cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Russisk mat
Historie
Russisk matlagingstradisjon utvikla seg i ein fleirkulturell og fleiretnisk stat, med sterke gjensidige påverknadar frå ulike folkegrupper som lever i landet eller som historisk har høyrt til det russiske territoriet. Mange slike «etniske» rettar er blitt sterkt integrerte i russisk mattradisjon, som pelmeni, mjølbollar ein går ut frå kjem frå Midtausten via finsk-ugriske folk i Ural; kefir, ei surmjølk med opphav i Kaukasus, og sjasjlik, kjøt på grillspyd med opphav i Sentral-Asia og Kaukasus og innført i det russiske kjøkenet ved hjelp av kosakkar og krimtatarar.
Russisk mattradisjon har eit vidt geografisk spenn, og variasjonar i råvarer og matlaginsmetodar varierer etter stad. I Nord-Russland kan ein bruka lokale bær som molte og krekling, fisk som torsk, viltkjøt som elg, og til og med etande reinlav kjend som jagel. I Sibir kan ein eta lokale fiskeslag, særleg slektningar av sik i slekta Coregonus, som Coregonus autumnalis eller C. muksun, og bruka lokale tilreiingsmåtar som å eta rå fisk frosen eller i lag med krydder. Lengre aust finn ein lokale spesialitetar som einstape, kolomiktafrukt, muslingar og kongekrabbe.
Supper
Supper har alltid spelt ei viktig rolle i russisk mattradisjon. Til utvalet av tradisjonelle supper som sjtsji (щи), ukha (уха́), rassolnik (рассо́льник), soljanka (соля́нка), botvinja (ботви́нья), okrosjka (окро́шка) og tjurja (тю́ря) la ein frå 1700-talet av til europeisk og sentralasiatiske typar som klare supper, purésupper, stuingar og mange fleire.
Okrosjka er ei kald suppe basert på kvass eller (sjeldnare) ulike typar surmjølk, i dag føretrekk ein ofte kefir. Okrosjka kan også vera ein salatrett med rå grønsaker i, og eventuelt kaldt kokt kjøt eller fisk.
Ein har typisk to slag grønsaker i okrosjka. Det første slaget har nøytral smak, som kokt potet, neper, kålrot, gulrot eller agurk. Det andre må vera krydra og aromatisk, som reddik eller grøn lauk. Ein kan også bruka urter som dill, persille, kjørvel, selleri eller estrragon. Ulike typar kjøt kan brukast i same suppe. Den vanlegaste kjøttypen er storfekjøt åleine eller saman med fjørfekjøt. Ei mild svinepøls (liknande lyoner) kan også brukast. Om suppa inneheld fisk er det bestw valet suter, åbor, Sander, torsk eller annan fisk med nøytral smak. I kystområde føretrekk ein i staden røykt og/eller salta laks, ofte saman med anna kjøt.
Ivajlovgrad
Ivajlovgrad (bulgarsk Ивайловград) er ein by og ein kommune i provinsen Khaskovo i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Ivajlovgrad og 50 andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 815 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 6 426 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 3 739 innbyggjarar.
Dei største busetnadene i kommunen er:
Russisk mat
Supper
Svekolnik, også kalla kholodnik, er ein kald borsj. Han er laga av raudebetesaft blanda med rømme, kjernemjølk, surmjølk, kefir eller yoghurt.
Varme supper
Sjtsji er ei kålsuppe som har vore ein førsterett i russisk mattradisjon i uminneleg tid. Folk frå alle klassar kunne eta suppa, og det fanst ulike variantar alt etter kva for ingrediensar ein hadde råd til. Fattige kunne laga suppa av berre lauk og kål. Den særskilde smaken på suppa kjem av at ho etter tillaging blei sett til å stua i ein russisk omn. Sjtsji-ånda er knytt til den tradisjonelle russiske tømmerstova izba. Mange russiske ordspråk er knytte til suppa, som Sjtsji da kasja — pisjtsja nasja (russisk skrift Щи да каша — пища наша, 'sjtsji og graut er basiskosten vår'). Suppa kan etast året rundt.
Ein serverer suppa med smetana og et henne med rugbrød til. I eldre tradisjon tjukna ein sjtsjien med ei slags jamning som ein laga ved å skålda ein del av mjølet med kokande buljong, utan å steika det fyrst, for å auka kaloriinnhaldet i suppa, særleg om ho ikkje inneheldt kjøt. Rundt slutten av 1700-talet byrja ein å gå vekk frå denne skikken, særleg i høgare klasser, for å oppnå ein finare smak.
I dei delane av året då den ortodokse kyrkja har forbod mot å eta kjøt eller mjølkeprodukt kan ein laga ein vegansk versjon av sjtsji.
Borsj er laga av buljong og raudbeter med ulike grønsaker som lauk, kål, tomat, gulrot og selleri. Suppa inneheld som regel kjøt, gjerne storfekjøt i Russland og svinekjøt i Ukraina. Borsj blir som regel servert svært varm, med rømme, hakka graslauk eller persille og pressa kvitlauk. Tradisjonelt serverer ein mørkt brød til. Borsj er rekna som nasjonalrett i fleire austeuropeiske land som Ukraina, Polen, Kviterussland og Litauen.
Ukha er ein varm, flytande fiskerett, men ikkje nett ei suppe. Ukha blei fyrst namn for fiskekraft seint på 1600- til tildleg på 1700-talet. Tidlegare blei namnet gjeve til tjukke kjøtkrafter, og seinare til kraft eller buljong frå kylling. Frå 1400-talet av blei fisk meir og meir brukt til ukha, og retten fekk etterkvart den særmerkte smaken sin.
Ein bruker få grønsaker til å laga retten, og i klassisk kokekunst var ukha ganske enkelt ei rik fiskekraft ein serverte til fiskepaiar som rasstegai eller kuljebjaka. I dag er retten ofte meir som ei suppe som blir kokt med poteter og andre grønsaker. Ein kan bruka ei rekkje ulike typar ferskvassfisk til å laga retten.
Rassolnik er ei varm suppe med ein sursalt agurkbase. Denne retten blei del av russisk mattradisjon ganske seint, fyrst på 1800-talet. Omlag den same tida blei namnet knytt til retten, danna av det russiske ordet rassol som tyder 'lake' (syltevatn). Ein kjenner til at syltevatn har blitt brukt som grunnlag for supper frå minst 1400-talet. Konsentrasjonen til laken og tilhøvet til anna væske og ingrediensar gav ulike suppetypar: soljanka, sjtsji og rassolnik. Denne kan vera vegetarisk, men inneheld vanlegvis kjøtprodukt som kalv- eller storfeinnvolar, i tillegg til nøytraliserande smakar som korn, potet eller rotgrønsaker.
