cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Genesis
Genesis har gått gjennom fleire endringar i besetninga. Sceneskrekk fekk den første gitaristen i bandet, Anthony Phillips, til å forlate bandet i 1970. I 1975 tok den Collins over for Peter Gabriel som songar i bandet etter at dei lenge hadde leita etter ein erstatning. For å hjelpe Collins på konsertane spelte Bill Bruford og Chester Thompson trommer for bandet, der Collins vart med på trommer under lengre instrumentale parti. I 1977 forlét gitarist Steve Hackett bandet. Etter at Phil Collins forlét bandet i 1996 tok Genesis inn Ray Wilson (tidlegare i Stiltskin). Wilson var med på albumet Calling All Stations i 1997, før bandet annonserte ein lengre pause. I 2007 vart Banks, Collins og Rutherford samla att for ein turné i Europa og Nord-Amerika, mellom anna ein gratiskonsert i Roma føre 500 000 fans. Genesis var eit av fem band som vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2010. Framtida til bandet er usikker då Collins har trekt seg frå musikkindustrien og dei andre medlemmane driv med soloarbeid.
1967–1970: Byrjinga
Genesis vart starta i 1967 då Peter Gabriel og Tony Banks var studentar i Charterhouse School i Godalming. Bandet oppstod ut frå skulebanda Garden Wall og The Anon, og den originale besetninga til Genesis bestod av Peter Gabriel (vokal), Anthony Phillips (gitar), Tony Banks (klaverinstrument), Mike Rutherford (bass & gitar) og Chris Stewart (trommer). Gruppa (utanom Stewart) vart opphavleg danna som eit låtskrivarpartnarskap utan at dei hadde planar om å spele i lag, men då fleire og fleire band skreiv sine eigne songar, vart det ikkje behov for eit ungt lag med uerfarne låtskrivarar.
Charterhouse School-elev Jonathan King var på ein konsert ved Charterhouse i 1968 medan bandet framleis var på skulen. Etter konserten gav ein student King eit lydband med songar bandet hadde spelt inn, og King syns det var bra nok til å gje dei ein platekontrakt. King var ein låtskrivar og plateprodusent som hadde hatt ein hit-singel med «Everyone's Gone to the Moon». King kalla bandet Genesis (etter først å ha foreslått namnet Gabriel's Angels ), og har sidan fortalt at han «syns det var eit bra namn...det foreslo ein ny start med ein ny stil og ei ny kjensle».
Det første albumet vart From Genesis to Revelation og vart gjeve ut på Decca Records i mars 1969. Under innspelingane vart Stewart erstatta av John Silver på trommer. Bandet spelte inn ei rekkje songar inspirert av den lette popstilen til Bee Gees, eit av favorittbanda til King. King sette saman songane som eit konseptalbum, og la til strykarar i produksjonen. Den første singelen deira, «The Silent Sun», kom ut i februar 1968. Albumet selde dårleg, men bandet fekk råd frå King om å halde fram musikkarrieren. King har rettane til songane på From Genesis to Revelation og har gjeve det ut fleire gonger sidan under forskjellige namn, som In the Beginning, Where the Sour Turns to Sweet, Rock Roots: Genesis, ...And the Word Was og mest nyleg The Genesis of Genesis.
Silver vart erstatta av John Mayhew før innspelinga av Trespass. Genesis sikra seg så ein ny platekontrakt med Charisma Records. Bandet byrja å få mange tilhengjarar etter konsertane sine, der dei spelte hypnotiske, mørke og stemningsskapande melodiar, medan Gabriel nytta mange iaugefallande kostyme. Desse konsertane fanga interessa til Charisma-sjef Tony Stratton-Smith.
Trespass, som vart laga ut frå mange av songane bandet hadde skrive under dei tidlege konsertane sine, vart malen for albuma til bandet i 1970-åra - lange, stundom operaliknande stykke som minna om progressive rockeband som King Crimson, Yes og Gentle Giant, i lag med stundom kortare og meir tilgjengelege, og stundom humoristiske, nummer. Trespass hadde element av progressiv rock som utførlege arrangement og taktendringar, som i den ni minuttar lange songen «The Knife».
Dårleg helse og sceneskrekk fekk Phillips til å forlate bandet sommaren 1970. Phillips spelte sidan inn mange soloalbum, stundom i samarbeid med andre Genesis-medlemmar. Det gjekk hardt inn på Banks og Rutherford at Phillips forlét bandet, og dei vurderte om det var vits i å halde fram. Dei valde likevel å fortsette og Mayhew vart erstatta av Phil Collins på trommer, medan Phillips vart erstatta av Steve Hackett, tidlegare i Quiet World, på gitar i januar 1971.
1971–1975: Den klassiske perioden
Collins og Hackett gjorde studiodebuten sin i 1971 på Nursery Cryme, som inneheldt songen «The Musical Box» og den første songen Collins song på, «For Absent Friends». Songen var òg den første skriven av dei nye medlemmane Collins og Hackett i bandet. To lydteknikar vart hyrt inn og slutta før John Burns tok over under innspelinga av det neste albumet deira, og starta eit tre album langt og suksessrikt samarbeid mellom Burns og gruppa.
Det neste albumet, Foxtrot, kom ut i oktober 1972 og inneheld det som vert skildra som «eit av dei mest fullendte verka til bandet», den 23 minuttar lange, episke «Supper's Ready». Songar som den Arthur C. Clarke-inspirerte «Watcher of the Skies» stadfesta ryktet deira som låtskrivarar og musikarar. Den overdrivne og teatralske framsyninga til Gabriel på scenen med mange kompliserte kostyme og surrealistiske introduksjonar av songane, gjorde Genesis til eit populært konsertband.
Eit konsertalbum, Genesis Live, vart spelt inn under Foxtrot-turneen i 1973, kort tid før det komande studioalbumet deira kom ut.
Selling England by the Pound vart gjeve ut i november 1973 og vart godt teke i mot av både kritikarar og tilhengjarar. Gabriel insisterte på tittelen, som var ein referanse til eit slagord for Det britiske Arbeidarpartiet på den tida, i eit forsøk på å stoppe inntrykket at dei hadde vorte for USA-orientert. Albumet inneheld «Firth of Fifth» og «I Know What I Like (In Your Wardrobe)». Desse songane vart faste på konsertane deira. Sistnemnde vart den første singelen deira som gjekk inn på singellistene med ein 17. plass i Storbritannia.
I denne perioden starta Hackett å nytte tappeteknikk på gitaren sin, som sidan vart popularisert av Eddie Van Halen, og «sweep-picking», som vart popularisert i 1980-åra av Yngwie Malmsteen. Desse gitarteknikkane vert nytta i songen «Dancing with the Moonlit Knight». Samstundes tilsette bandet Tony Smith som ny manager. Han publiserte alle Genesis-songane frå denne tida gjennom selskapet sitt Hit & Run Music Publishing.
