cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bergingsbåt
Bergingsbåt er ei fellesnemning for båtar som er laga for å redda mannskap og skip eller individ som er naudstadde eller forulukka. Som bergingsbåtar vert rekna redningsbåtar, MOB-båtar og livbåtar. Òg redningsskøyter, redningskryssarar og taubåtar er bergingsbåtar.
Urindoeuropeisk
Urindoeuropeisk, eller protoindoeuropeisk, er eit hypotetisk urspråk som er felles opphav for dei indoeuropeiske språka. Dei føreslåtte eigenskapane ved språket er avleidde gjennom lingvistisk rekonstruksjon frå dokumenterte indoeuropeiske språk. Det finst ikkje nokon direkte dokumentasjon på språket. Det finst to hovudteoriar om kva tid det vart talt: Ifølge Kurganhypotesen oppstod det på 3000-talet f.Kr. i Sentral-Asia, men ifølge Anatoliahypotesen så tidleg som på 6000-talet f.Kr. i Anatolia.
Klassiske teoriar
Eksistensen til språket er generelt akseptert av dei fleste lingvistar, men det er stor debatt omkring mange av detaljane. Det er ikkje bevart nokon nedteikningar av språket, men ved hjelp av samanliknande analyse av lydutviklinga i forskjellige indoeuropeiske språk har ein rekonstruert mange røter. Desse er hypotetiske, og vert derfor alltid skrivne med ein asterisk (*) føre.
Tidfesting
Det finst fleire konkurrerande hypotesar om når og kor urindoeuropeisk vart snakka. Det einaste ein veit sikkert er at språket må ha forgreina seg til innbyrdes ulike dotterspråk ved midten av 2000-talet f.Kr. Dei vanlegaste estimata for tidsrommet mellom urindoeuropeisk og dei første daterte tekstane (omkr. 1800-talet f.Kr, sjå Kültepe-tekstane) varierer frå omkring 1 500 til 2 500 år, med ytterleggåande forslag som divergerer opptil 100 % på kvar side.
Historie
Den klassiske fasen i indo-europeisk samanliknande lingvistikk førte frå Franz Bopps Vergleichende Grammatik (1833) over August Schleichers Compendium til Karl Brugmanns Grundriss, utgjeve i 1880-åra. Brugmanns junggrammatiske reevaluering av feltet og Ferdinand de Saussures utvikling av laryngalteorien kan bli sett på som byrjinga til den moderne indoeuropeistikken.
Laryngalteorien, som vart diskutert frå 1880-talet, vart allment rettkjend etter Jerzy Kuryłowicz' oppdaging av etterleivningar av desse hypotetiske fonema i anatolisk, i 1927. Julius Pokornys Indogermanisches Etymologisches Wörterbuch gav eit overblikk over den leksikalske kunnskapen som hadde vorte samla inntil byrjinga av 1900-talet, men unngjekk den samtidige utviklinga innanfor morfologi og fonologi, og oversåg stort sett anatolisk og tokarisk.
Generasjonen av indoeuropeistar som arbeidde i den siste tredelen av 1900-talet (som Calvert Watkins, Jochem Schindler og Helmut Rix) utvikla ei betre forståing av morfologien, og, etter Kuryłowicz' Apophonie (1956), av forståinga av avlyd. Frå 1960-talet av vart kunnskapen om anatolisk sikker nok til å kunne fastslå slektskapane til desse språka med urindoeuropeisk.
Metode
Det finst ingen direkte spor etter urindoeuropeisk, fordi det aldri vart skrive ned. Alle urindoeuropeiske lydar og ord er rekonstruert frå seinare indoeuropeiske språk ved historisk-komparativ metode og metoden kalla indre rekonstruksjon. Ein asterisk blir brukt for å markere rekonstruerte urindoeuropeiske ord, slik som *wódr̥ 'vatn', *ḱwṓn 'hund' eller *tréyes 'tre' (hankjønn). Mange av orda i dei moderne indoeuropeiske språka synest å ha utvikla seg frå slike «urord» gjennom regelmessige lydendringar (t.d. Grimms lov).
Sidan det urindoeuropeiske språket vart splitta, utvikla òg lydsystemet seg i ulike retningar. Utviklinga følgde ulike lydlover i dei ulike dotterspråka. Blant dei viktigaste er Grimms lov og Verners lov i urgermansk, tap av *p- føre vokal i urkeltisk, reduksjon av h til *s- føre vokal i urgresk, Brugmanns lov og Bartholomaes lov i urindoiransk, og Grassmanns lov både i urgresk og urindoiransk uavhengig av kvarandre.
Fonologi
Ein reknar med at urindoeuropeisk brukte desse fonema:
Konsonantar
Tabellen gjev den vanlegaste notasjonen i moderne utgjevingar. Varierande transkripsjonar blir gjeve under. Heva ʰ står for aspirasjon. Ifølgje glottalteorien var dei stemte lukkelydane i systemet over glottale, kanskje ejektiv, medan dei stemte, aspirerte lukkelydane moglegvis ikkje var stemt.
Labialar
Labialane p, b, bʰ blir skrivne som gruppe med symbolet P. Fonemet b var særs sjeldan fonem; dette er eitt av argumenta til fordel for glottalteorien, sidan det synest som om språk som har ejektive lukkelydar oftast ikkje har ein ejektiv labial lukkelyd p'.
Koronalar/dentalar
Den vanlege rekonstruksjonen identifiserer tre koronale/dentale lukkelydar: t, d, dʰ. Dei blir skrivne som gruppe med symbolet T.
Røter
Det indoeuropeiske urspråket var eit bøyingsspråk, der dei grammatiske tilhøva mellom ord vart uttrykt ved bøyingsmorfem (vanlegvis endingar). Røtene i urindoeuropeisk er grunnleggjande morfem som ber leksikalsk tyding. Ved å leggje til suffiks blir det danna stammar, og ved å leggje til endingar blir det danna grammatisk bøygde ord (substantiv eller verb). Urindoeuropeiske røter blir forstått å bestå av for det meste éi staving med den grunnleggjande strukturen CvC(C). Denne grunnleggjande rotstrukturen blir ofte endra ved avlyd. Røter som synest å byrje med ein vokal reknar mange forskarar med opphavleg byrja med ei gruppe konsonantar som gjekk tapt i alle dotterspråk utanom i den anatoliske greina. Denne konsonantgruppa blir kalla laryngalar (samla ofte symbolisert med ein H, kvar for seg med h1, h2, h3). Ei verbform lik den som kjem til syne i latin agunt gresk ἄγουσι (ágousi), sanskrit vil dermed rekonstruerast som, der elementet  utgjer sjølve rota.
