cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aphrodite's Child
666 og oppløysinga
I røynda var albumet Vangelis sitt konsept, skapt i lag med tekstforfattaren Costas Ferris. Musikken som dei skapte for albumet var meir retta mot psykedelisk og progressiv rock enn noko bandet hadde gjort før. Dette mislikte dei andre bandmedlemmane, som ønskte å halde fram i popretninga som hadde gjeve dei suksess. I tillegg var Roussos på veg til å starte sin eigen solokarriere, og hadde spelt inn og gjeve ut den første solosingelen sin, «We Shall Dance» (med Sideras på trommer) og det første soloalbumet sitt, On the Greek Side of My Mind, medan Vangelis spelte inn musikk for den franske fjernsynsdokumentaren L'Apocalypse des animaux i 1970 og arbeidde på ein singel med den dåverande kjærasten Vilma Ladopoulou, og selte med Koulouris med pseudonymet «Alpha Beta».
Då dobbeltalbummet endeleg kom ut, nesten to år seinare i juni 1972, og trass i at bandet hadde selt over 20 millionar plater, var bandet då alt oppløyst. Både Vangelis og Roussos fortsette med suksessrike solokarrierer: Roussos hadde ein lang karriere som popsongar, og Vangelis vart ein suksessrik filmmusikkomponist med elektronisk musikk med musikk for filmar som Ridley Scott sin Blade Runner i 1982 og Oliver Stone sin Alexander i 2004.
Koulouris arbeidde stundom med begge, og Sideras la ut på ein mindre sukessrik solokarriere. Han gav ut eit album og singelen «Rising Sun» etter oppløysinga. I 2013 budde han i Hellas og held konsertar med bandet sitt.
Innverknad og ettermæle
Trass i den korte tida bandet varte, og mangelen på hitsinglar utafor Europa, vert bandet rekna som eit kultband, og albumet 666 vert ofte rekna som meisterverket deira og eit av dei første konseptalbuma i rocken. Albumet vart lagt merke til av mange i progrockmiljøet, mellom anna av frontmannen i Yes, Jon Anderson, som seinare samarbeidde med Vangelis. Nyare progressive rockband som Astra har omtalt bandet som ei inspirasjonskjelde.
Duran Duran
Duran Duran er ei britisk new wave-gruppe danna i Birmingham i 1978. Gruppa bestod av vokalist Simon Le Bon, bassist John Taylor, keyboardist Nick Rhodes, trommeslagar Roger Taylor og gitarist Andy Taylor.
Dibble bretunge
Dibble bretunge er ei stor bretunge som strekkjer seg ut i sjøen frå Dibblebreen. Han vart skissert frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47), og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Jonas Dibble og mannskap på skvadronen til US Exploring Expedition under løytnant Charles Wilkes, 1838–42.
Meisterligaen 2003
Meisterligaen 2003 var den 11. årgangen av den viktigaste turneringa for europeiske fotballklubbar; UEFA Champions League. Den italienske klubben AC Milan vann turneringa den 28. mai 2003 på Old Trafford i Manchester då laget, etter 120 mållause minuttar, skåra på tre av fem straffespark i den avgjerande straffetevlinga mot Juventus, eit anna italiensk lag som einast fekk to nettkjenningar på fem forsøk. 63 215 tilskodarar var til staden på tribunane.
Finalelaga
Milan: Dida, Alessandro Costacurta, Alessandro Nesta, Paolo Maldini, Kakhaber Kaladze, Gennaro Gattuso, Andrea Pirlo, Clarence Seedorf, Rui Costa, Andrej Sjevtsjenko og Filippo Inzaghi. Frå midt i andre omgang kom etter tur Roque Júnior, Serginho Santos og til sist Massimo Ambrosini inn i staden for høvesvis Costacurta, Pirlo og Costa.
Juventus: Gianluigi Buffon, Lilian Thuram, Ciro Ferrara, Igor Tudor, Paolo Montero, Mauro Camoranesi, Alessio Tacchinardi, Edgar Davids, Gianluca Zambrotta, David Trézéguet og Alessandro Del Piero. Alessandro Birindelli tok plassen til Tudor i 42. minutt og Antonio Conte kom inn i pausen, då Camoranesi gjekk ut. I det 65. minutt kom Marcelo Zalayeta inn, då Edgar Davids tok plass på benken.
Markus Merk frå Tyskland dømde kampen.
Moldådalen
Moldådalen er ein dal i kommunane Ulvik og Aurland i Vestland. Elva Moldåni renn gjennom dalen og Bergensbanen går der.
Daisuke Ichikawa
er ein japansk fotballspelar.
Serapias lingua
Serapias lingua er ei plante i slekta Serapias i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae. Arten veks ikkje i Noreg.
Utbreiing
S. lingua (engelsk namn greater tongue orchid) finst naturleg i landa kring Middelhavet, men var funne to stader på Dei britiske øyane, på Guernsey i 1992 og i Devon i 1998. Etter å ha stått på venteliste for raudlistevurdering (WL), vart det gjort eit nytt funn i 2017 i Essex. Arten blir no rekna som ein naturleg nyinnvandra art og har fått status som kritisk truga (CR) i den britiske raudlista.
Skebobruk
Skebobruk er ein svensk tettstad i Norrtälje kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 265 innbyggjarar.
Gunhild Berge Stang
Gunhild Berge Stang er ein norsk lokalpolitikar for Venstre. Ho blei vald til ordførar i Fjaler kommune i 2015 og tok over etter Arve Helle frå Arbeidarpartiet. Stang er vararepresentant til Stortinget for Sogn og Fjordane i perioden 2013–2017.
Barbara McClintock
Barbara McClintock var ein amerikansk genetikar. Den mest kjende oppdaginga til McClintock er dei såkalla hoppande gena (transposonar) hos mais. Ho fekk nobelprisen i fysiologi eller medisin i 1983. Ho er den einaste kvinnelege eine-mottakaren av nobelprisen i denne kategorien.
I 1986 vart McClintock votert inn i National Women's Hall of Fame.
Bakgrunn
Barbara McClintock var fødd i Hartford i Connecticut som Eleanor McClintock , det tredje av dei fire barna til lækjaren Thomas Henry McClintock og Sara Handy McClintock. Allereie i tidleg alder var ho sjølvstendig, ein eigenskap som McClintock sjølv seinare skildra som evna hennar til å vere einsam. Frå om lag tre års alder til ho byrja på skulen budde McClintock hos tanta og onkelen sin i Brooklyn i New York for å minske den finansielle byrda på foreldra medan faren etablerte den medisinske praksisen sin. Ho vart skildra som eit avskilt og sjølvstendig barn og som guteaktig. Ho stod faren nær, men hadde eit komplisert forhold til mor si.
