cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prinseøyane
Prinseøyane (tyrkisk Prens Adaları, eller oftare Kızıl Adalar, 'Dei raude øyane', eller berre Adalar; gammalgresk Πριγκήπων νήσοι Prinkēpōn nēsoi) er ei gruppe på ni øyar utanfor kysten av Istanbul i Tyrkia i Marmarahavet. Øyane utgjer distriktet Adalar (som tyder øyane) distrikt i provinsen Istanbul.
Fylkesveg 107 (fleirtyding)
Fylkesveg 107 finst i fleire fylke i Noreg:
Prinseøyane
Øygruppa består av fire større øyar, Büyükada (Storøya) med eit areal på 5,46 km², Heybeliada, Burgazada, Kınalıada og dei fem mindre øyane Sedef Adası, Yassıada, Sivriada, Kaşık Adası og Tavşan Adası.
Fylkesveg 408 (fleirtyding)
Fylkesveg 408 finst i fleire fylke i Noreg:
Prinseøyane
Historie
I perioden under Austromarriket vart prinsar og andre kongelege sende i eksil til øyane, og sidan medlemmar av dei osmanske sultanfamiliane. Dette er opphavet til namnet til øyane. Øyane vart erobra av den osmanske flåten under omleiringa av Konstantinopel i 1453. På 1800-talet vart øyane eit populært feriemål for dei rike i Istanbul og fleire hytter og hus i victoriansk stil er framleis bevarte på dei større Prinseøyane.
Øyane har fått ein gradvis meir etnisk tyrkisk karakter på grunn av det kjem mange rike tyrkarar hit.
Nobuyuki Oishi
er ein tidlegare japansk fotballspelar.
François Louis de Bourbon-Conti
François Louis de Bourbon, prinsen av Conti var prins av Conti, og overtok etter bror sin Louis Armand I av Conti i 1685. Fram til då nytta han tittelen Prinsen av Roche-sur-Yon. Han var son av Armand de Bourbon og Anne Marie Martinozzi, niesa til kardinal Jules Mazarin. Han er det mest kjende medlemmen av familien Bourbon-Conti, ei yngre grein av prinsane av Condé. Som medlem av det regjerande Huset Bourbon var han Prince du Sang.
Biografi
Conti var protesjeen til onkelen Louis II de Bourbon de Condé «den store Condé» og han gifta seg med barnebarnet hans, Marie Thérèse de Bourbon (1666–1732), i 1688. Paret vart gifte i slottet i Versailles den 22. januar 1688. Conti hadde fleire utanomekteskaplege affærar med folk av begge kjønn, og dette skapte stor spaning og avstand i familien hans og gav han kallenamnet le Grand Conti.
Han tente i den franske armeen, men fekk aldri ein høgare rank enn generalløytnant. I 1689 følgde han den nære venen marskalk Luxembourg til Nederland og deltok i dei franske sigrane i Fleurus, Steinkirk og Neerwinden. Då syskenbarnet Jean Louis Charles, hertugen av Longueville (1646–1694) døydde, gjorde conti krav på fyrstedømet Neuchâtel mot Marie d'Orléans, hertuginne av Nemours, (1625–1707), systera til hertugen. Han klarte ikkje å få militærstøtte hos sveistarane, og kongen kommanderte at området gjekk til Marie, sjølv om Conti hadde retten på si side. I 1697 tilbaud Ludvig XIV han den polske krona, og etter å ha muta Abbé de Polignac vart han vald. 27. juni 1697 vart han formelt erklært konge av Polen av kardinal Radziejowski. Conti reiste heller motvillig til det nye kongedømet sitt og då han nådde Danzig, hadde rivalen hans August II, kurfyrsten av Sachsen, alt teke over den polsk krona. Conti vende attende til Frankrike, der han vart teken imot av Ludvig. Etter at den franske armeen hadde mislukkast i dei tidlege åra av den spanske arvefølgjekrigen måtte Ludvig setje Conti, til å kommandere soldatane i Italia.
I hoffet var Conti ofte involvert i produksjonen av skodespel og støtta Illustre Théâtre, truppen til Molière, økonomisk i den tidlege karrieren deira. Conti levde livet og under ei burdsdagsfeiring for kongen på slottet i Versailles pådrog han seg syfilis frå ei prostituert kvinne, noko han førte vidare til kona si og som skulle påverka han dei siste åra av livet sitt. Lite var kjend om sjukdommen på denne tida, og han trudde han var straffa av Gud for det nære samarbeidet med skodespelarar og musikarar, som vart sett på som botnen av det franske samfunnet på denne tida. Han trekte derfor attende den økonomiske støtta og gjekk inn i Compagnie du Saint-Sacrement.
Han vart sjuk før han nådde slagmarka og døydde den 9. februar 1709. Han døydde av ein kombinasjon av gikt og syfilis.
Den eldste sonen hans tok over som prins av Conti, Louis Armand de Bourbon (1696–1727).
Andimákhia
Andimákhia (gresk Αντιμάχεια) er ein landsby på øya Kos i øygruppa Dodekanesane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Andimákhia var hovudsete i den tidlegare kommunen Iraklídes som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Kos i periferieininga Kos.
Fylkesveg 408 i Rogaland
Fylkesveg 408 i Rogaland går mellom Revheim og Myrland i Stavanger kommune. Vegen er 1,9 km lang og vert kalla Alvasteinvegen.
Johan Peter Trøite
Johan Peter Nilsson Trøite var ein norsk gardbrukar og politikar frå Hegra i Nord-Trøndelag. Han representerte valkrinsen Nord-Trøndelag og partiet Venstre på Stortinget 1934-35 og 1937-45. Perioden 1938-41 og i 1945 var han ordførar i Hegra.
Trøite tok over slektsgarden i 1908 og dreiv garden til eldste sonen tok over i 1947. Gjennom desse tiåra utvikla han garden ved å dyrke nytt land og kjøp av skog.
Olga Bjoner
Olga Bjoner var ein norsk nasjonalsosialist og bonderørsleleiar. Under andre verdskrigen var ho leiar for Nasjonal Samlings Kvinneorganisasjon. Etter krigen blei ho dømd til fengsel i seks år.
Scheme
Scheme er eit funksjonelt programmeringsspråk i Lisp-familien. Scheme vart introdusert til den akademiske verda av Guy L. Steele og Gerald Jay Sussman gjennom fleire artiklar på 1970-talet kalla «the lambda papers». Desse artiklane skildra eigenskapane til Scheme og gav ein kompilator kalla «RABBIT» som kompilerte Scheme-kode til eit subset av MacLISP (ein tidleg Lisp dialekt). I dag er Scheme standardisert, og det finst ei rekkje kompilatorar og tolkere for språket.
