cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eurovision Song Contest 2016
Attendevendande til tevlinga
Deen representerte Bosnia-Hercegovina i 2004 som artist med «In The Disco», og enda på niandeplass i finalen. Poli Genova representerte Bulgaria i 2011 som artist med «Na inat», og enda på tolvteplass i den andre semifinalen. Gréta Salóme representerte Island saman med Jónsi i 2012 som artist med «Never Forget», og enda på 20. plass i finalen. Donny Montell representerte Litauen i 2012 som artist med «Love Is Blind», og enda på 14. plass i finalen. Kaliopi representerte Makedonia i 1996 som artist og låtskrivar med «Samo ti», og enda på 26. plass i kvalifiseringsrunden, noko som gjer at bidraget offisielt ikkje deltok i Eurovision Song Contest. Ho var òg artist og låtskrivar for Makedonia i 2012 med «Crno i belo», og enda på 13. plass i finalen. Ira Losco representerte Malta i 2002 som artist med «7th Wonder», og enda på andreplass i finalen. Bojan Jovović frå Highway representerte Serbia og Montenegro i 2005 som artist med gruppa No Name, og som låtskrivar, med «Zauvijek moja», og enda på sjuandeplass i finalen. Petra Mede leia Eurovision Song Contest 2013. Måns Zelmerlöw vann for Sverige i 2015 som artist med «Heroes». Stig Rästa representerte Estland som artist med Elina Born, og låtskrivar, i 2015 med «Goodbye to Yesterday», og enda på sjuandeplass i finalen. Andreas Grass og Nikola Paryla representerte Austerrike som låtskrivarar med «Shine» i 2013, og enda på 14. plass i den fyrste semifinalen.
Semifinale 1
Den fyrste semifinalen vart kringkasta 10. mai frå Globen i Stockholm.
{{legend|gold|Vinnar}} {{legend|silver|Andreplass}} {{legend|#cc9966|Tredjeplass}} {{legend|navajowhite|Kvalifisert til finalen}} {{legend|#FE8080|Sisteplass}}
Semifinale 2
Den andre semifinalen vart kringkasta 12. mai frå Globen i Stockholm.
{{legend|gold|Vinnar}} {{legend|silver|Andreplass}} {{legend|#cc9966|Tredjeplass}} {{legend|navajowhite|Kvalifisert til finalen}} {{legend|#FE8080|Sisteplass}}
Finalen
{{legend|gold|Vinnar}} {{legend|silver|Andreplass}} {{legend|#cc9966|Tredjeplass}} {{legend|#FE8080|Sisteplass}}
Ruderhofspitze
Ruderhofspitze er ein 3 474 meter over havet høg fjelltopp i Stubaialpane, i forbundslandet Tirol i Austerrike. Fjelltoppen høyrer til fjellområdet «Alpeiner Berge». Med si store høgde og framifrå utsikt er Ruderhofspitze ein av dei mest besøkte fjelltoppane i Stubaialpane.
Dei fyrste menneska på toppen kom opp den 30. august 1864. Karl Baedeker den yngre og Anton von Ruthner hadde då fylgje med fjellføraren Alois Tanzer.
Hullbreen
Hullbreen er ein isbre, kring 9 km lang, som flyt nordvest mellom Mount Giles og Mount Gray ut i Hull Bay i Marie Byrd Land i Antarktis. Han vart oppdaga av U.S. Antarctic Service (1939–41) og kalla opp etter den amerikanske ministeren Cordell Hull.
Åshild Kjelsnes
Åshild Kjelsnes er ein norsk lokalpolitikar som representerer Arbeidarpartiet. Ho var fylkesordførar i Sogn og Fjordane frå 2011 til 2015. Kjelsnes var fylkesvaraordførar frå 2009 til 2011 og var den første kvinna i dette vervet i Sogn og Fjordane. Frå 2015 er ho fylkesvaraordførar igjen.
Kjelsnes har vore leiar i Nasjonal rassikringsgruppe sidan 2006.
Kjelnes er busett i Florø og sat i bystyret i Flora kommune frå 1987 til 1991.
Stine Renate Håheim
Stine Renate Håheim er ein norsk politikar frå Arbeidarpartiet. Ho voks opp på Valdres i Oppland, og var kommunestyremedlem i Nord-Aurdal 2003–2007, og medlem av Oppland fylkesting 2007–2009. Håheim er sentralstyremedlem i Arbeidaranes Ungdomsfylking (AUF). Ved stortingsvalet 2009 var ho den 4. kandidaten til Arbeidarpartiet frå Oppland, og møter frå oktober 2009 fast for Rigmor Aasrud.
Håheim studerer ved Lektorstudiet på Universitetet i Oslo, eit profesjonsstudium retta mot læraryrket.
Stine Renate Håheim er kjend for å ha spreidd utsegna «Om éin mann kan visa så mykje hat, tenk kor mykje kjærleik me alle kan visa saman!» etter 22. juli-åtaka, mellom anna i intervju med CNN 23. juli 2011.
Hamadia
Hamadia (hebraisk חֲמַדְיָה) er ein kibbutz i Beit She'an-dalen, like nord for Beit She'an nord i Israel. Han høyrer til Emeq ha-Ma'ajanot regionale kommune.
Historie
Kibbutzen vart grunnlagd i 1939 som ein del av tårn og palisaderørsla. Han vart grunnlagd på ny i 1942 av «Hermonim»-pionerar, ein garin av israelarar som var ein del av ungdomsgruppa.
Kibbutzen tok namnet sitt frå al-Hamidiyya, ein fråflytta arabisk landsby nord for kibbutzen kalla opp etter sultanen av Tyrkia, Abdul Hamid II.
Riksrett
Riksrett er ein domstol, eller ein domstolliknande prosess, som tek for seg skulnader mot høgre offentlege tenestemenn, som statsrådar, dommarar eller statssjefen i eit land.
Hulbebreen
Hulbebreen er ein isbre som er kring 19 km lang og som drenerer nordsida av Siple Island i Antarktis. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Christina L. Hulbe, som var tilsett ved Portland State University og forskar på isrørsler i Antarktis frå tidleg i 1990-åra til minst 2003.
Joan Didion
Joan Didion var ein amerikansk forfattar og journalist. Ho blei rekna for å vere ein av dei største samtidsforfattarane i USA, og er blitt omtalt som førstedame i amerikansk journalistikk. Ho skreiv fleire romanar, filmmanus og sjølvbiografiske verk, og var kjend for evna si til å gjere det personlege universelt.