McClintock gjennomførte Erasmus Hall High School i Brooklyn der ho interesserte seg for naturvitskap. For å kunne halde fram med studiane sine byrja ho i 1919 på Cornell University.
Genetisk forsking
McClintock disputerte i 1927 som Ph.D. i botanikk ved Cornell University, der ho seinare skulle leie forskinga innan cytogenetikken til mais, det området som skulle dominere forskarkarrieren hennar. Frå det seine 1920-talet studerte McClintock kromosom og forandringane dei gjennomgår når mais reproduserer seg. Ho utvikla metodar for å synleggjere kromosom hos mais og kunne ved å studere desse i mikroskop påvise fleire fundamentale genetiske mekanismar, som genetisk rekombinasjon ved overkrossing i meiosen, mekanismen ved danninga av kjønnsceller der kromosoma kan utveksle informasjon.
Seinare gjennomførte McClintock eit omfattande cytogenetisk og etnobotanisk studium på maisrasar frå Sør-Amerika. I 1960- og 1970-åra fekk forskarverda stadig større forståing for forskinga til McClintock. No kunne forskarar nøyare vise korleis mekanismane bak genetiske forandringar og genregulering fungerer, mekanismar som McClintock tidlegare hadde observert hos mais i forskinga si i 1940- og 1950-åra.
For arbeidet sitt vart McClintock tildelt fleire prisar, mellom anna nobelprisen i fysiologi og medisin i 1983 for oppdaginga av transposonar.
Seinare år
Etter nobelpristildelinga verka McClintock som leiar og forskar ved Cold Spring Harbor Laboratory på Long Island i New York. Ho døydde av naturlege grunnar i Huntington i New York i 1992, 90 år gammal. Ho gifta seg ikkje, og hadde ingen barn.
Moldåni
Moldåni er ei elv som renn gjennom Moldådalen i kommunane Ulvik og Aurland i Vestland.
My Friend Stan
«My Friend Stan» (skrive «MY FRIEИD STAИ») er ein song av det britiske rockebandet Slade, gjeve ut i 1973 som den første singelen frå det fjerde studioalbumet deira, Old New Borrowed and Blue. Han var skriven av solovokalisten Noddy Holder og bassisten Jim Lea, og produsert av Chas Chandler. Songen nådde andreplassen på den britiske singellista og låg åtte veker inne på lista. Singelen selde til sølvplate i Storbritannia i oktober 1973.
Richie Faulkner
Richard Ian Faulkner er ein engelsk gitarist.
My Friend Stan
B-sida til songen var «My Town», som seinare kom ut som eit albumspor på Old New Borrowed and Blue.
Richie Faulkner
Faulkner vart fødd i London. Tidleg i karrieren sin spelte han i band som Dirty Deeds, Voodoo Six, Ace Mafia og bandet til Lauren Harris. Den 20. april 2011 vart han utpeikt som etterfølgjaren til K.K. Downing i heavy metal-bandet Judas Priest.
My Friend Stan
Det vart filma ein musikkvideo for å marknadsføre singelen, som vart spelt inn i Olympic Studios i Barnes. Videoen syner bandet som speler inn songen. I Storbritannia framførte bandet songen på musikkshowet Top of the Pops. I Frankrike framførte dei songen på TV-showet Dimanche Salvador og i Amerika framførte dei han på TV-showet Midnight Special i 1974.
Richie Faulkner
Den første konserten hans med bandet var 25. mai 2011 på American Idol, der bandet spelte «Living After Midnight» og «Breaking the Law» med James Durbin.
Han har òg arrangert musikk for heavy metal-albumet til skodespelaren Christopher Lee Charlemagne: The Omens of Death, som kom ut på 27. mai 2013 på 91-årsdagen til Lee.
Cape North på Sør-Georgia
Cape North er eit nes som er det nordlegaste punktet på Sør-Georgia, nær vestenden av øya. Namnet vart først nytta om nordvesttuppen av Sør-Georgia på eit kart av kaptein James Cook i 1775. Sidan 1912 har det vorte nytta om det nordlegaste punktet på øya, og er i tråd med namnet (Kapp Nord).
Louis de Crevant de Humières
Louis de Crévant, Duc d'Humières var marskalk av Frankrike og guvernør i Compiègne, Bourbonnais og Lille.
Han var til stades i slaget ved Dunes og deltok i den fransk-nederlandske krigen under Turenne. Han vart marskalk av Frankrike i 1668. I slaget ved Kassel assisterte han og marskalk Luxembourg hertug Filip I av Orléans til siger.
I 1688 invaderte han Dei spanske Nederlanda men klarte ikkje å vinne slaget ved Walcourt året etter mot ein mindre styrke.
Nattriss Head
Nattriss Head er eit lite nes på sørsida av innløpet til Drygalskifjorden på søraustkysten av Sør-Georgia. Det vart kartlagd av Den tyske antarktisekspedisjonen, 1911–12, under Filchner. Det vart kalla Nattriss Point etter E.A. Nattriss frå Discovery Committee, etter ei kartlegging av mannskap på Discovery Investigations i 1927. Namnet Nattriss Head er godkjend for neset for å ikkje unngå å forveksle det med Nattriss Point (òg kalla opp etter E.A. Nattriss) på Saunders Island i Sør-Sandwichøyane.
Flatnes bretunge
Flatnes er ei istunge som strekkjer seg inn i vestlege område av Hovdevika søraust i Prydzbukta i Antarktis. Tunga får istilførsel frå lokal drenering av Ingrid Christensen Kyst og strekkjer seg 5,5 km inn i bukta. Han vart kartlagt av norske kartografar frå flyfoto tekne under Thorshavn-ekspedisjonane (1936–37) og namngjeven Flatnes. Det generiske leddet «istunge» vart godkjend for denne breen på grunnlag av undersøkingane til John H. Roscoe i 1952 av området frå flyfoto tekne av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47).
Miyuki Yanagita
Miyuki Yanagita er ein japansk fotballspelar.
Barolo
Barolo er namnet på ein italiensk raudvin. Appelasjonen Barolo DOCG er ein del av vindistriktet Langhe i regionen Piemonte i Italia. Vinen har fått tilnamnet «Il Vino dei re, il Re dei vini» (Vinen til kongar - Kongen av vinar).
