cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rule, Britannia!
Opphav
Songen var inkludert i eit maskespel, Alfred, skrive av Thomson og David Mallet og uroppført ved Cliveden, landstaden åt kronprins Frederick for å feire kroninga av George I og geburtsdagen åt prinsesse Augusta. Denne mest populære av alle engelske nasjonalmelodiar vart første gong framført i London i 1745 og vart straks ei landeplage. Så velkjend var songen at Händel endatil siterte han i sitt Occasional Oratorio året etter, der melodien vart bruka til orda «War shall cease, welcome peace!». Ikkje uventande vart «Rule, Britannia!» òg teken i bruk av jakobinarane med relevante endringar av teksta åt James Thomson.
Kim
Kim er eit namn som har fleire ulike opphav og bruksområde. Det kan vera eit asiatisk slektsnamn og eit vestleg kortnamn brukt av både menn og kvinner.
Rule, Britannia!
Opphav
I samtida var songen ikkje sett som ei feiring av den faktiske stoda i sjøfarten, ettersom Storbritannia ikkje «regjerte bårene» enno. Men i løpet av dei neste to århundra kom den britiske Royal Navy til å bli ein dominerande maktfaktor på verdshava og kom til å forsvara Storbritannia mot mange som av britane kunne bli sett på som «haughty tyrants» (hovmodige tyrannar) og «foreign strokes» (utanlandske slag). Den spøkefulle teksten frå midten av 1700-talet oppnådde dermed ei sentral rolle som ei realistisk patriotisk skildring fram mot slutten av 1800-talet.
Bruk i annan musikk og framføringar
Melodien vart bruka som basis for eit sett med variasjonar for piano av Ludwig van Beethoven (WoO 79) og er òg bruka i Wellington’s Sieg (Wellingtons siger, opus 91) av same komponist. Richard Wagner skreiv ein konsertovertyre basert på temaet i songen i 1836. Johann Strauss d.e. tok med heile melodien i ein vals frå 1838 som heitte «Huldigung der Königin Victoria von Grossbritannien» (Hylling av dronning Viktoria av Storbritannia), Op. 103, der han også bruka den britiske nasjonalsongen «God Save the Queen» til avslutting.
Kim
Kim har namnedag den 20. mars i Noreg og Sverige.
Slektsnamn
Kim kan vera eit koreansk og vietnamesisk slektsnamn som stammer frå kinesisk Jin og betyr 'gull'. Det koreanske slektsnamnet 김 hadde tidlegare transkripsjonen Kim og seinare Gim. Dette namnet er det vanlegaste i Sør-Korea, der 10 millionar menneske, eller 22 %, av innbyggjarane, bar namnet i 2000. Namnet er også vanleg blant koreanske utvandrarar og etterkomarane deira.
Rule, Britannia!
Anna
Rule Britannia er også tittelen på ein roman av Daphne du Maurier.
Kim
Slektsnamn
Kim kan òg vera eit vietnamesisk kvinnenamn.
Rule, Britannia!
Tekst
When Britain first at Heav’n’s command Arose from out the azure main; This was the charter of the land, And guardian angels sang this strain; ''Rule, Britannia! Britannia, rule the waves:'' Britons never will be slaves. The nations not so blest as thee, Shall in their turns to tyrants fall; While thou shalt flourish great and free, The dread and envy of them all. ''Rule, Britannia! Britannia, rule the waves:'' Britons never will be slaves.
Unterrothorn
Unterrothon eller (Rothorn) er eit fjell i Wallis-Alpane oppfor Zermatt. Ein kan nå toppen med ei kabelvogn via Sunnegga og Blauherd. Rothorn paradise er eit av skiområda kring Zermatt.
Rule, Britannia!
Tekst
Still more majestic shalt thou rise, More dreadful from each foreign stroke; As the loud blast that tears the skies, Serves but to root thy native oak. ''Rule, Britannia! Britannia, rule the waves:'' Britons never will be slaves. Thee haughty tyrants ne’er shall tame, All their attempts to bend thee down Will but arouse thy generous flame; But work their woe, and thy renown. ''Rule, Britannia! Britannia, rule the waves:'' Britons never will be slaves. To thee belongs the rural reign; Thy cities shall with commerce shine; All thine shall be the subject main, And every shore it circles thine. ''Rule, Britannia! Britannia, rule the waves:'' Britons never will be slaves. The Muses, still with freedom found, Shall to thy happy coast repair; Blest Isle! With matchless beauty crowned, And manly hearts to guide the fair. ''Rule, Britannia! Britannia, rule the waves:'' Britons never will be slaves.
Kim
Kortnamn
Kim kan vera ei skandinavisk kortform av Joakim og er då eit mannsnamn.
Det kan vera ei engelsk kortform av namn som Kimball, Kimberley og andre namn som byrjar med Kim-. Kortnamnet kan, som dei lengre namna, brukast av begge kjønn.
Bruk
Kim tok til å brukast som døypenamn i USA på 1930-talet for gutar, frå 1940-talet for jenter. På 1950-talet steig bruken for jenter til opptil 0,6 %, medan bruken for gutar sokk.
Kim var eit populært namn for gutar fødd i Noreg på 1980-talet.
Kjelder
Kim Kim Kim 킴 Kim キム Kim Ким
Tufft Nunatak
Tufft Nunatak er ein liten nunatak 3 nautiske mil (6 km) sørvest for Mount Bradley og 4,6 km sør for Senokos Nunatak på Trinityhalvøya i Graham Land i Antarktis. Han vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Ronald W. Tufft frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), eit medlem av gruppa som undersøkte Detroit Plateau i februar 1957.
Fichtelberg
Fichtelberg er eit fjell i midten av Erzgebirge i Sachsen søraust i Tyskland nær grensa til Tsjekkia. Fjellet er 1 215 meter over havet, og er det høgaste fjellet i Sachsen og det nest høgaste i Erzgebirge. Fichtelberg har to toppar og den minste er 1 206 meter høgt. Fichtelberg vart det høgaste fjellet i Aust-Tyskland
<br style="clear:both" /> <br style="clear:both" />
Jostein Krokvik
Jostein Krokvik var ein norsk forfattar, redaktør og målmann. Han vart fødd i Vanylven på Sunnmøre, og utdanna seg til tannlækjar. Etter å ha arbeidd i dette yrket i fleire år, var han redaktør i Norsk Barneblad i ei tid. Seinare sette han i gang bladet Vestmannen i samarbeid med Vestmannalaget, der han var bladstyrar i nærast 20 år. Han var ein verksam forfattar, og gav ut fleire romanar, noveller og ungdomsbøker. Han skreiv attåt dette ogso mange målpolitiske bøker og skrifter.
Barazin
Barazin er ein by i Amman guvernement nordvest i Jordan.
