cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heftetjernitt
Heftetjernitt er eit sjeldant, mørkebrunt og monoklint mineral i wolframitt-gruppa med formel ScTaO4. Mineralet finst saman med kristiansenitt og milaritt.
Det er kalla opp etter Heftetjern i Tørdal i Telemark.
Anti Crow-elva
Fjellet Damfool ligg øvst i elvedalen til Anti Crow.
Prince Edwardøyane
Prince Edwardøyane er to småøyar i det subantarktiske Indiahavet som er ein del av Sør-Afrika. Øyane heiter Marion Island og Prince Edward Island.
Øyane i gruppa har status som spesielt naturreservat i Sør-Afrika, så all aktivitet på øyane er avgrensa til forsking og bevaring. Den einaste busetnaden på øyane er mannskapet på ein meteorologisk og biologisk forskingsstasjon driven av Det sørafrikanske nasjonale antarktisprosjektet på Marion Island.
Geografi og geologi
Øygruppa ligg kring 1760 km søraust for Port Elizabeth på fastlandet i Sør-Afrika. Marion Island er den største av dei to og er 25,03 km lang og 16,65 km brei med eit areal på 290 km² og ei kystlinje på om lag 72 km, det meste med høge klipper. Det høgaste punktet på Marion Island er Mascarin Peak (tidlegare State President Swart Peak), med ei høgd på 1242 moh. Boot Rock er om lag 150 meter høg og ligg utanfor nordkysten.
Prince Edward Island er ei mykje mindre øy på 45 km², 10,23 km lang og 6,57 km brei, og ligg om lag 12 nautiske mil (22 km) nordaust for Marion Island. Ved Van Zinderen Bakker Peak nordvest for midten av øya er øya 672 meter over havet. Det ligg nokre holmar og skjer langs nordkysten av øya, som Ship Rock 100 meter nord for det nordlegaste punktet og Ross Rocks 500 meter frå kysten.
Begge øyane har vulkansk opphav. Marion Island er toppen av ein stor undersjøisk skjoldvulkan som stig om lag 5000 meter opp frå djuphavet til toppen av Mascarin Peak. Vulkan er aktiv og har hatt utbrot mellom 1980 og 2004.
Klima
Øyane ligg midt i lågtrykksbanen til lågtrykka som året rundt går austover på den sørlege halvkula, og dette gjev dei uvanleg kjølig og vindfullt klima. Det er kraftig vind nesten kvar dag, og den rådande vindretninga er nordvestleg. Den normale årsnedbøren er 2400 mm og opp til over 3000 mm på Mascarin Peak. Det regnar i snitt 320 dagar i året (kring 28 dagar kvar månad), og øyane er av dei mest skya stadane i verda med kring 1300 soltimar i året på austsida av Marion Island, men berre kring 800 timar utanfor kysten og den våte vestsida av øyane. Sommaren og vinteren har mykje likt klima med kald vind og fare for snø og frost til alle tider av året. Middeltemperaturen i februar (midtsomars) er 8,3 °C og i august (midtvinters) 3,9 °C.
Plante- og dyreliv
I dette kalde klimaet er plantelivet avgrensa til gras, mosar og lav, medan ein av dyreliv finn store bestandar av sjøfuglar, selar og pingvinar. Farvatnet kring øyane vert ofte vitja av fleire artar kval, særleg spekkhoggarar, som lever på pingvinar og selar. Dyrelivet er særleg sårbart for innførte artar, og eit særleg problem har vore kattar. I 1949 vart fem huskattar førte til Marion Island for at dei skulle ta seg av problem med mus på stasjonen. Kattane formeirte seg raskt, og i 1977 var det kring 3400 kattar på øya som levde på petrellar i staden for mus og trua med å utrydde fuglane på øya. Somme petrellartar vart faktisk utrydda, og det vart sett i gang ein plan for å utrydde kattane. Nokre få kattar vart infisert med eit virus, og dette reduserte kattebestanden til kring 600 i 1982. Kattane som var att, vart jakta på og skotne, og i 1991 vart berre åtte kattar fanga over ein periode på 12 månadar. Ein trur at kattane i dag er heilt borte frå øya.
Historie
Første gong nokon gjekk i land på øyane, var seint i 1803 då ei gruppe selfangarar leia av den amerikanske kapteinen Henry Fanning på «Catharine». Desse selfangarane fann derimot spor etter tidlegare busetnader, truleg andre selfangarar. James Clark Ross vitja øyane i 1840, men klarte ikkje å gå i land. Øyane vart endeleg kartlagde av kaptein George Nares i 1873.
I 1908 tok britiske styresmakter eigarskap over øyane og gav William Newton rettar til å ta ut guanoførekomstar dei neste 21 åra. I 1908 oppretta stranda jegerar ein busetnad på nordkysten kalla Fairbairn Settlement. I 1926 gav britane eit selselskap løyve til å jakte på sel på øyane dei ti neste åra.
Seint i 1947 og tidleg i 1948 annekterte Sør-Afrika øyane etter ein avtale med britane og oppretta ein meteorologisk stasjon i Transvaal Cove på nordaustkysten av Marion Island. Forskingsstasjonen vart raskt utvida, og i dag forskar ein på biologi på øyane, særleg fuglar (pingvinar, petrellar, albatrossar, måsar) og selar. I dag heiter forskingsstasjonen RSA Marion Station.
Den 22. september 1979 skjedde Vela-hendinga. Ein av dei amerikanske Vela-satellittane som vart nytta til å overvake eit delvis forbod mot atomprøvesprengingar, registrerte ei hending nær Prince Edwardøyane som hadde det karakteristiske dobbeltglimtet ein får ved små atomprøvesprengingar. Det har aldri vorte stadfesta kva dette var.
Rettsleg status
Sør-Afrika gjorde krav på Marion Island og Prince Edward Island med ein styrke frå den sørafrikanske marinen frå HMSAS «Transvaal» kommandert av John Fairburn den 29. desember 1947 og 4. januar 1948. 1. oktober 1948 vart annekteringa offisiell då generalguvernør Gideon Brand van Zyl signerte Prince Edwardøyane-lova i 1948. Med denne lova kom øyane inn under styret til Cape Town og sørafrikansk rett.
Gjøvik tingrett
Tingretten vart oppretta den 1. januar 2009 ved at Toten tingrett og Hadeland og Land tingrett vart slått saman.
Domstolen består av sorenskrivar Ingjerd Thune, tre dommarar og tre dommarfullmektigar.
Yoderbreen
Yoderbreen er ein isbre med bratte dalveggar, 5 km lang, og ein av dei vestlege sidebreane til Kohlerbreen. Han ligg like sørvest for Morrison Bluff sentralt i Kohler Range i Marie Byrd Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959-71 og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Robert D. Yoder ved USA Department of State, styreleiar i Interagency Committee for Antarktis, 1970-73.
