cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tågebær
Tågebær eller teiebær er ein plante i rosefamilien. Arten har ei amfi-atlantisk utbreiing. Planta vert kring 20 cm høg, og har krypande renningar og opprette skott med nålforma tornar. Blomane har nedbøygde begerflikar og opprette kvite kronblad som er jamlange med begerblada. Tågebær har lysraude frukter. Planten blomstrar kring juni månad på steinete stader.
Tågebær er vanleg gjennom heile Noreg. Han er funnen opp til 1500 m i Jotunheimen.
Otto av Habsburg
Otto av Habsburg var ein austerriksk-ungarsk politikar, forfattar og tidlegare kronprins av Austerrike-Ungarn.
Habsburg arbeidde for eit sameint Europa og var mot både nazismen og sovjetisk kommunisme. Mot slutten av livet var han både tysk, austerriksk, ungarsk og kroatisk statsborgar.
Habsburg døydde i Pöcking i Bayern, 98 år gamal, saman med familien sin. Legemet vart gravlagt i Kapusinerkrypten i Wien i Austerrike 16. juli 2011, medan hjartet vart gravlagt i Territorialabbediet Pannonhalma i Pannonhalma i Ungarn dagen etter.
Astrakhan-opprøret
Astrakhan-opprøret eller Bulavin-opprøret var eit valdeleg borgarleg opprør i Det russiske imperiet mellom 1707 og 1708. Det er kalla opp etter don-kosakk Kondraty Bulavin som vart ein ein slags gallionsfigur for opprøret. Opprøret vart driven fram av underliggande spaningar mellom styresmaktene i politistaten under Peter I av Russland og ein bondestand bunden til liveigenskap. Opprøret vart generelt rekna for å ha starta med mordet på prins Jurij Dolgorukov av atamanar kommanderte av Bulavin. Opprøret enda då Bulavin døydde i 1708.
Trolltinden i Vestnes
Trolltinden er eit fjell i Vestnes kommune i Møre og Romsdal. Det har ei høgd på 1 170 meter over havet. Fjellet ruvar over nordsida av Skorgedalen, og dannar ein karakteristisk dobbelttopp saman med den austlege grannen Ytstetinden. På andre sida av desse toppane ligg Tomrefjorden. Det er lettast å nå Brustinden opp vestryggen, som ein kan nå både frå Skorgedalen og frå Tomrefjorden.
Fjellet vert nokon gonger feilaktig kalla Brustinden, som eigenleg er namnet på fjellryggen sør og austom Remmemstinden (Stortinden), rundt 2,5 kilometer austom Trolltinden.
Sinkitt
Det er observert mikroskopisk i kontaktsonane i Oslofeltet.
Gróthúsvatn
Gróthúsvatn er eit vatn på øya Sandoy på Færøyane, rett vestanfor Sandsbygd. Vatnet er Færøyane sitt tiande største vatn og har ein storleik på 0,2 km². Det ligg tett ved havet, berre ein smal landtange ligg mellom vatnet og havet. Ein veg fører etter denne landtangen ved vatnet, frå Sandur til Søltuvíkur.
Studentlue
Studentlue er ulike typar hovudplagg brukt av studentar som er nyleg uteksaminerte frå vidaregåande skular, universitet og høgskular i fleire land. Dei blir i dag brukte som regel berre ved seremonielle høve eller som luer under russefeiring og liknande. Dei nordiske studentluene oppstod på 1800-talet og er utforma etter tysk mønster som skuggeluer med lakkskjerm, rundt band med kokarde (rundt merke), låg, flat pull og både med og utan dusk. Fargane varierer.
Studentluer i Norden
Studentluer blei tatt i bruk av studentforeiningar i Norden på 1840- og 1850-talet etter tyske forbilde, der ein brukte skyggeluer inspirert av enkle militær- og arbeidsluer. Bruken og utforminga av studentluene har variert noko mellom landa og skulane, men tradisjonelt har studentane bestått gymnaseksamen eller opptak ved universitet med svarte eller kvite skuggeluer.
I Noreg
Den norske studentlua har tradisjonelt vore ei svart skuggelue med ein dusk hengande i ei lang snor, ofte omtalt som duskelue. Lua har kort, stiv skjerm og folda, flat og rund tøypull festet til ein hovudring, det vil seia forma som ein variant av den utbreidde kasketten frå 1800-talet. Framme er det ein raud-kvit-blå kokarde med eit minervahovud. Studentlua kunne berre brukast etter bestått studenteksamen, examen artium, avgangseksamenen frå det gamle gymnaset og immatrikulasjon ved eit universitet. Lua var opphavleg tenkt som ein del av ei studentuniform.
Mr. Bad Guy
Mr. Bad Guy er det første soloalbumet til Queen-songaren Freddie Mercury. Albumet kom ut i 1985 i ei tid då Queen tok ein pause i studio. Det inneheld elleve songar, alle skrivne av Mercury. Albumet vart dedisert til «katten min Jerry—og Tom, Oscar og Tiffany, og alle katteelskarar i universet - alle andre kan dra til helvete».
Studentlue
I Noreg
Dusken skal berast liggande over høgre skulder. Til liks med andre former for hovudplagg, skal studenterlua som hovudregel ikkje brukast innandørs.
Mr. Bad Guy
Musikken på albumet er inspirert av disco og dansemusikk. Det skilde seg frå typiske Queen-album, som var meir rockeprega. Albumet tok nesten to år å spele inn, sidan Mercury måtte samle nok songar, samstundes som han var oppteken med bandet. I starten var det meininga at albumet skulle ha med duettar mellom Mercury og Michael Jackson. Dei spelte inn «There Must Be More to Life Than This», men Mercury avslutta samarbeidet då han syns det ukomfortabelt å arbeide medan lamaen til Jackson var i studio. Innspelinga var krevjande for Mercury sidan han tok del i alt frå innspelinga til å vere lydteknikar for å få den ønska effekten. Mercury brukte syntheziserar og orkestrerte kvart spor.
Studentlue
Russeluer
Den noverande norske russetradisjonen skriv seg frå 1905, då raude russeluer fyrst blei brukte av elevar i avgangsklassar ved dei høgare skulane i Kristiania. Russeluene blei fyrst berre brukt av gutar, og var inspirerte av tyske studentar som hadde på seg raude luar då dei vitja Noreg i 1904. I 1916 blei dei blå russeluene brukt for fyrste gong av russ ved Oslo handelsgymnasium, ein høgare skule som særleg gav undervising i økonomi. Likevel blir 1953, året då gymnas med økonomisk fagretning blei treårig, rekna som fødselsåret til blårussen.
