cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Falköping
Falköping er ein svensk by og administrasjonssenter i Falköpings kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde byen 15,821 innbyggjarar.
Discovery Bay
Discovery Bay er ei bukt på nordsida av Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane. Denne bukta har vore kjend for to selfangarar i området sidan kring 1821. Ho vart kartlagd og namngjeven i 1935 av mannskapet på Discovery Investigations ombord på RSS «Discovery II».
Kulturminne i Nesseby
Kulturminne i Nesseby er ei oversikt over freda og/eller bevaringsverdige bygningar og element i Nesseby kommune. Dataa er henta frå Riksantikvaren si liste over kulturminne.
ID-nummer består av et lenket tall som går direkte til det aktuelle kulturminnet i Kulturminnesøk.
Discovery Bay
Den chilenske antarktisekspedisjonen i 1947, under kaptein Federico Guesalaga Toro, valde å kalle bukta Bahía Chile fordi den første permanente antarktisbasen til Chile, Base Soberanía, i dag Capitán Arturo Prat Base, vart bygt her.
Den kulturelle skulesekken
Den kulturelle skulesekken (DKS) er ei nasjonal satsing som skal bidra til at alle skuleelevar i Noreg får møte profesjonell kunst og kultur av alle slag. Den kulturelle skulesekken er eit samarbeidsprosjekt mellom kultur- og opplæringssektoren på nasjonalt, regionalt og lokalt nivå, og omfattar alle skular i Noreg. Fylkeskommunen har ansvar for koordineringa regionalt, men kommunane har også høve til å utvikle sitt eige program. Det er stor variasjon i korleis skulesekken vert organisert på regionalt og lokalt nivå.
Målsetjing
Måla for Den kulturelle skulesekken skal vere:
Gullsekken
Gullsekken var den årlige prisutdelinga som er knytt til Den kulturelle skulesekken. Éin skule og éin produksjon vinn kvar sin pris, og vert kåra av ein fagjury.
Manujan fylke
Manujan fylke (persisk شهرستان منوجان) er eit fylke i Kerman-provinsen i Iran. Det administrative senteret i fylket er Manujan. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 63 270. Fylket er delt inn i to distrikt (bakhsh): Sentral-distriktet og Aseminun-distriktet. Fylket har dei to byane Manujan og Nowdezh.
Heli kyrkje
Heli kyrkje (Spydeberg i Indre Østfold kommune i Viken) er ei langkyrkje frå 2001 som vart oppført etter at den førre kyrkja brann i 1996. Kyrkja er tradisjonell i ytre form og har om lag same areal som den førre (litt større), men har ei anna planløysing.
Hatzor HaGlilit
Hatzor HaGlilit (hebraisk חָצוֹר הַגְּלִילִית) er ein by nord i Israel nær Rosh Pina og Safed. I 2008 hadde Hatzor HaGlilhadde eit folketal på 8 700. Han er kalla opp etter den nærliggande bibelske staden Tel Hazor.
Historie
Hatzor var ein kanaanittsk og seinare israelittisk by som høyrte til Naftali-stamma (Josva 19:36) seint i bronse- og tidleg i jernalderen, som vart erobra av den assyriske herskaren Tiglath-Pileser III i 732 fvt. Folkesetnaden vart då deportert medan byen brende til grunnen.
Hatzor HaGlilit vart grunnlagd i 1952–1953 som ein transitleir. Den nye leieren låg på landområdet til den avfolka arabiske landsbyen Mughr al-Khayt, 1 km søraust for landsbyen. Han bestod av to nærliggande transitleirar som først vart kalla «Hatzor A» og Hatzor B», kalla opp etter den bibelske staden Tel Hatzor, og husa emigrantar og flyktningar, hovudsakleg jødar frå Nord-Afrika.
I 1956 fekk Hatzor HaGlilit status som lokal kommune. I 1958 hadde Hatzor HaGlilhadde eit folketal på 4 000 og fekk status som utviklingsby. Dei komande åra fekk byen status som ein tradisjonell jødisk stad og seinare vart det òg oppretta ultraortodokse jødiske bydelar.
I desember 2011 hadde byen i følgje Statistisk sentralbyrå, 8 705 innbyggjarar.
Landemerker
Ein av dei mest kjende landemerkene i byen er grava til Honi sirkelmakaren, som låg ved grava til dei to barnebarna Abba Hilkiyah og Hanan HaNihba. I følgje ei jødisk segn hadde Honi HaM'agel krafta til å skape regn gjennom bøn.
Ráfi
Ráfi er det sjette studioalbumet til den samiske musikaren Niko Valkeapää.
Sporliste
Alle songtekstane er skrivne av Niko Valkeapää, og musikken av Valkeapää og Georg Buljo.
Johannes Irgens
Johannes Irgens var ein norsk diplomat, jurist og politikar. Han var utanriksminister i Regjeringa Konow i den tida ho sat; frå 2. februar 1910 til 20. februar 1912 og heldt fram i same post i Regjeringa Bratlie som sat frå 20. februar 1912 til 31. januar 1913.
Han representerte Frisindede Venstre og seinare Høgre.
Maurice Wilkins
Maurice Hugh Frederick Wilkins var ein newzealandsk-britisk fysikar og nobelprisvinnar. Han vart tildelt nobelprisen i fysiologi eller medisin i 1962 saman med Francis Crick og James D. Watson for oppdaginga deira innan den molekylære strukturen til nukleinsyrer og tydinga dette hadde for informasjonsoverføring i levande materiale.
Wilkins vart òg tildelt Albert Laskar Basic Medical Research Award i 1960.
Songen Tour de France
«Tour de France» er ein song av Kraftwerk. Han vart først gjeve ut som singel i juni 1983 og nådde då 22. plassen på den britiske singellista. Han er kjend for bruken av sampla stemmer og mekaniske lydar frå syklar nytta som rytme. Musikken er skriven av Ralf Hütter, Florian Schneider og Karl Bartos med tekst av Ralf Hütter og Maxime Schmitt, ein franskmann som kjende bandet. Melodien verkar å nytte ein del av opninga til Paul Hindemith sin Sonate for Fløyte og Piano (“Heiter Bewegt”).
For Kraftwerk var «Tour De France» eit steg til sides for den teknologiske tonen på dei to førre albuma, Die Mensch-Maschine og Computer World. I staden var songen ei hyllest til sykling, som bandet var særs interessert i. Både Ralf Hütter og Fritz Hilpert frå den noverande besetninga av bandet har delteke i sykkelritt.
Songen skulle opphavleg gjevast ut på albumet Techno Pop, eit album det ikkje vart noko av. Singelen vart gjeven ut på 7" og 12" vinyl, og det er gjeve ut mange miksar av songen.
