cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cordillera de la Costa
Geografi
Som Andesfjella vert kystfjella stadig lågare på høgare breiddegrader. Fjellkjeda startar ved Morro de Arica i nord og når det høgaste punktet sitt på 3114 meter over havet i Sierra Vicuña Mackenna i Antofagasta-regionen. Mellom elvene Copiapó og Aconcaguaelva i den såkalla Norte Chico-regionen, går fjellkjeda saman med Andes. Like nord for Santiago deler fjellkjeda seg frå Andes, men kjem nær at igjen nær Paine, ein forstad sør for Santiago, og San Fernando. Frå Santiago og sørover vert fjellkjeda lågare fram til ho når elva Bío-Bío, og på andre sida dukkar Cordillera de Nahuelbuta opp med høgder på kring 1500 meter over havet i sentrale område. Sør for Nahuelbuta-fjella, i Araucanía-regionen, vert kystfjella erstatta av flate sletter. Sør for Tolténelva stig fjellkjeda igjen som Cordillera de Mahuidanchi. Bortom høgdene i Corral endrar denne fjellkjeda seg til Cordillera Pelada. Frå Chacaokanalen og sørover dannar sjøen øyar og halvøyar i fjellkjeda. øya Chiloé, den største av desse, har to fjellkjeder: Piuchénfjella frå Chacaokanalen til Cucaosjøen og Pirulilfjella i sørlege halvdelen. Sør for Chiloé dannar dei delane av fjellkjeda som stikk opp av sjøen Guaitecas og Chonosøyane. Den sørlegaste delen av fjellkjeda formar Taitaohalvøya og Tres Montes.
Antarktiske og subantarktiske øyar
I følgje vilkåra i Antarktistraktaten er ingen krav på landområde sør for 60 °S stadfesta. Dette omfattar somme av dei antarktiske øyane, men ingen av dei subantarktiske øyane.
Cordillera de la Costa
Geografi
Fjellkjeda kan delast inn i fleire mindre fjellkjeder. Somme av desse fjella og grensene deira er:
Yellow Medicine County
Yellow Medicine County er eit fylke i den amerikanske delstaten Minnesota som i aust grensar mot Minnesota-elva og i vest har grense mot delstaten Sør-Dakota. Flatevidda til fylket er 1980 km² og folketalet kring 10 000. Fylkesadministrasjonen held til i småbyen Granite Falls.
Cordillera de la Costa
Geologi
Fjellkjeda har ikkje noko enkel strukturell eller litologisk opphav, men er eit resultat horst, forlandsbekken og opphopningskiler langs kysten av Chile. Fjellkjeda vart skild frå Andes då desse steig i tertiærtida på grunn av subsidens i Valle Central.
Yellow Medicine County
Fylket vart grunnlagt 6. mars 1871. Ved folketeljinga 2000 vart 36,5 % av ibuarane registrert som norskætta og 34,6 % av tysk ætt.
Cordillera de la Costa
Geologi
Fjellkjeda består av forskjellige litologiske einingar. Frå Valparaíso-regionen til Lanalhueforkastinga består grunnfjellet hovudsakleg av granittar frå karbon og perm. Desse vulkanske bergartane var ein gong ein del av det proto-andinske vulkanbeltet. Sør for Lanalhueforkastinga er fjellkjeda hovudsakleg ei opphopingskile danna langs subduksjonssonen langs vestkysten av Sør-Amerika sidan minst paleozoikum. Frå Lanalhue til Pirulilfjella er fjellkjeda dominert av metamorfe bergartar som skifer. Dei analoge granittane i nordlege delar av kystfjella ligg i Andesfjella på desse breiddegradene.
Under miocen var det fleire vulkanar i delar av kystfjella, men det har ikkje vore vulkansk aktivitet her i nyare tid.
Marskrateret Holden
Holden er eit krater i Noachis Terra i dei sørlege høglanda på Mars. Det har ein diameter på 140 kilometer og utkastet frå det dekkjer delar av Eberswalde-krateret like ved.
Holden har fleire strukturar som kan vera spor etter tidlegare flytande vatn. Uzboi-dalen går inn i krateret.
Tryllestavar i Harry Potter
Tryllestavar i Harry Potter-serien er laga av forskjellige tresortar, med ein magisk og kraftig kjerne. Det er eit par ting ein må hugse kva gjeld tryllestavar (dette gjeld Olivanders- tryllestavar, sidan alle tryllestavmakarar har ulik oppskrift).
Både Gygrid og Ronny Wiltersen greier å utføre trylleformlar med øydelagde tryllestavar, men resultata er likevel uføreseieleg.
Olivanders
Olivanders ser litt shabby ut, med flassande gullbokstavar over døra og ein einaste tryllestav på ei bleik pute i vindauget. Butikken er liten, støvete og stille, og det kjennest litt som å vere i eit veldig strengt bibliotek. Men i staden for bøker er hyllene fylte med tusen av små, tynne boksar som er stabla fint opp mot taket.
Olivanders ser ut til å driven av ein slags hemmeleg magi. Herr Olivander er ein elskverdig gammal magikar, med breie, bleike, sølv-aktige auge og lange fingrar. Herr Olivander kan hugse alle av tryllestavane han har selt.
Han blir innkalla til Galtvort høgare skule for hekseri og trolldom i Harry sitt fjerde år (Harry Potter og ildbegeret) for å vere til stades ved vervinga av tryllestavane til tretrollmannsturneringa. Olivanders butikk i Diagonallmenningen er no forlaten etter Harry Potter og Halvblodsprinsen.
Fylkesveg 187
Fylkesveg 187 finst i fleire fylke i Noreg:
Mount Fenton
Mount Fenton er eit fjell på 2480 moh, som ligg frå den nordlege delen av Skinner Ridge, 2 nautiske mil nordaust for Mount Mackintosh i Victoria Land i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1956–62, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Michael D. Fenton, ein geolog ved McMurdo-basen, 1965–66.
Gonzalo Jara
Gonzalo Alejandro Jara Reyes er ein chilensk fotballspelar som i 2018 spela for det chilenske landslaget og for Universidad de Chile i den chilenske toppdivisjonen. Han har blitt seriemeister i Chile tre gonger med Colo-Colo og to gonger med Universidad de Chile. I 2015 og 2016 var han med på å vinna Copa América med Chile.
Verdsarv i Norden
Verdsarv i Norden gjev eit oversyn over stader UNESCO har registrert på lista deira over verdsarv i Norden, som femner landa Danmark, Finland, Island, Noreg og Sverige.
Fifth
Fifth er det femte studioalbumet til det britiske jazzrockbandet Soft Machine, gjeve ut i 1972.
