cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Poco
Suksess (1977 til 1980)
Etter Schmit slutta, valde Poco å ta seg ein pause. Grantham tok seg fri, medan Young og Cotton valde å halde fram som «Cotton-Young Band» for å doble sjansen til suksess. Dei hadde med seg Britons Steve Chapman (trommer) og Charlie Harrison (bass, korvokal) (tidlegare Judas Jump), som begge tidlegare hadde spelt med Leo Sayer og Al Stewart. Men ABC valde å å berre gje ut Cotton-Young-albumet under namnet Poco. Så sjølv om Grantham aldri hadde slutta i Poco, fann han seg sjølv kjøpt ut av gruppa etter at han var misnøgd med korleis forretningane var sett opp, mellom anna at inntektene av utgjevingane deira ikkje lenger var delt jamt. Etter ein periode med McGuinn, Clark & Hillman, byrja han å spele som trommeslagar for Ricky Skaggs.
Kim Bullard (klaverinstrument, korvokal) kom inn i bandet i desember 1978, like etter Legend kom ut. Medan «Crazy Love» klatra på listene tidleg i 1979, vart ABC Records seld til MCA Records. Poco vart overteken av MCA og Legend vart gjeve ut på ny på MCA.
Med momentet Legend hadde skapt, vart Poco invitert av Musicians United for Safe Energy om å spele under konsertane deira i Madison Square Garden i september 1979. Og den nye hitten deira, «Heart of the Night», kom ut på det påfølgjande konsertalbumet, No Nukes. Konserten og albumet var til støtte for kjernefri energi. Andre store artistar på både konsertane og albumet var mellom andre Bruce Springsteen og Jackson Browne.
1980 til 1999
Poco bidrog òg med songen «I'll Leave it Up to You» til filmen Fast Times at Ridgemont High i 1982.
På Inamorata tona bandet ned «countryrock»-stilen sin og brukte ein meir 80-tals popstil med meir klaverinstrument og synth, i tillegg til elektroniske trommer. Gjesteartistar på albumet var dei tidlegare medlemmane Timothy B. Schmit, Richie Furay og George Grantham.
Grupa mista platekontrakten sin med Atlantic på grunn av det dårlege salet av Inamorata, men heldt fram å turnere, hovudsakleg i små klubbar. Bullard slutta og vart med i Crosby, Stills & Nash i 1983 (men spelte framleis på Inamorata) og Harrison (som ikkje hadde spelt på Inamorata) slutta i midten av 1984. Dei nye medlemmane Jeff Steele (bass) og Rick Seratte (klaverinstrument, korvokal) kom inn for turneen til Poco i 1984, men dei slutta, og i lag med trommeslagaren Chapman, vart dei erstatta i 1985 av den framtidige Great Plains frontmannen Jack Sundrud (vokal, bass, gitar) og Grantham som kom attende. Grantham var berre ei kort stund attende i Poco. Seint i 1985 spurte Ricky Skaggs han om å bli med i bandet hans igjen. Chapman kom attende på trommer igjen. I denne perioden flytta bandet til Nashville og spelte inn nokre demoar, men dei fekk ikkje ny platekontrakt. Etter nokre spreidde konsertar for gruppa i 1986 og 1987, spelte ikkje Paul Cotton med Poco igjen før i 1992.
Etter ein lengre pause frå studio, dukka bandet opp att, etter oppfordring frå Richard Marx og manageren hans Allen Kovac, som no tok over Poco, på RCA med det suksessrike Legacy (1989), med dei originale medlemmane Young, Furay, Messina, Grantham og Meisner, tjue år etter debutplata til Poco. Sjølv om Timothy B. Schmit og Paul Cotton òg vart spurte om å bli med på prosjektet, avslo Scmhit og Cotton, som var oppteken med solokarrieren sin, vart kjøpt ut av gruppa og det enda opp med å bli berre dei fem originale musikarane. Albumet gav dei ein topp 20-hit, «Call It Love», hausten 1989, og ein ny topp 40-hit, «Nothing to Hide», tidleg i 1990, som gav Poco det andre gullalbumet deira. Dette var det 19. albumet deira totalt.
Gruppa fekk inn ein ny klaverspelar, Dave Vanacore, og turnerte tidleg i 1990 som oppvarmingsartist for Marx. Furay, som no var blitt prest i ei kyrkje i Colorado, måtte så trekkje seg på grunn av pliktene sine, og Poco turnerte sommaren 1990 med Sundrud attende som rytmegitarist for Furay.
I 1991 turnerte Poco som ein akustisk trio med Young, Messina og Meisner (trommeslagaren Gary Mallaber vart med dei for nokre konsertar i Japan i juli). Mot slutten av 1991 hadde Messina og Meisner slutta for å satse på dei individuelle karrierane sine.
Etter Messina og Meisner slutta, skipa Young eit sideprosjekt, Four Wheel Drive, med John Cowan (frå New Grass Revival), Bill Lloyd (frå Foster & Lloyd) og Patrick Simmons (frå Doobie Brothers). Dei fekk kontrakt med RCA Nashville og spelte inn eit heilt album, som aldri kom ut. Warner Bros. Records plukka så opp gruppa i 1993, men dei vart truga med søksmål frå band som alt hadde namnet Four Wheel Drive, og dei endra namnet sitt til The Sky Kings. Det einaste albumet deira, fullført i 1997, kom først ut i 2000, tre år etter bandet var oppløyst.
I mellomtida var Rusty Young blitt eineeigar av namnet Poco tidleg i 1992, og sjølv om dei ikkje var offisielt oppløyst, verka det som bandet sakte glei ut i sanden. Trass i dette, slo Young seg nok ein gong saman med Cotton og henta inn dei nye medlemmane Richard Neville (vokal, bass) og Tim Smith (trommer) og turnerte til slutten av tiåret, men berre med få konsertar. Young og Cotton spelte òg stundom som Poco som ein akustisk duo.
2000 til 2013
Poco vart igjen meir aktive som turnéband etter Grantham og Sundrud kom inn att i bandet i 2000, som då var den same besetninga som i 1985.
Running Horse (2002) vart det første studioalbumet deira på 13 år. Plata kom ut på nettsida til bandet. Furay, som hadde vore gjesteartist på fleire av konsertane deira i løpet av åra når dei spelte i heimstaten Colorado, spelte med bandet igjen for ein utseld konsert i Nashville i mai 2004, som førte til konsertalbumet og DVD-en Keeping the Legend Alive (2004).
