cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albert Roussel
Biografi
Albert Roussel vart fødd i Tourcoing, nord i Frankrike, nær grensa til Belgia. Faren var ein velståande industrimann, men begge foreldra døydde medan Albert Roussel var liten. Han voks difor opp hjå bestefar sin, borgarmeisteren i byen, og frå 1880 hjå ei tante. I oppveksten synte han stor interesse for matematikk, men hadde alt då musikalsk talent og fekk to års musikkundervisning i Paris. I 1887 meldte han seg for den franske marinen, og fekk løytnantgraden i 1899. Frå 1899-1890 var han med i mannskapet på ein fregatt som reiste til Cochinkina i Vietnam. Under marinetenesta hans, hadde han allereie gjort sine fyrste komposisjonsforsøk. Roussel abdiserte frå marinen i 1894.
Same året tok han til å studera musikk under Eugène Gigout. 4 år seinare kom han inn på den nyoppstarta musikkskulen Schola Cantorum i Paris, og sjølv var han professor ved skulen frå 1902 - 1914. Her ved skulen komponerte han sine fyrste, viktige verk. Klavertrio, Opus 2 vart fullført i 1902, og den fyrste symfonien hans, Le poème de la forêt stod klår i 1906. I 1908 fullførte han sin fyrste fiolinsonate.
I 1908 gifte Albert Roussel seg med Blanche Preisach, og året etter la dei to ut på ei lang ferd gjennom India og Søraust-Asia. Inntrykka frå reisa kan gjenkjennast i orkesterverket Évocations (1910-11), samt operaballetten Padmâvatî (1914-18). I denne perioden var Roussel også inspirert av impresjonismen, særleg av komponisten Maurice Ravel, men også Claude Debussy. Hans mest kjende verk, Le festin de l'araignée (1912) - «Festmåltidet åt kongroa», er også skrive i impresjonistisk stil.
Under fyrste verdskrigen tente Roussel fyrst ein periode hjå Raudekrossen, før han vart transportoffiser frå 1915 - 1918. Det året vart han erklært tenesteudyktig, og vart send til kystbyen Perros-Guirec i Bretagne for å koma til krefter att. Her oppheldt han seg til 1922 og brukte tida til å fullføra balletten Padmâvatî og å skriva sin andre symfoni. Kritikarane meinte denne var vanskeleg tilgjengeleg, og ved urframføringa i 1922 vart han bryskt avvist. Etter dette vendte Roussel seg i ei enklare, nyklassisistisk retning.
I 1922 skaffa Roussel seg eit hus i ein botanisk hage i landsbyen Varengeville-sur-Mer ved kysten av Normandie. Helsa hans var skrantande på denne tida, men kreativiteten var likevel framleis kraftfull. Han komponerte no ein klaverkonsert (1927), balletten Bacchus et Ariane (1930), symfoni nummer 3 (1930) og nr. 4 (1934), ei sinfonietta (1934), balletten Aeneas (1935), ein cellokonsert (1936) samt mykje kammermusikk. På sekstiårsdagen hans i 1929 vart han feira i Paris med ein stor Rousselfestival, som ein av dei leiande franske komponistane i samtida.
Utmatta av mykje arbeid reiste han til Royan sommaren 1937 for helsa si skuld. Der døydde han den 23. august same året av eit hjarteinfarkt. Etter eige ynskje vart han gravlagd på kyrkjegarden i Varengeville-sur-Mer.
Monte Bo
Monte Bo er eit 2 556 meter høgt fjell lengst vest i Wallis-Alpane i regionen Piemonte i Italia.
Fjellet reiser seg mellom fjelldalane Sessera og Cervo i provinsen Biella. Toppen ligg på grensa mellom Piedicavallo kommune og tre fjell-eksklavar tilhøyrande andre kommunar.
154 Bertha
154 Bertha er ein stor og veldig mørk asteroide i det ytre av hovudbeltet.
Han blei oppdaga av brørne Paul og Prosper Henry den 4. november 1875, men æra for oppdaginga gjekk til Prosper. Asteroiden er sannsynlegvis namnsett etter Berthe Martin-Flammarion, systera til astronomen Camille Flammarion.
Rasen-Antholz
Rasen-Antholz (italiensk Rasun-Anterselva) er ein kommune i den italienske provinsen Sør-Tirol. Kommunen omfattar den kjente vintersportstaden Antholz.
Kommunen består av Antholzertal, en nordleg sidedal til Pustertal nær hovudvasskiljet i Alpene. I dalen ligg det seks landsbyar, som nedanfrå og oppover heiter Neunhäusern (926 moh.), Niederrasen, Oberrasen, Antholz Niedertal, Antholz Mittertal og Antholz Obertal (1532 moh.). Dalen fortset nordaustover til Stallerpasset (2052 moh.), som bind saman Antholzertal med Defereggental i Aust-Tirol. Mellom Antholz Obertal og Stallerpasset ligg innsjøen Antholzer See, som ligg på 1642 meters høgd. Ved sidan av denne ligg det eit skiskyttaranlegg som årleg er arena for verdscupen og har arrangert VM i skiskyting ei rekkje gonger.
Av dei 2780 innbyggjarane i kommunen (2004) er 98 % tysktalande. Namna Rasun og Anterselva blei, som dei fleste andre italienske stadnamn i Sør-Tirol, funne opp av fascistane på 1920-talet ved å oversetje ledd for ledd til italiensk (Ant blei forvanska til Anter fordi det ikkje betyr noko; Holz = selva = skog).
Shota Tamura
Shota Tamura er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Shonan Bellmare og Fukushima United FC.
Stølsnostinden
Stølsnostinden  er eit fjell i Årdal kommune i Vestland. Det har ei høgd på 2074 meter over havet og er det 135. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Lockyer Island
Lockyer Island er ei øy som er 4 km lang og som ligg uafor sørsida av James Ross Island sørvest i Admiralty Sound i Antarktis. Ho vart først kalla Cape Lockyer av kaptein James Clark Ross den 7. januar 1843, etter forslag frå kaptein Francis R.M. Crozier til ære for venen hans, kaptein Nicholas Lockyer i Royal Navy. At det var ei øy vart oppdaga av Den svenske antarktiskekspedisjonen under Otto Nordenskiöld i 1902.
Kjelder
''
The Three Ravens
«The Three Ravens» (Child 26, Roud 5, norsk versjon «Ravnene») er ei engelsk folkevise. Ho vart fyrst trykt i songboka Melismata skriven ned av Thomas Ravenscroft og publisert i 1611, men er kanskje eldre enn det. Nyare versjonar (med anna musikk) vart registrert opp til nær 1900. Francis James Child skreiv ned fleire versjonar i hans Child Ballads (katalogisert med nummer 26). Ein skotsk vanleg variant heiter «Twa Corbies» («Two Ravens» eller «Two Crows»), og følgjer generelt ei liknande soge, men med ein kynisk tvist.
