cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dimnøya
Dimnøya er ei øy i Ulstein kommune. Dimnøya vert ofte brukt som namn på øya for å skilje mellom øya og krinsen. Det er to grunnkrinsar på øya: Sundgota med 1024 innbyggjarar (2014) og Dimna med 288 innbyggjarar (2014). På Sundgota finn vi daglegvarebutikk (SPAR Straumane), Hasund skule og Sundgot bedehus. Krinsen Dimna, som ligg på den vestlege delen av øya, hadde tidlegare eigen skule. Av hussamlingar elles kan nemnast Røyra, Ertesvågane, Gjerdsbakkane, Kleiva, Dimnasund, Åsen, Kjerringhaugane, Sundgotmarka og Skjerva.
Øya er knytt saman med bru til Hareidlandet. Dei austlege delane av øya er definert av SSB til å vere ein del av tettstaden Ulsteinvik.
På øya finn ein også skipsverftet Kleven Verft som mellom anna har levert fleire hurtigruter.
Ekmantransport
Ekmantransport er ein naturleg prosess i havet som kjem av at kvart vasslag i havet dreg med seg laget like under. Dermed vil rørsla til kvart vasslag vere påverka av rørsla til laget over. Krafta på kvart lag nedover i djupet vil derimot verte svakare og svakare, på liknande måte som lyd forplantar seg gjennom luftpartiklar vert svakare og svakare jo større avstanden vert. Namenet på prosessen er kalla opp etter den svenske oseanografen Vagn Walfrid Ekman.
Dimnøya
Øya har to idrettslag, Dimna IL ( friidrett) og Hasundgot IL (fotball).
Ekmantransport
Ekmantransporten er nært knytt til ekmanspiralen, der vind som bles over ei vassflate skapar ein overflatestruam som er vinkelrett ut til høgre frå vindretninga på den nordlege halvkula, og til venstre på den sørlege halvkula. Straumretninga dreiar derimot mot venstre (høgre i sør) nedover i djupet, slik at middeltransporten over heile djupet er 45 grader til høgre (venstre i sør) for vindretninga. Når slik transport oppstår bort frå ei kyststripe, så skapar dette oppvelling av djupt, næringsrikt vatn. Dette skapar ofte gode fiskeforhold i kystområde der dette fenomenet oppstår, som i havområdet utanfor Chile
Dimnøya
Fylkesveg 26 i Møre og Romsdal går frå krysset med Riksveg 61 ved Hasund til Dimnasund og deretter rundt øya. Køyreturen tek cirka 15 minutt.
Tomas Espedal
Tomas Espedal er ein norsk forfattar, mest kjend for sine genrediffuse sjølvbiografiske og utleverande romanar. I 2007 vart han nominert til Nordisk råds litteraturpris for prosasamlinga ''Gå. Eller kunsten å leve et vilt og poetisk liv''. Espedal er fødd og bur i Bergen.
Lene Hansen
Lene Hansen er ein norsk samepolitikar og festivalgründer frå Kåfjord i Troms, seinare busett i Tromsø.
Ho representerte Norske Samers Riksforbund på Sametinget i perioden 2005–2009.
Hansen er utdanna lærer, og har arbeidd som lærar og journalist og som rådgjevar i Troms fylkeskommune.
Lene Hansen var med på å starta den samiske kulturfestivalen Riddu Riđđu i Kåfjord i 1991, og ho var festivalsjef der til 2005. Hausten 2006 vart Hansen vald til parlamentarisk leiar for sametingsgruppa til Norske Samers Riksforbund. Frå 2010 til 2011 var ho styreleiar for Riddu Riđđu. Ho trekte seg frå vervet i festivalstyret for å unngå habilitetsproblem då ho vart tilsett i Troms fylkeskommune.
I 2014 vart ho styreleiar for Beaivváš Sámi Našunálateáhter. Som styreleiar for teateret var ho mellom anna ein nøkkelperson då teateret våren 2020 fekk gjennomslag for kravet om eit eige teaterbygg for det samiske kompaniet. Hansen tok ikkje attval som styreleiar i 2020, og vart følgd av Maria Utsi.
Hirokazu Hasegawa
Han spela for klubbane Sagan Tosu og Oita Trinita.
Gangaren Skuldalsbruri
Gangaren Skuldalsbruri er ein slått som tradisjonelt er knytt til Telemark og Setesdal, men det finst og ein variant frå Valdres. Difor kan ein rekne gangaren som ein vandreslått. Slåtten er knytt til segna om Signe Skuldalen, Skuldalsbruri, og alle variantane av slåtten har slåttetak som er knytt til dei to steva i segna. Det er sagt at Myllarguten skal ha dikta slåtten over steva. I Krødsherad har slåtten vore kalla Håvardsgangar, eit minne om at slåtten er spela i form etter Håvard Gibøen der. Nokre av formene er og kalla Steinar Åse.
Eivind Groven rekna slåtten som eit døme på spelestilen til Håvard Gibøen, og Myllarguten lyt soleis ha lært slåtten av Håvard.
Otto Furholt, hardingfele, spelte inn «Skuldalsbruri» i Oslo 29. april 1955. Han blei utgiven på 78-plata His Master's Voice A.L. 3522.
Variantgruppa
I hardingfeleverket har Skuldalsbruri nr 114/120. Slåttekrinsen har i alt ti variantar, dei fleste med namnet Skuldalsbruri. Slåtten har mest truleg heime i Telemark, men ei form har vore spela i Valdres sidan 1700-talet.
nr 114:
'''Nr. 120''':
Satoshi Yoshida
Satoshi Yoshida er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Roasso Kumamoto.
Paavo Lipponen
Paavo Lipponen er ein finsk sosialdemokratisk politikar. Han var statsminister i åra 1995–2003 og er den som har sete nest lengst i stillinga i Finland etter Kalevi Sorsa.
Lipponen var kandidat til stillinga som ordførar for EU-kommisjonen i 2004, men tapte for portugisaren José Manuel Barroso. I mars 2005 melde Lipponen at han går av som ordførar for Det finske sosialdemokratiske partiet, ei stilling han hadde hatt i 12 år.
Wilhelm Bødal
Wilhelm Bødal var ein norsk lærar og forfattar frå Loen i Stryn kommune. Han tok artium ved Firda gymnas, gjekk på Stord lærarskule, Statens lærarskule i forming i Oslo og han tok vidareutdanning i historie, samfunnsfag, norsk og engelsk. Bødal var lærar i Stryn frå 1951, frå 1962 ved Stryn ungdomsskule. Han har gjeve ut fleire romar og forteljingar, både for vaksne og barn, og delvis med historisk tilsnitt, m.a. «I skyggen av Ramnefjell» i 1968. Han gav også ut to diktsamlingar.
