cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleppo
Den syriske borgarkrigen
Den 12. august 2011, nokre månader etter uroa hadde starta andre stader i Syria, vart det halde store demonstrasjonar mot regjeringa i fleire distrikt i Aleppo, mellom anna i Sakhour. To demonstrantar mista livet. To månader seinare vart det halde ein svær demonstrasjon med støtte for styresmaktene på Saadallah Al-Jabiri-plassen. New York Times estimerte at talet var titusenvis, medan statleg media hevda at meir enn 1,5 millionar møtte opp.
Ringkøbing Fjord
Ringkøbingfjorden er ein grunn fjord på Vestjylland i Danmark. Hn er skild frå Vesterhavet (Nordsjøen) av Holmsland Klit, men har ein smal tilkomst til havet ved Hvide Sande.
Aleppo
Den syriske borgarkrigen
10. februar 2012 eksploderte bilbomber utanfor to tryggingsanlegg - det lokale hovudkvarteret til etteretningstenesta og brakkene til tryggingsstyrkane. 28 personar mista livet, inkludert fire sivile, medan 235 vart skadde. Den 18. mars 2012 råka ei anna bilbombe eit bustadområde og tok livet av to tryggingspersonar og ei sivil kvinne, medan 30 sivile vart skadde.
Vitalj Sjtsjerba
Vitalj Venjadziktavitsj Sjtsjerba er ein tidlegare turnar frå Minsk som representerte Sovjetunionen og sidan Belarus. Han vart olympisk meister 1992 i mangekamp og vann elles fem OL-gull i enkeltøvingar og i lagkampen under dei same leikane. Sjtsjerba vart verdsmeister i mangekamp i 1993. Til saman sanka han fjorten VM-gull og ti EM-gull.
Ringkøbing Fjord
Ringkøbingfjorden er rundt 30 km lang og 2-5 meter djup. I det sørvestlege hjørnet av fjorden ligg fuglereservatet Tipperne, medan byen Ringkøbing ligg nordaust for fjorden.
Skjern Å renn ut i fjorden.
Aleppo
Den syriske borgarkrigen
Seint i juli 2012 nådde konflikten for alvor Aleppo då soldatar frå landsbygda rykka fram mot byen. Sidan den gong har nokre av dei hardaste bombardementa og kampane funne stad i Aleppo, ofte i bustadområde. Sommaren, hausten og vinteren 2012 fortsette hus-til-hus-kampane mellom opprørarane og dei nasjonale styrkane, og våren 2013 hadde den syriske hæren forskansa seg vest i Aleppo, medan opprørarane låg i aust, med eit ingenmannsland mellom dei. Internasjonale humanitære organiasjonar har estimert at 13 500 hadde mista livet fram til 2013 - 1500 under fem år gamle - og 23 000 med alvorlege skadar.
På grunn av dei harde kampane vart mange delar av Al-Madina Souq (ein del av Gamlebyen i Aleppo, som er oppført på verdsarvlista), inkludert Den store moskeen i Aleppo og andre mellomalderbygg i gamlebyen øydelagde og ruinerte eller brende ned på seinsommaren 2012 då Den frie syriske armeen og Den syriske arabiske armeen kjempa om kontroll over byen. Kontroll over byen blei verande delt mellom regimet i vest og opprørsstyrkar i aust.
Giellatekno
Giellatekno, Senter for samisk språkteknologi ved UiT Noregs arktiske universitet, har som mål å forske på og utvikle språkteknologiske program for samiske og andre sirkumpolare språk.
Aleppo
Den syriske borgarkrigen
I november 2013 rapporterte The Guardian at islamistar dominerte opprørsområda i Aleppo, og fokuserte på å påtvinge sjarialover og kjempe mot kvarandre i staden for styresmaktene. Avisa rapporterte vidare om store øydeleggingar i byen og spor av feilernæring og sjukdom. I februar 2014 tok opposisjonsgrupper i Islamsk Front på seg ansvaret for å ha øydelagd ei rekkje, store historiske byggverk i gamlebyen, mellom anna justispalasset, Carlton hotel og den gamle bygningen til byrådet. Samstundes har det syriske regimet regimet bombardert opprørarkontrollerte delar av byen frå lufta.
I 2015 innleia det syriske regimet, med utanlandsk støtte, ein ny offensiv for å ta tilbake byen. Tidleg i 2016 klarte dei å avskjera forsyningslinene til den opprørarkontrollerte delen av byen, og fleire titusen flykta. I august same året klarte opprørar i ein motoffensiv å opna opp att ei forsyningsrute og å ta eit militærakademi.
Historiske stader
Aleppo er prega av ei blanding av mange arkitektoniske stilar, og har blitt styrt av mellom andre romarane, austromarane, seldsjukkane, mamelukkane og osmanarane.
Johan Jæger Caroliussen
Johan Jæger Caroliussen var ein norsk gardbrukar og politikar frå Bjørnskinn i Nordland. Han var stortingsrepresentant for Venstre i åtte periodar; 1916-1945.
Caroliussen var son til ein husmann og fiskar i bygda Bjørnskinn på Andøya i Nordland. Han reiste i si fyrste fiskje vinteren 1884, 15 år gammal. 19 år gammal skaffa han seg eigen båt, og låg på Langenes om vinteren og på Andenes om sommaren. Frå 1900 dreiv han fiske med dampskip. Han var gardbrukar i Bjørnskinn frå 1895, fyrst som forpaktar.
Caroliussen var medlem i Dverberg heradsstyre 1898-1907 og 1910-28, varaordførar i ni år. Valperioden 1913-15 var han varamann til Stortinget frå Vesterålen krins. Ved stortingsvalet 1915 vart han vald til stortingsmann frå einmannskrinsen Vesterålen for perioden 1916-18. Sidan vart han attvald i alle stortingsvala føre andre verdskrigen, frå 1922 representerte han landdistrikta i Nordland fylke. Han var medlem 1916-21 i Landbrukskomiteen og 1922-30 i Vegkomiteen. Frå 1931 til -40 var han nestformann i Post-, telegraf- og kystfartkomiteen. Caroliussen var landsstyremedlem i Venstre 15 år, 1924-39.
Aleppo
Historiske stader
Sidan byen ofte var utsett for invasjonar og politisk uro, vart byen bygd i celle-liknande kvarter og distrikt som var samfunnsmessig og økonomisk sjølvstendige. Innbyggjarane i kvart distrikt hadde sitt eige religiøse eller etniske preg.
Gamlebyen, av hovudsakleg kvite steinar, vart bygd innanfor dei historiske bymurane, med ni historiske portar, medan dei nyare strøka i gamlebyen vart bygd av kristne tidleg på 1400-talet i dei nordlege forstadane av den gamle byen, etter mongolane trekte seg bort frå Aleppo. Dei nye strøka vart kalla Jdeydeh. Jdeydeh er eit av dei beste døma på eit celle-aktig kvarter i Aleppo. Etter Timur Lenk invaderte Aleppo i 1400 og øydela byen, flytta dei kristne utanfor bymurane og oppretta si eiga celle i 1420, nordvest for gamlebyen, og danna her strøket Jdeydeh.