Balladen omhandlar tre åtselfuglar som snakkar om kvar og kva dei skal ete. Ein nemner ein riddar som nyleg er slått i hel, men dei finn ut at dei lojale haukane og hundane hans vaktar over han. I tillegg er «fallow doe» ein metafor for den gravide kjærasten til riddaren som kjem til han, kyssar såra hans, ber han bort og gravlegg han, slik at ramnane ikkje har noko å ete. Forteljaren går gradvis bort frå synspunktet til ramnane og endar med «God send euery gentleman/Such haukes, such hounds, and such a Leman».
Andre språk
Kjende versjonar:
Horseshoe Bay
Horseshoe Bay er ei lita bukt på søraustkysten av Isle of Wight i England. Ho ligg aust for neset Culver Down. Bukta vender søraustover mot Den engelske kanalen og kystlinja hennar er 20 km lang. Ho må ikkje forvekslast med ei bukt med same namn som ligg 15 km lenger sør nær Bonchurch.
Havbotnen er steinete. Stranda er dekt av havet ved flo sjø og er òg steinete. Klippene er bratte og består av kalk. I klippene finst to små grotter, kalla «Nasabora» (The Nostrils) som er delvis under vatn ved flo sjø.
Persson Island
Persson Island er ei øy som er 1,5 nautiske mil (2,8 km) lang og som ligg i innløpet til Rohss Bay ved sørvestsida av James Ross Island. Ho vart oppdaga av Den svenske antarktiskekspedisjonen under Otto Nordenskiöld, 1901–04, og vart namngjeven av han etter Nils Persson, som støtta ekspedisjonen økonomisk.
Dalsland
Dalsland er eit landskap i Västra Götalands län i Sverige, vest for Vänern. Gjennom Dalsland går Dalslandsbanen og Dalslands kanal.
Landskapet grensar til Värmland i nord, Västergötland i søraust, Bohuslän i vest og Noreg i nordvest.
Landskapet har låg folketettleik, omkring 14 innbyggjarar per kvadratkilometer og berre ein større by, Åmål. Totalt bur det kring 50 000 innbyggjarar i landskapet. Dei aude områda er prega av tette skogar i dei høgareliggande områda i nordvest og innsjøar i aust.
James Ross Island
James Ross Island er ei stor øy utanfor søraustsida av nordaustenden av Den antarktiske halvøya. Mellom halvøya og James Ross Island ligg Prince Gustav Channel. Det høgaste punktet på øya er 1630 moh, og er 64 km lang frå nord til sør. Ho vart kartlagd i oktober 1903 av Den svenske antarktiskekspedisjonen under Otto Nordenskiöld, som namngav ho etter Sir James Clark Ross, leiaren for den britiske ekspedisjonen til området i 1842 som oppdaga og kartla fleire punkt langs austsida av øya. Forma James Ross Island vart nytta for å unngå å forveksle ho med den meir kjende Ross Island i McMurdo Sound.
Ho er ein av fleire øyar kring halvøya kjend som Graham Land, som ligg nærare Sør-Amerika enn nokon annan del av kontinentet.
Øya var landfast med det antarktiske fastlandet av ein isbrem fram til 1995, då isbremmen og kollapsa og Prince Gustav Channel vart seglbar for første gongen.
Mendel Polar Station, den første tsjekkiske basen i Antarktis, ligg på øya.
Fryste bein
Den første dinosauren som vart oppdaga i Antarktis var Antarctopelta oliveroi, ein halvstor ankylosaur som vart funnen på James Ross Island av dei argentinske geologane Eduardo Olivero og Roberto Scasso i 1986. Dinosauren vart oppdaga frå campanstadiet i øvre krit i Santa Marta-formasjonen, kring 2 km sør for Santa Marta Cove nord på øya. Ankylosauren vart ikkje formelt namngjeven før 2006.
I desember 2003 oppdaga den amerikanske paleontologen Judd Case frå Saint Mary's College of California og geologen James Martin frå South Dakota School of Mines & Technology oppdaga beina til ein therapod-dinosaur på øya. Denne fekk kallenamnet «Naze» etter den nordlege Naze Peninsula der beina vart funnen. Restane er frå sein krit og bestod av ein øvre kjeve og tenner, og det meste av dei nedre beina og føttene. Dinosauren var truleg 1,8 meter.
Olav Hoprekstad
Olav Hoprekstad var ein norsk forfattar og skulemann, fødd i Vik i Sogn og busett mesteparten av livet i Bergen.
Biografi
Etter eit år på Sogndal Folkehøgskule gjekk han i 1893 over fjellet og begynte på Hamar lærerskole. Etter eksamen var han lærar på øvingsskulen ved Notodden lærerskole. Deretter kom han til Kristiansand, der han var lærar i folkeskulen eit år. I 1899 begynte han som lærar i Bergen. Han vart overlærar ved Møhlenpris skole i 1927 og frå 1939 til han gjekk av med pensjon i 1946 var han på Fridalen skole. Under krigen var han med og bygde opp lærarfronten i Bergen og på Vestlandet. Hoprekstad var den fyrste formannen i Bondeungdslaget Ervingen då det vart skipa i 1900. Han var vidare styremedlem i Noregs Lærarlag 1917–1945 og Det Norske Teatret 1948–1963 og formann i Norsk Bokmannslag frå 1917-30.
Hoprekstad var fast teater- og litteraturkritiker i Bergens Tidende 1913–40 og i Gula Tidend 1949–65.
Verk
Olav Hoprekstad var svært interessert i litteratur og teater. Han gav ut fleire historiske skrifter, bl.a. «Frå lærarstriden» (1946) og «Fattigskule og lærarstand i Bergen» (1951). Skodespela fokuserte ofte på vestnorsk bygdemiljø og kamp mot danske embetsmenn. Skodepela hans har vore framførte på Den Nationale Scene og Komedia-teatret i Bergen og på Det Norske Teatret, men mest har dei blitt spela av amatørgrupper i ungdomslag.
Kammersrohr
Kammersrohr er ein kommune i distriktet Lebern i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 600 meter over havet.
Kommunen er den minste i kantonen og ligg på ein terrasse sør i Jurafjella.
Paralía Avlídas
Paralía Avlídas (gresk Παραλία Αυλίδας) er ein distriktsby i periferieininga Évvia i Sentral-Hellas i Hellas. Paralía Avlídas høyrer til kommunaleininga Avlída i kommunen Khalkída.
1620 Geographos
1620 Geographos er ein Apollo-asteroide. Han blei oppdaga den 14. september 1951 av Albert George Wilson og Rudolph Minkowski ifrå Palomar Observatory i San Diego County i California.
