cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tuftebreen
Tuftebreen er ein brearm av Jostedalsbreen i Luster kommune i Vestland. Breen ligg i Tufteskardet, i ein sidedal til Krundalen i Jostedalen, om lag 3 km sørvest for Nigardsbreen. Han har eit areal på 6,5 km² og er 6,5 km lang. Det høgaste punktet på breen er 1920 meter over havet og det lågaste er 860 meter over havet. Tuftebreen vart fram til tidleg på 1900-talet oftast kalla «Tverrbreen».
Under den vesle istida på 16- og 1700-talet gjekk Tuftebreen kraftig fram gjennom Tufteskardet og kom heilt ned i dalbotnen i Krundalen. Breen vart liggjande berre eit par hundre meter unna gardstunet på Bergset, og mykje beitemark og slåttemark til garden vart øydelagd. Dette er grundig dokumentert i ei avtaksforretning frå 1742.
Statsmann
Ein statsmann eller statskvinne er vanlegvis ei nemning på politikarar eller andre viktige personar i ein stat som har ein lang og respektabel karriere innan politikk på eit nasjonalt eller internasjonalt nivå.
Nobuyuki Hosaka
Nobuyuki Hosaka er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Verdy Kawasaki og Urawa Reds.
Maputo
Maputo er hovudstaden i Mosambik. Byen ligg heilt sør i landet, og byen sin økonomi er bygd opp kring ei moderne hamn. Hamna ligg ut mot Indiahavet. I 1997 vart det offisielle innbyggjartalet oppgjeve til 966 837. Ein reknar med at det røynlege talet er mykje høgare. Dei viktigaste eksportvarene er kol, bomull, sukker, krom og trevarer.
Cybina
Cybina er ei elv i Polen og ei sideelv til Warta frå høgre. Ho startar nær landsbyen Wierzyce og etter 43 km munnar ho ut i den høgre greina til Warta, som òg vert kalla Cybina eller Kanał Ulgi. Cybina renn gjennom to store innsjøar, Swarzedzkie og Jezioro Maltańskie.
Styggebrean
Styggebrean (Styggebreen) er ein isbre i Jotunheimen på austsida av Galdhøpiggen i Lom kommune i Innlandet. Mange kryssar Styggebrean på veg opp til toppen av Galdhøpiggen frå Juvasshytta.
20. juli 1993 fall ein mann ned i ein bresprekk på breen og omkom.
A Show of Hands
A Show of Hands er eit konsertalbum av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Albumet vart utgjeve i 1989 på Mercury Records og vart innspelt under Hold Your Fire- og Power Windows-turneane.
Materialen på albumet er for det meste henta frå dei fire førre albuma til bandet (Signals, Grace Under Pressure, Power Windows og Hold Your Fire). Dei einaste songane som er på konsertalbumet, men som ikkje er med på nokre av desse fire albuma er «Witch Hunt», «Closer to the Heart», og «The Rhythm Method». Sistnemnde er ein trommesolo av Neil Peart som aldri har vore utgjeve på plate.
Lister
Album – Billboard (Nord-Amerika)
Address Resolution Protocol
Address Resolution Protocol (ARP) er ein protokoll som opererer på nettverkslaget i OSI-modellen. ARP blir brukt til å kople saman adresser frå datalinklaget og nettverkslaget (IP-adresser. Opphavleg var ARP utforma for å vere uavhengig av IP-protokollen, men blir nesten utelukkande brukt i samband med IP.
Detaljert verkemåte
Typisk blir ARP brukt på denne måten; Ein vert bruker IP-protokollen på nettverkslaget, men for å kommunisere med ein annan vert på det lokale nettverket må verten få tak i Ethernet MAC-adressa til mottakaren frå IP-adressa som er kjent. ARP fungerer på den måten at verten som skal sende ei pakke kringkaster ei ARP pakke som inneheld IP-adressa til mottakaren. Sender venter så på eit svar frå verten som har den IP-adressa. Ein vert kan også svare på vegne av andre vertar. Dette kallast proxy arp.
Kvar vert på nettverket vedlikeheld ein hurtigbuffer med koplingane mellom IP-adresser og MAC-adresser for å unngå å måtte gjenta prosessen for kvar enkelt pakke som skal bli overført. Oppføringar i hurtigbufferen slettes etter ei viss tid, og verten må sende ein ny ARP-førespurnad.
Henrik H. Langeland
Henrik Helliesen Langeland er ein norsk litteraturvitar og forfattar fødd i Oslo.
Langeland debuterte i 2000 med romanen Requiem. Romanen Wonderboy frå 2003 vekte mykje merksemd. Romanen skildrar tilhøvet mellom IKT- bransjen og forlagsbransjen kring tusenårsskiftet. Ein ambisiøs forretningsmann ynskjer å sameina det beste frå den gamle økonomien og den nye økonomien. Den nye økonomien var mellom anna rekna å vera IKT- føretak der aksjekursen såg ut til å stiga i all æve.
Langeland har sjølv vore management trainee, ei leiaropplæring, i mediekonsernet Schibsted ASA. Langeland er utdanna innan litteraturvitskap frå Universitetet i Oslo. Frå 2005 og ut 2007 var han redaktør i det litterære tidsskriftet Vinduet. Tidsskriftet vert utgjeve av Gyldendal Norsk Forlag.
Osamu Takada
Osamu Takada er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Verdy Kawasaki og Shimizu S-Pulse.
Boreal tid
Boreal er den første alderen eller sekvensen i holocen. Han var opphavleg basert på studie av danske torvmyrer av Axel Blytt og Rutger Sernander. I torvmyrsediment kan ein kjenne igjen boreal av den særeigne pollensonen. Han kom etter yngre dryas, den siste kuldeperioden i pleistocen og før atlantikum, ein varmare og fuktigare periode enn det noverande klimaet vårt. Boreal var ein overgang mellom dei to periodane, men hadde eit varierande klima som stundom var mykje likt det me har i dag.
Preboreal
Før boreal tid kom preboreal, som varte frå kring 8300 til 7000 år fvt. Klimaet var fuktig og kjølig i denne perioden.
Bzura
Bzura er ei elv sentralt i Polen og ei sideelv til Wisła (i Wyszogród) med ei lengd på 166 km. Dette gjer ho til den 25. lengste i Polen. Nedslagsfeltet hennar er 7788 km².
Melhus kyrkje
Melhus kyrkje, Melhus i Trøndelag, er ei krosskyrkje i stein frå 1892 teikna av Carl Julius Bergstrøm.
Meddle
Meddle er det sjette studioalbumet til den engelske rockegruppa Pink Floyd, gjeve ut 31. oktober 1971 på Harvest Records. Det vart spelt inn mellom turneane til bandet, frå januar til august 1971. Albumet vart spelt inn fleire stader kring London, mellom anna Abbey Road Studios og Morgan Studios.