I 1974 spelte Genesis inn det doble konseptalbumet The Lamb Lies Down on Broadway som kom ut 18. november. I kontrast til dei lange songane på tidlegare album, bestod The Lamb Lies Down on Broadway av kortare songar, knytte saman av mange følgjer. Soga skildrar den andelege reisa til Rael, ein puertoricansk ungdom som bur i New York City, og søken hans etter fridom og identitet. På reisa si møter Rael fleire bisarre karakterar som Slippermen og The Lamia, sistnemnde lånt frå gresk mytologi og inspirert av eit dikt av Keats.
Bandet la ut på ein verdsturné og framførte stykket 102 gonger i sin heilskap, der Gabriel fortalte delar av handlinga munnleg. Bandet angra sidan på dette sidan dei ikkje fekk høve til å spele songar frå tidlegare i karrieren og vart tvungne til å spele songar som ikkje fungerte så godt på scenen. Under desse konsertane var Genesis av dei første som nytta laserlys og andre lyseffektar, som for det meste var bygd av den nederlandske teknikaren Theo Botschuijver. Ein spesialbygd handhalden laser gjorde at Gabriel kunne sveipe over publikum med forskjellige lyseffektar.
Under skapinga av det ambisiøse The Lamb Lies Down on Broadway vart forholdet mellom bandmedlemmane dårlegare, særleg mellom Banks og Gabriel, som var gode vener i utgangspunktet. Gabriel skreiv tekstane til albumet, medan dei andre bandmedlemmane (hovudsakleg Banks og Rutherford) skreiv musikken, utanom «Counting Out Time» og «The Carpet Crawlers». «The Light Dies Down on Broadway» vart skriven av Banks og Rutherford i lag. Dei utanomjordlege, boblande synth-lydane på «The Waiting Room», og andre vokaleffektar på «The Grand Parade of Lifeless Packaging» kalla «Enossifications», vart laga av Brian Eno.
Under Lamb Lies Down on Broadway-turneen, gav Gabriel beskjed til resten av bandet at han kom til å slutte, mellom anna fordi han hadde vorte fråskild resten av medlemmane, og hadde problem i ekteskapet sitt, mellom anna på grunn av ein vanskeleg fødsel av det første barnet hans. Han valde likevel å bli i bandet til turneen var over. I eit brev til fansen, levert gjennom musikkpressa mot slutten av turneen, kalla Out, Angels Out, forklarte Gabriel at «...reiskapen me bygde for å tene låtskrivinga vår vart meisteren vår og fanga oss inne i suksessen me ønskte. Det påverka haldninga og anda i heile bandet. Musikken har ikkje tørka inn og eg respekterer framleis dei andre musikarane». Collins sa seinare at bandet ikkje var sjokkerte fordi dei hadde visst om det ei stund. Bandet valde å halde fram utan Gabriel. Det første soloalbumet til Gabriel, Peter Gabriel i 1977 har singelen «Solsbury Hill», ein allegori som referer til at han slutta i bandet.
Ingeborg Arvola
Ingeborg Arvola er ein norsk forfattar.
Genesis
1976–1977: Firemannsperioden
Trass i suksessen med albumet, var gruppa uroa over konsertane deira, som no mangla dei rare kostyma og den dramatiske framferda til Gabriel. Sidan Collins måtte ha hjelp av ein ekstra trommeslagar medan han song, vart Bill Bruford, trommeslagar for Yes og King Crimson, hyrt inn for turneen i 1976. Den første konserten utan Peter Gabriel vart halden 26. mars 1976, i London i Ontario i Canada.
Ingeborg Arvola
Ho debuterte i 1999 med romanen Korallhuset, og har sidan skrive ei rekkje romanar, novellesamlingar og barne- og ungdomsbøker. I 2009 skreiv ho høyrespelet Kometkameratene for NRK. For barneboka Ingen dager uten regn frå 2008 fekk ho Havmannprisen.
Arvola er oppvaksen i Pasvikdalen og i Tromsø.
Genesis
1976–1977: Firemannsperioden
Seinare det året spelte Genesis inn Wind & Wuthering, det første av to album spelt inn i Relight Studios i Hilvarenbeek i Nederland. Albumet kom ut i desember 1976, og tok den andre delen av tittelen frå Emily Brontë-romanen Wuthering Heights, der dei siste linjene «how anyone could ever imagine unquiet slumbers for the sleepers in that quiet earth» inspirerte til titlane på spor sju og åtte.
Gitarist Hackett hadde vorte stadig meir desillusjonert med bandet då Wind & Wuthering kom ut, og følte seg innesperra. Han var det første medlemmet som gav ut eit soloalbum, Voyage of the Acolyte i 1975, og likte særs god kjensla av kontroll over innspelingsprosessen når han ikkje arbeidde i gruppa. Hackett hadde bede om at ein fjerdedel av Wind & Wuthering vart sett av til songane hans, men Collins syns «det var ein dum måte å arbeide i eit band på». Sjølv om Hackett vart tilskriven instrumentalen «Unquiet Slumbers for the Sleepers..»./«...In That Quiet Earth», vart songen «Blood on the Rooftops», skriven av Hackett og Collins, aldri framført på konsertane deira, og songen hans «Please Don't Touch» (som var tittelsporet på soloalbumet hans frå 1978) vart avvist av dei andre i bandet, som heller valde den kortare og meir fengande «Wot Gorilla?». Hackett forlét bandet etter at EPen Spot the Pigeon kom ut i 1977, medan bandet miksa konsertalbumet Seconds Out, som vart spelt inn under turneane i 1976 og 1977.
1978–1979: And Then There Were Three
For konsertane det året veksla Rutherford mellom gitar og bass med amerikanske Daryl Stuermer, tidlegare gitarist for jazzfusionbandet til den franskfødde fiolinisten Jean-Luc Ponty. Generelt spelte Rutherford gitar på songane han sjølv hadde skrive på det siste albumet, men heldt seg til bass på alle songar spelte inn før 1978.
Sidan bandet hadde vore i studio eller på turne kontinuerleg sidan vinteren 1977-1978, valde Banks, Collins og Rutherford å ta fri det meste av 1979. Collins hadde gjeve beskjed til dei andre om at han måtte prøve å redde ekteskapet sitt med å følgje kona til den nye heimen hennar i Vancouver. Om dei planla å dra i studio no, så måtte det bli utan han. Banks og Rutherford valde å ta ein pause, medan han ordna opp i famileproblema sine og spelte inn soloplater i mellomtida.