Asteroiden har ei omlaupstid på 17 månader. Perihelium ligg nær banen til Venus og aphelium litt utanfor banen til Mars. Diameteren er neppe meir enn 1 km. Ein kan berre observere Geographos når han passerer nær jorda.
Pizzo Bianco
Pizzo Bianco er eit 3 215 meter høgt fjell vest i Wallis-Alpane i den italienske regionen Piemonte.
Fjellet ligg sør for landsbyen Macugnaga i Valle Anzasca, tvers overfor Monte Rosa-massivet. Aust for Pizzo Bianco strekker fjelldalen Val Quarazza seg. Vest for Pizzo Bianco ligg isbreen Belvedere som skilje mot Monte Rosa-massivet.
Democratici di Sinistra
Democratici di Sinistra, DS, (på norsk Venstredemokratane) var eit politisk parti i Italia, det største av sentrum-venstre-partia, ein del av valalliansen l'Ulivo (Oliventreet). Den 14. oktober 2007 blei partiet ein del av det nye sentrum-venstre-partiet Partito Democratico.
Pizzo Bianco
Frå fjellhytta Rifugio Belvedere (1 932 moh.) er det ein om lag 5-6 timars lang tur til topps på Pizzo Bianco. Etter å ha gått til den 2 738 meter høge toppen Pizzo Nero, fylgjer ein nordaustegga like til topps. Frå toppen har ein utsikt mot den austlege delen av Monte Rosa-massivet. Frå nord til sør ser ein toppane Cima di Jazzi, Gran Fillar, Jägerhorn, Nordend, Dufourspitze, Zumsteinspitze, Signalkuppe, Parrotspitze, Ludwigshöhe, Corno Nero, Vincent-pyramiden og Punta Giordani. Nær mot sør hevar den snødekte fjelltoppen Punta Grober seg til nær 3 500 meters høgde.
Democratici di Sinistra
DS blei danna i 1991 med namnet Partito Democratico della Sinistra PDS av eit fleirtal i Det italienske kommunistpartiet PCI (1921-1991). Første leiaren var Achille Ochetto.
DS hadde tre fløyer eller hovudtendensar, og leiaren høyrde til sentrumsfløya i partiet. Venstrefløya utgjorde om lag 20 % av partimedlemmene, viste avrøystingar i partiet. Både høgrefløya og venstrefløya hadde organiserte tendensar (fraksjonar), noko som var fullt tillate i partiet. Sentrumstendensen var sosialdemokratisk, mens høgrefløya var liberal og venstrefløya venstresosialistisk. Den siste har no danna partiet Sinistra Democratica (SD).
Fleire grupper frå det tidlegare italienske sosialistpartiet PSI gjekk også med i DS, sjølv om dei fleste medlemene kom frå det tidlegare kommunistpartiet. Andre frå det tidlegare kommunistpartiet utgjer kjernen i det nye reformkommunistiske partiet Rifondazione Comunista. DS hadde 12 medlemmer av EU-parlamentet, der dei høyrde til den sosialdemokratiske PES-gruppa. DS var medlemsparti i den Sosialistiske Internasjonalen av moderate sosialdemokratiske parti. Den internasjonale tilknytinga til det nye Partito Democratico er ikkje ultimo 2007 avklåra enno.
Kjelde
Bokmålswikipediaen.
Ferdinando Carulli
Ferdinando Maria Meinrado Francesco Pascale Rosario Carulli var ein italiensk komponist for klassisk gitar og forfattar av det første verket om klassisk gitar, som framleis er i bruk i dag. Han skreiv mange verk for klassisk gitar, inkludert solokonsertar og kammermusikk. Han var ekstremt produktiv som komponist for gitar, og komponerte over 400 verk for instrumentet på berre 12 år.
Liv
Carulli var fødd i Napoli, då ein del av Kongedømet Napoli. Far hans, Michele, var sekretær til utsendinga til den napolitanske domsmakta. Carulli fekk musikkutdanninga si hos ein prest, som mange av sine samtidige. Det første instrumentet til Carulli var cello, men då han var tjue år gammal oppdaga han gitaren og nytta resten av livet sitt til å studere og bli flinkare på gitar. Sidan det ikkje fanst profesjonelle gitarlærarar i Napoli på denne tida, utvikla Carulli sin eigen spelestil.
Carulli var ein dyktig gitarist, Konsertane hans i Napoli var så populære at han snart starta å turnere i Europa. Rundt 1801 gifta Carulli seg med ei fransk kvinne, Marie-Josephine Boyer og fekk ein son med ho. Eit par år seinare starta Carulli å komponere i Milano, der han medverka til lokale publikasjonar. Etter ein suksessrik turne til Paris, flytta Carulli der. På denne tida var Paris musikkhovudstaden i verda og han vart verande der resten av livet sitt.
I Paris vart Carulli ein særs suksessrik musikar og lærar. Han oppfylte ønsket sitt om å gjere gitaren populær og på moten i dei øvre klassane og hos musikarane i Paris. Det var òg i Paris han gav ut dei fleste verka sine, og vart etter kvart ein utgjevar sjølv som trykte verk av andre dyktige gitaristar som Filippo Gragnani. Gragnani var ein ven av Carulli som seinare tileigna tre gitarduettar til Carulli.
I 1830-åra følgde mange europeiske gitaristar Carulli til Paris, visstnok «tiltrekt av personlegdomen hans». Med så mange andre gitaristar i Paris, arbeidde Carulli hardare som lærar og hadde snart medlemmer frå adelen i Paris blant studentane sine.
Mange av stykka som no vert rekna som av dei største av Carulli, vart først avslåtte av utgjevarane som for vanskelege for ein vanleg gitarist, og det er mogeleg at mange av meisterverka hans gjekk tapt på den måten. Carulli starta då å publisere sine eigne verk. Dei fleste av verka til Carulli som har overlevd er likevel dei som vart rekna som «trygge» nok til at dei andre utgjevarane kunne godta dei, hovudsakleg til bruk innan opplæring av visse teknikkar eller for nybyrjarar. Sjølv om han hadde mange studentar og støttespelarar, byrja Carulli å føle at han ikkje fortente det imponerande ryet han hadde, fordi dei fleste av dei største verka hans aldri vart publiserte.
Avgrensa til hovudsakleg enkle stykke, skreiv Carulli den verdskjende metoden sin for klassisk gitar, «Harmoni for gitar», ei samling av stykke som framleis vert nytta til opplæring i dag. Då ho kom ut var metoden særs populær og det vart trykt mange utgåver.
Seinare i livet starta Carulli å eksperimentere med gitarbyggjing. Med Lacote, ein fransk gitarmakar, gjorde han store endringar for å utbetre gitarlyden.
Carulli døydde i Paris den 17. februar 1841, 71 år gammal.
