cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Buddy Holly
Internasjonale turnear (1958)
Santiago var med Holly på turneane. For å skjule ekteskapet til Holly, vart ho presentert som sekretæren til The Crickets. Ho tok seg av klesvasken og få utstyret satt opp og henta inn konserthonorara. Santiago heldt attende pengane for bandet i staden for å sende dei til Petty i New Mexico. Ho og tanta hennar Provi Garcia, som var sjef for den latinamerikanske avdelinga ved Peer-Southern, overtydde Holly om at Petty betalte honorara til bandet frå Coral-Brunswick inn til sin eigen konto i selskapet. Holly planla å få attende honorara sine frå Petty og så seinare sparke han som manager og produsent. Etter tilråding frå The Everly Brothers, hyrte Holly advokaten Harold Orenstein for å forhandle honorara hans. Problema med Petty oppstod då han ikkje klarte å betale Holly. På den tida kravde Manny Greenfield, som arrangerte turnear, attende ein stor del av inntektene til Holly. Greenfield hadde hyrt Holly for konsertar under dei tidlegare turneane. Dei to hadde ein munnleg avtale der Greenfield skulle få fem prosent av inntektene. Greenfield følte òg seinare at han fungerte som manager for Holly og derfor burde få betre betalt, noko Holly nekta han. Greenfield saksøkte så Holly. Etter lova i New York vart inntektene fryste fram til det kom til ei avgjersle i saka, fordi inntektene til Holly hadde opphav i New York og vart sendte ut av staten. Petty kunne derfor ikkje fullføre overføringane til Holly, som rekna han som ansvarleg for dei manglande inntektene.
I september drog Holly attende til Clovis for ei ny innspeling, som resulterte i «Reminiscing» og «Come Back Baby». I løpet av denne innspelinga prøvde Holly seg òg som produsent for ein DJ frå Lubbock, Waylon Jennings. Holly produserte singelen «Jole Blon» og «When Sin Stops (Love Begins)» for Jennings. Holly vart stadig meir interessert i musikk frå New York. Santiago og Holly flytta inn i leilegheit 4H i Brevoort Apartments, ved 11 Fifth Avenue i Greenwich Village, der han spelte inn ei rekkje akustiske songar, som «Crying, Waiting, Hoping» og «What to Do». Inspirasjonen til å spele desse songane vert stundom sagt å kome frå slutten på forholdet til McGuire. I oktober spelte Holly inn songar for Coral. Desse vart akkompagnert av saksofonisten Boomie Richman og eit 18 mann stort orkester som bestod av tidlegare medlemmar i NBC Symphony Orchestra. I løpet av tre og ein halv time spelte dei inn «It Doesn't Matter Anymore», «Raining in My Heart», «Moondreams» (skriven av Petty) og «True Love Ways».
Holly avslutta sambandet til Petty i desember 1958. Bandmedlemmane heldt Petty som manageren sin, og Holly slutta òg å spele med The Crickets. Petty beheldt framleis pengane frå honorara, og tvang Holly til å danne eit nytt band å legge ut på ny turné.
Winter Dance Party-turneen og dødsfallet (1959)
Holly var på ferie med kona i Lubbock og vitja radiostasjonen til Jennings i desember 1958. For starten av Winter Dance Party-turneen sette han saman eit band som bestod av Waylon Jennings (elektrisk bass), Tommy Allsup (gitar) og Carl Bunch (trommer). Holly og Jennings drog til New York City og kom fram 15. januar 1959. Jennings budde hos Holly ved Washington Square Park i dagane før dei skulle møte hos General Artists Corporation, som organiserte turneen. Dei reiste så med tog til Chicago for å møte resten av bandet.
Winter Dance Party-turneen byrja i Milwaukee i Wisconsin, den 23. januar 1959. Det var mykje reising som førte til logistikk-problem, sidan ein ikkje hadde teke omsyn til avstanden når dei hadde sett opp konsertane. I tillegg braut bussane, som ikkje hadde varmeanlegg, saman to gonger i det kalde vêret. .Dette førte til at trommeslagaren Carl Bunch hamna på sjukehus med frostskadar på tærne (som han fekk om bord på bussen), så Holly valde å sjå etter andre transportmåtar. Før konserten deira i Clear Lake i Iowa, den 2. februar, leigde Holly eit Beechcraft Bonanza-fly med fire sete frå Dwyer Flying Service i Mason City i Iowa, for Jennings, Allsup og han sjølv. Holly tenkte å ta flyet etter konserten i Surf Ballroom i Clear Lake og fly til den neste staden i Moorhead i Minnesota, via Fargo i Nord-Dakota, slik at dei fekk tid til å kvile, vaske klede og unngå den harde bussturen. Like etter konserten i Clear Lake (som enda like før midnatt), tapte Allsup eit myntkast og gav opp setet sitt til Ritchie Valens, medan Waylon Jennings frivillig gav opp setet sitt til J. P. Richardson (the Big Bopper), som hadde influensa og klaga over at turnébussen var for kald og ukomfortabel for ein mann på hans storleik.
Piloten Roger Peterson tok av i dårleg vêr, sjølv om han ikkje var sertifisert til å fly med berre instrument. Kort tid etter 01,00 om natta 3. februar 1959 omkom Holly, Valens, Richardson og Peterson momentant då flyet styrta i ein åker kring 8 km nordvest for Mason City i Iowa kort tid etter dei letta. Lika av musikarane vart alle kasta ut av flyet då det råka bakken, medan kroppen til Peterson vart verande i vraket. Holly pådrog seg dødeleg traume til hovudet og brystet og hadde fleire flenger og brot i armar og bein.
Gravferda til Holly vart halde 7. februar 1959 i Tabernacle Baptist Church i Lubbock. Presten under gravferda var Ben D. Johnson, som hadde vore prest under bryllaupet hans berre månader tidlegare. Kisteberarane var Jerry Allison, Joe B. Mauldin, Niki Sullivan, Bob Montgomery, Sonny Curtis og Phil Everly. Waylon Jennings kunne ikkje møte i gravferda, fordi han framleis måtte delta på Winter Dance Party-turneen. Holly vart gravlagd i City of Lubbock Cemetery, aust i byen. Gravstøtta hans har det korrekte etternamnet hans (Holley) og ei gravering av Fender Stratocaster-gitaren hans.
Image og stil
Syngjestilen til Holly var prega av vokale hikk og veksling mellom vanleg røyst og falsett. Den «stammande vokalen» vart supplert med ein perkussiv gitarstil soloar, stop, bøygde notar og akkordprogressjonar frå rhythm and blues. Han klimpra ofte nedover, som vart akkompagnert av den drivande tromminga til Allison.
