cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hollies (1965)
Av tolv songar på albumet vart berre «So Lonely» gjeven ut på singel i Storbritannia, og då var han berre B-sida til hitten «Look Through Any Window» i 1965, ein song spelt inn samtundes med resten av albumet. På originalalbumet var fem av tolv songar skrivne av bandet sjølv, på den tida tilskriven pseudonymet «L. Ransford», men i røynda skrivne av Allan Clarke, Tony Hicks og Graham Nash. Restne er coverlåtar. I Skandinavia vart «Very Last Day» og «Too Many People» gjevne ut på singel, og den førstnemnte vart ein stor hit i Sverige og ein halvstor i Noreg.
Songen «Put Yourself in My Place» (skriven av Clarke, Hicks og Nash) vart òg spelt inn av Episode Six som debutsingelen deira i 1966.
Urokse
Utbreiing og utrydding
Uroksen oppstod truleg i India for omkring to millionar år sidan. Han vandra til Midtausten i kvartærtida og kom til Europa for kring 250 000 år sidan. To komplette skjelett av arten er funne i Odsherred i Danmark.
Hollies (1965)
Hear! Here! (Amerikansk versjon)
Meir enn eitt år etter The Hollies gav ut debutalbumet sitt i USA, Here I Go Again, inspirererte sukssen med singelen «Look Through Any Window» (den første til The Hollies på Topp 40 i USA) Imperial Records til å gje ut eit nytt album med bandet.
Urokse
Utbreiing og utrydding
Bestandane av urokse minka gradvis over mange hundreår. Dødsstøytet for arten var truleg jakt utført av jegerar frå overklassen. Jaktlysta til overklassen er neppe heile forklaringa på at uroksen vart utrydda, det var heller ein kombinasjon av jakt og konkurranse med andre dyr (spesielt tamfe) om næringsgrunnlaget. Til slutt handla det også om interessekonfliktar og meir eller mindre naturlege sjukdomar som vart spreidde med tamféet, som konkurrerte om det same beitelandet.
Hollies (1965)
Hear! Here! (Amerikansk versjon)
I november 1965 gav Imperia ut Hollies med eit litt anna innhald, og under namnet 'Hear! Here!'. Den amerikanske versjonen kom utan «Fortune Teller» og «Mickey's Monkey» frå Hollies og la til singlane «I'm Alive» og «Look Through Any Window». Sporlista vart òg omarrangert, slik at singlane start kvar si side.
Urokse
Utbreiing og utrydding
Utbreiinga dekte opphavleg landområda frå Dei britiske øyane og det sørlege Skandinavia, via det kontinentale Europa og det nordlege Afrika, til Midtausten, Sentral-Asia og India.
Hollies (1965)
Hear! Here! (Amerikansk versjon)
Sjølv om albumet tydeleg er den amerikanske utgåva av Hollies, nytta den amerikanske utgåva plateomslaget frå den britiske utgåva av In The Hollies Style, som aldri kom ut i USA.
Urokse
Europa
Sjølve utryddingsprosessen ser ut til å ha starta sør og vest i Europa, for så å spreie seg nordaustover. På dei britiske øyane er det ikkje gjort funn som er yngre enn 1300 fvt. (tidleg bronsealder). Vergil nemnde i 30 fvt. at det framleis levde uroksar nord for Italia som vart temde. Det er også klart at romarane måtte fange og transportere uroksar til arenaene sine, noko mange tolkar dit at arten alt må ha vore utrydda i sør kring overgangen til vår tidsrekning. I Danmark forsvann uroksen frå øyane kring 5500 fvt. På Jylland først kring overgangen til vår tidsrekning. I Nederland er det ikkje gjort funn som kan daterast til tida etter 400 fvt. Frå Belgia manglar det opplysingar om arten, men i Frankrike er det overlevert at Karl den store jakta på «oksar med gigantiske horn» i 802. I grensestroka mot Sveits og Tyskland er det kjent at det fanst uroksar så seint som kring år 1000. I Tyskland finst det truverdige kjelder som hevder å ha observert urokser så seint som i 1406 og 1408. Adam av Bremen hevda at det fanst uroksar i Sverige på 1000-talet, men det er uklart om det var sant eller om han berre gjenga lokale historier. Kim Aaris-Sørensen hevdar at uroksen vart utrydda i Sverige omkring 4500 fvt. I Russland vart arten truleg utrydda i det 1100- eller 1200-talet.
Hollies (1965)
Hear! Here! (Amerikansk versjon)
«Mickey's Monkey» kom seinare ut i 1966 på albumet Bus Stop, men «Fortune Teller» vart ikkje gjeve ut i USA før i 1990-åra. I 2010 vart monoversjonen av plata gjeven ut på 180-grams vinyl i USA av Sundazed Records.
Urokse
Asia
Lite er kjend om utryddinga av uroksen i Sentral-Asia og India. Forskarar trur at han for det meste kan ha vorte rydda ut i pleistocen, men truleg ikkje i India. Der oppstod nemleg det domestiserte zebukveget frå denne underarten. Mohenjo-Daro-kulturen har laga bilete av tidleg zebukveg, desse er datert til 4000-2000 fvt.
Hollies (1965)
Love N' Flowers (Kanadisk versjon)
I 1967 overførte The Hollies dei amerikanske og kanadiske rettane til ny musikk frå bandet til Epic Records. I motsetnad til Imperial Records i USA, hadde ikkje Capitol Canada gjeve ut ein versjon av Hollies då det kom ut i 1965, og valde i staden å gje ut ei redigert utgåve av eit nesten år gammalt album, In The Hollies Style. Men sjølv om dei fleste masterlydbanda var eigde av moderselskapet til Capitol Records, EMI, valde Capitol Canada å gje ut eit album for å konkurrere mot den første Epic-utgjevinga av The Hollies, Evolution. I november 1967, ein månad etter Evolution kom ut, gav Capitol Canada ut ei ny utgåve av Hollies med eit «blomsterbarn»-omslag og under namnet Love N' Flowers. Capitol Canada hadde tidlegare gjeve ut to songar frå Hollies («Very Last Day» og «Too Many People») på den kanadiske versjonen av Bus Stop, og eit tredje spor («Mickey's Monkey») hadde vore med på In The Hollies Style, slik at ni songar frå albumet ikkje var gjevne ut i Canada. Capitol Canada la til ein av songane dei ikkje hadde nytta frå den britiske utgåva av In The Hollies Style («I Thought of You Last Night») slik at albumet bestod av ti songar.
Dette var den siste nye utgjevinga i The Hollies-katalogen på Capitol Canada.
