cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ford Madox Brown
Liv og gjerning
Brown var fødd i Calais av britiske foreldre. Han utdanna seg i Belgia, Italia og Paris og vekte stor merksemd i 1844, då han i ein konkurranse om freskoar stilte med to historiske komposisjonar av mellomaldermotiv. Under eit besøk i Roma året etter, vart han inspirert av måleria til Friedrich Overbeck og Peter von Cornelius. I 1846 reiste han tilbake til London.
Han opponerte mot det akademiske måleriet som han meinte bestod av banale komposisjonar, teatralske figurar og tilsikta belysning i ateliera. Brown sine figurar skulle framstå som intense, både i uttrykk og i haldning. I 1849 stilte han 'Kong Lear forbannar Cordelia', samstundes som prerafaelittene Dante Gabriel Rossetti, William Holman Hunt og John Everett Millais for fyrste gong stilte ut sine verk. Browns neste måleri, 'Chaucer ved Edvard IIIs hoff', vart premiert.
Browns kanskje mest berømte måleri er 'Det siste av England' (The Last of England), ferdigmåla i 1855. Biletet portretterer eit par fattige emigrantar når dei seglar av stad på det skipet som fører bort frå England for alltid. Måleriet var inspirert av avskjeden til den prerafalittiske skulptøren Thomas Woolner som forlet England til fordel for Australia. Biletet er komponert i samsvar med Browns karakteristiske lineære energi, og med hovudvekta på tilsynelatande groteske og banale detaljer som til dømes kålhovuda som heng ned langs skipssida.
Mellom andre større verk av Brown er ein syklus på tolv måleri som viser byen Manchester si historie, til dels på ironisk og sarkastisk vis. Vidare måla verk som 'Kristus vaskar føtene til Peter' (1852), 'Elias vaker over sonen til enkja', 'Romeos avskjed frå Julie', 'Maria Stuarts siste stunder' og 'Cromwell'.
Tilknytt legendre-funksjon
Ein tilknytt legendre-funksjon er i matematikk ei kanonisk løysing av den generelle legendre-likninga
eller
der indeksane \ell og m (som generelt er komplekse storleikar) vert kalla graden og ordenen til den tilknytte legendre-funksjonen. Denne likninga har løysingar som er ikkje-singulære på [−1, 1] berre visst \ell\, og m er heiltal med 0 ≤ m ≤ \ell, eller med trivielle ekvivalente negative verdiar. Når m i tillegg er eit liketal, er funksjonen eit polynom. Når m er null og \ell\, eit heiltal er desse funksjonane identiske til legendre-polynom.
Denne ordinære differensiallikninga er ofte nytta i fysikk og andre tekniske felt. Særleg dukkar han opp i løysinga av laplace-likninga (og tilknytte partielle differensiallikningar) i sfæriske koordinatar.
Dei første tilknytte legendre-polynoma
Dei første tilknytte legendre-polynoma, inkludert dei for negative verdiar av m, er:
Gjentakingsformel
Desse funksjonane har fleire gjentakande eigenskapar:
Nyttige identitetar (initialverdiar for den første repetisjonen):
med !! som dobbelfaktor.
Vallée de Joux
Vallée de Joux er ein dal i Jurafjella som hovudsakleg ligg i kantonen Vaud i Sveits. Dalen held òg fram inn i Frankrike (departementet Jura). Han ligg om lag 50 km nord for Geneve og nordvest for Lausanne. Høgda er kring 1000 meter over havet. Det ligg tre innsjøar i den sveitsiske delen av dalen: lac de Joux, lac Brenet og lac Ter.
Det er tre kommunar i dalen, Le Chenit, Le Lieu og L'Abbaye som i lag dannar distriktet La Vallée. Desse omfattar ti landsbyar, som Le Sentier, Le Brassus og Le Pont.
Kjelder
''
Ryuji Fujiyama
Ryuji Fujiyama er ein tidlegare japansk fotballspelar.
NEAR Shoemaker
Near Earth Asteroid Rendevouz Shoemaker (forkorta NEAR Shoemaker) var ein robotisk romsonde bygd for å studera nærjordasteroiden Eros på kloss hald. NEAR Shoemaker var operativ i bane rundt Eros i nesten eitt år og var den første romsonden til å gå i bane rundt ein asteroide og den første til å landa på ein. Sonden blei skoten opp 17. februar 1996 og gjekk inn i bane rundt Eros den 14. februar 2000. Den 12. februar 2001 utførte NEAR Shoemaker ei kontrollert landing på Eros. 28. februar 2001 hadde NASA kontakt med sonden for siste gong.
Ryuji Fujiyama
Han spela for klubbane FC Tokyo og Consadole Sapporo.
NEAR Shoemaker
Mål med oppsendinga
Dei vitskaplege måla til NEAR Shoemaker var først og fremst å senda tilbake data om masseeigenskapar, samansetning, mineral, asteroiden si oppbygging (morfologi), intern massefordeling og det magnetiske feltet til Eros. Mål av annangrads prioritering inkluderte studie av eigenskapane til asteroideoverflata, Eros sitt møte med solvinden, mogleg fersk geologisk aktivitet, og studie av asteroiderotasjonen. Denne informasjonen kan brukast til å forstå asteroidar generelt, deira forhold til meteorittar og kometar og i tillegg fortelja om forholda var i det yngre solsystemet.
Oppsummering
Hovudmålet med ferda var å studera nærjordasteroiden Eros frå krinslaup i omtrent eit år. Eros er ein S-type-asteroide omtrent 13 x 13 x 33 km i storleik. Der gjer den til nest største nærjordasteroiden. Opphavleg var NEAR Shoemaker sin bane rundt Eros sirkulær med ein radius på 200 km. Banens radius vart justert ned gradvis til den var 50 x 50 km den 30. april 2000, og nedjustert til 35 x 35 km den 14. juli 2000. Dei påfølgjande månadane vart banen oppjustert til ein 200 x 200 km bane, for igjen å bli nedjustert til ein 35 x 35 retrograd bane den 13. desember 2000. Ferda enda med at NEAR Shoemaker med suksess landa på salformasjonen på Eros den 12. februar 2001.
Nokre forskarar meiner at det ultimate målet til NEAR Shoemaker var å finne ein link mellom Eros og visse meteorittar funne på Jorda. Med nok data om den kjemiske samansetjinga til Eros, kan ein danna ein link mellom Eros og andre type-S asteroidar, og meteorittane som ein meiner kjem frå type-S asteroidar. Når ein har fått etablert ein slik link, kan meteorittmateriale bli studert i stor skala, og resultata kan vidareførast til objekt i verdsrommet. NEAR Shoemaker var ikkje i stand til verken å bekrefta eller avkrefta denne linken. Likevel har NEAR gitt eit solid bidrag til den generelle kunnskapen om asteroidar.
