cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
DS «Antarctic» (1871)
I 1893 vart ho selt til Svend Foyn og bygt om for å delta i ein kvalfangstekspedisjon til Antarktis under det passande namnet «Antarctic». Ekspedisjonen er blitt historisk fordi ei gruppe på åtte mann greidde å kome seg i land på Kapp Adare, den første dokumenterte ilandstiging på det antarktiske kontinentet. I løpet av ekspedisjonen døydde Svend Foyn, og etter heimkomsten skifta fartøyet eigar fleire gonger. «Antarctic» vart nytta på fleire forskingsekspedisjonar til Spitsbergen og Grønland. I 1901 kjøpte den svenske geologen Otto Nordenskjöld fartøyet for å nytte henne som ekspedisjonsskip på nok ein antarktisekspedisjon. Etter å ha ført den svenske antarktisekspedisjonen til Antarktishalvøya, overvintra «Antarctic» på Falklandsøyane. Då ekspedisjonen skulle hentast ut etter vinteren, sprang skuta lekk og forliste 12. februar 1903. Først i november same år, etter ei strabasiøs overvintring, vart ekspedisjonsmedlemmane redda av eit fartøy frå den argentinske marinen som hadde kome for å leite etter den sakna ekspedisjonen.
Antarctic-ekspedisjonen
Antarctic-ekspedisjonen vart organisert og leia av Henrik Johan Bull, ein norsk forretningsmann som hadde busett seg i Australia i slutten av 1880-åra. Bull planla ein sel- og kvalfangstekspedisjon i antarktiske farvatn. Med økonomisk støtte frå Svend Foyn, grunnleggjaren av den moderne kvalfangsten, skaffa han seg selfangstskuta «Cap Nor» som var teke ut av ishavsfangsten og låg i opplag i Sandefjord. Ifølge Bull var skuta vanskøytt, og ho gjennomgjekk fleire reparasjonar og oppgraderingar. Ho vart døypt om til det høvelege namnet «Antarctic».
«Antarctic» reiste frå Tønsberg 20. september 1893 med Leonard Kristensen som kaptein. I dei følgjande månadane hadde «Antarctic» suksess med selfangst rundt subantarktiske øyar, men det var dårleg med kval. Skipet seglte vidare sørover gjennom eit isbelte og inn i Rosshavet, men kval var framleis ikkje å finne. Den 19. januar 1895 vart det gjennomført ein ilandstiging på Foyn Island i øygruppa Possession Islands, der James Clark Ross hadde planta det britiske flagget i 1841.
Den 24. januar var skipa i nærleiken av Kapp Adare på den nordlegaste delen av Victoria Land på det antarktiske kontinentet. Ross-ekspedisjonen hadde ikkje vore i stand til å kome i land der i 1841, men då «Antarctic» nærma seg land, vart tilhøva rolege nok til å kunne låre ein lettbåt. Ei gruppe med Bull, Kristensen, Borchgrevink og fleire andre sindige dermed setje kursen mot ei rullesteinstrand nedanfor berget. Gruppa hevda at dette var den første ilandstiginga på det antarktiske fastlandet, men den amerikanske kapteinen John Davis kan ha vore i land på den antarktiske halvøya i 1821.
Ekspedisjonsfartøy i arktiske farvatn
Etter tilbakekomsten frå Antarktis vart «Antarctic» nytta på fleire ekspedisjonar til Spitsbergen og Grønland. I 1897 vart ho kjøpt av den svenske polarforskaren Alfred Gabriel Nathorst som fekk utført omfattande reparasjonar i Kristiania. Nathorst nytta skuta på ein ekspedisjon til Svalbard i eit forsøk på å finne Andrées ballongekspedisjon.
I 1899 selde Nathorst fartøyet til dansken Georg Carl Amdrup som sommaren 1900 gjennomførte ein ekspedisjon til Aust-Grønland. Året etter vart «Antarctic» nytta av svensken Gerard De Geer på ein ekspedisjon til Spitsbergen.
Hinks Channel
Hinks Channel er eit bogeforma sund i den nordlege delen av Laubeuffjorden, 2 nautiske mil breitt og 11 nautiske mil langt, som strekkjer seg frå The Gullet og skil Day Island i vest frå Arrowsmith Peninsula og Wyatt Island i aust, utanfor vestkysten av Graham Land i Antarktis. Det vart først grovt kartlagd i 1936 av British Graham Land Expedition under Rymill, og vart kartlagd på ny i 1948 av Falkland Islands Dependencies Survey som namngav det etter Arthur R. Hinks.
DS «Antarctic» (1871)
Den svenske antarktisekspedisjonen
Den svenske geologen Otto Nordenskjöld hadde delteke på «Antarctic» si ferd til Grønland i 1900. I 1901 kjøpte han inn polarskuta til sin eigen ekspedisjon som hadde til føremål å utforske dei austre og nordre delar av Den antarktiske halvøya. «Antarctic» forlét Göteborg 16. oktober 1901 med nordmannen Carl Anton Larsen som kaptein. Dei nådde Sør-Shetlandsøyane 11. januar 1902, og fortsette vidare nedover austsida av Antarktishalvøya til 60°10'S før dei snudde nordover 1. februar. Etter å ha sett igjen ei gruppe på seks menn som skulle overvintre på Snow Hill Island, fortsette «Antarctic» til Sør-Georgia. Der valde Larsen ut ein plass for ein framtidig kvalfangststasjon som han kalla Grytviken.
Etter å ha overvintra på Falklandsøyane sette «Antarctic» kursen sørover 5. november 1902 for å hente ut dei som hadde overvintra. På grunn av vanskelege isforhold sette skuta seg likevel fast i isen fleire gonger, og etter å ha kome laus ved Pauletøya var ho lekk. Larsen ville freiste å strandsette henne på øya, men den 12. februar sokk «Antarctic» om lag 40 kilometer før dei kom fram. Besetninga hadde likevel lukkast i å berge ein del forsyningar og utstyr, og dei fortsette den tunge vegen til fots mot Pauletøya. Først den 28. februar nådde dei fram og byrja å byggje ein steinhytte.
I slutten av oktober 1903 valde den argentinske marinen å sende korvetten «Uruguay» for å leite etter ekspedisjonen. Den 7. november vart gruppa til Nordenskjöld funne på Seymourøya, og to dagar seinare vart Larsen og resten av skipsbesetninga funnet. Besetningsmedlemmet Ole Christian Wennersgaard hadde omkomme i løpet av vinteren.
Votkinsk
Votkinsk (russisk Воткинск, udmurtisk Вотка – Votka) er ein industriby i Republikken Udmurtia i Russland med om lag 100 000 innbyggjarar. Byen ligg rundt 50 km nordaust for Izjevsk.
Votkinsk vart grunnlagt i 1759 i samband med bygginga av eit hammarverk. I 1935 fekk han innvilga bystatus.
