cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ragnhild Gulbrandsen
Landslagsspel
Frå debuten i 1997 til ho avslutta landslagstida under VM 2007 deltok Gulbrandsen i 80 landskampar. Ho var då med i fem meisterskapsturneringar; EM 1997, VM 1999, OL 2000, EM 2001 og VM 2007. Under OL-finalen 2000 sende ho i det 78- minutt Noreg opp i 2-1-leiing, og såg ut til å verte matchvinnar, til dess USA utlikna i plusstida. I staden vart det Dagny Mellgren som vart norsk matchvinnar i ekstraomgangen. Gulbrandsen skåra i alt 30 landslagsmål.
Skeise-VM 1973 for menn
Skeise-VM 1973
Dato: 17./18. februar 1973
<br style="clear:both;" />
Mount Neder
Mount Neder er eit fjell med ein liten, spiss topp (1010 moh) som ligg oppom nordvestdelen av Quam Heights i Anare Mountains i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Irving R. Neder, ein geolog i US Antarctic Research Program (USARP) i området kring Ohio Range og Wisconsin Range, 1965–66, og kring McMurdo Sound, 1966-67.
William Hyde Wollaston
William Hyde Wollaston var ein engelsk kjemikar og fysikar som er kjend for å ha oppdaga dei to grunnstoffa palladium og rhodium, og for å ha utvikla ein måte å handsame platinamalm til formbare barrar.
Wollaston praktiserte først som lege og vart i 1793 fellow og i 1806 sekretær i Royal Society. Han oppdaga metalla palladium og rhodium, fann opp kryoforen, camera lucida, goniometer, og han var den første som observerte mørke linjer i solspekteret (fraunhoferske linjer). Han fann opp ein metode å trekkje fine platinatrådar ved å omgi platina med sølv og trekke det heile ut. Sølvet vart sidan etsa vekk i salpetersyre. Slike wollastontrådar med diameter ned til 0,5 μm har store bruksområde i fysikken i dag.
Geological Society utdeler Wollaston-medaljen til særleg fortente geologar.
Satuba
Satuba er ein kommune i delstaten Alagoas i nordaustregionen av Brasil.
2000-dataspelet Flåklypa Grand Prix
Flåklypa Grand Prix er eit eventyrspel utvikla av Capricornus og utgjeve av CVG Distribusjon AS. Det vart opphavleg utgjeve i Noreg den 1. desember 2000 til Microsoft Windows. Spelet er ei samling av ulike småspel som er fordelte på ei rekkje scener og sekvensar basert på handlinga i langfilmen Flåklypa Grand Prix frå 1975.
Den originale utgjevinga av Flåklypa Grand Prix-spelet i 2000 var vellukka og det selte ut det første opplaget på 50 000 kopiar i løpet av 14 dagar. Året etter vart spelet utgjeve på nytt i form av ei «jubileumsutgåve» som tilførte nye småspel og sekvensar. I 2002 vann spelet ein EMMA-pris (Electronic Multimedia Awards) i kategorien «Entertainment – Kids» og fekk annanplass i kategorien animasjon. Spelet vart utgjeve nok ein gong i 2002, denne gongen som ei «gullutgåve» med medfølgjande 3D-briller, som kunne brukast til nye akvitivetar og sekvensar med 3D-effektar. Flåklypa Grand Prix er tidenes mestseljande spel i Noreg, med 380 000 selde kopiar.
Ei utgåve av spelet til Nintendo DS vart utgjeven i 2010. Ei modernisert utgåve av spelet vart utgjeven til Nintendo Switch og Windows via Steam i november 2021.
Dykkarbåtar - prosjekt 535
Dykkarbåtar - prosjekt 535 «Krabbe» (russisk «Краб») er ein serie dykkarbåter som vart produserte i Sovjetunionen, meint som moderfartøy for dykking ned til 60 meter. Storleiken er omlag på 300 tonn og båten gjer omlag 12 knops fart.
Sorenskrivargarden i Leikanger
Sorenskrivargarden i Leikanger består av tre kvitmåla hus og ligg ved Sognefjorden attmed tinghusa og Leikanger kyrkje. Den første delen av hovudbygningen vart bygd rundt 1820, medan resten av dette bygget samt dei to uthusa har kome til etterkvart.
Garden og gardstunet
Sorenskrivargarden har heilt frå 1862 hatt preg av embetsmannsgard med hovudbygning og fleire småhus. Tunskipnaden var truleg rekkjetun på grunn av det bratte lendet. Hovudhuset og andre bustadhus låg samla for seg eit stykke frå diftsbygningane. I 1865 hadde garden fire kyr og var for ein stor del oppdyrka. Heile garden var eitt einaste stykke, og nesten alt var innplanta med frukttre.
Stil og form
Hovudbygningen har ein stil og plan som vart vanleg fyrst på 1800-talet. Gode konjunkturar ga føresetnad for impulsar utanifrå. Den såkalla symmetriske planen fekk innpass. Denne planen har sitt utgangspunkt i renessansen. Stilmessig er den knytt til nyklassisismen. Det kjem til syne i romløysinga ved store rom framme og små rom bak, og ved enkle former med enkle detaljar i eksteriør og interiør, på inngangsdører, ved blomster- og sløyfelement og rikt listverk. Bygningen er oppført i to steg. Den midtre delen skal vera bygd i 1820-åra. Dei to fløyane vart påbygde i 1866 sameleis arken opp mot vegen.
Fyrste sorenskrivaren på Leikanger
Georg Martin Hjort var sorenskrivar i Ytre Sogn i åra 1850-1864, og han kjøpte først garden Nybø som såleis vart den fyrste sorenskrivargarden i Leikanger. Tre år seinare selde han garden til Staten som frå 1862 tok han i bruk som fylkesmannsgard. I mellomtida kjøpte sorenskrivar Hjort delar av garden Halland, det som i dag er sorenskrivargarden i Leikanger. I 1865 selde Hjort også denne eigedomen til Staten v/Oplysningsvæsenets Fond som ville ha den til embetsgard for sorenskrivaren i Ytre Sogn. Ved Kongeleg resolusjon av 27. mai 1864 vart det gjeve samtykke til kjøp av eigedommen med dette føremålet.
Sorenskrivarar i Leikanger
Ytre Sogn Sorenskrivarembete hadde sete på Leikanger i perioden 1850-1974. I 1974 vart kontoret flytta til Høyanger. Sorenskrivarar i Leikanger-tida var:
Bruk dei seinare åra
Leikanger kommune overtok sorenskrivargarden frå Staten i 1974 då Sorenskrivaren for Ytre Sogn flytte til Høyanger. I åra 1974 - 1977 hadde kyrkja og sosialetaten kortare opphald i bygningen. Nokre rom vart og ei tid nytta som bustad. I 1977 flytte det nyoppretta Statens kartverk, Sogn og Fjordane, inn, og hadde kontor til verksemda flytte inn i nabobygget, det nye Statens Hus, i 1991. Etter ei omfattande oppussing flytte så Sogn revisjonsdistrikt med sine 8 tilsette inn i 1. etasje i mai 1994 og heldt til her i fleire år. Seinare har også Statens Utdanningskontor i Sogn og Fjordane, ei avdeling under fylkesmannen, hatt sine kontor i Sorenskrivargarden.
