cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hans Wille
Wille var 4. representant frå Buskeruds amt på Stortinget 1857-58. Han var i 1857 sekretær i gasje- og pensjonskomiteen.
Han døydde på prestegarden i Rygge i 1877.
Alvin Stardust av Alvin Stardust
Alvin Stardust er det andre studioalbumet til den engelske popsongaren Alvin Stardust, gjeve ut i 1974 på Magnet Records.
Ostuni
Ostuni er ein by og ein kommune i provinsen Brindisi i regionen Puglia i Italia. Kommunen har knapt 32 000 ibuarar og dekker eit areal på 223 km². Byen Ostuni ligg på tre åstoppar, 207 meter over havet og i kring åtte kilometer frå kysten mot Adriahavet.
Næringslivet er basert på turisme og dyrking av oliven og druer.
Merry Xmas Everybody
«Merry Xmas Everybody» er ein song av det britiske rockebandet Slade, gjeven ut som ein singel utan album i 1973. Songen var skriven av solovokalisten Noddy Holder og bassisten Jim Lea, og produsert av Chas Chandler. Det var den sjette og siste førsteplassen deira på den britiske singellista. Han låg på toppen av lista over jula i desember 1973 og slo ein annan julesong, Wizzard sin «I Wish It Could Be Christmas Everyday», som nådde fjerdeplassen. Han låg inne på lista i ni veker fram til februar 1974.
Songen kom ut då bandet var på sitt mest populære og selde over ein million eksemplar då han først kom ut. Det er den siste førsteplassen til Slade og så langt den bestseljande singelen deira. Han har kome ut på ny kvart år sidan 1973 og har blitt spelt inn av mange andre artistar. Singelen selde til platinaplate i Storbritannia i desember 1980. Sidan 2007 og den digitale nedlastinga vart ein del av UK Singles Chart, har songen gått inn på lista kvar einaste desember sidan den gongen. I desember 2012 hadde songen selt 1,32 millionar eksemplar i Storbritannia.
Oddvar Krogh
Oddvar Krogh er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Degernes som tevla i sleggjekasting. Krogh, som var medlem av Sarpsborg IL, vart noregsmeister i sleggjekast fem gongar; 1958, 1959, 1963, 1964 og 1965, og vann i tillegg to sølvmedaljar og ein bronsemedalje i NM. Han bur i Sarpsborg.
Merry Xmas Everybody
På ei fjernsynsending på ITV i Storbritannia i desember 2012 vart «Merry Xmas Everybody» røysta fram til tredjeplassen (bak «Fairytale of New York» og «I Wish It Could Be Christmas Everyday») i ei kåring over britane sin favorittjulesong.
Oddvar Krogh
Aktiv
Krogh vann sitt fyrste NM-gull i 1958. Same året deltok han i EM i friidrett 1958, der han enda som syttandemann med 58,33 m. I oktober månad passerte han 60-metersgrensa, fyrst med 60,32 m og så to veker seinare me 60,96 m. Året etter forbetra han i juni månad noregsrekorden i sleggjekast til 63,35 m, ein rekord Sverre Strandli hadde hatt hevd på i 10 år. To månader rekordkastet forsvarte Krogh NM-tittelen i øvinga med eit kast på 61,52 m, nok til at han vart tildelt kongepokalen.
Merry Xmas Everybody
I følgje eit nyhendebrev frå fanklubben for januar og februar 1974 selde songen til sølvplate for førehandssal. I løpet av den første veka hadde singelen selt 500 000 eksemplar. I følgje det same nyhendebrevet var «Merry Xmas Everybody» så etterspurt at Polydor måtte få i stand spesialavtalar for å få 250 000 plater sendt frå Los Angeles, i tillegg til dei 30 000 platene dei mottok om dagen i Tyskland.
Historie og bakgrunn
I 1973 var Slade eit av dei mest populære banda i Storbritannia, etter å ha oppnådd to nummer éin singlar med «Cum On Feel The Noize» og «Skweeze Me Pleeze Me på tre månader. Desse singlane hadde begge gått rett inn på toppen av hitlistene, noko som ikkje hadde skjedd The Beatles klarte det med «Get Back» i 1969. I løpet av året foreslo manageren Chas Chandler at Slade skulle skriva og spela inn ein julesong. Sjølv om dei andre bandmedlemmene i utgangspunktet var imot ideen, kom Lea med grunnlaget for songen medan han dusja. Etter å ha komme med versmelodien, hugsa Lea ein song Holder hadde kassert i 1967, som han hadde skrive då bandet vart kalla 'N Betweens. Med tittelen «Buy Me a Rocking Chair», var det første songen Holder skreiv. «Merry Xmas Everybody» brukte melodien til denne songen for refrenget, med Lea sin melodi som verset. Lea snakka med Record Mirror i 1984 og sa: «Nod hadde skrive refrenget på songen i 1967. På den tida var alt Flower Power og Sgt. Pepper og Nod hadde skrive denne melodien. Verset var kjipt, men så kom han til refrenget og gjekk 'Buy me a rocking chair to watch the world go by, buy me a looking glass, I'll look you in the eye' - veldig Sgt. Pepper. Eg bruker ikkje bandopptakarar, eg hugsar berre alt, og viss noko er skrive for 10 eller 15 år sidan, det blir der oppe i hovudet mitt. Eg gløymde aldri det refrenget, og eg var i dusjen i Amerika ein stad og tenkte - Bob Dylan, Bob Dylan - og plutseleg kom det ut 'are you hanging up the stocking on the wall' og eg tenkte at eg tar med meg det refrenget Nod gjorde i '67. Så eg ringde Nod og sa kva med å laga ein julesang, og han sa ok, så eg spelte han til han og det var det.»
Etter ein tur på byn, jobba Holder heile natta heime hos mora i Walsall med å skriva teksten, som han fullførte i eitt utkast.
Holder presenterte teksten sin for Lea, og paret spelte songen for Chandler på akustiske gitarar. Slade drog deretter på ein utseld turné. Ti veker før songen vart spelt inn, vart trommeslagaren Don Powell skadd i ei bilulykke. Kjærasten hans Angela Morris vart drepen, og Powell vart verande i koma i nesten ei veke. Etter at han etter kvart vart frisk, kunne han slutta seg til bandet for å spela inn songen. I 2009 kunngjorde PRS for Music at opptil førti-to prosent av folkesetnaden i verda kunne ha lytta til songen.