Mest kjend er ho vorten som ein av representantane for den såkalla New Journalism-sjangeren som blei danna på 1960–1970-talet, der ein tok i bruk skjønnlitterære verkemiddel i sakprosa. Det var ein metode som fleire andre forfattarar nytta seg av, blant andre Truman Capote, Norman Mailer, Hunter S. Thompson og Tom Wolfe. Sistnemnde gav i 1973 ut antologien The New Journalism, der Didion sin tekst Some Dreamers of the Golden Dream – først publisert i The Saturday Evening Post i 1966, seinare i boka Slouching Towards Betlehem – er blant døma på det Wolfe altså kalla New Journalism.
I 2017 blei Didion portrettert i Netflix-dokumentaren The Center Will Not Hold, regissert av nevøen Griffin Dunne.
All Time Low
All Time Low er ei amerikansk rockegruppe frå Towson i Maryland, skipa i 2003. Gruppa består av hovudvokalist/rytmegitarist Alex Gaskarth, hovudgitarist Jack Barakat, bassist/backingvokalist Zack Merrick og trommeslagar Rian Dawson og tok namnet sitt frå teksten i songen «Head on Collision» av New Found Glory. Dei har konsekvent gjort årelange turnear, har leidd ei rekke turnear og har delteke på musikkfestivalar inkludert Warped Tour, Reading and Leeds og Soundwave.
All Time Low starta som gruppe då medlemmene gjekk på vidaregåande og gav ut sin debut-EP, The Three Words to Remember in Dealing with the End EP i 2004 gjennom det lokale selskapet Emerald Moon. Sidan då har gruppa gjeve ut åtte studioalbum: The Party Scene (2005), So Wrong, It's Right (2007), Nothing Personal (2009), Dirty Work (2011), Don't Panic (2012), Future Hearts (2015), Last Young Renegade (2017) og Wake Up, Sunshine (2020). Dei gav ut sitt første live-album, Straight to DVD i 2010, og sitt andre live-album, Straight to DVD II: Past, Present and Future Hearts i 2016.
Who Wants to Live Forever
«Who Wants to Live Forever» er ein song av det britiske rockebandet Queen. Han er den sjette songen på albumet A Kind of Magic, gjeve ut i juni 1986, og vart skriven av Brian May for filmen Highlander. Songen nådde 24. plassen på den britiske singellista.
Songen vart nytta i scener i filmen der rollefiguren Connor MacLeod må takle at kona hans Heather MacLeod vert gamal og døyr, medan han, som uøydeleg mann, alltid vil vere ung. Songen vart sidan òg nytta i Highlander: The Series. Tittelen på songen er henta frå ei linje frå ein annan film som Queen skreiv musikk til, Flash Gordon og er basert på May sine eigne personlege problem (faren til May døde og det første ekteskapet hans tok slutt).
I filmversjonen syng Freddie Mercury all solovokal, medan May syng solovokal på det første verset på albumversjonen, før Mercury tar over for resten av songen, utanom linja «But touch my tears with your lips», som vert sungen av May. Ein instrumental versjon av songen, kalla «Forever», vart inkludert som eit bonusspor på CD-versjonen av albumet. Instrumentalen vert berre framført på piano, med klaverakkompagnement under refrenget. Pianoet vart spelt av May. Queen vart akkompagnert av eit orkester, orkestrert og dirigert av Michael Kamen. Songen har sidan blitt spelt inn av mange andre artistar.
Songen vart spelt i siste episode av Eastbound & Down.
Musikkvideo
Videoen var regissert av David Mallet og filma i eit (no øydelagd) lager i Tobacco Wharf i East End i London i september 1986. National Philharmonic Orchestra og førti korgutar spelte i videoen, mellom mange hundre stearinlys. Det er den einaste Queen-videoen der bassisten John Deacon spelar ein kontrabass. I eit intervju for Greatest Video Hits II var Roger Taylor full under filminga.
Ein alternativ versjon med klipp frå filmen Highlander finst på ein videosingel med «A Kind of Magic» frå oktober 1986 og seinare som ein løynd musikkvideo på DVDen Queen Greatest Video Hits II i november 2003.
Dune-versjonen
Det tyske bandet Dune spelte inn ein versjon av «Who Wants to Live Forever» frå albumet Forever og gav han ut som singel i oktober 1996.
Dune-versjonen selde meir enn 500 000 eksemplar i Tyskland og nådde tredjeplassen på den austerrikske singellista, niandeplassen på den sveitsiske lista, 12. plassen på den nederlandske lista og 59. plassen på den svenske lista.
Remixar
Gjeve ut: 4. desember 1996
Sarah Brightman-versjonen
Sopranen Sarah Brightman gav ut ein versjon av «Who Wants to Live Forever» på albumet Timeless/Time to Say Goodbye, og som singel i 1997. Singelen nådde 45. plassen på den britiske singellista.
Okaritokivi
Okaritokivi, Apteryx rowi, òg kjent som rowi, er ein medlem av kivifamilien, Apterygidae, og blei skildra som ny for vitskapen i 2003. Arten er ein del av brunkivikomplekset, tidlegare ein art brunkivi, Apteryx australis, og er morfologisk svært lik dei to andre medlemmene, sørbrunkivi og nordbrunkivi. I utsjånad skil okaritokivi seg frå dei andre kiviartane ved å ha mjukare og meir gråleg fjørdrakt og har ofte kvite flekker i andletet.
Blant dei fleste kiviartar rugar hannen aleine, men hos okaritokivi tar begge kjønn del i ruging av egget. Dei fleste para er monogame gjennom heile livet. Livslengda er særs lang for denne kiviarten, i gjennomsnitt ca. 80 år.
Vernestatus er gjeve som 'nasjonalt kritisk'. Predasjon, hovudsakleg frå importerte dyr som røyskatt, er den største trusselen mot okaritokivi. Naturvernarbeid for kontroll av røyskatten har vore delvis vellykka i å gjenopprette populasjonen av okaritokivi. Likevel er framleis eksistens av denne arten inne i ein skjør fase.
Arten finst i eit avgrensa område av Okarito-skogen på vestkysten av Sørøya på New Zealand, og har ein populasjon på berre ca. 370 individ. Små mengder rowi er sette ut på rovdyrfrie øyar i Marlborough Sounds. Den 29. juni 2010, blei tre hekkande par lauslatne på Blumine Island som ein del av eit avlsprogram. Populasjonen på øyane bidreg til å sikre arten om noko skjer med den naturlege bestanden i Okarito. Øyane gjev òg unike tilhøve for forsking på arten.
Morten Ørsal Johansen
Morten Ørsal Johansen er ein norsk politikar frå Framstegspartiet. Han har vore vald inn på Stortinget frå Oppland fylke sidan 2009, og var 1. vararepresentant 2001–2009.
