cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rörstrands Porslinsfabrik
Historie
I 1726 vart det lagt ein porselensfabrikk ved slottet Rörstrand. Fabrikken hadde fått privilegium til å framstille ekte porselen, men fajanse var det einaste som kom til å bli produsert fram til 1770-talet. I 1758 tok Marieberg til å framstille frittporselen, men produksjonskostnadene vart høge, marknaden liten og kvaliteten i høve til det utanlandske godset låg. Rörstrand prøvde derfor aldri å kopiere godset frå Marieberg.
På 1770-talet tok ein likevel til med eigen produksjon av det engelske flintgodset. Det tok tid for Rörstrand lukkast i å utvikle teknikken til framstille i det nye godset. Etter at Marieberg vart lagt ned i 1785 var Rörstrand den einaste større svenske porselensfabrikanten, og den tekniske utviklinga vart ikkje prioritert. Først då Gustafsberg vart grunnlagt i 1825 skaut produksjonen av moderne, trykte servise i flintgods fart. På 1860-talet var Rörstrands porslinsfabrik ein av dei største industriverksemdene i Sverige. I 1900 hadde han rundt 1 100 tilsette. Produkt frå fabrikken hadde verdsry og gjorde suksess på ulike kunst- og industriutstillingar.
Utbygginga av Stockholm gjorde at området trongst til bustader. Fabrikken vart stengd og riven i 1926, tilverkinga vart flytta først til Göteborg der ein hadde kjøpt Göteborgs porslinsfabrik og seinare, på 1930-talet, til Lidköping.
Frå 1960- til 1990-talet bytta Rörstrand eigarar fleire gonger, mellom anna tilhøyrde dei Uppsala-Ekeby, finske Wärtsilä og Hackman og Gustavsbergs porslinfabrik.
Dei noverande eigarane Iittala (2009) flytta produksjonen til Sri Lanka og Ungarn. 30. desember 2005 blei fabrikken i Lidköping stengd, og ein nesten 280-årig svensk industrihistorie ende. Den tidlegare porselensfabrikken er i dag fylt med nye verksemder under namnet Rörstrand Center.
Servise
Det var først på 1800-talet at ein kan tale om servise i eigentleg tyding. Alt frå dei første åra gjekk det å bestille større bordoppsettingar i same dekor, men det meste var bestillingsvarer og noko namngjeve servise fanst ikkje.
Då dei trykte dekorane for masseprodukskon dukka opp - det første eigentlege matserviset er frå 1826 - var dei alle namnlause. Ved midten av 1800-talet tok dei i bruk skildrande namn som «Turkiskt mönster» i katalogane, men først på slutten av 1800-talet fekk ein verkelege namn på servisa. Unnataket er vel «Willow», som hadde fått sitt namn og rykte alt i England - Rörstrand tilverka ein variant av denne dekoren i perioden ca. 1830-1888.
Kyrkjebåt
Kyrkjebåt er ein båt som tradisjonelt har vore bruka til å ro til kyrkja frå frå ei grend som soknar til kyrkja. Dei var som oftast lange og smale for at dei skulle vera lettrodde, men dei kunne variera mykje både i storleik og utforming. Firekneipingar (åttringar) og femkneipingar (tiæringar) var vanlege kyrkjebåtar ; «Fjordamerra», bygd i 1842 Årvågfjorden i Aure kommune.
I Sverige var kyrkjebåtat med 8-10 par årer vanlige, men nokre hadde 12 par. I fylje Eskeröd kunne dei største båtena ta 80 til 90 personar. Bilete i syner at det sat folk mellom roarane og på ripa. Men det var på vatn i innlandet, som Siljan.
Når det var bryllaup sat som oftast brura i kyrkjebåten og resten av fylgjet, som det ikkje var plass for, rodde i andre båtar, som seksringar og færingar. Det var ofte kapproing og det var stor skam og noko rodde frå brurebåten. Kyrkjebåtane vart og bruka for å ro til tinget og i samband med gravøl.
Beit Yitzhak-Sha'ar Hefer
Historie
Beit Yitzhak vart grunnlagd i 1939. I følgje ei bok frå 1949 av Jewish National Fund vart byen opphavleg grunnlagd av noko eldre tyske immigrantar som hovudsakleg dreiv med fjørkredrift. Han vart kalla opp etter Yitzhak Feuerring, ein tysk sionistleiar. I 1948 hadde han eit folketal på 300.
Han vart sidan slått saman med Sha'ar Hefer, Nira og Gan Hefer. Ganot Hadar vart òg slått saman med desse landsbyane, men vart sidan ein sjølvstendig moshav att. «Hefer» var eit administrativt distrikt med ein eigen høvding på tida til kong Salomo (1. Kongebok 4:10).
Hengshui
Hengshui (kinesisk: 衡水; pinyin: Héngshuǐ) er eit byprefektur i provinsen Hebei i Kina. Prefekturet, som i søraust grensar til provinsen Shandong, har eit areal på 8 815 km² og 4 340 773 innbyggjarar i 2010. 460 240 menneske budde i sjølve byen.
Byprefekturet Hengshui omfattar eitt distrikt (区 qū), to byfylke (市 shì) og åtte fylke (县 xiàn).
Næring
Prefekturet er eit av dei mest grøderike jordbruksområda i Nord-Kina. Hengfeng kolkraftverk ligg her.
Samferdsle
Jarnbanesambandet Jingjiubana har stoppestad på si ferd frå Beijing til Kowloon i Hongkong. Denne linja strekker seg gjennom byar og provinsar som Heze, Shangqiu, Xinzhou, Jiujiang, Nanchang, Heyuan, Huizhou i Guangdong og Shenzhen. Også snøggtoget Qingdao-Taiyuan har stoppestad i Hengshui.
Kinas riksveg 106 går gjennom området. Han går frå Beijing og er innom mellom andre Puyang i Henan, Kaifeng, Ezhou og Shaoguan på sin veg sør til Guangzhou i Sør-Kina.
Hochalmspitze
Hochalmspitze er eit 3 360 meter over havet høgt fjell i Hohe Tauern i Alpane, i forbundslandet Kärnten i Austerrike. Fjelltoppen, som er den høgste i Ankogel-massivet, reiser seg aust for landsbyen Mallnitz.
Andreas Pucher, Josef Moritz og Jakob Haman vart dei fyrste menneska på Hochalmspitze då dei kleiv til topps den 30. august 1855.
På 1970-talet var det planar om å byggje skianlegg på ein av breane på Hochalmspitze. For å stogge desse planane kjøpte Oesterreichischer Alpenverein i 1988 7,5 kvadratkilometer grunn kring fjellet.
Lossi
Lossi er ein norsk jultetradisjon frå Dalane og Strand kommune på Sørvestlandet som minner om luciafeiring, julebukk og til dels halloween. Lossi blir som regel feira 12. desember, natt til den 13., som blei rekna som den lengste natta i året.
