdebreen
Hovdebreen er ein liten isbre like vest for Brattstrand Bluffs på søraustkysten av Prydzbukta i Antarktis. Ei kort tunge frå denne breen strekkjer seg ut i sjøen til den nærliggande Hovden. Isbreen vart først kartlagt av Thorshavn-ekspedisjonane i 1936–37, som namngav øya. Breen fekk namnet «Hovde istunge» av John H. Roscoe i 1952 etter studien hans av flyfoto av området teken i U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47, men bre vart rekna som eit meir høvande nam for denne vesle isbreen.
Alan Ball
James Alan Ball var ein britisk-engelsk fotballspelar, fødd i Farnworth i Lancashire, som vart verdsmeister med England under fotball-VM 1966.
Midtbanespelaren Ball spelte for Blackpool FC frå 1962 til -66. Straks etter fotball-VM 1966 vart han overført til Everton FC og vart seriemeister med klubben i 1970. I desember 1971 vart han overført til London-laget Arsenal for rekordhøge 220 000 pund. Sommaren 1976 gjekk turen til Southampton FC, ein klubb spelte for til 1983, med fleire avbrot til spel i Nord-Amerika.
Ball fekk sin landslagsdebut borte mot Jugoslavia i mai 1965. Løpssterke Ball deltok i fyrste rekke då England i 1966 vann fotball-VM på eigen grunn, han var pasningsleggjar då Geoff Hurst gav England leiinga 3-2 under VM-finalen på Wembley stadion i London. Han var også med i fotball-VM 1970 i Mexico. Fram til 1975 spelte Ball 72 landskampar og skåra åtte mål.
Fylkesveg 255 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 255 i Møre og Romsdal går mellom Vebenstad og Nedal i Averøy kommune. Vegen er 3,6 km lang.
Diskografien til Grand Funk Railroad
Dette er ei liste over diskografien til det amerikanske rockebandet Grand Funk Railroad.
Coop Mega
Coop Mega er ei av butikkjedene åtte av Coop Norge, ei supermarknadkjede som igjen er ått av forbrukarane. Noregs fyrste «Mega»-butikk opna i Kopervik i 1987. Mega er dei største supermarknadbutikkane til Coop-kjeda, med eit stort utval innan blant anna ferskvarer som fisk og kjøtt. Slagordet til kjeda er «God middag».
Lodi av Creedence Clearwater Revival
«Lodi» er ein song av John Fogerty og framført av det amerikanske rockebandet Creedence Clearwater Revival. Han vart spelt inn i mars 1969 og kom ut i april, fire månader før albumet, som B-sida til «Bad Moon Rising», den første singelen frå Green River.
Songen skildrar ein avdanka musikar som har enda opp i småbyen Lodi (uttalt «low-die»), ein liten jordbruksby i Central Valley kring 110 km frå heimstaden til Fogerty i Berkeley. Etter å ha spelt i lokale barar er forteljaren stranda utan råd til buss eller tog til å komme seg av stad. Fogerty sa seinare at han aldri faktisk hadde vitja Lodi før han skreiv songen, og berre valde staden fordi «namnet høyrtes så kult ut». Songen refererer til byen som ein uinteressant jordbruksby, sjølv om forteljaren ikkje nemner spesifikt kva som er gale med staden. Refrenget i songen «Oh Lord, stuck in Lodi again», har vore temaet for fleire hendingar i Lodi sidan.
Andre versjonar
Songen har vorte spelt av mange andre musikarar som Emmylou Harris, Tom Jones, Bo Diddley, Buck Owens, The Flying Burrito Brothers, Ronnie Hawkins, Smokie, Dan Penn og The Blue Aeroplanes.
Drag City
«Drag City» er ein song frå 1963 av Jan and Dean, skriven av Jan Berry, Roger Christian og Brian Wilson. Han skildrar om ein tur til ei dragracing-stripe og låner mange element frå ein tidlegare Jan and Dean-song, «Surf City,» som òg vart skriven av Berry og Wilson.
Medverkande
Av kjende musikarar på innspelinga finn ein:
Okehampton
Okehampton  er ein by i grevskapet Devon i England. Han har kring 7000 innbyggjarar. Han ligg i den nordlege utkanten av Dartmoor.
Fylkesveg 255 (fleirtyding)
Fylkesveg 255 finst i fleire fylke i Noreg: