cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Solsikke
Symbolikk
Solsikke er brukt som symbol i fleire samanhenger. Solsikka var eit mykje brukt heilag symbol blant amerikanske urfolk som symbol for ein solgud. Aztekarar og otomifolk i noverande Mexico og inkaer frå Sør-Amerika brukte alle dette symbolet.
Solsikke er delstatsblome for Kansas i USA, som blir kalla «The Sunflower State», og har blomen på delstatsflagget sitt. Det høgaste punktet i delstaten heiter Mount Sunflower.
Solsikke er òg ein byblome for Kitakyūshū i Fukuoka i Japan. Namnet på det lokale fotballaget, Giravanz Kitakyushu, er avleidd frå det italienske namnet på solsikke.
Frå 1860-åra blei solsikka eit mykje brukt symbol på kvinnesak og stemmerettskampen. I denne samanhengen stamma symbolet opphavleg frå delstatssymbolet til Kansas og kampanjen for stemmerett for kvinner der starta av Elizabeth Cady Stanton og Susan B. Anthony i 1867. Her symboliserte solsikka også opplysing. Blomen blei teken i bruk som symbol av kvinnerørsler i fleire land, mellom anna av Norsk Kvinnesaksforening, som framleis har ei stilisert solsikke i logoen sin.
Solsikka blei også brukt som symbol av Spiritualistkyrkja, som legg vekt på at planten snur seg mot sola på same måte som spiritualismen skal venda seg mot lyset eller sanninga. Moderne spiritualistar kan ha kunstverk eller smykke som avbilder solsikker.
Solsikke er mykje brukt som symbol på grøn ideologi og «grøne» politiske parti. I mars 1983 bar til dømes dei 27 nyvalde parlamentsmedlemmane for Die Grünen i Vest-Tyskland solsikker inn i parlamentet.
Kunst
Vincent van Gogh måla to seriar av solsikkestilleben, den fyrste i Paris i 1887, med solsikker liggjande på ein flate, og den andre i Arles i 1888, med solsikker i ein vase.
Ai Weiwei laga ein installasjon av hundre millionar handmala solsikkefrø av porselen, Kui Hua Zi (Sunflower Seeds), som fyrst blei stilt ut ved Tate Modern i London frå 12. oktober 2010 til 2. mai 2011.
Film
Den italienske filmen I girasoli ('Solsikkene') frå 1970 var den fyrste vestlege filmen som blei filma i Sovjetunionen. Han var regissert av Vittorio De Sica, og filma i nærleiken av Moskva og Poltava. Filmen handlar om eit italiensk par spelt av Sophia Loren og Marcello Mastroianni der ektemannen blir tvinga til å kjempa ved Austfronten under andre verdskrigen. Etter krigen dreg kona til Sovjetunionen for å finna han. Ho vitjar solsikkeåkrane der det skal vera ein blome for kvar falne italienske soldat.
Utviklinga av lastebilen
Soga om utviklinga av lastebilen strekkjer seg heilt tilbake til 1770. Den fyrste lastebilen var ei dampdrive vogn laga for å transportera tungt artilleri. Ho var konstruert av Joseph Cugnot og vart kalla «la fardier de Cugnot». Etter som det var eld under kjelen vart òg køyretøyet kalla «chariot à feu» (eldvogn). «Fardier» tyder ei vogn laga for å transportera svært tunge lass («fardeau»). Nyttelasta skal ha vore på 4 tonn, så dette var utan tvil ein lastebil. Vogna stod ferdig og vart prøvekøyrd i 1770. Farten var på 4 km/t.
1800-åra
I 1896, eit og eit kvart hundreår etter Cugnot, bygde Gottlieb Daimler ein lastebil med ei nyttelast på 1,2 tonn og ein 2-sylindra firetaktsmotor, med ei effekt på 4 hk. Dette vert rekna som den fyrste lastebilen med motor med innvendig forbrenning. Lastebilen til Daimler kom opp i ein fart på 16 km/t. Ein annan tysk pioner var Carl Benz, som tok til å laga lastebilar i 1900, og Heinrich Büssing, som i 1903 bygde ein lastebilfabrikk i Braunschweig. Svenske produsentar var òg tidleg ute. Både Scania i Malmö og Vabis i Södertälje produsera dei fyrste lastebilaane sine i 1902 og Tidaholm fylgde etter i 1903.
Dei fyrste lastebilane hadde trehjul med ståldekk, av same type som på hestevogner. Seinare fekk dei heilgummidekk. Luftfylte gummidekk kom seinare på lastebilar enn på personbilar, på grunn av at dei fyrste luftfylte gummidekka ikkje tolte vekta av lastebilane.
1900-åra
Både i Europa og I USA vart det eksperimentert med elektrisk drive lastebilar. På denne tida var det jarnvegen som stod for transport over lange avstandar, men sjølv om lastebilane berre vart nytta til lokaltransport var den korte aksjonsradiusen eit problem og dei elektriske bilane vart etter kvart utkonkurrerte av bensindrivne lastebilar. Colombia var ein av dei best kjende produsentane av elektriske lastebilar. I 1919/1920 produserte Stavern bilfabrikk i Vestfold nokre få elektriske lastebilar, med ei nyttelast på 2 tonn, men alt 1920 gjekk dei over til å nytta bensinmotor.
Marit Lajord
Marit Heier Lajord er ein norsk forfattar og skribent frå Vang i Valdres.
Utviklinga av lastebilen
1920-talet
I 1926 fusjonerte Benz og Daimler til Daimler-Benz, som i dag er verdas største lastebilprodusent. I 1928 fekk Scania-Vabis og Tidaholm konkurranse av Volvo som tok til å produsera ein mellomstor lastebil med nyttelast på 1,5 tonn. Mot slutten av 1920-talet vart lastebilane større og kraftigare og nokre av dei største vart utstyrte med boggi.
Marit Lajord
Ho skriv for nettstaden framtida.no, studerer jus ved Universitetet i Oslo, og har gått forfattarstudiet ved Høgskulen i Telemark (Bø). Lajord debuterte som forfattar med barneboka Olava og bestefar i 2013.
Utviklinga av lastebilen
1940-åra
Under andre verdskrig vart det mangel på drivstoff og som ei naudløysing tok ein til å nytta vedgass. Det vart då montert vedgassaggregat på bilane, noko som tok stor plass og kravde mykje vedlikehald. Det var òg eit problem at motoreffekten var lågare enn for bensindrift. Volvo hadde utvikla eit vedgassggregat rett før krigen og var i stand til å starta produksjon svært tidleg. På den andre sida førte krigen til ei utvikling av lastebilen. Det vart produsert mange firehjuls- og sekshjulsdrivne lastebilar, til miltær bruk.
