cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
200. motoriserte infanteribrigade
Samansetjing
226. luftvern-rakettbataljon
246. luftvernartilleribataljon
Materiell
I kjelda er dette materiellet oppgjeve:
200. motoriserte infanteribrigade har våpen og kjøyretøy som dette:
Weissmies
Weissmies er eit 4 023 meter høgt fjell i Wallis-Alpane i Sveits. Fjellet ligg i kantonen Valais, nær landsbyen Saas-Fee.
Geografi
Weissmies ligg i Alpane si hovudfjellkjede, i eit massiv som skil dalen Saastal i vest frå Simplon-dalen i aust. Massivet består av to andre, om lag jamhøge, fjelltoppar som ligg nord for denne, Lagginhorn og Fletschhorn. Weissmies ligg mellom skaret Lagginjoch (3 500 m) i nord og Zwischbergen Pass (3 620 m) i sør.
Weissmies er ein av dei ti over 4 000 meter høge toppane som omkransar Saastal, og står rett mot Dom i vest, den tredje høgste fjelltoppen i Alpane.
Klatring
Fjellet vart fyrste gongen bestege av Jakob Christian Häusser og Peter Josef Zurbriggen. Dei kleiv til topps i 1855 via fjellryggen Triftgrat (sørvestryggen). Dei lokale fjellførarane tvila på at dei to hadde nådd toppen utan fagleg assistanse. Fyrst då nokre fjellførarar steig til topps langs same ruta og fann fotspora til Häusser og Zurbriggen godtok dei utsegnene frå dei to.
Austsida vart klatra fyrste gongen av J.A. Peebles, ekteparet E.P. Jackson og fjellførarane P. Schlegel, U. Rubi og J. Martin den 17. oktober 1876. Den meir krevjande sørsida vart klatra i 1884 av C.H. Wilson, Alexander Burgener og J. Furrer. To veker seinare opna W.H. og E. Paine, T. Andenmatten og P. Zurbriggen ei rute på nordegga.
Lounis Ait Menguellet
Lounis Aït Menguellet er ein algerisk musikar.
Cork
Cork (irsk Corcaigh) er den nest største byen i Republikken Irland og den tredje største på Irland etter Dublin og Belfast. Han er det administrative senteret i County Cork og den største byen i provinsen Munster.
Lounis Ait Menguellet
Lounis Aït Menguellet vart fødd i Ighil Bouammas, ein liten landsby i Djurdjurafjella, tett ved Tizi Ouzou i Storkabyliet (Grande Kabylie) i Algerie.
Cork
Byen har om lag 120 000 innbyggjarar og med forstadane om lag 190 000. Storbyområdet til Cork har om lag 274 000 innbyggjarar, medan Greater Cork-området har om lag 380 000.
Lounis Ait Menguellet
Menguellet er ein av dei mest populære kunstnarane i Algerie og ein av dei som har best rotfeste i algersk samtidsmusikk. Som poet har han vorte eit symbol på den tiltakande interessa for tamazightisk identitet. I samband med uroa i Kabylia dei seinare åra har han sagt at regionen har gått i brodden for og vorte ein bastion i striden for tamazightiske rettar. Han har òg sagt at «eg talar om Kabylia på min måte, for å freista å få fart i utviklinga», for så å leggje til at han ikkje driv med politikk.
Cork
Namnet på byen kjem av det irske ordet corcach som tyder «myrlendt stad» og refererer til plasseringa ved elva Lee. Cork har hatt rykte på seg for å vere ein by av opprørarar heilt tilbake til då dei støtta tronpretendenten Perkin Warbeck i 1491 etter Rosekrigane. County Cork har derfor kallenamnet «the Rebel County» («Opprørsgrevskapet») og corkoniarane refererer stundom til Cork som den «verkelege hovudstaden i Irland».
Elva Lee renn gjennom byen og dei sentrale delane av byen er bygd på ei øy i elva like før ho renn ut i Lough Mahon og så ut i Cork Harbour, ei av dei største naturlege hamnene i verda. Byen er ein stor irsk hamneby med kaianlegg langs Lee og på austsida av byen.
Historie
Igjennom hundreåra har mykje av byen vorte øydelagd og bygd opp att etter åtak frå vikingar eller nordbuarar. Ein meiner at Cork, som Dublin, var eit viktig handelssenter i det globale skandinaviske handelsnettverket. Ein gong var det bymurar rundt heile byen og fleire delar av bymuren står framleis i dag.
Under den irske sjølvstendekrigen brann sentrum av Cork ned etter brannar påsett av Black and Tans, og byen var åstad for harde kampar mellom irske geriljastyrkar og britiske styrkar. Under den irske borgarkrigen var Cork ei stund halde av anti-avtale-styrkar før han vart gjenerobra av den irske hæren etter eit åtak frå sjøen.
Lounis Ait Menguellet
Det vart sagt at han korkje er filosof eller tenkjar, berre poet, («dei fortel meg det så ofte at eg tek til å tru det» seier han) og at han legg band på seg for å ikkje driva politikk i songane sine. Eg berre observerer: både rett og gale. Eg er berre eit talerøyr. Men det kjennest godt å kunna sia det». Med enkle ord fortel om livet til folk flest, som han lever saman med, og veit å få fram ein emosjon som grip massane og fører til at fleire og fleire strøymer til konsertane hans. På ein beskjeden måte seier han: «eg er berre ein vanleg person, vanlegare enn folk flest».
Aït Menguellet syng med ein sjarmerande og gripande stemme, som får ein til å tenkje på trubadurane frå mellomalderen, samtidig som den tykkjest tidlaus. Stemma representerer eit folk som har klart å taka vare på sjela si. Den varme magiske stemma tek med seg lyttarane til Kabylia. Trubaduren, songaren og komponisten Aït Menguellet fører vidare den orale tradisjonen frå dei kabylske fjellområda og formidlar på ein strålande måte tradisjon frå poeten Si Mohand, som døydde i 1906. Songarinna Marguerite Taos Amrouche, syster til poeten Jean Amrouche (som døydde i eksil i Tunisia), er òg kjent for ei glimrande framføring av songane til Si Mohand.
Den kabylske songtradisjonen var lenge marginalisert og redusert til ei minoritetsgruppe, men på grunn av Lounis Aït Menguellet har den på nytt kome til heider og verdigheit. I over tjue år var det forbode å kringkasta dei tradisjonelle tamazightsongane, som Slimane Azzem song tidlegare. Sprengkrafta i songane til Louinis ligg i tekstane, i krafta i verba; «Freden krev ordet: det skjer meg i hjarta å verta tvinga til å forlate deg, du fedreland, som eg har så kjært. Dei uttrykkjer sin kjærleik til meg ved å samanlikna meg med ei rapphøne. Ven er eg når eg er festmåltidet deira ...», som det heiter i ein av tekstane hans. I ein annan syng han: «Vi har hylla stjernene, som er utanfor vår rekkjevidd. Vi har hylla fridomen, som er like fjern som stjernene.».