Avlyd
Ein av dei distinkte trekka ved urindoeuropeisk var avlydsfølgja som gav ei veksling mellom vokalfonema o/e/Ø [ingen vokal] innanfor same rot. Avlyd er ei form for vokalvariasjon som veksla mellom desse tre formene, kanskje avhengig av dei tilstøytande lydane og stillinga til trykket i ordet. Desse vekslingane kan framleis sporast i moderne indoeuropeiske ord, der dei no gjenspeglar grammatiske kategoriar. Desse avlydsnivåa blir vanlegvis kalla: e-grada og o-grada, av og til kalla full grad i fellesskap; null-grada (ingen vokal, Ø); og forlenga grad (ē eller ō). Moderne norsk synge, song, sunge er eit døme på ei slik avlydsgruppe, og gjenspeglar den pre-urgermanske følgja sengw-, songw-, -sngw-. Nokre forskarar trur at bøyingssuffiksa i urindoeuropeisk gjenspeglar avlydsvariantar, som regel nullgrada, av eldre røter. Ofte dukkar nullgraden opp der trykka til ordet har veksla frå rota til eit av affiksa. Slik gjenspeglar vekslinga ein finn i latin est, sunt urindoeuropeisk h1és-di, h1s-ónti.
Substantiv
Det er to hovudbøyingstypar, tematisk og atematisk. Tematiske substantivstammar blir danna ved hjelp av eit suffiks -o- (i vokativ -e) og stammen har ikkje avlyd. Dei atematiske stammane er meir arkaiske, og dei blir vidare klassifisert ved avlydsforhold (akrodynamiske, proterodynamiske, hysterodynamiske og holodynamiske, etter kor det tidlege urindoeuropeiske trykket (dynamis) var.
Pronomen
Det er vanskeleg å rekonstruere dei urindoeuropeiske pronomena, fordi dei er så ulike i dotterspråka. Dette gjeld særleg dei påpekande pronomena. Det indoeuropeiske urspråket hadde personlege pronomen i person, men ikkje tredje person, der påpekande vart brukt i staden. Dei personlege pronomena hadde særeigne former og endingar, og nokre hadde to ulike stammar. Dette er mest innlysande i første person eintal, der dei to stammane er verna i norsk eg og meg. Ifølgje Beekes (1995) var det òg to variantar for akkusativ, genitiv og dativ, ei trykksterk og ei enklitisk form.
Når det gjeld dei påpekande pronomena, rekonstruerer Beekes (1995) eit system med berre to pronomen: so/seh₂/tod 'denne, dette' og h₁e/ (h₁)ih₂/(h₁)id 'han (der)' (anaforisk). Han føreset òg tre adverbialpartiklar ḱi 'her', h₂ein 'der' og h₂eu 'vekk, igjen', som gav opphav til påpekande pronomen i nokre av dotterspråka.
Verb
Verbet i det indoeuropeiske urspråket er komplekst, og i likskap med substantivet utviser det avlydssystem. Verba har minst fire modus (indikativ, imperativ, konjunktiv og optativ, samt moglegvis injunktiv, som kan rekonstruerast frå vedisk sanskrit), to diateser (aktiv og mediopassiv), tre personer (første, andre og tredje) og tre tal (eintal, total og fleirtal). Verba blir bøygd i minst tre «tider» (presens, aorist og perfektum), som i røyndomen betegner ei handling aspekt. Indikativformer av imperfektum og (mindre sannsynleg) pluskvamperfektum kan ha eksistert. Verba var òg kjenneteikna av eit høgt uvikla system av partisipp, éit for kvar kombinasjon av tid og modus, og ei rekkje ulike verbalsubstantiv og adjektivdanningar.
Talord
Talorda i det indoeuropeiske urspråket blir rekonstruert slik:
Lehmann (1993, 252-255) meiner at tala som er større enn ti var konstruert kvar for seg i dialektgruppene og at *ḱm̥tóm opphavleg tydde 'eit stort tal', snarare enn 'hundre'.
Eksempeltekstar
Sidan det indoeuropeiske urspråket opphavleg vart talt i eit førhistorisk samfunn, finst det ingen ekte eksempeltekstar, men frå og med 1800-talet har moderne forskarar gjort fleire forsøk på å setje saman eksempeltekstar for å kunna illustrere resultata sine. Desse tekstane er i beste fall begrunna gjettverk; i 1969 sa Calvert Watkins at den samanliknande språkvitskapen til trass for 150 års forsking endå ikkje kunne rekonstruere ein einaste velforma setning på urspråket. Uansett kan slike tekstar gje eit levande bilete av korleis ein samanhengande ytring på urspråket kan ha lydt.
Nokre offentleggjorte eksempeltekstar:
Masato Suzuki
Han spela for klubben Urawa Reds.
Gneis
Gneis er ein metamorf bergart, det vil seia at han er omforma frå ein eller fleire andre bergartar etter å har vorte utsett for stort trykk og varme. Gneis inneheld difor dei same minerala som desse bergartane er danna av.
Gneis inneheld i hovudsak kvarts, biotitt, granat og plagioklas
Grunna trykk og varme har gneisen fått endra struktur. Han har vorte lagdelt og fått ein bølgja utsjånad. Lagdelinga og den bølgja utsjånaden kjem av at dei opphavlege bergartane i ulik grad har vorte blanda. Dei tekniske eigeskapane som spaltbarheit og trykkfastleik kan òg vera kraftig endra samanlikna med den opphavlege bergarten.
Gneis er den vanlegaste bergarten i Noreg. Det er mange kvalitetar og typar gneis. Dei har ulike namn, avhengig av innhaldet av opphavlege bergartar.
Gneisgranitt
Granitt er ein vanleg bergart i Noreg, difor er mykje av gneisen omdanna frå granitt. Gneisgranitt er ein blandingsbergart, som har oppstått når omdanninga (metamorfosen) ikkje er fullstendig, men i grenseland mellom ein metamorf bergart og ein eruptiv bergart. Slike blandingsbergartar har ofte ein stripa utsjånad og kan vera sterkt lagdelte.
Fleire fargar
Fargar oppstår etter kva for mineral bergartane er danna av.
Kjende norske førekomstar av gneis.
Somme førekomstar av gneis inkluderer:
Aréthousa
Aréthousa (gresk Αρέθουσα) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Thessaloníki i periferien Sentral-Makedonía i Hellas. Aréthousa inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Vólvi.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Aréthousa 2 987 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 748 innbyggjarar.
Kari Jensen
Kari Jensen er ein norsk boksar fødd i Harstad. Ho representerer Oslo Bokseklubb. Jensen er Europas beste boksar i sin klasse.
