cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Floreanaspottefugl
Skildring
Floreanaspottefugl har middels storleik i den biologiske slekta si, med kroppslengd på 25–26 cm og kroppsvekt på ca. 59 til 66 gram, hannfuglar er dei tyngste. Fjørdrakta har gråbrun overside og nær kvit krage og underside. Eit mørkt felt med diffus avgrensing på brystsidene er godt synleg. Nebbet er gråsvart og nedbøygd, beina er mørk grå.
I dag er leveområdet for dei attlevande individa dei små øyane Gardner og Campeón like ved Floreana sør i Galápagosøygruppa. Habitatet er karrig og tørt med innslag av låg kystvegetasjon av trevekster og treliknande kaktus. Dei er beitar mest på bakken og er altetande, men er hovudsakleg insektetarar.
Hekkinga føregår i grupper på typisk 4-5 medlemmar som samarbeider om å hevde eit territorium.
Gaustadbekkdalen
Gaustadbekkdalen er eit strøk i bydel Nordre Aker i Oslo. Gaustadbekkdalen er avgrensa av Ring 3 i nord, Vestgrensa t.o.m. Trimveien i aust, Sognsvannbekken i vest, og Sognsvannsbanen og Rasmus Winderens veg i sør. Dermed grensar strøket til Gaustad i nord, Sogn i aust, Blindern i søraust og Vinderen i sør og vest, der strøket sluttar ved Blindern stasjon.
UiO og forsking er særs rådande i Gaustadbekkdalen, området vart allereie i 1952 gjennom eit vedtak i Stortinget bandlagt til forsking og undervising.
Namn og geografi
Gaustadbekkdalen er eit dalsøkk som ligg sør for det gamle Gaustadjordet, og naturleg nok ved Gaustadbekken.
Som følgje av bygginga av Ole-Johan Dahls hus går Gaustadbekken no langs bakkeplan. Dei siste femti åra har han gått under bakken i røyr.
Busetnad
Så langt er det bygt fire bygg, alle ligg sør for Problemveien:
Området har òg sin eigen t-banestasjon og trikkehaldeplass som er oppkalla etter Forskingsparken: Forskingsparken stasjon. Heilt i strøkgrensene finn ein òg Blindern t-banestasjon og Gaustadalléen trikkehaldeplass.
Vidare utbygging
Det til nye forskings- og undervisingsbygget for livsvitenskap, kjemi og farmasi på UiO skal byggjast her frå 2019 til 2024. Med eit areal på 66.000 kvadratmeter vert det det største universitetsbygget i Noreg. Dei samla kostnadene for bygget ved byggjestart var estimerte til 6,8 millardar kroner.
Studentvelferd
Heilt i nordaust (i Trimvegen) har studentane hatt velferdstilbod sidan siste halvdel av 90-talet. Her finn ein idrettsbygget Domus Athletica (1996) som gav namn til Trimvegen, og Vestgrensa studentby (1999).
Constantina
Constantina (fødd kring 320, død 354) var dotter av Konstantin den store av Romarriket og seinare rekna som ein kristen helgen. Ho blir også kalla Constantia og Constantiana, og i seinare kjelder Costanza og Constance.
Constantina levde på ei tid då det var strid om herredømet over Romarriket, også innanfor keisarfamilien. Samtidig var riket i ferd med å få kristendommen som statsreligion. I samtida var Constantina knytt til konfliktar om maktutøving og skulda for å vera blodtørstig. I ettertid som helgen er ho blitt rekna som ein god kristen.
Eastern Air Lines
Eastern Air Lines var eit flyselskap frå USA som vart grunnlagt i 1926 og som gjekk konkurs i 1991. I 1977 vart Eastern Air det fyrste flyselskapet i USA med fly frå den europeiske fabrikanten Airbus.
Flåte
Eastern Air Lines hadde blant anna følgjande flytypar i sin flåte:
Marquee Club
Marquee Club er ein legendarisk musikk-klubb i London i England.
Då han opna i 1958 på 165 Oxford Street var det primært jazz som vart spelt der. The Rolling Stones heldt sin aller første konsert der 12. juli 1962.
60-talet
I 1964 flytta Marquee til den mest kjende plassen, 90 Wardour Street, der dei aller fleste større rockebanda i England spelte dei neste 25 åra. Band som The Moody Blues, The Who, Yes, David Bowie, Jethro Tull, Jimi Hendrix og Pink Floyd spelte der på 1960-talet.
70-talet
The Rolling Stones gjorde eit nytt show der 26. mars 1971 etter 8 år, for å filme ein TV-spesial. Sjølv om det aldri var ein punk-klubb så opptredde fleire punkband der på slutten av 1970-talet og byrjinga av 80-talet; Sex Pistols, The Boys, Eddie and the Hot Rods, The Stranglers, Generation X, London, The Police, The Sinceros, Buzzcocks, The Jam, Joy Division og The Cure var alle og opptredde på scena på Marquee.
80-talet
Marquee var òg ein viktig arena for progressiv rock på tidleg 80-talet. Det var her eit usignert Marillion byrja å byggje seg opp sin fanbase med utselde konsertar. Andre progrock-band som Pendragon, Solstice, Twelfth Night, IQ, Haze, Cardiacs og Liaison spelte òg på klubben.
Hemmelege konsertar
Den historiske klubben har ofte gjort at større artistar har hatt hemmelege framferder, gjerne under falske namn. Artistar som Marillion (under namnet Skyline Drifters og Lufthanser Air Terminal), Prince, Genesis, Iron Maiden, Metallica og Mötley Crüe har alle hatt slike konsertar.
Nyare utvikling
I 1988 vart lokala selte og klubben flytta til større lokale på 105 Charing Cross Road. Det amerikanske progressiv metal-bandet Dream Theater spelte inn sitt første konsertalbum, Live at the Marquee, på denne staden. Lokala vart selde og klubben stengd i 1996.
I 2002 vart klubben igjen opna, denne gongen i Islington, men vart stengd igjen alt 1 2003. Namnet vart igjen brukt på ein ny klubb på 1 Leicester Square midt i turistdistriktet i London i 2004, men klubben vart stengd etter mindre enn 18 månader. I 2007 vart det gjort nok eit forsøk på å opne Marquee CLub, denne gongen Upper Saint Martins Lane i Covent Garden. Han stengde igjen 10. februar 2008.
Constantina
Liv
I 335, to år før han døydde, innførte keisar Konstantin eit maktdelingssystem for dei tre sønene sine og ein nevø, Flavius Dalmatius: Alle fire blei utnemnde til cæsar med mynde over ein viss del av riket. Til forskjell frå tetrarkiet Konstantin hadde vore del av hadde desse fire avgrensa makt – dei styrte over militæret og hadde elles ei symbolsk stilling.
