cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magelungen
Vegetasjon i innsjøen
Det er rikeleg med vegetasjon i Fagersjöviken, som er den grunne nordvestlege delen av innsjøen. Den vanlegaste veksten her er Akstusenblad, som på sommaren dekker praktisk talt heile bukta og gjer det vanskeleg å ta seg fram med båt. Næringsinnhaldet i innsjøen er omtrent like høgt her som for resten av innsjøen. Oksygenverdiane er høge vår og sommar, og er relativt høge òg om vinteren.
Bruer over Magelungen
Over Magelungen går det i dag to bruer: Ågestabron for normal trafikk og Farstanäsbron som berre er for gang- og sykkeltrafikk.
Farstanäsbron
Den første Farstanäsbron vart bygd i 1914 som ein del av Stockholms grense- og kystforsvar, og går difor på folkemunne under namnet Militärbron. Denne var berre for motorkjøretøy. På 1950-talet var denne brua i så dårleg stand at forsvaret bygde ei ny. I 1998 var bru nummer to i så dårleg stand at det vart bygd ei bru her for tredje gongen, men denne gongen var brua finansiert av Stockholm by.
Ågestabron
Den noverande Ågestabroen vart opna for trafikk 1971. Tidlegare hadde det vore ei smal trebru på same stad, og før det igjen ein flytebru. Namnet stammar frå garden Ågesta. Brua er ein betongkonstruksjon som kviler på seks pålar og har ei lengd på 200 meter. Bruspennet er utført som ein drager i armert betong.
Raudkjeks
Raudkjeks (Torilis japonica) er ei eittårig urt i skjermplantefamilien, som blir 20 cm til 150 cm høg. Planten veks i Europa og Asia og er òg innført til Nord-Amerika
Steik
Steik (av norrønt steik) er ein matrett av eit større stykke kjøt som typisk er steikt i omn eller over eld.
I nokre høve kan ein bruka eit heilt dyr til steik. Elles bruker ein visse større stykkingsdelar, eller ruller tynne stykke saman til rullesteik. Ein bind ofte opp eller dresserar kjøtstykket ein skal nytta til steik.
Nukleon
Nukleon eller kjernepartiklar er eit samlenamn for proton og nøytron. Alle atomkjernar er bygde opp av nukleon.
Nukleona er igjen bygd opp av kvarkar. Nukleontalet er talet på nukleon i ein kjerne. Ulike isotopar av eit grunnstoff vert oppgjevne med nukleontalet saman med namnet på grunnstoffet, til dømes 13C, som er ein karbonisotop med 13 nukleon. Nukelontalet vert òg kalla massetal.
I kjernefysiske prosessar kan nukleona skifta frå å vera proton til nøytron og omvendt.
Steik
Steik er ein tradisjonell søndagsmiddag fleire stader. Ein kunne la steika vera i omnen før ein gjekk i kyrkja og ha retten klar etter kyrkjegangen. Steika kunne så vera utgangspunkt for matretter seinare i veka. Steik kan også vera festmat, til dømes til middagsselskap, jul eller nyttår.
Steik frå ulike dyr
Nokre typar steik frå ulike dyr er:
Fugl:
Husdyr:
Vilt:
Etterstavinga «-steik» kan også visa til eit kjøtmåltid som ikkje nødvendigvis er tilreidd som steik, til dømes «hønsesteik» når reven tek høner, eller «ramnesteik» om milt frå slakta dyr som ein kasta til ramnane.
Ulike stykkingsdelar og tillagingsmåtar
Visse stykke frå større dyr blir oftare brukt til steik, som indrefilet, ytrefilet, kotelettkam og mørbrad. Steik av dei ulike stykka kan ha særskilde namn, som kamsteik, nakkesteik, ribbesteik eller skinkesteik.
Grytesteik er ei steik ein lagar til i gryte, til dømes ved å la steika trekkja over lang tid.
Rullesteik er ei steik laga ved å rulla saman tynnare kjøt til ei større steik.
Andre typar steik
Hakkasteik er ein norsk tradisjonrett laga av kokt kjøt og flesk blanda med kokte byggryn.
Nøttesteik er ein rett laga som eit vegansk eller vegetarisk alternativ til steik med kjøt.
Jinhua
Jinhua (kinesisk: 金华市, pinyin: Jīnhuá Shì) er ein by på prefekturnivå sentralt i provinsen Zhejiang i Folkerepublikken Kina. Byprefekturet har eit areal på 10 900 km² og 4 614 100 innbyggjarar (2003). Jinhua består av to bydistrikt, fire byfylke og tre fylke.
Jinhua har ein velutvikla økonomi. Området er kjent for sine matspesialitetar jinhuaskinke og 'dousha subing', det siste er eit søtleg bakverk av raude bønner.
Samferdsle
Kinas riksveg 330 går gjennom området. Han fører nordvestover frå Wenzhou i Zhejiang til Shouchang i Jiande i same provinsen.
MKSA-systemet
MKSA-systemet er eit einingsystem med meter, kilogram, sekund og ampere som grunneiningar for lengd, masse, tid og elektrisk straum. Det ligg til grunn for og inngår i SI-systemet.
Kjelder
MKSA-systemet. (2009, 14. februar). I Store norske leksikon. Henta 12. november 2013 frå http://snl.no/MKSA-systemet.
