cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sultanhøne
Skildring
Sultanhøner har samla sett raudt nebb med raudt pannebles, ei sterkt glansfull fjørdrakt i djupt blålege farger med tonar av lilla og grønt, somme artar viser variantar av svart eller brunt på overside og hovud, andre kan ha bleikgrå fargetone på hovud og litt ned på halsen. Juvenile fuglar er bleikare. Undergumpem er kvit. Kroppslengda kan ligge i området 45-51 centimeter. Brunryggsultanhøne på New Zealand veg i gjennomsnitt 1050 gram for hannar, hofuglar er mindre, ca. 850 gram.
Blåsultanhøner i Europa har mørk lillablå farge, med stort, raudt glansfullt pannebles og kraftig nebb. Pannebleset er sterkt raudfarga året rundt, nebbet kan bli bleikare om vinteren. Afrikanske og sørasiatiske fuglar har grønt på oversida, og australasiatiske og indonesiske fuglar har svart rygg og hovud.
Åtferd
Trass i at sultanhøner er klønete i flukt kan dei flyge over lange avstandar, og dei er òg gode symjarar, spesielt til å vere ein fugleart utan symjeføter.
Sultanhøner er generelt sesonghekkarar, men sesongen varierer på frå art til art, mange stader tilpassa nedbørssesongen, eller hekking føregår sommarstid i meir tempererte strøk. Sultanhøne hekkar i sumpmarker og i små sjøar med takrøyr eller anna låg vegetasjon. Hannen har ei forseggjort oppvising ved kurtisen, han held vassplantar i nebbet og bukkar til hoa med høg klukking. I dei vestlege delane av utbreiingsområdet har dei ein tendens til å vere monogame i sosial åtferd, men samarbeidande hekkegrupper er meir vanlege i dei austlege delar av området. Desse gruppene kan bestå av fleire hoer og hannar som deler eit reir eller eit par med hjelparar frå tidlegare ungekull.
Para hekkar på ei stor pute, matte eller plattform av samanvoven siv, eller anna flytande vegetasjon litt over vasstanden i sumpar, ofte ute i vatnet. Fleire hoer kan dele på eit reir og dele på rugeplikter. Kvar fugl kan leggje 3-6 flekte egg, bleikt gulaktige til raudleg eller gulbrun, med raudbrune flekker. På New Zealand kan eit felles reir innehalde 10-15 egg. Rugetida er 23-27 dagar, og blir utført av begge kjønn og dessutan av eventuelle hjelparar som kan vere til stades. Dei langt utvikla ungane har dunaktige, svarte fjører og i stand til å forlate reiret like etter klekking, men vil ofte vere i reiret i nokre dagar. Foreldra eller gruppemedlemmer kan mate ungane dei første 10-14 dagane, etter det vil ungane sjølv finne føda.
Sultanhøns føretrekker habitat i fuktige område med mykje nedbør, sumpar, innsjøbreidder og fuktige beitemarker. Fuglane lever ofte i par og i større grupper. Dei klatrar gjennom sivet, beitar på planteskot og anna vegetabilsk føde. Dei er kjente for å ete egg, små fugleungar, småfisk og virvellause dyr som sniglar. Dei vil ofte bruke ein fot for å løfte maten opp til munnen i staden for bøye seg ned til bakken. <!--Om dei ikkje blir forfølgte kan dei bli tamme og synlege ved byar og tettstader.
Status og vern
IUCN vurderer status for arten som livskraftig. Medan arten som heilskap ikkje er truga, har nokre underartar hatt tilbakegang. På New Zealand og i Australia har dei utvida området sitt på grunn av etablering av nye kunstige innsjøar og dammar, men nominatforma ved Middelhavet har gått tilbake på grunn av habitattap, jakt og bruk av plantevernmiddel, og krev strenge vernetiltak. I Portugal gjekk arten sterkt tilbake på 1800-talet og 1900-talet, men har auka igjen nyleg takka vere vern og tiltak med reintroduksjon, sjølv om arten framleis er sjeldan og har ei fragmentert utbreiing. I Afrika varierer arten frå å vere vanleg til å vere uvanleg. Underartan pelewensis, endemisk for Palau, har òg vore ansett som truga, sjølv om ei undersøking i 2005 fann at han i alle fall enno er vanleg.
Sultanhøne har tidvis komme ut i naturen frå fangenskap i Storbritannia og andre stader. Dei vart innførte til Nord-Amerika på slutten av 1990-talet etter rømming frå fangenskap i Florida. Det ble gjort freistnader på å utrydde desse rømlingane, men dei har formeira seg og kan no treffast i mange område i det sørlege Florida. Ornitologiske autoritetar reknar det som sannsynleg at sultanhøne no blir ein etablert del av Florida sin avifauna. Desse Florida-fuglane er stort sett eller utelukkande av den gråhovuda underarten poliocephalus, frå området rundt Det kaspiske havet.-->
Artar og utbreiing
Sultanhøner lever svært spreidd i mange fragmenterte leveområde. På øyane der nært nærskylde artar er utdøydde eller har hatt nedgang på grunn av menneskelege inngrep, som for New Zealand eller Ny-Caledonia, har denne arten etablerte seg relativt nyleg.
Newtons metode i optimering
I matematisk optimering baserer Newtons metode på å finna stasjonære punkt (minima, maksima, sadelpunkt, både lokale og globale) for ein gjeven funksjon f, altså baserer han seg på ei minimering av \Delta f(x) i staden for ei minimering av f(x) som i newtons metode i kalkulus.
Sultanhøne
Artar og utbreiing
Clementslista versjon 6.7 frå september 2012 lista 13 underartar av sultanhøne. Underartane hadde hovudsakleg avvik i fjørdraktfarge, men òg i storleik.
Etter splitten av den tidlegare arten sultanhøne er desse seks artane med underartar skildra:
Newtons metode i optimering
Definisjon
Gjeve eit startpunkt x_n for algoritmen og ein funksjon f ein ønskjer å finna stasjonære punkt for, så er newtons algoritme i optimering gjeven som
I høvet der f berre er ein funksjon av ein variabel, så er den deriverte til funksjonen f og  er den dobbeltderiverte. I det høvet der f er ein fleirvariabels funksjon så er kjend som gradienten av f  og  kjend som hessematrisa for f.  er inversen av denne hessematrisa.
Under særskilde føresetnadar bundne av valet av startpunkt x_k, så vil følgja x_{n+1} konvergera mot løysinga av likninga, altså er x_{n+1} eit stasjonært punkt.
Motivering av definisjon
Utleiinga av algoritmen er særs lik som for utleiinga av newtons metode i kalkulus. Ein nyttar ei taylorpolynomtilnærming til å utleia eit newtonsteg, som vert steget h i ein iterativ descentalgoritme, gjeven som:
I motsetning til newtons metode i kalkulus nyttar ein ei andreordens taylorpolynomtilnærming av i staden for ei førsteordens. Denne tilnærminga vert derivert og vidare minimisert med omsyn på h for å utleia newtonsteget h.