Souq-marknader og khanar
Den strategiske plasseringa langs handelsrutene i området gjorde at byen trekte til seg folk av all slags etnisitet og religion og folk så langt unna som Kina og Mesopotamia i aust, Europa i vest, og Den fruktbare halvmånen og Egypt i sør møttes her. Den største tildekte souq-marknaden i verda ligg i Aleppo, med ei lengd på kring 13 km.
Souq al-Madina, som han vert kalla lokalt, er eit aktivt handelssenter for importerte luksusvarer, som råsilke frå Iran, krydder og fargestoff frå India, og kaffi frå Damaskus. Souq al-Madina vert òg nytta til å selje lokale produkt som ull, jordbruksprodukt og såpe. Dei fleste souq-marknadane er daterte attende til 1300-talet og er kalla opp etter forskjellige yrke og handverk, som ull-sougen, koparsougen, osv. Utanom handel vart husa soug-marknadane handelsfolk og varene deira i khanar (karavanseraiar). Andre typar småmarknader vart kalla caeseriaer (ﻗﻴﺴﺎﺭﻳﺎﺕ). Caeseriaer er mindre enn khanane og fungerte som verkstader for handverkarar. Dei fleste khanane fekk namn etter plasseringa i souq-marknaden og kva funksjon dei hadde.
Hammamar
Aleppo hadde 177 hammamar i mellomalderen, fram til mongolinvasjonen då mange viktige byggverk i byen vart øydeliagde. I dag er det kring 18 hammamar i gamlebyen.
Nærliggande attraksjonar og Daudebyane
I dei vestlege forstadane til Aleppo er det fleire historiske stader og landsbyar som ofte vert kalla Daudebyane. Kring 700 fråflytta busetnader frå før 400-talet ligg nordvest i Syria. Desse inneheld restane av kristen bysantinsk arkitektur. Mange hundre av desse busetnadane ligg i Jabal Simeon (Jabal Semaan) og Jabal Halaqa vest for Aleppo, i Belusmassivet. Daudebyane vart innskriven på Verdsarvlista til UNESCO i 2011, under namnet «DEi antikke landsbyane i Nord-Syria».
Dei mest kjende Daudebyane og arkeologiske funna i Jabal Simeon og Kurdarfjellet nær Aleppo er: Kalotaborga og kyrkjene nordvest for Aleppo, Kharab Shams, ein austromersk basilika frå 300-talet, den halvvegs ruinerte romerske basilikaen i landsbyen Fafertin frå 372 evt., den gamle austromerske busetnaden Surqanya nordvest for Aleppo, basilikaen frå 300-talet i Sinhar, Mushabbak basilika frå andre halvdel av 400-talet, den assyriske busetnaden Kafr Nabo frå 800-talet fvt., landsbyen Brad og St. Julianus kloster (399–402 evt.) der helgenskrinet til St. Maron ligg, busetnaden Kimar frå 400-talet, St. Jabal Simeon-kyrkja frå 400-talet, det syrisk-hettitisk Ain Dara-tempelet frå jarnalderen, datert attende til 900 og 700-talet fvt og den antikke byen Kyrrhos med eit gammalt romersk amfiteater og to historiske bruer.
Handel og industri
Hovudrolla til byen var som handelsplass gjennom historia, sidan han låg ved krysset mellom to handelsruter frå India, Tigris og Eufrat og ruta frå Damaskus i sør.
Handelstradisjonane i Aleppo har djupe røter i historia. Aleppo handelskammer vart skipa i 1885 og er eit av dei eldste kammera i Midtausten og den arabiske verda. I følgje mange historikarar var Aleppo den mest kommersielt og industrielt utvikla byen i Det osmanske riket etter Konstantinopel og Kairo.
Han er det største byområdet i Syria og har ein økonomi som er driven av tekstilar, kjemikaliar, legemiddel, næringsmiddelindustri, elektronikk, brygging, ingeniørvitskap og turisme. Han er det dominerande produksjonssenteret i landet og meir enn 50% av folk tilsette i produksjonsindustrien i landet, arbeider her.
Aleppo er eit stort senter for produksjon av edelmetall- og steinar, og har den mest utvikla fabrikkane og handelen for dette i Syria. Den årlege mengda handsama gull produsert i Aleppo er kring 8,5 tonn, som er 40% av alt gull som vert produsert i Syria.
Myster
Myster er ein stad på Eidslandet i Vaksdal kommune i Hordaland fylke.
Det er også eit slektsnamn. I Noreg er det 23 personar som er regisert med Myster som etternamn.
Aleppo
Handel og industri
Det tradisjonelle handverket er godt bevart i den gamle delen av byen. Den kjende Aleppo-såpa vert rekna som den første harde såpa i verda.
Jernbane
Aleppo jernbanestasjon var ein av dei store delane av Syria som vart knytte til jernbanen då Det osmanske riket bygde Bagdad-banen gjennom byen i 1912. Sambanda til Tyrkia og vidare til Ankara eksisterer framleis, med to tog kvar veke frå Damaskus. Det er kanskje av denne historiske årsaka at Aleppo er hovudkvarteret for det nasjonale jernbanenettet i Syria, Chemins de Fer Syriens. Sidan jernbanen er relativt saktegåande, har mykje av passasjertrafikken til hamnebyen Latakia blitt flytta over til vegbaserte, luftkondisjonerte bussar. Denne trenden vart snudd i nyare år då det vart sett inn nye ekspresstog langs ruta.
Luftfart
Aleppo internasjonale lufthamn (IATA: ALP, ICAO: OSAP) er ein internasjonal lufthamn som tener byen. Flyplassen er det andre trafikknutepunktet for Syrian Arab Airlines. Historia til flyplassen går attende til byrjinga av 1900-talet. Han vart oppgradert og utvikla fram til 1999 då den noverande terminalen opna.
Flyplassen har vore stengd sidan byrjinga av 2013 på grunn av den pågåande borgarkrigen i området.
Utdanning
Som det største økonomiske senteret i Syria, har Aleppo mange utdanningsinstitusjonar. I tillegg til Universitetet i Aleppo er det tre statlege høgskular og private universitet, som trekkjer til seg mange studentar frå Syria og andre arabiske land. Meir enn 60 000 studentar studerer ved Universitetet i Aleppo. Universitetet har 18 fakultet og 8 tekniske høgskular i Aleppo.
I dag er det tre private universitet i drift i byen. Det private universitetet for vitskap og kunst (PUSA), Al-Shahba universitet (SU) og Mamoun universitet for vitskap og teknologi (MUST).