Votkinsk har ein variert industri og av dei største verksemdene er maskinbyggingsselskapet Votkinskij Zavod, som har opphavet sitt i det opphavlege hammarverket i byen og som i dag mellom anna produserer rakettar av typen Topol-M.
Sandbakken
Sandbakken er eit område med morenar som ligg 3,5 km nordvest for Gråhorna, på vestsida av Vestre Petermannkjeda i Wohlthatmassivet. Han vart først kartlagt frå flyfoto av Den tyske antarktisekspedisjonen i 1938-39. Han vart kartlagt på ny frå flyfoto og landmålingar av den norske antarktisekspedisjonen i 1956–60.
T'ain't Nothin' To Me
«T'ain't Nothin' to Me» er ein song skriven av Pat Patterson og framført av The Coasters. Songen nådde 20. plassen på R&B-lista og 64. plassen på Billboard Hot 100 i 1964. Songen kom med på albumet Apollo Saturday Night i 1964.
Löddeköpinge
Löddeköpinge er ein tettstad i Kävlinge kommun i Skåne län i Sverige. I 2011 hadde tettstaden 6 290 innbyggjarar. Löddeköpinge er den nest største tettstaden i kommunen. Staden ligg ved E6 og E20 nordvest for Lund
Det moderne Löddeköping er framfor alt ein forstad til Lund og Malmö. Det hadde den største vekstperioden sin på 1970-talet, då folketalet vart nær tredobla. Største lokalet arbeidsplass er kjøpesentret Center Syd, som er eit av dei største kjøpesentra i Sør-Sverige. Det er ein del av eit handelsområde som dekker 240 000 m² og som årleg har drygt 4 millionar vitjande, tilsvarande 80 000 i veka. På Center Syd ligg over 200 butikkar, mellom anna eit ICA Maxi-varehus, fleire klesbutikkar og eitt Scandic-hotell. Det no nedlagde kjernekraftverket Barsebäck ligg ved Øresund 5 km frå Löddeköping.
Serov
Serov (russisk Серо́в) er ein by i Sverdlovsk oblast i Russland og administrativt senter for Serovskij rajon. Han har om lag 100 000 innbyggjarar.
Byen ligg på austsida av Uralfjella, på venstre side av elva Kakva, ei sideelv til Sosva, noko over 300 km nord for Jekaterinburg.
Historie
I den første tida av den russiske koloniseringa av Sibir var det berre nokre få mindre landsbyar i området. Situasjonen endra seg i 1893 då leiaren for Bogoslovsk Gruvedistrikt, Aleksander Auerbakh, foreslo å bygge ein fabrikk for produksjon av støypejern og jernbaneskjener ved elva Kakva, nær enden av ein eksisterande jernbane. Bygginga av ein busetnad for arbeidarane starta same år. Han vart kalla Nadezjdinsk etter Nadezjda Mikhajlovna Polovtsova, eigaren av Bogoslovsk Gruvedistrikt. Det første stål og skjener frå Nadezjdinsk vart produsert i 1896 og ein stor del av skinnene til den transsibirske jernbanen kom herfrå. Dmitrij Mendelejev, som vitja Nadezjdinsk, var gledeleg overraska av den progressive teknologien som vart nytta ved fabrikken. Den første skulen i Nadezjdinsk opna i desember 1895 og det første kraftverket (415 kW) i 1907.
Nadezjdinsk vart råka av den russiske revolusjonen i 1905, med uro som heldt fram til og med 1908. Ved starten på den første verdskrigen vart industrien i Nadezjdinsk lagt om for å passe militære behov. Brørne Klein sin maskinbyggingsfabrikk vart flytta til Nadezjdinsk frå Riga i 1917. Den aukande etterspurnaden etter arbeidskraft vart løyst ved å tilsetje arbeidarar frå Kina og Korea, i tillegg til krigsfangar. I 1917 var det 1266 kinesarar og koreanarar og 3329 krigsfangar i Nadezjdinsk.
27. oktober 1917, to dagar etter oktoberrevolusjonen i St. Petersburg, vart makta i byen overført til arbeidarane sitt sovjet utan kamp. 18. desember 1917 vart Bogoslovsk Gruvedistrikt, inkludert fabrikkane i Nadezjdinsk, nasjonalisert. I oktober 1918 vart Nadezjdinsk okkupert av hæren til den mellombelse regjeringa i Sibir, som var motstandarar av sovjetarane under den russiske borgarkrigen. 20. november 1918, to dagar etter at admiral Aleksandr Koltsjak vart leiar for dei kvite i Sibir, avretta dei kvite i Nadezjdinsk 23 av sine «raude» motstandarar. 19. juli 1919 vart byen teke tilbake av raude partisanar, som støtta sovjetarane. Byen var øydelagt etter borgarkrigen, ingen fabrikker var i fungerande stand og mange ingeniørar hadde reist frå området. Den sovjetiske regjeringa la ned mykje arbeid i å gjenopprette byen og økonomien her, og ved slutten av 1925 gjekk fabrikkane i Nadezjdinsk igjen på full kapasitet. I 1926 fekk Nadezjdinsk bystatus. På 1930-talet vart produksjonen av ferrolegeringar i Nadezjdinsk utvida og mangfaldiggjort. I 1934 vart namnet på byen endra til Kabakovsk, etter I. D. Kabakov, leiaren av bolsjevikpartiet i Sverdlovsk oblast. I 1937 vart Kabakov avsett som følgje av Stalin sine utreinskingar og byen fekk tilbake det gamle namnet sitt Nadezjdinsk. I 1939 fekk byen igjen eit nytt namn, Serov, etter flypiloten A.K. Serov, ein tidlegare arbeidar ved Nadezjdinsk-fabrikken og krigshelt frå den spanske borgarkrigen, som hadde døydd tidlegare same år.
Serov var eit viktig senter for stålproduksjon under den andre verdskrigen. På grunn av mangelen på menn, som var utskrive til aktiv krigsteneste, var dei fleste stålarbeidarane kvinner. Mange organisasjonar vart evakuert til Serov frå dei sovjetiske områda som var okkupert av tyskarane, mellom anna sjukehus frå Polotsk og Smolensk og eit teater frå St. Petersburg.
Etter krigen auka etterspurnaden etter stål ytterlegare, på grunn av gjenoppbygginga. Serov vart eit hovudknutepunkt for den elektrifiserte jernbanen og eit nytt kraftverk vart bygt. I 1958 vart det produsert ferrosilisium i Serov for første gong. På 1970-talet vart det bygt eit treforedlingsanlegg og ein gassrøyrleidning.
