cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ameryisen
Ameryisen er ein brei isbrem i Antarktis ved enden av Prydzbukta mellom Lars Christensen Kyst og Ingrid Christensen Kyst. Han er ein del av Mac. Robertson Land. Namnet «Cape Amery» vart nytta om ein kystvinkel kartlagt den 11. februar 1931 av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Douglas Mawson. Han namngav isbremmen etter William B. Amery, som representerte den britiske regjeringa i Australia (1925–28). Advisory Committee on Antarctic Names tolka denne vinkelen som ein del av ein isbrem og i 1957 vart namnet Amery nytta om sjølve bremmen.
I desember 2006 vart det rapportert av Australian Broadcasting Corporation at australske forskarar var på veg til Ameryisen for å undersøke enorme sprekker som hadde danna seg i løpet av eit tiår med ein fart på tre til fem meter per dag. Desse sprekkene truga med å bryte av eit tusen kvadratkilometer stort stykke av Ameryisen. Forskarar ønskte å finne ut av årsaka til sprekkdanninga, sidan det ikkje hadde vore liknande aktivitet sidan 1960-åra. Forskarane meinte det var for tidleg å gje global oppvarming skulda for sprekkdanninga, sidan det var mogeleg at det var ein naturleg 50-60-års syklus som var ansvarleg.
Lambertbreen flyt frå Lambert Graben og inn i Ameryisen på sørvestsida av Prydzbukta.
Amery Basin er eit undersjøisk basseng nord for Ameryisen.
Ameryisen er liten samanlikna med Rossisen og Filchner-Ronne-isen.
Anders Steen
Sokneprest Andreas Frederik Weidemann møtte som suppleant i staden for Steen som melde lovleg forfall.
Flaggruten
Flaggruten var frå 1960 til 2013 eit snøggbåtsamband mellom Stavanger og Bergen. Reisa tok i 2013 kring fire og ein halv time og båtane anløp fleire byar undervegs. Ruta vart den siste tida driven av det privateigde transportselskapet Norled med hovudkontor i Stavanger. Flaggruten hadde lokalrutenummer 2291.
Katamaranen MS «Sleipner», som forliste 26. november 1999 i ei ulukke der 16 menneske omkom, var eit fartøy i Flaggruten. Sleipner var elles systerskip til MS «Draupner» som vart seld til utlandet i februar 2007.
Historie
Historia til Flaggruten byrjar i 1960 då Det Stavangerske Dampskipsselskap (DSD) og Sandnæs Dampskibs-Aktieselskab (SDS) sette hydrofoilbåten MS «Vingtor» i trafikk mellom Stavanger og Bergen. Vingtor var bygd ved Rodriques skipsbyggeri i Messina i Italia der liknande båtar gjekk i passasjerruter over Messinasundet mellom fastlandet og Sicilia. Han hadde tre salongar som gav sitteplass til 105 passasjerar og to Daimler Benz-motorar på 2700 HK gav han ein rutefart på 36 knop. Den første sommaren gjekk Vingtor frå Bergen om morgonen og kom til Stavanger kl. 1105, gjekk så tur/retur Haugesund før han hadde ettermiddagsavgang til Bergen der han ankom kl 2015. Sjølv om det var ein del driftsproblem, var den første sesongen så vellukka at reiarlaga nytta seg av opsjonen på ytterlegare eitt skip – MS «Sleipner» som vart sett i trafikk i juni året etter. Sleipner hadde morgonavgang frå Haugesund til Stavanger og gjekk derfrå kl. 0900 tur/retur Bergen og var tilbake kl. 1945 før han gjekk kveldsturen til Haugesund. Tolv år etter Vingtor fekk dei to selskapa sin tredje hydrofoilbåt, MS «Tyrving», som vart sett inn som det tredje skipet i hydrofoilruta fram til 1974.
Hydrofoilbåtane hadde ikkje seglingsløyve vinterstid og dei vart heist på land på Klasaskjeret i Stavanger. Dei første åra segla dei òg forbi Leirvik for her var det Hardanger-Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD) som hadde konsesjon. Først i 1968 fekk hydrofoilane lov til å anløpe Leirvik, men fekk ikkje ta med passasjerar herfrå til og frå Bergen. Ein gong samferdselsminister Reiulf Steen skulle reise frå Bergen til eit møte i Leirvik, var det hydrofoilen som gav det beste sambandet og då sørgde han for at det vart gjeve dispensasjon – noko som ikkje var særleg populært blant folk på Stord som gjerne ville nytte dette sambandet til Bergen.
Hydrofoilruta var ein konkurrent til Nattruten mellom Sandnes/Stavanger og Bergen som vart driven av dei to same reiarlaga, og han overtok etterkvart mykje av passasjertrafikken på strekninga. I 1974 vart Flaggruten danna og HSD kom då med som ein tredje partner med 25 prosent (Stavangerske hadde 45% og Sandnes Damp 30%). Med HSD inn i biletet kunne skipa anløpe både Mosterhamn og Leirvik og ta med passasjerar i begge retningar. Flaggruten starta opp 1. juni 1974 då ein nybygd westamaran som overtok namnet MS «Vingtor», vart sett i trafikk. Ein månad seinare vart systerskipet MS «Sleipner» òg sett inn i ruta. Passasjerkomforten i dei nye skipa var særs betre enn i hydrofoilane og dei takla grov sjø i Boknafjorden og på Sletta langt betre enn hydrofoilane. Den store ulempen var at dei ikkje klarte større rutefart enn 28 knop slik at reisetida Stavanger-Bergen vart forlenga med 40 minutt. MS «Tyrving» fortsette i Flaggruten og saman hadde dei tre skipa tre daglege avgangar Stavanger-Bergen og retur og nokre ekstraavgangar på deler av strekninga. I 1977 fekk Flaggruten levert ytterlegare ein westamaran av same type som dei to andre og han fekk namnet MS «Draupner» og overtok MS «Tyrving» si rolle i seglingsmønsteret. Desse tre westamaranane trafikkerte Flaggruten fram til 1988.
I denne perioden var det ei alvorlig ulukke. Søndag 4. januar 1976 gjekk «Sleipner» med 176 passasjerer på grunn på Håskruskjæret på Sletta da han var på veg frå Mosterhamn til Haugesund. Skipet hadde full fart (28 knop) då ulukka skjedde, ingen omkom, men 19 personar vart så skadd at dei vart sende til sjukehus. Skipet vart reparert og sett inn i rutefart att.
I 2013 vart Flaggruten nedlagt. Siste tur var 30. desember 2013.