Musikk
Aleppo er rekna som eit av dei største sentera for arabisk tradisjonell og klassisk musikk med kjende sjangrane muwashshah, qudood og maqam. Aleppinarane er generelt glade i arabisk klassisk musikk, tarab, og mange artistar frå Aleppo vert rekna som pionerar blant arabarar innan klassisk og tradisjonell musikk. Dei mest markante personane innan dette feltet er Sabri Mdallal, Sabah Fakhri, Shadi Jamil, Abed Azrie og Nour Mhanna. Mange ikoniske artistar innan arabisk musikk, som Sayed Darwish og Mohammed Abdel Wahab vitja Aleppo for å hylle den aleppinske kunsten og lære frå kulturarva.
Aleppo er òg kjend for dei kunnige og kultiverte lyttarane, kalla sammi'a eller «musikk-kjennarar». Aleppinske musikarar hevdar at ingen store arabiske musikarar kan verte kjende før dei har blitt motteke av ein aleppinsk sammi'a.
Aleppo har mange musikkshow og festivalar kvart år i amfiteateret i citadellet, som «Den syriske songfestivalen»,«Silkevegfestivalen» og «Khan al-Harir-festivalen».
Fritid og underhaldning
Club d'Alep opna i 1945 og er ein unik klubb kjend for bridgespel og anna natteliv. Aleppo offentlege park opna i 1949 og er ein av dei største planta parkane i Syria, og ligg nær Aziziyeh, der Queiq flyt gjennom den grøne parken. Den blå lagunen er ein av dei mest vitja stadane i Aleppo og er ein av dei første vassparkane i Syria. Shahba kjøpesenter er eit av dei største kjøpesentera i heile Levanten.
Idrett
Den mest populære idretten i Aleppo er fotball. Aleppo har mange fotballklubbar, mellom anna Al-Ittihad Aleppo og Hurriya SC som spelar i den øvste divisjonen i landet. Andre store klubbar er Al-Yarmouk SC Aleppo, Jalaa FC og Orouba SC Aleppo.
Andre populære idrettar i byen er tennis, handball, volleyball, bordtennis og symjing.
Venskapsbyar
Aleppo har i dag tre venskapsbyar:
1941 Wild
1941 Wild er ein asteroide i det ytre av hovudbeltet. Han blei oppdaga den 6. oktober 1931 av Karl Wilhelm Reinmuth ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl i Heidelberg.
Eizo Kenmotsu
Eizō Kenmotsu er ein japansk tidlegare turnar som vart verdsmeister i mangekamp i 1970.
Bonfol
Bonfol er ein kommune i distriktet Porrentruy i kantonen Jura i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 432 meter over havet.
Under første verdskrigen frå 1914 til 1918, starta fronten mellom allierte og Tyskland ved landsbyen Le Largin i Bonfol.
Kommunen ligg nordaust i regionen Ajoie ved grensa til Frankrike.
Naturreservatet Etangs de Bonfol ligg nær landsbyen.
Hyperboloide
I matematikk er ein hyperboloide ei krum andregradsflate (kjeglesnittflate) som oppstår når ein hyperbel vert dreidd 180° om ein av aksane sine. Når han blir skoren av ulike plan, gjev dei ulike kjeglesnitta (ellipsar, parablar eller hyperblar), avhengig av kor skjeringa skjer. Ein hyperboloide har tre symmetriplan; skjeringspunkta deira blir kalla sentrum av hyperboloiden, og dei tre skjeringslinjene aksane til hyperboloiden.
Det finst to typar hyperboloidar: ein samanhengande einkappa hyperboloide og ein som består av to åtskilte delar, tokappa hyperboloide. I eit koordinatsystem der aksane fell saman med aksane til hyperboloiden, har den einkappa hyperboloiden likninga
og den tokappa hyperboloiden har likninga
Desse blir òg kalla elliptiske hyperboloidar. Det er ein omdreiingshyperboloide viss og berre viss a = b. Den einkappa hyperboloiden er ei linjeflate, sidan han kan tenkjast framkomen ved rørsla av ei rett linje på to ulike måtar.
Når ein hyperbel vert dreidd om ein av aksane sine, oppstår ein omdreiingshyperboloide (òg kalla ein sirkulær hyperboloide). Viss dreiinga føregår om den aksen som skjer hyperbelen, får ein ein tokappa hyperboloide, medan dreiinga om den andre aksen gjev ein einkappa hyperboloide.
Raudstrupesnipe
Raudstrupesnipe (Calidris ruficollis) er ein vadefugl i snipefamilien som hekkar på begge sider av Beringsundet i Arktis og trekker til Søraust-Asia og Australasia på den nordlege vinteren.
Denne arten er blant dei minste vadefuglane, svært lik dvergsnipe, Calidris minuta, som ein gong var trudd å vere same arten. Raudstrupesnipa har mørkt nebb og mørke bein utan antyding til symjehud, og har raske rørsler. Ho skil seg frå dvergsnipe ved at raudstrupesnipa har litt kortare nebb og bein og er litt lengre i kroppsforma. Raudstrupesnipa måler 13-17 centimeter, har vengespenn på 28-37 cm og veg 21-51 gram.
Hekkedrakta er mursteinraud på det meste av hovudet, nakken og strupen, den raudoransje strupen og øvre bryst er ustreka, kanta med mørke flekker nedanfor, og nokre kan vise ein svak kvit V på ryggen. Elles kvit underside som andre Calidris-sniper. Utanon hekkesesongen har vaksne fuglar kvit panne og augebryn, oversida med nakke og krone har bleikgråe fjør med brunstikk, fjørene er lysare mot kantane. Juvenile fuglar har meir kontrastar i oversida av fjørdrakta og svakare kvite linjer nedover ryggen enn relative deira. ropet er eit håst 'štít'.
Raudstrupesnipe er ein sterk trekkfugl, hekkar i Sibir, frå Tajmyrhalvøya til Beringsundet, og i nordvestre Alaska. Utanom hekkesesongen held dei seg i Søraust-Asia og Australasia, så langt sør som Tasmania og New Zealand. Dei er sjeldne streiffuglar til Vest-Europa. Det er vanleg at dei dannar store flokkar, òg saman med andre små Calidris-vadarar, til dømes saman med spisshalesniper og tundrasniper utanom hekketida. På New Zealand beitar dei i mindre einartsflokkar eller saman med skeivnebblo og nyzealandbeltelo.
Hekkehabitatet er tundra, der beitar dei på våtmark og mjuk gjørme, hovudsakleg lokaliserer dei føda med synet. Habitatet utanom hekking er mudderbankar og gjørmete innsjøarbredder der dei beitar hovudsakleg insekt og andre smådyr.
Nærleiksbrannrøyr
Eit nærleiksbrannrøyr er eit brannrøyr som detonerer sprengstoffet i eit stridshovud automatisk når avstanden til målet vert mindre enn ein førehandsbestemt verdi. Nærleiksbrannrøyr er eigna for mål som til dømes fly, rakettar, skip på havet og bakkestyrkar. Dei gir ein meir sofistikert utløysarmekanisme enn det vanlege kontaktbrannrøyret eller tidsbrannrøyr (tempering), og det er anslått at det aukar dødsraten med 5 til 10 gonger samanlikna med andre brannrøyr.