Oversyn
Fifth var det første Soft Machine-albumet etter at grunnleggjaren Robert Wyatt forlet bandet, og heldt fram trenden frå dei førre albuma med å blande psykedelisk and progressiv rock med jazz-fusion. Wyatt vart erstatta av Phil Howard som medverka på innspelingane i 1971 som utgjer side ein, før han så vart erstatta av John Marshall for innspelingane i 1972 som utgjer side to. Det framtidige medlemmet Roy Babbington speler kontrabass på side to, som studiomusikar. I motsetnad til dei førre to albuma, spelar ikkje Elton Dean med fleire blåsarar.
Ein alternativ versjon av «All White» kom ut på det neste albumet deira, Six. «Pigling Bland» vart skriven i 1969 for å inkluderast i eit nytt arrangement av suiten «Esther's Nose Job».
I 1999 vart Soft Machine-albuma Fourth og Fifth gjevne ut som ein enkel CD.
Haitisk kultur
Haitisk kultur er fyrst og fremst ein kultur med sterke vestafrikanske røter, i tillegg til sterke franske røter, grunna den franske koloniseringa av landet, noko ein ser igjen i det haitiske språket, den haitiske musikken og i religionane. Kulturen har også med element frå den opphavlege tainokulturen og spansk imperialisme.
Musikk
Ettersom den opphavlege folkesetnaden vart systematisk utrydda, forsvann også den førkolumbiske musikken, men ein rituell ringdans, areyto, er mellom det som har overlevd. Musikken i Haiti i dag har røter til hovudsakleg Europa, grunna koloniseringa, og Afrika, grunna slavehandelen. Den europeiske påverknaden har hovudsakleg kome frå Frankrike og Spania, via Cuba og Den dominikanske republikken. Stilar som er særeigne for Haiti har stort sett opphav i voodoo-tradisjonen. I tillegg kjem den svært populære musikksjangeren compas. Populærmusikken har mange likskapstrekk med tilsvarande musikk på mellom anna Guadeloupe og Martinique. Alan Lomax var den fyrste som spela inn haitisk musikk. Dette var i 1937, på oppdrag frå Library of Congress i USA.
Frå 1800-talet utvikla det seg eit offentleg musikkliv i Haiti. Påverknaden frå Frankrike var sterk, ettersom musikarane tok utdanninga si i Paris og dei fleste musikkinstrumenta vart importerte derifrå. I 1860 vart det opna eit statleg musikkonservatorium i landet. Trass i dominans frå Europa, er det musikk i mindre former som har vorte det mest populære, som salongstykke i form av valsar og andre dansesatsar, méringue og prosesjonsmusikk. Dessutan har militærorkester spela ei viktig rolle i musikkhistoria til landet. Justin Élie (1883–1931), som var ein haitisk komponist, vart internasjonalt kjend som pianovirtuos.
Teater
Skodespel har lenge vore ein populær sjanger i Haiti. Det vart til dømes skrive mange skodespel i samband med lausrivinga frå Frankrike i perioden 1791–1804. Same typen patriotiske skodespel vart også skrivne då landet var okkupert av den USA-amerikanske marinen i 1915–1934, til dømes Le Forçat («Fangen», 1923) av Dominique Hippolytes.
Teaterstykke har også fleire gonger vorte brukt til å vise at også haitisk-kreolsk er eit fullverdig kulturspråk. I 1953 sette til dømes dramatikaren Félix Morisseau-Leroy opp sitt eige skodespel, Antigone en créole («Antigone på kreolsk»). Frankétienne (Franck Étienne) har også vore viktig i dette arbeidet. Eit anna grep som har vore brukt, er å hente inn katolske ritual og element frå den lokale voodoo-kulturen. Franck Fouché var ein føregangsmann for dette, og ein ser det også i skodespelet Kaselezo (1985) av Frankétienne, som handlar om ei blind voodoo-prestinne. Frå 1980-åra og framover har Gérard Chenet vore den mest kjende dramatikaren i landet.
Litteratur
Det er fyrst etter sjølvstendet i 1804 at det gjev meining å snakke om ein eigen nasjonallitteratur i Haiti. Den franske litteraturen var ei viktig inspirasjonskjelde for denne, men heile tida har den haitiske litteraturen også vore nært knytt til det politiske livet i landet. Den fyrste litteraturen var av patriotisk karakter, mellom anna med kritikk mot dei dåverande raseteoriane. I den fyrste delen av hundreåret er dette representert ved til dømes Le Système colonial dévoilé (1814) av baron Pompée Valentin Vastey, medan ein seinare fekk viktige verk som L’Égalité des races (1884) av Louis-Joseph Janvier, De l’Égalité des races humaines (1885) av Anténor Firmin og De la Réhabilitation de la race noire (1900) av Hannibal Price. Mot slutten av hundreåret utvikla det seg også ein realistisk stil som tok opp lokale problem, med forfattarar som Frédérique Marcelin, Alcibiade Fleury Battier og Antoine Innocent.
Indigénisme («det innfødde») var ei litterær retning som voks fram på byrjinga av 1900-talet. Her søkte ein å finne fram til ein felles kulturell identitet, og viktige forfattarar frå perioden er Jean Price-Mars og Jacques Roumain. Fyrstnemnde var oppteken av dei folkelege tradisjonane, medan Roumain hadde eit meir politisk siktemål. Etter 1950 vart litteraturen igjen sterkt politisk prega, grunna Duvalier-diktaturet og kampen for politisk og kulturelt sjølvstende, og mange forfattarar måtte i kortare eller lengre periodar leve i eksil. Ein fekk surrealistiske og avantgardistiske lyrikarar som René Depestre, Magloire Saint-Aude og Villard Denis, og ein fekk politisk og sosialt prega forfattarar som Anthony Phelps og Roger Dorsinville. I tillegg stod fleire kvinnelege forfattarar, som Marie Chauvet og Marie-Thérèse Colimon-Hall, fram. Men i åra etter 1980 har det litterære livet dabba mykje av, truleg grunna dei store krisene i politikken spesielt og samfunnet generelt. Lyonel Trouillot er likevel ein kjend forfattar frå denne perioden som framleis er aktiv, med prosa og lyrikk på både haitisk og fransk.
Biletkunst
Målarkunsten i Haiti var, som litteraturen, lenge prega av europeiske førebilete, og då hovudsakleg av fransk og italiensk barokk og fransk og britisk romantikk. Motiva var ofte historiske og heroiske. Mykje av den historiske kunsten frå Haiti gjekk tapt då Palais National, der den nasjonale samlinga av måleri var plassert, vart øydelagt i 1912. Indigénisme, som i utgangspunktet var ei litterær nyskaping, bana også vegen for ein eigen haitisk kunst frå 1890-åra. Seinare, i 1920-åra, voks interessa for haitisk kultur mykje. Eit kjent måleri frå denne tida er Den krossfesta opprøraren Charlemagne Perrault (1920) av Edouard Goldman. Philomé Obin måla seinare det same motivet som ei visualisering av den haitiske historia.
