cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kystpilegrimsleia
Pilotprosjektet
Eit sentralt mål er å etablere Kystpilegrimsleia som ei samanhengande reiserute langs kysten – med sikte på å opprette ei Pilegrimslei (St. Olavsvegane til Nidaros) og Europeisk kulturveg med utgangspunkt i kulturminne og heilagstader. Ein ønskjer slik å integrere kysten i det nasjonale pilegrimsarbeidet. Bruk av leia skal fremme kunnskap om historie og kulturminne, miljøforståing, fysisk aktivitet og folkehelse, samt tilrettelegging for bruk og vern av kulturarven. Prosjektet skal slik løfte fram historia langs kysten som grunnlag for utvikling av kunnskap gjennom forsking og formidling – og etablere samband med forskingsmiljø. Målet er å få i gang ei internasjonal reiselivssatsing og gi ei djupare oppleving av kysthistorie, pilegrimstradisjonar, kyrkjehistorie, samt dei kulturhistoriske aspekta rundt dette.
Samarbeidspartnarar
Kystpilegrimsleia er et prosjekt i samarbeid mellom fem fylkeskommunar Hordaland, Rogaland, Sogn og Fjordane, Møre og Romsdal og Sør-Trøndelag, og fire bispedøme; Stavanger,  Bjørgvin, Møre og Nidaros.
Blidnesle
Blidnesle (Parietaria judaica) er ei urt i neslefamilien. Planten blir rundt 30 cm høg, og har blomar i grøne centimeterstore nøster. Blada har ikkje brennhår på same måte som brennesle. I staden er han kjenneteikna av klistrande hår.
I've Seen All Good People
«I've Seen All Good People» er ein song frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1971 på albumet The Yes Album. Songen er skriven av Jon Anderson og Chris Squire, og er ein av bandet sine mest kjende og «radiovenlege» songar. Songen er delt opp i to satsar, «Your Move» og «All Good People», og varar i 6 minutt og 56 sekund. Ein redigert versjon av songen beståande hovudsakleg av satsen «Your Move», vart utgjeve som singel i 1971.
Struktur
Første satsen, «Your Move» er skriven av Jon Anderson og er delvis basert på Lewis Carroll-boka Through the Looking-Glas, som er rekna som framhaldet av historia frå Alice i Eventyrland. Boka handlar om eit parti sjakk, der Alice er med i spelet som bonde, men som avanserer på brettet og blir dronning. Teksten refererer både til hendingar i boka, og til spelet sjakk generelt.
Blidnesle
Planten kjem frå Europa, Sentral- og Vest-Asia og Nord-Afrika. Han er ein sjeldan gong å finna i Noreg, typisk på avfallsplassar. Han er vurdert som ein ikkje reproduserande framand art.
Blidnesle er mildt giftig for menneske. Plantehåra kan gje ein mild hudreaksjon medan pollenet kan forårsaka allergiske reaksjonar som astma, høysnue, sterk hudirritasjon og augekatarr. Eit av dei engelske namna for planten er asthma weed.
I've Seen All Good People
Konsertversjonar
«I've Seen All Good People» er den tredje mest spelte songen under konsertane til Yes. Songen har vorte spelt på nærast alle konsertar sidan utgjevinga i 1971.
Medverkande
På originalinnspelinga frå 1971 medverkar:
Kjelder
Yes
Musikk i 1951
Dette er ei liste over kjende hendingar som fann stad i musikkhistoria i1951.
Singlar på førsteplass i USA
Desse singlane nådde toppen av den amerikanske lista til magasinet Billboard i 1951.
Største hitsinglar
Følgjande songar nådde høgaste listeplasseringar i dei avgrensa listene som fanst i 1951.
Store hitplater
`
Parabolsk spegel
Ein parabolsk spegel eller reflektor er ein hogspegel eller ei reflekterande flate med parabeltverrsnitt. Slike reflektorar vert nytta til å fange eller sende energi som lys, lyd eller radiobølgjer. Forma er ein del av ein sirkelforma paraboloide, altså ei flate som er skapt av ein parabel som roterer om sin eigen akse. Den parabolske reflektoren omformar ei innkomande planbølgje som flyttar seg langs aksen til ei sfærisk bølgje som samlar seg i fokus.
Kjelder
Miroir (optique)
Fylkesveg 16
Fylkesveg 16 finst i fleire fylke i Noreg:
Islandsgrønkurle
Islandsgrønkurle (Dactylorhiza viridis ssp. islandica) er ei plante i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae.
Systematikk
Islandsgrønkurle er ein underart av grønkurle, stuttare og med meir kompakt aks enn nominatunderarten smågrønkurle (ssp. viridis). Underarten var tidlegare plassert i slekta Coeloglossum med namnet Coeloglossum viride ssp. islandicum, men på grunn av det nære slektskapet til slekta Dactylorhiza, på norsk marihandslekta, er grønkurlene overførte dit i den norske klassifiseringa. Andre stader har ein valt å halde på Coeloglossum-namnet.
Utbreiing
Islandsgrønkurle veks på fuktig sanddyne og rikmyr på og nær sanddyner. I Noreg er utbreiinga avgrensa til to små og sårbare funnstader på kysten av Jæren. I Norsk raudliste for artar (2021) er underarten oppgradert frå sterkt truga (EN) til kritisk truga (CR).
Islandsgrønkurle veks òg på Island (status LC, islandsk namn barnarót). Det skal òg vere denne underarten som er rekna som sjáldsom på Færøyane (færøysk namn grønligt hjúnagras).
Nasebein
Nasebeina (lat. os nasale) er to avlange knoklar av varierande storleik og form, som ligg side om side i den øvre midtdelen av andletet. Begge knoklane har to overflater og fire grenser.
Overflater
Den ytre overflata er konkavokonveks frå toppen til botnen og konveks frå side til side; den er dekt av procerus-muskelen og den transversale delen av musculus nasalis, og er perforert i midten av ein foramen, der ei lita vene passerer.
Den indre overflata er konkav frå side til side, og er kryssa frå topp til botn av eit spor for passasjen av ei grein av nervus nasociliaris.
Artikulasjonar
Nasebeinet artikulerer med fire bein. To av dei ligg i hjerneskallen: pannebeinet og silbeinet; dei siste to ligg i andletsskjelettet: det motsette nasebeinet og overkjeven.
Patrick Williams
Patrick Moody Williams er ein amerikansk komponist, som har skrive musikk innan jazz, popmusikk og musikk for film og fjernsyn.
