cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Milorg
Oppgåver
I utgangspunktet var Rådet svært varsame med kva oppgåver Hjemmestyrkane skulle ha; dei skulle halde ro og orden dersom den tyske okkupasjonen braut saman og støtte ein eventuell invasjon. Styrkane skulle ikkje vere væpna før invasjonen hadde byrja. Rådet endra etterkvart syn på dette, og hausten 1942 kom dei fram til at det ikkje var mogeleg å bøye unna for fiendtlege represaliar. Denne avgjerda forverra tilhøvet til den sivile motstandsrørsla, og leiinga i Kretsen skreiv i februar 1943 det såkalla «Partisanbrevet» til regjeringa der dei åtvara sterkt mot å auke den militære aktiviteten. For å løyse opp i spenninga mellom dei to delane av Hjemmefronten, møtte partane kvarandre i Stockholm i mars/april 1943. Dette møtet var vellukka og var med på føre til ei delvis oppklaring i forviklingane mellom Milorg og Kretsen, og etterkvart det samarbeidet som utvikla seg til Hjemmefrontens Ledelse.
Etter den allierte invasjonen i Normandie sommaren 1944, hadde dei allierte tilgang på fly og utstyr for sendingar til Noreg, og væpninga av heimestyrkane kunne ta til. Shetlandsgjengen frakta våpen på fiskeskøyter over Nordsjøen, seinare vart òg ubåtjagarar tekne i bruk, og allierte fly gjorde over 700 vellykka slepp over norsk jord.
På denne tida var norske heimestyrkar klare til å verte sett inn mot dei tyske okkupasjonsstyrkane, om ikkje anna så i form av avgrensa aksjonar mot jernbana for å hindre frakt av tyske troppar og utstyr til kontinentet for å stogge invasjonen. Også heimefrontleiinga, FO og SOE støtta aksjonane, men denne gongen var det den allierte overkommandoen (SHAEF) som heldt igjen. Dei forventa ein siger innan utgangen av 1944, og ynskte å ta seg av dei tyske styrkane på kontinentet heller enn å måtte angripe 400 000 tyske soldatar i «Festung Norwegen». Dei allierte hadde heller ikkje ressursar til å støtte ein aktiv motstand i Noreg som utvikla seg til full krig. Dette var eit stort vonbrot for mange, og nærmast for å halde moralen oppe fekk SOE lov til å sette inn nokre grupper.
Situasjonen snudde heilt då Hitler starta Ardenneroffensiven i byrjinga av desember 1944. Dette pressa dei allierte til å innsjå at dei nok ikkje kunne få sine soldatar heim til jol likevel. Milorgleiaren Jens Chr. Hauge fortalde i boka si - Rapport om mitt arbeide under okkupasjonstiden - at han var i London på dette tidspunktet og hadde møtt lita forståing for norske aksjonar der. Men like før han skulle returnere til heimlandet hadde han fått nye direktiv. Desse gav ordre om å setje i verk «''...den maksimale sabotasje mot jernbaner og veier som lar seg forene med deres primære oppgåve. Hensikten er å hindre og forsinke fienden i å nå kontinentet ved å drive dem på sjøen hvor våre sjøstridskrefter kan senke dem, eller tvinge dem til å marsjere på veien. Særlig oppmerksomhet skal vies til sabotasje omkring Trondheim.''»
Gutta på skauen
Sjølve biletet på den norske motstandskampen er barske karar som ligg inne på "skauen", klar med sine Stenguns til å slåst mot nazistane. Uttrykket kjem frå sommaren 1944 då okkupasjonsmakta skreiv ut tre årsklassar med ungdom for å vere med i arbeidsteneste. Heimefrontsleiinga frykta at norsk ungdom skulle verte tvinga inn i tysk krigsteneste, og oppmoda via løpesedlar, oppslag og radio ungdommen til å boikotte registreringa:
For dei som ikke registrerte seg, hadde Milorg organisert leirar inne i skogen. Herifrå drog ein del ungdommar til Sverige, nokre drog heim, medan andre vart att i leirane og fekk militær opplæring der. Desse «cellene» skulle vere del av Milorg sine styrkar som skulle setjast inn under frigjeringa. No let frigjeringa vente på seg, og det kunne verte lange dagar inne på skogen til maidagane 1945.
I 1944 starta oppbygginga av regulære partisanbasar inne i aude fjell og skogsområde. Slike vart oppretta i Sør-Trøndelag – Hjort, Hedmark – Orm, Sogn og Fjordane og Hordaland – Bjørn West og Bjørn East, Rogaland – Varg og i Buskerud og Oppland – Elg. Bjørn West og Bjørn East var opphavleg basen Fjord.
Basane Orm og Hjort skulle få forsyningar via Sverige, men den svenske regjeringa nekta å gje løyve til å transportere materiell gjennom Sverige og dei vart aldri fullt operative. Opprettinga av Varg-basen vart vanskeleg på grunn av intens tysk aktivitet. Det vart kursa ein del mannskap i denne basen og den tok imot 25 flyslepp. Basen Bjørn East fekk problem på grunn av vanskar med radiosambandet med Home Station i England som førte til mangel på forsyningar.
Basen Elg vart etter kvart svært omfattande, med stort område for flyslepp med Eureka-stasjonen inne i fjella ved Vassfaret og fekk som oppgåve å drive kursing av lagleiarar og seksjonsleiarar i Milorg. Etter at kursinga var slutt drog mannskapa heim og kursa sine eigne lag og seksjonar i det dei hadde lært. På slutten av krigen, 24. april 1945, støtte tyske troppar saman med norske heimefrontkarar på kurs i Eggedal, sørvest i området til Elg. I basen var det 130 menn, og etter fire timar med kamp vart okkupasjonsstyrkane og hirdmennene slått tilbake. Dei norske styrkane mista 5 mann og 3 vart såra. Dei tyske styrkane mista 29 mann og fekk omtrent like mange såra. Milorgstyrken trekte seg nordover inn i kjerneområdet av basen og vart oppløyst der. Totalt mottok basen 38 flyslepp, og på slutten av krigen fanst her eit lager av materiell og våpen for 2500 mann.
Bjørn West-basen
Bjørn West vart oppretta som ei ordinær militærforlegning og var direkte underlagt Forsvarets Overkommando i London. Her var målet å opprette ein stor styrke som skulle vere disponibel som innsetjingsstyrke. Viss den vart utsett for angrep skulle den trekkje seg attende til fjellområda langs Sognefjorden, eventuelt verte evakuert av marinen. Styrkane fekk mykje av materiellet sitt sjøvegen frå England. Dette vart bore opp i fjellet og inn til basen, i tillegg kom det mykje med flyslepp. Etter eit forsøk på å omringe dei norske styrkane i BA 2 ved påsketider var det stille fram til 27. april, då okkupasjonsstyrkane og Gestapo vart landsett i Matre. Litt seinare kom tyske krigsskip inn fjorden, og 28. april gjekk okkupasjonsstyrkane til angrep på basen etter oppklaring inne på fjellet. Kampane raste til 4. mai, då dei norske styrkane trekte seg ut.
