cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hilmar Reksten
Hilmar August Reksten var ein av Noregs største skipsreiarar gjennom tidene. Med to tomme hender som utgangspunkt etablerte han si eiga reiarverksemd i 1929. I løpet av dei neste etterkrigsåra bygde han seg opp til å bli ein av Bergens mellomstore skipsreiar. Då krigen kom til Noreg flykta han utanlands og vart tidleg ein av Nortraships markante personlegdomar.
Mamula
Mamula ligg ved inngangen til Kotorbukta og ligg strategisk til mellom halvøyane Prevlakahalvøya og Luštica.
Hilmar Reksten
Hilmar Reksten vart i 1956 utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden for innsatsen sin for Festspela i Bergen.
Mamula
Den litle øya er sirkelforma og har ein diameter på om lag 200 m. Ho ligg 6,3 km frå Herceg Novi.
Det er bygd eit fort på øya av den austerriksk-ungarske generalen Lazar Mamula på midten av 1800-talet. Under den andre verdskrigen vart øya nytta som fengsel av italienarane frå 30. mai 1942 og utover.
Fortet har i dag forfalle, men mange turistar kjem hit med båt, hovudsakleg frå Herceg Novi, for å nytte dei vakre strendene her.
Møll
Møll er ei samlenemning på mindre, ofte skumringsaktive og uskinnbarleg farga artar av sommarfuglar. Nemninga blir mykje brukt i daglegtale, men blir rekna som upresis i taksonomisk samanheng.
Ikkje alle møllartane er små, ein av de store artane i denne gruppa er vanleg tredrepar, der ho-møllen har eit vengespenn på oppimot 90 mm, noko som plasserer den blant dei største norske sommarfuglane.
Møll-grupper
Grupper som vanlegvis vert rekna som møll og som har eit norsk namn, er:
Møll Møl Motten Moth Tineo Mite Avelaíña ガ Ćmy Traça
Hidle
Hidle kan visa til:
Marc Bloch
Marc Léopold Benjamin Bloch var ein fransk historikar, med fransk mellomalderhistorie og tida mellom fyrste og andre verdskrigen som spesialfelt. Han var ein av utgjevarane av tidsskiftet Annales, og utgjorde midtpunktet i ein krins som innførte ein ny standard i historieforskinga. Bloch vart skoten av Gestapo under den tyske okkupasjonen av Frankrike.
Liv
Bloch var fødd i Lyon av jødiske foreldre. Han studerte ved École Normale Supérieure og Foundation Thiers i Paris, sidan i Berlin og Leipzig. Under fyrste verdskrigen tenestegjorde han i infanteriet. Han var offiser, steig til kapteinsgraden, og vart tildelt æreslegionen.
Etter verdskrigen arbeidde han ved universitetet i Strasbourg. Frå 1936 var han professor i økonomisk historie ved Sorbonne-universitetet i Paris.
Søre militærdistrikt i Russland
Søre militærdistrikt (russisk Южный военный округ) er eit av fem militærdistrikt som set opp ein av fem operasjonelle-strategiske kommandoar for forsvaret i Russland. Distriktet vart danna ved presidentdekret nummer 1144 underskrive 20. september 2010, med tidlegare Nord-Kaukasus militærdistrikt som base. Distriktet kontrollerer 8., 49. og 58. kombinerte arméer, og dessutan 4. luft- og luftforsvarskommando i det russiske flyvåpenet. Distriktet omfattar òg Svartehavsflåten og Den kaspiske flotiljen i den russiske marinen. I april 2014 vart òg Krimhalvøya med Sevastopol tilført Søre militærdistrikt.
Luftlandestyrker som er forlagt innan Søre militærdistrikt er ikkje underlagt militærdistriktet eller OSK-en, men direkte kontrollert av sjefen for Dei flyborne styrkane (eller VDV) - som ein snøgg strategisk infanterireserve (manøverelement)
Marc Bloch
Historikar
I 1929 grunnla Bloch og Lucien Febvre tidsskriftet Annales d'histoire économique et sociale (no kalla Annales. Histoire, Sciences Sociales). Tidsskriftet fekk stor utbreiing, og namnet Annales skulle verte knytt til ei tilnærming til historie kalla Annales-skulen. Blochs største arbeid tok føre seg føydalismen. Tobandsverket La Société féodale kom i 1939-40. Hans mest nyskapande og banebrytande arbeid var likevel monografien Les caractères originaux de l'histoire rurale française. Fyrsteutgåva vart gjeven ut i 1931 av ein forskingsinstitusjon i Oslo, men verket har aldri vorte omsett til norsk.
Bloch hadde stor innverknad på historiografien gjennom sitt ufullenda manuskript Apologie pour l'Histoire, eit skrift han arbeidde på då han vart drepen av nazistane. Boka hans er eit av dei viktigaste historiografiske arbeida i det 20. hundreåret.
2. verdskrig
Under andre verdskrigen var Bloch aktiv i motstandsrørsla. Han vart teken til fange kort tid før invasjonen i Normandie; vart fengsla, torturert og til sist skoten av Gestapo i lag med tjueseks andre, for si deltaking i den franske motstandsrørsla. Drapa fann stad i Saint-Didier-de-Formans.
Blochs bok L'Étrange Défaite, som vart trykt etter han var død, vurderer det snøgge samanbrotet i den franske hæren som vart driven tilbake under den tyske Blitzkrieg i 1940. Og som attåt tilkjennegjev hans personlege syn på sin franske arv/bakgrunn, og hans plikter overfor landet sitt. I same verket refsar han den franske regjeringa for vegring mot å stole på sine eigne offiserar på slagmarka, noko som etter Blochs meining førte til at Frankrike overgav seg til nazistane.
Arv
I 1998 vart det samfunnsvitskaplege universitetet i Strasbourg omdøypt til ære for Bloch. Université Marc Bloch vart 1. januar 2009 ein del av universitetet i Strasbourg.
In Concert av Jethro Tull
In Concert er eit konsertalbum av Jethro Tull, med opptak frå ein konsert den 8. oktober 1991 i Hammersmith Odeon i London.
Simon Beckett
Simon Beckett er ein britisk journalist og forfattar.
From the Trees
From the Trees er det 35. studioalbumet til den engelske musikaren Peter Hammill, gjeve ut på hans eige Fie! Records i 2017.
Innhald
Alle songar skrivne av Peter Hammill.
Roots to Branches
Roots to Branches er det 19. studioalbumet til det britiske rockebandet Jethro Tull, gjeve ut i september 1995. Musikken er prega av den klassiske kunst- og folkrocken til Jethro Tull frå 1970-åra i lag med påverknader frå jazz og arabisk musikk. Alle songane vart skrivne av Ian Anderson og spelt inn heimestudioet hans. Dette er det siste Tull-albumet med Dave Pegg på bass og det første med klaverspelar Andrew Giddings som offisielt bandmedlem, sjølv om han òg hadde medverka på Catfish Rising som studiomusikar. Det var òg det siste albumet til Tull som kom ut på det langvarige plateselskapet deira, Chrysalis Records.