Dei fleste lastebilane som vart produserte rett etter krigen skilde seg ikkje så mykje frå førkrigsmodellane. Det var framleis rasjonalisering i mange land og det var fyrst mot slutten av 1940-talet at det tok til å koma nye modellar. Dei fleste europeiske produsentane gjekk over til dieselmotor. Trykkluftbremser tok over for mekanisk overføring mellom bremsepedal og bremser. I Frankrike vart det i 1953 innført forbod mot mekanisk overføring.
1950-åra
Ut på 1950-talet kom det andre nyheiter som servostyring og synkroniserte girkassar tok til å verta vanlege. Volvo var ein pioner på dette området og innførte ein synkronisert girkasse i 1949. Med innføringa av trykkluftbremser vart det mogleg å bremsa både trekkvogn og tilhengaren og langtransport med vogntog vart mogleg. På store lastebilar auka motoreffekten opp mot 100 kW (150 hk). Dei fyrste lastebilane med turbo vart sett i produksjon. Volvo var atter ein pioner og innførte i 1954 Volvo L395 Titan med turbo. Turboen auka effekten frå 110 kW (150 hk) til 135 kW (185 hk). For å få meir plass til last of betre vektfordeling mellom fram- og bakaksel vart det meir vanleg med bulldogbilar. I byrjinga var ikkje hyttene tippbare og det var vanskeleg å koma til motoren for vedlikehald, men etter kvart vart dei ustyrte med tipp. Dei fleste produsentane gjekk over til direkteinnsprøyta dieselmotor, som både var meir driftsikre og hadde betre verknadsgrad.
I Frankrike gjekk Latil, Somula og lastebilavdelinga til Renault saman til eit nytt føretak kalla Saviem. Saman med Berliet og Unic dominerte dei den franske lastebilmarknaden på 1950- og 1960-talet. Romatraktaten, som vart underteikna i 1957, opna grensene for fri handel og førte til ein felles marknad innan det Europeiske fellesskap. Dette førte til at dei nasjonale produsentane fekk internasjonal konkurranse. Lastebilar produserte av Mercedes-Benz, MAN, DAF, Volvo, Scania-Vabis etc. vart å sjå over heile Vesteuropa, men i størt mon der dei hadde bygd ut serviceapparatet.
1960-åra
På 1960-talet vart det meir vanleg med turbomotorar på dei største lastebilane, men dei fyrste turboladarane var ikkje like fleksible som i dag. Turtalet var mykje mindre; turboen på Volvo Tital til dømes hadde eit turtal på rundt 35.000 rpm, mot over 100.000 i dag. Turbomotorane på 1960-talet gav størst effekt over eit snevert turtalsområde ved høge turtal og det var ei ikkje ubetydeleg forseinking før turboen kom opp i høgt nok turtal til å fungera. Det var difor naudsynt å gira ofte og produsentane tok til å auka talet på gir. Fire gir med høg/låg-serie vart vanleg og seinare kunne ein i tillegg få eit splitgir. Frå 8 til 16 gir var difor vanleg på store lastebilar. Svenske produsentar var mellom dei leiande og i 1965 marknadsførte Volvo bulldogbilen F88 og snutebilen N88, som begge hadde same rekke-seksar, på 190 kW (260 hk). I 1969 kom Scania 140, som hadde ein turboladda V-8ar på 255 kW (350 hk). Dette var den høgste effekten i ein europeisk serieprodusert lastebil.
A Thing Called Love
«A Thing Called Love» er ein song skriven og opphavleg spelt inn av Jerry Reed i 1968. Songen er blitt spelt inn av mange andre artistar, som Jimmy Dean, Elvis Presley og Dave Dudley. I 1971 vart songen spelt inn av Johnny Cash og han gjekk til topps på countrylista i Canada. Songen vart den største hitten til Cash i Europa, og nådde listene i Irland, Storbritannia og Nederland.
Utviklinga av lastebilen
1970-åra
På 1970-talet helt auken i motoreffekten fram. Dei fleste europeiske produsentane gjorde som Volvo og utvikla rekke-seksarar. Oljekrisa i 1973 førte til auka drivstoffprisar, noko som førte til at produsentane byrja å legga meir vekt på å utvikla motorar med større verkingsgrad. Mot slutten av 1970-talet tok produsentane til å merka krava om reduserte utslepp. Erfaringane med turbolading hadde synt at i tillegg til å auka effekten førte den reinare forbrenninga til reduserte utslepp, så mot slutten av tiåret var turbolading meir regelen enn unnataket. På grunn av dei lågare drivstoffprisane i Nord-Amerika hadde ikkje produsentane der følt kravet om redusert drivstoffforbruk like mykje. Denne situasjonen førte til at europeiske produsentar vart leiande og nokre av dei, som Volvo og Mercedes-Benz, fekk innpass på den nordamerikanske marknaden. Om lag midt på 1970-talet innførte DAF den fyrste lastebilen med ladeluftkjølar. Førarhyttene fekk betre lydisolering, meir plass og betre komfort.
1980-åra
På 1980-talet auka krava frå myndigheitene om mindre skadelege utslepp og produsentane svara med å utvikla betre innsprøytingspumper, med auka trykk og elektronisk styring av innsprøytinga. Så godt som alle nye lastebilmotorar fekk turbolading og motoreffekta auka til opp mot 350 kW (480 hk) på dei største bilane. Fleire lastebilar fekk blokkeringsfrie bremser. Trenden med betre førarkomfort helt fram. Den nye teknologien var kostbar å utvikla og mange av dei mindre produsentane vart absorberte av dei store. Fleire produsentar tok til å samarbeida om ulike komponentar for å halda kostnadane nede.
1990-åra
På 1990-talet helt utviklinga med å nytta same komponentar på fleire typar lastebilar fram og samarbeidet mellom produsentane auka. Kravet frå myndigheitene om reinare eksos førte til at motorane fekk reinare forbrenning og større verkningsgrad. Nokre produsentar utvikla automatisk girskifte for reint mekaniske girkassar, som var mykje mindre effekttap enn automatkassar med dreiemomentomformarar. Det var i fyrste omgang på bilar som vart nytta i bykjernar og som heile tida måtte stogga og ta laust, som til dømes søppelbilar, som fekk nytte av denne typen girkasse.
Etter år 2000
Etter tusenårsskiftet helt utviklinga av stadig meir avansert teknologi fram. Motoreffekten auka til over 500 kW (700 hk) og eit dreiemoment på 3500 Nm, noko som kravde kraftigare transmisjonar.
