cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Norwegian Rock
Norwegian Rock er ei grunne i innløpet til West Bay, kring 1,2 nautiske mil (2,2 km) søraust for West Cape, utanfor vestsida av Heardøya. Namnet Norvegian Rock finst på kart frå 1930 og syner truleg til arbeidet norske kvalfangarar gjorde i området på denne tida. Den noverande forma vart tilrådd av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) i 1954.
Statham Peak
Statham Peak er eit kjenneleg fjell med ei høgd opp mot 1170 moh ved sørvestenden av Perplex Ridge på Pourquoi Pas Island, nordaust i Marguerite Bay. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1979 etter[David Statham (1938–58) i Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) som var meteorologisk assistent på Signy Island 1957–58 og på Horseshoe Island i 1958. Han mista livet i lag med G.A. Stride og S.E. Black då havisen mellom Horseshoe Island og Îles Dion braut opp under ein sledetur over isen i mai 1958.
Willetsnipe
Willetsnipe (Tringa semipalmata) er ein stor vadefugl i snipefamilien med hekkeområde i sentrale Nord-Amerika og har overvintring langs amerikanske kystar sør til Chile og Uruguay.
Skildring
Dette er den største Tringa-snipa, ho har ei kroppslengd på mellom 33 og 41 centimeter, og vekta kan variere så mykje som frå 175 til 375 gram.
Vaksne har blåleg, grå bein og eit langt, rett, mørk og kraftig nebb med blåskjær ved nebbrota. Kroppen er mørk gråbrun på oversida og lys under. Halen er kvit med eit mørkt band på slutten. Det karakteristiske svartkvite mønsteret på vengene er eit vanleg syn langs mange nordamerikanske kyststrender. Lætet er oftast eit 'kip-kip-kip', og fuglane kan opptre støyande.
Det finst ein vestleg og ein austleg underart. Den austlege hekkar frå Nova Scotia til Mexico og i Karibia. Dei overvintrar på den atlantiske kysten av Sør-Amerika. Den vestlege underarten hekkar ved ferskvatn på præriemyrar i det vestlege Nord-Amerika. Dei overvintrar på begge kystar, frå dei midtatlantiske USA-statar sørover til Brasil på atlanterhavskysten, og frå kysten av staten Oregon sørover til Peru og Chile på stillehavskysten.
Willetsnipa lagar reiret på bakken, vanlegvis på godt skjulte stadar med kort gras, ofte i koloniar. Desse fuglane beitar på mudderbankar eller på grunt vatn, søkjer, eller plukkar opp føde ved hjelp av synet. Dei et hovudsakleg insekt, krepsdyr og marine ormar, men òg noko planteføde.
Lloyd Hill
Lloyd Hill er ein isdekt ås med ei høgd opp mot 335 moh. sørvest for Dryanovo Heights på Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Åsen ligg oppom Tetevenbreen i nord og Murgashbreen mot søraust.
Namnet kjem frå 'Lloyd's Land', eit tidleg namn på Greenwich Island.
Gitit i Bik'at HaYarden
Gitit (hebraisk skrift גִּתִּית) er ein moshav og israelsk busetjing på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg i Jordandalen og er underlagt Bik'at HaYarden regionale kommune. I 2006 hadde han 214 innbyggjarar.
I 1975 vart Gitit eit sivilt samfunn tilknytt Herut Beitar. I 1978 vart han ein moshav shitufi, men vart seinare ein moshav ovdim igjen.
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Malamir Knoll
Malamir Knoll (Malamirova Mogila) er ein knaus med ei høgd på 200 moh i søraustenden av Dryanovo Heights på Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Han har ei stupbratt og isfri sørvestside og vart kalla opp etter den bulgarske herskaren Khan Malamir, 831-836 evt.
Knausen ligg 2,37 km aust for Tile Ridge og 2,9 km nordaust for Triangle Point, 2,5 km nord-nordvest for Spit Point og 3,78 km sør for Labbé Point.
Stolze Peak
Stolze Peak er eit fjell på Arctowski Peninsula nær botnen av Beaupre Cove på vestkysten av Graham Land. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) frå flyfoto tekne av Hunting Aerosurveys Ltd. i 1956-57. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1960 etter Franz Stolze, ein tysk vitskapsmann som i 1881 foreslo betre metodar for flyfotografi og i 1892 oppretta prinsippet med eit «flytande merke» nytta i stereofotogrammetri, seinare utvikla av Pulfrich.
The Office Boys
The Office Boys er ei gruppe skjer ved i Clerke Rocks, som ligg kring 70 km aust-søraust for søraustenden av Sør-Georgia. Clerke Rocks vart oppdaga av kaptein James Cook i 1775. The Office Boys vart kartlagte og truleg namngjevne av mannskap på Discovery Investigations som kartla Sør-Georgia i perioden 1926-30.
Christian Maggio
Maggio vart cupmeister i Italia med Napoli i 2012. Han debuterte for Italia sitt A-landslag 19. november 2008 i ein privatlandskamp mot Hellas. I 2010 var han med i troppen til fotball-VM i Sør-Afrika, der han spelte i éin av kampane.
Piteå
Piteå (finsk Piitime, nordsamisk] Biŧon, meänkieli Piitin) er ein svensk by i Norrbottens län i landskapet Norrbotten. Han er administrasjonssenter for Piteå kommune og i 2011 hadde byen 22 913 innbyggarar.
Jakob N. Vik
Jakob Nilsson Vik var ein norsk gardbrukar, meieristyrar og politikar frå Øystese i Hordaland. Han var sosialminister frå 1931 til 1933, og var stortingsrepresentant frå Hordaland i tida 1928 til 1945. Vik var medlem av Bondepartiet.
Vik utdanna seg ved Stend landbruksskule i Fana (1903) og Statens meieriskule i Brandbu (1906). Ved sidan av arbeidet som gardbrukar på farsgarden Vik i Kvam herad var han i åra 1906-13 og 1923-28 styrar av det lokale meieriet. Ei tid var han styreformann i Hardanger Meieribolag og styremedlem i Norske Melkeprodusenters Landsforbund.
Latinske namn på helgedagar
Latinske namn for helgedagar har vorte nytta i den norske kyrkja frå mellomalderen. Frå 1700-talet vart det vanleg å bruke danske, og seinare norske, namn for helgedagane, men latinnamna har vore bruka heilt fram mot vår tid for nokre av dagane, som m.a. Septuagesima og Sexagesima.
Kyrkjeåret byrjar med Dominica I Adventus, dvs. Fyrste sundag i advent, og avsluttast med siste sundag i kyrkjeåret, som kan vere Dominica XXVII Post Trinitatis om påska fell tidleg.