Holly kjøpte den første Fender Stratocasteren sin, som vart signaturgitaren hans, hos Harrod Music i Lubbock for 249,50 amerikanske dollar. Fender Stratocasterar var populære hos countrymusikarar, og Holly valde gitaren på grunn av lyden han skapte. Den «innovative» spelestilen hans var skildra som ei blanding av «grov rytme» og «soloar på dei lyse strengane». Han spelte på den første Stratocasteren sin, ein modell frå 1954, før denne vart stolen i Michigan under ein turné i 1957. Han kjøpte då ein 1957-modell før ein konsert i Detroit. Holly eigde fire eller fem Stratocasterar gjennom karrieren.
Caloplaca Cove
Caloplaca Cove er ei vik mellom Rethval Point og Pantomime Point på austkysten av Signy Island. Ho vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee fordi det var mykje lav av arten oransjelav (Caloplaca) på berga kring vika.
Buddy Holly
Image og stil
I byrjinga av musikarkarrieren sin gjekk Holly og bandet hans i dress. Etter dei møtte The Everly Brothers, tok Don Everly bandet med seg til Phil's herrebutikk i New York City og viste dei Ivy League-klede. Brørne rådde Holly om å erstatte dei gammaldagse brillene med hornbriller, som var blitt gjort populære av Steve Allen. Holly kjøpte nokre briller laga i Mexico frå ein optikar i Lubbock. Etterspurnaden etter slike briller blant tenåringar i USA auka kraftig, og dei vart seinare berre kalla «Buddy Holly-briller».
Ettermæle
Buddy Holly let etter seg mange uferdige innspelingar: solotranskripsjonar av nye songar, uformelle jammar med bandkollegaene, eller lydband som demonstrerte songar meint for andre artistar. Dei fleste nyare innspelingane, som vart spelte in i leilegheita hans seint i 1958, var dei siste seks originale songane hans. I juni 1959 overdubba Coral Records to av dei med korvokal av Ray Charles Singers og studiomusikarar i eit forsøk på å etterlikne den etablerte Crickets-stilen. Dei ferdige songane vart den første posthume singelen til Holly, «Peggy Sue Got Married»/«Crying, Waiting, Hoping». Den nye utgjevinga var suksessrik nok til at ein valde å gje ut eit album med andre Holly-demoar i januar 1960.
Etterspurnaden etter platene til Holly var så stor, og Holly hadde spelt inn så mykje, at plateselskapet hans kunne gje ut nye Holly-album og singlar dei neste ti åra. Norman Petty produserte dei fleste av desse nye utgjevingane ved hjelp av studioinnspelingar som ikkje var gjevne ut før, alternative opptak, prøveopptak og til og med amatørinspelingar (somme datert attende til 1954 med dårleg vokal). Det siste «nye» Buddy Holly-abumet, Giant, kom ut i 1969. Singelen frå dette albumet var «Love Is Strange». Encyclopædia Britannica skreiv at Holly skapte noko av «den mest særprega og innverknadstunge musikken i rockehistoria». AllMusic skildra han som «den mest innverknadstunge, kreative krafta i tidleg rock and roll». Rolling Stone rangerte han på 13. plassen på lista si over «Dei 100 største artistane». The Telegraph kalla han «ein pioner og revolusjonær [...] eit fleirdimensjonalt talent [...] som skreiv og framførte songar som er like friske og potente i dag».
I 1980 laga Grant Speed ein statue av Holly som spelar på Fender-gitaren sin. Statuen er midtpunktet på Lubbock sin Walk of Fame, som er til ære for kjende folk som medverka til musikkhistoria i Lubbock. Andre minnesmerke til Buddy Holly er ei gate kalla opp etter han og Buddy Holly Center, som er eit museum med eigedelar av og kunst om Holly. Center ligg på Crickets Avenue, ei gate aust for Buddy Holly Avenue. I 1997 gav National Academy of Recording Arts and Sciences Holly Grammy sin heiderspris. Holly vart innlemma i Iowa Rock 'n' Roll Hall of Fame i 2000.
Innverknad
Som tenåringar såg John Lennon og Paul McCartney Holly for første gongen på Sunday Night at the London Palladium. Dei to hadde nettopp møtt kvarandre og byrja å spele i lag. Dei studerte platene til Holly og lærte seg stilen hans og måten å skrive tekstar på, og baserte framføringane sine kring personen hans. Inspirert av insektnamnet til Crickets, bandet til Holly, kalla dei sitt eige band «The Beatles». Lennon og McCartney omtalte seinare Holly som den største inspirasjonskjelda si.
Bandet til Lennon, Quarrymen, spelte «That'll Be the Day» på den første innspelinga si i 1958. Under pausar på den første framføringa til The Beatles på The Ed Sullivan Show, den 9. februar 1964, spurte Lennon CBS-koordinatoren Vic Calandra om framføringane til Holly. Calandra sa at Lennon og McCartney til stadig uttrykte kor godt dei tykte om Holly. The Beatles spelte ein nær coverversjon av Holly sin «Words of Love», som kom ut på albumet Beatles for Sale i 1964. I januar 1969, under innspelinga for albumet Let It Be, spelte The Beatles ein langsam og improvisert versjon av «Mailman, Bring Me No More Blues» – som Holly populariserte, men ikkje skreiv - og Lennon etterlikna synginga til Holly. Lennon spelte inn ein versjon av «Peggy Sue» i 1975 på albumet Rock 'n' Roll. McCartney eig forlagsrettane til songkatalogen til Holly.
To dagar før Holly omkom, den 31. januar 1959, såg den då 17 år gamle Bob Dylan Holly sin konsert i Duluth. Dylan omtalte dette i takketalen då han fekk Grammy-prisen for årets album for Time Out of Mind i 1998: " ... då eg var seksten eller sytten år gammal, drog eg for å sjå Buddy Holly spele på Duluth National Guard Armory og eg var berre ein meter frå han ... og han såg på meg. Og eg har berre ei slik kjensle at han var ... med oss heile tida år me laga denne plata».
Mick Jagger såg ein Holly-konsert i Woolwich i London, under ein turné i England. Jagger hugsa særleg Holly sin versjon av «Not Fade Away» - ein song som òg inspirerte Keith Richards, som forma den tidlege gitarstilen sin etter å spele til denne songen. The Rolling Stones hadde ein hitversjon me songen i 1964. Richards sa seinare «[Holly] sende han vidare via The Beatles og via The Rolling Stones ... Han er i alle».