Han har vore mykje nytta som arrangør av musikk og har vore aktiv i filmindustrien i over tre tiår, men har stundom leia sine eigne prosjekt. Han byrja karrieren med å studere klassisk trompet og spelte i Norwalk Symphony Orchestra. Samstundes leia Williams sitt eige swingjazz-band. Han studerte ved Duke University, der han leia Duke Ambassadors, Columbia University. Williams var aktiv i studio frå tidleg alder og deltok på mange innspelinga i New York i 1961-1967. Sjølv om han spelte trompet og vibrafon frå tidleg alder, har Williams stort sett vore komponist og arrangør etter at han flytta til Los Angeles i 1968. Han har skrive musikk for over 60 filmar og mange fjernsynsseriar. Han starta og dreiv det kortvarige jazzselskapet Soundwings i slutten av 1970-åra og arrangerte for mange artistar, som Barbara Streisand og Billy Joel. Williams har vore lærar ved mange universitet, samstundes som han har leia innspelignar på eiga hand, inkludert innspelignar for Pausa, Verve, Capitol, Columbia, ABC, Allegiance, Warner Bros., Soundwings og EMI.
Han har vore nominert til mange Grammyprisar gjennom karrieren. Han fekk prisen i 1974 for storbandalbumet sitt Threshold, og igjen i 1986 for trombone- og orkesterverket «Suite Memories». I 2011 vart Williams nominert til to Grammyprisar for storbandinnspelinga Aurora.
Filmmusikk
Lista er ikkje fullstendig.
Musikk for fjernsyn
Lista er ikkje fullstendig
Musikk for fjernsynsseriar
Lista er ikkje fullstendig
GoldenEye 007
GoldenEye 007 er eit skytespel i førsteperson, utvikla av Rare og basert på James Bond-filmen GoldenEye. Det vart utgjeve til Nintendo 64 i august 1997. Spelet har ein einspelarkampanje der spelaren tek rolla som den britiske Secret Intelligence Service-agenten James Bond medan han kjempar for å hindre eit kriminelt syndikat frå å bruke eit satellittvåpen mot London for å skape ein global finanskollaps. Spelet inneheld også ein fleirspelarmodus med delt skjerm, der to, tre eller fire spelarar kan tevle i ulike typar deathmatch-spel.
GoldenEye 007 var utvikla over ein periode på to og eit halvt år av ei uerfaren gruppe leidd av Martin Hollis, som hadde arbeidd tidlegare på arkadeversjonen av Killer Instinct. Det var delvis tenkt som eit skytespel «på skjener», der spelaren følgjer ei fastlåst rute, inspirert av Virtua Cop frå Sega, men vart til slutt designa som eit ope skytespel der spelaren har full kontroll i alle retningar. Utviklarane tok lærdom frå Super Mario 64 når dei designa dei opne nivåa i spelet. Spelet vart hylla av kritikarar og selde over åtte millionar kopiar verda over.
I eit historisk attersyn er GoldenEye 007 vørdt som eit viktig spel innan skytespel-sjangeren, mellom anna for å demonstrere at sjangeren kunne fungere godt på spelkonsollar og for å markere ein overgang frå den, på den tida, arkadeliknande Doom-tilnærminga til ein meir realistisk stil. Det introduserte banebrytande element som sniking og konsolltilpassa deathmatch-fleirspelarmodus. Ein spirituell oppfølgjar, Perfect Dark, vart utgjeven i 2000, medan ei nyutvikla utgåve av spelet, også titulert GoldenEye 007, vart utgjeven av Activision i 2010.
Tonika
Namnet «tonika» kjem frå Jean-Philippe Rameau (1683-1764) og omgrepet hans «l'accord tonique» («grunntonen sin akkord» eller «den betonte akkorden»). I følgje han var det viktigaste med tonikaen evna til å stå i sentrum av alle harmoniske spenningsfelt, omtrent som ein magnet. Tonikaen og dei relaterte akkordane tonikamediant og tonikasubmediant blir kalla det tonale sentrum.
Etter at Hugo Riemann introduserte funksjonsteorien har tonika blitt ein fast definert storleik, og står i forhold til dominant, subdominant og andre diatoniske akkordar. Nesten all den europeiske og nordamerikanske klassiske musikken frå ca. 1600 til ca. 1915 er tonal som tyder at vi kan skildre han ved hjelp av omgrep frå funksjonteorien; vi kan tolke alle akkordane etter korleis dei er knytte til tonika. Tonika er oftast den første og siste akkorden i eit musikkstykke.
Mange har freista å utvide funksjonteoriens nytteområde til bluesbasert musikk som jazz og rock, men har det vist seg at det er vanskeleg å skildre improvisert musikk med omgrep som føreset at alle akkordane står i eit fast forhold til tonika. Difor er det blitt vanleg å anten nytte trinnanalyse eller akkordbesifring, ikkje berre i blues, jazz og rock, men òg i visesong og folkemusikk. Akkordbesifringa skildrar ein akkord ut frå tersstrukturen (treklang = to tersar, firklang = tre tersar osv.). Til dømes er ein Cmaj7 ein firklang som er samansett av ein C-dur treklang med ein stor ters på toppen. Intervallet mellom grunntonen og den øvste tonen er følgjande ein stor (= maj) septim.
Trinnanalyse gjer det same, men seier òg noko om kor akkorden ligg i forhold til tonika. Til trinnanalysen nyttar vi romartal. Er tonearten C-dur, beskriver II7 ein Dm7akkord, dvs. ein septimakkord på det andre trinnet i tonearten.
Storby
Storby eller metropol er omgrep for byområde med innbyggjartal over ei viss mengd, visse institusjonar eller ein særskild status. Definisjonen varierer mellom land, og langt frå alle skil mellom «by» og «storby». Det er ikkje berre folketalet som er viktig for kva ein reknar som storby, men også oppfatningar av slike byar som nasjonale eller internasjonale sentrum, og ein viss arkitektur, infrastruktur og levesett. I kulturen er storbyar blitt knytte til kjensler av framandgjering, men også moglegheiter og multikulturalisme.
Óscar Córdoba
Óscar Eduardo Córdoba Arce er ein colombiansk pensjonert fotballspelar. Córdoba spelte som målvakt i meir enn 70 kampar for det colombianske herrelandslaget. Han spelte òg i klubbane Millonarios frå Bogotá i Colombia. Córdoba byrja å spele profesjonelt for Atlético Nacional i 1988, men har vart overført til Deportivo Cali i 1989 og deretter utlåna til Deportes Quíndio i 1990. Córdoba vart kalla opp til det colombianske landslaget for aller siste gong i oktober 2009 i ein kvalifiseringskamp for CONMEBOL.
