cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Irina Turova
Aktiv
Foreldra hennar, Robert Ljulko og Galina Turova, hadde begge i si tid sett sovjetrekordar i sprintøvingar og lengdehopp, og teke til saman 28 sovjetiske meistertitlar. 17 år gammal deltok ho sjølv under dei olympiske sommarleikane i Helsingfors i 1952. Her var ho utslått i kvartfinalane på 100 m, før ho sprang fyrsteetappen på Sovjetunionen sitt lag i 4x100 m stafett, ei tevling som enda med fjerdeplass for sovjet-kvinnene.
Turova gjorde eit svært godt meisterskap då EM i friidrett 1954 vart avvikla i Bern i slutten av august månad. På 100 meter sigra ho med tida 11,8 sekundar. Deretter sprang ho Sovjetunionen inn til gull på 4x100 m stafett, saman Vera Krepkina, Rimma Ultikina og Marija Itkina, på tida 45,8. Til siste vart det sølvmedalje på Turova på 200 m, slått av lagkamerat Marija Itkina med eit tidels sekund.
Også under sommar-OL 1956 sprang Turova sistetappen for Sovjetunionen på 4x100 m stafett, til liks med i 1952 vart laget nummer fire i øvinga.
Turovas personlege rekordar var 11,6 (1954) på 100 m og 24,2 (1956) på 200 m.
Ho døydde i Moskva.
Plystrarar
Plystrarar er ein biologisk familie, Pachycephalidae, av små til mellomstore sporvefuglar. Familienamnet plystrarar inkluderer små slekter av pitohuiar i tillegg til 48 artar med fellesnamnet plystrar på norsk. Medlemmene er små til medium i storleik, og har utbreiing i mesteparten av Australasia. Australia og Ny-Guinea ligg i sentrum av mangfaldet, men artar og slekter når òg New Zealand, dei sørlege Stillehavsøyane så langt som til Tonga og Samoa og delar av Asia så langt vest som India.
Skildring
Plystrarar har leveområde i skogshabitat, dei fleste artane lever i regnskogen, særleg innanfor utbreiingsområdet i Asia og Ny-Guinea, men australske artar finst i eit breiare spekter av habitat, inkludert skog, tørre kratt og mangroveskog. Nokre artar er avgrensa til eit bestemt økosystem, medan andre er meir allsidige og kan leve i ei rekkje ulike naturtypar.
Marina Kaljurand
Marina Kaljurand er ein estisk diplomat som var utanriksminister frå 16. juli 2015 til 12. september 2016. Ho vart nominert av Det estiske reformpartiet, men er partipolitisk uavhengig.
Plystrarar
Skildring
Plystrarar er kraftige fuglar med sterke nebb, og gruppa var ein gong kjent som tjukkhovud grunn av den store runde hovuda til mange artar. Fjørdrakta er raudbrun, brun, eller grå hos dei fleste artar. Likevel har nokre artar, spesielt gullplystrar og dei næraste slektningane, lyse fjørdrakter. Eit meir uvanlege trekk ved denne familien er toksin funne i fjører på nokre av Pitohui-artane. Desse giftstoffa er truleg for vern mot parasittar og kan òg tene til å åtvare rovdyr frå å ta fuglane.
Plystrarar er insektetande, plukkar insekt av blad, greiner eller nedfallsblad. Medan insekt utgjer storparten av dietten, beitar dei òg på edderkoppar, ormar, tusenbein, sniglar, og små krabbar, av større artar små virveldyr som froskar, gekkoar og fugleungar. Generelt engasjerer dei seg ikkje i å jage byttedyr i flukt, i staden søkjer dei med nebbet og plukkar bytte. Berre nokre få artar er trekkfuglar, dei fleste attverande er standfuglar i tropiske miljø.
Marina Kaljurand
Kaljurand arbeidde i det estiske utanriksdepartementet frå 1991. Ho var ambassadør til Israel 2004–06, til Russland 2006–08, til Kasakhstan 2007–11 og til USA 2011–14.
I september 2016 gjekk Kaljurand av som utanriksminister for å stille som kandidat ved presidentvalet.
Plystrarar
Skildring
Lite er kjent om forplantingsbiologien for storparten av familien, det ein har av kunnskap kjem frå ei lita mengd australske artar og dei tre Mohoua-artane på New Zealand. Dei er monogame og generelt hekkar dei parvis, men hekkegrupper har vore registrert hos nokre artar.
Me'ona
Me'ona (hebraisk מְעוֹנָה) er ein moshav nord i Israel. Han ligg mellom Ma'alot-Tarshiha og Nahariya og høyrer til Ma'ale Yosef regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 560.
Plystrarar
Skildring
Fleire artar som høyrer til denne familien er framståande songarar.
Me'ona
Landsbyen vart grunnlagd i 1949 av emigrantar frå Nord-Afrika og Romania.
Plystrarar
Artslista
Den nøyaktige avgrensinga av familien har vore usikker, til dømes var slekta Mohoua tidlegare plassert i denne familien basert på ei rekkje morfologiske eigenskapar og studiar i DNA-DNA-hybridisering. I endringa til Clementslista 2014 blei tre artar splitta frå ut frå Pachycephalidae og sett inn i sin nye familie Oreoicidae. Endringane i EBird/Clements Checklist v2016 medverka til at tre artar blei tatt ut og danna sine eigne familiar.
Plystrarar i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Per Øivin Sola
Per Øivin Sola er ein norsk gardbrukar og tidlegare friidrettsutøvar frå Sande i Vestfold. Perioden 1992-2000 vann han 3 NM-gull på 400 meter hekk og i alt 11 NM-medaljar på langhekken/korthekken. Fram til 1997 var han medlem i IF Sturla, frå 1998 representerte han SK Vidar.
Sola sin personlege rekord på 110 meter hekk er frå eit stemne på Lillehammer 3. juni 1997, då vart han klokka i mål på tida 14,28 sekund. Same året vart han norsk meister på 400 meter for fyrste gong, ein prestasjon han gjentok dei to neste åra. Den 12. august 1998 på Bislett stadion i Oslo presterte han sitt liv beste løp på langhekken, tida 51,11 var 0,35 sekund unna noregsrekorden til Petter Hesselberg.
Tristão da Cunha
Tristão da Cunha var ein portugisisk oppdagar og marinekommandant. I 1514 fungerte han som ambassadør frå kong Manuel I av Portugal til Vatikanet, der han leidde ein luksuriøs deputasjon til Roma der han viste paven dei nye erobringane frå Portugal. Han blei seinare medlem av det portugisiske kongelege rådet.
Reisa i 1506
Cunha var fødd i Portugal kring 1460. Han blei utnemnd som den første visekongen i portugisisk India i 1504, men kunne ikkje ta denne stillinga på grunn av mellombels svekka syn.