Alt tidleg på ettervinteren vart okkupasjonsmaktene klåre over at det var ei større base inne på fjellet. Dette viser den tyske aktiviteten: Den 6. april vart Sjur Lindebrække, Hans Sevaldson og Reidar Skau kontakta av ein skipsreiar i Bergen. Bak kontakten stod øvstkommanderande for dei tyske styrkane i Vest-Noreg, generalløytnant Johann de Boer. Han var uroa for situasjonen og ynskte å kome i kontakt med Hjemmefronten for å unngå kaos og få ei fredeleg avslutting på krigen. Alt tyder på at dette var eit reint soloutspel, for den tyske kommandanten i Noreg, general Franz Böhme sende ut ein dagsordre til sine offiserar den 5. mai «Oppdraget som er stilt Wehrmacht i Norge er nå som tidligere å forsvare sitt område mot ethvert fiendtlig angrep, om det kommer utenfra eller fra den norske motstandsbevegelsen. Storadmiralen (Dönitz) ser det som sin viktigste oppgave å redde så mange tyskere og så mye tysk område som mulig frå bolsjevikisk kaos. Alle andre oppgaver må underordnes dette forsett… Vi må vere klar til kamp nå og i tiden fremover.» Lindebrække svara svært varsamt på meldinga, og meinte at Forsvarets Overkommando i London burde underrettast. De Boer motsette seg at dette skulle skje over radio ettersom han meinte at Gestapo kunne snappe opp meldinga. Istaden vart majoren Eivind Moe sendt som kurér til England i slutten av april.
Medan Johann de Boer gjennom soloutspelet sitt forhandla om ei avvikling av krigshandlingane, braut det ut open strid i Matre-fjella mellom okkupasjonsstyrkane og motstandsstyrkane frå Bjørn West. General de Boer gjorde det klårt at kampane måtte stansast, viss ikkje var det meiningslaust å halde fram med forhandlingane. Dei norske styrkane måtte trekkje seg attende medan han på si side skulle stanse tyske angrep. Etter at det gjekk ut melding til overkommandoen i London kom det melding tilbake til Bjørn West den 2. mai om at «fortsatte kamper er ikke ønskelig», og dei norske styrkane trekte seg ut 4. mai.
Aitz Txiki
Aitz Txiki er eit fjell i Bizkaia i regionen Baskarland i Spania med ei høgd på 791 meter over havet. Namnet tyder «lita klippe».
Fjellet er det minste i Urkiolafjella og dannar ein del av det same kalksteinsmassen som dannar Anboto og Alluitz.
Sjølv om det er det minste, har fjellet den same ville naturen og utsjånaden, særleg sett frå Atxarte-passet som ligg mellom Aitz Txiki og Untxillaitz. Fjellet har to toppar. Den høgaste er Aitz Txiki og den andre heiter Artxua eller Sorginkobetagana og er 790 moh.
RS «Tordenskjold»
RS 3 «Tordenskjold» var den eldste redningsskøyta i redningsselskapet sin flåte. Ho vart bygd av Thor Jensen på Eidanger Baadbyggeri og sjøsett 9. november 1889. Ho vart bygd som losskøyte etter Colin Archer sine teikningar, for losane på Stråholmen. Som dei andre losskøytene til Archer var ho rigga med ei mast. Ho hadde ein jarnkjøl på 1,8 tonn og 4,4 tonn i ballast.
«Tordenskjold» vart kjøpt av Bergen Kreds av NSSR. Ho vart ombygd og fekk vasstette skott, garnering og banjer. Ho kom i drift i oktober 1893. Losane i Korsfjorden hadde ansvar for å bemanne og drive skøyta første året. I 1894 overtok redningsselskapet alt ansvaret for skøyta.
Redningselsskapet selde «Tordenskjold» i 1905. Etter å ha hatt mange eigarar og mange ulike bruksområde vart skøyta kondemnert og senka i 1962.
Øyvind Brække
Øyvind Brække er ein norsk jazztrombonist, komponist og orkesterleiar, kjend frå ei rekkje innspelingar, ofte med storband.
Han voks opp i Bærum, der han spelte med Sandvika Storband, han studerte ved Jazzlinja i Trondheim (1991-93) og spelte i fleire orkester i Trondheim, som Bodega Band og S. Møller Storband som han var leiar av. Han etablerte det populære bandet The Source som har gjeve ut fleire plater. Han har òg gjeve ut plater med Didrik Ingvaldsen, Trondheim Jazzorkester, Ratataboo, Jazzmob, Knut Kristiansen, Håvard Lund, Jacob Young, Trygve Seim, Dingobats, Sverre Gjørvad, Erlend Skomsvoll, Come Shine, Crimetime Orchestra, Sharp 9, Norske Store Orkester, Trude Eick og Torbjörn Zetterberg.
Departement
Departement er ei nemning som kjem frå fransk språk. Omsett til norsk språk tyder ordet noko nær område eller avdeling. Nemninga vert i Noreg bruka på det nivået i statsadministrasjonen som er direkte lagt inn under ein statsråd eller minister. Døme er Utanriksdepartementet, Olje- og energidepartementet og Miljøverndepartementet.
I Frankrike og i fleire andre land tyder departement (fransk département, spansk departamento) ei adminstrativ eining nokolunde tilsvarande eit norsk fylke (ein provins).
Sjå
Dipartimento
Balta
Balta (norrønt Baltey) er ei øy i Shetlandsøyane. Øya er ikkje folksett og ligg austom Unst, som er den nordlegaste av dei større Shetlandsøyane. Mellom Unst og Balta ligg Baltasundet. Balta har eit areal på 0,8 km².
På austsida av øya er det ein naturleg boge som er forma av erosjon. Av fortidsminne har øya ruinane etter eit skotsk rundhus frå jarnalderen (broch) og etter eit kapell frå den norske kolonitida vigsla heilage Sunniva. Det finst ingen oppføringar i samband med folketeljingar som tyder på at det har budd folk på øya i nyare tid.
I 1895 vart det sett opp eit fyrtårn på sørspissen av øya. Det var i betong og teikna av David A. Stevenson. Dette tårnet vart rive i 2003 og erstatta av eit mindre tårn med solenergidriven ljoskjelde.
