cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Angell Landmark
Far til Landmark var kjøpmann i Ålesund til dess han fekk stilling som lensmann i Aure. Sjølv arbeidde Angell Landmark i handelsnæringa i heimbyen til 1892. Der etter var han lensmannsbetjent i Aure til han i 1902 tok over lensmannsombodet i distriktet etter faren. Landmark var elles medlem i Aure heradsstyre frå 1901 og i representantskapen til Nordmøre Dampskibsselskaps. Han var òg formann i Nordmøre jarnbanekomité for Surnabanen og medlem av Romsdals amts jernbanekomité 1903–14. Valperioden 1916-18 representerte han Nordre Nordmør krins på Stortinget, vald på eit Venstre-program.
Chalkanthitt
Chalkanthitt er eit mineralogisk namn på koparsulfat, CuSO4·5H2O, (koparvitriol). Det vart danna sekundært i kopargruver, til dømes ved Løkken i Meldal i Sør-Trøndelag, der det vart funne saman med gips som vene krystall i ein del av gruva som hadde stått under vatn i 125 år.
Here We Go Round the Mulberry Bush av Traffic
«Here We Go Round the Mulberry Bush» er ein song av den engelske rockegruppa Traffic. Han var tittelsporet til filmen Here We Go Round the Mulberry Bush og alle dei fire medlemmane i Traffic syng felles solovokal på songen, medan mellomspelet og delar av refrenget vert sungen av Steve Winwood aleine. Songen vart gjeven ut på singel i ei kortare utgåve, der introen vart fjerna. Då han kom ut seint i 1968 nådde han topp 10 på den britiske singellista. Det vart filma klipp av bandet som spelar ut songen, tinga av The Beatles for dei kanskje skulle bruke det i filmen Magical Mystery Tour, men det vart ikkje nytta i den endelege versjonen. Klippet er i dag som bonusmateriale på DVD/Blue-ray-utgåva av filmen frå 2012.
Linneryd
Linneryd er ein svensk tettstad i Tingsryds kommun i Kronobergs län i Småland. I 2010 hadde tettstaden 488 innbyggjarar.
Antarctic-ekspedisjonen 1894–95
Antarctic-ekspedisjonen 1894–95 var ein kvalfangstekspedisjon som seglde til Rosshavet i 1894 til 1895 med skipet «Antarctic», ført av kaptein Leonard Kristensen. Ekspedisjonen var organisert og leia av Henrik Johan Bull og var finansiert av Svend Foyn. Blant deltakarane i ekspedisjonen var òg Carsten E. Borchgrevink. Ekspedisjonen er vorten kjend fordi ei gruppe på åtte menn, inkludert Borchgrevink, Bull og Kristensen, greidde å kome seg i land på Kapp Adare den 24. januar 1895. Dette er den første dokumenterte ilandstigninga på det antarktiske kontinentet. Borchgrevink tok dei første prøvane av lav og bergartar frå kontinentet. Kvalfangstmessig var ekspedisjonen resultatlaus.
Organisering
Antarctic-ekspedisjonen vart organisert og leia av Henrik Johan Bull, ein norsk forretningsmann som hadde busett seg i Australia i slutten av 1880-åra. Bull planla ein sel- og kvalfangstekspedisjon i antarktiske farvatn. Etter å ha mislukkast med å skape interesse blant Melbournes vitskaplege selskap for støtte til eit kombinert kommersielt og vitskapleg gjerande, vende han heim til Noreg for å organisere ekspedisjonen derfrå. Der møtte han Svend Foyn, den 84 år gamle grunnleggjaren av moderne kvalfangst. Med støtte frå Foyn skaffa han seg kvalskuta «Cap Nor».
«Antarctic»
«Cap Nor» var ei dampdriven polarskute som vart bygd på Holmen i Drammen i 1871 som skruefregattskib og målte 226 BRT. Ho vart nytta i selfangst i Arktis frå 1872, men var no teke ut av ishavsfangsten og låg i opplag i Sandefjord. Ifølgje Bull var skuta vanskøytt, og ho gjennomgjekk større reparasjonar og oppgraderingar og vart døypt om til det passande namnet «Antarctic».
Personell
Opphavleg vart ein kaptein Sanne hyra inn som førar av «Antarctic». Han hadde nettopp kome heim frå ei ferd rundt Kapp Horn, men på grunn av ei usemje vart han bytt ut med den erfarne kval- og selskutekapteinen Leonard Kristensen. Førstestyrmann Frederik Gjertsen og andrestyrmann Bernhard Jensen hadde òg røynsle frå ishavsfarten. Med mannskap og ei lita gruppe vitskapsmenn seglte dei frå Tønsberg 20. september 1893 med kurs for Melbourne i Australia via Tristan da Cunha og Kerguelen.
Ein annan nordmann som òg hadde utvandra til Australia, Carsten Borchgrevink, fekk høyre at «Antarctic» skulle kome til Melbourne i september 1894, og han ilte dit i voner om å få plass ombord. Han var heldig; William Speirs Bruce, ein seinare viktig polarforskar, og grønlandsveteranen Eivind Astrup hadde begge planar om å delta i Bulls ekspedisjon, men ingen av dei hadde høve til å nå fram til avgangen til skipet frå Melbourne. Dette opna eit høve for Borchgrevink som møtte Bull i Melbourne og fekk han til å overtale kapteinen til å ta han med som dekksgut og deltidsforskar.
Ekspedisjon
I dei følgjande månadene hadde «Antarctic» suksess med selfangst rundt subantarktiske øyar, men det viste seg å vere dårleg med kval. Bull og Kristensen valde å føre skipet vidare sørover til område der kval hadde vorte observert på tidlegare ekspedisjonar. Skipet seglte gjennom eit isbelte og vidare inn i Rosshavet, men kval var framleis ikkje å finne. Den 17. januar 1895 vart det gjennomført ei ilandstiging på Foyn Island i øygruppa Possession Islands, der James Clark Ross hadde planta det britiske flagget i 1841. Der la dei igjen ei melding i ein boks som framtidig bevis på at dei hadde vore der. Borchgrevink fann lav på øya, det første plantelivet oppdaga sør for den sørlege polarsirkelen. Den 24. januar var skipa i nærleiken av Kapp Adare på den nordlegaste delen av Victoria Land på det antarktiske kontinentet. Ross-ekspedisjonen hadde ikkje vore i stand til å kome i land der i 1841, men då «Antarctic» nærma seg land, vart tilhøva rolege nok til å kunne låre ein lettbåt. Ei gruppe med Bull, Kristensen, Borchgrevink og fleire andre sindige dermed kursen mot ein rullesteinstrand nedanfor forberget. Kven som var først i land har vorte gjenstand for strid; både Kristensen og Borchgrevink hevda å ha vore først, saman med den 17 år gamle, newzealandske sjømannen Alexander von Tunzelmann som fortalde at han hadde «hoppa ut for å halde båten stødig». Gruppa hevda at dette var den første ilandstiginga på det antarktiske fastlandet, men moglegvis var den amerikanske kapteinen John Davis i land på den antarktiske halvøya i 1821. Andre fangstekspedisjonar kan òg ha vore i land før ekspedisjonen til Kapp Adare.