Musikk og stil
Carulli var av dei mest produktive komponistane på si tid. Han skreiv meir enn 400 verk for gitar og mange andre for forskjellige instrumentkombinasjonar, alltid med gitar. I dag er det viktigaste verket hans rekna for å vere «Metode, op. 27», publisert i 1810 og framleis mykje nytta til opplæring av klassiske gitaristar den dag i dag. Carulli komponerte òg musikk for gitar og piano med sonen Gustavo. Han skreiv verk for kammerorkester og andre ensemble.
Klassiske gitaristar har spelt inn mange av verka hans. Det meste kjende av desse er ein duett for gitar og fløyte, som vart spelt inn av Alexander Lagoya og Jean-Pierre Rampal, sjølv om hans Duett i G Op.34 indirekte vart særs kjend i Storbritannia som kjenningsmelodi til fjernsynsserien The Adventure Game i 1980-åra.
Innværfjorden
Innværfjorden er ein liten fjord på austsida av Bømlo. Han ligg på sørsida av neset og tettstaden Rubbestadneset og strekkjer seg 3,5 km inn frå Stokksundet i aust.
Han har innløp vest for Osparøya mellom Justenakken og Rubbestadneset og går først litt sørvestover. Den ytste delen av fjorden er om lag like lang som han er brei og på sørsida ligg Klenesvågen og grenda Ekornsætre. Lengst vest i fjorden ligg Innvær, som fjorden er kalla opp etter. Mellom Innvær og Rubbestadneset strekkjer ein smal del av fjorden seg om lag 1,5 km nordover til Stangarvågen. Ved innløpet til denne smale delen av fjorden går ei om lag 15 meter bru langs riksveg 541 over fjorden til Rubbestadneset.
Horseshoe Bay no.2
Horseshoe Bay er ei bukt på søraustkysten av Isle of Wight i England. Ho ligg søraust for landsbyen Bonchurch. Ho vender søraustover mot Den engelske kanalen og kystlinja hennar er om lag 200 meter lang. Ho må ikkje forvekslast med bukta med same namn, om lag 15 km lenger nord, nær Culver Down.
Kysten av bukta går lang eit dike av betong, bygd i 1988 for å verne klippene over for erosjon. Muren består av om lag 6000 kubikkmeter betong og kosta £1,4 millionar å byggje.
Jonzac
Jonzac er ein liten by og kommune vest i Frankrike. Han er sous-préfecture (underprefektur) i departementet Charente-Maritime i regionen Nouvelle-Aquitaine og har om lag 4 000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Seugne. byen ligger ved kysten omtrent
Hiroto Nakagawa
Hiroto Nakagawa er ein japansk fotballspelar.
Han har spela for klubbane Shonan Bellmare og Kashiwa Reysol (2019).
Château des Dames
Château des Dames er eit 3 488 meter høgt fjell vest i Wallis-Alpane i Aostadalen i Italia, straks sørvest for Weisshorn og Matterhorn. Fjellet ligg på vasskiljet mellom fjelldalane Valpelline og Valtournenche.
Vinjerock
Vinjerock er ein rockefestival som har vorte halden årleg på Eidsbugarden ved vestenden til Bygdin i Jotunheimen sidan 2006. Festivalen går over tre dagar fyrste helga i august, og festivalområdet ligg på 1060 moh.
Artistar som Bigbang, Madrugada, Thomas Dybdahl, Marit Larsen og DumDum Boys har spela på festivalen. Ved sidan av konsertar, får festivalgjengarane høve til å bruke den omliggjande fjellheimen, med tilbod som mellom anna guida toppturar og sandvolleyball.
Festivalnamnet
Festivalen har namn etter diktaren, journalisten og fjellmannen Aasmund Olavsson Vinje, som var den første som bygde seg hytte på Eidsbugarden i 1868. Det var Vinje som gav dette fjellområdet namnet Jotunheimen.
Historie
Festivalen vart halden for fyrste gong i august 2006, med artistar som DumDum Boys, Thomas Dybdahl, Minor Majority og Ken Hensley på scena. Vinjerock vart det året kåra til årets norske rockefestival av Norsk Rockforbund.
I 2007 hadde festivalen artistar som Bigbang, Sivert Høyem, Johndoe og Blood, Sweat & Tears.
I 2008 hadde Vinjerock artistar som Madrugada, Kaizers Orchestra, Animal Alpha, Valkyrien Allstars og Snuff Grinders, som innehald delar av Frikar som vann MGP med Alexander Rybak i 2009. 2008 var og fyrste året Vinjerock kunne skilte med økonomisk overskot.
I 2009 hadde festivalen artistar som Marit Larsen, Tommy Tokyo, CC Cowboys, Stein Torleif Bjella og Bo Kaspers Orkester.
Jesus schläft, was soll ich hoffen
Jesus schläft, was soll ich hoffen, BWV 81, er ein kyrkjeleg kantate komponert av Johann Sebastian Bach.
Han vart komponert i Leipzig i 1724 for fjerde sundag etter trettande dag jul.
Teksten er henta frå Johann Franck (sats 7), Evangeliet etter Matteus 8: 26 (sats 8) og resten er av ukjend av opphavsmann.
Koraltemaet er basert på salmen «Jesu, meine Freude» av Johann Franck (1650).
Instrumentering og struktur
Stykket er instrumentert for blokkfløyter, to oboar d’amore, to fiolinar, bratsj og basso continuo, samt fire songsolistar (sopran, alt, tenor, bass) og firedelt kor.
Det består av sju satsar:
San Salvador
San Salvador er hovudstaden i El Salvador. Byen har 525 990 innbyggjarar (januar 2005). Byen vart grunnlagt på 1600-talet.
Lommiswil
Lommiswil er ein kommune i distriktet Lebern i kantonen Solothurn i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 564 meter over havet.
Kommunen ligg på eit platå sør i Jurafjella. Han består av landsbyen Lommiswil og busetnaden Im Holz.
Skardørene
Skardørene er eit milelangt, djupt nedskore fjellpass på grensa mellom Noreg og Sverige i Søraust-Trøndelag. Passet ligg i beinvegen mellom Stockholm og Trondheim. Dei fleste og farlegaste svenske åtaka på Noreg gjennom tre hundre år, 1500-1800, kom difor gjennom dette passet, som Olaus Magnus, siste katolske erkebispen i Sverige, hevda at «forne tidres fyrstar» hadde hogge ut i fjellet.