Kjelder
Denne artikkelen byggjer på «Balta Island» henta frå Wikipedia på engelsk 13. mai 2007.
Mindretalsregjering
I eit parlamentarisk system skil ein mellom mindretalsregjeringar og fleirtalsregjeringar. Mindretalsregjeringar har ikkje noko fleirtal bak seg i nasjonalforsamlinga. Det vil seie at det eller dei partia som er med i regjeringa til saman har færre enn halvparten av representantane i nasjonalforsamlinga.
I land med høvestalsval, som Noreg, Sverige og Israel, vil ofte mange parti vere representerte i nasjonalforsamlinga, og det kan vere vanskeleg å etablere ei fleirtalsregjering. I land med fleirtalsval, somStorbritannia, vil det som regel vere færre parti som er representerte i nasjonalforsamlinga, og fleirtalsregjeringar vil vere vanlegare.
Mindretalsregjeringar i Noreg
Nasjonalforsamlinga i Noreg, Stortinget, har 169 stortingsrepresentantar frå og med stortingsvalet 2005. Ei regjering må dermed ha minst 85 stortingsrepresentantar i Stortinget for å ha eit fleirtal. Noverande regjering, Regjeringa Stoltenberg II, som består av Arbeidarpartiet, Sosialistisk Venstreparti og Senterpartiet er ei fleirtalsregjering. Ved stortingsvalet 2005 fekk dei til saman 87 plassar i Stortinget, og ved stortingsvalet 2009 fekk dei 86.
Kåre Willoch si regjering var frå 1981 til 1983 ei rein Høgre-regjering, og ei mindretalsregjering. I 1983 kom Senterpartiet og Kristeleg folkeparti med i regjeringa, og den vart ei fleirtalsregjering, til fleirtalet gjekk tapt ved stortingsvalet 1985. Ingen andre regjeringar etter 1971, anten dei har vore Arbeidarparti-regjeringar eller borgarlege regjeringar, har hatt eit fleirtal på Stortinget bak seg.
Det er ulike grunnar til at eit mindretal på Stortinget klarar å danne regjering. Den viktigaste er at SV og Framstegspartiet, som fløyparti har hatt liten forhandlingsstyrke. Arbeidarpartiet har med god grunn teke støtte frå SV for gitt, og borgarlege regjeringar av ulike slag har, med det tilsvarande argument, teke støtte frå Frp for gitt.
Takahiko Sumida
Takahiko Sumida er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Oita Trinita, Gainare Tottori og Grulla Morioka.
Mende i Lozère
Attraksjonar
Den romersk-katolske domkyrkja Cathédrale Notre-Dame-et-Saint-Privas de Mende ligg midt i byen.
Filmen Jurassic Park
Jurassic Park er ein film frå 1993 som er basert på boka med same namn frå 1990 av Michael Crichton. Filmen er regissert av Stephen Spielberg og skriven av Michael Crichton og David Koepp. Han handlar om at ein rik mann lagar ein fornøyelsespark med levande dinosaurar som er skapte av førhistoriske gener, og at desse dinosaurane slepp laus. Rollene vert spelte av Sam Neill, Laura Dern, Jeff Goldblum, Richard Attenborough og Ariana Richards m.fl. Filmen har to oppfylgjarar, Lost World: Jurassic Park frå 1997 og Jurassic Park III frå 2003.
Litlumvatnet
Litlumvatnet (samisk: Jovsjaevrie) er ein innsjø som ligg på grensa mellom Noreg og Sverige. Den norske delen ligg i Rana kommune i Nordland. Innsjøen har eit samla areal på 5,24 km², der 1,80 km² av dette ligg i Noreg.
Den italienske halvøya
Den italienske halvøya eller Den appenninske halvøya (italiensk Penisola italiana eller Penisola appenninica) er ei av dei største halvøyane i Europa og strekkjer seg 1000 km frå Alpane i nord og sørover i sentrale område av Middelhavet. Halvøya er kjend for å vere forma som ein støvel (kalla Lo Stivale på italiensk).
Nesten heile halvøya er ein del av Italia, bortsett frå to små område, San Marino og Vatikanstaten, som er sjølvstendige, i tillegg til ein liten del av Sveits.
Halvøya grensar til Liguriahavet og Tyrrenhavet i vest, til Det joniske havet i sør og Adriahavet i aust. Dei indre områda består av fjellkjeda Appenninane, medan dei nordlege områda stort sett består av store sletter. Kysten er kupert med høge klipper.
Av naturressursar på halvøya finn ein petroleum.
Halvøya har stort sett middelhavsklima, men i indre område kan det verte kontinentalt. Den naturlege vegetasjonen består av krattskog, lauvskog og blanding av lauv- og barskog.
Keigo Higashi
Keigo Higashi er ein japansk fotballspelar.
Han har spela for klubbane Oita Trinita, Omiya Ardija og FC Tokyo (2019).
Florø
Florø er ein by i Noreg, den vestlegaste byen i landet. Han er administrasjonssenter i Kinn kommune saman med Måløy. Han var også administrasjonssenter i tidlegare Flora kommune i Sogn og Fjordane fylke. Florø hadde bystatus frå 1860 etter utskiljinga frå Kinn kommune og fram til 1964, då byen vart slegen saman med kommunane Kinn, Bru og Eikefjord til bykommunen Flora.
Næringslivet i Florø er eksportretta og hovudnæringane er fiskeindustri, skipsbygging, forsyningsbase for oljeindustrien og servicenæring. Byen er stoppestad for Hurtigruta. Byen trekk folk mellom anna gjennom det årlege Kinnaspelet og ein rockefestival. Helleristingane i Ausevika og Kystmuseet gjev eit historisk perspektiv.
Florø kommune
Florø vart skild ut frå Kinn som eigen bykommune i 1860. 1. januar 1964 vart han slått saman med Kinn, Eikefjord, storparten av Bru, og mindre delar av Vevring og Bremanger til den nye storkommunen Flora.
Melodi Grand Prix
22. januar 2011 var Florø vertsby for den andre delfinalen i Melodi Grand Prix, og 4. februar 2012 var han vertsby for den tredje delfinalen.
Rafael Bastos
Rafael Bastos er ein brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubben Consadole Sapporo.
Provence-Alpes-Côte d'Azur
Provence-Alpes-Côte d'Azur er ein av dei 26 regionane i Frankrike.
Regionen er delt inn i seks departement i det søraustlege Frankrike. Regionen grensar i aust til Italia, i sør til Middelhavet, i nord til regionen Rhône-Alpes og i vest til til reginen Languedoc-Roussillon, kor elva Rhône markerer den vestlege grensa.