Fylkesveg 119 (fleirtyding)
Fylkesveg 119 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesveg 118 (fleirtyding)
Fylkesveg 118 finst i fleire fylke i Noreg:
Ahlmannryggen
Ahlmannryggen er ein brei, hovudsakleg isdekt fjellkam, som er kring 110 km lang og ligg over spreidde, lågare fjelltoppar. Han ligg mellom Schyttbreen og Jutulstraumen og strekkjer seg frå Borgmassivet og nordover til Fimbulisen i Dronning Maud Land. Området vart først fotografert frå lufta av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen (1938–39) og fjelltoppar i nærleiken vart grovt plotta. Straumsnutane og Witte Peaks ligg i nordaustlege delar av Ahlmannryggen. Han vart først kartlagd i detalj frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–1952) og flyfoto tekne av den norske ekspedisjonen (1958–59). Ryggen vart kalla opp etter Hans Wilhelmsson Ahlmann, styreleiar for den svenske komiteen i Maudheimekspedisjonen.
Masihat Mahd al Hayl
Masihat Mahd al Hayl er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Just for You av Neil Diamond
Just for You er det andre albumet til Neil Diamond. Som debutplata har albumet aldri blitt gjeve ut på CD, men alle utanom to songar finst på samleplata Classics: The Early Years. Dette var det første Diamond-albumet som berre bestod av songar han hadde skrive sjølv, og det siste albumet hans for Bang Records.
På eit eller anna tidspunkt vart alle songane på albumet gjevne ut som A- eller B-sider av ein singel og mange av dei vart store hittar: «You Got to Me» (18. plass), «Girl, You'll Be a Woman Soon» (10. plass), «Thank the Lord for the Night Time» (13. plass), «Red Red Wine» (62. plass) og «Shilo». Den eitt år gamle hitten, «Cherry Cherry» (frå debutalbumet til Diamond) finst av ein eller annan grunn òg på albumet, medan den hitten han hadde då albumet kom ut, «Kentucky Woman» (22. plass) ikkje finst der. «Solitary Man» er òg på både dette og debutalbumet. Denne versjonen vart gjeve ut at på singel i 1970 og nådde då 21. plassen på singellista i USA.
Pretty Paper
«Pretty Paper» er ein song skriven av countryartisten Willie Nelson. Etter han fekk platekontrakt med Monument Records, spelte Nelson songen for produsenten Fred Foster. Foster gav songen til Roy Orbison, som gjorde han til ein hit. Nelson spelte inn sin versjon av songen i november 1964.
Innhald
Songen vart skriven av Willie Nelson i 1963 og fortel soga om ein gateseljar, som i juletida sel blyantar og papir på gata. Nelson vart inspirert til å skrive songen etter å ha sett ein mann med amputerte som kraup rundt og selde papir og blyantar føre ein butikk i Fort Worth i Texas.
Giæverryggen
Giæverryggen er ein brei, snødekt fjellrygg som er kring 130 km lang frå nord til sør, på vestsida av Schyttbreen i Dronning Maud Land i Antarktis. Han vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto under Maudheimekspedisjonen (1949–52) og kalla opp etter John Schjelderup Giæver, leiaren for ekspedisjonen.
Pretty Paper
Bakgrunn og innspeling
Tidleg i 1964 fekk Nelson kontrakt hos Fred Foster på Monument Records. I oktober 1964 song Nelson «Pretty Paper» for Foster, som likte songen så godt at han ønskte å gje han vidare til Roy Orbison i London. Bill Justis arbeidde med arrangementet og ein demo vart sendt til Orbison i England. Ved Pye Studios fekk Justis og Foster hyrt inn eit orkester. Kvar musikar fekk nydesigna mikrofonar av lydteknikarane til Decca Records. Mikrofonane vart festa rundt halsen for å forsterke strykarane. Orbison kom til studio med feber. Han spelte inn songen på eit forsøk, i lag med B-sida «Almost».
Etter å ha flytta til RCA Records i november 1964, spelte Nelson inn sin eigen versjon, produsert av Chet Atkins. Musikarane på denne innspelinga var Hargus «Pig» Robbins (piano), Pete Drake (pedalsteel), Henry Strzelecki (bass), Kenneth Buttrey (trommer), Jerry Reed (gitar) og Velma Smith (gitar). Nelson spelte inn B-sida «What a Merry Christmas This Could Be». Nelson spelte inn songen igjen i 1979 for albumet Pretty Paper. Mange andre artistar har spelt inn songen gjennom åra.
Utgjeving
Orbison-versjonen kom ut i november 1963 og nådde tiandeplassen på Billboard's Adult Contemporary Chart, 15. plassen på Billboard Hot 100 og 27. plassen på julesingellista.
Motherless Child Blues
«Motherless Child Blues» er namnet på to heilt forskjellige tradisjonelle bluessognar. Både melodien og teksten er forskjellige. Den første vart gjort populær av Robert «Barbecue Bob» Hicks—den andre av Elvie Thomas.
«Motherless Child Blues» (Hicks)
«Motherless Child Blues» vart spelt inn av Hicks i 1927 og fortel om songaren si mangel på respekt, og mangel på begeistring, for kvinner generelt. Songen byrjar med teksten som gjev namn til songen:
Denne songen vart seinare spelt inn av Eric Clapton på albumet From the Cradle og kalla «Motherless Child».
Songen er òg spelt av jazzlegenda Jimmy Scott og i ein drum n' bass-omarbeiding av den skotske musikaren Colin Waterson.
«Motherless Child Blues» (Thomas)
Elvie Thomas spelte først inn hennar «Motherless Child Blues» med Geeshie Wiley i 1930. Denne songen fortel om ei dotter som ikkje følgjer råda til den døde mora si:
Flüelen
Flüelen er ein kommune i kantonen of Uri i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 435 meter over havet.
Kommunen ligg på austsida av den indre delen av Urnersjøen, ein fjordarm av Vierwaldstättersjøen.
Beaupré Cove
Beaupré Cove er ei vik som ligg mellom Jones Point og O'Neal Point, nordvest for Piccard Cove i Wilhelmina Bay, langs vestkysten av Graham Land. Ho vart først kartlagd av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, 1897–99, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960 etter Charles-François Beautemps-Beaupré, den franske hydrografen som i 1825 lærte offiserane på «Astrolabe» og «Zélée» korleis dei skulle gjere målingar frå landskapsteikningar.
How Long, How Long Blues
«How Long, How Long Blues» er ein tradisjonell 8-taktsblues gjort kjend av Leroy Carr på innspelinga hans frå 1928 for Vokalion Records i lag med gitarist Scrapper Blackwell. Songen vert ofte berre kalla «How Long Blues» og er ein bluesstandard som er spelt av mange artistar, ikkje berre som blues, òg som country, pop og jazz.
