cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nordmør Dampskibsselskab
Nordmør Dampskibsselskab var eit reiarlag med hovudkontor i Kristiansund. Reiarlaget vart konstituert 29. desember 1902, og frå 1. januar 1903 vart rutene og dei seks skipa til Christiansunds Dampskibsselskab overteke. Reiarlaget kjøpte same år DS «Tourist» som kunne ta 120 passasjerar. I 1906 vart nybygget DS «Øren» levert, og i 1909 «Driva». I februar 1915 fekk reiarlaget overlevert nybygget DS «Surendalsfjord» som var meint å setjast inn i rute mellom Kristiansund og Sunndalsøra i samband med utbygginga av Aura-kraftverket. DS «Surendalsfjord» var med sina 440 bruttoregistertonn det største skipet til reiarlaget, men første verdskrigen førte til stopp i Aura-utbygginga, og skipet vart allereie juli 1916 selt til Russland. Under første verdskrig vart òg skipa DS «Mørejarlen» og DS «Christiansund» selt for å gjera reiarlaget gjeldfritt. Selskapet dreiv rutetrafikk i Nordmøre og Romsdal og dessutan ei rute til Trondheim. I 1920 vart dei sju gjenverande skipa til reiarlaget overteke av det nyoppretta fylkesreiarlaget Møre Fylkes Ruteselskapet (MFR) for 1 050 000 kroner. I 1947 endra MFR namn til Møre og Romsdal Fylkesbåtar (MRF).
Mage
Mage kan vise til:
Quartermain Mountains
Quartermain Mountains er ei gruppe eksponerte fjell i Antarktis, som strekkjer seg over 30 km ved McMurdo Dry Valleys i Victoria Land, sør for Taylorbreen ved Finger Mountain, Mount Detdsley, Mount Feather og Tabular Mountain. Andre fjell i fjellkjeda er Knobhead, Terra Cotta Mountain, New Mountain, Beacon Heights, Pyramid Mountain, Arena Valley, Kennar Valley, Turnabout Valley og fleire dalar og ryggar i Beacon Valley.
Fjella vart vitja av dei britiske ekspedisjonane leia av Robert Falcon Scott (1901-04 og 1910-13) og Ernest Shackleton (1907-09), som gav fleire namn til området. Denne fjellkjeda vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) i 1977 etter Lester Bowden Quartermain, ein antarktisk historikar frå New Zealand.
Nightmares...and Other Tales from the Vinyl Jungle
Nightmares...and Other Tales from the Vinyl Jungle er det femte studioalbumet til det amerikanske rockebandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1974.
Albumet inneheld den største hitten dei fekk medan dei var på Atlantic Records, «Must of Got Lost», som nådde topp 15 på singellista i USA. Seth Justman og Peter Wolf skreiv dei fleste songane på albumet.
Simon Wright
Simon Wright er ein engelsk trommeslagar, mest kjend for arbeidet sitt med AC/DC og Dio. Han byrja å spele trommer då han var 13 år gammal og har omtalt Cozy Powell, Tommy Aldridge og John Bonham som dei største inspirasjonskjeldene sine. Han var òg trommeslagar for Rhino Bucket og Operation: Mindcrime.
Med Tora Tora
«Red Sun Setting» 7"
Nightmares...and Other Tales from the Vinyl Jungle
Medverkande
Andre medverkande
Salslister
Album - Billboard (USA) Singlar
Simon Wright
Med A II Z
«I'm the One Who Loves You» 7" (Polydor 1981)
Emi Yamamoto
Emi Yamamoto er ein japansk fotballspelar.
Fylkesveg 271 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 271 i Sogn og Fjordane går mellom Lunde og Stønjum i Lærdal kommune. Vegen er 7,3 km lang.
Melodi Grand Prix 1982
Sendinga
I tillegg hadde NRK henta inn ti bidrag frå medlemmar av Forum for ord og toner. Songane blei framførte to og to over fem veker hausten 1981 i TV-programmet Kom inn!, leia av Harald Tusberg. Vinnaren av kvar duell gjekk til finalen 20. mars.
Finalen gjekk av stabelen i Studio 2 på Marienlyst, og Ivar Dyrhaug debuterte som programleiar i Melodi Grand Prix. Dei ti finalelåtane blei akkompagnerte av Kringkastingsorkestret under leiing av Egil Monn-Iversen.
Fleire kjende komponistar og artistar deltok, mellom anna Inger Lise Rypdal, Alex, Trond Granlund, Dollie og Kari Bremnes. Marius Müller blei slått ut i kvalifiseringa. Dette året dukka også Rolf Løvland for første gong opp i Melodi Grand Prix, då som komponisten bak bidraget «Kom heim».
Vinnaren blei kåra av elleve distriktsjuryar, og «Adieu» vann ein overlegen siger.
Avstemming
NRK brukte dette året ei juryordning etter same mønster som i den internasjonale finalen. Elleve jurygrupper sat på ulike stader i landet og gav røystene sine. Kvar jury hadde elleve medlemmar med ulik alder, kjønn og yrkesbakgrunn. Kvar jury gav 1–8, 10 og 12 poeng til dei ti finalistane. Dette var regionane: 1. Trøndelag (Trondheim), 2. Hordaland (Bergen), 3. Nordland (Bodø), 4. Rogaland (Stavanger), 5. Troms (Tromsø), 6. Sørlandet (Kristiansand), 7. Finnmark (Vadsø), 8. Hedmark (Elverum), 9. Møre og Romsdal (Ålesund), 10. Telemark (Ålesund), 11. Østlandssendingen (Oslo).
Hendingar
NRK satsa dette året sterkare enn nokon gong på å produsere ein vinnarmelodi. Allereie i 1978 blei NRK kontakta av den britiske professoren René Hérail som tilbaud seg å lage ein «euro-slager» basert på logaritmar og datautrekningar. Dette resulterte i «Adieu» som blei sungen av Jahn Teigen og den dåverande kjærasten hans, Anita Skorgan. «Adieu» vann den norske finalen klart, fekk ein moderat suksess og låg på VG-lista i fem veker. Også pressa var positiv og kalla vinnaren passande nok for ein «velkalkulert slager». Men trass all optimismen, det norske bidraget blei berre nummer 12 av 18 i den internasjonale finalen.
Før den norske finalen hamna Eigil Berg i ei bilulykke saman med bandet sitt, New Jordal Swingers. Han trekte seg frå tevlinga, og songen blei gitt vidare til Frank Aleksandersen, som også hadde vore Berg sin motstandar i kvalifiseringa.
Kvalifiseringa
Hausten 1981 blei ti melodiar frå Forum for ord og tone presentert over fem veker i programserien Kom inn!. TV-sjåarane avgjorde duellen ved å røyste på favorittlåten sin per postkort. Dei fem semifinalane blei haldne 12. september, 3. oktober, 24. oktober, 14. november og 5. desember. Resultatet av den siste duellen blei offentleggjort i det sjette programmet 26. desember.