Melhus kyrkje
Til venstre for altartavla heng eit måla portrett, rekna som Petter Dass sitt portrett, truleg måla i 1684 av ein ukjend kunstnar.
Meddle
Gruppa hadde ikkje songar å arbeide med eller noko klår idé om kva retning dei skulle ta, så gruppa sette i gang med ei rekkje eksperiment som til slutt enda opp å inspirere dei til å lage «Echoes». Sjølv om dei seinare albuma til bandet vart samla kring eit eins tema med tekstar skrivne av Roger Waters, var Meddle eit gruppesamarbeid med tekstbidrag frå kvart medlem, og det vert rekna som eit overgangsalbum mellom den Syd Barrett-påverka gruppa frå seint i 1960-åra og Pink Floyd i 1970-åra. Plateomslaget er eit øyre under vatn. Som med fleire av dei tidlegare albuma designa av Hipgnosis, var ikkje Storm Thorgerson nøgd med resultatet.
Innspeling
Etter å ha spelt ei rekkje konsertar i Amerika og England for å marknadsføre Atom Heart Mother sette Pink Floyd i gang arbeidet med nytt materiale i Abbey Road Studios i London tidleg i 1971. På den tida hadde Abbey Road berre ein åttesporsopptakar og bandet meinte at dette ikkje var nok for dei stadig aukande tekniske krava prosjekta deira hadde. Dei overførte dei beste forsøka sine, inkludert opninga av det som vart «Echoes», til 16-sporslydband ved mindre studio i London (nemleg AIR og Morgan i West Hampstead) og fortsette arbeidet med det meir avanserte innspelingsutstyret. Lydteknikaren John Leckie og Peter Bown tok opp det meste av Abbey Road- og AIR-innspelingane, medan det mindre arbeidet som vart gjort i Morgan, vart handsama av Rob Black og Roger Quested.
Bandet mangla eit sentralt tema for prosjektet og brukte fleire eksperimentelle metodar i eit forsøk på å få i gang den kreative prosessen. Eit eksperiment involverte at bandet spelte på kvar sine spor, utan referanse til det dei andre bandmedlemmane gjorde. Tempoet var heilt tilfeldig medan bandet leika seg med avtalte akkordstrukturar og stemningar som «første to minutta romantisk, neste to livlege». Kvar innspelte del fekk namn, men prosessen førte ikkje fram. Etter fleire veker hadde dei ikkje klar ein einaste song.
Melhus kyrkje
Historie
Dette «Epitaphium» hang i gammalkyrkja i Melhus. Det vart ikkje flytta over til nykyrkja då den gamle mellomalderkyrkja vart riven i 1890, men vart i staden sett unna på garden Søndre Melhus. Her stod tavla til 1899.
Meddle
Innspeling
Lecik hadde arbeidd på album som George Harrison sitt All Things Must Pass og Ringo Starr sitt Sentimental Journey, og var tilsett som lydbandoperatør på Meddle, dels fordi han hadde ein tendens til å arbeide til seint på natt. Han sa at Pink Floyd-innspelingane gjerne byrja om ettermiddagen og slutta tidleg på morgonen, og «i løpet av den tida vart det ikkje gjort noko som helst. Det var ikkje noko kontakt med plateselskapet, utanom at kontakten deira i selskapet av og til dukka opp med eit par vinflasker og nokre jointar.» Bandet brukte visstnok lang tid på å arbeide med enkle lydar, eller eit særskild gitarriff. Dei brukte òg fleire dagar i AIR i eit forsøk på å skape musikk med forskjellige hushaldningsting, ein idé dei gjekk attende til mellom The Dark Side of the Moon og Wish You Were Here.
Sigdhøgtida
Sigd er ei etiopisk-jødisk høgtid som blir feira den 29. hesjván. Dagen fell femti dagar etter jom kippur, likande skikken med å feira sjavuot femti dagar etter pesah. Høgtida blir feira gjennom faste og valfart, i dag hovudsakleg til Jerusalem. Sigdhøgtida har vore ein israelsk høgtidsdag sidan 2008.
Den jødiske høgtida feirar godtakinga av Toráen, og blir tidvis sett på som eit minne om openberringa av dei ti bodorda på Sinaifjellet. Tradisjonen til dei etiopiske rabbinararne (kessim) at ein tok til å feira høgtida under kristne forfølgingar av jødane på 1400-talet. Dei skal ha blitt inspirerte av Esra-Nehemja-forteljinga om korleis moselovane blei førte tilbake til jødane som hadde tapt dei i det babylonske eksilet. Til minne om dette har etiopiske jødar valfarta til Midraro, Hoharoa eller Wusta Tsegai i Etiopia.
Ordet «sigd» er amharisk og er eit etiopisk ord for synagoge. Det er i slekt med arabisk masdjid, 'moské'.
Meddle
Innspeling
Etter desse tidlege eksperimenta - som vart kalla Nothings – utvikla bandet Son of Nothings, som vart følgd opp av Return of the Son of Nothings – arbeidstittelen på det nye albumet. Ein av desse tidlege eksperimenta var å bruke pianoet til Richard Wright. Wright hadde sendt ein enkel tone gjennom ein Leslie-høgtalar, og skapt eit ubåtliknande ping. Bandet prøvde å gjenskape denne lyden i studioet, men klarte det ikkje, så demoversjonen vart nytta på det som sidan vart «Echoes», og miksa i AIR Studios. Kombinert med gitaren til David Gilmour, klarte bandet å utvikle sporet vidare, og eksperimenterte med tilfeldige lydeffektar (som å plugge gitaren til Gilmour inn i ein wah-wah pedal bakfram, ein effekt dei hadde nytta på konsertar i 1970 i den instrumentale delen av «Embryo». Dette skapte ein måseskrik-liknande lyd. I motsetnad til Atom Heart Mother, gjorde dei ekstra lydspora dei no hadde tilgjengeleg at dei kunne skape sporet i fleire stadium, i staden for å spele det inn i eitt enkelt opptak. Det endelege, 23 minuttar lange stykke tok til slutt opp heile side to av albumet.
Meddle vart spelt inn innimellom konsertane til bandet, så produksjonen vart spreidd over ei ganske lang tid. Bandet var i studio første halvdel av april 1971, men andre halvdelen spelte dei i Doncaster og Norwich før dei kom attende i studio i slutten av månaden. I mai var dei både i studio i Abbey Road, og dreiv øvingar og heldt konsertar i London, Lancaster, Stirling, Edinburgh, Glasgow og Nottingham. I juni og juli spelte dei hovudsakleg i Europa. I august reiste dei heilt til Australia og Asia, i september spelte dei i Europa og i oktober og november i USA. I same perioden produserte gruppa òg Relics, ei samleplate med den tidlege musikken til Pink Floyd. Ein kvadrofonisk miks av albumet vart førebudd i Command Studios den 21. og 26. september, men har aldri blitt utgjeven. . I 2016 vart nye stereo- og 5.1-miksar av albumet gjeven ut som løynde spor på blueray-plata i Reverberation-delen av plateboksen The Early Years.
Komposisjon
Sjølv om songane har forskjellige stemningar, er Meddle generelt rekna å vere meir samanhengande enn føregangaren Atom Heart Mother frå 1970.
A Pillow of Winds
I følgje Nick Mason kjem tittelen av eit sett med mogelege kort ein kan ha på handa i spelet Mahjong, som Mason, Waters og konene deira spelte medan dei var i Sør-Frankrike.
Fearless
Songen har eit langsamt tempo og ein akustisk gitar gjev ein viss likskap til andre spor på albumet. Roger Waters laga det stigande riffet på gitaren sin med ei open G-stemming, som han lærte av Syd Barrett. Det verkar som om Barrett òg vert sunge om i teksten. Waters spelar både riffet og andre rytmegitardelar på denne songen, sjølv om han vanlegvis berre spelte bass.
I slutten av songen kan ein høyre tilhengjarar av Liverpool, frå The Kop, som syng «You'll Never Walk Alone» oppå musikken av Pink Floyd. Denne songen av Rodgers og Hammerstein vart ein hymne for Liverpool etter at Gerry and the Pacemakers hadde hatt ein nummer ein-hit med deira innspeling. Fansen roper «Liverpool!» heilt på slutten av songen.
Tittelen på songen er eit engelsk slanguttrykk frå fotball som tyder «særs bra», og som vart ein klisje internt i bandet under turneane deira.
San Tropez
Albumet er laust basert på livet til Pink Floyd på denne tida. Heile bandet reiste til San Tropez i lag med kjærastane sine på den tida og hadde ei fredeleg tid, som ein kjenner igjen både i stemninga i songen og tittelen.
Senterpartiet (fleirtyding)
Senterpartiet er namnet på fleire politiske parti:
Melhus kyrkje
Prestegårdslåna
Prestegårdslåna, som ligg rett sør for kyrkja, var rivningstrua på 1990-talet til ho vart freda av Riksantikvaren. Bygningen er i dag i eiga til Stiftelsen Prestegårdslåna i Melhus.
Storjuvbrean
Storjuvbrean (Storjuvbreen) er ein isbre i Jotunheimen på nordsida av Galdhøpiggen i Lom kommune i Innlandet.
To personar som deltok i TV-programmet 71 grader nord i 2001 vart skadd då dei vart råka av steinfall frå moreneryggen ved breen.
Meddle
Seamus
Songen er skrive av heile bandet ein dag i 1971 då dei fann ut at hunden til Steve Marriott, Seamus (som Gilmour passa på den tida) kunne gøy i harmoni med musikken. Dei spela raskt inn ein tolvtaktsblues, som hunden kunne «syngje» til, og Gilmour la seinare på litt ekstra instrument og eit lite vers. Ein kan òg høyre litt tale spreidd rundt i songen. Om lag eit minutt ut i songen kan ein høyre nokon frå bandet som seier noko som liknar «it's better than last time» eller «very theatrical». I følgje The Pink Floyd Encyclopedia av Vernon Fitch er det «Here is the real dog», som vert sagt.
Ein del Pink Floyd-fans har uttrykt misnøye med «Seamus» og meiner det er eit sjeldant tilfelle av dårleg låtskriving. Dette var derimot ein del av humoren til bandet, og viser bluesrøtene deira, som sjeldan vart vist på offisielle innspelingar.
Pink Floyd spelte berre denne songen ein gong, og det var på Live at Pompeii under namnet «Mademoiselle Nobs». For å gjenskape songen spelte Gilmour munnspel, medan Waters spelte gitar. Bandet hadde lyst å ha med denne songen, og bad regissør Maben om å finne ein hund som kunne ta Seamus sin plass. Dei gjorde innspelinga i les Studios de Boulogne i Paris våren 1972. Ein afghansk mynde kalla Nobs, som høyrde til Madonna Bouglione (dottera til ein sirkusdirektør kalla Joseph Bouglione), vart henta til studio. Ein kan òg høyre ein bass på innspelinga, men denne vart truleg lagt på seinare.
Echoes
Den siste songen på albumet er den 23 minuttar lange «Echoes». Han vart først framført under tittelen «Return of the Son of Nothing» den 22. april 1971 i Norwich, og bandet brukte kring eit halvt år på songen i tre forskjellige studio (Morgan, AIR and Abbey Road). Sporet opnar med Wright sitt «ping». Det meste av «Echoes» vart spelt inn i Air Studios, og var fullført i juli 1971. I bakgrunnen av sporet kan ein høyre ein Shepard-tone. «Echoes» har òg gjeve namn til samlealbumet Echoes: The Best of Pink Floyd, der det finst ein kraftig nedkorta versjon. På samlinga vart leire klipp frå songen nytta og lengda er skoren ned til sju minuttar. Somme av materialet som vart skriven under innspelinga av Meddle vart ikkje nytta, men ein song vart sidan til «Brain Damage» på The Dark Side of the Moon.
Innpakking
Tittelen på albumet, Meddle, er eit ordspel på medalje, eller medal på engelsk og det å blande seg inn. Storm Thorgerson frå designgruppa Hipgnosis føreslo opphavleg å bruke eit nærbilete av anus på ein bavian som bilete på omslaget. Bandet gjekk ikkje med på det og sa til han på telefon frå Japan at dei heller ville ha «eit øyre under vatn». Biletet på omslaget vart teken av Bob Dowling. Biletet syner eit øyre, der dei små bølgjene på vatnet skal representere lydbølgjer. Thorgerson sa seinare at han var misnøgd med albumet og hevda det var det han likte minst av Pink Floyd sine omslag: «Eg syns Meddle er eit mykje betre album enn plateomslaget». Kollegaen til Thorgerson, Aubrey Powell var samd og sa: «Meddle var eit rot. Eg hata det omslaget. Eg syns ikkje me rettferdiggjorde dei med det coveret i det heile. Det er halvhjarta.» Biletet av bandet på innsida av albumet var siste gongen dei var avbilda på eit omslag før A Momentary Lapse of Reason i 1987.
Utgjeving og mottaking
Meddle kom ut 31. oktober 1971 i USA og 13. november i Sotrbritannia. Meddle vart seinare gjeven ut på ein ommastra LP av Mobile Fidelity Sound Lab, og i april 1989 på gull-CD-formatet deira «Ultradisc». Albumet var inkludert i plateboksen Shine On den 2. november 1992.
Sjølv om det nådde tredjeplassen på albumlista i Storbritannia, førte mangel på marknadsføring til dårlege salstal i USA og det nådde berre 70. plassen der. «Pink Floyd hadde mange fans i Storbritannia og store delar av Europa», sa Rupert Perry, som då var sjef for A&R hos Capitol. «Men dei måtte bli større i USA, der dei berre gjorde 200 000 album. Dei var ein album-artist - ingen singlar - og det var dårlege nyhende for oss. Dei hadde særs høg kredibilitetsfaktor, men mangla salstala.»
Den 29. november 1971 vart «One of These Days» gjeven ut på 7"-singel i USA med «Fearless» som B-side. «One of These Days» og «Echoes» vart begge framførte på Live At Pompeii (den siste i to delar) og på BBC-programmet In Concert i 1971. Meddle selde seinare til gullplate i USA den 29. oktober 1973 og hadde i mars 1994 seld til dobbel platina.
Mottaking
Meddle fekk generelt gode meldingar då det kom ut. Jean-Charles Costa i Rolling Stone skreiv: «Meddle stadfestar ikkje berre sologitaristen David Gilmour som ei gryande, skapande kraft i gruppa, men syner med kraft og nøyaktigheit at gruppa er i ferd med å vokse igjen», og NME kalla det «eit eksepsjonelt bra album». Steve Peterson i Hit Parader kalla «Fearless» den beste songen på albumet og skreiv «Dette er nøydd til å vere det beste albumet deira til no.» Ed Kelleher i Circus kalla det «nok eit meisterverk av ei meisterleg gruppe», og skreiv at «Fearless» var «fascinerande» og hylla «Echoes» som «eit tonedikt som gjev alle dei fire medlemmane mykje tid til å tøye musklane sine». Melody Maker var derimot meir reservert og skildra det som «filmmusikken til ein ikkje-eksisterande film».
I Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) sa Robert Christgau at Meddle var ei ganske god utvikling frå dei tidlegare albuma deira og bestod av folkesongar med unike melodiar. Han kritiserte derimot teksten på «A Pillow of Winds»: «Ordet 'behold' bør aldri kome gjennom filteret deira igjen». I kritikken hans av «Echoes» meinte han at teksten etterlikna «Across the Universe» av The Beatles, med over 23 minuttar med musikk som flyt med ei «tidlaus ro» på liknande vis som «Interstellar Overdrive». Daryl Easlea frå BBC meinte det var ein liknande, men meir konsistent og melodirik versjon av Atom Heart Mother med «Echoes» som høgdepunkt, som han skreiv «dominerer heile verket» og er «alt som er rett med progressiv rock; engasjerande, intelligent og uimotståeleg». I The New Rolling Stone Album Guide (2004) sa Rob Sheffield at «Echoes» synte Pink Floyd å vere i større utvikling enn tidlegare. AllMusic-skribenten Stephen Thomas Erlewine kalla Meddle det beste albumet deira i overgangsåra fram til The Dark Side of the Moon sidan det «bruker mesteparten av tida på lydmessige teksturar og lange komposisjonar, mest merkbart på den episke avslutningssongen 'Echoes'». Han skreiv om ein «uniform tone», men ingen song struktur, og skreiv at albumet var viktig i katalogen til gruppa: «Pink Floyd var ikkje noko mindre enn meistrar innan tekstur og Meddle er ei av dei beste reisene deira inn i små detaljar, som peikar fram mot den avmålte briljansen på Dark Side of the Moon og heile Roger Waters-perioden.»
Medverkande
Frå plateomslaget.
The Least We Can Do Is Wave to Each Other
The Least We Can Do Is Wave to Each Other er det andre studioalbumet til det engelske progressive rockebandet Van der Graaf Generator, gjeve ut i februar 1970 på Charisma Records. Det var det første albumet deira som kom ut i Storbritannia og det einaste som nådde topp 50 på albumlista i heimlandet.
Songane på albumet var stort sett skrivne av leiaren i gruppa, Peter Hammill, men arrangerte og innøvde av heile gruppa. Tekstane dekkjer tema som omfattar venskap, trolldom og apokalyptiske katastrofar, medan musikken varierte frå balladar som «Refugees» til uvanlege og aggressive spor som «White Hammer» og «After the Flood». I tillegg til ein kort kommersiell suksess, fekk albumet òg god kritikk.
Bakgrunn
Sjølv om dette er det andre albumet i Van der Graaf Generator-katalogen, vert det rekna som den første utgjevinga i Storbritannia, og bandet rekna det som det første skikkelege albumet deira. Det tidlegare The Aerosol Grey Machine (september 1969) hadde blitt skrive og spelt inn som eit soloalbum av Peter Hammill for Mercury Records. Gjennom ein avtale utarbeidd av manageren Tony Stratton-Smith, kom albumet ut under namnet Van der Graaf Generator i byte mot at gruppa vart frigjeven frå kontrakten sin med Mercury.
Gruppa byrja å øve til det nye albumet i september 1969. Hammill skreiv dei fleste songane og presenterte dei til bandet som ferdige stykke dei kunne spele til, men arrangementa vart utarbeidd av alle i gruppa, særskild organisten Hugh Banton og det nye medlemmet, saksofonisten David Jackson, og heile gruppa improviserte fleire stykke i lag. Banton hadde ein bakgrunn som kyrkjeorganist, og han fann ut at entusiasmen sin for moderne fransk, klassisk musikk kombinerte godt med låtskrivinga til Hammill.
Atlantikum
Atlantikum var den varmaste og fuktigaste kronosonen i holocen i Nord-Europa. Perioden varte frå 8000 til 5000 år sidan og klimaet var generelt varmare enn i dag. Det kom etter boreal som hadde eit klima som var ganske likt dagens klima, og vart etterfølgd av subboreal, som var ein overgang til det moderne klimaet. Fordi dette var den varmaste perioden i holocen vert han ofte berre kalla eit klimaoptimum.
The Least We Can Do Is Wave to Each Other
Bakgrunn
«Darkness (11/11)» fekk tittelen sin frå at han vart skriven 11. november 1968, og var det første stykket der Jackson spelte alt- og tenorsaksofon samstundes, inspirert av Roland Kirk. «Refugees» var skriven av Hammill for dei tidlegare romkameratane Mike McLean og Susan Penhaligon, medan «White Hammer» handla om Malleus Maleficarum og trolldom i mellomalderen. «Whatever Would Robert Have Said?» refererer til Robert J. Van de Graaff, som fann opp Van de Graaff-generatoren som gruppa tok namnet sitt frå. Jackson skreiv musikk til «Out of My Book» på piano, og han vart fullført av Hammill på gitar.