Rute og anløpsstader
Flaggruten hadde alltid Stavanger og Bergen som endepunkt og anløp av Kopervik og Haugesund, medan andre mellomstader varierte. I 2013 starta ruta ved Fiskepirterminalen i Stavanger og på veg nordover vart Boknafjorden kryssa. Første anløp var Føresvik på Bokn, deretter Kopervik på Karmøy og Haugesund. Frå Haugesund gjekk turen over det opne havstykket Sletta til Mosterhamn på Bømlo og vidare til Leirvik på Stord. Vidare nordover gjekk nokre turar i Langenuen med anløp av Hufthamar på Huftarøy i Austevoll, andre gongar vart det segla Nyleia med anløp av Rubbestadneset på Bømlo før Hufthamar. Deretter var det anløp på Flesland med samband til Flesland lufthamn før turen endte ved Strandkaiterminalen i Bergen.
Sky Pilot
«Sky Pilot» er ein song frå 1968 av Eric Burdon & The Animals, frå albumet The Twain Shall Meet. Songen vart delt i to delar og gjeven ut som singel med dei to delane på kvar si side. Som «Sky Pilot (Parts 1 & 2)» nådde singelen 14. plass i USA og 15. plass i Canada.
«Sky Pilot» er namnet på ein feltprest.
Besetninga på songen er Eric Burdon på solovokal, Vic Briggs på gitar, John Weider på gitar og elektrisk fiolin, Danny McCulloch på bassgitar og Barry Jenkins på trommer.
Songen er ein ballade-aktig scene som er teken rett ut frå livet om ein feltprest som velsignar soldatane like før dei skal ut på ein nattleg patrulje eller raid, og så ventar på at dei skal kome attende.
Fylkesveg 39 i Telemark
Fylkesveg 39 i Telemark går mellom Åmot og Frogner i Skien kommune. Vegen er 4,0 km lang.
Eastleigh
Eastleigh er ein jernbaneby i Hampshire i England, og det administrative senteret i Eastleigh som er ein del av Southampton storbyområde. Byen ligg mellom Southampton og Winchester, og er ein del av South Hampshire storbyområde. Distriktet Eastleigh strekkjer seg frå Netley ved breidda av Southampton Water, dei historiske elvelandsbyane Hamble-le-Rice, Bursledon og Botley, utviklingsområda i Hedge End, West End, Fair Oak & Bishopstoke og det grøne bustadbeltet Chandler's Ford og Boyatt Wood. Det finst fleire føretak i Eastleigh, mellom anna ein fabrikk for Prysmian Cables & Systems.
Byen ligg ved elva Itchen, ei av dei beste elvane i England for flogefiske med status som Site of Special Scientific Interest.
Magne Orre
Magne Orre er ein norsk tidlegare syklist frå Barkåker i Vestfold. Han vart noregsmeister på fellesstart i 1976, og fekk NM-gull i lagtempo 1970 og 1972. Frå 1972 til -76 fekk han årleg sølvmedalje i lagtempo under nordisk meisterskap i sykling.
Tarnobrzeg
Tarnobrzeg er ein by sør i Polen ved elva Wisła.
Åna-Sira kyrkje
Åna-Sira kyrkje er ei lafta langkyrkje frå 1888 i Sokndal kommune i Rogaland. Ho har 150 sitjeplassar.
Det er kyrkjegard ved kyrkja.
Aksel Fronth
Aksel Ludvik Fronth  var ein norsk arkitekt og målar. Han teikna ei rekke kyrkjer.
Steve Nathan
Steven Jay Nathan er ein USA-amerikansk klaverspelar. Han er mest kjend som studiomusikar i Muscle Shoals og Nashville.
Diskografi
Ei delvis liste over artistar Nathan har spelt med.
Gravesend
Gravesend er ein by nordvest i Kent i England på sørsida av Themsen, ovanfor Tilbury i Essex. Han er det administrative senteret i Gravesham og på grunn av den geografiske plasseringa har han alltid hatt ei viktig rolle i historia og samferdsla i denne delen av England. Byen er framleis sterkt knytt til elva. Byen har ein jernbanestasjon langs Eurostar.
Per Digerud
Per Digerud var ein norsk syklist og boksar frå Oslo.
Digerud vart noregsmeister i fellesstart 1960, 1961 og 1964. Perioden 1955-62 sanka han 6 gullmedaljar i temporitt.
I 1955 vann han NM-finalen i boksing, lett mellomvekt.
Per Digerud var far til Geir Digerud.
Liski
Liski (kyrillisk skrift Ли́ски) er ein by i Voronezj oblast i Russland med om lag 55 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Don, rundt 80 km sør for Voronezj.
Every One of Us
Every One Of Us er eit album gjeven ut i 1968 av Eric Burdon & The Animals. Det var det andre av tre album som gruppa gav ut i USA det året (albumet kom ikkje ut i Storbritannia).
Bakgrunn
Singelen frå albumet var «White Houses», som gjekk inn på singellista i USA og Canada. Musikkskribenten Bruce Eder i Allmusic skildra som «eit godt psykedelisk bluesalbum, fylt med glimrande musikk.»
Då albumet kom ut i august 1968 hadde både Danny McCulloch og Vic Briggs fått sparken frå banet tidlegare på sommaren, og Eric Burdon leita etter nye musikarar. I motsetnad til dei to førre albuma, der alle medlemmane var med å skrive songar, er songane på Every One of Us hovudsakleg tilskriven Eric Burdon.
Dueling Banjos
«Dueling Banjos» er ein bluegrasssong av Arthur «Guitar Boogie» Smith. Songen vart komponert i 1954 av Smith som ein banjoinstrumental han kalla «Feudin' Banjos», som inneheldt riffa frå Smith spelt inn i 1955 med ein firestrengs plekter-spelt banjo, akkompagnert av Don Reno på femstrengs-banjo. Første gongen vart spelt for eit større publikum var i 1963 i ein episode av TV-serien The Andy Griffith Show kalla «Briscoe Declares for Aunt Bee», der han vart framført av den musikalske familien The Darlings (spelt av bluegrassgruppa The Dillards) i lag med Griffith sjølv.
Songen vart gjort kjend i 1972 i filmen Deliverance, som førte til søksmål frå komponisten, sidan han vart nytta i filmen utan at Smith hadde gjeve løyve til det. Filmversjonen var arrangert og innspelt av Eric Weissberg og Steve Mandell, men berre kreditert til Weissberg på ein singel som kom ut i desember 1972. Smith vann søksmålet. Songen låg fire veker på andreplassen på Billboard Hot 100 i 1973, alle fire vekene bak Roberta Flack-songen «Killing Me Softly with His Song», og han toppa adult contemporary-lista i to veker same året. Songen låg ei veke på toppen av Cashbox- og Record World-listene. Songen nådde òg femteplassen på Hot Country Singles-lista på same tida. Han vart nominert til ein Golden Globe for beste originale song.