Lounis Aït Menguellet er klår over kva rolle songane hans har spela for å halda ved like og sikra posisjonen til det taqbaylitiske (kabylske) språket. I songane hans vert tekstane og språket eit viktig reiskap for å ta vare på morsmålet, noko han ser på som ei livsoppgåve. Kjernen i tekstane har alltid vore kjærleiken til Kabylia, det algerske hjarta. Mange kabylarar har lært morsmålet sitt takka vera songane til Lounis. Dei kabylske orda talar til dei og dei held fram med å læra meir: «Språket, det er mor, det er jorda».
Gruppa er på berre fire personar, to slagverkarar, ein gitarist og sonen, Djaâffar, som spelar fløyte eller trakterer ein syntheziser. Etter at sonen vart med i gruppa har lyrikaren Lounis Aït Menguellet freista å utvikla musikkstil vidare.
Lounis Aït Menguellet tykkjer at den kabylske songtradisjonen står seg godt og er nøgd med at mange nye songarar kjem til. Han tykkjer at mange rytmiske songar høver godt for unge utøvarar, medan andre kabylske tekstar krev stort engasjement og fridom i uttrykksforma og meiner at desse tekstane er svært krevjande å framføra.
Ein kan dele karrieren til Lounis Aït Menguellet i to delar. Den fyrste delen er den mest sentimentale, med etter måten korte songar, medan den andre delen er meir politisk og filosofisk, med lengre tekstar med djupare meining som krev krev meir tolking. I nokre av sine seinare konsertar har han bevist velt å utfordra lyttarane sine til refleksjon og ettertanke med å syngje lengre og meir krevjande songar, som «Ahkim ur nsaa ara ahkim» (makt utan motmakt), Idul sanga anruh (vegen er lang), Nekni swarach n ldzayer (Vi, born av Algerie). Då han presenterte eit nytt album for pressa, den 16/1-2005, dagen før han feira 55-årsdagen sin i kulturhuse i Tizi Ouzou, kommenterte han at «kunstnarar gjer ikkje anna enn å tiltrekkje seg merksemda til folk og grava i samvitet deira. Dette er oppgåva til kunstbarane, men eg trur ikkje at eg er i stand til å løyse problema.» Lounis er oppgjeven over den sosiale og politiske stoda i Algerie og repertoaret hans ber no mindre preg av dei sentimentale songane som prega starten på karrieren hans.
Heider frå Kateb Yacine
I ein artikkel, der han forsvara det taqbaylitiske (kabylske) språket, skreiv den kjente algeriske forfattaren Kateb Yacine, som døydde i 1989, ei hylling til Lounis Aït Menguellet:
« (…) Likesæle har sløva mange algeriar, som trur at dei er arabar eller franskmenn, slik at dei ikkje lenger bryr seg med røtene sine, slik at deira største poet har vorten framand for dei.
Eg drøymde at eg var heime i fedrelandet
Vi vart ikkje spara for kupp
Fedrelandet vårt har vorte eit fengsel
Dei stengjer dørene bak oss
Når vi protesterer
Svarar dei, om dei i det heile svarar
Hald munn, de som sitt i kasjotten
I'll Be Your Baby Tonight
«I'll Be Your Baby Tonight» er ein song av Bob Dylan frå John Wesley Harding frå 1967.
Norsk versjon
Ein norsk tekst til songen vart skriven av Jan Erik Vold, kalla «Jeg skal være mann din i natt». Denne vart framført av Kåre Virud i 1977.
Jönköpings län
Jönköpings län er eit len i det sørlege Sverige. Det grensar til fylka Hallands län, Västra Götalands län, Östergötlands län, Kalmar län og Kronobergs län.
Lounis Ait Menguellet
Heider frå Kateb Yacine
Når eit folk reiser seg for å forsvara språket sitt, kan ein verkeleg tala om kulturrevolusjon.»
Kateb Yacine (Utdrag frå «Forgjengarane doblar brutaliteten»).
Utgjevingar
Lounis Aït Menguellet har gjeve ut over 200 songar.
Smolensk
Smolensk (russisk Смоленск) er ein by i Russland, og hovudstad i Smolensk oblast. Byen har tittelen helteby. Han ligg om lag 420 kilometer vest for Moskva, ved elva Dnepr. Han ligg strategisk viktig til på vegen mellom Moskva og Kviterussland, Baltikum og Sentral- og Vest-Europa. Folketalet er om lag 315 000. Byen strekkjer seg 25 kilometer frå vest til aust, og 15 kilometer frå nord til sør. Borgarmeisteren heiter Vladislav Khaletskij (sidan 11. mars 2003).
Mellomalderen
Smolensk er ein av dei eldste byane i Russland. Han vart først nemnd i 863, to år etter det gamle Russland vart grunnlagd. Smolensk var hovudstad for dei slaviske krivitsjane i 882 då Oleg av Novgorod tok byen på veg frå Novgorod til Kiev.
Den første utanlandske forfattaren som nemnde byen var keisar Constantine Porphyrogenitus. I De Administrando Imperio (om lag 950) skildra han Smolensk som ein nøkkelstasjon langs vegen frå varangarane til grekarane. Russarane segla frå Baltikum og opp Daugava så langt dei kunne, og drog så båtane over land til øvre delar av Dnepr. Det var visstnok i Smolensk at dei reparerte skadar og lekkasjar som båtane hadde fått då dei vart dradd over land. For dette nytta dei tjøre. Tjøre på russisk er smola, og dette kan ha gjeve namn til byen.
Mellom Russland, Litauen og Polen
Sjølv om han vart spart av dei mongolske styrkane i 1240, betalte Smolensk skatt til Den gylne horden, og han vart etter kvart ei brikke i den lange striden mellom Litauen og Storfyrstedømet Moskva. Den siste monarken frå Smolensk var Georg av Smolensk og under hans katastrofale styre vart byen erobra av Vytautas frå Litauen tre gonge, i 1395, 1404 og 1408. Etter byen vart innlemma i Storhertugdømet Litauen flytta nokre bojarar frå Smolensk til Vilnius. Etterkomarar av dei regjerande fyrstane flykta til Moskva.