Induskulturen
Induskulturen er ein tidleg høgkultur som fann stad i den sørasiatiske bronsealderen, frå midten av 2000-talet til midten av 1000-talet f.Kr. Det er funne spor etter kulturen i store område rundt elva Indus, der dei best kjende byane er Harappa og Mohenjodaro. Indusfolka utvikla byplanlegging, kloakksystem, eit teiknsystem og økonomi og dreiv handel med det gamle Egypt og Mesopotamia. Nedgangen til kulturen rundt 1500 f.Kr. er sett i samanheng med den ariske innvandringa til Sør-Asia, men dette er usikkert.
Plassering
Induskulturen dekte det meste av noverande Pakistan med mindre funnstader i Afghanistan, Turkmenistan og Gujarat i India. Funnstadene ligg særleg langs Indus, men også langs sideelver som Hakra i Pakistan og Ghaggar i India. Medan dei fleste byane låg nær elver, er det også funne nokre langs kysten og på øyar.
Kulturen var samtidig med Sumer og Akkad i Mesopotamia og Det gamle Egypt. Europa var inne i bronsealderen (Noreg tildels i steinalderen). Induskulturen er blitt sett i samanheng med namnet Meluhha, som ein finn omtalt i sumeriske kjelder.
Sjølv om induskulturen hadde eit skriftsystem, er dette ikkje blitt tyda, og me veit ikkje kva språk dei tala, eller kva dei kalla seg sjølv. Dei levde før dei sanskrit-talande ariarane, og er blitt sett i samanheng med tidlege dravidiske språk, indoiranske språk, mundaspråk og ein forløpar til det isolerte språket kalto.
Det er likevel mogleg å sjå trekk frå mellom den eldgamle kulturen i dagens Sør-Asia. Teikn, teikningar og figurer viser mønster som ein kan finna att i hinduismen i dag, som ein svastika, trefork, kyr, fallossymbol som kan minna om sjiva-lingaer, kvinner med raudfarge i midtskilen og menneske i yoga-aktige stillingar, mellom anna ein mannsfigur som er blitt spekulativt likna med Sjiva i ei lotusstilling. Armringar og det ein kan sjå av klede, som skjørt og eit klede over ei skulder, kan også minna om noverande sørasiatisk kultur.
Den første staden ein undersøkte arkeologisk var Harappa og deretter Mohenjodaro i 1920-åra. Mehrgarh blei først funne i 1974, men var viktig i å visa utviklinga frå steinalder- til bronsealderbyar.
Skildring
Det er funne over tusen byar og mindre bustader frå induskulturen. Byane var omkransa av tjukke murar som kan ha verna mot flaum eller fiendar. Langs dei større gatene i byane hadde ein dekte renner for kloakkvatn langs sidene. Bustadhusa hadde ofte gardsplassar og eigne baderom med avløp. Det fanst også lagerhus og hamner og minst eitt offentleg bad.
Wila
Wila er ein kommune i distriktet Pfäffikon i kantonen Zürich i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 566 meter over havet.
Wila ligg i øvre Tösstal.
Balaitus
Balaitus (spansk) eller Pic du Balaïtous (fransk, baskisk Pico Os Moros, oksitansk Vathleitosa) er eit granittmassiv i Pyreneane som ligg på grensa mellom Spania og Frankrike.
Geografi
Balaitús markerer utgangspunktet for Høge Pyrenane. Høgda på fjellet er 3144 meter over havet og er det første fjellet frå atlanterhavskysten som passerer 3000 meter. Namnet kjem frå dei oksitanske orda vath (dal) og leitosa (mjølkeaktig). Eit anna spansk namn på fjellet er Pico de los Moros.
Fjellet ligg mellom Tenadalen (Sallent de Gállego) i Spania og Val d'Azun i Frankrike.
Maurslukar
Maurslukarar (Myrmecophagidae) er ein familie på fire gomlarar som er kjend for å eta maur og termittar. Saman med dovendyr høyrer til dei ordenen Pilosa.
Maurslukargruppa omfattar:
Marsden Point
Marsden Point er eit nes i Whangarei Harbour, nær Whangarei på New Zealand, nær nordspissen til havbukta Bream Bay. Det er også eit større industriområde der det einaste oljeraffineriet i landet, Marsden Point Oil Refinery ligg. To store, nedlagde kraftverk, Marsden A og Marsden B, ligg også her.
ABBA
ABBA var ei svensk pop-gruppe med ein av dei største kommersielle suksessane på 1970-talet og tidleg på 80-talet.
Marsden Point
Plan om jarnvegsutbygging
Heilt frå 1970-åra har det kome framlegg om å byggja ei sidelinje, Marsden Point Branch, frå jarnvegslinja North Auckland Line for å yta transporttenester til verksemdene i Marsden Point-området, så vel som til ei djupvasshamn det er framlegg om å byggja. No i 2007, er arbeidet med å sikra byggjegrunn for ei linje i gang.
ABBA
Medlemmene var Anni-Frid Lyngstad, Agnetha Fältskog, Benny Andersson og Björn Ulvaeus. ABBA fekk sitt internasjonale gjennombrot då dei vann Eurovision Song Contest 1974 med songen «Waterloo».
Namnet ABBA er eit akronym av forbokstavane i førenamnet til kvart av medlemmene (Agnetha, Björn, Benny, Anni-Frid). I tillegg til dei fire spelte Rutger Gunnarsson bass på alle albuma deira.
Ann-Mari Thomassen
Ann-Mari Thomassen var sametingsrepresentant for Norske Samers Riksforbund i perioden 2005-2009. Ho vart innvald frå Sør-Troms valkrins.
Stokkavatnet
Stokkavatnet kan visa til:
ABBA
ABBA vart ein stor internasjonal suksess med fengande melodilinjer, enkle tekstar og ein Wall of Sound («lydvegg») der dei kvinnelege songarane spelte inn mange harmoniar som dei så la oppå kvarandre. Etter kvart som dei vart meir populære turnerte dei i Europa, Australia og Nord-Amerika og fekk store tilhengjarskarar. Då dei var på sitt mest populære gjekk begge ekteskapa (Björn med Agnetha og Benny med Frida) til medlemmene i oppløysing. Dette viste seg att i musikken deira med meir tankefulle tekstar og ei noko musikalsk endring.
Ann-Mari Thomassen
Frå og med november 2006 var Thomassen vararepresentant for Randi Skum i sametingsrådet. Thomassen var leiar for Sametingets tilskuddstyre i perioden 2005-2009.
ABBA
Bandet er framleis populære på radio over heile verda og er eit av dei bestseljande musikkgruppene i verda med totalt rundt 400 millionar selde plater  og dei kan år om anna framleis selje så mange som inntil tre million album. ABBA var òg den første ikkje-britiske eller irske popgruppa i Europa som gjekk til topps på salslistene i engelsktalande land som USA, Canada, Australia og Storbritannia. Deira enorme suksess opna dørene for andre europeiske musikkgrupper.
Musikken til ABBA blei mellom anna brukt som bakgrunn for den suksessrike musikkfilmen Mamma mia, som kom ut i 2008.
