cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Kinks
«Gullalderen»: 1967–1972
I mai 1967 vendte The Kinks tilbake med «Waterloo Sunset», som nådde andreplassen i Storbritannia. Det var ein emosjonell singel om ein melankolsk person som spionerer på to kjærastar som møter kvarandre på Waterloo Bridge i London. Songane på albumet Something Else By The Kinks frå 1967 tok dei musikalske framstega enno eit hakk vidare frå Face to Face, og her fann ein til dømes songar påverka av engelsk varieté. Dave Davies skreiv ein stor hit med «Death of a Clown», skriven i lag med Ray og spelt inn av The Kinks, men gjeven ut som ein solosingel av Davies (men noko forvirrande òg gjeven ut på albumet Something Else).
Etter at Something Else ikkje oppnådde dei venta salstala, gav The Kinks raskt ut singelen «Autumn Almanac», som vart ein hit i Storbritannia. Den neste singelen, som kom våren 1968, «Wonderboy», nådde berre 36. plass og vart den første singelen deira i Storbritannia som ikkje nådde Topp 20 sidan dei første singlane deira.
Gjennom 1968 heldt Davies fram med å skrive personlege songar, samstundes som han kjempa mot kravet om å produsere fleire kommersielle hittar. Mot slutten av juni gav The Kinks ut singelen «Days», som nådde 12. plass i Storbritannia. Songen var òg på Topp 20 i fleire land i Europa, men nådde ikkje listene i USA. Singelen er òg den siste med den originale besetninga i bandet.
Den originale bassisten Peter Quaife trekte seg frå bandet i mars 1969 for å danne sitt eige band, Mapleoak. Dette kom òg av lengre krangling mellom han og Ray Davies, og han var raskt erstatta av John Dalton. Same året fekk bandet igjen lov å turnere i Amerika. Konsertopplegget i Amerika hadde endra seg stort i løpet av dei fire åra Kinks var bannlyst, og dei måtte på mange måtar starte på nytt. Dei første konsertane deira vart haldne på små stader som Fillmore East. Det tok bandet fleire år og hardt arbeid før dei klarte å trekke større publikum til konsertane sine i USA.
Alrek og Eirik
Om desse to er det fortald at dei var glade i hestar, og kappast med kvarandre om kven som var best til å ri dei. Ein dag vart dei funne på vollen, daude båe to, og hausane deira var krasa. Folk trudde dei hadde drepe kvarandre med beisla til hestane sine.
The Kinks
«Gullalderen»: 1967–1972
I 1971 gav bandet ut Percy, eit filmmusikkalbum til filmen med same namn, som handla om ein penistransplantasjon. Albumet vert rekna som heller svakt. Det amerikanske plateselskapet til bandet, Reprise, nekta å gje det ut i Amerika og striden dette førte til gjorde at bandet forlét selskapet.
I 1971 hadde kontraktane med Pye og Reprise gått ut. Mot slutten av året hadde The Kinks signerte ein avtale for fem album med RCA Records, som dei fekk ein million dollar for i forskot. Dette gjorde at dei kunne finansiere eit eige platestudio, Konk. Debuten deira på RCA, Muswell Hillbillies, var sterkt påverka av country og vert ofte hylla som det siste store albumet deira, sjølv om det ikkje gjorde det kommersielt bra. Eit par månader etter Muswell Hillbillies gav Reprise ut den doble samlinga The Kink Kronikles, som faktisk selde meir enn Muswell Hillbillies.
Dobbeltalbumet Everybody's in Show-Biz frå 1972 bestod av ei plate med studioinnspelingar og ei side med konsertinnseplingar frå to kveldar i Carnegie Hall i New York. Plata inneheld balladen «Celluloid Heroes» og den fengande «Supersonic Rocket Ship», som vart den siste singelen deira som nådde Topp 20 i USA på meir enn ti år. «Celluloid Heroes» var ei bittersøt grubling over døde Hollywood-stjerner, og Ray Davies innrømmer at han skulle ønske livet hans var som ein film, «because celluloid heroes never feel any pain/And celluloid heroes never really die.» Albumet selde svakt i Storbritannia, men gjorde det betre i USA. Plata var ein overgang frå rockesongane tidleg i 1970-åra til den meir teatralske tilnærminga dei skulle ta dei neste fire åra.
Teatralsk utgåve: 1973–1976
I 1973 stupte Ray Davies med hovudet først inn i ein teatralsk stil som starta med rockeoperaen Preservation, ei flytande soge om ein samfunnsrevolusjon. Samstundes utvida Davies besetninga til The Kinks med ei blåserekkje og kvinnelege korsongarar, og omforma i praksis gruppa til ein teatralsk trupp. Preservation: Act 2 var det første prosjektet som vart spelt inn i Konk Studio. Frå den tid vart stort sett alt Kinks spelte inn i studio produsert av Ray Davies ved Konk.
Ekteskapsproblema til Ray Davies i denne perioden påverka bandet. I tillegg var bandet plaga av alkohol- og narkotikamisbruk, og fleire medlemmer likte ikkje den nye teatralske tilnærminga. Resultatet vart ujamne plater og populariteten vart stadig mindre. Songar verdt å nemne frå denne tida var «Daylight», «Where Are They Now?» og «Sweet Lady Genevieve», og den meir rockaktige «Money Talks».
Preservation: Act 1 var meir ein varieté enn ein rockeopera og kom ut seint i 1973 til stort sett dårleg kritikk. Konsertframsyningane fekk betre kritikk. Preservation: Act 2 kom sommaren 1974 og vart teken i mot like dårleg. Davies starta raskt på ein ny musikal, Starmaker, denne gongen for det britiske Granada Television. Etter ei sending med Ray Davies i hovudrolla og The Kinks som både støtteband og karakterar, vart prosjektet omgjort til eit tematisk komplekst konseptalbum, The Kinks present A Soap Opera, som kom ut våren 1975. Her fantaserte Ray Davies om kva som ville skje om ei rockestjerne byta plass med ein «normal Norman» og tok ein 9 til 5 jobb.
Same året spelte The Kinks det siste teatralske verket sitt, Schoolboys in Disgrace, ei bakgrunnssoge for kapitalisten i Preservation, overherre Mr. Flash. Samanlikna med dei tre førre albuma, var songane på Schoolboys meir sjølvstendige frå konseptet til albumet og hadde ein hardare rockesong. «No More Looking Back» vart trekt fram av tilhengjarane som ein særleg god song, og den streite rockelåten «The Hard Way» vart eit populært innslag på Kinks-konsertar åra framover.