Barolo er laga av vindrua nebbiolo, og av dei ulike variantane av drua (Michet, Lampia og Rosé). Drua må ha eit minimum alkoholinnhald på 12,5 volumprosent, og den ferdige vinen må halde minimum 13 prosent. Vinen er lagra til tidlegast 1. januar to år etter innhausting og skal ligge minst 12 månader på trefat. Etter lagring i 48 månader, og kor 24 er på trefat, kan vinen få nemninga «Riserva». Det er for Barolo DOCG berre tillate eit utbytte på 56 hektoliter per hektar (52 hl/ha etter lagring).
Totalt 11 kommunar har rett til å produsere Barolo. Dei viktigaste er Barolo, La Morra, Castiglione Falletto, Monforte og Serralunga d’Alba.
Namnet til drua nebbiolo kjem av det italienske ordet «nebbia», som tyder tåke. Drua er mykje dyrka i Nord-Italia, men finst også i Argentina, Australia, Mexico, USA og Austerrike. I Italia er nebbiolo hovuddrue i Piemonte, Lombardia, Valle d'Aosta og Valtellina. Det er identifisert ca 40 ulike klonar av nebbiolo, men dei tre som er mest dyrka er Lampia, Michet og Rosé. Nebbiolo-drua trivst best i sør- og vest hellingane i 150–300 meter høgde over havet.
Tilverkingsprosessen
Fram til 1850 vart det laga mest søte raudvinar av nebbiolodrua. Desse gjekk under namnet Barol. Ein revolusjon starta då Marchesa Guilia Vittorina Falletti di Barolo henta inn ønologen Louis Oudart frå Reims i Champagne. Oudart plukka druene seinare, auka uttrekkningsfasen (maserasjon), og lét gjæringa gå helt ut. Dette resulterte i tørre, kraftigare vinar som trong lang lagring i store kastanjetrefat for å kome til sin rett.
Resultatet blei ikkje alltid som forventa, men tradisjonane er sterke i Barolo, og vinane blei i stor grad produsert på denne måten heilt fram til 1980-åra.
Lagring
Sjølv om modernistane lagar vinar for eit tidlegare konsum enn tradisjonalistane, er Barolo ein kompleks vin med harde tanninar, noko som gjer vinen ekstremt lagringsdyktig. Særleg viner frå tradisjonalistane bør lagrast lenge før de kan nytast. Ein stor vin frå toppåret 1997 vil normalt vere konsumferdig etter 5 år, men bør då luftast eit par timar før den vert drukke. Vinen vil ikkje nå sin store høgde før etter 10 år og er på topp etter 15 til 20 år. Dei neste 10 åra er vinen definitivt på nedtur, og berre ekstremt gode viner kan drikkast etter å ha passert 30 år. Det finst døme på Baroloar som kan lagrast mykje lengre enn dette.
Produksjon
Kring 2005 vart det dyrka nebbioladrue på om lag 1 714 hektar med land. Det vart produsert om lag 10 millionar flasker med Barolo, som var ein auke på om lag 50 % sidan år 1990.
Thamud i Jemen
Thamud (arabisk ثمود) er ein by nordaust i Jemen. Han høyrer til Hadhramaut guvernement.
Have Guitar Will Travel av Bo Diddley
Have Guitar Will Travel er det tredje studioalbumet til rock and roll-pioneren og bluesikonet Bo Diddley. Det kom ut på Checker Records i 1960.
På plateomslaget ser ein liknande visittkort som det Richard Boone-karakteren Paladin i Have Gun-Will Travel hadde og gav frå seg i kvar episode av serien.
Coverversjonar
Fleire av songane på Have Guitar Will Travel vart spelte inn av mange band i den britiske bølgja. «Cops and Robbers» vart spelt av The Rolling Stones, The Masters Apprentices, Wayne Fontana & the Mindbenders, Downliners Sect og George Thorogood.
Medverkande
I følgje plateomslaget
Salslister
«Say Man, Back Again» nådde 23. plassen på R&B Singles-lista.
Skebokvarn
Skebokvarn er ein svensk tettstad i Flens kommun i Södermanlands län i Södermanland. I år 2005 hadde tettstaden 218 innbyggjarar.
Serapias parviflora
Serapias parviflora er ei plante i slekta Serapias i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae. Arten veks ikkje i Noreg.
Fylkesveg 220
Fylkesveg 220 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesveg 220 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 220 i Møre og Romsdal går mellom Falkhytta og Sætervik i Aukra kommune. Vegen er 6,1 km lang.
Helena Bonham Carter
Helena Bonham Carter er ei kjend engelsk skodespelarinne.
Konge av romarane
Konge av romarane (latinsk Romanorum Rex) vart nytta av dei tysk-romerske keisarane etter at dei hadde vorte stadfesta som keisarar, men før dei hadde vorte krona av paven. Tittelen må ikkje forvekslast med dei mytiske kongane av Roma.
Denne funksjonen byrja seint i den saliske perioden, men tittelen hadde allereie vorte brukt så tidleg som i ottoske tider, særleg av keisar Henrik II, då han erstatta tittelen konge av tyskarane (latin Rex Teutonicorum), som impliserte ein keisarleg rolle som på dette tidspunktet vart avvist av paven.
Han vart òg brukt som tittel for ein arving til keisartrona som vart vald medan keisaren framleis levde.
Etter kroninga som heilag romersk keisar (og nokre gonger før det) vart tittelen erstatta med det keisarlege semper Augustus («alltid Augustus», eller «alltid majestetisk», «alltid opphøgd», «alltid større», frå lat. augere).
Ikkje alle som vart vald til konge av romarane vart krona til keisar.
Liste
Dei følgjande var regjerande kongar av romarane, altså menn som styrte riket utan å vere underlagt ein annan herskar, men som ikkje enno hadde vorte krona til keisar.
Utpeikte arvingar
Det tysk-romerske riket var eit valrike. Ingen personar hadde ein lovleg rett til å ta over trona, sjølv om han var i slekt med den noverande keisaren. Keisaren kunne, og gjorde ofte det, han ein slektning (som regel son), som han valde til å etterfølgje seg etter han døydde. Denne utpeikte arvingen bar tittelen «konge av romarane». Valet av denne var på same måte som den eldre herskaren, og tydde teoretisk sett at dei to mennene var medregentar av riket.
Liste
Dei følgjande var underordna kongar til ein annan tysk-romersk keisar (vanlegvis, men ikkje alltid, for far sin).
Det første franske keisardømet
Då Napoleon I av Frankrike hadde ein son og arving, Napoleon II, fekk han tittelen konge av Roma.
Kjelder
كارل الرابع
Charles Émile Picard
Charles Émile Picard var ein fransk matematikar.
