cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Warren randis
Warren randis er ein randis på Rymill Coast i Palmer Land, som ligg vest for Traverse Mountains og i nord og sør grensar til Terminus Nunatak og Rileybreen, sistnemnde vart ein gong rekna med i denne randisen. Isen vart fotografert frå lufta av U.S. Navy i 1966, og kartlagt av British Antarctic Survey (BAS), 1970-73. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1978 etter Douglas E. Warren, direktør i Overseas Surveys i 1968–80.
Oleksandr Turtsjynov
Oleksandr Valentynovytsj Turtsjynov er ein ukrainsk politikar som i 2014 var president i Den ukrainske nasjonalforsamlinga. Han fungerte som president og statsleiar for Ukraina i tida 23. februar til 7. juli 2014.
Mooring Point
Mooring Point er eit nes langs sørsida av Borge Bay mellom Drying Point og Knife Point, på austsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Namnet finst på eit kart basert på ei kartlegging frå 1927 av Borge Bay av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations Discovery, men namnet kan ha vore nytta tidlegare av kvalfangarar.
Oleksandr Turtsjynov
Politisk karriere
Turtsjynov var fungerande statsminister under Julija Tymosjenko frå 2007 til 2010. Etter at Julija Tymosjenko måtte gå av som statsminister 3. mars 2010 blei Turtsjynov utpeikt til konstituert statsminister. Han sat i stillinga til 11. mars samme år, då Mykola Azarov ble valgt til ny statsminister.
22. februar 2014 valde Den ukrainske nasjonalforsamlinga Turtsjynov til sin president. Frå dagen etter var han fungerande president for landet, ettersom Viktor Janukovytsj vart avsett og rømde landet. Petro Porosjenko vart ny president i Ukraina om sommaren.
Privatliv
Oleksandr Turtsjynov er baptist og pastor i baptistmeinigheiten i Kiev. Han er dessutan forfattar av fleire kriminalromaner.
Ramblin' Man av The Allman Brothers Band
«Ramblin' Man» er ein song av det USA-amerikanske rockebandet The Allman Brothers Band, gjeve ut i august 1973 som den første singelen frå det fjerde albumet deira, Brothers and Sisters (1973). Songen vart skriven og sungen av gitaristen Dickey Betts og var inspirert av ein song med same namn av Hank Williams frå 1951. Songen er langt meir countryprega enn tidlegare Allman Brothers Band-songar, noko som gjorde at gruppa var motvillig til å spele han inn. Gitaristen Les Dudek spelte gitarharmoniar og det var ein av dei siste songane bassisten Berry Oakley bidrog til før han omkom.
Songen vart den første og einaste singelen til The Allman Brothers Band som nådde topp 10 i USA då han nådde andreplassen på Billboard Hot 100-lista og 12. plassen på Easy Listening-lista.
I populærkulturen
«Ramblin' Man» kan høyrast i filmen Exoristen frå 1973 på ein jukeboks i ein bar der to prestar pratar over ei øl. Songen vart òg nytta i ein barscene i filmen Casey's Shadow i 1978 og det same vart han i filmen When Harry Met Sally... frå 1989. Songen er òg blitt nytta i fjernsynsseriane Supernatural og Hart of Dixie, og i filmen Big Fish.
Isobel Campbell og Mark Lanegan spelte inn songen på albumet Ballad of the Broken Seas.
Lina Medina
Lina Vanessa Medina er den yngste registrerte mora i medisinsk historie. Ho vart gravid i ein alder av 5 år, 7 månader og 21 dagar.
Historia
Lina vart frakta til eit sjukehus av foreldra fem år gamal på grunn av den veksande magen hennar. Lækjarane trudde ho lei av ein sjukdom, men det viste seg at ho var heile sju månader på veg og venta eit barn. Ein og ein halv månad seinare, 14. mai 1939 vart ho mor til ein liten gut ved keisarsnitt. Guten var velskapt og vog 2,7 kilo. Namnet hans vart Gerardo, som var teke etter namnet til lækjaren. Gerardo vart fyrst oppdratt til å tru at mora var syster hans, men som tiåring fekk han vite sanninga. Han voks opp og levde eit sunt liv, men døydde i 1979 av ein beinmargssjukdom. Han vart 40 år gamal.
Det var aldri teikn til at Lina Medina sitt svangerskap ville førekome på unaturleg vis. Ein trur at ho heller aldri fortalde nokon om si nokså uvanlege befrukting.
Tieling
Tieling (kinesisk skrift 铁岭; pinyin Tiělǐng) er eit byprefektur nord i den kinesiske provinsen Liaoning. Byprefekturet har eit areal på 12 966 km² og hadde vel 3 millionar ibuarar i 2010.
Byprefekturet Tieling omfattar to distrikt (区 qū), to byfylke (市 shì) og tre fylke (县 xiàn).
Demografi
Tieling er eit område med multietnisk befolkning, der majoritetsfolket han lever tett saman med ulike minoritetar. Til saman utgjer minoritetane av mandsjuar, koreanarar, mongolar, hui-folk, xibo, uigurar og russarar 23,2 % av det samla folketalet.
Samferdsle
Tieling er stoppestad på den viktige jarnvegen Jinghabanen som strekker seg frå Beijing til Harbin via mellom anna Tianjin, Tangshan, Shenyang og Changchun.
Kinas riksveg 102 går gjennom området. Han tek til i Beijing og fører gjennom provinsane Hebei, Liaoning, Jilin og Heilongjiang. Undervegs til Harbin er Vegen innom byane Qinhuangdao, Shenyang og Changchun.
Hans-Jakob Mathisen
Hans-Jakob Mathisen er ein norsk tidlegare fotballspelar som vart hovudseriemeister med Fredrikstad Fotballklubb i 1960 og 1961 og noregsmeister 1961 og 1966. Forsvarspelaren spelte 5 landskampar for Noreg i åra 1959–1961.
Karriere
Mathisen, med kallenamnet «Jappen», deltok i Hovudseriefinalen 1956 som innbytar, ein kamp som enda med FFK-tap mot Larvik Turn. Sidan var han med å vinne hovudseriefinalane både i 1960 og 1961. Hausten 1961 vart han norsk meister då Fredrikstad vann cupfinalen mot Haugar med 7–0, derimot måtte han og FFK tole tap mot Skeid i NM-finalen 1963. Tre år seinare revansjerte FFK og Mathisen seg mot nettopp Lyn i cupfinalen 1966 og han vann sin fjerde pokal etter sigerssifra 3–2.
Mathisen spelte fem kampar på landslaget, ein i 1959, to i 1960 og like mange i 1961. Alle fem landskampane enda med norsk tap.