Songen vart nytta i filmen Breakin' frå 1984.
Ein nyinnspelt versjon av songen vart gjeve ut i 2003 for albumet Tour de France Soundtracks.
Innhald
{| width=100%
UK 12" vinyl, 1983
Catalog number: 12 EMI 5413
UK 7" vinyl, 1983
Catalog number: EMI 5413
UK kassett, 1983
Catalog number: TC-EMI 5413
US 12" vinyl, 1984
Catalog number: 20146
UK 12" vinyl, 1984
Catalog number: 12 EMI 5413
Tysk 12" vinyl, 1983
Catalog number: 1CK 052 1652046
Tysk 7" vinyl, 1983
Catalog number: 1C 006 1652047
Tysk 12" vinyl, 1984 (1)
Catalog number: 1CK 052 1652046
Tysk 12" vinyl, 1984 (2)
Catalog number: 1CK 062 2003776
Tysk 7" vinyl, 1984
Catalog number: 1C 006 200376-7
EU 12" vinyl, 1999
Catalog number: 7243 8 87421 6 0
Shibam Kawkaban-distriktet
Shibam Kawkaban-distriktet er eit distrikt i Al Mahwit guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 39 163 innbyggjarar.
Byen er tilfluktsstad for dei sjiamuslismke islamistane kallar houthiar, som kontrollerer mykje av Nord-Jemen.
Shu'aub-distriktet
Shu'aub-distriktet er eit distrikt i Amanat Al Asimah guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 213 939 innbyggjarar.
Muscle of Love
Muscle of Love er det sjuande studioalbumet av Alice Cooper, gjeven ut i 1973. Det er det siste studioalbumet spelt inn av det originale Alice Cooper-bandet og er eit konseptalbum om tenåringsangst, livet på gatene i New York City og underforstått mannleg prostitusjon.
I staden for den vanlege innpakninga, kom den originale LPen i ein tynn bølgjepapp-innpakning med ein «flekk» trykt langs botn.
Songen «Muscle of Love» vart spelt inn av Fireball Ministry i 2001.
Lister
Singlar - Billboard (Nord-Amerika)
Giuseppe Ungaretti
Giuseppe Ungaretti var ein italiensk diktar.
Liv og virke
Giuseppe Ungaretti var fødd 8. februar 1888 i Alexandria som son av toskanske landarbeidarar frå provinsen Lucca i Italia. Familien hadde utvandra til Egypt og dreiv eit lite bakeri i utkanten av Alexandria. Faren var òg med ved bygginga av Suezkanalen og omkom berre eit par år etter at Giuseppe var fødd, men mora fortsette å driva bakeriet. Giuseppe Ungaretti budde i Egypt fram til 1912, då han var 24 år.
Som tjuefireåring drog han til Paris – skulegangen hans i Alexandria hadde vore meir fransk enn italiensk – og på vegen fekk han eit første glimt av Italia. Ved krigsutbrotet i juni 1914 søkte han seg vekk frå krigen til Milano. Der gav han ut dei første dikta sine i hermetistisk art i futuristtidsskriftet Lacerba. Då Italia sidan gjekk med i krigen i 1915 verva han seg som meinig i infanteriet og blei send til fronten, der Italia og forbundsfellen Austerrike-Ungarn deltok i slaga ved Isonzo.
Debutdiktsamlinga til Ungaretti, Il porto sepolto, blei skriven på krigsskodeplassar i Carsofjella og kom ut i 1916 i 80 eksemplar. Desse såra og smeretfylte dikta, som han sjølv omtalte som «ei slags dagbok», var prega av eit heilt eoge diktaridiom og eit nytt tonefall innan italiensk poesi. Dei møtte inga direkte forståing, men skulle med tida gjera han kjend. Nokre år seinare blei dei tekne med i den meir omfattande samlingen Allegria di naufragi (1919), som i sin tur låg til grunn for den meir omfattande L'allegria frå 1931. Ifølge kjennaren Leone Piccioni var Giuseppe Ungaretti allereie frå dei første samlingane sine «den verkelege og den mest djuptgåande fornyaren» av språk, verseform, tematikk og aktualitet i den italienske lyrikken på 1900-talet. Dikta var utan tradisjonelle og songbare rytmar. Ordvalet var enkelt og umiddelbart i høve til røyndomen, og tok for seg nye motiv.
Attende i Paris etter krigen gav han ut ei samling på fransk, La Guerre, tileigna den nyleg avdøde venen hans Guillaume Apollinaire. Elleve av dei atten dikta var eigne omsetjingar frå italiensk, resten var blitt skrivne direkte på fransk. Ungaretti gifta seg i 1920 med franske Jeanne Dupoix. Paret slo seg ned i Roma året etter, der han blei tilsett som journalist av Utanriksdepartementet. Den andre større diktsamlinga hans, Sentimento del tempo, kom ut i 1933. Tre år seinare drog han med familien til Brasil. Han hadde fått tilbod om å bli professor i italiensk litteratur ved universitetet i São Paulo. Denne stillinga hadde Ungaretti fram til 1942, då han vende attende til Roma. II 1939 hadde den niårige sonen hans Antonietto døydd av ein blindtarmsbetennelse, og sorga etter sonen er merkbar i samlinga Il dolore (1947).
Viktige seinare verk av Ungeretti er La terra promessa (1950), Un grido e paessaggi (1952) og Il taccuino del vecchio (1960). Han gav òg ut tolkingar av såvel franske modernistpionerar som engelske og spanske diktarar frå barokken og romantikken. Ungaretti døydde i Milano 1. juni 1970.
Andre betydelege diktarar som den tyskspråklege Paul Celan og den franskspråklege Philippe Jaccottet har tolka delar av Ungaretti sitt verk til sine respektive språk.
Guayaquil Bay
Guayaquil Bay er ei bukt på nordkysten av Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis mellom Agüedo Point og Orión Point. Bukta vert nytta av skip som går inn til den ecuadorske antarktisbasen Pedro Vicente Maldonado 560 m sør-sørvest for Orión Point. Området vart vitja på 1800-talet av selfangarar som opererte frå nærliggande Clothier Harbour. Øya er kalla opp etter byen Guayaquil i Ecuador som den andre ecuadorske antarktiskekspedisjonen drog ut frå.
A Blaze in the Northern Sky
A Blaze in the Northern Sky er det andre studioalbumet til det norske metallbandet Darkthrone. Det er det fyrste svartmetallalbumet åt bandet, som då var ein fersk sjanger. Innspeling føregjekk i Kolbotn utanfor Oslo, i august 1991, og vart utgjeve seks månadar seinare.