Det vietnamesiske kvinnelandslaget i fotball
Resultat i internasjonale meisterskap
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Vietnam har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
Kari Solem
Kari Solem Aune er ein norsk tidlegare handballspelar frå Trondheim som vann medalje i tre internasjonale meisterskap.
Solem var linjespelar i Byåsen IL frå 1990 til 2001. Ho var mellom anna med om å vinne NM-finalen 1991. Skadar prega den siste delen av hennar aktive tid, mellom anna vart det i 1999 ikkje noko av ein overgang til tyske Dortmund.
Kotel
Kotel (bulgarsk Котел) er ein by og ein kommune i provinsen Sliven i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Kotel og 21 andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 858 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 19 391 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 5 798 innbyggjarar.
Dei største busetnadene i kommunen er:
Jablanovo
Jablanovo (bulgarsk Ябланово) er ein landsby i kommunen Kotel i provinsen Sliven i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 3 030 innbyggjarar.
Thrillington
Thrillington er eit album frå 1977 av Paul McCartney, under pseudonymet Percy «Thrills» Thrillington. Heile albumet består av instrumentale versjonar av songane frå Paul og Linda McCartney sitt album Ram frå 1971.
Historie
Albumet vart spelt inn i juni 1971 - med McCartney som produsent - og var meint å kome ut kort tid etter. Arrangøren Richard Anthony Hewson vart spurt om å orkestrere albumet før Ram hadde kome ut. Då Paul og Linda valde å skipe Wings, vart albumet lagt på hylla.
I førebuinga av Thrillington, fann McCartney opp Percy Thrillington, og laga annonsar i forskjellige musikktidsskrift i Storbritannia for å skape blest rundt Thrillington.
Albumet kom ut i april 1977 og namnet til McCartney vart berre nemnt i omslaget som ein ven av Percy. Thrillington gjekk stort sett under radaren då det kom ut, men fekk ei melding i magasinet Rolling Stone. Det vart raskt kjend at det var McCartney som arbeidde under eit pseudonym og albumet vart eit samlarobjekt. McCartney innrømde rolla si for journalisten Peter Palmiere på ein pressekonferanse i Los Angeles den 27. november 1989 under verdsturneen hans.
Nävsjön
Nävsjön er ein innsjø i Kolmården 19 km sørvest for Nyköping. Innsjøen ligg på grensa mellom kommunane Nyköping og Norrköping i landskapet Södermanland i Sverige. Innsjøen har eit overflateareal på 0,91 km², og gjennomsnittsdjupna 1,9 meter. Nävsjön vert drenert gjennom Näveån til Bråviken.
Nävsjön er òg namnet på eit ca. fire hektar stort naturreservat som består av gammal barskog og Hällmark. Rundt innsjøen går det ein ca. åtte km lang rundsløyfe som er ein del av Sörmlandsleden. Naturreservatet inngår i det europeiske nettverket for verdifulle naturområde (Natura 2000).
Fever av Little Willie John
«Fever» er ein song skriven av Eddie Cooley og Otis Blackwell, under pseudonymet John Davenport. Han vart først spelt inn av den amerikanske R&B-songaren Little Willie John i 1956 og gjeve ut på singel i april det året. Songen nådde toppen av Billboard R&B Best Sellers-lista i USA og 24. plassen på Billboard Hot 100. Han fekk positiv omtale av musikkpressa og finst på fleire lister over dei beste songane som kom ut på den tida.
Songen er blitt spelt av mange andre artistar innan mange forskjellige sjangrar, mellom anna av Peggy Lee som har den mest kjende versjonen av «Fever» og som har blitt signaturlåten hennar. Lee-versjonen har ein noko omskriven tekst og eit litt annleis musikalsk arrangement. Han nådde topp 5 i Storbritannia og Australia i tillegg til topp 10 i USA og Nederland. «Fever» vart nominert i tre kategoriar under den første Grammyprisutdelinga i 1959, mellom anna for årets singel og årets song.
Andre kjende versjonar av «Fever» er gjort av Elvis Presley, The McCoys, La Lupe, Beyoncé og Madonna. Madonna gav ut songen på singel frå det femte albumet sitt, Erotica (1992) i mars 1993 gjennom Warner Bros. Singelen toppa listene i Finland og Hot Dance Club Songs i USA i tillegg til topp 50 i mange andre land.
Bakgrunn og mottaking
Ideen til «Fever» vart presentert for Otis Blackwell av ein gammal ven, Eddie Cooley, som i 1956 hadde ein hit med songen «Priscilla». Blackwell sa: «Eddie Cooley var ein ven av meg frå New York og han ringde meg og sa 'Eg har ein ide til ein song kalla 'Fever', men eg klarar ikkje å skriven han ferdig'. Eg måtte skrive songen under eit anna namn, fordi eg på den tida framleis hadde kontrakt med Joe Davis.» Little Willie John mislikte visstnok songen, men vart overtalt til å spele han inn, den 1. mars 1956, hos King Records-eigaren Syd Nathan og arrangert og produsert av Henry Glover. «Fever» er ein soul- og rhythm and blues-song i moll med eit arrangement som består av ein låg saksofon spelt av Ray Felder og Rufus «Nose» Gore og ein jazzgitar av Bill Jennings. Vokalstilen til Willie John liknar på stønning og vert akkompagnert av knipsing. Bill Dahl frå nettsida AllMusic skreiv om ein kontrast mellom det «skumle» arrangementet i songen og vokalen og knipsinga som «letta stemninga noko».