Pollux Rock
Pollux Rock er den sørlege av to klipper sør for Vindication Island i Sør-Sandwichøyane. Denne klippa vart i lag med naboen Castor Rock kalla «Castor and Pollux» under landmålinga av desse øyane frå RRS «Discovery II» i 1930. I 1971 tilrådde UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) at dei fekk kvart sitt namn, og det sørlege vart då Pollux Rock og det nordlege Castor Rock.
Scheme
Saman med Common Lisp er Scheme blant dei mest brukte Lisp-dialektane. To ting som skilde Scheme frå andre Lisp-dialektar frå si tid er at variablar har leksikal rekkjevidde («lexical scope») og at implementasjoner må garantera halekall-optimalisering («tailcall optimalization»).
Scheme følgjer ein minimalistisk filosofi. Syntaksen til programmeringsspråket er ekstremt enkel samanlikna med andre språk, og mengda innebygde prosedyrar er relativt avgrensa. Scheme vert i dag hovudsakleg brukt i akademiske miljø, og har tradisjonelt vorte brukt i forsking på kunstig intelligens.
Standardisering
Det er to standardar som definerer Scheme; ein offisiell IEEE-standard, og ein de facto standard kalla «Revised Report on the Algorithmic Language Scheme», forkorta til RnRS, der n kallar revisjonen. Den siste revisjonen av RnRS heiter R6RS og utvidar språket, blant anna med eit standardbibliotek.
Grunna Scheme si avgrensa mengd innebygde funksjonar, tilbyr mange implementasjoner funksjonalitet som ikkje vert omfatta av standardane nemnt ovanfor. I fellesskap har difor utviklarar bak ulike Scheme-implementasjoner laga fleire «Scheme Requests for Implementation» (SRFI). Ein SRFI definerer utvidingar av språket som brukarar kan nytta på tvers av ulike implementasjoner.
Eigenskapar
Scheme er ein veldig simplistisk Lisp-dialekt, med berre det mest naudsynte av datatypar og funksjonar tilgjengeleg. Schemes filosofi er å, i staden for å byggja ut språket med nye primitive datatypar og operasjonar, og dermed gjera det stort og komplekst, vera eit enkelt og effektivt språk der slike nye finessar lett kan leggjast til av programmereren. Det er likevel ei rekkje Scheme-implementasjoner som kjem med mange medfølgende bibliotek.
Syntaks
Det er syntaksen til Lisp som i hovudsak er kjelda til kritikk av språket. Uttrykk i Scheme vert skrive på såkalla listeform. Ei liste er eit eller fleire element etter kvarandre, omringa av parentesar. Eit element kan vera eit atom (eit primitivt «objekt» som t.d. eit tal eller eit symbol), eller ein kombinasjon, som er underlister i lista. I Scheme vert evaluert ei liste ved å evaluera det første elementet i lista, for å få ein funksjon. Denne funksjonen vert kalla med resultatet av å evaluera resten av elementa i lista. Eit enkelt uttrykk kan sjå slik ut:
Her har vi ei liste med symbolet +, to tal, kombinasjonen (- 9 3), og eit tal. Kombinasjonen (- 9 3) er i seg sjølv ein eit uttrykk med symbolet – og to tal. Her vil + evaluerast ved at symbolet vert slått opp i lista over variabelbindingar, og resultera i funksjonen for addisjon, som vert kalla med resultatet av å evaluera dei andre elementa i lista som argument. 1 og 2 vil evaluera til seg sjølv, kombinasjonen (- 9 3) vil evaluerast på same måte, og 2 vil evaluera til seg sjølv. Vi får 11 som resultat.
Numerisk tårn
Scheme har eit relativt godt utval av datatypar for tal. RnRS standardane legg ikkje nokon føring på korleis tal skal representerast i minne. Det er definert eit såkalla numerisk tårn som består av abstrakte datatypar for komplekse tal, reelle tal, rasjonale tal og heiltal. Medan det er frivillig å implementera heile det numeriske tårnet i R5RS, er det påkravt av R6RS.
Predikata <tt>complex?</tt>, <tt>real?</tt>, <tt>rational?</tt> og <tt>integer?</tt> kjenner att kvar einskild type, medan predikatet <tt>number?</tt> kjenner att alle. Dersom eit tal er eit heiltal, så vil det òg vera eit rasjonelt tal, eit reelt tal og eit komplekst tal. Medan eit rasjonalt tal som 5/8 vil òg vera eit reelt og komplekst tal, men ikkje eit heiltal.
Implementasjoner må òg skilja mellom presise (<tt>exact?</tt>) og upresise (<tt>inexact?</tt>) tal. Eit tal-objekt er presist dersom det anten er skrive som ein presis konstant, eller dersom det er resultatet av ein presise operasjon utført på presise tal. Eit tal-objekt kan vera upresis dersom det er skrive som eit upresist tal, dersom det er resultatet av ein upresis operasjon eller dersom det kjem frå ein presis operasjon utført på upresise tal. R5RS standarden krev at dersom to implementasjoner kjem fram til eit presist resultat frå ein beregning som ikkje involverer upresiste tal, så vil resultata vera matematisk like.
Funksjonskall
Sidan ein i Lisp må skriva alle funksjonskall i eigne lister, med funksjonsnamnet først, gjev det ei rekkje fordelar. Det er ingen skilnad på operatørar og funksjonar, som det er i andre språk -- det er ingen syntaktisk måte ein kan skilja mellom brukerdefinerte funksjonar og primitive operatørar, slik som det er i mange andre språk der ein skriv operatørar mellom argumenta, medan funksjonar vert kalla på andre måtar. Dermed er det naturleg nok heller ingen form for operatør-prioritet i Lisp, sidan alle funksjonskall er skrive i eigne lister. Dei negative sidene med prefiksnotasjon og lister er at det ikkje følgjer den vanlege matematiske notasjonen, og dermed krev det ein tilvenning å setja seg inn i Scheme, spesielt når ein skal skriva matematiske uttrykk.
Scheme har berre éin løkkefunksjon, kalla do. Andre formar for iterasjon og løkker vert gjort ved hjelp av rekursjon. I Lisp vert skrive data og kode med same syntaks. Det tyder at ein kan byggja opp uttrykk som deretter kan evaluerast. Eit døme på dette:
Her vert det definert ein funksjon, <tt>lag-addisjon</tt> som tek tre argument, a, <tt>b</tt> og c. Denne funksjonen returnerer ei liste med symbolet + og dei tre argumenta. Merk at + vert skrive med ein apostrof føre. Dette er for å hinder at Scheme -- ved å følgja evalueringsreglene forklart ovanfor -- evaluerer symbolet og lagar ei liste av funksjonsobjektet for addisjon i staden for berre symbolet. Når ein funksjon vert kalla, er det resultatet av det siste uttrykket i funksjonskoda som er returverdien for funksjonen. Sidan lista <tt>lag-addisjon</tt> returnerer er skrive som eit uttrykk (med funksjonsnamnet først), kan det evaluerast:
<tt>eval</tt> er Scheme-interpreteret. Det vert kalla med resultatet av å kalla <tt>lag-addisjon</tt>, som er lista (+ 1 2 3), som argument. Svaret vi får er 6.