Svenskane ville ta Trøndelag, kløyve landet i to, og så ta det bit for bit. Sjølve fjellet vert i dag kalla «Skardørsfjella», svensk «Skarvdörrfjällen», men det gamle folkelege namnet er Skardørene. Det var på dette fjellet at Carl Gustav Armfeldts finsk-svenske hær fraus i hel i 1718, vel den største militære katastrofen i Noreg nokosinne. Inkje difor å undrast at det var stor folkeleg mystikk knytt til Skardørene og Sylene like ved, der dei framleis reiser seg som ein kvit, langstrekt vegg mot grensa. Prost Stuevold Hansen, som knyt soga om Skardørene saman med det gamle regionsenteret Hov i Ålen, har og skrive vakraste stubben om fjellet: «Spurveguld», då morgonsola skein så vent på toppane, og prosten barnfødd like nedunder, i ungdomen skulle klatre til topps saman med brørne sine, sola gullglitra på snøen, og så ramla eine broren ned i skaret og slog seg ihel.
Ceauru
Ceauru er namnet på ein kunstig innsjø i Romania som aldri vart bygd. Arbeidet vart starta i 1965 av det kommunistiske styret og innsjøen skulle få vatn frå fire elvar. Prosjektet vart rapportert ferdigstilt, men berre den innleiande byggefasen vart gjennomført. Tre milliardar lei vart avsett og brukt på innsjøen, som visstnok skulle dekke om lag 200 km², ha ein kapasitet på 150 millionar m³, og ligge sørvest for Târgu Jiu i Gorj fylke. Ceauru var framleis teikna inn på kart i 2007.
Leirvik i Hyllestad
Leirvik er ein busetnad i Hyllestad kommune i Vestland fylke. Han ligg innerst i Bøfjorden som er ein fjordarm på nordsida av den ytre delen av Sognefjorden. Avstand til næraste busetnad Hyllestad er ca. 9 km. Avstand til næraste hovudveg, E39, er ca 20 km og startar ved ferjeleiet i Lavik.
Næringsliv
Verftet Havyard Ship Technology ligg 3 km frå Leirvik sentrum og er rekna som ei hjørnesteinsverksemd i Leirvik. Sidan oppstarten i 1928 har verftet sysselsett folkesetnaden i Leirvik. Ved oppstarten var det først ein motorverkstad ved namn Løland Motorverkstad, men denne blei kjøpt opp av Kværner-gruppa i 1990 og var då anerkjend som ein kvalitetsleverandør av fiske- og offshore-fartøy. Verftet blei igjen kjøpt opp i 2000 og endra då namn til Havyard Leirvik. Dei var registrert med 266 tilsette i 2014 som var basert i Leirvik.
Ceauru
Historie
I 1965 starta styresmaktene i Romania arbeidet med å lage den menneskeskapte innsjøen Ceauru, ved hjelp av ei demning. Elvane Jiu, Tismana, Bistrița og Jaleș skulle fylle opp innsjøen. Dei tre sistnemnde elvane fekk endra elvefaret sitt for at dei skulle nå innsjøen. Over 2500 innbyggjarar måtte flytte frå dalen der innsjøen skulle ligge og husa deira vart øydelagde. I 1968 vart innsjøen rapportert ferdig for Nicolae Ceaușescu og byrja å dukke opp på kart.
Berre den første fasen av prosjektet vart derimot gjort ferdig. Eit dike vart bygd rundt den planlagde innsjøen. Fase to var å byggje sjølve demninga. Innsjøen skulle ha to funksjonar, ta imot flaumvatn når det var trong for det og verne gruvene i området, samt gje vatn til ein kraftstasjon som var under bygging lenger nede i dalen.
Det mislukka prosjektet vart oppdaga då ein person frå det rumenske kommunistpartiet vitja staden. Alle leiarane i byggeprosjektet vart arrestert og direktøren, kalla Dăncescu, vart dømd til døden. Etter kvart endra Ceaușescu dommen til 20 år i fengsel og sende han for å arbeide på Donau-Svartehav-kanalen, der han døydde.
Seinare vart det bygd ein innsjø lenger nede i elva for å gje vatn til kraftverket der, men i tørkeperiodar går denne innsjøen tom for vatn.
I dag
I dag har det vokse skog i området der innsjøen ville ha vore, og på fleire kart er innsjøen framleis teikna inn.
Friis
Friis er fleire norske og danske ætter.
Av dei norske:
Ryosuke Kawano
Ryosuke Kawano er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Shonan Bellmare og Fukushima United FC.
Langendorf i Sveits
Langendorf er ein kommune i den sveitsiske kantonen Solothurn, i distriktet Lebern. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 496 meter over havet.
Kommunen var opphavleg ein gatelandsby på begge sider av elva Wildbach. i dag er han ein forstad til Solothurn.
Femtogram
Femtogram er ei SI-avleia eining for måling av masse. Symbolet for femtogram er fg. Eitt femtogram er lik 10−15 gram.
Gluttsnipe
Gluttsnipa (Tringa nebularia) er ein vadefugl, den største arten blant snipene.
Georgia on My Mind
«Georgia on My Mind» er ein song frå 1930 skriven av Hoagy Carmichael og Stuart Gorrell og først spelt inn det året. Han er ofte assosiert med Ray Charles, som var fødd i Georgia, og som spelte inn songen i 1960 for albumet The Genius Hits the Road. I 1979 vart Ray Charles-versjonen av songen den offisielle statssongen til staten Georgia.
Gluttsnipe
Utsjånad og læte
Gluttsnipa er ein langbeint, smekker fugl med lang hals og lange vengar og med ein lang og grov nebb som er svakt oppoverbøygd. Ho er berre litt større enn raudstilken, men på grunn av litt andre proporsjonar ter ho seg meir høgreist. Fuglen er 30 til 34 cm lang og har eit vengespenn på 55 til 62 cm. I alle fjørdrakter er ho ganske lyst farga, grå med svarte flekkar på oversida og lys på undersida. Brystet er fint vatra i svart mot ein kvit botn. Beinfargen skiftar i grågrønt til gulgrøn etter alder og årstid. Når fuglen flyg ser ein ein lang, breid, kvit kile på ryggen som strekker seg ned på stjerten i sterk kontrast til gluttsnipa sine gråsvarte vengeoversider. Hannane og til ei viss grad også hoene har eit fluktspel om våren, der dei stig høgt opp før dei dalar syngande ned.
Razelm
Razelm (rumensk Lacul Razim) er ein innsjø, eller ei gruppe innsjøar, like ved Svartehavet i Romania, sør for Donaudeltaet. Han er den største innsjøen i landet og er eit kompleks av limanar og lagunar.
Gruppa av innsjøar kan delast inn i to grupper. Den nordlege gruppa inneheld ferskvasssjøane Razelm og Golovița, medan den sørlege gruppa består av saltvassjøar. Alle desse innsjøane dekkjer eit område på om lag 1000 km², der Razelm utgjer 500 km² aleine.
