cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kuppet i Indonesia 1965
Etter at nokre av Sukarno sine tilhengarar skal ha drepe 6 anti-kommunistiske generalar 1. oktober, sette Suharto og hærleiinga i gang ei utreinsking av alle venstreorienterte i hæren og tvinga Sukarno til å gå av. Forfølginga spreidde seg over landet, og omfatta systematisk massedrap på om lag 500.000 mistenkte kommunistar, dei fleste småbønder, og overgrep mot den kinesiske etniske minoriteten i landet. Det finst bevis på at Suharto fekk støtte frå CIA. Amerikanske diplomatar har sidan innrømt at dei hadde laga lister over «kommunistar» som dei gav til dei indonesiske militære. Howard Fenderspiel, Indonesia-eksperten i utanriksdepartementet i 1965 sa: «''Ingen brydde seg, så lenge dei var kommunistar, om at dei blei slakta ned. Ingen hissa seg opp over det''.»
General Suharto etablerte det han kalla Den Nye Orden. Han reinska kommunistane ut av parlamentet, eliminerte fagorganisasjonane og auka pressesensuren. Alle viktige politiske avgjerder blei tatt av han personleg. Han gav meir pengar til militæret, og oppretta to spesialeiningar, som avretta til saman om lag 2 millionar menneske på mistanke om at dei var «kommunistar». Støtta frå USA var fast og sterk gjennom heile perioden, jamvel da Suharto invaderte Aust-Timor i 1975 og utrydda ein tredel av folket der. Den amerikanske støtta vara heilt til slutten av 1990-åra. Det økonomiske samarbeidet var nært og Suhartos hær fekk amerikanske våpen. Da Suharto var på besøk i Washington i 1995 skal ein embetsmann i Clinton-administrasjonen ha sagt at Suharto «er vår type mann» («our kind of guy»). Indonesia under Suharto var også eit av grunnleggjarlanda av militæralliansen ASEAN.
G30S Indonesian killings of 1965–1966 印尼九三零事件
Lukka by
Ein lukka by er ein busetnad med restriksjonar for innreise og opphald i Sovjetunionen og somme av dagens land som tidlegare var ein del av Sovjetunionen. I dagens Russland har slike stader offisielt namnet «lukka administrative-territorialformasjonar» (russisk закрытые административно-территориальные образования, zakrytyje administrativno-territorialnyje obrazovanija eller forkorta ZATO).
Lukka byar var ikkje oppførte på anna enn klassifiserte kart. Det var ikkje vegskilt eller liknande som viste vegen til lukka byar, og dei var heller ikkje oppførte i jernbanerutene. I bussruter vart dei lukka byane oppførte som nærliggande små landsbyar, med stoppet nærast den lukka byen kalla «47km» eller liknande. For postleveransar vart ein lukka by vanlegvis omtalt som den næraste store byen samt eit tal som Arzamas-16, Tsjeljabinsk-65 osv. Folk som ikkje budde i ein lukka by vart utsett for dokumentkontroll og tryggleikskontrollpunkt og måtte ha spesifikk løyve for å kome inn i byen. For å få kunne busetje seg i ein lukka by måtte ein ha tryggleiksklarering hos KGB.
Den lukka byen vart stundom vakta av piggtrådgjerder og tårn, ikkje ulikt ein straffeleir. Dette avgrensa ikkje fridomen til innbyggjarane, som lett kunne kome gjennom kontrollpunkta. At byane i det heile eksisterte var ofte klassifisert og innbyggjarane var venta å ikkje fortelje framande om kvar dei budde. Mangelen på fridom vart ofte kompensert med betre husvære og betre utval av varer i butikkane enn elles i landet. I Sovjetunionen fekk folk som arbeidde med klassifisert informasjon i tillegg ein lønsbonus.
«Kassen»
«Kassen» var det uoffisielle namnet på eit hemmeleg sovjetisk anlegg, som på mange måtar var lik ein lukka by, men vanlegvis mindre, vanlegvis på storleik med ein fabrikk. Namnet på kassen var vanlegvis klassifisert, og det same var aktivitetane her. Innkomande post vart adressert til «postkasse #XXXX», som er opphavet til namnet «kassen». Dei fleste sovjetiske designbyrå for våpen, fly, verdsrommet, militær elektronikk og liknande var slike «kassar».
Historie
Lukka byar vart oppretta frå seint i 1940-åra og frametter. Dei vart delte inn i to kategoriar. Den første kategorien var relativt små samfunn med sensitive militære, industrielle eller vitskaplege anlegg, som våpenfabrikkar eller kjernefysiske anlegg. Døme er dei moderne byane Oziorsk (Tsjeljabinsk-65) med eit anlegg som produserte plutonium og Sillamäe, ein stad for urananriking. Sjølv sovjetarane fekk ikkje lov å vitje slike byar utan løyve. I tillegg var somme større byar lukka for utlendingar som ikkje hadde løyve, medan dei var fritt tilgjengelege for sovjetarane. Desse byane var mellom andre Perm, eit senter for sovjetisk stridsvognproduksjon og Vladivostok, basen for Den sovjetiske stillehavsflåten.
Den andre kategorien var grensebyar (og stundom heile grenseområde som Kaliningrad oblast og Saaremaa og Hiiumaa) som var lukka av tryggleiksårsaker. Andre lukka området fanst òg innanfor Austblokka, som i Tyskland og grensa mellom Vest-Tyskland og Tsjekkoslovakia.
Dei lukka byane i Sovjetunionen låg ofte i geografisk fjerne stader, som djupt i Uralfjella eller i Sibir, ofte i nærleiken av elvar eller innsjøar på grunn av trongen for mykje vatn i tungindustrien og kjerneteknologien.
Ukraina
Ukraina hadde elleve lukka byar, mellom anna hamnebyen Sevastopol på Krimhalvøya og industribyen Dnipropetrovsk, som begge var avgrensa for utlendingar, men ikkje lokale. Innreiserestriksjonane vart oppheva på midten av 1990-talet.
Estland
Det var to lukka byar i Estland: Sillamäe og Paldiski. Som alle andre industribyar var innbyggjarane hovudsakleg russisktalande. I Sillamäe låg ein kjemisk fabrikk som produserte brenselsstavar for sovjetiske kjernekraftverk og kjernevåpenanlegg. Sillamäe var lukka heilt til Estland fekk sjølvstendet sitt i 1991. I Paldisk var det ein sovjetisk treningssenter for atomubåtar og byen var lukka fram til 1994 då dei siste russiske krigsskipa drog bort der frå.
Lukka byar i dag
Mange tidlegare lukka byar vart opna seint i 1980-åra og tidleg i 1990-åra. Byar som Perm vart opna lenge før Sovjetunionen fall, medan andre, som Kaliningrad og Vladivostok, vart verande lukka til så seint som i 1992. Då Den russiske føderasjonen vart oppretta vart statusen til dei lukka byane endra og dei fekk namnet lukka administrative-territorialformasjonar, forkorta ZATO på russisk.