Ei andreordens taylorpolynomtilnærming for funksjonen f er:
Den deriverte av tilnærminga er:
Og ein minimiserer denne funksjonen ved å løysa:
Med omsyn på h, som gjev newtonsteget h i algoritmen:
Som gjev den iterative algoritmen
kjend som Newtons metode i optimering.
Slotsholmen
Slotsholmen er ei øy i hamnebassenget i sentrale København. Øya er i stor grad danna gjennom oppfylling, og ligg på eller utanfor den tidlegare kystlinja. Sidan mellomalderen har Slotsholmen husa sentraladministrasjonen i Danmark, og har stadig ei viktig rolle med Christiansborg, som husar Folketinget, ei rekkje sentrale ministerium som Statsministeriet og Finansministeriet; Kancellibygningen («Den Røde Bygning») og Højesteret.
Mörtsjön i Huddinge
Mörtsjön er ein innsjø i Huddinge kommun i landskapet Södermanland i Sverige. Innsjøen inngår i Orlångens naturreservat, og er ein del av Tyresån-vassdraget. Ved innsjøen ligg torpet Charlottendal, der Prins Eugen måla biletet «Våren».
Slotsholmen
I tillegg finn ein mellom anna Børsen, Christian IVs tøyhus med Tøjhusmuseet, Det Kongelige Bibliotek med Den Sorte Diamant, Rigsarkivet, Christiansborg slottskirke, Thorvaldsens Museum, Teatermuseet, Dansk Jødisk Museum, Christian IVs bryggerhus med Kongernes Lapidarium og Staldmestergården på Slotsholmen.
Mörtsjön i Huddinge
Mörtsjön er relativt næringsrik til skogssjø å vere, og fiskar som karuss og sørv trivst her. I innsjøen er det òg karpe som er sett ut.
Slotsholmen
Slotsholmen er avgrensa av Inderhavnen, Slotsholmskanalen og Frederiksholms Kanal. Ho har samband til Sjælland med Bryghusbro, Prinsens Bro, Marmorbroen, Stormbroen, Højbro, Holmensbro, Børsbroen og Chr. IV's Bro og til Amager (Christianshavn) med Knippelsbro. <!--
Historie
Kort tid etter ble Københavns slott oppført på stedet. Københavns slott kom i kongemaktens besittelse under Erik av Pommern i 1417. Fra midten av 1400-tallet og fremover ble slottet i stigende grad de danske kongenes hovedresidens og Slotsholmen sentrum for regjeringen.
København ble beleiret under grevefeiden i 1535–1536 og man fikk da erfaring for at Københavns slott var foreldet som militæranlegg. Christian III startet på å bygge om slottet fra festningsverk til fyrsteresidens. Ombyggingene fortsatte under de etterfølgende kongene og resulterte til slutt i at slottet fikk et noe rotet og tilfeldig utseende.
Under Christian IV ble Slotsholmen betydelig utvidet særlig i syd. Her ble det anlagt en ny krigshavn, omgitt på hver side av et tøyhus og et provianthus. På hver side av krigshavnen oppførte man Børsen og Christian IVs bryggerhus.
Med innføringen av eneveldet i 1660 ble Slotsholmens posisjon som kongemaktens og statsadministrasjonens sentrum ytterligere fastslått.
Under Frederik III førte plassmangelen på slottet til at det ble oppført en ny bygning mellom Provianthuset og Tøjhuset. Denne nye bygningen kom til å inneholde Kongens kunstkammer, grunnlagt på Københavns slott ca. 1650 og Det Kongelige Bibliotek, grunnlagt på Københavns slott i 1648.
I 1703–05 oppførte man barokkbygningen Staldmestergården ut mot Frederiksholms Kanal. Bygningen skulle fungere som bolig for stallmesteren og personalet ved de kongelige stallene bak Københavns slott. Under Frederik IV ble det oppført en ny administrasjonsbygning ved siden av Provianthuset i årene 1721–29. Den nye bygningen skulle inneholde kanselliet og erstatte den gamle kansellibygningen ved kanalen. Den nye kansellibygningen var forbundet med slottet ved en lønngang, slik at kongen kunne være i nær kontakt med sin regjering. Kancellibygningen, også kalt Den Røde Bygning eller Kollegiebygningen har fungert som sentraladministrasjonens midtpunkt i nesten 300 år og benyttes av Finansministeriet.
På tross av mange tilløp til å erstatte det lille og foreldede slottet med en mer tidsmessig fyrsteresidens som kunne være en eneveldig konge verdig, sto Københavns slott et godt stykke opp i 1700-tallet. Slottet ble ytterligere bygget om flere ganger særlig under Frederik IV som i 1721-29 fikk foretatt en totalombygging slik at det uregelmessige slottet fikk et mer regelmessig utseende.
Ikke desto mindre lot hans sønn Christian VI Københavns slott og hele den nordlige halvdelen av Slotsholmen rydde i 1731, for å gi plass til et nytt slott. Slottet sto ferdig i 1745 og var oppført i barokk. Det ble oppkalt etter kongen selv og kalt Christiansborg slott. Nord for slottet ble det oppført en separat slottskirke forbundet med selve slottet ved en lønngang og bak slottet ble det plass til en ridebane omgitt av kolossale stallanlegg og et ridehus. Hovedadgangen til det nye slottet var over ridebanen ved hjelp av en ny bro, Marmorbroen.
I 1766 ble det innredet et teater i et rom i den østlige ridebanefløyen. Hofteatret var innredet av arkitekt Nicolas-Henri Jardin og ble innviet i 1767. Hofteatret ble bygget om i 1842 og benyttes som teatermuseum.
Til erstatning for det nedbrente slottet ble det oppført et nytt tegnet av arkitekt C.F. Hansen i årene 1803–1828, det andre Christiansborg i nyklassisisme. Frederik VI og resten av kongefamilien hadde vært midlertidig innlosjert på Amalienborg og valgte å ikke flytte tilbake til Christiansborg. Kongehuset har allikevel bevart sin gamle tilknytning til Slotsholmen og benytter fortsatt Christiansborg slott ved offisielle arrangementer. Også slottskirken og de kongelige stallene brukes av kongehuset.
Fra 1839 til 1848 ble Christiansborgs vogngård som huset de kongelige kareter og vogner fullstendig bygget om av arkitekt Michael Gottlieb Bindesbøll til museum for Bertel Thorvaldsen.
Ved avskaffelsen av eneveldet i 1848 ble Christiansborg først sete for den grunnlovgivende riksforsamlingen og etter 1849-grunnloven var vedtatt sete for Danmarks første demokratiske parlament, Rigsdagen.