Urokse
Afrika og Midtausten
Dei siste sikre kjeldene ein har om uroksen i Midtausten og Nord-Afrika kjem frå jaktturar som farao Ramses II gjorde mellom 1197 og 1165 fvt. Om turane gjekk føre seg i Egypt eller det nordlege Mesopotamia (Irak) er noko uklart, men mange trur det siste. Også kong Sankerib av Assyria skal ha jakta uroksar i det nordlege Mesopotamia i perioden 704-681 fvt. Den greske historikaren Herodotos skildrar mellom 485 og 425 fvt. uroksar i Libya som «kveg som er dømde til å beite baklengs grunna dyra sine krumma horn». Forskarane hevdar at uroksen vart utrydda i dette området i det siste tusenåret før vår tidsrekning.
Hollies (1965)
Innhald
Side 1
Urokse
Utryddinga
På 1200-talet fanst uroksen stort sett att berre i Polen, Litauen, Moldova, Transylvania og Aust-Preussen. I 1564 kunne polske skogvaktarar opplyse at det framleis fanst 38 urkveg att i dei polske skogane. For å berge arten vart det i ein periode utlyst dødsstraff for å drepe urkveg, men dette var ikkje nok til å berge arten.
Det siste kjende eksemplaret, ei ku, vart drepen i Jaktorów-skogen i Masovia i Polen, 55 km sørvest for Warszawa, i 1627. Hovudskallen frå dyret vart seinare teke som krigsbytte av den svenske hæren i Karl Gustav-krigane i Polen 1655-60 og er no i Livrustkammaren i Stockholm.
Hollies (1965)
Medverkande
The Hollies
Urokse
Underartar
Tre underartar er kjende. Ein av dei vart domestisert og spreidd verda rundt, medan dei to andre vart utrydda.
Hollies (1965)
Medverkande
Andre medverkande
Urokse
Heck-kveg
Heck-kveg er ein eksperimentell kvegrase som er avla med tanke på å atterskape uroksen. Rasen er derfor også kjend som rekonstruert urokse. Rasen oppstod på 1900-talet, då brørne Heck frå Tyskland byrja å avle kveg med tanke på å atterskape uroksen. Heinz Heck, som arbeidde ved Hellabrunn zoologiske hage i München, starta opp i 1920, og Lutz Heck, som var direktør ved Berlin zoologiske hage og fekk god stønad frå nazistane gjennom andre verdskrig, fullførte atterskapinga.
Eksteriørmessig liknar kveget mykje, men det er ikkje like stort fysisk. Hannane kan verte opp mot 160 cm i skulderhøgde med masse typisk mindre enn 900 kg. I dag finst det omkring 2000 slike dyr i Europa, derav omkring 600 som lever vilt i Nederland.
Gøril Snorroeggen
Gøril Snorroeggen er ein norsk handballspelar frå Trondheim. Ho har sidan nyår 2011 spela for det danske laget Esbjerg, etter å ha spela i ti sesongar for Byåsen Idrettslag. Snorroeggen har vunne to EM-gull, to OL-gull og eitt VM-gull i åra frå 2004 til 2011.
Aktiv
Snorroeggen spela i ti sesongar på Byåsen, eitt av dei aller beste laga i norsk toppserie i perioden. Ho var med på Byåsen sitt lag som i 2007 tapte finalane i den europeiske cupvinnarcupen mot Oltchim Valcea frå Romania, etter 24-30 heime og 29-29 borte. Her spela ho på lag med Tonje Nøstvold, Marit Malm Frafjord, Vigdis Hårsaker, Camilla Herrem, Ida Alstad og Kari Aalvik Grimsbø.
Også den eldre systera Marte Snorroeggen har spela landskampar i handball for Noreg.
Pino Palladino
Giuseppe Henry «Pino» Palladino er ein walisisk bassgitarist som hovudsakleg er kjend innan rock and roll, bluesrock, og rhythm and blues, men han har òg vorte nytta i dei fleste sjangrar innan popmusikken, mellom anna jazz, neo soul og funk. Han har spelt med fleire band som John Mayer Trio og The RH Factor, eit band som blanda element av soul, jazz og R&B, som han danna i lag med jazztrompetisten Roy Hargrove. Han var òg det første valet til Pete Townshend og Roger Daltrey som erstattar for John Entwistle som bassist i The Who. Med ei omfattande forståing og ein melodisk spelestil, har han vorte ein av dei mest ettertrakta studiomusikarane på bass og har spelt med mange av dei største artistane i verda. Han spelar mellom anna bass på fleire spesiallagde bassar som ber namnet hans.
Buntingford
Buntingford er ein liten marknadsby i grevskapet Hertfordshire i England. Han har kring 5000 innbyggjarar og ligg ved elva Rib og romarvegen Ermine Street. Med plasseringa langs vegen voks byen med mange vertshus og har eit lite fengsel frå 1700-talet kalla 'The Cage'.
Nullmeridianen passerer aust for Buntingford.
Anders Bakken
Anders Bakken er ein norsk tidlegare langrennsløpar. Han er frå Lillehammer og tevla for Lillehammer Skiklub. Bakken vart noregsmeister ein gong, på femmila i 1981. Han vann elles tre bronsemedaljar i NM-renn. Beste meisterskapsplassering i verdsmeisterskap var ein 12. plass på femmila i Lahti-VM 1978. Hans fremste internasjonale prestasjon kom då han sigra på 15-kilometeren i Lahti i 1979.
Hamdi Nagguez
Hamdi Nagguez, arabisk skrift حمدي النقاز er ein tunisisk fotballspelar som i 2018 spela for Zamalek i den egyptiske fotballigaen og for det tunisiske landslaget. Han vart seriemeister i Tunisia med Étoile du Sahel i 2016.
Podporozje
Podporozje (russisk Подпорожье) er ein by i Leningrad oblast i Russland med om lag 19 000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Svir, 285 km nord-aust for St. Petersburg. Podporozje grensar til Onegasjøen og republikken Karelen, Vologda oblast og til dei to regionane Tikhvin og Lodejnoje Pole i Leningrad oblast.
Podporozje vart grunnlagd i 1936 og fekk bystatus i 1956.
Podporozje er venskapskommune med Steigen i Nordland.
Framskåp
Framskåp eller framskap er ein type møbel som vart vanleg på 1700- og 1800-talet i norske bygdemiljø, og vart utforma i fleire ulike stilartar i samsvar med lokale moteretningar. Sams for framskåpa er at dei står fram frå ein vegg i stasstova og har ein underdel og ein overdel skild frå kvarandre med eit ope rom. Overdelen kan vere eit skåp eller eit arrangement med hyller for tallerkenar, kanner og krus. Underdelen kan ofte vere djupare eller breiare enn overdelen. Skåpet kan ha brotne hjørne for å gjeve eit litt avrunda inntrykk.
Framskåpa har vanlegvis vore fint utforma snikkararbeid som har vore dekorert på ymse vis. Somme stadar, som til dømes i Gudbrandsdalen, har treskurd i barokk på kyrkjeinventar inspirert utforminga av skåpa, andre stadar, som i Telemark har rosemåling med rokokkopreg vore tonegjevande, eller som i Valdres, oppdeling av flatene i fyllingar etter renessansens mønster.