29. juli same året, under ein konsert i Stearns Square i Springfield i Massachusetts, fekk Grantham eit hjerneslag under konserten. For konserten kvelden etter i Barnstable County Fair i East Falmouth i Massachusetts, henta Poco inn den lokale trommeslagaren Chuck Woodhams, og henta så inn Muscle Shoals Sound Studio-trommeslagaren George Lawrence (som tidlegare hadde erstatta Tim Smith på ein Poco-konsert i 1999) på trommer for Grantham for resten av 2004. Han vart permanent medlem i 2005. Grantham brukte lang tid på å kome seg att og behandlinga var dyr, så gruppa sette opp eit givarfond på den offisielle nettsida si, Poconut.org, for å støtte han økonomisk.
Poco heldt fram å skrive og spele inn musikk, og spelte på festivalar, kunstsenter, teater og klubbar. I 2005 spelte dei ein kort turné i Europa, men Cotton vart lagt inn på sjukehus i Noreg med helseproblem og missa dei to siste konsertane av turneen. Gitaristen og songaren Bill Lloyd, frå duoen Foster & Lloyd, erstatta Cotton på fleire av dei komande konsertane i USA.
Cotton kom attende i 2006 til besetninga som no bestod av Young, Cotton, Sundrud og trommeslagaren George Lawrence. Cotton og Sundrud gav ut soloalbum og Young byrja å skrive på ein biografi om bandet. Fleire tidlegare Poco-medlemmar fortsette å periodevis spele konsertar med denne besetninga.
I 2009 spelte Grantham stundom med bandet igjen, men gjorde ikkje anna enn å syngje. Richie Furay og Jim Messina kom attende for fleire konsertar med Poco i 2008 i Wildwood Lodge i Steelville i Missouri, ein turné i California i 2009 som enda med Stagecoach Festival i Indio (der dei fekk med seg Grantham og Timothy B. Schmit) og fleire konsertar der dei opna for Loggins and Messina med Furay, Messina og Grantham.
Tidleg i 2010, slutta Paul Cotton brått i Poco, og fortalte offentleg at det kom av ein økonomisk krangel med Young. På den offisielle nettsida si annonserte han at han ikjke kom til å spele med Poco på Wildwood-konsertane. Poco bestod no av Young, Sundrud, Lawrence og den nye klaverspelaren og multi-instrumentalisten og songaren Michael Webb frå Nashville.
Den nye inkarnasjonen av bandet heldt fram å turnere og spele inn musikk. Tidleg i 2012 kom ein live-video av ein ny song, «Neil Young», ut på YouTube før det nye studioalbumet All Fired Up kom ut. Det vart spelt inn i Nashville og kom ut i mars 2013.
I det 45. året sitt var Rusty Young det einaste originale medlemmet i bandet og var framleis frontmann i bandet. Han har vore det einaste medlemmet i Poco som har spelt på alle konsertane deira og alle innspelingane deira sidan bandet starta opp i 1968.
Nyare år
Mot sutten av 2013 annonserte Rusty Young at han pensjonerte seg. Han var 68 år gammal og hadde brukt 45 år på vegen i same bandet, og trengde ein pause. Det vart planlagd nokre konsertar i 2014, inkludert tre farvellkonsertar i Florida. Ein av desse konertane var ei framsyning i eit platestudio føre eit publikum for ein DVD-dokumentar om bandet. Young sa det kunne bli nokre enkeltkonsertar i framtida, men at bandet ikkje kom til å bli like aktive som før. Young var ferdig med memoara sine for ein bok som skulle publiserast. Han og Sundred skreiv og spelte inn barnemusikk som «Session Cats». Lawrence, Sundrud og Webb heldt fram å skrive og spele inn musikk i sine eigne prosjekt, og gjorde frilansarbeid for andre artistar i Nashville, der dei bur. Young har framleis vore gjesteartist med andre tidlegare medlemmar av Poco og andre countryrockartistar.
Poco vart innlemma i Colorado Music Hall of Fame (CMHOF) med ein seremoni i Paramount Theatre i Denver den 9. januar 2015 med ei framsyning som bestod av Paul Cotton, Richie Furay, Timothy B. Schmit og Rusty Young. Andre band som vart innlemma i CMHOF samstundes som Poco var Firefall, The Nitty Gritty Dirt Band og Stephen Stills og Manassas.
Poco har halde fram å spele spreidde konsertar etter 2015. I 2016 vart trommeslagaren Lawrence erstatta av Rick Lonow (tidlegare i The Flying Burrito Brothers). Lex Browning, tidlegare bandkollega av Jack Sundrud i Great Plains, erstatta Michael Webb på gitar hausten 2018.
25. juni 2019 rapporterte The New York Times Magazine at Poco var blant dei mange hundre artistane som fekk materialet sitt øydelagd i Universal-brannen i 2008.
Ravel Peak
Ravel Peak er eit isolert fjell, med ei høgd opp mot kring 1300 moh, som ragar over Debussy Heights nord på Aleksanderøya i Antarktis. Fjellet har ei pyramideform sett frå austsida. Det vart først kartlagd frå flyfoto tekne av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947–48, av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1960. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Maurice Ravel (1875–1937), ein fransk komponist i samband med at andre landformer i nærleiken vart kalla opp etter komponistar.
Sandneset
Sandneset er det nordlegaste neset på Furdesanden i Conradfjella i Orvinfjella i Dronning Maud Land. Det vart oppdaga og fotografert av Den tyske antarktisekspedisjonen, 1938-39. Det vart kartlagd av Noreg frå landmålingar og flyfoto under den norske antarktisekspedisjonen, 1956–60. og namngjeve Sandneset.
Pago Pago
Pago Pago er hovudstaden i Amerikansk Samoa. Staden ligg på øya Tutuila og hadde i 2000 4 300 innbyggjarar. Han er ein hamnestad og har ein marinebase, og dessutan ei internasjonal lufthamn. Staden heitte tidlegare Pango Pango.
Viktige næringar i Pago Pago er turisme og konservering av tunfisk.
Lepra
Lepra eller spedalsksjuke (òg kalla spillsykje) er ein kronisk infeksjonssjukdom forårsaka av bakterien Mycobacterium leprae, som er i slekt med tuberkulosebakterien. Bakterien blei påvist første gong i huda til leprapasientar av den norske legen Gerhard Armauer Hansen i 1873.
Sjukdomen kan påverka pasientar på ulik måte, men er i regelen prega av åtak på hud og perifere nervar. Symptoma kjem i hovudsak av immunsystemet sitt forsøk på å nedkjempa bakterien. Mangfaldet i det kliniske biletet speglar i stor grad styrken på immunsvaret pasienten er i stand til å mobilisera mot leprabasillane.
Namn og omdøme
Ordet «lepra», som blei brukt i norrønt, er avleidd frå gresk lepros som tyder 'skabbete' eller 'skjeldekt'. Ordet «spedalsk» kjem frå lågtysk og er avleidd av spit(t)al som kjem frå hospital. Andre norske namn på spedalsksjuke er «spillsykja». I mange land blir lepra kalla «Hansens sjukdom» som kan vera eit mindre stigmatiserande namn.
