cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jeff Beck
1970-åra
Soloalbumet hans, Blow by Blow (mars 1975), var basert på desse innspelingane og synte Beck som ein teknisk dyktig gitarist innan jazzrock. Albumet nådde fjerdeplassen på albumlista i USA, og vart det bestseljande albumet hans. Beck nytta ofte overdubbing og var ofte misnøgd med soloane sine, og han var derfor mykje attende i AIR Studios før han var nøgd. Eit par månader etter innspelinga var over, fekk produsenten George Martin ein telefon frå Beck, som ønskte å gå i studio for å spele ein gitarsolo om att. Martin svarte forvirrande: «Eg er lei for det, Jeff, men plata er alt i butikkane!» Beck sette saman eit konsertband for ein turné i USA, og heldt ein liten, uannonsert konsert i The Newlands Tavern i Peckham i London. Han turnerte gjennom april og mai 1975, og varma hovudsakleg opp for Mahavishnu Orchestra, med Max Middleton på klaverinstrument, men ein ny rytmeseksjon som bestod av bassisten Wilbur Bascomb og den kjende studiotrommeslagaren Bernard «Pretty» Purdie.
I mai 1975 vart Beck frustrert under ein konsert i Cleveland i Ohio (Music Hall) med ein tidleg versjon av ein talkbox han brukte på Beatles-songen «She's a Woman», og etter at han sleit ein streng, kasta han den legendariske Stratocaster-gitaren, frå Yardbirds-tida hans, frå scenen. Det same gjorde han med talkboxen og fullførte konserten på ein Les Paul og utan boksen. Under turneen spelte han på Yuya Uchida sin «World Rock Festival», og spelte totalt åtte songar med Purdie. I tillegg spelte han ein gitar- og trommeinstrumental med Johnny Yoshinaga og, mot slutten av festivalen, vart han med i ein jam på scenen med Felix Pappalardi frå Mountain og vokalisten Akira «Joe» Yamanaka frå Flower Travellin' Band. Berre settet hans med Purdie vart innspelt og gjeve ut.
Han gjekk i studio att og spelte inn Wired (1976) med den tidlegare Mahavishnu Orchestra-trommisen Narada Michael Walden og klaverspelaren Jan Hammer. Albumet bestod av jazzrock ssom minna om musikkstilen til dei to musikarane han samarbeidde med. For å marknadsføre albumet slo Beck seg saman med Jan Hammer Group, og spelte på ein konsert som oppvarmingsartist for Alvin Lee ved The Roundhouse i mai 1976, før han la ut på ein sju månader lang verdsturné. Dette førte til konsertalbumet Jeff Beck with the Jan Hammer Group Live (1977).
På dette tidspunktet var Beck i skatteeksil og budde i USA, der han vart verande til han flytta heim att til Storbritannia hausten 1977. Våren 1978 byrja han å øve med den tidlegare Return to Forever-bassisten Stanley Clarke og trommeslagaren Gerry Brown til ein konsert på Knebworthfestivalen, men dette vart avlyst etter at Brown trekte seg. Beck turnerte tre veker i Japan i november 1978 med eit band sett saman for høvet med Clarke og nykomarane Tony Hymas (klaverinstrument) og Simon Phillips (trommer) frå bandet til Jack Bruce.
Dei byrja å arbeide på eit nytt studioalbum i The Who sitt Ramport Studios i London og fortsette sporadisk gjennom 1979 til albumet There & Back kom ut i juni 1980. Det inneheld tre songar komponert av og innspelt med Jan Hammer, medan fem songar var skrivne av Hymas. Stanley Clarke vart erstatta av Mo Foster på bass, både på albumet og dei påfølgjande turneane. Etter albumet kom ut la Beck ut på lange turnear i USA, Japan og Storbritannia.
1980-åra
I 1981 spelte Beck med Eric Clapton på den Amnesty International-sponsa veldedige konserten The Secret Policeman's Other Ball. Han spelte med Clapton på «Crossroads», «Further on up the Road», og sitt eige arrangement av Stevie Wonder sin «Cause We've Ended As Lovers». Beck spelte òg på avslutningssongen «I Shall Be Released» med Clapton, Sting, Phil Collins, Donovan og Bob Geldof. Ein kan sjå og høyre bidraga til Beck i albumet og filmen som kom ut til stor suksess i 1982. Ein annan veldedig konsert, ARMS Concert for multippel sklerose inneheld ein jam med Beck, Eric Clapton og Jimmy Page. Dei framførte «Tulsa Time» og «Layla». I 1985 gav Beck ut Flash med forskjellige vokalistar, mellom andre den tidlegare bandkollegaen Rod Stewart på ei utgåve av Curtis Mayfield sin «People Get Ready». Då Stewart vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1992, heldt Beck talen hans og sa om Stewart, «Me har eit elsk/hatforhold – han elskar meg og eg hatar han.» I denne perioden spelte Beck mykje for andre arrtistar, mellom anna i filmen Twins, der han spelte gitar med songaren Nicolette Larson.
Etter ein fire år lang pause, kom Beck attende med instrumentalmusikkalbumet Jeff Beck's Guitar Shop (1989), det første albumet der Beck spelar fingerstil utan plekter. Det var berre det tredje albumet hans i 1980-åra. Mykje av årsaka til at han spelte inn så få album på denne tida, kom av at han sleit med tinnitus på grunn av langvarig eksponering for høg musikk.
1990-åra
I 1990-åra vart Beck meir aktiv att. Han spelte sologitar på Roger Waters-albumet Amused to Death i 1992 og på Kate Bush-albumet The Red Shoes i 1993.
Han spelte inn det instrumentale filmmusikkalbumet Frankie's House (1992), og albumet Crazy Legs (1993), eit hyllestalbum til rockabillygruppa frå 50-talet, Gene Vincent and the Blue Caps og den innverknadsrike gitaristen deira Cliff Gallup.
Dasht-e Azadegan fylke
Dasht-e Azadegan fylke (persisk شهرستان دشت آزادگان) er eit fylke i Khuzestan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Susangerd. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket (utanom dei delane som seinare vart fråskild for å danne Hoveyzeh fylke) 126 865; og utanom desse delane som seinare vart fråskild var folketalet 96 115. Fylket er delt inn i dei to distrikta Sentral-distriktet og Bostan-distriktet. Fylket har dei to byane Susangerd og Bostan.
