cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tantalus Bluffs
Tantalus Bluffs er nokre høge fjellskrentar som dannar nordaustskuldera på Mount Ferguson, oppom vestsida av enden av Liv-breen nær munningen i Rossisen. Han vart namngjeven av den sørlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1963–64) fordi skrenten såg ut til å ha geologisk interesse, men ikkje var mogeleg å nå. I forsøk på å kome seg over eit bresprekkfelt nordaust for skrentane vart ein av geologane skadd i ei ulukke i ei av bresprekkene.
Aurskog kapell
Byggverket er i tre og har 125 sitjeplassar. Det overtok i 2009 Grönlund-orgelet frå Oppegård kyrkje.
Brevik i Uppland
Brevik er ein tettstad i Lidingö kommun i Stockholms län i landskapet Uppland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 8 024 innbyggjarar.
Steeple Point
Steeple Point er eit lågt, isdekt nes på vestkysten av Palmer Land, omtrent 2 nautiske mil (3,7 km) vest for Sandau Nunatak i Steeple Peaks. Neset vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i tilknytinga til Steeple Peaks.
Burton Cummings
Han var tidlegare songar og klaverspelar i det kanadiske rockebandet The Guess Who. I løpet av dei ti åra hans i bandet, frå 1965 til 1975, song han og skreiv eller var medlåtskrivar på fleire av hitsongane deira, som «American Woman,» «No Time,» «Share the Land,» «Hand Me Down World,» «Undun,» «Laughing,» «Star Baby», «New Mother Nature,» og «These Eyes». I solokarrieren sin hadde han fleire hittar i Canada, som «Stand Tall», «My Own Way to Rock» og «You Saved My Soul».
Biografi
Han var fødd og voks opp i Winnipeg i Manitoba, i lag med dei andre originale medlemmane i The Guess Who. Det første bandet hans var eit lokalt R&B-band, The Deverons. The Deverons gav med Cummings ut to singlar på det vesle REO Records. Den første singelen, «Blue Is The Night / She's Your Lover», vart spelt inn på ein radiostasjon i Winnipeg. Den andre singelen deira, «Lost Love / Feel Alright» vart spelt inn i Kay Bank Studios i Minneapolis, der The Guess Who ofte var i studio. Han vart med i bandet i 1966 då han erstatta klaverspelaren Bob Ashley og seinare den første songaren deira, Chad Allan.
Suksess med The Guess Who
Mellom 1966 og 1969 var The Guess Who eit av dei mest hardtarbeidande banda i Canada. Trass i fleire sterke singlar, og eit populær delt album (A Wild Pair, med The Stacattos frå Ottawa), og ei veke som husband på CBC-TV-programmet «Let's Go!», fekk dei lite suksess.
I 1969 fekk The Guess Who ein internasjonal hit med «These Eyes», skriven av Cummings og gitaristen Randy Bachman. Han vart følgd opp av hiten «Laughing», òg skriven av Cummings og Bachman. På ein annan Guess Who-song, «Undun», spelte Cummings ein jazzaktig fløytesolo. I 1970 nådde bandet toppen av singellista i Canada med «American Woman».
Solokarriere
I 1975 slutta Cummings i The Guess Who etter 10 år, og vart soloartist. Gruppa vart då oppløyst. Eit av dei første prosjekta hans var å synge korvokal på den andre plata til Eric Carmen, Boats Against the Current, inkludert på «She Did It».
Cummings fekk hittar som soloartist i Canada med «Stand Tall», som òg vart den største hiten hans i USA med ein 10. plass på Billboard Hot 100 og andreplass på Adult Contemporary-lista. Andre hitsinglar han gav ut var «I'm Scared,» «Break it to Them Gently» og «Fine State of Affairs». Cummings fekk hittar utafor Canada med «Stand Tall» og «You Saved My Soul.» Cummings gav i alt ut åtte soloalbum og samlealbum frå 1976 til 1990. I 1997 gav han ut eit samlealbum med konsertopptak kalla Up Close and Alone..
Cummings prøvde seg òg som skodespelar. Han spelte i lag med Paul Sorvino, Glynnis O'Connor og Don Johnson i den kanadiske filmen Melanie i 1982. Songane hans «You Saved My Soul», «Real Good», «Something Old, Something New» var med i filmen.
The Guess Who igjen
I 2000 turnerte Cummings, Bachman, og den originale trommeslagaren Garry Peterson som The Guess Who. Bassisten Jim Kale spelte på ein konsert og dei tidlegare Guess Who-musikarane Donnie McDougall og Bill Wallace var med besetninga på ein del av turneen i Canada og seinare USA. Guess Who turnerte med Cummings frå 2000 til 2003.
Bachman-Cummings
Cummings spelar stundom konsertar med Randy Bachman som The Bachman-Cummings Band, med The Carpet Frogs (eit band frå Toronto) og gjer stundom konsertar på forskjellige casino i Canada som soloartist. The Bachman-Cummings Band gav ut eit samlealbum kalla Bachman-Cummings Song Book med songar frå The Guess Who, Bachman–Turner Overdrive og solokarrieren til Cummings. Dei gav òg ut albumet The Thunderbird Trax, spelt inn i 1987, men først gjeve ut i 2006.
Order of Canada
Den 30. desember 2009 vart Cummings utpeikt til offiser i Order of Canada av generalguvernøren Michaëlle Jean. Dette er ein av dei høgaste sivile ordenane i Canada.