Liski
Liski vart grunnlagd som ein utpost mot mogeleg åtak frå krimtatarar i 1571. Den moderne byen oppstod i 1928 som Novaja Pokrovka. I 1943 vart namnet endra til Svoboda og i 1965 til Georgiu-Dezj, etter den rumenske kommunistleiearen Gheorghe Gheorghiu-Dej. I 1990 fekk han det noverande namnet sitt, Liski.
Det angolanske kvinnelandslaget i handball
Angola sitt kvinnelandslag i handball er det kvinnelege landslaget i handball for Angola. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Federação Angolana de Andebol. Landslaget har delteke i internasjonale turneringar sidan 1981.
Almir
Almir er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Det angolanske kvinnelandslaget i handball
Resultat i internasjonale turneringar
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Angola har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
Shaoguan
Shaoguan (kinesisk: 韶关; pinyin: Sháoguān) er eit byprefektur i innlandet, nord i provinsen Guangdong i Kina. Prefekturet har eit areal 18 380 km² og hadde i 2004 om lag 3,15 millionar innbyggjarar. Byprefekturet Shaoguan består av tre distrikt, to byfylke, fire fylke og eitt autonomt fylke. Sjølve byen heitte tidlegare Shaozhou.
Sentralt i sjølve byen Shaoguan står Fengcaitårnet, som vart bygt under Ming-dynastiet. Sør for tårnet, i motsett ende av ei gågate, ligg Dajianklosteret som vart bygt frå 660.
I distriktet Qujiang ligg byen Maba, kjent for funnet av Mabamannen, kalla «Kinas neandertalar». Nær ved er Nan Hua-tempelet, som skal ha vore zenbuddhismen si vogge om lag år 700 e.Kr. Det store jarn- og stålverk i prefekturet ligg også nær Maba.
Jarnbane
Snøggtogruta mellom Wuhan og Guangzhou går gjennom området.
Jingguangbana, som er den tradisjonelle toglinja mellom Beijing i nord og Guangzhou i sør, har også stoppestad her. Denne sterkt trafikkerte jarnbanelinja er også innom mellom andre Shijiazhuang, Handan, Zhengzhou, Wuhan og Changsha.
Eidsvoll Verk
Eidsvoll Verk er eit område i Eidsvoll kommune på Øvre Romerike i Akershus fylke. Området har fått namn etter det jarnverket som låg her tidlegare, og som Eidsvollsbygningen høyrde til, kjend for å ha hysa Riksforsamlinga som utarbeidde og gjorde vedtak om grunnlova for Noreg i 1814. Eidsvoll Verk er òg namnet på ein stoppestad på den strekninga av Gardermobanen som ligg i Eidsvoll kommune, sjølv om haldeplassen eigenleg ligg utanfor det området som har namnet Eidsvoll Verk.
Shaoguan
Veg
Kinas riksveg 106 går gjennom området. Han går frå Beijing og er innom stader som Hengshui, Kaifeng, Ezhou på sin veg sør til Guangzhou i Sør-Kina. Også Kinas riksveg 323 går gjennom området. Han tek til i Ruijin i provinsen Jiangxi og fører gjennom Guangdong og Guangxi og endar opp i Lincang i Yunnan, på grensa mot Myanmar.
Eidsvoll Verk
Jarnverket Eidsvoll Verk attmed Andelva var mellom dei eldste jarnverka i Noreg. Det skal ha kome i gang i tida 1624 – 1630 (det er ikkje kjend kva år verksemda tok til), og vart avvikla i 1822 som fylgje av konkurs. Verket var mellom dei aller fyrste som tok i bruk masomn for utsmelting av jarnet or malmen, og vart med dette med på å utvikle den industrielle jarnproduksjonen i Noreg. I motsetnad til dei andre jarnverka i Noreg, som måtte basere seg på jarnmalm frå gruver i Arendal – Kragerøområdet etter at lokale førekomstar snøgt vart uttømde, kunne Eidsvoll Verk heile tida nytte malm frå gruver i nærleiken av verket.
Av sjølve jarnverket er det ikkje noko att. Med unnatak av Eidsvollsbygningen med omgjevnader, som Stortinget fekk som gåve i 1851, er eigedomen eigd av familieverksemda Mathiesen Eidsvold Værk ANS, som er ein stor grunn- og skogeigar i kommunane Hurdal, Eidsvoll, Nannestad, Ullensaker, Nes, Gran og Østre Toten.
Gasherbrum
Gasherbrum-massivet er ei gruppe fjell i Baltoro Muztagh i det indre Karakorum på grensa mellom den autonome pakistanske regionen Gilgit-Baltistan og Kina (Shaksgam-dalen) i den omstridte delen av Kasjmir. Det indiskkontrollerte området Siachen ligg få kilometer unna.
Stearat
Stearat (eller oktadekanoat) er namnet på salt og esterar av stearinsyre.
Eksempel på salt av stearinsyre er kadmiumstearat, kalsiumstearat, litiumstearat, magnesiumstearat, natriumstearat og sinkstearat.
Eksempel på esterar av stearinsyre er butylstearat, cetylstearat, glykolstearat, glyseryltristearat (stearin), metylstearat og vinylstearat.
Tore Milsett
Tore Milsett er ein norsk tidlegare syklist frå Lørenskog i Akershus. Han vart noregsmeister i fellesstart 1967 og 1968.
Labyrint
Labyrint (frå gresk labyrinthos, latin labyrinthus) er eit system av kompliserte gangar som kan danna eit forvirrande nettverk med kompliserte passasjar og tunnelar der det er lett å gå seg bort. Ein labyrint kan vera ein oppbygd konstruksjon med veggar eller hekkar på sidene, eller lagt ut på ei golvflate som eit mønster.
Labyrinten er eit eldgammalt universelt motiv. Grunnstrukturen er ein gang der krummingar og dreiingar gjer det umogleg å sjå slutten og utgangen. Enden av gangen er som regel plassert midt i labyrinten, slik at gangen buktar seg rundt denne. Labyrinten er ein stad å finna veg, og ein stad å fara vill. Han byr på utfordringar i det uvisse. Dei eldste labyrintane har éin veg og er organiske i form, medan seinare typar er utbygga med blindvegar, og kan vera kanta eller avrunda.
Gjennom tidene er labyrinten generelt blitt nytta som motiv for og symbol i musikk, litteratur, biletkunst, film og teater, og han blir nytta i arkitekturen, religionen, filosofien og psykologien.
På norsk finst det berre eitt ord for labyrint, men på engelsk skil ein mellom labyrinth, som berre har éin einaste gang, og maze som er eit virvar av samanlenka gangar.
Labyrinten i historia
Det eldste kjende dømet på ei labyrintutforming er små og enkle steinar med nedsenka mønster (helleristing) som er meir enn 3 000 år gamle. Desse spiral-labyrintane er funne frå Syria i aust til Irland i vest.