Lindi
Lindi er ein by sør i Tanzania, med eit innbyggjartal på cirka 41 500 (2002). Byen er hovudstad i regionen med same namn, og ligg ved kysten av Indiahavet.
Constantina
Liv
I 335 gifta Konstantin henne bort til fetteren Hannibalianus og gav henne tittelen augusta. To år seinare utnemnde han Hannibalianus til Rex Regum et Ponticarum Gentium, 'konge av kongar og herskar over pontarane'.
Seinare same året, i 337, døydde Konstantin. Hannibalianus var ein av medlemmane av keisarfamilien som blei drepen i maktkampen som følgde. Constantina er ikkje nemnd i historiske nedteikningar på over eit tiår.
Bror hennar Konstantius II var blitt ny keisar, og i 351 gifta han bort Constantina til fetteren Gallus, som han gav tittelen cæsar og namnet Constantius Gallus. Vigselen fann stad 15. mars 351 i Sirmium. Ekteparet fekk ei dotter, Anastasia, som ein ikkje kjenner det fulle namnet eller skjebnen til.
Constantina og Constantius Gallus blei sende til Antiokia i Syria, for å styra den austlege delen av Romarriket og stå imot trugsmålet frå Persarriket. Her blei Gallus etterkvart upopulær, og slo ned eit kuppforsøk med avrettingar av ei rekkje folk, som også skal ha omfatta uskuldige. I 354 sende Constantius bod etter Gallus, som i staden sende Constantina for å møta bror sin og tala for han. Undervegs døydde ho plutseleg av høg feber i Caeni Gallicani i Bithynia.
Politisk makt og påverknad
Etter at ho blei gift med Hannibalianus gav far hennar Constantina tittelen augusta, men dette var i hovudsak ein ærestittel. Etter at ektemannen hennar blei drepen i 337, høyrer ein ikkje om Constantina i skriftlege kjelder før i 350. Dette var året då Magnentius gjorde opprør mot bror hennar, Konstantius II, noko som skapte stor politisk uro. Dette gjorde at ho involverte seg direkte i opprøret. Ho bad Vetranio om å utfordra Magnentius, og håpa slik å verna om sine eigne politiske interesser og makt.
I tillegg til å utøva politisk makt sjølv var Constantina sin person ein politisk reiskap. Som eit kvinneleg medlem av keisarfamilien, og ei enkje, kunne ho tilbydast i ekteskap for å sikra ein politisk allianse. Dette skjedde to gonger. I 350 føreslo Magnentius at han kunne gifta seg med Constantina og dotter hans med Konstantius II for å få ein fredeleg ende på opprøret. Konstantius II avviste dette tilbodet. Kort tid etter, i 351, brukte Konstantius II syster si for eit anna politisk føremål og gifta henne bort til Constantius Gallus, som blei utnemnd til cæsar i Austromarriket.
Passio Artemii (12) hevdar at giftarmålet var meint å sikra at Gallus blei verande lojal, men det kan også ha hatt vel så mykje å gjera med Constantina som, i tillegg til å ha hatt makt som dotter til Konstantin og kona til Hannibalianus, hadde sett i gang Vetranio sin opposisjon til Magnentius, og som var blitt spurd etter i ekteskap av sendemenn frå Magnentius sjølv.
I tillegg til å vera til gode for Konstantis, løyste ekteskapet Constantina ut frå ein farleg situasjon i Romarriket og plasserte henne i ei stilling der ho kunne kontrollera den yngre og uerfarne ektemannen i rolla som cæsar. På den andre sida er det mogleg at Konstantius såg på ekteskapet som ein måte å fjerna den påtrengjande, kanskje tilmed forræderske, syster si frå den urolege situasjonen vest i riket. Om omtalen i Passio Artemii (11) av brev frå Constantina til broren gjengjev ei verkeleg historie, er det tilmed mogleg at Constantina først la fram forslaget om at ho skulle gifta seg med Gallus.
Gallus herska over Austromarriket frå Antiokia, og føremålet hans var å halda trugselen frå Sassanideriket under kontroll. Men Gallus tapte støtte gjennom sitt nådelause og vilkårlege styre. Constantina støtta ektemannen. I Antiokia verker det som om Constantina blei politisk aktiv på ein typisk måte for romerske kvinner i keisarfamiliar. Ifølgje Ammianus Marcellinus var ho vondskapsfull og fæl. Ho opererte for det meste gøymd frå offentleg innsyn, men var likevel mektig kontrollerande. Han hevdar at ho gav ordre om fleire drap, «Gallus [...] hadde såvidt nok styrke til å svara at dei fleste av dei var blitt massakrerte på ordre frå kona hans Constantina.» Medan dette ikkje kan bevisast, gjev det eit inntrykk av personlegdommen hennar som vondskapsfull og valdeleg.
Då Konstantius II sende bod på både Gallus og Constantina etter klager frå antiokiarane, prøvde Constantina ifølgje Ammianus å møta han åleine først, i håp om at familiebanda deira ville hjelpa til med å redusera spenninga.
Ammianus Marcellinus skildra Constantina som svært hovmodig og valdeleg, «byrgskapen hennar var voksen utover all skala; ho var ein furie i døydeleg form som ustoppeleg la brensle til ektemannen sitt sinne, og tørsta etter menneskeblod like mykje som han».
Den seinare britiske historikaren Edward Gibbon likna Constantina med ein furie frå underverda som tørsta etter menneskeblod Han hevda at ho oppmuntra Gallus sin valdelege natur heller enn å overtala han til å syna fornuft og medynk. Gibbon skreiv vidare at forfengelegheiten hennar blei styrka medan dei milde eigenskapane til ei kvinne mangla frå personen hennar. Ho ville ha teke imot eit perlesmykke som bytte mot å avretta ein god adelsmann.
Hovudkjelda for framstillinga av regjeringstida til Gallus er Ammianus Marcellinus, som kan vera tendensiøs i høve til Constantina og Gallus. Filostorgios skildra rolla til Constantina i høve til Vetranio. Mindre informasjonsstykke finst hjå Zosimos, Zonaras og i Artemii Passio.
London '66–'67
London '66–'67 er ein EP og ein film med musikken til Pink Floyd med «tapte» spor - ein lang versjon av «Interstellar Overdrive» og «Nick's Boogie». Desse vart opphavleg spelte inn for Peter Lorrimer Whitehead-filmen Tonite Lets All Make Love in London. i 1967 og førstnemnde vart gjeven ut i ei kortare utgåve for filmmusikkalbumet. Han vart opphavleg gjeven ut i full versjon først i 1990 på See for Miles Records-utgåva av filmmusikkalbumet. Dei er dei tidlegaste Pink Floyd-innspelingane som er til sals.
