cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Face Value
Face Value vart raskt ein stor suksess og gjekk til topps på UK Albums Chart for tre veker og nådde sjuandeplassen på den amerikanske Billboard 200. Det har sidan seld over fem millionar eksemplar i USA og 1,5 millionar i Storbritannia. Albumet fekk gode meldingar frå kritikarane. Den første singelen, «In the Air Tonight», kom ut i januar 1981 og nådde andreplassen på UK Singles Chart og vart kjend for trommearrangementet og bruken av gated reverb. I januar 2016 kom Face Value ut på ny med bonusspor og eit nytt omslag som likna på originalen men med eit nytt bilete av Collins på framsida.
Bakgrunn og innspeling
I 1978 hadde Phil Collins vore medlem av det engelske progrockbandet Genesis i nesten åtte år. Etter å ha vore trommisen deira i dei første fem åra, tok han motvillig over rolla som frontmann og songar i 1975, etter at den opphavlege songaren Peter Gabriel slutta. Den ni månader lange turneen til Genesis for å marknadsføre ...And Then There Were Three... (1978) vart problematisk for kona til Collins, Andrea, som klaga over at han ikkje var nok heime. Om han fullførte heile turneen kom ikkje ho til å vere der når han kom heim. Collins meinte at bandet var i ferd med å få det store gjennombrotet sitt og turneen kom til betale seg for framtida. Mot slutten av turneen valde Andrea å dra til foreldra sine i Vancouver i Canada med dei to barna deira. I eit forsøk på å redde ekteskapet flytta Collins til Vancouver, men mislukkast og kom attende til England i april 1979 då Andrea gjekk med på å kome attende med barna.
Under skrivinga av albumet danna Collins eit nært venskap med John Martyn og medverka på albumet hans, Grace and Danger (1980), som på same vis omhandla ei skilsmisse og slutten på eit forhold. Somme av songane til Collins skreiv vart framført av Genesis på Duke (1980), inkludert «Misunderstanding» som brukte det originale arrangementet til Collins. Han hadde spelt «In the Air Tonight» og «If Leaving Me is Easy» for gruppa, men dei vart fjerna fordi Collins meinte dei var «for enkle for bandet».
Tidlege albumtitlar var Interiors og Exposure. For å gje ut albumet signerte Collins ein solokontrakt med Virgin Records for distribusjon i Storbritannia. Han gjorde dette for å «forlate reiret» og sikre seg full kunstnarisk kontroll over musikken. Collins meinte òg at å gje ut albumet på Charisma Records, selskapet til Genesis, ville ha gjort albumet til ein mindre suksess på grunn av meininga folk måtte ha om bandet og selskapet på førehand. Collins meinte eit nytt selskap ville gjere at albumet kunne nå ut til eit større selskap.
Innspeling
Innspelinga for Face Value fann stad i Town House i London mellom seinvinteren 1979 og tidleg i januar 1981. Demoane Collins spelte inn på åtte sporr vart overført til ein 24-sporsopptakar. I følgje Classic Albums valde Collins, som voks opp med å lytte til amerikansk R&B som barn i Chiswick, å ta med seg ei R&B-blåserekkje, og leigde Phenix Horns, som spelte for Earth, Wind & Fire. Collins hadde spurt ein kontakt som kjende gruppa om dei var interessert i å spele for han, og då dei gjekk med på dette, møtte leiaren deira, Thomas «Tom Tom 84» Washington Collins og spurte han om å syngje seksjonane der blåsarane skulle inn på eit lydband. gruppa spelte inn sine partar dagen etter.
Collins produserte albumet sjølv med hjelp frå Hugh Padgham. I starten vurderte han George Clinton, Maurice White eller Phil Ramone før han forstod at han berre trengde nokon som kunne godta ideane hans. Assisterande lydteknikar var Nick Launay, som Collins var imponert over med arbeidet han hadde gjort for Public Image Limited. Collins var misnøgd med dei første versjonane av albumet, og skildra dei som eit Queen-album, «stort, britisk og likefram». Han lytta så til fleire svarte album, som The Jacksons sine og ei samling med soulartistar i samlinga si, og merka seg at teknikaren Mike Reece hadde arbeidd på fleire av dei. Reece handsama ein versjon som Collins var nøgd med.
Songar
Den enkle musikkstilen på Face Value kom av at Collins likte dei enkle melodiane til Weather Report og svart musikk. Sidan Collins sjølv var trommeslagar, var det kontroversielt at han brukte trommemaskin på albumet. Collins sa han ønkte å eksperimentere med ein annan stil og var inspirert av arbeidet til den tidlegare bandkollegaen Peter Gabriel, som hadde brukte trommemaskin på det siste albumet sitt. Collins var med på dette albumet. Mange av songane vart arrangerte av Collins og Thomas «Tom Tom 84» Washington. Han brukte indisk-aktige fiolinar, spelt av L. Shankar, for ekstra tekstur.
Den siste innspelinga for Face Value var i januar 1981, før den første singelen, «In the Air Tonight», kom ut. Sjefen i Atlantic, Ahmet Ertegun, rådde Collins til å spele trommer på versa og opninga av songen, medan albumversjonen ikkje har trommer før mellomspelet.
Albumet inneheld songar innan forskjellige sjangrar. Mange av songane ligg innafor R&B med ein lett smak av funk, særskild på «I'm Not Moving», der Collins song korvokalen sin gjennom ein vocoder. «Droned» og «Hand in Hand» er meir progressive rockeinstrumentalar, der den første har ein eksotisk, afrikansk stil, medan «Hand in Hand» har element av jazz, eit barnekor frå Los Angeles som nynnar musikken og improvisert instrumentering frå Collins og Phenix Horns. «The Roof Is Leaking» har element av Delta blues og country. «Behind the Lines» vart opphavleg spelt inn av Genesis for Duke som ein progrocksong. Collins arbeidde han om til ein blåsar-basert R&B/funk-song. Versjonen av The Beatles-songen «Tomorrow Never Knows» består av instrument og vokal spelt inn av baklengs av Collins. Etter songen er over kan ein høyre Collins roleg syngje «Over the Rainbow» som ein referanse til det nylege drapet på John Lennon. Denne siste songen er stort sett ikkje ført opp på plateomslaga, og var den einaste gongen Collins nytta eit løynd spor på ei av utgjevingane sine.
Fire av songane som Collins skreiv for Face Value vart ikkje nytta: «Misunderstanding» og «Please Don't Ask» som begge kom ut på Genesis-albumet Duke, «How Can You Just Sit There» (som utvikla eg til singelen «Against All Odds (Take a Look at Me Now)» i 1984), og det som vart «Don't Lose My Number», som først kom ut på det tredje albumet til Collins, No Jacket Required i 1985.
