cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Catrine Telle
Frå 1994 til 2000 var ho fast tilsett som instruktør på Nationaltheatret. Av viktige oppsetninger kan ein nemna Beslutningen av Claire Luckham, Erasmus Montanus av Ludvig Holberg, Stor og smått av Botho Strauss, Stor stue for ingenting .no  som var jubileumsforestilling då teateret feira 100 årsjubileum.
Sommaren 2000 tok Catrine Telle over som sjef på Trøndelag Teater etter Ola B. Johannessen, ei stilling ho hadde til januar 2005. Ho blei så tilsett ved Riksteatret. 1. januar 2010 overtok ho stillinga som teatersjef ved Oslo Nye Teater etter Svein Sturla Hungnes.
Catrine Telle har også regissert filmane Ballen i øyet (2000) og TV-filmen Beslutningen (1994).
Versoix
Versoix er ein kommune i kantonen Genève i Sveits, ved sørvestbreidda til Genfersjøen. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 385 meter over havet, om lag åtte kilometer nord for byen Genève, grensar i vest til Frankrike og i nord til kantonen Vaud.
Han er den siste byen i kantonen Genève langs vegen nordaustover mot Lausanne, før kantonen Vaud. Avstanden til sentrum av Genève er om lag 10 km, og det tar kring 15 minuttar med tog eller bil inn til sentrum.
Phil Neal
Phil Neal, fullt namn Philip George Neal, er ein britisk-engelsk tidlegare fotballspelar frå Irchester. Han var høgreback i det suksessrike Liverpool-mannskapet som i hans tid triumferte i fire europacupfinalar og vann åtte engelske ligameisterskap. Neal var den einaste spelaren som i tida 1977-85 deltok i alle Liverpool FC sine fem finalar i Europacupen for serievinnarar.
Klubbspel
Neal fekk sin ligadebut med Northampton Town i 1969. Han spelte 4.-divisjonsfotball til han i 1974 vart overført til topplaget Liverpool FC mot 65 000 pund. Frå ligadebuten i oktober månad var han fast på backplassen i ni heile sesongar. Neal viste seg som ein flink straffeskytar og nær halvparten av dei 41 ligamåla hans kom frå straffemerket. Etter 455 ligakampar for Liverpool fekk han hausten 1985 jobb som spelande trenar i 3.-divisjonslaget Bolton Wanderers. Sidan var han aktiv spelar i Bolton til 1989 og trenar til 1992.
Landslagsspel
Neal spelte 50 landskampar for England frå mars 1976 til september 1983. Han deltok i to kampar under EM i fotball 1980 og like mange i VM i fotball 1982. Fem gongar teikna han seg på skåringslista, to av måla var straffespark.
Erling Sandene
Erling Sandene i Bærum var ein norsk jurist, cand. jur. 1943. Han var høgsterettsjustitiarius i perioden 1984–1991, og var høgsterettsdommar sidan 1972. Før det var han fylkesmann i Møre og Romsdal frå 1966 til 1972. Frå 1974 til 1982 hadde han permisjon frå Høgsterett for å vere Sivilombodsmann.
Han har skrive tredje utgåve av Ragnar Knoph si Norsk arverett (1959) og ei kommentarutgåve til oreigningsloven (1962, 1990). Sandene leia utvalet som la fram forslag til ny viltlov i NOU 1974:21 Viltstellet, jakt og fangst.
Sandene blei utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden i 1978.
Periklas
Periklas er eit mineral som er naturleg hendande magnesiumoksid, MgO. Det krystalliserer kubisk og finst oftast i metamorfe kalksteinar og dolomittar.
Det er ikkje sikkert påvist i Noreg.
Periklin
Periklin er ein varietet av mineralet albitt, som viser spesiell krystallutvikling og tvillingdanning. Det finst typisk på alpine mineralgangar.
I Noreg er det kjent frå jernførekomstar (skarnmalm) ved Arendal.
Mount Dockery
Mount Dockery er eit fjell i Antarktis på 1095 meter over havet, som ligg 3 nautiske mil vest for Mount Matthias vest i Everett Range i Concord Mountains. Det vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i perioden 1960–62. Fjellet vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant Olan L. Dockery, ein pilot i den amerikanske marineskvadronen VX-6 som flaug under fotograferingstokta nord i Victoria Land, Dronning Maudfjella, Britannia Range og McMurdo Sound i 1962–63 og 1963–64.
Asle Madssen Strand
Asle Madssen Strand var ein norsk gardbrukar, trelasthandlar og stortingsmann frå Sigdal i Buskerud. Han var far til Truls Aslesen Strand, medan Reiulf Madssen Strand var bror hans.
Far hans var gardbrukar i Sigdal. Sjølv tok han over farsgarden i 1853 og dreiv han i lang tid. I tillegg dreiv han handel med trelast. Han var medlem av heradsstyret i mange år, ordførar 1858-59 og 1862-65. Elles var han medlem av forlikskommisjonen og sparebankdirektør 1855-64.
Han representerte Buskeruds amt på Stortinget 1865-66, 1868-69 og 1874-76. På alle tingsamlingane var han medlem av militærkomiteen.
Han døydde på garden sin i Sigdal i 1902.
Hvalsmoen
Hvalsmoen er ein tidlegare militærleir i Ringerike kommune. Stortinget oppretta leiren som øvingsplass for Ingeniørvåpenet i 1893. Leiren utdanna ingeniørtropper for Hæren og var base for Hærens ingeniørregiment til 2001, då han vart vedteken nedlagt.
Køge Bugt
Køge Bugt er ei bukt aust for Aust-Sjælland mellom Avedøre i nord og halvøya Stevns i sør. Den gamle byen Køge ligg sentralt i bukta. Det samla arealet til bukta utgjer om lag 500 km², og ho har ei middeldjupne på rundt 10 meter. Vatnet er lite salthaldig med ein saltprosent på berre rundt 1. Dette betyr ho har ein noko annleis økologi enn Kattegat.
Langs bukta ligg ei rekkje lange sandstrender. Særleg området nord for Køge, mot Jersie, Solrød Strand og utanfor Ishøj ligg store strandområde, nokre av dei kunstig anlagte strender. Nord i bukta, utanfor kysten ved Brøndby Strand, Vallensbæk og Ishøj, ligg den store kunstige stranden Køge Bugt Strandpark.
Det er relativt godt fiske i bukta.