Russland
Dei lukka byane i Russland i dag er :
Somme av desse er opne for utanlandske investeringar, men utlendingar må ha innreiseløyve.
Kasakhstan
Tre lukka byar under russisk styre finst i Kasakhstan. Dei er Bajkonur (tidlegare Leninsk), ein bygd for å tene Bajkonur kosmodrom, Kurtsjatov ved Semipalatinsk teststad og Priozersk som er det adminsitrative senteret i Sary Sjagan antiballistisk missil-testsenter.
Sosialdepartementet
Sosialdepartementet er eit tidlegare norsk departement. Det vart oppretta 3. juni 1913 med Johan Castberg som initiativtakar og den første statsråden i departementet, i Gunnar Knudsen si andre regjering.
Frå 4. september 1992 vart namnet Sosial- og helsedepartementet, og departementet fekk frå same dato to statsrådar, Grete Knudsen med ansvar for sosialsakene og Werner Christie for helsesakene.
Sosial- og helsedepartementet vart delt i to frå 1. januar 2002. Dei sosialpolitiske funksjonane vart lagt til Sosialdepartementet og dei helsepolitiske til Helsedepartementet. Etter nokre omrokeringar av oppgåver oppstod frå 1. oktober 2004 Helse- og omsorgsdepartementet og Arbeids- og sosialdepartementet med høvesvis Ansgar Gabrielsen og Dagfinn Høybråten som statsrådar.
Frå 1. januar 2006 vart departementa omorganiserte til Helse- og omsorgsdepartementet og Arbeids- og inkluderingsdepartementet. Frå 1. januar 2010 blir inkluderingssakene overført til Barne- og likestillingsdepartementet og namnet på Arbeids- og inkluderingsdepartementet blir Arbeidsdepartementet.
Fylkesveg 13 i Finnmark
Fylkesveg 13 i Finnmark går mellom Alta bru og Granshagen i Alta kommune. Vegen er 5,1 km lang.
Calymmium
Calymmium (gresk calymma, tyder 'dekke') er den første geologiske perioden i mesoproterozoikum. Han varte i perioden som byrja for 1600 millionar år sidan og enda for 1400 millionar år sidan. Perioden er ikkje basert på stratigrafi, men definert kronometrisk.
Øyonn Groven Myhren
Øyonn Groven Myhren er ein norsk musikar. Groven Myhren vert rekna mellom dei fremste folkemusikarane i Noreg, og har fleire fyrstepremier frå Landskappleiken. I 1997 vart ho tildelt Sagaprisen for sin kveding. Ho trakterer òg lyre og seljefløyte. I tillegg til den norske folkemusikken, har ho arbeidd mykje med mellomaldermusikk, mellom anna gjennom musikkgruppa Aurora Borealis. I 2003 gav ho ut CD-en «Nivelkinn» i samarbeid med Odd Nordstoga, og med tekstar av Aslaug Vaa. Dei mottok Spelemannprisen for denne. Groven Myhren har òg arbeidd som skodespelar ved Det Norske Teatret, Riksteatret og Hordaland Teater.
Calymmium
I perioden så ekspanderte det eksistertande plattformdekket seg eller ved nye platformer på nylege kratoniserte grunnfjell.
Øyonn Groven Myhren
Øyonn Groven Myhren er dotter av kvedaren og litteraturforskaren Dagne Groven Myhren og spelemannen og språkvitaren Magne Myhren. Ho er barnebarn av Eivind Groven.
Calymmium
Superkontinentet Columbia braut opp i mindre bitar under calymmium, om lag for 1500 millionar år sidan.
Aristofanes
Aristofanes, eller Aristophanes (Gresk: Αριστοφάνης), (ca. 448 f. Kr.–380 f. Kr.) var ein attisk komediediktar frå Hellas i antikken.
Ein kjenner ikkje fødestaden eller den eksakte fødedatoen hans, men han var truleg utdanna i Athen. Han er kjend for å ha skrive komediar som 'Fuglane' for dei to athenske festivalane Dionysia og Lenea. Han skreiv minst 30 stykke, av dei har me 11 bevarte, og stykka hans er dei einaste me har att av den eldre greske komediediktinga. Mange av stykka hans var politiske og dei var ofte fulle av satire om kjende athenske borgarar og deira framferd i den peloponnesiske krigen. Han skal ved fleire høve ha vorte dregen for retten skulda for ærekrenkingar.
Han framstår i Platons Drikkegildet i Athen (Symposion) der han gjev ei humoristisk mytisk framstilling av opphavet til kjærleiken. I Skyene vert kjende figurar som Sokrates gjort til lått, og stykket er truleg hovudgrunnen til den utbreidde misforståinga om at Sokrates var sofist. Lysistrata vart skriven under den peloponnesiske krigen mellom Athen og Sparta og presenterer eit pasifistisk tema på komisk vis: kvinnene i dei to statane nektar ektemennene sex til dei sluttar kriginga. Dette stykket har sidan vorte illustrert av Pablo Picasso og er i dag truleg det mest kjend av stykka til Aristofanes.
Sjølv om stykka hans har tydeleg bodskap manglar dei ofte ei klar intrige og dei liknar ofte meir på moderne revyar enn på moderne komediar. Sambandet frå komedien til opphavet i drikkeviser er tydeleg i diktinga hans, humoren er grovkorna og kan godt kallast både lytehumor og underbuksehumor. Ei av dei nyaste norske oppsettingane av Aristofanes heitte talande nok Full fjert for fred : fritt kompostert etter Freden, og var omsett av Petter Næss for Oslo Nye Teaters dokketeater.
Lester Young
Lester Willis Young, med kallenamnet «Prez» var ein tenorsaksofonist og klarinettist frå Sambandsstatane. Han var ein av dei fremste på tenorsaksofonen, kjend for sin kjølige tone. Han blir òg ofte nemnt i samband med hipster-tradisjonen i jazzen. Han slo i gjennom med Count Basies orkester i 1936-1940 og i 1943-1944.
Tidleg liv og karriere
Han vart fødd i Woodville i Mississippi og voks opp i ein musikalsk familie. Far hans var ein respektert lærar, broren Lee Young var ein batterist og fleire andre slektningar var profesjonelle musikarar. Familien flytta til New Orleans då Lester var eit spedbarn og seinare til Minneapolis. Far hans lærte han å spele trompet, fiolin og trommer i tillegg til saksofon. Han spelte i familien sitt orkester på scener for vaudeville og karneval. Han forlét familien sitt orkester i 1927 fordi han nekta å turnere i sørstatane i USA, der dei såkalla Jim Crow-lovene vart oppretthaldne.
Aristofanes
<!-- * ikkje omsett enno
Lester Young
Tidleg liv og karriere
Etter å ha vore innom nokre band slo han seg ned i Kansas City i 1933. Han kom fram i ljoset i bandet til Count Basie. Særleg la folk merke til den avslappa spelestilen hans. Han var ein tydeleg kontrast til Coleman Hawkins som var den leiande utøvaren på tenorsaksofon då.