Plateomslag
Collins rekna Face Value som eit særs personleg prosjekt, som var årsaka til at det vart vald eit nærbilete av andletet til Collins på framsida. På baksida av omslaget kan ein sjå bakhovudet til Collins. Collins skreiv sjølv all teksten på plateomlaget for hand, til og med juridiske merknaden på ytterkanten av etiketten på LP-plata. Under opplistinga av musikarane skreiv han ikkje «Phil Collins», men berre «Me».
Utgjeving
Albumet kom ut 13. februar 1981, og vart raskt ein stor suksess, og gjekk til topps på albumlistene i Storbritannia, Canada og andre europeiske land, medan det nådde sjuandeplassen i USA. «In the Air Tonight» vart den største hitten frå albumet og nådde andreplassen i Storbritannia og toppen av listene i tre andre land og topp 20 i USA. Andre songar, som «I Missed Again», nådde 14. plassen i Storbritannia og 19. plassen i USA, medan ein tredje singel, «If Leaving Me Is Easy», nådde 17. plassen i Storbritannia. Denne kom ikkje ut i Amerika. Albumet har seld over fem millionar eksemplar i USA og fått fem ganger platinplate der, og ti gonger platinaplate i Canada. Det vart ingen turné etter albumet.
Mottaking
Face Value fekk god kritikk. William Ruhlmann i AllMusic gav Face Value fire og ei halv stjerne av fem. Han sa «Collins syner seg sjølv som ein lidenskapleg songar (og markant trommeslagar) med eit talent for både kjenslemessige balladar og snerrande rockarar.» Steve Pond i Rolling Stone gav albumet tre av fem stjerner. Han sa at «Collins held på den flytande vokale tonen han i seinare tid har utvikla i Genesis, men ignorerer dei oppblåste ideane deira til fordel for grunnleggjande pop og R&B.». Han kalla òg albumet «popmusikk om personleg opprør». Men sa òg «det knuste hjartet til songaren er for tydeleg på omslaget, og her er mange musikalske feilsteg».
I 2013 skreiv Will Levith for Ultimate Classic Rock at albumet i dag er ein klassikar med «ein av dei beste 80-talsongane: 'In the Air Tonight', som alle på eit eller anna tidspunkt har spelt lufttrommer til». Han skildra versjonen av Beatles sin «Tomorrow Never Knows» som «absolutt frykteleg» og spurte «Kvifor Collins meinte det var naudsynt å leggje ein så stor drit på eit elles glimrande album er ikkje til å forstå.» I 2016 skildra Dorian Lynskey i The Guardian Face Value som «ein fengslande debut, som vandrar mellom kunstrock og sjelfull MOR... den mest potente kvaliteten ved Face Value er den emosjonelle openheita. Som det tankefulle portrettet på omslaget adresserer songane lyttaren med urokkeleg direktheit.»
Medverkande
Produksjon
Hasbanielva
Hasbanielva (arabisk الحاصباني, al-Ḥāṣbānī) eller Snirelva (hebraisk נחל שניר, Nahal Snir) er ei sideelv til Jordanelva. Hasbani får hovudsakleg vatn frå to kjelder i Libanon, Wazzani og Haqzbieh, sistnemnte er ei gruppe kjelder øvst i Hasbani. Hasbani renn 40 km i Libanon før ho kryssa grensa til Israelog renn saman med Banias og Danelva ein stad nord i Israel og dannnar Jordanelva. Omkring fire kilometer nedanfor Ghajar, dannar Hasbani grensa mellom Libanon og Golanhøgdene.
I lag har Wazzani og Haqzbieh ei samla årleg vassføring på 138 millionar m³ per. Kring 20% av Hasbani kjem frå Wazzanikjelda ved Ghajar, nær den libanesisk-israelske grensa, kring 3 km vest for foten av Hermon. Bidraget frå Wazzanikjelda er særs viktig, sidan ho er den einaste som flyt året rundt ut i elva, i både Libanon og Israel.
Bruken av vassressursane i området, inkludert Hasbani, har vore kjelde til konflikt og var ein av faktorane som førte til seksdagarskrigen i 1967. Hasbani vart innlemma i Jordandalen sameinte vassplan, som vart lagt fram i 1955 av den amerikanske utsendinga Eric Johnston. I følgje planen kunne Libanon nytte 35 million kubikkmeter i året av vatnet. Planen vart avslått av Den arabiske ligaen. I staden avgjorde det andre arabiske toppmøtet i Kairo i januar 1964 at ligaen let Syria, Libanon og Jordan byrje eit vassavleiingsprosjekt. Syria starta å bygje ein kanal for å leie vatn frå Baniaselva bort frå Israel og langs fjellsida av Golan mot Yarmoukelva. Libanon skule bygge ein kanal frå Hasbani til Banias og fullføre planen Prosjektet skulle avleiie 20 til 30 millionar kubikkmeter med vatn frå sideelvane til Jordanelva til Syria og Jordan for utvikling av desse landa. Dette førte til ein militær inngripen av Israel, først med stridsvogneld ogs å, då syrarane flytta arbeidet lenger aust, med flyåtak.
I 2001 sette dei libanesiske styresmaktene opp ein liten pumpestasjon med eit 10 cm borehol for å trekke opp vatn for landsbyen Ghajar. I mars 2002 avleidde Libanon òg delar av Hasbani for å gje vatn til landsbyen Wazzani. Dette var i følgje Ariel Sharon ein «casus belli» og kunne føre til krig, og under den andre Libanonkrigen vart pumpestasjonen øydelagd av det israelske forsvaret.
Pallasovka
Pallasovka vart grunnlagd i 1907 som busetnaden Torgun (russisk: Торгунь), under bygginga av jernbanestasjonen med same namn. Same år vart namnet endra til Pallasovka, til ære for akademikaren Pjotr Pallas (1741–1811), som vitja området i 1773–1774. Hann fekk bystatus i 1967.
Florø Sportsklubb
Florø Sportsklubb er eit norsk idrettslag heimehøyrande i Florø. Laget vart stifta 12. juni 1912 som Florø Fotballklubb. Perioden 1929-45 heitte laget Florø-Varg. Etter samanslåing med arbeidaridrettslaget Atgeir (stifta 1931) i 1945 vart namnet endra til Florø Sportsklubb. Idrettslaget er aktivt med i fotball og handball. Fotballaga spelar heimekampane på Florø stadion, i blå-og-svart-stripete trøyer og svarte underdelar.
Herrelaget i fotball
Laget spelar i 2. divisjon (2020).
I 2017-sesongen spelte Florø SK for aller fyrste gong på nivå to i seriesystemet i norsk fotball.
! Sesong ! ! Pos. ! K ! V ! U ! T ! + ! - ! P !cupen !Notatar
Newark-on-Trent
Newark-on-Trent (som regel forkorta til Newark) er ein marknadsby i grevskapet Nottinghamshire i England. Han har kring 25 500 innbyggjarar og ligg ved elva Trent, Great North Road og East Coast Main-jernbanelinje.