EPen kom ut i 1995, så på Snapper Music (SMACD924X, 2005) den 13. september 2005, som ein nymastra CD og ein DVD med heile filmen samt klipp frå den originale filmen.
Kjelder
London '66 - '67 (ალბომი)
Constantina
Helgenlegende
Constantina har fått status som helgen i den katolske kyrkja. Ifølgje Liber Pontificalis blei ho døypt av pave Sylvester I (d. 335) saman med faster si og «dotter til Augustus». Grava hennar er i kyrkja Santa Costanza i Roma. Constantina åtte land og ein villa i Via Nomentana nokre kilometer utanfor bymurane. Her låg katakombane der helgenen Agnes var gravlagd. Constantina skal ha bede far sin omå byggja ein basilika for Agnes på denne staden.
Constantina etterlét seg rikdommen sin til tenarane sine, Johannes og Paulus, for at dei skulle gjera kristelege verk. Soga har levd vidare med utbroderingar. Som ein del av livet til heilage Agnes opptrer Constantina i ei scene på den gylne Sankt Agnes-koppen frå 1300-talet, som no er ved British Museum.
Relikviane etter den unge kvinna blei lagde under eit nytt altar av pave Aleksander IV (pave 1254-1261).
The Basement Tapes
The Basement Tapes er eit studioalbum av Bob Dylan og The Band. Det kom ut 26. juni 1975 på Columbia Records og er det 16. studioalbumet til Dylan. Songane med Dylan på vokal vart spelte inn i 1967, åtte år før albumet kom ut, i huset Big Pink og andre hus i og kring Woodstock i New York, der Dylan og The Band budde på den tida. Sjølv om dei fleste av Dylan-songane var gjevne ut på piratkopialbum, var The Basement Tapes den første offisielle utgjevinga av desse innspelingane. Tittelen tyder «kjellaropptaka».
Under verdsturneen sin i 1965–1966, spelte Dylan med rockebandet The Hawks, som seinare vart det kjende The Band. Etter at Dylan skadde seg i ei motorsykkelulukke i juli 1966, flytta medlemmene av The Hawks til nabolaget til Dylan i Woodstock-området for å samarbeide med han på både musikk- og filmprosjekt. Dylan heldt seg borte frå ålmenta i 1967 og spelte inn meir enn 100 songar i lag med The Band, som bestod av både originale songar, andre sine songar og tradisjonelle songar. Den nye stilen til Dylan flytta seg frå den urbane kjensla og dei omfattande sogene som hadde prega dei siste albuma hans, som Highway 61 Revisited og Blonde On Blonde, til songar som var meir intime og nytta trekk frå tradisjonell amerikansk musikk. Nokre av kjellarsongane er humoristiske, andre omhandlar berre småting. Generelt har songane mange trekk frå amerikansk folkemusikk. For somme kritikarar synte songane på The Basement Tapes, som sirkulerte breitt i uoffisielle former, ei stor stilmessig endring for rocken seint i 60-åra.
Då Columbia Records førebudde albumet for den offisielle utgjevinga i 1975, vart det lagt til åtte songar som var spelte inn av The Band aleine på forskjellige stader mellom 1967 og 1975, i tillegg til 16 songar som Dylan og The Band spelte inn i 1967. Det vart lagt til ekstra lydspor på fleire av songane i 1975. The Basement Tapes vart kritikarrost då det kom ut og nådde sjuandeplassen på Billboard 200-lista. Kritikarar stilte spørsmål ved formatet til albumet i 1975, sidan det utelet somme av dei mest kjende songane til Dylan frå 1967, og i staden tok med songar av The Band som ikkje var spelte inn i Woodstock.
Bakgrunn og innspeling
I juli 1966 var Bob Dylan på høgda både kreativt og kommersielt. Highway 61 Revisited hadde nådd tredjeplassen på den amerikanske albumlista i november 1965 og det nye dobbeltalbumet Blonde on Blonde vart kritikarrost. Frå september 1965 til mai 1966 la Dylan ut på ein lengre turné i USA, Australia og Europa, akkompagnert av The Hawks, eit band som tidlegare hadde arbeidd med rock and roll-musikaren Ronnie Hawkins. The Hawks bestod av dei fire kanadiske musikarane Rick Danko, Garth Hudson, Richard Manuel og Robbie Robertson, og ein amerikanar, Levon Helm. Fansen til Dylan tok dårlig i mot den nye stilen til viseikonet og Helm mislikte den negative responsen så dårleg at han slutta i The Hawks i november 1965 og dreiv kring Sørstatane. På eit tidspunkt arbeidde han på ein oljerigg i Mexicogolfen. Turneen kulminerte med ein kjend, høglydt konsert i Manchester i England i mai 1966, der eit publikumsmedlem ropte «Judas!» til Dylan fordi han visstnok hadde forrådd den politiske, progressive visesongen. Dei vart utslitne etter den hektiske verdsturneen og då han var over oppdaga Dylan at manageren hans, Albert Grossman, hadde arrangert ytterlegare 63 konsertar i USA det året.
Motorsykkelulukke
Den 29. juli 1966 krasja Dylan med motorsykkelen sin nær heimen sin i Woodstock i New York og fekk brot på ein ryggvirvel og hjerneristing. Konsertane han var meint å spele vart avlyste. Biografiforfattaren Clinton Heylin skreiv i 1990 kor viktig denne krasjen var: «25 år seinare er motosykkelulukka til Dylan framleis rekna som vendepunktet i karrieren hans. Den store ironien er at 1967 - året etter ulukka - er det mest produktive året hans som låtskrivar.» I eit intervju frå 1969 i Rolling Stone med Jann Wenner sa Dylan «Eg hadde ei frykteleg motorsykkelulukke som sette meg til sides ei stund, og eg forstod ikkje kor viktig den ulukka var før minst eit år etter det. Eg forstod at det var ei verkeleg ulukke. Eg hadde tenkt at eg berre kunne kome meg på beina att og halde fram som før, men det kunne eg ikkje.»
Dylan måtte tenkje om att på retninga i livet sitt medan ha kom seg att frå ei kjensle av å ha blitt utnytta. Ni månader etter ulukka sa han til Daily News i New York: «Songane er i hovudet mitt slik dei alltid er. Og dei kjem ikkje til å bli skrivne ned før enkelte ting jamnar seg ut. Ikkje før enkelte folk kjem fram og gjer opp for nokre av tinga som har skjedd.» Etter å ha diskutert ulukka med Dylan, konkluderte biografiforfattaren Robert Shelton at «det må vere ein annan levemåte for ei popstjerne, der han har kontrollen, og ikkje dei. Han måtte finne måtar å arbeide med plateindustrien på til sin fordel.»