Baneinnsetjing
Den første av fire planlagde rakettavfyringar for banejustering den 20. desember 1998 blei avbrote grunna eit programvarerelatert problem. Kontakten med NEAR vart straks tapt etter dette, og blei ikkje gjenoppretta før etter 24 timar. I dei opphavlege planane skulle dei fire rakettavfyringane bli følgd av baneinnsetjinga den 10. januar 1999, men avbrotet av den første avfyringa og kommunikasjonstapet gjorde dette umogleg. Ein ny plan vart sett i live der NEAR flaug forbi Eros den 23. desember 1998 med ein fart på 965 m/s og ein avstand på 3827 km frå Eros’ tyngdepunktet. Bilete vart tekne og data vart samla inn under passeringa. Ei rekkje banejusteringar vart så utført for å minka farten på NEAR i forhold til Eros.
NEAR Shoemaker gjekk med hell inn i bane rundt Eros 14. februar 2000 15:33 UT etter ein 13 månaders heliosentrisk-bane som var lik på Eros' bane. Den 3. februar 17:00 UT gjennomførte NEAR ein manøver for å redusera farten i frå 19,3 til 8,1 m/s, i forhold til Eros. Søk for naturlege satellittar i bane rundt Eros vart gjennomført 28 januar, den 4. og 9. februar, men ingen vart funne.
Enebakk kommune
Enebakk er ein kommune i Akershus i Viken fylke. Kommunen grensar til Rælingen, Lørenskog, Oslo, Nordre Follo og Indre Østfold. Enebakk kyrkje er ei praktfull mellomalderkyrkje.
NEAR Shoemaker
Krinslaup og landing
Påfølgjande ein passering på 5,3 km vart banen no den 14 februar 2000 forandra til ein 20 km-vid sirkumpolar bane. Innan 13. desember var banen nedjustert til 35 km. Den 24. januar 2001 byrja fartøyet på ein serie av nærpasseringar på 5-6 km over asteroideoverflata, og den 28. januar passerte NEAR i ein avstand på berre 2-3 km. Sonden byrja så på ein sakte, kontrollert nedstigning som enda med landing sør for det sal-forma landskapet kalla Himeros, den 12. februar 2001. Til overrasking for bakkekontrollen var NEAR uskadd etter landinga og fortsette med å sende data til Jorda. Det er antatt at NEAR landa med ein fart på 1,5 til 1,8 m/s. Etter at bakkekontrollen fekk utvida bruken av Deep Space Network kunne NEAR fortsette å sende ned data frå gammastrålespektrometeret, som blei omprogrammert til å lesa data frå sin nye plassering, om lag 10 cm over asteroideoverflata. På asteroideoverflata kunne spektrometeret gjera 10 gongar så sensitive målingar som det kunne i krinslaup. Når ferda var offisielt avslutta hadde NEAR tatt meir enn 160 000 detaljerte bilete av Eros.
28. februar 2001 vart dei siste data henta ned frå NEAR Shoemaker. Eit siste forsøk på kommunikasjon med sonden vart gjort 10. desember 2002, men sonden svara ikkje. Det er uvisst nøyaktig kvifor sonden ikkje svara, men sonden var utsett for temperaturar så låge som -170 °C og lengre mørkeperiodar der solcellepanela ikkje var i stand til å produsera straum.
Romfartøyet
Sonden hadde med seg røntgen- og gammaspektrometer, nærinfraraudspektrometer, multispektralt CCD-kamera, laser for avstandsmåling og magnetometer. Eit radioforskingseksperiment vart og gjennomført ved å bruka NEAR sine radiosignal til å kalkulera tyngdefeltet til Eros. Den totale massen til instrumenta var 56 kg, og dei kravde 81 W straum for å fungera.
MF «Eiksund»
MF «Eiksund» er ei bilferje på Sunnmøre som går ruta Skår-Leknes-Sæbø-Trandal-Standal.
Historie
MF «Eiksund» vart bygd som MF «Radøy» på Hjørungavåg Mek. i 1970 og vart levert til BNR, Bergen. Ho vart då sett inn på dei fleste sambanda til BNR. I 1986 kjøpte MRF ferja og døypte henne om til «Eiksund». 16. mai 1986 seint om kvelden forlét Eiksund Hordaland, ho kom til Sunnmøre 17. mai, og vart då sett inn i ruta Volda-Folkestad. 20. mai vart Eiksund sett inn på sambandet Eiksund-Rjånes. I 1986 vart MF «Eiksund» erstatta av MF «Solnør» på Ruta Eiksund-Rjånes, og etter det vart ho sett inn på Årvik-Koparnes-Syvdsnes. I 1993 vart ho sett inn på Eidsdal-Linge, der gjekk ho fram til 2008, då vart ho lagt i opplag i Valldal. I 2005 vart ho overført frå MRF til Fjord1 MRF. I januar 2008 vart ho sett inn på Molde-Sekken der ho erstatta MF «Edøy», og der ho gjekk fram til MF «Linge» tok over. 31. januar 2008 i 12-tida vart ho henta av mannskapet på MF «Nørvøy» og sette då kursen for si nye rute på Hjørundfjorden. Der vart ho sett i rute kl 17.30 og avløyste då MF «Nørvøy» som gjekk til Hjørungavåg for opplag. 12. oktober 2008 gjekk «Eiksund» for dokking til Vegsund slipp, der ho var i fire veker, og vart då erstatta av MF «Kvernes» på Hjørundfjorden.
Garten
Garten er ei øy i Ørland kommune i Trøndelag. Øya har om lag 210 innbyggjarar, dels i bustadfelt frå 1979 og dels i eldre gardsbusetnader. Sidan 1948 har øya vore knytt til fastlandet med ei kort bru over Beisundet til Rønsholmen.
Øya har oppdrettsanlegg, samfunnshus og rorbuutleige. Butikk og postkontor er nedlagd. Garten skule vart i 1976 nedlagt og Grande/Garten skule vart bygd nær tidlegare Grande skole. Grande/Garten skule vart nedlagd i 2005, og elevane overført til Hårberg skule.
Det går ferje frå Garten til Storfosna i Ørland og til Leksa i Agdenes.
Garten i Fosen poståpneri vart oppretta i 1914, med handelsmannen som postopnar. Postkontoret vart nedlagt etter 1997.
Anne-Lise Bakken
Anne-Lise Bakken er ein norsk politikar for Ap. I perioden 1977 til 1989 representerte Bakken Hedmark på Stortinget, med unntak av ein periode frå 1986 til 1988 då ho var statsråd i Gro Harlem Brundtland si andre regjering. Ho måtte gå som statsråd etter å ha freista å skulda på embetsverket fordi ho hadde gjeve Stortinget ufullstendig informasjon i ei sak. Generelt vert dette rekna for ei politisk synd, sjølv om det skulle vera sant, sidan statsråden er ansvarleg ovafor Stortinget.