Storby
Definisjonar
Nederland har ikkje nokon offisiell definisjon for storby, men reknar også gjerne byar med over 50,000 innbyggjarar som dette (stad) medan mindre byar kan kallast småbyar (kleine stad eller stadje). I Tyskland reknar ein byar med over 100,000 innbyggjarar som storbyar (Großstadt).
I britisk samanheng har kva som er rekna som byar (town) og storbyar (city) vore knytt til offisiell status. Byar er blitt grunnlagde gjennom kongelege bybrev, og storbyar har vore dei byane som hadde domkyrkje eller særskild kongeleg tilknyting. Dette har ført til nokså ujamn statusfordelingar gjennom tidene, der den vesle byen Ripon hadde status som city lenge før mykje større folkesamlingar som Birmingham, Leeds og Sheffield hadde det.
I den tidlegare britiske kolonien USA varierer skilnaden mellom town og city frå stat til stat, slik at alle bustader med «bybrev» i til dømes Nord-Dakota blir rekna som city same kor mange innbyggjarar dei har. Samstundes finst det også svært store byar som framleis blir kalla town, til dømes Town of Hempstead i New York med eit folketal på 755,785 i 2004.
Portugal har tradisjonelt skild mellom byar (vila) og storbyar (cidade). Skilnaden er nedfelt i lovverket. Ein storby må ha minst 8,000 veljarar (rundt  10,000 innbyggjarar) og minst halvparten av desse tenestene: Sjukehus, apotek, brannvesen, teater/kulturhus, museum, bibliotek, hotell, barne- og ungdomsskule, offentleg transport, parkar. Byar med særskilde historiske, kulturelle eller arkitektoniske særmerke kan få storbystatus sjølv om dei ikkje oppfyller alle krava. I den tidlegare portugisiske kolonien Brasil har ein derimot ikkje ei slikt skilje. Byar som er administrasjonssentrum for ein kommune (município) er rekna som cidade sjølv om dei skulle vera svært små.
Fylkesveg 18
Fylkesveg 18 finst i fleire fylke i Noreg:
Bakhovudbein
Bakhovudbeinet (latin os occipitale) er ein skålforma, firsida knokkel i den nedre bakdelen av hovudskallen. Knokkelen er gjennombora av ei oval opning kalla den store nakkehola (foramen magnum), der kraniehola kommuniserer med ryggmergskanalen.
Beit HaEmek
Beit HaEmek (, tyder Huset i dalen) er ein kibbutz nord i Israel. Han ligg vest i Galilea, og høyrer til Mateh Asher regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 439.
Kibbutzen vart grunnlagd i 1949. Namnet kjem frå den nærliggande jemenittisk-jødiske landsbyen Amqa og den bibelske byen Beth-emek som var nemnt i Josva 19:27, og som låg 5 km nordaust for kibbutzen. Kibbutzen vart bygd nær landsbyen Kuwaykat.
Flikkjempe
Han er ein urteaktig plante med ein rosett av blad ved bakken. Han kan vera eittårig, toårig eller fleirårig. Planten veks hovudsakleg på sand- eller grushaldig jord nær havet. Han kan også veksa nær saltbehandla vegar.
Flikkjempe stammar frå Europa, Vest-og Sentral-Asia og Nord-Afrika. Han finst også som innført art i USA, Australia og New Zealand. Nokre av desse stadene kan han bli eit problem. Han er observert nokre få gonger i Noreg, hovudsakleg på slutten av 1800-talet. Arten var tidlegare rekna som ein framandart som var komen inn her og der med ballastjord, men ein lokal førekomst ved Larvik, som vart funnen i 1993, gjer at arten truleg må reknast som heimleg. Arten er derfor teken med på raudlista frå 2021 som sterkt truga (EN).
Blada er smale og lanseforma med tenner eller takkar, og kan bli opptil 25 centimeter lange.
Blomestanden veks opprett og kan bli rundt 4-7 cm høg. Dei spisse blomane sit tett og bøyer seg av og til. Kvar blom har fire kvitlege flikar som er rundt ein millimeter lange.
Planten blir dyrka som ein grønsak kjend som erba stella som hovudsakleg blir brukt i salat.
Izra-distriktet
Inndelingar
Distriktet Izra' er delt inn i seks underdistrikt eller Nāḥiyaer (folketala er frå folketeljinga i 2004):
Boehmeria
Boehmeria er ei planteslekt i neslefamilien. Ho omfattar rundt 100 artar av urter, buskar og tre. Dei fleste av artane er tropiske. Arten kinagras (Boehmeria nivea) er ein viktig tekstilplante.
Rangitataøya
Rangitataøya er ei lang linseforma øy i elvedeltaet til den forgreina Rangitataelva i Canterburyregionen på New Zealand, om lag halvvegs mellom Timaru og Ashburton. Øya er om lag 17 km lang og fem km brei på det meste. Ho er lågtliggjande og består for det meste av grøderikt jordbruksland.
Øya er ei av dei største deltaøyene i landet, og også den einaste som vert kryssa av riksvegsnettet på New Zealand, då State Highway 1 kryssar henne i den nordlege enden; og den einaste staden der riksvegen forlet båe dei to største øyene i landet.
Flyplassen Rangitata Island Aerodrome ligg like aust for brua til State Highway 1. Denne private flystripa er open for offentleg bruk.
Flystripa hyser også ei samling av eldre mikrofly, og delar av fly, flyskrog og andre ting av interesse.
Carole King
Carole King Klein er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og musikar som har vore aktiv sidan 1958, først som fast låtskrivar i Brill Building og seinare som soloartist. Ho vert rekna som ein av dei viktigaste og mest innverknadsrike musikarane gjennom tidene, og er den mest suksessrike kvinnelege låtskrivaren på siste halvdel av 1900-talet i USA, og har skrive eller vore medlåtskrivar på 118 pophittar på Billboard Hot 100. King skreiv òg 61 hittar som gjekk inn på singellista i Storbritannia, som gjorde ho til den mest suksessrike, kvinnelege låtskrivaren på den brtiiske singellista mellom 1962 og 2005.
Den store suksessen til King byrja i 1960-åra då ho og den første ektemannen hennar, Gerry Goffin, skreiv meir enn to dusin hittar for ei rekkje artistar. Mange av desse vart standardar. Ho har halde fram å skrive for andre artistar sidan den gongen. King sin suksess som artist på eiga hand kom ikkje før i 1970-åra, då ho song sine eigne songar, og akkompagnerte seg sjølv på piano på ei rekkje album og konsertar. Etter å ha opplevd skuffande salstal med debutplata Writer, fekk King det store gjennombrotet sitt med Tapestry, som låg 15 veker på toppen av den amerikanske albumlista i 1971 og låg inne på lista i ytterlegare seks år.