Merittar
Ho er også norsk og nordisk meister.
Samordna opptak
Det er berre opptaket til grunnutdanningar («førsteåret») som går føre seg gjennom Samordna opptak. For masterpåbygningar, etter- og vidareutdanningar må ein søkje til kvar enkelt skole. Det blir da kalla lokalt opptak.
Alle statlege og mange private skular er med i Samordna opptak. Ein av dei største skolane som ikkje er med i Samordna opptak, er BI. Politihøgskulen er ein annan.
Grunnen til at Samordna opptak vart oppretta, var å lette søknadsprosessen for søkjarane ved at dei slapp å sende inn søknader til kvar enkelt lærestad. Det lettar òg sakshandsaminga for lærestadene, sidan dei saksbehandlar søkjarar for kvarandre og det då blir færre søknader å behandle totalt. Før Samordna opptak hadde lærestadane også i høg grad eigne opptaksregelverk med forskjellige reglar for å vera kvalifisert og for poengutrekning. No er dette meir likt på alle deltakande lærestader.
Søknadsprosessen (2005)
Det går an å søkje anten på papirskjema eller på nettsida til SO. Den ordinære søknadsfristen er for tida 15. april. Denne gjeld for alle søkjarar som har norsk/nordisk utdanning som opptaksgrunnlag. Søkjarar som ønskjer spesiell vurdering eller førehandsløfte eller søkjer på grunnlag av IB, Rudolf Steinerskole, realkompetanse eller utanlandsk utdanning, må søkje innan 1. mars. Denne fristen gjeld òg for søkjarar som har mellombels opphaldstillatelse.
Eit par veker etter søknadsfristen har gått ut, får søkjarane tilsendt eit omslagsark. Saman med dette skal søkarane sende innan dokumentasjonen som skal leggjast til grunn for vurderinga av søknaden. Dette kan til dømes vera vitnemål og kompetansebevis frå vidaregåande skole, praksisattestar frå jobbar, vitnemål frå folkehøgskole, militært eller sivilt tenestebevis og karakterutskrift frå høgare utdanning. Omslagsarket skal sendast til den saksbehandlande institusjonen. Som oftast er dette den skolen som ein har sett opp som førsteønskje. I enkelte tilfelle kan det hende at ein skal saksbehandlast av fleire skolar. Dette gjeld mellom andre alle realkompetansesøkjarar og ofte ordinære søkjarar som søkjer på studium med opptaksprøver. Omslagsarket må i så fall sendast til alle dei saksbehandlande institusjonane.
Dokumentasjon for utdanning og liknande som blir avslutta i løpet av våren, skal ettersendast dit ein har sendt omslagsarket innan 1. juli.
Den/dei saksbehandlandande institusjonen/-ane vurderer om søkjaren er kvalifisert for studiet og nivårangerer søkjaren (sjå nedanfor). Resultatet frå hovudopptaket blir offentleggjort 20. juli. Søkjarane svarar på om dei ønskjer plassen eller ikkje.
Dersom ein søkjar klagar på saksbehandlinga, går den saksbehandlande institusjonen gjennom søknaden på nytt. Dersom dei er ueinige med klagaren, går søknaden til Felles klagenemnd, som er ei nemnd som er felles for alle skolane.
Opptakskrav (kvalifisert)
Det vanlegaste kravet for å vera kvalifisert til eit studium, er at ein har «generell studiekompetanse» (GSK). Nokre utdanningar har likevel spesielle opptakskrav i tillegg, for eksempel medisinutdanninga, som krev at ein har ekstra matematikk (2MX, 2MY eller 3MZ), fysikk (2FY) og kjemi (3KJ). Andre utdanningar kan ein også vera kvalifisert til utan GSK. Eit døme på det er næringsmiddelteknologiutdanninga, der ein også er kvalifisert med anten teknisk fagskole, forkurs for ingeniør- og maritim utdanning eller tilpasningskurs for næringsmiddelteknologi.
Alternativt kan ein til alle utdanningar søkje om å bli kvalifisert på grunnlag av realkompetanse. Opptakskravet blir da bestemt av den enkelte institusjonen som tilbyr studiet. Ofte blir det kravd at ein har relevant jobberfaring, samt visse kunnskapar i norsk, engelsk og eventuelt matematikk.
Røyksundkanalen
Røyksundkanalen er ein kanal ved Røyksund i Bømlo kommune i Sunnhordland. I Røyksundkanalen finn ein eit badeland og feriesenter med namnet Skogbu Badeland. Brua over kanalen bind Moster saman med resten av Bømlo.
Samordna opptak
Generell studiekompetanse
Kravet til GSK er regulert i Forskrift om opptakskrav til grunnutdanningar ved universitet og høgskolar («opptaksforskrifta»). Kravet er delt i eit fagkrav og eit krav om omfang. Begge må oppfyllast.
Omfang
Fagkravet nemnt over gjeld dei faga ein har etter Reform 94. Det finst ei rekkje overgangsordningar for søkjarar som har vidaregåande utdanning frå eldre strukturar på vidaregåande skolar.
Reglane er òg annleis for søkjarar med nordisk eller anna utanlandsk utdanning.
Stortingsvalet 1924
Stortingsvalet 1924 vart halde i Noreg hausten 1924.
Samordna opptak
Omfang
Ein oppnår alltid GSK dersom ein i Reform 94 fullfører og består eitt av desse treårige løpa:
Nivårangering
Søkjarar som blir vurdert til å vera kvalifisert for eit studium (generell studiekompetanse, realkompetanse og anna), blir nivårangert. Dette er regulert i Forskrift for rangering av søkere ved opptak til grunnutdanninger til universiteter og høgskoler («rangeringsforskrifta»). For søkjarar med norsk og anna nordisk utdanning, skjer som oftast rangeringa ved hjelp av poeng. Søkjarar med realkompetanse og utanlandsk utdanning er blant dei som ikkje kan poengreknast og får individuell vurdering, dvs. vurdering ut frå skjøn, der dei skal rangerast i forhold til dei poengrekna søkjarane som får tildelt studieplass.
Poengutrekning
Når ein reknar ut poenga på ein søkjar, tar ein utgangspunkt i karaktersnittet til søkjaren. I tillegg kan søkjaren få fordjupingspoeng, realfagspoeng, bonuspoeng, kjønspoeng, alderspoeng og poeng for høgare utdanning/folkehøgskole/førstegongsteneste.
Nokre søkjarar kan poengreknast på fleire måtar, for eksempel både ut frå 3-årig vgs. og 23/5-regelen. Søkjaren får da tildelt den høgaste av poengsummane.