Tidlege innspelingar
Rick Danko hugsa at han, Richard Manuel og Garth Hudson slo seg saman med Robbie Robertson i West Saugerties, nokre kilometer frå Woodstock i februar 1967. Dei tre flytta til eit hus i Stoll Road kalla «Big Pink». Robertson budde i nærleiken med den framtidige kona si, Dominique. Danko og Manuel var blitt inviterte til Woodstock for å samarbeide med Dylan på ein film han heldt på å redigere, Eat the Document, ei sjeldan soge om verdsturneen til Dylan i 1966. På eit tidspunkt mellom mars og juni 1967 byrja Dylan og dei fire medlemmane i Hawks uformelle innspelingar, i starten i det såkalla Raude rommet i huset til Dylan, Hi Lo Ha, i Byrdcliffe-området i Woodstock. I juni var innspelingane flytta til kjellaren i Big Pink. Hudson sette opp innspelingsutstyr med to stereomiksarar og ein lydbandopptakar han lånte frå Grossman, og sette opp ei rekkje mikrofonar på lån frå visetrioen Peter, Paul and Mary. Dylan sa seinare til Jann Wenner, «Det er slik ein bør spele inn musikk - i ein fredfull, avslappa atmosfære i ein eller annan sin kjellar. Med vindauga opne og ein hund som ligg på golvet.»
Dei første par månadane «slo dei berre i hel tid», i følgje Robertson, og mange av dei tidlege innspelingane var berre coverlåtar. «Med coverlåtane lærte Bob oss opp på eit vis», sa Robertson. «Heile folkegreia var framleis særs tvilsam for oss - det var ikkje toget me kom hit med. Han hadde kome opp med noko slikt som 'Royal Canal', («Banks of the Royal Canal (The Auld Triangle)» av Dominic Behan ) og du sa 'Det er så vakkert! Så uttrykksfullt!'. Han hugsa for mykje, hugsa for mange songar altfor godt. Han kom over til Big Pink, eller kvar me no enn var, og henta fram somme gamle songar, og han hadde førebudd dette. Han hadde øvd på songane og kom så ut her for å vise oss.» Songar som vart spelte inn på desse tidlege innspelingane var songar skrivne eller gjort populære av Johnny Cash, Ian & Sylvia, John Lee Hooker, Hank Williams og Eric Von Schmidt, i tillegg til tradisjonelle songar eller standardsongar. Det vart umogeleg for dei å halde fram å spele i Big Pink på grunn av den store tilhengjarskaren som hadde bygd seg opp kring Dylan. Han skal til og med ha funne eit par i senga si.
Nye songar
Dylan byrja å skrive og spele inn nye songar under desse innspelingane. I følgje Hudson: «Me gjorde sju, åtte, ti, stundom femten songar på ein dag. Somme var gamle balladar og tradisjonelle songar ... men andre laga Bob på direkten ... Me spelte melodien, og han song eit par ord han hadde skrive, og byrja så å kome opp med meir, eller berre nynna vidare. Det er ein ganske bra måte å skrive songar på.» Danko sa til Dylan-biografien Howard Sounes, «Bob og Robbie kom innom kvar dag, fem til sju dagar i veka, i sju til åtte månader», sa Hudson, «Evnen Bob hadde til å skrive songar forbløffa meg. Han kom inn, sette seg ned ved skrivemaskinen, og skreiv ein song. Og det som var utruleg er at nesten alle dei songane var morosame.»
Dylan skreiv kring tretti nye songar med The Hawks, inkludert somme av dei mest kjende songane hans: «I Shall Be Released», «This Wheel's on Fire», «Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn)», «Tears of Rage» og «You Ain't Goin' Nowhere». To av desse inneheld tekst sett til musikk av dei andre medlemmane i The Band: Danko skreiv musikken til «This Wheel's on Fire»; Manuel, som komponerte «Tears of Rage», skildra korleis Dylan «kom ned i kjellaren med eit papirark og berre sa 'Har du noko musikk for denne?' ... Eg hadde nokre musikalske parti som passa ... så eg berre tilpassa det litt, men eg var ikkje sikker på kva teksten tydde. Eg kunne ikkje springe opp trappa og sei 'Kva tyder dette, Bob: «Now the heart is filled with gold as if it was a purse»?'»
Ein av eigenskapane til The Basement Tapes som skil det frå samtidige verk er den enkle, jordnære stilen. Songane vart spelte inn i midten av 1967, «Summer of Love» då The Beatles kom med sitt Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, det mest teknisk avanserte albumet deira til då. I eit intervju frå 1978 reflekterte Dylan over denne perioden: «Eg visste ikkje korleis eg kunne spele inn musikk slik andre folk gjorde, og eg ønskte det ikkje heller. The Beatles hadde nettopp kome med Sgt. Pepper som eg ikkje likte i det heile tatt. Eg tenkte det var eit særs overberande album, men songane på plata var veldig bra. Eg tenkte at all den produksjonen ikkje var naudsynt.» Om stilen og atmosfæren frå kjellarinnspelingane skreiv Barney Hoskyns at «Big Pink avgjorde i seg sjølv  innhaldet i dette heimebrygget.» «Ein ting var at om du spelte verkeleg høgt i kjellaren, så var det berre plagsamt, fordi det var sementveggar», hugsa Robertson. «Så me spelte i ein liten flokk: om du ikkje kunne høyre synginga så spelte du for høgt.»
Mike Marqusee skildra korleis kjellarinnspelingane var ei radikal retningsendring for Dylan, som vende ryggen til dei avantgarde ideane han hadde introdusert i popkulturen: «I den augneblinken då avant-gardismen feia gjennom nye kulturelle korridorar, bestemte Dylan seg for å tre av. Den snobbete, aggressivt moderne overflata vart erstatta av ei sjølvmedviten beskjeden og tradisjonell drakt. Det flyktige som vart innført, feira, dissekert i songane frå midten av sekstiåra hadde gjort han utmatta. Han søkte tryggleik i ein tilfluktsstad på landsbygda som også var eit steg attende i tid, eller meir presist, eit søk etter det tidlause.»
Dylan hadde gifta seg med Sara Lownds i november 1965. På tida då kjellarinnspelingane byrja i Big Pink kring juni 1967, hadde han fått to barn: Maria (dottera til Sara frå det første ekteskapet) og Jesse Dylan. Anna Dylan vart fødd 11. juli 1967. Både Heylin og biografen Sid Griffin meinte at innspelingane måtte flyttast frå huset til Dylan til Big Pink då innspelingane kom i vegen for familielivet. Det huslege var bakgrunnen for The Basement Tapes, som Hudson sa i The Last Waltz: «Hogge ved og slå tommelen med ein hammar, fikse lydbandopptakaren eller nettingdøra, gå ut i skogen med hunden Hamlet ... det var avslappande og stillferdig, noko me ikkje hadde opplevd sidan me var barn.» Fleire av songane på Basement Tapes, som «Clothes Line Saga» og «Apple Suckling Tree», hylla dei huslege aspekta ved ein landleg livsstil.