I Scheme er funksjonar primitive datatypar, akkurat som tal, strengar, symbol, osb. Det tyder at funksjonar kan sendast til andre funksjonar som argument, og funksjonar kan returnera andre funksjonar som returverdi. Det siste tilfelet, ein funksjon som vert returnert av ein annan funksjon, vert kalla ein closure. Ein closure har enno tilgjenge til variablane som var bunde i funksjonen som returnerte henne. Dette gjer at closures kan brukast som objekt (i objektorientert samanheng), med lokale variablar. Dette kan illustrerast med følgjande døme:
Her vert det definert ein funksjon, <tt>lag-person</tt> som returnerer eit funksjonsobjekt som representerer ein person. Dette vert gjort ved å laga ein funksjon med <tt>lambda.</tt> Funksjonen tek eit argument, som er ein operasjon som objektet skal utføra. Vi kan bruka det slik (pila «=>» viser kva kvart uttrykk evaluerer til):
Johan Peter Trøite
Trøite var medlem av heradsstyret i Hegra frå 1917 til 1945, med unnatak for den NS-styrte perioden under andre verdskrigen. Han var ein periode varaordførar og ordførar 1938-41 og 1945. Fyrste gongen kom han inn i heradsstyret ved fleirtalsval, deretter på jordbrukarlister. Frå og med 1925 stilte han som Venstre-mann.
Perioden 1934-46 var Trøite vararepresentant til Stortinget for Venstre Etter at Torgeir P. Lund døde i mai 1934, møtte Trøite i Finans- og tollkomitéen fram til mars 1935. Frå 1937 var Trøite stortingsrepresentant med plass i Landbrukskomitéen. I 1941 vart Trøite avsett som ordførar av okkupasjonsstyret. Den 9. mai 1945 fekk han tilbake ordførarvervet, og sat i posisjonen ut året.
Trøite hadde ei rekke tillitsverv innom skogdrift og elektrisitetsproduksjon. Han var såleis styreformann og driftsstyrar 1913-24 ved Hegra elektrisitetsverk, styremedlem i Nord-Trøndelag Elektrisitetsverk og formann i Sør-Trøndelag Tømmermåling. Elles var han styreformann 1925-35 ved Inntrøndelag Husmorskole, styreformann i AS Bøndernes Hus i Trondheim og styremedlem 1920-40 i AS Follafoss Tresliperi.
Slaget ved Zenta
Slaget ved Zenta eller Slaget ved Senta vart utkjempa den 11. september 1697 like sør for Zenta (serbisk Senta, i dagens Serbia), på austsida av elva Tisza, og var eit stort slag i den store tyrkiske krigen (1683–1699) og eit av dei mest avgjerande nederlaga i osmansk historie. I eit overraskande åtak, utsletta habsburgske keisarstyrkar den osmanske armeen som var i ferd med å krysse elva. Med eit tap på berre nokre hundre mann, påførte keisararmeen osmanarane eit tap på kring 30 000 mann, medan resten vart spreidd. Som følgje av slaget mista Det osmanske riket kontroll over Bosnia, men i det lange løpet var sigeren til habsburgarane ved Zenta eit avgjerande steg som pressa Det osmanske riket til freden i Karlowitz (1699), som stoppa den osmanske kontrollen over store delar av Sentral-Europa. Etter denne avtalen, vart det habsburgske Kongedømet Ungarn gjort større og omfata landområde som ein gong hadde høyrt til det mellomalderske Kongedømet Ungarn (på 1500-talet vart kongedømet Ungarn delt mellom Habsburgmonarkiet (sjå Kongelege Ungarn), Det osmanske riket (sjå Osmansk Ungarn) og Det austungarske kongedømet med senter i Transilvania).
Opptakt
Etter at den habsburgske hovudstaden vart redda med slaget ved Wien i 1683, hadde Austerrike stor suksess, og i 1688 var Beograd og det meste av Den pannoniske sletta okkupert av habsburgarane. Men sidan krigen mot franskmennene kravde fleire soldatar, og den nye storvesiren omorganisert og gav nytt liv til den osmanske hæren, enda suksessen. Beograd vart gjenerobra av osmanarane i 1690 og felttoget året etter vart stort sett uavgjort.
Austerrikarane vart leia av prins Eugene av Savoie, som for første gong hadde sjølvstendig kommando, og det vart det første av ei rekkje spektakulære felttog for prinsen.
Opningsmanøvrar
Prins Eugene vart øvstkommanderande for den ungarske hæren den 5. juli 1697. Armeen hans bestod av 70 000 mann, men berre 35 000 var klare for kamp. Krigskassa var tom, og Eugene måtte låne pengar for å betale løn og opprette eit fungerande medisinsk apparat.
Den habsburgske armeen bestod av tyske, austerrikske og ungarske infanteri- og kavaleristyrkar (om lag 7 000 soldatar). Takket vere pfalzgreve Paul Eszterházy, kjempa Ungarn i dei osmansk-habsburgske krigane med 20 000 soldatar. Lettkavaleri frå Serbia tok òg del i koalisjonen, samt einingar av lokale kroatar og serbarar som var ein del av dei austerrikske einingane.
Då meldingane kom om at sultanen og armeen hans var i Beograd, valde Eugene å sende alle tilgjengelege soldatar frå Øvre Ungarn og Transilvania og starta å flytte soldatane sine mot Petrovaradin. Etter dette hadde Eugene ein arme på 50 000 til 55 000 mann mot osmanarane. Den 18. juli, i landsbyen Kolut, mønstra Eugene styrkane sine. Han drog med styrkane sine til Petrovaradin via Sombor. I løpet av august baud Eugene til slag i området nær festninga til Petrovaradin, men osmanarane som prøvde å starte ei kringsetjing, nekta å gå til slag. I september flytta osmanarane nordover i eit forsøk på å erobre festninga i Szeged og keisararmeen følgde etter.
I den osmanske armeen under Imre Thököly var det nokre få Kuruc-kavaleristar, som hovudsakleg kjempa side om side med austerrikarane. Thököly leia det osmanske kavaleriet i slaget.
