cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
It's a Man's Man's Man's World
Medverkande
Andre musikarar, inkludert trombone, bass og strykarar, er ukjende.
Musikken vart arrangert og dirigert av Sammy Lowe
Andre versjonar
Songen har blitt spelt inn av mange andre artistar over åra:
Neneh Cherry gav ut ein svarsong kalla «Woman» på albumet Man i 1996 som svar til sjåvinismen i originalen.
Bandet Napalm Death gav ut songen «It's a M.A.N.S World!», som gjekk til åtak på og parodierte sjåvinismen i originalen. Denne kom ut i 1988 på albumet From Enslavement to Obliteration.
I'll Get You
«I'll Get You» er ein song by The Beatles, skriven av Lennon–McCartney, og gjeven ut av The Beatles som B-side til singelen deira «She Loves You» i 1963. Songen heitte opphavleg «Get You in the End».
Struktur
John Lennon og Paul McCartney song i harmoni gjennom heil songen, som var vanleg for Beatles på denne tida. I motsetnad til dei fleste andre Beatles-songar, så var det ingen gitarsolo og sologitaren fungerer her i røynda som ein andre rytmegitar. Det mest markante instrumentet på sporet er den fyldige bassen til McCartney og munnspelet til Lennon, som vart overdubba i all hast sidan studiotida dei var oppbrukt.
Beatles-skribenten Bill Harry meiner Lennon skreiv det meste av songen, medan McCartney hevdar det var eit 50/50-samarbeid. McCartney hugsar at dei skreiv songen heime hos Lennon i Menlove Avenue. Dette var sjeldan sidan Lennon si tante Mimi, som han budde med på denne tida, mislikte The Beatles.
Utgjeving
Songen vart gjeven ut som B-side ved to forskjellige høve. Første gongen var han B-side til «She Loves You» (den 28. august 1963 i Storbritannia og 16. september i USA) og vart òg seinare gjeven ut i USA den 21. mai 1964 som B-sida til «Sie Liebt Dich», ein tyskspråkleg versjon av den førre A-sida. Begge kom ut på Swan Records i USA som dei einaste utgjevingane til Beatles på det selskapet (i Storbritannia var det Parlophone).
Songen kom òg ut i USA den 10. april 1964 på Capitol Records-albumet The Beatles' Second Album. Han kom ikkje ut på eit album i Storbritannia før Rarities. Eit konsertopptak av sonegn, spelt inn i London Palladium den 13. oktober 1963, finst på Anthology 1. Ein versjon spelt inn for BBC Paris studios i London den 16. juli 1963 for «Pop Go The Beatles» har enn så lenge ikkje blitt utgjeve. Eit anna opptak for BBC, spelt inn 7. september 1963, vart offisielt gjeve ut i 2013 på On Air – Live at the BBC Volume 2.
Andre versjonar
Songen vart spelt inn av The Smithereens på albumet deira B-Sides The Beatles, og av The Inmates på albumet deira Meet The Beatles – Live In Paris.
Andy Fairweather Low and The Low Riders spelte ein lågmeldt, countryversjon av songen på konsertane sine.
Mamurras
Mamurras er ein tidlegare bykommune i regionen Lezhë i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Kurbin.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande bykommunen Mamurras 15 284 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Mamurras ein del av distriktet Kurbin. Den dåverande bykommunen omfatta sjølve byen Mamurras og busetnadene:
Sverre Søgnen
Sverre Søgnen er frå Vadheim i Høyanger i Sogn. Søgnen har i hovudsak skrive bøker knytt til historie og gjeve dei ut på eige forlag.
Blyfasan
Blyfasan (Crossoptilon auritum) er ein asiatisk hønsefugl i fasanfamilien. Han finst berre i Kina, men er vanlegast av alle øyrefasanar (Crossoptilon).
Utsjånad og læte
Blyfasan er ein stor fasan som kan bli opptil 98 cm lang. Fjørdrakten er karakteristisk med svart isse, raud hudflik i andletet, gule auge og forlenga øyredekkande fjører som former lange kvite duskar bak auga. Den spektakulære bøygde og lause halen med 24 forlenga blågrå fjørar er svartprikka. Kjønna er like på utsjånad, men hannen er noko større. Revirlætet til hannen består av ein serie med fire til fem hesa og harde kra.
Utbreiing
Fuglen lever berre i skogsområde i fjelltrakter i nordlege og sentrale Kina, frå austlege Qinghai austover gjennom Gansu til Indre Mongolia (Helan Shang) og sørover til vestlege Sichuan og nordaustlegaste Tibet (Danglafjella).
Systematikk
Studiar viser at blyfasan er i nær slekt med sotfasan. Han blir rekna som monotypisk, det vil seia at han ikkje blir inn delt i nokre underartar.
Levesett
Blyfasan finst i bar- og blandingsskog i fjelltrakter og dessutan blant einebuskar og snar over tregrensa. Føda består hovudsakleg av bær og plantemateriale. Fuglen hekkar mellom april og juni.
Status og trugsmål
Arta har eit stort utbreiingsområde og ein stor populasjon med stabil utvikling, derfor blir han ikkje rekna for å vera utsett for nokon særskild trussel. Den internasjonale naturvernsunionen IUCN reknar arten som livskraftig (LC). Ein kjenner ikkje til storleiken på heile populasjonen, men han blir skildra som vanleg.
Al Marabi
Al Marabi er ein landsby i Jizan-regionen, sørvest i Saudi-Arabia.
LucasArts
LucasArts Entertainment Company, LLC, òg kjend som berre LucasArts, er ein amerikansk videospel utviklar og utgjevar. Selskapet var ein gong kjend for sin innovative linje av grafiske videospel.
Castle Cary
Byen ligg ved elva Cary, ei sideelv til Parrett.
Kersti Merilaas
Bakgrunn
Kersti Merilaas var fødd som Eugenie Moorberg i Narva i Estland kort tid før fyrste verdskrigen braut ut. Den tidlege barndommen hennar var ho i St. Petersburg i lag med mora, Anna Moorberg, og systera si. Familien vende tilbake til Estland i 1917 på grunn av uroa skapt av den russiske revolusjonen. Frå 1921 til 1927 gjekk ho på skule i landsbyen Kiltsi, og fortsette så utdannina si i Väike-Maarja og Rakvere i Lääne-Viru maakond. I 1932 fullførte ho vidaregåande skule i Tapa.
Virke
Merilaas debuterte i 1935 med diktsamlinga Loomingus.
I 1936 gifta ho seg med den estiske diktaren og omsetjaren August Sang (1914–1969). Paret fekk ein son i 1950, Joel Sang, som kom til å bli diktar, litteraturkritikar, språkforskar, omsetjar og forleggjar.
