cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Colonsay
Colonsay (skotsk-gælisk Colbhasa, norrønt Colonsey) er ei øy i Skottland og Indre Hebridane, nord for Islay og sør for Mull. Ho har eit areal på 40,74 km². Macfie-klanen og Colonsay-greina av MacNeil-klanen heldt begge til her. Øya er 13 km lang og 5 km på det breiaste.
The Who
Quadrophenia og By Numbers
Dei seinare albuma til bandet inneheldt songar som var meir personlege for Townshend og han overførte denne stilen til soloalbuma sine, som på Empty Glass. I 1975 kom The Who by Numbers med sjølvgranskande songar og den meir lystige hitsingelen «Squeeze Box». Likevel rekna enkelte kritikarar By Numbers som Townshend sitt «avskjedsbrev». Ein film av Tommy kom ut dette året, regissert av Ken Russell, med Daltrey i hovudrolla. Dette gav Townshend ein Oscarnominasjon for «beste filmmusikk». I 1976 spelte The Who på Charlton Athletic fotballstadion og konserten var i over ti år rekna som den konserten med høgaste målte lydnivå i Guinness rekordbok.
Neandertalarar
I kroppsbygnad likna neandertalarar ganske mykje på moderne menneske, men skilde seg særleg frå dei i utforminga av kraniet. Modellar tyder på at dei hadde ein hjerne som var like stor eller større enn den til moderne menneske. Etter dei funna som er gjort var menn rundt 165–168 cm og kvinner rundt 152–156 cm, omtrent same høgd som moderne menneske i samtida si. Dei var truleg sterkare enn moderne menneske, særleg i armar og hender, og tettbygde, noko som truleg gjorde dei betre tilpassa kulde. Neandertalarar åt variert dyrekost frå dyr dei jakta på eller sanka, men særs lite plantekost.
Colonsay
Øya har kring 110 innbyggjarar. Den største busetnaden er Scalasaig på austsida, og frå her går det ferje til Oban. Mellom april og oktober går det òg båt tilKennacraig via Port Askaig på Islay.
Neandertalarar
Neandertalarane blei gradvis erstatta av moderne menneske (Homo sapiens). Det er framleis ikkje heilt klart om neandertalane kan kallast ein eigen art, Homo neanderthalensis, eller ein underart nærare i slekt med mennesket, Homo sapiens neanderthalensis, noko som ville innebera at dei to mennesketypane kunne få avkom saman. Det har også vore ei rekkje spekulasjonar rundt utdøydinga deira — om moderne menneske ganske enkelt utkonkurrerte neandertalarane, om dei døydde ut av seg sjølv ettersom klimaet blei varmare, eller om det var konfliktar mellom gruppene.
Colonsay
Øya er kjend for Colonsay House, Riasg Buidhe-krossen frå 1700-talet, villgeitene og dei mange fuglane som, krykkje, skarv, lomvi, åkerrikse og kongeørn. Øya heng fast med Oronsay via ein banke (kalla The Strand), som berre er synleg ved lågvatn. Colonsay har fleire vakre sandstrender og turisme er ein veksande økonomisk sektor på øya med mange feriehytter og eit hotell. I 2006 vart den tidlegare graskledde rullebanen oppgradert med hard overflate. Øya har no flysamband til Oban to gonger i veka.
Neandertalarar
Oppdaging
Dei første neandertalarskallane blei funne i Engis i Belgia i 1829 og i Forbes' Quarry på Gibraltar i 1848. Det første større funnet, Neanderthal 1, blei gjort i den vesttyske dalen Neanderthal i 1856, tre år før Darwin gav ut Origin of Species. Funnet omfatta 16 knoklar og knokkeldelar: Toppen av ein skalle, to lårbein, eit tarmbein, tre bein frå høgrearmen og to frå den venstre, delar av eit skulderblad og ribbein.
The Who
Who Are You og dødsfallet til Moon
I 1978 gav bandet ut Who Are You, der dei flytta seg frå rockeopera mot meir radiovenleg musikk. Utgjevinga vart derimot overskugga av dødsfallet til Moon, då han sovna inn etter ein overdose med Heminevrin - ein reseptbelagt medisin mot alkoholmisbruk. Det siste albumomslaget viser Moon i ein stol med orda, «not to be taken away» («må ikkje fjernast»). Songen «Music Must Change» er utan trommer. Kenney Jones frå The Small Faces og The Faces, overtok for Moon.
2. mai 1979 la The Who ut på turne att og fekk god kritikk for konsertar i Rainbow Theatre i London, under filmfestivalen i Cannes i Frankrike og Madison Square Garden i New York City. Ein liten turne i USA enda i tragedie under ein konsert i Cincinnati den 3. desember 1979 då 11 tilhengjarar mista livet i trengselen under konserten. Bandet fekk ikkje beskjed om dette før etter konserten, fordi arrangørane var redd for panikk i publikum om konserten vart stoppa.
I 1979 gav The Who ut dokumentarfilmen The Kids are Alright og ein filmversjon av Quadrophenia, som gjorde det godt i Storbritannia. I desember vart The Who det tredje bandet, etter The Beatles og The Band, som kledde framsida av Time Magazine. Artikkelen sa at The Who hadde «gått forbi, overlevd, vart lenger enn og utklassa» alle sine samtidige rockeband.
Nedgang og splitting
Bandet gav ut to studioalbum med Jones som trommeslagar, Face Dances (1981) og It’s Hard (1982). Face Dances inneheldt hitsingelen «You Better You Bet» og fleire MTV- og radiohittar som «Another Tricky Day». Tre videoar frå albumet vart spelt på MTV same dagen som kanalen starta opp i august 1981. Sjølv om begge albuma selde forholdsvis godt og It's Hard fekk fem av fem stjerner i Rolling Stone, likte ikkje tilhengjarane den nye stilen like godt. «Athena» nådde Topp 30 i USA, medan «Eminence Front» gjorde det godt. Townshend hadde derimot private problem på denne tida. Ekteskapet hadde gått i oppløysing på grunn av alkoholmisbruk, og no hadde han vorte avhengig av heroin, noko som var sjokkerande fordi han tidlegare hadde teke klar avstand frå all narkotikabruk. Han vart rein tidleg i 1982, men Daltrey sa til han at han ville stoppe turnelivet om det betydde at Townshend ville halde seg i live. Kort tid etter It's Hard la The Who ut på ein avsluttingsturne etter at Townshend erklærte at bandet frå no av skulle verte eit studioband. Det vart den mestseljande turneen detten året med utselde konsertar i heile Nord-Amerika.