Slaget
Etter at Cafer Pasha (Djafer Pasha) vart erobra av keisarkaveleriet, gav sultanen opp planen om å kringsetje Szeged og valde å vende attende til vinterkvarter nær Timişoara. Då Eugene fekk vite om denne rørsla, valde han å tvinge fram eit slag.
Den 11. september 1697 prøvde den osmanske armeen å krysse elva Tisa (Tisza, Theiß) nær Zenta (Senta), og visste ikkje at keisararmeen var i nærleiken. Keisararmeen klarte derfor å ta fienden fullstendig på enga og gjekk til åtak medan osmanarane kryssa elva. Etter eit intensivt artillerbombardement gjekk mange av dei habsburgske dragonane av hestane og gjekk fram til vollen som omringa den osmanske leiren, der dei utveksla skot med fienden. Dei osmanske soldatane bak skyttargravene trekte seg i stor uorden til brua, men det vart for trongt om plassen. Det austerrikske artilleriet sikta seg inn på dei osmanske soldatane og massakrerte dei. Venstreflanken til keisararmeen gjekk til åtak, kom seg mellom den osmanske venstreflanken og brua og skar av fluktruta deira. Samstundes gjekk keisarstyrkane til åtak frå fronten og etter ein vill nærkamp, braut habsburgarane gjennom grøftene kring den osmanske leiren. Inne i leiren var nedslaktinga frykteleg. Keisarsoldatane gjekk ubøyeleg til åtak. Berre om lag tusen osmanske soldatar kom seg unna. Meir enn 10 000 osmanske soldatar drukna i Tisa og opp mot 20 000 osmanske soldatar vart massakrerte på slagmarka.
Etterverknad
Med vilkåra i freden i Karlowitz i 1699, tvinga austerrikarane sultan Mustafa II til å gjere fred med keisaren og avstå Transilvania og dei osmanske eyaletane Buda, Eger og Kanizsa, som seinare vart omgjort og integrert i dei habsburgske provinsane Fyrstedømet Transilvania, Kongedømet Ungarn, Kongedømet Slavonia og Militærgrensa.
Mange av keisarsoldatane fekk løn etter det blodige slaget. John de la Feld (som leia slaget for prins Eugene) vart etter slaget greve i Det tysk-romerske riket.
Slagregn
Slagregn er den horisontale komponenten av skrått innfallande regn. Slagregn opptrer når vind og regn førekjem samstundes, og er viktig å ta omsyn til ved utforming av ytterveggar og fuger i desse. Veggløysingar som fungerer godt i slagregnfattige strøk, kan vere heilt ubrukbare i område med stor slagpåkjenning.
Futuristic Dragon
Futuristic Dragon er det ellevte studioalbumet til det engelske rockebandet T. Rex, gjeve ut 30. januar 1976 på EMI Records, utanom i Nord-Amerika. Før albumet kom det ut to suksessrike singlar som begge gjekk inn på den britiske singellista, «New York City» og «Dreamy Lady». Marc Bolan eksperimenterte på dette albumet og blanda rock med soul og disco på somme spor.
Musikk og plateomslag
Albumet har ein uvanleg tett produksjon av songaren og låtskrivaren Marc Bolan, særleg på «Chrome Sitar» og «Calling All Destroyers», som inneheld uvanlege instrument som sitar og andre lydeffektar.
Albumet inneheld eit nikk til den nye sjangeren disco på sporet «Dreamy Lady», som kom ut på singel under namnet «T Rex Disco Party». Futuristic Dragon inneheld òg songar kraftig påverka av amerikanske soul, som Bolan hadde eksperimentert med sidan 1973. «All Alone», «Ride My Wheels» og «Dawn Storm» var alle hovudsakleg soul-songar.
Plateomslaget vart illustrert av George Underwood, som først hadde arbeidd med Bolan på Tyrannosaurus Rex-albumet My People Were Fair and Had Sky in Their Hair... i 1968.
Utgjeving
Futuristic Dragon vart ommastra for CD av Edsel Records i 1994. Det kom då med fleire bonusspor, som b-sider. Ei tilhøyrande plate, kalla Dazzling Raiment (The Alternate Futuristic Dragon), kom ut i 1997 med alternative versjonar, uferdige studiomiksar og soloinnspelingar. Desse to kom ut i lag i 2002.
Mottaking
Seinare meldingar har vore positive. PopMatters skreiv: «Albumet trassar forventningane, og er overraskande konsistent med fleire songar som samanfell med den gryande discoretninga, utan at det heilt tek del i denne», og la til at plata var «full av svulstig orkestrering og soul-aktig korvokal». Pitchfork skreiv «Futuristic Dragon har nok vinnande augneblink til å vere ein opptur [...] albumet vinn sympatien din: Det er godt nok til å la deg ønskje at det var betre.» Alexis Petridis roste albumet i The Guardian, og sa: «det var fullt av fantastiske songar - den nydelege Dawn Stormvar utan tvil det beste forsøket hans på å blande stilen hans med soul - og hadde det vore ein oppfølgjar til Tanx, kunne det ha stoppa det kommersielle fallet hans».
Santa Rock
Santa Rock er ein holme, 35 meter over havet, som ligg 3 km nord-nordvest for Vindication Island i Sør-Sandwichøyane. Han vart kartlagt og namngjeven i 1930 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations.
Tyrkisk i Junior Eurovision Song Contest
Tyrkisk i Junior Eurovision Song Contest gjev oversyn over nytta av det tyrkiske språket i Junior Eurovision Song Contest. Den fyrste og førebels einaste gongen ein song har vorte framført på tyrkisk i Junior Eurovision Song Contest var i 2015 då Albania deltok med «Dambaje» av Mishela Rapo. Av landa som kan delta er tyrkisk offisielt språk på Kypros og i Tyrkia.
Pico Cristóbal Colón
Pico Cristóbal Colón er det høgste fjellet i Magdalena-departementet i Colombia og har den femte største skardhøgda av alle fjell i verda. Fjelltoppen er ein del av fjellkjeda Sierra Nevada de Santa Marta. Med si høgd på 5775 meter, er Pico Cristóbal Colón likevel berre 42 kilometer frå den karibiske kysten, og blir derfor rekna som det høgste kystfjellet i verda.
Det er noko usemje om måletallet for høgda, og om rangering i høve til tvillingfjellet Pico Simón Bolívar, men dei fleste globale kjelder, held Pico Cristóbal Colón som det høgste med ein margin på ein meter. Det er semje om at dei to fjella er dei to høgste i Sierra Nevada de Santa Marta.
Det er ei permanent snøkappe på denne toppen og på dei nærliggande fjella. Fjelltoppen har fått namn etter Kristoffer Columbus. Pico Cristóbal Colón vart første gong klatra i 1939 av W. Wood, A. Bakerwell og E. Praolini.