Werner Bätzing
Werner Bätzing er kulturgeograf og professor ved Universität Erlangen. Den heilheitlege og tverrvitskapelege forskinga hans på Alpene har vore banebrytande i det at han kombinerer kunnskap frå ulike fagområde (samfunnsgeografi, geomorfologi, økologi, biogeografi, økonomi, kulturhistorie m.m.) og frå ulike språkkretsar, som tidlegare hadde levd nokså isolerte akademiske liv.
Stavseng fyrstasjon
Stavseng fyrstasjon er eit fyr på ei øy i Kragerøfjorden. Fyrbygningen i tre har eit høgt kyrkjeliknande tårn i gavlen med eit 4. ordens linseapparat.
Fyret vart bygd samstundes med Strømtangen fyrstasjon lenger ute i fjorden i 1874. I lag dannar desse to ei overettlinje.
Tårnet på fyrbygningen vart bygd høgare i 1907. Som representant for små trefyr og den særeigne utforminga er fyrstasjonen freda etter lov om kulturminne.
Xbox One
Xbox One er ein heime spelkonsoll utvikla og marknadsført av Microsoft. Annonsert den 21. mai 2013 er det etterfølgjaren til Xbox 360, og er den tredje konsollen i Xbox-familien. Den konkurrerar direkte med Sony sin PlayStation 4 og Nintendo sin Wii U som ein del av den åttande generasjonen med spelkonsollar. Xbox One var lansert i Nord-Amerika, fleire europeiske marknader, Australia og New Zealand den 22. november 2013, og seinare i 26 andre marknader, inkludert Japan, dei attverande europeiske marknadene, og Midt-austen i september 2014. Det er den fyrste Xbox-spelkonsollen som blei utgjeve i Kina.
Historie
Konsollen er ein oppfylgjar til Xbox 360. Xbox One blei avduka offentleg den 21. mai 2013.
Kontroll
Handkontrollane vil ha 16% lengre levetid enn forgjengaren si.
Spel
På E3 2013 nyhendekonferanse anslørte dei at m.a. Forza Motorsport 5, Ryse: Son of Rome, Killer Instinct og Project Spark. Xbox- og Xbox 360-spel vil ikkje bli kompatibel med Xbox One, men i eit intervju av Reddit Games med Xbox Live-direktør for programmering, Larry Hryb, òg kjend som «Major Nelson», seier han at brukarane kan kopla Xbox 360 til Xbox One via den nye HDMI-in porten på konsollen.
Bjørn
Bjørnefamilien (Ursidae) er ein familie av store, tunge rovpattedyr som ofte òg livnærer seg med plantekost. Nokre artar går i hi om vinteren.
Det har vore bjørnar på alle kontinenta, bortsett frå Australia og Antarktis, men det finst flest av dei på den nordlege halvkula. I Noreg lever brunbjørnen på fastlandet og isbjørnen mellom anna på Svalbard. I Skandinavia finst det i dag mellom 1 200 og 1 500 individ av brunbjørnen.
Skildring
Bjørnane veg mellom 300 og 800 kg. Dei har tunge kroppar og kraftige lemmer. Labbane er breie med klør som alltid er ute, snuten er lang og halen er kort. Dyra er kjenneteikna av tjukk pels som kan ha ulike fargar, gjerne svart, raud eller kvit, og av og til med kvite teikningar på brystet eller i fjeset.
Dyra brukar tennene som reiskapar og til å forsvara seg. Dei kan mellom anna bruka klørne til å grava opp røter, riva opp termittuer eller bikuber, og fanga bytte.
Samanlikna med dei andre rovdyra er bjørnane trege, men dei kan likevel koma opp i ein fart på 50-60 km/t. Òg til forskjell frå andre rovdyr går dei på heile bakfoten, og ikkje berre tærne.
Bjørn i kulturen
Bjørnar har lenge imponert menneska med storleiken og styrken sin, og dei er blitt dyrka som totemdyr i fleire kulturar. Fleire norske namn inneheld ordet «bjørn», og det finst fleire namn som viser til dyret åleine, til dømes Ursula, Bera og sjølve namnet Bjørn. Ein har teke dyret til beskyttar for fleire byar og finn det på fleire våpenskjold, og Russland har lenge vore symbolisert gjennom den russiske bjørnen.
Nummererte småplanetar/23001–24000
Dette er ei lista over småplanetane ifrå nummer 23001 til 24000. For hovudlista, sjå nummererte småplanetar.
Kansas
Kansas er ein delstat i USA. Hovudstaden er Topeka.
Bjørn
Bjørn i kulturen
I nyare tid, då bjørnejakt ikkje lenger er eit livsfarleg vågestykke, er det lagt meir vekt på den søte utsjånaden til bjørnar. Teddybjørnar og liknande kosedyr er blitt utbreidde og populære leiketøy, og koselege bjørnar er hovudpersonar i fleire historier for barn.
Høllefjorden
Høllefjorden er ein fjord i Kristiansand sør for Høllen og Tangvall, det tidlegare kommunesenteret i Søgne. Fjorden har tre innløp, sundet Springedansen nord for Ny-Hellesund som går aust til Hellesundfjorden, eit mellom Ny-Hellesund og Skarpøya, og eit vestleg innlp mellom Skarpøya og Kjeholmane. Fjorden strekkjer seg om lag 3 km nordover til Høllen. Årosstranda ligg på austsida av fjorden. Ved Høllen går det ein fjordarm, eller eit estuar, inn til munningen av Søgneelva. Det går ei om lag 100 meter lang bru over denne fjordarmen.
Little Swinburne-reservoaret
Little Swinburne-reservoaret er eit lite reservoar i Northumberland i England om lag 1,5 km aust for A68-vegen og om lag 14 km nord for Corbridge.
Wildberg i Sveits
Wildberg er ein kommune i distriktet Pfäffikon i kantonen Zürich i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 650 meter over havet.
Little Swinburne-reservoaret
Historie
Reservoaret vart bygt mot slutten av 1800-talet for the Newcastle and Gateshead Water Company. Reservoaret er eit av ei rekkje reservoar langs A68 som er knytte saman via tunnelar og akvedukter frå Catcleugh-reservoaret til Whittle Dene. Desse er drikkevasskjelder for Newcastle upon Tyne, Gateshead og omliggande område.
Bokfink
Bokfinken (Fringilla coelebs) er ein fugl i finkefamilien. Han er om lag 15 cm lang, og veg rundt 20 gram.
Bokfinken har to tydelege kvite vengeband, og issen og nakken er blågrå. Dei ytste stjertfjøra er kvite, og andletet og brystet er brunraudt. Hoa har ei mørk, grøngrå overside, men på undersida er ho ljosare.
Bokfinken hekkar på same stedet kvart år. Reiret vert bygt i tre og ser ut som ei djup skål som er pynta med mose og lav. Bokfinken hekkar i april–juli og han legg tre til seks egg. Rugetida er 13 dagar, og ungane forlèt reiret etter 13–14 dagar. Bokfinken kan få to kull om året.
Bokfinken er ein av dei vanlegaste fuglane i Noreg.