Jørgen Erikssøn
Jørgen Erikssøn (Haterslevenis) var superintendent (biskop) i Stavanger frå 1571 til han døydde.
Karriere
Jørgen Erikssøn var i 1559–1560 rektor ved katedralskulen i Bergen og 1560–1566 slottskapellan på Bergenhus. Deretter studerte han fleire år i København og Wittenberg, tok magistergraden i filosofi i København.
I 1571 vart Jørgen utnemnd til superintendent i Stavanger. Med vilje og kraft innførte han den lutherske kyrkjeordenen i stiftet. Han førte tett tilsyn med prestane og meinigheitene, gjennomførte streng kyrketukt, restaurerte domkyrkja og styrkte skulen.
I Stavanger heldt Jørgen kraftige botspreiker over profeten Jonas, og utgav dei i 1592 for å rettleie prestane. Desse Jonæ Prophetis skiøne Historia udi 24 Predicken begreben, er, saman med Jens Nilssøn sine preiker, det viktigaste minnet om forkynninga i Noreg i reformasjons-hundreåret.
Lodve Torfinnsson
Lodve Torfinnsson (Hlöðvir) var jarl på Orknøyane, truleg frå omkring 980, til han døydde omkring 991. Han er omtala i Orknøyingasoga, i soga om Olav Tryggvason (kap.16), soga om Olav den heilage (kap. 96). Opplysningane er usikre og kan berre i liten grad verifiserast frå andre kjelder.
Liv og lagnad
I sogene er det opplyst at Lodve var son til orknøyjarlen Torfinn Einarsson (Hausakljuv) og at han hadde fire brør: Arnfinn, Håvard, Ljot og Skule. Han hadde òg to systre som vi ikkje kjenner namnet på. Kvar av systrene fekk ein son som heitte Einar; Einar Klining (kliningr) og Einar Hardkjeft (harðkjotr).
Etter at broren Ljot døydde etter slaget ved Skitten Moore, vart Lodve jarl over Orknøyane. Han var den sist overlevande av sønene etter Torfinn Hausakljuv.
Lodve vart gift med Edna (Audnu), dotter åt ein irsk konge som sogene kallar Kjarval (Kiarvals Irakonungs), og dei fekk sonen Sigurd. Sogene gir få opplysningar om Lodve, men truleg heldt han fast på herredømet over Katanes, som far hans hadde lagt under seg. Han døydde sottedauden og han skal vere gravlagd i Hamn (Huna) på Caithness, nær John o'Groats.
Etter han vart sonen Sigurd Lodvesson ny jarl over Orknøyane.
Ryukyuøyene
Ryukyuøyene (japansk 琉球列島, Ryūkyū-rettō, eller 南西諸島, Nansei-shotō) er ei japansk øygruppe som ligg i ein boge frå Kyushu, den sørlegaste av dei japanske hovudøyene, til Taiwan. Øyene dannar ei grense for det grunne Austkinahavet mot det mykje djupare havet på austsida. Den største av dei er Okinawa.
Lodve Torfinnsson
Namnet Hlöðvir
Det norrøne namnet Hlöðvir blir oftast omsett til «Lodve» på norsk og Lodve Torfinnsson jarl var kanskje den første personen i norrøn tid som hadde dette namnet. Det er eit uvanleg namn og ikkje kjent frå tidlegare tider i norrøne kjelder, men det kan ha samanheng med det franske namnet «Louis». I «Fornmanna sögur: eptir gömlum handritum» er namnet Hlöðvir brukt i eit «Sögubrot», der det står om sonen til Karl den Store: Hlöðvir hafði Frakkaland ok konúnga nafn. Det er såleis nærliggande å tenke seg at Torfinn Hausakljuv kalla opp att sonen sin etter den historiske franske kongen Ludvig den fromme (Louis the Pious) som levde i tida 778-840.
Kong Kjarval
Kjarval Irskekonge (Kjarvalr Írakonungr) er nemnt fleire stader i dei norrøne sogene, og i den islandske landnåmaboka. Han er blitt identifisert som Cerball mac Dúnlainge, konge av Osraige, som døydde i 888 og dermed kan han ikkje ha vore verfar til Lodve jarl. Det kan likevel tenkast at sogeskrivaren meinte å ville opplyse at Edna var ein etterkomar av den irske kongen.
Ryukyuøyene
Dei nordlegaste øyene i gruppa høyrer til Kagoshima prefektur, medan dei sørlege øyene utgjer Okinawa prefektur.
Dei opphavlege øybuarane talte fleire ryukyuspråk som er i slekt med japansk, men ikkje gjensidig eller nødvendigvis innbyrdes forståelege.
I eldre tid var øyene eit eige kongedøme, men dei blei etter kvart eit lydrike under både Kina og Japan. I 1879 annekterte Japan øyene, og innførte eit brutalt styresett som undertrykte den opphavlege kulturen. Etter andre verdskrigen okkuperte USA prefekturet Okinawa fram til 1972, då Japan igjen fekk herredøme over heile øygruppa. Det finst likevel framleis amerikanske militærbasar på Okinawa.
Ljudmila Galkina
Ljudmila Ivanovna Galkina er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Saratov som i 1997 vart verdsmeister i lengdehopp under VM i Aten, etter å ha utført sitt livs lengste godkjende hopp på 7,05 meter.
Crane Cove
Crane Cove er ei grunn vik mellom nordsida av Bailey Peninsula og ei øy utan namn lenger nord på Budd Coast. Vika har opning mot vest. Fleire låge skjer gjer at ein nesten kan gå tørrskodd frå Bailey Peninsula til øya. Desse skjera skil ho frå ei liknande vik litt lenger aust. Ho vart først kartlagd i februar 1957 av eit lag frå USS «Glacier». Namnet vart foreslått av løytnant Robert C. Newcomb, som var navigatør på «Glacier», etter elektrikaren Robert I. Crane i US Navy, som deltok under landmålinga.
Ljudmila Galkina
Galkina vart med sine 6,74 m nummer fem i verdsmeisterskapen 1993, to centimeter bak den danske bronsemedaljøren Renata Nielsen. Våren 1995 vann Galkina lengdetevlinga då innandørs-VM fann stad Barcelona, vinnarhoppet på 6,95 m var hennar lengste hopp til dess.
Under verdsmeisterskapen 1997 i Aten låg Galkina etter tre finaleomgangar på tredjeplass med eit bestehopp på 6,89 m, greske Niki Xanthou leia med 6,93 m framfor Italias Fiona May med 6,91 m. I den fjerde omgangen gjorde Galkina sitt livs lengste hopp i godkjend vind, 7,05 mete, noko som gav henne gullmedaljen framfor Xanathou, som i same omgangen auka til 6,94 m.