1980–1984: Det store gjennombrotet
Etter forsøket på å redde ekteskapet (som enda med skilsmisse), reiste Collins attende til Storbritannnia i august 1979, og hadde lite å gjere på då Banks og Rutherford arbeidde med soloalbuma sine. Med tid til overs og nytt utstyr i heimen sin, byrja Collins å spele inn heimedemoar som kom til å bli det første soloalbumet hans, Face Value (1981), samt to songar for komande Genesis-prosjekt. I tillegg vart han med jazzfusionbandet Brand X for turneen deira i 1979, og deltok på albumet deira Product. DÅ dei tre bandkollegaene kom saman for å spele inn det neste albumet deira, Duke (1980), vart resultatet at dei skreiv mykje meir saman. Duke var den verkelege overgangen frå den progressive rockestilen i 1970-åra til popstilen i 1980-åra. Trommemaskinar vart nytta fast på dei komande Genesis-albuma og soloalbuma til Collins. Den første Genesis-songen der dei nytta trommemaskin var Duke-songen «Duchess». Det meir kommersielle Duke vart godt teke imot av kritikarane og vart det første albumet deira som gjekk til topps i Storbritannia, medan songane «Misunderstanding» og «Turn It On Again» vart konsertfavorittar.
Duke vart etterfølgd av Abacab (1981), der dei samarbeidde med blåserekkja i Earth, Wind & Fire på «No Reply at All». Mykje av øvingane til albumet fann stad i The Farm, det nybygde studioet til bandet i Surrey, og der alle dei påfølgjande albuma deira vart spelte inn. På albumet vert det nytta ein kraftfull trommelyd som nytta ein effekt kalla portstyrt klang (gated reverb) der ein nyttar ein ekte eller kunstig klang gjennom ein støyport, som raskt slår av når ein når eit visst volum. Den særeigne lyden vart først utvikla av Peter Gabriel, Phil Collins, og medprodusenten/lydteknikaren deira Hugh Padgham, då Collins spelte inn musikken til «Intruder», den første songen på soloalbumet til Gabriel i 1980. Teknikken og produksjonen til Padgham hadde òg vorte nytta på det første soloalbumet til Phil Collins, Face Value (1981). Denne portstyrte trommelyden vart eit kjennemerke for framtidige Genesis- og Collins-album.
Under Abacab-turneen nytta bandet som dei første nokon gong Vari-Lite, som var eit automatisert rørleg lyssystem.
I 1982 gav bandet ut det doble konsertalbumet Three Sides Live. I USA inneheld plata tre sider med konsertopptak - derav tittelen - og ei side med studiomateriale. «Paperlate» var ein av studiosongane, der blåserekkja til Earth, Wind and Fire igjen spelar. I Storbritannia og resten av Europa vart denne studioplata erstatta med ei fjerde side med konsertopptak frå tidlegare turnear. I 1982 spelte Genesis ein enkelt konsert i lag med Gabriel og Hackett i Milton Keynes Bowl, under namnet Six of the Best. Konserten vart raskt sett i gang for å få inn pengar til prosjektet WOMAD som Gabriel dreiv. Hackett, som kom inn seint frå Sør-Afrika, spelte på dei to siste songane på konserten («I Know What I Like (in Your Wardrobe)» og «The Knife») med dei tidlegare kollegaene sine.
I 1983 kom albumet Genesis og det vart det tredje albumet deira på rad som gjekk til topps i heimlandet. Albumet inneheld dei radiovennlege «Mama» og «That's All». Songen «Just a Job to Do» vart seinare nytta som kjenningsmelodi for ABC-serien The Insiders. Den siste songen frå albumet som vart mykje spelt på radio var «Taking It All Too Hard». Albumet selde godt verda over.
1985–1996: På høgda av karrieren og avgangen til Collins
Det bestseljande albumet til Genesis, Invisible Touch, kom ut i 1986, medan Collins var på sitt mest populære som soloartist. Albumet gav bandet fem singlar som nådde Topp 5 i USA: «Throwing It All Away», «In Too Deep», «Tonight, Tonight, Tonight», «Land of Confusion» og «Invisible Touch». Tittelsporet gjekk heilt til topps i USA, den einaste Genesis-songen som klarte dette. Songen nådde berre 15. plass i Storbritannia. I september 1986 framførte Genesis «Throwing It All Away» på 1986 MTV Video Music Awards i Los Angeles. I juli 1987 vart Genesis det første bandet som selde ut Wembley Stadium fire kveldar på rad. Genesis var det første bandet som nytta Vari*Lite-teknologi, og Prism-lydsystem, som begge i dag er standard på alle store rockekonsertar.
Tidlegare det året hadde Collins sett ein parodi på seg sjølv på Spitting Image, eit satirisk britisk fjernsynsshow som nytta dokker til å etterlikne politikarar og kjendisar. Han var imponert over dette og fekk skaparane av showet, Peter Fluck og Roger Law, til å arbeide med videoen til «Land of Confusion». Videoen vart skapt som ein ironisk kommentar til den kalde krigen. I tillegg til dokker av Banks, Collins og Rutherford, kunne ein sjå ei dokke av Ronald Reagan kledd som Supermann. Videoen vart nominert til årets video av MTV, men tapte for Gabriel sin «Sledgehammer».
«Tonight, Tonight, Tonight» vart nytta i ein reklame for Michelob, og det same vart Collins sin «In the Air Tonight» — medan «In Too Deep» vart nytta i filmen Mona Lisa. Den instrumentale «The Brazilian», vart med i animasjonsfilmen When the Wind Blows, i lag med musikk skriven av Roger Waters. Under Prince's Trust-konserten i 1988 i Royal Albert Hall spelte Collins og Gabriel i lag for første gong sidan 1982. Collins spelte trommer for husbandet, medan Gabriel framførte hitsingelen sin «Sledgehammer». Sidan den gong har dei to frontmennene i Genesis ikkje spelt i lag offentleg, men dei spelte i bryllaupet til Gabriel i 2002.
Etter ein pause på fem år kom Genesis saman att for albumet We Can't Dance i 1991, som vart det siste studioalbumet til Collins med gruppa. Albumet inneheldt fem hitsinglar: «Jesus He Knows Me», «I Can't Dance», «No Son of Mine», «Hold on My Heart», «Tell Me Why» og «Never a Time» (berre i USA). Albumet vart produsert av Nick Davis og inneheld òg songen «Since I Lost You», som Collins skreiv til minne om sonen til Eric Clapton, Conor.
Collins forlet bandet i mars 1996. Årsaka han gav var at han «følte det var på tide å endre retning i det musikalske livet mitt. For meg no vil det vere musikk for filmar, nokre jazz-prosjekt og sjølvsagt min eigen solokarriere. Eg ønskar karane i Genesis alt godt for framtida. Vi vil framleis vere bestevener».