Panjin
Panjin (kinesisk: 盘锦; pinyin: Pánjǐn) er eit kinesisk byprefektur sør i provinsen Liaoning i Kina. Byprefekturet har eit areal på 4 084 km² og hadde 1,3 millionar ibuarar i 2009. Panjin ligg der elva Liao He renn ut i Bohaibukta.
Byprefekturet Panjin omfattar to distrikt (区 qū) og to fylke (县 xiàn).
Næring
Den petrokjemiske industrien pregar næringslivet. Elles er turisme og risavlingane viktige for levemåten i Panjin.
Sitagrí
Sitagrí (gresk Σιταγροί) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Dráma i periferien Aust-Makedonía og Thráki i Hellas. Sitagrí inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Prosotsáni.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Sitagrí 4 001 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 702 innbyggjarar.
Martin Stokken
Martin Stokken var ein norsk friidrettsutøvar, langrennsløpar og politimann frå Snillfjord. Han tok til saman del i fire OL, to sommar-OL (1948 og 1952) og to vinter-OL (1952 og 1956). Stokken budde i Trondheim det meste av sitt vaksne liv, der han også døydde.
Stokken sitt beste resultat i sommar-OL kom i London i 1948 med fjerdeplass på 10 000 m. Han dominerte langdistansane i friidrett på nasjonalt nivå i perioden 1946-51 og vann heile nitten norske meisterskap på langdistansar og terrengløp. I langrennsløypa vann han fem norske meisterskap, fire på 30-km og eitt på 50-km. Dessutan vann han femmila i Holmenkollen i 1954 og Birkebeinerrennet i 1960. Han tevla for Selsbakk IF.
Friidrett
Stokken debuterte i noregsmeisterskapen 1946 i Bergen. Der fekk han to sølvmedaljar, på høvesvis 5 000 meter og 10 000 meter. I begge løpa måtte han sjå seg slått av Thorvald Wilhelmsen, på 5 000 meteren etter eit spurtoppgjer. Året etter vart han tredobbel noregsmeister, då han under NM i Oslo vann kongepokalen for sin siger i den nye øvinga 3 000 meter hinder på tida 9.28,8. Dessutan vann han både 5 000 m og 10 000 m. Tre norske meisterskap og kongepokal fekk han også med seg frå noregsmeisterskapane 1948 og 1949. I 1948 kom kongepokalen i 3 000 meter hinder, medan han i 1949 fekk pokalen for 5 000-meterløpet på 14.34,6. Også dei tre åra 1950-52 triumferte han på 10&nbs000 meter, siste gongen vann han på tida 29.54.0, det snøggaste han nokon gong sprang mila på.
Point Moreno
Point Moreno er eit nes ved austsida av innløpet til den vesle vika ved Scotia Bay, på sørkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1903 av Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen under Bruce, som namngav det etter Francisco P. Moreno, ein kjend argentinsk forskar og direktør ved Museo de la Plata.
Martin Stokken
Friidrett
Stokken vart i 1947 den første nordmann under 31 minuttar på 10 000 meter. Han braut halvtimesgrensa i 1949, med tida 29.59,6. Berre dei finske løparane Taisto Mäki og Viljo Heino og den legendariske tsjekkiske løparen Emil Zátopek hadde klart dette før han.
Stokken var norsk flaggberar i sommar-OL 1952 i Helsingfors.
Langrenn
Frå kringom 1949-50 konsentrerte Stokken seg mest om langrennssporten. Han gjekk fyrsteetappen på laget som tok bronse i VM-stafetten i ski-VM 1950, og han gjekk tredjeetappen på laget som vann sølv på stafetten i OL 1952 i Oslo. Stokken var òg med på stafettlaga 1954, 1956 og 1958, som alle gongane vart nummer fire.
Hans beste enkeltrenn i dei internasjonale meisterskapane var fjerdeplassen på femmila under verdsmeisterskapen 1954 i Falun. Han stod då for den beste norske langrennsprestasjonen i meisterskapen, men kom ni sekundar for seint i mål i høve til bronsemannen Arvo Viitanen frå Finland. Elles fekk han to sjetteplassar i vinter-OL, først på 18 kilometer i Oslo i 1952, og så på 15 km i Cortina d'Ampezzo fire år seinare.
Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Stokken vart tildelt Sportsjournalistenes statuett og Egebergs ærespris i 1949, Morgenbladets Gullmedalje i 1950. I 1954 fekk han Holmenkollmedaljen.
Tågarp
Tågarp er ein tettstad i Svalöv- og Landskrona kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 434 innbyggjarar, og av dette 425 i Svalövs kommune.
Commonwealth Trans-Antarctic Expedition
Commonwealth Trans-Antarctic Expedition 1955–58 (CTAE) var den første ekspedisjonen som kryssa det antarktiske kontinentet via Sørpolen. Ekspedisjonen var eit privat føretak, men mottok støtte frå styresmaktene i Storbritannia, New Zealand, USA, Australia og Sør-Afrika. Han vart leia av den britiske utforskaren Vivian Fuchs, medan Edmund Hillary leia den newzealandske støttegruppa på rosshavssida. Det var den første ekspedisjonen over land som nådde Sørpolen sidan Amundsen og Scott i 1911/12.
Fuchs vart adla for bragda. Den neste vellykka kryssinga av Antarktis vart ikkje gjennomført før i 1981 av Ranulph Fiennes.
Førebuingar
Førebuingane til ekspedisjonen byrja i London i 1955. Den australske sommaren 1955–56 seglte Fuchs med ein fortropp frå London til Antarktis i den kanadiske selfangstskuta «Theron» for å etablere ein leir nær Vahsel Bay i Weddellhavet. Shackleton Base skulle vere utgangspunkt for den trans-antarktiske ekspedisjonen. «Theron» vart i likskap med sine forgjengarar i dette farvatnet, Shackleton sin «Endurance» og Filchner sin «Deutschland», innefrosen i isen. Trass i at skuta vart påført store skadar, var ho i stand til å kome laus for eiga maskin ved hjelp av Auster Antarctic-sjøflyet som viste veg ut av isen. I byrjinga av 1956 seglte Fuchs tilbake til London, medan åtte menn vart igjen og overvintra på Shackleton Base.