Vinkelhaken
Vinkelhaken (frå latin Norma som tyder normalen eller den rette vinkelen) er eit stjernebilde på den sørlege himmelhalvkula. Det er lite og lyssvakt og ligg mellom Skorpionen og Kentauren.
Vinkelhaken har ingen Alfa- eller Beta-stjerner. Desse er no offisielt ein del av Skorpionen - N Sco og H Sco. Den mest lyssterke stjerna i Vinkelhaken er γ² Normae og har berre storleiksorden 4,0.
Sidan stjernebiletet ligg i retninga til Mjølkevegen, har det mange djupromsobjekt, mellom anna NGC 6087, som er ein open stjernehop. Ein annan hop er NGC 6087, den mest lyssterke i biletet. Sp 1 er ei planetarisk tåke, som òg vert kalla Fin-ringtåka. Abell 3627 eller Normahopen, er ein galaksehop kring 200 millionar lysår frå jorda. Det er ein av dei mest massive galaksehopane ein kjenner til, meir enn ti gonger så massiv som ein normal galaksehop, og er derfor trudd å vere Den store tiltrekkjaren, eit massivt objekt som dreg Den lokale gruppa, Virgo superhop og Vasslangen-Kentauren superhop mot seg i ein snøggleik på 600-1000 kilometer i sekundet.
Reißt euch los, bedrängte Sinnen
Reißt euch los, bekränkte Sinnen, BWV 224, er ein kantate komponert av Johann Sebastian Bach.
Vibeke Hein Bæra
Vibeke Hein Bæra er ein norsk advokat i Advokatfirmaet Lippestad AS i Oslo, kjend for å ha vore med advokat Geir Lippestad som forsvarar av den tiltalte for terroråtaka på Utøya og i Oslo 22. juli 2011, som i 2012 vart dømd til 21 års forvaring med minstetid 10 år.
Bæra var tilsett som advokat i Advokatfirmaet Lippestad AS frå 1992 til 1999, og er frå 2011 partner i firmaet. Ho har dessutan vore politiadvokat i Telemark politidistrikt (2000–2010) og regiondirektør i Arbeidstilsynet i Sør-Noreg (2010–2011).
DS «Telemarken»
D/S «Thelemarken», frå 1907 D/S «Telemarken», var ein dampbåt som trafikkerte Telemarkskanalen frå 1867. Skipet vart hogd i 1961 etter lengre tids opplag.
ESO 239-2
ESO 239-2, ESO 239-IG002 eller AM 2246-490 er ein irregulært forma galakse som ligg rundt 550 millionar lysår unna jorda i stjernebiletet Trana. Han er mest sannsynlegvis eit resultat av ein kollisjon eller ein lengre samansmeltingsprosess mellom to galaksar, og han vil til slutt enda opp som ein elliptisk galakse. Galaksen har lange og flokete tidevasshalar som omgjev galaksekjernen.
Hovudserien
Men sjølv perfekte observasjonar vil gi ein utflytande hovudserie. Grunnen er at massen ikkje er den einaste parameteren ei stjerne har. Den kjemiske samansettinga og utviklingsstatusen hennar, som er forbunde med kvarandre, kan au flytte stjerna litt på hovudserien. Andre parametrar som kan føre til dette er nære fylgjesvener, rotasjon eller magnetfelt for å nemne somme. Det er få metallfattige stjerner (subdvergar) som ligg rett under hovudserien sjølv om dei fusjonerer hydrogen, og dermed kan den kjemiske samansettinga gi ei nedre grense på utflytinga.
Til vanleg kjem stjernene inn på og forlét hovudserien ovanfrå høvesvis når dei er fødde eller startar å døy.
Sola er ei hovudseriestjerne, ho har vore det i ca. 4,5 milliardar år og vil fortsette med det enda 4,5 milliardar år. Etter at hydrogenreservoaret i kjernen er tømt vil ho ekspandere til ei raud kjempe.
Hackley Head
Hackley Head (eller Forvie Ness) er eit nes i Aberdeenshire, nordaust i Skottland.
Hackley Head ligg sør for Hackley Bay og nord for Sands of Forvie og Ythan-estuaret. Den nærmaste landsbyen er Collieston.
Brunn am Gebirge
Brunn am Gebirge er ein by og ein kommune i distriktet Mödling i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 7,26 km² og knapt 12 000 ibuarar. Byen ligg ei 15 km sørvest om sentrum av hovudstaden Wien, 221 meter over havet.
Cima dell'Uomo
Cima dell'Uomo er eit fjell i Dei lepontinske Alpane i Sveits. Det ligg aust for Pizzo di Vogorno nær Bellinzona i Ticino.
Thomas Hansen
Thomas Hansen var ein norsk musikar frå Oslo kjend under artistnamna St. Thomas og Saint Thomas.
Han var og ein lovande juniorspelar for Skeid, men gav opp karrieren for å satse på musikken.
Bjarne Dæhli
Bjarne Dæhli er ein norsk organisasjonperson. Han har bakgrunn frå fleire barne- og ungdomsorganisasjonar, blant anna Europeisk ungdom. I perioden 2007-2011 var han leiar i Landsrådet for Noregs barne- og ungdomsorganisasjonar (LNU). I 2009 vart han nestleiar i hovudstyret til SN-sambandet. I 2017 vart han generalsekretær i Norsk musikkråd.
Dæhli er utdanna bachelor i PR- og kommunikasjonsleiing frå Handelshøyskolen BI og som fenrik frå Befalsskolen for Kystartilleriet.
Molandsvassdraget
Omkring Molandsvannet ligg Austre Moland, lenge var dette eigen kommune, men i dag er det ei bygd i Arendal kommune. Austre Moland kyrkje ligg vakkert til på eit nes ved vatnet.
Molandsvannet vert drenert gjennom Sageneelva, ei ganske kort elv, som renn i små stryk ned mot Langangsvannet. frå Langangsvannet er det små kanalar og vatn ut til Neskilen ved Eydehavn.
Vassfallet i Sageneelva vart tidlegare godt utnytta. Her var det opptil sju oppgangssager ved elva, det var bekkekverner, mølle, ålekar og truleg ei stampemølle. Sagenelva vart tidlegare kalla Fosså. I tilknyting til denne verksemda var det ein del bustader og små plassar.
Vatnet i Sageneelva vert regulert med stor stem eller demning som vert kalla Kjærhølstemmen. Demninga er bygd av steinblokker, og dei eldste delane av ho må vere frå 1600-talet eller eldre. Bak stemmen ligg eit lite vatn, Kjærhølen.
Sageneelva er grense mellom gardane Ottersland og Fløystad i Austre Moland.