Al-Shaykh Badr
Al-Shaykh Badr (arabisk الشيخ بدر ) er ein by i Syria, som administrativt høyrer til Tartus guvernement. Al-Shaykh Badr ligg 536 meter over havet. Byen har 47 982 innbyggjarar (2008).
August den sterke
Friedrich August I eller August den sterke (polsk August II Mocny) var kurfyrste av Sachsen 1694-1733, og som August II dessutan konge av Polen 1697-1704 og 1709-1733.
Den polske arvefølgjekrigen braut ut etter han døydde.
Friedrich August II var gift med Christiane Eberhardine av Brandenburg-Bayreuth.
Born:
Born (med Aurora von Königsmarck):
Walsh Bluff
Walsh Bluff er ein fjellskrent like nord for munningen av Abbotsmithbreen på vestsida av Heardøya. Han vart kartlagt av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1948. Han vart namngjeven av Antarctic Names Committee of Australia (ANCA) etter J.E. Walsh som under ANARE var vêrobservatør på Heardøya i 1950 og 1954 og hundepassar på Heardøya i 1951.
Watson Bluff
Watson Bluff er ei mørk klippe 225 moh, ved austenden av David Island. Han vart oppdaga av Den australasiatiske antarktisekspedisjonen i 1911–14, under Mawson og kalla opp etter Andrew D. Watson, ein geolog på ekspedisjonen.
NM i orientering 1966/bodstikke
Noregsmeisterskapen i orientering 1966 i bodstikke, seinare kalla stafett, vart avvikla på Espa i Stange kommune sundag 19. juni med IF Vestheim som arrangør.
Menn
<br style="clear:both;" />
Hordaland kunstsenter
Hordaland kunstsenter på Klosteret i Bergen er ein formidlingsinstitusjon for samtidskunst som vert styrt av kunstnarane i fylket. Institusjonen vart skipa i 1976, og var det fyrste av kunstsentera i Noreg. Frå 1987 har kunstsenteret hatt eit atelier for gjestar, som frå 2008 òg kan nyttast av internasjonale kunstnarar, kuratorar, skribentar og andre innanfor kunstfeltet.
Hordaland kunstsenter er kontaktinstitusjon i Hordaland for det statlege organet Kunst i offentlige rom (KORO). Kunstsenteret mottek stønad til drifta frå Hordaland fylkeskommune, og er medlem av Landsforeningen Kunstsentrene i Norge.
Lamprofyr
Lamprofyr (frå gresk for ‘glinsande’ og ‘purpur’) er eit samleomgrep for fleire mørkfarga bergartar som finst i ganger og inneheld porfyriske krystall, som pyroksen, hornblende eller biotitt. Slike bergartar kan ha spesielle nemningar ut frå mineralinnhaldet sitt, som minette, kersantitt, camptonitt, monchiquitt, alnöitt, spessartitt og vogesitt.
Minette har porfyriske krystall av biotitt i ein mørk grunnmasse. Det har namn etter ein funnstad i Vogesane i Frankrike.
Pudding Butte
Pudding Butte er eit platåfjell i Antarktis, som ligg 2 nautiske mil (3,7 km) sørvest for Beta Peak i Prince Albert Mountains i Oates Land, nær grensa til Victoria Land.
Det vart namngjeven av den sørlege gruppa til under New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1962–63, på grunn av eit etegilde dei hadde i den nærliggande leiren.
Umaru Bangura
Umaru Bangura er ein sierraleonsk fotballspelar. I 2011-sesongen spelar han på midtbanen for Haugesund i den norske Tippeligaen.
Mount Quackenbush
Mount Quackenbush er eit fjell med flat topp, 2435 moh, som dannar eit utskytande vinkel langs dei bratte klippene på nordsida av Byrdbreen, like vest for Peckhambreen. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kaptein Robert S. Quackenbush jr., stabssjef for admiral Cruzen under U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47, leia av admiral Byrd.
Umaru Bangura
Bangura spelte for Sierra Leone under U17-VM i Finland i 2003. Etter meisterskapen drog han til den engelske klubben Watford, men fekk ikkje arbeidsløyve i Storbritannia. Han drog til Noreg og Hønefoss i Adeccoligaen i 2006. Han var eit fast innslag på laget til Hønefoss til og med 2010-sesongen, då klubben spelte i Tippeligaen. Etter at Hønefoss rykte ned att til Adeccoligaen, skreiv Bangura under for Haugesund 29. november 2010, utan overgangssum.
Bangura debuterte for A-landslaget til Sierra Leone 3. september 2006 i ein kvalifiseringskamp til Afrikameisterskapen mot Togo. Han var fast på laget under Sierra Leone sine kvalifiseringskampar til fotball-VM i 2010.
Dean Menta
Dean Menta er ein USA-amerikansk musikar og komponist.
Bro i Uppland
Bro er ein svensk tettstad i Upplands-Bro kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I år 2005 hadde tettstaden 6 359 innbyggjarar.