Han har fagbrev som maskinarbeidar frå 1983 og 1994, og er Master of Management frå BI Gjøvik frå 2003. I tillegg har han vore fagarbeidar ved Raufoss Ammunisjonsfabrikk 1984–1994, prosesskontrollør 1994–1997 og prosessutviklar innan romfart ved Rfs. Technology 1997–2000.
Johansen har vore medlem av Vestre-Toten kommunestyre 1993–1995, formannskapsmedlem 1995–2003 og 2005–2009, i tillegg til gruppeleiar 1995–2009. 1999–2009 var han gruppeleiar og medlem av Oppland fylkesutval. Formann i Vestre Toten Frp 1992–2000, nestleiar i Oppland FrP 1996–1999, og leiar i Oppland FrP frå 1999. Rådgjevar i FrP 2008–2009.
Johanna Vergouwen
Jeanne eller Johanna Vergouwen var ein flamsk barokkmålar frå Antwerpen.
Teppe
Teppe er eit større stykke tekstil eller liknande som kan brukast til å dekka bakken, veggar, møblar, personar og anna med. Det kan vera meint for isolasjon, pynt eller som symbol. Eit teppe er gjerne vove eller knytt og er typisk firkanta, men kan ha mange ulike fasongar, mellom anna skore til for å dekka heile golvflata i eit rom. Tradisjonelt har ein knyta, vove, strikka, hekla og sydd eller brodert teppe.
Maiskolbe
Maiskolbe er blomsterstanden til maisplanten der ein finn maiskorna. Han har form som ein kolbe. Mjuke maiskorn kan etast direkte frå kolben etter at han er blitt varmebehandla, typisk gjennom baking, koking eller grilling.
Johanna Vergouwen
Biography
Vergouwen dreiv med måleri, målerikopiering og som kunsthandlar. Ho blei medlem av målarlauget i Antwerpen rundt 1658/9.
Teppe
Til folk, dyr og møblar
Folk bruker ofte teppe til å ha over seg når dei kviler eller søv, kjende som til dømes pledd, lureteppe eller slumreteppe. Sengeteppe kan vera teppe ein ligg under i senga eller meir av ein dekorasjon for ei oppreidd seng som ikkje er i bruk.
Maiskolbe
Historie
Sukkermais blei ete av urfolk i Amerika lenge før europearar kom til. Det var ei viktig næringskjelde for Gallimore-stammen, som heldt til i delar av Midtvesten så langt aust som noverande Ohio. Mayaer hadde også sukkermais som basiskost og åt han i form av maiskolbar, anten bakt eller kokt. Urfolk i sørlege Canada har også hatt mais i kosten.
Johanna Vergouwen
Biography
Ho er nemnd av Cornelis de Bie som ein dyktig kopierar av Anthonis van Dyck og Rubens.
Maiskolbe
Variantar
Elote kan tilreiast som ein søt eller salt rett. Vanlegvis koker ein han i vatn med salt eller andre krydder som tequesquite, epazote, eller Tagetes lucida. Ein kan servera retten med smør, majones, riven ost kjend som cotija og i Mexico også chilipulver, sitronjus og salt. Elote eller elotes locos ('galen mais') kan serverast på marknader i Mesoamerika med majones, søtsur saus, ketsjup og sennep. Elote blir servert til å haldast med ei trestikke i midten, som ein slikkepinne.
Teppe
Til folk, dyr og møblar
Teppe kan også brukast som draperte klede som til dømes kapper eller skjørt. Ein finn døme på dette blant keltarar (kilt, earasaid, brat ) og amerikanske urfolk (buffalo robe, trade blanket, manta).
Ein kan også bruka teppe på dyr, til dømes dekken og salteppe til hestar, kamelar, elefantar og så vidare.
På veggar og som forheng
Teppe kan hengast opp på veggar eller i rom som skjermar, dekorasjonar og for isolasjon.
Veggteppe er lette å transportera og er derfor ein nyttig dekorasjon for omflakkande grupper, anten dei er nomadar eller herskarar med omreisande hoff. Inne i viktige telt har ein ofte brukt fine teppe til dekorasjon. Eit døme på dette er frå skildringa av Tabernakelet i Bibelen, som fortel korleis inngangsteppet og forhenget mellom Det heilage og Det høgheilage skal vera.
Sentralasiatisk kultur har ein lang tradisjon for å bruka teppe til pynt og arkitektur, og har teke i bruk teknikkar som knyting, veving, trykking og broderi. I Mogulriket og kringliggjande område kunne eliten pynta med teppe som panel (qanat) eller skjermar (parda) både inne i telt, utandørs i teltleirar og rundtom palassrom som søylehallar. Teppene kunne vera dekorerte med blomar, personar eller meir abstrakte motiv. Moderne døme på dekorerte veggteppe i telt er mellom anna teppe til jurtar broderte med stiliserte mønster av kasakhiske kvinner.
Figurative biletteppe er kjende frå antikken - Iliaden fortel til dømes at Helena av Troja broderer Trojakrigen på eit teppe, medan Sampul-teppet er ein bevart biletteppedel frå 200- eller 100-talet f.Kr. som viser ein kentaur og ein soldat. Teppet er i hellenistisk stil, og truleg laga i Sentral-Asia. Hestia-teppet er eit bevart bysantinsk biletteppe laga på 500-talet, truleg i i Egypt, og viser Hestia Polyolbos. Frå seinare europeisk mellomalder kjenner ein mellom anna til det broderte Bayeuxteppet og vovne teppe, ofte gobelengar, som Baldisholteppet, Överhogdalstapeten, St. Gereon-teppet og La Dame à la licorne ('Kvinna og einhyrningen'). Biletteppa kan ha vore viste fram i kyrkjer eller brukt til å dekorera husa til adelsfolk. Tekstil veggklednad blei etter kvart kjend som tapet, og gjekk over til å vanlegvis vera laga av papir på 1800-talet. Det blir likevel også laga tekstil veggkunst i mange ulike teknikkar, som vevnad, broderi, lappeteknikk, quilting og anna.
På teaterscener og liknande kan ein bruka teppe til dekorasjon bak scena, bakteppe, ulike teppe som kan skjula eller endra utsjånad delar av scena, og til å skjula heile scena frå publikum, sceneteppe. Eit sceneteppe kan haldast oppe av utøvarane i nokre tradisjonelle teatertypar, eller vera permanent opphengd over scena. Jernteppe til scenebruk er ein nedsenkbar vegg av jern eller glasfiber som blei utvikla for å hindra spreiing av brann i teater.