Frå gamalt av har folk i Dalane og Strand kledd seg ut for å «skremma Lossi», ei slags vette. Dette blei gjort ved å kle seg ut, som troll eller hekser, med sot i fjeset eller kvite sekkar, og gå frå gard til gard for å skremma folk eller be om gåver. I eldre tid var vaksne folk med på å gå Lossi, men på 1900-talet blei skikken stort sett teken over av ungar. Ein kunne også bruka hestar til å skremma med. Lossiskikken skulle skremma vekk det vonde og gåvene var meint som ein slags lukkebringande offer.
Sokndal har tradisjonelt hatt lossitog. I moderne tid minner lossiskikken mykje om julebukk elles i landet. Utkledde ungar går frå dør til dør, syng julesongar og får godteri.
Black Tie White Noise
Black Tie White Noise er det 18. studioalbumet til den engelske musikaren David Bowie. Det kom ut i 1993 og var det første soloalbumet hans i 1990-åra og det første soloalbumet på nesten seks år, etter at han i mellomtida hadde brukt tida si i hardrockbandet Tin Machine, og skrinlagd alle dei gamle hittane sine på Sound+Vision-turneen, og gifta seg med supermodellen Iman. Dette albumet var eit forsøk på å lage «ein slags ny melodisk form for house-musikk». Han fekk med seg den gamle gitaristen frå Ziggy Stardust-tida, Mick Ronson, som døydde av kreft 24 dagar etter albumet kom ut. Albumet var inspirert av bryllaupet til Bowie og inneheld songar som «The Wedding» og ein reprise på slutten av albumet som ein song skriven i høve hendinga.
Albumet vert ofte rekna som starten på ein kunstnarisk renessanse for Bowie, etter at den kreative entusiasmen og karrieren hadde slite i midten og seint i 1980-åra etter ei rekkje dårleg motteke prosjekt.
Gstaad
Gstaad er ein landsby i Berner Oberland i kantonen Bern i Sveits. Landsbyen ligg i kommunen Saanen og er særleg kjend som ein feriestad for rike skituristar. Gstaad har om lag 3 2000 ibuarar.
Black Tie White Noise
Albumet debuterte på toppen av UK Albums Chart, som var den siste førsteplassen hans i Storbritannia fram til The Next Day (2013).
Gstaad
Sidan 1997 er landsysentrum ei bilfri sone.
Black Tie White Noise
Utvikling
Bowie tok kontakt att med Nile Rodgers i New York etter ein konsert i 1991 med bandet sitt Tin Machine. Bowie hadde arbeidd med Rodgers tidlegare på Let's Dance i 1983. Bowie påpeikte at han og Rodgers ikkje skulle gjenta prosjektet dei hadde arbeidd på før. «Om Nile og eg ønskte å gjere Let's Dance II, hadde me gjort det for fleire år sidan, når kanskje det hadde gjeve meir meining. Når me no arbeidar i lag prøver me alt for å unngå og falle i den fella.» Rodgers var samd og sa «Halve moroa med å arbeide med David er at du aldri veit kva i helvete han kjem til å kome opp med.» Bowie sa om samarbeidet deira: «Me sakna begge i røynda det same elementet, med det som skjedde med den nye R&B-musikken, som no er hip-hop og house, og det me sakna var eit sterkt melodisk innhald som var tydleg i 1960-åra. Eg ønskte å sjå om me kunne etablere ein slags ny form for melodisk house.»
Gstaad
Kvar sommar går tennisturneringa Swiss Open av stabelen i Gstaad.
Black Tie White Noise
Utvikling
Rodgers skildra haldninga til Bowie under innspelinga av dette albumet som «langt meir avslappa enn han var under innspelinga av Let's Dance, mykje meir filosofisk og berre i ein sinnstilstand der musikken hans verkeleg, verkeleg gjorde han lykkeleg.» Rodgers sa at albumet tok «kring eitt år» å spele inn, som var ei lang tid samanlikna med dei tre vekene dei brukte på Let's Dance.
Kiri Te Kanawa
Kiri Te Kanawa, opphavleg Claire Mary Teresa Rawstron er ein newzealandsk operasongar som var aktiv frå 1968 til 2016. Ho var kjend som den største lyriske sopranen i si samtid.
Te Kanawa har vunne heider og prisar i fleire land, etter å ha sunge eit vidt spekter av songar på ulike språk og frå ulike tider. Ho er særleg knytt til verk av Mozart, Strauss, Verdi, Handel og Puccini. Kiri Te Kanawa er også kjend for opptredenar med og plateinnspelingar av messer, operaer, operetter, musikalar, jazz og maorisongar.
Black Tie White Noise
Utvikling
Bowie spelte mykje saksofon på albumet, som Rodgers syntest var utfordrande. Han sa: «Eg trur David ville vera den første til å innrømma at han ikkje er saksofonist i tradisjonell forstand. Eg meiner, du ville ikkje ringa han for ein spelejobb. Han bruker spelinga si som eit kunstnarisk verktøy. Han er ein malar. Han høyrer ein idé, og han følgjer denne. Men han veit absolutt der han skal, for han speler fader meg det same igjen og igjen til eg seier: 'Vel, eg trur han høyrer det.' Det er det du kan kalla eit bevisst uhell.»
Neadalen
Neadalen er ein dal i Trøndelag fylke. Elva Nea renn gjennom dalen og ut i Selbusjøen. Neadalen omfattar dei to kommunane Tydal og Selbu. Største tettstader er Mebonden og Ås. Riksveg 705 går langs Nea gjennom dalen, frå Røros via Tydal til Selbu, forbi austre enden av Selbusjøen og over Selbuskogen til Lånke i Stjørdal.
Michael Nesmith
Robert Michael Nesmith var ein USA-amerikansk musikar, låtskrivar, skodespelar, produsent, romanforfattar, forretningsmann og filantrop, mest kjend som medlem av poprockbandet The Monkees og stjerne i TV-serien The Monkees (1966–1968). Nesmith har skrive songar som «Different Drum» (sungen av Linda Ronstadt med Stone Poneys).
Etter at The Monkees vart oppløyst, fortsette Nesmith ein suksessrik karriere som låtskrivar og artist, først med countryrockgruppa First National Band, som han fekk ein topp 40-hit med, «Joanne», og sidan som soloartist. Han var kjend for å spele 12-strengsgitar, og spelte på ein spesialbygd 12-strengs elektrisk gitar med The Monkees (bygd av Gretsch) og forskjellige 12-strengs akustiske modellar etter Monkees-karrieren.
Han var leiande produsent for kultfilmen Repo Man (1984). I 1981 vann Nesmith den første Grammyprisen for årets video for det times lange fjernsynsshowet Elephant Parts.