Terje Jørgensen jr.
Terje Jørgensen jr. var ordførar i Eigersund kommune frå 2007 til 2011. Han representerer Høgre.
Aristofanes
External links
[[Contribution to the English Language
Lester Young
Tidleg liv og karriere
Young forlet bandet til Basie og gjekk til Fletcher Hendersons band, kor han erstatta nettopp Hawkins. Kritikken for at han ikkje spela som Hawkins blei sterk. Han forlét bandet, spela nokre månader med Andy Kirk og gjekk deretter attende til Basie. Innspelingane med Basies band frå 1936 til 1940 var revolusjonerande. I staden for å fylgje orkesteret lét han solo-stykka sine «flyte» over lyden frå bandet, i si eiga takt og rytme. Han improvisera mykje og soloane kunne endra seg kraftig frå gong til gong. Mange meiner denne tida var bandets beste.
Jamvel på klarinetten hadde han sin eigen stil. Han gjorde fleire innspelingar i 1938-39 med Basies band, med Billie Holiday og med små grupper under eiga og Basies leiing. I 1939 blei klarinetten hans stolen og han spela ikkje meir før i 1957 då han fekk ein ny, med oppmoding om å spela, av Norman Granz.
Aristofanes
External links
-->
Lester Young
Eksentrisk ikon
Sidan jazzmsikken allereie hadde ein «King of Swing» i Benny Goodman, ein «Duke» Ellington og ein «Count» Basie, vart Lester Young kjend som Prez (kortform av president som i «Presidenten av tenorsaksofonistane»). Opphavet til namnet kom frå Billie Holiday (sjølv om nokre kjelder hevdar at han var kalla «Prez» lenge før han møtte henne). Young gav på si side Holiday aukenamnet «Lady Day».
Han hadde spesielle klede og Pork Pie-hatten blei eit varemerke for han. Somme tider, særleg i starten, hol han hornet vassrett mot høgre, som ei fløyte. Han var på mange vis ein tidleg hipster, føre Slim Gaillard og Dizzy Gillespie.
Musikaren forlet gruppa til Basie mot slutten av 1940. Ryktet vil ha det til at han hadde nekta å spela fredag den 13. desember; men kor sant dette er er tvilsamt. Frå no av leia Lester Young ei rekke mindre grupper der bror hans, trommeslagaren Lee Young, ofte var med.
I denne perioden akkompagnerte han Billie Holiday på eit par framifrå studio-innspelingar i 1940 og 1941. Han gjorde òg nokre gode innspelingar med Nat "King" Cole (det første av fleire samarbeid) i juni 1942. Her kan ein merke seg at talet på innspelinga var relativt begrensa i perioden 1942-43, mykje på grunn av eit innspelingsforbod i krigstida.
Young vende attende til Basie-orkesteret i desember 1943 der han var dei neste 10 månadane, før han blei kalla inn til militærtjeneste. Innspelingar gjort i denne og etterfølgjande periodar syner at han i større grad tok i bruk røyr av plastikk. Dette gav han ein tyngre tone fylt av meir luft. Sjølv om han aldri forlét røyr laga av bambus, tok plastikkrøyra meir over frå 1943. I august 1944 spelte han saman med batterist Jo Jones, trompetar Harry "Sweets" Edison og tenorsaksofonist Illinois Jacquet i Norman Granz sin film Jammin' the Blues.
Tida i hæren og etterverknadane
I september 1944 var han og Jo Jones i Los Angeles med Basie sitt band. Dei vart der innkalla til militæret. Medan mange kvite musikarar vart plasserte i orkester som dei Glen Miller og Artie Shaw leia, vart Young plassert i dei regulære styrkane i hæren, der han ikkje fekk lov til å spele saksofon. Då han var i Ft. McClelland, Alabama, vart det funne alkohol og marihuana blant eigedelane hans. Hæren fann også ut at han var gift med ei kvit kvinne. Dette leia til rasistisk mishandling, og han vart raskt stilt for krigsrett. Young gjekk ikkje mot siktingane, og han vart domfelt. Han sona eit år i interneringsleir, og fekk avskjed i unåde seint på året 1945. Erfaringane frå interneringsleiren inspirerte komposisjonen «D.B. Blues» (D.B. står for detention barracks).
Med nokre unntak har jazzhistorikarar generelt sagt at Youngs saksofonspel vart mykje dårlegare i åra etter den traumatiske erfaringa frå hæren. Om ein vurderer dei siste 14 åra av livet til Young objektivt, var desse meir produktive for han (samanlikna med åra før andre verdskrigen) når ein ser på talet på studioinnspelingar, kor ofte han opptredde og inntekta hans. I tillegg er det mogeleg å høyre ein aukande og djup kjenslemessig komponent i spelet hans. I denne perioden gjorde han nokre av sine største balladeversjonar. Han vart med i Norman Grantz sin Jazz at the Philharmonic(JAPT)-trupp i 1946. Med denne gruppa turnerte han fast dei neste tolv åra, og han gjorde mange studioinnspelingar under Grantz si leiing. Young spelte også inn mykje for plateselskapa Alladin og Savoy i den siste halvdelen av 1940-åra.
Sjølv om kvaliteten og konsistensen i spelet kanskje avtok i siste halvdel av 1940-åra og byrjinga av 1950-åra, hadde han også nokre briljiante konsertar i denne perioden. Det er spesielt verdt å merke seg konsertane med JAPT i 1946, 1949 og 1950 - soloen på «Lester Leaps In» under JAPT-konserten på Carnegie Hall i 1949 er kanskje ein av dei største jazzsoloane nokon sinne.
Dei siste åra
Frå om lag 1952 byrja spelinga til Young raskt å verte svekka, på grunn av tung drikking. Han baserte seg meir på eit lite knippe klisjé-aktige frasar. Trass i at han sa han ikkje ville vere ein «repeater pencil» (Young sitt eige uttrykk for det å ta opp at sine eigne idear), var han mindre kreativ og original enn tidlegare. Ei samanlikning av studioalbuma frå 1952 og dei frå 1953-1954 (alle tilgjengelege frå plateselskapet Verve) syner også at han hadde både mindre kontroll over instrumentet og dårlegare rytmekjensle, kanskje på grunn av mentale og fysiklaske faktorar. Spelinga og helsa stupte, og det enda i eit sjukehusopphald i November 1955, etter eit nervøst samanbrot.
Etter behandlinga vart han betre, og 1956 var eit relativt godt år for han, noko ein kan høyre i innspelingane frå januar 1956 med Teddy Wilson, Roy Eldrige og Jo Jones. Likevel var det ei kortvarig forbetring, og ved slutten av 1950-åra hadde dei sjølvdestruktive vanane gått hardt ut over han. Han åt mykje mindre, drakk tettare og leid av leversjukdom og feilernæring. Young sin svekka fysiske styrke og reduserte kreative evner dei to siste åra av livet resulterte i innspelingar som ofte er smertefulle å høyre. Han spelar med ein skrøpeleg tone, har avkorta frasar, og ofte urovekkjande vanskar med å i det heile få nokon lyd i det heile til å komme ut av hornet.