«Fever» vart gjeven ut på singel i april 1956 som ei dobbel A-side med R&B-songen «Letter from My Darling». «Fever» nådde førsteplassen på Billboard R&B Best Sellers-lista i USA og låg der i tre veker frå 21. juli 1956. Han gjekk òg inn på poplista og nådde 24. plassen på Billboard Hot 100. Songen har seld ein million eksemplar i USA. I ei melding skreiv Robert Christgau at Willie John sin «Fever» var ein særs «heftig» song. Magasinet NME kåra «Fever» til den 96. beste songen frå 1950-åra. På lista si The 1001 Greatest Singles Ever Made i 1989, rangerte kritikaren Dave Marsh «Fever» på 109. plassen. Songen kom ut på samlealbuma Fever: The Best of Little Willie John (1993) og The Very Best of Little Willie John (2001).
Bakgrunn og komposisjon
I mai 1958 spelte Peggy Lee inn sin versjon av songen i Hollywood, med ein omskriven tekst av Lee sjølv. «Fever» kom ikkje med på Lee-albumet Things Are Swingin' då dette kom ut i 1959, men kom ut som eit bonusspor på ei nyutgjeving i 2004. Den omskrivne teksten til Lee inneheld historiske hendingar (der versa byrjar med «Romeo loved Juliet,» og «Captain Smith and Pocahontas») som i dag vert rekna som ein standarddel av songen, og som er blitt nytta i dei fleste innspelingane av «Fever».
Lee-versjonen, som truleg vart arrangert av ho sjølv (trass i at arrangøren offisielt var dirigenten Jack Marshall) var ein meir langsam versjon enn originalen,, og er blitt skildra å ha ei «sentimental bar»-stemning, berre akkompagnert av bass (spelt av Joe Mondragon) og minimalt med trommer (hovudsakleg spelt med fingrane av Shelly Manne), medan knipsinga vart gjort av anten songaren sjølv, Howard Roberts, som var gitaristen hennar, eller produsenten Dave Cavanaugh. Lee-utgåva vart vidare skildra som «glatt, uanstendig». Han vart skriven i a-moll med eit mellomraskt swingtempo på 135 slag i minuttet. Vokalen til Lee strekkjer seg frå G3 til H4.
Mottaking
Ein skribent på nettsida NPR kalla «Fever» «den mest minneverdige melodien» til Lee og meinte han var «smygande og uetterlikneleg». Han skreiv òg at songen synte eigenskapar som òg skildra songaren – «den leikne leveringa, karismaen og seksualiteten».
Lee-versjonen nådde åttandeplassen på Billboard Hot 100 i USA og låg i alt 12 veker inne på lista. Han nådde femteplassen på UK Singles Chart der han først gjekk inn 15. august 1958. Ei nyutgjeving av singelen gjekk inn på den britiske lista igjen i 1992, då ei veke på 75. plassen. Andre stader i Euroap nådde Lee sin «Fever» åttandeplassen på den nederlandske singellista. Songen nådde òg andreplassen på den australske singellista og vart den 20. bestseljande singelen i landet i 1958.
Han vart nominert i kategoriane årets singel, årets song og årets beste kvinnelege song under den først Grammyprisutdelinga i 1959. Lee sin versjon av «Fever» vart signaturlåten og den mest kjende songen hennar. Han vart rangert på 100. plassen i boka 1001 Songs You Must Hear Before You Die av Robert Dimery. Joey Cohn rangerte songen som den tiande beste jazz-vokalsongen på ei liste over 50 songar på NPR.
Madonna-versjonen
I 1992 spelte den amerikanske songaren og låtskrivaren Madonna inn ein versjon av «Fever» for det femte studioalbumet sitt, Erotica. Ho var produsent på songen i lag med Shep Pettibone. Madonna var i studio og hadde nettopp spelt inn ein song kalla «Goodbye to Innocence». Ho var i ferd med å gjere songen ferdig då ho brått byrja å syngje teksten til «Fever» over «Goodbye to Innocence». Madonna likte måten det høyrdest ut og spelte dette inn. «Goodbye to Innocence» vrt aldri gjeve ut på eit Madonna-album, men kom ut på Just Say Roe, eit veldedig album, og ein dub-miks av denne kalla «Up Down Suite» var eit bonusspor på singelen «Rain». I september 2008 vart Madonna-versjonen av «Fever» nytta i marknadsføringa av femte sesongen av Desperate Housewives.
Sjølv om «Fever» aldri vart gjeven ut på singel i USA, vart han ein dance-hit, og vart den 15. songen til Madonna som nådde toppen av Billboard Hot Dance Club Play. Dette skjedde veka 15. mai 1993. I Storbritannia debterte songen på sjetteplassen på UK Singles Chart i veka 3. april 1993. Han nådde toppen av den finske singellista 15. april 1993. I Irland nådde songen sjetteplassen, og han nådde listene fleire stader i Europa.