Songen
Songen er spelt inn med mange tekstmessige variasjonar, men dei fleste variantane byrjar med linja: «How long, how long, has that evening train been gone?»
Ettermæle
Dette er den første suksessrike innspelinga som syner den nordlege urbane bluesstilen som kom av svarte amerikanarar som flytta nordover. Carr i lag med gitaristen Blackwell kombinerte lett bluespiano med ein melodisk jazzgitar som tiltrekte eit sofistikert svart publikum til klubbane. Vokalstilen hans flytta blues mot ein meir sofistikert urban stil og påverka songarar som T-Bone Walker, Charles Brown, Amos Milburn, Jimmy Witherspoon, Ray Charles og fleire. Jazzgitaren til Blackwell var med å bane veg for elektrisk gitaristar som Eddie Durham og Charlie Christian.
Ein versjon av songen finst på Lonnie Donegan-albumet Lonnie Donegan Showcase frå 1956.
1. oktober 1962 spelte Lou Rawls inn songen for albumet Black and Blue.
Grateful Dead spela songen mange gonger i 1970 under det akustiske settet sitt.
Songen vart spelt inn av Eric Clapton for albumet From the Cradle i 1994.
Maskar
Maskar er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
High Plains
High Plains er eit område i vestre delen av Great Plains sentralt i USA. Det er eit sletteområde med ei høgd på mellom 350 moh. i aust til over 2 400 meter i vest. Området dekkjer søraustlege Wyoming, austlege Colorado og New Mexico, sørvestlege Sør-Dakota, vestlege Kansas, Oklahoma  og Nebraska, sentrale og austlege Montana og nordvestlege Texas. Området har ein av dei lågaste folketettleikane i USA, men har stor jordbruksproduksjon.
High Plains har eit tørt innlandsklima med mykje solskin og moderat nedbørsmengd. Det har lite luftfukt og mykje vind. Sidan 1880-åra har High Plains vore brukt til jordbruk, og står for ein god del av jordbruksproduksjonen i USA. Jordbruket er avhengig av irrigasjon.
I dag er litt over 40 % av jorda brukt til jordbruk, og ein dyrkar typisk bomull, kveite, mais, durra, lusern, peanøtter og soyabønner. Ein driv også med storfe- og griseavl. I 1997 utgjorde avlingane frå High Plains 19 % av kveite- og bomullsproduksjonen i USA, 15 % av mais- og 3 % av durraproduksjonen. Området stod også for 18 % av storfeproduksjonen.
Namn
Fram til 1916 var «High Plains» det vanlegaste namnet for det større området ein no kjenner som «Great Plains». I dag er High Plains rekna som ein mindre del av Great Plains.
Pewe Peak
Pewe Peak er eit fjell, 860 moh, like sør for Joycebreen i Antarktis. Det består av granitt med ein lagergang av doleritt på toppen og er omgjeve av isbrear utanom på sørsida. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Troy L. Pewe, som var glasiolog under U.S. Navy Operasjon Deep Freeze, 1957–58, og som personleg utforska denne toppen og nærliggande fjell i Victoria Land.
Fylkesveg 6868
Fylkesveg 6868 går mellom Markabygd og Mølnå i Levanger kommune. Vegen er 4,6 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 120 i Nord-Trøndelag.
Fylkesveg 120 (fleirtyding)
Fylkesveg 120 finst i fleire fylke i Noreg:
Koordinat
Ein koordinat er ein eller fleire talstorleikar som vert nytta til å identifisere eit bestemt element i eit koordinatsystem. For å syne til plasseringa til eit punkt i planet eller i rommet er det vanlegaste å nytte rettvinkla koordinatar eller polarkoordinatar.
Kjelder
Koordenatu
Sákis Rouvás
Anastásios Rouvás, kjend som Sákis Rouvás er ein gresk songar, skodespelar, programleiar, komponist og tidlegare stavhoppar.
Rouvás er fyrst og fremst kjend i Hellas og på Kypros, men har òg hatt den internasjonal suksessen til ei vis, mest i Europa og Nord-Afrika. Han har laga ein av Hellas mestseljande plater med omtrent 2 millionar selde plater. Han er mest kjend for deltakinga si i Eurovision Song Contest 2004, der han representerte Hellas med songen «Shake It» og fekk tredje plassen i finalen. Rouvás representerte òg Hellas i Eurovision Song Contest 2009, 12.–16. mai i Moskva med songen «This Is Our Night». I tillegg var han programleiar då Eurovision Song Contest 2006 vart arrangert i Aten.
Det belgiske herrelandslaget i handball
Belgia sitt herrelandslag i handball er det mannlege landslaget i handball for Belgia. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Det belgiske handballforbundet. Landslaget kvalifiserte seg til sin fyrste internasjonale meisterskap i 2023.
Resultat i internasjonale turneringar
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Belgia har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
Valley Girl
«Valley Girl» er ein song av Frank Zappa og den då 14 år gamle dottera hans, Moon Unit Zappa. Han vart gjeven ut i 1982 på albumet Ship Arriving Too Late to Save a Drowning Witch. Moon gav Frank mykje av innhaldet og snakka ein dialog som ei typisk «Valley girl» med «Valspeak»-uttrykk ho hadde høyrt på «festar og på the Galleria». Zappa meinte å håne denne talemåten, men i staden populariserte singelen den stereotype Valley Girl over heile landet. Bruken av slanguttrykk frå «Valspeak» auka kraftig, både med og utan ironi (ikkje minst på grunn av filmen Valley Girl). Songen var òg med på samlealbumet Strictly Commercial.
Songen var den einaste singelen til Zappa som nådde Topp 40 i USA med ein 32. plass på Billboard Hot 100. Han hadde likevel mykje større hittar i andre delar av verda. Han er ein av dei mest uvanlege Zappa-sognane med tanke på kor relativt «normal» songen er, spelt i 4/4-takt, med unntak av ein 7/8-rytme mot slutten.
Singelen hadde forskjllige B-sider. To av dei var frå same albumet som «Valley Girl:» «No Not Now» og «Teen-Age Prostitute». Ei anna B-side var «You Are What You Is». Ein av versjonane av singelen var på begge sider, med ein kortare versjon på B-sida.
Jura-Nord Vaudois
Jura-Nord Vaudois er eitt av ti distrikt i kantonen Vaud i det sørvestlege Sveits. Distriktet har eit areal på 702,6 km², og hadde 79 834 innbyggarar i 2009. Byen Yverdon-les-Bains er hovudstad i distriktet. Jura-Nord Vaudois grensar i vest mot Frankrike og i nord mot kantonen Neuchâtel. I nordaust, på austsida av Neuchâtelsjøen, har distriktet ei kort grense mot kantonen Fribourg.
