cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Moberg
Moberg verka i avisa Sogn og Fjordane frå 1960 og ei kort tid i Indre Sogn Avis som redaktør og initiativtakar. Mot slutten av karrieren arbeidde han ved Nynorsk Pressekontor. Han var også redaktør for Fjordhesten, medlemsbladet til Norges Fjordhestlag.
John Moberg var stiftaren av Norsk Gamalostlag. Han skreiv bøkene Gamalosten, Lutefisken og Graut.
Teigan Island
Teigan Island er ei klipperik øy i Antarktis som ligg 200 meter nordaust for Bosner Island, nær sørenden av Windmill Islands. Ho vart først kartlagd frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i februar 1947. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter B. Teigan, som tente som flymannskap ved den sentrale arbeidsgruppa under U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47, og med U.S. Navy Operasjon Windmill som flyfotograferte området i Windmill Islands i januar 1948.
Chipping Sodbury
Chipping Sodbury er ein liten marknadsby i South Gloucestershire i England. Han ligg like ved Yate. Byen vart grunnlagd på 1100-talet av William Crassus.
I nærleiken av byen ligg den frykta jernbanetunnelen Chipping Sodbury-tunnelen. Den fire km lange tunnelen opna i 1902 og er kjend for å bli oversvømd i periodar med mykje regn, noko som fører til store forseinkingar i jernbanetrafikken til og i det sørlege Wales. Byen hadde ein egen jernbanestasjon frå 1903 til 1961.
Det mest kjente bysbarnet er forfattaren J.K. Rowling.
Stafett
Stafett er ein konkurranse særleg i friidrett, symjing, orientering, langrenn på ski, kombinert på ski eller skiskyting. Distansen som det skal konkurrast på er delt inn i etappar for kvart av medlemane på eit lag, og den neste etappen kan ikkje påbyrjast før etappen før er fullført. Overgangen mellom dei ulike etappane har nemninga veksling, og markerast anten ved at det vert overrekt ein pinne, stafettpinnen, eller på anna klart fysisk vis. Siste etappen vert ofte kalla sjarmøretappen, men sjarmen ved etappen er gjerne avhengig av kor godt laget har gjort det i stafetten.
Barbizon-skulen
I 1824 viste Parissalongen arbeid av englendaren John Constable. Bileta hans av den engelske landsbygda inspirerte fleire yngre målarar til å velje tilsvarande motiv og stille seg friare til den formelle komposisjonen av landskap, og i staden ta utgangspunkt i det landskapet ein såg på staden. Landskapet vart dermed også tema, og ikkje einast kulisse for meir eller mindre dramatiske scener.
Medan folk i dei europeiske hovudstadene gjennomlevde sine revolusjonar i 1848, samla kunstmålarane seg i Barbizon for å prøve ut Constable sine idear. Ein leiande figur innan rørsla, Théodore Rousseau, var ein sterk forkjempar fo friluftsmåleri, og måla utandørs heile året. Camille Corot ferdigstilte derimot måleria sine i atelieret. Jean-François Millet utvida ideen om å avbilda landskapet til også å omfatte figurar, bønder som arbeidde på åkrane, markane og i skogen. I Aksplukkarane, det kanskje best kjende av bileta etter denne skulen, ser ein tre kvinner som plukkar dei siste restar av kornhausten. Her er inga historie, ikkje noko drama, einast tre kvinner opptekne med sitt.
Impulsar frå Barbizon kan sporast hos mange kunstmålarar frå fleire land, både i Europa og Nord-Amerika. Russarane Aleksej Bogoljubov og Fjodor Vasiljev og sveitsaren Rudolf Koller er mellom desse.
Sasaram
Sasaram (hindi सासाराम, urdu ساسارام) er ein by i den indiske delstaten Bihar oger administrasjonssete i distriktet Rohtas. Ved folketeljinga i 2011 hadde han eit folketal på 147 408.
Det er eit mausoleum over stormogulen Sher Shah Suri i byen. Han var fødd her, og byen var hovudstad under Sur-dynastiet han grunnla på 1400-talet.
Det finst også eit mindre asjokaedikt nær byen, ei hole i Kaimur-åsan. There is the Minor rock edict #1 only
Code geass R2
Code Geass R2 eller Code Geass: Lelouch of the Rebellion er ein japansk animeserie.
Han handlar om Lelouch VI Britannia, som har fått ei spesiell gåve, Geass, som gjev han evna til å få kven som helst til å gjera kva som helst. Lelouch har blitt hjernevaska. Han vil finne syster si, som han ikkje veit kvar er etter hjernevaskinga. Lelouch har funne ut kva livsoppgåva hans er,og gjer kva som helst for at akkurat dette skal gå i oppfylling.
NeXT computer
NeXT computer (òg kalla NeXT Inc. eller NeXT Computer Inc. og NeXT Software Inc.) var eit dataføretak i USA som blei starta av Steve Jobs i 1986.
The Cosmos Rocks
The Cosmos Rocks er det einaste studioalbumet til Queen + Paul Rodgers, gjeve ut 15. september 2008. Det inneheld 14 nye spor skrivne av Brian May, Paul Rodgers og Roger Taylor. Det er det første studioalbumet med nye songar frå dei to attverande medlemmane i Queen sidan Made in Heaven i 1995, og det einaste studiosamarbeidet med Paul Rodgers.
Historie
Bandet gjekk inn i studioet til Roger Taylor seint i 2006 etter å ha fullført den amerikanske delen av verdsturneen deira. Innspelingane vart tilpassa andre turnéplanar som Rodgers hadde. På den tidlegare turneen hadde bandet debutert ein ny song, «Take Love», som ikkje kom med på albumet. Gjennom marknadsføringa for soloturneen sin, debuterte Rodgers songar som «Warboys» og «Voodoo». John Deacon hadde trekte seg attende frå musikkindustrien og bassen vart derfor spelt av Rodgers og May. Den første singelen, «Say It's Not True» kom ut ni månader før albumet. Den andre singelen, «C-lebrity», vart framført på Al Murray's Happy Hour i april, fem månader før albumet kom ut. Albumet kom ut 17 år etter frontmannen og songaren i Queen, Freddie Mercury, døydde i 1991.
Bonus-DVD frå avgrensa utgåve
Merk: Den japanske utgåva inneheld ein CD-versjon i staden for ein DVD-versjon.