Medan dei var i land ved Kapp Adare samla Borchgrevink fleire prøver av stein og lav; sistnemnde skulle vise seg å vere av stor interesse i vitskaplege kretsar, som hadde tvilt på evna til vegetasjon å overleve så langt sør. Han studerte òg strandlinja nøye og vurderte høva for ein framtidig ekspedisjon å gå i land og etablere ein overvintringsleir.
Heimkomst og etterspel
Då «Antarctic» nådde Melbourne, mønstra Bull og Borchgrevink av skipet. Eit uvennskap utvikla seg mellom dei, moglegvis på grunn av dei sprikande skildringane deira om reisa med «Antarctic»; begge framheva si eiga rolle utan fullt ut å anerkjenne den andre si.
Borchgrevink var overtydd om at plasseringa til Kapp Adare, med ein stor pingvinkoloni som gav enkel tilgjenge til ferskt kjøt og spekk, var eigna som base for ein framtidig overvintringsekspedisjon og utgangspunkt for undersøkingar av det indre av Antarktika. For å fremje sine idéar, skunda Borchgrevink seg til London der Royal Geographical Society var vert for den sjette internasjonale geografiske kongressen. Den 1. august 1895 vendte han seg til kongressen, der han gjorde reie for høvet av å nytte stranda ved Kapp Adare som leirplass for ein vitskapleg ekspedisjon gjennom den antarktiske vinteren. Kongressen gav likevel ikkje tilsluttinga si til ideane til Borchgrevink; i staden vedtok dei ein generell resolusjon til støtte for utforsking av Antarktis der dei foreslo at «dei einskilde vitskaplege selskapa rundt om i verda skulle oppfordre til, på den måten dei sjølv ser mest effektiv, at ein går i gang med dette arbeidet før utgangen av århundret». I dei to neste åra reiste Borchgrevink rundt i Europa og Australia for å skaffe støtte og garantiar for ekspedisjonsideane sine, men utan særleg resultat. Borchgrevink klarte likevel omsider å overtale forleggeren George Newnes til å dekke heile kostnaden ved ekspedisjonen. Avreisa skjedde i august 1898 med DS «Southern Cross», og mannskapet til Borchgrevink overvintra 1899 ved Kapp Adare. Southern Cross-ekspedisjonen vart dermed den første som overvintra på det antarktiske kontinentet. Vinteren før hadde likevel Belgica-ekspedisjonen, der Roald Amundsen deltok, gjennomgått ei ufrivillig overvintring om bord i ekspedisjonsfartøyet «Belgica».
Lars Berg
Lars Kornelius Edvard Berg var ein norsk romanforfattar, dramatikar, lærar og kulturforkjempar.
Liv og virke
Lars Berg tok seminaret (lærarskolen) i Tromsø 1919-22. Han var lærar i Hjørundfjord, Bø i Vesterålen og Hillesøy kommune i 12 år før han debuterte som forfattar på det nyetablerte Tiden Norsk Forlag i 1934. I perioden 1934-1940 levde han som forfattar i Oslo. Det var den meste produktive perioden hans som forfattar: Ved sida av at han skreiv ein stor roman i året, leverte han dessutan eit femtital noveller til Arbeidermagasinet.
Dei fleste romanane til Berg handlar om livet til fiskarbøndene i Nord-Noreg og familiane deira i samtid og nær fortid. Berg sine romanar skildrar omstillinga i landsdelen i første del av 1900-talet, med mekanisering i jordbruket og motorisering av fisket. Hos Berg er seksualiteten ei positiv kraft som vert halden nede av kyrkja si seksualfiendtlegheit og fordomane til folk.
I skildringa av seksuelle scener var Lars Berg utvilsamt den mest radikale forfattaren i den norske 30-talslitteraturen. På grunn av at skildringane var ganske direkte, vart han stempla som «rikspornograf», også utanfor dei strenge puritanarane sine eigne krinsar. Det galdt særleg dei tre første romanane hans.
Lars Berg mottok gullmedalje frå Oslo illustrerte for den beste litterære prestasjonen i året 1934. I juryen sat mellom andre Ingeborg Refling Hagen og Peter Egge.
Dei fire romanane som kom mellom 1936 og 1939 blir rekna som hovudverket hans.
Rusalkabreen
Rusalkabreen (bulgarsk ледник Русалка, ‘Lednik Rusalka’) er ein 8 km lang og 4,6 km brei isbre på Velingrad Peninsula på Graham Coast på vestsida av Den antarktiske halvøya, som ligg nordaust for Hoekbreen. Han drenerer vestsida av Mount Paulcke og flyt nordvestover og ut i Dimitrov Cove i Harrison Passage.
Lars Berg
Liv og virke
Lars Berg var ein aktiv kulturradikalar. Han var ein av 33 norske forfattarar som skreiv opprop mot Knut Hamsun etter at Hamsun hadde angripe den tyske krigsfangen Carl von Ossietzky, som fekk Nobels fredspris i 1936 (for 1935). Lars Berg vart innbragt av politiet i Oslo då han arrangerte demonstrasjon mot Mussolini etter Italias invasjon i Etiopia i mai 1936. Saman med mellom andre Arnulf Øverland, Aksel Sandemose og Sigurd Hoel skreiv han dessutan opprop med protestar mot Moskvaprosessane då dei starta i 1936.
382. marineinfanteribataljon
382. marineinfanteribataljon (russisk 382-й отдельный батальон морской пехоты) er ein sjølvstendig russisk marineinfanteribataljon som tilhøyrer marinebasen i Novorossijsk, Svartehavsflåten og er forlagt i Temrjuk ved Azovhavet.
Rusalkabreen
Isbreen er kalla opp etter den bulgarske feriestaden Rusalka.
Lars Berg
Liv og virke
I 1936 starta Stalin utreinskninga av meiningsmotstandarar i dei såkalla Moskvaprosessane. Like etter den første rettssaka rykka åtte norske forfattarar, blant desse var Lars Berg, ut med ei melding der dei stempla dødsdommane som justismord. Dei norske forfatterane var mellom dei aller første som protesterte mot Stalin sine utreinskningar.
Mr. Fantasy
Mr. Fantasy er debutalbumet til det engelske rockebandet Traffic. Det kom ut i desember 1967. Jim Capaldi, Steve Winwood, Chris Wood og Dave Mason spelte på albumet, men Mason slutta i bandet kort tid etter albumet kom ut. Albumet nådde 16. plassen på UK albums chart, og 88. plassen på den amerikanske Billboard 200-lista.