Georgia on My Mind
Bakgrunn og komposisjon
Det er sagt at Hoagy Carmichael skreivsongen om systera si, Georgia. Men Carmichael skreiv i den andre sjølvbiografien sin Sometimes I Wonder at saksofonisten Frankie Trumbauer hadde bede han om å skrive ein song om staten Georgia. Han skal på spøk ha bidrege frivillig med dei to første orda, «Georgia, Georgia...», som Carmichael enda opp å bruke då han arbeidde på songen med romkameraten sin, Stuart Gorrell, som skreiv teksten. Namnet til Gorrell finst ikkje på opphavsretten til songen, men Carmichael sende han royalty likevel.
Femtogram
1 femtogram er lik:
Og motsett:
Yoshi's Universal Gravitation
Yoshi's Universal Gravitation (ヨッシーの万有引力), kjent i Nord-Amerika som Yoshi Topsy-Turvy, er eit plattformspel utvikla av Artoon og utgjeve av Nintendo for Game Boy Advance. Det vart gjeve ut i Japan desember 2004, april 2005 i Europa, og oktober same året i Nord-Amerika. Spelet har ein innebygd sensor som registrerer korleis ein held spelkonsollen, og denne blir brukt til å påverka miljøet i spelet. Grunna at bruk av vippesensoren er essensiellt for å kunne koma vidare i spelet fungerer ikkje Yoshi's Universal Gravitation optimalt om ein speler det med Game Boy Player for Nintendo GameCube.
Georgia on My Mind
Bakgrunn og komposisjon
Carmichael spelte inn «Georgia on My Mind», med Bix Beiderbecke på kornet, i New York City den 15. september 1930.
Yoshi's Universal Gravitation
Handling
Handlinga i spelet har nokre fellestrekk med den i Yoshi's Story. Den grafiske stilen liknar ei sprett-opp-bok og målet i spelet er å fri Yoshi og kompani frå ei bok dei er fanga inni.
Georgia on My Mind
Ray Charles-versjonen
Ray Charles, som var frå Georgia, spelte inn ein versjon som gjekk til topps på Billboard Hot 100.
Yoshi's Universal Gravitation
Handling
Når Bowser herjar Yoshi-øya (en: Yoshi's Island), kjem ein bokånd som heiter Hongo og fangar heile øya mellom sidene til ei eventyrbok. Det er berre ved å låsa Bowser inne i boka Yoshi kan få Hongo til å sleppe resten av øya fri igjen, så Yoshi må ut på ei ferd gjennom kapitla i eventyrboka.
Gluttsnipe
Systematikk
Trass i at gluttsnipa har ei vid utbreiing vert arten delt opp i berre to underartar.
Georgia on My Mind
Ray Charles-versjonen
TV-serien Designing Women, som nytta ein instrumentalversjon av «Georgia on My Mind» som kjenningsmelodi, hadde med Charles om framførste versjonen sin av songen på piano medan rollebesetninga ser på under opninga av den sjette sesongen, som gjekk på lufta i 1991-1992.
I 2003 rangerte Rolling Stone Ray Charles-versjonen av «Georgia on My Mind» på 44. plassen over dei 500 beste songane gjennom tidene.
The Hawks/The Band-versjonen
Songen vart framført av Ronnie Hawkins and The Hawks der han vart sungen av pianisten Richard Manuel etter 1964. Då The Hawks var oppløyst og The Band vart skipa, heldt dei fram å spele inn songen. Dei spelte inn ein studioversjon av songen i høve presidentkampanjen til Jimmy Carter i 1976. Han kom ut på singel det året og i 1977 på albumet Islands.
Willie Nelson-versjonen
Willie Nelson spelte inn songen på Stardust, eit album frå 1978 med standardsongar. Songen kom ut på singel og gjekk til topps på countrysingellista i USA i 1978 og låg seksten veker inne på denne lista.
Gluttsnipe
Utbreiing
Gluttsnipa er ein palearktisk art med ei utbreiing i hekkesesongen som strekker seg frå nordlege delar av Storbritannia i vest til Kamtsjatka i aust. Ho er trekkfugl og overvintrar i middelhavslanda og vidare sørover til sør om Sahara. Lengre aust overvintrar ho i dei sørvestre delane av India, i Indonesia, øyane i Sørkinahavet og i Australia.
Leveområde i Noreg
Her til lands hekkar gluttsnipa i høgtliggande barskog og i bjørkebeltet, sjeldan i vierregionen. Ho finst både på turre parti i open skog og ved myrar, ofte i nærleiken av vatn og elvar. I Sør-Noreg er og mest ein innlandsfug, frå Nordmøre og nordover finst ho også i meir kystnære område. Truleg hekkar om lag 12 tusen par i Sør-Noreg og 5 tusen par i Nord-Noreg.
Hekking
Arten hekkar helst nær myrar og legg til vanleg fire egg i eit enkelt reir i ei grunn grop på turr mark, gjerne nær ein stein eller ei grein. Egga vert lagde i slutten av mai eller først i juni. Dei vert ruga i 23-25 døgn av begge foreldra. Ungane dreg frå reiret det første døgnet etter klekking, og kullet kan gå langt til område som passar for oppfostring. Etter 25-31 døgn kan ungane flyge. Gluttsnipene kan både vere aggressive eller spele skada på hekkeplassane.
Zeptogram
Zeptogram er ei SI-avleia eining for måling av masse. Symbolet for zeptogram er zg. Eitt zeptogram er lik 10−21 gram.
Gluttsnipe
Føde
Gluttsnipa leitar energisk opp maten sin på grunt vatn. Kosten består av alle slags smådyr, til dømes insekt, fisk og krepsdyr.
155 Scylla
Han blei oppdaga av J. Palisa den 8. november 1875 og namnsett etter monsteret Skylla i gresk mytologi.
Gluttsnipe
Trekktilhøve
Gluttsnipene kjem til hekkeplassane i april-mai. Hoene dreg sørover allereie i juli, ungfuglane og hannane kjem etter i august-september. I første omgang dreg fuglane til Vadehavet eller Tyskland. Seinare dreg dei vidare til overvintringsområda, som for den skandinaviske bestanden først og fremst ligg sør for Sahara.
Zeptogram
1 zeptogram er lik:
Yoshi's Universal Gravitation
Oppsett
Spelet er delt inn i kapittel med tilhøyrande nivå, der kvar av nivåa er kontrollerte av minst ein ånd. Det er fleire typar av desse åndane; ein liker pengar, ein liker styrke, ein liker snøgge ting osv. Åndane vil settja krav som spelaren må klara; som å eta nok frukt, samla nok pengar eller koma seg i mål før tida er ute. Ved å gjera åndane nøgde kan spelaren koma seg vidare til neste nivå.