I januar 2007 kom albumet i ommastra utgåve, utan bonusspor.
Produksjon og musikkstil
Albumet var inspirert av ei reise Ian Anderson gjorde til India.
Anderson sa om albumet: «Eg ser Roots to Branches som 90-talsutgåva av Stand Up, fordi det har mykje av dei same tinga som eg føler representerer nøkkelelementa i Jethro Tull: det er mykje fløyte, mange gitarriff og ein ganske stor palett av inspirasjonskjelder, frå blues og klassisk til austlege motiv, slik det òg var på Stand Up. Det einaste eg angrar på er at eg let det høyrast litt for 70-tals ut. Eg spelte inn albumet for at det skulle høyrast ut som det var spelt inn live, men når eg ser attende så syns eg at det burde ha vore litt meir variert».
Mottaking
AllMusic var ikkje imponert, men likevel noko positiv i meldinga si: «Alle songane her har ein meir akutt karakter enn dei nylege Tull-albuma, og nokre har til og med minneverdige melodiar. Fløyta til Anderson tar stundom av, gitaren til Martin Barre skrik framleis i soloane, og Doane Perry (trommer), Dave Pegg (bass) og Steve Bailey (bass) utgjer ein ganske bra rytmeseksjon. Det er ikkje like solid som Catfish Rising, men betre enn noko anna sidan Heavy Horses».
Salslister
Albumet selde mindre enn føregangaren og nådde berre 114. plassen på den amerikanske Billboard-lista, men 20. plassen på UK Albums Chart.
Arktisk niauga
Arktisk niauga er ein arktisk niaugeart som lever anadromt langs kysten av Nordishavet frå Kolahalvøya til Japan. I Noreg er arten truleg registrert i Pasvikelva, utan at det finst sikre data. Artkis niauga er rekna som ein sårbart art i Noreg.
Kjenneteikn
Arktisk niauga er brungrått med mørk marmorering og flekkar på oversida. Han er 18-63 cm lang, med dei største individa i austlege bestandar. Unge individ har to ryggfinnar, men desse veks saman når fisken vert eldre.
Levesett
Arktisk niauga finst både i ferskvasstasjonære og anadrome bestandar. Dei vaksne lever helst nær elveos på grunt vatn ned til 50 m. Dei er ektoparasittar på dei fleste fiskane av nokolunde storleik, mellom anna laksefisk, flyndre, torsk og sild. Larvane lever av detritus og planteplankton.
Gytinga skjer på seinsommaren på grusbotn i sakteflytande (0,6-0,8 m vassføring i sekundet) elvar på grunt vatn ned til 20 cm. Frå 2 til 8 individ gyt i lag, og begge kjønn er med på å grava gytegropa. Hoene gyt med fleire hannar kvar, på ulike tidspunkt. Båe kjønn vaktar egga i dagevis, til dei døyr. Larvane ligg nedgravne i om lag 4 år.
Do Not Disturb av Van der Graaf Generator
Do Not Disturb er det 13. studioalbumet til det engelske progressiv rockebandet Van der Graaf Generator. Det kom ut på Esoteric Recordings den 30. september 2016.
Bakgrunn
I ei melding for TeamRock skreiv Kris Needs at vokalisten Peter Hammill hadde send organisten Hugh Banton og trommeslagaren Guy Evans ein CD med nye songar, som dei brukte ei veke å øve på, ei ny veke med å spele inn akkompagnement, og så seks månader med ekstra lydspor og finpuss i heimestudioa deira. Om albumet sa Needs: «Om, som Peter Hammill har indikert, dette er det siste Van der Graaf-albumet, så går desse Prog’s Lifetime Achievement-vinnarane dette året ut med ein slags tanke-ristande, nydeleg berg-og-dalbane som har gjort til eit av dei beste genuine progressive banda gjennom tidene. Men det finst òg ein tankevekkande aura og ei avsluttande kjensle på dette 13. albumet deira...»
Mottaking
Paddy Kehoe melde albumet for RTÉog skildra sporet «(Oh No I Must Have Said) Yes» som «så prog at det nesten er ein parodi på sjangeren.. » På sporet «Brought to Book» og «Go», såg Kehoe anda til Richard Wright «svevande rundt dei.»
I The Quietus skreiv Richard Rees Jones ikkje rivaliserer med den mørke stordomen til dei klassiske albuma til Van der Graaf Generator i 1970-åra. Han tilrådde nykomarar å byrje andre stader, med Still Life, Godbluff eller Pawn Hearts. Men han såg framleis albumet som «.. eit verdig tillegg til katalogen deira - om dette faktisk blir det siste albumet deira er det ein høvande slutt på den strålande karrieren deira».
Harutaka Ono
Harutaka Ono er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Kashiwa Reysol, Kyoto Purple Sanga, Nagoya Grampus Eight og Tokyo Verdy.
Vanguard TV3
Vanguard TV3 var den fyrste amerikanske freistnaden på å skyta opp og plassera ein satellitt i bane kring jorda. Føremålet med satellitten var å røyna ut evnene til ein tretrinns oppskytingsrakett og å studera påverknadene frå rommiljøet på ein satellitt og systema hans i bane kring jorda. Satellitten skulle òg gje geodetiske målingar gjennom analyse av banen hans.
Oppskyting
Vanguard TV3 vart freista skoten opp med ein Vanguard-rakett 6. desember 1957 frå Cape Canaveral i USA. Ved oppskyting byrja raketten å stiga, men omtrent 2 sekund etter lettinga miste raketten kraft og byrja å setja seg til att på oppskytingsrampa. Medan han sette seg ned gjekk det hòl på drivstofftankane, og desse eksploderte. Raketten vart øydelagd av eksplosjonen og oppskytingsrampa vart sterkt skadd. Vanguard TV3-satellitten vart kasta bort medan han framleis sende ut vardesignal, men han var skadd og kunne ikkje brukast om att. Vanguard TV3 er i dag plassert på Smithsonian Air and Space Museum.
Den nøyaktige årsaka til ulukka er ikkje kjend; truleg var det ein drivstoffslekkasje mellom drivstofftanken og rakettmotoren, mogelegvis grunna ei laus kopling i ei drivstoffline eller lågt trykk i drivstofftanken som gjorde at noko av det brennande drivstoffet i utstøytingskammeret kunne koma attende til drivstofftanken.
