cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anna Coleman Ladd
Kunst
Dei tidlege arbeida hennes viser tydeleg påverknaden frå Rodin, og var utført i ein stil som vert kalla poetisk eller romantisk realisme. Seinare rørde ho seg over mot modernismen, med forenkla, glattare formar. Ein kunsthistorikar, David M. Lubin, omtalte skulpturane hennar som nyklassisistiske, etterkvart med klåre trekk av art deco. I ei omtale av bysta Ladd laga av Maria de Acosta Sargent i 1915, skriv forfattarane S. Romm og J. Zacher at den har: «fint detaljerte trekk med lang hals og overdrive lange og slanke fingrar, karakteristisk for Ladd sin elegante, om enn noko manierte stil».
Ho hadde eit sterkt ynskje om å laga skulpturar som kunne sjåast av mange, i det offentlege rom. Ladd ville gjerne stille skulpturar utandørs, og ho stilte ut arbeid i parken Boston Public Garden. Ho organiserte den første utandørs skulpturutstillinga i Philadelphia og vart invitert til å visa fem fontenar på Verdsutstillinga i San Francisco i 1915. Fleire av hennar bronseskulpturar vart vist på denne verdsutstillinga. Portrettbysta av Eleanora Dusa var, ifølgje utstillingskatalogen, éin av dem.
Anna C. Ladd var ein svært produktiv kunstnar. Ladd var aktiv i samfunnslivet. Ho grunnla the Guild of Boston Artists (på norsk: Boston kunstnarsamskipnad).
Ladd stilte ut sine verk på fellesutstillingar og hadde soloutstillingar i New York og Washington, i tillegg til i Boston. Etter eit år i Paris under fyrste verdskrig, reiste Ladd attende til Boston og hald fram sitt arbeid som bilethoggar. Ho fekk blant anna i oppdrag å laga eit krigsminne, Manchester War Memorial, i 1924. Møtet med dei ansiktslause soldatane og lidingane deira påverka i lita grad kunsten ho seinare skapa. Ein kunstkritikar karakteriserte noko av det ho laga som «lystige nissar og alvar som skapar glade fontener i hyggjelege hagar».
Portrettmasker for krigsskadede soldatar
I 1917 reiste Anna C. Ladd sin mann til Europa, for å tenestegjere i Frankrike for den amerikanske Raudekrossen. Mannen hennar etablerte fleire sjukehus og velferdsstasjonar for kvinner og barn i Toul, austom Paris. Etter kvart reiste ho etter, for å laga andletprotesar for vansira soldatar som hadde fått øydelagt heile eller deler av andletet.
Francis Derwent Woods avdeling i London
Den britiske bilethoggaren Francis Derwent Wood (1871–1926) skreiv ein artikkel i tidsskriftet The Lancet i 1917. Her skildra han detaljert sitt arbeid med å utvikla og utforma portrettmasker for soldatar som hadde fått andletet øydelagt i krigen. Soldatane kunne ikkje hjelpast tilfredsstillande med dåtidas plastkirurgi. Ein av pionerane innan denne greina av kirurgien, Harold Delf Gillies (1882–1960), uttalte at plastikkirurgi nokre gongar berre makta å forandra eit horribelt andlet til eit latterleg andlet. Derwent Wood var 45 år gammal då krigen starta. Han var dermed for gammal til å delta som soldat, så han tjenestegjorde i staden ved Third London General Hospital i Wandsworth i England, og brukte sin bilethuggarkompetanse ved sjukehuset sitt «Masks for Facial Disfigurements Department» (norsk 'Avdeling for masker for ansiktsdeformasjon').
I artikkelen i The Lancet skrev Derwent Wood at hans arbeid byrja der arbeidet til kirurgen slutta. Kirurgen gjorde det som var mogleg for å retta opp igjen funksjon og lege sår. Billedhuggeren brukte deretter sin kompetanse til å laga masker som dekte den vansira delen av andletet. Maskene var utført i tynne plater av forsølva og måla kopar. Dette gjorde dei avtakbare. Maskene vart individuelt tilpassa den enkelte soldaten, og var basert på bilete og skildringar av soldaten slik han såg ut før krigen. Maska vart måla med andletfargen til soldaten og festa med eit par briller eller med eit band rundt hovudet til soldaten.
Annan C. Klinikken til ladd i Paris
I løpet av første verdskrig fekk meir enn 600 000 franske soldatar skader som gjorde dei uføre eller vansiret for resten av livet. I dei skyttergravane som ikkje hadde periskop tilgjengeleg, var hovuda til soldatane og andlet spesielt utsett. 2000 av dei franske soldatane fekk skutt i stykke heile eller deler av andletet. Frankrike hadde ingen klinikk der desse soldatane kunne få hjelp, utover det reint medisinske. Dei franske styresmaktane ynskte å gjera noko meir for å hjelpa, både medisinsk og med omskolering. I juli 1917, vart «The Bureau for the Reeducation of the Mutilated in France» (norsk: Kontoret for omskolering av dei skadde i Frankrike) oppretta. Dette skjedde i samarbeid med amerikanske Røde Kors. Ladd las Derwent Woods artikkel i The Lancet, og overtydde amerikanske Røde Kors om at dei måtte oppretta ei avdeling ved omskoleringsbyrået, der det kunne lagast andletprotesar for dei vansirede franske soldatane. I løpet av den tida det tok å organisera proteseklinikken, korresponderte ho med Derwent Wood, som sende ho detaljerte skildringar av teknikkane hans avdeling brukte for å lage anledtsmaskene.
I desember 1917 kom Anna C. Ladd til Frankrike. Våren etter dette opna ho, i samarbeid med den kirurgiske avdelinga ved Harvard Medical School, ein verkstad for andletprotesar i latinerkvarteret i Paris. Ladd hadde fire assistentar: Diana Blair frå Harvard Medical School og dei engelske bilethoggarane Robert Vlerick, Jane Poupelet og Louise Brunnen.
Etter slutten av verdskrigen vende Ladd tilbake til USA tidleg i 1919. Klinikken heldt fram i eit års tid under ein annan leiar før han stengde.
Andletprotesane
Ladd følgde Derwent Wood sin måta å laga masker på. Prosessen byrja med at det vart teke ein gipsavstøpning av andletet til soldaten. Deretter vart det laget ein leiremodell av andletet, der dei manglande delane var modellert så dei passa med den eksisterande delen av andletet, og likna bilete av soldaten frå før krigen. Den endelege maska vart laga ved å dekka den aktuelle delen av leiremodellen med galvanisert kopar, ca. 0,08 cm tjukk. Maska vog mellom 113 og 255 g, avhengig av kor stor del av andletet som skulle dekkast. Etter at maska var tilpassa, vart den malt med matt, vaskbar emaljemåling, som likna mest mogleg på soldaten sin naturlege hudfarge. Detaljar som augebryn og mustasjar vart laga i tynn, strimla metallfolie, som òg vart målt for å sjå mest mogleg naturtro ut.