Innspeling
I eit intervju frå 1984 med Record Mirror snakka Lea om innspelinga av songen: «Me spelte han inn i Record Plant i New York, som ligg på toppen av ein skyskrapar. Me sa at me trong eit ekko-rom, men på den tida gjekk ingen for denne store, store lyden som dei alle liker no. Desse ingeniørane trudde me var sure, dei sa 'nei du, du kjenner Eagles, ein veldig stram lyd, Hotel California og alt det som ping ut av høgtalarane til deg. Eg sa kva med gangen nede og dei sa 'me kan ikkje bruka gangen, det er alle desse forretningsmennene som går gjennom der til dei andre kontora'. Uansett drog me kablar ned til gangen og der song me i september 'så her er det god jul' og me var totalt ukjente der borte og folk trudde me var galne.»
I 2018 snakka Jim Lea om innspelinga av songen i eit Slade Forum: «Songen vart spelt inn med meg full av angst. Don kunne ikkje hugsa noko, og ingen ville øva på songen med meg. Dei var imot ideen. Det du høyrer på sporet er at eg speler bass, akustisk gitar, piano og harmonium då sporet vart bygd ut av tynn luft, på grunn av mangel på øving. Dave gjekk med på å spela elektrisk gitar. Stakkars Don såg på med gru der han tromma ein enkelt rytme berre for å få han ned. Eg visste at han var bra, men det var berre ein spelar på laget. Alt eg prøvde på er på plata sidan Dennis Faranti (ingeniør) likte alle ideane eg hadde. Eg grudde meg til å høyra miksen, medan me var på turneen, medan Chas og Dennis miksa songen. Eg vart letta då eg høyrde kva som kom ut av alt det stresset.»
Komposisjon
«Merry Xmas Everybody» opnar med ein introduksjon som bestod av ein H-triade, ein 7-sekunds melodi beståande av eit harmonium og bass. Det første verset dukkar deretter opp i G-dur. Dette blir følgde av mellomspelet og så refrenget. Denne sekvensen blir deretter gjentatt ein gang, og følgd av ein solodel sunge av Holder (What will your daddy do/when he sees your mamma kissin' Santa Claus). Den første sekvensen blir deretter gjentatt, med det siste refrenget sunge fire gangar. På den siste attgjevinga skrik Holder «IT'S CHRISTMAS!!!!» etter Everybody's have fun-linja og over resten av refrenget; den siste delen reduserer tempoet og tonar ut til ein akkord i D-dur spelt på harmonium.
Utgjeving
Før utgjevinga mottok «Merry Xmas Everybody» omtrent ein halv million førehandstingingar. 350 000 eksemplar vart kjøpte ved utgjevinga. Det vart den tredje songen av Slade som gjekk rett inn på toppen av UK Singles Chart. Dette skjedde 15. desember 1973 og var den sjette førsteplassen deira, og den raskast selde singelen i Storbritannia. Polydor, plateselskapet til Slade, vart tvinga til å bruka det franske presseanlegget sitt for å halda tritt med etterspurnaden, og songen selde til slutt over ein million eksemplar, vart songen som låg på toppen av singellista i jula 1973 og slo ein annan julesong, «I Wish It Could Be Christmas Everyday» av Wizzard. «Merry Xmas Everybody» vart verande nummer éin til midten av januar, og låg på topp 50 i ni veker. At han vart verande på listene etter jul, forvirra Holder, som lurte på kvifor folk fortsette å kjøpa han.
Den originale B-sida til singelen var «Don't Blame Me», som seinare dukka opp som eit albumspor på albumet Old New Borrowed and Blue frå 1974. I eit fanklubbintervju frå 1979 sa Lea: «'Don't Blame Me' var ein tidsfyllar, eg trur at han vart skapt slik. Då den vart brukt som b-side, visste me ikkje eingong at han vart brukt. Det vart avgjort av selskapet. Me var i Amerika og spelte inn julesingelen, og ein måtte raskt velje ein song å setje på B-sida, og dette var sporet som tilfeldigvis vart nytta.»
I 1985 kom songen ut på ein 12"-vinyl for første gongen. Ein utvida remiksversjon av songen vart oppretta av Lea og Peter Hammond for utgjevinga. I 1989 vart han gjeven ut på CD-singel for første gongen, og denne selte 15 000 eksemplar i Storbritannia. Same år vart songen sampla av popbandet Jive Bunny and the Mastermixers for songen «Let's Party». «Let's Party» nådde toppen i Storbritannia, og var òg ein suksess over heile Europa.
Marknadsføring
Det vart ikkje laga musikkvideo for songen sidan bandet fokuserte på omfattande TV-arbeid i løpet av jula i staden. Dei framførte songen på forskjellige show, inkludert Top of the Pops, The Les Dawson Christmas Show og Lift Off with Ayshea.
Bandet framførte seinare songen igjen på Top of the Pops 22. desember 1983, og på nederlandsk TV mens dei marknadsførte singelen «My Oh My» i 1983. I 1985 framførte Holder og Lea ein kort akustisk versjon på det britiske showet Razamatazz medan dei promoterte singelen «Do You Believe in Miracles». Bandet mima songen på Pebble Mill at One i 1991 medan dei marknadsførte den siste singelen til bandet, «Universe».
Mottaking
Då songen kom ut skreiv Record Mirror: «Når Slade får tak i ein julesong, er det uunngåeleg noko anna. Holder og Lea, den velkjente melodiduoen, er her på ein mildare, meir melodiøs, mindre bråkete enn vanleg og når garantert nummer éin.» Disc kommenterte: «Det er ingen tvil om at denne julejubelen vil bli ein enorm monsterhit: hovudspørsmålet er om han går rett til nummer éin ...» Sounds sa: «Noddy har ei spesielt fin røyst, og det er òg ein superfin dunkande bass.» Melody Maker skildra songen som «ein annan stampar» og «svært dansbar».
Ettermæle
«Merry Xmas Everybody» blir jamleg spelt på britiske nattklubbar og på TV- eller radiostasjonar og på mange supermarknader rundt jul. Han er inkludert på ei rekkje samlealbum med juletema og fleire av Slade sine samlealbum. Trass i populariteten til songen vart det den siste hit nummer éin-hitten deira. Songen gjekk inn på den britiske singellista kvart år i byrjinga av 1980-åra, og igjen i 1998 og så kvart år sidan 2006. Peter Buckley skildra songen i The Rough Guide To Rock som «utan tvil den beste julesingelen nokosinne». Denne oppfatninga går att i ei meiningsmåling i 2007 utført av MSN Music, der han vart kåra til den mest populære julesongen i Storbritannia. Men likevel blir songen praktisk talt aldri spelt i USA, etter å ikkje ha vorte utgjeven som singel der i 1973. I USA blir denne songen likevel spelt på Muzak.