I 1506 blei han utnemnd til leiar for ein flåte på 15 skip som blei sendt til austkysten av Afrika og India. Fetteren hans, Afonso de Albuquerque, var ansvarleg for ein skvadron på fem fartøy i denne flåten. Dei kom seinare bort frå konvoien. Oppgåva deira var å erobra Sokotra-øya og bygga ei festning der i håp om å stenga handelen i Raudehavet. Dei segla saman før dei nådde Mosambik. I Mosambikkanalen fann dei igjen João da Nova. Han hadde stranda medan han var på veg tilbake frå India. Dei redda han og skipet Flor do Mar, som slutta seg til flåten. Etter ei rekke vellykka angrep på arabiske byar på austkysten av Afrika, drog dei til Sokotra.
På denne reisa oppdaga Tristão da Cunha ei gruppe folketomme øyar i det sørlege Atlanterhavet, om lag 2 816 km frå Sør-Afrika. Sjølv om grov sjø hindra han frå å gå i land, kalla han den største øya opp etter seg, Ilha de Tristão da Cunha, som seinare blei til Tristan da Cunha. Etter å ha oppdaga Tristan da Cunha-øyene landa da Cunha på Madagaskar. Han vitja seinare Mosambik. Under besøket sitt til Brava (der han freista å redusera arabisk integrasjon i det ajuranske riket). Han blei alvorleg såra, og innsåg nederlaget. Tristão følgde rådet han fekk og segla til Sokotra i staden for å erobra øya.
Han markerte seg òg i India i ulike hendingar, som til dømes omleiringa av Cannanore. Den portugisiske garnisonen var på randa av å bli overvelda den 27. august då ein flåte leia av Tristão da Cunhas frå Sokotra dukka opp og frigjorde dei med 300 mann.
Deputasjonen til Roma, pave Leo X
Etter å ha vendt tilbake til Europa blei Tristão då Cunnhas send som ambassadør frå kong Manuel til pave Leo X i 1514 for å presentera dei nye erobringane frå det portugisiske imperiet for han. Den store, luksuriøse deputasjonen med eit hundre og førti personar reiste via Alicante og Mallorca, og kom til Roma i slutten av februar. Dei gjekk gjennom gatene i Roma den 12. mars 1514 i ein ekstravagant prosesjon med eksotiske dyr og indisk rikdom, med mange kledde i «indiske klede». Prosesjonen omfatta ein elefant som heitte «Hanno» som var ei gåve til paven, og dessutan 42 andre dyr, inkludert to leopardar, pantar, nokre papegøyar, kalkunar og sjeldne indiske hestar. Hanno bar på ei plattform av sølv med eit skrin med gåvene til kongen, mellom dei vestar broderte med perler og edelsteinar, og myntar av gull laga for høvet.
Paven tok imot prosesjonen i Castel Sant ' Angelo. Elefanten knelte tre gonger for paven. Deretter gav den indiske elefantføraren hans han ei bøtte med vatn som han spruta med snabelen over dei samla med kardinalane. Den 29. april 1514 hadde portugisarane gjeve frå seg alle gåvene sine, og dei fekk ein bulle signert av paven som sende tilbake rike gåver til kong Manuel. Kongen svarte med ein båt full av krydder og seinare, eit indisk nashorn. Nashornet blei avbilda av Albrecht Dürer i det kjende tresnittet Nashornet i 1515.
Sjølv om Tristão da Cunha aldri overtok stillinga som visekonge av India, blei sonen hans, Nuno da Cunha, den 9. guvernøren i Portugisisk India i 1529.
Grava til Tristão da Cunha ligg i Encarnação-kyrkja i Olhalvo (nær Alenquer).
Nils Olsson Villand
Nils Olsson Villand var den tredje av sønene til Blank-Ola og Ragnhild Ellingsdotter Villand. Han budde på garden Noss i Ål, og er ofte hugsa som Nils Noss. Garden fekk han av Tolleiv Rikandsrud, søskenbarn av Blank-Ola.
Tingbøkene kan fortelja at han Nils var trettekjær og lett hamna i tvistemål med grannar. I 1745 vart han soleis stemna av grannen Klaus Noss for å ha brote husfreden. Det er meldt at broren Torkjell Olsson Villand førte saka for Nils den gongen. Tinget vart halde på Sundre. Seinare vart han og stemna inn av futen i Hallingdal for å ha gått laus på Ola Noss med eit grev, og skadd han i hovudet. Det er og meldt at det vart slagsmål på Noss julaftan 1748.
Segnene har ikkje teke fatt i desse hendingane, etterdi dei ikkje hadde nok av segnstoff i seg.
''I dei store sinna blir det strid for striden si eiga skuld og ikkje for småtings skuld. Nils Villand hadde ingenting av denne stordomen i sinnet. Slagsmålsrogsterne hans lyfter seg ikkje på nokon måte opp over det vanlege, endå om han slo av armen på ein og skadde ein annan i hovudet med grev''. (Reinton: Villandane).
Ene Ergma
Ene Ergma er ein estisk politikar og vitskapskvinne. Ho er professor emerita i teoretisk fysikk og astrofysikk ved Universitetet i Tartu.
Liv og virke
Ergma tok kandidatgraden i fysikk og matematikk ved Statsuniversitetet i Moskva i 1972 og doktorgraden i astronomi ved Insituttet for romforsking i Moskva i 1984. Ho har særleg forska på utviklinga av faste objekt, som kvite dvergar og nøytronstjerner, og på gammaglimt. Ho fekk professorstillinga si ved det dåverande Statsuniversitetet i Tartu i 1988. Ho vart seinare også instituttleiar. Ho emeriterte i 2015.
Ergma var medlem av den estiske riksforsamlinga Riigikogu frå 2003 til 2015, som representant for Res Publica og seinare Isamaa. Ho var riksforsamlingspresident frå 2003 til 2006 og frå 2007 til 2014. Ergma ivra sterkt for eit estisk EU-medlemskap før folkeavrøystinga i 2003, og «kombinerte ein formidabel intelligens med ein jordnær stil som tiltala mange estlendarar», slik to utanlandske journalistar observerte det.
Slireknefamilien
Slireknefamilien (av slire og kne) eller syrefamilien (Polygonaceae) er ein plantefamilie i ordenen Caryophyllales. Han omfattar rundt 1 100 artar fordelt på 46 planteslekter.
Ene Ergma
Liv og virke
Ergma har seinare representert Det estiske reformpartiet i bystyret i Tartu.