Hamnebreen
Hamnebreen er eit isfall som fell ned til sørenden av Hamna like aust for Hamnenabben, på kysten av Dronning Maud Land i Antarktis. Han vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen i 1957–62, og vart namngjeven av dei i samband med Hamna.
Smash Records
Smash Records er eit USA-amerikansk plateselskap. Det vart skipa i 1961 som eit underselskap av Mercury Records av Mercury-direktøren Shelby Singleton og det vart drive av Singleton i lag med Charlie Fach. Fach tok over etter at Singleton slutta i Mercury i 1966. Av artistar i stallen var James Brown, Bruce Channel, Roger Miller, The Left Banke, Bill Justis og Jerry Lee Lewis.
Smash delte nummereringssystemet for singlane sine med andre selskap dei distribuerte. Det viktigaste av desse var Fontana Records. Mercury la ned Smash-etiketten i 1970.
Mercury-eigaren PolyGram nytta Smash-etiketten for nyutgjevingar i 1980-åra. PolyGram starta opp att Smash i 1991 som ein R&B/dance-etikett med kontor i Chicago. Det var først under PolyGram Label Group (PLG)-paraplyen, så under Independent Label Sales (ILS)-paraplyen og så under Island Records fram til etiketten vart lagt ned att i 1996. Ein av hittane på Smash i denne perioden var «People Are Still Having Sex» av club-artisten LaTour. Ein annan suksessrik artist på dansegolvet var Jamie Principle.
Söderfors
Söderfors er ein tettstad i Tierps kommun i Uppsala län i landskapene Uppland og Södermanland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 1 597 innbyggjarar. Söderfors ligg cirka femten kilometer vest for Tierp ved Dalälven.
Urmiasjøen
Urmiasjøen (persisk دریاچه ارومیه, Daryāche-ye Orūmiye; aserbajdsjansk Urmiya gölü) er ein endorheisk saltsjø i Iran. Innsjøen ligg mellom provinsane Aust-Aserbajdsjan og Vest-Aserbajdsjan i Iran, og vest for den sørlege delen av Kaspihavet. På sitt største var innsjøen den største i Midtausten og den sjette største saltsjøen på jorda, med eit areal på kring 5200 km², ei lengd på 140 km, ei breidd på 55 km og ei største djupne på 16 m. Innsjøen har krympa inn til berre 10 % av den tidlegare storleiken på grunn av oppdemming av elvane som flyt ut i han, og pumping av grunnvatn frå det kringliggande området.
Hazorea
HaZore'a (, tyder Såaren) er ein kibbutz nord i Israel. Han ligg vest i Jezreeldalen, og høyrer til Megiddo regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 901.
Urmiasjøen
Urmiasjøen og dei kring 102 øyane i innsjøen, er verna som ein del av ein nasjonalpark av det iranske miljødepartementet.
Hazorea
Geografi
HaZore'a ligg heilt vest i dalen, med HaZore'a-skogen sør og vest for kibbutzen, Yokneam Moshava i nord og byen Yokneam i nordvest og slettene og fiskedammane i Jezreeldalen i aust. Ein del av kibbutzen er bygd i åssidene til to naboåsar, medan resten ligg på ei slette mellom åsane.
Urmiasjøen
Innsøjen har namn etter provinshovudstaden Urmia. I 1930-åra vart han derimot kalla Rezaiyehsjøen (persisk دریاچه رضائیه) etter Reza Shah Pahlavi. Etter den iranske revolusjonen seint i 1970-åra, fekk innsjøen attende namnet Urmia.
Hazorea
Historie
Som organisasjon vart kibbutzen grunnlagd i 1934 av Werkleute-medlemmar frå Tyskland. Fram til det kjøpte landområdet var klart, budde og arbeidde kibbutzen i Hadera i to år.
Urmiasjøen
Tilsig
Urmiasjøen får vatn frå 13 permanente elvar og mange mindre kjelder, i tillegg til nedbør direkte i innsjøen. Nesten halvparten av tilsiget kjem frå Zarrinehelva og Simineh. Det er ingen utsig frå innsjøen så vatnet forsvinn via fordamping.
Hazorea
Historie
I 1950-åra var han eit senter for forsøka til Hashomer Hatzair på å arbeide med den lokale arabiske folkesetnaden.
Fly on the Wall av AC/DC
Fly on the Wall er det tiande studioalbumet til det australske hardrockbandet AC/DC, gjeve ut 28. juni 1985 på Albert Productions og Atlantic Records. Albumet kom ut på ny i 2003 som ein del av AC/DC Remasters-serien.
Bakgrunn
Sjølv om AC/DC-albumet Flick of the Switch] frå 1983 fekk blanda kritikkar, heldt bandet fram med å vere eit av dei største hardrockbanda i verda. I oktober 1984 sleppte Atlantic Records i USA EP-en '74 Jailbreak, ei samling studiospor som tidlegare ikkje var gitt ut utanfor Australia, hovudsakleg frå det australske debutalbumet til bandet High Voltage frå 1975. I januar 1985 tok bandet tre veker fri frå innspelinga av det som skulle bli Fly on the Wall for å vere hovudattraksjon to kveldar på den 10 dagar langa Rock in Rio-festivalen i Rio de Janeiro i Brasil, der dei opptredde for over 250 000 menneske 19. januar saman med Scorpions, Whitesnake og Ozzy Osbourne.
Burntisland
Burntisland  er ein kystby i regionen Fife i Skottland. Han har kring 6000 innbyggjarar. Han ligg ved Firth of Forth og har ei strand merkt med blått flagg.
Byen er òg kjent for marknadsdagane sine på sommaren, og for høglandsleikane. Rossend Castle frå 1400-talet ligg i byen.
Fly on the Wall av AC/DC
Innspeling og utgiving
Det var det andre og siste albumet som vart produsert av bandmedlemmene. Men i motsetning til det førre, Flick of the Switch - som var produsert av heile bandet - vart Fly on the Wall produsert av gitaristane Angus og Malcolm Young, som håpa å fanga råskapen og enkelheita frå den tidlege musikken deira i ei tid då pop-orientert glam metal hadde vorte populært. I eit intervju med Sky Channel i 1985 i samband med programmet Monsters of Rock, forklarte Brian Johnson: «Erfaringa mi er at gutane gjekk inn med ein produsent, men dei fortalde framleis guten kva dei ville ha, så på ein måte er det berre eit par ekstra øyre. Eit par dyre ekstra øyre.»