382. marineinfanteribataljon
Oppgåve
Mellom anna har bataljonen til oppgåve å sikra jernbane og sjøtransport i området Novorossijsk.
Lars Berg
Liv og virke
Lars Berg åtvara tidleg mot nazismen, mest aktivt med talar og foredrag etter ei ferd i Tsjekkoslovakia våren 1938. Då krigen kom til Noreg, vart Berg med i motstandsarbeidet. Han vart teken av Rinnanbanden, og sat i fangenskap frå 4. desember 1942 heilt til frigjeringa i 1945. Den lengste tida sat han på Grini. Bøkene hans var forbodne under krigen. Tiden Norsk Forlag vart stengt i 1940, og bøkene av Berg vart fjerna frå forlag, bokhandlarar og bibliotek.
Mr. Fantasy
Oversyn
Den britiske utgåva var ei av dei første albuma på Island Records. Denne utgåva hadde eit farga dobbeltfalsa omslag med ti songar, men utan hitsongane dei hadde gjeve ut tidlegare på året. Sitaren, som var blitt nytta mykje av Traffic på singlane «Paper Sun» og «Hole in My Shoe», er berre nytta på eitt spor på den britiske utgåva av albumet, «Utterly Simple».
382. marineinfanteribataljon
Bataljonssjef
Bataljonssjef frå 2015 er oberstløytnant Gorin, Aleksandr Vladimirovitsj (russisk подполковник Горин Александр Владимирович (июнь 2015 — н.в.))
Mr. Fantasy
Amerikansk utgåve
Den første amerikanske utgåva kom ut tidleg i 1968 på United Artists Records og fekk tittelen Heaven Is in Your Mind. Det hadde eit anna omslag med dei tre medlemmane i gruppa utan Mason. På denne utgåva vart eit kort utdrag av singelen «Here We Go Round The Mulberry Bush» lagt til mellom dei fleste av songane. Rekkjefølgja var òg annleis og det inkludert dei tre andre singlane («Paper Sun», «Hole in My Shoe» og «Smiling Phases») men hadde ikkje med to av songane til Mason («Hope I Never Find Me There» og «Utterly Simple».) Det siste sporet på den amerikanske utgåva, «We're a Fade, You Missed This», er i røynda slutten på den fulle versjonen av «Paper Sun».
Tittelen på den amerikanske utgåva vart etter kort tid endra attende til Mr. Fantasy, men det nye omslaget og sporlista vart uendra fram til United Artists opphøyde og Island gav ut den britiske stereoutgåva i USA i 1980. Denne utgåva kom òg ut som Mr. Fantasy i Australia og New Zealand på Festival Records. Den første kanadiske utgåva var basert på det amerikanske albumet, men droppa to songar. Denne utgåva kom med eit unikt plateomslag med tittelen Reaping, men vart erstatta av den britiske stereoutgåva i 1970.
Forskjellige miksar og innspelingar
Både dei britiske og amerikanske albuma kom ut med ganske forskjellige stereo- og monomiksar. Dette har gjeve fire variasjonar av albumet. Alle desse er blitt gjevne ut på CD. Den britiske nyutgjevinga frå 1999 bestod av den britiske stereoutgåva og den amerikanske monoutgåva. I 2000 vart den amerikanske stereoutgåva gjeve ut på CD med den originale tittelen Heaven Is in Your Mind i tillegg til bonusspor i stereo. Same året vart den britiske monoutgåva gjeve ut i USA som Mr. Fantasy med bonusspor i mono.
Lars Berg
Forfattarskapen
Lars Berg debuterte med romanen Men det var det ingen som visste – det var ein roman som slo ned som ei bombe da han kom ut i desember 1934. Boka var utselt alt til jul. Lars Berg blei skulda for «spekulasjon i råskap», og dette fekk Aksel Sandemose til å rykke ut med eit forsvar i Rjukan Arbeiderblad 17.12.34 (også trykt i boka «Dikteren og temaet» (1973)): «Med denne romanen har norsk litteratur fått en ny mann som ikke kan avvises. 'Men det var det ingen som visste' behandler et emne som er både farlig og vanskelig, nemlig en manns uduelighet i forholdet til kvinner. Og fenomenet er aldri på noe skandinavisk sprog blitt behandlet så dyktig og inngående som her.»
Mr. Fantasy
Forskjellige miksar og innspelingar
Songen «Giving to You», kom ut i tre forskjellige versjonar. Den første var ei monoutgåve som B-side med tekst i introen sungen av Winwood. Denne kom ut på den amerikanske mono-utgåva. Mono- og stereoutgåva i Storbritannia hadde ein anna versjon, som vart gjeven ut på den amerikanske stereoutgåva. Filmmusikkalbumet for Here We Go Round the Mulberry Bush inneheld òg ei anna innspeling av «Utterly Simple» enn den som er brukt på dette albumet.
Lars Berg
Forfattarskapen
Året etter gav Lars Berg ut romanen Du er den første kvinne - som også handlar om seksuell feilutvikling. I denne romanen går hovudpersonen til den motsette ytterlegheita, han blir ein Don Juan. Han blir bunde til ei «urkvinne», som har vore barnepike for han. Han har eit nært forhold til henne, og også dei første seksuelle erfaringane sine med henne. Når han skilst frå denne kvinna, får det katastrofale konsekvensar for livet hans vidare: Umedvite søker han etter henne, han går frå den eine til den andre og fell ikkje til ro nokon stader. Romanen vekte stor merksemd, stor forarging, og stort sal. Bokkritikar, dosent Harald Elovsson samanlikna Lars Berg med den engelske diktaren D. H. Lawrence i «Folkskollärarnas tidning» 20.05.39: «Det finns i boken flera erotiska scener, givna med en fyllig och sund sensualism, som kan föra tanken till den engelska diktaren.»
Mr. Fantasy
Forskjellige miksar og innspelingar
«Coloured Rain» vart spelt inn som «Colored Rain» av Eric Burdon & The New Animals med ein gitarsolo av Andy Summers. Han vart òg spelt inn av The Hassles, Al Kooper og Slade. «Smiling Phases» vart spelt inn av Blood, Sweat & Tears på det andre albumet deira i 1968. «Dealer» vart spelt som ein del av ein medley, «Dealer/Spanish Rose», av Santana på albumet Inner Secrets i 1978.