Satellitten
Vanguard TV3 vog 1,36 kilogram og var forma som ei aluminiumskule 15,2 centimeter i diameter - nesten identisk til den seinare Vanguard 1. Satellitten hadde med seg ein 10 milliwatts 108 megahertz-sendar som gjekk på eit kvikksylvbatteri, og ein 5 milliwatts 108,03 megahertz-sendar som fekk straum frå seks solsellepanel monterte på satellittkroppen. Seks stutte antenner stakk ut frå kulekroppen til satellitten.
Sendarane var tenkte i hovudsak for å senda attende tekniske data og sporingsdata, men kunne og brukast til å finna det totale elektroninnhaldet mellom satellitten og bakkestasjonen. Satellitten hadde i tillegg to termistorar for å måla den indre temperaturen for å kunna vurdera dugleiken til varmevernet til satellitten.
Tollar
Tollar er eit yrke der ein krev inn toll og hindrar smugling. Tollarar kan rekna ut toll på varer og kontrollera frakt og personar for tollvarer og ulovleg vareinnførsel, særleg i samband med grensepasseringar.
Tollarutdanning i Noreg
Dei som vil ha arbeid som tollar, må søkja om opptak som tollaspirant. Aspirantar i Toll- og avgiftsetaten må gjennomgå etatsopplæring med teori og praksis gjennom to år. Etter gjennomført og godkjend aspiranttid, vi dei få opprykk til tollbetjent og sidan til tollinspektør. Delar av utdanninga vert lagd til Tollskolen i Oslo. Tollaspirantane får lønn under utdanninga, men har to års pliktteneste etter fullført utdanning.
Tollarar i bibelsk tid
I Romarriket var det toll på varetransport og ferdsle, og romarane kravde toll av kjøpmenn og andre som kryssa grenser, byportar og bruer. Dei pakta oppgåva å krevje inn toll til tollmenn. Desse vart ofte freista til å ta inn større toll enn dei hadde rett til, for slik å auka si eiga forteneste. Jødar som gjekk i teneste hjå dei heidne makthavarane ved å ta på seg slitt arbeid, vart haldne for ureine og jamstilte med openberre syndarar. Jesus gjorde eit poeng av å vera i lag med «tollarar og syndarar».
Ian Rankin
Ian Rankin er ein skotsk kriminalforfattar. Han er særleg kjend for bøkene om politietterforskaren John Rebus frå Edinburgh. Han har også skrive under pseudonymet Jack Harvey.
Rankin er ein av dei bestseljande krimforfattarane i Storbritannia, og blir av mange kritikarar rekna for å vera landets fremste forfattar av politiromanar. I heimlandet har han vunne mange litterære prisar, og hadde knapt passert middelaldrande då han blei tildelt den høgaste utmerkinga til Crime Writers' Association, The Cartier Diamond Dagger, for «livslang utmerking i forfattarskapen sin og viktige bidrag til den engelskspråklege kriminallitteraturen» i 2005. Han var då allereie blitt løna med Order of the British Empire i 2002.
Bakgrunn
Rankin er frå Cardenden i Fife. Far hans, James, hadde ein daglegvarebutikk, medan mora arbeidde ved ei skulekantine. Han var elev ved Beath High School i Cowdenbeath. Foreldra blei forskrekka då han valde å studera litteratur ved universitetet, ettersom dei hadde forventa noko yrkesretta.
Rankin studerte ved University of Edinburgh, der han seinare underviste i litteratur. Han gjekk ut i 1982. Han byrja på ei doktorgrad om Muriel Spark, men fullførte henne ikkje. Han arbeidde vidare i offentleg administrasjon, som journalist og som researcher før han blei forfattar på heiltid. Han budde i Tottenham i London i fire år og så på den franske landsbyga i seks medan han utvikla karrieren sin som forfattar. Ifølge eigne opplysingar skal han dessutan ha hatt jobbar som drueplukkar, svinegjetar, skatteinnkrevar, alkoholforskar, hi-fi-journalist og punkmusikar i gruppa Dancing Pigs.
Forfattarskap
Rankin byrja ikkje som krimforfattar, men skreiv bøker han meinte var «vanleg». Knots and Crosses og Hide and Seek følgde i den skotske tradisjonen til Robert Louis Stevenson og tilmed Muriel Spark. Han undra seg over at dei blei klassifiserte som krim, men blei forsikra av forfattaren Allan Massie, som støtta Rankin som writer-in-residence ved University of Edinburgh, som sa: "Do you think John Buchan ever worried about whether he was writing literature or not?"
Helten i dei to bøkene er Inspector Rebus. Romanane om han føregår hovudsakleg i Edinburgh, som er blitt kalla hovudfiguren i bøkene. Rankin er rekna som ein av grunnleggjarane av den skotske krimsjangeren kjend som tartan noir. Tretten av romanane og ei novelle blei filmatiserte som tv-serien Rebus på ITV, med John Hannah som Rebus i serie 1 og 2 (4 episodar) og Ken Stott i rolla i seriane 3–5 (10 episodar).
I 2005 stod Rankin for 10 % av alle sala av krimlitteratur i Storbritannia.
Sentrale militærdistrikt i Russland
Sentrale militærdistrikt (russisk Центральный военный округ) ein ein av delane som set opp ein av fem operasjonelle-strategiske kommandoar for forsvaret i Russland. Distriktet vart danna ved presidentdekret nummer 1144, underskrive 20. september 2010. Det har det tidlegare Volga-Ural militærdistrikt som base.
Luftlandestyrker og strategiske rakettstyrkar som er forlagt innan Sentrale militærdistrikt er ikkje underlagt militærdistriktet, men kontrollert av generalstaben direkte.
Hovudkvarteret er i Jekaterinburg.
Russiske luftlandestyrker som er forlagt innan Søre militærdistrikt er ikkje underlagt militærdistriktet eller OSK, men direkte kontrollert av sjefen for VDV i Forsvarsdepartementet i Russland som ein snøgg strategisk infanterireserve (manøverelement).
Samansetjing
Militær kommando og kontroll
OSK Senter vil ha desse landkomponentane på operasjonelt nivå: - og ein divisjon på taktisk nivå: 90. stridsvogndivisjon
Luftkomponent på operasjonelt nivå:
Stjernebilete
Inndelinga av stjerner i stjernebilete er i utgangspunktet tilfeldig, og forskjellige kulturar har forskjellige stjernebilete. Unntaka er nokre som skil seg ut, dei repeterer seg ofte under forskjellige namn, til dømes Orion og Skorpionen.
Den internasjonale astronomiske unionen (IAU) deler opp himmelen i 88 offisielle stjernebilete med nøyaktige grenser, sånn at heile himmelen er dekt av eitt og eitt stjernebilete. På den nordlege himmelhalvkula er desse i hovudsak basert på stjernebileta i gresk mytologi, nedarva frå mellomalderen. Blant dei er au teikna i dyrekrinsen.