Centre d’Art i Port-au-Prince, som vart grunnlagt i 1945, innleidde ein viktig periode for haitisk kunst. Frå vesentleg sjølvlærde målarar som Rigaud Benoit, Hector Hyppolite og Wilson Bigaud fekk ein naivistiske og fantasifulle måleri. I skulpturkunsten tok ein i bruk skrapmetall: Georges Liautaud, og mange med han, byrja å klippe figurar i jern. Ei anna gruppe valde å fjerne seg frå folkekunsten, for i staden å arbeide i ein meir internasjonal stil. Den mest kjende nolevande kunstnaren frå Haiti er nok Hervé Télémaque, som i dag er busett i Frankrike.
Nut Rocker
«Nut Rocker» er ein instrumental rock-singel spelt inn av det amerikanske instrumental-ensemblet B. Bumble and the Stingers. Singelen nådde 23. plassen på amerikanske Billboard Hot 100 i mars 1962 og gjekk til topps på UK Singles Chart i mai 1962. Instrumentalen er ein versjon av marsjen frå Tsjaikovskij-balletten Nøtteknekkaren.
Original innspeling
Innspelinga vart gjort av husbandet av studiomusikarar i Rendezvous Records i Los Angeles, med trommeslagaren Earl Palmer og gitaristen René Hall, som alt hadde hatt hittar i USA med rocka versjonar av «In the Mood» (1959) og «Bumble Boogie» (1961). «Nut Rocker» vart produsert av Kim Fowley, og sidan Freeman ikkje møtte opp, spelte Al Hazan piano.
I 1962 sikra Fowley seg opphavsretten til eit arrangement av marsjen frå Nøtteknekkersuiten og tok dette til pianisten H.B. Barnum. Barnum spelte han inn som eit stykke av «Jack B. Nimble and the Quicks» på det vesle selskapet Del Rio. Men då Rod Pierce i Rendezvous Records høyrde stykket, overtydde han Fowley om at selskapet hans kunne spele inn ein betre versjon med sitt eige band. Det vart sett i stand ei ny innspeling, men på denne dagen møtte ikkje Ernie Freeman, som hadde spelt piano på «Bumble Boogie», visstnok fordi han hadde vore på fest dagen før. I staden for fekk gitaristen og arrangøren René Hall henta pianisten Al Hazan til kontora til Rendezvous, som var rigga til eit improvisert studio. I følgje Hazan «valde Rod å spele inn det første opptaket medan eg framleis øvde på stykket i lag med dei andre musikarane. Fordi eg hadde så lita tid på å lære meg 'Nut Rocker', var eg ikkje nøgd med spelinga mi på det opptaket. Sjølv om eg bad om å få spele det på nytt, var Rod nøgd med det slik det var.» Songen kom ut som «Nut Rocker» i februar 1962 og nådde 23. plassen i USA og toppen av lista i Storbritannia.
Songen er ein rask, livleg versjon og heilt instrumental. Han vart den største hitten til bandet. Singelen kom ut på ny i 1972 i Storbritannia og nådde den gongen 20. plassen i juli.
Mottaking
Då singelen kom ut hadde BBC i Storbritannia ein regel om å bannlyse innspelingar som parodierte klassisk musikk. «Nut Rocker» måtte opp i eit råd som meinte at «denne instrumentalen er openbert ein parodi på dansemelodien til Tsjajkovskij, men han er tydeleg efemerisk og vil derfor ikkje støyte fornuftige folk», og songen vart derfor ikkje bannlyst.
Songen har blitt brukt i mange reklamefilmar, filmar og fjernsynsprogram som Butcher Boy (1998), Big Momma's House (2000) og TV-serien Hjarte på rette staden i 2006.
Andre innspelingar
Songen vart ofte framført på konsertane til progrockbandet Emerson, Lake & Palmer, og ein versjon vart gjeven ut på singel i 1972. Denne singelen nådde 70. plassen på amerikanske Billboard Hot 100 og 92. plassen på Cashbox-lista. Hovudinstrumentet her var ikkje eit piano, men ein Clavinet. I 2009 gav Trans-Siberian Orchestra ut ein versjon av «Nut Rocker», med Greg Lake, på albumet deira Night Castle.
Diskonformitet
Diskonformitet er to lag i geologi som er avsette direkte over kvarande utan diskordans, trass i at dei er fråskilde ved eit tidsintervall. Diskonformitetsflata mellom dei to laga har oppstått i ei tid då det ikkje vart avsett eller ikkje oppbevart sediment. Diskonformiteten kan ha oppstått ved at straum eller kjemiske tilhøve har hindra sedimentasjon, eller ved at dei alt avsette sedimenta vert fjerna. Sistnemnde kan skje når laga vert heva opp over havet.
Det er vanleg med både større og mindre diskonformitetar og dei spelar ei stor rolle i stratigrafien.
Fylkesveg 189
Fylkesveg 189 finst i fleire fylke i Noreg:
Raidet på Deerfield
Raidet på Deerfield skjedde under Dronning Anne-krigen den 29. februar 1704, då franske og indianske styrkar kommandert av Jean-Baptiste Hertel de Rouville gjekk til åtak på den engelske busetnaden i Deerfield i Massachusetts like før daggry, brende delar av byen og tok livet av 56 innbyggjarar.
Franskmennene som organiserte raidet tok med seg fleire forskjellige indianargrupper, mellom andre om lag 300 pocumtuc-indianarar som ein gong budde i Deerfield-området. Sidan det var så mange med i raidet, klarte dei ikkje å snike seg umerka mot byen, som var omgjeven av ein palisade. Forsvararane i nokre av dei forskansa husa i landsbyen klarte å halde fienden borte fram til ein fekk forsterkarar og dei trekte seg attende. Det vart teken meir enn 100 fangar, og om lag 40 % av husa i landsbyen vart øydelagde.
Raidet har vorte udødleggjort som ein del av den tidlegare amerikanske grensesoga, hovudsakleg på grunn av attforteljing frå ein av fangane, fader John Williams. Han og familien hans vart tvungen til å gjere den lange reisa over landet til Canada. Den yngste dottera hans Eunice vart adoptert av ein Mohawk-familie, og ho vart assimilert og gifta seg med ein mohawk-mann. Soga til Williams, The Redeemed Captive, vart publisert i 1707 og vart særs populær i koloniane.
Fylkesveg 188
Fylkesveg 188 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesvei 188 (andre betydninger)
Accrington
Accrington er ein by i Lancashire i England. Sjølve byen hadde ved folketeljinga i 2001 om lag 35 000 innbyggjarar, men det urbane området inkluderer òg landsbyane Church, Clayton-le-Moors, Great Hartwood og Oswaldtwistle, og folketalet for dette området var i overkant av 71 000.