King har gjeve ut 25 soloalbum og det mest suksessrike er Tapestry, som heldt rekorden for flest veker på toppen av lista av ein kvinnelege artist for meir en 20 år. Platesalet hennar er estimert til meir enn 75 millionar plater verda over. Ho har vunne fire Grammyprisar og vart innlemma i Songwriters Hall of Fame. Ho er innlemma to gonger i Rock and Roll Hall of Fame, som artist og låtskrivar. I 2013 mottok ho Gerswhin-prisen for popsong av Library of Congress, som den første kvinna. Ho er òg tildelt Kennedy Center Honors i 2015.
Krukkeperleblom
Krukkeperleblom (Muscari armeniacum) er ei plante i perleblomslekta i aspargesfamilien. Arten kjem opphavleg frå Balkan og Vest-Asia.
Carole King
Tidleg liv og utdanning
King vart fødd Carol Joan Klein den 9. februar 1942 på Manhattan i New York City, for dei jødiske foreldra Eugenia (fødd Cammer), ei lærarinne, og Sidney N. Klein, ein brannmann. Foreldra til King møttest i ein heis i 1936 i Brooklyn College, der faren studerte kjemi og mora studerte engelsk og drama.
Krukkeperleblom
I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante. Arten vart funnen forvilla i 1962 og er i auke. Krukkeperleblom er registrert spreidde stader langs kysten frå Østfold til Møre. Ein del funn som er registrerte som perleblom, kan syne seg å vere krukkeperleblom. I Framandartslista 2018 er han registrert med låg risiko (LO).
Carole King
Tidleg liv og utdanning
Dei gifta seg i 1937 under det siste året av den store depresjonen. Mora til King gav seg med studiane for å ta seg av hushaldet, og faren slutta studiane for å ta ein jobb som radioannonsør. Då økonomien sleit, tok han ein tryggare jobb som brannmann. Etter at King vart fødd, vart foreldra hennar i Brooklyn og kunne til slutt kjøpa ein liten to-etasjers dupleks der dei kunne leiga ut den øvste etasjen.
King byrja i barnehage då ho var fire, og etter det første året vart ho flytta direkte opp i andre klasse, og viste eit eksepsjonelt anlegg med ord og tal. På 1950-talet gjekk ho på James Madison High School. Ho danna eit band kalla The Co-Sines, endra namn frå Carol Klein til Carole King, og laga demoplater med vennen Paul Simon for $25 per økt. Den første offisielle innspelinga hennar var reklamesingelen «The Right Girl», gjeve ut av ABC-Paramount i 1958, som ho skreiv og song til eit arrangement av Don Costa.
King gjekk på Queens College, der ho møtte Gerry Goffin, som skulle bli hennar låtskriverpartner. Då ho var 17 gifta dei seg i ein jødisk seremoni på Long Island i august 1959 etter at King vart gravid med den første dottera hennar, Louise. Dei slutta på college og tok dagjobbar, Goffin jobba som assistentkjemikar og King som sekretær. Dei skreiv songar saman om kvelden.
Neil Sedaka, som hadde vore kjæraste med King då han framleis gjekk på vidaregåande, hadde ein hit i 1959 med «Oh! Carol». Goffin tok melodien og skreiv den leikne responsen, «Oh! Neil», som King spelte inn og gav ut som singel same år. B-sida inneheldt Goffin-King-songen «A Very Special Boy». Singelen var ingen suksess. Etter å ha skrive The Shirelles-hitten som gjekk til topps på Billboard Hot 100, «Will You Love Me Tomorrow», den første songen på toppen av lista av ei svart jentegruppe, gav Goffin og King opp dagjobbane sine for å konsentrera seg om å skriva. «Will You Love Me Tomorrow» vart ein standard.
1960-åra
I løpet av sekstitallet, med King som komponerte musikken og Goffin som skreiv tekstane, skreiv dei to ei rekkje klassiske songar for ei rekkje artistar. King og Goffin var òg låtskriverteamet bak Don Kirshner sitt Dimension Records, som produserte songar som «Chains» (seinare spelt inn av The Beatles), «The Loco-Motion», «Keep Your Hands off My Baby» (begge for barnevakta deira Little Eva), og «It Might as Well Rain Until September», som King spelte inn sjølv i 1962 – den første hitten hennar. King spelte inn nokre få oppfølgingssinglar i kjølvatnet av «September», men ingen av dei selde mykje, og hennar allereie sporadiske innspelingskarriere vart fullstendig forlaten (om enn mellombels) i 1966.
I 1968 vart Goffin og King skilt og byrja å mista kontakten. King flytta til Laurel Canyon i Los Angeles med sine to døtrer og starta opp att innspelingskarrieren ved å danna «The City», ein musikktrio beståande av Charles Larkey, den framtidige ektemannen hennar, på bass; Danny Kortchmar på gitar og vokal; og King på piano og vokal. The City produserte eitt album, Now That Everything's Been Said i 1968, men motviljen King hadde mot å spela live gjorde at salet gjekk treigt. Eit byte av distributørar gjorde at albumet raskt vart sletta og gruppa vart oppløyst i 1969. Albumet vart gjenoppdaga av Classic Rock-radio på byrjinga av 1980-talet, og sporet «Snow Queen» vart noko spelt på radio i nokre år. Cleveland-stasjonen WMMS spelte ho med nokre få vekers mellomrom frå 1981 til 1985, og LP-en som var utselt for lenge sidan vart ettertrakta av fans av Carole King som liker den kvasse musikkstilen.
1970-åra, Tapestry
Medan ho var i Laurel Canyon, møtte King James Taylor og Joni Mitchell og dessutan Toni Stern, som ho samarbeidde med på songar. King laga det første soloalbumet sitt, Writer, i 1970 for Lou Adler-selskapet Ode, med Taylor som spelte akustisk gitar og stod for korvokal. Det nådde 84. plassen på Billboard Top 200. Same året spelte King klaverinstrument på B.B. King-albumet Indianola Mississippi Seeds.
King følgde Writer i 1971 med Tapestry, som inneheldt nye songar og dessutan nytolkningar av «Will You Love Me Tomorrow» og «(You Make Me Feel Like) A Natural Woman». Albumet vart spelt inn samtidig med Taylor sitt Mud Slide Slim, med eit overlappande sett med musikarar inkludert King, Danny Kortchmar og Joni Mitchell. Begge albuma inkluderte «You've Got a Friend», som gjekk til topps på den amerikanske singellista for Taylor. King sa i eit intervju frå 1972 at ho «ikkje skreiv songen med James eller nokon andre spesifikt i tankane. Men då James høyrde han likte han verkeleg songen og ønskte å spela han inn».