I 1998 landa Galkina på 7,06 m i lengdetevlinga ved EM i Budapest, i litt for sterk medvind til at det kunne godkjennast som personbeste. Prestasjonen førte likevel til at ho vann bronsen i meisterskapen, gullet tok tyske Heike Drechsler og sølvet Fiona May. Året etter enda Galkina på fjerdeplassen under Friidretts-VM i Sevilla, 6,82 meter var ein centimeter for kort samanlikna med bestehoppet til bronsevinnar Marion Jones frå USA.
Galkina tok seg til finalen i fleire av dei store utandørsmeisterskapane i åra fram til 2003, utan å kunne gjere seg gjeldande i medaljestriden. Derimot fekk ho ein bronsemedalje i innandørs-EM 2002 ved å hoppe 6,68 m.
Eraclea
Eraclea er ein kystby i provinsen Venezia i regionen Veneto i Italia.
Franco Baresi
Franco Baresi er ein italiensk tidlegare fotballspelar frå Travagliato i Brescia-provinsen, som spela for AC Milan frå 1978 til 1997. I løpet av si tid som aktiv var han med å vinne Europacupen to gongar og oppfylgjaren Meisterligaen ein gong, dessutan fekk han med seg seks seriemeisterskap for klubben. Med Italias landslag vann han sølvmedalje og bronsemedalje i verdsmeisterskapen i fotball i høvesvis 1994 og 1990. Baresi spela midtstoppar i ei libero-rolle, og har vorte rekna som ein av dei beste forsvarsspelarane nokon gong.
Klubbspel
Både i 1989 og 1990 vann Milan Europacupen i fotball. Med mellom andre dei nederlandske toppspelarane Ruud Gullit, Marco van Basten og Frank Rijkaard på laget vart det 4-0 siger over Steaua București i 1989-finalen og 1-0 over Benfica i 1990. Baresi hamna elles i 1989 på andreplass i avrøystinga som utnemnde lagkameraten Basten til Årets fotballspelar i Europa.
Perioden 1992-94 tok AC Milan o Baresi tre strake seriegull i Italia. 1994-sesongen vart elles kruna med at Milan gjekk sigrande ut av Meisterligaen, etter i finalen i Athen å ha «feia» FC Barcelona av bana med 4-0. To år seinare vann Baresi si sjette og siste gullmedalje i den italienske serien. Då 1997-sesongen var over la han opp etter i alt 719 obligatoriske kampar for AC Milan.
Landslagsspel
Landslagsdebuten fekk Baresi i desember 1982, men det var fyrst hausten 1986 han hadder sikker plass i forsvarsrekka til Italia. Han deltok i fotball-EM 1988 der Italia vart slått ut i semifinalane av Russland, og i VM i fotball 1990 på italiensk heimegrunn. På fotballstadion i Napoli tapte Italia semifinalen mot Argentina på straffeskyting, men lukkast vinne bronsefinalen mot England i Bari med 2-1.
Den 5. juni 1991 vart Italia slått av Noregs landslag med 2-1 i ein EM-kvalifiseringskamp. Mange norske fotballinteresserte vil hugse at Baresi på Ullevaal stadion vart rundlurt av Lars Bohinen då Noreg gjekk opp til 2-1. Tre år seinare var han kaptein for eit defensivt Italia som spela seg fram til finale mot Brasil i VM 1994. Kampen enda utan skåringar. I den påfylgjande straffetevlinga opna Baresi for Italia med å bomme, og trass i at spelarar på begge laga mislukkast i sine forsøk, enda det heile med brasiliansk siger. To månader etter VM-finalen spela Baresi sin 81. og siste landskamp for Italia, han skåra sitt einaste landslagsmål i 1987.
Målarstokk
Målarstokk er ein liten stokk eller pinne som kunstmålarar bruker til å støtta handa på når dei målar med ein pensel.
Stokken er rett, tynn, vanlegvis 70-80 cm lang og utstyrt med ei lita kule eller mjuk pute i den eine enden. Ved å kvila handa på stokken kan ein arbeida meir kontrollert med detaljar og føra penselen utan å klina til måleriet.
På sjølvportrett og andre måleri frå perioden frå 1500- til 1800-talet er målarstokk typisk målarutstyr saman med palett, penslar og staffeli.
Målarstokk blir kalla maulstick eller mahlstick på engelsk etter det nederlandske maalstok.
Inger Pedersen
Inger Pedersen er ein norsk politikar frå Flekkefjord i Vest-Agder. Ho representerte Nordland og Arbeidarpartiet på Stortinget i tida 1985-93, og var vararepresentant i perioden 1981-85.
Pedersen tok examen artium i 1955. Dei neste to åra var ho journalistlærling i avisa Nybrott i Larvik. Skuleåret 1957/58 gjekk ho på Journalistakademiet, og arbeidde så eitt år ved Flekkefjord-kontoret til avisa Sørlandet. I 1959 vart ho tilsett i avisa Fremover i Narvik, der ho var journalist i 26 år.
I Narvik engasjerte Pedersen seg i partipolitisk arbeid for Arbeidarpartiet. Ho var medlem i bystyret 1968-71 og 1983-87, siste perioden med plass i formannskapet. Frå 1968 til -77 var ho elles medlem i skulestyret, og 1968-79 med i barnehagenemnda, formann i nemnda dei siste åtte åra. Seksårsperioden 1975-81 var ho landsstyremedlem i Arbeidarpartiet og 1979-82 nestformann i Rikstrygdeverket sitt styre.
Stortingsperioden 1981-85 var Pedersen vararepresentant til Stortinget frå Nordland, og møtte ved enkelte høve. Etter stortingsvalet 1985 var ho fast stortingsrepresentant, attvald i 1989. På Stortinget var ho til 15. mai 1986 medlem i Finanskomiteen. Ho vart så flytta over i Justiskomiteen, ein komite ho leia ut tingperioden. Dei siste fire åra på Stortinget, 1989-93, var ho medlem i Kommunal- og miljøvernkomiteen.
Då Pedersen gjekk ut av Stortinget hausten 1993 fekk ho stilling som informasjonssjef i Narvik kommune, ein jobb ho hadde til ho pensjonerte seg i 1998.
Burford
Burford  er ein liten by i grevskapet Oxfordshire i England. Han har kring 1500 innbyggjarar og ligg ved elva Windrush i Cotswoldåsane, om lag 29 km vest for Oxford, 35 km søraust for Cheltenham og berre 3 km frå grensa til Gloucestershire.
Høylandteppet
Høylandteppet er eit brodert veggteppe frå Høylandet kyrkje i Nord-Trøndelag som stammar frå 1100- eller 1200-talet. Teppet er ein refil, eit smalt, langt veggtekstil med biletframstillingar. I dag måler teppet rundt 2 meter, men tidlegare var det lengre. Det er no på Vitskapsmuseet i Trondheim, medan det finst ein kopi i Høylandet kyrkje.