Historia til stjernebileta
Lista av stjernebilete i dag er basert på dei romaren Ptolemeius skreiv ned. I nyare tider har denne lista blitt utvida, for å fylle mellomromma mellom stjernebileta til Ptolemeius (grekarane mente at himmelen inkluderte stjernebileta og tomrommet mellom dei). Tolv av stjernebileta på den sørlege himmelhalvkula kunne ikkje sjåast av grekarane, og namna vi nyttar i dag blei skapa av dei nederlandske navigatørane Pieter Dirkszoon Keyser og Frederick de Houtman. Johann Bayer var den fyrste som katalogiserte desse.
Andre foreslåtte stjernebilete kom ikkje gjennom, spesielt kan Quadrans Muralis nemnast (nå ein del av Bjørnepassaren), som meteorsvermen kvadrantidane er kalla opp etter. Stjernebiletet Argo Navis var så stort at det blei oppdelt i fleire mindre stjernebilete.
Stjernenamn
Mange stjerner er namnsett ved hjelp av genitivsforma til det latinske namnet på stjernebiletet ho er i. Desse namna inkluderer bayernamna som til dømes α (alfa) Centauri, flamsteednamna som til dømes 61 Cygni og namn på variable stjerner som til dømes RR Lyrae. For meir informasjon om stjernenamna, sjå stjernenamn og liste over stjerner i stjernebilde.
Dei 88 stjernebileta
Dei med '*' viser namn som nå for tida mest blir nytta utan det som står i parentesen. Namn merkte med '**' viser namn som har blitt heilt endra. Det opphavlege namnet står i fylgjande parentesar: '[ ]'
Kronologisk liste over spelemenn på hardingfele
Hardingfelespelet i Noreg har vokse fram frå om lag midt på 1600-talet. I løpet av desse åra er det mange namngjetne spelemenn.
Richard M. Stallman
Richard Matthew Stallman er grunnleggjaren av GNU-prosjektet og Free Software Foundation. Han er kjend som ein dyktig programmerar, spesielt for GNU Emacs, GNU C Compiler og GNU Debugger. Han har også skrive GPL programvarelisensen som er den mest brukte lisensen for fri programvare.
Tržiška Bistrica
Tržiška Bistrica er ei elv i Slovenia. Ho er 17 km lang og har eit nedslagsfelt på 146 km².
Ho spring ut frå Jelendol i Karavankane, nær grensa til Austerrike. Ho er ei av sideelvane til Sava frå venstre, som ho munnar ut i nær Podbrezja. Elva er rik på fisk, hovudsakleg aure.
Kander i Sveits
Kander i Sveits er ei sideelv til Aare. Ho er 44 km lang og har eit nedslagsfelt på 1126 km². Elva munnar ut i Thunsjøen (berre sidan 1714).
Med omsyn til rafting er Kander klassifisert som ufarbar på grunn av dei mange stryka og hindringane. I 2008 prøvde den sveitsiske hæren å rafte på elva då båtane deira kollsegla og fem soldatar miste livet.
Sumapaz (fleirtyding)
Sumapaz kan vise til:
Venus Express
Venus Express var ein ESA-romsonde som gjekk i bane kring Venus. Ferda vart rekna som avslutta i desember 2014 etter at ein miste normal kontakt med sonden 28. november same året.
Venus Express vart skoten opp 9. november 2005 frå Bajkonur-kosmodromen i Kasakhstan, og gjekk inn i bane kring Venus 11. april 2006. Venus Express var basert på teknologien til Mars Express og Rosetta-sonden. Ei av oppdagingane til Venus Express var mogelege spor etter nyleg vulkansk aktivitet på Venus.
I den siste delen av ferda vart banen til Venus Express lægja slik at friksjon frå venusatmosfæren gradvis gjorde banen til sonden endå lægre. Etter kvart gjekk Venus Express som venta tom for drivstoff og kunne ikkje lenger orientera seg mot jorda for å kommunisera. Sonden kunne heller ikkje lenger hevja banen sin og ville gå tapt i venusatmosfæren.
Lågtrykk
Eit lågtrykk er eit område der det atmosfæriske lufttrykket er lågare enn i dei omliggande områda. Tropiske stormar, ekstratropiske syklonar, subpolare syklonar og subarktiske syklonar er alle former for lågtrykk.
Fysisk
Atmosfæren er slik at den alltid vil prøve og vere i likevekt. Det betyr at når eit lågtrykk oppstår vil lufta strøyme inn mot senteret av lågtrykket for å utlikne trykkskilnaden. Sidan jorda roterer vil luftstraumane bli bøygde av mot høgre på nordlege halvkule, og mot venstre på den sørlege halvkula (ein effekt kjend som corioliskrafta). Dermed vil ikkje luftstraumane gå direkte inn mot lågtrykkssenteret, men bevege seg i sirklar nærmare og nærmare senteret. På nordlege halvkule bevegar luftstraumane seg mot klokka på veg inn mot lågtrykket. I lågtrykksenteret konvergerer lufta som då byrjar å stige. Dette medfører adiabatisk avkjøling og lufta kondenserer til skyer. Derfor er lågtrykk assosiert med skya ver som minimerer temperaturskilnaden mellom natt og dag. Skydekket fører til at mindre sollys slepp ned til overflata, og om natta hindrar skydekket langbølgja utstråling (varmetap). Frontsoner er òg tett knytte til lågtrykk, og stigande luftrørsler i samband med desse fører òg til skya vêr og nedbør.
Eit kraftigare eller djupare lågtrykk fører til at trykkgradienten (trykkskilnaden mellom lågtrykket og dei omliggande områda) blir større. Dette merkar ein igjen på at vinden blir kraftigare. Er trykkgradienten stor nok kan vinden nå både storm og orkan styrke.
Shinya Yabusaki
Shinya Yabusaki er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Lågtrykk
Klimatologisk
Klimatologisk blir det danna lågtrykk i den intertropiske konvergenssonen (ITCZ) som ein del av sirkulasjonen i hadleycella. Fordi solinnstrålinga er kraftigast over ekvator vil lufta der stige fordi ho blir varmare enn den omliggande lufta. Dette fører til eit meir eller mindre konstant lågtrykksområde rundt ekvator.
Termale lågtrykk
I svært varme område, som ørkenar, kan det oppstå såkalla termale lågtrykk. Desse oppstår når overflata raskt blir varma opp, og lufta over byrjar å stige. Dette fører til isolerte lågtrykk ved overflata.
Shinya Yabusaki
Han spela for klubben Kashiwa Reysol.
