cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ian Carr
Ian Carr var ein skotsk jazzmusikar, komponist, låtskrivar og lærar. Carr spelte med Rendell-Carr-kvintetten og jazzrockbandet Nucleus, og var førsteamanuensis ved Guildhall School of Music and Drama i London. Han skreiv òg biografiar om musikarane Keith Jarrett og Miles Davis.
Nucleus
Nucleus var ei britisk jazzrockgruppe som var aktiv i ulike former frå 1969 til 1989. I 1970 vann bandet førsteprisen på Montreux Jazz Festival, og gav ut albumet Elastic Rock. Same året spelte dei både på Newport Jazz Festival og jazzklubben Village Gate.
Bandet vart skipa av Ian Carr, som hadde vore medlem av Rendell–Carr Quintet i midten og slutten av 1960-åra. Debutalbumet Elastic Rock, og dei to neste platene, We'll Talk About It Later (1970) og Solar Plexus (1971), kom alle ut på Vertigo Records, og musikkskribenten Colin Larkin har skrive at dei var «viktige i ein kvar omfattande rock- eller jazzsamling».
I august 2005 kom ei utgåve av Nucleus, med gamle og nye medlemmar, saman att for ein konsert på Cargo i London. Dette vart følgd opp 30. mars 2007 av ein Nucleus Revisited-konsert på Pizza Express Jazz Club i London i høve tiårsjubileet til magasinet Jazzwise. Nucleus Revisited inkluderte Geoff Castle, Mark Wood og Tim Whitehead og på trompet, Chris Batchelor. Sjølv om Ian Carr ikkje spelte på grunn av sjukdom, var han til stades på konserten og fekk ståande applaus. 4. august 2009 spelte Nucleus Revisited på Ronnie Scott's Jazz Club i London med Michael Garrick's Quartet som ein del av den to veker lange Brit Jazz Fest.
Medlemmar
Til ulike tider har følgjande personar vore medlem i Nucleus:
Skarsvåg
Skarsvåg er ei bygd i Nordkapp kommune i Finnmark-området i Troms og Finnmark fylke.
Bygda ligg ved Risfjorden nordaust på Magerøya, og er rekna som det nordlegaste fiskeværet i verda. Det bur om lag 80 menneske her (2011).
I Skarsvåg er det ein fjellformasjon, Kirkeporten, som er ein førkristen samisk offerstad med utsyn mot Nordkappklippa og Nordkapphornet. Det er også eit kapell frå 1961 og campingplass i området.
Al-Lubban ash-Sharqiya
Al-Lubban ash-Sharqiya (arabisk اللبّن الشرقية) er ein palestinsk landsby nord på Vestbreidda, 20 kilometer sør for Nablus, i Nablus guvernement. Landsbyen ligg like nord for den historiske Khan al-Lubban karavanserai.
Historie
Staden er blitt identifisert som den israelittiske landsbyen «Lebonah» (Domarane 21:19), men andre meiner denne staden ligg lenger sør. Ein har funne bysantinsk keramikk på staden. Landsbyen vart kalla Lubanum av krossfarane.
I 1517 vart landsbyen ein del av Det osmanske riket i lag med resten av Palestina. Under namnet «Lubban as-Sawi» stod landsbyen oppført i osmanske skattelister i 1596 som ein del av i Jabal Qubal nahiya i Nablus liwa. Han hadde eit folketal på 85 muslimske hushaldningar. Han betalte skattar av kveite, bygg, sommaravlingar, oliven, og geiter eller bikubar.
I 1882 skildra Palestine Exploration Fund i Survey of Western Palestine (SWP) landsbyen som høgt oppe i ein ås, med gamle graver i nærleiken.
I ei folketeljing i 1922 utført av Det britiske mandatet styresmaktene, hadde Al-Lubban ash-Sharqiya (kalla Lubban Sharqi) eit folketal på 356, alle muslimar. I folketeljinga i 1931 hadde al-Lubban ash-Sharqiya 116 busette hus og eit folketal på 474 muslimar og ein kristen.
I 1945 var innbyggjartalet i Lubban Sharqiya 620, alle arabarar, med 12 545 mål land, i følgje ei offisiell landmåling. Av dette var 2 424 mål var plantasjar og irrigert land, 5 605 nytta for korn, medan 34 mål vart utbygd land.
Paul Beaver
Paul Henry Beaver jr. var ein USA-amerikansk musikar som var ein pioner innan populær elektronisk musikk og var tidleg ute med å spele Moog synthesizer. Frå 1967 samarbeidde Beaver med Bernie Krause i duoen Beaver & Krause.
Biografi
Beave var den elektroniske halvdelen av eit eksperimentelt fri-form-album for Dunhill Records i 1965 i lag med studiotrommeslagaren Hal Blaine kalla Psychedelic Percussion. I 1966 vart han møtt av Jac Holzman i Elektra Records, som ønskte å lage eit album med elektronisk musikk for den gryande hippierørsla. Holzman introduserte Beaver for Bernie Krause, ein annan synthesizer-entusiast. Dei gjekk saman om å kjøpe ein Moog synthesizer og arbeidde i lag på eit prosjekt, i lag med komponisten og arrangøren Mort Garson. Resultatet vart albumet The Zodiac: Cosmic Sounds.
Dei fortsette å arbeide i lag i eit prosjekt for å meistre den nye Moog-synthesizeren og presentere det som eit brukbart instrument for film- og plateinnspelingar. Frå 1967 arbeidde Beaver med Krause som duoen Beaver & Krause. Dei var blant dei første gruppene som spelte inn pop-kommersiell elektronisk musikk, som seinare vart kjend som electronica. Det doble albumet deira The Nonesuch Guide to Electronic Music, gjeve ut på Jac Holzman sitt Nonesuch, var såleis eit landemerke, og introduserte den fulle spennvidda i lydar som Moog kunne skape, i stor detalj.
Beaver vart ven av George Martin og hjelpte til med produksjonen av The Beatles-albumet Magical Mystery Tour, og skaffa den første generasjonen Hammond B3-orgel som skapte dei rare lydeffektane mot slutten av «Blue Jay Way». På denne tida bygde han og musikaren og ingeniøren Phil Davis ein spesiallaga, polyfonisk Moog modular synthesizer, basert på prototypen Moog Apollo, for Keith Emerson i Emerson, Lake & Palmer som var eit av dei første elektroniske instrumenta som hadde programmerbare førehandsinnstilte lydar, kontrollert av ein 8-bits datamaskin som brukte ein TV-monitor. I tillegg arbeidde Beaver, Phil Davis og Dan Wyman i lag med komponisten Alexander Courage, som komponerte og framførte musikk og fleire lydeffektar for den originale TV-serien Star Trek.