Tidleg på 1990-talet førte dei feilslåtte reformene til Gorbatsjov økonomien i byen ned til eit rekordlågt nivå. Byen opplevde store auke i arbeidsløyse og fattigdom, som med mange små byar i heile Russland. Samtidig vart mange statlege selskap privatisert eller vart lagt under kommunal kontroll. 14. juli 1993 brast ei demning ved Kiseljovskoje-reservoaret og 1373 familiar mista heimane sine. Etter tusenårsskiftet har utviklinga i økonomien igjen vorte positiv, levestandarden har auka og byen ser stadig betre ut.
The Rocker av Thin Lizzy
«The Rocker» er ein song av den irske rockegruppa Thin Lizzy, gjeven ut i 1973 på albumet deira Vagabonds of the Western World. Han vart òg gitt ut som singel i eit redigert format på 2:41, det opphavlege albumsporet strekkjer seg til 5:17. Det meste av den ekstra lengda blir teken opp av ein utvida gitarsolo av Eric Bell. Ein opptreden på det nederlandske TV-programmet Toppop vart gjort i lag med Gary Moore spelt inn i 1974 under hans første av to periodar med bandet.
Singelen nådde ikkje hitlistene i Storbritannia, men nådde 11. plassen i Irland og var fire veker på hitlista. Han vart likevel ein konsertfavoritt og var ein av dei få songane frå Eric Bell si tid i bandet som overlevde hans avgang og vart ein del av konsertrepertoaret til Brian Robertson/Scott Gorham (som framførte songen i ein lågare toneart enn originalen). Det var det siste sporet på konsertalbumet deira Live and Dangerous frå 1978.
Songen vart ommiksa for PlayStation 3-videospelet Gran Turismo 5: Prologue.
Raven har spelt inn songen på albumet Glow frå 1994.
Songen er med på soundtracket til filmen Rush.
Det britiske heavy metalbandet Saxon spelte inn songen i 2021 på coveralbumet sitt Inspirations.
Hans Saakvitne
Hans Larsson Saakvitne var ein norsk lærar, gardbrukar, lensmann og stortingsmann for Venstre frå Granvin.
Saakvitne var son av ein gardbrukar. Etter eit kort opphald på Voss lærarskule, var han frå 1859 til 1866 lærar, og frå 1863 til -67 gardbrukar på farsgarden. Frå 1867 til 1892 var han gardbrukar på Nesheim i Granvin. Såkvitne var lensmann i Vossestrand 1892-1901, budde då på Oppheim i Vossestrand. 1901-10 var han lensmann i Ulvik, flytta då til Skeie i Ulvik og busette seg der.
Saakvitne var ordførar i Ulvik 1876-88 og 1890-91. Deretter ordførar i Granvin 1891-92, etter Ulvik-heradet var delt i tre nye herad. Han var forlikskommissær 1871-92, formann i amtsskattekommisjonen 1892-94 og formann i skulestyret.
Saakvitne var stortingsmann for Søndre Bergenhus amt 1883-88 og 1898-1900 og for Hardanger krins 1906-09. Han var 1. varamann for perioden 1880-82 og møtte på Stortinget fyrste gongen i 1880 frå den 9. april, som medlem av næringskomite nr 1. Perioden 1883-85 var han medlem av næringskomite nr 2, 1886-88 av Lagtinget og justiskomite nr 1. Under åra 1898-1900 var han sekretær i Lagtinget og medlem av konstitusjonskomiteen og den militære straffelovskomiteen, 1899-sesjonen var han og med i valkomiteen. I si siste periode på Stortinget, 1906-09, var han medlem av Lagtinget og 1906-07 av sosialkomiteen, samt 1908-09 av konstitusjonskomiteen. Saakvitne var medlem av sivilprosesskommisjonen av 1908.
Han døydde på Skeie i Ulvik i 1910.
2. bergkompani i Den norske brigaden i Skottland
2. bergkompani i Den norske brigaden i Skottland vart til i august 1940 som del av den norske brigaden i Skottland og forlagt til Dumfries. Då hadde kompaniet neminga «2. geværkompani», men var svært lett oppsett. Etter kvart vart det tilpassa strid i fjellende og fekk nemninga «2. bergkompani».
I oktober 1944 vart 208 mann frå 2. bergkompani sende til Murmansk for attachering til 114. infanteridivisjon i Sovjetunionen. Forsvarets Overkommando hadde ynskt å senda ein større styrke, men transport av dei norske soldatane og utstyret deira vart ikkje prioritert av dei allierte. Etter ein del diplomatiske forviklingar vart det semje om å senda ein «symbolsk styrke» på 230, som på grunn av kapasitetsproblem seinare vart redusert til 208. Kompaniet var ikkje trent eller hadde utrusting til vinterkrig, og det var ikkje plass i kryssaren HMS «Berwick» til transportmiddel eller proviant, korkje til seg sjølve eller ein hardt prøva folkesetnad i Finnmark. Kryssaren fekk eskorte frå flåtebasen i Scapa Flow, som var samansett av eit hangarskip og seks jagarar. To store passasjerskip med frigjevne russiske krigsfangar var òg med denne konvoien. Konvoien heldt seg langt unna norskekysten, og gjekk heilt nord til Bjørnøya, men vart likevel angripen fleire gonger av tyske ubåtar og fly.
Kryssaren kom fram til Murmansk den 6. november 1944 utan køyretøy og hestar. 3 dagar seinare vart kompaniet transportert til Petsjenga med eit sovjetisk skip, og vidare på sovjetiske lastebilar til Kirkenes. Mellom den 9. og 11. november kryssa dei norske soldatane grensa inn i Sør-Varanger og vart forlagt til Kirkenes. Thor Heyerdahl deltok i denne styrken og han hadde mellom anna som oppgåve å setja opp radiosamband med London. Soldatane var nok dårleg førebudde på oppgåva, for dei kom snøgt i konflikt med den lokale folkesetnaden, som hadde jobba for tyskarane, og nokre jenter hadde òg skaffa seg tyske kjærastar. I sinne over dette gjekk nokre av soldatane laus på «tyskartausene» og skamklipte dei. Sjølv om kompanisjef Arne D. Dahl fekk sett stoppar for slik åtferd, skapte dette varige mein mellom lokale folk og soldatar frå 2. bergkompani i Sør-Varanger.
Den 24. november vart bergkompaniet sendt til fronten. Oppdraget deira var å rekognosera mot dei tyske styrkane som var under tilbaketrekking, ta fangar og forhøyra desse og å angripa den tyske baktroppen. Kompaniet opererte i tida november–februar uavhengig og spreitt over eit stort område, under arktiske tilhøve og i stadig kontakt med fienden. Dei mista fire mann.
Den 6. februar 1945 vart 2. bergkompani i Finnmark de-attachert frå dei sovjetiske styrkane og overført til Distriktskommando Finnmark under oberst Arne Dagfin Dahl. Dei vart no forsterka med 1300 mann frå dei norske politistyrkane i Sverige og norske kompani som var sette opp i dei frigjorte områda. Ein ny bataljon vart sett opp med mannskap frå 2. bergkompani, 1. og 2. rikspolitikompani, 2. kompani av Varanger bataljon og frivillige frå Alta bataljon.