Beyoncé-versjonen
Den amerikanske songaren Beyoncé spelte inn ein versjon av «Fever». Originalinnspelinga hennar av songen vart nytta i filmen The Fighting Temptations i 2003, der ho òg spelte hovudrolla. Beyoncé-versjonen vart produsert av Damon Elliott og spelt inn medan ho arbeidde med innspelinga av filmen Austin Powers in Goldmember i 2002. Elliott føreslo at ho kunne spele inn «Fever» sidan det var ein av favorittsongane hans.
Beyoncé framførte «Fever» på The Tonight Show with Jay Leno den 17. september 2003 for å marknadsføre The Fighting Temptations. Ho spelte òg songen på den første soloturneen hennar, Dangerously in Love Tour, og songen kom i 2004 ut på konsertalbumet Live at Wembley, som vart filma under ein konsert i London. Beyoncé-versjonen kom ut på Speak My Mind i 2005.
Etter ho sleppte den første parfymen sin på marknaden, Heat, spelte Beyoncé inn ein ny versjon av «Fever» for å marknadsføre parfymen. Den nyinnspelte versjonen frå 2010 vart produsert av Chink Santana og Beyoncé sjølv. Han vart tilgjengeleg for digital nedlasting på iTunes Store i USA den 8. februar 2010. Dagen etter kom songen ut i Storbritannia.
Andre versjonar
Elvis Presley gav ut ein versjon som var nesten identisk Lee-versjonen to år seinare, i 1960 på albumet Elvis is Back. Den britiske songaren Helen Shapiro spelte inn ein powerhouse-versjon av «Fever» i 1964. Versjonen hennar nådde 38. plassen på UK Singles Chart i januar det året. The Kingsmen gav ut ein versjon på debutalbumet deira The Kingsmen In Person i 1964. Paul Revere & the Raiders spelte inn songen for albumet Here They Come! i 1965. Seint i 1965 gav The McCoys ut ein versjon av songen «Fever», som hadde ein liknande rytme som den tidlegare hitten deira, «Hang On Sloopy». The McCoys-versjonen av «Fever» nådde sjuandeplassen på Billboard Hot 100 og 34. plassen på Den tyske singellista. I 1967 gav James Brown ut ein versjon av songen for albumet Cold Sweat. Musikkritikaren Robert Christgau meinte at å ta med «Fever» på dette albumet «lukta litt rart». La Lupe spelte inn songen på albumet Queen of Latin Soul i 1968. Versjonen hennar vart kjend verda over og Elizabeth Bougerol skreiv for NBCNewYork.com at dette var ein av «dei beste versjonane nokon gong» av «Fever» og at det var ein sjølvskriven song på mange boogaloo-festar. I 1972 spelte Rita Coolidge inn «Fever» for albumet The Lady's Not for Sale og vart ein liten hit for ho. Versjonen hennar nådde 76. plassen på Billboard Hot 100. Suzi Quatro spelte sin versjon av «Fever» på Your Mamma Won't Like Me i 1975. Dave Thompson frå AllMusic kalla versjonen hennar «lunken». Boney M.-albumet Take the Heat Off Me frå 1976 inneheld ein versjon av songen. Madleen Kane gav ut ein versjon i 1978 som nådde 19. plassen på Canadian Dance Chart.
Den indiske songaren Usha Uthup gav ut songen på albumet Usha In Nairobi  i 1978. På debutalbumet Songs the Lord Taught Us i 1980, spelte The Cramps inn «Fever». Denne versjonen vart brukt i 2009 i komedien The Hangover. Under turneen deira i 1982 spelte den britiske gruppa The Jam songen i ein medley med sin eigen «Pity Poor Alfie» og Ray Charles sin «Hit the Road Jack». Ein studioversjon av dei to første i medleyen vart seinare gjeven ut i september 1982 som B-sida til singelen «The Bitterest Pill (I Ever Had to Swallow)». Amanda Lear sin versjon av «Fever» kom ut på singel i 1982. Ho song songen på fleire fjernsynsshow, som det tyske Ein Kessel Buntes og det italienske Premiatissima. Singelen selde derimot dårleg og gjekk ikkje inn på salslistene.
«Fever» er òg blitt spelt av Grateful Dead-gitarist Bob Weir. To av konsertalbuma til Wir, begge spelte inn seint i 1980-åra, inkluderte songen - Live (gjeve ut i 1998) og Fall 1989: The Long Island Sound (gjeve ut i 2013). Weir framfførte berre songen ein gong med Grateful Dead, den 13. september 1987 i Capital Centre i Landover i Maryland.
Ein versjon av songen med same musikk, men anna tekst, kalla «Pennant Fever», vart spelt inn av sju av spelarane på Chicago Cubs i 1969.
I 1993 spelte Tom Verlaine inn ein versjon av «Fever» for eit hyllestalbum for Otis Blackwell, Brace Yourself: A Tribute To Otis Blackwell. I 1995 gav den argentiske musikaren Charly García ut albumet Estaba en llamas Cuando me Acosté med ein versjon av «Fever». I 2003 gav Michael Bublé ut ein versjon av songen på debutalbumet sitt. Aaron Latham frå AllMusic rekna versjonen som eit høgdepunkt. I 2004 gav han ut eit konsertopptak av songen på Come Fly with Me. I 2004 spelte Kate Ceberano inn songen for albumet hennar 19 Days in New York.