Etter den sovjetiske okkupasjonen og annekteringa av Estland i 1944, blei verket til Merilaas sett på som upassande og ein pådrivar for såkalla borgarleg nasjonalisme. I 1950 blei Merilaas tvinga til å trekka seg frå den sovjetiske forfattarforeininga i Estland. I denne perioden fekk Merilaas lov til å fortsetja å skriva, men berre for barn. I 1960, etter at tilhøva for kulturen i Sovjetunionen mjukna opp, fekk Merilaas lov att til å skriva litteratur for vaksne.
I tillegg til dikt og prosa skreiv Merilaas libretto for tre operaer av den estiske komponisten Gustav Ernesaks og omsette tyske verk av Bertolt Brecht, Georg Christoph Lichtenberg og Johann Wolfgang von Goethe til estisk.
Merilaas døydde i Tallinn i 1986, 72 år gammal.
Verk i utval
Poesi
Barnebøker
Skodespel
Prisar og utmerkingar
I 1976 blei Kersti Merilaas tildelt Friedebert Tuglas novellepris for «Eilsete perest».
Megardsplassen
Megardsplassen (Midgarden), bruk nr 3 på matrikkelgard nr 106 i Stranda kommune, er ein nedlagt fjellgard ved Geirangerfjorden i Møre og Romsdal fylke.
Garden og folket
Megardsplassen var ein plass, eller eit småbruk, som opphavleg høyrde til Horvadrag. Plassen er nemnt som bygslebruk i 1834, men i 1872 vart garden skild ut som eige bruk. Gardstunet ligg i særs bratt lende, i 460 m høgd over Geirangerfjorden, om lag 150 m aust om elva som fører ned til det kjende fossefallet «Brudesløret». Det er nemnt at dei kunne vinterfore 4 kyr og 15 småfe (geiter) på garden.
Etter at Horvadrag vart fråflytta våren 1900, flytta òg folket på Megardsplassen ut. Det var då seks personar på garden; far, mor og fire små born. Ein hadde alltid hadde rekna plassen for å vere sikker både mot snø- og steinskred, men det ville bli for vanskeleg å bu der aleine når Horvadragfolket var borte. Andreas Karlsen Horvedrag er sitert i ein avisartikkel 9. april 1900, der han fortel at, om ein skulle greie seg på Horvadrag, måtte der vere fleire vaksne menn. Når ein skulle av garde, om ikkje lenger enn ned til sjøen, var det så bratt at ein kunne ikkje gå aleine. Det var naudsynt å knyte tau rundt han som skulle gå ned, og ein annan måtte stå ovanfor og halde.
Den siste brukaren på Megardsplassen var Ivar Eilefson Rudi. Det er fortalt at han trega på at han hadde reist frå plassen, og våren etter drog han attende for å sjå til garden. Truleg hadde han tankar om å flytte attende. Det viste seg då at denne vinteren, den første vinteren der ikkje budde nokon, hadde fonna teke husa på garden og ført dei heilt på sjøen. Dersom der framleis hadde budd folk, ville truleg ingen av dei ha berga livet.
Notar
<references group="Note"/>
Dawlish
Dawlish  er ein by på sørkysten av grevskapet Devon i England. Han har kring 13 000 innbyggjarar og ligg 19 km frå Exeter. På 1700-talet voks byen frå ein liten fiskelandsby til ein velkjend feriestad.
Lakk
Lakk er eit dekkemiddel som kan gje ei tett, ofte dekorativ og blank overflate.
Opphavleg viste ordet til japanlakk, som blir laga av harpiks frå lakktreet (Rhus vernicifera).
Vegusdal stavkyrkje
Vegusdal stavkyrkje stod på den gamle kyrkjegarden i Vegusdal (Birkenes kommune), ved Vegusdal gard (gnr. 135).
Gianmarco Tamberi
Gianmarco Tamberi er ein italiensk høgdehoppar frå Civitanova Marche som vart europameister i 2016 og olympisk meister i 2021.
Vegusdal stavkyrkje
På grunnlag av bevarte portalplankar er kyrkja datert til fyrste halvdel av 1200-talet. Presten (Endride Jofrœysson prestr j Veikolfsdale) er fyrste gong omtala i 1348, soknet (Veikundals sookn) i 1430 og kyrkja (ueggusz Dalle kircke) i 1564. Kyrkja vart òg brukt for Mykland, som fekk eiga kyrkje fyrst i 1682. Vegusdalkyrkja var opphaveleg anneks til Evje og hadde tidleg på 1600-talet teneste kvar åttande søndag. Ho vart etterkvart avløyst av ei lafta kyrkje på same staden, og denne kyrkja stod inntil kyrkjestaden vart flytta til Engesland i 1867. Det hersker ei viss usemje om når laftekyrkja vart oppført. Det vanlegaste er å datere nybygginga til 1720 basert på ei visitasmelding frå 1851. Men «Vegusdal: Gards- og ættesoge» viser til ein munnleg tradisjon som seier at laftekyrkja var 315 år då ho vart riven. Det skulle tidfeste bygginga til 1550-talet.
Gianmarco Tamberi
Aktiv
Sommaren 2015 sette Tamberi italiensk rekord i Köln der han tok seg over 2,34 meter. Like etter forbetra han rekorden til 2,37 m i eit stemne i Eberstadt. Innandørs-sesongen 2016 hoppa han 2,38 m då han sigra i ei tevling i Hustopeče i Tsjekkia, og 2,36 m då han tok fyrsteplassen i hall-VM i Portland i Oregon. 10. juli 2016 var han den einaste som klarte 2,32 m i EM-finalen i Amsterdam. Fem dagar etter forbetra han den italienske rekorden til 2,39 meter i Monaco.
Tamberi kom tilbake i gammal form i 2021. Under dei olympiske leikane 2021 i Tokyo stod han og Mutaz Essa Barshim frå Qatar heilt likt etter at begge reiv i alle tre forsøka på 2,39 m, og ingen hadde riv tidlegare i tevlinga. I staden for å halde fram å tevle, valde dei to å dele fyrsteplassen og begge fekk OL-gull.
Vegusdal stavkyrkje
Lite synest kjent om sjølve stavkyrkja, og det meste av omtalen fokuserer på dei bevarte portalplankane, som befinn seg i Oldsaksamlinga. Portalen er motivmessig i slekt med Hylestadportalen, idet venstre planken illustrerer historia om Sigurd Fåvnesbane (frå Volsungesoga). Den høgre planken har for det meste plantemotiv, men med eit par dyreskikkelsar innimellom.
Portalen vart overført til laftekyrkja som avløyste stavkyrkja. Då så laftekyrkja vart riven i 1868, vart portalen overført til Oldsaksamlinga. I 1974 vart eit kapell oppført på den gamle kyrkjegarden.