Radio
Radiofrekvenssensor er den viktigaste sensoren for artillerigranatar. Den eininga som er skildra i patent frå andre verdskrigen fungerer som følgjer: Granaten inneheld ein mikrobølgesendar som brukar granatkroppen som antenne og sender ut ei kontinuerleg berebølge på omlag 180-220 MHz. Når granaten nærmar seg eit reflekterande objekt, vert eit interferensmønster oppretta. Dette mønsteret forandrar seg med minkande avstand til målet og vert omgjort til eit signal. Dette signalet vert så sendt gjennom eit bandpassfilter, forsterka, og utløyser ein detonasjon når det overstig ein gjeven storleik.
Optisk
Ein optisk sensor som nytta eit petoskop vart utvikla i 1935, og patentert i Storbritannia i 1936. Han hadde ein svensk oppfinnar, sannsynlegvis Edward W. Brandt. Sensoren vart først testa som ein del av eit brannrøyr for bombar som skulle sleppast over bombefly, som var ein del av Storbritannia sitt «bomber mot bombefly»-konsept. Han vart rekna (og seinare patentert av Brandt) for bruk med luftforsvarsmissil avfyrt frå bakken. Det vart då brukt ei toroidallinse, som konsentrerar alt lys frå flyet vinkelrett på missilet sin fluktakse og overfører det til ei fotocelle. Når cella endra eit visst verde innan eit visst tidsintervall, vart detonasjonen utløyst.
Nokre moderne luft-til-luft missil (t.d. ASRAAM og AA-12 Adder) nyttar laserar for å utløysa detonasjon.
Akustisk
Akustisk sensor brukar ein mikrofon i missilet. Karakteristisk frekvens og lydbilete av ein motor- eller propelltype vert filtrert og utløyser ein detonasjon. Dette prinsippet vart brukt i britiske eksperiment med bomber, luftforsvarsmissil og luftsprengning (ca. 1939). Det vart seinare brukt i tyske luftforsvarsmissil, som for det meste enno var i utvikling då krigen slutta.
Sjøminer kan òg bruka akustiske sensorar, med moderne versjonar som kan programmerast til å «lytta» etter signaturen til eit bestemt skip.
Magnetisk
Ein magnetisk sensor kan berre brukast til å oppdaga stor masse av jarn, til dømes skip. Det er brukt i miner og torpedoar. Brannrøyr av denne typen kan overvinnast av degaussing, ved hjelp av skipsskrog som ikkje er av metall (spesielt minesveiparar) eller ved magnetisk induksjon-loopar montert på fly eller slepebøyer.
Lufttrykk
Nokre sjøminer er i stand til å oppdaga trykkbølger av skip som passerer over dei.
Béchervaise Island
Béchervaise Island er den største av Flatøyholmane i Holmevika i Mac. Robertson Land. Ho er ei av fleire øyar som vart kartlagd som ein del av «Flatøy» av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, men vart sidan funnen å vere ei eiga øy av Australian National Antarctic Research Expeditions i1954 og kalla opp etter John Béchervaise, leiaren på Mawson Station i 1955 og 1959.
Nordjyllands amt
Nordjyllands amt var eit amt i Danmark, på den nordre delen av halvøya Jylland.
Amtet vart oppretta i 1970, ved samanslåing av dei dåverande amta Hjørring og Ålborg.
Kommunar
Danmark var fram til 1. januar 2007 inndelt i seksten amt. Desse vart erstatta av fem regionar.
Blame It On The Disco
«Blame It On The Disco» er ein song av den svenske musikkgruppa Alcazar. Songen er skriven av Fredrik Kempe, David Kreuger og Hamed «K-One» Pirouzpanah.
«Blame It On The Disco» var med i den fjerde semifinalen i Melodifestivalen 2014, den svenske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.
Borgheim
Borgheim er ein busetnad og administrasjonssenter i Færder kommune i Vestfold og Telemark. Staden ligg på øya Nøtterøy, og var fram til 2018 administrajonssenter i daverande Nøtterøy kommune.
Vlakhérna
Vlakhérna (gresk Βλαχέρνα) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Árta i Ípiros i Hellas. Vlakhérna inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Árta.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Vlakhérna 2 941 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 374 innbyggjarar.
Johan Alfred Svendsen
Johan Alfred Svendsen var ein norsk bestillingsmann og politikar frå Arendal, stortingsrepresentant 1931-36 for Høgre og byane i Hedmark og Oppland.
Far til Svendsen var murmeister. Sjølv fekk han etter mellomskuleeksamen i 1902 arbeid på amtskontoret i Nedenes. I 1908 flytta han til Lillehammer og byrja i stilling som amtsfullmektig i dåverande Kristians amt. Sidan nyår 1919 var han fylkeskasserar i Oppland.
På Lillehammer let Svendsen seg velje til leiar av ei rad framståande organ, både offentlege og private. Såleis var han til ulike tider formann i fattigstyret, likningsnemnda, trygdenemnda og det lokale vinmonopolstyret. Frå 1923 til 1928 var ordførar i Lillehammer bystyre, medlem i bystyret til 1934. Elles var han formann i forstandarskapet til den lokale sparebanken og styremedlem i De Sandvigske Samlinger til 1929.
I to valperiodar frå 1931 til 1936 var Svendsen på Stortinget som representant frå dei fire kjøpstadene i Hedmark og Oppland; Hamar, Kongsvinger, Lillehammer og Gjøvik. I den fyrste treårsbolken var han medlem i Sosialkomiteen, i den siste bolken formann i same. Frå 1934 til dei politiske partia vart forbodne i 1940 var Svendsen sentralstyremedlem i Høgre. I 1938 utnemnd til medlem Den departementale befalskomite av 1938.
Personennamendatei
Personennamendatei (PND) er ein elektronisk katalog over personar som framfor alt er laga for å nyttast i biblioteka til å slå opp i litteratur.
Oppføringane skal sikre at det er lett å finne personopplysningar i Deutsche Nationalbibliografie, bibliotek, arkiv og museum i heile det tyske språkområdet. Registeret blir halde vedlike av Deutsche Nationalbibliothek i Tyskland og Österreichischer Bibliothekenverbund i Austerrike i samarbeid.
For kvar av personane i registeret finst det eit datasett med namn og eventuelt pseudonym, dato då vedkomande er fødd, eventuelt har døydd, og yrke, og dette er knytt til ein unik identifikator, PND-nummeret. Utan PND-nummeret ville namnelikskap og skrivevariantar gjere navnesøka problematiske. Per juli 2011 var det 3,6 millionar datasett i katalogen.
PND blei i april 2012 slått saman med dei andre tyske normdatakatalogane, Gemeinsame Körperschaftsdatei (GKD) og Schlagwortnormdatei (SWD).