Mount Phelan
Mount Phelan er eit stort sett isfritt fjell (2 000 moh) som ligg 5 nautiske mil (9 km) søraust for Killer Nunatak i den sørlege delen av Emlen Peaks i Usarp Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Michael J. Phelan, ein geomagnetikar/seismolog ved Amundsen-Scott-stasjonen, 1962; eit medlem av Byrd Traverse, 1963-64.
Jura-Nord Vaudois
Distriktet Jura-Nord Vaudois omfattar 76 kommunar. Kommunane Yverdon-les-Bains og Orbe er dei einaste med meir enn 5 000 innbyggarar. Dei andre kommunane er Agiez, Arnex-sur-Orbe, Ballaigues, Baulmes, Bavois, Belmont-sur-Yverdon, Bioley-Magnoux, Bofflens, Bonvillars, Bretonnières, Bullet, Chamblon, Champagne, Champvent, Chanéaz, Chavannes-le-Chêne, Chavornay, Chêne-Pâquier, Cheseaux-Noréaz, Concise, Corcelles-près-Concise, Corcelles-sur-Chavornay, Cronay, Cuarny, Croy, Démoret, Donneloye, Ependes, Essert-Pittet, Fiez, Fontaines-sur-Grandson, Juriens, L'Abbaye, L'Abergement, La Praz, Le Chenit, Le Lieu, Les Clées, Lignerolle, Mathod, Mauborget, Molondin, Montagny-près-Yverdon, Montcherand, Mutrux, Novalles, Onnens, Orges, Orzens, Pomy, Premier, Provence, Rances, Rovray, Sainte-Croix, Sergey, Suchy, Suscévaz, Treycovagnes, Ursins, Valeyres-sous-Montagny, Valeyres-sous-Rances, Valeyres-sous-Ursins, Vallorbe, Vaulion, Villars-Epeney, Vugelles-La Mothe, Vuiteboeuf og Yvonand.
Shaft av Isaac Hayes
Shaft er eit dobbeltalbum av Isaac Hayes, spelt inn for Stax Records-etiketten Enterprise som filmmusikkalbum for Metro-Goldwyn-Mayer sin blaxploitation-film Shaft i 1971. Albumet består hovudsakleg av instrumentalar Hayes skreiv for filmen. Det vart spelt inn tre songar med vokal: «Soulsville», «Do Your Thing» og «Theme from Shaft». Albumet vart ein stor suksess og er kanskje det mest kjende verket til Hayes.
I 2014 vart albumet lagt til National Recording Registry i USA av Library of Congress fordi det vart rekna som «kulturelt, historisk eller estetisk viktig.»
Distrikt i Syria
Dei 14 guvernementa, eller muhafazat (eintal muhafazah) i Syria er delte inn i 65 distrikt, eller manatiq (eintal mintaqah), inkludert byen Damaskus. Distrikta er vidare delte inn i 281 underdistrikt, eller nawahi (eintal nahiya). Distrikta har same namn som distriktshovudstadane.
Distrikta og underdistrikta er styrte av tenestemenn som er utpeikt av guvernøren og godkjend av innanriksministeren. Tenestemennene arbeider med eit vald distriktsråd for å ta seg av lokale saker og tene som mellommenn mellom dei sentrale styresmaktene og tradisjonelle lokale leiarar, som landsbyhøvdingar, klanleiarar og eldsteråd.
Shaft av Isaac Hayes
Konsept
Hayes vart først involvert med Shaft i håp om at regissøren Gordon Parks skulle gje han hovudrolla i filmen, men var ikkje klar over at Richard Roundtree alt hadde fått rolla som John Shaft. Hayes var med i filmen i ei cameo-rolle, men meir viktig var det at han skreiv musikken til filmen. Medan filmen framleis var i produksjon sendte Parks råmateriale av filmen til Hayes, og Hayes skreiv tre stykke for scenane: «Theme from Shaft» for opninga, «Soulsville» for ein scene der Shaft går gjennom Harlem, og «Ellie's Love Theme» for ein kjærleiksscene.
Distrikt i Syria
Byen Damaskus er både guvernement, distrikt og underdistrikt.
Shaft av Isaac Hayes
Konsept
MGM var nøgd med resultatet og ønskte at Hayes skulle skrive resten av musikken til filmen, og musikaren brutke to månader mellom turneringa si på å skrive musikken i studioet til MGM. Då musikken var komponert og arrangert, fekk Hayes Stax-bandet The Bar-Kays til å spele inn rytmespora på berre éin dag. Orkesterspora vart spelt inn dagen etter, og vokalen dagen etter det igjen. Songane vart seinare spelt inn på ny for albumet i Stax Studios og lett omarrangert frå filmversjonane. Studioet til MGM var basert på berre tre spor og Hayes ønskte ein rikare lyd for albumet.
Sandra Kim
Sandra Caldarone, kjent som Sandra Kim er ein belgisk songar med italiensk bakgrunn som vann Eurovision Song Contest 1986 i Bergen då ho berre var 13 år gamal.
Shaft av Isaac Hayes
Mottaking
Då albumet kom ut sommmaren 1971 vart Shaft det første doble albumet med originalt studiomateriale som vart gjeve ut av ein R&B-artist. Albumet gjekk til topps på Billboard 200-lista og låg seksti veker inne på lista. Det låg på toppen av R&B-lista til Billboard i heile 14 veker. Både «Theme from Shaft» og «Do Your Thing» vart singlar som nådde topp 40 på Billboard Hot 100, og førstnemnde gjekk heilt til topps.
Distrikt i Syria
Merk at delar som brukte å høyre til Quneitra guvernement har vore under israelsk kontroll sidan 1967 (sjå Golanhøgdene).
Distrikt
Syria er delt inn i totalt 65 distrikt:
Shaft av Isaac Hayes
Mottaking
I 1972 vann «Theme from Shaft» Grammyprisen for beste ikkje-klassisk lydtekniksk song og beste instrumentale arrangement. Filmmusikken vann prisen for beste instrumental skriven for film eller fjernsyn. National Association of Television and Radio Announcers gav Shaft prisen får årets album. Under Oscarprisen det året vart Hayes den første afroamerikanaren som vann ein Oscar i ein kategori som ikkje var for skodespelarar då «Theme from Shaft» vann prisen for beste originale song. Isaac Hayes var nominert i klassen for beste originale dramatiske musikk, men tapte for Michel Legrand og musikken til Summer of '42.