São Miguel dos Milagres
São Miguel dos Milagres er ein kommune i delstaten Alagoas i nordaustregionen av Brasil.
The Searchers
The Searchers er ei engelsk beatgruppe, som dukka opp i Merseybeat-miljøet i 1960-åra i lag med The Beatles, The Hollies, The Fourmost, The Merseybeats, The Swinging Blue Jeans og Gerry and the Pacemakers.
Blant hittane bandet fekk finn ein The Drifters si «Sweets for My Sweet», nyinnspelingar av Jackie DeShannon sine «Needles and Pins» og «When You Walk in the Room», den originale songen «Sugar and Spice»; ein versjon av The Orlons sin «Don't Throw Your Love Away» og ein versjon av The Clovers sin «Love Potion No. 9». The Searchers kjempa mot The Swinging Blue Jeans om å bli den andre gruppa frå Liverpool, etter The Beatles, til å få ein hit i USA då deira «Needles and Pins» og The Swinging Blue Jeans sin «Hippy Hippy Shake» begge nådde Hot 100 i USA den 7. mars 1964.
Bandhistorie
The Searchers vart skipa i 1957 av John McNally (gitar og vokal) som ein av dei mange tusen skifflegruppene som oppstod etter Lonnie Donegan sin suksess med «Rock Island Line». The Searchers konkurrerte etter kort tid med band som The Wreckers og The Confederates, begge leia av Michael Pender (gitar og vokal), og The Martinis, leia av Tony Jackson (gitar og vokal). Innan 1959 arbeidde McNally og Pender i lag som ein duett og seinare på året kom Jackson med i bandet som solovokalist. Etter at trommeslagaren Norman McGarry slutta i The Searchers vart han erstatta av Chris Crummy, som gav seg sjølv kallenamnet Chris Curtis. Andre endringar låg i korta då Jackoson bygde seg og lærte seg å spele ein bassgitar. Det vart for vanskeleg for han å spele bass og syngje samstundes, og McNally og Pender henta inn eit femte medlem, Johnny Sandon (fødd Billy Beck). Johnny Sandon & The Searchers varte frå 1960 til februar 1962 og var ekstremt populær kring Liverpool. Sandon slutta for å satse på ein solokarriere med eit anna band kalla The Remo Four tidleg i 1962.
The Searchers var no ein kvartett med Jackson attende som songar og vart eit av dei mest populære banda i Liverpool. Dei spelte amerikansk R&B, rock and roll, country, soul og rockabilly. Gruppa fekk kontrakt med Pye Records i midten av 1963 og den første singelen deira, ein cover av The Drifters sin «Sweets for My Sweet», kom ut i august det året og gjekk heilt til topps på den britiske singellista. Etter kvart som The Beatles rykte i frå alle andre, klarte The Searchers å nå toppen av hitlista med to av dei tre neste singlane sine, «Needles and Pins» og «Don't Throw Your Love Away». Ein annan singel, «Sugar and Spice», skriven av produsenten deira Tony Hatch under pseudonymet Fred Nightingale, nådde andreplassen på hitlista. I løpet av dei neste ni månadane staka bandet ut ein stil som var ein av dei mest særprega blant fleire hundre band i rockemiljøet. Musikken deira bygde på ein klår 12-strengsgitar i lag med ein sterk vokal og forsiktig og stundom utsøkt harmonivokal, slik at dei med stil kunne spele inn coverversjonar av amerikanske R&B-standardar som «Love Potion No. 9» eller Phil Spector-songar som «Be My Baby». I 1964 spelte dei mellom anna folkrock før dette omgrepet var blitt teken i bruk i pressa med ein versjon av Malvina Reynolds og «What Have They Done to the Rain». Lyden av 12-strengsgitaren vart etter kort tid ein viktig del av suksessen til The Byrds, som til og med omgjorde gitarriffet i «Needles and Pins» til hovudriffet i «Feel a Whole Lot Better».
Mot slutten av 1970-åra fekk dei kontrakt hos Seymour Stein hos Sire Records for to album. Desse platene, The Searchers og Love's Melodies, fekk ganske god kritikk. Dei spelte så inn ei rekkje songar for det orignale selskapet sitt, Pye Records, tidleg i 1980-åra. I 1985, etter å ha spelt i lag i 26 år, gjekk Pender og McNally kvar sin veg. McNally fortsette med The Searchers (med Adamson og Allen, og med Spencer James på andregitar og vokal), medan Pender skipa Mike Pender's Searchers, som bestod av Chris Black (gitar og vokal), Barry Cowell (bass og vokal) og Steve Carlyle (trommer og vokal). The Searchers under McNally spelte stundom inn musikk, og gav ut det siste albumet sitt, Hungry Hearts, i 1989. Dei to versjonane av The Searchers turnerte utover i 2010-åra.
Diskografi
Studioalbum
Besetning
1957–1959
1960–februar 1962
Februar 1962–juli 1964
Mai 1966–desember 1969
Januar 1970–desember 1985
Januar 1986–november 1998
November 1998–februar 2010
Sidan februar 2010
Forlegning
Forlegning (frå lågtysk, av forleggje) er ein innkvarteringsstad for militære einingar.
Nemninga «forlegning» kan også visa til innkvarteringsstader for ikkje-militære, som arbeidsstyrkar, i korte eller lengre periodar.
Brun saus
Brun saus er ein jamna saus laga med buljong eller kjøtsjy som har ein brun farge. Brun saus er ein grunnsaus i fransk matlaging, og er også utbreidd i mange andre mattradisjonar, som nordisk og nordamerikansk. Ein kan bruka sausen til ulike matretter som karbonadar, kjøtkaker og forskjellige typar kjøt.
When You Walk in the Room
«When You Walk in the Room» er ein song skriven og spelt inn av Jackie DeShannon, og først gjeven ut i 1963. Songen er sidan blitt spelt av mange andre artistar.
Brun saus
Den klassiske franske grunnsausen av denne typen er espagnole og den halv-avleidde sausen demi-glace, men det finst også andre variantar.
Dentonbreen
Dentonbreen er ein liten hengebre som drenerer nordvestsida av Mount Newall og endar i sørveggen av Wright Valley i Victoria Land. Han vart namngjeven av den amerikanske geologen Robert Nichols etter George Denton, ein assistent til Nichols ved nærliggande Marble Point i feltsesongen 1958–59.