Yabuth-distriktet
Yabuth-distriktet er eit distrikt i Hadhramaut guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 9 862 innbyggjarar.
Carole King
1970-åra, Tapestry
Tapestry vart ein umiddelbar suksess. Med ei rekkje hitsingler – inkludert ei topplassering på Billboard-lista med «It's Too Late» - heldt Tapestry toppen av albumlista i 15 veker på rad, og låg inne på lista i nesten seks år. Det har selt over 25 millionar eksemplar over heile verda. Albumet fekk fire Grammyprisar inkludert Årets album; Beste popvokalopptreden for ei kvinne; Årets plate («It's Too Late», tekst av Toni Stern); og Årets song, med King som den første kvinna til å vinna prisen («You've Got a Friend»). Albumet dukka opp på Rolling Stone si liste over dei 500 beste albuma gjennom tidene på 36. plassen. I tillegg vart «It's Too Late» nummer 469 på Rolling Stone si liste over dei 500 beste songane gjennom tidene.
High School Musical
High School Musical er ein amerikansk film frå 2006. Han vart produsert av The Walt Disney Company.
Carole King
1970-åra, Tapestry
Carole King: Music vart utgjeve i desember 1971 og selde til gullplate 9. desember 1971. Det kom inn på åttandeplassen i USA og vart den første av mange veker Tapestry og Carole King: Music låg inne på topp 10 samstundes. Veka etter klatra ho til tredjeplassen og nådde til slutt toppen av lista 1. januar 1972, og vart der i tre veker. Albumet gav òg ein topp 10-hit, «Sweet Seasons» (USA nr.9 og AC nr.2). Carole King: Music heldt seg på Billboard-lista i 44 veker og vart til slutt sertifisert til platinaplate.
Indigoperleblom
Indigoperleblom (Muscari latifolium) er ei plante i perleblomslekta i aspargesfamilien. Arten kjem opphavleg frå Tyrkia.
Carole King
1970-åra, Tapestry
Rhymes and Reasons (1972) og Fantasy (1973) følgde, som kvar selde til gullplate. Rhymes and Reasons produserte nok ein singel, «Been to Canaan»" (US nr.24 og AC nr.1), og Fantasy produserte to, «Believe in Humanity» (USA nr.28) og «Corazon» (US nr.37 og AC nr.5), så vel som ein annan song som gjekk inn på Hot 100, «You Light Up My Life» (USA nr.67 og AC nr.6).
Indigoperleblom
I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante. Det er registrert eit funn i norsk natur i Drammen i 2014. I Framandartslista 2018 er arten registrert med ingen kjend risiko (NK).
Carole King
1970-åra, Tapestry
I september 1974 gav King ut albumet sitt Wrap Around Joy, som vart selde til gullplate 16. oktober 1974, og kom inn på topp ti på 7. plass 19. oktober 1974. To veker seinare vart albumet det tredje av King som nådde toppen av lista. Wrap Around Joy skapte to singlar, «Jazzman» og «Nightingale». «Jazzman» nådde andreplassen i november, men fall ut av topp ti veka etter. «Nightingale» gjekk til niandeplassen 1. mars 1975.
Thoroughbred (1976) var det siste studioalbumet ho laga under Ode-etiketten. I tillegg til å verva dei mangeårige vennene sine som David Crosby, Graham Nash, James Taylor og Waddy Wachtel, vart King gjenforeina med Gerry Goffin for å skriva fire songar til albumet. Partnarskapet deira fortsette med jamne mellomrom. King gjorde òg ein kampanjeturné for albumet i 1976.
Etter å ha spelt King sin «Goin' Back» 17.–18. oktober 1975 på to av hans høgprofilerte konsertar på Roxy, dukka Bruce Springsteen opp personleg på Beacon Theatre i New York 7. mars 1976, for å synga «The Loco-Motion» med King for det siste ekstranummeret den kvelden.
I 1977 samarbeidde King med ein annan låtskrivar, Rick Evers, på Simple Things, den første utgjevinga på eit nytt plateselskap distribuert av Capitol Records. Kort tid etter vart King og Evers gift; han døydde av ein kokainoverdose eitt år seinare, medan King og dottera Sherry var på Hawaii. Simple Things var det første albumet hennar som ikkje klarte å nå topp 10 på Billboard etter Tapestry, og det var hennar siste gullsertifiserte plate av RIAA, bortsett frå ei samling med tittelen Her Greatest Hits året etter og Live at the Troubadour i 2010.
Trass i sin gullsertifiserte platestatus, vart Simple Things kåra til «Det verste albumet i 1977» av magasinet Rolling Stone. Verken Welcome Home (1978), debuten hennar som medprodusent på eit album, eller Touch the Sky (1979) nådde topp 100. Pearls – The Songs of Goffin and King (1980) gav ein hitsingel, ein oppdatert versjon av «One Fine Day».
1980-åra
King flytta til Atlantic Records for One to One (1982) og Speeding Time i 1983, som var eit gjensyn med Tapestry-produsenten Lou Adler. Etter ein godt mottatt konsertturné i 1984, kalla journalisten Catherine Foster frå The Christian Science Monitor King «ei rockedronning». Ho kalla òg framferda til King «berre mot og begeistring».
I 1985 skreiv og framførte ho «Care-A-Lot», temaet til The Care Bears Movie. I 1985 spelte ho og framførte (med David Sanborn) òg lydsporet til den Martin Ritt-regisserte filmen Murphy's Romance. Lydsporet, igjen produsert av Adler, inkluderte songane «Running Lonely» og «Love For The Last Time (Theme from 'Murphy's Romance')», sjølv om eit lydsporalbum tilsynelatande aldri offisielt vart utgjeve. King gjorde ein opptreden i filmen som Tillie, ein rådhustilsett.
I 1989 kom ho tilbake til Capitol Records og spelte inn City Streets, med Eric Clapton på to spor og Branford Marsalis på eitt, følgd av Color of Your Dreams (1993), med ei framferd av Slash. Songen hennar «Now and Forever» var nytta i opninga av filmen A League of Their Own frå 1992, og vart nominert til ein Grammypris.
I 1988 spelte ho hovudrolla i off-Broadway-produksjonen A Minor Incident, og i 1994 spelte ho Mrs Johnstone på Broadway i Blood Brothers. I 1996 dukka ho opp i Brighton Beach Memoirs i Irland, regissert av Peter Sheridan.