I 1983 prøvde Townshend å skrive nye songar til eit studioalbum som bandet måtte gje ut for å oppfylle kontrakten med Warner Bros. Records frå 1980. Mot slutten av 1983 innsåg Townshend at han ikkje ville klare å lage gode nok songar for The Who og annonserte at bandet var oppløyst i desember. Han fokuserte så på soloprosjekta White City: A Novel, The Iron Man (med Daltrey og Entwistle og to songar på albumet tilskriven «The Who») og Psychoderelict, ein forgjengar til radioverket Lifehouse.
Gjenforeiningar
13. juli 1985 kom The Who, med Kenney Jones, saman igjen for Live Aid på Wembley. Bandet spelte «My Generation», «Pinball Wizard», «Love Reign O'er Me» og «Won't Get Fooled Again». Bandet skulle òg spele den nye Townshend-songen «After the Fire», men klarte ikkje å lære den tidsnok. Songen vart ein solohit for Daltrey det same året.
I februar 1988 fekk bandet British Phonographic Industry ærespris. The Who spelte nokre songar under seremonien (siste gong Jones spelte med The Who). I 1989 la dei ut på ein 25-årsjubileumsturne med stor vekt på songar frå Tommy. Simon Phillips spelte trommer, medan Steve «Boltz» Bolton spelte sologitar, sidan Townshend hadde massive høyrselsproblem og ikkje fekk lov til anna enn å klimpre på gitaren. I tillegg hadde bandet med seg blåsarar og korsongarar. Newsweek skreiv: «The Who-turneen er spesiell fordi etter the Beatles og the Stones er det dei som er tingen.» I alt vart det seld over to millionar billettar. På konserten i Universal Amphitheatre i Los Angeles medverka Elton John, Phil Collins, Billy Idol, Patti LaBelle og Steve Winwood.
I 1990 vart konsertalbumet Join Together gjeve ut. Under ein konsert i Tacoma skadde Townshend hande då han gjorde vindmølla si. Handa trefte gitaren med stor kraft og starta å blø kraftig.
Fleire gjenforeiningar
I 1990 vart The Who innlemma i Rock and Roll Hall of Fame av U2. Bono sa: «Meir enn noko anna band er The Who våre rollemodellar».
Quadrophenia-turneen
I 1996 sette Townshend bandet saman att for ein konsert i Hyde Park i London. Han ønskte å framføre heile Quadrophenia, først som eit akustisk soloprosjekt, men innsåg at han trengde heile bandet på scenen. Entwistle og Daltrey sa seg einig i å spele denne eine gongen, med Zak Starkey på trommer, John Bundrick på keyboard og Simon Townshend og Geoff Whitehorn å gitarar. Jon Carin medverka òg på keyboard, samt blåsarar og fleire gjesteartistar. Av desse spelte David Gilmour, Ade Edmonson, Trevor McDonald og Gary Glitter.
Konserten vart ein suksess og The Who la ut på ein turne. Heile Quadrophenia vart framført med tre andre Who-songar som ekstranummer. Townshend annonserte at han hadde likt turneen særs godt og ønskte å ta fram The Who no og då framover. I 1998 rangerte VH1 The Who på niandeplass på lista deira over dei 100 største rockeartistane gjennom tidene. Seint i 1999 spelte The Who fleire konsertar.
2000-åra
Bandet spelte på The Concert for New York City den 20. oktober 2001, der dei spelte «Who Are You», «Baba O’Riley», «Behind Blue Eyes» og «Won’t Get Fooled Again». Same året fekk dei æresprisen under Grammy Awards.
Like før ein turne sommaren 2002 vart Entwistle funne død på Hard Rock Hotel i Las Vegas. Dødsårsaka vart hjarteattak der kokain var ein medverkande faktor. Etter ein kort pause la The Who ut på turne med Pino Palladino som bassist. Dei fleste konsertane under tureen vart gjeven ut på album som Encore Series 2002. I september 2002 plasserte musikkmagasinet Q bandet på ei liste over «50 band du må sjå før du døyr».
I 2004 vart det turnert i Japan, Australia, Storbritannia og USA. Desse konsertane vart òg gjeve ut på CD som ein del av Encore Series 2004. Rolling Stone rangerte The Who på 29. plass på lista deira over dei 100 største artistane gjennom tidene.
The Who spelte «Who Are You» og «Won’t Get Fooled Again» på Live 8 i London i juli 2005. 30. oktober 2006 kom albumet Endless Wire ut, det førset studioalbumet deira på 24 år. Endless Wire gjekk inn på sjuandeplassen på Billboardlista i USA og niandeplassen i Storbritannia.
I samband med albumet la The Who ut på ein turne i Europa og seinare resten av verda. Konsertane vart gjevne ut på CD som Encore Series 2006. I november 2007 kom dokumentaren Amazing Journey: The Story of The Who ut. Dette var ein dobbel DVD med nye intervju av Daltrey, Jones og Townshend, samt Sting, The Edge, Noel Gallagher, Eddie Vedder og Steve Jones.
I 2008 og 2009 følgde fleire turnear for The Who.
2010-åra
12. august 2012 spelte The Who som siste nummer under avslutningsseremonien til sommar-OL 2012 i London, like etter den olympiske elden var sløkka. Dei framførte ein medley med «Baba O'Riley» og «See Me, Feel Me», samt «My Generation».
Påverknad
The Who er ei av dei største inspirasjonskjeldene i rockehistoria. Hardrockstilen dei førte til England bana veg for band som Led Zeppelin og The Clash. I alt har dei selt om lag 100 millionar album. Starten som eit mod-band har inspirert britpop-bølgja på midten av 1990-talet med band som Blur, Oasis, Stereophonics og Ash.
The Who har blitt kalla «Pønken sine gudfedrar». Delar av grunnlaget for punkrock ligg i aggressiviteten til The Who. The Stooges, MC5, Ramones, Sex Pistols, The Clash, Generation X og andre punkband og protopunkband har peikt på The Who som inspirasjonskjelde.
Gruppa har fått æra for å kome opp med rockeoperaen og laga nokre av dei første konseptalbuma i rockehistoria.
I 1967 kom Townshend med uttrykket «power pop» for å skildre singlane til The Who i 1960-åra. Powerpoprørsla i 70-åra, frå Raspberries til Cheap Trick, har hatt The Who som inspirasjonskjelde.
The Who var òg tidleg ute med bruk av synthesizerar, som på Who's Next der instrumentet domineer. «My Generation» er den mest innspelte songen deira. Iron Maiden, Oasis, Sweet, Pearl Jam, Patti Smith, Green Day, McFly, Hawk Nelson, Di-Rect og Hilary Duff har alle spelt inn songen. David Bowie har spelt «I Can’t Explain», «Pictures of Lily» og «Anyway, Anyhow, Anywhere». The Sex Pistols, the Ramones og Great White spelte «Substitute» og mange av songane deira er blitt spelt av andre artistar.
