cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bitches Brew
Mottaking og ettermæle
I ei melding for Rolling Stone i 1970 skreiv Langdon Winner at Bitches Brew syner at musikken til Davisgår inn i «venleik, subtilitet og ein prakt», og fann det «så rikt i form og substans at det tillet og oppfordrar til skyhøge fantasiar for lyttaren». Han konkluderte med at albumet ville «vil gje deg meir jo meir du involver deg i albumet». Village Voice-kritikaren Robert Christgau meinte det var «god musikk som er like mykje jazz som det er rock», og kåra det til årets beste jazzalbum og Davis som «årets jazzmann» i avstemminga si for magasinet Jazz & Pop. Fleire år seinare hadde han mista noko av entusiasmen for albumet og skreiv i Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) at det var «ei strålande bølgje av idear, så mange idear at det etterlet eit noko ufokusert inntrykk». Han konkluderte med at det var «enormt tankevekkande, og aldri mindre enn hyggeleg, men ikkje heilt overtydande. Som er det rock er meint å vere.»
The Penguin Guide to Jazz kalla Bitches Brew «eit av dei mest merkverdige, kunstnariske uttrykka det siste halve hundreåret. Det har òg mykje feil, ein gigantisk overkropp av sprengande, støyande musikk som absolutt nektar å oppløyse seg sjølv på noko som helst kjend måte.» I 2003 vart albumert rangert på 94. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene, og i 2012 på 95. plassen. På den oppdaterte lista deira frå 2020 var albumet flytta opp til 87. plassen. I tillegg til dette er albumet ofte rangert høgt på slike lister innafor ymse sjangrar. Albumet var òg inkludert i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
Den eksperimentelle jazztrommisen Bobby Previte rekna Bitches Brew for å vere «banebrytande»: «Kor mykje banebrytande musikk høyrer du i dag? Det var musikk som du hadde ei kjensle av at du aldri heilt hadde høyrt før. Det kom frå ein annan stad. Kor mykje av musikken i dag kan du sei det om?» Thom Yorke, songaren i det engelske rockebandet Radiohead, omtalte albumet som ein inspirasjon i 1997 på albumet deira OK Computer: «Det bygde noko opp og såg det så falle saman. Det er det som er så vakkert ved det. Det var kjernen av det me prøvde å gjere.» Rock- og jazzmusikaren Donald Fagen kritiserte albumet som «i røynda berre noko Miles hamra ut ... For meg var det berre latterleg og ustemt og dårleg. Eg kunne ikkje lytte til det. Det høyrdest ut som Davis prøvde å lage ei funkplate, og berre plukka ut feil folk. Dei forstod ikkje korleis dei skulle spele funk. Dei var ikkje stødige nok.»
Musikarar
Spelt inn Columbia Studio B, New York City 19. august 1969
Guadalajara
Guadalajara kan visa til:
Bitches Brew
Musikarar
Spelt inn Columbia Studio B, New York City 20. august 1969
Innspelt i Columbia Studio B, New York City 21. august 1969
Innspelt Columbia Studio B, New York City 28. januar 1970
Teknisk
Agropoli
Agropoli er ein hamneby og ein kommune i provinsen Salerno i regionen Campania i Italia. Kommunen har 21 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 32,8 km².
Byen ligg ved Tyrrenhavet. Kommunen omfattar elles ti landsbyar (frazioni).
Vasilij Stasov
Vasilij Petrovitsj Stasov var ein russisk arkitekt under klassisismen. Han var sterkt delaktig i utforminga av St. Petersburg.
Stasov studerte ved universitetet i Moskva og frå 1802 og seks år framover vidareutdanna han seg i Frankrike, England og Italia. Frå 1808 var han i teneste ved tsaren sitt hoff og blei ein av de viktigaste arkitektane i St. Petersburg.
Kunstkritikaren Vladimir Stasov (1824–1906) var sonen hans.
Usk-elva
Usk (walisisk Afon Wysg) er ei elv som renn frå Black Mountain-fjella i det sentrale Wales, mot søraust gjennom Abergavenny og byen Usk i Monmouthshire, forbi den romerske festninga Caerleon og ut i Bristolkanalen ved Newport.
Ved elvemunningen er Usk den djupaste elva på Dei britiske øyane.
Hat-trick
Hat-trick eller hat trick er eit uttrykk frå engelsk som i Noreg og fleire andre land vert nytta i somme idrettskonkurransar  for noko som ein av deltakarane lukkast med tre gongar, som til dømes å score mål tre gongar i den same fotball- eller ishockeykampen.
Hat i dette uttrykket er hovudplagget hatt. Opphavet til uttrykket er ei hending i og etter ein cricketkamp i England i 1858.
Beracah
Beracah er ein dal i Det gamle testamentet. Han vart kalla «Velsigningsdalen» (velsigning er berakhah på hebraisk) av Josjafat etter sigeren hans over Moab og Ammon, slik det står fortalt i Andre Krønikebok.
Dalen ligg langs hovudvegen frå Hebron til Jerusalem.
Kjelder
Andre Krønikebok 20:1-30
Ollie E. Brown
Ollie E. Brown (stundom berre kalla Ollie Brown; ) er ein USA-amerikansk trommeslagar, perkusjonist og plateprodusent. Han spelte mykje som studiomusikar og spelte på over hundre album frå 1970- til 1990-åra. Brown var òg eine halvparten i den amerikanske dance-pop-duoen Ollie & Jerry, som hadde ein hit med «Breakin'... There's No Stopping Us» i 1984.
Tidleg karriere
Av arbeid han gjorde finn ein I Can Stand a Little Rain av Joe Cocker, 1990 og A Song for You av The Temptations, It's My Pleasure av Billy Preston og Black and Blue av The Rolling Stones, i tillegg til album av Diana Ross, Van Morrison, Leo Sayer og Sly and the Family Stone.
I lag med Preston og pianisten Ian Stewart spelte Brown òg i turnébandet til The Rolling Stones i midten av 1970-åra. Han var òg eit tidleg medlem av Stevie Wonder sitt Wonderlove.
Raydio og Ollie & Jerry
Seint i 1970-åra spelte Brown på debutalbumet Raydio. Dette førte til eit samarbeid med Raydio-bassisten Jerry Knight, som òg var ein ivrig studiomusikar. I lag danna dei to duoen Ollie & Jerry, og spelte inn songen «Breakin'... There's No Stopping Us» for breakdancing-filmen Breakin' i 1984. Songen vart ein suksess og nådde 9. plassen på Billboard Hot 100 i 1984. Ollie & Jerry spelte òg inn musikk for oppfølgjaren Breakin' 2: Electric Boogaloo.
Brown skreiv og framførte songen «They're So Incredible» for filmmusikken til Nerdenes hevn. «They're So Incredible» vert framført av nerdane i filmen med ein annan tekst.