Sageigarane på Otterland og Fløystad fekk på 1600-talet kongelege privilegia til å sage bord for eksport. Skurlasten vart truleg transportert til Neskilen som var ein velkjend stad for skiping av trelast.
Sagene Mølle er ei bygdemølle som vart etablert midt på 1800-talet. Ho er i dag et kulturminne, og er stadig i drift med vasskraft.
Molandsvassdraget er verna i forhold til Verneplan IV for vassdrag.
Imarsundprosjektet
Prosjektet vart fullført våren 2007.
Klagt, Kinder, klagt es aller Welt
Klagt, Kinder, klagt es aller Welt, BWV 244a, er ein kantate komponert av Johann Sebastian Bach.
Han vart komponert i Köthen i 1729 for gravferda til prins Leopold av Anhalt-Köthen. Musikken var basert på kantate BWV 198, Markuspasjonen BWV 247 og Matteuspasjonen BWV 244].
Teksten er skriven av Christian Friedrich Henrici (Picander). Musikken er i dag tapt.
Hare Ness
Hare Ness er eit nes på kysten av Nordsjøen nokre få kilometer sør for Aberdeen i Skottland.
Al Bassah
Al Bassah  er ein by i Amman guvernement nord i Jordan.
Hare Ness
Historie
Hare Ness ligg nokre kilometer vest for den gamle stien Causey Mounth, som var den einaste vegen frå Stonehaven til Aberdeen i mellomalderen. Vegen gjekk frå der ein kryssa River Dee via Portlethen Moss, Muchalls Castle og Stonehaven til områda lenger sør.
Aukan
Aukan er eit stadnamn som særleg finst på Nordmøre og i Fosen. Det har same opphav som auke, og kan ha kome til ved at nytt land vart laga av sjøen, eller ved at folk rydda land slik at dei auka jorda si. Namnet finst òg på hokjønnsforma Auka, og kan òg vera i slekt med Aukland.
Ein finn mellom anna namnet på garden Aukan og ferjeleiet Aukan på Stabblandet.
Slektsnamn
Som så mange andre norske stadnamn er Aukan òg blitt eit slektsnamn.
Te Matua Ngahere
Te Matua Ngahere er eit stort kauritre i Waipoua Forest i regionen Northland på New Zealand.
Maorinamnet tyder 'Far til skogen'. Sjølv om treet ikkje er så stort og høgt som naboen, Tāne Mahuta, er Te Matua Ngahere mykje kraftigare, med ein omkrins på stammen på meir enn 16 meter. Ein har ingen sikre tal på kor gammalt treet er, men det er estimert til å vera omkring 2000 år. Treet er ein rest av den gamle subtropiske regnskogen som ein gong voks på halvøya North Auckland Peninsula
Treet har følgjande mål: Dette storslagne eksemplaret i den nasjonale floraen fekk store skader i toppen i juli 2007, under ekstreme vinterstormar i Northland.
ESO 255-7
ESO 255-7, ESO 255-IG007 eller AM 0626-470 er ein kvartett av vekselverkande galaksar som ligg rundt 550 millionar lysår unna jorda i stjernebiletet Akterstamnen. Tre eller alle av desse galaksane er fysisk del av ein bogeliknande struktur.
Urguri Nunatak
Urguri Nunatak er ein klipperik ås med ei høgd opp mot 560 moh aust i forberga av Laclavère Plateau på Trinityhalvøya i Graham Land i Antarktis. Det ligg oppom Mott snømark i nord.
Urguri Nunatak ligg 2,49 km vest-nordvest for Abrit Nunatak, 3,72 km nord for Theodolite Hill og 7,5 km sør for Fidase Peak.
Slott
Slott eller palass er eit stort, praktfullt hus, gjerne bygd for å markera makt over eit område eller visa fram rikdommen til byggherren. Eit slott kan vera ein del av ein festning eller ei borg, eller ha slike byggverk nær ved.
Sjå òg
Zamek (architektura)
Harald Eia
Harald Eia er ein norsk komikar, tekstforfattar og skodespelar. Han er kjent for ei rekkje humorprogram på NRK, i samarbeid med mellom andre Bård Tufte Johansen og Atle Antonsen.
Eia gjekk på Valler VGS og jobba som avisbod i nokre år før han begynte ved Universitetet i Oslo. Han har filosofi mellomfag, matematikk og data grunnfag. Han leverte hovudoppgåva Lidende ledere og kompetente kalkulatører – næringslivsfolks symbolske kamper i sosiologi i 1992. Teatersportgruppa hans vart nordiske meistrar i 1994.
Hausten 2007 vart det kjent at Eia og kona hans, skodespelaren Anne Ryg, skulle skiljast.
Melding til Stortinget
Ei melding til Stortinget (Meld. St.) blir brukt når regjeringa vil presentere saker for Stortinget utan at dei er knytte til forslag til lov- eller plenarvedtak, og også når regjeringa vil trekke eit lovforslag. Meldingar til Stortinget har ofte karakter av å vere ein rapport om arbeid som er gjort på eit spesielt felt, eller eit dokument til drøfting av framtidig politikk. Meldingane, og handsaminga i Stortinget, dannar ofte grunnlaget for ein seinare proposisjon til Stortinget.
Før 1. oktober 2009 var melding til Stortinget kalla stortingsmelding (St.meld.).
Bayt Zir`ah
Bayt Zir`ah er ein by i Amman guvernement nordvest i Jordan.
Rafael
Raffaello Santi, betre kjend som Rafael, var ein målar og arkitekt under den italienske renessansen. Han blei òg kalla Raffaello Sanzio, Raffaello de Urbino og Rafael Sanzio de Urbino.
Liv og verk
Livet hans blir omtalt i Giorgio Vasari si Vite. Han blei fødd i Urbino og studerte under Perugino i Perugia. Etter å ha flytta til Firenze tok han snart i bruk same stilar som Leonardo da Vinci og Michelangelo.
Rafael er mest kjend for sine Madonna-måleri, heilage familiar og sine store freskoar i Vatikanet. Han blei i 1509 kalla til Roma for å måle pave Julius II sitt rom i Vatikanet. Truleg dei mest kjende verka hans, «Den atenske skulen» («La scuola di Atene») og «La Disputa del Sacramento», to store bogeforma freskar; den første av filosofane i antikken rundt Platon og Aristoteles, og den andre av kristne teologar flokka rundt Jesus.
Under pave Leo X blei han hovudarkitekt for Peterskyrkja, og i 1514 blei han ein slags sjef for den romerske arkeologien.
Han døydde på sin 37. bursdag i Roma (det blir sagt at dette berre var veker før Leo hadde tenkt å gjere han til kardinal). Kroppen hans låg ei stund i eitt av romma der han hadde demonstrert sin genialitet, og han blei æra med ei offentleg gravferd. Det siste verket hans, «Forklåringa», blei bore føre han under seremonien.