Dominica (ofte forkorta «Dom.») = Sundag
Jakob N. Vik
Vik døydde på Oppdal Turisthotel.
Latinske namn på helgedagar
Dominica I Adventus = Fyrste sundag i advent
Dominica II Adventus = Andre sundag i advent
Dominica III Adventus = Tredje sundag i advent
Dominica IV Adventus = Fjerde sundag i advent
Festum Nativitatis Domini eller Festo Nativitatis Christi= Fyrste juledag
Festum Sti. Stephani = Andre juledag
Festum Sti. Johannis Evangelistæ = Tredje juledag
Granavollen runestein
Granavollen runestein er ein runestein som står på austsida av Nikolaikyrkja på Granavollen i Gran kommune i Oppland fylke. Nikolaikyrkja er òg kjent som den eine av dei to Systerkyrkjene på Gran. I runologien er steinen kjent som N63 Gran kyrkje I.
Latinske namn på helgedagar
Dominica inter Nativit. ex Circumcis = Sundag mellom jul og nyår
Granavollen runestein
Teksta på steinen er frå sein vikingtid, rundt 1050, og er til minne om ein bror av søskenflokken som fekk teksta rissa inn.
På steinen står det: ᛫ᛋᛦᚿᛁᚱ᛬ᛆᚢᚿᛆᚱ᛬ᚱᛦᚴᛁᚢ᛬ᚱᛁᛋᚦᛐᚢ᛬
Latinske namn på helgedagar
Festum Novi Anni, Festum Circumcisionis Domini = Nyårsdag
Dominica I post Circumcis = Fyrste sundag på nyåret, når denne fell 2. – 5. januar
Granavollen runestein
ᚴᚢᚦ᛫ᛋᚮᛚ᛫ᛆᚢᚠᛆ På norrønt blir dette:
Dette kan bli omsett til:
Latinske namn på helgedagar
Dominica I post Epiphaniam = Fyrste sundag etter Heilage tre kongar
Dominica II post Epiphaniam = Andre sundag etter Heilage tre kongar
Dominica III post Epiphaniam = Tredje sundag etter Heilage tre kongar
Missa candelarum, Festum purificatio = Kyndelsmesse (2. februar)
Dominica IV post Epiphaniam = Fjerde sundag etter Heilage tre kongar Dominica V Post Epiphaniam = Fyrste til sjette sundag etter Heilage tre kongar
Dominica VI post Epiphaniam = Fyrste til sjette sundag etter Heilage tre kongar
Septuagesima = Andre sundag før fastelavn
Sexagesima = Sundag før fastelavn
Quinquagesima eller Esto mihi = Fastelavnssundag
Quadragesima eller Invocavit = Fasta, fyrste sundag i fasta
Reminiscere = Andre sundag i fasta
Oculi = Tredje sundag i fasta
Lætare = Midtfaste, fjerde sundag i fasta
Judica = Femte sundag i fasta
Palmarum Dominica = Palmesundag
Dies Coenæ domini, Dies Viridium = Skjærtorsdag
Dies Parasceves = Langfredag
Pascha, Festum Resurrectionis Domini = Fyrste påskedag
Quasi modo geniti = Fyrste sundag etter påske
Misericordia Domini = Andre sundag etter påske
Jubilate = Tredje sundag etter påske
Cantate = Fjerde sundag etter påske
Rogate = Femte sundag etter påske
Festum Ascensionis Domini, Ascensio Christi = Sjette torsdag etter påske, Helgetorsdag eller Kristi himmelfartsdag
Exaudi = Sjette sundag etter påske
Pentecoste = Sjuande sundag etter påske, fyrste pinsedag, Kvitsun
Trinitatis Dominica, Festum Sanctissimæ Trinitatis = Treeinings sundag
Dominica I post Trinitatis = Fyrste sundag etter treeining - dvs. andre sundag etter pinse
Dominica II - XXVII Post Trinitatis = Andre til tjuesjuande sundag etter treeining, dvs. tredje til tjueåttande sundag etter pinse
Faste helgedagar i treeiningstida
Dagane var faste helgedagar til festdagsreduksjonen i 1770
Festum nativitatis St. Johannis Baptistæ = Jonsok, 24. juni
Mariæ visitatio = Maria besøksdag, 2. juli
Festum archangeli Michaelis = Mikkelsmesse, 29. september
Festum Omnium sanctorum = Allehelgensdag, 1. november
Andre messedagar
Inventio crucis, Krossmesse om våren, 3. mai
Exaltatio crucis, Krossmesse om hausten, 14. september
Andreas Wormdahl
Wormdahl var son til ein lærar og ein modist/pianist. Han tok middelskolen som privatist i 1926-27. Frå ungdomsåra til 1945 arbeidde han både som sjømann, bygningsmann, på anlegg og i smelteverk. 1945-46 var han forretningsførar og sjef for den kommunale brenselsomsetninga i Orkanger. Dei neste elleve åra, fram til han vart vald inn på Stortinget, var han sekretær og forretningsførar for Trondheim forente Arbeiderparti.
Wormdahl var medlem av heradsstyret i Orkanger frå 1934 til -40. Hausten 1957 vart han vald inn på Stortinget frå Sør-Trøndelag og sidan attvald to gongar. I den tingbolken var han medlem i Militærkomiteen, deretter sat han fire år i Sosialkomiteen, og til sist like lenge i Utanriks- og konstitusjonskomiteen.
Etter åra på Stortinget var Wormdahl økonomisjef ved E.C. Dahls Stiftelse i Trondheim i 10 år fram til 1979.
Wormdahl hadde ei mengd offentlege verv og andre tillitsverv.
Stride Peak
Stride Peak er ein fjelltopp med ei høgd opp mot 675 moh. ved botnen av Dalgliesh Bay på Porquoi Pas Island i Marguerite Bay i Antarktis. Fjellet vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1979 etter Geoffrey A. Stride (1927–58), som var dieselmekanikar i Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) ved Horseshoe Island i 1958, og som i lag med S.E. Black og D. Statham, mista livet mellom Îles Dion og Horseshoe Island i mai 1958 då isen braut opp.
Hamra i Bik'at HaYarden
Moshaven vart grunnlagd i 1971 og heitte først Atarot, før han fekk namn etter den nærliggande Tel Hamra.
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Vegorítida
Vegorítida (gresk Βεγορίτιδα) er ein tidlegare kommune i periferieininga Pélla i periferien Sentral-Makedonía i Hellas. Vegorítida inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Édessa.