Dean Menta
I 1995 vart Dean Menta involvert i bandet DUH og var med på det andre albumet deira The Unholy Handjob. Menta vart så gitarist for rockebandet Faith No More frå 1995 til 1996. Han hadde vore keyboard-teknikar for bandet og hadde først møtt dei i 1991, edan han arbeidde i eit kunstgalleri i San Francisco. Menta vart henta inn for å spele gitar etter at Trey Spruance nekta å turnere for albumet King for a Day... Fool for a Lifetime. Han er med i vidoeane for «Digging the Grave», «Ricochet» og «Evidence». Han vart erstatta som Faith No More-gitarist av Jon Hudson.
Etter han slutta i Faith No More, har Menta spelt med Sparks. Han medverka på følgjande Sparksk-album: Plagiarism (1997), Lil' Beethoven (2002), Hello Young Lovers (2006), Exotic Creatures of the Deep (2008), The Seduction of Ingmar Bergman (2009) og Hippopotamus (2017).
Menta arbeidar i dag hovudsakleg i fjernsyn og film som musikkredaktør, komponist og lyddesigner. Menta har òg komponert musikk for fleire videospel, mellom anna Jak X: Combat Racing, i samarbeid med Billy Howerdel frå A Perfect Circle.
Mama Can't Buy You Love
«Mama Can't Buy You Love» er ein song av Elton John frå EPen The Thom Bell Sessions. Songen vart skriven av LeRoy Bell og Casey James (frå Bell & James) og var den første Topp 10-hitten til John i USA på nesten tre år, då han nådde niandeplass der i august 1979.
Wade Point
Wade Point er eit klipperik nes føre George VI Sound, opp til 915 m og markerer vestenden av klippa som ligg mellom Millet- og Bertrambreen på vestkysten av Palmer Land. Det vart først kartlagd i 1936 av British Graham Land Expedition (BGLE) under Rymill. Det vart namngjeve i 1954 av medlemmar frå ekspedisjonen for Muriel H. Wade, som var sekretær for BGLE.
There Must Be More to Love Than This av Jerry Lee Lewis
There Must Be More to Love Than This er eit musikkalbum av Jerry Lee Lewis som kom ut på Mercury Records i 1971.
Albumet inneheld fleire songar om utruskap, som «Home Away from Home», «Woman, Woman (Get Out of My Way)» (med systera Linda Gail Lewis som ein av låtskrivarane) og tittelsporet av Jerry Chesnut, som hadde gått til toppen av countrylistene i 1970.
Lewis sjølv var særskild glad i «Sweet Georgia Brown» – særleg gitaristen Kenny Lovelace sin felesolo i songen.
There Must Be More to Love Than This vart nok eit hitalbum for Lewis og nådde åttandeplassen på countrylista til Billboard.
Wiest Bluff
Wiest Bluff er ein markant fjellskrent, 2160 moh, som ligg like nord for samløpet mellom Shackleton- og Zaneveldbreen og markerer vestenden av Cumulus Hills. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William G. Wiest i US Antarctic Research Program (USARP) som var forskar på ionsfæren ved Amundsen-Scott-stasjonen i 1964.
Liv Midttun
Liv Midttun arbeidde som formingslærar på skular i Åsane, i Bergen, på Nordmøre, i Hallingdal og i Buskerud. Frå 1956 til 1964 sat Midttun som leikleiar i Noregs Ungdomslag. Ho la ned svært mykje arbeid i å utforma bøkene om «Norske Folkedansar».
Liv Midttun døydde i 1998.
Sjå også:
Alternativ för Sverige
Alternativ för Sverige (forkorta AfS, norsk omsetjing: «Alternativ for Sverige») er eit politisk parti i Sverige, som vart lansert 5. mars 2018. Det består først og fremst av tidlegare medlemmer av Sverigedemokraterna, hentar inspirasjon frå mellom andre det tyske partiet Alternativ for Tyskland og stiller til riksdagsvalet 2018 som utfordrar til Sverigedemokraterna og Moderaterna, som dei ønskjer å utfordre på innvandringspolitikk. Partiet er også registrert til europaparlamentsvalet i 2019.
Orwell i Suffolk
Orwell er ei elv i Suffolk i England.
Ho har opphavet sitt i elva Gipping. Ved Ipswich dannar ho ein fjord, og renn ut i Nordsjøen mellom Harwich og Felixstowe.
George Orwell, som opphavleg heitte Eric Blair, sette så stor pris på denne elva at han tok forfatternamnet sitt etter ho.
Mount Rainbow
Mount Rainbow er ein fjelltopp, 2050 moh, langs sørsida av Byrdbreen, som ragar over den breie ryggen mellom Zeller- og Seftonbreen. Det fekk dette namnet av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1960–61) fordi toppen bestod av fleire band med farga sandstein innimellom band av doleritt og rosa-grøn kalkstein.
Tame i Stor-Manchester
Elveløpet
Tame byrjar som ei minstevassføring frå Readycon Dean-reservoaret 2 km nordaust for landsbyen Denshaw på vestsida av Penninane, like ved grensa mellom Stor-Manchester og West Yorkshire. Vasskiljet går noko lengre nord på lyngheiene, på West Yorkshire-sida av grensa, like ved Pennine Way. Det høgaste punktet i nedbørfeltet er Black Chew Head (542 moh), som òg er det høgaste punktet i Stor-Manchester.
Frå kjelda renn elva hovudsakleg sørover gjennom Delph, Uppermill, Mossley, Stalybridge, Ashton-under-Lyne, Dukinfield, Haughton Green, Denton og Hyde. I byen Stockport flyt Tame til slutt saman med elva Goyt og dannar elva Mersey, som fortset mot vest til ho munnar ut i Irskesjøen ved Liverpool.