DragonForce
DragonForce er eit britisk power-metal-band. Bandet blei oppretta i 1999 i London.
Fylkesveg 390
Fylkesveg 390 finst i fleire fylke i Noreg:
Kyrkjebygg i Noreg
Bakgrunn
Frå år 1620 vart det ført systematiske kyrkjerekneskap, medan kjelder til eldre kyrkjehistorie er fragmentert. Kunnskap om mellomalderkyrkjer er delvis basert på arkeologisk materiale.
Institusjonell
I tidleg kristen tid vart det skipa ei administrativ inndeling av landet. Hordaland vart til dømes delt i fjordung (firedel av eit fylke) og åttung med kvar si hovudkyrkje. Sakshaug gamle kyrkje var til dømes hovudkyrkje for eit av fire distrikt i Inntrøndelag.
Kyrkjebygging vart sterkt påverka av statens eller kongemakta si rolle. Gulatingloven omtalar i kapittel 12 reglar for vedlikehald av kyrkjene: «Um einskildmenn byggjer kyrkje, anten lendmann gjer det eller bonde, eller kven det er som byggjer kyrkje, skal han halda henne i stand og inkje øyda tufti. Men um kyrkja brotnar og hyrnestavane fell, då skal han føra timber på tufti innan tolv månadar; um det ikkje kjem, skal han bøta tre merker for det til biskopen og koma med timber og byggja opp kyrkja likevel.» Reformasjonen vart gjennomført med tvang i 1537 då Kristian 3 gjorde luterhanismen til statsreligion i riket. Kongen tok då kontroll over kyrkjegodset, og ein del kyrkjebygg vart rasert eller oppgitt. Bispar og prestar vart statstenestemenn under kongen. I 1662 fekk landet ein kongeleg kyrkjeinspektør, og dei nye formene som kom på denne tida (som Y-forma og åttekantforma) kan ha samanheng med dette. Grunnlova av 1814 stadfesta lutheranismen som statens religion. Forbodet mot katolisisme i Noreg vart fjerna i 1843, medan forbodet mot munkeordnar vart fjerna i 1897.
Etter 1814 vart saker som gjaldt kyrkjebygg flytta frå kanselliet i København til kyrkjedepartementet i Christiania, og godkjenningsprosessen vart meir byråkratisk. Lokale initiativ og lokal påverknad vart då i stor grad moderert av embetsverket.
Kyrkjelova frå 1851 kravde at kvart kyrkjebygg skal romme minst 30 % av innbyggjarane i soknet. Dei 623 kyrkjene frå andre halvdel av 1800-talet er difor relativt store. Kyrkjelova frå 1996 kravde at kvart bygg innanfor Den norske kyrkje skal ha plass til minst 1/10 av kyrkjelyden, men aldri færre enn 200 sete og det er ikkje krav om meir enn 500 sete.
Kvart kyrkjebygg har vore rekna som ei sjølvstendig institusjon (sjølveigd), ofte med eiga jord som har gitt leigeinntekter. Kyrkjelyden var sjølv ansvarleg for oppføring og vedlikehald av kyrkjebygget, eit prinsipp som vart innført så tidleg som på Mostratinget i 1024. I tida 1700-1720 selde Kongen om lag 600 kyrkjer til private for å finansiere Den store nordiske krigen, desse bygga vart kjøpt tilbake i løpet av dei neste 150 åra. Kyrkjelova av 1897 stadfesta at kyrkjebygga høyrer til kyrkjelyden, unntaket er enkelte museumskyrkjer og bygg eigd av Fortidsminneforeningen. Kyrkjegarden (oftast brukt som gravplass) har same eigartilhøve som kyrkjebygget. Den enkelte kommune har som regel ansvar for teknisk drift og finansiering av kyrkjebygg og kyrkjegard innanfor Den norske kyrkja, medan tilsyn og administrasjon (etter kyrkjelova 1996) ligg hos kyrkjelydens eigne organ og ein tilsett dagleg leiar (kyrkjeverje). Den norske stat eig i utgangspunktet ingen kyrkjebygg med unntak av mellom anna Akershus slottskyrkje og Svalbard kyrkje. Nidarosdomen kan også reknast som statleg eigedom fordi restaureringsarbeida sidan 1869 har vore finansiert direkte over statsbudsjettet.
Val til Riksforsamlinga på Eidsvoll og det første Stortinget i 1814 fann hovudsakleg staf i kyrkjene (etter gudstenesta). Omkring 180 av dei omkring 300 kyrkjebygga som tente som vallokale i 1814 står framleis.
Vern og nedlegging
Alle gjenstandar frå før 1537 og alle bygg eldre enn 1650 er automatisk verna, men utan at eigartilhøve blir endra. Om lag 10 % av eksisterande kyrkjer er oppført i mellomalderen. 220 kyrkjebygg er freda, og i tillegg er 765 listeført som verdfulle kulturminne. Til samanlikning er 87 % av svenske kyrkjer freda og 75 % av engelske kyrkjer er freda. Av dei omkring 1000 stavkyrkjene som vart oppført i mellomalderen er nesten alle borte, mange vart rivne fordi dei var i dårleg stand eller for å gje plass til ei større kyrkje ettersom kyrkjelyden vaks på 1600-1700-talet. Berre 9 (av 58) mellomaldersteinkyrkjer i byane eksisterer, dei andre forsvann i brann eller riving. Til dømes gamle Ulstein kyrkje vart skada av lynnedslag og erstatta av tømmerkyrkje. Den tidlegare Melhus kyrkje vart riven i 1890 som ei av dei siste.
Til forskjell frå mange andre europeisk land var det i Noreg praktisk tala ingen adel som brukte ressursar på palass eller herregardar. I staden investerte lokalsamfunnet i kyrkjebygging. Dei norske kyrkjene er difor landets praktbygg og sentrale kulturminner med omsyn til utvikling innanfor kunst, arkitektur og byggjeteknikk. I Noreg er berre omkring 250 profane mellomalderbygg teke vare på.
Nedgang i bruk og endra soknegrenser kan føre til at kyrkjer blir overflødige. I til dømes Nederland og Danmark gjer små kyrkjelydar at eit stort tal kyrkjer blir stengde. I Nederland har over 600 kyrkjer blitt lagt ned dei siste tre åra. I Noreg er eit fåtal kyrkjebygg tekne ut av vanleg bruk, det gjeld mellom anna Markus kyrkje (Oslo) og Jakob kyrkje i Oslo. Soknerådet gjekk i 2013 inn for avvikling og sal av Bø kyrkje i Hyllestad. Bredtvet kyrkje i Groruddalen er utleigd til den katolske kyrkja. Metodistkyrkja Sigerfjord i Sortland vart seld til privat i 2012, og metodistkyrkja i Arendal (oppført 1871) vart avvigsla i 2012.