Det intense samarbeidet mellom Dylan og The Hawks som skapte kjellarinnspelingane var over i oktober 1967 då Dylan flytta til Nashville for å spele inn det formelle studioalbumet John Wesley Harding, med andre musikarar. Same månaden slo trommeslagaren Levon Helm seg saman att med dei tidlegare bandkollegaene i Woodstock, etter Danko ringde han og sa dei var klare til å spele inn eit album. I sjølvbiografien sin skreiv Helm om då han lytta til innspelingane The Hawks hadde gjort med Dylan, og hugsa at han «kunne høyre at det hadde hjelpt Bob å henge med karane slik at han fekk ei interesse i det me var interesserte i: blues, rockabilly, R&B. Det hadde smitta litt over på han.»
Dwarf Music-demoar og Great White Wonder
I oktober 1967 vart eit demolydband med fjorten songar registrert for opphavsretten og med Dwarf Music, eit forlagsselskap som Dylan og Grossman eigde i lag. Acetat- og lydband med songane sirkulerte så blant interesserte plateartistar.
Etter kvart som lydband med innspelingane til Dylan byrja å sirkulere i musikkindustrien vart musikkpressa klar over at dei eksisterte. I juni 1967 skreiv Jann Wenner ein artikkel i Rolling Stone med overskrifta «Kjellarinnspelingane til Dylan bør utgjevast». Wenner lytta til dei fjorten songane på demoen og skreiv «Det er nok songar her - nesten alle av dei særs bra - til å skape eit nytt Bob Dylan-album, ei plate med ein særeigen stil.» Han konkluderte «sjølv om Dylan brukte eit av dei finaste rock and roll-banda som nokon gong er sett saman på Highway 61-albumet, arbeider han her for første gongen med sitt eige band. Dylan har med seg ei instinktmessig kjensle for rock and roll i røysta si for første gongen. Om dette nokon kjem ut, vil det vere ein klassikar.»
Rapportar som dette vakte appetitten til Dylan-fansen. I juli 1969 byrja dei første piratkopiversjonane å dukke opp i California, kalla Great White Wonder. Det doble albumet bestod av sju songar frå kjellarinnspelingane, i tillegg til somme tidleg innspelingar Dylan hadde gjort i Minneapolis i desember 1961 og ein song frå The Johnny Cash Show. Ein av dei ansvarlege for piratkopiplata, berre omtalt som Patrick, snakka med Rolling Stone: «Dylan er eit stort talent og han har alle desse songane som ingen har høyrt. Me tenkte me skulle ta ansvar sjølv å gjere denne musikken tilgjengeleg.» Etter kvart dukka det opp ulovlege utgjevingar av hundrevis av konsert- og studioopptak av Dylan, og Recording Industry Association of America skildra Dylan som den mest piratkopierte artisten i musikkhistoria.
Columbia Records-samling
I januar 1975 gav Dylan uventa løyve til å gje ut eit utval av kjellarinnspelingane, kanskje fordi han og Grossman hadde løyst den rettslege striden om opphavsretten til songane hans på Dwarf Music. Clinton Heylin hevdar at Dylan gjekk med på dette etter den store suksessen han fekk med Blood on the Tracks som kom ut denne månaden: «Etter Blood on the Tracks, var ikkje The Basement Tapes lenger den siste påminninga om Dylans tapte genialitet». I 1975 kjøpte The Band ranchen Shangri-La i Malibu i California, som dei gjorde om til eit platestudio.
Lydteknikaren Rob Fraboni vart henta til Shangri-La for å reinske innspelingane som Hudson, den originale lydteknikaren, framleis hadde. Fraboni hadde arbeidd med Dylan på Planet Waves, akkompagnert av The Band, og konsertalbumet deira, Before the Flood, som begge kom ut i 1974. Fraboni har skildra Robertson som den dominerande røysta i valet av dei endelege songane til The Basement Tapes og at Dylan ikkje ofte var i studio. Stereoinnspelingane til Hudson vart miksa på nytt til mono, medan Robertson og andre medlemmar av The Band la på nye lydspor med klaverinstrument, gitar og trommer til nokre av innspelingane frå 1967. I følgje Fraboni vart det òg førebudd fire nye songar av The Band til albumet, mellom anna ein versjon av Chuck Berry sin «Going Back to Memphis», men dette kom ikkje med på den endelege utgjevinga. Det er usemje om innspelingsdatoen til tre andre songar: «Bessie Smith», «Ain't No More Cane» og «Don't Ya Tell Henry». Medan Fraboni hugsa at The Band spelte inn desse i 1975, medan notat i plateomslaget til nyare utgåver av The Band sine eigne album hevdar at songane vart spelte inn mellom 1967 og 1970. Til slutt var det åtte av 24 songar på The Basement Tapes som Dylan ikkje var med på, og fleire studioopptak som kom frå tida etter Big Pink-innspelingane. Robertson forklarte at dette kom av at han, Hudson og Dylan ikkje hadde tilgang til alle kjellarinnspelingane: «Med hadde nokre av songane. Somme av desse kom inn under overskrifta 'heimelaga', som for oss tydde eit kjellaropptak.» Han sa vidare at «ideen var å spele inn somme demoar for andre folk. Dei var aldri meint for eit album, og ikkje meint å bli presentert. Det var ganske irriterande at songane vart pirakopierte. Albumet kom til slutt ut med tanken om at 'vel, om dette skal bli dokumentert, så la det i det minste vere av god kvalitet'.»
Plateomslag
Den kunstnariske leiaren for albumet var Bob Cato. Fotografiet på omslaget vart teken av designeren og fotografen Reid Miles i kjellaren til KFUM i Los Angeles. Det syner Dylan og The Band i lag med rollefigurar frå songane: ei kvinne i Mrs. Henry-t-skjorte, ein eskimo, ein sirkusatlet og ein dverg.