Joel Chandler Harris
Joel Chandler Harris var ein amerikansk journalist og forfattar. Han er særleg kjend for historiene sine om Onkel Remus der denne fortel afro-amerikanske folkeeventyr om Bror Kanin og andre dyr.
Shaft av Isaac Hayes
Mottaking
I 2009 vart albumet gjeve ut på CD av Stax Records med eit bonusspor, «Theme from Shaft» (2009 Mix).
Joel Chandler Harris
Tidlege år
Harris voks opp med mor si på landet i dei amerikanske Sørstatane. Ho vekte interessa hans både for skjønnlitteratur og for sørstatstradisjonar. Som fjortenåring blei han tilsett hjå plantasjeeigaren, juristen og avismannen Joseph Addison Turner. Han arbeidde i trykkeriet til Turner og fekk òg skriva bokmeldingar og anna i vekebladet hans The Countryman. Turner var ein intellektuell person og hadde eit omfattande bibliotek som Harris fekk fri tilgang til. På den store plantasjen Turnwold var det tjuefem slavar. Harris hadde mykje omgang med dei og lærte seg dialekten og uttrykksmåten deira. Han tok del av dei fleste eventyra deira og forteljingar og annan folklore. Dette var under den amerikanske borgarkrigen, men Harris merka lite av krigen, og omtalte seinare tida som dei rolegaste åra i livet sitt. Han kunne sjå attende på denne tida med både ambivalens og nostalgi. Han hadde sjølv ein usikker posisjon mellom plantasjeeigaren og slavane. Han hadde respekt for slavane, men kunne ha eit overdrive ljost bilde av tilværet deira.
Frå 1866 av arbeidde Harris som journalist for ulike aviser i Georgia (og i New Orleans) og blei kjend i delstaten som folklorist og humorist. Han gifta seg 1873 med Esther LaRose, og paret fekk med tida ni born. 1876-1900 sat han i leiinga for det progressive dagbladet Atlanta Constitution. Leiarartiklane hans handla ofte om raserelasjonar i Sørstatane, men òg om sørstatslitteratur.
Onkel Remus-historier
Det var i The Constitution at Harris byrja gje ut korte forteljingar om ein gammal slave, Onkel Remus (Uncle Remus). Dei var fyrst retta mot ein vaksen lesarkrins, men då Harris seinare retta seg mot barn og lét Onkel Remus fortelja fablar om dyr blei han kjend på alvor, ikkje berre i Atlanta men fort også i heile USA. Dei folkloristiska detaljane gjorde at han vekka interesse hjå akademiske forskarar. Historiene hadde han høyrt dei svarte slavane og plantasjearbeidarane fortelja, dette var ofte folkeeventyr dei hadde frå Afrika. Harris pleidde hevda at han sjølv berre samla forteljingane, men i røyndomen broderte han ut og vov saman dei korte episodane han hadde høyrd.
Sandra Kim
Ho vart fødd i Montegnée, nær Liège, og byrja å synge då ho var sju år gammal. Ifylgje boka The Eurovision Song Contest – The Official History var ho berre 13 år gamal då ho vann Eurovision Song Contest, sjølv om ho i teksta til vinnarsongen J'aime la vie påstår at ho er 15. Sveits prøvde å få songen diskvalifisert då det vart klårt at ho var yngre enn ho gav seg ut for å vere.
Joel Chandler Harris
Onkel Remus-historier
Figuren «Onkel Remus» var sett saman av fleire eldre svarte plantasjearbeidar som Harris møtte. Remus var ein klok og godmodig gammal mann med humor og varme. Han fortalde eventyra for ein kvit gut, kanskje sonen til plantasjeeigaren, og nytta eit språk og ein uttrykksmåte som var vanleg blant dei svarte. «Helten» var ofte Bror Kanin (Br'er Rabbit), ein slags luringfigur. Intrigen gjekk vanlegvis ut på korleis ein skaffa seg det ein trengde til å leva, til dømes mat, eller korleis ein unngjekk å sjølv bli mat. Skurken som skulle lurast var ofte Bror Varg eller Bror Rev som ville eta opp Bror Kanin. Fablane viste korleis den svake og sosialt underlegne kunne sigra gjennom list. Bror Kanin hadde ingen overmenneskelege eller magiske gåver. Han kunne vera dumdristig og hovmodig, han kunne bryta forbod og hadde ikkje alltid den beste moralen, men han sigra gjennom vitet sitt.
I 1880 samla Harris fleire slike soger saman med nokre nyskrivna i boka Uncle Remus – his songs and sayings. Boka blei ein umiddelbar suksess.
Harris fortsette å skriva om Onkel Remus, Bror Kanin og andre dyr. Med tida blei det 185 historier samla i åtte bøker. Gjennom åra er dei komne ut i fleire nye opplag og er blitt omsett til mange språk. Andre forfattar har omarbeidd språket til Onkel Remus så det blei lettare å forstå.
Forteljingane danna òg grunnlaget for ein film produsert av Walt Disney. Song of the South hadde amerikansk premiere i 1946. Filmen har både levande skodespelar og teikna animasjonar. Songen «Zip-a-Dee-Doo-Dah» fekk ein Oscar som beste song i 1947, men filmen har òg fått kritikk for stereotype raseskildringar.
Seinare år
Joel Chandler Harris var intensivt verksam som skribent. Ved sida av arbeidet sitt som redaktør ved Atlanta Constitution gav han ut forteljingar i ulike tidsskrift og fleire bøker både for barn og for vaksne. Ved slutten av 1800-talet var han, ved sida av Mark Twain, den mest populære amerikanske forfattaren. Ryet hans kom først og fremst av bøkene om Onkel Remus. Ein beundra ikkje minst korleis han beherska svarte idiom og kjennskapen hans til folkloren deira.
Sandra Kim
I 1994 gifta ho seg med Olivier Gerard, men dei skildest året etter. Ho har vore gift med Jurgen Delanghe sidan 2001.
Eurovision Song Contest 1986
Bergen var vertsby for Eurovision Song Contest 1986, og Norsk rikskringkasting (NRK) valde Grieghallen som stad for arrangementet. Sandra Kim vann med songen J'aime la vie då ho berre var 13 år gammal. Det mest kjende med arrangementet var at Sandra saman med ei rekkje pressefolk tok turen med Fløibanen, men kom ikkje lenger enn til det nest siste stoppet før Fløien stasjon grunna eit tryggleiksproblem. Vogna seig eit par meter bakover før passasjerane måtte klatre ut av vogna; men inkje alvorleg hende.