Jeff Beck
1990-åra
Han akkompagnerte Paul Rodgers frå Bad Company på albumet Muddy Water Blues: A Tribute to Muddy Waters i 1993. Den neste utgjevinga til Beck kom ikkje før i 1999, då han gav ut det førte albumet sitt med gitarbasert electronica, Who Else!. Albumet markerte òg første gongen Beck samarbeidde med ein kvinneleg musikar, Jennifer Batten. Det var òg første gongen han spelte med ein annan gitarist på sine eigne songar etter han slutta i The Yardbirds. Beck fortsette å arbeide med Batten fram til turneen etter You Had It Coming i 2001.
2000-åra
Beck fekk den tredje Grammyprisen for beste rockeinstrumental for songen «Dirty Mind» frå You Had It Coming (2001).
Songen «Plan B» frå albumet Jeff i 2003 gav Beck den fjerde Grammyprisen hans for beste rockeinstrumental. Jeff Beck var oppvarming for B.B. King sommaren 2003 og spelte på Eric Clapton sin Crossroads Guitar Festival i 2004. I 2004 spelte Beck på songen «54-46 Was My Number» av Toots and the Maytals på albumet True Love som vann Grammyprisen for beste reggaealbum.
I 2007 akkompagnerte han Kelly Clarkson på versjonen hennar av Patty Griffin sin «Up to the Mountain», under Idol Gives Back-episoden av American Idol. Framføringa vart spelt inn og kort tid etter gjeven ut for sal. Same året spelte han igjen på Clapton sin Crossroads Guitar Festival, i lag med Vinnie Colaiuta, Jason Rebello og den då 21 år gamle bassisten Tal Wilkenfeld.
Beck annonserte ein verdsturné i 2009 med den same besetninga han spelte med to år tidlegare. Beck spelte på songen «Black Cloud» på Morrissey-albumet Years of Refusal i 2009, og seinare det året vart Harvey Goldsmith manageren til Beck.
Beck vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame den 4. april 2009 som soloartist. Prisen vart presentert av Jimmy Page. Beck framførte «Train Kept A-Rollin'» med Page, Ronnie Wood, Joe Perry, Flea og Metallica--medlemmane James Hetfield, Robert Trujillo, Lars Ulrich, Kirk Hammett og Jason Newsted.
Overkjeve
Overkjeven (lat. maxilla) er sett saman av to knoklar som formar den øvre kjeven og ganen i munnen. Dei to halvdelane smeltar saman ved den intermaxillære suturen, på same måte som halvdelane i underkjeven smeltar saman ved den mandibulære symfysen.
Jeff Beck
2000-åra
Den 4. juli 2009 spelte David Gilmour med Beck på scenen i Albert Hall. Beck og Gilmour utveksla soloar på «Jerusalem» og avslutta konserten med «Hi Ho Silver Lining».
2010-åra
Beck-albumet Emotion & Commotion kom ut i april 2010. Det var ei blanding av originale songar og coverlåtar som «Over the Rainbow» og «Nessun Dorma». Joss Stone og Imelda May var med på gjestevokal. To songar frå Emotion & Commotion vann Grammyprisar i 2011: «Nessun Dorma» vann prisen for beste popinstrumental og «Hammerhead» vann prisen for beste rockeinstrumental. Beck samarbeidde på «Imagine» i 2010 på Herbie Hancock-albumet The Imagine Project i lag med Seal, P!nk, India.Arie, Konono N°1, Oumou Sangare og andre, og fekk ein tredje Grammy i 2011 for beste popsamarbeid med vokal for songen.
På verdssturneen til Beck i 2010 spelte han med Narada Michael Walden på trommer, Rhonda Smith på bass og Jason Rebello på klaverinstrument. Han gav òg ut konsertalbumet Live and Exclusive frå Grammy Museum den 25. oktober 2010. 9. juni 2010 spelte Beck og bandet til Imelda May inn ein konsert som mkom ut på DVD med fleire Les Paul-songar.
I 2011 fekk Beck to æresgradar frå britiske universitet. Den 18. juli 2011 fekk han ein æresgrad hos University of the Arts London for musikkbidraga hans. Han vart òg æresdoktor ved University of Sussex den 21. juli 2011.
I 2013 vart det annonert at Beck skulle spele med Beach Boys-grunnleggjaren Brian Wilson på det nye soloalbumet hans (i lag med Al Jardine og David Marks) på Capitol Records. Nettsida til Wilson annonserte at songane kunne kome til å bli delt inn i tre album: Eit nytt med popsongar, eit anna med hovudsakleg instrumentalar med Beck og eit tredje med songar frå begge to kalla «The Suite». Beck spelte òg med Wilson (i lag med Jardine og Marks) på atten konsertar hausten 2013.
I 2014 gav Beck ut ein CD med tre spor kalla Yosogai i høve ein verdsturné han byrja i Japan. Det kom ut 5. april. I november 2014 spelte han med Joss Stone på The Royal British Legion's Festival of Remembrance i Royal Albert Hall. Han gav ut albumet Loud Hailer i 2016.
Stil og innverknad
Beck er ein av dei mest innverknadsrike gitaristane i rockehistoria. Som inspirasjonskjelder har Jeff Beck omtalt Les Paul, The Shadows, Cliff Gallup, Ravi Shankar, Roy Buchanan, Chet Atkins, Django Reinhardt, Steve Cropper og Lonnie Mack.
Sjølv om Beck ikkje var den første rockegitaristen som eksperimenterte med elektronisk forvrenging, var han med på omdefinere lyden og rolla til den elektriske gitaren i rockemusikken. Beck sitt arbeid med The Yardbirds og The Jeff Beck Group-albumet Truth frå 1968 var viktige innan utviklinga av heavy metal, som sprang ut for fullt tidleg i 1970-åra.
Beck vart rangert på femteplassen på lista til Rolling Stone over dei 100 beste gitaristane.
Dickeybreen
Dickeybreen er ein isbre som er 22 km lang, og som flyt nord langs austsida av Surveyors Range og ut i Beaumont Bay, Rossisen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kaptein Willie M. Dickey i U.S. Navy som var kommandant for den marine assistansegruppa i Antarktis, ved Little America V vinteren 1957.
Beltsjisjta
Beltsjisjta (makedonsk Белчишта) er ein landsby i kommunen Debartsa i regionen Sørvest i Nord-Makedonia og hovudsete i kommunen. Beltsjisjta var tidlegare eigen kommune, men vart innlemma i Debartsa i 2004.
Brown Bay
Brown Bay er ei vik like søraust for Casey Station på Bailey Peninsula på Budd Coast. Ho vart fotografert av U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946-47, Den sovjetiske antarktisekspedisjonen, 1956, og Australian National Antarctic Research Expeditions, 1956. Ho vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter A.M. Brown, overingeniør med Antarctic Division i Melbourne, eit medlem av laget som planla og hadde oppsyn med bygginga av Casey Station.