Han vart professor i Paris i 1886. Picard-satsen seier at ein heil analytisk funksjon tek alle komplekse verdiar med høgast eitt unntak. Picard skreiv Traité d'analyse som kom ut i tre bind i fleire utgåver og har vore ein av dei mest brukte lærebøkene i funksjonsteori.
Edisto bretunge
Edisto istunge er ei istunge langs nordvestsida av Bunger Hills der han dekkjer sørvestlege delar av Edisto Channel i Highjump Archipelago. Istunga er ei forlenging utover i sjøen frå Apfelbreen i tillegg til delar av hovudstraumen til Scottbreen. Han vart kartlagt frå flyfoto tekne av U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i samband med Edisto Channel.
Fool in the Rain
«Fool in the Rain» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin på albumet deira In Through the Out Door frå 1979. Han vart gjeven ut som singel i USA der han nådde 21. plass i februar 1980.
Oversyn
Songen har ei latinsk kjensle. Hovuddelen av songen er i 12/8-takt og har ein uvanleg 6-over-4 polyrytmisk rytme, der pianoet og bassen spelar 6 slag per takt og melodien (og delar av trommene) spelar 4 slag per takt.
Bassisten John Paul Jones og vokalist Robert Plant utvikal ideen om ein sambarytme på songen etter å ha sett verdsmeisterskapen i fotball 1978 i Argentina.
Songen vart aldri framført på konsertane til Led Zepplin. Pianoet er ein vesentleg del av songen, men med John Paul Jones på piano, var der ingen til å spele bass.
Kjelder
''
Germaine de Staël
Germaine de Staël, fullt namn Anne Louise Germaine de Staël-Holstein, var ein fransk forfattar av sveitsisk opphav. Ho levde og virka under den franske revolusjonen og styret til Napoléon Bonaparte. Ho var ein av dei fremste motstandarane til Napoleon. Ho var kjend for den elegante konversasjonskunsten sin, og deltok både i det kulturelle og det politiske livet. Verka hennar, både essay og skjønnlitteratur, hadde innverknad på historia til den europeiske romantikken.
Ho var dotter av den sveitsiske bankieren og finansministeren i Frankrike, Jacques Necker. Frå 1786 var ho gift med den svenske ambassadøren Erik Magnus Staël von Holstein (død 1802). Ho hadde ein populær litterær salong med fleire framståande gjester, og ho blei difor ofte kalla Reine de Paris («dronninga av Paris»). Som far sin var ho tilhengar av dei progressive ideala til revolusjonen. Dette kom særleg til uttrykk i verka hennar; i Delphine, der ho fordekt gjekk til angrep på den kyrkjelege vigselen og ideen om det uoppløyselege ekteskapet, og i den erotiske romanen Corinne.
Tidlege år
De Staël var fødd som Anne Louise Germaine Necker i Paris. Faren hennar var den framståande sveitsiske bankmannen og statsmannen Jacques Necker, som var finansminister i Frankrike under kong Ludvig XVI. Mor hennar var Suzanne Curchod, vertinne for ein av dei mest populære salongane i Paris som blei hyppig vitja av personlegdommar som Buffon, Marmontel, Melchior Grimm, Edward Gibbon, Abbé Raynal og Jean-François de la Harpe. Madame Necker ønskte å oppdra dottera si etter prinsippa til Rousseau, og sørgde for å gje henne ei intellektuell utdanning og kalvinistisk disiplin ved hjelp av sin eigen protestantiske prest. Ho lét òg dottera sitja ved føtene sine i salongen der dei intellektuelle fann glede i å stimulera det oppvakte barnet. Det gjorde henne bråmoden og gav henne tidleg eit litterært ordforråd.
Dei neste få åra etter at Jacques Necker var blitt avsett frå stillinga si, budde dei frå 1784 ved Château Coppet i Coppet, godset og eigedommen hans ved Genfersjøen som de Staël seinare gjorde kjend i skriftene sine. Dei vende tilbake til Paris i 1785 og unge Necker skreiv ei rekke ulike verk, inkludert eit romantisk drama i tre akter, Sophie (1786), og ein tragedie i fem akter, Jeanne Grey (1787). Begge skodespela blei gjevne ut i 1790.
Ekteskap
Snart blei foreldra hennar utolmodige over at ho var ugift. Det er sagt at dei nekta henne å gifta seg med ein katolikk, noko som i Frankrike i stor grad avgrensa dei moglege vala hennar. Det gjekk eit rykte at William Pitt den yngre tenkte på henne. Den noko notoriske elskaren til salongvertinna Julie de Lespinasse, Jacques Guibert, skal òg ha gjort kur.
Til sist gifta ho seg med baron Erik Magnus Staël von Holstein, som fyrst var attaché hjå det svenske sendebodet til Frankrike, og sidan sjølv svensk minister. For ein arving til ein stor formue og ei særs ambisiøs ung kvinne, synest ikkje dette giftarmålet å ha vore svært eigna, men det kombinerte Germaine de Staël sin formue med ektemannen sin posisjon. Ei rekke forhandlingar sikra han eit løfte frå den svenske kongen om å bli ambassadør i 12 år og ein pensjon i tilfelle posisjonen blei trekt tilbake. Den 14. januar 1786 blei paret vigd i kapellet ved den svenske ambassaden.
Ved giftarmålen var mannen 37 år, medan kona berre var 20 år. Det heile var meir ein juridiske formalitet, og heile ekteskapet verker å ha vore akseptabelt for begge, då ingen av dei hadde større kjensler for den andre. Den kjølige baronen fekk tilgang til ein formue og den unge kona blei ambassadefrue frå ei betydeleg utanlandsk statsmakt, noko som gav henne ein langt høgare posisjon ved det franske hoffet og i samfunnet elles enn ho ville ha fått i ekteskap med ein kva som helst franskmann.
Revolusjonære aktivitetar
Far hennar, Necker, fekk eit lettre de cachet frå kongen som kravde at han måtte forlata Paris straks. Kongen mislikte Necker, og dronninga hata han. Folket var ei anna oppfatning, og kravde å få han tilbake. Han blei tilbakekalla 48 timar etter at han hadde forlate Paris. På dei 48 timane hadde Bastillen falle, blod var blitt spelt og adelen hadde flykta i alle retningar ut av landet. Madame de Staël håpte på eit kompromiss, at Frankrike ville utvikla seg til eit konstitusjonelt monarki av engelsk type. Den nye revolusjonære konstitusjonen blei skriven i huset hennar.