Slireknefamilien
Artane i syrefamilien har spreidde, heilranda blad og ei karakteristisk slire av samanvaksne øyreblad rundt kvar ledd i stengelen. Dei undersitjande blomstrane er små og kvite, grøne eller raudlege, og har 3-6 blomedekkblad, 5-9 støvberarar og ein fruktknute med 2-4 griflar. Blomstrane er som regel tvikjønna og sit anten enkeltvis i bladhjørna eller i aksforma blomsterstandar. Frukta er ei trekanta eller flat nøtt som ofte er omslutta av sterkt forstørra blomsterdekkblad. Dei forstørra blomsterdekkblada har som regel store korn midt på.
Ullasundbrua
Ullasundbrua er ei bjelkebru på fylkesveg 150 i Haram kommune i Møre og Romsdal. Brua kryssar Ullasundet mellom Haramsøya og Flemsøya. Den opphavlege brua blei opna i 1969.
Mange bruer må reparerast fordi saltet i sjøvatnet øydelegg betongen og armeringsjernet i bruene. Den gamle Ullasundbrua var så skada at den måtte rivast og bli erstatta av ei ny bru. Dette skjedde i 1998, då brua berre hadde stått der i 29 år.
Ulla fyr ligg like nordvest for brua på Haramsøya.
Sint Eustatius
Sint Eustatius (òg kjent som Saint Eustace og Statia) er ei øy i Karibia som høyrer til Nederland. Øya har status som nederlandsk kommune med særstatus. Sint Eustatius utgjorde til 10. oktober 2010 ein del av Dei nederlandske Antillane. Øya ligg austom Dei amerikanske Jomfruøyane, har ein folkesetnad på 2768, og er kalla opp etter den katolske helgenen Eustachius. Hovudstaden til øya er Oranjestad.
Historie
Øya vart oppdaga av Kristoffer Columbus i 1493 og fleire land gjorde krav på øya i dei neste 150 år. I 1636 vart øya kolonisert av Det nederlandske Vestindiske kompaniet, som anla sukkerplantasjar på øya.
På 1700-talet vart øya kjent som Golden Rock då økonomien fekk eit kraftig oppsving på grunn av at øya ignorering våpen- og handelsembargoen mellom stormaktene, som på den tida var i krig mot kvarandre om blant anna herredømet i Karibia.
Sidan øya selde våpen og ammunisjon til alle som kunne betale, var øya ein av dei få stadene Dei tretten koloniane kunne få kjøpt våpen. Det gode tilhøvet mellom Sint Eustatius og USA førte til ein episode der kommandør De Graaff på øya vedtok å svare på salutt frå det amerikanske skipet USS «Andrew Doria» som vitja øya 16. november 1776. USA gav denne salutten stor publisitet sidan øya de facto hadde anerkjent sjølvstendet til USA.
Storbritannia tok ikkje denne hendinga alvorleg, men fortsette protesten sin mot handelen mellom øya og USA. Handelen mellom desse to var hovudårsaken til han den fjerde engelsk-nederlandske krigen, som vart katastrofal for nederlandsk handel.
Storbritannia okkuperte Sint Eustatius den 3. februar 1781. Kommandør de Graaff som på det tidspunktet ikkje var klår over krigserklæringa, såg raskt at han ikkje kunne kjempe imot angrepsmakta og overgav øya til den britiske admiralen George Brydges Rodney. Ti månader etterpå vart øya erobra av Frankrike, som var i allianse med nederlendarane. Nederland fekk kontroll over øya i 1784.
I sine velmaktsdagar hadde Sint Eustatius ein folkesetnad på opptil 20 000. I tida etter har folketalet gradvis falle ned til 3600.
Lars Olsson Villand
Lars Olsson Villand, fødd 1731, var sjette son av Ragnhild Ellingsdotter Villand, og andre son av Ola Larsson Fossgard. Han sat på garden Grøvo, og er ofte omtala som Lars Grøvo. Han Lars skal ha vore korporal, og kjøpte Grøvo i 1765.
Lars vart gift med Gro Tomasdotter Røo, ætling av Sander Sanderson. Etter kjeldene har Lars vore lite blanda opp i reine slagsmål, men har ofte vore på tinget i pengeærend. Han var ofte formyndar for dei yngre jentene i ætta når fedrane deira var avlidne eller sett fast.
I 1772 stemna han inn Nils Holto til tings, fordi Nils hadde krenkt han i ein smørhandel. Kjelda fortel:
«Lars Willand "skjød herpaa til skields". Men Nils Holo skjød derpaa selv til skields, og igjentog atter sin forrige utladelse med tillæg: "fordie de ikke brugte rættens middel."»
I denne kjelda finn ein prov på at Lars, som fleire av villandane, synte at dei ville bruke sin eigen rett. «Ein ser av tingbøkene korleis folk her uppe gong på gong måtte brenne seg, før dei lærte at det no stod ein rett over deira nevarett.» (Reinton). Slik kan ein og rekne at vørdnaden for Christian den femtes norske lov av 1685 ikkje hadde festa seg heilt i fjellbygdene.
Segnene fortel at Lars kom i trette med lensmannen i Ål, Erik Nerolshaugen. Eit år skal Erik ha teke pant i køyretøyet til Lars, noko som førte til at Lars dreiv på han med kniv. Lars Reinton er inne på at ære og eiga rettsoppfatting er sentrale punkt i segnene og sogene om Lars Grøvo.
Kongsmarihand
Kongsmarihand (Dactylorhiza majalis) er ei plante i marihandslekta Dactylorhiza i orkidéfamilien (marihandfamilien). I Norsk raudliste for artar (2021) er ho vurdert som livskraftig (LC) på grunnlag av den vanlegaste underarten i Noreg.
Systematikk
Artsdatabanken bruker prinsipielt separate navn på ulike taksonomiske nivå. Denne arten har tidlegare ikkje hatt noko norsk namn i Artsdatabanken, men har fått namnet kongsmarihand, eit namn som tidlegare var brukt om nominatunderarten Dactylorhiza majalis ssp. majalis, som ikkje veks i Noreg.
Kongsmarihand er ikkje monofyletisk, men polyfyletisk. Det vil seie at dei ulike orkideane som er klassifiserte her, ikkje er direkte i slekt med kvarandre. Alle er oppstått på same måte, gjennom hybridisering mellom bleikmarihand og engmarihand, men til ulike tider og på ulike stader. Dei har genetiske likskapar, men klassifiseringa er alt anna enn enkel. Orkidear som av somme blir rekna som underartar eller til og med eigne artar, kan av andre bli avfeide som lokale, tilfeldige variantar. Somme forfattarar avviser heile arten majalis og omtalar dei som separate artar.