Det eksisterer fleire tributtband, som Bargain, My Generation, The Ohm, The Relay, The Substitutes, Townzen i Japan, The Whodlums, The Wholigans, The Who Show, Who's Next USA, Who's Next UK, Who's Who. Alle dei tre utgåvene av den amerikanske TV-serien CSI (CSI : Crime Scene Investigation, CSI: Miami og CSI: NY) har songar av The Who som temasongar. Desse er «Who Are You», «Won't Get Fooled Again» og «Baba O'Riley».
Olav Lunden
Olav Lunden er ein norsk lokalpolitikar som var ordførar i Leikanger kommune frå 2003 til 2015.
Lunden er opphavleg frå Lærdal, men i mange år har han butt på Hermansverk og vore maskinførar for Leikanger Maskinservice. Han vart Arbeidarpartiet sin ordførar i 2003, og vart gjenvald i 2007 og 2011. Olav Lunden har òg vore formann i Sogn Regionråd og tillitsvald i KS.
Norsk fotball 2006
Herrelandslaget
* Noreg sine mål først
Ja, vi elsker dette landet
«Ja, vi elsker dette landet», stundom forkorta til «Ja, vi elsker», er nasjonalsongen til Noreg. Han vart dikta av Bjørnstjerne Bjørnson i 1859 og tonesett av fetteren hans, Rikard Nordraak.
«Ja, vi elsker» vart einrøystes vedteke i Stortinget som den offisielle nasjonalsongen i Noreg den 11. desember 2019. Dette var 155 år etter at han fyrst vart brukt i statleg samanheng under femtiårsjubiléet til den norske grunnlova.
Gollegiella
Gollegiella (nordsamisk fro 'gullspråket') er ein nordisk samisk språkpris som vart oppretta i 2004 av ministrane som var ansvarlege for samiske spørsmål og av sametingspresidentane i Noreg, Sverige og Finland. Prisen er på 15 000 euro og blir delt ut annakvart år.
Ja, vi elsker dette landet
Soge
Den fyrste versjonen av teksten skreiv Bjørnson under ei vitjing hjå Michael Krohn i heimen hans på Wernersholm i Bergen i 1859. Denne versjonen vart trykt i Aftenbladet 1. oktober same året. Den endelege versjonen som har åtte strofer, vart trykt i Bjørnsons Digte og sange frå 1870. Musikken er av Rikard Nordraak som 21 år gamal skreiv ein mannskorsong. Denne vart framført offentleg fyrste gongen på Eidsvoll i 1864 av 24 mannssongarar (12 frå Den norske Studentersangforening, 8 frå Handelsstandens Sangforening og 4 frå Kristiania Haandverker Sangforening) i høve 50-års-jubileet for grunnlova. Seinare same dag vart songen framført i Kristiania, frå «Aulatrappa», hovudtrappa framfor Universitetet i sentrum. Eit mannskor på vel 200 songarar gledde ved dette høvet fleire tusen tilhøyrarar. Med det var tradisjonen med korsong frå Aulatrappa på 17. mai innleidd.
Gollegiella
Einskildpersonar og institusjonar i desse tre landa og Russland kan gjere framlegg om kandidatar. Formålet med prisen er å fremje, utvikle og bevare dei samiske språka. Språka kan bli delt ut til einskildpersonar, grupper, organisasjonar og institusjonar, og det er mogleg å dele prisen.
Ja, vi elsker dette landet
Soge
Oftast syng ein den fyrste og dei to siste strofene. Men somme stader er det god tradisjon å syngje alle åtte.
Songen er blitt kalla ei «identitetsskapande historiebok i miniatyr»:
Tekst
Tekst: Bjørnstjerne Bjørnson, Melodi: Rikard Nordraak
Crowlin Islands
Crowlin Islands eller Crowlinøyane (skotsk-gælisk Na h-Eileanan Cròlainneach) er ei øygruppe i Indre Hebridane. Dei ligg mellom Skye og Applecrosshalvøya på fastlandet og har ingen fastbuande.
Øygruppa består av
Det er gjort funn i grotter på Eilean Mòr som viser at det budde menneske her i mellomsteinalderen for 8000 år sidan. Øyane har derimot vore utan busetnad sidan rundt 1920.
Canna i Skottland
Canna (skotsk-gælisk Canaigh; Eilean Chanaigh, kanskje av norrønt Kné-ey) er den vestlegaste av Small Isles i Indre Hebridane i Skottland. Ho har samband til naboøya Sanday via ein veg og sandbankar som kjem til syne ved lågvatn. Øya er 7 km lang og 1,5 km brei. Dei isolerte skjera Hyskeir og Humla ligg 10 km sørvest for øya.
Øya vart overlaten til National Trust for Scotland (NTS) av den tidlegare eigaren, John Lorne Campbell, i 1981 og vert driven som ein gard og bevaringsområde. Canna House, eit av to store hus på øya (det andre er Tighard), inneheld viktige gæliske arkiv frå John Campbell, som vart donerte i lag med øya til NTS. Enkja til Campbell budde på Canna til ho døydde i 2004, 101 år gammal.
Geografi
Øya er landfast med den mindre naboøya Sanday med bru og over sandbankar ved lågvatn. Canna er om lag 7 km lang og 1,5 km breid, og har eit areal på 11,48 km2 (13,51 km² med Sanday). Øya er med det den tredje største av øyane i Small Isles, og den 46 største øya i Skottland. Det høgaste punktet på øya er Càrn a' Ghaill aust på øya som er 210 meter over havet, på vestsida ligg Ceann Creag-airige som er 149 moh. Midt på øya er det ein grunn dal tvers over øya. Med unntak av sørsida er kysten av Canna bratt med mange klipper, òg frittståande staurar heilt eller delvis omgjevne av sjøvatn. Kjende staurar er Dùn Beag og Dùn Mòr, og Compass Hill lengst aust på øya. Compass Hill har namnet sitt fordi han er danna av tuff med så høgt jerninnhald at det kan påverka kompassa i skip som seglar forbi. Berggrunnen på øya er i hovudsak basaltisk lavastein. Sør for øya, mellom Canna og Hyskeir, ligg skjera Humla og An-Stèid.