Dei åtte medlemmane av fortroppen vart leia av Kenneth Blaiklock og vart etterlatne på isen med berre telt og ein pakkasse som vern. Mesteparten av forsyningane vart lagt igjen på sjøisen om lag tre kilometer unna plassen der basen skulle etablerast. Den første oppgåva deira var å frakte alle desse forsyningane frå isen og byggje ein permanent tilfluktsstad for den føreståande vinteren. Straks noko mat og parafin hadde vorte frakta opp og hundane var trygt tjora ved basen starta bygginga av ei hytte. Dette viste seg å vere mykje vanskelegare enn dei hadde førestilt seg – ikkje berre var det utilstrekkeleg med åtte menn for å gjennomføre dei tunge oppgåvene utan mykje strev, men klimaet ved Shackelton Base var òg kaldare og meir vindfullt enn det dei hadde forventa. Då reisverket til hytta var sett opp, plasserte dei kassane med tak og veggpanel rundt bygget. Då vart dei overrumpla av ein snøstorm som varte i over ei veke. Temperaturen fall til –20°C og det føyka så mykje at dei ikkje makta å arbeide utandørs. Dei søkte lya i pakkassa og sov i telta som stadig stod i fare for å bli gravlagd i fokksnø. Då vinden omsider løya hadde alle dei store trekassene med panel vorte dekt av eit tjukt snølag og hytta var fylt med snø. Sjøisen hadde brote opp og forsvunne med resten av forsyningane, inkludert mat, drivstoff, eit par hytter og ein traktor.
Mennene freista å berge kassane ved å grave tunnelar i snøen. Desse tunnelane viste seg å vere veleigna som hundehus og verna hundane mot den uventa harde vinteren ved Shackleton Base. Gruppa på åtte klarte seg gjennom ein streng vinter, og var i relativt god form då våren kom. Dei var i stand til å fullføre bygginga av hytta, som hadde eit hol i taket fordi ein del av takpanelet aldri vart funne.
Dei makta å gjennomføre nokre turar for å fange selar til hundane og finne ei eigna rute sørover. Dei nytta hundar og Weasel-traktoren, medan Sno-Caten dei hadde med ikkje ville fungere skikkeleg.
Gjennomføring
Etter å ha vore vinteren 1957 ved Shackleton Base, starta Fuchs den transantarktiske ferda i november 1957 med ei gruppe på 12 menn og seks beltekøyretøy: tre Sno-Catar, to Weaselar og ein spesialtilpassa Muskeg-traktor. Under ekspedisjonen hadde gruppa òg i oppdrag å utføre vitskaplege oppgåver, blant anna seismiske undersøkingar og gravimetriske målingar.
Täfteå
Täfteå er ein svensk tettstad i Umeå kommun i Västerbottens län i landskapet Västerbotten. I 2005 hadde tettstaden 1 029 innbyggjarar. Täfteå ligg cirka 11 kilometer sørvest for Umeå.
Commonwealth Trans-Antarctic Expedition
Gjennomføring
Parallelt med aktiviteten ved Shackleton Base etablerte Edmund Hillary si gruppe Scott Base, Det endelege målet til Fuchs, ved McMurdo Sound på den andre sida av kontinentet. Ved hjelp av tre ombygde Massey Ferguson TE20-traktorar og ein Weasel hadde ei gruppe på fire menn, med Hillary som leiar, oppgåva med å finne ei rute opp Skeltonbreen og vidare over Polarplatået mot Sørpolen. Det vart lagt ut ei rekkje depot med forsyningar til Fuchs. Det vart òg gjennomført geologiske undersøkingar i områda rundt Rosshavet og i Victoria Land.
Opphavleg var det ikkje meininga at Hillary skulle fortsetje heilt fram til Sørpolen, men då han hadde fullført depotlegginga såg han høvet for å nå dit før Fuchs. Han nådde polen, der den amerikanske Amundsen-Scott-basen nyleg var vorte etablert, den 3. januar 1958. Hillarys gruppe var den tredje som nådde Sørpolen over land (etter Amundsen i 1911 og Scott i 1912), og markerte òg første gongen køyretøy vart nytta for å nå Sørpolen.
Fuchs si gruppe nådde Sørpolen frå motsett retning eit par veker seinare, 19. januar 1958. Fuchs fortsette langs ruta Hillary hadde staka ut, medan Hillary vart floge tilbake til Scott Base i eit amerikansk fly. Seinare vart han floge ut og følgde Fuchs på den siste biten av polkryssinga. Dei nådde omsider Scott Base 2. mars 1958 etter å ha tilbakelagt 3 473 kilometer i løpet av 99 dagar. Nokre dagar seinare forlét ekspedisjonsmedlemmene Antarktis, og seglte med HMNZS «Endeavour» til New Zealand.
Sjølv om store mengder forsyningar vart frakta over isen, var begge gruppene utstyrt med småfly og gjorde omfattande bruk av desse til rekognosering og depotutlegging. I tillegg mottok ekspedisjonen støtte frå amerikansk personell som var stasjonert i Antarktis. Begge gruppene hadde dessutan med seg sledehundar som vart nytta på feltekspedisjonar og utgjorde ei reserveløysing i tilfelle beltekøyretøya skulle feile. Hundane vart derimot ikkje med heilt til Sørpolen. I desember 1957 flaug fem menn frå ekspedisjonen eit av flyene, ein de Havilland Canada Otter, på ein elleve timar lang non-stop flyging på tvers av det antarktiske kontinentet, meir eller mindre etter same rute som ekspedisjonsgruppa til Fuchs.
Verkhovna Rada
Verkhovna Rada er nasjonalforsamlinga i Ukraina. Det har 450 medlemmer som blir vald for fem år av gongen.
Namnet Verkhovna Rada (kyrillisk skrift Верховна Рада) tyder «det høgaste rådet» og stammar frå tida då Ukraina var ein del av Sovjetunionen. Det noverande Verkhovna Rada blei oppretta i samband med at Ukraina erklærte sjølvstende i 1990.
Mayo Doko
Mayo Doko er ein japansk fotballspelar.
Spjelkavik Idrettslag
Spjelkavik Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Spjelkavik i Ålesund kommune. Laget vart stifta 18. mars 1932 og har ikring 900 medlemer. Spjelkavik IL er aktivt med i fotball, handball, skiidrett (alpine greiner og skihopping). Lagspelarane i Spjelkavik spelar i heilraude drakter.
Kring 1990 var Spjelkavik IL det beste kvinne-fotballaget i Møre og Romsdal og deltok i 1992-sesongen i den norske toppserien, utan noko lukke. To av spelarane på Spjelkavik-laget, Ann Kristin Aarønes og Merete Myklebust, debuterte på Noregs landslag i høvesvis 1990 og 1993. Kvinnelaget til Spjelkavik IL vart lagt ned i 1995 og spelarane danna Fotballklubben Fortuna.