På 1800-talet medførte konsentrasjonen av industri i dei nemnde byane at Tame vart ein særs forureina vassveg. Tiltak mot forureining dei 30 siste åra av 1900-talet har resultert store betringa i vasskvaliteten. Rundt to tredjedelar av vassføringa ved samløpet ved Goyt har passert gjennom eit kloakkreinseanlegg.
Brunn i Sverige
Brunn er ein tettstad på øya Ingarö i Värmdö kommun i Stockholms län i landskapet Uppland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 957 innbyggjarar.
Nykirken
Nykirken er ei kyrkje på austsida av Nordnes i Bergen, aust for Nykirkeallmenningen, i nærleiken av kaiene på vestsida av Vågen. Opphavleg var kyrkja soknekyrkje for Nykirken kyrkjelyd, men har frå 1. januar 2002 vore knytt til kyrkjelyden under Bergen domkyrkje. Kyrkja har krossforma grunnplan, er bygd i mur av brotstein som er pussa, og kykjerommet har 750 sitjeplasser.
Bygningssoga
Kyrkjebygningen har vorte skada av brann og bygd opp att fleire gongar. Den fyrste bygningen vart oppført i 1621 på leivningane etter murane av Erkebispegarden, som hadde vorte øydelagt under bybrannen i 1589. Arkeologiske granskingar som vart gjort i 1944 synte at restar av grunnetasjen av hovudfløya i Erkebispegarden ligg under Nykirken. Men allereie i 1623 brann Nykirken, vart snøgt bygd opp att, og brann på nytt i 1660, oppbygd att i 1670, og brann under bybrannen i 1756, då kyrkja vart så sterkt skada at berre nokre leivningar av murane stod att. Då vart det planlagt å byggje opp att kyrkja marmor eller med detaljar i marmor, men valet falt likevel på vanleg stein som vart lagt i jamne skift og pussa, men med kleberstein i hjørna og i portalen. Arkitekt for gjenoppbygginga var Johan J. Reichborn. Kyrkja vart teke i bruk att i 1763, men vart øydelagt på nytt under ein brann i 1800, før kyrkjetårnet hadde vorte ferdigbygd med den hjelmen og spiret som arkitekten meinte det skulle ha. I 1802 var kyrkja bygd opp att enno ein gong, og i 1825 fekk kyrkjetårnet ei hette.
Kyrkja vart hardt skada endå ein gong under andre verdskrigen som fylgje av eksplosjonsulukka då det tyske frakteskipet «Voorbode» med 120 tonn ammunisjon ombord kom i brann og eksploderte medan det låg ved Festningskaien på austsida av Vågen 20. april 1944. Men murane på kyrkja stod, og under restaureringsarbeidet som arkitektane Frederik Konow Lund og Hans W. Rohde leia, vart kyrkjetårnet utstyrt med den hjelmen og spiret som det ifylgje arkitekt Reichborn skulle ha hatt i 1763. Med unnatak av tverrarmen mot nordaust, som er frå oppattbygginga i 1670 og var eit tilbygg til den tidlegare kyrkja som vart inkorporert i den nye, svarar kyrkjebygningen i si ytre form til den versjonen som stod ferdig i 1763. Under tverrarmen vart det bygd eit kapell med eit parti av ein mur i den tidlegare Erkebispegarden som vestmur, og det vart lagd eit trapperom opp til kyrkjerommet. Dei gamle gravkapella i sokkeletasjen vart omgjort til foajé og kontor. Eit trappehus med valmtak vart bygd attmed nordsida av foten på kyrkjetårnet med trapp opp til andre høgda i tårnfoten.
Interiøret i kyrkja vart utforma på grunnlag av ein detaljert dokumentasjon av det interiøret kyrkja fekk etter brannen i 1800. Dei fleste av gjenstandane er kopiar. Dåpsengelen som heng i kyrkja vart skore i København i 1797 av Fr. Chr. Willerup, og hang opphavleg i domkyrkja i Bergen. Somt av kyrkjesølvet er gamalt og redda unna brannane i kyrkja. Oblateska er frå 1694, dåpsfatet frå 1794.
Lamproitt
Lamproitt er ei gruppe vulkanske og subvulkanske bergartar som er rike på kalium og magnesium.
Lamproittar finst i mange område, men er volummessig uviktig. I motsetnad til kimberlittar som ein berre finn i kratonar frå arkeikum, finn ein lamproittar i terreng av forskjellig alder, frå arkeikum i Vest-Australia til paleozoikum og mesozoikum i Sør-Spania.
Alde
Alde, òg kjend som Ore på sør- og vestbreidda, er ei brei elv med tidvatn i Suffolk i England. Ho har opphavet sitt i same område som Blyth renn frå, nær Laxfield.
Ved Snape blir ho breiare, men fortset å slynge seg gjennom landskapet. Ho renn så austover eit lite stykke, og der ho vender sørover delar ho seg og renn på begge sider av Havergate Island.
