cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chameleon in the Shadow of the Night
Innspeling
Den komplekse og atmosfæriske «(In the) Black Room/The Tower» var opphavleg tenkt for Van der Graaf Generator-albumet som skulle følgje Pawn Hearts, eit album som aldri vart noko av då bandet vart oppløyst. Songen var alt blitt spelt av Van der Graaf Generator på scenen i 1972, og ei innspeling frå øvingar i 1972 (med dårleg lydkvalitet) kom ut på samlealbumet Time Vaults. Albumversjonen frå Chameleon in the Shadow of the Night vart spelt inn med dei tidlegare Van der Graaf Generator-medlemmane Banton, Jackson og Evans. Seinare, då bandet kom saman att i 1975 og 1976, spelte dei «(In the) Black Room» på konsertane sine, og det same gjorde dei under sameininga i 2005.
Plateomslag
Plateomslaget vart designa av Paul Whitehead, som òg hadde laga omslag for Fool's Mate og for Van der Graaf Generator (The Least We Can Do is Wave to Each Other og Pawn Hearts) i tillegg til andre Charisma-artistar som Genesis (Trespass, Nursery Cryme og Foxtrot). Det syner stjerneteiknet til Peter Hammill, Skorpionen to gonger, som eit måleri av ein verkeleg skorpiono og som ein del av ein personleg logo som Hammill introduserte på dette albumet, og som kom til å vere med på mange av plateomslaga hans framover. Biletet av Hammill på framsida vart teken av Bettina Hohls i Hamburg.
1572
1572 (romartal MDLXXII) var eit skotår som byrja på ein tysdag i den julianske kalenderen.
Diskurs
Diskurs (frå latin discursus, ‘samtale, springa att og fram’) tyder tale, samtale eller drøfting. Ein diskurs er eit sett omgrep, problemstillingar og formuleringar som ligg nedfelt i språket og som alle deler innanfor ein viss kultur. Omgrepet blir brukt innan språkvitskap, litteraturteori og filosofi/sosiologi med særskilde definisjonar.
Som ein semantisk term viser diskurs til ei samanhengande rekke av språklege einingar som utgjer ei meining. Diskursanalyse er ein måte å analysera tekstar på ved hjelp av det lingvistiske innhaldet deira og den sosiolingvistiske konteksten deira. «Tekst» viser i denne samanhengen også til tale, som samtalar eller talar, og ikkje-verbale uttrykk, som eit bilete eller ein reklame.
Sosiologi
På 1900-talet blei omgrepet diskurs utvida til å visa til ein institusjonelt fundert tenkemåte, altså alle einingar og strukturar som blir brukt til å resonnera og skapa førestillingar. Dette diskursomgrepet meiner at det er ein samanheng mellom kreftene i samfunnet slik dei tek form i institusjonar, språk og i erkjenninga av individet. Diskurs i ei slik tyding har tett samband med ulike teoriar om makt, der det å kunne definera diskursen ofte blir sidestilt med det å definera sjølve røyndommen. Omgrepet er særleg knytt til den sosiologisk orienterte idehistorikaren Michel Foucault. Det har seinare blitt teke i bruk innan andre samfunnsvitskapar. Eit anna ord som har gått gjennom noko av den same utviklinga er paradigme.
Diskurs definerer kva som går an å tenka og seia i eit samfunn om eit visst emne. Dette kan stadig endra seg, ved at ein kan uttrykka tankar som tidlegare var tabu eller ved at nye tabu oppstår. Døme på endringar er kva ein kan seia om menneskerasar og folkegrupper ved byrjinga av 2000-talet samanlikna med byrjinga av 1907-talet, noko som mellom anna blir spegla i debattar om bruken av orda neger eller nigger.
I samband med politisk omstridde spørsmål kan ein sjå døme på ordskifte som gjeld diskurs, til dømes når det går ut på å definera kva som er terrorisme, frigjeringskamp, folkemord, rasisme og så bortetter.
Liménas Zéas
Liménas Zéas (gresk Λιμένας Ζέας) er ei bukt som ligg på den austlege kysten av halvøya Pireus i Hellas.
Sommar-OL 1896
Symjeøvingane under sommar-OL 1896 vart arrangert i bukta.
The Silent Corner and the Empty Stage
The Silent Corner and the Empty Stage er det tredje studioalbumet til den britiske musikaren Peter Hammill. Det kom ut på Charisma Records i 1974 på ei tid då bandet hans, progrockbandet Van der Graaf Generator hadde ein lengre pause. Dei andre medlemmane i Van der Graaf Generator spelar alle på innspelinga.
Øvre Schlesien
Øvre Schlesien ligg i Det schlesiske høglandet mellom øvre Oder og øvre Wisła. I Øvre Schlesien industriområde bur det om lag 3,5 millionar innbyggjarar.
Opole Schlesien, Cieszyn Schlesien og Austerriksk Schlesien er historiske delar av Øvre Schlesien. Opole Schlesien dannar i dag det meste av Opole-voivodskapet.
Norsk krone
Norsk krone er valutaen i Noreg. 1 norsk krone = 100 øre. Valutakoden er NOK.
The Silent Corner and the Empty Stage
Plateomslaget var designa av Bettina Hohls, tidlegare medlem i det tyske psykedeliske rockebandet Ash Ra Tempel. Hohls laga òg omslaget til det førre albumet til Hammill, Chameleon in the Shadow of the Night.
Norsk krone
Historie
I Noreg vedtok Stortinget ei pengelov som vart sanksjonert 4. juni 1873 til å gå over til gullstandard og bruke nemninga kroner og øre saman med dalar og skilling, der 1 speciedaler = 4 kroner. I lov om pengevesenet av 17. april 1875 vart dalar- og skillingneminga avvikla, og det vart bestemt at Pengeenheden skal være en Krone, som deles i 100 Øre. Dette var ei førebuing til at Noreg 16. oktober same år gjekk inn i den skandinaviske myntunionen.
The Silent Corner and the Empty Stage
Den lange «A Louse is not a Home» er ein song om identitet. Han var opphavleg skriven for oppfølgjaralbumet til Van der Graaf Generator sitt Pawn Hearts, som aldri vart noko av. Denne songen, «Forsaken Gardens» (òg spelt inn live i 1975) og «Red Shift» er songar der alle medlemmane i Van der Graaf Geneeator spelar på. «The Lie (Bernini's Saint Theresa)» syner delvis til skulpturen Den hellige Teresas ekstase av Bernini. «Red Shift» vart spelt inn med Spirit-gitaristen Randy California på sologitar. Hammill har ofte framført songen «Modern» på konsertane sine.