Poengutrekninga for medisinutdanninga (legestudiet) er litt annleis enn for dei andre studia.
George Gordon Byron
George Gordon Byron, kjend som Lord Byron, var ein engelsk forfattar under romantikken. Han var den sjette baron Byron.
I ungdomstida hadde Byron fleire kjenslesterke tilhøve til gutar og jenter. Tilhøvet til den gifte Lady Caroline Lamb blei ein offentleg skandale. Seinare gjorde han kur til søster hennar, Anne Isabella Milbanke, og overtalte henne til å gifta seg med han i 1815. Dei fekk ei dotter, Augusta Ada (Lovelace), men ekteskapet var ikkje lukkeleg. I 1816 forlét Byron England etter ei skandaleomtala skilsmisse, og vendte sidan aldri tilbake.
Han besøkte Ali Pasha og skreiv om han i Childe Harolds pilegrimsferd. Han deltok i den greske sjøvstendekrigen i 1823, og døydde året etter av malaria i Mesolóngi. Han skreiv på sitt hovudverk, den store samfunnssatiren Don Juan i åra 1819-1824, men rakk ikkje å fullføre det.
World Organization of the Scout Movement
World Organization of the Scout Movement (Den verdsomspennande speidarorganisasjonen), oftast forkorta WOSM, er ein global organisasjon som støttar gutespeidarforbund i 153 land. Han har hovudkvarter i Genève i Sveits. WOSM arrangerer kvart fjerde år ein verdsjamboree. Motstykket for jentespeidarar heiter World Association of Girl Guides and Girl Scouts (WAGGGS).
Merket
WOSM-medlemskapsmerket er eit lilla, sirkelforma merke med ein fransk lilje i midten, omringa av eit sirkelforma tau som er knytt saman med ein båtmannsknop nedst. Fleur-de-lis er eit gamalt symbol, tidlegare brukt av Baden-Powell i British Army og seinare også brukt i speiding. Pilspissen representerer pila mot nord på eit kompass, og skal vise speidarane vegen til teneste og eining. Dei tre punkta på fleur-de-lis-en representerer dei tre punkta i speidarløftet, tene Gud, hjelpe andre og leve etter speidarlova. Dei to femtagga stjernene står for sanning og kunne, og dei ti taggane representerer dei ti punkta i speidarlova. Tauet rundt merket symboliserer verdsomspennande venskap.
Svein Johannessen
Svein Johannessen blei utnemnd til internasjonal meister i sjakk (IM) i 1961, som den andre frå Noreg med denne tittelen.
Svein Johannessen blei Noregsmeister i sjakk fire gongar, i 1959, 1962, 1970 og 1973. I 1959 blei han nordisk meister i sjakk i Ørebro, framom ei rekke sterke spelarar, den mest kjend den svenske stormeister Gideon Ståhlberg.
Svein Johannessen var rekna som den sterkaste spelaren i Noreg frå han vart norsk og nordisk meister i 1959, og fram til Leif Øgaard tok over hegemoniet i 1974. Han spelte heile 10 sjakk-olympiader (lag-VM i sjakk) for Noreg, i 1956, 1960-1962-1964-1966-1968-1970-1972-1974 og 1978 og var førstebordspelar i 6 på rad, frå 1960 til 1970. Svein Johannessen var aktiv sjakkspelar frå han som 14-åring dukka opp i si første landsturnering i Skien i 1952. Han vart junior-noregsmeister i 1954. Han spelte sitt siste parti berre nokre veker før han døydde.
Mesteparten av tida var Svein Johannessen medlem i Oslo Schakselskap, der han også vart æresmedlem hausten 2007. Den internasjonale sjakkturneringa Sveins minneturnering har blitt arrangert i i Oslo i juni kvart år sidan 2008.
Øystein Brekke gav ut ein biografi over Svein Johannessen i 2009.
Hiroyuki Sawada
Hiroyuki Sawada er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Honda, Urawa Reds og Kyoto Purple Sanga.
The Wall
The Wall er det 11. studioalbumet til den engelske rockegruppa Pink Floyd, gjeve ut 30. november 1979 på Harvest og Columbia Records. Det er ein rockeopera og utforskar soga om Pink, ei utsliten rockestjerne som etter kvart isolerer seg sjølv frå samfunnet bak ein symbolsk mur. Plata vart ein stor suksess og låg 15 veker på toppen av den amerikanske albumlista og nådde tredjeplassen i Storbritannia. I 1982 vart det laga ei filmutgåve av soga med same namn, regissert av Alan Parker.
Ideen til The Wall fekk bassisten Roger Waters i 1977 under In The Flesh-turneen, og baserte soga på seg sjølv og den tidlegare bandkollegaen Syd Barrett. Innspelinga fann stad frå desember 1978 til november 1979. Produsenten Bob Ezrin hjelpte til på prosjektet og var med å dempe spenningane under innspelingane, då bandet sleit med personlege og økonomiske problem. The Wall er det siste albumet med Pink Floyd som ein kvartett. Klaverspelaren Richard Wright fekk sparken av Waters under produksjonen, men vart verande som betalt musikar. Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet: «Another Brick in the Wall, Part 2» (den einaste førsteplassen deira i USA), «Run Like Hell» og «Comfortably Numb». Frå 1980 til 1981 framførte Pink Floyd heile albumet under ein turné som bestod av avanserte, teatralske effektar.
The Wall fekk i starten blanda kritikk hos kritikarane og somme av dei meinte det var oppblåst og pretensiøst. Det er sidan blitt rekna som eit av dei beste albuma gjennom tidene, og eit av dei mest kjende konseptalbuma. Det har selt meir enn 24 millionar eksemplar og er det nest mest selde i katalogen deira, og eit av dei mestselde albuma gjennom tidene. Somme unytta opptak frå innspelingane dukka seinare opp på det neste albumet deira, The Final Cut (1983). I 2003 rangerte Rolling Stone The Wall på 87. plassen på lista deira over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Tidleg i 2010-åra drog Waters på ein ny Wall-turné som vart den mest innbringande turneen til ein soloartist.
Bakgrunn
I juli 1978 møtte Pink Floyd opp i Britannia Row Studios, der Waters la fram to nye idear for konseptalbum. Det første var ein nitti minuttar lang demo kalla Bricks in the Wall. Den andre var om ein mann som i løpet av ei natt drøymer og handlar om ekteskap, sex og fordelane og bakdelane ved monogami og familieliv kontra promiskuitet. Bandet valde det første. Det andre forslaget vart sidan det første soloalbumet til Waters, The Pros and Cons of Hitch Hiking.