Historie
Namnet vert rekna for å vere ei forvanskning av acorn-ring-town («Kongle-/nøtteringbyen»), ein referanse til at byen inntil den industrielle revolusjon var omgjeve av eikeskog.
Tekstilindustrien var lenge viktig for byen, og mange var tilsette på tekstilmøller og fargeverk. Arbeidstilhøva var dårlege, og det var regelmessig konfliktar mellom tilsette og arbeidsgjevarar. Den mest omfattande konflikten var «Plugopptøyene» i 1842, då ein generalstreik spreidde seg frå by til by i området. Ein del mål vart oppfylt, men dei streikande nådde ikkje heilt fram med krava sine. Streiken kom i tilslutning til chartistrørsla. Byen er òg kjent for produksjon av murstein som er svært sterke, «Accrington NORI» (IRON, «jern», stava baklengs).
Idrettshistorie
Den tidlegare klubben Accrington FC var ein av dei tolv grunnleggjarane av Football League i 1888, men dei fall ut alt i 1893 og vart nedlagt kort tid etter på grunn av økonomiske problem. Accrington er ein av dei få byane som har den tvilsame æra å ha fått to lag slått ut av ligafotball.
Den tidlegare fotballklubben Accrington Stanley avslutta verksemda i 1965. (Han gjekk i 1921 inn i Football League, men i 1962 måtte han trekke seg.)
Ei ny klubb med samme namn vart starta opp på nytt i sesongen 1968/1969, og nådde Conference National i 2003 og kom inn i Football League igjen i 2005.
Kultur og idrett
Fotballaget Accrington Stanley FC er i League One i frå 2018/19-sesongen. Klubben har ofte blitt trekt fram som eit døme på britisk pågangsmot trass i at det er lite håp om å lukkast. Heimebanen til klubben er Fraser Eagle Stadium.
Utopia av Gothminister
«Utopia» (engelsk for Utopia) er ein song av den norske industrimetall-gruppa Gothminister, gjeven ut 30. januar 2013. Songen er skriven av Bjørn Alexander Brem.
Viljujsk
Viljujsk (russisk Вилю́йск) er ein by i Republikken Sakha i Russland med om lag 10 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Viljuj, ei sideelv til Lena), rundt 450 km vest-nordvest for Jakutsk.
Han vart grunnlagt i 1634 som kosakkbusetnaden Tjukanskoje eller Verkhneviljujskoje. I 1783 vart byen Olensk bygt på stadet. Bynamnet vart endra til Viljujsk i 1821.
Modern Love
«Modern Love» er ein song skriven av den engelske musikaren David Bowie. Han kom ut som opningssporet på albumet hans Let's Dance frå 1983 og som den tredje singelen frå albumet seinare same året. Songen vart produsert av Bowie og Nile Rodgers frå det amerikanske bandet Chic i lag og er ein rockesong med element av new wave. Han vart spelt inn i Power Station på Manhattan og var ein av dei første songane som vart spelt inn for albumet. Songen vart spelt av Bowie på Serious Moonlight-turneen, der han ofte avslutta konsertane. Det vart laga ein musikkvideo for songen, regissert av Jim Yukich, og er eit konsertopptak frå turneen. Videoen vart mykje spelt på MTV.
Etter songen kom ut har han fått ros frå musikkritikaren, som hylla låtskrivinga til Bowie, produksjonen og krafta som opningsspor. Det vert generelt rekna som ein av dei beste songane på Let's Dance, i lag med «China Girl» og tittelsporet, og har sidan blitt kalla ein av dei beste Bowie-songane. Singelen selde godt og nådde andreplassen på UK Singles Chart og 14. plass på den amerikanske Billboard Hot 100. «Modern Love» har kome ut på ulike samlealbum og vart ommastra for plateboksen Loving the Alien (1983–1988) i 2018.
Bakgrunn og komposisjon
Etter tittelsporet var «Modern Love» den andre songen Bowie spelte inn i desember 1982 i Power Station (tidlegare Avatar Studios) på Manhattan i New York City. Han vart samproduert i lag med Nile Rodgers frå det amerikanske discobandet Chic, som ophavleg hadde håpa og laga eit «særs ikkje-kommersielt, avantgarde album» med Bowie. Etter innspelinga av tittelsporet og «Modern Love», bad Bowie Rodgers om «å lage ei særs bra kommersiell plate...». Dei fullførte albumet på 19 dagar. Rodgers skildra sporet som «ein gammal rockelåt med verkeleg hamrande Little Richard-aktig piano, med særs sofistikerte jazzhorn over». Han kalla seinare songen ein av favorittane hans. Bowie kalla Little Richard den «tidlegare rockehelten» hans og at han var ein inspirasjon for songar som «Modern Love», særskild kall-og-svar-delen. Som resten av Let's Dance har songen gitar av den då gryande bluesgitariststjerna Stevie Ray Vaughan. Songen har òg eit boogie-woogie-piano av Robert Sabino som er nesten gravlagd i miksen, i følgje forfattaren Nicholas Pegg.
«Modern Love» er ein rockesong som har element av new wave og soul med ein «chukka-chukka»-rytme som «er funky og rar samstundes», etterfølgd av eit «avslappande» elektronisk riff. i følgje biografen Marc Spitz er songen «lyden av nokon som har vore borte, og som reflekterer 'It's not really work / It's just the power to charm'.» Spitz sa vidare «dei nye tidene skremmer han litt, men han prøver å bruke frykta og halde seg positiv». Pegg sa at «teksten på songen etablerer eit tilbakevendande tema på albumet om konflikt mellom 'Gud og menneske' i ei sekulær verd». Den talte introen på songen er ein parallell til avslutning på «Ashes to Ashes», særskild teksten «get things done».
Utgjeving
Songen vart spelt på heile turneen og var som regel avslutningssongen på konsertane, der Bowie kunne «wave bye-bye» til publikum, slik han song i teksten. Songen vart framført av Bowie under Live Aid i 1985, og på dei påfølgjande Glass Spider- og Sound+Vision-turneane i 1987 og 1990. Han framførte stundom songen på Reality-turneen i 2003-2004. For å marknadsføre Glass Spider-turneen, spelte Bowie inn songen på ny i lag med Tina Turner for ein reklame for Pepsi, som var sponsor for turneen. Reklamen gjekk ei kort stund i 1987.