Jona-elva
Jona er ei elv i dei sveitsiske kantonane Zürich og St. Gallen. Jona er 20 km lang og spring ut 950 meter over havet. Elva høyrer til Rhinenvassdraget via elvane Limmat og Aare. Nedslagsfeltet hennar er 65 km².
Jona spring ut på austsida av Bachteltårnet nær Gibswil og Fischenthal i Zürcher Oberland. Elva renn gjennom kommunen Wald gjennom ein liten dal austover og svingar så sørover, der viadukten Tösstalbahn (S26) kryssar. Jona svingar så vestover og deler kommunane Dürnten og Rüti, passerer landsbyen Tann og Rüti i den såkalla Tannertobel. Her svingar ho igjen sørover gjennom Rüti og den såkalla Joner Wald. Elva renn så inn i kantonen St. Gallen og Rapperswil-Jona og gjennom landsbyen Jona (SG). Til slutt dannar ho eit lite elvedelta nær Busskirch og munnar ut i Zürichsjøen (Obersee).
Historie
Elva vart først nemnd i 834 og den tidlegare kommunen Jona vart kalla opp etter elva mykje seinare. Ein trur at namnet kan ha anten keltisk opphav frå Jauna (den kalde), eller frå indo-europeisk yamam, som tyder «straum».
I mellomalderen vart det sett opp mange vassmøller langs den vesle elva og var viktig for industrialiseringa av Wald, Rüti og Rapperswil-Jona på 1800-talet.
Galleri
<Gallery perrow=3> Fil:Murerplan - Oberes Zürichseegebiet IMG 2383.JPG|Rapperswil, Seedammbrua, øvre Zürichsjøen (Obersee) og Jona (Jonen) i den såkalla Murerplan (1566) Fil:Jona - Tannertobel IMG 2016.JPG|Tannertobel mellom Tann og Rüti Fil:Tann - Rüti Joweid IMG 2032 ShiftN.jpg|Joweid (= Jona elveeng) i Rüti (ZH) med Bachtel i bakgrunnen Fil:Jona - Holzwies IMG 2396.JPG|Jona ved Holzwies i Jona (SG) Fil:Jona (SG) - Jona IMG 1803.JPG|Elva i landsbyen Jona Fil:Jona - Jona (SG) Stampf IMG 1886.JPG|Elvedeltaet Stampf, Obersee i bakgrunnen </Gallery>
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 1989
Noregsmeisterskapen i fotball for herrar 1989 vart vunnen av Viking etter at dei slo Molde i cupfinalen. Det måtte omkamp til for å kåre ein vinnar.
Finale
Første finale
Moldes lag: Thor André Olsen, Ulrich Møller, Hugo Hansen, Knut Hallvard Eikrem, (Øystein Neerland frå det 64. min), Ole Erik Stavrum, Geir Sperre, Øyvind Leonhardsen, Morten Kristiansen, Ronald Wenaas, Jostein Flo, (Stein Olav Hestad frå det 88. min) og Petter Belsvik.
Omkamp
Vikings vinnarlag: Lars Gaute Bø, Kent Christiansen, Ingve Bøe, Roger Nilsen, Svein Fjælberg, Egil Fjetland, (Geir Malmedal frå det 52. min), Trond Egil Soltvedt, Per Holmberg, Kjell Jonevret, Alf Kåre Tveit, (Rune Gjerde frå det 84. min), Jan Fjetland, Tore Haugvaldstad, Kåre Langesæter og Ivar Hauge.
Moldes lag: Thor André Olsen, Hugo Hansen, Knut Hallvard Eikrem, (Stein Olav Hestad frå det 60. min), Ulrich Møller, Ole Erik Stavrum, Geir Sperre, Øyvind Leonhardsen, Morten Kristiansen, Ronald Wenaas, Jostein Flo og Petter Belsvik.
Shigenori Hagimura
Shigenori Hagimura er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Kashiwa Reysol, Kyoto Purple Sanga, Albirex Niigata og Tokyo Verdy.
Sibir
Sibir (russisk Сиби́рь) er ei nemning på eit stort område i den austlege delen av Russland og delar av Kasakhstan. Sibir strekkjer seg heilt frå Uralfjella i vest til Stillehavet, og utgjer mestedelen av det nordlege Asia. Sibir utgjer om lag 77 % av landområdet til Russland, men berre 30 % av innbyggjartalet. Størsteparten av innbyggjarane på 42,2 millionar held til langs Den transsibirske jarnvegen som går tvers gjennom Sibir, frå Moskva til Vladivostok ved stillehavskysten. Dei største byane er Novosibirsk, Jekaterinburg, Omsk og Tsjeljabinsk.
Opphavet til namnet
Enkelte kjelder seier at namnet kjem frå tyrkisk og tyder «sovande land». Ein annan teori seier at namnet kjem frå namnet på folket Sibilla, tyrkiske nomadar som seinare vart assimilert med sibirske tatarar. Andre hevar at namnet kjem frå folket Sibe/Xibe. Sjamanen Akkanat, frå det innfødde folket Sibirga, ein av dei siste sjamanane i Vest-Sibir og ein framståande person i det innfødde samfunnet i Vest-Sibir, hevdar at namnet kjem frå folket hans, Sibirga. Den moderne bruken av ordet dukka opp i russisk språk etter at dei erobra Sibir-khanatet.
Grenser og administrativ inndeling
Ordet Sibir har ei lang historie og tydinga har endra seg i løpet av åra. Historisk var Sibir definert som heile Russland aust for Uralfjella, inkludert Fjerne Austen. I følgje denne definisjonen strekkjer Sibir seg austover frå Uralfjella til kysten av Stillehavet og sørover frå Nordishavet til den russiske grensa i Sentral-Asia og til både Mongolia og Kina.
Kjelder frå sovjettida, som Store sovjetiske leksikon, dagens Russland definerer vanlegvis Sibir som regionen som strekkjer seg austover frå Uralfjella til vasskiljet mellom Stillehavet og Nordishavet, og sørover frå Nordishavet til åsane nord i sentrale område av Kasakhstan og landegrensene mot Mongolia og Kina. I følgje denne definisjonen dekkjer Sibir dei føderale distrikta Sibir føderale distrikt og delar av Ural føderale distrikt, samt republikken Sakha, som er ein del av Fjerne Austen føderale distrikt. Denne definisjonen inkluderer òg geografisk (ikkje administrativt) inndelingar av fleire andre subjekt i Ural og Fjerne Austen føderale distrikt. Definisjonen tar ikkje med Sverdlovsk oblast og Tsjeljabinsk oblast, som stundom vert rekna til Sibir i andre definisjonar av Sibir.
Andre kjelde inkluderer heile Fjerne Austen føderale distrikt, heilt til Stillehavskysten eller ein noko smalare definisjon som berre omfattar Sibir føderale distrikt.