Lester Young gjorde sine siste studioinnspelingar og livespelingar i Paris i mars 1959, mot slutten av ein forkorta Europa-turne der han nesten ikkje åt noko og bokstavleg tala drakk seg sjølv til døde. Han døydde tidleg om morgonen 15. mars 1959, berre timar etter han kom attende til New York. Han vart 49 år gamal. Kanskje det ikkje er heilt tilfeldig at den nære og langvarige venen Billie Holiday døydde berre månader etter, i ein alder av 44 år. I følgje den berømte jazzkritikaren Lonard Feather, som sat saman med Holiday i ein drosje til Young si gravferd, sa ho: «I'll be the next one to go».
Dedikasjonar og påverknad
Spelestilen til Lester Young påverka mange andre tenorsaksofonistar. Dei kanskje mest kjende av desse var Stan Getz og Dexter Gordon, men han påverka òg mange i cooljazz-rørsla, som Zoot Sims, Al Cohn, og Gerry Mulligan. Sonny Stitt tok opp i seg element frå Lester Young etter at han skifta til tenorsaksofon. Young hadde òg påverknad på den unge Charlie Parker («Bird»), og dermed heile bebop-rørsla.
Sigurd Rushfeldt
Sigurd Rushfeldt er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Vadsø. Med 172 nettkjenningar i norsk eliteserie er han den spelaren som skåra flest mål i toppdivisjonen i Noreg. Han har vorte noregsmeister med Tromsø IL, seriemeister med Rosenborg Ballklub og vunne både serie- og cuptriumfar med Austria Wien. Rusheldt spelte 38 landskampar i tida 1994-2007.
Celine Brun-Lie
Celine Brun-Lie er ein norsk tidlegare langrennsløpar som frå Oslo, medlem i Idrettslaget Njård.
Sigurd Rushfeldt
Klubbspel
Rushfeldt var Tromsø-spelar i åra 1992-96. I 1996 vart han cupmeister med Tromsø IL, han skåra sigersmålet i sluttsekundane. Frå 1997 til hausten 1999 spelte han for Rosenborg Ballklub og vart toppskårar i eliteserien både 1997 og 1998. Eit par sesongar, 1999-2001, spelte Rushfeldt i spanske Racing Santander. Vårsesongen 2001 hadde han eit mellomspel i Rosenborg, før han om sommaren vart overført til Austria Wien. Dei neste fem seongane hadde han stor suksess med den austerrikske klubben, Austria Wien vart nasjonal seriemeister i 2003 og 2006 og cupvinnar i 2003, 2005 og 2006. Sesongen 2004/05 vart han vald til året spelar i den austerrikske toppserien. Sommaren 2006 vart Rushfeldt Tromsø-spelar på ny, no for ein periode på fem-og-eit-halvt år. Midtvegs i sin siste eltesesong, 2011-sesongen, tok han rekorden som den mestskårande i norsk seriefotball på toppnivå. I alt skåra Rushfeldt 99 seriemål for Tromsø og 73 for Rosenborg.
Celine Brun-Lie
Aktiv
Brun-Lie vann tre gullmedaljar i junior-NM og var med på det norske laget som vnn stafetten under junior-VM i 2007. Den 14. desember 2008 fekk ho si første pallplassering i verdscupen, då ho vart nummer to bak Petra Majdic, men før Marit Bjørgen på sprinten i Davos. . Ho tok sitt einaste NM-gull då ho sigra på sprinten under Ski-NM 2009, framom Maiken Caspersen Falla og Marit Bjørgen.
Sigurd Rushfeldt
Landslagsspel
Rushfeldt spelte 38 landskampar frå debuten i 1994, til han avslutta landslagstida i 2007. Ettersom han tevla om spissplass med karar som Ole Gunnar Solskjær og Tore Andre Flo, måtte han slite landslagsbenken i dei fleste av dei 13 åra han var landslagsaktuell. Rushfeldt skåra 7 landslagsmål.
Ymse
Sigurd Rushfeldt og Morten Gamst Pedersen vart tildelt Finnmark fylkeskommune sin kulturpris for 2006. Rushfeldt er fetter til Lars Bohinen og svoger til fotballtrenaren Ronny Deila.
Kjelder
fotball.no
958 Asplinda
958 Asplinda er ein asteroide i det ytre av hovudbeltet. Han blei oppdaga den 28. september 1921 av Karl Wilhelm Reinmuth ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Chvojnicaelva
Chvojnica er ei elv vest i Slovakia med ei lengd på 34 km. Ho er ei av sideelvane til Morava frå venstre, som ho munnar ut i nær byen Holíč. Elva spring ut frå Dei kvite Karpatane.
Elva har eit nedslagsfelt på 183,8 km².
Philip Pullman
Livssoge
Philip Pullman vart fødd i Norwich i England, men oppheldte seg i periodar under oppveksten både i Zimbabwe, Australia og Wales. Han studerte seinare engelsk ved Exeter College i Oxford, og då han vart 25 fann han vegen til ei lærarstilling i barneskulen. I tillegg til læraryrket skreiv Pullman bøker, og han har gjeve ut ymse verk med ujamne mellomrom sidan 1972. Nemnande verk er Count Karlstein frå 1982 og Sally Lockhart-serien. Gjennombrotet hans kom likevel i 1995, då Scholastic publiserte Northern Lights som er første del i His Dark Materials-triologien. Oppfølgjarane The Subtle Knife frå 1997 og The Amber Spyglass frå 2000 vart òg godt motteke. Dei tre bøkene er per i dag omsette til 37 ulike språk.
His Dark Materials-triologien
(norsk tittel Den mørke materien)
Sjaganylagunen
Sjaganylagunen (ukrainsk Шагани, rumensk Şagani, tyrkisk Çagani Gölü) er ein salt lagune ved kysten av Svartehavet i Ukraina i Tatarbunary rajon i Odessa Oblast. Lagunen er ein del av Tuzlylagunane og har samband med Alibejlagunen. Området dekkjer 70 km² og salt innhaldet er kring 30‰. Lagunen er skild frå Svartehavet av ein sandbanke.
Soria
Soria er ein by nord i det sentrale Spania og provinshovudstaden i provinsen Soria i den autonome regionen Castilla y León. Kommunen hadde opp under 40 000 innbyggjarar, nesten 40 % av innbyggjarane i provinsen. Han ligg ved elva Duero aust i regionen og byen er kjend for murane og kyrkjene.
Historie
Området rundt Soria var busett av iberarar, som slo seg saman med keltarar og danna keltiberarar rundt 300-talet fvt.