Songen kan høyrast i bakgrunnen under seks episodar av det britiske TV-programmet Doctor Who: «The Christmas Invasion» (2005) i Mickey Smith sin garasje, «The Runaway Bride» (2006) på Donnas første bryllaupsmottaking, «Turn Left» (2008) inne på ein pub, «The End of Time» i Donnas hus, «The Power of Three» (2012) på eit sjukehus og «Last Christmas» (2014) for å halda ei kvinne distrahert frå monstera i episoden.
Songen har òg vorte den siste songen som Mark Radcliffe og Stuart Maconie spelar før jul på BBC Radio 6 Music-showet og ved ei rekke høve har Noddy Holder vore gjest i showet for å introdusera han.
Noddy Holder har referert til songen som pensjonsordninga si, sidan songen har vore vedvarande populær og generert låtskrivarhonorar. I 2015 vart det rekna at songen genererer 500 000 pund i honorar kvart år. Songen har vorte kreditert for å ha popularisert det årlege løpet om å nå toppen av den britiske singellista over jul.
Format
7"-singel
12"-singel (1985-utgåva)
Doug Dillard
Douglas Flint Dillard var ein USA-amerikansk musikar kjend som banjoist og for å ha delteke i utviklinga av countryrocken seint i 1960-åra.
Biografi
Dillard voks opp på ein gard nær Salem i Missouri og byrja å spele gitar og fele som femåring og banjo som 15-åring. 19 år gammal spelte Dillard fast på eit radioshow som gjekk kvar veke i Salem.
Merry Xmas Everybody
Format
CD-singel (tysk utgåve frå 1993)
Arne Dagsvik
Arne Nikolai Dagsvik er ein norsk dirigent, komponist og arrangør som særleg har arbeidd med kor-musikk. Han kjem opphavleg frå Åfjord i Sør-Trøndelag, men har vore busett i Skånland kommune i Troms i over 39 år.
Arne Dagsvik er utdanna lærar og organist, men har arrangert eller komponert meir enn 1000 songar for kor. Han har dirigert kor i meir enn 48 år, og har lenge jobba som musikklærar for vidaregåande skule. I 1993 vart han tildelt Nordlysprisen, som vert gjeven til utøvande musikarar eller komponistar som har utmerka seg ved høgt kunstnarisk nivå gjennom si verksemd i Nord-Noreg. Då han fekk prisen, fekk han denne omtalen: ''«Hadde han drevet med popmusikk hadde alle kjent navnet hans. Men Arne Dagsvik har hele livet brukt sine evner innen korbevegelsen og aldri fått den oppmerksomheten han fortjener.»''
Arne Dagsvik sine arrangement og komposisjonar har vorte utgjevne på cd-ar av m.a. Det norske kammerkor, Chorus - landsdelsmusikerne i Troms, Skruk, Skjervøykoret, Trondheim kammerkor, Nordnorsk kammerorkester, Alta motettkor og Griegakademiets kammerkor. I 2013 var han ein av kandidatane til å vinna Harstad sparebanks kulturpris.
Merry Xmas Everybody
Format
CD-singel (Slade vs. Flush '98-miks)
CD-singel (2006-utgåva)
Medverkande
Slade
Andre medverkande
Doug Dillard
Biografi
Frå 1956 til 1959 var Doug grunnleggjande medlem i The Ozark Mountain Boys med den yngre broren Rodney og Bill Glenn, Henry og Jim Lewis og Paul Breidenbach. Mitch Jayne (framtidig medlem av The Dillards) inviterte The Ozark Mountain Boys til å spele på laurdagsprogrammet sitt, «Hickory Hollow».
I 1958 vart Doug og Rodney med i The Dixie Ramblers, basert i St. Louis. Andre medlemmar i dette bandet var mellom andre John Hartford (som ofte hadde spelt fele med far til Dillard), Buddy Van Hoosier og Joel Noel.
Doug og Rodney byrja å spele på eiga hand og spelte inn ein singel, «Banjo in the Hollow» for K-Ark Records, etterfølgd av tre singlar til. I lag med Dean Webb (mandolin) og Mitch Jayne (bass) skipa dei The Dillards i 1962. Inspirert av populariteten sin på universiteta flytta The Dillards til Los Angeles. Dei deltok på fleire nattlege konsertar på klubbane i byen og fekk så kontrakt med Elektra Records. Dei fekk prøvespele i rolla som den musikalske familien på The Andy Griffith Show. I lag med Denver Pyle og Margaret Ann Peterson var dei The Darlings of Mayberry frå 1963 til 1966. Doug fekk namnet Jebbin Darling. Dei deltok berre seks gonger, men vart rekna som medverkande i å føre bluegrassmusikken ut til eit større publikum. Dette førte til framføringar på showa til Judy Garland og Tennessee Ernie Ford, og andre varietéshow.
Doug og Rodney Dillard skipa The Folkswingers, eit sideprosjekt i lag med Glen Campbell og Tut Taylor. The Folkswingers spelte inn to album for World Pacific.
I 1968 slutta Doug i The Dillards og vart med The Byrds på den første europeiske turneen deira. Han slo seg saman med Gene Clark for å spele inn to album som Dillard & Clark. Andre musikarar i bandet var Bernie Leadon, Mike Clarke og Byron Berline. Dei blanda banjo, fele, trommer, elektriske gitarar, steelgitar og klaverinstrument og Dillard og Clark spelte ei viktig rolle i utviklinga av countryrocken. Andre band følgde etter kort tid stilen deira, som The Flying Burrito Brothers, Poco og Eagles.
I 1966 spelte Doug og Rodney Dillard inn musikk for filmen Bonnie and Clyde. Dillard spelte banjo på Glen Campbell si innspeling av John Hartford sin «Gentle on My Mind.» Denne innspelinga vann fire Grammyprisar i 1968.
I 1969 spelte Doug in Banjo Album, og følgde på med fleire soloprosjekt. Han spelte òg mykje som studiomusikar, mellom anna for fjernsynsreklamar og filmar.
Dillard leid av ei punktert lunge og utvikla ein lungeinfeksjon han døydde av på eit sjukehus i Nashville. Han slutta å turnere fleire år før han døydde, men spelte stundom i studio og på eit par konsertar.
Rudnik
Rudnik er eit fjell sentralt i Serbia, rundt 100 km sør for Beograd, nær Gornji Milanovac. Den høgaste toppen er Cvijićev vrh på 1132 moh. Namnet tyder «ei gruve», og fjellet er rikt på malm.