Albumet vart ikkje godt motteke av kritikarane, og salet på éin million i USA bleikna i forhold til Back in Black og For Those About to Rock We Salute You. Singlane «Shake Your Foundations» og «Sink the Pink» blir sett på som høgdepunkt; begge vart seinare inkluderte på filmmusikkalbumet deira Who Made Who til Stephen King-filmen Maximum Overdrive. Låten «Danger» fall til jorda på konsert og vart fjerna frå settet. Enkelte kritikarar klaga òg over at vokalen til Johnson var vanskeleg å tolke, og bandet heva han då òg i miksen til Who Made Who.
Burntisland
Området var tidlegare kjent for olje- og aluminiumsproduksjon, og dessutan skipsbygging. Byen fekk i 2004 status som Fairtrade Town.
Manabu Saito
Manabu Saito er ein japansk fotballspelar.
Chitgarsjøen
Han vert òg kalla Martyrane av Persiabukta-sjøen og dekkjer eit område på kring 250 hektar. Kring 80 % av vatnet kjem frå Kanelva, medan resten kjem frå sentrale område og avrenning.
Fly on the Wall av AC/DC
Innspeling og utgiving
Sommaren 1985 vart det sleppt ein heimevideo der AC/DC framførte fem songar frå albumet. Videoen har òg tittelen Fly on the Wall og viser bandet spela «Fly on the Wall», «Danger», «Sink the Pink», «Stand Up» og «Shake Your Foundations» på ein liten bar i New York City ved namn The Crystal Ballroom. I baren prøver ein fotograf å snika seg inn for å ta bilete av bandet. Nye karakterar blir introduserte under kvar låt, mellom anna tre dresskledde menn og to kvinner under «Stand Up», og ei dame kledd i rosa under «Sink the Pink». Teikneseriefluga som er avbilda på albumomslaget er òg å sjå. Om ikkje anna demonstrerte videoen den nye forpliktinga til bandet overfor det mektige MTV ved å gå lenger enn performance-baserte videoar.
Chitgarsjøen
Historie
Innsjøen vart planlagd i 1968, men på grunn av tekniske vanskar og dårleg økonomi vart bygginga av innsjøen utsett i mange år. Frå 2003 til 2010 fortsette planlegginga og innsjøområdet vart til slutt påbyrja i september 2010.
Fly on the Wall av AC/DC
Innspeling og utgiving
Fly on the Wall-turneen vart skjemd av dårleg publisitet då seriemordaren Richard Ramirez vart arrestert. Ramirez, som av pressa vart kalla «Night Stalker», fortalde politiet at «Night Prowler» frå albumet Highway to Hell frå 1979 hadde drive han til å gjera seg skuldig i drap. Politiet hevda òg at Ramirez hadde på seg ei AC/DC-skjorte og etterlét seg ei AC/DC-hue på ein av åstadene. Murray Engelheart skriv i boka si AC/DC: Maximum Rock & Roll: «Det var akkurat det motstandarane av bandet hadde venta på, og media, spesielt i USA, kasta seg omgåande over saka. Ville skuldingar om at AC/DC i røyndommen var djeveldyrkarar vart slyngde ut... Teksten til 'Night Prowler' vart nøye analysert, og nokre aviser prøvde å kopla satanismen til Ramirez med namnet til AC/DC og kom fram til at AC/DC faktisk stod for Anti-Christ, Devil's Child.»
Bandet hevda at låten hadde fått ein mordarisk klang av Ramírez, men at han i røynda handlar om ein gut som snik seg inn på soverommet til kjærasten sin om natta medan foreldra søv. I eit intervju frå 2000 til MuchMoreMusic-dokumentaren The Story of AC/DC seier Angus ironisk: «Eg kan ikkje hugsa den siste svarte messa eg deltok på.»
Pave Gregor IV
Gregor IV var pave frå slutten av år 827 til han døydde i 844.
Fylkesveg 272 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 272 i Sogn og Fjordane går mellom Tønjum og Mo i Lærdal kommune. Vegen er 7,3 km lang.
Pave Gregor IV
Bakgrunn
Gregor var fødd i Roma og var av fornem romersk byrd. Far hans heitte Johannes. Før han blei pave var Gregog kardinalprest av Sankt Markuskiyrkja, som han lét smykka med mosaikkar. Han blei prestevigd av pave Paschalis I.
Pave
Då Gregor blei vald til pave i 827 ville han først ikkje akseptera utnemninga, fordi han rekna seg som uverdig. Pavevalet kan ha vore eit av de første der den sekulære romerske adelen hadde reell makt ved valet av pave, noko som skulle fortsetja i lang tid framover.
I byrjinga av pontifikatet var Gregor sterkt avhengig av støtte frå den frankiske kongemakta, og opptredde seinare på oppmoding av kong Lothar I som meklar mellom den tysk-romerske keisaren Ludvig den fromme og sønene hans, utan å lukkast. Konflikten oppstod først og fremst ved det at Ludvig prøvde å tilerkjenna Karl herskarmakta over Pippin sitt område Aquitania; dette førte i 833 til at dei tre eldste sønene gjorde opprør. Pave Gregor reiste over Alpane og prøvde forgjeves å få i stand ei minneleg løysing. I slutten av juli 833 stod hærane til dei ulike partane oppstilt mot kvarandre på Rothfeld ved Colmar, men utan at det kom til kamp. Pave Gregor IV førte keisaren ut av leiren til sin hær for å forhandla med sønene, som på si side samtidig klarte å vinna over den eine etter andre av keisaren sine støttespelarar til si side. Lothar I, den eldste sonen til Ludvig, klarte å vinna over paven sjølv. Ludvig blei avsett, og paven fortstod til slutt at han var blitt brukt som ein marionett.
Gregor utnemnde Ansgar til erkebiskop i 832 og paveleg legat i det nordlege og austlege Europa. Erkebiskop Ansgar drog så til Skandinavia, og dette representerte byrjinga på romerske misjonsverksemd i dei nordiske land. Ansgar er blitt kjend som «Nordens apostel». Han verka i Danmark og Sverige, men ikkje i Noreg.
Paven sende palliumet til erkebiskopssetene i Salzburg, Canterbury og Grado. For å blidgjera Ludvig utdanna han prestar i musikk i Roma. Pave Gregor utferdiga ei bestemming til Ludvig om å feira allehelgensdag i heile riket.
Pave Gregor blei gravlagd i Peterskyrkja.
Saint Johns Range
Saint Johns Range er ei halvmåneforma fjellkjede i Victoria Land som er kring 35 km lang. Ho grensar i nord til Cotton-, Miller- og Debenhambreen, og i sør til Victoria Valley og Victoria Upper og Victoria Lower-breen. Ho vart namngjeven av New Zealand Northern Survey Party under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition, 1956–58, som kartla fjella i fjellkjeda i 1957. Fjellkjeda er kalla opp etter St. Johns College i Cambridge i England, som fleire medlemmar av Terra Nova-ekspedisjonen (1910–13) var tilknytte til då dei skreiv dei vitskaplege rapportane sine etter ekspedisjonen.