I Sverige
I Sverige kallar ein studentlua studentmössa. Det er ei kvit skyggelue med kokarde i gult og blått, men utan dusk. Enkelte svenske avgangselevar ber òg ein spesiell, fargerik kjeledress, omtrent som den norske russedressen. Då den gamle studenteksamenen opphøyrde i Sverige i 1969, la det likevel ein stor dempar på den tradisjonelle studentfeiringa. Tidlegare kunne uteksaminerte gymnasiastar markera den nyvunne statusen sin og bera kvit studentlue heile sommaren, fram til dei byrja på universitetet på hausten. Studentfeiringa i Sverige har likevel fått eit visst oppsving dei seinare åra. No blir ho vanlegvis innleidd med mösspåtagning, nesten som norsk russedåp, under valborgsmässoafton i helga mellom april og mai månad. Skikkane i Sverige varierer likevel mykje frå stad til stad.
I Danmark
I Danmark kallar ein studentlua studenterhue. Sommarmodellen er òg forma som ei kvit skyggelue, men er vanlegvis utan dusk. Kokarden er tradisjonelt raud og kvit og har ein dannebrogskross, men emblemet og utforminga varierer i dag etter kva eksamen han representerer.
Amnat Charoen-fylket
Amnat Charoen er eit fylke i Thailand. Fylkeshovudstaden er Amnat Charoen. Innbyggartalet er 375 380 per 2014.
Studentlue
I Finland
I Finland liknar studentlua i all hovudsak på den svenske. Ho oppstod på 1810-talet, men fekk si noverande grunnform på 1870-talet. Luemerket for studentar ved Helsingfors universitet er Apollon si lyre forma i metall.
I andre land
Det finst tradisjonar for markering av studentar og eksamenar i mange land. Studentluer i Tyskland er ofte knytte til studentforeiningar, studentcorps. Luene finst i fleire variantar.
I USA og andre engelskspråklege land ifører elevar og studentar frå vidaregåande skular og høgare utdanning seg tradisjonelt ein i akademisk drakt beståande av kappe og gjerne ei kvadratisk studentlue med svart dusk når dei mottar vitnemålet etter bestått avgangseksamen. Slike luar kan kallast oxford cap, square academic cap og mortarboard («mørtelbrett»).
Studentar ved katolske universitet i Belgia ber tradisjonelt ei kalottforma studentlue kalla calotte.
Å velta ei ku
Å velta ei ku er ei bok skriven av Vegard Terøy frå Hetlandsbygda i Ryfylke (Rogaland). Boka er gjeven ut av forlaget Hetland Media i 2010.
Wells-next-the-Sea
Wells-next-the-Sea, lokalt kjent berre som Wells, er ein hamneby og eit verdsleg sokn i Norfolk i England.
Å velta ei ku
Samandrag
Dei personane Olav har mest kjær er mormor, farfar og bestevennen Egil. Mormora verkar ateistisk, men trur på åndar og spøkelse. Farfaren er veldig kristen. Gravferda hans vert skildra i slutten av boka. Olav og vennen, Egil, har to heilt forskjellige syn på verda. Olav er inneslutta, har inga tru på menneskje og meiner at det er lita vits i å utforske verda. Egil, derimot, er så og seie den rake motsetjinga av Olav. Etter ungdomsskulen skal han vidare til Stavanger på vidaregåande skule. Olav fullfører aldri ungdomsskulen, men det skal vise seg at det ikkje har noko å seie for han...
Etter ei stund i fjellet, vert Olav bragt heim av Røde Kors. Han vert ikkje lenge heime, før han fér til fjells att. Denne gong fordi far hans kjem heim på bursdagen til son sin, og fortel om at mora, Trine, er ei hore.
Wells-next-the-Sea
Geografi
Byen ligg berre omkring halvannan kilometer frå Nordsjøen, og mykje av arealet er sjøområde som er fylla att. Det har vore ei travel hamn der i lang tid, og etter at jarnbana kom vart byen òg eit populært feriestad. Det går ein smalspora jarnbane delar av vegen ut til stranda, langs den halvannan kilometer lange vollen som vernar bilen mot kreftene til havet. Det er tett skog heilt ned til stranda. Den gamle hamna ligg no ved ein ferskvassjø kjent som Abrahams Bosom, som blir brukt til vassport.
Å velta ei ku
Samandrag
Denne gongen klarar Olav å verte i skogen i over 60 dagar. Men livet i skogen forandrar Olav drastisk, både mentalt og fysisk. Det endar med at han treffer på ein engel, som etter kvart vert samanlikna med djevelen. Etter redsle og løping nedover fjellet hamnar Olav til slutt ved Hetlandsvatnet. Der beskrivast det som om han druknar og vert fødd på ny.
Det heile endar med at Olav følgjer eit kall, som er å ha eit liv i vatnet. Han vert på ein måte ein personifisering av vatn. Profetiet hans er dauden.
Oppfølgjar
På line over livet er tittelen på oppfølgjaren til «Å velta ei ku» og vart gitt ut hausten 2011.
Wells-next-the-Sea
Geografi
Austom stranda ligg eit anna strandområde med skog heilt ned til sjøen. Det er mogleg å gå dit ved lågvatn, men dette er særs farleg på grunn av den raske vekslinga mellom høg- og lågvatn i området, og dei understraumane dette medfører.
Wells ligg omkring 24 km austom Hunstanton, 32 km vest for Cromer og 16 km nord for Fakenham. Blant landsbyar i nærleiken finn ein Blakeney, Burnham Market, Burnham Thorpe (fødestaden til Horatio Nelson), Holkham (med herregarden Holkham Hall) og Walsingham (ein viktig pilegrimsstad i mellomalderen).
Det var tidlegare jernbanesamband via to linjer, men begge er nedlagt. Linja mot King's Lynn vart aldri gjenopna etter omfattande skadar under Nordsjøflaumen i 1953, medan linja til Norwich vart lagt ned under nedskjeringane i 1960-åra.
Redningsbåtkatastrofen
I 1880 skjedde ein katastrofe utanfor Wells, då elleve av dei tretten i mannskapet på redningsbåten omkom. Dei etterlét seg ti enker og 27 farlause born. Det står eit minnesmerke ved den gamle redningsstasjonen, som no er hamnekontor.
Det Norske Veritas
Det norske Veritas (DNV) ei norsk stifting som har som vedtektsfesta føremål å verka for sikring av liv, verdiar og miljø. Det Norske Veritas vart skipa 15. juni 1864 av seks norske gjensidige sjøtrygdelag for at kontrollen av skip skulle gjerast av deira eige kontrollføretak, som òg skulle utvikle eigne reglar for klassifisering og skipsbygging og gje ut eit felles register over godkjende skip. På vegner av trygdelaga skulle Det norske Veritas stå for gransking av kvaliteten på skipa og gje kvart skip ein fastsett karakter ved å rubrisere skipet i ei såkalla klasse, og deretter opplyse om klassifiseringane i eit publisert register, og dessutan utarbeide regler for korleis skip skulle verte kontrollert og bygd.