Mirach
Mirach eller Beta Andromedae (Beta And, β And, β Andromedae) er ei markant stjerne nord i stjernebiletet Andromeda. β Andromedae ligg nordaust for den store firkanten i Pegasus og er teoretisk synleg for alle observatørar nord for 54° S. Galaksen NGC 404, som òg vert kalla Mirach-spøkjelset, er synleg sju bogeminutt unna.
Russisk mat
Varme supper
Kal'ja er ei fiskesuppe som fyrst blei servert på 1500- og 1600-talet. Ho var ein vanleg rett, men seinare har han nesten heilt forsvunne frå russisk mattradisjon. Tillaginga liknar den til ukha, men ein kunne tilsetja sylteagurk, syltevatn, sitron og sitronjus, anten kvar for seg eller alt saman. Hovudkjenneteiknet til kal'ja er at ein berre brukte feit fisk til å laga suppa, av og til tilsette ein også kaviar. Ein tilset fleire krydder, og suppa blir både meir krydra og tjukkar enn ukha. Kal'ja var rekna som ein festrett.
Mirach
Stjerna har ein midlare tilsynelatande storleiksklasse på 2,05, som gjer ho til den mest lyssterke stjerna i stjernebiletet. Luminositeten varierer noko frå storleiksklasse +2,01 til +2,10. Basert på parallaksemållingar, ligg ho kring 197 lysår frå jorda. Den tilsynelatande storleiksklassen til stjerna er redusert med 0,06 på grunn av ekstinksjon skapt av gass og støv langs siktelinja.
Russisk mat
Varme supper
Soljanka er ei tjukk, krydra suppe som kombinerer element frå sjtsji (kål og smetana) og rassolnik (syltevatn og agurk), krydder som oliven, kapers, tomat, sitron, sitronjus, kvass, salta og sylta sopp lager ein sterk sur-salt base for suppa. Ein skil mellom tre typar: Kjøt-, fisk- og enkel soljanka. Dei fyrste to blir laga med sterk kjøt- eller fiskekraft, den siste med sopp- eller grønsakkraft. Alle kraftslaga blir blanda med sylteagurkvatn.
Lapsja er ei nudelsuppe som stammar frå tatarane, og som etter noko omforming blei utbreidd i Russland. Suppa finst i tre variantar: Kylling, sopp og mjølk. Alle nudlane er laga av kveitemjøl eller ei blanding av kveite- og bokkveitemjøl.
Salat
Russisk salat eller Olivier-salat er ein majones-basert potetsalat som er kjenneteikna av terningskorne ingrediensar og kontrastsmakar frå sylteprodukt, kokt egg, kokt gulrot, kokt potet, erter og kjøt. Denne retten er vanleg å ha ved nyttårsbuffetar.
Sel'edka pod sjuboj (eller sjuba, frå russisk шуба, 'pelskåpe'), er ein sildesalat av hakka saltsild under eit lag av raspa kokt raudbete, nokre gonger også med eit lag egg eller andre grønsaker. Også dette er ein populær nyttårsrett.
Vinegret (frå fransk vinaigrette) er laga av kokt raudbete, potet, gulrot, sylta grønsaker, lauk, sauerkraut og tidvis også erter eller kvite bønner. Salaten har solsikke- eller olivenolje som dressing.
Graut
Graut er ein av dei viktigaste rettane i den tradisjonelle russiske kosten. På russisk kan ordet kasja visa til alle typar graut. Ein bruker gjerne heile korn, og kan bruka ulike kornslag ut frå kva ein dyrkar lokalt. Dei vanlegaste slaga er bokkveite, hirse, semule, kveite, bygg og ris. Ein kan laga til grauten på ulike måtar, gjerne ved å koka han i mjølk, særleg om han er til frukost. Ein kan tilsetja smør, salt, sukker, ulike typar syltetøy eller frisk frukt og bær etter smak. Enkel salta graut, særleg av bokkveite og ris, kan brukast som siderett.
Kjøt
Innan tradisjonelt russisk matstell har ein ulike grunntypar kjøtrett:
Saman med kjøt hadde ein tidlegare vanlegvis graut og andre kornrettar ein hadde kokt kjøtet i, seinare kokte eller dampa rotgrønsaker, som nepe og gulrot, og sopp; kjøtet kunne også garnerast med sylteprodukt, som sylta kål, sure og marinerte eple (motsjonije jabloki) eller tyttebær. Sjy, anten åleine eller blanda med rømme eller smelta smør, kunne brukast som saus til tilbehøyret.
Pelmeni er ein utbreidd austeuropeisk rett av kjøtfarse innhylla i tynn deig (lava av mjøl og egg, nokre gonger også med mjølk eller vatn). Ein kan bruka svin, lam, storfe eller ei blanding av ulike kjøttypar til fyll. Tradisjonelt har ein også brukt ulike smakstilsetjingar som pepar, lauk og kvitlauk i fyllet.
Kotlety er kotelettforma, friterte farsestykke. Ein laga kotlety av svin, storfe, kylling og tidvis også fisk. I ei typisk oppskrift blandar ein farse, laug og brød i ein bolle til ein relativt konsistent masse. Deretter formar ein dei til passande stykke og steikar dei i panne. Pozjarskij-kotlety er ein meir komplisert versjon påverka av fransk haute cuisine.
Biff Stroganoff er sauterte biffstykke servert i ein saus med smetana (rømme). Retten oppstod i Russland på midten av 1800-talet, og er blitt populær over heile verda, med mange variasjonar.
Sjasjlyk er ein type kebab (marinert kjøt på grillspyd) som er populær i mange tidlegare sovjetiske land. Ein har ofte annakvart stykke kjøt og lauk på spydet. Ordet sjasjlyk skal ha blitt lånt frå krimtatarar av kosakkar så tidleg som på 1700-talet, men kebab kom ikkje fram til Moskva før seint på 1800-talet, ifølgje memoara til Vladimir Giljarovskij. Deretter spreidde retten seg raskt. På 1910-talet var dei utbreidde ved etestader i St. Petersburg, og på 1920-talet var dei vanleg gatemat i heile det urbane Russland. Sjasjlyk er også typisk utandørs grillmat i Russland.
