cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barbara Dickson
Barbara Ruth Dickson er ein skotsk songar som hadde hittar som «I Know Him So Well» og «January February». Dickson har gjeve ut femten album som har nådd UK Album Chart frå 1977 og fram til i dag, og hatt mange hitsinglar, mellom anna fire som har nådd topp 20 i Storbritannia. Avisa The Scotsman skildra ho som den mestseljande skotske songarinna.
Ballencrieff
Ballencrieff ligg nær steinalderegravplassen Cairnpapple Hill og dei omliggande områda syner spor etter busetjing frå kring 3500 f.Kr.
Hutto Peak
Hutto Peak er ein skarp fjelltopp, 1620 meter over havet, som står like nedanfor Founders Escarpment på ryggen mellom dei øvre delane av Gowanbreen og Splettstoesserbreen i Heritage Range i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1961–66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Grey H. Hutto som deltok under Operasjon Deep Freeze to somrar i perioden 1964–66.
Barbara Dickson
Ho har to gonger vunne Laurence Olivier-prisen som skodespelarinne, med roller som Viv Nicholson i musikalen Spend Spend Spend, og ho var den originale Mrs. Johnstone i Willy Russell-musikalen Blood Brothers. På TV har ho spelt Anita Braithwaite i Band of Gull.
Utvald diskografi
Archie Fisher and Barbara Dickson
Soloalbum
Singlar
Provinsen Silistra
Provinsen Silistra (bulgarsk Силистра област, Silistra oblast) er ein provins i Bulgaria. Han ligg i den nordaustlege delen av landet og grensar til provinsane Ruse i vest, Razgrad i sørvest, Sjumen i sør og Dobritsj i søraust. I nord ligg nabolandet Romania.
Byar
Provinsen har desse byane:
Edinburgh Hill
Edinburgh Hill er eit smalt nes som stikk 650 m frå austkysten av Varna Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis ut i McFarlane Strait og endar opp i ein 180 meter høg ås. Neset dannar nordvestsida av innløpet til Moon Bay. Området vart vitja tidleg på 1800-talet av selfangarar.
Øya er kalla opp etter byen Edinburgh i Skottland.
Neset ligg 13,15 km nordvest for Renier Point, 7,52 km aust for Miziya Peak, 2 km sør-sørvest for Inott Point og 7 km sørvest for Yovkov Point på Greenwich Island.
Urfolk i USA
Urfolk i USA er dei innfødde folkeslaga i områda i Nord-Amerika som no er dekte av grensene til USA. Dei består av mange ulike nasjonar, og mange av dei eksisterer enno i dag.
I USA heitar den innfødde folkesetnaden, unntatt dei i Alaska, Hawaii og andre stillehavsøyar, «innfødde amerikanarar» (Native Americans) og tidlegare «amerikanske indianarar» (American Indians). Heilt frå starten av koloniseringa oppstod det strid mellom europearar og indianarar, og i byrjinga kunne begge partar vere fælslege. Med Indian Removal Act i 1830 byrja ei gradvise utdriving av indianarane, ofte diktert direkte frå Washington D.C., og ofte mista tusenvis av indianarar livet som resultat. I løpet av siste halvdelen av 1800-talet vart dei gjenverande indianarkulturane forviste til reservat, samstundes som bisonen, det tradisjonelle byttedyret til indianarane, i stor grad vart utrydda. Språka, religionen og kulturen deira vart undertrykt gjennom forbod og forsøk på å tvinge på dei kristendom. Nyleg har ein gradvis erkjent rettane til urfolket, som i aukande grad har hamna på den politiske dagsordenen, og i nokre tilfelle har ein utbetalt erstatningar for tidlegare overgrep - ein viktig vørdnad for mange indianarar.
Før europearane kom viste indianarkulturen eit enormt mangfald. Nokre viktige handverk var saum, tekstilkunst, keramikk, og ein formalisert biletspråk i form av stiliserte skulpturar og fetisjar og sandmåleri. Mykje av kunsten var nært knytet til dyrkinga av forfedrar og mytologi. I dag høyrer til mange indianarar ein synkretistisk, kristen rørsle som kombinerer kristen liturgi med tradisjonell dans- og songritual til trommer.
Historie
Historia til urfolka i USA er ei historie om fordriving og desimering gjennom heile 1800-talet. Somme kallar det eit nesten fullført folkemord.
På 1800-talet gjorde den stadige US-amerikanske ekspansjonen vestover at mange indianarar vart tvinga til å flytte lenger vest. Dette skjedde ofte med makt. Under president Andrew Jackson vedtok kongressen Indian Removal Act i 1830, som skulle gi indianarane land vest for Mississippi i byte med land aust for den store elva. Så mange som 100 000 indianarar vart flytta vestover som resultat av denne «indiananarfjerningspolitikken».
I teorien skulle dette vere frivillig, men i praksis vart det eit stort press på indianske leiarar for å skrive under slike avtalar. Den såkalla «Treaty of New Echota» vart til dømes underskriven av ei utbrytargruppe av cherokeear, ikkje den valde stammeleiinga. Likevel vart «avtalen» brutalt sett ut i livet av president Jackson, noko som førte til at om lag fire tusen cherokeear døydde under den dødsmarsjen som blir kalla Trail of Tears.
Den eksplisitte «indianarfjerningspolitikken» tvinga fram omlokalisering av store indianargrupper i det austlege USA, og førte direkte og indirekte til titusenvis av dødsfall.
Den etterfølgjande assimilasjonsprosessen var ikkje mindre øydeleggjande for indianarfolka. Stammane vart generelt relokalisert til plassar der dei ikkje kunne halde fram med den tradisjonelle livsstilen sin eller oppretthalde kulturen sin.
Ved eit høve oppmoda president Jackson dei kvite om å drepe ned så mange bison som dei kunne, for å øydeleggje prærieindianarane si fremste matkjelde. Nokre år seinare var det færre enn 500 bison att på Dei store slettene. Konfliktar under samlenemninga The Indian Wars braut ut mellom USA sine militærstyrkar og mange ulike stammar. Den US-amerikanske regjeringa inngjekk mange avtalar i denne perioden, men braut mange av dei sidan, av ulike grunnar. Velkjende hendingar under «indianarkrigane» er Slaget ved Little Bighorn i 1876 og Massakren ved Wounded Knee i 1890.