Gollegiella girjelágádus
Gollegiella girjelágádus eller Gollegiella girjelágádus er eit samisk forlag i Tromsø som vart grunnlagt av Rauni Magga Lukkari.
Forlaget gjev ut bøker på samisk, finsk og norsk.
Iberarar
Iberarar (latin hibērī, frå gresk Ιβηρία) var ei rekke folkeslag som greske og romerske kjelder, mellom anna Hekataios av Miletos, Avienus, Herodot og Strabon, identifiserte med dette namnet for dei austlege og sørlege kystane av Den iberiske halvøya, i det minste frå 500-talet f.Kr. Dei romerske kjeldene nytta òg nemninga hispani for å visa til iberarane.
Nemninga iberarar, som nytta av antikke forfattarar, hadde to særskilde tydingar. Den eine, meir generelt, refererte til alle folk og bebuarar på Den iberiske halvøya utan omsyn til etnisk tilhøyre (urindoeuropearar, keltarar og ikkje-keltiske indoeuropearar, som eksempelvis lusitanarar). Den andre, meir avgrensa i etnisk tyding, viste til folka som budde ved dei austlege og sørlege kystane av Den iberiske halvøya og som på 500-talet f.Kr. var blitt prega av kulturell innverknad frå fyrst fønikarar og deretter av grekarar. Desse ikkje-europeiske kulturfolka snakka eit no utdøydd iberisk språk som er dokumentert frå rundt 600- til 100-talet e.Kr. Andre nærskylde folk som blei omtalt som iberarar var turdetanarar, etterkommarar av Tartessoskultur frå bronsealderen; vaskonarar og dei indoeuropeiske lusitanarane. Resten av halvøya verker å ha vore folkesett av keltiske eller keltiberiske folk.
Iberiske samfunn
Iberarane budde i landsbyar og oppida (befesta busetnader), og samfunna deira var basert på organisering i stammar. Iberarane i Catalonia, den spanske Levanten (den spanske austkysten) og i den store elvedalen Baetis (dagens Guadalquivir) var meir urbaniserte enn naboane sine i sentrale og nordvestlege regionar på Den iberiske halvøya. Folka i dei sentrale og nordvestlege regionane var hovudsakleg keltiske, delvis pastorale og budde i spreidde landsbyar, men hadde òg nokre få befesta byar som Numantia.
Dei hadde kunnskap om skriftsystem, metallarbeid, inkludert bronse, og jordbruk. I hundreåra før erobringa til kartagarane og romarane voks dei iberiske busetjingane i samfunnsmessig kompleksitet, noko som er påvist ved samfunnsmessige lagdeling or urbanisering. Denne prosessen var truleg påskynda av handelskontaktar med fønikarar, grekarar og kartagarar. Greske busetjingar gjorde dei fyrste historiske referansane til iberarar på 500-talet f.Kr. Dei definerte iberarane som ikkje-keltiske folk sør for elva Ebro. Grekarane omtalte òg eit anna folk som iberarar, eit folk i regionen Kaukasia, no kjend som kaukasiske iberarar. Det er ikkje kjent om desse folka hadde noko som helst samband med kvarandre. Iberarane hadde omfattande handel med andre middelhavskulturar. Iberisk keramikk og metallarbeid blei spreidd til Frankrike, Italia og nordlege Afrika. Dei hadde omfattande kontakt med greske busetjingane i Spania: Emporion, Rhode, Zakynthos og Hemeroskopeion. Iberarane kan ha teke til seg ein del greske kunstnariske teknikkar. Statuar som Frua av Baza og Frua av Elx går ein ut frå blei framstilte av iberarar som var godt kjende med gresk kunst. Den greske hærføraren og historikaren Thukydides uttalte at ein av tre opphavlege stammar på Sicilia, sikanarane, var av iberisk opphav. Det er mogleg at grekarane nytta «iberisk» i svært brei tyding og at det òg omfatta gallarar.
Iberarane hadde òg kontakt med fønikarane, som grunnla handelspostar framfor koloniar i sørlege Andalucía. Fønikarane blei tiltrekte av metallførekomstar, særleg av sølv. Den første busetjinga deira blei oppretta så tidleg som 800 f.Kr. og blei opphavleg kalla for Gadir. Seinare forvanska romarane dette namnet til Gades, og det spanske namnet i dag er Cádiz. Andre fønikiske handelsstasjonar i sørlege Iberia var Malaka (Málaga), Sexi og Abdera.
Fønikarane oppretta Gadir på ei øy rett utanfor kysten. Ei forklaring av grunnlegginga er gjeven i Strabons Geografika, der eit orakel hadde dirigert skip frå byen Tyr i Fønikia til å oppretta ein stasjon ved Herkulessøylene. Fyrst ved tredje forsøk segla fønikarane gjennom Gibraltarsundet og oppretta ei busetjing på øya Erytheia ved utløpet av elva Guadalete, der det var lett å forsvara seg. Strabon antydar at valet for ein stad var eit resultat av fleire forsøk, noko som kan tyda på fleire tiår, kanskje eit hundreår med undersøkingar og utforsking. Sidan busetjinga ikkje gjorde territoriale krav på innlandet var fønikarane ikkje ein trussel mot lokalbefolkninga, iberarane. Det var òg eit godt val for handel med fastlandet med tilgang til elvane Guadalete og Guadalquivir.
Iberarane fekk ei bløming frå handelen med fønikarane. I området som i antikken var kjent som Contestania, mellom elvane Júcar og Segura, blei leiarane rike gjennom å kontrollera handelen med fønikarane og seinare grekarane. Rikdom førte til at ein elite, eit aristokrati, danna seg, samfunnet blei lagdelt, og som bygde befesta maktsenter som kontrollerte landsbruksområda rundt. Innanfor murane kunne handelsmenn og handverkarar driva verksemda si i tryggleik. Blant handverksindustrien var produksjon av keramiske vasar ved hjelp av keramikkhjul.