Ho renn så langs kysten; området som er skilt frå resten av Suffolk er Orford Ness, som er eit populært camping- og fiskeområde. Langs elva finn ein dels myrlandskap og dels grus- og sandstrender. Store delar av området rundt det siste stykket av elva er ått av National Trust, og blir kalla Orford Ness National Nature Reserve. Før National Trust tok over området vart det brukt til hemmelege militære testar av radar. Den øvre delen av elva blir ått av Alde and Ore Association, og inngår i Suffolk Coast and Heaths AONB, eit Area of Outstanding Natural Beauty.
Aldeburgh har namn etter elva. Rett sør for denne byen vender Alde sørover mot havet. Elva var grunnlag for rikdomen til byen i tudortida, då ho hadde ein innbringande skipsindustri. I 1588 vart fire skip vart sende ut for å møte den spanske armadaen frå fjorden elva dannar der ho møter havet. Etter at elva mudra til møtte skipsindustrien nedgangstider sidan større skip ikkje lenger kunne segle der. Ein yachtklubb har no hamna si i fjorden.
Brummanet al-Mashayekh
Brummanet al-Mashayekh (arabisk برمانة المشايخ ) er ein by nordvest i Syria i Tartus guvernement, nordaust for Tartus. Av stader i nærleiken finn ein al-Annazeh, Maten al-Sahel og al-Shaykh Badr i vest, Kaff al-Jaa og al-Qadmus i nord og Wadi al-Oyun og Ayn Halaqim i søraust. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde Brummanet al-Mashayekh eit folketal på 3 666 i 2004.
Rune Skarsfjord
Rune Skarsfjord er ein norsk fotballspelar og -trenar frå Narvik. For tida jobbar han som hovudtrenar for SK Brann.
Bybanen i Manchester
Bybanen i Manchester (engelsk Manchester Metrolink) er ein dobbeltspora, elektrisk driven sporveg for persontrafikk i Stor-Manchester, bygd etter bybanestandard.
Rune Skarsfjord
Karriere
Rune Skarsfjord er son av fotballtrenaren Terje Skarsfjord. Som fotballspelar spelte Rune Skarsfjord for ei rekkje ulike lag, deriblant Fotballklubben Mjølner i Narvik, Tromsdalen Fotball, Moss Fotballklubb og FC Lyn Oslo. I tillegg har han vore assistenttrenar for Rosenborg og hovudtrenar for Fotballklubben Haugesund før han kom til SK Brann.
Då Steinar Nilsen overtok som hovudtrenar for Brann etter Mons Ivar Mjelde i 2008, tok han Rune Skarsfjord med seg som assistenttrenar. Dei jobba saman fram til mai 2010, då Nilsen trekte seg. Skarsfjord vart då forfremja til midlertidig hovudtrenar. 1. november same året vart han annonsert som permanent hovudtrenar. Han har signert ein treårskontrakt med klubben som varer ut 2013. Noverande assistenttrenar er Patrik Hansson.
Gipping
Gipping er ei elv i Suffolk i England. Ho er hovudkjelda til elva Orwell. Mellom Ipswich og Stowmarket vart elva utbetra til Ipswich og Stowmarket-kanalen.
Kanaldelen har femten sluser. Vedtaka om å gjere dette vart fatta av Parlamentet mellom 1790 og 1793. I nyare tid brukar ein sjeldan kanalnamnet, og omtalar i staden heile strekninga som Gipping. Det har vore ei opprusting av slusene i samband med fornyinga som har vorte utført av mange engelske kanalar på 1900-talet.
Matriark
Matriark er ei kvinne som har status som overhovud for familien, hushaldningar eller stammen sin, ei stammor eller i overført tyding ei eldre, akta kvinne.
Ordet er danna etter mønster frå patriark, og finst også i matriarkat. Det kom til norsk frå engelsk matriarch.
Omgrepet er viktig i jødedommen, der dei fire viktigaste matriarkane er Sara, Rebekka, Rakel og Lea. Ifølgje Talmud er berre desse matriarkar og berre Abraham, Isak og Jakob er patriarkar. Matriarkane er nemnde i nokre former av amida-bøna.
GP av Gram Parsons
GP er den første soloplata til den amerikanske musikaren Gram Parsons, utgjeven i 1973. GP fekk god kritikk då det kom ut, men selde ikkje godt nok til å gå inn på Billboard-lista. I den originale meldinga i Rolling Stone som dekka både GP og oppfølgjaren, Grievous Angel, vert vokalen og leveringa til teksten til Parsons hylla.
Matriark
Omgrepet «matriark» blir også brukt om eldre hodyr som leier familiegrupper, som elgar, elefantar og kvalar.