DS «St. Olaf»
'''D/S «St. Olaf» eller D/S «Sankt Olaf»''' var ein hjuldampar som gjekk på Bandak i Telemark frå 1852. Det vart hogd før 1890.
Stabblandet
Topografi
Stabblandet ligg mellom øya Tustna i vest og øya Ertvågøya i aust. Rett nordom Stabblandet ligg øya Solskjel, og i sør grensar Stabblandet til Vinjefjorden og til Halsa kommune på fastlandet. Det er to fjellkjeder på Stabblandet, den kompakte Innerbergssalen/Stabben langsetter vestsida av øya og fjella Storøra og Litløra som fortset i ein mindre bergrygg langsetter austsida av øya. Mellom desse ligg dalen Soleimsdalen.
Busetjing
Hovuddelen av befolkninga på Stabblandet bur på den relativt flatlendte nordenden av øya — på gardane Soleim og Nygarden, og særleg i grenda Nordheim lengst i nordaust. Grensande til Solåsundet på vestsida av øya finst grenda Innerberg, og grensande til Imarsundet på austsida av øya finst gardane Ørbogen, Fugelsnes og Aukan. På sørsida av øya ligg garden Fjelnesdalen.
Vegnett
Det er brusamband mellom øya Tustna og Stabblandet og mellom Stabblandet og Ertvågsøya via Jørgenøya. Det var tidlegare ferjesamband både til Edøya i Smøla kommune og til Forsnes på Hitra, samt til Vingsnes på Ertvågsøya. Desse ferjesambanda er no neglagde og nytt ferjesamband er oppretta mellom øya Tustna (Sandvika) og Edøya. Det er òg veg langsetter austsida av øya heilt til garden Aukan, og langsetter vestsida av øya forbi Soleimsgardane søretter til Innerberg på Stabblandet. Ein skogsveg går vidare frå Innerberg og endar opp i Fjelnesdalen.
Großer Feldberg
Großer Feldberg er det høgaste fjellet i fjellkjeda Taunus i Tyskland med ei høgd på 878 meter over havet. Fjellet ligg i landkreis Hochtaunuskreis i Hessen. På toppen av fjellet står ei TV- og radiomast.
Yarlovo Nunatak
Yarlovo Nunatak er ein nunatak på 744 moh nord i forberga til Giovannini (Lobell) Ridge på Trinityhalvøya i Graham Land i Antarktis. Han ligg oppom Broad Valley i nord.
Nunataken er kalla opp etter busetnaden Jarlovo vest i Bulgaria.
Yarlovo Nunatak ligg 4,53 km vest-nordvest for Marten Crag, 6,72 km sør for Prilep Knoll og 11,48 km sørvest for Kanitz Nunatak.
SAR
SAR eller Sar kan vise til:
Oktanten
Oktanten (frå latin Octans) er eit stjernebilde rundt sørpolen på himmelkvelvinga. Stjernebildet er oppkalla etter måleinstrumentet oktant. Stjernebiletet vart konstruert av Nicolas Louis de Lacaille på 1700-talet.
Oktanten er kjend for at den sørlege himmelpolen ligg her. I motsetnad til nordpolen, har ikkje det sørlege polpunktet ei lyssterk stjerne. Sigma Octantis (σ Oct) er den stjerna ein kan sjå med det nakne auga som ligg nærast polen, og ho ligg særs nær, men er så lyssvak (5,45) at ho ikkje kan nyttast innan navigasjon. I staden har navigatørar nytta stjernebiletet Sørkrossen, som peikar mot polen.
Stjernebiletet er berre synleg på den sørlege halvkula.
Stjerner
Oktanten er eit særs lyssvakt stjernebilete og den mest lyssterke stjerna, Ny Octantis, har storleiksklasse 3,8. Sigma Octantis, den særlege polarstjerna, har storleiksklasse 5,4 og ligg kring ein grad under sørpolen.
ESO 286-19
ESO 286-19, ESO 286-IG019 eller AM 2055-425 er ein irregulært forma galakse som ligg rundt 600 millionar lysår unna jorda i stjernebiletet Mikroskopet. Han er samansett av det som før var to skivegalaksar som no er midt i ein kollisjon. Restgalaksen gjekk gjennom ein periode av eksplosiv stjernedanning som enda for rundt åtte millionar år sidan. ESO 286-19 har to tidevasshalar, ein lang og ein kort. Slike halar er unike teikn på ein kollisjon mellom galaksar, og kan vera til stades lenge etter at galaksane har smelta saman. ESO 286-19 er ei eksepsjonelt lys kjelda for infraraud stråling.
DS «Statsraad Stang»
D/S «Statsraad Stang» var ein hjuldampar på Norsjø i Telemark frå 1852 - 1871 då skipet vart seld.
Großer Arber
Großer Arber er den høgaste toppen i Bayerischer Wald i Tyskland med ei høgd på 1 456 meter over havet. Sjølv om fjellet geografisk høyrer til Böhmerwald vert det ofte kalla «Kongen av Bayerisher Wald».
Großer Arber og skogområda ned til Bayerisch Eisenstein høyrer til Prinsen av Hohenzollern.
Så tidleg som i 1939 vart store delar av det unike området lagt under vern. Großer Arber er den einaste toppen i den bayersk-bøhmiske fjellkjeda over tregrensa. Nær Großer Arber ligg det mindre fjellet Kleiner Arber. På toppen av fjellet står to militære radarstasjonar som vart nytta under den kalde krigen sidan fjellet ligg svært nær den tsjekkiske grensa. Großer Arber har òg eit lite skisenter som har hatt renn i verdscupen i alpine greiner.
Bilal i Jordan
Bilal er ein by i Amman guvernement nordvest i Jordan.
Feldberg
Feldberg er det høgaste fjellet i Schwarzwald, og det høgaste fjellet i Tyskland utanfor Alpane med ei høgd på 1 493 meter over havet. Freiburg im Breisgau er den næraste byen.
Feldberg vert òg nytta som namn på to mindre fjell i Hochtaunuskreis 300 km lenger nord, Kleiner Feldberg (825 m) og Großer Feldberg (880 m).
Geografi
Feldberg ligg søraust for Freiburg im Breisgau, og er omringa av landsbysamfunna Hinterzarten, Titisee, Menzenschwand, Bernau og Todtnau. Frå den høgaste toppen går det eit platå 2 km mot søraust til toppen Seebuck (1 448 m). Frå her går ein djup dal mot nordaust, der ein mellom anna finn innsjøen Feldsee. Andre djupe dalar rundt Feldberg er Zastlertal i nordvest og Wiesental i sørvest.