Lars Berg
Forfattarskapen
Dei fire romanane som kom mellom 1936 og 1939 blir rekna som Lars Berg sine hovudverk. Her følgjer han medlemmar av den same familien gjennom to generasjonar. Hovudpersonen tar utdanning og lærer å kjenne nye tankar. Han kjem attende, og etter kvart får dei nye, radikale tankane fotfeste også i heimbygda. Framsteg i næringsliv og tenkesett blir i den siste boka kopla opp mot Arbeiderpartiets overtaking av politisk makt. Berg var utan tvil inspirert av den nye tida med kriseforlik og Johan Nygaardsvolds sosiale reformer.
Mr. Fantasy
Mottaking
Ei melding i aprilutgåva av Rolling Stone i 1968 kalla albumet «ei av dei beste frå ei kvar gruppe i dag». Skribenten meinte at røysta til Steve Winwood hadde «modnast, og fått ny djupe og ny rekkjevidd, ei meir individuell kjensle og større spenn i både stil og tone», og meinte at «det sterkaste punktet på dette albumet er når Traffic sin 'forståelege far-out' og Winwood sin flotte R&B-stil vert kombinert», men rekna òg Mason sine bidrag som gode nok på eiga hand.
Lars Berg
Forfattarskapen
«Da hendte noe, han vart vill, rasande. Ho vart nesten sleten ut av alle tankar, slo auga opp og såg eit andlet ho ikkje kjente att. Ho vart mest redd med det same, men så var det brått som ho var i eit uvér. Han sleit klea av henne, ho hørte det revna i dem, han klorte, beit. Ho var så forferd at ho kunde ikkje tenke, kjente bare at no var ho eit fjom i uvéret. Så kvelvde han seg over henne, var som eit fjell, kramsa over henne, klorte, kleip. No, no hendte alt. Ho kjente brått at det var dette uvéret ho hadde ant, ønsket og vore redd, det hadde bare vore borte frå alle tankar. No var ho i det, kjente det var uråd å stri imot, ho gav etter, slappa av i kroppen så det suste og tirte i henne, let han åpne seg.»
Lars Berg gav ut seks romanar etter krigen. Det er breitt anlagde sosialrealistiske romanar frå Nord-Noreg, om organiseringa av fiskarane i Kvinna og havet (1950) og Vi må ro i natt (1951). Med romanen Her er sedejord nok (1954) tar Lars Berg opp temaet menneska og religionen. Sjølv om Berg lar svepa laupe over ryggen på omvendingspredikantane, så er det tydeleg at han skriv om Føraren og Nazistane - sjølv om det er lagt til ei nordnorsk bygd, og med stort innslag av humor og skjemt. Boka vekte stor merksemd og valdsamt rabalder i radio og aviser. Psykologen Ingjald Nissen gav Berg mange lovord for hans forståing og tolking av det som skjer når eit menneske gjev seg over til blind tru: «Han (Berg) behandler en sak - et dyptgående problem - som vitenskapen i to mannsaldre har kjempet med, og som den vel fremdeles er i villrede med, nemlig spørsmålet om hvorledes et diktatur kan vokse opp og stabilisere seg i et samfunn.» (Arbeiderbladet 09.02.55).
Mr. Fantasy
Ettermæle
I ei nyare melding i Allmusic var dei positive til albumet og kalla musikken til Traffic, «utsøkt, der dei kombinerer bakgrunnen sin i britisk pop med ein smak av komikk og danselokalstilen frå Sgt. Pepper, indisk musikk og bluesrock-jamming». I 1999 vart albumet innlemma i Grammy Hall of Fame.
Lars Berg
Forfattarskapen
Berg debuterte som dramatikar med «Maria» (1959) på Det Norske Teatret. Teaterstykket Petter Dass (1967) blei urframført på Hålogaland Teater i 1984. Dei to siste romanane hans handlar om den finske innvandringa til Nord-Noreg. I romanane Dei varme kjeldene (1966) og Den lange vegen (1967) følgjer vi Thure Granberget frå dei finske skogane til kysten av Nord-Norge. Den tredje romanen, Fritt Menneske låg uferdig då forfattaren døydde i 1969.
Litteraturhistorikar Arild Haaland skreiv følgjande om Lars Bergs forfattarskap i Syn og Segn (1967): «I emneval er bøkene aktuelle og nærverande, og likevel på sida av den litterære hovudstraumen i Noreg i dag. Lars Berg var føre si tid når det gjeld den opne innstillinga til det seksuelle. ... Det som gjer forfattarskapen til ei oppleving fylt av rikdom og ettertanke, er at han tumlar med sentrale og tidlause problem. Vidare er det den generøse innstillinga og det omsynslaust opne som ber skildringane, og det at vi blir førte inn i ei fascinerande, reindyrka handlingsverd.»
Mr. Fantasy
Medverkande
med:
Lars Berg
Forfattarskapen
Ved 100-årsjubileet for Lars Bergs fødsel blei eit utval av novellene hans gitt ut under tittelen Båten og mannen og andre noveller (2001), og utvalde dikt og prologar blei gitt ut i Steingaren framfor havet (2001).
Målmannen
Interessa for nynorsk (landsmålet) blei tidleg vekt hos Lars Berg. 17 år gammal var han elev på Solhov folkehøgskole, og hausten 1919 tok han til på lærarskolen i Tromsø, og her var det mange målfolk, dei tre "fanatikarane" som kom denne hausten var Martin Strømnes, Gunnar Gabrielsen (Garfors) – og Lars Berg.
Frå 1924 var Lars Berg lærar i heimbygda si, Buvika i Hillesøy herad, og i nabokrinsen Sommarøya. Hausten 1929 blei det halde røysting om skolemålet i Buvik krins, og av dei 29 frammøtte røysta 25 for nynorsk. 31. desember 1929 vedtok skolestyret å innføre nynorsk i Buvik skolekrins.
7. juli 1932 kalla Lars Berg saman lærarar frå dei tre nordlegaste fylka til eit møte i Tromsø for å skipe Hålogaland lærarmållag. Laget sendte blant anna ut skriv til alle skolane som berre hadde bokmålsopplæring, og resultatet blei at 12-13 kommunar i Troms og Finnmark, med om lag 200 skolekrinsar, valde å innføre nynorsk som "bimål" (sidemål) i skolen. Laget var også opptatt av å skjerpe krava til nynorskstilen til artium og å få innført prøver i nynorsk til mellomskoleeksamen.
Lars Berg hadde også tankar om å få til ein nynorsk ABC for nordnorske forhold, og Troms fylkesmållag oppmoda han også om å få dette til. Men dette arbeidet blei det ikkje noko av.
I 1934 var Lars Berg med å skipe Noregs lærarmållag. Han flytta til Oslo, og arbeidet i Hålogaland lærarmållag blei ikkje halde fram. Lars Berg var leiar i Noregs lærarmållag til 1935.