Gavyn Wright
Gavyn Wright er ein britisk fiolinist og orkesterleiar med London Session Orchestra og Penguin Cafe Orchestra.
Han er mest kjend for orkesterarrangementet sitt av popproduksojonar (mellom anna Elton John, Simply Red, Bush, Oasis, Gordon Haskell, Tina Turner, den italienske låtskrivaren Alice, Lucio Battisti, Van Morrison) og mykje musikk for fjernsyn og film (som Shrek 1 og 2, The Constant Gardener, Batman Begins, The Black Dahlia, Shakespeare in Love, 12 Monkeys, The Last Emperor, We Were Soldiers, Shall We Dance?).
Fylkesveg 3318
Fylkesveg 3318 går mellom Eika i Bø kommune og Enggrav i Nome kommune. Vegen er 10,3 km lang.
Fram til 2019 hadde vegen nemninga fylkesveg 104.
Aldomir Ridge
Ryggen er kalla opp etter busetnaden Aldomirovtsi vest i Bulgaria.
Sakprosa
Sakprosa viser til tekst som tek for seg faktiske tilhøve, i motsetnad til dikting eller skjønnlitteratur. Sakprosatekstar formidlar, orienterer, skildrar, rapporterer eller hevdar visse standpunkt. Ei klar framføring av slik informasjon eller synspunkt får ofte større vekt enn kunstnariske eller personlege uttrykk i slike tekstar. Nokre sakprosasjangrar er artikkel, bruksrettleiing, foredrag og rapport. Ei lovsamling og ein rutetabell er òg døme på det som vert rekna som sakprosa.
Sakprosa, litterær sakprosa og faglitteratur
Det kan i mange høve vere grunn til å tale om litterær sakprosa som ein sjanger som skil seg frå faglitteratur, der fagllitteratur er tekstar som vender seg til eit kollektivt fagmiljø, medan den litterære sakprosaen kombinerer faglege tradisjonar med fiksjon på eit vis som i og for seg ikkje bryt med krava om å halde seg innanfor faglege rammer. Teoretisk og historisk sett er det vanskeleg å setja eit klart skilje mellom sakprosaen og skjønnlitteraturen. Sakprosaen har alltid nytta retoriske og forteljartekniske verkemiddel som ein vanlegvis knyter til skjønnlitteratur, medan skjønnlitteraturen òg kan formidla kunnskap, innsikt og engasjement rundt visse emne og problem. Visse sjangrar ligg i grenselandet mellom sakprosa og skjønnlitteratur, til dømes essay og kåseri. Andre kan vera vanskelege å plassera heilt som det eine eller det andre, til dømes biografiske og historiske verk. Men i motsetnad til skjønnlitteratur, krevst det av sakprosa at opplysningane i teksten er pålitelege, altså at det er mogleg for andre å kontrollere at det som står i teksten er objektivt rett. Ein skjønnlitterær bok om til dømes andre verdskrigen kan gjerne skildre oppdikta hendingar som om dei var reelle, medan sakprosa om andre verdskrigen berre må skildre reelle hendingar, og då på ein mest mogleg objektiv måte.
Flowers of the Forest
«Flowers of the Forest» er ein gammal skotsk folkemelodi. Sjølv om den originale teksten er ukjend, vart melodien nedskriven kring 1615-1625 i John Skene of Halyards Manuscript som «Flowres of the Forrest», men han kan ha vorte komponert tidlegare.
Det finst fleire tekstutgåver til melodien, mellom anna av Jean Elliot frå 1756. Andre er Alison Cockburn som synt under. Mange utgåver er spelt på sekkepipe. På grunn av innhaldet i teksten og den andektige melodien, er det ein av få melodiar som sekkepipespelarar berre spelar i gravferder eller minnetenester.
Melodien
Melodien er ein enkel modal melodi og typisk for gamle skotske melodiar er han fullstendig pentatonisk med eit dramatisk unntak av den tredje og femte tonen i den andre linja, som er ein halvtone under den sjuande tonen.
Teksten til Jean Elliot
Jean Elliot (f. 1727) skreiv tekst til melodien i 1756 som ein sørgjesong for Jakob IV, mange av adelsmennene hans og over 10 000 mann. Tittelen var «Flowers of the Forest» og omhandla slaget ved Flodden Field nord i England i 1513, ei viktig hending i skotsk historie.
Ho publiserte songen anonymt og ein trudde på den tida at det var ein gammal ballade. Burns mistenkte derimot at det var ein imitasjon, og i lag med Ramsay og Sir Walter Scott fann dei til slutt tekstforfattaren.
Songen, skriven på skotsk, er òg kjend som The Floo'ers o' the Forest (are a' wede away) og sørgjande kvinner og born etter tapet av dei unge mennene sine. Songen har liknande tema som det gammalwalisiske diktet Y Gododdin som omhandlar eit liknande tap kring 600.
Mektige sekkepipe-versjonar av songen vert stundom nytta i minnetenester, gravferder og andre hendingar. Mange i Det britiske samveldet kjenner berre melodien som «The Lament» (sørgjesongen), som vert spelt på Remembrance Day eller Remembrance Sunday.
Det første verset om lykkelege dagar står i kontrast til resten av songen:
Songen vert nemnd i The Scots Musical Museum som The flowres of the Forrest, og melodien har visstnok overlevd, men fleire tekstversjonar vart skriven ned seinare. Den vanlegaste er teksten til Jean Elliot.
Suhindol Point
Suhindol Point (bulgarsk нос Сухиндол, ‘Nos Suhindol’) er eit nes på søraustkysten av Smith Island i Sør-Shetlandsøyane som stikk 450 m søraustover ut i Osmar Strait og som ligg 3,54 km aust-nordaust for Cape James og 4,3 km sørvest for Dupnitsa Point. Det vart kartlagd av bulgarske landmålarar i 2009 og kalla opp etter byen Suhindol nord i Bulgaria.
Flowers of the Forest
Teksten til Alison Cockburn
I 1765 publiserte Alison Cockburn hennar tekst til «Flowers of the Forest», og byrja med «I've seen the smiling of Fortune beguiling», som vart sagt at ho skreiv før ho gifte seg i 1731. Teksten omhandlar finanskrisa som ruinerte mange lairdar i Selkirk. Seinare biografar har derimot meint at teksten vart skriven om ein John Aikman, som Alison ser ut til å ha hatt eit forhold til, då han forlet London.
Det første verset er
Moderne bruk
Begge versjonar av songen er ein del av den tradisjonelle musikken i Selkirk Common Riding, som til dels minnar tapet ved Flodden. Versjonen til Jean Elliot er i byen kjend som «The Liltin». Versjonen til Alison Cockburn vert spelt som ein marsj.