Samanliknbare personkatalogar:
Cool Places
«Cool Places» er ein new wave-song av det amerikanske rockebandet Sparks frå 1983 i samarbeid med rytmegitaristen og korvokalisten i The Go-Go's, Jane Wiedlin. Det var den andre singelen deira som gjekk inn på Billboard Hot 100.
Bakgrunn
Songen vart gjeven ut som den første singelen frå Sparks-albumet In Outer Space i 1983. På den tida var Sparks på sitt mest populære i USA, etter at dei to førre albuma deira hadde gått inn på nedre del av Billboard 200-lista. Singelen nådde 13. plassen på Hot Dance Club Play-lista i juni 1983.
Det vart laga ein musikkvideo for songen, regissert av filmskaparen og artisten Graeme Whifler.
Sparks spelte òg inn «Lucky Me, Lucky You» med Jane Wiedlin for det same albumet.
Innhald
7" Atlantic 0-89863
Emma Bunton
Emma Lee Bunton er ein engelsk songar, låtskrivar, skodespelar og programleiar på radio og fjernsyn. Ho er best kjent som ein av dei fem medlemmane i bandet Spice Girls, der ho hadde kallenamnet «Baby Spice».
Debutalbumet til Bunton, A Girl Like Me, vart gjeve ut i Storbritannia den 16. april 2001 av Virgin Records. Albumet debuterte og nådde fjerdeplassen på UK Albums Chart, og vart sertifisert gull av British Phonographic Industry for sal på over 100 000 eksemplar. Albumet inneheldt singelen «What Took You So Long?», som nådde førsteplassen i Storbritannia i New Zealand, og òg singlar «What I Am», «Take My Breath Away» og «We're Not Gonna Sleep Tonight».
Det andre albumet til Bunton, Free Me, vart gjeve ut i 2004 av 19 Entertainment og Universal Records. Det vart gjeve ut fire singlar frå albumet: «Free Me», «Maybe», «I'll Be There» og «Crickets Sing for Anamaria».
Etter utgjevinga av det tredje albumet sitt, Life in Mono, gjekk Bunton saman med Spice Girls i 2007 for ein internasjonal turné og eit samlealbum. Frå 2003 til 2013 hadde Bunton ei gjentakande rolle i komedieserien Absolutely Fabulous. Ho opptredde ved avslutningsseremonien til Sommar-OL 2012 den 12. august 2012 med Spice Girls. Dette var siste gong at bandet opptredde alle fem. I 2016 gjekk Bunton saman med Geri Halliwell og Melanie Brown som Spice Girls.
1942 Jablunka
1942 Jablunka er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 30. september 1972 av Luboš Kohoutek ifrå Hamburger Sternwarte i Bergedorf i Hamburg.
Lundheim folkehøgskole
Lundheim folkehøgskole er ein kristen folkehøgskule som ligg på Moi i Lund kommune i Rogaland. Skulen tar imot om lag 75 elevar i året og er eigd av Stiftelsen Lundheim folkehøgskole. Styret i stiftelsen blir utnemnt av Norges Handikapforbund, Lund kommune og Noregs Kristelege Folkehøgskolelag. Lundheim folkehøgskole er knytt til Informasjonskontoret for kristen folkehøgskole.
Elevane ved Lund folkehøgskole vel to linjer dei ønskjer å gå ut skuleåret, ei raud og ei blå linje. Skulen har gymsal og styrkerom. I området rundt skulen er det lysløype og kort køyreavstand til strender, skog og hei.
Skulen blei etablert på Riska ved Sandnes under namnnet Fjordsyn folkehøgskole, etter initiativ frå krinsar innan vanførelaga i Agder og Rogaland. Skulen heldt til i nokre gamle tyskarbrakkar og var då den fyrste folkehøgskulen i Skandinavia for personar med funksjonshemming. I 1951 flytta skulen inn i nye lokale i det nyinnkjøpte Moi turisthotell samtidig som han skifta namn til Lundheim folkehøgskole. Frå 1970-talet av tok skulen også inn funksjonsfriske elevar.
Marienlyst skole i Oslo
Marienlyst skole er ein stor barne- og ungdomsskule på Marienlyst i bydel St. Hanshaugen i Oslo, med meir enn 800 elevar. Skulen ligg vis-à-vis NRK sitt hovudkvarter på Marienlyst.
Sabine Busch
Sabine Busch er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Erfurt som representerte Aust-Tyskland til 1990, sidan det samla Tyskland. Ho vart i 1987 verdsmeister på 400 meter hekk, ho vann også to VM-gull i 4 x 400 meter stafett.
Aktiv
Under europameisterskapen 1982 kom Busch på fjerdeplassen på 400 meter, før ho vann ein gullmedalje på 4 × 400 m stafett saman med Kirsten Siemon, Dagmar Rübsam og Marita Koch. Året etter rauk ho ut or 400-metertevlinga i semifinalane då det fyrste friidretts-VM fann stad i Helsinki, men fekk med seg ein ny gullmedalje i den lange stafetten, då på lag med Gesine Walther og førnemnde Koch og Rübsam. 2. juni 1984 forbetra Busch i Erfurt den personlege rekorden på 400 m til 49,24 sekundar, dagen der etter sprang ho ein av etappane til eit austtysk mannskap som sette verdsrekord i 4 x 400 m med tida 3.15,9. Men ettersom Aust-Tyskland i 1984 boikotta sommarleikane, fekk ikkje Busch høve til å delta i leikane i Los Angeles.
Frå 1985 satsa Busch på 400 meter hekk. Ho vann øvinga under europacupen i Moskva på tida 54,13, før ho i september månad i Berlin med tida 53,55 sekundar senka Margarita Ponomarjova sin verdsrekord på 53,58. Ho avslutta 1985-sesongen med siger under verdscupen i Canberra.
Våren 1986 vart Busch for andre gong i rad europameister på 400 m innandørs. Under europameisterskapen sommaren 1986 i Stuttgart måtte ho derimot sjå seg slått på 400 m hekk av Marina Stepanova frå Sovjetunionen, som med vinnartida 53,32 også sletta Busch sin årsgamle verdsrekord i øvinga. Busch fekk sølvet etter å ha vorte klokka inn på 53,60. I same meisterskapen vann Busch også stafettgull på 4 x 400 m, saman Emmelmann (Siemon), Petra Müller og Koch.
I 1987 vann Busch 400 m ved innandørs-VM i Indianapolis. Den 21. august presterte ho i Potsdam sitt snøggaste langhekkløp nokon gong, der ho vart klokka inn til 53,24 sekundar. Knapt to veker seinare kom hennar høgdepunkt som idrettsutøvar, då ho under verdsmeisterskapen i Roma vann langhekken på 53,62 sekundar, med god klaring til nummer to. Og som vanleg sigra det austtyske laget på lange stafetten, her sprang ho saman med Emmelmann, Neubauer (Rübsam) og Müller.
