cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Debra Dobkin
Dobkin har turnert og spelt inn musikk med Bonnie Raitt, Jackson Browne,  Shawn Colvin,  Don Henley, og Was (not Was).
Horoskop
Horoskop er innan astrologien ei fullstendig skildring av livet til eit menneske og personlegdommen deira på grunnlag av utsjånaden til stjernehimmelen i den augneblinken vedkommande blei fødd.
Ordet horoskop er samansett av dei greske orda «hora», 'time', og «skopein», 'vurdera'. Såleis er tydinga å vurdera timen. Det blir hevda at det skal fungera som eit kart eller eit skjema over skjebnen til eit menneske som blir rekna ut gjennom forholdet mellom fødselsdatoen, fødselstida og fødselsstaden til eit menneske.
Ifølgje astrologar er rørslene til himmellekamane «urverk». Den posisjonen som planetar og andre himmellekamar hadde ved ei viss hending kan skrivast ned, og når ein veit staden der observasjonen blei gjort, fungerer eit horoskop som å notera eit klokkeslett, ein dato og eit tidspunkt.
I den enklaste forma si er solhoroskopet det folk gjerne kjem i kontakt med, sidan det er plasseringa til sola innan dyrekrinsen som bestemmer kva stjerneteikn ein er fødd under. Posisjonen til sola blir rekna for å seia mest om hovudkaraktertrekka til ein person. I løpet av eit år vandrar ho rundt alle dei tolv teikna i dyrekretsen. Solhoroskopa som ein finn i aviser og vekeblad haustar liten heider hos astrologar generelt.
Det er ikkje vitskapleg bevist at horosokop fungerer, men det blir hevda å vera erfaringsbasert. Ingen vitskaplege studiar har påvist at horoskop verker, og metodane som blir brukte for å tolka horoskop blir for ein stor del vurdert som pseudoviskap.
Skulemann Knut Markhus
Knut Olsson Markhus var ein skulemann og politikar frå Skånevik i Hordaland. Han representerte partiet Venstre på Stortinget 1922-30 og 1937-45. I Venstre har han «serleg vore ein varmhuga og traust talsmann for nasjonale saker og edruskapsarbeidet». Han var ein mykje nytta talar på «stemnor og tilskipingar».
Liv og gjerning
Markhus, som var son til ein gardbrukar. Han gjekk Hardanger Folkehøgskule i Ullensvang og tre år på Notodden private seminar. Frå 1899 til 1902 var han lærar i Skåre herad, deretter i Haugesund. Jamsides lærargjerninga var han 1911-13 redaktør av Haugesunds Avis. Perioden 1914-24 var han styrar av Sunnhordland Folkehøgskule på Halsnøy. Sidan var han skuledirektør, fyrst 1929-33 i Nidaros, så 1933-48 i Bjørgvin.
Markhus var stortingsrepresentant frå Hordaland og Venstre frå 1922 til 1930 og på ny frå 1937 til 1945. På Tinget var han mellom anna medlem 1923-30 i Tollkomitéen, sekretær i komiteen 1925-30 og i Veg- og jarnbanekomitéen 1934-45. Han var parlamentarisk leiar i Venstre valperioden 1928–30, og visepresident i Stortinget frå 1937 til 1945. Markhus var elles med i Haugesund bystyre frå 1907 til 1910, i Fjelberg heradsstyre frå 1916 til 1919 og i Strinda heradsstyre frå 1931 til 1933.
Åra 1917-25 var han leiar av Norges Høyskolelærerlag og frå 1936 formann i Skuledirektørrådet. Markhus var aktiv målmann og i fråhaldsrørsla. Han var såleis rådsmann i Noregs storlosje av IOGT frå 1911 til 1932, og formann i Noregs Mållag frå 1936 til 1946.
Mount Frontz
Mount Frontz er eit markant fjell i vestern Wisconsin Range i Antarktis. Det er 2010 meter over havet, og ligg mellom Mount Vito og Griffith Peak på austsida av Reedybreen. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kapteinløytnant Leroy Frontz, ein flykaptein under U.S. Navy Operasjon Deep Freeze 1966 og 1967.
Anna Tsjitsjerova
Anna Vladimirovna Tsjitsjerova er ein russisk friidrettsutøvar som tevlar i høgdehopp. Ho tok medalje i øvinga i samtlege seks friidretts-VM og sommar-OL i tida 2007-13, og vart verdsmeister i 2011 og olympisk meister i 2012.
Aktiv
Tsjitsjerova deltok i sin fyrste store høgdefinale i VM i friidrett 2003 i Paris der ho vart nummer seks med 1,95 m. Same plasseringa fekk ho under OL 2004, medan ho kom på fjerdeplass i friidretts-VM 2005 i Helsingfors.
I 2007 vann Tsjitsjerova si fyrste store internasjonale medalje då ho under verdsmeisterskapen i Osaka svinga seg over 2,03 m og fekk sølv, delt med Antonietta Di Martino frå Italia, medan kroatiske Blanka Vlašić sigra med 2,05 m. Også under Sommar-OL 2008 i Beijing klarde Tsjitsjerova 2,03 m, men her vart det bronse ettersom belgiske Tia Hellebaut og Vlašić tok gull og sølv med 2,05 m. Til liks med førre VM tok Vlašić gull og Tsjitsjerova sølv ved friidretts-VM 2009 i Berlin, på ny skilde det to cm; 2,04 m mot 2,02 m.
Tjitsjrova sette personleg rekord med 2,07 m på 29-årsdagen under den russiske meisterskapen. I verdsmeisterskapen 2011 i Daegu kniva Vlašić og Tsjitsjerova nok ein gong om gullmedaljen. Begge tok seg over 2,03 m, men ingen over neste høgde. Dermed vart Tsjitsjerova verdsmeister då ho ikkje hadde riv i tevlinga før på 2,05 m, Vlašić måtte ha to forsøk både på 2 m og 2,03 m. Under sommarleikane i London 2012 var Tsjitsjerova den einaste som svinga seg over 2,05 m.
Tsjitsjerova stoppa med 1,97 m ved VM i friidrett 2013 i Moskva. Ho fekk likevel med seg ein bronsemedalje, saman med Ruth Beitia frå Spania. Landskvinna Svetlana Sjkolina sette personleg rekord med 2,03 m og vart verdsmeister.
Jefferson Airplane
Jefferson Airplane var eit amerikansk rockeband skipa i San Francisco i 1965. Dei var pionerar innan psykedelisk rock, og var det første bandet frå San Francisco-miljøet som slo igjennom og fekk kommersiell og kritisk suksess.