Flagg og våpen
Flagg og våpen til regionen vart danna på 1990-talet og er bygd opp av emblema til dei gamle provinsane som utgjer Provence-Alpes-Côte d'Azur.
Byar i Provence-Alpes-Cote d'Azur
Aix-en-Provence, Antibes, Arles, Avignon, Les Baux de Provence, Cannes, Cassis, Digne-les-Bains, Frejus, Grasse, Juan-les-Pins, Marseille, Menton, Nice, Saint-Raphaël, Saint-Rémy-de-Provence, Saint-Tropez, Tende, Toulon, Vence.
Sigrid Merethe Hanssen
Sigrid Merethe Hanssen er ein norsk forfattar og filolog frå Lenvik i Troms. Ho arbeider som lektor i norsk og bur på Finnsnes.
Hanssen debuterte i 2007 med novellesamlinga Sprang, som ho fekk Blixprisen for. Novellesamlinga Ingen heime kom ut i 2009, og i 2011 kom barneboka Detektiv Smartbart og sabotasjen på badet. Våren 2013 gav ho ut romanen Sofia.
Sigrid Merethe Hanssen er dotter til diktaren Arvid Hanssen.
Kaldea
Kaldea (assyrisk Kaldu, hebraisk Kasdim) var nemninga på eit område sør i Mesopotamia, men namnet Kaldea kom etter kvart til å verte brukt nesten synonymt med Babylonia. Babylonarane vart styrte av fleire kaldeiske kongar, og difor vert landet på denne tida gjerne omtala som Det kaldeiske riket. Kaldearane var eit semittisk folkeslag som truleg var i nær slekt med aramearane.
Det kaldeiske riket i Babylonia eksisterte frå om lag 900 f.Kr. ved Persiabukta. Dette var utgangspunkt for fleire hundre år med kampar mot andre semittiske folkegrupper i Babylonia. Kaldearfyrsten Marduk-apla-iddina II (Merodak Baladan) fekk etter kvart makta over Babylon (i perioden 721–710 f.Kr.), men måtte vike for assyriske kong Sargon II. I 703 f.Kr. fekk fyrstnemnde makta att, men måtte igjen gje henne frå seg året etter – denne gongen til assyrarkongen Sankerib.
Likevel vart det til slutt kaldearane som gjekk sigrande ut av kampen om herredømme over Babylon. Under Nabopolassar, som regjerte i åra 625–604 f.Kr., vart Det nybabylonske riket («Det kaldeiske dynastiet») grunnlagt, og etter at Ninive hadde vorte erobra, vart også det sørlege Assyria innlemma, i 612 f.Kr. Dette riket hadde stordomstida si under sonen til Nabopolassar, Nebukadnesar II, frå 604–561 f.Kr.
Riket vart styrta av persarkongen Kyros (lat. Cyrus) i 538 f.Kr.
Aizkorri
Aitzkorri, Aitzgorri eller Aizkorri er eit fjellmassiv i regionen Baskarland i Spania med ei høgd på 1551 meter over havet. Massivet består av kalkstein og har fleire toppar som strekkjer seg frå nordvest til søraust. Desse er Artzanburu, Andreaitz eller Arbelaitz (1513 moh), Iraule (1511 moh), Aitxuri eller Aketegi (1549 moh) og Aizkorri (1528 moh). Trass i at sistnemnde er noko lågare, er denne toppen det mest populære turmålet. I kvar endre grenser fjella til Biozkornia- og San Adrian-passa. På eine sida grenser Aitzkorri til Aloña, og på den andre sida til Altzania. Jernbanen mellom Madrid og Irun går i fjellsida på nordsida av fjellet.
Schwaben
Schwaben er ein historisk region og eit språkområde i Tyskland.
Geografi og historie
Schwaben finst ikkje på noko kart, sidan regionen berre delvis fell saman med administrative einingar i Tyskland. Dermed kan det vere ei viss usemje om nøyaktig kvar grensa mot Schwaben går. Då dette er ein historisk region og språkleg område, og ikkje ei politisk eining, er det ikkje klare grenser for området.
Hertugdømmet Schwaben
I tidleg mellomalder eksisterte Hertugdømet Schwaben. Det omfatta større område sørvest i det tyskspråklege området, blant anna Baden, Alsace (Elsass), Vorarlberg og det meste av det tyskspråklege Sveits. Dette området svarar omtrent til det området der det i dag blir snakka alemanniske dialektar.
Dagens Schwaben
Seinare har omgrepet Schwaben vorte eit meir geografisk avgrensa område. Hovuddelen av Schwaben ligg i delstaten Baden-Württemberg, der dei sentrale delane rundt Stuttgart og Heilbronn, samt dei austlege og sørlege delane blir rekna til Schwaben. I tillegg kjem den bayerske regionen Schwaben med byen Augsburg og alperegionen Allgäu. Elva Lech austom Augsburg er ei kraftig dialektgrense mot det eigentlege Bayern. I mellomalderen vart òg det meste av dagens Sveits og Alsace (Elsass) rekna til Schwaben.
Slett ikkje Schwaben
Ikkje heile Baden-Württemberg vert rekna til Schwaben. Områda langs Rhinen i Baden-Württemberg, med byar som Konstanz, Freiburg og Karlsruhe reknast derimot ikkje til Schwaben, men til Baden. Schwarzwald dannar her ei naturleg grense. Dei nordaustlege områda, rundt Tauberbischofsheim høyrer til Franken. Dei språkleg nærskylde Badenser (innbyggjarane i Baden), blir fort fornærma om ein ikkje høyrer eller merkar skilnaden!
Kultur og særpreg
Schwaben står ikkje på noko kart over Tyskland, men er likevel ein sjølvmedviten region med mange kulturelle særdrag som er svært kjende i Tyskland.
Språk
Dialekten i Schwaben høyrer til den alemanniske dialektgruppa, saman med dialektane i Sveits, Alsace, Vorarlberg i Austerrike og Baden. Blant kjennemerka på dialekten er den utbreidde nytta av sch-lyden. På tysk blir uttalt st- i byrjinga av eit ord som scht- (eks. Stein), men i alemanniske dialektar gjeld dette òg midt inne i ordet eller på slutten (eks. Fescht for Fest). Diminutiven -lein/-chen heiter -le, til dømes kallast delstaten Baden-Württemberg humoristisk for Ländle, i staden for Ländchen (Vesle landet).