When You Walk in the Room
Originalversjonen til DeShannon kom ut på singel 23. november 1963 som B-sida til «Till You Say You'll Be Mine». Han vart seinare gjeven ut at på ny som A-side i september 1964 og sidan på albumet Breakin' It Up on the Beatles Tour. Singelen nådde 99. plassen på Billboard Hot 100 i USA.
The Searchers-versjonen
Ein tyskspråkleg versjon sungen av The Searchers heiter «Wenn ich dich seh»
Ein annan tidleg hit for Jackie DeShannon, «Needles and Pins», vart òg spelt inn av The Searchers.
The Sports version
Det australske rockebandet The Sports gav ut ein versjon som den andre singelen sin frå debutalbumet Reckless. Songen nådde 42. plassen på den australske Kent Music Report.
Andre versjonar
Stephanie Winslow er ein amerikansk countryartist som gav ut ein versjon av songen. Denne nådde 29. plassen på den amerikanske countrylista. Paul Carrack sin versjon frå 1987 kom ut på albumet One Good Reason og nådde 90. plassen på den amerikanske hitlista og 48. plassen i Storbritannia. I 1994 spelte countryartisten Pam Tillis inn ein versjon på albumet hennar Sweetheart's Dance. Tillis-versjonen kom òg på singel og nådde då andreplassen på den amerikanske Billboard Hot Country Singles & Tracks-lista. Det vart laga ein musikkvideo til songen med Dick Clark, der Tillis syng songen i 60-talsshowet American Bandstand. «When You Walk in the Room» var den andre singelen til Agnetha Fältskog frå albumet My Colouring Book i 2004. Singelen nådde 11. plassen i Sverige og 34. plassen i Storbritannia.
Dennistounbreen
Dennistounbreen er ein isbre som er kring 80 km og som drenerer nordsida av Mount Black Prince, Royalist og Adam i Admiralty Mountains i Victoria Land i Antarktis. Han flyt nordvest mellom Lyttelton Range og Dunedin Range, og svingar aust rundt sistnemnte og ut i sjøen sør for Cape Scott. Enden av isbreen i sjøen vart kartlagt i 1911–12 av den nordlege gruppa, leia av Victor Campbell, under Terra Nova-ekspedisjonen.
Isbreen er kalla opp etter James R. Dennistoun, ein alpinist frå New Zealand som hadde ansvaret for muldyra ombord på «Terra Nova» på reisa til Antarktis. Heile omfanget av isbre vart kartlagt av U.S. Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av US Navy, 1960–63. Namnet Fowliebreen, som er ein sidebre, har stundom feilaktig vorte nytta om denne breen.
Baby, Please Don't Go
«Baby, Please Don't Go» er ein tradisjonell bluessong som vart gjort populær av Delta blues-musikaren Big Joe Williams i 1935. Det følgde mange andre versjonar, som førte til skildra av songen som «ein av dei mest spelte, arrangerte og omarrangertre songane i blueshistoria» av den franske musikkhistorikaren Gérard Herzhaft.
Etter andre verdskrigen tilpassa Chicago blues- og rhythm and blues-artistar songen til nyare musikkstilar. I 1952 nådde ein doo-wop-versjon av The Orioles topp ti på R&B-lista. I 1953 spelte Muddy Waters inn songen som eit elektrisk bluesstykke med Chicago-ensemble, noko som påverka mange seinare tolkingar. Ved byrjinga av 1950-åra vart songen ein bluesstandard.
I 1960-åra vart «Baby, Please Don't Go» ein populær rocklåt etter at den nordirske gruppa Them spelte han inn i 1964. Jimmy Page, ein studiogitarist på den tida, deltok i innspelinga, kanskje på rytmegitar. Seinare gjorde Them sitt uptempo rockarrangement han òg til ein rockestandard. AC/DC og Aerosmith er blant rockegruppene som har spelt inn songen. «Baby, Please Don't Go» er innlemma i både Blues- og Rock and Roll Hall of Fame.
Bakgrunn
«Baby, Please Don't Go» er truleg ei omarbeiding av «Long John», eit gammalt folketema som går tilbake til slaveriet i USA. Bluesforskaren Paul Garon noterer at melodien er basert på «Alabamy Bound», komponert av Tin Pan Alley-forfattaren Ray Henderson, med tekst av Buddy DeSylva og Bud Green i 1925. Songen, ein vaudeville-showmelodi, inspirerte fleire andre songar mellom 1925 og 1935, som «Elder Greene Blues», «Alabama Bound» og «Don't You Leave Me Here». Desse variantane vart spelt inn av Charlie Patton, Lead Belly, Monette Moore, Henry Thomas og Tampa Red.
Originalsongen
Big Joe Williams brukte fengselstemaet for innspelinga si 31. oktober 1935 av «Baby, Please Don't Go». Han spelte han inn under den første innspelinga si for Lester Melrose og Bluebird Records i Chicago. Det er eit ensemblestykke med Williams på vokal og gitar akkompagnert av Dad Tracy på einstrengja fele og Chasey «Kokomo» Collins på vaskebrett, som er oppført som «Joe Williams' Washboard Blues Singers» på singelen. Notenotasjonen for songen indikerer ein femten-takts blues i moderat tempo i 4/4 eller vanleg takt i toneart B-dur. Teksten uttrykkjer angsten til ein fange for at elskaren skal forlata han før han kjem heim:
Songen vart ein hit og etablerte platekarrieren til Williams. Den 12. desember 1941 spelte han inn ein andre versjon med tittelen «Please Don't Go» i Chicago for Bluebird, med eit meir moderne arrangement og tekst. Blueshistorikaren Gerard Herzhaft kallar han «den mest spennande versjonen», som Williams spelte inn med sin karakteristiske ni-strengsgitar. Med seg har han Sonny Boy Williamson I på munnspel og Alfred Elkins på imitert bass (kanskje ein vaskebass). Sidan begge songane dukka opp før platebransjen byrja å spora slike utgivingar, er det ukjent kva versjon som var mest populær. I 1947 spelte han den inn for Columbia Records med Williamson og Ransom Knowling på bass og Judge Riley på trommer. Denne versjonen nådde ikkje Billboard Race Records-lista, men representerer ei rørsle mot ei meir urban blueshandsaming av songen.