Bandet spelte på alle dei tre kjende amerikanske rockefestivalane i 1960-åra, Monterey (1967), Woodstock (1969) og Altamont (1969), i tillegg til at at dei var eit av hovudbanda på den første Isle of Wight-festivalen. Innspelingane deira vart internasjonalt kjende, og dei fekk to hittar på Topp 10-lista i USA og fleire album inn på Topp 20-lista. Albumet Surrealistic Pillow frå 1967 vert rekna som ei av dei viktigaste innspelingane i den såkalla Summer of Love,  og gjorde at gruppa vart internasjonalt kjend. To hittar frå albumet, «Somebody to Love» og «White Rabbit», er begge oppførte på lista til Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.
Av band som kom etter Jefferson Airplane finn ein Jefferson Starship og Starship, med avleiarar som Hot Tuna og KBC Band. Jefferson Airplane vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1996.
Dei første åra
Jefferson Airplane vart danna i San Francisco sommaren 1965 ut frå det blømande folkemusikkmiljøet i San Francisco Bay. Sjølv om Airplane vert rekna for å vere eit San Francisco-band, var Paul Kantner den einaste som var fødd der.
Grunnleggjaren av gruppa som vart Jefferson Airplane var den 23 år gamle vokalisten Marty Balin (fødd Martyn Jerel Buchwald i Cincinnati i 1942), som var oppvaksen i San Francisco og som hadde starta ei lita karriere som popsongar tidleg i 1960-åra og gjort fleire innspelingar under sitt eige namn. Han spelte inn (utan særleg suksess) for Challenge Records i 1962, gav ut to singlar, den mest kjende av dei «I Specialize In Love», og vart eit medlem av folkgruppa the Town Criers i 1963–1964. Då the Beatles leia den britiske invasjonen i 1964 vart Balin inspirert av blandinga av folkemusikk med rock tidleg i 1965, med The Byrds og Simon & Garfunkel i spissen. Han ønskte derfor å danna eit band som spelte liknande musikk. Med ei gruppe investorar kjøpte Balin ei tidlegare pizzasjappe i Fillmore Street der han opna klubben The Matrix og byrja å leite etter bandmedlemmer.
Balin møtte folkemusikaren Paul Kantner på ein annan lokal klubb, The Drinking Gourd. Kantner starta å spele i Bay Area-miljøet tidleg i 1960-åra, i lag med andre folkemusikarar som Jerry Garcia, David Crosby og Janis Joplin. Kantner har omtalt folkemusikkgrupper som The Kingston Trio og The Weavers som viktige tidlege inspirasjonskjelder. Han flytte ei kort stund til Los Angeles i 1964 for å arbeide i ein folkeduett med framtidig Airplane/Starship-medlem David Freiberg (som seinare vart med i Quicksilver Messenger Service).
Balin og Kantner såg seg så om etter andre musikarar for å danne eit husband på the Matrix. Etter å ha høyrt den kvinnelege vokalisten Signe Toly Anderson på the Drinking Gourd, inviterte Balin ho med i gruppa som songar. Anderson song med bandet i eitt år, mellom anna på det første albumet, før ho drog i oktober 1966 etter å ha fødd det første barnet sitt.
Kantner rekrutterte så den gamle venen sin, bluesgitaristen Jorma Kaukonen. Han var opphavleg frå Washington, D.C., men flytte til California tidleg i 1960-åra og møtte Kantner då han gjekk på Santa Clara University i 1962. Kaukonen vart invitert med til å spele med det nye bandet, men var i starten motvillig til å bli medlem, før han spelte gitaren gjennom eit forseinkingsapparat som var ein del av lydsystemet til Ken Kesey, som Kesey nytta under Acid Test-festane sine. Trommeslagaren Jerry Peloquin og den akustisk bassisten Bob Harvey utgjorde resten av originalbesetninga.
Opphavet til namnet deira er ofte omstridd. «Jefferson airplane» er slang for ei splitta fyrstikk som vart nytta for å halde marihuanajointar som hadde vorte for korte til at ein kunne halde dei utan å brenne fingrane. Ei vandresoge hevdar at dette var opphavet til bandnamnet, men i følgje bandmedlemmen Jorma Kaukonen var det venen Steve Talbot som kom på namnet som ein parodi på bluesnamn som Blind Lemon Jefferson.
Onești
Busetnader
Onești er ein municipiu (større bykommune) med desse busetnadane:
Jefferson Airplane
Dei første åra
Gruppa gjorde den første konserten sin som Jefferson Airplane på opningskvelden til The Matrix den 13. august 1965. Bandet utvikla seg frå folkrøtene sine og henta inspirasjon frå The Beatles, The Byrds og The Lovin' Spoonful, og gjekk gradvis mot eit popaktig elektrisk lydbilete.
Albufeira
Albufeira er ein by og kommune i Algarve sør i Portugal med ca. 40 000 innbyggjarar (2003). Albuferia ligg ved atlanterhavskysten, 30 km vestnordvest for Faro. Albuferia har fiskehamn, men turisme er også ei viktig næring. Byen blei utbygd som badestad frå 1970-åra.
Jefferson Airplane
Dei første åra
Eit par veker etter at gruppa var danna, forlét Jerry Peloquin bandet, delvis fordi han ikkje likte narkotikabruken til dei andre i bandet. Sjølv om han ikkje var trommeslagar, vart songaren og gitaristen Skip Spence (som seinare starta Moby Grape) invitert til å erstatte Peloquin. I oktober 1965, etter at dei andre medlemmane hadde funne ut at Bob Harvey ikkje var god nok på bass, vart han erstatta av Jack Casady, ein gammal ven av Kaukonen frå Washington D.C. Casady spelte den første konserten sin med Airplane på eit college i Berkeley i California, to veker etter han kom til San Francisco.
Gruppa vart raskt betre og fekk snart ein fast tilhengjarskare i og rundt San Francisco, godt hjelpen av meldingar frå musikkjournalisten Ralph J. Gleason, jazzkritikaren til San Francisco Chronicle som etter å ha sett dei på the Matrix seint i 1965, meinte at dei var «eit av dei beste banda nokonsinne». Meldinga til Gleason gjorde at folk fekk augo opp for bandet, og innan tre månader hadde manageren deira, Matthew Katz, tilbod frå fleire plateselskap, sjølv om dei enno ikkje hadde spelt utanfor Bay Area.
