cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bandmaurvarslar
Skildring
Dei lever vanlegvis som revirbundne par. Hoa legg to kremkvite, pupurflekka egg i eit djupt koppforma reir i ein busk, som blir ruga av begge kjønn i 14 dagar til klekking. Ungane blir flygedyktige innan 12-13 dagar.
Bandmaurvarslar er ein insektetar som lever av maurar og andre leddyr på eller nær bakken, vil iblant følgje kolonnar av vandremaurar, og vil ta små øgler og bær. Han har ein hu-hu-hu-hu-hu-hu song, ofte framført som ein duett av eit par fuglar, eller eit knurrande graaaaa.
Aldi Peak
Aldi Peak er ein fjelltopp med ei høgd opp mot 1800 moh ved vestenden av Ravens Mountains i Britannia Range i Antarktis. Det er kalla opp etter Louis M. Aldi, som tente som stabssjerant for 109 Airlift Wing Command under overføringa av Lockheed LC-130 frå U.S. Navy til Air National Guard.
Hypergeometrisk fordeling
Ei hypergeometrisk fordeling er den statistiske sannsynsfordelinga til mengda individ med ein særskild eigenskap i eit tilfeldig utval frå ein populasjon. Alle individa i populasjonen har same sannsyn for å kome med i utvalet.
Samojedar
Samojedar er urfolk som lever delvis som nomadar på tundraen og taigaen nord i Russland og i det nordvestlege Sibir (frå området rundt Kvitsjøen til Tajmyrhalvøya, særleg ved elvene Ob og Jenisej) og snakkar samojediske språk.
Tidlegare fanst det fleire samojedar òg i Sajan-fjella i Sør-Sibir. Samojedane var opphavleg jegerar, men i dag lever dei stort sett av reindrift og fiske, og dessutan noko pelsdyroppdrett, jakt, jord- og skogbruk. Nganasan-folket var utelukkande jegerar til langt innpå 1900-talet. Den tradisjonelle religionen til samojedane har vore sjamanisme. Samojediske språk vert snakka av kring 30 000 menneske.
Språk og folkegrupper
Samojediske språk tilhøyrer den uralske språkgruppa og er i slekt med finsk-ugriske språk. Samojedane vert delt inn i folkegrupper etter språkstammane:
Nemninga samojedar (samojed i eintal) har ført til fleire konfliktar, fordi ordet på russisk (samojedy) tyder «dei som et maten rå» eller «dei som et seg sjølv», altså kannibalisme.
Arbin i Syria
Under den syriske borgarkrigen tok Den frie syriske armeen (FSA) kontroll over fleire forstader nord for hovudstaden Damaskus, inkludert Arbin den 2. juli 2012. FSA-soldatar skal openlyst ha patruljert gatene i forstadane og kampane skjedde mindre enn 10 km frå sentrum av sjølve Damaskus. I november 2012 var det langvarige kampar i byen etter mengda opprørarar auka i Rif Dimashq. Det vart rapportert at opprørarar hadde kontroll over staden den 7. desember 2012.
1955 McMath
1955 McMath er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Koronis. Han blei oppdaga den 22. september 1963 av Indiana Asteroid Program ifrå Goethe Link Observatory i Brooklyn i Indiana.
Lakselv skole
Lakselv skole (nordsamisk Leavnnja Mánáidskuvla) er ein samisk/norsk offentleg grunnskule som ligg i Skoleveien i Porsanger kommune i Troms og Finnmark fylke. Han har 290 elevar i sytten skoleklassar, desse er fordelte på klassetrinn frå fyrste til sjuande. Skulen dekkjer heile barnetrinnet.
Courgenay
Courgenay er ein kommune i distriktet Porrentruy i kantonen Jura i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 488 meter over havet.
Kommunen består av landsbyen Courgenay og grenda Courtemautruy.
Lakselv skole
Rektor for skulen er Knut Johnny Johnsen.
Marcus Schnabel
Marcus Schnabel var ein norsk prest og språkforskar frå Ulvik i Hardanger, særleg kjend for å ha skrive «Prøve paa hvorvidt det gamle Norske Sprog endnu er til udi det Hardangerske Bondemaal» i 1774.
Biografi
Marcus Schnabel vart fødd som son av presten i Ulvik kyrkje, og voks opp der i bygda. I barndommen fekk han undervisning av far sin, men frå 1759 vart han teken inn ved katedralskulen i Bergen. Schnabel fylte 15 år dette året. På katedralskulen studerte han naturfag og matematikk til han i 1762 reiste til København der han fordjupa seg i naturfag og teologi. I 1766 tok han teologisk eksamen og kom deretter heim til Ulvik for å hjelpa faren i prestetenesta. I 1771 vart Schnabel personellkapellan i Ulvik.
Marcus Schnabel var interessert i både meteorologi og språkforsking. Han reiste til Volda for å vitja presten Hans Strøm og læra meir om meteorologi. Særleg var han interessert i vêret i Ulvik og korleis nedbøren påverka jordbruket. Schnabel skreiv ned nokre manuskript om dette og sende til Det Norske Videnskaps-Akademi i Trondheim, men dei vart ikkje trykte. I Volda stifta Schnabel òg ein livslang venskap med diktaren Claus Frimann.
Marcus Schnabel gifte seg i 1778 med dottera til Hans Egede. Året etter søkte han om prestekall i Strandebarm, men i staden fekk han jobb i Lier og flytte dit i 1779. Her vart Schnabel diverre alvorleg sjuk, og han døydde allereie i 1780 av det Hans Strøm kalla «forraadnende feber». Strøm hadde fått kall i grannebygda Eiker, og tok seg difor av dei etterlatne dokumenta etter Schnabel.
Vitskaplege verk
I 1772-1773 skreiv Schnabel ein «presbyteriologi» over Voss og Hardanger som vart utgjeven i Det Bergenske Magazin. Schnabel arbeidde òg med ei vitskapleg skildring over Ulvik og området rundt. M.a. teikna han kart over Bergens stift, Ulvik og Kvam, kopierte ein primstav og skreiv kommentarar til. Desse dokumenta vart samla av Hans Strøm og gjevne ut i 1781 under tittelen «Udkast til Beskrivelse over Hardanger».