Kiri Te Kanawa
Seinare i karrieren sin song Te Kanawa sjeldan opera, men heldt ei rekkje konsertar, gav meisterklassar og støtta unge operasongarar i byringa av karrieren. Ho trekte seg tilbake frå opera i 2010. I oktober 2016 hadde ho sin siste songopptreden i Ballarat i Australia, men annonserte først at ho hadde slutta å opptre i september 2017.
Familie
Kiri Te Kanawa voks opp i Gisborne, der mor hennar dreiv eit herberge. Ho voks opp i pākehā eller europeisk kultur, men opplevde diskriminering som «maori» i oppveksten.
Ho møtte aldri den biologiske mor si, som døydde i 1979, eller faren, som døydde før ho visste noko om han, i 1963. I 1987, under filminga av fjernsynsprogrammet Return Journey, blei ho teken imot av stammen til far sin, Ngati Maniapoto, og den til den biologiske faren, Ngati Porou. Seinare har ho erklært slektskap til begge. Sjølv om formell adopsjon ikkje var vanleg i maoritradisjon, hadde Tom Te Kanawa signalisert at ho var del av familien ved å gje henne namnet «Kiri» etter far sin.
Te Kanawa hadde aldri gjort noko forsøk på å finna dei biologiske foreldra sine, men på eit visst tidspunkt kontakta halvbroren Jim Rawstron henne. I byrjinga var ho ikkje interessert i å møta han, men i 1997 gjekk ho med på det. Episoden endte bittert då ei avis omtalte møtet deira. Rawstron nekta for å ha hatt kontakt med avisa, men Te Kanawa har seinare stadfesta at ho ikkje ønskjer å ha noko å gjera med den biologiske familien sin.
Te Kanawa møtte Desmond «Des» Park i London i august 1967, og dei gifta seg seks veker seinare i St Patrick's Cathedral i Auckland. Dei adopterte to barn, Antonia Aroja (f. 1976) og Thomas (f. 1979), som blei kalla opp etter morfar sin. Park var mangager for Te Kanawa gjennom ei årrekkje. Ekteparet skilde lag etter tretti år saman i 1997.
Utdanning
Te Kanawa var ein musikalsk familie som ofte samla seg rundt pianoet, som mora spelte, og song. Mora oppmuntra henne til å synga solo i dei musikalske samlingane i heimen, og fekk til ein songopptreden for Kiri på den lokale radiostasjonen Radio 2XG då ho berre var sju år gammal. Sjølv om Kiri var sjenert og nervøs for å opptre, tvinga mor henne til å øva og opptre. Etterkvart fekk ho faste radioinnslag. I 1956 flytta familien til Auckland så Kiri kunne gå på skule der og etterkvart få songopplæring av syster Maria Leo, ei nonne som er kjend for å ha trent fleire kjende sopranar.
Kiri Te Kanawa utdanna seg ved St Mary's College i Auckland, der ho også fekk songundervising. Ho blei med i St Mary's Choir, som opptredde kringom Auckland, Ho song også sjølv i bryllaup og gravferder, og opptredde etterkvart også i nattklubbar.
Te Kanawa fekk hovudrolla i maori-musikalen Uwane i 1962. Personleg fekk ho gode kritikkar, men musikalen nådde ikkje opp hjå kritikarane. Han blei avlyst etter berre fire førestillingar.
Songaren tok del i ei rekkje songtevlingar på New Zealand, og vann middel til å studera vidare. I 1960 vann ho si første songtevling, Auckland Competition, i gruppa for sekstenåringar. I 1965 vann Te Kanawa ei tevling i Melbourne med ei framføring av «Vissi d'arte» frå Puccini-operaen Tosca. Vinsten var eit stipend som i lag med støtte frå den newzealandske staten, gåver og inntekter frå nokre konsertar gjorde at ho kunne dra til London for å halda fram med musikkstudia sine.
I 1966 blei Te Kanawa elev ved London Opera Centre, der ho kom inn utan audition, men med anbefalingar frå læraren sin, direktøren for New Zealand Opera Company og James Robertson ved senteret.
Ho studerte songteknikk under Florence Wiese-Norberg, som hjelpte henne utvikla den øvre delen av registeret sitt, og Vera Rózsa, som ho fekk eit mangeårig samarbeid med. Ho skal ha mangla songteknikk då ho byrja studiane i London, men allereie hatt evna til å fanga publikum. Før ho kom til London hadde ho aldri sunge ein heil opera.
Te Kanawa song opphavleg mezzosopran, men blei oppmuntra til å gå høgare, og utvikla seg til slutt til å synga sopran. Mellom anna fortalde Richard Bonynge henne under ein meisterklasse at ho ikkje var ein mezzosongar, men ein sopran. Etter dette byrja ho arbeida seg oppover. Ein annan viktig påverknad i utdanninga hennar var Georg Solti.
Tidlege år i London
Te Kanawa hadde si første scenerolle i desember 1968, som andre dame i Tryllefløyten av Mozart, og opptredde også i Dido and Aeneas av Purcell ved Sadler's Wells Theatre. Ho song også tittelrolla i Anna Bolena av Donizetti. I 1969 hadde ho rolla som Elena i La donna del lago av Rossini ved Camden Festival.
Etter å ha overtydd som Idamante i Idomeneo av Mozart fekk ho tilbod om ein femårskontrakt ved Royal Opera House Covent Garden. Her debuterte ho som Xenia i Boris Godunov og blomejente i Parsifal i 1970. I 1970 fekk både ho og newzealandske Mary Masterton hovudrolla i Carmen i Newcastle. Ho turnerte i denne rolla på New Zealand til utselde hus.
Internasjonal karriere
I 1970 fekk Te Kanawa rolla som skulle gje henne eit internasjonalt gjennombrot, som grevinne Almaviva i Figaros bryllup. Etter auditionen for rolla sa dirigenten, Colin Davis: «Eg kunne ikkje tru mine eigne øyre. Eg har teke tusenvis av auditionar, men det var slik ei fantastisk vakker stemme. Lat oss høyra henne om att og sjå om me ikkje drøymer. Under operasjefen John Copley fekk Te Kanawa grundig opplæring i rolla.
Ho debuterte i rolla som grevinne Almaviva ved operafestivalen Santa Fe Opera i New Mexico, dirigert av John Crosby, 30. juli 1971. Saman med ein annan nykomar, Frederica von Stade, gjorde ho stor suksess: «Det var to av nykomarane som blenda publikum: Frederica von Stade som Cherubino og Te Kanawa som Grevinna. Alle visste med ein gong at dette var strålande funn. Historia har bekrefta dette første inntrykket.» Opplæringa og opptredenen i Santa Fe var på engelsk. Deretter måtte ho læra rolla opp att på italiensk.