Høylandteppet har botn av raudt ullstoff og figurar kanta med kvitt lingarn i kontursting, fylt ut dels med blått, gult og grønt ullgarn og dels med kvitt lingarn, i ulike smøygmønster. Bilda viser scener fra soga om heilage tre kongar: Kongene som rir til Betlehem, gjevinga av gåver til Jesusbarnet og draumen til kongane. Teppet er etter alt å døme eit profesjonelt atelierarbeid, kanskje utført på grunnlag av engelske førebilde.
West Brompton
West Brompton er eit område sørvest i London. Det ligg på grensa mellom London Borough of Hammersmith and Fulham og Royal Borough of Kensington and Chelsea. Grensa for området gjennom mange hundre år var bekken Counter's Creek, som no er bygd over og ligg under jernbanelinja West London Line.
Historie
Namnet viser til at staden ligg vest for den eldre staden Brompton, som har samband med Brompton West gjennom Earl's Court og South Kensington via Old Brompton Road. Før den kraftige urbaniseringa på den andre halvdelen av 1800-talet viste Brompton også til området mellom Fulham Road, tidlegare kjend som Little Chelsea og Counter's Creek i vest. Det best kjende landemerket i området er Brompton Cemetery, som blei anlagt mellom 1837 og 1839, med storslåtte katakombar og eit kapell med kuppel av arkitekten Benjamin Baud. Staden hadde hovudsakleg marknadshagar, som planteskulen til James Veitch & Sons. Dette gjorde at velgjerarar såg på området som ein sunn stad å byggja sjukehus på i nærleiken av London. Royal Brompton Hospital blei skipa her for å behandla brystsjukdommar. Ti år seinare bestemte William Marsden seg for å bygga eit kreftshukehus her, Free Cancer Hospital, til minne om kona si. Det var utforma av Messrs John Young & Son, Architects, og bygd av Lawrence Company i 1859. Seinare er det blitt verdskjent som The Royal Marsden Hospital. Elles budde den kjende forfattaren og illustratøren Beatrix Potter i området.
Sir John Fowler, 1. baronett var ein sivilingeniør frå Yorkshire som tok over som consulent ved Metropolitan and District Railway etter at Brunel døydde. Han var aktiv i området med omsyn til å leggja spor og byggja bruer, og til skipinga av Lillie Bridge Depot and Railway Engineering works i 1872. Han utforma mellom anna West Brompton stasjon, som opna i 1865. Fowler er gravlagd ved Brompton Cemetery.
West Brompton F.C. var eit pionerlag i fotball på 1800-talet. Dei spelte i West London Cup saman med lag som Fulham F.C. og Queens Park Rangers F.C.
West Brompton har i dag områda West Kensington og Earl's Court i nord, Chelsea i aust, Fulham Broadway i sør og Fulham i vest.
Pasifaë-gruppa
Pasifaë-gruppa er ei gruppe jupitermånar som truleg har sams opphav. Jupitermånen Pasifaë har gjeve opphav til namnet på gruppa, og er den største medlemen av henne. Alle månane i gruppa har retrograde banar. Det er større uvisse kring medlemskapen til alle månane i gruppa enn for andre grupper jupitermånar. Dette sidan letene til månane ymsar mykje; frå grått til raudt, og dessutan ymsar dei når det kjem til eksentrisitet og banehelling. Særskilt trur ein at Sinope kan vera ein uavhengig asteroide.
Det er er truleg Pasifaë som er opphavet til gruppa, der dei andre medlemene av gruppa er bitar som vart slegne av Pasifaë under ein kollisjon med eit anna objekt. Pasifaë sjølv var truleg ein asteroide som vart fanga inn av Jupiter.
Desse månane vert rekna til gruppa:
Salient Ridge
Salient Ridge er ein markant fjellkam som er 11 km lang og strekkjer seg aust-nordaust frå Salient Peak langs sørsida av Salientbreen i Royal Society Range i Victoria Land. Han vart kalla opp etter fjellet og isbreen etter forslag frå R.H. Findlay, leiaren av tre geologgrupper New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) i området 1977-81.
Sven Bisgaard Sundet
Sven Bisgaard Sundet er ein norsk radioprogramleiar. Han er kjend som programleiar i podkasten Heia Fotball, saman med Tete Lidbom. Han er òg kjend frå radioprogram som Banden og Verdens Rikeste Land på NRK P3.
I 2015 var Sundet ein av medforfattarane på Webjørn S. Espeland sin bok 33 utrolige nordmenn, som vart gjeven ut på Aschehoug forlag.
Frå juni 2019 til desember 2020 var Sundet programleiar for radioprogrammet Freddan på NRK P1, saman med Torfinn Borkhus.
Ernst Håkon Jahr
Ernst Håkon Jahr er ein norsk språkforskar med rundt 300 vitskaplege publikasjonar innan språkhistorie, språksosiologi, språkkontakt, språkplanlegging og historia til lingvistikken.
Karriere
Jahr tok examen artium i 1967 ved Borgheim ungdomsskule og gymnas på Nøtterøy, vart cand.philol. 1976 ved Universitetet i Oslo. Han vart dr.philos. 1984 ved Universitetet i Tromsø, dr. honoris causa (æresdoktor) i Poznań i Polen 1995 og i Uppsala i 2009.
Jahr var vitskapleg assistent ved Universitetet i Oslo i perioden 1973–1976, 1976–1998 amanuensis, seinare førsteamanuensis (1981) ogprofessor ved Universitetet i Tromsø i 1986, frå 1999 professor ved Høgskulen i Agder, Kristiansand, 2000–2007 (vald) rektor. Som rektor leidde han arbeidet med å byggja høgskulen opp til Universitetet i Agder, som fekk universitetsstatus frå 1. september 2007. Frå august 2011 til ut desember 2015 var han dekan for Fakultet for humaniora og pedagogikk ved Universitetet i Agder. Han leidde 1987-88 utval under universitetsstyret ved Universitetet i Tromsø som planla og greidde ut organiseringa av Roald Amundsens senter for arktisk forsking. Han leidde 1989-92 Det norske universitetsråds Utvalg for arktisk forskning og undervisning, som i denne perioden initierte og planla Universitetssenteret på Svalbard (UNIs, opna 1993).
Som formann i Nordisk publiseringsnemnd for humanistiske tidsskrift (NOP-H) 1985-90 stod han bak innføringa av ordninga med fagfellevurdering (refereesystem) i nordiske humanistiske tidsskrift. I 1985 tok han initiativ til konferanseserien Møte om norsk språk (MONS), som sidan er arrangert i november kvart anna år. Jahr var 1984, 1986 og 1988 domar i den populære TV-serien (NRK) Har det på tunga, ein gjettekonkurranse om norske dialektar.