1996–1998: Calling All Stations og Ray Wilson
Rutherford og Banks valde å halde fram som Genesis. Dei måtte ikkje berre ha eitt nytt medlem, fordi bandet hadde ikkje berre mista Collins, men òg konsertmusikarane sine, som gitarist Daryl Stuermer og trommeslagar Chester Thompson. Stuermer vart spurt, men han turnerte med Collins på denne tida. Thompson bad sjølv om å få verte med i bandet som fulltidsmedlem, men då han ikkje fekk dette avslutta han det 19 år lange samarbeidet med bandet. Til slutt vart trommejobben delt mellom israelske Nir Zidkyahu, som hadde spelt med Hidden Persuaders og Nick D'Virgilio, frå det amerikanske progrockbandet Spock's Beard. Skilnaden i spelestilen deira var merkbar, der D'Virgilio spelte svakare medan Zidkyahu hadde ein meir bombastisk teknikk.
Tidlegare Stiltskin-songar Ray Wilson vart den nye songaren i Genesis. Andre kandidatar hadde vore Nick Van Eede frå Cutting Crew, Kevin Gilbert, Paul Carrack frå Rutherford sitt Mike + The Mechanics, Francis Dunnery (tidlegare It Bites), David Longdon (tidlegare Louis Philippe band) og tidlegare Marillion-songar Fish.
Albumet Calling All Stations kom ut i 1997 og selde godt i Europa, og songen «Congo» nådde 29. plass i Storbritannia. Albumet gjorde det ikkje så godt i USA. I 1997 og 1998 turnerte Genesis i Europa og bandet fekk med seg Zidkyahu og gitarist Anthony Drennan, som tidlegare hadde arbeidd med Paul Brady og The Corrs. Ein planlagt turné i Amerika vart derimot avlyst på grunn av dårleg platesal. Genesis sa så opp Wilson og tok ein lengre pause. Wilson mislikte sterkt måten han vart sagt opp på. Han sa òg at han ikkje likte seg i bandet og kjende seg ukomfortabel som ein arbeidarklassemann ved sidan av dei rike Banks og Rutherford, og hadde òg fått høyrt frå ein av assistentane til Phil Collins at Collins ikkje var nøgd med at bandet hadde halde fram utan han.
2006 til i dag: Gjenforeining
I 2007 la Banks, Collins og Rutherford ut på Turn It on Again: The Tour i Europa og Nord-Amerika. Trioen ønskte å få med seg både Gabriel og Hackett for ei framføring av The Lamb Lies Down on Broadway. Gabriel hadde lyst, men kunne ikkje. Hackett var òg med, men berre så lenge Gabriel deltok. Bandet tok derfor med seg Chester Thompson og Daryl Stuermer i staden.
Alle albuma til bandet vart gjevne ut på ny i 5.1- og nye steroemiksar i 2007 og 2008 med hjelp frå Nick Davis. Albuma vart gjevne ut tre og tre i samleboksar. Kvart album kom i doble sett med ein multikanals hybrid Super Audio CD, samt ein DVD-Video med DTS 24bit/96K og Dolby Digital 24bit/48K 5.1-spor. DVDane inneheld ekstraspor som videoar, konsertopptak, fjernsynsframferder, turnéprogram og nye intervju. Boksane som vart gjevne ut var Genesis 1976–1982 i mai 2007, Genesis 1983–1998 i oktober 2007 og Genesis 1970–1975 i november 2008, i tillegg til at kvart album vart gjeve ut kvar for seg.
I 2007 vart bandet æra på den andre årlege VH1 Rock Honors, i lag med Ozzy Osbourne, Heart og ZZ Top. Genesis framførte «Turn It on Again», «No Son of Mine» og «Los Endos». 7. juli 2007 spelte Genesis på Live Earth på nye Wembley Stadium i London, i lag med andre artistar som Madonna, Duran Duran og Red Hot Chili Peppers.
Konsertalbumet Live over Europe 2007 kom ut i november det same året. Ein DVD frå konserten 14. juli 2007 i Circo Massimo i Roma When in Rome 2007.
15. mars 2010 vart Genesis innlemma i Rock and Roll Hall of Fame. Bandet vart innlemma av Phish-gitarist Trey Anastasio. Collins, Banks, Rutherford og Steve Hackett var på seremonien, medan Peter Gabriel var oppteken i førebuingane for den komande turneen sin for soloalbumet Scratch My Back. Genesis spelte ikkje på seremonien og Phish spelte i staden «Watcher of the Skies» og «No Reply at All».
I seinare år har Collins fått problem med ryggen på grunn av sittestillinga han har hatt i alle år medan han spelte trommer. Dette gjer at han ikkje lenger kan spele trommer, noko som gjer det tvilsamt at det klassiske Genesis noko gong vert gjenforeing med Gabriel att. Med Gabriel i bandet hadde Collins spelt trommer. 4. mars 2011 annonserte Collins derfor at han hadde avslutta musikkarrieren sin.
Inspirasjon og innverknad
Genesis har vore inspirert av mange forskjellige musikkformer, frå klassisk musikk til vanleg rock og jazz. Klassisk musikk inspirerte særleg Tony Banks, Anthony Phillips og Steve Hackett. Gabriel og Banks var store fans av Simon and Garfunkel. Banks var òg inspirert av Alan Price frå The Animals, sidan han «var den første personen som gjorde meg klar over orgel i ein rockesamanheng». Collins har nemnd Buddy Rich og jazzrockbanda The Mahavishnu Orchestra og Weather Report. Han var særs inspirert av The Beatles, som var årsaka til at han starta med musikk, The Action og soulmusikk frå Motown, Stax Records og Atlantic Records. Hackett var òg særs inspirert av The Beatles, og han har nemnd «I Feel Fine» som ein av platene han lærte å spele gitar frå. Tidleg i karrieren til Gabriel med Genesis var han inspirert av Nina Simone og King Crimson.
Ettermæle
Som eit av banda som var på å form sjangeren progressiv rock, er Genesis nemnd som inspirasjonskjelde for andre progrockgrupper, som Spock's Beard, Rush, Marillion, IQ, Pendragon, Pallas og Dream Theater. Den første konserten Simple Minds-songar Jim Kerr såg var frå Foxtrot-turneen, som han skildra som eit vendepunkt i livet hans. Dei har òg inspirert alternativ rock-band som Elbow og Coheed and Cambria. Det finst fleire hyllestband for Genesis, som ReGenesis og The Musical Box som ofte spelar songar frå Peter Gabriel- og Phil Collins-tida.
Collins var den første artisten som spelte ein Genesis-song på album - songen «Behind the Lines» på Face Value eitt år etter den originale utgjevinga. Andre tidlegare medlemmar har ofte spelt songar av bandet på solokonsertane sine.