Brann er ein trussel særleg mot dei norske trekyrkjene. Brannen i Grue kyrkje kravde 113 liv og er den største kjente brannkatastrofen i Noreg. Enkelte kyrkjer har også blitt påtent, til dømes Åsane gamle kyrkje og Fantoft stavkyrkje (både to vart gjenreist som kopiar). Den 300 år gamle Meldal kyrkje brann i 1981 og vart gjenreist etter mønster av den tapte. Østre Porsgrunn kyrkje, ei dei største tømmerkyrkjene i landet, gjekk tapt i 2011. Også steinkyrkjer har fått store skadar ved brann, til dømes har Nidarosdomen og Nykirken i Bergen vore skada av brann fleire gongar.
Av dei 1676 kyrkjene som eksisterte i 1975 var 1324 bygg oppført før andre verdskrigen (i tråd med tradisjonelle arkitektoniske former) og vart av Muri kalla «gamle kyrkjer».
Arkitektar
Dei eldre kyrkjene har ofte ukjende arkitektar eller dei vart utforma av byggmeisteren som «bygde etter eige hovud». Kyrkjerekneskapane frå 1600-1700-talet viser at det ofte var særskilte kyrkjebyggjarar (byggmeistrar og medhjelparar spesialisert i kyrkjebygging), slik at det ferdige byggverket vart prega av byggelagets handtverkstradisjon og formspråk. Anders Thorsen Syrtveit er døme på ein kjend kyrkjebyggjar frå Agder. Murmeisteren Svend Aspås verka som byggjeleiar og dels som arkitekt for fleire store kyrkjer. Presten Abraham Pihl blir rekna som arkitekt mellom anna for Vang kyrkje på Hedmarken. Den store kyrkja på Kongsberg vart teikna av bergmeisteren der.
På 1800-talet kom dei profesjonelle arkitektane. Ei rad kyrkjer vart oppført etter typeteikningar av arkitekten Jacob Wilhelm Nordan, til dømes Gjøvik kyrkje. Om lag 100 kyrkjer vart bygd etter Nordans teikningar, meir enn nokon annan arkitekt i Noreg. Same teikningar kunne bli brukt til fleire kyrkjer, til dømes laga Georg Andreas Bull teikningar til Nes kyrkje i Hallingdal og Frosta kyrkje vart eit par år seinare oppført etter same teikningar. Arkitektane Linstow (delvis utdanna ved Bergseminaret) og Grosch utforma den unge hovudstaden Christiania og i tillegg eit stort tal kyrkjer på 1800-talet. På eige initiativ laga Linstow «Udkast til Kirkebygninger paa Landet i Norge. Til Veiledning for de Kirke-Eiere som uden Architects Hjelp ville opføre Kirker.» (truleg som følge av den fryktelege Brannen i Grue kyrkje) og i 1831 hadde han ei samling mønsterteikningar for kyrkjebygg klar.
Demografi
Det er ingen manntal eller andre nøyaktige register over folkesetnaden i mellomalderen, men før svartedauden hadde Noreg eit folketal på mellom 300 000 og 400 000. Ved reformasjonen var folketalet under 200 000 og først i 1650 var folketalet på same nivå som før svartedauden. Då kyrkjebygging tok til omkring 1050 var folketalet omkring 200 000. Etter Svartedauden vart mange gardar og busetjingar lagt aude, i dei mest marginale jordbruksområda vart opp mot 80 % av gardane oppgitt. Stader som Skien, Veøy og Borgund (Ålesund) gjekk ut av bruk som kjøpstader. Kyrkja sine inntekter var etter svartedauden under ein firedel av inntektene før svartedauden. I 2012 var 76 % av innbyggjarane i Noreg medlemmar av Den norske kyrkja (mot 86 % i 2001), medan 5,6 % er medlemmar av andre kyrkjesamfunn. Den romersk-katolske kyrkja har omkring 100 000 medlemmar fordelt på 35 sokn med eigne kyrkjebygg.
Plassering
Etter gamal skikk skal kyrkjene peike mot aust, slik at koret er i austre ende medan inngangen er i vestre.
Byggjeteknikk
Det mest særmerkte ved norsk kyrkjebygging er utstrakt bruk av tre som byggemateriale som i dei mellomalderske stavkyrkjene og i nyare kyrkjer bygd av tømmer. Internasjonalt er stavkyrkjene nær eineståande i sitt slag.
Dei første kyrkjene
Dei første bygga var truleg enkle stolpekyrkjer reist på 900 og 1000-talet. Dei meir varige stavkyrkjene kom etterkvart i staden for stolpekyrkjene. Restar av stolpekyrkjer finst mellom anna under Urnes stavkyrkje og Lom stavkyrkje. Den vesentlege skilnaden på stolpekyrkjer og stavkyrkjer er at i stolpekyrkjene var jordgravne stolpar sentralt i den bærande konstruksjonen, medan stavkyrkjene har stolpar («stavar») som kviler på ei treramme (grunnstokk, svill) som ligg på en grunnmur av stein. Stolpegropene var frå 20 cm til 1 m djupe, og stolpene var omkring 30 cm i diameter (en 5 m høy stolpe veide da omkring 300 kg). Stavkonstruksjonen kom i staden for stolpekonstruksjonen gradvis frå omkring år 1000. Håkon Christie gjekk ut frå at stolpekonstruksjonen gjekk ut av bruk fordi stolpane rotna nedanfrå. Jørgen H. Jensenius meiner at arkeologisk materiale ikkje gjev klar støtte til Christies råtehypotese, endring i storleik eller overgang til steinkyrkje kan også vere ei forklaring på at jordgravne stolpar gjekk ut av bruk. Røldal stavkyrkje kan ha hatt innslag av stolpar sett i jorda heilt til 1913. I Lom stavkyrkje er steinfundamentet og grunnstokkane lagt omtrent rett over dei attfylte stolpehola. Bortsett frå ulik fundamenteringsmetode meiner Jensenius at stolpekyrkjene i hovudtrekk var som ei stavkyrkje.
Mellomalder: Stav og stein
Omkring 1300 kyrkjebygg vart reist på 1100-1200-talet i det som var landets første byggeboom. Det var kanskje så mykje som 1000 stavkyrkjer i mellomalderen, men berre 271-300 steinkyrkjer (160 av desse eksisterer fortsatt). Til samanlikning har Sverige 900 og Danmark 1800 steinkyrkjer frå mellomalderen. Alle trekyrkjer vart før reformasjonen oppført i stavkonstruksjon, berre ei eller kanskje to små kyrkjer vart bygd av lafta tømmer. Det store talet på stavkyrkjer var særleg i tynt folkesette område som fjelldalane og skogsbygdene, og i fiskevær på øyane og mindre fjordarmar.