Klinikken hennar produserte 97 masker under leiinga til Ladd. Kvar av maskene tok rundt ein månad å laga. Maska vart verdsett som vellukka viss pasienten kunne spasera, med den på, ned ein av boulevardane i Paris utan å leggjast merke til. Mange av maskene var laga med delvis open munn, så soldaten kunne røykja med den på. Dei fleste maskene var for franske soldatar. Nokre få av maskene vart laga for amerikanarar, for arabiske soldatar og for franske kvinner med brannskadar.
Sidan materialet i maskene var svært tynt, gjekk det berre få år før dei byrja å forfalla, men soldatane heldt fram å bruka dei òg etter at dei var vorte bulka og skadd. Det finst ikkje noko register over soldatane som fekk masker, eller informasjon om kva som skjedde når maskene vart øydelagd. Få av maskene eksisterar. Det er usikkert om det i det heile teke er nokon gjenverande masker. Biografen til ladd, Sarah Crellin, antok maskene vart gravlagd saman med eigarane.
Forfattarskap
Anna C. Ladd arbeidde òg som forfattar, men ho skreiv berre to romanar: Hieronymus Rides (1912) og The Candid Adventurer (1913). Den fyrste var ein historisk roman der handlinga føregjekk i 1400-talet sitt Tyskland. Den andre var ein samtidskomedie, der ein ung amerikansk kunstnar vert slite mellom kjenslene han har for sin unge, kvinnelege oppdragsgiver og for sin modell. David M. Lubin omtalar ho både som romanforfattar og bilethoggar, men ho skreiv ikkje fleire bøker. Ifølgje bokdatabasen WorldCat er ingen av bøkene kome i nye opplag, men The candid adventurer er utgjeve som e-bok.
Begge bøkene vart melde i det amerikanske tidsskriftet The Nation då dei vart utgjevne. Ifølgje den anonyme anmeldaren er Hieronymus Rides eit tankevekkjande verk og verd lesinga, til trass for ein del nemnde manglar. Når det gjeld The Candid Adventurer, starta meldaren med å laga eit ordspel på tittelen av boka, og skriv at forfattaren nærast drep helten sin med vennlegheit, og gjer han ikkje så mykje til ein «candid» (ærleg og oppriktig) som ein «candied» (sukkersøt) eventyrar.
Ettermæle
Ektemannen til Anna C. Ladd gjorde om sommarbustaden deira i Beverly Farms i Massachusetts til museum for kunsten hennar etter at ho døydde. Museet var ope for publikum. Etter at òg doktor Late døydde, heldt ein god ven fram med å visa Annan C. Arbeidaren til Ladd i mange år, men til slutt vart den store samlinga selt på auksjon. Det er ikkje sikkert akkurat kva tid dette skjedde.
Fleire av arbeida til Ladd fins i private samlingar og i musé, som fonteiner i private anlegg og i parken Boston Public Garden, – og fleire av dei som minnesmerke.
Ladd er meir kjend for arbeidet med dei rundt 100 portrettmaskene ho i løpet av eitt år laga for vansirede soldatar, enn for sitt kunstneriske virke før, under og etter første verdskrig.
Arbeidet med andletprotesane var gjord med dei beste intensjonane, og gjorde nok livet enklare for dei soldatane som fekk maskene. I ein artikkel frå 2008 skreiv David M. Lubin at portrettmaskene kunne sjåast som endå eit offisielt godkjent forsøk på å skjula brutaliteten til krigen bak ein falsk fasade.
The Smithsonian Institution's Archives of American Art har digitalisert og gjort tilgjengeleg store delar av Ladd sitt arkiv. Materialen omfattar fotografi, brev, dagbøker og andre tekstar som dokumenterar hennar arbeid.
Étienne Carjat
Étienne Carjat, fødd i Fareins i Ain og død i Paris, var ein fransk journalist, karikaturteiknar og fotograf som i ettertid er vidgjeten for portretta han laga av fleire av dei store kunstnarane i tida.
Kildekompasset
Kildekompasset var eit samarbeid mellom Høgskulebiblioteket i Telemark og Universitetsbiblioteket i Agder i perioden 2010-2012. I perioden 2014-2015 vart delen om kjeldekritikk utvikla, då også i samarbeid med Universitetsbiblioteket i Stavanger.
Frelsesarmeen
Frelsesarmeen (engelsk Salvation Army) er eit kristent kyrkjesamfunn og veldedig organisasjon. Frelsesarmeen sin verdsleiar er general Brian Peddle.
Historie
Frelsesarmeen vart grunnlagd av ekteparet Catherine og William Booth i London 1865. Først brukte dei namnet East London Christian Mission. Salvation Army, det vil seie Frelsesarmeen, vart teke i bruk i 1878. Då omorganiserte Wiliam Booth organisasjonen til den halvmilitære forma han har hatt seinare.
I Noreg vart Frelsesarmeen starta den 22. januar 1888 av Hanna Ouchterlony. Den første kyrkjelyden vart grunnlagd i Kristiania, den andre i Arendal. Frelsesarmeen i Noreg vart offentleg godkjend som eige trussamfunn i 2005. Øvste leiar for Frelsesarmeen i Noreg, Færøyene og Island er kommandør Knud David Welander.
Jacob Tullin Thams
Jacob Tullin Thams var ein norsk skihoppar og siglar frå Oslo. Han var medlem av Idrettsforeningen Ready i Oslo. Thams vart i 1924 den fyrste olympiske meisteren i skihopping, og tok 12 år seinare ein sølvmedalje i segling under sommar-OL 1936.
Karriere
Thams sette bakkerekord i Holmenkollbakken i 1922 med 46 meter, ein rekord som stod i fire år. 4. februar 1924 vann han det spesielle hopprennet under dei fyrste olympiske vinterleikane, avvikla i Chamonix. Same sesongen vann han Damenes pokal som beste skihoppar i Holmenkollen, ein prestasjon han gjentok dei neste tre sesongane. I 1926 vart han verdsmeister i skihopping i Lahti, same året vart han elles tildelt Holmenkollmedaljen.
Provinsen Karabük
Safranbolu, ein historisk viktig by, som er på verdsarvlista til UNESCO.
Jacob Tullin Thams
Karriere
Under vinter-OL 1928 i St. Moritz var Thams ein av favorittane i hopprennet. Han låg på femteplass etter første omgang. I den andre omgangen landa han på ny verdsrekordlengde, 73 meter, men ramla og hamna langt nede på resultlista. Før tevlinga hadde han klaga overfor dei sveitsiske arrangørane og uttrykt misnøye med at tilløpet var så langt, noko som gjorde at også ordinære hopparar var i stand til å hoppe langt.