På bakken
Teppe kan leggjast laust på bakken ute eller inne for å danna eit betre eller finare underlag til å gå eller vera på. Bedeteppe eller bøneteppe blir brukt under bøn i islam. Det skil den bedande frå bakken, og viser bøneretningen. I sentralasiatisk kultur er teppe breidde ut på bakken ein vanleg måte å servera mat på. Dei er mellom anna kjende som sofreh eller dastarkhan. Ein kan også bruka teppe til å sitja på. Liknande bruk er kjend frå piknikar og turar over heile verda. Teppe kan også leggjast ut for å laga ei særskild overflate å gå på. Raud løpar å gå på for utvalde er eit døme på dette.
Elles kan golvteppe dekkja ein del av eit golv, som ei matte, løpar eller eit anna avgrensa teppe, eller heile golvflata som eit tilskore vegg-til-vegg-teppe. Slike teppe kan vera enkelt laga av billige, gjerne gjenbrukte tekstilar, som filleryer, eller vera svært flotte og dyre, som handknytte persiske teppe. Den sistnemnde typen har inspirert forteljingar om magiske, flygande teppe.
Ordsoge og overført tyding
Ordet for teppe på norrønt var tapit. Det noverande ordet er kome gjennom lågtysk tappet, teppet, som blei oppfatta som ei bestemt form på dansk og norsk slik at ein nydanna ordet teppe som ubestemt form. Ordet kjem opphavleg frå latin tapete, tapetes, tapetium eller tapetum, bøyisngsformer av tapes. Det greske opphavsordet er tapes (τάπης) med diminutivsforma tapetion (ταπήτιον). Rota har også gjeve opphav til ordet tapet.
I overført tyding kan ein omtala andre mjuke overflatar som minnar om teppe som dette, til dømes blometeppe, grasteppe, røykteppe, skoddeteppe eller eit teppe av snø.
Uttrykket om å «[kalla nokon inn] på teppet» tyder at ein tek opp ei sak i eit møte, gjerne nokon si oppførsel og ofte for å få ei irettesetjing. Det viser opphavleg til det tjukke teppet (duken) som dekkja borda til rådsmøte.
Å «feia noko under teppet» viser til å skjula noko ubehageleg og håpa at det skal bli forbigått eller gløymd. Det inngår i omgrepet at problema lett kan dukka opp att sidan.
Maiskolbe
Variantar
Maiskolbe er ein av dei mest utbreidde matrettane i samband med sjølvstendedagen i USA.
Hasenöhrl
Hasenöhrl (italiensk l'Orecchia di Lepre) er ein 3 257 meter over havet høg fjelltopp i Ortleralpane, i provinsen Bolzano i Italia.
Både mot nordaust, sør og vest strekker seg frå toppen markante fjellryggar, delvis gåande for folk. Då toppen er lett å nå frå Vinschgau-dalen i nord og frå Ultental i sør, er Hasenöhrl eit ynda turmål med vid utsikt. Fleire ruter langs fjellryggane fører til topps. På seinvinteren og våren er Hasenöhrl eit mål for turgårar på ski.
Den fyrste dokumenterte toppturen på Hasenöhrl fann stad så seint som 17. august 1895 då fjellklivaren Alexander Burckhardt frå Erfurt tok turen åleine. Han gjekk opp langs vestryggen. Sidan fjelltoppen er rimeleg lett å klive, er det grunn til å tru at han vart besøkt lenge før 1895.
Östliche Seespitze
Östliche Seespitze er ein 3 416 meter over havet høg fjelltopp i Stubaialpane, i forbundslandet Tirol i Austerrike. Toppen høyrer til fjellområdet «Alpeiner Berge» og ligg nord for Ruderhofspitze, ei brearm flyt mot aust mellom dei to toppane.
Antarktisk geografi
Antarktisk geografi er dominert av den sørlege, polare plasseringa og derfor av is. Antarktis ligg på den sørlege halvkula sentrert asymmetrisk kring Sørpolen og stort sett sør for den antarktiske polarsirkelen. Det er omgjeve av Sørishavet og har eit areal på 14 millionar kvadratkilometer.
Östliche Seespitze
Sommaren 1863 vart Ludwig Barth og Leopold Pfaundler dei fyrste menneska til å setje sine føter på toppen av Östliche Seespitze.
Antarktisk geografi
Kring 98% av Antarktis er dekt av den antarktiske innlandsisen, den største isen i verda og det største ferskvassreservoaret. Isen er i snitt 1,6 km tjukk og så massiv at han somme stader har pressa berggrunnen meir enn 2,5 km under havnivå. Det finst subglasiale innsjøar med flytande vatn under isen, som Vostoksjøen. Isbremmar og ishaugar ligg kring kontinentet. Berre 2 % av kontinentet er ikkje dekt av is.
Regionar
Fysisk sett er Antarktis delt i to av Dei transantarktiske fjella nær halsen mellom Rosshavet og Weddellhavet. Vest-Antarktis og Aust-Antarktis samsvarar grovt sett til den austlege og den vestlege halvkula relativt til nullmeridianen. Dette har stundom vorte rekna som eurosentrisk av somme og alternative namn er Vesle Antarktis og Store Antarktis.
Vest-Antarktis er dekt av Den vestantarktiske innlandsisen. Det har vore noko uro om denne isen fordi det er ein visse sjanse for at han kan kollapse. Om det skulle skje ville havnivået ha stige nokre meter i løpet av særs kort tid.
Vulkanar
Det er fire vulkanar på fastlandet i Antarktis som vert rekna som aktive baserte på fumaroleaktivitet eller «nyare» avsetningar av tefra: Mount Melbourne (2 730 moh) (74°21'S., 164°42'E.), ein stratovulkan; Mount Berlin (3 500 moh) (76°03'S., 135°52'W.), a stratovulkan; Mount Kauffman (2 365 moh) (75°37'S., 132°25'W.), a stratovulkan; og Mount Hampton (3 325 moh) (76°29'S., 125°48'W.), ein kaldera. Fleire vulkanar som ligg på øyane kring kontinentet har vore nyleg eller er aktive: Mount Erebus (3 795 moh), ein stratovulkan på Ross Island med ti kjende utbrot. På den andre sida av kontinentet ligg Deceptionøya (62°57'S., 60°38'W.), som er ein vulkansk kaldera med minst ti kjende utbrot. Andre er Buckle Island i Ballenyøyane (66°50'S., 163°12'E.), Penguin Island (62°06'S., 57°54'W.), Paulet Island (63°35'S., 55°47'W.) og Lindenberg Island (64°55'S., 59°40'W.).
Vest-Antarktis
Vest-Antarktis er den mindre delen av kontinentet og er delt inn i:
Isbremmar
Dei største isbremmane er: For all isbremmane sjå isbremmar i Antarktis.
Øyar
For ei liste over alle dei antarktiske øyane, sjå antarktiske og subantarktiske øyar.
