cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hold Me Now
Eurovision Song Contest
«Hold Me Now» var eit av ni bidrag som deltok i den irske nasjonale finalen i Dublin 8. mars 1987. I finalen vann Johnny Logan og «Hold Me Now» ein klar siger med 114 poeng. Logan vart dimed den irske representanten til Eurovision Song Contest i Brussel laurdag 9. mai.
I den internasjonale finalen var Johnny Logan den 20. artisten på scena av 22 deltakarar. Under avrøystinga tok Irland etter kvart leiinga og vann til slutt med 172 poeng, derav 8 poeng kom frå den norske juryen.
Dette var den tredje sigeren til Irland i Eurovision Song Contest, og det var den andre til Johnny Logan. Logan vann fyrste gong i 1980 med «What’s Another Year», og han skulle vinne igjen som låtskrivar i 1992 med «Why Me?». Som i 1980 vart Logan overvelda av kjensler og sleit med å treffe dei høge tonane under vinnarreprisen. Mot slutten av framføringen ropa han «Eg elsker dykk framleis, Irland» og sikta til då han sa «Eg elskar dykk, Irland» under vinnarreprisen i 1980. Dobbeltsigeren gjorde Logan til moglegvis den største stjerna i Eurovision Song Contest, noko som har gitt han tilnamnet Mr. Eurovision.
Logan held framleis jamlege konsertar rundt om i Europa, også i Noreg, der hans popularitet har gjort han til ein noregsven. I 2017 framførte Logan songen under finalen i Melodi Grand Prix.
Etter sigeren
«Hold Me Now» dukka også opp på hitlistene i Danmark og Sverige i 2001, då songen vart gjeven ut på ny.
Anna
«Hold Me Now» vert ofte sunge av tilhengarane til Bohemian FC under heimekampane til laget på Dalymount Park. Songen har også blitt covra av ei rekke andre artistar, blant anna i ein reggaeversjon av Tanya Stephens. Den belgiske rapparen Kaye Styles laga ein meir moderne versjon, kalla «Don't Cry». Den avlidne makedonske superstjerna Toše Proeski song også «Hold Me Now» på sine konsertar.
«Hold Me Now» vart også brukt i ein reklamekampanje for McDonald's i Irland i 2007, og Logan deltok også sjølv i reklamefilmane.
Sammy Creason
Sammy Creason var ein USA-amerikansk trommeslagar som spelte i studio med mellom andre Tony Joe White, Kris Kristofferson og Bob Dylan.
Karriere
Etter han var ferdig med high school flytta Creason til Memphis i Tennessee og arbeidde for bookingbyrået til Ray Brown, der han byrja å arbeide med The Spyders, som vart The Tarantulas og fekk ein liten hit med dei med instrumentalen «Tarantula».
I 1968 og 1969 spelte Creason inn to album med Tony Joe White; Tony Joe og Continued med mellom anna hitten til White, «Rainy Night in Georgia». I 1970-åra danna Creason i lag med Mike Utley, Charlie Freeman og Tommy McClure bandet Dixie Flyers og flytta til Miami for å arbeide som studioband for Atlantic Records. Der spelte dei med artistar som Aretha Franklin og Wilson Pickett. Creason arbeidde òg med B. J. Thomas, Brook Benton, Jimmy Buffett, Sam the Sham, Dr. John, Sam & Dave, Bob Dylan, Ronnie Hawkins, Charlie Rich, Dottie West, Junior Parker og Ted Nugent.
Mellom 1971 og 1975 spelte Creason og the Flyers mykje for Rita Coolidge og deltok på albuma hennar Nice Feelin', The Lady's Not for Sale, Full Moon (med Kris Kristofferson, Fall into Spring, Breakaway (med Kris Kristofferson) og It's Only Love. Kristofferson gifta seg emd Coolidge, og slik vart det til at Creason spelte på fleire av Kristofferson-albuma, som Who's to Bless and Who's to Blame, Spooky Lady's Sideshow, Live at the Philharmonic, To the Bone, Shake Hands with the Devil, Easter Island og Surreal Thing, og filmmusikkalbumet A Star Is Born.
I januar 1973 spelte Creason på den første innspelinga for Pat Garrett & Billy The Kid med Bob Dylan i CBS Discos Studios i Mexico City.
Gjennom venskapen til Kristofferson fekk Creason små roller i filmane Convoy (1978) og A Star Is Born (1976)
Artistar spelt med
Willie Nelson, Aretha Franklin, Tony Joe White, Kris Kristofferson, Carmen McRae, The Memphis Horns, Brook Benton, Barbra Streisand, Delbert McClinton, Rita Coolidge, Dan Penn, Esther Phillips, Delaney & Bonnie, Geoff Muldaur, Billy Swan, Tom Pacheco, Hoyt Axton, Gene Clark, Jimmy Buffett, Bob Neuwirth, Duane Allman, Donnie Fritts, Jim Dickinson, Ronnie Hawkins, Petula Clark, Jerry Jaye, Jerry Jeff Walker og Lulu.
Robert Prosinečki
Robert Prosinečki er ein kroatisk fotballtrenar og tidlegare -spelar. Han var med om å vinne europacupen i 1991 for Raude Stjerne Beograd. I 1998 fekk han VM-bronse då Kroatia sigra over Nederland i bronsefinalen. Midtbanespelaren er ein av eit fåtal fotballspelarar som har spelt for både Real Madrid og FC Barcelona.
Klubbspel
Prosinečki slo gjennom i Raude Stjerne, ein klubb han spelte for frå 1987 til 91. I den mållause europacupfinalen 1991 mot Olympique Marseille var han fyrstemann ut i straffetevlinga, ei avslutning som enda med Raude Stjerne-triumf ettersom alle lagets eksekutørar skåra. Deretter vart han, mot 450 millionar pesetas, overført til Real Madrid, ein klubb han tente til 1994. Allereie i det spanske storlaget kom tidte, langvarige skadar som skulle prege hans fotball-liv. Sidan vandra han frå eine klubben til den andre, heilt til han la opp i 2004. Gjennom denne tiårsperioden tente han etter tur spanske Oviedo, FC Barcelona, Sevilla FC, Dinamo Zagreb i heimlandet, belgiske Standard Liège, engelske Portsmouth FC, slovenske Olimpija Ljubljana og NK Zagreb. Bortsett frå 1997-2000, då han var Dinamo Zagreb-spelar, skifta han beite mellom, eller i, kvar einaste sesong. Jamt over markerte han seg som ein kreativ midtbanemann med kontante skot.