Andre punarkrig og romersk erobring
Etter den fyrste punarkrigen førte den enorme krigsgjelda som Kartago hadde skaffa til at dei freista å utvida kontrollen sin over Den iberiske halvøya. Hamilcar Barca byrja den kartagiske erobringa frå basen sin ved Gadir ved å erobra heile regionen Tartessos og elvedalen kring Guadalquivir, som var rik på sølv. Etter at han døydde fortsette sonen hans Hasdrubal Barca erobringskrigen inn i Iberia og oppretta kolonien Qart Hadasht (dagens Cartagena). Han utvida kontrollen sin over heile strekninga langs den sørlege breidda av elva Ebro. Etter at han blei drepen i 221 f.Kr. overtok broren hans Hannibal kommandoen over dei kartagiske styrkane, og brukte to år på å fullføra erobringa av iberarane sør for Ebro. I det første angrepet hans overvann Hannibal iberiske stammar som olkadane, vakkaiarane og karpetanarane, og utvida kontrollen til kartagarane over regionen langs elva Tagus (dagens Tajo). Hannibal omleira deretter den romerske allierte byen Saguntum (dagens Sagunt). Dette var ei krigserklæring som førte til utbrotet av den andre punarkrigen. Den iberiske halvøya blei krigsskodeplass for denne krigen, og mange iberiske og keltiberiske krigarar kjempa både for Roma og for Kartago. Dei fleste stadeigne stammane skal likevel ha alliert seg med kartagarane.
Roma sende Gnaeus og Publius Cornelius Scipio for å erobra Iberia frå Kartago. Nord for Ebro overvann Gnaeus den iberiske stammen ilergetane, som var alliert med Kartago, erobra den iberiske oppidumen Tarraco og overvann den kartagiske flåten. Etter at Publius Scipio kom til landet blei Tarraco befesta. I 211 f.Kr. blei brørne overfalne av kartagiske og allierte styrkar sør for Ebro. Under dette angrepet blei Publius Scipio drepen, og Gnaeus døydde under tilbaketrekkinga. Krigen endra seg då Scipio Africanus kom til i 210 f.Kr. Han angreip og erobra Kartago Nova (Cartagena) og overvann hæren til Hasdrubal Barca i slaget ved Baecula i 208 f.Kr. Krigen trekte ut då Kartago sende forsterkingar fram til slaget ved Ilipa i 206 f.Kr., der romarane vann ein avgjerande siger. Kartagarane trekte seg tilbake til Gadir og Scipio Africanus skaffa seg kontroll over det meste av den sørlege delen av Iberia. Etter denne romerske sigeren gjorde ilergetarane og andre iberiske stammar opprør, og det var berre etter at opprøret var slått ned at romarane kunne erobra resten av dei kartagiske områda i sør.
Etter den romerske erobringa blei Iberia delt i to store provinsar, Hispania Ulterior og Hispania Citerior. I 197 f.Kr. gjekk dei iberiske stammane til opprør igjen i Hispania Citerior. Etter å ha knust opprøret og sikra regionen, invaderte romarane og erobra Lusitania og Keltiberia. Romarane kjempa ein lang krig for å erobra Lusitania. Krig og militære kampanjar heldt fram i dei nordlege regionane av Den iberiske halvøya fram til 16 f.Kr., då dei siste opprøra i dei kantabrianske krigane (Bellum Cantabricum) blei avslutta.
Iberisk kultur
Det iberiske samfunnet var delt inn i ulike samfunnsklassar, med kongar eller høvdingar (latin regulus), adelege, prestar, kunsthandverkarar og slavar. Det iberiske aristokratiet, som ofte blei kalla for «senatet» av antikke kjelder, kom saman i eit eige råd. Kongane eller høvdingane heldt hærane sine av krigarar gjennom eit system av forpliktingar som romarane kalla for fides. Medan kulturen deira på austkysten av Iberia var påverka av fønikarar og grekarar frå 600-talet f.Kr., var dei innfødde i dei nordlege områda (Aragón og Castilla) kantiberarar som også var prega av keltisk innverknad frå nord i Gallia.
Dei vindrikkende grekarane som møtte iberarane merka seg den måtehaldne vassdrikkinga deira, men kontakten med grekarane gav iberarane snart smaken for vin, og det verker som om det var fønikarane som førte med seg vinkulturen som gjorde dei i stand til å produsera sin eigen vin. I tillegg fekk dei oliven. I romersk tid blei det eksportert både vin og oliven frå Iberia. Som for adelen i det antikke Hellas var hesteavl viktig for det iberiske aristokratiet. Gruvedrift blei viktig for økonomien etter at fønikarane grunnla handelspostane sine på den sørlege delen av halvøya. Både grekarane og fønikarane var tiltrekte av førekomstane på metall, særleg tinn og sølv, men også kopar, jern og gull. Dei produserte òg sjølv metallarbeid og jernvåpen av høg kvalitet, som eit sverd av typen falcata.
Kunst og religion
Iberarane framstilte skulptur i stein og bronse. Det meste av desse viste tydeleg påverknad frå grekarane og fønikarane. Iberiske skulpturstilar er inndelt geografisk i austlege, sentrale, sørlege og vestlege grupper. Særleg den austlege, hovudområdet til iberarane, viser hovudsakleg gresk innverknad. Iberisk keramikk og måleri var òg særmerkt og utstrekt over heile regionen.
Iberisk religion var polyteistisk (ei tru på fleire gudar), og var påverka av den religiøse praksisen til fønikarane og grekarane, noko ein òg ser i skulpturkunsten deira. Menneskeoksen Bicha frå Balazote, kanskje ein fruktbarheitsguddom, og ulike avbildingar av sfinksar og løver har likskapar med mytologiske vesen frå den austlege delen av Middelhavet. Frua frå Elche og Frua frå Guardamar viser ein tydeleg gresk påverknad. Fønikiske guddommar som Tanit, Baal, Melqart og greske guddommar som Artemis, Demeter og Asklepios var kjende i regionen og blei dyrka på lik linje med eigne guddommar. Ein kjenner til få stadeigne guddommar, men ein heilande orakelguddom, Betatun, er kjend frå ein latinsk inskripsjon ved Fuertes del Rey. Det verker å ha vore ein viktig kvinneleg guddom knytt til jorda og gjenføding som avbilda i Frua av Baza, og knytt til fuglar, blomar og kveite. Hestar var òg viktige religiøse figurar, og ein viktig heilagdom vigd hestar er blitt funnen ved Mula (Murcia). Det er mange avbildingar av ein «hestetemmande gud» eller «herren av hestane» (despotes hippon). Gudinna Ataegina er òg omfattande vist til i inskripsjonar. Iberarar utførte rituala sine under open himmel, men hadde òg heilagdommar ved særskilde stader som skoglundar, vasskjelder og grotter. Arkeologiske funn tydar på at det eksisterte ein eigen presteklasse, og Silius Italicus, ein romersk advokat, politikar og poet, nemner prestar i regionen Tartessos ved eit tempel for Melqart. Leivningar frå potteskår og keramikk avslører ein del informasjon om iberiske mytar og ritual. Vanlege tema er høgtidelege danseritual, noko Strabon òg har omtalt. Dei er viste i eit relieff frå Fuerte del Rey kjent som «Bastetania-dansen», og konfrontasjonen mellom ein avdød og einulvefigur. Rituelle ofringar var vanlege og kjeldene, som Titus Livius, nemner òg tilfelle av menneskeofringar blant lusitanarar, sjølv om ein går ut frå at dette var uvanleg.