Aust-Antarktis
Aust-Antarktis er den større delen av kontinentet, og både Den magnetiske sørpolen og den geografiske Sørpolen ligg her. Dette er delt inn i:
Isbremmar
Dei største isbremmane er: For alle isbremmane sjå isbremmar i Antarktis.
Carmen
Carmen er ein fransk opera i fire akter, som er skrive av Georges Bizet. Librettoen blei skriven av Henri Meilhac og Ludovic Halévy basert på historia med same namn av Prosper Mérimée.
Antarktisk geografi
Øyar
For ei liste over alle antarktiske øyar, sjå antarktiske og subantarktiske øyar.
Carmen
Operaen hadde premiere på Opéra-Comique i Paris 3. mars 1875. Eit år etter blei den karakterisert som ein umoralsk og overflatisk fiasko, men er no den fjerde mest spelte operaen i USA og eitt av dei mest populære operastykka i verda med flest oppsettingar og oppføringar. Særleg Habanera-arien frå første akt og Toréador-arien frå andre akt er nokre av dei best kjende operapartia i verda.
Bizet døydde etter den 33. oppføringa av operaen, så han fekk ikkje med seg suksessen som Carmen kom til å ha i det neste tiåret.
Princes of the Universe
«Princes of the Universe» er ein song skriven av Freddie Mercury og framført av Queen. Songen vart skriven for filmen Highlander og gjeven ut på A Kind of Magic i 1986.
Carmen
Operaen går føre seg i Sør-Spania, og handlar om den naive soldaten Don José som forelskar seg i sigøynarkvinna Carmen. Don José gjer det slutt med ungdomskjæresten sin og forsømmer dei militære pliktene sine, før Carmen forlet han til fordel for den glamorøse tyrefektaren Escamillo. Don José drep henne i eit sjalusianfall. Skildringane av umoral, fattigdom, lovbrot og at hovudpersonen døydde gjorde operaen kontroversiell i samtida.
Jan Vertonghen
Vertonghen debuterte for Belgia sitt A-landslag 21. juni 2007 i ein kamp mot Portugal. Han tok del i Belgia sin tropp til fotballturneringa under sommar-OL i 2008.
Princes of the Universe
Bakgrunn
«Princes of the Universe», skriven for Highlander, er den einaste songen på albumet som er skriven av Mercury aleine. Han vert spelt under opninga av filmen og seinare nytta som kjenningsmelodi for Highlander: The Series. Songen vart aldri gjeven ut på singel i Storbritannia, men vert rekna som ein kult-favoritt på grunn av tilknytinga til filmen. I filmen kan ein ikkje høyre gitarsoloen i byrjinga av songen.
Musikkvideo
Musikkvideoen til songen vart regissert av Russell Mulcahy, og filma 14. februar 1986 i Elstree Studios i London, på takscenen til Silvercup som vart nytta i filmen. Han består hovudsakleg av Queen som framfører songen, innimellom scener frå Highlander. Christopher Lambert dukkar opp i rolla som Connor MacLeod i ein kort sekvens. Singelen gjekk ikkje inn på salslistene i USA, men videoen vart mykje spelt på MTV.
Operaen Eugen Onegin
Operaen blei godt mottatt i Russland, men blei sett på som ein russisk kuriositet i mange av dei europeiske byane. Den første framføringa utanfor Russland var i Praha i 1888, nesten 10 år etter at operaen blei urframført. Denne framføringa blei dirigert av Tsjakovskij sjølv. Seinare spreidde operaen seg vidare, og no blir han jamleg sett opp. Eugen Onegin er ein av dei mest kjente russiske operaane.
Kåre Hansen
Kåre Anstein Hansen, er ein norsk lærar og historikar.
Kåre Hansen vart fødd på Bærøyvågen i dåverande Tjøtta kommune. Han bur no i Sandnessjøen. Kåre Hansen er cand.philol. med hovudfag i historie frå NTNU 1996. Han har engasjert seg i lokalhistorisk arbeid med tilknyting til Helgeland, spesielt har han tatt fatt i fakta og mytar kring Petter Dass.
Kåre Hansen var redaktør i Årbok for Helgeland 1997 og 1998/99. Han har skrive ei rad artiklar til årbøkene gjennom åra. Han har i mange år arbeidd som lærar. Frå 2010 var han engasjert av Herøy kommune med å skrive historia til kommunen.
No Dice
No Dice er det andre studioalbumet til det britiske rockebandet Badfinger, gjeve ut på Apple Records 9. november 1970. Det er det tredje albumet deira totalt og gjorde bandet populære, særleg i utlandet. Albumet inneheld både hitsingelen «No Matter What» og songen «Without You», som vart ein av dei mest suksessrike songane i rockehistoria.
Historie
Sjølv om dette var det andre albumet bandet gav ut som Badfinger, vart det førre albumet, Magic Christian Music spelt inn som The Iveys, men gjeven ut som Badfinger. Dette var det første albumet deira etter at den nye gitaristen Joey Molland kom inn i gruppa og erstatta bassisten Ron Griffiths. Med Molland i bandet byta Tom Evans frå rytmegitar til bass. Badfinger gav ut fem album med denne besetninga, som vert rekna som den mest suksessrike.
No Dice nådde 28. plassen på Billboard Hot 200-lista. Det fekk god kritikk då det kom i magasinet Rolling Stone.
Plantekvefsar
Plantekvefsar (Symphyta) er ein underorden i ordenen kvefsar der dei fleste artane et plantar. Artane vert rekna som primitive. Det er kjent kring 8 000 artar globalt, fordelte på 14 levande familiar. Plantekvefsar er oppdaga på alle kontinenta utanom Antarktis, og det er òg nokre øyar der dei ikkje er kjende.
Bladkvefsane er den største gruppa plantekvefsar. Familien Orrusidae (ikkje kjend frå Noreg) er den einaste som snyltar på andre insekt.
I Noreg er det rekna med at det finst opp mot 700 artar plantekvefs, og 10 familiar er kjende herifrå.
Jacobelbreen
Jacobelbreen er ein isbre som er kring 50 km lang og som flyt til Sulzbergerisen i Antarktis, sør for Hershey Ridge. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Robert W. Jacobel, som hadde Grace A. Whittier Chair of Physics ved St. Olaf College i Northfield i Minnesota. Han forska i Antarktis frå 1980-åra og frametter på mellom anna kombinasjonen av bakkebasert radar og iskjernestudiar i Vest-Antarktis.
John Steel
John Steel var den originale trommeslagaren i bandet The Animals og eig rettane til bandnamnet.
I mars 1959 møtte Steel Alan Price på eit kyrkjeball i Byker i Newcastle, og med Hilton Valentine (gitar) og Chas Chandler (bass) starta dei eit band. I 1960 hadde the Alan Price Combo fått eit rykte i Newcastle. Burdon vart med i bandet i 1962 og dei kalla seg The Animals.