Kholodets (eller studen'): Oppskorne stykke svin eller kalv i gelé med nokre smakstilsetjingar (pepar, persille, kvitlauk, laurbær) og små mengder grønsaker (lauk, gulrot). Kjøtet blir kokt i store stykke over lengre tid, og så skore opp, kokt igjen fleire gonger og endeleg kjølt ned i 3–4 timar slik at det dannar ein geleaktig masse. Ein bruker ikkje gelatin ettersom dei store kjøtstykka inneheld nok gelemateriale. Retten blir servert med peparrot, sennep eller knust kvitlauk med smetana.
Fisk
Fisk var viktig i kosthaldet i tida før revolusjonen, særleg på ortodokse fastedagar då det var forbode å eta kjøt. Ferskvassfisk som karpe og sudak (Sander lucioperca) blei ofte eten i innlandsområde, i tillegg til migrerande størje og laks, gjedde og aure i nordlege trakter. Ein kunne konservera fleire fiskar, inkludert saltvassfisk, ved å salta, sylta eller røyka dei og eta dei som zakuski (hors d'oeuvre).
Grønsaker
Kål, potet og andre grønsaker som toler kulde er utbreidde i Russland og andre austeuropeiske land. Sylting av kål (sauerkraut), agurk, tomat og andre grønsaker i lake er ein tradisjonell metode for å konservera grønsaker til vinteren. Sylta eple og nokre andre typar frukt var også utbreidd. Desse var vitaminkjelder i årstider der ein ikkje hadde tilgang på frisk frukt og grønt.
Dessertar og bakverk
Den eldste kjende forma av honningbrød blei laga med rugmjøl, honning og bærsaft, og kom til Russland frå Egypt på 800-talet. Seinare oppskrifter frå 1100- og 1200-talet inkluderer krydder importerte frå India og Midtausten. Tula-peparkake er kjend frå så tidleg som 1685, og blei historisk laga av kjende konditorar i former utskorne for hand i tre frå bjørk og pæretre.
Pirozjki (eintal pirozjok; diminutiv av pirog) er små fylte bollar laga anten av gjærdeig eller mørdeig. Dei kan ha mange ulike typar fyll og kan bakast (den gamle slaviske metoden) eller steikast i panne (kjend som priazjenie, denne metoden blei lånt av tatarane på 1200-talet). Fyllet blir kokt eller steikt før ein har det i bakverket. Seks typiske fyll for tradisjonelle pirozjki er:
Blini er tynne pannekaker steikt på takke, tradisjonelt laga med bokkveitemjøl og gjæra røre, sjølv om ikkje-gjæra røre er blitt vanlegare i nyare tid. Ein kan ha smør, smetana (rømme), syltetøy eller kaviar på dei. Ein serverer ofte blini i samband med maslenitsa, ei vårhøgtid tilsvarande fastelavn, men det er også ein vanleg frukostrett. Syrniki er steikte kvarg-pannekaker som ein kan ha rømme, syltetøy, honning eller applesaus på.
Kulitsj er ein type påskebrød knytt til ortodoks kristendom i land som Russland, Kviterussland, Ukraina, Bulgaria, Romania, Georgia, Moldova, Nord-Makedonia og Serbia.
Kulitsj blir bakt i høge, sylindriske former. Når ho er avkjølt blir kaka dekorert med kvit glasur som renn litt ned på sidene, og fargerike blomar. flowers. Historisk blei ho ofte servert med ein oste-paskha med symbolet XB på (etter påskehelsinga Христос воскресе, 'Kristus er oppstått').
Ein tok tradisjonelt kaka med til påskegudsteneste og fekk henne signa av ein prest. Så åt ein signa kulitsj til frukost kvar dag. Usigna kulitsj kunne ein ha som dessert saman med paskha. Ein et berre kulitsj mellom påske og pinse.
Paskha er ein ortodoks festrett laga av ingrediensar som er forbodne under fastetida. Ein lagar retten under den stille veka og tek han til kyrkja på påskeaftan for å få han signa etter påskevaka.
Ostepaskha er ein tradisjonell påskerett laga av kvarg. Han er kvit på farge, noko som symboliserer reinleiken til Kristus, Guds lam, og gleda over gjenoppståinga. Retten blir laga i ei form, tradisjonelt med pyramideform, rekna som eit symbol på kyrkja og i nokre høve også Kristi grav.
Paskha blir dekorert med religiøse symbol som «khi ro», ein kross med tre tverrbjelkar og bokstavane X og B (kyrilliske bokstavar som står for Христосъ Воскресе, 'Kristus er oppstanden').
Varenje er ein dessert og ein saus. Ein lagar det ved å koka frukt eller bær til på same måte som syltetøy, men ingrediensane blir ikkje moste og konsistensen er meir som frukt i sirup. Varenje blir brukt oppå pannekaker og syrniki og til å søta te. Det kan også etast som ein eigen søtrett.
Pastila er ein fruktkonfekt (pâte de fruits) der frukt er kokt til ein geleaktig masse. I Tsar-Russiand blei dei serverte til te.
Zefir er ein type mjukt konfekt laga ved å piska frukt- og bær-puré (vanlegvis eplepuré) med sukker og eggekvite og deretter tilsetja of a tjukkingsmiddel som pektin, karragenan, agar eller gelatin. Zefir er vanleg i dei tidlegare sovjetlanda. Konfekten har namn etter den gresk guden for vestavinden, Zefyros, etter den lette, luftige konsistensen sin.
Zefir kan minna om marshmallow eller kremtoppar. Retten er avleidd frå pastila. I form minnar dei om marengs, men er aldri sprø som kommersiell marengs. Han er vanlegvis kvit eller rosa på farge.
Det finst også variantar av zefir som er trekte med sjokolade.
Kissel eller kisel er ein tjukfflytande fruktrett eller -drikk. Han er laga av søta bærjus, som mors, men er fortjukka med maismjøl, potetmjøl eller arrowroot (maranta). Nokre gonger kan ein tilsetja raudvin eller ferske eller tørka frukter. Kissel likna på dansk rødgrød og tysk Rote Grütze.
Ein kan servera kissel varm eller kald, eventuelt med søta kvarg eller semulepudding til. Kissel kan også serverast på pannekaker eller med iskrem. Om ein lagar kissel med mindre tjukkingsmiddel kan ein drikka han — dette er vanleg i Russland og Ukraina.
Drikke
Russland har mange tradisjonelle drikkar ein ikkje finn i andre mattradisjonar. Dei viktigaste tradisjonelle drikkane er vodka, sbiten', kvass, medovukha og mors. Mange av desse er ikkje lenger utbreidde, og er blitt erstatta av drikkar med opphav frå elles i Europa. Sbiten var til dømes særs populær i mellomalderen, men er seinare blitt erstatta av te som ein dagleg drikk.
