cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malaysia
Historie
I 1981 vart Mahathir Mohamad statsminister og han heldt posten i 22 år fram til 2003, då Abdullah Ahmad Badawi overtok posten. Mohamad heldt landet i eit jerngrep. Etterfølgjaren hans har styrt landet på eit meir diplomatisk sett, og internasjonale kommentatorar har hylla moderniseringa hans av næringslivet i landet. Likevel er det framleis svært avgrensa pressefridom i landet.
Politikk
Malaysia er bygt opp av 13 delstatar, og av dei er ni sultanat. I tillegg er tre forbundsterritorium (Kuala Lumpur, det nye regjeringssetet Putrajaya og øya Labuan). Delstatane Sabah, Sarawak, Penang (inkludert øya Penang) og Malakka vert forvalta av guvernørar som er utnemnde av sentralregjeringa.
Statsforma er konstitusjonelt monarki. Kongen vert vald frå rekkja av herskarar av dei ni sultanata kvart femte år.
Statsoverhovud i landet er kong Muhammad V av Kelantan. Statsminister er Mahathir Mohamad. Parlamentet heiter Dewan Rakyat og har 219 medlemer som er valde for fem år om gongen, i tillegg til regjeringa som er kalla Dewan Negara med 70 medlemer.
Demografi
På grunn av den sentrale geografiske plasseringa langs sjøhandelsvegen i Søraust-Asia og tida som britisk koloni er ein stor del av innbyggjarane i Malaysia av tamilsk eller kinesisk opphav. Dette har farga historia, samfunnet, kjøkenet og kulturlivet i landet. Urbefolkninga vert kalla orang asli ('opphavlege menneske') på malayisk.
Religion
Malayar (dvs. malay-malaysiarane, til skilnad frå tamilar og dei andre folkegruppene) er per definisjon muslimar. Størsteparten av tamilane er hinduar og størsteparten av kinesarane er buddhistar, men det er òg grupperingar som er kristne.
Språk
Malayisk (Bahasa Malaysia, bahasa tyder 'språk') er svært likt indonesisk. Tamilane snakkar i tillegg tamil og kinesarane for det meste kantonesisk, hokkien, hakka eller mandarin. Urbefolkninga er heterogen og snakkar fleire ulike språk.
Økonomi
Malaysia produserer bilen Proton.
Klima
Landet har eit tropisk klima som endrar seg lite gjennom året. Temperaturane held seg stort sett rundt 30-32 °C midt på dagen og rundt 22-25 °C om natta, men temperaturen minkar om lag 6 °C for kvar 1000 m i høgda. Den årlege middeltemperaturen i Cameron Highlands (1450 moh.) på Malayahalvøya er difor 18 °C.
Nedbøren er stort sett jamt fordelt gjennom året, men med ein liten auke i overgangsperiodane til monsunen i april-mai og oktober-november. I det store og heile kjem det ei regn- eller torebyge om lag annankvar dag. Unnataka er dei områda som møter vintermonsunen front mot front, som nordaustkysten av den malaysiske halvøya og nordlege og austlege delar av Borneo. Her kan ein få store nedbørsmengder (over 600 mm i månaden) frå november til tidleg på våren, og den årlege nedbørsnormalen er rundt 4000 mm.
Trento
Trento (tysk Trient, latin Tridentum, fleire italienske dialektar nyttar òg Trent eller Trènt) er ein by i Adigedalen i Italia. Han er hovudstad i provinsen Trento i regionen Trentino-Alto Adige og har om lag 110 000 innbyggjarar.
Geografi
Kommunen Trento dekkjer eit stor område og har mange forstader og svært varierte geografiske tilhøve. Her finn ein alt frå industrielle forstader like nord for byen til små fjellgrender på Monte Bondone.
Trento ligg ein vid bredal kalla Adigedalen like sør for Dolomittane i Alpane. Her renn elvane Fersina og Avisio ut i Adige, den nest lengste elva i Italia. Dalen er omgjeve av høge fjell, inkludert Vigolana (2 150 m), Monte Bondone (2 181 m), Paganella (2 124 m), Marzola (1 747 m) og Monte Calisio (1 096 m). I nærleiken ligg innsjøane Lago di Caldonazzo, Lago di Levico, Gardasjøen og Toblinosjøen.
Historie
Ein er ikkje sikker på opphavet til byen. Enkelte meiner han var ein raetisk busetnad, men området har vore påverka av nabofolk som venetarar, etruskarar, kimbrarar, og gallarar.
Trento vart erobra av romarane seint på i det 1. hundreåret fvt. etter fleire samanstøyt med dei raetiske stammene. Romarane gav staden namnet Tridentum etter dei tre åsane som ligg rundt byen.
Etter Romarriket sitt fall vart Trento styrt av gotarar, langobardar og frankarar før det til slutt kom inn under Det tysk-romerske riket. I 1027 oppretta keisar Konrad II av Det tysk-romerske riket fyrstebispedømet Trento, som hadde både politisk og religiøs makt i området. Dei neste hundreåra vart han derimot styrt frå anten bispedømet Trent eller grevskapet Tirol (frå 1363 ein del av Habsburgmonarkiet). Rundt 1200 vart Trento ein gruveby og særleg vart det vunne ut sølv frå Monte Calisio.
På 1500-talet vart Trento kjend for rådet i Trento (1545-1563) som førte til motreformasjonen. Av kjende fyrstbiskopar på denne tida finn ein Bernardo Clesio (som styrte byen i 1514-1539, og som leia rådet i Trento) og Cristoforo Madruzzo (som styrte 1539-1567 under rådet). Både adelege europearar og humanistar i renessansen heldt til i byen.
Fylkesveg 568
Fylkesveg 568 (Fv568) går mellom Austrheim og Fedje. Vegen (bortsett frå ferjestrekninga) er 6,8 km lang.
Trento
Historie
Fyrstbiskopane styrte Trento fram til napoleonstida, då han hamna under fleire forskjellige statar. Under omorganiseringa av Det tysk-romerske riket i 1802 vart bispedømet sekularisert og annektert til Habsburg sine område. Pressburg-traktaten i 1805 gjorde at Trento kom under Bayern, medan Trento etter Schönbrunn-traktaten fire år seinare kom under Det napoleonske kongedømet Italia. Då napoleonskrigane tok slutt i 1814 vart Trento til slutt annektert til Keisardømet Austerrike der han vart ein del av provinsen Tirol.
Dei neste tiåra vart Trento modernisert og den første jernbanen i Adigedalen opna i 1859. Seint på 1800-talet var byar som Trento og Trieste framleis under Austerrike og vart senter for italiensk irredentisme. Dette førte til slutt Italia ut i den første verdskrigen. Området vart hardt råka under krigen og nokre av dei hardast slaga fann stad i dei omliggande fjellområda.