Bibelen nemner spedalske og spedalsksjuke fleire gonger, særleg i Mosebøkene. Dette er eigentleg eit ord som viser til ulike hudsjukdomar, ikkje nødvendigvis den eine sjukdomen som i dag er kjend som spedalsksjuke. Lepra var i nokre høve rekna som ei straff frå Gud, og har i alle høve vore svært stigmatiserande.
Sjukdomsforløp
Leprabakterien lever i huda og dei perifere nervane til menneske. Smitte med lepra skjer mest truleg gjennom dropeinfeksjon frå luftvegane til ein pasient til luftvegane hjå ein annan, eller gjennom hudkontakt. Bakterien veks seint, og sjukdomen har ei særs lang inkubasjonstid. Det går gjerne fleire år frå ein person blir smitta til sjukdomen viser seg. Mange kan vera smitta utan å utvikla lepra. Desse kan rimelegvis lett gje smitte til andre. Leprabasillen kan halda seg i live ganske lenge utanfor menneskekroppen. Armadilloar kan også vera smitteberarar. Berre menneske blir råka av sjukdomen. Det verker også som om berre menneske med visse arveanlegg utviklar lepra.
Lepra kan gje ulike hudendringar. Eit vanleg funn er pigmentfattige, skarpt avgrensa område med nedsett kjensle. Andre pasientar har knutar eller hudutvekstar i huda. Desse vil ofte innehalda ei stor mengd bakteriar. Hjå mange pasientar (ca. 75 %) lækjer utslettet seg sjølv, og sjukdomen utviklar seg ikkje vidare.
Åtak på nervar til armar, bein eller andlet kan føra til lammingar og kjenslelause hudområde. Denne mangelen på kjensle kan lett medføra sår i huda og deretter infeksjonar med bakteriar som stafylokokkar og streptokokkar.Desse infeksjonane kan føra til forkorting og forkrøpling av lemmar ved at brusk blir teke opp att i kroppen, eller til at infiserte kroppsdelar fell av.
Inndeling
Sidan sjukdomen kan uttrykkja seg på svært ulike måtar, har ein i praksis ofte delt inn pasientar i ulike grupper basert på symptom og bakteriemengd i huda. Pasientar med få bakteriar og få lesjonar blir klassifisert som å ha tuberkuloid lepra. Pasientar med store bakteriemengder i huda og utbreidd sjukdom har lepromatøs lepra. Ei stor mellomgruppe blir klassifisert som borderline lepra. Ei enklare inndeling er å berre skilja mellom pasientar som har få og pasienter som har mange bakteriar.
Behandling og førebygging
I dag kan sjukdomen behandlast effektivt med to eller tre medikament over 6-12 månader. Dei viktigaste medikamenta er rifampicin, dapson og clofazimin. Det er viktig at pasienten ikkje utviklar nerveskadar før og under behandlinga. Nerveskadar blir snøgt permanente, og kan ikkje hjelpast av medikament. Betennelsar i nerver må derfor dempast snøggast råd, gjerne med kortikosteroidar i ein lengre periode.
Det finst ingen vaksine utvikla spesielt mot lepra, men BCG har ein viss effekt. Ved sjukdomsteikn er det viktig med ein snar diagnose og behandling. For å unngå komplikasjonar må behandlinga gjennomførast utan avvik, og teikn til nervebetennelse må behandlast. Ved slik behandling kan ein pasient unngå følgjetilstandar som lamming som tidlegare var tett knytt til lepra.
Sjukdomen kan førebyggjast med god hygiene og kosthald. Proteinmangel som følgje av underernæring kan føra til eit svekt immunsystem som gjer folk meir utsette. Tronge buvilkår kan òg føra til auka smittefare.
Historie og førekomst i dag
Ein reknar lepra som ein av dei eldste kjende sjukdomane.
Lepra blei truleg innført til Europa i samband med krosstoga. Epidemien nådde ein topp her på 1200-talet, og utbreiinga byrja gå ned om lag 1500-talet. Frå 1600-talet var berre Noreg og Island hardt råka.
Lepra var ein vanleg sjukdom i Noreg på 1800-talet etter at sjukdomen var forsvunnen frå dei fleste landa i Europa. Talet på tilfelle auka kraftig på 1830-talet. I fleire tiår hadde Noreg fem sjukehus for leprapasientar, alle i Kyst-Noreg. Det mest kjende var Sankt Jørgens Hospital i Bergen. Bergen var eit forskingssentrum på sjukdomen, med Daniel Cornelius Danielssen som ein leiande autoritet. Han hevda at sjukdomen var arveleg. Armauer Hansen utfordra denne posisjonen med sin teori om at spedalsksjuke var valda av ein mikro-organisme. Frå 1856 byrja ein eit norsk register over leprapasientar, verdas første nasjonale pasientregister. I 1877 vedtok Storinget        «lepralovene» som mellom anna hindra at leprasmitta blei sende frå gard til gard på legd.
I siste halvdel av 1800-talet og byrjinga av 1900-talet avtok førekomsten gradvis, og i dag er lepra forlengst utrydda i Noreg. Han kan likevel innførast gjennom smittetilfelle frå endemiske område. Førekomsten av lepra på verdsbasis har gått kraftig ned fram mot slutten av 1900-talet gjennom intensivert oppsporing av pasientar og betre behandling med lækjemiddel. Lepra finst framleis i fleire land, men er berre eit helseproblem i nokre få av dei. Han er særleg utbreidd i Sør- og Søraust-Asia, der 90 % av nye tilfelle blir funne. Sjukdomen finst òg i Afrika og Amerika. I 2011 blei det registrert 219 000 nye tilfelle av lepra. 65 % av desse blei diagnostiserte i India. I tillegg må ein rekna med at det finst ein del udiagnostiserte tilfelle. Verdshelseorganisasjonen WHO arbeider for å utrydda sjukdomen gjennom å tilby lækjemiddel til pasientar i alle land der sjukdomen er endemisk.
Richter Peaks
Richter Peaks er eit gruppe fjell med ei høgd opp mot kring 1385 moh nær sørenden av Walton Mountains, sentralt på Aleksanderøya i Antarktis. Fjella vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names etter Joseph J. Richter, ein biolog i US Antarctic Research Program ved Palmer-stasjonen, 1965–66 og 1966-67.
Raudvengmaursmett
Raudvengmaursmett, Herpsilochmus rufimarginatus, er ein liten maursmett i maurfuglfamilien.
Raudvengmaursmett har naturlege habitat i subtropisk eller tropisk tørr skog, i fuktig låglandsskogar, i våt høgland opptil 1150 moh., og tørt buskland. Han finst frå i Panama i nord til Paraguay i sør gjennom landa Argentina, Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Peru, Surinam og Venezuela. I Peru lever han i ei smal nord-sør stripe ved foten av austsida av Andes.