Plinius den eldre nemner fire oldtidslabyrintar: Den kretiske labyrinten, den egyptiske labyrinten, labyrinten frå Lemnos og den italienske labyrinten.
Ordet «labyrint» har opphav i det før-greske pelasgiske språket. Det blei teke opp i klassisk gresk, og er tilsynelatande nærskyldt med labrys, eit ord for den arkaiske «dobbeltøksa», og -inthos i tydinga 'stad' (som i Korint). Det komplekse palasset i Knossos på Kreta var forbunde med ein danseplass, slik ein har attgjevingar av på freskomåleri, og blei vist fram til vitjande. Det var ei Frue som hadde forsete over labyrinten. Ei tavle med Linear B-skrift som er funne ved Knossos, har oppteikningar som fortel om ei gåve «til alle honning-gudar; til herskarinna av labyrint-honninga». At den kretiske labyrinten hadde vore ein danseplass, laga for Ariadne heller enn for Minos, blir nemnd av Homer i Iliaden.
Labyrintar synest å ha fascinert menneska i fortida. I gresk mytologi er soga om Thesevs og Minotauros den best kjende forteljinga som handlar om ein labyrint.
Den egyptiske labyrinten var eigentleg ikkje ein labyrint, men eit tempel reist i tilknyting til farao Amenemhet III sin pyramide ved Hawara. Sidan romartida blei denne labyrinten brukt som steinbrot, og difor er det ikkje noko att av han. Det er likevel kjend at han bestod av ei overveldande mengd små heilagdommar og gardsplassar i eit arrangement som Strabo skildrar som «eit palass samansett av like mange mindre palass som det eingong fanst provinsar». Herodot talte tolv gardsplassar, og nemnar krypter vigde til den heilage krokodillen Sobek, som òg Plinius den eldre omtaler. Herodot skriv: «Også pyramidane er overveldande konstruksjonar, kvar av dei jamgode med mange av dei mest ambisiøse byggverka i Hellas; men labyrinten overgår dei. Han har tolv overbygde gardsrom – seks på rad mot nord, seks mot sør.» Vidare: «Innvendig er bygningen på to etasjar og inneheld tre tusen rom, der halvparten er under jorda, og den andre halvparten like over.» Dei egyptiske vaktene nekta han tilgjenge til dei underjordiske kammera, fordi desse inneheldt gravene til kongane som bygde labyrinten og gravene til dei heilage krokodillene. Men dei øvre romma fekk han sjå, «og det er vanskeleg å tru at dei er framstilt av menneske; dei forundrande og intrikate passasjane frå rom til rom og frå gardsrom til gardsrom var eit endelaust mirakel for meg.» Veggene var av stein og dekte av innrissa figurar, og kvart gardsrom var av kvit marmor og omgjeve av ein kolonnade. Den egyptiske labyrinten blei samanlikna med Minos sin labyrint i Knossos, og tiltrekte seg vitjande langvegesfrå i antikken.
Trojaborger eller «jomfrudans» er nemningar for labyrintliknande steinsettingar frå førhistorisk tid som arkeologar har funne i Norden. Dei enkelte steinradene er lagt i spiral eller i eit system som kjem frå frå ein vanlegvis krossforma grunnplan. Eit døme ligg rett nord for Visby på Gotland i Sverige. Ein annan labyrint ligg ved Grebbestad i Bohuslän.
Desse er mytiske, og ein går ut frå at dei må ha vore tillagt ei kraftig magisk tyding. Ein har òg funne helleristingar med komplekse labyrintmønster. Fram til mellomalderen blei det laga rundt 500 labyrintar i Norden, men tilsvarande former har ein òg funne elles i verda.
Romerske labyrintar frå mellomalderen minnar om ei trojaborg, men gangane er skorne over slik at ein kan venda fleire gonger.
Fleire kyrkjer hadde labyrintar på golv eller veggar. Ein kunne gå eller krypa på ein labyrint på bakken for å nå midten av han, som blei kalla «Jerusalem» eller «paradis». Å nå midten av labyrinten kunne liknast med å dra på valfart. Det blei til dømes laga labyrintar på golvet i domkyrkjene i Reims og Amiens, og i forgarden til domkyrkja S. Martino i Lucca. I Noreg er det kjend ein labyrint frå veggen til Seljord kyrkje.
Hagelabyrintar av grusvegar skilde av buskhekkar var populære dekorasjonar i slottsparkar og på større gods på 1700- og 1800-talet. Desse fungerte både som underhaldning og som utsmykking. Ofte var dei opparbeidde i vene mønster som ein kunne sjå frå ein høgtliggande stad som ein balkong eller vindauge.
Moderne labyrintar
I seinare år har det vore ei aukande interesse for labyrintar som symbol, også innanfor arkitekturen, som i Willen Park i Milton Keynes, Grace-katedralen i San Francisco, Tapton Park i Chesterfield og Labyrinthe de Harbor 16 i Montréal.
Klimovsk
Klimovsk vart grunnlagt på første halvdel av 1800-talet som landsbyen Klimovka (russisk Кли́мовка). Han endra namn til Klimovsk i 1883, og fekk bystatus i 1940. Utviklinga av Klimovsk er nært knytt til historia til maskinfabrikken i byen. Jernbanen Moskva–Kursk passerte like ved landsbyen og dette gjorde det i 1882 mogeleg å skipe og bygge ein fabrikk for produksjon av reservedelar til veveri-maskinane som var nødvendige for bomullsfabrikkane i sentrale provinsar av Russland.
Skøyte
Skøyter var vanlege frakt- og fiskebåtar langs heile norskekysten frå rundt 1880 til siste halvdel av 1900-talet. Dei vart nytta både som frakteskuter, fiskebåt, losbåtar, redningsskøyter, osb. Frakteskuter kan kjennast att på at dei hadde høg skansekledning, for å sikra dekkslasten.
Utvikling
Opphavleg var skøyta ei stor og kraftig sjekte med segl, opphavleg sprisegl. Skrogforma var spissgatta med utvendig ror, slik at roret er hengsla til akterstamnen og følgjer profilen til stamnen. Dei fyrste skøytene var seglskuter, men ut på 1900-talet vart det montert motor i mange av dei. Dei vart då kalla «motorskøyter». Dei var opphavleg klinkbygde, men på 1880-talet tok Colin Archer til å nytta kravellbygging på losbåtar. Desse blei også frå då av gaffelrigga, og blei i 1892 modell for redningsskøytene.
Ei skøyte kan ha jakt- eller galeasrigg, men dei fleste skuter var etter måten små, så ei mast (jaktrigg) var nok det vanlege. På grunn av at ei skute som oftast var mindre enn ei jakt var det vanleg med berre to stagsegl: stagfokk og jagar, men ikkje klyver.