Craigavon
Craigavon er ein by i Armagh i Nord-Irland, nær den store innsjøenLough Neagh. Han vart oppretta som ein new town i 1965 for å avlaste Belfast, og fekk namn etter James Craig, 1. visegreve Craigavon, som var den fyrste statministeren i Nord-Irland og har vore ein heltefigur i nordirsk unionisme. Portadown og Lurgan vart innlema i byen, som fekk eit regelmessig gatenett.
Byen er administrasjonssenter for distriktet Craigavon, og nesten tre fjerdedelar av distriktet sitt rundt 80 000 innbyggjarar bur der. Det er òg i Craigavon Europaveg 18 startar, som har endepunktet sitt i Sankt Petersburg i Russland.
Bring It On Home to Me
«Bring It On Home to Me» er ein soulsong frå 1962, skriven og spelt inn av R&B-songaren Sam Cooke. Songen, som handlar om utruskap, vart ein hitt for Cooke og har vorte ein popstandard, spelt inn av mange andre artistar i mange forskjellige sjangrar. Songen er ført opp på lista til Rock and Roll Hall of Fame over dei 500 songane som forma rock and roll. Med seg på sin versjon har Cooke Lou Rawls som syng korvokal.
Bastian
Bastian er ei kortform av mannsnamnet Sebastian som tyder 'opphøgd, som krever vørdnad', av gresk sebastós, eller 'mann frå Sebastia' (Sivas).
Bring It On Home to Me
Songen vert av mange historikarar rekna for å vere ein av dei definitive soulsongane, sidan han nyttar ein formel som framleis er særs populær i dag. Eit konsertopptak av songen av Cooke i Miami frå albumet Live at the Harlem Square Club, 1963, er rekna som hans personlege syn på korleis soulmusikk skulle vere.
Bastian
Bastian har norsk namnedag den 20. januar.
Pavlovskij Posad
Pavlovskij Posad (russisk Па́вловский Поса́д) er ein by i Moskva oblast i Russland. Han ligg rundt 70 km aust for Moskva, ved samløpet av elvane Kljazma og Vokhna. Jernbanelinja Moskva–Vladimir går gjennom byen.
Bring It On Home to Me
Kjelder
1-55652-542-7
Pavlovskij Posad
Historie
Byen oppstod som landsbyen Pavlovo alt i 1328. På 1700-talet utvikla det seg her ein tekstilindustri som i løpet av åre gav byen eit godt rykte. Dette førte til ein næringslivsmessig oppsving, gjennom handel med varene som vart produsert her. I 1844 vart Pavlovo slått saman med nokre nærliggande landsbyar og fekk bystatus under det nye namnet Pavlovskij Posad. Fram til byrjinga av 1900-talet voks byen gjennom ytterlegare industriskipingar, hovudsakleg tekstilfabrikkar.
Heilt frå starten låg landsbyen på jordområda til klosteret Troitse-Sergijeva Lavra i Den russisk-ortodokse kyrkja. Seinare (frå midten av 1600-talet) hamna landområdet inn under staten. På grunn av denne spesielle forhistoria var Pavlovskij Posad aldri underlagt det russiske liveigenskapet.
Økonomi og industri
Tekstilindustrien er framleis den viktigaste industrien i dagens Pavlovskij Posad. Etter Sovjetunionen kollapsa og fram til i dag har tekstilindustrien i Russland vore i dårleg forfatning, sidan konkurransen med asiatiske land var for sterk og kom for brått for særs mange føretak og mange bukka under. Derimot var det enkelte fabrikkar som overlevde gjennom å finne smale produktnisjer som dei spesialiserte seg på. Den mest kjende fabrikken i Pavlovskij Posad - Pavlovo-Posadskaja Manufaktura produserer framleis tradisjonelle russiske skaut og sjal og sidan han er den einaste fabrikken som masseproduserer sjal i Russland så ser den finansielle fremtida lys ut for fabrikken. Andre fabrikkar overlevde ved å konsentrere seg om brannslokkingsutstyr (som brannslangar), medan andre produserer liturgiske klede for ortodokse prester.
Heksahydritt
Heksahydritt er eit sekundært danna mineral som består av magnesiumsulfat-heksahydrat med formel MgSO4·6H2O. Det er kjent i små mengder frå fleire norske førekomstar, mellom anna på alunskifer frå Gamlebyen i Oslo.
Don't Let Me Be Misunderstood
«Don't Let Me Be Misunderstood» er ein song skriven av Bennie Benjamin, Gloria Caldwell og Sol Marcus for songaren og pianisten Nina Simone, som først spelte inn songen i 1964. «Don't Let Me Be Misunderstood» er spelt inn og framført av mange artistar, og ein av dei mest kjende versjonane er bluesrockhitten frå 1965 av The Animals. I 1977 vart ei disco/latin-utgåve av Santa Esmeralda òg ein hitt.
Nina Simone
Opphavet til «Don't Let Me Be Misunderstood» kom frå komponist og arrangør Horace Ott, som laga melodi og refrenglinja etter ein krangel med kjærasten (og seinare kona), Gloria Caldwell. Han tok så songen med seg til skrivepartnarane sine Bennie Benjamin og Sol Marcus for å gjere han ferdig. Då dei skulle skrive ned kven som hadde skrive songen, hindra reglane på denne tida at BMI-låtskrivarar (Ott) offisielt kunne samarbeide med ASCAP-medlemmar (dei to andre), så Ott førte i staden Caldwell opp på songen.
«Don't Let Me Be Misunderstood» var ein av fem songar av Benjamin og Marcus, som dei skreiv for Nina Simone-albumet Broadway-Blues-Ballads frå 1964. Her er songen i langsamt tempo og arrangert kring harpe og andre orkesterelement, eit kor kjem inn fleire stader. Simone syng songen i den vanlege stilen som er vanskeleg å kategorisere. I lag med «A Monster», vart «Don't Let Me Be Misunderstood» var gjeven ut som singel i 1964, men nådde ikkje listene.
Fleire tiår seinare vart songen nytta i ein reklame for Christian Dior-parfymen J'Adore, med Charlize Theron. Han vart òg nytta i den polske filmen Rewers frå 2009.
The Animals-versjonen
Songaren i The Animals, Eric Burdon, sa seinare om songen: «Han var aldri rekna som ein popsong, men me fekk han likevel og likte han med ein gong» The Animals spelte songen som ein R&B/rock-song, gjorde han i høgare tempo og starta med eit minneverdig riff på elektrisk gitar og orgel frå Hilton Valentine og Alan Price.