Singlar
Det vart gjevne ut tre singlar frå albumet:
Mottaking
Cosmos Rocks fekk blanda kritikk. I følgje samlesida Metacritic, fekk albumet ein gjennomsnittleg score på 42/100, og er rangert på 28. plassen på lista over dei dårlegaste albuma på Metacritic. Alexis Petridis frå The Guardian gav albumet to av fem stjerner og skreiv «tekstane er teite, banale, noko støytande og har ein underminert effekt på musikken som er bak». PopMatters gav albumet 7/10 og sa: «Paul Rodgers pustar nytt liv i Queen, men held likevel den enorme arva til bandet intakt, der dei kjempar seg fram med nye songar i det 21. hundreåret». Mojo gav albumet tre stjerner og skreiv «Stundom snublar dei, som på den dårlege 'Warboys.' Men Rodgers er med på å rettferdiggjere gjenkomsten til Queen».
Turné
«Rock the Cosmos-turneen» byrja i september 2008 for å marknadsføre albumet. Opningskonserten vart innspelt og gjeven ut på DVD som Let the Cosmos Rock. Turneen omfatta ein av dei største utandørskonsertane som er haldne, i Kharkiv i Ukraina, med kring 350 000 i publikum. I løpet av turneen spelte Queen for like under 1 millionar betalande.
Mad
Mad er eit amerikansk humor- og satireblad med hovudvekt på teikneseriar, grunnlagt av utgiveren William Gaines og redaktør og teiknaren Harvey Kurtzman i 1952. Vittighetsbladet kom ut kvar månad og er den siste overlevande tittelen frå dei berykta og samtidig kritikarroste EC Comics-utgjevingane. Utgiver Gaines lei tungt under sensuren i 1950-talet mot teikneseriar som bokstaveleg utrydda hans utgjevingar av skrekkteikneseriar (EC horror comics) frå salsstadane. Mad er ått av DC Comics.
Bladet er kjent blant anna for vitsetegneren Don Martin som med sin karakteristiske tegnestil (figurar med lite hovud, stor hake og store føter) og slapstick-inspirerte humor var ein av dei mest populære teiknarane i bladet, og vart ofte omtalt som MAD's Maddest Artist. Martin jobba for bladet frå 1955 til 1987, og Mad gav òg ut ei rekkje pocketbøker med lengre Don Martin-historier. Antonio Prohias som teikna Spy vs Spy frå 1961 til 1990 var ein anna kjent Mad-teiknar. Prohias var heilt blakk då han kom frå Cuba til USA, men fekk seg jobb hos Mad med ein gong, til trass for at han nesten ikkje kunne eit einaste ord engelsk. Spy vs Spy var delvis inspirert av den kalde krigen og handlar om ein kvit og ein svart spion som freistar å drepa eller skade kvarandre. I dag vert serien teikna av Peter Kuper.
To andre kjende bidragsytarar i Mad er Sergio Aragonés og Al Jaffee, som begge framleis er aktive. Aragonés er sannsynlegvis Den meste produktive teiknaren til Mad gjennom tidene, og har med eitt unntak (då teikningane forsvann i posten) produsert material for kvart einaste nummer av Mad frå 1963 fram til i dag. Han er best kjent for sina seriar utan ord, som vanlegvis er relatert til eit bestemt tema i kvar utgåve. Jaffee er teiknaren med lengst fartstid i Mad, og har levert bidrag til bladet heilt sidan 1955. Han er best kjent for sina fold-ins (utbrettsbilder) på nest siste side, der ein ved å bretta bladet på ein bestemdt måte får fram eit skjult bilete og tekst. Omslaga viser nesten alltid ein figur kjent som Alfred E. Neuman, ein liten gut med stort hovud og ei manglande tann som har vore Den uoffisielle maskoten til mad sidan 1955.
Mad på norsk
Mad fekk òg ei tilhengarskare i Noreg, og Norsk Mad vart første gong lansert i 1971. Først var det Williams Forlag som ga ut berre åtte blad i perioden 1971–1972. Etter ni års fravær ga Semic Forlag ut serien på nytt i perioden 1981 til 1994, med i alt 118 blad i det som var Norsk Mad, forlagets klårt mest vellukka inkarnasjon. Bladet inneheldt ei blanding av omsett material frå den amerikanske utgåva og eigenprodusert material frå den norske teiknarane i bladet.
Bladkompaniet overtok Norsk Mad frå 1995, og freista å relansera bladet i – men dette varte berre i seks nummer inn i 1996. Egmont var neste forlag som freista seg med ei norsk utgåve av Mad i 2001, men òg denne gongen gjekk bladet inn etter berre seks nummer. Sommaren 2008 dukka likevel eit spesialalbum av Norsk Mad på nytt opp i kioskhyllane.
Champasak-fylket
Champasak (også skrive Champassak eller Champasack, laotisk ຈຳປາສັກ) er eit fylke sørvest i Laos. Det er det sørlegaste fylket i landet, og blant dei fire austlegaste. Fylket ligg nær grensa til Thailand og Kambodsja. Innbyggjartalet er 694 023 (per 2015).
Fylkeshovudstaden er Pakse, men har namn etter Champasak, den tidlegare hovudstaden i Kongedømet Champasak. Champasak har hatt ei sentral rolle i historia til Siam and Laos, som åstad for fleire slag. Kulturarva i området omfattar gamle tempel og fransk koloniarkitektur. Champasak har rundt 20 wat-ar, eller tempel, som Wat Phou, Wat Luang og Wat Tham Fai. Irrawaddidelfinar og mange fossar i provinsen er viktige turistmål.
Geografi
Champasak-fylket har eit areal på. Mekong dannar ein del av grensa til Thailand før ho tek ein krapp sving vestover. Deretter snur ho mot og renn søraustover gjennom fylket og ned til Kambodsja. Fylkeshovudstaden Pakse ligg langs hovudvegen i landet, Riksveg 13.
Historie
Champasak utgjorde ein del av Lan Xang, eit av dei største rika i Søraust-Asia frå 1354 til 1707. Kongedømet Champasak fekk sin fyrste konge i 1713. I 1904 blei kongen omgjort til guvernør av den franske kolonimakta. I 1946 blei kongedømet omgjort til provins.
Something Beautiful Remains
«Something Beautiful Remains» er ein song framført av Tina Turner frå 1996 på albumet Wildest Dreams.
Champasak-fylket
Historie
Den noverande fylkeshovudstaden Pakse blei etablert av franske styresmakter i 1905, som ein administrativ utpost på staden der Xe Don (eller Don-elva) møter Mekong. Kolonitida er gjenspegla i arkitekturen i byen.
Something Beautiful Remains
Singelen vart berre gjeven ut i Europa og versjonen som vart nytta var Joe Urban Remix Edit, og eit noko anna klipp vart nytta som eit løynd spor på den amerikanske utgåva av albumet Wildest Dreams.
Songen vart spelt som ekstranummer under Wildest Dreams-turneen. I 2004 vart den originale albumversjonen gjeven ut på samleplata All the Best.