The Kinks signerte ein avtale med Arista Records i 1976 og styret i Arista oppfordra dei til å satse som eit arenarock-band. Besetninga gjekk då tilbake til berre fem mann.
Alrek og Eirik
Tjodolv frå Kvine fortel i Ynglingatal:
The Kinks
Ny kommersiell suksess: 1977–1984
John Dalton forlét bandet like før dei gjorde ferdig «Mr. Big Man» for debutalbumet deira på Arista album. Andy Pyle kom inn for å spele på den komande turneen. Sleepwalker inneheld den rørande balladen «Brother» og den reflekterande rockelåten «Juke Box Music». Singelen «Father Christmas» kom ut seint i 1977 og vart ofte spelt i juletider på radio.
Alrek og Eirik
Historia Norvegiæ fortel berre at Alrik drap bror sin med eit beisl. Tjodolv kallar brørne "frendene hans Dag", noko som tyder på at dei er nærare knytt til Dag enn til Agne (søner av Dag). I så fall er det Snorre som har snudd om på ættelista.
The Kinks
Ny kommersiell suksess: 1977–1984
Andy Pyle og keyboardisten John Gosling forlét snart bandet for å jobbe i lag på andre prosjekt. Dalton kom tilbake for å gjere ferdig turneen, og eks-The Pretty Things keyboardist Gordon Edwards kom inn i bandet. Det andre albumet til The Kinks på Arista, Misfits, og det einaste albumet deira med Andy Pyle, kom ut i 1978 og inneheld den vesle hitten «A Rock 'n' Roll Fantasy». Tittelsporet på albumet var ein kommentar til den manglande kommersielle suksessen bandet opplevde. Misfits vert ofte omtalt som eit av dei beste av dei seinare albuma til bandet.
Fjellovergang
Fjellovergang, skard eller fjellpass er den lågaste staden i ei åsside eller ein fjellkam. Sidan mange fjellkjeder i verda har fungert som formidable hindringar for reisande, har passa vore viktige sidan historisk tid, og har spelt særs viktige roller i handel, krig og folkevandring.
The Kinks
Ny kommersiell suksess: 1977–1984
Det låg fleire endringar i besetninga i tida framover, før The Kinks fekk ei meir stabil besetning igjen. Dalton forlét bandet for godt etter den britiske turneen, og Gordon Edwards følgde raskt etter. Tidlegare bassist i Argent, Jim Rodford, kom inn i bandet og var med på innspelinga av albumet Low Budget med Ray Davies på keyboard. Ian Gibbons frå bandet Life vart så trekt inn på keyboard for den neste turneen, og vart raskt eit fast medlem. Trass i nye medlemmar auka suksessen til bandet, både i platesal og konsertar.
Fjellovergang
Avhengig av forma og kor bratt fjellsidene er, vert det nytta ulike namn på fjellpass, til dømes «skard», «kløft» eller «gjel».
Alrek og Eirik
Nokre forskarar reknar namnet Alrik eller Alrek som ein variant av Alarik, og at forteljinga er knytt til ei minning om vestgotarkongen Alarik på eit eller anna vis. Moglegvis har dette med å gjera at gotarane og var kjende for å bruke hestar (Hreidgotar).
Miljøalliansen
Miljøalliansen AS er eit strategisk samarbeid mellom  forskingsinstitutta: Norsk institutt for luftforskning (NILU), Norsk institutt for by- og regionforskning (NIBR), Norsk institutt for kulturminneforskning (NIKU), Norsk institutt for naturforskning (NINA), Norsk institutt for vannforskning (NIVA), Bioforsk (Bioforsk Jord og miljø) og CICERO Senter for klimaforskning.
Arbeidsområde
Miljøalliansen ønskjer å vera ein viktig premissleverandør i miljøspørsmål, grunnlagt på forskingsresultat frå ulike fagsektorar, og gi løysingar for ei berekraftig utvikling, kunnskaps- og verdiskaping, både nasjonalt og internasjonalt.
Ilseng
Ilseng er ein tettstad som for det meste ligg i Stange kommune i Innlandet. Staden har.
Namnet blei skrive Ihlseng fram til 1877. Ilseng er kjent for arbeidsleiren som ligg der, dessutan treforedlingsbedrifta Impregnor og bustadsprodusenten Hedalm Anebyhus.
Elva Lageråa renn ut i Svartelva ved Ilseng.
Rørosbanen går gjennom staden.
Fjellovergang
Fjellpassar er analoge til det matematiske omgrepet sadelflate med eit sadelpunkt som det høgaste punktet mellom to dalar og det lågaste punktet langs ein rygg. På eit topografisk kart får kotane kring eit pass form som eit timeglas, som indikerer eit lågt punkt mellom to høgare punkt.
Dei sibirske trappene
Dei sibirske trappene (russisk Сибирские траппы, Sibirskije trappy) er eit stort vulkansk område i Sibir i Russland. Det massive utbrotet som fann stad her skjedde i overgangen mellom permtida og trias, for om lag 251 til 250 millionar år sidan og oppstod samstundes med perm-trias-utryddinga. Utbrotet er eit av dei største kjende vulkanutbrota som har skjedd på jorda dei siste 500 millionar åra. Ordet trappene referer til det trappeliknande åslandskapet i regionen.
Geografisk utstrekking
Enorme mengder basaltisk lava strøymde ut over store område av Sibir i ei flaumbasalt-hending. I dag dekkjer området to millionar kvadratkilometer og ein har estimert at det opphavleg kan ha dekt så mykje som sju millionar kvadratkilometer. Det svarer til eit volum på 1 til 4 millionar kubikkilometer.
Området som vart dekt ligg mellom 50 og 75 grader nord og 60 til 120 grader aust. Den vulkanske aktiviteten varte ein million år og strekte seg på begge sider av grensa mellom perm og trias. Det er ingen handfaste bevis på at utbrotet førte til eller var medverkande til perm-trias-utryddinga, men at dei oppstod samstundes er ein indikator på at det i det minste kan ha vore ei medverkande årsak.
Årsak
Kjelda til Dei sibirske trappen reknar ein med er ein mantelplum som pressa seg opp mot jordskorpa og gjennom den sibirske kratonen. Indikatorar på dette er heliumisotopar i basalten. Dette er derimot eit område som i dag vert forska på. Den andre vanlege teorien er at trappene vart skapt av eit særs stort asteroidenedslag.