Gruppa fekk ein hitt med songen tidleg i 1965, og nådde 3. plass på UK Singles Chart, 15. plass på Billboard Hot 100 i USA og 4. plass i Canada.
Denne singelen vart rangert av Rolling Stone som den 322. beste songen gjennom tidene i 2010.
Santa Esmeralda-versjonen
Ein disco-versjon av songen av Santa Esmeralda med Leroy Gomez, nytta The Animals sitt arrangement og la til noko disco, flamenco, salsa, og andre latinsk rytmar. Denne vart ein hit i 1970-åra. Han kom først ut sommaren 1977 som ein 16 minuttar langsong, som tok opp ei heil plateside på albumet deira med same namn. Det vart laga ein 12" klubbremiks som òg vart særs populær. Denne nådde førsteplassen på den amerikanske Club Play Singles-lista og gjekk inn på listene somme stader i Europa òg. Han vart gjeven ut som ein popsingel året etter, og nådde då 15. plass på Billboard Hot 100 tidleg i 1978. NBC Sports nytta seinare songen i sendingane sine, særleg utan dekninga av World Series.
Andre versjonar
Eric Burdon har spelt inn songen fleire gonger på ny gjennom åra. Andre som har spelt inn songen er Joe Cocker, The Moody Blues, Elvis Costello, Cyndi Lauper, Place of Skulls, Uthanda, Julie Driscoll med Brian Auger, Mike Batt, Trevor Rabin, Dwight Adams, No Mercy, Alabina (kalla «Lolole»), John Legend, Lou Rawls, Gary Moore, Robben Ford, OffBeat, New Buffalo, Farhad Mehrad, The Killers, the Doug Anthony All Stars, Lyambiko, The Lucky Devils, The Shiver, Di'Anno og Savage Circus.
På konsertar i 1980-åra spelte Dire Straits det sentrale temaet i «Don't Let Me Be Misunderstood» under ein instrumental introduksjon til deira «Tunnel of Love».
Dejan Jakovic
Dejan Jakovic er ein canadisk fotballspelar.
Littlehampton
Littlehampton er ein by i grevskapet West Sussex i England. Han ligg ved elva Arun, og høyrer til distriktet Arun. Byar i nærleiken er mellom andre Bognor Regis og Worthing.
Selskapet Body Shop har hovudkvarteret sitt i Littlehampton.
Look and Sea Visitor Centre er eit vitjingssenter med interaktive utstillingar som fortel om historia til Littlehampton, med spesielt vekt på den geologiske utviklinga og havet.
South Ice
South Ice var ein britisk støttebase 560 km frå Sørpolen ved 82°05'S, 30°00'W i Queen Elizabeth Land i Antarktis under Det internasjonale geofysiske året der tre mann overvintra under den antarktiske vinteren i 1957. Same vinteren overvintra menneske for første gongen ved Sørpolen.
Namnet på stasjon står i kontrast til North Ice som var ein britisk forskingsstasjon på Grønland.
Minneapolis Orchestra
Minnesota Orchestra er eit amerikansk orkester som er basert i Minneapolis i Minnesota. Det blie skipa i 1903, og speler for det meste konsertar i Orchestra Hall i Minneapolis.
Orkesteret blei grunnlagd av Emil Oberhoffer som Minneapolis Symphony Orchestra i 1903, og det hadde sin fyrste opptreden 5. november det året i Exposition Building i n Minneapolis. Orkesteret endra namn til Minnesota Orchestra i 1968. Den noverande bygningen det held til i, Orchestra Hall, blei bygd i 1974. Tidlegare, frå 1929, heldt det til i Northrop Memorial Auditorium ved University of Minnesota.
Sidan 1980 har orkesteret halde ein sommarfestival kjend under fleire namn, opphavleg Viennese Sommerfest, seinare MusicFest frå 2001, og så berre Sommerfest frå 2003. Sommerfest-konsertar blir haldne i Orchestra Hall over ein periode på fire veker rundt midtsomar. Orkesteret gjev også gratiskonsertar på plassen utanfor før og etter kvar førestilling, i sjangrar som kan variera frå folkemusikk til jazz til polka. Leonard Slatkin var kunstnarisk leiar for Sommerfest frå 1980 til 1989. Andrew Litton var kunstnarisk leiar frå 2003 til 2017.
Ski-NM 1989
Alle langrenns-tevlingane og kombinertrennet vart avvikla på Konnerud og Geilo i tida 21. januar – 5. februar, medan hopprenna fann stad dagane 3.-5. februar, i Vikersund og på Fluberg.
10 km
<br style="clear:both;" />
30 km
<br style="clear:both;" />
50 km
<br style="clear:both;" />
5 km
<br style="clear:both;" />
20 km fristil
<br style="clear:both;" />
Kombinert
<br style="clear:both;" />
Normalbakke
Dato: 4. februar
Stad: Vikersund
<br style="clear:both;" />
Storbakke
Dato: 5. februar
Stad: Odnesbakken i Fluberg
<br style="clear:both;" />
Tolmezzo
Tolmezzo (tysk: Tolmein; slovensk: Tolmeč) er ein by og ein kommune i provinsen Udine i regionen Friuli-Venezia Giulia, heilt nordaust i Italia. Kommunen har mellom 10 og 11 000 ibuarar og eit areal på 65,7 km². Byen ligg ligg mellom elvane Tagliamento og Friaul, 323 meter over havet.
Tolmezzo er eit knutepunkt for trafikken i det nordaustlege Italia; motorvegen Autostrada 23 leier mot både grensebyen Tarvisio og vidare austover mot Villach i Austerrike, samt sørover mot Udine og vidare til Adriahavet. I tillegg går ein hovudveg mot nord til Plöckenpasset ved landegrensa mot Austerrike.
Eric Johnson
Eric Johnson er ein USA-amerikansk gitarist, vokalist, komponist og multi-instrumentalist. Albumet hans frå 1990, Ah Via Musicom, selde til platinaplate i USA, og singelen «Cliffs of Dover» vann Grammyprisen for beste rockeinstrumental.
Johnson er mest kjend for dugleiken på elektrisk gitar, men speler òg mykje akustisk, lapsteel, resonator og bassgitar, i tillegg til piano og song. Han speler innan mange sjangrar, som rock, blues, jazzfusion, soul, folk, new-age, klassisk musikk og country. Magasinet Guitar Player har kalla han «ein av dei mest resepekterte gitaristane på denne planeten.»
Fotball-EM 1980
Europameisterskapen i fotball 1980 var den sjette europameisterskapen i fotball. Meisterskapen vart avvikla i Italia i tida 11. til 22. juni 1980. Vest-Tyskland vart europameister etter 2-1 over Belgia i finalen på Stadio Olimpico i Roma. Dei 14 kampane var fordelt på fire byar; Napoli, Roma, Milano og Torino.