To viktige tidlege konsertar med Airplane vart halde seint i 1965. Den første var den historiske dansen i Longshoremen's Hall i San Francisco den 16. oktober 1965, den første av mange tilstellingar i Bay Area der Gleason først såg dei spele. På denne konserten vart dei støtta av eit lokalt folkrockband, The Great Society, med Grace Slick som songar, og det var her Kantner møtte Slick for første gong. Eit par veker seinare, den 6. november, var dei hovudband på ein konsert for San Francisco Mime Troupe, den første av mange arrangert av Bill Graham. Han vart seinare manager for bandet.
I november 1965 hadde Jefferson Airplane skrive under på ein platekontrakt med RCA Victor som omfatta eit uhøyrt forskot på $25 000. Før dette hadde dei spelt inn ein demo for Columbia Records av «The Other Side Of This Life» med Bob Harvey on bass, som raskt forsvann frå søkelyset til Columbia. Den 10. desember 1965 spelte bandet den første Bill Graham-konserten sin i the Fillmore auditorium, med støtte frå The Great Society og andre band. Airplane spelte òg på fleire av Family Dog-konsertar som Chet Helms arrangerte i Avalon Ballroom.
Den første singelen til gruppa var Balin sin «It's No Secret» (ein melodi han skreiv med Otis Redding i tankane). B-sida var «Runnin' Round The World», ein song som førte til den første store striden med RCA om teksten, «The nights I've spent with you have been fantastic trips». Etter debutplata Jefferson Airplane Takes Off kom ut i mars 1966, slutta Skip Spence i bandet. Han vart erstatta av Spencer Dryden, som spelte den første konserten sin med bandet på Berkeley Folk-festivalen den 4. juli 1966. Dryden hadde tidlegare spelt med eit Los Angeles-band kalla the Ashes, som seinare vart The Peanut Butter Conspiracy.
Den første manageren Matthew Katz fekk sparken i august, og starta ein lang rettsleg kamp som varte fram til 1987, og venen og romkameraten til Balin, Bill Thompson, vart turnemanager og mellombels manager for bandet. Det var Thompson, ein ven og alliert av bandet som tidlegare hadde jobba i Chronicle, som overtydde kritikarane Ralph Gleason og John Wasserman om sjå bandet i Longshoreman's Hall. På grunn av Gleason klarte Thompson å få bandet inn på Berkeley Folk Festival og Monterey Jazz Festival.
Debutalbumet til bandet, Jefferson Airplane Takes Off kom ut i september 1966. Dette folkemusikk-påverka albumet inneheldt John D. Loudermilk sin «Tobacco Road» og Dino Valente sin «Get Together», i tillegg til originale balladar som «It's No Secret» og «Come Up the Years». Trass i at gruppa ikkje hadde spelt utanfor Bay Area eller vore på fjernsyn, fekk albumet mykje omtale i USA og selde bra nok til at det vart gullplate. RCA trykte opphavleg berre 15 000 eksemplar, men det selde meir enn 10 000 berre i San Francisco, som fekk selskapet til å trykke fleire. For nytrykkinga sletta selskapet «Runnin' Round This World», fordi leiarane i selskapet reagerte på ordet «trip» i teksten. Av liknande årsaker sette RCA to alternative versjonar av to andre songar: «Let Me In», der linja «you shut your door; you know where» til «you shut your door; now it ain't fair.». I same song endra dei òg teksten «Don't tell me you want money» til «Don't tell me it ain't funny». «Run Around» vart òg endra, og linja «flowers that sway as you lay under me» til «flowers that sway as you stay here by me». Orignaltrykkinga av Takes Off med «Runnin' 'Round The World» og usensurerte utgåver av dei to andre songane er i dag verde tusenvis av dollar på samlarmarknaden.
Grace Slick
Signe Anderson fekk ei dotter i mai 1966, og i oktober same året annonserte ho at ho trekte seg frå bandet. Den siste konserten hennar med Airplane fann stad i the Fillmore den 15. oktober 1966. Kvelden etter gjorde erstattaren hennar, Grace Slick, den første konserten sin med bandet. Slick var alt kjend for bandet. Ho hadde vore på debutkonserten deira på the Matrix i 1965 og det tidlegare bandet hennar, The Great Society, spelte ofte føre Airplane på konsertane deira.
Slick viste seg å bli særs viktig for det kommersielle gjennombrotet til Airplane. Ho hadde ei mektig og smidig kontraaltstemme som utfylte stemma til Balin godt og passa godt inn i den psykedeliske musikken til bandet. Som tidlegare modell gjorde tilværet hennar på scenen at bandet fekk ein ny dimensjon på konsertane sine.
Surrealistic Pillow og kommersielt gjennombrot
Kring byrjinga av 1967 tok Bill Graham over for Bill Thompson som manager. I januar vitja gruppa austkysten for første gong. Den 14. januar spelte dei i lag med Grateful Dead og Quicksilver Messenger Service på den no legendariske «Human Be-In», ein heildags 'happening' i Golden Gate Park, ein av dei store hendingane som førte fram mot «Summer of Love». I denne perioden vart bandet kjend i utlandet då den britiske popstjerna Donovan, som såg dei då han var på vestkysten tidleg i 1966, nemnde Airplane i songen sin «The Fat Angel» frå albumet Sunshine Superman.
Det andre albumet til bandet, Surrealistic Pillow, vart spelt inn i Los Angeles med produsent Rick Jarrard i løpet av berre tretten dagar for 8000 dollar. Albumet gjorde Airplane internasjonalt kjende. Albumet kom ut i februar 1967 og gjekk inn på den amerikanske albumlista den 25. mars og vart liggande der i over eitt år med ein tredjeplass som høgaste plassering. Det selde over ein million eksemplar og oppnådde gullplate. Namnet «Surrealistic Pillow» vart føreslått av «skuggeprodusenten» på albumet, Jerry Garcia, då han nemnde at som ein heilskap høyrdest albumet «like surrealistisk ut som ei pute er mjuk». Sjølv om RCA Victor ikkje ville anerkjenne bidraga til Garcia som produsent, er han ført opp på plateomslaget som «spirituell rådgjevar».
I tillegg til to av dei mest kjende songane til gruppa, «White Rabbit» og «Somebody to Love», inneheld albumet «My Best Friend» av den tidlegare trommeslagaren Spence, Balin sin drivande «Plastic Fantastic Lover», den atmosfæriske Balin-Kantner-balladen «Today». Eit minne om den tidlegare folk-stilen til bandet var den akustiske gitarsoloen til Kaukonen «Embryonic Journey», den første songen han skreiv, som hadde referansar til samtidige akustiske gitaristar som John Fahey. Songen var med å etablere den populære sjangeren som til dømes den akustisk gitaristen Leo Kottke spelte.