Seinare blues- og R&B-innspelingar
Dei ulike innspelingane til Big Joe Williams inspirerte andre bluesmusikarar til å spela inn tolkingane sine av songen og han vart ein bluesstandard. Tidlege døme inkluderer Papa Charlie McCoy som «Tampa Kid» (1936), Leonard «Baby Doo» Caston (1939), Lightnin' Hopkins (1947), John Lee Hooker (1949) og Big Bill Broonzy (1952). Ved byrjinga av 1950-åra vart songen omarbeidd i moderne musikalske stilar, med ein tidleg rhythm and blues/jump blues-versjon av Billy Wright (1951), ein harmonisert doo-wop-versjon av The Orioles (eit nummer åtte R&B-hit i 1952)  og ein afrokubansk-influert versjon av Rose Mitchell (1954). Mose Allison spelte inn melodien i jazz-blues-pianostil for albumet Transfiguration of Hiram Brown (1960).
I 1953 gjorde Muddy Waters om songen til eit Chicago-blues ensemble-stykke med Little Walter og Jimmy Rogers. Chess Records gav opphavleg ut singelen med tittelen «Turn the Lamp Down Low», sjølv om songen òg blir omtalt som «Turn Your Lamp Down Low», «Turn Your Light Down Low», eller «Baby Please Don't Go». Han spelte songen jamleg, fleire framferder vart spelt inn. Live-versjonar finst på Muddy Waters at Newport 1960 og på Live at the Checkerboard Lounge, Chicago 1981 med medlemmer av The Rolling Stones. AllMusic-kritikaren Bill Janovitz nemner innverknaden frå Waters si omarbeiding: "Det mest trulege sambandet mellom Williams-innspelingane og alle rockecoverane som kom i 1960-åra og 1970-åra er Muddy Water si Chess-side frå 1953, som held den same svingande fraseringa som Williams-innspelingane, men studiomusikarene spritar han opp med ein stødig drivande rytmeseksjon, elektrifiserte instrument og Little Walter Jacobs som jamrar på bluesharpe."
Van Morrison- og Them-utgåva
«Baby Please Don't Go» var ein av dei tidlegaste songane som vart spelt inn av Them, med ein 19 år gammal Van Morrison i front. Attgjevinga deira av songen var avleidd frå ein versjon spelt inn av John Lee Hooker i 1949 som «Don't Go Baby». Hooker-songen dukka seinare opp på eit album frå 1959, Highway of Blues, som Van Morrison høyrde og kjende var «noko verkeleg unikt og annleis» med «meir sjel» enn han tidlegare hadde høyrt.
Innspeling og komposisjon
Them spelte inn «Baby, Please Don't Go» for Decca Records i oktober 1964. Forutan Morrison er det motstridande opplysningar om kven som deltok på innspelinga. I tillegg til dei opphavlege medlemmene i gruppa (gitaristen Billy Harrison, bassisten Alan Henderson, trommeslagaren Ronnie Millings og klaverspelaren Eric Wrixon) har andre vorte foreslåtte: Pat McAuley på klaverinstrument, Bobby Graham på eit anna trommesett, Jimmy Page på gitar, og Peter Bardens på klaverinstrument. Som Page-biografen George Case noterer: «Det er usemje om det er Page si gjennomtrengjande blueslinje som definerer songen, om han berre spelte eit løp Harrison allereie hadde tenkt ut, eller om Page berre akkompagnerte Harrison sjølv». Morrison har erkjent Page deltok på dei tidlege øktene: «Han spelte rytmegitar på ein sak og dobla eit bassriff på den andre» og Morrison-biografen Johnny Rogan noterer at Page «dobla det distinkte riffet som Billy Harrison alt hadde laga».
Janovitz identifiserer riffet som «ryggrada i arrangementet» og skildrar bidraget til Henderson som ei «amfetamin-rush pulserande to-tonars basslinje.» Musikkritikaren Greil Marcus kommenterer at i løpet av den rolegare midtpassasjen til songen «synest gitaristen, studiomusikaren Jimmy Page eller ikkje, å kjenna seg inn i ein annan song, flippande halve riff, høge, tilfeldige, distraherte metallspon». Bluesrock-arrangementet til Them er «no med rette rekna som definitivt», ifølgje musikkskribenten Alan Clayson.
Utgivingar og hitlister
Decca gav ut «Baby, Please Don't Go» som den andre singelen til Them den 6. november 1964. Med B-sida, «Gloria», vart det deira første hit, og nådde nummer ti på UK Singles Chart i februar 1965. I USA vart singelen gitt ut av Parrot Records. Den 20. mars lista magasinet Billboard songen for første gong på sin utvida «Bubbling Under the Hot 100»-lista, der han til slutt nådde ein 102. plassen den 24. april. Singelen gjorde det betre på vestkysten, der begge songane dukka opp på vekefaste topp 40-spelelister for Los Angeles-radiostasjonen KRLA mellom mars og juni 1965 og nådde nummer éin i tre veker i april.
Songen vart ikkje inkludert på originale britiske eller amerikanske album av Them (The Angry Young Them og Them Again), men han har dukka opp på fleire samlealbum, som The Story of Them Featuring Van Morrison og The Best of Van Morrison. Då songen vart gjeve ut på ny i 1991 som singel i Storbritannia, nådde han 65. plassen på hitlista. Van Morrison akkompagnerte òg John Lee Hooker under ein opptreden i 1992, der Hooker syng og speler «Baby, Please Don't Go» på gitar medan han sit på ei bryggje, med munnspel akkompagnert av Morrison. Denne vart gitt ut på Come See About Me i 2004.
AC/DC-versjonen
«Baby, Please Don't Go» var ein del av konsertane til AC/DC sidan byrjinga. Sjølv om dei har uttrykt si interesse og inspirasjon i tidlege blueslåtar, identifiserer musikkskribenten Mick Wall Them si tilpassing av songen som den sannsynlege kjelda. I november 1974 spelte Angus Young, Malcolm Young og Bon Scott inn songen for det australske debutalbumet sitt frå 1975, High Voltage. Tony Currenti er nokre gonger identifisert som trommeslagaren for songen, sjølv om han meiner at han allereie var spelt inn med Peter Clack. Wall noterer at produsenten George Young spelte bass på det meste av albumet, sjølv om Rob Bailey hevdar at mange av spora på albumet vart spelt inn saman med han.
High Voltage og ein singel med «Baby, Please Don't Go» vart gitt ut samtidig i Australia i februar 1975. Albert Productions gav han ut som B-side til singelen. A-sida «Love Song (Oh Jene)» vart likevel stort sett ignorert og «Baby, Please Don't Go» byrja å bli spelt på radio. Singelen kom inn på hitlista i slutten av mars 1975, og nådde ein 10. plass i april. Allmusic-kritikaren Eduardo Rivadavia kalla songen «positivt eksplosiv», medan musikkskribenten Dave Rubin skildra det som «primal bluesrock».
.