Poisson Hill
Poisson Hill er ein avrunda, isfri ås med ei høgd opp mot 80 moh at heilt nord på Breznik Heights på Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis og oppom den chilenske antarktisbasen Arturo Prat i vest-sørvest. Angamos Hill (55 moh) ligg 370 m nord-nordaust for han og 850 m sør-søraust for Ash Point.
Runesteinane frå Gjerde kyrkje
Runesteinane frå Gjerde kyrkje i Etne kommune i Hordaland er to runesteinar frå høvesvis sein vikingtid og tidleg mellomalder.
Poisson Hill
Poisson Hill vart kartlagd av Den chilenske antarktisekspedisjonen i 1947 og kalla opp etter fenrik Maurice Poisson sin signerte dei offisielle dokumenta under opninga av Arturo Prat-basen i 1947, medan Angamos Hill er kalla opp etter that transportskipet på ekspedisjonen, «Angamos».
Runesteinane frå Gjerde kyrkje
Gjerde I
Steinen er første gong nemnt av antikvar Ole Worm. Han låg då som terskelstein ved inngangen til kyrkjegarden. Slik låg han fram til 1826 då biskop Jacob Neumann fekk sendt han til Bergens Museum. Steinen er i dag magasinert ved Universitetsmuseet i Bergen. Innskrifta er:
På norrønt er det: Erlendr reist rúnar þessar eptir Ǫlvi fađur.
På moderne norsk blir det: «Erlend rista desse runane etter Olve, far (sin)».
Wilhelm Koren Christie og fleire med han meinte at denne steinen har tilknyting til ein av ganske få historisk kjende personar frå byrjinga av 1000-talet. I Snorres saga om Olav den heilage opptrer stormannen Erlend frå Gerdi. Han fall i kampen mot Olav på Stiklestad. Magnus Olsen følgjer denne tolkinga og daterer steinen til ca. 1020.
Gjerde II
Denne steinen vart skildra av Christie før 1833, han låg då i kyrkjegardsmuren. I 1833 vart han henta ut og sendt til Bergens Museum. Innskrifta er:
På norrønt er det: Ketil setti stein þenna eptir Finn, måg sin.
På moderne norsk vert det: «Ketil sette denne steinen etter Finn, mågen sin». Måg vert brukt i vidare tyding enn i dag, det kan tyda svoger, svigerfar eller svigerson. Runene vert datert til ca. 1100.
Kuklen
Kuklen (bulgarsk Куклен) er ein by og ein kommune i provinsen Plovdiv i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Kuklen og fem andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 148 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 6 431 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 5 858 innbyggjarar.
Kommunen inngår i storbyområdet til Plovdiv.
Busetnadene i kommunen er:
Mary Had a Little Lamb av Wings
«Mary Had a Little Lamb» er Wings sin versjon av den tradisjonelle barnesongen.
Bakgrunn
Då songen kom ut meinte skribentar som Roy Carr og Tony Tyler i New Musical Express at songen vart spelt inn av McCartney som svar til at BBC bannlyste den førre singelen hans, den politiske «Give Ireland Back to the Irish», men McCartney har nekta for dette og sa det var eit oppriktig forsøk på å skrive ein song for barn. Faktisk vart songen skriven før «Give Ireland Back to the Irish», sidan ein demo av songen kan høyrast under eit intervju spelt inn for radiostasjonen WRKO i desember 1971.
Salslister og mottaking
Songen vart slakta av kritikarane då han kom, men eit par meinte at det kunne vere ei ironisk innspeling. Songen nådde niandeplassen i Storbritannia. Mange radiostasjonar i USA valde i staden å spele B-sida, «Little Woman Love». Apple Records i USA endra til og med singelomslaget slik at namnet til begge sidene kom fram. Likevel nådde han berre 28. plassen i USA.
Songen kom ut på singel 12. mai 1972 i Storbritannia, utsett frå den planlagde datoen 5. mai. Den amerikanske utgåva kom ut 29. mai. Den 25. mai mima bandet til songen på BBC TV sitt Top of the Pops. Over ei veke seinare, den 6. juni, mima bandet igjen til songen. Songen kom ut som bonusspor på den nymastra versjonen av Wild Life i 1993.
Van Morrison
Van Morrison, OBE som George Ivan Morrison) er ein nordirsk songar-låtskrivar og musikar. Han har gjeve ut fleire kritikarroste album, som Astral Weeks og Moondance og konsertalbumet It's Too Late to Stop Now.
Han er blitt kalla «Van the Man» og starta den profesjonelle karrieren sin som tenåring seint i 1950-åra. Han spelte fleire instrument som gitar, munnspel, klaverinstrument og saksofon for forskjellige irske showband, og spelte dei populære hittane på den tida. Han vart kjend i midten av 1960-åra som frontmann i det nordirske R&B-bandet Them, som han spelte inn den klassiske garasjeband-songen «Gloria» med. Solokarrieren hans byrja med pophitten «Brown Eyed Girl» i 1967. Warner Bros. Records kjøpte han ut av kontrakten hans og gav han høve til å spele inn Astral Weeks i 1968. Sjølv om albumet sidan skulle bli hylla, fekk det i starten dårleg kritikk, medan det neste albumet, Moondance, etablerte Morrison som ein stor artist, og gjennom 1970-åra bygde han vidare på ryktet sitt med ei rekkje kritikarroste album og konsertar. Han har òg stundom samarbeidd med andre artistar, som Georgie Fame og The Chieftains.
Mykje av musikken til Morrison er basert på soul og R&B, slik som dei populære songane «Brown Eyed Girl», «Jackie Wilson Said (I'm in Heaven When You Smile)», «Domino» og «Wild Night». Ein stor del av katalogen hans består av lange, laut tilknytte, andeleg inspirerte, musikalske reiser som syner innslag av keltisk musikk, jazz, medvitsstraumstale, slik som Astral Weeks og mindre kjende album som Veedon Fleece og Common One. I lag vert desse stundom kalla «keltisk soul».
Morrison har mellom anna vunne Grammy-prisen seks gonger, Brit Award sin pris for «Outstanding Contribution to Music», og han er innlemma i både Rock and Roll Hall of Fame og Songwriters Hall of Fame.
Disneytoon Studios
Disneytoon Studios, opphavleg Disney MovieToons, var eit amerikansk animasjonsstudio som produserte animerte langfilmar, hovudsakleg «rett på video»-filmar, men òg einstaka filmar som i si tid var vist på kino. Studioet var ei avdeling av Walt Disney Animation Studios, som begge vart del av Walt Disney Studios, ei avdeling av The Walt Disney Company.