Beaver & Krause heldt fram å gje ut elektroniske album, før for Mercury Records-etiketten Limelight, med albumet Ragnarok (1968), så tre album for Warner Bros. Records: In a Wild Sanctuary (1970), Gandharva (1971) og All Good Men (1972). I ein kombinasjon av Moog og akustiske instrument var desse albuma i røynda byrjinga for den musikalske retninga «New Age». Slutten av sporet «Spaced» frå albumet Wild Sanctuary, der to synthesizerar samstundes glir opp og ned før dei glir saman i ein endeleg, enkel akkord, vart seinare nytta om att då den originale THX-logoen vart vist før kinofilmar. I lag med Ruth White skipa Beaver føretaket Electronic Music Association i 1970-åra.
Personleg liv og død
Beaver var scientolog, republikanar, ugift og biseksuell. Helsa hans byrja å bli dårleg i 1973. Han døydde av hjerneaneurisme i januar 1975, 49 år gammal, medan han arbeidde på ei ny utgåve av The Nonesuch Guide.
Diskografi
Med Lalo Schifrin
Ijnisinya
Ijnisinya (arabisk اجنسنيا, ‘Ijnisinyâ ) er ein palestinsk landsby som ligg 12 kilometer nordvest for Nablus i Nablus guvernement. Dei fleste av innbyggjarane er bønder. Han har eit folketal på kring 560. Ijnisinya vert styrt som ein landsbykommune. Landsbyen har ei historie som går attende til bysantinsk tid i Palestina.
Historie
Den romerske keisarinna Helena av Konstantinopel, som ei stund budde i Sebastia i nærleiken, brukte å symje i vatnet i Ijinsinya med tenestejentene sine. Området var på den tida ein liten innsjø omgjeve av hagar. Dronning Helena forbaud menn å kome inn i området. Namnet Ijnisinya kjem frå gresk, og tyder «Kvinnens Eden». Det er gjort funn av bysantinsk keramikk i området.
I 1596 stod han oppført i osmanske skattelister som «Jinisina», ein landsby i Jabal Sami nahiya i Nablus liwa. Han hadde eit folketal på 8 hushaldningar og 4 ungkarar, alle muslimar, og betalte skatt for kveite, bygg, sommaravlingar, oliventre, geiter og bikubar, tilfeldige inntekter, og ei presse for oliven eller druer.
Victor Guérin vitja landsbyen og skildra han som ein liten landsby, med både muslimske og kristne innbyggjarar. I 1882 vart han skildra som «ei lita grend i ein dal, med oliven kring seg.» Moskéen i Ijinsinya er datert attende til tida kring Umar ibn al-Khattab og er i dag ein del av skulen i landsbyen.
Romerske ruinar
Det ligg ein romersk bygning kalla Sheikh Shu'la på toppen av ein ås oppom tre landsbyar, inkludert Ijnisinya i tillegg til Sebastia og an-Naqura. Bygningen er sagt å vere ruinane av eit romersk kloster som var sju etasjar høgt.
Geografi
Ijnisinya ligg 12 kilometer nordvest for Nablus. Han ligg like aust for Sebastia, nordaust for an-Naqura, sør for Beit Imrin og nord for Zawata. Ijnisinya ligg 460 meter over havet.
Demografi
I ei folketeljing frå 1922 utført av Det britiske mandatet hadde Jenesenia 119 innbyggjarar, alle muslimar, medan han i folketeljinga i 1931 hadde 30 busette hus og eit folketal på 157, framleis alle muslimar.
Folkesetnaden voks noko i 1945 med eit folketal på 200. I 1967 var folketalet 256. I 1997 vart det av Palestinsk statistisk sentralbyrå (PCBS) registrert 418 innbyggjarar, og av desse var 70 (16,7 %) flyktningar. I følgje PCBS var folketalet i Ijnisinya 505 innbyggjarar i 2007.
Vipekolibriar
Vipekolibriar (Stephanoxis) er ei biologisk slekt som omfattar to distinkte kolibriartar: grønvipekolibri (Stephanoxis lalandi) og fiolvipekolibri (Stephanoxis loddigesii). Begge er endemiske for atlanterhavsskog i det austlege Sør-Amerika, men har ikkje geografisk overlappande utbreiing.
Taksonomi
Tidlegare var desse to artane rekna som konspesifikke, same arten. I 2015 blei taksona omklassifiserte i Clements-taksonomien slik at dei to underartane av tidlegare vipekolibri Stephanoxis lalandi fekk status som artstakson. Både S. lalandi og S. loddigesii i dagens taksonomi er monotypiske, har ingen underartar. Slekta er ein del av stammen Trochilini, «smaragdar», i underfamilien Trochilinae.
Namnet Stephanoxis er frå gresk og er skildrande for hovudet: stephanos «krone»; oxus «spiss».
Skildring
Begge artane er relativt små kolibriar. Vaksne fuglar av begge kjønn måler omtrent 8,5 til 9,5 centimeter. Hannane til begge artane har ein iaugefallande «kam» med lang og spiss fjørtopp på framhovudet som kan reisast rett opp frå panna, eit definerande trekk som skil dei frå andre kolibrigrupper. Fargen på fjørtoppen skil dei to artane. Grønvipekolibri har ein lang, iriserande grøn kam. Nokre gonger kan denne toppen vise blågrøne nyansar. Overkroppen er utsmykka i skinnande bronsegrøn, med fiolettblå flekk frå strupen, over brystet og øvre del av buken. Undersida er hovudsakleg grå, og dei ytre halefjørene er grøne med eit subterminalt svartaktig band framføre ein gråkvit ende. På den andre sida er fjørtoppen åt fiolvipekolibrien fiolettblå. Oversida og krona har ei gulgrøn fargetone. Halsen og buken er brunaktig med svarte fiolettblå aksentar, og dei ytre halefjørene har større kvite spissar samanlikna med systerarten.
Utbreiing og habitat
Begge artane lever i atlanterhavsskog-biomet, ein økologisk viktig og mangfaldig regnskogregion i det austlege Sør-Amerika. Grønvipekolibrien lever i den søraustlege delen av Brasil, i delstatane Minas Gerais, Espírito Santo sørover til nordaustlege Rio de Janeiro og São Paulo. Mest vanleg finst han frå havnivå til ca. 1500 moh., men førekjem høgare, opptil ca. 2900 moh. Fiolvipekolibrien si utbreiing strekkjer seg frå det austlege Paraguay og det nordaustlegaste Argentina til det sørlege Brasil, og når nord til sentrale delstaten São Paulo. Han lever i lågtliggande habitat under 900 moh. Desse fuglane favoriserer vanlegvis habitat med tett vegetasjon, inkludert skogkantar, lysningar og underskog. Dei er også kjende for å leve i sekundærvekstskogar.
Åtferd og diett
Hannar av begge artar engasjerer seg i song- og oppvisingsåtferd med revirkampar, omtala som leikar. Begge artane lever først og fremst av nektar frå blomstrar, noko som bidreg til rolla deira som pollinatorar i habitata deira. I tillegg et dei små insekt som ei kjelde til protein.
Som andre endemiske artar for eit avgrensa biom, viser vipekolibriane intrikate tilpassingar og unike eigenskapar som har utvikla seg for å passe dei respektive habitata deira i det trua atlanterhavsskogsbiomet. Bevaringsarbeid for desse artane er avgjerande for å sikre overlevinga til dei spesialiserte økosystema deira og det mangfaldige spekteret av flora og fauna som atlanterhavsskogen byr på. Ingen av dei to artane har kjent storleik på populasjon eller utviklingstrend, men begge er kategoriserte som livskraftige (LC).