Dette er ein fugl på 11,5 cm og han veg ca. 10,5 gram. Hannfuglen har svart krone og stripe gjennom auge, overside og veng er grå og svart med to kvite vengeband. Primærfjørene og nokre sekundærfjører er kraftig raudleg til nøttebrun, strupen nesten kvit og undersida elles lys gul. Hoa liknar, men har raudbrun krone og grønleg overside.
Dei beitar insekt og andre leddyr på bladverk høgt i trekroner, aleine eller i fleirartsflokkar.
Hjartholm i Gulen
Hjartholm er ein stad i Gulen kommune i Vestland. Hjartholm består av Indre og Ytre Hjartholm. Hjartholm ligg på sørsida av Sognefjorden mellom Botnen i aust og Breidvik i vest.
Namnet
Namnet blei skrive Hiortholm i 1563, Hjerthollum i 1603, Hiertholm i 1611, Indre og Ytre Hiertholm i 1667 Hjartholm i 1723. Lokal uttale av namnet er ja'rthålm eller jæ'rthålm.
Ein rund åsrygg hol, holmr, stikk ut i Sognefjorden mellom Indre og Ytre Hjartholm. På begge sider av denne åsen var det i gamal tid skog som bestod av furu og bjørk, og i denne skogen var det Hjort. Ein meiner at dette kan vere noko av årsaka til namnet.
Indre Hjartholm
Indre Hjartholm ligg ved ei vik i Sognefjorden. Fram til 1644 var det berre eit bruk på Indre Hjartholm. Frå rundt 1620-50 var det to plassmenn på garden.
Haifa distrikt
Haifa distrikt (hebraisk מחוז חיפה, Mehoz Ḥeifa; arabisk منطقة حيفا) er eit administrativt distrikt kring byen Haifa i Israel. Distriktet er eit av seks administrative distrikt i Israel, og administrasjonssenteret er Haifa. Distriktet har eit areal på 864 km2.
Hjartholm i Gulen
Ytre Hjartholm
Ytre Hjartholm ligg ved Sognefjorden ved ei vik med god ankerplass. Garden har hatt mykje bjørk og furuskog. Om beiteretten i fjelldalen Iserklov var det strid mellom bøndene på Ytre Hjartholm og bøndene i Breidvik på 1800-talet, men det kom til forlik slik at oppsittarane på Ytre Hjartholm ikkje skulle mjølke kyrne sine utanfor elva og oppsittarane i Breidvik ikkje skulle mjølke kyrne sine innanfor elva som renn gjennom dalen.
The Acid Queen
«The Acid Queen» er ein song skriven av Pete Townshend og den niande songen i rockeoperaen til The Who, Tommy. Songen fortel om foreldra til Tommy som prøver å lækje han. Dei let han vere med ein sigøynar, ei kvinne som kallar seg «Acid Queen» (Syredronninga). Ho gjev Tommy forskjellige hallusinogene stoff.
Haifa distrikt
I følgje Israelsk statistisk sentralbyrå data for 2011: Total folketal: 926 700 (2011) Etnisk: Arabarar: 233 000 (25.1%) Jødar: 642 700 (69.4%) Andre: 51 000 (5.5%) Religion : Jødar: 642 700 (69.4%) Muslimar: 192 300 (20.8%) Drusarar: 24 300 (2.6%) Kristne: 22 900 (2.5%) Ikkje klassifisert: 44 400 (4.8%)
Hjartholm i Gulen
Ytre Hjartholm
Inntil 1863 var det berre eit bruk på Ytre Hjartholm. Sidan blei det to bruk. På Ytre Hjartholm var det plassmenn frå 1645.
The Acid Queen
Songen glir over i det neste sporet på albumet, «Underture», ein lang instrumental som omhandlar hallusinasjonane til Tommy og opplevingane hans med syre.
Fleire kjende songarar har spelt songen, som Merry Clayton, Patti LaBelle, Bette Midler og Tina Turner.
Tina Turner-versjonen
«Acid Queen» er den tredje singelen frå Tina Turner-albumet Acid Queen, etter «Baby Get It On» og «Whole Lotta Love». Han vart gjeven ut tidleg i 1976. Dette var ei ny innspeling og ikkje den same versjonen som Turner song i filmen Tommy i 1975, der ho spelte Acid Queen.
Songen var den siste Tina Turner-songen som vart produsert av Ike Turner før ho forlet han og the Ike & Tina Turner Revue i 1976.
Den originale filmversjonen av songen finst på samlealbuma The Collected Recordings - Sixties to Nineties (1994), Tina! (2008) og The Platina Collection (2009). Han finst òg på somme Ike & Tina Turner-samlingar som Proud Mary: The Best of Ike & Tina Turner (1991), sjølv om det offisielt er ein Tina Turner-solosong.
Songen vart spelt av Turner på 50th Anniversary Tour i 2008 med element av «Won't Get Fooled Again» og denne finst på DVDen av konsertalbumet Tina Live.
Glinka Islands
Glinka Islands er ei lita gruppe klipperik øyar i Lazarev Bay i Antarktis, like aust for Rothschild Island. Dei vart ført fotografert frå lufta av U.S. Antarctic Service, 1939–41, og kartlagd frå flyfoto teken av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon, 1947–48, av D. Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey i 1960. Dei vart namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee etter Mikhail Ivanovitsj Glinka, ein russisk komponist.
Cyan
Cyan (frå gresk κύανoς kýanos som tyder 'mørkeblå substans') kan nyttast som namn om ulike fargar i den blå-grøne delen av spekteret. Med tanke på det synlege spekteret refererer cyan til fargen som ein får ved å blande like delar av grønt og blått lys eller fjerning av raudt frå kvitt lys. I RGB-fargesystemet er defor cyan komplementaærfargen til raudt og i CMYK-fargesystemet absorberer cyan-pigment raudt lys. Cyan er ein av grunnfargane i det subtraktive fargesystemet CMYK.
Merk at turkis er ein nyanse av cyan og er knytt til fargen på edelsteinen turkis.
Brekke i Oslo
Brekke er eit strøk i bydel Nordre Aker i Oslo, ofte feilaktig omtalt som Frysja. Det fungerer som bustads- og industriområde. Som grunnkrets har Brekke 1 207 innbyggjarar per 2009.
Avgrensing
Brekke er avgrensa av Akerselva i øst, Maridalsvannet og Nordmarka i nord, Maridalsvegen (ikke inkludert i strøket) i vest, og Nydalsdammen i sør. Strøket grensar dimed mot Nydalen (på andre sida av dammen) i sør, Grefsen og Kjelsås (på andre sida av elva) i øst, og Korsvoll i vest.