Med fleire ti tusen innbyggjarar var Smolensk truleg den største byen i Litauen på 1400-talet. Tre regiment i Smolensk viste seg å verte avgjerande i slaget ved Grunwald mot Den tyske riddarordenen. Det var eit stort nederlag for Litauen då byen vart erobra av Vasilij III av Russland i 1514. Til minne om denne hendinga grunnla tsaren Novodevitsjij kloster i Moskva og tileigna det til ikonet av Vår frue av Smolensk.
Irakleótes
Irakleótes (gresk Ηρακλεώτες) er ein tidlegare kommune i periferieininga Grevená i periferien Vest-Makedonía i Hellas. Irakleótes inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Grevená.
Smolensk
Mellom Russland, Litauen og Polen
For å stå imot framtidige polsk-litauiske åtak frå bygde Boris Godunov kraftige festningsverk i byen. Ein kreml av stein vart bygd 1597–1602 og er det største i Russland. Det har særs tjukke murar og mange vakttårn. Den kraftige festninga hindra likevel ikkje at Det polsk-litauiske samveldet tok byen i 1611 etter ei 20 månader lang omleiring under problemtida og dimitriadane. Det svekka Moskva avstod Smolensk til Samveldet i Deulino-traktaten og dei neste 43 åra var han hovudstad i Smolensk voivodskap.
For å gjenerobre byen starta Moskva den såkalla «Smolenskkrigen» mot Samveldet i 1632. Etter eit stort nederlag for kong Wladislaw IV vart byen verande på polsk-litauiske hender. I 1632 bygde Uniate-biskopen Lew Kreuza ein bustad i Smolensk. Denne vart seinare omgjort til den ortodokse kyrkja St. Barbara. Striden heldt fram i 1654 då Samveldet vart skaka av opprøret til dei ukrainske kosakkane og svensk invasjon. Etter ei ny omleiring den 23. september 1654 vart Smolensk gjenerobra av Russland sidan den polske garnisonen forlet byen. I 1667 gav Det polsk-litauiske samveldet opp kravet på Smolensk med Andrusovo-traktaten.
Moderne historie
Smolensk har vore ein spesiell stad for russarane av fleire årsaker, ikkje minst fordi den lokale katedralen husar ein av dei mest æra ortodokse ikona, tileigna apostelen Lukas. Bygginga av den nye Uspenskij-katedralen var eit prestisjeprosjekt som tok over hundre år og fullføre. Trass i at byen sakte, men sikkert hamna i den økonomiske bakevja, vart Smolensk stadig rekna som ei viktig festning langs vegen til Moskva. Han vart hovudstad av ein gubernija i 1708.
I august 1812 møtte dei to største armeane som nokon har vore i strid kvarandre i Smolensk. Under det langvarige slaget, skildra av Lev Tolstoj i Krig og fred gjekk Napoleon inn i byen. Det totale tapet er estimert til 30 000 mann.
Like etter oktoberrevolusjonen då Kviterussland framleis var okkupert av tyske styrkar, vart Smolensk eit senter for kviterussisk politikk, sjølv om han administrativt var ein del av Russland. I 1918 erklærte dei tyske okkupasjonsstyrkane Smolensk gubernija ein del av Folkerepublikken Kviterussland, som berre vart mindre enn eit år. Den 2. januar 1919 vart Den kviterussiske sovjetiske sosialistrepublikken erklært i Smolensk, men styret av området vart flytta til Minsk så snart dei polske styrkane hadde vorte drive ut av den kviterussiske hovudstaden nokre månader seinare.
Under den andre verdskrigen var Smolensk åstad for eit nytt storslag, slaget ved Smolensk i 1941. Den første sovjetiske motoffensiven mot den tyske armeen starta her i august 1941. Over 93 % av byen vart øydelagd under kampane. Det gamle ikonet var tapt for alltid. Etter krigen vart byen erklært helteby.
Etter tyskarane erobra byen i 1941 fann dei intakte arkiv frå Smolensk oblast kommunistkomite, dei såkalla Smolenskarkivet. Arkivet vart flytta til Tyskland og seinare hamna ein stor del av det i USA, som gav vestlege spesialistar unik informasjon om det lokale arbeidet til dei sovjetiske styresmaktene dei første to tiåra. Arkiva vart returnert til Russland av USA i 2002.
Jämtlands län
Jämtlands län er eit len i Sverige. Jämtlands län ligg sør i Norrland, men i midt- Sverige og omfattar landskapa Jämtland og Härjedalen i tillegg til delar av Ångermanland og Hälsingland. Nokre mindre område i Dalarna, Medelpad og Lappland inngår i lenet. Jämtlands län utgjer 12 % av den totale flatevidda til Sverige, 49 443 km². Største byen og administrasjonssenter er Östersund.
Landskap
Jämtlands län er delt inn i landskapa Jämtland og Härjedalen.
Administrasjon
Hovudoppgåvene for lensadministrasjonen er å utføre dei oppgåvene gjeven av Riksdagen og den svenske regjeringa, å koordinere og oppmuntre til økonomisk vekst i länet og ivareta rettstryggleiken.
Kamniška Bistrica
Kamniška Bistrica er ei fjellelv nord i Slovenia og ei av sideelvane til Sava frå venstre. Ho spring ut i Kamnik-Alpane (del av Dei sørlege kalksteinsalpane), nær grensa til Austerrike. Ho er 33 km lang. Kamniška Bistrica renn gjennom byen Kamnik, der ho mottar sideelva Nevljica. Ho munnar ut i Sava i Dol pri Ljubljani, om lag 10 km aust for Ljubljana.
Kokra
Kokra  er ei elv i Slovenia. Ho spring ut frå Karavankane og er ei av sideelvane til Sava. Ho er 34 km lang og har eit nedslagsfelt på 223 km².
Nadelhorn
Nadelhorn er eit 4 327 meter høgt fjell i Wallis-Alpane i Sveits i kantonen Valais og høyrer til Mischabelgruppa, det nest høgste fjellmassivet i Sveits etter Monte-Rosagruppa.
Nadelhorn er det høgste punktet i fjellrekka Nadelgrat («nålegga»), ein høgfjellsrygg som strekker seg om lag beint nord–sør ovan om turiststaden Saas-Fee i aust, og dalen Mattertal i vest. Dei tre eggene eller ryggane samlar seg i skarp topp som liknar på ei nål (på tysk:Nadel) når ein ser fjelltoppen frå nord. Topp-punktet er så lite at berre få klatrarar kan opphalde seg der samstundes. Dei andre fjelltoppane på Nadelgrat er Stecknadelhorn og Hohberghorn.
Fjellet vart klive fyrste gongen 16. september 1858. Franz Andenmatten, Baptiste Epiney, Aloys Supersaxo og J. Zimmermann var dei fire i klatregruppa.