Landslagsspel
Prosinečki spelte i alt 64 landskampar. Åra 1989-91 representerte han Jugoslavia i 15 kampar, skåra 4 mål. Perioden 1994-2002 deltok han i 49 kampar for Kroatia, stod bak 10 nettkjenningar. Høgdepunktet kom med Kroatia i VM i fotball 1998, ei turnering der laget spelte semifinale mot den komande verdsmeisteren Frankrike, og sidan vann bronsefinalen.
I 1987 var han med i det jugoslaviske mannskapet som gjekk til topps i U20-verdsmeisterskapen.
Trenar
Frå 2014 til -17 var Prosinečki landslagssjef i Aserbajdsjan, dernest landslagssjef i Bosnia-Herzegovina sesongane 2018 og -19.
Tony Joe
Tony Joe er det tredje studioalbumet til Tony Joe White. Det vart gjeve ut på Monument Records og inneheld singlane «High Sheriff of Calhoun Parrish» og «Save Your Sugar For Me». Albumet vart spelt inn i RCA Victor Studios i Nashville og Lyn-Lou Studios i Memphis i 1970. Det vart produsert av Billy Swan og består av ei blanding av originale innspelingar og coverversjonar, som White sine versjonar av «Hard to Handle» av Otis Redding og «Boom Boom» av John Lee Hooker.
Skjetten SK
Skjetten Sportsklubb er eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Skjetten i Lillestrøm kommune. Klubben vart danna 16. februar 1987 då Skjetten Idrettslag og Valstad Idrettsforening slo seg saman.
Skjetten SK er aktivt med i lagidrettane basketball, fotball, handball og volleyball. Klubben er òg ein av dei større symjeklubbaene i Noreg.
Skjetten spelar i grøne trøyer og elles svarte drakter.
Fotballaget til Skjetten for menn har delteke på nivå 2 i seriesystemet.
Skjetten SK sin fremste utøvar er Henrik Christiansen, symjaren som vann medaljar i internasjonale meisterskap. Fotballspelarane Andre Bergdølmo og Ingrid Hjelmseth var begge Skjetten-spelarar i sine yngre år.
La ciudad y lós perros
La ciudad y los perros er den første romanen av den peruanske forfattaren Mario Vargas Llosa. Han kom ut på spansk i 1962, og Vargas Llosa vart heidra med prisane 'Premio Biblioteca Breve' og 'Premio de la Critics' for romanen. Frå byrjinga gav forfattaren boka tittelen La morada del héroe. Handlinga føregår på krigsskolen Colegio Militar Leoncio Prado i Callao ved Lima i Peru. Den peruanske regissøren Francisco Lombardi har laga ein film av romanen.
Kontekst og innverknad
Vargas Llosa skildrar skolen som eit peruansk mikrokosmos. Studentane var gutar frå alle sosiale klassar, det var gutar frå overklassen, sende dit for å bli tatt opp, gutar frå middelklassen som aspirerte til ein militær karriere. Takka vere ei stipendordning var der dessutan gutar frå lågare sosiale klassar. Vargas Llosa studerte i to år ved skolen. Den militære disiplinen og kjensla av å vere innestengt gjorde at han fann opphaldet uuthaldeleg, der var dessutan mobbing og brutalitet. Men han ser sidene av peruanske samfunnet som han som busett i Miraflores elles ikkje ville hatt høve til å møte, og det gav han stoff til denne vellykka romanen.
Romanen fekk stor innverknad, sidan det var den første romanen i ei rekkje av moderne peruanske forteljingar. Saman med andre verk av ulike forfattarar frå Latin-Amerika, var dette byrjinga på den såkalla latinamerikanske oppblomstringa. Boka har vore utgjeve i fleire utgåver, og har blitt omsett til eit titals språk.
Handlinga
Historia går føre seg i ein militær skole i Callao i Peru, der internatborna får utdanninga si og militær disiplin, og blir tvinga til å underordne seg regelverket til skolen. Boka fortel ulike historier om unge gutar som lærer å leve med ein merkeleg livsstil som ikkje tillèt dei å utvikle seg som menneske, og om deira undertrykking og audmjuking. Det hindrar ikkje at nokre av gutane finn den naudsynte styrken i dette systemet til å møte desse utfordringane.
Vargas Llosa kritiserer livsstilen og den militære kulturen i denne internatskolen, der nokre eigenskapar som aggressivitet, mot, maskulinitet, seksualitet og så bortetter er verdsette, men som øydelegg den personlege utviklinga. Ein overflod av menneske med ulike livhistorier som kryssar kvarandre, vev saman historia i boka. Det sentrale poenget er tjuveri av eksamensoppgåver, som er utført av ein kadett med kallenamnet «Slaven», og som seinare døydde truleg årsaka av inngrep frå ein annan kadett kalla «Jaguar». Ein tredje kadett, «Poeten», prøver, men mislykkast i å melde «Jaguar» for lovbrotet. Alle desse hendingane handterar kadettane mellom seg sjølve og alle vert konfrontert med skolestyresmaktene, som òg er offiserar. Epilogen til romanen skildrar kva skolen har tydt for dei involverte: ein mellomstasjon som har danna eller deformert dei, til å integrere dei i det sivile samfunnet.
Lake Waikaremoana Great Walk
Lake Waikaremoana Great Walk er ei 44 kilometer lang fotturrute som følgjer den sørlege og vestlege breidda til Waikaremoanasjøen på Nordøya på New Zealand. Ruta går gjennom ulike slag skogar og grasmarker, og gir ofte framifrå utsyn over innsjøen. Ho er klassifisert sin ei av rutene i Great Walks, og ligg i nasjonalparken Te Urewera National Park.
Ruta
Utgangspunkta er Onepoto og Hopuruahine, høvesvis ved den sørlege og nordlege enden av innsjøen. Dei fleste brukar tre til fire dagar på å gå turen.
Ruta går gjennom fleire område med privat land, og ved grensa til det verna området Puketukutuku Peninsula Kiwi Refuge.
Department of Conservation gir svært romslege estimat om gangtid på dei ulike delane av ruta, røynde fotturistar går gjerne ruta på det halve av denne tida.
Transport
Der er ein campingplass for motorkøyrety i Home Bay (Whanganui o parua Inlet), nær informasjonssenteret Āniwaniwa Visitor Centre.
Alle hyttene og leirstadane kan òg nåast med båt, utanom Panekire Hut, og der er fleire båtrampar langs riksvegen State Highway 38.
Avgifter og bestillingar
Der er førehandsbestillingar heile året. Avgiftene er NZ$ 32,00 for hyttene og NZ$ 14.00 for leirplassane. Bestillingar kan gjerast online eller telefonisk frå vevsidene til Department of Conservation:
Lokalisering
Lake Waikaremoana Great Walk ligg i Te Urewera National Park. Byen som ligg nærast ruta, er Wairoa, frå her kan ein avtala transport til og frå sjøen.