I 1863–64 ble Christian IVs gamle krigshavn som lenge hadde ligget ubenyttet fylt igjen. I årene etter ble det oppført flere verkstedbygninger på området.
Det andre Christiansborg brant i 1884. Denne gangen klarte slottskirken seg og er eneste rest fra det andre Christiansborg. I 1898–1906 ble det oppført en ny bygning til Det Kongelige Bibliotek etter tegninger av Hans J. Holm og biblioteket flyttet fra sine lokaler i Frederik IIIs gamle kunstkammerbygning til den nye bygningen. I 1920 ble Det Kongelige Biblioteks Have anlagt foran biblioteket og over det området hvor Christian IVs krigshavn tidligere hadde ligget. Et lite basseng midt i haven skal minne om havnen. Det er også murt inn et par gamle fortøyningsringer i muren ved enden av haven.
Til erstatning for det nedbrente slottet ble det oppført et nytt slott etter tegninger av Thorvald Jørgensen fra 1907 til 1928, det tredje Christiansborg, i historisme. Akkurat som det forrige slottet kom det til å inneholde lokaler til bruk for Rigsdagen (fra 1953: Folketinget), kongehuset og Højesteret.
I 1992 ble både Proviantgården og Christiansborg slottskirke herjet av brann, men begge bygningene ble senere gjenoppført.
I 1999 ble Slotsholmens seneste bygning innviet, Det Kongelige Biblioteks tilbygg mot havnefronten, Den Sorte Diamant. Bygningen er oppført i sort granitt fra Zimbabwe etter tegninger av schmidt hammer lassen architects.
I 2004 åpnet Dansk Jødisk Museum i Christian IVs galeihus som tidligere var en del av krigshavnen.
-->
Càrn a' Mhàim
Càrn a' Mhàim er eit skotsk fjell i den indre delen av Cairngormsfjella, om lag 15 km vest for Braemar i Aberdeenshire.
Fjellet hare ei høgd på 1037 meter over havet.
Hjorterot
Hjorterot, Seseli libanotis, er ei to- til fleirårig urt i skjermplantefamilien, som blir opp til 150 cm høg. Planten veks hovudsakleg i Mellom- og Aust-Europa og i Sibir. I Noreg veks han på nesten berre i Oslo og Bærum. Her er han likevel såpass talrik at han ikkje vert rekna som truga i Noreg.
Ishockey-VM 1989
Verdsmeisterskapen i ishockey 1989 vart arrangert i Stockholm og Södertälje i Sverige i tida frå 15. april til 1. mai 1989. Meisterskapen vart avvikla med innleiingsrunde der dei åtte deltakarlanda møttest til innbyrdes oppgjer. Dei fire beste laga i innleiingsrunda gjekk vidare til eit meisterspel der laga møttest på ny før medaljestriden var avgjort, alle laga starta då utan poeng. Dei fire laga med færrast poeng i innleiingsrunda tok med derimot med seg alle poenga frå innleiingsrunda inn i eit nedrykksspel.
Sovjetunionens meisterlag
Målvakter: Sergej Mylnikov, Artūrs Irbe, Valdimir Mysjkin Forsvarar: Vjatsjeslav Fetisov, Aleksej Kasatonov, Valerij Sjirjajev, Ilja Bjakin, Aleksej Gusarov, Svjatoslav Khalisov, Vladimir Konstantinov Løparar: Vladimir Krutov, Igor Larionov, Sergej M. Makarov, Vjatsjeslav Bykov, Dmitrij Kvartalnov, Aleksandr Mogilnij, Andrej Khomutov, Sergej Fjodorov, Sergej Jasjin, Jurij Khmyljov, Valerij Kamenskij, Sergej Nemtsjinov, Aleksandr Tsjornykh.
Deir Istiya
Deir Istiya (arabisk دير إستيا ) er ein palestinsk by med 3 106 innbyggjarar i Salfit guvernement nord på Vestbreidda, 15 km sørvest for Nablus og 7 km aust for Salfit. Det utbygde området dekkjer 74 mål, og det bur kring 30 familiar i den gamle delen av byen.
Historie
Byen er kalla opp etter den nærliggande grava til Istiya som i følgje etnografen Tawfiq Kanaan og historikaren Moshe Sharon, er det arabiske namnet til Jesaja. I 1394 måtte Deir Istiya gje linser, olivenolje og mjøl som ei religiøs gåve (waqf) til Ibrahimi-moskeen i Hebron etter ordre frå mamelukk-sultanen Barquq. Etter mamelukktida i Palestina, har Deir Istiya vore eit senter for olivenbasert jordbruk. I dag ligg ein av dei største olivenlundane i landet her, nesten 10 000 mål.
Landsbyen var ein del av Sanjak Nablus i osmansk tid tidleg på 1500-talet. I 1596 stod Dayr Istya oppført i osmanske skattelister som ein del av Jabal Qubal nahiya i Nablus liwa. Han eit folketal på 133 hushaldningar og 12 ungkarar, alle muslimar. Landsbybuarane betalte skatt for kveite, bygg, sommaravlingar, oliven, geiter og/eller bikubar. Tidleg på 1600-talet vart Deir Istiya og den nærliggande Beit Wazan styrt av Qasim-familien, som kontrollerte Jamma'in og dei austlege områda av Sanjak Nablus. Qasim bygde festningsverk og gjorde Deir Istiya til den viktigaste basen sin i sør. Rayyan-klanen frå Majdal Yaba hadde òg ei viss makt over landsbyen. Under «borgarkrigstida» i Nablus-området (1853-57), drog Qasim-familien frå Deir Istiya og skal ha søkt tilflukt hos Nimr-familien i Nablus.
I 1870 vitja den franske reisande Victor Guérin Deir Istiya og skreiv at landsbye hadde vore mykje større og truleg hadde vore busett sidan oldtida. Han skreiv at moskeen i Deir Istiya hadde marmorsøyler (somme med krusifiks inngravert) datert attende til kristen tid i Palestina. In 1882 Deir Istiya was skildra som «ein stor landsby on high ground, surrounded with olive-groves, and supplied by cisterner.»
Nyare tid
Britane erobra Palestina frå osmanarane i 1917, og i 1921 vart ein innbyggjar slått i hel offentleg i Deir Istiya for visstnok å ha hatt våpen. Britane oppretta ein skule i landsbyen i 1923 og under Det britiske mandatet var Deir Istiya ein av dei viktigaste landsbyane sentralt i det vestlege Samaria.