Bergkompaniet var den einaste norske regulære hærstyrken som deltok i frigjeringa av landet frå okkupasjonsmakta. Den 27. oktober 1945, berre nokre daga før dei varte endeleg dimitterte, paraderte 2. bergkompani framfor kronprins Olav på Slottsplassen i Oslo.
Kid Jensen
David Allan «Kid» Jensen er ein kanadiskfødd, britisk radio-DJ og TV-programleiar. Jensen vart fødd i Victoria i British Columbia og byrja som radio-DJ på Radio Luxembourg. Jensen var seinare programleiar for BBC frå 1976 til 1984, som programleiar på BBC Radio 1 og programleiar på TV-musikkprogrammet Top of the Pops frå 1977 til 1984. Jensen har òg vore programleiar for mellom anna Capital FM og ITV.
Whiskey in the Jar
«Whiskey in the Jar» (Roud 533) er ei irsk folkevise sett til dei sørlege fjella i Irland, ofte med spesifikk omtale av fylka Cork og Kerry. Songen, som handlar om ein «rapparee» (landevegsrøvar) som blir forrådd av kona eller elskarinna si, er ein av dei mest framførte tradisjonelle irske songane og har vorte tonesett av ei rekkje artistar sidan 1950-åra.
Songen fekk først brei eksponering då det irske folkebandet The Dubliners framførte han internasjonalt som ein signatursong, og spelte han inn på tre album i 1960-åra. I USA vart songen popularisert av The Highwaymen, som spelte han inn i 1962 på albumet Encore. Det irske rockebandet Thin Lizzy toppa dei irske og britiske hitlistene med songen i 1973. I 1990 spelte The Dubliners inn songen på nytt saman med The Pogues med ein raskare rocka versjon som nådde 63. plassen i Storbritannia. Det amerikanske metalbandet Metallica spelte i 1998 ein versjon som var svært lik Thin Lizzy sin, men med eit tyngre lydbilete, og vann ein Grammy for songen i 2000 for beste hardrocksong. I 2019 framførte den kanadiske songar-låtskrivaren Bryan Adams ein versjon av songen på albumet sitt Shine a Light.
Tekst
«Whiskey in the Jar» er historia om ein landevegsrøvar eller «footpad» som, etter å ha rana ein militær eller regjeringstenestemann, blir forrådd av ei kvinne; om ho er kona hans eller kjærast er ikkje klart. Ulike versjonar av songen finn stad i Kerry, Kilmoganny, Cork, Sligo og andre stader i Irland. Det er òg nokre gonger plassert i det amerikanske sør, på ulike stader blant Ozarks eller Appalachane, kanskje på grunn av irsk busetjing på desse stadene. Namna i songen blir endra, og tenestemannen kan vera ein kaptein eller ein oberst, kalla Farrell eller Pepper mellom anna. Kona eller kjærasten til hovudpersonen blir nokre gonger kalla Molly, Jenny, Emzy eller Ginny blant ulike andre namn. Detaljane i forræderiet er òg ulike, anten han forråder han til personen han rana og erstattar ammunisjonen hans med sand eller vatn, eller ikkje, noko som resulterer i at han drep personen.
Shoppin' for Clothes
«Shoppin' for Clothes» er ein R&B-song i talking blues-stil, spelt inn av den amerikanske vokalgruppa The Coasters i 1960. Songen vart opphavleg tilskriven Elmo Glick, som er eit pseudonym som Jerry Leiber og Mike Stoller brukte. Dei produserte òg songen, som var delvis basert på songen «Clothes Line (Wrap It Up)» frå 1956, skriven av Kent Harris og spelt inn av han som Boogaloo and his Gallant Crew. Harris fekk seinare status som medlåtskrivar på «Shoppin' for Clothes.»
Whiskey in the Jar
Historie
Det eksakte opphavet til songen er ukjend. Fleire av linjene og den generelle handlinga liknar på den samtidige skillingsvisa «Patrick Fleming» (òg kalla «Patrick Flemmen he was a Valiant Soldier») om den irske landevegsrøvaren Patrick Fleming, som vart avretta i 1650.
Shoppin' for Clothes
Bakgrunn og innspeling
Jerry Leiber fekk ideen til innspelinga då Billy Guy frå The Coasters fortalte han om ein song han hadde høyrt på radio, om ein mann om shoppa etter klede. Guuy hadde husga noko av teksten, men ikkje verken songtittelen eller kven om spelte han. Leiber klarte ikkje å finne den originale innspelinga, og skreiv ein ny tekst kring same tema, og nytta tekstlinjene so Guy hadde hugsa.
Whiskey in the Jar
Historie
I boka The Folk Songs of North America indikerer folkemusikkhistorikaren Alan Lomax at songen oppstod på 1600-talet, og (basert på likskapar i handlinga) at John Gay sin The Beggar's Opera frå 1728 vart inspirert av at Gay høyrde ein irsk balladesongar syngja «Whiskey in the Jar». Når det gjeld historia til songen, seier Lomax: «Folk i Storbritannia på 1600-talet likte og beundra dei lokale landevegsrøvarane sine, og i Irland (eller Skottland) der landevegsrøvarar rana engelske godseigarar, vart dei sett på som nasjonale patriotar. Slike kjensler inspirerte til denne balladen.»
På eit tidspunkt kom songen til USA og var ein favoritt i Amerika i kolonitida på grunn av den respektlause haldninga si til britiske embetsmenn. Dei amerikanske versjonane er nokre gonger lagt til Amerika og handlar om amerikanske karakterar. Ein slik versjon, frå Massachusetts, handlar om Alan McCollister, ein irsk-amerikansk soldat som blir dømd til døden ved henging for å ha rana britiske embetsmenn.
Shoppin' for Clothes
Bakgrunn og innspeling
Stoller skreiv og arrangerte musikken, som var i eit meir langsamt tempo enn den tidlegare songen til Harriss. Gruppa spelte inn songen den 29. juli 1960 i Atlantic Studios i New York City. Guy tok rolla som kjøparen og bassongaren Will «Dub» Jones var seljaren. Andre musikarane var gruppemedlemmane Carl Gardner og Cornell Gunter med Stoller (piano), King Curtis (tenorsaksofon), Sonny Forriest og Phil Spector (gitar), Wendell Marshall (bass) og Gary Chester (trommer).
Whiskey in the Jar
Historie
Songen dukka opp i ei form nær den moderne versjonen i ein forløpar kalla «The Sporting Hero, or, Whiskey in the Bar» på eit skillingstrykk frå midten av 1850-talet.