Skroget er djupt og breitt og gjer ei skøyte eigna til eit breitt spekter av oppgåver langs den vêrharde norskekysten, frakt og fiske, losteneste og redningsteneste. Losbåtane og redningsskøytene var forholdsvis komfortabelt innreia for at mannskapet kunne bu om bord over lengre tid. Dei tradisjonelle motorfiskeskøytene hadde ein liten lugar framme, gjerne med omn for varme og koking.
Etterkvart blei skøytene større, fekk motor, styrhus og hekken blei rundgatta, kalla kryssarhekk, men ein heldt på nemninga skøyte. Redningsselskapet bruker framleis nemninga «redningsskøyte» om sine moderne båtar til minne om dei eldre båtane sine.
Typar
Skøyter kan ha namn etter byggestad som hvalerskøyte, risørskøyte og listerskøyte eller etter hovudføremål som fiskeskøyte, sildeskøyte og makrellskøyte, sandskøyte og seglskøyte. Losskøytene og redningsskøytene bygde av Colin Archer er blitt legendariske.
Hønerævskøyter
Ei hønerævskøyte hadde spissgatta skrog, men dekket var bygd ut som ei plattform over hekken. Namnet kjem truleg av at hekken minte om halen på ei høne, og var truleg ikkje eit kompliment. Dette var ein billig måte å skaffa meir dekksplass på. Hønrævskøyter var vanlege i Hardanger, men ein trur at dei opphavleg kom frå Sør- eller Austlandet.
Listerskøyter
Listerskøyter har rund baug og har ofte stor breidd. Listerskøyter vart opphavleg nytta for drivgarnfiske, men mot slutten av 1800-talet skøytene sette inn i fraktefart. Dei kunne vera rigga med spri- eller gaffelsegl.
Akababukta
Akababukta (arabisk: خليج العقبة - Khalij al-Akabah) er ei om lag 160 km lang bukt som fører mot nord-nordaust frå den nordlege delen av Raudehavet. Kystlinja ved bukta høyrer til fire land: Egypt, Jordan, Israel og Saudi-Arabia. I Israel blir bukta oftast kalla Eilatbukta (hebraisk: מפרץ אילת - Mifratz Eilat).
Bukta startar ved Tiransundet ved Sharm el-Sheikh og leier i nordaustleg retning inn til hamnebyen Akaba i Jordan. Herifrå er det ikkje langt til grensa til Egypt, og 2 kilometer vest for Akaba ligg hamnebyen Eilat i Israel. Akababukta er ein del av Riftdalen som går gjennom Afrika.
Akababukta spela ei viktig rolle under seksdagarskrigen i 1967. Krigen vart utløyst ved at Egypt sperra innseglinga til bukta.
Geografi
Bukta ligg aust for Sinaihalvøya og vest for Den arabiske halvøya. Med Suezbukta i vest, strekkjer ho seg frå nordlege delar av Raudehavet. Den største djupna i bukta er 1 850 m i sentrale område. Suezbukta er langt breiare, men berre kring 100 meter på det djupaste.
Bukta er 24 km på det breiaste, og strekkjer seg kring 160 km nordover frå Tiransundet til der Israel møter Egypt og Jordan.
Som kysten av Raudehavet, er bukta ein av dei beste stadane i verda for dykking. Området er særleg rikt på korallar og dyreliv. Her finst mange skipsvrak og skip som er søkkte med vilje for å lage habitat for marine organismar og auke den lokale dykketurismen.
Byar
I nordenden av bukta ligg dei tre største byane: Taba i Egypt, Eilat i Israel og Akaba i Jordan. Dei er strategisk viktige hamnebyar og populære turiststader for turistar som reiser til varme klima. Lenger sør er Haql den største saudiarabiske byen ved bukta. På Sinai er Sharm el-Sheikh og Dahab store byar.
Den største byen er Akaba som har 108 000 innbyggjarar (2009), etterfølgd av Eilat som har 48 000 (2009).
Utstrekning
Den internasjonale hydrografiske organisasjonen definerer den sørlege grensa av bukta som «ei linje som går frå Ràs al Fasma og sørvest til Requinøya til Tiranøya og frå sørvestpunktet av denne øya og vestover til kysten av Sinaihalvøya».
Geologi
Bukta er ein av to som er skapt av måten Sinaihalvøya deler det nordlege Raudehavet på. Suezbukta ligg vest for halvøya og Akababukta i aust. Geologiske dannar bukta den sørlege enden av Daudehavsforkastinga. Ho består av tre små skjerbasseng, Elatdjupna, Den aragnoesiske djupna og Dakardjupna. Rørsle i ei av desse forkastingane skapte Akababuktajorskjelvet i 1995.
Historie
Handel på tvers av Raudehavet mellom hamnene i Elim og Elat inst i bukta er dokumentert så tidleg som Det fjerde dynastiet i Egypt. Ekspedisjonar som kryssa Raudehavet og segla sørover til Punt er nemnd i femte, sjette, ellevte, tolvte og det attande dynastiet i Egypt, då Hatshepsut bygde ein flåte for å gjenetablere handelen med Punt og henta tilbake luksusvarer som velluktande harpiks og levande tre. Theben nytta nubisk gull eller Nub frå erobringane hennar sørover til Kush for å handle med røykjelse, myrra, bitumen, natron, einerolje, lin og koparamulettar for mumifiseringsindustrien ved Karnak. Egyptiske busetnader nær Timnah inst i bukta er datert til Det attande dynastiet i Egypt.
Akaba var ei stor osmansk hamn, med togsamband til Damaskus og Medina via Hejazbanen. Under fyrste verdskrigen var slaget ved Akaba, leia av Lawrence av Arabia, eit nøkkelslag som enda det 500 år gamle osmanske styre over Stor-Syria.
Turisme
Bukta var ein av dei mest populære dykkedestinasjonane i verda. Kring 250 000 dykk vert utført kvart år langs den 11 km lange kystlinja til Eilat, og dykking utgjer 10 % av turistinntektene i området.
Landskapet i Wadi Rum aust for nordenden av bukta er eit populært turistmål. Andre destiniasjonar er ruinane av jernaldersivilisasjonen Ayla i Akaba.
Huyton
Huyton er eit forstadsområde i distriktet Knowsley, med enkelte delar innanfor Liverpool i Merseyside i England. Han er ein del av storbyområdet kring Liverpool i lag med nabobyen Roby. Tidlegare danna Huyton og Roby bydistriktet Huyton with Roby. Byen har kring 35 000 innbyggjarar, og i lag med Roby kring 55 000.