Underartane i Noreg er:
I Norden finn vi elles:
På Dei britiske øyane finst underartane (der rekna som eigne artar):
Vidare finn vi i Storbritannia:
Artsnamn knytte til majalis-gruppa i Nord-Europa
Ei lang rekkje namn har vore foreslått for svært mange av taksona i denne gruppa, og mange av plantane har vore gitt status som art. Dei fleste av desse artsnamna er no rekna som ugyldige, men somme av dei er framleis i bruk i nasjonal terminologi. Mellom artsnamn som er eller har vore i bruk i Nord-Europa finn vi:
Celebrate
Celebrate kan visa til:
Vukovarska ada
Vukovarska ada er ei øy i Donau i Kroatia nær byen Vukovar.
Medan Jugoslavia eksisterte var øya ein del av Sosialistrepublikken Kroatia. I den kroatiske sjølvstendekrigen okkuperte den jugoslaviske folkearmeen og serbiske paramilitære styrkar øya. I 1991 vart Kroatia sjølvstendig og Badinter-komiteen avgjorde at grensene mellom republikkane i Jugoslavia skulle verte grensa mellom landa, men øya og områda aust i Kroatia var under serbisk kontroll på denne tida.
Etter fredsavtalen i 1998 vart dei austlege områda i Kroatia frigjeve, men øya Vukovar vart verande under serbisk okkupasjon. Ein liknande situasjon oppstod ved Šarengradøya.
The Entertainer av Billy Joel
«The Entertainer» er ein song av songaren Billy Joel gjeven ut som den einaste singelen hans frå albumet Streetlife Serenade i 1974. Singelen nådde 34. plassen på den amerikanske singellista.
Songen er ein kynisk og noko satirisk syn på den flyktige populariteten til ein musikar og korleis musikksmaken i tida endrar seg («Today I am your champion. / I may have won your hearts. / But I know the game. / You'll forget my name. / And I won't be here / in another year / if I don't stay on the charts.»). Dette temaet dukka opp att seinare i songen «It's Still Rock and Roll to Me». Eit anna vers i songen refererer til at ein tidlegare singel av Joel, «Piano Man», vart korta ned frå nesten seks minuttar til litt over tre minuttar for å passe radioformatet betre. I teksten syng han: «It was a beautiful song, / but it ran too long. / If you're gonna have a hit, you gotta make it fit. / So they cut it down to 3:05.» I tillegg var tida på etiketten til 7"-plata med «The Entertainer» 3:05, sjølv om lengda i røynda var 3:11 (og på albumet 3:41). På singelversjonen er det tredje verset klippa bort.
På somme singelutgåver av «The Entertainer» var B-sida «The Mexican Connection».
Snøklokkeslekta
Snøklokkeslekta (Galanthus) er ei planteslekt i påskeliljefamilien.
Artar
I Noreg er desse artane registrerte:
Blue & Lonesome av The Rolling Stones
Blue & Lonesome er det 23. britiske og 25. amerikanske studioalbumet til The Rolling Stones, gjeve ut 2. desember 2016. Det var det første albumet til bandet med berre coverlåtar og det første studioalbumet deira sidan A Bigger Bang i 2005. Trass i den korte lengda på berre kring 43 minuttar, vart albumet gjeve ut som ein dobbel LP. «Just Your Fool», ein song av Buddy Johnson (basert på Little Walter sitt arrangement), kom ut som den første singelen frå albumet den 6. oktober. Eric Clapton spelar gitar på to songar.
Bakgrunn
Blue & Lonesome vart spelt inn på berre tre dagar i desember 2015. I april 2016, under lanseringa av Rolling Stones sitt Exhibitionism, stadfesta bandet at det nye albumet deira skulle kome ut på hausten. Richards sa at albumet kom til å innehalde «mykje Chicago blues». Eric Clapton spelar gitar på to songar. Han spelte inn sitt eige album i same studioet då The Stones var der, og vart spurt om han ville spele på eit par spor. Albumet består berre av blues med songar av artistar som Howlin' Wolf og Little Walter.
Dette var det første albumet sidan Dirty Work (1986) der Jagger ikkje spelar gitar. På plateomslaget er han likevel avbilda med gitar. Det er òg det første albumet sidan It's Only Rock 'n Roll (1974) der Richards ikkje syng solovokal.
Marknadsføring
Den 6. oktober 2016 endra Rolling Stones «tunge- og leppe»-logoen frå albumet Sticky Fingers frå raudt til blått.
Den 8. november 2016 gav Rolling Stones ut ein video for «Hate to See You Go».
Den 25. november 2016 gav dei ut ein avgrensa elektrisk blå 10" vinylsingel med «Ride 'Em on Down» i høve Record Store Day Black Friday 2016. Songen er ein versjon av Eddie Taylor sin «Ride 'Em on Down» frå 1955.
Babe I'm Gonna Leave You
«Babe I'm Gonna Leave You» er ei folkevise skriven av Anne Bredon (då kjend som Anne Johannson) seint i 1950-åra. Han vart spelt inn av Joan Baez (tilskriven som «tradisjonell») og gjeven ut på albumet hennar Joan Baez in Concert, Part 1 i 1962, samt av det engelske rockebandet Led Zeppelin, som gav han ut på debutalbumet Led Zeppelin i 1969. Andre tolkingar av Bredon-songen er versjonar av The Plebs (1964 Decca Records UK/MGM Records USA), The Association i 1965 (som òg gav ut eit konsertopptak i 1970) og Mark Wynter i 1965. Quicksilver Messenger Service spelte ein variasjon av songen i 1967. Det walisiske bandet Man spelte seinare QMS-songen på album Maximum Darkness i 1976.
Blue & Lonesome av The Rolling Stones
Marknadsføring
Den 1. desember 2016 gav dei ut ein video for «Ride 'Em on Down». Skodespelaren Kristen Stewart køyrer i videoen gjennom Los Angeles i ein blå 1968 Ford Mustang Fastback.
Babe I'm Gonna Leave You
Joan Baez-versjonen
Medan ho var student ved UC-Berkeley kring 1960, spelte Anne Bredon på eit folkemusikkshow på radioprogrammet The Midnight Special på KPFA, der ho song «Babe, I'm Gonna Leave You». Den andre visesongaren som var gjest på The Midnight Special, Janet Smith, tok opp songen og utvikla han vidare og spelte han på konsertar ved Oberlin College. Ein av desse konsertane vart sett av Joan Baez. Baez bad Smith om å sende ho ei innspeling av songane hennar, med mellom anna «Babe, I'm Gonna Leave You», som Baez så starta å spele sjølv. Det vart opningssporet på Joan Baez in Concert, Part 1. Opphavleg vart ikkje songen tilskriven nokon, men etter at Smith kontakta Bredon, som stadfesta at ho hadde skrive songen, vart seinare innspelingr av songen av Baez tilskriven Bredon.
Blue & Lonesome av The Rolling Stones
Lovord
Den 28. januar 2018 fekk Blue & Lonesome Grammyprisen for beste tradisjonelle bluesalbum.