Dei fem store
Tyskland vart i 2010 det fyrste av dei fem landa som vann tevlinga etter at denne gruppa vart til. I 2021 vann Italia tevlinga som det andre av dei fem store landa.
Bani Za'Id
Bani Za'id er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Tyra Banks
Tyra Lynne Banks er ein amerikansk supermodell, fjernsynspersonlegdom og skodespelar, songar, forfattar og forretningskvinne. Ho blei fyrst lagt merke til som ettertrakta modell i Paris, Milano, New York, London og Tokyo, og er den fyrste afroamerikanske modellen avbilda på forsida av Gentlemen's Quarterly, Sports Illustrated Swimsuit Issue og Victoria's Secret.
Banks sitt store kommersielle gjennombrot var derimot gjennom fjernsyn. Ho er skaparen av realityprogrammet America's Next Top Model, med-skapar av True Beauty, medverkande i Stylista og vertinne i sitt eige talkshow, The Tyra Banks Show.
Som skodespelar har ho mellom anna vore med i fjernsynsfilmen Life-Size og kinofilmen Coyote Ugly.
Royal Festival Hall Vol. 2
Royal Festival Hall Vol. 2 er det 25. albumet til Klaus Schulze og kom ut i 1992. Det var eitt av fleire album frå tidleg i 1990-åra som ikkje vart gjeve ut på ny i 2000-åra.
Moreton Point
Moreton Point er eit nes 1 nautisk mil (1,9 km) nord for Return Point at vestenden av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart grovt kartlagd av kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer i 1821. Det vart namngjeven av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations som kartla øyane i 1933.
Hail Caesar
«Hail Caesar» er ein song av det australske rockeband AC/DC, som vart skriven av medlemmaneog brørne Angus og Malcolm Young. Songen kom ut i 1995 på albumet deira Ballbreaker og på singel 19. februar 1996. Teksten «All Hail Caesar» er ein referanse til are ein referanse til helsinga som vart gitt til den romerske generalen Julius Caesar. Ein redigert versjon av songen på 4:30 dukka berre opp på promoutgivinga av singelen. Kommersielle singelutgivingar og albumet Ballbreaker inneheld den fulle versjonen på 5:14. Singelen nådde toppen av ARIA Singles Chart.
Musikkvideo
Musikkvideoen til songen viser bandet som speler på ein stor, trappepyramideliknande struktur, med ei mengd kvinner i ulike antrekk (kvinner i romerske togaer, kvinner i raude badedrakter og badehetter, kvinner i politi- eller militæruniformer) som marsjerer til songen. Gjennom heile videoen blir det vist ulike filmar og klipp med Angus Young lagt over. Denne videoen vart gitt ut på DVD-en ''Family Jewels]. Plate 3 som ein del av plateboksen Backtrack'' i 2009.
Stortingsrepresentantar 1824–1826
Stortingsrepresentantar 1824–1826 er ei oversikt over representantane til Stortinget 1824–1826. Lista syner alle som vart valt til Stortinget. Totalt var det 77 representantar frå 33 valkrinsar; 50 representantar frå 17 landkrinsar (amt) og 27 representantar frå 16 bykrinsar.
Kjelder
Liste over stortingsrepresentanter 1824–1826]]» frå, den 1. mai 2014 revisjon 12743992''
Keith Laws
Keith R. Laws er ein professor i neuropsykologi ved School of Psychology ved University of Hertfordshire. Han har skrive over 100 artiklar og ei bok kalla Category-Specificity: Evidence for Modularity of Mind.
Music career
Laws dreiv tidleg med eksperimentell musikk, og var med å starte opp post-punk-bandet The The.
I følgje bandkollegaen Matt Johnson var det Laws som kom på bandnamnet. Laws svarte på ei annonse som Johnson hadde sett inn i NME i 1978, der han søkte musikarar til bandet sitt. The The spelte inn ein singel for 4AD som ein duo, «Controversial Subject»/«Black and White». Han var produsert av Bruce Gilbert og Graham Lewis frå Wire og Laws spelte synthesiser og song, medan Matt Johnson spelte gitar og medverka med vokal.
Laws og Johnson spelte som The The på konsertar med Wire, Cabaret Voltaire, DAF, This Heat, The Birthday Party og Scritti Politti.
Tidleg i 1981 medverka The The òg med songen «Untitled» for The Some Bizzare Album. I september det året fekk duoen Johnson og Laws avtale med Some Bizzare Records, og gav ut singelen «Cold Spell Ahead». Etter dei siste demoinnspelingane for Phonogram - «Three Orange Kisses for Kazan», «Waiting for the Upturn» - slutta Laws for å studere, og Johnson vart att som soloartist, men fortsette å bruke bandnamnet.
Fylkesveg 6170
Fylkesveg 6170 går mellom Øyasætra og Lomundal i Orkdal kommune. Vegen er 8,7 km lang.
Berge-regjeringa
Regjeringa Abraham Berge tiltredde 30. mai 1923 etter at statsminister Otto B. Halvorsen døydde i embetet. Som den avgåtte regjeringa, var også denne ei samarbeidsregjering mellom Høgre og Frisindede Venstre.
Fylkesveg 6170
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 488 i Sør-Trøndelag.
Berge-regjeringa
Riksrett mot statsminister Berge si regjering
Abraham Berge og seks av statsrådane, blant desse Venger, vart i 1926 stilt for riksrett. Regjeringa Berge hadde i 1923 løyvd pengar for å støtte Den norske Handelsbank, utan å informere Stortinget.
Den 14. juli 1926 trefte Odelstinget følgande vedtak:
«Det skal reisast riksrettssøksmål mot statsminister h. v. Abraham Berge og statsrådene O. Klingenberg, C.F. Michelet, C. Middelthon, J. Rye Holmboe, A. Venger og K.W. Wefring for at dei
Berge og statsrådane vart 25. mars 1927 likevel frikjende (under dissens) ut frå at dei hadde handla i beste meining.
Domsslutninga vart:
Mispel
Mispel er ei planteslekt med drygt 260 artar. Somme er vintergrøne medan andre fell lauva om hausten. Mispel er busker sjølv om dei legg seg som matter mot marka. Andre artar veks som meir eller mindre høge busker eller dei tek form10-12 cm. Dei kan vere blanke eller matte, dunhåra eller glatte, og dei sit strødd langs greinene. Blomstrane sit einslege eller i klasar og har fem kronblad som enten står rett opp eller ligg utover. Frukta er bær med kjøtaktig innhald, fargane i ulike nyansar av raudt, rosa, oransje, burgunder eller svart.