Steinkyrkjene vart oppført i byane, langs kysten og i rike jordbruksområde på Austlandet og i Trøndelag. Av dei opp mot 300 steinkyrkjene reist i mellomalderen var 58 byar og kaupangar (Bergen åleine hadde 19), men berre 9 av desse er eksisterer i dag. Hovudkyrkjene og «fylkeskyrkjene» var ofte i stein, til dømes Kinsarvik kyrkje i Hardanger. På Sunnmøre vart det til dømes bygd minst sju steinkyrkjer, tre av dei låg i det regionale senteret Borgundkaupangen og fire heilt ute ved kysten (Åheim, Giske, Ulstein, Herøy) - ingen i fjordbygdene. I enkelte senter i fjorddistrikta vart det også bygd steinkyrkjer, til dømes er hovudkyrkja i Aurland (Vangen kyrkje) i stein, medan dei mindre kyrkjene i Undredal og Flåm er i tre.
Etter reformasjonen: Tømmer tar over
På 1400- og 1500-talet vart det praktisk tala ikkje reist nye kyrkjer i Noreg. Dei fleste stavkyrkjene forsvann fram mot 1700 og vart ofte avløyst av kyrkjer i lafta tømmer. På landet var alle nye kyrkjer i tida 1600-1800 lafta tømmer (med unnatak av Sør-Fron kyrkje), og tre som byggjemateriale dominerte endå meir enn i mellomalderen. Fet kyrkje frå 1580 var ei tidleg tømmerkyrkje oppført etter reformasjonen. I dei 200 åra 1600-1800 vart det reist færre enn 20 kyrkjer av stein eller tegl.
Tømmerkonstruksjonen gav ein lågare og tyngre bygningstype enn stavkyrkjene frå mellomalderen. Dyktige kyrkjebyggarar reiste gjerne frå bygd til bygd og sette opp kyrkjer etter eige hovud og ikkje etter europeiske stilretningar i samtida. Grunnplanet tidleg på 1600-talet var ofte enkelt med eit rektangulært skip og smalare kor (langkyrkje), men i siste halvdel av 1600-talet vart korsforma grunnplan vanleg og på 1700-talet vart krosskyrkja det dominerande (på Vestlandet dominerte fortsatt langkyrkja). Tverrarmane i krosskyrkja hjelper til å stive av laftekonstruksjonen slik at kyrkjerommet kan lagast større. Sæther meiner at med laftekonstruksjon vart også lengda på tømmeret avgjerande og det kom etterkvart mange planformer som høvde med tømmeret. Austigard trur at mangel på stort tømmer også er ei forklaring på at krosskyrkjene vart vanlege på 1600-talet: Den store eksporten av treverk mellom anna til Holland gjorde at det stort sett var smått hustømmer igjen, men det var nok til 5-6 meter lange krossarmar. Opp til ein viss storleik høvde krosskyrkja godt med lafteteknikken. I ein laftekonstruksjon blir høge veggar og veggar gjennomskorne av dører og store vindauge mindre stabile. Rein lafteteknikk avgrensar difor storleik, form og opningar i bygget. I Samnanger kyrkje har sideskipa i basilikaforma fått avkutta hjørne (slik at grunnplanet vart åttekanta), dette er truleg gjort for å sleppe å skøyte stokkane i tømmerkonstruksjonen. På slutten av 1800-talet vart langkyrkjene igjen dominerande og dei vart ofte bygd store i samsvar med kyrkjelova frå 1851. Desse høge tømmerveggane med store vindauge måtte då avstivast mellom anna med strekkfiskar.
bMedrekna tapte bygg.
cI tillegg om lag 60 bygg tapt i brann.
Moderne teknikk
Ved gjenreisinga etter andre verdskrigen var arkitekturen i byrjinga tradisjonell, men med nye materialar som armert betong, døme på dette er Molde og Bodø kyrkjer frå 1950-talet. Lillestrøm kyrkje frå før krigen er også oppført i betong, men i gamal stil. På 1960-talet vart kyrkjearkitekturen og byggjeteknikken lausrive frå tradisjonen slik at det kom nye former som i Ishavskatedralen og Kirkelandet kyrkje i Kristiansund. Ishavskatedralen er oppført i lettbetong og aluminium.
Utforming
Tabellen viser norske kyrkjebygg gjennom historie inndelt etter grunnplan. Inndelinga i tabellen er ikkje eksakt fordi det finst kombinasjonsformer og ein del mellomalderkyrkjer med langplan vart seinare utvida til krossplan. Til dømes er Dolstad kyrkje ein kombinasjon av åttekant og krossplan. Enkelte åttekantkyrker har ei utstrekt form med koret i ein eigen bygningsdel utanfor åttekanten, slik som i langkyrkjene. Flesberg stavkyrkje er døme på kyrkje med opphavleg langplan.
I mellomalderen vart dei fleste kyrkjene bygd av tre og alle i stavkyrkjeteknikk. Stavkyrkjene vart oppført både som einskipa langkyrkjer (type A) og med heva midtrom (type B). Type B har trekk av både treskipa basilika og sentralkyrkje, samtidig som dei har eit langstrakt midtrom. Likskapen med basilikaforma har gjeve opphav til teorien om at stavkyrkjene er romanske basilika overført til trekonstruksjon, men stavkyrkjenes opphav er fortsatt eit uavklart spørsmål. Anker meiner til dømes at den utanlandske steinarkitekturen hovudsakleg har påverka utforminga ornament og andre detaljar.
Dei fleste steinkyrkjene vart i mellomalderen oppført som langkyrkjer med nokre få i klassisk basilikaform (til dømes Gamle Aker kyrkje). På 1400-1500-talet vart det praktisk tala ikkje sett opp nye kyrkjer. Frå reformasjonen til 1617 var det bygd berre eit fåtal kyrkjer. Då det igjen vart bygd nye kyrkjer på 1600-talet vart det nesten berre brukt treverk, men stavkyrkjeteknikken var forlaten til fordel for tømmerkonstruksjon. Dei tidlegare katolske kyrkjene vart omgjort til protestantiske. Dei nye kyrkjebygga på 1600-talet braut forsiktig med den katolske tradisjonen, medan kyrkjebygginga på 1700-talet viste framvekst av ein eigen protestantisk stil. Preikestolen vart sentral i kyrkjerommet i samsvar med protestantismens vekt på det talte ordet (preika) som den sentrale delen av gudstenesta. I denne perioden vart også preikestolalteret introdusert, truleg med Kongsberg kyrkje som den første. På 1700-talet vart det også eksperimentert med nye former, til dømes åttekanten som i Sør-Fron kyrkje og Y-forma som i Rennebu kyrkje.