2000-åra
I 2000 vart King bedt om å spela inn ein versjon av hitlåten hennar «Where You Lead» som temasong for showet Gilmore Girls. Ho skreiv om nokre få tekstlinjer for å passa til mor-datter-historia. Ho framførte ofte denne songen saman med dottera Louise Goffin. Ho framførte sjeldan songen etter den opphavlege utgivinga på grunn av auken i kvinnefrigjeringsrørsla og fall ut av favør av kjensla bak teksten. King gjekk med på å fornya songen til å vera «litt meir relevant». Songen vart sterkt assosiert med kvinnelege vennskap og familiemedlemmer.
I 2001 dukka King opp i ein TV-reklame for Gap, saman med dottera hennar, Louise Goffin. Ho framførte ein ny song, «Love Makes the World», som vart eit tittelspor for studioalbumet hennar hausten 2001 på hennar eige plateselskap, Rockingale, distribuert av Koch Records. Albumet inneheld songar ho skreiv for andre artistar på midten av 1990-talet med gjesteartistane Celine Dion, Steven Tyler, Babyface og k.d. lang. Love Makes the World nådde 158. plassen i USA og 86. plassen i Storbritannia. Det debuterte òg på Billboards Top Independent Album-liste og Top Internet Album-liste på 20. plassen. Ei utvida utgåve av albumet vart gjeve ut seks år seinare kalla Love Makes the World Deluxe Edition. Denne inneheld ei bonusplate med fem ekstra spor, inkludert ei nyinnspilling av «Where You Lead (I Will Follow)» skrive saman med Toni Stern.
King lanserte sin Living Room-turné i juli 2004 på Auditorium Theatre i Chicago. Dette showet, saman med show på Greek Theatre i Los Angeles og Cape Cod Melody Tent (Hyannis, Massachusetts), vart spelt inn som The Living Room Tour i juli 2005. Albumet selde 44 000 eksemplar den første veka i USA, og nådde 17. plassen på Billboard 200, hennar høgast plassering sidan 1977. Albumet nådde òg 51. plassen i Australia. Det har selt 330 000 eksemplar i USA. I august 2006 kom albumet inn på Billboard 200 på nytt på 151. plassen. Turneen stoppa i Canada, Australia og New Zealand. Ein DVD av turneen, kalla Welcome to My Living Room, kom ut i oktober 2007.
I november 2007 turnerte King i Japan med Mary J. Blige og Fergie frå The Black Eyed Peas. Dei japanske plateselskapa Sony og Victor gav ut dei fleste av King sine album på nytt, inkludert albuma frå slutten av 1970-talet som tidlegare ikkje var tilgjengeleg på CD. King spelte inn ein duett av Goffin/King-komposisjonen «Time Don't Run Out on Me» med Anne Murray på Murray-albumet Anne Murray Duets: Friends and Legends i 2007. Songen hadde tidlegare vorte spelt inn av Murray for albumet hennar frå 1984, Heart Over Mind.
Sidan 2010
I 2010 arrangerte King og James Taylor sin Troubadour Reunion Tour saman, til minne om den første gangen dei spelte på The Troubadour i West Hollywood i 1970. Duoen hadde gjenforeina seg for å markera 50-årsjubileet til klubben to og eit halvt år tidlegare i 2007 med bandet dei brukt i 1970. Dei likte det så godt at dei bestemte seg for å ta bandet med på vegen for 2010. Det turnerande bandet bestod av musikarar frå det originale bandet: Russ Kunkel, Leland Sklar og Danny Kortchmar. Til stades var òg svigersonen til King, Robbie Kondor og tre av korsongarane til Taylor. King spelte piano og Taylor gitar på kvarandre sine songar, og dei song saman nokre av nummera dei begge var assosierte med. Turneen byrja i Australia i mars, og returnerte til USA i mai. Det var ein stor kommersiell suksess, med King som spelte for nokre av dei største publikummarane i karrieren. Det totale billettsalet oversteig 700 000 og turneen tente inn over 59 millionar dollar, noko som gjorde han til ein av årets mest suksessrike turnear.
Mora til King, Eugenia Gingold, døydde i desember 2010 i Delray Beach, Florida, 94 år gammal, av hjartesvikt.
Hausten 2011 gav King ut A Holiday Carole, eit album med julemusikk og nye songar skrive av dottera Louise Goffin som var medprodusent på albumet. Albumet fekk ein Grammy-nominasjon for beste tradisjonelle popalbum.
Sjølvbiografien til King, A Natural Woman: A Memoir kom ut på Grand Central i USA i april 2012. Ho kom inn på bestseljarlisten på The New York Times på sjetteplassen.
I mai 2012 kunngjorde King at ho trekte seg frå musikk. King tvilte sjølv på at ho nokon gong ville skriva ein annan song og sa at hennar Troubadour Reunion Tour i 2010 med James Taylor truleg var den siste turnéen i livet hennar, og sa at det «var ein god måte å gå ut på». King sa òg at ho mest truleg ikkje kom til å skriva eller spela inn ny musikk. Seinare same månad skreiv ho på Facebook-sida si at ho aldri sa at ho faktisk gjekk av med pensjon og insisterte på at ho tok ein pause. King aksjonerte for Nicole LeFavour frå Idaho og Barack Obama i 2012.
Tidleg i desember 2012 mottok King ei stjerne på Hollywood Walk of Fame. I 2012 fekk ho hyllestkonserten «Painted Turtle – a celebration of Carole King». King gjorde òg ein australsk turné i februar 2013. Etter bombinga i Boston maraton opptredde ho i Boston saman med James Taylor for å hjelpa offer for bombinga.
På slutten av 2012 kunngjorde Library of Congress at King hadde vorte kåra til mottakaren av for populær song i 2013 - den første kvinna som mottok utmerkinga, gjeve til låtskrivarar for eit arbeid. President Barack Obama og Michelle Obama var vertskap for priskonserten i Det kvite huset 22. mai 2013, der presidenten overrekte prisen og las talen. I mai 2013 mottok Carole King ein æresdoktor i musikk frå Berklee College of Music. I juni 2013 aksjonerte ho i Massachusetts for representanten Ed Markey, den demokratiske nominerte i eit spesielt val for det amerikanske senatet for å følgja John Kerry som hadde trekt seg for å bli utanriksminister.
King vart heidra som Årets person av MusiCares i januar 2014. 6. desember 2015 vart ho heidra med Kennedy Center Honors.