Iberarane dreiv likbrenning av dei avdøde og plasserte oska i seremonielle urner. Desse blei sette i steingraver.
Krigføring
Iberiske krigarar lét seg i stor grad hyra av både Kartago og Roma som leigesoldatar og hjelpetroppar. Ein stor del av dei kartagiske styrkane under punarkrigane bestod av iberiske og keltiberiske krigarar. Iberarane si eiga krigføring var basert på angrep og plyndring mellom stammane. I direkte kamp var iberarane kjende for å angripa og så trekka seg tilbake medan dei kasta spyd medan dei ropte og skreik mot fiendane sine, men utan å faktisk gå i direkte konfrontasjon. Denne forma for krigføring, å hasta fram og så tilbake, omtalte romarane som concursare. Iberarane var elles særskilt dyktige i raske overfall og geriljataktikk. I dei iberiske opprøra som følgde den romerske erobringa av Iberia påførte iberarane stadige skadar på romerske soldatar gjennom dei mange overfalla sine.
Dei antikke kjeldene nemner to typar iberisk infanteri, scutati og caetrati. Førstnemnde var tungt pansra og bar store skjold av keltisk type. Den andre typen, caetrati, bar caetra, ein lite, rundt iberisk skjold. Væpninga deira bestod av det berømte gladius hispaniensis, ein type iberisk langsverd som romarane tok til seg frå 200-talet f.Kr., eit kurva sverd kalla for falcata, spyd til å stikka med, kastespyd og jernspyd som dei kalla for saunion, men som var meir kjende under det latinske namnet soliferrum. Iberiske kavaleri var eit viktig element i dei iberiske styrkane på same måte som i dei kartagiske. Iberia hadde overflod av ville hestar av høg kvalitet, og iberiske ryttarar hadde godt omdømme langs Middelhavet.
Iberisk språk
Iberisk døydde som resten av dei paleohispaniske språka ut ein gong rundt 100-talet, etter å ha blitt gradvis erstatta av latin. Iberisk verker å ha vore ei form for ubestemt ikkje-indoeuropeisk språk. Ei undersøking frå 1978 hevda at det var fleire likskapar mellom iberisk og messapisk (eit innfødt språk snakka i sørlege Italia). Iberisk deler òg ein del element med baskisk, som også er eit ikkje-indoeuropeisk språk. Det er mogleg at det var ein fjern slektning, men ikkje nært nok til at baskisk kan nyttast som hjelp i omsetjingar av iberisk. Alternativt kan likskapane ha skjedd grunna kontakt mellom folka. Ein studie av J. Alonso Garcia (1996) fremma teorien om at iberisk og baskisk er nærskylde språk og at tartessisk og iberisk var eitt språk som kan kallast for «iberisk-tartessisk».
Iberisk skrift
Iberarane kjende til skriftsystem for å skriva og lesa iberisk, og dei eldste iberiske inskripsjonane er daterte til 300-talet f.Kr., eller kanskje heilt tilbake til 400-talet f.Kr.. Skrifta blei nytta fram til språket døydde ut på byrjinga av 100-talet e.Kr. Det var to hovudgrafiske som geografiske variantar av skriftsystemet: eit nordaustleg iberisk alfabet og eit søraustleg iberisk alfabet. Førstnemnde kan delast inni to: ein dualistisk variant (ca. mellom 300- og 200-talet f.Kr.), og ein ikkje-dualistisk variant (100-talet f.Kr. og 100-talet e.Kr.). I tillegg lånte iberarane frå gresk skrift som dei gjorde til sitt eige i eit tredje skriftsystem kalla for gresk-iberisk skrift. Det var ei direkte tilpassing av den joniske varianten av det greske alfabetet. Som eit alfabet mangla såleis dei særskilde trekka til resten av dei paleohispaniske skriftsystema som hadde teikn med syllabiske verdiar.
Skániid girjie
Forlaget er spesialisert på utgjevingar frå det markasamiske området. Mellom anna har forlaget gjeve ut Just Qvigstad sine ordlister frå Ibestad, Lenvik og Ofoten, og frå Kaldfjord og Vesterålen, og det har gjeve ut verk om stadnamn. Skániid girjie har også gjeve ut mange barnebøker.
Fylkesveg 272
Fylkesveg 272 finst i fleire fylke i Noreg:
Ad Dar Al Bayda'
Ad Dar al Bayda' er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
The Long and Winding Road
«The Long and Winding Road» er ein ballade frå 1970 skriven av Paul McCartney (men tilskriven Lennon/McCartney) på albumet Let It Be av The Beatles. Han vart den siste førsteplassen til Beatles i USA, og den siste singelen dei gav ut før dei gav seg. Singelen vart berre gjeven ut i USA. B-sida på singelen var «For You Blue».
Cardenden
Cardenden  er ein by i regionen Fife i Skottland. Han har kring 5000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Ore, ca 6,5 kilometer nordvest for Kirkcaldy.
The Long and Winding Road
Sjølv om songen fekk stor suksess, likte ikkje McCartney etterproduksjonen til Phil Spector. Dette vart den siste dropen som fekk McCartney til å løyse opp The Beatles i retten. Ein av dei seks årsakene McCartney førte opp for å løyse opp bandet var handsaminga av «The Long and Winding Road».
Cardenden
Forfattaren Ian Rankin og fotballspelaren Terry Hutchinson kjem frå Cardenden.
The Long and Winding Road
Inspirasjon
McCartney skreiv songen med han var på garden sin i Skottland, og var inspirert av den interne kranglinga i The Beatles.
McCartney spelte raskt inn ein demo av songen under innspelinga av The White Album.
Songen har form som ein pianoballade med konvensjonelle akkordsekvensar. Tekstmessig er han ein trist og melankolsk song. Songen manglar eit tradisjonelt refreng og opningstemaet kjem fleire gonger i løpet av songen.
The Beatles spelte inn «The Long and Winding Road» den 26. og 31. januar 1969, dagen etter den legendariske tak-konserten deira, med McCartney på piano, John Lennon på bass, George Harrison på gitar, Ringo Starr på trommer og Billy Preston på hammondorgel.
Glyn Johns vart beden om å mikse Get Back-albumet, som seinare vart til Let It Be og valde ut den beste versjonen av songen. Utgjevinga av albumet vart utsett og då The Beatles i staden for spelte inn Abbey Road seinare i 1969, vart Get Back skrinlagd. Phil Spector fekk så tidleg i 1970 i oppgåve å redde albumet, som no fekk tittelen Let It Be.