Mottaking
Columbia Records gav ut The Basement Tapes den 26. juni 1975. Albumet nådde sjuandeplassen på Billboard-lista, og åttandeplassen i Storbritannia. Det vart kritikarrost. John Rockwell frå The New York Times hylla det som «eit av dei beste albuma i amerikansk pophistorie». Paul Nelson i Rolling Stone kalla det «det hardaste, tøffaste, søtaste, tristaste, mest morosame, visaste songane eg har høyrd». Meldinga i The Washington Post sa, «Han kan forvirre, ergre og skuffe, men Dylan må reknast blant dei største enkeltartistane i moderne amerikansk popmusikk.» The Basement Tapes toppa Pazz & Jop-avrøystinga blant musikkskribentar i Voice. Robert Christgau, som skapte lista, sa at innspelingane høyrdest fyldigare og rare ut i 1975 enn då dei vart laga og konkluderte: «Me treng ikkje bøye hovuda våre i skam berre fordi dette er det beste albumet i 1975. Det hadde vore det beste albumet i 1967 òg.»
Det har likevel vore noko kritikk av albumet: at det inneheld songar The Band spelte inn på eiga hand, og utvalet av Dylan-songane, mellom anna at innspelingane av «I Shall Be Released» og «The Mighty Quinn» mangla. Då alle innspelingane kom ut i 2011 sa derimot Sasha Frere-Jones i The New Yorker at «Robertson, med somme unntak, visste kva songar som var bra» og at det var riktig å betre innspelingane.
I 2016 rangerte Rolling Stone The Basement Tapes på 292. plassen på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene.
Blackhill Enterprises
Blackhill Enterprises var eit rockedriftsføretak, starta som eit partnarskap mellom dei fire originale medlemmane i Pink Floyd og Peter Jenner og Andrew King.
Blackhill organiserte den første gratiskonserten i Hyde Park i London.
Etter at Syd Barrett forlet Pink Floyd, vart partnarskapet oppløyst og Jenner og King heldt fram Blackhill for å administrere Barrett. Etter at Blackhill' til slutt vart oppløyst, heldt både Jenner og King fram som managerar i musikkindustrien.
Dei var òg managerar for:
Rəşad Sadıqov
Rəşad Fərhad oğlu Sadıqov er ein aserbajdsjansk fotballspelar som har spela for Eskişehirspor i den tyrkiske toppdivisjonen og for Aserbajdsjan sitt landslag.
Sadıqov vart kåra til årets spelar i Aserbajdsjan i 2004 og 2005. Han har spelt i fleire klubbar i Aserbajdsjan, Iran og Tyrkia. 6. oktober 2001 debuterte han for Aserbajdsjan sitt A-landslag i ein VM-kvalifiseringskamp mot Sverige. Han vart landslagskaptein i mars 2004. Han skåra det første landslagsmålet sitt 28. mars 2004 i ein privatlandskamp borte mot Kasakhstan.
Engenes
Engenes er ei bygd i Ibestad kommune i Troms og Finnmark. Bygda ligg på nordvestspissen av øya Andørja og har om lag 50 ibuarar.
På Engenes er det ein montessori-skule, daglegvarehandel og Engenes kyrkje. Bygda har snøggbåtsamband mend Harstad, Finnsnes og Tromsø. Fylkesveg 132 i Troms går gjennom Engenes.
Fram til fyrste tiåra av 1900-talet var Engenes eit fiskevær. I dag er bygda eit turmål og ein feriestad for folk frå Harstad.
Cantù
Cantù er ein bykommune i provinsen Como i Lombardia i Italia. Kommunen har i kring 40 000 ibuarar og dekker eit areal på 23 km².
Cantù, med bysentrum 370 meter over havet, ligg om lag 12 kilometer sør for provinshovudstaden Como.
Nedresjøen i Dronning Maud Land
Nedresjøen (tysk Untersee) er den største innsjøen i det indre av Gruberfjella sentralt i Dronning Maud Land i Aust-Antarktis. Han ligg 90 km sørvest for Schirmacheroasen. Innsjøen er kring 6,5 km lang og 2,5 km brei, med eit areal på 11,4 km2, og ei største djupne på 169 m. Innsjøen er permanent isdekt og grensar delvis til isbrear.
Nedresjøen er ein uvanleg innsjø med ein pH mellom 9,8 og 12,1, med opplyst oksygen i eit nivå på 150 prosent overmetting og særs låg primærproduksjon i vassøyla. Trass id et høge oksygeninnhaldet, er det eit lite område i sørenden som er oksygenfattig der sedimenta har ein høgare konsentrasjon av metan enn nokon annan kjend innsjø på jorda. Mykje av primærproduksjonen er i mikrobesamfunn som veks på botnen av innsjøen som stromatolittar. Vasstemperaturen varierer mellom 0,5 ºC og 5 ºC og isen som dekkjer innsjøen er 2-6 meter tjukk. Isdekket kan ha vart i over 100 000 år og somme klimaforskarar fryktar store miljømessige endringar i samband med global oppvarming dei neste tiåra.
Geografi
Nedresjøen ligg i det indre av Gruberfjella sentralt i Dronning Maud Land i Aust-Antarktis, og ligg på kring same lengdegrad som Huab i Skeleton Coast National Park på nordkysten av Namibia. Han ligg 90 km sørvest for Schirmacheroasen.
Innsjøen er kring 6,5 km lang og 2,5 km brei og har eit areal på 11,4 km2. Den strøste djupna er 169 m. Han er permanent isdekt og er demd opp av Anuchinbreen og smeltevatn frå Anuchinbreen er hovudvasskjelda. Innsjøen har ingen utløp. Vatnet forsvinn gjennom sublimasjon og ablasjon frå isdekket. Innsjøen er kategorisert som ein ultra-oligotrofisk innsjø.
Historie
Innsjøen vart oppdaga av Den tyske antarktisekspedisjonen i 1938–39. Etter det har fleire ekspedisjonar studerte eigenskapane i innsjøen. Den første studien av innsjøen vart utført av N.G. Kosenko og D.D. Kolobov tidleg i 1969, og sidan fleire studiar av russiske og tyske forskarar.
Burgsvik
Burgsvik er ein svensk tettstad i Gotlands kommun i Gotlands län på Gotland. I 2005 hadde tettstaden 347 innbyggjarar. Burgsvik ligg sør på Gotland.
Ingrid Gjessing Linhave
Ingrid Gjessing Linhave er ein norsk programleiar, tilsett i NRK.
Linhave er utdanna fjernsynsregissør frå Høgskolen i Lillehammer. Saman med Solveig Kloppen var ho programleiar for andre sesong av Idol i 2004. Linhave delte i 2012 på programleiarjobben i Sommeråpent med Nadia Hasnaoui, og var òg programleiar i 2013. Hausten 2012 var Linhave programleiar for Nitimen på NRK P1 med Espen Thoresen. Hausten 2013 tok ho over etter Linn Skåber som fast paneldeltakar i Nytt på Nytt, der ho slutta i 2015.
I 2020 og 2021 var Linhave programleiar for Melodi Grand Prix saman med Kåre Magnus Bergh og Ronny Brede Aase.