Innspeling
Stratton-Smith skipa Charisma Records seint i 1969, og signerte Van der Graaf Generator som ein av dei første artistane sine. Albumet vart spelt inn i løpet av fire dagar i Trident Studios i London, frå 11. til 14. desember 1969 med produsenten John Anthony. Stratton-Smith gav bandet kunstnarisk fridom. Trommeslagaren Guy Evans hugsa at Anthony var «særs flink til å organisere» og såg intelligensen og dei kunstnariske evnene til Hammill. Trident hadde noko av det mest avanserte studioutstyret på den tida; og det meste av albumet vart spelt inn på ein 8-spors lydbandopptakar, utanom «After the Flood», som vart spelt inn på 16-spor.
Anthony la til lydeffektar frå lydbiblioteket til BBC i byrjinga av «Darkness» og køyrde røysta til Hammill gjennom tremolo- og forvrengingsboksar på delar av «After the Flood». Mike Hurwitz spelte cello på «Refugees». Banton skal ha skrive den delen, men vart ikkje oppført som låtskrivar. Han arrangerte òg det ni mann store orkesteret for ei nyinnspeling av sporet som kom ut på ein seinare singel. Gerry Salisbury spelte kornett på «White Hammer». Bandet var godt innøvd og spelte inn palta raskt, og fekk tid nok til overs til at bassisten Nic Potter kunne leggje til elektrisk gitar på somme spor.
Utgjeving
Tittelen er henta frå kunstnaren John Minton: «We're all awash in a sea of blood, and the least we can do is wave to each other.»
For å marknadsføre albumet spelte gruppa «Darkness (11/11)» og «After the Flood» på ei innspeling for BBC Radio 1. Desse innspelingane kom seinare ut i plateboksen The Box. I april 197 framførte gruppa «Darkness» og «Whatever Would Robert Have Said?» for det tyske TV-showet Beat Club der Jethro Tull spelte på same show.
Mottaking
Albumet var det første (og einaste) som nådde topp 50 på den britiske albumlista. Kritikarane var stort sett positive. Ei melding i International Times sa albumet var den beste debutplata sidan King Crimson sitt In the Court of the Crimson King, medan Time Out sa det var «det sterkaste dei hadde høyrt på lenge».
I spesialutgåva til magasina Q & Mojo kalla Pink Floyd & The Story of Prog Rock, vart albumet plassert på 15. plassen på lista deira «40 Cosmic Rock Albums».
François Couture skreiv om albumet på AllMusic og skildra den forvridde leveringa til Hammill av ordet «Annihilation» i «After the Flood» som «eit av dei skumlaste augneblikka i historia til britisk progrock». David Jackson valde å ikkje spele «White Hammer» til en ven medan borna hans var til stades, i frykt av dei kom til bli redd av musikken.
Innhald
Alle songar skrivne av Peter Hammill, utanom der andre er nemnde.
Hellbillies
Hellbillies er ei countryrockgruppe frå Ål i Hallingdal som blei danna i 1990, og som sidan starten har hatt stor suksess. Dei har gitt ut ei rekke plater som alle har selt svært bra.
Tekstane er skrivne på nynorsknært hallingmål, og dei er om alt frå kvardagslege og jordnære ting til djupare stoff, til dømes samfunnskritikk. Dei har au samarbeidd med musikarar frå USA: Rob Hajacos frå Nashville, som spelar fele på dei fleste platene av Garth Brooks, spelar au fele på tre av platene til Hellbillies. Han har au vore to gonger i Noreg for å halde konsertar og spela inn plater saman med Hellbillies.
I 2002 vart vart Hellbillies tildelt Alf Prøysens Ærespris.
Bandet blei kåra til Årets spellemann under Spellemannprisen 2007 og vann i tillegg klassen country for albumet Spissrotgang. I 2008 vann dei Gammleng-prisen i klassen rock/roots.
Hellbillies er eit svært aktivt turneband, og spelar over heile landet.
For Bygd og By
For Bygd og By var eit nynorsk vekeblad som kom ut 1912-1932, 1943 og 1945-46. Kunstforlaget Munin som gav ut dei første nummera. Olaf Norli var utgjevar frå 2. årgang og til bladet gjekk inn.
Mange kjende nynorskbrukarar var styrarar for bladet: Kristofer Uppdal, Oskar Braaten, Joh. B. Mikalson, Halfdan Asphaug, Ivar Høvik, Severin Eskeland, Hulda Garborg, Arne Falk og Anton Beinset.
Dagfinn Grønoset
Dagfinn Grønoset var ein norsk forfattar og journalist, fødd i Trysil, busett i Elverum. Den største suksessen hans var boka Anna i ødemarka frå 1972, som danna skule for dokumentarbiografiar om gløymde kvardagsheltar i utkant-Noreg på 1970-talet.
Han var gift med journalist og forfattar Rise Grønoset, og gjennom det svoger av den tidlegare danske utanriksministeren Uffe Ellemann-Jensen.
Divoká Orlice
Divoká Orlice (polsk Dzika Orlica, tysk Wilde Adler) er ei elv i Sudetane som renn mellom Bystrzyckiefjella og Orlickéfjella. Det er ei av dei største sideelvane til Orlice og er ein del av nedslagsfeltet til Elbe. Ho har utspringet sitt i Polen og dannar så grensa mellom Polen og Tsjekkia i 26 km. I Albrechtice nad Orlicí renn ho saman med Tichá Orlice og dannar elva Orlice. Ho er 99,3 km lang.
Blokkforkasting
Blokkforkasting er landformer (fjell, åsar, ryggar osv.) som oppstår når store område av grunnfjellet vert broten opp av forkastingar slik at store delar av jordskorpa vert vertikalt forskyvd.
Dei oppløfta blokkene vert kalla blokkfjell eller horst. Mellomliggande blokker som har falle ned vert kalla graben. Desse kan danne små eller omfattande riftdalar. Dette er landskap ein kan sjå i Aust-Afrika, Vogesane, Basin and Range-området i det vestlege Nord_Amerika, sør i det sentrale New England, Rhindalen og i området kring Oslo og dei djupare delane av undergrunnen under Nordsjøen.
To typar blokkfjell vert løfta og vippa. Vippa former for blokkfjell har ofte ei slakt hellande side på den eine sida og ein langt brattare skrent på andre sida. Dette er vanleg vest i Nord-Amerika. Når blokkene vert løfta i forhold til kvarandre får ein horst- og graben-terreng, som ein kan sjå i Nord-Europa. Slike fjellformer har to bratte sider på begge sider.