Mange indianarbarn vart sende bort til internatskolar drivne av kristne misjonærar. Desse var ofte traumatiske for indianarbarna, fordi dei vart forbydde å snakke sitt eige språk, praktisere sin tradisjonelle religion og på mange andre måtar tvinga til å gi opp indianar-identiteten sin. Det er òg mange dokumenterte tilfelle av seksuell, fysisk og psykisk mishandling i desse skolane.
Først i 1924 fekk indianarane i USA statsborgarskap.
Kjelder
I hovudsak den engelskspråklege wikipediaen.
Ruth Rendell
Ruth Barbara Rendell, baronesse Rendell av Babergh, (fødd som Ruth Barbara Grasemann, ) var ein britisk forfattar og medlem av Overhuset i Det britiske parlamentet.
Bakgrunn
Rendell var fødd i South Woodford i Essex som dotter av to lærarar. Mor hennar, Ebba Kruse, var fødd i Sverige, men voks opp i Danmark, medan far hennar, Arthur Grasemann, var engelsk. Rendell voks opp som einebarn i Leyton, ein forstad på austkanten av London, men var ofte i Skandinavia i jula og andre feriar, og lærte både dansk og svensk. Under krigen blei mora ofte tatt for å vera tysk, og oppveksten til Rendell var prega av ei kjensle av utanforskap. Mor hennar utvikla etterkvart multippel sklerose og døydde medan Rendell var barn.
Virke
Rendell byrja i arbeidslivet som journalist. I 1964 debuterte ho med kriminalromanen From Doon with Death der ho introduserte karakteren som seinare skulle bli hennar mest kjente detektiv, Chief Inspector Reginald Wexford.
Parallelt med serien om inspektør Wexford skreiv Rendell psykologiske krimbøker, der ho utforska den avvikande psyka til forbrytarar. Etter hennar syn bidrar verdisynet til den engelske middelklassen ofte til å framkalla asosial og irrasjonell åtferd, i staden for å motverka henne. Frå 1986 vidareutvikla ho utforskinga si av dette under pseudonymet Barbara Vine.
Rendell blei rosa for elegant prosa, skarp innsikt i menneskesinnet og gode plott. Gjennom ein førtiårig forfattarkarriere spegla ho òg dei sosiale endringane i samfunnet, og sette søkelyset på område som familievald og den skiftande statusen til kvinner.
Rendell fekk ei lang rekke prestisjefylte prisar for bøkene sine. Mellom anna blei ho løna med ikkje mindre enn fire Gold Daggers, Crime Writers' Association sin pris for årets beste krimroman. A Fatal Inversion, skriven under pseudonymet Barbara Vine og vinnar av ein Gold Dagger-pris i 1987, var ein av sju nominerte til The Dagger of Daggers i 2005, CWA sin jubileumspris for beste kriminalroman gjeven ut dei siste 50 åra.
Fleire av bøkene til Rendell er filmatiserte, mellom anna i Pedro Almodóvar sin Carne trémula (Live Flesh). Inspektør Wexford-bøkene er blitt filmatiserte for TV med George Baker i hovudrolla som Reginald Wexford.
I januar 2015 blei ho innlagt på sjukehus med slag, og døydde i mai same år.
Kjelder
<references group="" responsive="1">
Jakov Fak
Jakov Fak er ein kroatisk-slovensk skiskyttar fødd i Rijeka som har vunne to VM-gull i skiskyting, fyrst på 20 km i 2012 og så på 15 km fellesstart i 2015. Han tevla for Kroatia til 2010, sidan har han representert Slovenia.
Aktiv
Fak overraska stort då han tok bronsemedaljen på 20 km under VM i skiskyting 2009 i koreanske Pyeongchang. Etter framifrå skyting og fin fart i sporet, tok han Kroatias første VM-medalje i skiskyting bak vinnaren Ole Einar Bjørndalen og tyske Christoph Stephan på andreplass. Til dess hadde Fak aldri vore mellom dei ti beste i noko verdscuprenn. Under Vinter-OL 2010 i Vancouver sikra han seg ein ny bronsemedalje, då på 10 km.
I november 2010 fekk Fak slovensk statsborgarskap og har sidan representert Slovenia. Under VM i skiskyting 2012 i Ruhpolding kunne han for fyrste gong klive høgst på sigerspallen, og då som verdsmeister på 20 km. I VM i skiskyting 2013 i tsjekkiske Nové Město tok han bronse på 10 km, VM-gullet tok norske Emil Hegle Svendsen med seg. Med to strafferundar skaut Fak seg ut av gullkampen på 15 km fellesstart under vinterleikane 2014 i Sotsji. Kampen om sigeren vart eit durabeleg oppgjer mellom Svendsen og franske Martin Fourcade med den fyrstnemnde som vinnar, Fak enda på fjerdeplassen. Avslutningsdagen under VM 2015 i Khanty-Mansijsk gjekk Fak ut frå siste skyting på fellesstarten i tet med tre andre utøvarar. Han lukkast ta heim sigeren i tevlinga med ei sterk avslutning.
Perioden mars 2012 til mars 2015 vann han åtte renn i verdscupen i skiskyting.
Anna Hvoslef
Anna Hvoslef var ein av dei fyrste kvinnelege journalistane i Noreg, og den fyrste i Aftenposten, der ho arbeidde frå 1897 til 1935. Som journalist i Aftenposten arbeidde ho hovudsakleg med litteraturjournalistikken. Ho gav også ut reiseskildringar frå reiser i Europa og Amerika.
Hvoslef var aktiv i ei rekkje presseorganisasjonar, og var den fyrste kvinnelege medlemmen av Den Konservative Presses Forening. Ho var den einaste kvinnelege delegaten på det 2. nordiske pressemøtet i København i 1902. Anna Hvoslef var formann for Norsk Kvinnesaksforening frå 1930 til 1935.
Anna Hvoslef var dotter av amtmannen Johan Christian Georg Hvoslef.
Orkanen Irene
Orkanen Irene er ein atlantisk orkan frå august 2011 som har gjort stor skade i Karibia og som har nådd austkysten av USA. Fleire amerikanske statar har iverksatt evakuering. Det er venta at orkanen vil føre med seg stor stormflo, noko som gjer at vasstanden kan stige fleire meter. Faren for stormflo er med på å gjere uvêret farlegare for folk.
Universitetet i Kairo
Universitetet i Kairo (arabisk, engelsk Cairo University, tidlegare Egyptian University og Fuad University) er eit institutt for høgare utdanning i Giza ved Kairo i Egypt. Universitetet blei danna i 1908, då Egypt var under britisk kolonistyre. Universitetet i Kairo var inspirert av europeiske universitet, som mange utdanna egyptarar no hadde vitja. Det var dermed ein motsats til tradisjonelle religiøse instutusjonar som Al-Azharuniversitetet, og blei ein modell for statlege universitet i regionen.