I oktober 2018 gav King ut ein ny versjon av songen hennar, «One». I den første nye innspelinga si sidan 2011 vart ho inspirert til å omskriva teksten til songen «One» (opphavleg på albumet Simple Things frå 1977) som «One (2018)» for å gjenspegla draumen hennar for det amerikanske valet i USA i 2018, som «Love won».
Skodespelarroller
King har av og til dukka opp i skodespelarroller. Ein av hennar tidlegaste var i 1975, då ho var tale- og songstemma til hovudrolla i Really Rosie, ein animert TV-spesial basert på verka til Maurice Sendak. I 1975 dukka ho òg opp (kreditert under det gifte namna hennar, Carole Larkey) på The Mary Tyler Moore Show i episoden «Anyone Who Hates Kids and Dogs». I 1984 spelte ho hovudrolla saman med Tatum O'Neal, Hoyt Axton, Alex Karras og John Lithgow i Faerie Tale Theatre-episoden Goldilocks and the Three Bears. Ho gjorde seinare tre framferder som gjestestjerne i TV-serien Gilmore Girls som Sophie, eigaren av musikkbutikken Stars Hollow. King song «Where You Lead (I Will Follow)», som òg var temasongen til serien, i ein versjon sunge med dottera Louise. Ho gjentok rolla i 2016 då Netflix laga nye episodar av Gilmore Girls, Gilmore Girls: A Year in the Life. King dukka òg opp som Mrs. Johnstone som ei erstatning i den originale Broadway-produksjonen av Blood Brothers.
Personleg liv og familie
King har vore gift fire gangar, med Gerry Goffin, Charles Larkey, Rick Evers og Rick Sorenson. I sjølvbiografien hennar frå 2012 skreiv King at ho hadde vorte fysisk misbrukt av den tredje ektemannen sin, Rick Evers, med jamne mellomrom. Evers døydde av ein kokainoverdose dagar etter at dei skilde seg i 1978.
Barna hennar er musikarane Louise Goffin og Sherry Goffin Kondor, artisten Molly Larkey og Levi Larkey.
Sidan november 2018 har King budd i Idaho.
Aktivisme
Etter å ha flytta til Idaho i 1977, vart King involvert i miljøspørsmål. Sidan 1990 har ho jobba med Alliance for the Wild Rockies og andre grupper for å vedta Northern Rockies Ecosystem Protection Act (NREPA). King har vitna på Capitol Hill tre gangar på vegner av NREPA: i 1994, 2007 og igjen i 2009.
King er òg politisk aktiv i det demokratiske partiet i USA. I 2003 byrja ho å driva kampanje for John Kerry, og opptredde i private heimar for nominasjonsmøte-delegater under dei demokratiske primærvala. Den 29. juli 2004 heldt ho ein kort tale og song på den demokratiske nasjonale konvensjonen, omtrent to timar før Kerry heldt takketalen sin for den demokratiske nominasjonen til president. King fortsette støtta si til Kerry gjennom senatvalet. Då Kerry vart utnemnd til utanriksminister i 2013, aksjonerte ho saman med representanten Ed Markey, den demokratiske nominerte for å følgja Kerry i eit spesialval.
I 2008 dukka King opp i ein episode av The Colbert Report, og rørte politikken hennar igjen. Ho sa at ho støtta Hillary Clinton, og sa at valet ikkje hadde noko med kjønn å gjera. Ho sa òg at ho ikkje ville ha noko problem viss Barack Obama vann valet. Før avslutninga til showet kom ho tilbake til scena for å framføra «I Feel the Earth Move».
Den 6. oktober 2014 opptredde ho på ei demokratisk pengeinnsamling på Beverly Wilshire Hotel i Beverly Hills i California, der visepresidenten Joe Biden deltok.
21. januar 2017 marsjerte King i Kvinnemarsjen 2017 i Stanley i Idaho, med eit skilt som sa «One Small Voice». I ein artikkel for The Huffington Post skreiv ho at ho bar den bodskapen fordi «eg har aldri slutta å tru at ei lita stemme pluss millionar av andre små stemmer er nøyaktig korleis vi forandrar verda.»
Ettermæle
Ei stjerneliste med artistar hylla King på 1995-albumet Tapestry Revisited: A Tribute to Carole King. Frå albumet var Rod Stewart sin versjon av «So Far Away» og Celine Dion si innspeling av «A Natural Woman», som begge gjekk inn på Adult Contemporary-lista i USA. Andre artistar som dukka opp på albumet var mellom andre Amy Grant («It's Too Late»), Richard Marx («Beautiful»), Aretha Franklin («You've Got a Friend»), Faith Hill («Where You Lead»), og Bee Gees («Will You Love Me Tomorrow?»).
Tidlegare Monkee-medlem Micky Dolenz gav ut King for a Day, eit hyllestalbum beståande av songar skrive eller delvis skrive av King, i 2010. Albumet inkluderer «Sometime in the Morning», ein song skrive av King som opphavleg vart spelt inn av The Monkees i 1967. Dolenz hadde tidlegare spelt inn ein annan av King sine Monkees-komposisjonar, «Porpoise Song», på plata hans med vuggevise-tema Micky Dolenz Puts You to Sleep.
Mange andre coverversjonar av King sine verk har dukka opp gjennom åra. Blant dei mest oppsiktsvekkande er:
Filmbiografi
Historia inkluderer materiale og karakterar laust baserte på King sine låtskriverkollegaer, og dessutan songarane dei skreiv materialet for, og ulike produsentar involvert i det kreative miljøet som eksisterte ved Brill Building frå 1958 til 1964 og i musikkscena i California frå 1965 til 1971.
Broadway musikalbiografi
Ein musikalsk versjon av livet og karrieren til King debuterte i før-Broadway-prøvar i september 2013, i San Francisco, med tittelen Beautiful: The Carole King Musical. Han hadde Jessie Mueller i hovudrolla. Førehandsvisningar på Broadway byrja 21. november 2013 på Stephen Sondheim Theatre, med den offisielle opninga 12. januar 2014. Boka er skriven av Douglas McGrath. Meldingane var blanda, men generelt varme. Jessie Mueller vann Tony-prisen for beste framføring av ei skodespelarrinne i ei leiande rolle i ein musikal for skildringa si av King, og Brian Ronan vann Tony-prisen for beste lyddesign av ein musikal.
Salstrofé
Åra oppførte er året albumet og singlane kom ut, og ikkje nødvendigvis året dei selte mest.