Trekktilhøve
Dei fleste bokfinkane flyg ut av Noreg i september-oktober. Nokre få allereie i august. Trekket går mot sør gjennom Danmark, Tyskland, Nederland og Belgia. Nokre overvintrar i desse landa. De fleste flyg vidare frå Belgia til Storbritannia og nokre til Irland. Eit mindretal fuglar flyg beint over Nordsjøen til desse øyane. Nokre norske hekkefuglar reiser sørover for å overvintre i det sørvestlege Europa. Eit fåtal bokfinkar overvintrar i Noreg. Bokfinkane kjem att i mars–april, og då kjem hannen eit par veker før hoa. Bokfinken har difor fått det latinske namnet coelebs som tyder 'ugift'. Når hoa kjem, jagar hannen sint alle rivalane sine vekk i frå området sitt.
Sandro Salvadore
Alessandro Salvadore, betre kjend som Sandro Salvadore, var ein italiensk fotballspelar frå Milano i Lombardia. Gjennom 16 år spela han for dei to italienske storklubbane, høvesvis AC Milan og Juventus, der han var med å vinne fire italienske seriemeisterskap og eitt cupgull. Forsvarsspelaren Salvadore spela 403 seriekampar, alle i Serie A, og skåra 10 mål. Han spela 36 landskampar for Italia og vart europameister i 1968.
Klubbspel
Salvadore debuterte for AC Milan hausten 1958, men det skulle gå to år før han fekk plass på fyrstelaget til klubben i heimbyen. Etter han i 1962 hadde vore med å sikre seriemeisterskapen for Milan, vart han straks etter overført til Juventus. Han etablerte seg snart som libero på laget, som vann det italienske cupgullet i 1965. Juventus vann så seriemeistertittelen i 1967, men toppen for Salvadore kom fyrst ut på 1970-talet. Både i 1972 og -73 vann klubben Serie A. I den sistnemnde sesongen nådde Juventus, med Salvadore som kaptein, også finalen i Europacupen. Men der vart det tap mot storlaget til Ajax Amsterdam. Salvadore la opp i 1974, og vart erstatta av Gaetano Scirea i rolla som libero for Juventus.
Landslagsspel
Mellom desember 1960 og februar 1970 spela Salvadore 36 landskampar fot Italia. Både i 1962 og 1966 deltok han i VM i fotball, utan større suksess. I 1968 var han ein av dei spelarane som kom inn på laget til den andre finalekampen i EM i fotball. Kampen mot Jugoslavia fann stad på Stadio Olimpico i Roma, og enda med 2-0-siger til Italia. Salvadore fekk aldri nettkjenning for landslaget.
Merittar
Salvadore døydde i Costigliole d’Asti i regionen Piemonte.
Makoto Oda
Makoto Oda er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Roasso Kumamoto og AC Nagano Parceiro.
Yusuke Suzuki
Yusuke Suzuki er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Roasso Kumamoto, AC Nagano Parceiro, FC Machida Zelvia, Kamatamare Sanuki og SC Sagamihara.
Låmivatnet
Låmivatnet (lulesamisk Loamejávrre) er ein innsjø som ligg i Fauske kommune i Nordland.
Châtellerault
Châtellerault er ein by og kommune i Frankrike med om lag 35 000 innbyggjarar. Byen ligg i departementet Vienne, der han er sous-préfecture, i regionen Nouvelle-Aquitaine, og nord for Poitou i Touraine.
Elva Clain renn i hop med Vienne nær Châtellerault i Cenon-sur-Vienne.
Historie
Châtellerault var ein viktig tilfluktsad i dei nordlege myrene i Poitou, og vart grunnlagd av Greven av Poitiers for å sikre grensene sine tidleg på 900-talet. Greven sin lokale representant, Vicomte de Châtellerault, vart oppretta som ein stilling som gjekk i arv rundt tida til Airaud, som sannsynlegvis var i slekt med grevane av Auvergne og hertugane av Aquitane. Arvingane hans var vicomtar fram til midten av 1000-talet.
Dotter av Aymeric I, Ænor av Châtellerault (om lag 1103 - om lag 1130), som budde i tårnet hans, «dangereuse de Châtellerault», gifta seg med son hans Vilhelm X av Aquitaine, og var mor til Eleanora av Aquitaine.
Tittelen Vicomte de Châtellerault gjekk vidare i tur til tre store franske adelsfamiliar: La Rochefoucauld, Lusignan og frå 1200-talet og fram til den franske revolusjonen til familien Harcourt.
Songvårfjorden
Songvårfjorden (historisk Hundsøyfjorden) er ein fjord i Kristiansand kommune. Fjorden ligg ute i havgapet mellom ei rekkje øyar, i området sør for Høllen og sjølve Søgne. Fjorden har innløp i aust, mellom Songvår fyr i sør og Skarvøya i nord. Fjorden strekkjer seg 8 km vestover til innløpet av Kumlefjorden, nær kommunegrensa til Mandal.
Av øyar på sørsida av fjorden finn ein Songvår, Grønningan, Ramnøy, Gjæve, Bøddelen, Drengene, Seiholmen og Vassøyan. På nordsida av fjorden ligg øyane Skarvøya, som ligg like sør for Ny-Hellesund, Hundsøya, Varholmen, Torsholmen, Lamholmen, Langøya, Geiderøya, Havnøyane og Åløya.
Frå Songvårfjorden strekkjer fjordane Høllefjorden, Torvefjorden, Rivenesfjorden og Trysfjorden seg nordover.
Berit Oskal Eira
Eira var statssekretær for samisk- og minoritetssaker i Arbeids- og inkluderingsdepartementet i Regjeringa Stoltenberg II frå 28. oktober 2005 til 26. oktober 2007.
Rognes
Rognes er ei bygd i Midtre Gauldal kommune. Bygda ligg om lag ei mil sør for Støren, i retning Røros. Fylkesveg 30 går gjennom Rognes. Staden med knapt 200 innbyggjarar ligg like ved elva Gaula, som har ei rekkje gode laksevald i dette området. Elva Bua frå Budalen renn ut i Gaula ved Rognes. Landbruk er hovudnæring på Rognes. Tidlegare var det òg skofabrikk, ryggsekkfabrikk og mekanisk verkstad her.
På Rognes var det fleire grendaskular, men i 1955 vart alle samla i Aune skole som låg på vestsida av Gaula. Seinare vart det bygd ny skule på austsida. Etter fleire rundar med nedleggingsdiskusjonar vart skulen til slutt lagt ned i 1999. Skuleborn frå Rognes dreg no til Støren for å gå på skule.
Rognes er heimstaden til skiløparen Marit Bjørgen.
Sweethope Loughs
Sweethope Loughs er to innsjøar sør i Northumberland i England og mellom A68-vegen og A696-vegen. Dei ligg om lag 30 km vest for Morpeth, 6 km vest for Kirkwhelpington og 10 km aust for Bellingham. I nordvest ligg Great Wanney Crag og Little Wanney Crag.
Sweethope Lough er kjend som ein god fiskeplass med mykje regnbogeaure.