GP av Gram Parsons
Bakgrunn
Etter å ha fått sparken frå det førre bandet sitt, det kritikarroste The Flying Burrito Brothers, valde Parsons å satse på ein solokarriere.I motsetnad til dei to albuma hans med The Burritos, som blanda country med soul og rock, ønskte Parsons denne gongen å lage eit meir tradisjonelt countryalbum. Men det stadige dopproblemet hans (som var ein av faktorane som gjorde at han fekk sparken i The Burritos) og venskapen hans med Keith Richards i Rolling Stones forseinka soloplanane hans. Mojo publiserte ein artikkel om Parsons av John Harris der vert skildra at Parsons vart verande med Rolling Stones i mars 1971 under den ti dagar lagne «Goodbye Britain»-turneen sin og var så mykje av sommaren i London, før han og kjærasten Gretchen Burrell så flydde til Sør-Frankrike og var to månader der i lag med Keith Ricahrds og kjærasten hans. Medan The Stones brukte månader på å fullføre meisterverket Exile on Main Street i kjellaren, var ofte Parsons i overetasjen der han og Richards ofte vart sitjande i timesvis og spele gamle countrysongar. Tilstanden til Parsons forverra seg så pass at han vart kasta ut frå staden, som David N. Meyer skreiv i biografien om Parsons i 2007, Twenty Thousand Roads: «I Nellcote var det ingen, ikkje ein gong Richards, som trudde at det var noko sjanse til å redde Gram. Toleransen for sjølvdestruksjonen hans var gått ut. The Stones hadde eit album dei skulle spele inn. Gram hadde gjeve dei mykje av inspirasjonen for det som enda opp på plata, men han var no blitt ei belasting. Det var på tide å få han ut der frå.» Parsons var knust av å ha blitt kasta ut av den indre krinsen kring The Stones og drog attende til London. Ein kort periode budde han i lag med den tidlegare bandkollegaen sin frå International Submarine Band, Ian Dunlop, i Cornwall før han reiste attende til Los Angeles med føremålet om å lage eit soloalbum for Warner Bros.
Innspeling og komposisjon
Innspelinga for GP vart gjort i september og oktober 1972 og vart produsert av den tidlegare Blind Faith-bassisten Ric Grech. Parsons var ute av seg av spaning over å vere omgjeve av slike fantastiske musikarar, men òg veldig skremd av at dei var der. I februar 2013 fortalte David Cavanagh i Uncut om kor tilbakehalden songaren var. «Øvingan for GP sokk ned i dop-kuler. Songane kom saman - 'Still Feeling Blue' (ein original av Parsons), 'Kiss the Children' (av Grech), 'Streets of Baltimore' (ein song frå 1966 av Tompall Glaser og Harlan Howard) - men Gram falt frå kvarandre i saumane. Han var alkoholisert. Han tok haugevis med kokain. Han var oppblåst og sveitt. Vener i Los Angeles estimerte at han hadde lagt på seg 20 kg sidan Burrito-dagane. Songaren og rytmegitaristen Barry Tashian hugsa han som 'nervøst spent' om albumet, men merkeleg lamma av passivitet.» I dokumentaren Gram Parsons: Fallen Angel frå 2004 sa Harris: «Gram drakk mykje under innspelinga, og det var gonger då han tok seg saman, og gonger då han ikkje gjorde det. Eg hadde ikkje vore med på mange innspelingar då og tenkte 'Om dette er måten folk lager plater på, så forstår eg det berre ikkje'. Parsons innsåg at han var i ferd med å blåse bort den store sjansen sin, og reduserte drikkinga og fullførte innspelinga. Songane på GP syner at Parsons verdsette både Bakersfield-stilen som Haggard og Buck Owens var pionerar innan, og meir streit country og R&B. Albumet er like mykje eit utstillingsvindauge for Harris, som syng to duettar med med Parsons i same stil som George Jones og Tammy Wynette på «That's All It Took» (ein song skriven av Jones) og «We'll Sweep Out the Ashes in the Morning.» Sistnemnde er ein klassisk countrysong om to elskarar plaga av skuld som er samde om at affæren deira må stoppe - men ikkje heilt enno. Som David Cavanagh i Mojo skreiv i 2013, er fleire av songane på albumet, som «A Song For You» og «She,» om «Sørstatane som Parsons dukka opp frå - eller i det minste måten han ynskjer å vise det til oss på - med bibelske bilete i kvar utsikt og skjelvande jord som ristar trea lause. Om det har noko slikt som konsept, er GP eit countryalbum om sjølve countrymusikken.» Parsons syner ein roleg, beherska vokal på fleire songar, som «Kiss the Children» og «How Much I've Lied,» og tilsette materialet med ein modenheit som ein ikkje finn på dei tidlegare innspelingane hans, der synginga hans har ein nesten barnleg sårbarheit. Parsons spelte òg inn J. Geils Band-songen «Cry One More Time», og omforma R&B-balladen til det han ofte kalla «kosmisk amerikansk musikk», ei blanding av fleire amerikanske musikkstilar. Lydteknikaren Hugh Davies sa seinare i ein biografi om Parsons frå 2007: «Det var ein slags funky country. Ikkje heilt rock, men noko anna enn tradisjonell country.»
Plateomslaget på GP syner Parsons sitjande i ein stol på Chateau Marmont i Hollywood, der han budde med kona si då det første albumet vart spelt inn.
The Fallen Angels
Parsons turnerte for å marknadsføre plata og sette i saman eit band han kalla The Fallen Angels, med mellom andre Emmylou Harris. I dokumentaren Fallen Angel skildra steelgitaristen Neil Flanz om øvingane, som fann stad heime hos manageren Phil Kaufman i Van Nuys i California, som ein uavgrensa katastrofe: «Det var berre fest det meste av tida. Me var ikkje seriøse nok med øvingane. Det var berre vilt. Alle spelte musikk og hadde det kjekt, men me gjorde ikkje det me skulle.» Kaufman sa: «Me hadde ein stor fest. Warner Bros. heldt ein stor fest for oss før me drog på turné. Me hadde ein turnébuss, og det var den verste turnébussen nokon gong. Nokon gong. Gram tok med seg Gretchen og me forlet huset mitt og drog på turné, og turneen var berre katastrofe på katastrofe.» Etter det som vart fortalt, var det stort sett viljestyrken til Harris som disiplinerte bandet og fekk konsertane til å gå rundt.