Den 23. mars 1975, ein månad etter at trommeslagaren Phil Rudd og bassisten Mark Evans slutta seg til AC/DC, framførte gruppa songen for første gong (denne framføringa skulle òg gjentakast 6. og 27. april, og det er derfor det ofte er motstridande datoar for denne framføringa) på det australske musikkprogrammet Countdown. For deira utsjåande «hadde Angus på seg varemerket sitt, ein skulegutuniform, medan Scott tok scena iført ein parykk av blonde flettar, ein kjole, sminke og øyredobbar», ifølgje forfattaren Heather Miller. Joe Bonomo skildra Scott som «ei dement Pippi Langstrømpe», og Perkins noterer tatoveringane «hans og eit urovekkjande kort skjørt.» Evans skildra reaksjonen: "Så snart vokalen hans er i ferd med å byrja kjem han ut frå bak trommer kledd som ei skulejente. Og det var som om ei bombe gjekk av; det var pandemonium, alle braut ut i latter. [Scott] hadde ein fantastisk sans for humor."
Steve Vai
Steven Siro Vai er ein amerikansk gitarist, låtskrivar og produsent som har selt over 15 million album. Han og kollegaen Joe Satriani er velkjende som gitarvirtuosar som ikkje berre er dugande gitaristar, men som òg nyttar forskjellige typar teknologi for å bringe gitartonane ut til publikum. Etter å ha starta karrieren sin som musikktranskriptør for Frank Zappa, spelte Vai i bandet til Zappa i to år, frå 1980 til 1982. Han byrja solokarrieren sin i 1983, og har gjeve ut åtte soloalbum og vunne tre Grammyprisar. Han har òg spelt med Public Image Ltd., Alcatrazz, David Lee Roth og Whitesnake. Som gjesteartist har han bidrege på album med blant anna Motörhead og Ozzy Osbourne. Vai har spelt med G3 som byrja å spele i lag i 1995. I 1999 starta Vai sitt eige plateselskap, Favored Nations, for å syne fram det han skildra som «... artistar som har oppnådd den høgaste dugleiken dei kan på instrumentet sitt».
Baby, Please Don't Go
AC/DC-versjonen
Scott leikte føre kameraet, og under gitarsoloen og vokalimprovisasjonsdelen, tenner han ein sigarett medan han duellerer med Angus med ei grøn klubbe. Rudd ler gjennom heile framsyninga. Sjølv om «Baby, Please Don't Go» var ein populær del av framferdene til AC/DC (ofte som avslutningsnummer), vart songen ikkje gitt ut internasjonalt før på EP-en '74 Jailbreak. Videoen frå Countdown-konserten er inkludert på DVD-samlinga Family Jewels frå 2005.
Steve Vai
Bandhistorie
Inkluderer ikkje framføringar som gjesteartist.
Baby, Please Don't Go
Aerosmith-versjon
Aerosmith spelte inn «Baby, Please Don't Go» til bluescoveralbumet Honkin' on Bobo, som vart gitt ut 30. mars 2004. Albumet vart produsert av Jack Douglas, som hadde jobba med dei tidlegare albuma til gruppa, og speglar ei tilbakevending til hardrock-røtenen deira. magasinet Billboard skildra songen som «den typen rett fram, hardt køyrande spor som alltid kjenneteikna platene deira på 1970-talet.» Edna Gundersen i USA Today kalla versjonen deira ei «fantastisk gjenoppliving.» Det var den første singelen som vart gitt ut frå albumet og nådde sjuandeplass på Mainstream Rock Tracks-lista. Ein musikkvideo, regissert av Mark Haefeli, vart produsert for å promotera singelen. Seinare har songen vorte ein fast del av konsertrepertoaret til bandet.
Anerkjenning og ettermæle
«Baby, Please Don't Go» er anerkjend som ein bluesstandard, mellom anna av den franske blueshistorikaren Gérard Herzhaft, som skildra songen som «ein av dei mest spelte, arrangerte og omarrangerte låtane i blueshistoria». Rock and roll Hall of Fame inkluderte Big Joe Williams-versjonen på lista si over 500 songar som forma Rock and roll. I 1992 vart songen til Williams innlemma i Blues Foundation Hall of Fame i kategorien «Classics of Blues Recordings». Jim O'Neal skreiv for stiftinga at, i tillegg til ulike bluesinnspelingar, «vart songen gjenoppliva på nytt av rockeband på 60-talet som Them, The Amboy Dukes og Ten Years After».
I 1967 spelte The Amboy Dukes inn songen til sitt sjølvtitulerte debutalbum. Ei albummelding nemner Them-versjonen, men legg til at Amboy Dukes-medlemmen «Ted Nugent og gutane vrir den totalt til sitt synspunkt, og til og med kastar ei komplett Jimi Hendrix-gitarlinje frå Third Stone from the Sun' inn i miksen.» Songen vart gitt ut som singel og nådde 106. plassen på Billboard si utvida «Bubbling Under the Hot 100»-lista. I 1969 inkluderte Ten Years After nokre strofer frå «Baby, Please Don't Go» under framføringa av «I'm Going Home» på Woodstock-festivalen i Bethel i New York. Alvin Lee si 10 minutt lange gitarøving var eit høgdepunkt i dokumentarfilmen frå 1970, som «skulle sementera ryktet deira i fleire tiår framover».
Steve Vai
Bandhistorie
Tidlege band
Berklee-band
Profesjonelle band
Graham Greene
Henry Graham Greene var ein britisk forfattar som skreiv under namne Graham Greene. kjend både for spenningsromanar og meir seriøse tema som moral og religion, sjølvoppoffring og samvit.
Liv
Graham Greene var det fjerde av Charles Henry Greene og Marian Raymond sine seks barn.
Faren var rektor ved skolen Graham Greene gjekk på, så skoletida var vanskeleg fordi han stod i ein lojalitetskonflikt mellom medelevane og faren. Greene studerte historie ved Balliol College i Oxford. I ungdomstida blei han mobba og leid av alvorlege depresjonar. I blant spelte han russisk rulett og måtte derfor gå til psykoanalyse, eit alvorleg steg på den tida. Etter studietida arbeidde Greene først som privatlærar, deretter som journalist, først i Nottingham Journal, seinare var han sub-editor i redaksjonsstaben til dagsavisa The Times og til slutt litterær redaktør i magasinet The Spectator.
I 1926 konverterte han katolisismen, truleg for å gjere det mogeleg å trulove seg med den katolske konvertitten Vivien Dayrell-Browning. På grunn av Greenes mange kjærleiksaffærer og hyppige bordellbesøk separerte dei seg etter andre verdskrigen, men dei var gift fram til han døydde.