For å halde styr på dei 26 spora på prosjektet valde Waters å hente inn ein produsent og samarbeidspartnar, og følte han trengde «ein samarbeidspartnar som var musikalsk og intellektuelt på same stad som eg var.» Den dåverande kjærasten til Waters Lady Carolyne Christie, som hadde arbeid som sekretær for produsenten og musikaren Bob Ezrin, føreslo han for bandet. Ezrin hadde arbeidd med Alice Cooper, Lou Reed, Kiss og Peter Gabriel. Frå starten gjorde Waters det klart kven som var sjefen og sa til han: «Du kan skrive kva du vil. Berre ikkje forvent å bli kreditert for det.»
Ezrin og Gilmour gjekk over konseptet til Waters, og fjerna det dei meinte ikkje var bra nok. Waters og Ezrin arbeidde hovudsakleg på soga, og forbetra konseptet. Dei presenterte eit 40 siders manus for resten av bandet, som svara positivt: «Dagen etter i studio hadde med ei opplesing kring bordet, slik ein gjer med eit skodespel, men med heile bandet, og augo deira glitra, fordi dei kunne sjå albumet.» sa Waters. Ezrin utvida soga og distanserte ho frå den sjølvbiografiske soga Waters hadde skrive og baserte ho i staden på ein samansett karakter kalla Pink. Lydteknikaren Nick Griffiths sa seinare: «Ezrin var særs god på The Wall, fordi han klarte å dra heile greia saman. Han var ein særs sterk kar. Det var mangel kranglar om korleis det skulle høyrast ut mellom Roger og Dave, men han klarte å fylle gapet mellom dei.» Waters skreiv det meste albumet, medan Gilmour var medlåtskrivar på «Comfortably Numb», «Run Like Hell» og «Young Lust», og Ezrin var medlåtskrivar på «The Trial».
Konsept og soge
The Wall er ein rockeopera som utforskar det å bli forlaten og einsam i isolasjon, symbolisert av ein mur. Songane skapar ei omtrentleg soge som følgjer livet til hovudpersonen, Pink (som vert introdusert i songane «In the Flesh?» og «The Thin Ice»), ein karakter basert på Syd Barrett og Roger Waters, som mista faren i andre verdskrigen. Faren til Pink døyr òg i ein krig («Another Brick in the Wall (Part 1)»), som er første gongen Pink byrjar å byggje ein metaforisk mur kring seg sjølv. Pink vert trykt ned av ei oververnande mor («Mother») og plaga av tyranniske, mishandlande lærarar («The Happiest Days of Our Lives»). Alle desse trauma vert metaforiske «mursteinar i muren» («Another Brick in the Wall (Part 2)»). Hovudpersonen vert til slutt ei rockestjerne, men forholda hans er plaga med utruskap, dopmisbruk og valdsutbrot. Han er etter kort tid gift og nesten ferdig med «muren» sin («Empty Spaces»). Medan han er på turné i Amerika tar han med heim ein groupie etter å ha fått vite at kona er utru. Han grublar over det mislukka ekteskapet og knuser rommet sitt og skremmer jenta bort under eit raserianfall («One of My Turns»). Medan ekteskapet smuldrar bort («Don't Leave Me Now»), avviser han alle han har kjend som «berre mursteinar i muren» («Another Brick in the Wall (Part 3)») og har fullført muren sin («Goodbye Cruel World»), og heilt isolert seg frå omverda.
Gøymd bak muren sin vert Pink alvorleg deprimert («Hey You») og byrjar å miste all tru («Vera»). For å få han til å spele gjev lækjaren han medisinar («Comfortably Numb»). Dette fører til ein hallusinerande episode på scenen der han trur han er blitt ein fascistisk diktator som spelar på konsertar som liknar dei nynazistane hadde («The Show Must Go On»), og han sender brunskjorter-liknande menn mot fansen som han meiner er uverdige («In the Flesh»). Då han med skrekk forstår kva han har gjort («Waiting for the Worms»), vert Pink overvelda og ønskjer at alt kring han skal stoppe («Stop»). Han syner menneskelege kjensler og plaga av skuld set han seg sjølv for retten («The Trial»), der ein indre dommar dømmer han til å «rive ned muren», og Pink opnar seg for verda utafor («Outside the Wall»). Albumet dannar ein sirkel då dei siste orda på albumet «Isn't this where ...» som i lag med melodien glir rett over i dei første orda og tonane på albumet, «... we came in?», «er ikkje det her vi kom inn?». Dette hintar om at temaet til Waters er noko som gjentek seg.
Albumet inneheld fleire referansar til det tidlegare bandmedlemmet Syd Barrett, inkludert «Nobody Home», som hintar om tilhøvet hans under den avkorta amerikanske turneen til Pink Floyd i 1967, med tekstlinjer som «wild, staring eyes», «the obligatory Hendrix perm» og «elastic bands keeping my shoes on». «Comfortably Numb» var inspirert av Waters som fekk ei sprøyte med avslappande middel for å unngå effektane av hepatitt under In the Flesh-turneen, då dei var i Philadelphia.
Innspeling
Albumet vart spelt inn fleire stader. Super Bear Studios i Frankrike vart nytta frå januar til juli 1979, då Waters song inn vokalen sin i eit nærliggande studio, Studio Miraval. Michael Kamen tok seg av orkesterarrangementa i CBS Studios i New York, i september, og The Wall vart eit av dei tre første studioalbuma til Pink Floyd han bidrog til (dei andre var The Final Cut og The Division Bell). Dei neste to månadane brukte bandet Cherokee Studios, Producers Workshop og The Village Recorder i Los Angeles. Det var planlagt å arbeide med Beach Boys i Sundance Productions studio i Los Angeles men dette vart avlyst.
James Guthrie, som vart tilrådd av den tidlegare Floyd-medarbeidaren Alan Parsons, kom tidleg inn i innspelingsprosessen. Han erstatta lydteknikaren Brian Humphries, som var kjenslemessig tom etter fem år med bandet. Guthrie vart hyrt inn som med-produsent, men var ikkje i starten klår over Ezrin si rolle: «Eg såg på meg sjølv som ein heit, ung produsent ... Då me kom trur eg me begge følte at me var blitt hyrt inn for å gjere den same jobben.» Dei første innspelingane i Britannia Row var kjenslemessige, sidan Ezrin, Guthrie og Waters alle hadde sterke idear om kva retning dei skulle ta albumet i. Forholda internt i bandet var på eit lågt nivå og rolla til Ezrin vart utvida til å mekle mellom Waters og resten av bandet. Sidan Britannia Row først vart rekna som utilstrekkeleg for The Wall oppgraderte bandet mykje av utstyret, og innan mars hadde dei spelt inn eit nytt sett med demoar. Men det tidlegare samarbeidet med NWG gjorde at dei stod i fare for å gå konkurs og vart rådde til å forlate Storbritannia innan april 1979 for minst eitt år. I skatteeksil trengde dei ikkje betale skatt til Storbritannia og innan ein månad hadde dei fire medlemmane og familiane deira reist. Waters flytta til Sveits, Mason til Frankrike og Gilmour og Wright til Hellas. Noko av utstyret deira i Britannia Row vart flytta til Super Bear Studios nær Nice. Gilmour og Wright var begge kjende med studioet og likte seg her då dei hadde spelt inn soloalbuma sine der. Medan Wright og Mason budde i studioet, budde Waters og Gilmour i hus i nærleiken. Mason flytta seinare inn i villaen til Waters nær Vence, medan Ezrin budde i Nice.