Etter dette følgde ein opptreden som grevinna ved Opéra National de Lyon og San Francisco Opera hausten 1972. Ho debuterte i rolla som Desdemona i Otello i Glasgow i 1972. I 1974 debuterte ho ved Metropolitan Opera i same rolla på svært kort varsel, som erstattar for Teresa Stratas, som var blitt sjuk.
Te Kanawa opptredde ved Glyndebourne Festival i 1973, og debuterte i Paris i 1975, Sydney i 1976, Milano i 1978, Salzburg i 1979 og Wien i 1980. Ho spelte Donna Elvira i Joseph Losey si filmatisering av Don Giovanni frå 1979. Filmen blei ein kritisk og kommersiell suksess.
Black Tie White Noise
Utvikling
Om innspelinga av albumet sa Bowie: «Eg trur dette albumet kjem frå ein heilt annan emosjonell stad [enn tidlegare album]. Det er tida som har ført med seg modenheit og ein vilje til å gi avkall på full kontroll over kjenslene mine, la dei gå litt, byrja å forhalde seg til andre menneske, noko som sakte har skjedd med meg - og herregud, det har vore oppoverbakke - dei siste ti eller tolv åra. Eg føler meg mykje friare i dag for å kunna snakka om meg sjølv og om det som har skjedd med meg, fordi eg har klart å møta det. I mange år var alt alltid blokkert. Dagen før var alltid blokkert. Eg ønskte aldri å gå tilbake for å undersøka noko særskild eg gjorde. Men innsatsen har endra seg. Eg føler meg levande, eigentleg.»
Om albumtittelen sa Bowie: «Kvit støy, «white noise», i seg sjølv er noko eg først møtte på synthesizeren for mange år sidan. Det er svart støy og kvit støy. Eg trudde at mykje av det som er sagt og gjort av dei kvite er kvit støy. 'Black ties', «svarte band», er fordi, for meg, musikalsk sett, var det einaste som verkeleg tente meg på å ville vera musikar, og ville skriva svart musikk, amerikansk svart musikk - Little Richard og John Coltrane på 50-talet. Den første artisten eg verkeleg grov ut var Little Richard då eg var omtrent åtte år gammal. Eg syntest det heile var veldig spennande - kjensla av aggresjon som kom gjennom arrangementa. Det var som å bryta opp himmelen - den vanlege stemma hans. Det var det som utløyste interessa mi for amerikansk svart musikk. Det førte meg til bluesen, John Lee Hooker og alle karane, og i ei årrekke jobba eg med rhythm and blues-band, og der danna mine eigne svarte band innan dette musikkområdet.»
Songutvikling
Bowie og Iman var nygifte og hadde kome til Los Angeles for å finne ein heim i lag den dagen Rodney King-dommen vart lesen, som vart etterfølgd av eit opprør i Los Angeles. Dette inspirerte Bowie til å skrive songen «Black Tie White Noise», som han spelte inn med ein tøff, kvass kvalitet slik at han ikkje enda opp som «ein 'Ebony and Ivory' for 90-åra.» Songaren Al B. Sure! samarbeidde med Bowie på denne songen. Om det å lande i Los Angeles under opprøra sa Bowie: «Det var fantastisk og bedøvande, og det var den mest apokalyptiske opplevinga eg har vore gjennom i livet mitt. Det var ei kjensle av dei uforsonlige skilnadane som ser ut til å ha vorte framstilt i Amerika, og kor vanskeleg det vil vera å sameina desse skilnadane, å lækje såret, som er ganske gapande.»
Songen «Jump They Say» er ein laust sjølvbiografisk song om stebroren til Bowie, Terry, som tok sjølvmord etter å ha vore innlagd for schizofreni i 1980-åra. Bowie sa: «Det er første gongen eg har følt meg i stand til å takle det, og som alltid, når eg tar det første skrittet mot ein situasjon, tar eg tak i det når det gjeld illusjonistiske bilete.»
Bowie og Gabrels hadde tidlegare skrive songen «You've Been Around» i lag då dei var i Tin Machine, men dei var ikkje nøgde med songen, så Bowie omarbeidde han for dette albumet. «Det eg liker med songen er det faktum at det for første halvdel av songen ikkje er nokon harmonisk referanse. Det er berre trommer og vokalen som kjem inn frå ingenstad, og du er ikkje sikker på om det er ei melodilinje eller ein drone eller noko slikt, og det er ei verkeleg illevarslande kjensle i han som eg liker godt. Men ein av dei mest tilfredsstillande tinga ved å laga akkurat denne songen var å jobbe med Reeves, fordi eg hadde sjansen, fordi det var mitt album, ikkje Tin Machine sitt, å blande Reeves sin måte inn i bakgrunnen, så eg visste at det utvilsamt verkeleg ville irritera han, noko det faktisk gjorde.» Bowie sette òg pris på seksualiteten i songen og sa «Det er teksturen til ein song, for meg, som nesten kjem over det lyriske innhaldet. Seksualiteten er i rytmen, og som ein veldig seksuell person, er det veldig viktig for meg at det rører meg.»
Bowie hadde teke kontakt med Mick Ronson att, dels fordi Ronson hadde spelt på det nyaste albumet til Morrissey, Your Arsenal, som Bowie var imponert nok over til at han faktisk spelte inn ein «totalt overdriven» cover av den Bowie-aktige songen «I Know It's Gonna Happen Someday» frå dette albumet. «Det er meg som syng Morrissey som syng meg,» sa Bowie.
Bowie spelte òg inn songen «Bring Me the Disco King», som Bowie skildra som «ein deprimerande song som oppsummerer dei triste seine 70-åra med eit Philip Glass-refreng som går gjennom han.» Denne songen kom ikkje ut på albumet, men vart henta fram frå kvelvet til Bowie då han gav ut Reality i 2003.
Bowie hadde personlege årsaker til å spele inn ein ny versjon av Cream-songen «I Feel Free», som Rolling Stone seinare kalla ein «vill, meir funky cover av ein velkjend 60-tals radioklassikar»: «Ein av gangane eg faktisk gjekk ut med broren min, tok eg han med på ein Cream-konsert i Bromley, og omtrent halvvegs gjennom - og eg vil tru at det var under «I Feel Free» - byrja han å føle seg veldig, veldig dårleg... Han pleidde å sjå syner. Og eg hugsar at eg måtte ta han ut av klubben fordi det verkeleg byrja å påverka han - han svaia ... Han hadde aldri høyrt noko så høgt; han var ti år eldre enn meg, og han hadde aldri vore på ein rockeklubb, fordi jazz var greia hans då han var ung. ... Uansett, me kom ut på gata, og han kollapsa på bakken og sa at bakken opna seg og det var eld og ting som strøymde ut av fortauet, og eg kunne nesten sjå det for han, fordi han forklarte det så artikulert. Så dei to songane [«I Feel Free» og «Jump They Say»] ligg nær kvarandre på albumet av veldig personlege årsaker.»