Shoppin' for Clothes
Utgjeving og ettermæle
Songen vart gjeven ut på Atco Records i september 1960, men nådde ikkje høgare enn 83. plassen på Billboard Hot 100. Some eksemplar av singelen vart kalla «Clothes Line», og var tilskriven Harris. Etter forlaget til Harris, American Music, truga med søksmål om brot på opphavsretten, fekk Harris tildelt status som låtskrivar på songen i lag med Leiber og Stoller.
Slaget om Nordkalotten
Slaget om Nordkalotten var eit av dei store feltslag under andre verdskrigen. Slaget om Nordkalotten mellom Sovjetunionen og Nazityskland byrja den 7. oktober 1944. Det var den største samanstøyten som nokon gong har vorte utkjempa nord for polarsirkelen, og det nest største slaget i nordisk historie. Sovjetunionen med Karelenfronten og 14. armé pressa tyskerane ut av Kirkenes og Finnmark. Den tyske tilbaketrekkinga vart utført med brend jord taktikk og evakuering av folkesetnaden i Finnmark. På russisk og engelsk heiter dette slaget «Petsamo-Kirkenes-operasjonen».
Shoppin' for Clothes
Utgjeving og ettermæle
Andre artistar som seinare spelte inn songen var Steve Gibbons Band, The Flying Pickets og Darts.
Whiskey in the Jar
Historie
Sangsamleren Colm Ó Lochlainn skildra i boka si Irish Street Ballads, korleis mor hans lærte «Whiskey in the Jar» i Limerick i 1870 av ein mann kalla Buckley som kom frå Cork. Då Ó Lochlainn inkluderte songen i Irish Street Ballads, skreiv han ned teksten etter minnet slik han hadde lært han av mor si. Han kalla songen «There's Whiskey in the Jar», og teksten er praktisk talt identisk med den versjonen som vart brukt av irske band på 1960-talet, som The Dubliners. Ó Lochlainn-versjonen refererer til «far fam'd Kerry mountain» i staden for Cork og Kerry-fjella, slik det står i nokre versjonar.
Songen finst òg under tittelen «There's Whiskey in the Jar» i Joyce-samlinga, men som berre inneheld melodilinja utan tekst. Versjonar av songen vart samla inn på 1920-talet i Nord-Irland av songsamlaren Sam Henry. Songen er Roud Folk Song Index nr. 533.
Variasjonar
«Whiskey in the Jar» er sungen med mange variantar på stader og namn, inkludert ein versjon av Jerry Garcia frå Grateful Dead med mandolinisten David Grisman. Ein versjon er av The Dubliners, som ofte blir sungen i irsk tradisjonell musikk rundt om i verda. Ein rockeversjon er sungen av Thin Lizzy og ein heavy metal-versjon inspirert av Thin Lizzy si utgåve av songen, vart spelt inn av Metallica.
Det finst òg ein song om irske troppar i den amerikanske borgarkrigen som heiter «We'll Fight for Uncle Sam», som blir sunge på same melodi som «Whiskey in the Jar».
Feltopptak
There is also a song about Irish troops in the American Civil War called «We'll Fight for Uncle Sam», which is sung in the same tune of «Whiskey in the Jar».
Innspelingar
Songen har òg vorte spelt inn av songarar og folkgrupper som Roger Whittaker, The Irish Rovers, Seven Nations, Off Kilter, King Creosote, Brobdingnagian Bards, Charlie Zahm og Christy Moore.
Liam Clancy spelte inn songen med son sin og nevø på Clancy, O'Connell & Clancy i 1997, og Tommy Makem spelte han inn på The Song Tradition i 1998. The High Kings, med sonen til Bobby Clancy, Finbarr, gav ut ein versjon i februar 2011.
Thin Lizzy sin singel frå 1972 (bonusspor på Vagabonds of the Western World [1991-utgåva]) heldt seg på toppen av dei irske hitlistene i 17 veker, og den britiske utgivinga heldt seg på topp 30 i 12 veker, med ein topp på sjetteplass i 1973. Denne versjonen har sidan vorte spelt av U2, Pulp (først gitt ut på eit samlealbum Childline frå 1996) og seinare luksusutgåve av Different Class i 2006), Smokie, Metallica (Garage Inc. Garage Inc. 1998, som vann ein Grammy), Belle and Sebastian (The Blues Are Still Blue EP 2006), Gary Moore (2006), Nicky Moore (Top Musician Play Thin Lizzy 2008), Simple Minds (Searching for the Lost Boys 2009), og den israelske musikaren Izhar Ashdot. Songen er òg på Grateful Dead si live-samling So Many Roads plate fem.
På bluegrass-scena spelte Jerry Garcia og David Grisman inn ein versjon til albumet Shady Grove. Han har òg vorte framført av bluegrassbandet Scarecrows og det nederlandske bandet Blue Grass Boogiemen. .
Det islandske folkebandet Þrjú á palli (Tre på podiet) spelte han inn i 1971 som «Lífið er lotterí (Livet er eit lotteri)» med tekst av Jónas Árnason. Lillebjørn Nilsen gjendikta han til norsk, som «Svikefulle Mari», i 1971 på albumet Tilbake. Det finske bandet Eläkeläiset (The Retired) spelte inn ein humppa-versjon som tittelspor på albumet Humppamaratooni (Hoppemaraton) frå 1997. I 2007 laga Lars Lilholt Band ein dansk versjon, «Gi (Gi)' mig whiskey i krukken», til albumet Smukkere med tiden. Det estiske bandet Poisikõsõ spelte inn Hans'a Õuhkaga på albumet Tii Päält Iist i 2007.
I 1966 spelte Yarkon Bridge Trio, ei israelsk songgruppe, inn ein song ved namn «Siman Sheata Tsair» («Det er eit teikn på at du er ung») til melodien til «Whiskey in the Jar»; Songen vart ein hit og vart seinare covra av ymse artistar, mellom anna av Gidi Gov.
Coesitt
Coesitt er eit mineral med same samansetjing som kvarts, SiO2, men stabilt berre ved særs høge trykk. Det krystalliserer monoklint og har densitet 2,93 g/cm3, noko som er 10,6 % meir enn for kvarts, som har 2,65 g/cm3. Dette stemmer overeins med at coesitt krev eit trykk på vel 3 mill. kPa (ca 30 000 atm) (avhengig av temperaturen) for å kunne dannast.
Coesitt kjennest frå einskilde meteorittkrater der meteorittnedslaget har generert trykkbølgjer som overstig 3 mill. kPa. Mineralet er òg påvist i einskilde eklogitter frå Alpane og Vestlandet. Slike bergartar er danna ved særleg høge trykk, og framferd av coesitt blir trudd å svare til danning i ei djupn på ca 100 km.