Jahr har hatt forskingsopphald i Reading i England i 1986, Santa Barbara i USA (1997–1998), og var gjesteprofessor ved Universitetet i Hamburg i Tyskland i 1990
Han fekk Jöran Sahlgrens pris 2006 frå Kungl. Gustav Adolfs Akademien, Svenska Akademiens Nordiska Pris 2011, Fridtjof Nansens belønning for fremragende forsking innan humaniora og samfunnsvitenskap av Det Norske Videnskaps-Akademi i 2012, Gunnerusmedaljen av Det Kongelege Norske Videnskabers Selskab 2016, og Tvedestrands Kulturblome for 2019. Han er medlem av Det norske språk- og litteraturselskap (frå 1992), Det Norske Videnskaps-Akademi (frå 1994) og av Det Kongelege Norske Videnskabers Selskab (frå 1994), Kungl. Gustav Adolfs Akademien (Uppsala, frå 2007), Academia Europaea (frå 2008), Kungliga Vetenskaps- och Vitterhets-Samhället i Göteborg (frå 2009), Kungliga Skytteanska Samfundet (Umeå, frå 2010), Kungliga Humanistiska Vetenskapssamfundet i Lund (frå 2013), Polish Academy of Sciences (frå 2013), Kungliga Humanistiska Vetenskapssamfundet i Uppsala (frå 2014). Jahr er det einaste norske medlemmen av det polske vitskapsakademiet. Han var preses i Agder Vitskapsakademi (2002-19). Jahr har grunnlagt tre tidsskrift og tre bokseriar innan språkvitskap.
Jahr er gift og har tre barn, og tre barnebarn.
Nordfjord Sogelag
Gransking av målføre og soge i Nordfjord, har mykje vorte gjort av personar utanom sogelaget. Særleg var Jacob Aaland viktig i dette arbeidet. Han vart ved fleire høve heidra av Nordfjord Sogelag for dette arbeidet. Sogelaget har gitt ut Stortingsmenn og stortingsval i Sogn og Fjordane 1814 - 1970.
Egil Kraggerud
Egil Kraggerud er ein norsk filolog og professor.
Etter examen artium frå latinlinja ved Oslo katedralskole i 1957 studerte han klassisk filologi under Leiv Amundsen og Henning Mørland ved Universitetet i Oslo. Etter hovudfag i 1963 vart det gresk og i 1968 ein doktorgrad på avhandlinga Aeneisstudien.
Han var professor i same fag og ved same stad frå 1969 til han gjekk av i 2002. Han var redaktør for Symbolae Osloenses 1972–94. Han mottok Fridtjof Nansens belønning for fremragende forsking 2018.
Egil Kraggerud er medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi fra 1974, Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab frå 1985, Academia Europaea frå 1989 og Det Norske Akademi frå 2001.
Boa Vista
Boa Vista er delstatshovudstaden i Roraima i regionen Norte i Brasil. Han er også den folkerikaste kommunen i delstaten med over 260 000 innbyggjarar.
Raw & Refined
Raw & Refined er det 20. studioalbumet til den amerikanske soulmusikaren Isaac Hayes. Albumet kom ut 23. mai 1995 på Virgin Records, same dagen som Branded. Dette albumet består av instrumentalar, både nye og gamle, men ingen av dei var gjevne ut før.
Gerardo Velez
Gerardo «Jerry» Velez er ein puertorikansk musikar. Han er mest kjend for å ha spelt med Jimi Hendrix på Woodstock-festivalen i august 1969. Velez er perkusjonist og trommeslagar og har spelt med mange artistar innan mange sjangrar. Han er òg ofte å sjå som medlem i jazz-fusionbandet Spyro Gyra. Han har òg spel med David Bowie, Elton John og Duran Duran. Han er mellom anna innlemma i Rock and Roll Hall of Fame.
Emanuel Mohn
Emanuel Meyer Mohn var ein norsk friluftsentusiast og skribent frå Bergen. Han vart kjend for sine artiklar om fjellvandring og hadde stor innverknad for framveksten av fjellturismen i Noreg. Henrik Mohn og Jacob Mohn var brørne hans.
Liv og gjerning
Emanuel Mohn var av kjøpmannsætt og dotterson til biskop Jacob Neumann. Sjølv reiste han i 1864 til Kristiania der han studerte filologi. I hovudstaden knytte han kontakt med Ernst Sars og Aasmund Olavsson Vinje og slutta seg til venstrerørsla.
Sommaren 1868 gjekk Mohn og ein studiekamerat tur frå Skjolden opp Fortundalen og Bergsdalen inn i Jotunheimen. Fjellnaturen gjorde sterkt inntrykk på Mohn, som over ein tiårsperiode nesten årvisst vende tilbake dit. Sommaren 1872 gjekk han opp Langskavlen og Skogadalsnåsi, gjennom Svartdalen og Gravdalen. Skildringa av turen kom same året på trykk i Den Norske Turistforening si årbok. I ein engasjert, overstrøymande stil formidla Mohn sine inntrykk, med flittig bruk av samanliknande bilete og allusjonar til gresk og norrøn mytologi.
Mohn sine artiklar i Turistforeninga sine årbøker vekte oppsikt og gjorde at han fekk ry som Noregs fremste fjellsportsmann. Sjølv fekk han i 1874 augo opp for fjellklatring og kleiv Nordre Dyrhaugstind,Glittertinden og Nautgardstinden. På dampbåten tilbake til Bergen trefte han William Cecil Slingsby, ein rik britisk fjellklatrar. Den 8. juli 1876 møttest dei to i Kristiania, for der å reise nord til Jotunheimen. Ved Bygdin møtte dei bonden og fjellføraren Knut Lykken. Dei tre karane la då ut på ei ferd eineståande i norsk fjellsport, over fem dagar kleiv dei som dei aller fyrste til topps på både Torfinnstinden, Galdeberget, Urdanostinden, Nordre Urdanostind (Slingsbytind) og Jervvasstinden. Høgdepunktet kom då Slingsby den 21. juli klatra til topps på Skagstølstinden, ein tur der Mohn valde å snu i det som vart heitande Mohnsskardet. To år seinare la Mohn ut på sin siste lengre tur i Jotunheimen, i området sør for Gjende.
Mohns siste leveår var prega av depresjon og ei stendig svakare helse. Truleg gjorde han i 1891 sjølvmord ved å drukne seg på ein båttur frå Bergen til Utne i Ullensvang.
Daud postkasse
Daud postkasse (frå engelsk dead drop eller dead letter box) er eit uttrykk fra spionasjeverda om ein stad nytta til løynleg overlevering av meldingar eller gjenstandar mellom to personar, utan at det er naudsynt for dei å møtast. Oftast vert eit teikn plassert ein annan stad som signal om at ei melding er plassert eller henta. Ein daud postkasse er til vanleg ein stad ein kan nå utan å vekkja oppsikt på vegen eller at det vert oppfatta som uvanlege avvik frå dagleg rutine. Samtidig bør staden vera såpass avskjerma at det er vanskeleg å overvaka han når ein hentar eller leverer posten. Det kan til dømes vera eit bibliotek, ei sprekke i ein mur, under ei bru eller på ein gangsti. Signalet kan vere eit krittmerkje på ein stolpe, ei potteplante i eit vindauga eller ein pinne stokken i jorda.