I Am the Future
«I Am the Future» er ein song frå 1982 av rockemusikaren Alice Cooper. Songen vart gjeven ut på albumet Zipper Catches Skin i 1982 og som singel. Singelen gjekk ikkje inn på listene nokon stad.
Songen var skriven av Gary Osborne og Lalo Schifrin og nytta som temasong i den kanadiske filmen Class of 1984 frå 1982. Songen har ein new wave-stil, som var populær på denne tida, sjølv om Cooper er meir kjend for hardrock og heavy metal.
Spektroskop
Eit spektroskop var opphavleg eit instrument som skapte eit synleg spektrum, men vert no vanlegvis brukt som nemning på kvart og eit instrument som skapar eit synleg eller usynleg spektrum. Spektroskop der spekteret blir registrert fotografisk, blir kalla spektrograf. Viss den spektrale eigenskapen (bølgjelengd, energi, masse) kan målast ved direkte avlesing på ein skala eller ved eit måleinstrument, blir instrumentet kalla spektrometer.
Fotoelastisitet
Fotoelastisitet eller spenningsoptikk er nemningar som vert nytta når dei optiske eigenskapane til eit stoff er avhengig av elastiske spenningar i stoffet. Det vert særskild nytta om stoff som blir dobbeltbrytande når dei blir utsett for mekanisk strekk eller trykk. Ein nyttar fotoelastiske undersøkingar for å finne spenningstilstanden i slike stoff.
Davis Bay
Davis Bay er ei bukt, 19 km brei, mellom Cape Cesney og Lewis Island. Ho vart oppdaga frå «Aurora» av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen (1910-14) under Douglas Mawson, og vart namngjeven av Mawson etter kaptein John King Davis, kaptein på «Aurora» og nestkommanderande av expedition.
Storarveslekta
Storarveslekta (Cerastium) er ei planteslekt i nellikfamilien. Dei fleste medlemene er lodne plantar med små flate blad. Dei har kvite kronblad som er grunt klovne eller innskorne i toppen. Kapselen sprekk opp med ti flikar. Ti artar frå slekta veks i Noreg.
Norske artar:
Dennis James
Dennis James er ein USA-amerikansk musikar og historisk bevaringsmann som spelte «ei viktig rolle i å gjere stumfilmar populære att internasjonalt presentert med autentisk, live musikk.» Frå og med 1969 akkompagnerte han kinoframsyningar av stumfilmar med piano, teaterorgel, kammerensemble og fullt symfoniorkester gjennom USA, Canada, Mexico og andre stader. Han er no hovudsakleg aktiv som multi-instrumentalist, særskild glasharmonika og theremin, og har ofte spelt i New York på Metropolitan Opera, for Hollywood-filmar og mange gonger ved Lincoln Center's Mostly Mozart Festival.
James har òg vore aktiv i å bevare og restaurere andre historiske instrument, som den franske Cristal d’ Baschet og Ondes Martenot, i tillegg til at han har byrja å spele tidleg synkopert jazz.
Dilemmabreen
Dilemmabreen er ein bratt, oppbroten isbre som stig ned frå Worcester Range til vestsida av Skeltonbreen nord for Ant Hill. Han vart kartlagt og namngjeven i 1957 av gruppa frå New Zealand under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1956–58, og fekk dette namnet på grunn avvanskane geologgruppa frå ekspedisjonen møtte i forsøket på å ta seg ned denne breen.
Tårebein
Tårebeina (lat. os lacrimale) er dei minste og skjøraste knoklane i andletet. Dei ligg fremst og sidelengs den mediale veggen i augehòla. Begge knoklane har to overflater og fire marginar.
Endeavour forlandsbre
Endeavour forlandsbre er ein forlandsbre, 10 km lang og 3 km brei, mellom sørvestdelen av Mount Bird og Micou Point på Ross Island. I samband med at stadnamn på øya vart kalla opp etter ekspedisjonsskip, vart breen kalla opp etter HMNZS «Endeavour», ei tankskip/forsyningsskip i Antarktis i minst 10 sesongar, frå 1962–63 til 1971–72. Han transporterte bulkpetroleum og varer til Scott-basen og McMurdo-basen på Ross Island.
Woman av Paul McCartney
«Woman» er ein song frå 1966 av Peter and Gordon, skriven av Paul McCartney under eit pseudonym for å sjå om han kunne få suksess utan Lennon-McCartney-namnet.
Melodi Grand Prix 1974
Melodi Grand Prix 1974 var den 14. utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. NRK plukka ut fem finalistar ut frå 272 innsendte bidrag til finalen 16. februar 1974. Vinnarlåten blei «Hvor er du», komponert av Frode Thingnæs med tekst av Philip A. Kruse. Vinnarlåten blei sungen av Jahn Teigen med lite orkester og Anne-Karine Strøm med med stort orkester. Strøm representerte Noreg i den internasjonale finalen i Brighton, og framførte låten på engelsk med tittelen «The First Day of Love». Der enda songen på delt 14. og siste plass med 3 røyster.
Woman av Paul McCartney
McCartney hadde skrive tre tidlegare singlar for Peter and Gordon(«A World Without Love», «Nobody I Know» og «I Don't Want to See You Again»). Denne gongen valde McCartney å bruke eit pseudonym, Bernard Webb, for å sjå om songen kunne få suksess utan at han var tilskriven Lennon–McCartney. Men det tok ikkje langt tid før pressa fekk nyss i at songen var skriven av McCartney.
Nehalim
Nehalim (hebraisk skrift נְחָלִים, tyder Bekkar) er ein religiøs moshav sentralt i Israel. Han ligg kring 4 km aust for Petah Tikva og høyrer til Hevel Modi'in regionale kommune. I 2007 var folketalet 2 100.
Melodi Grand Prix 1974
Sendinga
NRK flytta dette året finalen attende til NRK Marienlyst og til Studio 1. Sendinga gjekk av stabelen laurdag 16. februar, og Vidar Lønn-Arnesen var programleiar for tredje år på rad. NRK heldt ein open konkurranse og fekk inn 272 bidrag. Ein jury beståande av Benny Borg, Finn Eriksen og Sigurd Jansen, plukka ut fem av dei til finalen.
Nehalim
Moshaven vart grunnlagd av medlemmar av Jerusalem Organisation. Dei hadde byrja jordbruksopplæring i 1938 i Menahemia. I 1944 flytta dei til Galileastripa og slo seg ned i området som i dag er HaGoshrim. Han vart kalla opp etter nærliggande bekkar som renn til Jordanelva. Som følgje av den arabisk-israelske krigen i 1948, gjekk dei religiøse innbyggjarane med på å flytte (busetnaden var no på grensa til Syria), og flytta husa til den fråflytta landsbyen Wilhelma. Den nye moshaven vart grunnlagd i 1952 på 25 dekar land.