Den første singelen frå albumet, «My Best Friend», nådde ikkje listene, men dei neste to singlane skaut gruppa opp på stjernehimmelen. Både «Somebody to Love» og «White Rabbit» vart store hittar i USA, med respektive ein femte- og ein åttandeplass på topplista. Seint i 1967 hadde Airplane vorte nasjonale og internasjonale stjerner og eit av dei heitaste banda i Amerika.
Denne fasen av karrieren til Airplane nådde eit høgdepunkt med den kjende konserten deira på Monterey International Pop Festival i juni 1967. På Monterey spelte dei leiande banda frå fleire «musikkmiljø» som New York, San Francisco, Los Angeles og Storbritannia, og fjernsynssendinga og filmen som kom ut seinare viste grupper som tidlegare berre hadde vore kjende i lokalregionen sin, nasjonal og internasjonal merksemd. To songar frå konserten til Airplane var med i dokumentaren til D. A. Pennebaker.
Airplane fekk òg stor nytte av at dei spelte på nasjonale fjernsynsshow som Tonight med Johnny Carson på NBC og The Ed Sullivan Show på CBS. Den kjende framføringa til Airplane på The Smothers Brothers Comedy Hour der dei spelte «White Rabbit» og «Somebody to Love» vart filma i fargar. Videoen er kjend for den banebrytande bruken av kroma-nøklingprosessen for å etterlikne det psykedeliske lysshowet til bandet.
Retningsendring
Det tredje albumet til bandet, After Bathing at Baxter's, kom ut den 27. november 1967 og nådde til slutt syttandeplass på topplista. Det kjende omslaget av teikneserieteiknaren Ron Cobb syner ein Heath Robinson-inspirert flygemaskin (konstruert rundt ein idealisert versjon av eit typisk hus i Haight-Ashbury) som driv rundt i kaoset av amerikansk kommersiell kultur.
Albumet vart spelt inn i løpet av fire månader med få innspel frå den pålydande produsenten Al Schmitt. Det nye albumet synte ei aukande interesse for psykedelisk rock. Der dei tidlegare platene hadde bestått av songar med standard lengd, var det her fleire lange songar i fleire suitar, og ein av dei («A Small Package of Value Will Come To You Shortly») var ein lydmontasje inspirert av avantgardeverket på side fire av Freak Out! av Frank Zappa. Baxter's markerte òg Kantner og Slick som dei viktigaste låtskrivarane for bandet og Marty Balin vart mindre viktig. Dei andre medlemmene, som drog mot ein hardare stil, kritiserte opent Balin for dei ballade-orienterte songane hans. Balin vart stadig meir desillusjonert av dei oppblåste egoa i bandet etter den store kommersielle suksessen dei no hadde fått.
Trass i dette hadde Jefferson Airplane framleis stort suksess som eit «albumband». Mellom 1967 og 1972 hadde dei åtte plater på rad in på Topp 20 i USA, der både Surrealistic Pillow og Crown of Creation nådde Topp 10.
1968–1970
I februar 1968 fekk manager Bill Graham sparken etter at Grace Slick gav eit «anten går han eller så går eg»-ultimatum til gruppa. Bill Thompson tok over som permanent manager, og etter å ha sikra gruppa økonomisk tryggleik, oppretta han Icebag Corp. for å ta seg av utgjevingane til bandet og kjøpte eit 20 rom stort herskapshus i 2400 Fulton Street overfor Golden Gate Park nær Haight-Ashbury, som vart kontoret og bustaden til bandet. Bill Laudner vart hyrt inn som turnemanager.
I midten av 1968 vart gruppa fotografert for framsida av Life for ein artikkel om «The New Rock». Dette kom ut 28. juni 1968. Dei gjorde den første store turneen sin i Europa frå miten til seint i 1968, og spelte i lag med The Doors i Nederland, England, Belgia, Tyskland og Sverige. Under ei kjend hending på ein konsert i Amsterdam, medan Airplane spelte «Plastic Fantastic Lover», dukka Doors-songaren Jim Morrison opp på scenen høg på hasj og byrja å danse. Etter kvart som gruppa spelte raskare og raskare, spann Morrison vilt rundt til han til slutt fall medvitslaus om føre Marty Balin. Morrison kunne ikkje spele på konserten med the Doors og vart send på sjukehus, medan organisten Ray Manzarek vart tvungen til å synge all vokalen. Det var òg på denne turneen at Slick og Morrison hadde eit kort forhold, som ho seinare skreiv om i sjølvbiografien sin i 1998.
Det fjerde albumet til Jefferson Airplane, Crown of Creation (utgjeve i september 1968), vart ein kommersiell suksess og nådde sjetteplassen på albumlista. Grace Slick-songen «Lather», som opnar albumet, er sagt å omhandla forholdet hennar med trommeslagaren Spencer Dryden og 30-årsdagen hans. «Triad» var ein song av David Crosby som The Byrds nekta å spele inn på grunn av innhaldet (trekantsex). Slick sin brennande sex- og samfunnskommentar «Greasy Heart» vart gjeven ut som singel i mars 1968. Fleire av songane som vart spelte inn på albumet, kom ikkje med, men vart seinare gjevne ut som bonusspor, mellom anna eit samarbeid mellom Grace Slick og Frank Zappa kalla «Would You Like A Snack?».
Framsyninga deira på The Smothers Brothers på hausten dette året skapte noko oppstuss då Grace Slick dukka opp heilt svart i andletet (ho hevda at ho ville ta på seg all sminka ho såg på sminkerommet) og gjorde Black Panther Party si black power-helsing etter at songen «Crown of Creation» var ferdig.
Gruppa la ut på ein kort turne i Europa i lag med The Doors seint i 1968. I februar 1969 gav RCA ut konsertalbumet Bless Its Pointed Little Head, som var henta frå ein av konsertane seint i 1968 på Fillmore West den 24. til 26. oktober og Fillmore East den 28. til 30. november. Det vart det fjerde albumet til Airplane som nådde Topp 20, med ein 17. plass.
I april 1969 byrja innspelinga til det neste albumet, Volunteers, der dei nytta det nye 16-sporsutstyret i Wally Heider Studio i San Francisco. Dette vart det siste albumet med den «klassiske» besetninga. Utgjevinga vart forseinka då bandet byrja å krangle med selskapet om innhaldet i songar som «We Can Be Together» og «Uncle Sam Blues», og den planlagde tittelen på albumet, Volunteers of America.
Tidleg i august 1969, eit par dagar etter at bandet hadde spelt på ein gratiskonsert i Central Park i New York, spelte dei tidleg på morgonen på Woodstockfestivalen, der gruppa fekk med seg den britiske pianisten Nicky Hopkins.