Genesis vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2010.
Det turanske låglandet
Det turanske låglandet eller Den turanske senkinga er ein vid, lågtliggande ørken i området frå det sørlege Turkmenistan gjennom Usbekistan til Kasakhstan. Låglandet ligg aust for Kaspihavet og søraust for Aralsjøen. Det er eit av dei største ørkenområda i verda. Normalt får regionen mindre enn 380 mm nedbør i året. Ørkenen Kara Kum ligg i den sørlege delen av Det turanske låglandet.
Det turanske låglandet er ein del av Den aralsk-kaspiske senkinga.
Manowar
Manowar er ei heavy metal-gruppe frå delstaten New York i USA som vart stifta i 1980. Gruppa er kjend for tekstar som byggjer på fantasy og mytologi (særleg norrøn og gresk-romersk mytologi), og for ei rekkje songar som hyllar heavy metal-sjangerne og tilhengjarane hans. I 1984 kom Manowar i Guinness Rekordbok som verdas mest bråkete/høglytte gruppe for å ha hatt den høgaste opptredenen, ein rekord dei seinare slo to gonger. Dei har også verdsrekorden for den lengste heavy metal-konserten etter å ha spelt i fem timar og eitt minutt ved Kavarna Rock Fest i Bulgaria i 2008. I 2019 hadde Manowar selt over 20 millionar album på verdsbasis.
Sneppål
Sneppål er ein lang og tynn ålefisk som lever pelagisk i Atlanterhavet. Namnet sitt har han fått frå kjevane, som i følgje han som først beskreiv han liknar nebbet hjå snipefuglane. Han er det einaste medlemen i sneppålfamilien som er påvist i Noreg, men er ikkje vanleg i våre farvatn.
Kjenneteikn
Sneppålen veg sjeldan meir enn nokre få gram, men kan likevel bli opptil halvannan meter lang. Dette kjem av at han er frykteleg tynn og langstrakt.
Gilleleje
Namnet Gilleleje
Namnet Gilleleje er sett saman av anten ordet "gil", som tyder ei kløft, eventuelt av ordet gilde, som tyder eit brorskap eller eit laug, og etterlekken "leje", som er ei vanleg nemning på stader der fiskarar har kome saman for å ta del i sesongfiskeri, eller på stader der naturtilhøva gjer det mogleg å lage ei hamn for fiskebåtar eller å kunne drage dei opp på land. Stadnamn med denne endinga, -leje, er ofte frå 1500-talet. På den lokale dialekten vert folk frå Gilleleje kalla gil-lejer (med trykket på den fyrste stavinga).
Sneppål
Kjenneteikn
Halen til sneppålen er piskeforma og manglar ein tydeleg halefinne. Både rygg- og gattfinnane er lange med mange finnestrålar, elles har han ikkje mykje til finnar bortsett frå eit sett tynne brystfinnar midt på sida av kroppen. Kjevane er særs lange og tynne, og kan likna fuglenebb eller pinsettar. Overkjeven er lenger enn underkjeven. Begge er fylt med eit stort tal små børsteliknande tenner som vender bakover mot munnen. Berre den inste delen av kjevane kan lukkast heilt.
Gilleleje
Gilleleje som turistby
Sommargjestane fann fram til Gilleleje allereie i 1880-åra, då jarnbanen vart bygd, og i 1886 stod Gilleleje Hotel og Badepensionat ferdig. No vitjar årleg ei stor mengd ferie- og badegjestar frå både Danmark og utlandet Gilleleje. Ettersom sandstrendene er lange og mange kring Gilleleje, er store område langs kysten austover mot Dronningmølle og vestover i retning av Smidstrup vorte tettbygde med ferie- og fritidshus. Det privat selskapet Gilleleje Strandbakker, vanlegvis kalla Bakkeselskabet, har som si oppgåve å kjøpe privat strandareal og halde ved like strandareal for å gjere dei om til offentlege badestrender, og skipar kvart år til ein byfest i Gilleleje for å skaffe pengar til dette føremålet. Ein utprega turistby, med forretningar, kafear og restaurantar, har det vorte av denne opphavleg vesle fiskarlandbyen kring hamna, som framleis er viktig i dei danske fiskeria ved å vere den femte største fiskerihamna i landet. Fleire av smågatene med dei stråtekte husa frå det opphavlege fiskeleiet si tid er framleis å sjå.
Jarnbanesamband
I Gilleleje er det sams jarnbanestasjon for dei to private jarnbanane Helsingør-Hornbæk-Gilleleje Banen, kalla Hornbækbanen, som går til Helsingør, og Gribskovbanen, som går til Hillerød. Aust for Gilleleje ligg det steile neset (klinten) Nakkehoved med fyret Nakkehoved Fyr, som saman med Kullens fyr på Kullen i Skåne i Sverige markerer kvar si side av innseglinga til Øresund.
Byen og området i farne tider
Det er funne spor etter opphavleg busetnad attende til 1300-talet, då fiskarane budde i primitive fiskebuer på stranda. Dette er i tida for dei store sildefiskeria som gjekk føre seg i Øresund i mellomalderen. Dei tidlegaste permanente bustadene i det som tidlegare vart skrive Gyldeleye, skriv seg frå tidleg på 1500-talet, slik det vart konstatert ved funn av gjenstandar og ei hustuft som vart arkeologisk utgrave i 1979 under laga med sand. Tufta låg slik til i høve til kysten at ein reknar med at det i dei tidene var vanleg å byggje ut staden frå sjøen og innover. I Gilleleje Museum er det utstillingar som skildrar dei store hendingane i utviklinga av området frå mellomalderen til i dag og dessutan utstillingar med arkeologisk, geologisk og ornitologiske materiale, mellom anna dei mange gull- og sølvgjenstandane i den såkalla vikingskatten frå Ramløse som vart funne i Ramløse rett nordaust for Arresø i 1994, og som er mellom dei største funna i sitt slag frå denne perioden i Danmark. Skatten har vorte grave ned på kong Gorm den gamles tid (nihundretalet) i kanten av ein gravhaug frå bronsealderen, og inneheld oppklypte arabisk sølvmynt og ei mengd heile og oppkutta smykke av sølv og gull som har vorte importerte til Danmark frå fjerne land i aust.
Manukau Harbour
Manukau Harbour er den nest største naturlege hamna på New Zealand og i flatevidde den sjette største i verda. Ho ligg sørvest for eidet der Auckland ligg, og er ein arm av Tasmanhavet.
Sivert
Sivert er eit mannsnamn som oppstod som ei frisisk form av Siegward. Dette namnet har opphav i dei gammalhøgtyske orda sigu, 'siger', og wart, 'vakt'. Sigvard er den skandinaviske forma av dette namnet.