Mottaking
Som med arbeidet hans med The Flying Burrito Brothers, selde ikkje GP særskild godt. Verken albumet eller singelen «She» gjekk inn på Billboard-lista. Men det fekk god kritikk å det kom ut. Bud Scoppa i Rolling Stone skreiv «Gram Parsons er ein artist med ein visjon like unik og personleg som Jagger/Richards, Ray Davies eller andre kjende figurane» og hylla det «ekte og rustikke» på albumet og den «utrulege røysta» til Parsons. Albumet har sidan fått høgare status og AllMusic gav det fem av fem stjerner. Dei skreiv at det «truleg er det beste uttrykket av den musikalske personlegdomen hans. Dette albumet er ei heimsøkande påminning om talentet og innverknaden Parsons hadde, og har berre blitt betre med åra.» I platenotisa for samlealbumet GP i 1982, skreiv Elvis Costello: «Gram Parsons var med å skape eit Frankenstein-monster: countryrock. Men den første Warners-plata hans, GP, var ikkje tru mot denne stilen. Songane handlar om talt eller stolen kjærleik, kryssa med ein og annan R&B-rytme. Om det ikkje skulle røre deg, er det du som har eit stort problem.»
Langevåg kyrkje
Langevåg kyrkje er ei langkyrkje frå 1948 i Langevåg i Sula kommune i Møre og Romsdal fylke. Byggverket er i murstein og har 400 sitjeplassar. Øyvin Berg Grimnes var arkitekt.
Nolan Island
Nolan Island er ei isdekt øy som ligg 2 nautiske mil (3,7 km) nord for Court Ridge i Sulzberger isbrem, langs kysten av Marie Byrd Land. Ho vart oppdaga og kartlagd av U.S. Antarctic Service (USAS), 1939-41, og namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William G. Nolan i U.S. Navy, radarmann ombord på USS «Glacier» i Antarktis i 1957–58 og 1961-62.
Orr Island
Orr Island er ei isdekt øy som ligg 3 nautiske mil (6 km) sørvest for Grinder Island i Marshall Archipelago, utanfor kysten av Marie Byrd Land. Ho vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959-65. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kapteinløytnant Thomas E. Orr, offiser i Para Rescue Team i U.S. Navy under Operasjon Deep Freeze i 1968.
Bratina Lagoon
Bratina Lagoon er ein tidvasslagune av tidvassgrunner, tjern og kanalar, som er kring 700 meter lang og 250 meter brei, på sørvestsida av Bratina Island, som ligg utanfor nordenden av Brown Peninsula i Rossisen. Han vart namngjeven av New Zealand Geographic Board etter forslag frå Clive Howard-Williams i samband med Bratina Island.
Richie Zito
Richie Zito er ein USA-amerikansk låtskrivar, låtskrivar og plateprodusent frå Los Angeles. I ein karriere som har vart meir enn 50 år, har Zito arbeidd som studiomusikar og delekte på mange innspelingar av andre artistar, som White Lion, Poison, Mr. Big, Neil Sedaka, Yvonne Elliman, Eric Carmen, Art Garfunkel, Leo Sayer, Diana Ross, Marc Tanner, Elton John, Cher, the Motels, The Cult, White Lion, Eddie Money, Heart, Juliet Simms, Bad English og Prism.
Knutepunkt
Knutepunkt er ei årleg samling for folk som driv med laiv og rollespel. Arrangementet går på omgang mellom Noreg, Sverige, Finland og Danmark, og deltakarane er frå mange ulike land. Dei siste åra har det mellom anna vore deltakarar frå Slovakia, Bulgaria, Tsjekkia, Israel, Italia, Tyskland, Sveits, Kviterussland, Frankrike, USA og Storbritannia. Namnet skifter frå land til land, så Knutepunkt kallast Knudepunkt i Danmark, Solmukohta i Finland og Knutpunkt i Sverige.
Litteratur
I samband med Knutepunkt har ei rekkje bøker vorte utgjevne sidan 2001:
Videodokumentasjon
Knudepunkt 2011 vart dokumentert i videoar som ligg på Knudepunkt 2011 Vimeo Channel.
Bakgrunnsstoff
Knutepunkt 2009 om kva Knutepunkt er
MAVEN
MAVEN (Mars Atmosphere and Volatile EvolutioN) er ein NASA-banesonde som går i bane kring Mars. Ferda vart skoten opp 18. november 2013 13:28 i lokal tid frå Cape Canaveral Air Force Station. Sonden gjekk inn i bane kring Mars 22. september 2014 (UTC).
MAVEN skal undersøkja den øvre atmosfæren og ionosfæren til Mars, og dessutan vekselverknaden mellom Mars og solvinden. Forskarar ynskjer å nytta MAVEN til å finna ut av korleis tapet av lettare gassar har påverka Mars gjennom soga til planeten. Gjennom denne kunnskapen ynskjer dei å spola tida attende og å kunna svara på kor eigna Mars har vore for liv tidlegare.