Bowie, som hadde skrive fem musikkstykke for bryllaupsseremonien til Iman, tok to av dei med på albumet: «Pallas Athena» og «The Wedding Song / The Wedding». Det var då han skreiv desse songane at Bowie vart trigga til å lage albumet. Han sa: «Å skriva [musikken til bryllaupet] fekk meg til å tenka på kva forplikting betyr, og kvifor eg skulle gifta meg i denne alderen, og kva intensjonane mine var og var dei ærverdige? [ler] Og kva eg eigentleg ønskte frå livet mitt frå no av. Eg antar at det fungerte som eit vasskilje å skriva mange ganske personlege ting, og setja saman ei samling med songar som illustrerte kva eg hadde gjennomgått dei siste tre eller fire åra.»
Hughie Flint
Hughie Flint er ein engelsk trommeslagar, kjend for tida han spelte i John Mayall & the Bluesbreakers. I 1970-åra spelte han i si eiga gruppe, McGuinness Flint og seinare i The Blues Band.
Flint spelte av og på i The Bluesbreakers i fem år og deltok på albuma John Mayall Plays John Mayall (1965) og Blues Breakers with Eric Clapton (1966). Flint spelte så i lag med Alexis Korner og Savoy Brown, medan han vart erstatta hos Mayall av Aynsley Dunbar.
I 1970 skipa Flint McGuinness Flint med Tom McGuinness, tidlegare gitarist og bassist i Manfred Mann. Dei nådde andreplassen på UK Singles chart med «When I'm Dead And Gone», som vart følgd opp i 1971 av ein ny hitsingel, «Malt and Barley Blues», som nådde femptelassen. Dei gav òg ut eit album i 1970. Bandet vart oppløyst i 1975. Flint spelt med Bonzo Dog Band frå 1971 til det siste albumet deira, Let's Make Up And Be Friendly.
I 1977 var Flint trommeslagar og bodhránspelar på albumet Suburban Ethnia av bandet Chanter.
Kiri Te Kanawa
Internasjonal karriere
Det hektiske livet med reising og tette opptredenar gav henne ein psykisk og fysisk knekk, og i 1975 blei ho sjukemeld i fleire månader. Etter dette fekk ho fleire kvileperiodar mellom engasjementa og feriar med familien. Ektemannen sa frå seg ei stilling som sende han verda over, og følgde henne meir og tok seg av mykje av det administrative. I 1980-åra var ho ein av dei best betalte sopranane i verda.
I 1982 hadde ho sin einaste sceneopptreden som Tosca, i Paris, utan å ha suksess. I 1989 la ho rolla som Elisabeth de Valois i Don Carlos til repertoaret sitt då ho opptredde i rolla i Chicago. I 1990 opptredde ho som grevinna i Capriccio, først i San Francisco seinare med suksess i Covent Garden, Glyndebourne og Metropolitan i 1998. I dei påfølgjande åra opptredde Te Kanawa ved Lyric Opera of Chicago, Opéra National de Paris, Sydney Opera House, Wiener Staatsoper, La Scala, San Francisco Opera, München og Köln, og utvida reperoaret med Mozart-rollene Donna Elvira, Pamina og Fiordiligi og italienske roller som Mimi i La bohème.
Te Kanawa hadde ei særskild tilknyting til Richard Strauss sine heltinner. Hennar første opptreden i tittelrolla i Arabella ved Houston Grand Opera i 1977. Deretter følgde rollene som Marsjalinnen i Rosenkavaleren og grevinna i Capriccio. Mange av opptredenane hennar fann stad med Georg Solti som dirigent, og det var med han ho ho spelte inn Figaros bryllup i 1982.
I 1981 blei ho sett og høyrd av eit estimert publikum på 600 millionar då ho framførte «Let the bright Seraphim» av Handel ved bryllaupet til prins Charles og lady Diana Spencer. Ho blei vidare kjend utanfor operaverda i 1984, då ho song rolla som Maria i Leonard Bernstein si studioinspeling av musikalen West Side Story. Jose Carreras song rolla som Tony. Andre spesielle opptredenar var utandørskonserten «Opera in the Outback» i 1988, som fann stad i Yalkainah Gorge ved Beltana i samband med 200-årsjubileet for grunnlegginga av kolonien Australia, og ein gratis utandørskonsert i The Domain på New Zealand i 1990 i samband med 150-årsjubieet for Waitangitraktaten. Rundt 140 000 menneske kom for å sjå henne, litt over 5 % av alle innbyggjarane på New Zealand.
Te Kanawa var ein pådrivar for å få eit dugande konserthus på New Zealand. Etter at Aotea Centre i Auckland stod ferdig opna ho senteret i 1990 og heldt den første konserten der.
Te Kanawa har også hatt samarbeid med musikarar frå popverda, som Paul McCartney og hans Liverpool Oratorio, ein konsert med Elton John og MC Hammer og song i filmen Meeting Venus for rollefiguren til Glenn Close. I 1991 spelte ho inn «World in Union» for verdscupen i rugby som nådde fjerdeplassen på den britiske hitlista.
I seinare år av karrieren hadde Te Kanawa færre operaopptredenar, sjølv om framleis heldt fleire konsertar. Ho opptredde i Vanessa av Samuel Barber i Monte Carlo (send på fjernsyn i 2001), med Washington National Opera (2002) og med Los Angeles Opera frå november til desember 2004.
I april 2010 hadde Te Kanawa sin siste operaopptreden, i rolla som Marsjalinnen i Der Rosenkavalier av Richard Strauss ved Oper Köln i Tyskland. Same året spelte ho talerolla til hertuginna av Krakenthorp i La fille du régiment av Donizetti ved Metropolitan Opera, og song ein tango. Ho gjentok denne rolla ved Metropolitan Opera i 2011–12-sesongen, i Wien i 2013 og ved Covent Garden i mars 2014. I løpet av prossessen fylte ho 70 år. Mellom Strauss-framføringane opptredde ho også i urframføring av Tokyo Global Concert av Haruhisa Handa ved Nakano-Zero Hall i Nakano i Tokyo, den 10. september 2013.
I oktober 2013 spelte ho den australske songarinna Nellie Melba i ein episode av fjernsynsserien Downton Abbey.
I 2017 gjorde ho det kjend at ho ikkje kom til å opptre offentleg igjen.
Kiri Te Kanawa Foundation
Te Kanawa skipa Kiri Te Kanawa Foundation i 2004 for å støtta newzealandske ungdommar med talent innan song og musikk. Organisasjonen forvaltar eit fond som gjev stipend til slike talent, og gjev i tillegg praktisk hjelp og støtte.