Innspeling og utgjeving
Darkthrone sitt fyrste album; Soulside Journey, var eit tradisjonelt daudmetallalbum i svensk death metal-stil, og etter denne utgjevinga i januar 1991, byrja bandet å skriva songar med meir drag og karaktertrekk åt (norsk) svartmetall. Dette viste dei verkeleg på demoen Goatlord. Etter innspelinga av det instrumentale på Goatlord sette tre av medlemane (Fenriz, Nocturno Culto, Zephyrous) seg føre å fokusere fullt på svartmetallen. Bassisten Dag Nilsen mislika den raske endringa og slutta i bandet, men han godtok å fullføra albumet som ein sidemedlem.
Bandet fór fort frå djup growling til ein meir "skrikete", nasal og kraftfull vokalstil. Fenriz sagde i eit intervju at albumet var på ein måte klart, men med death metal-stil, og den type ljod var dei ferdige med. Albumet var planlagd ferdig innspelt innan hausten, og vart ifylgje Fenriz litt "jaga" og "påhasta".
Albumet vart innspelt i Creative Studios i Kolbotn i august 1991, same som Mayhem sitt Deathcrush vart i 1984. Bandet stod sjølv for produseringa saman med vekslande hjelp frå tilsette ifrå Creative Studios. På grunn av den plutselege sjangerskiftet var Peaceville fyrst uvillige og vrange om å utgje albumet i si opphavlege form. Peaceville hadde jo gjeve dei kontrakt for eit death metal-band, og ikkje eit svartmetallband. Då truga bandet med å utgje A Blaze in the Northern Sky gjennom Deathlike Silence Production, plateselskapet til Euronymous (Øystein Aarseth). Darkthrone og Peaceville vart samde; albumet blei utgjeven i si originale form den 26. februar 1992.
A Blaze in the Northern Sky kom fyrst ut på CD i 2000 kopiar. I 2003 vart plata reutgjeve av Peaceville i digipak. På denne utgåva vart del II av firedelsintervjuet mellom Fenriz og Nocturno Culto inkludert som bonusmateriale. Ein reutgjeving kom i 2009 att; i LP-versjon.
Plateomslag
Plateomslaget skilde seg ut frå andre plateomslag på nittitalet, som var fargerike, medan A Blaze in the Northerns Sky åtte berre fargane svart og kvitt. Modellen er Ivar Enger (Zephyrous), bandet sin andregitarist, – i ein aggressiv og trugande posisjon. Tittelen står tydeleg med kvit skrift i botnen av omslaget.
Dactylorhiza majalis ssp. integrata
'Dactylorhiza majalis'' ssp. integrata' er ei plante i marihandslekta Dactylorhiza'' i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae. Han veks ikkje i Noreg.
Malvina Hoffman
Malvina Cornell Hoffman var ein amerikansk bilethoggar og forfattar som blei kjend for bronseskulpturar av menneske i naturleg storleik. Ho arbeidde også i gips og marmor. Hoffman skapte portrettbyster av folk frå arbeidarklassen og av kjende folk. Ho blei særleg kjend for skulpturane sine av dansarar, som Anna Pavlova. Skulpturane hennar av eit kulturelt mangfald av folk, under tittelen Hall of the Races of Mankind, var ei populær permanent utstilling ved Field Museum of Natural History i Chicago. Ho blei også stilt ut ved Century of Progress International Exposition ved verduststillinga i Chicago World i 1933.
Dactylorhiza majalis ssp. integrata
Systematikk
Dactylorhiza majalis ssp. integrata høyrer til kongsmarihand-gruppa D. majalis. Heile gruppa er tetraploid og har truleg kome til ved hybridisering mellom dei to diploide plantene engmarihand (D. incarnata) og skogmarihand (D. maculata ssp. fuchsii), kopla med dobling av kromosomtalet.
Malvina Hoffman
Ho fekk i oppdrag å laga minnesmonument og blei gjeven fleire prisar og utmerkingar, mellom anna medlemskap i National Sculpture Society. I 1925 blei ho vald inn i National Academy of Design, fyrst som Associate-medlem og seinare som full Academician i 1931. Mange av portretta hennar av individ tilhøyrer New York Historical Society. Ho heldt ein salong, ei sosial samling av artistiske folk og personlege kjenninar, ved atelieret sitt i Sniffen Court i mange år.
Dactylorhiza majalis ssp. integrata
Systematikk
I Gyldendals store nordiske flora er Dactylorhiza majalis ssp. integrata ført opp med det norske namnet stormarihand. Hedrén mfl. (2012) seier at dette er den same orkideen som Artsdatabanken kallar stormarihand med det vitskaplege namnet Dactylorhiza praetermissa, og som er registrert med eit omdiskutert funn på Stadlandet, eit funn som blir avvist av Hedrén. Den same orkideen er av andre kjelder kalla D. majalis ssp. praetermissa.
Gáldu
Gáldu er det sjuande studioalbumet til den norsk-finske og samiske musikaren Niko Valkeapää. Det er utgjeve på vinylplate.
Malvina Hoffman
Hoffman var evnerik innan fleire støypeteknikkar, og støypte ofte sine eigne verk. Ho gav ut eit verk om historiske og tekniske aspekt kring bronsestøyping, Sculpture Inside and Out, i 1939.
Gáldu
Side 2
Alle songtekstane er skrive av Valkeapää og musikken av Valkeapää og Georg Buljo.
Dactylorhiza majalis ssp. integrata
Systematikk
I Field Guide to the Orchids of Europe and the Mediterranean (2019) er artsnamnet D. praetermissa (og dermed òg underartsnamnet D. majalis ssp. praetermissa) avvist og ført opp som synonym til Dactylorhiza majalis ssp. integrata.
Malvina Hoffman
Bakgrunn
Malvina Hoffman var fødd i New York by som den fjerde av dei seks barna til konsertpianisten og komponisten Richard Hoffman og pianisten Fidelia Marshall (Lamson) Hoffman. Ho blei kalla opp etter ei moster, Malvina Helen (Lamson) Cornell, som seinare var ein av dei overlevande frå Titanic-forliset. Mor hennar stod for utdanninga hennar heime til ho var 10 år gammal. Familien Hoffman tok ofte imot kunstnarar og musikarar i heimen sin. Som ung møtte ho Swami Vivekananda då han budde og verka i New York, og fleire av dei seinare skulpturane hennar, som den av Sri Ramakrishna, er no ved Ramakrishna-Vivekananda Center i New York.
Hoffman var elev ved privatskulane Veltin School for Girls, Chapin og Brearley. Medan ho var ved Brearley tok ho kveldskurs ved Woman's School for Applied Design og Art Students League of New York.
Dactylorhiza majalis ssp. integrata
Utbreiing
Denne orkideen blir rekna som sårbar (VU) i Sverige og livskraftig i Danmark (LC). Det svenske namnet er englandsnycklar og det danske er priklæbet gøgeurt.