Guinnevere
«Guinnevere» er ein visesong skriven av David Crosby i 1969. Songen vart spelt inn av Crosby, Stills & Nash og gjeven ut på Crosby, Stills & Nash. Songen er kjend for den uforstyrra, men likevel kvasse melodien og den unike teksten som samanliknar dronning Guinevere med kvinna songaren likar. I følgje eit intervju Crosby gjorde med Rolling Stone: «Det er ein veldig uvanleg song, det vert nytta ei uvanleg stemming med rare taktartar. Det er om tre kvinner eg elska. Den eine var Christine Hinton, jenta som vart drepen som var kjærasten min, og den andre var Joni Mitchell og den siste var ei eg ikkje kan sei kven er. Det er kanskje den beste songen min». Songen handlar òg om kor viktig det er med fridom.
Andre utgåver
Miles Davis spelte songen i 1970. Songen kom ut på Circle in the Round i 1979. Han finst òg på The Complete Bitches Brew Sessions.
Edifício Itália
Edifício Itália er ein skyskrapar i São Paulo i Brasil. Han blei ferdigstilt i 1965 med 46 etasjer og ei høgd på 165 meter. På toppen har han eit observasjonsdekk som er ope for publikum.
Bygningen blei utforma av den brasilianske arkitekten Franz Heep. Edifício Itália er den tredje høgaste bygningen i Brasil (og den nest høgaste i São Paulo ) etter Millennium Palace og Mirante do Vale.
Aust-Raron
Aust-Raron er eitt av 14 distrikt i kantonen Valais i Sveits. Distriktet har eit areal på 127,2 km² og hadde 3 009 innbyggarar i 2010. Aust-Raron ligg aust i Valais, i den delen av kantonen som vert kalla Oberwallis. I søraust grensar Aust-Raron mot Italia.
Aust-Raron omfattar sju kommunar. Ingen av kommunane har over 1 000 innbyggarar. Mörel-Filet er hovudstad i distriktet. Dei andre kommunane er Betten, Bister, Bitsch, Grengiols, Martisberg og Riederalp.
Tysk er offisielt språk i distriktet.
Mesagne
Mesagne, på lokaldialekta: Misciagni, er ein by og ein kommune i provinsen Brindisi i regionen Puglia i Italia. Kommunen har om lag 27 600 ibuarar (2012) og eit areal på 122 km². Byen Mesagne ligg 72 meter over havet, 15 km sørvest for provinshovudstaden Brindisi.
Næringslivet er basert på turisme og dyrking av oliven og druer.
Qarn Hashim
Qarn Hashim er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Vassmolösa
Vassmolösa er ein svensk tettstad i Kalmar kommun i Kalmar län i Småland. I 2005 hadde tettstaden 544 innbyggjarar.
Technicolour
«Technicolour» er ein popsong frå 2021 framført av den australske artisten Montaigne. Songen vart gjeven ut 5. mars 2021 og var det australske bidraget til Eurovision Song Contest 2021 i Rotterdam i Nederland. Songen vart slått ut i semifinalen, og dette var fyrste gongen Australia ikkje nådde ein Eurovision-finale. Men songen skreiv Eurovision-historie, sidan det var det fyrste bidraget som ikkje vart framført direkte på scena i Eurovision Song Contest. På grunn av koronaviruspandemien kunne ikkje Montaigne reise frå Australia til Rotterdam for å opptre. Arrangørane viste eit førehandsinnspelt reserveopptak av framsyninga i staden.
Om songen
Montaigne skulle ha representert Australia i Eurovision Song Contest 2020 med «Don't Break Me», etter å ha vunne songtevlinga Eurovision – Australia Decides i Gold Coast i Australia laurdag 8. februar 2020. Då Eurovision vart avlyst på grunn av koronaviruspandemien, vedtok den australske kringkastaren SBS at Montaigne i staden skulle få representere Australia i tevlinga i 2021, men med ein annan song.
4. mars 2021 kunngjorde Montaigne at hun skulle deltake med «Technicolour», og låten vart sloppen for nedlastning og strøyming dagen etter. Artisten sjølv sa at songen var skriven spesielt for tevlinga, og inneheldt kjensler og elementer som passa perfekt for Eurovision Song Contest.
Eurovision Song Contest
Songen var det australske bidraget til Eurovision Song Contest 2021 i Rotterdam Ahoy og deltok i den fyrste semifinalen tysdag 18. mai 2021. På grunn av pandemien var ikkje Montaigne på plass i Rotterdam for å opptre. I staden viste arrangørane eit reserveopptak av framsyninga, som vart spelt inn i Australia i mars, og sjåarane røysta ut frå opptaket. Dette var fyrste gongen i Eurovision Song Contest si historie at eit bidrag ikkje vart framført direkte frå scena.
Ustad Mansur
Ustad Mansur, på norsk meister Mansur, var ein mogul-målar som arbeidde ved det indiske mogul-hoffet, aktiv i tida frå kring 1590 til 1624, og særleg kjend for sine dyre- og naturbilete.
Mansur var den fyrste målaren som skildra ein dronte i fargar, og den aller fyrste som måla ei snøtrane. Mor slutten av Akbar den store si regjeringstid fekk han tittelen meister. Særleg vaks hans ry under mogul Jehangir, som rådde i tida 1605-27, då Mansur utmerkte seg med sine framstillingar av dyr og plantar. Han vart då titulert som Nãdir-al-’Asr ("Over alle samtidige"). Mansur er best kjend for sin naturhistoriske bilete, men framstilte også menneske i ulike illustrerte manuskript.
Johnny Marr
I 2013 gav NME Marr prisen «Godlike Genius» og sa: «Han var ikkje nøgd med å skrive musikkhistoria på ny med eit av dei største banda i verda, the Smiths, men har halde fram å flytte grenser og utvikle seg gjennom karrieren, og arbeidd med somme av dei beste og mest spanande artistane på planeten.» Han vart stemnt fram som den fjerde beste gitaristen dei siste 30 åra i ei undersøking utført av BBC i 2010. Phil Alexander, sjefsredaktør i Mojo, har skildra Marr som «utan tvil den siste store gitarstilisten i Storbritannia».
Tidleg liv
Marr vart fødd John Martin Maher den 31. oktober 1963 i Ardwick i Manchester til irske foreldre frå Athy i County Kildare. Familien flytta til Wythenshawe i 1972. Frå 1975 gjekk han på St Augustine's Catholic Grammar School, som i 1977 vart slått saman med andre skular til St John Plessington High School.
Marr danna det første bandet sitt, The Paris Valentinos, då han var 13 år gammal, med Andy Rourke og Kevin Williams (som seinare vart skodespelar, kjend som Kevin Kennedy), og spelte for første gongen under ein jubileumsfest i Benchill i juni 1977, der dei spelte Rolling Stones- og Thin Lizzy-songar. I 1979 spelte han ein enkelt konsert ved Wythenshawe Forum med eit band kalla Sister Ray og kom saman att med Rourke i eit band kalla White Dice. White Dice sende inn eit lydband til ein konkurranse organisert av NME og vann ei prøvespeling for F-Beat Records april 1980, men dei fekk ikkje kontrakt.