I 2005 spelte Bette Midler inn ein Peggy Lee-versjonen for albumet hennar Bette Midler Sings the Peggy Lee Songbook. Han vart gjeven ut på singel 21. mars 2006. Midler framførte songen på Late Show with David Letterman. Gruppa Fishtank Ensemble spelte songen for albumet Woman In Sin i mai 2010. I 2012 spelte Barry Gibb «Fever» på ein konsert på Hard Rock Cafe i Miami i lag med sin eigen «Stayin' Alive» i eit tempo som følgde Lee-versjonen. Lulu Roman spelte ein versjon i 2013 for albumet At Last.
Versjonar av songen
• 1956 - Little Willie John
• 1956 - Sandra Meade
• 1957 - Earl Grant
• 1957 - Ray Peterson
• 1958 - Peggy Lee
• 1958 - Maureen Evans
• 1958 - Kay Martin and Her Bodyguards
• 1959 - Sam Butera and The Witnesses
• 1959 - Frankie Avalon
• 1959 - Frances Faye
• 1959 - Norma Bengell
• 1960 - Elvis Presley
• 1961 - Pete Bennett & The Embers
• 1961 - The Knockouts
• 1961 - Frances Faye
• 1961 - Emile Ford and The Checkmates
• 1961 - Eddie Cooley
• 1961 - Buddy Greco
• 1961 - King Curtis (instrumental)
• 1962 - Barbara English & The Fashions
• 1962 - George Chakiris
• 1962 - Ben E. King
• 1962 - Henry Wright e il suo complesso
• 1962 - Dee Clark
• 1962 - Ann-Margret
• 1963 - Dion
• 1963 - Timi Yuro
• 1963 - Terry Dene
• 1963 - Dave and The Saints
• 1963 - Conway Twitty
• 1963 - Chubby Checker med Sy Oliver and His Orchestra
• 1963 - Coley Arnaz (instrumental)
• 1964 - Herbie Mann (instrumental)
• 1964 - Helen Shapiro
• 1964 - Alvin Robinson
• 1964 - Bobby Freeman
• 1964 - Betty Everett & Jerry Butler
• 1964 - The Kingsmen
• 1964 - Hildegard Knef
• 1964 - Anki Lindqvist
• 1965 - Les Croque-Notes
• 1965 - The McCoys
• 1965 - Quincy Jones and His Orchestra
• 1965 - Dean Carter
• 1965 - The Boogie Kings
• 1965 - Paul Revere and The Raiders med Mark Lindsay
• 1966 - Little Milton
• 1966 - Tony Barber
• 1966 - Bobby Bland
• 1966 - The Ventures (instrumental)
• 1966 - The T-Bones (instrumental)
• 1966 - The 3 Sounds (instrumental)
• 1966 - Sonny Stitt (instrumental)
• 1967 - Trini Lopez (instrumental)
• 1967 - O.C. Smith
• 1967 - James Brown & The Famous Flames
• 1967 - The Hassles
• 1967 - Nancy Sit
• 1967 - La Lupe
• 1968 - Buddy Guy
• 1968 - Wanda Jackson
• 1968 - Fever Tree
• 1968 - Junior Wells
• 1968 - Gene Rockwell
• 1969 - The Nocturnes
• 1969 - Patti Drew
• 1970 - Certain Lion's & Tigers
• 1970 - The Falcons
• 1970 - Mongo Santamaría
• 1970 - Carlo
• 1970 - Ronnie Dyson
• 1972 - The Manhattans
• 1972 - Jim Bailey
• 1972 - Junior Byles
• 1972 - Rita Coolidge
• 1973 - T-Bone Walker
• 1973 - Frankie & Johnny
• 1974 - James Cotton
• 1975 - Diana Trask
• 1975 - Suzi Quatro
• 1975 - Takeshi Inomata
• 1976 - Kevin Coyne
Haag-domstolen
Haag-domstolen kan visa til:
Fever av Little Willie John
Versjonar av songen
• 1976 - Peter Hollestelle
• 1977 - Per «Elvis» Granberg
• 1977 - Rohdes Rockers
• 1977 - Otis Blackwell
• 1978 - Grace Kennedy
• 1978 - Little Nell
• 1978 - Chris Connor
• 1978 - Madleen Kane
• 1979 - Malcolm Galaxy
• 1979 - Roy Ayers
• 1979 - Isaac Hayes
• 1979 - Link Wray
• 1980 - The Cramps
• 1980 - Sylvester
• 1981 - Wojciech Gąssowski‎
• 1982 - Amanda Lear
• 1983 - Marine Girls
• 1984 - The Neville Brothers
• 1985 - Ginny Reilly
• 1985 - The Delmonas
• 1986 - Maree Montgomery
Bain Crags
Bain Crags er nokre fjellknausar, mange med stripete bergartar i isklippene langs den sørlege delen av vestsida av Gillock Island i Ameryisen. Klippene vart vitja i januar 1969 av J.H.C. Bain, ein geolog med Australian National Antarctic Research Expeditions som vitja Prince Charles Mountains. Klippene er kalla opp etter han.