Malvina Hoffman
Bakgrunn
Ho studerte målarkunst hjå John White Alexander i 1906, og var også elev av Harper Pennington. Hoffman utvikla evnene sine som kunstar gjennom studiar med George Grey Barnard, Herbert Adams, og Gutzon Borglum. Ho var assistent for bilethoggaren Alexander Phimister Proctor ved atelieret hans i Greenwich Village i 1907. I 1908 drog Hoffman til Paris i lag med Katharine Rhoades og Marion H. Beckett og studerte kunst der.
Dactylorhiza majalis ssp. integrata
Utbreiing
I den danske Naturbasen er det òg oppgitt ein varietet:
Malvina Hoffman
Bakgrunn
Ho laga ein byste av faren, den fyrste skulpturen ho fullførte, i 1909, to veker før han døydde. Han blei stilt ut ved National Academy året etter. Også i 1910 fekk ho heiderleg omtale for ein skulptur av den framtidige ektemannen sin, Samuel Grimson, ved Parissalongen. Hoffman blei tiltrekt av skulptur på grunn av den kunstnariske fridommen ho følte når ho skapte eit tredimensjonalt kunstverk.
Etter at far hennar døydde i 1910, flytta Hoffman til Europa med mora. Dei vitja fyrst London, der ho såg Aleksandr Glazunov sin ballett Haustbakkanalet. Hoffman blei inspirert av kombinasjonen av rørsle og kontroll hjå dansarane Mikhail Mordkin og Anna Pavlova. Mor og dotter vitja også Italia før dei flytta til Paris. Ho arbeidde som atelierassistent for Janet Scudder. Om kveldane studerte ho ved Académie Colarossi. Ho studerte med Emanuele Rosales, og etter fem feila forsøk blei ho endeleg akseptert som student av Auguste Rodin. Ho fekk merksemda hans då ho siterte eit dikt av Alfred de Musset som han hadde prøvd å hugsa. Under studietida råda han henne til å ikkje frykta realisme. Ho vitja Manhattan i 1912 for å dissekera kadaver ved College of Physicians and Surgeons ved Columbia University. Frå Rosales og Rodin fekk ho kunnskap om støyping og etterarbeid av bronsestatuar. Mor og dotter Hoffman budde i Paris fram til den fyrste verdskrigen braut ut i 1914.
Dactylorhiza majalis ssp. integrata
Hybrider
Det er registrert hybridar med grasmarihand (Dactylorhiza incarnata ssp. incarnata × majalis ssp. integrata) i Danmark.
Malvina Hoffman
Fyrste verdskrigen
Hoffman deltok i å organisera den franske velgjerdsorganisasjonen Appui aux Artistes, som støtta kunstnarar i naud, og var den amerikanske representanten hans. Ho organiserte òg American-Yugoslav relief fund for children. Medan ho arbeidde for Raudekrossen under fyrste verdskrigen drog Hoffman til Serbia. Ho laga ein større enn røynda-skulptur av den kroatiske bilethoggaren Ivan Meštrović, som ho studerte med. Systera hennar, Helen, var med i styret til Raudekrossen, som sendte klede og medisinsk utstyr til Serbia. Gjennom systera møtte ho den serbiske obersten Milan Pribićević i 1916, som inspirerte henne då han vitja USA og heldt flammande talar der han bad serbiske utvandrarar om å koma til heimlandet og kjempa for å redda det. Hoffman, som kan ha hatt eit romantisk tilhøve med obersten, hadde interesse for «mektige, karismatiske» folk. Ho sa ein gong: «Hero worship formed a major part of my emotional life.» Pribićević stod modell for ein skulptur ho kalla A Modern Crusader (1918). Det er avstøypingar av han i Metropolitan Museum of Art, Smithsonian American Art Museum og Art Institute of Chicago.
Mellomkrigstida
I 1919 skapte ho ein skulptur for frontonen til Bush House i London. Same året var ho i Paris for å katalogisera verka til Rodin for Musée Rodin. I 1929 blei den fyrste større utstillinga hennar halden ved Grand Central Art Galleries, med 105 kunstverk i ulike medium.
Under krigen møtte ho John W. Frothingham, som arbeidde for den amerikanske raudekrossen, og den serbiske kona hans Jelena Lozanić. Som medlem av raudekrossen heldt ho og Lozanić fram med å organisera hjelp til Serbia (no del av Jugoslavia) i mellomkrigstida, og gav jamleg førelesingar om foreldrelause serbiske barn. Ho tok imot den kroatiske bilethoggaren Ivan Meštrović, som ho lånte atelieret sitt til så han kunne arbeida. I 1919, på førespurnad frå Herbert Hoover, direktøren for American Relief Administration, drog Hoffman til Serbia og Jugoslavia for å vitja amerikanske humanitære tiltak rundtom i landet. Same året vitja ho også slagmarka etter slaget ved Kosovosletta frå 1389, som den andre dokumenterte amerikanaren etter John W. Frotingham.
Etter fyrste verdskrigen laga ho skulpturen The Sacrifice, som blei innvigd i 1923 ved Cathedral of St. John the Divine i New York. Skulpturen viser ein krossfarar frå 1200-talet som ligg i fanget til ei tilsløra kvinne. Han er eit minnesmerke til den avdøde ambassadøren til Frankrike, Robert Bacon, og tidlegare studentar ved Harvard University som var blitt drepne i krigen. Etter at Memorial Church ved Harvard University blei fullført i 1932 blei statuen sett opp der.
Hall of Man
I 1929 fekk Hoffman eit telegram frå Stanley Field som sa: «Have proposition to make, do you care to consider it? Racial types to be modeled while traveling round the world.» Hoffman fekk ei bestilling frå Field Museum of Natural History i Chicago om å skapa antropologisk nøyaktige skulpturar av folk frå ulike nasjonalitetar og folkeslag. Ho reiste rundt i verda — medrekna til fjerne område som Afrika, India og Bali — frå 1931 til 1932. Ho skapte byster og figurar av folk og tok over 2000 fotografi. Ho fullførte over 105 skulpturar, hovudsakleg i bronse, men også i marmor og stein. Desse omfatta byster og figurar i full lengd av ulike individ som blei installerte i Hall of Man ved museet i 1933. Ho dokumenterte reisene sine for verket i boka Heads and Tales. Utstillinga var populær, men ein del kritikarar meinte ho berre var eit reint antropologisk studium. På 1960-talet byrja ein å stilla spørsmål ved utstillinga. American Historical Review skreiv seinare: «the sculptures in the 'Races of Mankind' had perpetuated an older typological approach by presenting 'race' in the form of literally static bronze figures depicting idealized racial 'types'». Hall of Man blei avinstallert i 1969, men nokre av skulpturane er framleis på utstilling.