Klokketårn
Kyrkjetårnet har lenge vore ein sentral del av bygget, men dei eldste kyrkjene i landet hadde truleg berre ein enkel klokkestøpul eller ikkje klokketårn i det heile. I løpet av mellomalderen vart stilen høgare og slankare avslutning av tårnet, samstundes skulle tårnet tåle tyngre klokker (fleire hundre kg). Då lafting tok over som teknikk på 1600-talet vart tårnet utført i bindingsverk.
I den tradisjonelle norske kyrkja går ein gjennom tårnfoten (våpenhuset) for å kome inn i kyrkja. Norske kyrkjebygg har varierande plassering av klokketårnet. Sentralt plassert tårn midt på taket (takryttar) er brukt både i krosskyrkjer og åttekantkyrkjer, også ein del langkyrkjer har sentralt tårn. Tårn over eller integrert med våpenhuset (ofte i vestre ende av bygget) er mykje brukt. Eit unnatak er Svolvær kyrkje der koret er i tårnfoten i byggets sørlege ende. Enkelt kyrkjer har frittståande klokkestopul. Borgund stavkyrkje har både takryttar og klokke i frittståande stopul. Lillestrøm kyrkje har frittståande klokketårn. Tyngre klokker gir meir eller djupare klang, slik at to tunge klokker er betre enn tre lettare. Ei god kyrkjeklokke bør vere på minste 400 kg i følgje Sæther.
Storleik
Nidarosdomen er den einaste store gotiske katedralen i Noreg, det er også den største mellomalderkyrkja i Skandinavia med lengd 102 m, breidde 50 m og 21 m under taket. Kongsberg kyrkje med opphavleg 2400 sitjeplassar og 1000 m2 golvflate blir rekna som det største kyrkjebygget i Noreg. Kongsberg var med sine sølvgruver ein av dei største og viktigaste byane i Noreg på 1600-1700-talet. Røros kyrkje med 1600 sitjeplassar er også ei av dei største i Noreg og også den oppført i tilknyting til eit bergverk. Østby reknar desse to som dei mest monumentale kyrkjene frå 1700-talet. Lyngdal kyrkje er med 1600 seter ei av dei største bygdekyrkjene i landet.
Sjølv om «domkyrkje» (katedral) viser til funksjon eller status som bispesete, blir enkelte kyrkjer omtala slik, til dømes Sør-Fron kyrkje, Vågan kyrkje og Slidredomen.
I følgje Lorentz Dietrichson var dei første stavkyrkjene relativt små, kanskje på grunn av byggjeteknikken. Dietrichson identifiserer «Møre-typen» som både den yngste og største av stavkyrkjene. Han rekna ut grunnflata for 79 kyrkjer og kom til at dei tapte stavkyrkjene i Hjørundfjord, Volda og Norddal var på over 3000 kvadratfot, meir enn tre gonger så store som Urnes stavkyrkje eller Hopperstad stavkyrkje.
Nokre av dei største kyrkjebygga i Noreg (etter tal sitjeplassar - lista er ufullstendig):
Ei av dei minste er Undredal stavkyrkje med berre 40 plassar.
Etter andre verdskrigen
I denne perioden vart nye materialar og nye byggjeteknikkar (som armert betong) innført, og etterkvart kom moderne design til å dominere.
Heke Peak
Heke Peak er eit fjell på 2175 moh på ryggen som dannar sørveggen av Mitchellbreen nær toppen av breen, i Royal Society Range i Victoria Land i Antarktis. Det vart namngjeve i 1993 av New Zealand Geographic Board etter Randal Heke, formannen for byggmannskapet som bygde den newzealandske Scott-basen i 1957. Han oversåg bygnginane i mange år fram til han vart pensjonist.
Pettneu am Arlberg
Landbruk og turisme er hovundnæringar. Pettneu profilerer seg som eit meir familievennleg turmål, jamført med nærliggande St. Anton.
Wols
Wols eller Alfred Otto Wolfgang Schulze var ein tysk målar.
Han studerte først musikk og var ein kort stund elev ved Bauhaus, før han i 1932 flytta til Frankrike. Frå 1933 til 1937 arbeidde han som fotograf. Han illustrerte fleire diktsamlingar av Franz Kafka og Jean-Paul Sartre, og skreiv òg lyrikk sjølv. Han viste stor interesse for automatismen, og i måleria hans mellom 1946 og 1951 bygde han på førestillinga om måleriet som direkte kjensleuttrykk, sakt utan hjelp frå medvitet. Wols vart eksponent for såkalla tachistiske måleri, der fargeflekken og penselstrøket skulle uttrykke ein eigen materiell røyndom, der kunstnaren er opphavsmannen, men ikkje heilt den bestemmande.
T.I. Itkonen
Toivo Immanuel Itkonen var ein finsk folkelivs- og språkforskar.
Han var forstandar for det finske Nationalmuseets folkelivsavdeling 1935–55.
Toivo Itkonen arbeidde framfor alt med den andelege og materielle kulturen til samane.
Familie
T.I. Itkonen var son av Lauri Arvid Itkonen (1865–1925) og bror til Erkki Itkonen. Begge brørne vart fedre til kjende finske språkforskarar, T.I. Itkonens son var Terho Itkonen og Erkki Itkonens son er Esa Itkonen.
NM i turn 1979 for menn
Noregsmeisterskapen i turn 1979 for menn vart avvikla i Mandal i Vest-Agder helga 3.–4. november. Deltakarane tevla i tolvkamp, dobbelt program i alle seks øvingane med både obligatoriske og sjølvvalde program i øvingane.
Tolvkamp
<br style="clear:both;" />
Løge fekk bestemannspremie for armapparata, Johannessen i frittståande og Borgen i hopp.
Fylkesveg 395 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 395 i Møre og Romsdal går mellom Nørvegata og Rådstugata i Ålesund kommune. Vegen er 2,3 km lang.
Afghansk mynde
Afghansk mynde eller afghanar er ein relativt stor mynde med lang pels. Han stammar frå Afghanistan og nærliggjande område, der han har gamle røter.
Opphav
Kor gamal afghanaren er veit ingen heilt sikkert, men rasen er truleg svært gamal. Liknande hundar er avbilda i grotteteikningar i Afghanistan som vert datert tilbake ca. 4 000 år i tid, så truleg må rasen ha oppstått for kring 5 000 år sidan. Altså er han truleg ein av dei eldste hunderasane.
Petrov Val
Petrov Val (russisk Петро́в Вал) er ein by i Volgograd oblast i Russland med om lag 13 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Ilovlja, ei sideelv til Don, rundt 170 km nordaust for Volgograd.
Afghansk mynde
Opphav
Dei fyrste afghanarane kom til Europa mot slutten av 1800-talet, men rasen kan ikkje reknast som etablert her før etter den fyrste verdskrigen. Storbritannia vert i dag rekna som heimlandet til rasen og står ansvarleg for rasestandarden.