Spector gjorde fleire endringar med songen, mellom anna ved at han la på orkester og korsong. McCartney vart rasande då han først høyrde Spector si utgåve av songen, men klarte ikkje å stoppe utgjevinga av albumet for endre songen. Ni dagar etter Spector var ferdig med songen, annonserte McCartney at The Beatles var oppløyst.
Songen vart uansett ein suksess i USA og gjekk inn på singellista den 11. mai 1970. Han selde 1,2 millionar eksemplar på berre to dagar. 13. juni vart han den tjuande og siste Beatles-songen som hamna på toppen av denne singellista.
Medverkande
I følgje Walter Everett:
The Beatles
Andre musikarar
Crosscut Point
Crosscut Point er ei rekkje klipper nord på Vindication Island i Sør-Sandwichøyane. Dei vart kartlagde i 1930 av mannskapet på RSS «Discovery II» under Discovery Investigations, og fekk dette namnet på grunn av dei mange gangane i klippene som har stått imot forvitring og danna ein uregelmessig formasjon.
The Long and Winding Road
Andre utgåver
Fleire andre artistar har gjeve ut sine utgåver av songen, mellom andre Suspicious Minds, Diana Ross, Kenny Rogers, Olivia Newton-John, Peter Frampton, Cher, Leo Sayer, Aretha Franklin, Billy Ocean, The Four Tops og Tom Jones.
Söderskogen
Söderskogen er ein svensk tettstad i Håbo kommun i Uppsala län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 363 innbyggjarar.
Salamander Range
Salamander Range er ei særeigen fjellkjede mellom Canham- og Blackbreen i Freyberg Mountains i Antarktis. Ho vart namngjeven av den nordlege gruppa til New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1963-64, frå kallenamnet som Lord Freyberg fekk av sir Winston Churchill, etter øgla som tåler eld.
Quaternary Icefall
Quaternary Icefall er ein vestlege arm av iskappa på Mount Bird, som flyt bratt ned og ut i Wohlschlag Bay 1,5 km sør for Cinder Hill på Ross Island. Staden vart kartlagt og han fekk dette namnet av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1958–59, på grunn av skjel frå kvartærtida som vart først med isbre og avsett i endemorenen.
Peder Anker Krohn
Peder Anker Krohn var ein norsk jurist og embetsmann. Han var sorenskrivar og prokurator i Valdres, byfogd og postmeister i Kragerø i 1836-1846 og byfogd i Larvik frå 1846. Han gjekk i teneste hos sorenskrivar Thaulow.
Krohn var son av offiseren Johan Jørgen Krohn og Bodil Marie Magelsen. Peder Anker Krohn var halvbror av Jens Christian Meinich. Faren var i mange år i teneste som vegmeister og fullmektig for Peder Anker. Gift første gong med Bolette Andrea Müller (død 1838), andre gong med Anna Holter Dorph.
Avishistorie
Ein definerer gjerne ei avis som eit medium der det vert publisert nyheiter, artiklar, kunngjeringar, annonsar osv regelmessig. Tradisjonelt var dette papiraviser, men i lys av den teknologiske utviklinga vart det og danna nettaviser. På verdsbasis er det i dag anslagsvis rundt 15 000 dagsaviser, med eit samla opplag på rundt 600 millionar. For å sjå på utviklinga innan avishistorie, må ein tilbake til 1400-talet då boktrykkjarkunsten vart oppfunne. Johann Gutenberg reknast som oppfinnaren av boktrykkjarkunsten, på grunn av at han utvikla ein metode for å støype saman lause typar. I tillegg fekk han til å lage ei trykkpresse som han konstruerte ut i frå å byggje om ei vinpresse. Trass i at andre hadde brukt utskjeringar, og andre eksperiment med trykking, blei denne måten sett på som den mest effektive. Mykje av det kjem av at teknikken var fleksibel, nøyaktig og produktiv. Med denne maskina kunne Gutenberg masseprodusere bøker, den mest kjende av desse Bibelen. Sjølv om teknologien til masseproduksjon var der, kom ikkje avisene før 150 år seinare. Det er usemje rundt kva avis som eigentleg var den første trykte avisa, men pressehistorisk forsking viser til at «Nieuwe Tijdinghe» eller «Relation aller Fürnemmen und gedenckwürdigen» var dei første. Begge avisene vart først publiserte i 1605.
Forbetra trykkprosessar
For å effektivisere trykkeprosessen vart det etter kvart laga nye og forskjellige presser, for eksempel sylinderpressa, og den dampdrivne pressa som begge vart laga på byrjinga av 1800-talet. Seinare kom også rullerotasjonspressa, som auka produksjonsmoglegheitene ytterligare. Ved hjelp av desse nye trykkemetodane vart det mogleg med større produksjon og dermed fleire lesarar. Frå å trykkje ca. 200 ark i timen med dei enklaste trykkpressene i 1800, kunne ein 70 år seinare trykke oppimot 20.000 ark per time. Samtidig med denne utviklinga av trykkpressene, både kvalitets- og kvantitetsmessig, vart folketalet i Europa fordobla, og talet på lese- og skrivekyndige auka betrakteleg. Med den franske revolusjonen på slutten av 1700-talet, vart dei politiske systema i fleire land endra, og dette førte i nokre tilfelle til allmennrøysterett for menn og ytringsfridom. Slik vart det duka for større politisk engasjement blant befolkninga, og nyoppretta aviser heldt seg til eit parti politisk, både for å rekruttere og engasjere.
Endra mediekvardag
Under andre verdskrig vart mange aviser stengde på grunn av at synspunkta deira streid mot synspunkta til dei som då styrte landet. Sjølv etter krigen var avisene påverka av krigstida. Mange av avisene som slutta å produsere gjennom krigen hadde ikkje økonomi til å starte opp igjen, anten pga. materielle skader eller mangel på arbeidskraft. Dei avisene som greidde seg gjennom krigen vart hardt pressa av radio, som hadde eksistert også før krigen, i tillegg til fjernsyn som vart allemannseige rundt 1960. Fjernsyn endra måten folk såg på omverda på, og avisene endra seg deretter. Avisene som før berre inneheldt politiske artiklar og nyheiter, kunne no ha innslag av TV program og omtale av desse. Rundt 1990 vart internett oppfunne. Dette førte til ein ekstra utfordring for avisene ettersom det vart lettare og oftare oppdaterte nyheiter på nettet. Derimot starta avisene opp eigne nettaviser. I dag er det nokon som satsar på hybrid løysning, der ei nettavis i tillegg til ei papiravis, medan andre satsar berre på ein av delane.