Historie
Strøket er oppkalla etter Brekke gard, som låg vest for Akerselva, og tilhøyrde Nordmarkgodset.
Brekkedammen
Brekkedammen er ein badeplass i Akerselva. Han er er tilrettelagd for fysisk helsehemma personar.
Manolo Badrena
Manolo Badrena er ein puertoricansk perkusjonist, mest kjend for arbeidet sitt med  Weather Report i 1976 og 1977. Han har spelt på over 100 innspelingar innan jazz, verdsmusikk, pop og latinamerikansk musikk. Badrena har spelt med The Zawinul Syndicate, The Rolling Stones, Mezzoforte, Joni Mitchell, Spyro Gyra, Art Blakey, Bill Evans, Steve Khan, Carla Bley, Talking Heads, Blondie, Michael Franks, Ahmad Jamal, Hugo Fattoruso og andre
Som sidemann
Med Herb Alpert
Med Bill Evans
Med Terumasa Hino
Med Masaru Imada
Med Steve Khan
Med Spyro Gyra
Med Weather Report
Med Joe Zawinul
Med andre
Djabir Saïd-Guerni
Aïssa Djabir Saïd-Guerni er ein algerisk tidlegare friidrettsutøvar som vart verdsmeister på 800 meter i 2003 og på same distansen vann VM-bronse i 1999 og OL-bronse i 2000.
Aktiv
Saïd-Guerni vart tredjemann på 800 m ved afrikameisterskapen 1998 i Dakar. Året etter vann han bronsemedaljen under verdsmeisterskapen i Sevilla og sølvmedaljen i afrikaleikane i Johannesburg. Den 3. september 1999 sprang han i Brussel sin snøggaste 800 meter nokon gong, klokka i måln på 1.43,09. I 2000-sesongen sigra han ved afrikameisterskapen på heimebane i Alger, før han under Sommar-OL i Sydney vann han ein ny bronsemedalje, slått med høvesvis åtte og to hundredels sekund av olympiameister Nils Schumann og sølvvinnar Wilson Kipketer. To år seinare forsvarte Saïd-Guerni afrikameistertittelen på 800 m i Alger.
Høgdepunktet for Saïd-Guerni kom i 800-metertevlinga under friidretts-VM 2003 i Paris. Inn mot målstreken kjempa han og russaren Jurij Borzakovskij og sørafrikanaren Mbulaeni Mulaudzi om gullmedaljen. Her lukkast Saïd-Guerni sikre seg gullet med ein margin på tre og ni hundredels sekund til dei nemnde utøvarane.
Saïd-Guerni nådde 800-meterfinalen både under Sommar-OL 2004 og friidretts-VM 2005, utan å kunne hevde seg i medaljestriden. Han la opp i 2007 etter fleire års skadeplagar.
Philip Reeve
Livssoge
Philip Reeve vart fødd i Brighton i England.
Sedovodden
Sedovodden er eit isnes heilt nordvest på Lazarevisen langs kysten av Dronning Maud Land. Det vart først fotografert frå lufta og kartlagd av Den tyske antarktisekspedisjonen, 1938-39. Det vart kartlagd på ny av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1959 og kalla opp etter den russiske polfararen G.Ja. Sedov.
Poco av Poco
Poco er det andre studioalbumet til den USA-amerikanske countryrockgruppa Poco. Dette er det første albumet deira med Timothy B. Schmit, som erstatta Randy Meisner. Messina-songen «You Better Think Twice» vart ein signatursong for bandet. Eit eksemplar av albumet er utstilt i Country Music Hall of Fame i Nashville i lag med jakka som Rusty Young har på omslaget.
Mottaking
I meldinga si for Allmusic skreiv Bruce Eder: «Desse songane representerer blandinga deira av country og rock på sitt beste og klåraste, med glade harmoniar på 'Hurry Up' og 'Keep on Believin ' som er totalt uimotståelege... Slagordet var 'for country for rock, for rock for country', men i røynda var dei berre føre si tid, ein vanskeleg stad å vere i underhaldningsverda.» Robert Christgau skreiv i meldinga si: «Det mest overvurderte av dei undervurderte gruppene i Amerika. All overraffineringa til CSNY utan noko av inspirasjonen, all forgreiningane til bluegrass, utan røtene. Kort sagt, den perfekte kommentaren på kompetansevakuum.»
Medverkande
Med:
Kolmaurvarslar
Kolmaurvarslar, Thamnophilus bridgesi, er ein fugl i maurfuglfamilien. Han lever i Costa Rica og Panama.
Østersdyrking i Gulen
I Gulen kommune har det vore dyrka østers sidan 1600-talet. Det er framleis ein østersfarm i ein fjordpoll ved Leversund der det framleis vert ala opp østers.
Historie
Spora etter dei fyrste østersfarmane finn ein i tingbøkene. Det er uvisst korleis og i kor stort omfang østersproduksjonen fekk i kommunen. Kring 1920 starta Isak Knutsson Vatnøy østersproduksjon i ein våg på Vatnøyna. Østersfarmen målte 100x 60 meter. Det har fleire gonger vore rettssaker på grunn av tjuveri frå farmane.
Johnny Logan
Seán Patrick Michael Sherrard, kjend som Johnny Logan, er ein irsk songar og komponist.
Songtevlingar til den europeiske kringkastingsunionen
Logan vert rekna som «Mister Eurovision», etter å ha delteke i Eurovision Song Contest fleire gongar sidan 1980-talet, og sidan 1992 har han vore den mest suksessfulle artisten i Eurovision Song Contest-historia. Han har vunne Eurovision Song Contest for Irland tre gongar, to gongar som artist (1980 og 1987) og to gongar som låtskrivar (1987 og 1992). Han skreiv òg det irske bidraget som enda på andreplass 1984.
Songkonkurransen i 1980
I 1980 deltok han i den irske uttakinga til Eurovision Song Contest, National Song Contest 1980, med songen «What’s Another Year», skriven av Shay Healy.
Han starta som nummer fem i finalen, etter «You're So Cheeky» av Charlie Chapman og The Miami og før «You Have» av The Dajacs. Bidraget fekk 40 poeng og vann.
Den internasjonale finalen
Han starta som nummer 17 i finalen, etter Frankrike med «Hé, hé, m'sieurs dames» av Profil og før Spania med «Quédate esta noche» av Trigo Limpio. Bidraget fekk tolv poeng frå Hellas, Danmark, Sveits, Noreg, Vest-Tyskland, Storbritannia og Belgia, ti poeng frå Austerrike, åtte poeng frå Finland og Frankrike, sju poeng frå Luxembourg, Sverige og Spania, seks poeng frå Nederland, fem poeng frå Portugal og eitt poeng frå Italia. Irland fekk til saman 143 poeng og vann av totalt 19 bidrag.