Medverkande
Frå AllMusic.
Babe I'm Gonna Leave You
Led Zeppelin-versjonen
Det er rykte om at Page spelte inn ei anna utgåve av songen, med Steve Winwood, i 1968, som aldri er gjeven ut.
Blue & Lonesome av The Rolling Stones
Medverkande
The Rolling Stones
Babe I'm Gonna Leave You
Led Zeppelin-versjonen
1:43 ut i songen kan ein svakt høyre i bakgrunnen Plant synge «I can hear it calling me», like før han syng same linja med fullt volum. Dette er lekkasje frå vokalen til Plant på lydsporet for trommene, som vart spelt inn live med fullt band.
Bandet spelte songen på konsertane sine i 1969, og henta han først fram att då Page and Plant heldt konsertar i 1998, då i ein ni minuttar lang versjon.
Blue & Lonesome av The Rolling Stones
Medverkande
Andre medverkande
Lawdar-distriktet
Lawdar-distriktet  er eit distrikt i Abyan guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 88 155 innbyggjarar.
Blue & Lonesome av The Rolling Stones
Medverkande
Produksjon og teknisk
Lawdar-distriktet
Historie
I oktober 2010 var det opprør i Lawdar. Ein konvoi med militæroffiserar vart send frå Hadramaut for å få orden. Duseinvis vart drepne i Lawdar-distriktet i konfliktar mellom jihadistar og hæren.
Babe I'm Gonna Leave You
Led Zeppelin-versjonen
Ein konsertversjon vart filma på Danmarks Radio i Gladsaxe i Danmark, den 17. mars 1969, og finst på Led Zeppelin DVD (2003).
Plateprodusent Rick Rubin har sagt om songen: «Det er ein song med eit klassisk karakter som òg verkeleg rockar. Han tar deg verkeleg med på tur.» Songen vart nytta i ein episode av One Tree Hill kalla «The Show Must Go On» i 2006.
Andre versjonar
Tilskriven Page/Plant/Bredon
Elisabeth Görgl
Aktiv
Görgl markerte seg fyrste gongen i verdscupen den 5. januar 2003, då ho kom på andreplass i eit slalåmrenn i Bormio. Ho deltok i VM i alpine greiner 2003 og 2005, i den sistnemnde meisterskapen vart ho nummer sju i storslalåm og åtte i kombinasjonen, samt under Vinter-OL 2006, utan å vinne meisterskapsmedaljar.
Ei heller ved verdsmeisterskapen 2007 i Åre lukkast ho å melde seg på i medaljestriden. Den 12. januar 2008 i Maribor kunne ho derimot notere ned den fyrste triumfen i verdscupen. 15. mars same året vann ho i Bormio på ny, begge gongar kom sigrane i storslalåm. Gjennom 2008-sesongen enda ho opp som nummer to i både storslalåm- og super-G-cupen. Totalt vart ho nummer fire i verdscupen i alpine greiner 2008, hennar fremste plassering i konkurransen om den store FIS-pokalen.
Under VM i alpine greiner 2009 vann Görgl si fyrste meisterskapsmedalje då ho tok bronsen i superkombinasjonen. Året etter vann ho bronsemedaljar i både storslalåm og utfor under Vinter-OL 2010 i Vancouver.
Erik Segerstedt
Erik Segerstedt er ein svensk songar. Han enda på andreplass i Idol 2006. Året etter vart han med i gruppa E.M.D., saman med Idol-deltakarane Danny Saucedo og Mattias Andréasson.
Melodifestivalen 2013
19. november 2012 vart det kjend at han vil delta i Melodifestivalen 2013. Der skal han framføre songen «Hello Goodbye», saman med Tone Damli. Dei skal starte i den andre semifinalen.
Cathedral Peaks
Cathedral Peaks er eit ulendt fjellmassiv nedanfor fleire kjenneleg fjelltoppar, nord for Lubbock Ridge. Dei strekkjer seg om lag 8 nautiske mil langs austsida av Shackletonbreen. Frå isbreen liknar toppane spir og tårn på ein katedral. Dei vart namngjevne av F. Alton Wade, som arbeidde i området som leiaren for gruppa frå Texas Tech til Shackletonbreen, 1962–63.
Henrique Capriles Radonski
Henrique Capriles Radonski er ein venezuelansk politikar som var leiar for partikoalisjonen Primero Justicia. Capriles var ordførar i kommunen Baruta frå 2000 til 2008 og guvernør i delstaten Miranda frå 2008 til 2017. Han stilte som presidentkandidat i 2012, me ntapte for den sitjande presidenten Hugo Chávez.
Atle McAdam
Atle McAdam er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Oslo. Åra frå 1995 til 2011 tok han ti NM-medaljar på 400 meter hekk, tre i gull. Han var norsk rekordhaldar i øvinga frå 2003 til 2013 og medlem i IK Tjalve.
Aktiv
McAdam vart norsk meister på 400 m hekk fyrste gongen i 2000. Sidan vann han NM-gull i 2002 og 2004. 31. mai 2003 sletta han Petter Hesselberg sin 19 år gamle noregsrekord i øvinga då han i Florø kom i mål på tida 50,67 sekund. Den nye noregsrekorden gjaldt i 10 år og 3 veker, til dess Øyvind Kjerpeset vart fyrste nordmann under 50 sekund på langhekken.
Kožara
Kožara (serbisk Кожара) er ei elveøy (ada) i Serbia på venstre breidda til Donau. Øya høyrer til byen Beograd og kommunen Palilula.
Kožara er forma som ein trekant og ligg i Banat-delen av kommunen, mellom Donau og Jojkićev Dunavac-kanalen. Kožara dekkjer eit område på 0,44 km² og namnet på serbisk tyder « lêr(øya)».
Øya er utsett for flaum og er fullstendig dekt av myrområde og skog. Her er ingen innbyggjarar.
One Day It Will Please Us to Remember Even This
One Day It Will Please Us to Remember Even This er det tredje studioalbumet til det amerikanske glampunkbandet New York Dolls og kom ut 25. juli 2006 på Roadrunner Records. Det var den første utgjevinga til bandet med originale songar sidan Too Much Too Soon (1974) og det høgast plasserte albumet deira så langt. Tittelen på albumet er ein referanse til til Vergil sin Aeneis, 1.203: forsan et haec olim meminisse iuvabit.
I Still Miss Someone
«I Still Miss Someone» er ein song skriven av Johnny Cash og nevøen hans Roy Cash jr. og opphavleg spelt inn av Johnny Cash, i 1958 som B-sida til «Don't Take Your Guns to Town».