Histore
Hans Eleonardus Møller og Morten Smith-Petersen blir rekna som opphavsmennene til institusjonen. Møller blei den første formannen i stiftinga, og hadde stillinga til han døydde i 1867. Han blei etterfølgd av Smith-Petersen. Den første direktøren i DNV var kapteinløytnant i marinen Nils Ihlen. Vidare blei det tilsett ein assistent for direktøren og 10 «besiktigelsesmenn» med base i dei største byane frå Oslo til Kristiansund.
Eigarskap
I september 2013 fusjonerte Det Norske Veritas med Germanischer Lloyd. Stiftinga Det Norske Veritas er majoritetseigar i det nye selskapet, DNV GL. I dag eig Det Norske Veritas (DNV) verksemder innanfor skipsklassifikasjon, sertifisering, rådgjeving, testing, inspeksjon og forsking gjennom det norsk-tyske konsernet DNV GL Group AS. Stiftinga Det Norske Veritas eig 63,5 prosent av aksjane i dette konsernet, og det tyske private investeringsselskapet Mayfair Vermögensverwaltungs SE eig dei resterande 36,5 prosent av aksjane.
Gravity av Zlata Ognevitsj
«Gravity» var det ukrainske bidraget i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige, framført på engelsk av Zlata Ognevitsj. Songen var skriven av Mikhail Nekrasov og Karen Kavaleryan.
Evrobachennya 2013 - Natsionalyni vidbir
20 bidrag vart valde ut av Natsionalna Telekompaniya Ukrayiny (HTKY) til å delta i Evrobachennya 2013 - Natsionalyni vidbir, den ukrainske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013. Mellom desse var «Gravity» av Zlata Ognevitsj.
Songen starta som nummer seks i finalen, etter «Delayu Shag» av Inesh og før «Saviour» av Duet Emotion. Bidraget fekk totalt 40 poeng, 50 frå fjernsynssjåarane og 20 frå juryen, og vann tevlinga. «Gravity» får dimed representere Ukraina i Eurovision Song Contest 2013.
Eurovision Song Contest 2013
Sidan berre Frankrike, Italia, Storbritannia, Spania, Tyskland, kalla dei fem store, og vertslandet Sverige var direktekvalifiserte til finalen må kvart land kvalifisere seg i éin av dei to semifinalane. Ukraina vart tildelt ein plass i den fyrste semifinalen 14. mai 2013 i Malmö Arena.
Semifinale 1
Songen starta som nummer sju, etter Russland med «What If» av Dina Garipova og før Nederland med «Birds» av Anouk.
Arve Moen Bergset
Arve Moen Bergset er ein norsk kvedar, fiolinist og hardingfelespelar. Han er kjend som eitt av medlemmene i gruppa Bukkene Bruse og er fyrstefiolinist for Oslo-filharmonien.
Biografi
Arve Moen Bergset flytte som femåring frå Sandnessjøen til Vinje i Telemark. 8 år gamal tok han til å gå i kvedarlære hjå Sondre Bratland, og lærte av Bratland i åtte år. Dessutan har han fått tradisjonsstoff av Ellen Bojer Nordstoga, Agnes Buen Garnås, Aslak Høgetveit og Talleiv Røysland. I 1986 gav han ut sin fyrste solokassett, Litle fuglen. Under utdelinga av Spellemannprisen 1986 kveda han for fyrste gong på fjernsyn, 15 år gamal. Året etter vann han sjølv Spellemannprisen 1987 i klassa for Folkemusikk med plata Arvesølv.
I 1988 danna han den nyskapande folkemusikkgruppa Bukkene Bruse saman med Annbjørg Lien og fløytisten Steinar Ofsdal. Etter 1997 har keyboardisten Bjørn Ole Rasch også vore med i gruppa. Dei har no halde på i over eit tiår, gjeve ut 5 plater og vunne fleire prisar. Eitt av høgdepunkta frå karrieren deira var då dei vart utvalde til å vera offisielle OL-musikarar til Vinter-OL 1994 på Lillehammer.
Arve Moen Bergset utvikla seg også på strykarinstrument, og vann fleire prisar for unge fiolinistar i byrjinga av 1990-åra. Han tok utdanning ved Norges Musikkhøgskole, og avla embetseksamen i kammermusikk/solo der i 1995. I 1996 gav han ut eit nytt soloalbum, Religiøse folketonar. Dette vart spelt inn i Oslo domkyrkje saman med Geir Inge Lotsberg på fiolin og Kåre Nordstoga på orgel.
Arve Moen Bergset har vore tilsett i Oslo-filharmonien sidan 2003. Han sit også i det kunstnariske rådet for Vinterfestspela i Bergstaden Røros.
Som solist
(For diskografi med Bukkene Bruse, sjå Bukkene Bruse.)
Karl Hugo Strunz
Karl Hugo Strunz var ein tysk mineralog. Han er mest kjend for å ha skapt Nikkel-Strunz-klassifiseringa
Han var professor ved Technische Universität i Berlin. Han utarbeidde Mineralogische Tabellen som kom i første utgåva i 1941 og som framleis er det mest brukte klassifikasjonssystem for mineral på krystallkjemisk grunnlag. Han gav i lag med P. Ramdohr ut Klockmanns Lehrbuch der Mineralogie (16. opplag 1978).
Mukdahan-fylket
Mukdahan er eit fylke i Thailand. Fylkeshovudstaden er Mukdahan.
I 2014 var innbyggartalet her 346,016.
Reality av David Bowie
Innspeling og produksjon
Bowie byrja å skrive songar for Reality så snart produksjonen av det førre albumet hans, Heathen, var i boks. Somme av songane skreiv han raskt: «Fall Dog Bombs the Moon» vart skriven på tretti minutt. Andre songar, som «Bring Me the Disco King», var ein song Bowie hadde prøvd seg på så tidleg som i 1970-åra og igjen i 1993 på Black Tie White Noise og på Earthling i 1997. Albumet vart spelt inn og produsert i Looking Glass Studios i New York City og produsert av Bowie og Tony Visconti. Bowie skreiv fire eller fem spor i heimestudioet sitt før han kom til Looking Glass. Bowie og Visconti tok desse spora og forma dei til sju songar, ør dei la til ekstra lydspor som rytmegitar og klaverinstrument. I følgje Visconti var dei forsiktige i denne delen av prosessen og spelte inn ting skikkeleg, og sa «me gjer nesten ingenting opp att. Eg speler nesten alltid alt veldig nøye første gongen, fordi eg veit at me då ikkje treng å gjere det opp att, så mange av demopartane enda opp den endelege versjonen.» Dei tok så «ein kort pause» medan Bowie skreiv nokre songar til, og så byrja dei prosessen med å leggje til nye lydspor til det nye materialet.