Etter den første verdskrigen vart dei italiensktalande provinsane, i lag med Bolzano og delar av Tirol sør for det alpinske vasskiljet (som var tysktalande), annektert av Italia.
Etter at Mussolini måtte gå av under den andre verdskrigen vart Trento ein del av Den italienske sosialistrepublikken, styrt av Mussolini, men i realiteten ein del av Nazi-Tyskland. Dei tysktalande innbyggjarane ønska å ta hemn på dei italiensktalande som budde i området, men dei vart hindra av nazistane som ønskte å oppretthalde eit godt forhold til Mussolini. Frå november 1944 til april 1945 vart Treno bombardert av dei allierte. 10 267 bomber vart sloppe ned over byen og store delar av byen vart øydelagd. Det meste av sentrumet frå mellomalderen og renessansen vart derimot spart.
Frå 1950-åra har regionen vore i økonomisk vekst, mykje på grunn av det spesielle sjølvstyret regionen har.
691 Lehigh
691 Lehigh er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 11. desember 1909 av Joel Hastings Metcalf ifrå Taunton, Massachusetts.
Dominique de Villepin
Dominique de Villepin er ein fransk politikar som var statsminister i Frankrike frå 2005 til 2007. Han representerer det konservative partiet Union pour un mouvement populaire (UMP, 'Unionen for ei folkerørsle') som før 2002 heitte Rassemblement pour la République (RPR).
Dominique Marie François René Galouzeau de Villepin er fødd i Rabat i Marokko som son av ein diplomaten og senatoren Xavier de Villepin og kona Yvonne Hétier. Han studerte ved École nationale d'administration og Institut d'études politiques de Paris, og hadde ein kortvarig diplomatisk karriere.
På 1980-talet blei han kjend med Jacques Chirac og blei etterkvart ein nær rådgjevar. I 2002 blei han utnemnd til utanriksminister og i 2004 blei han innanriksminister. 31. mai 2005 blei han statsminister etter Jean-Pierre Raffarin. Han gjekk av som statsminister 17. mai 2007 etter demonstrasjonar mot nye arbeidslovar han ville innføra og den andre Clearstream-saka. De Villepin har aldri vore folkevald til noko verv.
19. juni 2010 offentleggjorde de Villepin grunnlegginga av eit nytt parti, République solidaire. Han blei likevel også verande i UMP.
De Villepin er også forfattar, og har skrive diktsamlingar og historiebøker.
Sunde i Sunnhordland
Sunde er ei bygd i Kvinnherad kommune i Vestland. Staden ligg sørvest på Folgefonnhalvøya. Statistisk sentralbyrå reknar Sunde og Valen for ein tettstad, Sunde/Valen, med til saman 1,798 innbyggjarar (2007).
I tillegg til sardinfabrikk og hermetikkindustri var skipsbygging viktig for framveksten til Sunde tidleg på 1900 talet. Med arbeidsplassar og industri følgde servicetilbod som legekontor, post og mange butikkar. På 1950-talet var Sunde eit trafikknutepunkt og handelssentrum. Men etter at industrien vart avvikla og ferjestøet flytta til Opsangersneset rundt 1980, forsvann også dei fleste servicetilboda.
Frå ferjekaien på Opsangerneset ved Sunde gjekk ferja til Ranavik, Skjersholmane og Jektevik fram til 2008. Ferjekaien blir no brukt som stoppestad for snøggbåt.
Sunde har ei båthamn der ein kan ligge mot avgift.
Jajva
Jajva (russisk Я́йва) er ei elv i Perm kraj i Russland og ei av sideelvane til Kama frå venstre. Elva er 304 km lang og har eit nedslagsfelt på.
Ho startar der elvane Severnoj Jajvy og Poludennoj Jajvy renn saman, nær grensa til Sverdlovsk oblast, vest for Typyldalen. Jajva munnar ut i Kama via Kamareservoaret.
Dei største sideelvane hennar er Gub, Abija, Kad, Tsjikman, Tsjanva, Vilva og Usolka frå venstre, og Ulvitsj og Ik frå høgre.
Hustadvika
Hustadvika er eit drygt 10 nautiske mil langt ope havstykke i skipsleia mellom Molde og Kristiansund i Møre og Romsdal fylke. Farvatnet er grunt og oppfylt av mindre øyar og skjer og med Norskehavet ståande like på. Havstykket er difor rekna som eit av dei farlegaste langs norskekysten og fleire skip har forlist her. Eit av dei mest dramatiske forlisa var Roktaforliset i 1938.
Ved det nordre innløpet til Hustadvika ligg Kvitholmen fyr; her fører Lauvøyfjorden inn på vestsida av Averøya. Ved det sørlege innløpet til Hustadvika ligg Bjørnsund fyr utanfor munningen av Harøyfjorden.
Svealand
Svealand er den mellomste av de tre noverande landsdelane i Sverige, og grensar til Götaland i sør og Norrland i nord.
Før i tida vart òg namna Svearíki (Svearike) og Svíþjóð (Svitjod) bruka. Det førre vert no bruka om landet Sverige, og den seinare vert bruka om same land på islandsk og færøysk.
Landskap
Svealand består av landskapa:
Dei langerhanske øyane
Dei langerhanske øyane er ei cellegruppe som finst i bukspyttkjertelen og produserer endokrine hormon.
Dei langerhanske øyane utgjer 1-2 % av massen i bukspyttkjertelen. Dei er sett saman av tre celletypar som produser kvar sine tre hormon: alfacellene står for produkjsonen av glukagon, dei mange betacellene for insulin, medan deltacellene utsondrar somatostatin. Der er òg PP celler og D1 celler, men ein kjenner lite til desse førebels.
Øyane vart oppdaga i 1869 av den tyske anatomikaren Paul Langerhans og fekk namn etter han.
Kardinalmaurtanagar
Kardinalmaurtanagar (Habia cristata) er ein fugl i kardinalfamilien. Denne fargerike arten lever på vestskråninga av den vestre fjellkjeda av Andes i Colombia. Utbreiinga dekker ei stripe frå omtrent ved byen Argelia lengst sør i Cauca-departementet i sør nordover til området ved Dabeida i Antioquia-departementet. Jamvel om maurtanagarar deler dette fellesnamnet er dei ikkje tanagarar etter dagens taksonomi, men kardinalar.
Skildring
Dette er ein mykje fargerik kardinal, hannen har raudt hovud og hals, og ein markert raud fjørtopp som reisast opp. Fjørdrakta er elles er gråleg med djup raudfarge, reinare grå på undersida og sidene. Hoa har kortare fjørtopp og er noko meir avdempa i fargene. Kardinalmaurtanagarar lever lågt i underskog, fuktig skog og helst ved rennande vatn i bratte skråningar, frå 700 til 2000 moh. Dei jager etter insekt, beitar nokre gonger litt frukt, i små grupper på 2 til 5 individ eller i fleirartsflokkar.
Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som livskraftig.
Tablå
Tablå (frå fransk tableau, 'tavle') kan visa til eit måleri, eit scenebilete eller ei oppstilling av figurar som gjev att ei scene. Ein kan også bruka urørlege eller delvis rørlege figurar (automatar) til å danna tablå.
Levande tablå (tableau vivant) kan vera ei gjengjeving av historiske eller kunstneriske scener av ei gruppe menneske. Eit kjent døme på eit levande tablå var ei scenisk framstilling av måleriet Brudeferd i Hardanger, som blei vist fram ved Kunstnerforeningen si festforestilling i Christiania Theater i mars 1849. Til tablået las ein opp diktet «Der aander en tindrende Sommerluft varmt over Hardangerfjords Vande» av Andreas Munch, med musikk av Halfdan Kjerulf.
Liknande tablå kan brukast innan skodespel eller revyar, gjerne mot slutten av framføringa, der ei oppstilt gruppe av skodespelar dannar ei målerisk scene. Tablå var viktige verkemiddel til å skapa stemning for symbolisten Maurice Maeterlinck.
Symbolisme var viktig også i tidleg film. Vampyr (1932) av Carl Theodor Dreyer hadde til dømes scener som kunne likna levande tablå skapt etter Edvard Munch sine tidlege måleri.
Visjerka
Visjerka (russisk Вишерка) er ei elv i Perm kraj i Russland og ei av sideelvane til Kolva frå høgre. Elva er 75 km lang og har eit nedslagsfelt på.
Elva renn ut frå innsjøen Tjusovskoje or renn nordover og ut i Kolva, 124 km frå munningen hennar.
Moi
Moi ligg ved nordenden av Lundevatnet, ein av dei djupaste innsjøane i Noreg.
Vitskap i 1869
Vitskapsåret 1869 er ei oversikt over hendingar, prisvinnarar, fødde og døde personar tilknytte vitskap i 1869.
Routemaster
AEC Routemaster er ein type dobbeldekkarbuss som blei bygd av Associated Equipment Company (AEC) i 1954 (i produksjon frå 1958) og produsert fram til 1968. Bussane var primært bygd med frontmontert motor og open plattform bak som inngang. I tillegg var det enkelte variantar med dører og/eller inngang framme. Bussane blei sett inn av London Transport i 1956, og routemaster var i kontinuerleg teneste i London fram til 2005. Nå er bussane i bruk på to historiske bussruter sentralt i London.
Routemaster blei utvikla av AEC i samarbeid med London Transport, kunden til nesten alle nye routemasterar. Eit mindre tal blei levert til British European Airways og Northern General Transport Company. Bussane blei leverte i tradisjonelle raude og grøne farger. Til saman blei det bygd 2876 routemasterar og omtrent 1000 av dei eksisterer enda.
Med den revolusjonerande formgivinga si overlevde routemaster fleire av arvtakarane sine i London. I tillegg overlevde dei privatiseringa av busselskapa i London og dei blei bruka av andre busselskap rundt i Storbritannia. I moderne busstransport i Storbritannia har eigenskapane til denne busstypen blitt både kritisert og lovprisa. Det opne inngangspartiet gjorde det mogleg å gå av og på bussen utanom busshaldeplassane og det at det var konduktør om bord gjorde på- og avstiging både raskt og sikkert. Ulempa med konduktør er naturleg nok mykje større utgift til arbeidskraft pr. buss.
Den tradisjonelle raude routemasteren har blitt eit av dei berømte ikona ein forbinder med London. Mange turistsuvenirar har bussane som tema og mange bussar eksisterer rundt omkring i verda. Uansett berømmelse blir ofte den tidlegare busstypen i London som routemasteren erstatta (AEC Regent III RT og Leyland Titan) blanda med denne både av vanlege folk og media.
Martin Carthy
Martin Carthy MBE er ein engelsk visesongar og gitarist som har vore ein av dei viktigaste musikarane innan britisk folkemusikk, og inspirerte artistar som Bob Dylan og Paul Simon og seinare Richard Thompson.
Han byrja å spele på viseklubben The Troubadour i Earls Court i London tidleg i 1960-åra og var kjend for å spele akustisk gitar med alternative stemmingar (mest av alt CGCDGA) og ein perkusjonsaktig spelestil på gitaren som la vekt på melodiane.
I 1964 vart Carthy med Marian Mackenzie, Ralph Trainer og Leon Rosselson i gruppa The Three City Four. Den første soloplata hans, Martin Carthy, kom ut i 1965 med Dave Swarbrick på fele. Arrangementet hans av den tradisjonelle balladen «Scarborough Fair» vart seinare tilpassa av Paul Simon på Simon and Garfunkel-albumet Parsley, Sage, Rosemary and Thyme i 1966.
Carthy har òg spelt med mange andre artistar. Han har sunge med The Watersons sidan 1972, var to gonger medlem av den britiske folkrockgruppa Steeleye Span, var medlem av Albion Country Band i 1973 med medlemmar frå Fairport Convention-familien og John Kirkpatrick, som spelte inn Battle of the Field, og var ein del Brass Monkey.
Sanda Island
Sanda (skotsk-gælisk Sandaigh) er ei lita privateigd øy i Argyll and Bute i Skottland utanfor sørenden av Kintyrehalvøya, nær Southend og Dunaverty Castle.
Helsingør
Helsingør er ein by i Helsingør kommune i det austlege Nord-Sjælland i Danmark, på den staden der Øresund er på det smalaste. Byen har eit folketal på 46 368 (2012). Helsingør kommune med Helsingør by som administrasjonssenter høyrer inn under Region Hovedstaden.
Sanda Island
Ein kan sjå Sanda frå sørenden av Kintyrehalvøya og frå Isle of Arran på klåre dagar. Lokalt på Arran vert ho kalla Spoon Island fordi ho liknar på ei skei (spoon) når ein ser ho frå sør.
Helsingør
Bysoga
Byen er omtalt i skriftlege kjelder fyrste gong i 1231 som ein liten kjøpstad ved Flynderborg. Erik av Pommern (ca. 1382–1459) gav byen utvida kjøpstadsrettar i 1426 og flytta samstundes byen til området kring Sankt Olai kyrkje, domkyrkja i Helsingør. Kyrkja har namn etter den norske helgenkongen Sankt Olav, som i si tid var ein viktig helgen i heile Norden. Om lag på denne tida vart Øresundtollen innført, ei avgift som vart lagt på alle skip som skulle inn i Øresund. Sjølv om tollinntektene gjekk til kongen, fekk tollen òg ei avgjerande rolle for inntektene til byen av di skipa som måtte legge til i Helsingør for å få betalt tollen, såg føremonar i å kjøpe proviant og anna i byen samstundes. Slottet og borga Krogen, forgjengaren til det slottet og borgen Kronborg som ligg dominerande til i Helsingør i dag, vart bygd for å kunne handheve innkrevjinga av Øresundtollen. Krogen vart sterkt ombygd på 1500-talet, og fekk etter dette det noverande namnet Kronborg.