Ezrin kom ofte for seint til innspelingane, noko som skapte problem med det stramme tidsskjemaet til Waters. Mason meinte at produsenten oppførte seg «eksentrisk», men brukte dei lange og usannsynlege forklaringane hans til kvifor han kom for seint til å vere «rappkjefta». Ezrin fekk mindre royalties enn resten av bandet og han såg på Waters som ei bølle, særleg etter Waters gjorde narr av han med å få laga namneskilt der det stod NOPE (No Points Ezrin), som viste til at han fekk mindre betalt. Ezrin sa seinare at han hadde ekteskapsproblem og ikkje var «heilt i form mentalt».
Fleire problem kom til syne då Waters vart uvener med Wright. Bandet var sjeldan i studio samstundes. Ezrin og Guthrie sette saman trommespor som Mason hadde spelt inn tidlegare, og Guthrie arbeidde òg med Waters og Gilmour på dagtid, og kom attende på kvelden for å spele inn bidraga til Wright. Wright, som var uroa over effekten Ezrin ville ha på forholdet mellom bandmedlemmane, ønskte å bli oppført som produsent på albumet (albuma deira fram til då stod alltid oppført som «Produsert av Pink Floyd»). Waters gjekk med på ein prøveperiode med Wright som produsent, som han skulle bli oppført som produsent for, men etter eit par veker var Waters og Ezrin misnøgd med metodane til Wright. Ein konfrontasjon med Ezrin førte til at Wright berre jobba på kvelden. Gilmour var òg misnøgd med at Wright bidrog for lite og «det dreiv oss til vanvidd», og Ezrin sa seinare: «det kjendest stundom som om Roger lokka han til å gjere feil. Rick får framføringsangst. Du må la han få vere aleine å spele fritt, å skape ...» Wright hadde sine eigne ekteskapsproblem og ein gryande depresjon, som var forverra av å måtte bu i utlandet. Bandet hadde planar om ferie i august, før dei skulle møtast i Cherokee Studios i Los Angeles, men Columbia tilbaud bandet ein betre avtale om dei gav ut albumet før jul. Waters auka derfor arbeidsmengda deretter og bestilte studiotid i det nærliggande Studio Miraval. Han føreslo òg å møte opp i Los Angeles ti dagar tidlegare enn avtalt, og leigde inn ein annan klaverspelar for å spele i lag med Wright, som enno ikkje hadde spelt inn sine partar. Wright nekta derimot å kutte ned på familieferien sin på Rhodos.
Forteljinga om korleis Wright slutta i bandet varierer. I sjølvbiografien sin Inside Out fortel Mason at Waters ringde til O'Rourke, som var på reise til USA på «Queen Elisabeth 2», og fortalte han at Wright skulle vere ute av bandet innan Waters kom til LA for å mikse albumet. I ein annan versjon av ein forfattar som skreiv om bandet, ringde Waters til O'Rourke og bad han fortelje Wright om dei nye innspelingsplanane, då Wright skal ha svara: «Fortel Roger å dra til helvete ...» Wright var ikkje samd i at det var slik det gjekk føre seg og sa at bandet hadde vore samde om å vere i studio gjennom våren og tidleg på sommaren, og at han ikkje visste at dei var så langt bak planen. Mason sa seinare at Waters var «forskrekka og rasande», og meinte at Wright ikkje gjorde nok for å få ferdig albumet. Gilmour var på ferie i Dublin då han fekk vite om Waters sitt ultimatum og prøvde å roe ned situasjonen. Han snakka med Wright og gav han støtte, men minna han på at han bidrege minimalt. Waters insisterte på at Wright måtte dra, ellers ville han nekte å gje ut The Wall. Fleire dagar seinare med uro for den økonomiske situasjonen deira, og uvenskapen i bandet, slutta Wright. Meldinga om at han vart ute av bandet vart halde unna musikkpressa. Sjølv om namnet hans ikkje står nokon stad på originalalbumet, vart han tilsett som musikar på den påfølgjande The Wall-turneen.
Innan august 1979 var rekkjefølgja på albumet stort sett ferdig. Wright fullførte oppgåvene sine i Cherokee Studios med hjelp av studiomusikarane Peter Wood og Fred Mandel, og Jeff Porcaro spelte trommer i staden for Mason på «Mother». Då Mason hadde gjort sitt, let han Waters, Gilmour, Ezrin og Guthrie mikse albumet ferdig, medan han sjølv drog til New York for å spele inn det første soloalbumet sitt, Nick Mason's Fictitious Sports. Før albumet kom ut førte tekniske avgrensingar til at dei måtte gjere nokre endringar i rekkjefølgja og innhaldet på The Wall, og «What Shall We Do Now?» vart erstatta av ein liknande, men kortare «Empty Spaces» og «Hey You» vart flytta då den opphavlege plasseringa på slutten av side tre til byrjinga. Med ein tidsfrist i november 1979 som nærma seg, hadde ikkje bandet tid til å rette dette opp i plateomslaget.
Instrumentering
Dei første trommeinnspelingane til Mason vart gjort i eit ope rom i øvste etasjen av Britannia Row Studios. 16-sporsinnspelinga av dette vart miksa ned og kopiert over til ein 24-sporsopptakar som ein guide for resten av bandet å spele over. Dette gav lydteknikaren større fleksibilitet. Seinare vart trommene spelt inn på nytt med betre lydkvalitet og synkronisert til den originale innspelinga, før det gamle sporet så vart fjerna. Ezrin fortalte seinare at bandet var forskrekka over denne arbeidsmetoden - og såg visstnok på det å slette materiale frå 24-spors masterlydbandet som «trolldom».
