cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beit HaArava
Historie
I 1980 vart Beit HaArava grunnlagd på ny som ein Nahal-utpost. Han vart eit sivilt samfunn i 1986. I 2000 vart landsbyen flytta 5 km vestover.
Louis Paul Cailletet
Louis Paul Cailletet  var ein fransk fysikar, metallurg og jernverkseigar. Cailletet er mest kjent for å ha framstelt flytande oksygen (1877), nitrogen og luft. Til dette brukte han mellom anna den såkalla Cailletets kompresjonspumpe, som gjev trykk på mange atmosfærar.
Oddrun Grønvik
Oddrun Grønvik er ein norsk leksikograf, hovudredaktør for Norsk Ordbok og forskar på Universitetet i Oslo, der ho byrja som redaktør i juli 1987. Ho hadde ansvar for leksikografisk og digital utvikling og opplæring frå 2002 og var ein av hovudredaktørane frå 2007 til 2015
Bakgrunn
Oddrun Grønvik er dotter av Einfrid Perstølen og Odd Lien Grønvik.
Etter å ha tatt artium på Grorud gymnas, studerte Oddrun Grønvik på Universitetet i Oslo og frå 1967 til 1970 på University of Oxford, der ho tok ein bachelorgrad i engelsk språk og litteratur ved St Hilda's College.
Karriere
Grønvik arbeidde eit år i Sunday Times i London før ho fekk jobb som redaktør for barnebøker i Den norske Bokklubben. Frå 1975 jobba ho eit år i skrivarstova i Noregs Mållag før ho i 1976 byrja som redaktør for generell litteratur i Forlaget Oktober. Etter tre år der var ho frå 1979 konsulent i Norsk språkråd til 1987. Ho tok hovudfag i 1985 på Universitetet i Oslo med avhandlinga Målbruken i offentleg teneste 1930-1940. Denne vart òg gitt ut som bok på Det Norske Samlaget.
Saman med professor Herbert Chimhundu var Oddrun Grønvik frå 1991 til 2006 prosjektleiar for ALLEX-prosjektet, eit prosjekt mellom University of Zimbabwe og UiO for utvikling av ordbøker for shona og andre språk i det sørlege Afrika. For denne innsatsen vart ho tildelt grada Doctor of Letters (honorary) frå Universitetet i Zimbabwe då prosjektet vart avslutta i 2006.
Frå 1990 til 2005 var Grønvik leiar for foreininga for mukopolysakkaridosesykdommane i Noreg. Frå 2000 til 2003 var ho medlem av fagnemnda i Norsk språkråd og frå 2007 til 2014 i Språkrådet sitt Fagråd for normering og språkobservasjon. Ho har òg hatt fleire verv i Noregs Mållag og Studentmållaget i Oslo.
Utgjevingar
Oddrun Grønvik har skrive vitskaplege og populære artiklar om norsk språk, språkutvikling, språknormering, leksikografi og digitalisering av språkressursar, særleg ordbøker. I mars 2017 hadde ho 152 publikasjonar i Cristin.
FA-cupfinalen i fotball 1963
FA-cupturneringa i fotball 1963 vart avslutta med finale på Wembley stadion i London 25. mai 1963. Framfor 99 604 tilskodarar vart Manchester United FA-cupmeister for tredje gong, etter å ha sigra med 3-1 over Leicester City. Det var 15 år sidan den førre Manchester United-triumfen i FA-cupen.
Kampen
Denis Law gav Manchester United leiinga då han etter halvtimen mottok eit innlegg frå venstre, og ved straffemerket tvervende og sende ballen tilbake i venstre målhjørne. David Herd la på til 2-0 i det 57. minutt, etter at Leicester-målvakta Gordon Banks hadde halvklart eit skot frå Bobby Charlton. I det 80. minutt stupheada senterløpar Ken Keyworth inn ei redusering frå 8-10 meters hald. Fem minuttar før full tid fomla Banks med eit United-innlegg, og David Herd kunne enkelt fastsette sluttresultatet til 3-1.
Manchester United stilte med: David Gaskell, Tony Dunne, Bill Foulkes, Maurice Setters, Noel Cantwell (kaptein), Pat Crerand, Johnny Giles, Albert Quixall, David Herd, Denis Law og Bobby Charlton.
Dommaren heitte Ken Aston.
Grosser Diamantstock
Grosser Diamantstock er eit fjell i Bern-Alpane. Fjellet ligg langs ein rygg mellom Bächlistock i sør og Steinlauihorn og Ritzlihorn i nord i kantonen Bern.
Fylkesveg 66 i Buskerud
Fylkesveg 66 i Buskerud går mellom Vestfossen i Øvre Eiker kommune og Nedberg i Nedre Eiker kommune. Vegen er 6,8 km lang.
Herman Major Schirmer
Frå 1872 var han overlærar ved Statens håndverks- og kunstindustriskole og sentral i oppbygginga av ein norsk arkitektur. 15. november 1912 vart han utnemnd til Noregs første riksantikvar.
Schirmer var ikkje produktiv som arkitekt. Mellom bygningar han stod bak, er Heftyevillaen på Frognerseteren, Hotell Royal og Eventyrgården, alle i Christiania. Han har òg teikna Bergens Kreditbank.
Pâncota
Pâncota (ungarsk Pankota, tysk Pankota) er ein by i Arad fylke i Romania.
Busetnader
Pâncota er ein oraș (mindre bykommune) med desse busetnadane:
Jupitermånen Kallichore
Kallichore er ein av månane til Jupiter. Han er medlem av Carme-gruppa, og var truleg ein bit av ein D-type-asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1 km.
Kallichore vart oppdaga 6. februar 2003 av Scott S. Sheppard.
Offentleggjeringa av Darwin sin evolusjonsteori
Charles Darwin og Alfred Russel Wallace var saman om å publisere ein ny evolusjonsteori i 1858, ein teori som Darwin utgreia i meir detalj i boka On the Origin of Species året etter. I motsetnad til Lamarck, la Darwin framlegg om felles avstamming og eit livstre med forgreiningar, noko som fører med seg at to særs ulike artar kan dele ein felles stamfar. Teorien var basert på ideen om naturleg utval, og syntetiserte eit breitt spekter av indisium samla frå husdyravl, biogeografi, geologi, morfologi og embryologi.
Det grunnleggjande bak On the Origin of Species, som eigentleg berre er ei oppsummering av Darwin sin teori, var allereie utforma i 1838.