Klima
Den årlege middeltemperaturen er rundt 3 °C. Den normale årsnedbøren er på 2 114 mm, og det meste av dette kjem som snø. August er den einaste månaden som ikkje har hatt snøfall på toppen.
Sport og fritid
Feldberg er det største skisenteret i Tyskland utanfor Alpane. Den første skiheisen vart bygd her i 1907. I dag er det om lag 28 skiheisar og over 50 km med utforløyper på fjellet. Turisme er derfor hovudnæringa til innbyggjarane ved fjellet.
DS «Løveid»
D/S «Løveid» var ein dampbåt som gjekk på Telemarkskanalen frå 1870. Det forliste i Frierfjorden i 1940.
Lilleelv
Lilleelv er eit verna vassdrag i Arendal kommune i Agder. Elva går frå Assevvannet til den munnar ut i Nidelva. Lilleelv renn forbi Bjorbekk kyrkje. Rett før ho munnar ut i hovudelva er det eit større fossefall.
The Dark Side of the Moon
The Dark Side of the Moon er det åttande studioalbumet til den engelske rockegruppa Pink Floyd, gjeve ut 1. mars 1973 på Harvest Records. Det vart hovudsakleg utvikla under konsertframføringar og bandet hadde première på ei tidleg utgåve fleire månader før innspelingane av albumet byrja. Nytt materiale vart spelt inn i løpet av to periodar i 1972 og 1973 i Abbey Road Studios i London.
Plata byggjer på idear som vart utforska på tidlegare innspelingar og framføringar av Pink Floyd, men hadde ikkje med dei lange instrumentalane som karakteriserte dei tidlegare albuma deira. Det er eit konseptalbum som utforskar konflikt, grådigskap, tid, død og galskap. Sistnemnde var dels inspirert av helsa til det opphavlege medlemmet Syd Barrett, som slutta i gruppa i 1968. Gruppa bukte avanserte innspelingsteknikkar for si tid, inkludert fleirsporsinnspeling, lydbandsløyfer og analoge synthesizerar. Det vart òg nytta klipp frå intervju med scenemannskapet til bandet, i tillegg til filosofiske sitat. Lydteknikaren Alan Parsons var ansvarleg for mange av del lydmessige aspekta og henta inn songaren Clare Torry, som syng på «The Great Gig in the Sky». Det ikoniske omslaget, som syner eit prismespektrum, var designa av Storm Thorgerson, etter at klaverspelaren Richard Wright føreslo «noko enkelt og tydeleg» som representerte lysshowet til bandet og temaet på plata. Det vart gjeve ut to singlar frå albumet: «Money» og «Us and Them».
The Dark Side of the Moon fekk god kritikk då det kom og har sidan blitt hylla av kritikarar som eit av dei beste albuma gjennom tidene. Albumet gjekk til topps på den amerikanske Billboard Top LPs & Tape-lista (i dag kjend som Billboard 200), og har lege over 900 veker total på lista. Med eit estimert salstal på over 45 millionar eksemplar, er dette det bestseljande albumet til Pink Floyd og eit av dei bestseljande albuma gjennom tidene. Albumet vart det store internasjonale gjennombrotet til Pink Floyd og gjorde dei fire medlemmane til kjendisar og førte med seg stor velstand. Plata har blitt ommastra og gjeve ut fleire gonger.
Bakgrunn
Etter Meddle kom ut i 1971, drog Pink Floyd på turné i Storbritannia, Japan og USA i desember det året. I eit bandmøte heime hos trommeslagaren Nick Mason i Camden, føreslo bassisten Roger Waters at dei kunne skape eit nytt album under turneen. Ideen til Waters var at albumet skulle handle om saker som «gjorde folk galne», og fokusere på det strevsame bandet opplevde i den krevjande livsstilen sin og handsame dei tilsynelatande psykiske problema som det tidlegare medlemmet Syd Barrett sleit med. Bandet hadde utforska ein liknande idé med songsyklusane The Man og The Journey. I eit intervju for Rolling Stone sa gitaristen David Gilmour: «Eg trur me alle tenkte - og Roger definitivt tenkte - at mange av tekstane våre var litt for indirekte. Det var definitivt ei kjensle om at tekstane skulle bli særs tydelege og spesifikke.»
Generelt var alle dei fire medlemmane samde om at albumkonseptet til Waters om eit enkelt tema var ein god idé. Waters, Gilmour, Mason og klaverspelaren Richard Wright deltok alle i låtskrivinga og var alle produsentar på innspelingane. Waters skapte nokre tidlege demoversjonar heime i Islington i eit lite studio han hadde bygd i eit hageskur. Delar av det nye albumet var basert på tidlegare materiale dei ikkje hadde nytta. Opningslinja i «Breathe» kom frå ein tidlegare song av Waters og Ron Geesin, skriven for filmmusikken til The Body, og hovudstrukturen på «Us and Them» kom frå ein original komposisjon av Wright for Zabriskie Point. Bandet øvde i eit lager i London eigd av The Rolling Stones, og så i Rainbow Theatre i Finsbury Park i London. Dei kjøpte òg ekstra utstyr, mellom anna høgtalaranlegg, ein 28-spors miksepult med fire kanalars kvadrofonisk lyd og ein spesialbygd lysrigg. Ni tonn med utstyr vart transportert i tre lastebilar. Dette var førte gongen bandet hadde teke eit heilt album med seg på turné. Albumet fekk den provisoriske tittelen Dark Side of the Moon (som viste til galskap, og ikkje astronomi). Men etter å ha oppdaga at tittelen alt var teken i bruk av eit anna band, Medicine Head, vart tittelen mellombels endra til Eclipse. Det nye materiale hadde première i The Dome i Brighton, 20. januar 1972, og etter at Medicine Head-album selde dårleg, vart albumtittelen endra attende til det originale forslaget.
Dark Side of the Moon: A Piece for Assorted Lunatics, som det då vart kalla, vart framført for eit samla pressekorps den 17. februar 1972 – meir enn eitt år før det kom ut - på Rainbow Theatre, og fekk god kritikk. Michael Wale i The Times skreiv at stykket «gav meg tårer i augo. Det var så fullstendig forståeleg og musikalsk spørjande.» Derek Jewell i The Sunday Times skreiv «Ambisjonane til dei kunstnariske intensjonane til Floyd er no enorme.» Melody Maker var mindre entusiastisk: «Musikalsk var der nokre gode idear, men lydeffektane fekk meg stundom til å lure på om eg var i eit fuglebur i dyrehagen i London.» Den følgjande turneen fekk mykje god omtale. Det nye materialet vart framført i same rekkjefølgje som det kom til å bli på albumet. Skilnadane var mangel på synthesizer på spor som «On the Run», og Bibel-vers vart erstatta av vokalen til Clare Torry på «The Great Gig in the Sky».