Omframt vertsnasjonen Italia, med friplass, hadde England, Belgia, Spania, Nederland, Tsjekkoslovakia, Hellas og Vest-Tyskland kvalifisert seg til sluttspelet. 31 land deltok i kvalifiseringa, fordelt på sju grupper, som gjekk av stabelen i tida frå mai 1978 til mars 1980.
Dei åtte deltakarlanda var i sluttspelet fordelt i to like store grupper. Vinnarane av gruppene gjekk direkte til finale, medan toarane i gruppene gjorde opp om bronseplassen. Bronsefinalen i Napoli enda uavgjort 1-1 mellom vertslandet Italia og Tsjekkoslovakia, og vart avgjort med straffeskyting. Straffesparktevlinga vart ikkje avgjort før Fulvio Collovati bomma på Italias niande straffe.
Med sine tre mål vart Klaus Allofs frå Vest-Tyskland den spelaren som laga mest nettsus.
Finalen
EM-finalen fann stad på Stadio Olimpico i Roma framfor 47 864 tilskodarar. Midtspissen Horst Hrubesch gav vestyskarane leiinga i det 10. minutt. Belgia utlikna på straffespark ved René Vandereycken då det var spelt ein halv time av andre omgang, før Hrubesch vart matchvinnar i det 88. minutt.
For Belgia spelte: Jean-Marie Pfaff, Eric Gerets, Walter Meeuws, Luc Millecamps, Michel Renquin, Julien Cools (kaptein), René Vandereycken, Wilfried Van Moer, Raymond Mommens, François Van Der Elst og Jan Ceulemans.
Prokhladnyj
Prokhladnyj (russisk Прохладный) er ein by i Republikken Kabardino-Balkaria i Russland med om lag 60 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Malka, rundt 40 km nordaust for Naltsjik.
Han vart grunnlagt i 1765 og fekk bystatus i 1937.
Wallisellen
Wallisellen er ein kommune i distriktet Bülach i kantonen Zürich i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunen ligg i Glattal og kommunesenteret ligg 431 meter over havet.
Wallisellen ligg ved bygrensa mot Zürich, nordaust for byen.
Bragenesøya
Bragenesøya er ei øy ved Nordaustlandet på Svalbard. Tidlegare var ho kjend som Brageneset. Grunna den globale oppvarminga, har Gimlebreen ein utløpar av Vestfonna trekt seg attende og avdekka at neset var ei øy. Dette blei oppdaga sumaren 2019. Eit sund kom til synes i nord, der brea hadde danna ei bru tidlegare.
Øya ligg ved sørvestsida av Nordaustlandet, aust i Hinlopenstretet. Nær innløpet av Wahlenbergfjorden. Arealet utgjer omlag 10 kvadratkilometer. Høgaste punktet når 52 moh. Bukta som blir kalla, Brageneshamna ligg aust og i le på den nyoppdaga øya.
Stridsklev kyrkje
Så langt er eitt av to planlagde byggetrinn gjennomført. Kyrkja er teikna av arkitektfirmaet Børve og Borchsenius ved Kåre Kverndokk, mens hovedentreprisen er ved Buer Entreprenør, og Sønke Mahler står for kunstnerisk utsmykning.
Saman med Herøya kyrkje høyrer denne kyrkja til Klevstrand sogn. Det er ikkje kyrkjegard på staden.
Hellanditt
Hellanditt er eit gulbrunt mineral og krystalliserer monoklint. Det er skildra av W.C. Brøgger i 1903 frå ein granitt-pegmatitt på Lindvikskollen ved Kragerø i Telematk. Mineralet er seinare funne fleire stader i verda. Frå Noreg er mineralet påvist i Drag i Tysfjord i Nordland og Heftetjern-pegmatitten i Drangedal. Den kjemiske samansetjinga er komplisert; det er vesentleg eit borosilikat av kalsium og yttrium. (Ca,Y)6(Al,Fe3+)Si4B4O20(OH)4.
Det er kalla opp etter geologen og politikaren Amund T. Helland.
Pamela Anderson
Pamela Denise Anderson er ein canadisk-amerikansk skodespelar, forfattar, fotomodell og aktivist.
Karriere og aktivisme
Anderson vart verdskjent for rolla som badevakta C.J. Parker i TV-serien Baywatch. Ho har òg spelt i suksessfulle filmar som Scooby Doo (2002) og Scary Movie 3 (2003). Ho har sidan medverka i mange andre filmar og TV-seriar, og ho har vore Playboy-modell. Karrieren hennar i Playboy spenner over tre tiår, og ho har dukka opp på fleire Playboy-tidsskrift enn nokon annan modell.
Anderson er eit aktivt medlem av dyrevernorganisasjonen People for the Ethical Treatment of Animals (PETA), og har delteke i fleire kampanjar for dyr sine rettar. Ein av kampanjane hennar som medlem av PETA har vore mot bruk av pels. I 2003 strippa Anderson for PETA-kampanjen «I'd Rather Go Naked Than Wear Fur». Ho er også vegetarianar.
Privatliv
Pamela Anderson har både amerikansk og canadisk statsborgarskap.
Anderson gifta seg med musikaren Tommy Lee, kjent som trommeslagar i bandet Mötley Crüe, i 1995. Paret søkte om skilsmisse to gonger, før dei tidleg i 1998 endeleg gjorde det slutt. Saman fekk dei to søner, Brandon Thomas (fødd i 1996) og Dylan Jagger (fødd i 1997).
Helsinkitt
Helsinkitt er ein gangbergart som er jamnkorna og som hovudsakleg består av albitt og grøne, nekforma aggregat av epidot.
I Noreg er namnet òg nytta om ein ven varietet i nordvestlege delar av grimstadgranitten, til dømes ved Steinstjern. Han har blåleg kvarts, lilla eller raud kalifeltspat og mykje grøn epidot.
Det er kalla opp etter Helsingfors (på finsk Helsinki) i Finland.
Løkke bru
Løkke bru er ei bru over Sandvikselva i Sandvika i Bærum kommune. Opphavleg var brua ei køyrebru som fram til 1978 inngjekk i Ringeriksveien, men vart freda og flytt noko lenger opp i Sandvikselva i samband med at det vart bygd ei ny og meir tidsmessig køyrebru i betong på staden der ho stod opphavleg. Etter flyttinga er brua nytta som gang- og sykkelvegbru mellom Løkke og foretnings- og bustadområdet på Hamang, der mellom anna Sandvika videregående skole held til i dei tidlegare bygningane til Handelshøyskolen BI, og ligg no i det parkområdet som vert kalla Løkkeparken.