Digitale daude postkasser
Frå tusenårsskiftet har til dømes britisk etterretning teke i bruk digitale daude postkasser – innretningar i terrenget som kan motta og avlevere informasjon direkte frå ein iPhone utan at spionane treng å stoppe opp og grave under eit tre.
Brimin Kipruto
Brimin Kiprop Kipruto er ein kenyansk hinderløpar frå Keiyo-distriktet i det vestlege Kenya. Han vann VM-gull på 3000 meter hinder i 2007, og OL-gull i same øvinga året etter. 23. juli 2011 sette Kipruto personleg rekord i hinder med 7.53,64, eitt hundredels sekund bakom verdsrekorden.
Aktiv
Under OL 2004 deltok Kipruto på 3000 meter hinder og tok sølvmedaljen. Året etter fekk han bronsemedaljen i same øvinga då friidretts-VM 2005 fann stad i Helsinki.
Kipruto sprang seg så inn til gullmedalje i 3000 meter hinder under VM i friidrett 2007 i Osaka. Eitt år seinare viste han atter sine spesielle eigenskapar som hinderløpar ved å vinne hinder-gullet i Sommar-OL 2008 i Beijing. Ved Samveldeleikane 2010 kom han tredejplass.
I juli 2011 var Kipruto nær ved å forbetre verdsrekorden på 3000 m hinder då han vann eit stemne i Monaco på tida 7.53,64. Ein månad seinare fekk han sølvmedaljen på hinder under VM i friidrett 2011 i Daegu.
Magnus Rindal
Magnus Rindal er ein norsk norrønfilolog.
Rindarl vart fødd på Nordfjordeid. Med cand.philol. i 1968 frå Universitetet i Bergen var Rindal lektor, dosent og professor i norrøn filologi same stad fram til 1989, då han melde overgang til Universitetet i Oslo. Her venta eit professorat i nordisk språkvitskap som han hadde til han vart pensjonist, berre avbrote av tre år innan nordisk mellomalderkultur då han òg leidde Senter for studium i vikingtid og nordisk mellomalder i tida 1993 til 1996. I denne perioden var han òg Noregs forskingsråd sin områdeleiar for kultur og samfunn, og fekk Prisen for god forskningsformidling ved Universitetet i Oslo i 1998. I denne tida vart han òg innvald i Det norske språk- og litteraturselskap frå 1991 og Det Norske Videnskaps-Akademi frå 1995. Rindal var styreleiar då Høgskulen i Bodø i 2010 vart omgjort Universitetet i Nordland.
Madonna
Madonna, frå italiensk mi frue, kan syna til:
Emotions av The Pretty Things
Emotions er det tredje studioalbumet til den engelske rockegruppa The Pretty Things, utgjeve i 1967.
Innspeling
Innspelinga av Emotions var spreidd utover fleire månader på grunn av store endringar i besetninga til bandet. Plateselskapet deira Fontana hadde ikkje vore nøgd med korleis dei tre singlane deira frå 1966, «Midnight to Six Man», «Come See Me» og «A House in the Country» hadde selt. For den sistnemnde singelen, hadde Fontana gjeve dei produsenten Steve Rowland, som produserte hittar for Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich og håpte at Rowland ville hjelpe dei i å finne ein kommersiell stil som kunne betre salstala. Bandet var ikkje nøgd med denne innblandinga og ønskte å forlate Fonanta. Dei gjekk derfor berre med på kravet til Fontana for å fullføre kontrakten deira som omfatta eit tredje album.
Innspelinga av Emotions byrja mot slutten av 1966. Det første resultatet, «Progress», kom ut på singel i desember 1966. Denne hadde med blåsarar, og sjølv om han var kommersiell, selde han dårleg. Brian Pendleton var ikkje nøgd med retninga bandet tok, og då dei heller ikkje hadde pengar, slutta han i bandet den jula. Ein månad seinare vart bassisten John Stax òg misnøgd og slutta han òg. Frontmannen Phil May ringde til barndomsvenen Wally Waller, som hadde spelt i bandet The Fenmen som nettopp var oppløyst, og han hjelpte til med å spele inn resten av albumet. Waller tok over på bass og henta inn trommeslagaren i Fenman, Jon Povey, som òg var klaverspelar. Waller og Povey var store fans av The Beach Boys og mellom seg utvikla dei sin eigen distinkte harmonivokal som i lag med vokalen til May gav The Pretty Things ein ny dimensjon.
Det var ikkje mykje att av den gamle R&B-stilen til bandet, då Phil May og Dick Taylor skreiv songar som var meir lunefulle og popaktige, tydeleg inspirert av Ray Davies. Steve Rowland meinte at dei nye songane høyrdest litt tomme ut, så han henta inn arrangøren Reg Tilsley som skreiv og dirigerte orkesterarrangement for dei fleste spora. Igjen var bandet misnøgde med dette, men gjekk med på det for å kome seg ut av kontrakten med Fontana. Tilsley fekk demoinnspelingar og uferdige opptak av songane, og skreiv arrangementa. Somme av dei var ganske enkle, med blåsarar, medan andre var meir utførlege med strykarar.
Somme av desse arrangementa vart berre lagt oppå det som alt var spelt inn. Dick Taylor har fortalt at for somme av songane var bandet i studio i lag med ensemblet til Tilsley. Fordi songane stort sett alt var skrivne, bidrog ikkje dei nye medlemmane Waller og Povey mykje med låtskrivinga, og la heller ikkje vokalharmoniane sine til mykje av albumet. Dei nye harmoniane dukka opp på «Children», som vart vald ut som singel i mai 1967 på Fontana TF 829. Harmoniane dukka òg opp på «Out in the Night», «Bright Lights of the City» og «My Time».
Utafor studio hadde stilen til bandet endra seg drastisk på scenen, sidan dei var blitt involvert i den blømande psykedeliske bølgja. Då Emotions kom ut var det enorm kontrast mellom bandet på denne plata og konsertane deira. Bandet var ikkje nøgd med albumet og ønskte ikkje å marknadsføre det. Då albumet kom ut var dei ikkje lenger bundne til Fontana og var fri til å søkje ny platekontrakt.
Etter utgjevinga
Ingen av songane frå Emotions vart framførte på konsertane deira. Dei rett og slett ignorerte albumet, men då singelen «Children» kom ut, spelte dei denne songen ein gong i Paris for fransk TV.