Like etter Woodstock spelte bandet ein konsert på The Dick Cavett Show. Det nye albumet kom til slutt ut i USA i november 1969 med tittelen korta ned til Volunteers. Songen «Uncle Sam Blues» kom ikkje med, men vart seinare gjeven ut på albumet Hot Tuna. Volunteers gjekk òg inn på Topp 20 i USA med ein 13. plass og selde til gullplate tidleg i 1970. Det var det mest politiske albumet deira, og synte at bandet var imot Vietnamkrigen og dokumenterte reaksjonen deira til den nye politiske atmosfæren i USA. Dei mest kjende songane er tittelsporet, «We Can Be Together», «Good Shepherd» og den postapokalyptiske «Wooden Ships», som Paul Kantner skreiv i lag med David Crosby og Stephen Stills og som Crosby, Stills & Nash spelte inn for debutalbumet sitt.
RCA protesterte mot linja «up against the wall, motherfucker» i Kantner-songen «We Can Be Together», men gruppa klarte å hindre at songen vart sensurert, og peikte på at RCA alt hadde tillate støytande ord på albumet til rockemusikalen Hair.
I desember spelte Airplane på Altamont Free Concert på Altamont Speedway i California, og var det einaste bandet som spelte på alle dei tre ikoniske rockefestivalane i 1960-åra, med Monterey Pop og Woodstock som dei to andre. Konserten hadde The Rolling Stones som hovudband, men konserten vart øydelagd av vald. Marty Balin vart slått ned under ein krangel med Hells Angels-medlemmer som var hyrt inn som vakter. Hendinga vart kjend då den svarte tenåringsjenta Meredith Hunter vart knivstukken føre scenen av Hells Angels-vaktene medan Rolling Stones spelte «Gimmme Shelter».
Dei heldt fram å spele konsertar i 1970, men gruppa spelte berre inn ein einaste singel dette året, «Have You Seen the Saucers?» med «Mexico» på baksida. «Mexico» var eit åtak på den dåverande presidenten Richard Nixon sin Operation Intercept, som prøvde å stoppe marihuanasmugglinga inn i USA.
Nedgang og oppløysing
1971 var eit opprivande år for Jefferson Airplane. Grace Slick og Paul Kantner hadde starta eit forhold i løpet av 1970 og den 25. januar 1971 vart dotter deira fødd. Grace skilde seg frå den første mannen hennar kort tid før dette, men ho og Kantner var samde om at dei ikkje skulle gifte seg.
I mars 1971 valde grunnleggaren og vokalisten i Airplane, Marty Balin, å forlate bandet offisielt etter å ha vore isolert i fleire månader frå dei andre. Sjølv om han hadde spelt på konsertane til bandet etter at den kreative retninga deira gjekk bort frå kjærleikssongar som han spesialiserte seg på, eit aukande alkoholproblem og klikkane i bandet med Kantner/Slick og Kaukonen/Casady, så hadde han vorte tredje hjul på vogna. Han var òg djupt råka av dødsfallet til venen Janis Joplin, og hadde starta ein sunnare livsstil. Balin studerte yoga og heldt seg borte frå narkotika og alkohol, og dette distanserte han frå resten av gruppa. Dette gjorde òg innspelinga av oppfølgjaren til Volunteers vanskeleg. Balin hadde nyleg skrive fleire nye songar, mellom andre «Emergency» og den lange R&B-aktige «You Wear Your Dresses Too Short», som begge skulle kome ut på arkivutgjevinar.
Den 13. mai 1971 vart Grace Slick skadd i ei alvorleg bilulukke då bilen hennar smelte inn i ein tunnelvegg nær Golden Gate Bridge i San Francisco. Det tok fleire månader for ho å bli frisk att, og Airplane måtte avlyse dei fleste konsertane sine i 1971.
Bandet klarte likevel å gå i studio i løpet av 1971. Albumet deira Bark kom ut i september 1971. Sjølv om det var det siste albumet i kontrakten til bandet med RCA, vart det gjeve ut på bandet sitt eige selskap, Grunt Records. Manager Bill Thompson hadde fått til ein avtale med RCA som lét Jefferson Airplane å styre Grunt Records slik dei sjølv ønskte, men framleis distribuere platene sine gjennom RCA.
Singelen «Pretty As You Feel» var utdrag frå ein lang jam på albumet med solovokal av Joey Covington, som skreiv songen. Det var den siste singelen til Jefferson Airplane som nådde singellista i USA, med ein 60. plass. Albumet gjekk opp til 11. plass, høgare enn Volunteers.
Bandet heldt ut lenge nok til å spele inn eit album til, kalla Long John Silver, som vart starta i april 1972 og som kom ut i juli. På denne tida hadde bandmedlemmene òg sine eigne soloprosjekt. Hot Tuna hadde til dømes gjeve ut eit nytt album, First Pull Up, Then Pull Down i 1971, som hadde meir suksess enn føregangaren. Sjølv om han på papiret framleis var medlem av bandet, var Joey Covington oppteken med sitt eige album med Peter Kaukonen og Black Kangaroo på Grunt. Derfor spelte John Barbata (tidlegare The Turtles og CSNY) trommer på det meste av albumet og turneen som følgde. Long John Silver nådde 20. plass.
Då Covington formelt forlét bandet og den gamle venen til Kantner, David Freiberg, kom inn på vokal, starta Jefferson Airplane ein turne for å promotere Long John Silver sommaren 1972. Dette var dei første konsertane deira på over eit år. Turneen inkluderte ein stor gratiskonsert i Central Park med meir enn 50 000 tilhøyrarar. Gruppa reiste attende til vestkysten i september og spelte konsertar i San Diego, Hollywood og Albuquerque. Turneen enda med to konsertar i Winterland i San Francisco (21.-22. september), som begge vart fanga på lydband. Mot slutten av den andre konserten kom Marty Balin på scenen for å synge «Volunteers» og «You Wear Your Dresses Too Short».
Sjølv om det aldri kom ei offisiell oppløysingsmelding, vart Winterland-konsertane dei siste konsertane til Jefferson Airplane før gjenforeininga i 1989. Mot slutten av 1972 hadde Casady og Kaukonen forlate gruppa og konsentrerte seg om Hot Tuna og skøyteløp. Med Kantner og Slick spelte Feirberg inn Baron Von Tollbooth and the Chrome Nun før dei starta bandet Jefferson Starship i 1974. Både Kantner og Slick spelte inn soloalbum i tillegg. Det andre konsertalbumet til Jefferson Airplane, Thirty Seconds Over Winterland, kom ut i april 1973.