Karin Boye
Karin Maria Boye var ein svensk forfattar. Ho er best kjend som lyrikar, men har også skrive fleire romanar og essay.
Biografi
Karin Maria Boye var fødd i Göteborg den 26. oktober 1900 av foreldre Signe og Carl Fredrik Boye. Familien flytta til Stockholm i 1909, og til forstaden Huddinge sørvest for Stockholm i 1915.
Boye avla «studentexamen» i 1920 og «folkskollärarinneexamen» 1921. Så studerte ho gresk, nordiske språk og litteraturhistorie ved Universitetet i Uppsala. I 1928 tok ho filosofisk embetseksamen ved Stockholms högskola.
I 1927 blei Boye medlem av redaksjonen til det svenske sosialistiske tidsskriftet Clarté.
Ho var ei tid gift med Leif Björk, men ekteskapet blei oppløst i 1933. Etter dette stod Boye relativt ope fram som homofil, og levde saman med den tyske kjærasten sin Margot Hanel resten av livet. På denne tida var homoseksualitet framleis forbode etter svensk lov.
Karin Boye døyde etter å ha tatt ein overdose med sovepiller om kvelden 23. april 1941. Deretter gjekk ho tynnkledd ut og sette seg for å venta på døden. Ho blei funnen neste dag. Halldis Moren Vesaas skreiv diktet «Karin Boye funnen død» etter at dødsfallet blei kjend. Her hetier det mellom anna «...den frosne har frose i hel».
Forfattarskap
Karin Boye debuterte i 1922 med diktsamlinga Moln. Seinare følgde samlingane Gömda land, Härdarna, För trädets skull og, etter at ho hadde døydd i 1941, De sju dödssynderna och andra dikter. Innhaldet i dikta hennar er prega av ein indre personlegdomskamp, ei spenning mellom pliktkjensle, drift og skam. Mange dikt inneheld bibelske referanser, og desse og andre vitnar om ei uforsona gudslengsle. I form varierer dikta frå det klassisk enkle til det surrealistiske. Av kjende dikt kan nemnast «Ja, visst gör det ont när knoppar brister» (frå För trädets skull og «I rörelse» (frå Härdarna).
Romanen Kris frå 1934 er rekna av mange for å ha sjølvbiografiske. Romanen Kallocain frå 1940 er ein skrekkvisjon om ein framtidig politistat, og er eit av dei tidlegaste skandinaviske arbeida innanfor dystopi-sjangeren.
Boye omsette også verk av Thomas Mann og T.S. Eliot.
Annet
Det er gitt ut mange svenske plater med tonesettingar av dikta til Karin Boye. I 2004 gav den norske jazz-songaren Eldbjørg Raknes ut plata Många röstar talar der ho syng nokre av Boye sine dikt.
Bibliografi
Romanar:
Diktsamlingar:
Sveitserstil
Sveitserstil er eit norsk namn på ein arkitekturstil som gjorde seg gjeldande i Noreg frå 1860-åra og inn på 1900-talet for hus som vart bygd i tre, men stilen har òg sett sitt preg på nokre hus i mur. Namnet «sveitserstil» oppstod på folkemunne, og vart etter stutt tid ålment akseptert som nemninga på «den nye Træstiil».
Kjenneteikn på bygningar i sveitserstil er fyrst og fremst at dei har saltak som stikk langt fram over ytterveggane i både gavlpartia og elles. Bustadhusa er gjerne på halvannan eller to etasjar og med dominerande verandaer som har sitt eige saltak og gavlparti; gavlpartia er store og framheva, og vindauga er store krysspostvindauge (firedelte glasflater) eller T-postvindauge (tredelte glasflater) med markerte innrammingar. Det er ofte panel på ytterveggane, men veggar av lafta tømmer eller plank står likevel i mange høve utan panel. Verandapartia, gesimsane, gavlfelta, vindaugeinnrammingane og anna er vanlegvis dekorerte med utsaga mønstre og ymse andre snikkardetaljar, såkalla «snikkarglede». Husa vart bygde for å liggje fritt, ikkje kjeda saman med grannehus langs gatene i byane.
Sveitserstilen oppstod på bakgrunn av dei nasjonalromantiske strøymingane i tida. Tradisjonane og teknikkane frå den norske landsbygda med å byggje husa i tre, skulle vidareførast og tilpassast tider og miljø med nye og andre krav. Desse tankane var i og for seg i tråd med herskande idear i Bayern om at det i bygdene i Alpane og ved Tegernsee burde takast utgangspunkt i tradisjonelle materialar og formuttrykk når nye hus skulle byggjast.
Barne- og familiedepartementet
Barne- og familiedepartementet (BFD) er eit norsk departement som arbeider med spørsmål som gjeld oppveksten til barn og unge og levekår, familiar, kyrkjesaker, religion og livssyn, og forbrukarpolitikk.
Barne- og familiedepartementet blei oppretta i 1956 som Familie- og forbrukardepartementet, og har hatt ei rekkje namn gjennom tidene. Dagens namn blei teke i bruk i 1991 og på nytt i 2019 då Kjell Ingolf Ropstad blei barne- og familieminister, medan likestillingssaker blei flytte til Kulturdepartementet. Samstundes blei ansvaret for kyrkjesaker og andre religions- og livssynsspørsmål flytte fra Kulturdepartementet til Barne- og familiedepartementet.
Historie
1. januar 1990 blei Familie- og forbrukardepartementet oppretta att som eige departement og fekk overført saksområde frå Forbrukar- og administrasjonsdepartementet, Sosialdepartementet, Kommunal- og arbeidsdepartementet, Justisdepartementet, Miljøverndepartementet (SFT) og Kulturdepartementet.
Departementet har fleire gongar skifta namn og delvis oppgåver gjennom tidene:
I 2019 fekk departementet overført ansvaret for kyrkjesaker og andre religions- og livssynspørsmål, medan likestillingssaker blei flytte til Kulturdepartementet. Gjennom å ha fått ansvaret for kyrkjesaker er departementet frå 2019 ein av to etterfølgjarar (saman med Kunnskapsdepartementet) etter Kyrkje- og undervisningsdepartementet, oppretta i 1814 som Noregs eldste department.
Isacke Passage
Isacke Passage er eit sund i Hanusse Bay mellom Liard Island og Arrowsmith Peninsula på vestkysten av Graham Land i Antarktis. Det vart oppdaga og først kartlagd av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908–10, under Jean-Baptiste Charcot. Det vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter kaptein Christopher J. Isacke i Royal Navy, øvstkommanderande på HMS «Endurance» i ved Den antarktiske halvøya, 1972–74.
Barne- og familiedepartementet
Avdelingar
Departementet har fire avdelingar:
Politisk leiing
Kjell Ingolf Ropstad frå Kristeleg Folkeparti er barne- og familieminister for regjeringa Solberg sidan 22. januar 2019.