Lokalsamfunn og busetnad
Busetnaden på Canna er konsentrert rundt landsbyen A' Chill søraust på øya, der landsambandet til Sanday er. I alle praktiske tilhøve er Canna og Sanday eitt lokalsamfunn, og folketalet for Canna inkluderer normalt òg husstandane på Sanday. Ved folketeljinga i 1991 vart sandaybuarane òg offisielt oppført som heimehøyrande på Canna (20 innbyggjarar i 6 husstandar), medan det i 1981 og 2001 vart skilt mellom dei to øyane. Ved siste offisielle folketeljing i 2001 hadde øya eit folketal på 6 (12 med Sanday). I 2006 hadde dei to øyane ein samla folkesetnad på 16. I 2008 var folketalet oppe i 24. Folkeveksten dei siste åra skuldast ein kampanje frå NTS for å bevare busetnad og levande lokalmiljø på Canna og Sanday. I oktober 2006 gjekk NTS ut i media og søkte etter familiar som kunne tenke seg å busette seg på øya. Det var ei global annonsering som fekk stor merksemd og respons. Det kom svar over 400 svar på utlysinga, frå så forskjellege plassar som Sverige, Tyskland, India og Dubai. To familiar vart valde ut, den første kom til Canna sommaren 2007 og den andre i byrjinga av 2008. Det er rundt 20 bygningar i alt på øyane. Skulen ligg på Sanday, og elevtalet er tredobla dei siste tre åra (frå ein til tre). Folkesetnaden på Canna har tradisjonelt vore katolske. Kyrkja som vert brukt av øybuarane ligg på Canna. Denne kyrkja er frå rundt 1770 og vert kalla Cill Chaluim-chille (Columba-kapellet). Det er òg to andre kyrkjer på øyane. St. Columbas presbyterianske kyrkje vart bygd på Canna i 1913 av den dåverande eigaren av øya, Alan Thom. Ho er sjeldan i bruk i dag. Eaglais naoimh eamoin (St. Edwards kyrkje) ligg på Sanday. Ho vart bygd i 1889. Denne kyrkja vart avvigsla i 1963, og er no gjort om til eit studiesenter for gæliske språk. Senteret vart opna 5. juni 2001 av Prinsesse Anne av Storbritannia. Det er ein liten kafé («Harbour View Tea Room») på øya. Det er òg eit knøttlite postkontor og ein raud telefonkiosk. Øya har ikkje eigen butikk. Den gamle gangbrua av tre mellom Canna og Sanday vart øydelagd av uvêr i januar 2005. Ei ny køyrebru mellom øyane stod ferdig i 2006. Det er dagleg ferjesamband med Mallaig på fastlandet, ferja går òg innom dei andre busette øyane i Small Isles, Eigg, Muck og Rùm. I 2005 vart det òg bygt ein kai som gjer det enklare å få køyretøy på land. Ferja kan ta bilar i tillegg til passasjerar, men vitjande får likevel ikkje lov til å ta med bil utan spesiell løyve frå NTS.
814 Tauris
814 Tauris er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 2. januar 1916 av Grigoriy N. Neujmin ifrå Crimean Astrophysical Observatory.
USS Bonhomme Richard
USS Bonhomme Richard kan vise til
Eyesight to the Blind
«Eyesight to the Blind» er ein bluesstandard skriven av Sonny Boy Williamson II (Aleck «Rice» Miller). Han vart første gong innspelt av Williamson i 1951 som den første singelen hans på Trumpet Records.
Bluesutgåver
Som ein bluessong har originalen til Sonny Boy Williamson vorte spelt mange gonger. Den mest kjende av dei tidlege utgåvene er av The Larks, opphavleg ei vokalgruppe som hadde utvikla seg ut frå ei gospelgruppe, The Selah Jubilee Singers. Deira innspeling av «Eyesight to the Blind», med vokal og gitar av Allen Bunn, som seinare arbeidde solo som Tarheel Slim, nådde femteplassen på R&B-lista i USA i juli 1951.
Rockeutgåver
Songen har òg vorte spelt av fleire rockegrupper, som til dømes:
Germanske språk
Dei germanske språka er ei grein av den indoeuropeiske språkfamilien, dei går attende til eit felles opphavsspråk, urgermansk, eit språk som vart snakka i det som i dag er sørlege Skandinavia og nordlegaste delar av Tyskland. Dei fleste talarane av germanske språk bur i dag med andre ord utanfor det opphavlege språkområdet.
Inndeling av den germanske språkfamilien
Inndelinga av den germanske språkfamilien er omstridd. Familien består av tre språkgreiner, aust-, nord- og vestgermansk. Usemja går på om familien vart delt i tre ulike språkgreiner, eller om han først vart deit i ei austleg og ei vestleg grein, der den vestlege greina seinare vart delt i nord- og vestgermansk.
Fingolfin
Fingolfin er namnet på ein alvekonge i J.R.R. Tolkiens legendarium, og han spelar ein viktig rolle i Silmarillion. Han er yngre bror av Fêanor, og eldste son av kong Finwë og andre kona hans, Indis av Vanyafolket. Etter Fëanors opprør, vart han kanna som konge over noldofolket i Midgard og vart den første høgkongen der.
I Silmarillion
Men Fëanor sveik følgjet til Fingolfin, som laut våge folket sitt over den kvernande isen Helcaraxë med store tap. Han reiste nord til Hithlum og sette opp riket sitt der, når han først var komen til Midgard. Derifrå heldt han vakt over Morgoth, og var den første i åtaka mot han når det kom til slag. Fingolfin gjorde mykje for å sameine noldofyrstane att etter at Fëanor var daud.
Dagor Bragollach
Fingolfin vart dermed øvste leiar for noldofolket i "bråeldslaget", der mange av frendene hans fall. Sistpå vart Fingolfin ustyrleg, då han såg at noldoane var ved å tapa slaget, og han reid fram for å utmane Morgoth til tvekamp. Morgoth synte seg, og Fingolfin kjempa mot han og gav han mange sår. Enden vart likevel at han vart krasa til marka, og let livet sitt framfor dørene til Thangorodrim. Lekamen hans vart boren bort av storørna Thorondor.
Fingolfin var far til Fingon, som var konge etter han, Turgon, kongen i Gondolin, og Aredhel, som var mor til Maeglin.
Tidleg legendarium
Sidan Turgon opphavleg var tenkt som son av Finwë, finst det få beine spor etter Fingolfin i the Book of Lost Tales. Heile Fëanors frendesvik, og rolla Fingolfin spelar i seinare tekster, kom først til seinare.
I den neste versjonen frå Tolkiens hand, The early Silmarillion, forfatta om lag 1926, finn namnet Fingolfin første gong, som son av Fëanor og soneson av Finn (Finwë). Namnet Golfin eller Golfinweg hadde vore til stades i versjonar av Lost tales før denne tida. Det er tydeleg at Finweg/Golfinweg var kimen til denne figuren.
Alfred Elis Törnebohm
Alfred Elis Törnebohm var ein svensk geolog. Han er mest kjend for studiet av overskyvinga av Den kaledonske fjellkjeda i Grunddragen af det centrala Skandinaviens bergbyggnad (1896), som er viktig for kjennskapen til geologien i Sør-Noreg.