Den populære balladen til Don McLean frå 1971, «American Pie» var inspirert av dødsfallet til Holly og dagen flyet styrta. I teksten kallar han hendinga «The Day the Music Died» eller «dagen då musikken døydde», eit omgrep som sidan er mykje brukt om denne flystyrten. Albumet til McLean American Pie er dedisert til Holly. I 2015 skreiv McLean «Buddy Holly ville vore like stor om han hadde vore levande eller død, på grunn av det han fekk til. Då han var 22 år gammal hadde han spelt inn kring 50 songar, og dei fleste hadde han skrive sjølv. Buddy Holly and The Crickets var malen for alle rockeband som kom etter».
Elton John var musikalsk inspirert av Holly. 13 år gammal, sjølv om han ikkje trong briller, byrja John å gå med hornbriller for å etterlikne Holly. Etter åtte månader gjorde brillene at synet til John faktisk vart dårlegare og han var derfor nøydd til å fortsette med briller. The Clash var òg inspirert av Holly, og omtalte han i songen «Corner Soul» frå Sandinista!. The Chirping Crickets var det første albumet Eric Clapton kjøpte nokon gong. Han såg seinare Holly på Sunday Night at the London Palladium. I sjølvbiografien sin fortel Clapton om første gongen han såg Holly og Fender-gitaren hans, og sa «Eg trudde eg hadde døydd og komen til himmelen...det var som å sjå eit instrument frå verdsrommet og eg sa til meg sjølv: 'Det der er framtida - det der skal eg òg gjere».
Starten på den suksessrike karrieren til Bobby Vee kom som følgje av dødsfallet til Holly. Vee erstatta Holly på resten av turneen, som fortsette etter styrten. Ein kan høyre påverknaden til Holly på syngjestilen til Vee på songar som «Rubber Ball» – der B-sida var ein versjon av Holly sin «Everyday» – og «Run to Him». Namnet på det britiske rockebandet The Hollies vert ofte sagt å vere ei hyllest til Holly. I følgje bandet så beundra dei Holly, men namnet skal ha vore inspirert av kristtorn (som heiter «holly» på engelsk). I eit intervju i Rolling Stone den 24. august 1978 sa Bruce Springsteen til Dave Marsh «Eg spelar Buddy Holly kvar kveld før eg går på. Det held meg ærleg.» The Grateful Dead framførte songen «Not Fade Away» på konsertane sine.
I film og anna musikk
Livssoga til Holly var grunnlaget for Hollywood-filmen The Buddy Holly Story (1978), som hovudrolla Gary Busey vart nominert til Oscarprisen for. Filmen fekk mykje kritikk av rockepressa, og av vener og familie av Holly, på grunn av mange unøyaktigheiter. Dette gjorde at Paul McCartney (som eigde MPL Communications som å kontrollerte forlagsrettane til songkatalogen til Budy Holly) produserte og leia sin eigen dokumentar om Holly i 1985, kalla The Real Buddy Holly Story. Denne videoen har med intervju med Keith Richards, Phil og Don Everly, Sonny Curtis, Jerry Allison, familien til Holly, og McCartney, blant fleire.
I 1987 spelte musikaren Marshall Crenshaw Buddy Holly i filmen La Bamba, der ein kan sjå han spele i Surf Ballroom før han går om bord på det lagnadstunge flyet med Ritchie Valens og The Big Bopper. Crenshaw sin versjon av «Crying, Waiting, Hoping» finst på filmmusikkalbumet til La Bamba. Buddy – The Buddy Holly Story, ein jukeboksmusikal om livet til Holly, vert rekna som den første av sitt slag. Dette skapte ein sjanger som seinare omfatta Mamma Mia! og We Will Rock You. Musikalen opna seint i 1980-åra og vart mellom anna spelt i Storbritannia i februar 2011.
Steve Buscemi spelte Holly i eit kort innslag som tilsett i ein 1950-talsaktig restaurant i Quentin Tarantino-filmen Pulp Fiction frå 1994, der han tar i mot bestillinga til Mia Wallace og Vincent Vega (spelt av Uma Thurman og John Travolta).
Holly vart skildra i ein episode av science-fiction-serien Quantum Leap kalla «How the Tess Was Won». Identiteten til Holly blir berre først avslørt mot slutten av episoden. Dr. Sam Beckett (Scott Bakula) påverkar Buddy Holly til å endre teksten frå «piggy, suey» til «Peggy Sue». Francis Ford Coppola-filmen Peggy Sue Got Married frå 1986, har namn etter ein Holly-song.
Outside-turneen
På den amerikanske turneen delte Bowie scene med Nine Inch Nails, som overlappa konserten til Bowie og danna eit samanhengande show. Morrissey var oppvarmingsartist for den europeiske delen av turneen, men trekte seg etter ni konsertar. På utvalde konsertar framførte Reeves Gabrels songar frå albumet The Sacred Squall of Now i tillegg til at han spelte med Nine Inch Nails og David Bowie.
Offisielle konsertopptak frå turneen, Ouvre le Chien (Live Dallas 95) kom ut i juli 2020 og No Trendy Réchauffé (Live Birmingham 95) i desember 2020.
I ei lesarundersøking i Rolling Stone i 2012 vart turneen (Nine Inch Nails med Bowie) kåra til ein av dei 10 beste oppvarmingsartistane i rockehistoria.
Turnéhistorie
Dei første øvingane vart gjort i Complete Music Studios New York før dei flytta til Mullins Center, der Nine Inch Nails vart med på øvingane.
Det var den første turneen til Bowie etter at han la dei største hittane sine på hylla etter Sound+Vision-turneen (1990). Bowie sa «Me kjem til å spele nokre eldre songar, men ingen opplagte ting. Eg fann ut under øvinga at eldre songar eg ikkje har spelt på ei stund passa fint inn med dei nye songane - ting som ... 'Joe the Lion'. Så eg ser fram til det.» Andre songar frå katalogen til Bowie som han spelte på turneen var mellom andre «Scary Monsters (and Super Creeps)», «Look Back in Anger», «Andy Warhol» og «Breaking Glass».
Bowie snakka om kvifor han valde å turnere med Nine Inch Nails: «Eg personleg likte kombinasjonen av NIN og meg, men fansen min gjorde det ikkje. Uflaks!! Det var òg eit ekstremt ungt publikum, mellom omtrent 12 og 17 år gammalt. Utgangspunktet mitt var ganske enkelt: Eg har nettopp laga eit eventyrleg album, kva kan eg gjera no for å gjera konsertane eventyrlege. Når eg såg på det, verka det logisk å konfrontera meg sjølv med NIN-publikummet. Eg visste at det ville vera vanskeleg å fanga dei med musikk dei aldri har høyrt, av ein artist som dei berre visste namnet på.»