I studietida si hadde Marcus Schnabel studert norrønt og lese Kongsspegelen, og må ha ant at det var ein samanheng mellom det norrøne språket og dialekta i Hardanger. Det var slike idéar som fekk han til å arbeida med boka med den talande tittelen «Prøve paa hvorvidt det gamle Norske Sprog endnu er til udi det Hardangerske Bondemaal» som han skreiv i 1774. I innleiinga til boka syner Schnabel at einskilde norrøne ordformer, slik som röðu mína (talen min) likna svært mykje på den tilsvarande dialektforma i harding; rødo mi. Schnabel fortel vidare at han hadde vist utdrag av Kongsspegelen til dei gamle hardingane, men utan at dei forstod særleg mykje av det han las opp for dei. Hovuddelen av boka er ei ordliste med norrøne ord frå Kongsspegelen som har ei tilsvarande ord i hardingdialekta. Ordlista går berre frå A til F. Også denne boka vart send til vitskapsakademiet i Trondheim, og vart trykt ti år seinare, i 1784. Når Schnabel allereie i 1770-åra såg ein samanheng mellom gamalnorsk språk og norske målføre føregreip han til og med idéane til Ivar Aasen. Schnabel var då også til inspirasjon for både Aasen og Hans Ross.
Young Boy
«Young Boy» er ein song av Paul McCartney frå 1997 på albumet Flaming Pie. I april 1997 vart songen gjeven ut som den første singelen frå albumet, og nådde 19. plassen på den britiske singellista, og 60. plassen på den australske singellita. Singelen kom ikkje ut i Amerika.
McCartney byrja visstnok å skrive songen i august 1994. Dei første spora vart spelte inn i februar 1995 i studioet til Steve Miller i Sun Valley i Idaho, og vart fullført i mai heime hos McCartney.
B-sider
«Looking for You» og «Broomstick» var ikkje gjevne ut før.
«Oobu Joobu»-spora er ei rekkje heimedemoar, intervju og ikkje utgjevne songar sett saman til eitt spor. Namnet er henta frå radioprogrammet til McCartney, Oobu Joobu.
Teieskogen
Teieskogen er ein skog på Teie i Færder kommune i Vestfold. Han ligg nord på øya Nøtterøy og grensar til Teie sentrum i aust, Vestskogen i sør, Rambergåsen i vest og Valhalla i nord. Det høgaste punktet i Teieskogen er på 87,1 meter over havet.
I Teieskogen er det to freda kulturminne, i form av to holvegar frå mellomalderen. Det er også funne restane av ein husmannsplass frå rundt 1800, og skyttargravar som blei grave ut av russiske krigsfangar og bruka av tyskarane under andre verdskrig.
Vingården
Vingården er ein bygning like ved Panparken i Gjøvik, Oppland. Eigedomen er reist i jugendstil. Vingården, som ligg i Trondhjemsvegen 2, blei oppført i perioden 1900–1912 og har fem etasjar pluss loft og kjellar. På andre sida av gata ligg Grand Hotel, og saman blir dei to husa ofte kalla «tårnhusa». Dei dannar inngangsporten til det nordlege sentrumet av mjøsbyen.
Gillock Island
Gillock Island er ei isdekt øy, med mange holmar og skjer rundt som ligg aust i Amery isbrem i Antarktis. Ho vart kartlagd i 1952 av John H. Roscoe frå flyfoto teken under U.S. Navy Operation Highjump (1946-47). Ho vart namngjeven av han etter løytnant Robert A. Gillock i U.S. Navy, som var navigatør under flyturane til Operation Highjump over kystområda mellom 14°E og 164°E.
Allemand Peak
Allemand Peak er eit fjell som ligg 2,4 km sør for Moody Peak i nordlege delar av Boomerang Range i Antarktis. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i 1964 etter Lawrence J. Allemand, ein sjåfør ved Little America V i 1958.
Arne Foldvik
Arne Foldvik er ein norsk oseanograf.
Han har vore tilknytt Geofysisk institutt ved Universitetet i Bergen frå 1960 og har frå 1985 vore professor. Han har arbeidd med generell oseanografi og meteorologi, men har særleg konsentrert seg om polarforsking etter 1970. Han leia fleire ekspedisjonar til polarområda i samarbeid med forskarar frå både inn- og utland. Dette har mellom anna ført til ny og betre kunnskap om djupvassdanning og havklima. Foldvik la grunnlaget for polaroseanografi som nytt fag ved Universitetet i Bergen, og var med på å bygge opp universitetsstudiar på Svalbard (UNIS).
Han har òg hatt styreverv ved Geofysisk institutt ved UiB og ved Oceanografiska Institusjonen ved Göteborgs Universitet. Frå 1992 er han medlem av Det Norske Videnskaps-Akademi. Han vart tildelt Framkomiteens Nansen-belønning og diplom i 1990.
1956 Artek
1956 Artek er ein asteroide i det ytre av hovudbeltet og går i bane innanfor asteroidefamilien Themis. Han blei oppdaga den 8. oktober 1969 av Lyudmila Ivanovna Chernykh ifrå Krim-observatoriumet i Nauchnij.
Slaget ved Waterloo
Slaget ved Waterloo vart utkjempa 18. juni 1815, nær Waterloo i dagens Belgia, som då var ein del av Det sameinte kongeriket Nederlanda. Ein fransk armé under keisar Napoléon I vart slegen av styrkar frå den sjuande koalisjonen, som var ein britisk-alliert armé leidd av feltmarskalk Arthur Wellesley (hertugen av Wellington) og ein prøyssisk armé under feltmarskalk Gebhard von Blücher.
Ved Napoléon si attvinning av makta i Frankrike i mars 1815, danna mange av dei europeiske statane som før hadde kjempa mot han - den sjuande koalisjonen og byrja mobilisering av hærstyrkar. To store styrkar under Wellington og Blücher samla seg i byrjinga av juni nær den nordaustre grensa til Frankrike. Napoléon valde å angripa i von om å nedkjempa dei kvar for seg før dei kunne slutta seg saman. Den 16. juni 1815, to dagar før slaget ved Waterloo, vart Blücher sin prøyssiske armé slegen av franskmennene i slaget ved Ligny.
Wellington avgjorde å konfrontera Napoléon då han fekk vita at den prøyssiske styrken hadde omgruppert seg etter nederlaget og kunne gje han støtte. Dei franske styrkane var på rundt 73 000 soldatar, mot dei stod 68 000 britisk-allierte soldatar, etter kvart forsterka med rundt 50 000 prøyssiske soldatar. Wellingtons armé, utplassert langs vegen ved skråningane opp mot den vesle landsbyen Mont-Saint-Jean, stod imot fleire angrep frå dei franske styrkane før den prøyssiske styrken kom utpå ettermiddagen og braut gjennom Napoléon sin høgre flanke. Wellington ordna då eit motangrep og dei britisk-allierte- og prøyssiske styrkane dreiv den franske styrken på flukt. Begge sider hadde store tap og rundt 40 tusen soldatar vart drepne eller såra.