Fingolfin
Tidleg legendarium
Figuren in Tolkiens Welt Lista Calaquendich
Alfred Elis Törnebohm
Etter studiar ved Kungliga Tekniska högskolan (KTH) 1855-1858, arbeidde han ved Sveriges geologiska undersökning (SGU) 1859-1873, frå 1870 som leiar av selskapet. 1873-1874 studerte han petrografisk mikroskopi ved Universitetet i Leipzig under Ferdinand Zirkel. I 1874 slutta han i SGU for halde fram som privat geolog og i mange år gjorde han geologiske undersøkingar for forskjellige svenske selskap. Han underviste i geologi og mineralogi ved KTH frå 1878 og hadde ei stilling som forelesar her 1885-1897. Han kom attande til SGU som leiar i 1897, etter Otto Torell og fekk tittelen professor. Han vart verande her fram til 1906.
Törnebohm vart vald til medlem av Kungliga Vetenskapsakademin i 1876.
Tuolba i Russland
Tuolba  (russisk Туо́лба) er ei elv i Sakha i Russland og ei av sideelvane til Lena frå høgre. Elva er 395 km lang og har eit nedslagsfelt på. Elva har ei middelvassføring på 62,3 m³/s.
Ho spring ut frå Aldanhøgdene og er isdekt frå oktober til mai.
Det nordlandske kyrkje- og skulefond
Det nordlandske kyrkje- og skulefond (bokmål Det nordlandske kirke- og skolefond, dansk det Nordlandske Kirke- og Skole-Fond) vidareførte etter 1814 arbeidet som sidan 1715 hadde vore drive av det dansk-norske Misjonskollegiet. Fondet høyrde under kyrkjedepartementet.
Hovudføremålet til fondet var først å fremje misjon blant samane. Sidan vart føremålet å sikre lønsinntekter til geistlege embetsmenn i Nord- og Sør-Hålogaland bispedømme, å vedlikehalde kyrkjer og kapell fondet åtte og å fremje skulestellet i desse bispedømma.
Kyrkjene Misjonskollegiet åtte i Nord-Noreg vart selde etter Lov av 1. august 1821 «angaaende de Nordlandske Kirkers Salg». Eigedommane fondet åtte, vart forvalta som anna kyrkjegods, etter Lov av 20. august 1821 «angaaende det beneficerede Gods». Ved lov av 4. august 1827 vart det opna for at leiglendingane kunne få kjøpe eigedommane dei dreiv.
Fondet hadde i 1954 ein grunnkapital på kr 1 659 300 og eit rentefond på kr 2 460.
Fondet tok slutt 31.12.1971, så Stortinget overdrog eigedommane til Opplysningsvesenets fond.
For Better Days
For Better Days AS (fBD) var eit norsk energiselskap som vart lansert 20. oktober 2011. Eigaren av Fbd var Nordmøre Energiverk AS. Tidlegare heitte selskapet Skandiakraft AS, og vart skipa 24. august 2008. Drifta av selskapet vart avvikla 1. juni 2015 og kundane overførte til Fjordkraft.
Leopard
Leoparden (Panthera pardus) er ein art i slekta store kattedyr. Leoparden er det mest tilpasningsdyktige av dei store kattedyra. Han lever overalt frå dampande tropisk regnskog og tørre savannar i Afrika til over tregrensa i Himalaya. Best trivst han når han har tilgang på tre å sova i og jakta frå.
Heilt svarte leopardar blir kalla pantrar.
Skildring
Leopardar har ei kroppslengd på 100-190 cm og veg mellom 30 og 70 kg. Hannen er om lag 50% større enn hoa. Det mest karakteristiske kjenneteiknet til leoparden er den flekka pelsen, sjølv om nokre (panterar) er heilt svarte.
Utbreiing
Leoparden lever i heile Afrika sør for Sahara, i tillegg til sør på den arabiske halvøya, India, Kina og søraust-Asia. Tidlegare fann ein dei òg så langt nord som den russiske grensa mot Nordishavet. Når det kjem til habitat er leopardane meir tilpassingsdyktig enn noko anna kattedyr i den gamle verda; då ein kan støyta på dei frå halvørken til tropisk regnskog til høgfjell og alt i mellom.
Åtferd
Leoparden er ein einsam, nattaktiv jeger som følgjer den same teknikken som dei fleste andre kattedyra: Han ligg på lur eller snik seg inn på byttet før han avsluttar med nokre raske byks. Han utmerker seg òg som ein dyktig klatrar, og lagrar ofte bytte i tre for å unngå at det vert teke av åtseldyr. Leoparden går vanlegvis på små til mellomstore dyr og fuglar, noko som skil han frå dei andre store kattedyra i slekta Panthera.
Mahmoud Darwish
Mahmoud Darwish var ein framståande palestinsk poet og forfattar. Av palestinarane vart han rekna som ein nasjonaldiktar.
Darwish vart fødd i den palestinske landsbyen Al-Birwa i Galilea. I 1948, då han var sju år gammal, måtte han og familien flykte under Al-Nakba, massefordrivinga av palestinarane, som følgde av opprettinga av staten Israel. Landsbyen vart då utsletta frå kartet. Eit år seinare var han ein av dei få av palestinske flyktningane som klarte å snike seg inn igjen til landet som no vart kalla Israel. Han vart mange gongar fengsla for politisk verksemd. Den palestinske katastrofen og lengsla etter heimlandet gjekk tydeleg fram i dikta og verka hans.
Ei av diktsamlingane hans, Hvorfor lot du hesten bli igjen alene, er utgjeven på norsk (bokmål), på Solum Forlag.
Panter
Panter er eit biologisk unøyaktig omgrep som vert brukt om heilt svarte leopardar, jaguarar og pumaar. Det vitskaplege namnet på store kattedyr er Panthera.
Melanisme eller svart farge er resultatet av ein dominant allele hjå jaguarar, som ofte er svarte panterar.
Fylkesveg 84
Fylkesveg 84 (Fv84) går mellom Lavangen kommune og Sørreisa kommune. Vegen er 81,4 km lang.
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg. Etter at forvaltingsreforma trod i kraft har han status som fylkesveg.
Rossokha
Ho renn over Kolymalåglandet. Dei største sideelvane hennar er Arga-Jurjah (333 km) frå venst re og Ilin-Jurjah (337 km) frå høgre. Det er meir enn 7400 innsjøar med eit samla areal på 3240 km² i tilsigsområdet til Rossokha. Elva frys til i byrjinga av oktober og er isdekt til starten av juni.
815 Coppelia
815 Coppelia er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 2. februar 1916 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Harald Gaski
Harald Gaski er ein samisk litteraturvitar og forfattar frå Noreg som vaks opp i Tana i Finnmark fylke. Han har vore tilsett som førsteamanuensis i samisk litteraturvitskap ved Universitetet i Tromsø. Han vart utnemnd til professor i samisk litteratur ved Samisk høgskole i 2019. Gaski er professor II i samisk kultur og litteratur ved Universitetet i Tromsø.