Kalkun
Kalkun, Meleagris gallopavo, er ein stor fugleart med naturleg leveområde i Mellom-Amerika og Nord-Amerika og er den tyngste medlemmen av ordenen Galliformes, hønsefuglar. Dette er ein frittlevande art, men er òg den arten kjent som «tamkalkun», eller kalkun avla fram til fjørfe. Det var ein sørmeksikansk underart av kalkun som var stamforma til tamkalkun.
Anne-Lise Bakken
I perioden 1977-1981 var Bakken òg nestleiar i Arbeidaranes Ungdomsfylking. Ho var Hamar arbeidarpartis ordførarkandidat ved kommune- og fylkestingvalet i 2007.
Kalkun
Vaksne ville kalkunar har lange raudgule til grågrøne bein og ein mørk kropp. Hannen har stort, fjørlaust, raudleg hovud og raud hals, og raude kjøttfulle hakelappar som heng frå undersida av nebbet. Hovudet har kjøttfulle utvekstar, og særleg ein kjøttfull utvekst som heng frå oversida av nebbet som utvidast ved opphissing hos hannfuglen. Når desse vert fylt med blod, kan dei nesten skjule auga og nebbet. Kvar fot har tre tær, og hannfuglar har ein spore på baksida av kvart bein.
Kalkun har ein lang, mørk, vifteforma hale og skinande bronsefarga venger. Som med mange andre artar av Galliformes, viser kalkun sterk kjønnsdimorfisme. Hannfuglen er vesentleg større enn hoa, og fjøra hos hannen har område med iriserande raudt, lilla, grønt, og fargenyansar i kobbar, bronse og gull. Fjørene på hofuglane er generelt mindre fargerike, i nyansar av brunt og grått. Parasitter kan svekke fargene hos begge kjønn, og hos hannfuglar kan farga tene som eit signal på helsa. Kalkunen har 5000-6000 fjør. Handsvingfjørene har kvite flekker. Halefjørene har lik lengd hos vaksne fuglar, men har ulike lengder hos ungfuglar.
Hannane har vanlegvis «skjegg», ein dusk av grove hårliknande fjører som veks ut frå midten av brystet. Dusken er i gjennomsnitt 23 cm i lengd. I nokre stammar har 10 til 20 prosent av hoene slike duskar, i regelen kortare og tynnare enn hos hannane. Den vaksne hannen veg normalt 5-11 kg, og måler 100-125 cm. Vaksne hofuglar er vanlegvis mykje mindre, frå 3 til 5,4 kg og er 76-95 cm i lengd. Vengespennet varierer frå 1,25 til 1,44 m. Den største individet ein kjenner av vill kalkun var 17,2 kg.
Sauebrevet
Sauebrevet (færøysk Seyðabrævið, dansk Fårebrevet) frå 24. juni 1298 er det eldste dokumentet til Færøyane. Dokumentet omhandlar reglar for landbruket på Færøyane. Brevet er skrive på norrønt, sannsynlegvis av biskop Erlendur av Færøyane.
Sauebrevet er eit supplement til den norske gulatingslova frå 1274. Det eksisterer i dag to avskrifter av Sauebrevet, den eine er i nasjonalarkivet i Tórshavn, og den andre på Universitetsbiblioteket i Lund i Sverige. Sauebrevet er ei viktig kjelde for å forstå samfunnet på Færøyane i mellomalderen, spesielt betalingssystema. Mange av reglane i Sauebrevet har vore gjeldande heilt opp til moderne tid. I motsetning til Færingesoga som vart skriven på Island, er Sauebrevet sannsynlegvis skrive på Færøyane. Språket i brevet har særdrag som syner at det oldfærøyske språket alt i høgmellomalderen skilde seg litt frå det gammalnorske med særfærøyske omgrep.
Lovinnhaldet
Paragrafane i Sauebrevet omhandlar
Sambuarskap
Sambuarskap er ugift samliv i ekteskapsliknande former mellom to personar. Sambuarskap har blitt ei svært vanleg samlivsform i det moderne samfunnet. Ein reknar med at rundt 600.000 personar i Noreg lever i sambuarforhold. Det svarar til rundt 25 prosent av alle som lever i samliv. Andelen har vore aukande, men frå 2004 har han halde seg stabil.
Tidlegare var det ulovleg å leva saman ugifte. Dette vart kalla konkubinat. Den såkalla konkubinatparagrafen i straffelova, paragraf 379, vart oppheva ved lov av 21. april 1972 nr. 18 og sett i kraft straks.
Juridisk
Styresmaktene har ikkje ønskt å laga ei eiga lov for sambuarskap. Dei siste åra har likevel fleire lover blitt endra for å styrkja sambuarane sine rettar og skapa fastare rammer rundt samlivsforma.
Økonomiske forhold
Sambuarar har ikkje underhaldsplikt overfor kvarandre slik ektefellar har. Dei har heller ikkje automatisk felleseige. Dersom dei går frå kvarandre, tek kvar med seg det dei eig, medan det dei eig saman blir delt.
Lov om husstandsfellesskap
Same dag som Ekteskapslova vart Husstandsfellesskaplova sanksjonert. Lova vart sett i verk frå 1. oktober 1991. Lova gjeld for sambuarar, som etter lova § 1 har: - - bodd sammen i minst to år, eller de har, har hatt eller venter barn sammen. Lova gir desse, ved dødsfall og ved samlivsbrot, etter dei konkrete omstenda, og når det ligg føre «særlege grunnar» eller «sterke grunnar», rett til å overta innbo og bustad som var eigd av den andre parten.
Farskap
Reglane for farskap og foreldreansvar er ikkje like for sambuarar og gifte. For gifte fedrar følgjer både farskap og foreldreansvar automatisk av ekteskapet. Når det gjeld sambuarar, må derimot farskapet vedkjennast. Frå 1. januar 2006 er reglane for å vedkjenna farskap endra slik at samtykke frå mora ikkje er naudsynt. Dersom mora oppgir ein annan far, skal det offentlege ha ei aktiv rolle i å få fastslått kven som er den rette faren.
Når farskapet er stadfest, dannar det grunnlag for ei rekkje plikter og rettar. Faren har plikt til å vera med på å forsørgja barnet, barnet får arverett etter han og han får ei tilknyting til barnet som i utgangspunktet gir han rett til å vera saman med det og høve til å få del i foreldreansvaret.