Under den romerske invasjonen av Spania, vart Soria omleira og innbyggjarane tok kollektivt sjølvmort for å sleppe unna slaveri. Etter at Vestromarriket fall, vart byen bygd opp att av suebar. Seinare, etter at arabarane erobra Spania, vart han viktig som ein by nær grensa til dei kristne områda, som på 700-talet hadde stabilisert seg på andre sida av Duero.
I 869 var Soria senter for opprøret til Suleyman ibn-Abus mot Kalifatet Cordoba, som sende sonen sin Hakan for å stoppe det. Tidleg på 1100-talet vart byen erobra av Alfonso I av Castilla, og vart absorbert kongedømet León i 1134. På grunn av den strategiske plasseringa på grensa til kongedøma Castilla, Aragon, Navarra og León, vart Soria i mellomalderen senter for fleire konfliktar mellom dei. Alfonso VIII av Castilla gav som løn for støtta til byen fleire privilegium som dei fekk halde fram til moderne tider. I 1195 vart byen storma av Sancho VII av Navarra, men vart seinare gjenerobra og utvikla seg seinare stort.
Soria vart langt mindre viktig etter at Aragon og Castilla vart samla til eit kongedøme i 1479, og særleg etter eit påbod mot jødane i 1492. Under den spanske arvefølgjekrigen, tidleg på 1700-talet, gjekk Soria inn på Filip V si side. I 1808 vart byen erobra og sett i brann av franske troppar.
Glymur
Glymur er den høgaste fossen på Island med eit fall på 196 m. Han ligg innerst i Hvalfjörður. Etter at ein tunnel opna under denne fjorden kjem det lite folk til området som er svært vakkert med vulkanar og treplantasjar.
Elva Botnsá renn frå vatnet Hvalvatn og etter ei kort stund renn ho langs vulkanen Hvalfell inn ein ravine med grøn mose. For å kome til fossen må ein køyre til Botnsá, ei lita grend med sommarhus kalla opp etter elva, og gå oppover fjellet (350 m) langs merkte stiar.
Santandersmett
Santandersmett (Thryophilus nicefori) er ein fugl i gjerdesmettfamilien. Han er endemisk for Santander-departementet i Colombia, og er kritisk truga.
Waidhofen an der Thaya
Waidhofen an der Thaya er ein by og ein kommune i distriktet med same namn i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 46,1 km² og i kring 5 500 ibuarar. Byen Waidhofen ligg 510 meter over havet, ei 12 km sør om grensa til Tsjekkia og om lag 120 km nordvest om hovudstaden Wien.
Santandersmett
Skildring
Santandersmetten er ein mellomstor medlem i familien, ca. 15 centimeter i kroppslengd. Fjørdrakta til vaksne fuglar er brun på oversida med lys grå til kvit underside. Andletet har svartkvite striper og han har ei iaugefallande kvit augebrynstripe. Både halen og vengene har svarte tverrstriper. Nebbet er lyst.
Utbreiingsområdet på ca. 4700 km2 ligg rundt San Gil, litt sør for Bucaramanga. Dette er vestskråninga av den austre fjellkjeda av Andes. Her lever santandersmetten frå 800 til 2100 moh., i tørt skogshabitat, helst med tre, mykje lianar og nedfallsblad.
Populasjonen er estimert til å ligge mellom 50 og 250 individ inkludert ungfuglar, og er trudd å minke. Trugsmåla inkludering utviding av jordbruksareal. Arten er klassifisert som kritisk truga.
Eyvind Alnæs
Eyvind Alnæs var ein norsk komponist frå Fredrikstad.
Crast' Agüzza
Crast' Agüzza er eit 3 854 m høgt fjell i Berninafjella på grensa mellom Italia og Sveits.
Nord for fjellet ligg Morteratschbreen og i sør Øvre Scerscen-breen. Straks nord for fjelltoppen ligg breskaret Fuorcla Crast' Agüzza (3601 moh).
Dei fyrste som nådde opp i skaret kom opp frå nord. Det var to britar, E.S. Kennedy og J. F. Hardy og tre lokale fjellførarar; Peter Jenny, F. Jenny og A. Flury, den 23. juli 1861. Dei fyrste som traverserte langs heile skaret var Francis Fox Tuckett, E.N. Buxton, Peter Jenny, Christian Michel og Franz Biner, den 28. juli 1864.
17. juli 1865 nådde J.J. Weilenmann, J.A. Specht, Franz Pöll og Jakob Pfitschner heilt til topps på Crast' Agüzza. Turen gjekk langs vestegga.
Vanleg oppstigingsrute går over den berglendte austegga frå Fuorcla da l'Argient. Emil Burckhardt, Hans Grass og Peter Egger kom, som dei aller fyrste, opp denne i august 1874.
Eyvind Alnæs
Alnæs studerte i Oslo hjå Iver Holter, i Leipzig hjå Carl Reinecke og i Berlin. Frå 1895 til 1907 var han organist i Drammen, deretter organist og kordirigent i Oslo. Han var med på å grunnleggje Norsk Komponistforbund.
Han komponerte to symfoniar, Variations symphoniques, ein pianokonsert, pianostykkje, koralpreludium for orgel, korstykkje og songar i seinromantisk stil. Dei mest kjende er romansane De hundrede violiner og Der du gjekk fyre.
Myjavaelva
Myjava er ei elv vest i Slovakia og aust i Tsjekkia, og ei av sideelvane til Morava frå venstre.
Ho spring ut i Dei kvite Karpatane nær landsbyen Nová Lhota i Mähren, men kryssar kort tid etter grensa til Slovakia, der ho renn sørover og gjennom byen Myjava. Her går ho inn i Myjavaåsane og vender austover. Nær Sobotište renn ho ut på Záhorielåglandet og snur sørover igjen fram til landsbyen Jablonica, der ho svingar nordvestover. Frå Senica går vestover, gjennom Šaštín-Stráže før ho til slutt munnar ut i Morava nær Kúty.
Fylkesveg 18 i Finnmark
Fylkesveg 18 i Finnmark går mellom Kvenvik og Simanes i Alta kommune. Vegen er 2,5 km lang.
Hańcza
Hańcza er ein innsjø i Sudovia i Podlasie-voivodskapet i Polen. Han er 0,311 km² stor, 4,5 km lang og 1,2 km brei. Han er den djupaste innsjøen i Polen med ei største djupne på 108,5 meter.
Wilhelmsburg i Niederösterreich
Wilhelmsburg er ein by og ein kommune i distriktet St. Pölten-Land i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 46 km² og i kring 6 500 ibuarar. Byen Wilhelmsburg ligg 321 meter over havet, ei 8-9 kilometer sør om distriktshovudstaden Sankt Pölten.
Kjell Nes
Kjell Nes er ein norsk lokalpolitikar for Kristeleg Folkeparti. Han var ordførar i Finnøy kommune frå 2007 til 2011.