Etter den arabisk-israelske krigen i 1948 vart han annektert av Jordan, og frå 1950 til 1960 vart Det palestinske kommunistpartiet stor i landsbyen, slik at han fekk det lokale kallenamnet «Vesle Berlin». Under seksdagarskrigen i 1967 mellom Israel og ein koalisjon av arabarstatar, vart landsbyen eit mål for israelske styrkar. Dei fleste innbyggjarane vart samla saman, med kvinner i moskeen og mennene på skulen, og borgarmeisteren Jamal Abu Hijleh måtte utføre israelske ordre i landsby.
Gjennom okkupasjonen til Israel, frå 1967 til 1990, flytta nesten halve folkesetnaden til Kuwait eller andre Gulfstatar. I 1970-åra auka den lokale motstandsrørsla i landsbyen, mellom anna med det palestinske flagget på flaggstengene, graffiti og blokkering av vegar. Som følgje av dette vart kring 50 mann arresterte i 1974 og sat seks månader til tre år i fengsel.
Israel natur- og parktilsyn oppretta eit naturreservat i Nahal Kana, som dekka privateigd palestinsk jordbruksland, som var oppdyrka fram til isrealske styresmakter erklærte det for ein park. Samstundes som palestinarane ikkje fekk lov å dyrke marka her, på grunn av statusen som naturreservat, vart det bygd israelske busetjingar i området, med ein veg gjennom parken.
Huzhou
Huzhou er eit byprefektur heilt nord i provinsen Zhejiang i Folkerepublikken Kina. Han har eit areal på 5 817 km² og om lag 2,56 millionar innbyggarar (2002). Huzhou er delt opp i to bydistrikt og tre fylke.
Leutasch
Leutasch er ein kommune i distriktet Innsbruck Land i forbundslandet Tirol i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 102,9 km² og i kring 2 400 ibuarar. Kyrkjestaden i kommunen ligg 1136 meter over havet, om lag 20 kilometer nordvest om Innsbruck. Leutasch grensar i sør til vintersportstaden Seefeld, og i nord til delstaten Bayern i Tyskland.
Huzhou
Samferdsle
Kinas riksveg 104 går gjennom prefekturet. Han byrjar i Beijing, går sørover via Dezhou og vidare til Jinan i Shandong, Xuzhou, Nanjing, Hangzhou, Wenzhou og endar opp i Fuzhou.
Riksveg 318 i Kina, ein av dei lengste hovudvegane i landet, går også gjennom området. Han tek til i Shanghai og går mellom anna innom Wuhan og Chengdu på sin veg inn i Tibet og Lhasa og heilt fram til ein kinesisk grenseovergang mot Nepal i Zhangmu.
Petra Behle
Petra Schaaf, seinare Petre Behle, er ein tysk tidlegare skiskyttar frå Offenbach am Main. Ho vann fire individuelle VM-gull og seks gullmedaljar i stafett- og lagtevlingar med Tyskland i perioden mellom 1988 og 1998. Ho tevla for Vest-Tyskland fram til 1990, frå 1991 for eit samla Tyskland. Frå 1994 til 1999 var ho gift med den tyske langrennaren Jochen Behle.
Karriere
Schaaf vart verdsmeister allereie då ho var 19 år gammal. I sin fyrste verdsmeisterskap skaut ho feilfritt og slo sølvvinnaren Eva Korpela frå Sverige med vel 14 sekundar på 5 km sprint i Chamonix i 1988. Året etter skaut ho på seg to tilleggsminuttar på 15 km normalprogram i Feistritz, men vann likevel VM-gullet, ei 20 sekundar føre norske Anne Elvebakk som måtte tole tre tilleggsminuttar. I 1990 fekk Schaaf bronsen i VM i Minsk, slått av to kvinner frå Sovjetunionen.
Med 20 fulltreffarar sikra Schaaf seg ein suveren gullmedalje på 15 km under skiskytings-VM i 1991. Under vinterleikane i Albertville kom ho på sjetteplass på 7,5 km sprint og fekk si fyrste stafettmedalje, ein sølvmedalje på 3 x 5 km stafett. Schaaf gjekk her i lag med to tidlegare austtyske løparar, og kom dei neste sesongane til å erobre mange meistertitlar på stafettlag dominert av utøvarar frå det oppløyste Aust-Tyskland. Men då ho vann sin fyrste VM-tittel i lagtevlinga i VM 1992 i Novosibirsk, var tre av dei fire gullvinnarane frå Vest-Tyskland.
Schaaf gjekk til topps i heile 20 renn i verdscupen i skiskyting. Ho makta likevel ikkje å vinne verdscupen; i sine beste sesongar, 1992 og 1996, kom ho på tredjeplass i verdscupen i skiskyting.
Mörtsjön i Tyresta
Mörtsjön er ein innsjø i Tyresta nasjonalpark i Tyresö kommun i landskapet Södermanland i Sverige. Innsjøen inngår i Åvaån-vassdraget.
Tilløpet til innsjøen kjem frå Långsjön, og utløp går til Stensjön. Innsjøen ligg 41,0 meter over havet.
Tammerfors-Birkala lufthamn
Tammerfors-Birkala (finsk Tampere-Pirkkala) lufthamn (IATA TMP, ICAO: EFTP) ligg i kommunen Birkala, 17 kilometer sørvest for Tammerfors. Ho er den tredje travlaste lufthamna og den nest travlaste internasjonale lufthamna i Finland. Tammerfors-Birkala er òg ein av dei raskast veksande flyplassane i Finland, som gjekk frå 256 380 passasjerar i 2000 til 709 356 passasjerar i 2008, det vil seia ein auke frå 2007 på 3,1 %. Grunnen kan vera at flyselskapet Ryanair flyg frå flyplassen til mange andre deler av Europa.
Tutrakan
Tutrakan (bulgarsk Тутракан) er ein by og ein kommune i provinsen Silistra i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Tutrakan og 14 andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 447 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 15 374 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 8 641 innbyggjarar.
Siælens Sang-Offer
Siælens Sang-Offer er ei samling salmar skrivne av Dorothe Engelbretsdotter. Verket kom ut første gong i 1678 og er rekna som hovudverket hennar. Siælens Sang-Offer var den første boka av ein norskfødd forfattar som vart trykt i Noreg. Ho inneheld ei samling salmar og oppbyggjande songar. Samlinga inneheld mellom anna «Afften-Psalme», seinare kjend som «Dagen viker og går bort», som framleis er med i salmeboka til Den norske kyrkja.
Kristen Løland
Kristen Andersson Løland var ein skulemann og forfattar frå Iveland i Aust-Agder.
Løland tok eksamen ved Elverum lærarskule i 1906. Dei neste åra var han lærar ymse stader, så som i Krødsherad, Tveit, Lista, Ølen, Halse og Harkmark. Der etter underviste han i folkeskulen i Søndeled i meir enn to tiår. I 1910 og -12 fekk han gitt ut forteljingane/romanane Gunnar Sollid og Fraa Kakse-bygda på eit forlag i Risør. Sjølv redigerte han ungdomsbladet 'Dølen', som kom ut i Risør i tida 1912-15.