Seinare arbeid
Under og etter tida med Ollie & Jerry, var Brown framleis særs aktiv som studiomusikar, og produserte eller spelte på dusinvis av album mellom 1980 og 2000. Av desse finn ein mellom anna Bad av Michael Jackson og Ray Parker jr.-singelen «Ghostbusters», som Brown produserte. I 1980-åra deltok han òg på album av Blondie, The Jacksons, La Toya Jackson ('If You Feel the Funk'), DeBarge og Quincy Jones.
Kopparmora
Kopparmora er ein svensk tettstad i Värmdö kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 665 innbyggjarar.
Golling an der Salzach
Golling an der Salzach er ein kommune i distriktet Hallein i forbundslandet Salzburg i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 82,1 km² og i kring 4300 ibuarar og omfattar dei tre landsbyane Golling, Obergau og Torren.
Landsbyen Golling ligg 476 meter over havet, 25 km sør om Salzburg.
Järna
Järna er ein svensk tettstad i Södertälje kommun i Stockholms län i landskapet Södermanland. I 2005 hadde tettstaden 6 284 innbyggjarar.
Historie
Samhället voks opp ved Järna stasjon på Västra stambanan, som blei opna i 1861. I 1913 opna Nyköpingsbanan.
Järna hadde status som municipalsamhälle i åra 1911–1956, og var administrasjonssenter i Järna kommune, som eksisterte i åra 1952–1970.
Næringsliv
Järna er sterkt dominert av ulike antroposofisk inspirerte verksemder. Den første var Mikaelsgårdens Läkepedagogiska Institut, som starta i 1935. I dag sysselset desse verksemdene nesten 2000 personar, fleire enn kommunen. Antroposofisk inspirerte verksemder blir hovudsakleg driven innan helse, skule og omsorg, samt handel, produksjon og jordbruk.
Dei mest kjende verksemdene er Vidarkliniken og Kulturhuset i Ytterjärna. Begge bygningane er teikna av Erik Asmussen. Andre kjende verksemder er den biodynamiske mølla og bakeriet ved Saltå.
Kommunikasjonar
Järna er eit jernbaneknutepunkt mellom Västra stambanan og Nyköpingsbanan. Ved stasjonen stoppar deltoga mellom Södertälje og Gnesta. Den næraste stasjonen i austleg retning er Södertälje Syd, der òg fjerntog stoppar, og den næraste stasjonnen i vestleg retning er Mölnbo. Det er bussamband med Södertälje, Hölö, Mörkö og Gnesta.
Järna er òg møteplass for to større vegar. E4 passerer ved Järna, og riksväg 57 har sitt austlege endepunkt her.
Dave Wintour
Dave Wintour er ein britisk bassgitarist og studiomusikar.
Han har spelt med artistar som Rick Wakeman, Pete Atkin, Kenny Young, If, Clifford T. Ward, Roger Daltrey, Slapp Happy, Steve Swindells, The Pretty Things, Stealers Wheel og Leo Sayer.
Frå 1995 til 2002 var han medlem av The Wurzels.
Den bergenske kongevegen
Den bergenske kongevegen, òg kjend som den bergenske hovudvegen, var den fyrste køyrevegen mellom Bergen og Christiania (Oslo). Han opna i 1793 og var den fyrste køyrbare vegen over fjellet mellom Austlandet og Vestlandet. Dagens stamveg mellom Oslo og Bergen, E16, følgjer i stor grad same trasé som kongevegen mellom Fagernes og Lærdal.
<!-- Kongeveg var i Noreg namnet på dei fyrste offentlege kjørbare hovudvegane anlagt på 1600-1700-talet, i Danmark vart nemninga brukt om vegar anlagt berre til bruk for kongen og embetsmennene til kongen. Etter veiloven av 1824 vart den klassifisert som hovudveg og kalla Den bergenske kongevei. Kongevegen gjekk over Filefjell (Kongevegen over Filefjell), gjennom Lærdal og har hatt ulike trasear mellom Christiania og Fagernes.
Bakgrunn
Vegen frå Oslo til Hadeland er betydeleg eldre enn 1700-talet. Ein to hundre år eldre skildring av biskop Jens Nilssøn som frå hans visitasreiser til Ringerike, Hadeland, Toten og Gudbrandsdalen. I 1579 reiste biskopen frå Hole og «offuer Kleffuen» til Oslo, «Kleffuen» er Krokkleiva eller det som vert kalla Nordkleiva. I 1591 reiste han igjen over «Kraage kleffuen». Frå 2. til 26. september 1594 var han på visitas på Hadeland og Hedmarken, han tok vegen opp Lommedalen. Ferdruta hans frå Oslo til Brandbu sammenfaller nesten nøyaktig med Den bergenske kongevegen. Vegen over Filefjell var regulert av Gulatingsloven frå 900-talet eller tidlegare. Gulatingsloven omfatta òg Valdres. Truleg var det ein eigen trasé for reiser om vinteren. Halvdan Svarte, Harald Hårfagre, Olav den heilage og kong Sverre reiste ifølgje saga over Filefjell. I 1647 vart det innførd postvesen i Noreg med Christiania i sentrum. Postruta til Bergen vart lagd over Filefjell, truleg langs den gamle vegen. Heile postruta var 500 km lang, av dette var 50 km kjørbar med vogn, resten var med hest eller til fots mellom anna om vinteren då det òg vart brukt ski over fjellet. På 1700-talet brukte posten sju-ni dagar mellom Bergen og Christiania.
Partiet gjennom Galdane (Seltunåsen nær Borgund og dagens Seltatunnelen og Borgundtunnelen på E16) midt i Lærdal var truleg det vanskelegaste for reisande og for postberaren. Sjølve Filefjell og nokre parti i Vang var òg krevande. Biskop Erik Pontoppidan skildra Galdane som den vanskelegaste vegen i verda og klaga òg over stigninga opp til sjølve Filefjell. Pontoppidan laga til Forsøk til Noregs naturlege historie eit koparstikk av «Gallerne. Ein Farleg Vey under Fielield» (Galdane) i Lærdal. Pontoppidan har gjeve ein utførlig skildring av reisa over Filefjell. Pontoppidan brukte i 1749 14 dagar på reisa frå Bergen til Christiania, inkludert to hviledager i Vang. Han brukte båtskyss på innsjøane der det var mogleg. Pontoppidan returnerte same veg over Hakadal, Hadeland, Land, Valdres og Filefjell til Borgund i Lærdal.
I 1665 oppretta kongen to stillingar som generalvegmester, ein for det nordenfjellske (Bergenhus og Trondhjem stiftamt) og ein for det sønnafjellske (Stavanger og Akershus stiftamt). Den bergenske kongevegen var ein av dei siste, tidlegare var det anlagd vegar gjennom Østerdalen, til Trondheim og til Kongsvinger med samband til Sverige. Millom Bergen og Gudvangen gjekk posten over land via Voss, Oppheim og Gudvangen og mellom Gudvangen og Lærdal gjekk den med båt (til Bergensbanen opna i 1908). Frå 1836 vart posten mellom Bergen og Christiania knytt saman med postruta Bergen-Molde-Trondheim med robåt på Sognefjorden, og frå 1842 gjekk dampbåten «Bjørgvin» mellom Bergen og Lærdal.