Av store byar i Sibir finn ein:
Historie
Forskjellige nomadefolk som jenetarar og nenetsarar, hunarar, iranske skytarar og tyrkiske uyghurar har okkupert Sibir gjennom historia. Khanen av Sibir nær det moderne Tobolsk var ein framtredande person som støtta Kubrat som Khagan i Avaria i 630. Området vart erobra av mongolar på 1200-talet og vart etter kvart det autonome Sibir-khanatet.
Den aukande makta til Russland i vest starta å undergrave khanatet på 1500-talet. Først byrja handelsmenn og kosakkar å flytte inn i området og etter kvart flytta den russiske hæren seg lenger og lenger aust. Byar som Mangazeja, Tara, Jenisejsk og Tobolsk sprang opp og sistnemnde vart seinare erklært hovudstad i Sibir. På midten av 1600-talet strekte dei russisk-kontrollerte områda seg heilt til Stillehavet.
Sibir vart stort sett verande uutforska og aude. Dei neste hundreåra utforska berre eit fåtal ekspedisjonar områda ogstort sett berre handelsfolk var busett her. Den andre gruppa som vart send til Sibir var fangar som vart kasta ut av Vest-Russland eller russiske område i t.d. Polen. På 1800-talet hadde rundt 1,2 millionar fangar vorte deporterte til Sibir.
Katorga og Gulag
Russland og seinare Sovjetunionen dreiv fleire arbeidsleirar, seinare kjend som GULAG,. Dei vart så vanlege at «Sibir» vart nytta som ein metafor for eksil og straff.
Som ein analog til det vart ein arbeidarklassebydel i sentrum av Stockholm i Sverige kalla Sibirien seint på 1800-talet og viste til dei billige bustadane som låg her.
Geografi og geologi
Med eit areal på 13,1 millionar km² dekkjer Sibir om lag 77 % av heile Russland. Store geografise soner er mellom anna Den vestsibirske sletta og Det sentralsibirske platået. Merk at Sibir dekkjer nesten 10 % av heile landjorda på planeten.
Den vestsibirske sletta består hovudsakleg av avleiringar frå kenozoikum og ligg ikkje høgt over havet. Faktisk ville det meste av Sibir mellom Nordishavet og Novosibirsk verte lagt under vatn om havnivået skulle stige 50 meter. Mange av avleiringane kjem av isdammar som gjorde at Ob og Jenisej rann andre vegen og ut i Kaspihavet, kanskje òg Aralsjøen. Det var eit særs myrlendt område med mykje torv, og den nordlege delen var trelaus. Sør på sletta, der det stort sett ikkje var permafrost, var det frodige grassletter som var ei forlenging av Den kasakhstanske steppa.
Gospa od Škrpjela
I dag er det ein skikk å kaste stein i sjøen. Kvar år 22. juli ved solnedgang, under ei hending kalla fašinada, går dei lokale kroatiske katolikkane ut i båtane sine og kastar stein på sjøen, og på den måten gjer øya større.
Kyrkja Vår frue på Klippene (serbisk Црква Госпа од шкрпјела; kroatisk Crkva Gospa od Škrpjela; italiensk Chiesa della Madonna dello Scarpello) er ei kyrkje som står på øya. Den første kjende kyrkja her vart bygd i 1452, medan kyrkja i dag vart bygd i 1632 og utvida i 1722.
Fylkesveg 351
Fylkesveg 351 (Fv351) går mellom Indre Søndeled i Risør kommune og Tangen i Kragerø kommune. Veglengda er 52,8 km, av dette 21,8 km i Aust-Agder og 31 km i Telemark.
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg. Etter at forvaltingsreforma trod i kraft har han status som fylkesveg.
Sibir
Geografi og geologi
Det høgaste punktet i Sibir er den aktive vulkanen Kljutsjevskaja Sopka på Kamtsjatkahalvøya.
Klima
Klimaet i Sibir varierer dramatisk. På nordkysten, nord for polarsirkelen, er sommaren særs kort, berre om lag ein månad.
Nesten alle innbyggjarane i Sibir bur i dei sørlege områda langs den transibirske jarnvegen. Klimaet her er kontinentalt subartktisk (Koppen Dfc eller Dwc), med ein årleg middeltemperatur på om lag 0 °C, eller om lag -15 °C i januar og +20 °C i juli. Med ein sikker vekstsesong, mykje sol og rik svartjord er det sørlege Sibir eit godt jordbruksområde.
Sibir får generelt lite nedbør, og berre i Kamtsjatka får ein nedbørmengder over 500 mm i året, der vindar fører fuktig luft med seg frå Okhotskhavet og inn over dei høge fjella.Dette har skapt den einaste store isbreen i regionen. Trass i at Sibir er kjend for ekstrem kulde er det generelt lite snø, særleg aust i regionen.
Økonomi
Sibir er særs rikt på mineral og her finn ein mal med nesten alle økonomisk verdifulle metall ein kjenner til. Dette kjem hovudsakleg av at området ikkje vart underlagt isbrear i kvartær. Her finn ein nokre av dei største førekomstane i verda av nikkel, gull, bly, kol, molybden, diamantar, sølv og sink, samt store reservoar med olje og naturgass som ikkje er utvunne enno. Dei fleste førekomstane ligg i dei kalde og fjerne austlege områda av Sibir, og har derfor vore vanskeleg å nå og vinne ut. Dette skjedde først på stor skala då Stalin kom til makta og oppretta arbeidsleirar for å få arbeidet gjort.
Industrien vart utvikla i mellomkrigstida (1920- og 1930-talet) og auka kraftig under den andre verdskrigen, men har minka kraftig att etter Sovjetunionen kollapsa. På eit tidspunkt var det store fabrikkar i Vest-Sibir og mange sjølv rundt Bajkalsjøen, men desse er i dag stort sett lagt ned.
Demografi
Sibir har ein folketettleik på om lag tre menneske per kvadratkilometer. Dei fleste innbyggjarane er russarar og russifisert ukrainarar. Etniske russarar stammer frå slavarar som levde i Aust-Europa fleire hundre år sidan. Det er om lag 400 000 etniske tyskarar som lever i Sibir. Mongolske og tyrkiske folk som burjatarar, tuvinianarar, jakutar og sibirske tatarar levde opphavleg i Sibir og etterkomarane av desse held framleis til her. Andre etniske folkegrupper er ketfolk, evenkar, tsjuktsjarar, korjakar og jukaghirar. Det er estimert at det bur 1 million kinesarar og over 50 000 koreanarar i Fjerne Austen føderale distrikt.
Om lag 70 % av innbyggjarane i Sibir bur i byar. Dei fleste av desse igjen bur i leilegheiter. Mange innbyggjarar i meir landlege område lever enkelt, men romleg i tømmerhus. Novosibirsk er den største byen i Sibir med om lag 1,5 millionar innbyggjarar. Andre store byar er Tobolsk, Tomsk, Krasnojarsk, Irkutsk og Omsk.