Hendingar som framskynda offentleggjeringa
Ein publikasjon frå 1855 kalla On the Law which has Regulated the Introduction of New Species, skriven av Alfred Russel Wallace, hevda at mønstra i den geografiske fordelinga av nolevande og fossile artar kunne forklarast viss kvar ny art alltid oppstod i nærleiken av ein allereie eksisterande, nært nærskyld art. Charles Lyell ante konsekvensane av Wallace si utgjeving og det moglege sambandet med Darwin sitt arbeid, og i løpet av våren 1856 oppfordra Lyell Darwin til å publisere teorien sin for å etablere prioritet. Darwin vart sett i klemme mellom ønsket om å gje ut ein full og overtydande skildring av teorien sin, og å raskt lage ein kort publikasjon. Han avgjorde at han ikkje ville eksponere idéane sine for vurdering av ein redaktør, noko som var naudsynt for å publisere i eit vitskapleg tidsskrift. Den 14. mai 1856 byrja han på ei skisse, og innan juli hadde han bestemt seg for å produsere eit fullstendig og formelt vitskapleg verk om artar, Natural Selection.
Darwin arbeidde hardt på manuskriptet til den store boka Natural Selection då han den 18. juni 1858 mottok ein pakke frå Wallace, som budde på Molukkane. Det vedlagde tjue sider som skildrar ein evolusjonær mekanisme, ein reaksjon på Darwins siste oppmuntring, med ein førespurnad om å sende det vidare til Lyell viss Darwin trudde det var verd det. Mekanismen likna mykje Darwin sin eigen teori. Darwin skreiv til Lyell at «orda dine har gått i oppfylling med stor kraft ... på førehand» og han vil «sjølvsagt samstundes skrive og tilby å sende [det] til eit tidsskrift» etter Wallace sit ønske, og legg til at «all originaliteten min, kva det enn kan vere, vil bli knust». Lyell og Hooker blei samde om at ei felles offentleggjering burde skje hos Linnean Society, og den 1. juli 1858 blei artikkelen lest opp og arbeidet blei dessutan publisert i Journal of the Proceedings of the Linnean Society som On the Tendency of Species to form Varieties; and on the Perpetuation of Varieties and Species by Natural Means of Selection, ved Darwin og Wallace høvesvis. Offentleggjeringa vekte lita interesse. Medan Darwin vurderte Wallace sin idé å vere identisk med hans eige omgrep om naturleg utval, har historikarar peika på skilnader. Darwin skildra naturleg seleksjon som analog til det kunstige utvalet som blei praktisert av dyreoppdrettarar, og understreka konkurranse mellom individ; Wallace trekte ingen samanlikningar med avl, og fokusert på det økologiske presset som heldt ulike variantar tilpassa lokale tilhøve.
Etter møtet sette Darwin seg føre å skrive eit samandrag av arbeidet sitt. Lyell diskutert ordningar med John Murray i forlagshuset Murray, og dei svara beinveges med ei stadfesting om å gje ut boka utan sjølv å sjå manuskriptet, og tilbaud Darwin to tredelar av overskotet. Darwin hadde i utgangspunktet tenkt å kalle utgjevinga An abstract of an Essay on the Origin of Species and Varieties Through natural selection, men med Murray sin tilråding blei tittelen endra til det korte On the Origin of Species, der tittelsida òg la til: by Means of Natural Selection, or the Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life. Her er omgrepet «rase» brukt som eit synomym for «varietet», og ikkje i den moderne tydinga av menneskerase.
Tida det tok å publisere
Allereie i desember 1838 hadde Darwin ein arbeidsversjon av den grunnleggjande teorien sin om naturleg utval, men nesten tjue år seinare, då brevet frå Wallace kom, var Darwin framleis ikkje klar til å publisere teorien sin. Det gjekk lengje føre seg spekulasjonar på at Darwin unngjekk eller utsette å gjere idéane sine offentleg av personlege grunnar. Føreslåtte motiv inkluderte frykt for religiøs forfølging eller sosial skam viss synspunkta hans vart kjente, og otte for å utfordre prestevenar eller den fromme kona Emma. Sjukdom årsaka gjentatte forseinkingar. Artikkelen hans om naturreservatet Glen Roy i Skottland hadde gått pinleg gale, og Darwin kan ha ønskt å vere sikker på at han hadde rett denne gongen. Darwin hadde ein monaleg produksjon av bøker og eit travelt familieliv på denne tida.
Vitskapshistorikaren John van Wyhe hevda i 2007 at Darwin heile tida var fast meint på å publisere, men det var ikkje før i september 1854 at han kunne jobbe med skriving på den komplette Natural Selection på heiltid. Estimatet hans om å skrive den 'store boka' på fem år var optimistisk.
Utgjeving av boka
Den første utgjevinga skjedde torsdag 24. november 1859 på forlaget John Murray. Første opplaget var på 1250 eksemplar, av dei ca. 1170 tilgjengeleg for sal. Allereie 7. januar 1860 kom andre utgåva på 3000 eksemplar med ei rekkje rettingar og dessutan ein respons på religiøse innvendingar i form av eit tillegg av ein ny epigraf på side ii, eit sitat frå Charles Kingsley, og uttrykket «av Skaparen» skoten inn i den avsluttande setninga. I løpet av Darwins levetid kom boka ut gjennom seks utgåver, med kumulative endringar og revisjonar for å handtere argument mot kritikk. Darwin gjorde omfattande revisjonar til den sjette utgåva av Origin, og dette blei den første utgåva der han brukte ordet 'evolusjon' som tidlegare ofte var brukt i samband med fosterutvikling, sjølv om alle utgåver konkluderte med ordet 'utvikla'.
Jill Walker Rettberg
Jill M. Walker Rettberg er ein australsk-norsk forskar på digitale medium. Ho er professor i digital kultur ved Institutt for lingvistiske, litterære og estetiske studiar ved Universitetet i Bergen.
Rettberg tok hovudfag i litteraturvitskap på ei oppgåve om hypertekstfiksjon. Ho tok dr.art.-graden i 2003 på ei avhandling om forteljarteknikk i fiksjonslitteratur på internett. Frå 2005 til 2007 var ho leiar for Institutt for humanistisk informatikk.
Rettberg har særleg skrive om dataspel, digital kunst, sosiale medium og nettmedium. Saman med Hilde G. Corneliussen har ho redigert ei bok om brukarkultur og tolking av Quests i fleirbrukarnettspelet World of Warcraft (WoW). I 2008 utgav ho ei bok om blogging, og skreiv eit kapittel som oppsummerte norsk blogghistorie i boka Gi meg ei scene! frå 2013.
Ho mottok Meltzerprisen 2005 for god forskningsformidling.