I oktober 1980 byrja Marr på Wythenshawe College i Manchester, der han var leiar for studentsamskipnaden. White Dice vart oppløyst i 1981. Marr og Rourke skipa så eit funkband, Freak Party, med Simon Wolstencroft på trommer. På denne tida møtte Marr for første gongen Matt Johnson, som han seinare samarbeidde med.
The Smiths
Tidleg i 1982 var Freak Party oppløyst, då dei ikkje klarte å finne ein songar. Marr vart møtt av Rob Allman, songaren i White Dice, som føreslo Steven Morrissey, ein songar i det kortvarige punkbandet The Nosebleeds. Marr traff ein felles ven og dei vitja Morrissey i huset hans i Kings Road i Stretford i mai det året. Resultatet vart skipinga av The Smiths.
Den skramlande Rickenbacker- og Fender Telecaster-gitarspelinga til Marr vart synonym med musikkstilen til The Smiths. Venen til Marr, Andy Rourke, vart med som bassist, og Mike Joyce vart henta inn som trommeslagar. Dei fekk kontrakt med indie-selskapet Rough Trade Records og dei gav ut den første singelen sin, «Hand in Glove», den 13. mai 1983. I februar 1984 hadde The Smiths nok fans til gje ut det etterlengta debutalbumet som nådde heilt til andreplassen på den britiske albumlista. Tidleg i 1985 gav bandet ut det andre albumet, Meat Is Murder. Dette var meir skingrande og politisk enn føreegjengaren, og var det einaste albumet deira (utanom samlealbum) som nådde toppen av den britiske albumlista. I 1985 var bandet på lange turnear i Storbritannia og USA, medan dei spelte inn det neste studioalbumet, The Queen Is Dead.
I 1989 kåra Spin The Queen is Dead til det beste albumet gjennom tidene. Spin var ikkje aleine om å meine dette om The Smiths og albuma deira, og særleg The Queen is Dead ligg på høgt på listene over tidenes beste album. NME har til dømes omtalt The Smiths som det viktigaste rockebandet gjennom tidene. Ein rettstvist med Rough Trade forseinka albumet med nesten sju månader (det var ferdig i november 1985) og Marr byrja å bli utsliten av dei lange turenane og dei mange timane i platestudio. Han sa seinare til NME, «Eg vart særs sjuk. Då turneen faktisk var over var alt byrja å bli litt... farleg. Eg drakk meir enn eg takla.» Samstundes fekk Rourke sparken frå bandet tidleg i 1986 på grunn av heroinmisbruk, men han kom inn att i bandet etter kort tid. Trass i at suksessen deira fortsette førte personlege skilnader i bandet, mellom anna eit stadig dårlegare forhold mellom Morrissey og Marr, til at bandet var nær oppløysing.
I august 1987 slutta Marr i gruppa, og bandet fann ingen gitaristar til å overta etter han. Då Strangeways, Here We Come (kalla opp etter Strangeways fengsel i Manchester) kom ut i september, var bandet oppløyst. Årsaka skal ha vore at Morrissey var misnøgd med at Marr arbeidde med andre artistar og at Marr vart stadig meir frustrert over at Morrissey var for lite fleksibel musikalsk sett. Marr diskuterte den siste innspelinga deira (B-sidene til singelen «Girlfriend in a Coma») «eg skreiv 'I Keep Mine Hidden', men eg hata 'Work Is a Four-Letter Word'. Dette var siste dropen. Eg danna ikkje ei gruppe for å spele Cilla Black-songar.» I eit intervju med ein ung fan, Tim Samuels (som seinare vart BBC-journalist) sa Morrissey at mangelen på ein manager-figur og forretningsproblem var årsaka til at bandet til slutt vart oppløyst.
I 1996 saksøkte Smiths-trommeslagaren Mike Joyce Morrissey og Marr då han hevda han ikkje hadde fått sin rettmessige del av plate- og konsertinntektene. Morrissey og Marr hadde fått brorparten av honorara til the Smiths og lete Joyce og Rourke få ti prosent kvar. Låtskrivarhonorara var aldri ei sak, sidan Royrke og Joyce aldri var låtskrivarar for bandet. Morrissey og Marr hevda at dei to andre medlemmane alltid hadde gått med på fordelinga av honora, men retten gav Joyce medhald og han vart tilkjent 1 million pund i tilbakebetaling og 25 % av alle inntektene frå den tida av. Sidan honorara til Smiths hadde vore frosne i to år, godtok Rourke ein mindre sum for å betale gjelda si og fortsette å få 10 %. Morrissey vart skildra av dommaren som «uærleg, gretten og upåliteleg».
Marr og Morrissey har ofte sagt at dei ikkje vil gjensameine bandet. I 2005 prøvde VH1 å få bandet attendee att i showet Bands Reunited, men gav opp då programleisaren Aamer Haleem ikkje klarte å få tak i Morrissey før ein konsert. I desember 2005 vart det annonsert at Johnny Marr and the Healers skulle spele på Manchester v Cancer, ein veldedig konsert for kreftforsking organisert av Andy Rourke og produksjonsselskapet hans, Great Northern Productions. Det gjekk rykte om at Smiths skulle gjensameinast, men dette vart avvist av Marr på nettsida hans.
Gitarspelinga til Marr «var ei enorm brikke» for fleire Manchester-band som følgde The Smiths. The Stone Roses-gitaristen John Squire har sagt at Marr var ei stor inspirasjonskjelde. Oasis-gitaristen Noel Gallagher omtalte The Smiths som ei inspirasjonskjelde, og særleg Marr, som han skildra som ein «fucking wizard», og sa at «han er unik, du kan ikkje spele det han spelar.»
Paul McCartney, The Pretenders, The The, Electronic (1987–1999)
Marr har fortalt om ei innspeling i lag med Paul McCartney kort tid etter The Smiths vart lagt ned. Berre 23 år gammal delte han mikrofon med McCartney på «I Saw Her Standing There», noko han skildra som «ein ganske bra augneblink».
I august 1987 var han ei kort stund offisielt medlem i The Pretenders. Seint i 1987 turnerte han med bandet og deltok på singelen «Windows of the World» med B-sida «1969». Han slutta så i the Pretenders, og spelte inn musikk og turnerte med The The frå 1988 til 1994, og spelte inn to album med gruppa. Samstundes skipa han Electronic med New Order-musikaren Bernard Sumner. Electronic var aktive no og då gjennom 1990-åra og gav ut det siste albumet sitt i 1999.