Universitetet er i dag (2013) delt inn i 27 fakultet eller institutt. Det undervises mellom anna i medisin, farmakologi, veterinærmedisin, ingeniørkunst, jordbruk, statsvitskap, arkeologi, økonomi, juss, naturvitskap og humaniora.
Nokre kjende studentar ved universitetet har vore egyptiske Boutros Boutros-Ghali, palestinske Yassir Arafat og irakiske Saddam Hussein.
Ereby Point
Ereby Point er eit nes som ligg 7 km aust-nordaust for Detnah Point langs nordsida av South Bay på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Namnet «Erebys Bay» vart gjeve til South Bay på eit kart frå 1825 av James Weddell og «Ereby Point» vart gjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1961 for å bevare namnet til Weddell i området.
Fylkesveg 173 i Rogaland
Fylkesveg 173 i Rogaland går mellom Nærland og Nærlandsheimen i Hå kommune. Vegen er 300 meter lang.
Paul Jones
Paul Jones er ein engelsk songar, skodespelar, munnspelspelar, radiopersonlegdom og programleiar på fjernsyn.
Som frontmann i Manfred Mann frå 1963 til 1966 var Paul Jones ein av dei fremste vokalistane i den britiske invasjonen, og song blues, R&B og energirik pop/rock med ei tiltalande blanding av glattheit og sjel.
Så tidleg som i 1965 spekulerte pressa i om Jones, som var ein den einaste i Manfreds som hadde tenåringsappellen, ville forlate gruppa for ein solokarriere. Jones og gruppa benekta desse rykta ei stund, men Jones leverte inn avskjeden sin seint i 1965, men vart verande med bandet det meste av 1966, medan dei søkte etter ein erstattar. Jones ønskte i tillegg til å starte solokarrieren sin, starte ein karriere som skodespelar og fekk snart ei rolle i kultfilmen Privilege, der han spelte ein popsongar. Jones song òg nokre songar i filmen, mellom anna «Set Me Free», som vart covra av Patti Smith i midten av 1970-åra.
Jones hadde nokre hittar i Storbritannia i 1966 og 1967 med «High Time» og «I've Been a Bad Bad Boy», men solokarrieren hans tok aldri av i USA. Begge desse singlane var glatte poplåtar som fekk han til høyres meir ut som Tom Jones enn del tidlegare Paul Jones. Etter dette hadde ikkje Jones noko vidare suksess i Storbritannia.
Jones skifta fokus frå plateartist til å bli musikalartist, noko han framleis held på med. Han gjekk etter kvart attende til bluesrøtene sine og song i det mindre Blues Band, og deltok på fleire attforeiningar med Manfred Mann. Eit nytt album, Showcase, kom ut i 2001 på Hallmark Records.
Standardmodellen
Standardmodellen i partikkelfysikken er ein teori som skildrar dei tre naturkreftene fargekraft, svak kjernekraft og elektromagnetisme, og elementærpartiklane. Han inneheld dei lovene som styrer korleis partiklane og kreftene oppfører og utviklar seg. Dette er grunnlaget for korleis atom er bygde opp og knyter seg saman til molekyl, og dermed all vanleg materie rundt oss.
Standardmodellen er ein kvantefeltteori (QFT) som er konsistent med den spesielle relativitetsteorien. Ein kvantefeltteori skil seg frå eldre kvantemekanikk, slik som Schrödingerteori, ved at òg bølgjefunksjonen er kvantisert, i tillegg til storleikar som energi, posisjon, og rørslemengd. Kvantisering av bølgjefunksjonen er det som gjev opphav til partiklar. I standardmodellen er alle felt kvantisert, og til og med vekselverknad mellom partiklar skjer ved utveksling av virtuelle partiklar. Eit døme på ein vekselverknad er elektrisk fråstøyting mellom elektron, som skjer ved utveksling av virtuelle foton. Standardmodellen skildrar òg korleis partiklar kan skapast og tilinkjesgjerast, eller korleis dei går over til andre typar partiklar ved kollisjonar. Ved slike overgangar er bevaringslover viktige sidan dei gjev rigide skjema for kva for overgangar som er lov og kva for som ikkje er. Døme på bevarte storleikar er ladning, energi, og rørslemengd.
Standardmodellen skildrar ikkje gravitasjon og er dermed ikkje kopla til den generelle relativitetsteorien. Gravitasjon blir trudd å ha lita tyding på avstandar på storleik med eit atom og mindre, men er viktig for ei total skildring som ikkje berre kan nyttast på atomært og subatomært nivå. Standardmodellen vart utvikla mellom 1970 og 1973 basert på arbeid tilbake til tidleg på 1900-talet. Det er ein viktig test for naturvitskaplege teoriar at dei tillèt oss å formulere hypotesar og føresei verdien av storleikar som kan utprøvast og målast. Standardmodellen har føresagt ei rekkje nye partiklar og verdiar som til no har vist seg å stemme særs godt med testresultat frå forsøk, til dømes i partikkelakseleratorar.
Massen til partiklane, koplingskonstantane for kreftene og dessutan fleire bevaringslover er ikkje avleidd av grunnprinsipp, men avgjort eksperimentelt. Dette gjev ei rekkje uløyste spurnader (sjå under). Ein veit òg at dei partiklane som i dag blir skildra av standardmodellen berre utgjer omtrent 2–4 % av all masse og energi i det observerbare universet.
Historikk
I 1917 skildra Bohrmodellen atomet som ein positiv kjerne samansett av proton og nøytron med elektron med kvantiserte energinivå i banar rundt atomkjernen. Omkring 10 år seinare fekk partikkelfysikken mange gjennombrot, med Erwin Schödingers bølgjelikning (1926) som forklarar bølgjenaturen til elektronet, Wolfgang Paulis utelukkingsprinsipp (1926) som forklarar det periodiske systemet, Werner Heisenbergs uskarpleiksrelasjon (1927) og Diraclikninga (1928) som er den relativistiske bølgjelikninga for elektron. Diraclikningen er det første som kan reknast som ein eigenleg del av standardmodellen.