Provinsen Karabük
Distrikt
Provinsen Karabük er delt inn i seks distrikt (hovuddistriktet er utheva):
Jacob Tullin Thams
Karriere
I 1936 var Thams mannskap på den norske båten som deltok i sommar-OL i Berlin i 8m-klassen. Båten tok sølvmedaljen i tevlinga, noko som gjer at Thams er ein av fem idrettsutøvarar som har medaljar frå både sommar- og vinterleikar.
Geminidane
Geminidane er ein meteorsverm med maksimum meteorhyppigheit 13.-14. desember (ca. 40 per time). Svermen varer ca. 5 dagar. Svermen vert skapt av objektet 3200 Phaethon. som ein trur er ein apolloasteroide Dette gjer Geminidane, i lag med Kvadrantidane, til dei einaste store meteorsvermane som ikkje kjem av ein komet. Meteorane frå denne svermen flyttar seg langsamt. Geminidane vart først observert i 1862.
Fylkesveg 201 i Buskerud
Fylkesveg 201 i Buskerud går mellom Sønstebydalen og Tromaldstøa i Flå kommune. Vegen er 3,5 km lang.
Käferberg
Käferberg (571 moh) og Waidberg (601 moh) er to toppar i nokre skogkledde åsar som strekkjer seg gjennom byen Zürich forbi Zürichsjøen, Albis-rekkja og Uetliberg, samt Limmatdalen og Zürcher Unterland i Sveits.
Orientråke
Orientråke (Eurystomus orientalis) er ein råke i India, Sri Lanka, Søraust-Asia og Australasia. Det engelske artsnamnet 'dollarbird' kjem av eit skinande sølvfarga område på over og undersida av vengene, midt på dei ytre handsvingfjørene, som vagt kan minne om sølvdollar. Det er skildra elleve underartar som skil seg, nokre gonger betydeleg, når det gjeld farger i fjørdrakt, storleik og form på nebbet og generell storleik.
Skildring
Orientråken er ein robust, tettbygd fugl med stort hovud, kort hale, korte bein og lengd på ca 25-28 cm. Den største underarten, E. o. solomonensis, som lever på Salomonøyene og Bougainville, blir opp til 34 cm lang.
Den grunnleggjande farga på orientråken er mørk, iriserande grøn, som kan veksle mellom ulike grøntonar mot lilla og bruntonar, avhengig av innfallslyset. Oversida er lysare og meir fargerik enn den meir reint grågrøne undersida. Handsvingfjørene som er synlege når han sit er klåre, mørkeblå i farga. Han har ein lilla til blå strupeflekk. «Sølvdollarane», som synleg i flukt på dei breie vengene, varierer mykje i storleik, farge og klårleik mellom underartar. Kjønna avvik lite frå kvarandre, hoer har litt mindre klårt farga fjørdrakt, men unge fuglar er bleikare i farga. Ungfuglar har mørkt nebb som blir meir oransje over tid.
Utanom hekkesesongen er ikkje fuglane er særleg vokale. Det vanlegaste ropet er skildra som ein kraftig, enkelt kakk, nokre gonger ein serie akselererande kakk-kak-kak. Når eit par sit saman side om side kan dei gje læte som minnar om kastanjettar.
Orienråken er nesten utelukkande ein insektetar som fangar insekt i flukt. Berre unntaksvis plukkar dei føde frå bakken, til dømes grashopper.
Denne arten er vanleg frå sørvestlege India, over den austlege Himalaya-regionen og Søraust-Asia, Sri Lanka, nordover til Korea, Mandsjuria, Ussuri og lengst sør i Japan. Vidare på Andamanøyane, Filippinane og dei fleste av dei store og dei små Sundaøyane til Sulawesi. I det austlege Stillehavet lever dei på mange av øyane i Melanesia, medrekna Bismarckarkipelet og Salomonøyene, nesten heile Ny-Guinea, samt og nordlege, austlege og søraustlege Australia. I Australia, Ny-Guinea, Kina og Japan er orientråken den einaste fuglen i råkefamilien.
I dette store utbreiingsområdet, som strekkjer seg frå 50° nordleg breidde og sør til 40° sørleg breidde, lever i orientråken i ulike habitat. I den sørlege utbreiinga si er han i gjenreist sekundærskog og i dei marginal utkant av regnskog, eller i lysningar i regnskogen med enkeltståande høge tre, i kaffi- og gummiplantasjar, og dessutan galleriskogar langs elvar i regnskog. I nord lever han i lauseleg skogsområde i utkanten av jordbruksland, nokre gonger i steppeland med tre. Spesielt i Australia, har han spreidd seg til miljø med menneskelege busetjingar og hekkar i fruktplantasjar og store parkar.
Orientråkar er særleg vanlege i låglandet og kuperte område opp til ca. 600 moh. Ved foten av Himalaya, er dei funne i høgder på 1000 moh., i Aust-Asia og Ny-Guinea er dei høgste kjende hekkeplassane i høgder på 1500 meter.
Hekkebiologi
Orientråkar er monogame gjennom hekkesesongen, og mange par held saman i fleire år. I hekkesesongen er dei strengt territoriale.
Spelet til hannfuglen er iaugefallande og femnar om flygingar med stup og rullingar, med låg kvekkande læte. Som alle andre råkefuglar, Coraciiformes, er orientråken ein holerugar. Dei kan gjenbruke hòler grave ut av hakkespettar eller skjeggfuglar. Desse er ofte plasserte høgt oppe i daude eller levande tre. Hoa legg 3-4 egg i reiret som ikkje er fora. Begge foreldre tar del i ruging og omsut for ungane, rugetida varierer i området 17-21 dagar, og ungane kan vere flygedyktige etter omtrent ein månad. Ungane blir ei tid i territoriet til foreldra før dei spreier seg.
Hekkesesongen varierer med lokalitet, i dei nordlege områda av distribusjonen skjer hekking mellom slutten av mars og mai, i det sørlege India mellom september og mai, i det meste av Ny-Guinea hekkar orientråkar frå oktober til februar, på Sumatra hovudsakleg i mars. Hekkesesongen i Australia kan vere mellom oktober og januar.
Mount Saint Michael i Antarktis
Mount Saint Michael er eit kjenneleg, klipperikt fjell på vestsida av innløpet til Indrefjord i Enderby Land. Det vart oppdaga i februar 1936 av mannskapet på RRS «William Scoresby» under Discovery Investigations, og truleg namngjeve av dei etter likskapen til Mont Saint-Michel på den franske kysten.
Néstoras
Néstoras (gresk Νέστορας) er ein tidlegare kommune i periferieininga Messinía i periferien Peloponnes i Hellas. Néstoras inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Pýlos-Néstoras.