Albumet bestod hovudsakleg av originale songar, men inkluderte òg to songar skrivne av andre, The Modern Lovers sin «Pablo Picasso» og George Harrison sin «Try Some, Buy Some». Desse to spora var opphavleg meint for eit album Bowie aldri spelte inn, Pin Ups 2, ein planlagd oppfølgjar til Pin Ups frå 1973. Kort tid ør albumet kom ut snakka han med Rolling Stone og sa om innspelinga av «Try Some, Buy Some»: «Me var ganske nær det originale arrangementet, men den totale kjensla var litt annleis. Det er eit tettare stykke.»
Bowie og Visconti produserte både stereo- og 5.1-miksen i studio då albumet vart spelt inn. Visconti sa om 5.1-miksen «Min måte å gjere 5.1 på er å vere involvert, å ha instrumenta pakka rundt seg i staden for framom deg. I staden for å setje deg i publikumssetet, set eg det faktisk midt i bandet, og det er deg gjorde med Reality. I tillegg har slap-back på vokalen i dei bakre høgtalarane for å skape rom.»
Bowie spelte som vanleg inn vokalen for songane på berre eitt eller to forsøk. Visconti sa at Bowie nyleg hadde slutta å røykje og hadde derfor «fått attende noko av det høge registeret. Han hadde mista minst fem halvtonar, og no fekk han det meste attende. Eg meiner, i gamledagar brukte han å syngje 'Life on Mars?' i C. No må han syngje han i G.»
Albumtittel
Bowie valde 'Reality' som albumtittel fordi «Eg føler at verkelegheita har vorte eit abstrakt for så mange menneske dei siste 20 åra. Ting som dei såg på som sanningar, ser ut til å ha smelta bort, og det er nesten som om vi tenker postfilosofisk no. Det er ikkje noko å stola på lengre. Ingen kunnskap, berre tolking av dei fakta som vi ser ut til å bli fløymd over med dagleg. Kunnskap ser ut til å ha vorte etterlate, og det er ei kjensle av at vi er på sjøen. Det er ikkje noko meir å halda på, og sjølvsagt pressar politiske omstende den båten lenger ut.»
Mottaking
Reality fekk mykje god omtale frå kritikarane. Ei melding i BBC kalla albumet «eit skikkeleg album, med ei byrjing, ein midtre del og ein slutt. Det er direkte, varmt, kjenslemessig ærleg, jamt og overflod av behageleg villeiande musikalsk enkelheit gjer at ironien i det sentrale konseptet - at det ikkje er noko slikt som røyndom lenger - ei moglegheit til å filtrere gjennom. Det er òg ganske livleg og overtydande.» Den same meldinga kalla dette og det tidlegare albumet Earthling det «beste albumet hans sidan Scary Monsters.» Eric Carr i Pitchfork gav albumet positiv omtale og skreiv: «Det Heathen frå fjoråret impliserte, og det Reality verkar å bevise er at Bowie omsider har slutta seg til oss alle i notida, ung i sinnet som alltid, men gammal nok til å ikkje vise det.» Han likte vidare den avslappa kjensla og rekna dei originale songane som langt betre enn coverversjonane. Han kritiserte coverversjonen av «Try Some, Buy Some» og meinte «Pablo Picasso» var ei forbetring, men totalt sett dårlegare enn originalane. Han oppsummerte albumet som «ganske bra» og meinte det sementerte statusen hans som ein moderne artist. Caroline Sullivan i The Guardian gav liknande ros til albumet og kalla det «rørande, intelligent» og at det «fungerer uventa bra». Ho roste vokalen til Bowie og om konseptet om 'røyndom' skreiv ho at «tekstane lar deg gjette.» Anthony DeCurtis i Rolling Stone hylla coverversjonane og meitne at gitararbeidet på «New Killer Star» minna om Bowie sitt arbeid på Lou Reed-albumet Transformer i 1972. Han meinte til slutt at Bowie hadde klart å søkje etter «røyndom», til Bowie si «blanda fælske og underhaldning».
I ei melding for den avggrensa plateboksen David Bowie Box (2007), skildra Thom Jurek Reality som «ei schizofren plate», der coverversjonane av George Harrison sin «Try Some, Buy Some» og Modern Lovers sin «Pablo Picasso» «utpregar dette albumet meir enn noko anna». Stephen Thomas Erlewine i AllMusic likte albumet og roste måten Bowie og Visconti klarte å modernisere den tidlegare 70-tals stilen sin. Han kalla føregangaren «ei blanding frå Hunky Dory til "Heroes", og skreiv at Reality held fram der føregangaren slutta, ei blanding av "Heroes" til Scary Monsters. Han meinte at albumet var meir «kunstnarisk» enn Heathen, men hadde «ei liknande kjensle» og «var like tilfredsstillande». Han konkluderte: «Begge platene er eit bevis på at veteranrockarar kan laga tilfredsstillande klassisistiske plater utan å resultere i nostalgi eller bli for komfortable.»
Utgjeving
Gjennom marknadsføringsperioden kom albumet ut i ulike format. Standardutgåva var ei enkel plate, etterfølgd av ein CD med ein bonus-CD med tre spor i digipak-format, i tillegg til ei europeisk dobbel-palte med ein bonus-CD med åtte spor. Albumet vart så gjeven ut i fleirkanals hybrid SACD, og så med ein bonus-DVD spelt inn i London.
Konsertar
Bowie tok albumet med seg på turné i 2003 og 2004 på det som opphavleg var planlagt å vere ein sju månader lang turné.
Innhald
DVD-en inneheld ein promokonsert der heile albumet vart framført spor or spor. Det vart spelt inn i Riverside Studios i Hammersmith i London den 8. september 2003. På den kanadiske utgåva var DVD-en korta ned til fem spor.
Ei DualDisc-utgåve kom ut først i Boston og Seattle i USA. CD-sida inneheld albumet, medan DVD-sida inneheld albumet i 5.1-kringlyd og bonusmateriale (fotogalleri, tekstar, biografi og diskografi). Av mest interesse var den elles utilgjengelege Reality-filmen med videoar av «Never Get Old», «The Loneliest Guy», «Bring Me the Disco King» og «New Killer Star» regissert av Steven Lippman. Kring eit halvt år seinare kom denne utgåva ut i heile USA og Canada.
Medverkande
I følgje biografen Nicholas Pegg.
Andre medverkande
Produksjon
Onsøy kyrkje
Onsøy kyrkje er ei langkyrkje i Fredrikstad kommune i Østfold fylke.