Etter krigen kom Lars Berg til Tromsø att, og sommaren 1947 tok han initiativet til å få til eit stort målmøte, eit målting, for Troms, som blei halde i månadsskiftet oktober – november. Dei to viktigaste sakene var oppattskiping av Troms fylkesmållag og "Framlegg til skriftform i nynorsk for Troms fylke" som Lars Berg hadde formulert. I dette framlegget var det særleg tilnærmingsformene som Lars Berg slo til lyd for, og det var truleg ein av grunnane til at Nordlys skreiv at tromsdialektane var eit godt grunnlag for samnorsken.
Lars Berg var også aktiv i Noregs Mållag, og i 1961–1964 var han formann i Tromsø og omland mållag. To viktige saker som laget arbeidde med var å få utarbeidd ein grammatikk over dialektane i Troms og stø arbeidet med å gje ut Johan Hvedings "Håløygsk ordsamling".
Landslaget for språklig samling blei skipa i 1959, og laget sette ned ei nemnd som skulle komme med framlegg om ein samlenormal som bygde på tilnærmingsformene i nynorsk og bokmål. Lars Berg var ein av medlemmane i nemnda som leverte Framlegg til samlenormal i 1966.
Lars Berg må nok ha sett at tilnærmings- og samnorsklina ikkje hadde noko framtid, for i 1965 kom han med i ei nemnd som Noregs Mållag sette ned for å komme med tilråding om eit målpolitisk program. Ei samrøystes nemnd skreiv: "Den programmatiske tilnærmingslinja kan ikkje lenger vera ei rettesnor for målreisinga."
Hålogaland teater
Lars Berg vert regna som Hålogaland teaters «far». Han lanserte ideen om eit profesjonelt, nordnorsk teater allereie i 1938. Han kjempa utrøytteleg for etablering av teaetret i 30 år, i mange år nesten heilt åleine, og det var han som formulerte slagordet:.
Banebrytar, stridsmann og døropnar
Førsteamanuensis Nils Magne Knutsen ved Universitetet i Tromsø oppsummerer Lars Bergs virke slik i boka «Han som gjekk først»: «''Ved at han valgte å bli boende nordpå, og ved at han var den krigeren han var, så fikk han en betydning for nordnorsk kulturdebatt og nordnorsk kulturvokster som ingen av de andre forfatterne fikk. Han satt her i Tromsø og var et stadig like hissig uromoment, engasjerte seg, skrev avisinnlegg, kjempet for teater eller hva det nå kunne være. Etter hvert ble han på den måten en hel liten kulturrevolusjon ganske alene». «Lars Berg sto der som et privat stormsenter og insisterte på å være nordlending». «Og det er slik jeg tror han vil bli stående i nordnorsk litteraturhistorie: Som provokatør og banebryter i 1930-åra, som stridsmann i etterkrigstida, og som døråpner for den blomstringa i nordnorsk kulturliv som kom etter hans død''».
Rudolphbreen
Rudolphbreen er ein isbre som flyt ut i Andvord Bay sør for Moserbreen, på vestkysten av Graham Land. Han vart kartlagt av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, 1897-99. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter Paul Rudolph, ein tysk matematisk optikar som utforma den første anastigmatiske kameralinsa, introdusert av Zeiss i 1889, og «Tessar»-linsa, introdusert av Zeiss i 1902.
Ralph Schuckett
ASCAP registrerte «Another World» av John Loeffler og Schuckett som ein av dei mest framførte countrysongane i 1988.
Medan Schuckett var fast produsent hos Columbia Records signerte han for og var medprodusent for debutalbumet til Sophie B. Hawkins.
The Waist
The Waist er eit eid mellom Herbert Plateau og Foster Plateau nord i Graham Land. Det vart fotografert av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE) i 1956-57 og kartlagt frå desse bileta av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Det fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960.
Charlie Brown av The Coasters
«Charlie Brown» er ein song skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller og spelt inn av The Coasters våren 1959. Songen nådde andreplassen på Billboard Hot 100, og var den første av tre topp 10-hittar som The Coasters hadde det året. Songen er mest kjend for linja «Why's everybody always pickin' on me?»
I følgje Jerry Leiber «Etter 'Yakety Yak', trudde eg me kunne skrive alle Coasters-songane på ti minutt. Men der tok eg feil, gitt! Då me prøvde å skrive ein oppfølgjar, hadde Mike mange musikalske idear, men eg stod fast. Etter nesten ei veke i smerte, kom eit enkelt namn i tankane. 'Charlie Brown.' Så, 'He's a clown, that Charlie Brown.' Mike hadde alt ein melodi på plass. Han hjelpte meg med soga og brått kom ein karakter, spelt av Dub Jones, ut på scenen.»
Mot slutten av mellomspelet i songen vart orda «Yeah, You!» spelt inn på halv snøgglei, slika t stemmene vart spelt attende i ein høgare tone. King Curtis spelar tenorsaksofon under instrumentalen og uttoninga av songen.
Den mest kjende versjonen av sngen er i mono, men ein stereoversjon (med ein litt anna vokal) kom ut på albumet Atlantic History of Rhythm & Blues, Vol. 4, i lag med fleire andre sjeldne stereoversjonar av hittar for Atlantic mot slutten av 1950-åra.
Det er spelt inn over 80 versjonar av songen, mellom anna av den britiske komikaren Bernard Bresslaw og ein tyskspråkleg versjon (som «Charly Brown») av Hans Blum, begge i 1959. Deep River Boys med Mikkel Flagstad sitt orkester spelte inn ein versjon i Oslo den 25. august 1960. Denne kom ut på EP-en En aften på «Casino Non Stop» 1960 (HMV 7EGN 36). Dr. Lonnie Smith spelte ein lengre instrumental versjon på konsertalbumet Move Your Hand i 1969. Guy Mitchell gav ut ein versjon av songen. I 1995 vart songen spelt inn i ein ska-punkversjon av Voodoo Glow Skulls på albumet deira Firme.
Trygve Nagell
Trygve Nagell var ein norsk matematikar.
Han tok doktorgrad ved Universitetet i Oslo i 1926, og var stipendiat og seinare dosent same stad til 1931. Han var så professor ved Uppsala Universitet frå 1931 til 1962. Nagell gav ut 132 matematiske avhandlingar. Den første kom alt i 1917 medan han enno studerte. Nagell arbeidde særleg innanfor talteori og særleg diofantiske likningar.
Han var formann i Undervisningsrådet for norsk skolevesen utanfor Noreg 1942–1945. Trygve Nagell vart medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi i 1925, av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab i 1952 og av Kungliga Vetenskapsakademien i Stockholm i 1943. Han vart æresdoktor ved Uppsala Universitet i 1956. Nagell fekk Haakon VIIs Frihetskors i 1947, vart utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden i 1951 og av den svenske Nordstjärneorden i 1952.