Viktige bidrag på 1930-talet var betastråling og postuleringa av nøytrinoet (Enrico Fermi) og dessutan kvanteelektrodynamikken, som byggjer på Diraclikninga og vart ferdigutvikla på 1940-talet av Richard Feynman, Freeman Dyson, Julian Schwinger, og Sin-Itiro Tomonaga. Den store innsatsen i våpenprogramma under og etter andre verdskrigen gav tilgjenge til partikkelakseleratorar med stadig høgare energi og førte til oppdaginga av stadig fleire kortliva, energirike partiklar. I 1960-åra var det eit klårt behov for ein modell som kunne systematisere alle desse observasjonane. Murray Gell-Mann og George Zweig foreslo kvar for seg midt på 60-talet at desse partiklane var bundne tilstandar av tre meir fundamentale partiklar som Gell-Mann kalla kvarkar (etter ei linje i James Joyce-romanen Finnegans Wake: "Three quarks for muster Mark").
I utgangspunktet vart kvarkar rekna som ein høveleg matematisk modell meir ein verkelege partiklar. Men utover 1960-åra gav ei rekkje eksperiment med observasjon av til dømes partikkelspreiing bevis på at kvarkane var verkelege partiklar. Vidare arbeid gjorde at ein mellom 1970 og 1973 kunne utvikle standardmodellen. Dei partiklane og vekselverknadane som denne skildrar er seinare vorte stadfesta eksperimentelt. Higgsbosonet sleit ein lenge med å finne, før han endeleg vart stadfesta i 2012. Som nemnt er standardmodellen ikkje ei fullstendig skildring, og ei rekkje eigenskapar ligg framleis utanfor det området standardmodellen skildrar.
Grunnlag
På same måte som partikkel brukast ei rekkje namn frå vanleg daglegtale i skildringa av standardmodellen. Døme er farge, spinn, opp, topp osv. som opphavleg vart valde fordi dei skulle vere lett å huske, og har ikkje noko samanheng med omgrepa slik dei blir brukt i vanleg tale. Ein kan dermed leiast til å tru at ein intuitivt kan forstå korleis desse systema oppfører seg, noko som ofte er langt frå realiteten.
Det er eit viktig mål innan fysikken at eigenskapane skal kunne utleiast frå ein grunnleggjande teori om alt der dei einskilde lovene, massar, energinivå osv, berre er spesialtilfelle og instansieringar av generelle prinsipp og der «Detaljane kan bereknast dersom situasjonen er enkel nok til å gjere ei tilnærming, noko som sjeldan er tilfelle, men der vi ofte likevel stort sett kan forstå kva som skjer» (R. Feynman). Standardmodellen er ikkje ein fullstendig slik teori (sjå figur).
Eigenskapane
Alle partiklar og vekselverknader kan skildrast ved ein kombinasjon av ulike kvantetilstandar. Kvantemekanikken skildrar at desse tilstandane er kvantifiserte, det vil seie at dei berre opptrer i multiplar av Planckkonstanten. Nokre av dei grunnleggjande eigenskapane innan standardmodellen er:
m0 = E / c² (med eininga eV/c²). Total energi er gjeve ved Einsteins klassiske formel, med relativistisk masse eller med rørslemengd og kvilemasse: der m er masse, m0 er kvilemasse, c er ljosfarten og p er rørslemengd.
Partiklar
Standardmodellen skildrar med bakgrunn i dette dei einskilde kategoriane og generasjonar av partiklar og antipartiklane deira:
I tillegg har alle partiklar ein antipartikkel. Det er i tillegg fleire andre hypotetiske partiklar som hittil ikkje er observert og som dels blir skildra seinare. Kvarkane byggjer opp ei rekkje ulike hadron (baryon og meson). Av desse partiklane er det berre elektronet, nøytrinoane og fotonet, og dessutan opp- og ned-kvarkane i protonet og nøytronet, som har ei levetid som gjer at dei kan observerast. Alle andre partiklar har i utgangspunktet ei levetid som er kortare enn 10−10 sekund (og tildels mykje kortare). Desse kan berre observerast indirekte via nedbrytningsprodukta sine eller andre effektar.
Alle partiklane har eigenskapen spinn som skildra over. Lepton og baryon har spinn ½ og er difor fermion. Desse utgjer til saman all vanleg materie i universet. Dei er underlagt Paulis utelukkingsprinsipp, som postulerer at ulike partiklar ikkje kan eksistere i same posisjon og kvantetilstand. (Dei må ha antisymmetriske bølgjefunksjonar.) Ein verknad av dette er at det forhindrar vanleg materie frå å kollapse til ein særs kompakt tilstand. Det er til saman seks kvarkar, seks lepton og antipartiklane deira, altså til saman 24 fermion.
Krefter
Standardmodellen forklarar kraftverknaden mellom partiklar i vanleg materie (fermion) ved utveksling av vekselverknadskvant (som er boson). Denne modellen om korleis kreftene mellom partiklane blir formidla, kan bereknast særs presist og stadfestast i laboratorieforsøk. Vekselverknadskvanta kan opptre som verkelege partiklar, men som kraftformidlarar er dei virtuelle i den tydinga at dei blir sende ut og blir oppteke avgrensa av uskarpleiksrelasjonen. Det er berre utgangsposisjonen og sluttresultatet som må bevare t.d. total energi, medan vekselverknadspartikkelen kan ha mykje høgare energi (og masse) enn tilfellet ville vore for ein verkeleg partikkel. Dette avgrensar likevel levetid og rekkjevidd for vekselverknadskvanta som skildra over og di meir massiv partikkelen er, dess kortare er levetida og rekkjevidda. Kraftverknaden kan vere tiltrekkande eller fråstøytande.
Vekselverknadskvanta har heiltalig spinn 0, 1, 2, ... og er boson. Dei følgjer difor ikkje Paulis utelukkingsprinsipp og kan difor òg vere i same posisjon og kvantetilstand (symmetriske bølgjefunksjonar). Det finst tre hovudtypar:
Symmetri
Ein viktig eigenskap ved standardmodellen er chiralitet, dvs. «venstre- og høgrehendtheit». Ein partikkel er etter definisjonen venstrehendt viss indre spinn er med klokka når urskiva peikar i rørsleretninga. Hugseregel: Når fingrane på venstrehanda følgjer spinnet og den utstrakte tommelen peikar i rørsleretninga er partikkelen venstrehendt, og tilsvarande høgrehendt for høgre hand.