Steel var med i bandet fram til mars 1966. Den siste singelen han var med på som kom inn på listene var «Inside Looking Out».
Etter han slutta i bandet reiste Steel attende til Newcastle og vart forretningsmann, og arbeidde òg i management- og forlagsselskapa til tidlegare bandkollega Chas Chandler. I 1971 introduserte Chandler han til Eggs over Easy, som han spelte bed. I løpet av åra har Steel vore ein lokal trommeslagar som har spelt på deltid, og stundom spelt med The Animals under ymse gjenforeiningar.
Steel har sidan 1993 turnert med forskjellige variantar av The Animals, med mellom andre Hilton Valentine, Dave Rowberry, Zoot Money og Mick Gallagher. I 1993 danna Hilton Valentine «Animals II» og fekk med seg John Steel i 1994. Frå 1999 til 2001 spelte dei som The Animals, og etter Valentine forlet dette bandet i 2001, heldt Steel og Rowberry fram som «Animals and Friends».
Salatrett
Salat er ein matrett der fleire ingrediensar i bitar er blanda saman. Ingrediensar er ofte råe eller kalde, og kan omfatta blad som salat, spinat eller spinatvekstar, ulike grønsaker, frukt, nøtter, kjøt og sjømat. Vidare kan salaten smaksetjast med salt, krydder, urter, olje eller ulike typar saus eller dressing. Ein salatrett kan anten vera eit måltid i seg sjølv eller danna tilbehøyr til ein annan rett.
New age
New age (frå engelsk; ny tidsalder) er ei religiøs strøyming som har utvikla seg i den vestlege verda sidan 1970. New age har ein desentralisert struktur utan ein samlande organisasjon, einskapleg ideologi eller faste doktrinar; og i vid forstand omfattar New age «eit stort tal rørsler og organisasjonar med bakgrunn i ulike former for terapi, yoga, astrologi, okkultisme, sjamanisme og medvitsutvidande teknikkar». Samtidig peiker omgrepet gjerne på «ei generell livshaldning, eit heilskapleg verdsbilete eller ei terapiform, der desse elementa inngår i ulike kombinasjonar».
James Glencairn Cunningham
James Glencairn Cunningham var ein nordirsk politikar for Ulster Unionist Party, militær offiser og eigar av Belfast-avisa Northern Whig.
Familie, oppvekst og utdanning
James Glencairn Cunningham var fødd inn i ein kjend og velståande nordirsk familie med sterke unionistiske tradisjonar og skotsk slektshistorisk opphav. Tidleg barndom og oppvekst var i Shankill Road-området i Belfast, der han gjekk på Mourne Grange Preparatory School.
Faren Samuel Cunningham var òg forretningsmann og unionistpolitikar. Brørne hans var aksjemeklaren Josias Cunningham, tobakksfabrikanten Dunlop McCosh Cunningham og advokaten Sir Samuel Knox Cunningham (Westminster-MP for Ulster Unionist Party). Alle gjekk på Royal Belfast Academical Institution og studerte vidare ved Fettes College i Edinburgh.
Tidleg i 1920-åra vende han attende til Belfast, og gjekk då inn i staben i den familie-åtte avisa Northern Whig. James Glencairn Cunningham var ogso ein periode direktør for Glencairn Trust Ltd og The Commercial Insurance Company of Ireland, og var sentral i utforminga av investeringspolitikken i Belfast Savings Bank ein periode.
Cunningham gifta seg 5. februar 1929 med Mollie Barbour (1907–1998). Dei fekk to søner, Samuel Barbour og Roland Glencairn, og ei dotter, Anna Mollie. Cunningham var presbyterianar, og gjennom mange år var han leiar for Killyleagh First Presbyterian Church committee.
Deltaking i andre verdskrigen
Cunningham tenestegjorde i fleire ulike avdelingar under andre verdskrigen, og krigen bragte han både til Frankrike (der han var blant dei evakuerte frå Dunkirk), dinest til London under blitzen og til slutt til Burma og India frå mai 1942. I 1945 fekk han tildelt ein militær Order of the British Empire (OBE).
Karriere i politikk og media etter krigen
Heime i Nord-Irland tenestegjorde han i den mest illgjetne delen av det militariserte politiet B-specials.
Etter krigen fylgde han i fotefara til faren inn i Belfast-avisa Northern Whig, der James vart eigar og administrerande direktør. Han var president for Ulster Unionist Council den største representative forsamlinga innanfor Ulster Unionist Party frå 1957 til 1965 og frå 1967 til 1972. Han representerte og partiet som medlem i senatet for Nord-Irland frå 1957 til 1965 og frå 1967 til 1972. Cunningham var ogso livslang medlem i Orangeordenen. Han var dessutan visepresident for senatet 1964-1965.
I dei interne unionistpartikontroversane om det var rett av statsminister Terence O'Neill å invitera den irske statsministeren Séan Lemass til Belfast i 1965, forsvara Cunningham denne avgjerda, men var då ogso ute av takt med den unionistiske grasrota. Det er likevel ikkje rett å rekna Cunningham som ein liberal reformator av unionistpartiregimet. I 1969 argumenterte han mot innføring av prinsippet om ein person-ei røyst ved lokalval i Nord-Irland. Omsynet til å halda partiet samla, tilsa det, meinte han. Det finst fleire døme som tyder på at han heller var ein tradisjonalist og ein antireformist. I Dictionary of Irish Biography vert han likevel framstilt som ein politikar merkt av godvilje og toleranse på tvers av politiske skiljeliner. Som døme på dette er det trekt fram hans vilje til samarbeid med folkevalde frå Nasjonalistpartiet i samband med ei dyrevernlov tidleg på 1960-talet.
Nordbrunkivi
Nordbrunkivi, Apteryx mantelli, er ein kiviart som er utbreidd i dei nordlege to tredjedelar av Nordøya på New Zealand, og med ca. 35 000 gjenlevande individ, er dette den mest vanlege av alle kiviar. Arten er ein del av brunkivikomplekset, tidlegare éin art brunkivi, Apteryx australis, og er morfologisk svært lik dei to andre medlemmene, sørbrunkivi og okaritokivi.
Hofuglar er ca. 40 cm høge og veg ca. 2,8 kg, hannane er noko mindre ca. 2,2 kg. Fjørdrakta er stripa i raudbrunt og er busta.
Paret har 2-3 kull i året med to egg i kvart kull, nokre gonger eitt egg. Ungane har utvikla fjørdrakt ved klekking, forlèt reiret og kan klare seg sjølv innan ei veke.