Mat
Kjøkkenet i Schwaben har òg ein del spesialitetar, blant anna blir det brukt ein god del pasta, eller nudlar. Fersk nuddeldeig som blir riven i strimlar over kokande vann, blir kalla ¨Spätzle, og Käsespätzle er det same tilsett ost. Schwabens svar på ravioli er schwäbische Maultaschen (avleidd av maul, kjeft, og tasche, lomme), som er større, meir kjøttfylte enn dei italienske søskenborna sine, og gjerne kokt i kraft. I områda rundt Stuttgart blir det dyrka store mengder lett raudvin, som i all hovudsak blir drukke av innbyggjarane sjølv, og som difor er vanskeleg å få tak i i andre delar av Tyskland.
Innstilling
Die Schwaben, innbyggjarane i Schwaben, har ord på seg for å vere gjerrige, eller sparsame, som dei sjølv seier. Dei drøymer òg om å starte eige føretak, og ganske visst er store område i Schwaben prega av driftig småindustri. Økonomisk er regionen blant dei sterkaste i heile Tyskland. Schwaben-vitsane er godt kjende i Tyskland, og dei liknar ein god del på historier om gjerrige sunnmøringar. Ein kan få mistanke om at mange av historiene både oppstår og blir spreidde av die Schwaben sjølv.
Gorzów Wielkopolski
Gorzów Wielkopolski (tysk Landsberg an der Warthe) er ein by vest i Polen ved elva Warta med om lag 125 000 innbyggjarar. Sidan 1999 har han vore ein av to hovudstadar i Lubusz-voivodskapet (den andre er Zielona Góra), og tidlegare var han hovudstad i Gorzów voivodskap (1975-1998).
Det største oljefeltet i Polen ligg nær Gorzów.
Historie
Fram til midten av 1200-talet låg det ei festning bygd av Piast-dynastiet i landområder der elvane Kłodawka og Warta møtte kvarandre. . I 1249 selde den polske hertugen Bolesław Rogatka Lubusz Land, inkludert staden der dagens Gorzów ligg, til Markgrevskapet Brandenburg og byen Landisberch Nova vart grunnlagd på staden i 1257. Byen var på denne tida innanfor grensene til regionen Neumark i Brandenburg. På 1500-talet kom byen inn under luthersk kontroll.
Landsberg vart ein del av Kongedømet Preussen i 1701. Etter napoleonskrigane i 1815 vart han ein del av provinsen Brandenburg i Preussen. Byen vart del av Det tyske keisardømet i 1871 under samlinga av Tyskland. Før 1945 hadde byen ein stor tysk folkesetnad, men tidleg på 1900-talet var det òg ein stor del jødar og tsjekkarar.
Tidleg i 1945 under den andre verdskrigen vart Landsberg hardt råka av kampar mellom Wehrmacht og den raude arméen. Den raude arméen kom til byen 30. januar 1945, frå venstresida av Warta. Wehrmacht hadde alt evakuert det meste av byen og dei sovjetiske styrkane møtte liten motstand. I løpet av dei neste dagane vart det meste av sentrum av byen øydelagd, visstnok på grunn av ein brann, som vart tent for å lyse opp marsjruta til sovjetarane mot Küstrin, og som spreidde seg til store delar av sentrum.
Byen kom inn under Polen igjen etter Potsdamerkonferansen og den tyske folkesetnaden som var att vart kasta ut til Vest-Tyskland. Mellom februar og september 1945 forsvann dei fleste tyskarane frå byen, medan polske nybyggjarar kom til.
Simple Minds
Simple Minds er eit skotsk rockeband skipa i Glasgow 1977. Det har gjeve ut ei rekkje hitsinglar, og vart mest kjent internasjonalt i 1985 for hitten «Don't You (Forget About Me)» frå filmen The Breakfast Club. Andre hitsinglar er mellom andre «Alive and Kicking», «Sanctify Yourself» og «Belfast Child» (britisk nr. 1). Gruppa har fått fem album på toppen av den britiske albumlista og har selt meir enn 60 millionar album. Ho var den skotske gruppa med størst kommersiell suksess i 1980-åra.
Trass i fleire endringar i besetninga, har Simple Minds halde fram å spele inn musikk og turnere. I 2016 fekk gruppa Ivor Novello-prisen for songane sine av British Academy of Songwriters, Composers, and Authors. Kjernen i Simple Minds består av dei to attverande, originale medlemmane, Jim Kerr (vokal) og Charlie Burchill (gitar og stundom klaverinstrument etter 1990, saksofon og fiolin). Dei andre noverande medlemmane er Ged Grimes (bassgitar), Cherisse Osei (trommer), Sarah Brown (korvokal), Gordy Goudie (ekstra gitar & klaverinstrument). Av tidlegare medlemmar finn ein mellom andre Mick MacNeil (klaverinstrument), Derek Forbes (bass), Brian McGee & Mel Gaynor (trommer).
Røter og tidlege år
Røtene til Simple Minds kom frå det kortvarige punkbandet Johnny & The Self-Abusers, skipa i South Side i Glasgow tidleg i 1977.
Ideen til bandet kom frå scenemakaren Alan Cairnduff frå Glasgow, først som eit imaginært band, men han overlet organiseringa av bandet til venen John Milarky. Etter forslag frå Cairnduff, slo Milarky seg saman med to musikarar han ikkje hadde spelt med før - venen, songaren og tekstforfattaren Jim Kerr og gitaristen Charlie Burchill. Kerr og Burchill hadde kjend kvarandre sidan dei var åtte år gamle. Etter å ha blitt med i Johnny & The Self-Abusers, henta dei inn to andre skulevener, Brian McGee på trommer og Tony Donald på bass. Alle fire hadde tidlegare spelt i lag i skulebandet Biba-Rom!.
Med Milarky som songar, gitarist og saksofonist, vart besetninga fullført av venen hans Allan McNeill som tredje gitarist. Kerr og Burchill spelte òg begge høvesvis klaverinstrument og fiolin. Som mange av dei tidlege pønkebanda gjorde, tok dei forskjellige medlemmane scenenamn — Milarky vart «Johnnie Plague», Kerr vart «Pripton Weird», McNeill valde «Sid Syphilis» og Burchill valde «Charlie Argue».
Johnny & The Self-Abusers spelte den første konserten sin andre påskedag, 11. april 1977, på Doune Castle pub i Glasgow. Bandet varma opp for dei blømande punkstjernene Generation X i Edinburgh to veker seinare. Bandet spelte denne sommaren fleire konsertar i Glasgow, men delte seg snart i to fraksjonar, med Milarky og McNeill på den eine sida og Kerr, Donald, Burchill og McGee på den andre. Samstundes vart songane til Milarky skvisa ut til fordel for songane til Kerr og Burchill.