Trent Reznor har fleire gonger sagt at han var kraftig inspirert av David Bowie, og arbeidde med Bowie på ein remiks av «The Hearts Filthy Lesson» og seinare av singelen «I'm Afraid of Americans» i 1997. Då han vart spurt i 1995 om albumet Outside var inspirert av Nine Inch Nails, svarte Bowie, «bandet som eg faktisk var ganske inspirert av var tre karar frå Sveits kalla The Young Gods ... eg kjende til dei før eg vart klar over Nine Inch Nails.»
Kulssar og kostyme
For turneen gjekk Bowie for eit smålåte scenedesign med somme bannerar og mannekengar, og unngjekk den teatralske presentasjonen frå dei tidlegare turenane som Glass Spider-turneen i 1987 og Sound+Vision-turneen i 1990. Scenen «likna ein anleggsområde med krøllete laken med malingflekkar draperte rundt scenen», og eit gammaldags bord og stol i det eine hjørnet, som Bowie stundom klatra på under konertane.
Bowie hadde eit par kostyme for turneen, som varierte mellom Europa og USA, inkludert tre jakkar designa av Alexander McQueen.
Hendingar
Bowie opna eit intervju for turneen med USA Today på opningsdagen for turneen, den 14. september 1995 med spørsmålet «Korleis gjer du kommersielt sjølvmord? Vel, du gjer dette: spel songar frå eit album som ikkje er komen ut enno, og kompletter det med obskure songar frå fortida som du aldri har gjort på scenen før.»
Under turneen, då Nine Inch Nails kom til slutten av sin konsert, spelte dei to banda i lag med både Nine Inch Nails og Bowie og bandet hans som spelte «Subterraneans», «Hallo Spaceboy» og «Scary Monsters (and Super Creeps)», etterfølgd av dei to Nine Inch Nails-songane «Reptile» og «Hurt» før Bowie fortsette konserten aleine.
Tidleg på turneen var nesten «100 % av publikum der for å høyre Nails», noko som var utfordrande for Bowie, som sa «Dei første vekene måtte me tilpasse oss kjenslemessig til det faktum at me skulle bli utfordra kvar kveld for å synkronisere med kva folk kom til showet for. Men så byrjar du å innsjå at om du skal fortsette, er det betre å nyte det du gjer. Jo meir me gjorde det, jo meir kommuniserte det til publikum. Slik gjekk det frå overleving til å vere ein god turné.»
Bowie signerte eksemplar av albumet sitt på ein lokal platebutikk i New York den 26. september 1995.
Morrissey var meint å vere oppvarmingsartist for den europeiske delen av turneen, men slutta brått og uventa like før konserten i Aberdeen den 29. november 1995. Oppvarmingsartiane vart dermed The Gyres, Echobelly, musikkgruppa PlaceboPlacebo, Electrafixion (med Ian McCulloch) og ulike lokale band.
Songar
Frå The Man Who Sold the World Frå Hunky Dory Frå The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars Frå Live Santa Monica '72 Frå Ziggy Stardust: The Motion Picture Frå Diamond Dogs Frå Low Frå "Heroes" Frå Lodger
Frå Scary Monsters (and Super Creeps) Frå Black Tie White Noise Frå Outside Andre songar:
Fjellsporvar
Skildring og økologi
Fjellsporvar er tettvaksne sporvar 13,5 til 17 centimeter i lengd, med sterkt koniske nebb. Dei har lysebrun overside, kvit underside og omfattande kvite felt i vengene, noko som kjem til syne i flukt. Vaksne individ kan ha svarte teikningar på haka eller rundt auga. Kjønna er vanlegvis svært like, sjølv om den hannen av arten fjellsporv har eit karakteristisk grått hovud. Fjørdrakta åt ungfuglar er ein gråare versjon av drakta til dei vaksne.
Dei har enkle, gjentakande tema i songen, gjeve frå ein stein eller under forseggjorte flyging i sirklar. Ropa er enkle 'sjipp' eller liknande.
Dei fleste artar av fjellfinkar hekkar i høgder på over 3500 meter, men arten fjellsporv kan ein finne frå 1800 meter og oppover. Desse hardføre fuglane lever berre på grassletter i ope fjellterreng. Fjellsporvar er ikkje trekkfuglar, men kan vandre ned til lågare høgder eller menneskeleg busetjing om vinteren, og då er desse særs selskaplege fuglar som dannar store flokkar. Fjellsporvar søkjer primært føde på bakken og er frøetarar, sjølv om dei òg et små leddyr, spesielt i hekkesesongen. Dei er vanlegvis fryktlause, og vil beite rundt alpinanlegg, menneskeleg busetjing og avfallshaugar.
Dei hekkar i steinsprekker, eller meir typisk i hòla laga av gnagarar, og endå oftare av pipeharar. Den typiske storleiken på kullet er 3-6 egg.
Keltisk musikk
Keltisk musikk er ei brei gruppe musikksjangrar som har utvikla seg frå folkemusikken blant keltiske folkeslag i Vest-Europa. Sjangeren omfattar både den orale musikktradisjonen og innspelt musikk. Stiltrekka kan variera mykje, frå tradisjonelle folkemelodiar til keltisk rock og keltisk fusion, som kombinerer ei lang rekke ulike sjangrar. Fleire kjende utøvarar av keltisk musikk, som Alan Stivell og Paddy Moloney, har hevda at ulike keltiske sjangar har mykje til felles med kvarandre.
Verdscupen i skiskyting 2005
Verdscupen i skiskyting 2005 tok til 2. desember 2004 og vart avslutta 19. mars 2005. Turneringa omfatta 27 individuelle tevlingar for begge kjønn. Renna fann stad på Beitostølen og i Oslo i Noreg, Östersund i Sverige, Oberhof og Ruhpolding i Tyskland, Antholz og Cesana Torinese i Italia, [Pokljuka]] i Slovenia, Hochfilzen i Austerrike og vart avslutta i Khanty-Mansijsk i Russland.
Keltisk musikk
Instrumenta inkluderer ofte tradisjonelle instrument som harpe, sekkepipe, blikkfløyte og fele.
Det blir halde fleire festivalar for keltisk musikk, til dømes Celtic Connections i Glasgow i Skottland, Douro Celtic Fest i Vila Nova de Gaia i Portugal, Festival del Kan ar Bobl i Lorient i Frankrike, Festival de Cornouaille i Quimper i Frankrike, Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira i Ortigueira i Galicia i Spania, Hebridean Celtic Festival i Stornoway i Skottland og Les Nuits Celtiques du Stade de France i Paris i Frankrike.