Ryo Oishi
Ryo Oishi er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Shimizu S-Pulse.
Tadaaki Matsubara
Han spela for klubbane Shimizu S-Pulse, Jatco og Tokyo Verdy.
Fylkesveg 217
Fylkesveg 217 (Fv217) går mellom Åkrestrømmen i Rendalen og Isterfossen i Engerdal. Veglengda er 47,3 km.
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg, etter at forvaltingsreformen trod i kraft har han status som fylkesveg.
Aker Engineering & Technology
Aker Engineering & Technology er eit heileigd dotterselskap av Aker Solutions som leverer prosjektstyrings- og ingeniørtenester til olje- og gassindustrien. Dei har mellom anna designa skroget til Petrobras si P-51 plattform, og Aker Drilling sine H6e boreriggar.
Soge
BMV Engineering vart kjøpt i 1987. Aker Engineering var dels ansvarleg for kostnadssprekken ved Mongstad-utbygginga, då tilbodsprisen på 135 millionar for prosjekttenester etterkvart vart dobla til 270 millionar. Aker Engineering vart i byrjinga av 2002 slått saman med Kværner Engineering.
Kalmar län
Kalmar län (Kalmars län) er eit len i det sørlege Sverige. Det grensar til lena Kronobergs län, Jönköpings län, Blekinge län og Östergötlands län.
Landskap
Kalmar län dekker den austlege delen av landskapet Småland og heile landskapet Öland
Administrasjon
Hovudoppgåvene for lensadministrasjonen er å utføre dei oppgåvene gjeven av Riksdagen og den svenske regjeringa, å koordinere og oppmuntre til økonomisk vekst i länet og ivareta rettstryggleiken.
Norsk Allkunnebok
Norsk Allkunnebok er eit ti-bands nynorsk leksikon som vart utgjeve på Fonna Forlag i tida frå 1948 til 1966. I tillegg kom det ut eit eige atlasband.
Redaktør for verket var Arnulv Sudmann. I redaksjonen elles sat Peder Galdal, Sivert Langholm, Kåre Tveito, Ragnar Øvrelid og Jostein Øvrelid. I alt bidrog om lag 350 medarbeidarar med artiklar til allkunneboka. Arbeidet var for ein stor del gjort utan betaling, rekna som kulturelt dugnadsarbeid. Etter estimat gjort ved Norsk Ordbok er Norsk Allkunnebok på ca. seks millionar ord.
Norsk Allkunnebok var det første norske leksikonet som vart utgjeve med signerte artiklar, der forfattaren står til ansvar for opplysningane.
Redaksjonen la vinn på å vekte norske tilhøve, ved å dra fram nytt tilfang frå bygdekunst og bygdesoge, arbeidsliv på bygdene, folkeliv og folkeminnegransking. Av næringsvegar la dei særleg vinn på å få med stoff om bygdenæringar som jordbruk, skogbruk og fiske. Innanfor norsk geografi har verket med alle norske poststader, dampskipstoppestader, telegrafstasjonar, kyrkjesokn, herad og byar; det har opplysningar om fjordar i Noreg, elvar, fossar, fjell, dalar, øyar og storgardar.
I siste bandet er det med ein bolk med tillegg og rettingar. Det store kommunebrigdet som gjekk for seg under utgjevingstida gjorde at mange artiklar om norske herad var vortne forelda før verket var ferdig, og det vert kort greidd ut om bakst i siste bandet.
Arbeidet med allkunneboka var eit nybrottsarbeid, på mange område måtte redaksjonen finne fram til ein nynorsk terminologi der det før var heilt urydda mark. Økonomiske vanskar hos forlaget gjorde at særleg dei to siste banda vart skadelidande.
Inndeling av banda
Leksikonet er oppdatert fram mot trykkedatoen, som er trykt på kvart legg, til orientering for lesarane. Inndelinga av banda er slik:
Keisuke Hada
Keisuke Hada er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Shimizu S-Pulse, Cerezo Osaka og Ehime FC.
Gjendine
Gjendine er eit uvanleg norsk kvinnenamn. Det er sett saman av innsjønamnet Gjende og etterstavinga -ine. Namnet er særleg kjend frå folkesongen som blei til eit klaverstykke av Grieg, «Gjendines bådnlåt».
Opphav til namnet
Ho som gav namn til verket var truleg òg den første som heitte Gjendine. Kaia Gjendine Slaalien var fødd i 1871 i ei steinhytte ved Gjendebu i Jotunheimen. Ho blei døypt den 24. juli i sjøen Gjende av ein prest, Honoratus Halling, som var turist i området. Han var saman med eit følgje som blei fadrar for jenta. Etter presten sitt forslag fekk ho mellomnamnet «Gjendine», noko som etter kvart blei tiltalenamnet hennar. Hytta ho blei fødd i heiter nå «Gjendinebua», og inneheld ei lita utstilling om Gjendine.
Rome
Rome er giftig for sauer. Planta inneheld saponin, som kan gje lam leverskader og føra til sjukdomen alveld. I storfe og elg kan rome meir sjelden gje akutt nyresvikt.
Hjølmadalen
Hjølmadalen er eit dalføre i Eidfjord kommune, Vestland. Dalen startar i Øvre Eidfjord og går opp til Hjølmo-gardane på vestdelen av Hardangervidda. Elva Veig renn gjennom dalen. Ovanfor Hjølmo-gardane vert dalen kalla Valursdalen.
Før det vart bygd bilveg gjennom Måbødalen, var Hjølmadalen den mest brukte vegen frå Vestlandet mot aust over Hardangervidda. Òg i dag er Hjølmadalen eitt av dei beste utgangspunkta for å gå tur på vidda. Det går bilveg frå Øvre Eidfjord gjennom dalen og heilt opp på Hjølmaberget. Herifrå kan ein gå innover vidda. Dei næraste turisthyttene er Vivelid, Hedlo og Hadlaskard.
Docklands Light Railway
Docklands Light Railway (DLR) er eit kollektivtilbod i Docklands i det austlege London. Linja blir administrert av Transport for London (TfL). Ho er ikkje ein del av London Underground, men er teikna inn på undergrunnkartet og er nært knytt til undergrunnen gjennom stasjonar der det er mogleg å gå direkte mellom undergrunnen og DLR. Linja blei opna av dronning Elisabeth II den 31. juli 1987.
Toga er heilautomatiske, og har ingen førar. Det er ein konduktør (kalla serviceagent) om bord på kvart tog, som kontrollerer billettar og kontrollerer dørene. I nødstilfelle kan desse òg køyre toget.