Faren kan vedkjenna farskapet anten under svangerskapet eller etter at barnet er født. Det kan skje saman med fødselsmeldinga når barnet blir født, ved å møta personleg fram for Folkeregisteret, det lokale NAV-kontoret eller ein dommar.
Foreldreansvar
Frå 1. januar 2006 vart far sin rett til foreldreansvar styrkt i Barnelova. Frå denne datoen gjeld regelen om at foreldre som bur saman når farskapet blir etablert, får automatisk felles foreldreansvar for felles born. Dei kan då ikkje avtala at ein av dei skal ha foreldreansvaret åleine. Ein blir rekna som sambuande når ein er registrert på felles adresse eller har sendt erklæring om sambuarskap til Folkeregisteret.
Dersom foreldra ikkje bur saman når farskapet blir etablert, har mora foreldreansvaret åleine. Foreldra kan likevel avtala at dei skal ha felles foreldreansvar. Dette kan gjerast på eige skjema der begge foreldre må skriva under, eller ein kan senda eiga avtale om dette til Folkeregisteret.
Foreldreansvar medfører rett og plikt til å ta avgjerder for borna i personlege forhold. Avgjersmyndigheita som ligg i foreldreansvaret gjeld mellom anna vergemål, medisinsk behandling, utskriving av pass, val av skule, samtykkje til adopsjon, namneval, samtykkje til å inngå ekteskap, innmelding i trussamfunn og flytting til utlandet.
Arverett for sambuarar
Frå 1. juli 2009 vart Arvelova endra slik at sambuarane sine rettar liknar noko meir på dei som gjeld for ektefolk.
Sambuarar med felles barn har rett til ein minstearv på tilsvarande vis som ektefellar. Minstearv er på fire gonger grunnbeløpet i Folketrygda (4G). Pr. april 2009 utgjorde 4x grunnbeløpet 281 024 kroner. Denne retten kan berre setjast til side ved testament som sambuaren har blitt gjort kjend med, arvelova § 28 b andre ledd.
Sambuarar som har budd saman i fem år kan gjennom testament gje kvarandre slik rett til minstearv, som går framom livsarvingane sin arverett.
Sambuarar med felles barn har også rett til å sitja i uskift bu med avdøde sine andre arvingar etter lova, for visse aktiva:
Sambuarar utan felles barn har ikkje denne retten. Dersom attlevande sambuar inngår nytt sambuarskap eller ekteskap, kan livsarvingane krevja skifte.
Forsyningsnæringa
Forsyningsnæringa eller supplynæringa vert hovudsakleg brukt om støtte- og sørvisverksemd knytt opp mot petroleumsproduksjon og tilhøyrande petroleumsverksemder, og då hovudsakleg der utvinninga skjer utaskjærs.
Mesteparten av forsyningsfunksjonane vert utførte av skip og mannskapet om bord. Skipa vert bygde med forskjellige oppgåver i tankane, og ein finn difor forsyningsskip som mellom anna er spesialisert ankerhandsaming, sleping, røyrtransport, og meir generelle sørvisoppgåver.
Forsyningsbransjen i Noreg
På Sunnmøre i Noreg har det bygd seg opp eit stort miljø innan denne bransjen, hovudsakleg fordelt på det største forsyningsreiarlaget i Noreg, Farstad Shipping i Ålesund, og det største enkeltmiljøet rundt Fosnavåg i Herøy kommune, fordelt på 6 reiarlag.
Den internasjonale astronomiske unionen
Den internasjonale unionen (International Astronomical Union, IAU) foreiner dei nasjonale astronomiforeiningane frå heile verda. Han er medlem i Det internasjonale forskingsrådet (ICSU). IAU er den einaste autoriteten for namngjeving av stjerner, planetar, asteroidar og andre himmellekamar og -fenomen.
Arbeidsgrupper internt er mellom anna Arbeidsgruppa for namngjevingar i planetsystem (WGPSN), som styrar namnekonvensjonane til IAU for lekamar av planetstorleik.
IAU blei danna i 1919, som ei samanslutning av diverse nasjonale prosjekt. Desse prosjekta var til dømes Carte du Ciel, Solunionen og Det internasjonale tidsbyrået (Bureau International de l'Heure). Den fyrste leiaren var Benjamin Baillaud. Noreg har vore medlem sidan 1922.
IAU har per i dag 9040 individuelle medlemer, det vil seie profesjonelle astronomar (hovudsakleg) på doktorgradsnivå og 63 nasjonale medlemer (med andre ord land som er tilknytte IAU). 87 % av medlemene er mannlege, 13% kvinnelege. Den norske astronomen Oddbjørn Engvold var generalsekretær i IAU i perioden 2003–2006.
Stalinisme
Stalinisme er ei nemning på den forma av «realsosialisme» som Josef Stalin gjekk inn for og praktiserte. Det råder delte meiningar om kva tid stalinismen tok slutt som styreform i Sovjetunionen eit standpunkt er at det skjedde i og med Khrusjtjovs «hemmelege tale» ved den tjuande partikongressen i 1956, medan andre hevdar at stalinismen opphøyrde først i og med perestrojka og Mikhail Gorbatsjov.
Stalin sa seg å vere inspirert av marxismen og leninismen, men visse borgarlege og sosialistiske debattørar hevdar at Stalin sin «realsosialisme» meir kan samanliknast med fascisme enn sosialisme.
Kjenneteikn på det ein kallar stalinisme er mellom anna eittpartistat, persondyrking, byråkratisk sentralisme, altså ei sterk sentralisering av makt, og brutal undertrykking av kritikarar og politiske motstandarar.
Stalin sin versjon av kommunisme har påverka og inspirert blant anna Raude Khmer og Mao Zedong. Stalin sitt portrett hang i Kina attmed Karl Marx, Friedrich Engels og Vladimir Lenin til langt inn på 60-talet. Marx, Engels, Lenin, Stalin og Mao har tidlegare vorte kalla dei fem store, eit omgrep som er mindre i bruk i dag.
Kjelder: Svensk wikipedia, art. stalinism.
Kiribati
Kiribati er ein øystat sett saman av 32 atollar og ei forhøga koralløy fordelt på 3 500 000 km² hav. Øystaten ligg tvers over datolinja og ekvator midt i Stillehavet, sør for Marshalløyane og Hawaii og nord for Tuvalu, Samoa, Cookøyane og Fransk Polynesia. Dei fleste av øyane ligg i Mikronesia medan nokre høyrer til Polynesia.
Kiribati kan delast inn i tre hovudøygrupper; Gilbertøyane, Linjeøyane og Phoenixøyane, og ei isolert vulkanøy vest for Banaba. Kvar av dei 21 bebudde øyane har eit lokalstyre som står for dagleg drift. Hovudøya Tarawa har tre styre: Betio, Nord-Tarawa og Sør-Tarawa, som er hovudstad i landet. Namnet på landet blir uttala /kiribas/ og er ein kiribatisk uttale av det engelske namnet Gilberts, som tidlegare vart brukt om den viktigaste øygruppa.