Studioet produserte 47 langfilmar, som starta med DuckTales the Movie: Treasure of the Lost Lamp i 1990. Den siste filen det produserte var Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast i 2015.
Coimbatore
Coimbatore, òg kjend som Kovai er den nest største byen i den indiske delstaten Tamil Nadu. Byen er administrativt sentrum i distriktet Coimbatore og eit viktig sentrum for vevnad og ingeniørvitskap i Sør-India.
Coimbatore utgjer ein del av den gamle Kongu Nadu-regionen i Sør-India, der menneske frå byen var dei første som etablerte ein territorial delstat. Byen vart erobra av britane i 1799. Coimbatore by med forstadsområde har ein folkesetnad på 2 millionar innbyggjarar. Innanfor næringslivet vert byen ofte kalla Sør-Indias Manchester.
Byen ligg langs breiddene av Noyyal-elva og ved den austre delen av fjellpasset Palghat Gap. Han er godt kjend for sine mange tekstilfabrikkar, ingeniørselskap, bildelprodusentar, helsefasilitetar, utdanningsinstitusjonar, behageleg vêr, gjestfrie folk og for den lokale dialekten kongutamil (òg kjent som kovaitamil). Faktisk er området rundt Coimbatore blant dei mest industrialiserte i delstaten. Ooty, Coonnor og Valparai ligg i nærleiken av Coimbatore og gjev god utsikt over heile byen, noko som trekkjer mange turistar til byen gjennom heile året.
Fotofon
Fotofon eller lystelefon er eit apparat til overføring av tale ved hjelp av lys. I mikrofonen i avsendarapparatet blir talelyden omsett til elektriske svingingar som blir forsterka og regulerer styrken av ei lyskjelde i same takt. Lyset blir sendt i ein smal bunt frå ein holspegel (til dømes i ein mastetopp) i ei bestemd retning og blir oppfanga av holspegelen til mottakaren, som reflekterer lyset mot ei fotocelle, der elektriske svingingar vert skapt i takt med vekslinga i lysstyrken og omsett til lydar igjen i ein telefon. Fotofonar er uavhengig av elektriske og magnetiske forstyrringar, men kan berre brukast på synleg avstand.
Han vart oppfunnen av Alexander Graham Bell og assistenten hans Charles Sumner Tainter den 19. februar 1880, i laboratoriet til Bell i Washington, D.C.
Kjelder
''
Post Rock
Post Rock er ei lita klippe, 40 meter over havet, på vestsida av innløpet til Elsehul, nær vestenden av Sør-Georgia. Namnet vart først nytta på eit kart frå 1931 av Admiralitetet.
Grindheimsteinen
Grindheimsteinen er ein runestein frå Grindheim kyrkje i Etne kommune i Hordaland.
Steinen er første gong nemnt i eit brev frå biskop Paaske til Ole Worm i 1626, her har han òg laga ei teikning av innskrifta. Steinen låg då i kyrkjegardsmuren. Wilhelm Koren Christie rapporterte i 1837 at steinen enno låg der, og steinen vart undersøkt av Oluf Rygh i 1866. I 1905 vart han henta ut frå muren og reist opp att inntil nordveggen av kyrkja. Innskrifta er:
På norrønt vert det: þormóđr reisti steinn þenna eptir þormóđ svìđanda, fǫđur sinn.
På moderne norsk vert det: «Tormod reiste denne steinen etter Tormod Svidande, far sin». Runene vert datert til midten eller slutten av 1000-talet.
Masah i Fujairah
Masah er ein busetnad i Fujairah i Dei sameinte arabiske emirata.
Tammann Peaks
Tammann Peaks er ei gruppe fjelltoppar på Pernik Peninsula ved Loubet Coast i Graham Land, som ligg 4 nautiske mil (7 km) søraust for Orford Cliff og like langt aust for Lallemandfjorden. Det vart kartlagd frå flyfoto tekne av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE) (1956–57). Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Gustav H.J.A. Tammann, ein tysk fysikalsk kjemikar som (1900–1935) gjorde viktige bidrag til studiet av dei fysiske eigenskapane til is.
Masua
Masua (hebraisk skrift מַשּׂוּאָה, tyder 'Fakkel', arabisk مسواه ), òg skrive som Massu'a, er ein moshav shitufi og israelsk busetjing på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg i Jordandalen med eit areal på 6 000 mål og høyrer til Bik'at HaYarden regionale kommune. I 2012 hadde han 153 innbyggjarar.
Landsbyen vart grunnlagd i 1969 som ei Nahal-busetjing og vart omgjort til ein sivil moshav av ein HaOved HaTzioni-gar'in fem år seinare.
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Møre og Romsdal distriktshøgskule, Volda
Møre og Romsdal distriktshøgskule, Volda er ein tidlegare distriktshøgskule, etablert i Volda i 1970. Skulen vart som ei følgje av høgskulereforma frå 1. august 1994 slått saman med Volda lærarhøgskule til Høgskulen i Volda.
Skolen merkte seg ut med utradisjonelle studietilbod: medievitskap, journalistikk, kateketutdanning og lokalsamfunnsstudium.
Baliza Hill
Baliza Hill er ein kjenneleg, klipperik ås med ei høgd opp mot 40 moh i heilt søraust på Half Moon Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis og oppom Menguante Cove i nord-nordvest, McFarlane Strait i nordaust og aust, og Mugla Passage i sør. Området vart vitja av selfangarar tidleg på 1800-talet som opererte frå nærliggande Yankee Harbour.
Namnet på årsen er skildrande (spansk for ‘varde’) og dukka opp på eit kart i 2000 etter ein argentinsk ornitologisk undersøking på øya.
Åsen ligg 1,2 km aust for La Morenita, 1,54 km sør-søraust for Xenia Hill, 10,11 km vest-sørvest for Ephraim Bluff på Greenwich Island, 4,96 km vest-nordvest for Renier Point, Livingston Island, 3,51 km nord-nordvest for Kaloyan Nunatak på Livingston Island og 1,5 km frå nordkysten av Burgas Peninsula på Livingston Island.
Tanglefoot Peak
Tanglefoot Peak er eit markant fjell, 650 moh, ved enden av Haslam Heights på Arrowsmith Peninsula, på vestkysten av Graham Land. Det vart truleg oppdaga av medlemmar av Den franske antarktisekspedisjonen under Charcot som grovt kartla området i 1909. Det vart kartlagd i 1948 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) og fekk namnet frå utsjånaden av ryggen som strekkjer seg sør og søraust frå toppen.