Musikkvideo
Musikkvideoen til songen nytta klipp frå Bowie og bandet hans som framførte songen under ein konsert på Serious Moonlight-turneen. Han vart regissert av Jim Yukich som, i følgje Kyle Ryan i The A.V. Club, «fanta det som ser ut som Bowie og bandet som kjem fram for eit ekstranummer under ein av fire konsertar i Spectrum i Philadelphia. Utsjånden til Bowie og bandet føreslo swing revival-perioden som kom seinare i tiåret.» Ryan skreiv: «Som video er Modern Love så streit som det går an, særskild samanlikna med andre videoar Bowie gjorde det året, 'China Girl' og 'Let's Dance'.»
Mottaking
Sidan utgjevinga har «Modern Love» fått mykje god omtale frå musikkritikarane, som likte låtskrivinga, produksjonen og krafta songen hadde som opningsspor. I ei positiv melding av Let's Dance då det kom ut, skreiv Ken Tucker i Rolling Stone at albumet totalt sett var «tynt og så smått irriterande», men likte «Modern Love», «Without You» og «Shake It», som han kalla «tre perfekte, herlege». Han fortsette: Denne songtrioen er nokre av dei mest vågale Bowie har skrive i heile karrieren. Tekstane er så enkle dei risikerer å vere enkeltsinna, men eg vil heller ha gjeve hundre 'Space Oddity'-ar for den elegante og klisjeaktige tvisten i klimakset på 'Modern Love': 'Modern love gets me to the church on time/Church-on-time terrifies me.' Som ei rockeutsegn om å vekse opp og møte plikter, slår dei tekstlinjene i hel Jackson Browne. Tony Visconti, som var mangeårig produsent for Bowie, rekna songen som den beste på albumet. I ei melding av Let's Dance, som Robert Christgau meinte var «ufarleg» lurte han på om «thespianen Bowie verkeleg bryr seg så mykje om pop», og meinte at «Modern Love» var «den einaste interessante, nye songen» på albumet.
I ei seinare melding av Let's Dance likte Stephen Thomas Erlewine i AllMusic songen som opningsspor og skreiv «albumet kjem springande ut porten, driven fram av 'Modern Love'.» Han kalla songen, i lag med «China Girl» og tittelsporet ein «fengande, lyttarvenleg song som har akkurat er kvass nok til å vere særeigen». Andy Greene i Rolling Stone likte òg songen som opningsspor og kalla denne, «China Girl» og tittelsporet, ein «trippelshot». AllMusic-skribenten Dave Thompson skildra songen som ein «høgenergisk, sprudlande rockar», og skreiv «han omfamnar alt som var bra med den nye Bowie i 1983 som ei villig superstjerne.» Sjølv om han meinte at produksjonen på songen byrja og høyrast utdatert ut i seinare år, var han «likevel eit rasande slagfullt nummer, som minner mykje om ein gammal rockelåt». Kyle Ryan i The A.V. Club likte songen og skreiv «'Modern Love' er i røynda ein einaste lang knagg, som kanskje skjuler angsten kring tru — både på den almektige og i forhold — som er kjernen av songen. Få popsongar kan hale i land allsong til tekstlinjene 'God and man, no religion'.» Ryan konkluderte meldinga si med at «songen høyrest både moderne og tidlaus ut.» Pegg likte «Modern Love» som opningsspor og kalla det ein energisk, «glimrande utført» og «utan tvil fengande». Men han kritiserte songen for å vere «deprimerande overflatisk» samanlikna med tidlegare songar av Bowie.
Ettermæle
«Modern Love» har kome ut på mange samlealbum, og det første var Changesbowie i 1990. Songen vart ommastra i lag med heile Let's Dance i 2018 for plateboksen Loving the Alien (1983–1988). Den kortare singelversjonen og konsertversjonen spelte inn i 1983 og 1987 er òg med i denne boksen. Biffy Clyro spelte «Modern Love» i februar 2018 for The Howard Stern Tribute to David Bowie, med Tony Visconti.
Etter Bowie døydde i 2016 vart «Modern Love» rekna som ein av dei beste songane til Bowie. Rolling Stone rekna songen som ein av 30 essensielle Bowie-songar, og skreiv «[songen syner Bowie på sitt mest fengande og mest nihilistiske.» Ultimate Classic Rock hadde songen med på lista si over dei ti beste Bowie-songane, plassert på åttandeplassen, og omtalte han som den beste «popsongen» i karrieren til Bowie. Dei likte den talte introen og «det smittande refrenget». I 2018 førte skribentane i NME «Modern Love» opp som den åttande beste songen til Bowie. Dei skreiv om den «tragiske ironien» på songen, i at det ikkje handlar om korleis Bowie klarte å «lage ein perfekt song om kynismen hans i verda», men heller at hans «forutgåande observasjonane» av musikkindustrien i 1980-åra avslørte kor «hol» musikken hans var i 1980-åra.
Format og innhald
Alle songane skrivne av David Bowie.
Medverkande
Medverkande per Chris O'Leary.
Olav Thomasson Luraas
Olav Thomasson Moen Luraas var ein norsk rosemålar frå Tinn. Han var son til Tomas Øysteinsson Lurås.
Luraas gjekk i lære hos far sin, og måla ei tid mykje likt faren. Etter kvart utvikla han sin eigen stil, og på sitt beste var han ein framifrå rosemålar. Han levde ugift, og budde i lang tid i Sauland, sist i Tjønnåsdalen. Han vart registrert som fattig ved folketeljinga 1910.
Operasjon Windmill
Operasjon Windmill (OpWml) var ei utforsking og treningsoppdrag i Antarktis utført av United States Navy, den amerikanske marinen, i 1947-1948. Det var andre utviklingsprosjektet i Antarktis for USA. Operasjonen var ein oppfølgjar av det første prosjektet som vart kalla Operasjon Highjump. Ekspedisjonen vart kommandert av kommandør Gerald L. Ketchum i US Navy og flaggskipet til Task Force 39 var USS «Burton Island».
Utopia
Utopia er ei bok av engelskmannen Thomas More frå om lag 1516. Boka blei utgjeven på latin med tittelen ''De optimo reip. statv, deque noua insula Vtopia, libellus uere aureus, nec minus salutaris quam festiuus''. Verket skildrar eit rasjonelt organisert, «perfekt» samfunn. More konstruerte ordet utopia frå gresk outopia («ingenstads») og eutopia («ein god stad»). I moderne språkbruk har avleidde ord som «utopi» blitt brukt for å skildra idear og idealistiske, men urealistiske samfunn.
Prometheus (fleirtyding)
Prometheus kan visa til:
Clitheroe
Clitheroe er ein by i Lancashire i England. Han ligg i den sørlege utkanten av Forest of Bowland, og fungerer som base for mange turistar som kjem til området. Byen er administrasjonssenter for distriktet Ribble Valley. Byen ligg svært nær det geografiske senteret i Storbritannia i landsbyen Dunsop Bridge.