Offentleggjeringa av Darwin sin evolusjonsteori
Publisering utanfor Storbritannia
Boka vart omsett til fleire språk i levetida til Darwin, men nokre gonger oppstod det problem med omsetjing av omgrep og metaforar, og nokre omsetjingar vart partiske ut frå omsetjaren sin eigen agenda. I tilfellet med omsetjinga til tysk utført av naturforskar og geolog Heinrich Georg Bronn, fekk utgjevinga i 1860 føyd til Bronn sine eigne idéar og kontroversielle tema som Darwin i medvite hadde late ute. Bronn omsette 'favoriserte rasar' til 'perfeksjonerte rasar', og la til eit essay om ulike emne, inkludert opphavet til livet, og dessutan eit avsluttande kapittel om religiøse implikasjonar, delvis inspirert av Bronn si eiga overtyding. Darwin korresponderte tett med Julius Victor Carus, som publiserte ei forbetra omsetjing i 1867. Darwin sin freistnad på å finne ein omsetjar i Frankrike feila, omsetjinga gjort av Clémence Royer, publisert i 1862, fekk ein introduksjon som priste Darwins idéar som eit alternativ til religiøs openberring og fremja idéar som føresåg sosialdarwinisme og rasehygiene. Dessutan heldt utgjevinga ei rekkje forklarande fotnotar der omsetjaren gav eigne svar på spørsmål som Darwin hadde uttrykt si tvil omkring. Darwin korresponderte med Royer om ei andre utgåve utgjeve i 1866, og ein tredje i 1870, men han hadde problem med å få henne til å fjerne fotnotane hennar og vart plaga av desse utgjevingane. Fram til ei ny omsetjing av Edmond Barbier vart publisert i 1876 var Darwin misnøyd med den franskspråklege utgåva av boka. Ei nederlandsk omsetjing av Tiberius Cornelis Winkler vart publisert i 1860. Innan 1864, hadde fleire omsetjingar dukka opp på italiensk og russisk. Gjennom Darwin si levetid, vart On the Origin utgjeve på svensk i 1871, på dansk i 1872, polsk i 1873, ungarsk i 1873-1874, spansk i 1877 og serbisk i 1878. Innan 1977, var ho omsett til ytterlegare 18 språk, inkludert norsk riksmål (1889).
Viktoria av Hessen-Darmstadt
Viktoria av Hessen-Darmstadt, seinare Viktoria Mountbatten, markise av Milford Haven (Victoria Alberta Mathilde Marie; ), var den eldste dottera av Ludvig IV av Hessen-Darmstadt (1837–1892) og den første kona hans prinsesse Alice av Storbritannia (1843–1878).
Mor til prinsesse Viktoria døydde medan søskena hennar enno var små barn, og ho inntok ein slags forelderrolle for dei. Ho gifta seg med fetteren til faren, prins Ludwig av Battenberg, seinare kjent som Louis Mountbatten, 1. marki av Milford Haven. Han var offiser i den britiske kongelege marinen (Royal Navy). Ekteskapet bar preg av gjensidig kjærleik. Dei budde mange ulike stader i Europa, der han til kvar tid var plassert i samband med tenesta si. Ho var ofte på besøk hos dei kongelege slektningane sine rundt om i Europa. Internt i familien vart Viktoria sett på som liberal, openhjarta, praktisk orientert og opplyst.
Under den fyrste verdskrigen og den russiske revolisjnen vart to av søstrene hennar, som hadde gifta seg inn i den russiske tsarfamilien, drepne av revolusjonære kommunistar. Ho og ektemannen hennar sa frå seg dei tyske titlane sine og tok til seg det britiskklingande etternamnet Mountbatten, som enkelt nok var ei omsetjing av det tyske «Battenberg» til engelsk.
Ho var mormor til prins Philip, hertug av Edinburgh, ektemannen til dronning Elizabeth II av Storbritannia.
Tidleg liv
Viktoria vart fødd første påskedag 1863 på Windsor Castle. Den 27. april same år vart ho boren til dåpen av mormor si, dronning Viktoria. Fram til Viktoria var tre år gammal budde familien ved Bessungen i Tyskland. Etter dette drog familien til Neues Palais i Darmstadt, der Viktoria delte rom med den yngre systera si Ella. Medan Viktoria budde i Bessungen fekk ho privatundervising og vart interessert i litteratur.
Under den prøyssiske invasjonen av Hessen i juni 1866 blei ho sendt av garde til England saman med systera Ella. Her fekk dei bu hjå mormora fram til striden opphøyrde. Hessen-Kassel, og delar av Hessen-Darmstadt, vart innlemma i Preussen som følgje av invasjonen. Under Den fransk-prøyssiske krigen i 1870 blei det danna militære sjukestover på eigedomen til Neues Palais, og Viktoria hjelpte til i suppekjøkkenet saman med mora. Ved eit seinare høve fortalde ho om denne kalde vinteren, og om korleis ho ein gong hadde brunne seg på armen etter å ha fått glovarm suppe over seg.
Den 18 månader gamle broren til Viktoria, «Frittie» fekk i 1872 diagnosen hemofili. Denne diagnosen kom som eit sjokk på dei europeiske kongefamiliane. Det hadde gått tjue år sidan dronning Viktoria fødde sonen prins Leopold, som fekk påvist hemofili. No lurte ein på om blødersykdommen kunne vera arveleg. I mai 1873 fall «Frittie» ut av eit vindauge og døydde. Dette var den første av dei mange familietragediane som Viktoria fekk oppleva.
I 1878 fekk Viktoria påvist difteri. Ella blei flytt ut av rommet deira, og vart det einaste familiemedlemmet som unngjekk sjukdomen. Mora til Viktoria pleidde ho og dei andre sjuke i familien i fleire år. Syste til Viktoria, Marie, døydde i 1878. Akkurat i det sjukdomane byrja å gje slepp på familien, vart mor til Viktoria. Ho døydde den 14. desember, same dato som far hennar, prins Albert, hadde døydd 17 år tidlegare. Sidan Viktoria var det eldste barnet i søskenflokken, tok ho på seg ei morsrolle for dei yngre syskena sine, og måtte vera til støtte for faren. Seinare skrev ho, «Døden til mor mi var eit tap som ikkje kunne reparerast ... Barndommen min enda med hennar død, for eg vart den eldste og mest ansvarsfulle.»
Ekteskap og familie
Under ulike familieselskap hadde Viktoria ofte møtt fetteren til far sin, prins Ludwig av Battenberg, eit medlem av ei morganatisk linje av den hessiske herskarfamilien. Prins Ludwig hadde fått britisk statsborgarskap og tenestegjorde som offiser i Royal Navy. Vinteren 1882 møttest dei igjen ved Darmstadt, og dei forlova seg sommaren 1883.