Verdscupen i skiskyting 2005
Dei mannlege utøvarane tevla i fire 20 km normalprogram, ti stk 10-kilometer sprint, ni jaktstartar à 12,5 km og fire 15 km-lange fellesstartar. I tillegg vart det arrangert fem stafettar over 4 x 7,5 km. Norske Ole Einar Bjørndalen gjekk til topps i turneringa for tredje gong, like framom tyske Sven Fischer. Fjorårsvinnar Raphaël Poirée vart tredjemann, langt framom nummer 4.
Dei kvinnelege utøvarane tevla i fire 15 km normalprogram, ti stk 7,5 km sprint, ni jaktstartar à 10 km og fire fellesstartar à 12,5 kilometer. I tillegg vart det arrangert fem stafettar over 4 x 6 km. Sigerene i verdscuoen gjekk til franske Sandrine Bailly, etter eit tett oppgjer med nummer 2, tyske Kati Wilhelm, og nummer 3, russiske Olga Pyljova.
Chien-Shiung Wu
Chien-Shiung Wu var ein kinesisk-amerikansk fysikar med ekspertise i teknikkar innan eksperimentell fysikk og radioaktivitet. Wu jobba på Manhattanprosjektet (i prosessen for å berike uran til det spaltbare materialet 235U), og utførte tidleg eksperiment som motsa den hypotetiske «lova om bevaring av paritet». Ho hadde kallenamnet «fysikkens førstedame», «den kinesiske Marie Curie» og «Madame Wu». Ho døydde etter å ha fått det andre hjerneslaget sitt den 16. februar 1997, i ein alder av 84 år.
Ho studerte i USA frå 1936 og vart i 1944 tilknytt Columbia University. Ho var professor der frå 1957 til 1981.
Mannsdagen
Mannsdagen er ein merkedag som er skipa etter privat initiativ og har vore markert årleg på ulike datoar av somme organisasjonar i nokre land sidan 1980-talet.
I motsetnad til Den internasjonale kvinnedagen 8. mars kvart år, har Mannsdagen ingen offisiell status eller fast dato, men har vore lagt til mellom anna anten 7. oktober eller 19. november. I Noreg har det med ujamne mellomrom vore skipa til Mannsdag i privat regi 19. november, kjenneteikna av at talet på deltakarar har vore lite. Meininga med markeringane er gjere synleg at menn manglar rettar på visse område i høve til kvinner. Mannsdagen skal vere ei samling for alle som vil kjempe mot dei tradisjonelle og avgrensande førestellingane om kjønn og kjønnsroller.
Siri Katinka Valdez
Siri Katinka Valdez er ein norsk forfattar og arkitekt frå Tønsberg.
Ho er redaktør av tidsskriftet Utflukt og har studert kunst og arkitektur. Ho tok årsstudiet ved Skrivekunstakademiet i Hordaland 2009-10. I 2012 vann ho Gyldendals skrivekonkurranse KORTLEST og debuterte med kortprosaboka Det ble Bud.
Slaget ved Vigobukta
Slaget ved Vigobukta, òg kjend som slaget ved Rande var eit sjøslag utkjempa den 23. oktober 1702 under dei første åra av den spanske arvefølgjekrigen. Krigshandlinga kom til etter eit engelsk-nederlandsk forsøk på å ta den spanske hamnebyen Cádiz i september i eit forsøk på sikre seg ein marinebase på Den iberiske halvøya. frå denne stasjonen håpte dei allierte å drive operasjonar i det vestlege Middelhavet, særleg mot franskmennene i Toulon. Dette forsøket vart mislukka, men då admiral George Rooke var på veg heimover tidleg i oktober, fekk han meldingar om at den spanske sølvflåten frå Amerika, lasta med sølv og varer, hadde nådd Vigobukta nord i Spania. Rook valde å gå til åtak med ein gong.
Krigshandlinga vart ein overveldande suksess for dei allierte: heile den franske eskorteflåten under Château-Renault, i lag med dei spanske gallionane og transportskipa under Manuel de Velasco vart anten kapra eller øydelagde. Fordi det meste av skatten hadde vorte lossa før åtaket, fekk ikkje Rooke tak i størsteparten av sølvlasta. Likevel var sigeren ein stor oppmuntring for dei allierte og var medverkande til å overtale den portugisiske kongen Peter II til å gå bort frå den tidlegare avtalen sin med franskmennene og verte medlem av Storalliansen.
Bakgrunn
Då den bourbonske Filip V tok over den spanske trona i 1700, hadde han møtt lite motstand i Spania, bortset frå katalanarane som tradisjonelt var lojale til habsburgarane. I det spansk-amerikanske imperiet hadde embetsmenn og kolonistar gjort motstand mot dei franske forsøka på å ta over handelen deira. Nederlandske og engelske handelsmenn - sjølv om dei offisielt var ulovlege - vart aksepterte av spanjolane, men i Karibia, vart det vekt stor mistanke over at dei franske admiralane hadde kome over for å «verne» det spanske sølvet på veg heim til Europa. Den første franske skvadronen segla i april 1701 under Marquis de Coëtlogon, men dei spanske guvernørane ville ikkje ein gong la han få kjøpe proviant, så han reiste heim att tomhendt. Sidan den spanske marinen var såpass svak, så hadde ikkje styresmaktene i Madrid noko anna val enn å stole på at dei franske krigsskipa eksorterte dei. Det vart gjort stor innsats for at flåten gjekk til lands i Spania og ikkje Frankrike, der dei frykta at han aldri ville kome ut att frå.
Sjøfelttoget i 1702 gjekk derfor føre seg i to fjerntliggande krigsskodeplassar i Amerika og Spania, knytt i lag av den spanske sølvflåten som kryssa Atlanteren. Den amerikanske krigsskodeplassen vart hugsa for admiral Benbow uavbrotne slag i august utanfor Santa Marta. Royal Navy heldt seg derimot hovudsakleg utanfor den spanske kysten i Europa. Under leiarskapen til kong Vilhelm III, hadde Dei maritime maktene - England og Dei sameinte Nederlanda – bestemt seg for å ein strategi i Middelhavet for den allierte flåten, ein plan som vart følgd vidare under etterfølgjarane til Vilhelm, som døydde i mars 1702. Ein håpte at denne strategien ville oppmuntre Portugal til å bli med i alliansen, opne Gibraltarsundet og sikre engelsk sjømakt i Middelhavet. Deira allierte, austerrikarane, prøvde òg å få eit fotfeste i Middelhavet for å assistere dei å oppnå det grunnleggande målet sitt, å erobre dei spanske provinsane i Italia. For å klare dette skulle den engelsk-nederlandske flåten først erobra ei hamn på Den iberiske halvøya som skipa deira kunne operere ut frå. Dei allierte prøvde derfor, leia av admiral George Rooke, å erobre den sørspanske hamnebyen Cádiz og i same slag rive bort den transatlantiske handelen til spanjolane.