Ein har tilgang til Waikaremoana frå to kantar. State Highway 38 bind saman Wairoa og East Coast med den sentrale Nordøya, og går forbi innsjøen og informasjonssenteret Āniwaniwa Visitor Centre. Riksvegen er utan fast dekke i om lag 80 kilometer mellom Murupara og busetnaden Tuai. Der er godt markerte sidevegar til stader ein kan setja ut båtar, og der ein kan koma inn på turstien.
Dietikon
Dietikon er den femte største byen i kantonen Zürich i Sveits, etter Zürich, Winterthur, Uster og Dübendorf. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Han er hovudstad i distriktet Dietikon og er ein del av storbyområdet kring Zürich.
Kommunesenteret ligg 388 meter over havet, om lag 10 km nordvest for bysentrum i Zürich.
Tavastehus
Tavastehus (finsk Hämeenlinna) er ein by og ein kommune i Kanta-Häme i Finland. Kommunen, som har over 67 000 ibuarar, har ei flatevidd på 2 031,5 km² fordelt på to åtskilde landområde. Byen ligg 98 km nord for Helsingfors, og 75 km søraust for Tammerfors.
Finsk språk er heilt dominerande i kommunen.
Soge
Tavastehus vart formelt sett ein by i 1639, under Per Brahe den yngre si tid som Sveriges generalguvernør over Finland. I 1778 vart byen flytta ein kilometer sørover, der bysentrum framleis er.
Etter ein brann i 1831 vart Tavastehus oppattbygt etter ein heilskapleg byplan med breie gater. Byen fekk jarnbanesamband med Helsingfors i 1862, langs Finlands første jarnbanestrekning.
Ymse
Komponisten Jean Sibelius var frå Tavastehus.
Maria Mitchell
Maria Mitchell var ein USA-amerikansk astronom og feminist, som i 1847 oppdaga kometen Miss Mitchells komet.
Ho var den første kvinnelege naturvitskapelege professoren ved Vassar College (1865), og den første kvinnelege astronomen i USA, det første kvinnelege medlemet av Association for the Advancement of Science (1850) og American Philosophical Society (1869) og president for Association for the Advancement of Women (1876).
Stob Choire Claurigh
Stob Choire Claurigh (skotsk-gælisk Stob Choire Clamhraidh) er eit fjell i Skottland, 16 km aust for Fort William i Lochaber-området i Highland.
Stob Choire Claurigh ligg i Grey Corries, ei fjellgruppe som strekkjer seg langs ein 8 km lang rygg og som aldri fell under 800 moh. Toppen på Stob Choire Claurigh ligg 1177 meter over havet og er klassifisert som ein munro, det 15. høgaste fjellet med denne statusen.
Egil Anders Wyller
Egil Anders Wyller var ein norsk filosof og professor emeritus ved Universitetet i Oslo. Han er særleg kjent for fleirbindsverket om henologi (einingslære) utvikla frå Platon. Han var son av Trygve Wyller, bror til Thomas Christian Wyller og far til Truls Wyller.
1797 Schaumasse
1797 Schaumasse er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 15. november 1936 av André Patry ifrå Observatoire de Nice i Nice.
Dei palestinske territoria
Dei palestinske territoria eller Dei okkuperte palestinske territoria består av Vestbreidda (inkludert Aust-Jerusalem) og Gazastripa. Etter Osloavtalen i 1993 vart delar av territoria politisk underlagt Dei palestinske sjøvstyresmaktene (Områda A og B). I 2007 braut den Hamasstyrte Gazastripa seg bort frå Dei palestinske sjølvstyresmaktene, og har sidan styrt Gazastripa på eiga hand. Israel har framleis full militærkontroll og, etter Osloavtalen, sivil kontroll over 61% av Vestbreidda (Område C). I april 2011 signerte dei palestinske partane ein avtale om forsoning, men gjennomføringa har sidan stoppa opp. Nye forsøk på ein avtale i 2012 førte heller ikkje fram.
Områda Vestbreidda og Gazastripa var ein del av territoriet vest for Jordanelva i Palestinamandatet under britisk styre, som vart skipa i 1922. Frå den arabisk-israelske krigen i 1948 og fram til seksdagarskrigen i 1967, var Vestbreidda okkupert og annektert av Jordan (annekteringa var berre godkjend av Storbritannia og Pakistan) og Gazastripa okkupert av Egypt, sjølv om det hadde vore avgrensa styresmakt utøvd i Gaza av Den all-palestinske styresmakta frå september 1948 til 1959. Dei juridiske grensene til Dei palestinske territoria vert for tida av pro-palestinske fraksjonar i det internasjonale samfunnet rekna som dei grensene som vart nedfelt i våpenkvileavtalen i 1949, og av Israel til å falle innafor dei israelske grensene.
Sidan Israel overtok territoria Vestbreidda og Gazastripa frå høvesvis Jordan og Egypt i seksdagarskrigen i 1967, og har hatt kontroll over dei sidan, og det internasjonale samfunnet, inkludert SN og internasjonale juridiske organ, har ofte omtalt desse områda som Dei okkuperte palestinske territoria.
Dei palestinske sjøvstyresmaktene, Tryggingsrådet SNs generalforsamling, Den europeiske unionen, Den internasjonale straffedomstolen, og Den internasjonale Raude kross-komiteen reknar Aust-Jerusalem som ein del av Vestbreidda, og derfor ein del av Dei palestinske territoria, medan Israel reknar det som ein del av Israel etter annekteringa i 1980. Dei palestinske sjøvstyresmaktene (som nyleg offisielt endra namn til Staten Palestina, etter at SN anerkjende suvereniteten deira), som opprettheld territorialkravet sitt på Aust-Jerusalem, hadde aldri suverenitet over området. Men den israelske suvereniteten, har ikkje blitt anerkjend av andre land, sidan den einsidige annekteringa av territoriet okkupert under krigen er i strid med den fjerde Genève-konvensjonen. Osloavtalen (1995) gav Gaza tilkomst til sjøen innafor 20 nautiske mil ut frå kysten. Berlinforpliktinga i 2002 reduserte dette til 12 nautiske mil. I oktober 2006 innførte Israel ei seksmilsgrense, og då Gazakrigen var over var grensa berre tre nautiske mil. Som følgje av dette vart over 3 000 fiskarar nekta tilkomst til 85 % av den maritime grensa ein var samde om i 1995. Det meste av Daudehavet er utafor stengt for palestinsk bruk, og palestinarar vert nekta tilkomst til kysten.