Før dette var hadde den same regjeringa Linda Hofstad Helleland frå Høgre som barne-, familie-, likestillings- og inkluderingsminister i perioden 2018–2019, og Solveig Horne frå Framstegspartiet som barne-, likestillings- og inkluderingsminister i perioden 2013–2018.
Löderup
Löderup er ein tettstad i Ystads kommun i Skåne län i Sverige. I 2020 hadde tettstaden 626 innbyggjarar.
Nokre kilometer lenger sørover langs kysten ligg Löderups strandbad. Den opphavlege Löderup kommune (i Ingelstads härad), som sidan 1927 innbefatta hovuddelen av Löderup municipalsamhälle (resten tilhøyrte Hörup kommune), blei i 1952 utvida med dei tidlegare kommunane Hörup og Valleberga, før municipalsamhället blei oppløyst ved årsskiftet 1958/59. Löderups kommun blei i 1971 innlemma i Ystads kommun, og blei dermed overført frå dåverande Kristianstads län til Malmöhus län. Staden fekk jernbanesamband gjennom Ystad-Gärsnäs järnväg (YGJ), som blei opna i 1894. I 1905 blei han slått saman med Gärsnäs-S:t Olofs järnväg (GStOJ) til Ystad-Gärsnäs-S:t Olofs järnväg (YGStOJ, overtatt av staten i 1941 og nedlagt i 1970).
Om sommaren veks Löderup kraftig, det er nesten like mange gjestesenger som det er innbyggjarar. I tillegg er det plass til ca. 200 einingar på campingplassar og det er over 300 fritidsbustader.
As Time Goes By: The Great American Songbook, Volume II
As Time Goes By: the Great American Songbook, Volume II er det andre albumet til Rod Stewart med popstandardar og tradisjonell, amerikansk popmusikk. Det kom ut 14. oktober 2003 på J Records.
Bowsprit Moraine
Bowsprit Moraine er ein midtmorene, 19 km lang, utanfor nordaustpunktet på Elkhorn Ridge, der Towlebreen og Northwindbreen møter Frybreen i Convoy Range i Victoria Land. Namnet er eit av fleire i Convoy Range som er knyttt il sjøfart. Den kartlagte forma på morenen stikk fram som ein baugspryd ut frå enden av Elkhorn Ridge. Han vart namngjeven av ei feltgruppe frå New Zealand Antarctic Research Programme 1989–90.
Tim Renwick
Timothy John Pearson 'Tim' Renwick er ein engelsk gitarist. Han er blant anna kjent som medlem av Quiver (seinare Sutherland Brothers & Quiver) og for samarbeidet sitt med Pink Floyd og Elton John.
Renwick er ein av få musikarar som på 1980-talet både samarbeidde med dei gjenverande medlemmane David Gilmour, Nick Mason og Richard Wright samstundes som han spelte saman med bassist Roger Waters som forlét Pink Floyd i 1985. Renwick har òg spelt saman med mellom anna Al Stewart, Elton John, Procol Harum, David Bowie, Mike Oldfield, Gary Brooker og Eric Clapton.
Då Renwick samarbeidde med Elton John, skreiv dei to låten «Dreamboat» saman, som Elton John gav ut som b-side på singelen I'm Still Standing.
Renwick spelte gitar på dei to Pink Floyd-albuma A Momentary Lapse of Reason og The Division Bell, og dessutan spelte på turneane som følgde etter desse utgjevingane. Difor er han òg å høyre på Delicate Sound of Thunder og P•U•L•S•E. Då Gilmour, Mason og Wright vart gjenforent med Water sine under Live 8-konserten i 2005 spelte Renwick gitar og bassgitar med bandet.
Renwick har gjeve ut to soloalbum. Det første vart titulert med hans eige namn i 1980, medan han i 2007 utgav albumet Privateer. Han er blant anna kjent som medlem av Quiver (seinare Sutherland Brothers & Quiver) og for samarbeidet sitt med Pink Floyd og Elton John.
Då Renwick samarbeidde med Elton John, skreiv dei to låten «Dreamboat» saman, som Elton John gav ut som b-side på singelen «I'm Still Standing».
Renwick spelte gitar på dei to Pink Floyd-albuma A Momentary Lapse of Reason og The Division Bell, og dessutan på turneane som følgde etter desse utgjevingane. Difor er han òg å høyre på Delicate Sound of Thunder og P•U•L•S•E. Då Gilmour, Mason og Wright vart gjenforeint med Waters under Live 8-konserten i 2005 spelte Renwick gitar og bassgitar med bandet.
Renwick har gjeve ut to soloalbum. Det første vart titulert med hans eige namn i 1980, medan han i 2007 utgav albumet Privateer.
Pjotr Bolotnikov
Pjotr Grigorjevitsj Bolotnikov var ein friidrettsutøvar som representerte Sovjetunionen, fødd i det som i dag er republikken Mordovia i Russland. Han vart olympisk meister på 10 000 meter i 1960 og europameister på same distansen i 1962.
Aktiv
Bolotnikov deltok både på 5000 m og 10 000 m under sommar-OL 1956 i Melbourne. Best gjorde han det på 5000 m, der han vart nummer ni. Året etter vart han nasjonal meister på 10 000 meter, olympiameisteren Vladimir Kuts vart overraskande slått. I åra frå 1958 til 1962 vart Bolotnikov årleg dobbelt sovjetmeister på 5000 og 10 000 meter.
Under OL 1960 i Roma kontrollerte Bolotnikov mil-feltet frå starten av, og vann med fem sekundars forsprang til næraste konkurrent, Hans Grodotzki frå Tyskland. Same året forbetra Bolotnikov verdsrekorden på 10 000 meter med nesten 12 sekundar, til 28.18,8.
I 1962 forbetra Bolotnikov sin eigen verdsrekord på mila med seks tidels sekundar til 28.18,2. Under EM i friidrett 1962 i Beograd forsvarte han favorittstempelet med glans og vann 10 000-meteren med klar margin. Han var favoritt også på 5000 meter. Finaleløpet gjekk i moderat tempo og noko overraskande måtte han nøye seg med bronsemedaljen.
I 1964 vart Bolotnikov sovjetisk meister på 10 000 meter. Han deltok på distansen under sommar-OL i Tokyo, men gjorde eit svakt løp. Året etter la han opp som friidrettsutøvar.
Circle of Life
«Circle of Life» er ein song frå Disney-filmen The Lion King frå 1994, komponert av Elton John med tekst av Tim Rice. Songen vart sungen av Carmen Twillie og Lebo M i filmen som opningssong og Elton John song òg ein popversjon i lag med London Community Gospel Choir. John-versjonen vart gjeven ut på singel og det vart laga ein musikkvideo av han. Songen vart nominert til Oscarprisen for beste song i lag med to andre songar frå The Lion King: «Can You Feel the Love Tonight» og «Hakuna Matata».«Can You Feel the Love Tonight» vann prisen. Singelen nådde 11. plass i Storrbitannia og 18. plass i USA.