Fever av Little Willie John
Versjonar av songen
• 1986 - Annabella
• 1987 - Fuzzbox
• 1988 - The Del Rubio Triplets
• 1989 - Chaka Khan
• 1989 - Joe Cocker
• 1989 - Freddie Starr
• 1989 - George Gakis
• 1989 - Sumo
• 1990 - Sonny Rodgers
• 1990 - The Bobs
• 1991 - Grace Knight
• 1991 - H.U.G. The Blue Notes
• 1992 - Cheryl Bentyne
• 1992 - Madonna
• 1992 - Chuck Brown og Eva Cassidy
• 1992 - Ric Slagle
• 1992 - Rosa Maria
• 1993 - The God Machine
• 1993 - Penny Ford
• 1993 - Mark Harman
• 1993 - Bon Jovi
• 1993 - Anne Murray
• 1994 - Tom Verlaine
Avesta kommun
Avesta kommun er ein kommune i Dalarnas län i Sverige. Kommunen grensar til Hofors kommun og Sandvikens kommun i Gävleborgs län i nord. I sør grensar han til Norbergs kommun og Sala kommun i Västmanlands län. Han har også ein nabokommune i eige len, Hedemora kommun i nordvest. Administrasjonssenteret i kommunen er Avesta.
Fever av Little Willie John
Versjonar av songen
• 1994 - The Convertibles
Avesta kommun
Avesta er ein skogskommune med lange tradisjonar for industri, men i den seinare tida har kommunen vorte ramma hardt av nedleggingar av arbeidsplassar.
Fever av Little Willie John
Versjonar av songen
• 1995 - Steinar Albrigtsen og Jørn Hoel
Avesta kommun
Administrativ historikk
Ved kommunereforma i 1952 skjedde det ingen samanslåingar i området. I staden vart blockkommunen Avesta oppretta allereie i 1967, då Avesta stad vart slått saman med Krylbo köping, samt landskommunane By, Folkärna og Grytnäs. Den nye kommunen var formelt by fram til 1971, då namnet vart Avesta kommun.
Fever av Little Willie John
Versjonar av songen
• 1995 - Don Williams
• 1995 - The Rationals
• 1995 - Kate Dimbleby
Avesta kommun
Kommunevåpenet
Blasonering: ''Eit sølvskjold delt av eit band med ein blå straum. Oppe eit raudt jernmerke og nede eit koparmerke med same farge''.
Fever av Little Willie John
Versjonar av songen
• 1996 - Shirley Horn
• 1996 - Jeanie Bryson
• 1996 - Guts!
Avesta kommun
Kommunevåpenet
Våpenet vart fastsett i 1920 for Avesta stad. Det symboliserer Dalälven og industrien på staden. Ved kommunegrunnlegginga hadde, som ofte i Dalarna, alle einingane eigne våpen. Byvåpenet vart registrert uforandra hjå Patent- och registreringsverket i 1974.
Fever av Little Willie John
Versjonar av songen
• 1996 - Reptile Palace Orchestra
• 1996 - Sofia Laiti
Avesta kommun
Tettstader
Det er fem tettstader i Avesta kommun.
Fever av Little Willie John
Versjonar av songen
• 1996 - Michael Ball
• 1996 - Tito Puente - India med Count Basie Orchestra
• 1996 - The Paralyzers
Avesta kommun
Tettstader
Tettstadene i tabellen er ordna etter innbyggjartal per 31. desember 2005. Administrasjonssenteret er utheva.
Fever av Little Willie John
Versjonar av songen
• 1996 - Kristin Korb med The Ray Brown Trio
• 1996 - Dick Dale
• 1997 - Cilla Black
• 1997 - Hoel & Albrigtsen
• 1997 - Kitty Margolis
• 1997 - Sheila Landis & Rick Matle
• 1997 - Bob Weir, Rob Wasserman
• 1997 - Duke Levine (instrumental)
• 1997 - Boom Big Band dirigert av Robert Verelst (instrumental)
• 1998 - Jumpin' Jimes
• 1998 - Good Rockin' Tonight
• 1998 - Lynda Jamison
• 1999 - Little Mack Simmons
• 1999 - Connie Evingson
• 1999 - Carlos and The Bandidos
• 1999 - Dawn Chubai
• 1999 - Joe Sample med Lalah Hathaway
• 1999 - Counterparts
• 1999 - Steve Blackwood
• 1999 - Zohra
• 2000 - Ed Kuepper
• 2000 - Kate Dimbleby & The Geoff Eales Trio
• 2000 - Lisa Hindmarsh
• 2000 - Arthur Lee Maye
• 2000 - Nana Visitor
• 2000 - Don Stiernberg (instrumental)
• 2001 - Joe Augustine (instrumental)
• 2001 - Joey Welz
• 2001 - Denise King
• 2001 - Pagans
• 2001 - Bob Walsh
• 2001 - Claudia Schmidt med The Jumpboys
• 2002 - Aaron Sutcliffe
• 2002 - Mountain
• 2002 - Eva Cassidy
• 2002 - High Five
• 2002 - Natasha Miller
• 2002 - Chantal Chamberland
• 2002 - Achtung Spitfire Schnell Schnell
• 2002 - Janet Seidel
• 2002 - Julie Lendon Stone
• 2002 - Dave's True Story
• 2002 - Over the Rhine
• 2003 - Michael Bublé
• 2003 - Rigmor Gustafsson med Nils Landgren and The Fleshquartet
• 2003 - Beyoncé
• 2003 - Liane Carroll
• 2003 - Nina Hagen & LeipzigBigBand
Øyvind Sørensen
Øyvind Sørensen var ein norsk teiknar. Han blir rekna av fleire som Noregs første avisteiknar.