DLR blei føreslått bygd i slutten av 1980-åra, i samband med byfornyinga i Docklands. Linja skulle ligge i dagen, og har tre greiner med endeholdeplassar på stasjonane Tower Gateway, Stratford og Island Gardens. Det var planlagt å bruke moderne trikkar, men i staden valde ein den nyaste teknologien med førarlause tog. Det meste av sporet blei heva over bakken. Togene har berre ei lang vogn.
Greinene kryssar kvarandre like ved Poplar, og det blir køyrt ruter på kryss og tvers mellom alle endestasjonane.
Ájos Jeórjos i Grevená
Ájos Jeórjos (gresk Άγιος Γεώργιος) er ein landsby i periferieininga Grevená i periferien Vest-Makedonía i Hellas. Ájos Jeórjos var hovudsete i den tidlegare kommunen Irakleótes, som no er ei kommunaleining i kommunen Grevená.
Jordskifte
Jordskifte (før: utskifting) går ut på å endre eigar- og/eller brukstilhøve for å skape ei meir tenleg og effektiv utnytting av faste eigedomar «som det er vanskeleg å nytte ut på tenleg måte etter tid og tilhøve», det vil seie landbrukseigedomar som til dømes ikkje kan nyttast på høveleg vis av di sameige, omfattande bruksrettar, ulaglege grenser osb. gjer eigedomen eller eigedomane vanskelege å drive. Meininga er å omforme eigedomane slik at kvart bruk får jorda mest mogleg samla og kan verte ei høveleg driftseining.
Dersom jordskiftet ikkje kan gå føre seg friviljug, kan det gjennomførast med tvang av jordskifteretten, som er ein særdomstol samansett av ein jordskiftedommar og to domsmenn. Jordskifteretten står særs fritt i valet av midlar for å nå målet for jordskiftet, og kan fritt endre eigedomsgrenser, avløyse bruksrettar, oppløyse sameige, gjere vedtak om felles tiltak i eit område, fastsette at hus, vegar og liknande skal flyttast, og kan etter krav frå ein eller fleire av partane, gje føresegner om korleis bruksrettar skal nyttast, korleis beiting i ålmenningar skal gå føre seg osb. Dei nye eigedomsgrensene som jordskifteretten fastsett, skal merkast opp i terrenget og dessutan skildrast med ord, og i regelen vert heile området kartlagt.
Avgjerder i jordskifteretten kan ankast til jordskifteoverretten eller lagmannsretten av den eller dei av partane i saka som meiner det er grunn til det. Dersom anka gjeld avgjerder om grenser, eigedomsrett eller bruksrett innanfor det området som jordskiftet femner om, det såkalla jordskiftefeltet, eller anka gjeld feil i saksførehavinga, skal det ankast til lagmannsretten. I alle andre høve skal det ankast til jordskifteoverretten, som er samansett av ein jordskifteoverdommar og fire meddommarar.
Jordskiftedommarar skal ha ei særskild utdanning frå Universitetet for miljø- og biovitskap (UMB) i Ås kommune i Akershus fylke.
Bessarabia
Bessarabia er ein historisk region i Aust-Europa mellom elvane Dnestr i aust og Prut i vest, eit område som i dag hovudsakleg ligg i Moldova med delar i Ukraina.
Namnet vart gjeve området frå fyrstedømet Moldavia som vart avstått til Det russiske keisardømet frå Det osmanske riket etter den russisk-tyrkiske krigen 1806-1812. Restane av Moldavia vart ein del av Valakia i 1859 og det som skulle verte Kongedømet Romania. I 1918, like før slutten av den første verdskrigen erklærte Bessarabia seg sjølvstendig frå Russland og etter tre månader vart det slått saman med Kongedømet Romania. Etter Sovjetunionen okkuperte Bessarabia og Nord-Bukovina i 1940 i byrjinga av den andre verdskrigen vart Bessarabia ein del av Sovjetunionen etter krigen var over, der det danna størsteparten av Moldovsk SSR. Samstundes vart mindre delar av Bessarabia, i sør (Budjak) og nord (nordlege halvdelen av Hotin judeţ) ein del av Ukrainsk SSR. I 1991 vart Moldovisk SSR omdøypt til Republikken Moldova og 27. august same året erklærte landet seg sjølvstendig.
Området var hovudsakleg busett av rumenarar. Det budde frå Napoleonstida òg ein del etniske tyskarar i Bessarabia, som var invitert dit av den russiske tsaren. Dei vart drive bort som følgje av Molotov-Ribbentrop-pakta som avstod området til Sovjetunionen. Den tyske presidenten Horst Köhler sine foreldre var rumenske statsborgarar frå Bessarabia.
Sputnik i Murmansk
Sputnik (Спутник er ein busetnad i Petsjenga rajon i Murmansk oblast.
Kronobergs län
Kronobergs län er eit len sør i Sverige. Det grensar til lena Skåne län, Hallands län, Jönköpings län, Kalmar län og Blekinge län.
Landskap
Geografisk er Kronobergs län sjølve hjartet i landskapet Småland. Kronobergs län fekk den noverande forma si då Jönköpings län vart skilt ut som eit eige len i 1687.
Administrasjon
Hovudoppgåvene for lensadministrasjonen er å utføre dei oppgåvene gjeven av Riksdagen og den svenske regjeringa, å koordinere og oppmuntre til økonomisk vekst i länet og ivareta rettstryggleiken.
EOS-utvalet
Stortingets kontrollutval for etterretnings-, overvakings- og sikkerheitsteneste (EOS-utvalet) er eit permanent kontrollorgan underlagt Stortinget. Rapporteringa til Stortinget skjer i form av årsmeldingar.
Utvalet vart etablert i 1996 etter avsløringane gjorde av den såkalla Lund-kommisjonen og debatten etterpå. Stortinget konkluderte med at Politiets tryggingsteneste hadde drive med ulovleg overvaking av organisasjonar og individer på venstresida i norsk politikk, særleg på 60- og 70-talet.
Tromlingene
Tromlingene er ei øygruppe utanfor Tromøy knytt saman av ein tombolo.
Tromlingene ligg i Arendal kommune i Agder, utanfor Tromøy, den største øya i fylket. Namnet kjem frå grunnordet Þruma. Þruma stammar kanskje av thramer som tyder «rand» eller «kant».
Tromlingene er ein del av Raet landskapsvernområde. Den austlege delen av Tromlingene er fuglereservat, medan den vestlege delen er naturreservat og vernet på grunn av sine verdifulle våtmarker.
Tromlingene står nemnd i fleire eldre tekstar, og det er 29 store og små gravrøyser her.
I 1207 stod eit slag her mellom birkebeinarane og baglarane.
Ohinemuri-elva
Ohinemuri er ei elv på Nordøya på New Zealand i regionen Waikato.