Det er stor industriaktivitet i byen, der selskap som Ultraframe, Castle Cement, Tarmac og Johnson Mattey har fabrikker.
Solvang i California
Solvang er ein by i Santa Barbara County i delstaten California i USA. Solvang er ein av stadene som i Santa Ynez Valley. Solvang ligg 74 km nordvest for Santa Barbara og 35 km aust for Lompoc. Folketalet i Solvang i 2010 var 5 245 innbygjarar.
Eit stykke Danmark i USA
Byen vart grunnlagd av ei gruppe danske lærarar som reiste lengre vest frå Midt-Vesten for å kome seg bort ifrå den kalde vinteren der. Her vart det skapt eit lite stykke Danmark. Dei fleste namna er danske og husa er bygd i tradisjonell dansk stil. Her finst «danske» restaurantar, bakeri, butikkar, vindmøller og til og med kopier av Den lille havfrue og Rundetårn i København. Mange av dei bufaste i Solvang snakker dansk.
Ronnie Whelan
Ronald Andrew Whelan, kjend som Ronnie Whelan, er ein irsk tidlegare fotballspelar frå Dublin. Han vann i tida 1982-90 meir enn eit titals trofe med Liverpool FC, mellom andre Europacupfinalen 1984.
Sveiobladet
Sveiobladet.net var ei nynorsk nettavis stifta 12. januar 2015 som inneheldt lokale nyheiter frå Sveio. Nettstaden hadde som mål å vera ein stad der alle borgarar av kommunen kunne ytra seg.
Mount Finch
Mount Finch er eit fjell, 2100 moh, som ligg på vestsida av munningen av Trainerbreen der denne møter Trafalgarbreen i Victory Mountains i Victoria Land i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter løytnant Jerry L. Finch i US Navy, skvadron VX-6 der han var prosjektoffiser for for ismålingar ved hjelp av infraraudt lys. Han var òg flykaptein under Operasjon Deep Freeze, 1968.
Ronnie Whelan
Klubbspel
Whelan var aktiv på det irske nivå 2-laget Home Farm frå hausten 1977. I september 1979 skreiv han kontrakt med det engelske storlaget Liverpool FC, men fekk ikkje sin ligadebut før april 1981. Dei neste ni sesongane fram til 1990 var han eit fast innslag på midtbana til Liverpool, vanlegvis på venstrekanten. Fram til 1990 var han med om å vinne den engelsk ligaen seks gongar, ligacupen tre gongar og FA-cupen to gongar. Whelan var på plass i begge europacupfinalane 1984 og 1985, både då det vart siger over AS Roma etter straffesparktevling i 1984, og i den berykta finalen på Heysel-stadion i Brussel 29. mai 1985, der Liverpool tapte 0-1 mot Juventus og 39 tilskodarar vart drepne. Siste fire sesongane i Liverpool-drakt sat Whelan oftast ubrukt på reservebenken.
Whelan var spelande trenar i Southend United i 1994-95 og trenar til han vart oppsagt etter nedrykk til nivå 3 i 1997.
Sveiobladet
Nettavisa var opphavleg skriven på bokmål, og fekk kritikk for å ikkje skrive på nynorsk, som er offisiell målform i Sveio kommune. Etter ei røysting i 2017 der innbyggjarane i Sveio kunne seia meininga si bestemde seg avisa for å gå over til nynorsk frå og med 1. januar 2018.
Ronnie Whelan
Landslagsspel
Whelan deltok i 53 landskampar i tida frå 1981 til 1995. Han spelte alle Irlands tre kampar då landslaget var med i EM i fotball 1988 i Tyskland, ei turnering der han sende Irland i føringa i då Irland og Sovjetunionen spelte uavgjort 1-1. Whelan skåra to fleire landslagsmål, eitt i 1987 og eitt i 1989.
Sveiobladet
I mars 2018 vart Sveiobladet lagt ned på grunn av manglande inntekter.
Fínikas
Fínikas (gresk Φοίνικας) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Réthymno i periferien Kreta i Hellas. Fínikas inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Ájos Vasílios.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Fínikas 3 266 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 28 innbyggjarar.
Tomas Øysteinsson Lurås
Tomas Øysteinsson Lurås var ein norsk rosemålar og plassemann frå Tinn.
Han var far til Olav Thomasson Luraas. Knut og Øystein Øysteinsson Lurås var brørne hans.
Earby
Earby er ein by i Lancashire i England. Han ligg nær Barnoldswick og omkring åtte kilometer nord for Colne.
Ndebele
Ndebele kan visa til:
Earby
Frå 1909 til 1974 utgjorde byen eit eige administrativt distrikt. 1. april 1974 vart han ein del av distriktet Pendle. Historisk har Earby høyrt til grevskapet West Riding of Yorkshire.
Erik Ellingsen Lundesgaarden
Erik Ellingsen Lundesgaarden var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Buskerud.
Lundesgaarden var fødd i Ådalen i Buskerud, der faren var gardbrukar. Sjølv skaffa han seg garden Lundesgaarden i Norderhov i 1790, og kjøpte seinare opp grannegarden. Den store garden dreiv han til han i si tid delte han mellom to av sønene.
Til Lunder kyrkje gav han i 1806 eit kyrkjeorgel i gåve. Etter at orgelet var innsett, møtte ein del bygdemenn opp med økser og jarnspett for å få fjerna orgelet. Lundesgaarden gjekk då inn avtale om at han, og ettermannen hans på garden, skulle koste gratis organist. Sonen hans, Elling Eriksson Lundesgaarden, var sidan organist i 30 år (1830-60).
Lundesgaarden var 2. representant frå Buskeruds amt på Stortinget i 1821 og omframstortinget i 1822. Han var i 1821 medlem av fire komitear, mellom dei om bergverkslova. Både i 1821 og 1822 var han medlem av Lagtinget. Under riksrettane 1821 og -22 vart han utskoten av den påklaga.
Han døydde på garden sin i 1843.
Verkhojansk
Verkhojansk (russisk Верхоя́нск) er ein by i Republikken Sakha i Russland med om lag 1300 innbyggjarar. Han ligg ved elva Jana, nær polarsirkelen, rundt 650 km nord-nordaust for Jakutsk. Byen er dermed den tredje minste byen i Russland med berre Magas og Tsjekalin bak seg.
Historie
Ein kosakk-busetnad vart grunnlagt i 1638, 90 km sørvest for dagens by. I 1775 vart han flytta til venstre bredda av elva Jana, for å gjere skatteinnkrevinga lettare. Han fekk bystatus i 1817. Mellom 1860-talet og 1917 vart byen nytta som ein politisk eksilstad.
Næringsliv og transport
Verkhojansk har ei elvehamn, ein flyplass, eit depot for pels og er senter for eit reindrift sområde.