Dei eldste strekninga over fjellet mellom Vang og Maristova gjekk truleg kortaste veg gjennom Skakadalen i Vang, gjennom Suleskaret og Oddedalen ved Maristova. Seinare vart veggen flytta til Øye og langs sørsida av Otrøvatnet med «Gamlestogo», før vegen vart lagd nede i dalen via Tyinkrysset og nordsida av Otrøvatnet der Nystuen er. I Smeddalen møttest mange gamle vegar mellom fjellbygdene (Valdres, Hallingdal og Hemsedal) og fjordbygdene Lærdal og Årdal. Smeddalen var bebudd, og det vart truleg på 1100-talet reist ei lita stavkyrkje der vigd til Thomas av Becket, erkebiskop av Canterbury. Etter Svartedauden vart Smeddalen liggjande øyda og tilvakst med skog. Thomaskirken vart teke i bruk igjen og revet i 1808.
Det var òg eit skilje mellom sommarvegar og vintervegar før køyrevegane. Sommerveiene gjekk ofte over høge bakkar og kleivar, medan vintervegen gjekk i dalbunnen langs elver, myrar og vatn. Ferdsel i sommarhalvåret gjekk stort sett til fots eller til hest, men når myrar og vatn var frose og snødekket kunne ein ferdast overalt på ski eller med slede. Bøndene var heller ikkje interessert i køyrevegar fordi køyretøy med hjul ikkje var vanleg, sledar vart på 1700-1800-talet brukt òg på barmark. Dei norske hestane tok seg godt fram òg der vegen berre var ein stig eller ei steintrapp. Omkring 1800 vart køyretøy med hjul stort sett berre brukt i og omkring dei største byane, og dessutan langs hovudvegen mellom Christiania og Trondheim. På Austlandet vart marknadene tradisjonelt halde i februar-mars då det var lett å ta seg fram.
1793-vegen
Kongevegen frå 1793 gjekk fram til 1843 over Murkløpphøgda (Murklopphaugen) og nådde på sit høgaste rundt 1 250 moh. Frå 1843 vart trasen mellom Maristova og Kyrkjestølane (Sankt Thomaskirken på Filefjell) lagt gjennom Smedalen langs Smedalsvatnene. I dag går E16 òg gjennom Smedalen, nokon stadar i same løp som Bergenske, og nokon stadar ved sida av. Over Murklopphøgda står Kongevegen uberørt og ligg omtrent som då den vart bygd mellom Kyrkjestølane og Maristova. Ved stiftgrensa nær vegens høgaste punkt vart det med stor kostnad og anstrengelse reist ei støtte etter at vegen var ferdig. Stifsstøtta kosta til saman 245 riksdalar, omtrent det same som tre års budsjett for Filefjellsvegen. Den er laga av marmor frå Lier (som òg leverte marmor til Marmorkirkirken i København), men utforma og gjort ferdig i København. Støtta måtte skjerast i fleire delar før den vart frakta til fjells. Stiftstøtta (eller stiftsdelesteinen) vart i 1932 flytt til bilvegen nede i Smedalen og i 1973 flytt tilbake til den opphavlege staden ved stiftgrensa.
Som vegsjef for heile Austlandet gav Peder Anker i 1792 den unge løytnanten offiseren Johan Jørgen Krohn i oppdrag å leia arbeidet med den østfjellske delen av den nye den bergenske kongevegen mellom Christiania og Bergen. Møllerup leidde arbeidd på Valdressiden 1789-1792. Anleggsarbeidet gjekk over eit stort område frå Randsfjorden, via Etnedal, over åsen til Fagernes, langs Vangsmjøsa og heilt til stiftgrensa på Filefjell. På det meste hadde Krohn 25 soldatar og over 100 utkommanderte bønder i arbeid. Anleggsarbeidet vart stort sett berre utført i den snøfrie tida mai/juni til september/oktober.
Hans Olsen Westreim
Hans Olsen Westreim var ein norsk gardbrukar, forlikskommissær og stortingsmann. Westreim var fødd på garden Vestreim i Ulvik i Hardanger. Han dreiv garden til far sin i nokre år og vart seinare kårmann.
Den bergenske kongevegen
1793-vegen
Arbeidet på vestsida vart leidd av Wilhelm Jürgensen, han òg offiser. Jürgensen budde stort set på Maristova medan arbeidet pågikk og Hammer Rikka bygde ny Maristove i 1791-1792 med eige rom, berre til bruk for kongen. Generalvegmester Christopher Johannes Hammer stod bak prosjektet frå vestsida. Hamar var generalvegmester i Bergen stift frå 1787. Jürgensen hadde omkring 50 mann i den militære kommandoen. Anlegget av den nye vegen var ein stor ekstra belastning for bøndene i Lærdal mellom anna fordi vegarbeidet fall saman med onnearbeid på gardane, og dei uteble ofte frå arbeidet. Jürgensen brukte stokkepryl og ila bøndene bøter. På vestsida var det tre vanskeleg parti: Raugaldene i den tronge dalen mellom Maristova og Borlaug, nedanfor Borgund stavkyrkje og i Galdane. I Raugaldene vart vegen lagt på stokkar over eit svaberg. Mellom stavkyrkja og Husum vart vegen flytta frå «Sverrestien» til eit trongt og bratt skar kalla Vindhella. Gjennom Galdane mellom Husum og Seltun vart vegen over fleire kilometer lagt gjennom ur og over svaberg. «Gald» eller «galde» er eit dialektord truleg med opphav i norrønt og tyder smal veg, klippevei eller fjellvegg.
Hans Olsen Westreim
Westreim var sin andrerepresentant frå Søndre Bergenhus amt til Stortinget 1815–1817.
Den bergenske kongevegen
Opprøret i 1803
På grunn av stor belastning med skyssteneste og veihold bestemde Fredrik II i 1563 at lærdølene skulle fritakast for militærteneste. Lovnaden vart fornya av seks etterfølgende kongar. I 1799 vart den haldne sesjonen i Lærdal for å skaffa fleire soldatar til kongen. Lærdølene meinte fritaket for militærteneste enno gjald og ingen møtte til sesjon. To år vart det igjen freista å innrullera soldatar og igjen protesterte lærdølene. Det vart i 1802 send ein straffeekspedisjon med 500 bevæpna soldatar og kanonbåtar til Lærdal. Leiaren Andars Lysne vart arresterte, dømt til døden og halshoggen i 1803. Straffeekspedisjonen vart leidd av Wilhelm Jürgensen som nokon år tidlegare hadde leidd anleggsarbeidet.