Brua er ei bogebru med bogar av støypejern, og med brudekke av tre. Brua er fem meter brei, spennet er på 22,8 meter, og byggjekostnadene i si tid var på 4 700 specidalar. Dei to bogane vart støypte på Bærums Verk jarnstøyperi i 1829. Kvar av dei er støypte i eitt stykkje, og frakta i heil tilstand til brustaden. Dette var den fyrste støypejernsbrua som vart bygd i Noreg. Ettersom Ringeriksvegen gjennom Sandvika var en del av hovudvegen mellom Oslo-området og Ringerike, Hønefoss og Hallingdal, vart det naudsynt å erstatte ho med ei ny bru på 1970-talet. No er Europaveg 16 frå krysset med Europaveg 18 i Sandvika hovudsambandet på denne strekninga. Fram til 1934 var Løkke bru dessutan nytta som bru over Sandvikselva for trafikken mellom Oslo og Drammen. Før brua vart bygd, låg det bruer av tre på den same staden.
Brua har namn etter ein tidlegare bondegard i området som vart kalla Løkke (som tydar 'inngjerda jordstykkje'). Løkke bru er særleg kjend på grunn av at Claude Monet har ho med som eit av motiva på måleria frå vitjinga si i Oslo og Bærum i januar-april 1895, då han etter initiativ frå målaren Frits Thaulow kom for å måle «det fryktinngydende nord». Nasjonalgalleriet i Oslo har måleriet av Løkke bru i samlingane sine. Elles har fleire kunstmålarar vorte fascinert av den særeigne brua, mellom anna Johannes Flintoe i 1838 og Fredrik Collet i 1889.
Ellsworth-stasjonen
Ellsworth-basen (spansk Estación Científica Ellsworth) var ein base i Antarktis oppretta av USA i 1957 under Det internasjonale geofysiske året. Basen vart raskt gjeven vidare til Argentina og forlaten og dekt av is i 1962.
Historie
Han var kalla opp etter den amerikanske oppdagaren Lincoln Ellsworth og vart plassert på vestkysten av Weddellhavet på Filchner-Ronne-isen. Basen skulle opphavleg plasserast på Cape Adams, men då terrenget viste seg å vere upraktisk på grunn av store isklipper, valde ein ei ny plassering i Gould Bay.
Stasjonen vart bygt av marinepersonnell kommandert av kaptein Finn Rønne, med støtte frå isbrytarane USS «Staten Island» og USS «Wyandot». Basen vart utrusta den 11. februar 1957 og gjeve over til argentinske Instituto Antártico Argentino den 17. januar 1959. Dei amerikanske styresmaktene gav då bygnignar, fasilitetar og det som var att av matforsyninganem medan Argentina forplikta seg til å gjere det som var naudsynt for å drive basen vidare. Forskarar frå begge land kunne arbeide saman på basen.
I løpet av tida basen var i drift vart det gjort mange eksperiment og observasjonar innan meteorologi, stråling, målingar av karbondioksid frå lufta, ionosfæriske observasjonar av kosmisk stråling, og studiar av Filchnerisen.
Den 6. januar 1962 flydde kaptein Hermes Quijada frå den argentinske marinen frå denne basen til Sørpolen. Den 30. desember 1962 vart basen nedlagd og etter kvart tok isen over og han forsvann.
De Heibergske Samlinger – Sogn Folkemuseum
De Heibergske Samlinger – Sogn Folkemuseum er eit museum i Kaupanger i Vestland. Museet blei skipa av Gert Falch Heiberg i 1909. Frå 2009 er det ein del av Musea i Sogn og Fjordane.
Wasn't Born to Follow
«Wasn't Born to Follow», òg kalla «I Wasn't Born to Follow», er ein song skriven av Gerry Goffin og Carole King. Goffin skreiv teksten og King komponerte musikken. Songen vart først spelt inn av The Byrds i 1968 på albumet The Notorious Byrd Brothers. Det kortvarige bandet til King, The City, spelte òg inn songen for albumet sitt frå 1968, Now That Everything's Been Said. Han har òg vorte spelt av mange andre artistar, inkludert The Monkees, The Lemon Pipers, Dusty Springfield, og som ei soloinnspeling av King. Byrds-innspelinga vart omtalt i filmen frå 1969, Easy Rider og vart gjeven ut som singel i Storbritannia og Tyskland same år som eit resultat.
De Heibergske Samlinger – Sogn Folkemuseum
Historie
Museet har fått namnet sitt frå museumspioner Gert Falch Heiberg. Heiberg samla gjenstandar frå Sogn tidleg på 1900-talet, og i 1905 bygde han ein utstillingsbygning. I 1909 donerte han samlinga si til Historielaget for Sogn og De Heibergske Samlinger – Sogn Folkemuseum vart etablert og bygd opp på ein del av Heiberg sin eigedom.
Wasn't Born to Follow
Tekst og musikk
Teksten til «Wasn't Born to Follow» feirar fridommen som hippiar naut på slutten av 1960-talet. Han uttrykker behovet for flukt og sjølvstende. Musikkritikaren Johnny Rogan skildra tekstane som ein «framkalling av landleg fridom og det implisitte ønsket om å flykta frå restriksjonane i det konvensjonelle samfunnet.» Musikkprofessoren James E. Perone skildra songaren som «ein robust individualist i eitt med naturen». Songen bruker ein countryrock- melodi, som Perone ser på som eit autentisk bidrag til countryrock-sjangeren som nettopp starta på slutten av 1960-talet.
De Heibergske Samlinger – Sogn Folkemuseum
Museet på Kaupanger
Museet ligg på Kaupanger i Sogndal kommune og omfattar et friluftsmuseum med om lag 30 bygningar som stammar frå ulike tidsepokar - frå mellomalderen til 1980-talet, eit tradisjonelt gardsbruk med hest, kyr, sauer, griser og høns, i tillegg til utstillingsbygning med faste og skiftande utstillingar. Museet har også kafé og museumsbutikk. Utstillingsbygningen er open heile året, medan resten av museet har ope frå mai til september.
Wasn't Born to Follow
The Byrds-versjonen
Byrds-produsenten Gary Usher fekk tak i «Wasn't Born to Follow» før han vart utgjeven eller spelt inn av nokon andre gjennom sambanda hans ved produksjonsselskapet Screen Gems og dei personlege kjentskapa hans med Carole King. The Byrds spelte inn songen 30. november 1967 som ein av dei siste songane som vart spelt inn i øktene for The Notorious Byrd Brothers. Sologitaristen i bandet Roger McGuinn syng solovokal, og bandet er forsterka av Red Rhodes på pedalsteelgitar og Clarence White på gitar. Sidan Byrds-trommeslagaren Michael Clarke hadde forlate gruppa under innspelinga av albumet, speler Jim Gordon, som òg opptredde på The City sin versjon, trommer. Albuminnspelinga blir avslutta med lyden av ei dør som smell igjen.