I 2016 blei femti nyleg konserverte skulpturar frå Mankind-samlinga stilte ut på museet i ei utstilling kalla Looking at Ourselves: Rethinking the Sculptures of Malvina Hoffman.
Andre verdskrigen
Som ho hadde under fyrste verdskrigen arbeidde Hoffman for Raudekrossen, og ho samla inn pengar til denne og til nasjonalt forsvar under krigen. Nok ein gong støtta ho Serbia, som igjen var blitt okkupert av Tyskland. Ho deltok på innsamlingstilstellingar i New York skipa av Jelena Lozanić i lag med borgarmeisteren i byen, Fiorello La Guardia, og bidrog til å senda hjelp til det okkuperte området.
I 1948 skapte Hoffman relieffskulpturar for veggane til American World War II Memorial ved Epinal American Cemetery and Memorial i Vosges i Frankrike. Det er på staden der Ardennaroffensiven blei utkjempa i 1944. 5255 amerikanske soldatar er gravlagde på denne gravstaden.
Ho avbilda utviklinga av medisinfeget i eit relieff med 13 panel for Joslin Clinic i Boston. Hoffman laga fleire portrettskulpturar, mellom anna John Muir, Wendell Willkie, Ignacy Jan Paderewski, Henry Clay Frick og Ivan Meštrović. Verka hennar blei ofte stilt ut ved National Academy. I 1965 gav ho ut Yesterday is Tomorrow.
Nokre av ærestilvisingane hennar er gullmedaljen ho blei tildelt frå National Academy i 1924, æresgullmedaljen ho vann i 1962 for Mongolian Archer frå Allied of Artists of America, og æresgullmedaljen ho vann i 1964 frå National Sculpture Society. Ho blei tildelt fem æresdoktorat. Prisar ho fekk for samfunnstenester var mellom anna den franske æreslegionen og den jugoslaviske kongelege Sava III-ordenen.
Verka hennar er i dei permanente samlingane til fleire museum, som Metropolitan Museum of Art, Detroit Institute of Arts, Santa Barbara Museum of Art, Vero Beach Museum of Art, Harvard Art Museums, University of Michigan Museum of Art, Dallas Museum of Art, Smithsonian American Art Museum, Nasher Museum of Art og Gilcrease Museum.
Privatliv
Hoffman gifta seg med den engelske fiolinisten Samuel Bonarius Grimson den 4. juni 1924. Grimson vart blitt skadd av sennepsgass og fosgen under fyrste verdskrigen, og karrieren hans som konsertfiolist tok slutt då hendene hans blei knust under ei ulykke med ein lastebil under krigen. Etter krigen samla han antikke måleri og instrument. Han oppfann også eit rør for eit fargefjernsyn. Han reiste i lag med henne under leitinga etter autentiske urfolksmodellar for den antropologiskel serien hennar. Hoffman og Grimson skilde lag i 1936, nokre spekulerte i at det var på grunn av eit tilhøve ho hadde med ballerinaen Anna Pavlova. Han gifta seg opp att med Bettina Warburg, dottera til Nina Loeb og Paul Warburg, i 1942. Grimson døydde i 1955.
Hoffman blei venner med målaren Romaine Brooks, forfattaren Gertrude Stein og balletdansaren Anna Pavlova. Ho heldt utkledingsfestar og ball atlieret sitt, som fekk omtale i pressa. Om sommaren var ho ofte ved ei hytte i Hartsdale som Paul Warburg tilbaud henne.
Malvina Cornell Hoffman døydde av hjarteåtak 10. juli 1966 i atelieret sitt på Manhattan, som var blitt kjøpt av velgjeraren Mary Williamson Averell og tilbode til Hoffman for ei rimeleg leige.
Valerij Tsjkalov
Valerij Tsjkalov var ein russisk og sovjetisk testflygar som blei utnemnd til Helt av Sovjetunionen i 1936.
Bakgrunn
Tsjkalov var fødd i Vasiljovo, som seinare blei omdøypt til Tsjkalovsk til ære for han. Staden ligg i Volga-regionen, ikkje langt frå Nizjnij Novgorod. Far hans arbeidde med å laga skip på verftet i landsbyen, til fart på Volga. Mor hans døydde då han var seks år gammal. Tsjkalov studerte ved den tekniske skulen i Tsjerepovets før han kom heim og byrja i læra på verftet. Seinare fekk han jobb som fyrbøtar på mudderskipet Bajan (seinare Mikhail Kalinin).
Flygar
I 1919 såg han sitt første fly og bestemte seg for å gå inn i luftvåpenet til Den raude hæren. Han byrja som mekanikar der då han var 16 år gammarl. Etterkvart fekk han opplæring som pilot i Jegorjevsk. Han gjekk ut frå skulen i 1924.
Tidleg på 1930-talet blei Tsjkalov testflygar. Han utførte bragder som å gjennomføra 250 loopar på 45 minutt. Frå 1935 leia han stuntavdelinga til flyvåpenet, som dreiv offentlege oppvisingar. Dette omfatta mellom anna 1. mai-oppvisingar over Den raude plassen i Moskva, der han møtte Stalin for første gong.
Tsjkalov oppnådde fleire nyvinningar innan flyging. I 1936 og 1937 var han med på fleire ultralange flygingar, som ei på 63 timar frå Moskva til Vancouver i Washington over Nordpolen i ein Tupolev ANT-25 (18.–20. juni 1937), ein distanse på 8811 km.
15. desember 1938 døydde Tsjkalov medan han flaug ein prototyp av Polikarpov I-180, som kræsja under første prøveflyging.
Ettermæle
Fødestaden Vasiljovo fekk namnet «Tsjkalovsk» til ære for han i 1937. Orenburg hadde namnet «Tsjkalov» frå 1938 til 1957 til minne om Valerij Tsjkalov.
Metrostasjonar i Moskva, Sankt Petersburg og Nizjnij Novgorod heiter Tsjkalovskaja. Den store trappa ved Kremlin i Nizjnij Novgorod ber også namnet hans
Ein metrostasjon i Tasjkent hadde namnet Tsjkalov fram til 2012. Ein flyfabrikk i Tasjkent blei også kalla opp etter han.
Gater i fleire byar i Russland og i Vancouver i USA er kalla opp etter han.
Bothy Bay
Bothy Bay er ei lita bukt på nordvestsida av Fildes Peninsula på King George Island. Innløpet er 0,7 nautiske mil søraust for Square End Island og bukta har ei brei strand med låge klipper i nordaust og sørvest. Namnet vart gjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1977, og kjem av ei primitiv steinhytte (bothy) som vart bygd av selfangarar på 1800-talet ved bukta.