Den japanske antarktisekspedisjonen 1910–12
Den japanske antarktisekspedisjonen 1910–12 var den første oppdagingsreisa til det antarktiske kontinent gjennomført av ein japansk ekspedisjon. Eit mannskap på 27 leia av løytnant Nobu Shirase forlét Tokyo i desember 1910 med fartøyet «Kainan Maru». Dei nådde isen 26. februar 1911 og segla vidare inn i Rosshavet. Det var seint i den antarktiske sommarsesongen, og ekspedisjonsskipet kom ikkje lenger inn enn til Coulman Island. Dei returnerte derfor til Sydney for å overvintre.
Malmyzj
Malmyzj (kyrillisk skrift Малмыж) er ein by i Kirov oblast i Russland med om lag 9000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Sjosjma, ei sideelv til Vjatka, 294 km søraust for Kirov.
Den japanske antarktisekspedisjonen 1910–12
I løpet av den neste sesongen vart det gjort eit nytt forsøk på å gå i land, og hovudmålet var å utforske King Edward VII Land. Ved Rossbarrieren møtte dei skipet til Roald Amundsen, «Fram», som låg og venta i Hvalbukta på sørpolekspedisjonen til Amundsen. Ein patrulje på fem mann frå «Kainan Maru», inkludert to hundeførarar, vart sett i land på isbarrieren og kom seg 250 kilometer sørover til 80°05' S før uvêr hindra vidare marsj. Den 28. januar planta Shirase det japanske flagget og erklærte området som låg innanfor synsvidde for japansk. Han namngav det Yamato Yukihara (Yamato snøvidde). I mellomtida hadde ei anna gruppe blitt sett i land på kysten av King Edward VII Land for å undersøke dei lågareliggande delane av Alexandra Range.
Malmyzj
Byen vart første gong nemnd som den mariske landbyen Malmyzj på 1400-talet. Ei festning vart bygd her i 1584. Han fekk bystatus i 1780.
Den japanske antarktisekspedisjonen 1910–12
I 1931 og 1939 avslo den japanske regjeringa forslaga frå Shirase om å godkjenne Yamato Yukihara som ei gåve til den japanske staten.
Tellef Inge Mørland
Tellef Inge Mørland er ein norsk politikar som representerer Arbeidarpartiet. Han er fylkesordførar i Aust-Agder.
Frå 2017 er han stortingsrepresentant frå Aust-Agder. Han var vararepresentant nr. 1 for Aust-Agder i 2005-2009 og nr. 2 i perioden 2013-2017.
Skallebreen
Skallebreen er ein isbre som flyt til Lützow-Holmbukta aust for Skallen. Han vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957–62, og kalla opp etter plasseringa nær Skallen.
Inferno Peak
Inferno Peak er ein fjelltopp 4,5 km nord for Le Couteur Peak i nordenden av Millen Range i Antarktis. Det fekk dette namnet av den sørlege gruppa frå New Zealand Federated Mountain Clubs Antarctic Expedition (NZFMCAE), 1962–63, fordi geologiske undersøkinga synte at det var kontakt mellom granitt og gråvakke innbakt med sedimentære bergartar som gav toppen ein raudaktig farge.
Musée Carnavalet
Musée Carnavalet er bymuseet i Paris i Frankrike, opna i desember 1880, adresse: 23, rue de Sévigné, 75003 Paris.
Museet har som oppgåve å gjere greie for soga til Paris frå byrjinga og fram til våre dagar. I museet er synt fram mellom anna arkeologiske samlingar, framifrå samlingar som gjeld Den franske revolusjonen, og dessutan målerisamlingar, skulptursamlingar og samlingar av andre typar kunst, historiske gjenstandar, mellom anna skilt, møblar, interiør og inventar frå fleire periodar, skalamodellar og modellar av arkitektur frå ulike tidsbolkar, fotografi, pengar frå fortida fram til notida, stemplar, segl og mykje meir. Om lag 7 000 gjenstandar er stilt ut av dei til saman 580 000 som museet har.
Museumsbygningane
Museet held til i dei gamle, historiske bygningane l'hôtel de Carnavalet og l'hôtel Le Peletier de Saint-Fargeau, som er forbundne med kvarandre med ein korridor på nivå med andre høgda i bygningane. Båe bygningane vart bygde og opphavleg nytta som privatbustader, såkalla hôtel particulier, som er ei nemning som vert nytta i Frankrike og av fransktalande i Belgia på luksuriøse, store bustadshus i sentrum av byar, der berre ein familie og tenarane deira bur. Dette er bakgrunnen for at omgrepet «hôtel» er nytta i samband med namna til dei to bygningane.
Hôtel Carnavalet vart bygd i tida mellom 1548 og 1560 av Pierre Lescot for presidenten i Parlement de Paris, Jacques de Ligneris. Grunnplanen er firkanta, og av di bygningen representerte i si tid noko nytt i pariserakitekturen, vart arkitekturen føredøme for tilsvarande bygningar, som altså vert kalla hôtel. Statuane på bygningen er meisterverk av Jean Goujon og verkstaden hans. I 1578 vart Françoise de Kernevenoy eigar, ho var enkje etter den bretonske adelsmannen François, som var kalla Carnavalet, og soleis har gjeve namn åt bygningen. På 1650-talet vart bygningen ombygd og utvida med ein ny fløy dekorert med skulpturar av Gérard van Opstal.
Etter revolusjonen vart bygningen teke i bruk av l'École des ponts et chaussées (teknisk skule for vegbygging og vegvesen), deretter av andre institusjonar (Liévyns og så Verdo), før bygningen vart innløyst av byen Paris (Ville de Paris) i 1866 etter tilråding frå baron Haussmann. Bygningen vart renovert og utvida frå 1871 til 1890 for å hyse dei historiske samlingane åt byen Paris. I bygningen vart det inkorporert utvalde kvalitetsparti frå gamle hus som vart rive under den store endringa og utbygginga som Paris gjekk gjennom i denne tida. Såleis vart innbygd i Hôtel Carnavalet både 1400-talsbogen frå rue de Nazareth på l'île de la Cité, fasaden frå 1600-talet frå kontoret til kledehandlarane (Pavillon des Drapiers) i dei gamle salshallane i 11 rue des Déchargeurs, og eit bygningselement frå hôtel Desmarets frå byrjinga av 1700-talet.
Veksten i samlingane gjorde det etter kvart naudsynt med ei ny utviding, ferdig i 1914.