Sivert har namnedag i Noreg den 2. april og Sievert har namnedag i Sverige den 25. februar.
Andre stavemåtar av namnet er Sievert, Siewert, Siwert og Syvert. Moglege variantar er dansk Sivart, færøysk Sívar, norsk og svensk Siver, svensk Sifuert, Sivar og Sivard, og tysk Sibert, Siefert og Syfert.
Bruk
Sivert var eit utbreidd namn på norske gutebarn på 1700-talet og byrjinga av 1800-talet. I 2009 var det 2 193 norske menn som heitte Sivert.
Sneppål
Kjenneteikn
Sneppålen er mørkt brun eller grå på farge, og som regel mørkare på undersida. Gattfinnen og spissane på dei korte brystfinnane er nesten svarte.
Levesett
Sneppålen lever pelagisk på djupner frå 200 til 2000 m, vanlegvis frå 400 til 1000. Her heng han loddrett i vatnet med hovudet ned, og feiar nebbet gjennom vatnet. Kosthaldet består for det meste av reker han fangar etter antennene.
Gytinga skjer i dei frie vassmassane. Sneppålen har ytre befruktning, og egga flyt pelagisk medan dei utviklar seg til leptokefal-larvane, som er karakteristiske for ålefiskane. Under utviklinga til vaksen fisk vert larvane hovudsakleg tynnare. Først når dei er om lag 30 cm lange liknar dei på dei vaksne.
Manukau Harbour
Geografi
På grunn av den store hamna og det tronge innløpet mellom Manukau Heads, er tidevass-straumen rask og kraftig, og ein grunne ute i munningen gjer inn- og utsegling i hamna risikabel. Det mest tragiske skipsforliset på New Zealand fann stad på denne grunnen i 1863 då «HMS Orpheus» gjekk på grunn i godvêr, og 189 liv gjekk tapt. På grunn av dette tilhøvet, og fordi hamna er heller grunn, er ho ikkje ei viktig hamn i Auckland, og tilhøva ved Onehunga er ikkje særleg gode samanlikna med dei som finst i Waitematahamna nordaust for Aucklandseidet.
Hamna har tre hovudarmar: Mangere inlet i nordaust ligg nær det sentrale byområdet i Auckland, og dei indre forstadane Onehunga og Te Papapa ligg på den nordre breidda til denne armen. Sør for armen ligg dei tettbygde områda Otahuhu og Mangere. Mangere Bridge går over denne armen.
Papakura Channel ligg i søraust og strekkjer seg inn i det urbane området Papakura.
Eit tredje innløp med namnet Waiukuelva ligg i sørvest, og dette når sør til byen Waiuku. Flyplassen Auckland International Airport ligg nær den austlege breidda til hamna.
Rekreasjon
Hamna er ein populær stad for fiske, sjølv om det kan vera vanskeleg å setja båt på vatnet ettersom det finst få kaianlegg som kan brukast ved all vass-stand. Mange brukar derfor lokale strender til dette. Cornwallis, som ligg ved sida av halvøya Puponga Peninsula, var den første staden som var tiltenkt sete for den framtidige byen Auckland. På grunn av uærlege sal av landområde og mykje ulendt terreng vart busetnaden oppgitt i 1840-åra. Frå dei omkringliggjande, buskkledde åsane vart det fjerna store mengder kauritre for oppsaging og materialane vart utskipa frå ei kai ved Paratutai til anten den andre sida av Manukau Harbour ved Onehunga, til bruk ved oppbygginga av den nye byen Auckland, eller langs kysten til andre busetnader på New Zealand. Dei siste sagbruka vart nedlagde tidleg i 1920-åra.
Korsika
Korsika (korsikansk og italiensk Corsica, fransk Corse) er ei øy i Middelhavet som høyrer til Frankrike. Øya ligg vest for Italia, søraust for kontinental-Frankrike (170 km sør for Nice) og nord for Sardinia. Ho er den fjerde største øya i Middelhavet. Korsika er ein del av Frankrike og er kjend som Napoleon Bonaparte sin fødestad. På Korsika snakkar dei korsikansk, som vert klassifisert anten som eit eige språk, eller som ein dialekt av italiensk.
Frå byrjinga av 2000-talet har Korsika fått auka intresse som turistmål.
Geografi
Korsika består for ein stor del av fjell, det høgaste er Monte Cintu (2 710 m). På øya finst ein naturleg park (Parc Naturel Régional de Corse) med tusentals sjeldne dyre- og planteartar. Parken vart grunnlagt i 1972 og omfattar Golfe de Porto, Scandola naturreservat (frå 1983 verdsarv) og nokre av øyas høgaste toppar. På skrå over øya, frå nordvest til søraust, går ein vandringsveg Grand Route 20. Ruta er 20 mil lang og går frå Calenzana nær Calvi til Conca i nærleiken av Porto-Veccio. Den franske framandlegionen har ein garnison i fjella.
Turismen på Korsika er trass i at øya ligg i Middelhavet relativt begrensa og framfor alt konsentrert til området kring byane Calvi og L'Ile Rousse på nordkysten.
Politikk og statsapparat
[Ein] fylkesrådsleder har øya (per 2018).
Byar
Større byar: (korsikanske namn)
Andre byar:
Heia Tufte!
Heia Tufte! er ein røyndomsserie på TVNorge om fotballlaget Tufte IL.
TV-programmet vart raskt populært da det starta og er mellom dei mest sette i Noreg hausten 2005. Noko av populariteten kan koma av at folk kan le når dei kjenner seg att i det å ikkje meistre situasjonar, samtidig som den gode lagånda i Tufte viser at ein likevel kan ha det bra saman.
Laget
Laget er sett saman i høve serien. Det består av personar som knapt har rørt ein ball tidlegare, og som var mellom dei som vart vald sist i gymtimane. Blant dei mest kjende spelarane har vorte psykologistudenten og rollespelaren Martin og autografsamlaren Lars Olav.
Hovudtrenar for laget er Erik Thorstvedt, tidlegare målvakt for det norske landslaget. I nokre episodar dukkar det òg opp andre trenarar, til dømes Henning Berg.
Tufte IL i andre samanhengar
Første gongen Tufte IL vart kjent, var i ein av lottoreklamane til Norsk Tipping. Der såg vi at laget tapte kampane sine med store tal, men etter at ein av spelarane vart lottomillionær, kjøpte dei inn den danske målvakta Peter Schmeichel for å halde nullen.
Patrik Sjöberg
Patrik Sjöberg er fire gonger europameister i innandørs-EM. I tillegg vart han verdsmeister i innandørs-VM i Paris i 1985 og har fleire medaljar frå seinare innandørs-VM. Ein av Patrik Sjöbergs største prestasjonar var då han vart verdsmeister i høgdehopp under VM i friidrett 1987 i Roma. Her hoppa han 2,38 m.