Studioarbeid (1987–2002)
I 1992 spelte han ein versjon av Ennio Morricone sin The Good, the Bad and the Ugly for NME-samlinga Ruby Trax i lag med Billy Duffy. Manchester-bandet Happy Mondays prøvde òg ein gong å få han med i bandet, men det skjedde aldri.
Johnny Marr and the Healers (2000 til i dag)
I 2000 slo Marr seg saman med trommeslagaren Zak Starkey (sonen til Ringo Starr), Cavewaves-gitaristen Lee Spencer og den tidlegare Kula Shaker-bassisten Alonza Bevan for eit nytt prosjekt, Johnny Marr and the Healers. Det tok to år å setje saman bandet, sidan Marr ønskte at medlemanne skulle bli vald ut «frå kjemi». Debutalbumet Boomslang kom ut i 2003, med alle tekstar og solovokal av Marr. Eit anna album skulle kome i april 2005, etterfølgd av ein kort turné, men Marr har sidan sagt at bandet vart lagt på ylla. Starkey har sidan vore spelt med the Who og Bevan har gått attende til Kula Shaker.
7 Worlds Collide (2001–2009)
I 2001 spelte Marr to Smiths-songar og musikk av andre i ei supergruppe kalla 7 Worlds Collide, som bestod av medlemmar frå Pearl Jam, Radiohead, Split Enz og andre, sett saan av Neil Finn frå Split Enz og Crowded House i 2001. Dei spelte fleire konsertar i desember 2008 og januar 2009, og eit album med nye studiosongar kalla The Sun Came Out kom ut i august 2009 for å skaffe pengar for Oxfam.
Modest Mouse (2006–2009)
Marr har òg arbeidd som plateprodusent. I 2006 byrja han å arbeide med Modest Mouse-musikaren Isaac Brock på songar som kom ut på albumet We Were Dead Before the Ship Even Sank i 2007. Bandet har sidan annonsert at Marr var fulltidsmedlem, og turnerte mykje i 2006-2007. I 2008, då Modest Mouse opna for R.E.M. på sommarturneen deira i USA, spelte Marr på ekstranummera til R.E.M. for «Fall on Me», og mot slutten av turneen òg på «Man on the Moon». Marr og R.E.M.-gitaristen Peter Buck har ofte blitt samanlikna for ein liknande gitarstil.
I 2007 vart Marr utpeikt som vitjande professor i musikk ved University of Salford, der han heldt ein tale den 4. november 2008. Han har og halde fleire kurs for studentar ved universitetet. I juli 2012 vart Marr æresdoktor ved University of Salford.
Medan han turnerte i Los Angeles med Modest Mouse var Marr ein dag i heimestudioet til John Frusciante og medverka på albumet hans, The Empyrean. Han spelte gitar på fleire songar, som «Enough of Me» og «Central».
Johan Sigfrid Sirén
Johan Sigfrid Sirén var ein finsk arkitekt. Det best kjende verket hans er Riksdagshuset i Helsingfors, som stod ferdig i 1931.
Johnny Marr
The Cribs (2008–2011)
I januar 2008 vart det kjend at Marr spelte med indiegruppa The Cribs. Han spelte fleire konsertar med bandet og vart fulltidsmedlem. I 2009 spelte han inn eit album med bandet kalla Ignore the Ignorant, som kom ut 7. september. I april 2011 vart det stadfesta at Marr ikkje lenger var ein del av bandet.
Nyare arbeid (2011 til i dag)
Marr var medverkande på filmmusikken til Inception, som vart skriven og regissert av Christopher Nolan. Han spelte ein enkel gitarmelodi som vart nytta som kjenningsmelodi for hovudrolla, spelt av Leonardo DiCaprio. Komponisten Hans Zimmer skreiv resten av filmmusikken.
Marr har arbeidd sidan 2007 med Fender for å utvikle og designe sin eigen gitar.
Den 25. februar 2013 gav Marr ut det første soloalbumet sitt, The Messenger.
Marr spelte inn musikk for The Amazing Spider-Man 2 med Hans Zimmer, Pharrell Williams, Michael Einziger og David A. Stewart.
Det andre soloalbumet hans, Playland, kom ut i 2014. Etter utgjevnga la han ut på verdsturné.
Album (som gjestemusikar)
I 1980- og 1990-åra spelte Marr på tre Billy Bragg-innspelingar. Seint i 19890-åra spelte han på album av Bryan Ferry og Talking Heads. I 1990- og 2000-åra spelte han på tre album av Pet Shop Boys, og spelte gitar og munnspel på det Xenomania-produserte albumet deira, Yes, som kom i 2009. I 1990-åra spelte han òg på album av M People, Beck og Tom Jones. I 2000-åra spelte han på album av band som Oasis, Pearl Jam, Jane Birkin, Lisa Germano, Crowded House, Girls Aloud og John Frusciante.
Johan Sigfrid Sirén
Sonen, Heikki Siren, og svigerdottera, Kaija Siren, var òg kjende arkitektar.
Giffnock
Giffnock er eit forstadsområde utanfor Glasgow i Skottland. Staden ligg i East Renfrewshire, og er administrasjonssenter for denne regionen. Han har kring 9500 innbyggjarar. Det er eit nokså velståande område. Giffnock har det største jødiske samfunnet i Skottland.
St. Pölten-Land
St. Pölten-Land er eit administrativt distrikt (Bezirk) i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Distriktet, som i aust grensar mot byen Wien, dekker ei flatevidd på 1288 km² og 130 000 ibuarar (2018). Byen Sankt Pölten er administrasjonssenter for distriktet.
Giffnock
St Ninian's High School er blant dei beste skulane i Skottland ut frå resultatmålingar.
St. Pölten-Land
Kommuneskipnaden
Distriktet omfattar 45 kommunar, av dei 6 bykommunar og 25 såkalla 'Marktgemeide'.
Giffnock
Eit tidlegare gruveområde har vorte gjort om til parkområdet Huntly Park.
Blant kjende personar frå Giffnock finn ein Gordon Brown, statsminister i Storbritannia mellom 2007 og 2010.
Eksklusjonsdiagnose
Ein eksklusjonsdiagnose eller «diagnose per exclusionem» er ein diagnose som vert nådd gjennom ein eliminasjonsprosess, og kan mellom anna brukast i tilfeller der sikker stadfesting ikkje kan gjerast med eksaminasjon eller testing. Slike eliminasjonar av ulike fornuftige moglegheitar er ein viktig komponent i differensialdiagnosar.
Den største kategorien av ekslusjonsdiagnosar finn ein blant psykiatriske lidingar, der fysisk eller organisk sjukdom må utelukkast før ein kan setje ein funksjonell diagnose. Eksklusjonsdiagnosar plar å førekome på områder der vitskapleg kunnskap er manglande, og særleg der objektive metodar for å stadfeste ein diagnose er fråverande. Når ein spesifikk diagnose ikkje kan stadfestast kan det vere nyttig å utelukke dei gruppene av kjente årsaker som kan føre til ein tilsvarande klinisk presentasjon.