Helisitet h følgjer eit tilsvarande prinsipp, men er projeksjonen til spinnet \vec S langs retninga til rørslemengda \hat p:
Skilnaden er relativistisk: chiralitet heldt seg i høvet til snøggleiksvektoren, medan helisitet tar med snøggleiken til observatøren. Om observatøren (t.d. ein annan partikkel) flyttar seg fortare enn partikkelen endrar helisiteten forteikn sett frå observatøren, for 1/2-spinn-partiklar, er han t.d. +\hbar/2 eller -\hbar/2 etter definisjonen over. For partiklar med null masse, t.d. foton og gluon som alltid flyttar med lysfarten, kan observatøren ikkje flytte seg fortare, og for slike partiklar er alltid helisiteten lik chiraliteten gonger \hbar/2
Standardmodellen er ein chiral teori, som vil seie at partiklane i einskilde vekselverknader oppfører seg ulikt avhengig av om dei er venstrehendte eller høgrehendte. Til dømes virkar svak vekselverknad berre på venstrehendte partiklar (og høgrehendte antipartiklar). Fermion er òg chirale, og venstrehendte fermion koplar sterkare til andre venstrehendte fermion enn venstre – høgre- og høgre – høgre-par. Dette symmetribrotet har etablert ein «preferanse» i naturen for venstrehendte partiklar. Denne typen symmetri blir kalla for P-symmetri (av paritet), og ein seier at svak kjernekraft har stort P-symmetribrot. Dette har vore brukt til å studere nøytrinomasse, for sidan det finst indikasjonar på symmetribrot ved svak kjernekraft, må nøytrinoet òg ha masse.
Symmetri for motsette ladningar kallast C-symmetri (for charge). Det vil til dømes seie at eit elektron – proton-par har same elektromagnetiske vekselverknad som eit positron – antiproton-par (positron er anti-elektron). I ein del tilfelle der det finst P-symmetribrot, kan det likevel finnast CP-symmetri. Det var tidlegare trudd at svak kjernekraft hadde CP-symmetri, men no veit ein at det òg finst mindre CP-symmetribrot.
Den siste symmetrien er T-symmetri, det vil seie at ein speglar bakover i tid. Det er ikkje kjent nokre vekselverknader som ikkje tilfredsstiller kombinert CPT-symmetri.
Bevaringslover
Allereie i klassisk mekanikk hadde ein teoriar om bevaring. Den første termodynamikklova seier t.d. at energi korkje kan oppstå eller forsvinne. Tilsvarande er summen av dei elektriske ladningane i eit system bevarte.
For vekselverknader er ein eigenskap bevart dersom summen for partiklane er lik før og etter vekselverknaden. Det vart tidleg observert at visse vekselverknader er vanlege medan andre finst særs sjeldan («forbodne vekselverknader»). Desse eksperimenta har ført til skildringa av kvantetal for elementærpartiklane og bevaringslover som skildrar kva for tilstandar og overgangar som finst.
Baryon og meson
På grunn av fargekrafta eksisterer alltid kvarkar bundne i grupper som er fargenøytrale:
Nøytron og proton kallast òg nukleon. Fleire nukleon blir bunde saman til ein atomkjerne fordi dei har ein ubalanse i fargeladninga som gjev opphav til sterk kjernekraft som stabiliserer kjernen ved å virke mot fråstøyting mellom like ladningar. Denne blir formidla av virtuelle meson. Utanfor atomkjernen er det berre elektromagnetisk kraft som styrer vidare oppbygning av orbitalar og kjemiske samband. Av baryona er det berre protonet som er stabilt i fri tilstand. Nøytronet er stabilt i mange atomkjernar saman med protonet.
Ein legg merke til at massen for baryon og meson er særs ulike og mykje høgare enn summen av dei renormaliserte verdiane for dei kvarkane som byggjer opp partiklane. Dette kjem av vesentleg bindingsenergi som følgje av fargenøytral innelukking.
Masse og higgspartikkelen
Higgspartikkelen er eit elektrisk nøytralt vekselverknadsboson med spinn 0. Det har ein viktig funksjon både i elektrosvak teori og som opphav til masse i partiklane. Det var lenge den einaste partikkelen i standardmodellen som ikkje var eksperimentelt oppdaga, og var gjenstand for stor merksemd, blant anna med oppstarten av ATLAS-eksperimentet ved Large Hadron Collider (LHC) i CERN. Higgsbosonet vart oppdaga her i 2012.
Higgsbosonet er naudsynt får å tilfredsstille gaugesymmetri for vekselverknadsboson med heiltalig spinn, spesifikt W+, W- og Z0. Om dei kjende vekselverknadsbosonane var dei einaste i standardmodellen, ville dette av symmetriårsaker føre til null masse, som det er tilfelle for gluon (kvantekromodynamikk) og foton (kvanteelektrodynamikk). Sidan W- og Z-bosona har særs høg masse (typisk 80–90 GeV/c²) krevjast det ein mekanisme som kan forklare dette store symmetribrotet. Òg andre effektar krev kanselleringar som i prinsippet ville føre til at alle elementærpartiklar (lepton, baryon og boson) måtte ha null masse om det ikkje fanst fleire boson.
For å løyse dette problemet, har ein postulert eit skalarfelt kalla higgsfeltet (etter Peter Higgs). Eit skalarfelt har same konstante verdiar i heile universet, og inga retning (i motsetnad til ein vektor). Det har ein vakuumforventingsverdi (forventa verdiar for variabelen til feltet i vakuum) som er berekna til 246 GeV. Higgspartikkelen er ein kvanteverdi som koplar dette feltet til partiklar som har masse (massive partiklar), og styrken til koplinga (koplingsfaktoren) avgjer dermed kor stor massen til partikkelen blir. Tidlegare eksperiment set ei nedre grense for massen til higgsbosonet masse på ca. 115 GeV/c². Det ligg i vekselverknaden at higgspartikkelen koplar svakt til partiklar med låg masse (som opp-, ned-, sær-, sjarm-kvarkar og lepton), og kan truleg berre framstillast via særs massive partiklar som topp- og botn-kvarkar og W- og Z-boson, og kan sidan detekterast via nedbrytingsprodukta sine som vist i figuren.
LHC ved CERN har tilstrekkeleg energi til å produsere partiklar med dette energinivået og ein kan å finne Higgsboson eller partiklar med andre eigenskapar som forklarar symmetribrotet og opphavet til massen til partiklane.
Utvikling og uløyste område
Sjølv om standardmodellen gjev særs godt samsvar med eksperimenta, har han manglar på ei rekkje område som er gjenstand for omfattande forsking:
Strengteori og supersymmetri
Det er naturleg å tenkja seg at det finst eit meir fundamentalt skildringssystem (anten virtuelt eller reelt) enn dei partiklane og vekselverknadane som blir skildra i standardmodellen. Ein slik modell er strengteorien, som skildrar dei dimensjonslause punktforma partiklane i standardmodellen ved hjelp av eindimensjonale strengar. Strengteori er eit samleomgrep som òg omfattar M-teori (inneheld fem strengteoriar) og superstrengteori.