Fever av Little Willie John
Versjonar av songen
• 2003 - Brenda Reed
• 2003 - Laura Theodore
• 2003 - Alan Merrill
Øyvind Sørensen
Sørensen var tilsett i Aftenposten 1909–1914 og 1918–1962, og i VG 1914–1918. Han vart særleg kjend for sine treffsikre portrett, mellom anna i Aftenpostens A-magasinet. Han teikna òg i vekebladet Urd, i vittigheitspressa og i andre vekeblad og julehefte. Han illustrerte over 60 bøker, m.a. Henrik Haugstøl sine bøker om det gamle Christiania. Den mest kjende av illustrasjonane hans er dei til Trangviksposten (4.–7. samling), som han vart knytt til i 1914. Dessutan deltok han på ei rekke utstillingar med frittståande arbeid, og er representert i Nasjonalgalleriet.
Fever av Little Willie John
Versjonar av songen
• 2003 - Crazy Crackers
• 2003 - Molly Cheshire
• 2003 - Jerry Grillo
• 2004 - Heather Bishop
• 2004 - Vanessa Vanhove
• 2004 - Ray Charles med Natalie Cole
• 2004 - Kate Ceberano
• 2004 - Gwyneth Herbert
• 2004 - Hubbas
• 2004 - Gregor Hilden
• 2004 - Anne Cochran
• 2004 - Ciara Adams
• 2004 - Celine Dion
• 2004 - The Sessions Quartet (instrumental)
• 2005 - Veronica Klaus
• 2005 - Laura Welland
• 2005 - Bette Midler
• 2005 - G4
• 2005 - Lucy Shropshire med The Brian Derek Trio
• 2005 - Calabria Foti
• 2005 - Lezlie Anders og Buddy Greco med The UNLV Jazz Ensemble
• 2005 - Lisa Addeo
• 2005 - Danni Carlos
• 2006 - Pamela Luss
• 2006 - The TCB Band & The Sweet Inspirations med Maarten Jansen
• 2006 - Helene Lundstrom
• 2006 - Brush Street med Julie Muladey
Skjoldblad
Skjoldblad (Hydrocotyle vulgaris) er ein sumpplante i bergflettefamilien, som blir 5 til 20 cm høg med lange luftstenglar. Han veks i grasmark, hei, myr og vasskantar, hovudsakleg i Vest-Europa, heilt vest til Island og Asorane. I Noreg finst han i kyststrøk frå Østfold til Sogn og Fjordane.
Fever av Little Willie John
Versjonar av songen
• 2006 - Elisabeth Kontomanou
• 2006 - Julian Yeo
• 2007 - Sophie Milman
• 2007 - Donny and Susan Trexler
• 2007 - The Dynamics
• 2007 - The Lana Hawkins Jazz Quartet
• 2007 - Denise Dale and the Hi Hat Club
• 2007 - Thomas Snow (instrumental)
• 2008 - Helmut Lotti
• 2008 - Halie Loren
• 2008 - The Jive Aces
• 2008 - Raymond Ellis
• 2008 - Ricky Norton
• 2008 - Gizzelle
• 2008 - Beth McDonald
• 2009 - The Tierney Sutton Band
• 2009 - Éric Lapointe
• 2009 - J.B.O.
• 2009 - Joe Beck / Laura Theodore
• 2009 - Blue Harlem
• 2009 - The Raymen
• 2009 - Jaimee Paul
• 2009 - Caroline
• 2009 - Blackburn
• 2009 - The Acoustic Guitar Troubadours (instrumental)
• 2009 - Doug Early (instrumental)
• 2010 - Nicki Parrott
• 2010 - Friðrik Ómar
Det filippinske kvinnelandslaget i fotball
Filippinane sitt kvinnelandslag i fotball er det kvinnelege landslaget i fotball for Filippinane. Det representerer landet i internasjonale fotballturneringar, og vert regulert av Philippine Football Federation. Landslaget spelte sin fyrste internasjonale kamp i 1981 og deltok i sin fyrste store meisterskap i 1981.
Fever av Little Willie John
Versjonar av songen
• 2010 - John Farnham
• 2010 - Ingrid Kjosavik
Det filippinske kvinnelandslaget i fotball
Resultat i internasjonale meisterskap
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Filippinane har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
Fever av Little Willie John
Versjonar av songen
• 2010 - Ruby Wilson
• 2010 - Alana Cahoon
• 2010 - Larisa Dolina
• 2011 - Laura Fygi
• 2011 - Dick Annegarn
• 2011 - Red Molly
• 2011 - Bi-Cameral Mind
• 2011 - Nick Baker
• 2011 - Wade Tower
• 2011 - Joanie Samra - Jesse Green
• 2011 - Smoke Sellers
• 2011 - Urban Method
• 2011 - Herb Alpert & Lani Hall
• 2011 - Beegie Adair (instrumental)
• 2012 - Dana Land med Chris Amberger
• 2012 - Christine Hart
• 2012 - Laura Osnes
• 2013 - Lulu Roman
• 2014 - Malia - Boris Blank
• 2014 - Leon Russell
• 2015 - Elvis Presley med The Royal Philharmonic Orchestra og Michael Bublé
• 2016 - Petula Clark
• Nancy Sit
• Richard Marino and his Orchestra
• Bernadette Peters
• Paul Phillips and His Band
• Doc Severinsen
• Norma Benguell
• Brian Eno med the Winkies
• Essence
• Rob De Nijs
• Los Shain's
Andre språk
Det finst to versjonar av songen på fransk. Den første, kalla «39 de fièvre» av Boris Vian. Denne er blitt framført av Gabriel Dalar i 1958, Caterina Valente og Jo Boyer et son orchestre i 1959, Marie France i 1981, Betty & The Bops i 2002, Jenny Rock, Babette Bruneau og Georges Jouvin. Den andre franske versjonen heiter «Docteur», omsett og framført av Claude Nougaro i 1965. Denne versjonen er òg blitt framført av Térez Montcalm i 2015.