De Heibergske Samlinger – Sogn Folkemuseum
Museet på Kaupanger
Eit av tilboda som besøkande og andre kan nytte seg av er innspelte lydguidar som fortel historia til 40 punkt og bygningar i friluftsmuseet.
Avdelingar
De Heibergske Samlinger – Sogn Folkemuseum har to avdelingar: Sogn Fjordmuseum ligg ved Kaupanger ferjekai med båtar og alt som har med fjordkulturen å gjera, og Norsk Reiselivsmuseum i Balestrand vart en del av museet i 2007.
Igor Burzanović
Igor Burzanović er ein tidlegare montenegrinsk fotballspelar.
Wasn't Born to Follow
The Byrds-versjonen
Rogan påpeikar at Byrds fornya melodien til King og i tillegg la til nokre «startande» effektar, inkludert samanstillinga av White sitt country-aktige gitarspel og «ein kaskade av eksotiske fraseringer.» I følgje Allmusic-kritikaren Thomas Ward, speler The Byrds songen «med suveren enkelheit» som ein heider av «venleiken til dei reinaste formene for amerikansk musikk.» Perone ser på The Byrds-innspelinga som den «definitive versjonen av songen.» Perone antydar at «Wasn't Born to Follow» blir ekstra gripande på albumet på grunn av plasseringa rett etter den anti-førstegangstenestesongen «Draft Morning», og antydar at «songaren ikkje var fødd til å følgje sauene (rekruttane) til slaktebenken.»
Mens McGuinn skreiv temasongen for filmen Easy Rider, ønskte stjerna og produsenten Peter Fonda òg å inkludera to songar frå The Notorious Byrd Brothers i filmen («Wasn't Born to Follow» og «Draft Morning»). Til slutt vart berre «Wasn't Born to Follow» brukt, og følgde dei to syklistane som køyrde gjennom fjella og tok ein haikar til eit kollektiv. Songen vart brukt i filmen for å uttrykka «søken etter Amerika.»
CBS Records i Storbritannia utnytta den framtredande bruken av songen i filmen og gav ut «Wasn't Born to Follow» som singel 26. september 1969, i det uoppfylte håpet om å få eit lykketreff. Han vart òg gjeve ut som singel i Tyskland. «Wasn't Born to Follow» vart ikkje utgjeven som A-siden av ein singel i USA, men han dukka opp på B-sida av nokre kopiar av singelutgjevinga av tittellåten frå filmen, «The Ballad of Easy Rider».
Andre versjonar
The City spelte inn songen under tittelen «I Wasn't Born to Follow» for albumet deira frå 1968, Now That Everything's Been Said. King song solovokal og spelte tangentar. Danny Kortchmar spelte gitar, Charles Larkey spelte bass og Gordon spelte trommer med Lou Adler som produsent. Versjonen til The City er lengre og meir kronglete enn Byrds-versjonen. Perone skildra noko av King sitt pianospel som «gospelpåverka.» I følgje Allmusickritikeren Tim Sendra, som ein vokalist er King er «i stand til å vri alle kjenslene ho kan ... med den uttrykksfulle amatørismen sin.»
King spelte inn ein soloversjon av «Wasn't Born to Follow» for albumet Pearls: Songs of Goffin and King frå 1980. Perone skildra denne versjonen som å vera meir påverka av countrymusikk enn både Byrds- og The City-versjonane. Perone roser òg hennar fleirspora vokalharmoniar.
Det psykedeliske popbandet The Lemon Pipers spelte inn «Wasn't Born to Follow» på albumet deira frå 1968, Jungle Marmalade. Dusty Springfield spelte inn songen under øktene for albumet hennar See All Her Faces, sjølv om han ikkje var inkludert på den LP-en og måtte venta til 1990-talet for å bli gjeven ut på samlealbum. Paul Howes og Petula Clark skildra Springfield sin versjon som å vera lik King sin, med den «bølgjande rytmen sin og presserande levering.» Men dei la merke til at ho endrar kjønnet på pronomena i siste vers frå kvinne til mann. The Monkees spelte songen på albumet deira frå 2016 Good Times! i ein versjon som Will Hodgkinson frå The Sunday Times sa «rullar saman med mjuk lettheit.» Innspelinga vart påbyrja i 1968 og fullført i 2016. Den engelske musikaren Beth Orton inkluderte ein versjon av songen som eitt av tre bonusspor på luksusutgåva av den femte studioutgivinga hennar Sugaring Season frå 2012.
Det amerikanske indierockbandet Yo La Tengo gav ut ein versjon av «Wasn't Born to Follow» som singel i august 2020.
Dumont d'Urville-stasjonen
Dumont d'Urville-stasjonen (fransk Base Dumont d'Urville) er ein fransk forskingsstasjon som ligg i Antarktis på Île des Pétrels i Archipel de Pointe Géologie i Adélie Land. Han er kalla opp etter oppdagaren Jules Dumont d'Urville då ekspedisjonen hans gjekk i land på Rocher du Débarquement i Dumoulin Islands i øygruppa den 21. januar 1840. Han vert driven av «France Polar Institute Paul-Émile Victor», eit delvis offentleg og delvis privat institutt.
Den første franske forskingsstasjonen i Antarktisk, Port Martin, 62 km aust for D'Urville, vart øydelagd i ein brann natt til 23. januar 1952, utan at nokon kom til skade. I 1952 vart ein liten base bygd på Île des Pétrels for å studere hekkeplassen til keisarpingvinar. Denne basen vart kalla Base Marret. Sidan hovudbasen Port Martin var gått tapt, vart Base Marret vald som stad for overvintring i 1952/1953. Den nye hovudbasen, Dumont D'Urville-stasjonen, vart bygd på den same øya og opna 12. januar 1956 for å tene som senter for den franske forskinga i Antarktis under Det internasjonale geofysiske året 1957/1958. Stasjonen har vore aktiv sidan den gong.
30-40 personar kan gå i land til stasjonen samstundes. Is og kraftig katabatisk vind hindrar ofte landgangar, anten med gummibåt eller med helikopter. Stasjon har huse kring 30 overvintrande og 120 personar om sommaren. Isbrytaren «Astrolabe» fører forsyningar og personell til stasjonen frå hamna i Hobart på Tasmania. Båten gjer fem turar mellom november og mars.
Den oscarvinnande dokumentarfilmen La Marche de l'empereur, på engelsk som March of Penguins, vart filma i området kring denne basen.
Dyreliv
Ein av hovudinteressene ved basen er studiet av dyrelivet, særleg keisarpingvinar.
Om sommaren hekkar adeliepingvinar nær pasen. Joar, snøpetrellar, kjempestormfuglar, flekkpetrellar er her òg om sommaren.