Over dei fem neste åra, fekk Viktoria fire barn: Dei budde i mange ulike hus ved Chichester i Sussex, Walton-on-Thames og Schloss Heiligenberg i Jugenheim. Då prins Ludwig tenestegjorde på middelhavsflåten, heldt Viktoria til nokre vintrar på Malta. I 1887 fekk ho påvist tyfoid, men etter å ha vorte pleidd av sin ektemann var ho frisk nok til å kunna vera til stades ved dronning Viktoria sitt gulljubileum i London. Viktoria var interessert i vitskap, og teikna eit detaljert geologisk kart over Malta. Ho deltok òg i arkeologiske utgravingar både der og i Tyskland. Ho skreiv fleire avhandlingar om bøker ho hadde lese. Bøkene omfatta eit breitt spekter av emne, blant anna sosialistisk teori.
I 1906 flaug ho med ein zeppeliner. Seinare flaug ho med eit biplan, sjølv om det ikkje «[...]var laga for å frakta passasjerar. Vi sat trygt fest på ein liten krakk medan vi heldt oss fast til flygarens rygg.» Fram til 1914 vitja Viktoria regelmessig slektningane sine, både i Tyskland og Russland, inkludert dei to systrene sine som hadde gifta seg inn i den russiske tsarfamilien. Den eine systera var Ella, som hadde gifta seg med storfyrst Sergej Aleksandrovitsj, og den andre var Alix, som hadde gifta seg med tsar Nikolaj II av Russland. Viktoria var ein av dei som prøvde å få Alix bort frå Rasputin sin innverknad. Ved utbrotet av krigen mellom Tyskland og Storbritannia i 1914 var Viktoria og dottera henanr, Louise, i Russland ved Jekaterinburg. Dei reiste med tog og dampskip til St. Petersburg og derfrå gjennom Torneå til Stockholm. Dei segla seinare frå Bergen med «det siste skipet» attende til Storbritannia.
Seinare liv
Prins Ludwig vart tvinga til å seia frå seg stillinga i marinen ved starten av den første verdskrigen, då den tyske bakgrunnen hans var lite populær. Paret trekte til seg tilbake Kent House på Isle of Wight. Denne eigedomen hadde vorte gjeven til Viktoria av tanta hennar, prinsesse Louise, hertuginne av Argyll. Viktoria gav styresmaktene skulda for oppseiinga av ektemannn frå marinen. Ho meinte at «...få hadde stor respekt eller tillit til styresmaktene». Winston Churchill, som på den tida hadde den høgaste sivile stillinga i marinen, hadde ho ikkje stor tru på. Ho meinte han ikkje var til å stola på, sidan han ein gong hadde lånt ei bok på biblioteket og ikkje levert henne tilbake.
Seinare dette året døydde ektemannen til Viktoria i London. Etter å ha møtt henne i marine- og militærklubben i Piccadilly, klaga han over at han kjende seg uvel. Viktoria freista å få han til å kvila i eit rom dei hadde leigd i eit tilbygg til klubbhuset. Ho tilkalla ein doktor, som skreiv ut nokre medisinar som Viktoria gjekk ut for å få i eit apotek i nærleiken. Då ho kom tilbake var Ludwig død. Som enke, tre år etter slutten av krigen, flytta Viktoria inn i ein residens i Kensington Palace. Ifølgje biografen henanr fekk Viktoria «ein samlande matriarkrolle for Europas gjenlevande kongelegheiter». I 1930 leid den eldste dottera hennar Alice av eit nervesamanbrot og fekk diagnosen schizofren. I det kommande tiåret fekk Viktoria ansvaret for utdanninga og oppsedinga av barnebarnet sitt Philip, etter at foreldra hans var vortne separerte og mora send på institusjon. Prins Philip sa ein gong, «eg likte bestemor mi veldig godt og ho var alltid hjelpsam. Ho var veldig flink med barn ... ho hadde ei praktisk tilnærming til deo. Ho handsama dei på den rette måten, den rette kombinasjonen av det rasjonelle og det kjenslemessige.»
I 1937 døydde bror til Viktoria, Ernst Ludvig. Noko seinare døydde svigerinna, nevøen, eit barnebarn og to av oldebarna hennar i ein flystyrt ved Ostend. Barnebarnet til Viktoria, prinsesse Cecilie av Hellas og Danmark, hadde gifta seg med nevøen til Viktoria, Georg Donatus av Hessen som var son av Ernst Ludvig. Dei og dei to unge sønene deira, Ludvig og Alexander, døydde alle saman. Cecilie var gravid på dette tidspunktet, og det vart funne eit dødfødt barn i vraket. Det yngste barnet til Cecilie, Johanna, var ikkje med i flyet. Ho vart adoptert av onkelen, prins Ludvig av Hessen-Darmstadt, men den vesle jenta levde berre atten månader lengre enn foreldra og dei eldre brørne sine. Ho døydde i 1939 av hjernehinnebetennelse.
Sommaren 1950 fekk Viktoria sjukdomen bronkitt, visstnok fordi ho hadde røykt sidan ho var seksten. Ho var då ved Ludwig sin heim ved Broadlands i Hampshire. «Det er betre å døy heime», sa ho, og flytta attende til Kensington Palace, der ho døydde 24. september 1950. Ho vart gravlagd fire dagar seinare ved St. Mildred's Church i Whippingham på Isle of Wight.
Ettermæle
Med hjelp frå baronesse Sophie Buxhoeveden klarte Viktoria å skriva memoara sine. Dei er i Mountbatten-arkivet ved University of Southampton. Dei kan vera ei interessant kjelde for historikarar med kongelege personlegdomar som fagfelt. Eit utval av dronning Viktoria sine brev til barnebarnet Viktoria har vorte publisert med kommentarar av Richard Hough og ein introduksjon av Viktoria sitt barnebarn, Patricia Mountbatten.
Son til Viktoria hugsa henne som ei god mor: «Mor mi var veldig lærenem, veldig pratsam, veldig aggressiv og argumentativ. Med sin fantastiske hjerne skjerpte ho vitet til folk». Barnebarnet hennar seier at ho var «fryktinngytande, men aldri skremmande ... ei høgst ærleg kvinne, full av sunn fornuft og meldingseining.» Viktoria skrev si eiga gravskrift ved slutten til livet i eit brev og i samtale med sonen: «Det som vil hugsast når historia vert skriven er dei gode gjerningane gjort av individet og det har ikkje noko å gjera med rang eller tittel. .. Eg hadde aldri trudd at eg skulle kjennast berre som din mor. Du er så godt kjend nå og ingen veit om meg, og det vil eg heller ikkje at dei skal.»
Allen Rocks
Allen Rocks er nokre små, men markante klipper 4 km aust-nordaust for Slattery Peak i Kyle Hills på Ross Island. Klippene består av ein nunatak i midten og konturen av denne minnar om bokstaven 'A'. Ein låg rygg ligg rundt nesten heile nunataken utanom i sør. Gruppa vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names i 2000 etter Robert J. Allen frå U.S. Antarctic Resource Center i US Geological Survey (USGS) i Reston i Virginia, ein kartograf og ekspert på flyfotografi i Antarktis, som var tett involvert i kartlegginga til USGS av kontinentet, 1950–2000.