Under dei olympiske sommarleikane 1988 i Seoul sprang Busch i mål på tida 53,69, dermed vart ho nummer fire, seks hundre dels sekund unna bronsemedaljen som gjekk til landslagskollega Ellen Fiedler. Busch fekk likevel med seg ein bronsemedalje då ho og lagvenninnene Neubauer, Emmelmann og Mülller kom på tredjeplass på 4 x 400 meter.
I 1991 representerte Busch det samla Tyskland under Friidretts-VM 1991 i Tokyo, der ho med tida 55,93 var langt unna å ta seg vidare frå semifinalane.
Langhekktida til Busch er framleis tysk rekord i 2018. Og bestetida hennar på 400 meter, 49,24 sekundar, er det einast verdsrekordhaldar Marita Koch som har gjort betre.
May-Irene Aasen
May-Irane Aasen er ein norsk biletkunstnar og musikar.
Biletkunst
Ho har fotoopplæring frå Sogn vidaregåande skule 1983–1984 og Fatamorgana Danmarks fotografiske Billedkunstskole i København frå 1992.
Aasen har hatt separatutstillingar i Oslo, Malmö, Trondheim, Vega, Sande i Vestfold, Sørvågen, Svelvik, Moss, Stavanger, Skåtøy (Kragerø) og Kristiansand.
I Noreg har ho delteke på utstillingar i mellom anna Oslo, Høvikodden, Trondheim, Porsgrunn, Drammen, Harstad, Vardø, Bergen og Toten; og dessutan to gonger på Østlandsutstillingen. I utlandet har ho vore representert på utstillingar i København, Hamburg, Paris, Arles og Barcelona.
Bileta hennar er kjenneteikna av lyssetting og stemning, ofte i svart/kvitt. Ho oppdaga tidleg fotografiet som eit eige visuelt kommuniserande språk gjennom arbeida til Christer Strömholm, Robert Frank, Berenice Abbott, August Sandar og Arnold Newman.
Kunsten hennar er kjøpt inn av Oslo kommune, VGs kunstsamskipnad og NBBLs kunstklubb. Ho har òg arbeidd som frilansfotograf, illustratør til plakatar, plateomslag og tidsskrift, og dessutan laga to videoar for Kulturhistorisk museum. Ho fotograferte mellom anna plateomslaga for Joachim Nielsen sine plateutgjevingar (bortsett frå Trygge Oslo) etter Jokke & Valentinerne. Aasen har undervist ved VGs fotoklubb, foredrag 2002; Merkantilt Institutt Oslo, illustrasjonslinja – foto workshop, 2000–2001 og Kunstuka, Svelvik kommune – trommeworkshop 1999–2006.
Ho er medlem av Norske Billedkunstnere, TONO og GramArt, og har fått stipend frå NBK, Billedkunstnernes vederlagsfond, Vega kommune, TONO og Norsk Kassettavgiftsfond.
Musikk
Aasen har òg gjort seg merka som musikar. Ho var med å danna Jokke & Valentinerne i 1982 og var trommeslagar i bandet fram til siste konsert, 23. desember 1998 (på rockeklubben Mars i Oslo). Ho spelte seinare i Vera Cruise (1989–1991) med Hella Stensbak (vokal) Martin Caspersen (gitar) og Arne Ertnes (bass) og var vokalist i Sunshine Kids med Guttorm Nordø (gitar), Petter Pogo (bass) og Wenke Simensen (trommer).
Sana
Sana (òg skrive Sanaa eller Sana'a; arabisk صنعاء, Ṣan‘ā’) er den største byen i Jemen og administrasjonssenteret i Sana guvernement. Byen sjølv er ikkje ein del av guvernementet, men dannar eit separat administrativt distrikt kalla Amanat Al-Asemah. Etter den jemenittiske grunnlova er Sana hovudstaden i landet, men setet til den internasjonalt anerkjente regjeringa flytta til Aden etter statskuppet i Jemen 2014-2015. Aden vart erklært mellombels hovudstad av president Abd Rabbuh Mansur Hadi i mars 2015.
Gamlebyen i Sana er innskriven på verdsarvlista til UNESCO og har eit særpreg med unik arkitektur, mellom anna fleire etasjar høge bygg dekorerte med geometriske mønster. I konflikten som rasa i 2015 vart verdsarvstaden råka av fleire bomber. Den store moskeen i Sana ligg i gamlebyen og er den største i byen.
Härnösands kommun
Härnösand kommune ligg i det svenske länet Västernorrlands län i landskapet Ångermanland i landsdelen Norrland. Kommunen har grensar til nabokommunane Sollefteå, Kramfors og Timrå. Administrasjonssenteret i kommunen ligg i Härnösand.
Sana
Oldtida
Sana er ei av dei eldste busetjingane i verda. I følgje ei folkesegn vart byen grunnlagd av Sjem, sonen til Noah. I oldtida vart han kalla «Azal», som har blitt knytt til Uzal, ein son av Qahtan, og eit oldebarn av Sjem i Bibelsoga. Det noverande namnet kjem truleg frå det sørarabiske ordet for «god festning».
Härnösands kommun
Geografi
I vest er det eit kupert morenelandskap, kysten mot Austersjøen er innskoren med fleire øyar, mellom andre Hemsön og Härnön. Kystlinja til Härnösand mot Kvarken, Höga Kysten, har sidan 2000 vore ein verdsarvstad.
E4 går gjennom kommunen og Riksväg 90 har endepunkt i kommunen. Härnösand er knytt til det svenske jernbanenettet gjennom Ådalsbanan.
Sana
Oldtida
Den arabiske historikaren al-Hamdani skreiv at sabearane bygde bymurar kring Sana under Sha'r Awtar, som òg bygde Ghumdan-palasset i byen. På grunn av plasseringa har Sana tent som eit bysenter for dei kringliggande stammene i regionen og som ein kjerne for den regionale handelen sør i Arabia. Han låg ved krossvegen mellom to store, gamle handelsvegar som knytte Marib i aust til Raudehavet i vest.
Library of Congress Control Number
Library of Congress Control Number (LCCN) er ein identifikator, nøkkel, for oppføring av bøker og liknande i nasjonalbibliografien for USA (Dei amerikanske Sambandsstatane). Denne nøkkelen er ein talkombinasjon som eintydig identifiserer kvar einskild bokutgjeving i samsvar med fastsette reglar, og blir tildelt av Library of Congress, som i praksis fungerer som USAs nasjonalbibliotek.
Sana
Oldtida
Då kong Yousef Athar (eller Dhu Nuwas), den siste Himjaritt-kongen, hadde makta, var Sana òg hovudstaden for etiopiske statthaldarar.