Nikkel
Ein reknar med at det har vore mange ventilar i Dei sibirske trappene over ein periode på om lag ein million år eller meir, truleg aust og sør for Norilsk i Sibir. Individuelle utbrot kan ha spydd ut meir enn 2000 km³ basaltisk lava. Dei store førekomstane av nikkel, kopar og palladium i Norilsk-Talnakh oppstod i magmakanalane i hovuddelen av Dei sibirske trappene. Store mengder tuff og pyroklastiske avsetjingar tyder på at det var mange store eksplosive utbrot under eller før flaumbasaltane starta. Kiselhaldige vulkanske bergartar som rhyolitt indikerer òg eksplosive utbrot.
Fjellovergang
Ein finn ofte pass like ovanom kjelda til ei elv, og dei er derfor ofte eit vasskilje. Passa kan vere særs korte, og bestå av bratte sider på kvar side av passet eller dei kan vere mange kilometer lange dalar der høgaste punktet berre kan finnast etter grundige undersøkingar.
Vegar, og i nyare tid jernbane, har i lang tid vorte lagt gjennom pass. Somme høge og kuperte pass har gjerne tunnelar under passet for at trafikken skal gå raskare og gjennom heile året.
Toppen av fjellovergangar er ofte den einaste flate staden i området, så det vert ofte bygd bygningar der. For land som har grenser langs fjellrekkjer, er passa ofte ein del av grensa, med anlegg som grensekontroll eller tollstasjonar, og stundom militære stasjonar der ein berre treng relativt få soldatar til å vakte passet. For fjellovergangar med vegar er det ofte vanleg å ha eit vegskilt med namnet på passet og høgda over havet. Eit døme er Argentina og Chile som deler den tredje lengste riksgrensa i verda, 5300 km lang, frå nord til sør i Andesfjella. Det går i alt 42 fjellovergangar mellom dei.
Det er tusenvis av namngjevne fjellovergangar i verda, og somme av dei er ganske kjente, som Store St. Bernhard-passet på 2473 moh. i Alpane, Khyberpasset på 1027 moh. mellom Afghanistan og Pakistan, og Khardung La på 5359 moh i Jammu og Kashmir i India. Marsimik La er med 5590 meter over havet eit mindre kjent pass, men er eit av dei høgaste passa i verda med vegsamband og ligg i India, heilt nord på Changthangplatået nær grensa til Kina.
The Kinks
Ny kommersiell suksess: 1977–1984
Mot slutten av 1970-åra spelte new wave-band som The Jam («David Watts») og The Pretenders («Stop Your Sobbing») og hardrockband som Van Halen («You Really Got Me») inn Kinks-songar, og medførte av Kinks sine eigne album på denne tida selde betre. Hardrock- og punkrockstilen på Low Budget (1979) var medverkande til albumet klatra heilt til 11. plass på den amerikanske albumlista. Davis skreiv her intelligente, polerte og kommsersielle songar som «Pressure», «A Gallon of Gas», «Catch Me Now I'm Falling», og den mindre hitten og discoinfluerte songen «(Wish I Could Fly Like) Superman».
845 Naëma
845 Naëma er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 16. november 1916 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
The Kinks
Ny kommersiell suksess: 1977–1984
Eit konsertalbum (deira tredje) og ein video, begge kalla «One for the Road», kom ut i 1980. Dave Davies tok nytte av den auka populariteten til bandet og gav ut eit soloalbum på eiga hand, det sjølvtitulerte Dave Davies i 1980. I 1981 gav han ut det mindre suksessfulle Glamour.
Det neste Kinks-albumet, Give the People What They Want, kom ut seint i 1981 og nådde 15. plass i USA. Det selde til gull og inneheldt den optimistiske pubrockelåten «Better Things», som vart ein liten hit i Storbritannia, og «Destroyer», begge songar som minna om stilen bandet hadde i 1960-åra. The Kinks var ute på turne det meste av 1982. Våren 1983 vart den nostalgiske «Come Dancing» den største amerikanske hitten deira, på sjetteplass, sidan «Tired of Waiting for You». Han var òg den første songen dei hadde inne på Topp 20 i USA sidan 1972. Albumet State of Confusion kom så ut og vart nok ein kommersiell suksess med ein tolvteplass i USA. Igjen klarte ikkje albumet å nå inn på lista i Storbritannia, noko ingen av albuma deira hadde klart sidan 1967. Av songar på dette albumet finn ein balladane «Don't Forget to Dance» (Topp 30 i USA og ein liten hit i Storbritannia), «Long Distance», tittelsporet og den milde, allsongvennlege «Heart of Gold». Songen «Young Conservatives» var ein kommentar om den yngre generasjonen i 1980-åra. På denne tida innleidde Ray Davies eit romantisk forhold med Chrissie Hynde frå The Pretenders, og dei fekk dottera Natalie Ray, i 1983.
The Kinks spelte i Saturday Night Live tre gonger i denne perioden, noko som var hjelpte på populariteten deira.
Den andre populære bølgja til The Kinks nådde toppen med State of Confusion i 1983, men både indre og ytre faktorar skulle snart starte å underminere dei. Ein ny generasjon musikarar tok gradvis over frå dei meir klassiske artistane som David Bowie, The Who og The Rolling Stones. Band påverka av The Kinks, som U2, The Smiths, The Jam og Duran Duran toppa listene. Konsertmarknaden i USA var metta for Kinks sin del etter nesten ti år med kontinuerleg turnering. I tillegg nådde dei indre stridane i bandet eit kritisk punkt.
Hausten 1983 starta Ray Davies på eit ambisiøst filmprosjekt for seg sjølv kalla Return to Waterloo, om ein pendlar i London som dagdrømmer at han er ein seriemordar. Tim Roth hadde ei av sine første roller i filmen. Davies ønske om å skrive manus og regissere filmen førte til dårleg luft mellom han og broren. Eit anna problem var at den stormfulle romansen mellom Ray Davies og Chrissie Hynde gjekk mot slutten. Ein gammal krangel mellom Dave Davies og trommeslagar Mick Avory blussa òg opp att. Dave Davies ønskte Avory bort og erstatta av Robert Henrit, tidlegare trommeslagar i Argent. Han hadde spelt trommer på soloalbuma til Dave.
Før Return to Waterloo var ferdig og Avory forlét bandet, hadde dei alt starta innspelinga av Word of Mouth, som kom ut seint i 1984. Avory medverka på tre songar. Albumet var i same stil som dei førre Kinks-platene, men fleire av songane hadde alt vore med i Return to Waterloo, og andre songar manglar sjela, smartheita og kvaliteten som dei førre albuma hadde hatt. Trass i dette inneheldt albumet nokre få betre spor som balladen «Missing Persons», Dave Davies sin «Living on a Thin Line», og den siste songen The Kinks nokon gong hadde på Billboard Hot 100, «Do it Again» (41. plass).