Kiyoshi Saito
Kiyoshi Saito er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Arte Takasaki og Roasso Kumamoto.
Susanne Amalie Andersen
Susanne Amalie Andersen er ein norsk samisk politikar og kulturarbeidar. Ho er frå Skånland, og representerte Norske Samers Riksforbund på Sametinget i perioden 2005-2009. Ho vart innvald frå Sør-Troms valkrins.
Andersen arbeider som produsent for den samiske festivalen Márkomeannu. I oktober 2009 blei ho vald til leiar i den samiske ungdomsorganisasjonen Noereh!.
Osterøy museum
Osterøy museum er eit kulturhistorisk museum for Osterøy kommune i Vestland og dei næraste bygdene. Museet skal samla, ta vare på og elles dokumentera kulturminne frå dette området. Museet, som vart skipa i 1920, ligg vakkert til på ein sandbanke på Gjerstad. På tunet med i alt 10 tilflytta bygningar, kan du henta kunnskap og kveik anten du vil søkja deg attende til det gamle bondesamfunnet, vil oppleva skulestellet på veglause stader i Osterfjorden, eller du vil oppdaterast på nyare tids industri og handverk.
Kielder Water
Kielder Water er eit stort reservoar i Northumberland i Nordaust-England. Det er eit av dei største reservoara i Storbritannia ut frå kapasitet og ligg i Kielder Forest. Han vart planlagt seint i 1960-åra for å sikre vasstilførsel til den aukande industrien i området. Bygginga føregjekk mellom 1975 og 1981 av AMEC/Balfour Beatty og vart opna av dronning Elizabeth II i 1982. Det tok to år før dalen var heilt fylt opp etter at bygginga var ferdig.
Jinxi
Jinxi (kinesisk skrift 金溪县 ; pinyin Jīnxī Xiàn) er eit fylke i provinsen Jiangxi i Folkerepublikken Kina. Det ligg i byprefekturet Fuzhou.
Kielder Water
Den tradisjonelle tungindustriens tilbakegang, samt meir vasseffektive industriprosessar og betre kontroll med vasslekasjar, gjorde reservoaret mindre nødvendig. Dette førte til mykje kritikk av det statsstyrte prosjektet, men i dei seinare åra har det likevel vist seg å vera nyttig. Undervasskjelder som tilfører vatn sikrar at reservoaret alltid er fylt opp, sjølv under langvarig tørke. Det gjer at det nordaustlege England alltid har nok vatn, medan sørlege område av England ofte vert tvungne til å innføre restriksjonar på vassbruk i tørkeperiodar.
Jinxi
I 1999 var folketalet 260 336.
Kielder Water
Reservoaret tener Tyneside, Wearside og Teesside.
Osterøy museum
Bygningar
Byggjeskikken på Strilelandet er godt representert, med røykstover og lemstover, loft, eldhus murt i stein og grindbygd løe.
Kielder Water
Kielder Water er eigd av Northumbrian Water og held 200 milliardar liter, eller 0,2 kubikkilometer med vatn. Rutland Water er det største reservoaret i Storbritannia ut frå areal, medan Kielder Water har den største kapasiteten.
Osterøy museum
Bygningar
Til samlinga høyrer også anlegg på rot; museet eig to kvernhus som står på opphavleg plass. Det mangfaldige næringslivet på Osterøy er representert med to garveribygningar: Barkhuset på brakvatne og Garverimuseet på Valestrand, og to smier: Gjerstad låsfabrik frå 1880-åra og Mjedlasmia i Mjeldalen – ei bygdesmie frå 1917.
Samlingar
Museet har ei samling på vel 12.000 gjenstandar; innbu, tekstilar og reiskap knytt til landbruk, handverk og småindustri.
Kielder Water
Vasskraftverk
Ved Kielder Water ligg òg det største vasskraftverket i England. Det vart opna i 1982 og er eigd av Northumbrian Water. I 2005-2006 vart turbinane byta ut og kapasiteten auka, og har i dag ein kapasitet på 6 megawatt (MW).
Osterøy museum
Samlingar
I 1996 mottok Osterøy museum ei verdfull samling med vogner og utstyr for hest frå ein lokal samlar, Mons Jakobsen. Delar av samlinga vert utstilt i det nye museumsbygget, som i tillegg til utstilling også rommar magasin, kontor og verkstad.
Arkiv
Kommunearkiv og lokalhistoriske arkiv utgjer ein viktig del av museet. Arkivet etter kommunane Hosanger og Hamre fram til kommunesamanslåinga i 1964 finst her. Likeeins delar av Haus. Lokalhistorisk arkiv inneheld mellom anna bedrifts-, organisasjons- og gardsarkiv. Museet ser det som viktig at arkiva til lokale bedrifter vert tekne vare på.
Utstillingar
Skuleelevar og studentar er mellom dei kjæraste besøkande. Dei får, så langt råd er, skreddarsydde opplegg for museumsbesøka sine.
Søndagskafe og museumsbu
Søndagar kan ein kvile beina og nyta litt kaffi/te eller saft til spesialiteten – stompekaker. I museumsbua kan ein kjøpa lokallitteratur og heimelaga suvenirar.
Osterøy museumslag
Osterøy museumslag vart stifta i 1999 og er ei venneforeining som vil arbeida for å fremja museumsinteressa.
Lysvatnet i Meløy
Lysvatnet er ein innsjø som ligg i Meløy kommune i Nordland.
Sunflower
Sunflower er det 16. studioalbumet til The Beach Boys og det første på Reprise Records. Albumet kom ut i august 1970 og vert ofte rekna som eit av dei beste albuma deira.
Sunflower nådde berre 151. plass på den amerikanske albumlista og vart den dårlegaste plasseringa deira fram til M.I.U. album i 1978, som kom like høgt. I Storbritannia nådde albumet 29. plass.
Albumet har fått stadig betre rykte hos kritikarane etter at det kom ut første gong. I 2004 vart albumet rangert på 380. plass på lista til musikkmagasinet Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene. , men var heilt ute av den oppdaterte lista frå 2012. Sunflower finst i dag på CD i lag med Surf's Up.
Historie
Etter det førre albumet deira, 20/20 var Dennis Wilson den første i bandet som gjekk attende til platestudioet og lagde fem spor dei første to månadane i 1969, «Forever», «San Miguel», «Got To Know The Woman», «What Can The Matter Be?» og «Celebrate The News». Bruce Johnston sin «Deirdre» vart òg spelt inn på denne tida. Tidleg i mars gjekk resten av bandet i studio og spelte inn «Loop de Loop» og «All I Wanna Do».
Etter å ha saksøkt Capitol Records for ubetalte honorar gjekk dei i gang med «Break Away», skriven av Brian Wilson og faren Murry, som nytta psevdonymet Reggie Dunbar. Songen vart berre ein liten hit i USA (63. plass), men nådde sjetteplassen i Storbritannia. Verken denne eller B-sida «Celebrate The News» kom med på albumet.