Hôtel Le Peletier de Saint-Fargeau vart bygd av intendant des finances Michel Le Peletier de Souzy, som kjøpte eigedomen i 1686, reiv den gamle bygningen og bygde den som står her no, mest truleg ved å nytte somme partar av fundamenta til den gamle bygningen for den nye. Arkitekt var Pierre Bullet (1639-1716). Etter at Souzy døydde i 1725, overtok hans eldste son, Michel Robert Le Peletier des Forts (1675-1740), eigedomen, og deretter sonesonen hans, Michel Étienne Le Peletier de Saint-Fargeau (1736-1778). Namnet på bygningen skriv seg frå denne ætta.
Etter fleire skifte av eigarar vart eigedomen innløyst av byen Paris (Ville de Paris) i 1895, og Bibliothèque historique de la Ville de Paris (det historiske biblioteket for Paris) flytta inn i 1896-1897, og vart verande her fram det vart flytta til l'hôtel de Lamoignon i 1968. Bygningen stod deretter tom fram til han i 1989 vart ein part av Musée Carnavalet etter å ha vore restaurert og ominnreia. Bygningen i si nye skapnad hyser dei arkeologiske samlingane, plassert i det gamle orangeriet, samlingane som gjeld revolusjonen, og samlingane som gjeld 1800- og 1900-talet. Konserveringsavdelinga og og tenesteavdelinga hjå museet er òg plassert her.
Al Mayasam
Al Mayasam er ein landsby i Jizan-regionen, sørvest i Saudi-Arabia.
Blandingsskog
I Noreg er det svært lite blandingsskog, men det finst ein del på Sørlandet og Sør-Austlandet. Denne består typisk av ei blanding av gran og bjørk, med innslag av andre lauvtre. Blandingsskog er meir vanleg i Sverige, der store delar av Sør-Sverige består av denne skogtypen. Likeeins er han vanleg i Danmark.
Dei mest næringsrike variantane av blandingsskog har ofte eit rikt dyreliv.
Sannine
Sannine (arabisk جبل صنين, Jabal Șannīn) er eit fjell i Libanonfjella i Libanon. Det høgaste punktet er 2 628 moh. Sannine, som er bygd opp av kalkstein, er kjelda til mange fjellbekkar.
Carl von Clausewitz
Clausewitz var sterkt påverka av den europeiske opplysningstida og bygde mykje på dei fornuftsbaserte ideane. På ein del felt var han likevel ein romantikar.
Tenkinga til Clausewitz vert ofte omtalt som hegeliansk, grunna den dialektiske metoden hans. Han understreka grundig korleis den eine faktoren påverka den andre, og viste til den innverknaden uventa hendingar og utilsikta utvikling under «krigsskodda» (gjerne med ufullstendig, tvilsam eller feilaktig informasjon og eit sterkt nærvær av frykt, tvil og spenning) kalla på kjappe avgjerder frå påpasselege hærførarar.
Clausewitz såg på historia som ein avgjerande kontrollør av tillærte abstraksjonar som ikkje samsvarte med erfaringane. Tvert mot dei tidlege verka til Antoine-Henri Jomini hevda Clausewitz at krig ikkje kan målast eller reduserast til kartlegging, geometri eller grafiske oversyn. Clausewitz laga mange aforismar, mest kjend er den berømte «Krig er eit framhald av politikken gjennom andre middel».
Valley of the Damned
Valley of the Damned er debutalbumet til power metal-bandet DragonForce.
Ferndown
Ferndown  er ein by i grevskapet Dorset i England. Han har kring 17 500 innbyggjarar og ligg like nord for Poole og Bournemouth.
Ferndown er den største innlandsbyen i Dorset.
Abundantia
Abundantia er ei gudinne eller personleggjering av overflod i romersk mytologi. Ein finn framstillingar av henne på seinare romerske mynstar med overflodshorn som ho auser gåver ut av.
Abundantia blei brukt som symbol på rikdommen keisaren sikra Romarriket. Ein ofra mat og drikke til henne for å få grøde og rikdom. I mellomalderen blei gudinna omtala som Domina Abundia i litteratur. På fransk heitte ho Dame Habonde, seinare Fée Abonde.
Det finst òg ei heilag Abundantia som skal ha døydd i 804. Asteroiden 151 Abundantia har namn etter gudinna.
Biograph
Utval
Innspelingane på Biograph er ei blanding av raritetar, hitsinglar og populære albumspor. Dei er ikkje presenterte i kronologisk rekkefølgje. Av dei 53 songane på albumet var det 18 songar som aldri hadde vorte gjevne ut før, mellom anna «Lay Down Your Weary Tune» (som avsluttar Martin Scorsese-filmen No Direction Home) og tre til som berre var gjevne ut på singlar, som «Can You Please Crawl Out Your Window?».
Alle studioalbuma til Dylan fram til boksen kom ut er representerte med minst eitt spor, med unntak av Self Portrait, Dylan, Desire, Infidels og Empire Burlesque, sjølv om to songar frå Desire finst i konsertopptak og «Abandoned Love» er henta frå innspelingane til Desire. Boksen kom med eit hefte på 36 sider med sjeldne bilete og tekst av Cameron Crowe, som intervjuar Dylan om kvar song på albumet, i tillegg til fem doble sider med kommentarar om kvart spor.
Samlinga inneheld ni av dei elleve topp 40-hittane Dylan hadde. Dei som manglar er «Rainy Day Women ,» «George Jackson» og «Hurricane». Nine av ti spor frå Bob Dylan's Greatest Hits finst i denne samlinga.
Samlinga vart først gjeven ut i alle format som vinylutgåva, men Legacy Records gav ut albumet i ei mindre CD-utgåve i august 1997 med nymastra lyd. 6. august 20020 vart samlinga igjen gjeve ut i eit lite bokformat med tre CD-plater. Enno ei ny utgåve av denne kom ut i 2011 med nymastra lyd igjen.
Innhald
All songane er skriven av Bob Dylan utanom «Baby Let Me Follow You Down» av Gary Davis, Dave Van Ronk og Eric von Schmidt, og både «Isis» og «Romance in Durango» er av Dylan og Jacques Levy. CD-utgåva har same rekkefølgje, utanom at plate to sluttar med «Jet Pilot» etter «Isis». Plate 1 endar med «I Don't Believe You (She Acts Like We Never Have Met)» og plate 2 endar med «Visions of Johanna.» Plate tre byrjar med «Caribbean Wind.»
Sony Interactive Entertainment
Sony Interactive Entertainment er eit stort videospelselskap som spesialiserer seg på ei rekkje område i spelindustrien, og er eit heileigd dotterselskap og ein del av Consumer Products & Services Group av Sony. Selskapet blei etablert 16. november 1993 i Tokyo i Japan, før lanseringa av den originale PlayStation konsollen. Sony Computer Entertainment handterer undersøkingar og utvikling, produksjon og sal av både maskinvare og programvare for PlayStation linja av handhaldne- og heimekonsollar. Selskapet er også utviklar og utgjevar av videospeltitlar og er sett saman av fleire dotterselskap som dekkjer dei største marknadane til selskapet: Nord-Amerika, Europa og Asia.