Alkoholdrikkar
Kanskje den eldste av dei russiske alkoholdrikkaren er medovukha, ein søt drikk med lågt alkoholinnhald som er laga av fermentert honning og ulike krydder. Ein sterkare honningbasert drikk, stavlennij mjod, finst også i Russland og er i stor grad lik skandinavisk mjød; han blir typisk også tilsett bærjus.
Vodka er det best kjende russiske alkoholproduktet, og blir laga, med nokre variasjonar, i heile landet. Vodka kan lagast anten av korn eller potet, og kan smakssetjast med ei rekkje ingrediensar frå chilipepar og peparrot til frukt og bær.
Det blir produsert vin sør i landet, men vinindustrien har utvikla seg seint.
Leskedrikkar
Dei fleste tradisjonelle russiske leskedrikkane byggjer på frukt og bær. Desse omfattar kompot, som ein lagar ved å koka frukt i søta vatn, uzvar, der ein bruker tørka frukt i staden, mors, laga med bær som tytebær, tranebær, blåbær eller bringebær, og kissel, ein tjukk fruktdrikk tilsett stive. Kvass er ein gammal gjæra drikk laga av vatn, mjøl og flytande malt. Desse ingrediensane blir brukte til å laga ein deig som så får gjæra. Resultatet er ein drikk med ein svært låg alkoholprosent. Kommersiell kvass inneheld ofte rundt 0,5 % alkohol. Den fermenterte værska, som ein kallar zator, blir blanda ut med vatn og tilsett gjær, sukker og smakstilsetjingar. Denne blandinga får så gjæra i fleire dagar. Smakstilsetjingar kan vera frukt- og bærjus (kirsebær, bringenær, sitron osb.), ingefær og mynte.
Sbiten, ein anan leskedrikk, er laga av honning, vatn, fruktjus og krydder. Sbiten var lenge den vanlegaste leskedrikken i landet, men har i dei siste hundreåra i stor grad blitt fortrengd av te og kaffi.
Varme drikkar
Te er den vanlegaste drikken i nesten alle delar av Russland. Drikken blei fyrst introdusert frå Kina på 1600-talet, og spreidde seg så gjennom landet. Svart te har alltid vore den mest utbreidde typen, men etter at Russland tok kontroll over Sentral-Asia byrja interessa for grøn te å auka. Russland er framleis ein av dei største te-konsumentane i verda. Russisk karavanete er kanskje den best kjende typen russisk te i verda.
Fram til brotet mellom Kina og Sovjetunionen blei te for det meste importert frå Kina. Etter brotet byrja ein import frå India og Sri Lanka, med darjeeling som den mest skatta varianten. Det blir dyrka noko te sør i landet (for det meste i Krasnodar kraj), men den lokale forsyninga er forsvinnande liten samanlikna med nasjonalt forbruk.
Kaffi er også populært, men har tradisjonelt stått tilbake for te. Peter den store skal ha innført kaffi til Russland, og drikken har auka jamt i utbreiing sidan. Ein kan laga tyrkisk kaffi eller følgja vanlege europeiske metodar.
Rhadinovirus
Rhadinovirus eller gamma-2 herpesvirus er ei slekt av gammaherpesvirus som kan infisera pattedyr. Dei kan vera vanlege hjå hovudverten dei infiserer (hjå over av individa i ein populasjon), men utan at sjukdomsuttrykk hjå denne arten er kjende. Likevel er det kjent at dei kan valda kreftsjukdomar hjå andre artar. Menneskeviruset Kaposi-sarkom-assosiert herpesvirus kan derimot mellom anna valda den høvesvis sjeldne kreftsjukdomen Kaposi-sarkom hjå menneske. Det er mogeleg at andre rhadinovirus òg valdar sjeldne sjukdomar hjå hovudverten, og at desse sjukdomane ikkje er oppdaga av di dei er sjeldne.
Utanom mennesket er rhadinovirus kjende frå pattedyr som storfe, sau, hest, klatremus, vestapar og austapar.
Kolonjë i Fier
Kolonjë er ein tidlegare landkommune i regionen Fier i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Lushnje.
Lotte Reiniger
Charlotte «Lotte» Reiniger var ein tysk-engelsk silhuettkunstnar, animasjonsfilmskapar og bokillustratør. Arbeida hennar tilhøyrer tradisjonen med detaljerte silhuettar, som vart moderne i Europa på 1700-talet, og skuggespel som har opphavet sitt i Asia. Ho tok silhuettkunsten og skuggespeltradisjonen med over til filmen, og vart ein pionér innanfor silhuett-animasjonsfilm. Teknikken ho nytta i sine meir enn 60 silhuettfilmar, i hovudsak kortfilmar, var stop motion.
Kolonjë i Fier
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Kolonjë 5 728 innbyggjarar.
Lotte Reiniger
Hennar mest kjende film, Die Abenteuer des Prinzen Achmed (norsk Prins Achmeds eventyr) frå 1926, blir rekna som den eldste eksisterande lengre animasjonsfilmen. Han vart vist 11 år før Walt Disney-filmen Snehvit og de sju dvergene, som ofte blir nemnd som den første.
Kolonjë i Fier
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Kolonjë ein del av distriktet Lushnje. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Lotte Reiniger
På dei aller fleste filmane arbeidde ho saman med ektemannen, Carl Koch, som var produsenten og filmfotografen hennar. Dei arbeidde først i Berlin, men då nazistane kom til makta i Tyskland i 1930-åra, forlét ekteparet landet og arbeidde i Paris, Roma og London, der ho budde størstedelen av det vaksne livet sitt. Ho vart britisk statsborgar i 1962.
Reiniger hadde ein nesten 65 år lang karriere innanfor silhuettfilm. Dei første silhuettane for film klipte ho i 1916, til tekstplakatane i Paul Wegener sin film Rübezahls Hochzeit. Den aller siste silhuettfilmen, Düsselchen und die vier Jahreszeiten, vart til i 1980, eit år før ho døydde.
I tillegg til å vera ein pionér innan animasjonsfilm, har Reiniger hatt stor betydning for utviklinga av skuggeteater i Europa.
Liv og virke
Lotte Reiniger vart fødd i 1899 i den tyske byen Charlottenburg, som i dag ligg innanfor bydelen Charlottenburg-Wilmersdorf i Berlin. Ho var einaste barn av Eleonore, som var av fransk hugenottslekt og Karl Reiniger, som var bankmann. Ho har sjølv skildra den unge Lotte som ein entusiastisk jentunge som berre kunne gjera éin ting bra: å klippa silhuettar.