Artslista
Vipekolibriar i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023, med norske artsnamn etter Norske navn på verdens fugler. IUCN kategori er etter HBW and BirdLife Taxonomic Checklist.
Daniela Jaworska
Daniela Jaworska, fødd Tarkowska, er ein polsk tidlegare friidrettsutøvar som i 1971 vart europameister i spjutkast.
Daniela Tarkowska kasta spjutet 49,70 meter vart nummer 7 i EM i friidrett 1966. To år seinare kom Daniela Jaworska med 56,06 m på femteplass i øvinga under Sommar-OL i Mexico-byen. Året etter enda ho på sjetteplass ved EM i friidrett 1969 i Athen med 55,16 meter.
13. august 1971 vann Jaworska gullmedaljen ved Friidretts-EM i Helsinki. Med eit kast på 61,00 meter viste ho vesttyske Ameli Koloska og austtyske Ruth Fuchs til sølv- og bronseplass. Jaworska kasta 52,40 meter i kvalifiseringa under Sommar-OL 1972, meteren for kort til å få finaleplass. 30. juni 1973 nådde ho livsbeste 62,30 meter i Warszawa. I Roma-EM 1974 vart ho nummer 11 med 54,02 meter.
Jaworska vart polsk meister i spjutkast i 1964, 1966-71, 1973-74 og 1976.
Sävarån
Sävarån er ei elv i Sverige. Elva er 140 km lang.
Saittaälven
Saittaälven er ei elv i Sverige. Ho er ei av sideelvane til Tärendö älv.
Gjesvær
Gjesvær (nordsamisk Geaissvearra) er ei bygd i Nordkapp kommune i Finnmark-området i Troms og Finnmark fylke.
Bygda ligg på nordvestspissen av Magerøya og er eit fiskevær med fryseri, kjølelager og tilverking av fisk. Det er vegsamband til Honningsvåg og Nordkapplatået gjennom fylkesveg/E 69. Gjesvær kapell frå 1960 er rekna som eit kulturminne.
Ut mot havet nord for Gjesvær ligg Stappan, som er tre høge, bratte øyar. Dei tre øyane er høvesvis Bukkstappen (92 moh.), Kjerkestappen (166 moh.) og Storstappen (283 moh.). Øyane har fuglefjell og er naturreservat. Det har tidlegare vore busetjing på øyane, og på Kjerkestappen har det også vore ei kyrkje.
Namnet kjem av mannnamnet Geir, norrønt geirr for 'spyd' og av vær, 'fiskevær'. Staden er truleg den same som Geirsver i Heimskringla.
Selångersån
Selångersån er ei elv i Sverige.
Sege å
Sege å er ei elv i Skåne i Sverige. Ho er 40 km lang.
Hammerfest lufthamn
Hammerfest lufthamn er ei sivil, regional lufthamn i Hammerfest kommune i Troms og Finnmark.
Lufthamna ligg om lag 4 kilometer nord-nordvest for Hammerfest by og er eigd og driven av Avinor AS. Lufthamna opna 30. juli 1974, som ei av fem lufthamner i Finnmark. Seinare vart Valan lufthamn ved Honningsvåg, Svartnes lufthamn ved Vardø, og Hasvik lufthamn oppretta. Det reiser kring 123 000 passasjerar gjennom Hammerfest årleg (2011). Dette gjer Hammerfest til den tredje største lufthamna i Finnmark etter tal på passasjerar, og ein av dei største regionale flyplassane i Noreg.
Sätraån
Sätraån er ei lita elv sør i Stockholm i Sverige. Ho strekte seg tidlegare 6 km frå Västertorp og Segeltorp, men store delar av elva er i dag lagt i røyr og ho er i dag berre kring 1 km lang. Sidan det berre er regnvatn som gjev elva vatn, er ho ofte tørr eller redusert til stilleståande vatn, utanom på våren.
Hasvik lufthamn
Hasvik lufthamn er ei sivil, regional lufthamn i Hasvik kommune i Finnmark.
Lufthamna ligg 1,2 kilometer vest for tettstaden Hasvik på Sørøya og er eigd og driven av Avinor AS. Hasvik lufthamn vart bygd i 1983 som ei ambulansestripe på grus. Same år starta flyselskapet Norving rute Alta – Hasvik – Hammerfest. Først i 1995 vart rullebanen asfaltert. Rullebanen er på 960 meter.
Operatør på Hasvik lufthamn er i dag Widerøe, som bruker Dash 8-fly på flygingane. Widerøe har i hovudsak flygingar til Hammerfest og Tromsø. Om morgonen kan ein også fly til Berlevåg, Båtsfjord, Vardø, Vadsø og Kirkenes. Frå Tromsø er det korresponderande avgangar med SAS og Widerøe til resten av landet.
Skeboån
Skeboån er ei elv i Sverige. Elva er 53 km lang.
Saxån
Saxån er ei elv i Skåne län i Sverige. Elva er 43 km lang.
Skeise-VM 1957 for menn
Verdsmeisterskapen på skeiser 1957 for menn vart avvikla i Östersund i Sverige helga 16. og 17. februar 1957. 39 utøvarar frå 15 land deltok i meisterskapen, av dei seks frå Noreg.
Nordmannen Knut Johannesen vart verdsmeister etter å ha vunne både 5 000 meter og 10 000-meteren. Boris Sjilkov frå Sovjetunionen vart bestemann på 1500 m og nummer 2 i meisterskapen. Hans landsmann Jevgenij Grisjin gjekk fortast av alle på 500 meter.
Skeise-VM 1957
Dato: 16./17. februar 1957
Larvik Turn
Larvik Turn & Idrettsforening er eit idrettslag i Larvik, stifta i 1865. Laget har i 2015 aktive avdelingar i idrettane bryting, fotball, friidrett, handball og turn. Larvik Turn har klubbhus ved og spelar fotballkampane på Lovisenlund idrettsplass.
Fotballgruppa i Larvik Turn kunne nokre sesongar på 1950-talet vise fram eit av dei beste fotballaga i Noreg. Både i 1953, 1955 og 1956 vart klubben kåra til sereimeister i Noreg, etter siger 3-2 over Skeid og sigrar 4-2 og til sist 3-2 over Fredrikstad Fotballklubb. I 1956 spelte Larvik Turn cupfinale mot Skeid, der det vart tap 1-2 på Ullevaal stadion. Gunnar Thoresen, Reidar Sundby og Harry Boye Karlsen var dei store spelarane desse åra på 1950-talet.