Albumet Money for Nothing
Money for Nothing er eit samlealbum av det britiske rockebandet Dire Straits som kom ut i 1988. Det inneheld høgdepunkt frå dei første fem albuma til bandet. Vinylutgåva kom utan «Telegraph Road» og har ei anna rekkefølgje, med «Tunnel of Love» plassert mellom «Money for Nothing» og «Brothers in Arms». Samleplata gjekk til topps på den britiske albumlista og selde 6,6 millionar eksemplar i Europa og ein million i USA.
Peter Franziskus Strassegger
Peter Franziskus Strassegger  er ein norsk forfattar og psykolog. Han vart tildelt Tarjei Vesaas' debutantpris for 2012 for romanen Stasia.
Saburo Kawabuchi
er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Engsvingel
Engsvingel (Festuca pratensis) er ei plante i grasfamilien. Planta vert kring 50 cm høg og har mørkgrøne slette blad, 4-5 mm breie. Ho har lang, smal topp med korte parvise greiner. Engsvingel har lysgrøne eller stundom litt fiolette småaks som er kjevleforma med tett taklagde agner utan snerpe; dette er uvanleg hos Festuca. Arten er utbreidd i Europa og Asia. I Noreg finst planta gjennom heile landet, men sjeldan lengst i nord. Ho blomstrar kring juli månad i eng og bakkar. Funnen opp til 1222 meter over havet på Finse.
Díkeos
Díkeos (gresk Δίκαιος) er ein tidlegare kommune på øya Kos i øygruppa Dodekanesane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas. Díkeos inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Kos i periferieininga Kos.
Saw Rock
Saw Rock er ein holme, 25 meter over havet, som ligg 0.4 nautiske mil (0,7 km) nord for Crosscut Point, heilt nord på Vindication Island i Sør-Sandwichøyane. Han vart kartlagt i 1930 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations og vart namngjeven av dei, truleg etter tilknytinga til Crosscut Point.
Nesebăr
Nesebăr (bulgarsk Несебър) er ein by og ein kommune i provinsen Burgas i Bulgaria. Kommunen omfattar byane Nesebăr, Obzor og Sveti Vlas i tillegg til 11 andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 419 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 22 348 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 10 143 innbyggjarar.
Dei største busetnadene i kommunen er:
Katsikás
Katsikás (gresk Κατσικάς) er ein distriktsby i periferieininga Ioánnina i Ípiros i Hellas. Katsikás var hovudsete i den tidlegare kommunen Pamvótida, som no er ei kommunaleining i kommunen Ioánnina.
Vasilisa Kozjina
Liv
Vasilisa var av russisk bondeætt. Ho var gift med Gorsjkov, ein starosta eller landsbyleiar i Sytsjovskij ujezd i Smolensk guvernement. Under den franske invasjonen av Russland organiserte Vasilisa Kozjina ei partisangruppe av ungdommar og kvinner som var væpna med ljåar, høygaflar, økser, bjørnespyd og liknande. Under den franske tilbaketrekkinga frå Moskva gjekk gruppa hennar til åtak på franske soldatar, tok dei til fange og overleverte dei til det russiske militæret.
For arbeidet sitt blei Vasilisa Kozjina gjeven ein medalje og ein pengesum. I 1813 måla kunstnaren Aleksandr Smirnov det einaste portrettet av henne som finst.
Ettermæle
Lev Tolstoj nemner motet til Vasilisa Kozjina i Krig og fred.
I 1962 blei det gjeve ut eit sovjetisk frimerke til ære for «partisanen Vasilisa Kozjina».
I 2012, i samband med 200-årsjubileet for dne patriotiske krigen i 1812 gav Russian World Studios ei kontrakt til den russiske regissøren Dmitrij Meskhijev om å laga ein serie i fire delar om Kozjina. Denne blei fyrst fullført av Anton Sivers i 2014 som ein tv-sereie og film kalla Vasalisa.
Lützelau
Lützelau (gammalhøgtysk for «lita øy») er ei øy i Zürichsjøen i Sveits mellom Rapperswil (1,6 km unna) og Freienbach (3,0 km unna).
Geografi
Lützelau ligg i Höfe i kantonen Schwyz. Sidan 1200-/1300-talet har høyrt til Rapperswil. Øya er 430 meter lang frå aust til vest og 150 meter frå nord til sør.
Historie
Øya var først nemnd i 741 då det låg eit nonnekloster her, som vart bygd av alemannisk adelskvinna Beata, dotter til Rachinbert og kona til Landolt. I år 744 vart klosteret seld til Einsiedeln kloster. Seint i mellomalderen selde Einsiedeln til hertugane av Rapperswil. Frå 1500-talet låg sjukehuset Heiliggeistspital, som frå 1810 var eit karantenesjukehus. Restane av det tidlegare klosteret frå 700-talet vart grunnlagd i 1964.
Los Nevados
Los Nevados er eit av 15 sokn (spansk parroquia) som saman med byen Mérida i Venezuela gjer ut for kommunen Libertador i delstaten Mérida i Venezuela. Namnet kjem frå isbreane som tidlegare dekte dei nærliggande fjelltoppane León, Toro og Espejo. Is og permanent snø kom bort mot slutten av 1960-talet. Dette er eit landbruksområde, der dyrking av potetar, mais, kveite og kvitlauk framhevar seg. Folkesetnaden i soknet talde 516 personar i 2011.
Landsbyen Los Nevados blei grunnlagd i 1591. Han ligg i sørlege utkanten av soknet med same namn, og han ligg innanfor, og i vestre del av nasjonalparken Sierra Nevada. Landsbyen ligg ved foten av fjellet Toro i ei høgd på ca. 2710 moh. Hovudnæringa er i dag turisme.
Over My Head av Gerry Rafferty
Over My Head er det åttande studioalbumet av Gerry Rafferty, gjeve ut i 1994. Det er oppfølgjaren til albumet On a Wing and a Prayer og mange av dei same musikarane speler på begge albuma. Albumet inneheld songar som er skrivne i lag med Joe Egan og ein song av John Lennon. Dette var det siste albumet Hugh Murphy produserte før han døydde i 1998.
Al Hoota-grotta
Al Hoota-grotta (arabisk كهف الهوته) er ei naturleg grotte i Al Hamra i Oman, som er 5 km lang. Grotta vart først oppdaga av lokale for fleire hundreår sidan, og vart offisielt opna som ei turistgrotte i desember 2006.
Blackrock Ridge
Blackrock Ridge er ein rygg med mørk stein som går vest-sørvest til aust-nordaust, 1,5 nautiske mil nord for Penguin Point sentralt på Seymour Island. Det skildrande namnet «Filo Negro» vart nytta om ryggen i argentiske geologiske rapportar om øya i 1978. Namnet vart tilrådd av Advisory Committee on Antarctic Names og UK Antarctic Place-Names Committee i 1991 for å unngå forveksling med Black Ridge i Deep Freeze Range.