Härnösands kommun
Bakgrunnsstoff
Offisiell hjemmeside for Härnösand
Sana
Islamsk tid
Frå starten av islam fram til det vart oppretta sjølvstendige understatar i mange delar av i Jemen under det islamske kalifatet, heldt Sana fram med å vere eit administrasjonssenter. Nestleiaren til kalifen styrte sakene som ein av tre makhalifar i Jemen: Mikhlaf Sana, Mikhlaf al-Janad og Mikhlaf Hadhramawt. Sana hadde ofte ein viktig status og alle jemenittiske statar kjempa om å få kontroll over byen.
Härnösands kommun
Bakgrunnsstoff
Härnösand (stad)
Sana
Islamsk tid
I 1062 tok Sulayhid-dynastiet leia av Ali al-Sulayhi og kona hans, den populære dronning Asma, over Sana'a. Han gjorde byen til hovudstaden sin i eit relativt lite kongedøme, som òg omfatta Harazfjella. Sulayhidane støtta det ismail-muslimske Fatimidekalifatet i Egypt, i staden for det Bagdad-baserte Abbasidekalifatet som det meste av Arabia følgde. Al-Sulayhi regjerte i kring 20 år, men vart myrda av lokale rivalar, dei Zabid-baserte najahidane. Etter han døydde, arva dotter hans, Arwa al-Sulayhi, trona. Ho trekte seg bort frå Sana, og flytta Sulayhid-hovudstaden til Jibla, der ho styrte det meste av Jemen frå 1067 til 1138. Då sulayhidane forvann, tok Hamdanid-dynastiet over Sana'a.
Library of Congress Control Number
Bakgrunnsstoff
sv:USA:s kongressbibliotek
Rømskog kyrkje
Rømskog kyrkje er ei langkyrkje i Aurskog-Høland kommune, Viken fylke.
Sana
Islamsk tid
I 1173 sende Saladin, ajjubide-sultanen av Egypt, bror sin Turan-Shah på ein ekspedisjon for å erobre Jemen. Ajjubidane fekk kontroll over Sana i 1175 og samla forskjellige jemenittiske stammestatar, utanom dei nordlege fjella, som var kontrollerte av Zaydi-imamane. Ajjubidane endra den offisielle religionen i landet til sunni-islam. Under styret til ajjubidane gjorde emir Tughtekin ibn Ayyub store utbetringar i byen. Mellom anna innlemma han hagelandet på vestbreidda av Sa'ilah, kjend som Bustan al-Sultan, der ajjubidane bygde eit av palassa sine. Trass i den strategiske plasseringa til Sana, valde ajjubidane Taiz som hovudstaden sin, medan Aden vart den viktigaste inntektsbringande byen deira.
Då rasulidane kontrollerte det meste av Jemen, etterfølgd av tahiridane, var Sana stort sett innafor den politiske området til Zaydi-imamane frå 1323 til 1454 og utanfor dei to tidlegare dynastia sitt styre. Mamelukkane kom til Jemen i 1517.
Osmansk tid
Det osmanske riket gjekk inn i Jemen i 1538 då Suleiman den store var sultan. Özdemir Pasha leia dei osmanske styrkane som erobra Sana i 1547. Med godkjenning frå osmanarane, vitja ofte europeiske kapteinar med base i dei jemenittiske hamnebyane Aden og Mokka Sana'a for å oppretthalde visse privilegium for handelen sin. I 1603 tok lokale Zaydi-imamar leia av imam al-Mu'ayyad igjen kontroll over området, og tvang dei osmanske soldatane ut i 1629. Sjølv om osmanarane flykta under styret til al-Mu'ayyad, hadde føregangaren hans al-Mansur al-Qasim i stor grad svekka den osmanske hæren i Sana'a og Jemen. Europeiske kjøpmenn mista dermed privilegia sine.
Zaydi-imamane heldt styret sitt over Sana fram til midten på 1800-talet, då osmanarane igjen prøvde å få kontroll over området. I 1835 nådde osmanske soldatar fram til kysten av Jemen, maskert som soldatane til Muhammed Ali av Egypt. Dei erobra ikkje Sana før 1872, då soldatane deira leia av Ahmed Muhtar Pasha gjekk inn byen. Det osmanske riket gjennomførte Tanzimat-reformer gjennom landa dei styrte.
I Sana'a vart det sett i verk byplanlegging for første gong. Det vart bygd nye vegar, skular og sjukehus. Reformene vart gjennomført i hastverk av osmanarane for å styrke kontrollen over Sana og konkurrere med eit Egypt som utvida seg, den britiske påverknaden i Aden og italiensk og fransk makt langs kysten av Somalia, særleg i byane Djibouti og Berbera. Moderniseringsreformer i Sana var likevel avgrensa.
Nord-Jemen
I 1904 vart den osmanske makta svekka i Jemen og imam Yahya frå zaydiimamane tok over makta i Sana igjen. I eit forsøk på å sikre Nord-Jemen sjølvstende, fokuserte Yahya på isolasjonisme der han unngjekk internasjonal og arabisk politikk, og slo hardt ned på alle gryande frigjeringsrørsler. Det vart ikkje medverka til utviklinga av infrastruktur i Sana og andre stader, og den osmanske jenteskulen vart nedlagt. Som følgje av dette vart Sana'a i aukande grad eit senter for anti-statlege organisasjonar og intellektuelt opprør.
I 1930-åra dukka det opp fleire organisasjonar som var mot eller som kravde reformer frå Zaydi-imamatet i byen, særleg Fatat al-Fulayhi, ei gruppe forskjellige jemenittiske, muslimske lærte basert i Fulayhi-skulen i Sana, og Hait al-Nidal. I 1936 var leiarane for desse rørslene fengsla. I 1941 bad ei anna gruppe basert i byen, Shabab al-Amr bil-Maruf wal-Nahian al-Munkar, om ein nahda («renessanse») i landet, og at det skulle opprettast eit parlament med islam som eit apparat for ei jemenittisk gjenoppbygging. Yahya slo i stor grad ned på Shabab og dei fleste leiarane vart avretta eter at sonen hans, Imam Ahmad tok over makta i 1948. Det året vart Sana erstatta av Taiz som hovudstad, etter at Ahmad hadde bygd ny bustad der. Dei fleste departementa følgde etter. Eit par år seinare flytta det meste av den jødiske folkesetnaden i byen til Israel.
Ahmad byrja ein prosess med gradvis økonomisk og politisk liberalisering, men i 1961 var Sana vitne til store demonstrasjonar og opprør som kravde raskare reformer og endringar. Pro-republikanske offiserar i det nordjemenittiske militæret som sympatiserte med regjeringa til Gamal Abdel Nasser i Egypt og panarabisk politikk, utførte eit statskupp der imamat-regjeringa vart styrta i september 1962, ei veke etter Ahmad døydde. Sana vart då igjen hovudstad i landet. Nabolandet Saudi-Arabia var i mot denne utviklinga og støtta aktivt stammene på landsbygda i Nord-Jemen, og sette store delar av landet mot dei urbane, og stort sett pro-republikanske innbyggjarane i Sana. Den nordjemenittiske borgarkrigen førte til at delar av gamlebyen vart øydelagd og dette heldt fram til 1968 då det vart skriven ein avtale mellom republikanarane og rojalistane, og det vart oppretta eit presidentsystem. Uroa i Sana fortsette på grunn av fleire kupp og politiske attentat, fram til situasjonen i landet stabiliserte seg seint i 1970-åra.