Utsjånad og eigenskapar
Hannhundar vert kring 68-74 cm høge og veg normalt ca. 27 kg. Tispene vert ca. 63-69 cm høge og veg normalt kring 23 kg. Hunden har rett, sterk rygg og kraftige potar. Han har lang skalle med langt naseparti og tydeleg nakkeknøl. Augo er trekantforma og som regel mørke på farge. Øyre og hale sit lågt. Vestleg afghansk mynde er langhåra med silkemjuk pels, og treng mykje pelsstell. Hos vaksne hundar skal pelsen vere kort og tett frå skuldrene og bakover langs sadlen. Lang pels frå panna og bakover, som har ein tydeleg silkeaktig hårtopp; rikeleg med pels på øyrer og bein, men kort langs snutepartiet. Alle fargar er tillatne.
Petrov Val
Busetnaden oppstod i samband med bygginga av Volga-Don-kanalen mellom elvane Ilovlja og Kamysjinka som vart starta av Peter den store i 1698, men gjeve opp etter kort tid.
Han fekk status som urbanliknande busetnad i 1949 og bystatus i 1988.
Afghansk mynde
Utsjånad og eigenskapar
Afghanaren høyrer til dei myndane som har best stamina. Den kan halde jakta gåande i høgt tempo i timevis, og er sterk og energisk. Den har særs god kroppskontroll og er svært bevegeleg og godt balansert i alle situasjonar. Dei anatomiske forskjellane mellom bakhmull og den tradisjonelle vestlege afghanaren, som opphavleg var ein og same hund, er no so store at det er alvorleg grunn til ettertanke med omsyn til sistnemnde, som ifølgje mange kynologer er i ferd med å verte usunn og uharmonisk som mynde.
Bruksområde
Den lange, varme og høgst særprega pelsen må ha utvikla seg på og kring dei golde og kalde afghanske høgslettene. Der har desse hundane hovudsakleg vore nytta som vakt- og hushundar, men og til hetsjakt på ville klovdyr, ørkenrev og kanin, til og med som gjetarhundar. Det er altså ein særs allsidig rase.
I dag er denne hunden framfor alt ein god familiehund, men er òg ofte å sjå på hundeutstilling rundt om i verda. I Noreg er lure coursing (løp etter falsk lokkekanin) ein populær sport for rasen, som òg er ein av dei mest populære myndane.
Åtferd
Mot kjende og kjære er denne hunden trufast til det ubegripelege. Med framande er han litt meir reservert og skeptisk av natur, men ikkje uvenleg. Afghanaren er ein familievenleg og snill hund, og ganske flink med born.
Rasen taklar godt kulde. Utandørs er dei svært livlege og aktive hundar, som gjerne jagar katten til naboen om sjansen byr seg. Rasen har framleis ein god del jaktinstinkt i seg, og vil jage om mogleg. Rasen er likevel grei kring andre hundar.
Stell
Rasen krev mykje pelsstell, men som myndar flest er dette ein sunn hunderase. Afghansk mynde treng ein god del mosjon for å trivast maksimalt.
Rakia
Rakia, rakija eller raki er ein alkoholhaldig drikk som liknar brandy og blir framstilt gjennom destillasjon av gjæra frukter. Drikken er populær i Balkan, Tyrkia, tyskspråklege land, Ungarn, Italia og Frankrike. Alkoholinnhaldet er normalt 40 prosent, men heimelaga rakia kan vera sterkare, opptil 50–60 prosent. Prepečenica er dobbel-destillert, slavisk framstilt rakia, med eit alkoholinnhald som av og til overstig 60 prosent.
Rakia er rekna som nasjonaldrikk i dei slaviske og sørslaviske landa som Serbia, Montenegro, Slovenia, Slovakia, Bosnia og Hercegovina, Bulgaria, Makedonia og Kroatia. I Serbia og blant serbarar i Bosnia-Hercegovina og Kroatia er det vanleg at ein vinterstid drikk varm og søta rakija, denne drikken blir kalla vert kalla kuvana rakija ('tillaga rakija').
I Albania og Kosovo lager ein raki rrushi (rakia/raki) av druer eller av krike (av og til av morbær). Plommer og druer til drikken blir av og til blanda med andre ingrediensar, som urter, honning, sure kirsebær og valnøtter etter ein destillasjon.
NM i alpine greiner 1993
Noregsmeisterskapen i alpine greiner 1993 fann stad i Øyer og Ringebu i Oppland, og på Oppdal i Sør-Trøndelag, i tida frå 1. til 6. april 1993. Det var 13. gongen Oppdal var vertskap for den alpine noregsmeisterskapen.
Slalåm
Dato: 5. april 1993
Stad: Oppdal
<br style="clear:both;" />
Storslalåm
Dato: 5. april 1993
Stad: Oppdal
<br style="clear:both;" />
Super-g (Vidlåm)
Dato: 4. april 1993
Stad: Kvitfjell i Ringebu
<br style="clear:both;" />
Utfor
Dato: 2. april 1993
<br style="clear:both;" />
Kombinasjon
<br style="clear:both;" />
Slalåm
Dato: 6. april 1993
Idrettslaget Runar
Idrettslaget Runar er eit idrettslag heimehøyrande i Sandefjord. Laget, som vart stifta 7. januar 1949, er aktivt med i fotball, friidrett og handball.
IL Runar er særleg kjend for sitt gode handballag for menn, eit lag som høyrde til den absolutte noregstoppen i 1990-åra. Friidrettsutøvarane Gunhild Halle Haugen og Marius Bakken sanka laget fleire NM-gull på mellom- og langdistansane i tida 1996-2006?
NM i alpine greiner 1993
Utfor
Dato: 1. april 1993
Stad: Hafjell i Øyer
Nahr al-Kalb
Nahr al-Kalb (arabisk نهر الكلب, namnet tyder 'Hundeelva') er ei elv i Libanon. Ho renn 35 km frå ei kjelde i Jeita nær Jeitagrotta til Middelhavet.
Historie
Ei rekkje generalar og erobrarar har gjennom tidene reist monument ved munningen til Nahr al-Kalb. Ramses II, Nebudkanesar, Esarhaddon, Caracalla, og sjølv dei armeane til det moderne Frankrike og Storbritannia har gjort dette.
I 1946 vart det reist eit monument her som feira sjølvstendet til Libanon, som kom i 1943. I 2000 prøvde libanesiske demonstrantar, mellom dei den tidlegare generalen og politikaren Michel Aoun, å reise to nye monument, eit som markerte at israelske soldatar forlét Libanon, og det andre for den venta tilbaketrekkinga av syriske styrkar.
I 2005 vart minnesstelene ved elva oppført på UNESCO sitt Memory of the World.