Det latinske namnet Cotoneaster vart først brukt av Conrad Gesner kring 1577. Namnet kjem frå det greske ordet kydonion, som tyder kvede, og aster, som tyder vill. Alle artane er apomiktiske; dvs dei formeirer seg kjønnslaust.
Jean-Marc Ayrault
Jean-Marc Ayrault er ein fransk politikar som var statsminister i Frankrike frå 15. mai 2012 til 31. mars 2014. Han har vore borgarmeister av Nantes, medlem av den franske nasjonalforsamlinga 1986–2012 og parlamentarisk leiar for sosialistpartiet (PS) 1987–2012.
Bakgrunn
Jean-Marc Ayrault blei fødd i 1950 i småbyen Maulévrier i Maine-et-Loire. Far hans var fabrikkarbeidar. Ayrault studerte tysk ved universitetet i Nantes og arbeidde deretter ei tid som tysklærar. Denne utdanningsbakgrunnen skil Ayrault frå mange andre franske toppolitikarar som typisk har utdanning frå eliteskulane Grandes écoles.
Politisk karriere
Aurault blei vald inn i den franske nasjonalforsamlinga i 1986, og blei parlamentarisk leiar for det franske sosialistpartiet PS i 1997. Gjennom denne posisjonen fekk han eit nært samarbeid med François Hollande. Under presidentvalkampen til Hollande fungerte Aurault som spesialrådgjevar, med spesielt ansvar for kontakt med parti og politikarar i andre land, særleg Tyskland.
Jean-Marc Ayrault blei utnemnd til statsminister av president François Hollande den 15. mai 2012 og presenterte si regjering 16.mai. Regjeringa hadde 34 ministrar, 16 av dei var plassert under ein annan minister som ministre déléguée. I tillegg til medlemmer frå det franske sosialistpartiet omfatta regjeringa to medlemmer frå venstrepartiet Parti radical de gauche, to medlemmer frå De Grønne og ein medlem utan ordinær partitilknyting. For første gong i fransk historie var halvparten av medlemmene kvinner. Sentrale statsrådar var utanriksminister Laurent Fabius og finansminister Pierre Moscovici. Najat Vallaud-Belkacem blei talsperson for regjeringa. I det første statsrådet blei det vedteke at lønna til presidenten og regjeringa skulle senkast med 30 %.
I det franske parlamentsvalet i juni 2012 blei Jean-Marc Ayrault gjenvald i første runde. I tråd med fast praksis i samband med parlamentsval gjekk Aurault av som statsminister 18. juni 2012. Ettersom sosialistpartiet ved valet hadde oppnådd reint fleirtal i nasjonalforsamlinga blei han straks gjenoppnemnd av president Hollande. Den nye regjeringa som då blei utnemnd hadde fire fleire medlemmer (tre frå sosialistpartiet og ein frå PRG) slik at ho til saman hadde 38 medlemmer, der halvparten var kvinner.
Mount Haslop
Mount Haslop er eit fjell, 760 meter over havet, som ligg 2 nautiske mil sør for Mount Lowe heilt vest i Shackletonkjeda i Antarktis. Det vart først kartlagd i 1957 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (CTAE) og kalla opp etter løytnant Gordon M. Haslop i Royal New Zealand Air Force (1922–1961), som var andrepilot under CTAE i 1956-58.
Bani Ziyad
Bani Ziyad er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Tahult
Tahult er ein svensk tettstad i Härryda kommun i Västra Götalands län i Västergötland. I 2005 hadde tettstaden 548 innbyggjarar.
Shouting and Pointing
Shouting and Pointing er det åttande studioalbumet til det britiske bandet Mott. Det var det andre og siste albumet deira under dette namnet.
Trass i positiv omtale av kritikarar i musikkpressa, vart Shouting and Pointing det einaste Mott-albumet som ikkje gjekk inn på salslistene. Som følgje av dette vart bandet droppa av CBS. Songaren Benjamin slutta og vart erstatta av den tidlegare Medicine Head-songaren og gitaristen John Fiddler, og bandet endra namn til British Lions, året etter dette albumet kom ut.
Néa Alikarnassós
Néa Alikarnassós (gresk Νέα Αλικαρνασσός) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Néa Alikarnassós inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Iráklio.
Chika Hirao
Chika Hirao er ein japansk fotballspelar.
Sola skipreide
Sola skipreide (norrønt: Sóla skipreiða) var ei av skipreidene på Jæren.
Geografisk område etter gammal inndeling:
Geografisk område etter noverande inndeling:
På Vestlandet vart skipreidene avløyste av tinglag først i begynninga av 1800-talet, og Sola skipreide vart nemnd Sola tinglag. Etterkvart vart grensene regulerte slik at dei samsvarte betre med sokne- og kommunegrensene: Derfor vart Sola tinglag oppløyst 1850 og erstatta hovudsakleg av det nye Håland tinglag (noverande Sola kommune og Madla bydel).
Haskard Highlands
Haskard Highlands er ei rekkje fjell og ryggar mellom Blaiklockbreen og Strattonbreen nordvest for Shackletonkjeda i Antarktis, med ei høgd opp mot 1210 moh ved Mount Weston og mellom Mount Provender og Pointer Nunatak. Høglandet vart først kartlagd i 1957 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition, og fotografert frå lufta av U.S. Navy i 1967. Dei vart kartlagde av British Antarctic Survey mellom 1968–71, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1971 etter sir Cosmo D.P.T. Haskard, guvernør på Falklandsøyane 1964–70.
Mount Lowe i Antarktis
Mount Lowe er eit fjell med to toppar, det høgaste 990 moh, på sørsida av munningen av Blaiklockbreen vest i Shackletonkjeda i Antarktis.
Ho vart først kartlagd i 1957 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og kalla opp etter Wallace G. Lowe, ein fotograf frå New Zealand under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1956-58.
Moyes Point
Moyes Point er eit nes sørvest på Signy Island i Sør-Orknøyane, på austsida av det søraustleg innløpet til Fyr Channel. Det vart først kartlagd i 1933 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations. Det vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1956-58 og vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1959 etter William Moyes, ein representant for dei britiske styresmaktene på Signy Island i 1912-13.
Barhan
Barhan er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Täljö
Täljö er ein svensk tettstad i Österåkers kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I 2005 hadde staden 338 innbyggjarar.
MT-12 RAPIRA
2A19 eller T-12 er ein sovjetisk glattbora 100mm panservernkanon. Han var den viktigaste panservernkanonen i Aust-Europa frå 1960-talet og fram til slutten av 1980-talet.
Historie
T-12 gikk inn i teneste i 1961 , som erstatning for den eldre BS-3 100 mm feltkanon. Den var til vanleg utplassert i panserverneiningar i stridsvognbaserte og motoriserte infanteriregimenter for å verna flankane mot fiendtlege motangrep under rask fremrykkning.