Seinare anlegg
Partiet gjennom Vindhella vart omfattande oppgradert i 1843. I 1872 vart sprengstoff teke i bruk i veibygging og ein ny trasé langs elva vart anlagt. Denne trasen vart gjort til fylkesveg 630 då Borgundtunnelen og Seltatunnelen opna. Køyrevegen gjennom Stalheimskleivi var ferdig i 1849. Opp til 1000 mann skal ha arbeidd på Stalheimskleivi på det meste. Henrik Christian Finne leidd arbeidd med utbedringer i Vindhella og Galdane, Stalheimskleivi, og vegen over Hemsedalsfjellet. På slutten av 1800-talet vart trasen i Kvamskleiva lagt horisontalt langs Vangsmjøsa. Vegen vart sprengt inn i det bratte berget. Arbeidet tok to år og fire arbeidarar miste livet. Denne horisontale vegen var så smal at bilar ikkje kunne møtast og det vart innført timekøyring gjennom Kvamskleiva.
Trasé
Kongevegen opna i 1793, og har hatt fleire gjekk, blant anna gjekk den i mange år i trasen gjennom Nittedal over Harestova til Hadeland. Den første trasen gjekk frå Bergen, via Voss og vidare ned Stalheimskleiva til Nærøydalen, og dalen ut til Gudvangen. Herfrå gjekk turen med båt ut Nærøyfjorden og vidare inn til Lærdalsøyri og opp dalen til Filefjell og fjellovergangen til Tyinkrysset og ned til Vang i Valdres. Vidare nedover gjennom Vestre Slidre til Fagernes, deretter ned dalføret til Bagn og opp over Tonsåsen, Etnedal og ned gjennom Land til Dokka, ved Randsfjorden, så vigt Branbu og Tingelstad. Ved Granavollen på Hadeland delte trasen seg, med ein avstikker mot Harestova og Nittedal. Hovudtrasen gjekk vidare til Norderhov, såg over Krokskogen, ned Lommedalen og gjennom Bærum før den til slutt enda i Oslo.
Då trasen gjekk over Murklopphøgda var Jotunheimen synleg frå vegen. Sommaren 1819 reiste Wilhelm Maximilian Carpelan over Filefjell og hans akvarell Utsikt frå Murklopphøgda på Filefjell mot nord er truleg den første kunstneriske avbildningen av det vi i dag kallar Jotunheimen.
Millom Valdres og Lærdal
Nystuen skysstasjon er kjend frå år 1627 (etablert før kongevegen) og ligg 17 km. frå Skogstad. Busetnaden på Nystuen brann i 1958. Ein bygning frå 1807 er verna på Valdres folkemuseum. Nystuen var statleg eigedom til 1830 då den vart kjøpt av drivaren som fekk plikt til å oppretthalda gjestgiveriet, halda hestar og stake vegen om vinteren. Millom Kyrkjestølane/Thomaskirken og Maristova gjekk 1793-vegen over Murklopphøgda og ikkje i Smeddalen der E16 går. Prinsippet den gongen var at vegen skulle gå i rett linje og frå dalbunnen vest for kyrkja er trasen enno synleg som ein rett strek opp bakkane. Millom Maristova og det høgaste punktet til vegen på 1 250 moh. følgjer òg trasen rette linjer sjølv om det førde til bratte parti. Maristova var òg statleg og vart i 1847 kjøpt av drivaren som hadde plikt til å føra posten, halda stasjonen, halda veistakene vedlike og køyra snøplogen. Bøndene hadde ikkje lov til å overnatta i Maristovas hovudbygg som var forbeholdt reisande utanfor bondestanden. Millom Maristova og Borlaug er det ein høgdeskilnad på 400 meter over 8 km veilengde. Millom Borlaug og Borgund stavkyrkje er dalbunnen flat og trasen er delvis dekt av E16.
Vindhella og Galdane
Ved Borgund stavkyrkje sperrar åsryggen Klanten dalbunnen og Lærdalselvi går i eit gjel i ein stor slyng rundt. Rund Klanten på aust- og sørsida går den såkalte Sverrestien. Stien går over enga bak kyrkja og stig oppover åsen til garden Tråo. Det tidlegare berre fjellet har vakse til med skog og kratt. Namnet Sverrestien kjem av kong Sverre som skal ha gått der då han reiste ned Lærdal i året 1177. I 1793 vart kongevegen lagt gjennom det bratte skaret Vindhella på den andre sida av Klanten. Vegen frå 1793 var svært bratt med stigning 1:4 og var difor ikkje brukbar for hest og vogn. Eidsvollsmennene som reiste gjennom Vindhella i 1814 noterte at hesten så vidt klarte å trekkja den tomme karjolen opp bakkane. I 1840-årane vart ny veg anlagt i slynger på høge murar gjennom Vindhella for å redusera stigningen, ein til då uprøvd byggeteknikk i Noreg. Vegen frå 1793 er synleg der den ikkje er dekt av den seinare generasjonen veikonstruksjon. I 1872 vart trasen igjen flytta og lagt horisontalt langs elva der fylkesveg 630 går. Trasen frå 1872 vart brukt som hovudveg til Borgundtunnelen opna i 2004. På Husum mellom Vindhella og Galdane vart det sett opp skysstasjon i 1834.
Mellom Oslo og Granvollen
Frå Gamlebyen følgjer vegen stort sett Pilegrimsledens alternativ for Gudbrandsdalen vest. Det tek utgangspunkt i Mariakirkens ruinar og går over Grünerløkka, kryssar Akerselva ved gangbroen ved Kuba, og vidare Telthusbakken opp til Gamle Aker kyrkje. Dette sammenfaller med Jens Nilssøns skildring. Hans veg er no ikkje lett å følgja vidare men Pilegrimsleden har skilta ei rute over Bislet og Majorstua over Frognerparken – Skøyen – Bestum – Sollerud – Lilleaker. Her kryssar den Lysakerelva ved Granfoss. Jens Nilssøn nemner ein bruovergang kalla Faabroe, antakeleg eit stykke nedanfor dagens gangbru. Pilegrimsleden går herfrå nordover mot Voll, og deretter vest over Grav og Hosle. Biskopen la vegen om Jar før han kom til Voll, så tok han av ved Grav og drog nokoleis rett vestover til Haslum kyrkje der presten venta på han. Frå Haslum går Pilegrimsleden nordover forbi Øverland til den møter Ankerveien, som den følgjer vidare mot nordvest. Sannsynlegvis har Jens Nilssøn følgt nokoleis same rute. Ved Toppenhaug tek veifaret av frå Ankerveien, og nordvest forbi Skollerud og Burud opp austsida av Lommedalen. Ved Kirkeby går den over dalføret over Jonsrud og derfrå over Krokskogen på skogsvegen via Midtskogen og Bruløkka til Kleivstua. Herfrå går den beryktede Krokkleiva ned til Sundvollen. Herfrå var det skyss med fergemann over Kroksund. Den gamle vegen går over Gjesvalåsen, der Pilegrimsleden tek av vestover mot Bønsnes. Kongevegen går nordover og sluttar seg til trasen for dagens E16, forbi Stein og Halvdanshaugen over Steinsletta til Hønen. Her kjem Pilegrimsleden igjen inn på vegen, og den tek nordaustover av mot Klekken på Rv241. Vegen går vidare via Stavhella og tek det gamle veifaret og går vidare vest for riksvegen, skilta som Pilegrimsleden etter ca. 500 m, på gardsvegar mot Sætranggårdene og vidare forbi Haug kyrkje fram til Askelsrud. Her er trasen dyrka opp, og ein må ta gårdsveien opp til riksvegen, og følgja den vidare.