The Electric Flag
The Electric Flag var ei amerikansk blues-rock-soul-gruppe, leia av gitaristen Mike Bloomfield, klaverspelaren Barry Goldberg og trommeslagaren Buddy Miles, i lag med andre musikarar som songaren Nick Gravenites og bassisten Harvey Brooks. Bloomfield skipa The Electric Flag i 1967, etter ein periode i The Butterfield Blues Band. Bandet nådde toppen av populariteten sin i 1968 med albumet A Long Time Comin', som var ei blanding av rock, jazz og R&B og gjorde det godt på Billboard Pop Albums-lista. Den første innspelinga deira var filmmusikken til The Trip, ein film om ei LSD-oppleving av Peter Fonda, skriven av Jack Nicholson og regissert av Roger Corman.
Jiřina Ptáčníková
Ptáčníková sigra i stavhopp-tevlinga i Universiaden 2009. Året etter vart ho nummer 5 i europameisterskapen i Barcelona og i 2011 nummer sju i verdsmeisterskapen i Daegu. Innandørssesongen 2012 sette ho personleg rekord med 4,70 meter i Donetsk. Ved EM i friidrett 2012 i Helsinki sikra ho seg gullmedaljen ved å gå over 4,60 m i den fyrste omgangen, i ei tevling prega av våte, vanskelege tilhøve. Seinare same sommaren kom ho på sjetteplass ved dei olympiske leikane i London. Etter å ha vorte nummer 8 i Moskva-VM, presterte ho 4. september 2013 i heimebyen sitt livsbeste stavhopp då ho klarte 4,76 meter. I 2014 vart ho nummer 2 i innandørs-VM og nummer 6 i EM i friidrett 2014 i Zürich, Sidan lukkast ho ikkje å kvalifisere seg til finalane i VM 2015, OL 2016 og VM 2017.
The Electric Flag
Skiping
Bloomfield var glad i blues, soul og R&B og ønskte å skape si eiga gruppe som spelte det han kalla «amerikansk musikk.» Han var ikkje berre inspirert av storbandbluesen til B.B. King, T-Bone Walker og Guitar Slim (Eddie Jones), men òg av den moderne soulmusikken til Otis Redding, Steve Cropper, Booker T. & the M.G.'s og andre Stax-artistar. Han var òg inspirert av tradisjonell country, gospel og annan blues. Han kalla først bandet The American Music Band, og organiserte det som kom til å bli kjend som The Electric Flag våren 1967, ikkje lenge etter han produsere ei innspeling med Chicago blues-munnspelspelaren James Cotton, som hadde hatt ei blåserekkje. Bloomfield fann ut at det nye bandet hans òg skulle ha med blåsarar og skulle spele ei blanding av den amerikanske musikken han likte så godt.
Jiřina Ptáčníková
Ptáčníková var tsjekkisk meister i stavhopp 2009-11 og 2013-15.
The Electric Flag
Skiping
Gruppa vart skipa av Bloomfield med hjelp av Barry Goldberg. Harvey Brooks, som tidlegare hadde arbeidd med Bloomfield i 1965 og spelt på Bob Dylan-albumet Highway 61 Revisited, kom inn som bassist, og tilrådde Buddy Miles, då 19 år gammal trommeslagar for Wilson Pickett. Brooks hadde arbeidde med Murray the K på «Music in the Fifth Dimension»-showet på RKO Theatre og var på ein lydprøve av Wilson Pickett då Pickett gav Miles 50 dollar i bot kvar gong han gjorde feil. Etter øvinga gjekk Brooks bort til Miles og fortalte han om Bloomfield og spurte om han ønskte å diskutere det nye bandet hans. Miles vart overtydd av Goldberg, Bloomfield og Brooks om å forlate Pickett. Bloomfield og Goldberg hadde først spurt Mitch Ryder om å bli vokalist, sidan Bloomfield og Goldberg begge hadde spelt på somme av Ryder sine innspelingar. Ryder avslo tilbodet og vart verande hos Detroit Wheels. Bloomfield spurte så Nick Gravenites, opphavleg òg frå Chicago, som tok jobben.
Peter Strazza, som Goldberg kjende frå Chicago, kom inn på tenorsaksofon. Jazzgitaristen Larry Coryell, som hadde utvikla karrieren sin i Seattle medan han studerte der, tilrådde Marcus Doubleday frå Seattle på trompet.
Karriere
Bloomfield og Goldberg utvikla gruppa i San Francisco, med Albert Grossman som manager, og byrja raskt å arbeide på det første prosjektet sitt: musikken til filemn The Trip. Skodespelaren Peter Fonda spurte Bloomfield om å delta på prosjektet, som erstattar for Gram Parsons-bandet International Submarine Band. Regissøren Roger Corman syns ikkje musikken til Parsons var høvande for ein film om LSD. På den tida øvde The Electric Flag i heimen til Gram Parsons i Laurel Canyon i California.
Gunnar Halle
Gunnar Halle er ein tidlegare norsk fotballspelar som i perioden 1987-99 spelte 64 landskampar for Noreg og skåra fem landslagsmål. Sidebacken Halle deltok i VM i fotball 1994 i USA og 1998 i Frankrike.
Skärjån
Skärjån er ei elv i Sverige. Elva er 55 km lang.
The Electric Flag
Karriere
Bloomfield stod oppført som einaste komponist på albumet. Han henta inn klaverspelaren Paul Beaver for å legge til tekstur til filmmusikken ved hjelp av ein Moog Synthesizer. Dette var ein av dei første gongane dette instrumentet var blitt nytta på ei plate. Innspelinga av filmmusikken vart gjort på ti dagar. Filmen fekk blanda kritikk, men musikken fekk positiv omtale. Som skildra av David Dann i biografien hans om Electric Flag: «Plata var òg ei av de mest eventyrlystne for popmusikk i 1967, og prøvde seg fritt frå jazz, rock, blues og klassiske idiom, og gjorde det med vidd og intelligens. Det favoriserte veldig den eklektiske tilnærminga til den amerikanske musikken Bloomfield ønsket at det nye bandet skulle spele. At Michael kunne lage slike uvanlige og vidstrakte stykke sa mykje om der mykje han likte og kunne om denne musikken, og viste at han var uredd når det kom til å eksperimentere.»
Ein av komposisjonane til Bloomfield frå The Trip, «Flash, Bam, Pow», vart sidan nytta i filmen Easy Rider frå 1969. Songen kom ikkje med på det originale filmmusikkalbumet og heller ikkje seinare utgjevingar.
Bandet debuterte på Monterey Pop Festival, den første store rockefestivalen i 1960-åra. Dei kalla seg no The Electric Flag og fekk god mottaking av publikummet, som talde 55 000. Men konserten var ikkje opp til den standarden Bloomfield ønskte seg. Etter Monterey turnerte bandet i det nordaustlege USA og i San Francisco-området, medan dei prøvde å få fast ein platekontrakt med Columbia Records. Sjølv om dei fekk god omtale, var dei nesten ukjende for ålmenta, sidan dei ikkje klarte å få ferdig det første albumet sitt i tide. I tillegg hadde Marcus Doubleday kome inn i bandet som heroinavhenging, som førte til at Peter Strazza, Barry Goldberg og Bloomfield sjølv utvikla heroinproblem. I november 1967 hadde Goldberg slutta i bandet for å få kontroll over problema sine. Han vart erstatta av Michael Fonfara, som på den tida spelte med David Clayton-Thomas i New York, og som vart tilrådd av Buddy Miles. Fonfara fekk sparken av Albert Grossman i desember, etter å ha blitt arrestert i ein narkotikarazzia i Los Angeles. Han vart erstatta av Herb Rich, som måtte spele både klaverinstrument og saksofon. Denne rolla hadde han fram til saksofonisten Stemsy Hunter, som var ein ven av Miles kom inn i bandet tidleg i 1968. Fonfara vart kort tid etter vald ut som klaverspelaren for Rhinoceros, der han bygde ein musikkarriere. Han brukte det meste av 1970-åra som musikar og produsent for Lou Reed, mellom anna, før han utvikla ein suksessrik karriere i Canada som medlem av Downchild Blues Band og som produsent for andre artistar.