Ottilie Patterson
Anna Ottilie Patterson var ein nordirsk bluessongar som særleg er kjend for opptredenane og innspelingane sine med Chris Barber Jazz Band seint på 1950- og tidleg på 1960-talet.
Liv
Ottilie Patterson var fødd i Comber i County Down i Nord-Irland den 31. januar 1932. Ho var den yngste av fire barn. Far hennar, Joseph Patterson, var frå Nord-Irland, medan mora, Jūlija Jēgers, var frå Latvia. Dei hadde møtt kvarandre i Sør-Russland. Namnet Ottilie er ei anglisert form av det latviske namnet «Ottilja». Begge sider av familien var musikalske, og Ottilie tok timar i klassisk pianospel frå ho var ni år gammal. Ho likte å synga, men fekk aldri noka formell opplæring i song.
I 1949 byrja Patterson å studera kunst ved Belfast College of Technology, der ein medstudent introduserte henne til musikk av Bessie Smith, Jelly Roll Morton og Meade Lux Lewis. I 1951 byrja ho synga med Jimmy Compton's Jazz Band, og i august 1952 skipa ho Muskrat Ramblers saman med Al Watt og Derek Martin. Seinare fekk ho ein lærarjobb ved Ballymena Technical College.
Sommaren 1954, då ho var på ferie i London, møtte Patterson Beryl Bryden, som introduserte henne for Chris Barber Jazz Band. Ho song saman med bandet i resten av ferien. Patterson blei med i Barber-bandet på fulltid frå 28. desember 1954, og hadde sin første offentlege opptreden ved Royal Festival Hall den 9. januar 1955. I 1959 fekk dei ein hitt med «Petite Fleur» i både Storbritannia og USA, og turnerte deretter i begge landa. Ho gifta seg med Chris Barber i 1959.
Patterson og bandet til Barber spelte ved Washington Jazz Festival i 1962, og ho er festa til film i It's Trad, Dad av Dick Lester frå 1962. Der syng ho «Down By The Riverside» og «When The Saints Go Marching In». Ho framførte også opningssongen til filmen Where Has Poor Mickey Gone? frå 1964.
Frå rundt 1963 byrja Patterson å ha problem med halsen, og slutta å opptre og spela jamt med Chris Barber. Ho trekte seg offisielt frå bandet i 1973. I denne perioden spelte ho inn ein del material som ikkje var jazz- eller blues-relatert, som stoff frå Shakespeare (med Chris Barber) og solo-LP-en 3000 years with Ottilie i 1969, som seinare er blitt mykje etterspurd av samlarar.
Patterson og Barber skilde seg i 1983, men dei fortsette å samarbeida ein del. Tidleg i 1983 heldt ho og Barber ei rekkje konsertar rundt London, som førte til innspelinga av LP-en Madame Blues and Doctor Jazz (1984). Dette var den siste utgjevne innspelinga hennar.
Patterson slo seg ned i Ayr i Skottland, der ho døydde i 2011. Ho er gravlagd i familiegrava til Patterson-familien i Movilla Abbey Cemetery i Newtownards i Nord-Irland, under namnet Ottilia Anna Barber.
I februar 2012 blei det sett opp ein plakett ved rekkjehusert der ho var fødd i Comber. I samband med avdukinga blei det halde ei musikalsk markering ved La Mon Hotel i Comber.
Soloalbum
Med Chris Barber
Singlar
Hovudkjelda til denne diskografien er Bielderman and Purser sin diskografi for Chris Barber.
Paralímni
Paralímni (gresk Παραλίμνι, tyrkisk Paralimni) er ein by på Kypros og ein kommune i distriktet Ammókhostos i Republikken Kypros.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 14 963 innbyggjarar.
Å påskedag, du høgtidsstund
«Å påskedag, du høgtidsstund» er Johannes Nilsson Skaar si omsetjing av påskeversa i mellomaldersalmen «Haec dies laetitiae». Originalen er skriven på 1200-talet.
Skaar omsette teksten både til bokmål og nynorsk. Bokmålsteksten «O paaskedag, du høitidsstund» vart i 1881 trykt i Skaars Lovsange og aandelige Viser og sidan teken med i Gustav Jensen sitt Forslag til en revideret salmebok for Den norske kirke (1915), men han kom ikkje med i den endelege utgåva (Landstads reviderte salmebok). Derimot vart nynorskversjonen teken med i Nynorsk Salmebok (nr 263) og i Norsk salmebok (nr 168).
Meloditilvisinga «Kom hit til mig enhver især». No vert salmen oftast sungen til ein melodi av J.Chr.Fr. Hæffner frå 1820.
Masafi
Masafi er ein landsby langs foten av Hajarfjella i Dei sameinte arabiske emirata. Fram til nyare tid, før Sharja/Kalba-vegen og vegen mellom Dibba og vegen 311 vart bygd, var vegen gjennom Masafi den einaste vegen frå det indre av landet til austkysten av Emirata. Vegen frå innlandsbyen Dhaid deler seg ved Masafi og fører til Dibba i nord og Fujeirah i sør.
Det er gjort fleire utgravingar med funn attende til bronsealderen i Masafi, mellom anna eit nyleg restaurert stein- og adobefort, som er mindre men i same stil som det nærliggande fortet i Al Bithnah. Nær fortet ligg eit flott døme på ein falaj, ein underjordisk vassveg som vart bygd for å føre vatn frå fjella til oasebyane i det indre av landet.
Vasstapping
Masafi er ei produsent av vatn på flaske, juice og andre varer. Det ligg ein vasstappingsfabrikk nord i byen, i Ras Al Khaimah. Her vert det produsert opp mot 90 000 flasker i timen, og er det einaste nasjonale mineralvatnet i Emirata.
Fredagsmarknaden i Masafi
Kring fem kilometer vest for Masafi (ved Dhaidvegen), ligg Fredagsmarknaden i Masafi (Souk Al Juma'a) som i røynda er open alle dagar i veka og har blitt eit populært turistmål, med mange bodar som sel leiketøy, suvenirar, planter, teppe, keramikk og frukt og grønsaker. Ein stor del av marknaden vart øydelagd i ein brann den 30. mai 2015.
Provinsen Denizli
Provinsen Denizli (tyrkisk Denizli ili) er ein provins i Tyrkia vest i Anatolia, i høgareliggande område ovanom Egearhavskysten. Naboprovinsane er Uşak i nord, Burdur, Isparta, Afyon i aust, Aydın, Manisa i vest og Muğla i sør. Han dekkjer eit areal på 11 868 km² og har 931&nsbp;823 innbyggjarar (2010. Provinshovudstaden er byen Denizli.