I november 1977 gav Johnny & The Self-Abusers ut den einaste singelen sin, «Saints and Sinners», på Chiswick Records (som vart avist som «ordinær» i ei melding i Melody Maker. Bandet vart oppløyst same dagen som singelen kom ut, der Milarky og McNeil i lag skipa The Cuban Heels. Dei kvitta seg med scenenamna og den openberre pønkarstilen og dei attverande medlemmane kom saman som Simple Minds (og kalla seg sjølv opp etter ei tekstlinje i David Bowie-songen «Jean Genie»).
Første konsertar og besetningsendringar
I januar 1978 henta Simple Minds inn Duncan Barnwell som andregitarist. Dermed kunne ein bruke to gitarar samstundes, eller la Burchill spele fiolin. Samstundes slutta Kerr å spele klaverinstrument for å konsentrere seg om synginga. I mars 1978 fekk Kerr, Burchill, Donald, Barnwell og McGee med seg klaverspelaren Mick MacNeil frå Barra. Bandet fekk raskt eit rykte som eit spanande konsertband og spelte ofte med mykje sminke. Dei skaffa seg så ein manager-avtale med Bruce Findlay, som eigde platebutikkjeden Bruce's Records. Findlay eigde òg Zoom Records (ei avdeling under Arista Records), og brukte stillinga si til å få Simple Minds ein avtale hos Arista. Tidleg i 1980 vart Findlay fulltidsmanager for bandet via føretaket hans Schoolhouse Management.
Besetninga til bandet vart ikkje fast før slutten av 1978. Tony Donald slutta i april 1978 før dei første demolydbanda til Simple Minds vart spelte inn (han vart seinare gitarteknikaren til Burchill). Han vart erstatta av venen til Duncan Barnwell, Derek Forbes (tidlegare bassist i The Subs). I november 1978 vart Barnwell spurt om å slutte. Den attverande kvintetten med Kerr, Burchill, MacNeil, Forbes og McGee vert generelt rekna som den første seriøse besetninga til Simple Minds. Dei byrja å øve inn songar som Kerr og Burchill hadde skrive og som kom til å bli spelt inn for debutalbumet.
Life in a Day
Det første Simple Minds-albumet, Life in a Day, vart produsert av John Leckie og gjeve ut av Arista i april 1979. Tittelsporet vart gjeve ut som den første singelen til Simple Minds og nådde 62. plassen på UK Singles Chart, medan albumet nådde 30. plassen på UK Albums Chart. Den neste singelen («Chelsea Girl») gjekk ikkje inn på lista. Medan dei førebudde idear for den neste plata, spelte dei som oppvarming for Magazine, før dei gjekk attende i studio med Lecike for å arbeide på nye songar.
Real to Real Cacophony
Det andre albumet til Simple Minds, Real to Real Cacophony, skilde seg kraftig frå popsongane på Life in a Day. Albumet var mørkare og langt meir eksperimentelt, og annonserte litt av new wave-stilen som kom til å bli dominerande på dei neste to albuma. Mykje av albumet vart skriven i studio, sjølv om Simple Minds hadde spelt fleire tidlege versjonar av fleire songar på dei nylege konsertane deira.
Av dei nye retningane til bandet på Real to Real Cacophony var det mellom anna minimalistiske strukturar basert på rytmeseksjonen Forbes og McGee, i tillegg til at dei brukte uvanlege taktartar. Bandet eksperimenterte òg med element av dub, som på den ordlause og atmosfæriske «Veldt» der dei prøvde å skape inntrykket av eit afrikansk landskap ved hjelp av elektroniske lydar, den improviserte saksofonen til Burchill og ropa og synginga til Kerr. Singelen frå albumet var «Changeling».
Empires and Dance
Sjølv om det berre selde moderat, fekk Empires and Dance positive meldingar frå den britiske musikkpressa og fanga merksemda til andre artistar. Peter Gabriel valde Simple Minds som oppvarmingsband på fleire konsertar på den europeiske turneen hans i 1980.
I 1981 byta Simple Minds plateselskap frå Arista til Virgin. Året etter gav Arista ut samlealbumet Celebration, med songar frå dei tre førre albuma.
Sons and Fascination og Sister Feelings Call
Den første utgjevinga til Simple Minds på Virgin var to album: det Steve Hillage-produserte Sons and Fascination og Sister Feelings Call. Det sistnemnde kom opphavleg ut som ei bonusplate med dei 10 000 første vinyleksemplara av Sons and Fascination, men vart sidan gjeven ut som eit sjølvstendig album. For CD-utgåva vart dei igjen plassert saman på ei enkel plate, der dei to første spora på Sons and Fascination var fjerna. Seinare utgåver på CD hadde med desse to songane òg.
Singelen «Love Song» vart ein internasjonal hit og nådde topp 20 i Canada og Australia, og den instrumentale «Theme for Great Cities» viste seg å vere så varig at dei spelte han inn på ny i 1991 som B-sida til singelen «See the Lights».
På denne tida utvikla bandet òg den visuelle estetikken sin, ved hjelp av det grafiske designbyrået til Malcolm Garrett, Assorted iMaGes. Han var først prega av ein hard, kraftig typografi og foto-collage. Designet til Garret for bandet vart seinare blanda med pop-religiøs ikonografi i reine, integrerte innpakkingar som passa det idealiserte imaget til bandet som ny-romantiske leverandørar av europeisk anthem-pop.
Trommeslagaren Brian McGee slutta i bandet mot slutten av innspelinga av Sons and Fascination fordi han var utsliten av den stadige turneringa til Simple Minds, og ønskte å bruke meir tid heime med familien. Han vart seinare med i gruppa Propaganda.
Gjennombrot (1982–1983): New Gold Dream (1981–1984)
McGee fekk først erstatta trommeslagaren i Simple Minds med Kenny Hyslop (tidlegare i Skids, Slik og Zones), som kom inn i bandet i oktober 1971 i tide til å spele på den første delen av Sons and Fascination-turneen. Interessa hans i musikk frå New York (som funk, hip-hop og dance) hadde raskt ein effekt på den musikalske utviklinga til bandet. Han var med bandet lenge nok til å spele trommer på den neste singelen deira, den disco-venlege «Promised You a Miracle» (basert på eit funkriff frå ein av kassettane han spelte i turnébussen til bandet) som nådde topp 20 i Storbritannia og topp 10 i Australia. Hyslop «passa ikkje inn» i bandet eller med manageren (noko som vart vere av at han ikkje likte plateselskap) og i februar 1982 slutta han i bandet etter fem månader.