Historie
Ei mikronesisk folkegruppe som snakka det same oseanske språket, dagens kiribatisk, har budd på øygruppa i fleire hundreår. Seinare kom også polynesarar frå Tonga og Samoa til. Europearar såg først øyane på 1600-talet. Kiribatarane kom først i kontakt med europearar i 1788, då den britiske kapteinen Thomas Gilbert segla gjennom øygruppa.
I 1892 blei Gilbert-øyane eit britisk protektorat saman med Ellice-øyane i nærleiken. I 1915 blei Gilbert- og Elliceøyene utropt til ein koloni i Det britiske imperiet.
Under andre verldskrigen blei øyane okkupert av Japan frå 1941 til 1944. 20. november 1943 gjekk den amerikanske hæren og 2. marinekorpsdivisjon i land på Makin og Tarawa, og vann til slutt over dei japanske styrkane. Gilbertøyane blei så brukt som base for å støtta invasjonen av Marshalløyane i februar 1944.
Geografi
Øystaten strekkjer seg nær 3900 km frå aust til vest, og 2050 km frå nord til sør. Bortsett frå Banaba er øyane låge korallatollar som sjeldan er høgare enn 5 moh. Dei har sandhaldig jordsmonn. Banaba er ei fosfathaldig koralløy. Det høygaste punktet ligg 81 moh.
Klima
Banaba, Linjeøyane og Phoenixøyane har eit maritimt ekvatorialklima, medan resten av øyane har eit tropisk, maritimt klima. Regntida er frå mars til oktober, og årsnedbøren varierer frå omkring 750 mm på Phoenixøyane, til over 3000 mm på dei nordlegaste Gilbert Islands. Det er ikkje uvanleg med tørkeperiodar. Temperaturane ligg på 27-29 °C året gjennom og endrar seg lite frå månad til månad og gjennom døgnet.
Natur
Øyane er dekte av kokospalmer og skruepalmer med sparsom undervegetasjon. Det finst ganske få fugleartar her, dei fleste er sjøfuglar: Småtropikkfugl, raudfot- og brunsule, storfregattfugl og 7 ternearter. Landet har nokre vadefuglar som sandløpar, steinvendar og to vandresniper som er årvisse vintergjestar.
Machu Picchu
Machu Picchu (quechua, «Det gamle fjellet», også kjent som den tapte inkabyen) er ein prekolumbisk ruinby frå inkariket i fjellet over Urubambadalen i dagens Peru. I luftlinje ligg han ca 73 kilometer nordvest for Cuzco, på kring 2430 moh.
Ruinane er i ei mykje god stode, og mange reknar Machu Picchu som det fremste symbolet på inkakulturen. Byen var gløymt i hundreår av verda utanfor, men ikkje av dei lokale samfunn nær ved, han vart «gjenoppdaga» så seint som 24. juli 1911 av Hiram Bingham.
Machu Picchu har stått på UNESCO si verdsarvliste frå 1983.
Historie
Det er foreslått at sapa inka Pachacútec starta bygginga omkring 1440, og at byen var i bruk fram til inkarikets fall i 1532. Resultat frå arkeologiske undersøkingar heldt saman med tidlegare dokument frå kolonitida tyder på at Machu Picchu ikkje var ein vanleg by, men ein landsens «ferieby» for dei øvre klasser i samfunnet. Men eksakt kva funksjon byen hadde veit ein ikkje sikkert, her har vore kasta fram mykje ulike gissingar. Byen hadde eit stort palass og fleire tempel for inkaguddommar rundt ein gardsplass, med andre bygningar for tenestefolk. Det budde ikkje meir enn rundt rekna 750 til 1000 menneske i byen på det meste, og berre få av dei budde der i regntida og i periodane då det ikkje var nobilitetar der.
Gjenoppdaginga
Den 24. juli 1911 gjorde Hiram Bingham den vestlege verda merksam på eksistensen av «den tapte inkabyen». Bingham var ein USA-amerikansk historikar tilsett ved Yale University. Han hadde vore på søk etter ein by kjent som den siste tilfluktsstaden og staden for motstand frå inkaene. Etter mange år med utforsking i sona mellom Urubambadalen og Apurimacelva hende det i 1911 at lokalkjente landsbyfolk leida Bingham opp til komplekset. Den gongen var det meste av ruinane overgrodd av vegetasjon. Bingham organiserte arkeologiske arbeid fram til 1915 og gjorde ferdig eit oversyn over funn i området. Han fann på namnet The Lost City of the Incas, gav ut første boka si med same tittel og gav ut fleire bøker og artiklar om funnet av Machu Picchu. Bingham meinte han hadde funne Vilcabamba. I dag er det semje om at Vilcabamba eigentleg var identisk med ein annan ruinby, i dag framleis ikkje utgraven og rydda. Den byen var kjent som Espíritu Pampa frå Bingham gjenoppdaga han i 1911.
I 1913 blei staden vidt kjent då heile aprilutgåva frå National Geographic Society handla om Machu Picchu.
Om retten til funngjenstandar
I dei seinare år er det reist tvil om Bingham hadde førsterett på funna i Machu Picchu. Tre personar har gravert namna sine i ein stein der og datert den 14. juli 1901. Bingham skal ha utført 5000 arkeologiske gjenstandar til Yale University. Den peruanske regjeringa har bede om attendelevering, og no er det ein veksande opinion i Peru om at aktivitetane åt Bingham var jamgodt med plyndring av den kulturelle arvegods til peruanarane. Seint i 2005 kom ei kunngjering om at Peru ville saksøkje Yale med sikte på å få noko av eller alt materiell levert attende.
Skildring av staden
Machu Picchu er lagt til ein stad med ein unik krins av fjell som skjermar rundt byen. Saman med frodig subtropisk vegetasjon og biotop prega av tåkeskog utgjer det ei omgjevnad som mange reknar for magisk. Det er sagt at silhuetten av fjellformasjonen like ved ruinane i nord med fjelltoppen Huayna Picchu symboliserer ein inka som skodar opp mot himmelen. Høgste toppen av Huayna Picchu utgjer nasen.
Ein kan dele inn ruinbyen i to hovudområde; eit for jordbruk med eit nett av terrasseringar og eit urbant område. Jordbruksområde ligg i bratte hellingar, det meste i sørvest ved hovudinngangen. Det urbane område er delt inn i eit heilagt område med tempel, seremonistader og gravkammer og eit område for bustader, materiell og matforråd.