Kjølhaling av fartøy
Kjølhaling av fartøy er å krenge det så mykje over på sida at ein kan kome til å arbeide under botnen på det. Til kjølhaling har det vorte brukt kraftige taljar og spel. Til vanleg vart eine enden av taljen fest eit stykke opp i mastra. Andre enden vart godt festa på ein lekter eller i land. I mange hamner var det kjølhalingsklampar der ein kunne feste taljeblokka. Hadde fartøyet fleire mastrer bruke ein fleire taljar.
Kjølhaling var krevjande både for mannskap og fartøy. I tillegg til at alt laust måtte stuast og surrast, vart fartøyet gjerne stiva av innvendig. Mellom anna vart det sett støtter mot mastra ned ved kjølsvinet. Ofte vart riggen forsterka og det vart teke omsyn til mogleg skamfiling. Ein hala i taljane til fartøyet krenka så mykje at kjølen var over vatnet.
Kjølhaling var òg nemninga for ein pinsam straffemetode til sjøs i gamal tid. Ved hjelp av tau vart den som skulle straffast, drege under vatnet frå eine sida av skipet til hi side.
Canon
Canon (offisielt japansk namn キヤノン) er eit japansk føretak som spesialiserer seg i produkt i bilde og optikk, blant anna kamera, kopieringsmaskinar og skrivarar. Hovudkontoret ligg i Tokyo.
Firmaet blei grunnlagt i 1933 med namnet 精機光学研究所 (Seiki-kougaku-kenkyuujo eller «Precision Optical Instruments Laboratory») av Yoshida Goro og svigerbroren Uchida Saburo, finansiert av Saburo sin nære venn Takeshi Mitarai. Grunnoppgåva var å utvikle kamera av god kvalitet. I juni 1934 slapp dei det fyrste kameraet sitt, Kwanon, døpt etter Guan Yin, miskunngudinna i buddhismen. Året etter endra dei til ein meir moderne versjon av namnet, Canon.
Canons fyrste kamera var klonar av Leicas «threadmount»-målsøkekamera. Dei fylgde nøye Leica-spesifikasjonane for «threadmount»-objektivet (M39) men la til eigne oppfinningar som ein kombinert søkar/målesøkar med justerbar forstørring. I byrjinga hadde ikkje Canon sin eigen fabrikk til optikk, men brukte objektiv produsert av Nikon. Men snart begynte dei likevel å lage sine eigne objektiv under merket Serenar. Desse er den dag i dag populære blant brukarar av Canon- og Leica-målsøkarkamera.
Canons hovudkonkurrentar er blant andre Nikon, Konica Minolta, Leica, Pentax, Olympus, Sony, Epson, Kodak og Hewlett-Packard.
Mitsuhiro Kawamoto
Mitsuhiro Kawamoto er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Verdy Kawasaki.
Drawa
Drawa er ei elv nordvest i Polen, ei sideelv til Notec nær Krzyz Wielkopolski). Ho har ei lengd på 186 km og eit nedslagsfelt på 3296 km². Elva er den 20. lengste i Polen.
Byar:
Devenish Island
Devenish Island (irsk Daimhinis, som tyder «Okseøya») er ei øy i Lough Erne, nord for Enniskillen i County Fermanagh i Nord-Irland. Øya er om lag 2 km lang og 1 km brei.
På Devenish finn ein eit av dei flottaste klosterruinane i Nord-Irland. Eit rundtårn frå 1100-talet ligg på øya og ein kan sjå veggar til bedekammeret til heilage Molaise, som grunnla klosteret på 500-talet, langs ei pilegrimsrute til Croagh Patrick i County Mayo. Det vart eit utdanningssenter og sjølv om det vart plyndra av vikingar i 837 og brend i 1157, blømde det seinare då soknekyrkja og eit augustinarkloster låg her.
Stølsnosbreen
Stølsnosbreen er ein isbre ved Stølsnostindane i Jotunheimen i Årdal kommune i Vestland. Han ligg 15 km søraust for fjellkjeda Hurrungane på austsida av Utladalen.
Breen har eit areal på 1,35 km² og ei lengd på 1,7 km. Det høgaste punktet er 1930 meter over havet og det lågaste 1480 meter over havet.
Karl Popper
Karl Raimund Popper var ein austerriksk filosof og vitskapsteoretikar.
Popper vart fødd i Wien i Austerrike som son av ein advokat av jødisk opphav, og tok doktorgraden i filosofi ved Universität Wien i 1928. Han arbeidde først i Tyskland, hovudsakleg som filosof, med vitskapsteori som spesialitet. Etter Anschluss emigrerte han til New Zealand og seinare til Storbritannia. Karl Popper blir rekna som den mest innflytelsesrike vitskapsfilosofen på 1900-talet.
Et viktig tema hos Popper var forskjellen mellom det han skildra som genuint testbare teoriar og teoriar som riktig nok stod fram som vitskapelege, men som ikkje var testbare og derfor var pseudovitskap. Teoriar for eksempel frå Adlers og Freuds arena var av denne ikkje-testbare mytiske typen. Dei var, slik Popper såg det, fascinerande nok, men stod fram som grunnleggande upålitelege. Som eksempel på ein dristig teori av eit anna vitskapeleg kaliber trekte han fram Einsteins relativitetsteori. Relativitetsteorien medførte at det var mogeleg å forutseie konsekvensar som var testbare. På den måten var den eit svært dristig vitskapeleg teori samtidig som han, i tilfelle han viste seg å overleve denne testen, hadde ein annan substans av pålitelegheit.
Helt
Helt eller heltinne er ein beundringsverdig person som har peikar seg ut gjennom å visa mot eller utføra bragder. Helten kan vera hovudpersonen i ei forteljing, som eit episk dikt, roman eller film, eller i ein viss situasjon.
I gresk mytologi vert heltane kalla hero (ἥρωι, 'halvgud'), noko som på mange språk har gitt ordet helt, også på norsk; heroisk (heltemot). Dei greske heroane hadde ofte guddommeleg hjelp, noko som også er vanleg blant heltar i andre mytologiar. Dei er spesielt tilgodesette av gudane, men er ikkje udødelege.
Soger om heltar kan tene som moralske døme, som ein etisk kode i ein kultur, særleg for dei unge. I klassisk oldtid spelte heltekultar, ærefrykta for guddommelege heltar som Herakles, Persevs, eller Akilles, ei viktig rolle i gresk religion. Seinare romerske keisarar nytta heltetilbeding for deira eigen apotheose (forherlegdom).
Heltekultar
Heltekultar kunne ha ei viktig politisk rolle. Da Kleistenes delte athenarane i nye «demoi» for røystegjevnad konsulterte han Delfi om kva for heroar han skulle namngje kvar divisjon etter.