Distrikt
Provinsen Denizli er delt inn i 19 distrikt (hovuddistriktet er utheva):
Vest Tank-ulukka
Vest Tank-ulukka, eller Sløvåg-eksplosjonen, er namnet pressa gav til ei eksplosjonsulukke som skjedde 24. mai 2007 på Vest Tank (no Alexela) sitt tankanlegg i Sløvåg i Gulen kommune i Sogn og Fjordane. Ein av tankane på anlegget eksploderte, og innhaldet frå ein av nabotankane rann også ut og brann opp.
Begge tankane var fylt med giftige restar etter ulovleg «vasking» (reinsing) av coker bensin for sal på afrikanske marknader, og dei miljømessige og helsemessige konsekvensane av ulukka har vore store. Stoffet som eksploderte var det same som tidlegare hadde teke livet av rundt 17 menneske og gjort nesten 100 000 menneske sjuke i Abidijan i Elfenbeinskysten.
Det har blitt knytt sterk kritikk til handteringa til dei statlege styresmaktene av Vest Tank både før og etter ulukka.
Vest Tank
Vest Tank spesialiserte seg på motta og å handsama såkalla slop, vaskevatn frå vasking av tømte tankar på tankskip. Verksemda hadde berre konsesjon til å ta imot slop, avgrensa oppover til 175.000 kubikkmeter årleg (tilsvarer omtrent 175.000 tonn.) Slop inneheld 90% vatn og 10% oljeprodukt. Alle hamner som tek imot tankskip har mottaksanlegg for slop.
Vest Tank inngjekk ein intensjonsavtale med verdas tredje største uavhengige oljetrader, Trafigura i 2006, om å ta imot andre typar avfall frå petroleumsproduksjon. Avtalen hadde form av nokre notat som aldri vart underskrivne, og det eksisterte aldri nokon formell avtale mellom Vest Tank og Trafigura. Avtalen innebar at Vest Tank skulle ta imot coker bensin frå tankskip, reinsa han for svovel, for så å lasta han tilbake på skipa. Trass i at Vest Tank ikkje hadde konsesjon til slik verksemd, innlemma verksemda denne aktiviteten i den ordinære drifta. Sidan tok dei imot seks tankskip med coker bensin for vasking på anlegget, fram til eksplosjonen skjedde. Etter at bensinen hadde vorte vaska, frakta tankskipa til Trafigura denne vidare til Alexela sin oljeterminal i Paldiski i Estland, der det vart tilsett kjemikalie som heva oktan-nivået.
Det er ulovleg å selja bensin med så låg kvalitet i den vestlege verda, og blir derfor seld i Afrika. Trafigura frakta bensinen vidare til Vest-Afrika, og selde han der. I løpet av sju månader hadde VestTank då vaska 150.000 tonn coker bensin. I tillegg til desse skipa tok Vest Tank også imot skipet Probo Emu. Dette skipet hadde vorte brukt av Trafigura til å reinsa coker bensin utanfor kysten av Afrika. Skipet reiste heile vegen opp til Gulen for å kvitta seg med avfallet frå denne prosessen etter å ha vorte avvist i mellom anna Nederland. Dette fekk både media og styresmaktene til å reagera sidan Probo Emu var systerskipet til Probo Koala, skipet som hadde dumpa avfallet sitt i Elfenbeinskysten og som førte til katastrofen i Abidjan. Kystverket og nederlandske styresmakter varsla Statens forureiningstilsyn (SFT) imot skipet, men SFT reagerte ikkje.
Prosessen som førte til ulukka
Prosessen Vest Tank gjorde vert kalla å vaska bensinen. Vatn og kaustisk soda vert tilsett bensinen og rørt rundt. Svovel og ein del andre ureine stoff bind seg då til den kaustiske sodaen og fell ut. Blandinga får så stå og skilja seg, og bensinen som legg seg på toppen kan tappast av. Restane er eit lag med vatn blanda med restar etter prosessen, botnfallet etter fellinga, og eit mellomsjikt med olje og vatn som ikkje har skilt seg skikkeleg. Vatnet tømte Vest Tank ut i fjorden, og restane vart liggjande og hopa seg opp i tankane på anlegget. Det ferdigvaska produktet er ein bensin av svært låg kvalitet og med lågt oktannivå (ca 70). Oktannivået kan hevast ved hjelp av kjemikalie. Bensinen ein får ut av dette har eit svært høgt svovel-innhald. Han inneheld også ei rekkje miljøgifter frå dei forskjellige stadia i produksjonsprosessen. I tillegg er det vanleg at det vert blanda andre typar miljøavfall i denne typen petroleumsprodukt, som ei form for ulovleg dumping. Vest Tank måtte etter kvart fjerna avfallet som hadde danna seg i botnen av den eine tanken som vart brukt til prosessen. Dei freista å nøytralisera dette ved å tilsette saltsyre. Dette førte til at det danna seg ein brannfarleg gass som vart tent av ein gnist frå eit kolfilter. Trykket frå eksplosjonen fekk også nabotanken (T4) til å sprekka opp, og avfallet som var lagra i han rann ned på eksplosjonsstaden og brann opp der. Brannen skapte ei større giftsky som spreidde seg langs fjordarmane i retning nord, nordvest og nordaust. Skya nådde Eivindvik tre timar etter eksplosjonen.
Helseplager og uro
Nedfallet frå eksplosjonen ramma eit område med rundt 1000 innbyggjarar til saman. To veker etter ulukka vart det oppdaga at ein stor del av folket i dette området var plaga av sjukdom. Desse sjukdomstilfella vart knytt til lukt frå avfallet. Det oppstod stor uro blant sogningane på grunn av koplinga mot katastrofen i Abidijan. Nasjonalt folkehelseinstitutt meinte at det var svovel frå dette avfallet som var årsaka til helseproblema, og at dette ville gå over når avfallet forsvann. Innbyggjarane og Norges Miljøvernforbund reagerte på dette, og påpeikte at ingen kan seia sikkert kva som var i giftskya frå eksplosjonen. Yrkesmedisinsk avdeling på Haukeland sjukehus har starta ei helseundersøkjing av innbyggjarane i det utsette området som skal vara fram til 2013 for å kartleggja sjukdomstilfella. Alexela, som overtok ansvaret for det resterande avfallet har hatt store problem med å bli kvitt det. Avfallet har vorte ståande og lukta vondt på anleggsområdet. Det siste lasset vart fjerna fyrst 994 dagar etter eksplosjonen.