Sølvflåten frå Amerika
Den 11. juni 1702 forlet den spanske sølvflåten Ny-Spania frå Veracruz eskortert av ein fransk skvadron kommandert av admiral Château-Renault. Dei spanske fartøya vart kommandert av Manuel de Velasco i den armerte gallionen hans, «Capitana de Barlovento», eit av tre skip som utgjorde Armada de Barlovento som skulle verne flåten. Heile konvoien nådde Havanna den 7. juli, før dei sette av stad over Atlanteren den 24. juli. Flåten bestod av 56 fartøy: 22 var spanske og resten franske, inklduert fleire handelsfartøy, som mot slutten av reisa hadde segla for Frankrike så snart dei var sikre på at tryggleiken deira vart ivaretatt over Atlanteren.
Då Château-Renault hadde segla mot Karibia i 1701 hadde ikkje krigen mellom Frankrike og Dei maritime maktene starta enno, emn konvoien fekk sidan meldingar om at krigen var i gang og om blokaden til Rooke av Cádiz, der sølvflåten vanlegvis segla til frå Amerika. Det var derfor klart at dei trengde ei ny hamn. Valesco tenkte på den vesle hamnebyen Los Pasajes, men Château-Renault ønskte heller Brest eller La Rochelle, eller til og med Lisboa. Dei kom fram til eit kompromiss og 23. september nådde den fransk-spanske flåten Vigobukta i Galicia. Dei vart derimot forseinkinga med lossinga av lasta. Heile det administrative apparatet (inspektørar, taktsmenn, kongelege embetsmenn, osv) var i Sevilla og Cádiz, og dei måtte venta på desse før dei kunne setje noko på land. Då lossinga omsider starta fann ein ut at ein mangla transportmidlar for å frakte varene vidare. Som følgje av dette vart sølvet prioritert, og dette vart derfor lossa først og sendt innover i landet til Lugo.
Alliert forfølging
Rooke sende skip for å utforske munningen av Vigobukta. Eit landgangsparti hadde henta informasjon frå ein fanga munk om at kong Filip sin del av skatte alt var frakta i land, men at mykje av rikdomen framleis var ombord på dei spanske skipa.
Slaget
Kvelden den 22. oktober gjekk den engelsk-nederlandske flåten inn i Ria de Vigo og segla forbi to fort ved byen Vigo, som skaut mot dei då dei passerte. Inst i bukta låg den franske flåten og den spanske sølvflåten i hamna i Redondela, omgjeve av dei galiciske fjella. Château-Renault tok leiinga av forsvaret og blokkerte den smale inngangen, over Rande-sundet, med tjukk tømmerbom. nordenden av bommen var det eit kanonbatteri som i følgje journalen til Rooke bestod av 15-16 kanonar. I sørenden låg Fort Rande litt oppfor sjøen og bestod av eit sterkt steintårn med platformer for kanonar. Mellom tårnet og vasskanten låg det ein forsterka inngjerding, og i botn låg det eit batteri som overvaka sunda. Totalt hadde festningesverka ved Rande meir enn 30 kanonar. For å støtte dei franske soldatane på flåten, vart det heva fleire barrikadar av prinsen av Barbanzon, guvernør og generalkaptein i Galicia.
Ombord på «Royal Sovereign» diskuterte eit alliert råd om korleis dei skulle angripe. Planen var å øydeleggje bommen med engelske og nederlandske skip, medan soldatar frå flåten øydela forsvarsverka på land. Slaget kom ikkje til å verte eit vanleg linjeslag, sidan det ikkje var plass nok i Vigobukta til det, så Rooke måtte tilpasse taktikken sin til situasjonen..
Bommen
Tidleg om morgonen den 23. oktober, leia viseadmiral Thomas Hopsonn i HMS «Torbay» åtaket på bommen, tett følgd av ein sterk skvadron av engelske skip, og nederlandske fartøy under viseadmiral Van der Goes. Nær kvar ende av bommen hadde Château-Renault fortøydd to av dei største krigsskipa sine: «Bourbon» og «Esperance». Innanfor bommen låg fem andre krigsskip fortøydd med breisidene mot inngangen.
Samstundes hadde Ormonde med om lag 2 000 mann gått i land nær Teis og marsjerte mot Fort Rande. Ormonde sendte Lord Shannon med baktroppen av grenaderar for å angripe stillinga, forsvart av fleire hundre soldatar. Muren rundt den ytre avdelinga vart storma, og batteriet som vendte mot sjøen vart øydelagd i tide til skipa kunne bryte bommen. Tårnet, som var forsvart av kring 300 fransk-spanske soldatar, heldt ut noko lenger, men òg dette fall til dei allierte grenaderane. Då kanonane på sørsida var øydelagde byrja åtaket til Ormonde og «Association» med 90 kanonar gjekk til åtak og tok batteriet på nordsida av bukta.
«Torbay» hadde vinden på si side og rende inn i bommen, som brast, og skipa strøymde gjennom og inn til den franske skvadronen bakom. Vinden forsvann derimot brått, slik at andre allierte fartøy ikkje kunne kome etter. Hopsonn var derfor ei stund i undertal. Det vart lagt eit brannskip ved sidan av Torbay og sett i brann. Heldigvis for Hopsonn, så hadde spanjolane etterlate seg utbrente veke frå Karibia, og eksploderte brått. Ei stor røyksky dekte det engelske fartøyet og delar av brannen sløkte slik at mannskapet fekk kontroll over dei gjenverande flammane. I følgje Rooke drukna 53 mann i hendinga, men då vinden igjen tok seg opp, klarte dei allierte skipa å kome seg forbi bommen og inn til fienden.
Utan bommen og forta på sidene, hadde ikkje den fransk-spanske flåten mykje å stille opp med. Dei ytte lite motstand, og mennene til Château-Renault sette skipa sine i brann i hamna, før dei søkte tilflukt på land. Dei allierte sjømennene arbeidde natta gjennom for å redde utbyttet, og om morgonen var det ikkje eit einaste fransk eller spansk fartøy som ikkje anten hadde vorte kapra eller øydelagd..
Tap og gevinst
Vigobukta var ein stor katastrofe for franskmennene: av 15 linjeskip, to fregattar og eitt brannskip, kom ikkje eit einaste fartøy seg unna. Fem skip vart kapra av engelskmennene og eit anna av nederlendarane. Resten vart brende, anten av dei allierte eller franskmennene sjølve. Det gjekk like dårleg med spanjolane: av tre gallionar og 13 handelsfartøy i flåten, vart alle øydelagde, bortsett frå fem som vart teken av dei allierte (minst tre av dei av engelskmennene). Den 24. oktober var det heile over og det som var igjen av skip og festningsverk vart øydelagde av skvadronen til admiral Shovell den 27. oktober. Tapa til den spanske marinen gjorde at dei var totalt avhengig av den franske marinen for å oppretthalde kommunikasjonen med Amerika.