Då Hamas tok over Gaza vart Dei palestinske territoria politisk delt, og Fatah styrte berre over Vestbreidda, men vert internasjonalt rekna som den offisielle palestinske styresmakta (sjå Fatah-Hamas-konflikta. Både Vestbreidda og Gazastripa vert ofte framleis rekna som okkupert av Israel, i følgje det internasjonale samfunnet.. Gazastripa vert styrt av Hamas, medan det meste av Vestbreidda vert styrt av dei Ramallah-baserte palestinske sjølvstyresmaktene. Ein avtale i april 2014 mellom dei to politiske partane om å halde val å inngå eit kompromiss, gjer at dette kan endre seg i framtida.
Zilch Cliffs
Zilch Cliffs er ei rekkje bratte klipper som markerer austenden av McDonald Heights nær kysten av Marie Byrd Land. Klippene vart fotograferte frå lufta av U.S. Antarctic Service (USAS), 1939–41 og vart kartlagte i detalj frå flyfoto tekne av U.S. Navy og landmålinga til US Geological Survey (USGS) 1959-65. Dei vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant C.H. Zilch i US Navy, øvstkommanderande for meteorologigruppa under Operasjon Deep Freeze 1966.
Antti Tyrväinen
Antti Eerikki Tyrväinen var ein finsk skiskyttar frå Ylöjärvi i Birkaland. Han var ein av dei beste skiskyttarane i verda i fyrste halvdelen av 1960-åra, vann tre sølvmedaljar og ein bronsemedalje i den årlege, internasjonale meisterskapen i skiskyting i tida 1960-65.
Aktiv
Tyrväinen vann den olympisk sølvmedaljen i skiskyting under vinter-OL 1960 i Squaw Valley. På 20 km, den einaste skikytingsøvinga i leikane, vart han einast slått av Klas Lestander frå Sverige. Under VM i skiskyting 1962 på finsk heimebane i Tavastehus tok han eit nytt sølv på 20 km, Vladimir Melanjin frå Sovjetunionen vart verdsmeister. Dei same to karane vart nummer ein og to i VM 1963, også då vart det sølv på Tyrväinen. Han tok si tredje og siste VM-medalje, den fyrste i bronse, då Olav Jordet vart verdsmeister på 20 km på norsk heimebane i Elverum, framom Sovjets Nikolaj Puzanov og Tyrväinen.
Triumfbogen i Paris
Triumfbogen (eigentleg Arc de triomphe de l'Étoile) er eit monument i empirestil på Place Charles-de-Gaulle i Paris, ved den vestlege enden av paradegata Champs-Élysées. Plassen er sirkulær og heitte tidlegare «Place de l'Étoile» (Stjerneplassen), då dei store avenyane i Paris strålar ut frå plassen som ljosstrålane frå ei stjerne.
Bygginga av Triumfbogen tok til i 1806 etter ordre frå keisar Napoléon Bonaparte for å heidre keiseran sjølv og den franske hæren etter «Bataille d’Austerlitz», slaget ved Austerlitz, tirsdag 2. desember 1805. (Austerlitz heiter no Slavkov u Brna og ligg i Tsjekkia). Arkitekt for monumentet var den franske Jean-François-Thérèse Chalgrin (1739-1811). Monumentet vart ikkje ferdig før under Louis-Philippe i 1836.
Høgda på byggverket er 50 meter, langsidene er 45 meter og tverrsidene er 22 meter. Den store bogen er 29,19 meter høg og 14,62 meter brei, medan den vesle bogen er 18,68 meter høg og 8,44 meter brei. Bogen har innvendig inngravert namna på franske generalar og stader der det har stått store og ærerike slag. Dekoren utvendig er dominert av relieffet La Marseillaise av François Rude.
Under Triumfbogen ligg grava til den ukjente soldaten, ein soldat frå fyrste verdskrigen som vart jordfesta her i 1920 som representant for alle som fall for Frankrike i denne krigen, slik det går fram av inskripsjonen på grava. På grava brenn det alltid ein eld.
United States Antarctic Program
United States Antarctic Program (eller USAP; tidlegare kalla United States Antarctic Research Program eller USARP og United States Antarctic Service eller USAS) er ein offentleg amerikansk organisasjon som koordinerer forsking og bistand for forskningsorganisasjonane i Antarktis.
United States Antarctic Program vart skipa av det amerikanske National Science Foundation si polaravdeling og yter bistand til forsking som berre kan utførast frå Antarktis eller som er best eigna til å bli utført derfrå.
I dag har organisasjonen ansvaret for tre heilårlege forskingsstasjonar i Antarktis; McMurdo Station, Amundsen-Scott South Pole Station og Palmar Station. I tillegg kjem fleire sesongstasjonar og marinefartøy som seglar i antarktiske farvatn.
Carl Frederik Ferdinand Stanley
Carl Frederik Ferdinand Stanley var ein dansk arkitekt, son av bilethoggaren Carl Frederik Stanley. Delar av virket hans fann stad i Noreg.
Stanley fekk utdanninga si ved Det Kongelige Danske Kunstakademi under C.F. Harsdorff og Peter Meyn. Samstundes studerte venen Bertel Thorvaldsen ved akademiet under faren Carl Frederik Stanley. Dei to studentane søkte reisestipend saman i 1796, men berre Thorvaldsen fekk. Stanley tok difor imot ei stilling som «stadsbyggmester», byarkitekt som ein vil seie i dag, i Kristiania i Noreg. Han kom til landet i 1797.
Noko av det ein kjenne til at han utførte var eit prosjekt til Katedralskolen i Dronningens gate. Mellom anna auditoriet vart bygd om etter planane til Stanley, om enn i noko enklare utgåve. Auditoriet vart nytta av Stortinget når det var samla frå 1814 til 1854.
Geir Thomas Risåsen skriv i si bok om Carsten Anker og Eidsvollsbygningen på side 116:
Bevis har ein ikkje, men Risåsen nemner at mange av forslaga til ombygginga av Katedralskolen og teikningana til Eidsvollsbygningen har store likhetstrekk. Dei syner og at prosjekta var laga av ein arkitekt med bakgrunn frå det danske kunstakademiet og på denne tida var Stanley den einaste med slik kunnskap tilstades i Noreg.
Stanley hadde og utført gravmonumentet over Bernt Anker si kone Mathia. Det stod i fleire år ved Paléet, men er no i Frognerparken.
I 1800 reiste Stanley att til Danmark og fekk stipend slik at han kunne dra på studiereise. Han døydde i Roma hos Thorvaldsen.