Religion
Det er mange forskjellige trussamfunn i Sibir, inkludert ortodoks kristendom, islam, tibetansk buddhisme og andre trusretningar innan kristendom. Det er estimert at 70 000 jødar lever i Sibir. Den dominerande gruppa er den russisk-ortodokse kyrkja. Dei innfødde har derimot hatt sine eigne religionar i fleire hundreår.
Transport
Mange byar i Sibir, som Petropavlovsk-Kamtsjatskij, har ikkje vegsamband til andre store byar i Russland og Asia. Den beste måten å reise gjennom Sibir på er med den transsibirske jernbanen. Han går frå Moskva i vest til Vladivostok i aust. Toget har andreklasses kupéar med fire senger eller førsteklasses kupéar med to senger og ei restaurantvogn. Byar som ikkje ligg nær jernbanen når ein enklast med fly.
Ridvan
Ridvan er arabisk for paradis, og er namnet på den viktigaste høgtida innan bahaitrua. Ho går over tolv dagar, frå 21. april (startar ved solnedgang 20. april) til og med 2. mai, og er til minne om Bahaullah si forkynning om at han var Gud sin budberar frå vår tid. Dette fann stad i Ridván-hagen i Bagdad på dei same datoane i 1863.
Vang stavkyrkje
Då det i 1832 vart fastsett av heradsstyret å rive stavkyrkja, som var for lita og dårleg for bygda og måtte erstattast av ei ny kyrkje, freista kunstmålaren J.C. Dahl å berga ho som eit kulturminne ved å få ho flytta. Då dette ikkje lukkast, kjøpte han kyrkja på auksjon for eigne pengar. Kong Fredrik Vilhelm IV av Preussen, som var kjend med Dahl, gjekk i 1841 med på å overta kyrkja etter at Dahl hadde teke dette opp med han. Sterkt rekonstruert og mykje ombygd vart kyrkja reist i det som i vår tid er Karpacz i Karkonosze i Polen, der kyrkja no har namnet Świątynia Wang.
På ein portal i stavkyrkja finst det ei runeinnskrift. Innskrifta er tyda som (på normert norrønt): Eindriði skar, mjáfingr, sonr Ólafs á Ló. Dette kan omsetjast som: Eindride skar, Mjåfinger, son til Olav på Lo. Dette er truleg ein kunstnarsignatur på den utskorne portalen. «Mjåfinger» tyder i så fall ein med mjåe fingrar, i overført tyding, fingernæm. I 1937 vart det meldt at innskrifta ikkje lenger var leseleg, grunna stor slitasje av turistar som hadde rørt ved henne.
Through the Years av Jethro Tull
Through the Years er eit samlealbum av det britiske rockebandet Jethro Tull. Plata dekkjer fleire periodar av historia til bandet, men er ikkje eit «greatest hits»-album. Albumet kom ut i 1998.
Guds rike
Guds rike (gr. bασιλεία τοῦ θεοῦ (basileia tou theou) er eit sentralt omgrep i den eskatologiske frelseforkynninga til Jesus frå Nasaret, i følgje dei synoptiske evangelia. Matteusevangeliet bruker det tilsvarande omgrepet Himmelens rike.
Velika Krka
Velika Krka (ungarsk Kerka, tidlegare Kerkás, prekmurisk Kerka) er ei elv i Slovenia og Ungarn. Elva er 70 km lang. Ho spring ut nær Čepinci i Slovenia, nær grensa til Ungarn, og renn inn i Ungarn, der ho vert kalla Kerka. Elva munnar ut i Ledava.
Free Software Foundation
Free Software Foundation (FSF) er ein amerikansk ideell organisasjon som vart stifta i 1985 av Richard M. Stallman. FSF held til i Boston og jobbar med lisensiering, vern og å fremje bruken av fri programvare. FSF styrer også GNU-prosjektet.
I 2001 og 2002 vart systerorganiasjonane FSF Europe og FSF India stifta.
Bruschghorn
Bruschghorn er eit 3 056 meter høgt fjell i den sveitsiske kantonen Graubünden. Bruscghorn er hovudtoppen på ein 2200 m lang og nokså jamnhøg fjellrygg. Frå 3 036 m høge “Schwarzhorn” (=Svarthorn) må ein knapt 40 meter ned fjellryggen før ein etter kring 520 meter luftlinje når “Gelbhorn” (=Gulhorn), som også er 3 036 moh. Derifrå er er det 1 100 meter vidare til sjølve Bruschghorn. Mellom Gelbhorn og Bruschghorn må ein ned ca 80 høgdemeter. 680 meter nord for hovudtoppen er eit namnlaust toppunkt på 3 044 m, ryggen mellom denne høgda og hovudtoppen er heile vegen over 3 000 meter over havet.
Alle toppane, frårekna den nordlegaste og namnlause 3 044 m høge toppen, som høyrer til Safien, ligg på grensa mellom Safien og Safiental i vest og Casti-Wergenstein i Schams i aust.
Prøverøret
Prøverøret er ei stand up-scene i Oslo der nye og etablerte komikarar prøver ut nye tekstar. Prøverøret vart starta av komikaren Svein Iversen i 2003 i kjellaren på utestaden Bør og Børsen. I 2005 flytta Prøverøret til Dattera til Hagen, ein utestad på Grønland.
Io (fleirtyding)
Io kan ha fleire tydingar:
Dynnasteinen
Dynnasteinen er ein bautastein med bilete og runeinnskrift, tidfesta til 1040-1050 e.Kr., som stod på ein gravhaug på garden Nordre Dynna i Gran kommune på Hadeland i Oppland fylke. Steinen vart i 1879 frakta til Universitetets Oldsaksamling i Oslo, no Kulturhistorisk museum, der han står utstilt. Ein kopi av steinen står på folkemuseet på Hadeland.
Steinen er som ei tjukk og jamn helle forma som ein 2,82 meter høg, smal trekant; breidda er 0,54 meter nedst og 0,16 meter rett under toppen. Det øvste, litle partiet av biletsida luter seg framover, toppen er noko skada. Biletflata er glatta og jamn, baksida er ujamn. Etter ei gransking av steinsorten, som er ein raudbrun sandstein, konkluderte geologen V. M. Goldschmidt med at steinen truleg kom frå Ulvøya i Steinsfjorden (ein arm av Tyrifjorden) på Ringerike, til liks med nokre andre rune- og biletsteinar, og har soleis vore frakta lange og tunge vegar i si tid. Årsaka til at steinen vart henta langvegsfrå, må vere at denne sorten stein har vore vel egna på alle vis, den raudbrune fargen medrekna.