I alle byggverk i Machu Picchu finn ein den klassiske inkaarkitektoniske stilen med slipte steinveggar av stein med rektangulær form. Vindauge og dører er trapesforma. Kvar einskild steinblokk er tilhogd for å passe til sin plass. Det er ikkje funnen steinbrot i fjellet for uttak av byggestein, mest sannsynleg er det nytta laus stein frå området som er tilhogd og tilpassa plassen for dei aktuelle murane. Murararbeidet i Machu Picchu er gjort utan mørtel eller med liten bruk av bindemiddel og med stor presisjon i skøytar mellom steinblokkene. Sprekkane er mange plassar mindre enn ein millimeter breie, og tilstanden viser at det var bruka ein førsteklasses teknikk i arbeidet.
Til saman er det meir enn hundre uthogde trapper i ruinkomplekset, ofte hogd i ei einaste granittblokk. Her er mange fontener, samanbunden med kanalar i fjell frå vasskjelda.
Byggverk i komplekset som vekker mest oppsikt er soltemplet, kongemausoléet (Tumba Real) under soltemplet, sirkeltårnet, templet med tre vindauga, prestehuset, sentraltemplet og inkabadet. Eit unikt objekt er Intihuatana (solsteinen eller staden der sola er bunden), som somme trur er ein slags astronomisk kalender. Totalt finst meir enn 200 bygningar i ruinbyen.
Turisme
I 2003 besøkte heile 400 000 turistar ruinane. UNESCO har uttrykt otte for slitasjen som den store mengda av turistar fører med seg. UNESCO har gått så langt som å true med å fjerne Machu Picchu frå verdsarvlista om ikkje forholda vert betre. Peruanske styresmakter deler ikkje denne uroa, i det minste ikkje offentleg, og viser blant anna til at staden ruinbyen ligg på gjev ei naturleg avgrensing på turisme. Det har vore gjeve framlegg om å installere ein taubane opp til ruinane, men dette har så langt blitt vist attende. Hausten 2005 tok styresmakta avgjersle om å stengje vandrarruta som fører til Machu Picchu (inkastien) heilt for turistar i februar 2006 for å unngå slitasje på kulturminnet i regntida. I tillegg vart det innført ei permanent avgrensing på maksimalt 500 vandrarar på stien pr dag, inkludert dei som ber bagasje for turistar og guidar dei.
Fredrik Heggeland
Fredrik Heggeland er ein norsk fotballspelar som speler fpå Brann si B-liste frå og med hausten 2012. Det vil seia at han sjølv om han ikkje er profesjonell tippeligaspelar, kan vera med å spela i tippeligakampar.
Sommaren 2010 vart Heggeland teken opp i A-stallen til Løv-Ham, og han har spelt fleire kampar på aldersbestemte landslag. Han debuterte i 1. divisjon i den niande serierunden i 2010 heime mot Strømmen IF. Hausten 2011 var han på prøvespel i Vålerenga.
Etter 2011-sesongen vart Løv-Ham og Fyllingen Fotball slått saman til FK Fyllingsdalen, og Heggeland heldt fram i den nye klubben. Heggeland gjekk over til SK Brann i juli 2012.
Jun Wada
Jun Wada er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben FC Tokyo.
Wii Music
Wii Music er eit musikkspel utvikla og publisert av Nintendo på spelkonsollen Wii. Det vart gjeve ut i Japan og Nord-Amerika i oktober 2008, og i Australia og Europa månaden etter. Spelet lar spelaren spele på virtuelle instrument med å røre på Wii Remote.
Grand Canyon
Grand Canyon er ei enorm kløft i det nordlege av Arizona i USA. Grand Canyon er omtrent 446 kilometer lang og har ei breidd som varierer mellom 0,5 til 29 kilometer og ei djupn på over 1600 meter. Djupna gjer at ein kan sjå to milliardar år av geologisk historie i dei sedimentære laga. Grand Canyon har blitt skapt som eit resultat av erosjon frå Coloradoelva over fleire millionar år. Den første europearen som oppdaga Grand Canyon var García López de Cárdenas i 1540. Då hadde det allereie budd indinarar i området i over 3000 år.
Wii Music
Spelet skulle i utgangspunktet vera ein lanseringstittel for Wii i 2006, men vart utsett. I 2008 avduka Nintendo spelet att, og lanserte spelet i tide til julehandelen same året.
Grand Canyon
Grand Canyon var stortsett uutforska før den amerikanske borgarkrigen. I 1869 drog major John Wesley Powell ut på den første ferda gjennom kløftsystemet. Han gjennomførte reisa med ni menn i fire små trebåtar; men berre seks av mennene gjennomførte ho. Powell refererte til dei sedimentære laga i kløfta som "sider i ei stor historiebok".
Bakgrunnsstoff
Grand Canyon National Park Service - heimesida til Grand Canyon nasjonalpark
Pengar
Pengar (frå norrønt pen(in)gr, sjå og penning) er betalingsmiddel som er lette å handtera og lagra. Dei blir brukte til å betala for varer og tenester, og mogleggjer ein pengeøkonomi framfor ein byteøkonomi.
Pengar finst i ulike valutaer i ulike land. Typiske pengar er myntar og setlar. Desse symboliserer ein verdi som samfunnet er blitt einig om, til dømes ved at styresmaktene garanterer for verdien. Medan pengar gjerne er blitt laga av metall eller papir, finst det også døme på bruk av andre ting til pengar, til dømes kauri-skjel. Gjennom historia finst det også mange døme på varepengar, der ein varetype som har ein verdi i seg sjølv også blir brukt som betalingsmiddel.
Waal
Waal er den største bielva til Rhinen og renn gjennom sentrale område av Nederland med ei lengd på 80 km før ho renn i saman med Afgedamde Maas nær Woudrichem og dannar Boven-Merwede. Ho er ei stor elv og den viktigaste transportåra til hamna i Rotterdam og Tyskland. Av byar langs elva finn ein Nijmegen, Tiel, Zaltbommel og Gorinchem. Elva fører 65 % av den totale vassmengda i Rhinen.
Historie
Namnet Waal, i romartida kalla Vacalis, Vahalis eller Valis, seinare Vahal, er av germansk opphav og er kalla opp etter dei mange meandera i elva (gammalgermansk wôh, «krum»).
Takashi Okuhara
Takashi Okuhara er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Waal
Historie
Den noverande elva viser få teikn etter desse store svingane sidan elva har vorte retta opp i løpet av mange prosjekt frå 1700- til 1900-talet for å betre elvefarten på elva. Nokre av svingane som ikkje lenger heng saman med elva er framleis synleg nær elva og i flaumsituasjonar vert dei stundom igjen delar av elva.
Takashi Okuhara
Han spela for klubben FC Tokyo.