Etter innspelinga av The Trip var over, byrja bandet å spele inn det første albumet sitt, A Long Time Comin'. Albumet kom ut i mars 1968 og vart spelt inn mellom juli 1967 og januar 1968. Albumet var ei av dei første popplatene som sampla lydar og røyster inn i musikken. Tidleg i 1968 hadde trommeslagaren Buddy Miles blitt den dominerande krafta bak den musikalske retninga til bandet. Repertoaret til bandet fram til då hadde bestått av mange moderne soulsongar, med Miles på vokal, i tillegg til klassiske bluessongar. Bandet produserte færre enn eit dusin originale komposisjonar, hovudsakleg skrivne av vokalisten Nick Gravenites. Det originale konseptet til Bloomfield om «amerikansk musikk» var blitt kraftig innsnevra. Miles Davis hylla Bloomfield–Goldberg-komposisjonen «Over-Lovin' You» i ein blindtest for Down Beat i 1968.
Innan juni 1968, berre månader etter albumet kom ut, slutta Bloomfield i gruppa fordi han var heilt utmatta etter stadig søvnløyse som ikkje vart effektivt medisinert via heroin. I vekene før han slutta var det mykje spekulasjonar om Bloomfield kom til å slutte i gruppa eller om gruppa kom til å kvitte seg med han. Miles var i røynda blitt leiaren av gruppa, i staden for Bloomfield. Sjølv om dei prøvde å halde fram under Miels, var The Electric Flag i røynda ferdige. Dei gav ut eit album seint i 1968, The Electric Flag: An American Music Band, men krangling og ønskje om å dra i forskjellige retningar, og ei rekkje narkotikaproblem, gjorde at bandet raskt gjekk mot grunnen.
Epilog
Al Kooper slutta i Blood, Sweat and Tears i april 1968 og var inspirert av ei jaminnspeling med Moby Grape, som gjorde at han fekk spelt inn albumet Super Session. Musikarar på albumet inkluderte Electric Flag-medlemmane Bloomfield, Brooks og Goldberg. Bloomfield hadde problem med søvn og gav seg frå innspelinga og vart erstatta av Buffalo Springfield-medlemmet Stephen Stills. Bloomfield og Kooper turnerte sidan i lag, medan trommeslagaren og vokalisten Buddy Miles skipa Buddy Miles Express og spelte i Jimi Hendrix sitt Band of Gypsys. Bloomfield utvikla ein solokarriere, og gav ut It's Not Killing Me i 1969, med det tidlegare Electric Flag-medlemmet Marcus Doubleday på trompet.
Mike Bloomfield gav ut fleire album etter dette, inkludert Nick Gravenites Live at the Fillmore der Taj Mahal framførte «One More Mile». Buddy Miles starta Buddy Miles Express med ein stor hit i «Down By the River». Miles spelte som sagt så med Hendrix i Band of Gypsies og spelte seinare med Carlos Santana. Miles døydde i 2008.
The Electric Flag kom saman att i 1974 og gav ut The Band Kept Playing, men denne plata selde dårleg og fekk dårleg kritikk. Bandet vart raskt oppløyst att etter å ha spelt nokre sporadiske konsertar. Denne besetninga av bandet bestod av Bloomfield, Goldberg, Miles og Gravenites, i tillegg til det nye medlemmet Roger Troy på bass og vokal.
28. og 29. juli 2007 var det halde konsertar i Monterey County Fairgrounds til minne om 40-årsjubileet for Monterey Pop Festival. The Electric Flag var ein av artistane som spelte der, med dei originale medlemmane Gravenites, Goldberg og Hunter, akkompagnert av medlemmar frå Tower of Power og The Blues Project.
Mini Jakobsen
Jahn Ivar Jakobsen er ein norsk tidlegare fotballspelar som er kjend som Mini Jakobsen. Han spelte for ei rekke fotballklubbar, og spelte 65 landskampar for Noreg i tida 1988-98.
Jakobsen skåra 11 landslagsmål for Noreg. Han var med i troppane til VM i fotball 1994 og 1998.
Sillerboån
Sillerboån er ei elv i Ljusdal kommun i Hälsingland i Gävleborgs län i Sverige. Elva er kring 80 kilometer lang.
Ferdinand Freiligrath
Liv og virke
Freiligrath deltok i dei revolusjonære hendingane i Tyskland i 1848 og blei stilt for retten for oppvigling til høgforræderi på grunn av diktet sitt Die Todten an die Lebenden (‘Dei døde til dei levande’). Han blei frikjent. På 1840-talet blei Freiligrath kjent med Karl Marx, og dei blei verande venner. Ifølge Marx sin biograf Franz Mehring var Freiligrath den beste vennen til Marx etter Friedrich Engels.
I 1851 måtte han forlata Tyskland att. Han var deretter bankmann i London i 17 år. Då banken gjekk konkurs i 1867, stod Freiligrath pengelaus att. I 1868 flytta han endeleg tilbake til heimlandet sitt, der han no blei æra med nasjonallønn. Ungdomsdiktinga til Freiligrath inneheld mange eksotiske og fargesterke motiv, og viser tydelege impulsar frå Victor Hugo, som han òg omsette til tysk.
Seinare i livet sitt blei Freiligrath stadig meir nasjonalistisk. Eit døme på dette er diktet hans «Hurra, Germania!».
Skenaån
Skenaån er ei elv i Östergötland aust i Sverige. Kjelda hennar ligg på slettene ved byen Skänninge og elva munnar ut i Svartån.
Skräbeån
Skräbeån er ei elv i Sverige. Elva er 5 km lang.
Posthum
Posthum (samanblanding av latinsk postumus, ‘sist (fødd)’, humus, ‘jord’ og humare, ‘gravlegga’) er eit uttrykk som blir nytta i samband med hendingar som hender etter at nokon er døde.
Når ein person mottar ei utmerking eller pris etter at dei er døde, blir denne gitt posthumt. Ein kan også gje nokon amnesti, nåde eller oppreising posthumt, etter at personen er død. Eit barn kan bli fødd posthumt, etter at faren eller i nokre tilfelle mora er død.