Prisar og utmerkingar
Te Kanawa blei gjeven ein Order of the British Empire (OBE) i 1972 og blei utnemnd til Dame Commander of the Order of the British Empire (DBE) i 1982 for tenester for opera. Ho var ein av dei som blei tildelt New Zealand 1990 Commemoration Medal, og blei utnemnd til medlem av Order of New Zealand i 1995. I 1990 blei ho utnemnd til Honorary Companion of the Order of Australia for tenester for kunst, særleg opera, og for samfunnet. Ho blei utnemnd til den britiske Member of the Order of the Companions of Honour (CH) 2018 for tenester til musikk. Ho mottok ordenen av prins Charles i ein seremoni ved Buckingham Palace den 20. desember 2018.
Te Kanawa har teke imot æresdoktorat frå ei rekkje universitet: Bath, Cambridge, Dundee, Durham, Nottingham, Oxford, Sunderland, Warwick i Storbritannia og universiteta i Chicago, Auckland og Waikato. Ho er honorary fellow ved Somerville Collegei Oxford og Wolfson College i Cambridge.
Rolette County
Rolette County er eit fylke heilt nord i den USA-amerikanske delstaten Nord-Dakota. Nordgrensa til fylket dannar landegrense mot Canada og provinsen Manitoba. Fylket har 12 000 ibuarar og er 2 430 km² vidt.
Kiri Te Kanawa
Prisar og utmerkingar
I november 2019 blei ASB theatre i Aotea Centre gjeve namnet «Kiri Te Kanawa Theatre» i samband med 75-årsdagen hennar og for å gjera krus på arbeidet Te Kanawa har gjort rundtom i verda. Te Kanawa avduka ein plakett med det nye namnet på før det blei halde ein gallamiddag til ære for henne.
Rolette County
Fylket vart oppretta i 1873 og organisert i 1884. Fylkessetet ligg i landsbyen Rolla.
Ved folketeljinga 2000 vart 9,3 % av ibuarane registrert som norskætta og 7,4 % som tyskætta.
Black Tie White Noise
Plateomslag
Nick Knight, fotografen for plateomslaget, hadde opphavleg ein annan plan for omslaget: Han ønskte å bruke eit enkelt portrett av andletet til Bowie, men spegla langs midten, slik at det var dei to høgresidene som var framsida, og dei to venstresidene som var baksida. Resultatet ville blitt «ein smule rart, forstyrrande syn som gjev sjåaren ei kjensle at det er eitt eller anna som ikkje stemmer.» Dette konseptet vart skrinlagd, og eit anna bilete frå den same bilettakinga vart nytta i staden.
Utgjeving og mottaking
I intervju gjeve før utgjevinga av albumet, var Bowie særskild tilbakehalden, og nekta å røpe verken namnet på albumet eller spora han spelte inn. Bowie følte seg bra med plata og sa: «Eg er så stolt av denne plata. Med fare for å blåse mitt eige horn, trur eg ikkje eg har nådd denne toppen før som utøvar og låtskrivar.»
Albumet fekk stort sett positiv kritikk då det kom ut, og ein kritikar kalla albumet «utan tvil hans beste sidan Scary Monsters». Rolling Stone kalla albumet «eit av dei smartaste platene i ein særs smart karriere» og kalla den positive omtalen frå kritikarar og fansen «eit av dei største Houdini-aktige triksa i rock and roll-historia.» Ei melding frå 2011 av albumet av BBC roste produksjonskvaliteten og «den enorme sjølvtilliten» til Bowie for eit album som var betre enn dei seinare føregangarane. Entertainment Weekly meinte albumet var stort sett «sløvt» og «trøytt» med tok unntak: den «draumande» «Miracle Goodnight» og den «vittige» «I Know It's Gonna Happen Someday». Robert Christgau skreiv i The Village Voice at musikken var Bowie på sitt «mest fengslande» på grunn av danserytmane og dei elektroniske teksturane, men reagerte negativt mot tekstane til Bowie, t.d. om raseforholda på tittelsporet.
Albumet gjekk inn på førsteplassen på UK Albums Chart, marknadsført av singlane «Jump They Say» og «Miracle Goodnight». Men fram til nyutgjevingane seinare i 1990-åra, var albumet usedvanleg vanskeleg å få tak i etter at det nye Savage Records, som gav ut albumet, brått gjekk konkurs.
Bowie turnerte ikkje etter albumet og sa «Du verden, nei. Eg har lyst å turnere, men det tar så mykje tid. Eg trur eg har tapt nok av livet mitt på å gjere det.» Bowie turnerte igjen i 1995 med Outside-turneen.
NM i sykling 1974 på landeveg
Noregsmeisterskapen i landevegssykling 1974 fann stad i Kongsberg sundag 28. juli 1974.
Black Tie White Noise
Etter utgjevinga
Eter den dårlege mottakinga av albuma Tonight (1984) og Never Let Me Down (1987), i tillegg til Glass Spider-turneen (1987), var statusen til Bowie hos kritikarane på det lågaste i karrieren hans. Dette albumet, i lag med Sound+Vision-turneen (1990) og bandet Tin Machine (1989–1992), gjorde at vinden snudde og kritikaren såg på Bowie i eit betre lys, og BBC-kalla albumet ein «perfekt» måte å byrje «det neste stadiet» i karrieren til Bowie.<ref name=BBC11
NM i sykling 1974 på landeveg
Menn, 189 km
<br style="clear:both;" />
Black Tie White Noise
Etter utgjevinga
Det har vorte indikert av kritikarar at det var Bowies namn i staden for musikken som forhindra ein større kommersiell suksess. Foe å bevise eit poeng vart anonyme klubb-remiksar av albumsporet «Pallas Athena» gjeve ut for amerikanske dansegolv i 1993 og vart store hittar.
NM i sykling 1974 på landeveg
Kvinner, 20 km
<br style="clear:both;" />
Uzlovaja
Han vart grunnlagd i 1873 som ein busetnad ved jernbanestasjonen Khrusjtsjovskaja (russisk Хрущёвская). Namnet vart endra til Uzlovaja i 1877 og staden fekk bystatus i 1938.
Black Tie White Noise
Etter utgjevinga
David Bowie: Black Tie White Noise er ein film frå 1993 som kom saman med albumet Black Tie White Noise. Filmen er ei blanding av ein dokumentar, musikkvideofilm og musikkvideosamling, meint å marknadsføre albumet i staden for ein turné. Han var regissert av David Mallet og produsert av Paul Flattery og Lana Topham.