Erobringa av Gibraltar
Erobringa av Gibraltar av engelsk-nederlandske styrkar for Storalliansen skjedde mellom 1. og 3. august 1704 under den spanske arvefølgjekrigen. Sidan byrjinga av krigen hadde dei allierte sett seg om etter ei hamn på Den iberiske halvøya for å kontrollere Gibraltarsundet og nytta hamna for marineoperasjonar mot den franske flåten vest i Middelhavet. Eit forsøk på å erobre Cádiz hadde mislukkast i september 1702, men etter at den allierte flåten hadde suksess i Vigobukta i oktober det året kom Dei maritime maktene fram som den dominerande marinestyrken i regionen. Dette var med på å overtale den portugisiske kongen Peter II, om å bryte alliansen sin med Frankrike og Spania, og alliere seg med Storalliansen i 1703. No med tilgang til den portugisiske hamna i Lisboa, kunne dei allierte flåtane drive felttog i Middelhavet, og utføre operasjonar som støtta den austerrikske Habsburg-kandidaten til den spanske trona, erkehertug Karl, kjend som Karl III av støttespelarane sine i Spania.
Prins Georg av Hessen-Darmstadt representerte Habsburg i regionen. I juni 1704 mislukkast prinsen og admiral George Rooke, kommandanten til den største allierte flåten, å ta Barcelona for «Karl III». Rooke unngjekk så presset frå sine allierte om å gjere eit nytt forsøk på å ta Cádiz. For å kompensere for mangelen på suksess avgjorde dei allierte kommandantane å gjere eit forsøk på å erobre Gibraltar, ein liten by på den spanske sørkysten. Etter kraftig bombardement og etter at britisk og nederlandske marinesoldatar og sjømenn gjekk i land, overgav guvernør Diego de Salinas Gibraltar og den vesle garnisonen den 3. august. Tre dagar seinare gjekk prins Georg inn i byen for Karl III. I tilfelle Karl III kom til å mislukkast i å avsetje Filip V som konge av Spania, skulle Gibraltar formelt avståast til Storbritannia med vilkåra i Utrecht-traktaten i 1713. Den dag i dag er Gibraltar framleis ein del av Storbritannia.
Køge Bugt
Bukta er mellom anna kjend for slaget i Køge bukt i 1677, under Gyldenløvefeiden, og slaget i Køge bukt i 1710, under Den store nordiske krigen.
Erobringa av Gibraltar
Bakgrunn
Ved starten på den spanske arvefølgjekrigen var Portugal nominelt ein alliert av Bourbon: Frankrike under Ludvig XIV og Spania under barnebarnet hans, Filip V. Sjølv om Portugal ikkje var krigførande, var hamnene stengde for fiendane til Bourbon-maktene - hovudsakleg fartøy frå England og Dei sameinte Nederlanda. Men etter den engelsk-nederlandske sigeren i Vigobukta i 1702 vart Storalliansen den dominerande marinemakta. Dei hadde no høvet til å blokkere matforsyningane og handelen (særleg gull frå Brasil) til Portugal, og det var ikkje vanskeleg for dei allierte diplomatane å få kong Peter II til å signere Methuentraktaten i mai 1703 og bli med i alliansen. Så snart Peter II hadde teke eit standpunkt i krigen, fekk dei allierte tilgang til dei portugisiske hamnene, særleg hamna i Lisboa. Til gjengjeld fekk Peter II militær og finansiell støtte og territorialkrav i Spania. Han bad òg dei allierte om å sende den yngre sonen til keisar Leopold I, Karl – dei allierte sin Habsburg-kandidat til den spanske trona - til Lisboa for å syne at dei meinte alvor med støtta si. Karl, kjend som Karl III av Spania av støttespelarane sine, kom den unge pretendenten til Lisboa – via London – med flåten til George Rooke den 7. mars 1704, til stor jubel.
Opptakt
Med Lisboa som ein improvisert base, la den engelsk-nederlandske flåten til admiral Rooke ut mot Middelhavet i mai 1704. Etter å ha sett flåten Levant Company kome seg trygt gjennom Gibraltarsundet la Rooke på veg mot Nice for å kome i kontakt med Victor Amadeus II, hertugen av Savoie. Dei allierte hadde planlagt eit sjøåtak på den franske basen i Toulon i samarbeid med armeen frå Savoie og opprørarar frå Cévennes, men Amadeus var oppteken med å forsvare hovudstaden Torino frå franske styrkar. Toulon-ekspedisjonen vart derfor skrinlagt og Rooke segla mot den katalanske hovudstaden, Barcelona.
Med Rooke var prins Georg av Hessen-Darmstadt som hadde vorte populær hos katalanarane som guvernøren deira mot slutten av niårskrigen. Prinsen var den største eksponenten for Barcelonaplanen. Han hadde vore i kontakt med dissidentar i Catalona og håpte på at synet av flåten ville oppmuntre til støtte til Karl III. Den 30. mai, under dekning av skipseld, gjekk prins Georg i land med 1200 engelske og 400 nederlandske marinesoldatar, men guvernøren i Barcelona, Don Francisco de Velasco, klarte å halde dei misnøgde innbyggjarane i byen roleg og tilhengjarane til Filip V var i beredskap. I tillegg var dissidentane rasande over storleiken til den allierte styrken og hadde venta at Karl III sjølv skulle vere med. Ultimatum for Velesco om å overgje seg vart ignorert, og planane om eit opprør innanfor bymurane skjedde heller ikkje. Rooke frykta eit åtak frå ein fransk skvadron, og ville dra derfrå. Prins Georg kunne gjere lite anna enn å be dei lokale tilhengjarane sine - tusen i alt - om å spreie seg til heimane sine. Marinesoldatane gjekk ombord att den 1. juni utan tap.
Samstundes var comte de Toulouse, ein av dei uekte borna til Ludvig XIV på veg mot Gibraltarsundet med flåten frå Brest. Meldingar frå Lisboa om dei franske rørslene nådde Rooke den 5. juni. Han ønskte å hindre at flåtane i Toulon og Brest slo seg saman og Rooke valde å risikere eit slag. På grunn av tilgrodd botn på dei engelsk-nederlandske skipa, kom den raskare franske flåten seg unna Rooke og nådde trygt fram til Toulon. Toulouse vart så kommandant for den store franske flåten, kjend som den franske storflåten. Rooke kunne ikkje våge seg nær festningane i Toulon e3ller risikere eit åtak frå ein større styrke så langt borte frå ei tilfluktshamn, så han segla derfor attende mot Gibraltarsundet der han møtte ein engelsk skvadron under Cloudesley Shovell. Dei allierte hadde då om lag like stor flåte som den franske.
Rooke møtte Shovell den 27. juni utanfor Lagos. Peter II og ‘Karl III’ sende melding frå Lisboa om at dei ønskte eit nytt forsøk på å ta Cádiz. Methuen meinte at staden no var utan garnison og lett å ta, men admiralane i flåten var framleis skeptiske, særleg sidan dei no ikkje hadde den same styrken som dei hadde under det mislukka forsøket to år tidlegare. Cádiz var derimot ikkje det einaste mogelege målet. Medan den allierte flåten låg utanfor Tetuan ved Barbareskkysten, diskuterte eit krigsråd ombord flaggskipet til Rooke at dei trenge å gjere dei to kongane til lags og redde sitt eige rykte. Den 28. juli vurderte dei allierte kommandantane forslaget til prins George, no øvstkommanderande for dei allierte styrkane på halvøya, om eit åtak på Gibraltar.