One Day It Will Please Us to Remember Even This
Det var fleire gjesteartistar på albumet som Michael Stipe, Tom Gabel og Iggy Pop. Ei spesialutgåve av albumet vart gjeven ut med bonusspor «Seventeen» med bluesmusikaren Bo Diddley og DVD med dokumentar om innspelinga av albumet kalla On the Lip.
I Still Miss Someone
Historie
Cash framførte «I Still Miss Someone» i At Folsom Prison, og songen er med på dei fleste konsertalbuma etter 1960-åra av Cash. Cash spelte òg inn songen på ny i studio ved fleire høve for Columbia og Mercury Records.
One Day It Will Please Us to Remember Even This
Albumet nådde 129. plass på albumlista i USA og fekk generelt god kritikk. På Metacritic, som gjev ein normalisert rating opp til 100 av meldingar frå kjende kritikarar, fekk albumet ein score på 75.
I Still Miss Someone
Andre versjonar
Stevie Nicks spelte inn songen i 1989 på albumet hennar The Other Side of the Mirror og det same gjorde i Nanci Griffith i 1998 på albumet hennar Other Voices, Too (A Trip Back to Bountiful).
Jimmy Buffett framførte songen som ein hyllest til Cash i White River Amphitheatre i Auburn i Washington den 16. september 2003, fire dagar etter Cash døydde. Før han spelte songen sa Buffett at det var favorittsongen hans av Johnny Cash song. Opptaket kom ut på konsertalbumet Live in Auburn, WA. Gram Parsons og International Submarine Band spelte inn songen på det einaste albumet deira, Safe at Home. Brenda Lee spelte inn ein versjon som B-side på singelen hennar «Truly, Truly True» i 1964. Joan Baez spelte inn «I Still Miss Someone» i 1964 på albumet hennar Joan Baez/5.
Songen vart spelt av Linda Ronstadt på det sjølvoppkalla albumet hennar frå 1971 på Capitol Records. Han vart spelt av Leo Kottke i 1991 på albumet hans, Great Big Boy på Private Music. Troy Cassar-Daley spelte inn songen på albumet sitt Borrowed & Blue i 2004. Det britiske folkrockbandet Fairport Convention spelte inn songen i 1968 for ei BBC-radioinnspeling. Denne versjonen kom ut på albumet deira Heyday: the BBC Radio Sessions 1968–69.
Suzy Bogguss spelte inn songen med Chet Atkins i 1994 på albumet Simpatico.
Ma'ain-distriktet
Ma'ain-distriktet er eit distrikt i Amanat Al Asimah guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 265 269 innbyggjarar.
Šarengradska ada
Šarengradska ada (Šarengradøya) er ei i Donau i Kroatia, nær byen Šarengrad.
Under Jugoslavia var øya ein del av Sosialistrepublikken Kroatia. Under den kroatiske sjølvstendekrigen okkuperte den jugoslavisk folkearmeen og serbiske paramilitære styrkar øya. I 1991 vart Kroatia sjølvstendig og Badinter-komiteen avgjorde at grensene mellom republikkane i Jugoslavia skulle verte grensa mellom landa, men øya og områda aust i Kroatia var under serbisk kontroll på denne tida.
Etter fredsavtalen i 1998 kom Baranja og austlege område av Slavonia tilbake til Kroatia, men øya Šarengrad, samt øya Vukovarska ada vart verande under serbisk okkupasjon.
I 2002 opna den serbiske armeen eld frå øya mot presidenten Vukovar-Syrmia fylke, Nikola Safer og eskorten hans då han var på veg til eit møte med kollegaer i Serbia. Dette skjedde trass i at følgjet hadde fått offisiell serbisk løyve til møtet.
I 2004 trekte Serbia styrkane sine tilbake frå øya, og erstatta dei med serbisk politi, så kroatar har i dag høve til å vitje øya.
Serbarane meiner at sidan øya ligg nærare den serbiske breidda av Donau enn den kroatiske, så høyrer ho til Serbia. Kroatane følgjer derimot avgjersla til Badinter-komiteen, som gjer øya til ei kroatisk øy.
Sander Sagosen
Sander Sagosen er ein norsk handballspelar frå Trondheim som vann sølv med Noreg under Handball-VM 2017 i Frankrike. Frå sommaren 2017 var han spelar på handballaget til den franske idrettsklubben Paris Saint-Germain. Tidlegare har han vore aktiv i norske Charlottenlund, Kolstad, Haslum og danske Aalborg. Per 1.11.2017 hadde Sagosen delteke i 66 landskampar og skåra 245 mål.
Netu'a
Netu'a (hebraisk נְטוּעָה, tyder 'Planta') er ein moshav nord i Israel. Han ligg nær den libanesiske grensa og høyrer til Ma'ale Yosef regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 251.
Landsbyen vart grunnlagd i 1966 av innbyggjarar frå andre lokale moshavar som ein del av planen om å byggje ut jødiske busetjingar i Galilea. Han vart grunnlagd på landområdet til den palestinske landsbyen Dayr al-Qassi
Juledekorasjon
Juledekorasjon eller juleutstilling er ei oppstilling eller arrangement av ulike pynteelement i samband med jul. Slike utstillingar kan finnast på fleire ulike stader og ha mange føremål, som å skapa julestemning, trekka til seg folk, knyta saman lokalsamfunn, visa fram rikdom, samla inn pengar til veldedige føremål eller selja varer.
Juledekorasjonar kan innehalda ulike former for eller framstillingar av julepynt, juletre, blomar og grønt, levande eller elektriske lys, julefigurar, vintereffektar som pyntesnø og diverse andre element som kan minna om jul, lys eller vinter.
Det er vanleg å laga juledekorasjonar i heimar, institusjonar, offentlege stader og ulike verksemder som butikkar, stormagasin og kjøpesenter. Ein kan setja opp juledekorasjonar i oktober, november eller desember. Dei blir gjerne tekne ned ein gong i januar. Større dekorasjonar kan ha ei offisiell opning utført av til dømes ein kjendis, politikar eller annan lokal person.
Julekrybber
Julekrybber er utstillingar med figurar frå juleevangeliet og ulike tilleggsfigurar. Julekrybber eller presepio blei utbreidde i Italia på 1500-talet, og utvikla seg frå enkle framstillingar av Jesusbarnet i ei krybbe med to dyr rundt til rike tablå av figurar og bygningar tilknytt den bibelske forteljinga og sitt eige nærmiljø. Julekrybbene blei opphavleg sette opp i kyrkjer nær altaret, men blei seinare attraksjonar i husa til framståande adelsfolk. Det finst i dag ei rekkje ulike variasjonar over krybbene, som Weihnachtsberg (julefjell) frå Tyskland og Tsjekkia, papirový betlém eller 'papirkrybber' frå Tsjekkia, szopka frå særleg Kraków i Polen, og caganer-tradisjonen frå Catalonia.