Bandet reiste så på turne og då dei kom tilbake spelte dei inn to Dennis Wilson-songar til, «Slip On Through» og «I'm Going Your Way». Dei spelte så inn ei ny utgåve av «Cotton Fields», som tidlegare hadde vorte spelt inn på 20/20. Songen vart gjeven ut på singel og vart ein stor internasjonal hit.
For å oppfylle kontrakten med Capitol gav bandet ut Live in London. Kontrakten med Capitol var over og bandet gjekk seriøst i gang med det nye albumet. I oktober og november 1969 spelte dei inn «Walkin'», «Games Two Can Play», «Add Some Music To Your Day», «When Girls Get Together», «Soulful Old Man Sunshine», «Raspberries, Strawberries», «This Whole World» og «Tears In The Morning».
Hausten 1969 skreiv The Beach Boys under ein ny platekontrakt med Reprise. Etter den siste innspelinga den 2. februar 1970 starta dei å samle albumet saman og gav ut singelen «Add Some Music To Your Day». Reprise hadde så høge forventningar til singelen at dei bad butikkane ta imot fleire eksemplar enn dei vanlegvis gjorde for Reprise-singlar. Uheldigvis for bandet gjorde ikkje singelen det så bra som dei håpte på, og nådde berre 64. plass i USA.
Etter at Reprise-singelen slo feil gav Capitol Records ut den siste Beach Boys-singelen deira, «Cotton Fields», som vart ein stor internasjonal hit. Før dei la ut på turne til Australia og New Zealand, sette dei albumet saman og gav det til selskapet. Det vart avslått. Dei fekk beskjed om å lage nokre få sterkare songar, ellers så ville dagane hos Reprise vere over. Bandet var misnøgde, men gjekk i studio nok ein gong. The Beach Boys spelte inn dei to siste songane for Sunflower i juli 1970. Den første var «Cool, Cool Water», og den andre var «It's About Time».
Etter å ha spelt inn rundt 30 songar og gått gjennom forskjellige albumtitlar, kom Sunflower til slutt ut i august 1970.
Europeisk innhald
I Europa vart albumet gjeve ut av EMI-selskapet Stateside Records i november 1970. Opningssporet var «Cottonfields». «Got to Know the Woman» og «Deirdre» var plasserte i motsett rekkefølge på side ein, elles var innhaldet likt. Dette er i dag den rekkefølgja som gjeld på utgjevingar av albumet i dag.
Salslister
Informasjon frå Allmusic og andre musikkdatabasar.
Grønsisik
Grønsisik (Spinus spinus, òg Carduelis spinus) er ein fink med gulgrøn fjørdrakt.
Tamon Machida
Tamon Machida er ein japansk fotballspelar.
Grønsisik
Utbreiing
Grønsisik har ei nordleg palearktisk utbreiing og finst frå Irland i vest til Japan i aust. Han er delvis ein trekkfugl, men kan overvintre på stader der han kan livnære seg av frø. Elles kan overvintringsstadene vera så langt sør som Middelhavslanda, Kina og Ryukyuøyane. I Noreg finn grønsisiken mest frø i sør der han er mest om vinteren om han ikkje reiser til Mellom- eller Sør-Europa. Han kjem vanlegvis tilbake til Noreg i mars-april.
Tamon Machida
Han spela for klubbane FC Horikoshi, Roasso Kumamoto og Sony Sendai.
Grønsisik
Levesett
Grønsisiken lever av frø, og kan derfor overleve vinteren i dei fleste stader i Noreg frå år til år. Då vil også bestanden variere forskjellig i åra. Bestanden kan endre seg så mykje som 100 000 til 1 million.
Forplanting
Fuglen hekkar vanlegvis i gran- eller furuskog. Reiret er bygd av strå, mose eller lavbitar og han har reiret sitt i bartre. I reiret ligg det 4–6 egg som blir ruga av hoa i 2 veker. Egga blir klekt i april–mai, og hoa kan legge to kull. Når ungane er 13–15 dagar gamle forlet dei reiret.
Næring
Grønsisikar lever av frø frå kongle, men ungane får litt insekt også. Om vinteren et dei or kongler eller ugrasfrø. Du kan også sjå den på fuglebrettet om vinteren.
Drevja
Drevja eller Drevjo er ein dal og ei elv i Vefsn kommune i Nordland.
Kjersti Myrnes Balto
Kjersti Myrnes Balto er sametingsrepresentant for Norske Samers Riksforbund i perioden 2005-2009. Ho er innvald frå Nordre Nordland valkrins.
Drevja
Drevja var i tida 1927-1962 ein eigen kommune (kommunenr. 1823). Utanom denne tidbolken har Drevja høyrd til Vefsn kommune.
Drevja er òg eit sokn i Vefsn prestegjeld. Drevja kyrkje vart bygd i 1883.
Namnet «Drevja» kjem av norrønt draf (f.), som tyder 'drav', 'blaut masse'.
Dalen strekkjer seg frå Drevjebukta til Drevvatnet, mellom fjella Toven i vest og Hellfjellet og Blåfjellet i aust.
Drevjamoen ekserserplass ligg i Øvre Drevja. Lenger ned i Drevja ligg Granmoen med Granmoen bustadfelt og barnehage og skole for 1. til 10. klassetrinn.
Noregs eldste ski er funnen i Drevja. Karbondateringar har synt at skia er frå mellom år 3340 og 2940 f. Kr.
Elva Drevjo er verna i samla plan for vassdrag. På 1970-talet vart elva er infisert av lakseparasitten Gyrodactilus salaris, og laksetrappa ved Forsmoen vart stengd. Etter behandling med rotenon i 2011 og 2012 vart gyrosmitten utrydda, og i 2017 vart elva friskmeld.
Andíparos
Andíparos (gresk Αντίπαρος), i antikken kalla Oliaros, er ei øy i Hellas som høyrer til Kykladane i Egearhavet. Ho ligg berre om lag 1 km vest for Páros, ein båttur som berre tar 10 minutt frå Poúnda, ei lita hamn på Páros.
Andíparos er eigen kommune, og frå 2011 høyrer øya administrativt til under periferieininga Páros i periferien Dei sørlege egeiske øyane.
Øya har ei 57 km lang kystlinje. Dei fleste av innbyggjarane bur i landsbyen Andíparos eller Kástro på nordkysten og arbeider med jordbruk og fiske. Øya er 12,5 km lang og 5,5 km brei med eit areal på 35 km². Vest for Andíparos ligg den vesle øya Despotikó.
Turisme
Den størst turistattraksjonen på øya er ei stalaktittgrotte på sørkysten. Det er mange strender på øya og den største er Psaraliki, der dei fleste turistane dreg til. Det er òg andre strender og restaurantområde på øya, men desse er vanskelegare å nå.
Byar og tettstader
Byane og tettstadene i kommunen er:
Småøyar i kommunen:
Håløygætta
Håløygætta var ei norsk stormannsætt som på slutten av 800-talet og seinare, hadde herredømet over Trøndelag, Nordmøre og Nord-Noreg. Dette riket var truleg organisert som ein føderasjon, med eit sterkt bondearistokrati og med Håløygjarlen, seinare ladejarlen, som den mektigaste og styrande hovdingen.