Eit åndsverk, til dømes ein roman kan òg koma ut posthumt, dvs. etter at forfattaren er død. Eit døme på dette er Millennium-trilogien av den svenske forfattaren Stieg Larsson. Diktsamlinga Hverdagen av den norske diktaren Rudolf Nilsen blei òg gitt ut posthumt. Romanen Maurice av den britiske forfattaren E.M. Forster blei gitt ut posthumt med vilje sidan han handla om homofili, som var svært kontroversielt då romanen blei skriven.
Al-Auja i Jeriko
al-Auja (arabisk العوجا) er ein palestinsk by i Jeriko guvernement aust på Vestbreidda, ti kilometer nord for Jeriko.
I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde al-Auja eit folketal på over 4 000 innbyggjarar i 2006. I 1997 utgjorde flyktningar 24,7 % av folkesetnaden.
Storån
Storån er ei elv i Sverige.
An-Nuway'imah
An-Nuway'imah er ein av få landsbyar i Jordandalen som har tilgang til kjeldevatn. Den nærliggande kjelda er viktig for landsbyen, som er avhengig av jordbruk. Dei viktigaste avlingane er bananar og grønsaker.
Strömsån
Strömsån er ei elv i Sverige.
Stensån
Stensån er ei elv i Sverige.
Söderköpingsån
Söderköpingsån er ei elv i Östergötlands län i Sverige. Elva er 82 km lang.
Brian Smith
Brian Smith er ein jazzsaksofonist og fløytist frå New Zealand.
Al-Jiftlik
Al-Jiftlik (arabisk الجفتلك, hebraisk skrift אל-ג'יפתליק) er ein palestinsk landsby i Jeriko guvernement på Vestbreidda, 33 kilometer nord for Jeriko. Han ligg i Jordandalen, nokre få kilometer vest for Jordanelva og grensa til Jordan. I nærleiken ligg az-Zubaidat i nordaust, Furush Beit Dajan i nordvest, Beit Furik i vest, Aqraba, Majdal Bani Fadil og Duma i sørvest og al-Fasayil i sør. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå (PCBS) hadde al-Jiftlik eit folketal på 3 546 i 2007.
Brian Smith
Smith lærte seg å spele piano som ung, men var i stor grad sjølvlærd på blåseinstrument. Han spelte i lokale pop- og jazz-grupper før han flytta til England i 1964, der han spelte i Alexis Korner sitt Blues Incorporated. Etter dette spelte han på Ronnie Scott's Jazz Club i 1966-67 og i storbanda til Tubby Hayes (1969) og Maynard Ferguson (1969-74). Han var medlem av gruppa Nucleus frå 1969 til 1982, og spelte med Mike Westbrook (1969), Neil Ardley (1969, 1976), Mike Gibbs (1970), Spontaneous Music Ensemble (1970-71), Keith Tippett (1971), Pacific Eardrum i 1975-76 og Paz i 1976.
I 1982 reiste Smith attende til New Zealand, der han spelte i sin eigen kvartett. Albumet hans Southern Excursions frå 1984 vart kåra til årets australske jazzalbum det året. Han arbeidde med Frank Gibson jr. seinare i 1980-åra med base i Auckland. Albumet hans Moonlight Sax gjekk inn på albumlista i New Zealand.
Skorpo i Kvinnherad
Skorpo er ei øy i Kvinnherad kommune i Vestland. Det smale Mjødnasundet skil øya frå Snilstveitøy. Øya er veglaus.
Pierre Le Ber
Pierre Le Ber var ein velgjerar og målar frå Montreal som var son av Jacques Le Ber og bror til Jeanne Le Ber.
Skorpo i Kvinnherad
Folketalsutvikling:
Pierre Le Ber
Liv
Le Ber var medlem av to av dei rikaste familiane i kolonien. Han brukte rikdommen sin til å vera ein generøs medlem av samfunnet sitt, og grunnla eit almissehus for fattige. Han bidrog til den religiøse ordenen Congrégation de Notre Dame, truleg fordi syster hans, Jeanne, tilhøyrde denne. Han var ein av grunnleggjarane og støttespelarane til dei miskunnsame brørne (Hôpital Général til Charon-brørne).
Le Ber var rekna som ein amatørmålar utan talent medan han levde. I 1965 fekk det såkalla primitive måleriet hans av Marguerite Bourgeoys, som var blitt restaurert i 1963-1964 i New York, ny merksemd frå den kanadiske kunstverda. Oljemåleriet av Marguerite Bourgeoys som ei nær 80 år gamal kvinne som leid i medkjensle med andre er i moderhuset til Congrégation de Notre Dame i Montreal. Verket hans markerer han som ein viktig kunstnar i si tid.
Rachel Sennott
Rachel Anne Sennott er ein amerikansk skodespelar og komikar. Ho er best kjend for sine hovudroller i filmene Shiva Baby (2020), Bodies Bodies Bodies (2022) og Bottoms (2023) og i HBO-serien The Idol (2023).
Ho er av italiensk og irsk opphav og blei oppdratt som katolikk. Ho gjekk ut seg frå Simsbury High School i 2014. Sennott deler tida si mellom Los Angeles og New York.
Az-Zubaidat
az-Zubaidat (arabisk زبيدات) er ein palestinsk landsby i Jeriko guvernement aust på Vestbreidda i Jordandalen, 27 kilometer nord for Jeriko. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde az-Zubaidat eit folketal på over 1 340 innbyggjarar i 2006. I 1997 utgjorde flyktningar 96% av folkesetnaden.
Solar Plexus av Nucleus
Solar Plexus er det tredje studioalbumet til den britiske jazzfusiongruppa Nucleus, gjeve ut i 1971 under namnet «Ian Carr with Nucleus». Alle spora på albumet vart komponerte av Ian Carr.
Det vart spelt inn 14. og 15. desember 1970. Albumet er basert på to tema, «Elements I & II». Spora «Changing Times» og «Spirit Level» utforskar det første temaet, og «Bedrock Deadlock» og «Torso» det andre. «Snakeships 'Dream» prøver å slå saman begge tema. Tittelen på denne siste komposisjonen er ein referanse til den vidkjende jazzbandleiaren og dansaren Ken «Snakehips» Johnson.
Suseån
Suseån er ei elv i Sverige som renn gjennom Halmstad og Falkenberg i Hallands län. Ho munnar ut i Kattegat.
Ein ad-Duyuk al-Foqa
Ein ad-Duyuk at-Foqa (arabisk ديوك) er ein palestinsk landsby i Jeriko guvernement aust på Vestbreidda i Jordandalen, 3 kilometer nordvest for Jeriko. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde Ein ad-Duyuk at-Foqa eit folketal på over 814 innbyggjarar i 2006. I 1997 utgjorde flyktningar 27,9 % av folkesetnaden.
Testeboån
Testeboån er ei elv i Sverige. Elva er 110 km lang.
Svärtaån
Svärtaån er ei elv i Sverige. Elva er 39 km lang og renn gjennom Nyköping kommun.
Jordbærsortar
Jordbærsortar er ulike typar kultivarar av hagejordbær.