Strengane kan vere opne eller lukka (endepunkta rører kvarandre som t.d. i ein sirkel), og typisk storleiksorden er plancklengda på Strukturen til strengane og vibrasjonsmodi gjev opphav til dei ulike elementærpartiklane som blir skildra i standardmodellen. Sjølv om strengteori kan forklare mange eigenskapar, krev vitskapleg metode at ein kan etablere eksperiment som kan stadfeste teorien eller føresei andre verknader som må skuldast strengar. Dette er førebels ikkje tilfelle.
Dei fleste variantane av strengteorien resulterer òg i ytterlegare symmetriar. Ein teori som skildrar dette er supersymmetri som føreseier at det for kvar vanlege partikkel i standardmodellen vil finnast ein superpartnar. Superpartnaren har same kvantetal som partnaren sin utanom spinnet som har ein skilnad på 1/2. Supersymmetriske partiklar vil ha særs høg masse, typisk 0,1 til 1 TeV. Dette kan løyse to fundamentale problem:
Men heller ikkje for strengteori har ein føreseielege eksperimentelle resultat som eintydig stadfestar at teorien gjeld. Supersymmetri kan vere ein gyldig teori sjølv om superstrengteorien ikkje er korrekt.
Fylkesveg 174 i Rogaland
Fylkesveg 174 i Rogaland går mellom Søyland bru og Njærheim i Hå kommune. Vegen er 1,3 km lang.
Pemmican Step
Pemmican Step er ei trinnliknande bakke i Tuckerbreen oppom samløpet Leanderbreen i Victoria Land. Han har særs mange bresprekkar i den sørlege halvdelen, men det er enkelt å ta seg over nordenden. Han vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1957-58. Pemmikan er ein type konservert kjøt.
Clara Ottesen
Clara Johanne Ottesen var ein norsk samfunnsøkonom, statstenestekvinne, bistandsarbeidar og kvinnesaksforkjempar. Ho var leiar for Norsk Kvinnesaksforening frå 1968 til 1972.
Liv og virke
Ottesen tok examen artium i heimbyen Halden i 1931, deretter ved den einaste handelsutdanninga i samtida ved Oslo handelsgymnasium og blei utdanna cand.oecon. ved Universitetet i Oslo i 1938. Ho arbeidde som lærar i handelsfag 1938–1940, som sekretær (saksbehandlar) i Forsynings- og gjenreisingsdepartementet 1940–1949 og som sekretær og fyrstesekretær (frå 1954) i Sosialdepartementet 1949–1956. Frå 1956 arbeidde ho i Departementet for familie og forbrukarsaker/Forbrukar- og administrasjonsdepartementet, med tittelen konsulent, den gongen ei høg stilling i departementa med fagansvar for eit politikkområde. Ho var ein sentral byråkrat på familie- og likestillingsfeltet i 1950- og 1960-åra. Ho var SN-ekspert (Community Development Expert) i Aust-Pakistan (no Bangladesh) med bustad i Dhaka frå 1962 til 1964, og arbeida med å utvikle program for å styrke kvinner si stilling i landet.
Ottesen var 2. nestleiar i Norsk Kvinnesaksforening 1966–1968; ho etterfølgde Eva Kolstad som NKF-leiar i 1968 og sat i vervet til 1972. Ho var også styremedlem i International Alliance of Women frå 1967 til 1973. Frå 1971 var ho sentralstyremedlem i Europarørsla, der tidlegare utanriksminister Svenn Stray var leiar.
Ottesen blei i 1939 gift med cand.oecon. Kjell Ottesen, son av Immanuel Ottesen. Dei blei skilde i 1947, men ho heldt på etternamnet.
Ichera Peak
Ichera Peak er eit fjell med ei høgd opp mot 2600 m i Maglenik Heights, nord i det sentrale Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det ligg oppom Ellenbreen i sørvest og Youngbreen i nordaust.
Fjellet er kalla opp etter busetnaden Ichera aust i Bulgaria.
Ichera Peak ligg 18,88 km aust for Mount Anderson, 4,21 km sør-søraust for Mount Gozur, 9,78 km sør-sørvest for Zimornitsa Peak, 15,18 km vest-nordvest for Mount Besch og 5,93 km nord-nordvest for Chapman Peak.
Naturally av J.J. Cale
Naturally er debutalbumet til J.J. Cale. Det kom ut i 1972 og inneheld songen «After Midnight», som først vart spelt inn av Eric Clapton i 1970. Cale, som stort sett var gått i gløymeboka på den tida, kjende ikkje til at Clapton hadde spelt inn songen før «After Midnight» vart ein radiohit i 1970. Cale fortalte til Mojo at då han høyrde Clapton sin versjon på radio «var eg lutfattig, og tente ikkje nok til mat og eg var ikkje ung heller. Eg var i trettiåra, så eg vart veldig glad. Det var så fint å tene litt pengar.» Venen til Cale, produsenten Audie Ashworth, oppfordra Cale til å spele inn eit heilt album for å utnytte suksessen til songen hans.
Naturally vart spelt inn sjølvstendig, og musikarane fekk betalt demo-honorar. Somme songar, som «Call Me the Breeze», vart spelte inn med ein primitiv trommemaskin og høyrest nesten ut som demoar. Albumet synte den særeigne, underdrivne stilen til Cale, og sette i gang solokarrieren hans, som han heldt gåande til han døydde i 2013. Albumet inneheld hittane «Crazy Mama» (22. plassen på Billboard Hot 100- den einaste han fekk på topp 40 ) og «After Midnight» (42. plassen) i tillegg til radiohittar som «Bringing it Back» (spelt inn av Kansas for debutalbumet deira), «Call Me the Breeze» (seinare spelt inn av Lynyrd Skynyrd) og «Clyde» (seinare spelt inn av Dr. Hook and the Medicine Show og ein countryhit i 1980 for Waylon Jennings).
Thom Owens frå AllMusic gav albumet tre av fem stjerner og sa då at «Cale fangar leikande lett ein lat, rullande boogie som gjekk i mot alle kommersielle artar av boogie blues og countryrock på den tida».
I 2009 kom albumet ut på ny i lag med Really, som ei fransk 24-spors dobbeltplate på Universal Records i serien '2 For 1'.