Joel Chandler Harris
Seinare år
Gjennom avisskriftene hans om raserelasjonar kom samtida thans til å forstå han som ein autoritet i spørsmålet. Eit hundreår seinare var det ingen som såg han på den måten. I forteljingane framgår det at han idylliserte livet til dei svarte slavane på plantasjane og at han såg med sympati på dei svarte, men òg at han meinte dei var underlegne dei kvite.
Hank DeVito
Henry M. «Hank» DeVito er ein USA-amerikansk musikar og fotograf, hovudsakleg kjend som pedalsteelgitarist og som låtskrivar.
I 1970 vart DeVito med i New York Rock & Roll Ensemble. DeVito var òg medlem av Emmylou Harris sitt Hot Band i midten av 1970-åra.
DeVito var sidan originalt medlem i ei sidegrein av Hot Band kalla The Cherry Bombs, eit band skipa for å akkompagnere Rodney Crowell og Rosanne Cash på ein turné tidleg i 1980-åra.
Som studiomusikar har DeVito arbeidd med Hoyt Axton, Arlo Guthrie, Tim Krekel, Nicolette Larson, Ralph McTell, Buck Owens, Ricky Skaggs, George Strait og andre.
Shaft av Isaac Hayes
Innhald
Alle songar skrivne og produserte av Isaac Hayes.
Singlar
«Do Your Thing» var òg ein Topp 40 Pop-singel.
Bahia Cangrejo
Bahia Cangrejo (britisk Crab Cove) er ei vik like vest for Azure Cove i Flandres Bay, langs vestkysten av Graham Land. Ho vart først grovt kartlagd av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, 1897–99. Namnet Bahia Cangrejo vart gjeven av Den argentinske antarktisekspedisjonen i 1951–52. Namnet er skildrande og kjem frå den vesle halvøya på vestsida av vika, som sett frå lufta minnar om ein hummar. Hummar er cangrejo på spansk.
Ketill Hanstveit
Ketill Are Hanstveit er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Bergen. Han vart noregsmeister i tresteghopp 1992-94, 1997-99 og 2001-02. Under NM i friidrett 1999 på Byrkjelo sette han norsk rekord i øvinga med 17,27 meter, ein prestasjon som gav han kongepokal nummer 2. Også i 1998 vart han tildelt kongepokalen i NM. Hanstveit er medlem i IL Norna-Salhus.
Aktiv
Frå 1991 til 2002 vann Hanstveit årleg ein medalje i tresteghopp i noregsmeisterskapen. Til saman sanka han åtte gullmedaljar, to sølvmedaljar og to bronsemedaljar. Den store framgangen kom i 1993-sesongen då han den 17. juli hoppa 16,71 meter på Bismo. Nokså nøyaktig eitt år seinare forbetra han sitt personbeste til 16,76 m i Tønsberg. På Byrkjelo 13. juli 1997 la han på til 16,86 m og 7. juni 1998 presterte han i Malmö 16,88 m under B-Europacupen for landslag.
Hanstveit hoppa over 17 meter fyrste gongen ved NM i friidrett 1998 på Askøy. I tre sekundmeters medvind landa han på 17,20 m, akkurat nok til at han fekk tildelt kongepokalen for menn. Året etter var det ingen tvil om kongepokalen i noregsmeisterskapen 1999, med eit hopp på 17,27 meter på Byrkjelo den 8. august sette han ein norsk tresteg-rekord som også gjeld i 2022.
Under NM i friidrett 1997 tok Hanstveit med eit hopp på 7,24 meter sølvmedaljen i lengde-øvinga.
Scott Thunes
Scott Thunes er ein amerikansk bassist som har spelt med Frank Zappa, Wayne Kramer, Steve Vai, Andy Prieboy, Mike Keneally, Fear, The Waterboys, Big Bang Beat og andre.
Han spelte i bandet til Zappa frå 1981 til 1988, og speler på album som The Man From Utopia, Them or Us, Broadway the Hard Way, You Can't Do That On Stage Anymore, Does Humor Belong In Music?, The Best Band You Never Heard In Your Life, Meets The Mothers Of Prevention, Ship Arriving Too Late to Save a Drowning Witch, Make a Jazz Noise Here og Guitar. Thunes, som i dag spelar i bandet The Mother Hips, lever i Nord-California med kona Georgia. I februar 2012 spelte Thunes i California med Dweezil Zappa og bandet «Zappa Plays Zappa».
Matiyah
Matiyah er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Betzel Cove
Betzel Cove er ei vik i Wylie Bay, som ligg aust-nordaust for Dream Island. Ho vart kalla opp etter Alfred P. (Buzz) Betzel, som var prosjektleiar for den marine delen til polarprogrammet til National Science Foundation 1974–86.
Handball-VM 2023 for menn
Verdsmeisterskapen i handball 2023 for menn vert arrangert i Polen og Sverige i dagane frå 11. til 29. januar 2023. Dette vert fyrste gongen at verdsmeisterskapen vert arrangert i Polen og femte gongen at meisterskapen vert arrangert i Sverige. 32 landslag deltek i meisterskapen. Danmark er to gongar regjerande meister, etter å ha vunne verdsmeisterskapen i 2019 og 2021.
Arenaer
Meisterskapen skal etter planen bli arrangert i ni byar: Gdańsk, Katowice, Kraków og Płock i Polen og Göteborg, Jönköping, Kristianstad, Malmö og Stockholm i Sverige. Opningskampen vil bli spelt i Katowice, og finalen vil bli spelt i Stockholm.
Gruppe A
-
Gruppe B
---
--
Gruppe C
-
Gruppe D
--
Gruppe E
---
-
Gruppe F
---
Gruppe G
--
-
Gruppe H
-
Gruppe I
-
Gruppe II
-
---
Gruppe III
---
Gruppe IV
-
Kvartfinalar
--
Plasseringskampar om 5.- til 8.-plass
--
Semifinalar
---
Fylkesveg 6876
Fylkesveg 6876 går mellom Kirkegata i Levanger sentrum og Heir i Levanger kommune. Vegen er 2,2 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 126 i Nord-Trøndelag.
Robert A. Dahl
Robert Alan Dahl var ein amerikansk statsvitar av norsk opphav. Han var professor emeritus ved Yale University, og sjølv i ein alder av over 90 år tok han del i den amerikanske statsvitskaplege debatten. Dahl er kjend for grunnlegginga av den pluralistiske oppfattinga av demokrati.