Klima
Verkhojansk er hovudsakleg kjent for dei særs låge vintertemperaturane, med ein normaltemperatur i januar på -50 °C. Byen ligg på det kaldaste området på den nordlege halvkula (òg kjent som Dødsringen til Stalin) og vert saman med Ojmjakon rekna som den nordlege kuldepolen. Den lågaste temperaturen som er registrert her er -67,8 °C i 1892. Den høgaste temperaturen som er målt om sommaren er 39 °C, ein temperaturskilnad på 107 °C mellom høgaste og lågaste. I januar 2006 kom temperaturen særs nær rekorden då det vart målt -66,7 °C. I dette området vert det danna temperaturinversjonar kvar vinteren, der temperaturen stig med høgda.
Verkhojansk får lite nedbør med ein årleg nedbørsnormal på under 150 mm. Mesteparten kjem om sommaren og særs lite om vinteren, noko som er typisk for mange busetnader med kontinentalklima.
Fylkesveg 192 i Nordland
Fylkesveg 192 i Nordland går mellom Bjørn på Dønna og Hov på Løkta i Dønna kommune. Vegen er 6,3 km lang utanom ferjestrekninga.
Tiffany Porter
Tiffany Porter, fødd Tiffany Ofili, er ein USA-britisk friidrettsutøvar fødd i Ypsilanti delstaten Michigan i USA. Ho representerte Storbritannia då ho i 2014 vann 100 meter hekk under Friidretts-VM i Zürich.
Aktiv
Tiffany Ofili nådde ikkje opp mellom dei kvinnelege hekkeløparane i USA, og byrja frå 2011 å tevle for Storbritannia, fødelandet til mor hennar. Allereie same året vart ho nummer fire i VM-finalen på 100 meter hekk, sidan sprang ho som Tiffany Porter under VM 2013 i mål til bronsemedalje på personbeste 12,55 sekundar.
Midt i august 2014 tok Porter gullmedaljen ved europameisterskapen i Zürich med tre hundredels sekunds margin til nummer to. Ein månad seinare flytta ho den personlege rekorden til 12,51 sekundar i eit stemne i Marrakech. I EM 2016 vart Porter nummer tre på korthekken.
Porter er eldre syster til Cindy Ofili. Under Sommar-OL 2016 tok begge systrene seg til finalen på 100 meter hekk. Veslesystera var då best med ein fjerdeplass, Porter vart nummer sju.
Ball of Confusion (That's What the World Is Today)
Tina Turner-versjonen
«Ball of Confusion» spelar indirekte ei viktig rolle i karrieren til Tina Turner. Innspelinga hennar av songen kom med på albumet Music of Quality And Distinction Volume One i 1982, ei hyllest av B.E.F. (British Electric Foundation) med medlemmar frå New Romantic-bandet Heaven 17 og fleire gjestevokalistar som song hittar frå 1960- og 1970-åra, av dei Sandie Shaw, Paul Jones, Billy Mackenzie, Paula Yates og Gary Glitter.
Den synth-drivne versjonen til Turner av «Ball of Confusion» opna albumet og vart gjeven ut som singel. Singelen nådde femteplassen i NOreg, og dette førte til at Capitol Records signerte kontrakt med Turner. Dei fekk Martyn Ware og Ian Craig Marsh til å spele inn ein annan 70-tals låt med ho seint i 1983, Al Green sin «Let's Stay Together» som vart ein overraskande hit på begge sider av Atlanteren og utgangspunktet for comebacket til Turner med oppfølgjaralbumet Private Dancer i 1984.
Turner spelte inn fleire coverversjonar med Heaven 17/B.E.F., som David Bowie sin «1984» (på Private Dancer), Sam Cooke sin «A Change Is Gonna Come» (på Music of Quality And Distinction Volume Two), Cooke sin «Having A Party» og Al Green sin «Take Me to the River».
Då albumet Music of Quality And Distinction Volume One vart gjeve ut på CD tidleg i 1990-åra, inneheld det ein oppdatert miks av Turner sin «Ball of Confusion». Denne versjonen vart så gjeven ut i CD-boksen hennar The Collected Recordings - Sixties to Nineties i 1994.
Sister av S!sters
«Sister» (norsk: syster) er ein tysk popsong frå 2019 som vert framført av duoen S!sters. Songen vann musikktevlinga Unser Lied for Israel og var det tyske bidraget i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel. Songen er skriven av Laurell Barker, Tom Oehler, Marine Kaltenbacher og Thomas Steengard.
Bakgrunn
«Sister» vart skriven av låtskrivarane Laurell Barker, Tom Oehler, Marine Kaltenbacher og Thomas Steengard under ein låtskrivarkonferanse i Sveits i 2018. Songen var tiltenkt den sveitsiske uttakinga, men han vart ikkje plukka ut til uttakinga. Songen vart i staden send til den tyske nasjonale finalen i 2019, Unser Lied for Israel. Der deltok han i tevlinga med fire andre låtar og vann ein knapp siger i tevlinga. «Sister» vart dimed det tyske bidraget til finalen i Eurovision Song Contest laurdag 18. mai 2019.
Paid My Way
«Paid My Way» (engelsk for Betalt på min måte) er ein song av den norske songaren Vidar Busk. Songen er skriven av Tim Scott McConnell og Vidar Busk.
Santiago metropol-regionen
Santiago metropol-regionen (spansk: Región Metropolitana de Santiago) er ein av dei seksten regionane i den administrative inndelinga av Chile. Han grensar i nord og vest mot Valparaíso-regionen og i sør mot O'Higgins-regionen. I aust grensar han mot Argentina.
Fylkesveg 194 i Nordland
Fylkesveg 194 i Nordland går mellom Sandåker og Horn i Dønna kommune. Vegen er 3,8 km lang.
Santiago metropol-regionen
Det er einaste administrative region i landet utan kystlinje og inneheld hovudstaden i nasjonen, Santiago. Dei fleste kommersielle og administrative sentra er lokaliserte i regionen, inkludert Chiles viktigaste internasjonale flyplass, Arturo Merino Benítez internasjonale lufthamn.
Geografi
Santiago metropol er einaste landslåste regionen i Chile og ligg i den mellomliggjande Valle Central mellom den chilenske kystserien og Andesfjella. Cerro San Cristóbal dominerer det vidstrekte bybiletet i Santiago i ei høgd av 880 meter over havet med byforstader som jamt og trutt klatrar ved foten av Andesfjella i aust. Tupungato-stratovulkanen, med ein topp på 6 570 moh. på grensa mot Argentina, er ein av Sør-Amerikas høgaste fjelltoppar.
Det dominerande dreneringsbassenget strøymer inn i Maipo-elva med dei viktigaste sideelvane Mapocho, Yeso og Colorado.