I 1930-åra skreiv han filmkritikk for fleire britiske aviser, blant anna slakta han regelbunden Alfred Hitchcock sine filmar. Ein omtale av framtoninga til den amerikanske barnestjerna Shirley Temple i filmen Wee Willie Winkie resulterte i ei injurie-rettssak som ruinerte magasinet Night og Day der Greene var medredaktør. På denne tida fekk han smaken på å reise, ein interesse han beheldt livet ut. Ei kort tid var han medlem av Communist Party of Great Britain fordi han håpte å få reise til Sovjetunionen, men det lukkast han ikkje.
Puerto Montt
Puerto Montt (mapudungun Meli Pulli) er ein hamneby, ein kommune og regionhovudstaden i Los Lagos-regionen i det sørlege Chile. Han ligg i den nordlege botnen av Reloncavíbukta, 1 055 km sør for hovudstaden Santiago. Kommunen spenner over eit område på 1 673 km² og har ei folkesetning på 245 902 i 2017. Kommunen er ein del av Llanquihue-provinsen i regionen.
Graham Greene
Liv
Frå 1942 til 1943 arbeidde Greene for den britiske etterretningstenesta MI6 i Vest-Afrika. Han var underordna Kim Philby som seinare viste seg å vere dobbeltagent for Sovjetunionen. Førstehandserfaringane frå MI6 brukte Greene til å skildre den skjulte verksemda til diplomatkorpset på ein presis og ironisk måte i romanane sine, til dømes i Our Man in Havana (1958).
Puerto Montt
Puerto Montt vart grunnlagt så seint som i 1853 under den tyske koloniseringa av det sørlege Chile, men voks snart forbi dei eldre nabobyane grunna den strategiske plasseringa i den sørlege enden av den chilenske sentraldalen. Han ligg geografisk mellom innsjøane Llanquihue i nord, og i sør Chiloé-øyane og Austral-sona (Zona Austral), den sørlegaste naturlege regionen i Chile.
Puerto Montt har vakse til å bli det nest største sentrum for lakseproduksjon i verda på 1990- og 2000-talet. Likevel resulterte den chilenske lakseakvakulturkrisa på slutten av 2000-talet i alvorleg arbeidsløyse og tilbakegang i den lokale økonomien. Det kulturelle uttrykket i byen blandar element frå Chiloé-kulturen med ein tysk arv. Byen har tiltrekt seg menneske frå heile Chile dei siste 30 åra som kjem for å finne lønnsarbeid.
Graham Greene
Liv
Eit sentralt punkt i romanane hans er the human condition; skuld, tru/vantru og svik forkledd som eventyrhistorier, spionthrillarar og krim. Greene var blant anna ein hardnakka motstandar av kolonialismen og all elenda den førte med seg. Sjølv delte Greene lenge inn verka sine i novels (dei seriøse romanane, som It's a Battlefield, 1934) og entertainments (underhaldningsromanane, som The Confidential Agent, 1939), men gav seinare opp denne todelinga. Særleg i dei tidlege romanane herska det ein grå og trist atmosfære med romankarakter som søkte frelse (fram til A Burnt-Out Case, 1960). Atmosfæren fekk i engelsk språkbruk nemninga Greeneland. I dei seinare romanane, omtrent frå Travels With My Aunt (1969), knytte han i stendig større grad dei tradisjonelle emnene hans som religion og lovbrot saman med ein grotesk, makaber sans for humor, som i Doctor Fischer of Geneva or The Bomb Party (1980).
Puerto Montt
Historie
Opphavleg var staden dekt av tjukk skog og vart kalla Melipulli, som betyr «fire åsar» på mapudungun. Han vart vald som inngang til Llanquihuesjøen då nærleik til det opne havet vart oppdaga. Etter at skogen vart felt, vart området brent for å rydde landet. Byen vart grunnlagd den 12. februar 1853, etter at regjeringsstøtta immigrasjon frå Tyskland som byrja i 1848 folkesette regionen og integrerte den politisk med resten av landet. Byen vart kalla opp etter Manuel Montt, presidenten i Chile mellom 1851 og 1861, som sette i gang den tyske innvandringa.
Graham Greene
Liv
Den store populariteten bøkene hans fekk over heile verda viste seg ved at nesten alle romanane blei filma av regissørar som John Ford, Otto Preminger, Joseph L. Mankiewicz, Neil Jordan og Carol Reed. Dei mest kjende filmane er The Third Man, Our Man in Havana og i deis seinare åra framfor alt The End of the Affair med Julianne Moore og Ralph Fiennes og The Quiet American Michael Caine og Brendan Fraser.
Puerto Montt
Historie
I 1912 fekk byen jernbanesamband med Santiago, noko som gjorde han til eit viktig inngangspunkt til det chilenske Patagonia og auka den kommersielle utvikling. I 1950 hadde han ein folkesetnad på 27 500, og byområdet vart raskt urbanisert. Likevel øydela jordskjelvet i Valdivia i 1960 store delar av Puerto Montt, og kollapsa hamna og jernbanestasjonen saman med mange bygningar og hus. Etter kvart kom byen seg, og vart igjen eit viktig bysentrum og dessutan ei hamn av nasjonal tyding.
Valdshendinga i 1969
Puerto Montt-massakren var ei storhending som fann stad i mars 1969 i Llanquihue-provinsen i Chile der 90 landlause personar fekk råd frå sosialistisk parlamentsmedlem Luis Espinoza om å busetje seg på ledig jordbruksland utan å betale leige. Etter først å ha fått løfte av den lokale politisjefen om fred, kom det ei endring av planane frå innanriksdepartementet, og 250 væpna politimenn starta eit åtak på familiane, drap 8 og skadde andre, og brente ned alle dei nybygde husa. Massakren forårsaka eit offentleg ramaskrik og var ein viktig faktor i nederlaget til Eduardo Frei sitt parti i det chilenske presidentvalet i 1970, som vart etterfølgd av Salvador Allende sitt Unidad Popular. Massakren blir hugsa gjennom songen Preguntas por Puerto Montt av Víctor Jara.
Graham Greene
Liv
I dei siste åra av livet var Greene ein skarp kritikar av utantrikspolitikken til USA og støtta politikken til Fidel Castro. Etter boka The Comedians (1966) der han skildra terrorregimet til Tonton Macoute blei han møtt med løgnkampanjar, blant anna karakteriserte «Papa Doc» Duvalier han som «torturist» i ei brosjyre.
Puerto Montt
Valdshendinga i 1969
Frå 1979 av var Puerto Montt det viktigaste administrative, politiske og kommersielle sentrum i Sør-Chile.
Graham Greene
Liv
Sjølv om Greene var ein offentleg person i over førti år held han privatlivet så avskjerma som mogleg. Det førte til spekulasjonar om han verkeleg slutta å arbeide for MI6 etter andre verdskrigen.