I 1970, ble den erstattet i produksjonen av T-12A - eller MT-12 "Rapira", som hadde ein glattbora kanon, en 100 mm 2A29 kanon, og ei ny vogn og skjoldvern for å verna mannskapet frå maskingeværeld og granatsplintar. Det nye understellet hadde større hjulavstand, som gjer at MT-12 kan bli slept av MT-LB, i hastigheiter opp til 60 km/t på veg og 25 km/t av vegen.
Ammunisjon
Merk: penetrasjon tall for RHA (Rheinmetall) på 90 grader.
APFSDS
APFSDS-T Tungsten APFSDS
Styrt prosjektil
Laserstyrte prosjektil.
Operatører
Ifølge Jane ' s Armour og Artilleri, følgende land har eller har hatt T-12 og/eller MT-12 i tjenesten:
Eduarda Amorim
Eduarda Idalina Amorim Taleska er ein brasiliansk handballspelar frå Blumenau i Santa Catarina-delstaten, som vart verdsmeister med Brasil i 2013. Sidan 2009 har ho vore venstre rykkromspelar i den ungarske klubben Győr. Amorim vart kåra til verdas beste kvinnelege handballspelar 2014 av Det internasjonale handballforbundet (IHF).
Amorim spelte på lag i heimlandet til 2006. I februar 2006 byrja ho spele på Kometal Skopje i Makedonia. Då Kometal var i ferd med å gå konkurs vinteren 2009, vart Amorim og fleire andre spelarar løyst frå kontraktane. Sidan den gongen har ho vore aktiv i Győr og vunne tre meisterligapokalar med det ungarske laget, høvesvis 2013, 2014 og 2017.
I åra frå 2007 til 2017 har Amorim delteke i fem verdsmeisterskap og alle tre sommarleikane i perioden. Ho var sentral då Brasil vann verdmeisterskapen 2013 etter finalesiger 23-22 mot vertslandet Serbia. I den meisterskapen vart ho også kåra til den beste spelaren i meisterskapen.
Haug skipreide på Jæren
Haug skipreide (Haugs skipreiða) var ei av skipreidene på Jæren, oppkalla etter garden Hauge i Klepp sokn.
Ho omfatta dei mellomste delane av kommunane Klepp og Time (om lag Horpestad, Bryne, Lyefjell og Frøyland med omland), eller nøyaktigare:
På Vestlandet vart skipreidene avløyste av tinglag først i begynninga av 1800-talet, og Haug skipreide vart nemnd Haug tinglag. Etterkvart vart grensene regulerte slik at dei samsvarte betre med sokne- og kommunegrensene: Derfor vart Haug tinglag oppløyst 1850 og erstatta av dei nye Klepp tinglag (Klepp kommune) og Lye tinglag (Time og Gjesdal kommunar).
Bruck-Mürzzuschlag
Distriktet Bruck-Mürzzuschlag er eit administrativt distrikt (Bezirk) i forbundslandet Steiermark i Austerrike. Distriktet dekker ei flatevidd på 2 155 km² og har 99 000 ibuarar (2018). Byen Bruck an der Mur er administrasjonssenter for distriktet.
Kommuneskipnaden
Distriktet omfattar 19 kommunar.
Samiske stadnamn i Tana
Samiske stadnamn i Tana er stadnamn i Tana kommune som har ei samisk form som skil seg frå den norske. Nokre av stadnamna kan visa til geografiske område som dekker fleire kommunar enn Tana.
Sandviken
Sandviken er eit område i Bergen, i Bergenhus bydel, nordaust for bysentrum i Bergen. Sandviken vart ein del av Bergen kommune i 1876.
Sandviken vart bygt ut med mylner og skipsverv frå 1300-talet eller tidlegare. Lensherren Erik Rosenkrantz fekk i 1561 skilt Sandviken ut frå byen Bergen ved eit makeskifte med kongen. På 1600-talet vart Sandviken teke i bruk som stapelhamn med sjøbuder og reiparbaner.
I 1876 vart Sandviken innlemma i Bergen bykommune. Bydelen fekk betre vegsamband gjennom utbygging av vegar.
Kjelder
Nettutgåva av Bergen Byleksikon
Palianí
Palianí (gresk Παλιανή) er ein tidlegare kommune i periferieininga Iráklio i periferien Kreta i Hellas. Palianí inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Iráklio.
The Dome Event
The Dome Event er det 26. albumet til Klaus Schulze. Det kom ut i 1993.
Holmes Summit
Holmes Summit er eit fjell med ei høgd opp mot 1875 moh, det høgaste fjellet i Read Mountains i Shackletonkjeda i Antarktis. Det vart fotografert frå lufta av U.S. Navy i 1967 og vart kartlagd av British Antarctic Survey i perioden 1968–71. I samband med at stader i området vart namngjevne etter geologar, vart det namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1971 etter professor Arthur Holmes, som Holmes Hills i Palmer Land òg er kalla opp etter.
Al-Kasom regionale kommune
Busetnader
al-Kasom regionale kommune består av sju offisielle beduin-landsbyar: Det samla folketalet er over 20 000 innbyggjarar (2013). Det finst òg titusenvis av «diaspora»-beduinar som bur i uoffisielle landsbyar og derfor ikkje får kommunale tenester. Talet på desse er ukjend.
Historie
Før opprettinga av Israel, var Negev-beduinar eit delvis nomadisk samfunn som hadde vore gjennom ein prosess for å bli bufaste sidan osmansk styre i regionen. Dei fleste forskarane er samde i at beduinane kom til Negev kring 1800, men det er spor etter dei tidlegare òg.
Israel heldt fram linja for å få fast bustad for Negev-beduinane, som dei osmanske styresmaktene tvinga på dei, og det omfatta først regulering og flytting. I 1950-åra flytta Israel to tredjedelar av Negev-beduinane til eit område som var under krigsrett.
Det neste steget var å opprette sju kommunar spesielt for beduinane med betre levevilkår, skikkeleg infrastruktur og og gode offentelge tenester innan helse og utdanning. Men ikkje alle beduinane gjekk med på å flytte frå telta sine til leilegheitene og husa som staten hadde laga for dei. Kring 60% av beduinane i Israel bur i planlagde landsbyar som Ar'arat an-Naqab, medan resten bur i ulovlege heimar spredd over heile Nord-Negev.