Jefferson Starship, gjenforeining og nyare tid: 1974 til i dag
I 1974, fire år etter Blows Against The Empire (ein forgjengar for Jefferson Starship med Paul Kantner og Grace Slick) vart Jefferson Starship formelt lansert med utgjevinga av albumet Dragon Fly og singelen «Ride The Tiger». Balin song på ein song, «Caroline», og i tillegg til Kantner og Slick, bestod bandet av David Freiberg (klaverinstrument, bass), Craig Chaquico (sologitar), Pete Sears (bass, klaverinstrument), John Barbata (trommer) og Papa John Creach (elektrisk fiolin). Jefferson Starship heldt fram med forskjellige bestningar til inn i 1980-åra, men vart aldri like kritikarrost som forgjengaren.
Fleire bitre hendingar i 1984 medførte at Paul Kantner forlét Jefferson Starship, som måtte endra namnet til Starship då ingen av dei gjenverane Jefferson Airplane-medlemmene var med. Kantner var gjenforeint med Balin og Jack Casady i 1985 for å danne KBC Band. Dei gav berre ut eitt album, KBC Band, med hitten «America» i 1987 på Arista Records. KBC Band bestod òg av keyboardspelaren Tim Gorman, som hadde spelt med The Who, og gitaristen Slick Aguilar, som hadde spelt i bandet til David Crosby.
Samarbeidet mellom Kantner, Balin og Casady opna for ei full gjenforeining av Jefferson Airplane. Den 4. mars 1988, under ein konsert med Hot Tuna i San Francisco i the Fillmore (med Paul Kantner og Papa John Creach) gjorde Grace Slick ein gjesteopptreden. Dette førte til ei formell gjenforeining av det originale Jefferson Airplane med nesten alle hovudmedlemmene, inkludert Marty Balin, men utan Spencer Dryden. Albumet Jefferson Airplane kom ut på Columbia Records til moderate salstal, men turneen som følgde vart populær. I 1996 vart Jefferson Airplane innlemma i Rock and Roll Hall of Fame, med Balin, Casady, Dryden, Kantner & Kaukonen til stades under seremonien, som dei spelte på. Grace Slick var der ikkje på grunn av helseproblem.
Program
Program kan visa til:
Barnes Bluff
Barnes Bluff er eit klippeframspring frå Jones Bluffs, 19 km nord-nordaust for Eckman Bluff på austsida av Bear Peninsula ved Walgreen Coast i Marie Byrd Land. Det vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfotografi teken av U.S. Navy i 1966 og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i 1977 etter kapteinløytnant John O. Barnes i US Navy under Operasjon Deep Freeze i 1975–76 og 1976–77, som var øvstkommanderande for NSFA vinteren 1977 ved McMurdo-basen.
1737 Severny
1737 Severny er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Eos. Han blei oppdaga den 13. oktober 1966 av Lyudmila Ivanovna Chernykh ifrå Krim-observatoriumet i Nauchnij.
Mount Fulton
Mount Fulton er eit fjell, 900 moh, mellom Mount Passel og Mount Gilmour i Denfeld Mountains i Ford Ranges i Marie Byrd Land i Antarktis. Det vart kartlagd av U.S. Antarctic Service (1939–41) leia av kontreadmiral Richard E. Byrd og vart kalla opp etter R. Arthur Fulton som var med på å skaffe forsikring for «Jacob Ruppert», eit av skipa nytta av Byrd-ekspedisjonen (1933–35).
Penninane
Penninane er ei låg fjellkjede nord i England, som skil Nordvest-England frå Yorkshire og Nordaust-England.
Dei vert ofte skildra som «ryggraden i England»,  og dei dannar ei meir eller mindre samanhengande fjellrekkje frå Peak District i Derbyshire, rundt nord- og austenden av Stor-Manchester, gjennom Yorkshire Dales forbi Cumbrian Fells til Cheviot Hills på grensa til Skottland. Nord for Aire Gap går ein arm av Penninane ut vestover til Lancashire, Forest of Bowland, og sør for Aire Gap går ein liknande arm, Rossendale Fells og West Pennine Moors.
Sjølv om det som er nemnd over er den vanlege definisjonen, er ikkje Cheviot Hills strengt tatt ein del av Penninane, sidan dei er skilde frå fjella av Tyne Gap og Whin Sill, der vegen A69 og Hadrianmuren går.
Penninane er eit viktig nedslagsfelt med mange reservoar som kjelder for fleire store elvedalar. Regionen vert rekna som eit av dei vakraste naturområda i Storbritannia. North Pennines og Nidderdale har status som Area of Outstanding Natural Beauty (AONB, særleg vent naturområde), medan delar av Penninane utgjer delar av Peak District nasjonalpark, Yorkshire Dales nasjonalpark og Northumberland nasjonalpark. Pennine Way, ein lang tursti, går langs heile Penninane og er 429 km lang.
Fjella er ikkje særleg høge, og blir gjerne omtalt som åsar (hills). Den høgaste toppen er Cross Fell aust i Cumbria, på 893 moh.; andre kjende toppar er Mickle Fell (788 moh.), Whernside (736 moh.), Ingleborough (723 moh.), Pen-y-ghent (693 moh.) og Kinder Scout (636 moh.).
Penninane er det viktigaste vasskiljet i det nordlege England, og deler området i ein austleg og ein vestleg del. Elvane Eiden, Ribble og Mersey har alle utspringet sitt i Penninane og renn vestover mot Irskesjøen. På den andre sida finn ein elvene Tyne, Tees, Swale, Aire, Don og Trent som renn mot Nordsjøen.
Geologien er dominert av store førekomstar av sandstein og kalkstein, noko som fører til at det finst mange grotter og underjordiske elver, særleg på austsida. Nokre av desse er blant dei største i England, til dømes gapet ved Gaping Hill (over 107 meter djupt) og Rowten Pot (over 111 meter). Kalksteinen har òg gjekk opphav til nokre uvanlege formasjonar, som kalksteindekket ein finn i delar av Yorkshire.
Sygnefest
Gardsbruk
I Sygnefest har det vore to gardsbruk: Sygnefest og Sygnefestberget.
I manntal for åra 1612-1642 er nemnt ein Knut Sygnefest som skal ha budd på garden Sygnefest. Dei første brukarane var husmenn. Dei budde i Sygnefest, men kvar er det ikkje opplyst i kjeldene.
Penninane
Landskapet består for ein stor del av høgliggande myrlandskap skilt av fruktbare dalar. I tilhøve til resten av England er folketettleiken generelt låg. Dei viktigaste næringsvegane er sauehold, steinbrot og turisme.