Mount Neumayer
Mount Neumayer er eit fjell i Antarktis på 720 moh. som ligg oppom D'Urville Wall på nordsida av enden av Davidbreen i Victoria Land. Det vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen, 1901–04, under Scott, som namngav dette fjellet etter Georg von Neumayer, ein tysk geofysikar, som var aktiv i organiseringa av utforskinga av Antarktis.
Puerto Montt
Folkesetnad
Av den totale folkesetnaden i kommunen tilhøyrer 52 483 personar ulike urfolksgrupper i følge tal frå folketeljinga i 2017. Av desse er 50 247 folk frå mapuche, 314 er aymaraer, 73 rapa nui-folk, 19 atacam-folk, 84 quechuaer, 27 kolla-folk, 136 diaguita, 114 alakaluf, 38 yaganfolk, 175 av andre grupper. Det er 1256 menneske med urfolksstatus utan tilhøyrsle til ei identifisert gruppe.
Omtrent 3 595 personar er innvandrarar, dei største gruppene frå Argentina (1 527) og Colombia (596). Elles frå andre land i Sør-Amerika og 242 frå Europa.
Klima
Puerto Montt har eit vått, maritimt klima (Köppen: Cfb) med mykje nedbør året rundt, men med ein tørketrend om sommaren. Sjølv om temperaturane konsekvent er under 25 °C, førekjem frost veldig sjeldan og berre eit par gonger i månaden om vinteren. For å vere på 41. breiddegrad sør, nærare ekvator enn sørpolen, er Puerto Montt mykje kjøligare enn område lenger inne i landet når det gjeld sommartemperaturar. Det skuldast kjølige havstraumar langs stillehavskysten. Dette blir forsterka av mangelen på ein stor landsmasse på desse parallellane på den sørlege halvkula. Det betyr at Puerto Montt har mykje kjøligare somrar enn område med tilsvarande avstandar frå ekvator på den nordlege halvkula.
Økonomi
Byøkonomien er basert på jordbruk, storfe og skogbruk på dei omkringliggjande øyane, og fiske og lakseakvakultur i fjordane og nærliggande havområde.
Byen er utvikla som knutepunktet for ei av dei største lakseakvakulturnæringane i verda. Klekkeri, slakteri og pakkeri ligg stort sett sør for Puerto Montt. Fersk laks blir flogen dagleg til verdsmarknader, og frosen laks blir send sjøvegen til somme destinasjonar. Den enorme veksten i regionen, hovudsakleg på grunn av laksenæringa, men òg på grunn av rask utviding av skogbruk, storfe og turisme, har bevist det enorme økonomiske potensialet til Puerto Montt og området rundt.
El Tepual flyplass er den viktigaste kommersielle flyplassen som betener byen. Tre flyselskap flyg regelmessig til og frå Santiago, Punta Arenas, Balmaceda og Antofagasta. Flytida til Santiago er omtrent to timar.
Bershawn Jackson
Bershawn Jackson er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Miami som vart verdsmeister på 400 meter hekk i 2005 og i tillegg var me å vinne VM-gull i 4 x 400 m stafett både i 2009 og 2011.
Aktiv
Jackson sette personleg rekord i 400 meter hekk med tida 47,86 sekundar i eit stemne i Monaco i september 2004. Året etter gjorde han sitt livs beste løp på langhekken då han vann øvinga under VM i friidrett 2005 i Helsinki, klokka inn på 47,30. I den neste verdsmeisterskapen i 2007 rauk han ut i semifinalane, der han tom for krefter snubla i den siste hekken.
Under Sommar-OL 2008 i Beijing tok Jackson bronsen på 400 meter hekk, einast landsmennene Angelo Taylor og Kerron Clement sprang fortare. Også frå VM i Berlin året etter reiste Jackson heim med bronse frå hekkeløpet, etter han slo fjerdemann med 0,03 sekund. I den same meisterskapen sprang han også ein etappe då USA kvalifiserte seg til finalen i 4 x 400 m stafett, men vart vraka frå finalemannskapet som seinare vann ein suveren siger. Under verdsmeisterskapen 2011 derimot fekk Jackson springe den andre etappen på USA sitt vinnarlag på den lange stafetten, VM-tittelen vart sikra med eit halvt sekunds margin til Sør-Afrika sitt mannskap. Dei andre stafettløparane til USA var då Greg Nixon, Angelo Taylor og LaShawn Merritt.
Matsumoto i Nagano
Matsumoto (松本市, Matsumoto-shi) er ein by i Nagano prefektur i Japan. Matsumoto har hatt status som kjerneby sidan 1. april 2021. I 2019 hadde han 239,466 innbyggjarar i 105,207 hushald, og ein foketettleik på 240 personar per km². Det totale arealet til byen er 978,47 km².
Historie
Matsumoto ligg i den tidlegare Shinano-provinsen, og var provinshovudstad frå Heiantida av. I Edotida utvikla byen seg kring Matsumotoborga i Matsumoto-doment under Tokugawa-shogunatet. Dagens Matsumoto bykommune blei skipa ved innføringa av kommunesystemet 1. april 1889. Han fekk bystatus 1. mai 1907.
Ifølgje tal frå japanske folketeljingar har folkesetnaden i Matsumoto nyleg blitt stabil etter ein lang periode med vekst.
Malësi e Madhe
Shkodër er ein kommune i regionen Shkodër i Albania. Han ligg nord for Shkodërsjøen lengst nord i landet og grensar i nord til nabolandet Montenegro.
Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Koplik vart slått saman med landkommunane Gruemirë, Kastrat, Kelmend, Qendër og Shkrel. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Koplik.
Ved folketeljinga i 2011 hadde dei seks kommunane som i dag utgjer storkommunen Malësi e Madhe, til saman 30 823 innbyggjarar.
Zjizdra
Zjizdra (russisk Жи́здра), er ein by i Kaluga oblast i Russland med om lag 6000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Zjizdra, rundt 180 km sørvest for Kaluga.
Han fekk byrettar i 1777.
Musikkonservatoriet i Oslo
Musikkonservatoriet i Oslo er ein tidlegare musikkskule i Oslo. Han vart oppretta i 1883 under namnet Organistskolen.
Skolen vart grunnlagd av Ludvig Mathias Lindeman (1812-87) og sonen hans Peter Lindeman (1858-1930). Peter Lindeman overtok leiinga av skolen då faren døydde i 1887. Sonen til Peter, Trygve Lindeman (1896-1979), studerte musikk i Stockholm og vart lærar ved skolen frå 1921 og seinare leiar av skolen frå 1930. Då Trygve Lindeman vart pensjonist på 1960-talet, vart undervisinga overført til stiftinga Lindemans Legat, og konservatoriet vart frå 1969 til 1973 drive i samarbeid mellom stiftinga og styresmaktene.