Andvake (fleirtyding)
Andvake (norrønt andvaka) er eit ord som er bruka i fleire samanhenger:
Simple Minds
Gjennombrot (1982–1983): New Gold Dream (1981–1984)
Bandet flytta inn i Townhouse Studios for innspelingar i lag med produsenten Peter Walsh, som introduserte dei for trommeslagaren Mel Gaynor frå London, ein 22 år gammal studiomusikar med mykje erfaring (mellom anna for The Nolans og Samson med Bruce Dickinson). Han arbeidde tett med Ogletree for å få spelt inn rytmane i Pertshire og spelte trommer på det meste av plata. Ogletree spelte trommer på tre spor og perkusjon på resten av plata.
New Gold Dream (81–82–83–84) kom ut i september 1982 og bestod av innspelingane med Walsh og «Promised You a Miracle». Albumet vart eit kommersielt gjennombrot med hitsinglar som «Glittering Prize» (som nådde britiske topp 20 og australske topp 10). Somme av songane («Promised You a Miracle», «Colours Fly and Catherine Wheel») fortsette stilen dei hadde på Sons and Fascination, medan andre spor («Someone Somewhere in Summertime», «Glittering Prize») var rein pop. Jazz-klaverspelaren Herbie Hancock spelte ein synth-solo på sporet «Hunter and the Hunted».
Mike Ogletree spelte på den første delen av New Gold Dream-turneen, men slutta i bandet like etter i november 1982 for å bli med i Fiction Factory. Mel Gaynor vart henta inn (som fulltidsmedlem i bandet) for resten av turneen. Gaynor var det første ikkje-skotske medlemmet i Simple Minds og vart den lengstvarande trommeslagaren deira (og medlemmet utanom Burchill og Kerr) trass i at han slutta og kom attende tre gonger dei neste tiåra.
Sparkle in the Rain
Den neste plata deira, Sparkle in the Rain, vart produsert av Steve Lillywhite og kom ut i februar 1984. Det inneheldt hitsinglane «Waterfront» (som gjekk til topps i somme europeiske land), «Speed Your Love to Me» og «Up on the Catwalk». Sparkle in the Rain toppa albumlista i Storbritannia og nådde høgt på listene i fleire andre land (mellom anna 13. plassen i Canada).
I 1984 gifta Jim Kerr seg med Chrissie Hynde i Pretenders (som skifta namn til Christine Kerr). Simple Minds drog på ein turné i Nord-Amerika med China Crisis som oppvarmingsband på den kanadiske delen og Pretenders i USA, medan Hynde var gravid med dottera til Kerr. Ekteskapet varte fram til 1990.
Trass i at dei hadde slått gjennom i Storbritannia, Europa, Canada og Australia, var Simple Minds i røynda heilt ukjende i USA. Dei britiske utgjevingane på Arista var ikkje blitt plukka opp av Arista USA som hadde førsteretten til utgjevingane deira. Filmen The Breakfast Club frå 1985 vart gjennombrotet til Simple Minds i den amerikanske marknaden, då bandet fekk den einaste førsteplassen sin på den amerikanske hitlista i april 1985 med avslutningssongen i filmen, «Don't You (Forget About Me)». Songen var skriven av Keith Forsey og Steve Schiff. Forsey tilbaud songen til Billy Idol og Bryan Ferry før Simple Minds gjekk med på å spele han inn. Songen gjekk til topps i mange andre land verda rundt.
På dette punktet byrja venskapen som hadde drive fram Simple Minds å slå sprekker, og i løpet av dei neste ti åra var det stadige endringar i besetninga. Jim Kerr sa «Me var utslitne. Me var ufølsame. Bandet byrja å sprekkje. Me var karar som hadde vokse opp i lag, me var meint å vekse saman, politisk, andeleg og kunstnarisk. Men me var byrja å bli lei kvarandre. Det var eit element av kvardagsslitet som krypande inn. Me var på gang og heile denne greia var ei utfordring.»
Første mann ut var bassisten Derek Forbes, som byrja å krangle med Kerr. Forbes slutta å møte opp på øvingane og fekk til slutt sparken. Forbes heldt kontakten med bandet (og slo seg snart saman med eit anna tidlegare Simple Minds-medlem, trommeslagaren Brian McGee, i Propaganda). Forbes vart erstatta av den tidlegare Brand X-bassisten John Giblin (som eigde øvingslokalet til bandet og var ein studiomusikar som hadde arbeidd med Peter Gabriel og Kate Bush). Giblin debuterte med Simple Minds på Live Aid i Philadelphia, der bandet framførte «Don't You (Forget About Me)», ein ny song kalla «Ghost Dancing» og «Promised You a Miracle». Simple Minds var det første bandet som vart spurt om å spele på Philadelphia-delen av Live Aid.
Once Upon a Time og Live in the City of Light
I 1985 var Simple Minds i studio med den tidlegare Tom Petty/Stevie Nicks-produsenten Jimmy Iovine. I november kom Once Upon a Time ut. Den tidlegare Chic-songaren Robin Clark song kall-og-svar-vokal med Kerr på albumet (og vart i røynda den andre solosongaren i bandet) og var mykje med i musikkvideoane til Simple Minds på den tida. Plata gjekk til topps i Storbritannia og nådde tiandeplassen i USA, trass i at den store gjennombrotssingelen deira, «Don't You (Forget About Me)», ikkje var med.
Once Upon a Time gav fire store hitsinglar: «Alive and Kicking», «Sanctify Yourself», «Ghost Dancing» og «All the Things She Said». . Sistnemnde hadde ein musikkvideo regissert av Zbigniew Rybczyński som nytta teknikkar utvikla i musikkvideoar for band som Pet Shop Boys og Art of Noise. Bandet turnerte òg med både Robin Clark og perkusjonisten Sue Hadjopoulos på scenen.
Sidan Simple Minds hadde eit kraftfullt nærvær på scenen og tekstane var innom kristen symbolisme, vart dei i musikkpressa kritiserte for å vere ei bleikare utgåve av U2, trass i at begge banda no gjekk i forskjellige musikalske retningar. Dei to gruppene kjende godt til kvarandre, og Bono stod på scenen med Simple Minds i Barrowlands i Glasgow i 1985 for ein versjon av «New Gold Dream». Bono var òg med dei på scenen på ein konsert i Croke Park og song «Sun City» under ein medley med «Love Song». Derek Forbes var òg på scenen med bandet under den same konserten og spelte på fleire av songane under ekstranummera. For å dokumentere turneen gav Simple Minds ut det doble konsertalbumet Live in the City of Light i mai 1987 som hovudsakleg vart spelt inn i løpet av to kveldar i Paris i august 1986.