Teksten og biletet på Dynnasteinen
På heile den høgre, planslipte smalsida, har steinen ei runeinnskrift som går nedanfrå og opp til knekken der steinen luter framover. Ifylgje ei tolking av Magnus Olsen står det skrive: «Gunnvor gjorde en bro, Tydriks datter, efter Astrid, sin datter. Hun var den hendigste mø på Hadeland.» Dette er ein kristen tekst, ettersom brubygging var ærefulle, kristne gjerningar i mellomalderen, slik det mellom anna går fram av dei mange runeinnskriftene i Sverige som seier at bygging av bruer er gjort til frelse for sjela til ein avliden, eller til glede for Gud. Til dømes gjeld dette òg den vidgjetne Ramsundbergristinga i Södermanland i Sverige, der det i talande bilete er framstilt den episoden i soga om Volsungane som skildrar korleis Sigurd drep ormen Fåvne og deretter fosterfaren sin, smeden Regin. Runeinnskrifta på denne ristinga gjer det utvilsamt at det har vore bygt ei bru til frelse for sjela til ein avliden her, og ristinga er dessutan plassert ved ein stad der det trengst ei bru.
Scener frå segnsyklusen om Volsungane, som gjeld hendingar i heidne samfunn, har vore nytta i stor mon i mellomalderen for å fram kristne bodskap på ein måte som folk skjøna. Soleis er det på portalvangar frå den nedrivne Hylestad stavkyrkje i Setesdal ei framstilling av Sigurds drap av Fåvne og Regin som ligg nær den truleg eldre framstillinga på Ramsundsberget i Sverige. Sjølv om segna om Volsungane ikkje har noko med motivet på Dynnasteinen å gjere, vil den omfattande bruken av slike heidne element i kristne bodskap ha noko å seie for dei premissane som kan leggjast til grunn for tolkinga av biletet på Dynnasteinen.
Biletet på Dynnasteinen er dominert av ei framstilling i profil av tre menn med kvar sin hest, plassert over kvarandre. Av konturlinjene på bileta går det klårt fram at mennene går attmed hestane sine, ikkje rir på dei, og det ser heller ikkje ut til at dei styrar eller leiar dei. Mellom den øvste og den mellomste av hestane står det ein liten, hestelaus mann vend mot runeinnskrifta.
Over den øvste av desse fire karane med dei tre hestane er det framstilt frontalt ein mann med glorie kring hovudet. Han kan ikkje vere nokon annan enn Jesus, hovudpersonen som merksemda skal rettast mot, slik det går fram av at han er den einaste i heile biletet som er framstilt frontalt. Over han heng nokre rankeliknande flikar ned frå toppen av steinen, og under det høgre beinet hans er det teikna ei stjerneliknande figur med fire taggar.
Dei tre karane med kvar sin hest minner om dei tre kongane eller vismennene frå austerlanda som tolka meininga med jolestjerna og gav seg i veg til stallen der Jesus vart fødd. Difor har bileta på steinen meir eller mindre automatisk vore tolka som ei skildring av desse tre vismennene på veg til Jesusbarnet for å tilbe han, og at seremonien som går føre seg i det vertikale huset nedst på steinen er sjølve tilbedinga. Men det er mykje i biletet som ikkje stemmer med denne tolkinga, mellom anna at det er for få vismenn i huset, og at Jesusbarnet er ikkje til å få auge på som anna enn ein vaksen, ståande person. Dessutan er det underleg at ei så viktig scene som tilbedinga er plassert vertikalt heilt nede på steinen, sjølv om den vertikale plasseringa i og for seg harmonerer med retninga på runeinnskrifta på smalsida av steinen.
Ei alternativ tolking kan vere at det er prosessen som kristna hovding- eller storbondeætta på Dynna som er synt, og som den avlidne «hendigste mø på Hadeland» høyrde til: Hestane tek del i eit vanleg heident ritual som skulle avdekke guddomanes vilje. Jesus er avbilda på steinen som ein himmelsk gud som kan sjå ut til å ha teke kontrollen over hestane, som er dei dyra som brakte guddomanes vilje fram for menneska ved den måten dei trava og vrinska på, om lag slik romaren Tacitus gjer greie for i boka Germania. Med slike heidne middel manifesterte den kristne sanninga seg for den opphavleg heidne hovdingen og det heidne folket i distriktet, og overtydde dei om at Kvite-Krist/Jesus var den sterkaste og rette guden. Det nedste, vertikale partiet med huset og hesten kan representere dei heidne ledda i den kristna hovdingætta på Dynna, altså dei forfedrane og formødrene som vart gravlagt som heidne i si tid, og difor har vorte mottekne i Hels underjordiske rike på det viset som ritualet i dette underjordiske huset syner. I den tidlege kristne tida hefta det ikkje slik djevelskap ved dette underjordiske riket som seinare i mellomalderen.
Dynnasteinen i stilmessig samanheng
Dynnasteinen vert rubrisert under den stilgruppa som har fått namnet «ringeriksstil». Men med omsyn til geografisk opphav, omfang og stadane for viktige funn av materiale i denne stilen, har nemninga ikkje noko med Ringerike å gjere. Namnet er slik sett vilkårleg valt, og kjem berre av at fleire av dei norske steinane med bilete og ornamentikk i denne stilen er av ringerikssandstein, slik som til dømes Dynnasteinen og ein biletstein frå Alstad, Toten i Oppland. Likevel kan dei fleste stilelementa best definerast ut frå ein bilet- og runestein, Vangsteinen, som står ved tuftene etter den tidlegare Vang stavkyrkje i Valdres og er av lokal skifer.
Nemninga «ringeriksstil», som har vorte ei rett vanleg internasjonal nemning på denne stilgruppa, er ikkje berre knytt til steinkunst, men òg til bilete og ornamentikk på metall og tre, i manuskript etc. frå fleire land, og vert til liks med stilgrupper flest, diskutert med omsyn til opphav, utvikling og avgrensing.
Hitoshi Kawashima
Hitoshi Kawashima er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Kashiwa Reysol.
Sumapaz-provinsen
Sumapaz-provinsen er ein av 15 provinsar i Cundinamarca-departementet, Colombia. Han grensar til Soacha-provinsen i nordaust, til Tequendama-provinsen i nordvest, til Tolima-departementet i vest og til bydelen Sumapaz i Bogotá i aust.
Den søndmørske Dialekt
'Den søndmørske Dialekt. En grammatisk Oversigt med Fragmenter af en Ordbog' er ei skildring Ivar Aasen gjorde av sin eigen dialekt, sunnmørsmålet. Han gjorde omfattande studium som først blei delvis prenta i avisa Bergens Stiftstidende og deretter kom ut i bokform i 1841.