Carlo Rubbia
Carlo Rubbia er ein italiensk fysikar. Han fekk Nobelprisen i fysikk i 1984 saman med Simon van der Meer «for avgjerande bidrag til det store prosjektet, som førte til oppdaginga av feltpartiklane W og Z, formidlarar av svak vekselverknad».
Rubbia studerte ved Scuola Normale i Pisa og vart uteksaminert ved å utføre eksperiment på kosmisk stråling ved Universitetet i Pisa i 1959. Han flytta deretter til USA der han var rundt eitt og eit halvt år ved Columbia University og utførte eksperiment på nedbryting og den kjernefysiske fangsten av myon. Dette var den første av ei lang rekkje eksperiment som Rubbia har utført innan feltet svak vekselverknad og som kulminerte i det nobelprisvinnande arbeidet ved CERN.
Frå 1989 til 1992 var Carlo Rubbia generaldirektør ved CERN. Han er òg hjernen bak den såkalla Rubbiareaktoren, ein energiforsterkerreaktor som nyttar grunnstoffet thorium som drivstoff. Denne reaktortypen har vore mykje diskutert i norsk media sidan 2005, men spesielt etter sommaren 2006, på grunn av store førekomstar av thorium i Noreg.
Blava
Blava er ei sideelv til Dudváh i Trnava distrikt vest i Slovakia. Ho renn ned frå Dei vesle Karpatane og har ei lengd på 47,5 km.
Elva har eit nedslagsfelt på 266,4 km².
Fotosyntese
Fotosyntese er ein biokjemisk prosess der planter, algar og nokre bakteriar utnyttar energien i sollyset til å produsere glukose av vatn og karbondioksid. Fotosyntesen er den viktigaste kjemiske reaksjonen på kloden. Utan fotosyntesen kunne det ikkje ha vore liv på jorda slik vi kjenner det i dag. Ordet fotosyntese tyder 'å setje saman ved hjelp av lys'. Det er som regel sollyset som er drivkrafta i fotosyntesen, som føregår i kloroplastane i dei grøne blada.
Det finst mange variantar av fotosyntetiske prosessar som varierer mellom ulike artar. Likevel er det ein del element som går i gjen. Lys blir absorbert i klorofyllhaldige protein, fotosyntetiske reaksjonsentarar. Hjå plantar finn ein desse i kloroplasten, og hjå bakteriar finn ein dei i cellemembranen. Lysenergien blir brukt til å redusera vatn, og utnytta den frigjorte energien til å syntetisere ulike organiske samband slik som adenosintrifosfat (fotofosforylering) og glyseraldehyd 3-fosfat (calvinsyklus).
I fotosyntesen blir energien i lyset brukt til å gjere vatn og karbondioksid om til sukker og oksygen.
→
Fylkesveg 19 i Finnmark
Fylkesveg 19 i Finnmark går mellom Nyvoll og Lille Lerresfjord i Alta kommune. Vegen er, sett bort frå ferjestrekninga, 25,1 km lang.
Berge Kringlebotn
Berge Helle Kringlebotn var ein norsk gardbrukar og politikar, stortingsrepresentant 1961-65 frå Aust-Agder og for partiet Venstre.
Far til Kringlebotn var styrar av landbruksskulen i Tune i Østfold. Sjølv dreiv han gard i Flosta i Aust-Agder til 1939, der han frå 1926 også var heradskasserar og frå 1929 i tillegg likningssekretær. År 1939 braut han med desse stillingane og jordbruket, då han fekk lensmann-jobben i Dybvåg og Flosta. Han var avsett i 1943, men fekk tilbake stillinga i 1945. I 1948 flytta han til Søndeled og var lensmann der til 1973. Desse 25 åra var han i tillegg namnsmann, branntakstmann og bidragsfut i Risør kommune. I tida 1950-61 var han formann i forliksrådet i Søndeled.
Kringlebotn var heradsstyremedlem 1937-40 i Flosta og 1952-59 i Søndeled. Han var søndagsskulelærar i Flosta frå 1944 til han flytta til Søndeled, der han heldt fram i søndagsskulen til han runda 80 år i 1984. Elles var han leiar 1949-61 i Ytre Søndeled sokneråd og 1955-78 soknepresten sin medhjelpar. Kringlebotn var òg styreformann 1951-71 for Aust-Agder husflidsskole for kvinner og formann 1957-63 i Aust-Agder lensmannslag.
I 1961 vart Kringlebotn vald til å representere Venstre i Aust-Agder på [[Stortinget]9. Fireårsperioden 1961-65 var han medlem i Skog-, vassdrags- og industrikomiteen. Han lukkast ikkje verte attvald i 1965.
Janne Nes
Janne Nes er fødd på Hamar. Ho utdanna seg som fysiokjemikar men tok deretter hovudfag på Kunsthøgskolen i Bergen og vart tekstilkunstnar på fulltid. I tillegg til fleire utstillingar har ho også hatt oppdrag for Leikanger Sparebank, Sogndal apotek, Sogn og Fjordane fylkeskommune, Fylkestrygdekontoret i Sogn og Fjordane, Leikanger sjukeheim og Statens hus i Leikanger. Ho har også illustrert bøker av Odd Njøs utgjeve av Skald forlag.
Janne Nes er medlem av Norske kunsthåndverkere og assosiert medlem av Norske tekstilkunstnere.
Ectasium
Ectasium (gresk ectasis, tyder «utviding») er den andre geologiske perioden i mesoproterozoikum. Han varte i perioden som byrja for 1400 millionar år sidan og enda for 1200 millionar år sidan. Perioden er ikkje basert på stratigrafi, men definert kronometrisk.
Hans Georg Dehmelt
Hans Georg Dehmelt er ein tysk-fødd amerikansk fysikar som mottok Nobelprisen i fysikk i 1989. Han fekk prisen på bakgrunn av utviklinga av ionefella. Han delte halvparten av prispengane med Wolfgang Paul. Den andre halvparten fekk Norman Ramsey.
Krupá
Krupá er ei sideelv til Blava i Trnava distrikt vest i Slovakia. Ho spring ut frå Dei vesle Karpatane nær Okrúhla.
Ectasium
Namnet kjem av plattformdekket som heldt fram å utvide seg i denne perioden.
Ein har funne spor av eukaryotisk raudalgar, Bangiomorpha pubescens, i 1200 millionar år gamle berglag i Hunting-formasjon (Somerset Island i Canada). Dette er den eldste kjønnsleg formeirande organismen ein kjenner til, og derfor før dei tidlegaste kjende fleircella organismane.
Hans Georg Dehmelt
Han studerte fysikk ved universitetet i Göttingen og tok doktorgrad i 1950. I 1952 flytta han til USA og Duke University i Nord-Carolina. I 1961 vart han professor ved University of Washington i Seattle.
Saman med Wolfgang Paul utvikla han den såkalla ionefellen, som ein kan nytte for å fange og studere eit enkelt elektron eller ion med høg presisjon.