Songkonkurransen i 1984
Linda Martin deltok i den irske uttakinga til Eurovision Song Contest 1984, National Song Contest 1984, med songen «Terminal 3», skriven av Logan, då under namnet Seán Sherrard.
Ho starta som nummer fem i finalen, etter «April Won't Be Here 'Til September» av Thomas McParland og før «Don't Take My Dreams Away» av Aileen Pringle. Bidraget fekk 18 poeng og vann.
Den internasjonale finalen
Ho starta som nummer ni i finalen, etter Belgia med «Avanti la vie» av Jacques Zegers og før Danmark med «Det' lige det» av Hot Eyes. Bidraget fekk tolv poeng frå Sverige, Belgia, Sveits og Italia, ti poeng frå Spania, Kypros, Austerrike, Vest-Tyskland og Tyrkia, åtte poeng frå Storbritannia, sju poeng frå Nederland og Finland, fem poeng frå Luxembourg, fire poeng frå Noreg, tre poeng frå Frankrike og Danmark og to poeng frå Portugal. Irland fekk til saman 137 poeng og enda på andreplass av totalt 19 bidrag.
Songkonkurransen i 1987
I 1987 deltok han att i den irske uttakinga til Eurovision Song Contest, som no hadde fått namnet Eurosong 1987, med songen «Hold Me Now», skriven av Logan sjølv under namnet Seán Sherrard.
Han starta som nummer ni i finalen, etter «You're Not Around» av Jenni Stanley. Bidraget fekk 114 poeng og vann.
Den internasjonale finalen
Han starta som nummer 20 i finalen, etter Danmark med «En lille melodi» av Anne-Cathrine Herdorf og Bandjo og før Jugoslavia med «Ja sam za ples» av Novi Fosili. Bidraget fekk tolv poeng frå Austerrike, Belgia, Sverige, Italia, Nederland, Storbritannia, Finland og Sveits, ti poeng frå Spania, Tyrkia og Luxembourg, åtte poeng frå Noreg, Portugal og Kypros, seks poeng frå Vest-Tyskland og Jugoslavia, fem poeng frå Danmark, fire poeng frå Israel og eitt poeng frå Frankrike. Irland fekk til saman 172 poeng og vann av totalt 22 bidrag.
Songkonkurransen i 1992
I 1992 deltok Linda Martin att i den irske uttakinga til Eurovision Song Contest, Eurosong 1992, med songen «Why Me?», skriven av Logan, då under namnet Seán Sherrard.
Ho starta som nummer sju i finalen, etter «Le Chéile Arís» av Alannah og før «Call To Me» av Karen Dowling. Bidraget fekk 105 poeng og vann.
Den internasjonale finalen
Ho starta som nummer 17 i finalen, etter Storbritannia med «One Step Out of Time» av Michael Ball og før Danmark med «Alt det som ingen ser» av Kenny Lübcke og Lotte Nilsson. Bidraget fekk tolv poeng frå Tyrkia, Hellas og Malta, ti poeng frå Sverige, Finland, Luxembourg, Austerrike, Danmark, Tyskland og Nederland, åtte poeng frå Storbritannia, sju poeng frå Belgia, Island og Noreg, seks poeng frå Sveits, fem poeng frå Kypros, fire poeng frå Portugal, to poeng frå Italia og Jugoslavia og eitt poeng frå Spania. Irland fekk til saman 155 poeng og vann av totalt 23 bidrag.
Showet til 50-årsjubileet til EBU
Under Congratulations: 50 Years of the Eurovision Song Contest i 2005 vart både «What's Another Year» og «Hold Me Now» nominert saman med 12 andre Eurovision Song Contest-songar til å verte røysta fram som den mest populære. I den fyrste røysterunden fekk «What's Another Year» 74 poeng og enda på tolvteplass, medan «Hold Me Now» fekk 182 poeng og enda på tredjeplass. «Hold Me Now» gjekk dimed vidare til den andre røysterunden og fekk 262 poeng og vart kåra til den tredje mest populære songen.
Smørsongar
Smørsongar eller crooner er eit omgrep som oppstod i USA om mannlege songarar som song jazzstandardar, hovudsakleg frå Great American Songbook, som regel akkompagnrt av fullt orkester, eit storband eller piano. Opphavleg var det eit ironisk omgrep som synte til ein sentimental syngestil som oppstod etter mikrofonane vart funne opp. Somme artistar, som Russ Columbo, aksepterte ikkje omgrepet. Frank Sinatra sa ein gong at han ikkje rekna seg sjølv eller Bing Crosby som «smørsongarar».
Kjende smørsongarar
Croonerstilen byrja for alvor med Bing Crosby, som snart fekk følgje av populærartistar som Frank Sinatra og Dean Martin. Mange smørsongarar vart verdskjende, som Mel Tormé, Tony Bennett, Pat Boone, Sammy Davis jr., Nat King Cole, Neil Sedaka, Engelbert Humperdinck og Jim Reeves.
Kvitkinngås
Kvitkinngås (Branta leucopsis) er ei gås i andefamilien. Ho er ein flyttfugl som hekkar primært i Arktis, men etter 1970-talet òg på enkelte stader i Skandinavia. Kvitkinngåsa er ei kompakt, relativt korthalsa gås med svart, kvit og grå fjørdrakt. Ho hekkar nær kysten og kan leve i mange forskjellige typar av hekkehabitat som fjellskrentar, grasstrender, låge øyar og grunne sandbankar. Føda består av plantemateriale, inkludert vier.
Det spesifikke vitskaplege namnet er avleidd frå gammalgresk leukose som tyder 'kvit' og opsis, som tyder 'andlet'. Arten er ikkje delt inn i underartar. Kvitkinngåsa høyrer til slekta Branta, som inkluderer gjæser karakterisert av svart og kvit fjørdrakt og svarte bein og nebb.
Skildring
Kvitkinngåsa er ein mellomstor gåseart, 55–70 cm lang, med eit vengespenn på 130–145 cm og ein kroppsmasse på 1,2 til 2,2 kg. Ho har kvitt andlet og svart hovud, nakke og øvre del av brystet. Buken er kvit. Vengene og ryggen er sølvgrå med svart-kvite tverrstriper som kan skine når lyset blir reflektert. Under flyging vil dei syne ein V-forma kvit flekk på overgumpen og sølvgrått på undervengen.
Distribusjon
Kvitkinngjæser hekkar hovudsakleg på arktiske øyar i Nord-Atlanteren. Det er tre hovudpopulasjonar, med fråskilte område både for hekking og overvintring. Populasjonane er frå vest til aust:
Ein ny, fjerde bestand er broten ut frå bestanden på Novaya Zemlya, har vorte etablert sidan 1975 med hekking på øyar i Austersjøen innanfor territoria til Estland, Finland, Danmark og Sverige, også desse overvintrar i Nederland. Populasjonen er om lag 8000.