Sanda Island
I 2001 var Sanda ei av fire skotske øyar med berre ein fastbuande. Etter kvart har øya fått tre innbyggjarar.
Helsingør
Bysoga
Øresundstollen vart oppheva i 1857, og då Helsingør tapte handel av di skipa gjennom sundet ikkje trengte å gå inn til byen for å gjere opp for seg, oppstod det ei djup økonomisk krise for byen. Men frå 1882 tok ein ny oppgang for Helsingør til ved at Helsingør Skibsværft og Maskinbyggeri A/S vart sett i gang som startskottet til den moderne tidas industrialisering av byen.
Sanda Island
Øya har status som Site of Special Scientific Interest (stad av særskild vitskapleg interesse) og er ein viktig stad for hekkande fuglar og trekkfuglar. Sanda fugleobservatorium var det første fugleobservatoriet på vestkysten av Skottland.
Helsingør
Historiske bygningar
Den engelske diktaren William Shakespeare (1564-1616) har lagt handlinga i det kan hende mest berømte av alle teaterstykka sine, Hamlet, til Kronborg slott (på engelsk vert Helsingør kalla «Elsinore»). Men ikkje berre Kronborg slott er av historisk verde i Helsingør. Av di byen har sloppe unna dei store bybrannane, er bygningane i storparten av sentrum frå 1500-1800 talet.
Sanda Island
Øya er kjend for ruinane av eit kapell bygt av St. Ninian, for dei keltiske krossane og ei heilag kjelde. Det vert sagt at Ninian vart gravlagd her og øya var faktisk underlagt Whithorn priorinnekloster i Galloway fram til reformasjonen. Det vart sagt at grava til Ninian var merkt av ei or og at den som tråkka på ho skulle døy.
Helsingør
Historiske bygningar
Især to store kyrkjebygningar dominerer Helsingør. Den eine er domkyrkja, Sankt Olai Kirke, som er den eldste bygningen i byen ved å vere frå 1559, men med dei eldste delane frå 1200-talet. Kyrkja er utsmykka innvendig med mellom anna sjåverdige kalkmåleri, og ein prektig preikestol. Den andre er eit karmelitarklosteret Sankt Mariæ Kirke og Vor Frue Kloster, som i dag er det klosteret i heile Norden som er best teke vare på. Især er dei nyrestaurerte kalkmåleria og orgelet i kyrkja verd å sjå. Orgelet har i hovudsak same utsjånaden som då den namngjetne komponisten og organisten Dietrich Buxtehude spela på det i 1660-åra.
Sanda Island
Vikingane kalla øya Sandey. Øya har hatt mange forskjellige eigarar opp gjennom åra, mellom anna Jack Bruce frå rockegruppa Cream i 1969.
Helsingør
Ferjesambandet over Øresund
Det er kort veg over Øresund mellom Helsingør og grannebyen Helsingborg i Skåne i Sverige, og i 1892 vart det opna regulært ferjesamband mellom dei to byane. Då jarnbanelinja Kystbanen mellom Helsingør og København vart opna i 1897, vart Helsingør òg eit av dei viktigaste trafikknutepunkta i Norden, då mykje av veg- og jarnbanetransporten mellom den skandinaviske halvøya og Danmark/det europeiske fastlandet med tida kom til å gå over ferjesambandet Helsingør-Helsingborg, der det òg gjekk ferjer som tok jarnbanetog. Sjølv etter at veg- og jarnbanebrua Øresundbrua mellom Sverige og Danmark sør i Øresund vart bygd, er det livleg ferjetrafikk mellom Helsingør og Helsingborg.
Sanda Island
Sør på øya står eit fyr frå 1850. Når ein ser øya og fyret frå sør, ser den naturlege bogen og fyret på klippa ut som eit skip, og det vert derfor kalla «The Ship».
The Cumbraes
The Cumbraes er ei lita øygruppe i Firth of Clyde i Skottland. Øyane høyrte tidlegare til grevskapet Bute, men ligg i dag i North Ayrshire.
Peder Alsvik
Foreldra til Alsvik var gardbrukarar på Semundset i Aure. Frå 16-årsalderen var Peder Alsvik sjømann i både innan- og utanriksfart. Han arbeidde mange år som fiskar og i 1912 stod han i spissen for skipinga av Norsk fangst- og fiskerforbund i Ålesund. 1922-23 var han anleggsarbeidar på Raumabanen. Frå 1933 til 1942 og frå 1945 til 1956 var han administrator i Hypotekbanken si avdeling i Trondheim.
The Cumbraes
Dei største øyane i øygruppa er
Peder Alsvik
Alsvik busette seg med familien på Dale på Nordlandet, som den gongen høyrde til Bremsnes herad. Han kom Alsvik inn i kommunestyret i Bremsnes i 1916, der han hadde sete ein periode (1916-19) og sidan tre periodar frå 1925 til 1934. Hausten 1936 vart Alsvik vald til stortingsrepresentant for Møre og Romsdal og Arbeidarpartiet. Han vart attvald ved stortingsval 1945 og 1949. Frå 1945 til han gjekk ut av Stortinget i 1953 var han medlem av Sjøfarts- og fiskerikomiteen.
The Cumbraes
Mellom desse øyane ligg det breie sundet The Tan og området mellom øyane og det skotske fastlandet er ei travel skipsåre kalla Fairllie Roads.
Det er fleire busetnadslause øyar i gruppa:
Eikelandsosen
Eikelandsosen er ein tettstad i Bjørnafjorden kommune i Vestland fylke. Staden har og ligg inst i Eikelandsfjorden, som er ein sidearm til Fusafjorden. Fylkesveg 552 og Riksveg 48 går gjennom staden.
Tanganyika
Tanganyika var ein sjølvstendig stat i Aust-Afrika som fanst frå 1961 til 1964. Han vart oppretta 9. desember 1961, då Tanganyikaterritoriet vart uavhengig frå Storbritannia. I byrjinga var Tangayika eit samvalderike med dronning Elisabeth II av Storbritannia som statsoverhovud, men nøyaktig eitt år seinare vart landet til ein republikk. Julius Nyerere, som hadde vore statsminister i både Tanganyikaterritoriet og Tanganyika under Elisabeth II, vart den fyrste presidenten i den nye republikken. Tanganyika vart ein kortliva stat, for då Folkerepublikken Zanzibar vart sjølvstendig i januar 1964 vart det semje om å slå saman dei to statane. Unionsartiklane vart underskrive under 22. april same år, og 26. april vart dei to landa slege saman til Den sameinte republikken Tanganyika og Zanzibar. Dette nye landet skifta namn til Den sameinte republikken Tanzania 29. oktober 1964. «Tanzania» er eit samantrekt namn frå Tanganyika og Zanzibar.