Skolen tok etter få år namnet Musik-Konservatoriet, som seinare vart til Musikkonservatoriet i Oslo. Skolen dreiv heilt fram til 1969 med ei blanding av yrkesutdanning av musikarar og fritidsundervising av born og vaksne.
Konservatoriet vart nedlagt i 1973, då Noregs musikkhøgskole vart oppretta.
What Have They Done to the Rain
«What Have They Done to the Rain» er ein song av Malvina Reynolds. Songen vart skriven i 1962 som «Rain Song» i ein kampanje for å få stoppa atomprøvesprengingar i atmosfæren.
Songen vart spelt inn i The Searchers og versjonen deira nådde 29. plassen på den amerikanske hitlista og 13. plassen i Storbritannia i 1965. Han har sidan blitt spelt inn av fleire andre artistar, som The Seekers, Marianne Faithfull, Joan Baez (1962), og Melanie.
Han vart òg sungen av skodespelarinna Lili Taylor i Nancy Savoca-filmen Dogfight.
Walk on the Wild Side & Other Hits
Walk on the Wild Side & Other Hits er ei lågbudsjetts samleplate av Lou Reed med songar frå tidleg på 1970-talet.
Tarusa
Tarusa (russisk Тару́са) er ein by i Kaluga oblast i Russland med om lag 10 000 innbyggjarar. Han ligg ved venstre breidda av elva Oka, rundt 60 km nordaust for Kaluga.
Tarusa har vore kjend i historiske kjelder sidan 1246, då han var hovudstad i eitt av Dei øvre fyrstedøma. Seinare flytta dei lokale herskarane sitt hovudsete til Mesjtsjovsk og Borjatino og Tarusa vart undelagt Storfyrstedømet Moskva på slutten av 1300-talet. Tarusa vart nytta som ei festning ved dei sørlege vegane inn mot Moskva frå 1400- til 1600-talet.
Byen var okkupert av tyske styrkar mellom 24. oktober og 19. desember 1941.
Sporveksel
Sporveksel eller pens er ei innretning som gjer det mogleg for jarnbanetog, sporvogner og andre skjenegåande innretningar å skifte over frå eit spor til eit anna. Sporvekslar vart nytta i si tid om personar som hadde som yrke å syte for å manøvrere sporvekslarar for hand.
Normalt er ein sporveksel sett saman av eit par rørlege såkalla tungeskjener som ligg på underlagsplater mellom skjenene, og som er knytt til kvarandre på et vis som gjer at dei ved å flyttast sidevegs, får toget eller sporvogna til å skifte spor. Anten den høgre eller den venstre av dei to tungeskjenene ligg soleis inntil innsida av den skjena som er nærast, den såkalla stokkskjena. Til sporvekselen høyrer òg ofte to tvangsskjener, to skjenestykkjer som skal syte for at vognhjula rullar i rett lei gjennom skjenekrysset, staden der skjena er delt for å gje plass til dei hjula som skal krysse den eine av skjenene for å kome over på det andre sporet. Tidlegare var sporvekslane handdrivne, det vil seie at tungeskjenene vart flytta ved hjelp av eit handtak, men no vert dei som oftast drivne av elektriske motorar og er gjerne fjernstyrte.
For å hindre at dei rørlege delane i sporvekslane frys fast i vinterkulda, eller hindre at snø og is legg seg mellom tungeskjener og stokkskjener, er det ofte montert elektriske varmelement i sporvekslane.
Olav Werner
Olav Werner var ein norsk songar frå Geithus i Modum kommune. Han var mykje nytta som solist både i Ønskekonserten og NRK sine andaktsprogram. Han gav ut ei rekke plater og heldt mange konsertar, over 300 av desse var saman med organisten Rolf Holger.
Olav Werner var tenor/baryton. Han studerte song med Sigurd Hoff ved Musikkonservatoriet i Oslo. Frå 1937 song han inn over 600 singlar og LP-plater. I fleire år song han slagarar, men i 1945 debuterte han med kyrkjekonsertar. I NRK song Werner romansar og folketonar. Han medverka òg ved eit par operaoppsettingar. I 19 år var han medlem av Andaktskvartetten. Han var med då operaen Cymbelin vart oppført på Nationaltheatret. Han gav konsertar i Skandinavia, England og Tyskland.
Frafjordhatten
Frafjordhatten er eit fjell i Gjesdal kommune i Rogaland. Det ligg 815 m.o.h. og har namnet frå den karakteristiske forma. Ein kan gå både frå Frafjord hytteutleie i Gjesdal kommune og frå Espedal i Forsand kommune.
Nikolaj Krjukov
Nikolaj Vjatsjeslavovitsj Krjukov er ein russisk tidlegare turnar frå Voronezj. Han vart verdsmeister 1999 i mangekamp og vann olympisk gullmedalje 1996 i lagtevlinga for Russland.
Karriere
Frå 1996 til 2008 deltok Krjukov i ei rad olympiske sommarleikar og verds- og europameisterskap i turn. Han opna medaljesankinga då Russlands mannskap vann lagtevlinga ved Sommar-OL 1996 i Atlanta. Under Turn-VM 1997 tok han sølv i hopp og bronse i lagtevlinga. To år seinare sigra han i mangekampen ved Verdsmeisterskapen i turn 1999 i Tianjin, der han elles fekk ein sølvmedalje i lagtevlinga og bronsemedaljen på bøylehesten.
I Sydney-OL 2000 enda Russland og Krjukov på bronseplass i lagtevlinga. Han var så med på å vinne mix-lagtevlinga i EM 2001 i Riesa, året etter vart det sølv i mannskapstevlinga ved EM 2002 i Pátra. Sidan sikra han seg ein ny VM-bronse i bøylehest ved Turn-VM 2003. Åra 2005 til 2008 sanka han årleg seg ein sølv- eller ein bronsemedalje i anten europameisterskap eller verdsmeisterskap. Under EM 2008 var han ein av fem russiske turnar som gjekk til topps i lagtevlinga.
UEFA-cupfinalen i fotball 1999
Finalen i UEFA-cupen i fotball 1999 fann stad på Luzjniki stadion i Moskva 12. mai 1999 framfor 66 700 tilskodarar. Oppgjeret stod mellom italienske Parma FC frå Parma og franske Olympique Marseille. Med siger 3-0 sikra Parma FC seg sin andre triumf i UEFA-cupen, den forrige kom i 1995.
Kampen
Hugh Dallas frå Skottland var kampleiar.
Laga
Vinnarlaget til Parma bestod av: Gianluigi Buffon, Lilian Thuram, Fabio Cannavaro, Roberto Sensini (kaptein), Dino Baggio, Alain Boghossian, Diego Fuser, Juan Sebastián Verón, Paolo Vanoli, Hernán Crespo, Enrico Chiesa og innbytarane Abel Balbo, Stefano Fiore, Faustino Asprilla.