Hesperides Hill
Hesperides Hill (Halm Hesperides) er ein rygg like nord for Atlantic Club Ridge på Hurd Peninsula, aust på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Åsen ligg oppom kysten av South Bay nord for Johnsons Dock i sørvest, og Bulgarian Beach i nordaust og grensar i sørvest til Sea Lionbreen. Ryggen strekkjer seg 420 m sør-søraust til nord-nordvest og er 250 m brei og smalnar inn mot nord-nordvest. Hesperides Hill har to høgder, 94 og 63 moh, sistnemnde oppom Hespérides Point. Åsen er snøfri om sommaren er kalla opp etter Hespérides Point.
Stob Coire a' Chàirn
Stob Coire a’ Chàirn er eit fjell i Skottland i Mamores-fjella, 3,5 km nord for Kinlochleven. Fjella har ei høgd på 981 meter over havet og er klassifisert som ein av ti munro-toppar i Mamores.
Hesperides Hill
Toppen ligg 690 m sørvest for Sinemorets Hill og 510 m nordvest for Atlantic Club Ridge.
Stob Coire a' Chàirn
Kjelder
Stob Coire a&
Coswig i Sachsen-Anhalt
Coswig er ein by og ein kommune i Landkreis Wittenberg i delstaten Sachsen-Anhalt i Tyskland. Kommunen har 11 500 ibuarar, flatevidda er 295,7 km². Byen ligg på austbreidda av elva Elben, 12 km vestom Wittenberg.
Pompadur
Pompadur er ei poseforma dameveske som vanlegvis er sydd av tøy og rynka saman øvst med snor eller band. Veska kom på moten i siste delen av 1700-talet. Ho er kalla opp av markisa av Pompadour, ei fransk hoffkvinne og offisiell kongeleg elskarinne, som var ein trendsetjar i rokokkotida. Pompadurar var laga av silketøy med blomstermønster som også hadde fått namn etter henne.
Erbil-distriktet
Erbil-distriktet er eit distrikt i Erbil guvernement i Irak. Det inneheld tre underdistrikt, Ankawa, Behirke og Shamamek, i tillegg til 379 landsbyar. Erbil-distriktet ligg kring byen Erbil.
Verdscupen i alpine greiner 2004/Menn
Hermann Maier frå Austerrike vann FIS-pokalen framom landsmennene Stephan Eberharter og Benjamin Raich.
Live! The World Of Ike & Tina
'Live! The World Of Ike & Tina' er det åttande konsertalbumet til Ike & Tina Turner, gjeve ut i 1973. Albumet kom på 47. plass på R&B-lista og 211. plass på pop-lista i USA.
Maigetter Peak
Maigetter Peak er eit fjell, den nordlegaste av Birchall Peaks, på sørkysten av Block Bay i Marie Byrd Land. Det vart oppdaga på Byrd-ekspedisjonen (1928–30) og kartlagd frå bilete tekne på flyturen den 5. desember 1929. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy (1959–65). Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert Z. Maigetter, ein biolog i US Antarctic Research Program (USARP) under den andre kartlegginga av Marie Byrd Land, 1967-68.
Stob Coire an Laoigh
Stob Coire an Laoigh er ei fjell i Skottland i fjellkjeda The Grey Corries, 15 km nordaust for Kinlochleven.
Baby Beach
Baby Beach er ein skjerma lagune som ligg i Seroe Colorado, på den søraustlege enden av Aruba. Han vert kalla Baby Beach fordi vatnet er så stille at det er trygt for små born.
Stob Coire an Laoigh
Med ei høgd på 1116 meter over havet er fjellet klassifisert som ein munro.
Baby Beach
Stranda er populær hovudsakleg grunna mangel på bølgjer og fordi det er grunt vatn. Oljeraffineriet Valero Energy Corporation ligg innanfor synsvidde av Baby Beach. Men grunna retninga av lokale straumforhold, har Baby Beach reint og klart vatn.
1798 Watts
1798 Watts er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Flora. Han blei oppdaga den 4. april 1949 av Indiana Asteroid Program ifrå Goethe Link Observatory i Brooklyn i Indiana.
MF «Gjemnes» (1949)
MF «Gjemnes», seinare MF «Edøy», er ei bilferje som vart levert for Møre og Romsdal Fylkesbåtar (MRF). Ferja vart bygt ved A/S Stord i 1949. Ho gjekk i rute frå Kristiansund til Gjemnes fram til 1978, då ho vart seld til Lofoten Trafikklag som «Lofotferje I». I 1982 kjøpte MRF ferja attende og kalla ho MF «Edøy». Ho vart då sett inn i ruta Molde-Sekken, ei rute ho gjekk i heilt til 2008. Ferja er i dag ombygd til arbeidsfartøy og er i drift i Finnmark som «Sjøservice I».
I 1995 vart ferja nytta i TV-serien Julefergå.
Historie
Ho vart sjøsett 28. juni 1949 og døypt av fru Bull-Andersen. Båten vart klassifisert av Det Norske Veritas og vart bygt med forsterka skrog som gjorde at ho kunne skjere gjennom tynn is. Ferja vart levert frå A/S Stord i november 1949.
«Gjemnes» vart sett inn i ruta Kristiansund-Gjemnes og tok over etter den gamle ferja MF «Trygg». Ferja var moderne for si tid, men fri høgd for gjennomkøyring viste seg etter kvart å vere for liten. Ferja kunne ta 330 passasjerar og 14 bilar. I 1972 vart overbygget demontert og ho fekk nytt overbygg på babord side. Bildekket vart òg forsterka og det vart montert hydrauliske fallemmar, i tillegg til at skansekledinga vart fornya. Samstundes fekk ferja ny motor. Ferja kunne no ta 18 bilar, men passasjertalet vart minka til 150. Ferja heldt fram i same ruta til 1978.
I 1978 vart ho kjøpt av Lofoten Trafikklag i Svolvær og ho fekk namnet «Lofotferje II». Alt i 1981 kjøpte MRF ferja attende og ho fekk no namnet «Edøy» og sett inn i ruta Molde-Sekken. I 1997 vart det utført ein del moderniseringsarbeid med mellom anna ny salonginnreiing. I 1990-åra vart ferja nytta i TV-serien Julefergå, som gjekk i adventstida fram mot jul.
Ferja var lenge det eldste fartøyet i drift for MRF, og var framleis i flåten då MRF vart ein del av Fjord1. I 2007 var det slutt og i desember 2007 vart ho selt som arbeidsfartøy til Leknes Sjøtransport i Haugesund og i 2008 vart ho ombygd. Fram til mai 2009 låg ho i opplag i Haugesund før ho vart seld til Nordive AS i Kvalsund/Hammerfest i Finnmark. Dei gav ho namnet «Nordive I». I desember 2011 vart båten seld vidare til Holmgrens Sjøservice i Kvalsund/Hammerfest og vart omdøypt «Sjøservice I». Båten er framleis i drift.