Melodi Grand Prix 1974
Sendinga
Også dette året vendte mange tidlegare artistar attende, mellom anna Ellen Nikolaysen, Anne-Karine Strøm, Inger Lise Rypdal og Gro Anita Schønn. Finalen blei også debuten til ein artist som skulle kome til å setje eit sterkt preg på konkurransen i åra framover – Jahn Teigen. Også showgruppa Dizzie Tunes deltok saman med Grethe Kausland.
Kvar melodi blei framført to gongar: ein gong med Terje Fjærns orkester, og deretter med eit stort studioorkester leia av Egil Monn-Iversen. 14 jurymedlemmar frå sju regionar kåra til slutt «Hvor er du» til vinnar.
Nehalim
Nehalim har ei hovudsynagoge, grunnlagd av jødar frå Europa. I 2012 utvikla det seg ein kontrovers då den aukande Mizrahi-populasjonen i moshaven ønskte å byggje ei ny synagoge for å gjenspegle den religiøse arva si, men vart hindra av sjefsrabbien i moshaven, David Greenwald.
Melodi Grand Prix 1974
Avstemming
Sju av NRKs distriktskontor hadde vald ut to personar frå sin region – ein under 25 år, og ein over 25 år. Kvar jurymedlem gav frå 1 til 5 poeng til kvar melodi. Kvar song kunne dermed få mellom 14 og 70 poeng. Juryen røysta frå Studio B på Marienlyst. Jurymedlemmane var: 1. Karin Vanebo (Trondheim), 2. Inge Gotland (Trondheim), 3. Anne-Lise Pleym (Tromsø), 4. Hermod Hansen (Tromsø), 5. Lars Skjeldal (Oslo), 6. Ove Rød (Oslo), 7. Arne Stakkeland (Kristiansand), 8. Elisabeth Mo (Kristiansand), 9. Leif Kristoffersen (Hamar), 10. Eva Leinaas (Hamar), 11. Roald Madsen (Bodø), 12. Elisabeth Skaar Olsen (Bodø), 13. Inger Bye (Bergen) og 14. Terje Eggum (Bergen).
Hendingar
Til finalen i Brighton 6. april valde NRK Anne-Karine Strøm som solist. Strøm var på den tida gift med Frode Thingnæs, som hadde laga vinnarmelodien. «Hvor er du» blei også omsett til engelsk med tittelen «The First Day of Love». Dette var første gong eit norsk bidrag blei framført fullt ut på engelsk i den internasjonale finalen.
Heller ikkje dette året blei vinnarmelodien nokon stor hit, og verken fagfolk eller presse var imponert etter konkurransen. VG meinte finalen var «en skuffelse for alle som hadde håpet at våre pop- og underholdningsmusikkprodusenter hadde oppdaget at vi faktisk befinner oss i 1974.» Avisa samanlikna også «Hvor er du» med den svenske vinnarmelodien «Waterloo» og konkluderte med at dei var som «likhetspunktene mellom Mick Jagger og Ivar Ruste.»
Også musikkbransjen var negativ og meinte den norske grand prix-finalen ikkje var internasjonal nok. «Årets norske vinnermelodi ligger så absolutt ikke innenfor dagens popstil. Det kan føre til total utklassing i den internasjonale finalen», meinte Erik Botolfsen, plateprodusent i EMI. Helge Westbye, pressesjef i Polydor, meinte dei norske finalemelodiane bar preg av å vere for provinsielle og sa: «det er ikke noe imponerende nivå over vinnermelodien.» Fagfolka fekk også ganske rett: Det norske bidraget enda på ein firedelt sisteplass i den internasjonale finalen. Dette var Noregs tredje sisteplass.
Etter den internasjonale finalen gjekk også komponisten Frode Thingnæs hardt ut mot den norske ordninga med utplukking av finalebidrag og jurysystemet i finalen. «Vi er i utakt med det internasjonale systemet». Thingnæs sa vidare: «Vi sender feil melodi. Norske komponister må få vite hva de går til – vi kan lage like kommersielle ting som kontinentet.»
Matzuba
Matzuva, òg kalla Matzuba, er ein kibbutz i Vest-Galilea nord i Israel. Han ligg sør for utviklingsbyen Shlomi, og høyrer til Mateh Asher regionale kommune. I 2011 hadde han eit folketal på 600. Landsbyen vart grunnlagd i 1940 av immigrantar frå Tyskland, medlemmar av ungdomsrørsla Maccabi HaTzair.
Shadows in the Night
Shadows in the Night er det 36. studioalbumet til Bob Dylan, gjeve ut på Columbia Records den 3. februar 2015. Albumet består av coverversjonar av tradisjonelle popstandardar gjort kjend av Frank Sinatra, og utvald av Dylan. Dylan snakka om intensjonen bak albumet: «Eg ser ikkje på det slik at eg covrar desse songane på nokon måte. Dei har blitt covra nok gonger. Gravlagd, faktisk. Det meg og bandet mitt gjer er å grave dei opp att. Løfte dei ut av grava og ut i dagslyset att.»
Albumet fekk god kritikk av kritikarane som hylla både songutvalet og framføringa og arrangementa til Dylan og bandet hans. Albumet gjekk rett inn på førsteplassen på den britiske albumlista, og gjorde Dylan til den eldste mannlege soloartisten som har klart dette i Storbritannia.
Komposisjon og innspeling
Shadows in the Night består av ti balladar som vart spelte inn av Frank Sinatra seint i 1950- eller tidleg i 1960-åra. Songane vart valde ut frå den perioden av karrieren til Sinatra då han spelte inn tematiske album og utforska kjensler som separasjon og hjartesorg. Dette var album som Where Are You? (1957), som inkluderer fire av songane på Shadows, No One Cares (1959) og All Alone (1962). Dei fleste av songane er Tin Pan Alley-standardar, framført i eit langsamt til middels tempo som «ofte fråtsar i melankoli» og kommuniserer ei kjensle av einsemd. Arrangementa har vokalen til Dylan i sentrum og vert akkompagnert av Donny Herron sin glidande pedalsteelgitar og bassen til Tony Garnier.
I følgje Schmitt var innspelingane stort sett frå klokka 1500 til 1800, og så etter ein to timar pause fortsette dei frå 2000 til 2230. Dei arbeidde måndag til fredag og tok fri i helga. Dylan førebudde kvar innspeling med å lytte til Sinatra-innspelingane i følgje Schmitt, som sa: «Han lytta til songane om att og om att fekk ein idé om kva Sinatra ønskte å oppnå med kvar song. Så gjorde han berre to eller tre opptak av kvar song, men han gjorde det til sin eigen. Det har ingenting med Sinatra å gjere. Han berre fann ut kva songen handla om og slikt. Det var ein interessant måte å arbeide på.» I alt vart det spelt inn 23 songar, der ti vart valde ut til albumet.