Ideen om å ta Gibraltar var gamal og godt kjend. «Klippen» hadde hatt merksemda til Oliver Cromwell, og seinare ønskte ministrane til Vilhelm III og dronning Anne Gibraltar for England. Maurarane hadde tidlegare vist interesse for klippa og bygd festningsverk her med ei borg som no låg i ruinar. Keisar Karl V hadde bygd ut festningsverka, men den umiddelbare operasjonelle fordelen var liten. Gibraltar hadde liten handel og ankerplassane var uverna. Det var ikkje på dette tidspunktet snakk om å basere ein flåte der.
Slaget
Prins Georg kalla til seg guvernøren, Don Diego de Salinas, for at han skulle overgje seg i namnet til Karl III. Han nekta, og garnisonen gav støtta si til Filip V. Sjølv om guvernøren var fast på å stå imot, visste han at han ikkje hadde midlar til å klare dette. Han hadde tidlegare bede om forsterkingar og forsyningar, men ikkje fått dette enno. I følgje han sjølv hadde Don Diego ikkje meir enn 56 mann og av desse var 30 ikkje i teneste, i tillegg til eit par hundre sivile militssoldatar som var i så dårleg tilstand at før den allierte flåten nådde fram hadde dei byrja å stikke av. I tillegg hadde han 100 kanonar av forskjellige slag, men berre få var i ein tilstand der dei kunne nyttast. Ikkje hadde han heller nok folk til å bemanne dei.
Den 2. august gjekk med til førebuingar. Don Diego, som i følgje Trevelyan var førebudd til «å døy som ein gentleman», sende eit negativ svar attende på å overgje seg. Skvadronen til Byng forhalte seg sjølv langs sjøsida så nær djupna tillet det og kaptein Jumper førte HMS «Lenox» innanfor musketteldavstand frå Nye moloen. Desse operasjonane vart utført i blikkstille, og vart ikkje hindra av nokre få skot frå det spanske batteriet. Ved midnatt leia kaptein Edward Whitaker på HMS «Dorsetshire» ei avdeling mot eit fransk kaperskip som låg ankra opp ved den gamle moloen og som hadde skote mot marinesoldatane på eidet.
Om lag 05:00 dagen etter, den 3. august, byrja skvadronen til Byng på 22 skip for alvor å skyte mot murane og festningane. Det vart avfyrt titusenvis av granatar under åtaket. Den faktiske skaden var derimot liten i forhold til mengdene som vart avfyrte, men sidan det var mogeleg at den franske flåten kunne kome når som helst, hadde dei gjort jobben så raskt som mogeleg. Kaptein Whitaker var adjutant for Byng og bar instruksjonane hans frå skip til skip, inkludert den siste ordenen om å stoppe skytinga seks timar etter dei hadde starta. Då røyken letta kunne kaptein Jumper frå den sørlege enden av linja sjå den nye moloen og fortet som låg ved landfestet på land. Forsvararane i fortet såg ut til å ha flykta, og Whitaker og Jumper var samde i at landgangen der kunne skje uhindra. Rooke gav løyve til åtaket og ein flotilje av robotar kom seg raskt mot den nye moloen.
Landgang
Då dei allierte førebudde seg for åtaket sitt, søkte prestar, kvinner og born som hadde søkt tilflukt i kapellet på Europaneset på sørenden av halvøya, å vende attende til heimane sine i byen. Eit engelsk skip avfyrte eit varselskot føre den sivile kolonnen for tvinge dei bort i tryggleik, men skotet vart mistolka av resten av flåten som eit signal om å ta opp att elden, og bombardementet starta på ny. Under dekning frå kanonelden gjorde soldatane på land arbeidet sitt.
Dei fremste sjømennene klatra inn i det uverna fortet ved den nye moloen, men ei ulukke eller ei felle gjorde et magasinet i fortet eksploderte. Somme av mannskapet bar fyrte geværfyrstikker, og i følgje Trevelyan, hadde dei gløymt at det kunne vere eit krutmagasinet i fortet. Uansett kva som var årsaka til eksplosjonen, mista dei allierte mellom 100 og 200 mann. Etter ein augneblink med panikk, fordi dei overlevande frykta at fienden hadde lagt ei felle for dei, skunda dei seg til båtane, samstundes som kaptein Whitaker kom med forsterkingar. Landgangen fekk støtte av fleire katalanske frivillige, og ein stad i Gibraltar, Catalanbukta, er kalla opp etter dei. Nokre få minuttar seinare var åtaksstyrken klar og fortsette nordover til dei forlatne vollane på sjøsida mot Gibraltar. Då dei kom fram til sørmuren i byen, stoppa Whitaker soldatane og heiste unionsflagget på ein bastion ved kysten.
Byng kom no på land med fleire hundre sjømenn. Byen vart no innteken av Byng i sør og marinesoldatane til prins Georg frå nord. Don Diego såg at alt no var tapt og gjekk med på vilkåra som garanterte for liva og eigedommane til dei som var i hans varetekt. Under kapituleringa vart franskmenn tekne som fangar, medan spanjolane som sverja truskap til Karl III som konge av Spania fekk vere i byen og halde på eigedommane sine. Bortsett frå nokre få familiar, valde spanjolane å reise inn til fastlandet, der dei kort tid seinare grunnla byen San Roque innanfor syne av den gamle heimen sin.
Hold On, I'm Comin'
Songen vart skriven av låtskrivarteamet Isaac Hayes og David Porter, som kom opp med tittelen på songen spontant då Hayes prøvde å få Porter til å skunde seg ut av opphaldsrommet i Stax Studios så dei kunne fortsette låtskrivinga. Sjølv om den originale tittelen var «Hold On, I'm Comin'», protesterte somme radiostasjonar mot den «indikerande karakteren» i tittelen og på dei fleste kopiar av singlane stod det derfor «Hold On! I'm A Comin'». Singelen vart gjeven ut som Stax 189 våren 1966 og nådde toppen av Billboard Hot Black Singles-lista og 21. plassen på Billboard Hot 100 i USA.