Rolv Selvig
Rolv Selvig var ein norsk prest. Han var gift med Asta Dehli.
Kristen Løland
Ein «augnesjukdom gjorde at han laut slutta skulearbeidet». Han flytta då tilbake til Løland, der han i 1934 fekk bygt stovehus til seg og familien på ei bot av farsgarden. Då han døydde, hadde han «vore blind i mange år».
Rolv Selvig
Selvig var utdanna cand. theol. i 1915. Selvig vart sjømannsprest i Glasgow og deretter residerande kapellan i Ålesund i 1919 og fengselsprest i Akershus i 1925. I september 1940 fekk han stillinga som sokneprest i Hedrum i Vestfold.
Han vart kjent som ein liberal teolog og var frittalande i preikene sine under okkupasjonen. Det førte til at kan måtte flytte frå Hedrum til Andøya under krigen. Etter krigen kom han attende til Hedrum.
Girls' School av Wings
«Girls' School» er ein song av Wings gjeven ut i 1977. Songen vart skriven og produsert av Paul McCartney under den første innspelinga til London Town og kom ut som ei dobbel A-side i lag med «Mull of Kintyre». Slik vart han den einaste singelen til bandet som nådde toppen av den britiske singellista, og låg ni veker på toppen av lista i desemberr 1977 og januar 1978. I Storbritannia var «Mull of Kintyre» ein langt meir populær song, medan det var «Girls' School» som vart mest populær i USA, der han nådde 33. plassen på Billboard Hot 100 og 34. plassen i Canada.
Naten
Naten er ein innsjø som ligg ved Stjärnhov i Gnesta kommun i landskapet Södermanland i Sverige.
Hovudtilløpet til Naten er Nässelstaån, som knyter Naten med Kyrksjön som ligg oppstraums. Her ligg restane etter ein gammal kvern, Nässelstakvarnen, som var i drift frå 1600-talet og fram til 1973, i naturskjønne omgjevnader.
Utløpet går via Natenån til Båven.
Andre attraksjonar
Ved Naten ligg Stjärnhovs säteri. I nærleiken finst det òg ein gammal borg frå fortidshistorisk tid. frå borgen har ein bra utsikt ut over Naten.
Vjatsjeslav Bykov
Vjatsjeslav Arkadjevitsj Bykov er ein russisk tidlegare ishockeyspelar frå Tsjeljabinsk. Perioden 1983-93 vann han fire VM-gull og to OL-gull med Sovjetunionen og Russland. Han er frå 2003 sveitsisk statsborgar.
Senterløparen Bykov spelte 1979-82 ishockey på lag frå heimbyen. Fyrst ein sesong i Metallurg Tsjeljabinsk og deretter to sesongar i Traktor Tsjeljabinsk. Åra frå 1982 til 1990 gjorde han teneste i CSKA Moskva, den suverene toppklubben i sovjetisk ishockey. I 1990 flytta han til Sveits, der han dei neste åtte sesongane var aktiv i Fribourg-Gottéron. Bykov avslutta med to år i HC Lausanne.
Bykov vart verdsmeister med Sovjetunionen i 1983, 1986 og 1989. Frå både Vinter-OL 1988 i Calgary og Vinter-OL 1992 i Albertville reiste han med olympisk gullmedalje i bagasjen. I 1993 vart han verdsmeister med Russland.
Frå 2006 til 2011 var Bykov landslagssjef for Russlands ishockeymannskap. Han lukkast leia laget fram til VM-tittel i 2008 og 2009.
Näsnaren
Näsnaren er namnet på to innsjøar, som begge ligg i Katrineholm kommun i landskapet Södermanland i Sverige.
Agave
Agave er ei planteslekt som er utbreidd i Karibia, Mexico og sørvestlege USA. Agaveslekta omfattar rundt 221 artar, der nokre få blir dyrka som prydplantar. Nokre av dei blir også brukt som potteplantar innandørs. Slektsnamnet betyr 'framifrå' eller 'storslått'.
Isokylätunnelen
Isokylätunnelen (finsk Isokylän tunneli) er ein motorvegtunnel i Finland på Riksveg 1 (E18). Han ligg i Salo, og er omtrent 435 meter lang.
Agave
Artane er fleirårige, urteaktige plantar utan eller med ein ganske kort overjordisk stengel. Blada er samla i tette rosettar, der dei enkelte blada er kjøtfulle eller lêraktige, spisse og som regel med tornete rand. Plantane i slekta veks i tropiske og subtropiske, tørre område og er ofte sukkulente eller inneheld mykje styrkevev i blada, så dei ikkje fell samen under tørkeforhold. Dei store amerikanske agavane blir kalla century plants eller «Texas-asparges» i heimlandet sitt. Det går mange år før dei blomstrar, og etter at dei har blomstra, døyr som regel planten. Desse plantane er monokarpske, medan nokre Agave-artar er polykarpiske.
Karl Fischer
Karl Kristian Emil Fischer var ein norsk journalist og bibliotekar frå Oslo. Han var gjennom fleire tiår ein leiande bibliotekmann i Noreg.
Liv og gjerning
Fischer var fødd i Christiania og voks opp både der og på Hamar og i Drammen. Han tok examen artium 1879, studerte deretter filologi ved universitetet i Kristiania og tok embetseksamen 1887.
Frå 1885 til 1910 arbeidde Fischer ved Universitetsbiblioteket i hovudstaden, der han var engasjert i kjøp av ny litteratur på framande språk. Ved sida av arbeidet i biblioteket var han 1891-96 lærar ved Otto Anderssens skole, og skreiv utanriksartiklar i Norske Intelligenz-Seddeler og bokmeldingar i Aftenposten. Perioden 1900-11 var han norsk redaktør av det danske Salmonsens konversationsleksikon, som hadde ei rekke norske medarbeidarar og la stor vekt på norsk stoff.
Fischer var ein av tre menn som i 1901 fekk i oppdrag av Kyrkjedepartementet å vurdere den vidare utviklinga av biblioteksaka i Noreg. Komitéarbeidet resulterte i innstillinga Folkebogsamlinger i Norge. Innstillinga bidrog til å vekke forståing for betydninga av eit utbygd nett av folkebibliotek og ei profesjonell koordinering av arbeidet.
Frå 1910 var Fischer tilsett som stortingsbibliotekar. Elleve år seinare fekk han ei stilling i Kyrkjedepartementet, der han arbeidde med folkebiblioteksaka. Allereie to år tidlegare vart han formann i ein ny bibliotekkomité som i 1921 kom med Innstilling om bibliotekvesenets ordning. Denne innstillinga fremja forslag om reglar for statsbidrag, endring i lov om pliktavlevering, oppretting av ein norsk bibliotekskule, lovfesta skuleboksamlingar og distribusjon av offentlige publikasjonar.