Martin Schwarzschild
Martin Schwarzschild var ein tysk-amerikansk astrofysikar. Han var son av den kjende tyske fysikaren Karl Schwarzschild og ein nevø av den sveitsiske astrofysikaren Robert Emden.
Schwarzschild var professor ved Princeton University frå 1947. Han gjorde viktige arbeid over solfysikk, variabel stjerner og den indre strukturen til stjerne. Han gav ut Structure and Evolution of the Stars (1958).
Asteroiden 4463 Marschwarzschild er namnsett etter han.
Jacob Aaland
Jacob Aaland var ein lærar, historikar og statsstipendiat frå Randabygda i Stryn. Han var ein pioner i arbeidet med bygdesoger og anna lokalhistorisk gransking, og er særleg kjend for sitt omfangsrike verk ''Nordfjord fraa gamle dagar til no: II. Dei einskilde bygder'', som kom i fem, tildels tjukke, band i tida 1909 til 1943.
Nola
Nola er ein by og ein kommune i provinsen Napoli i regionen Campania i Italia. Kommunen har 34 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 39,2 km².
Jacob Aaland
Liv og gjerning
Aaland var husmannsson, fødd på plassen Sagebakken under garden Åland i Randabygda, i dåverande Innvik herad. Alt i barneåra synte han stor lese- og vitelyst, omgangsskulen han gjekk i varte einast ni veker om året, noko han syntest var for lite. Vinteren 1881/82 gjekk han på amtsskulen på Apalset i Gloppen, der Elias Melvær var andrelærar. Aaland ville verte lærar og fekk lånt seg pengar slik han kunne ta til ved seminaret på Stord, der han avla eksamen i 1884.
Nola
Nola ligg 34 meter over havet, ved foten av Vesuv, 35 km nordaust for Napoli. Næringsmiddelindustrien er den dominerande næringsgreina.
Der Nola ligg i dag, fanst det i bronsealderen ein landsby som for ca 3900 år sidan vart dekt av oske frå det såkalla Avellino-utbrotet til vulkanen Vesuv.
Jacob Aaland
Liv og gjerning
Han fekk seg så lærarpost i Sigdal, der han verka i to år. Åra 1887-90 var Aaland andrelærar ved folkeskulen i byen Brevik. I denne perioden gjekk han i hovudstaden eit gymnastikkurs, og nytta då mykje tid til gransking i Riksarkivet. Frå nyår 1891 var han lærar i folkeskulen i Kragerø til han hausten 1892 fekk lærarstilling i Bergen. I Bergen kommune var han tilsett i 40 år, dei fyrste åra var han på Fortunen skule, seinare på Lungegården skule. Overflyttinga til Bergen fekk mykje å seie for Aaland, då han der kom i kontakt med eit lærdomsmiljø med karar som B.E. Bendixen, Haakon Shetelig og fleire andre.
Nola
Under den andre puniske krigen forsvarte byen seg i åra 216-214 f.Kr., leia av den romerske generalen Marcus Claudius Marcellus, mot tre åtak frå hæren til Hannibal.
Nola var truleg ein av dei fyrste byane i Campania. På dei eldste myntane er byen kalla Nuvlana. Under romarriket var Pompeii var hamnebyen til Nola. Keisar Augustus oppheldt seg i eit palass i Nola då han døydde i 14 e.Kr.
Jacob Aaland
Nordfjordsoge
Heilt frå tidleg vaksen alder interesserte Aaland seg for bygdesoge. Han var ein sumar heime i Randabygda, då ein bonde viste han eit pergamentbrev frå 1459. Aaland byrja då røkje etter, og kom slik over fleire eldre dokument. Fart i innsamlingsarbeidet hans vart det ikkje før i 1890-åra, men frå kring 1895 er det truleg at han emna på å lage ei slags bygdebok.
Nola
Byen var biskopsete det andre hundreåret. Katedralen stammar frå 1400-talet.
I 1548 kom filosofen Giordano Bruno til verda i Nola.
Jacob Aaland
Nordfjordsoge
I 1898 kom Nordfjords lensherrer og fogder , eit mindre verk om den lokale eliten. Denne boka var, etter alt å døme, ferdig tidlegare. Tanken om det store bygdebokverket for Nordfjord, med gardssoger og ættelister, hadde vakse fram. Til eit såvore lyft trongst mykje gransking, og det stod etter kvart klart for Aaland at verket måtte spreiast over fleire band bøker.
Gaston Islands
Gaston Islands er ei gruppe på to øyar og nokre skjer som ligg 1 nautiske mil nordvest for enden av Reclus Peninsula, utanfor vestkysten av Den antarktiske halvøya. Dei vart først kartlagde i 1898 av Belgica-ekspedisjonen under løytnant Adrien de Gerlache, som namngav ei av øyane etter broren Gaston. Namnet vart sidan nytta om heile gruppa av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960.
Jacob Aaland
Nordfjordsoge
Granskingsarbeidet heldt fram og i 1905 fekk han 1500 kroner i stipend frå Nordfjord Sparebank. Desse midlane nytta han til arbeid i arkiva i Kristiania og i København. To år seinare var Aaland med på å stifte Nordfjord Sogelag.
Den fyrste boka i bygdebokserien han planla, om herada Eid og Hornindal, låg ferdig til prenting i 1909. I forkant var det retta fleire førespurnader, mellom anna til Det norske Samlaget, om å få boka gjeven ut. Ingen ville ta på seg utgjevinga, enden vart at Aaland av Nordfjord Sparebank fekk tusen kroner til kvar av dei fem bygdebokbanda han planla.
Aaland vart dermed både forfattar og utgjevar av bokverket Nordfjord fraa gamle dagar til no. Fyrste bandet, Eid-Hornindalen, kom i 1909 og gjorde at Aaland vart ein kjend mann i Nordfjord. Boksalet gjekk helst litt dårlegare enn Aaland håpa, men han fekk mykje fagleg ros for arbeidet. Lesarar flest la særleg merke til bolken om gards- og ættesoge, der dei fann mykje nytt om lokale og personale tilhøve.
I Noreg var det fyrste gong nokon skreiv så utførleg om folk og ætter over så store og vide bygdelag. Bokverket kom i fem band fram til 1943, det siste om bygdene Selje og Vågsøy omhandla berre gardssoga, og vart fullført fjorten år seinare av Edvard Os.
Aaland hadde bolkevis fri frå lærarposten i Bergen, men måtte då sjølv halde vikar. Ein lengre bolk, 1914-19, skula han ikkje i det heile. Åra 1917-19 budde han på Nordfjordeid, der han var redaktør for Fjordenes Blad.
Statsstipendiat frå 1911.