Medan dei var i Super Bear gjekk Waters med på forslaget til Ezrin om at fleire spor, som «Nobody Home», «The Trial» og «Comfortably Numb», burde ha orkesterakkompagnement. Michael Kamen, som tidlegare hadde arbeidd med David Bowie, vart leigd inn til å overvake desse arrangementa, som vart framført av musikarar frå New York Philharmonic og New York Symphony Orchestra, og eit kor frå New York City Opera. Innspelinga deira var gjort i CBS Studios i New York, utan at Pink Floyd sjølv var til stades. Kamen møtte til slutt bandet etter innspelinga var over.
Lyddesign
Ezrin og Waters hadde oppsynet med å ta opp lydeffektane som vart brukte på albumet. Waters spelte inn telefonsamtalen som han nytta på den originale demoen av «Young Lust», men sa ikkje i frå til personen han ringde til, Mason, som trudde det var nokon som tulleringde og la på røyret. Ein verkeleg telefonoperatør var òg uvitande med på opptaket. Oppringinga er ein referanse til Waters sitt syn på den bitre skilsmissa hans med den første kona, Judy, i 1975. Waters spelte òg inn lydar langs Hollywood Boulevard med å hengje ein mikrofon ut av vindauget i studioet. Lydteknikaren Phil Taylor spelte inn lyden av skrikande dekk på «Run Like Hell» frå parkeringsplassen ved studioet og lyden av eit fjernsyn som vart øydelagd under «One of My Turns». I Britannia Row Studios spelte Nick Griffiths lyden av knust servise på same song. For lyden av fjernsynssendingane som vart nytta, og ein skodespelar som kjende att stemma si, vart det gjort ein økonomisk avtale med gruppa for å unngå søksmål.
Waters hadde stemma til den rasande skulemeisteren og skodespelarinna Trudy Young hadde stemma til groupien. Fleire artistar song korvokal på albumet. Det var planlagt at Beach Boys skulle syngje korvokal på «The Show Must Go On» og «Waiting for the Worms» men dette vart avlyst av Waters, som i staden berre brukte to av bandmedlemmane frå Beach Boy, Bruce Johnston og Toni Tennille.
Griffiths spelte først inn små grupper av elevar og inviterte så inn fleire. Han bad dei liggje vekt på ein Cockney-aksent og rope heller enn å syngje. Han la innspelingane over på fleire spor, slik at gruppa høyrdest enno større ut, før han sende innspelingane sine attende til Los Angeles. Waters likte resultatet særs godt og songen kom ut på singel, og gjekk til topps på singellista i juleveka. Det vart nokre kontroversar i den britiske pressa då det vart kjend at barna ikkje hadde fått betalt for innspelinga. Dei fekk etter kvart eit eksemplar av albumet og skulen fekk ein donasjon på tusen britiske pund.
Plateomslag
Plateomslaget var det mest minimalistiske Pink Floyd hadde gjeve ut til då - ein kvit mursteinsmur og ingen tekst. Waters hadde hamna på kant med Hipgnosis-designeren Storm Thorgerson nokre år tidlegare då Thorgerson hadde inkludert omslaget på Animals i boka si Walk Away Rene. The Wall er derfor det første plateomslaget deira sidan The Piper at the Gates of Dawn som ikkje vart laga av designergruppa. Seinare vart albumet gjeve ut med artistnamnet og albumittelen på framsida, skriven av teiknaren Gerald Scarfe, anten som eit klistremerke eller trykt på sjølve omslaget, i anten svart eller raudt. Scarfe hadde tidlegare skapt animasjonar for «In the Flesh»-turneen og laga òg kunsten på innsida av omslaget og etiketten på plata, med forskjellige konstruksjonsfasar av muren og karakterar frå soga. Teikningane vart sidan laga om til dokker for The Wall-turrneen og animerte delar av filmen som var basert på albumet.
Utgjeving og mottaking
Då det ferdige albumet vart spelt for ei gruppe sjefar i hovudkvarteret til Columbia i California, skal fleire ha vore misnøgd med det dei høyrde. Det hjelpte heller ikkje at Columbia Records tilbaud Waters mindre utgjevarrettar fordi The Wall var eit dobbeltalbum og Waters ikkje godtok dette. Då ein av sjefane tilbaud seg å løyse saka med å kaste mynt, spurte Waters kvifor han skulle gamble med noko han eigde. Han vann sidan fram. Uroa til plateselskapet forsvann då «Another Brick in the Wall Part 2» gjekk til topps på listene i Storbritannia, USA, Noreg, Portugal, Vest-Tyskland og Sør-Afrika. Det selde til platinaplate i Storbritannia i desember 1979 og i USA tre månader seinare.
The Wall kom ut i Storbritannia og USA den 30. november 1979. Samstundes med utgjevinga vart Waters intervjua av den erfarne radioprogramleiaren Tommy Vance, som spelte heile albumet frå start til slutt på BBC Radio 1. Albumet fekk blanda kritikk då det kom ut, der The Village Voice-kritikaren Robert Christgau kalla det «ei idiotisk episk soge om prøvingane til ei rockestjerne» akkompagnert av «kitschy minimal maksimalisme med lydeffektar og talefragment», medan Rolling Stone-kritikaren Kurt Loder kalla det «ei makelaus syntese av Waters sine no kjende, tematiske lidenskapar», og Melody Maker skreiv «eg er ikkje sikker på om det er glimrande eller frykteleg, men eg syns det er særs uimotståeleg.» Uansett toppa albumet Billboard-lista i heile 15 veker, og selde over ein million eksemplar i løpet av dei to første månadane. I 1999 vart det sertifisert til 23x platina. Det er eit av dei bestseljande albuma gjennom tidene i USA, og mellom 1979 og 1990 selde det over 19 millionar eksemplar verda over. The Wall er det bestseljande albumet til Pink Floyd etter The Dark Side of the Moon frå 1973. Lydteknikaren James Guthrie vann Grammyprisen i 1981 for beste lydteknikar. I følgje Acclaimed Music er The Wall i snitt rangert på 145. plassen over listene til kritikarar over dei beste platene gjennom tidene. Rolling Stone plasserte albumet på 87. plassen på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene i 2003.
Nyutgjevingar
I 1994 kom ei digitalt ommastra utgåve på CD, produsert i Kina utan «Young Lust», men framleis med songen oppført i omslaget. Albumet vart ommastra i tre versjonar som ein del av Why Pink Floyd...?-kampanjen av James Guthrie. I 2011 kom ei «Discovery»-utgåve med den ommastra utgåva utan noko ekstra. I 2011 kom det to versjonar til. «Experience»-utgåva hadde ei bonusplate med materiale som ikkje var gjeve ut før og andre supplerande saker. «Immersion»-versjonen var ei samling på sju plater med videomateriale i tillegg. Albumet kom ut på ny på Pink Floyd Records den 26. august 2016 i lag med The Division Bell.