Bremnes Idrettslag
Bremnes Idrettslag er eit idrettslag heimehørande på Bremnes i Bømlo. Laget vart stifta i 1945 og har dei siste åra hatt i kring 1300 medlemer. Bremnes IL er aktivt med i basketball, fotball, friidrett, handball og turn.
Fotballspelarane Arne Larsen Økland, Geirmund Brendesæter, Joakim Våge Nilsen og Eirik Mæland var alle i ungdomen aktive i Bremnes IL, eit fotballag som aldri har delteke høgre i seriesystemet enn på nivå fire.
NM i turn 1980 for menn
Noregsmeisterskapen i turn 1980 for menn vart avvikla i Porsgrunn i Telemark helga 3.–4. mai Deltakarane tevla i sekskamp.
Fylkesveg 395
Fylkesvei 395 (andre betydninger)
NM i turn 1980 for menn
Sekskamp
<br style="clear:both;" />
Shot of Love
Shot of Love er det 21. studioalbumet til Bob Dylan og kom ut på Columbia Records den 10. august 1981. Det vert generelt rekna for å vere det siste av dei sterkt religiøse, kristne albuma til Dylan. Det var òg det første sidan han vart gjenfødd som fokuserte på verdslege tema, frå enkle kjærleikssongar til ein ode til den avdøde komikaren Lenny Bruce. Arrangementa har meir røter i rock'n'roll, og til mindre grad i gospel enn dei to føregåande albuma til Dylan.
Då albumet kom ut fekk det blanda kritikk. Paul Nelson i Rolling Stone var særleg hard mot albumet, men peikte ut det siste sporet, «Every Grain Of Sand», som strålande. Albumet nådde sjetteplass i Storbritannia, men i USA selde Dylan stadig dårlegare. Albumet nådde 33. plass og låg ei kort stund på albumlista.
Bono frå det irske bandet U2 har omtalt Shot of Love som ein av favorittane hans, særleg på grunn av synginga til Dylan.
Innspeling
I september 1980 samla Dylan saman bandet sitt i Rundown Studios i Santa Monica i California, der dei spelte inn fleire av dei nye songane hans, inkludert «Every Grain of Sand». Eit tidleg opptak av «Every Grain of Sand» frå denne tida kom sidan ut på The Bootleg Series Volumes 1–3 (Rare & Unreleased) 1961–1991.
Dylan la ut på turné i november-desember 1980, før han vende attende til å skrive songar. I mars 1981 heldt Dylan uformelle innspelingar i både Rundown og Studio 55, og øvde på fleire av dei nye songane medan han testa ut ein potensiell produsent, Jimmy Iovine. Innspelingane fokuserte på songen «Caribbean Wind», innspelingane med Iovine vart skuffande. Ein annan song, «Angelina», vart spelt inn og Dylan var nøgd nok til å setje han til sides for albumet. Dylan kom fram til at han måtte ha ein annan produsent, men etter å ha lete Iovine gå, sleit han med å finne ein høvande produsent.
Dylan slo seg til slutt ned i Rundown der han og bandet arbeidde seg gjennom songane over ein periode på fleire veker. Ein gong seint i april kom den eldre produsenten Bumps Blackwell innom for å vitje Dylan. Han var mest kjend for å ha produsert dei mest kjende innspelingane til Little Richard og han produserte innspelinga den dagen. Dylan var særs nøgd og hadde klar «Trouble», «Magic» og «Shot of Love» for albumet. Blackwell produserte ikkje fleire innspelingar for Dylan, kanskje på grunn av helsa si.
Chuck Plotkin, som hadde arbeidd med Bruce Springsteen, vart til slutt hyrt inn av Dylan og produserte resten av albumet i studioet sitt, Clover Studio. Her spelte dei òg inn ein omarbeidd versjon av «Caribbean Wind», men Dylan var igjen misnøgd med resultatet.
Den 12. mai sette Dylan og Plotkin saman ein versjon av Shot of Love, men etter å ha lytta til albumet dagen etter, valde Dylan å fjerne «Angelina» og «Magic» frå plata. Dei attverande ni songane vart med på plata, men Dylan valde å spele inn fleire av dei på ny.
Miksinga av albumet vart slitsam då Plotkin og Dylan ikkje var samde om korleis dei skulle mikse songane. Jim Keltner fortalte «Chuck ønskte å få til fine miksar av songane, og Bob ville ikkje ha fine miksar. Det meste av det du høyrer på Shot of Love er monitorimiksane». Plotkin brukte enno ein månad på å mikse og overdubbe dei ni songane. Miksinga var omsider ferdig 7. juni og overdubbingane heldt fram til 16. juni.
Utgjeving
Fleire kritikarar hadde alt vendt seg mot Dylan på grunn av dei evangeliske tekstane på dei to førre albuma, men mottakinga av Shot of Love var særleg hard. Trass i at «Every Grain of Sand» vart hylla av Paul Nelson i Rolling Stone, vart resten av albumet slakta. Nick Kent i New Musical Express kalla albumet «det verste Dylan-albumet til no.» Trass i mange konsertar i Europa og Nord-Amerika, selde Shot of Love dårlegare enn venta. Likevel skildra Dylan i intervju i 1983 albumet som ein personleg favoritt.
Sjølv om religionen framleis stod sterkt hos Dylan, vart dei religiøse songane gradvis erstatta med meir verdslege songar etter 1981.
Serafimovitsj
Serafimovitsj (russisk Серафимович) er ein by i Volgograd oblast i Russland med om lag 10 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Don, rundt 160 km nordvest for Volgograd.
Han vart grunnlagd i 1589 som stanitsaen Ust-Medveditskaja (russisk: Усть-Медведицкая). I 1933 fekk han bystatus og det noverande namnet, etter forfattaren Aleksander Serafimovitsj, som var fødd og budde her.
Gluvreklettbreen
Gluvreklettbreen er ein isbre som flyt nordvest mellom Von Essenskarvet og Terningskarvet i Gjelsvikfjella i Dronning Maud Land i Antarktis. Han vart fotografert frå lufta av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen (1938–39). Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og bilete av Maudheimekspedisjonen (1949–52) og den norske ekspedisjonen 1958–59 og namngjeven av dei.
Songen Nine Lives
«Nine Lives» er ein song av det amerikanske hardrockbandet Aerosmith. Han vart gitt ut i 1997 som førstesingel og tittelspor frå albumet Nine Lives. Songen vart skriven av vokalist Steven Tyler, gitaristen Joe Perry og låtskrivaren Marti Frederiksen.
Hitlisteplassering
«Nine Lives» vart gitt ut som ein promoteringssingel til rockeradio og nådde ein 37. plass på Mainstream Rock Tracks-lista i 1997.
På konsert
På den lange Nine Lives-turneen deira frå 1997-1999 var «Nine Lives» nesten alltid opningsnummeret. Bandet framførte òg songen på nokre få TV-opptredenar, inkludert ein på Saturday Night Live.