Backstreet Girls
Backstreet Girls, ofte avstytta til BSG, er eit norsk boogierock-band frå Oslo, skipa i 1984. Bandet har seinare skifta fleir av medlemane, men kjerna er framleis den same. Namnet «Backstreet Girls» skal ha sitt opphav i songen Back street girl av Rolling Stones.
Onsøy kyrkje
Det har vore kyrkje på staden sidan mellomalderen, og den noverande vart oppført etter at kommunen overtok i 1867. Kyrkja har 650 sitjeplassar.
Sjebekino
Sjebekino vart grunnlagd i 1713 og fekk bystatus i 1938.
Backstreet Girls
Brørne Pål Kristensen (bass) og Tom Kristensen (song) skipa bandet. Dei fekk med seg gitaristen Hans Petter Baarli frå bandet Riff Raff og trommeslagar Petter Hafstad, som ikkje spela i bandet, med var med på planlegginga og å setje namn på bandet.
Onsøy kyrkje
Prestegarden ligg nokre hundre meter nordaust for kyrkja. Han vart seld i 2015.
Peter Berdal
Peter Sigurd Berdal var ein norsk lege og professor i medisin. Han var spesialist i øyre-nase-hals-sjukdommar med den medisinske doktorgraden i 1955. Berdal praktiserte som allmenlege (distriktslege) og på sjukehus (Haukeland, Bodø og Rikshospitalet). På Rikshospitalet var han også overlege. Berdal var professor i medisin ved Universitetet i Oslo frå 1967. Der var han også prodekan ved det medisinske fakultet i 1968-69. Ridder av 1.klasse av den kongelige norske St. Olavs orden.
Flygelhorn
Flygelhorn er eit messingblåseinstrument som minnar om ein kornett og trompet, men har ein breiare, kjegleforma bor og munnstykke forma som ei skål/kopp, noko som gir ein mjukare lyd. Flygelhornet har vanlegvis tre ventilar, men nokre har òg fire ventilar. Ein del kjelder har feilaktig hevda at det er ein medlem av saksofonfamilien utvikla av Adolphe Sax (som utvikla saksofonen). Andre historikarar meiner at det blei utvikla frå bygelhornet, utforma av Michael Saurle i München i 1832, som gjer det eldre enn arbeidet til Adolphe Sax.
Rolle i brassband
I eit brassband er lyden av flygelhornet ofte skjult av lyden frå kornettane. Flygelhornet er òg ofte brukt for å mjuka opp tonen til kornettane, og kan òg gje støtte til hornavdelinga i brassbandet. Kontrasten mellom den mjuke tonen frå flygelhornet og den lyse tonen frå kornetten, gjer at flygelhornet ofte blir brukt som soloinstrument i brassband.
Jazzinstrument
Flygelhorn er mykje brukt i jazzsamanheng, spesielt på balladar grunna den mjuke klangen sin. Då legg ofte trompetisten vekk trompeten sin og tar opp eit flyghelhorn. Ein av dei fremste eksponentane til flygelhornet er den amerikanske jazzmusikaren Art Farmer.
Høvik
Høvik er eit strok i Bærum kommune i Akershus, hovudsakleg eit tettbygd bustadområde med småhus, men òg med somme kontorbygningar. Mellom anna ligg hovudkontoret for DNV GL Group AS (tidlegare Det Norske Veritas) på Høvik, attmed Holtekilen, ei grein av Oslofjorden der det òg er fleire populære badestrender. Høvik er dessutan kjend for det tidlegare Høvik Glassverk.
På Høvik ligg Høvik kyrkje, ei teglsteinskyrkje frå 1898, og haldeplassen Høvik stasjon på Drammensbanen, som her er lokaljarnbane. Europaveg 18 går forbi rett attmed kyrkja.
Herbert von Karajan
Herbert von Karajan (eigenleg Heribert Ritter von Karajan, ) var ein austerriksk dirigent. Han er rekna som ei av dei mest framståande dirigentane gjennom tidene, og er kjend for tolkingane sine av romantisk klassisk musikk og for å ha leidd Berliner Philharmoniker i ei årrekkje. Han skal vera den mestseljande innan klassisk musikk nokon gong, og skal ha selt rundt 200 millionar album gjennom karrieren og ha stått for over 800 innspelingar.
Han var ein fargerik personlegdom og prega den internasjonale musikkscena i nærare 60 år. På same tid sat han i seks av dei viktigaste stillingane i internasjonalt musikkliv, blant dei leiar for Festspela i Salzburg, sjefsdirigent for Wiener Staatsoper og tilsvarande for Berlinfilharmonien.
Bakgrunn
Karajan var fødd inn i ein overklassefamilie i Salzburg i Austerrike, der faren var kirurg og ekspert på handsaming av struma. Faren var svært musikkinteressert og spelte både piano og klarinett. Han var òg medlem av Salzburg kammermusikkselskap. Slekta til faren kom opphavleg frå gresk Makedonia og hadde namnet Karajànnis. I 1767 flytta tipp-oldefaren til Karajan, Geòrgios Johannes Karajànnis, som var fødd i Kozani som då låg i provinsen Rumelia (dagens Vest-Makedonia) og då var ein del av Det osmanske riket, fyrst til Wien og noko seinare til Chemnitz i Sachsen der han saman med broren bygde opp tekstilindustrien i Sachsen, med vekt på bomull. For tenestene til kurfyrste Fredrik August I av Sachsen blei han adla 1. juni 1792, og som tysk-romersk adelsmann fortyska han då namnet til Karajan. Han flytta seinare til Wien, der han døydde 2. juni 1813. Sonen hans, oldefar til Karajan, hadde høge stillingar innan embetsverket og i akademia, der han blei professor i 1850 i eldre tysk filosofi og historie ved Universität Wien. 11. juli 1869 blei han tildelt Leopoldsordenen. Både han og etterkommarane hans kunne då føya tittelen ritter og dessutan adelspredikatet von til namnet.
Familien til mora, Kosmač, var opphavleg frå Krain i dagens Slovenia, og far hennar Mihael Kosmač var fødd i Kranjska Gora. Han var ein offentleg tenestemann i Graz, men døydde berre 46 år gammal då dottera, mor til Karajan, berre var tre år gammal.
Broren Wolfgang (1906-1987) dreiv eit teknisk laboratorium i Salzburg, og leidde også Wolfgang von Karajans orgelensemble som han òg spelte i, saman med kona si. Dette var òg på verdensturne og hadde Bach som spesialitet.
Dei første åra
Karajan voks opp i Salzburg, og var eit vedunderbarn på piano. Frå 1916 til 1920 gjekk han ved Mozarteum i Salzburg, der han blei oppmuntra til å studera konsertdireksjon. I 1926 tok han matura ved det humanistiske gymnaset i Salzburg, men i dei tre følgjande semestera studerte han maskin ved den tekniske høgskulen i Wien, samstundes som han studerte musikkvitskap ved Universität Wien. Frå 1929 studerte han klaver og dirigering ved Universität für Musik und darstellende Kunst Wien.