Fischer starta tidsskriftet For folke- og barneboksamlinger, som i 1916 endra namn til For folkeoplysning. Han var redaktør til 1933, då det fekk namnet Bok og Bibliotek. Etter han døydde vart Karl Fischers Fond oppretta til beste for yngre bibliotekarar.
Sneaky Pete Kleinow
Peter E. «Sneaky Pete» Kleinow var ein amerikansk countryrock-musikar, låtskrivar, og spesialeffekt-kunstnar for film. Han er mest kjend som medlem i bandet Flying Burrito Brothers og som studiomusikar for artistar som Joan Baez, Jackson Browne, The Byrds, Joe Cocker, Rita Coolidge, Eagles, The Everly Brothers, George Harrison, The Steve Miller Band, Joni Mitchell, The Rolling Stones, Ringo Starr, Stevie Wonder, Spencer Davis, Linda Ronstadt og mange andre.
Biografi
Kleinow vart fødd og voks opp i South Bend i Indiana. Han var inspirert av Jerry Byrd og byrja å spele pedalsteelgitar på skulen. Då han var ferdig å studere arbeiddeh an i over ti år som vedlikehaldsarbeidar ved transportavdelinga i Michigan. I 1963 flytta han til Los Angeles der han starta ein karriere som animatør og lage visuelle effektar for film og fjernsynn. Etter å ha arbeidd på The Wonderful World of the Brothers Grimm (1962), The Outer Limits (1963-1965) og 7 Faces of Dr. Lao (1964), vart Kleinow nært knytt til barne-TV-seriane Gumby og Davey and Goliath, medan han på kveldstid spelte med Smokey Rogers & the Western Caravan og The Detours.
Det var i dette miljøet han vart kjend med Chris Hillman og Gram Parsons frå The Byrds i 1968, og hjelpte gruppa med å etterlikne den nye country-aktie stilen deira på scenen med banjogitaristen Doug Dillard på fleire lokale klubbar. Gitaristen Roger McGuinn hevda seinare at Hillman og Parsons meinte å erstatte han med Kleinow og var ikkje glad for at han og Dillard vart med på ein komande europeisk turné, noko som fekk Hillman og Parsons til å slutte i bandet. Etter å ha signert ein avtale med A&M Records inviterte Parsons og Hillman Kleinow til å bli med i det nye prosjektet deira: Flying Burrito Brothers. For Kleinow gjorde dette at han tok steget fullt ut og valde å leve av musikken. Sjølv om dei aldri fekk stor kommersiell suksess (debutplata The Gilded Palace of Sin nådde 164. plass på Billboard-lista), skulle The Flying Burrito Brothers kome til å bli ei viktig inspirasjonskjelde for mange musikarar.
Kleinow, som sjølv levde eit tilbaketrekt liv, mislikte levestilen til resten av bandet, og var òg misnøgd med at han sjeldan fekk sine eigne musikalske idear med på platene, og slutta i the Flying Burrito Brothers i 1971. Kleinow fortsette ein lukrativ karrière som studiomusikar. Han spelte på album av Joe Cocker (Joe Cocker!, 1969), Delaney, Bonnie and Friends (To Bonnie from Delaney, 1970), Billy Joel (Cold Spring Harbor, 1971), Little Feat (Sailin' Shoes, 1972), Frank Zappa (Waka/Jawaka, 1972), the Bee Gees (Life in a Tin Can, 1973), Yoko Ono (Feeling the Space, 1973), John Lennon (Mind Games, 1973), John Cale (Paris 1919, 1973), Linda Ronstadt (Heart Like A Wheel, 1974), Harry Nilsson (Pussy Cats, 1974), Stevie Wonder (Fulfillingness' First Finale, 1974 og Songs in the Key of Life, 1976), Fleetwood Mac (Heroes Are Hard to Find, 1974) og Leonard Cohen (Death of a Ladies' Man, 1977).
I 1974 var Kleinow med i eit nytt band, Cold Steel, og så ei ny utgåve av Flying Burrito Brothers. Det første soloalbumet hans, Sneaky Pete, kom ut i 1978 og The Legend and the Legacy følgde i 1994.
Gradets
Gradets kan vere:
Sneaky Pete Kleinow
Biografi
I 2000 starta Kleinow ei gruppe kalla Burrito Deluxe med Garth Hudson, som var tidlegare organist i The Band, Carlton Moody frå Moody Brothers på solovokal og gitar, bassist Jeff «Stick» Davis frå Amazing Rhythm Aces og trommeslagaren Rick Lonow. Gruppa spelte inn tre album, Georgia Peach, The Whole Enchilada og Disciples Of The Truth (2007), som vart den siste studioinnspelinga hans.
Kleinow døydde på ein pleieheim i Petaluma i California, der han hadde budd med Alzheimers sidan 2006.
Andre
Kleinow spelte med mange rocke- og countryartistar, som:
Live and Let Die av Wings
«Live and Let Die» er kjenningsmelodien til James Bond-filmen Live and Let Die frå 1973, skriven av Paul og Linda McCartney og framført av bandet til Paul McCartney, Wings. Det var ein av dei mest suksessrike singlane til bandet og ein av dei mest sukessrike James Bond-songane fram til då. Songen nådde andreplassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista og niandeplassen på UK Singles Chart.
Songen vart tinga og skriven spesifikt for filmen og tilskriven Paul og Linda McCartney, medan den tidlegare Beatles-produsenten George Martin, produserte både songen og arrangerte orkesterpartiet. Songen er blitt spelt av mange andre band sidan, som Guns N' Roses. Både McCartney- og Guns N' Roses-versjonen vart nominerte til Grammy-prisen. I 2012 fekk McCartney Million-Air-prisen frå Broadcast Music, Inc. (BMI), for meir enn fire millionar framføringar av songen i USA.
Innspeling
Wings spelte inn «Live and Let Die» under innspelinga av albumet Red Rose Speedway, i oktober 1972. Songen vart spelt inn i A.I.R. Studios, med Ray Cooper på perkusjon.
Utgjeving
«Live and Let Die» vart gjeven ut i samband med eit fjernsynsprogram i 1973 om Paul McCartney, som gjekk 16. april 1973 i USA og 10. mai i Storbritannia. Her kan ein sjå McCartney og Wings framføre songen i studio, i lag med klipp av filmen som kom på kino den 27. juni.
Singelen nådde andreplassen i USA og niandeplassen i Storbritannia. Singelen selde til gullplate i USA for over ein million selde eksemplar.
Etter 11. september-åtaka hamna songen på lista til Clear Channel over songar som ikkje høvde seg å spele på radio.