Dømer
Eit døme på slike diagnosar er «febrar av ukjende årsaker»: for å forklare den auka temperaturen må dei vanlegaste årsakene utelukkast, nemleg infeksjon, neoplasi og kollagen vaskulær sjukdom (bindevevssjukdom).
Andre dømer inkluderer:
Kunstløp
Kunstløp er skeiseløp der anten individuelle utøvarar, eller kvinner og menn i par eller i grupper, utfører piruettar, hopp og andre øvingar på is, vanlegvis til musikk. Kunstløp er offisiell grein i vinterolympiadar, og det vert dessutan tilskipa verdsmeisterskap og andre internasjonale og nasjonale kunstløpkonkurransar.
Kunstløp vert òg synt fram som rein underhaldning i form av ofte store og påkosta framsyningar der mange profesjonelle utøvarar tek del.
Til kunstløp vert det nytta særleg utforma kunstløpsskeiser der skeisestålet har ei avrunda form i framkant.
Cesenatico
Cesenatico er ein by og ein kommune i provinsen Forlì-Cesena i Emilia-Romagna-regionen i Italia. Kommunen har vel 25 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 45,1 km².
Byen ligg ved Adriahavet, om lag 20 kilometer nordvest for Rimini. Til liks med denne er Cesenatico i dag ein by der turisme er hovudnæring. Det gamle hamneanlegget i byen med sine kanalar deler byen i to. Kanalane vart i si tid planlagt å gje byen Cesena sikker tilgang til havet. Kjennemerket til byen er ein 118 meter høg skyskrapar.
Kongobassenget
Kongobassenget er eit sedimentasjonsbasseng som stort sett dekker Kongo. Bassenget omfattar Kongoelva og nedbørsområdet til elva. Kongoelva får øvst tilsig frå Det etiopiske høglandet med blant anna elvane Zambesi, Uele og Ubangi. I midtre delar av Kongoelva får ho tilsig frå Lualabaelva. Kongoelva renn ut i Guineabukta i Atlanterhavet. Kongobassenget er bevokst med tropisk regnskog.
Robert Nix
Robert Nix var ein USA-amerikansk trommeslagar, mest kjend som opphavleg medlem av bandet Atlanta Rhythm Section (ARS) der han var frå 1971 til 1979. Han skreiv fleire av songane deira, som hitane «So Into You» og «Imaginary Lover».
Nix voks opp i Jacksonville i Florida. Han byrja som musikar i bandet til Roy Orbison, The Candymen, og var med på innspelingar med artistar som The Classics IV, Lynyrd Skynyrd og Al Kooper. Nix skreiv òg fleire songar for andre songarar, som Billy Joe Royal sin «Cherry Hill Park» og B.J. Thomas sin «Mighty Clouds of Joy».
Ådneram
Ådneram er ei turisthytte i Sirdal kommune i Agder. Hytta ligg nordaust for Ortevatn øvst i Sirdalen, 570 m o.h. Det er to hytter med totalt 61 sengeplassar.
Den største hytta vart bygd i 1964, og er open for teneste i påsken og blir elles leigd ut til grupper. Hytta høyrer til Stavanger Turistforening.
Västanvik
Västanvik er ein svensk tettstad i Leksands kommun i Dalarnas län i landskapet Dalarna. I 2005 hadde tettstaden 385 innbyggjarar.
Kong Vilhelm-krigen
Kong Vilhelm-krigen (1689–1697, òg kjend som den andre indianarkrigen ) var den nordamerikanske krigsskodeplassen i niårskrigen. Han var den første av seks kolonikrigar utkjempa mellom Ny-Frankrike og Ny-England i lag med deira respektive indianske allierte før Storbritannia til slutt slo Frankrike i Nord-Amerika i 1763.
For Kong Vilhelm-krigen ønskte verken England eller Frankrike å svekke stillinga si i Europa for å støtte krigen i Nord-Amerika. Ny-Frankrike og Wabanaki-føderasjonen klarte å hindre Ny-England å ekspandere inn i Acadia. Ny-Frankrike rekna grensa som Kennebec River i det sørlege Maine. I følgje vilkåra i Freden i Ryswick vart grensene og utpostane i Ny-Frankrike, Ny-England og New York i stor grad verande uendra.
Krigsårsaker
Den engelske katolske kong Jakob II vart avsett mot slutten av 1688 i den ærerike revolusjonen, før protestantiske Vilhelm og Maria tok over trona. Vilhelm vart med i Augsburgforbundet i sin eigen krig mot Frankrike (starta tidlegare i 1688), der Jakob hadde flykta til.
I Nord-Amerika vart det stor spaning mellom Ny-Frankrike og dei nordlege engelske koloniane, som i 1686 hadde vorte samla i maktområdet Ny-England. Ny-England og Irokesarføderasjonen kjempa mot Ny-Frankrike og Wabanaki-føderasjonen. Irokesarane dominerte den økonomisk viktige pelshandelen ved Dei store sjøane og hadde vore i strid med Ny-Frankrike sidan 1680. Etter ønske frå Ny-England braut irokesarane inn i handelen mellom Ny-Frankrike og dei vestlege stammene. Som hemn raida Ny-Frankrike Seneca-områda vest i New York. Ny-England støtta så irokesarane i åtak mot Ny-Frankrike, som dei gjorde med å raide Lachine.
Det var liknande spaningar på grensa mellom Ny-England og Acadia, som Ny-Frankrike definerte som Kennebec River sør i Maine. Engelske nybyggjarar frå Massachusetts (som meinte dei eigde Maine-området) hadde utvida busetnadane sine inn i Acadia. For å sikre kravet til Ny-Frankrike i dagens Maine, oppretta Ny-Frankrike katolske misjonar i dei tre største innfødde landsbyane i regionen: ein ved Kennebec River (Norridgewock); ein lenger nord ved Penobscot River (Penobscot) og ein ved St. John River (Medoctec). For sin del, som svar til Kong Filip-krigen, skapte dei fem indianske stammene i Acadia Wabanaki-føderasjonen for å danne ein politisk og militær allianse med Ny-Frankrike for å stoppe utvidinga til Ny-England.