Slaget ved Waterloo var det avgjerande i felttoget og Napoléon sitt siste. Nederlaget enda Napoléon sitt styre som keisar av Frankrike og markerte slutten på hundre dagars retur frå eksil. Koalisjonsstyrkane invaderte Frankrike og innsette kong Ludvig XVIII. att. Napoléon abdiserte og vart send i eksil til St. Helena der han heldt til resten av sit liv og døde i 1821. Slaget ved Waterloo avslutta over tjue år med krig i Europa (revolusjonskrigane og napoleonskrigene) og no byrja ei periode med langvarig fred. Slaget er det mest omtalte og studerte i den vestlege militære historia og prega Europa fram til første verdskrig.
Napoleon kjem attende
Den 13. mars 1815, seks dagar før Napoléon nådde Paris frå eksil på Elba, vart han av landa som deltok i Wienerkongressen erklæra som lovlaus. Fire dagar etter mobiliserte Storbritannia, Russland, Austerrike, og Preussen arméar for å slå Napoléon. Napoléon hadde to val; leggja opp til eit best mogleg forsvar av Frankrike eller angripa koalisjonsstyrkane før dei kunne samla seg mot hans styrkar. Napoléons krigsminister, marskalk Louis Nicolas Davout rådde til ein forsvarskrig, men Napoléon valde å angripa.
Napoléons strategi var å nedkjempa koalisjonsstyrkane sør for Brussel før dei fekk forsterkningar, og med det tvinge britane tilbake til kysten og pressa prøysserne ut av koalisjonen. Eit britisk nederlag kunne òg føra til ei regimeendring i Storbritannia der Toryane vart kasta og ein Whig-regjering tok over. Deretter kunne han snu sina styrkar mot russarane og østerrikerne, med britane ute av koalisjonen ville dei òg mista britiske subsidiar, noko Napoléon såg på ville redusera krigslysta- og evna. Eit ekstra moment var dei mange fransktalande sympatisørane i Nederlanda, ein fransk siger kunne utløysa ein vennleg revolusjon i Det sameinte kongeriket Nederlanda. Dei britiske troppane var òg andreklasses, dei fleste av veteranane frå den spanske sjølvstendekrigen hadde vorte sende til Canada for å kjempa mot USA i 1812-krigen.
Wellington sin disposisjon av styrkane var berekna på å møta trusselen frå ei omringing av koalisjonsstyrkane ved at dei franske styrkane flytta seg gjennom Mons til sørvest av Brussel. Eit slikt fransk framstøt ville avskjere Wellington frå basen i Oostende, men plassere styrkane nærare Blücher sine. Napoléon manipulerte Wellingtons bekymring for si forsyningskjede med falsk informasjon. I juni 1815 hadde Napoléon samla rundt 300 tusen soldatar, men berre ein tredel av desse var tilgjengelege under slaget ved Waterloo. Denne styrken var likevel for det meste av lojale og erfarne soldatar. Han delte styrken inn i ei venstre fløy under marskalk Michel Ney, ei høgre fløy under marskalk Emmanuel dei Grouchy og ein reserve under eigen kommando, med dei tre styrkane låg så tett saman at dei kunne støtte kvarandre. Styrken kryssa grensene til Nederlandene ved Charleroi før soloppgang den 15. juni og forpostar frå koalisjonen vart raskt overmanna. Napoléon hadde sikra seg ein sentral posisjon mellom Wellington sine allierte styrkar mot nordvest og Blücher sine prøyssiske styrkar mot nordaust.
Krigen i Belgia
Ikkje før seint på kvelden den 15. juni vart Wellington sikker på at angrepet mot Charleroi var det franske hovudangrepet. Prinsen av Oranien, med ein brigade under oberst Bernhard von Sachsen-Weimar-Eisenach møtte dei første soldatane frå Neys venstre fløy og sende ilmelding til Wellington som var på ball i Brussel. Wellington mottok meldinga på kvelden den 15. juni. Han var overraska over kor fort Napoléon rykte fram, og beordra først sina styrkar til å trekkja vestover då han forventa det franske hovudangrepet via Mons. Den nederlandske stabssjefen, generalmajor Jean Victor dei Constant Rebecque i samråd med generalmajor Hendrik George dei Perponcher Sedlnitsky ignorerte Wellingtons ordre og utplasserte to nederlandske brigadar ved vegkrysset Quatre Bras. Neys ordre på sin side var å ta Quatre Bras, såg han om naudsynt kunne svinga austover og forsterka Napoléon.
Med den franske styrken sin høgre flaug og ein del av reserven angreip Napoléon den 16. juni den prøyssiske styrken leidde av Blücher og vann i slaget ved Ligny. Sentrum av den prøyssiske styrken gav etter ved harde franske angrep, medan dei prøyssiske flankane heldt stand. I mellomtida fann marskalk Ney at vegkrysset ved Quatre Bras vart halden av ein mindre styrke, den motstod dei innleiande franske angrepa men vart gradvis drive tilbake av store mengder franske soldatar. Koalisjonsstyrkane ved Quatre Bras vart forsterka og Wellington kom. Under hans kommando vart Neys franske styrkar pressa attende, så koalisjonen heldt vegkrysset tidleg på kvelden, men for seint for å senda hjelp til prøysserne. Prøyssernes nederlag i slaget ved Ligny gjorde Wellingtons stilling ved Quatre Bras uholdbar. Han trekte difor sina styrkar tilbake nordover dagen etter og oppretta ei forsvarsstilling ved høgdedraget ved Mont-Saint-Jean, sør for landsbyen Waterloo.
Den prøyssiske retretten etter slaget ved Ligny føregjekk uforstyrret og tilsynelatande ubemerket av franskmennene. Størstedelen av den prøyssiske baktroppen heldt sina stillingar til rundt midnatt og nokre einingar flytta seg ikkje før neste morgon, og vart ignorert av franskmennene. I motsetnad til kva Napoléon hadde anteke trakk dei prøyssiske styrkane seg ikkje attende mot aust, langs sina eigne kommunikasjonslinjer. I staden marsjerte dei nordover, parallelt med Wellingtons marslinje, så nær at dei både kunne kommunisera og støtte kvarandre. Prøysserne pressa fram Friedrich Wilhelm von Bülows IV. korps som ikkje hadde vorte angripe i slaget ved Ligny og som var i ei sterk stilling sør av Wavre.