Champasak-fylket
Natur og verneområde
Xe Pian nasjonale verneområde ligg søraust i Champasak. Det fekk status som naturvernområde i 1993. Arealet er 2 665–3 418 kvadratkilometer. Verneområdet ligg også delvis i nabofylket Attapeu. Dong Hua Sao nasjonale verneområde ligg aust i fylket. Eit senter for vern av den truga irrawadidelfinen ligg på grensa til Kambodsja. Denne ferskvassdelfinen, kjend som pakha på laotisk, finst berre langs denne strekningen av Mekong.
Administrativ inndeling
Champasack er delt inn i 10 distrikt.
Unni Lehn
Unni Lehn er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Melhus som vart olympisk meister med Noreg under Sommar-OL 2000 i Sydney og vann sølv i EM 2005. Lehn spelte på Trondheims-Ørn i periodane 1994-2001 og 2004-07. I mellomtida var ho i to år aktiv for Carolina Courage i USA.
Lehn melde seg inn i Trondheims/Ørn i 1994 og var spelte på laget si midtbane til ho la opp i 2007, bortsett frå to sesongar (2002-04) i Carolina Courage i USA. I åra fram til 2001 var ho med om å vinne seks norske seriemeisterskap med topplaget frå Trondheim og like mange sigrar i de nasjonale cupfinalen. Lehn reiste i 2002 over til USA, der ho i sin fyrste sesong var med om å vinne meistertittelen i USA.
Gjennom 12 sesongar og 134 kampar på det norske landslaget i tida 1996-2007, stod Lehn for 24 nettkjenningar. Ho debuterte for Noreg i 1996, men var ikkje med i OL-troppa. Derimot spelte ho OL-finalen i Sydney fire år seinare, ein kamp som enda med norsk gull, etter siger på såkalla «golden goal». Sidan vann ho EM-sølv i 2005. Lehn deltok elles i EM 1997, VM 1999, EM 2001 og VM 2007.
Great Wall-stasjonen
Great Wall-stasjonen (kinesisk 长城站|t=長城站 Chángchéng Zhàn) er den første kinesiske stasjonen i Antarktis.
Han ligg på King George Island, 2,5 km frå den chilenske Frei Montalva-stasjonen og 960 km frå Kapp Horn.
Stasjonen ligg på ei isfri klippe, kring 10 meter over havet. Om sommaren er det opp til 40 personar her, om vinteren kring 14.
Han vart opna den 20. februar 1985.
Slaget ved Cádiz i 1702
Slaget ved Cádiz vart utkjempa i august og september 1702 og var eit engelsk-nederlandsk forsøk på å erobre den sørspanske hamnebyen Cádiz under den spanske arvefølgjekrigen. Cádiz vart det største europeiske senteret for handel mellom Spania og Amerika. Ved å erobre hamna ville ein ikkje berre råke transportvegane mellom Spania og Amerika, men òg gje dei allierte ein strategisk viktig base som dei engelsk-nederlandske flåtane kunne dominere Middelhavet frå.
Den militære oppbygginga vart støtta av diplomatiske tiltak i Portugal for å sikre at kong Peter II vart med i Storalliansen. Dei allierte meinte òg å samle støtte i Spania for eit opprør til støtte for den austerrikske tronpretendenten til den spanske trona, erkehertug Karl. Slag var det første i krigen på Den iberiske halvøya, men på grunn av rivalisering mellom dei allierte partane, dårleg disiplin, dårleg samhandling, og eit dyktig forsvar frå markien av Villadarias, klarte ikkje admiral George Rooke å fullføre målet sitt, og etter ein månad, segla han heimover att.
Bakgrunn
Den 15. mai 1702 erklærte maktene i Storalliansen, leia av England og Dei sameinte Nederlanda, kring mot Frankrike og Spania. Keisar Leopold I erklærte òg krig mot Bourbon-maktene, men styrkane hans under prins prins Eugene hadde alt byrja striden i Nord-Italia langs Podalen i eit forsøk på å sikre det spanske hertugdømet Milano for Austerrike. Det suksessrike felttoget til Eugene i 1701 skapte ein entusiasme for krigen i England mot Frankrike, og hjelpte Leopold å overtale kong Vilhelm III til å sende ein alliert flåte til Middelhavet. Grev Wratislaw, keisaren sin representant i England, meinte at synet av ein alliert flåte i Middelhavet ville få ein revolusjonerande effekt i den spanske provinsen Napoli; vinne Sør-Italia frå det vaklande grepet til Filip V; skremme den frankofile pave Clement XI; og oppmuntre hertugen av Savoie – og andre italienske prinsar - til å endre side. Prins Eugene var meir beskjeden og bad om ein skvadron til å verne passasjen av forsyningane hans frå Trieste og over Adriahavet.
Engelskmennene hadde sine eigne interesser i Middelhavet. Levant Company trengde eskorter, og eit alliert marinenærvær kunne endre dominansen til Toulon-flåten til kong Ludvig. Eit åtak på Toloun kunne påføre den franske marinen eit hardt slag. Det var derimot klart at før dei allierte kunne utføre strategien sin i Middelhavet, så måtte dei sikre seg ein base på Den iberiske halvøya. Valet på Cádiz opne Gibraltarsundet og gje dei allierte inngangsporten til handelen med Den nye verda. Avgjersla vart teken før kong Vilhelm III døydde i mars 1702, men strategien vart uendra under etterfølgjaren hans dronning Anne, og ministrane hennar leia av Jarlen av Marlborough.
Dei engelske representantane i det portugisiske hoffet i Lisboa, John Methuen og sonen hans Paul, ropte òg om å demonstrere den marine styrken langs spanskekysten for å oppmuntre kong Peter II til å annullere dei nylege avtalane sine med Frankrike og Spania, og bli med i Storalliansen. Methuen fekk støtte av prins Georg av Hessen-Darmstadt, eit syskenbarn av keisarinne Eleonora. Dei allierte håpte på at medan Methuen forhandla med portugisarane, så kunne prinsen inspirere og til og med leie det pro-austerrikske opprøret i Spania på vegner av den yngste sonen til keisaren og pretendenten til den spanske trona, erkehertug Karl.
Opptakt
Den engelsk-nederlandske flåten sette segl mot slutten av juli og segla ned kysten av Portugal den 20. august. Admiral Rooke kommanderte 50 krigsskip (30 engelske og 20 nederlandske), og transportskip, totalt 160 skip i alt. Ormonde, kommandant for soldatane, hadde under seg totalt 14 000 mann - 10 000 engelske (inkludert 2 400 marineinfanteristar) og 4 000 nederlendarar. Likevel hadde ikkje Rooke tru på ekspedisjonen. Skipa hans hadde ikkje nok proviant for eit langvarig felttog, og han var uroa for den franske hamnebyen Brest som låg mellom han sjølv og England. Rooke leid i tillegg av gikt på denne tida og han fekk melding om at kona var død same dag som han segla ut.