Erobringa av Gibraltar
Etterverknad
Dei fleste av innbyggjarane valde å forlate Gibraltar fordi prestane deira lovde dei at byen snart ville verte gjenerobra. Dei vart òg overtalt av dei allierte som plyndra heimane deira. Rooke hugsa plyndringa ved Cádiz, men kunne hindre at det same skjedde ved Gibraltar. Skattane ved Europa-heilagdomen vart teken og alle kyrkjene bortsett frå ei vart plyndra, i tillegg til privathus. Oppførselen til dei allierte førte til sinne i Spania, og igjen mista austerrikarane sjansen til å vinne støtte hos folket i Andalucia. Prins Georg var den første som klaga, og fornærma Byng som hadde leia kampane og som igjen la skulda på prinsen og dei få spanske eller katalanske støttespelarane hans. Rooke klaga i eit brev heim at spanjolane var så rasande på dei allierte at dei nytta fangane dei tok like barbarisk som maurarane.
Hold On, I'm Comin'
Etter den instrumentale innleiinga, syng Sam første verset, medan Dave kjem inn på refrenget. Dave syng så andreverset. I mellomspelet syng Dave den første delen og Sam den andre delen, etterfølgt av ein kort instrumental. Sam syng tredjeverset.
Erobringa av Gibraltar
Etterverknad
Erobringa av Gibraltar vart derimot rekna som ein stor bragd i Lisboa og av alle handelsinteressene i Middelhavet. Ein månad etter erobringa skildra statssekretær sir Charles Hedges det som «stor nytte for oss [engelskmenn] for å sikre handelen vår og forstyrre handelen til fienden.». Med den engelske marinen no etablert ved Gibraltarsundet, vart maurarane langs Barberskkysten meir motvillige til å angripe engelske handelsskip og allierte seg med dronning Anne. Gibraltar var derimot avgrensa som hamn, fordi det berre var plass til nokre få skip om gangen, og ministrane trudde ikkje dei kunne halde byen med mindre dei fekk ein garnison der til å sikre han. John Methuen råda til ein engelsk garnison. Denne vart bygd opp av marinesoldatane som hadde vore med på å erobre staden, og av fleire kompani av vernepliktige soldatar. Gibraltar vart derfor halden av engelske soldatar og kostnad, men i namnet til Karl III. Eit år seinare skreiv den austerrikske kandidaten til dronning om Anne om «Ma ville de Gibraltar». Om han hadde klart å teke over trona i Madrid, ville det vorte vanskeleg for England å halde på Gibraltar.
Den allierte flåten segla attende til Tetuan for å ta inn vatn. Før dei fekk nye ordrar frå Lisboa, kom det meldingar om at den franske storflåten under Toulouse var på veg. Franskmennene prøvde å ta attende Gibraltar utanfor Malaga den 24. august. Franske og spanske soldatar gjekk laus på byen frå landssida, som var forsvart av ein liten garnison av sjømenn, soldatar og marinesoldatar. Forsøka var mislukka og då Utrechttraktaten vart signert i 1713 fekk Storbritannia formelt kontroll over Gibraltar som i dag framleis er eit britisk oversjøisk område.
Hold On, I'm Comin'
Ein ny versjon av songen kalla «Hold On, Edwin's Coming», vart spelt inn av Sam & Dave som støtte for valkampanjen til Louisiana-guvernøren Edwin Edwards under den tredje valkampen hans i 1982. Tre år seinare slo Dave Prater seg saman med Sam Daniels som «The New Sam and Dave Review», og spelte inn «Medley/Hold On, I'm Comin'» for Atlantic Records.
King of the Surf Guitar
King of the Surf Guitar er det andre studioalbumet til surferockratisten Dick Dale, gjeven ut i 1963. Det inneheld både originale songar og coverversjonar.
Dick Dale var i ferd med å bli ein av dei største rock and roll-stjernene i California i 1962, då han fekk kontrakt med Capitol Records, som gav ut albumet hans Surfers' Choice på ny. Dei sendte han inn i studio for å spele inn nye songar, som vart til dette albumet.
Albumet opnar med den kvinnelege vokalgruppa The Blossoms (med Darlene Love). Capitol ønskte eit album som inneheldt litt for alle, ikkje berre surfemusikkfansen, og inkluderte folkeviser («Greenback Dollar»), rock & roll-songar («Kansas City»), countrystandardar («You Are My Sunshine»), balladar («If I Never Get to Heaven») og fleire vokale spor. I følgje Allmusic «gjorde Dale det han kunne for å sprøyte inn den kraftige personlegdomen sin inn i kvar melodi». Vidare skreiv dei «Albumet skin på melodiar når Dale får spele gitar for fullt, og 'Hava Nagila', '(Ghost) Riders in the Sky' og 'Mexico' er blant dei mest forrykande han spelte inn for selskapet.»
Wramplingham
Wramplingham er ein landsby og eit civil parish i det engelske fylket Norfolk. Han ligg ved elva Tiffey rundt nord for Wymondham og  vest for Norwich. Civil parish-området dekkjer 3,47 km², og hadde i 2001 eit folketal på 110 som budde i 44 hushaldningar. Dette hadde auka til 115 innbyggjarar i 51 hushaldningar ved folketeljinga i 2011.
Fyrstedelen av namnet har ei ukjend tyding, men kan kanskje visa til eit personnamn eller eit stadnamn. Andredelen viser til ein busetnad eller eit avgrensa landområde.
Kyrkja Wramplingham St Peter and St Paul er frå mellomalderen, og har eit rundt kyrkjetårn.
Wramplingham Mill var ei kornmølle på tre etasjar som blei riven i 1945.
Forfattaren Bill Bryson (f. 1951) budde i Wramplingham frå 2003 til 2013.
Doublefinger Peak
Doublefinger Peak er eit fjell kring 4 nautiske mil (7 km) innover frå Granite Harbour, like nordaust for Mount Marston i Victoria Land. Det vart namngjeve av Terra Nova-ekspedisjonen (1910–13). Ei snøfylt kløft langs austsida av toppen ligg mellom to mørke fjellsider, noko som har gjeve opphavet til namnet.
Sverre Grette
Sverre Grette, fødd i Kristiania, var ein norsk jurist og høgsterettsjustitiarius.
22 av Sarah McTernan
«22» er ein popsong frå 2019 som vert framført av den irske songaren Sarah McTernan. Songen vart vald ut av den irske kringkastaren RTÉ til å representere Irland i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel. Tittelen «22» viser til husnummeret til ekskjærasten til eg-personen i songen.
Bakgrunn
«22» er skriven av den nederlandske låtskrivartrioen Janieck van de Polder, Marcia Sondeijker og Roel Rats. Songen var eit av 430 bidrag som vart sende inn til den irske kringkastaren RTÉ for utveljinga til Eurovision Song Contest 2019. RTÉ valde «22» til det irske bidraget, og valde vidare songaren Sarah McTernan til å framføre songen i Eurovision Song Contest. McTernan vart nummer tre i den fjerde sesongen av The Voice of Ireland i 2015, men har ikkje hatt nokon større songkarriere i Irland etter det.