Tanganyika grensa til Indiahavet i aust, Portugisisk Mosambik, Nyasaland og Nord-Rhodesia i sør (frå 1953 til 1963 var dei to sistnemnde del av Føderasjonen Rhodesia og Nyasaland), Tanganyikasjøen (med Republikken Kongo, som frå august 1964 heitte Den demokratiske republikken Kongo, på den andre sida av sjøen), Ruanda-Urundi (som i 1962 vart til dei to uavhengige landa Rwanda og Burundi) i vest, og til Ugandaprotektoratet (som vart sjølvstendige Uganda i 1962) og Kenyakolonien (som vart sjølvstendige Kenya i 1963) i nord.
692 Hippodamia
692 Hippodamia er ein asteroide i det ytre av hovudbeltet. Han blei oppdaga den 5. november 1901 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf og August Kopff ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Gruppe 14
Gruppe 14 eller hovudgruppe 4 i periodesystemet vert òg kalla karbongruppa. Grunnstoff i denne gruppa har fire valenselektron. Gruppa er ein del av p-blokka. Alle grunnstoffa i gruppa kan ha oksidasjonstal +IV i sambindingar. Karbon, tinn og bly kan i tillegg ha +II.
Dafnoúsia
Dafnoúsia (gresk Δαφνούσια) er ein tidlegare kommune i periferieininga Fthiótida i Sentral-Hellas i Hellas. Dafnoúsia inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Lokrí.
Prevlakahalvøya
Prevlaka er ei lita halvøy i Kroatia ved inngangen til Kotorbukta aust i Adriahavet. Ordet prevlaka tyder eid. Neset Oštro, som er det ytste punktet på halvøya, er òg det sørlegaste punktet på fastlandet i Kroatia.
Halvøya har vore årsaka til ein grensestrid mellom Kroatia og Montenegro, på grunn av den strategiske posisjonen til halvøya, og fordi ho ligg nær ein stor montenegrisk marinebase i Kotorbukta. Krangelen er i ferd med å få ei løysing etter forhandlingar mellom dei to landa, og Montenegro har akseptert at landområdet høyrer til Kroatia.
Argument i grensestriden
Montenegro sine argument:
Kroatia sine argument:
Historie
Halvøya, som andre delar av Republikken Dubrovnik, vart ein del av republikken Kroatia etter den andre verdskrigen, då den indre inndelinga av Jugoslavia vart omdefinert. Oštroneset vart det sørlegaste punktet i Sosialistrepublikken Kroatia. Under Jugoslavia-krigane, som følgde etter Jugoslavia braut saman, vart området okkupert av jugoslaviske troppar, som det meste av Dubrovnik-området under omleiringa av Dubrovnik. Den kroatiske hæren pressa dei på eit tidspunkt tilbake, men dei fekk igjen kontrollen over Prevlaka. Dei to sidene vart einige om å demilitarisere halvøya og Tryggingsrådet i SN sin resolusjon 779 frå 6. oktober 1992 utvida mandatet til UNPROFOR for å gjennomføre denne avtalen i lag med EU sitt overvakingsoppdrag.
Ei løysing på konflikten byrja i 1996 då Sameinte Nasjonar byrja å mekle og sette opp eit observasjonsoppdrag (UNMOP) som overvaka demilitariseringar og fungerte som ein buffer.
Oppdraget tok slutt i desember 2002 og området vart gjeve tilbake til Kroatia. Ein avtale vart signert av begge sider fem dagar før UNMOP forlet Prevlaka, som då vart eit nøytralt område, sjølv om utføringa enno ikkje er heilt ferdig.
Aosta
Aosta (fransk Aoste) er ein by i Italia. Han ligg i regionen Valle d'Aosta (Aostadalen) og har om lag 35 000 innbyggjarar. Byen er ein tospråkleg by som ligg i dei italienske Alpane, om lag 110 km nordvest for Torino. Han ligg nær den italienske enden av Mont Blanc-tunnellen der elvane Buthier og Dora Baltea renn saman, og staden der fjellovergangane i det Store St. Bernhard-passet kjem ned. Aosta er ikkje hovudstad i provinsen sidan desse funksjonane er delt mellom regionen og kommunane.
Historie
Aosta har vore busett sidan førhistorisk tid og vart ein keltisk-ligurisk by for stamma salassarar. Terentius Varro erobre byen i 25 fvt. for romarane og grunnla kolonien Augusta Praetoria. Etter 11 fvt. vart Aosta hovudstad i Alpes Graies («Dei grå Alpane»), ein provins i Romarriket.
Etter at Vestromarriket fall vart byen erobra av burgundarar, austgotarar, austromarar og langobardar, som annekterte byen til det italienske kongedømet sitt. Dei vart drivne ut av frankarane under Pipin den yngre. Under Karl den store vart Aosta viktig som ein stad langs vegen Via Francigena, som gjekk mellom Aachen og Italia. Etter 888 vart han ein del av det nye kongedømet Italia under Arduin av Ivrea og Berengar av Friuli.
På 900-talet vart Aosta så ein del av Kongedømet Bourgogne, men etter at dette fall i 1032 gjekk byen til Umberto I Biancamano av Huset Savoie. Aosta følgjer så historia til grevskapet Savoie, som hadde hovudstad i Chambéry. Dette kom seinare inn under Kongedømet Sardinia og eit samla Italia.
Under Huset Savoie fekk Aosta ein spesiell status som han opprettheldt då Den italienske republikken vart oppretta i 1948.
693 Zerbinetta
693 Zerbinetta er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 21. september 1909 av August Kopff ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
János Sajnovics
János Sajnovics de Tordas et Káloz var ein ungarsk jesuitt og lærd som arbeidde med språkvitskap, matematikk og astronomi. Han var den første som slo fast språkslektskapen innanfor dei finsk-ugriske språka.
I 1769 reiste Sajnovics til Vardø med ekspedisjonen som skulle undersøke Venuspassasjen som del av danskekongen sin ekspedisjon. Der samanlikna han også, i lag med Anders Porsanger, dei to språka nordsamisk og ungarsk. I 1770 publiserte han undersøkinga ''Demonstratio. Idioma Ungarorum et Lapponum idem esse'', der han på grunn av fonologiske og morfologiske kriterium slo fast at samisk, finsk og ungarsk hadde same opphav.
Sajnovics var sannsynlegvis den einaste som brukte fonologiske og morfologiske kriterium for å slå fast språkslektskap. William Jones slo fast at dei indoeuropeiske språka var i slekt først i 1786. Sajnovics er dermed grunnleggjaren av den historisk-komparative språkvitskapen.