Mount Irvine i Antarktis
Mount Irvine er eit fjell med ei høgd opp mot 2067 moh mellom Vogler Peak og Hoehn Peak på Roa Ridge, skiljet mellom toppen av Bartleybreen og Matterhornbreen i Asgard Range i Victoria Land. Fjellet vart namngjeve av New Zealand Geographic Board (NZGB) (1998) etter Sir Robin Irvine (1929–96), tidlegare vise-universitetsrektor ved University of Otago, styreleiar of Ross Dependency Research Committee og Antarctic New Zealand Board.
Kotelnitsj
Kotelnitsj (russisk Коте́льнич) er ein by i Kirov oblast i Russland med om lag 30 000 innbyggjarar. Han ligg på høgre breidda av elva Vjatka der ho renn saman med Moloma, og ved den transsibirske jernbanen, 125 km sørvest for Kirov.
Busetnaden Koksjarov (russisk: Кокшаров) vart første gong nemnt i 1143. Han fekk namnet Kotelnitsj i 1181 og bystatus i 1780.
På sterke vinger
På sterke vinger er debutalbumet til det norske hardrockbandet Høst. Det vart gjeve ut på ON Records i 1974. Albumet er produsert av Nils Bjarne Kvam.
Milot
Milot er ein tidlegare landkommune i regionen Lezhë i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Kurbin.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Milot 8 461 innbyggjarar.
Kirs
Kirs (russisk Кирс) er ein by i Kirov oblast i Russland med om lag 12 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Kirs nær munningen hennar i Vjatka, 281 km nordaust for Kirov.
Zujevka vart grunnlagd som ein busetnad nær eit jernstøyperi bygd i 1729. Kirs fekk bystatus i 1965.
Musikkgruppa Høst
Høst var eit norsk band med base i Indre Østfold som spelte musikk i grenselandet mellom hardrock og progressiv rock. Bandet eksisterte mellom 1973 og 1978 og var eit av dei første rockebanda som nytta seg av norske tekstar.
Historie
Bandet bestod av Svein Rønning (gitar), Lasse Nilsen (gitar), Knut R. Lie (trommer), Geir Jahren (vokalist) og Bernt Bodahl (bass). Høst gav ut debutplata På sterke vinger på Polygram i 1974 og ho vart spelt inn i løpet av seks dagar. Plata fekk god kritikk. Ei tid etter slutta Nilsen i Høst til fordel for Bazar. Då hadde alt Rønning og Lie slutta bandet og starta Déjà Vu. Nye medlemmer i Høst vart Willy Bendiksen (trommer), Fezza Ellingsen (gitar) og Halvdan Nedrejord (orgel), som alle tidlegare hadde spelte saman i bandet St. Helena. Denne besetninga gav i 1976 ut albumet Hardt mot hardt som vart ein kommersiell nedtur samanlikna med debuten. Der På sterke vinger henta det meste av inspirasjonen sin frå engelsk hardrock var Hardt mot hardt langt meir avansert musikalsk og låg mykje nærare den progressive rocken.
Etter Hardt mot hardt vart Ellingsen erstatta med gitaristen frå eit av dei gamle banda til Bendiksen, Flax, John Hesla, men plateselskapet sette ned foten då bandet ønskte å lage ei ny plate. Som eit kompromiss vart samleplata ''Extra! Extra!'' gjeve ut med fire nye låtar i 1977. Kort tid etter skifta bandet namn til Ice og byrja å synge på engelsk. Trass i ei framføring på NRK vart det ingen suksess og sommaren 1978 var det slutt for Høst.
Etter Høst har medlemmene gått ulike vegar. Bodahl slo seg saman med Kjell Inge Røkke for å dra til USA og slå seg opp, og er i dag mangemillionær, busett i USA, og jobbar innanfor Aker Kværner-systemet. Dei andre driv framleis med musikk, men først og fremst på hobbybasis. Rønning, Jahren og Lie har alle vore innom Kerrs Pink, medan Bendiksen mellom anna har spelt med Road, Gry Jannicke Jarlum og Ronnie Lè Tekrö. Han spelar i dag i Wild Willy's Gang og er eigar av utestaden Rock In i Oslo.
Etter oppløysinga har Høst hatt fleire turnear i lag. Dei har òg gjeve ut ein flexisingel med songen «Stille timer» og ei samleplate, Live and Unreleased, som inkluderer ei radioinnspeling frå 1975, fire engelskspråklege songar frå tida som Ice og tre songar frå ein konsertturné i 1991.
Høst spelte konsert på Parkteatret i Oslo 3. desember 2006 i høve prosjekt 101. Høst var òg eit av banda på progrockfestivalen Subtacto, sommaren 2007 i Oslo. 14 august 2010 spelte to forskjellige utgåve av Høst på Rock på Torget-festivalen i Bodø. Det var dei to forskjellige besetningane på På sterke vinger og Hardt mot hardt som spelte sine respektive konsertar.
Kunstløp under Vinter-OL 2014
Kunstløp under Vinter-OL 2014 vart avvikla i dagane frå 6. til 20. februar i idrettshallen Isfjellet i Sotsji. 30 kvinner og 29 karar deltok i enkeltløpa, 20 par deltok i parløp og 23 par i isdans.
Noregs Anne Line Gjersem vart nummer 23 i kvinneløpet.
Kvinner
<br style="clear:both;" />
Karar
<br style="clear:both;" />
Parløp
<br style="clear:both;" />
Isdans
<br style="clear:both;" />
Faueldalen naturreservat
Faueldalen naturreservat (òg skreve Fugldalen og Fauldalen) er eit naturreservat i den austre delen av Tromsø kommune. Det omfattar den nedre delen av Fugldalelvas nedbørfelt. I aust grensar reservatet til Lyngsalpan landskapsvernområde, og elles følgjer grensa stort sett Fugldalselvas dalføre, unntatt dei nedste rundt 200 meter før elva munnar ut i Sørfjorden.
Maria Komnene, dronning av Jerusalem
Maria Komnene (fødd 1154, død 1208/17) var ei bysantinsk prinsesse og dronning av Jerusalem gjennom ekteskapet med kong Amalrik I av Jerusalem.
Faueldalen naturreservat
Verneformålet er kystnær furuskog med naturleg plante- og dyreliv, knytt til etablering av vegetasjon i ein interessant kvartærgeologi. Deler av grusavsetjingane (sandur, endemorene og sidemorenar) er utan vegetasjon. Næringsrik flora etablerer seg i ein berggrunn av gabbro, amfibolitt og dioritt.