Ho triumferte i møta med Stenderforsamlinga i 1789 den 4. og 5. mai. Salongen hennar vart møte for dei «konstitusjonelle», som dei blei kalla, blant dei La Fayette, grev Louis de Narbonne-Lara og Mathieu de Montmorency. Slike håp blei feia bort etterkvart som revolusjonen heldt fram. Terroren rådde i Paris. Dei som viste sympati med kongen eller monarkiet blei gripne og fengsla. Baron de Staël blei kalla tilbake til Sverige. Necker blei igjen avsett, og søkte tilflukt i Coppet. Han oppfordra dottera si om å følgja han, men ho valde Paris.
Det fyrste barnet hennar, ein gut, blei fødd i 1790, veka før Necker til sist forlét Frankrike. Privilegia hennar som ambassadefrue gav henne det nødvendige vernet under den aukande uroa under revolusjonen. Ho besøkte Coppet ein eller to gonger, men blei for det meste verande i Paris i dei tidlegaste dagane av revolusjonen. Madame de Staël deltok i forsamlinga og heldt salong i Rue du Bac der Talleyrand, Abbé Delille, Clermont-Tonnerre, og Gouverneur Morris var blant dei som møttest.
Til sist, dagen før septembermorda i september 1792, flykta ho i lag med vennene Manuel og Tallien. Hennar eiga forklaring av flukta er som vanleg for henne så blomstrande at det etterlèt spørsmålet om ho faktisk var i fare. Direkte verker det ikkje som om ho var det, men ho hadde strekt privilegia til ambassaden til å verna truga venner, og dette var ei alvorleg sak. Forsøket hennar på å hjelpa gamle Montesquiou hadde nær ført til at ho blei drepen. Ho blei gripen og ført til Hotel de Ville for å møta Robespierre. Ho protesterte og viste til privilegia sine som ambassadefrue, og i siste liten blei det vedtatt at Tallien skulle føra henne til grensa. Ho drog til Coppet i Sveits, som var eit asyl for mange som var trua av revolusjonen. Ho kom ikkje tilbake til Paris på tre år. I desse åra vitja ho i 1793 England for fyrste gong, og besøkte då den franske kolonien av flyktningar ved Michleham i Surrey.
Salong i Coppet og Paris
Ved faren sitt gods i Sveits, Château de Coppet, samla ho ein ny salong av venner og flyktningar. Det fann stad ein liten skandale knytt til forholdet hennar til Louis de Narbonne, ein av fleire elskarar ho heldt seg med.
I salongen sin heldt ho seg ikkje frå å kritisera politikken til Napoléon. Fiendskapen mellom Madame de Staël og Napoléon blei allment kjend. Ho kunne flytta mellom Paris og Coppet utan problem, men ho visste at Napoléon mislikte henne. I 1797 blei ho formelt separert frå den svenske ektemannen sin. I 1799 blei han tilbakekalla av den svenske kongen, og i 1802 døydde han med henne til stades. I tillegg til ei dotter (Gustavine, 1787–1789), som døydde i barndommen, og den eldste sonen Auguste Louis (1790–1827), fekk dei endå to barn – ein son Albert (1792–1813), og ei dotter Albertine (1797–1838), som seinare gifta seg med Victor de Broglie, eit medlem av Académie française og den niande franske statsministeren. Farsskapet til desse barna er ikkje sikkert.
Konfliktane med Napoléon
Kva tid tvikampen hennar med Napoléon byrja er ikkje lett å avgjera. Å dømma frå tittelen på boka hennar Dix annees d'exil («Ti år i eksil») skal han ha byrja i 1804, men fiendskapen byrja truleg mykje tidlegare. Ifølgje sjølvbiografien til Madame de Remusat skal Napoléon ha sagt om henne at ho «lærer folk å tenka som aldri har tenkt før, eller som har gløymt korleis dei kan tenka.»
Napoléon mislikte at ho stod imot innverknaden hans, og det gledde henne truleg at han prøvde å fremma makta si mot henne utan å lykkast. Begge hadde personlegdommar med eit merkeleg preg av det teatralske. Om ho verkeleg ønskte å ta motstanden sin mot Napoléon alvorleg, hadde det vore lettare for henne å etablera seg i England ved Fredstraktaten i Amiens, men ho heldt seg i Coppet. Der blei ho skygga av Napoléon sine spionar sidan ho motsette seg ordrane hans, først at ho heldt seg unna Paris, og seinare Frankrike, noko som betydde at ho blei åleine i landbruksområdet i Sveits framfor det urbane Paris.
I 1802 gav ho ut den fyrste av dei minneverdige bøkene sine, romanen Delphine, der femme incomprise ('misforstådd kvinne') blei introdusert i fransk litteratur, og der ho sjølv og ei rekke av dei næraste vennane hennar opptredde i gjennomsiktig forkledning. Hausten 1803 vende ho tilbake til Paris. Hadde ho ikkje gjort uroa si over landflyka si så offentleg, er det uklart om Napoléon ville ha forvist henne, men då ho igjen vende seg til ei mengde personar med oppfordring om å verna henne, verker det som om han meinte at det var betre at ho ikkje burde bli verna. Ho fekk ordre om ikkje å bu nærare Paris enn 40 lieue. Etter ein tenkepause bestemte Madame de Staël seg for å dra til Tyskland.
Opphald i Tyskland og Italia
Madame de Staël reiste i selskap med Constant via Metz og Frankfurt am Main til Weimar. Ho nådde fram i desember, og var der over vinteren før dei drog vidare til Berlin. Der møtte ho diktaren August Wilhelm Schlegel, ein leiar av den tyske romantikken, og som seinare blei ein av vennane hennar ved Coppet. Ho møtte mange av dei tyske litteratane, der ein særleg kan merka seg Friedrich Schiller, men andre blei forstyrra av det merkverdige vesenet hennar, og andre mislikte henne beint ut, truleg fordi at ho var ein type intellektuell og uavhengig kvinne dei ikkje hadde erfaring med. Deretter reiste ho til Wien der ho i april fekk nyheita om at faren hennar var sjuk og kort tid etter, den 8. april, om at han var død.
De Staël reiste tilbake til Coppet, der ho var blitt ein rik arving. Den sommaren var ho ved slottet i godt selskap, og om hausten reiste ho til Italia i selskap med Sismondi og Friedrich Schlegel. I Italia samla ho materiale for det best kjente verket sitt, Corinne, der hovudpersonen var inspirert av den italienske diktaren Diodata Saluzzo Roero. Sommaren 1805 drog ho heim, og brukte nær eit år på å skriva Corinne.