Norsk krone
Historie
Etter lova skulle krona ha ein verdi på 25/62 av eit gram fint gull. Hovudmynten vart utmynta som tikroner og tjuekroner i gull.
Frå og med 1. mai 2012 er ikkje 50-øringen ein gyldig mynt lenger.
Randy California
California spelte i bandet til Jimi Hendrix i 1966, Jimmy James and the Blue Flames. Scenenamnet «Randy California» fekk han av Hendrix for å skilje han frå ein annan Randy i bandet, Randy Palmer, som Hendrix kalla «Randy Texas».
Norsk krone
Valørar
Pengesetlane og myntane finst i fylgjande valørar:
{| border="0" width="30%"
Randy California
California drukna i Stillehavet i 1997 då han prøvde å berge den 12 år gamle sonen sin Quinn frå ein ripstraum nær heimen deira på Hawaii. Han klarte å berge sonen.
Shunichi Ikenoue
Shunichi Ikenoue er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Matsushita Electric, Yokohama Flügels og Tosu Futures.
Ilmen
Ilmen (russisk Ильмень) er ein historisk viktig innsjø i Novgorod oblast i Russland, som tidlegare var ein viktig del av handelsruta frå væringane til grekarane. Byen Novgorod ligg seks kilometer nedanfor utsiget til innsjøen.
Vassnivået vert regulert av Volkhov vasskraftverk i elva Volkhov. I juli har innsjøen ein temperatur på 19-20 °C og badesesongen varer om lag 90 dagar. Det går skipsruter frå Novgorod til Staraja Russa og frå Novgorod til Sjimsk.
Ordsoge
Namnet Il’men’ er av austersjøfinsk opphav, som mange elve- og innsjønamn i mellom det austersjøfinske og mordvinske området. Det moderne finske namnet på sjøen er Ilmajärvi.
Pasłęka
Pasłęka (tysk Passarge) er ei elv nord i Polen. Ho munnar ut i Wisłabukta og så vidare til Austersjøen. Elva har ei lengd på 169 km og er den 23. lengste i landet. Nedslagsfeltet hennar er 2294 km². Byen Braniewo ligg ved breidda av elva.
Hønsering
Hønseringar er spiralringar av plast i ulike fargar som kan setjast på beina på høns for lettare å kjenne att dei ulike individa i ein flokk. På midten av nittenhundretalet og ei stund frametter var hønseringane, og dei litt mindre dueringane (for duer), særs populære som leiketøy for born, og vart laga og selte særskild for dette føremålet. Ringane vart kjeda saman eller nytta i ulike spel og konkurransar som borna fann på sjølve.
Valuta
Valuta er ei eining eller eit omgrep på eit betalingsmiddel for eitt eller fleire land. Det kan òg brukast om pengeverdi, då som regel i ordsamansetjingar. Ordet kjem opphavleg frå det latinske ordet «va_leo», som tyder «gjeld» eller «er verdt».
Shannon Pot
Av byar nær Shannon Pot finn ein Dowra.
Valuta
I tidlege tider veit ein at myntar frå framande land vart godteke som gangbar «valuta», mest truleg fordi dei bestod av edelt metall som hadde verdi overalt. Før den andre verdskrigen var det framleis landet sin gullreserve som stod som garanti for eit land sin valutareserve.
Mange land brukar framand valuta (t.d. amerikansk dollar), nokre land brukar felles valuta (t.d. euro), medan dei fleste land brukar sin eigen valuta.
Døme på valuta er norsk krone (NOK), britisk pund (GBP), australsk dollar (AUD) og russisk rubel (RUR). Forkortingane blir oppretta av ISO gjennom ISO 4217.
Karigasniemi
Karigasniemi (nordsamisk Gáregasnjárga) er ein liten tettstad ved breidda av elva Anarjohka og foten av fjellet Áilegas i den finske kommunen Utsjok i landskapet Lappland. Tettstaden ligg like ved grensa til Noreg om lag 3 kilometer frå samløpet til Kárášjohka og Anarjohkas i Tanaelva. Avstanden til Karasjok er 18 kilometer, og grensehandelen er stor. Tettstaden har supermarknad, fleire barar og restaurantar, postkontor, skule, helsesenter og kapell. Innbyggjarmengda er rundt 300, over halvparten er samar.
Karigasniemi er endepunkt for Stamveg 92 på det finske vegnettet, som held fram som Rv92 på norsk side. Regionveg 970 bind saman Karigasniemi med tettstaden Utsjok og Nuorgam.
Epanomí
Epanomí (gresk Επανομή) er ein tidlegare kommune i forstadane til Thessaloníki i Sentral-Makedonía i Hellas. Epanomí inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Thermaikós.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Epanomí 10 810 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 8 979 innbyggjarar.
Talet 257
257 er det 3. fermattalet. 257 er eit primtal.
Øyleikane 1999
Deltakarøyar
Alle dei 22 medlemsøyane deltok under konkurransane på Gotland.
Europaveg 12 i Sverige
Europaveg 12 i Sverige (E12, Blå vägen) er ein svensk stamveg som går mellom grensa mot Noreg og Holmsund via Storuman og Umeå. Vegen er kring 460 km lang og ein del av av europaveg 12.
Bakgrunnsstoff
Europavei 12 (Sverige)
Takashi Kawamura
Takashi Kawamura er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Mazda, Yokohama Flügels, Otsuka Pharmaceutical og Fukuoka Blux.
Talet 65 537
65537 er det 4. fermattalet og det største kjendte fermattalet som er eit primtal. 65537 har vorte nytta som modulus i talteoretiske transformer.
Galleri Trafo
Trafo kunsthall, som tidlegare hadde namnet Galleri Trafo, er eit kunstgalleri og utstillingslokale på Asker i Asker kommune, skipa i 2006 med lokale i ein bygning attmed Asker stasjon. Bygningen hyste tidlegare ein transformatorstasjon for straumforsyninga til Drammensbanen, men vart ombygd og innreidd for føremålet etter at transformatorstajonen vart teke ut or bruk.
Tanken om å lage eit kunstgalleri i denne sentralt plasserte, nedlagde transformatorstasjonen, vart brakt på banen i 1995. Dei sentrale i arbeidet med å utvikle og realisere ideen, vart kunstnarane Bjørn Carlsen og Bjørn Krogstad, og kommunepolitikar Erik Røed. Asker kommunes byggeskikkpris for 2008 gjekk til Galleri Trafo
Landsgymnas
Landsgymnas er ei tidlegare skuleform i Noreg. Skulane var i hovudsak internatskular som frå byrjinga var privatskoler, og som var bygd og drive for å gje gymnasutdanning til bygdeungdom.