Prins Georg vart med i flåten ved Kapp St. Vincent med skipet sitt «Adventure». Både prinsen og Paul Methuen (som òg vart med i ekspedisjonen), rapporterte til Rooke at Cádiz var dårleg forsvart, men meldingane som Rooke hadde fått frå fanga fiskarar indikerte at ein stor garnison av spanske vernepliktige alt hadde styrkt byen. Tvil om den verkeleg styrken som stod imot dei vart forverra spanjolane som nytta krigslist og sette fyr i mange bål langs høgdene. Derfor låg den allierte flåten oppankra utanfor Cádiz den 23. august og brukte dei tre neste dagane på hissige diskusjonar før dei kom til ei avgjersle.
Dei allierte hadde fleire åtaksval. I følgje journalen til Rooke den 25. august, Sir Stafford Fairborne:
"… etter å ha foreslått for admiralen om å tvinge seg inn i hamna og øydeleggje dei åtte franske galeiane som låg under murane i Cádiz, kall han [Admiralen] inn til eit råd med flaggoffiserane for å vurdere det same, men … det vart einstemmig rekna som urimeleg og upraktisk til å risikere ein einaste fregatt i eit slikt forsøk.."
Eit anna val for dei allierte var å setje i land armeen under dekning av bombardement frå flåten på eidet som delte Cádiz frå fastlandet. Frå der kunne soldatane storme byen. Dette var taktikken Ormonde føretrekte, men generalmajor Sir Charles O’Hara insisterte på at ein ikkje burde gå i land på eidet med mindre marinen kunne garantere at det vart sett i land daglege forsyningar. På grunn av pålandsvinden i området kunne dei ikkje dette. Det andre valet til Ormonde var ein blokade støtta av eit bombardement av byen. Men det var tvil om skipa kunne ankre opp nær nok til å få til eit effektivt bombardement. Uansett sette prins Georg seg i mot planen i frykt for å hisse opp innbyggjarane. Avgjersla vart derfor å sette dei allierte soldatane i land mellom Bullsbukta og Fort St. Catherine. Dette passa marinen fordi dei kunne føre skipa nær kysten, og frå bruhovudet på stranda erobre byane Rota og El Puerto de Santa María. Landingsplassen var derimot eit langt stykke unna starten av eidet som Cádiz låg på. (Sjå kart under).
Don Francisco del Castillo, marki av Villadarias hadde kommandoen i den trua provinsen Andalusia. Cádiz, den største byen i Andalusia, hadde ein garnison på 300 dårleg utrusta menn, og om lag like mange mann langs kysten, Men då den allierte flåten dukka opp, fekk soldatane stort mot og eit stort ønske om å drive dei attende. Dei velståande byane Cordoba og Sevilla bidrog til spanjolane. Adelsmennene gjekk tils trid og dei lokale bøndene vart organiserte i bataljonar, slik at etter ein hadde fylt opp garnisonen i byen, kunne Villadarias framleis stille opp fem eller seks hundre gode ryttar og fleire tusen militssoldatar. For å styrke stillinga si ytterlegare, sikra den spanske kommandanten hamna ved å trekkje ein sterk bom og søkkje to store skrog ved inngangen til hamna.
Landgang og plyndring
Landgangen fann stad den 26. august i frisk vind, og førte til at dei tapte 25 landgangsfartøy og 20 mann drukna. Eld frå eit 4-kanonars spansk batteri, og eit åtak frå ein kavaleriskvadron gav dei allierte motstand under landgangen. Dei fremste rekkjene av dei allierte styrkane bestod av grenaderar som dreiv dei spanske kavaleristane attende. Ein av dei allierte offiserane, oberst James Stanhope, som seinare vart britisk øvstkommanderande i Spania, hylla motet til det engelske og spanske soldatane i den vesle trefninga, og innrømde at 200 fleire kavaleristar ville ha hindra dei allierte i å gå i land.
Frå landingsstaden gjekk styrkane til Ormonde mot Rota. Byen var funnen tom (sjølv om guvernøren og nokre av innbyggjarane kom attende etter ei stund og tok imot dei). Dei allierte var der i to dagar, sette i land hestar og forsyningar. Sjølv om militærmakta vart verande hos engelskmennene og nederlendarane, vart prins Georg sett til ås tyre den sivile administrasjonen i alle byane dei allierte okkuperte. Han delte ut manifest som bad spanjolane om å støtte Huset Austerrike. Enkelte kom fram for å støtte dei allierte i Rota, noko som var bra for den austerrikske representanten, som var avhengig av lokale støttespelarar som så kunne ta kontakt med andre innbyggjarar. Dei spanske styresmaktene hadde derimot gjort tiltak for å hindre at dei lokale deserterte til dei allierte, og trua med å henge alle som hadde på seg eit av manifesta til prins Georg.
Dei allierte gjekk vidare for å ta Fort St. Catherine, før dei gjekk inn i byen El Puerto de Santa María. Ormonde slo opphavleg leir bortanfor byen, men feilen var å la dei vende attende. Soldatane fann byen full av uvakta varehus fulle av varer, og kjellarar fulle av vin og brennevin, det meste eigd av engelske og nederlandske handelsmenn som gjorde forretningar under spanske namn. Mennene tok seg til rette, mista kontroll, og byrja å plyndre og øydeleggje, ikkje berre varehusa, men og kloster og kyrkjer. Prins Georg var fortvila og sendte heim ein rapport som fordømde handlinga til offiserane, særleg Ormonde sin underordna, Sir Henry Belasys (Ormonde sin nestkommanderande), O’Hara, og nederlandske baron Sparr, som han heldt ansvarleg for å overtale Ormonde til å innkvartere soldatane i byen. Marinen var først ikkje involvert i plyndringa, men fall snart for freistinga og tok sin del.
Saka til erkehertug Karl fekk eit stort tilbakeslag som følgje av oppførselen til mennene til Ormonde, som i følgje Trevelyan, plyndra St. Maria til «berre veggane stod att». Ein lokal engelsk handelsmann skreiv nedsetjande, «flåten vår har etterlate ein så ekkel stank hos spanjolane at det vil ta ein heil mannsalder å utrydde han.» Dette enda alt håp om at dei lokale innbyggjarane skulle desserte Filip V og slå seg saman med dei allierte, og vart ein oppmuntring for Bourbon-propagandaen. Rooke sjølv rapporterte at «den umenneskelege plyndringa av Port Saint Mary laga mykje støy til sjøs og på land, og vil gjere så gjennom kristendommen.»