Først utpå 1990-talet henta The Pretty Things fram «Growing In My Mind» for somme konsertar, sidan det var ein song Phil May innrømde han likte og ikkje var flau over. Då albumet vart ommastra for Snapper CD, gjekk manageren Mark St. John attende til det originale tresporsopptaket for å mikse «There Will Never Be Another Day», «The Sun», «Photographer» og «My Time» på ny, i tillegg til singelen «Progress». Dei kom då utan arrangementa til Reg Tilsley. Desse vart presenterte som bonusspor på den ommastra CD-en.
I desember 2009 gav Wally Waller og Jon Povey ut Sunstroke, ein CD med sjeldne, unytta opptak frå tida si i The Fenman. For å fylle opp plata spelte dei, under namnet The Bexley Brothers, inn åtte nye songar med Dick Taylor som gjest på eit par songar. Her var mellom anna ei ny innspeling av «The Sun» med Povey på solovokal.
Kulekoordinatsystem
Samanhengen mellom dei tre kulekoordinatane og dei respektive kartesiske koordinatane blir;
Sistema di riferimento Koordinaatisto
Burgess Hill
Burgess Hill er ein by i grevskapet West Sussex i England. Han har kring 2 9000 innbyggjarar og ligg nær grensa til East Sussex i utkanten av South Downs nasjonalpark. Han ligg 62 km sør for London, 16 km nord for Brighton and Hove og 47 km nordaust for Chichester.
Look Through Any Window
«Look Through Any Window» er ein song av den britiske beatgruppa The Hollies. Det vart den første singelen deira som gjekk inn på den amerikanske Billboard Topp 40-lista og nådde 32. plassen den 22. januar 1966. Han nådde fjerdeplassen i heimlandet og i Canada nådde han tredjeplassen på RPM-lista. Songen var skriven av Graham Gouldman og Charles Silverman, med eit 12-strengsgitarriff, høgtflygande harmoniar og Bobby Elliott si eksplosive tromming. Dei spelte òg inn ein versjon på fransk (kalla «Regardez par des fenêtres») som ikkje vart offisielt gjeven ut då, men som kom med på samleplata Rarities i 1988.
Songen vart først gjeven ut på singel i Storbritannia og så på den amerikanske versjonen av albumet Hollies i 1965, som i USA heitte ''Hear! Here!''.
B-sida, «So Lonely», kom seinare ut på Hollies og ''Hear! Here!, og vart spelt inn av The Everly Brothers og gjeven ut i juli 1966 på albumet deira Two Yanks in England''.
Jazz from Hell
Jazz from Hell er eit instrumentalalbum av Frank Zappa som han vann ein Grammy for. Det kom ut i 1986 på Barking Pumpkin Records (vinyl) og Rykodisc (CD).
Albuminformasjon
All songane er laga og framført av Frank Zappa på Synclavier DMS med unntak av «St. Etienne», ein gitarsolo frå eit konsertopptak av «Drowning Witch» frå ein konsert i Saint-Étienne i Frankrike under ein turné i 1982.
«While You Were Art II» er ein Synclavier-versjon basert på ein transkripsjon av ein improvisert gitarsolo på songen «While You Were Out» frå Shut Up 'n Play Yer Guitar. Den ikkje-utgjevne originale Synclavier-versjonen vart laga med berre FM-synthen på synthesizeren, medan innspelinga på albumet vart Zappa sitt «deluxe»-arrangement med nyare samplingar og klangar.
«G-Spot Tornado» var eit stykke Zappa meinte var umogeleg for menneske å spele. Det vart framført av Ensemble Modern på konsertinnspelinga The Yellow Shark.
Utgjeving
Det vart gjeve ut i Europa på CD i lag med ni spor frå Frank Zappa Meets the Mothers of Prevention på same plate.
Prisar
Zappa vann ein Grammy for beste instrumentale rock for albumet i 1988.
Kontrovers
Sjølv omd et er eit instrumentalalbum kom det rapportar, som ikkje er stadfesta, om at Fred Meyer-kjeda selde Jazz from Hell med eit Parental Advisory-merke på. Dette kan ha kome av striden Zappa hadde med PMRC, bruken av ordet «hell» i albumtittelen, eller sporet «G-Spot Tornado».
Karibu-inuittar
Karibu-inuittar (engelsk Caribou Inuit, inuktitut Kivallirmiut/ᑭᕙᓪᓕᕐᒥᐅᑦ) er inuittar som held til vest for Hudsonbukta i Kivalliq i Nunavut, mellom 61° og 65° N og 90° og 102° V i Nord-Canada. Karibu-inuittane er den sørlegaste gruppa av sentralinuittar, eller Central Inuit. Dei er kjende for å ha jakta den lokale reintypen, barren-ground caribou. Dei blei opphavleg kalla Caribou Eskimo ved den danske femte Thule-ekspedisjonen i 1921–1924 leia av Knud Rasmussen.
Historie
Forfedrane til karibu-inuittane vandra opphavleg fram og tilbake mellom Barrenlands, for å jakta på Beverly- og Qamanirjuaq- (eller Kaminuriak-) stammane av karibu under trekka deira, og Hudsonbukta (Tariurjuaq), der dei dreiv kvalfangst og fiske om vinteren. Chipewyan-sayisi denefolk jakta også på karibu, men dei heldt seg i innlandet året rundt. Ettersom karibubestanden gjekk tilbake i lengre periodar, mellom anna på 1700-talet, forlet denefolka området. Deretter byrja karibu-inuittar å bu i innlandet året rundt, og jakta nok karibu til å klara seg gjennom vintrane utan å også livnæra seg ved kysten.
Henrietta Drake-Brockman
Henrietta Drake-Brockman var ein australsk journalist og forfattar.
Karibu-inuittar
Historie
Kring 1717 byrja karibu-inuittar og europeiske oppdagarar og misjonærar å ha jamleg kontakt, etter skipinga av ein permanent busetnad i Churchill i Manitoba. Med kontakten følgde tilgang på skytevåpen, og innføring i fangst med feller og kvalfangst. Den kristne misjonæren fader Alphonse Gasté skreiv dagboksnotat om fredelege tilhøve mellom fastbuande karibu-inuittar og nomadiske denefolk som han møtte langs Kazanelva seint på 1800-talet. Oppdagaren Joseph Tyrrell estimerte at talet på «Caribou Eskimo» var nær 2000 då han leia Geological Survey of Canada sine Barren Lands-ekspedisjonar i 1893 og 1894.
Henrietta Drake-Brockman
Bakgrunn
Henrietta Frances York Jull var fødd i Perth i Vest-Australia i 1901. Far hennar, Martin Edward Jull (1862–1917), var kommissær for offentlege tenester og tidlegare tilsett ved Department of Works, medan mora Roberta (fødd Stewart) var lege og sosialreformator. Ho blei utdanna i Skottland, som var heimlandet til mora, og ved Frensham school for girls i Mittagong. Ho studerte litteratur ved University of Western Australia og kunst ved Henri Van Raalte sitt atelier i Perth. Ho gifta seg med Geoffrey Drake-Brockman, som var kommissær for Nordvest-Australia, i 1921.