Sukkertoppen
Sukkertoppen (portugisisk Pão de Açúcar) er ein 396 meter høg fjelltopp i Rio de Janeiro i Brasil. Fjellet har fått namn etter ein sukkertopp, kjegleforma ein tidlegare selde sukker i, fordi han har ei liknande utforming. Det er eitt av kjennemerka for Rio, og gjev også godt utsyn over byen.
Sukkertoppen ligg i utkanten av Guanabarabukta, på ei halvøy som stikk ut i Atlanterhavet. Som dei fleste oppstikkande toppane i området består han av granitt og kvarts.
Det går ein taubane til toppen frå Praia Vermelha, med ein stopp på Morro da Urca. Banen blei først bygd i 1912 med erstatningar rundt 1972/1973 og i 2008. Det finst også fleire klatreruter opp.
Lavskrikje
Lavskrikje eller lavskrike (Perisoreus infaustus) er ein kråkefugl som førekjem i lavkledd barskog frå Noreg til austre Sibir, og er ein utprega standfugl innanfor utbreiingsområdet. Lavskrikja kjennast igjen på den gråbrune livlege fjørdrakta, og ho har ei klår rustraud farge på vengteikningane, stjerten, og overgumpen. Lavskrikja er kjent for å vere mykje uredd, og nærmar seg ofte til menneske i skogen for søk etter føde. Ho har òg spelt ei viktig rolle i folklore.
Læte
Lavskrikja er stort sett taus, men trass det har ho eit mykje breitt register og mange lyder liknande på nøtteskrikjer. I blant kan det høyrast eit kort, jamrande gee, eit stigande kui samt eit noko tynnare kiij. Når fuglen er opphissa kan han gje eit skrikande, høgt kreeh eller mjauande ”geeeh”; begge lydar har mange likskapar med nøtteskrikja, men lyder frå lavskrikja er spedare. Songen er sjeldan høyrt, jamring, kvitrande og kvislande fuglesong som berre kan høyrast innanfor cirka 20 meters avstand. Begge kjønna syng.
Utbreiing og taksonomi
Lavskrikja var ein av artene som Linné opphavleg skildra i sin Systema Naturae frå 1700-talet. Han plasserte ho i gruppa saman med kråkefuglar under namnet Cractes infaustus.
Storparten av dei ti underartane som arten delast opp i vart skildra i byrjinga av 1900-talet av Peter Petrovic Sushkin, Boris Stegmann og Sergei Alexandrovich Buturlin, aktive ved den ornitologiske avdelinga på Zoologisk institutt ved Det russiske vitskapsakademiet.
Følgjande listing av underartar med utbreiing er etter Larsson 2001:
Førekomst i Noreg
Lavskrikja lever i barskog på Austlandet nordover til Tana og Stabbursdalen, og i Aust-Finnmark. Ho finst berre sporadisk i Nordland og Troms fylke. Storleiken på populasjonen i Noreg er ikkje kjent, men grovt estimert til 10 000 til 50 000 par.
Habitat
Lavskrikja trivst i gammal granskog rik på lav, arten kan dessutan observerast i andre typar av barskog. Dei føretrekkjer gamle, lukka skogar, oftast eldre enn 60 år. Tett skog gjev effektivt vern mot predatorar som eksempelvis hønsehauk. Dei vaksne fuglane nyttar meir tid på marka og til søk etter føde i skogar dominert av gran enn i skog som er dominert av furu med høge stammar. Dei nyttar den mest tette skogen mykje sparsamt, likevel kan slik skog brukast av ungfuglar nyleg komne ut frå reiret.
Føde og næringssøk
Lavskrikja er altetar og dietten deira er stort sett bær, særleg blåbær, samt mindre pattedyr, insekt, fugleungar, og sopp, etter kva det er tilgang på.
Frå og med juli til den første snøen fell, hamstrar lavskrikjene mat til vinteropplag. Føda samlast inn individuelt og mest alle lavskrikjer tar av sina eigne forråd. Lavskrika finn att ca. 90 % av hamstra matbitar, noko som krev ein mykje høg minnekapasitet.
Under høgvinteren senker lavskrikja kroppstemperaturen for å spare energi, og er mykje inaktiv.
Dette er ingen sky fugl og turgåarar i skog får ofte sjå fuglen som kan oppføre seg nysgjerrig nær menneske. Etter berre kort tid kan ville lavskrikjer mykje vel late seg handmata likt ein tam gråsporv gjer.
Namn og folklore
I Noreg er andre lokale namn på arten mellom anna raudskjor, raudskrike, tellkjuksa og lavkjosa.
Maria Solheim
Maria Solheim er ein norsk musikar frå Alsvåg i Øksnes i Vesterålen.
Maria Solheim byrja spela gitar helga då ho fylte 15. Eit halvt år seinare (sommaren 1997) vart ho oppdaga av Bengt Egil Hanssen, fast pianist med Kari Bremnes. Hanssen høyrte Solheim i ei lita kyrkje på eit fiskevær i Øksnes kommune i Nordland. Den 15 år gamle jenta var allereie kjend i nærmiljøet som skribent for lokalavisa Nordlændingen og som bidragsytar i fleire diktsamlingar. Hanssen kontakta Erik Hillestad, leiar for Kirkelig Kulturverksted, som gav henne eit tilbod i form av ei utfordring: To dagar i studio med tre musikarar. Då resultatet låg klårt, var ikkje Hillestad i tvil om at Solheim var eit talent av dei sjeldne.
Hausten 1999 fekk Maria Solheim platekontrakt. Halvtanna år seinare, i 2001, kom debutplata Barefoot ut. Då hadde Solheim i samarbeid med Hillestad og produsent Hanssen klart å koma fram til eit uttrykk som viste en artist med ein umiddelbar melodisk teft, kopla med eit dynamisk spenn. Allereie i så ung alder laga Maria Solheim songar med mogne tekstar, og melodiane hadde særtrekk. Musikken var akustiskbasert poprock, tydeleg inspirert av den angloamerikanske singer/songwriter-tradisjonen, men med eit moderne lydbilete.
Oppfylgjaren Behind Closed Doors vart spelt inn med hennar eige band, noko som gjorde at musikken og lydbiletet var endå meir moderne enn på debuten. I løpet av 2002 turnerte Solheim i store delar av Europa, og platene hennar vart også lanserte i Tyskland og Japan. Hausten 2003 innleia ho eit samarbeid med Emil Nikolaisen frå hardrockbandet Silver. Ho valde den anerkjente rockaren til å vera produsent for det tredje albumet hennar, Frail. Dette samarbeidet heldt fram, og Nikolaisen var også produsent for det fjerde albumet til Solheim, Will There Be Spring som kom ut i 2006.
Maria Solheim er både vokalist og gitarist og skriv alle tekstane sine sjølv. I 2006 debuterte ho også som forfattar med Den lille kaosboka som kom ut på Lunde Forlag. Boka er illustrert med teikningar av Solheim sjølv.