The Blossoms
The Blossoms er ei USA-amerikansk jentegruppe som opphavleg kom frå California. Då dei var på sitt mest populære i 1960-åra bestod gruppa av Darlene Love, Fanita James og Jean King.
Sjølv om gruppa hadde ein platekarriere på eiga hand, var dei mest som gruppa som faktisk spelte inn den store hitten «He's a Rebel» (som produsenten Phil Spector tilskreiv The Crystals), og for å ha sunge korvokal på mange av dei største hittane frå 1960-åra.
Det er sagt at The Blossoms var for den amerikanske vestkysten det The Sweet Inspirations var for austkysten og The Andantes var for Motown.
Historie
The Blossoms vart skipa ved Fremont High School i Los Angeles i 1954 som The Dreamers og bestod av Fanita James (fødd Barrett), Gloria Jones og tvillingsystrene Nanette og Annette Williams. Dei spelte inn for Flair Records i 1954. I 1957 var Nanette Williams blitt erstatta av Darlene Wright, som seinare tok namnet Darlene Love. Dei spelte mykje i studio for anre artistar, og Love og James var medlemmar av studiogruppa til Phil Spector, Bob B. Soxx and The Blue Jeans. Love spelte òg med Spector under sitt eige namn og som ein del av The Crystals. The Blossoms hadde ein pop-hit i 1961 med «Son-In-Law», eit svar til Ernie K-Doe sin hit, «Mother-In-Law». Seinare spelte The Blossoms, som no bestod av Love, James og Jean King, ofte som korsongarar på musikkshowet Shindig, som gjekk på TV i 1965. I 1967 fekk dein ein R&B-hit med «Good, Good Lovin'». Det var fleire personellendringar og ei rekkje singlar for forskjellige selskap. I 1972 gav The Blossoms ut albumet Shockwave.
Boeing
The Boeing Company (som regel forkorta til Boeing) er ein amerikansk fabrikant av fly og romfartsmateriale for sivile og militære føremål. Hovudkvarteret ligg i Chicago i Illinois, medan det største produksjonsanlegget ligg i Seattle i Washington.
Hovuddivisjonane er Boeing Integrated Defense Systems, som er ansvarleg for forsvars- og romfartsprodukt, og Boeing Commercial Airplanes, som er ansvarleg for sivile luftfartøy.
1916 - 1923. Sjøfly, møblar og luftpost
Selskapet vart starta i 1916 av William E. Boeing og George Conrad Westervelt. Namnet på føretaket var då Pacific Aero Products Co.. Det første sjøflyet deira vart gjeve namnet B&W som var initialane til dei to. Westervelt slutta før flyet vart ferdig, men William Boeing fullførte prosjektet åleine. Då sjøflyet skulle testast, var testpiloten som skulle fly flyet forsinka, og William Boeing sett seg sjølv bak spakane istaden. Då piloten endeleg nådde flyhangaren, hadde Boeing akkurat letta frå innsjøen.
Den første produksjonsordra kom på sjøflyet Model C. Den amerikanske marinen bestilte 50 fly som skulle brukast til trening av pilotar, og hæren bestilte ytterlegare to. “Boeing Airplane Company” talde no 337 tilsette. Etter den første verdskrigen vart det overskot på fly og føretaket måtte ei stund produsere møblar for å overleve, samtidig som ein og konstruerte nye flytypar. Ingen av desse kom lenger enn til skrivebordet.
ABB
The ABB Group (tidl. Asea Brown Boveri) er eit multinasjonalt selskap med hovudkontor i Zürich i Sveits. Selskapet vart danna ved samanslåinga av det svenske selskapet ASEA og det sveitsiske Brown Boweri i 1987. Selskapet driv i dag hovudsakleg med teknologiutvikling innan elkraftteknikk og industrielle elektro- og automatiseringsprodukt.
Boeing
1916 - 1923. Sjøfly, møblar og luftpost
Sjølv om “Boeing Airplane Company” sleit økonomisk, skreiv føretaket historie. Med eit Boeing C-700 reiste William E. Boeing og piloten Eddie Hubbard frå Vancouver, Canada til Seattle med verdas første flypost. Hubbard brukte seinare ein B-1 til å fly same ruta.
ABB
ABB har verksemder i over 100 land og totalt 108 000 tilsette (2006). I Noreg har selskapet om lag 2 000 tilsette og ein omsetnad på om lag 6,2 milliardar kroner (2006).
Boeing
1923 - 1934. Kontraktar, oppkjøp og oppsplitting
I 1923 tapte Boeing kampen om ein militærkontrakt om jagarfly. Curtiss Aeroplane and Motor Co. var først ute og vann kontrakten, Boeings prototype, Model-15 vart likevell tatt godt imot og Boeing vart etterkvart leiande på produksjon av jagarfly dei neste ti åra. I 1927 vann Boeing ein kontrakt på flypost mellom byane San Francisco, California, og Chicago. Boeing stifta difor eit eige flyselskap, Boeing Air Transport. Etter berre eit år vart begge føretaka, samt Pacific Air Transport slått saman til “United Aircraft And Transport Corporation”. I åra som kom, fylgde dessutan ei rekkje oppkjøp av firma som Pratt & Whitney og Hamilton Standard Propeller Company, begge produsentar av flymotorar, samt enda eit transportfirma, National Air Transport.
I 1928 kom P-12, eit biplant jagarfly i to versjonar, eit for hæren og eit for marinen. Nær 600 flyet vart seld til det amerikanske forsvaret. 1931 var første flyturen til bombeflyet Boeing B-9, det første militære bombeflyet produsert berre av metall. I 1933 byrja produksjonen av Boeing P-26, det første jagarflyet til det amerikanske luftforsvaret som berre hadde eit enkelt sett med venger. Boeing P-26, med tilnamnet Peashooter, vart også seld til utlandet, noko som gav ekstra inntekter.
I 1934 kom ein lov som forbaud flyprodusentar i å også drive flytansport. Dermed måtte føretaket delast opp i tre mindre føretak: Boeing Airplane Company, United Airlines, og United Aircraft Corporation. Etter dette selde William Boeing alle aksjane sine og trekte seg ut av flyindustrien.
Utviklinga av militærfly fekk og konsekvensar for utviklinga av passasjerfly. Boeing 314 Clipper vart det første flyet til å fly transatlantiske ruter, og Boeing 307 Stratoliner, vart verdas første passasjerfly med trykk-kabin og kunne dermed nå ei høgde på 6 000 meter.