Bakgrunn og idehistorie
På slutten av 1800-talet og byrjinga av 1900-talet var det sterke krefter både i byane og på landsbygda som arbeidde for folkedanning. Den norske almenta kunne lese, og mange også skrive allereie frå slutten av 1700-talet. Sosial utjamning var eit viktig mål for skulefolket, men også målsaka var sentral i debatten på denne tida.
Dei fyrste offentlege landsgymnasa var Voss, Eidsvoll og Hornnes. Vitnemåla synte at skulane på bygdene kunne måle seg med byane. Etter eit tilbakeslag under andre verdskrigen fekk landsgymnasa ein gullalder der staten dekte drifta ved alle skulane.
Gepard
Gepard (Acinonyx jubatus) er eit rovdyr som høyrer til kattefamilien. Ordet gepard kjem frå gresk og tyder kattepanter. Geparden held til i Afrika, sør for Sahara, og i nordaust i Iran (Acinonyx jubatus venaticus).
Landsgymnas
Bakgrunn og idehistorie
I 1964 vart 9-årig grunnskule innført og landsgymnasa, som var fireårige, gjekk over til å verte treårige gymnas. Siste opptak for fireårig gymnas var i 1967 - med opptaksprøver der folkeskulepensumet vart lagt som grunnlag.
Gepard
Ordet gepard kjem frå italiensk via fransk, og tyder eigenleg 'kattepanter'. Andre stader i verda kan dyret ha namn som engelsk cheetah, som kjem av hindi «chita» og tyder 'den flekkete'. Geparden vert rekna som verdas hurtigaste landlevande pattedyr og kan oppnå ein toppfart på 110-120 km/t over ei kort strekning (250-300 m).
Tadaaki Kawahara
Han spela for klubbane Yokohama Flügels, Fukuoka Blux og Fukushima FC.
Isfuglfamilien
Isfuglfamilien (Alcedinidae) er ei gruppe på omtrent 95 artar som går inn i ordenen Coraciiformes, råkefuglar, saman med mellom anna motmotar, råkar og bietarfamilien. Det største artsmangfaldet i isfuglfamilien finn vi i tropiske og subtropisk område i alle verdsdelar, men det finst somme artar som trengjer inn i kaldare soner spesielt i Nord-Amerika og i Sør-Amerika.
Isfugl (Alcedo atthis) vert ofte sett i Noreg og har hekka her om lag 20 gongar.
Skildring
Isfuglar er små til mellomstore, mykje fargerike fuglar. Dei viktigaste kjenneteikna er nebb og føter. Sistnemnte er svært korte og syndaktyl – hos dei fleste artar er dei to ytre tærne vaksne saman i nesten heile lengda. Den indre tåa er ofte redusert. Dei fleste artane har langt, kraftig og rett nebb.
Nebbet varierer avhengig av føda: nebbet i gruppa «vassisfuglar» (Cerylinae) av fiskeetande artar og i gruppa «ekte isfuglar» (Alcedininae) er rett og peikar framover. Artar i den australske slekta Dacelo, kokaburra, har ganske breitt og ikkje så langt nebb, dei knuser byttedyra, små pattedyr og krypdyr. Ein spesiell art er kroknebbisfugl, Melidora macrorrhina, han har ein liten krok i enden av nebbet og er spesialisert til å hente fram små byttedyr i jord. Plogkokaburra, Clytoceyx rex, pløyer jorda på jakt etter meitemark med det kraftige, korte og breie nebbet.
Storleiken på isfuglar varierer mykje – frå den ti cm lange og om lag ti gram lette knøttisfugl (Ispidina lecontei) til den over 40 centimeter lange og 400 gram tunge arten latterkokaburra (Dacelo novaeguineae).
Hordaland Mållag
Hordaland Mållag er fylkeslaget til Noregs Mållag for størsteparten av Hordaland. Fylkeslaget vart skipa i 1970 då Vestlandske Mållag melde seg ut av Noregs Mållag. I 2018 hadde Hordaland Mållag 3074 medlemer.
Hordaland Mållag delar kvart år ut ein målpris. Dei siste åra har målprisen vore gjeven til Framtida.no, Myrkdalen Fjellandsby, Vestnytt, Linda Eide, TV2, Skigutane AS, Arne Johannesen, Sparebanken Vest, Universitetet i Bergen, BNR, Kari og Ivar Medaas, Drageset Super Spar og Høgskolen i Bergen.
Isfuglfamilien
Utbreiing og levevis
Isfuglane held til i eit breitt spekter av habitat. Medan dei ofte er forbundne med elver og innsjøar, vert over halvparten av isfuglartane funne i skog og ved skogkledde bekker. Dei lever òg i eit breitt spekter av andre habitat. Rustgumpisfugl i Australia lever i dei tørraste ørkenane, men isfuglar er fråverande frå andre tørre ørkenar som Sahara. Andre artar lever høgt i fjellet, eller i ope skogsterreng, og ei rekkje artar lever på tropiske korallatollar. Mange artar har tilpassa seg menneskeskapte habitat, særleg ved skogsområde, og ein kan finne isfuglar på jordbruksområder, og dessutan i parkar og hagar i tettstader og byar. Verdas største isfugl, latterkokaburra, er ein skogsfugl i Australia. I kontrast har vi den europeiske arten isfugl med sitt liv ved vatn.
Isfuglar som lever ved vatn jaktar småfisk ved dukk eller stupdukk. Dei kan òg ete froskar og insekt. Dei som lever i skogshabitat tar mellom anna reptil.
Systematikk og taksonomi
Inndelinga av isfuglar er særs kontroversiell. EBird/Clements Checklist frå 2018 listar 116 artar i Alcedinidae. Sibley-Ahlquist-taksonomi (1990) deler opp denne gruppa i tre mindre familiar, i følgje studiar av kromosom og DNA-DNA hybridisering. Etter den kategoriseringa er dette familiar av isfuglar: dei som lever i skog, og
Artsliste
Isfuglar i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Slåttar frå Setesdal
Det vart ikkje spela hardingfele i Setesdal før etter 1850, då spelemennene i dalen innførte fela frå Telemark.
Springarar
Det er skrive opp nokre få springarar frå Agder:
Isfuglfamilien
Artsliste
Slekt Ceyx
Slekt Corythornis
Slekt Ispidina
Slekt Lacedo
Slekt Dacelo
Slekt Clytoceyx
Slekt Cittura
Slekt Pelargopsis
Slekt Halcyon
Slekt Todiramphus
Slekt Caridonax
Slekt Melidora
Slekt Actenoides
Slekt Tanysiptera
Slekt Megaceryle
Slekt Ceryle
Slekt Chloroceryle
Håkøybotn
Landskapet rundt Håkøybotn består stort sett av skogkledde fjordsider med jordbruk og busetnad, sett bort frå ved dei flate og stort sett uberørte myrområda ved den sørlege delen av Sørbotn.