Boise
Boise er hovudstaden og den største byen i delstaden Idaho. Han er òg hovudsete for fylket Ada. Boise er største byen mellom Salt Lake City, Utah og Portland, Oregon, og er eit viktig kulturelt, økonomisk og transportsentrum. I 2007 vart det estimert at Boise hadde 202 832 innbyggjarar. I storbyområdet bur det om lag 635 450 menneske.
Den bergenske kongevegen
Bilete
-->
Christopher Benedict Bøgh
Christopher Benedict Bøgh var ein norsk sorenskrivar og stortingsrepresentant frå Søndre Bergenhus amt. Han var fødd i Kerteminde på Fyn. I 1798 vart han cand.jur. og fekk året etter stilling som kopist i rentekammeret.
Han flytta til Noreg og i 1804 vart han utnemnd til fut i Nordhordaland og Voss, i 1816 sorenskriver i Nordhordaland.
Bøgh var Søndre Bergenhuus amt sitt førsterepresentant til Stortinget i 1815–1817 og 1818–1820. Han budde i Bergen, men utanfor valdistriktet. Valet i 1815 vart likevel godkjent med 57 mot 26 stemmar. I 1818 vart valet forkasta med 52 mot 19 stemmar.
Saman med mellom anna Johan Andreas Budtz, Georg Jacob Bull, Wilhelm F. K. Christie, Edvard Hagerup, Peter Motzfeldt, Jonas Rein og Lyder Sagen var han med i herreklubben Quodlibet i Bergen.
Bøgh døydde på Voss under ei tingferd.
Eino Kirjonen
Eino Einari Kirjonen var ein finsk skihoppar frå Björkö. Han vann den tysk-austerrikske hoppveka 1961/62. Mellom 1955 og 1962 vart han finsk meister fire gongar.
Aktiv
Kirjonen vart nummer to i nyttårshopprennet 1954 i Garmisch-Partenkirchen. Same plasseringa fekk han også samanlagt i den tysk-austerrikske hoppveka 1953/54, begge gongane var det Olaf B. Bjørnstad som toppa resultatlistene. Sidan i 1954 vart Kirjonen nummer to i Lahti-rennet, bakom den ferske verdsmeisteren Matti Pietikäinen. Kirjonen fekk to andreplassar og ein tredjeplass i renn under den tysk-austerrikske hoppveka 1954/55, men vart likevel nummer to samanlagt, 2,8 poeng bakom landsmannen Hemmo Silvennoinen. Seinare i 1955-sesongen vann han i hopprennet Lahti-spelen og fekk delt andreplass i Holmenkollen bak landsmannen Aulis Kallakorpi.
I opningsrennet i hoppveka 1955/56 delte Kirjonen sigeren i rennet i Oberstdorf med Kallakorpi. Han kom deretter på andreplass i Garmisch-Partenkirchen, etter dette rennet reiste dei finske skihopparane vidare. Under vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo kom han på sjuandeplass, landsmennene Antti Hyvärinen og Kallakorpi sikra finsk dobbeltsiger. Kirjonen vart til sist i OL-sesongen nummer to i Lahti, poenget bak Silvennoinen og poenget framom Juhani Kärkinen.
Nyårsdag 1957 vart Kirjonen nummer to i Garmisch-Partenkirchen, like bakom Nikolaj Kamenskij frå Sovjetunionen. Rollene var omsnudd i Innsbruck, der Kirjonen tok ein klar siger føre Kamenskij. Kirjonen oppnådde 862,1 poeng i hoppveka 1956/57, og enda 0,7 poeng bakom landsmannen Pentti Uotinen som tok sin fyrste og einaste store hopptriumf. Same sesongen vann Kirjonen den finske meisterskapen i skihopping for andre gong. I Holmenkollen 1957 kom han på andreplass bak austtyske Helmut Recknagel. Kirjonen oppnådde to nye andreplassar i renn i hoppveka 1958/59; høvesvis Oberstdorf og Bischofshofen. Han vart i 1960 finsk meister for tredje gong.
I 1962 lukkast Kirjonen med å vinne den tysk-austerrikske hoppveka. Han vann rennet i Oberstdorf og sigra samanlagt med 865,1 poeng, nærare tolv poeng føre Willi Egger frå Austerrike. Same året vann han den finske meisterskapen for fjerde gong og kom på andreplass i Svenska skidspelen i Falun, men var heile 16 poeng bakom vinnaren Toralf Engan. Kirjonen deltok siste gong i den tysk-austerrikske hoppveka 1964/65 og vart nummer tolv i Garmisch-Partenkirchen.
Han døydde i Kouvola i 1988, 55 år gammal.
Mount Stent
Mount Stent er eit fjell på 2010 moh heilt sør i Wallabies Nunataks, vest for Churchill Mountains. Det vart namngjeve etter N. E. Stent, eit medlem av gruppa som overvintra ved Cape Hallett i 1961, og arbeidde som teknikar på det geomagnetiske prosjektet her.
Sollentuna
Sollentuna er ein svensk tettstad og ein del av tettstaden Stockholm. Det ligg i landskapet Uppland i Stockholms län. Det er administrasjonssenteret for Sollentuna kommun.
Historie
Dei første spora etter menneske i Sollentuna er funn av steinøks som blir datert til 3000-talet f.Kr og ein gong på 500-talet f.Kr. kom dei første permanente busetjingane.
På slutten av 1800-talet var Sollentuna ein jordbruksbygd der størstedelen av folkesetnaden på rundt 1 150 menneske var engsjert i jord- og skogbruk. Markene til bygda og gardar var i stor grad ått av familien Rudbeck. Samfunnet vart endra då samferdselen og kommunikasjonane vart betre, mellom anna då den nordlege jarnbana («norra stambanan») blei bygd gjennom Sollentuna. Den første jernbanestasjonen vart ferdigstilt i Rotebro i 1866. Ein mindre haldeplass for toga vart òg bygd i Tureberg og vidareutviklet til stasjon i 1900. Sjølv arbeidet vart endra då fleire fabrikkar vart etablert i Sollentuna, mellom anna ein fabrikk for produksjon av sprengstoff og ein annan, Jästbolaget, som framstilte gjær.
Anneke von der Lippe
Anneke von der Lippe er ein norsk skodespelar frå Oslo. Ho har hatt fleire hovudroller ved Det Norske Teatret, Nationaltheatret og i filmar og fjernsynsseriar.