Inspirasjon
«Scherenschnitte», klipping av dekorasjonar og figurar av papp og papir, har lange tradisjonar i Tyskland, og var ein vanleg aktivitet i skulen då Lotte Reiniger var barn. Ho oppdaga tidleg at ho hadde eit eige talent for å klippa presise silhuett-portrett og -figurar, men ho var ikkje tilfreds med urørlege pappfigurar, så då ho var 12 år gammal bygde ho sitt eige primitive skuggeteater. Der kunne ho røra figurane og visa førestillingar for vener og familie. Ho opptredde òg med silhuettfigurar i eit par skuleførestellingar. Fleire kjelder oppgjev at Reiniger var inspirert av at ho som barn hadde opplevd «ombres chinoises» (fransk for kinesiske skuggar), den europeiske versjonen av kinesisk skuggeteater, som har vore på moten med visse mellomrom, men ho har sjølv nekta for dette. Ho kjende ikkje til at det var nokre kinesiske skuggeteater i Berlin under oppveksten hennar: «Nei, det var skuggeteaterdokker i museum, men eg så dei faktisk ikkje før langt seinare. Det er ikkje sant at eg var påverka av kinesisk skuggeteater».
I tillegg til barndomen sin silhuettklipp, vart Reiniger i oppveksten inspirert av art nouveau-kunstnaren Karl Wilhelm Diefenbach sin postkortserie basert på hans frise Per Aspera Ad Astra. Originalane var måla med tusj, eller svart blekk, men uttryket kunne overførast Reinigers presise klippemetode.
Då ho var ung vart ho svært interessert i kino og film, først den franske filmpioneren Georges Méliès sine filmar, på grunn av spesialeffektane han brukte, deretter i filmane skodespelaren og regissøren Paul Wegener skapte.
Ei interesse som følgde henne gjennom livet, var eventyr og eventyrforteljing, og eventyr frå Tusen og ei natt og frå Grimm-brørnevar utgangspunkt for mange av filmane hennar.
Etterkvart vart òg opera, ballett og musikk, spesielt Mozarts musikk, viktige inspirasjonskjelder. Etter at ho flytta til Storbritannia for godt i 1949, fekk ho fleire kortfilmoppdrag fra både BBC og Telecasting America. Dette var filmar for barn, der ho, i biletform, siterte direkte frå den engelske silhuettkunstnaren Arthur Rackham sine Fairy Books.
1916–1922: Teaterskole og tidlege animasjonsforsøk
I påska 1916 høyrde ho Paul Wegener halda forelesinga «Neue Kinoziele» (norsk 'nye kinomål'), om dei fantastiske moglegheitene innan animasjonsfilmen. Forelesinga gjorde sterkt inntrykk på henne. Ho har seinare skrive at dette foredraget avgjorde framtida hennar. Ho ville læra meir av denne mannen. Ho overtalte foreldra sine til å la ho gå på teaterskolen som var knytt til Das deutsche Theater i Berlin, teateret der Max Reinhardt var sjef, og der Wegener var tilsett. Ho var elev ved teaterskolen i 1916–1917. Medan ho var der, fekk ho òg prøva seg som statist. I pausane klipte ho silhuettportrett av dei ulike skodespelarane. Silhuettane vekte oppsikt og beundring, og vart utgjevne i ein eiga bok, Schauspieler Silhouetten i 1916 eller 1917. Wegener vart òg oppmerksam på henne. Han lét henne vera statist i nokon av filmane sine, og etter kort tid fekk ho klippa silhuettar til tekstplakatane i Wegener sin spelefilm Rübezahls Hochzeit, som han regisserte saman med Rochus Gliese. Reiniger samarbeidde med Gliese om fleire filmar gjennom karrieren, realfilmar med silhuettsekvensar og spesialeffekter.
I 1918 fekk ho klippa animasjonsfigurar til Wegeners spelefilm Der Rattenfänger von Hameln (norsk 'Rottefangaren frå Hameln'), og i 1919 hjelpte han henne å få innpass ved Institut für Kulturforschung (norsk: Institutt for kulturforsking), eit eksperimentelt animasjons- og kortfilmstudio leidde av filmskaparen Hans Cürlis. Reiniger fortalde seinare at Wegener hadde sagt: «For guds skuld, hjelp meg å bli kvitt denne galne silhuett-jenta. Ho lagar svært gode silhuettar som roper etter animasjon! Kan de ikkje la henne laga ein film med desse silhuettane, på same måte som ein lagar teiknefilmer.» Ved Institut für Kulturforschung møtte ho avantgarde-kunstnarar, som Berthold Bartosch og kunsthistorikaren Carl Koch, som ho gifta seg med i 1921, og som vart den viktigaste kreative medarbeidaren hennar. Den første tida arbeidde ho saman med Bartosch på nokre undervisingsfilmar om geografi, for å læra animasjonsteknikken. Seinare fekk ho ansvaret for fleire filmar sjølv. På denne tida var animasjonsfilm heilt nytt, men interesserte filmskaparar byrja å sjå på teknikken både i Europa, Japan og USA.
Reiniger var i hovudsak sjølvlært som animasjonskunstnar. Ho hadde heller inga formell kunstutdanning. Ho hadde teke nokre kveldstimar ved ein privat kunstskole, men følte ikkje ho lærte det ho hadde bruk for i silhuettkunst og animasjonsfilmar der. Ho meinte det viktigaste var å utvikla ein slag «profilfantasi». Anatomien til figurane måtte transformerast til å sjåast og rørast i profil.
I motsetnad til Reiniger, meinte den amerikanske kollegaen hennar Walt Disney at kunstutdanning var viktig, og alle animasjonskunstnarane hans fekk kunstundervisning, organisert av filmstudioet. Disney meinte den beste måten dei kunne forbetra handverket sitt på, var ved å kopiera og overføra kunstverk til teikningar og teiknefilm.
Den første sjølvstendige filmen til Reiniger ved instituttet var Das Ornament des verliebten Herzens (Ornamentet til det forelska hjartet) i 1919. Dette var ein kortfilm om to kjærastar og eit ornament som reflekterte kjenslene deira. Slike korte animasjonsfilmar vart viste før hovudfilmen under kinoførestillingar. Filmen, som berre var fem minutt lang, fekk svært god mottaking. Suksessen gjorde at Reiniger fekk mange nye samband og høve innanfor animasjonsindustrien.
Ho klipte og regisserte seks kortfilmar dei neste fire åra. Ektemannen produserte og fotograferte alle, og instituttet stod som produksjonsselskap.
Sjølv om Reiniger fekk god kritikk for filmane sine, gav dei lite inntekter, og i 1922 måtte instituttet slutta å produsera animasjonsfilmar.