Opptakta til slaget ved Waterloo
Dagen etter, den 17. juni klokka 13, slutta Napoléon og hans reservestyrke seg til Ney ved Quatre Bras for å angripa styrkane til Wellington, men fann stillinga forlate. Dei franske styrkane følgde etter koalisjonsstyrkane, men resultatet var berre ein mindre kavaleritrefning i Genappe i det eit kraftig regnskyll byrja. Før han forlét Ligny beordra Napoléon marskalk Grouchy, som kommanderte høgre flanke, å bruka 33 000 mann for å følgja etter dei prøyssiske styrkane og sikre seg at dei ikkje kunne slutta seg til Wellington. Grouchys styrke hadde likevel ein sein start, og var usikre på kva for ei retninga prøysserne hadde teke. Grouchys ordre var uklar, og han reagerte for seint til å hindra den prøyssiske styrken å nå Wavre, hvorfra den kunne marsjera for å støtta Wellington. Mot natta den 17. juni hadde Wellingtons styrkar nådd sina posisjonar rett sør av landsbyen Mont-Saint-Jean, forfølgt av den franske hovudstyrken. Blüchers armé samla seg i og rundt Wavre, om lag 15 km austom Mont-Saint-Jean.
Styrkesamansetning
Tre styrkar var involvert i slaget ved Waterloo: Napoléons Armée du Nord, ein fleirnasjonal styrke under Wellington og ein prøyssisk armé under Blücher.
Wellington sine syrkar
Wellington hevda at han hadde «ein beryktet armé, svært svak og dårleg utstyrt og ein svært lite erfaren stab». Hans styrkar bestod av 68 000 mann: 50 000 infanteristar, 11 000 kavaleristar og 6 000 artilleristar med 150 kanonar. Av desse var 25 000 britiske (inkludert eit uforholdsmessig stort mengd irar), med ytterlegare 6 000 frå the King's German Legion (KGL). Alle soldatane i British Army var profesjonelle, men berre 7 000 hadde røynsle frå den spanske sjølvstendekrigen. I tillegg var det 17 000 nederlandske og belgiske troppar, 11 000 frå Kongeriket Hannover, 6 000 frå Hertugdømmet Braunschweig-Lüneburg, og 3 000 frå Hertugdømmet Nassau.
Mange av soldatane i koalisjonsstyrkane hadde liten eller inga røynsle. Den nederlandske hæren hadde vorte retta opp igjen i 1815, etter Napoléons nederlag. Med unntak av dei britiske soldatane og nokon frå Hannover og Braunschweig som hadde kjempa med den britiske hæren i Spania hadde mange av dei profesjonelle soldatane i koalisjonsstyrkane halde til noka tid i den franske hæren eller i styrkar alliert med Frankrike under Napoléons regime. Wellington hadde òg mangel på tungt kavaleri, han hadde berre sju britiske og tre nederlandske regiment.
Hertugen av York (Storbritannias øvstkommanderande) hadde beordra mange av sina stabsoffiserar til å tjenestegjøre under Wellington, blant dei sin nestkommanderande, jarlen av Uxbridge. Uxbridge leidde kavaleriet og hadde full styresmakt frå Wellington til å disponera styrkane etter eiga vurdering. Wellington stasjonerte vidare 17 000 mann ved Halle, 13 km vestover. Dei vart ikkje tilkalla for å delta i slaga men var berekna som ein reserve. Dei bestod for det meste av nederlandske troppar under prinsen av Oraniens yngre bror, Fredrik av Nederland. Dei vart utplassert for å sikra mot moglege franske fremstøt på flankane og som baktropp om Wellington måtte trekkja seg tilbake til kysten og Antwerpen.
Den prøyssiske hæren
Den prøyssiske hæren var på denne tida midt i ein reorganisering. Ulike formasjonar frå felttoga i 1813–1814 var i ferd med å absorberast av dei ståande hærstyrkane (linja), saman med mange militsregiment (tysk: landwehr). Militsregimenta var for det meste utan trening og utstyr då dei kom Nederlandene. Det prøyssiske kavaleriet var i ein tilsvarande situasjon. Artilleriet var òg under reorganisering – kanonar og utstyr heldt fram å koma under og etter slaget. Bortsedd frå desse manglane hadde Preussens hær ein utmerka og profesjonell leiing i sin generalstab. Offiserane i generalstaben kom frå fire skular utvikla for dette føremålet og arbeidde for eit felles nivå for trening av styrkane.
Det prøyssiske generalstabsystemet stod i klår kontrast til dei motstridande og vage ordrane ofte utskriven innan den franske hæren. Stabsystemet bidrog til at før slaget ved Ligny var tre-fjerdedelar av den prøyssiske styrken samla for kamp etter eit varsel på 24 timar. Etter nederlaget ved Ligny var den prøyssiske styrken istand til å omorganisera seg og i løpet av 48 timar gje eit avgjerande bidrag i slaget ved Waterloo. To og eit halvt prøyssisk armékorps, eller om lag 50 000 mann, var engasjert ved Waterloo – to brigadar under general Friedrich Wilhelm von Bülow, kommandant for IV. korps og generalløytnant Hans Ernst Karl von Zietens I. korps og delar av generalløytnant Georg Dubislav Ludwig von Pirchs II. korps.
Slagfeltet
Området ved høgdedraget rett sør for landsbyen Mont-Saint-Jean (Waterloo) gav ein sterk forsvarsposisjon for dei britisk-allierte styrkane. Den bestod av ein lang bakkekam som gjekk aust-vest, delt av hovudvegen til Brussel (som frå sør gjekk omtrent rett nord). Langs toppen av bakkekammen gjekk vegen til Ohain, ein djup hulvei. Nær der vegen til Brussel krysset bakkekammen var ein stor alm, den var omtrent i senter av Wellingtons stilling og var hans kommandopost det meste av dagen. Wellington utplasserte sit infanteri i ei linje rett bak toppen av bakkekammen langs vegen til Ohain og skjulte ved den mesteparten av sin styrke for franskmennene. Fronten av slagfeltet var relativt kort, om lag 4 kilometer. Det tillét Wellington å stilla opp sina styrkar i djupn (infanteri i fleire rader), noko han gjorde i senter og på høgre flanke, heile vegen til landsbyen Braine-l'Alleud i vest, i forventing at prøysserne kom til å forsterka hans venstre flanke i aust i løpet av dagen.