Guns N' Roses-versjonen
«Live and Let Die» vart gjeven ut som den andre singelen frå Use Your Illusion I. Det vart laga ein musikkvideo i november 1991 der bandet spelar live på scenen og syner gamle bilete. Videoen vart laga kort tid før Izzy Stradlin slutta, og det er den siste videoen han er med i. Songen nådde 20. plassen på Mainstream Rock-lista. Songen vart nominert til beste hardrock song under Grammyprisutdelinga i 1993.
Medverkande
Guns N' Roses Andre medverkande
Halvard Storm
Halvard Storm var ein norsk kunstnar.
Kafr ad-Dik
Kafr ad-Dik (arabisk كفر الديك ) er ein palestinsk by som ligg 9,5 kilometer vest for Salfit i Salfit guvernement, nord på Vestbreidda og åtte kilometer aust for Den grøne linja. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå (PCBS) hadde hadde byen eit folketal på 4 453 i 2007.
Søndeled sokn
Søndeled sokn er eit kyrkjesokn i Aust-Nedenes prosti i Den Norske kyrkja.
Maren i Sverige
Maren er ein innsjø i det sentrale Södertälje aust i Södermanland i Sverige. Innsjøen er i dag grave saman med austersjødelen av Södertälje kanal, noko som inneber at vatnet til innsjøen i dag er brakkvatn. Maren ligg mellom Slussholmen og Strandgatan, og ved den andre breidd ligg Marenplan.
Kafr ad-Dik
Historie
Då Guérin vitja landsbyen i 1870 skreiv han at husa var bygde frå raud- og kvit mursteinar, som i Deir Ghassaneh og Beit Rima. I 1882 skildra «Survey of Western Palestina» landsbyen som «mellomstor i ei åsside, og ein eldgammal stad med graver hogde ut i stein i aust.»
Maren i Sverige
Bakgrunn
Å gjere vassvegen gjennom Södertälje farbar har vore ein høgprioritert oppgåve sidan vikingtida. Så langt tilbake i tida hadde likevel ikkje landhevinga gjort neset heilt umogeleg å passere for sjøgåande fartøy – ein kunne enno slepe båtar over dei grunnaste partia.
Kafr ad-Dik
Historie
I ei folketeljing i 1922 utført av Dei britiske mandatstyresmaktene hadde Kufr al-Dik eit folketal på 487, alle muslimar, noko som auka i folketeljinga i 1931 til 655 personar, framleis alle muslimar, i 139 hus.
I 1945 var folketalet 870 medan det samla landarealet var 15 308 mål, i følgje ei offisiell landmåling. Av dette var 2 075 for plantasjar og irrigert land, 2 603 for korn, medan 58 mål var klassifisert som utbygde område.
Maren i Sverige
Bakgrunn
På 1400-talet stod Engelbrekt bak arbeid med å reinse opp i, og grave i kanalen. Arbeidet vart likevel ikkje fullført. Karl XI tok opp att arbeidet, og fekk bygd kanalen mellom Maren og Igelstaviken. Denne kanalen vart likevel dårleg halden ved like, og med tida forfall han. Restar av han er enno synlege einskilde stader, slik som delen som ligg mellom hovudkontoret til Scania og Pershagen, der det enno stort sett er open vassveg.
Det var til slutt under Erik Nordewall leiing at kanalen mellom 1806 og 1809 at kanalen fekk ei opning, og vart farbar heile vegen frå Mälaren til Austersjøen. Kanalen fekk likevel eit litt anna lægje, som medførte at Maren vart mindre viktig som vassveg.
Maren i dag
Debatten om i kva grad det skal byggjast ny bru over innsjøen eller ikkje har vore ført i fleire år. Sidan den gamle brua vart riven på grunn av høg alder, har trafikken vore tvinga til å køyre gjennom bykjernen av Stockholm, eller over Mälar- eller Saltsjöbron, noko som har medført store omvegar for biltrafikken.
Kritikarar av bygging av ny bru meiner til dels at kostnadane vil bli urimeleg høg i tilhøve til gevinstane i til dømes tid. Ein meiner òg at Södertälje er ein av dei få stedane ein kan leggje til med båt på så sentrale stader som det Maren og Marenplan er. Som eit kompromiss vart det vedteke å byggje ei gang- og sykkelbru, som skulle fjernast sommarhalvåret, slik at ein på den måten kunne halde høva for å bruke båt til og i det sentrale Södertälje. Etter fleire rundar vedteke ein at brua likevel skulle vere der året rundt.
Det fanst planar frå kommunen om å fylle igjen Maren for å gjere plass til eit kjøpesenter. Ein rekna at det var stort behov for fleire butikklokalar i sentrum av Södertälje, og det er avgrensa med nye utbyggingshøve. Å kjøpe inn bygningar for å konvertere dei til butikklokale var rekna som vanskeleg, og fleire butikkar ville tyde fleire arbeidsplassar. Planane om å byggje eit kjøpesenter der Maren ligg, støytte på stor motstand lokalt, og Södertäljes politikarar har no skrinlagt forslaget.
Södertäljes gjestehamn ligg inntil Tullbacken i ytre Maren. Det er ei særs populær gjestehamn, mellom anna på grunn av det strategiske lægjet. I nærleiken av gjestehamna finn ein sentralstasjonen Södertälje C, og slusa som knyter Austersjøen og Mälaren saman.
Konstantin Korovin
Konstantin Aleksejevitsj Korovin var ein leiande russisk impresjonistisk kunstmålar.
Yngre år
Korovin kom til verda i Moskva. Han var av kjøpmannsætt, men far hans var vel så interessert i kunst og musikk som i familiens handelsfirma. Korovin tok i 1875 til på Moskvas skule i måling, bilethogging og arkitektur, der han gjekk i lære hos Vasilij Perov og Aleksej Savrasov. Gjennom sine læreår knytte Korovin livsvarige vennskap med medstudentane Valentin Serov og Isaak Levitan.
I 1881–82 var Korovin student ved St. Petersburgs kunstakademi. Etter berre tre månader vende han vonbroten tilbake til kunstskulen i Moskva. Der studerte han vidare fram til 1886 under den nye læraren Vasilij Polenov.
Impresjonistmålar
Korovin la i 1885 ut på ei ferd til Paris og deretter Spania. I Paris vart han kjend med impresjonist-kunsten, og i impresjonismen fann han alt han vart utskjelt for heime i Moskva, skreiv han seinare.
Polenov gjorde Korovin kjent for Savva Mamontovs Abramtsevo-sirkel: Viktor Vasnetsov, Apollinarij Vasnetsov, Ilja Repin, Mark Antokolskij og fleire. Abramtsevo-sirkelens elsk overfor stiliserte, russiske tema er synleg i Korovin sitt bilete Ein nordleg idyll. Korovin reiste rundt omkring i Russland, til Kaukasus og Sentral-Asia, og heldt utstillingar saman med medlemer av Peredvizjnikij-gruppa. I 1888 følgde Korovin med Mamontov på ei reise til Italia og Spania, der han måla biletet Spanske kvinner Leonora og Ampara.