Sjöberg deltok i OL for fyrste gong under sommar-OL 1984 i Los Angeles. Her tok han sølvmedaljen med eit hopp på 2,33. Vinnaren vart vesttyske Dietmar Mögenburg. Under sommar-OL 1988 i Seoul hoppa Sjöberg heile 2,36, altså høgare enn i Los Angeles, men enda likevel på delt tredjeplass og fekk bronsemedaljen. I sommar-OL 1992 i Barcelona gjekk gullet til verdsrekordhaldaren Javier Sotomayor, og Sjöberg fekk eit nytt OL-sølv. Sotomayor og Sjöberg hoppa begge over 2,34, men av di Sotomayor greidde det på fyrste forsøk, og Sjöberg på andre, vart medaljefordelinga som ho vart.
Det kasakhstanske høglandet
Det kasakhstanske høglandet (russisk: Казахский мелкосопочник, Kazakhskij melkosopotsjnik; kasakhisk: Сары Арқа, Sary Arka), er ein stort peneplanformasjon som strekker seg gjennom sentrale og austlege delar av Kasakhstan. Det består av låge fjell og høgareliggande sletter, og inneheld store førekomstar av kol i nord og kopar i sør. Sjeldne dyreartar som asiatisk gepard held kanskje framleis til i området. Fleire byar, som hovudstaden i landet, Astana, ligg her.
Ragnhild Gylver
Ragnhild Gylver er ein norsk forfattar.
Gylver er frå Asker, og har sidan ungdommen delteke og vunne i fleire litteraturkonkurransar. Ho debuterte med ungdomsboka Knas i 2000, då ho var 16. Gylver har òg vore aktiv i Amnesty International.
Pro bono publico
Pro bono publico, vanlegvis forkorta til pro bono, er eit latinsk uttrykk som betyr «for det offentlege gode». Uttrykket blir brukt om arbeid som blir utført friviljug og ubetalt som ei teneste til det samfunnet. Pro bono-arbeid inneber at fagfolk stiller opp med sine tenester til folk som ikkje normalt har råd til dei. Det er særleg vanleg i den juridiske profesjonen at advokatar vil påta seg å representere eller gje råd til personar som blir sett på som trengande eller i saker som advokaten oppfattar som viktige. Eit advokatfirma vil ofte utføre ei viss mengde pro bono-arbeid.
MF «Rosendal» (1975)
MF «Rosendal» er ei bilferje bygd i 1975 for Fylkesbaatane i Sogn og Fjordane (FSF) som MF «Stryn». Dei første ni åra gjekk ho i indre Sognefjorden i sambandet Kaupanger-Revsnes(-Årdalstangen. I 1984 vart ho flytta utover i Sognefjorden til sambandet Dragsvik-Vangsnes, der ho gjekk fram til 1993.
Ferja vart då kjøpt av A/S Bergen-Nordhordland Rutelag og omdøypt «Seimstrand». Ho gjekk då i rute over Fensfjorden i sambandet Leirvåg-Sløvåg-Skipavik-Gråvik. I oktober 1998 vart ho kjøpt av HSD og omdøypt «Rosendal». Ho gjekk då i ruter i Sunnhordland. Den 27. juli 2010 grunnstøtte ferja ved Gjermundshavn på grunn av ein teknisk svikt i manøversystemet. Ingen personar vart skadd i ulukka.
I 2011 vart ferja kjøpt av Torghatten Nord og byrja å gå i ruta Forøy-Ågskardet
Ogg
Ogg er eit patentfritt, open standard konteinarformat for digitale multimedia-bitstraumar, definert av Xiph.Org Foundation. Ei Ogg-fil kan innehalda fleire ulike mediafiler, organiserte for effektiv avspeling.
Filene i ei Ogg konteinarfil kan kodast og dekodast med mange ulike open kjeldekode kodekar for lyd, video og tekst (for til dømes undertitlar). Filer med endinga «.ogg» kan innehalda alle typar Ogg-mediafiler og på grunn av at formatet er lisensfritt har dei ulike Ogg-kodekane vorte nytta i mange forskjellige mediaavspelarar, både gratis og kommersielle. Mange produsentar av bærbare mediaspelarar nyttar òg Ogg-kodekar.
Ogg-formatet, er ein del av eit større Xiph.org Foundation-initiativ for å utvikla opne og gratis standardar for koding og dekoding av multimediainnhald. Xiph har laga ein såkalla referanseimplementering som er kan lastast ned gratis. Siste versjonen er libogg 1.1.3.
Filformatet
Ogg-filer inneheld dataeiningar som vert kalla «Ogg pages» (Ogg-sider). Kvar side startar med tekststrengen «OggS», som identifiserer fila som ei Ogg-fil. Kvar side har eit sidehovud som inneheld eit serienummer og eit sidenummer, som identifiserer sida som ei av fleire sider som til saman utgjer ein bitstraum. Ei Ogg-fil kan innehalda feire bitstraumar, som vert avspela saman (audio og video til dømes). Dei individuelle sidene i kvar bitstraum er da merkte slik at dei vert avspela til rett tid. Bitstraumar kan òg verta lagt til andre filer, slit at bitstraumane vert dekoda sekvensielt. Dette vert kalla «chaining» (lenking).
Sidestruktur
!width="5%"|Bit !width="10%"|Verdi !width="10%"|Flagg !width="75%"|Sidetype
Segmenta kan grupperast i pakkar, som er meiningsfylte dataeiningar for ein dekodar. Når segmentlengda er 255 tyder dette at det etterfyljande segmentet høyrer til i same pakke og at det skal skøytast på etter dette segmentet. Når segmentlengda er 0 - 254 tyder det at dette er det siste segmentet i denne pakken. Når pakkelengda er eit multippel av 255 vil det siste segmentet ha lengd 0.
Når den siste pakken held fram i neste side vil lengda til siste segment vera 255 og framhaldsflagget vil vera sett i den etterfyljande sida, for å syna at starten på neste side er framhald av føregåande side.
Ogg-kodekar
Ogg er berre eit konteinarformat; audio- og/eller videomaterialet ligg i Ogg-«konteinarar» inne i Ogg-fila. Desse konteinarane kan innehalda audio og video koda med ymse kodekar. Ei Ogg-fil som inneheld ein film vil (som oftast) innehalda både ein videostraum og ein audiostraum. Desse to straumane vil vera koda med to ulike kodekar, ein videokodek og ein audiokodek.
Historie
I mars 2003 vart to Internet RHC publiserte: RFC 3533 og RFC 3534. RFC 3534 har no (2006) status som «Framlegg til protokollstandard».