Venn-diagram
Venn-diagram er illustrasjonar som blir brukt i ei grein av matematikken som blir kalla mengdelære. Dei blir brukt for å vise dei matematiske eller logiske sambanda mellom ulike grupper av element (mengder).
Døme
Den oransje sirkelen (mengd A) kan representere, til dømes, alle levande vesen som er tobeinte. Den blå sirkelen, (mengd B) kan representere alle levande vesen som kan fly. Det områdde der den blå og den oransje sirkelen overlappar (som blir kalla skjæringsfeltet) inneheld alle levande vesen som både kan fly og som har to bein – til dømes papegøyar. (Tenk deg kvar enkelt type vesen som eit punkt ein stad i diagrammet).
Menneske og pingvinar ville vore i den oransje sirkelen, i det området som ikkje overlappar med den blå sirkelen. Myggar har seks bein, og flyr, så punktet for myggar ville vere i den delen av den blå sirkelen som ikkje overlappar med den oransje. Ting som ikkje har to bein og ikkje kan fly (til dømes kvalar og klapperslangar) ville alle saman vorte representert av punkt utanfor begge sirklane. Teknisk sett kan Venn-diagrammet tolkast som «sambanda mellom mengd A og mengd B som kan ha nokre (men ikkje alle) element felles».
Det samla arealet av mengdene A og B blir kalla unionen av mengdene A og B. Unionen i dette tilfellet inneheld alle ting som anten har to bein, eller som flyr, eller begge delar. At sirklane overlappar inneber at unionen av dei to mengdene ikkje er tom – at det faktisk er vesen som er i både den oransjen og den blå sirkelen.
Nokre gonger blir eit rektangel (som blir kalla universalmengda) teiknet omkring Ven-diagrammet for å vise rommet for alle moglege ting. Som tidlegare nemnde ville ein kva vorte representert av eit punkt som ikkje er i unionen men som er i universet (av levande vesen, eller av alle ting, avhengig av korleis ein vel å definere universalmengda for akkurat det diagrammet).
Eulerdiagram
Euler-diagram har likskapar med Venn-diagram, men treng ikkje vise alle moglege samband. I diagrammet til høgre er ei mengd fullt inni ein annan. La oss seie at mengd A er alle dei ulike typane ost som finst i verda og mengd B er alle matvareslag som finst i verda. Frå diagrammet kan du sjå at alle ostar er matvarer, men ikkje alle matvarer er ostar. La oss vidare ta at mengd C (la oss seie alle ting laga av metall) ikkje har nokre element (medlemmar av mengda) blir felt med mengd B, og utor det kan vi logisk påstå at ingen matvareslag er metallting (og vice versa). Diagrammet kan tolkast som:
Johnston-diagram
Johnston-diagram blir brukt for å illustrere påstandar i proposisjonslogikk slik som Korkje A eller B er sanne og er ein visuell måte å illustrere sanningstabellar på. Dei kan vere identiske utsjåandemessig med Venn-diagram, men dei representerer ikkje nokre objektmengder.
Karnaugh-kart
Karnaugh-kart eller veitch-diagram er ein annan måte å visualisere boolsk algebra-uttrykk.
Peirce-diagram
Peirce-diagram, utforma av Charles Peirce, er utvidingar av Ven-diagram som inkluderer informasjon om eksistensielle påstandar, fråskiljande informasjon, sannsyn og relasjonar. sine/.
Utvidingar til høgare mengde mengder
Venn-diagram har gjerne tre mengder. Venn var oppsett på å finne symmetriske figurar...elegante i seg sjølv som representerte høgare mengde mengder og han utforma eit firemengdersdiagram ved bruk av ellipser. Han gav òg ein konstruksjon for Ven-diagram for kvart og ei mengd kurvar, der kvar ny kurve er innfelt i dei tidlegare kurvane, byrjande med 3-sirkelsdiagrammet.
Edwards sine Venn-diagram
A. W. F. Edwards gav ein fin konstruksjon for høgare mengde mengder som innehar einskilde symmetriar. Konstruksjonen hans kan oppnåast ved å projisere Venn-diagrammet på ein sfære. Tre mengder kan enkelt representerast ved å ta tre halvkuler i rette vinklar (x≥0, y≥0 og z≥0). Ei fjerde mengd kan representerast ved å ta kurvar lik dei du finn på sømmen på ein tennisball som snor seg opp og ned rundt ekvator. Den resulterande mengda kan så projiserast tilbake til planet for å gje eit tannhjul-diagram med aukande mengder tenner. Desse diagramma vart utforma under konstruksjonen av eit glasmalerivindauge til minne om Venn.
Andre diagram
Edwards sitt Venn-diagram er topologisk ekvivalente med diagram utforma av Branko Grünbaum som var basert omkring polygon som skjer kvarandre med aukande mengder sider. Dei er òg 2-dimensjonale representasjonar av hyperkuber.
Smith utforma liknande n-mengdediagram ved bruk av sinus-kurvar med likninga y=sin(2ix)/2i, 0≤i≤n-2.
Charles Lutwidge Dodgson (òg kjent som Lewis Carroll) utforma eit fem-mengds diagram.
Opphav
John Venn var ein britisk filosof og matematikar på 1800-talet som introduserte Venn-diagrammet i 1881.
Eit glasmålerivindauge på Caius College på Cambridge-universitet er til minne om oppfinninga hans.
Hersketeknikk
Hersketeknikk er ei nemning for metodar ein person eller ei gruppe kan bruka for å audmjuka, «psyka ned» og herska over andre personar eller grupper. Hersketeknikkar kan bli utøvde gjennom tale, stemmeleie, kroppsspråk og andre former for kommunikasjon. Dei blir brukte på alle arenaer der menneske utøver makt: i familieliv, arbeidsliv, politikk og samfunnsliv. Omgrepet blei først lansert i 1945 av psykolog og filosof Ingjald Nissen i boka Psykopatenes diktatur. Sosialpsykolog og tidlegare SV-leiar Berit Ås populariserte omgrepet i 1981 i boka Kvinner i alle land … Håndbok i frigjøring. Her reduserte ho Nissens opphavelege ni teknikkar til fem og hevda at desse berre var noko menn kunne gjere mot kvinner. Sidan den tid har omgrepet «hersketeknikk» vore ein del av det norske allmenspråket, og det har også blitt kjent i ei rekkje andre land. Ås såg omgrepet i eit kjønnspolitisk og samfunnsmessig perspektiv. Seinare har tydinga blitt utvida - og etter nokre si meining utvatna - til å gjelda psykososial maktutøving på ei rekkje område. Ein kan også seia at forståinga av hersketeknikkane har blitt individualisert. Berit Ås og 70-talsfeministane såg på hersketeknikkane som ein del av eit djuptgripande undertrykkingsforhold. Svaret var ein felles frigjeringskamp. I dag blir hersketeknikkane ofte oppfatta som eit problem mellom einskildpersonar og med individuelle løysingar.