Ole Stenen
Ole Stenen var ein norsk skirennar og landpostbod, fødd og død i Øyer, som vart olympisk meister i militært patruljeløp under vinter-OL 1928 og verdsmeister på 50 km i 1931. Han tevla både i langrenn og kombinert.
Aktiv
Han fekk sitt gjennombrot i 1926-sesongen med NM-sølv i kombinert og tredjeplass på femmila i Holmenkollen. I 1928 vart han norsk meister i kombinert, medan han under vinterleikane i St. Moritz same sesongen vann OL-gull i militært patruljeløp, saman med Ole Reistad, Leif Skagnæs og Reidar Ødegaard. Sesongen vart runda av med andreplass i kombinert-tevlinga i Holmenkollen. Året etter tok Stenen sølvmedaljen i kombinert under ski-VM i Zakopane, i ei tevling der landsmannen Hans Vinjarengen vann ein suveren siger.
I 1931-sesongen vart Stenen noregsmeister i kombinert for andre gong. Under verdsmeisterskapen 1931 i Oberhof i Tyskland deltok han derimot på 50 km, der han med tida 3.52.09 sikra seg gullmedaljen i hard kamp med landsmannen Martin P. Vangli som fekk notert 3.52.35. Same sesongen vart Stenen tildelt Holmenkollmedaljen, saman med Hans Vinjarengen. Stenen kom så på sølvplassen då Johan Grøttumsbråten i 1932 vann OL-gullet i kombinert, framfor tre landsmenn, under vinter-OL i Lake Placid.
Stenen deltok i sitt siste store meisterskap i 1934. Under ski-VM i Sollefteå kom han på fjerdeplass i kombinert-øvinga, slått av tre landsmenn.
Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur
Areal
Provinsen omfattar den austlege, argentinske delen av Storøya i Eldlandet og heile Estados-øya. I praksis er det dette landområdet Argentina per i dag rår over i provinsen. I tillegg dekkjer provinsen Argentina sitt krav over Falklandsøyane, Sør-Georgia og Sør-Sandwichøyane og Argentinsk Antarktis. Kravet om Argentinsk Antarktis er underlagt Antarktistraktaten, og kan difor ikkje resultera i nokon eventuell konflikt.
Historie
Tidleg på 1800-talet, då både Chile og Argentina vart sjølvstendige statar, var begge landa interesserte i å overta eigarskapen over heile øygruppa Eldlandet. Ikkje før i 1881 vart det vedteken ei grense mellom landområda til dei to statane. Storøya i Eldlandet, den viktigaste og mest folkerike av øyane, vart delt på midten. Bortsett frå det fekk Argentina om lag ein tredjedel av øygruppa medan Chile fekk to tredjedelar. Argentina etablerte ei lokalregjering for sin del av øygruppa i 1884.
Grosser Mythen
Grosser Mythen er eit fjell i Schwyzer Voralpen, i nærleiken av Schwyz i Sveits.
Fjellet har tilkomst frå Holzegg via ein sti som er open berre om sommaren. Geologisk er Mythen ei penninisk klippe.
Nils Eyde
Eyde var son til ein kjøpmann og skipsreiar. Sjølv vart han student 1859, og tok styrmann- og skippereksamen fem år seinare. Frå 1870 var han kjøpmann, skipsreiar og forsikringsagent i fødebyen. Med åra fekk han i tillegg postar som losoldermann, hamnefut og innrulleringsbetjent..
Eyde var medlem av bystyret frå 1879 og sparebankdirektør frå 1886. Han møtte på Stortinget fyrste gongen 30. april, som varamann for Elias Didrichsen. Perioden 1889-91 var han Flekkefjord sin representant på Stortinget, der han var medlem av næringskomite nr 2.
Han døydde i Flekkefjord i 1891.
Cauca
Cauca (spansk: Río Cauca) er ei elv i Colombia som renn frå sør mot nord mellom den vestlege og den sentrale fjellkjeda av Andes. Frå utspringet i det sørvestlege Colombia, nær byen Popayán i Cauca-departementet, flyt ho til i Magdalenaelva nær byen Pinillos i departementet Bolívar, og den samla vassføringa av begge elvene endar opp i Karibhavet. Ho har ei lengd på 965 km til utlaupet i Magdalena, og ei total lengd på 1350 km frå utspringet til munninga i sjøen. Elva er under oppsyn av Corporación Regional del Cauca og Corporación Autonoma Regional del Valle del Cauca, og er farbar for båttrafikk 640 km nordover rekna frå utlaupet i Magdalena.
Cauca er den nest viktigaste elva i Colombia etter Magdalena. I laupet nordover mellom dei to fjellkjedene av Andes, passerer Cauca gjennom meir enn 180 kommunar i departementa Cauca, Valle del Cauca, Risaralda, Caldas, Antioquia, Sucre og Bolívar. Nedslagsfeltet på ca. 63 300 km² er åstaden for ulike produktive aktivitetar som sukkerindustrien, kaffikultur, elkraftproduksjon, gruvedrift og generell landbruksproduksjon. Dei viktigaste sideelvene er Nechí, La Vieja og San Juan.
Miljø
Den 18. november 2007 rapporterte den colombianske avisa El Tiempo at elva totalt tar imot eit gjennomsnitt på 500 tonn restavfall om dagen. Frå byen Popayán og nordover tar elva imot ureining frå sju gullgruver som òg legg til industriell ureiningar som kvikksølv, avfall frå om lag 8 sanduttak, og dessutan utslipp frå eit par gruver for utvinning av kol og bauxitt. Når ho kjem til kommunen Yumbo rett nedanfor Cali, den største byen ved elva, har vatnet i elva ingen oksygen lenger. I gjenverande farvatn medrekna sideelvar, blir det dagleg deponert omtrentleg 330 tonn restavfall i elva.
Jupitermånen Helike
Helike er ein av månane til Jupiter. Han er medlem av Ananke-gruppa, og var truleg ein bit av ein asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på kring 2 km.
Helike vart oppdaga 6. februar 2003 av Scott S. Sheppard.
Fylkesveg 67 i Buskerud
Fylkesveg 67 i Buskerud går mellom Langebru og Smørgrav i Øvre Eiker kommune. Vegen er 3,3 km lang.
Nicolas Léonard Sadi Carnot
Nicolas Léonard Sadi Carnot var ein fransk fysikar og militæringeniør som skreiv om prinsippa for den andre termodynamikklova i ei avhandling om varmekraftmaskinar.