Lăki
Lăki (bulgarsk Лъки) er ein by og ein kommune i provinsen Plovdiv i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Lăki og ti andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 281 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 2 902 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 2 128 innbyggjarar.
Fylkesveg 202 i Buskerud
Fylkesveg 202 i Buskerud går mellom Gulsvik og Veteren i Flå kommune. Vegen er 7,1 km lang.
Alsensjön
Alsensjön er ein lang og smal innsjø i Alsen sokn i Krokom kommun i Jämtland i Sverige. Innsjøen blir drenert via elva Ytterån, som ligg ved tettstaden med same namn, og til Storsjön. Alsensjön får vasstilførsel via Åringsån i vest og frå Näldsjön via Faxån ved Nälden til bukta Själdret aust i Alsensjön.
Ved innsjøen ligg sentrumet til soknet, Alsen, (jemtsk: Ärs`n). Mot slutten av 1800-talet var det dampbåtar i trafikk på Alsensjön. Nokon av dampbåtane var Alsen I, Alsen II, Fortune, Frej og Ytterån. Dampbåttrafikken pågjekk fram til 1949, og omfatta både persontrafikk og tømmerleveransar. Båtane gjekk ut frå Ytterån, og tente fast Valne, Röde, Mo, Vika, Åberg, Vången, Ede og Hov.
Guillermo Lasso
Guillermo Alberto Santiago Lasso Mendoza er ein ecuadoriansk politikar og  forretningsmann som blei den 47. presidenten av Ecuador i 2021.
Turn under Sommar-OL 1972
Turnøvingane under Sommar-OL 1972 i München vart avvikla i tida 27. til 30. august. Øvingane omfatta 14 tevlingar, 8 for menn og 6 for kvinner. 113 menn og 118 kvinner deltok i mangekampane.
Mangekamp
<br style="clear:both;" />
Bøylehest
<br style="clear:both;" />
Frittståande
<br style="clear:both;" />
Hopp
<br style="clear:both;" />
Skranke
<br style="clear:both;" />
Svingstang
<br style="clear:both;" />
Lagkamp
<br style="clear:both;" />
Fylkesveg 203 i Buskerud
Fylkesveg 203 i Buskerud går mellom Flå kyrkje og Tollevsrud i Flå kommune. Vegen er 9,6 km lang.
Hasat al Bidiyah
Hasat al Bidiyah er ein busetnad i Sharjah, eit emirat i Dei sameinte arabiske emirata
Gekkoar
Gekkoar ( Gekkonidae) er 5-30 cm lange øgler kjende for evna til å setja seg fast på ulike overflater. Gekkoar lever i alle varme delar av verda og er nattaktive. Dei set føtene fast på overflater ved å gripa fatt på molekylært nivå med nokre «hår» som det finst rundt ein milliard av på kvar fot. Det einaste ein gekko ikkje kan festa seg på er teflon. Dei blir gjerne rekna som nyttedyr, då dei mellom anna et mygg.
Klassifikasjon
Familie: Gekkonidae
Grima
Grima er ei øy rett nord for Byrknesøyna i Gulen kommune. Mellom Grima og Byrknesøyna går det ein særs smal aust-vestgåande naturleg kanal, søndre Grimesund. Langs vestsida av Grima går ein nord-sørgåande smal kanal som heiter Svartsundet. Øya har vegsamband til Byrknesøyna og vidare til fastlandet over bruer. Grima naturreservat tek opp 1483 dekar av øya.
Folketalsutvikling:
Hamriyah hamn
Hamriyah hamn er ei djuphavshamn som ligg i Hamriyah frisone i Sharjah i Dei sameinte arabiske emirata.
Hamna er ein del av ein frihandelssone og eit senter for eksport og import til andre verdsmarknader. Den viktigaste transportartikkelen er petrokjemiske varer og generelle varer frå to containerterminalar i tillegg til sidekaiar for ei djupne på 14 meter.
Mount Saw
Mount Saw er eit isolert fjell kring 17 nautiske mil (31 km) sør-søraust for Mount Cook av Leckie Range. Det vart kartlagd frå flyfoto av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions). Det vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter B. Saw, ein helikopterpilot som deltok i ANARE i 1965 («Nella Dan»), leia av Phillip Law.
My Love av Paul McCartney & Wings
Innspeling
Songen vart spelt inn live med eit orkester i Abbey Road Studios med Richard Hewson som dirigent. I følgje Hewson brukte gjorde dei mange opptak av songen, sidan gitarsoloen var forskjellig kvar gong. Gitarsoloen vart spelt av den nordirske gitaristen Henry McCullough, som då var medlem av Wings.
Salslister
«My Love» vart òg gjeven ut på singel i mars 1973 og nådde toppen av den amerikanske Billboard Hot 100 og niandeplassen på UK Singles Chart. Songen nådde òg toppen av Easy Listening-lista og låg der i tre veker. Billboard rangerte songen på femteplassen for 1973-lista deira. Singelen selde til gullplate i USA for over ein million selde eksemplar.
Andre versjonar
«My Love» har blitt spelt av mange andre artistar, som Nancy Wilson, Johnny Gill, Cher, Brenda Lee, Cass Elliott, Margie Joseph, Salena Jones, Mina, Shinehead, Andy Williams, Warren Hill og Dottie West. Det finst òg instrumentale versjonar av Ivan «Boogaloo Joe» Jones, Pieces of a Dream (frå albumet The Best Of Pieces of a Dream), og Michael Lington (frå Stay With Me i 2004).
Corinne Bailey Rae gav ut ein versjon av songen på The Love E.P. (2011).
Provinsen Kastamonu
Provinsen Kastamonu (tyrkisk Kastamonu ili) er ein av provinsane i Tyrkia i Svartehavsregionen, nord i landet. Han grensar til Sinop i aust, Bartın og Karabük i vest, Çankırı i sør, Çorum i søraust og Svartehavet i nord.
Provinsen har eit areal på 13 108 km² og har 361 222 (2010).
Distrikt
Provinsen Kastamonu er delt inn i 20 distrikt (hovuddistriktet er utheva):
Hayat i Sharjah
Hayat er ein busetnad i Sharjah, eit emirat i Dei sameinte arabiske emirata
Khóra i Messinía
Khóra (gresk Χώρα) er ein distriktsby i periferieininga Messinía i periferien Peloponnes i Hellas. Khóra var hovudsete i den tidlegare kommunen Néstoras, som no er ei kommunaleining i kommunen Pýlos-Néstoras.