Reklamefilmar
I tillegg til kortfilmane samarbeidde ho og ektemannen om nokre få reklamefilmar, som var betre betalt, blant anna Das Geheimnis der Marquisine (norsk 'Løyndommen til markisa'), ein to minutt lang film. Filmen viser korleis ei ung adelskvinne (markise) oppnår ven hud med Nivea hudkrem og såpe. Silhuettane i filmen er kvite mot svart bakgrunn.
Reklamefilmane vart produsert av Julius Pinschewer sitt selskap Werbefilm GmbH. Pinschewer var sjølv ein av dei fyrste animasjonskunstnarane i Tyskland, og det var mykje på grunn av han at animasjonsfilmar fekk merksemd i Weimar-tida.
1923–1926: Die Abenteuer des Prinzen Achmed
I 1923 vart Reiniger kontakta av bankmannen Louis Hagen. Han hadde sett nokon av kortfilmane hennar, og tilbaud å finansiera ein heilaftens silhuettfilm. Reiniger er sitert med følgjande utsegn: «Vi måtte tenkja oss om to gonger. Dette var noko ein aldri hadde høyrt om. Animasjonsfilmar skulle helst få folk til å brøla av latter, og ingen hadde tort å underhalda eit publikum med dei i meir enn ti minutt. Alle vi snakka med i bransjen om forslaget, var sjokkerte». Reiniger tok likevel utfordringa. Hagen ynskte ikkje at filmen skulle produserast ved instituttet, så han innreia eit atelier for henne og medarbeidarane hennar på toppen av sin eigen garasje. Ho fekk frie hender, og resultatet vart Die Abenteuer des Prinzen Achmed, ferdigstilt i 1926, etter tre års arbeid. Handlinga var samansett av historier frå Tusen og ei natt. Den heilaftens animasjonsfilmen til Reiniger vart til heile 11 år før Walt Disney-filmen Snow White and the Seven Dwarfs hadde verdspremiere i 1937.
Då Prinz Achmed-filmen var ferdig i 1926, var det vanskeleg å få vist han offentleg. Han var annleis enn alle andre filmar på same tid, og kinoane i Berlin ville ikkje visa dhaen. Reiniger og medarbeiderne sørgde då for å leiga eit lokale, Volksbühne, for å få vist filmen offentleg. Deretter vart han vist i Paris, der han vart ein suksess. Meldaren i tidsskriftet Forward skreiv at filmen var eit mirakel. Omsider kunne han visast i Berlin, og deretter i utlandet. I USA vart han vist offentleg først i 1942, etter problem med rettigheitsavklaringar.
1927–1929: Doktor Dolittle og andre prosjekt
På grunn av suksessen med filmen om prins Achmed, kunne Reiniger produsera ein ny langfilm: Doktor Dolittle und seine Tiare (norsk 'Doktor Dolittle og dyra hans') i 1928. Denne filmen var basert på barneboka The Story of Doctor Dolittle av den engelske forfattaren Hugh Lofting. Filmen bestod opphavleg av tre kortare filmar, som vart sett saman til éin. Han fortel om den gode doktoren Dolittle som reiser til Afrika for å hjelpa og lækja sjuke dyr. Filmmusikken vart spesielt komponert av Kurt Weill, Paul Hindemith og Paul Dessau.
Økoturisme
Økoturisme er turisme som legg vekt på det økologiske, sosiale og kulturelle avsvaret den reisande har, og som ønskjer å stå fram som eit alternativ til kommersiell masseturisme eller såkalla charterturisme. Den internasjonale økoturismesameininga (TIES) og dei sameinte nasjonane definerer økoturisme som «Sustainable tourism to natural areas that conserves the environment and improves the well being of the local people». I tillegg har dei sameinte nasjonane definert følgjande rammer for økoturismen: naturbaserte opplevingar, bidrar aktivt til natur- og kulturvern, tek hensyn til lokal kultur, gjev noko attende til lokalsamfunnet, formidlar miljømedvit og følgjer miljøprinsipp i drifta av verksemda.
Lotte Reiniger
1927–1929: Doktor Dolittle og andre prosjekt
Reiniger freista å få realisert ein tredje animert langfilm, inspirert av Colette (libretto) og Maurice Ravel sin opera L'enfant et les sortilèges (1925), men klarte verken å få rettane til å bruka musikken eller librettoen. Det fanst i tillegg ei uventa mengd andre rettigheitshavarar. Då Ravel døydde i 1937 vart frigjevinga endå meir komplisert, og Reiniger gav etterkvart opp heile prosjektet, til trass for at ho hadde utforma delar av filmen og animert enkelte scener for å overtyda rettigheitshavarane og potensielle sponsorar.
Detta var hennar siste forsøk på å gjera helaftens animasjonsfilmar.
Økoturisme
Føretaka som driv økoturisme i Noreg er samla i nettverket Norsk Økoturisme som er administrert av Innovasjon Norge.
Lotte Reiniger
1930–1948: Naziregime, krig og pengemangel
I perioden 1930–1932 skapte Reiniger tre korte musikkfilmar: Zehn Minuten Mozart, Harlekin og Sissi. Ho utarbeidde òg utkast til to filmar som ikkje vart realiserte: Faust og Lohengrin.
I 1933 reiste ho til Paris, der mannen hennar arbeidde saman med Jean Renoir på filmen Madame Bovary.
Ved sida av frie produksjonar som Carmen-parodien (1933) og Papageno (1935), gjorde ho òg oppdragsfilmar for dei tyske styresmaktene. Das gestohlene Hertz (1934), utvikla i samarbeid med Arbeitsgemeinschaft für Hausmusik, skulle fremja utøving av musikk i heimen. Das rollende Rad frå same år framstilte historia om hjulet, frå oppfinninga til nasjonalsosialistenes prestisjeprosjektet, motorvegnettet Reichsautobahn. 1935: Reiniger og Koch forlèt Tyskland
På grunn av den aukande innverknaden frå det nasjonalsosialistiske partiet NSDAP bestemte Reiniger og Koch seg for å emigrera. Fleire av vennene deira flykta frå Tyskland. Det var vanskeleg å finna arbeid, og Reiniger ynskte ikkje å halda til tida med reklame- og propagandafilmar for nazistane, så ho og ektemannen reiste til Storbritannia i 1936. Same haust vart ho engasjert av det nye produksjonsselskapet Facts and Fantasies til å laga ein film basert på eit dikt av A.A. Milne: The King's breakfast (norsk 'Frukosten til kongen'). Dette var ein lydfilm der to songarar song sjølve diktet til musikk av H. Fraser-Simon. Eigaren av Facts and Fantasies, Thorold Dickinson, var ein kjenning av Reiniger. Han engasjerte henne for ein film til, Dream Circus, men selskapet fekk økonomiske problem og filmen vart aldri ferdigstilt.