Amerikanske Billboard topp 10-album
Amerikanske Billboard Top 10-popsinglar
Salstrofé for album og singlar
Time and a Word
Time and a Word er det andre albumet til det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve juli 1970 i Europa, og i november same året i USA. Yes fortsette den tidlege musikalske retninga si med originale songar og coverversjonar av pop-, jazz- og viseartistar. Eit lite orkester med blåsarar og strykarar vart nytta på dei fleste songane.
Dette er det siste albumet der alle original-medlemmane i bandet medverkar. Gitaristen Peter Banks likte ikkje ideen om å bruke eit orkester på albumet og krangling med resten av bandet gjorde at han forlét bandet kort tid før albumet kom ut. Han fekk sparken frå Yes og vart erstatta av Steve Howe. Det britiske omslaget vart ikkje rekna som høvande for den amerikanske marknaden, så det vart nytta eit anna fotografi av bandet, der Howe vart avbilda på eit album han ikkje deltok på.
Albumet kom på 45. plassen på UK Albums Chart i Storbritannia. Det gjekk ikkje inne på lista i USA. Albumet fekk blanda kritikk av kritikarar.
Bakgrunn og innspeling
Etter debutalbumet deira, Yes, kom ut i juli 1969 for Atlantic Records, la Yes ut på ein lang turné i Storbritannia. Besetninga på denne tida bestod av solovokalisten Jon Anderson, gitaristen Peter Banks, bassisten Chris Squire, trommeslagaren Bill Bruford og organisten Tony Kaye. Mot slutten av 1969 tinga dei tid i Advision Studios i London i pausar mellom konsertane for å spele inn Time and a Word. I eit intervju frå november 1969 under ein turné i Sveits, snakka Bruford om albumet og sa at Anderson «tømde ut nye songar som me kunne spele. Vanlegvis skriv han ein melodi og me lyttar til lydbandet og tar det der i frå». I Advision hadde Yes med seg produsenten Tony Colton, ein ven av ANdersom som òg var songar i rockebandet Heads Hands & Feet. Phil Carson, den europeiske direktøren til Atlantic og ein fan av bandet, henta inn lydteknikaren Eddy Offord for å assistere Colton. Offord vart ein viktig person i bandhistoria i 1970-åra som produsenten deira og lydteknikar på konsertane deira.
Gruppa heldt fram den tidlege musikalske retninga si og spelte originale songar og omarrangerte coverversjonar av songar av pop-, jazz- og viseartistar. Dei følgde det same formatet som på Yes; eit album med åtte spor og to coverversjonar. Ein diskusjon mellom Squire, Anderson og Colton under skriveprosessen førte til at dei ønskte å ta inn eit orkester på somme av dei nye songane. Anderson ønskte å bruke eit orkester sidan dei nye ideane deira trengde «ekstra lyd». Han såg at Banks og Kaye ikkje hadde arbeidd i lag for å skape ein sterk nok lyd som dei nye songane kravde. For å løyste dette, diskuterte gruppa å bruke ein Mellotron og testa ut dette, men ideen vart ikkje brukt. I staden for henta dei inn studiomusikarar på blåsarar og strykarar, studentar frå Royal College of Music som framførte arrangementa skriven og dirigert av Tony Cox.
Dei seks originale songane på albumet var tilskriven Anderson i lag med anten Squire eller David Foster, den tidlegare bandkollegaen til Anderson i The Warriors. Banks sa han kom med bidrag til låtskrivinga, men vart ikkje ført opp i plateomslaget. Det plaga han ikkje i byrjinga, men skapte misnøye seinare då han gjekk glipp av honorara. Time and a Word markerte ei utvikling i tekstane til Anderso som byrja å gå bort frå enkle kjærleikssongar til tema i ein vidare skala, skildra av biografiforfattaren Dan Hedges som «om livet, eining og framtida».
Songar
Anderson skreiv «The Prophet» der han fortel soga om ein mann, med mange følgjessveinar, som fortel andre om å finne og tru på seg sjølv og ikkje følgje gå i flokk «som sauer». Songen låner eit tema frå «Jupiter, the Bringer of Jollity» frå The Planets av den engelske komponisten Gustav Holst og syner at Anderson nytta tema frå klassisk musikk, som han ofte lytta til.
«Sweet Dreams» vart særskild godt likt av den framtidige Yes-gitaristen Trevor Rabin, som bad bandet spele songen på konsertar under 90125-turneen i 1984.
På songen «Time and a Word» søkte bandet etter ein meir anthem-aktig song. Anderson, som framleis var musikalsk naiv, presenterte grunntema til gruppa på ein gitar, og brukte berre to eller tre akkordar, og let resten av bandet prøve å finne ut kva han spelte. Songen vart spelt inn med Foster på akustisk gitar. Banks var igjen usamd og hevda at dette ikkje var meint å vere ein del av den endelege miksen, og berre var der som ein guide for dei andre. På den endelege versjonen spelte Banks sine delar over Foster sine.
Yes spelte òg «Dear Father» i Advision Studios, men valde å ikkje ta denne med på albumet.
Plateomslag
Plateomslaget for den originale, britiske utgåva, vart designa og fotografert av Laurence Sackman og koordinert av Graphreaks. Framsida syner eit kunstnarisk svartkvitt Dada-aktig sjakkdesign med ei naken kvinne, medan baksida hadde fotografi av kvart medlem før ein vindmaskin, slik at andleta deira vart forvridd. Framsida vart ikkje rekna som høvande for den amerikanske marknaden, så Atlantic Records fekk fotografen Barrie Wentzell i Wardour Street i London til ta eit nytt foto av bandet for den amerikanske utgåva. Då fotografiet vart teken hadde Steve Howe erstatta Peter Banks som gitarist i Yes, så Howe er med på den amerikanske utgåva av plateomslaget. Baksida av den amerikanske utgåva er derimot lik den britiske utgåva, med eit bilete av Banks.
Utgjeving og mottaking
Kranglinga i bandet auka og etter at albumet var ferdig innspelt tidleg i 1970, vart Banks spurt om å dra. Steve Howe kom inn i bandet i juni same året.
Etter den britiske utgåva av Time and a Word kom ut i juli 1970, gjekk det inn på UK Albums Chart for første gongen for bandet, og nådde 45. plassen. Den amerikanske utgåva kom ut i november 1970. Det vart gjeve ut to singlar: «Time and a Word» i mars 1970 og «Sweet Dreams» i juni 1970. Albumet selde ikkje meir enn debutalbumet Yes gjorde, og leiinga i Atlantic vurderte å droppe bandet. Carson klarte å overtyde dei om å halde fram, etter at bandet hadde henta inn Howe og sikra seg Brian Lane som ny manager.