Maria Komnene, dronning av Jerusalem
Maria var dotter av den bysantinske prinsen Johannes Komnenos, som var hertug av Kypros og brorson av keisar Manuel I Komnenos, og Maria Taronitissa. Etter at ekteskapet hans med Agnes de Courtenay var blitt annullert i 1163 bad Amalrik om å få gifta seg med eit medlem av det bysantinske keisarhuset som ein allianse. Keisar Manuel valde då ut Maria til han. Giftarmålet blei inngått i Tyrus i 1167 med stor feiring. Då Amalrik døydde i 1174 fekk Maria Nablus som personleg len etter testamentet hans, og forlét hoffet. I 1177 gifta ho seg med Balian av Ibelin. Maria arrangerte ekteskapet mellom Alice av Champagne og Hugo I av Kypros i 1208, og dette er det siste høvet ho er omtalt frå. Ho døydde før 1217, då ho er bekrefta som død.
Theodore C. Blegen
Theodore Christian Blegen var ein amerikansk historikar og forfattar. Blegen skreiv fleire historiske referansebøker og artiklar skrive gjennom fem ti-år. Det primære området og fokuset hans var historia til Minnesota historie og norske immigrantar. <!--
Bakgrunn
Theodore Christian Blegen vart fødd i Minneapolis Minnesota. Foreldra hans var Anna Regine (1854-1925) og John H. Blegen (1851-1928), begge hadde emigrert frå Lillehammer. Faren var professor ved Augsburg College i Minneapolis og spelte ei viktig og sentral rolle i den Norske Lutherske kyrkja i Amerika. Han var ein yngre bror av den kjende arkeolog, Carl Blegen.
Under andre verdskrigen leidde han National Historical Service som førebudde materialar for soldatar til U.S. Armys rundebordskonferanse. Blegen gjennomførte dei første studia sine ved Augsburg College. Han fekk BA-stipend i 1910 for studium ved University of Minnesota med MA i (1915) og Ph.D. (1925) som førte til ei professorstilling i historie. I 19280 fekk han eit Guggenheim-stipend og studerte i ved Universitetet i Oslo.
Karriere
Blegen underviste ved high-school i Fergus Falls, Minnesota og i Milwaukee, Seinare i Minnesota Historical Society i kunst. Blegen var professor i historie (1920–1927) ved Hamline University i St. Paul, deretter University of Minnesota (1927–1939) der han var dekanus (1940–1960).
NM i skiskyting 2001
Noregsmeisterskapen i skiskyting 2001, den 43. i rekka, vart avvikla i Ål i Buskerud dagane frå 26. mars til 1. april 2001.
Theodore C. Blegen
Karriere
I 1925 vart Blegen den første redaktøren av Norwegian-American Historical Association som har som oppgåve å lokalisera, samla, verna og tolka norskamerikansk historie. Han vart vald til president for Organization of American Historians i 1943. Hans karriere ved Minnesota Historical Society byrja i 1922 og leidde denne fram til 1939. Han returnerte dit som forskar i []1960]], etter han vart pensjonist. Han var òg ein av grunnleggjarane av Forest History Society der han var president i fleire periodar, og var i meir enn tjue år knytt til organisasjonen. The Forest History Society oppretta i [1972]] Theodore C. Blegens Pris ..
NM i skiskyting 2001
20 km
<br style="clear:both;" />
Theodore C. Blegen
Karriere
Blegens mangesidige arbeid førte til at han vart æresdoktor ved fleire universitet: Hamline University, Carleton College, St. Olaf College, Luther College og Augustana College. Blegen vart òg æresdoktor ved Universitetet i Oslo. I 1938 vart han medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi og frå 1954 Det Kongelege Norske Videnskabers Selskab. I 1950 fekk han St. Olavs Orden. Blegen Hall ved University of Minnesota berar hans namn. Hans forskninsgarbeider finst i University of Minnesotas arkiv. Minnesota Historical Society har òg ei samling av Theodore C. Blegens papir.
Utvald bibliografi
-->
Al Ma`arif
Al Ma`arif er ein landsby i Jizan-regionen, sørvest i Saudi-Arabia.
Skarskvervet
Skarskvervet er ein liten dalbre ved austsida av Botnfjellet i Humboldtfjella i Dronning Maud Land. Han vart oppdaga og fotografert av Den tyske antarktisekspedisjonen i 1938-39. Han vart kartlagt av Noreg frå flyfoto og landmålingar av den norske antarktisekspedisjonen i 1956–60.
Kvadrupelalliansekrigen
Kvadrupelalliansekrigen (1718–1720) var ein krig som følgje av ambisjonane til kong Filip V av Spania, kona hans Elisabeth Farnese og sjefsministeren Giulio Alberoni om å ta attende territoria i Italia og gjere krav på den franske trona. Spania tapte krigen mot ein allianse av Storbritannia, Frankrike, Austerrike (då ein stat i Det tysk-romerske riket) og Dei sameinte Nederlanda. Savoie vart seinare med i koalisjonen som ein femte alliert. Sjølv om kampane byrja så tidleg som i 1717, starta ikkje krigen formelt før desember 1718. Han vart avslutta med freden i Haag.
Årsaker
Etter den spanske arvefølgjekrigen (1701-1714) vart Filip, hertugen av Anjou og barnebarnet til Ludvig XIV av Frankrike respektert som kong Filip V av Spania, men med vilkåret om at den franske og spanske krona aldri skulle samlast.
I tillegg hadde Spania med freden i Utrecht mista alle områda sine i Italia og Nederlanda. Dei spanske Nederlanda, hertugdømet Milano, Napoli og Sardinia vart gjevne til det Habsburg-styrte Austerrike, medan Sicilia vart gjeven til hertugen av Savoie. Desse landområda hadde vore under spansk habsburgsk kontroll i nesten to hundre år, og tapet av områda var eit stort slag for landet både praktisk og i prestisje.
Øvst på prioriteringslista for Spania var derimot gjenoppbygginga av landet etter 13 år med krig, som òg hadde vorte utkjempa på spansk territorium. Hovudarkitekten for denne operasjonen var kardinal Alberoni. I 1714 hadde han arrangert ekteskapet mellom enkemannen Filip V og den 21 år gamle Elisabeth Farnese, og vart den personlege rådgjevaren til den nye dronninga. I 1714 vart han statsminister, stabiliserte den spanske økonomien og reformerte finansane. Han starta òg gjenoppbygginga av den spanske flåten (det vart bygd 50 linjeskip i 1718) og reformerte hæren.
Elisabeth Farnese, som hadde fleire dynastiske krav i Italia, stimulerte dei italienske ambisjonane til kong Filip V av Spania og sonen hans, med støtte frå Alberoni.