1939 - 1945, Verda i krig
Då den andre verdskrigen braut ut, vart det ei ein nedgang i behovet for sivile fly, samtidig som behovet for militære fly auka. For å kunne produsere bombe- og jagarfly raskt og effektivt, skulle tidlegare konkurrentar no samarbeide om produksjonen av kvarandres fly. Det Boeing utvikla bombeflyet B-17 vart til dømes også sett saman av Lockheed Aircraft Corp. og Douglas Aircraft Corp.. Totalt vart det produsert 12 731 B-17, av dei var "berre" 6981 fly produsert hjå Boeing. I 1944 vart Boeings BB-29 Superfortress sett inn i krigen, i hovudsak i Stillehavet. B-29 er mest kjend for Atombombene som fall over Hiroshima og Nagasaki, og som enda med at Japan kapitulerte. Krigen var slutt.
1945-1970, Etterkrigsår
Då fredsåra kom, vart dei fleste ordrane på bombefly kansellerte og 70 000 personar mista jobbane sine hjå Boeing. Føretaket entra den kommersielle marknaden igjen med Boeing 377 Stratocruiser, eit fire motors luksuriøst passasjerfly. Stratocruiser selde likevell ikkje like mykje som Boeing hadde vona, men føretaket gjorde det betre med militære fly tilpassa troppetransport og lufttanking.
Teknologi som var utvikla i krigsåra gjorde innpass i sivil luftfartsindustri. i 1958 byrja Boeing å levere Boeing 707, eit passasjerfly med jetmotorar. 707 var eit tilsvar mot britiske de Havilland Comet, franske Sud Aviation Caravelle og Tupolev Tu-104 frå Sovjetunionen. Med 707 vart Boeing leiande innan sivil luftfartsindustri. Seinare kom 720 og etter det igjen kom 727.
I byrjinga av 1960 kjøpte Boeing opp føretaket Vertol Aircraft Corp. som skifta namn til Boeing Vertol. Året etter kom helikopteret CH-47 Chinook og CH-46 Sea Knight kom i 1967. Same året kom Boeing 737, det mest selde mellomdistanse passasjerfly i verda.
Kollóttadyngja
Kollóttadyngja er ein vulkan på Island. Han ligg på lavasletta Ódáðahraun og har ei høgd på 1 177 meter over havet og ein diameter på 6-7 km. Krateret på toppen har ein diameter på 800 meter, men er berre 20-30 meter djupt, men i senteret er det eit djupare område med ein diameter på 150 meter og eit djup på 60-70 meter.
Lundring kyrkje
Lundring kyrkje er ei langkyrkje frå 1885 i Nærøysund kommune i Trøndelag fylke.
Amund Helland
Amund Theodor Helland var ein norsk geolog og politikar (Venstre).
Han vart cand.min. i 1868, og vart i 1885 tilsett ved Det Kongelege Frederiks Universitet i eit ekstraordinært professorat i bergbyggingslære og geologi, eit embete han heldt til han døydde.
Helland var ein allsidig person. I dag er han best hugsa som kulturgeograf, og det omfattande verket hans Norges land og folk topografisk-statistisk beskrevet i førtito tjukke bind, er i format og omfang ei unik kjelde til landet i denne tida. Verket inneheld skildringar av landskap, samfunn og folk.
Karakteristikkane hans av samar kategoriserte desse som å finne seg på eit lågareståande utviklingstrinn. Om kollegaen sin Thekla Resvoll sa han «Hon er en meget betydeleg vitenskapsmann, eg hadde aldri trodd at et kvinnfolk kunde nå så langt». Helland var òg utdanningspolitisk interessert, og ivra for sjølvstyre for universitetet i forhold til dei pengemessige bidragsytarane, samt fridom for professoren i forhold til administrativ rektor.
Erik Werenskiold målte eit frodig portrett av Helland i 1885. I 1912 fekk han Petter Dass-medaljen.
Lundring kyrkje
Bygget er i tre og har sitjeplassar til 370 personar. Arkitekt for kyrkja var Jacob Wilhelm Nordan.
Kyrkja er bygd i nygotisk stil.
Kyrkja ligg i Nærøy kyrkjesokn i Namdal prosti, ho låg i Nærøy prosti fram til 1. juli 2015 da det vart lagt ned og slått saman med Namdal.
Ansar al-Islam
Ansar al-Islam er ein islamistisk organisasjon med utspring i Nord-Irak. Organisasjonen vart skipa i 2001, er militær og politisk og har samarbeidt med Al-Qaida.
Leiaren for gruppa ved skipinga var kurdaren Mulla Krekar, som har vore busett i Noreg sidan 1991 utan å få opphaldsløyve.
Lånke kyrkje
Lånke kyrkje er ei langkyrkje frå 1901 i Stjørdal kommune i Trøndelag fylke.
Byggverket er i tre og har 255 plassar.
Moldau
Moldau (tsjekkisk Vltava) er den lengste elva i Tsjekkia. Ho har sitt utspring i Böhmerwald, renn gjennom Český Krumlov, České Budějovice og Praha, før ho renn i hop med Elbe ved Mělník. Lengda hennar er 430 km, og ho har eit nedslagsfelt på 28 090 km². Moldau fører med seg meir vatn enn Elbe då dei renn i hop, men fordi ho møter Elbe i ein rett vinkel, ser ho ut som ei sideelv, og elva heiter framleis Elbe vidare frå dette punktet.
Fleire demningar vart bygd på elva på 1950-talet, og den største er Lipnodemningen i Böhmerwald. I august 2002 førte flaum i Moldau til at fleire menneske omkom og store øydeleggingar langs heile elveløpet.
Den mest kjende tsjekkiske komponisten Bedřich Smetana si samling av seks symfoniske dikt, Má vlast (Mitt land) er kalla Moldau (eller Vltava), og skildrar elva langs heile løpet.
Etymologi
Både det tsjekkiske namnet Vltava og det tyske namnet Moldau meiner ein har sitt opphav frå det gamle skandinaviske ordet som tyder elv.
Indigirka
Indigirka (russisk Индиги́рка) er ei elv i Sakha i Russland. Elva er 1726 km lang og har eit nedslagsfelt på. Elva har ei middelvassføring på 1810 m³/s.
Ho munnar ut i Aust-Sibir-havet. Indigirika frys til i oktober og er islagd til mai eller juni. Elva er rik på fisk. Dei viktigaste byane langs elva er Khonuu, Druzjina, Tsjokurdakh, Tabor. Det føregår leiting etter og utvinning av gull i nedslagsfeltet hennar
Historie
Den isolerte landsbyen Russkoje Ustje, som ligg nær munningen til Indigirika i Nordishavet, er kjend for den unike tradisjonelle kulturen til dei russiske innbyggjarane. Forfedrane deira kom til staden for fleire hundreår sidan.
I 1892-1894 utførte Baron Eduard Von Toll geologiske undersøkingar rundt Indigirika, i tillegg til andre elvar i området, på vegne av Det russiske vitskapsakademiet. I løpet av eitt år og to dagar dekte ekspedisjonen 25 000 km.