Jeziorak
Jeziorak (tysk Geserichsee) er ein innsjø i Iławasjøane i Warmia-Masuria i Polen. Han har eit areal på 32,19 km² (inkludert 20 øyar på 240 ha). Han er 27,45 km lang og 2,4 km brei. Den største djupna er 13 meter. Han er den lengste innsjøen i Polen og den sjette største ut frå areal.
The Keep av Tangerine Dream
The Keep er det 23. filmmusikkalbumet til det tyske electronicabandet Tangerine Dream og det 58. albumet deira totalt. Det inneheld musikk for filmen The Keep frå 1983, men kom først ut som ei avgrensa CD-plate, berre 150 eksemplar totalt, som vart selt på ein konsert av gruppa i Storbritannia i 1997. Virgin annonserte like etter at albumet kom til å bli tilgjengeleg for ei generell utgjeving tidleg i 1998, men på grunn av juridiske problem med filmstudioet, vart dette stoppa. I 1999 selte Tangerine Dream 300 eksemplar av albumsamlinga Millennium Booster med The Keep som ein del av samlinga. Denne utgåva hadde eit anna plateomslag.
«Puer Natus Est Nobis» er ei julemesse komponert av Thomas Tallis kring 1554. Fleire av spora på albumet vart ikkje nytta i sjølve filmen.
Ei nyinnspelt utgåve av «The Challenger's Arrival» vart gjeve ut på albumet Tangerine Dream Plays Tangerine Dream i 2006, og i 2007 kom «Ancient Powerplant» ut på Ocean Waves Collection, som var mogeleg å laste ned frå nettsida til Tangerine Dream.
Ei urban myte finst om at The Keep vart gjeven ut på vinyl i 1984. Fleire Tangerine Dream-fans har fortalt soger der dei har sett plata i butikken, men ikkje hadde råd til å kjøpe ho der og då, og då dei kom attende for å få tak i plata, var ho borte. Albumet kom ikkje ut på vinyl før i 2013.
Medverkande
Andre medverkande
Ole Tom Guse
Ole Tom Guse var ordførar i Forsand kommune frå 2007 til 2015. Han representerte Kristeleg Folkeparti. Trass i at partiet vart størst ved kommunevalet i 2015, vart ikkje Guse attvald ved ordførarvalet.
Eva Weel Skram
Eva Weel Skram er ein norsk  musikar frå Sogndal. Ho er songar og låtskrivar i den norske pop duoen Eva & the Heartmaker ilag med ektemannen Thomas Stenersen.
Ole Karl Frøysøye
Ole Karl Olsson Frøysøye (eller Frøsøie) var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Sunnylven på Sunnmøre.
Frøysøye var i nokre år skulehaldar i heimbygda Sunnylven. Han overtok farsgarden, den einbølte garden Frøysøye i 1814. Til stortinget 1821 vart han vald til 3. representant for Romsdals amt, eit verv han også hadde på omframtstortinget året etter. Han var i 1821 medlem av fire komitear, der i mellom komiteen som førebudde formannskapslovene.
Ein bautastein til minne om mannen er reist på Frøysøye.
Low
Low er det 11. studioalbumet til den engelske musikaren David Bowie, utgjeve 14. januar 1977 av RCA Records. Etter år med dopmisbruk og personleg ustabilitet i Los Angeles, flytta Bowie til Frankrike i 1976 med venen Iggy Pop for å bli edru. Etter å ha møtt Brian Eno same året, byrja Bowie å spele inn det første av tre samarbeid med Eno og produsenten Tony Visconti, som vart kjend som Berlin-trilogien. Low vart hovudsakleg spelt inn frå september til november 1976, først i Château d'Hérouville i Hérouville i Frankrike, og sidan i Hansa Tonstudio i Vest-Berlin, etter Bowie og Pop flytta dit.
Musikken på Low er basert på kunstrock og eksperimentell rock og består av dei første gongane Bowie utforska elektroniske og ambiente musikkstilar. Det er inspirert av det tyske musikkmiljøet, særskild band som Tangerine Dream, Neu!, Harmonia og Kraftwerk. Side ein består hovudsakleg av korte, direkte avant-pop-songfragment, medan side to består av lengre, hovudsakleg instrumentale spor. Albumet vart spelt inn med ein særeigen trommelyd, skapt av Visconti ved hjelp av ein Eventide H910 Harmonizer. Plateomslaget, som syner eit profilbilete av Bowie frå The Man Who Fell to Earth (1976), var meint som ordspelet 'low profile' (låg profil).
RCA nekta å gje ut albumet for tre månader då dei frykta dårlege salstal. Då det kom Low kom ut delte det kritikarane og fekk lite marknadsføring av RCA eller av Bowie sjølv. Det nådde likevel andreplassen på UK Albums Chart og 11. plassen på den amerikanske Billboard 200. Det vart marknadsført av singlane «Sound and Vision» og «Be My Wife». Førstnemnde nådde tredjeplassen på UK Singles Chart. Den musikalske tilnærminga på albumet vart utforska vidare på dei neste albuma «Heroes» (1977) og Lodger (1979).
Dei neste tiåra vart Low rekna som føre si tid og eit av dei mest kritikarroste albuma til Bowie. Det er òg rekna som særs innverknadsrikt på sjangrane post-punk og post-rock, og har fleire gonger dukka opp på lister over dei beste albuma gjennom tidene. Albumet er kome ut på ny fleire gonger og var ommastra i 2017 som ein del av plateboksen A New Career in a New Town (1977–1982).
Bakgrunn og inspirasjon
Sommaren 1974 utvikla David Bowie eit kokainmisbruk. Dei neste to åra vart misbruket stadig verre, og det påverka både fysikken og den mentale tilstanden hans. Han spelte inn både Young Americans og Station to Station, i tillegg til at han filma The Man Who Fell to Earth, medan han heile tida var påverka av dop. Inntaket eskalerte til eit punkt der han tiår seinare nesten ikkje hugsa noko av innspelinga av Station to Station, og sa «eg veit det var i L.A. fordi eg har lese at det var det.» Bowie var òg ein kontroversiell person på den tida, hovudsakleg på grunn av kommentarar han gjorde i rolla som The Thin White Duke, der han uttalte seg om Adolf Hitler og Naz-Tyskland som somme tolka som ein sympati for eller til og med fremjing av fascisme. Han skulda den ureknelege oppførselen på misbruket sitt og den usikre mentale tilstanden. Han forklarte seinare: «Det var ein farleg periode for meg. Eg var på enden av tauet fysisk og kjenslemessig og hadde alvorleg tvil om fornufta mi.»