Føre bakkekammen var det tre stadar som kunne forskansast. Sett frå nord var det heilt til høgre herregarden Hougoumont med eit stort hus, dekt bak tre. Nord for huset var ein hulvei som gjorde det mogleg å nå styrkane ved garden utan å usette seg for fiendtlig eld. Heilt til venstre låg storgården Papelotte. Både Hougoumont og Papelotte var forskansa og sikra med det Wellingtons flankar. Stillinga ved Papelotte kontrollerte òg vegen til Wavre der prøysserne låg. På vestsida av hovudvegen og føre resten av Wellingtons frontlinje var bondegarden La Haye Sainte som var forskansa med 400 lett infanteri frå the Kings German Legion. På motsett side av vegen var eit ubrukt sandtak kor 95th Rifla Regiment vart plassert som skarpskyttere. Stillinga gav ein åtakar store utfordringar. Eit forsøk på å angripa Wellingtons høgre flanke kravde at den forskansa stillinga ved herregarden Hougoumont vart sett til livs. Eit angrep på hans høgre senter tydde at åtakarane måtte marsjera mellom i kryssild mellom styrkane ved Hougoumont og La Haye Sainte. På venstre flanke ville eit angrep òg møtast med skotsalver frå La Haye Sainte og rifleskytterne i sandtaket. Eit forsøk på å omgå venstre flanke innebar å kjempa seg fram langs gatene og hekkane i Papelotte og over ganske våte marker.
Den franske styrken samla seg på ein annan bakkekant i sør. Napoléon kunne ikkje sjå Wellingtons stillingar og rykket fram med sina styrkar langs vegen mot Brussel. På høgre flanke var I. korps under Jean-Baptiste Drouet d'Erlon med 16 000 infanteri og 1 500 kavaleri pluss ein kavalerireserve på 4 700 mann. På venstre flanke var II. korps under Honoré Charles Reille med 13 000 infanteri, 1 300 kavaleri og ein kavalerireserve på 4 600 mann. I senter omtrent ved vegen sør for vertshuset La Belle Alliance var ein reserve omfattande Lobaus VI. korps med 6 000 mann, 13 000 infanteri frå keisargarden og ein kavalerireserve på 2 000 mann. Til høgre for den franske baktroppen var landsbyen Plancenoit og heilt til høgre skogen Boi sin de Paris. Napoléon leidde først slaga frå bondegarden Rossomme hvorfra han kunne sjå heile slagfeltet, men flytta til ei stilling nær La Belle Alliance tidleg på ettermiddagen. Kommando på slagfeltet (som då stort sett var skjult frå hans stilling) vart av Napoléon delegert til marskalk Ney.
Førebuingar
Wellington stod opp mellom klokka 2 og 3 natt til 18. juni og skrev brev til daggry. Han hadde tidlegare skrive til Blücher og stadfest at han ville kjempa ved Mont-Saint-Jean viss Blücher kunne støtte han med minst eitt korps, elles ville han trekkja seg tilbake mot Brussel. Ved eit krigsråd seint på kvelden før hadde Blüchers stabssjef August von Gneisenau uttrykt mistro til Wellingtons strategi, men Blücher overtalte han til å støtta Wellingtons armé. Om morgonen fekk Wellington ei melding frå Blücher der han lova å støtta med tre korps.
Frå klokka 6 var Wellington ute og oversåg utplasseringa av styrkane. Ved Wavre var IV. korps under Bülow utpeikt for å leia marsjen til Waterloo. Korpset hadde ikkje delteke i slaget ved Ligny to dagar før og var uthvilte og i god forfatning. Korpset var plassert lengst unna Waterloo og rørt seg langsamt. Vegane var dårlege etter regnet til natta og Bülows soldatar måtte passera dei overfylte gatene i Wavre med 88 kanonar. Tilhøva vart ikkje betre då ein brann braut ut i Wavre og blokkerte fleire gater langs Bülows marsjrute. Resultatet var at siste del av korpset avmarsjerte klokka 10:00, seks timar etter fortroppen. Bülows soldatar vart følgd av I. korps, deretter av II. korps.
Napoléon åt frukost på bondegarden Le Caillou der han hadde overnatta, hans stabssjef marskalk Jean-dei-Dieu Soult foreslo at marskalk Emmanuel Grouchys styrkar skulle beordrast tilbake for å slutta seg til hovudstyrken, men Napoléon avfeia forslaget: «Berre fordi dere alle har vorte slått av Wellington trur dere at han er ein god general. Eg seier at Wellington er ein dårleg general, engelskmennene er dårlege soldatar og denne saka er ikkje meir enn å eta frukost.» Napoléons overraskande nedlatande kommentar bør sjåast i tilhøve til hans maksime at «i krig er moral alt» og at å anerkjenna fienden alltid er feil og vil reduserer moralen til eigne styrkar. Napoléon hadde hatt tilsvarande moralprekener før andre slag og denne morgonen hadde han ein stabssjef som var pessimistisk og nervøs. Han møtte òg innvendingar frå fleire av sina erfarne generalar. Han fekk òg overrekt rykte frå broren Jérôme Bonaparte om ein samtale mellom to britiske offiserar der det vart nemnt at prøyssiske styrkar var på marsj frå Wavre. Napoléon erklærte at prøysserne minst ville trenga to dagar på å koma seg og ville takast hand om av Grouchys styrkar. Bortsedd frå rykta var det ingen av kommandantane ved møtet som hadde informasjon om kor nær dei prøyssiske styrkane var, eller mistenkte at Blücher hadde planlagt å blanda seg inn i slaget.
I staden for å angripa om morgonen utsette Napoléon angrepet på grunn av dei gjennomvåte jordene som sinka kavaleri og særleg artilleri. Mange av hans troppar hadde slått leir godt sør for vertshuset La Belle Alliance og brukte òg tid på å koma i posisjon. Klokka 10:00 svarte han på ei melding han hadde motteke seks timar tidlegare frå Grouchy og bad han «marsjera mot Wavre (nord for Grouchy) for å nærma seg hovudstyrken» (vest for Grouchy) og såg «presse føre seg» prøysserne for å koma Waterloo «så snart som mogleg».
Klokka 11:00 utskreiv Napoléon ordre for slaget: General Honoré Reilles korps til venstre og general Jean-Baptiste Drouet d'Erlons korps til høgre skulle angripa landsbyen Mont-Saint-Jean. Denne ordren antok at Wellingtons stillingar var i landsbyen, i staden for den meir fremskutte posisjonen på bakkekanten. For å leggja til rette for dette, skulle general Jérôme Bonapartes divisjon gjera eit innleiande angrep på Hougoumont som Napoléon forventa vilja dra inn Wellingtons reservar.[58] Artilleri frå I. II. og VI. korps skulle så opne eld mot Wellingtons styrkar som eit stort samla batteri (fransk: grande batterie) frå om lag klokka 13:00. D'Erlons korps skulle deretter angripa Wellingtons venstre flanke, bryta gjennom og rulla opp linja frå aust mot vest. I sina memoarer skreiv Napoléon at hans føremål var å avskjera Wellingtons styrkar frå dei prøyssiske og pressa dem attende mot havet.