Mosbach
Mosbach er ein by i delstaten Baden-Württemberg i Tyskland med i kring 23 000 ibuarar. Byen ligg nord i delstaten ved elva Elz, 35 km aust om Heidelberg.
Mosbach voks fram på 800-talet kring eit benediktinar-kloster. I 1241 vart byen tilkjend priveleg som fri keisarby.
Gunda
Gunda er eit kvinnenamn,  ei  tysk kortform av namn som sluttar på –gund, som Hildegunde, og tyder 'strid'. Namnet kan òg vere ei forvansking av namnet Gunne.
Gunda har i Noreg namnedag den 30. januar.
Bruken av namnet i Noreg
Namnet Gunda var svært vanleg ved førre hundreårsskifte, men fram mot vår tid har det vorte mindre bruka
Kjelder
Gunda
Gudbrand Trulsson Kjekstad
Gudbrand Trulsson Kjekstad var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Norderhov i Buskerud.
Emmerich am Rhein
Emmerich am Rhein er ein by nordvest i delstaten Nordrhein-Westfalen i Tyskland med ikring 31 000 ibuarar. Byen ligg ved Rhinen og er den siste byen i Tyskland før elva renn inn i Nederland.
Gudbrand Trulsson Kjekstad
Kjekstad var frå storgarden Hønen i Norderhov. Attåt allmugeskulen fekk han privatundervisning av klokkkaren, seinare gjekk han på pensjonatskule hos soknepresten i Norderhov. Peter Christen Asbjørnsen og Jørgen Moe var mellom skulekameratane hans. Han var gardbrukar på garden Frog i heimbygda, men gifta seg i 1837 til garden Kjekstad i Røyken og flytta dit. Han vart omtala som ein særleg interessert bonde, sådde kløver og timotei og dreiv med vatning av engene. På garden bygde han mylne, sagbruk og tjørebrenneri.
Kjekstad var ordførar i Røyken i mange år, og var forlikskommissær fram til 1868. Han representerte Buskeruds amt på Stortinget i 1845 og 1848. Fyrste gongen var han medlem av justiskomite nr 2, siste gongen konstitusjonskomiteen.
Han døydde på garden sin i Røyken i 1872.
Reima Salonen
Reima Untamo Salonen er ein finsk tidlegare kappgjengar frå Taivassalo som vart europameister i 50 kilometer kappgang i Aten i 1982.
Aktiv
Salonen vann bronsemedaljen på 50 km i verdsmeisterskapen 1976, avvikla i Malmö 18. september 1976. Sluttida 3.58.53 var nordisk rekord. Meisterskapen omfatta berre denne eine tevlinga, som Det internasjonale friidrettsforbundet (IAAF) arrangerte etter at IOK vraka den frå OL-programmet til Sommar-OL 1976.
Jasmila Žbanić
Jasmila Žbanić er ein bosnisk filmregissør. Ho er utdanna i filmregi ved Film- og teaterakademiet i Sarajevo. Ho er spesielt kjend for filmen Grbavica, som vann Gullbjørnen under filmfestivalen i Berlin i 2006. Filmen Na putu vart nominert til Gullbjørnen i 2010.
Raidet på Grand Pré
Kjelder
''
Gunne
Gunne kan vere både eit kvinnenamn og eit mannsnamn, som kvinnenamn er det òg skrive Gunna. Namnet kjem frå norrønt Gunna, og er ei kortform av namn som byrjar på Gunn-, som Gunnhild, og det tyder strid.
Bruken av namnet i Noreg
Som kvinnenamn har namnet vore mest bruka nord på Austlandet. Som mannsnamn er det mest bruka i Østfold.
Michelin
Michelin er ei fransk internasjonal gruppe industriverksemder som produserer dekk til personbilar, lastebilar, bussar, fly, motorsyklar, syklar, traktorar og anna landbruksreiskap, anleggsmaskinar og transportkøyretøy, og er blant dei største i sitt slag i verda.
Selskapet vart skipa i 1889 av brørne André Jules Aristide Michelin (1853-1931) og Édouard Étienne Michelin (1859-1940), og har hovudkontor i Clermont-Ferrand i Puy-de-Dôme i Frankrike. Morselskapet i industriverksemda heiter Compagnie générale des établissements Michelin, og er eit kommanditt-aksjeselskap (société en commandite par actions (SCA)). Eit holdingselskap, «Sénard et Cie», finansierer dei industrielle aktivitetane i Michelin.
Michelin er kjend for å ha utvikla radialdekket, lansert i 1946 under nemninga X-dekket. Radialdekket, der dei forsterkande trådane i dekket er lagt radialt, er det vanlege dekket på dagens personbilar. Opphavleg var X-dekket meint for dei franske bilmodellane Citroën 2CV og Citroën Traction Avant, etter at Michelin hadde kjøpt opp den konkursråka bilfrabrikken Citroën i 1930-åra.
Michelin-guiden
Selskapet står attom den årlege utgjevinga av bokverket Michelinguiden, Guide Michelin, som ofte vart kalla «Guide rouge», den raude turistføraren, etter fargen på bokomslaget. Dette er ein reiserettleiar for bilturistar om stader, hotell og restaurantar som det er verd å vitje på reisa, og vart publisert fyrste gongen i 1900 for Frankrike, seinare utvida til nye land og område. Restaurantar som ligg i det høgste sjiktet når det gjeld å tilby kulinariske opplevingar, vert klassifiserte med ei, to eller tre stjerner etter kor gode dei vert rekna for å vere.
Trecento-madrigal
Trecento-Madrigal (eller berre Madrigal) er nemninga på ein verdsleg songstil som vart utvikla i Italia på 1300-talet. Stilen blømde i tida frå om lag 1350 til 1390. Denne madrigaltypen har lite å gjera med den seinare madrigalen frå 1500-talet.
Desse madrigalane er oftast tostemmige, ein sjeldan gong trestemmige. Understemma er ein langsom melodi som overstemma improviserar rundt. Stundom kan dei to melodiane ha ulik tekst. Denne verdslege forma skal ha utgangspunktet sitt i Conductus-prinsippet som vart utvikla i hundreåret før, under Ars Antiqua-perioden. Understemma kan sjåast som ein variant av Cantus Firmus.
Hovudkjelda til denne songstilen kan finnast i Rossi-kodeksen, som vart til i andre helvta av 1300-talet. Mange av dei italienske trecento-komponistane var øvde i stilen, mellom dei Jacopo da Bologna og Francesco Landini.
Polymignitt
Polymignitt er eit svart, sjeldan mineral. Det er ein metamikt zirkonolitt. Det finst på syenittpegmatittar i Oslofeltet. Mineralet vart først skildra frå Stavern av J. J. Berzelius i 1824.