Medan Bowie budde i Los Angeles vart han interessert i tysk musikk, artistar som Tangerine Dream, Kraftwerk og Neu!, som med sin krautrock hadde påverka Station to Station, særskild tittelsporet. I månadane under rehabiliteringa si vart han òg interessert i den tidlegare klaverspelaren og konseptualisten i Roxy Music, Brian Eno, som i 1975 gav ut to ambient-album: Another Green World og Discreet Music. Særskild Another Green World vart ein stor inspirasjon for lyden Bowie ønskte å skape for det som vart kjend som Berlintrilogien hans. Bowie møtte Eno i 1976 og kort tid etter byrja samarbeida med Eno, produsenten Tony Visconti og Pop.
Utvikling
Etter å ha fullført Station to Station i desember 1975 byrja Bowie arbeidet med filmmusikken for The Man Who Fell to Earth med Paul Buckmaster som samarbeidspartnar. Bowie venta å få heile ansvaret for filmmusikken, men fann ut «då eg var ferdig med fem eller seks stykke vart eg spurt om det ville bry meg om eg sende inn musikken i lag med musikken til nokre andre folk ... og eg berre sa 'Drit, de får ikkje noko av det'. Eg var så rasande, eg hadde lagt ned så mykje arbeid i det.» Trass i dette hevda Harry Maslin at Bowie var «utbrend» og at han uansett ikkje hadde vore i stand til å fullføre arbeidet. Songaren kollapsa til slutt og sa seinare «Det var bitar av meg over heile golvet». Til sjuande og sist vart det berre ein instrumental som såg dagens lys frå filmusikken, stykket som utvikla seg til «Subterraneans». Bowie sa seinare at den einaste delen av filmmusikken nytta for Low var ein baklengs bass på «Subterraneans», som vart spelt inn i desember 1975 i Cherokee Studios i Los Angeles, der Station to Station var spelt inn. Då Bowie presenterte materialet sitt for filmen til Nicolas Roeg, meinte regissøren at det ikkje var passande. Roeg føretrekte ein meir viseaktig stil, sjølv om John Phillips (den utvalde komponisten for filmmusikken) skildra bidraga til Bowie som «stemningsskapande og vakre». Seks månader etter at forslaga til Bowie vart avviste, sende han Roeg ein kopi av Low med ein merknad som sa «Dette er det eg ønskte å gjere for filmen. Det ville blitt eit strålande lydspor.»
Sjølv om Bowie hadde hatt kommersiell suksess mellom 1975 og 1976 med singlane «Fame» og «Golden Years», ønskte han å rømme frå dopkulturen i Los Angeles. På slutten av Isolar-turneen i 1976, den 18. mai 1976, flytta Bowie og kona hans Angela til Sveits, sjølv om dei to sjeldan var der. Samsundes hyrte Bowie studiotid seinare på sommaren i Château d'Hérouville i Hérouville i Frankrike, der han hadde planar om å skrive og produsere eit album med den gamle venen og songaren Iggy Pop. Sjølv om dei to hadde vore vener i mange år, var siste gongen dei hadde arbeidd i lag vore i 1973, då Bowie miksa The Stooges-albumet Raw Power i 1973. Etter at The Stooges vart oppløyst vart Pop kraftig dopavhengig. I 1976 var han klar for å bli edru og gjekk med på å flytte til Europa med den gamle venen. Dei to flytta inn i chateauet, same staden Bowie spelte inn albumet Pin Ups i 1973. Etter dette reiste Bowie attende til Sveite, der han dei neste par månadane skreiv og la planar for det neste albumet sitt. Dei to møttest att i Frankrike att i juni og fram til august, og spelte inn det som vart det første soloalbumet til Iggy Pop, The Idiot. Bowie skreiv det meste av musikken for The Idiot, medan Pop skreiv dei fleste tekstane, ofte som svar til musikken Bowie komponerte. Under innspelinga utvikla Bowie ein ny prosess, der akkompagnementet vart spelt inn først, etterfølgd av ekstra lydspor, med tekstar og vokal skriven og spelt inn til slutt. Han likte særs godt denne prosessen i «tre fasar», som han brukte resten av karrieren. Fordi The Idiot vart spelt inn før Low, er The Idiot kalla den uoffisielle byrjinga av Berlinperioden til Bowie, sidan musikken minna om stilen Bowie utforska i Berlintrilogien.
Etter å ha fullført The Idiot reiste dei to til Hansa Studios i Vest-Berlin for å mikse albumet. Fordi Visconti alt var klar til å produsere det neste albumet til Bowie, ringde Bowie han for å hjelpe til med miksinga, og slik gjere seg kjend med den nye arbeidsmetoden til Bowie. Bowie vart fascinert av Berlin og syntest det var ein flott plass å stikke seg bort, og dei to valde å flytte der i eit forsøk på å kvitte seg med dopproblema og kome seg unna rampelyset. På dette tidspunktet var Bowie klar til å flytte til Berlin, men hadde alt leigd studioet i Frankrike ein månad til etter The Idiot, så han fortsette innspelinga der.
Innspeling
Under arbeidstittelen New Music: Night and Day, starta innspelinga for Low offisielt 1. september 1976. Sjølv om Low vert rekna som det første i Berlintrilogien til Bowie, er mesteparten av det spelt inn i Château d'Hérouville i Frankrike. Med seg frå innspelinga til Station to Station henta Bowie inn gitaristen Carlos Alomar, bassisten George Murray og trommeslagaren Dennis Davis. I tillegg til Eno, henta Bowie inn dei nye medlemmane Roy Young, tidlegare klaverspelar for The Rebel Rousers og Ricky Gardiner, tidlegare gitarist i Beggars Opera. Ein gjest under Château-innspelingane var den dåverande kona til Visconti, Mary Hopkin, som vart spurt om å syngje korvokal på «Sound and Vision». På omslaget vart ho oppført som Mary Visconti.
Albumet vart produsert av Bowie og Visconti i lag med bidrag frå Eno. Visconti, som ikkje hadde vore med på innspelinga av Station to Station på grunn av andre plikter, vart henta attende til å produsere albumet etter å ha miksa The Idiot. Bowie forklarte kor viktig Visconti var som medprodusent i 2000: «I løpet av åra har ikkje Tony Visconti fått nok ære for særskild dei albuma. Den faktiske lyden og teksturen, kjensla av alt frå trommen til måten røysta mi vart spelt inn, er Tony Visconti.» Trass i at han ofte er oppfatta som med-produsent, var ikkje Eno det. Visconti sa: «Brian er ein flott musikar, og var særs viktig i å få skapt dei tre albuma [Low, «Heroes» og Lodger]. Men han var ikkje produsent.»
Som The Idiot, starta innspelinga av at Bowie og rytmeseksjonen spelte inn akkompagnement. Dei byrja på kvelden og heldt på heile natta, som Seabrook meiner passa perfekt for stemninga i musikken. Som han hadde gjort på Station to Station, let Bowie Alomar sjølv ta seg av arrangementa for seg sjølv, Murray og Davis, med instruksjonar frå Bowie om korleis dei skulle høyrast ut. Bowie henta mange songidear han hadde frå Sveits, medan somme, som «What in the World», vart henta attande frå The Idiot.