Helsestyresmaktene
Gulen kommune var ikkje klar over at dei hadde ansvar for handsaminga av denne krisa og det tok lang tid før tiltak vart sett i gang. Det er vorte retta skarp kritikk imot Norsk folkehelseinstitutt for å ikkje ha involvert seg i handteringa av helseproblema og stø kommunen etter sjukdomsutbrotet. Då dei ulike styresmaktene var til eit koordineringsmøte ein månad etter at helseproblema vart oppdaga, møtte ikkje Folkehelseinstituttet opp. Folkehelseinsiuttet valde seinare å syna til at sjukdommen var psykosomatisk, noko som skapte sterke reaksjonar hjå gulingane. Andre styresmakter har også vorte kritiserte for manglande stønad i krisesituasjonen som oppstod. Direktoratet for samfunnsikkerhet og beredskap (DSB) har ansvar for koordineringa mellom kommunale og statlege styresmakter i krisesituasjonar. Trass i dette støtta dei ikkje kommunen sjølv om det vart gjeve klåre signal om at kommunen ikkje var i stand til å handtera situasjonen åleine. Statens forureiningstilsyn gav heller ikkje kommunen informasjon eller stønad. SFT informerte heller ikkje om at det var same stoffet som eksploderte hjå Vest Tank som det som tok livet av 14 menneske og gjorde rundt 100 000 sjuke i Elfenbeinskysten.
SFT si regulering av Vest Tank
I tida etter ulukka kom det fram opplysningar om store manglar ved det statlege kontrollapparatet. Statens forureiningstilsyn (SFT, har no bytt namn til Klima og forureiningstilsynet) hadde hatt tre inspeksjonar i 2003, 2005 og 2006. Under kvar inspeksjon vart det oppdaga at verksemda ikkje tok representative prøvar av kva som vart sleppt ut i havet frå reinseanlegget. I 2005 vart det også registrert at verksemda hadde umanna drift etter arbeidstid utan nokon form for alarmfunksjon som kunne påvisa svikt i anlegget. Ein kunne risikera at væske som ikkje var handsama kunne renna ut i havet utan at ein oppdaga det før dagen etter. Etter kvar inspeksjon fekk verksemda frist til å dokumentera korleis dei hadde retta opp avvika som var påvist. Trass i at Vest Tank ikkje kunne visa til tiltak for utbetring av avvika fekk verksemda halda fram drifta. SFT registrerte også kva slags reinseanlegg verksemda hadde. Ein ekspert i vassteknikk frå SINTEF syner til at dette anlegget i lita grad har vore i stand til å reinsa for tungmetall og organiske stoff som er naturleg i ein slik prosess.
På spørsmål i samband til denne problematikken har SFT synt til at dei har registrert at verksemda for det meste har motteke og lagra væske utan å handsama henne. Det er eit brot på forureiningslova å ikkje handsama motteke avfall innan eitt år. SFT hadde også fått melding frå Vest Tank om at verksemda over lengre tid hadde ei drift som ikkje var i samsvar med utsleppsløyvet deira, og at dei ville halda fram med drifta. SFT reagerte heller ikkje på dette. SFT fekk også melding frå Kystverket og Nederlandske miljøstyresmakter om mistanke om at Vest Tank var på veg til å motta ulovleg avfall frå skipet Probo Emu. SFT vurderte det slik at dei ville føra tilsyn med dette mottaket på neste inspeksjon ved verksemda. På grunn av eksplosjonen ville dette vore ei reaksjonstid på minst 7 månader. Etter eksplosjonen fekk Vest Tank i oppdrag å sjølv ta prøvar av området for å utreia skadeomfanget. Dette til trass for at SFT hadde liten tillit til verksemda, samt meldingane frå andre styresmakter om ulovleg drift. SFT har også fått kritikk for at dei i etterkant av ulukka framleis heldt seg til verksemda sine eigne opplysningar når det gjeld kva som var på anlegget sitt øvre tankanlegg, sjølv om Vest Tank hadde vorte meldt på ei rekkje punkt både av Direktoratet for samfunnstryggleik og beredskap (DSB) og av SFT sjølv.
Direktoratet for samfunnstryggleik og beredskap si (DSB) regulering av Vest Tank
DSB har også vorte kritisert i samband til deira regulering av Vest Tank. Direktoratet har ansvar for å gje løyve til verksemder som lagrar større mengder brannfarleg væske. Viss ei verksemd vil lagra brannfarleg væske over ei viss mengd, vil ho bli underlagt storulukkeforskrifta. Det vil då verta sett strenge krav til sikringstiltak ved verksemda. Då Vest Tank søkte om ei utviding av sitt opphavlege lagringsløyve til å gjelda det øvre tankanlegget på verksemda, vart denne gjeven utan at DSB hadde hatt nokon form for tilsyn med anlegget i seg sjølv eller dokumentasjon på utført arbeid. Denne delen av anlegget var ikkje involvert i eksplosjonen. Vest Tank hadde då fått løyve til å lagra opptil 96 millionar liter svært brannfarleg væske utan at DSB vurderte eller bad verksemda sjølv vurdera om ho skulle vore underlagt storulukkeforskrifta. På dette tidspunktet og fram til ulukka var øvre tankanlegg berre utstyrt med to pulverapparat. Koordineringsgruppa for storulykkeforskrifta vende seg seinare til Vest Tank og ei rekkje andre verksemder i samband med ein revisjon av storulukkeforskrifta. Vest Tank synte då til at øvre tankgard ikkje var i bruk og det vart avtalt at verksemda ville bli omfatta av denne forskrifta når anlegget vart brukt til lagring av brannfarlege stoff. Seinare søkte Vest Tank DSB om løyve til lagring av opptil 50 millionar svært brannfarleg væske på øvre tankanlegg over ein periode på 6 månader. Løyvet vart innvilga utan at storulukkeforskrifta hadde vorte følgd opp av Vest Tank eller etterlyst frå DSB si side. Koordineringsgruppa for Storulukkeforskrifta presiserer at dei ikkje har gjeve nokon unntak frå denne forskrifta.