Peugeot 508
Peugeot 508 er ein bilmodell frå Peugeot som i 2011 avløyste både Peugeot 407 og Peugeot 607.
Opphavleg var planen at 607 skulle avløysast av ein komande Peugeot 608, medan 407 skulle avløysast av ein komande Peugeot 408. Likevel meddelte dåverande leiar i PSA Peugeot Citroën, Philippe Varin, i november 2009 at 508 ville avløysa både 407 og 607.
PSA Peugeot Citroën kjem òg til å produsera Peugeot 508 for den kinesiske marknaden i samarbeid med Dongfeng Motor. Saman planlegg dei å selja 65 000 bilar lokalt i 2012. Forventa lansering i Kina er i midten av 2011.
508 kjem i dei same karosserivariantane som 407: 4-dørs sedan, 5-dørs stasjonsvogn (SW) og 2-dørs coupé.
Voksmarihand
Voksmarihand (Dactylorhiza incarnata ssp. ochroleuca) er ei plante i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae. Ho veks ikkje i Noreg.
Peugeot 508
Plattforma er den same som den som vert nytta på Citroën C5, og produksjonen vil skje på PSA Peugeot Citroëns fabrikk i Rennes i Bretagne.
Voksmarihand
Systematikk
Voksmarihand høyrer til den vanskelege slekta Dactylorhiza, på norsk marihandslekta. Han har tidlegare av og til blitt rekna som ein eigen art med namnet D. ochroleuca, men blir i dag teke med i engmarihand-komplekset som underarten D. incarnata ssp. ochroleuca. I Sverige og Danmark er voksmarihand ikkje rekna som underart, men som varietet (D. incarnata var. ochroleuca). Det svenske namnet er vaxnycklar og det danske hvidgul gøgeurt.
Peugeot 508
Motorar
Motorprogrammet er den same 1,6 liters 4-sylindra bensin rekkemotoren som den som er utvikla i samarbeide med BMW, og som i dag mellom anna sit i MINI, Peugeot 207 og Peugeot 308. Dieselmotorane er 4-sylindra rekkemotorar HDi-motorar på 1,6, 2,0 og 2,2 liter i oppdaterte versjonar tilpassa utsleppskrava i Euro V.
Voksmarihand
Systematikk
I Estland er voksmarihand rekna som underart, men er òg registrert som eigen art (D. ochroleuca), som varietet (D. incarnata var. ochroleuca) eller som form (D. incarnata f. ochroleuca) av engmarihand. I Litauen er voksmarihand rekna som eigen art.
Norske underartar av D. incarnata er nominatunderarten grasmarihand (ssp. incarnata) og dynemarihand (ssp. coccinea).
Utbreiing
Det finst eit belagt funn i Trøndelag frå 1890, men seinare omtalte funn i Noreg er ikkje stadfesta.
I Sverige er det registrert spreidde funn i den sørlige delen av landet, mest på Gotland og Öland, men han er ikkje vurdert separat for raudlista I Danmark er det funnstader nord på Sjælland og på Møn, og han blir rekna som sterkt truga (EN).
I Storbritannia er voksmarihand berre funne nokre få stader heilt aust i England. Underarten er verna gjennom den britiske Handlingsplan for biodiversitet. I den britiske raudlista har arten status som kritisk truga (CR), på same måte som lokalt i England. Eit mogleg funn vest i Irland er ikke stadfesta, og arten er ikkje vurdert for den irske raudlista.
I Estland veks underarten (estisk namn kollakas sõrmkäpp) mest på øyane og vest på fastlandet. Han er rekna som nær truga (NT). I Latvia er underarten (latvisk namn iedzeltenā dzegužpirkstīte) rekna som sjeldan, men er ikkje vurdert separat. I Litauen finst voksmarihand (litauisk namn gelsvoji gegūnė) spreidd over landet i små populasjoner og er rekna som sterkt truga (EN).
Hybridar
I Litauen er det registrert hybridar mellom voksmarihand og grasmarihand (Dactylorhiza incarnata ssp. incarnata × incarnata ssp. ochroleuca eller Dactylorhiza incarnata nothossp. versicolor).
I Sverige er det registrert hybridar med nominatunderarten Dactylorhiza majalis ssp. majalis av kongsmarihand (Dactylorhiza incarnata ssp. ochroleuca × majalis ssp. majalis eller Dactylorhiza ×aschersoniana nothossp. templinensis).
Qaleh Ganj fylke
Qaleh Ganj fylke (persisk شهرستان قلعه گنج) er eit fylke i Kerman-provinsen i Iran. Det administrative senteret i fylket er Qaleh Ganj. Det vart utskild frå Kahnuj fylke i 2005. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 69 008. Fylket er delt inn i to distrikt (bakhsh): Sentral-distriktet( محمد آباد) og Chah Dadkhoda-distriktet. Fylket har éin by: Qaleh Ganj.
Filmen Amadeus
Amadeus er ein dramafilm frå 1984, basert på livet til Wolfgang Amadeus Mozart og den italienske komponisten Antonio Salieri. Amadeus var ei filmatisering av teaterstykket Amadeus (1979) av Peter Shaffer, som i sin tur var basert på operaen Mozart og Salieri (1830) av Aleksandr Pusjkin. Filmen Amadeus vart regissert av Miloš Forman, og manuset vart skrive av Peter Shaffer. Filmen vart løna med ei lang rekkje prisar frå mange land, mellom dei Oscar-prisen for beste film, beste mannlege skodespelar (F. Murray Abraham), beste regi, og den norske Amandaprisen for beste utanlandske film.
Om filmen
Hovudpersonen i filmen er den aldrande Antonio Salieri som er sperra inne på sinnssjukehus. Han blir tilsendt ein ung prest for å få skriftemål. I samtalen med presten blir sjåaren med til Wien tre tiår tilbake i tid, Salieri var ein respektert komponist før den unge Wolfgang Amadeus Mozart vann gunsten til keisar Josef II av det tysk-romerske riket. Amadeus tyder "elska av Gud", og den svartsjuke Salieri klandrar Gud for å signa den vulgære, unge Mozart med så stort musikalsk geni medan han sjølv, ein disiplinert og pliktoppfyllande komponist, ikkje får same musikalske signing. Filmen spelar på myta rundt Rekviem av Mozart, som vart fullført etter Mozarts død i 1791. For å hemna seg over Mozart, maskerer Salieri seg og ber Mozart komponera Requiem, som han vil ta æra for sjølv.
Amadeus vart filma i Praha, Wien og Kroměříž. Filmmusikkomponisten var John Strauss, som vann Grammy-prisen for filmmusikken til Amadeus. I tillegg vart det nytta fleire verk av Mozart sjølv, m.a. Symfoni nr. 25, den kjende Serenade nr. 10 og Rekviem.