Ut av populariteten: 1985–1996
Word of Mouth var det siste Kinks-albumet på Arista Records. Tidleg i 1986 signerte bandet ein avtale med MCA Records i USA og London Records i Storbritannia. Det første albumet deira på det nye selskapet deira var Think Visual, som fekk moderat suksess med songar som balladen «Lost and Found» og «Working at the Factory», i tillegg til tittelsporet, som var eit åtak på MTV-kulturen bandet hadde sett ut til å hauste fruktene av tidlegare på tiåret. Under innspelinga av Think Visual vart Mick Avory vener med Dave Davies igjen og spelte på ein song av Dave, «Rock 'N' Roll Cities». Avory vart spurt om han ville kome tilbake til The Kinks, men avslo og ønskte ein pause frå rockelivet. The Kinks følgde opp Think Visual i 1987 med eit anna konsertalbum, The Road, som fekk lunken mottaking både av kritikarane og tilhengjarane. I 1989 gav The Kinks ut UK Jive var ein stor flopp og MCA Records sa til slutt opp kontrakten med dei. The Kinks måtte dermed ut på leiting etter eit nytt plateselskap for første gong på over 25 år. Keyboardisten Ian Gibbons forlét bandet i denne perioden, skuffa over den brå mangelen på suksess, og vart erstatta av Mark Haley.
I 1990 vart The Kinks innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i lag med The Who, Simon and Garfunkel, The Four Seasons, The Four Tops, Hank Ballard og The Platters. Mick Avory og Pete Quaife var med bandet på utdelinga. Då han tok imot prisen såg Ray Davies ut mot publikum og sa, «Seeing everybody makes me realise rock 'n' roll has become respectable. What a bummer.» Prestisjen dette medførte gjorde ikkje mykje for den stagnerte karrieren til The Kinks. I 1991 kom eit samlealbum frå MCA Records-perioden, Lost & Found (1986-1989) som vart gjeven ut for å oppfylle kontrakten med MCA. Bandet signerte for Columbia Records og gav ut EP-en Did Ya, som inneheldt fem songar. Trass i ei nyinnspeling av hitten frå 1968, «Days», gjekk ikkje EP-en inn på noko salsliste.
Det første albumet til The Kinks for Columbia var Phobia (1993). Etter at Mark Haley forlét bandet spelte bandet ein utseld konsert i Royal Albert Hall i London. Gibbons kom tilbake for ein amerikansk turne og vart eit fast medlem i bandet att. Albumet fekk god kritikk, men selde dårleg, og nådde berre 166. plass i USA. Songane på albumet var i ein nidkjær tungrock-stil, med songar som «Hatred». Ein singel frå albumet, «Only a Dream», klarte så vidt å nå den britiske singellista, på 79. plass.
Etter denne salsmessige floppen vart bandet droppa av Columbia i 1994. Bandet gav då ut den første utgåva av albumet To the Bone på sitt eige Konk-selskap i Storbritannia. Det var eit konsertalbum som bestod av opptak frå den suksessrike britiske konsertturneen i 1993 og 1994, og songar spelt inn i Konk studio føre eit lite publikum. To år seinare vart ei utbetra utgåve av albumet gjeve ut som ei dobbelplate i USA, framleis kalla To The Bone. Dette bestod av to nye studioopptak. Albumet fekk ok kritikk, men selde som vanleg dårleg.
Bandet vart stadig meir respektert utover 1990-talet då Britpopen oppstod i Storbritannia. Fleire av dei største banda i denne perioden, som Blur, Pulp, Suede og Oasis, trekte alle fram The Kinks som ei stor inspirasjonskjelde på karrierane deira. Særleg frontmannen i Blur, Damon Albarn, og Noel Gallagher frå Oasis, la stor vekt på The Kinks som eit av dei banda som påverka låtskrivinga deira mest. Dette hjelpte derimot lite på platesalet til The Kinks.
Brotet og tida etter: 1997–2007
Ray Davis gav ut eit soloalbum kalla Storyteller, der han fortalde soger om gamle mange kjende songar som bandet hadde spelt tidlegare. Dette inspirerte musikkanalen VH-1 til å lage ein TV-serie kalla VH1 Storytellers der kjende rockeartistar heldt konsertar i studio og fortalde om songane.
Hausten 2005 vart The Kinks innlemma i UK Music Hall of Fame, og alle dei originale medlemmene møtte opp for å motta prisen. Prisen vart gjeven til dei av Pete Townshend frå The Who.
I eit intervju med BBC Radio 4 hausten 2008, fortalte Ray Davies at bandet var i ferd med ei gjenforeining, og at dei i så fall kom til å arbeide med nye ting, ikkje berre spele gamle klassikarar. Hovudargumentet mot dette var om broren Dave Davies var frisk nok til å delta etter at han vart råka av slag i 2004.
Noreg
Sommeren 1966 spelte gruppa i Landåshallen i Hordaland.
Diskografi
Sjå diskografien til The Kinks.
Urix
Urix er eit utanriksmagasin som blir sendt på NRK1 og NRK2. Urix vert produsert av Dagsrevy-redaksjonen. Dagsrevyen er ein del av NRK Nyheter.
J.J. Thomson
Sir Joseph John Thomson (ofte berre J.J. Thomson) var ein engelsk fysikar og oppdagaren av elektronet. Denne oppdaginga gav han Nobelprisen i fysikk i 1906.
Frå 1884 til 1918 var han professor i Cambridge, og frå 1905 samstundes professor i Natural Philosophy ved Royal Institution i London. Frå 1918 var han Master of Trinity College i Cambridge. I 1880 viste han ut frå teorien til Maxwell at kvar og ein ladd lekam har ein elektromagnetisk tregleik. Han undersøkte elektrisk leiing i gassar og oppdaga i 1897 at katodestrålar består av ladde partiklar som han kalla korpusklar, som seinare viste seg å vere identiske med elektrona i atoma, og fann tilhøvet mellom ladningen deira og massen.
Han undersøkte òg ionestråler og fann prinsippa som vart lagde til grunn for massespektrografen.
Thomson vart utnemnd til æresdoktor ved Universitetet i Oslo i 1911.
Fribyar for forfattarar og kulturarbeidarar
Fribyar for forfattarar og kulturarbeidarar er byar som har påtatt seg å vere vertskap for slike forfølgde personar i opptil to år. Dei fleste fribyar er tilknytte den internasjonale organisasjonen ICORN, International Cities of Refuge Network, som organiserer ordninga og godkjenner forfattarane.
For at ein person skal komma inn under fribyordninga, må han vera trua eller forfølgd i heimlandet. Etter kvart har også filmskaparar, bloggarar, biletekunstnarar og musikarar blitt innlemma i ordninga.