Skagerak Arena
Skagerak Arena er heimebanen til Odds ballklubb. Han ligg same stad som Odd Stadion låg, men sjølve banen er snudd 90 grader og naturgraset er erstatta med kunstgras. Skagerak Energi har kjøpt rettane som generalsponsor.
Prosjektet vart lansert etter sesongslutt 2005. Anlegget vart, trass mykje motstand frå enkelte naboar, vedteke bygd hausten 2006. Demonteringa av Odd Stadion starta 13. november. Ny tippeligakontrakt var då sikra, etter at Bryne vart slått i kvalifiseringskampane. Stadionet var klart til 2. serierunde 15. april 2007, då Odd tok imot Lillestrøm. Då var berre den eine kortsida og nedre del av vestre langside klar.
Tribunefasilitetane vart gradvis ferdigstilt, og var klar til sesongen 2008. Det er òg planar om å bygge i hjørna av arenaen, men dette er foreløpig ikkje realisert. Næringsbygg på utsida av tribuneanlegg er heller ikkje ferdigstilt.
Stadion stod heilt ferdigbygd sesongen 2011. Då var det offisielt ferdig, og det var ein stor seremoni rett før avspark på eige gras.
Johan Martin Dahll
Johan Martin Dahll var ein norsk næringsdrivar og stortingsmann frå Kragerø.
Dahll var son til ein kjøpmann. Han gjekk Anderssonske handelsinstitutt i Bergen, og vart så omkring 1853 sett til å styre to gruver ått av engelske handelsinteresser. I 1861 tok han over eiga i dei to gruvene, ei apatittgruve ved Kragerø og ei nikkelgruve i Bamble. Gruvedrifta gjekk så godt at han ei tid truleg var den største bergverkseigaren i Noreg. I tillegg dreiv han iseksport og skipsbyggeri.
Etter å ha vore varamann til Stortinget 1874-76, representerte han Kragerø på Stortinget i 1877, der han var medlem av næringskomité nr 1. Same hausten døydde han på Jomfruland i Skåtøy.
Love Minus Zero/No Limit
«Love Minus Zero/No Limit» (vert lese «Love Minus Zero over No Limit») er ein song av Bob Dylan på albumet Bringing It All Back Home frå 1965. Songen har ein enkel melodi i E, og legg vekt på Dylan sine stadig meir kompliserte metaforar og rytmeskjema i midten av 1960-åra. Songen viser til ein slags vilkårslaus kjærleik som ikkje dømer og som ikkje vert distrahert av materielle ting.
Stil og instrument
Utgåva på Bringing It All Back Home vart spelt inn 14. januar 1965 og var produsert av Tom Wilson. Denne utgåva vart spelt inn av heile bandet som Dylan nytta på albumet med elektrisk gitar av Bruce Langhorne. Songen er melodisk med ei rekkje på tre fallande akkordar som dannar den mest iøyrefallande delen av songen. Musikken er roleg, slik at kjærleiken som vert uttrykt verkar roleg, sjølv om bilete som kapper og dolkar og ristande bruer vert ført fram i teksten. Songen har òg ei latinsk kjensle i melodien og rytmen.
Tolking
«Love Minus Zero/No Limit» vart skriven som ei hyllest til den framtidige kona til Dylan, Sara Lowndes. Teksten omtalar ho på ein Zen-liknande måte, ei rekkje motsetnader, som til dømes «speaks like silence» («talar som stillheita») og er både «like ice» («som is») og og «like fire» («som eld»). Ei anna kjend linje frå songen er òg i same bane: «She knows there's no success like failure and that failure's no success at all» («Ho veit at det ikkje finst noko suksess som fiasko og at fiasko ikkje er suksess i det heile»)
Kolva i Perm kraj
Kolva (russisk Ко́лва) er ei elv i Perm kraj i Russland og ei av sideelvane til Visjera frå høgre. Elva er 460 km lang og har eit nedslagsfelt på.
Love Minus Zero/No Limit
Andre framføringar
Dylan har spelt støtt og stadig sidan han vart skriven. Han finst på mange samlealbum som Masterpieces og konsertalbumet Bob Dylan at Budokan. Andre konsertopptak finst på The Bootleg Series Vol. 5: Bob Dylan Live 1975, The Rolling Thunder Revue, MTV Unplugged og The Concert for Bangladesh.
Kolva i Perm kraj
Kolva frys til først i november og er islagt til månadsskiftet april/mai. Elva er farbar dei nedste 200-250 km under vårflaumen. Dei største sideelvane hennar er Berjozovaja og Visjerka. Byen Tsjerdyn ligg ved Kolva.
Love Minus Zero/No Limit
Andre utgåver
Songen har vorte spelt av mange andre artistar, mellom andre The Turtles, The Walker Brothers, The Leaves, Judy Collins, Eric Clapton, Fleetwood Mac, Rick Nelson og Les Fradkin.
Norske versjonar
Terje Mosnes skreiv ein norsk tekst for songen kalla «Natt for lange kniver» som vart framført av Inger Lise Rypdal i 1969. Ein annan norsk tekst vart skriven av Stein Erik Lunde og selt inn av Kåre Virud i 1975 med tittelen «Kjærlighet minus null».
Ettermæle
I ei lesarundersøking i magasinet Mojo i 2005 vart «Love Minus Zero/No Limit» kåra til den 20. beste Bob Dylan-songen, og på ei liknande liste forma av andre musikarar hamna songen på 32. plass. I 2002 kåra Uncut songen til den 23. beste Bob Dylan-songen. Den australske musikkritkaren Toby Creswell inkluderte songen i boka si 1001 Songs: The Great Songs of All Time and the Artists, Stories and Secrets Behind Them.
Lydredigeringsprogram
Eit lydredigeringsprogram er eit dataprogram for å redigere/manipulere digital lyd. I slike program kan ein m.a. redusere støy, klippe, kopiere, spleise og mikse lydar saman, i tillegg til at ein ofte kan konvertere lydfiler frå ein filtype til ein annan.
Ein skil gjerne mellom lydeditorar og digitale audioarbeidsstasjonar. Den fyrste gruppa vert gjerne nytta for å ta opp, analysera, redigera og spela av digitalt audiomatriale. I samband med fleirsporsinnspeling vert dei ofte nytta for å redigera einskilde spor, fjerna støy, og liknande. Digitale audioarbeidsstasjonar kan handsama mange spor samstundes og vert nytta for miksing av multimikrofonopptak og/eller syntisert musikk. Dei har eit rikt utval av redigeringsfunksjonar og moglegheit til utvidingar i form av ulike plugin. Dei vert òg nytta for ferdigstilling etter miksing.
Bosut
Bosut (serbisk kyrillisk: Босут) er ei elv aust i Kroatia og nordvest i Serbia og ei av sideelvane til Sava frå venstre. Ho har ei lengd på 186 km.