Om vinteren er det berre keisarpingvinar her for å forplante seg. Kring august kjem kjempestormfuglar attende for å jakte på kyllingane til keisarpingvinane.
Somme sjødyr finst oppheld seg òg nær basen. Sjeldnare dyr ved basen er andre pingvinartar, spekkhoggarar og finnkvalar.
Aktivitet
Dumont d'Urville-stasjonen er først og fremst ein forskingsbase, sjølv om transort av forsyningar til Concordia-stasjonen i dag òg er ein viktig aktivitet ved basen.
Kjemi og atmosfære
Laboratoriet i atmosfærisk kjemi ved basen vert ntytat il å analyser mellom andre svovelsambindingar i atmosfæren.
Geofysikk
I dag er det mindre studiar av geofysikk enn i tidlegare tider ved basen. Fleire reiskapar er likevel framleis i bruk, som ein tidvassmålar, ein detektor for kosmisk stråling, ein GPS for å måle korleis Antarktis fell ned i den øvre mantelen, ein LIDAR for å analysere ozonmengda og ozonhol.
Kiribatisk
Kiribatisk (også kjend som gilbertesisk) er eit mikronesisk språk som blir tala på Kiribati, der det er offisielt språk og utbreidd blant størstedelen av befolkninga. Det finst også talarar på Fiji, Nauru, Salomonøyane, Tuvalu, Vanuatu og i USA.
Dumont d'Urville-stasjonen
Logistikk
Transport av personell og forsyningar til Concordia er ein viktig aktivitet ved stasjonen, særleg om sommaren. Teknikarar, inkludert elektrikarar, røyrleggarar, mekanikarar for det elektriske verket og bilmekanikarar er viktige for å drive basen året rundt.
Kiribatisk
Namna Kiribati og ikiribati er ei kiribatisering av det engelske namnet «Gilberts», etter Gilbertøyane, den største øygruppa i landet.
Skrift
Kiribatisk blir skrive med latinske bokstavar.
Eldbjørg Brekke
Eldbjørg Brekke er ein norsk forfattar frå Saksumdal. Ho debuterte med romanen Blenda på Samlaget i 2007. I 2010 gav ho ut kunstboka «Et kjærlighetens menasjeri» på eige forlag. Boka vart gjeve ut i tilknyting til Litteraturfestivalen på Lillehammer i mai 2010. Brekke er busett på Lillehammer.
Schlager & Chansons
Schlager & Chansons var den vesttyske uttakinga til Eurovision Song Contest 1956. Finalen fann stad 1. mai 1956 i Großer Sendesaal des Kölner Funkhauses i Köln, og vart presentert av Heinz Piper. Tevlinga vart vunnen av Walter Andreas Schwarz med den tyskspråklege songen «Im Wartesaal zum großen Glück», som fekk representere Vest-Tyskland i den fyrste utgåva av Eurovision Song Contest i Lugano i Sveits. Av di kvart land deltok med to bidrag kvar vart det andre valt ut av Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland. Tre dagar før tevlinga hadde Lys Assia òg delteke i den sveitsiske uttakinga, der to av bidraga hennar vart valt ut til å representere Sveits. Namnet på songen og kva for plassering ho fekk er ikkje kjend. Det gjekk rykte om at Assia framførte den tyskspråklege songen «Ein kleiner gold'ner Ring», men ho kunne berre hugse at ho hadde framført songen i ein tysk musikkfestival. Seinare viste det seg at ho deltok i den tyske schlagerfestivalen i 1961 med «Ein kleiner goldner Ring». Ho fekk ikkje representere Vest-Tyskland, men vann Eurovision Song Contest 1956 for Sveits med songen «Refrain».
I fylgje reglane måtte alle deltakarlanda arrangere ei nasjonal uttaking. Ingen av deltakarane som står oppført på lista kan hugse at dei deltok, og ein av artistane hadde ein konsert i Berlin same kveld som tevlinga vart arrangert. Det er dimed truleg at tevlinga berre er oppdikta og aldri fann stad.
Sør-Gudbrandsdal tingrett
Sør-Gudbrandsdal tingrett er ein førsteinstansdomstol under Eidsivating lagdømme, og ligg på Lillehammer i Oppland fylke. Han dekker dei sørlege delane av Gudbrandsdalen, eller kommunane Lillehammer, Gausdal, Øyer, Ringebu og Sør-Fron. Domstolen består av sorenskrivar Elisabeth B. Løvold, éin dommar og éin dommarfullmektig.
Historikk
Sør-Gudbrandsdal heradsrett har funnest like lenge som det norske sorenskrivarembetet, unnateke perioden 1719-1731, då domstolane i Nord- og Sør-Gudbrandsdal var slegne saman. Domssoknet femna om same område som i dag, unnateke Sør-Fron, og i tillegg Sollia sokn i noverande Stor-Elvdal kommune.
I 1734 blei domssoknet utvida ved at både Nord-Fron og Sør-Fron blei overflytta frå Nord-Gudbrandsdal, men i 1841 blei Nord-Fron, Sør-Fron, Ringebu, Sollia og Øyer frådelt og skipa det nye Mellom-Gudbrandsdal heradsrett. Sør-Gudbrandsdal domssokn omfatta frå då av berre noverande Lillehammer og Gausdal.
NM i sykling 1964 på landeveg
Noregsmeisterskapen i landevegssykling 1964 fann stad i Drammen sundag 9. august 1964.
170 km fellesstart
<br style="clear:both;" />
Avtalen om opne luftrom
Kvaliteten på fotografia er begrensa til ei oppløysing på 30 cm. i høve avtalen. Kvaliteten skal berre tillata identifisering av større militært utstyr, så som å kunne sjå skilnaden på ei stridsvogn og ein lastebil. Alle bileta som vert tekne, skal kunne delast mellom alle medlemslanda.
At avtalen kom i stand i det heile teke, kjem av utviklinga innan fotosatellittar. Oppløysinga på satellittbilda gjer flyfoto nesten overflødige. Det er difor reist spørsmål om kva nytte ein har av denne avtalen.
Medlemskap
34 medlemmar til Avtalen om opne luftrom er: Kviterussland, Belgia, Bosnia-Hercegovina, Bulgaria, Canada, Kroatia, tsjekkia, Danmark, Estland, Finland, Frankrike, Georgia, Tyskland, Hellas, Ungarn, Island, Italia, Latvia, Litauen, Luxembourg, Nederland, Noreg, Polen, Portugal, Romania, Russland, Slovakia, Slovenia, Spania, Sverige, Tyrkia, Ukraina, Storbritannia, og USA. Kirgisistan har signert, men enno (2017) ikkje ratifisert. Canada og Ungarn er depositories av traktaten i heider av deira spesielle bidrag I prosessen til Open Himmel.