Karriere
Anneke von der Lippe er dotter av Anni, som var professor i psykologi, og sosionomen Herman von der Lippe. Ho er oppvaksen i Holmenkollåsen i Oslo, og gjekk på Steinerskulen i 12 år. Ho vart uteksaminert frå Statens teaterhøgskole i 1988, og vart same året tilsett Det Norske Teatret. Her har ho mellom anna spelt Ragnhild i Medmenneske av Olav Duun,Olga i Tre systrer av Anton Tsjekhov og tittelrolla i Molly Sweeney  av Brian Friel. Seinare har ho spelt både i Teater Ibsen, Rogaland Teater og Nationaltheatret.
Ho filmdebuterte i 1992, då ho spelte Ann Mari Salmi, den kvinnelege hovudrolla i Krigerens hjerte av Leidulv Risan. Aftenposten skreiv den gongen: «Anneke von der Lippe leverer den sikreste og selvfølgeligste norske filmdebut på mange år.» Fleire priskomitéar stadfeste styrken i debuten hennar då Anneke von der Lippe vann Amandaprisen 1992 i klassen beste kvinnelege hovudrolle og Filmkritikarprisen 1993, begge for rolla i Krigerens hjerte.
Anthony Kennedy
Anthony McLeod Kennedy er ein amerikansk jurist. Han er tidlegare domar ved Høgsteretten i USA. Han vart utnemnd av president Ronald Reagan og tiltredde den 18. februar 1988. Han gjekk av i 2018.
Anneke von der Lippe
Karriere
I 1994 spelte ho ei hovudrolle i dramakomedien Over stork og stein av Eva Isaksen, saman med skodespelarane Johannes Joner og Dennis Storhøi. Året etter deltok ho i Henning Carlsen si filmatisering av romanen Pan av Knut Hamsun, saman med Bjørn Sundquist og Lasse Kolsrud. Då ho vann Amandaprisen 1995 for beste kvinnelege hovudrolle, var det for innsatsen i både Pan og Over stork og stein.
Anthony Kennedy
Kennedy studerte ved Stanford University frå 1954 til 1958, og vart uteksaminert med ein bachelorgrad i statsvitskap, etter å ha hatt sitt siste studieår ved London School of Economics. Deretter studerte han ved Harvard Law School, der han vart utdanna jurist i 1961. Kennedy arbeidde så i ein privat praksis i San Francisco mellom 1961 og 1963. I 1963, etter at faren døydde, tok han over faren sin advokat-praksis i heimbyen Sacramento, der han var fram til 1975. Mellom 1965 og 1988 var Kennedy tilsett som professor ved McGeorge School of Law ved University of the Pacific.
Anneke von der Lippe
Karriere
Anneke von der Lippe har seinare vorte kjend for skodespel i filmane Barbara (1997), Bare skyer beveger stjernene (1998), Misery Harbour (1999), Trigger (2006), deUSYNLIGE (2008) og Pax (2011), og miniserien Ved kongens bord (2005).
Anthony Kennedy
Etter at Sandra Day O'Connor trekte seg frå Høgsteretten, var Kennedy den såkalte vippestemma, altså dommaren som av og til røysta med dei liberale dommarane, og i Kennedys tilfelle, mest stemma med dei konservative dommarane. Særleg i avgjerder om likekjønna ekteskap var stemma til Kennedy viktig.
Anneke von der Lippe
Karriere
Hausten 2014 spela ho lensmannen Helen Sikkeland i NRK-serien Øyevitne. For denne rolla vant ho ein Emmy-pris, og ble med det den første norske skoespelaren som vann denne prisen.
Familie
Anneke von der Lippe er gift med regissøren Morten Cranner. Dei har to døtrer, Elvira og Clara. Farfaren hennar var Frits von der Lippe, den fyrste sjefen i Riksteatret.
Freshly-Picked Tingle's Rosy Rupeeland
Freshly-Picked Tingle's Rosy Rupeeland var ein kommersiell suksess i Japan, og selde 234 862 kopiar innan slutten av 2007.
Alf Johan Svele
Alf Johan Svele er ein norsk lokalpolitikar frå Høgre.
Frå 2007 er han ordførar i Holmestrand kommune.
Konnerud gamle kyrkje
Konnerud gamle kyrkje er ei langkyrkje frå 1858 i Drammen kommune i Viken fylke. Ho avløyste ei kyrkje frå 1760 som vart oppført nokre tiår etter at det vart starta gruvedrift i området.
Då folketalet auka på 1970- og 1980-talet, vart kyrkja for lita, og ny kyrkje vart oppført eit stykke unna den gamle. Gamlekyrkja vert mest nytta ved spesielle høve, men kyrkjegarden er framleis i bruk. Gravkapellet er frå 1924, men vert ikkje nytta som gravkapell i dag.
Angri
Angri er ein by og ein kommune i provinsen Salerno i regionen Campania i Italia. Kommunen har over 33 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 13,8 km².
Sternberg Peak
Sternberg Peak er eit fjell (ca. 1300 moh) som ligg 2,7 nautiske mil (5 km) nordaust for Rand Peak i Nebraska Peaks i Britannia Range. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter B. Sternberg, eit medlem av den geofysiske gruppa under Rossbarrieren-prosjektet, 1973-74.
Nordkappstraumen
Nordkappstraumen er ein havstraum og ei grein av Den norske atlanterhavsstraumen som går austover langs kysten av Finnmark og inn i Barentshavet. Han er ein av to greiner som atlanterhavsstraumen deler seg i nordvest for Tromsøflaket. Den andre greina går nordover vest for Vest-Spitsbergen.
Signe Lund
Signe Lund, òg omtalt som Signe Lund-Skabo, var ein norsk pianist og komponist. Ho er kjend frå rundt seksti opus-nummer og spesielt stykka Legende som ho skreiv under eit opphald i Tyskland, og Fredsklokker som ho skreiv i New York City 1918.
Liv og arbeid
Ho møtte Sergej Rakhmaninov og kom godt overeins med han. Dei to sønene hennar kjempa på amerikansk side i den fyrste verdskrigen. Då kyrkjeklokkene i New York tok til å kima i november 1918 for å markera fredsavtala, sette ho seg ned og spelte med. Slik vart klaverstykket Fredsklokker til.
Lund mottok Kongens fortenestemedalje i gull for bidraget sitt til styrking av tilhøvet USA-Noreg. Ho var på reise i Wien då ho fekk tilbode «Lundhuset» i Loshavn til ein overkommeleg pris, og budde der i periodar frå 1929 saman med hushaldaren Kirsten Heggen.
Ho var medlem av Nasjonal Samling frå 1935 til 1945 og mottok kunstnarløn 1942–45, og skreiv komposisjonen Føraren kallar i 1943. Etter krigen vart ho frådømt røysteretten for ein periode og ekskludert frå Norsk Komponistsamskipnad som ho sjølv hadde vore med å starta opp.
I 60-årsalderen drog ho til Wien for å læra seg tolvtoneteknikken.
Ettermæle
Hennar sjølvbiografi Sol gjennem skyer, livserindringer kom ut i 1944, men opplaget vart makulert 1945. I andre bind, som kom ut att i 2013, forklarar Lund sjølv at ho fekk løyve til å gje ut Sol Gjennem Skyer II på eige forlag. For henne representerte den tyske okkupasjonsmakta ein heider av ein kunstnarskap ho alltid hadde kjempa for. Det var først under krigen ho vart tilstådd kunstnarløn.