Heroar i mytane hadde ofte tette, men konfliktfylte forhold til gudane. Herakles sitt namn tyder «Heras ære» til tross for at han vart plaga av Hera heile livet. Dette gjaldt enda meir i kultane. Kanskje det mest påfallande eksempelet er den athenianske kongen Erechtheus som Poseidon drap da han valde Athene framfor seg sjølv som byens gud for vern. Da athenarane dyrka Erechtheus på Akropolis i Aten påkalla dei han som Poseidon Erechtheus.
I det hellenistiske greske Austen vart dynastiske herskarar frå Ptolemeardynastiet eller Selevkideriket proklamert som heroar. Denne praksisen hadde ein innverknad seinare da romarane forherliga sine keisarar som tilsvarande heroar.
Jennie Johnsen
Jennie Nicola Johnsen i Skien) er ein norsk politikar, for Venstre. Jennie Johnsen blei den, til då, yngste bystyrerepresentanten i Skien, då ho som 18-åring blei vald inn i bystyret for Venstre hausten 1995. Johnsen var seinare leiar i Unge Venstre fra 1998 til 2001. Frå 2002 til 2004 var ho nestleiar i Venstre. Ho har sidan 2003 vore med i Oslo bystyre, der ho er medlem av Helse- og Sosialkomiteen. Ho er òg med i styret i Nei til EU.
Hideki Nagai
Hideki Nagai er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Tokyo Verdy, Fukuoka Blux, Shimizu S-Pulse, Yokohama Flügels, Yokohama F. Marinos, Oita Trinita og FC Ryukyu.
Presto av Rush
Presto er det 13. studioalbumet av det kanadiske progressive rockebandet Rush. Albumet vart utgjeve i 1989 på Atlantic Records.
Albumet var tenkt produsert i samarbeid med Peter Collins, men han takka nei grunna personlege årsaker. Eit objektivt øyre vart funne i Rupert Hine som fekk jobben som produsent.
Presto markerer overgangen frå den synthesizere-baserte «new wave»-perioden frå 1980-talet, til den meir heavy stilen på 1990-talet. «Chain Lightning», «Scars», «Anagram (for Mongo)» og «Red Tide» er songar der keyboard spelar ei viktig rolle i musikken, medan andre songar som «Show Don’t Tell» og «Superconductor» er meir gitarbaserte songar.
Lister
Album - Billboard (Nord-Amerika)
Drwęca
Drwęca (tysk Drewenz) er ei elv nord i Polen og ei sideelv til Wisła (nær Toruń, dannar ein del av bygrensa). Ho har ei lengd på 207 km og er den 17. lengste i landet. Nedslagsfeltet er på 5344 km².
Byar:
Arnold Weiberg-Aurdal
Arnold Weiberg-Aurdal var ein norsk stortingsrepresentant, bonde, heradsagronom og forfattar frå Sykkylven.
Liv og gjerning
Weiberg-Aurdal var fødd i Ålesund, der faren Bastian M Weiberg-Aurdal var privatpraktiserande lege. Oppveksten fekk han Karigarden på Velle i Sykkylven, som faren åtte. Sjølv gjekk han befalsskule og utdanna seg til sivilagronom ved Noregs landbrukshøgskule i 1953, og var sidan heradsagronom i både Stranda og Sykkylven.
Weiberg-Aurdal var stortingsrepresentant for Senterpartiet frå 1969 til 1985. I alle år på Tinget var han medlem av samferdslekomiteen, formann frå 1973 til 1981. Den siste fireårsperioden på Stortinget var han også medlem av den utvida utanriks- og konstitusjonskomitéen.
Weiberg-Aurdal var med i kommunestyret i Sykkylven i årevis, ordførar i åtte år. Han var også medlem av fylkestinget i Møre og Romsdal, og var elles med i ei rekkje styre og utval, såvel kommunale, statlege og private.
Som forfattar har han skrive ei rad med bøker, slektshistorier og jubileumsskrift.
Arnold Weiberg-Aurdal fekk tildelt Kongens fortenestmedalje i gull i 2003.
Sandelvbrean
Sandelvbrean (Sandelvbreen) er ein brearm av Smørstabbreen i Jotunheimen i Lom kommune i Innlandet. Breen ligg mellom Søre Smørstabbtinden og Surtningstinden og har eit areal på 1,6 km².
I 1946 fall ein mann ned ein bresprekk og omkom. Leivningane av mannen vart først funne i 1978.
Paleocen-eocen-termalmaksimumet
Paleocen-eocen-termalmaksimumet (PETM) var ei brå global oppvarming som skjedde i overgangen mellom paleocen og eocen. Under hendinga skjedde det store endringar i hav- og atmosfæresirkualsjonen, foraminiferaer som levde på djuphavsbotn døydde ut og det skjedde ei stor omvelting for pattedyra på land der mange av dagens store pattedyrordenar dukka opp.
Under PETM steig den globale temperaturen med 6 °C over 20 000 år og den auka temperaturen føre til at havet steig (oppvarma vatn utvidar seg).
-innhaldet i atmosfæren steig og førte til ein grunnare lysoklin. Oksygenmangel på i enkelte regionar av djuphavet kan ha medverka til utryddingane i sjøen. Hendinga er knytt til negative avvik i -isotopen, som skjedde i to korte periodar (på om lag 1000 år). Desse kom truleg av utskiljing av gass frå klaterat («metan-is»-førekomstar) som forsterka oppvarminga som alt eksisterte. Utskiljinga av desse klaterata og den påfølgjande hendinga vart truleg utløyst av fleire årsaker. Ein av hovudårsakene ser ut til å ha vore auka vulkansk aktivitet.
Keltarar
Nemninga keltarar viser til ei rekkje nærskylde gamle folkegrupper i Europa som deler ei grein av dei indo-europeiske språka og såleis syner sams opphav. Keltarane fanst i eldre tider over store delar av Europa, men i dag berre i dei vestlegaste utkantane av kontinentet.
Når det gjeld keltarane i Storbritannia er det usemje mellom forskarane om keltarane i hovudsak vart anten drepne eller fordrivne da angelsaksarane kom til England, eller om det berre var språket og kulturen deira som vart borte frå det angelsaksiske området. Det skal visstnok liggje føre DNA-undersøkingar som byggjer opp under ideen om at England utvikla seg gjennom at ein ny angelsaksisk kultur vart påtvinga det keltiske folket av ein ny sosial elite. Desse undersøkingane skal visstnok vise meir gammalbritisk, altså keltisk, innverknad i England enn i Skottland, som har meir skandinavisk innverknad (det må da vere frå norrøn busetjing i «vikingtida»).
Men det gjev vel meir meining å omtale som keltiske dei folkegruppene og områda der det finst folk som framleis talar keltiske språk, som har andre drag frå keltisk kultur og tradisjonar, og som har ein keltisk historisk identitet. Dette er «Dei sju keltiske nasjonane» nemnde ovanfor.