Namnet kjem truleg frå eit keltisk ord, penno, som tyder «ås», men dette er noko usikkert då ein ikkje finn tidlegare referansar til dei enn frå 1700-talet. Det er truleg at namneforma er påverka av Apenninane i Italia, som mange engelske gentlemen vitja i den tida Penninane ser ut til å ha fått det moderne namnet sitt. Òg det namnet blir forklart med same keltiske ord.
Sygnefest
Gardsbruk
Dei første som budde på Sygnefestberget var husmenn. Dei fleste av desse husmennene var mannskap på jektene, eller så drev dei fiske ved sida av det dei fekk ut av dei små jordlappane. Nokre hadde ikkje jord i det heile, men var såkalla strandsitjarar.
Hamn
Sygnefest var først og fremst brukt som ei jektehamn. Båtane kom dit med dei austlege vindane, men vart så liggjande vêrfaste då dei ikkje kunne sigle vidare innover fjorden. Ved langvarig austavind kunne det hope seg opp mange båtar. Sjøvegen var einaste vegen inntil 1968. Da fekk Sygnefest vegsamband over Vatne og Brosvik til resten av Gulen.
Omlastingshamn
Sygnefest vart brukt til omlastingshamn for Fylkesbaatane før 1918. Båttrafikken auka fram til andre verdskrigen i 1940. På det meste kunne det vera 17 båtstopp i veka, og dei fleste av desse var omlastingar. Hovudrutene til Nordfjord, Sunnfjord og Sogn gjekk vanlegvis frå Bergen om kveldane og kom inn til Bergen om morgonen. Rutene frå nord og sør møttest i laupet av natta i Sygnefest.
Annan verksemd
I 1886 vart det oppretta postopneri i Sygnefest. I 1890 vart det bygt kai slik at rutebåtane kunne leggja til. Same året brann hele handelsstaden ned. Et nytt toetasjes hus vart oppført, og det inneheldt både landhandel og gjestgjevari. I 1910 vart det opna ein telefonstasjon i Sygnefest som var i bruk til Sygnefest kom inn under Eivindvik i 1967. I 1918 vart Sygnefest skule bygd på garden Lyngnes. I 1929-30 vart det bygt ny ekspedisjonskai. I 1961 brann huset ned og same året vart det bygt eit nytt hus med butikk og postkontor nær kaien som var nybygd i 1952. Vatn vart lagt inn i 1930, men ein fekk ikkje elektrisk kraft før i 1957. I 1986 vart huset kjøpt av forfattar Rolf Sagen.
Puget Sound
Puget Sound er ein fjord i staten Washington ved nordvestkysten av USA. Han er del av den langt større Salish Sea i Stillehavet, som dannar den amerikanske grensa mot Canada. Puget Sound har ei lengd på 160 km, og dermed ein av dei lengste fjordane i verda.
Geografi
Puget Sound består av i alt fem basseng: Admiralty Inlet, Hood Canal, Whidbey Basin, Sentral Basin (eller Main Basin) og South Basin.
Transport
Hamnebyen Seattle er den største byen i delstaten Washington og ligg ved Elliott Bay, ei større bukt i Puget Sound. Blant anna derfor er det stor skipstrafikk på Puget Sound, med transport av både gods og passasjerar. Den lokale skipstrafikken går til mange små øyar og halvøyar i fjorden.
I alt tre bruer kryssar Puget Sound. Deception Pass Bridge i det aller nordlegaste av Whidbey Basin bind saman Fidalgo Island og Whidbey Island. Hood Canal Bridge bind saman Kitsap-halvøya med Olympic-halvøya. Tacoma Narrows Bridge bind saman byen Tacoma med Kitsap-halvøya i sør.
Carl Friedrich Bøbert
Bøbert var fødd i Hettstedt i Tyskland, der far hans var bergmeister. Han gjekk latinskulen i Bernburg og gjekk så tre år i praksiskurs ved ulike bergeverk i Tyskland. Vidare studerte han etter tur ved bergskulen i Clausthal, universitetet i Halle og bergakademiet i Freiburg. For å gjere seg kjend med høgare administrasjon var han ei tid tilsett som auditør ved det kongelege gruvekontoret i Freiburg.
I 1827 innvandra Bøbert til Noreg då han av Benjamin Wegner vart rekruttert til bergmeister ved Blaafarveværket i Modum. Saman med Wegner og hytteinspektør Friedrich Roscher var han ein av dei sentrale personane i leiinga av Blaafarveværket under verket si stordomstid som Noregs største industribedrift og verdas leiande koboltprodusent i fyrste halvdelen av 1800-talet. I 1839 vart han fyrstedirektør ved Kongsberg sølvverk, ei stilling han hadde til han døydde.
Bøbert var ordførar i Kongsberg i 1852 og stortingsrepresentant for byen i 1865-66. På Stortinget var han medlem av næringskomite nr 1.
Han døydde på Kongsberg i 1869.
Fiskesluk
Fiskesluk eller berre sluk er ein fiskereiskap utforma for å brukast som kunstig agn ved å likna ein fisk eller annan freistande lokkemat ved utsjånaden og rørslene sluken lagar når han vert drege gjennom vatnet. Sluken har også ein eller fleire onglar.
Ein nyttar sluk ved stongfiske med kastestong og snelle, under dorging ved å trekke ein eller flere slukar i snøre etter ein båt, eller trekt ved bruk av ei oterfjøl frå båt eller frå stranda. Slukar vert laga i mange ulike storleikar, utformingar, fargar og tyngder, tilpassa bruksområde og fiskeslag. Dei er som oftast laga av metall, men kan også vera av ulike komposittmateriale. Mellom sportsfiskarar er det mange og skilde meiningar om kva slags slukar som er dei beste under ulike tilhøve og til ulike fiskeslag, og utvalet i butikkane er ofte stort og forvirrande.
Pilk er ein type sluk som er meint å skulle sleppast ned i vertikale rørsler frå ein båt, eller ned gjennom eit hol i ei islagd vatnflate ved isfiske.
Porthleven
Porthleven er ein fiskarby som ligg sør i Cornwall i England. Byen har 3 059 innbyggjarar (2011). Han har den sørlegaste hamna på øya Storbritannia.
Denne delen av Cornwall-kysten har ei lang historie med skipbrot. Særleg Loe Bar i nærleiken er kjend som ein farleg stad som symjarar og surfarar blir åtvara mot framleis.
Historie
Namnet «Porthleven» er sett saman av Porth eller Port, som tyder 'hamn', og anten leven som er kornisk for 'glatt', eller St Elvan, etter ein helgen frå 400-talet. Det fanst tidlegare ei busetjing i nærleiken som heitte St Elvan.