Reinunga haldeplass
Reinunga haldeplass ligg i nærleiken av der Kjosfossen stuper ned i Flåmsdalen frå Reinungavatnet i Aurland kommune, og er ein haldeplass på Flåmsbana. Haldeplassen vart opna i 1942 då det vart starta ordinær persontrafikk på bana. Det er ein del hytter ved Reinungavatnet, og reisande til og frå dei har nytte av haldeplassen. Reinunga ligg på 767 moh, 2,20 kilometers køyring frå Myrdal stasjon og 18,00 kilometer frå Flåm stasjon. Som reisande frå Myrdal er Vatnahalsen haldeplass førre stasjon og Kjosfossen haldeplass neste. I luftline ligg haldeplassen berre vel 400 meter frå Kjosfossen haldeplass, men køyrelengda mellom dei to er 2,20 kilometer for å klare høgdeforskjelen på 97 meter.
Ohinemuri-elva
Elva har utspring ikkje langt frå havbukta Bay of Plenty, men renn mot vest, og ikkje ut i bukta. Ho renn gjennom det tronge passet Karangahake Gorge, og dannar eit avbrot mellom fjellrekkjene Coromandel Range og Kaimai Ranges. Etter 25 km renn Ohinemuri ut i Waihou nær byen Paeroa, 20 km sør for Firth of Thames der Waihou har utløpet sitt.
Reinunga haldeplass
Haldeplassen heitte fram til 1977 Kjosfoss, men namnet vart då bytt til Reinunga samstundes med at neste haldeplass mot Flåm bytte namn frå Kjosfossen kraftstasjon til Kjosfossen.
Aceh
Aceh er ein provins i Indonesia, på nordvestspissen av øya Sumatra. Det fullstendige namnet på provinsen er Nanggroe Aceh Darussalam. Aceh grensar i sør til provinsen Nord-Sumatra. Provinshovudstaden er hamnebyen Banda Aceh. Provinsen dekkjer eit område på 55 392 km², og folketalet vart i 2004 sagt å vera rundt 4 142 000.
Utanfor vestkysten ligg øya Simeulue, som òg høyrer til Aceh. Rett utanfor Banda Aceh ligg nokre små øyar, mellom anna Pulau We, Pulau Nasi og Pulau Breueh.
Aceh vart sterkt råka av tsunamien i 2004, då store flodbølgjer kom inn i landet og førte til store øydeleggingar.
Île de Ré
Île de Ré (òg kalla Île de Rhé) er ei øy utanfor vestkysten av Frankrike nær La Rochelle, på nordsida av sundet Pertuis d'Antioche.
Øya er 30 km lang, og 5 km brei, og er forbunde med La Rochelle på fastlandet via ei 2,9 km lang bru, som stod ferdig i 1988.
Administrasjon
Øya er delt inn i ti kommunar: Rivedoux-Plage, La Flotte, Sainte-Marie-de-Ré, Saint-Martin-de-Ré, Le Bois-Plage-en-Ré, La Couarde-sur-Mer, Loix, Ars-en-Ré, Saint-Clément-des-Baleines, Les Portes-en-Ré.
Historie
I romartida var Île de Ré ei øygruppe på tre øyar. Området mellom desse små øyane vart gradvis fylt igjen i ein kombinasjon av menneskeleg aktivitet (saltsletter frå sjøen) og tilslamming.
I 1627 gjekk ein engelsk invasjonsstyrke, under George Villiers, Hertug av Buckingham sin kommando, til åtak på øya for å lette omleiringa av La Rochelle. Etter tre månadar med kampar og omleiringar vart hertugen tvunge til å trekke seg tilbake.
Under den andre verdskrigen laga tyskarane festningsverk på strendene på Île de Ré for å hindre ein mogeleg invasjon frå sjøen. Mange bunkersar er framleis synleg. Fleire scenar frå filmen The Longest Day frå 1962 vart filma på desse strendene.
Samband med fastlandet
I 1987 vart det bygd ei 2 km lang bru mellom øya og fastlandet. Fram til då var det lekterskip (kalla «Bac») som førte passasjerar og køyretøy til øya. I høgsesongen om sommaren var ventetida på desse båtane ofte mange timar. Brua vart bygd av selskapet Bouygues. Sidan brua stod ferdig har turistaktiviteten på øya tatt seg kraftig opp og eigedomsprisane har nådd svært høge nivå. Det enklare transportsystemet har ført til at mange folk frå Paris har kjøpt feriehus på øya, som dei kan vitje i helgane. Turen mellom Paris og La Rochelle tar om lag 3 timar med tog, og drosjar kan nyttast vidare til øya.
Livet på øya
Området er ein populær turistdestinasjon. Ho har om lag like mange soltimar som Den franske rivieraen. Øya har derimot så godt som alltid ein lett bris og sjøen er forholdsvis kjølig. Rundt øya er det langgrunne sandstrender, som passar godt for familiar og turistar. Om vinteren bur det om lag 19 000 innbyggjarar på øya, men dette talet aukar kraftig til 160 000 om sommaren. Sidan den lokale folksetnaden er spreidd utover heile øya, vert det aldri særleg overfylt. Øya er dekt av sykkelstiar, og mange av dei fastbuande nyttar sjeldan bil for å kome seg rundt. Det er mange campingplassar og hotell på øya, i tillegg til store supermarked og alle moderne livsgoder. Mange familiar er på øya heile ferien sin.
Natteliv finn ein hovudsakleg i St. Martin, den viktigaste byen, og La Flotte, der butikkane held ope svært seint, i tillegg til mange restaurantar.
Østers og fersk fisk er alltid mogeleg å få tak i. Det er ein tradisjon at når fiskarane kjem tilbake frå sjøen, så sel dei ein liten del av fangsten sin direkte på kaia, slik at dei kan ta seg ein øl før dei går heim. Markeda er open kvar dag i dei større landsbyane, og er ein populær stad for shopping, eting og prating.
I nærleiken ligg Fort Boyard, ei gamal festning, som vert brukt i underhaldningsprogram på TV med same namn. I Noreg vart programmet kalla Fangene på fortet.
Krka i Slovenia
Krka er ei elv i regionen Dolenjska i Slovenia med ei lengd på rundt 111 km.
Ho spring ut ved Gradiček nær landsbyen Krka, 10 km frå Ivančna Gorica og rundt 25 km søraust for Ljubljana. Frå her renn ho sørvestover og munnar ut i Sava ved Brežice nær grensa til Kroatia. Den mest kjende byen langs Krka er Novo Mesto.