Inuittisk kultur
Inuittisk kultur omfattar historiske og noverande kulturuttrykk til inuittar, ei urfolksgruppe frå arktiske og subarktiske delar av Nord-Amerika (delar av Alaska, Canada og Grønland). Forfedrane til dagens inuittar er kulturelt knytte til yupikfolk (Sibir og Vest-Alaska), og aleutar frå Aleutane i Sibir og Alaska. Inuittisk kultur viser hovudsakleg til desse områda, men det finst også parallellar til andre såkalla «eskimogrupper». Inuittar levde spreidd over eit svært stort område, med ulike levetilhøve. Dette gjer at kulturen deira alltid har hatt regionale skilnadar, sjølv om det også finst mange likskapar.
Den tradisjonelle livsstilen til inuittane er tilpassa ekstreme klimatiske forhold. Dei grunnleggjande ferdigheitene deira for å overleva er jakt og fangst, i tillegg til å kunna laga klede og utstyr av pels og bein for å overleva. Det var aldri mogleg å driva landbruk i dei millionane av kvadratkilometer med tundra og islagde kystar frå Sibir til Nord-Amerika, medrekna Grønland. Derfor blei jakt kjernen i inuittane sin kultur og kulturhistorie. Dei brukte harpunar og pil og boge for å ta ned dyr i alle storleikar. Heile dyret blei brukt til mat og materiale for klede og utstyr.
Nokre inuittar byrja få jamn kontakt med europearar sidan 1600-talet, og kulturen deira endra seg som følgje av dette. Nokre av dei levde likevel ganske isolert fram til 1900-talet, og følgde den nedervde livsstilen sin. Den europeiske påverkinga på den inuittiske kulturen blei sterkare frå 1800-talet. Kolonisering og modernisering har hatt stor påverknad på kulturen, til dømes er alle inuittar blitt bufaste medan fleire før var nomadiske. I nyare tid er han også blitt truga av klimaendringar.
Namn
Ordet inuit (på inuktitut og kalaallisut, med språkvariantar som iñupiat, inuvialuit og inughuit) er eit autonym, eit namn som desse folka brukar om seg sjølv. Det tyder 'folket'. Eintalsforma er inuk.
Leveområde og organisasjonar
Inuittar er majoriteten på Grønland, der dei bur i alle område som er moglege å folkesetja.
Det bur ulike inuittgrupper i Canada i Inuvialuit Settlement Region i Nordvestterritoria, Nunavut, Nunavik i Nord-Quebec og Nunatsiavut på Labrador og det ikkje-anerkjende området kjent som NunatuKavut. Med unntak av NunatuKavut blir desse områda nokre gongar kalla Inuit Nunangat.
Inuittar i Alaska, iñupiatfolk, held særleg til i Iñupiat Nunaat  nordvest i delstaten.
Det bur også inuittar utanfor dei tradisjonelle leveområda i USA, Canada og Danmark. Mange inuittar dreg frå Grønland til Danmark for å ta utdanning, og slår seg også ofte ned der. Derfor bur dei fleste inuittane i Danmark i dei fire store utdanningsbyane København, Aarhus, Odense og Aalborg, som alle har grønlandske utvandrarsamfunn og kultursenter (Kalaallit Illuutaat).
Inuit Circumpolar Council
Inuit Circumpolar Council (ICC), tidlegare Inuit Circumpolar Conference, er ein fleirnasjonal ikkje-statleg organisasjon (NGO) og urfolksorganisasjon som representerer dei 180 000 inuittane, yupikane og tsjuktsjarane som lever i Alaska (USA), Canada, Grønland (Danmark), og Tsjuktsjarhalvøya i Sibir (Russland).
Rådet, som fyrst kom saman i juni 1977, representerte opphavleg urfolk frå Canada, Alaska og Grønland. Det danna eit charter og reglar i 1980. Rådet blei samd om å erstatta omgrepet eskimo med Inuit. Dette fekk ikkje brei aksept hjå alle gruppene, særleg blant yupikfolk. Hovudmåla til ICC er å styrka eining blant inuittar i den sirkumpolare regionen; å fremja inuittar sine rettar og interesser på internasjonalt nivå; å utvikla og oppmuntra til langsiktig politikk som tek vare på det arktiske miljøet; og å søke fullt og aktivt partnarskap i den politiske, økonomiske og sosiale utviklinga av sirkumpolare regionar. Kortfatta er oppgåva til organisasjonen å styrka band mellom arktiske folk og å fremja menneskelige, kulturelle, politiske og miljømessige rettar og politikk på internasjonalt nivå.
Bevaring av inuittiske tradisjonar og kultur
Styresmaktene i inuittregionen Nunavut ser ei av dei viktigaste oppgåvene sine som å verna og ta vare på tradisjonen og kulturen til inuittane. Ein måte å oppnå dette på er å registrera og arkivera munnlege overleveringar frå «dei eldste» om tida før inuittane gjekk over til fast busetnad.
Mange inuittar, særleg i Canada, har gått saman om å danna kooperativ for å selja brukskunst, fiskefangst og driva turisme.
Oversyn
Dei felles forfedrane til inuittar og nærskylde folkeslag kom ifølgje antropologiske teoriar frå Aust-Sibir, og nådde området ved Beringhavet for rundt NaN år sidan.
Distriktet Hochdorf
Distriktet Hochdorf er eitt av fem distrikt (Ämtern) i kantonen Luzern i Sveits. Distriktet har eit areal på 184 km² og hadde 65 486 innbyggarar i 2009. Byen Hochdorf er hovudstad i distriktet, som ligg nordaust i kantonen og grensar til Aargau.
Inuittisk kultur
Oversyn
Inuittar i Nord-Amerika (medrekna Grønland) stammar frå ei gruppe antropologar kallar Thule-folk, som oppstod i Vest-Alaska kring år 1000. Dei hadde skilt seg frå den nærskylde aleutiske gruppa for rundt 4000 år sidan og frå nordaustsibirske migrantar. Dei spreidde seg austover gjennom Arktis. Dei fortrengde den nærskylde Dorset-kulturen (frå 500 f.Kr. til mellom 1000 og 1500 e.Kr.), kalla Tuniit på inuktitut, som var den siste større paleo-eskimokulturen.
Slovensk i Junior Eurovision Song Contest
Slovensk i Junior Eurovision Song Contest gjev oversyn over bruken av det slovenske språket i Junior Eurovision Song Contest. Fyrste gongen ein song på slovensk vart framført i Junior Eurovision Song Contest var i 2014 då Slovenia debuterte med «Nisi sam» av Ula Ložar. Sidan den gong har Slovenia delteke med til saman to ulike bidrag som har vorte framført på slovensk. Av landa som kan delta er slovensk offisielt språk i Slovenia.