Gjeninnskiping
Den umiddelbare effekten av plyndringa var skadeleg for ekspedisjonen. Armeen tenkte hovudsakleg på å ta byttet sitt heim, og i følgje David Francis, mista kampviljen. For sin sigen del frykta marinen for skipa deira ankra opp utanfor kysten, som i dårleg vêr var farleg. Ikkje dess mindre kravde den lange marsjen frå landingsstaden til målet deira støtte frå mennene i flåten til Rooke. Mannskapet bygde bruer, kutta faskiner, grov grøfter, henta og bar, men på grunn av sjukdom, var det ikkje nok arbeidskraft tilgjengeleg. Rooke måtte til slutt avgrense desse tunge oppgåvene til sjømennene sine, og sa at «slikt slavearbeid er ikkje for sjømenn». Admiralen kan ha vore utan val, men det var eit slag for forholdet mellom armeen og marinen.
Etter at El Puerto de Santa María var okkupert, mista framrykkinga moment. Den myrlendte kysten så langt som til Puerto Real var okkupert, og dei engelske generalane vart meir vrangvillige. Baron Sparr insisterte på å angripe Fort Matagorda ved Puntales (ei sandtunge nær inngangen til den indre hamna), og slik gjere at flåten til Rooke kunne ankre opp, før dei øydela dei fiendtlege skipa innanfor. Med 600 nederlendarar og 1600 engelske soldatar, lagde dei allierte ei fylling over den djupe sanden og førte eit batteri nær festninga, men dei var no innanfor rekkjevidda til dei franske og spanske skipa som var ankra opp innanfor bommen, kommandert av Conde de Fernan Núñez, og i ei sårbar stilling. Dei var òg utsett for åtak frå galeiane som framleis låg på lur utanfor hamna.
Villadarias heldt samstundes fram med småtrefningar til lausrivne allierte styrkar og kutta kommunikasjonslinjene deira. Med eit brått åtak tok han òg attende Rota, der garnisonskommandanten, den tidlegare guvernøren, vart dømd til døden og avretta som ein forrædar. Dei allierte gjorde liten framgang. Matagorda heldt ut og etter fleire dagar erklærte Rooke at sjølv om det var mogeleg å ta, ville dei andre festningsverka som vakta over Puntales-inngangen hindre flåten frå å kunne segle gjennom den tronge passasjen. Den 26. september valde ein derfor å gjeninnskipe soldatane. Ein plan om å bombardere byen (mot ønsket til prins Georg) vart skrinlagd på grunn av dårleg vêr, og etter nok eit krigsråd, forlet flåten staden den 30. september. Forsøket på å erobre Cádiz hadde enda i fiasko.
Etterverknad
Sidan ingen frå den spanske adelen hadde slått seg saman med dei allierte medan dei var i Cádiz tapte prins Georg mykje prestisje. Men han fekk ombord på skipet sitt ei sending med spanske stormenn frå Madrid, som hadde sakna han i Lisboa, og som hadde blitt skipa over frå Faro. Prinsen informerte Rooke og Romonde om at dei var klare for å melde seg for Huset Austerrike, men at dei ikkje var klare til å forplikte seg med mindre dei allierte kunne garantere dei god nok støtte, og la ein styrke vere att over vinteren i Spania. Denne assistansen vart ikkje utført. Det hadde derimot alt vore fleire som hoppa av frå Krona Castilla, mellom anna admiralen til Castilla, Juan de Cabrera, hertug av Rioseco og greve av Melgar. Etter å ha forlate Madrid den 13. september 1702, flykta han til Portugal der han kunngjorde ei fordømming av Bourbon-styret og gjekk inn i teneste for erkehertug Karl.
Ormonde og prins Georg ønskte å gå i land ein annan viktig stad i Spania, men Rooke var uroa over hauststormane og valde å reise attende til England. Ormonde og Rooke var no nesten ikkje på talefot. Generalten meinte han kunne ha teke Cádiz om ikkje Rooke hadde lagt ned veto, og for sin eigen del hadde admiralen skrive eit bitter brev til Ormonde om oppførselen til soldatane hans på land. Heldigvis for Rooke, Romonde og dei allierte, fekk dei melding om at den spanske skatteflåten frå Amerika hadde nådd kysten av Galicia. Det påfølgjande slaget ved Vigobukta vart rekna som eit langt meir suksessrikt enn forsøket på å ta Cádiz (sjølv om den økonomiske gevinsten vart langt mindre enn venta), og sigeren tok brodden av den mislukka ekspedisjonen. Då flåten kom attende til England, insisterte likevel House of Lords på ei undersøking om oppførselen til dei allierte i Cádiz.
Den dårlege kjensla mellom Rooke og Ormonde hadde ført til håp om ei resultatrik undersøking, men suksessen ved Vigo hadde gjeve Tory høvet til å byggje opp Rooke som ein heldt. Ormonde fekk òg heiderleg omtale og rykte frå Tory-sida. Undersøkinga vart derfor ein partikamp. Tory hylla Rooke og Ormonde, medan Whig-partiet vart verande kritiske. Dei to allierte kommandantane gjorde eit forstokka samla forsvar føre komiteen til House of Lords.. Det vart derimot halde krigsrett for oppførselen til Belasys og O’Hara. O’Hara vart frikjend, medan Belasys vart sagt opp frå tenesta. Begge mennene var venta å miste regimenta sine, men Belasys vart seinare sett inn att, og O’Hara vart forfremma til generalløytnant i 1704.
Arm
Arm (norrønt armr) viser til framlemmer hjå menneske og apar eller til lemmar som kan brukast på liknande måte hjå andre dyr, som blekksprutar. Vidare kan «arm» nyttast i overført tyding, som fjordarm, einarma banditt eller om «lovens lange arm».
Armen hjå primatar byrjar ved skuldra, bøyer seg ved olbogen og sluttar ved handa. Dei viktigaste knoklane i armen er overarmsbeinet (humerus), albogebeinet (ulna) og spolebeinet (radius). I tillegg utgjer ei rekkje knoklar handa medan skuldra er danna av skulderblad (scapula) og kragebein (clavicula).
Marianne Kaurin
Marianne Kaurin er ein norsk forfattar.
Regionen Korçë
Regionen Korçë (albansk: Qarku i Korçës) er ein region i Albania. Ved ei administrasjonsreform i år 2000 vart distrikta oppløyste som administrativ eining og erstatta av større regionar. Regionen Korçë omfattar dei fire tidlegare distrikta:
Hovudstaden i regionen er Korçë.
Kommunar og kommunaleiningar
Etter kommunereforma i 2014 er dei tidlegare landkommunane og bykommunane i dag kommunaleiningar i dei nye kommunane:
Shirley Island
Shirley Island vart først kartlagd frå flyfoto teken av US Navy Operasjon Highjump i februar 1947. Ho vart namngjeven av US-ACAN etter Q. Shirley, sjefsfotograf under flyturane i Operasjon Highjump som tok bilete av området her.