Ein person som er forfølgd kan søkja om hjelp frå organisasjonen ICORN. Så undersøker PEN International kor mykje personen treng vern. Den einskilde fribyen avgjer kva for av dei godkjende søkarane som skal inviterast den neste fribyforfattaren til byen.
Den første fribyen i Noreg for forfattarar var Stavanger. Noreg har eller har hatt fribyforfattarar frå mellom anna Benin og Irak.
Vertsbyar
Følgjande byar eller område er noverande eller kommande vertsbyar.
Who's Next
Who's Next er det femte studioalbumet til det engelske rockebandet The Who. Det kom ut 31. juli 1971 på Decca og MCA i USA og 25. august 1971 i Storbritannia på Track og Polydor. Albumet har opphavet sitt i ein rockeopera av Pete Townshend kalla Lifehouse. Det ambisiøse og kompliserte prosjektet vart aldri realisert og i staden vart mange av songane for prosjektet omskrive og gjeve ut som Who's Next.
Åtte av ni songar på Who's Next var frå Lifehouse. Det einaste unntaket var John Entwistle sin «My Wife». Etter kvart vart alle songane frå Lifehouse gjeven ut på andre album gjennom 70-åra.
The Who spelte inn Who's Next i lag med lydteknikaren Glyn Johns. Etter å ha produsert songen «Won't Get Fooled Again» i Rolling Stones Mobile Studio, flytta dei til Olympic Studios for å spele inn og mikse det meste av dei andre songane der. Dei brukte mykje synthesizer på albumet, særskild på «Won't Get Fooled Again» og «Baba O'Riley», som begge kom ut på singlar. Fotografiet på framsida av omslaget vart teken av Ethan Russell; og var ein referanse til monolitten i filmen 2001: A Space Odyssey frå 1968.
Bleie
Ei bleie er material ein legg rundt underlivet for å samla opp avføring. Bleier blir brukt av dei som er inkontinente eller har problem med å nå toalett i tide, til dømes små ungar og ein del funksjonshemma og eldre menneske. Også dei som må vera fast på ein viss stad i svært lang tid kan bruka bleier, til dømes vakter, dykkarar og astronautar.
Who's Next
Who's Next var eit kritikarrost album og ein stor kommersiell suksess. Det har sida blitt rekna som det beste Who-albumet og eit av dei beste gjennom tidene.
Bleie
Bleier har hovudsakleg vore av klede, men ein har òg brukt planteprodukt, som mose. I nyare tid er bleier laga av absorberande plastmateriale blitt populære.
Who's Next
Lifehouse
Albumet har røtene sine i Lifehouse-prosjektet, som Pete Townshend fleire gonger har skildra som ein futuristisk rockeopera, eit konseptalbum innspelt under ein konsert som skulle brukast til eit filmprosjekt. Prosjektet viste seg å verte vanskeleg å handsame på fleire nivå og førte både til indre gnissingar i bandet og til at Townshend og produsenten til The Who, Kit Lambert vart uvener. Fleire år seinare skreiv Townshend i omslaget til CD-utgåva av albumet at prosjektet nesten førte han ut i eit sjølvmordarisk nervøst samanbrot.
Etter å ha gjeve opp innspelinga av nokre av songane til Lifehouse i New York, gjekk The Who tilbake til studio i lag med den nye produsenten Glyn Johns og starta på nytt. Sjølv om Lifehouse-konseptet vart forlate, finst restane av prosjektet i albumet. Den første tekstlinja i songen «Pure and Easy», som Townshend skildra som midtpunktet i Lifehouse, kjem til syne i slutten på songen «The Song Is Over». Eit tidleg konsept for Lifehouse var mellom anna å føre persondata frå medlemmer i publikum inn i ein boks knytt til ein tidleg analog synthesizer for å skape eit musikalsk spor. Det vert ofte trekt fram at det var ved å setje inn persondataa til Meher Baba at ein fekk bakgrunnssporet til «Baba O'Riley», men i røynda var det Townshend som spelte eit Lowrey-orgel. Då bandet gav seg med det opphavlege prosjektet fekk dei derimot ein ny fridom til å få det maksimale ut av kvart enkelt spor, utan tanke på det overliggande musikalske temaet eller historia i Lifehouse-soga.
Sjølv om han gav opp dei opphavlege planane for Lifehouse-prosjektet, heldt Townshend fram med å utvikle konseptet, og kom tilbake til dei på seinare album. I 2006 opna han nettsida The Lifehouse Method der ein kunne leggje inn persondata og lage eigne musikalske portrett.
Innspeling og produksjon
Den første innspelinga for det som vart Who's Next var heime hos Mick Jagger, Stargroves, i byrjinga av april 1971 ved hjelp av Rolling Stones Mobile. Akkompagnementet for «Won't Get Fooled Again» vart spelt inn der før bandet valde å flytte til Olympic etter forslag frå Johns. Den første innspelinga var 9. april, då dei spelte inn eit enkelt opptak av «Bargain». Mesteparten av innspelinga gjekk føre seg i mai, då gruppa spelte inn «Time is Passing», «Pure and Easy», «Love Ain't for Keeping» (som hadde blitt omarbeidd frå eit rockespor til eit akustisk arrangement), «Behind Blue Eyes», «The Song Is Over», «Let's See Action» og «Baba O'Riley». Nicky Hopkins var gjesteartist på piano, medan Dave Arbus vart invitert av Moon til å spele fiolin på «Baba O'Riley». John Entwistle sin «My Wife» vart lagt til på albumet seint i prosessen etter at han opphavleg var meint for eit soloalbum..
I motsetnad til The Record Plant- og Young Vic-innspelingane, gjekk innspelingane med Johns bra, sidan han hovudsakleg prøvde å få så god lyd som mogeleg, medan Lambeert alltid var meir uroa over imaget til gruppa. Townshend sa «me vart forbausa over lydane Glyn skapte». Townshend brukte ein tidleg synthesizer og modifiserte lydar på forskjellige måtar: som ein bordun-effekt på fleire songar, særskild «Baba O'Riley» og «Won't Get Fooled Again», i tillegg til «Bargain», «Going Mobile» og «The Song Is Over». Synthesizeren var brukt som ein viktig del av lydbiletet i motsetnad til berre å kaste glans over musikken, slik mange andre artistar gjorde på denne tida. Trommespelinga til Moon har ein markant anna stil enn tidlegare album og han var meir formell og mindre avhengig av lange tromme-fills på grunn av synthesizer-akkompagnementet, men òg på grunn av produksjonsteknikken til Johns, som insisterte på gode framføringar der dei berre brukte ornamenteringar der det var trong for det. Johns klarte òg å overtyde The Who om at dei berre burde gje ut eit enkelt album, og meinte at songane var glimrande. Gruppa gav han frie tøyler til å setje saman eit enkeltalbum med dei songane han ønskte i den rekkjefølgja han ønskte. Trass i dei viktige bidraga til Johns, vart han berre oppført som med-produsent på det ferdige albumet, men hevda sjølv han berre fungerte som lydteknikar og baserte dei fleste arrangementa på dei originale demoane til Townshend.