Ein biografi om livet hennar var Signe Lund – menneske og musiker av Birgit Eika (hovedfagsoppgave, Universitetet i Oslo, 1983).
Utgjevinga Arietta av Kjell Bækkelund (1994) inneheld hennar Skumring. I 1936 oppførte Oslo-filharmonien med Olav Kielland som dirigent verket hennar Hvem er du med de tusinde navne, for kor, solist og orkester (tekst Bjørnstjerne Bjørnson), og til 60-årsdagen hennar i 1928 gav det same orkesteret, dirigert av Hugo Kramm, ein konsert i Universitetets aula med hennar verk. I 2010 vart Lund-dagane skipa i Farsund. Sopranen Birgitte Ekle (Trondheim) og pianisten Atsko Kogure (Wien) gav ein konsert med songar av komponisten; seinare spelte dei inn ein CD med tittelen 14 sanger av Signe Lund.
Pianisten Rune Alver har spelt inn 22 klaverstykke av Signe Lund. At det har vore taust om henne, er direkte knytt til æresoppgjøret etter krigen, for ho var mykje spelt i tiåra før. Edvard Grieg hadde sagt: «Dette må være medfødt.»
Beit Netofa-dalen
Beit Netofa-dalen (hebraisk בקעת בית נטופה) er ein dal i Nedre Galilea i Israel, halvvegs mellom Tiberias og Haifa. Han dekkjer 46 km2 og er den største dalen i Galilea og ein av dei største i det sørlege Levanten. Namnet Beit Netofa-dalen finst først i Mishna og seinare i mellomaldersk rabbinarlitteratur, og har fått namn etter den jødiske busetnaden frå romartida, Beth Netofa, som låg i nordaustenden av dalen. Det arabiske namnet på dalen er Sahel al-Batuf og er omtalt som Vallée Battof i krossfarardokumenter.
Geografi
Dalen er 16 km lang og i snitt 3 km brei, og er ein graben forma av to parallelle forkastingar som går aust-vest. Han ligg mellom to horstar som dannar Yodfatfjella i nord og Tur'anfjella i sør. Kalksteinsåsane i aust indikerer at dalen òg er forma av karstiske prosessar. Lang og smal og omringa av bratte åssider, består dalen av feit leire som vatnet har vanskar med å trenge gjennom, og ein får derfor stundom flaum i dalen om vinteren, noko som alt vart skildra på 1300-talet av den arabiske mellomaldergeografen Al-Dimashqi.
Den 7. februar 1950 registrerte ein vêrstasjon i dalen den lågaste temperaturen som er målt i Israel nokon gong, -13,7°C.
Busetnader
Den frodige dalen vert nytta til jordbruk og er stort sett eigd og oppdyrka av innbyggjarane frå forskjellige arabiske busetnader i området rundt, som Kafr Manda, Sakhnin, Arraba, Bi'ina, Eilabun, Uzeir og Rumana. Delar av dalen er òg eigd av innbyggjarar frå Yodfat, Tzippori og kibbutz HaSolelim. Andre landsbyar i regionen er Bu'eine Nujeidat, Hanaton, Bir al-Maksur og Dmeide.
Nasjonal vasstransport
Beit Netofa-kanalen er ein del av Nasjonal vasstransport, som går gjennom dalen. Den 17 km lange, opne kanalen, vart bygd med ein oval base på grunn av leirjorda. Breidda på kanalen er 19-20 meter og han er 2,60 meter djup. Sørvest i Beit Netofa-dalen munnar kanalen ut i dei to Eshkol-reservoara, der vatnet vert reinsa og testa før det flyt sørover mot Negev.
Arkeologiske funn
Det er gjort fleire arkeolgiske funn i dalen. Dei tidlegaste er frå kalkolittisk tid og er funnen i vestsida nær Kafr Manda. Her fann ein mange flintreiskap, spydspissar og keramikk.
To tellar ligg i dalbotnen. Den første er Tel Hanaton (Tell Bedeiwiyeh), som dekkjer kring 5 hektar og dominerer vestenden av dalen. Hanaton er identifisert som Hinnatuni i Amarnabreva, og i følgje Bibelen vart denne og området rundt styrt av Sebulonstammen. Den andre tellen, Tell el-Wayiwat, er 0,4 hektar og stig 3,5 meter over dalbotnen i austenden.
Kelvinelva
Kelvin er ei elv i Skottland som har utspringet sitt austom Kilsyth og renn ut i Clyde ved Glasgow. Elva har ei lengd på nesten 35 kilometer.
Like før elva renn ut i Clyde renn ho gjennom Kelvingrove Park, like ved University of Glasgow. Den kjende fysikaren William Thomson Kelvin har fått namnet sitt frå elva på grunn av at han var professor ved universitetet.
Beauly-elva
Beauly eller River Beauly (skotsk gælisk Abhainn nam Manach) er ei elv i regionen Highland i Skottland. Ho ligg ca. 15 kilometer vest for Inverness.
Beauly er om lag 25 km lang, og renn ut ved landsbyen Beauly i Beauly Firth, ein sidearm av Moray Firth. Den første brua over elva vart konstruert av Thomas Telford i 1814, om lag ein kilometer sør for landsbyen Beauly. Hovudvegen nordover frå Inverness gjekk over denne brua til Kessock Bridge over Beauly Firth vart opna i 1982. Ei jernbanebru over elva vart bygd i 1860-åra.
Det er fleire demningar og vasskraftverk langs elva.
Den vesle øya Eilean Aigas ligg i elva.
Boddingmonumentet
Boddingmonumentet er eit monument over Paul Olaf Bodding utanfor Gjøvik kyrkje. Monumentet er ein seks meter høg bauta ved Gjøvik kyrkje i Oppland. Det er reist til minne om misjonæren, lingvisten og folkloristen Paul Olaf Bodding. Bildehoggaren Nic Schiøll utforma støtta som blei avduka 23. september 1945.
Øvst på søyla er krossen som er det sentrale motivet for misjonen. Under krossen er jordkloden der frelsa er målet for misjonen. Midla er ordet og bøna. Det heile er bore av to falda hender. Nedanfor står følgjande inskripsjon: «Forkynn evangeliet for all skapningen». Aller nedst på monumentet er eit Boddingrelieff hogga i stein. Denne plasseringa er vald for å symbolisere at Bodding ikkje ønskte fokus på eiga gjerning, men derimot sette den ideelle misjonsgjerninga i sentrum. Dette blir underbygd av inskripsjonen på vestsida av monumentet: «Soli Deo gloria» ('Gud åleine æra').
Misjonsprest William Glad tok i 1942 initiativ til at det måtte bli reist eit monument over Bodding i heimbyen hans. Bodding hadde då vore død i berre fire år, og var gravlagd i Odense i Danmark.