Bachisen
Bachisen er ein isbrem med uregelmessig form og ei lengd på kring 70 km som ligg i ei bukt sør på Aleksanderøya mellom Berlioz Point og Rossini Point. Isbremmen ligg opp mot sørsida av Beethoven Peninsula, langs med nokre mindre halvøyar og bukter (Weberfjorden, Boccherinifjorden etc.) Bachisen ligg òg på nordsida av Monteverdi Peninsula. Ein mindre bukt her vart først nedteikna på kart frå U.S. Antarctic Service, som utforska den sørlege delen på Aleksanderøya frå lufta og frå bakken i 1940. Isbremmen vart skissert av Derek J.H. Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey i 1960 frå flyfoto tekne av Ronne Antarctic Research Expedition i 1947–48. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter den tyske komponist Johann Sebastian Bach.
I 2009 vart Bachisen oppført som ein av fem isbremmar på Den antarktiske halvøya som ikkje var i tilbaketrekking, men sidan den nærliggande Wilkinsisen trekkjer seg sørover, er det eit teikn på at Bachisen kan vere den neste som kjem i faresonen.
Mike Heron
Etter å ha spelt fleire forskjellige instrument i britiske beat-grupper, var Heron med å skipe det psykdeliske folkebandet Incredible String Band med Robin Williamson og Clive Palmer. Det første soloalbumet til Heron, Smiling Men with Bad Reputations, kom ut i 1971 på Island Records, med gjesteartistar som The Who og John Cale. Etter at The Incredible String Band vart oppløyst i 1974, skipa Heron Mike Heron's Reputation. Dette bandet var meir rockeprega, men gav berre ut eitt sjølvtittulert album på Neighbourhood Records. Heron gav ut mange fleire soloalbum på forskjellige album, men ingen av dei fekk den same suksessen han hadde hatt i lag med Williamson i ISB.
Ligamentum mallei anterius
Det fremre leddbandet i hammaren (av latin ligamentum mallei anterius) er eit fibrøst leddband som kryssar frå den fremre apofysen i nakken av hammaren til den fremre veggen av trommehola i nærleiken av fissura petrotympanica. Nokre av fibra går gjennom fissuren til spina ossis sphenoidalis, medan nokre går inn i ligamentum sphenomandibulare. Leddbandet oppstår frå bruskhinna av Meckels brusk, og kan stundom innehalda isolerte muskelfiber. Leddbandet si oppgåve er å gje stabilitet til hammaren.
Morten Sæther
Morten Sæther er ein norsk tidlegare syklist frå Melhus som i 1979 var med om å vinne bronsemedalje i lagtempo under Sykkel-VM. I 1981 så vel som i 1983 vart han norsk meister i både fellesstart og tempo. Ved Sommar-OL 1984 enda han på fjerdeplass i 180 km fellesstart.
Live!!!! Almost!!!
Live...Almost!!! er det andre albumet til bluegrasskvartetten The Dillards, spelt inn på ein konsert på The Mecca i Los Angeles og gjeve ut i 1964 på Elektra.
Albumet inneheld ei blanding av tradisjonelle songar og songar skrivne av bandet, i tillegg til eit par coverversjonar, som «Walkin' Down the Line» av Bob Dylan.
I 2001 kom albumet ut på ny som ei dobbelplate i lag med debutplata, Back Porch Bluegrass.
Allmusic skreiv om albumet: «Ein god del av speletida er nytta til den vittige praten til bassisten Mitch Jayne mellom songane, som utan tvil var med på å gjere The Dillards populære på nattklubbane i LA utan lojale bluegrassfans. Sjølv om Jayne er morosam, er det den glimrande spelinga til Doug Dillard på banjo, Rodney Dillard på gitar og Dean Webb på mandolin som gjer dette albumet verdt å høyre på i dag. Desse tre musikarane syner ein enorm respekt for røtene til denne musikken i tillegg til at dei har ei melodikjensle som gjer dei nok rom til å utforske nye område, og sjølv bluegrassklassikarar som «Black-Eyed Susie», «Old Blue» og «Pretty Polly» får ei frisk og spanande handsaming her. Og sjølv om desse karane kan spele i eit forrykande tempo, er det ei kjensle av at kvar note i desse framføringane gjev ei flott kjensle av rom og form i denne musikken på scenen.»
Jens Gram (1781-1823)
Jens Gram var ein norsk lensmann i Eiker og stortingsrepresentant på det overordentlege Storting 1814.
Gram var fødd i Eiker, son til lensmannen i bygda. Han vart sjølv lensmann i Eiker, fungerte i stillinga frå 1802, tilsett i 1810. I dei fyrste åra etter han vart lensmann viste han seg som ein nidkjær kongens tenar, og arresterte fleire gonger Hans Nielsen Hauge som vart skulda for brot på konventikkelplakaten.
Sommaren 1814 vart Gram vald til 3. representant for Buskeruds amt til det overordentlege Storting. På tinget var han med i delegasjonen som den 10. oktober 1814 møtte den abdiserande kongen, Kristian Fredrik.
Gram døydde i Hokksund i 1823. Eidsvollmannen Hans Hein Nysom var sykenbarnet hans.
MS «Gullving»
MS «Gullving», i dag «Aahav», er ein snøggbåt levert frå Båtutrustning på Rubbestadneset i juli 1984 til P/R Tina i Stavanger.
I januar 1986 vart båten overteken av Jørgen Bosvik i Stavanger, før han eit år seinare, i februar 1987, vart seld til Moskenes Shipping i Sørvågen i Lofoten. I april 1993 vart han seld vidare til Sandtorv i Torgangsvåg.
Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD) kjøpte båten i september 1993, men alt i april 1994 vart han seld vidare til Agasøster Jordslep på Stord. Han fekk då namnet «Fjordfart». Båten vart raskt seld vidare i oktober 1994 til Sigurd Vindedal i Undredal og fekk då namnet «Aurlandsfjord». Halden & Edvardsen i Kabelvåg kjøpte båten i desember 2000. Han fekk då ny motor i 2001. I oktober 2006 vart båten seld til Lødingen Skyssbåtservice AS i Vestbygd/Harstad og vart omdøypt «Sea Express». Agasøster tok over båten att i oktober 2009, før han igjen hamna i Lofoten hos Moskenes Shipping, som døypte om båten til «Aahav»
Johan J. Gjendem
Johan J. Gjendem var ein norsk organist og komponist. Han arbeidde mellom anna som organist i Røros kyrkje, Ullensvang kyrkje i Hardanger og  i Lund kyrkje og Grim kyrkje i Kristiansand. Han var og i ei årrekkje lektor ved Agder Musikkonservatorium. Han har komponert kyrkjemusikk og skrive fagartiklar om orgel og kyrkjemusikk. Han arbeidde som konsulent for nye orgel.
Gjendem har ein salme i Norsk Salmebok. Han omsette den tyske teksten til norsk, og tilpassa Heinrich Schütz sin melodi av salmen «Alle vender augo sine til deg» til norsk. Denne salmen, som vert mykje brukt som bordvers, er innteken i Norsk salmebok.