Første fase: Angrepet på Hougoumont
Nøyaktig når slaget braut ut er usikkert. Wellington noterte i sina meldingar at «omkring klokka ti utførte Napoléon eit valdsamt angrep på vår stilling ved Hougoumont». Andre kjelder oppgjev at angripe byrja rundt klokka 11:30. Huset og det næraste området vart forsvart av fire lette kompani av britiske Foot Guards medan skogen og parken vart forsvart av jegerar frå Hannover og 1./2. Nassau. Det innleiande angrepet frå generalmajor Pierre François Bauduins brigade rydda skogen og parken, men vart drive tilbake av britisk artilleribeskytning og kosta Bauduin livet. Medan dei britiske kanonane var oppteke med ein artilleriduell med fransk artilleri, klarte eit nytt angrep frå generalmajor Jean-Louis Soyes brigade og restane av Bauduins brigade å nå den nordlege porten til huste. Sekondløytnant Legros slo inn porten med ein øks og nokre franske troppar lukkast å trenga inn i gårdsrommet. 2nd Coldstream Guards og 2./3. Foot Guards kom til unnsetning. Det vart ein forferdeleg nærkamp og dei britiske soldatane klarte å lukka porten for dei franske soldatane. Dei gjenverande franske soldatane i gårdsrommet vart alle drepe; berre ein ung gut som var trommeslagar vart spara.
Andre fase: Første franske infanteriangrep
Dei 80 kanonane i Napoléons «stort batteri» opna eld i senter av slagfeltet klokka 11:50. Det franske artilleriet var plassert for langt tilbake til å kunna sikta presist og dei einaste troppane dei kunne sjå var tiraljørar (engelsk: skirmishers) frå regimenta under kommando av generalmajorane James Kempt, Denis Pack og generaløytnant Hendrik George dei Perponcher Sedlnitskys 2. nederlandske divisjon (dei andre styrkane stod eller låg i ly bak åskammen).[70] Det franske bombardementet forårsaka likevel store skadar. Sjølv om nokre prosjektil forsvann i den regnvåte bakken, traff dei fleste målet på motsett side av bakkekammen. Bombardementet tvinga kavaleriet i the Union Brigade (i tredje linje) til å flytta seg til venstre, tilsvarande gjorde kavaleribrigaden the Scots Greys, for å redusera tapsraten.
Om lag klokka 13:00 såg styrkane til Napoléon dei første kolonnane med prøyssere ved landsbyen Lasne-Chapelle-Saint-Lambert, seks til åtte kilometer (marsjen til tre timar for ein armé) unna på den høgre flanken. Napoléon lét senda ei melding til marskalk Grouchy for å få han til å flytta sina styrkar mot Mont-Saint-Jean (Waterloo) og angripa dei prøyssiske styrkane. Marskalk Grouchy hadde følgt Napoléons tidlegare ordre om å forfølgja dei prøyssiske styrkane mot Wavre, og han var for langt vekk til å nå frami tide. Han fekk heller ikkje brevet med ordren før om lag klokka 17. Grouchy vart rådd av sin underordna, general Étienne Maurice Gérard om å «marsjera mot lyden av kanonane», men Grouchy halde fast ved sina ordre og angreip baktroppen til det prøyssiske III. korps, ledet av generalløytnant Johann Adolf von Thielmann, i kva som vart slaga ved Wavre.
Kort etter klokka 13:00 byrja det franske I. korps' angreip mot dei britisk-allierte senteren til styrkane. General d'Erlon, såvel som marskalk Ney, hadde kjempa mot Wellington i Spania og var kjent med hans taktikk med massive salver frå muskettar på kort hold. I staden for dei vanlege franske kolonnane med ni soldatar i breidda rykte kvar divisjon fram med bataljonane på linje. Detta lét dem konsentrera ildgiving, men gjorde det vanskelegare å manøvrera og flytta seg raskt.
Langfjordbotn Oppvekstsenter
Langfjordbotn Oppvekstsenter – Avdeling skole var ein norsk offentleg grunnskule i Alta kommune i Troms og Finnmark fylke. Han hadde tjueein elevar i to skoleklassar, fordelt på klassetrinna fyrste til sjuande. Skulen dekte heile barnetrinnet.
Slaget ved Waterloo
Andre fase: Første franske infanteriangrep
Om lag klokka 13:30 byrja general d'Erlon å senda fram sina tre divisjonar, rundt 14 000 mann, langs ein front på 1 000 meter mot Wellingtons venstre flanke. Dei møtte den nederlandske 1. Brigade van Bylandt tilhøyrande 2. nederlandske divisjon med 6 000 mann, flankert av dei britiske brigadane til generalmajorane Kempt og Pack. Den andre linja til dei britisk-allierte styrkane bestod av britiske og hannoveranske troppar under generalløytnant Thomas Picton. Pictons soldatar låg ned på bakken på baksiden av åsryggen. I tillegg hadde brigaden Bijlandt utplassert tiraljørar ved hulveien og i forkant av åsryggen. Resten av brigaden låg ned rett bak vegen. Den franske framrykkinga jaga inn dei britisk-allierte tiraljørane og nådde hulveien. Då dei kom dit reiste generalmajor Packs menn seg, grupperte seg i formasjon på fire linjer, rykte fram og opna eld. Dei franske styrkane forventa motstand. Dei hadde rykt fram tilnærma på linje, dei returnerte elden og pressa dei britiske troppane. Sjølv om angrepet stansa opp i sentrum byrja den britisk-allierte linja føre d'Erlons høgre flaug å svikta. Til venstre for brigaden kor den 7. nederlandske militsen stod vart «nokre få rekkjer skote ned og det vart følgjeleg ei opning i linja.» Bataljonen hadde ingen reservar og kunne ikkje lukka opninga. General d'Erlons styrkar pressa seg gjennom dette gapet i den britisk-allierte forsvarslinja og dei gjenverande bataljonane i brigaden Bylandt (8. nederlandske militsbataljon og 7. belgiske linjebataljon) vart tvinga til å trekkja seg tilbake til formasjonen til 5. nederlandske militsbataljon, som var i reserve mellom generalløytnant Pictons troppar om lag 100 skritt bak. Dei vart der omgruppert under kommando av oberst Pieter Hendrik van Zuylen van Nijevelt. Rett etter beordra prinsen av Oranien eit motangrep.
Frederiksborg amt
Frederiksborg amt var eit amt i Danmark på den nordaustre delen av Sjælland.
Slaget ved Waterloo
Andre fase: Første franske infanteriangrep
Generalløytnant Picton vart drepen og generalmajor Willem Frederik van Bylandt vart såra og evakuert frå slagfeltet. Han overførte difor kommandoen til oberstløytnant Dei Jongh. Dei franske styrkane pressa dei britisk-allierte styrkane tilbake langs hulveien, og den britiske forsvarslinja var i oppløysing. Rundt klokka 14 såg franskmennene under Napoléon til å kunna vinna slaget.