I 1824 utgav han Réflexions sur la puissance motrice du feu der han prøvde å forklare korleis ein kan få mest mogleg arbeid ut av ein varmekraftmaskin, som til dømes ei dampmaskin, frå ei gjeven mengd varme, til dømes frå ei gjeven mengd brennande kol. Ingeniørar på tida hans hadde prøvt ulike mekaniske måtar for å auke mengda arbeid frå motorar.
Carnot hevda, korrekt, at alt som tydde noko, etter å ha fjerna tap som friksjon og varmetap, var å maksimere skilnaden mellom varmekjelda og varmesluket. Sjå Carnotprosess. Avhandlinga hans kan reknast som starten på moderne termodynamikk.
Transept
Transept kjem frå latin ,trans på den andre sida og sept skranke og vert brukt om den delen av kyrkjebygningen som dannar armane i det krossforma grunnplanet. Eit norsk ord er tverrskip.
Marianne Rumohr
Marianne Rumohr var ein norsk lærar, omsetjar og forfattar. Ho var dotter av Claus Søfren Rumohr (1850-1915) og ho vaks opp i Lærdal, der også  kunstnaren Knut Rumohr kom frå.
The Sailor's Hornpipe
The Sailor's Hornpipe (også kjend som The College Hornpipe and Jack's the Lad ) er ein tradisjonell hornpipe-melodi and tilknytt dans med opphav i den britiske marinen, Royal Navy.
Historie
Den vanlege melodien for denne dansen blei fyrst trykt som «College Hornpipe» i 1797 eller 1798 av J. Dale i London. Han finst i manuskriptsamlingar som er eldre enne dette – til dømes ein synkopert versjon i William Vickers-manuskriptet frå Tyneside, som er datert til 1770. Dansen framstiller livet og pliktene til ein sjømann på eit skip. Sidan dansen ikkje krev stor plass til å framførast, og kan dansast utan ein partner, var han utbreidd ombord på skip.
Samuel Pepys omtalte dansen i dagboka si som «The Jig of the Ship», og kaptein Cook gav ordre til mennene sine om å dansa hornpipe for å halda dei i form. Dansen blei mindre vanleg på skip då ein slutta å ha felespelarar som del av mannskapet.
Under tradisjonskonserten Last Night of the Proms i London, der melodien blir spelt som del av Henry Wood sin Fantasia on British Sea Songs, kan publikum ha med seg små tåkelurar og fløyter som dei bles i til musikken, slik at han får ein støyande, frenetisk finale når han når sitt raskaste.
Melodien blei brukt i teiknefilmar av Popeye (Skippern) frå byrjinga av 1930-talet, som regel som den fyrste delen av opningsmelodien, som deretter gjekk over til ein instrumentalversjon av «I'm Popeye the Sailor Man».
Innspelingar
Songen har blitt spelt inn av:
Shake Your Moneymaker
«Shake Your Moneymaker» eller «Shake Your Money Maker» er ein song av Elmore James frå 1961 som har vorte ein standard innan blues. Han var inspirert av tidlegare songar og har blitt tolka og spelt inn av mange bluesartistar og andre artistar. «Shake Your Moneymaker» er med på lista til Rock and Roll Hall of Fame over dei 500 songane som forma rock and roll.
Tidlegare songar
Andre har foreslått at «Shake Your Moneymaker» er ein variasjon av songar som kan sporast attende til Charlie Patton («Shake It and Break It» 1929 Paramount 12869) og Bukka White («Shake 'Em on Down» 1937 Vocalion 03711). Men songen er òg identifisert som ein Elmore James «original».
Elmore James-songen
«Shake Your Moneymaker» er ein livleg 12-takts blues med slidegitar. James spelte inn songen i Cosimo Matassa sitt J&M Studios i New Orleans i Louisiana under «a candelight» (stearinlys), det vil sei uorganisert, innspeling sommaren 1961. I følgje trommeslagaren og munnspelaren Sam Myers hadde James problemar med fagforeininga, så innspelinga fann stad om kvelden med lite lys, for å ikkje trekkje til seg merksemda til den lokale fagforeininga til musikarane. James hadde samla saman ein Mississippi-versjonen av bandet sitt, The Broomdusters, for innspelinga: Johnny «Big Moose» Walker (piano), Sammy Lee Bully (bass) og King Mose Taylor (trommer). Etter ein falsk start, nytta bandet det andre opptaket som singel. Det vart spelt inn fleire songar under innspelinga, men berre «Shake Your Moneymaker», i lag med «Look on Yonder Wall», vart gjeve ut på den tida.
«Shake Your Moneymaker» vart ein av dei mest kjende James-songane og eit populært dansenummer. Aktivisten og forfattaren James Meredith skildra å ha sett James «få publikum til å ta fullstendig av på Mr. P's, ein beskjeden [Mississippi] juke joint» med songen. «Stundom spelte bandet songen i ein halvtime eller lenger utan stop, og publikum ropte på meir når det var over».
Andre versjonar
Paul Butterfield spelte ein versjon av «Shake Your Money-Maker» i 1965 for The Paul Butterfield Blues Band. Songen gav Doors-gitaristen Robby Krieger ideen til riffet i songen «Break On Through (To the Other Side)». I 1968 spelte «Shake Your Moneymaker» den første versjonen av Fleetwood Mac inn songen for debutalbumet deira, Fleetwood Mac. George Thorogood spelte inn songen i 1988 for Born to Be Bad. I 1997 spelte Gillette inn ein versjon av songen for albumet Shake Your Money Maker. I 1999 spelte The Black Crowes ein liveversjon av songen i lag med Jimmy Page som vart gjeven ut på Live at the Greek. I 2006 gav Ludacris ut ein dirty rap-versjon av songen kalla «Money Maker», som toppa singellistene i USA.
I juni 2010 framførte Eric Clapton og Jeff Beck songen i lag på Clapton sin Crossroads Guitar Festival. Han er òg med på Foghat-albumet Last Train Home frå 2010 og som bonusspor på Rod Stewart-albumet Time frå 2013.
Grosses Engelhorn
Grosses Engelhorn er eit fjell i Bern-Alpane. Han er den høgaste toppen i Engelhörner-rekkja.
Barlow Rocks
Barlow Rocks er nokre klipper som ligg nedanfor nordvestsida av Mount Morning sør for den øvre Koettlitzbreen i Victoria Land. Dei vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names i 1994 etter Roger A. Barlow, ein kartograf i US Geological Survey som var medlem av satellittovervakingsgruppa ved Amundsen-Scott-stasjonen, vinteren 1992.
Mitzpe Shalem
Mitzpe Shalem (hebraisk skrift מִצְפֵּה שָׁלֵם, tyder Shalem-utposten) er ei israelsk busetjing og kibbutz som ligg kring 1 km frå vestbreidda av Daudehavet aust på den okkuperte Vestbreidda. Ho er den sørlegaste busetjinga i Megilot regionale kommune og ligg kring 21 km nord for Ein Gedi og 10 km nord for den grøne linja.