Ringgalakse
Ringa galaksar kan ha ein tydeleg ring rundt galaksekjernen, men skil seg framleis frå ringgalaksar av di normal stjernedynamikk, gjerne i selskap med ein stav, her har ført stjernene inn i ringstrukturen.
Kummelnäs
Kummelnäs er ein svensk tettstad i Nacka kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 3 360 innbyggjarar.
Sonia Sotomayor
Sonia Sotomayor er ein av ni dommarar i Høgsteretten i USA.
Ho var føderal domar i appelldomstolen i den andre kretsen då ho i 2009 vart nominert av president Barack Obama til Høgsteretten i USA. Ho vart utnemnd 6. august 2009 av det amerikanske senatet med 68 mot 31 stemmer. Sotomajor vart med dette historisk som fyrste høgsterettsdommar med spansktalende bakgrunn. Ho var den tredje kvinna som vart utnemnd til dette dommarvervet.
Karriere
Sotomayor er fødd i sørlege Bronx i New York. Ho er dotter av far og mor som flytte inn frå høvesvis San Juan og Lajas i det spansktalende amerikanske territoriet Puerto Rico. Ho er utdanna ved Princeton og Yale. Si gjerning som føderal domar innleidde ho i New York City i 1992 etter å ha vorte nominert av George Bush. Seks år etter vart ho den første kvinna av puertoricansk bakgrunn til å verta domar i ein føderal kretsdomstol etter å ha vorte nominert av Bill Clinton og approbert av senatet 2. oktober 1998.
Grete Belinda Solberg Barton
Grete Belinda Solberg Barton er ein norsk forfattar. Ho er busett i Flora.
Kullö
Kullö er ein svensk tettstad og ei øy i Vaxholms kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 539 innbyggjarar.
Dei russiske luft- og romfartsstyrkane
Dei russiske luft- og romforsvarsstyrkane (VKS; Vozdushno-Kosmicheskiye Sily; kyrillisk; Воздушно-космические силы) er ei eiga forsvarsgrein i Russland og er eit resultat av ei samanfletting av dei førre forsvarsgreinene «Fly- og luftforsvar» og «Romstyrkane». Grunnen til samanslåinga den 1. august 2015 var betre effektivitet og logistikkstøtte. Hovudkvarteret ligg i Moskva.
Sullivan Knoll
Sullivan Knoll er ein einsam nunatak halvvegs mellom Marty Nunataks og Raven Mountains i Britannia Range. Han vart kalla opp etter Paul J. Sullivan, ein elektrikar i U.S. Antarctic Program ved McMurdo-basen.
Kungsberga
Kungsberga er ein tettstad i Ekerö kommun i Stockholms län i landskapet Uppland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 382 innbyggjarar.
Matthew Fontaine Maury
Matthew Fontaine Maury var ein amerikansk sjøoffiser, hydrograf, astronom, historikar, oseanograf, meteorolog, kartograf, forfattar, geolog og lærar. Han er vorte kalla «faren til den moderne oseanografien» og skreiv mellom anna Physical Geography of the Sea i 1855, den første omfattande boka om oseanografi.
Han vart leiar for sjøkartarkivet, ein institusjon som utvikla seg til U. S. Naval Observatory og Hydrographic Office. Maury samla inn opplysningar om vind og straum frå loggbøker, og arbeidet hans innan meteorologi vart internasjonalt respektert. Han gav mellom anna ut kart over vind og straumar for Nord-Atlanteren, som gjorde at sjømenn kunne redusere reisetida over havet.
Mount Streich
Mount Streich er eit fjell (2250 moh) som ligg oppom Skelton Icefalls halvvegs mellom Angino Buttress og Portal Mountain. Det er kalla opp etter løytnant Paul R. (Bob) Streich, ein av dei første piliotane i US Navy Squadron VX-6 i løpet av Operasjon Deepfreeze I og II, 1955-57. Han flydde frå Little America V og gjorde rekognosering frå lufta under opprettinga av Byrd-stasjonen.
Riuwaka-elva
Riuwaka-elva ligg i regionen Nelson, nordvest på Sørøya på New Zealand. Ho renn i 20 km før ho munnar ut i Tasman Bay, nær byen Riwaka, 10 km nord for Motueka.
Elvedalane til Riuwaka aog den nærliggjande Takaka River dannar delar av fjellpasset der den einaste vegen mellom Tasman Bay og Golden Bay går.
Delar av elveløpet går under jorda gjennom sandsteinsgrotter, og kjem opp att i dagen ved The Riwaka Resurgence. Denne staden er populær både blant turoperatørar og dykkarar, fordi vatnet alltid er krystallklårt, og heller kjølig, til og med midtsommars.
Namnet på elva blei tidlegare skrive «Riwaka». Skrivemåten blei endra i 2014.
Olav M. Skulberg
Olav M. Skulberg er ein norsk botanikar. Han har ferskvassalgar som spesialfelt.
Han studerte i Sveits og vart tilsett ved Norsk institutt for vannforskning (NIVA) då institusjonen vart oppretta i 1958. Skulberg utvikla ein metode for å teste biologisk tilgjengeleg plantenæring og giftstoff i vatn, basert på algekulturar. Denne metoden vart sidan nytta i mange land. Ved NIVA bygde han opp ei samling av algekulturar, som har vorte nytta i både undervisning og forsking og som i seinare år har danna grunnlaget for molekylærbiologisk forsking av internasjonal interesse, særleg innan evolusjonsbiologi og giftige algar.
Skulberg har skrive fleire vitskaplege avhandlingar om algar og kva dei tyder for vatn og vassdrag.
The Session...Recorded in London with Great Artists
The Session...Recorded in London with Great Artists er eit dobbeltalbum av Jerry Lee Lewis som kom ut på Mercury Records i 1973. Det vart spelt inn i London i lag med britiske artistar som Peter Frampton og Albert Lee.
Bakgrunn
Etter ei rekkje countryhitar sidan 1968 og ei ny interesse for gammal rock and roll, vart Mercury inspirert til å fly Lewis til London for at han kunne få spele inn musikk med dugande britiske og irske musikarar, som Rory Gallagher, Kenney Jones, Albert Lee, Alvin Lee, Peter Frampton, Gary Wright og Klaus Voormann. Konseptet var ikkje nytt og Chuck Berry, Howlin' Wolf og B.B. King hadde alt gjort det same.
Innspeling
Innspelinga skal ha vore spent. Lewis hadde sjeldan spelt inn musikk utanfor Tennessee, og her kjende han seg utanfor komfortsona si med ei rekkje langhåra musikarar som stod rundt og såg på han medan han spelte. Albumet vart produsert av Steve Rowland og bestod hovudsakleg av nyinnspelingar av femtitals rock and roll-songar og somme nyare songar, som Creedence Clearwater Revival sin «Bad Moon Rising» og Gordon Lightfoot sin «Early Morning Rain». Ein versjon av den gamle Lewis-songen «Drinking Wine Spo-Dee-O-Dee» vart hitsingelen frå albumet. Denne nådde 20. plassen på countrylista til Billboard og 41. plassen på poplista.