Live at the Cellar Door
Live at the Cellar Door er eit konsertalbum av Neil Young med opptak frå seks konsertar han heldt i 1970 i Washington D.C. Albumet kom ut 10. desember 2013. Albumet er volum 02.5 i Archives Performance Series av Young. Albumet inneheld songar frå både dei tidlege Neil Young- og Buffalo Springfield-albuma, inkludert frå After the Gold Rush, Harvest, Everybody Knows This Is Nowhere, On the Beach, Buffalo Springfield og Buffalo Springfield Again.
Albumet avsluttar med «Flying on the Ground is Wrong» der Young seier: «Eg fekk lagt til i kontrakten min om at eg berre skulle spele på eit ni fot stort Steinway-flygel, berre for å vere litt eksentrisk.»
Samica
Samica er ein fleirspråkleg og tverrvitskapleg skriftserie som tek for seg språk, litteratur og kultur i Sápmi (Sameland). Han er blitt gjeven ut av Albert-Ludwigs-Universität Freiburg i Tyskland sidan 2014. Redaktørane er litteratur- og kulturforskaren Thomas Mohnike ved Strasbourg universitet og språkforskarane Michael Rießler og Joshua Wilbur ved Freiburgs universitet.
Samica inneheld litterære tekster i opphavleg språkdrakt eller omsetjing, populærvitskaplege tekstar og læremateriale. Tekstane kan vera på tysk, samiske eller andre nordiske språk.
Historie
Skriftserien blei grunnlagd i 2014 som oppfølgjar til Kleine saamische Schriften, som vart publisert av Humboldt-universitetet i Berlin. Michael Rießler har også vore redaktør siden starten av den skriftserien.
Bidrag til finansiering av Samica sine einskilde utgåver vart gjort av m.a. Finska litteratursällskapet, Arjeplog kommune, det norske Sametinget og Norwegian Literature Abroad.
Anjan
Anjan er ein regulert innsjø i Åre kommun, vest i Jämtland i Sverige. Innsjøen ligg nær grensa mot Noreg. Innsjøen har eit varierande overflateareal på 16 til 30 km², og ligg 415 til 425 meter over havet. Innsjøen blir drenert til Kallsjön. Langs breidda av innsjøen ligg busetnadane Anjan, Baksjönäset, Anjehem, Gråviken og Melen. Her ligg òg Anjans fjällstation, som vart bygd av Eyvind Frölich i 1937 og har omkring 50 sengeplassar.
6. serierunde i Tippeligaen 2013
6. serierunde i Tippeligaen 2013 starta med ein kamp fredag 26. april, då slo  2-0 etter to scoringar av Erik Huseklepp. Runden fortsette med to kampar laurdag 27. april, der slo  heime etter å ha lege under til pause, og  slo  heime, noko som var det første tapet til Aalesund denne sesongen.
Resten av kampane gjekk søndag 28. april. slo på heimebane,  vann heime mot,  og  spelte uavgjort, medan  og  begge tapte på heimebane mot høvesvis  og. Dermed hadde dei regjerande seriemeistrane frå dei to føregåande åra enno ikkje vunne ein kamp i årets sesong.
Ankarvattnet
Ankarvattnet er ein innsjø som ligg langs Leipiälven, mellom Leipikvattnet og Stora Blåsjön, heilt nord i Jämtland, Sverige. Innsjøen har eit overflateareal på 9 km² i ein høgd på 448 meter over havet, og gjennomsnittsdjupna er 27 meter. Innsjøen er ofte dekket med is til ut i juni månad.
Verdsmeisterskapen i roing 2007
Verdsmeisterskapen i roing 2007 vart avvikla på ei regattabane ved München i Tyskland dagane frå 26. august til 2. september. Menn tevla i 14 i ulike båtklassar og kvinner i 10.
Olaf Tufte vann ein bronsemedalje i singelsculler for Noreg.
Singlesculler
<br style="clear:both;" />
Dobbeltsculler
<br style="clear:both;" />
Toar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Dobbeltfirar
<br style="clear:both;" />
Firar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Firar med styrmann
<br style="clear:both;" />
Åttar
<br style="clear:both;" />
Lettvekt singlesculler
<br style="clear:both;" />
Lettvekt dobbeltsculler
<br style="clear:both;" />
Lettvekt, toar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Lettvekt dobbeltfirar
<br style="clear:both;" />
Lettvekt, firar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Saddle Bluff
Saddle Bluff er ein klippevegg 2,1 km nordvest for Irving Point på nordaustsida av Visokoi Island i Sør-Sandwichøyane. Han vart namngjeven av Discovery Investigations på «Discovery II» etter kartlegginga deira i 1930.
Remigius Machura
Remigius Machura er ein tsjekkisk tidlegare kulestøytar som representerte Tsjekkoslovakia. Han tok bronsemedaljen i øvinga under EM 1982 og VM 1983. Machura vann i 1985 både innandørs-VM og innandørs-EM, kort før han vart dømd for doping. Også i 1988 gjekk han til topps i innadørs-EM.
Aktiv
Machura kneip bronsemedaljen ved Friidretts-EM 1982 i Aten, bak den suveren vinnaren, austtyske Udo Beyer og Jānis Bojārs som representerte Sovjetunionen. Året etter vann han ein ny bronse då den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett fann stad i Helsinki, slått av polske Edward Sarul og den olympiske meisteren, Ulf Timmermann.
I 1985 vann kuletevlinga ved hall-VM i Paris med eit støyt på 21,22 m, Udo Beyer og Jānis Bojārs kom på plassane bakom. Ved hall-EM i Aten støytte han 21,74 m og slo både Timmermann og den seinare trefaldige verdsmeisteren Werner Günthör. Same året vart Machura avslørt for bruk av anabole steroidar (Stanozolol). Han vart då utestengd frå friidrett på livstid, ein dom som straks vart omgjort til to års startnekt.
Machura kom tilbake i 1987-sesongen og sette personbeste med 21,93 meter i eit stemne i Praha den 23. august. Ved hall-EM 1988 i Budapest støytte han 21,39 m og sigra framom vesttyske Karsten Stolz. Sidan i sesongen enda Machura på femteplassen under sommarleikane i Seoul. Han la opp i 1992.
Bergvattnet
Bergvattnet er ein liten innsjø i Jämtland, Sverige. Innsjøen får tilførsel av vatn frå Stor-Sjouten og Nåsjön via ein tunnel, og vert drenert til Tåsjön via Ångermanälven.
Svartfjell i Antarktis
Svartfjell er eit rock fjell, 210 moh, som ligg like inn frå kysten på sørvestsida av Breidhovde. Det vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen i januar–februar 1937, og namngjeve av dei etter den svarte utsjånaden.
Greinsaks
Greinsaks er ei kraftig saks for å klyppa av greiner på tre. Dei blir nytta for å tynna ut frukttre og prydbuskar. Slike sakser har ofte eit krumt skjer, som klypper av greina mot eitt fast motskjer. Det finst òg greinsakser med langt skaft, nokre teleskopiske, slik at ein kan klyppa av greiner høgt oppe. Kjeften på saksa blir då ofte dregen saman av eit ståltau som går lags skaftet.