Det internasjonale samfunnet reknar israelske busetjingar på Vestbreidda ulovlege i følgje folkeretten, men dei israelske styresmaktene hevdar dei har retten på si side.
Samfunnet vart grunnlagt i 1970 som ei Nahal-busetjing. Ho var busett som ein kibbutz i 1976.
Nytale
Nytale, etter engelsk Newspeak, viser til forvrengt språk, særleg om tvitydig eller formildande språk i offisielle fråsegner eller politisk propaganda. Omgrepet vart introdusert i den dystopiske romanen 1984 av George Orwell, som vart utgjeven i 1949.
Omgrepet nytale er i dag ofte nytta ved kritikk av eufemismar i den politiske debatten.
Alfred Udland
Alfred Udland var ein norsk lærar, skatteinspektør og politikar frå Sør-Audnedal. Han var stortingsmann i to periodar for Vest-Agder og Arbeidarpartiet.
Tollef Gjedrem
Tollef Asbjørnsson Gjedrem var ein norsk lærar, gardbrukar, lensmann og stortingsrepresentant frå Bjerkreim i Rogaland. Han var medlem av partiet Venstre.
Gjedrem var son til ein gardbrukar. Sjølv gjekk han amtsskulen 1876/77 og deretter lærarskule i Flekkefjord. Frå 1881 var han lærar i heimbygda Bjerkreim i nær femten år. Han overtok farsgarden i 1885 og vart lensmann i Bjerkreim i 1896, ei stilling han hadde fram til 1923.
Gjedrem var ordførar 1894-96 i Bjerkreim, og hadde fleire kommunale og private verv. Han representerte einmannskrinsen Dalane på Stortinget frå 1906 til -21. Heile tida frå 1906 til -16 var han medlem av tollkomiteen, som sekretær bolken 1909-12 og som nestformann 1913-16. Medlem av jarnbanekomiteen ein større del av tida mellom 1918 og 1921. Siste valperioden på Stortinget var han medlem av utanrikskomiteen 1919-20, permittert i 1921, samt av fullmaktskomiteen 1919-21.
Frå 1921 til -32 var Gjedrem styrar av Noregs Bank si avdeling i Stavanger.
Alfred Udland
Udland var aktiv i lokalpolitikken, både i heimkommunen Sør-Audnedal og seinare i Kristiansand. Frå 1922 til 1935 var han heradsstyremedlem i Sør-Audnedal, varaordførar 1931-33. Også medlem i skulestyret og forliksrådet. I Kristiansand hadde han sete i formannskapet frå 1937 til han døydde hausten 1945.
Anton Jenssen (1850-1927)
Anton Jenssen var ein norsk forretningsmann og stortingsmann frå Trondheim.
Alfred Udland
Ved stortingsvalet 1927 vart Udland vald til stortingsrepresentant frå Vest-Agder fylke. Perioden 1928-30 hadde han plass i Finanskomiteen. Han vart ikkje attvald i 1930, men ved stortingsvalet 1933 lukkast han få den siste plassen frå Vest-Agder. Dei neste tre åra var han medlem i Helsekomiteen.
Anton Jenssen (1850-1927)
Han var son av børskommissær Anton Mathias Jenssen og Johanne Catharine Richter og soneson av Hans Peter Jenssen (1797–1868). Hans Peter Jenssen (1848–1902) var bror hans.
Jenssen høyrde til fjerde generasjon av Trondheims-handelshuset Jenssen & Co. Sjølv reiste han utanlands og utdanna seg i handel, han var både i Cumberland i England, Dresden og Paris. Frå 1877 var han ein av eigarane av firmaet Jenssen & Co, og han overtok heile firmaet i 1892. Han var børskommissær frå 1893, framleis i Trondheim. Jenssen var styreformann for Nordenfjeldske dampskipsselskap, direktør i Trondhjems privatbank og Trondhjems sparebank. Han var også direktør i Trondhjems Aktietrælastkompani og i A/S Norske Alliance. Han var medlem av formannskapet i Trondheim frå 1882 til -88.
Jenssen var 1. representant frå Trondheim og Levanger på Stortinget 1889-91, der han var medlem av næringskomite nr 2. Han vart kommandør av St. Olavs Orden i 1911.
Fylkesveg 68 i Buskerud
Fylkesveg 68 i Buskerud går mellom Skarra og Vestfossen i Øvre Eiker kommune. Vegen er 1,3 km lang.
Jupitermånen Carpo
Carpo er ein av månane til Jupiter. Han er den jupitermånen med prograd bane som går lengst ut frå Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1,5 km.
Carpo vart oppdaga 26. februar 2003 av Scott S. Sheppard og andre.
Green Onions
«'Green Onions'» er ein instrumentalkomposisjon spelt inn i 1962 av Booker T. & the M.G.'s. Han blir skildra som «ein av dei mest populære instrumental rock- og soul-låtane nokosinne» og som ein av «dei mest populære R&B-instrumentalene i si tid», Melodien er ein tolvtaktars blues med ei rislande Hammond M3-orgel-linje av Booker T. Jones, som han skreiv då han var 17 år gammal, sjølv om sjølve innspelinga i stor grad vart improvisert i studio. .
Låten vart opphavleg gitt ut i mai 1962 på Volt (eit dotterselskap av Stax Records) som B-sida av «Behave Yourself» på Volt 102. Han vart raskt gjenutgitt i august 1962 som A-sida av Stax 127, og han dukka òg opp på albumet Green Onions same år. Orgel-lyden på songen vart ein del av «Memphis soul-stilen».
Bakgrunn
Booker T. Jones var klaverspelar i husbandet til Stax Records med Al Jackson på trommer, Lewie Steinberg på bass og Steve Cropper på gitar. Dei byrja å jamma i studio ein søndag då ei innspeling med ein annan songar, Billy Lee Riley, ikkje fann stad. Dei leika seg med eit pianogroove som Jones hadde framført på klubbar tidlegare, men Jones bestemde seg for å bruka ein Hammondorgel fordi han syntest det høyrdest betre ut på låten. Eigaren av Stax, Jim Stewart, vart interessert i å spela inn den resulterande låten, «Behave Yourself». Bandet trong likevel ei B-side til denne låten. Ved å bruka eit riff med ein 12-takts bluesbasslinje som Jones hadde, kom bandet opp med ein låt som vart til «Green Onions». Gitaristen Steve Cropper brukte ein Fender Telecaster på «Green Onions», slik han gjorde på alle M.G.s sine instrumentalar.