Kritikk av bruk av internkontroll
Styresmaktene sin reguleringspraksis har fått kraftig kritikk frå mellom anna Norges miljøvernforbund og NRK Brennpunkt for bruk av sjølvregulering av verksemder som Vest Tank, samt manglande kontroll av skipsanløp. I dokumentaren Mitt skip er lastet med vart det påvist at ingen av styresmaktene som har ansvar for skipstransport kontrollerer kva skipa er lasta med. Styresmaktene kontrollerer berre dokumentasjon som skipa sender inn. Når det gjeld kontroll av sjølve verksemder som Vest Tank er det vorte brukt inspeksjonar, men desse fokuserer berre på evna verksemdene har til å regulera seg sjølv, ikkje om dei faktisk overheld regelverket. I mars 2010 vart det i ein kronikk i Bergens Tidende teke til orde for ei gransking av reguleringspraksisen til styresmaktene. Dette vart følgd opp av ein leiarartikkel i avisa. Dette vart teke opp av Stortingets kontrollkomite som stilte spørsmål til miljøvernminister Erik Solheim om denne reguleringspraksisen er forsvarleg. Det vart synt til at styresmaktene no i større grad følgde og verifiserte dokumentasjon frå verksemder. Solheim forsvarte derimot organiseringa av kriseberedskapen i Noreg der kommunar har ansvar for alle typar kriser uansett storleik på både kommunen og på krisa.
Straffesak mot dei involverte
I november 2009 vart det ført ei straffesak mot tre av dei involverte i drifta til Vest Tank. Leiaren og eigaren av anlegget vart høvesvis dømde til 18 månader ubetinga fengsel for brot på ei rekkje lovverk og føreskrifter. Ein innleigd konsulent som var involvert i prosessen vart dømd til 45 dagars vilkårsbunde fengsel.
Volda lærarhøgskule
Volda lærarhøgskule er ein tidlegare høgskule for lærarutdanning, etablert i Volda i 1895. Skulen vart som følgje av høgskulereforma frå 1. august 1994 slått saman med Møre og Romsdal distriktshøgskule, Volda til Høgskulen i Volda.
Mrs. Robinson
«Mrs. Robinson» er ein song skriven av Paul Simon og først framført av Simon & Garfunkel. Han kom ut på singel i 1968 og gjekk til topps i USA, den andre førsteplassen deira etter «The Sounds of Silence». Ei tidleg utgåve av songen finst i filmen The Graduate frå 1967 og det påfølgjande filmmusikkalbumet, medan heile songen vart gjeven ut på albumet Bookends (1968). Songen gav dei Grammy-pris for «Årets singel» i 1969. Studiotrommeslagaren Hal Blaine spelte på denne og reknar det som ein av favorittsongane sine.
Volda lærarhøgskule
Skulen var frå starten eit privat drive lærarseminar, men vart offentleg skule frå 1924. Før lærarseminaret vart etablert var det frå 1861 til 1880 ein Volda høiere Almueskole med annecteret dannelsesanstalt for Almueskolelærere.
Mrs. Robinson
Bakgrunn
I filmen The Graduate har studenten Benjamin Braddock eit forhold til ei eldre, gift kvinne, Mrs. Robinson. Songen dukkar opp fleire gonger i filmen, men er forskjellig frå den kjende hitversjonen, og fleire gonger høyrer ein berre refrenget. Det var først seinare at Paul Simon og Art Garfunkel spelte inn songen på ny med meir tekst.
I følgje ein artikkel i Variety av Peter Bart i 2005, hadde Nichols vorte besett av musikken til Simon and Garfunkel då han filma filmen. Larry Turman, som var produsent for filmen, gjorde ein avtale med Simon om at han skulle skrive tre nye songar for filmen. Då dei var nesten ferdig å redigere filmen hadde Simon berre skrive ein ny song. Nichols bad han om fleire, men Simon, som stadig var på turne, svarte at han ikkje hadde tid. Han spelte då eit par tonar frå ein ny song han arbeidde på; «Han er ikkje for filmen...det er ein song om tidlegare tider, om Mrs. Roosevelt og Joe DiMaggio og slikt.» Nichols gav Simon råd om at «Han er no om Mrs. Robinson, ikkje Mrs. Roosevelt.»
Andre versjonar
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Frank Sinatra, Andrew Jackson Jihad, The Nits, James Taylor Quartet, Billy Paul, Kik Tracee, The Lemonheads, Bon Jovi, Charlie Peacock, Casey James, og Hank Marvin.
Sigmund Grønmo
Grønmo er opphavleg odelsgut frå Sømna på Helgelandskysten.
Grønmo har magistergrad i statsvitskap frå Universitetet i Oslo (1971), men er betre kjend som sosiolog. Tyngdepunktet i forskinga til Grønmo er innanfor økonomisk sosiologi, tidssosiologi og samfunnsvitskapleg metode. Han har særleg vist interesse for nettverkstilnærmingar og strukturelle analysar. Grønmo er forfattar av fleire bøker og ei rekkje artiklar i norske og internasjonale tidsskrift. Norske og nordiske studentar i samfunnsfag stiftar kjennkap med den samfunnsvitskaplege tenkjinga til Grønmo gjennom boka Samfunnsvitenskapelige metoder (2004). Grønmo er tidlegare redaktør av Sosiologisk Årbok. Han er no medlem av redaksjonsråda for tidsskrifta Consumption, Culture & Markets, Sosiologisk tidsskrift og Tidsskrift for samfunnsforskning.
Sidan 1990 har Grønmo vore professor i sosiologi ved Universitetet i Bergen. Han har tidlegare vore professor ved Handelshøyskolen BI, dosent og professor II i sosiologi ved Universitetet i Oslo, forskingssjef ved Fondet for markeds- og distribusjonsforskning, og vitskapleg assistent ved Institutt for samfunnsforskning. Den internasjonale erfaringa hans omfattar gjesteprofessoropphald ved Dalhousie University, Illinois State University, University of California og University of Queensland.
Før han vart rektor ved Universitetet i Bergen har Grønmo har innehatt fleire universitetspolitiske verv. Han har vore instituttstyrar ved Sosiologisk institutt, samt prodekanus og dekanus ved Det samfunnsvitenskapelige fakultet. Grønmo stilte til val som rektor ved Universitetet i Bergen i 1997, men tapte for Kirsti Koch Christensen og måtte nøye seg med vervet som prorektor, eit verv han ikkje stilte til attval til i 2001. Men i 2005 vart Grønmo vald med overlegen margin på eit kvalitetsreformkritisk program. Han er vald fram til 2009.
Grønmo har vore preses i Selskapet til vitenskapens fremme, styreleiar i NIFU-STEP, styremedlem i Nasjonalt organ for kvalitet i utdanninga (NOKUT) og Universitets- og Høgskulerådet, medlem av Nordisk forskningspolitisk råd og medlem av forskingskomiteen i European University Association. I 2007 vart Grønmo innvald som medlem i Det Norske Videnskaps-Akademi, Den historisk-filosofiske klasse.