Fredrik S. Heffermehl
Fredrik Stang Heffermehl er ein norsk jurist, forfattar og fredsaktivist som har arbeidd for fred og nedrusting gjennom ei årrekkje.
Heffermehl har vore visepresident i Det internasjonale fredsbyrået (som mottok Nobels fredspris i 1910). Han er vidare ærespresident og tidlegare president i Noregs Fredsråd og leiar av den internasjonale støttekomiteen for israeleren Mordechai Vanunu. Frå 1980 til 1982 var han den første generalsekretæren i Human-Etisk Forbund.
I 2007 tok han til orde for at Noreg burde trekkja seg ut av NATO. Grunngjevinga var at det er USAs imperialisme og medlemskapen i NATO som fører Noreg inn i krigar mot fjerne land og folk.
Kritisk bok om Nobels fredspris
Den 6. oktober 2008 lanserte Heffermehl boka Nobels vilje, der han analyserer Nobels testament (1895) og påviser kva Nobel må ha meint med orda "nasjonanes forbrødring", "reduksjon eller avskaffing av ståande hærar" og "å halde fredskongressar". Ein historisk og juridisk analyse viser at Nobelkomiteen er forplikta til å respektera at det Nobel ville var å oppretta ein pris for aktivt fredsarbeid, for ein ny internasjonal rettsorden der statane trygt kunne avskaffa sine militærvesen. Heffermehl meiner det skjer eit misbruk av Nobelprisen. Nobelkomiteen mistolkar oppgåva si når den har vald å tolka omgrepet "fredspris" i staden for å sjå på orda Nobel brukte i testamentet og hans spesifikke føremål med prisen. Det er då ikkje lenger Nobels fredspris, men Nobelkomiteens pris som vert utdelt.
Boka går ikkje mot vår tids utvida fredsomgrep, men påviser at Nobel ville utfordra militarisme og opprustning og at Nobelkomiteene etter siste krig ikkje har vore innstilt på dette. Mange prisvinnarar skulle ikkje ha fått prisen», meiner forfattaren. Blant dei mange som etter forfattaren si meining har fått prisar som strid mot loven og testamentet finn vi dei siste års prisvinnarar Al Gore og SNs klimapanel, Muhammad Yunus, Wangari Maathai, Shirin Ebadi og Det internasjonale atomenergibyrået IAEA. Han meiner det òg var feil å gje prisen i 1994 til Yasir Arafat, Shimon Peres og Yitzhak Rabin og i 1973 til Henry Kissinger og Le Duc Tho. Heller ikkje Raude Kross en, Amnesty, Leger utan grenser, Elie Wiesel, Norman Borlaug eller Mor Teresa burde fått fredsprisen, dei var ikkje "fredsforkjemparar" slik Nobel forstod omgrepet. I boka går han igjennom alle 118 fredsprisar frå perioden 1901–2007. Fram til 1940 var 85 prosent av pristildelingane i samsvar med Nobels kriterium. I årane etter krigen er det gått nedover med respekten for testamentet, held han fram. I denne perioden er det berre 45 prosent av prisane som får «godkjent». I dei siste sju år har berre ein pris vore innanfor testamentet, meiner Heffermehl.
Boka kritiserer òg Stortinget for å bryta norsk lov ved å overlata valet av medlemmar i Nobelkomiteen til partigruppene ut frå resultatet i siste val. Dette er ein viktig del av forklaringa på at partia sine eigeninteressar har fortrengt omsynet til kva Nobel ville med prisen sin, seier Heffermehl, som i boka òg hevdar at utviklinga av Nobels fredssenter og den årlege Nobelkonserten har ført til ein kommersialisering som har knytt prisen nærare til næringsinteresser enn til den typen fredsarbeid Nobel ynskte å styrkja med sin fredspris. Nobelkomiteens sekretær, Geir Lundestad, er kome i ein uheldig dobbeltstilling som fremste rådgjevar for Nobelkomiteen når han samstundes er avhengig av å verna viljen  norske føretak har til å gje pengar til fredssenteret. Dette nye kommersielle omsynet kjem på toppen av eit sterkt sideblikk til norske utanrikspolitiske interesser heilt frå det første tiåret til prisen.
Hovin kyrkje i Spydeberg
Hovin kyrkje er ei langkyrkje frå 1720 i Spydeberg, Indre Østfold kommune i Viken. Det er den eldste kyrkja i kommunen, og det har vore kyrkje på staden sidan mellomalderen.
Kystkultur
Kystkultur er eit samleomgrep for det som særpregar livet langs kysten. I Noreg vert omgrepet brukt og oppfatta på fleire ulike måtar: Ofte er det tenkt mest på livet og aktivitetane i tida før utjamninga av livsvilkåra skaut fart for alvor etter krigen. I ein del samanhengar kjem det fram meiningar om at kystkultur er det som skjer på kysten no, medan kystkulturen i fortida er historie og folkeminne.
Kystkultur i Noreg
Fyrst i relativt ny tid er det semje om at livet langs kysten ikkje var likt livet innover i fjordane og innlandet elles. Allereie her er det uklårt kva som eigentleg er oppfatta som «kystkultur», då mange meiner at mykje av det som tidlegare føregjekk inne i fjordane, var kystkultur.
Det er no i gang innsamling av gjenstandar, arbeidsmetodebeskildringar, forteljingar og anna, hovudsakleg av historisk art, som skal syne kva kystkulturen i fortida besto i. Kulturarrangement som Kystsogevekene og opprettinga av lokale museum i skjergardskommunar er ein del av dette.
Mykje arbeid blir også lagt ned i å ta vare på og restaurere båtar, bygningar, kulturlandskap, husdyrrasar og bruksgjenstandar samt føre kunnskap vidare ved å gje opplæring i gamalt handverk til nye generasjonar.
Fiskeri- og kystdepartementet har ei ordning med finansielle midlar til kystkultur sidan 2003. I 2011 vart det løyvd 9,25 millionar kroner.
Organisasjonen Forbundet KYSTEN, med over 10 000 medlemmar, gjer mykje for å taka vare på gammal og ny kystkultur.
Alexandra Andresen
Alexandra Gamlemshaug Andresen er ein norsk dressurryttar og milliardærarving.
Andresen vart den yngste dollarmilliardæren i verda i ein alder av 19 år i 2016, og trona øvst på Forbes-lista som yngste milliardær tre år på rad. Andresen var per 2022 den nest yngste milliardæren på Forbes-lista med ein nettoformue på estimert 11,2 milliardar NOK.