Konsept
The Dark Side of the Moon bygde på eksperiment Pink Floyd hadde testa ut på tidlegare konsertar og innspelingar, men mangla dei lange instrumentalane, som i følgje kritikaren David Fricke hadde blitt karakteristisk for bandet etter at Syd Barrett slutta i 1968. Gilmour, erstattaren til Barrett, omtalte seinare desse instrumentalane som «dei psykedelisk improviserte greiene», og Waters omtalte Meddle frå 1971 som vendepunktet mot det som vart realisert på albumet. Tekstane på The Dark Side of the Moon omhandlar konflikt, grådighet, tida som går, død og galskap. Sistnemnde var dels inspirert av den stadig verre mentale tilstanden til Barrett. Fleire spor på albumet har element av musique concrète.
Kvar side av albumet er eit kontinuerleg stykke musikk. Dei fem spora på kvar side reflekterer forskjellige stadium i livet til menneske og byrjar og sluttar med ein hjarterytme, utforskar det karakteristiske ved å vere eit menneske, og (i følgje Waters) «empati». «Speak to Me» og «Breathe» understrekar i lag dei kvardagslege og nyttelause elementa i livet som følgjer den evigvarande trugselen om galskap, og tydinga av å leve sitt eige liv – «Don't be afraid to care». Ved å flytte miljøet til ein flyplass skapar den synthesizer-drivne, instrumentale «On the Run» stresset og angsten ein kjenner på når ein reiser, særskild Wright sin flyskrekk. «Time» utforskar korleis livet raskt kan gå for fort og vere over før ein er klar over det, og bruker alarmklokker i starten for vekke lyttaren. Denne vert følgd av å trekkje seg attende i einsemd i «Breathe (Reprise)». Den første sida endar med Wright og vokalisten Clare Torry sin sjelfulle dødsmetafor, «The Great Gig in the Sky», som hadde arbeidstittelen «The Mortality Sequence».
Andre sida opnar med lyden av eit kasseapparat og myntar i «Money», og gjer narr av grådigskap og erklærer at det er «rota til all vondskap» i dag. «Money» vart den mest suksessrike songen på albumet salsmessig sett og er blitt spelt av mange andre artistar. «Us and Them» omhandlar konfliktar mellom personar, galskapen med krig og framandhat. Meininga i «Any Colour You Like», som er ein instrumental, er noko uklår, men ein meiner at han representerer frykta for å ta avgjersler. Songtittelen kom som følgje av svaret ein av lydteknikarane ofte gav til bandet når han blei bedt om noko: «Du kan få det i kva farge du vil», som er ein referanse til Henry Ford si skildring av Model T-bilen: «Du kan få han i kva farge du vil, så lenge han er svart». «Brain Damage» ser på ei psykisk liding som følgje av behovet for ry og og suksess over behovet for å ta vare på seg sjølv. Særleg linja «and if the band you're in starts playing different tunes» syner til nervesamanbrotet til den tidlegare kollegaen Syd Barrett. Albumet endar med «Eclipse», som skildrar den verkelege essensen i mennesket gjennom kva innverknad ein har hatt på kvarandre.
Innspeling
Albumet vart innspelt i Abbey Road Studios i to periodar, mellom mai 1972 og januar 1973. Bandet fekk med seg lydteknikaren Alan Parsons, som var tilsett i Abbey Road, og hadde vore assisterande lydbandoperatør på Atom Heart Mother, og som hadde fått erfaring som lydteknikar på The Beatles-albumet Abbey Road og Let It Be. Innspelinga brukte somme av dei mest avanserte studioteknikkane som var å oppdrive på den tida. Studioet kunne handsame 16-sporsmiksar, som gav dei større fridom og fleksibilitet enn dei gamle 8- og 4-sporsmiksane dei tidlegare hadde brukt, sjølv om bandet ofte brukte så mange spor at dei måtte bruke andregenerasjonskopiar.
Då dei kom attende frå USA i januar 1973, spelte dei inn «Brain Damage», «Eclipse», «Any Colour You Like» og «On the Run», medan dei fininnstilte arbeidet dei hadde gjort året før. Fire kvinnelege koristar vart henta inn for å syngje på «Brain Damage», «Eclipse» og «Time», og saksofonisten Dick Parry vart hyrt til å spele på «Us and Them» og «Money». Regissøren Adrian Maben var i studio for å filme bandet for Pink Floyd: Live at Pompeii. Då innspelinga var fullført, la bandet ut på turné i Europa.
Instrumentering
Albumet opnar med taktfaste lydeffektar på «Speak to Me», og dei brukte lydbandsløyfer i opninga på «Money». Mason skapte ein uferdig versjon av «Speak to Me» heime hos seg sjølv, før han gjorde det ferdig i studio. Sporet fungerer som ein overture og kryssfader forskjellige element av andre songar på albumet. Ein pianoakkord, spelt baklengs, er med på å byggje opp effektane, som går rett over i «Breathe». Mason står, for ein sjeldan gang, som einaste komponist på «Speak to Me».
Lydeffektane på «Money» vart skapt ved å spleise saman Waters sine innspelingar av klirrande myntar, papir som vert rive, eit kasseapparat og ein klikkande kalkulator, som vart nytta til å lage ein 7-takts effektsløyfe (seinare tilpassa til fire spor for å skape ein «kringlyd»-effekt på kvadrofoniske utgåver av albumet). Stundom førte dei lydmessige eksperimenta på albumet til at lydteknikarane og bandet måtte operere kontrollane på miksepulten samstundes, for å kunne mikse ned dei intrikate fleirsporsinnspelingane av fleire av songane (særskild «On the Run»).
I lag med vanlege rockeinstrument, nytta Pink Floyd mykje synthesizer i lydbiltetet sitt. Til dømes eksperimenterte bandet med ein EMS VCS 3 på «Brain Damage» og «Any Colour You Like», og ein Synthi A på «Time» og «On the Run». Dei brukte òg uvanlege lydar, som lyden av ein assisterande lydteknikar som sprang rundt i ekkokammeret i studioet (under «On the Run»), og ei særskild handsama basstromme som vart nytta til å simulere ein hjarterytme (under «Speak to Me», «On the Run», «Time» og «Eclipse»). Denne hjarterytmen er mest markant i byrjinga og slutten på albumet, men kan òg høyrast sporadisk på «Time» og «On the Run». «Time» inneheld forskjellige lydar av klokker som tikkar og ringjer samstundes i byrjinga av songen, akkompagnert av ei rekkje Rototom-trommer. Innspelinga av klokkene vart opphavleg skapt som ein kvadrofonisk test av Parsons, som spelte inn kvar klokke i ein gammal klokkeforretning. Sjølv om desse innspelingane ikkje vart skapt spesifikt for albumet, hamna element av dette til slutt på sporet.