Forsking og teoriar
I boka Who governs? undersøkte Dahl dei formelle og uformelle makt-nettverka i New Haven, Connecticut. Her konkluderte han med at det fanst ei rekkje maktgrupper og maktelitar, som motarbeida kvarandre samstundes som dei til dels samarbeida innbyrdes. Ut frå desse resultata utvikla Dahl omgrepet polyarki, eller mange makter, som nemninga på dei moderne vestlege «demokratiske» samfunna. I ettertid fordjupa han seg i fleire bøker og problematiserte denne definisjonen, der han blant anna tok til orde for ein kapitalisme, der økonomien vart underlagd demokratiske vedtak, delvis basert på høva i det dåverande Jugoslavia. I boka After the Revolution? tok Dahl òg fatt i politikken knytt til systemoverskridande og revolusjonære rørsler og stilte spurdagen om, korleis eit sosialistisk demokratisk system burde organiserast.
Tesen om polyarki
Teorien om moderne samfunn som polyarki framsette Dahl som nemnt i forlenging av analysar av dei stadlege makthøva i New Haven, Connecticut i USA, der han kom fram til at samfunnet bestod av ulike maktgrupper eller elitar, som innbyrdes slost om makta – denne kampen var til dels kjempa imot kvarandre, men òg ved samarbeid for å oppnå ytterlegare makt. Denne tilstanden, som ikkje kunne kallast demokratisk i gjengs forstand, skildra Dahl som polyarki eller pluralisme. Tesen om polyarkiet som samtidas styreform vart sett fram med styrke i boka Who Governs?, der han ved ovannemnde casestudiar fann tesen sin stadfesta.
Grunngjevinga for denne utviklinga fann han i den forandringa, som fann stad ved overgangen frå sjølvstyre i bystatar og i dei amerikanske pionersamfunna til ei felles, meir eller mindre representativ regjering i ein større stat. Dahl meinte det var ved denne samfunnsendringa, der samanlikninga av omsynet til romleg, etnisk, rasemessig, religiøs, ideologisk, arbeidsrelatert med fleire høve som gjaldt i eit mangfaldig samfunn, som i røyndomen skapar ei undergraving av demokratiet som eit oppnåeleg mål. I staden for vert dimed polyarki den samfunnsforma vedtaksprosessane føregår på.
Makt
Ei anna side av problemstillinga hjå Dahl er dei ulike måtane, ein person eller maktgruppe si makt kan takast i bruk. Dahl bruker uttrykket «influence terms», påverknadshøve: «A» kan få «B» til å gjera noko som «A» vil. Dette kan delast inn etter dei midla som vert teke i bruk:
Denne skalaen kan i prinsippet verta brukt på einkvar maktgruppe, frå den sitjande regjeringa og dei underordna. Dess lenger ned på skalaen den faktiske maktutøvinga er, dess fjernare frå idealet til eit demokrati er ein.
Demokrati og polyarki
I boka Democracy and Its Critics frå 1989 meinte Dahl at demokrati i eit moderne samfunn var ein utopi, eit uoppnåeleg mål: inkje moderne samfunn kunne verta fullkome demokratisk. I staden for lista han opp fem retningslinjer for korleis, ein ville kunne «måla» grada av demokrati:
I staden for dette er moderne samfunn «polyarki», som har valde leiarar, valt ved frie og rettferdige val, same rett til å lata seg stille seg som kandidat for å verta valt, ytringsfridom, retten til å skaffa seg annan informasjon enn han av dei sitjande makthavarane formidlar og foreinings- og forsamlingsfridom (associational autonomy). Desse høva utgjer eit stort gode i samfunn, idet dei utgjer fleire ulike senter for maktutøving (multiple centers of political power).
Girl, You'll Be a Woman Soon
«Girl, You'll Be a Woman Soon» er ein song skriven av Neil Diamond, som spelte han inn for Bang Records og nådde 10. plassen på Billboard Hot 100 i USA i 1967. Songen fekk nytt liv i 1994 då han vart nytta i filmen Pulp Fiction, framført av rockebandet Urge Overkill. Andre versjonar har blitt spelt inn av Cliff Richard (1968), Gary Puckett and the Union Gap (1969), the Biddu Orchestra (1978) og 16 Volt (1998).
Fylkesveg 129
Fylkesveg 129 finst i fleire fylke i Noreg:
Girl, You'll Be a Woman Soon
Neil Diamond-versjonen
Songen kom først ut på Diamond-albumet Just for You. Mono- og steroeversjonen av songen er noko forskjellig. På mon-vrsjonen av albumet Just For You og 45"-singelen, kjem ikkje strykarane inn før det andre verset og han tonar ut noko lengre. Stereo-versjonen av albumet Just For You har ein kortare uttoning og strykarane kjem inn på første refrenget.
Urge Overkill-versjonen
I 1992 spelte Urge Overkill inn sin eigen versjon av songen for EPen Stull. Quentin Tarantino kom over EPen i ein nederlandsk platebutikk og likte han så mykje at han tok songen med i filmen Pulp Fiction i 1994. Denne versjonen vart populær i Europa og nådde mellom anna 10. plassen i Frankrike.
Uncle Remus
Uncle Remus eller Onkel Remus er ein oppdikta forteljar og tittelfigur i ei samling afroamerikanske eventyr samla og gjenfortalde av Joel Chandler Harris i ei bok gjeven ut i 1881. Harris var journalist i Atlanta etter Reconstruction-tida etter den amerikanske borgarkrigen. Han gav ut sju Uncle Remus-bøker. Harris skreiv sogene for å skildra livet og slitet i Sørstatane, særleg på dei gamle slaveplantasjane der. Han gjorde dette ved å formidla eventyr han hadde høyrd gjennom rammeforteljingar i eit plantasjemiljø. Han skreiv sogene på ei dialektform som var hans tolking av den afroamerikanske dialekten i det såkalla Deep South på denne tida. Desse ramme- og stilvala gjorde at samlinga var kontroversiell.
Uncle Remus er ei samling dyrehistorier, songar og munnleg folklore samla frå afroamerikanarar frå Sørstatane. Mange av historiene er didaktiske, omtrent som i Æsops fablar og i sogene til Jean de La Fontaine. Uncle Remus er ein vennleg gammal fridd slave som opptrer som forteljar i sogene og slik gjev sogene vidare til barn rundt seg, lik ein tradisjonell afrikansk griot.
Sogene er skrivne på ein måte utvikla av Harris for å framstilla talemåten blant afroamerikanarar i Deep South. Uncle Remus-figuren er sett saman av forteljarar Harris var blitt kjend med under tida si på Turnwold-plantasjen. Harris meinte at dialektbruken var ein måte å gjera sogene meir effektfulle og autentiske. På tida då verket blei gjeve ut fekk Harris lovord for evna si til å formidla den svarte plantasjedialekten.