Dei spanske styresmaktene vart likevel ikkje råka økonomisk. Dei eigde berre to av tre store gallionar og ingen av handelsfartøya. Dei som tapte mest, ikkje berre tapa av skipa, men òg frå dei dyrebare varene ombord (pepper, kochenille, kakao, veke, indigo, huder osv.) var private handelsmenn. Meldinga om at sølvflåten hadde kome trygt fram til Vigo vart først feira av handelsmenn i Holland, men dei påfølgjande rapportane om slaget vart møtt med blanda kjensler i Amsterdam sidan rikdomen som vart kapra eller øydelagd høyrde like mykje til engelske og nederlandske handelsmenn som det gjorde til dei spanske. Dei spanske styresmaktene eigde sølvet, og det meste av dette hadde alt vorte lossa frå skipa før dei allierte gjekk til åtaket, og det vart til slutt frakta til borga i Segovia. Dei allierte klarte derfor ikkje å ta så mykje av sølvet sjølv. Myntmeister Isaac Newton sa i juni 1703 at den totale mengda metall som vart gjeve til han var kring 2043 kg sølv og om lag 3,4 kg gull, ein estimert verdi på berre £14 000. I februar 1703 gav Filip V ut eit påbod, som ein slags represalie, om å konfiskere all sølvet som hadde kome med sølvflåten og som høyrte til engelskmenn eller nederlendarar, totalt fire millionar peso. I tillegg valde kongen å låne to millionar peso frå det som hadde kome frå spanske handelsmenn og konsulatet i Sevilla. Totalt klarte Filip å halde nesten sju millionar peso, som utgjorde om lag halvparten av sølvet frå flåten, nokre av dei største summane i historia som ein spansk konge har fått frå den amerikanske handelen. Resultatet vart ein uventa stor økonomisk gevinst for Filip V.
Espanyol
Reial Club Deportiu Espanyol de Barcelona, til vanleg berre Espanyol, er eit idrettslag i Barcelona i Spania, skipa i 1900. Idrettslaget er særleg kjend gjennom fotballaget sitt, som spelar i Primera Division, toppdivisjonen i Spania. Fotballaget Espanyol har sidan 2009 spela heimekampane på Estadi Cornellà-El Prat, eit tribuneanlegg med plass til 40 500 tilskodarar. Laget spelar i blå og kvite drakter.
Slaget ved Vigobukta
Methuen-avtalane
Suksessen ved Vigo hadde store følgjer for Storalliansen. Då den bourbonske Filip V tok over den spanske trona, ønskte kong Peter II av Portugal å halde vennskapen med den meir mektige naboen, og signerte ein allianse med Frankrike i juni 1701. Men det var tryggleiken til det oversjøiske imperiet til Portugal som var viktigaste, og ikkje så mykje grensa i innlandet. For å verne handelsrutene til Portugal frå Sør-Amerika, visste ministrane i Lisboa at dei måtte allierer seg med den dominerande marinen i Atlanterhavet. Etter at Rooke vann ved Vigo, var det tydeleg at Dei maritime maktene hadde den sterkaste marinen.
Espanyol
Fotballaget har nådd finalen i UEFA-cupen to gongar. I 1988 tapte Espanyol mot Bayer Leverkusen, medan det i 2007 tapte mot Sevilla FC. Både i 1988 og 2007 enda finaleane uavgjort, før Espanyol gjekk tapande ut av straffeskytingane. Espanyol har vunne den nasjonale cupmeisterskapen, Copa del Rey, i 1929, 1940, 2000 og 2006.
Idrettslaget Espanyol deltek elles aktivt med basketballag for både menn og kvinner, lag i volleyball og fotball for kvinner, samt i baseball og landhockey for menn.
Slaget ved Vigobukta
Methuen-avtalane
I mai 1703 signerte portugisarane Meuthen-traktaten med England. «Bevaringa av våre oversjøiske koloniar gjer det uunnverleg for oss å ha godt samband med maktene som no kommanderer havet», kommenterte José da Cunha Brochado, den portugisiske ministeren i London. «Kostnaden er stor, men for oss er ei slik forståing essensiell». Det var ein triumf for dei allierte å skilje Portugal frå den franske alliansen: med Lisboa som base for den allierte flåten, kunne dei dominere Gibraltarsundet og hindre franske kamphandlingar i Middelhavet. Men ein allianse med Portugal tvinga fram ei stor endring i strategien til dei allierte: Dei maritime maktene var no bundne til å føre kampar i Spania, med ein arme basert i Lisboa, og ein annan i aust i Catalonia. Dette skulle vise seg å verte ein stor byrde og felttoget på halvøya vart ein katastrofe, men i det lange løpet vart den kommersielle gevinsten av avtalen ein viktig del av den komande rikdomen til Storbritannia. Sigeren i Vigo hadde derfor eit indirekte, men stort bidrag til velstanden til Storbritannia utover 1700-talet.
Bridport
Bridport er ein marknadsby i grevskapet Dorset i England. Han har kring 13 000 innbyggjarar og ligg nær kysten på vestsida av Chesil Beach, der elva Brit renn saman med sideelvane Asker og Simene.
Frank Zappa Meets the Mothers of Prevention
Frank Zappa Meets the Mothers of Prevention er eit album frå 1985 av Frank Zappa. Det vart opphavleg gjeven ut som to litt forskjellige versjonar i USA og Europa.
Albumtittelen er ein referanse til lobbygrubba PMRC, som kravde at plateselskap måtte setje åtvaringsmerke på album dei rekna som støytande, og det tidlegare bandet til Zappa, The Mothers of Invention.
Utgjeving
Den originale USA-versjonen av albumet inneheld sporet «Porn Wars» — ein lydcollage med utdrag frå PMRC-høyringane. Dette sporet vart fjerna frå andre versjonar og erstatta med tre andre stykke: «I Don't Even Care», skriven av Zappa og Johnny «Guitar» Watson, og to instrumentale spor — «One Man, One Vote» (på Synclavier) og «H.R. 2911», som nyttar somme av bakgrunnsmusikken frå «Porn Wars», utan PMRC-høyringa.
Salslister
Album - Billboard (Nord-Amerika)
Kurpfalz
Pfalzgrevskapet ved Rhinen (tysk Pfalzgrafschaft bei Rhein), seinare Kurpfalz, var eit historisk område i Det tysk-romerske riket, eit palatinat styrt av ein pfalzgreve. Herskarane tente som kurfyrstar i Det tysk-romerske riket frå 1356.