Launch Channel
Launch Channel er eit smalt sund mellom Bailey Peninsula og øya. Sidan sundet er grunt, kan ein berre nytta mindre fartøy.
Vivestad kyrkje
Vivestad kyrkje er ei langkyrkje frå 1914 i Tønsberg kommune i Vestfold og Telemark.
Det har vore kyrkje på Vivestad sidan mellomalderen. Ei stavkyrkje var vigd til Peter og Paulus. Ei tømra kyrkje frå 1628 brann i 1911, men inventar vart redda ut og er i bruk i dagens kyrkje.
Hugh Hopper
Hugh Colin Hopper var ein engelsk bassgitarist innan progressiv rock og jazzfusion. Han var eit viktig medlem i Canterbury scene, som medlem av Soft Machine og forskjellige andre tilknytte band.
Han starta karrieren i 1963 som bassist med The Daevid Allen Trio, i lag med trommeslagar Robert Wyatt, og skifta mellom frijazz og rhythm and blues. I 1964 starta han i lag med Brian Hopper (broren), Robert Wyatt, Kevin Ayers og Richard Sinclair The Wilde Flowers, eit popband. Dei gav aldri ut nokre innspelingar medan dei eksisterte, men vart rekna som grunnleggjarar av Canterbury scene og utvikla seg til gruppene Soft Machine og Caravan.
Hopper starta først i Soft Machine som turnemanager, men han skreiv låtar alt for det første albumet, The Soft Machine og spelte bass på ein av songane. I 1969 vart han hyrt inn som bassist i bandet for det ander albumet deira, Volume Two og i lag med Mike Ratledge og Robert Wyatt, tok han del i innspelinga av eit soloalbum for Syd Barrett (tidlegare i Pink Floyd) ). Hopper spelte bass i Soft Machine fram til 1973. I 1972 spelte han inn det første soloalbumet sitt, 1984 (kalla opp etter George Orwell-romanen).
I 1980-åra tok Hopper seg ein pause, før han i siste halvdel av 1980-åra byrja å arbeide med fleire band, mellom anna Pip Pyle sitt Equipe Out og Phil Miller sitt In Cahoots. Han spelte òg med ei gruppe nederlandske musikarar som først kalla seg Hopper Goes Dutch. Etter at den franske gitaristen Patrice Meyer vart med, vart denne gruppa kjend som Hugh Hopper Franglo-Dutch Band.
Etter fleire år i hovudsakleg instrumentale jazzgrupper, som Short Wave, i 1990-åra, byrja Hopper igjen å arbeide med meir rock-orienterte band, som Caveman Shoestore og songaren Lisa S. Klossner.
I 1990- og 2000-åra spelte Hopper i fleire band med tidlegare Soft Machine-medlemmmar, som SoftWorks, og seinare Soft Machine Legacy. I 2008 fekk Hopper diagnosen leukemi og døydde til slutt av sjukdommen i 2009.
Carl Palmer
Carl Frederick Kendall Palmer er ein engelsk trommeslagar og perkusjonist, ofte omtalt som ein av dei mest respekterte rocketrommeslagarane som kom fram i 1960-åra. Han har spelt trommer for ei rekkje engelske band: The Crazy World of Arthur Brown, Atomic Rooster, Emerson, Lake & Palmer og Asia. Han vart innlemma i Modern Drummer Hall of Fame i 1989, og han fekk prisen «Prog God» i 2017 under Progressive Music Awards.
Amr Diab
Debutalbum til Diab, Ya Taareq, kom ut i 1983. I 1985 gav han ut neste album, Ghanny Men Albak. Deretter gav han ut fleire plater på heimemarknaden. I 1996 fekk han internasjonal suksess med albumet Nour El Ain.
Cinderford
Cinderford er ein liten by i Gloucestershire i England. Han ligg aust i distriktet Forest of Dean, og vart grunnlagt på 1800-talet som følgje av kolgruveindustrien i området, som var i sterk vekst.
Byen minner om dei mange walisiske byane som òg voks fram omkring kolgruver, med lange rekker med identiske terrassehus.
Då gruvene byrja å stenge i 1950-åra råka det byen hardt, fordi det fanst lite annan industri. Til samanlikning klarte den andre byen på denne storleiken i distriktet, Coleford seg langt betre gjennom denne tida, fordi han aldri var så avhengig av gruvene. Det finst noko industri i Cinderford, men han slit økonomisk, og har relativt høg arbeidsløyse.
Avantgarde
Avantgarde eller avant-garde er ei nemning som vert brukt om kunstnarisk og intellektuell verksemd som er radikal og nyskapande. Avantgardisme dekker fleire modernistiske kunstretningar som har utfordra den etablerte kunsten og opna nye rom for utviklinga av ei kunstform. Det å vere avantgarde, avantgardistisk eller avantgardist vil jamnast sikte til personar og miljø som er pionerar for nye straumdrag i kulturen, politikken og kunsten.
Ordet avantgarde er fransk og betyr «fortropp». Omgrepet har vorte ført over frå militær terminologi, der det viser til spesialavdelingar som opererer i felten framom større framrykkande hæravdelingar, gjerne bak fienden sine forsvarslinjer.
Avantgardistisk kunst
Den fyrste kunstnariske avantgarde skal ha vore utstillinga Salon des Refusés ('dei refuserte sin salong') i Paris i 1863. Dei refuserte sin salong vart organisert av ei gruppe målarar som ikkje hadde fått stille ut verka sine i Parissalongen/Salongutstillinga. Utstillinga valde verk ut frå strenge og konservative akademiske reglar for kva som var god kunst. Kjende målarar som Gustave Courbet, Paul Cézanne og Édouard Manet viste arbeid i Dei refuserte sitt rom, måleri som seinare har vorte vurdert som store meisterverk.
Avantgardistisk kunst har vore viktig for modernismen, som særleg verdsette originalitet og nyskaping i kunsten. Viktige kunstretningar som har fått karakteristikken avantgarde er futurisme, dadaisme, russisk konstruktivisme, abstrakt ekspresjonisme, situasjonisme og popkunst.
Mariinskij Posad
Mariinskij Posad (russisk Марии́нский Поса́д, tsjuvansk Сĕнтĕрвăрри) er ein by i Republikken Tsjuvasjia i Russland. Han ligg på høgre bredda av elva Volga, rundt 30 km aust for Tsjeboksary. Han vart grunnlagd i 1620 som landsbyen Sundyr (russisk: Сундырь), kalla opp etter elva Sundyrka. I 1856 vart namnet endra til Mariinskij Posad, etter dronning Maria Aleksandrovna. Han fekk bystatus i 1920.