Bakgrunn
Andresen er dotter av den norske industri- og finansmannen Johan H. Andresen jr., eigar av firmaet Ferd, som i 2007 overførte eigardelar på 42,2 % kvar til døtrene Alexandra og Katharina. Han har vore tydeleg på at døtrene ikkje treng å ta del i familiebedrifta om dei ikkje ønskjer.
Dactylorhiza majalis ssp. elatior
Systematikk
Dactylorhiza majalis ssp. elatior høyrer til kongsmarihand-gruppa D. majalis. Heile gruppa er tetraploid og har truleg kome til ved hybridisering mellom dei to diploide plantene engmarihand (D. incarnata) og skogmarihand (D. maculata ssp. fuchsii), kopla med dobling av kromosomtalet.
Alexandra Andresen
Bakgrunn
Familien Andresen er kjend for den langvarige eigarskapen sin i det tidlegare firmaet Tiedemanns Tobakksfabrikk, før det vart selt i 2005.
Dactylorhiza majalis ssp. elatior
Systematikk
I Gyldendals store nordiske flora er Dactylorhiza majalis ssp. elatior ført opp med det norske namnet gotlandsmarihand. Artsdatabanken har ikkje nokon innførsel på dette namnet.
Alexandra Andresen
Bakgrunn
Andresen er oldebarn til Johan H. Andresen, tippoldebarn til Johan Henrik Andresen og Anton Klaveness, og tipptippoldebarn til Nicolai Andresen. Johan Henrik var bror til Nicolay August Andresen, og onkel til.
Melodi Grand Prix 1968
Melodi Grand Prix 1968 var den niande utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. NRK fekk inn 228 bidrag og plukka ut fem av dei til finalen 2. mars 1968. Vinnaren blei «Jeg har aldri vært så glad i noen som deg», sunge av Kirsti Sparboe med lite orkester og Odd Børre med Kringkastingsorkestret. Vinnarlåten var komponert av Kari Neegaard. Neegaard trekte vinnarmelodien etter plagiatskuldingar. Derfor var det 2. plassen, «Stress», og Odd Børre som fekk representere Noreg i den internasjonale finalen i London. Der enda «Stress» på ein delt 13. plass med 2 røyster.
Dactylorhiza majalis ssp. elatior
Systematikk
I Estland er arten registrert med namnet Dactylorhiza osiliensis.
Utbreiing
I Sverige (svensk namn gotlandsnycklar) finst arten berre på Gotland og er rekna som sterkt truga (EN). I Estland (estisk namn Saaremaa sõrmkäpp) er han registrert med nokre få funn på Saaremaa og har status som kritisk truga (CR).
Hybridar
Hybridar med skogmarihand (Dactylorhiza maculata ssp. fuchsii × majalis ssp. elatior eller Dactylorhiza ×grandis nothossp. robustior) er registrert på Gotland i Sverige.
Collins Harbour
Collins Harbour er ei bukt på sørkysten av King George Island like aust for Fildes Peninsula i Sør-Shetlandsøyane. Namnet finst på eit kart av den skotske geologen David Ferguson, som grovt kartla bukta i 1913–14, men namnet kan vere eldre.
Bellingshausen Station ligg her.
Melodi Grand Prix 1968
Sendinga
NRK fekk inn 228 bidrag, og ein jury, Kåre Siem, Kjell Karlsen og Sigurd Jansen valde ut fem av dei.
Finalen gjekk av stabelen laurdag 2. mars på Centralteatret, med Jan Voigt som programleiar. På 1960- og 1970-talet var det vanlig at NRK presenterte finalelåtane i to versjonar: ein med lite orkester, og ein versjon med Kringkastingsorkestret. Dette var tilfellet også i 1968. Dei fem finalemelodiane blei først akkompagnerte av Kjell Karlsens orkester. Så blei dei framførte om att med Kringkastingsorkestret under leiing av Øivind Bergh. Pauseinnslaget var ein Melodi Grand Prix-parodi framført av Sølvi Wang. Johnny Bergh hadde regien for sendinga.
Alle artistane hadde vore med i konkurransen tidlegare. Nora Brockstedt og Kirsti Sparboe hadde til og med deltatt til saman fire gongar i den internasjonale finalen – halvparten av Noregs deltakingar til då. Også komponistane var stort sett dei same som året før. Duoen som vann finalen året før, Tor Hultin og Ola B. Johannessen, stod bak ikkje mindre enn fire av dei fem finalebidraga. Likevel var det Kari Neegaards «Jeg har aldri vært så glad i noen som deg» som vann finalen. Ho trekte derimot låten etter finalen på grunn av skuldingar om plagiat, og i staden blei det andreplassen «Stress» som fekk representere Noreg i den internasjonale finalen. Dermed blei Noreg for andre år på rad representert med ein låt signert Hultin og Johannessen.
Avstemming
Ti juryar rundt om i landet kåra vinnaren. Kvar jury hadde fem medlemmar som kvar gav eitt poeng til favoritten sin. Resultatet blei som følgjer:
Etterspelet om vinnarlåten
For første – og til no einaste gong – representerte ikkje vinnarlåten Noreg i den internasjonale finalen. Kort tid etter Melodi Grand Prix blei vinnarkomponisten Kari Neegaard (mest kjend som Kari Diesen d.y.) møtt med skuldingar om at låten var for lik Cliff Richards hit «Summer Holiday» frå 1963. Neegaard avviste skuldingane og sa at ho ikkje ein gong hadde høyrd «Summer Holiday».
Men 6. mars trekte Neegaard låten før NRKs plagiatutval fekk tatt stilling til skuldingane. Neegaard angra i ettertid på avgjerda si og fortalda at ho blei møtt med sjikane, anonyme telefontrugslar og skjellsord etter den norske finalen. «Jeg trakk melodien tilbake fra konkurransen fordi det ble for sterkt for meg. Jeg orket ikke påkjenningen mere. Det var ikke lenger moro.» sa komponisten til VG i april same år.
Derfor blei andreplassen, «Stress», Noregs bidrag i London. Der enda han på ein delt 13. plass av 17.
Living Loving Maid (She's Just a Woman)
«Living Loving Maid (She's Just a Woman)» er ein song av det engelske rockebandet Led Zeppelin frå albumet deira Led Zeppelin II i 1969. Han vart òg gjeven ut som B-side til singelen «Whole Lotta Love». Songen handlar om ein groupie som plaga bandet tidleg i karrieren deira. På den originale britiske trykkinga av Led Zeppelin II hadde songen tittelen –Living Loving Wreck (She's a Woman), der «Wreck» vart erstatta med «Maid» i USA og seinare utgjevingar.
Sibah-distriktet
Sibah-distriktet  er eit distrikt i Abyan guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 15 996 innbyggjarar.