Turné
The Wall-turneen opna i Los Angeles Memorial Sports Arena den 7. februar 1980. Medan bandet spelte vart det gradvis reist ein 13 meter høg mur mellom dei og publikum. Fleire karakterar frå albumet var ein del av showet som store oppblåsbare dokker, inkludert ein gris med eit symbol der to hammarar kryssa kvarandre. Scarfe fekk i oppgåve å skape ei rekkje animasjonar som vart projiserte på muren. I studioet sitt i London tilsette han eit team på 40 animatørar til å skape marerittaktige bilete av framtida, inkludert ei fredsdue som eksploderer til ei ørn, i tillegg til bilete av ein skulemeister og mora til Pink.
Vasskilje
Eit vasskilje er ei grense mellom to nedslagsfelt. I eit ås- eller fjellandskap ligg skilje på toppane og ryggane av fjella og åsane, men i flate område eller på høge platå (særleg i myrlendte område) kan skilje vere usynleg.
The Wall
Turné
For «Comfortably Numb», medan Waters song opningsverset sitt, venta Gilmour i mørkret på toppen av muren og balanserte på ei hydraulisk plattform medan han vart halde fast av ein scenearbeidar. Gilmour framførte så gitarsoloen der oppe, opplyst i blått og kvitt lys. Mot slutten av konserten kollapsa muren og bandet kom til syne att. I lag med songane på albumet vart det spelt ein instrumental medley, kalla «The Last Few Bricks», som vart spelt føre «Goodbye Cruel World» slik at scenearbeidarane fekk tid til å fullføre muren. Bandet spelte òg «What Shall We Do Now?», som det ikkje var plass til på albumet.
Under turneen nådde forholdet mellom bandmedlemmane eit rekordlågt nivå. Dei hadde fire bubilar som var parkerte i ein sirkel, der dørene vendte ut frå sirkelen. Waters kom i eigen bil til spelestadane og budde på eit anna hotell enn resten av bandet. Wright kom attende som innleigd musikar og var den einaste frå bandet som tente noko på turneen, som gjekk med eit underskot på kring 400 000 britiske pund.
Vasskilje
Vasskilje er viktige geografiske, og ofte òg politiske grenser. Vegar og jernbanelinjer følgjer ofte desse skilja for å minimere stigningsgraden og behovet for bruer.
The Wall
Andre versjonar
Ein filmversjon, Pink Floyd – The Wall, kom i juli 1982. Han var skriven av Waters og regissert av Alan Parker, med Bob Geldof i rolla som Pink. Animasjonane til Scarfe vart nytta i lag med skodespelarane og det var lite vanleg dialog. Eit modifisert lydspor vart nytta for somme av songane i filmen.
Vasskilje
Typar vasskilje
Vasskilje kan delast inn i tre typar:
The Wall
Andre versjonar
I 1990 skapte Waters og produsenten Tony Hollingsworth The Wall – Live in Berlin, ein veldedig konsert på staden der Berlinmuren ein gong hadde stått. Frå 2010 til 2013 framførte Waters albumet på ein verdsturné. Denne hadde ein mykje breiare mur og nye, toppmoderne projeksjonar. Gilmour og Mason spelte på ein konsert i London på The O2 Arena. Ein film av konserten, Roger Waters: The Wall, kom ut i 2015.
Vasskilje
Typar vasskilje
Vasskilje er eit hinder for elvefart. I førindustriell tid vart vasskilja kryssa ved at ein bar båtane over land ved visse stader. Seinare vart det bygd kanalar for å binde saman tilstøytande nedslagsfelt.
The Wall
Andre versjonar
I 2016 tilpassa Waters The Wall til ein opera, Another Brick in the Wall: The Opera i lag med den klassiske komponisten Julien Bilodeau. Denne hadde premiere på Opéra de Montréal i mars 2017 og vart produsert av Cincinnati Opera i juli 2018. Han er orkestrert for åtte soloistar, 48 kormedlemmar og eit standard 70-mann stort operaorkester.
Innhald
Alle spor er skrivne av Roger Waters, utanom der andre er nemnde.
Medverkande
Pink Floyd
Andre medverkande • Bruce Johnston – korvokal
• Toni Tennille – korvokal på «The Show Must Go On» og «Waiting For The Worms»
• Joe Chemay – korvokal
• Jon Joyce – korvokal
• Stan Farber – korvokal
• Jim Haas – korvokal
• Bob Ezrin – piano, Hammondorgel, synthesizer, pumpeorgel, korvokal
• James Guthrie – perkusjon, synthesizer, lydeffektar
• Elevar ved Islington Green School – vokal på «Another Brick in the Wall Part II»
• Joe Porcaro – skarptromme på «Bring the Boys Back Home»
• Lee Ritenour – rytmegitar på «One of My Turns», ekstra akustisk gitar på «Comfortably Numb»
• Joe (Ron) di Blasi – klassisk gitar på «Is There Anybody Out There?»
• Fred Mandel – Hammondorgel på «In The Flesh?» og «In the Flesh»
• Bobbye Hall – conga og bongo på «Run Like Hell»
• Frank Marrocco – concertina på «Outside the Wall»
• Larry Williams – klarinett på «Outside the Wall»
• Trevor Veitch – mandolin på «Outside the Wall»
• New York Opera – kor
• Vicki Brown og Clare Torry (berre oppført som «Vicki & Clare») – korvokal
• Harry Waters – barnestemme på «Goodbye Blue Sky»
• Chris Fitzmorris – mannleg telefonstemme
• Trudy Young – stemme til groupie
• Phil Taylor – lydeffektar Produksjon
Salslister og salstrofé
Album
Singlar Salstrofé
Fylkesveg 774
Han tar av frå E6 ved Mule og går vestover til Levanger ferjekai og vidare med ferje til Ytterøy. Ferjesambandet er del av riksvegen.
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg, etter at forvaltingsreforma trod i kraft har han status som fylkesveg.
Yasunori Tsukao
Yasunori Tsukao er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Urawa Reds.
Seiland
Seiland (nordsamisk Sievju) er ei øy sørvest for Hammerfest by i Vest-Finnmark i Troms og Finnmark fylke. Øya er delt mellom Hammerfest og Alta kommune, og har eit areal på 559 km². Ho er den åttande største i Noreg, når ein ikkje reknar med Svalbard, og den fjortande største om ein reknar med Svalbard. Det høgaste punktet på Seiland er Seilandstuva på 1079 moh. Øya er omgjeven av Sørøya i nord, Kvaløya i nordaust, fastlandet i aust og sør og Stjernøya i sørvest.