Coffinitt
Coffinitt er eit grått til svart uranmineral, U(SiO4)1-x(OH)4x. Det er ganske utbreidd saman med uraninitt i einskilde førekomstar (til dømes Colorado i USA). I Noreg er det påvist frå Biggejávri i Finnmark.
Det vart først skildra i 1954 etter ein førekomst i La Sal No. 2 Mine i Beaver Mesa i Mesa County i Colorado i USA, og kalla opp etter den amerikanske geologen R. C. Coffin (1886–1972).
Jones Channel
Jones Channel er eit isfylt sund i Antarktis. Sundet er 8 nautiske mil (15 km) langt og 1 til 2 nautiske mil (3,7 km) breitt. Det ligg mellom Blaiklock Island og den sørlege delen av Arrowsmith Peninsula frå Bourgeoisfjorden ved neset Bigourdanfjorden, utanfor vestkysten av Graham Land.
Jones Channel er kalla opp etter Harold D. Jones som var flymekanikar i Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) ved Stonington Island i 1947–49. Jones var med FIDS då sundet vart oppdaga og kartlagd i 1949.
Brosnahan Island
Brosnahan Island er ei øy som stig opp av vestdelen av Ross isbrem 11 nautiske mil nordaust for Cape Murray. Ho vart kartlagd av US Geological Survey frå tellurometermålingar og flyfoto, 1959–63, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser James J. Brosnahan i U.S. Navy, leiar av overvintringslaget på McMurdo Station i 1961.
Madla Idrettslag
Madla Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Madla i Stavanger kommune. Idrettslaget, ein rein fotballklubb, vart stifta 9.mars 1939. Madla IL spelar i blå drakter med kvite bukser.
Kunstløp under Vinter-OL 1952
Kunstløp under Vinter-OL 1952 vart avvikla i dagane frå 16. til 22. februar på Jordal Amfi i Oslo. 24 kvinner og 14 karar deltok i enkeltløpa, 13 par deltok i parløp. Det norske deltakarane, Ingeborg Nilsson og paret Bjørg Skjælaaen/Reidar Børjeson, enda sist i tevlingane.
Kvinner
<br style="clear:both;" />
Karar
<br style="clear:both;" />
Parløp
<br style="clear:both;" />
Bernt Grønvold
Bernt Borchgrevink Grønvold var ein norsk kunstnar. Han var bror av målaren Marcus Grønvold og skulemannen og forfattaren Didrik Grønvold.
Grønvold dreiv både med sjanger-, portrett- og landskapsmåleri. Han var elev av Ludwig von Löfftz på akademiet i München i 1878 var Grønvold året etter av Wilhelm Lindenschmit. Frå 1883 virka han i Berlin, i 1887 var han i Paris, og i åra 1887–88 var han i Cornwall. Deretter budde han i Noreg fram til 1894. Han budde seinare i Bolzano og Berlin.
Bernt Grønvold var også ein kunstsamlar og mesen. Han dreiv omfattande kunstforsking, særleg innan tysk kunsthistorie. Han henta fleire eldre tyske kunstnarar fram att.I 1896 gav han ut Friedrich Wasmann; ein deutsches Künstlerleben von ihm selbst geschildert.
Det finst måleri av Grønvold i KODE Kunstmuseer og komponisthjem i Bergen, Nasjonalmuseet/Nasjonalgalleriet i Oslo og Ateneum i Finland.
Fábio Coentrão
Fábio Alexandre da Silva Coentrão er ein portugisisk fotballspelar som har spela for Real Madrid i spansk Primera Division og for det portugisiske landslaget.
Coentrão var med på å bli seriemeister i Portugal i 2010 med Benfica. Same sesongen vart han kåra til beste nye spelar i den portugisiske ligaen, og i 2011 vart han kåra til årets spelar i Benfica. I 2012 vart han seriemeister i Spania med Real Madrid, og i 2014 var han med på å vinna den europeiske Meisterligaen med dei. Han debuterte for A-landslaget 14. november 2009 i ein VM-kvalifiseringskamp mot Bosnia-Hercegovina. Han var med i Portugal sin tropp til fotball-VM i 2010, der han spelte alle Portugal sine fire kampar. Under fotball-EM i 2012 spelte han alle Portugal sine fem kampar då dei nådde semifinalen i meisterskapen.
Stabben i Dronning Maud Land
Stabben er eit markant fjell like nord for Mayrkette i nordlege delar av Gjelsvikfjella i Dronning Maud Land, som utgjer den nordlegaste delen av Jutulsessen. Det vart fotografert frå lufta av Den tyske antarktisekspedisjonen (1938–39). Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Den norsk-britisk-svenske antarktisekspedisjonen (NBSAE) (1949–1952), leia av John Schjelderup Giæver og flyfoto av den norske ekspedisjonen (1958–59) og namngjeve «Stabben».
Furuflaten Idrettslag
Furuflaten Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande på Furuflaten i Lyngen kommune. Idrettslaget vart stifta den 6. januar 1957 og er aktivt med i fotball, friidrett og skiidrett. Fotballaga til Furuflaten IL spelar i lysegrøne drakter og kvite bukser.
Las Palabras de Amor
«Las Palabras de Amor (The Words of Love)» er ein rockeballade av det britiske rockebandet Queen. Han vart gjeven ut som den tredje singelen frå albumet Hot Space i 1982. Songen var skriven av gitaristen Brian May og var langt meir populær i Storbritannia enn den førre singelen deira («Body Language»), med ein 17. plass på UK Singles Chart.
Bakgrunn
Teksten vart skriven av gitaristen Brian May og sungen av Freddie Mercury med May på lys harmonivokal. Songen var inspirert av det nære forholdet mellom bandet og fansen deira i Latin-Amerika. Songen gav dei speletid på Top of the Pops og det var siste gongen spelte i programmet. Under framføringa mima May føre eit flygel, sjølv om det ikkje er piano på songen, berre synthesizer.
Under the Freddie Mercury Tribute Concert på Wembley Stadium i 1992 var dette den tredje songen i den andre halvdelen, framført av Zucchero og Queen. Under Queen + Paul Rodgers Rock The Cosmos-turneen i 2008 vart songen spelt i spansktalande land, sungen av May.
Musikalartisten Elaine Paige spelte inn songen for albumet The Queen Album i 1988.
Anders Magnesson Brekke
Anders Magnesson Brekke var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Stryn.
Brekke var gardbrukar på fargarden i Oppstryn sokn i Stryn. Han var 3. representant frå Nordre Bergenhus amt på Stortinget i 1839. Der var han medlem av næringskomite nr 2. Allereie året etter døydde han heime på garden sin.