Riksveg 858 går sørfrå langs Kvaløysida av Håkøybotn til Eidkjosen, der vegen møter Riksveg 862, som held fram til Sandnessundbrua og Tromsøya.
Det tyske slagskipet «Tirpitz» vart senka mellom Håkøybotn og Håkøya den 12. november 1944 av britiske bombefly. I alt 971 tyske marinesoldatar miste livet.
Namnet «Håkøybotn» vert òg brukt om busetnaden i den inste delen av Sørbotn, som består av ei blanding av eldre gardsbruk og einebustadsfelt frå 1980-talet.
Bob Dylan
Bob Dylan er ein amerikansk låtskrivar, musikar og kunstmålar som har vore ein av dei viktigaste personane i popverda i over fem tiår. Dei mest kjende og viktigaste songane hans er frå 1960-åra då han starta som ein motvillig frontmann for samfunnsuroa. Fleire av songane hans, som «Blowin' in the Wind» og «The Times They Are a-Changin'» vart temasongar for både amerikanske borgarrettsrørsler og krigsmotstand (særleg mot Vietnamkrigen).
Tekstane i dei tidlege songane til Dylan synte påverknad frå både politikk, samfunn, filosofi og litteratur. Tekstane trassa dei eksisterande vedtekne formene for korleis tekstane i popmusikk skulle vere og appellerte stort til den blømande motkulturen. Samstundes som han utvida og personifiserte sjangrar, utforska han òg mange tradisjonelle amerikanske sjangrar, frå folkemusikk, blues og country, til gospel, rock and roll og rockabilly til engelsk, skotsk og irsk folkemusikk og til og med jazz og swing.
Dylan spelar gitar, piano og munnspel. Han har hatt med seg mange forskjellige musikarar og har turnert jamt og trutt sidan slutten av 1980-åra. Det han har oppnådd som plateartist og musikar har vore sentralt i karrieren hans, men det er likevel låtskrivinga hans han vert aller mest hugsa for.
Han har fått mange prisar gjennom åra, som Grammy, Golden Globe og Oscar, han er innlemma i Rock and Roll Hall of Fame, Nashville Songwriters Hall of Fame og Songwriters Hall of Fame. Juryen for Pulitzerprisen i 2008 gav han ein spesialpris for det dei kalla den inngåande påverknaden hans på popmusikken og amerikansk kultur ved «lyriske komposisjonar med usedvanlig poetisk kraft». I 2016 vart Dylan tildelt Nobelprisen i litteratur.
Dei første åra
Robert Allen Zimmerman (hebraisk namn Shabtai Zisel ben Avraham) vart fødd i St. Mary's Hospital den 24. mai 1941 i Duluth i Minnesota, og voks opp her og i Hibbing i Minnesota vest for Lake Superior. Besteforeldra hans på farssida, Zigman og Anna Zimmerman, emigrerte frå Odessa i Det russiske imperiet (i dag Ukraina) til USA etter pogromen i 1905. Besteforeldra på morssida, Benjamin og Lybba Edelstein, var litauiske jødar som kom til USA i 1902.
Foreldra til Dylan, Abram Zimmerman og Beatrice «Beatty» Stone, var del av eit lite, tett jødisk samfunn. Robert Zimmerman budde i Duluth til han var seks år. Faren vart då råka av polio og familien reiste til heimbyen til mora, Hibbing, der Zimmerman levde resten av barndomen sin. Mykje av barndomen brukte Robert Zimmerman til å høyre på radio, først blues og country frå stasjonar i Shreveport i Louisiana og seinare til tidleg rock and roll. Han danna fleire band på vidaregåande skule: The Shadow Blasters var kortvarige, men det neste bandet, The Golden Chords, varte lenger og spelte populære songar av andre artistar. I 1959 såg han Buddy Holly på Winter Dance Party-turneen og Zimmerman skreiv at ein av draumane hans var «å bli med Little Richard». Same året, med namnet Elston Gunnn [sic], spelte han to konsertar med Bobby Vee, der han spelte piano og klappa hender.
Zimmerman flytta til Minneapolis i september 1959 og tok inn på University of Minnesota. Fokuset på rock and roll gjekk gradvis over til ei interesse i amerikansk folkemusikk. I 1985 forklarte Dylan kva som tiltrekte han mot folkemusikk: «Saka med rock and roll for meg er at det ikkje var nok... Det var flotte slagord og drivande rytmar, men songane var ikkje seriøse eller reflekterte livet på ein realistisk måte. Eg visste at då eg tok til med folkemusikk, så var det noko meir seriøst noko. Songane vart fylt med meir håpløyse, meir sorgmod, meir trimuf, meir tru i det overnaturlege, mykje djupare kjensler.» Like etter byrja han å spele på 10 O'clock Scholar, ein kafe eit par blokker frå universitetsområde og vart aktivt ein del av det lokale folkemusikkmiljøet Dinkytown.
I Dinkytown-dagane starta Zimmerman å introdusere seg sjølv som «Bob Dylan». I eit intervju i 2004 forklarte Dylan: «Du vert fødd, veit du, feil namn, feil foreldre. Slikt skjer veit du. Du kan kalle deg sjølv det du vil kalle deg sjølv. Dette er fridomens land.» Chronicles: Volume One, Dylan forklarar i sjølvbiografien sin at han kjende til dikta til Dylan Thomas.
New York og platekontrakt
Frå februar 1961 spelte Dylan på forskjellige klubbar rundt i Greenwich Village. I september vart han omsider lagt merke til offentleg då Robert Shelton skreiv ei positiv melding i The New York Times om ein konsert ved Gerde's Folk City. Den same månaden spelte Dylan munnspel på det tredjealbumet til visesongaren Carolyn Hester, som var kalla opp etter artisten sjølv. Talentet hans vart då oppdaga av produsenten på albumet, John Hammond. Hammond signerte ein platekontrakt med Dylan for Columbia Records i oktober. Songane på det første albumet hans på Columbia, Bob Dylan (1962), bestod av kjende folke-, blues- og gospelsongar i tillegg til to originale songar. Albumet vart ikkje lagt særleg merke til og selde berre 5000 eksemplar det første året, akkurat nok til at det ikkje gjekk i tap. I Columbia Records kalla enkelte songaren for «Hammond's Folly» og føreslo å seie opp kontrakten hans. Hammond forsvarte Dylan med alt han hadde og Johnny Cash vart òg ein mektig støttespelar. Medan han arbeidde for Columbia spelte Dylan òg inn fleir songar under psevdonymet Blind Boy Grunt, for Broadside Magazine, eit folkemusikkmagasin og plateselskap.