Stemmer
Fleire spor, som «Us and Them» og «Time», synte den flotte harmonivokalen til Richard Wright og David Gilmour. I Classic Albums-dokumentaren The Making of The Dark Side of the Moon frå 2003, meinte Waters at dette kom av at stemmene deira er særs like. For å utnytte dette, nytta Parsons studioteknikkar som dobbelsporing av vokal og gitar, som let Gilmour harmonisere med seg sjølv. Lydteknikaren nytta òg mange effektar som flanging og faseskifting på vokal og instrument og klang, og panorere lydane mellom kanalane (mest merkbart på den kvadrofoniske miksen av «On the Run», der lyden av Hammond B3-orgelet gjennom ein Leslie-høgtalar raskt snurrar rundt lyttaren).
Clare Torry, som var ein studiosongar og låtskrivar, vart etter kvart oppført som låtskrivar på albumet Ho hadde arbeidd på mange coversongalbum, og Parsons inviterte ho i studio etter å ha høyrt eitt av desse albuma for å syngje på Wright-komposisjonen «The Great Gig in the Sky». Ho avslo denne invitasjonen fordi ho skulle sjå Chuck Berry spele på Hammersmith Odeon, men det vart arrangert slik at ho fekk kome søndagen etter. Bandet forklarte konseptet bak albumet, men klarte ikkje å fortelje ho nøyaktig kva ho skulle gjere. Gilmour hadde ansvaret for innspelinga og i løpet av eit par korte forsøk denne søndagskvelden improviserte Torry ein ordlaus melodi i lag med den kjensleframkallande pianosoloen til Wright. Ho var først flau over den ofselege synginga hennar i opptaksrommet og ønskte å orsake til bandet, men dei var særs nøgd med framføringa hennar. Opptaka hennar vart så redigert til versjonen dei nytta på sporet. Ho vart betalt 30 britiske pund for jobben. I 2004 saksøkte ho EMI og Pink Floyd for 50 % av låtskrivarhonorara, og hevda at bidraga hennar til «The Great Gig in the Sky» var viktige nok til at ho kunne reknast som medlåtskrivar. Saka vart løyst utafor retten for ein ukjend sum og alle utgjevingar etter 2005 har både Wright og Torry oppført som låtskrivarar på songen.
Klipp av stemmer mellom og over musikken er eit anna kjenneteikn ved albumet. Under innspelinga fekk Waters folk som jobba i eller vitja studioet til å svare på ei rekkje spørsmål han fekk trykt på nokre kort. Dei som vart intervjua vart sett føre ein mikrofon i eit mørklagt Studio 3, og vist spørsmål som «Kva er favorittfargen din?» og «Kva er favorittmaten din?», før dei gjekk til tema som var meir sentrale for albumet (som galskap, vald og død). Spørsmål som «Når var du sist valdeleg?», vart følgd opp med «Var det riktig av deg?», og dei vart svarte på i den rekkjefølgja dei vart presenterte. Roger «The Hat» Manifold viste seg å vere vanskeleg å finne og var den einaste bidragsytaren som vart tatt opp i eit vanleg, sitjande intervju, sidan spørsmålskorta då hadde forsvunne. Waters spurte han om eit valdeleg møte han hadde hatt med ein annan bilist og Manifold svarte «... give 'em a quick, short, sharp shock ...» Då han vart spurt om døden svarte han «live for today, gone tomorrow, that's me ...» Ein annan scenearbeidar, Chris Adamson, som var på turné med Pink Floyd, seier setninga som opnar albumet: «I've been mad for fucking years – absolutely years». Turnémanagerne deira Peter Watts (far til skodespelaren Naomi Watts) bidrog med latteren ein kan høyre under «Brain Damage» og «Speak to Me». Den andre kona hans, Patricia «Puddie» Watts (i dag Patricia Gleason), kom med linja om «geezer»-en om var «cruisin' for a bruisin'» som ein kan høyre mellom «Money» og «Us and Them», og orda «I never said I was frightened of dying» som ein kan høyre halvvegs ut i «The Great Gig in the Sky».
Det kanskje mest kjende svara er ''«I am not frightened of dying. Any time will do: I don't mind. Why should I be frightened of dying? There's no reason for it – you've got to go sometime» og dei siste orda «there is no dark side in the moon, really. As a matter of fact it's all dark»'' som kom frå den irske dørvakta i studioet, Gerry O'Driscoll. Paul og Linda McCartney vart òg intervjua, men dei «prøvde for hardt å vere morosam» så svara deira vart ikkje nytta på albumet. McCartney sin bandkollega i Wings, Henry McCullough, bidrog med linja «I don't know, I was really drunk at the time».
Fullføring
Etter dialoginnpelingane var ferdiginnspelte, vart produsenten Chris Thomas henta inn som «eit par friske øyre». Thomas hadde bakgrunnen innan musikk og ikkje som lydteknikar. Han hadde arbeidd med Beatles-produsenten George Martin, og var ein Pink Floyd-manageren Steve O'Rourke kjende. Alle dei fire medlemmane i bandet var usamde om korleis albumet skulle miksast, der Waters og Mason føretrekte ein «tørr» og «rein» miks som brukte meir av dei ikkje-musikalske elementa, medan Gilmour og Wright føretrekte ein lettare miks med meir romklang. Thomas hevda seinare at det ikkje var slike usemjer og sa «Eg kan ikkje hugse at Roger ein einaste gong bad om mindre ekko. Faktisk var det ingen hint om at dei seinare kom til å bli uvener. Det var ein særs kreativ atmosfære. Mykje moro.» Sjølv om sanninga er uklår vart mellomkomsten til Thomas ønska velkomen av Waters og Gilmour som begge vart særs nøgd med sluttproduktet. Thomas fekk gjort signifikante endringar på albumet, inkludert perfekt timing av ekkoet som vart brukt på «Us and Them». Han var òg til stades under innspelinga av «The Great Gig in the Sky» (sjølv om det var Parsons som var ansvarleg for å hente inn Torry). I eit intervju i 2006, då han vart spurt om han følte han hadde oppnådd måla sine i studioet, sa Waters:
"Då plata var ferdig tok eg eit lydband med plata med heim og spelte det for kona mi, og eg hugsar at ho hadde tårer i andletet då det var over. Og eg tenkte «Dette har tydelegvis treft eit ømt punkt» og eg var på eit vis nøgd med det. Du veit du har gjort noko bra, i alle fall når du skaper musikk, når du høyrer det med friske øyre når du spelar det for nokon andre. Og eg tenkte då for meg sjølv «Wow, dette er eit ganske fullstendig verk», og eg hadde stor tiltru til at folk ville reagere på det."