Populasjonen er estimert til totalt over 35 000 individ (2008) og er minkande. Nordbrunkivi har status «sterkt truga», i følgje IUCN raudliste, den største trusselen kjem frå rovdyr, slik som hundar, kattar og røyskatt. 94 % av ungane døyr i områda der tiltak mot pattedyr ikkje er utført. Men i område under aktiv forvaltning, kan overlevingsraten for nordbrunkivi vere langt høgare. Til dømes, takka vere pågåande skadedyrskamp i eit område av Tongariro-reservatet, blei overlevingsraten nesten dobla i eit år med tiltak.
Fascination av David Bowie
«Fascination» er ein song skriven av den engelske musikaren David Bowie og den amerikanske musikaren Luther Vandross for Bowie-albumet Young Americans i 1975. Songen hadde utgangspunkt i ein Vandross-song kalla «Funky Music (Is a Part of Me)» som The Mike Garson Band brukte å spele før Bowie-konsertane i 1974.
Ein alternativ miks kom ut i 1989 i plateboksen Sound + Vision, men denne vart erstatta av den originale utgåva då boksen kom ut på ny i 2003.
Sjølv om Bowie aldri spelte songen på konsertane sine, vart han øvd inn for at han potensielt skulle spelast under Live Aid-konserten i London i 1985, men i lag med «China Girl», vart han til slutt droppa frå setlista.
Opphav
Luther Vandross hadde skrive ein song kalla «Funky Music (Is a Part of Me)» og arbeidde som korsongar for turneen til Bowie i 1974. Bowie tok med seg Vandross på innspelinga av Young Americans. Under desse innspelingane omarbeidde Bowie og Vandross «Funky Music» til «Fascination», med ein nesten heilt ny tekst av Bowie, og tok han med på albumet. Då Bowie spurte Vandross om løyve til å spele inn «Funky Music» sjølv, svarte Vandross «Kva meiner du med å 'la' deg spele han inn? Eg bur i ein bygning med ein heis som nesten ikkje virkar og du spør meg om eg vil 'la' deg spele inn ein av mine songar?» «Fascination» vart dermed den første songen Vandross skreiv som vart publisert.
Då Vandross skipa si eiga gruppe, Luther året etter, spelte han inn «Funky Music» som det første sporet på det første albumet deira, Luther. I følgje Spin-skribenten Barry Walters er «Funky Music» med originalteksten til Vandross «ein kjærleikssong om musikk.» Musikkskribenten Chris O'Leary skildra teksten som «eit salsargument for han sjølv, eit New York kjas og mas» med tekstlinjer som «I do the singing, just give me a beat» som O'Leary skildrar som «rein George M. Cohan.»
Musikk og tekst
Pegg skreiv at forfattarar som Peter Doggett og O'Leary har skildra inspirasjonen for teksten som eit nattklubbskilt i John Rechy-romanen City of Night, medan Doggett òg identifiserer definisjonen av «fascinasjon» i J.H. Brennan-boka The Occult Reich som eit mogeleg emne for teksten. Pegg skreiv òg at Bowie hadde vore fascinert av ordet «fascination», som òg går att i songen «Changes» frå 1971. I følgje musikkskribenten David Buckley, «'funkar' 'Facination' opp 'strange fascination'-motivet i 'Changes'» og «stadfestar på ny ei trong til å halde fram å gjere, søke, handle, spørre slik det opphavleg var i 'Changes.'»  O'Leary skriv at ei av endringane Bowie gjorde frå den originale teksten til Vandross var å endre skildringa av «ein mann som går ned gata for å leite etter ein bra song, til ein som ser seg om etter ein ny dose dop.»
Mottaking
Allmusic-kritikaren Ned Raggett skildra «Fascination» som «ein dramatisk og tidvis alvorleg groovy song» som «ein kan tenkje seg Nile Rodgers høyrde på i den første tida av Chic.» Buckley meiner songen har det beste riffet på Young Americans. Musikkprofessoren James E. Perone likte vokalprestasjonen til Bowie og meinte han «synte mykje kjensler» utan å ty til overdriven vibrato eller ha «inkonsistent intonasjon.» Raggett skriv at vokalen til Bowie anten «er i lågt toneleie eller nesten kviskrande» og spekulerer i om det var gjort med vilje eller ikkje, og sa at dette fører til at korsongarane vert meir dominerande på refrenget enn det Bowie er.
I popkulturen
Songen vert spelt på den oppdikta radiostasjonen Liberty Rock Radio, med den tidlegare samarbeidspartnaren til Bowie, Iggy Pop som radiovert, for videospelet Grand Theft Auto IV frå 2008. Dette er òg det andre Grand Theft Auto-spelet, etter Grand Theft Auto: San Andreas, som nyttar ein song frå Young Americans (Grand Theft Auto: San Andreas nytta songen «Somebody Up There Likes Me» på den oppdikta radiostasjonen K-DST).
Nederland i Eurovision Song Contest
Nederland debuterte i den aller fyrste utgåva av Eurovision Song Contest i 1956, og var det fyrste landet til å opptre i Eurovision Song Contest, då Jetty Paerl var fyrste artist til å opptre i finalen med songen «De vogels van Holland». Nederland har delteke 62 gongar og er eit av landa med flest deltakingar i Eurovision Song Contest. Nederland har sidan debuten berre stått over tevlinga fire gongar: i 1985 og 1991, då finalane vart arrangert same dag som det er minnedag i Nederland for offera i andre verdskrigen; og i 1995 og 2002 på grunn av dårlege resultat åra før. Nederland har vunne tevlinga fem gongar: i 1957, 1959, 1970, 1975 og 2019.
Opp- og nedturar
Nederland hadde ein svært god start i Eurovision Song Contest og vann tevlinga både i 1957 og 1959. Derimot vart 1960-åra ein svak periode for Nederland, blant anna med tre sisteplassar, der to av dei var sisteplassar med null poeng. Men i 1969 vann Nederland Eurovision Song Contest for tredje gong, ein delt siger saman med Frankrike, Spania og Storbritannia. 1970-åra vart ein god periode for Nederland, med ein fjerdeplass i 1972, tredjeplass i 1974 og sin fjerde siger i 1975. Fram mot tusenårsskiftet hadde Nederland svingande resultat i Eurovision Song Contest, og landet måtte stå over tevlinga i 1995 og 2002 på grunn av dårlege resultat åra før. I åtteårsperioden 2005-2012 kvalifiserte ikkje Nederland seg til éin einaste finale, og ingen andre land har hatt så mange semifinale-deltakingar på rad utan å nå ein finale. Fyrst i 2013 snudde rekkja med dårlege plasseringar, då Anouk tok Nederland til finalen med songen «Birds». Ho kom på niandeplass, noko som var den beste plasseringa til Nederland sidan 1999. Finalen vart også det mest sette programmet i Nederland i 2013, med nesten 5 millionar sjåarar.