Etter innspelinga kontakta Cropper Scotty Moore hos Sun Records for å laga ei plate. Deretter tok han med plata til ein DJ på Memphis-stasjonen WLOK, som spelte «Green Onions» på lufta. På grunn av den positive reaksjonen til publikum på songen vart han raskt gitt ut på nytt som ei A-side. .
Ifølgje Booker T. Jones skulle komposisjonen opphavleg heita «Funky Onions», men søstera til Jim Stewart syntest det «høyrdest ut som eit skjellsord», og han vart derfor omdøypt til «Green Onions». Ifølgje Cropper er tittelen ikkje ein marihuana-referanse; låten er snarare oppkalla etter katten til Green Badger, Green Onions, viss måte å gå på inspirerte riffet. I ei sending av radioprogrammet Wait Wait... Don't Tell Me! den 24. juni 2013 vart Jones spurt om tittelen og sa: «Bassisten syntest han var så funky at han ville kalla den 'Funky Onions', men dei syntest det var for lågmål, så me brukte 'Green Onions' i staden.»
Andre innspelingar
The Surfaris spelte inn ein versjon i 1963 på albumet deira Wipe Out (Dot DLP 3535 og DLP 25535). Harry James spelte inn ein versjon i 1965 på albumet sitt Harry James Plays Green Onions & Other Great Hits (Dot DLP 3634 og DLP 25634). I 1969 vart «Green Onions» spelt av Dick Hyman; versjonen hans nådde 87. plassen på Canadian Singels chart. Under jamkonsertene på Fillmore West i San Francisco i 1968 som produserte The Live Adventures of Mike Bloomfield and Al Kooper, framførte gitaristen Mike Bloomfield og organisten Al Kooper ein jam av «Green Onions» som vart inkludert på albumet. Låten vart sampla til Maxi Priest og Shaggy si innspeling i 1996 av «That Girl». Rockbandet Deep Purple spelte ein del av songen i 2021 på albumet Turning to Crime som ein del av sporet «Caught in the Act», bandet hadde òg framført låten live tidlegare år. Tom Petty and the Heartbreakers spelte av og til songen på konsert, og eit opptak frå 1997 på The Fillmore i San Francisco vart gitt ut på The Live Anthology. .
Liknande innspelingar
Booker T. & the M.G.'s gav ut ein oppfølgjar til «Green Onions», med tittelen «Mo' Onions», på albumet Green Onions i november 1962 og som singel i februar 1964. Den nådde 97. plassen på både R&B-singel- og Billboard Hot 100-listene. .
Albysjön i Botkyrka
Albysjön er ein innsjø som utgjer ein del av innsjøen Mälaren, forbundet med eit smalt sund, Fittjanäset. Han skil Botkyrka kommun og Huddinge kommun sørvest i Stockholm i Sverige. Det er fritt fiske her ved bruk av handreiskap, med unntak av fiske etter krepsar. Næraste tunnelbanestasjonar er Fittja og Masmo. Mellom stasjonane går tunnelbanen på ei bru over den nordlege delen av Albysjön. Namnet har innsjøen etter garden Alby gard, som ligg på Botkyrkasida av innsjøen.
Green Onions
Liknande innspelingar
Sonny Boy Williamson si 1963-innspeling «Help Me» var basert på «Green Onions» og inneheld Willie Dixon som framfører eit kontrabass-riff som er svært likt riffet i «Green Onions», framført av Lewie Steinberg.
Ettermæle
«Green Onions» vart rangert som nr. 181 av Rolling Stone på den opphavlege lista deira over dei 500 beste songane gjennom tidene; det er den einaste instrumentallåten på lista. Sporet er rangert som det 134. beste sporet gjennom tidene, og dessutan det beste sporet i 1962 hos Acclaimed Music.
Albysjön i Botkyrka
Innsjøen er den djupaste i Huddinge kommune, og er rik på fiskeartar, blant anna arta sandsmett.
Green Onions
Ettermæle
Han vart kåra til nummer 5 blant dei 100 beste singlane gjennom tidene i Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums. Larkin seier at det er «eit utruleg, uoppnåeleg stykke musikk, kopiert av millionar, men aldri i det heile utfordra». .
I 2012 vart han lagt til i National Recording Registry ved Library of Congress, ei liste over «kulturelt, historisk eller estetisk viktige» amerikanske lydopptak. .
«Green Onions» vart innlemma i Blues Hall of Fame i 2018, som ein av fem nye deltakarar i kategorien «Classic of Blues Recording (Song)».
Stournaréika
Stournaréika (gresk Στουρναραίικα) er ein landsby i periferieininga Tríkala i Thessalía i Hellas. Stournaréika var hovudsete i den tidlegare kommunen Pindéos, som no er ei kommunaleining i kommunen Pýli.
Pecica
Pecica (ungarsk Pécska, tysk Petschka, serbisk Печка/Pečka) er ein by i Arad fylke i Romania.
Busetnader
Pecica er ein oraș (mindre bykommune) med desse busetnadane:
Kalya
Kalya (hebraisk skrift קַלְיָה) er ei israelsk busetjing og ein kibbutz på den okkuperte Vestbreidda grunnlagd i 1929 på nordbreidda av Daudehavet, 360 meters under havnviå.
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Etymologi
Namnet Kalya kjem frå kalium, eit grunnstoff det finst mykje av i regionen. Kalya er òg eit hebraisk akronym for «קם לתחייה ים המוות» (Kam Litkhiya Yam HaMavet), som tyder «Daudehavet har kome til live att».
Historie
Kibbutzen vart først grunnlagd under Det britiske mandatet. Moshe Novomeysky, ein jødisk ingeniør frå Sibir, vann eit britisk anbod for å drive gruvedrift etter kalium langs nordbreidda av Daudehavet. Myrområdet rundt verket vart drenert og det vart bygt hus for å huse dei tilsette i Palestina Potash Company. Selskapet, som starta opp i 1929, sette opp dei første fabrikkane på nordbreidda av Daudehavet ved Kalya og produserte kalium eller kaliumklorid, ved å fordampe kalium-laken i sola. Fabrikken tilsette både arabarar og jødar.
Formell i vitskap
Formell vert i vitskap nytta om det som gjeld forma aleine og ikkje innhaldet. I matematikk vert formell eller formal betraktningsmåte nytta for å framheve dei reint abstrakte og logiske samanhengane uavhengig av arten eller tolkinga av dei symbola som inngår.
Kalya
Historie
Etter Israel erobra Vestbreidda frå Jordan i seksdagarskrigen i 1967, vart Kalya oppretta på ny som ein paramilitær Nahal-busetjing i 1968, den første i området. Sivile slo seg ned for ei stund i den jordanske militærleiren i 1972, medan dei planta dei første daddelpalmene og bygde dei første permanente husa. Folk flytta inn i dei ferdige husa i 1974.