Albumet opnar med «Baba O'Riley», med piano og synthesizer-prosessert Lowrey-orgel av Townshend. Tittelen på songen er ei hyllest til guruen til Townshend, Meher Baba, og minimalist-komponisten Terry Riley (og vert uformelt kalla «Teenage Wasteland» frå ei tekstlinje i songen). Orgelsporet kom frå ein lengre demo av Townshend, der delar vart nytta på eit hyllestalbum til Baba kalla I Am, som vart korta ned for den endelege innspelinga. Townshend sa seinare at denne delen hadde «to eller tre tusen redigeringar». Opningsteksten på det neste sporet, «Bargain», «I'd gladly lose me to find you», kom frå eit uttrykk nytta av Baba. Entwistle skreiv «My Wife» etter ein krangel med kona og overdreiv konflikten i teksten. Songen inneheld fleire lag av massingblåseinstrument spelt inn i løpet av ein halvtime. «Pure and Easy», er eit viktig spor frå Lifehouse, som ikkje kom med på det endelege albumet, men opningslinja vart inkludert som eit coda i «The Song is Over».
«Behind Blue Eyes» består av ein tredelt harmonisong av Daltrey, Townshend og Entwistle og vart skriven for hovudantagonisten i Lifehouse, Brick. Moon var ikkje med på den første halvdelen av songen, og Who-biografen Dave Marsh sa seinare at det var «den lengste tida Keith Moon var stille i heile livet sitt.» Avslutningssporet, «Won't Get Fooled Again», var kritisk til revolusjonar. Townshend forklarte: «ein revolusjon er berre ein revolusjon i det lange løpet og mange folk vert såra». Songen består av eit Lowrey-orgel gjennom ein ARP-synthesizer, som kom frå originaldemoen til Townshend og vart nytta om att for det endelege sporet.
Plateomslaget
Plateomslaget syner eit bilete teken ved Easington Colliery av bandet som nettopp har urinert på ein stor betongpåle som stikk opp av ein slagghaug. I følgje fotografen Ethan A. Russell klarte ikkje dei fleste av bandmedlemmene å urinere, så dei måtte tømme regnvatn frå ein boks i stadenfor. I 2003 kåra BBC omslaget på Who's Next som det neste beste plateomslaget gjennom tidene.
Gunnar Urtegaard
Gunnar Urtegaard er ein norsk historikar og forfattar. Han er frå Balestrand. Urtegaard er utdanna cand. phil. Han var leiar av Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane frå starten i 1983 til 2001, då han tok permisjon for å arbeide i eit privat firma. Urtegaard satsa sterkt på internett-baserte tenester frå Fylkesarkivet, og data-basane til Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane har danna modell for andre.
Who's Next
Plateomslaget
Eit alternativt omslag synte trommeslagar Keith Moon kledd i svart dameundertøy med ein pisk i handa og ein brun parykk.
Gunnar Urtegaard
Urtegaard var medlem av edb-utvalet til Norsk lokalhistorisk institutt, Norsk Kunst- og Kulturhistoriske Museers edb-utval, leiar i Landslaget for lokal- og privatarkiv. I 2007 fekk han mellombels engasjement som prosjektleiar for utvikling av nettbasert kultur- og kunnskapsformidling på regionalt, nasjonalt og internasjonalt nivå. Same året vart han avdelingsdirektør i Statens senter for Arkiv, Bibliotek og Muséum (ABM-utvikling) i Oslo. Frå 2011 til 2013 var Urtegaard seksjonssjef i Norsk Kulturråd og frå 2013 til 2015 avdelingsdirektør i Riksarkivet i Oslo.
Who's Next
Utgjeving
Den første singelen frå albumet, «Won't Get Fooled Again» (korta ned til tre og eit halvt minutt) kom ut 25. juni 1971 i Storbritannia og juli i USA før albumet kom ut. Det nådde høvesvis niande og femtandeplassen på albumlistene. Albumet kom ut 14. august i USA og 27. august i Storbritannia. Det vart det einaste albumet til The Who som toppa albumlista i heimlandet.
Gunnar Urtegaard
I 2015 vart han fagdirektør i Direktoratet for forvaltning og IKT (Difi).
Urtegaard har som lokalhistorikar m.a. skrive bygdebok II for Balestrand og skulesoga for kommunen.
Who's Next
Utgjeving
Fleire andre songar som vart spelte inn under Who's Next-innspelinga vart seinare gjevne ut på singlar eller samlealbum. «Let's See Action» kom ut på singel i 1971, etterfølgd av «Join Together» i juni 1972 og «Relay» i november. «Pure and Easy», «Put the Money Down» og «Too Much of Anything» kom ut på albumet Odds & Sods, medan «Time is Passing» vart lagt til CD-utgåva frå 1998. Ein versjon av «Baby Don't You Do It» vart spelt inn og den lengste versjonen av denne finst på luksusutgåva av albumet.
Albumet har blitt gjevne ut på ny fleire gonger med ommastringa med lydband frå forskjellige innspelingar. Ein trur masterlydbandet for Olympic-innspelinga er gått tapt, sidan Virgin Records kasta mange av dei gamle innspelingane då dei kjøpte studioet i 1980-åra. Videospelselskapet Harmonix ønskte å gje ut Who's Next som nedlastbar, spelbart innhald for spelet Rock Band, men klarte det ikkje då dei ikkje fann dei originale fleirsporsinnspelingane. I staden sette dei saman ei samling av Who-songar. 16-sporslydbandet til «Won't Get Fooled Again» og 8-sporsbandet til andre songar, utanom «Bargain» og «Getting In Tune» er sidan blitt oppdaga.