Sideelvar
Kujdusun, Kjuente, Elgi, Nera, Moma, Badjarikha, Selenijakh og Ujandina.
Deltaet
Der Indigirka renn ut i Aust-Sibir havet har det vorte laga eit stort delta med mange kanalar og flate øyar.
816 Juliana
816 Juliana er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 8. februar 1916 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Danna i Skottland
Danna er ei tidvassøy i Argyll and Bute. Ho er landfast via ei steinfylling og ligg sør for den samle Tayvallichhalvøya, mellom Loch Sween frå Sound of Jura. I lag med Ulva, Danna og MacCormaig Isles har ho status som Site of Special Scientific Interest (SSSI, stad av særleg vitskapleg interesse). . Namnet Danna er av norrønt opphav, men uviss tyding. Ei muleg tyding er Dynjey (øya der bølgjene bryt og lagar høg lyd), eller Dunney (dunna er ein type and, kan vera både samanlikning med forma eller at det var mykje ender der)
Ygyatta
Ygyatta (russisk Ыгыатта) er ei elv i Sakha i Russland og ei av sideelvane til Viljuj frå venstre. Elva er 601 km lang og har eit nedslagsfelt på. Elva har ei middelvassføring på 30 m³/s. Elva er om lag 10 meter djup ved munningen.
Ygyatta spring ut frå Viljujplatået vest i Sakha og får hovudsakleg vasstilførsel frå snø og regn.
Ved breiddene finst edelsteinar som smaragd, rubin, sarder, beryll og andre. Det vert drive gullgraving ved elva.
Området rundt Ygyatta er av dei mest folketomme stadane i Russland.
817 Annika
817 Annika er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 6. februar 1916 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Kerlingarfjöll
Kerlingarfjöll er ei fjellkjede på Island med ei høgd på 1 477 meter over havet. Det ligg på Det islandske høglandet nær vegen Kjölur. Det vulkanske opphavet til desse fjella ser ein på dei mange varmekjeldene og småelvane i området, og dei er faktisk ein del av eit stort vulkansystem på 100 km². Vulkanane i kjeda er tuyaer.
Jordsmonnet er skimrande raudt i området på grunn av den vulkanske rhyolittsteinen som fjella består av. Mineral frå dei varme kjeldene har òg gjeve bakken gul, raud og grøn farge.
Området hadde tidlegare eit sommarskisenter, men det vart lagt ned i 2000.
Puck
Puck kan visa til
Puck er eit slekstnamn og kan visa til:
Yousaf Raza Gillani
Yousaf Raza Gillani er ein pakistansk politikar som varstatsminister i Pakistan frå 2008 til han blei avsett av den pakistnaske høgsteretten i 2012.
Bakgrunn
Makhdoom Syed Yousuf Raza Gillani var fødd i Karachi og seinare busett i Multan i Panjab. Han kjem frå ein viktig sjiafamilie i området. Gjennom faren skal han stamma frå Syed Musa Pak, ein andeleg leiar i Multan som opphavleg kom frå den iranske provinsen Gilan.
Gillani blei utdanna ved La Salle High School i Multan. Han fekk graden Bachelor of Arts i 1970 og Master of Arts i journalistikk frå University of the Punjab i 1976.
Prestegrotta
Prestegrotta (Ozerna på ukrainsk Озерна, tyder: "innsjø") er ei grotte vest i Ukraina nær landsbyen Strilkivtsi (ukrainsk стрілківці), i Borsjtsjiv rajon i Ternopil oblast.
Prestegrotta er ein del av eit omfattande gipsgrottesystem og er ei av dei lengste i verda med ei lengd på 124 km, av dei delane som er utforska. Grotta ligg kring 450 km frå Kiev og kring 5,5 km sør for Borsjtsjiv.
I 1942-1944 gøymde fleire jødiske familiar seg frå nazistane. Nokre av dei vart funne, medan 38 av dei overlevde fram til den raude armeen frigjorde området i april 1944. Somme av dei hadde då vore i grotta i 344 dagar.
Yousaf Raza Gillani
Politisk karriere
Yousuf Raza Gillani byrja driva med politikk etter at faren døydde i 1978, under unntakstilstanden innført under general Zia-ul-Haq. Han blei med i Pakistan Muslim League, og kom etterkvart inn i sentralkomiteen til partiet. Under den treårige regjeringa til Muhammad Khan Junejo var han med i regjeringa, som Minister of Housing and Works frå april 1985 til januar 1986 og jernbaneminister frå januar 1986 til desember 1986.
Frå 1988 har Gillani vore med i Pakistans folkeparti (PPP). I Benazir Bhutto si regjering frå 1988 til 1990, var Gillani igjen minister: Turistminister frå mars 1989 til januar 1990 og Minister of Housing and Works igjen frå januar 1990 til august 1990.
Under Benazir si regjering frå 1993 til 1996 blei Gillani vald som president i nasjonalforsamlinga i Pakistan, som han var fram til februar 1997. Han har også vore vald som parlamentsmedlem fleire gonger som representant for Multan.
Fengsel
Rettssaka blei oppfatta av mange som politisk motivert. PPP var i opposisjon til president Musharraf, som hadde lagt ut på ein kampanje for å få partimedlemmer til å skifta side. Gillani slapp fri 7. oktober 2006. Han nekta for at lauslatinga var ein del av avtalen mellom PPP og militærregimet, sjølv om den opphavlege straffa var på 10 års fengsel.
Statsminister
I Parlamentsvalet 2008 slo Gillani leiaren for PML-Q Sikandar Hayat Bosan. Dei to største partia Pakistan Peoples Party og Pakistan Muslim League (N) blei etter møte mellom Asif Ali Zardari og Nawaz Sharif den 21. februar einige om ein felles plattform for å danna ei ny regjering saman. 9. mars skreiv dei under på ein avtale som fastsette samansetjinga av ein koalisjonsregjering der PPP fekk statsministertaburetten. Gillani blei nominert som statsminister av koalisjonspartia den 22. mars 2008. 24. mars blei han vald av Pakistan si nasjonalforsamling til ny statsminister med overveldande fleirtall. Dagen etter byrja han i stillinga. Då Gillani fekk stillinga kom han med fleire lovnader for dei første hundre dagane ved makta, som å innføra ein lov om informasjonsfridom, senka offentleg pengebruk på parlamentet og folkevalde, forbetra vatningskanalar, innføra eit felles pensum for koranskular, få til avtalar med stammefolk og forhandla med ekstremistar som er villige til å 'velja den fredelege vegen'.
3. september 2008 blei Gillani utsett for eit attentatforsøk då ukjende gjerningsmenn skaut mot kortesjen hans nær Rawalpindi.
Ved utgangen av 2008 blei Gillani vald som ein av årets pakistanarar i ei internettavstemming halden av The Financial Daily.