Bakgrunnsstoff
[[Kategori:Folk frå Fræna
Bruntisen
Han vart nytta som base for Royal Society Expedition i 1955–59, som vart overtatt som den britiske Halley forskingsstasjon.
Brunt Icefalls strekkjer seg langs Caird Coast for kring 80 km, der den bratte isdekte kysten fell ned til Bruntisen. Isfalla vart oppdaga 5. november 1967 under flyturen til United States Navy-skvadron VXE-6 over kysten i eit LC-130-fly. Han vart kartlagt av United States Geological Survey frå flyfoto teken på den tida. Isbremmen vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i samband med Bruntisen.
Al B. Sure!
Albert Jason Brown III er ein amerikansk songar, låtskrivar og plateprodusent.
I 1987 valde Quincy Jones han ut som vinnaren av ein talentkonkurranse for Sony. Han fekk derfor arbeide med Jones på fleire prosjekt. Debutalbumet hans kom ut i 1988. In Effect Mode selde meir enn to millionar eksemplar og toppa R&B-lista i USA sju veker på rad. Albumet inneheldt hitsingelen «Nite and Day» som toppa R&B-lista og nådde 7. plass på Billboard Hot 100. Han fekk fleire Grammy-nominasjonar.
Blåkronetanagar
Skildring
Denne tanagaren måler i gjennomsnitt 18,5 centimeter og veg 41 gram. Fjørdrakta presenterer blå krone og nakke, svarte kinn med ein liten gul flekk under auget, mørk, blågrå rygg og gyllengul underside. Både nebbet og beina er svarte.
Blåkronetanagaren lever i habitat som ligg i utkanten av fuktig skog, det kan òg vere gjenreist skog. Han er meir sjeldan inne i tett skog. Dei kan treffast i høgdnivå mellom 1200 og 3200 moh., men sjeldan under 1500 m.
Små frukter gjer ut for det meste av innhaldet i dietten til blåkronetanagaren. Dei beitar parvis, i små grupper eller i fleirartsflokkar.
Verma
Verma er ei bygd i Romsdalen, i Rauma kommune i Møre og Romsdal. Hovudnæringa er gardsbruk og trevare.
Verma ligg lengst sør i Romsdalen der dalen stig opp til Bjorli i Oppland. Dalen er smal og har bratte lier opp til fjellet. Namnet Verma har tydinga varm.
Klimaet om sommaren er tørt og varmt, derfor er dalen prega av ein meir aust-norsk naturtype. Her finn ein artsrike blomsterenger og tørre skogar. Opp mot fjellet ligg nedlagde seterbruk.
Vermedalen er ein sidedal og går mot nordvest og er ein typisk U-dal. Elva Verma har ei lengd på 12 km og renn ut i elva Rauma. Vassdraget utnyttast til kraftproduksjon og kraftstasjonen Verma kraftverk ligg på Verma.
Jernbanebrua Kylling bru kryssar dalbotnen før Raumabanen held fram inn i vendetunnelane Kylling tunnel og Stavem tunnel.
Øverdalen kyrkje er kyrkje for bygdene lengst sør i Romsdalen.
Verma har ca 100 innbyggarar.
Fylkesveg 31 i Telemark
Fylkesveg 31 i Telemark går mellom Borgestad og Luksefjell i Skien kommune.
Trasear: Borgestad - Ivar Aasens Gate i Skien 7,9 km, Siljanvegen i Skien - Luksefjell 25,1 km.
Kommunar og knutepunkt
Erstatta av fylkesveg 32
Kalsitt
Kalsitt eller kalkspat er eit mineral som består av kalsiumkarbonat, CaCO3. Det er eit av dei vanlegaste minerala i jordskorpa. Under den kjemiske formelen inngår òg aragonitt. Kalsitt kan vere bergartsdannande og vert då kalla kalkstein eller marmor. Han finst i organismar med kalkskal som til dømes muslingar, korallar, foraminiferar og trilobittar. Kalsitt er eit vanlig mineral og er fargelaust, eller farga av ureinleikar. Skalenoedriske, romboedriske og prismatiske former opptrer i kombinasjonar. Det har ein seksida avsluttande pyramideform. Krystallar opptrer med breie, flate ender, eller med lange tynne spissar. Kalsitt er ofte korna eller massiv. Det er ein bestanddel i kalksteinsmarmorar og andre sedimentære og metamorfe førekomstar, og det finst i hydrotermale gangar og magmatiske bergartar.
Dobbeltbrytning
Dobbeltbrytning kan lett observerast i vassklåre spaltestykke av kalsittkrystallar, som kalles dobbeltspat eller islandsspat. Lys som passerer gjennom desse vil bli spalta i to stråler. Dette inneber at ein kan sjå eit dobbeltbilete av ein lekam, når ein ser den gjennom spaltestykket. Kalsitt viser denne dobbeltbrytninga særskild godt. Dobbelbrytninga vart oppdaga i 1669 av den danske fysikeren Erasmus Bartholin i kalsitt frå Island.
Dick Heckstall-Smith
Richard Malden Heckstall-Smith var ein engelsk jazz- og bluessaksofonist. Han spelte med somme av dei mest innverknadstunge engelske bluesrock- og jazzfusionbanda i 1960- og 1970-åra.
Biografi
Heckstall-Smith var eit aktivt medlem i jazzmiljøet i London frå seint i 1950-åra (inkludert ein seks månader lang periode frå desember 1957 med bandet til klartinettisten Sandy Brown). Han vart medlem av Blues Incorporated, det banebrytande bluesbandet til Alexis Korner, i 1962 og spelte på R&B from the Marquee. Året etter var han med å skipe ein avleggjar av dette bandet, The Graham Bond Organisation. Denne besetninga inneheldt òg to framtidige medlemmar frå supergruppa Cream: bassisten Jack Bruce og trommeslagaren Ginger Baker.
Frå 1968 til 1971 spelte Heckstall-Smith, Hiseman og Reeves i lag i det banebrytande jazzrockbandet Colosseum. Her fekk Heckstall-Smith høvet til å vise seg fram som ein virtuos saksofonist, og spelte til dømes på to saksofonar samstundes.
Etter å ha slutta i Colosseum, spelte Heckstall-Smith inn soloalbum og fronta og spelte i fleire andre fusion-grupper, som Manchild, Sweet Pain, Big Chief, Tough Tenors, The Famous Bluesblasters, Mainsqueeze og DHSS. Blant musikarar som gjekk igjen i desse gruppene finn ein mellom andre Victor Brox, Keith Tillman og munnspelspelaren John O'Leary, som var med å skipe Savoy Brown.
Heckstall-Smith deltok i eit gjenforeint Colosseum i 1990-åra og spelte i det hardtarbeidande Hamburg Blues Band. I 2001 spelte han på prosjektet Blues and Beyond, i lag med Mayall, Bruce, Taylor, og Fleetwood Mac-gitaristen Peter Green.