Plateomslag
Plateomslaget til Shadows in the Night syner bilete og design som minnar om starten av 1960-åra. Framsida syner eit bilete av Dylan i ein tankefull positur kledd i formelle klede i skuggen bak vertikale søyler som minnar om omslaget til jazztrompetisten Freddie Hubbard, Hub-Tones, frå 1962. Biletet på baksida syner Dylan og ei maskert kvinne, begge formelt kledde, som sit ved eit bord på ein nattklubb og ser på ein 7"-singel frå Sun Records. Dette minnar om Black and White Ball frå 1966 eit maskeradeball der Frank Sinatra og kona Mia Farrow deltok på, begge i masker.
Utgjeving og marknadsføring
Shadows in the Night kom ut på Columbia Records den 3. februar 2015. Like før utgjevinga annonserte ein Dylan-publisist at dei kom til å gje bort 50 000 gratis eksemplar på CD til utvalde lesarar av AARP The Magazine, eit magasin som fokuserer på saker for eldre. Dylan bad òg Robert Love, redaktøren i magasinet, om eit intervju. I intervjuet sa Dylan at han ønskte å lage dette albumet heilt sidan han høyrde Willie Nelson-albumet Stardust i 1970-åra.
Mottaking
Shadows in the Night fekk god kritikk frå dei fleste kritikarane då det kom ut. På Metacritic, som gjev ein normalisert karakter opp til 100 basert på mange meldingar, har albumet ein score på 82, basert på 31 meldingar. AllMusic-skribenten Stephen Thomas Erlewine skreiv: «Det faktum at kjensla er så rikeleg idiosynkratisk er eit bevis på kort godt han kjenner desse melodiane, og desse sakte, svingete arrangementa er årsaka til at Shadows in the Night kjennest uventa gjenlydande: det er eit testamente til kor djupt Dylan ser seg sjølv i desse gamle songane.»
Kenneth Partridge gav i Billboard albumet fire av fem stjerner og sa at Dylan «syng som ein fyr som har sett alt og funne sanninga i tidlaus poesi som høyrer til oss alle».
Mesjeisjta
Mesjeisjta (makedonsk Мешеишта) er ein landsby i kommunen Debartsa i regionen Sørvest i Nord-Makedonia. Mesjeisjta var tidlegare eigen kommune, men vart innlemma i Debartsa i 2004.
Shadows in the Night
Mottaking
Albumet debuterte på toppen av UK Albums Chart og selde 22 031 eksemplar der den første veka. I ein alder av 73 år, vart Bob Dylan den eldste mannlege soloartisten som gjekk til topps på den britiske lista. Denne rekorden vart derimot slått året etter av Paul Simon for Stranger to Stranger. Dylan har òg rekorden for lengste periode mellom første og siste topplassering. Det var 51 år sidan han først toppa lista med The Freewheelin' Bob Dylan i 1963.
Mesjeisjta
Den tidlegare kommunen Mesjeisjta hadde 2 567 innbyggjarar ved folketeljinga i 2002, medan sjølve landsbyen hadde 779 innbyggjarar.
Degernes kyrkje
Degernes kyrkje er ei langkyrkje teikna av Christian Heinrich Grosch i Rakkestad kommune i Viken fylke.
Det har vore kyrkje på staden sidan mellomalderen. Den førre kyrkja vart riven i 1862, før den noverande kyrkja vart oppført.
Shadows in the Night
Mottaking
I USA debuterte albumet på sjuandeplassen på Billboard 200, og førsteplassen på Billboard's Top Rock Albums-liste, og selde 50 000 eksemplar den første veka. Albumet toppa den norske VG-lista.
Songen Close to the Edge
«Close to the Edge» er tittelsporet på albumet Close to the Edge, utgjeven i 1972 av det engelske progressiv rock-bandet Yes. Songen er over 18 minuttar lang, og på den originale LP-utgjevinga opptok heile side ein, og vert rekna med blant dei «episke verka» til Yes. Songen består av fire satsar.
I. «The Solid Time of Change»
Songen byrjar med lydar av fuglar, vind og rennande vatn. Denne collagen av lydar går snart over i ei slags overture der ein lettare aggressiv gitarsolo skapar eit crescendo saman med synthesizerane og trommene. Brot i crescendoet i form av vokale punkteringar kjem, og det heile endar opp i ein kakofoni som ender dust før det første melodiske temaet, som blir leia av gitaren. Tempoet er no rolegare, og dette temaet blir handsama i ulike toneartar. Omtrent fire minutt inn i songen blir igjen tempo og melodi endra. Trommer og bass følgjer kvarandre i éi takt, medan gitaren og synthesizeren følgjer sitt eige tempo. Så kjem den første vokalen inn, og han «flyt» over instrumenta og held si eiga takt med ei aning atonal melodilinje. Bakgrunnsvokalane er særs harmoniske, og hovudtemaet i songen kjem tydeleg fram.
II. «Total Mass Retain»
Songen fortset med same melodi og stil, men med temposkifter. Bill Bruford har ei rekkje rytmiske punkteringar med sine trommar. Først går tempoet litt fortare, før det blir igjen dempa. Med teksta «I get up, I get down» blir denne satsen avslutta, og går saumlaust over i neste.
Ein redigert versjon av denne satsen vart utgjeve som singel i 1972. Denne versjonen er inkludert som bonusspor på nyutgjevinga av albumet Close to the Edge i 2003.
III. «I Get Up I Get Down»
Denne satsen har eit langt lågare tempo og dempa volum i tilhøve til resten av songen. Eit barokkliknande vokalsegment, med hovudvokalen sunge av Jon Anderson og med to vers sunge av gitarist Steve Howe og bassist Chris Squire følgjer. Etter dette kjem temaa i satsen spelt på kyrkjeorgel i ulike toneartar, så følgjer ein solo på nemnde kyrkjeorgel. Soloen «bryt saman», og blir ført inn i neste sats.
IV. «Seasons of Man»
Hovudtemaet i songen dukkar dust opp i eit raskare tempo, følgt av ein musikalsk og vokal struktur på linje med satsen «The Solid Time of Change», men Rick Wakeman sitt orgelspel er meir komplekst. Alle temaa i songen blir repetert, før det heile avsluttast fuge-liknande med tekstlinjer frå dei andre satsane. Naturlydane frå opninga avsluttar satsen og songen.