Linhave er kusina til Anne Lindmo.
Ole Falck Ebbell
Ole Falck Ebbell var ein norsk arkitekt.
Han var fødd i Christiania som son av juristen og den seinare rådmannen Ole Falck Ebbell. Han studerte bygningskunst i Tyskland og Sveits og hadde fleire års virke i Christiania før han kom til Trondhjem. Blant anna medverka han som assistent ved bygginga av Stortingbygningen i 1861.
I 1867 kom han til Trondhjem. Han vart lærer i mekanikk og bygningskunst ved Trondhjems Tekniske Læreanstalt (forløperen til NTH) i 1871, 32 år gammal, og i 1891 vart han overlærer i bygningskunst og leiar for arkitektavdelinga. Ebbell var samfunnsengasjert og medlem av formannskapet i Trondhjem i tillegg til mange offentlege og private verv. Han var medlem av kommisjonen for restaureringa av Nidarosdomen 1882-1894.
Galleri
Nokon av Ole Falck Ebbels bygningar:
Juni Palmgren
Juni Palmgren er ein finsk-svensk epidemiolog og matematikar. Ho blei professor i biostatistikk ved Stockholms universitet i 1997 og gjesteprofessor i same emne ved Karolinska Institutet i 1999. I 2007 blei ho vald inn som medlem av Ingenjörsvetenskapsakademien. Same året blei ho utnemnd til æresdoktor ved Karolinska institutet.
Mariano Comense
Mariano Comense er ein bykommune i provinsen Como i Lombardia i Italia. Kommunen har om lag 24 000 ibuarar og dekker eit areal på 13,7 km².
Mariano Comense, med bysentrum 252 meter over havet, ligg om lag 12 kilometer sør for provinshovudstaden Como.
Otto Luihn
Luihn arbeidde i ymse arbeidarblad frå 1913. Mellom anna var han 1916-19 redaktør i 1ste Mai i Stavanger. Særleg kjend vart han som redaktør av Arbeider-Magasinet i tida 1927-31. I 1931-32 reiste han rundt om i Sovjetunionen, noko som resulterte i tre bøker om kommuniststaten. Han byrja i 1933 å gje ut tidsskriftet Arbeider-Revy. Attåt sitt virke som gründer hadde Luihn mange tillitsverv i arbeidarrørsla. Under 2. verdskrigen flykta han til Sverige.
Cape Spencer-Smith
Cape Spencer-Smith er det nordlegaste neset i White Island i Ross Archipelago. Det vart namngjeve av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1958–59) etter Arnold P. Spencer-Smith, feltprest med Ross Sea Party under Endurance-ekspedisjonen (1914–17), som døydde 9. mars 1916 på attendereisa etter å ha lagt ut depot til Mount Hope for laget til Shackleton. Han leid av skjørbuk og måtte berast i 40 dagar på slede av resten av laget før han døydde. Mellom neset og Ross Island ligg Haskell Strait.
Samanliknande mytologi
Samanliknande mytologi er studie av mytologiar og mytebruk frå ulike kulturar som filosofisk, psykologisk, religiøst eller filologisk fenomen. Vitskapsgreina voks fram på 1800-talet saman med andre former for samanliknande studium av språk, historie og filologi.
Viktige namn innan dette feltet er Friedrich Max Müller, Mircea Eliade, Carl Jung og Joseph Campbell, medan Jaan Puhvel, Georges Dumézil og J.P. Mallory har brukt samanliknande mytologi innan større studium av indoeuropeisk språk og kultur.
Don Brewer
Donald George «Don» Brewer er ein amerikansk musikar som er trommeslagar og ein av songarane i amerikanske rockebandet Grand Funk Railroad.
Tidleg liv
Brewer var fødd i Flint i Michigan i 1948 og gjekk på Swartz Creek High School.
Tidleg karriere
Brewer vart med i det første bandet sitt, The Red Devils, då han var 12 år. Etter å ha slutta i «The Red Devils», vart Brewer med i bandet «Jazzmasters», der han spelte trommer og song. I 1964 vart Brewer med den tidlegare DJ-en Terry Knight og bassisten Herm Jackson, gitaristen Curt Johnson og klaverspelaren Bobby Caldwell og danna Terry Knight and the Pack. I 1967 møtte Brewer gitaristen Mark Farner som vart med i bandet etter Johnson slutta.
Grand Funk Railroad
I 1968 slutta Brewer i Terry Knight and the Pack i lag med bandkollegaen Mark Farner og henta inn Mel Schacher, bassisten i hitbandet ? and the Mysterians, og danna Grand Funk Railroad. Dei hyrte Terry Knight som manageren sin. I 1973 gav Grand Funk ut albumet We're An American Band, med hitsongen «We're An American Band». Denne songen, skriven og sungen av Brewer, vart den første singelen deira som nådde toppen av singellista i USA. I tillegg til å spele trommer i Grand Funk, song Brewer òg fleire songar, som første og tredje verset til songen «Some Kind Of Wonderful». Brewer song baryton i gruppa, i kontrast til tenorvokalen til Mark Farner.
I 1977, etter Grand Funk gav seg, danna dei tidlegare Grand Funk-medlemmane Mel Schacher og Craig Frost eit nytt band kalla Flint. Flint gav ut eit sjølvoppkalla album før dei gav seg. I 1981 starta Brewer og Farner opp att Grand Funk for eit album som nådde albumlista. To år seinare gav dei seg att, og Brewer vart med i Bob Seger's Silver Bullet Band. Han produserte òg musikk for bandet The Godz. I 1996 samla Brewer, Schacher og Farner Grand Funk att. Farner valde å slutte i bandet i 1998 for å fortsette solokarrieren sin. I 2000 henta Brewer og Schacher inn vokalisten Max Carl, tidlegare KISS-gitaristen Bruce Kulick og klaverspelaren Tim Cashion i besetninga.
Andre trommeslagarar
Brewer spelte bongotrommer på Frank Zappa-songen «Let me take you to the Beach» på albumet Studio Tan, som kom ut i 1978. Brewer var med i Classic Rock Drum Solos, og spelte ein solo frå då han og Grand Funk Railroad spelte på Shea Stadium. I 2000 var Don gjest ved Modern Drummer sin årlege Drum Festival, der han vart hylla som ein av dei viktigaste trommslagarane i rockehistoria. I 2006 vart Brewer med att i Silver Bullet Band for ein turné i 2006-07.
Spike Cape
Spike Cape er eit bert klippenes som tidlegare var dekt av Wilson forlandsbre. Det ligg 4 nautiske mil (7 km) sør for Dunlop Island på kysten av Victoria Land. Det vart først kartlagd under Terra Nova-ekspedisjonen, 1910-13. Namnet vart foreslått av Seaman Forde og nytta av Taylor fordi det likna på Spike Island ved Plymouth i England.