I Frankrike døydde Ludvig XIV i 1715 og etterlét berre den unge oldebarnet Ludvig XV som etterfølgjaren sin. Filip V, som var det einaste gjenlevande barnebarnet til Ludvig XIV, og sonen hans, var ekskludert frå å ta over krona i Frankrike av freden i Utrecht. Filip V gjorde likevel krav på den franske krona, då den mindreårige Ludvig døydde. Motstanden mot ambisjonane til Filip førte til at Frankrike (der nevøen til Ludvig XIV, Duc d'Orléans no var regent), Storbritannia og Dei sameinte Nederlanda gjekk i lag i Trippelalliansen den 4. januar 1717.
NM i skiskyting 2001
12,5 km jaktstart
<br style="clear:both;" />
Kvadrupelalliansekrigen
Årsaker
Særleg Storbritannia hadde vorte veldig uroa over dei spanske ambisjonane i Middelhavet og den russiske ekspansjonen i Austersjøen og sende flåtar til begge områda som førebyggande tiltak. Den franske marinen var sterkt svekt av den siste krigen og kunne ikkje tilby mykje støtte.
NM i skiskyting 2001
4 x 7,5 km stafett
<br style="clear:both;" />
15 km
<br style="clear:both;" />
7,5 km
<br style="clear:both;" />
Kvadrupelalliansekrigen
Starten av krigen
Den første austerrikske reaksjonen til denne invasjonen var liten, sidan den austerrikske øvstkommanderande, prins Eugene av Savoie ønskte å unngå ein storkrig i Italia så lenge krigen på Balkan heldt på, og tok opp mykje av dei austerrikske soldatane og ressursane. Til slutt, den 21. juli 1718, enda freden i Passarowitz krigen med Det osmanske riket og den 2. august, førte dette til danninga av kvadrupelalliansen, der keisaren no vart med i trippelalliansen.
NM i skiskyting 2001
10 km jaktstart
<br style="clear:both;" />
Kvadrupelalliansekrigen
Krigen
I juli 1718 hadde spanjolane samstundes invadert Sicilia, denne gongen med 30 000 mann leia av markien av Lede. Sicilia hadde vorte gjeven til hertugen av Savoie tidlegare. Dei tok Palermo den 7. juli og delte så armeen sin i to. De Lede følgde kysten for å ta Messina mellom 18. juli og 30. september, medan Montemar erobra resten av øya.
NM i skiskyting 2001
3 x 7,5 km stafett
<br style="clear:both;" />
Kvadrupelalliansekrigen
Krigen
Franskmennene, austerrikarane og britane kravde no at Spania trekte seg attende frå Sicilia og Sardinia. Haldninga til Victor Amadeus II av Savoie var fleirtydig, sidan han aksepterte forhandlingar med Alberoni for å danne ein anti-austerriksk allianse.
Den 11. august vart den spanske flåten stasjonert ved Sicilia effektivt eliminert i slaget ved Cape Passaro, der ein britisk flåte leia av Sir George Byng. Dette vart følgd opp på hausten ved at ein liten austerriksk arme gjekk i land, samla saman i Napoli av den austerrikske statthaldaren grev Wirich Philipp von Daun, nær Messina for å heve omleiringa til den spanske styrken. Austerrikarane vart slått i det første slaget ved Milazzo den 15. oktober, og heldt berre eit lite bruhovud kring Milazzo.
Den 17. desember 1718 erklærte franskmennene, britane og austerrikarane offisielt krig mot Spania. Nederlendarane vart etter kvart med i krigen i august 1719.
1719
Etter å oppdaga Cellamare-konspirasjonen gav Duc d'Orléans ein fransk arme under hertugen av Berwick ordre om å invadere dei baskiske provinsane i Spania i april 1719. Denne armeen møtte liten motstand, men vart råka av store tap på grunn av sjukdom. Eit andre åtak i Catalonia leid same lagnad. I Amerika hadde franskmennene meir hell og tok Pensacola i Florida.
Det var òg i 1719 at den irske eksile, hertugen av Ormonde, organiserte ein ekspedisjon med omfattande spansk støtte for å invadere Storbritannia og erstatta kong kong Georg I med James Stuart, den jakobittiske «Old Pretender». Flåten hans vart derimot spreidd av eit uvêr nær Galicia i 1719, og nådde aldri Storbritannia. ein liten styrke spanske marinesoldatar under George Keith, tiande jarl Marischal gjekk i land nær Eilean Donan, men dei og skottane som støtta dei vart slått i slaget ved Glen Shiel i juni 1719, og håpet om eit opprør rann snart ut i sanden.
Franskmennene erobra den spanske busetnaden Pensacola i Florida i mai 1719, og kom eit spansk åtak på Sør-Carolina i forkjøpet. Spanske styrkar tok byen attende i august 1719, men franskmennene tok byen nok ein gong og øydela han før dei trekte seg attende mot slutten av krigen.
Ein 1200 mann sterk spansk styrke sette ut frå Cuba for å ta den britiske busetnaden Nassau på Bahamas. Etter å teke med seg eit stort bytte vart dei til slutt driven bort av den lokale militsen.
Fred
Misnøgd med militæret i kongedømet, sa Filip opp Alberoni i desember 1719, og gjorde gred med dei allierte med freden i Haag den 17. februar 1720.
I avtalen vart Filip og Elisabeth tvinga til å gje attende alle territoria dei erobra i krigen. Rettane til den eldste songen deira til hertugdømet Parma og Piacenza etter at det barnlause halv-syskenbarnet til Elisabeth, Antonio Farnese, døydde, vart derimot respektert.
Frankrike gav attende Pensacola og dei andre erobringane nord i Spania i byte for kommersielle fordelar. Som ein del av avtalen måtte hertugen av Savoie byte trona si på Sicilia med det mindre viktige kongedømet Sardinia - noko som seinare skulle vise seg å bli viktig i samlinga av Italia på 1800-talet.
Følgjer
Krigen viste seg å vere eit unikt døme på 1700-talet med Storbritannia og Frankrike på same side. Dette skjedde i ein periode mellom 1714 og 1731 då dei to landa var allierte. Spania vart seinare med i Frankrike i Bourbon-pakta, og dei to vart verande fiendar av Storbritannia.
Krigen synte òg at Storbritannia var i ferd med å verte ei stormakt til sjøs med den suksessfulle bruken av den britiske marinen i Middelhavet.
Kjelder
''
Libanonfjella
Libanonfjella (arabisk جبل لبنان; Jabal Lubnān, assyrisk ܛܘܪ ܠܒܢܢ, Tūr Lébnon) er ei fjellkjede i Libanon. Høgda er i snitt 2200 meter over havet.