Acadia og Ny-England
Wabanaki-føderasjonen utførte dei første raida i krigen langs grensa mellom Ny-England og Acadia. I juni 1689 raida fleire hundre Abenaki- og Pennacook-indianarar kommandert av Kancamagus og Mesandowit Dover i New Hampshire og tok livet av meir enn 20 og 29 til fange, som vart selde som fangar i Ny-Frankrike. Etter heimen og landsbyen til Jean-Vincent d'Abbadie de Saint-Castin ved Penobscot Bay (nær dagens Castine i Maine, kalla opp etter han) vart plyndra av guvernør Andros i 1688, førte Castin abenakiane og erobra and øydela fortet i Pemaquid (i dagens Bristol i Maine) i august 1689. Ny-England tok hemn og sende major Benjamin Church på raid i Acadia.
Under Kong Vilhelm-krigen leia Church fire raid frå Ny-England inn i Acadia (som omfatta det meste av Maine) mot akadiarane og Wabanaki-føderasjonen. Det første toktet inn i Acadia, den 21. september 1689, forsvarte Church og 250 soldatar ei gruppe engelske nybyggjarar som prøvde å slå seg ned ved Falmouth (i dagens Portland i Maine). Stammene frå Wabanaki-føderasjonen tok livet av 21 av mennene hans, men Church klarte å forsvare nybyggjarane og dei innfødde trekte seg attende. Church reiste så attende til Boston og let ei lita gruppe engelske nybyggjarar vere att uverna. Våren etter drog 400 franske og innfødde soldatar, leia av Castin, og øydela Salmon Falls (i dagens Berwick i Maine), før dei vendte attende til Falmouth og massakrerte alle dei britiske nybyggjarane i slaget ved Fort Loyal. Då Church kom til landsbyen seinare på sommaren gravla han alle dei daude.
Slaget ved Port Royal (1690)
Innbyggjarane i Ny-England, leia av sir William Phips, gjorde hemn ved å angripe Port Royal, hovudstaden i Acadia. Slaget ved Port Royal starta den 9. mai 1690. Phips kom med 736 mann i sju engelske skip. Guvernør de Meneval kjempa i to dagar før han kapitulerte. Garnisonen vart innesperra i kyrkja og guvernør de Meneval vart sett i husarrest. Ny-engelskmennene raserte det som var byrjinga på eit nytt fort.
Phips forlet staden, men krigsskip frå New York kom fram i juni som førte til ytterlegare øydelegging. Sjømenn brende og plyndra busetnaden, inkludert soknekyrkja. Engelskmennene reiste igjen og Villebon, guvernøren i Acadia, flytta hovudstaden til tryggare område lenger inn ved Fort Nashwaak (i dagens Fredericton i New Brunswick). Fort Nashwaak vart verande hovudstaden fram til krigen var over, då han vart flytta attende til Port Royal i 1699.
Grottaglie
Grottaglie er ein by og ein kommune i provinsen Taranto i regionen Puglia i Italia. Kommunen har 32 500 ibuarar og eit areal på 101 km². Byen ligg 133 meter over havet, 23 km aust for provinshovudstaden Taranto.
Scherer
Scherer eller Schérer er eit tysk slektsnamn.
Kong Vilhelm-krigen
Slaget ved Port Royal (1690)
I det andre toktet til Church i Acadia kom han med 300 mann til Casco Bay den 11. september 1690. Oppdraget hans var å redde det engelske Fort Pejpescot (dagens Brunswick i Maine), som hadde blitt teken av Wabanaki-føderasjonen. Han gjekk opp langs Androscoggin River til Fort Pejepscot. Frå der gjekk han 70 km opp elva til Livermore Falls og gjekk til åtak på ein indianarlandsby. Eit par dagar seinare gjekk medlemmar av Wabanaki-føderasjonen til åtak på Church ved Cape Elizabeth på Purpooduc Point som hemn og tok livet av 7 av mennene hans og skadde 24 andre. Den 26. september drog Church attende til Portsmouth i New Hampshire.
Tidleg i 1692 gjekk 150 abenakiar kommandert av offiserar frå Ny-Frankrike inn i Massachusetts-byen York, og tok livet av om lag 100 engelske nybyggjarar og brende ned bygningar i det som vart kjend som kyndelsmessemassakren.
Det tredje toktet til Church til Acadia under krigen var i 1692 då han raida Penobscot (i dagens Indian Island i Maine) med 450 mann. Church og mennene hans gjekk vidare og raida Taconock (Winslow i Maine).
I 1693 gjekk fregattar frå Ny-England til åtak på Port Royal igjen og brende nesten eit dusin hus og tre låvar fulle av korn.
Den 18. juli 1694 raida den franske soldaten Claude-Sébastien de Villieu med om lag 250 abenakiar frå Norridgewock kommandert av sagamore (overhøvding) Bomazeen (eller Bomoseen) den engelske busetnaden Durham i New Hampshire, i «Oyster River-massakren». I alt tok dei franske og indianske styrkane livet av 45 innbyggjarar og tok 49 fangar, og brende halvparten av bustadhusa og fem garnisonar. Dei øydela òg avlingar og tok livet av buskap, slik at dei overlevande svelta.
Omleiringa av Pemaquid (1696)
I 1696 vendte Ny-Frankrike og stammene i Wabanaki-føderasjonen, leia av Pierre Le Moyne d'Iberville, attende og kjempa eit sjøslag i Bay of Fundy før dei drog vidare og raida Pemaquid i Maine nok ein gong. Som hem drog Church ut på det fjerde toktet sitt til Acadia og raida dei akadiske samfunna på Chignecto-eidet og Fort Nashwack (i dagens Fredericton i New Brunswick), som då var hovudstaden i Acadia.
Quebec, New York og Newfoundland
I august 1689 søkte 1500 irokesarar hemn etter handlingane til Denonville og gjekk til åtak på den franske busetnaden Lachine. Grev Frontenac, som erstatta Denonville som generalguvernør, gjekk seinare til åtak på irokesarlandsbyen Onondaga. Ny-Frankrike og deira indianske allierte gjekk så til åtak på engelske grensebusetnader tidleg i 1690, mellom anna Schenectady i New York.
Dette vart følgd opp med to tokt. Eit av dei var på land under general Fitz-John Winthrop frå Connecticut-militsen, med Montreal som mål. Det andre var leia av sir William Phips, med Quebec som mål. Toktet til Winthrop var mislukka på grunn av sjukdom og forsyningsproblem, og Phips vart slått i slaget ved Quebec.
Quebec- og Port Royal-tokta var dei einaste store offensivane til Ny-England i Kong Vilhelm-krigen og i resten av krigen var dei engelske kolonistane hovudsakleg opptekne med å forsvare seg, småtrefningar eller hemntokt.
Irokesarane leid av at engelskmennene, deira allierte, var svake. I 1693 og 1696 herja franskmennene og deira indianske allierte irokesarbyar og øydela avlingar medan kolonistane i New York heldt seg passive.