Dylan gjorde to viktige karrieresteg i august 1962. Han endra offisielt namnet sitt til Robert Dylan og tilsette Albert Grossman som manager. Grossman var manager for Dylan fram til 1970 og var kjend for både stundom vere konfronterande og for å vere særs lojal mot klienten sin. Dylan skildra seinare Grossman slik: «Han var ein slags Colonel Tom Parker-type ... du kunne lukte han kome». Gnissingar mellom Grossman og John Hammond førte til at Hammond vart erstatta som produsent for det andre albumet til Dylan av den unge afroamerikanske jazzprodusenten Tom Wilson.
Frå desember 1962 til januar 1963 reiste Dylan for første gong til Storbritannia. Han hadde vorte invitert av TV-regissøren Philip Saville for å bli med i fjernsynsdramet The Madhouse on Castle Street, som Saville regisserte for BBC Television. Mot slutten av programmet spelte Dylan «Blowin' in the Wind», ein av dei første store offentlege framføringane av songen. Medan han var i London spelte han på fleire folkeklubbar, som Les Cousins, The Pinder Of Wakefield, og Bunjies. Han lærte òg nye songar frå fleire britiske artistar, som Martin Carthy.
Det andre albumet til Dylan, The Freewheelin' Bob Dylan, kom ut i mai 1963, og han hadde då starta å gjere seg kjend som både songar og låtskrivar. Mange av songane på albumet vart merka som protestsongar, inspirert delvis av Guthrie og påverka av lidenskapen Pete Seeger hadde for høvessongar. «Oxford Town» var til dømes ei spotsk forteljing om James Meredith som var den første svarte studenten som prøvde å melde seg inn på University of Mississippi.
Den mest kjende songen hans på denne tida, «Blowin' in the Wind», vart delvis skapt av melodien frå ein tradisjonell slavesong, «No More Auction Block», medan teksten stilte spørsmål ved stillstanden i samfunnet og politikken. Songen har vorte spelt av mange andre og vart ein internasjonal hit for Peter, Paul and Mary, og mange andre artistar skulle seinare få sine hittar av Dylan-songar.«A Hard Rain's a-Gonna Fall» var basert på folkevisa «Lord Randall». Med dei tilslørte referansane til kjernefysisk apokalypse fekk han langt større gjenklang då Cuba-krisa utvikla seg berre eit par veker etter Dylan spelte songen første gong. Som «Blowin' in the Wind», markerte «A Hard Rain's a-Gonna Fall» ei viktig ny retning i moderne låtskriving og blanda medvitsstraum, imagistisk lyrisk åtak med tradisjonelt folkeviseformat.
Sjølv om høvessongane til Dylan sementerte det tidlege omdømet hans, inneheldt Freewheelin' òg ei blanding av kjærleikssongar og spøkefulle, surrealistiske bluessongar. Humor var ein stor del av personlegdomen til Dylan, og variasjonen på albumet imponerte mange lyttarar, mellom anna The Beatles. George Harrison sa, «Me berre spelte det, sleit plata ut. Innhaldet i tekstane og berre haldninga - det var utruleg originalt og vedunderleg»
Den røffe vokalstilen til Dylan gjorde enkelte av dei tidlege lyttarane urolege, men trekte samstundes til seg andre. Joyce Carol Oates skreiv korleis dette var for ho og mannen hennar: «Då vi først høyrde denne rå, unge og tilsynelatande utrente stemma, oppriktig nasal, som om sandpapir kunne synge, var effekten dramatisk og oppeldande.» Mange av dei mest kjende av dei tidlege songane hans nådde først eit større publikum gjennom versjonar av andre artistar, som Joan Baez, som var ein stor støttespelar for Dylan og kjærasten hans. Baez var viktig ved å gjere Dylan nasjonalt og internasjonalt kjend då ho spelte inn fleire av dei tidlege songane hans og inviterte han med seg på scenen under konsertane sine.
Andre som spelte og hadde hittar med songane til Dylan tidleg og midt i 1960-åra var The Byrds, Sonny and Cher, The Hollies, Peter, Paul and Mary, Manfred Mann og The Turtles. Dei fleste gjorde songane meir popaktige og la på meir rytme, medan Dylan og Baez spelte dei som enkle viser. Coverversjonane vart så vanlege at CBS starta å reklamere for Dylan med setninga «Nobody Sings Dylan Like Dylan» («Ingen syng Dylan som Dylan»)
«Mixed Up Confusion» vart spelt inn under innspelinga av Freewheelin' med akkompagnement og gjeve ut som singel, men så raskt trekt tilbake. I motsetnad til dei flest akustiske songane hans på albumet, flytta singelen seg mot rockabilly. Cameron Crowe skildra han som «eit fascinerande blikk på ein visesongar med tankar mot Elvis Presley og Sun Records.»
Protest og Another Side
I mai 1963 vart den politiske profilen til Dylan forsterka då han gjekk frå The Ed Sullivan Show. Under øvingane vart Dylan informert av CBS Television om at songen han planla å spele, «Talkin' John Birch Society Blues», potensielt var ærekrenkande for John Birch Society. I staden for å jenke seg for sensuren, nekta Dylan å spele på programmet.
På denne tida var Dylan og Baez begge framtredande i borgarrettsrørsla og song i lag under marsjen til Washington den 28. august 1963. Det tredje albumet til Dylan, The Times They Are a-Changin', synte ein meir politisk og kynisk Dylan. Songane omhandla ofte dagsaktuelle emne, soger frå verkelegheita, med «Only A Pawn In Their Game» om drapet på borgarrettsforkjemparen Medgar Evers; og den Brech-aktige «The Lonesome Death of Hattie Carroll» om drapet på den svarte barjenta Hattie Carroll av den unge kvite William Zantzinger. Songar med meir generelle tema var «Ballad of Hollis Brown» og «North Country Blues» som omhandla fortvilinga som nedlegginga av jordbruks- og gruvesamfunn skapte. Desse politiske songane kom i lag med to personlege kjærleikssongar, «Boots of Spanish Leather» og «One Too Many Mornings».
Mot slutten av 1963 følte Dylan seg både manipulert og hemma av folke- og protestrørsler. Desse spaningane kom til offentleg skode då han tok i mot «Tom Paine-prisen» frå National Emergency Civil Liberties Committee like etter drapet på John F. Kennedy. Ein rusa Dylan sette spørsmålsteikn med rolla til komiteen og skildra medlemmene som gamle og skalla, og hevda å sjå noko av seg sjølv (og alle andre) i den påståtte drapsmannen til Kennedy, Lee Harvey Oswald.