Langfjordbotn Oppvekstsenter
Leiar for skulen var rektor Randi Karlstrøm.
Slaget ved Waterloo
Angrepet til det tunge britiske kavaleriet
{{Sitat|Våre kavalerioffiserer synes å ha lagt seg til en vane om å galoppere mot alt. De vurderer aldri situasjonen, tenker aldri på å manøvrere foran fienden og holder aldri igjen eller har en reserve. I denne kritiske situasjonen beordra generalmajor Henry Paget (hertugen av Uxbridge) sina to brigadar med tungt kavaleri - som hadde gruppert seg usett for franskmennene bak åskammen - å angripa for å støtta det hardt pressa britisk-allierte infanteriet. Den 1. kavaleribrigaden, kjent som the Household Brigade, under kommando av generalmajor Lord Edward Somerset, bestod av garderegiment: 1. og 2. regiment Life Guards, Royal Horsa Guards og 1st King's Dragoon Guards. Den andre kavaleribrigaden under kommando av generalmajor William Ponsonby, bestod av The Royal Dragoons, Royal Scots Greys og den irske 6. (Inniskilling) Dragoons, alle tre regiment med tunge dragonar. Meir enn 20 år med krig på det europeiske kontinentet hadde gått hardt utover mengda eigna tunge hestar. Dei britiske styrkane hadde derimot ikkje vore i krig på lengje og hadde gjennomgåande betre hestar enn franskmennene. Regimentet The Scots Greys hadde til dømes ikkje vore i krig sidan 1795. Dei britiske kavaleristane hadde fått utmerkt trening i bruk av sverd på hest, men mangla røynsla til franskmennene med manøvrering i store formasjonar og hadde lita praktisk krigsrøynsle. Ifølgje Wellington hadde dei avgrensa med både taktiske kunnskapar og sunn fornuft.
Frederiksborg amt
Kommunar
Danmark var fram til 1. januar 2007 inndelt i seksten amt. Desse vart erstatta av fem regionar.
Slaget ved Waterloo
Angrepet til det tunge britiske kavaleriet
Dei to kavaleribrigadane hadde ein samla styrke på rundt 2 000 mann (2 651 offisiell styrke). Angrepet vart leidd av Uxbridge, berre ei mindre mengd skvadronar vart halde i reserve. Det er bevis for at hertugen av Uxbridge om morgonen før slaget gav ein ordre til alle brigadekommandantane om å setja inn sina styrkar på eige initiativ, då direkte ordre frå han moglegvis ikkje kom fram, og til å «støytte forflytninger i fronten».[85] Det synest som Uxbridge forventa at brigadane til generalmajorane John Ormsby Vandeleur, Hussey Vivian og det nederlandske kavaleriet kom til å støtta det britiske tunge kavaleriet. Uxbridge beklaga seinare at han sjølv leidde angrepet, då han i staden skulle ha organisert ein passande reserve.[86]
The Household Brigade passerte åskammen og angreip nedover skråninga. Kyrassérene som forsvarte general d'Erlon's venstre flanke var framleis spreidd og vart pressa over hulveien og jaget på flukt. Hulveien verkte som ei felle og førte det flyktande franske kavaleriet mot den høgre fløya til eigne styrkar. Nokon av kyrassérene fann seg trengd inne av dei bratte sidene av hulveien, med ein forvirra masse av eige infanteri i front, beskutt av 95th Vert rifla frå nordsida av hulveien og pressa av generalmajor Somersets tunge kavaleri bakfrå. Det uventa ved å kjempa mot pansra fiendar imponerte dei britiske kavaleristane, noko som vart skrive ned av kommandanten for the Household Brigade.
Sllovë
Sllovë er ein tidlegare landkommune i regionen Dibër i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Dibër.
Slaget ved Waterloo
Angrepet til det tunge britiske kavaleriet
Til venstre for dem red the Union Brigade gjennom linjene til dei franske infanteristane. Frå senter og mot venstre flanke nedkjempa the Royal Dragoons brigaden til brigadegeneral Bourgeois og erobra fana til 105. Régiment dei Legne. Det irske regimentet The Inniskillings jaga den andre brigaden i generalløytnant Joachim Jérôme Quiot du Passages 1. divisjon, og the Scots Greys angreip det fremste franske regimentet, 45. Régiment dei Legne, medan det heldt på å omgruppera seg etter å ha passert hulveien og brote gjennom hekken under forfølginga av det britiske infanteriet. The Greys erobra fana til 45. og overmanna brigadegeneral Greniers brigade. Detta var dei einaste fanene erobra frå franskmennene under slaget. På Wellingtons ytre venstre flanke hadde 4. divisjon under divisjonsgeneral (fransk: général dei division) Pierre François Joseph Durutte hatt tid til å gruppera seg i karré og motstå angrep frå grupper av the Scots Greys. Offiserane i kavaleriregimenta the Royals og Inniskillings fann det like vanskeleg som sina kollegaer i the Household Cavalry å halda troppane tilbake. Etter å ha teke tap og under omgruppering var the Scots Greys og resten av the Union Brigade føre den franske hovudlinja.[94] Hestane var sprengt og styrken var i uorden, utan omgrep om kva deres neste felles mål var. Nokon angreip nærliggande kanonbatteri tilhøyrande «stort batteri».[95] Sjølv om kavaleristane i the Greys korkje hadde tida eller midla til å øydeleggja kanonane eller fjerne dei, så sette dei mange kanonar ut av spel ved at kanonmannskapa vart drepe eller rømde slagmarken. Napoléon beordra raskt eit motangrep frå Farine og Travers kyrassérbrigader og Jaquinots to regiment Chevau-léger (lett og medium kavaleri) tilhøyrande I. korps leitte kavaleridivisjon. Uorganisert og virrande rundt i botnen av skråninga mellom herregarden Hougoumont og vertshuset La Belle Alliance vart the Scots Greys og resten av det tunge britiske kavaleriet overraska av motangrepet til divisjonsgeneral Jean-Baptiste Milhauds kyrassérer, støtta av lansenérer frå Jaquinots kavaleridivisjon.[97]
Sllovë
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Sllovë 2 405 innbyggjarar.