I januar 2019 vart Irland trekt ut til å delta i den andre semifinalen av Eurovision Song Contest. Semifinalen vart arrangert i Expo Tel Aviv i Israel torsdag 16. mai, og Irland var det andre bidraget på scena i semifinalen. Songen enda til slutt på sisteplass i semifinalen, og kvalifiserte seg dimed ikkje til finalen laurdag 18. mai.
Peristeritt
Peristeritt er eit feltspatmineral, ein natriumrik plagioklas (albitt eller oligoklas) som viser eit blåleg fargespel. Fenomenet kjem av interferens i submikroskopiske lamellert av avblanda albitt. Det vert nytta som smykkestein og vert feilaktig kalla månestein.
Base Decepción
Stasjonen vart grunnlagd den 25. januar 1948 og var ein heilårsstasjon fram til desember 1967 då basen måtte evakuerast under eit vulkanutbrot. Sidan den gong har basen berre vore bemanna på sommaren.
Øya har hatt fleire store vulkanutbrot i 1967, 1969 og 1970.
I 1950 vart det sett opp ein seismograf på basen og i 1951 fekk han utstyr til å gjere målingar av ionosfæren. I 1993 vart det opna eit vulkanobservatorium.
Bakgrunnsstoff
lenkjetittel
Tahitisk
Tahitisk er eit polynesisk språk som blir snakka i det franske territoriet Fransk Polynesia i Stillehavet. Språket blir hovudsakleg tala på Selskapsøyane, mellom anna Tahiti. Saman med fransk er det offisielt språk i Fransk Polynesia.
Ved folketeljinga i 2007 oppgav 46,577 tahitisk som hovudspråk heime. Ved folketeljinga i 1977 blei det teld 124 262 takarar.
Slektskap
Tahitisk er nært i slekt med andre innfødde språk i Fransk Polynesia (marquesisk, mangarevansk og tuamotuisk) og språk på Australøyane. Det er også i slekt med ratotongisk, maori og hawaiisk, og fjernt med malayisk, tagalog og gassisk.
Skriftspråk
Eit skriftspråk for tahitisk blei først utvikla rundt 1800, då den europeiske misjonæren Henry Nott frå skipet «Duff» samarbeidde med kong Pōmare II om å omsetja Bibelen til tahitisk. Ein nytta 5 vokalar og 9 konsonantar for å skriva språket, og dette danna utgangspunkt for tahitisk rettskriving.
Høgsterettsdommar
Høgsterettsdommar er den vanlege tittelen til ein dommar som er tilsett i den øvste domstolen i eit rettssystem (Høgsterett). Høgsterettsdommar er rekna som ein av dei mest prestisjefylte jobbane ein kan få som jurist, og dei som får ein slik jobb må ha vist seg særleg kvalifiserte i si yrkeskarriere. Vanlegvis prøver ein å få til at dommarane i ein høgsterett, som med dommarane i andre domstolar, skal ha ein variert bakgrunn. Både juristar med bakgrunn i offentleg forvaltning, påtalemakta og privat advokatverksemd bør såleis vere representert.
Jamie Moses
Jamie Moses er ein engelsk-amerikansk gitarist.
Høgsterettsdommar
Noreg
I Høgsterett i Noreg er det til ei kvar tid 20 høgsterettsdommarar, inkludert Høgsterettsjustitiarius. For å bli høyesterettsdommar må ein i tillegg til dei alminnelege krava som gjeld for dommarar, vere fylt 30 år og ha avlagt juridisk embetseksamen med «beste karakter» (laud). Ein høgsterettsdommar er, som alle andre fast tilsette dommarar, ein embetsmann.
Jamie Moses
Han var med å starte Tex-Mex-bandet Los Pacaminos i 1993, leia av Paul Young og har vore andregitarist for Brian May og Queen sidan 1992.
Mellom 2005 og 2008 var han rytmegitarist og korvokalist for Queen + Paul Rodgers. Jamie er òg medlem av The SAS Band med Spike Edney, Hiding In Public, og festbandet The World Famous Red Sox. Moses har òg i mange år turnert med Tom Jones.
Mount Douglas i Antarktis
Mount Douglas er eit slåande pyramideforma fjell, 1750 moh, nær toppen av Frybreen, ved skiljet mellom Fry- og Mawsonbreen. Den nordlege landmålingsgruppa frå New Zealand under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58) oppretta ein landmålingsstasjon på toppen i desember 1957. Det er kalla opp etter Murray H. Douglas, eit medlem av gruppa.
Tine Kristiansen
Tine Rustad Kristiansen, gift Albertsen er ein norsk handballspelar frå Lørenskog. Ho vart europameister med Noreg i 2008, og vann meisterligaen i 2011 med Larvik Håndballklubb.
Kristiansen spelte på Fjellhammer IL til 2002. Ho melde då overgang til Larvik HK og var med på å dominere norsk serie- og cuphandball i 13 år. Vanlegvis spelte ho venstre rykkrom-spelar, men også playmaker. Vinteren 2016 tok ho turen til Molde HK, men greidde ikkje å hindre at laget rykte ned frå eliteserien.
Kristiansen fekk sin landslagdebut 4. mars 2005 mot Spania, og den siste 25. september 2011 mot Russland. Ho fekk vere med i ein einaste meisterskap, handball-EM 2008, ei turnering som enda med norsk gull etter at Spania vart feia av handballparketten med sluttsifra 34-21 i finalen. Kristiansen deltok i 43 landskampar og skåra 52 mål.
Valle Central i Chile
Valle Central er eit senking mellom Cordillera de la Costa (dei chilenske kystfjella) og Andesfjella. Den sentrale dalen må ikkje forvekslast med Sentral-Chile som dekkjer delar av dalen. I den vidaste definisjonen, den geologiske, dekkjer Valle Central området frå Pampa del Tamarugal ved 20 °S til Ofqui-eidet ved 46 °S. Vinområdet Valle Central strekkjer seg frå Santiago og sørover til Biobío-regionen.
Stundom vert Puerto Montt rekna til den sørlege enden av Valle Central, fordi dalen sør for her ligg under havnivå og dukkar opp sporadisk som øyar ned til Ofqui-eidet.
Canterbury (fleirtyding)
Canterbury kan vise til:
Stortingsmannen Michael Smith
Michael Smith var ein norsk landmålar, krigskommissær og stortingsmann frå Stavanger.
Smith var fenrik ved Vesterlehnske infanteriregiment frå 1792, perioden 1801 til 1811 steig han i gradane frå sekondløytnant til major. Åra 1797-1800 arbeidde han som landmålingskonduktør i Stavanger amt. Etter å ha teke landmålareksamen i 1800 deltok han 1801-02 i festningsarbeid i Kristiansand. Dei neste tre åra var han tilsett i Nedenes og Råbygdelagets amt. I 1805 reiste han til Island der han styrte den geografiske kyst- hamneoppmålinga på øya. På heimereisa vart han teken til fange av eit britisk orlogsfartøy. Han sat i kort tid fanga i Skottland, alt hans samla materiale på Island vart han fråteke.