I 2014 var Nederland nær ved å vinne sin fyrste siger på nesten 40 år, då duoen The Common Linnets vart nummer to med «Calm After the Storm» - kun slått av Conchita Wurst frå Austerrike. Det nederlandske bidraget fekk 12 poeng frå åtte land – deriblant Noreg. Også i 2016-2019 kvalifiserte Nederland seg til finalen, og i 2019 lykkast det omsider for Nederland å få ein ny siger, då Duncan Laurence gjekk til topps med songen «Arcade». Dette var den femte sigeren til Nederland, og den fyrste sigeren på 44 år. På grunn av sigeren skulle Nederland arrangere tevlinga i 2020, men tevlinga vart avlyst i mars 2020 på grunn av koronavirusutbrotet i Europa. Men EBU beslutta at Nederland skal arrangere Eurovision Song Contest i 2021 i staden.
På grunn av dei gode resultata etter 2013 har Eurovision Song Contest oppnådd høg popularitet i Nederland. I 2015 var finalen i Eurovision Song Contest det mest sette programmet på nederlandsk fjernsyn gjennom heile året. 4,3 millionar sjåarar fekk med seg finalen på tv-kanalen NPO 1. I 2017 var det tilsvarande talet nærare 4,1 millionar sjåarar, og då Nederland vann i 2019, vart finalen sett av 4,4 millionar - ein marknadsandel på 75 prosent.
Fråvær
Nederland er eit av landa med flest deltakingar i Eurovision Song Contest og har berre stått over fire tevlingar. Både i 1985 og 1991 trekte Nederland seg frå tevlinga, ettersom finalane fall på 4. mai – ein nederlandsk minnedag for daude i krigar og konfliktar etter andre verdskrigen. I 1995 og 2002 vart Nederland tvinga til å stå over tevlinga på grunn av dårlege resultat åra før.
I 2000 deltok Nederland, men kringkastaren NOS avbraut sendinga etter éin time på grunn av fyrverkeriulykka i Enschede tidlegare same dag. Også telefonavrøystinga vart avlyst, og difor kom dei nederlandske poenga frå reservejuryen til Nederland.
Vertskap
Nederland har arrangert Eurovision Song Contest fire gongar. Fyrste gongen var i 1958, etter at Nederland vann tevlinga året før. Nederland vann på nytt i 1959, men avstod frå å arrangere finalen i 1960 av økonomiske årsaker. I staden stilte sølvvinnaren Storbritannia opp som arrangør av Eurovision Song Contest 1960 – året då Noreg debuterte i Eurovision Song Contest.
Nederland arrangerte tevlinga for andre gong i 1970, etter å ha vunne i 1960. Sigeren delte dei med Frankrike, Spania og Storbritannia, og Nederland fekk arrangøroppgåva etter ei loddtrekking mellom dei og Frankrike. Spania og Storbritannia var uaktuelle for arrangøroppgåva, sidan dei hadde arrangert dei to føregåande finalane.
I 1976 arrangerte Nederland sin tredje finale, etter at Teach-In vann tevlinga året før med songen «Ding-a-dong». Fjerde og førebels siste gong Nederland arrangerte Eurovision Song Contest var i 1980. Eigentleg var det Israel som skulle arrangere finalen, etter å ha vunne på heimebane i 1979. Israelsk fjernsyn bad difor om å få sleppe arrangørjobben, og etter mykje om og men tok Nederland til slutt på seg oppgåva med å arrangere Eurovision Song Contest i 1980.
Nederland skulle også arrangere Eurovision Song Contest i 2020, men tevlinga vart avlyst i mars 2020 på grunn av koronavirusutbrotet i Europa. I staden vedtok EBU at Nederland skulle arrangere tevlinga i 2021. 16. mai 2020, same dato som finalen i Eurovision Song Contest 2020 skulle ha vore, arrangerte Nederland Eurovision: Europe Shine a Light. Dette var eit direktesendt underhaldningsshow som erstatning for Eurovision Song Contest 2020.
Eurovision: Europe Shine a Light
16. mai 2020 arrangerte Nederland Eurovision: Europe Shine a Light. Dette var eit direktesendt underhaldningsshow som erstatning for Eurovision Song Contest 2020, som vart avlyst på grunn av koronavirusutbrotet. Chantal Janzen, Edsilia Rombley og Jan Smit var programleiarar for sendinga.
Kfar Ruppin
Kfar Ruppin (hebraisk כְּפַר רוּפִּין, tyder 'Ruppindalen') er ein kibbutz i Beit She'an-dalen kring 5 km søraust for Beit She'an nord i Israel. Han er eit medlem av Kibbutzrørsla og høyrer til Emeq ha-Ma'ajanot regionale kommune. I 2006 var folketalet 450.
Historie
Kibbutzen vart grunnlagd i 1938 av «Massad»-gruppa som ein del av tårn og palisade-systemet. Dei første innbyggjarane var emigrantar frå Tyskland, Böhmen og Austerrike. Han vart kalla opp etter Arthur Ruppin, som hjelpte til med å utvikle jødiske busetnader i Israel.
Ilmenau
Ilmenau er ein by og ein kommune i landkrinsen Ilm-Kreis i delstaten Thüringen i Tyskland. Kommunen har ei flatevidd på 198,7 km² og i kring 39 000 ibuarar. Byen ligg på ei slette ved nordaustkanten av Thüringer Wald, 500 meter over havet og 33 km vest om Erfurt. Ilmenau hyser Technische Universität Ilmenau, ein institusjon som utdannar folk til ulike realfag.
Soge
Ilmenau var ein liten by før ein fekk jarnbanesamband i 1879. Det neste hundreåret voks det fram ulike industriar, som sidan 1990 for det meste har gått tapt. Turisme har spelt ei viss rolle heilt sidan Johann Wolfgang Goethe frekventerte staden på tidleg 1800-tal. Fleire verdstoppar i idrettar som bobsleigh, pistolskyting og skiskyting har hatt opphav i Ilmenau, mellom dei Andrea Henkel.
I Can't Read
«I Can't Read» er ein song skriven av David Bowie og Reeves Gabrels for Tin Machine på debutalbumet deira i 1989. Songen vart sidan spelt inn på ny av Bowie og Gabrels i 1997 og framført på konsertane til Bowie seint i 1990-åra.
Bakgrunn
Bowie skildra songen som «full av anger og smerte. Eg forventar at det er når jobbar går galt, og heimen eigentleg ikkje kjennest varm lenger, og du ikkje treng nokon - du latar som du ikkje gjer det  - og du hamnar i ein slik tilstand.»