I 1806 braut ho forbodet om utestenging og budde ei tid uforstyrra i nærleiken av Paris. I 1807 kom Corinne ut som det fyrste estetiske romantiske verket som ikkje var skrive på tysk. Då ho kom ut blei ho skildra som ein pikareske forkledd som ein roman. Det kjente sitatet «Tout comprendre rend très-indulgent», som kan omsetjast som «Å vita alt er å tilgi alt», står i Corinne, del 18, kapittel 5.
Utgivinga var ei påminning om at ho fanst, og politiet sende henne tilbake til Coppet. Ho budde der som vanleg i løpet av sommaren, og drog deretter tilbake til Tyskland der ho vitja Mainz, Frankfurt, Berlin og Wien. Sommaren 1808 var ho tilbake i Coppet, det same året då Constant braut med henne og deretter gifta seg med Charlotte von Hardenberg, ei niese av den prøyssiske statsmannen Karl August von Hardenberg. Ho byrja å arbeida med boka si De l'Allemagne som tok merksemda hennar dei neste to åra, då ho ikkje reiste særleg langt frå huset.
Ho hadde kjøpt eigedom i Nord-Amerika og tenkte på å flytta dit, men ho var fast bestemd på å gje ut De l'Allemagne i Paris. Grunna den franske sensuren skreiv ho eit provoserande brev til keisar Napoléon. Svaret hans, skrive i same ånd som hennar, var å kondemnera heile utgåva av boka hennar, ti tusen kopiar, og forvisa henne på nytt. Ho trekte seg atter tilbake til Coppet der ho etter kvart fann trøst hjå ein ung offiser av sveitsisk opphav, Albert de Rocca, som var 23 år yngre enn henne. Ho gifta seg privat med han i 1811. Dei verker ha vore oppriktig glade i kvarandre, og det var ingen løyndom ved Coppet, men ekteskapet blei ikkje offentleg kjent før etter døden hennar. Dei fekk ein son, Louis-Alphonse de Rocca (1812–1842), som kom til å gifta seg med ei dotter av Claude-Philibert Barthelot de Rambuteau, Marie-Louise-Antoinette de Rambuteau.
Aust-Europa
I kva grad politiet i det franske keisardømet prega livet til Madame de Staël er uklart. Ho blei fyrst laten vera uforstyrra, men slottet i Coppet blei tabu, og franskmenn som vitja det blei straffa. Mathieu de Montmorency og Madame Récamier blei landsforvistet for lovbrotet å ha vitja henne. Ho byrja vurdera det som var tenkbart fleire år tidlegare, å dra seg heilt ut av område som var underlagt Napoléon sin innverknad og maktområde. I opptakta til den franske krigen mot Russland blei ho verande heime vinteren 1811 for å skriva og planlegga. 23. mai 1812 forlét ho Coppet nærast i løyndom og reiste gjennom Bern, Innsbruck og Salzburg på veg til Wien. Der fekk ho eit austerriksk pass til fronten, og etter ein del vanskar fekk ho eit russisk pass i Galicia. Ho hadde då slept unna Napoléon sitt allmektige auge og omfattande makt.
De Staël reiste sakte gjennom Russland og Finland for å koma til Sverige. Ho hadde eit opphald i St. Petersburg før ho kunne overvintra i Stockholm, der den nære vennen hennar Jean Baptiste Bernadotte var blitt svensk tronarving. Deretter reiste ho til England der ho som fiende av Napoléon fekk ei strålande mottaking og blei gjort stor stas på i løpet av sesongen 1813. Ho gav ut De l'Allemagne om hausten etter manuskriptet som ho hadde frakta med seg. På under eit år vart det kome ut på tysk, fransk og engelsk frå trykkeri i Heidelberg, Hannover, Bremen, Paris, London og Edinburgh. Goethe sa at «Det var ein mektig maskin som gjorde eit breitt hol i den kinesiske muren av fordommar som hadde skild Tyskland og Frankrike.»
Ho blei ramma av ein personleg tragedie då den andre sonen hennar Albert, som hadde gått inn i den svenske hæren, blei drepen i ein duell som følgje av hasardspel. Ho gav ut Considérations sur la révolution française, tankane sine om den franske revolusjonen og Napoléon sin krig og nederlag mot Russland som eit vendepunkt i framgangen hans. Ludvig XVIII, bror av den avretta franske kongen, hadde kome til England i 1808, og då han var i stand til å innta Paris i mars 1814 følgde madame dei Staël etter. Napoléon abdiserte den 11. april 1814
Restaurasjonen
Madame de Staël var i Paris då nyheita kom om at Napoléon hadde gått i land i Frankrike og soldatane flokka seg om han. Ho flykta straks til Coppet. Ho var der framleis då Napoléon hadde det endelege nederlaget sitt i slaget ved Waterloo. Ho vende ikkje tilbake til Paris med ein gong, ho ønskte ikkje, sa ho, «å vera vitne til den andre invasjonen, og Paris fylt med seks hundre tusen utanlandske bajonettar.» Det er sikkert at ho ikkje var særleg hengjeven til huset Bourbon. I oktober, etter Waterloo, reiste ho i staden til Italia, ikkje for si eiga helse, men for den til ektefellen Rocca, som var i ferd med å døy av tuberkulose.
Dottera hennar gifta seg med hertug Victor de Broglie den 20. februar 1816 i Pisa, og blei hustru og mor av framståande franske statsmenn. Heile familien vende tilbake til Coppet i juni, og lord Byron var ofte på besøk hjå Madame de Staël der. Trass i den stadig dårlegare helsa hennar reiste ho til Paris for vinteren 1816-1817, der salongen hennar blei gjenopptatt og godt besøkt. Det oppstod ein varm vennskap mellom henne og hertugen av Wellington, som ho fyrst hadde møtt i 1814, og ho nytta innverknaden sin hos han for å få okkupasjonshæren redusert.
Men ho var allereie merka, og dagane hennar var i ferd med å ebba ut. Madame de Staël blei avgrensa til å halda seg på rommet sitt, om enn ikkje alltid i senga. Ho døydde den 14. juli, og Rocca overlevde henne med berre litt meir enn seks månader. Den merkelege konverteringa hennar til katolisismen på dødsleiet overraska mange, inkludert Wellington, som noterte at medan ho var engsteleg for døden, hadde han ikkje tiltenkt henne å tru på eit [katolsk] etterliv.