Medverkande
På originalinnspelinga gjeven ut i 1972 medverkar:
Konsertfremføringar
Trommeslagaren på originalinnspelinga, Bill Bruford, spelte ikkje denne songen under konsert med Yes før under Union-turneen i 1991. Han forlet bandet straks innspelinga av albumet Close to the Edge var over, og vart erstatta av Alan White. White fekk så «heile» tre dagar på seg til å lære seg Yes-songar, før hans første konsert med bandet 2. september 1972.
Bakgrunnsstoff
Yes
Am Bàthach
Am Bàthach er eit fjell i Skottland ved botn av Glen Shiel, vest for Loch Cluanie om lag 38 km søraust for Kyle of Lochalsh.
Dorrerbreen
Dorrerbreen er ein isbre like sør for Mount Heiser, som flyt aust og ut i Lowerybreen frå nordaustsida av Queen Elizabeth Range. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå tellurometermålingar og flyfoto, 1960–62, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Egon Dorrer, ein glasiolog i US Antarctic Research Program på Rossisen 1962–63 og 1965–66.
Am Bàthach
Am Bàthach er 798 meter over havet og er ein einsam Corbett omgjeve av langt høgare munroar. Dei graskledde sidene står i sterk kontrast til dei meir berglendte toppane rundt.
DaDa
DaDa er det 15. studioalbumet til Alice Cooper, gjeven ut i 1983. DaDa vart det siste albumet til Cooper før han vart edru og kom attende med albumet Constrictor. Temaet på dette albumet er fleirtydig, men songane indikerer at hovudkarakteren lid av ein mental sjukdom, som skapar mange forskjellige personlegdommar.
«I Love America» vart gjeven ut som den einaste singelen frå albumet.
Rinatya
Rinatya (hebraisk skrift רִנַּתְיָה) er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg mellom Petah Tikva og Yehud og høyrer til Hevel Modi'in regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 854.
Moshaven vart grunnlagd i 1949 av immigrantar frå Marokko på landområdet til den avfolka palestinske landsbyen Rantiya. Han består i dag av 72 gardar.
Eyres Bay
Eyres Bay er ei bukt som ligg mellom vestsida av Browning Peninsula og fronten av Vanderfordbreen i sørenden av Windmill Islands. Ho vart først kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump og Operasjon Windmill i 1947 og 1948, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter fenrik David L. Eyres i U.S. Navy som var ved Wilkes Station i 1958.
An Caisteal
An Caisteal er eit fjell i Skottland seks kilometer sør for landsbyen Crianlarich i Stirling region.
An Caisteal har status som ein Munro og har ei høgd på 995 meter over havet. Han ligg på austsida Glen Falloch i Loch Lomond and the Trossachs nasjonalpark.
An Caisteal er hovudsakleg dekt av gras med nokre klippeframspring i dei høgareliggande områda. Fjellet består av fire ryggar som går i kvar sin retning frå toppen av fjellet.
Stauroskop
Stauroskop er eit apparat til nøyaktig innstilling av ein krystall i eit polarisasjonsapparat. Stauroskopet var funne opp av Wolfgang Franz von Kobell i 1855 og seinare forbetra av Calderon og andre. Ei kalkspatplate skore vinkelrett på den optiske aksen blir sett inn i strålegangen i polarisasjonsapparatet. Ho skapar der ein interferensfigur. Legg ein så ein krystall inn, vil figuren som regel blir forandra. Berre når hovudsvingeretninga i krystallen fell saman med polarisatoren si svingeretning, blir han uendra. Metoden er særs kjenslevar.
Paavo Ravila
Paavo Ravila var ein finsk fennougrist.
Karriere
Ravila tok studenteksamen i Åbo i 1921 og tok magistereksamen ved Universitetet i Åbo i 1927. Deretter flytta han til Helsingfors, og doktorerte i finsk språk i 1932. Etter å ha arbeidd som dosent i Helsingfors i to år, vart han professor i finsk og det finske språkets slektspråk ved Universitetet i Åbo (1932-[1949]]). Dei siste to åra var han også professor i fennougristikk i Uppsala. I perioden 1949 - 1956 var han professor i fennougristikk i Helsingfors, der han også var dekan (1951-52), vararektor (1952-53) og rektor (1953-56). Som rektor og administrator hadde Ravila innverknad på finsk universitetspolitikk, og han bidro m.a. at det vort oppretta eit professorat i generell lingvistikk ved Universitetet i Helsingfors i 1966. Til skilnad frå dei fleste i både sin og neste generasjon av finske språkforskarar følgde Ravila med på dei nye teoriane innafor generativ grammatikk som kom frå USA frå og med 1960-talet. Han presenterte dei nye teoriane for eit finsk publikum, men var kritisk til dei.
Vitskapleg arbeid
Ravila første vitskaplege arbeid hadde dei mordvinske språka som tema, Ravila var også i Sovjetunionen i tre veker i 1929 for å samle inn materiale. Det viste seg å vere vanskeleg å arbeide i Sovjetunionen, så Ravila dro heller til Petsamo og Sør-Varanger og arbeidde med ulike sjøsamiske dialektar, resultatet av reisa til Sovjetunionen vart først publisert langt seinare, som Ravila 1959b. Doktoravhandlinga hans frå 1932, Das Quantitätssystem des seelappischen Dialektes von Mattivuono, var det mest sentrale resultatet av dette arbeidet, men han publiserte også tekstmateriale (Ravila 1931) og ulike spesialarbeid.
Etter krigen konsentrerte Ravila seg om generelle og metodologiske spørsmål, og arbeidde lite med samiske språk. Suomalais-ugrilaisen seuran toimituksia sitt nummer frå 1962 var eit festskrift til Ravila: Commentationes Fenno-Ugricae in honorem Paavo Ravila (SUST 125), med bidrag frå tidas sentrale fennougristar, m.a. om samisk (av Knut Bergsland, T. I. Itkonen, Terho Itkonen, Raja Jokinen (seinare Raija Bartens), Mikko Korhonen, Asbjørn Nesheim, Israel Ruong), og med ein bibliografi over Ravila sine vitskaplege publikasjonar, redigert av Raija Jokinen.
Dezful fylke
Dezful fylke (persisk شهرستان دزفول) er eit fylke i Khuzestan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Dezful. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 384 851. Fylket er delt inn i dei tre distrikta Sentral-distriktet, Sardasht-distriktet og Choghamish-distriktet. Fylket har dei fem byane Dezful, Dezab, Mianrud, Safiabad og Saland.
Vilhelm I av Tyskland
Vilhelm I Fredrik Ludvig, òg kalla Vilhelm den store, var konge av Preussen frå 1861 og tysk keisar frå 1871 til han døydde i 1888.