I 1929 debuterte han offentleg som dirigent, då han dirigerte Salome ved Festspielhaus heime i Salzburg. Frå 1929 til 1934 var han kapellmeister ved Stadttheater i Ulm i Tyskland.
I 1935 blei Herbert von Karajan utnemnd til yngste «Generalmusikdirektor» i Tyskland, og var gjestedirigent i Brussel, Stockholm, Amsterdam og andre byar.
I 1937 debuterte han med Berliner Philharmoniker og Staatsoper Unter den Linden med Beethoven sin einaste opera Fidelio. Han gjorde stor suksess med Richard Wagner-operaen Tristan und Isolde, og blei av ein kritikar kalla Das Wunder Karajan. Han fekk kontrakt med plateselskapet Deutsche Grammophon, der den første utgjevinga hans var ouverturen til Die Zauberflöte (Tryllefløyten) med Staatskapelle Berlin. Mellom 1938 og 1945 hadde han det prestisjetunge vervet å leia Staatsoper Unter den Linden.
Tilhøvet til nasjonalsosialismen
Det har herska ei rekkje oppfatningar om Karajan sitt tilhøve til nasjonalsosialismen, og det herskar ulike oppfatningar om han melde seg inn i NSDAP av ideologiske eller av opportunistiske grunnar. Dette skjedde uansett i første halvdel av 1930-talet (kjeldene oppgjev ulike årstal), noko som blant anna sikra han stillinga som «Generalmusikdirektor» i Aachen og som opna mange karrieremessige dører for han fram til andre verdskrigen. Etter krigen blei derimot dette ein stor hemsko for han.
I 1939 utførte han ein musikalsk tabbe unde ein gallaoppføring av Richard Wagner sin Die Meistersinger von Nürnberg. Til stade i publikum var ein rasande Adolf Hitler som forbaud Karajan å dirigera dei prestisjefylte Festspela i Bayreuth.
Tilhøvet til det nasjonalsosialistiske regimet forverra seg endå meir då han i 1942 gifta seg med Anna Maria «Anita» Sauest, fødd Gütermann, som hadde ein jødisk bestefar og var dermed var ein såkalla «kvartjøde» og mischling i den nasjonalsosialistiske klassifiseringa av menneske. Styresmaktene sette han under etterforsking, medan Karajan på si side prøvde å melda seg ut av partiet. Han påtok seg likevel nye dirigentoppdrag dei siste åra i det tyskokkuperte Europa, men frykta stadig for livet. Saman med kona flykta han i byrjinga av 1945 til Italia, først til Milano, deretter til Comosjøen.
I 1946 blei han frikjend av ein austerriksk domstol for fortida innan NSDAP, men den sovjetiske okkupasjonsmakta forbaud han i byrjinga å dirigera grunna den tidlegare partimedlemskapen hans. Fortida som ein profilert dirigent i Det tredje riket kom til å henga ved Karajan resten av livet. Blant anna blei han nekta innreise i Israel, og framståande jødiske fiolinistar som Isaac Stern og Itzhak Perlman nekta å spela for han.
Etterkrigsår
I etterkrigsåra opplevde Karajan dei største triumfane sine. Han blei ein internasjonalt kjend «stjernedirigent». I 1948 blei han kunstnerisk leiar for Gesellschaft der Musikfreunde i Wien, og arbeidde blant anna med Philharmonia Orchestra i London. Han dirigerte òg ved La Scala-operaen. I 1949 innleidde han eit livslangt samarbeid med Luzern-festivalen.
I 1951 og 1952 dirigerte han igjen ved Bayreuth Festspielhaus. I tillegg til ei omfattande turnéverksemd, opplevde han stor suksess som musikalsk leiar for ei lang rekkje innspelingar av klassisk musikk. Dei første etterkrigsåra hadde han kontrakt med EMI. Seinare fornya han sin kontakt med Deutsche Grammophon, og namnet hans blei etter kvart nærast synonymt med dette plateselskapet.
I 1955 etterfulgte han Wilhelm Furtwängler som musikalsk leiar på livstid for Berliner Philharmoniker. I ettertid er det særleg for dette samarbeidet han er hugsa. Saman turnerte dei verda over og skapte sensasjon med den spesielle musikalske klangen og vellyden sin. Dei gav ut ei lang rekkje klassiske plateinnspelingar som stadig blir rekna som uovergåtte av mange musikkjennarar.
Frå 1957 til 1964 var Karajan kunstnerisk leier ved statsoperaen i Wien. Han samarbeidde nært med Wiener Philharmoniker, Philharmonia Orchestra i London og La Scala i Milano. I samarbeid med Wien Philharmoniker grunnla han dei årvisse påskefestspela i Salzburg.
Karajan heldt fram ei intens dirigentverksemd heilt inn i det siste leveåret sitt.
S/2009 S 1
S/2009 S 1 er ein av månane til Saturn, og ein gjetarmåne.
S/2009 S 1 vart oppdaga på eit einskildbilete teke 26. juli 2009 av Cassini-sonden. Han vart funnen av forskarar som såg den 36 km lange skuggen som han kasta på ringane til Saturn.
Llugaj
Llugaj er ein tidlegare landkommune i regionen Kukës i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Tropojë.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Llugaj 1 787 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Llugaj ein del av distriktet Tropojë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Goathland
Goathland er ein landsby i North Yorkshire i England i Storbritannia. Byen husar færre enn 500 innbyggjarar og er mest kjend som den fiktive byen Aidensfield i serien Med hjartet på rette staden, då det er her denne serien vert spelt inn. Fleire av stadane frå serien, som postkontoret, baren og verkstaden, er faktiske stader i landsbyen, og fleire av innbyggjarane har vore statistar.
Landsbyen ligg i nasjonalparken North York Moors, og store delar av området rundt eigast av hertugdømet Lancaster.
Goathland stasjon er òg kjend som jernbanestasjonen i Galtvang i Harry Potter-filmane.
Stavern kyrkje
Stavern kyrkje eller Fredriksvern kyrkje er ei krosskyrkje i Stavern, Larvik kommune i Vestfold og Telemark.
Kyrkja vart oppført som garnisonskyrkje, den første i sitt slag i Noreg. Takryttaren kom på plass i 1758, og sakristiet er frå 1760. I 1790 fekk kyrkja ein kongsestol med monogrammet til Kristian VII. Det har også vore ei rekkje andre endringar etter vigslinga, men kyrkja står framleis som eit hovudverk i norsk rokokkoarkitektur.