Sortar som er tilgjengeleg på den norske marknaden:
Chris Spedding
Christopher John Spedding er ein engelsk musikar, songar, gitarist, låtskrivar, multi-instrumentalist, komponist og plateprodusent. I ein karriere på over 50 år er Spedding mest kjend som studiomusikar. Tidleg i 1970-åra var han blitt ein av dei mest etterspurte studiogitaristane i England. Spedding har spelt på og produsert mange album og singlar. Han har òg vore medlem av elleve rockeband: The Battered Ornaments, Frank Ricotti Quartet, King Mob, Mike Batt and Friends, Necessaries, Nucleus, Ricky Norton, Sharks, Trigger og The Wombles.
AllMusic har skildra Spedding som «ein av dei mest allsidige studiogitaristen i Storbritannia. Han har hatt ein lang karriere på to kontinent der han takla nesten alle sjangrar innan rock and roll, i tillegg til sporadiske forsøk på ein solokarriere.»
Spedding spelte på turné med The Pretenders i USA i 1980, og var særskild kjend for gitarsoloane sine på konsertversjonane deira av «Stop Your Sobbing».
Spedding gav ut det første soloalbumet sitt Songs Without Words i 1970. Sidan den gongen har han gjeve ut fjorten studioalbum, og to konsertalbum. Soloalbuma hans har som regel ikkje selt særskild godt, og den einaste singelen han har hatt på singellista er «Motor Bikin'».
Samarbeid
Med Bryan Ferry
Med Paul McCartney
Med Katie Melua
Med John Phillips
Med Cass Elliot
Med Elton John
Med Nina Hagen
Idlib
Idlib (arabisk ادلب, òg skrive Edlib eller Idleb) er ein by nordvest i Syria og hovdustaden i Idlib guvernement, 59 km vest for Aleppo. Han ligg nestne 500 meter over havet. I 2004 talde Statistisk sentralbyrå i Syria eit folketal på 98 791 i Idlib. Innbyggjarane er stort sett sunnimuslimar, men det er òg ein større kristen minoritet. Idlib er delt inn i seks bydelar: Ashrafiyeh (den mest folkerike), Hittin, Hejaz, Downtown, Hurriya og al-Qusur.
Chris Spedding
Samarbeid
Med Harry Nilsson
Idlib
Idlibområdet er eit stort jordbrukssenter i Syria og er historisk viktig med mange «daudebyar» og menneskelagde tellar. Idlib omfattar den antikke byen Ebla, ein gong hovudstaden i eit mektig kongedøme, den antikke kongedøma Nuhašše og Luhuti som blømde i bronse- og jernalderen.
Det brasilianske kvinnelandslaget i fotball
Brasil sitt kvinnelandslag i fotball er det kvinnelege landslaget i fotball for Brasil. Det representerer landet i internasjonale fotballturneringar, og vert regulert av Federación de Fútbol de Brasil. Landslaget spelte sin fyrste internasjonale kamp i 1986 og deltok i sin fyrste store meisterskap i 1991.
Chris Spedding
Samarbeid
Med Joan Armatrading
Med Tom Waits
Idlib
Den osmanske tida
Under Det osmanske riket i Syria, mellom 1500- og 1800-talet, var Idlib hovudstad i ein kada («nahiyahhovudstad») og ein del av det større Aleppo vilajet («provinsen Aleppo.») Byen var eit senter for olivenproduksjon som igjen gav opphav til ein lønsam olivenbasert såpeindustri. Sjølv omde i store marknadane for Idlib-såpe var Aleppo, Antiokia og Hama, vart produktet eksportert så langt som den osmanske hovudstaden Istanbul. Idlib var òg ein storprodusent av bomullsfabrikkar. Den vestlege turisten Josias Leslie Porter skreiv at Idlib var «omslutta av olivenlundar, sjeldan i dette nakne området.» Han skreiv òg at olivelundane var større enn dei i Damaskus, Beirut eller Gaza. Midt på 1800-talet hadde byen eit estimert folketal på 8 000, inkludert 500 kristne. Seint på 1800-talet auka talet på kristne familiar i følgje tyske forfattarar som arbeidde for Karl Baedeker.
Klima
Köppen-Geiger-systemet klassifiserer klimaet her som varmt Middelhavsklima (Csa). Somrane er varme og regnfattige, medan vintrane er regnfulle og kjølige.
Chris Spedding
Samarbeid
Med Art Garfunkel
Det argentinske kvinnelandslaget i fotball
Resultat i internasjonale meisterskap
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Argentina har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
Gabriele Tergit
Gabriele Tergit (pseudonym for Elise Reifenberg, fødd Hirschmann, ) var ein tyskfødd engelsk skribent og journalist. Ho blei kjend for rapportane sine frå rettsaker, og som forfattar for romanen sin Käsebier erobert den Kurfürstendamm; i engelsk omsetjing Käsebier Takes Berlin) Tergit var sekretarar for PEN-Center for tysktalande forfattarar i utlandet. Ho var mor til matematikaren Ernst Robert Reifenberg.
Bakgrunn
Elise Hirschmann var fødd i ei jødisk familie i Berlin i 1894. Då ho var 19 år fekk ho sin fyrste avisartikkel på trykk i eit bilag til Berliner Tageblatt i 1915. Det var ein tekst om vanskane til kvinner i krigstid. Ho avbrot det fyrste forsøket sitt på å koma inn i avisindustrien fordi pressa generelt var oppfatta som å ikkje vera ein stad for unge kvinner av betre klasse. I staden studerte ho historie og filosofi ved fleire tyske universitet, og fekk til slutt doktorgraden i 1925 ved Universitetet i Frankfurt am Main med historikarane Freidrich Meinecke og Erich Marcks som rettleiarar.
Chris Spedding
Samarbeid
Med Donovan
Idlib
Klima
Varmerekorden er frå 16. juni 2012 og er på 44 ºC, medan kulderekorden frå 30. november 2011 er -4 ºC.
Økonomi
Hovudnæringa i Idlib er oliven, bomull, kveite og frukt, særleg kirsebær. Andre avlingar er mandelar, sesamfrø, fiken, druer og tomatar. I 1995 var det kring 300 hektar med forskjellige sitrusavlingar. Olivenoljepressing og tekstilar er somme av dei lokale industriane i byen. Den nærliggande byen Aleppo har vore økonomisk viktig for Idlib.
Idlib regionsmusem i byen har over 17 000 Ebla-tavler og er hovudattraksjonen i Idlib, om ein ser bort frå sjølve antikkbyen Ebla. Ved hjelp fra Italia starta eit prosjekt i 2010 for å restaurere og renovere museet.
Ein ad-Duyuk at-Tahta
Ein ad-Duyuk at-Tahta (arabisk ديوك) er ein palestinsk landsby i Jeriko guvernement aust på Vestbreidda i Jordandalen, to kilometer vest for Jeriko. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde Ein ad-Duyuk at-Tahta eit folketal på over 967 innbyggjarar i 2006. I 1997 utgjorde flyktningar 14,6 % av folkesetnaden.