Små mengder av denne arten har hekka langs indre Oslofjorden. Forvilla fuglar, hekkar òg i andre nordeuropeiske land. Nokre gonger har kvitkinngjæser dukka opp i nordaustlege USA eller Canada, men nokre av desse kan vere rømde individ, ettersom det er vanleg å halde kvitkinngjæser i fangenskap.
Økologi, åtferd og livshistorie
Kvitkinngjæser byggjer ofte reiret høgt oppe i bratte fjellsider som er utilgjengelege for rovdyr, primært polarrev og isbjørn, men òg borte frå mat. Dei kan dessutan hekke ute på øyar og holmar eller fleire kilometer inn frå kysten. Som hos alle andre gjæser, vil nyklekka ungar straks søkje etter føde. Foreldra vil leide dei til vegetasjonsrike beiteområde ved små tjern. Tre dagar gamle ungar kan hoppe utfor avsatsar i fjell og ut i fritt fall; låg kroppsvekt og dunkleding gjer at dei vanlegvis ikkje tar skade om dei treffer steinar nedanfor. Polarreven kan følgje og fange ungar på veg til beiteområda.
Ropet til kvitkinngjæsene er eit einstava ka.
Ed Greene
I 1971 var han medlem av the Donald Byrd Group i lag med Thurman Green, Harold Land, Bobby Hutcherson, Joe Sample og Wilton Felder.
Greene har òg spelt med The Carpenters, The Osmonds, Jeff Beck, Dizzy Gillespie, Steely Dan, Sparks, Hall & Oates og Leo Sayer med fleire.
Litoral
Litoral syner til det som gjeld kysten eller stranda.
Sylvi Storhaug
Sylvi Storhaug er frå Flora kommune i Sogn og Fjordane. Ho har lang erfaring som spesialpedagog, både blant døve born og born med andre behov. I 2012 gav ho ut barneboka Jenta frå havet, som handlar om forfattaren sine barndomsminne frå tidlege år.
Meteor-ekspedisjonen
Meteor-ekspedisjonen var ein tysk ekspedisjon i Atlanterhavet i 1925-1927. Han vart planlagt av professor Alfred Merz og leia av marinekapteinen F. Spiess. Dei gjorde oseanografiske undersøkingar i fleire snitt i det sørlege og ekvatoriale Atlanterhavet. Resultata frå ekspedisjonen vart grunnleggande for forståinga vår av vassmassane og sirkulasjonen i Atlanterhavet.
Skalleviksodden
Skalleviksodden er eit nes heilt nordvest i Skallevikhalsen langs søraustkysten av Lützow-Holmbukta. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeve Skalleviksodden i tilknyting til Skallevika i nærleiken.
Miksolimnion
Miksolimnion er eit omgrep for den delen av vassmassen i ein meromiktisk innsjø som har årlege sirkulasjonar.
Just Supposin'
Just Supposin' er det trettande studioalbumet til Status Quo. Det var produsert av gruppa i lag med John Eden og var spelt inn i Windmill Lane Studios i Dublin. Albumet kom ut 17. oktober 1980, og nådde fjerdeplassen på den britiske albumlista.
Tre songar vart gjevne ut som singlar det same året, «What You're Proposing», og ei dobbel-A-side «Lies»/«Don't Drive My Car». Mot slutten av 1981 kom ein redigert versjon av ein annan song, balladen «Rock 'n' Roll», ut på singel etter at Quo gav ut det neste albumet sitt, Never Too Late. Det var ei produktiv innspeling som òg gav nok songar for albumet Never Too Late, som kom berre fem månader seinare.
«Over the Edge» vart skriven av bassisten Alan Lancaster i lag med Keith Lamb, frontmann i dei britiske banda The Case, Sleepy Talk og Mr. Toad, og grunnleggjar og frontmann i det australske glamrockbandet Hush.
På plateomslaget kan ein sjå oppskytinga av ein UGM-84 Harpoon-missil.
Monimolimnion
Monimolimnion er eit omgrep for den delen av vassmassen i ein meromiktisk innsjø som ikkje har årlege sirkulasjonar.
Robert Musil
Robert Musil var ein austerrikisk forfattar og teaterkritikar.
Virke
Musil fekk stor suksess med det første verket sitt, Die Verwirrungen des Zöglings Törless (1906), men han etablerte seg ikkje som fri forfattar før i 1918. Han fekk i 1923 Kleist-Preis for skodespelet Die Schwärmer (1921), men det blei elles møtt med liten entusiasme. Det andre stykket hans, komedien Vinzenz und die Freundin bedeutender Männer (1924), fekk mykje større suksess.
Det mest kjende verket til Musil er det uferdige trebindsverket Der Mann ohne Eigenschaften, ein av dei viktigaste romanane innan modernismen. Det første bindet kom i 1930 og fekk god omtale, men selde dårleg og Musil sin økonomi var skral resten av livet. Temaet for verket er det moralske og intellektuelle forfallet i Austerrikske-Ungarn. Handlingane utspelar seg i Wien i tida rett før utbrotet av den første verdskrigen. Musil brukte det ironiske namnet «Kakanien» på det austerrikiske dobbeltmonarkiet, dei to k'ane tok han frå forkortinga ''«k. k.» som står for kaiserlich-königlich''. Han starta opp arbeidet i 1921 og etter kvart blei det det einaste litterære prosjektet hans. Det var framleis uferdig då han brått døydde i 1942.
Lake Keyhole
Lake Keyhole er ein særs liten innsjø sør i, eller på Hidden Valley-sida av The Keyhole. Han vart namngjeven av New Zealand Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE), 1960–61, etter plasseringa nær The Keyhole.
Powder Island
Powder Island er ei lita øy som ligg 8 nautiske mil (15 km) sør-søraust for Cape Jeremy og 2 nautiske mil (3,7 km) utanfor vestkysten av Palmer Land i George VI Sound. Ho vart først kartlagd i 1948 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), og ho fekk dette namnet på grunn av dei skjøre steinane på øya.
Jan Åge Fjørtoft
Jan Åge Fjørtoft er ein tidlegare norsk fotballspelar. Han er eigentleg frå Gursken i Sande kommune i Møre og Romsdal. Han var ein målfarleg spelar som har spelt for ei rekkje forskjellige klubbar i Noreg, Austerrike, England og Tyskland. Han spelte 71 landskampar for Noreg, der han var kaptein i 15 av dei og skåra 20 mål.