Fylkesveg 211 i Buskerud
Fylkesveg 211 i Buskerud gjekk mellom Pletan i Sigdal kommune og Bromma i Nes kommune. Vegen var 35,7 km lang.
I 2016 blei vegen ein ble del av fylkesveg 287.
Fylkesveg 212 i Buskerud
Fylkesveg 212 i Buskerud går mellom Beia og Klokkarhaugen i Nes kommune. Vegen er 2,7 km lang.
Kaiseregg
Kaiseregg er eit fjell i Bern-Alpane, oppfor Schwarzsee i kantonen Fribourg. Toppen ligg nokre hundre meter frå grensa til kantonen Bern.
Hiyawah
Hiyawah er ein busetnad i Sharjah, eit emirat i Dei sameinte arabiske emirata
Mount Treatt
Mount Treatt er den austlegaste av tre fjelltoppar som stig bratt opp frå isplatået kring 9 nautiske mil (17 km) søraust for Mount Cook av Leckie Range. Det vart kartlagd frå flyfoto av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions). Det er kalla opp etter G. Treatt, ein helikopterpilot under ANARE i 1965 («Nella Dan»), leia av Phillip Law.
Dülmen
Dülmen er ein by i Nordrhein-Westfalen i Tyskland. Byen har ikring 47 000 ibuarar og dekker eit areal på 184,8 km², han ligg mellom Münster og Ruhrområdet. Dülmen har eit stort nettverk av sykkelstiar.
Dülmen er særleg kjent for Dülmen-villhestane og mystikaren Anna Katharina Emmerick.
Idrettsutøvaren Marianne Werner var frå Dülmen.
Alessandro Nesta
Alessandro Nesta er ein italiensk fotballspelar frå Roma. Nesta har spela for dei italienske klubbane SS Lazio og AC Milan. I 2006 var han med å vinne verdsmeisterskapen i fotball. Han spela då sin 78. og siste landskamp for Italia. To gongar vann han Meisterligaen med AC Milan og ein gong Cupvinnarcupen med Lazio. Dessutan har han vore med å vinne tre italienske sereiemeisterskap og tre italienske cupmeisterskap. I alle år var Nesta midtstoppar.
Klubbspel
Nesta debuterte for Lazio i Serie A den 13. mars 1994, i ein kamp mot Udinese. Fram til 2002 spela han 193 kampar og skåra eitt mål for Lazio. Sommaren 2002 gjekk han til AC Milan og spela for den klubben i ti sesongar. Gjennom dei ti åra skåra han sju gongar på 222 kampar.
Mount Whiteside
Mount Whiteside er eit lågt, pyramideforma fjell, 190 moh, som ragar heilt aust på Foldøya. Det vart oppdaga og namngjeven av mannskap på RRS «William Scoresby» under Discovery Investigations i februar 1936.
Provinsen Ordu
Provinsen Ordu (tyrkisk Ordu ili) er ein provins i Tyrkia og ligg ved kysten av Svartehavet. Naboprovinsane er Samsun i nordwest, Tokat i sørvest, Sivas i sør og Giresun i aust. Houvstaden i provinsen er byen Ordu.
Ordu er ei stripe langs kysten av Svartehavet og åsane bak, og har historisk sett vore eit jordbruks- og fiskeområde. I nyare år har turismen auka, særleg frå Russland og Georgia, med strender, elvar og frodige, grøne fjell ved svartehavskysten. Ordu er kjend for hasselnøtter.
Distrikt
Provinsen Ordu er delt inn i 19 distrikt (hovuddistriktet er utheva):
Trulla Bluff
Trulla Bluff er ein høg, isdekt fjellskrent som dannar austenden av Bristol Island i Sør-Sandwichøyane. Klippa vart kalla Glacier Bluff under kartlegginga av øya av RRS, men vart endra for å unngå forveksling. Det nye namnet er kalla opp etter den norske kvalskuta «Trulla» som vitja øyane i 1911.
Fylkesveg 213 i Buskerud
Fylkesveg 213 i Buskerud går mellom Svenkerud i Gol kommune og Blingsmoen i Nes kommune. Vegen er 13,7 km lang.
Trasear: Svenkerud – Nesbyen stasjon (9,4 km), Nesbyen stasjon – Blingsmoen (4,3 km), Nesbyen stasjon – Nesbyen (0,75 km).
Kärpf
Kärpf (eller Chärpf) er eit fjell i Glarus-Alpane i kantonen Glarus. Kärpf er det høgaste punktet i massivet som ligg nord for Richetlipass (2 261 moh.). Denne fjellkjeda skil dei to hovuddalane i Glarus: Linthdalen med Linthal i vest og Sernftal med Elm i aust.
På nordsida av Kärpf ligg ein liten dal med Garichtisee.
Erwin Schulhoff
Erwin Schulhoff var ein tsjekkisk komponist og pianist.
I byrjinga var han inspireret av Claude Debussy, Richard Strauss og Alexander Scriabin. Seinare slo han over i ein neoklassisk stil med element frå jazz og samtidige danserytmar.
Han skreiv seks symfoniar i svært blanda stil, to operaer, to ballettar, ein klaverkonsert, to strykekvartettar og eit jazz-oratorium. Han etterlèt seg to ufullende symfoniar.
Schulhoff døydde i Holocaust. Han skal ha døydd av tuberkulose i den tyske konsentrasjonsleiren Wülzburg i Bayern i 1942.
Herons formel
Herons formel er i geometri ein formel for samanhengen mellom arealet av ein trekant og lengda av dei tre trekantsidene. Formelen er kalla opp etter den greske matematikaren og ingeniøren Heron av Alexandria, som levde i hundreåret etter Kristi fødsel.
Lar ein lengda av dei tre trekansidene vere definert som a, b og c, så gjev Herons formel trekantarealet A som
Herons formel handsamar alle sidelengdene likt.
Regnbogebietar
Regnbogebietar, Merops ornatus, er ein nær-sporvefugl i bietarfamilien Meropidae. Dette er den einaste bietararten som lever i Australia. Han er ein flyttfugl som vandrar nordover om vinteren.
Qumrangrottene
Qumrangrottene er ei rekkje grotter, somme naturlege, andre kunstige, som er funne kring den arkeologiske staden Qumran i Palestina. Det var i fleire av desse grottene at Daudehavsrullane vart oppdaga.