Innhald
Merknad
Jump (interaktiv CD-ROM)
I samband med albumet tinga Bowie ein «interaktiv CD-ROM» basert på albumet. Jump kom ut i 1994 der brukarane kunne lage musikkvideoen til «Jump They Say» på ny, og mikse «Black Tie White Noise» sjølv, i tillegg til å utforske ei virtuell verd basert på albumet (inkludert «løynde animasjonar, lydar, bilete og andre overraskingar.») Han inneheld òg fire komplette musikkvideoar og utdrag frå intervju med David Bowie om skapinga av videoen og albumet.
CD-ROM vart ikkje godt motteke. I starten var Bowie engasjert i prosjektet og forventa noko «fullstendig interaktivt med ei ikkje-lineær handling» og la lyttarar kunne spele det om att og om att og «aldri gå gjennom den same opplevinga.» Utgjevinga levde likevel ikkje opp til forventningane hans, og Bowie vart sitert i 1995 då han sa: «Eg hata det. Eg hata det absolutt. ... Det var aspekt ved det eg trudde hadde potensial, men igjen, det var så mykje informasjon om sjølve plata som gjorde ideen om at nokon skulle bruke det interaktivt til ein vits. Interaktiv, så langt eg veit, er når personen som driv datamaskina har like mykje å seie som det som er på skjermen. Det er interaktivt. Og for augneblinken er det berre ABC-alternativ. Sjølv dei mest sofistikerte CD-ROM-ane er berre 'Her er den harde informasjonen. No kan du ta eitt av desse tre vala.'»
Fylkesveg 318 i Oppland
Fylkesveg 318 i Oppland går mellom Jevanhaugen i Gausdal kommune og Dalsvingen i Lillehammer kommune. Vegen er 21,2 km lang.
Helicotrema
Helicotrema (av gresk ἕλιξ, «spole» og τρη̂μα «hòl») er den delen av hinnelabyrinten der scala tympani og scala vestibuli møtast. Det er hovudkomponenten i spissen av sniglehuset. Hårcellene i dette området fangar opp lågfrekvente lydar.
Modiolus i sniglehuset
Modiolus er ein kjegleforma midtakse i sniglehuset som er samansett av svampaktig knokkelvev. Sniglehuset dreier rundt han om lag 2,5 gongar. På innsida av modiolus ligg spiralgangliane.
Trefninga i Bender
Trefninga i Bender eller kalabaliken i Bender kom til då Det osmanske riket ønskte å fjerne Karl XII av Sverige frå området sitt etter det militære nederlaget hans i Russland. Trefninga fann stad den 1. februar 1713 på osmansk territorium, i det som i dag er byen Bender i Moldova.
Historie
Etter det svenske nederlaget i slaget ved Poltava den 27. juni 1709 og overgjevinga av det meste av den svenske armeen i Perevolotsjna tre dagar seinare, flykta Karl XII av Sverige i lag med fleire hundre svenske soldatar og fleire kosakkar til Det osmanske riket, der dei oppheldt seg totalt i fem år.
Trefninga i Bender starta offisielt den 31. januar 1713 då tyrkisk artilleri byrja å fyre mot den svenske leiren. Den 1. februar gjekk dei osmanske styrkane til åtak på leiren.
I lag med 40 soldatar klarte Karl XII å halde stand mot fleire hundre tyrkarar. Livvakten Axel Erik Roos utmerkte seg særleg under trefninga og i følgje soga redda han livet til kongen tre gonger i løpet av dagen. Kongen sjølv dra minst ein osmansk soldat med sverd i nærkamp då han og Roos vart angripe og tre osmanarar. Under delar av kampen nytta òg Karl ein karabin frå for å skyte mot fienden frå vindauge i rommet han sov i. Kampen varte i over sju timar og osmanarane nytta etter kvart både artilleri og eldpiler då det første åtaket vart slått tilbake og den siste metoden viste seg å vere meir effektiv. Brannpilene sette taka på bygningane i brann og tvinga svenskane ut. Kampen enda då kongen snubla i sin eigen spore då han sprang ut av eit brennande hus. Han vart angripen av mange osmanske soldatar som klarte å fange han og dei gjenverande soldatane.
Nasjonalitetsmerke
Eit nasjonalitetsmerke er eit merke som alle sivilfly og motorkøyretøy må ha i internasjonal trafikk. På fly skal merke vere synleg på minst to stader. I tillegg må det vere etterfølgt av ein bokstav, ei siffergruppe eller ein kombinasjon av bokstavar og tall. På motorkøyretøy skal merke bestå av éin til tre store bokstavar og vere festa bak på køyretøyet. Den europeiske unionen (EU) har innført eit system der nasjonalitetsmerke er ein del av registreringsskiltet. Det er plassert på venstre side av skiltet og består av ein blå stripe med landskoden nedst og det europeiske flagget over. Fleire europeiske land som ikkje er medlem i EU nyttar òg denne typen merke, men då med sitt eige flagg over landskoden.
Trefninga i Bender
Historie
Etter ei tid som fange, vart Karl XII og soldatane hans sleppte fri då nyhenda om den svenske sigeren i slaget ved Gadebusch nådde osmanarane. Karl starta då å planlegge reisa attende til Sverige.
Etymologi
Det tyrkiske ordet for «gjeng» eller «tumult» er kalabalık, som etter hendinga har vorte eit svensk lånord, kalabalik, som tyder «forvirring» eller «stor uorden».
Hannibalianus
Hannibalianus var son av Flavius Dalmatius, og dermed ein nevø av Konstantin den store. Hannibalianus og bror hans Dalmatius blei utdanna i Tolosa (Toulouse) av rhetoren Exuperius (som truleg ikkje er den same som den heilage Exuperius).
I 320-åra sende keisar Konstantin bod på Flavius Dalmatius og sonane hans om å koma til Konstantinopel. Hannibalianus blei gift med eldsedottera til keisaren, Constantina, i 335, og blei gjort til nobilissimus.
Trefninga i Bender
Kjelder
''
Hannibalianus
I samband med Konstantin sitt hærtog mot Sassanideriket i 337 blei Hannibalianus utnemnd til Rex Regum et Ponticarum Gentium, 'Konge av kongar og av det pontiske folket'. Konstantin planla truleg å krona han som pontisk herskar etter at dei persiske sassanidane var overvunne.
Byrd-stasjonen
Byrd-stasjonen var ein stasjon i Antarktis oppretta av USA under Det internasjonale geofysiske året av U.S. Navy under Operasjon Deep Freeze II i Vest-Antarktis. Eit tog av beltevogner kryssa isen frå Little America V seint i 1956 for å opprette stasjonen. Kolonnen vart leia av Merle Dawson og reisa gjekk over 1040 km over uutforska terreng i Marie Byrd Land til ein stad som var vald ut på førehand. Stasjonen bestod av eit sett av fire prefabrikerte bygningar og vart reist på mindre enn ein månad. Han vart bestilt den 1. januar 1957. Den originale stasjonen («Old Byrd») varte kring fire år før han byrja å kollapse under snøen. Bygginga av ein ny undergrunnsstasjon i nærleiken byrja i 1960 og var i bruk til 1972. Stasjonen vart så omgjort til ein sommarleir fram til han vart forlaten i 2004-05.