Håløygjatal
Dei norrøne kjeldene fortel oss særs lite om historia og opphavet til Håløygætta. Den viktigaste opplysninga finn vi i diktverket Håløygjatal av skalden Øyvind Skaldespille (norrønt: Eyvindr Finnsson skáldaspillir). Kvadet vart skrive på midten av 900-talet, truleg rett etter slaget i Hjørungavåg (Jomsvikingslaget), som eit hyllingsdikt til Håkon jarl den mektige, og der var det mellom anna nemnt alle ættledda attende til Odin. Mykje av dette kvadet er tapt, men sjølve ætterekka har ein funne i historieverket frå 1711, Historia rerum Norvagicarum av Thormod Torfæus. Med nokre få korrigeringar iflg. P. A. Munch, ser ho slik ut:
Odin, Sæming, Godhjalt, Sverdhjalt, Hodbrod, Himinleig, Vedrhall, Havard Handrame, Godgest, Heimgest, Gylaug, Gudlaug, Mundil gamle, Herse, Brand jarl, Brynjolf, Bård, Hergils, Håvar, Harald, Trygil, Trond, Harald, Herlaug, Grjotgard, Håkon ladejarl.
Opplysningane om dei første personane i denne ætterekkja, er sjølvsagt mest basert på segn og myter, og ein reknar med at Håkon Grjotgardsson er den første, historisk sikre personen i ætta. Han var òg den første som busette seg på Lade ved Trondheim og vart dermed den første i Håløygeætta som vart kalla «ladejarl». Dei neste ladejarlane var:
Håløygjatal har ein viss likskap med diktet Ynglingatal av Tjodolv frå Kvine (den kvinværske) som rekna opp Harald Hårfagre (eller rettere sagt hans syskenbarn Ragnvald Heidumhære) sine forfedrar i 27 generasjonar tilbake til guden Frøy og sonen hans, den mytiske Fjolne. Det har vore drøftingar om kva for eit av dei to dikta som er eldst, og dermed òg om det verkeleg er Tjodolv som har skrive Ynglingatal (seinast av historikaren Claus Krag). Det blir oftast hevda at Håløygjatal vart skrive med inspirasjon av, og som eit motstykke til Ynglingatal, for å vise at Håløygeætta var likeverdig med Hårfagreætta. Det er all grunn til å stille seg tvilande til eit slikt synspunkt; det er tvert imot truleg at Håløygejarlen på den tida, Håkon Sigurdsson jarl, slett ikkje såg på seg og ætta si som mindreverdig i høve til Hårfagrekongane.
Landnåmabok
Landnåmabok (Landnámabók) er ei forteljing som vart skriva på slutten av 1100-talet, og handlar om korleis Island vart busett (landnåmstida) frå slutten av 800-talet. I boka blir det nemnt om ein mann som var son til Háleygur, og om han blir det sagt at frå han kom Håløygætta (norrønt: … frá honum er Háleygjaætt komin).
Håløyge
Ein ser ofte at namnet håløyge (norrønt: Háleyg) blir sett i samanheng med namnet på landskapet Hålogaland (norrønt Hálogaland) og det har ført til ein teori om at Håløygætta hadde røtene sine frå det gamle riket Omd på Andøya. Hålogaland er det historiske namnet på Nord-Noreg, dvs. landet nord for Namdalen og sør for Lyngen i Troms. Tydinga av namnet er omdiskutert, kanskje det mest truverdige alternativet er «nordlyslandet» eller «det heilage landet».
Ein annan teori er at namnet Håløyge kan kome av grunnordet hálag som kan ha tydinga forbund eller fellesskap, og dermed viser namnet til ei styringsform og ikkje til noko landskap. I så fall kan det ha vore slik at ætta opphavleg hadde kjerneområdet sitt i Trondheimen, og at dei seinare ekspanderte nordover for å skaffe seg herredøme over Hålogaland. I denne samanhengen er det verd å legge merke til dette:
Jarlen
Det er ikkje tvil om at jarlane i denne ætta, liksom kongane andre stader, hadde ein arveleg rett til å herske over riket, og det er òg særs truleg at dei hadde ein leiande, både politisk og religiøs funksjon. Frå ætterekkja i Håløygjatal ser vi at ætta er knytt til Odin ved at stamfaren til ætta skal ha vore den mytiske kongen Sæming. Han var son åt sjølvaste Odin og mor hans var jotnegudinna Skade, dotter til jotnen Tjatse. Ætta rekna såleis sitt opphav frå eit ekteskap mellom gud og jotne, ein allianse som ein gjerne kallar det heilage ekteskap eller hieros gamos. Dei andre gamle ættene i Skandinavia, Skjoldungætta og Ynglingeætta rekna òg opphavet sitt frå gudane, og medlemane i ei slik «gudeætt» hadde ei særstilling mellom folk i det norrøne samfunnet.
I dei norrøne sogene blir jarletittelen på hovdingane i håløygætta og ladeætta ofte sett synonymt med «kongens jarl» - noko som er ei historisk mistolking. «Jarl» er ein eldgamal, sjølvstendig hovdingtittel som truleg er eldre enn konge-tittelen. (Om jarle-tittelen, sjå Norges Historie v/Bugge ) Den eldste nemninga blir oftast gitt tydinga «fri mann av god ætt og høg byrd», men ordet skriv seg òg frå stammenamnet heruler.
Ein reknar òg med at «jarl» kan vere avleitt av ordet erilaR som finst på mange norske og vest-svenske runesteinar frå urnordisk tid, og skal då kunne tyde herul ( runemeister, kultprest). Ei slik tyding leier sjølvsagt til teorien om at håløygætta kan ha ein samanheng med dei gåtefulle Herulane, eit nord-germansk folk som i lang tid budde i det gamle Romarriket, og kanskje var ei urbefolkning i Skandinavia. Etter gamle kjelder (ref. Jordanes og Procopius) kom herulane attende til Skandinavia ein gong tidleg på 500-talet, og dei kan ha vandra, enten sjøvegen eller over land via Sverige, til dei kom til Trondheimen, der dei slo seg ned og deretter vart kjend som jarlefolket, styrt av den jarleætta som seinare vart kalla Ladejarlane.
Samfunn
Vi trur at den første ladejarlen, Håkon Grjotgardsson, herska over eit rike som omfatta Hålogaland, Trøndelag og Nordmøre. Riket var eit religiøst og militært fellesskap og hadde truleg eit sams, godt utvikla lovverk som avspeglar seg i namnet «Þróndalog» som tyder «trønderane sitt lovområde». Truleg var det håløygejarlane som først etablerte eit organisert landevern, leidangen, og den første gongen vi finn ordet «leidang» nytta i eit skaldevers, er i Eiriksdråpa, i skildringa av slaget i Hjørungavåg. I jarlane sitt kjerneland er gardsnamn på Hov vanlege og vitnar om bloting og tradisjonell dyrking av dei norrøne gudane. Men Håløygætta hadde og sine eigne, særskilde gudefigurar som t.d. dei mytiske gudinnene Torgerd Holgabrud (Horgabrud) og systera Irpa. Dei var døtrene av sagnkongen Holge, som kan ha gitt namn til landskapet Hålogaland.