Limerick
Limerick (irsk Luimneach) er den tredje største byen i Republikken Irland. Han er administrasjonssete i County Limerick i provinsen Munster midt på vestkysten av Irland. Byen ligg ved elva Shannon og har litt over 90 000 innbyggjarar med om lag 130 000 innbyggjarar i storbyområdet.
Historie
Luimneach var opphavleg eit namn på området ved breidda av Shannon-estuaret, som vart kalla Loch Luimnigh. Dei tidlegaste busetjingane i området var på øya Inis Sibhtonn i tida før vikingar kom til staden. Denne øya vart òg kalla Inis an Ghaill Duibh.
Limerick vart forbunde til jerbanelinja mellom Dublin og Cork i 1848 og til Waterford i 1853. Opninga av sidespor i 1850- og 1860-åra utvikla Limerick til eit kommunikasjonssenter i regionen.
Friluftsmuseum
Friluftsmuseum er ein særskilt type museum med samlingar utstilt til dels utandørs. Som andre museum skal friluftsmuseum tena samfunnet og vera ope for eit ålment publikum. Det er ingen prinsipielle grenser for kva eit friluftsmuseum kan samla, men tilflytta byggverk utgjer den viktigaste og mest synlege gjenstandsypen ved dei fleste, i tråd med ein godt etablert tradisjon.
Górjani
Górjani (gresk Γόργιανη) er ein tidlegare kommune i periferieininga Grevená i periferien Vest-Makedonía i Hellas. Górjani inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Grevená.
Hiroki Kobayashi
Hiroki Kobayashi er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Júbilo Iwata, Verdy Kawasaki, Consadole Sapporo, FC Tokyo, Shonan Bellmare og Roasso Kumamoto.
61. marineinfanteribrigade
61. marineinfanteribrigade - fullt namn er 61. sjølvstendige Kirkenes Raude Fane marineinfanteribrigade (russisk: 61-я отдельная Киркенесская Краснознамённая бригада морской пехоты) er ei avdeling som opphavleg var oppsett i Sovjetunionen som ein del av Sovjetunionens marine. Brigaden er i fred plassert i Sputnik garnison i Murmansk oblast, og er eit manøverelement i OSK Nord.
Organisasjonsstrukturen til brigaden
Nemningar på underavdelingar stammar frå 1989:
I 2015 opplyser kjelda slik organisasjonsstruktur:
K-3 Manøverelement Eldstøtte
Anna støtte
Logistikk
Brigade-regiment-brigade
1. desember 2009, i samband med militærreforma i perioden 2008–2020, vart nemninga brigade forandra til regiment. I desember 2014, i samband med skiping av OSK Nord, vart nemninga brigade teke i bruk att. .
Kensuke Tsukuda
Kensuke Tsukuda er ein tidlegare japansk fotballspelar.
61. marineinfanteribrigade
Aktivitetar
I 2014, ifølgje ukrainske kjelder (Bellingcat), deltok soldatar frå 61. marineinfanteribrigade i Krigen i Donbass I Lugansk-regionen i Ukraina.
Kensuke Tsukuda
Han spela for klubben Júbilo Iwata.
Takayuki Iwakura
Takayuki Iwakura er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Júbilo Iwata.
MS «Christian IV»
MS «Christian IV» var eit skip eigd av Color Line, som trafikkerte rutene Oslo - Hirtshals (1991 - 1994), Kristiansand - Hirtshals (1994 - 2008) og Larvik - Hirtshals (2008). Den 20. mai 2008 vart skipet seld til Stella Navis Russia som tok over skipet i byrjinga av av juli 2008. Med namnet «MS Julia» trafikkerte skipet Helsingfors — St. Petersburg fram til Stella Navis gjekk konkurs den 6. november 2008. Det er no den finske kreditoren Aktia Savings Bank som eig ferja som no er i opplag i Finland.
Fasilitetar
Restaurantar:
Underhaldning:
Olau Line
Skipet vart bygd som MS «Olau Britannia» av AG Weser Seebeckswerft, Bremerhaven, Tyskland i 1982 og levert til Olau Line Ltd same året. Skipet vart då sett i rute mellom engelske Sheerness og nederlandske Vlissingen saman med systerskipet «Olau Hollandia». I 1989 vart begge skipa seld, sidan Olau bygde to nye og større skip til den ruta. «Olau Britannia» vart seld til Fred. Olsen & Co medan systerskipet vart seld til Nordström & Thulin Ab. Den 21. mai 1990 hadde skipet sin siste overfart mellom Sheerness og Vlissingen og fortsette etter det til Hamburg.
Fred. Olsen & Co
Ved Blohm & Voss verftet i Hamburg fekk skipet nye fargar og vart døypt om til «Bayard». I juni 1990 vart skipet sett inn i rute mellom Kristiansand og Hirtshals i somarhalvåret og Oslo og Hirtshals i vinterhalvåret. Same året vart skipet seld til Color Line A/S.
Color Line
Då skipet vart levert til Color Line i 1991, fekk skipet namnet «Christian IV» og sett i rute mellom Oslo og Hirtshals. I 1994 bytta skipet rute ettersom den nyare og større MS «Color Festival» skulle ta over ruta mellom Oslo-Hirtshals. «Christian IV» gjekk då tilbake til ruta Kristiansand - Hirtshals. I 1999 fekk skipet fleire restaurantar og større konferanserom ved Fredericiaverftet i Danmark. Skipet vart igjen bygd om ved Remontowaverftet i Gdansk, Polen i 2005. Den 13. mars 2008 vart «Christian IV» erstatta av den nye og større ferja MS «Superspeed 1», som høyrer til den nye Superspeed-klassen til Color Line. Sidan MS «Superspeed 2» vart forsinka, måtte MS «Christian IV» vikariere for MS «Peter Wessel» på ruta Larvik - Hirtshals fram til MS «Superspeed 2» kom i juni 2008.
Fylkesveg 218
Fylkesveg 218 (Fv218) er ein kort riksvegstrekning i Engerdal kommune i den nordaustlege delen av Hedmark. Veglengda er 8,7 km, og byrjar i vest ved bygda Drevsjø, der han tar av frå Riksveg 26. Han går frå der austover langs den nordre breidda av Vurrusjøen, gjennom eit relativt flatt skogs- og myrlandskap, til grenda Lillebo (eller Litlbu) ved austenden av sjøen. Vegen held fram vidare austover til han kryssar riksgrensa mot Sverige ved Flötningen, 37 km vest for Idre.
På svensk side held vegen fram vidare under namnet Riksväg 70, som går i søraustleg retning via Mora og Borlänge i Dalarna, og endar ved E18 i byen Enköping vest for Stockholm.
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg, etter at forvaltingsreformen trod i kraft har han status som fylkesveg.