Utbreiing
Ogg har enda ikkje same utbreiing som MPEG-standarane (2006), men held på å få ei utbreiing for å koda gratis innhald, som til dømes musikk og multimedia-innhald på Wikipedia. Fleire og fleire digital audio spelarar får òg støtte for Ogg. Ogg-foratet vert òg nytta for mange spel, som til dømes Doom 3, Unreal Tournament 2004 og «Serious Sam: The Second Encounter engines». Dei mest pupulære Ogg Vorbis kodekane har innebygd støtte for mange spelarar og utvidingar er tilgjegeleg for dei fleste andre. Dei andre Ogg-kodekane har enda meir sporadisk støtte, men utvidingar er tilgjengelege for mange av dei.
Bergens Historiske Forening
Bergens Historiske Forening er ei lokalhistorisk foreining i og for Bergen, og den eldste lokalhistoriske foreininga i Noreg, skipa i 1894.
Stamsund
Stamsund er ein tettstad i Vestvågøy kommune i Lofoten i Nordland. Han har rundt 1000 innbyggjarar, og er eit viktig fiskevær med Norway Seafoods (tidlegare J.M. Johansen) og Havfisk (tidlegare Lofoten trålrederi) som viktigaste verksemder.
Stamsund er òg stoppestad for Hurtigruta.
Stamsund har eit stort kulturliv med to frie teatergrupper, Nordland dukketeaterverkstad, kunstgalleri og fleire kunstnarar.
Anjuj i Sakha
Anjuj munnar ut i deltaområdet til Kolyma, berre om lag 100 km frå munningen til sjølve Kolyma. Anjuj oppstår der elvane Bolsjoj Anjuj og Malyj Anjuj renn saman, like før Anjuj munnar ut i Kolyma. Sjølve Anjuj er derfor i røynda ikkje meir enn om lag 20 km lang.
El Ejido
El Ejido er ein by i provinsen Almería i den autonome regionen Andalucía i Spania. Han er eit senter for produksjon av frukt og grønsaker midt i Comarca de El Poniente.
Finn Borgen Førsund
Finn Borgen Førsund er ein norsk historikar frå Leirvik i Hyllestad kommune som har skrive kring 20 bøker om lokalhistoriske emne frå Sogn og Fjordane.
Södertälje kommun
Södertälje (Södertälje kommun) er ein kommune i Stockholms län i Sverige. Folketalet er 85 780. Administrasjonssenteret i kommunen er Södertälje.
Finn Borgen Førsund
Finn Borgen Førsund er far til Randi Førsund.
Södertälje kommun
Tettstader
Södertälje kommune har ti tettstader. Innbyggjartalet i tabellen er per 31. desember 2005.
Story of Wine
Story of Wine er ein sør-koreansk film frå 2008, regissert av Lee Cheol-ha. Filmen er 96 minutt lang.
Vinbaren «Story of Wine» feirar eittårsjubileum, og Min-Sung (Ki-woo Lee) har førebudd eit eksklusivt vinkart for kvelden. Kvar vin er tilknytt ei forteljing som representerer dei ulike kvalitetane til dei utvalde vinane. Kvar flaske har ei soge knytt til kjærleik, tap eller venskap.
1787
1787 (romartal MDCCLXXXVII) var eit normalår som byrja på ein måndag i den gregorianske kalenderen og eit normalår som byrja på ein fredag i den julianske kalenderen.
Den britisk-indiske hæren
Frå 1903 og fram til India fekk sjølvstende i 1947 var hæren sett saman av to fråskilde delar; den «innfødde» indiske hæren og regiment frå den britiske hæren som gjorde teneste i India.
Oddbjørn Leirvik
Oddbjørn Birger Leirvik er ein norsk professor i interreligiøse studiar ved Det teologiske fakultet ved Universitetet i Oslo. Dei primære forskingsfelta hans er islam og kristen-muslimske relasjonar; religionsdialog; religionsteologi; fleirkulturell etikk og religion og politikk. Frå 2006 har han vore leiar for studieprogramma i Religion og samfunn ved Det teologiske fakultet. I perioden 2004-2010 var han medlem av den sentrale forskargruppa ved Universitetet i Oslo sitt forskingsprogram Kulturell kompleksitet i det nye Norge (Culcom). Frå 2011 til 2013 leidde han det tverrfaglege forskingsnettverket Religion i pluralistiske samfunn (PluRel) ved Universitetet i Oslo.
Den britisk-indiske hæren
Ved delinga av Britisk India blei også den indiske hæren delt, i den indiske og den pakistanske hæren.
Oddbjørn Leirvik
Han har tidlegare vore stipendiat ved Det teologiske fakultet (frå 1996), prest ved og leiar for dialogsenteret Emmaus (1993-1996), prest i Paulus kirke i Oslo (1984-1993), og studentprest/generalsekretær i Norges kristelige studentforbund (1979-1983).
Leirvik har vore engasjert i oppbygging av fleire fora for religionsdialog i Noreg. Han var mellom initiativtakarane til Kontaktgruppa for Mellomkyrkjeleg Råd og Islamsk Råd og har vore leiar/medlem av gruppa frå starten i 1993. Han var også involvert i utviklinga av dialogsenteret Emmaus (no Kirkelig dialogsenter) frå byrjinga av 1990-talet i organiseringa av dei store trus- og livssynsdialogane ved Nansenskolen mellom 1992 og 1997. Leirvik er også medlem av kontaktgruppene mellom Den norske kyrkja og Buddhistforbundet (formalisert frå 2011) og mellom Den norske kyrkja og Human-Etisk Forbund (etablert 2014). I 2014 vart Leirvik tildelt Samarbeidsrådet for tros- og livssynssamfunn sin Dialogpris.
Leirvik var medlem av styret for Oslokoalisjonen for tros- og livssynsfrihet fra 2000 til 2008 og det statlege Tros- og livssynspolitisk utvalg (2010-2012). Han er medlem av Teologisk Nemnd under Mellomkyrkjeleg Råd for Den norske kyrkja (for perioden 2008-2014), og av redaksjonen for tidsskriftet Kirke og Kultur (frå 2008, vitskapleg redaktør frå 2010).
Aristoteles
Aristoteles (gresk Ἀριστοτέλης Aristotélēs, 384 f.Kr.–322 f.Kr.) var ein gresk filosof og naturforskar. Saman med Platon vert han ofte sett på som ein av dei to største filosofane i den antikke verda. Skolastikken, som spelte ei stor rolle innanfor mellomalderkristendommen, har røter i aristotelisk tenking.
Aristoteles er særleg kjent for å ha utvikla læra om syllogistiske slutningar, for si årsaks- og forandringslære og for si lære om praktisk skjønn og den gylne middelvegen.