Mottaking og ettermæle
I ei melding for The Village Voice i 1971 kalla musikkritikaren Robert Christgau Who's Next «det beste hardrockalbumet på fleire år» og meinte at dei tidlegare innspelingane deira vart øydelagd av ein tynn lyd, medan gruppa no «oppnådde den same klangfulle nærleiken i studio som dei fekk til på scenen». Billy Walker frå Sounds trekte fram songane «Baba O'Riley», «My Wife» og «The Song Is Over», og skreiv, «Etter den unike og glimrande Tommy måtte dei tenkje ut noko spesielt og at dei slo seg til ro med eit beintfram album i staden for ein lang rockeopera seier mykje om motet og oppfinnsomheita deira.» Magasinet Rolling Stone og John Mendelsohn meinte at trass i at albumet var noko seriøst og kunstaktig, var rocken her «intelligent, fantastisk framført og glimrande produsert, og stundom til og med opphissande». Mot slutten av 1971 vart plata kåra til årets album i den årlege Pazz & Jop-undersøkinga blant amerikanske kritikarar, publisert i The Village Voice.
I følgje Acclaimed Music er Who's Next den 32. best rangerte plata blant kritikarane gjennom tidene. I 2003 rangerte Rolling Stone plata på 28. plassen på si liste over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Albumet låg på 15. plassen på Pitchfork Media si liste over dei 100 beste platene frå 1970-åra. Albumet er òg inkludert i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die (2005). BBC-dokumentarserien Classic Albums hadde ein episode om Who's Next, først på radio i 1989 og så på fjernsyn i 1998, og til slutt på DVD i 2006 som Classic Albums: The Who – Who's Next. Same året vart albumet vald ut av Time som ei av dei 100 beste platene gjennom tidene. I 2007 vart det innlemma i Grammy Hall of Fame.
Innhald
Merk:
Luksusutgåva frå 2003
Den første plata av luksusutgåva inneheld dei ni spora frå originalalbumet med den originale miksen, etterfølgd av seks unytta opptak, der «Getting in Tune» og «Won't Get Fooled Again» ikkje var gjevne ut før. Kvar av dei seks opptaka vart spelte inn på Record Plant i mars 1971 før arbeidet vart starta opp att i Storbritannia.
Spora på den andre plata vart eit konsertopptak frå 26. april 1971 på Young Vic Theatre i London. Ingen av desse var gjevne ut før utanom «Water» og «Naked Eye».
Medverkande
Produksjon
Privatskule
Privatskular eller friskular er skular i Noreg som driv etter den såkalla privatskulelova.
Privatskular heitte ei tid friskular sidan dei normalt er privateigde. Friskuleordninga av 2003 vart innført etter endringar i friskulelova, primært § 2-1, der det går fram at kravet til formål i privatskulelova § 3 er fjerna. Bondevik 2-regjeringa, beståande av Høgre, Kristeleg folkeparti og Venstre, innførte ordninga med støtte frå Fremskrittspartiet. Hausten 2005 vart det etablert ca. 15 000 vidaregåande skuleplassar ved private skular i Noreg.
Privatskulane driv med støtte frå det offentlege. Tilskotet svarar til 85 % av tilskotsgrunnlaget, som er rekna ut frå kostnadene per elev i den offentlege skulen.
Den nye regjeringa frå Arbeidarpartiet, Sosialistisk Venstreparti og Senterpartiet har gjennomført endringar i lova. 29. juni 2007 vart lova stramma inn og endra namn. Det er blitt svært vanskeleg å starte privatskular. I utgangspunktet er det berre tillate med religiøse eller pedagogiske alternativ. Lova skifta òg namn frå friskulelova til privatskulelova.
Bakgrunnsstoff
Friskola
Tsjebarkulsjøen
Tsjebarkulsjøen (russisk озеро Чебаркуль; Ozero Tsjebarkul) er ein innsjø i Tsjeljabinsk oblast i Russland. Han har eit areal på 19,8 km² og er frys til i november og er islagd fram til mai. Byen Tsjebarkul ligg ved breidda av innsjøen.
Meteorittnedslaget i 2013
15. februar 2013 fann lokale fiskarar eit hol i sen der ein stor del av Tsjeljabinsk-meteoritten truleg trefte den islagte innsjøen. Holer var sirkelforma og seks meter i diameter.
I dagane etter nedslaget vart det funne svart steinfragment kring holet, som forskarar frå Ural universitet mistenkte kom frå meteoritten. Bitane bestod av kring 10 % jern. Månader seinare fann dykkarar ein stor bit av meteoritten på botnen av innsjøen, og denne vart henta til overflata 16. oktober 2013. Biten vog kring 570 kg.
Zaporizjzja
Zaporizjzja (ukrainsk Запоріжжя, russisk Запорожье, Zaporozje eller Saporosje) er ein by sør i det sentrale Ukraina ved breidda av elva Dnepr. Han er det administrative senteret i Zaporizjzja oblast og rajon. Sjølve byen er direkte underlagt oblastet og ligg om lag 70 km sør for byen Dnipropetrovsk.
Zaporizjzja er det viktigaste industrisenteret i Ukraina. Her ligg vasskraftverket DnieproGES, ZAZ, den største bilfabrikken i landet, og Motor-Sich designbyrå og produksjonsselskap som lagar flymotorar.
Byen var i stor grad ein «ingeniørby» under Sovjetunionen med all forureining dette førte med seg. Etter at Ukraina fekk sjølvstende og ein har flytta seg meir mot marknadsøkonomi har dette betra seg. Luftkvaliteten har betra seg, men Zaporizjzja vert likevel ikkje rekna som ein særskild attraktiv by.
Geografi og klima
Aleksandrovsk låg på venstrebreidda av Dnepr, medan byen i dag ligg på begge breidder av elva. Byen dekkjer eit areal på 334 km2, 50 meter over havet.
I midten av byen ligg øya Khortytsia (12 km x 2 km), som delar øya i to delar kalla Nye og Gamle Dnepr.
Lomnický štít
Lomnický štít er ein av dei høgaste og mest vitja fjelltoppane i Høge Tatra i Slovakia. Det går ein taubane opp til toppen på 2634 meter over havet, som gjer fjellet til det nest høgaste i Høge Tatra etter Gerlachovský štít.
Den første kjende klatringa vart gjort av den lokale skomakaren og amatørgruvearbeidaren Štefan Fábry rundt 1760-1790, medan dei første skriftlege kjeldene frå ein tur til toppen vart gjort av den engelske reisande Robert Townson med ein guide den 16. august 1793. Han måte høgda til 2633 meter over havet. Den første vinterklatringa vart gjort i 1891. Tidlegare vart Lomnický štít kalla Dedo («Bestefar»). Før 1800-talet trudde ein òg at fjellet var det høgaste i heile Tatrafjella.
Sidan 1940 har turistar kunne dra til toppen med ein taubane, som var den mest moderne i Europa då han opna. Ein har berre lov å vere på toppen i 50 minuttar. Det er òg mogeleg å gå til toppen, men berre med i lag med ein guide.