Syreslekta
Syrer er ei planteslekt i slireknefamilien som omfattar rundt 200 artar som kan vera eittårige, toårige eller fleirårige (staudar) og har syrlege blad. Dei store, grove artane blir i Noreg gjerne kalla «høymole» og dei mindre «syre».
Syrene er opprettveksande plantar med kraftige pålerøter. Blada dannar ein grunnstilt rosett, mens dei få blada på dei blomstrande skota er spreidtstilde og som regel smalare. Blomane er svært små, men sit samla i store mengder i toppen av skota. Dei fleste artane inneheld oksalsyre og tannin.
I Noreg finst det 16 artar, fleire er innførte og rekna som ugras, medan andre kan etast. Engsyre og småsyre er mellom dei som kan brukast til supper og salatar.
Filippo Inzaghi
Klubbspel
Den seinare midtspissen Inzaghi debuterte i Serie B for den lokale klubben Piacenza Calcio utan å slå til. Sesongen 1992/93 spela han for Serie C-klubben Albinoleffe der han noterte seg for tretten nettkjenningar på 21 kampar. Etter korte opphald i Verona og deretter Piacenza debuterte han i sesongen 1995/96 for Parma i Serie A og skåra to mål på 15 kampar.
Inzaghi slo gjennom som toppspiss i 1996/97-sesongen, då han i sitt andre år i Serie A skåra 24 mål på 33 kampar for Atalanta frå Bergamo og vart skyttarkonge i serien. I 1997 gjekk han til Juventus, der han i løpet av fire sesongar presterte på eit høgt nivå og spela seg inn på det italienske landslaget. Han vart seriemeister med Juventus i 1998, då han danna ein sterk offensiv trio i lag med Alessandro Del Piero og Zinedine Zidane.
I 2001 vart Inzaghi overført til AC Milan og opplevde å vinne Meisterligaen både i 2003 og i 2007. Den 23. mai 2007 opplevde Inzaghi sitt personlege høgdepunkt då han skåra Milans begge mål i meisterliga-finalen mot Liverpool FC og vart matchvinnar. Han var elles med på å verte italiensk cupmeister med Milan i 2003, og å vinne den italienske seriemeisterskapen i 2004. Han spela eit fåtal kampar for Milan også då klubben vann Serie-A i 2011.
Landslagsspel
Inzaghi debuterte på landslaget 8. juni i ein vennskapskamp mot Brasil. Han spela for Italia under VM 1998 og VM 2002, og var også med i troppa til VM 2006 i Tyskland der han skåra eitt mål, men fekk lite speletid. Under fotball-EM 2000 skåra han to mål for Italia, men kom ikkje på bana i finalen mot Frankrike, ein kamp som enda med fransk siger etter ekstraomgangar.
Vel ti år etter han fekk sin landslagsdebut spela Inzaghi sin 57. og siste landskamp for Italia mot Frankrike på heimebana i Milano. Kvalifiseringskampen til EM 2008 enda 0-0. Han stoppa då på 25 landslagsmål for Italia, berre fem italienske landslagsspelarar har netta fleire gongar for Italia pr 2014.
Boksitogorsk
Boksitogorsk (russisk Бокситого́рск) er ein by i Leningrad oblast i Russland med om lag 17 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Pjardomlja, ei sideelv til Sias, rundt 245 km aust for Sankt Petersburg.
Bygginga av busetnaden Boksiti starta i 1929, med bakgrunn i utvinning av bauxittmalm i området. I 1935 fekk staden status som urbanliknande busetnad og vart samstundes omdøypt til det noverande namnet. Han fekk bystatus i 1950.
Sogndal storband
Sogndal storband er eit storband frå Sogndal kommune. Bandet vart stifta i 1979.
Polina Gagarina
Polina Sergejevna Gagarina er ein russisk songar, låtskrivar, skodespelar og modell. Ho representerte Russland i Eurovision Song Contest 2015 med songen «A Million Voices», der ho enda på andreplass. Gagarina deltok i den kinesiske talenttevlinga Singer, der ho nådde finalerunden.
Bakgrunn
Polina Gagarina vart fødd i Moskva, men vaks opp i Hellas, der mora hennar arbeidde som ballettdansar. I 1993 døydde faren, og familien flytta attende til Russland, før dei igjen flytta attende til Hellas og busette seg i Athen. Etter å ha fullført utdanninga i Hellas, flytta Gagrina til bestemora i Saratov i Russland.
Gagarina snakkar flytande russisk, gresk og engelsk.
Karriere
Som 16-åring i 2003 deltok Gagarina i den andre sesongen av det russiske talentshowet Star Factory. Ho framførte fleire songar av Maksim Fadejev og vann til slutt tevlinga. Etter sigeren, slutta ho seg til jentegruppa Playgirls, men gruppa vart oppløyst kort tid etter.
I 2008 gav Gagarina ut singelen «Komu, zatsjem?», ein duett med den russiske songaren Irina Dubtsova. I mars 2010 slapp ho sitt andre studioalbum, О себе. I 2012 byrja ho eit samarbeid med det russisk-georgiske produsenten Konstantin Meladze. Saman med Meladze spelte ho inn fire singlar: «Spektakl okontsjen» ('spelet er over'), «Njet» ('nei'), «Navek» ('for alltid') og «Sjagaj» ('kamp').
I 2015 representerte Gagarina Russland i Eurovision Song Contest 2015, der ho til slutt hamna på andreplass med songen «A Million Voices».
I juli same år opptredde ho under trekkinga til Fotball-VM 2018 i St. Petersburg. Ho var seinare mentor i fjerde og femte sesong av Golos, den russiske utgåva av The Voice.
I 2019 deltok Gagarina i det kinesiske talentshowet Singer 2019. Ho er den tredje europearen som deltek i konkurransen, etter britiske Jessie J og Kristijan Kostov frå Bulgaria. Ho nådde til slutt finalerunden i april 2019 på tv-kanalen Mango TV.
Eutropia
Eutropia, fødd ukjend år, død etter år 325, kanskje i 350, var ei romersk keisarinne og keisarmor. Ho var gift med keisar Maximianus og mor til keisar Maxentius.
Eutropia var av syrisk opphav og blei gift med Maximianus før år 277. Ho fekk to barn med han, sonen Maxentius (ca. 276-312), som var keisar av Vestromarriket frå 306 til 312, dottera Fausta (ca. 290), som var gift med keisar Konstantin den store og mellom anna var mor til augustusane Konstantin II, Konstantius II og Konstans..