Indian Railways
Indian Railways er det statseigde jernbaneverket i India. Det blei grunnlagd i 1951 og blir styrt av det indiske jernbanedepartementet. Selskapet står for det meste av skjenetrafikk i India, og omfattar lokaltog, langdistansetog og ein del internasjonale tenester til Nepal, Bangladesh og Pakistan.
Historie
Indian Railways har røter frå jernbanen i Britisk India. Den første jernbanelinja i India blei opna i 1853, mellom Bombay og Thane, av Great Indian Peninsula Railway. Ei linje mellom Allahabad og Jabalpur var blitt opna av East Indian Railway i 1867. Under ingeniør Robert Maitland Brereton blei desse bananae bundne saman til eit nettverk på 6 400 km som gjorde at ein kunne reisa direkte mellom dei viktige byane Bombay på vestkysten og Calcutta på austkysten. Ruta blei opna i 1870 og var ein av inspirasjonane til Jules Verne si bok Jorden rundt på 80 dager. Utbygginga fortsette, mellom anna til Madras i sør. I 1895 byrja ein byggja eigne lokomotiv i India.
GIPR blei statseigd i 1900, og i 1907 blei dei fleste jernbaneselskapa tekne over av styresmaktene. Ved slutten av andre verdskrigen var alle jernbanelinjene statsdrivne.
Med delinga av Britisk India enda rundt 40 % av jernbanelinjene i Pakistan, og nye spor måtte leggjast. Selskapet Indian Railways blei formelt skipa i 1951.
Damplokomotiv blei fullstendig skifta ut med elektriske i 1985, bortsett frå på historiske linjer. I 1995 blei det innført elektronisk billettreservasjon. Ei ny rute, Konkan-jernbanen over dei bratte vestlege Ghatfjella, blei opna i 1998. Fleire historiske fjellruter, som går på smalsporbanar og framleis bruker damplokomotiv, blei tekne med på UNESCO si verdsarvliste som fjelljernbanar i India i 1999.
Mangalia
Mangalia (tyrkisk Mankalya), i antikken Callatis (gresk Καλλατίς, Kallatís eller Κάλλατις, Kállatis), er ein by i Constanța fylke i Romania.
Busetnader
Mangalia er ein municipiu (større bykommune) med desse busetnadane:
Mivtahim
Mivtahim (hebraisk skrift מִבְטַחִים, tyder 'Trygge heimar') er ein moshav sør i Israel. Han ligg i Hevel Eshkol-området nordvest i Negevørkenen nær Gazastripa i Eshkol regionale kommune. I 2006 hadde han 335 innbyggjarar.
Historie
Busetnaden vart først grunnlagd den 7. januar 1947 som ein kibbutz av HaOved HaTzioni-rørsla. Namnet er henta frå Jesaja 32:18; "Mitt folk skal bu på ein fredeleg buplass, i trygge heimar og på sikre kvilestader."
Den 22. april 1948 var det ein alvorleg samanstøyt mellom den britiske hæren og vaktar i kibbutzen, då væpna einingar, inkludert stridsvogner stod ved portane. Under den arabisk-israelske krigen i 1948 valde innbyggjarane å flytte frå Mivtahim og slo seg saman med innbyggjarane i Nitzanim og danna ein ny kibbutz. Alt som er att av den originale busetjinga i dag er ein tryggleiksbygning.
I 1950 vart ein moshav grunnlagd like ved den fråflytta kibbutzen av immigrantar frå Kurdistan. I 1954 kom immigrantar frå Marokko til og fleire frå Kurdistan. Moshaven vart nytta som infanteribase av IDF under Suezkrisa.
Fillýra
Fillýra (gresk Φιλλύρα) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Rodópi i periferien Aust-Makedonía og Thráki i Hellas. Fillýra inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Arrianá, der han er hovudsete.
Harazelva
Harazelva (persisk هراز) er ei elv som renn gjennom Mazandaran nord i Iran. Ho flyt nordover, frå Alborzfjella og ut i Kaspihavet.
Harazelva spring ut ved foten av Damavand i Larijan-distriktet, det høgaste fjellet i Alborz. Frå kjelda flyt ho nedover Harazdalen og inn i byen Amol, før ho munnar ut i sørlege Kaspihavet mellom byane Fereydoon Kenar i Fereydunkenar fylke og Mahmood Abad i Mahmudabad fylke.
Pimpirev Ice Wall
Pimpirev Ice Wall er ein rett isbakke som går parallelt til og kring 100 meter innover frå nordvestkysten av Emona Harbour på Livingston Island. han ligg kring 50 meter over havet og strekkjer seg frå nordhjørnet i Emona Harbour 3700 meter vest-sørvest. Han er kalla opp etter Christo Pimpirev, leiaren for dei bulgarske ekspedisjonane i 1993/94, 1994/95, 1995/96 og 1996/97, som studerte geologien på Aleksanderøya sommaren 1987/88.
Provinsen Sliven
Provinsen Sliven (bulgarsk Сливен област, Sliven oblast) er ein provins i Bulgaria. Han ligg sentralt i landet og grensar til provinsane Stara Zagora i vest, Jambol i søraust, Burgas i aust, og til Tărgovisjte og Veliko Tărnovo i nord.
Byar
Provinsen har desse byane:
Electric Eye av Judas Priest
«Electric Eye» er ein song av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest, frå albumet Screaming for Vengeance frå 1982. Han vart gjeven ut som singel seinare på året og har blitt spelt mykje på konsertane til bandet, ofte som opningslåt.
Benediction og Helloween er andre band som har spelt inn songen.
«Electric Eye» er nytta i Grand Theft Auto: Vice City Stories og er spelbar i Guitar Hero Encore: Rocks the 80s. I tillegg finst han tilgjengeleg som nedlasting i Rock Band og vart nytta i den andre traileren for videospelet Brütal Legend.
Dominionen Ny-England
Dominionen Ny-England i Amerika (engelsk Dominion of New England) (1686–1689) var ein administrativ union av engelske koloniar i Ny-England i Nord-Amerika. Maktområdet varte kortvarig fordi området det omfatta (frå Delaware River i sør til Penobscot Bay i nord), bestod av dagens Maine, New Hampshire, Vermont, Massachusetts, Rhode Island, Connecticut, New York og New Jersey, og var for stort for ein enkel guvernør å styre. Det var òg andre faktorar som gjorde at det vart mislukka, som at guvernøren, sir Edmund Andros, var særs upopulær og gjorde saker som fornærma store delar av innbyggjarane i Ny-England. Etter at meldingar om den ærerike revolusjonen i England nådde Boston i 1689, gjorde puritanarar opprør mot Andros, og arresterte han og tenestemennene hans. Leisler-opprøret i New York City avsette viseguvernøren i maktområdet, Francis Nicholson. Etter desse hendingane gjekk koloniane som var samla i maktområdet attende til slik dei hadde vore før maktområdet vart oppretta, trass i at somme av dei då vart formelt styrte utan særleg løyve. Nye løyve vart etter kvart skriven ut av kong Vilhelm III av England og dronning Maria II.