Anna Welle Grue
Anna Welle Grue var ei norsk kvinnesakskvinne og målkvinne.
Anna Grue var ei av dei fyrste kvinnene som tok mellomskuleeksamen med latin, og ho tok lærareksamen. Ho arbeidde fleire år i folkeskulane i Oslo og ei tid underviste ho i matematikk ved Gjønnæs' private høyere skole. I 1888 gifte ho seg med Jon Grue, og ho slutta då som lærar.
Som temmeleg ung vart ho kasserar i Kristiania Arbeidersamfunn, og her møtte ho Fredrikke Marie Qvam. Dermed vart Grue den fyrste kasseraren i Norsk kvinnesaksforening.
I 1895 vart Anna Grue kasserar i den nyskipa Målkassa, som skulle samla inn pengar til inntekt for målarbeidet, og som i røynda fungerte som ein landsorganisasjon for målarbeidet. Ho hadde vervet til 1899 og fekk dermed ei sentral rolle i det viktigaste tiltaket Målkassa skipa til i perioden, målmarknaden i Oslo hausten 1898. Også her styrte Grue med økonomien.
Det er likevel kvinnesaksarbeidet ho framfor noko er kjend for. I ei årrekkje var ho sentral i Norske kvinners sanitetsforening. Ho etterfølgde Fredrikke Marie Qvam som formann 1933-35, men hadde i røynda fungert som formann sidan 1921.
Mannen Jon Grue styrte åndssvakeskulen på Lindern som i 1903 vart flytt til Levanger og vart Røstad skole. Frå denne tida engasjerte ho seg òg mykje i omsorga for og opplæringa av born med lærevanskar.
Bertrand Russell
'''Bertrand Arthur William Russell, 3. Earl Russell''' var ein britisk filosof, matematikar og logikar.
Liv og virke
Saman med Alfred North Whitehead publiserte han Principia Mathematica, eit av 1900-talets viktigaste verk om matematikken sitt logiske grunnlag. Russell blir rekna som grunnleggaren av den analytiske filosofien. Som ein verdskjend freds- og nedrustingsaktivist blei han ei leiestjerne for pasifismen, men sjølv var han ingen strikt pasifist. Bertrand Russell underviste blant anna ved Trinity College i University of Cambridge, London School of Economics, Harvard University og Pekinguniversitetet.
Han skreiv ei rad verk om filosofiske, matematiske og samfunnsmessige tema, og i 1950 gav Svenska akademien han nobelprisen i litteratur «for å heidre han for sine varierte og viktige skrifter der han kjempar for humanitære ideal og tankefridom.»
Honesty av Billy Joel
«Honesty» er ein song av den amerikanske songaren Billy Joel for albumet 52nd Street i 1978. Songen vart gjeven ut som den tredje singelen frå albumet i 1979. «Honesty» vart skriven av Joel og produsert av Phil Ramone som ein pianoballade om naturleg mangel på skam.
Songen fekk stort sett positiv kritikk i musikkpressa, som trakk fram teksten og pianoinstrumenteringa som positive faktorar. Singelen nådde 24. plass på den amerikanske Billboard Hot 100-lista, og vart den tredje hitten frå albumet. Singelen selde til gullplate i Japan for sal av ringetonar med over 100 000 nedlastingar. Songen nådde 16. plassen på den kanadiske singellista.
Joel framførte songen mange gonger på konsertar med Elton John og seinare med Bryan Adams.
I meldinga om 52nd Street skreiv Stephen Thomas Erlewine på Allmusic at «Honesty» var ein av dei beste songane til Joel.
Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er belgiske Toots Thielemans i 1979, japanske Hajime Mizoguchi og K, svenske Helen Sjöholm, Maggie Gyllenhaal. Songen vart sampla av Jay-Z i songen «From Marcy to Hollywood» for filmmusikken til The Players Club i 1998.
Ein av dei mest kjende coverversjonane vart gjort av Beyoncé Knowles i 2008 for eit samlealbum med den tidlegare gruppa hennar, Destiny's Child, kalla Mathew Knowles & Music World Present Vol.1: Love Destiny. . Songen vart seinare gjeven ut på platinum-utgåva av soloalbumet hennar I Am... Sasha Fierce (2008). Denne singelen nådde andreplassen på singellista i Sør-Korea.
Siberian Khatru
«Siberian Khatru» er ein song på albumet Close to the Edge frå det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i 1972. Songen er skriven av Jon Anderson, Steve Howe og Rick Wakeman. Dette er den einaste songen frå albumet som ikkje er delt opp i fleire satsar, sjølv om han har fleire ulike melodiar og seksjonar. Songen varar i 8 minutt og 55 sekund og er dermed den kortaste på albumet.
Struktur
Songen opnar med eit gitar-riff spelt av Steve Howe, og det umiddelbare inntrykket er at dette er ein standard rock 'n roll-låt. Riffet blir repetert, og så kjem resten av instrumenta inn og avslørar eit «typisk» Yes-arrangement med songen hovudtemaet i songen. Melodilinja i versa er dominert av Rick Wakemans hammondorgel, medan «refrenget» er rytmebasert med trommer og bass. Gitaren ber instrumentalpassasjane med utprega rock 'n roll-stil.
Dossbreen
Dossbreen er ein liten isbre like aust for Mount Boman, som flyt ut i Nimrodbreen frå nordsida av Queen Elizabeth Range. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå tellurometermålingar og flyfoto, 1960–62, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Edgar L. Doss, ein glasiolog i US Antarctic Research Program ved Roosevelt Island i 1962–63.
Siberian Khatru
Konsertversjonar
Trommeslagaren på originalinnspelinga, Bill Bruford, har aldri spelt denne songen under konsert. Han forlét bandet straks innspelinga av albumet Close to the Edge var over, og vart erstatta av Alan White. Offisielle utgjevingar med konsertopptak av «Siberian Khatru»:
Yes spelte «Siberian Khatru» på alle turneene på 1970-talet, med unntak frå Going for the One-turneen i 1977. Han vart aldri spelt under nokre av konsertane på 1980-talet, heller ikkje under første halvdel av 1990-talet. Først under konsertene i San Luis Obispo i 1996 kom han tilbake på programmet, og var med på samtlege konsertar til og med Open Your Eyes-turneen. I 2002 var sangen tilbake på spelelista, og har blitt spelt på samtlege konserter sidan.
Versjon på 2003-utgåva av albumet
Ny-utgjevinga av albumet Close to the Edge frå 2003 inneheld eit «bonus-spor» med ein tidleg versjon av songen under arbeidstittelen «Siberia». Dette er ei innspeling gjort under øving i studio, og varer i 9 minutt og 19 sekund.