Jarleætt mot kongsætt
Det er vanleg å skildre perioden med «rikssamling» i tidleg middelalder som ein strid mellom «Hårfagrekongane» og Håløygejarlane; jarlane blir då oftast sett på som eit forstyrrande element i utviklinga fram mot eit samla Noreg, og når jarlane herska blir det oftast, og urettvist, omtala som «dansk styre». I røynda var det slik at det var jarlane som for det meste herska sjølvstendig over det ein kunne kalle eit samla Noreg, i tida frå ca. 960 til 1030. Det betyr at utviklinga fram mot eit samla, norsk rike, i mindre grad skuldast Harald Hårfagre og hans etterkomarar, men vel så mykje håløygejarlane sin makt og innflytelse.
Når kongsættene deretter vart einerådande, skuldast det i første rekke at jarleætta døydde ut på mannssida, dernest at styringa av Noreg gjekk over frå å ha vore eit sekulært hovdingstyre, der fyrsten styrte i kraft av sin arverett, til å bli eit kongedøme tufta på eit religiøst maktapparat og eit religiøst ikon.
Etterslekt
Håkon Eiriksson var den siste mannlege ættlingen i Håløygætta, men på kvinnesida var det mange etterkomarar og ein reknar med at mange av av dei norske stormannsættene i medelalderen, hadde ætteband attende til Håløygætta. Kjeldene er naturleg nok usikre, men her kan nemnast:
Velle Espeland
Velle Nils Espeland er ein norsk folklorist, skribent, teikneserieomsetjar og dagleg leiar i Norsk visearkiv.
Luktvatnet
Luktvatnet (sørsamisk Loektejaevrie) er ein innsjø som ligg nord i Vefsn kommune i Nordland. Vatnet ligg ved foten av Korgfjellet og Lukttinden. Europaveg 6 passerer på vestsida av vatnet.
Velle Espeland
Espeland tok eksamen artium på Gudbrandsdal gymnas i 1964. Etter dette studerte han folkloristikk ved Universitetet i Oslo. Han leverte i 1974 ei avhandling, «Folkesong i Bjerkreim», for magistergraden, og same året vart han tilsett ved Institutt for kulturstudier. Der underviste han i 30 år, frå 1974 til 2003. Han har òg vore dagleg leiar i Norsk visearkiv sidan stiftinga vart skipa i 1983. Interessefelta hans her femner folkeviser, skillingsviser og balladar, i tillegg til arbeidssongar og songar for born.
Luktvatnet
Namnet kjem truleg av samisk loekte som tyder 'bukt'. Det er òg lansert teoriar om at namnet kan kome av at det ligg «innelukt» mellom fjella, eller at det har namn av Lukttinden, som ragar «opp i lukten» (opp i lufta) sør for Luktvatnet.
Velle Espeland
Espeland har forfatta fleire artiklar og bøker om emna folkeminnevitskap og kulturhistorie. Emnet spøkjelse og liknande vesen er eit typisk emne for han, noko som viser seg gjennom barneboka frå 1999, Den store boka om spøkelse og faktaboka frå 2002, ''Spøkelse! Hvileløse gjengangere i tradisjon og historie''. Han har òg arbeidd med omsetjing av teikneseriar som Sprint og Spiralis. Saman med broren sin, Gard Espeland, har han skrive tekst til julehefte som Smørbukk og Tuss og Troll.
Pico Almanzor
Pico Almanzor er det høgaste fjellet sentralt i Spania. Det ligg i Sierra de Gredos i provinsen Ávila og er 2592 meter over havet. Det består av granitt. Fjellet vert òg kalla Pico de Almanzor og Moro Almanzor.
Historie
Fjellet har fått namn etter Al-Mansur (arabisk for «den sigrande»). Al-Mansur Ibn Abi Aamir var ein general og statsmann i det muslimske Spania seint på 900-talet. Muhammad bin Abi Amir var det verkeleg namnet hans, men maurarane i Spania gav han tittelen Al-Mansur etter sigane hans over dei kristne.
Under dei mange felttoga hans passerte Al-Mansur nær dette fjellet og vart slått av kor vakker det var.
Pico Almanzor vart første gong klatra i september 1899 av M. González de Amezúa og José Ibrián. Espada, Ontañon og Abricarro utførte den første vinterklatringa i 1903. I 1960 vart ein meterhøg jarnkross plassert på toppen.
Det sixtinske kapellet
Det sixtinske kapellet (italiensk Cappella Sistina) er eit kapell i Vatikanpalasset som er den offisielle residensen til den romersk-katolske Paven i Vatikanstaten. Det var bygd mellom 1475 og 1483 i tida då pave Sixtus IV styrte, og er ein av dei mest kjende kyrkjene i den vestlege verda. Namnet har kyrkja fått med referanse til den paven som fekk bygd henne.
Kenichi Kawano
Kenichi Kawano er ein japansk fotballspelar.
Inés de Suárez
Inés de Suárez var ein kvinneleg conquistador frå Spania som tok del i erobringa av Chile-territoriet og forsvarte Santiago mot eit åtak frå mapuche-folket i 1541. Ho var elskarinna til conquistadoren Pedro de Valdivia og blei til slutt gift med Rodrigo de Quiroga, som var guvernør av Chile.
Kenichi Kawano
Han har spela for klubbane Roasso Kumamoto og MIO Biwako Kusatsu.
Inés de Suárez
Oppvekst
Suárez vart fødd i Plasencia i Extremadura i Spania i 1507. Ho kom til Amerika omkring 1537, tretti år gamal. Ein har rekna at ho var på jakt etter ektemannen sin, Juan dei Malaga, som hadde forlate Spania for å gjere teneste i «den nye verda» med Pizarro-brørne. Etter ei lang tid med samanhengjande resultatlaust søk i ei rekkje av det som i dag er søramerikanske land, kom ho til Lima i 1538.
Suárez sin ektemann døydde før ho hadde nådd Peru, ho fortalte at han døydde på havet. Neste informasjonen som er kjent om henne er frå 1539, då ho som enke etter ein spansk soldat søkte om og fekk innvilga ei lita tomt i Cuzco og fekk encomienda-rettar til mange indianarar.
Kort tid etterpå vart de Suárez elskarinna til Pedro de Valdivia, erobraren av Chile. Den første skildringa av vennskapen med Valdivia er frå tida etter at han kom tilbake frå slaget ved Las Salinas i 1538. Sjølv om dei var frå same område av Spania og minst éin forfattar fortel ei forteljing om langvarig kjærleik mellom dei, det er ingen prov for at dei hadde møtt kvarandre før ho kom til Cuzco.