Innpakking
Albumet vart opphavleg gjeve ut i eit dobbeltfalsa omslag designa av Hipgnosis og George Hardie. Hipgnosis hadde designa dei fleste av dei tidlegare plateomslaga til bandet, med kontroversielle resultat. EMI hadde reagert med forvirring då dei vart presentert for plateomslaga til Atom Heart Mother og Obscured by Clouds, sidan dei hadde venta å sjå tradisjonelle design med bokstavar og ord. Designarane Storm Thorgerson og Aubrey Powell kunne ignorere slik kritikk, sidan dei var leigd inn av bandet. For The Dark Side of the Moon, instruerte Richard Wright dei til å kome opp med noko «smartare, reinare – med meir klasse». Designet var inspirert av eit fotografi av eit prisme med fargestrålar gjennom som Thorgerson hadde funn i ei fotografibok.
Kunstverket vart skapt av ein ven av dei, George Hardie. Hipgnosis tilbaud bandet sju forskjellige design, men alle fire medlemmane var samde om at prisme-biletet var det klårt beste. Det endelege designet syner eit glasprisme som spreier ei lysstråle til eit fargespektrum. Designet representerer tre element: scenelysa til bandet, tekstane på albumet og Wright sitt krav om eit «enkelt og tydeleg» design. Lysspekteret går gjennom innsida av omslaget òg - ein idé Waters kom opp med. Kort tid etter vart stråla på innsida endra slik at det førestelte ein hjarterytme. På baksida av albumet føreslo Thorgerson at eit anna prisme kombinerte det farga lyset til ei enkel lysstråle att. Lysbandet som stråler frå prismet på plateomslaget har seks fargar, og manglar indigo samanlikna med den tradisjonelle inndelinga av spekteret i raud, oransje, gul, grøn, blå, indigo og fiolett. Inne i omslaget var to plakatar og to pyramide-prega klistermerke. Ein plakat synte bandet på scenen med spreidde bokstavar som stava Pink Floyd, og det andre var eit infraraudt fotografi av Pyramidane i Giza, skapt av Powell og Thorgerson.
Bandet var så sikre på at tekstane til Waters var bra at dei for første gangen trykte dei på plateomslaget.
Utgjeving
Sidan den kvadrofoniske miksen av albumet ikkje var ferdig boikotta bandet (utanom Wright) pressemottakinga i London Planetarium den 27. februar. Gjestene vart i staden presentert av ein utskorne pappfigurar av bandet i verkeleg storleik, og stereomiksen av albumet vart presentert gjennom eit høgtalarsystem av dårleg kvalitet. Pressa var likevel generelt entusiastiske. Roy Hollingworth i Melody Maker skildra side ein som «så totalt forvirrande med seg sjølv at det var vanskeleg å følgje», men hylla side to og skreiv: «Songane, lydane, rytmane var solide og kraftige. Saksofonen strøymde ut, bandet rocka og rulla og trippa så inn i natta.» Steve Peacock i Sounds skreiv: «Eg bry meg ikkje om du aldri har høyrt ein einaste tone av musikken til Pink Floyd før, eg vil utan tvil tilråde The Dark Side of the Moon til alle saman». I meldinga si i 1973 for Rolling Stone skreiv Loyd Grossman at Dark Side «er eit bra album med rik tekstur og konsept, som ikkje berre inviterer til, men krev at du involverer deg». I Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) meinte Robert Christgau at tekstideane var ein klisjé og at musikken var pretensiøs, men kalla det eit «kitsch-meisterverk» som kan vere sjarmerande, som dialogen, saksofonen til Parry og studioeffektane som forsterka gitarsoloane til Gilmour.
The Dark Side of the Moon kom først ut i USA 1. mars 1973, og så i Storbritannia 16. mars. Han vart raskt ein suksess i Storbritannia og Vest-Europa og månaden etter hadde det seld til gullplate i USA. I mars 1973 spelte bandet albumet på den amerikanske turneen deira, mellom anna ein midnattskonsert i Radio City Music Hall i New York City den 17. mars for eit publikum på seks tusen. Albumet nådde toppen av Billboard Top LPs & Tape-lista 28. april 1973, og vart ein så stor suksess at bandet drog attende til USA for ein ny turné to månader seinare.
Selskap
Pink Floyd fekk mykje hjelp av det amerikanske plateselskapet deira, Capitol Records, til å gjere albumet til ein rask suksess i Amerika. Den nye direktøren Bhaskar Menon ønskte ikkje å gjenta dei relativt dårlege salstala til Meddle frå 1971. Samstundes var bandet misnøgd med Capitol, og bandet og manageren O'Rourke hadde i løyndom forhandla om ein ny kontrakt med CBS-direktøren Clive Davis på Columbia Records. The Dark Side of the Moon var det siste albumet Pink Floyd måtte gje ut før dei formelt signerte ein ny kontrakt. Menon var entusiastisk over det nye albumet og sette i gang ein stor marknadsføringskampanje, med ein radiovenleg, nedkorta versjon av «Us and Them» og «Time». I somme land - som Storbritannnia - hadde ikkje Pink Floyd gjeve ut ein singel sidan «Point Me at the Sky» i 1968, men no vart «Money» gjeven ut på singel den 7. mai, med «Any Colour You Like» som B-side. Han nådde 13. plassen på Billboard Hot 100 i juli 1973. Det vart sendt ut ein promoversjon med kvit etikett og ein mono- og stereoversjon på kvar side til radiostasjonar. Monosida hadde ordet «bullshit» fjerna frå songen og erstatta av «bull» i staden, men stereosida var usensurert. Denne vart sidan trekt attende og ein erstatning vart sendt til stasjonane med ei melding om at dei skulle kaste den første, usensurerte versjonen. Den 4. februar 1974 vart ei dobbel A-side-singel med «Time» på den eine sida og «Us and Them» på den andre. Menon sine forsøk på å sikre ny kontrakt med Pink Floyd gjekk ikkje og tidleg i 1974 signerte bandet for Columbia for eit forskot på ein million dollar (i Storbritannia og Europa var dei framleis representerte av Harvest Records).
Salstal
The Dark Side of the Moon vart eit av dei bestseljande albuma gjennom tidene og er på topp 25 på ei liste over dei bestseljande albuma i USA. Sjølv om det berre låg på toppen av Billboard-lista i USA i ei veke, låg det inne på lista i 741 veker frå 1973 til 1988. Albumet gjekk inn på lista att då lista Top Pop Catalog Albums vart innført i mai 1991 og har vore sporadisk på lista sidan då. I Storbritannia er albumet det sjuande bestseljande albumet gjennom tidene og det bestseljande albumet som aldri nådde toppen av lista der.