Ingjald Nissen om hersketeknikkar
Filosof Nina Karin Monsen har peika på at Ingjald Nissen var tidleg ute med å analysera ulike hersketeknikkar. Ho kritiserer Berit Ås for lenge å ha underslått Nissen sine bøker om dette emnet. Monsen har oppsummert dei hersketeknikkane Nissen lanserte på denne måten:
I Menneskelige oppgaver og utveier frå 1966 nemner Nissen:
Dei fem hersketeknikkane
Berit Ås reduserte Nissens hersketeknikkar til fem som ho hevda berre menn tok i bruk for å halda kvinner nede:
Hersketypar
Hilde Sandvik og Jon Risdal forsøkte i 2007 i boka ''Hersketeknikk. En slags håndbok.'' å skildra ni «hersketypar» som ein kan møta på arbeidsplassen:
Opphav til omgrepet
Omgrepet hersketeknikk hadde vore brukt av fleire forskarar før Berit Ås tok det i bruk i 1981. Ein av desse var filosofen og psykologen Ingjald Nissen, som alt i 1945 analyserte ulike hersketeknikkar i verket Psykopatenes diktatur. Likevel var det Berit Ås og andre feministar sin innsats som gjorde omgrepet til ein del av allmenspråket og utvikla det til ein reiskap i kvinnekampen. Berit Ås fekk ein æresdoktorgrad i Danmark for arbeidet sitt. Eit undervisningsmateriale om hersketeknikkar er omsett til tolv språk. At ho ikkje «fann opp» omgrepet, har ho sjølv kommentert slik: «Riktignok har jeg videreutviklet og nyttiggjort meg teoriene, og arbeidet rundt i verden i mer enn 30 år med hvordan de kan avsløres, men lansert begrepet har jeg altså ikke...Jeg er opptatt av hvordan personer og organisasjoner kan motarbeide dem og frigjøre seg fra teknikkenes ødeleggende virkninger – på enkeltmenneskers helse og på truede demokratiske prinsipper».
Ájos Jeórjos i Latsiá
Ájos Jeórjos (gresk Άγιος Γεώργιος) er ein bydel i byen Latsiá i distriktet Levkosía i Republikken Kypros. Bydelen omfattar det meste av byen med unntak av to område i nordaust.
Chalkofanitt
Chalkofanitt er eit svart oksid-mineral med sink og mangan, (Zn,Fe,Mn)Mn3O7· 3H2O. Namnet kjem av at det får eit koparliknande utsjånad ved oppvarming. Påvist frå skarnførekomsten Skjerpemyr på Grua i Lunner.
Vincent Bueno
Vincent Bueno er ein austerriksk songar med filippinsk bakgrunn. Han vart nasjonalt kjend i januar 2008, då han vann talenttevlinga ''Musical! Die Show'' i regi av den austerrikske kringkastaren ORF. Bueno har òg hatt fleire show og konsertar på Filippinane, og har vore oppvarmingsartist for den filippinske songaren Sarah Geronimo. Sidan har han etablert seg som artist på Filippinane, og har platekontrakt gjennom Star Records, eit underhaldningsselskap under ABS-CBN. Bueno skulle ha representert Austerrike i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland med songen «Alive», men tevlinga vart avlyst på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020. Han representerte Austerrike i Eurovision Song Contest 2021 med låten «Amen».
I Can't Hear You
«I Can't Hear You No More» er ein song skriven av Gerry Goffin og Carole King. Han vart opphavleg spelt inn som «I Can't Hear You» i 1964 av Betty Everett. Den mest populære versjonen var ein topp 40-singel frå 1976 av Helen Reddy.
Vincent Bueno
Bakgrunn
Bueno starta å danse som fireåring og var tidleg i gang med musikk. Faren var ein tidlegare songar og gitarist i eit lokalt musikkband i 1970-åra. Bueno laga eigne songar og tok kurs innan drama, dans og song og studerte musikk og utøvande kunst ved Wiens private musikk- og kunstuniversitet.
I 2008 vann Bueno den TV-sende talenttevlinga ''Musical! Die Show'' på den austerrikske kringkastingskanalen ORF. Sigeren gjorde han kjend i Austerrike, og sidan har han dukka opp i ulike musikk- og teateroppsetjingar. I 2009 deltok han i ORF-programmet Dancing Stars, den austerrikske versjonen av Skal vi danse. I 2016 deltok han òg i den austerrikske uttakinga til Eurovision Song Contest med songen «All We Need Is That Love».
I kjølvatnet av artistkarrieren i Austerrike, lanserte han òg ein karriere på Filippinane, blant anna som deltakar i musikkshowet ASAP XV i 2010 og med platekontrakt med selskapet Star Records.
I Can't Hear You
Lulu-versjonen
I Storbritannia spelte Lulu inn «I Can't Hear You No More» som oppfølginga til gjennombrotshitten hennar «Shout», produsert av Peter Sullivan og utgjeve som «Can't Hear You No More» den 28. august 1964. Singelen kom til kort på UK Singles Chart.
Dusty Springfield-versjonen
Versjonen til Dusty Springfield av «I Can't Hear You No More» kom ut på albumet hennar Ev'rything's Coming Up Dusty i Storbritannia og på den amerikanske utgåva You Don't Have to Say You Love Me. Etter å ha hatt premiere på versjonen sin av «I Can't Hear You No More» den 28. april 1965 på på «Sound of Motown»-sendinga til Ready Steady Go!, med Martha and the Vandellas på korvokal, spelte Springfield inn «I Can't Hear You No More» den 2. juli 1965 i Philips Studios i Marble Arch, med Philips-eigar Johnny Franz oppført som produsent (Springfield har uttalt at ho sjølv produserte alle innspelingane sine på midten av 1960-talet). Økta, som var dirigert av Ivor Raymonde og med Madeline Bell og Doris Troy på korvokal, er eit sjeldan døme på ei Springfield-innspeling med turnébandet hennar The Echoes.
Carole King-versjonen
Carole King spelte sjølv inn «I Can't Hear You No More» for debutsoloalbumet sitt Writer i 1970. I boka si The Words and Music of Carole King seier James Perone at songen «fungerer godt nok for King, men stilen til songen og arrangementet er inspirert av Philadelphia soul og er slik at det ikkje har den same innverknaden som nokre av dei seinare komposisjonane til King som vart utforma rundt hennar fysiske og retoriske røyst.»
Vincent Bueno
Bakgrunn
Bueno snakkar tysk, engelsk og tagalog flytande.