Doris Bay
Doris Bay er ei lita bukt like søraust for Saint Andrews Bay, langs nordkysten av Sør-Georgia. Namnet går attende til kring 1929.
Bjarte Myrhol
Bjarte Myrhol er ein norsk handballspelar frå Oslo som var kaptein på Noregs landslag som vann sølv under Handball-VM 2017 i Frankrike. Sidan 2015 spelar han på det danske handballaget Skjern. Tidlegare har han vore aktiv i norske Sandefjord TIF, ungarske Veszprém og dei tyske laga Nordhorn og Rhein-Neckar. Linjespelaren har delteke i 208 landskampar og skåra 630 mål.
Kieran Kane
Kieran Kane er ein USA-amerikanske countryartist og eigar av Dead Reckoning Records, eit sjølvstendig plateselskap. Mellom 1986 og 1990 utgjorde han og Jamie O'Hara duoen The O'Kanes, som fekk sju singlar inn på den amerikanske Billboard Hot Country Singles-lista, inkludert «Can't Stop My Heart from Loving You» som gjekk heilt til topps. I tillegg hadde Kieran Kane ei rekkje solosinglar på Asylum Records in 1982. Etter The O'Kanes vart oppløyst i 1990, har både O'Hara og Kane spelt inn soloalbum kvar for seg.
2060 Chiron
2060 Chiron er ein asteroide i det ytre solsystemet med bane mellom Saturn og Uranus. Han er særs lyssvak med storleiksklasse 18. Chiron vart oppdaga av Charles T. Kowal i 1977. Middelavstand frå sola er 13,7 AU og omlaupstida er 50,7 år. Sjølv om han ligg langt utafor asteroidebeltet er han klassifisert som ein asteroide, og høyrer til gruppa kalla kentaurane, som er mindre planetar og asteroidar i bane mellom asteroidebeltet og Kuiperbeltet. Chiron er omgjeve av ein lyssvak koma slik som kring ein komet og han er kalla opp etter ein vis kentaur (Kheiron) som var læraren til Akhillevs.
Kristian Bjørnsen
Kristian Bjørnsen er ein norsk handballspelar frå Stavanger som vann sølv med Noreg under Handball-VM 2017 i Frankrike. Sidan 2017 spelar han på den tyske handballklubben Wetzlar. Tidlegare har kantspelaren vore aktiv i norske Stavanger, Fyllingen og svenske Kristianstad. Bjørnsen har pr 1.11.2017 delteke i 82 landskampar og skåra 376 mål.
Aserbajdsjans olympiske komité
Aserbajdsjans olympiske komité (aserbajdsjansk: Azərbaycan Milli Olimpiya Komitəsi, AZMOK) er den nasjonale olympiske komité for Aserbajdsjan, grunnlagt i Baku i 1992 av representanter for aserbajdsjanske idrettsforbund.
Nicole Hosp
Nicole Hosp er ein austerriksk tidlegare alpin skirennar frå Ehenbichl i Tirol. Ho vann verdscupen i alpine greiner 2007 og vart verdsmeister i storslalåm same sesongen, samt i lagøvinga i 2013 og 2015. I åra frå 2003 til 2015 sikra ho seg i alt 12 medaljar i ulike verdsmeisterskap og olympiske leikar; tre gull-, fem sølv- og fire bronsemedaljar.
Aktiv
Hosp debuterte i den alpine verdscupen i eit slalåmrenn i Garmisch-Partenkirchen 18. februar 2001. Den 26. oktober 2002 vann ho storslalåmrennet i sesongopninga i Sölden. Under VM i alpine greiner 2003 i St. Moritz tok ho sølvmedaljen i kombinasjonen og bronsen i slalåm-tevlinga. Ved alpint-VM 2005 i Santa Caterina vart ho nummer fem i storslalåm, og deltok i slalåm for Austerrike i lagtevlinga, noko som enda med sølvmedalje.
Ho var lenge spesialist i dei tekniske øvingane, slalåm og storslalåm, men 20. januar 2006 deltok ho for fyrste gong i eit verdscuprenn i super-G, og enda på tredjeplass. Under Vinter-OL 2006 tok ho sølv i slalåm, svenske Anja Pärson vann gullet.
Daraa-distriktet
Dar'a-distriktet (arabisk منطقة درعا) er eit distrikt (mantiqah) i Syria som administrativt høyrer til Daraa guvernement. I folketeljinga i 2004 hadde det eit folketal på 428 681. Det administrative senteret er byen Daraa.
Nicole Hosp
Aktiv
I VM i alpine greiner 2007 i Åre vart Hosp verdsmeister i storslalåm, og tok bronsemedaljen i utfor. Gjennom 2007-sesongen viste ho seg som verdas beste kvinnelege alpinist og tok heim verdscup-pokalen for 2007 med 1572 poeng, 90 fleire poeng enn landskvinna Marlies Schild.
Daraa-distriktet
Inndelingar
Distriktet Daraa er delt inn i åtte underdistrikt eller Nāḥiyas (folketala er frå folketeljinga i 2004):
Nicole Hosp
Aktiv
Den 30. november 2014 sigra Hosp i sitt 12. renn i verdscupen, nærare sju år etter den forrige rennsigeren. Ho vann då slalåmrennet i Aspen, nesten på dagen seks år etter ho vart skadd same staden. I VM i alpine greiner 2015 kneip ho sølvmedaljen i den alpine kombinasjonen og tok gull i lagøvinga. Ved sesongslutt la ho opp som skirennar.
Handball under Sommar-OL 2020 – Menn
Handball under Sommar-OL 2020 for menn vil finne stad frå 24. juli til 7. august 2021 i Yoyogi National Gymnasium i Tokyo. Tolv nasjonar deltek i turneringa. Laga vart delt inn i to gruppar med seks lag, der dei spelar kampar mot kvarandre. Dei fire beste laga frå kvar gruppe avanserer til kvartfinalen. Dei tapande semifinalistene spelar bronsefinale, medan vinnarane spelar finale.
Innleiande runde
Alle klokkeslett er oppgjevne etter lokaltid (UTC+09.00).
Gruppe A
---
-
Gruppe B
---
-
Kvartfinalar
-
Øystein Ekroll
Øystein Ekroll er ein norsk arkeolog og forskar. Han har magistergrad i nordisk mellomalderarkeologi ved Universitetet i Bergen frå 1986. I dag er han førsteamanuensis ved Nidaros Domkirkes Restaureringsarbeider, der han har arbeidt sidan 1992.