Ubestemt uttrykk
Ubestemt uttrykk i matematikk er eit uttrykk som ikkje har ein veldefinert verdi.
Om ein bestemt verdi av x, til dømes x = a i ein kvotient-funksjonsubestemt uttrykk
fører til at både teljar og nemnar blir null, får ein eit ubestemt uttrykk
Om denne brøken har ein bestemt grenseverdi når x nærmar seg a, seier vi at denne grenseverdien er verdien av det ubestemte uttrykket. Ein kan vise at denne under visse vilkår er lik
der fʹ og gʹ er dei deriverte funksjonane av høvesvis f og g. Døme:
er eit ubestemt uttrykk når x = 0. Derimot er cos x, den deriverte av teljaren, lik 1 når x = 0, og den deriverte av nemner er òg lik 1. Dette vil sei at
når x → 0. På tilsvarande måte kan ein handsame ubestemte uttrykk av forma
samt uttrykk som 0·∞, ∞0, 1·∞ når ein først tar logaritmane av dei tilsvarande funksjonar.
Kidatu
Kidatu er ein by sør i Tanzania, om lag 30 mil sør for Dar-es-Salaam
Kidatu ligg i distriktet Kilombero i regionen Morogoro. Folkesetnaden er om lag 3 300 og vikigste næringsveg er dyrking av sukkerrøyr. Ein av dei største sukkerplantasjane i Afrika, Illovo Sugar Plantation, ligg i Kidatu.
Kidatu stasjon på TAZARA-jernbana er overgangsstasjon til den tanzanianske jarnbana.
Ifakara
Ifakara er ein større by i Kilombero-distriktet i Tanzanias Morogoro-region. Han har kring 60 000 innbyggjarar og er vorten eit stadig veksande handelssentrum. Byens økonomi har tradisjonelt vore heilt bunden av landbruket.
Tabell
Tabell er ein oversiktleg presentasjon av fakta, ofte delt inn i rader og kolonnar, og ofte med tittelradar. Vanlegvis består tabellar av skildrande fakta som kan uttrykkjast i tal, men òg tekst.
Historie
Den skotske matematikaren John Napier publiserte i 1614 den første kjende logaritmetabell. Slike tabellar gjer at multiplikasjon kan erstattast av addisjon, som kan gjere utrekningane mykje enklare.
Den engelske matematikaren og oppfinnaren Charles Babbage utvikla i 1822 ein prototype av differensmaskinen sin, som var utstyrt høve til utskrift. Målet var å produsere sjøkart ved berekning av polynom med hjelp av differensmetoden.
Innan folketeljing utvikla det seg tidleg på 1600-talet ein forløper til relasjonsdatabasen, der ei rekkje tabellar er knytt til kryssreferanser eller indeks, til dømes fødselsbok, dødsbok, husoversiktar og kyrkjebøker. På den måten kan du følgje ein individuell og ein familie gjennom ulike tider og stader, og etablere familietre og stamtavler.
Forskjellige tabellar
Ein tabell kan innehalde enkle statistiske data, som følgjer:
Ein tabell kan òg innehalde bilete, for å tydeleggjere eller gjere faktamengda enklare:
Vidare er det òg mogeleg å kombinere tabellar med diagram, slik at dei kompletterer kvarandre:
Louis van Gaal
Louis van Gaal er ein nederlandsk tidlegare fotballspelar og -trenar. Han var manager for Manchester United frå 2014 til 2016. Han har tidlegare vore trenar for Ajax, Barcelona, AZ Alkmaar, FC Bayern München og Nederland.
Wilhelm Ljunggren
Wilhelm Ljunggren var ein norsk matematikar.
Louis van Gaal
Som profesjonell fotballspelar spelte van Gaal på midtbanen for Royal Antwerp, Telstar, Sparta Rotterdam og AZ Alkmaar.
Wilhelm Ljunggren
Han var professor ved Universitetet i Bergen frå 1949 og ved Universitetet i Oslo frå 1956. Han arbeidde hovudsakleg med talteori, særleg om diofantiske likningar.
Peter T. Malling
Malling var son til ein kjøpmann i Drammen, og gjekk Strømsø Borgerskole og på latinskulen i heimbyen. Sidan var han læregut i Det Rhodeske Bogtrykkeri i Drammen. Då læretida var over, reiste han til Amsterdam og arbeidde på eit av dei større trykkeria i byen.
Burseryd
Burseryd er ein tettstad i Gislaveds kommun i Jönköpings län i Småland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 859 innbyggjarar.
Peter T. Malling
Han vende etter nokre år tilbake til Noreg og Christiania, og var då faktor i Det Wintherske Trykkeri og sidan hos Guldberg & Dzwonkowski. I 1838 grunnla han sitt eige trykkeri, basert på ein liten arv, og året etter ein forlagsbokhandel. Forretninga voks etter kvart til å verte ei av dei fremste bokhandlerforretningane i Norden. Frå 1840 tokhan til med forlagsdrift. Verksemda vart verande på same adressa, til dess eigedomen vart seld i 1873. Malling gjekk då i kompaniskap med Georg Parmann, og forretninga flytta til den langt større Køckeritzke Væveribygning i Øvre Slottsgate. Verksemda vart utvida til også å omfatte sortementshandel og undervisningsmateriell. Etter få år gav arbeidet med skulemateriell så stort og sikkert overskot at sortementshandelen vart avvikla og verksemda samla seg om produksjon og handel med læremidlar.
Malling var i mange år medlem av Kristiania bystyre. Han var elles formann i Bokhandlerforeningen og deltok i ulike foreiningar og almennyttige tiltak, mellom anna var han den fyrste kassereren i Den norske historiske forening.
Malling var utnemnd til riddar av St. Olav.
Burlövs egnahem
Burlövs egnahem er ein tettstad i Burlövs kommun i Skåne län i Sverige. I 2010 hadde tettstaden 554 innbyggjarar. Det er ei samling hus, oppført av enkelte byggfirma og privatpersonar frå 1920-talet og framover. Omgrepet «egnahem» viser til familiehus som er eigd av dei som bur i det og er eit omgrep som heng tett saman med tanken om folkhemmet.
Patti Page
Clara Ann Fowler, mest kjend under scenenamnet Patti Page, var ein USA-amerikansk pop- og countrysongar. Ho var den kvinnelege artisten med flest listetoppar og den bestseljande kvinnelege artisten i 1950-åra, og selde over 100 millionar plater i løpet av ein karrieren som spente over seks tiår. Ho vrt ofte introdusert somm «the Singin' Rage, Miss Patti Page».