Regnbogebietar
Skildring
Regnbogebietar er ein briljant farga art som blir 19–24 cm, maksimalt 28 cm, i lengd, inkludert dei langstrakte halefjørene. Øvre rygg og vengdekkfjører er grøne i farga, og den nedre delen av ryggen og dekkfjørene under stjerten er lys blå. Undersida av vengene og handsvingfjørene er raude med svart på tippen, og halen er svart til djupt fiolett. Regnbogebietarar har to sentrale halefjør som er mykje lengre enn dei andre halefjørene, og lengst på hannfuglane. Krona på hovudet, buken, brystet og halsen er bleik gulaktig i farga, og han har ei svart smekke og ei svart augestripe. Han har raud iris. Nebbet er kraftig nedbøygd.
Qumrangrottene
Historie
Kalksteinsklippene oppom Qumran inneheld mange grotter som er blitt brukt i tusenvis av år. Dei første spora er frå kalkolittisk tid og framover til arabisk tid. Dei kunstige grottene er knytte til ei tid då Qumran var busett og vart skorne ut til mergel-steinar som vart nytta til å byggje Qumran.
Regnbogebietar
Utbreiing og habitat
Regnbogebietar er ein vanleg art i utbreiingsområdet, sommarstid kan han bli observert i skogsområde i mesteparten av det sørlege Australia unntatt Tasmania. Dei trekkjer nordover til nordlege Australia, Ny-Guinea, og nokre av dei sørlege øyane i Indonesia om vinteren.
Qumrangrottene
Daudehavsrullane
Tidleg i 1947 fann ein beduingut frå Ta'amireh-stamma ei grotte då han leita etter eit sakna dyr. Han fann tilfeldig den førstr grotta som inneheld rullar som var meir to tusen år gamle. Fleire frå Ta'amireh-stamma vitja grotta og rullane vart tekne med attende til leiren. Dei vart viste til Mar Samuel i St. Markus-klosteret i april 1947 og oppdaginga av Daudehavsrullane vart gjort kjend. Staden der grotta låg vart ikkje avslør før 18 månader seinare, men grottene vart etter kvart undersøkt, leia av Roland de Vaux og Gerald Lankester Harding.
Ta'amireh-stamma håpte at dei kunne tene pengar på å finne fleire rullar og starta eit breitt søk. DEi fann då fire grotter i Wadi Murabba'at kring 15 kilometer sør for Qumran i 1951. I Qumran-området vart det oppdaga ei anna grotte, no kalla Grotte 2Q (1Q var den første grotta med rullar), i februar 1952. Men her vart det berre funne få fragment. Frykta for at beduinane skulle øydelegge arkeologiske bevis i grotte, førte til ein ekspedisjon av franske og amerikanske vitskapsmenn, som undersøkte grottene for å finne alle rullane. Dei undersøkte 230 naturlege grotte, holrom og andre mogelege gøymestader langs ein 8 km lang klippevegg nær Qumran, men berre 40 av dei inneheldt lekamar, og berre ei, 3Q, hadde rullar med tekst, mellom anna Koparrullen. 4Q vart oppdaga i september 1952 av Ta'amireh. De Vaux, som fekk tilbod om store mengder fragment, kontakta Harding, og dei køyrde til QUmran og oppdaga at beduinane hadde funne grotter særs nær Qumran-ruinane. Desse var grottene 4Q, 5Q og 6Q, der 4Q var den viktigaste med tre fjerdedelar av alle rullane som vart funnen i Qumran-området. Dei første to av desse grottene hadde blitt skorne ut til mergel-terrassar. Den tredne var ved ingangen til Qumran-kløfta, like nedanfor akvedukten.
Regnbogebietar
Åtferd
Som andre artar av bietarar, er regnbogebietarar sosiale fuglar. Utanom hekkesesongen kviler dei saman i store flokkar i tett undervegetasjon eller i store tre.
Hekkesesongen er før og etter regntida i nord, og frå november til januar i sør. Ein trur regnbogebietarar dannar par for livet. Hoa grev ut hòlet til reirplassen, ho balanserer på vengene og føtene, grev samstundes med nebbet, og skyver ut laus jordmasse bakover med føtene. Hoa kan grave rundt 7 til 8 cm ned kvar dag. Hannen bringer føde av insekt til hoa medan ho grev. Tunnelen inn til reirhòlet er særs trong, og fuglane trykkjer kroppen så hardt mot tunnelveggene at kroppen fungerer som eit stempel som pumpar frisk luft og pressar ut gammal luft når dei passerer gjennom tunnelen.
Qumrangrottene
Daudehavsrullane
I 1955 fann ein tre kunstige grotter til, 7Q, 8Q og 9Q, som alle anten hadde kollapsa eller erodert  bort.
Regnbogebietar
Åtferd
Regnbogebietarar beitar mest på insekt i flukt, men som namnet ymtar om føretrekkjer dei bier. Regnbogebietarar vil alltid speide etter flygande insekt, og kan oppdage eit potensielt måltid opptil 150 meter unna. I det bietaren har oppdaga eit insekt vil han stupe ned frå greina der han sit, fangar insektet og flyg tilbake til greina. Bietaren vil då slå bytet mot greina for å avlive det. Sjølv om regnbogebietarar er immune mot stikk av bier og kvefs, vil dei fjerne stikkbrodden frå insektet ved å gni det mot greina, samstundes som dei lèt att auga for å unngå å giftsprut. Bietarar kan ete fleire hundre bier om dagen, og kan gjere skade for birøktarar, men skaden er generelt balansert med rolla dei har i å halde bestanden av skadeinsektartar som grashopper og stikkekvefs under kontroll.
Fylkesveg 221 i Buskerud
Fylkesveg 221 i Buskerud går mellom Rustbrenna og Hatten i Gol kommune. Vegen er 8,1 km lang.
Francis Poulenc
Francis Jean Marcel Poulenc var ein fransk komponist og pianist.
Poulenc var fødd i Paris. Han fikk den første pianoundervisinga av mor si allereie som fireåring, i 1904. Ti år seinare studerte han med den spanske pianisten Ricardo Viñes, som var ein god ven av Claude Debussy og Maurice Ravel. Poulenc hadde suksess i 1917 med Rapsodie Nègre, og han var medlem av den unge franske komponistgruppa «Les Six», som blei danna like etter første verdskrigen. I 1924 oppnådde han vidare åtgaum med balletten Les Biches, som blei uroppført av Sergej Djagilev sitt dansekompani Ballets Russes.
Poulenc er også kjend som korkomponist, både av sakral og profan musikk, gjennom verk som Quatre motets pour un temps de pénitence (Fire pinsemotettar, 1938-39), Quatre motets pour le temps de Noël (Fire julemotettar, 1951-52), Figure humaine (1943) og Un soir de neige (1944).
Filippinarskjeldyr
Balintong eller filippinarskjeldyr (Manis culionensis) er ein skjeldyrart som berre finst i Palawan-provinsen på Filippinane.