Beagle 2
Beagle 2 var ei mislukka romsondeferd til Mars. Sonden var ein del av den europeiske romfartsorganisasjonen (ESA) sitt Mars Express-prosjekt. Han vart skoten opp i lag med modersonden ifrå Bajkonur i Kasakhstan den 2. juni 2003.
Beagle 2 vart frigjeven ifrå Mars Express på veg mot Mars 19. desember 2003. Beagle 2 flaug so åleine mot Mars for fem dagar og var tenkt å entra marsatmosfæren morgonen den 25. desember. Kontakt med Beagle 2 vart aldri oppnådd og ein veit ikkje om sonden landa på Mars. Sonden vart meld tapt av ESA den 6. februar 2004.
Fylkesveg 219
Fylkesveg 219 (Fv219) går mellom Atna og Enden i Stor-Elvdal. Veglengda er 39,4 km.
Idrettsklubben Junkeren
Fotballaget til Junkeren spelte i 2019 på nivå 4 i seriesystemet. I 1980-åra gjesta laget 3. divisjon.
Junkeren sitt handballag for kvinner deltok i 1996/97-sesongen i eliteserien. Landslagsspelarar som Tonje Sagstuen og Mimi Kopperud var ikkje tilstekkeleg til at laget makta unngå nedrykk. Per 2020 spela handballkvinnene på nivå tre i seriesystemet.
Laget har namn etter Junkerfjellet, åsen aust om Rønvika og Bodø by.
Stockholms län
Stockholms län er eit len i Sverige. Det ligg aust i Svealand og grensar til Uppsala län og Södermanlands län. I dette lenet bur rundt ein femtedel av innbyggjarane i landet, og det er det tettst folkesette i Sverige.
Administrasjonsstaden for lenet er den svenske hovudstaden Stockholm. Før 1968 var Stockholm by styrt som eiga administrativ eining.
Ainoar
Ainoar er eit urfolk som stammar frå nordlege delar av Japan og område rundt. Dei har tradisjonelt halde til på Hokkaido, nordlege Honshu og dei russiske områda Kurilane, Sakhalin og Kamtsjatka. Det opphavlege språket deira er aino, eit isolert språk som nesten er utdøydd.
Stockholms län
Byar og tettstader
Tettstadene i Stockholms län går i mange høve ut over kommunegrensene. I 2005 var dei ti største tettstadene:
Ainoar
Etter ei lang historie med erobring og marginalisering har talet på folk som identifiserer seg som ainoar, og det på offisielt registrerte ainoar, blitt særs lite. Lenge forventa både forskarar og politikarar at kulturen skulle døy ut. Ei aukande interesse frå 1980-talet og aukande godkjenning frå statleg hald frå 2000-talet av har ført til at framtida ser lysare ut for folkegruppa.
Ordet «aino» tyder 'menneske'. Ainoar livnærte seg opphavleg for det meste som jegerar, sankarar og fiskarar, medan ein del dreiv flyttjordbruk.
Historie
Ainoane er eit gammalt folkeferd som sannsynlegvis har opphav i fleire forskjellige kulturar frå same området nord i dagens Japan, regionane Tohoku og Hokkaido. Arkeologar har kalla desse kulturane Epi-jomon (250 fvt.-700 evt), Okhotsk (600-1000-talet) og Satsumon (700-1200-talet). Okhotskkulturen var sentrert rundt Okhotskhavet og mange viktige element i ainokulturen, slik som deira berømte bjørnekult, har antakeleg sine røter tilbake i Okhotskkulturen. Satsumonkulturen utvikla seg ut av Epi-jomon, og blei den dominerande kulturen i Nord-Japan og seinare også i Okhotskregionen.
Dei første skrivne kjeldene til den kulturen som utvikla seg ut av desse tre, kjem frå det tidlege japanske Yamatokongeriket i «Kofun»-perioden. Kongeriket, kjent som kongeriket Wa hos kinesiske forfattarar, møtte ei eller moglegvis fleire folkegrupper som dei kalla emeshi, nokre gonger ebisu, og med dette meinte dei «ytre barbarar» frå nordaust. Rolla som «ytre barbarar» var ei rolle emeshiar ofte blei tildelt av japanske forfattarar som var inspirert av dei kinesiske konsepta om eit sivilisert midtrike omkransa av barbarar. Aukande kontakt kom utover på 700- og 800-talet då keisarane i Heian byrja å drive dette folket nordover og sakte leggje under seg meir og meir av dei japanske øyene. Det er faktisk frå desse kampane at tittelen Seii Taishogun, seinare berre shogun, 'barbar-undertrykkande generalissimus', skriv seg. Det var også mykje fredeleg interaksjon mellom Emishi og japanarar i Tohoku gjennom handel, og særleg hestar frå Dewa (dagens Akita) var ei viktig vare som japanarane trakta etter.
Ettersom japanarane trengte nordover kom dei også i kontakt med ei folkegruppe dei kalla watarishima emishi eller «emishiar som kryssa over frå øya» som kom frå det som etter kvart fekk namnet Ezogashima og endå seinare Hokkaido. Etter at japanarane hadde trengt nord til Dewa (Akita) og Aomori kom dei ikkje lenger, og denne grensa blei relativt stabil gjennom det ein kan kalla japansk mellomalder (Kamakura- og Ashikagashogunata). Sjølv om Ando-familien frå Dewa blei titulert som guvernør (kanrei) av Ezo (Hokkaido), var det ingen faktisk japansk kontroll over områda nord for Aomori. Ein utstrekt handel med pelsverk, fisk og så vidare bytta mot silke, sake og andre japanske varer utvikla seg og blei særs viktig for ainohøvdingar som ein maktbase for deira posisjon. Konfliktar mellom japanske handelsmenn og ainoane førekom også. Den best kjente kanskje Koshamains krig (1456-1457) der Koshamain og hans menn øydela heile tolv japanske haldepunkt før dei endeleg blei slått av troppar sende av Andoklanen.
Digital signalhandsaming
Digital signalhandsaming er eit fagfelt som omfattar analyse og handsaming av disktrete sekvensar ved hjelp av digitale datamaskiner. Sekvensane har ofte utspring i analoge signal, som er sampla (punktprøva) og kvantiserte. Med «sampling» meiner ein i denne samanheng diskretisering av tidsaksen og med «kvantisering» meiner ein diskretisering av amplitude. Sampling vart utført ved at ein måler amplituden på inngangssignalet (som oftast ei spenning) ved førutbestemte tidspunkt, styrt av eit klokkesignal. Dei målte verdiane vert så kvantisering av ein AD-omformar, som presenterer dei kvantiserte verdiane som ein sekvens av binære tal.