Tarsus
Tarsus kan visa til:
Sana
Nord-Jemen
Den britiske forfattaren Jonathan Raban vitja byen i 1970-åra og skildra han som «festningsaktig. Arkitekturen og planløysinga minner om ein labyrint». Borte frå gata var heile byen «ein annan type labyrint, eit tett virvar av teikn og symbol».
Tarsus
Stader
Rømskog kyrkje
Ei stavkyrkje på staden er nemnt første gong i 1369, men vart truleg bygd om lag hundre år tidlegare. I 1723 fekk kyrkja eit lafta kor, og i 1799 vart skipet erstatta med eit skip i lafteverk. Også sidan har kyrkja vore gjenom fleire ombyggingar og vølingar. I 1952–1957 vart ho restaurert utvendig og innvendig. Tårnet er frå 1892.
Sarah McTernan
Sarah McTernan er ein irsk songar og låtskrivar, best kjend for å ha vorte nummer tre i fjerde sesong av The Voice of Ireland i april 2015. McTernan representerte Irland i Eurovision Song Contest 2019 med songen «22».
Bakgrunn
I november 2014 gjekk ho vidare frå «blind auditions»-rundane i The Voice of Ireland. Ho hadde aldri gjort ein konsert før, og for å få meir erfaring, sette ho saman eit band kalla The JEDS. I tillegg til McTernan, bestod bandet av gitaristen Dwayne Mann, trommisen John Moroney og bassisten Declan Larkin.
Kyrkøyna
Kyrkøyna, tidlegare skrive Kirkøy, Kirkøen og Kyrkjeøy, er ein gard i Gulen kommune i Vestland. Kyrkøyna har matrikkelnummer 6 i Gulen.
Sarah McTernan
Bakgrunn
I The Voice of Ireland song ho «Who You Are» på auditionen, og alle fire dommarane snudde stolen. Ho valde å gå inn på laget til Rachel Stevens frå S Club 7. Til slutt enda ho på ein tredjeplass i tevlinga. I 2017 og 2018 var McTernan ein av deltakarane i den sanmarinske tevlinga 1in360 for å finne den sanmarinske representanten til Eurovision Song Contest.
Marimesse om hausten
Marimesse om hausten eller Maria himmelfart vert feira 15. august og markerer dagen då Jomfru Maria etter tradisjonen fór levande til himmelen.
Kyrkøyna
Geografi
Garden ligg på ei lita øy nordom Rutledal. Via to bruer er det gangsti over to holmar ut til øya.
Marimesse om hausten
I folketradisjonen heldt mariafeiringene seg lenger enn mange andre helgendagar. Andre marimesser er marimesse om våren eller Maria bodskapsdag (25. mars og morsmesse eller marimesse andre om hausten 8. september, Jomfru Maria sin fødselsdag. Alle desse tre mariadagane var bønedagar for jordbruksavlinga. Marimesse om hausten var spesielt ein merkedag for kornavlinga.
På primstaven var dagen ofte avmerkt med ei krone, ein kross eller eit tre.
En himmelsk sång
«En himmelsk sång» er ein song av den svenske songaren Ellinore Holmer. Songen er skriven av Ellinore Holmer, Vanna Rosenberg, Åsa Schmalenbach, Josefina Sanner, Henrik Wikström og Amir Aly.
«En himmelsk song» var med i den fjerde semifinalen i Melodifestivalen 2014, den svenske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.
Kyrkøyna
Namn
Namnet kjem av at øya var kyrkjestad i mellomalderen.
Statens kartverk godkjende skrivemåten «Kyrkøyna» i 1986.
Når gardsnamnet vert brukt som slektsnamn plar det skrivast «Kyrkjeøy».
Johannes halshogg
Johannes halshogg, vergimesse eller Andre barsok  29. august  er minnedag for dagen då døyparen Johannes vart halshogd.
På primstaven er dagen avmerkt med eit sverd eller eit merke som har vore tolka som ei jagarbuske. Denne dagen skulle alle krøttera vore komne heim frå setra, og jagarbuska minte om at buskapen skulle jagast heim.
Sana
Nyare tid
Etter samlinga av Jemen vart Sana utropt til hovudstaden i den nye Republikken Jemen. Her ligg presidentpalasset, parlamentet, høgsteretten og departementa i landet. Den største arbeidsgruppa i byen er statstenestemenn. Mange flytta inn i byen frå landsbygda og Sana'a har vokse langt utafor gamlebyen, men dette har ført til stor belastning på den underutvikla infrastrukturen og kommunale tenestene i byen, særleg vasstilgangen.
Den 21. mai 2012 vart Sana råka av ein sjølvmordsbombar som tok livet av 120 soldatar.
I seinare år, under Houthi-opprøret, har houthiar teke kontroll over Sana'a. Den 12. juni 2015 leia Saudi-Arabia bombetokt mot dei sjia-muslimske opprørarane og deira allierte i Jemen og øydela historiske bygg i sentrum av hovudstaden. Verdsarvstaden vart påført store øydeleggingar.
Bydelar
Sana er generelt delt i to delar: Gamle Sana'a-distriktet (al-Qadeemah) og den nye byen (al-Jadid). Gamlebyen er mykje mindre, med gamle bygg og arkiktektur, medan den nye vert stadig utvida med mange forstader og moderne bygg. Den nyare delen av byen vart stort sett utvikal i 1960-åra og frametter, då Sana'a vart hovudstad i republikken.
Den nye byen Gamlebyen
Klima
Sana har ein sjeldan mild versjon av eit ørkenklima (Köppen: BWk). Sana får kring 200 mm nedbør i året, men på grunn av høgda er temperaturane langt meir moderate enn i mange andre byar på Den arabiske halvøya. Faktisk er middeltemperaturen nesten konstant året gjennom. Den kaldaste månaden er likevel januar og den varmaste er juli.
Byen har sjeldan ekstrem varme eller kulde, men i somme område av byen kan temperaturen falle til −9 °C til −7 °C om vinteren. Frost oppstår vanlegvis på vintermorgonane, og det er ein lett vindavkjølingseffekt i byen som gjer kalde morgnar bitande. Sola varmar opp byen til 15-20 °C midt på dagen, men temperaturen fell raskt så snart sola går ned.
Sarah McTernan
Bakgrunn
8. mars 2019 kunngjorde den irske kringkastaren RTÉ at McTernan skulle representere Irland i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel. Ho deltok i den andre semifinalen med songen «22», men kvalifiserte ikkje seg til finalen.