Filippinarskjeldyr held til i urskog og sekundærskog og i blanda grasområde rundt slike område. Arten er nokså vanleg i det avgrensa utbreiingsområdet sitt, men er truga av jakt for kjøtet og dei høgt verdsette skjela sine. Han er rekna som nokså vanleg nord på Palawan og sjeldnare i sør.
Filippinarskjeldyr skil seg frå den nærskylde arten malayskjeldyr (Manis javanica), men har mindre skjel og kortare hovud. Han har fleire skjelrekkjer enn nokon av dei andre skjeldyra frå Asia.
Augustkuven
Augustkuven er eit fjell på Spitsbergen på Svalbard. Det har ei høgd på 935 meter over havet.
Horatio Stump
Horatio Stump er ein ås med flat topp, 165 moh, som ligg like aust for Flat Top Peninsula ved sørvestenden av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960 etter selskuta «Horatio» (kaptein Weeks) frå London, som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1820–21.
Gabriel Hill
Gabriel Hill er det høgaste punktet på Half Moon Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Det er ein klipperik ås med ei høgd opp mot 101 moh nordvest på øya og oppom Moon Bay i vest og Menguante Cove mot søraust. Området vart vitja av selfangarar tidleg på 1800-talet som opererte frå nærliggande Yankee Harbour.
Namnet på åsen dukka opp første gong på eit argentinsk kart i 2000. Åsen som ligg 690 m sørvest for Xenia Hill, 1,03 km nordvest for La Morenita hill, 10,43 km nord for Sliven Peak, Livingston Island, 8,1 km sør for Sindel Point på Livingston Island and 6,81 km søraust for Edinburgh Hill på Livingston Island.
Tönning
Tönning (dansk Tønning, plattysk Tünn, Tönn eller Tönnen, frisisk Taning) er ein hamneby nord i Tyskland ved munningen av Ejderen i Sørslesvig. Byen har bydelane Kating, Olversum og Stor Olversum.
Provinsen Rize
Provinsen Rize (tyrkisk Rize ili) er ein provins nordaust i Tyrkia, aust på kysten av Svartehavet mellom Trabzon og Artvin. Hovudbyen i provinsen er byen Rize.
Tönning
Byen blei først omtalt i eit skriv tilknytt kyrkja frå erkebiskop Absalon i Lund i 1186. Tønning Herad (Tunnighen haeret) blei nemnd første gong i 1187. I 1590 fekk byen kjøpstadsrettar. Kjøpstaden er med cirka 5000 innbyggjarar i dag hovudbyen på halvøya Ejdersted.
Provinsen Rize
Rize ligg på nordsida av Dei pontiske fjella som går langs kysten av Svartehavet. Dette er eit av dei våtaste områda i Tyrkia og Rize er ein av dei største produsentane av te i Tyrkia.
Distrikt
Provinsen Rize er delt inn i 12 distrikt (hovuddistriktet er utheva):
Tönning
Historie
På grunn av den gunstige plasseringa ved Ejderen utvikla Tønning seg til eit senter for handel og skipsfart.
Under hertugen av Gottorp
Då hertugdøma blei delte i 1544 gjekk Tønning til dei holstein-gottorpske hertugane, og hertug Adolf av Gottorp oppførte Tønning Slott i åra 1580—1583 og gav byen kjøpstadsrettar i 1590. Slottet var plassert i den sørlege delen av byen. Det bestod av ein nærast kvadratisk bygning med eit firesida tårn på kvart hjørne, omgjeve av vollar og ei vollgrav. I dag er berre vollgrava i slottsparken og slotsalleen att.
Byen har opplevd fleire flaumar, med ein særs stor ein i 1634. Han har òg vore ramma av krigar, som av Keisarkrigen 1627-29, då han i over eit år var besett av keisarlege styrkar under Wallenstein. Frå 1644 lét hertugane byen konsolidera, og han var frå no av hovudfestninga deira.
På andre halvdel av 1600-talet hadde Tønning ein mindre flåte av hovudsakleg mindre skip. I 1650 er det nemnd 5 skip på i alt 131 lestar, i 1651 6 skip på 166 lestar, i 1663 14 skip på 191 lestar, i 1664 7 skip på 135 lestar, i 1665 6 skip på 81 lestar, i 1666 9 skip på 142 lestar, i 1668 3 skip på 66 lestar, i 1677 ingen (alle skipa var tekne av franske kaperar), i 1682 7 skip på 65 lestar, i 1689 1 skip på 16 lestar og i 1698 2 skip på 56 lestar. Ingen skip i perioden oversteig 49 lestar. Tala viser til skip som sigla til Kragerø i Noreg.
Festningsverka blei sløyfa i 1675, då den danske kongen var komen i besiddelse av festninga ved byrjinga av den skånske krigen, men hertugen gjenoppførte dei i 1692, og byen motstod ei 2 månader lang kringsetjing frå dansk side i 1700.
28. november 1706 fekk skipsbyggmeisteren Harder Henrich Reimann løyve til å anlEgge ein bedding for skipsreparasjonar med einerett for ein tiårsperiode. Då konsesjonen gjekk ut, blei han ikkje fornya, og beddingen blei øydelagd under dei etterfølgjande krigshandlingane.
I 1713 blei Tønning besett av den svenske hæren under general Magnus Stenbock og deretter kringsett av danskane til han overgav seg i 1714. Deretter blei fstningsverka sløyfa att, og Tønning var frå den tida ein ubefesta by. Slottet blei rive i 1735.
Under den danske kongen
På byrjinga av 1800-talet, særleg i 1803-07, spelte Tønning ei hovudrolle i handelen, då handelen mellom England og Mellom-Europa for ein stor del føregjekk via byen. Då den danske flåten var blitt teken av engelskmennene i 1807, bygde og utrusta Tønning for eiga rekning eit krigsskip og stilte det til til råde for kongen, men skipet forliste på veg til København.
Utanriksfarten gjekk særleg til og frå England, men byen hadde også via den sørslesvigske jernbanen med Flensborg frå 1854, og via denne vareleveringer frå Altona og Hamborg. Dei viktigaste innførte varene frå England var steinkol og jern. Av andre fortolla varer kan ein nemna bomullsmanufakturvarer, brennevin, vin, sukker (både raffinert og uraffineret), sirup, te, kaffi og tobakk. Tønning spelte ei hovudrolle i skipsfarten med England. Utførte varer var bønner, havre, bygg, kveite, mjøl, ull og levande kveg og får.
I 1769 hadde byen 1.487 innbyggjarar, i 1803 1.923 innbyggjarar, i 1835 2.433, i 1840 2.412, i 1845 2.701, i 1855 3.077 og i 1860 3.069 innbyggjarar.
Under Treårskrigen blei byen i 1850 besett av danske troppar. Det var ei trefning ved byen med opprørarane den 29. september 1850.