Hannibalianus
Det persisk hærtoget fann ikkje stad ettersom Konstantin døydde i mai 337. Hannibalianus og bror hans døydde begge i den blodige valden som fann stad i keisarfamilien etter keisaren sitt dødsfall.
Byrd-stasjonen
John P. Turtle, ein polarlysforskar ved Byrd-stasjonen i 1962, gav namnet sitt til Turtle Peak.
National Science Foundation, som styrer U.S. Antarctic Program (USAP), hadde planar i juni 2009 om å bygge ein ny leir for å drive forskingsprosjekt i Vest-Antarktis, inkludert arbeid ved Pine Island-breen. Leiren, kring 1400 kilometer frå hovudanlegget til USAP, McMurdo-basen, skal kunne ta 50 personar og vil i hovudsak vere ein «oppstasa» bensinstasjon for luftturar i området. Ein annan leir nær Pine Island-breen, for eit prosjekt leia av NASA-forskaren Robert Bindschadler, er òg planlagt. Anlegget skal assistere helikopteroperasjonar til isbremmen.
Universidade Estadual de Feira de Santana
Universitetet i Feira de Santana (Universidade Estadual de Feira de Santana, UEFS) er eit universitet i Feira de Santana i Bahia i Brasil. Det blei oppretta i Bahia i 1976.
Filmen Klaus
Klaus er ein spansk 2D-animert jule-dramakomedie frå 2019, skriven og regissert av Sergio Pablos, produsert av selskapet Sergio Pablos Animation Studios og distribuert av Netflix. Jason Schwartzman, J. K. Simmons, Rashida Jones, Will Sasso, Neda Margrethe Labba, Sergio Pablos, Norm Macdonald og Joan Cusack gjev stemmer til karakterane i filmen. Klaus skildrar ei alternativ historie om opphavet til julenissen, uavhengig av Sankt Nikolaus og i ein fiktiv setting frå 1900-talet, som handlar om ein postmann stasjonert i ei øybygd langt mot nord som blir kjend med ein einstaka leikemakar, Klaus.
Klaus vart utgjeven 8. november 2019 og fekk positiv mottaking for animasjonen, historia og stemmeskodespelet. Han vann sju prisar under Annie Award-utdelinga i 2020, og vart nominert til ein Oscar-pris for beste animerte langfilm for 2019.
Giftig hale
Ein giftig hale innan meteorologi er eit omgrep som syner til eit område med særs kraftige vindar, som kan oppstå i ekstratropiske syklonar (som folk flest kjenner som lågtrykk), og følgjer utviklinga til Shapiro-Keyser-modellen for havgåande syklonar.
Mange av ekstremvêra i Noreg på grunn av kraftig vind har blitt ekstreme nettopp på grunn av slike giftige halar, til dømes Dagmar (2011), Hilde (2012), Nina (2015) og Ole (2015).
Omgrep
Etter reanalysar av den store stormen i 1987, leia av professor Keith Browning ved University of Reading, fann forskarane ein mesoskala luftstraum der dei mest øydeleggjande vindane oppstod. Luftstraumen oppstår frå i enden av eit krumma, fordampande skyområde på sørsida av syklonen. Forma på denne skya, som minnar om halen på ein skorpion, har gjeve opphav til namnet «den giftige halen» (sting jet på engelsk).
Ein trur at eit område med kraftig vind, som oppstår midt i troposfæren i enden av skya i eit lågtrykk som utviklar seg eksplosivt, vert forsterka ytterlegare når denne «jetten» søkk, tørkar ut og fordampar ein klår bane gjennom snø- og ispartiklar. Fordampingsavkjølinga fører til at lufta i jetten vert tyngre, og fører til ein akselerasjon nedover mot tuppen av skya, når skya byrjar å krumme seg rundt lågtrykksenteret. Vindstyrkar over 80 knop (150 km/h) kan oppstå i slike giftige halar.
Ein har sidan den gong klart å skape slike jettar i høgoppløyselege vêrmodellar. Jetten skil seg frå det vanlege området med kraftig vind ein har ved kaldfront til og i omårdet kring slike lågtrykk. Det finst indikasjonar på at betinga symmetrisk instabilitet òg spelar ei rolle i danning av slike jettar, men ein veit ikkje kor viktig desse prosessane er enno.
Judithbreen
Judithbreen er ein isbre som er kring 17 km lang, som flyt frå nærleiken av Mount Hamilton og nordaustover til Byrdbreen like aust for Mount Tuatara. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter offiser Joseph H. Judith i U.S. Navy som var øvstkommanderande på USS «Atka» (GB-3) under U.S. Navy Operasjon Deep Freeze 1964.
Centro Federal de Educação Tecnológica de Minas Gerais
Centro Federal de Educação Tecnológica de Minas Gerais (CEFET-MG) er eit universitet i Minas Gerais i Brasil. Det blei oppretta i 1910.
Sibaj
Sibaj (russisk Сиба́й) er ein by i Republikken Basjkortostan i Russland med om lag 65 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 300 km søraust for Ufa, sør i Uralfjella.
Staden vart grunnlagd i 1913 og fekk bystatus i 1955.
Stourbridge
Stourbridge er ein by innanfor det administrative distriktet Dudley (Metropolitan borough) i West Midlands i England. Historisk har byen vore ein del av Worcestershire.
I dag omfattar det forstadane Amblecote, Lye, Norton, Oldswinford, Pedmore, Wollaston Wollescote og Wordsley (DY8). Byen har kring 55 000 innbyggjarar og store delar av dei er pendlarar til Birmingham og Black Country (eit laust definert område i West Midlands). Stourbridge er inkludert i den parlamentariske valkretsen Stourbridge.
Stourbridge var eit sentrum for glasindustri sidan 1500-talet og fram til 1800-talet.
Historie
I hundreår var Stourbridge innanfor det gamle soknet til Oldswinford i Worcestershire og var kjent som Bedcote. Sidan 1974 har Stourbridge vore ein del av distriktet Dudley.
Kokosmjølk
Kokosmjølk er ei kvit væske som kjem ut frå det raspa kjøtet i ei mogen kokosnøtt. Væska skil seg frå kokosnøttvatn ved å vera tjukkare og meir mjølkeaktig. Fargen og smaken på væska kjem frå det høge kokosoljeinnhaldet, som hovudsakleg er metta feitt. Kokosmjølk er ein viktig ingrediens i søraustasiatisk, karibisk og nordleg søramerikansk matlaging. Ho kan brukast både i matrettar og drikkar.