Europaveg 6 i Noreg
Europaveg 6 i Noreg (E 6) er ein norsk stamveg som går mellom Svinesund og Kirkenes. Vegen er kring 2630 km lang, og ein del av europaveg 6.
Tredje standpunkt
Uttrykket Tredje standpunkt er i hovudsak blitt bruka om to politiske fenomen.
Europaveg 6 i Noreg
E 6 følgjer traseen Svinesund, Sarpsborg, Oslo, Hamar, Lillehammer, Dombås, Trondheim, Stjørdal, Skogn, Steinkjer, Grong, Mosjøen, Mo i Rana, Rognan, Fauske, så vidare opp over Hamarøya med ferje frå Bognes til Skarberget over Tysfjorden til Ballangen, Narvik, Setermoen, Alta, Olderfjord, Lakselv, Karasjok, Varangerbotn, Kirkenes.
Tredje standpunkt
For det første, om dei sosialistane som opp gjennom tida har prøva å utvikle eit tredje alternativ annleis enn både vanleg moderat sosialdemokrati og offisiell kommunisme. I denne samanhengen blir Tredje standpunkt synonymt med uavhengig venstresosialisme, «verken Washington eller Moskva, verken høgresosialdemokrati eller stalinisme», som det har vore uttrykt. Denne politiske tendensen har historiske uttrykk som austromarxisme, eurokommunisme og nordisk venstresosialisme (SF, SV).
Europaveg 6 i Noreg
Lengd gjennom dei enkelte fylka
E 6 er den desidert lengste vegstrekninga i Noreg med til saman 2627,9 km gjennom ti av 19 fylke i landet:
Tredje standpunkt
For det andre, i forma «Third Way», om dei «moderniserte» sosialdemokratane som har forlate det som har vore tradisjonell sosialdemokratisk politikk, med stor vekt på offentleg styring og velferdsstat. Denne tredje vegen er først og fremst utvikla av britiske Labour Party under Tony Blair, og er altså meint å vere ein tredje veg annleis enn både tradisjonell sosialdemokratisk politikk og høgrepolitikk. Mange vil meine at denne linja da blir veldig nær tradisjonell liberal politikk, og såleis ikkje er så ny og moderne likevel. «Third Way»-politikk har i ulik grad innverknad i sosialdemokratiske parti i dag, men er omstridd.
Europaveg 6 i Noreg
Historikk
Namnet E 6 vart innført 1. juni 1965 for strekninga Roma - Bologna - München - Berlin - Trelleborg - Oslo - Stjørdalshalsen (1962 i Sverige). Lenger nord hadde vegen for dårleg standard, mellom anna fanst det strekningar med grusveg. Før 1965 var vegen i Noreg skilta med riksveg 1 sør for Oslo og riksveg 50 nord for Oslo. 1. juli 1969 vart E 6 forlenga til Nordkjosbotn og i 1983 til Kirkenes.
UNECE avgjorde i 1983 å reformere systemet. Vegen Helsingborg-Oslo-Olderfjord skulle etter det nye nummersystemet verte ein del av E47, med endepunkt på Nordkapp. E 6 skulle gå strekninga Olderfjord til Kirkenes. Det nye systemet vart skilta frå 1985 i dei fleste land. Eit unntak var E 6 og E4 i Sverige og Noreg, der regjeringane forhandla med UNECE fordi dei ikkje ønskte å skilte om heile desse lange strekningane. Dei fekk forlenga E 6 frå Olderfjord til Trelleborg i Sverige 1992. E47 fekk då Helsingborg som sitt nordlege endepunkt. Sverige og Noreg godtok å skilte om dei øvrige europavegane til det nye systemet.
Først i 1986 fekk den siste delen av E 6 i Finnmark fast dekke.
Kaiveien Prestøyveien Arbeidergata Johan Knudtzens gate Lønboms plass Storgata Solheimsveien E6 Maggadalen E6
Deanugeaidnu Avjovargeaidnu Leavnnj argeaidnu E6
Rafsbotnveien Altaveien E6
Vassdalsveien frå Bjerkvik til Vassdalen (8,0 km)
Motortrafikkveg Jaktøya - Skjerdingstad, 6,9 km. Fire felt til Melhuskrysset
, til Håggå bru (4,1 km)
⇓ Sjoa – Fryasletta (⇓33,4 km ⇑33,1 km)
⇑  Bjørkerusten faunapassasje
Fryasletta
Motorveg Kolomoen–Skaberud 14,4km Motorveg Kolomoen–Skaberud Motortrafikkveg Skaberud - Brøhaug
Brøhaug - Skaberud
Minnesund - Ulven (Oslo) (69 km)
Smale køyrefelt, 43 Tangerudkrysset til 44 Hvamkrysset, berre i nordlig retning.
Smale køyrefelt - 2,3 km, til. Berre i sydlig retning.
Klemetsrud-Svinesund (Sverige) 104 km
Alternative vegar
Det finst alternative vegar for å reise frå ein stad langs vegen til ein annan. Fleire av dei går gjennom Sverige eller Finland.
Informationsbyrån
Informationsbyrån (IB) var ein svensk etterretningsorganisasjon i det svenske forsvaret som mellom anna hadde til føremål å samla inn informasjon om kommunistar og andre folk på den svenske venstresida. IB vart avslørt i 1973 av bladet Folket i Bild. Denne avsløringa vert kalla IB-affären. I 2002 vart det publisert ein omfattande rapport om verksemda til IB, med overskrifta «Rikets säkerhet och den personliga integriteten».
IB vert oppretta
Den svenske forsvarsstaben vart oppretta i 1936 med ei avdeling som vart kalla C-byrån. Denne avdelinga bytte i 1947 namn til T-kontoret, og fekk i oppdrag å samla inn opplysningar av interesse for trygginga av Sverige.
På 1950-talet vart det svenske forsvaret meir interesserte i å identifisera personar som kunne vera sikkerheitsrisikoar. USA stilte mellom anna som krav om at eksportert amerikansk våpenteknologi ikkje skulle koma i hendene på folk som kunne tenkjast å gje det vidare til Sovjetunionen. I forsvaret var ikkje folk nøgde med korleis det svenske tryggingspolitiet SÄPO handterte dette kravet. Ein meinte at ein trong ein organisasjon med oppgåve berre å kartleggja folk som var sympatiske med Sovjetunionen, og ikkje ha mange andre oppgåver som etterforsking og tryggingsarbeid slik SÄPO hadde.
Sosialdemokratane (SAP) hadde ein stor organisasjon og hadde eit lokalt apparat på mange arbeidsplassar. Sosialdemokratane kjempa mot Sveriges kommunistiske parti (SKP) om makta over fagrørsla, og var difor interesserte i informasjon om kven som var kommunistar og venstreradikale.