Tomblin Rock
Tomblin Rock er ein isolert holme 1,3 km aust-søraust for Demon Point på Candlemas Island i Sør-Sandwichøyane. Han vart kartlagt og namngjeven Black Rock av mannskapet på RRS «Discovery II» i 1930, men namnet vart endra for å unngå forveksling med andre stader. Det fekk nytt namn av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 etter John F. Tomblin, ein geolog i British Antarctic Survey (BAS) som lagde ein detaljert studie av holmar ved Candlemas Island i 1964.
Navigator Peak
Navigator Peak er eit skarpt og markant fjell, 1910 moh, som står 4 nautiske mil (7 km) aust for Zavis Peak i nordlege delar av White Escarpment i Heritage Range. Det vart namngjeve av den geologiske gruppa frå University of Minnesota til desse fjella i 1963–64 fordi toppen var eit landemerke for navigatørar og pilotar på veg attende til basen frå flyturar i den sørlege delen av Heritage Range.
Aadel Brun Tschudi
Aadel Marie Brun Tschudi var ein norsk professor, geograf, sinolog og forfattar. Gjennom radioprogram og undervisning gjorde ho ein stor innsats for å spreie kunnskap om kinesisk samfunnsliv og kultur. Ho bidrog også sterkt i utforminga av disiplinen utviklingsgeografi innan geografifaget.
Liv og virke
Tschudi tok opp att studia og blei cand.philol. i 1951, med geografi hovudfag. Frå 1951 til 1952 studerte ho kinesisk ved Harvard University i USA og hadde blant anna John K. Fairbank, ein av dei mest framståande kinakjennarane i den vestlege verda, som førelesar. I 1957 føretok ho ei reise i Aust-Asia for NRK og laga eit stort antal reportasjeinnslag frå turen. I åra frå ho tok hovudfag til ho blei tilsett som universitetslektor i geografi ved UiO i 1960, blei ho flittig brukt som radiokåsør og som førelesar i Kina-kunnskap ved universitetet.
I 1970 blei Tschudi konstituert som professor i økonomisk geografi ved Handelshögskolan i Stockholm, men same år tiltredde ho eit universitetslektorat i sinologi ved Østasiatisk institutt, UiO, der ho fram til 1972 hadde ansvaret for førelesningar i kinesisk historie og geografi. Tschudi var alltid ivrig etter å involvere studentane i ein dialog.
Fylkesveg 304 i Telemark
Fylkesveg 304 i Telemark (Fv304) går mellom Grova i Drangedal kommune og Kviteseid gamle kyrkje i Kviteseid kommune. Vegen er 27,3 km lang.
Aadel Brun Tschudi
Liv og virke
Tschudi vende tilbake til Geografisk institutt i ei dosentstilling i 1973. Her fekk ho ansvaret for å byggje ut geografifaget til å også omfatte utviklingslanda. Gjennom å kombinere innsikt i politikk, økonomi, klimaforhold og jordsmonn med vanlege geografiske metodar utforma ho disiplinen utviklingsgeografi. Frå 1967 var ho redaktør for Norsk geografisk tidsskrift. Frå 1977 var ho medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi.
Villagra Point
Villagra Point er eit nes på nordvestkysten av Smith Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis på sørsida av innløpet til Bourchier Cove. Namnet er gjeve av argentinarar. Villagra Point ligg 3,07 km vest for Markeli Point, 2,35 km sør-sørvest for Jireček Point og 3,06 km nord-nordaust for Garmen Point.
St. Petersinsel
St. Petersinsel eller Île de St-Pierre er ei halvøy i Bielsjøen i kantonen Bern i Sveits. Ho vart danna under den siste istida då Rhônebreen nådd e så langt som til Jurafjella.
Munkar frå Cluniac-ordenen var dei første innbyggjarane på øya og bygde eit kloster her i 1127.
Makrofagkolonistimulerande faktor
Kolonistimulerande faktor 1 (CSF1), også kjend som makrofagkolonistimulerande faktor (M-CSF), er eit utskild cytokin som påverkar hematopoetiske stamceller slik at dei differensierer til makrofagar eller andre relaterte celletypar. Eukaryote celler dannar også M-CSF for å nedkjempa intercellulære virusinfeksjonar. M-CSF fester seg til kolonistimulerande faktor 1-reseptor. Den deltek truleg også i utviklinga av morkaka.
Struktur
M-CSF er eit cytokin. Den aktive forma av proteinet er å finne som eit ekstracellulært disulfid-lenkja homodimer, som truleg blir danna ved proteolytisk kløyving av membranbundne forlauparar.
Førebels har ein funne fire transkripsjonsvariantar som kodar for tre ulike isoformer av dette genet.
Funksjon
M-CSF er ein hematopoetisk vekstfaktor som bidreg til proliferasjon, differensiering og styrking av monocyttar, makrofagar og progenitorceller i beinmergen. M-CSF påverkar makrofagar og monocyttar på mange måtar, mellom anna ved å stimulere auka fagocyttisk og kjemotaktisk aktivitet, samt ved å auke cytotoksisitet i tumorceller. Rolla til M-CSF er likevel ikkje avgrensa til monocyttar, makrofagar og andre avstammingar av desse cellene. Den samhandlar også med ein tilhøyrande membranreseptor (CSF1R eller M-CSF-R, som er koda for av proto-onkogenet c-fms) for å modulere proliferasjonen av tidlege hematopoetiske forlauparar. Den påverkar også fleire fysiologiske prosessar som er tilknytt immunologi, metabolisme, fertilitet og graviditet.
M-CSF som blir sloppe ut av osteoblastar (som følgje av endokrin stimulering av parathyreoideahormon) utøver parakrine verknadar på osteoklastar. M-CSF fester seg til reseptorar på osteoklastane og framkallar differensiering. Dette fører til auka kalsiumnivå i blodplasma gjennom resorpsjon (nedbryting) av knokkelvev. Epitelvevet i endometriet hjå gravide kvinner er kjenneteikna ved monaleg genuttrykking av M-CSF, samt ved høge nivå av reseptoren CSF1R i placentale trofoblastar. Forsking har vist at aktiveringa av trofoblastisk CSF1R frå høge nivå av M-CSF er vesentleg for normal embryonal implantasjon og utvikling av livmora. Nyleg forsking har også vist at M-CSF og CSF1R er til stades i mjølkekjertlane ved normal utvikling og neoplastisk vekst.
Klinisk relevans
Lokalisert produksjon av M-CSF i åreveggane bidreg til utviklinga og framdrifta av aterosklerose.