Jacob Aaland er gravlagd på Fredly kyrkjegard. Ein bauta til minne om han vart reist i Randabygda i 1977, ei anna minnestøtte står på Nordfjord Folkemuseum på Sandane.
Nevil Shute
Nevil Shute Norway var ein populær engelsk-australsk romanforfattar på midten av 1900-talet. Han var i si tid særs mykje lesen og omsett, i Noreg med mellom anna En by som Alice.
Bakgrunn, ingeniørkarriere
Shute vart fødd i Ealing i London. Han deltok i den fyrste verdskrigen som soldat og etter krigen utdanna han seg i tekniske fag ved Balliol College i Oxford. Han arbeidde som konstruktør hos de Havilland og seinare, frå 1924, hos Vickers Ltd., der han deltok i arbeidet med utvikling av luftskipprosjektet til britane og jobba med konstruksjonen av luftskipet «R100» under Barnes Wallis.
Han forlét Vickers og starta saman med andre flyfabrikken Airspeed Ltd. i 1931, men kjøpte seg ut på 1950-talet og emigrerte til Australia for å via seg til forfattarskapen. Her hadde han òg ein kort karriere som racer-bilist.
Forfattarskap
I fleire av hans seinare romanar, som En by som Alice og Den siste bredd, er handlinga lagt til Australia.
Ved utbrotet av andre verdskrigen var Shute allereie ein kjend forfattar. Han vart tildelt Royal Naval Volunteer Reserve som sub-lieutenant og hamna raskt i Directorate of Miscellaneous Weapons Development. Der arbeidde han mellom anna på løynlege våpen som Panjandrum. Ryet hans som skribent fekk Ministry of Information til å senda han med i invasjonen av Normandie den 6. juni 1944, og seinare til Burma som korrespondent. Ved krigsslutt var han lieutenant commander RNVR.
Hans mest kjende roman vart On The Beach, som òg vart filmatisert. I dette verket skildrar han ved hjelp av opplevingane til to par dei siste dagane til menneskja etter ein atomkrig. Til trass for den truande undergangen går desse menneskja sin eigen undergang i møte på ein forklara, nesten stoisk, måte.
Med Slide rule la Shute i 1954 fram ein sjølvbiografi.
Shute sin forfattarskap omfattar 24 romanar. Dei fleste er omsett til norsk. Blant dei titlane som ikkje er omsette er Slide rule.
Paul Kantner
Paul Lorin Kantner var ein amerikansk rockemusikar, kjend for å ha vore med å starte bandet Jefferson Airplane. Han stod for mange av tekstane til bandet.
Etter Jefferson Airplane gav seg spelte han i Jefferson Starship og seinare Starship.
Arzano
Arzano er ein by og ein kommune i provinsen Napoli i regionen Campania i Italia. Kommunen har 35 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 4,7 km².
Arzano er nærast ein forstadskommune, der den ligg 74 moh og einast ni kilometer nord for Napoli.
Legasjon
Legasjon (via fransk, frå latin legatus, 'send, utnemnd') er ein diplomatisk stasjon i ein stat der representanten for ein framand stat, ein minister, har rang under ambassadør. Andre funksjonærar ved legasjonar kan vera legasjonsråd, med rang under etter ministeren, og legasjonssekretær, med rang under legasjonsråden. I dag er legasjonar stort sett avløyst av ambassadar.
Historie
Ved Wien-kongressen i 1814-15 blei det fastlagd eit diplomatisk system med fire rangklassar av diplomatiske sendebod. Etablerte stormakter utveksla ambassadørar, medan andre land utveksla ministrar seg imellom og med stormaktene. Eit land som USA var ikkje rekna som ei stormakt på byrjinga av 1800-talet, og hadde fram til 1893 ingen ambassadar, berre legasjonar.
Legasjonar gjekk gradvis ut av bruk. Ein oppdatert Wien-konvensjon om diplomatiske rangklassar blei teken i bruk ved SN-konferansen om diplomatisk samband og immunitet i 1961. Denne hadde tre klassar: Ambassadør, sendebod/minister og chargé d'affaires.
Norske utanriksstasjonar danna etter 1905 var legasjoner som gradvis blei oppgraderte til ambassadar. I 1947 hadde Noreg 23 legasjonar og fire ambassadar i utlandet. I 1958 var det ni legasjonar og 23 ambassadar. I 1967 gjekk nemninga «legasjon» heilt ut av bruk i norsk utanriksteneste.
Nils Hjelmtveit
Nils Hjelmtveit var ein norsk skulemann og politikar frå Alversund i Hordaland. Han var kyrkje- og undervisningsminister i Nygaardsvold-regjeringa i perioden 1935-45.
Far til Hjelmtveit var gardbrukar og i si tid ordførar i Alversund herad. Sjølv gjekk han eit kurs på amtsskulen i Nordhordland, før han i 1910 reiste til Stord der han tok lærareksamen i 1913. Same året flytta han til Eydehavn i Aust-Agder, då han fekk lærarstilling ved Eydehavn skule. Fem år seinare vart han tilsett som styrar ved den same skulen.
Hjelmtveit var medlem i Stokken heradsstyre frå 1920 til -37, ordførar 1923-28 og 1931-33. I hans tid som ordførar innførte kommunen forskotsskatt, og Stokken kommune var den fyrste kommunen som innførte forskotsskatt på løn.
Ved stortingsvalet hausten 1924 vart Hjelmtveit vald inn på Stortinget for Arbeidarpartiet og valkrinsen Aust-Agder. Han vart attvald hausten 1927, men takka nei til attval i 1930. Alle seks sesjonane var han med i Næringskomite nr 2, som nestformann i perioden 1928-30. Han var også medlem av Skattelovkommisjonen av 1929.
Hjelmtveit var ein nær venn av Johan Nygaardsvold. Då Nygaardsvold danna regjering våren 1935 kravde han at Hjelmtveit måtte vere med. Som statsråd i Kyrkje- og undervisningsdepartementet «markerte ikke Hjelmtveit seg med storslagne ideologiske fremstøt, men gjennom... praktiske skolereformer.» Få av framlegga hans var kontroversielle. «Hans rettesnor var alltid ikke å gå fortere frem enn at en i nedgangstider maktet å bevare det som var gjennomført.» På eitt felt fekk han derimot motbør, og særleg frå eigne rekker i arbeidarrørsla. Hans ynskje om å byggje ut framhaldsskulen som eit grunnlag for yrkesskulen og eit alternativ for teorisvakare elevar, vart seinare parkert, til fordel for den allmennfagleg orienterte niårige skulen.
Etter verdskrigen var Hjelmtveit fylkesmann i Aust-Agder frå desember 1945 til 1961. Perioden 1957-69 var han styreformann i Norsk rikskringkasting.