Medverkande
På originalinnspelingar frå 1972 medverkar:
Kjelder
Yes
Gotvand fylke
Gotvand fylke (persisk شهرستان گتوند) er eit fylke i Khuzestan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Gotvand. Det vart utskild frå Shushtar fylke i 2005. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 58 311. Fylket er delt inn i dei to distrikta Sentral-distriktet og Aghili-distriktet. Fylket har dei to byane Gotvand og Jannat Makan.
Stigbøyelen
Stigbøyelen (av latin stapes «stigbøyel») er ein liten stigbøyelforma knokkel, og den inste av dei tre høyreknoklane i mellomøyret hjå pattedyr, som leiar lydbølgjer til det indre øyret. Han overfører vibrasjonar frå ambolten til det ovale vindauget. Stigbøyelen er den minste og lettaste namngjevne knokkelen i menneskekroppen.
Struktur
Stigbøyelen er ein liten knokkel og den tredje av dei tre høyreknoklane i mellomøyret. Den er stigbøyelforma og er den minste knokkelen i menneskekroppen. Den kviler på det ovale vindauget og er knytt til denne av eit ringforma leddband. Golvet er retta mot det ovale vindauget, og hovudet koplar til ambolten. Dette er samanknytt av fremre og bakre lemmer (latin: crura). Stigbøyelen artikulerer med ambolten gjennom incudostapedialleddet. Den måler om lag 3 x 2,5 mm og er noko lengre frå hovudet til golvet.
Utvikling
Stigbøyelen oppstår frå den andre gjellebogen gjennom sjette til åttande svangerskapsveke. Det hòle midtpartiet av stigbøyelen skuldast nærværet av ei pulsåre hjå fosteret som seinare forsvinn.
Andre dyr
Stigbøyelen er ein av tre høyreknoklar hjå pattedyr. Hjå firbeinte virveldyr, med unntak av pattedyr, er knokkelen homolog til kolumella. Hjå reptil kan begge omgrepa brukast. Fisk har ein homolog struktur kalla hyoidbogen (hyomandibula), og er ein del av gjellebogane som støttar anten spirakelen eller kjeven, avhengig av art. Homologen hjå amfibium blir kalla pars media plectra.
Funksjon
Stigbøyelen ligg mellom ambolten og det indre øyret, og leiar lyd frå ambolten til det ovale vindauget, ei membrandekt opning i det indre øyret. Den blir stabilisert av stigbøyelmuskelen, som blir innervert av facialisnerven.
Klinisk relevans
Otosklerose er ein medfødd og snøgtverkande sjukdom som er kjenneteikna av abnorm beinremodellering i det indre øyret. Dette kan føre til at stigbøyelen festar seg til det ovale vindauget, slik at lydoverføringa blir dårlegare, og det kan oppstå mekanisk høyrselstap. Klinisk otosklerose oppstår i 1 % av folkesetnaden, men det vanlegast i former som ikkje har innverknad på høyrsla. Otosklerose er vanlegare hjå yngre aldersgrupper og kvinner. Dei vanlegaste behandlingane er stapedektomi, kirurgisk fjerning og erstatning med ein kunstig protese, og stapedotomi, opprettinga av eit lite hòl i golvet av stigbøyelen etterfølgd av innsetjinga av ein kunstig protese. Kirurgiske inngrep kan kompliserast av vedvarande stigbøyelarterie, fibroserelatert skade på golvet av knokkelen eller obliterativ otosklerose, ei fullstendig utsletting av golvet.
Historie
Oppdaginga av stigbøyelen er ofte tilknytt professor Giovanni Filippo Ingrassia i 1546 ved Universitetet i Napoli Federico II, men denne påstanden er omstridd sidan Ingrassia si skildring blei publisert posthumt i skrifta In Galeni librum de ossibus doctissima et expectatissima commentaria frå 1603. Den spanske anatomen Pedro Jimeno er truleg den fyrste som skildra stigbøyelen i Dialogus de re medica (1549). Knokkelen er kalla opp etter sin likskap til stigbøylar, av latin stapes. Dette er eit seinlatinsk ord som truleg oppstod i mellomalderen for å skildre det «å stå [oppreist]», sidan stigbøylar ikkje fanst i det tidlege latinske språket.
My Life av Billy Joel
«My Life» er ein song av Billy Joel som kom ut på albumet 52nd Street i 1978. Songen vart gjeven ut på singel hausten 1978 og nådde andreplassen på den amerikanske adult contemporary-lista. Tidleg året etter nådde han tredjeplassen på Billboard Hot 100.
Informasjon
Songen byrjar med trommer og elektrisk bass, etterfølgd av eit riff på piano. Riffet vert òg nytta som mellomspel mellom verset og refrenget, og igjen mot slutten.
«My Life» vart nytta som kjenningsmelodi for ABC-serien Bosom Buddies (1980–82), men på grunn av lisens-problem er han ikkje med på VHS- og DVD-utgjevingane av serien. I desse tilfella er songen bytta ut med «Shake Me Loose» sungen av Stephanie Mills.
Singelen er korta ned noko i forhold til albumversjonen. Både introen og mellomspelet er kortare, medan mellomspelet mellom vers og refreng er kutta i to. Den instrumentale delen etter det andre mellomspelet er fjerna heilt.
Forbrukslån
Forbrukslån er eit lån som blir gjeve utan krav til finansiell tryggleik. Til skilnad frå lån med tryggleik, krev ikkje banken pant i låntaker sine eigedelar (til dømes bustadlån). Pengane frå eit forbrukslån kan disponerast fritt.
Om forbrukslån
Renta varierer i samsvar med lånesøkaren si betalingsevne og kva bank ein har valt. Prisskilnadene er store, med renter frå 6 prosent opp til mange tusen prosent for såkalla «mikrolån». Sistnemnde vert kjenneteikna av svært små beløp med kort nedbetalingstid. Alder, inntekt, skuldnader og generell økonomisk livssituasjon er blant faktorane som påverkar renta på eit forbrukslån. Dersom ein ikkje imøtekjem krava banken stiller eller ynskjer å betre rentene på forbrukslånet, er det mogleg å søke om forbrukslån med ein medlåntakar.
I samsvar med Utlånsforskrifta skal et forbrukslån betalast ned innen 5 år.
Henry Bay
Henry Bay er ei lita bukt i austenden av Sabrina Coast i Antarktis med Henry Islands som ligg vest i bukta. Bukta vart kartlagd frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47), og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Wilkes Henry, ein sjøkadett på sluppen «Vincennes» under US Exploring Expedition (1838-42) under løytnant Charles Wilkes.