Clint Warwick
Clint Warwick var den opphavlege bassisten for bandet The Moody Blues.
Mariinskij Posad
Næringslivet i byen omfattar produksjon av byggematerial, maskinbygging, næringsmiddelindustri og eit kabelverk. Mariinskij Possad har òg ei elvehamn ved Volga.
Spheniscus
Spheniscus er ei biologisk slekt av fire pingvinartar. Felles karakteristiske trekk inkluderer eit svart band som går rundt den kvite undersida langs kanten mot den mørke ryggsida, eit mørkt nebb, og eit kvitt band bak og rundt øyreområdet som kan teikne ein brillefigur. Det siste er framtredande hos kappingvin som tidlegarer blei kalla 'brillepingvin' på norsk. Alle medlemmer av denne slekta legg egga sine i hòler.
Clint Warwick
The Moody Blues gav ut eit album med Warwick på bass, The Magnificent Moodies. Albumet gav dei hitsingelen «Go Now». Bandet gav ut fleire singlar sidan utan stor suksess og Warwick forlet bandet og musikkarrieren sin i 1966 etter at turnélivet sleit han ut, og han vart snikkar. Han vart ei kort stund erstatta av Rod Clark og så av John Lodge, som framleis spelar i bandet.
Spheniscus
Tre av artane lever i temperert klima som Sør-Afrika og langs kysten av Peru, Chile, Falklandsøyane og sørlege kysten av Argentina, medan ein er endemisk for Galápagosøyane, og er den nordlegaste av alle pingvinartar.
Artsliste
Spheniscus-pingvinar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.6 frå august 2011 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
Servitør
Servitør, tidlegare vanlegvis kalla kelner, er ein oppvartar som tek seg av servering av mat og drykk til gjestane ved borda i ein restaurant eller annan serveringsstad på land eller på skip.
Vanlegvis gjev servitøren råd om val av matrettar og høveleg drykk, tek mot tingingane på dei matrettane gjestane har peika seg ut, syter for at kjøkenet får tingingane, at maten og drykken vert servert i tide, ser til at gjestane har det bra, og hjelper til om uhell skulle skje ved bordet, og har ofte òg ansvaret for å take i mot oppgjeret for serveringa. Dessutan syter servitøren for ryddinga og oppdekkinga i serveringslokalet. Servitøren arbeidar såleis tett opp imot andre yrkesgrupper på serveringsstaden, som bartender, hovmeister og kokkar.
I mange land er det vanleg at servitøren får 10–20 prosent av summen på rekninga som såkalla tips eller drikkepengar, som er ein tilleggsbetaling som skal gå til servitøren personleg, eventuelt til serveringspersonalet på deling etter avtaler dei i mellom. Mange stader kan dette vere ein vesentleg og naudsynt part av inntekta til servitørane. Men i fleire land, mellom anna Noreg, er tips inkludert i rekninga, og då er det stort sett ikkje vanleg å gje noko attåt utan at servitøren har vore engasjert på eit vis som gjev særlege grunnar til å markere takksemd.
Yrkesopplæring i Noreg
I Noreg er servitør ei fagutdanning på vidaregåande skule, med grunnkurs i studieretning for restaurant og matfag, vidaregåande kurs I i servitørfag på skule og med to års læretid i godkjend verksemd.
Sjumerlja
Sjumerlja (russisk Шумерля, tsjuvansk Çĕмĕрле) er ein by i Republikken Tsjuvasjia i Russland med om lag 35 000 innbyggjarar. Han ligg på høgre bredda av elva Sura, rundt 90 km sørvest for Tsjeboksary.
Byen vart grunnlagd i 1916 og fekk bystatus i 1937.
Cathrine Zaborowski
Cathrine Zaborowski er ein norsk tidlegare fotballspelar som vart europameister med Noreg i 1993. Ho fekk elles sølv i EM 1989, VM 1989 og EM 1991. Dessutan vann ho seks pokalar med Asker SK, fire i serien og to i cupen.
Zaborowski spelte på det norske topplaget Asker SK i åra frå 1987. Med klubben vann ho fire seriegull og to cupfinalar i sesongane frå 1988 til 1992. Etter 1993 var ho aktiv på North Carolina University sitt fotballag i USA.
Over ein seksårsperiode deltok Zaborowski i 68 landskampar for Noreg og skåra 7 mål. Allereie 17 år gammal var ho i 1988 med då Noreg vann ein uoffisiell verdsmeisterskap, etter finalesiger mot Kina. Sidan spelte ho tre EM-finalar i rad, den siste i 1993 enda med norsk triumf over vertslandet Italia. Den 30. november 1991 i Guangzhou var ho med på det norske laget som tapte 1-2 mot USA i VM-finalen.
Sjilovo i Novosibirsk oblast
Sjilovo er ein garnison vest for Novosibirsk i Novosibirsk oblast. Den husar mellom anna 32. motoriserte infanteribrigade.
Kevin Ayers
Kevin Ayers var ein engelsk musikar og ein viktig person innan det engelske psykedeliske miljøet på slutten av 1960-åra. BBC-DJ John Peel skreiv i sjølvbiografien hans at «Talentet til Kevin Ayers er så stort at du kan utføre ein augeoperasjon med det.»
Ayers var med å grunnla det banebrytande psykedeliske bandet Soft Machine i 1960-åra og var nært knytt til Canterbury scene. Han har spelt inn ei rekkje album som soloartist og har mellom anna arbeidd med Brian Eno, Syd Barrett, John Cale, Elton John, Robert Wyatt, Andy Summers, Mike Oldfield, Nico og Ollie Halsall blant andre. Han budde i mange år i Deià på Mallorca, men kom attende til Storbritannia på midten av 1990-talet.
Tidleg liv
Ayers er sonen til BBC-produsenten Rowan Ayers,, men etter at foreldra vart skilde og mora gifta seg på nytt med ein britisk embetsmann, budde Ayers det meste av barndommen sin i Malaysia. Den tropiske atmosfæren og den rolege livsstilen påverka han, og ein av dei frustrerande sidene med karrieren til Ayers er at kvar gong det såg ut til at han var på randen til å bryte gjennom, reiste han av stad til ein solrik stad der det var lett å få tak i god vin og mat.
Naturtone
Naturtone er ein rein deltone som kan oppstå når ein bles i naturhorn eller frå lause strenger på strengeinstrument. Naturtonar er danna av grunntonen i eit instrument og overtonane hans. På horn eller fløyte blir dei danna av eigenresonansen til den innelukka luftsøyla.