Ettermæle og arv
Auguste Comte inkluderte Madame de Staël i sin Kalender over store menn der eleven hans Frederic Harrison skreiv om henne og forfattarskapen hennar: «I Delphine gjenopna ei kvinne, for første gong sidan revolusjonen, romansen til hjartet som var i vinden i det førre hundreåret.» Comte siterte gjerne ei setning frå Delphine: «Det er ikkje noko verkeleg i verda enn kjærleiken.» Verka hennar, skreiv Harrison noko pompøst, «gjekk forut for verka til Scott, Byron, Shelley, og delvis Chateaubriand, den historiske tydinga deira er stor i utviklinga av den moderne romantikken, romansen til hjartet, i fryden til naturen, og i kunstartane, fortidsminne og europeisk historie.»
Madame de Staël var ein viktig del av den før-romantiske epoken. I år 1800 konfronterte dei to skikkelsane og motpolane som kom til prega tida før romantikken. Året før gav ut Madame de Staël ut det teoretiske verket sitt om litteraturen, De la littérature dans ses rapports avec les institutions sociales (1799). Polemikken som dette verket gav støyten til innleidde forfattarskapen til vicomte de Chateaubriand. Då han kom med svaret sitt i 1802 var dei politisk-filosofiske fraksjonane markerte, den republikansk-liberale og den katolsk-monarkistiske, som formulerte eit heilskapleg syn på kunst og litteratur.
Charles Perrault
Charles Perrault var ein fransk embetsmann og forfattar. Perrault var ein innflytelsesrik person i det litterære Frankrike på slutten av 1600-talet, og var medlem av Académie française, det franske akademiet. Han var leiar for den moderne fraksjonen under den heftige debatten querelle des Anciens eit des Modernes, strida mellom dei antikke og moderne. I ettertida er han best kjend for eventyrsamlinga Contes de ma mère l'Oye, som inneheld kjende eventyr om Raudhette, Oskepott, Katten med støvlane og Tornerose.
Germaine de Staël
Ettermæle og arv
Madame de Staël var den fyrste til å skriva ei samanliknande litteraturhistorie. Ho kasta eit feiande blikk over gresk og romersk litteratur, hoppa raskt over mellomalderen, som ho forakta, og oppheldt seg lenge ved italiensk og fransk renessanse før ho trekte dei litterære utviklingsteoriane sine. I moderne forstand held ikkje historia mål, mellom anna ved at ho tok svært lett på dokumentasjonen, men det som var viktig for henne, og som har interesse for ettertida, er dei tre tesene som utgjorde kjernen i kultur- og samfunnsoppfatninga hennar:
Charles Perrault
Bakgrunn
Clarles Perrault var fødd i Paris. Han hadde ein tvillingbror som døydde i spedbarnsalder, og voks opp som den yngste av fire brør i ei velståande slekt med fleire medlemmar i det parisiske jurist- og høgare embedsmannsmiljøet. Dette var krinsar som den gongen hella mot jansenismen. Ein av brørne hans, Claude Perrault (1613–1688), var arkitekten for austvengen av Louvre.
Perrault studerte jus, og fekk advokatløyve i 1651. Han var fullmektig hjå bror sin Pierre Perrault, som var generalskatteoppkrevjar. I 1664 overdrog Colbert oppsynet med dei kongelege bygningane og avgjerda av offentlege innskrifter til han, og dermed det som la grunnlaget for Académie des inscriptions et belles-lettres.
Germaine de Staël
Ettermæle og arv
Medan dei to fyrste tesene peika bakover, peika den siste framover, og oppfordra til ein revisjon av dei tidlegare vurderingane til litteraturhistoria. Ei forsiktig neddemping av beundringa for dei store klassikarane, og ei høgare vurdering av dei store, ukultiverte geniusane, den norrøne sagalitteraturen, Ossian og tyske og engelske forfattarar. Det var eit optimistisk framtidssyn om ein komande klassisk-romantisk litteratur, også prega av dei nordamerikanske fristatane og det republikansk-romantiske Frankrike.
Charles Perrault
Bakgrunn
I 1671 blei han medlem av Académie française. Her feira han i 1687 at Ludvig XIV var blitt frisk frå sjukdom med opplesing av eit dikt, Le siècle de Louis le Grand, som gav støytet til ein langvarig krig mellom det klassiske og det moderne.
Eventyr
Perrault la grunnlaget for ein ny litterær sjanger, eventyret, med tekster avleidde frå eldre folkesoger. Perrault sitt ry skriv seg først og fremst frå ei tynn bok med åtte forteljingar som kom ut i 1697: Histoires ou contes du temps passé, avec des moralités: Contes de ma mère l'Oye. Perrault, som då var 69 år, gav ut boka i namnet til sonen Pierre ettersom han frykta latterleggjering. Forteljingane omfattar blant anna Le Petit Chaperon rouge (Raudhette), Cendrillon (Oskepott), Le Chat Botté (Katten med støvlane), La Belle au bois dormant (Tornerose) og La Barbe bleue (Riddar Blåskjegg). Mange av forteljingane til Perrault, som blei gjenfortalde av brørne Grimm på tysk, heldt fram å vera populære og utgjevast på nytt. Dei er blit tilpassa til opera, ballett (som Tornerose av Tsjajkovskij), teater, og film og teiknefilm (som i mange Disney-verk).
Hundre år seinare blei desse eventyra kalla folkeeventyr av forskarar i Tyskland og andre stadar, men sannsynlegvis er det Perrault sine eventyr som har gjenutvandra til folket. Suksessen til boka kjem av Perrault si sikre språkkjensle, sjølv om dagens lesarar kanskje vil finna stilen noko høgtideleg. I 1820 kom eventrya ut på dansk ved N.T. Bruun, men den mest kjende danske utgåva er nok Christian Winther si omsetjing frå 1873 med Gustave Doré sine dramatiske teikningar frå 1862. Sjølv om Perrault gav eventyra ein moral på vers blei desse utelatne i omsetjingane.
Niesa hans var Marie-Jeanne L'Héritier skreiv òg fleire eventyr.
Cape Nuñez
Cape Nuñez er eit nes heilt sørvest på Nuñez Peninsula på sørkysten av Sør-Georgia. Namnet går attende til minst 1912 og vart truleg gjeve av kvalfangarar som arbeidde langs denne kysten.
Nuñez Peninsula er ei klipperik og forholdsvis snøfri halvøy, 8 km lang. Ho ligg mellom Queen Maud Bay og Jossac Bight på sørkysten av Sør-Georgia. Halvøya vart tidleg kjend for kval- og selfangarar på Sør-Georgia. Ho vart kartlagd av South Georgia Survey i perioden 1951–57, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i samband med Cape Nuñez som ligg heilt sørvest på halvøya.