Tot Island
Tot Island er ei lita øy som ligg like nord for nordaustenden av Lahille Island, utanfor vestkysten av Graham Land. Ho vart først kartlagd av British Graham Land Expedition (BGLE) under Rymill, 1934-37. Ho fekk dette namnet av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1959 fordi øya er særs lita. Tot tyder «pjokk» eller liknande på engelsk.
Lotte Reiniger
1930–1948: Naziregime, krig og pengemangel
Dei første åra i England heldt Reiniger fleire foredrag, og det vart halde filmvisingar og utstillingar med materiale frå arbeidet hennar i fleire byar, blant anna i Bristol, Liverpool og i Victoria and Albert Museum i London.
Då andre verdskrigen starta, var Reiniger og Koch hos filmmakeren Luchino Visconti i Roma, og samarbeidde med han og Jean Renoir. Reiniger fekk eit oppdrag frå selskapet Scalera Film i Roma berre ei vekes tid etter at ho kom til byen i september 1939, ein film basert på Donizetti-operaen L'Elisir d'Amore. Ifølgje Alfred Happ hadde filmen première i mai 1940, ifølgje andre kjelder vart han aldri distribuert.
Etter at krigen var over, arbeidde Reiniger ei tid som scenograf ved Theater am Schiffbauerdamm. Sidan ho ikkje såg noka framtid som filmskapar i Tyskland, reiste ekteparet endå ein gong til England.
1949–1978: Londontida
I 1949 kom dei til London. For at tyskarar skulle kunna bu i Storbritannia etter krigen, måtte dei ha visum. For å få visum for meir enn ein kort periode, måtte dei ha inntektsgivande arbeid, og for å få arbeid måtte dei ha arbeidsløyve. Dei fekk mellombels opphaldsløyve, og gjorde nokre småprosjekt for kjende, mellom anna for John Grierson og hans General Post Office Film Unit (seinare Crown Film Unit): reklamefilmar (Reiniger) og dokumentar-animasjonsfilmar om geografiske emne (Koch). Alt såg ut til å vera i orden, då innanriksministeren i september 1949 informerte dei om at opphaldsløyvet ikkje ville bli fornya. Dei fekk beskjed om å forlata landet i løpet av månaden, kanskje fordi Koch hadde søkt om løyve til å ta på seg frilansarbeid for amerikansk TV. Éin dag etter at visuma gjekk ut, fekk dei likevel forlenga opphaldsløyvet, men med forbod mot å ta på seg frilansarbeid. Reiniger fekk eit oppdrag frå London Ministry of Health: Mary's birthday (1951), ein 30 minutt lang opplysningsfilm om bakteriar. Dette var den første silhuettfilmen der ho eksperimenterte med svarte figurar og farga bakgrunn, ein teknikk ho brukte i fleire eventyrfilmar seinare.
1950-åra var dei mest produktive for Reiniger. Frå 1951 budde og arbeidde ho og mannen i Abbey Arts Centre, ein kunstnarkoloni nær London. BBC TV ville ha fleire barnefilmar av Reiniger. Ho og mannen hadde enno ikkje fast opphaldsløyve, men på grunn av BBC-oppdraget fekk dei igjen fornya løyvet i 1952.
I 1953 grunnla Reiniger og Koch filmproduksjonsselskapet Primrose Productions saman med Louis Hagen junior, son av finansmannen som finansierte langfilmen om prins Achmed. Selskapet skulle konsentrera seg om å produsera silhuettfilmar for TV. Like etter at Primrose var etablert, vart Reiniger kontakta av Richard Kaplan, ein amerikansk TV- og filmprodusent, som ville ha eventyrfilmar av henne for eit amerikansk publikum, og bad ekteparet flytta til USA. Dette var uaktuelt, dei hadde tyske pass, og var redde for å mista opphaldsløyva i Storbritannia. Det såg dermed ut til at Reinigers filmar ikkje ville visast i USA, men Louis Hagen fekk Kaplan med som ein tredje partnar i Primrose Productions, og eventyrfilmane vart produserte av det utvida selskapet.
Dei to neste åra produserte selskapet meir enn 13 silhuett-kortfilmar, basert på eventyra til Grimms-brørne, for BBC TV og Telecasting America. Mange av desse filmane fekk farga bakgrunn, for å tilfredsstilla Kaplan og den amerikanske marknaden, men Reiniger klarte å overtala produsentane til å la ho animera Thumbelina i svart/kvitt, sidan dette, etter hennar meining, stimulerte fantasien meir.
Etter ei tid vart det ei usemje mellom Louis Hagen junior og Lotte Reiniger. Ho og mannen etablerte difor sitt eige produksjonsselskap: Fantasia Productions LTD. Dei utvikla og produserte fleire filmar for dette selskapet, blant anna Helen la Belle og The abduction from the Seraglio. Fantasia Productions bar seg ikkje økonomisk. Det vart nedlagt etter få år, og Reiniger og Koch gjekk vidare til andre prosjekt.
I desember 1962 vart Lotte Reiniger og Carl Koch britiske statsborgarar.
Den siste filmen av Reiner og Koch var ein ny versjon av Oskepott, til julepantomimen i Coventry Theatre i 1963. Carl Koch døydde same året, og Reiniger, som gjennom tapet av ektemannen òg mista samarbeidspartnaren, produsenten og inspirasjonen sin, selde animasjonsbordet sitt til Düsseldorf filmmuseum. Det vart ikkje fleire silhuettfilmar frå hennar hand på 12 år, før Aucassin and Nicolette i Canada i 1975.
Mot slutten av 1960-åra vart interessa for filmane til Reiniger på nytt vekt i Tyskland. I 1969, året ho fylte 70 år, arrangerte Deutsche Kinemathek ei utstilling av arbeida hennar, og viste fleire av dei tidlege filmane hennar i løpet av ein tredagars periode. Ho vart òg invitert til å reisa på turné til fleire kommunale kinoar i Tyskland, der ho heldt foredrag og presenterte eigne filmar.
Før ho filma Aucassin and Nicolette, hadde ho vist fleire skuggesellførestillinger. Nokre vart viste på skuggeteaterscener, andre vart direktefilma for barne-TV, som All creatures great and small (1969), ein serie på 26 korte førestillingar med bibelske motiv.