På kyrkjegarden står eit gravkapell frå 1915 som har vore vøla ei rekkje gonger. Hovudgravplass for Stavern i dag er Torsrød.
Wroxham
Wroxham er ein liten by og eit verdsleg sokn i Norfolk i England. Han ligg på sørsida av elva Bure, omkring 14 kilometer nordaust for Norwich. Omkring halvannan kilometer nedover elva, mot søraust, ligg Wroxham Broad, og på nordsida av elva ligg landsbyen Hoveton.
Bob Ludwig
Bob Ludwig er ein amerikansk mastering-tekniknar.
Han er ein velkjend og respektert person innan musikkindustrien. Han er omtalt på mange plateomslag verda over og har vunne fleire prisar for arbeidet sitt. Gjennom karrieren sin har han arbeidd innan alle store lydformat for alle store plateselskap, og på prosjekta til mange artistar, som Jimi Hendrix, Paul McCartney, Madonna, Eric Clapton, David Bowie, Rolling Stones, Foo Fighters, Nirvana og The Who, tillegg til meir enn 1300 andre artistar.
Wroxham
Byen reknar seg som «hovudstaden» i nasjonalparken The Broads. Brua der er rekna som han nest vanskelegaste i området å navigere forbi på elva, etter den i Pottar Heigham. Det er difor ein losstasjon på Hovetonsida, slik at elvefarande kan få assistanse mot ei avgift.
Wroxham og Hoveton har i praksis nesten smelta saman, sjølv om dei ligg på kvar sida si av elva. Det lokale kjøpesentret er kjent for butikken Roys of Wroxham – som kallar seg «den største landsbybutikk i verda» – og til trass for dette namnet ligg han på Hoveton-sida av elva. Byen har fleire båtbyggeri og marinaer som leiger ut fritidsbåtar. Det er òg ein fabrikk som hermetiserer frukt der.
Hoveton and Wroxham stasjon ligg i Hoveton, og betener Bittern Line frå Norwich til Cromer og Sheringham. Han er òg endestasjon for smalsporbanen Bure Valley Railway til Aylsham.
Liane Augustin
Liane Augustin var ein tysk-austerriksk songar og skodespelar. Ho representerte Austerrike i Eurovision Song Contest 1958 med songen «Die ganze Welt braucht Liebe» og enda på femteplass med åtte poeng.
Stroitel
Stroitel (russisk Строи́тель – tyder byggjer) ) er ein by i Belgorod oblast i Russland med om lag 40 000 innbyggjarar (2008). Han ligg ved elva Vorskla, ei sideelv til Dnepr, rundt 20 km nord for Belgorod.
Stroitel vart grunnlagd i 1958 i samband med den planlagde utbygginga av Jakovlevskij-gruva. Han fekk status som urbanliknande busetnad i 1960, og bystatus i 2000.
Valujki
Valujki (russisk Валуйки) er ein by i Belgorod oblast i Russland med om lag 35 000 innbyggjarar. Han ligg der elvane Valuj og Oskol renn saman, rundt 120 km aust for Belgorod.
Valujki vart grunnlagd i 1593 som ei festning for vern mot raid frå tatarar.
Otto Frank
Otto Heinrich Frank var ein tysk jødisk offiser og forretningsmann. Han er kjend som faren til dagbokforfattaren Anne Frank.
Otto Frank blei fødd inn i ein tysk-jødisk bankierfamilie i Frankfurt. Han tenestegjorde i den tyske hæren på vestfronten under første verdskrigen, der han oppnådde graden løytnant og mottok Jernkrossen. I 1925 gifta han seg i Aachen synagoge med Edith Holländer som var dotter av Abraham Holländer, ein framståande forretningsmann i Aachen. Ekteparet Frank fekk døtrene Margot (fødd 1926) og Anne (fødd 1929).
Etter at nasjonalsosialistane tok makta i landet flytta Frank med familien til Amsterdam. Etter at Tyskland okkuperte lande under andre verdskrigen heldt dei seg skjult i Prinsengracht 263. Om morgonen 4. august 1944 storma politiet bygningen etter å ha fått eit anonymt tips. Otto Frank blei send til konsentrasjonsleirane Westerbork og Auschwitz. Kona hans svelta i hel i Auschwitz. Døtrene hamna i Bergen-Belsen, der dei døydde av tyfus.
Som den einaste overlevande familimedlemmen oppdaga Frank at Anne hadde skrive ei dagbok, som var blitt teken vare på av Miep Gies. Han lét først vera å lesa henne, men etter å ha transkribert boka bestemte han seg for å få henne gjeven ut. Han tok likevel ut nokre passasjar der Anne Frank skreiv negativt om mora.
I 1953 gifta Frank seg med ein tidlegare nabo, Elfriede Geiringer-Markovits, og slo seg ned i Basel i Sveits. Her brukte han resten av livet på å fremja dottera sitt minne og bodskap.
Bujan i Kukës
Bujan er ein tidlegare landkommune i regionen Kukës i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Tropojë.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Bujan 2 550 innbyggjarar.
RS «Risør»
RS 24 «Risør» var ei redningsskøyte bygd for Redningsselskapet i 1911. Ho vart konstruert av Colin Archer i Larvik, og bygd AS Brødrene Marcussen i Lyngør. «Risør» er den einaste norske redningsskøyta som har forlist, og der menneskeliv har gått tapt. 5. desember 1913 forsvann i ein storm utanfor Risør. Ein veit ikkje kva som hende, men truleg vart ho teken av eit grunnbrot. Mannskapet på 4 kom bort.
Bujan i Kukës
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Bujan ein del av distriktet Tropojë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Nakhon Phanom-fylket
Nakhon Phanom er eit fylke i Thailand. Fylkeshovudstaden er Nakhon Phanom. Fylket har 713 341 innbyggjarar per 2014.
Didgeridoo
Didgeridoo (uttalt /ˌdɪdʒəriːˈduː/, også kalla didjeridu, yidaki, yirdaki) er eit tradisjonelt australsk blåseinstrument. Det er laga av eit langt, uthola trerøyr. Ein bles på instrumentet som ein trompet, og bruker munnhola og leppene til å skapa forskjellige klangfargar. Den vanlege speleteknikken inneber bruk av sirkelpust, slik at ein får ein uavbroten tone. I motsetnad til på vanlege messingblåseinstrument, der ein bruker leppene til å skifta mellom tonane i naturtonerekka, speler ein berre pedaltonen på didgeridoo.
Instrumentet blei funne opp av aboriginarar frå nordlege Australia på eit ukjend tidspunkt i løpet av dei siste 1 500 åra. Ordet didgeridoo eller didjeridoo er eit lydmalande ord som har vore i skriftleg bruk sidan 1920-åra. Ordet er ikkje kjend frå dei opphavleg australske språka, der instrumentet hadde ulike namn. Ordet yirdaki blir brukt av yolngu-folket i Arnhem land.