M-CSF spelar ei rolle i kronisk aktivering av monocyttar, som fører til fleire metabolske, hematologiske og immunologiske forstyrringar i pasientar med kronisk nyresvikt.
Samhandling
Makrofagkolonistimulerande faktor samhandlar med PIK3R2.
George Biondo
George Michael Biondo er ein USA-amerikansk musikar som tente som bassgitarist for det amerikansk-kanadiske rockebandet Steppenwolf frå april 1970 til oktober 1976. Han var fødd i New York, men har hatt base i Sør-California gjennom ein karriere som studiomusikar og låtskrivar.
Tidleg karriere
Biondo spelte bass i eit band frå Los Angeles kalla Storybook People, og i denne perioden gav dei ut ein singel på Dunhill Records, som vart spelt noko i radio i Los Angeles. I 1968 erstatta Biondo Nick St. Nicholas i eit anna band frå Los Angeles-området, T.I.M.E., då St. Nicholas gjekk til Steppenwolf. Etter at T.I.M.E.-gitaristen Larry Byrom òg forlét bandet til fordel for Steppenwolf, gjorde T.I.M.E. eit kortvarig forsøk på å halda fram med Biondo som forsongar, men gav aldri ut fleire innspelingar.
Steppenwolf
Tidlig i 1970 erstatta Biondo St. Nicholas for andre gong då han vart med i Steppenwolf for innspelinga av Steppenwolf 7, og bidrog med solovokal på «Fat Jack» og delt solovokal på «Foggy Mental Breakdown» og hitlåten «Who Needs Ya'». I 1971 gav bandet ut sitt siste nye album for Dunhill, For Ladies Only, der Biondo skreiv «Sparkle Eyes» saman med John Kay og «In Hopes of a Garden» for. Han song solo på sistnemnde, og dessutan «Jaded Strompet». Då Steppenwolf tok ein pause i 1972, vart Biondo ein av grunnleggjarane av John Kay Band og spelte på begge soloalbuma til Kay på Dunhill Records. Då Steppenwolf vart gjenforeina på midten av 1970-talet, vart Biondo henta tilbake for albumet Slow Flux. Deretter skreiv han «Two for the Love of One» til albumet Hour of the Wolf. Biondo skreiv seinare «Sleep» og den instrumentale «Lip Service» saman med Bobby Cochran og Wayne Cook til albumet Skullduggery i 1976. I 1981 la Biondo til korvokal på Wolftracks, det første studioalbumet til John Kay og det nye bandet hans, no under namnet John Kay & Steppenwolf.
Fylkesveg 304 (fleirtyding)
Fylkesveg 304 finst i fleire fylke i Noreg:
Obzor
Obzor (bulgarsk Обзор) er ein by i kommunen Nesebăr i provinsen Burgas i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde byen 2 117 innbyggjarar.
Majlis al Jinn
Majlis al Jinn (arabisk مجلس الجن, òg kalla Khoshilat Maqandeli) er det nest største kjende grottekammeret i verda, målt etter golvarealet. Kammeret vart rangert lågare etter volum. Grotta ligg i det aude området på Selmaplatået, kring 1380 meter over havet i Oman, 100 km søraust for Muscat.
Skildring
Grotta er ei av fem vertikale grotteinngangar på Selmaplatået, men er den einaste utan ein nedre utgang.
Majlis al Jinn er eit enkelt kammer som måler 310 gonger 225 meter med eit kuppelforma tak som er 120 meter høgt med tre inngangar i taket. Det totale frittståande taket er berre kring 40 meter tjukt over det meste av grotta. Den djupaste delen av grotta er 178 meter under den høgaste inngangen. Volumet i kammer er omtrent 4 000 000 kubikkmeter, og golvarealet er 58 000 kubikkmeter.
Grotta vart kartlagd i 1985 og var då det nest største, kjende grottekammeret i verda eter volum. I etterkant har ein funne meir enn 15 andre kammer som har større volum enn Majlis al Jinn.
Det er ingen synlege, nedre utgangar eller passasjar frå kammeret og desse har mest truleg blitt blokkert av laus stein på grottegolvet. Vatn som kjem inn i grotta samlar seg i den lågaste delen av golvet, og renn så sakte ut eller fordampar. Medan temperaturen like utafor grotta kan vere over 40 °C, er lufttemperaturen i kammeret konstant 17–18 °C.
Det er berre mogeleg å kome ned i grotta gjennom ein fire seg ned i lause lufta gjennom ein av dei tre inngangane i taket. Dei to største inngangane heiter Asterisk (Khoshilat Beya Al Hiyool) og Det første fallet (Khoshilat Maqandeli), medan den minste er Cherylfallet (Khoshilat Minqod). Entrance depths:
Under dei to største inngangane er det store steinhaugar. Ein har òg funne leivningar etter geiter, fuglar og slangar på grottegolvet. Opningane i taket gjev noko lys i kammeret, det meste av dagen. Det er berre nokre få stalaktittar og draperingar på tak og veggar, men ein finn moderate og skjøre speleothemar på golfet.
Det er gjort basehopp inne i grotta, men dette og slitasje på området rundt grotta har gjort at dei omanske styresmaktene har stengt av området sidan 2008.
I 2008 utvikla turistdepartementet samstundes ein plan om å utvikle Majlis al Jinn til ei showgrotte, etter at den første showgrotta deira tiltrekte seg 75 000 vitjande dei første åra ho var open.
I 2014 rappellerte klatrarane Stefan Glowacz og Chris Sharma seg ned i grotta og klatra ut via det særs bratte overhenget på innsida, som dei hevda var det største uklatra taket i verda.
Torgeir P. Lund
Torgeir Bernhof Petersson Lund var ein norsk gardbrukar og politikar frå Kolvereid i Nord-Trøndelag.
Lund arbeidde på farsgarden og dreiv fiske frå unge år. Skulevinteren 1886/87 gjekk han Namdal folkehøgskule. Han overtok farsgarden i 1914, heldt elles fram med fiske til han var over 50 år gammal.
Lund var medlem av Kolvereid heradsstyre 1899–1901 og frå 1905 til han døydde. Han var varaordførar 1908–16 og ordførar 1920–34. Elles var han revisor i Kolvereid Sparebank, medlem i forliksrådet og formann i det lokale fiskeristyret.
Frå 1928 til han døydde var Lund 1. vararepresentant til Stortinget frå Nord-Trøndelag. Han møtte i staden for statsråd Haakon Five frå mars 1933 til mai 1934. Han var medlem i Finans- og tollkomitéen.
Under tingsamlinga i Oslo våren 1934 vart han alvorleg sjuk. Døydde på Rikshospitalet.