Waal
Waalsvingen i Zuid-Holland
I mellomalderen vart namnet Waal nytta om elva etter ho rann saman med Maas. Denne delen heiter i dag Boven Merwede. Beneden Merwede og den øvre delen av Noord vart òg kalla Waal. Nær Hendrik-Ido-Ambacht heldt hovudleia fram vestover til ho rann saman med elva Oude Maas nær Heerjansdam. Det siste strekket forbi Hendrik-Ido-Ambacht, mellom øyane IJsselmonde og Zwijndrechtse Waard vert framleis kalla Waal. Elva er demd opp i begge ender.
Bruer
Jernbanebruer går over øya mellom Nijmegen og Nijmegen Lent, og mellom Zaltbommel og Geldermalsen
Vasskvalitet
Waal har særs dårleg vasskvalitet på grunn av utslepp av rå kloakk i Frankrike, Tyskland og Belgia. Fleire patogen har oppstått i elva på grunn av desse utsleppa.
Divergens
I meteorologien tyder divergens utstrøyming av luft frå eit område. Ein vil i slike tilfelle få danna lågtrykk ved bakken.
Definisjon
Fysisk sett er divergensen til eit tredimensjonalt vektorfelt graden ein vektorfeltstraum oppfører seg som ei kjelde eller eit sluk i eit visst punkt. Det er eit lokalt mål på kor mykje meir som går utover det infinitesimale området enn som kjem inn i det. Om divergensen er ulik null i eit punkt, så må det vere eit sluk eller ei kjelde denne staden.
Meir strikt kan ein definere divergensen som den deriverte av nettostraumen i vektorfeltet over overflata til eit lite område relativt til volumet i området. Formelt skriv ein
der V er volumet til eit vilkårleg utforma område i R3 som omfattar punkta p, S(V) er overflata til volumet, og integralet er overflateintegral med n som den normale utoverretta til overflata. Resultatet, div F, er ein funksjon av lokasjonen p. Ut frå denne definisjonen vert det eksplisitt tydeleg at ein kan sjå div F som ein kjeldetettleik til fluksen F.
I lys av den fysiske tolkinga vert eit vektorfelt med konstant null divergens kalla inkompressibelt eller solenoidalt – i dette tilfellet kan ein ikkje ha nettostraum over nokre av dei lukka flatene.
Intuisjonen om at summen av alle kjeldene minus summen av alle sluka skulle gje nettostraum utover frå regionen, er presisert i divergensteoremet.
Bruk i kartesiske koordinatar
La x, y, z vere eit system i kartesiske koordinatar i eit tredimensjonalt euklidsk rom, og la i, j, k vere dei samsvarande basane til einingsvektorane.
Divergensen er eit kontinuerleg differensierbar vektorfelt F = U i + V j + W k definert til å vere skalarverdi-funksjonar:
Sjølv om dette er uttrykt i koordinatar, er resultatet invariant under ortogonale transformasjonar, som den fysiske tolkinga føreslår.
Den vanlege notasjonen for divergensen er ∇·F der prikken viser til ein operasjon som liknar prikkproduktet: ta komponentane av ∇ (sjå del), og bruk dei på komponentane av F, og summer resultatet. Som følgje av dette vert det rekna som notasjonsmisbruk.
Dekomposisjonsteoremet
Det kan visast at for alle stasjonære fluksar som er minst to gonger kontinuerleg differensierbare i  og forsvinn raskt nok for  kan dekomponerast til ein rotasjonsfri del  og ein kjeldefri del  I tillegg er desse delane eksplisitt avgjort av dei respektive kjeldetettleikane (frå divergens) og sirkulasjonstettleikane (frå curl):
For den rotasjonsfrie delen har ein:
with
Den kjeldefrie delen, \mathbf B, kan skrivast på liknande vis. Ein må berre erstatte skalarpotensialet med eit vektorpotensial  og ledda  med, og til slutt kjeldetettleiken med sirkulasjonstettleiken
Dette «dekomposisjonsteoremet» er faktisk eit biprodukt av det stasjonære tilfellet innan elektrodynamikk. Det er eit særtilfelle av den meir generelle helmholtzdekomposisjonen som òg gjeld for dimensjonar høgare enn tre.
Eigenskapar
Dei følgjande eigenskapane kan ein få ved hjelp av vanlege differensieringsreglar i matematisk analyse. Det viktigaste er at divergensen er ein lineær operator, t.d.
for alle vektorfelt F og G og alle reelle tal a og b.
Det finst ein produktregel på forma: om \varphi er ein skalarverdifunksjon og F er eit vektorfelt, så
eller omskrive
Ein annan produktregel for kryssproduktet mellom to vektorfelt F og G i tredimensjonar omfattar curlen og vert skriven slik:
eller
Laplaceoperatoren til eit skalarfelt er divergensen til gradienten til feltet.
Storlirennet
Storlirennet er eit 36 km langt skiløp som startar på 640 moh. i Storlien i Sverige, og endar på 410 moh. i Grova i Meråker. Løpet gjekk første gong i 1938. Arrangementet har gått i usamanhengande periodar. Sidan 2004 har det gått årleg med 700-900 deltakarar.
Divergens
Eigenskapar
Divergensen er curlen til alle vektorfelt (i tre dimensjonar) som er lik null:
Storlirennet
Rennet går i fristil, men første kilometrane går i klassisk.
Divergens
Eigenskapar
Om eit vektorfelt F med null divergens er definert på ei kule i R3, så finst det eit vektorfelt G på kula med F = curl(G). For område i R3 meir kompliserte enn dette, vert den siste utsegna falsk. Graden av feil frå sanninga i denne utsegna, målt av homologien i kjedekomplekset
(der den første mappinga er gradienten, den andre er curlen, den tredje er divergensen) gjev ei fin kvantifisering av kompliseringsgraden til det underliggande området U. Dette er starten og hovudmotivasjonen for de Rham-kohomologi.
Tilknyting til ytre deriverte
Ein kan opprette ein parallell mellom divergensen og eit særtilfelle av den ytre deriverte når ein tar ei 2-form til ei 3-form i R3. Om ein definerer: så er den ytre deriverte d\alpha gjeven av
Generaliseringar
Divergensen til eit vektorfelt kan definerast for alle dimensjonar. Om
i eit euklidsk koordinatsyste der og, så definerer vi
Det høvelege uttrykket er meir komplisert i kurvelineære koordinatar.
For alle n, er divergensen ein lineær operator og tilfredsstiller produktregelen.
for alle skalarverdifunksjonar φ.