Staden Porthleven ligg på var opphavleg ei myrete vik med ein bekk som markerte skiljet mellom sokna Breage og Sithney. På 1300-talet var det ein liten fiskarlandsby her. På 1700-talet slo også gards- og gruvearbeidarar seg ned her. Landsbyen blei kalla Porth Leuan eller Port Leven. Soknet Porthleven blei skipa i 1846.
Hamna i Porthleven blei bygd tidleg på 1800-talet som ei trygg hamn ved ein farleg kyst. I 1807 grunnstøtte frigatten HMS «Anson» på Loe Bar, og ein reknar med at 130 menneske drukna. Dette førte til ei parlamentsavgjerd om å byggja ei trygg hamn ved banken. Den opphavlege hamna vende mot sørvest, like mot dei sterkaste vindane. Ho stod ferdig i 1825, etter fjorten års byggjearbeid der franske krigsfangar frå napoleonskrigane deltok. Seinare blei det også bygd ei endå tryggare indre hamn. Denne blei laga i 1858.
Redningsbåtorganisasjonen Royal National Lifeboat Institution (RNLI) plasserte ein livbåt her i 1863. Eit båthus med slipp blei bygd for han i 1894 på vestsida av hamna. Stasjonen blei stengd i 1929 då ein tok i bruk redningsbåtar med motor som kunne dekkja heile Mount's Bay frå The Lizard og Penlee i staden. Båthuset blei brukt som lagerstad fram til det blei gjort om til museumet Shipwreck Centre.
Byen hadde ein stor fiskarflåte og båtbyggeindustri. Folketalet i 1900 var nesten 2000. Den tradisjonelle trebåtindustrien gjekk etterkvart tilbake. Fisket fortsette til ein viss grad, og det finst i dag fleire sjømatrestaurantar i byen. Mellom anna har kjendiskokken Rick Stein ein restaurant her.
Turisme er blitt stadig viktigare for Porthleven. Han er blitt ein viktig surfestad. Kajakkpadling er ein anna populært aktivitet.
Dodraugen
Dodraugen er eit utyske i nyare norsk folkedikting. Dodraugen bur nede i kloakken og kan dukke opp av doskåla og trekke ned barn som sit på toalettet. Den fyrste gongen ein høyrer om dodraugen er etter alt å døme i Rolv Wesenlund sin radiosketsj «For dei minste 1» frå 1980.
Trimmis
Trimmis er ein kommune i distriktet Landquart i den sveitsiske kantonen Graubünden. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 637 meter over havet.
Kommunen ligg i Fünf Dörfer kreis nær Rhinen om lag 5 km nord for kantonshovudstaden Chur. Han består av landsbyen Trimmis og grendene Letsch og Talein og sidan 2008 den tidlegare kommunen Says.
1738 Oosterhoff
1738 Oosterhoff er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Flora. Han blei oppdaga den 16. september 1930 av Hendrik van Gent ifrå Union Observatory i Johannesburg.
Mariinskij-teateret
Mariinskij-teateret (russisk Мариинский театр) er eit av dei mest kjente opera- og ballettbygg i verda. Bygningen ligg i St. Petersburg og blei bygd i 1860. Det er heimstad for Mariinskijballetten, som utanfor Russland er kjend som Kirovballetten, men som i 1991, etter kommunismens fall, tok det offisielle namnet Sankt Petersburg Mariinski-Ballett.
Teateret har plass til om lag 2000 tilskodarar.
Simon Flem Devold
Simon Flem Devold var ein norsk journalist, kunstnar og jazzmusikar frå Ålesund. Simon Flem Devold vart særleg kjend for spalta «På skråss» som han var redaktør for i Aftenposten i mange år. Her kunne born stilla spørsmål som Devold svara på i avisa.
Simon Flem Devold har også jobba i NRK ein periode. Der leidde han innringingsprogrammet «Bare spør», som også var retta mot born. Devold har motteke mange prisar og utmerkingar for arbeidet sitt, mellom anna Fritt Ords Honnør og Unicef Norges Ærespris.
Mount Galla
Mount Galla er eit snødekt fjell, 2520 moh, som ligg like oppom Usas Escarpment, 31 nautiske mil aust for Mount Petras i Marie Byrd Land i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–65, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant Edward J. Galla i US Navy, som var lege og leiar for støttepersonellet ved Byrd-stasjonen, 1959.
Gallaher Peak
Gallaher Peak er eit av Berry Peaks, 1005 moh, som ligg mellom søraustkanten av Rossisen og Watson Escarpment i Antarktis. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter James T. Gallaher, ein elektrikar ved Byrd-stasjonen vinteren 1958.
Tyr i Libanon
Tyr (arabisk صور, Ṣūr; fønikisk, Ṣur; hebraisk צוֹר, Tzor; tiberisk hebraisk צר, Ṣōr; akkadisk: 𒋗𒊒 Ṣurru; gresk: Τύρος, Týros; tyrkisk Sur; latinsk Tyrus), stundom skrive Sour, er ein by i Sør guvernement i Libanon. Han hadde kring 117 000 innbyggjarar i 2003. Tyr stikk ut frå kysten i Middelhavet, kring 80 km sør for Beirut. Namnet på byen tyder «klippe» etter klippeformasjonen som byen opphavleg vart bygd på.
Tyr er ein gammal fønikisk by og den legendariske fødestaden til Europa og Elissa (Dido). I dag er han den fjerde største byen i Libanon og husar ein av dei største hamnene i landet. Turisme er ein stor industri. Byen har mange stader frå antikken, som den romerske Hippodromen, som vart lagt til verdsarvlista i 1979.
Historie
Tyr bestod opphavleg av to bysentrer, sjølve Tyr, som låg på ei øy like utafor kysten, og den tilknytte busetnaden Ushu på fastlandet. Aleksander den store knytte øya til fastlandet då han bygde ei vegfylling under omleiringa av byen, og øydela den gamle byen.
I antikken var byen på øya kraftig forsvart med festningsmurar. Murane var 50 meter høge. Busetnaden på fastlandet, opphavleg kalla Ushu (seinare kalla Palaetyrus, som tyder «Gamle Tyr» av grekarane) var truleg meir ein forstad enn ein by, og vart hovudsakleg nytta som ei kjelde til vatn og tømmer for hovudbyen på øya. Josefus skriv at dei to kjempa mot kvarandre ved eitt høve, men det meste av tida støtta dei kvarandre, fordi dei begge var avhengig av handel med kvarandre.