Juan Esnáider
Juan Esnáider er ein tidlegare argentinsk fotballspelar.
Vasilisa
Vasilisa (Василиса) er eit russisk kvinnenamn av gresk opphav (, basilissa), med tydinga 'dronning' eller 'keisarinne'. Det er den kvinnelege forma av Vasilij, som svarer til det vestlege Basil.
Namnet blei utbreidd på grunn av den kristne barnemartyren Vasilissa frå 200-talet, og andre tidlege helgenar i den ortodokse og katolske kyrkja. Det var også namnet til fleire tidlege priscesser.
I russisk folkeminne er Vasilisa eit typisk namn på ein eventyrhelt, ofte kalla «Vasilisa den vise» eller «Vasilisa den vene». Heltinna heiter Vasilisa i dei kjente eventyra Froskeprinsessa og Vasilisa den vene. Figurar med dette namnet stig ofte i verda frå å vera ei enkel bondejente til å bli gift med ein prins eller ei prinsesse som giftar seg med helten etter å ha hjelpt han med vanskelege oppgåver. Til forskjell frå mange passive heltinner utfører Vasilisa ofte ei rekkje oppgåver som hjelper henne til å nedkjempa skurken i soga.
John G. Perry
John G. Perry er ein britisk bassist og songar.
Biografi
Det første bandet til Perry var Gringo, som gav ut eit album i 1971. Etter ein kort periode som turnémusikar for Spreadeagle vart Perry spurt om å bli med i Caravan, som Gringo hadde turnert med i Storbritannia. Han var i Caravan i 1973 og 1974 og spelte inn eitt studioalbum med dei, For Girls Who Grow Plump in the Night (1973), og eit konsertalbum, Caravan and the New Symphonia (1974).
Han slutta i Caravan for å bli med i det nye bandet Quantum Jump, leia av klaverspelaren og vokalisten Rupert Hine. I 1976 gav Perry ut det første soloalbumet sitt, Sunset Wading. , i lag med Geoff Richardson (Caravan) på bratsj og fløyte, Rupert Hine på klaverinstrument og produksjon, Michael Giles på trommer, Morris Pert på perkusjon og to medlemmar frå det italienske jazzrockbandet Nova. Albumet fekk god kritikk og selde moderat. Den same besetninga spelte inn oppfølgjaren Seabird, men det tok 15 år før dette kom ut.
Utover i 1970-åra samarbeidde han med Gordon Giltrap og Anthony Phillips på fleire studioalbum, og spelte på album av Kevin Ayers og Curved Air.
I 1978 gjekk han saman med Mick Rogers (ex-Manfred Mann's Earth Band), Clive Bunker (ex-Jethro Tull/Steve Hillage) og Jack Lancaster (ex-Blodwyn Pig) og skipa Aviator, som gav ut eit par album.
Tidleg i 1980-åra turnerte han med Sally Oldfield og er med på eit av konsertalbuma hennar. Han sltta så å turnere for å konsentrere seg om arkivmusikk.
Tillergone Slope
Tillergone Slope er ein isbakke, 1,2 nautiske mil (2,2 km) brei, som heller ned frå Flight Deck Neve mellom Dotson Ridge og Flaggship Mountain i Convoy Range i Victoria Land. Namnet vart nytta av ei feltgruppe frå New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) til minne om ei hending då ratthuset på ein motorkjelke braut saman i 1989-90. På den tida vart isbreen nytta som veg opp til ein leir ved Flaggship Mountain, og bakken måtte klarast utan styring to gonger.
Tumbleweed Connection
Tumbleweed Connection er det tredje albumet til Elton John. Albumet vart gjeve ut i 1970 og var produsert av Gus Dudgeon. Det er eit konseptalbum basert på country/americana-tema. Alle songane er skrivne av Bernie Taupin og Elton John med unntak av «Love Song» av Lesley Duncan. Det vart spelt inn i Trident Studios i London i mars 1970 og kom ut i oktober 1970. Det nådde andreplassen på albumlista i Storbritannia og femteplass i USA.
I 2003 vart det rangert på 463. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene og i 2012 på 458. plassen på tilsvarande liste. Dee Murray og Nigel Olsson, som spelte på mange album med Elton John, er for første gong i lag på dette albumet som rytmeseksjonen på «Amoreena». Olsson hadde spelt på ein song på Empty Sky for John i 1969.
I 1975 vart songen «Amoreena» nytta i opningssekvensen av filmen Dog Day Afternoon.
Det vart ikkje gjeve ut singlar frå albumet, men ein av songane spelt inn under innspelinga av albumet, «Into The Old Man's Shoes», vart gjeven ut som B-sida til ein av versjonane av singelen «Your Song». Ein tidleg versjon av «Madman Across the Water» var med Mick Ronson på elektrisk gitar og vart spelt inn under innspelinga av dette albumet, men vart spelt inn på nytt for albumet Madman Across the Water.
Medverkande
Produksjon
Salstrofé
}
Kreuzlingen
Kreuzlingen er ein by og ein kommune i distriktet Kreuzlingen i kantonen Thurgau nordaust i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 397 meter over havet.
Han er administrasjonsstad for distriktet og den nest største byen i kantonen etter Frauenfeld. I lag med den nærliggande byen Konstanz like over grensa til Tyskland, er Kreuzlingen ein del av det største byområdet ved Bodensjøen med totalt nesten 120 000 innbyggjarar. Kreuzlingen er den største sveitsiske byen ved Bodensjøen. Byen heitte fram til 1874 for Egelshofen.
Gunnar Pedersen AS
Gunnar Pedersen AS var ei norsk broderibedrift (1915–1986) med hovudkontor i Oslo. Føretaket vart etablert av Gunnar Pedersen sr., og seinare leia av sonen Gunnar Christian Pedersen. Bedrifta produserte og selde handarbeidsmønster, garn og utstyr, hovudsakleg til broderi, til butikkar og gjennom vekeblad som Allers, Norsk Ukeblad og KK. Han er mest kjend for varemerke som St. Georg, Laila (1930-talet) og Design Gunnar P, og produserte mange mønster i klostersaum på 1970-talet.