Inuittisk kultur
Oversyn
Forfedrane til inuittar, som er kjende som paleo-eskimoar, kryssa Beringsundet omlag 3000 f.Kr. Ein går ut frå at dei nytta vinterisen til overfarten, som fann stad lenge etter dei tidlegare migrasjonane til forfedrane til såkalla indianarar. Arkeologiske funn har vist at paleo-eskimoane flytta til nordlege kanadiske Arktis i 2300 f.Kr., tilsynelatande på grunn av klimaendring. Derfrå følgde dei gradvis viltflokkane over Arktis til Grønland, og spreidde seg til meir distinkte nomadiske stammar. Pre-Dorset-kulturen (ca. 3200 til 850 f.Kr.) blir sagt å ha byrja då paleo-eskimoa slo seg ned på øyane  i det kanadiske øyriket og nordlege Grønland. Namna «Dorset» og «Pre-Dorset» kjem frå Cape Dorset på Baffinøya, etter ei funngruppe oppdaga i 1925 av antropologen Diamond Jenness som blei identifisert som å koma frå ein til då ukjend «Dorset-kultur». Paleo-eskimoar kom seg gjennom vinteren i det høge Arktis med mange større vanskar enn dei seinare etterkomarane sine, ettersom dei ikkje hadde teknologi som båtar, harpunspissar, hundesleder, bustader anna enn skinntelt eller varmekjelder anna enn små bålgroper og ved av tre. I det sentrale kanadiske Arktis jakta dei hovudsakleg på moskus og karibu med pil og boge, og fiska med pigga utstyr. Grupper som heldt til nær kysten jakta på selar, kvalrossar og mindre kvalar ved å kasta harpunar frå land eller frå havisen.
Distriktet Hochdorf
Distriktet Hochdorf består av dei fjorten kommunane Aesch, Altwis, Ballwil, Emmen, Ermensee, Eschenbach, Hitzkirch, Hochdorf, Hohenrain, Inwil, Rain, Römerswil, Rothenburg og Schongau.
Page and Plant
Jimmy Page og Robert Plant, begge tidlegare frå det engelske rockebandet Led Zeppelin, samarbeidde i lag på siste halvdel av 90-åra som Page and Plant. Duoen kom saman i 1994 og etter ein særs suksessrikt album la dei ut på ein verdsturne. Det andre albumet deira vart òg etterfølgd av ein ny verdsturne, før dei gav seg i 1998. Dei kom saman att ein kort periode i 2001.
Dei første planane om ei gjenforeining vart gjort i 1993 då dei diskuterte høvet for å spele for serien MTV Unplugged. Dei spelte inn konserten i London med musikarar frå Marokko og Egypt. Dei spelte fleire Led Zeppelin-songar, ofte i nytt arrangement, og fire nye songar. Konserten vart send 12. oktober og vart ein så stor suksess at dei valde å legge ut på ein turne i lag, som starta i februar 1995. Den første konserten resulterte i albumet No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded og kom ut i november 1994.
Med seg på turneen hadde dei Charlie Jones på bass og perkusjon, Michael Lee på trommer, Porl Thompson på gitar og banjo, Najma Akhtar på korvokal, Jim Sutherland på mandolin og bodhrán, Nigel Eaton på lirekasse, og Ed Shearmur på Hammondorgel med orkesterarrangement. Page:
"Det var heroisk å ta noko slikt med seg rundt om i verda, fordi det var to orkester: eit vestleg og eit arabisk med ein lirekasse. Det var ikkje lett, men det var verdt det."
Etter turneen gjekk dei to artistane i studio og spelte inn Walking into Clarksdale, eit album med berre nye songar. Det selde ikkje like godt som Unledded og etter ein turne vart Page/Plant oppløyst.
Bluff på New Zealand
Bluff (māori Motupōhue), tidlegare kjend som Campbelltown og ofte omtala som «The Bluff», er ein by og ei hamn i regionen Southland på sørkysten av Sørøya på New Zealand. Det er den sørlegaste byen på New Zealand (utanom Oban) og, trass i at Slope Point og Stewart Island/Rakiura båe ligg lenger sør, vert han vanlegvis omtala som det sørlegaste punktet i landet. Folketeljinga i 2018 viste eit innbyggjartal på 1797, ein nedgang på 6 sidan folketeljinga i 2013.
Området der Bluff ligg, var eit av dei tidlegaste der europearar slo seg ned på New Zealand. Det første skipet ein kjenner til som kom inn i hamna, var «Perseverance» i 1813, som leita etter høve til å gjera handel med fiberplanten Phormium, og dei første europeiske nybyggjarane slo seg ned i 1823 eller 1824.
Dette er grunnlaget for påstanden om at Bluff er den eldste permanente europeiske busetnaden i landet. Men misjonærbusetnaden i Kerikeri kom både tidlegare og var større. Byen fekk det offisielle namnet Campbelltown i 1856, vart ein borough i 1878, og fekk på nytt namnet Bluff i 1917.
Geografi
Bluff ligg 30 km langs vegen frå Invercargill, og den sørlege endestasjonen til Bluff Branch, forlenginga av jarnvegslinja Main South Line frå Invercargill. Dette var ei av dei eldste jarnvegslinjene på New Zealand, og opna den 5. februar 1867.
Bluff ligg ved enden av ei halvøy som dannar den vestre sida av Bluff Harbour og Awarua Bay, der hamna ligg i den relativt tronge innløpskanalen. Ho ligg inntil State Highway 1, som endar ein kilometer sør for byen ved Stirling Point. Ved Stirling Point ligg «byen sin største turistattraksjon», eit vegmerke som viser fråstand og retning til fleire større byar og stadar kring i verda, samt til ekvator og Sørpolen.
Bluff sitt kjennemerke er Bluff Hill/Motupohue, ein ås 265 meter over havet, som gjev litt ly mot dei vanlegaste, vestlege vindane. Det går ein vakker gangveg langs stranda, gjennom naturleg skog, og opp til denne toppen. Byen har fått namn etter denne åsen, som var kjend blant dei tidlege kvalfangarane som Old Man's Bluff eller Old Man Bluff. Mot aust gjennom inngangskanalen ligg Tiwai Point, der det einaste aluminiumsverket på New Zealand og kaia til dette ligg. Bauksitt vert skipa frå Australia, og elektrisk kraft kjem frå kraftverket Manapouri Power Station i Fiordland National Park.
Ein lenkjeskulptur ved kysten nær Bluff symboliserer maoriane sine forteljingar om at Stewart Island er ankra til Sørøya; ein tilsvarande skulptur i Rakiura National Park representerer den andre enden av lenkja.