Tabloidaviser og seriøse aviser
Aviser har gjerne frå redaksjonelt hald ei haldning til korleis dei skal vinkle sine nyheitssaker. Nokre aviser vel å fange merksemda til lesarane ved å sjokkere, anten det er ved blikkfang eller ved sak. Andre legg meir vekt på prestisje og profesjonalitet, og nyttar i større grad kjelder i nyheitene dei skriv om. Dette kan eksempelvis representerast ved Dagbladet, som har tabloidtilnærming, og The New York Times som har valt å tilnærme seg nyheitene på ein meir konservativ måte. Begge avisene har den såkalla hybridløysninga, i tillegg tek dei betaling for delar av innhaldet på nettavisene. Med dagens nettaviser kan ein raskt og enkelt oppdatere nyheiter, samanlikna med papirutgåver som blir gitt ut 1-2 gonger dagleg.
Vaggeryd
Vaggeryd er ein svensk tettstad og centralort i Vaggeryd kommun i Jönköpings län i landskapet Småland. I 2005 hadde staden 4,688 innbyggjarar.
Ad Day`ah
Ad Day`ah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i Sana'a guvernement.
Cowdenbeath
Cowdenbeath  (skotsk-gælisk Coilltean Beithe) er ein by i regionen Fife i Skottland. Han har kring 11 500 innbyggjarar. Byen har historisk status som burgh.
Cowdenbeath ligg i den sørvestlege delen av Fife, nordaust for Dunfermline og sørvest for Lochgelly.
Ringane til Neptun
Ringane til Neptun er eit system av planetariske ringar kring Neptun.
Prov for uheile ringbogar kom fyrst fram på midten av 1980-talet då stjerneskyggingar av Neptun synte fram eit ekstra glimt rett før eller etter planeten skyggja for stjerna. Bilete frå Voyager 2 i 1989 viste at Neptun hadde fleire veike ringar.
Fylkesveg 273 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 273 i Sogn og Fjordane går mellom Steinklepp og Fjellstad i Lærdal kommune. Vegen er 1,8 km lang.
Demon Point
Demon Point er ei landtunge med store steinar heilt nordaust på Candlemas Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart kartlagt og gjeve namnet «Spit Point» av mannskap på RRS «Discovery II» i 1930, men namnet vart endra for å unngå forveksling. Det nye namnet vart gjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1971 og er basert på at fleire stader på øya er kalla opp etter mytiske monster.
Bo Diddley (1962)
Bo Diddley er eit studioalbum av den amerikanske rock and roll-pioneren Bo Diddley frå 1962. Det må ikkje forvekslast med samlealbumet med same namn frå 1958. Dette albumet kom ut på Checker i august 1962 og inneheld Willie Dixon-klassikaren «You Can't Judge a Book by the Cover», som vart gjeven ut på singel i juli 1962.
Suksess i Storbritannia
I Storbritannia vart Bo Diddley gjeve ut av Pye International Records. Den britiske utgåva nådde 11. plassen på UK Albums Chart. Suksessen til albumet kom etter ein britisk turne Diddley hadde byrja i starten på året i lag med The Everly Brothers, Little Richard og The Rolling Stones.
På grunn av suksessen til albumet i Storbritannia, var det mange britiske band som spelte inn songar frå albumet.
Lister
På UK Albums Chart nådde Bo Diddley 11. plassen den 2. november 1963. Albumet nådde 117. plassen på Billboard Top LP's-lista i USA.
Mario Strikers Charged Football
Mario Strikers Charged Football er eit fotballspel til Nintendo Wii. Spelet kom ut 25. mai 2007 og er det første online-spelet til Wii utanfor Japan. Det kom ut i Europa før resten av verda. Opptil fire spelarar kan spele samstundes og via Internett kan ein delta i mellom anna cupar og turneringer. På same måte som andre sportsspel med Mario i hovudrolla, skil spelet seg mykje frå ein vanleg fotballsimulator. Det finst få reglar for korleis ein skal spele det, med masse skitne triks og spesialvåpen.
Dokhaharan
Dokhaharan eller Dokhaharoon er ein innsjø i dei vestlege åsane av Damavand i Larijan-distriktet i Amol fylke i Iran. Veg 77 passerer innsjøen.
Saxby Range
Saxby Range er ei brei fjellkjede, med toppar opp mot 2450 moh, i Victory Mountains i Victoria Land. Ho grensar til Jutlandbreen, Tuckerbreen, Pearl Harborbreen og Midwaybreen. Ho vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) i 1982 etter Eric Saxby, som var lagleiar og koordinator for New Zealand under International Northern Victoria Land Project, 1981-82.
Sheryl Sandberg
Sheryl Kara Sandberg er ein amerikansk teknologileiar, filantrop og forfattar. Sandberg fungerte som chief operating officer (COO) i Meta Platforms frå 2008 til august 2022. Sandberg er grunnleggjaren av LeanIn.Org.
I 2008 vart Sandberg utnemnd til COO i Facebook. I juni 2012 vart ho vald inn som fyrste kvinne i styret til Facebook. Som leiar for reklameverksemda til selskapet vart Sandberg anerkjend for å ha gjort selskapet lønnsamt.
Før ho byrja i Facebook som COO, var Sandberg visepresident for globalt online sal og drift hos Google. Før det fungerte Sandberg som stabssjef for finansministeren i USA, Lawrence Summers.
Tidleg liv
Sandberg vart fødd i 1969 i Washington D.C. Ho er dottera til Adele Einhorn og Joel Sandberg. Ho er den eldste av tre sysken. Faren hennar er augelege, og mora hennar var høgskulelærar i fransk.
Då Sandberg var to år flytta familien hennar til North Miami Beach i Florida. Ho gjekk på North Miami Beach High School, der ho vart uteksaminert i 1987.
Sandberg byrja å studere ved Harvard College i 1987. Ho vart uteksaminert i 1991 summa cum laude og Phi Beta Kappa, med ein bachelorgrad i samfunnsøkonomi. Ho vart tildelt John H. Williams-prisen for den beste avgangsstudenten i økonomi. Samtidig som ho studerte ved Harvard College, var Sandberg med å skipe ein organisasjon kalla Women in Economics and Government. Ho møtte også professor Lawrence Summers, som vart mentoren og avhandlingsrådgjevaren hennar. Summers rekrutterte ho til å vere forskingsassistenten hans ved Verdsbanken, der ho jobba i rundt eit år med helseprosjekt i India som omhandla spedalskheit, AIDS og blinde.
Utmerkingar
Sandberg har fleire gongar vorte rangert som ei av dei femti mest innflytelsesrike kvinnene i næringslivet, på Forbes si liste Most Powerful Women in Business.
Diver Point
Diver Point er eit nes midtvegs langs nordkysten av Birdøya i Sør-Georgia. Namnet, gjeve av UK Antarctic Place-Names Committee, kjem av kortnebbdukkpetrell (Pelecanoides georgicus) som hekkar i nærleiken.