Kroatia
Bosut har sit utspring som Biđ (eller Bič) sentralt i Slavonia-området på sørsida av fjellet Dilj og nordvest for byen Slavonski Brod. Ho renn stort sett nordaustover. Etter ho har passert landsbyen Cerna, møter ho elva Berava frå sør, og frå dette punktet vert ho kalla Bosut. Elva renn så nordover gjennom Syrmia og mellom anna gjennom den største byen langs elveleiet, Vinkovci. Frå her held elva vidare fram søraustover. Etter 158 km gjennom Kroatia kryssar ho grensa til Serbia.
Serbia
Bosut går inn i Serbia ved landsbyen Batrovci og renn gjennom den sørvestleg delen av provinsen Vojvodina. Den største sideelva ho møter i Serbia er Studva frå høgre. Etter 28 km i Serbia munnar elva ut i Sava ved landsbyen Bosut.
Geografi
Bosut høyrer til tilsigsområdet til Svartehavet og har eit nedslagsfelt på 3 097 km². Om lag 40 km av elva er framkommeleg for små båtar. Elva renn stort sett over forholdsvis flat mark og renn svært sakte, og ho fell berre mindre enn 10 meter frå utspringet til munningen. Bosut er kjend som ei elv som kan «renne motsett veg», for stundom, når vinden bles kraftig opp elva, kan det sjå ut til at vatnet renn andre vegen.
Heile elvedalen er eigentleg det tidlegare elveleiet til Sava, og er òg kjend som det området med høgast fordamping i Kroatia og Serbia. I den nedre delen av elva renn ho gjennom eit skogområde. Elva er generelt rik på fisk.
Krattvarslar
Krattvarslar (Lanius meridionalis) er ein fugl i varslarfamilien som lever på Den iberiske halvøya og litt inn i sørvestlege Frankrike. Han er i hovudsak ein standfugl.
Skildring
Krattvarslar liknar arten varslar som har langt vidare utbreiing i Eurasia utan overlapping på Iberia, samt Afrika. Storleiken på desse to artane er lik, krattvarslaren si lengd er på 24–25 centimeter og han veg typisk 50–90 gram. Han har kraftigare nebb, mørkare gråfarge på oversida og fjørdrakta har meir beige eller rosa fargeskjær på undersida enn varslaren. Krattvarlar skil seg òg frå varslar i habitatval, dei kan leve i opne fruktbare område med enger og vinmarker, og i opne, men meir tørre område med tornebuskar.
Etter ei omgruppering av takson i slekta Lanius i 2017-2018, er krattvarslar no monotypisk i slekta, med utbreiing avgrensa til Sørvest-Europa.
Populasjonen er estimert til mellom 0,7 og 1,3 millionar individ og er snøgt minkande.
Livanátes
Livanátes (gresk Λιβανάτες) er ein distriktsby i periferieininga Fthiótida i Sentral-Hellas i Hellas. Livanátes var hovudsete i den tidlegare kommunen Dafnoúsia, som no er ei kommunaleining i kommunen Lokrí.
Absolutt einingssystem
Eit absolutt einingssystem er eit system der alle andre einingar er avleidd av éin eller nokre få absolutte grunneiningar. Ei rekkje slike system har vore i bruk.
Omgrepet absolutt einingssystem vart først nytta av Carl Friedrich Gauss på det CGS-systemet han konstruerte som ein kombinasjon av det elektriske og det magnetiske, og som no vanlegvis vert kalla Det gausske CGS-systemet.
I det tidlegare brukte tekniske systemet inngår tyngda av eit kilogram som grunneininga. Sidan tyngda varierer frå stad til stad, vert ikkje dette eit absolutt system.
Col d'Aubisque
Col d'Aubisque er eit 1 709 meter høgt fjellpass i dei franske Pyreneane.
Frå vest mot aust knyter passet saman Laruns i Vallée d’Ossau med Argelès-Gazost i Gave de Pau-dalen. På vestsida ligg kurstaden Eaux-Bonnes og skidestinasjonen Gourette. På austsida kjem ein til eit anna pass, det 1 474 meter høge Col du Soulor. Col d'Aubisque er ein av dei mest kjente klatreetappane i Tour de France og har vore brukt 71 gonger.
Fylkesveg 569
Fylkesveg 569 (Fv569) går mellom Dalseid i Vaksdal og Flotane i Lindås. Veglengda er 49,1 km.
Dalseid - Eidslandet
Vegen mellom Dalseid og Bolstadstraumen bru vart bygd mellom 1920 og 1939. Vegen er smal, med fem korte tunnelar. I 1997 vart to nye, breiare tunnelar opna. Vegen mellom Eidslandet og Stamnes vart bygd mellom 1935 og 1957, med til saman ni tunnelar og to kortare bruer. Bolstadstraumen bru vart opna i 1963. Fram til brua vart bygd gjekk det skyssbåt over fjorden.
Vegen mellom Dalseid og Eidslandet er føreslått verna i Nasjonal verneplan for vegar, bruer og vegrelaterte kulturminne.
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg, etter at forvaltingsreformen trod i kraft har han status som fylkesveg.
Rånå
Rånå er ei bygd som ligg ved sørsida av Rånåkollen på Lesja i Gudbrandsdalen i Innlandet. Her er det fleire småbruk som livnærer seg av skog og jordbruk i tillegg til mjølkeproduksjon.
694 Ekard
694 Ekard er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 7. november 1909 av Joel Hastings Metcalf ifrå Taunton, Massachusetts.
Verdscupen i skiskyting
Verdscupen i skiskyting er blitt arrangert sidan sesongen 1977/78 (for herrar) og 1982/83 (kvinner). Fram til sesongen 1986/87 blei verdscupen for kvinner kalla Europacup, men deltakinga var ikkje avgrensa til europearar.
Verdscupsesongen varer frå desember til mars, med løp på forskjellige arenaer nesten kvar veke. Sesongen består totalt av 9-10 konkurranseveker, der øvingane vert arrangert frå onsdag/torsdag til søndag. Stafett vert arrangert fire til seks gonger kvar sesong. VM- øvingar tel òg med i verdscupen.
Tabellen nedanfor syner dei beste skiskyttarane og nasjonane for kvar sesong.
Samanlagt
¹ endra nasjonalitet frå Russland til Kviterussland i 2002
Anton Sauflokkli
Anton Sauflokkli er eit pseudonym og ein revyfigur skapt av læraren Oddvar Steinrud. Han vart lansert under revyen «Noill» på scena i Mosjøen kino mars 1980, og styrkte posisjonen sin etter revyen «Petre» året etter. Figuren er inspirert av oppvoksteren hans Oddvar Steinrud i Vikdalen i Vefsn. Figuren parodierer heimstaddiktaren, og sidan Steinrud under pseudonymet Anton Sauflokkli var produktiv ved skrivebordet, har dikta hans kasta glans over mange tilstelningar, spesielt i Vefsn og på Helgeland.