Fylkesveg 866
Fylkesveg 866 (Fv866) går mellom Langslett i Nordreisa kommune og Skjervøy kommune. Vegen er 34,7 km lang.
Vegen tar av frå E6 ved Langslett og går nordover langs austsida av Rotsundet og vidare på vestsida av Reisafjorden, deretter i tunnel under Maursundet til Kågen og nordover på austsida av Kågen til Skjervøybrua og Skjervøy.
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg. Etter at forvaltingsreforma trod i kraft har han status som fylkesveg.
846 Lipperta
846 Lipperta er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 26. november 1916 av K. Gyllenberg ifrå Hamburger Sternwarte.
Bilete av kyrkjer i Oslo
Dette er eit galleri med bilete av kyrkjer i Oslo i Noreg fordelt på bydelane i Oslo.
Kriváň
Kriváň er eit fjell i Høge Tatra i Slovakia, som dominerer den øvre delen av det tidlegare Liptov fylke. Fjellet er lett tilgjengeleg til fots via fleire stiar, og er eit populært turmål i den vestlege delen av Høge Tatra. Kriváň har vorte eit viktig symbol for slovakisk etnisk og nasjonal aktivisme dei siste to hundre åra. Referansar til fjellet finst i litteratur, måleri, filmdokumentarar og ein polsk rockesong. Etter ei folkeavstemming i 2005 vart fjellet vald ut som bilete på ein av dei slovakiske euromyntane.
1738
1738 (romartal MDCCXXXVIII) var eit normalår som byrja på ein onsdag i den gregorianske kalenderen og eit normalår som byrja på ein sundag i den julianske kalenderen.
Utlandet
Ukjend dato
Kriváň
Historie
Før ein starta å måle høgdene i området, vart Kriváň og Lomnický štít rekna som dei høgaste fjella i Høge Tatra, fram til 1793, då sistnemnde vart målt til det høgaste av dei to. Ingen av dei er derimot det høgaste i Høge Tatra.
Den relative høgda til dei to fjella vart avgjort av den skotske lækjaren Robert Townson, som klatra til toppen av begge to i august 1973. Kriváň vert i dag rekna for å ha ei høgd på nøyaktig 2494,7 moh.
Det er funne spor etter gruvearbeid heilt tilbake til 1400-talet i fjella. Gruvearbeidet tok seg opp under gullrushet på 1500-talet. Truleg var fleire av gruvearbeidarane på toppen av fjellet, for restar etter hyttene deira finst heilt oppe på 2000 meter og sjakta Terézia ligg berre 60 meter nedanfor toppen. Gruvedrifta vart lagt ned på 1700-talet.
Den skotske lækjaren Townson som klatra til toppen i 1793 skreiv at guiden hans frå Važec hadde vore på toppen fleire gonger før, og Townson såg han plukke opp myntar som tidlegare vandrarar hadde kasta frå seg der for å gje dei hell og lykke. Den første stiginga av fjellet ein kjenner til var den lutherske pastoren Andreas Jonas Czirbes frå Spišská Nová Ves den 4. august 1773.
Arna
Arna er ein bydel i Bergen kommune. Arna vart oppretta som eigen kommune frå 1964, og gjekk inn i Bergen kommune i 1972. Før 1964 var Arna ein del av Haus kommune, som òg omfatta ein stor del av Osterøy.
Arna kjem kanskje av «arinn», som tyder «skjer» og viser til dei to skjera som ligg ved Holmen, midt i Arnavågen, eller av «arn» som tyder ørn. Det er også hevda at Arna er eit gammalt elvenamn som tyder ‘den strøymande’. Namnet er først nemnt i striden mellom baglarar og birkebeinarar på 1200-talet, og då som "Arnarfyrdhi" (treng referanse her). Frå gammalt av er namnet brukt i "Arna skipreide", eit område som femna om fastlandet mellom Stamnes i Vaksdal og Sandviken i Bergen, og ein del av Osterøy. Denne inndelinga varte ved fram til formannskapslovene kom på byrjinga av 1800-talet. Ådna er den nedervde, tradisjonelle uttalemåten av namnet Arna, det finst i dag att i bl.a. namna Ådnavegen, Ådnamarka, Ådnatun og Ådnanipa.
Ei grov inndeling av Arna er dei fem delane Ytre Arna, Indre Arna, Lone, Garnes og Skyggestrand. Lone er blitt eit nytt senter i krinsen som også omfattar dei gamle bygdene Haukeland, Unneland, Espeland og Fjellgardane. Ved sida av sentera i Indre og Ytre Arna finn vi bl.a. Rødland, Haugland og Gaupås. Skyggestrand omfattar bl.a. Takvam, Songstad og Trengereid. Rødberg i Vaksdal er i praksis også orientert mot Arna av geografiske grunnar.
Samferdsle
Indre Arna ligg sentralt til i Bergen kommune. Det tek sju minutt med jarnbane gjennom Ulrikstunnelen inn til Bergen jarnbanestasjon. Med bil på E16 bruker ein om lag ti minutt til Åsane senter og tjue minutt til Bergen sentrum dersom ein køyrer gjennom Fløyfjellstunnelen. Indre Arna er også kjent for å ha den einaste rundkøyringa i Nord-Europa med jarnbane gjennom. Til dagleg er ikkje denne jarnbanelina i bruk, men om sommaren går det eit veterantog på denne jarnbanelina.
Frå kommune til bydel
Det opphavlege Haus formannskapsdistrikt vart oppretta i 1837, og sidan delt i 1870 i Haus og Bruvik kommunar. Gjenverande Haus hadde på denne tida 4 229 innbyggjarar. I 1964 gjekk den delen av Haus som låg på Osterøy inn i nye Osterøy kommune. Samstundes endra Haus kommune namn til Arna.
Kjelder
''
Espeland
Espeland er eit norsk stadnamn, særleg brukt om gardar, og etternamn.
Det er brukt om desse stadene:
1739
1739 (romartal MDCCXXXIX)
Bilete av kyrkjer på Svalbard
Dette er eit galleri med bilete av kyrkjer på Svalbard.
Ivan Gašparovič
Ivan Gašparovič er ein slovakisk politikar som var president i Slovakia frå 15. juni 2004 til 15. juni 2014. Han representerer partiet Hnutie za demokraciu (Rørsla for demokrati), som han var med å stifta i 2002, etter å ha forlate tidlegare president Vladimír Mečiar sitt nasjonalistiske parti Hnutie za demokratické Slovensko (Rørsla for eit demokratisk Slovakia). Han vart vald med 59,9 % av røystene med Mečiar som motkandidat i andre runde av presidentvalet, etter å ha kome på andreplass i første runde med 22,3 % av røystene.