Gabriele Tergit
Karriere
Frå 1920 gav Tergit ut tekstar i feuilletonbilaga til Vossische Zeitung og Berliner Tageblatt. I løpet av denne tida blei Tergit kjent for den tyske nyheitslesaren som juseporter i Berliner Tageblatt. Ho var ein av dei som introduserte litterære verkemiddel til denne typen reportasje. Ho skreiv òg artiklar som kritiserte urettvise eller reaksjonære domarar, trykte i tidsskriftet Die Weltbühne, som blei gjeve ut av Carl von Ossietzky. I 1928 gifta ho seg med arkitekten Heinz Reifenberg.
Sørkjosen lufthamn
Lufthamna ligg om lag 4,5 kilometer frå tettstaden Storslett og er eigd og driven av Avinor AS. Frå Sørkjosen lufthamn kan ein fly med Widerøe, i hovudsak til Tromsø. Frå Tromsø lufthamn er det korresponderande flyruter med både SAS og Widerøe til resten av landet.
Idlib
Idrett
Omayya Idlib, grunnlagd i 1972, er den mest populære fotballklubben i byen. Klubben spelte i den øvste divisjonen i Syria i 2011-2012. Idlib stadion er den største fotballstadionen i byen.
Gabriele Tergit
Karriere
Debutromanen hennar Käsebier erobert den Kurfürstendamm kom ut i 1932 og gjorde henne berømt. På grunn av den kritiske omtalen hennar av prosessane som involverte nazistane, prøvde ei stor mengd SA-menn å tvinga seg inn i leilegheiten hennar i mars 1933. Etter dette flykta ho til Spindlermühle, og drog seinare til Palestina. Frå 1938 budde ho i London. Ho hadde allereie byrja å skriva den historiske romanen Effingers, som handlar om fleire generasjonar av ein tysk-jødisk familie og som til tider er blitt kalla den «jødiske Buddenbrooks». Romanen blei gjeven ut i 1951, men hadde berre avgrensa suksess då han blei utgjeven.
Idlib
Kjelder
''
Sørkjosen lufthamn
Sørkjosen lufthamn er næraste lufthamn for reisande til kommunane Nordreisa, Kvænangen, Skjervøy eller Kåfjord. Lufthamna opna i 1968.
Gabriele Tergit
Karriere
Tergit døydde i London, 25. juli 1982. Etter at ho døydde blei det gjeve ut ei samling av minna hennar, Etwas Seltenes überhaupt, i 1983. Ei gate i Berlin er oppkalla etter henne.
Tidan
Tidan er ei elv i Sverige. Ho er ei av få svenske elvar som renn nordover.
Svartån
Svartån er namnet på fleire elvar i Sverige.
Svartån i Västmanland er 91 km lang. Ho renn gjennom byane Skultuna og Västerås og munnar ut i Mälaren. Namnet Västerås kjem frå det svenske-latinske uttrykket Västra Aros som tyder «vestleg utløp»
Elva spelte ei viktig rolle i den industrielle revolusjonen i denne regionen frå 1600-talet til tidleg på 1900-talet som ei kjelde til vasskraft.
Statsuniversitetet i Sumqayit
Statsuniversitetet i Sumqayit (aserbajdsjansk: Sumqayıt Dövlət Universiteti, forkorta SDU), er eit statleg universitet i Aserbajdsjan, grunnlagt 13. juni 2000.
Universitetsbygningane ligg i hovudsak innanfor Sumqayit sine bygrenser. Universitetet omfattar 7 fakultet og har over 5 000 studentar.
Tämnarån
Tämnarån er ei om lag 60 km lang elv i nordlege delar av landskapet Uppland i Sverige.
Jens Spahn
Jens Georg Spahn er ein tysk politikar (CDU). Sidan 2002 er han medlem av Forbundsdagen og sat frå 2005 til 2009 i helsekomitéen i det tyske parlamentet. I tillegg jobba han frå 2006 til 2010 for eit lobby-selskap innan helse- og legemiddelsektoren. Mellom 2015 og 2018 var han parlamentarisk statssekretær i det tyske finansdepartementet og har sidan 14. mars 2018 vore helseminister i Angela Merkel si fjerde regjering.
Marguerite Bourgeoys
Marguerite Bourgeoys var ei fransk nonne som er kjend som grunnleggjaren av ordenen Congrégation de Notre Dame. Ho er ein katolsk helgen med minnedag den 12. januar.
Jens Spahn
Opphav, utdanning og privatliv
Spahn voks opp saman med to yngre søsken i den tyske bygda Ottenstein. Han tok avsluttande eksamen ved gymnaset i Ahaus i 1999 og byrja deretter ei dual yrkesutdanning innan bankvesenet hos WestLB i Münster som han avslutta i 2001. Ved sida av å sitje i parlamentet, studerte Spahn mellom 2003 og 2017 statsvitskap ved universitetet i Hagen på deltid og oppnådde dei akademiske gradane Bachelor of Arts (2008) og Master of Arts (2017).
Marguerite Bourgeoys
Bourgeoys var fødd i Troyes i Frankrike. Ho emigrerte i 1653 til Ny-Frankrike (dagens Canada), der ho grunnla eit kloster, vigde seg til skuleaktivitet blant både franske kolonistar og urfolksbarn og i 1658 grunnla ein orden for sekulære kvinner. Dette var ein av dei fyrste klosterordenane for kvinner i den katolske kyrkja der nonnene stod fritt til å verka og arbeida utanfor klostermurane.
Jens Spahn
Opphav, utdanning og privatliv
Spahn er homofil. Men han understreka i eit intervju med eit tysk magasin i 2012 at han som «politikar ikkje definerer seg over homofilien sin». Difor driv han ikkje med «homofil klientellpolitikk», men prøver «som helseekspert å løyse problema i vår tid». Han bur i Berlin saman med sin ektemann Daniel Funke som er sjef-lobbyist hos eit tysk mediekonsern. Bryllaupet vart halde på slott Borbeck i Essen den 22. desember 2017 og utført av ordførar Thomas Kufen. Jens Spahn er katolikk og var ministrant i ungdomstida.
Marguerite Bourgeoys
Marguerite Bourgeoys blei saligerklært av paven i 1878 og helgenerklært i 1982.
Jens Spahn
CDU-politikar og offentlege embete
Spahn melde seg inn i Junge Union i 1995 og i CDU i 1997. Frå 1999 til 2006 var han formann i Junge Union, Borken og sidan 2005 har han vore formann i CDU sitt kommuneforbund. Frå 2009 til 2015 sat han i kommunestyret i heimekommunen Borken.
Jens Spahn fekk i 2002, 2005, 2009, 2013 og 2017 direkte mandat til Forbundsdagen. I forbundsdagsvalet 2017 fekk han 51,2 prosent av fyrstestemmane.
Korona-pandemi
I byrjinga av 2020 reagerte Spahn forholdsvis seint, då den nye covid-19-pandemien blei erklært som internasjonal helsekrise den 30. januar 2020. Omtrent tre månadar seinare tilrådde han å avlyse alle store arrangement. I midten av mars 2020 blei tilrådingene i den tyske pandemi-risikoanalysen sett i verk.