Zeptogram
Og motsett:
Yoshi's Universal Gravitation
Oppsett
Yoshi kan hoppa og rulla ut tunga si for å eta frukt eller fiendar, men spelet sett størst fokus på korleis ein bruker vippesensoren. Ved å røra spelkonsollen frå side til side kan spelaren endra på gravitasjonen i spelverda, noko som t.d. kan bli brukt til å senda fiendar rullande vekk, svinga pendlar eller endra vasstand under ein seglingssekvens. Ein uoverkommeleg vegg kan bli gjort om til ein overkommeleg veg, eller eit samanrulla teppe kan bli rulla ut til ein lang plattform. Å koma seg vidare avhenger ikkje berre av knappetrykk, men også korleis ein nyttar vippesensoren.
1621 Druzhba
1621 Druzhba er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Flora. Han blei oppdaga den 1. oktober 1926 av Sergej Beljavskij ifrå Krim-observatoriumet i Simeiz på Krimhalvøya.
Yoshi's Universal Gravitation
Bakgrunnsstoff
Offisiell amerikansk heimeside
Norrøn religion
Norrøn religion eller nordisk religion er eit omgrep som vert nytta til å omhandle den variasjonsbreidd av religiøse idéar som var vanlege iblant dei germanske stammene som levde i dei nordiske landa før framvoksteren av kristen misjonsaktivitet i Nord-Europa. Desse er paganistiske skikkar som ein reknar med gjekk inn i eit større system av germansk paganisme, og såleis hadde mykje til felles over heile det området som var busett av dei germanske stammene over mesteparten av Nord- og Sentral-Europa. Kunnskapen om norrøn paganisme byggjer for det meste på arkeologiske funn frå førkristen tid og av opplysningar i ymse skrifter, for det meste frå kristen mellomalder. Det har vore gjort samanlikningar mellom dei hevdvunne gamle rituala i frimurerordenen og somme av dei opplysningane om kult og ideologi som norrøne skifter og nordisk arkeologisk materiale kan gje, og disse samanlikningane ser ut til å kunne kasta nytt ljos over viktige sider ved den førkristne kulten.
Akademikarar (som til dømes Georges Dumézil) meinte at det finst somme strukturelle og tematiske element innan dei kjende norrøne religiøse ideane som plasserer norrøn paganisme innanfor rammeverket av pan–indoeuropeiske uttrykk for åndelege tankar i det heile.
Arkeologiske kjelder
Mange funnstader i Skandinavia har gjeve verdfull informasjon om tidleg skandinavisk kultur. Det eldste bevarte kulturelle dømet på uttrykk for idear og ei tru på makter er helleristingar. Helleristningane og tidfestinga av dei er til vanleg inndelte i to kategoriar etter motiv, «jakt-helleristingar» og «jordbruks-helleristingar». Jakt-helleristingane er dei eldste (ca. 9000–6000 f.Kr.) og har for det meste vorte funne i Nord-Skandinavia (Jämtland, Nord-Trøndelag og Nordland). Desse funna verkar indikere eit tilvære bygd i første rekkje på jakt og fiske. Desse motiva vart gradvis overtekne (ca. 4000–2000 f.Kr.) av glyfar med meir zoomorfe, eller kan hende religiøse, tema. Dyr var ofte illustrerte frå eit «røntgen-perspektiv» svært likt dei australske aboriginarane sine petroglyfar (helleristingar). Glyfane frå den sørlegaste regionen (Bohuslän) er sidan utvida med yngre jordbruks-glyfar (ca. 2300–500 f.Kr.) som verkar vere attgjevingar frå eit tilvære i større mon grunnlagt på jordbruk. Desse seinare motiva syner skip og sol- og månemotiv, geometriske spiralar og antropomorfe skapningar som ideografisk synest indikere byrjinga på norrøn religion.
Seinare, i jarnalderen og vikingtida, finst materielle indikasjonar på ei aukande sofistikering i norrøn religion, som til dømes «gripedyr»-motiv og andre kompliserte mønster og bilete på våpen, i småkunsten som reimspenner osb., og på smykke, og det vart mellom anna laga smykkeliknande figurar knytt til ulike guddomar, som til dømes «Mjølneranheng» (torshammarar forma som små hengjesmykke) med referanse til guden Tor, brakteatar (tynne gullblekkbilete) med runeteikn og referanse til andre guddomar. Runeteikna utgjorde eit skriftsystem som kan hende har opphav i ein kombinasjon av urgermansk språk og etruskisk eller gotisk skrift. Men dette er ikkje prova, og ei mengd teoriar om opphavet til runene har vorte framsette.
Mange andre ideografiske og ikonografiske motiv som kan hende syner dei religiøse truene til dei nordiske folka i yngre jarnalder/vikingtida er attgjeve på runesteinar som til vanleg var reiste som merke eller minnesteinar. Desse minnesteinane var til vanleg ikkje plasserte nær ei grav, og mange gonger er det skrive ei gravskrift med runer for å minnast avlidne skyldfolk. Denne praksisen fortsette lenge etter at kristendomen gjorde sitt inntog.
Andre viktige arkeologiske funn som kan hende syner tidleg norrøn religion er myrlik slik som Tollundmannen, som kan hende vart ofra i ein religiøs eller kultisk kontekst.
Til liks med dei fleste folk frå oldtida og mellomalderen, var det norrøne samfunnet delt opp i fleire klasser, og bruk av trælar var òg utbreidd mellom dei tidlege nordiske folka. Majoriteten av rike gravleggingar frå den heidenske perioden synest å gjelde dei høgare klassene.
Litterære kjelder
Det meste, om ikkje alt, av skriftleg materiale om den norrøne religionen er avleidd frå skriftlege skildringar mykje seinare enn tida då religionen blei praktisert, og fram til godt innpå den kristne perioden. Det er i denne perioden linene vert skipla mellom nordisk før–kristen religion og ein demonisert og romantisert norrøn mytologi. Norrøn religion var eit kulturelt fenomen, og likeins dei fleste folketruer før skriftspråk gjer seg gjeldande, hadde dei som levde i desse truene ikkje namn på religionen sin, ikkje før dei kom i kontakt med folk utanfrå eller konkurrentar. Dei einaste namna som er skjenka norrøn religion, er dei som vart nytta til å skildre religionen på ein konkurranseprega måte, til vanleg i ein svært antagonistisk kontekst. Nokre av desse var heidendom (skandinavisk), Heidentum (tysk), heathenry (engelsk) eller paganisme (latin).
Kva no den norrøne religionen vart kalla av tilhengjarane sine, er han berre kjend frå manuskript av mellomalderen sine historikarar, framfor alt av Snorre og Saxo Grammaticus. Likevel finst det eit ekstremt stort innsamla materiale av samanliknande historiske skrifter som opp til nokså nyleg ikkje har vorte studert eller har vore ignorert, og omfanget av kunnskapen om dette emnet veks eksponensielt.
Gudsdyrking
Dei islandske omgrepa frå mellomalderen, forn siðr eller «gammal skikk» om heidendomen, og «ny skikk» om kristendomen, syner at hovudvekta var lagt på kult og seremoniar i praktiseringa av både heidendomen og den tidlege kristendomen. Som hovudregel kan ein seia at kultutøvinga, altså gjennomføringa av ritual av ulike slag, eigenleg var sjølve religionen i førkristen tid og langt inn i kristen tid.