Vel heime i Noreg vart Smith sett til å taksere og skifte det benefiserte godset i Trondhjems stift. Frå 1814 hadde han same oppgåva for Kristiansand stift. To år seinare vart han amtskonduktør i Stavanger stift. Han var frå 1819 sjø- og landkrigskommissær i Stavanger amt, frå 1835 i Kristiansand stift.
Smith representerte byen Stavanger på Stortinget i 1818. Han var medlem av 13 komitear, formann i komiteen om Krokskogen allmenning. I 1835 var han medlem av ein kongeleg kommisjon om utskifting.
Han døydde i Kristiansand.
Whatever You Need
Sjølv om han selde dårlegare enn den førre singelen, «When the Heartache Is Over,» nådde songen 11. plassen i Finland og 27. plassen på UK Singles Chart. CD-singlane inneheld konsertopptak av somme av dei største hittane til Turner frå konserten i høve 60-årsdagen hennar i London i november 1999, som «The Best», «River Deep - Mountain High», «What's Love Got to Do with It» og «Steamy Windows», alle seinare gjevne ut på DVDen ''Celebrate! - 60th Birthday Special''.
Musikkvideoen til songen var regissert av Jake Nava, og syner Turner som går gjennom ein tunnel i skinnjakke og jeans og sit på nokre trapper og syng, medan nokre tenåringar stoppar det dei held på med, sit seg ned med ho og syng med.
Innhald og format
Europeisk CD-singel
Europeisk kassettsingel
Europeisk CD maxi-singel
US CD promosingel
Rolv Ryssdal
Rolv Einar Rasmussen Ryssdal var ein norsk jurist fødd i Laksevåg. Han var høgsterettsdommar frå 1964 og høgsterettsjustitiarius mellom 1969 og 1984.
Han var visepresident i Den europeiske menneskerettsdomstolen frå 1981 til 1985 og president frå 1985 til han døydde.
Familie
Rolv Ryssdal var gift med fylkesmann i Aust-Agder Signe Marie Stray Ryssdal, og var far til tidlegare leiar for Den norske advokatforening Anders Chr. Stray Ryssdal.
Marie-Catherine d’Aulnoy
Marie-Catherine Jumel de Berneville, grevinne av Aulnoy var ein fransk forfattar, også kjend som Madame d'Aulnoy. Ho er særleg kjend for kunsteventyra sine, og var den første som gav ut eventyr i Frankrike. D'Aulnoy var også den som innførte omgrepet contes de fées ('fe-soger'), som er brukt om eventyr på fransk og tilsvarer engelsk fairy tale. Ho levde sjølv eit eventyrleg liv, der ho var innblanda i skuldingar om majestetsfornærming og levde fleire år i eksil.
Tydal kyrkje
Tydal kyrkje er ei kyrkje frå 1696 i Tydal kommune i Trøndelag fylke.
Kyrkja var opphavleg y-forma. Ho vart så utvida i 1782 og ombygd til langkyrkje i 1830-åra. Ho vart omfattande vølt i 1847 og deretter måla. Før denne overmålinga hadde kyrkja veggmåleri med bibelske motiv. Desse vart restaurerte i 1912. Kyrkja vart òg omfattande vølt i 1969–71. I 1995–96 vart kortaket restaurert og konservert.
Marie-Catherine d’Aulnoy
Komplott og eksil
I 1669 blei baron d'Aulnoy skulda for høgforræderi (for å ha tala imot skattar innførte av kongen), noko han risikerte dødsstraff for. Han var på Bastillen i fleire månader før han blei frifunnen. Dei to mennene som hadde skulda han blei funne skuldige for falskt vitnesbyrd og avretta i staden. Under avhøyr tilstod dei at ideen om komplottet mot baronen var kome frå Marie-Catherine d'Aulnoy og mor hennar, som då var blitt markise de Gadagne gjennom sitt andre ekteskap. Skuldingane og motskuldingane er nedteikna i Bastille-arkiva.
Tydal kyrkje
Kyrkja har 270 sitjeplassar.
Marie-Catherine d’Aulnoy
Komplott og eksil
Marie-Catherine d'Aulnoy og mor hennar flykta frå landet for å unngå arrest. D'Aulnoy skal ha blitt overraska medan ho sov, men flykta via ei hemmeleg trapp og gøymd seg under ein katafalk i ei kyrkje. Ho var i Flandern i 1672-1673 og i England i 1675.
D'Aulnoy vitja Paris rundt 1676-1677, men fortsette eksilet. I desember 1678 vitja ho Spania, der mora, som hadde utført tenester for kong Filip IV og Karl II, heldt til.
Tilbake til Frankrike
I 1682 reiste ho til England på nytt. Madame d'Aulnoy kunne først slå seg ned i Frankrike att i 1685, etter at ho hadde fått godvilja til kong Ludvig XIV gjennom tenester for hoffet - truleg etterretning.
I 1690 slo ho seg ned i Faubourg Saint-Germain i Paris. Ho levde eit nokså tilbaketrekt liv, men heldt likevel ein litterær salong der ho tok imot ei rekkje framståande intellektuelle kvinner, som Antoinette Des Houlières og dottera Antoinette-Thérèse, Henriette-Julie de Castelnau de Murat, Marie-Jeanne L'Héritier de Villandon, prinsessa av Conti og damene de Bretonvilliers. Prinsessa av Conti (Marie-Anne de Bourbon) og hertuginne Louise Françoise de Bourbon var mesénane hennar. Fleire av salongvenene hennar var også kjende forteljarar, som Henriette-Julie de Murat og Marie-Jeanne L’Héritier. Ho var elles samtidig med forfattarane Madame de La Fayette, Madame de Sévigné og Madame de Scudéry og ven med kritikaren Charles de Saint-Évremond.
Forfattarskap
Madame d'Aulnoy gav ut si første bok i 1690, men stod aldri oppført som forfattar på nokre av verka sine. Den første boka, Mémoires sur la cour d’Espagne, inneheldt minne frå Spania, og blei særs populær. Ho blei trykt opp att i 1691 og 1692.
I 1691 kom romanen Histoire d’Hippolyte, comte de Douglas, som inneheld det første franske eventyret på prent og fekk eventyret på moten i Frankrike. Etter Charles Perrault sin suksess med gåsemoreventyra, Les Contes de ma mère l'Oye (1697) gav ho ut fire band med eventyr eller Contes des fées, etterfølgd av Contes nouveaux ou les Fées à la mode i 1698. Desse gav henne stort ry.