I 1988 hadde bandet bygt sitt eige platestudio — Bonnie Wee Studio — i Skottland. Etter ein lengre turné for Once Upon a Time, byrja Simple Minds å skrive nye songar. I starten byrja bandet på eit instrumentalt prosjekt kalla Aurora Borealis (hovudsakleg skriven av Burchill og MacNeil). Dette prosjektet vart så erstatta av ein aukande interesse for politisk aktivisme, noko dei hadde byrja å legge vekt på dei siste åra (ved å gje alle inntektene for singelen «Ghostdancing» til Amnesty International og spele ein versjon av Little Steven sin «(Ain't Gonna Play) Sun City» på turné), inspirert av Peter Gabriel som dei hadde turnert med tidleg i 1980-åra.
Simple Minds var det første bandet som gjekk med på å spele på Mandela Day, ein konsert på Wembley Stadium i London, som eit uttrykk for solidaritet med den då fengsla Nelson Mandela. Artistane som skulle spele på konserten vart spurt om å lage ein song for høvet og Simple Minds var den einaste som gjorde dette. Songen var «Mandela Day», som bandet spelte på konserten (i lag med coverversjonar av «Sun City» med Little Steven og «Biko» av Peter Gabriel, der Gabriel sjølv song solovokal). «Mandela Day» kom ut på EP-en Ballad of the Streets, som gjekk til topps på den britiske singellista (den einaste gongen bandet klarte dette).
Eit anna EP-spor, «Belfast Child», var ein omskriven versjon av den keltiske folkevisa «She Moved Through the Fair» (som hadde blitt introdusert til Kerr av John Giblin) med ein ny tekst skriven om den pågåande konflikten i Nord-Irland). Singelen var òg eit uttrykk for støtta deira til kampanjen for å få sleppt gislet Brian Keenan fri frå Beirut etter å ha blitt kidnappa av Islamsk Jihad.
Street Fighting Years
Det neste albumet Street Fighting Years (produsert av Trevor Horn og Stephen Lipson) gjekk bort frå den amerikanske soul- og gospelinspirerte stilen på Once Upon a Time til fordel for filmatiske atmosfærar og ein ny akustisk- og viseprega stil. Tekstane var òg meir direkte politiske, og dekka tema som skatt, Soweto, Berlinmuren og utplasseringa av atomubåtar på den skotske kysten.
Besetninga endra seg igjen under innspelinga av Street Fighting Years. Mel Gaynor og John Giblin bidrog begge til innspelinga, men begge slutta i bandet før albumet kom ut. Bandet var då blitt ein trio med Kerr, Burchill og MacNeil. I ei ny utvikling for bandet vart bassen og trommene spelte inn av kjende studiomusikarar. Gaynor var berre ut av bandet ei kort stund og kom attende for den påfølgjande turneen.
Albumet kom ut i 1989 og gjekk til topps i Storbritannia og fekk fem av fem stjerner i magasinet Q. Ei melding i Rolling Stone var mindre positiv og kritiserte bandet for det meldaren rekna som tomt politisk prat. «This Is Your Land» vart vald ut som den første singelen for USA, men sjølv med gjestevokal frå Lou Reed, gjekk ikkje singelen inn på poplista.
I lag med Mel Gaynor henta Simple Minds inn Malcolm Foster (tidlegare i Pretenders) som den nye bassisten sin og utvida konsertutgåva av bandet med tre ekstra medlemmar - korvokalisten i Level 42, Annie McCaig, perkusjonist Andy Duncan og fiolinisten Lisa Germano. Turneen byrja i mai 1989 og inkluderte den første og einaste gongen gruppa fylte Wembley Stadium, der dei fekk med seg andre skotske band som oppvarmingsartistar, The Silencers, Texas og Gun. I september var tein konsert på det romerske amfiteateret Verona Arena i Italia spelte inn for videoen Verona og gjeven ut av Virgin i 1990.
Mot slutten av turneen la Simple Minds planar om å dra til Amsterdam for å spele inn eit nytt album. Like før slutten av turneen annonserte klaverspelaren Michael MacNeil for bandet at han ikkje kom til å bli med dei fordi han ønskte ein pause. MacNeil spelte den siste konserten sin med Simple Minds i Brisbane ei veke seinare. På den tida vart det sagt at MacNeil slutta av uro for helsa si, men han hadde gradvis slite med livsstilen og den stadige turneringa til bandet (i tillegg til det Kerr omtalte som «fleire animerte kranglar». )
I desember 2009 forsvarte Kerr hendlingane i ein nettartikkel. Han innrømde at avslutninga til MacNeil hadde vore eit «kolossalt brot». Han hylla òg den tidlegare bandkollegaen og innrømde at MacNeil hadde vore uerstatteleg.
Simple Minds fortsette å spele inn musikk og leigde inn klaverspelarar når det var trong for dette. Den første av desse var studiomusikaren Peter-John Vettese som hadde spelt på scenen med bandet på Nelson Mandela Freedom Concert og på ein kort tysk turné. Han vart sidan erstatta i konsertbandet av Mark Taylor.
Real Life
I 1991 kom Simple Minds attende med Real Life. Plateomslaget synte ein trio med Kerr, Burchill og Gaynor og alle songane var skrivne av Kerr/Burchill. Albumet nådde andreplassen i Storbritannia, der det òg gav dei fire topp 40-singlar. I USA vart «See the Lights» den siste topp 40-hitten deira. Bandet turnerte etter albumet og spelte som eit enkelt femmannsband (Kerr, Burchill, Gaynor, Foster og Taylor) og kutta ned på dei utvida arrangementa dei hadde gjort på dei siste store turneane. Mel Gaynor slutta i bandet i 1992 for å satse på studioarbeid og andre prosjekt, og for dei neste to åra tok Simple Minds ein pause. I 1992 kom samleplata Glittering Prize.
Good News from the Next World
Simple Minds starta opp att i 1994. Bandet var no offisielt ein duo med Kerr og Burchill (der sistnemnde tok over på klaverinstrument i studio, i tillegg til gitar). Dei henta inn Keith Forsey (som skreiv «Don't You (Forget About Me)») som produsent, og byrja å setje saman eit album som gjekk attende til den livlege arenarock-stilen frå Once Upon a Time-tida. Med Gaynor ute av biletet vart resten av instrumenta spelte inn med studiomusikarar. Malcolm Foster var blant dei som spelte bass på plata.
Good News from the Next World kom ut i 1995. Albumet nådde andreplassen i Storbritannia og gav dei to topp 20-hittar der, «She's a River» og «Hypnotised». Bandet turnerte og marknadsførte Good News from the Next World, med Malcolm Foster og Mark Taylor som bassist- og klaverspelar, og Mark Schulman (som hadde spelt på albumet) på trommer. Dette var siste gongen Foster arbeidde med bandet, og Schulman fortsette som studiomusikar etter turneen var over.