Slaget ved Waterloo
Angrepet til det tunge britiske kavaleriet
Medan generalmajor Ponsonby freista å samla sina kavaleristar mot angrepet frå dei franske kyrassérene vart han angripe av divisjonsgeneral Jaquinots lansenérer og teke til fange. Ei gruppe kavaleristar frå the Scots Greys freista å frigjera han, men lansenéren som hadde teke han til fange drap Ponsonby og deretter tre av the Scots Greys som hadde freista å redda sin brigadekommandant.[94] På det tidspunktet Ponsonby daude hadde overtaket skifta til franskmennene. Divisjonsgeneralane Milhauds og Jaquinots kavaleristar jaga the Union Brigade frå sletta. Resultatet var svært store tap for det britiske kavaleriet. Eit motangrep av britiske lette dragonar under generalmajor Vandeleur og nederlandsk-belgiske leitte dragonar og husarar under generalmajor Ghigny på venstre flanke og nederlandsk-belgiske karabinerer under generalmajor Trip i senter slo tilbake det franske kavaleriet.
Alle tapstall for kavaleribrigadane etter angrepet er anslag, sidan tapstall berre vart registrert etter dagen var omme og er for heile slaget. Nokre historikarar, blant dei Barbero, trur at dei offisielle listene tenderer til å overdriva mengda kavaleristar som var tilstades i skvadronane på slagmarken og at tapa proporsjonalt difor er endå høgare enn kva dei offisielle tala viser. The Union Brigade tapte mange av både offiserar og menige (inkludert øvstkommanderande, generalmajor William Ponsonby og oberst Hamilton frå the Scots Greys). Store tap hadde òg the 2nd Life Guards og the King's Dragoon Guards of the Household Brigade (med oberst Fuller, kommandant for the King's DG blant dei drepne). Brigadane the 1st Life Guards, heilt på høgre fløy av angrepet og the Blygjest, som danna ein reserve, hadde halde saman og hadde med det langt lågare tapstall. Dei offisielle oversyna for begge brigadar vart oppgjeven til 2 651 medan Barbero og andre anslår det reelle talet til å vera rundt 2 000 og dei offisielle registrerte tapa for dei to tunge kavaleribrigadane under slaget var 1 205 mann og 1 303 hestar.
Hansen Rocks
Hansen Rocks er ei gruppe på fem småøyar som ligg like nord for Holmevika og kysten av Mac. Robertson Land i Antarktis, kring 1 nautisk mil nordaust for Sawert Rocks. Dei vart kartlagde frå flyfoto teken av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE), og namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter kaptein B.T. Hansen, kaptein på «Nella Dan» for ANARE i 1968, 1969, 1970 og 1972.
Slaget ved Waterloo
Angrepet til det tunge britiske kavaleriet
Nokre historikarar, som Chandler og Weller, hevdar at det tunge britiske kavaleriet vart øydelagd som ein funksjonsdyktig styrke etter deres første, storslegne angrep. Barbero konstaterer at the Scots Grey praktisk talt vart utradert og at dei to andre regimenta i the Union Brigade hadde tilsvarande tap. Andre historikarar, som Clark-Kennedy og Wood, siterer britiske øyenvitner der det vert fortalt om enno innsats frå det tunge kavaleriet. Dei gjekk fleire gonger til motangrep mot fransk kavaleri (begge brigadar),[105] stoppa eit kombinert kavaleri og infanteriangrep (berre Household Brigade),[109][110] vart brukt til å styrkja moralen til nærliggande einingar under krisesituasjonar og dekt hol i den britisk-allierte linja forårsaka av store tap hos infanteriformasjonar (begge brigadar).[113] Denne tenesta vart utført til ein høg pris, då nærkamp med fransk kavaleri, karabinskot, skot frå muskettane til infanteristane og dødligst av alt - artilleriild - stadig reduserte mengda «effektive kavaleristar» (engelsk: effective) i dei to brigadane. Rundt klokka 18 kunne heile Union Brigade berre stilla tre skvadronar, på trass av det gjekk desse til motangrep mot fransk kavaleri og tapte halve styrken i kampen. Ved slutten av slaget kunne dei to brigadane tilsaman stilla ein skvadron.[118][119]
Tredje fase: Det franske kavaleriangrepet
Litt før klokka 16:00 merkt marskalk Ney seg eit teikn på tilbaketrekning frå senter av dei britisk-allierte styrkane. Han feiltolket evakueringa av skadde, trudde det var ein byrjande retrett, og freista å utnytta det. Etter nederlaget til d'Erlons I. korps hadde han få infanterireservar igjen, det meste av infanteriet hadde anten vorte sett inn i det nytteløse angrepet mot Hougoumont eller i forsvaret av den franske høgre flanken. Ney freista difor å slå dei britisk-alliertes senter med berre kavaleri. I første angrepsbølgje vart divisjonsgeneral Édouard Jean Baptiste Milhauds reserve kavalerikorps med kyrassérer og divisjonsgeneral Charles Lefebvre-Desnouettes' leitte kavaleridivisjon frå keisargarden, med totalt rundt 4 800 mann sett inn. Då denne angrepsbølgja vart slegen attende vart divisjonsgeneral François Étienne dei Kellermanns tunge kavalerikorps og divisjonsgeneral Claude Étienne Guyots tunge kavaleri tilhøyrande keisargarden sett inn, totalt rundt 9 000 mann i 67 skvadronar.
Wellingtons infanteri reagerte på kavaleriangrepet med å danna karré. Wellington beordra sina artilleristar til å søkja dekning inne i karréen ved angrep frå kavaleri, for å returnera til kanonane og halda fram ildgiving ved det fiendtlige retretten til kavaleriet. Øyenvitner til det britiske infanteriet registrerte så mange som 12 kavaleriangrep, sjølv om dette sannsynlegvis inkluderer påfølgjande angrepsbølgjer av same angrep, totalt mengd angrep var utvilsamt færre. General Kellermann som innsåg det meiningslause i angrepa freista å halda elitebrigaden med karabinerere i reseve, men marskalk Ney insisterte på at dei skulle delta. Denne typen samla kavaleriangrep bygde nesten utelukkande på den psykologiske sjokkeffekten på motstandaren. Støtte av nærliggande artilleri kunne riva opp karréer så kavaleriet kunne trenga inn og kjempa mot infanteristane, men i slaget ved Waterloo var samordning mellom fransk kavaleri og artilleri ikkje særleg bra. Det franske artilleriet kom ikkje nær nok, i store nok mengder, til å ha ein avgjerande verknad. Dei franske kavaleriangrepa vart gjentekne gonger avvist av britisk infanteri i karré, av britisk artilleribeskytning medan det franske kavaleriet trekte seg tilbake for å omgruppera seg og av motangrep frå Wellingtons leitte kavaleriregiment, den nederlandske tunge kavaleribrigaden og den gjenverande styrken frå the Household Cavalry.