Another Side of Bob Dylan vart spelt inn i løpet av ein kveld i juni 1964, og hadde ei lettare stemning enn føregangaren. Den surrealistiske og spøkefulle Dylan tredde fram på «I Shall Be Free #10» og «Motorpsycho Nightmare». «Spanish Harlem Incident» og «To Ramona» er romantiske lidenskaplege kjærleikssongar, medan «Black Crow Blues» og «I Don't Believe You (She Acts Like We Never Have Met)» inneheldt teikn på at rock and roll snart skulle kome til å dominere musikken til Dylan. «It Ain't Me Babe», som på overflata var ein song om forsmådd kjærleik, har vorte skildra som ei avvising av rolla omdømet hans hadde lagt på han. Den nyaste retninga kom til syne i to lengre songar: den impresjonistiske «Chimes of Freedom», som nyttar element av samfunnskommentarar mot eit tettare metaforisk landskap, ein stil Allen Ginsberg seinare skildra som «rekkjer av glimtvise bilete», og «My Back Pages», som går til åtak på på den enkle og særs seriøse stilen på dei tidlege høvessongane hans og som ser ut til å føresjå den kraftige reaksjonen han skulle få frå dei tidlegare tilhengjarane sine når han tar ei ny musikalsk retning.
På siste halvdel av 1964 og i 1965 endra framføringa og den musikalske stilen til Dylan seg raskt. Han fjerna seg frå den leiande låtskrivaren i visemiljøet til ei stjerne innan folkrock. Dei slitne buksene og arbeidsskjortene vart byta ut med Carnaby Street-klede, solbriller dag og natt, og spisse «Beatle-støvlar». Ein reporter frå London skreiv: «Hår som vil stresse tennene på ein kam. Ei skrikande skjorte som ville ha gjort neonlysene på Leicester Square svake. Han ser ut som ein underernært kakadue.» Dylan starta òg å verte stadig meir surrealistisk i intervju. På fjernsynsshowet Les Crane vart han spurt om ein film han planla å lage. Han fortalte Crane at det skulle verte ein cowboy-skrekkfilm. Då han vart spurt om han skulle spele cowboyen svarte han, «Nei, eg skal spele mor mi».
Elektriske Dylan
I mars 1965 kom albumet Bringing It All Back Home som var nok eit stilmessig sprang for Dylan, og som inneheldt dei første innspelingane hans med elektriske instrument. Den første singelen, «Subterranean Homesick Blues» var sterkt inspirert av Chuck Berry sin «Too Much Monkey Business» og kom i lag med ein tidleg musikkvideo av D. A. Pennebaker. Den frie assosiasjonen i teksten gjekk både tilbake til den maniske energien til beat-rørsla og var ein forgjengar for rap og hip-hop.
B-sida til albumet inneheldt fire lange songar med Dylan aleine på akustisk gitar og munnspel. «Mr. Tambourine Man» hadde alt vore ein hit for The Byrds og skulle verte ein av dei mest kjende songane hans, medan «It's All Over Now Baby Blue» og «It's Alright Ma (I'm Only Bleeding)» skulle verte ein av dei viktigaste songane hans skreiv.
Sommaren 1965 var han hovudattraksjonen på Newport Folk Festival og Dylan heldt den første elektriske konserten sin sidan dagane på vidaregåande skule. Bandet bestod hovudsakleg av medlemmer av Paul Butterfield Blues Band, med Mike Bloomfield (gitar), Sam Lay (trommer) og Jerome Arnold (bass), samt Al Kooper (orgel) og Barry Goldberg (piano). Dylan hadde spelt på Newport i 1963 og 1964, men i 1965 vart Dylan møtt med ei blanding av jubel og buing, og forlet scenen etter berre tre songar. Ei utgåve av denne segna er at visetilhengjarane bua fordi Dylan uventa dukka opp på scenen med elektrisk gitar. Ei anna soge hevdar at publikum berre var oppgitt over dårleg lydkvalitet og ein overraskande kort konsert.
Dylan-konserten på Newport i 1964 gjorde folkemusikkmiljøet rasande. Ewan MacColl skreiv i Sing Out!, «våre tradisjonelle songar og balladar er skapt av særs talentfulle artistar som skapar musikalske tradisjonar utarbeidd gjennom mange år ... Men kva med Bobby Dylan? ... eit ungt middelmådig talent. Berre eit ikkje-kritisk publikum, vokse opp på den grautaktige popmusikken kunne ha falle for eit slikt vrøvl.» Den 29. juli, berre fire dagar etter den kontroversielle framføringa på Newport, var Dylan tilbake i studioet i New York og spelte inn «Positively 4th Street». Teksten omhandla bilete av hemn og paranoia, og vert ofte tolka som Dylan vonbroten av dei tidlegare venene sine i folkemusikkmiljøet, vener han hadde kjend i klubbar langs West 4th Street.
Highway 61 Revisited og Blonde on Blonde
I juli 1965 gav Dylan ut singelen «Like a Rolling Stone», som nådde andreplassen i USA og fjerdeplassen i Storbritannia. Songen er over seks minutt lang og har fått mykje av æra for å endre haldningane til musikkbransjen om kva ein popsingel kunne vere. Bruce Springsteen heldt tale då Dylan vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame og fortalte om då han først høyrde songen, «den skarptromma høyrdest ut som nokon sparka open ei dør i sinnet ditt». I 2004 plasserte musikkmagasinet Rolling Stone songen på førsteplassen på lista deira over dei 500 største songane gjennom tidene. Songen var òg opningssongen på det neste albumet til Dylan, Highway 61 Revisited, kalla opp etter vegen mellom Dylans Minnesota og det musikalske senteret New Orleans. Songane på albumet var i same stil som hitsingelen, med Mike Bloomfield på bluesgitar og Al Kooper på orgel. «Desolation Row» var eit akustisk unntak med Dylan sine surrealistiske henvisingar til figurar i vestleg kultur. Andy Gill skreiv «'Desolation Row' er ein 11 minuttar lang episk song om entropi som tar form som ein Fellini-aktig parade av groteskheit og kuriositetar og ein haug med ikoniske karakterar, somme historiske (Albert Einstein, Nero), nokre bibelske (Noah, Kain og Abel), somme oppdikta (Ophelia, Romeo, Cinderella), somme litterære (T.S. Eliot og Ezra Pound) og somme som ikkje høver inn i nokre av desse kategoriarne, som Dr. Filth og den tvilsame sjukepleiaren hans»
For å støtte albumsalet spelte Dylan to amerikanske konsertar og sette saman eit band. Mike Bloomfield ønskte ikkje å forlate the Butterfield Band, så Dylan blanda Al Kooper og Harvey Brooks frå studioinnspelinga med musikarar frå eit barband, Robbie Robertson og Levon Helm, som då var mest kjend for å ha vore ein del av støttebandet til Ronnie Hawkins, The Hawks. 28. august på Forest Hills Tennis Stadium, vart gruppa plaga av ein i publikummet som framleis var misnøgd med den elektriske stilen til Dylan. I Hollywood Bowl den 3. september vart bandet betre motteke
Medan Dylan og the Hawks vart stadig betre møtt av publikum på turneen, hadde dei vanskar i studio. Produsent Bob Johnston overtalte Dylan til å gå i studio i Nashville i februar 1966 og omgav seg med ei kjerne av førsteklasses studiomusikarar. Dylan insisterte på at Robertson og Kooper skulle komme ned frå New York City for å spele med dei. Nashville-innspelingane førte til det doble Blonde on Blonde (1966) med det som Dylan seinare kalla «den tynne, ville kvikksølvlyden» Al Kooper skildra albumet som «å ta to kulturar og knuse dei saman i ein stor eksplosjon»: Den musikalske verda i Nashville og den hippe musikalske verda i New York.