I 1974 spelte og filma ho ein ti minutt lang skuggeteatertilstelling, Der verlorene Sohn, for det tyske bibelselskapet Das Evangelische Bibelwerk.
I perioden 1974–1978 reiste ho fleire gonger til Canada og USA og heldt foredrag og leidde idéverkstader. Ho heldt òg foredrag i Noreg, Tyrkia og Frankrike. Ho gjesta Henie Onstad Kunstsenter på Høvikodden to gonger, i 1973 og 1978.
1979–1981: Dei siste åra
I 1979 viste NRK TV eit kort program med henne, der ho demonstrerte både silhuettklipping, silhuettfilmar og skuggeteater.
I samband med 80-årsdagen i juni 1979 vart ho tildelt den tyske ordenen Bundesverdienstkreuz, Forbundsrepublikken Tysklands fortjenstore.
Geoturisme
Geoturisme er turisme som ifølgje National Geographic Society «tek vare på, forsterkar og framhevar den lokale eigenarten til ein stad – miljø, kultur, estetikk, kulturarv – og som kjem lokalsamfunnet til gode».
Lotte Reiniger
1979–1981: Dei siste åra
I september 1980 flytta ho attende til Tyskland. Der budde ho mesteparten av tida hos venner, ekteparet Helga og Alfred Happ på prestegarden i Dettenhausen, der Alfred Happ var prest. Både Helga og Afred Happ opptredde med skuggespel, og hadde òg hatt førestillingar saman med Reiniger. Den første månaden ho var hos dei vart hennar siste film til: Düsselchen und die vier Jahreszeiten (norsk 'Düsselchen og dei fire årstidene'). Denne klipte og utforma ho framfor publikum i løpet av ti dagar, under utstillinga «Licht, Träume und Schattenbilder» (norsk 'Lys, draumar og skuggebilete') i Düsseldorf Filminstitut. Den to minutt lange filmen hadde ikkje urpremiere før 1. august 1981, nokre veker etter at Reiniger døydde.
Mariestads kommun
Mariestad kommune ligg i det svenske länet Västra Götalands län i landskapet Västergötland. Administrasjonssenteret i kommunen ligg i Mariestad. Kommunen ligg på austsida av Vänern.
Lotte Reiniger
1979–1981: Dei siste åra
19. juni 1981 døydde ho, etter å ha vore sengeliggande sidan midten av mai, då ho hadde eit alvorleg slagtilfelle med påfølgjande lammingar.
Lotte Reiniger og Carl Koch er gravlagde på kyrkjegarden i Dettenhausen i Tübingen. Kommunen har reist ei minnetavle ved grava, der innsatsen hennar er skildra i korte trekk.
Mariestads kommun
Tettstader
Mariestad kommune har fem tettstader. Folketalet i tabellen er frå 31. desember 2005.
Lotte Reiniger
Silhuettfilmane
Reiniger skreiv om både skuggeteater og «skuggefilmar» (shadow films). Ho anbefalte skuggefilmar, det vil seia filma skuggeteater, som eit kreativt medium for både amatørar og profesjonelle – og i undervising av barn og unge. Ho insisterte på å kalla sine eigne filmar silhuettfilmar, ikkje skuggefilmar: «[…] I insisted on calling my films 'Silhouette Films' and not 'Shadow Films'.» Ho skreiv at hovudskilnaden på ein skugge og ein silhuett er at silhuetten, som sjølv kan kasta skugge, ikkje kan forvrengast, og at han eksisterer i seg sjølv, medan ein skugge er eit område der lyset frå ei lyskjelde ikkje kan nå direkte fordi eit objekt er i vegen. Skuggen skiftar form og storleik etter plasseringa til objektet i høve til lyskjelda.
Multiplankamera og medarbeidarar
Saman med sin mann og produsent, Carl Koch, utvikla Reiniger forløperen til det første multiplankameraet, meir enn ti år før Walt Disney og Ub Iwerks tok i bruk eit liknande kamera. Ho plasserte glasplater over kvarandre med ein viss avstand, for å oppnå ein djupneeffekt i den ferdige filmen. Aller øvst vart eit kamera med manuell lukkar plassert. Silhuettane og bakgrunnane som låg på glasplatene, vart opplyste frå undersida. Eit slikt kamerastativ vart seinare mykje brukt i såkalla celle-animasjon.
Reiniger og Koch arbeidde som oftast åleine når dei produserte kortfilmar, men til arbeidet med langfilmen om prins Achmed utvida dei teamet med fire personar, som hadde sine roller ved multiplankameraet: Walter Ruttmann, Bertholdt Bartosch, Alexander Kardan og Walter Türck. Koch var produsent og hadde kontroll på den tekniske sidan av produksjonen, Reiniger klipte alle figurar og kulisser og animerte dei med hjelp frå Kardan og Türck. Ruttmann og Bartosch fann opp og utvikla bevegelege element som kunne brukast for flammar, vulkanar, hav i storm, og i scener der magi var viktig.
Silhuettfigurane og «kulissene»
Medan karakterane i realfilm i stumfilmtida måtte satsa på tydelege andletsuttrykk for å uttrykkja kjensler og føremål, var dei ansiktslause silhuettkarakterane til Reiniger avhengige av å uttrykkja seg gjennom rørsler. Sidan animasjonen føregjekk for hand, med små endringar av posisjonen til figurane frå bilete til bilete, var prosessen svært arbeidskrevjande. Ifølgje Reiniger kravde kvart sekund av ein film at ein tok 24 ulike bilete. For den rundt 65 minutt lange Die Abenteuer des Prinzen Achmed måtte det altså takast meir enn 90 000 bilete.
Dei første «silhuett-skodespelarane» for film klipte Reiniger av tynne blyplater. Delane var forbundne med metalltråd. Blyplatene gav figurane nok tyngde til at dei låg i ro på glasplatene, men ho gjekk over til å byggja opp figurane med nokre delar av bly og nokre av papp, sidan denne kombinasjonen gjorde det enklare å røra figurane.
I dei første filmane bevega dei svarte silhuettfigurane seg mot ein kvit bakgrunn, utan noka form for dekor, men Reiniger oppdaga tidleg at ein slik bakgrunn viste ripar og skader lettare, og gav meir «regn» på filmen enn ein bakgrunn med fargetone. Dessutan kunne ein bakgrunn med ein fargetone og/eller hus, tre og andre element vera med på å skapa ei ynskt stemning og dei rette omgivnadene for «skodespelarane». I Die Abenteuer des Prinzen Achmed eksperimenterte Walter Ruttmann med sand, voks, glas og andre materialar for å få liv i kulissene.