I Can't Hear You
Helen Reddy-versjonen
Helen Reddy-versjonen frå 1976 var den mest suksessriket versjonen som vart gitt ut som hovudsingelen frå albumet hennar Music, Music. Musikarane inkluderte Victor Feldman (perkusjon), Harvey Mason og Jeff Porcaro (trommar), David Paich (keyboard), Ray Parker jr. (gitar) og Tom Scott (saksofon). Korvokaliastar på albumet var Jim Gilstrap, Myrna Matthews, Lisa Freeman og Carolyn Willis. Reddy ønskte ikkje å spele inn «I Can't Hear You No More», men vart sterkt pressa til det av Capitol Records som håpte ein discopåverka song kunne betre karrieren hennar. Ironisk nok vart «I Can't Hear You No More» ein Easy Listening-hit som gjekk til topps på denne lista i USA. Det vart den åttande og siste hitten til Reddy og var òg hennar nest siste topp 40-hit, som nådde 29. plassen på Billboard Hot 100 (Cash Box rangerte sporet på 41. plassen.).
Andre versjonar
Songen vart òg spelt inn av forskjellige grupper:
Traffic
Traffic var eit engelsk rockeband, skipa i Birmingham, i april 1967 av Steve Winwood, Jim Capaldi, Chris Wood og Dave Mason. Dei byrja som ei psykedelisk rockegruppe, men vart sidan meir variert med bruk av instrument som Mellotron og cembalo, sitar og treblåseinstrument med element av jazz og improvisasjon i musikken sin. De tre første singlane deira var «Paper Sun», «Hole in My Shoe» og «Here We Go Round the Mulberry Bush».
Traffic vart oppløyst i 1969, då Winwoood vart med i Blind Faith, men kom saman att i 1970 og gav ut det kritikarroste albumet John Barleycorn Must Die. Besetninga deira varierte ein del frå då av og fram til dei vart oppløyst igjen i 1974. Ei delvis sameining med Winwood og Capaldi fann stad i 1994.
Traffic vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2004.
Historie
Songaren, klaverspelaren og gitaristen i Traffic, Steve Winwood, var frontmann og songar for The Spencer Davis Group då han var 14 år gammal. The Spencer Davis Group gav ut fire topp 10-singlar og tre topp 10-album i Storbritannia, i tillegg til to topp 10-singlar i USA. Trommeslagaren, vokalisten og tekstforfattaren Jim Capaldi og gitaristen Dave Mason hadde begge vore i The Hellions og Deep Feeling, medan blåsaren Chris Wood kom frå Locomotive.
Winwood, Capaldi, Mason og Wood møttest då dei jamma i lag i The Elbow Room, ein klubb i Aston i Birmingham. Etter Winwood slutta i The Spencer Davis Group i april 1967 vart kvartetten Traffic skipa. Capaldi kom opp med namnet på gruppa då dei fire venta på å krysse gata i Dorchester. Kort tid etter leigde dei ei hytte nær landsbyen Aston Tirrold i Berkshire for å skrive og øve inn ny musikk.
Traffic fekk kontrakt med selskapet til Chris Blackwell, Island Records (der den eldre broren til Winwood, Muff, som òg spelte i The Spencer Davis Group, seinare vart plateprodusent og sjef) og debutsingelen deira, «Paper Sun», vart ein hit i Storbritannia midt i 1967 (fjerdeplass i Canada). Den andre singelen deira, Mason sin psykedeliske popsong «Hole in My Shoe», vart ein enno større hit (òg fjerdeplassen i Canada) og vart ein av dei mest kjende songane deira. Den tredje singelen deira, «Here We Go Round the Mulberry Bush», vart laga for filmmusikken til filmen med same namn. Debutalbumet deira var Mr. Fantasy, produsert av Jimmy Miller, og som singlane, vart det ein hit i Storbritannia, men ingen andre stader. Det nådde likevel 88. plassen i USA.
Mason slutta i gruppa på grunn av kunstnariske skilnader kort tid etter Mr. Fantasy kom ut, men kom attende i bandet for nokre månader i 1968, lenge nok til å medverke til ein del av songane på det andre albumet deira, Traffic. Albumet kom ut i1968, og inneheldt originalversjonen til Mason sin «Feelin' Alright», som seinare vart spelt inn til stor suksess av Joe Cocker og Three Dog Night. Winwood, Wood og Capaldi ønskte å ta gruppa i ei ny retning, og gjekk for ein vise- og bluesstil i staden for den tidlegare psykedeliske stilen, medan Mason var meir innretta mot psykedelisk pop. Mason var heller ikkje heilt komfortabel med livsstilen til Traffic. Bandet turnerte i USA som ein trio seint i 1968, som førte til at det neste albumet deira, Last Exit, hadde ei side med konsertopptak. I 1968 spelte ofte Winwood og Wood med Jimi Hendrix, og dei var begge med på The Jimi Hendrix Experience-albumet Electric Ladyland i 1968. Det same var Mason, sjølv om han ikkje var ført opp på albumet.
Bandet vart oppløyst då Winwood slutta tidleg i 1969. Det vart ikkje sagt kvifor han slutta, heller ikkje til Capaldi og Wood, men han sa seinare det var «på grunn av måten eg slutta The Spencer Davis Group. Eg såg ikkje noko grunn til kvifor eg ikkje skulle forlate Traffic og gå vidare. Det verka heilt normalt å gjere det slik.» Kommentaren til Winwood stemmer ikkje sidan Davis Group fortsette etter han slutta.
Winwood skipa så supergruppa Blind Faith, som varte mindre enn eitt år, og spelte inn eitt album og gjenomførte ein amerikansk turné. Dei attverande medlemmane i Traffic byrja på eit prosjekt i lag med Mick Weaver (òg kjend som Wynder K. Frog), i det kortvarige Mason, Capaldi, Wood and Frog (seinare forkorta til Wooden Frog), som spelte nokre få konsertar og spelte inn nokre opptak for BBC, før dei vart oppløyst.
Etter Blind Faith vart oppløyst i 1969, byrja Winwood å arbeide på ei soloinnspeling, og henta inn Wood og Capaldi for å hjelpe til, og prosjektet vart etter kvart omgjort til eit nytt Traffic-album, John Barleycorn Must Die, som vart den største suksessen deira til då. Traffic utvida besetninga si seint i 1970 med den tidlegare Blind Faith-medlemmen Ric Grech på bass. Gruppa vart ytterlegare utvida i 1971 med trommeslagaren Jim Gordon frå Derek and the Dominos og den ghanesiske perkusjonisten Rebop Kwaku Baah. Konsertalbumet Welcome to the Canteen kom ut i september og markerte at bandet var ferdige på United Artists Records. Det hadde ikkje namnet «Traffic» på framsida, og i staden var dei individuelle namna på medlemmane oppført, inkludertMason, som kom attende får den tredje og siste perioden sin med bandet. Albumet enda med ein versjon av The Spencer Davis Group-songen «Gimme Some Loving», som vart ein liten hit.