Karriere
Etter fire og eit halvt (4,5) år som manager i LSK slutta Jan Åge etter 2008-sesongen. I denne perioden hadde Lillestrøm vore finalist i både Cupfinalen i 2005 og i Royale League-finala i 2006, men tapte begge. Ein positiv opptur for LSK, i ein elles svak sesong var noregsmeistertittelen i 2007. I Cupfinala 11. november 2007 kunne LSK lyfte Kongepokalen for fyrste gong på 27 år, etter å ha slått Haugesund 0-2. Fjørtoft er i dag programleiar i Viasat, der han leiar kanalen sine sendingar i Champions League, den engelske FA-cupen og Noreg sine bortelandskampar. I tillegg skal han leie sendingane i den nye Europa-ligaen. Jan Åge er òg strategisk konsulent for organisasjonar i firma i inn- og utland.
I løpet av karrieren scora han ei rekkje viktige mål (totalt 307 mål på 620 obligatoriske kampar), både på klubb- og landslag. Det viktigaste målet han scora, i fylgje seg sjølv, var det målet han scora i den siste serierunda i 1999. Eintracht Frankfurt slo Kaiserslautern 5-1, sneik seg framfor Nürnberg ved hjelp av målforskjellen og berga dermed plassen i Bundesliga.
På landslaget vert han nok mest huska for målet han scora borte mot Polen i 1993, då han brukte «Fjørtoft-finta» og gav Noreg leiinga 2-0. Med det målet hadde Noreg i realitetane kvalifisert seg til VM i fotball i 1994 for fyrste gong sidan 1938. Jan Åge vart, som andre utanlandske i Austerrike, kåra til årets spelar i 1990.
Klubb- og kampoversyn
* Berre seriekampar.
What You're Proposing
«What You're Proposing» er ein song av det britiske rockebandet Status Quo frå 1980. Han kom ut på albumet deira Just Supposin'.
Songen kom ut på singel same året med B-sida «A B Blues», ein instrumental jam som ikkje var med på albumet. Somme seinare utgåver av singelen tileigna feilaktig Andy Bown som låtskrivar av B-sida.
William Pepperrell
Sir William Pepperrell, første baronett var ein kjøpmann og soldat i kolonien Massachusetts. Han er kjend for å ha organisert, finansiert og leia toktet som erobra den franske garnisonen ved Festninga Louisbourg under Kong George-krigen. I sine dagar vart Pepperrell kalla «helten frå Louisburg».
Talbiseh
Talbiseh (arabisk تلبيسة, òg skrive Talbisa, Tell Bisa eller Talbeesa) er ein by nordvest i Syria i Homs guvernement, kring 10 kilometer nord for Homs. Av stader i nærleiken finn ein al-Rastan i nord, al-Ghantoo i sørvest og al-Mashrafah i aust. Gamlebyen i Talbiseh ligg på ei isolert høgd. I følgje Statistisk sentralbyrå i Syria (CBS) hadde Talbiseh eit folketal på 30 796 i 2004. Innbyggjarane er hovudsakleg sunnimuslimar.
Historie
Talbiseh er bygd på ein gammal tell («kunstig haug»). I 1945 var ei stor mengd koparmyntar frå bysantinsk tid funnen i Talbiseh. Kring 835 myntar, daterte til 631 fvt., av tre forskjellige typar som synte keisarane Justinus II, Fokas og Konstantin III.
Den osmanske tida
I osmanartida, særleg på 1700-talet, var Talbiseh ein av dei viktigaste landlege festningsbyane nord i Syria og låg langs det som vart kalla «Sultanvegen», som førte til Istanbul, hovudstaden i sultanatet. Byen hadde vokse seg viktig på kostnad av Maarrat al-Nu'man og Hisyah. Jundi-familien hadde normalt vore aghawat («guvernørar») i festninga, og gav seinare tre guvernørar i Hama kring år 1800. Under eit opprør med Mawali-folket nord i Syria, vart guvernøren i festninga i Talbiseh, Abd al-Razzaq al-Jundi, avretta av stammefolket.
Talbiseh vart skildra som ein landsby med jordhus midt på 1800-talet. I motsetnad til dei fleste syrisk landsbyar på denne tida, som hadde flate tak, hadde desse husa kuppelforma tak. I følgje turisten Albert Socin, hadde husa i Talbieh tidleg på 1900-talet kubeforma base, kjegleforma tak og ingen vindauge. Taka var konstruerte av lag på lag med stein.
Moderne tid
I 1950 oppstod det ein valdeleg strid mellom Barazi-familien, ein familie med landeigarar av kurdisk opphav, og dei bøndene i Talbiseh, då familien prøvde å ta ei last med gjødsel frå bøndene.
Den syriske borgarkrigen
Talbiseh var vitne til store demonstrasjonar mot regjeringa til Bashar al-Assad i april 2011, som ein del av opprøra som førte til den syriske borgarkrigen. Sidan byrjinga av opprøret har byen vore ein skanse for opposisjonen og den antistatlege Frie syriske armeen (FSA). Slik sett har Talbiseh vore eit mål for den syriske hæren og tryggingsstyrkar gjennom opprøret. Mellom 29. mai og tidleg juni 2011 gjekk syriske soldatar støtta av stridsvogner inn i og kringsette byen med mål om å utslette «terroristgrupper». Aktivistar hevda soldatane raida hus og arresterte mistenkte dissidentar. Fem innbyggjarar og fire soldatar vart rapporterte drepne den første dagen av operasjonen.
Den 8. juni 2012 vart tre sivile og ni syriske soldatar drepne i kampar i Talbiseh-området. Kraftige kampar mellom den syriske hæren og FSA heldt fram til minst 11. juni. I følgje SN-observatørar tok FSA fleire av dei statlege soldatane til fange. Den syriske hæren prøvde å ta attende Talbiseh den 21. juli, og byen vart bomba av artilleri.
Blåknapp
Blåknapp (Succisa pratensis) er ei fleirårig plante i kardeborrefamilien som er utbreidd i Europa, Asia, og Nord-Afrika. Stengelen er kring 40 cm høg, snau og blank nedst. Planta har tjukke blanke blad som oftast er snaue. Han har halvkuleforma korg som er om lag 2 cm brei. Krona er blå eller blåfiolett med lange kronrøyr. Griffelen og mjølknappane stikk ut.
Planta blømer kring august månad på fuktige stader, beite og lyngmark. I Noreg er ho vanleg langs kysten i sør. Blåknapp veks nord til Vesterålen, men er meir fåtalig inne i landet.
Skarvsnes
Skarvsnes er eit stort nes (forland) nedanfor nakne klipper med fleire viker aust i Lützow-Holmbukta. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjeve av dei.
Kristian Bergquist
Kristian Bergquist er ein norsk forfattar. Han debuterte i 2007 med diktsamlinga Hva nå, kjære.
Med ungdomsromanen Tenkestjerne [opphøyd i annen] var han i 2011 ein av vinnarane i ein romankonkurranse skipa av Gyldendal Norsk Forlag og Nasjonalt senter for realfagsrekruttering RENATE.