Geografi
Libanon har historisk sett vore definert av desse fjella, som har gjeve vern for dei lokale innbyggjarane. Fjella var kjende for skogane av eik og furu. Dei siste attverande skogane av den kjende Libanonsederen ligg høgt i fjellsida av Libanonfjella, i skogen kalla Guds seder. Skogen står på verdsarvlista.
Fønikarane brukte tømmer frå Libanonfjella til å bygge skipsflåten sin og gjere handel med naboane sine i Levanten. Fønikarane og etterfølgjarane planta på ny og hogde ned att og fram til så seint som på 1500-talet var skogen enno stor.
Etymologi
Namnet Libanonfjella går attende til den semittiske rota lbn, som tyder «kvit», truleg som ein referanse til dei snødekte fjella.
Historie
Libanonfjella er nemnt fleire gonger i Gamletestamentet. Kong Hiram I av Tyr sende ingeniørar med sedertømmer frå Libanonfjella, for å byggje det jødiske tempelet i Jerusalem. Sidan den gong har denne sederarten vorte kalla Cedrus libani og er ofte knytt til Libanonfjella. Fønikarane nytta seder til å byggje skipa sine når dei segla i Middelhavet, og vart dei første til å skipe landsbyar i Libanonfjella der ein levde av tømmerhogst som dei sendte til kysten. Etter 400-talet kom kristne munkar, som følgde ein eremitt kalla Maron, frå Orontesdalen nord i Syria og byrja å spreie religionen sin til innbyggjarane lengst nord i fjella. Seint på 700-talet slo ei gruppe kalla seg mardaittar (òg Jarajima) seg ned i Nord-Libanon etter ordre frå den bysantinske keisaren. Målet deira var å plyndre islamske område i Syria. Dei slo seg saman med den lokale folkesetnaden, og nekta å reise att då keisaren skreiv ein avtale med den muslimske kalifen i Damaskus. Dei vart dermed ein del av det maronittisk samfunnet. I 1291, etter Akko fall, den siste krossfararutposten i Levanten, slo dei attverande europeiske innbyggjarane som hadde klart å kome seg unna mamelukkane seg ned i nordlege delar av Libanon og vart ein del av det maronittisk samfunnet.
På 800-talet kom folk frå «Jabal el Summaq»-området nord for Aleppo i Syria til den sørlege halvdelen av fjellkjeda. Desse folka vart kalla Tanoukhiyoun og på 1000-talet vart dei omvende til drusarane si tru og styrte områda av Libanonfjella frå Metn i nord til Jezzine i sør. Heile dette området vart kalla Jabal ad-Duruz. Tidleg på 1600-talet tok emir Fakhreddine II over trona i den drusiske delen av fjella kalla Chouf. I eit forsøk på samle Libanonfjell opna emir Fakhreddine døra for kristne og særleg dei maronittisk samfunna i Chouf og Metn.
Gjennom 1700-talet og inn på 1800-talet slo fleire og fleire maronittar seg ned i drusarområda i fjella. Drusarane såg på desse maronittiske samfunna som ein trugsel mot makta deira i Libanonfjella og ei rekkje kampar følgde i 1840-åra og 1860-åra, ein liten borgarkrig som førte til massakrar av tusenvis av kristne. Drusarane vann militært, men ikkje politisk, fordi europeiske stormakter (hovudsakleg Frankrike og Storbritannia) blanda seg inn på vegne av maronittane og delte Libanonfjella i to område: eit drusisk og eit maronittisk. Då makta deira vart svekka i Libanonfjella, flytta nokre libanesiske drusarar til det nye Jabal ad-Duruz sør i Syria. I 1861 vart det autonome distriktet «Libanonfjella» oppretta i Det osmanske riket under ein internasjonal garanti.
Libanonfjella som politisk namn
Libanonfjella er òg nytta som namn på politiske område: Ein sjølvstyrt provins i Osmansk Syria som eksisterte frå 1516 og det sentrale guvernementet i det moderne Libanon (sjå Libanonfjella guvernement). Den administrative regionen kalla Libanonfjella kom fram i ei tid med nasjonalisme etter borgakrigen i 1860. Frankrike støtta dei lokale kristne og britane drusrarane etter massakrar i 1860, då 10 000 kristne vart drepne i stridar med drusarar. I 1861 vart det autonome distriktet «Libanonfjella» oppretta i det osmanske systemet, under ein internasjonal garanti. Han vart styrt av ein ikkje-libanesiske kristen konsulent frå Det osmanske riket, lokalt kalla «Mutasarrıf», (ein som styrte distriktet Mutasarrifiyya). Kristne utgjorde majoriteten av folkesetnaden i Libanonfjella, med ein stor minoritet av drusarar.
I tiår la dei kristne press på dei europeiske nasjonane om å gje dei sjølvråderett ved å utvide det vesle libanesiske området deira til det dei kalla «Stor-Libanon», som var eit område som dekka Libanonfjella og kysten, og Beqaadalen i aust. Etter første verdskrigen tok Frankrike over dei tidlegare osmanske områda nord i Levanten, og utvida grensene til Libanonfjella i 1920 for å danne Stor-Libanon som var busett av attverande kristne samfunn i Midtausten. Medan dei kristne områda vart større, enda dei nye grensene den demografiske dominansen til dei kristne i det nyoppretta området Libanon.
NM i alpine greiner 1957
Noregsmeisterskapen i alpine greiner 1957 fann stad i Oslo i februar månad 1957, med storslalåm og slalåm på programmet. Utforrenna vart avvikla på Voss sundag 10. mars i Lønehorgsløypa, med 2 000 tilskodarar langs løypa.
Slalåm
Dato: ? februar
Stad: Oslo
<br style="clear:both;" />
Storslalåm
Dato: ? februar
Stad: Oslo
<br style="clear:both;" />
Utfor
Dato: 10. mars
Stad: Voss
<br style="clear:both;" />
Moore County i Nord-Carolina
Moore County er eit fylke sentralt i den USA-amerikanske delstaten Nord-Carolina. Fylket dekker eit areal på 1830 km². I kring 100 000 menneske bur i fylket.
Jaransk
Jaransk (russisk skrift Яра́нск) er ein by i Kirov oblast i Russland med om lag 20 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Jaran i nedslagsfeltet til Vjatka, 257 km sørvest for Kirov.
Moore County i Nord-Carolina
Fylket vart grunnlagt i 1784. Fylkessetet er i landsbyen Carthage.
Jaransk
Han vart grunnlagd i 1584 som ei russisk festning ved Jaran-elva som forsvar mot mariane. Ein posad voks seinare opp rundt festningea Han fekk bystatus i 1780.
Christa Wolf
Christa Wolf var ein tysk forfattar.