Heckstall-Smith publiserte ein sjølvbiografi, The Safest Place in the World, i 1984; og ei utvida utgåve kalla Blowing the Blues, kom ut i 2004. Han døydde 70 år gammal i 2004, på grunn av akutt leversvikt.
Grensevakt
Mellom dei mest kjende grensevaktene verda kjenner til, var dei Stasi-kontrollerte vaktpostane som kontrollerte på austtysk side av Berlinmuren og langs grensa mellom tidlegare Aust-Tyskland og Vest-Tyskland. I dag (2017) er truleg arbeidspresset størst hjå amerikanske grensevakter som patruljerer langs USA si landegrense mot Mexico.
Grensevakta i Finland
I Finland er grensevakta ein militær etat underlagt Innanriksdepartementet. Den har eit mannskap på 3 600 personar, 500 er vernepliktige. Ved mobilisering inngår etaten i det finske forsvaret og får eit mannskap på om lag 23 000 personar
Hovudoppgåvene til grensevakta er:
Kirisji
Kirisji (russisk Кириши) er ein by i Leningrad oblast i Russland med om lag 55 000 innbyggjarar. Han ligg på høgre bredda av elva Volkhov, 115 km søraust for Sankt Petersburg.
Busetnaden Kirisji vart første gong nemnt i dokument i 1693. Byen vart fullstendig øydelagd i 1943 under den andre verdskrigen. I 1960 vart han gjenoppbygd og oljeraffineriet Kinef vart bygt i byen. Han fekk bystatus i 1965.
Bynamnet har opphav i elva Kirisja (tidlegare Kiresja), ei sideelv til Volkhov.
Moacir Rodrigues Santos
Moacir Rodrigues Santos er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Cookisen
Cookisen er ein isbrem som er kring 90 km brei, og dekkjer eit hakk i kysten mellom Cape Freshfield og Cape Hudson, aust for Deakin Bay i Antarktis. Denne bukta vart kalla Cook Bay av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen i 1911–14, under Douglas Mawson, som namngav han etter Joseph Cook, statsminister i Australia i 1914. Namnet har vorte endra sidan bukta er permanent dekt av isbremmen.
Forskarar som studerer effektane av global oppvarming at sjøvatn som trengjer inn i området kan destabilisere ein stor del av Den austantarktiske iskappa.
The Hangman's Beautiful Daughter
The Hangman's Beautiful Daughter er det tredje studioalbumet til den skotske psykedelisk folk-gruppa The Incredible String Band (ISB), og kom ut i mars 1968 på Elektra Records. Bandet fortsette utviklinga innan psykedelisk folk som dei hadde byrja på med det førre albumet, The 5000 Spirits or the Layers of the Onion. Instrumentalt var dette det mest komplekse og eksperimentelle albumet dei hadde laga til då, med ei lang rekkje eksotiske instrument. I tillegg brukte bandet fleirsporsopptakar og overdubbing.
Då albumet kom ut, nådde det femteplassen på UK Albums Chart og 161. plassen på Billboard Top LP's i USA. Dette var den høgaste plasseringa dei klarte å nå på listene i begge landa. Albumet fekk god kritikk og selde godt, og dei la ut på den første turneen sin aleine og vart nominert til Grammyprisen. Det vert rekna som det mest ambisiøse verket deira til då og hadde store påverknad på psykedelisk folk-sjangeren.
Bakgrunn
I desember 1967 hadde bandet fullført innspelinga av Hangman's Beautiful Daughter i Sound Techniques i Chelsea i London. Musikken var eit forsøk på gjenskape ein konsert av songane deira. Tekstane reflekterer over tema som livet, mytologi og religiøse eigenskapar i ein fri musikalsk struktur.
Plateomslag og tittel
Plateomslaget - som på den originale LP-utgåva var baksida av omslaget, der framsida berre synte Williamson og Heron – bestå av eit fotografi teken på juledag 1967. Biletet er av begge musikarane, kjærastane deira Licorice McKechnie og Rose Simpson, venene Roger Marshall og Nicky Walton, fleire av barna til venen deira Mary Stewart, og hunden til Robin, Leaf.
Om tittelen sa Mike Heron ein gong: «Bøddelen (hangman) er døden og den vakre dottera er det som kjem etter. Eller du kan sei at bøddelen er dei siste tjue åra av liva våre og den vakre dottera er no, det me klarar å gjere etter alle desse åra. Eller du kan bruke di eiga tyding - di tolking er like god som vår.»
Utgjeving
Bandet vart mykje spelt på radio av den kjende DJ-en John Peel, og som følgje av dette vart The Hangman's Beautiful Daughter ein stor salssuksess i Storrbritannia, og låg inne på lista i 21 veker med ein femteplass som høgaste plassering. I USA var ISB alltid eit undergrunnsband og albumet nådde berre 161. plassen der. Det vart likevel nominert til Grammyprisen i kategorien beste folkemusikk.
The Hangman's Beautiful Daughter har ofte blitt hylla av mange kritikarar og er mellom anna med i Robert Dimery-boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die. I februar 2016 plasserte magasinet Uncut albumet på 98. plassen på lsita si over dei 100 beste albuma gjennom tidene.
Plateomslaget er blitt refererer til på omslaget til David Keenan-boka England's Hidden Reverse, Current 93-albumet Earth Covers Earth, Devendra Banhart sitt Cripple Crow, og debutalbumet til Feathers.
Robert Plant har sagt at The Hangman's Beautiful Daughter var ei inspirasjonskjelde for retninga på det første albumet til Led Zeppelin.
Amøbe-partiet i «A Very Cellular Song» vart spelt av skodespelaren Nigel Planer, i rolla som «Neil the Hippy» frå den britiske fjernsynsserien The Young Ones, på albumet hans Neil's Heavy Concept Album frå 1984.
Fonzi Thornton
Fonzi Thornton er ein amerikansk songar, låtskrivar, produsent og radiopersonlegdom.
Theodor Løvstad
Theodor Julius Løvstad var ein norsk redaktør og musikar frå Kristiania. Han var særleg kjend som redaktør og utgjevar av skjemtebladet Vikingen.
Løvstad, som var son til ein brennevinshandlar, byrja som musikar i fjortenårs-alderen i 2. Brigades Musikkorps, der han instruert av Paolo Sperati vart verande militær musikant i ti år. Medan han spelte i brigademusikken byrja Løvstad å lese ulike skulefag på eigenhand. Frå 1867 til -69 var han elev på Heltbergs studentfabrikk og tok eksamen artium. Deretter var han fyrst kapellmeister på Møllergatens teater, seinare på Tivoli, begge i den norske hovudstaden.