Eventyra til d'Aulnoy var skrivne for vaksne frå den galante omgangskretsen hennar. Dei kombinerte tradisjonelle soger med litterære uttrykksmåtar knytt til den kulturelle preciositeten ho tilhøyrde. Gjennom dette er ho rekna som ein opphavsperson til kunsteventyret. Nokre av eventyra hennar var «L’Oiseau bleu», «La Belle aux cheveux d’or», «Gracieuse et Percinet», «Le Prince lutin», «La Biche au bois», «La Chatte blanche», «Le Rameau d’or», «Finette Cendron», «Le Nain jaune» og «La Grenouille bienfaisante». Dei synte påverknad frå den pastorale romanen, samtidige romanar og teater. Ein kan også sjå erfaringar frå hennar eige liv, som bruk av allegori for å tala imot slike tvangsekteskap som ho hadde vore utsett for.
D'Aulnoy blei medlem av Accademia Galileiana som den sjuande kvinna.
Ekteskap og barn
21. august 1700 døydde ektemannen, som ho hadde levd separert frå.
Madame d'Aulnoy hadde seks barn. Fire av dei blei fødde etter at ho var separert frå ektemannen. Dei hadde hans etternamn, men blei ikkje anerkjende av han.
John Loudon McAdam
John Loudon McAdam var ein britisk vegingeniør, fødd i Ayr i Skottland.
Frå 1816 fremja McAdam ein ny metode til forsterking og bygging av vegar. Gjennom bruk av knust stein, pukk, i heile overbygginga sikra ein effektiv drenering og stor bereevne. Med visse tilpassingar har metoden vorte mykje brukt i ettertid. Prinsippet går under nemninga makadamisering.
Verdas fyrste makadam-veg vart bygt i det austlege USA i 1820-åra.
Tetjana Teresjtsjuk-Antipova
Tetjana Teresjtsjuk-Antipova er ein ukrainsk tidlegare friidrettsutøvar frå Luhansk som i vel eitt tiår på 1990-2000-talet var mellom dei beste kvinnelege langhekk-løparane i verda. Ho vann EM-sølv i 400 meter hekk i 1998 og sidan bronsemedaljen i øvinga både under OL 2004 og EM 2006.
Aktiv
Under EM 1998 i Budapest lukkast ho som Teresjtsuk-Antipova vinne sølvmedaljen, 0,7 sekund bakom den suverene vinnaren frå Romania, Ionela Târlea. Sidan vart ho nummer sju i VM 1999, og nummer fem i både OL 2000 og VM 2003. Under dei olympiske sommarleikane 2004 i Aten var Teresjtsjuk-Antipova i sitt livs form. Ho sette i semifinalen personleg rekord med 53,37 sekundar, i finalen klarte ho 53,44 og fekk bronsemedaljen, seks hundredels sekund attom Târlea, gullet tok greske Fani Khalkia. Teresjtsjuk-Antipova avslutta medaljesankinga med bronse også i EM 2006 i Göteborg.
Ritala Spur
Ritala Spur er ein stort sett snødekt utstikkar som strekkjer seg nordaust frå austsida av Lexington Table i Forrestal Range i Pensacolafjella. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1979 etter Keith D. Ritala, ein geofysikar i US Antarctic Research Program (USARP) som gjorde gravitasjonsundersøkingar ved Amundsen-Scott-stasjonen, vinteren 1972.
Nærsjakk
Nærsjakk er eit omgrep som blir nytta om sjakk som blir spela over bordet, det vil seie at spelarane sit ved same sjakkbrettet samtidig.
Tenketida er karakteristisk for nærsjakk
Nærsjakk blir spela i sjakkturneringar med alle moglege variantar av tenketid, som lynsjakk og hurtigsjakk, og med det som blir rekna som full tenketid – frå 1 time pr spelar på heile partiet og oppover til det som no vanlegvis er det maksimale, såkalla klassisk tenketid: 2 timar på 40 trekk, 1 time på 20 trekk og 30 minutt på resten av partiet for kvar av spelarane. Med denne tenketida varer eit nærsjakkparti maksimalt 7 timar – dei fleste partia er i praksis ferdige før det har gått 4 timar.
Dow Peak
Dow Peak er eit fjell som ligg 2 nautiske mil (4 km) aust-søraust for Mount Sturm i Bowers Mountains. Det vart namngjeve av den geologiske gruppa frå New Zealand nord i Victoria Land, 1967–68, etter den erfarne geologen J.A.S. Dow.
Nærsjakk
Tenketida er karakteristisk for nærsjakk
Eit nærsjakkparti blir såleis ferdig i løpet av nokre minutt (i lynsjakk) til i løpet av 4-7 timar for dei mest seriøse turneringane. Medan eit fjernsjakkparti kan vare ta frå fleire veker og til opptil fleire år, alt etter turneringsform og om trekka blir formidla via ein dataserver på nettet, eller via brev til spelarar i ulike land.
Andre forskjellar mellom nærsjakk og fjernsjakk
Nærsjakk er ulikt fjernsjakk på fleire måtar. I nærsjakk blir det vanlegvis spela berre ein mot ein, når ein ser bort frå simultan-oppvisningar. I fjernsjakk har spelarane oftast mange parti i gang samtidig, og deltar gjerne i fleire turneringar samtidig også. Somme fjernsjakk-spelarar kan ha meir enn hundre sjakkparti i gang samtidig.
Nærsjakk også ved geografisk avstand
Det blir også rekna som nærsjakk viss spelarane ikkje sit på same stad, men der trekka blir overført fortløpande, slik at partiet blir avvikla innanfor vanlege rammer for tenketid for nærsjakk.
Til dømes har ein del lagkampar i sjakk blitt spela ved at trekka har blitt overført over telefon, eller dei siste åra via datamaskiner på dei to spelestadane. Spelarane på begge laga sit då med kvar si sjakklokke, og har vanleg tenketid for nærsjakk - for eksempel 2 timar på dei første 40 trekka og 1 time på resten av partiet for kvar av spelarane. Ein syter då for at det er hjelparar og turneringsleiarar begge stader, som ordnar med å få utført trekka på brettet og kontrollere at alt går rett for seg.
I 1965 fekk Stormeister og seinare verdsmeister i sjakk Bobby Fischer frå USA ikkje løyve til å dra til Cuba for å delta i ei sjakkturnering. Løysinga vart då at han spelte turneringa frå New York, og at trekka vart overført per teleks.
Rickmansworth
Rickmansworth (lokalt ofte kjent som Ricky) er ein by i Hertfordshire i England. Han er administrasjonssenter for distriktet Three Rivers. Byen ligg ved Grand Union-kanalen og elva Colne i den nordlege enden av Colne Valley Park.
Byen begynte å vokse i 1920- og 1930-åra. Ein stor del av den yrkesaktive folkesetnaden pendlar til London; Rickmansworth ligg innanfor pendlarbeltet til London og har ein undergrunnsstasjon på Metropolitan-linja. Byen ligg òg innanfor ringvegen M25.