Trussenter
Ifylgje boka Germania av romaren Tacitus, frå om lag år hundre e.Kr., hadde dei germanske stammane sjeldan eller aldri tempel for gudane sine. Denne påstanden har vorte diskutert ivrig blant våre dagars fagfolk, ettersom arkeologiske funn kan tyde på at særskilde hus, hòv, har vore nytta i kulten frå den seinare parten av eldre jarnalder, og i alle høve i yngre jarnalder og vikingtida.
Blótet, som var den forma for gudsdyrking dei germanske og skandinaviske folkeslaga praktiserte i førkristen tid, kan ha likna på det som vart praktisert mellom keltar og baltarar, og kunne gå føre seg i hòvet, i heilage lundar, i eit ve eller på ein haug. Det har vore nokre få viktigare senter for større område eller eit småkongedøme, slik som Kaupangen i Skiringssal, Lejre og Uppsala. Adam av Bremen, hevdar at det fanst eit tempel i Uppsala (noverande Gamle Uppsala) med tre trestatuar av Tor, Odin og Frøy, sjølv om ingen arkeologiske prov til dags dato har kunna stadfeste dette. Men spor etter mellom anna stolpar etter ein bygning som er funne ved granskingar av grunnen attmed mellomalderkyrkja i Gamle Uppsala har av mange vorte sett på som spor etter ein hòvbygning.
Ritual av ymse slag kunne òg finne stad i heimen og/eller ved eit altar av oppstabla steinar kjend som ein «horgr».
Prestar
Medan det verkar som om det har eksistert eit slags presteskap, utvikla dei aldri den profesjonelle og halvt arvelege karakteren til den keltiske druide-klassa. Det har vorte hevda at den germanske kongemakta utvikla seg frå eit presteskap. Denne presterolla som kongen hadde, var overordna den rolla som goden hadde, dvs. leiarskapen for ættegruppa av familiar (for denne sosiale strukturen, sjå ætt), og utføringa av ofringane.
Ofring av menneske
Ei sjeldan augevitneskildring av germansk menneskeofring finst i arabaren Ibn Fadlans skildring av ein båtgravgravlegging av ein skandinavisk stormann (truleg svenske) ved elva Volga, der ei træljente friviljug skulle fylgje husbonden sin til neste verda, og difor vart ofra og lagt ved sida av den døde på båten før alt vart sett fyr på. Meir indirekte skildringar er gjevne av Tacitus, Saxo Grammaticus og av Adam av Bremen som gjer greie for store menneskeofringar i ein heilag lund ved tempelet (hòvet) i Uppsala på tusentalet.
I Ynglingesoga i Heimskringla fortel Snorre Sturlason om den svenske kongen Ane som ofra ni av sønene sine i ei freisting på å forlengje livet sitt inntil undersåttane hans stogga han frå å drepe den siste sonen som var att, Egil. Svenskane hadde ikkje berre rett til å velje kongar, men òg til å avsetje dei, og det seiest at både kong Domalde og kong Olaf Trätälja vart ofra etter år med hungersnaud. Odin var kopla saman med avretting gjennom henging, og ein mogleg praksis med odinistisk ofring ved stryping har noko arkeologisk støtte i eksistensen av lekamer, myrlik funne i til dømes Jylland. Eit døme er Tollundmannen. Likevel kjenner ein ikkje til skriftlege skildringar som i klårtekst tolkar motivet for desse rituelle drapa, som sjølvsagt også kan ha andre forklåringar.
Bernt Lie
Bernt Lie var ein norsk forfattar, i dag mest hugsa for gutebøkene Sorte Ørn, Svend Bidevind, Peter Napoleon og Guttedage. Han var far til Emil Lie, brorson til Jonas Lie den eldre og fetter av Erik Lie.
Néa Lampsákos
Néa Lampsákos (gresk Νέα Λάμψακος) er ein distriktsby i periferieininga Évvia i Sentral-Hellas i Hellas. Néa Lampsákos høyrer til kommunaleininga Lilándia i kommunen Khalkída.
156 Xanthippe
156 Xanthippe er ein stor asteroide i hovudbeltet. Han har ein karbonhaldig samansetnad og ei ekstremt mørk overflate. Han er namnsett etter Xantippe, kona til Sokrates.
Asteroiden blei oppdaga av J. Palisa den 22. november 1875.
Ich habe genug
Ich habe genug, BWV 82, er ein kyrkjeleg kantate komponert av Johann Sebastian Bach.
Han vart komponert i Leipzig i 1727 for kyndelsmesse, som dette året var 2. februar. Han vart framført igjen den 2. februar 1731 i Leipzig, men då med sopranstemme som solist, i staden for basstemma. Verket vart igjen framført i 1735 (sopransolist) og i 1746-1747, begge i Leipzig.
Teksten er av ukjend opphav.
Instrumentering og struktur
Stykket (bassutgåva) er instrumentert for obo, to fiolinar, bratsj, orgel og basso continuo, samt songsolist (bass) og firedelt kor.
Det består av sju satsar:
Lastebil
Lastebil er eit køyretøy som vert nytta til transport av ulike typar gods, som trekkvogn, eller som basis for ymse typar påbygg. Dei vert produserte i mange ulike storleikar og utførslar, nokre har ope lasteplan, andre har eit lukka skap, nokre har ikkje lasteplan, men vert nytta som trekkvogn.
Lastebilar spelar ein sentral rolle i dagens samfunn. Dei vert nytta for å transportera alt frå råvarer som mat og tømmer til post, drivstoff, bygningsmateriale, personbilar, ulike maskinar og så vidare. Langs kysten kan varer transporterast med fraktbåtar og i innlandet med jarnbane, men der det korkje er hamn eller jarnbane er lastebilar einaste praktiske alternativet. Lastebilar har òg den føremonen at varene kan transporterast frå dør til dør utan omlasting.
Denne artikkelen handlar om lastebilar generelt, medan ulike typar og lastebilar for ulike oppgåver vert handsama i støtteartiklar.
Oppbygging
Lastebilar er bygde på ei stålramme, sett saman av to langsgåande U-bjelkar, som vert heldt saman av fleire tverrbjelkar. Akslane er festa til ramma med blad- eller luftfjører og støytdemparar. Ramma er ikkje heilt stiv, men kan vri seg etter underlaget. Både ramma og fjørene er slik med på å ta opp ujamnheiter i vegen. Dei alle fleste lastebilane har stive akslingar og det er utstyrte med blad- eller luftfjører. Luftfjører vert meir og meir vanleg, spesielt på trekkvogner og bilar med trippelboggi.