Divergensen kan definerast på alle manifold med dimensjon n med ei volumform (eller tettleik) \mu til dømes eit riemann- eller lorentz-manifold. Generalisere oppbygginga av ei to-form for eit vektorfelt på, på eit slikt manifold, definerer eit vektorfelt X ei n-1-form j = i_X \mu som ein får ved å dra saman X med \mu. Divergensen er då funksjonen definert som
Standardformer av lie-deriverte gjer at ein kan formulere dette som
Dette tyder at divergensen måler ekspansjonsraten til eit volumelement sidan vi lèt han flyte med vektorfeltet.
Op eit riemann- eller lorentzmanifold kan divergensen med omsyn til den metriske volumforma reknast ut med hjelp av Levi Civita-samanehengen \nabla
der det andre uttrykket er ei samandraging av vektorfeltet på 1-form \nabla X med seg sjølv og det siste uttrykket er det tradisjonelle koordinatuttrykket som fysikarar nyttar:
der \nabla_\mu er den kovariant deriverte.
Stokkøya
Stokkøya er ei øy i Åfjord kommune i Trøndelag. Øya har om lag 300 innbyggjarar og eit areal på 17 km². Det høgaste punktet er Kamman, 225 moh.
Stokkøya fekk fastlandssamband den 15. desember 2000 via den 525 meter lange Stokkøybrua til 120 millionar kroner.
Hausten 2001 vart skulen og barnehagen lagt ned og borna overført til skulen i Stoksund.
På vestsida av Stokkøya ligg Hosnavika og Hosnasand med ei lang sandstrand og tindvedkratt oppfor flomålet.
Super Smash Bros. Brawl
Super Smash Bros. Brawl (大乱闘スマッシュブラザーズＸ) er det tredje spelet i Super Smash Bros.-serien, utvikla av Sora og publisert av Nintendo for Wii.
Spelet byggjer på det eksisterande konseptet i Super Smash Bros. Melee, med nye figurar, fleire brett og, for første gong i Smash Bros.-serien, ein internett-modus der ein kan spela mot andre spelarar over verdsveven.
Bakgrunnsstoff
Super Smash Bros.
Mynt
Ein mynt er ei prega metallskive som har ei fastsett økonomisk verdi, slik at han kan verte bruka som betalingsmiddel.
Apostelen Jakob
Apostelen Jakob var etter bibelsk tradisjon bror til apostelen Johannes, begge søner av Sebedeus og Salome, sistnemnde syster til Jomfru Maria. Følgjeleg var Jakob syskenbarnet til Jesus. For å skilje han frå den andre apostelen Jakob, vert han òg kalla Jakob den eldre.
Mynt
Ideen bak dei første myntane var at mynten hadde ein eigenverdi, altså at metallet som mynten var laga av (fortrinnsvis gull eller sølv), var like mykje verdt som det mynten var pålydande. So lenge mynten vart verdsett ut frå eigenverdien, vart han ofte nytta som gangbar valuta jamvel utanom opphavslandet.
Myntar slik vi kjenner dei, vart første gong brukt i oldtidsriket Lydia rundt 600 f.Kr.
Myntsamling (numismatikk) er ei mykje omtykt fritidsinteresse.
Apostelen Jakob
Her vart Jakob til sist gravlagd. Over grava vart det reist ei lita kyrkje, og i nærleiken vart det bygd eit kloster. Byen som voks opp rundt klosteret vart kjend som Campo de la Estella; «stjernemarka». På gammalspansk vart Jakob kalla Santo Iago. Derav namnet Santiago de Compostela - som i dag er eit av dei største pilegrimsmåla i den kristne verda.
Kong Alfonso II av Asturia og León utnemnde Jakob til vernehelgen for det kristne Spania. Han er òg vernehelgen for Chile. Dagen hans vert feira 25. juli, i Noreg kalla Jakob våthatt. Når denne datoen fell på ein søndag kallar spanjolane året «Año Santo»; eit heilag år; desse åra er pilegrimsstraumen til Santiago de Compostela på det største.
Leidse Rijn
Leidse Rijn («Leidens Rhinen») er ei kort elv i provinsen Utrecht i Nederland.
Elva er ei rest av Rhinen og var tidlegare den viktigaste bielva hennar før ho mudra til på 1600-talet. Ho er ei fortsetjing av Kromme Rijn og etter byen Utrecht der begge elvane er ein del av vollgravsystemet rundt byen. Leidse Rijn endar ved Harmelen og frå her vert elva kalla Oude Rijn og munnar ut i Nordsjøen ved Katwijk.
Ved Utrecht kryssar Leidse Rijn Merwedekanaal og Amsterdam-Rijnkanaal. Bortsett frå Utrecht renn elva gjennom kommunen Woerden.
Moen i Målselv
Moen er ein tettstad og administrasjonssenter i Målselv kommune i Troms og Finnmark. Staden har har. Høgtun vidaregåande skole, med studieretningar for estetiske fag, ligg i Moen, og her ligg òg hovudkontoret for avisa Nye Troms.
Tettstaden ligg langs nedre del av Målselva og er delt i to delar, Moen og Olsborg. Kommuneadministrasjonen held til på Moen, medan skular og det meste av forretningar ligg på Olsborg. Riksveg 854, som går mellom Målsnes og Rundhaug, går gjennom heile tettstaden, og vert kryssa av Europaveg 6 midt mellom Moen og Olsborg.
Linesøya
Linesøya er ei øy i Åfjord kommune i Trøndelag. Øya ligg sørvest for Stokkøya. Ho har eit areal på 16,6 km². Det høgaste punktet på øya er Linesfjellet (230 moh.).
Linesøya er knytt til fastlandet gjennom ei bru til Stokkøya, som i sin tur har bru til fastlandet. Brua til Linesøya er 315 meter lang og har eittfelts veg med møteplassar. Ho opna hausten 2011.
Ytterøya
Ytterøya er ei øy i Trondheimsfjorden i Levanger kommune i Trøndelag med om lag 600 innbyggjarar (per 2018). Øya vart stundom kalla «Trondheimsfjordens perle». Fram til 1. januar 1964 låg Ytterøya i Ytterøy kommune.
Namn
Dei gamalnorske formene var Ýtriøy og Øyin ýtri. Namnet tyder den "ytre øya" og då i relasjon til Inderøya på fastlandet.
Geografi
Ytterøya ligg midt i indre Trondheimsfjorden. Øya er om lag 13,5 km lang og 4,3 km brei på det breiaste. Totalarealet er om lag 28 km² og terrenget er dels kupert. Berggrunnen består mykje av av lettforvitreleg skifer som gjev eit næringsrikt jordsmonn. Dette saman med relativt store område med marine avsettingar av leire og sand, gjev øya ein rik og variert flora. Den høgaste toppen er Sandstadkammen på 210 moh. Kommunikasjonsmessig er øya knytt til administrasjonssenteret i kommunen, Levanger, med ein halvtimes ferjereise.