Den 22. november 1965 gifta Dylan seg i løyndom med den 25 år gamle modellen Sara Lownds. Somme av venene til Dylan (som Ramblin' Jack Elliott) hevdar at Dylan nekta for at han var gift like etter. Journalisten Nora Ephron var den første som gjorde dette offentleg i New York Post i februar 1966 med overskrifta ''«Hush! Bob Dylan is wed»'' («Hysj! Bob Dylan er gift»).
Dylan la ut på verdsturne våren 1966. Kvar del av showet var delt i to. Han spelte aleine den første halvdelen, med berre akustisk gitar og munnspel. Den andre halvdelen fekk han støtte av the Hawks, og spelte høglydt elektrisk musikk. Denne kontrasten provoserte mange tilhengjarar, som håna han og klappa seint. Turneen kulminerte med den kjende konfrontasjonen mellom Dylan og publikummet hans i Manchester Free Trade Hall i England. Rolling Stone skreiv om konsertalbumet frå konserten at «dette er ikkje rock and roll, det er krig». Ei innspeling av konserten er gjeven ut som Bob Dylan Live 1966 og kom ut i 1998. Mot slutten av konserten ropar ein sint tilhengjar: «Judas!» og Dylan svarar, «I don't believe you ... You're a liar!» («Eg trur deg ikkje, du er ein løgnar»). Dylan snudde seg så til bandet og sa «Play it fucking loud!», og dei set i gang siste songen for kvelden, «Like a Rolling Stone».
Motorsykkelulykke og tilbaketrekking
Etter den europeiske turneen hans kom Dylan tilbake til New York, men presset på han auka stadig. ABC Television hadde betalt forskot for eit TV-show dei skulle vise. Forleggaren hans, Macmillan, kravde eit ferdig manuskript for diktet/romanen Tarantula. Manageren Albert Grossman hadde alt planlagt ein omfattande turne for den komande sommaren og hausten.
29. juli 1966 kræsja Dylan på motorsykkelen sin på ein veg nær heimen sin i Woodstock i New York, og han vart kasta i bakken. I følgje eit intervju fleire år seinare hadde Dylan vore vaken tre dagar i strekk før ulukka. Hendinga skjedde òg tidleg på morgonen, og Dylan hevda han vart blenda av sola på ein bakketopp.
Sjølv om skadeomfanget aldri har vore heilt kjend, har Dylan sagt at han braut fleire nakkevirvlar. Det er framleis mystikk rundt ulukka sidan det ikkje vart tilkalla ambulanse og Dylan ikkje vart lagt inn på sjukehus. Dylan uttrykte seinare uro for kvar karrieren og privatlivet hans var på veg før ulukka: «Eg hadde den motorsykkelulukka ... Eg vakna opp og kjende på kjenslene mine, eg forstod at eg hadde berre arbeidd for alle desse blodsugarane. Og eg ville ikkje det lenger. I tillegg hadde eg ein familie og ønskte berre å vere med barna mine» Mange biografar meiner at ulukka gav Dylan høvet til å kome seg bort frå presset som hadde bygd seg opp rundt han. Etter ulukka trekte Dylan seg tilbake frå ålmenta, og bortsett frå eit par utvalde framføringar, turnerte han ikkje igjen på åtte år.
Då Dylan var frisk nok til å halde fram å lage musikk, starta han å klippe filmopptak frå turneen hans i 1966 for Eat the Document, ein sjeldan vist oppfølgjar til Don't Look Back. I 1967 starta han å spele inn musikk igjen med the Hawks i heimen sin og i kjellaren i the Hawks sitt hus i nærleiken, som vart kalla «Big Pink». Desse songane, som først vart laga som demoar som andre artistar skulle spele, gav hitsinglar for Julie Driscoll («This Wheel's on Fire»), The Byrds («You Ain't Goin' Nowhere», «Nothing Was Delivered») og Manfred Mann (Quinn the Eskimo («The Mighty Quinn»). Columbia gav seinare ut eit utval av desse innspelingane i 1975 som The Basement Tapes. Gjennom åra har fleire og fleire av desse songane dukka opp på forskjellige bootlegalbum, og vart samla i ein fem-CD-bootlegboks kalla The Genuine Basement Tapes med 107 songar og alternative opptak. Dei neste månadane spelte the Hawks inn albumet Music from Big Pink med songar som dei først hadde arbeidd på i kjellaren deira i Woodstock, og dei skifta namn til The Band, og starta slik ei lang og suksessrik karriere for seg sjølv.
I oktober og november 1967 kom Dylan tilbake til Nashville. Tilbake i platestudio etter ein 19 månader lang pause hadde han berre med seg Charlie McCoy på bass, Kenny Buttrey på trommer, og Pete Drake på steelgitar. Resultatet vart John Wesley Harding, ei roleg, tankefull plate med kortare songar, i eit landskap med trekk frå både Vest-USA og Bibelen. Den enkle strukturen og instrumenteringa som tok den jødisk-kristne tradisjonen seriøst, markerte ikkje berre eit skifte frå den tidlegare stilen til Dylan, men òg frå den stadig veksande psykedeliske gløden i musikkulturen på denne tida. På albumet var «All Along the Watchtower», med tekstar frå Jesajaboka (21:5–9). Songen vart seinare spelt inn av Jimi Hendrix, som Dylan sjølv seinare sa var den definitive utgåva.