Allan Holdsworth
Allan Holdsworth var ein engelsk gitarist og låtskrivar. Han gav ut tolv studioalbum som soloartist og har spelt inn mange forskjellige stilartar gjennom ein perioden på fire tiår. Han var mest kjend for arbeidet sitt innan jazzfusion. Som gitarist var han kjend for å vera ein avansert og innovativ gitarist, og er av mange rocke- og instrumentale gitaristar omtalt som ei inspirasjonskjelde, som til dømes Eddie Van Halen, Joe Satriani, Greg Howe, Shawn Lane, Richie Kotzen, John Petrucci og mange andre. Frank Zappa kalla ein gong Holdsworth «ein av dei mest interessante gitaristane på jorda».
Stellaris
Stellaris er eit 4x-spel utgjeve og laga av Paradox Interactive. Det kom ut 26. februar 2016. Spelet lar ein spele som forskjellige rasar der spelaren utforskar og koloniserer verdsrommet.
Phil Howard
Phil Howard er ein australsk jazztrommeslagar mest kjend for den korte perioden sin i jazz-rock-gruppa Soft Machine. Han kom til London frå Australia i 1969, og vart med i bandet Caparius leia av saksofonisten Clive Stevens, i lag med gitarist Peter Martin og bassist Neville Whitehead.
Howard kom først i søkelyset til Soft Machine då Robert Wyatt nesten forlet bandet i august 1970 og dei hadde prøvespelingar for ein potensiell erstattar. Til slutt ombestemte Wyatt seg, men saksofonisten Elton Dean lånte Howard som trommis i Just Us. Han spelte òg i Keith Tippett Group i denne perioden. I august 1971 forlet Wyatt bandet og Howard vart teken inn. Howard spelte med dei ein periode men vart sparka etter å ha spelt inn den første sida av albumet Fifth i desember 1971. Ein høyrte ikkje meir til Howard etter dette.
Harvey Brooks
Harvey Brooks er ein USA-amerikansk bassist.
Ein av dei første kjende artistane Brooks spelte med var med Bob Dylan på albumet Highway 61 Revisited i 1965. Brooks spelte òg på konsertar i lag med Bob Dylan og det som kom til å bli The Band.
Seinare i 1960-åra spelte Brooks med mange forskjellgie artistar, som Eric Andersen, Richie Havens, Tom Rush og Jim & Jean og David Blue. I 1967 vart han medlem av The Electric Flag og spelte på filmmusikkalbumet til filmen The Trip (1967) med Peter Fonda, Dennis Hopper, Susan Strasberg, og skriven av Jack Nicholson.
Han spelte med Cass Elliot på Dream a Little Dream (1968) og på The Doors sitt The Soft Parade (1969). I 1970 fekk han høve til å arbeide med Miles Davis på Bitches Brew og seinare Big Fun i 1974.
Frå 1970-åra og frametter arbeidde Brooks på New Morning av Bob Dylan, med John Martyn, The Fabulous Rhinestones, Seals & Crofts, Fontella Bass, John Sebastian, Loudon Wainwright III, John Cale og Paul Burlison.
Brooks og kona flytta til Jerusalem i Israel i 2009.
Hiri motu
Hiri motu er eit pidginspråk som blir snakka på Papua Ny-Guinea. Språket er hovudsakleg basert på motu, eit austronesisk språk som blir tala rundt den papuanske hovudstaden Port Moresby. Engelsk, tok pisin og polynesiske språk har også påverka språket. Sjølv om ordforrådet er svært likt på motu og hiri motu, er fonologi og grammatikk likevel så forskjellige at språka ikkje er gjensidig forståelege.
Hiri motu utvikla seg som handelsspråk lenge før europearar kom til Ny-Guinea, der motufolk handla med andre folkegrupper. I tidleg kolonitid blei språket brukt av politifolk, noko som gav det namnet «politimotu». Rundt 1960 var hiri motu lingua franca i store delar av Papua Ny-Guinea. Etter denne tida har bruken gått nedover ettersom engelsk og tok pisin har teke over.
Språket har både austronesiske og papuanske dialektar. Dei papuanske dialektane er rekna som standard.
Balinesisk
Balinesisk er eit malayopolynesisk språk som blir tala av rundt 3,9 millioner menneske på Bali, Java og Lombok i Indonesia. Dei fleste balinesisktalande snakkar også indonesisk.
Obertrum am See
Obertrum am See er ein kommune i Distriktet Salzburg-Umgebung i Forbundslandet Salzburg i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 21,3 km² og 4 700 ibuarar.
Småbyen Obertrum, med sine om lag 3 800 ibuarar, ligg 511 meter over havet, ved sørenden av vatnet Obertrumer See. Kommunen omfattar elles landsbyane Mühlbach og Au.
Frode Alfson Bjørdal
Frode Alfson Bjørdal er professor emeritus ved Universitetet i Oslo, og professor colaborador ved Programa de pós-graduação em filosofia på Universidade Federal do Rio Grande do Norte i Natal i Brasil.
Utdanning
Bjørdal tok ''cand. mag'' ved Universitetet i Bergen i 1985 med filosofi, logikk, samfunnsøkonomi, samfunnskunnskap og matematikk i fagkrinsen. Han var Deutsche Akademische Austauschsdiens Stipendiat ved Johan Wolfgang Goethe Universitetet i Frankfurt am Main i Vest-Tyskland 1985/86. Han fortsette studiane sine ved University of California i Santa Barbara i USA frå 1988 til 1992, og mottok doktorgrad der i 1993.
Karriere
Frå 1992 til 1994 var Bjørdal universitetslektor ved Universitetet i Trondheim (nå Norges teknisk-naturvitenskapelige universitet), fra 1994 til 1996 var han førsteamanuensis ved Universitetet i Tromsø og fra 1996 til 2005 var han førstemanuensis ved Universitetet i Oslo. Frå 2005 var han professor ved Universitetet i Oslo, og frå 2013 var han professor emeritus der. Frå 2013 har han også vore professor colaborador ved Universidade Federal do Rio Grande do Norte.
Vitskaplege interesser
Bjørdal har i hovudsak vore opptatt av å utvikle ein alternativ mengdeteori £ (Libra) som grunnlag for den matematikken som trengst for naturvitenskapar, og som også kan handtera dei mengdeteoretiske og semantiske problema på ein ny måte. Han har også vore opptatt av emne i religionsfilosofi og modallogisk semantikk. Som logikar har han vide interesser i andre sentrale filosofiske område som etikk, metafysikk og epistemologi.
Terje Wold
Terje Wold var ein norsk jurist og politikar frå Arbeidarpartiet, justisminister, handelsminister og Høgsterettsjustitiarius.