RS «Nordland II»
RS 23 «Nordland II» var ei redningsskøyte bygd for Redningsselskapet i 1911. Ho vart konstruert av Colin Archer i Larvik, og bygd AS Brødrene Marcussen i Lyngør.
Bernard Edwards
Bernard Edwards var ein amerikansk bassist og plateprodusent, både som medlem av funk/disco-bandet Chic og på eiga hand. Han døydde av lungebetennelse då han var på turne i Japan.
Historie
Edwards voks opp i Brooklyn i New York City, møtte Nile Rodgers tidleg i 1970-åra og dei to starta bandet the Big Apple Band (aktive frå 1972-1976). Dei kom så saman med trommeslagar Tony Thompson og bandet utvikla seg etter kvart til Chic i lag med songarinna Norma Jean Wright.
Med Chic (aktive 1976-1983) var Edwards med å skape æra-definerande hittar som «Dance, Dance, Dance», «Everybody Dance», «Le Freak», «I Want Your Love» og «Good Times». Edwards arbeidde òg med Nile Rodgers som produsent og låtskrivar for andre artistar, og nytta Chic til å spele alt musikalsk utanom solovokal. Desse produksjonane med Norma Jean Wright, Sister Sledge, Sheila and B. Devotion, Diana Ross, Johnny Mathis, Debbie Harry og Fonzi Thornton førte til fleire hittar som «Saturday», «He's The Greatest Dancer», «We Are Family», «Spacer», «Upside Down», «I'm Coming Out» og «Backfired» for å nemne nokre få.
Chic var oppløyst i 1983 etter personlege og kunstnariske skilnader mellom Edwards og Rodgers.
Edweards gav ut eit soloalbum året etter og i 1985 var han med på å danne supergruppa Power Station. Det første albumet til bandet var produsert av Edwards og hadde med Chic-trommeslagar Tony Thompson og Duran Duran-medlemmane John og Andy Taylor, samt Robert Palmer på vokal. Edwards følgde opp dette med å produsere Robert Palmer-albumet Riptide. Han heldt fram å produsere artistar gjennom 1980- og 1990-åra. Mellom anna arbeidde han med Diana Ross, Adam Ant, Rod Stewart, Air Supply, ABC og Duran Duran.
Edwards slo seg saman med Nile Rodgers igjen for eit attforeint Chic tidleg i 1990-åra og dei gav ut albumet Chic-Ism i 1992.
I 1996 vart Nile Rodgers kåra til JT Superprodusent of the Year i Japan og vart invitert til å spele der med Chic i april same året. Like før konserten i Budokan Arena i Tokyo vart Edwards sjuk, men trass i at Rodgers insisterte, nekta han å avlyse kosnerten. Han klarte å spele, men måtte hjelpast fleire gonger. Etter konserten drog han til hotellet der han seinare vart funnen død av Rodgers. Dødsårsaka skal ha vore lungebetennelse.
Halley-stasjonen
Historie
Halley vart opna i 1956, for Det internasjonale geofysiske året i 1957-58, av ein ekspedisjonen frå Royal Society. Bukta der ekspedisjonen valde å setje opp basen vart namngjeven Halley Bay, etter astronomen Edmond Halley. Namnet vart endra til Halley i 1977 sidan den opphavlege bukta hadde forsvunne etter endringa i isbremmen.
Bernard Edwards
Påverknad
Bernard Edwards vert rekna som ein av dei viktigaste bassistane på 1900-talet. Basslinja hans i Chic-hitten «Good Times» er vorte ein av dei mest kopierte i musikkhistoria, og hadde store innverknad på musikar innan mange sjangrar, mellom anna «Another One Bites the Dust» av Queen. Eit anna band som nytta denne basslinja var Sugarhill Gang på songen «Rappers Delight» i 1979, den første hip hop-songen som vart ein stor hitt.
Halley-stasjonen
Bygningen
Det har vore fem Halley-basar så langt. Dei første fire vart alle gravlagd i snøen som samla seg opp og knust av isen, slik at dei ikkje lenger vart mogeleg å nytte. Forskjellige konstruksjonsmetodar er prøvd ut, frå uverna trehytter til ståltunnelar. Halley V har hovudbygningane bygde på stålplattformer som vert heva kvart år over overflata.
Bernard Edwards
Påverknad
I 2005 vart Edwards innlemma i Dance Music Hall of Fame for bidraga sine som produsent.
Halley-stasjonen
Bygningen
Ein arkitektkonkurranse vart utlyst av RIBA Competitions og British Antarctic Survey i juni 2004 for eit nytt design for Halley VI. Mange deltok og i juli 2005 vart vinnaren kåra, Faber Maunsell and Hugh Broughton Architects. Strukturen er heva opp på stålbein for å hindre snøoppsamling, men i motsetnad til Halley V har beina ski, som gjer at ein kan flytte bygningane på snøen.
Halley VI vart bygd i Cape Town i Sør-Afrika av eit sørafrikanske konsortium. Dei første seksjonane vart frakta til Antarktis i desember 2007 og han stod ferdig i desember 2011.
På grunn av ein stor sprekk i isen som truge med å avskjera stasjonen frå hovudisen avgjorde British Antarctic Survey at dei skulle flytta Halley VI til ein ny stad sommaren 2016-2017. Basen blei flytta 23 km lengre inn frå sprekka.
Ein ny sprekk oppdaga 31. oktober 2016 førte til vidare uro, og BAS annonserte at dei ville evakuera staben sin frå staden i mars 2017 og halda dei unna gjennom den antarktiske vinteren.
Miljø
Temperaturane stig sjeldan over 0 °C på Halley, og temperaturar kring -10 °C er vanlege på solrike sommardagar. Om vinteren er temperaturen typisk under -20 °C men stundom ned til kring -55 °C.
Vinden bles hovudsakleg frå aust og kraftig vind fører ofte til snøfokk som reduserer sikta til nokre få meter.
Skildring
Om vinteren held vanlegvis 15 personar til på basen. Gruppa er vanlegvis isolert frå omverda frå slutten av februar til dei første flya når fram tidleg i november. Om sommaren, frå seint i desember til seint i februar, er det opp til 70 personar på basen.
Nordisk meisterskap i orientering 1977
Nordisk meisterskap i orientering 1977, den ellevte i sitt slag, vart avvikla 3. og 4. september 1977 ved Joensuu i Finland.
Klassisk-distanse 14,6 km/18 postar
<br style="clear:both;" />
Klassisk-distanse 8,5 km/10 postar
<br style="clear:both;" />
Stafett
<br style="clear:both;" />