Woody Guthrie døydde 3. oktober 1967 og Dylan gjorde den første framføringa på 20 månader på minnekonserten for Guthrie i Carnegie Hall den 20. januar 1968. Mai same året mista Dylan faren i eit hjarteåtak
1970-åra
Tidleg i 1970-åra fekk Dylan kritikk for at musikken hans hadde altfor varierande kvalitet. Journalist i musikkmagasinet Rolling Stone Greil Marcus vart kjend for å skrive «What is this shit?» («Kva er denne skiten?») om albumet Self Portrait frå 1970. Generelt vart Self Portrait, ei dobbelplate med få originale songar, dårleg motteke. Seinare gav Dylan ut New Morning, som enkelte meinte var eit langt betre album. I november 1968 hadde Dylan skrive «I'd Have You Anytime» i lag med George Harrison; Harrison spelte både «I'd Have You Anytime» og Dylan sin «If Not For You» på det tredoble soloalbumet hans All Things Must Pass i 1970. Dylan dukka overraskande opp på Harrison sin Konsert for Bangladesh i 1971 og fekk ein del mediaomtale, sidan Dylan sjeldan heldt konsertar på denne tida.
Bø Mållag
Bø Mållag er eit lokallag i Noregs Mållag, og er med i Telemark Mållag. Bø Mållag vart skipa i 1902 på Gunvorskås i Bø. Jostein Nerbøvik skreiv i 1977 artikkelen Blad or målsoga i Bø til Årbok for Telemark 1977.
Bø Mållag deler ut prisen Målblomen, og prøver å finna tre verdige kandidatar kvart år. Prisen er eit klistremerke, ein stor bukett roser og heiderleg omtale i Bø Blad.
Desse har motteke prisen til no:
Bob Dylan
1970-åra
Mellom 16. og 19. mars 1971 reserverte Dylan tre dagar i Blue Rock Studios, eit lite studio i Greenwich Village i New York. Desse innspelingane resulterte i singelen «Watching The River Flow» og songen «When I Paint My Masterpiece». Den 4. november 1971 spelte Dylan inn «George Jackson» som han gav ut ei veke seinare. For mange var singelen ei overraskande tilbakevending til protestformatet, der han sørgjer over drapet på Black Panther-medlemmen George Jackson i San Quentin fengsel same sommaren.
I 1972 spelte Dylan inn songar og bakgrunnsmusikk til filmen Pat Garrett and Billy the Kid av Sam Peckinpah og spelte rolla som «Alias», eit medlem i gjengen til Billy. Trass i at filmen selde dårleg vart songen «Knockin' on Heaven's Door» ein av dei mest kjende og mest innspelte Dylan-songane.
Tilbake til turnelivet
Dylan signerte i 1973 til eit nytt plateselskap, David Geffen sitt Asylum Records, då kontrakten med Columbia Records gjekk ut. På det neste albumet hans, Planet Waves, nytta han The Band som støtteband, medan dei øvde til ein omfattande turne. Albumet inneheldt to utgåver av «Forever Young», som vart ein av dei mest populære songane hans. Christopher Ricks har knytt refrenget i denne songen med John Keats sitt «Ode on a Grecian Urn», som inneheld linja «For ever panting and for ever young.» Som ein kritikar skildra songen, «syner han noko salmeaktig og hjarteleg som talte til faren i Dylan», og Dylan sjølv kommenterte: «Eg skreiv han medan eg tenkte på ein av gutane mine og ønskte ikkje å vere altfor sentimental». Biografen Howard Sounes skreiv at Jakob Dylan trudde songen var om han.
Columbia Records gav samstundes ut albumet Dylan, ei lemfeldig samling av studioinnspelingar (nesten berre andre sine songar), som vart tolka som eit surt svar til at Dylan signerte platekontrakt med ein av rivalane. I januar 1974 la Dylan og The Band ut på ein omfattande turne i Nord-Amerika. Eit dobbelt konsertalbum, Before the Flood, kom ut på Asylum Records.
Etter turneen vart det kjend at Dylan og kona hans hadde ein anstrengt forhold. Han fylte ei lita raud notisbok med songar om forhold og brot og spelte raskt inn det nye albumet Blood on the Tracks i september 1974. Dylan venta med å gje ut albumet og spelte inn halvparten av songane att i Sound 80 Studios i Minneapolis og fekk produksjonshjelp av broren David Zimmerman. På denne tida gjekk Dylan tilbake til Columbia Records som etter kvart gav ut Asylum-album hans.
Blood on the Tracks kom ut tidleg i 1975 og fekk blanda kritikk. I NME skildra Nick Kent akkompagnementa på albumet som så slurvete at dei høyrdest ut som det berre var øvingar. I Rolling Stone, skreiv Jon Landau at albumet vart laga på ein typisk slurvete måte. Med tida har albumet etterkvart vorte trekt fram som eit av dei beste albuma til Dylan, og kanskje berre trilogien på midten av 60-åra vert verdsett høgare. I Salon.com skreiv Bill Wyman «Blood on the Tracks er det einaste feilfrie albumet hans og det beste han produserte; songane, kvar og ein av dei, er skapt på ein disiplinert måte. Det er det mest godhjarta albumet hans og det mest nedslåande, og ser i ettertid ut til å ha oppnådd ein perfekt balanse mellom dei lange tekstane frå midten av 60-talet og den sjølvmedvitne enkle komposisjonen i tida etter ulukka hans.» Forfattaren Rick Moody kalla albumet «den mest sanne og ærlegaste skildringa frå starten til slutten av eit kjærleiksforhold som nokon gong er festa til lydband» Denne sommaren skreiv Dylan den første suksessrike «protestsongen» hans på 12 år og kjempa for boksaren Rubin «Hurricane» Carter, som hadde vorte fengsla for eit trippeldrap i Paterson i New Jersey. Etter å ha vitja Carter i fengsel, skreiv Dylan songen «Hurricane», der han meinte Carter var uskuldig dømd. Trass i at songen er åtte og eit halvt minutt lang, vart han gjeve ut som singel og nådde 33. plass i USA på Billboard-lista og han vart spelt på kvar einaste av konsertane til Dylan i 1975, ein turne kalla Rolling Thunder Revue. Turneen var eit varierande underhaldningsprogram der om lag hundre artistar medverka frå folkemusikkmiljøet i Greenwich Village, inkludert T-Bone Burnett, Ramblin' Jack Elliott, Joni Mitchell, David Mansfield, Roger McGuinn, Mick Ronson, Joan Baez og fiolinisten Scarlet Rivera, som Dylan oppdaga då ho gjekk på gata med fiolinkassen på ryggen. Allen Ginsberg var med i truppen og sette opp scener for filmen som Dylan samstundes filma. Sam Shepard vart hyrt inn til å skrive manuset til filmen, men enda opp som ein uoffisiell kronikør for turneen.