Handball under Sommar-OL 2020 – Menn
Kvartfinalar
---
Øystein Ekroll
Ekroll er spesialist på bygningsarkeologi, og har arbeidt med konservering av steinbygg og ruinar i heile landet, mellom anna mellomalderruinane i Gamlebyen i Oslo. Han medverka til oppbygging av museet i Erkebispegården i Trondheim (opna 1997). Ekroll har delteke i ved ei rad utgravingar i Noreg og Hellas, og har publisert artiklar og bøker om bygningshistorie i mellomalderen.
Handball under Sommar-OL 2020 – Menn
Kvartfinalar
--
Semifinalar
---
Alfred Hagn
Alfred Obert Hagn var ein norsk målar, spion, forfattar og kyrkjerestauratør. Hagn, som voks opp i Stavanger, Chicago og Kristiania, heitte opphavleg Hagen, men skifte seinare etternamn til Hagn. I tida før første verdskrigen var han kunstmålar og kubist, truleg den første i Noreg, men han fekk liten suksess. I 1916 blei han rekruttert som spion for tysk etterretningsteneste, men blei arrestert året etter av MI5 i London og dømd til døden. Han blei til slutt friteken og slapp ut av britisk fengsel i 1919. Frå 1920 til 1945 arbeidde han som kyrkjerestauratør for Riksantikvaren. Under andre verdskrig blei han medlem av NS, medlem av Kulturtinget og medhjelpar for den tyske SS-organisasjonen Ahnenerbe i Norge. Etter krigen blei han dømd for landssvik.
Barndom
Alfred Hagn blei fødd som Alfred Obert Hagen i 1882 i Odda. Foreldra var kjøpmannen Åsmund Olsen Hagen (1882–1886) og kona Julie Marie Hagen f. Helland (1857–1933). Faren døydde då Alfred berre var tre år gamal. Kort tid etter dødsfallet flytte han med mora til hennar heimby, Stavanger. Resten av livet hadde Hagn likevel tette band til Odda og fjellbygda Røldal. Røldal var heimbygda til faren, der familien hadde mykje slekt. Hagn tilbrakte mange somrar i Røldal og var nært knytt både til bygda og stavkyrkja der.
Før 1890 blei Alfred Hagn og mora medlemmer av Adventistkyrkja og flytte i 1890 til adventistanes hovudkvarter i Battle Creek i Michigan i USA. Mora blei innrullert på sjukepleiarskulen ved Battle Creek Sanitarium, den enorme kurstaden som adventistkyrkja hadde der. Denne institusjonen blei leidd av den berømte legen John Harvey Kellogg. I denne perioden gjekk Hagn også på skule i Chicago. Han og mora budde i Amerika i fem år, heilt til Julie Hagen vart tvungen til å dra til Noreg i 1895 av helsemessige grunnar. Amerikaopphaldet skulle prega Alfred Hagn for livet, og han var amerikavennleg og tenkte alltid på engelsk som sitt andre morsmål.
Modernistisk kunstnar
Etter at han kom tilbake til Noreg utdanna Hagn seg til gravør og budde ei rekkje stader, blant anna Stavanger, Kristiania og Røldal. Han flytte tilbake til USA i 1905, denne gongen åleine, han akta å livnæra seg som teiknar. Han returnerte allereie året etter og bestemte seg for å bli kunstmålar. I åra 1905-06 gjekk han på Harriet Backers målarskule i Kristiania, og besøkte også kunstakademiet i København. Det var i denne perioden at han endra etternamn frå Hagen til det meir moderne og fikse Hagn. I åra 1910-13 hadde han tre lengre opphald i det internasjonale kunstnarmiljøet på Montparnasse i Paris. Det var ein så å seia obligatorisk del av utdanninga til dei som ønskte å bli moderne kunstnarar den gongen. Hagn deltok på Haustutstillingane kvart år frå 1912–16 til mildt sagt blanda kritikkar. Han deltok på utstillinga Salon des Indépendants i Paris i 1914. Hagn er i dag innkjøpt av Nasjonalgalleriet, og nyt ein viss vørdnad for si rolle i kunsthistoria; måleria dukkar av og til opp på kunstauksjonar. Som kunstnar var han i tida før første verdskrigen ein utprega modernist, noko som gjorde han omstridt. Han kom tilbake frå Paris kubist, og noko seinare, i 1917, ble han skildra som landets då einaste futurist. Hagn var særleg inspirert av den russiske målaren og kunstteoretikaren Vasilij Kandinskij, både når det galdt målarstil og kunstfilosofi. I 1916 gav han ut ei dels sjølvbiografisk novellesamling med tittelen Skilderier. Han skreiv også reisebrev og artiklar for fleire aviser, blant anna Bergens Tidende, Dagbladet og Ukens Revy.
I desse åra vanka han i Kristianias kunstmiljø, og hadde blant anna Per Reidarson, Reidar Mjøen, Pauline Hall, Ernst Harthern og Kristen Gundelach blant sine vener. Han blei også hjelpt av forfattaren Vilhelm Krag.
Spion for tyskarane under første verdskrigen
Etter 1913 budde Alfred Hagn i Kristiania, og om somrane arbeidde han som restaureringsassistent ved Røldal stavkyrkje. Der tok han del i eit tyskvennleg kunstnarmiljø rundt redaktør Victor Mogens og hans blad Ukens Revy, som han også skreiv for som journalist. Under krigen kom han i kontakt med etterretningtenesta til Den tyske keisarlege flåten, Nachrichtenabteilung, og hausten 1916 blei han verva som tysk spion, og fekk i oppdrag å reisa til London. Tyskland dreiv ei stor etterretningsverksemd i Noreg, på grunn av landets skipsfart og rolla det spelte som inngangsdør til Storbritannia. Hagn reiste under dekke av å vera korrespondent for Dagbladet, dette oppdraget fekk han gjennom venen Reidar Mjøen. Han fekk då med seg anbefalingar til britiske styresmakter frå sjefredaktør Einar Skavlan i Dagbladet, utanriksminister Nils Claus Ihlen, og Benjamin Vogt, som var norsk minister i London. Hagn kom fram til London i april 1917, men blei arrestert allereie 24. mai av den britiske kontraetterretningstenesta MI5 på hotellet han budde på i London. Tipset kom opphavleg frå det norske Opdagelsespolitiet, som var leidd av Joh. Søhr. Dette går fram av nedgraderte britiske dokument, først frigjevne på 1990-talet.
Arrestasjonen av Hagn var ein pinleg affære, både for dei involverte personleg og for nasjonen Noreg. Frå norsk side prøvde ein difor å leggja lok på saka, men noko kom likevel ut etter at det britiske War Office valde å lekkja saka ut i pressa som ei åtvaring til Noreg. Kombinasjonen av leiande norske embetsmenn og pressefolk klarte likevel å leggja bortimot fullstendig lok på saka, og ho endte som små notisar i avisene.