Kevin Ayers
Soft Machine
The Wilde Flowers utvikla seg til Soft Machine med klaverspelaren Mike Ratledge og gitarist Daevid Allen. Ayers bytta til bass (og seinare både gitar og bass etter at Allen forlet bandet) og delte vokal i lag med trommeslagar Robert Wyatt. Kontrasten mellom barytonstemma til Ayers og tenorstemma til Wyatt, samt den utvungne blandinga av rock og jazz, gjorde bandet lett gjenkjenneleg i dei psykedeliske 60-åra. Bandet delte ofte scene (særleg på UFO Club) med Syd Barrett sitt Pink Floyd. Dei gav ut debutsingelen sin, «Love Makes Sweet Music» i februar 1967, og det var ein av dei første innspelingane frå det nye britiske psykedeliske miljøet. Debutalbumet deira, The Soft Machine, vart spelt inn i USA for ABC/Probe og kom ut i 1968. Det vert rekna som ein klassikar innan sjangeren.
Naturtone
I naturtonerekkja opptrer naturtonar som likner på tonane i ein durskala. Dei kan likevel høyarast sure ut samanlikna med tonane frå eit temperert instrument, som nytter eit anna tonesystem.
Kevin Ayers
Solokarriere, 1969-1999
Singelen «Religious Experience (Singing a Song in the Morning)» vart spelt inn i lag med den nære venen Syd Barrett på gitar og korvokal. Sologitaren på den endelege miksen vart ofte trudd å vere spelt av Barrett, og han var til og med med på piratkopiplater av Barrett, men Ayers har sagt at han sjølv spelte soloen, og etterlikna stilen til Barrett. I 2004 kom Joy of a Toy ut med bonusspor der ein kan høyre Barrett sin solo.
Det andre albumet, Shooting at the Moon, kom ut raskt etter. For dette samla Ayers eit band han kalla The Whole World, som inkluderte ein ung Mike Oldfield på bass og stundom sologitar, avantgarde-komponisten David Bedford på klaverinstrument og saksofonisten Lol Coxhill. Igjen kom Ayers opp med ein haug songar med avantgarde instrumentalar innimellom og ein stor dose lune.
The Whole World var visstnok eit ujamt band live og Ayers var ikkje skapt for turnelivet. Bandet braut opp raskt etter turneen, utan vonde kjensler, sidan dei fleste musikarane òg spelte på det neste albumet til Ayers, Whatevershebringswesing, som vert rekna som eit av dei beste albuma hans, med den smektande åtte minuttar lange tittelsongen som skulle verte signaturstilen til Ayers i 1970-åra.
Bananamour er det fjerde studioalbumet til Kevin Ayers og eit av hans mest tilgjengelege, med «Shouting in a Bucket Blues» og den underlege hyllesta til Syd Barrett, «Oh! Wot A Dream». Etter Whatevershebringswesing, samla Ayers saman eit nytt band med trommeslagar Eddie Sparrow og bassist Archie Legget og skreiv meir direkte tekstar. Hovudsongen på albuem er «Decadence», eit knusande portrett av Nico.
1974 var eit skilje for Ayers. I tillegg til å gje ut den mest fengande musikken sin dette året, hjelpte han andre artistar til eit breiare publikum, mellom anna Lady June (June Campbell Cramer). Innspelinga Lady June's Linguistic Leprosy, spelt inn i eit rom i heimen til Cramer i Vale Court i Maida Vale,, vart dikta til Lady June sett til musikken og stemma til Ayers, samt at Brian Eno og Pip Pyle òg medverka. Plata vart opphavleg gjeven ut på Ayers sitt eige Banana Productions selskap (via Virgin/Caroline).
The Confessions of Dr. Dream and Other Stories vart markert med at Ayers flytta til det meir kommersielle Island record og vert av mange rekna som det mest samanhengande dømet på filosofien til Ayers. Produksjonen var dyr og Ayers sa til NME i 1974 at kostnaden var meir enn £32 000 (ein stor sum i dei dagar). På albumet vart Mike Oldfield igjen nytta og gitarist Ollie Halsall frå det progressive rockebandet Patto starta eit 20 år langt samarbeid med Ayers.
Den 1. juni 1974 stod Ayers øvst på plakaten på ein konsert som fekk mykje publisitet i Rainbow Theatre i London, i lag med John Cale, Nico, Brian Eno og Mike Oldfield. Konserten vart gjeven ut på Island Records berre 27 dagar seinare på konsertalbumet June 1, 1974. Det var mykje spaning mellom Ayers og John Cale under konserten, sidan Cale kvelden før oppdaga Ayers til sengs med kona hans. Dette fekk han til å skrive den bitre sigerssongen «Guts» som kom ut på albumet hans Slow Dazzle i 1975.
I 1976 gjekk Ayers attende til Harvest og gav ut Yes We Have No Mañanas (So Get Your Mañanas Today). Albumet var meir kommersielt og sikra Ayers ein ny amerikansk kontrakt med ABC Records. Med seg på plata hadde han mellom anna B.J. Cole og Zoot Money. Same året gav Harvest ut samlinga Odd Ditties, med ei rekkje fargerike songar som Ayers hadde gjeve ut som B-sider eller ikkje gjeve ut i det heile.
Seint i 1970-åra og i 1980-åra heldt Ayers seg stort sett i varmare klima, og flykta frå dei endrande musikalske retningane på denne tida. I 1983 kom Diamond Jack and the Queen of Pain og var kanskje eit lågpunkt for Ayers. På BBC radio 1 i 1992 sa han i eit intervju at han ikkje kunne hugsa å ha spelt inn desse albuma i det heile. Vegen attende vart market i 1988 med Falling Up, som han fekk positiv tilbakemelding for i pressa for første gong på mange år.] I 1988 song han òg på Mike Oldfield-singelen «Flying Start». Teksten i songen inneheld referansar til livet til Ayers.
Trass i at Falling Up fekk god kritikk, hadde Ayers på dette tidspunktet nesten trekt seg heilt tilbake frå det offentlege livet, noko som vart ytterlegare forsterka då den musikalske partnaren Ollie Halsall brått døydde av ein heroinoverdose. Det akustiske albumet Still Life with Guitar, spelt inn med Fairground Attraction kom ut i Frankrike på FNAC og vart sidan gjeven ut i resten av Europa. Somme samarbeid med Ayers-fanatikarane Ultramarine og ein konsertturne med Wizards of Twiddly var det han gjorde i 1990-åra. Ei innspeling av ein konsert i London med Wizards of Twiddly vart gjeven ut på Market Square i 2000 som Turn The lights Down!.
Seint i 1990-åra levde Ayers eit roleg liv i Sør-Frankrike. Etter fleire år i dvale byrja Ayers å skrive songar igjen og gav i 2007 ut albumet The Unfairground, innspelt av mange yngre musikarar som såg på han som ei stor inspirasjonskjelde. Albumet vart kritikarrost. .