Han gav i 1969 ut memoarboka Vekstår og vargtid.
Why Me?
«Why Me?» (norsk 'kvifor meg?') er ein engelskspråkleg popballade som vann Eurovision Song Contest 1992 for Irland. Songen vart framført av Linda Martin og var skriven av Johnny Logan, som også vann Eurovision Song Contest i 1980 og 1987. Logan skreiv også det irske bidraget i 1984, «Terminal 3», som Linda Martin song til ein andreplass. «Why Me?» kom ikkje på VG-lista i Noreg, men toppa den irske singellista og kom inn på listene i eit par europeiske land. Dette var den fjerde sigeren til Irland i Eurovision Song Contest og innleia landet sitt hat trick i Eurovision; Irland vann også tevlinga i 1993 og 1994.
Utgjevingar og sal
Til liks med dei fleste andre Eurovision-vinnarane i 1990-åra fekk «Why Me?» avgrensa kommersiell suksess etter sigeren. Songen toppa singellisten heime i Irland og kom inn på singellistene i Storbritannia, Nederland og Belgia. «Why Me?» kom ikkje inn på singellistene i Noreg eller Sverige, som arrangerte tevlinga dette året.
Natalie Horler
Natalie Christine Horler er ein tysk-britisk songar og programleiar. Ho er internasjonalt kjend som hovudvokalist i gruppa Cascada.
Why Me?
Utgjevingar og sal
Johnny Logan si sigersrekkje gjorde han derimot for alvor til ei stjerne innan Eurovision Song Contest, og han fekk blant anna tilnamnet Mr. Eurovision. Logan er per 2022 den einaste som har vunne Eurovision Song Contest tre gongar.
Natalie Horler
Unser Song für Malmö
I 2013 vil ho, saman med gruppa Cascada, delta i Unser Song für Malmö, den tyske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige, med songen «Glorious».
Mount Manke
Mount Manke er eit fjell, 900 moh, heilt aust i Harold Byrd Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert M. Manke, utstyrsansvarleg ved Byrd-stasjonen vinteren 1960.
Har HaAri
Har HaAri er eit fjell i Øvre Galilea i det nordlege Israel. Det er 1047 meter over havet og er eit av dei høgaste fjella i Israel. Det ligg kring 1 km sør for Beit Jann. Fjellet er kalla opp etter opphavsmannen til kaballa, Isaac Luria eller Arien. Det ligg nær Bhaa Aldin, som er ein heilag stad for drusarar.
Fjellet er ein populær stad for paragliding. På ein klår dag kan ein sjå Gilboafjella og Middelhavet frå toppen.
Ruschein
Ruschein er ein kommune i distriktet Surselva i kantonenen Graubünden i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1155 meter over havet.
Dübendorf
Dübendorf er ein kommune i distriktet Uster i kantonen Zürich i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 440 meter over havet, 6-7 km aust for bysentrum i Zürich. Samfunnsgeografisk er Dübendorf ein forstad til Zürich. Han er den fjerde største byen i kantonen etterZürich, Winterthur og Uster.
Querfurt
Querfurt er ein by og ein kommune i Saalekreis i delstaten Sachsen-Anhalt i Tyskland. Kommunen har 10 500 ibuarar, flatevidda er 155,6 km². Byen ligg om lag 30 km vest om Halle an der Saale.
Ruschein
Kommunen ligg i Ilanz kreis på ein terrasse i nordsida av Vorderrheindalen. Han består av landsbyen Ruschein og busetnaden Alp da Ruschein i Val da Siat.
Dübendorf
Kommunen ligg i Glattal, nord for Adlisberg.
Marks Peak
Marks Peak er eit fjell (3325 moh) på sørsida av kraterkanten of Mount Hampton i Executive Committee Range i Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1958-60. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Keith E. Marks, ein elektrikar i National Bureau of Standards og eit medlem av gruppa som kryssa Marie Byrd Land, 1959-60.
Angochi
Angochi er ein landsby på Aruba, som ligg mot midten av øya. Nord for Angochi ligg stranda Daimari.
Teologisk tidsskrift
Teologisk tidsskrift er eit norsk fagtidsskrift som vert utgjeve av Det teologiske fakultet ved Universitetet i Oslo, Det teologiske menighetsfakultet og Universitetsforlaget. Teologisk tidsskrift vart grunnlagt i 2012, gjennom ei samanslåing av Norsk teologisk tidsskrift (1900-2011) og Tidsskrift for teologi og kirke (1930-2011).
Målgruppa er teologar, prestar og lærarar og lektorar i kristendomskunnskap. Tidsskriftet er klassifisert som forskingstidsskrift.
Den portugisiske restaurasjonskrigen
Den portugisiske restaurasjonskrigen (portugisisk Guerra da Restauração) viser til krigen mellom Portugal og Spania på 1600-talet som byrja med den portugisiske revolusjonen i 1640 og enda med freden i Lisboa i 1668. Han enda den 60 år lange iberiske unionen der Spania under Habsburgane hadde herska over Portugal, og etablerte huset Braganza som portugisisk kongehus. Åra 1640-1668 såg meir og mindre alvorlege konfliktar mellom dei to landa, ofte i samband med andre konfliktar som trettiårskrigen, den fransk-spanske krigen og krigen mellom Portugal og Nederlanda. Krigen har vore kjend som «restaurasjonskrigen» sidan det nasjonalromantiske 1800-talet.
Hendingar
I 1641 blei ein motrevolusjon starta av Den portugisiske inkvisisjonen slått ned under Francisco de Lucena, som avretta leiarane. Også Miguel Luís de Menezes, 2. hertug av Caminha, blei avretta for å fortsetta å støtta dei spanske habsburgarane sitt krav på den portugisiske krona. Portugal inngjekk alliansar med Frankrike (1. juni) og Sverige (august). Portugal gjorde også ein våpenkvileavtale med Nederlanda, men denne blei berre viktig for den europeiske delen av landa - i kolonirika deira fortsette kampar.
26. mai 1644 blei slaget ved Montijo utkjempa mellom spanske og portugisiske styrkar nær Badajoz. Portugisarane gjekk sigrande ut, men spanjolane hevda dei hadde hatt strategisk suksess. Dette året stod den portugisiske byen Elvas stod imot ei ni dagar lang spansk omleiring.
14. januar 1659 vann portugisiske styrkar leia av markien av Marialva, António Luís de Meneses, og Sancho Manoel de Vilhena ein avjgerande siger og spanjolane. Etter ein fredsavtale mellom Spania og Frankrika 7. november 1659 hadde Spania fleire styrkar å senda tl Portugal. Dei omleira Elva att, men blei drivne vekk av António Luís de Meneses.