Det finst to tyske omsetjingar av songen, berre kalla «Fieber». Den første vart omsett av Peter Moesser og er blitt framført av Cindy Ellis i 1959 og Daliah Lavi i 1971. Den andre versjonen vart omsett av Fred Weyrich og framført av Joy Fleming i 1975.
Det finst tre nederlandske omsetjingar av songen, to av dei med tittelen «Liever». Den eine vart omsett av Hugo Matthysen og framført av Bart Peeters i 1989. Den andre vart omsett og framført av Amaryllis Temmerman i 2007. Den tredje versjonen heiter «Zever» og vart omsett av Robert Van 'T Groenewolt og Ive Gorris og framført av Schuppezot i 2007.
Bruno Lauzi skreiv og framført ein italiensk tekst til songen, kalla «Garibaldi» i 1965. Ein finsk versjon, kalla «Kuume» vart skriven og framført av Pave Maijanen i 1984. Ein svensk versjon kalla «Feber» vart skriven av Åke Gerhard og framført av Anne-Lie Rydé i 1994.
I andre media
Den 3. juni 1976 song Rita Moreno «Fever» i ein episode av The Muppet Show, med Animal på trommmer, der han spelar meir aggressivt enn naudsynt. Moreno tek til slutt to cymbalar og slår Animal i hovudet for å få han til å stoppe. Songen er blitt framført i mange andre filmar og TV-seriar.
Kattefot
Kattefot, Antennaria dioica, er ei urt i korgplantefamilien, som blir 5 til 20 cm høg. Han veks i Eurasia, i sørlege delar av Europa berre i fjellområde.
Camarillo Brillo
«Camarillo Brillo» er ein song av Frank Zappa and The Mothers frå albumet Over-Nite Sensation i 1972. Songteksten består av mange kvardagsuttrykk og oppdikta ord. Tittelen er i seg sjølv eit der Zappa uttaler Camarillo, namnet på ein by i California, feil for at det skal rime med Brillo, eit varenamn assosiert med serviettar. «Brio» er òg eit musikkuttrykk som tyder «kraft». Camarillo er òg namnet på eit mentalsjukehus i Sør-California, som vanlegvis vert uttalt slik Zappa syng det. Det er truleg at ein «Camarillo Brillo» er ein hårstil som liknar den ein mental pasient fekk for å kunne få elektrosjokkterapi. På italiensk tyder «Camarillo» «medlem av ein Camarilla (ein slags lobby), og Brillo tyder «full».
Face It
Face It er det 21. studioalbumet til det nederlandske hardrockbandet Golden Earring, utgjeve i 1994. Albumet kom ikkje ut i USA.
Camarillo Brillo
«Camarillo Brillo» vert spelt i E-dur, sjølv om tonearten endrar seg til D-dur på refrenget. Det vert nytta blåseinstrument og mange perkusjonsteknikkar på songen. Han endar i eit kort coda spelt på piano. Det finst to versjonar av songen. Den første er langsamare og den andre er mykje kortare og raskare, som vart spelt seinare i karrieren til Zappa. Den kortare versjonen kan høyrast på You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6. Årsaka til at songen vart spelt raskare var fordi Zappa byrja å keie seg med songen.
I 1975 vart «Muffin Man» innført i konsertrepertoaret til Zappa og «Camarillo Brillo» vart spelt som ein medley med denne. Dette kan ein høyre på fleire utgjevingar, som FZ:OZ, Halloween, You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 6 og i konsertfilmen Baby Snakes. Songen refererer til kvadrofoniske høgtalarar.
Face It
Face It var eit resultat av ein akustisk turné som Golen Earring heldt på med då albumet vart spelt inn. Det vart spelt inn live i heimestudioet til gitaristen George Kooyman.
Innhald
Alle songane er skrivne av Hay og Kooymans, utanom der andre er nemnde.
Blustery Cliffs
Blustery Cliffs er ei rekkje klipper som strekkjer seg over 39 km langs den nordlege delen av Fisher Massif i Mac. Robertson Land. Eit punkt på klippene ligg 1135 moh og her låg det ein landmålingsstasjon oppretta av J. Manning, ein landmålar med Australian National Antarctic Research Expeditions og gruppa som vitja Prince Charles Mountains i januar 1969. Dei fekk dette namnet på grunn av turbulensen som oppvindane her skapte.
Jan Oort
Jan Hendrik Oort var ein nederlandsk astronom som gjorde viktige bidrag i å forstå Mjølkevegen og ein pioner innan feltet radioastronomi. Han er blitt omtalt som ein av dei største astronomane på 1900-talet I 1955 var Oort nemnt i magasinet Life si liste over dei 100 mest kjende personane som var i live då.