Same året (1888) vart han oppteken av dei strenge, nordlege landskapa, noko ein ser i måleria Noregskysten og Nordhavet. Korovin sine påfølgjande verk er sterkt påverka av turen hans til nordlege område og farvatn. Hans andre tur til nord, med Valentin Serov i 1894, fall saman med anlegginga av jarnvegen til Arkhangelsk. Korovin måla då mange landskapsmåleri, til dømes Den heilage Trifons bekk i Petsjenga, Murmansk-kysten, Hammerfest: Nordlys og Hamn i Norge. Måleria er i haldne i ein finstemt grunntone av grått. Den mollstemte stilen i desse arbeida var typisk for Korovin sin kunst i 1890-åra.
På 1890-talet vart Korovin medlem av kunstnargruppa Mir iskusstva. Eit av hans favoritt-tema var Paris. Han måla mellom anna Ein kafe i Paris (1890-åra) og Cafe de la Paix (1905) Måleria hans var i mange år av det impresjonistiske biletsynet, seinare måleri er haldne i ein Art Nouveau-stil.
Korovin underviste i kunstmåling ved Moskvas skule i måling, bilethogging og arkitektur frå 1901 til 1913. Også hans eldre bror Sergej Korovin var ein kjend målar i den realistiske stilen. Ein slektning, Illarion Prjanisjnikov, var ein framifrå målar og også han lærar ved Moskvas skule i måling, bilethogging og arkitektur.
Scenedesign og utsmykkingsarbeid
Frå 1885 arbeidde Korovin for Mamontov sitt operahus. Han designa kulissar til fleire operaoppsetjingar. Tidleg på 1900-talet vende han seg til teaterscena. Han flytta over til Mariinskij-teateret i St. Petersburg. Korovin forlet tradisjonen med bruk av scene-dekor då denne einast viste til staden for handlinga. I staden laga han ein stemnings-dekor som avspegla dei grunnleggande kjenslene i forestillinga. Korovin designa både drama oppsett av Konstantin Stanislavskij, operaframføringar og balletar. Fleire av kulissane vart svært kjende for si uttrykkskraft.
Korovin stod for utsmykkinga av hovedbanestasjonen til den nordlege jarnbanen. Denne vart opna i Nizjnij Novgorod i 1896. Fire år seinare designa han Sentral-Asia-seksjonen til Det russiske imperiums paviljong på verdsutstillinga i Paris. For denne vart Korovin tildelt ein ærespris av den franske regjeringa.
Seinare år
Under 1. verdskrigen arbeidde Korovin som rådgjevar i kamuflasje ved hovudkvarteret til ein av dei russiske armeane, og var ofte å sjå ved frontlina. Etter oktoberrevolusjonen i 1917 arbeidde han vidare ved teater og med opera, heldt fram å designe kulissar og kostyme.
Korovin flytta i 1923 til Paris, etter råd frå opplysnings-kommissæren i Sovjet, Anatolij Lunatsjarskij. Korovin søkte der kur mot hjarteplager og hadde håp om å hjelpe ein handikappa son. Ei større utstilling av Korovin sine verk var under planlegging, men måleria vart stolne. Korovin sat att utan økonomiske midlar, og i årevis laga han mangfaldige Russiske vintrar og Paris-bulevardar, berre for å få endane til å møtast.
Korovin døydde i Paris.
Cathrine Hambro
Cathrine Hambro var ein norsk lege. Ho var søster til stortingspresident Carl Joachim Hambro.
Bjørn Bergvall
Han deltok i dei olympiske sommarleikane i 1960 i Roma, der han vann gull i klassen Flying Dutchman, saman med Peder Lunde.
Cathrine Hambro
Ho var opptatt av den religiøse Oxfordrørsla og var med på å gi ut Hvorfor jeg tror på Oxfordbevegelsen. på Blix forlag før krigen.
Magelungen
Magelungen er ein innsjø på grensa mellom kommunane Stockholm og Huddinge i landskapet Södermanland i Sverige. Innsjøen inngår i Tyresån-vassdraget. Det er fleire badeplassar rundt innsjøen, mellom anna Farsta strandbad og ved Ågesta golfklubb. Magelungen har problem med algevekst, som blir skulda forurenset vatn frå Trehörningen i Huddinge, som ligg oppstraums.
Frå Fagersjö til Farsta er det ein strandpromenade, og sidan 2007 ein 3,5 km lang natursti som går rundt Farstanäset. På vinteren blir det brøytt ein skeisebane på isen ved Farsta gard når vêrtilhøva tillèt det.
Ågestabron, som vart opna for trafikk i 1971, går over innsjøen. Aust for brua ligg Magelungens robane. Banen er 2000 meter lang, og vart opna i samband med svensk nasjonalt juniormeisterskap i 1969. Påfølgjande år vart Farstarodden halde første gongen.
Elva og miljøet
Nedbørområdet rundt Magelungen er på 1907 hektar, og det meste av vasstilførselen kjem med Norrån, som tek imot vatn frå Orlången, Trehörningen og Ågestasjön. Tre mindre elvar går til innsjøen, Magelungsdiket og Kräppladiket i nordvest, og Djupån i søraust. Utløpa til innsjøen går via Forsån til Drevviken. Eit nytt elveleie for Forsån vart sprengt i 1860, og ein senking av vassnivået i innsjøen vart gjennomført 1872-78.
Den vestlege delen av Magelungen er i ferd med å gro igjen, noko som delvis skuldast at vasstilførselen frå Magelungsdiket er liten i tilhøve til det han var på 1930-talet, då utbygginga av forstadsbusetnaden som førte til igjenfylling av elveleiet heilt ned til Snösätra, vart starta.
Fram til byrjinga av 1970-talet vart dårleg reinsa avløpsvatn sloppe ut i Trehörningen. Forureininga vart med til Magelungen via Ågestasjön og Norrån, og fosfornivået i Magelungen var særs høgt. Sidan den gongen har verdiane av fosfor falle kraftig, mengda planktonalgar har vorte tydeleg mindre, og siktdjupna har auka. Næringsinnhaldet i innsjøen er likevel enno høgt, og blågrøne algar er vanlege på sommaren. Mot slutten av sommaren kan oksygenmangel finst i botnvatnet i den djupare, søraustlege delen av innsjøen. Verdiane av metall, PAH og PCB er låge til moderate i heile Magelungen.
Magelungen har eit rikt plante- og dyreliv. Fiskebestanden er stor og artsrik. Det har vorte gjort utsetting av signalkreps, gjørs og karpe.