Åtte nye land har slutta seg til traktaten sidan den trådde i kraft: Finland, Sverige, Latvia, Bosnia og Hercegovina, Kroatia, Slovenia, Estland og Litauen.
Territorium
Regimet under Open Himmel dekkjer territorium over land som er medlem og øver suverenitet, inkludert landområde, øyar og territorialfarvatn. Avtalen sier at heile territoriet til eit medlemsland skal vera tilgjengeleg for observasjon.
Grekarar
Grekarar (gresk Έλληνες, ) er ei folkegruppe frå Hellas, Kypros, kringliggjande område og utvandra grupper over heile verda. Grekarar har hatt stor innverknad på vestleg kultur gjennom filosofi, kultur, mytologi og teologi frå antikken og mellomalderen.
I oldtida viste namnet til ein gresk eller hellensk stamme i Vest-Hellas. Romarane og andre italiske folk nytta seinare nemninga om hellenarane generelt, og gjennom latinen er «grekarar» også i moderne språk blitt den vanlege nemninga på innbyggjarane i Hellas og etterkomarane deira.
Grekarar har historisk danna koloniar og greske samfunn i alle middelhavslanda, men har hatt hovudkonsetrasjonen sin ved Egearhavet og Det joniske havet. Her har ein tala gresk sidan bronsealderen.
Fram til byrjinga av 1900-talet budde grekarar spreidd overalt frå den greske halvøya til vestkysten av Anatolia, Pontus ved Svartehavet, Konstantinopel, Egypt, Kypros og Sør-Italia. Mange av desse områda var del av Austromarriket på 1000-talet, medan andre var grunnlagde som tidlegare greske koloniar.
Som følgje av Den gresk-tyrkiske krigen 1919-1922 fann det stad ei omfattande utveksling av innbyggjarar mellom Hellas og Tyrkia. Dei fleste grekarane frå Det osmanske riket/Tyrkia måtte no bu i det som no er staten Hellas eller på Kypros.
Great Yarmouth
Great Yarmouth, lokalt ofte berre kjent som Yarmouth, er ein kystby i Norfolk i England. Han ligg ved munningen av elva Yare, omkring 30 km austom Norwich. Byen er administrasjonssenter for distriktet Great Yarmouth.
Historie
Namnet Yarmouth viser til munningen (mouth) til elva Yare; den eldste forma av dette namnet er Yernemuth. Byen ligg like ved staden der romarane la ein militærleir ved elveoset, som dei kalla Gariannonum, seinare forvanska til Gernemwa. Mange fiskarar frå Cinque Ports trekte til staden i angelsaksisk tid, og då normannarane erobra landet i 1066 var det 70 borgarar i Yarmouth. Henrik I utnemnde ein reeve til å styre byen. I 1208 gav Johan borgarane privilegium tilsvarande dei Oxford hadde. Desse vart seinare forsterka i nye charterar, som stadfesta Great Yarmouths rettar i tilhøve til Little Yarmouth og Gorleston.
Ein latinskule vart oppretta i 1551. Han heldt til i storhallen til det gamle sjukehuset, som hadde vorte grunnlagt under Edvard I av Thomas Fastolfe. Han var stengd frå 1757 til 1860, men vart så opna på nytt. I 1872 flytta han til nye lokale.
I mai 1845 vart byen råka av ein katastrofe då ei hengebru kollapsa. 79 menneske omkom, dei fleste av dei born. Under andre verdskrig vart Great Yarmouth bomba, men det meste av den gamle byen står. Blant anna finn ein meir enn to kilometer lang bymur frå mellomalderen, der over 2/3 er verna. Elleve av dei atten tårna langs muren står òg. På South Quay finn ein eit handelshus frå 1600-talet blant tudor, georgianske og viktorianske bygningar. Innanfor dette kaiområdet ligg eit område kjent som The Rows, eit labyrintisk samansurium av små smug. Det var opphavleg heile 145 smug i det vesle området, men nokre av desse har forsvunne som følgje av bombinga under andre verdskrigen.
Union Glacier Camp
Union Glacier Camp er den einaste private, sesongbaserte leiren i Antarktis. Han ligg i Heritage Range i Ellsworth Mountains på Unionbreen, som har gjeve namn til leiren. Han vert driven av Antarctic Logistics & Expeditions LLC (ALE), eit selskap som driv ekspedisjonar og turar til det indre av Antarktis.
Leiren ligg nær Union Glacier Blue-Ice Runway SCGC ein sjeldan, naturleg stålisrullebane som gjer at jetfly med hjul (og ikkje berre meiar) kan lande der. Det russiske Ilyushin Il-76-flyet transporterer regelmessig utstyr og personell til leiren.
From Union Glacier Camp går transport til Sørpolen, Vinson Massif, Herculesfjorden og andre stader med eit Twin Otter eller Basler BT-67 med meiar.
Vyksa
Vyksa (russisk Выкса) er ein by i Nizjegorod oblast i Russland med om lag 60 000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Oka, rundt 160 km sørvest for Nizjnij Novgorod (vegavstand 186 km).
We Three Kings
Bakgrunn
Då han skreiv «We Three Kings» i 1857 var John Henry Hopkins Jr. prest (rector) ved Christ Episcopal Church i Williamsport i Pennsylvania. Opphavleg hadde han vore journalist i New York, og studert til å bli advokat, men han valde å gå inn i prestestanden etter å ha gått ut frå University of Vermont. Hopkins blei student ved General Theological Seminary i New York, og blei utnmend til diakon etter å ha gått ut derfrå i 1850. Han blei den fyrste musikklæraren ved seminaret fem år seinare, og sat i stillinga til 1857, i tillegg til prestegjerninga si.
Det siste året sitt som lærar ved seminaret skreiv Hopkins «We Three Kings» for ei juleførestilling som skulle haldast der. Til skilnad frå samtidige julesongar blei både tekst og melodi skrive av Hopkins. Den opphavlege tittelen var «Three Kings of Orient», og han blei sungen innan familie- og vennesirkelen hans. Songen var mykje omtykt blant dei, og Hopkins bestemte seg difor for å gje han ut i 1863 i boka si Carols, Hymns, and Songs. Dette var den fyrste julesongen frå USA til å få utbreidd popularitet, og den fyrste til å bli teken med i Christmas Carols Old and New, ei «prestisjefull» og «innverknadsrik» julesongsamling gjeven ut i Storbritannia. I 1916 blei songen teken med i salmeboka til Episcopal Church; utgåva frå dette året var den fyrste som hadde ein eigen del for julesongar. «We Three Kings» blei også teken med i Oxford Book of Carols frå 1928, som lovprisa songen som «one of the most successful of modern composed carols».