Frankisk
Frankisk er ei gruppe germanske språk eller dialektar som blei tala i Frankarriket i noverande Nord-Frankrike og det tyske Rhinlandet frå 300- til 700-talet. Språket er lite dokumentert, men danna opphav for mange lånord i gammalfransk. Frankiske dialektar tala i Nederlanda utvikla seg til gammalnederlandsk, som utvikla seg til mellomnederlandsk på 1100-talet.
Desse språkdøma er også blitt kalla gammalnederlandske.
Magesekk
Magesekken, eller ventrikkelen, er den delen av fordøyingssystemet som kjem etter spiserøyret. Det er den rommelegaste delen av fordøyingskanalen. Magesekken er forma som ei sterkt krumma, noko flatklemt pære og sit i den andre enden av spiserøyret i høve til munnhola. Hjå vaksne menneske har magesekken eit volum på ca. 50 ml når han er tom, men han utvider seg til ca. 1,5 liter når ein har ete. I ekstreme tilfelle kan han utvida seg til å romma 4 liter.
I veggene til magesekken sit det musklar (magemusklane) og små celler (kjertelceller) som skil ut magesaft, ei sur væske (pH 1-3) som består av saltsyre (pH 0,9), enzym (pepsin) og vatn. Den sure magesafta nøytraliserer det basiske spyttet som blei tilført maten i munnhola. Enzyma i magesafta bryt ned store molekyl til mindre einingar, samtidig som rørslene til magemusklane (gjerne kalla peristaltiske rørsle) elter og fordeler maten. Denne blir så send porsjonsvis ut gjennom den nedste muskelringen i magesekken, kalla portnaren. Pepsinenzymet byrjer å spalta protein til aminosyrer. Dette går vanlegvis føre seg i 3-4 timar, før den no tyntflytende blandinga gradvis blir tilført byrjinga av tynntarmen (tolvfingertarmen).
Vatn, alkohol og ein del legemiddel (som barbiturat og salisylsyre), kan takast opp i blodet via slimhinna i magesekken, men elles må stoffa i maten ut i tynntarmen før kroppen kan gjera seg nytte av næringsstoffa.
For Those About to Rock We Salute You
For Those About to Rock (We Salute You) (omtalt som For Those About to Rock på omslaget) er det åttande studioalbumet til det australske hardrockbandet AC/DC. Det vart gitt ut 20. november 1981 i USA, 27. november 1981 i Storbritannia og 7. desember 1981 i Australia.
Albumet er ein oppfølgjar til det svært vellykka albumet Back in Black. For Those About to Rock har selt over fire millionar eksemplar i USA. Det skulle bli det første og einaste albumet til AC/DC på førsteplass i USA fram til utgivinga av Black Ice i oktober 2008. I den opphavlege meldinga si frå 1981 erklærte magasinet Rolling Stone at det var deira beste album. I Australia nådde albumet ei topplassering som nr. 3 på Kent Music Report Albums Chart.
Mottaking
For Those About to Rock vart det første AC/DC-albumet nokosinne som nådde førsteplassen i USA på Billboard-lista og heldt seg på toppen i tre veker. Til dags dato har albumet selt fire millionar eksemplar i USA. I Storbritannia nådde dei to singlane til albumet, «Let's Get It Up» og «For Those About to Rock (We Salute You)», høvesvis 13. og 15. plassen. Albumet har selt om lag sju millionar eksemplar på verdsbasis, noko som gjer det til eit av dei mest selde AC/DC-albuma. Det markerer likevel ein stor nedgang i salet i USA, og selde berre 4 millionar i forhold til Back in Black, som selde over 25 millionar. I ein framsideartikkel i Rolling Stone i 2008 hylla David Fricke tittelsporet og noterte at det har ein «uvanleg stopp-start-effekt som fangar deg like hardt som den vanlege jernbanedrifta deira».
Innhald
Ifølgje den offisielle nettsida til AC/DC er det andre sporet «Put the Finger on You», medan tittelen på nokre versjonar av albumet blir vist som «I Put the Finger on You».
Anthonie Heinsius
Anthonie (eller Antonius) Heinsius var ein nederlandsk statasman som tente som raadspensionaris i Holland frå 1689 til han døydde i 1720.
I 1679 vart han pensionaris for Delft i Holland og i 1687 vart han medlem av styret for Det nederlandske austindiske kompaniet (VOC).
Heinsius var ein tøff forhandlar og var ein av dei drivande kreftene bak den antifranske koalisjonen i niårskrigen (1688–97) og den spanske arvefølgjekrigen (1701–14).
K.K. Downing
Kenneth «K. K.» Downing jr. er ein engelsk gitarist, låtskrivar og opphavleg medlem av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest.
Biografi
Downing var fødd i West Bromwich. Han vart kasta ut heimefrå då han var 15 år, og droppa ut av skulen kort tid etter. Seint i 1960-åra oppdaga Downing rocken og gitaren. Han var i hovudsak ein sjølvlærd gitarist. Han var kraftig påverka av Jimi Hendrix og prøvde å etterlikne spelestilen hans. Innspelingar som påverka Downing som musikar var mellom anna «Are You Experienced», «Axis Bold As Love» og «Electric Ladyland» av Jimi Hendrix, «A Hard Road» av John Mayall & the Bluesbreakers og «Fresh Cream» av Cream. Downing spelte på alle Judas Priest-albuma frå Rocka Rolla til A Touch of Evil: Live.
Downing starta i det første bandet sitt då han var 17-18 år gammal i lag med tremenningen Brian Badhams på bassgitar (no i The Elkie Brooks Band) og trommeslagaren Martin Philips. Trioen spelte hovudsakleg eit par Cream-låtar og 12-taktsblues. Downing spelte gitar med bandet etter å ha vunne eit myntkast med Badham om kven om skulle spele gitar og bass.
Før han vart med i Judas Priest gjekk Downing på kokkeskule og gjekk i kokkelære ved Lyttelton Arms i Hagley.
Downing var kjend for dei aggressive rockegitarsoloane sine og den doble sologitarspelinga i lag med den andre Judas Priest-gitaristen Glenn Tipton. Sjølv om dei to ofte byta roller, var Downing ofte rytmegitarist, medan Tipton spelte gitarsoloane. Frå Stained Class og framover vart Tipton den satid meir dominerande låtskrivaren i Judas Priest, særleg på dei meir kommersielle songane, og Downing fekk ei mindre rolle i bandet.
Downing slutta offisielt i Judas Priest den 20. april 2011 etter at han kom på kant med resten av bandet. Richie Faulkner erstatta Downing.
Under Cover – Chapter One
Under Cover – Chapter One er det 125. albumet totalt og det 49. studioalbumet til den tyske electronicagruppa Tangerine Dream, utgjeve desember 2010.