Skopusfjellet
Skopusfjellet (hebraisk הַר הַצּוֹפִים Har HaTsofim; arabisk جبل المشارف ', جبل المشهد ' eller جبل الصوانة Ǧabal al-Swana) er eit fjell (826 meter over havet) nordaust i Jerusalem. Etter den arabisk-israelske krigen i 1948 vart Skopusfjellet ein SN-verna israelsk eksklave i det Jordan-styrte territoriet, fram til seksdagarskrigen i 1967. I dag ligg Skopusfjellet innafor kommunegrensene til byen Jerusalem.
Namn
Åsryggen aust for både den gamle og moderne Jerusalem gjev flott utsyn over byen. Sidan hovuddelen av ryggen heiter Oljeberget, vart namnet «utkikk» nytta om ein topp nordaust for gamlebyen. Dette har ført til dei forskjellige namna på hebraisk arabisk, gresk og latinsk, som alle tyder «utkikk».
Antikken
Med utsyn over Jerusalem var Skopusfjellet ein strategisk viktig stad som base, der ein kunne angripe byen frå. Den 12. romerske legionen hadde leir her i år 66 evt. I år 70, då krigen var over og øydelegginga av Det jødiske tempelet vart Skopusfjellet nytta som ein base for den endelege kringsetjing av byen av den same 12. legionen, i tillegg til andre legionar.
Moderne tid
Den nøyaktige plasseringa av Skopusfjellet er ikkje kjend. Han er i antikke kjelder skildra å vere i nordaust på ryggen som omfattar Oljeberget, og som ruvar over Jerusalem i aust. Då sionistorganisasjonen valde å bygge eit nytt jødisk institutt for høgare utdanning, som etter kvart vart Det hebraiske universitetet, meinte dei det var uklokt å prøve å få midlar til å legge dette til Oljeberget, som er viktig for kristendomen. Dei valde i staden ei høgd i nærleiken, som dei valde å kalle Skopusfjellet. Namnet vart etter kvart daglegdags.
Adamstuen
Adamstuen er eit bustadsstrøk sørvest for Ullevål sykehus i Oslo som grensar til bustadsstrøka Fagerborg, Valleløkken og Lindern. Strøket høyrer til bydel St. Hanshaugen som ligg på Oslo Vest. Adamstuen haldeplass på Oslotrikken ligg på Adamstuen.
Opphavleg var Adamstue-området ein eigedom utskilt frå Store Ullevål gard som omtrent tilsvarer området mellom Ullevålsveien, Kirkeveien og Sognsveien. Namnet kom frå kjøpmannen Adam R. Steen, som var eigar då han døydde i 1807. Eigedomen tilhøyrde seinare statsminister Emil Stang. Oslo kommune kjøpte han i 1911 for å betra tilkoma til sjukehuset. Nedre Adamstuen (Ullevålsveien 100, tidlegare 90B) er ei tømmerhytte frå ca. 1840 som framleis står att.
Veterinærhøgskulen låg lenge på Adamstuen, men blei vedteken flytta til Ås i Akershus av Stoltenberg II-regjeringa i 2008. Avgjerda var svært kontroversiell, og blei kritisert både av politikarar og forskarar. Til slutt blei flyttinga fastsett til våren 2020.
Brunna
Brunna er ein svensk tettstad i Upplands-Bro kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I år 2005 hadde tettstaden 3 861 innbyggjarar.
Mole Mania
Mole Mania, kjent i Japan som Mogurānya (モグラ〜ニャ), er eit hjernetrimspel utvikla av Nintendo EAD og Pax Softnica og utgjeve i 1996 av Nintendo til den opphavlege Game Boy. Spelet er eit av dei mindre kjende verka til Shigeru Miyamoto. Det vart gjeve ut att gjennom Virtual Console til Nintendo 3DS i 2012.
Mole Mania handlar om moldvarpen Muddy Mole, som må berge kona og barna sine etter at dei har blitt kidnappa av bonden Jinbe. For å finne kona og barna, må Muddy navigere seg gjennom verder fylte med gåter. Verdene består av eit nett av ruter, der kvar rute dekkjer heile skjermen. Desse er fylte med hindringar som blokkerer framgangen til neste skjerm.
Spelet handlar i hovudsak om å flytte ein svart ball til ein utgang på randen av skjermen for å komme vidare til den neste. Denne svarte ballen kan Muddy dytte, dra og kaste. Han kan også grave i jordsmonn for å finne underjordiske vegar rundt hindringar. Eit viktig element for å løyse gåtene i spelet, er å grave på dei riktige stadene ettersom hòla som blir til i bakken vil kunne hindre spelaren i å komme vidare. Viss ein kastar ballen i eit hòl, vil den returnere til startposisjonen. Viss ein endar opp med å lage hòl som gjer det umogeleg å få ballen i mål, må ein forlate skjermen og kome tilbake for å prøve på nytt.
Electric Arguments
Electric Arguments er det tredje albumet til The Fireman, ein duo som består av Paul McCartney og produsenten Youth. Albumet kom ut 24. november 2008 på nettsida til duoen. Det er den første Fireman-utgjevinga som McCartney offisielt vedkjente seg, og dei to medlemmane i duoen står begge omtalte på omslaget, i motsetnad til dei to tidlegare albuma deira.
Bakgrunn og innspeling
I motsetnad til tidlegare Fireman-album er det mykje vokal på Electric Arguments. Kvar av songane vart spelte inn på ein dag og sjølve albumet vart fullført på 13 dagar, spreidd utover eitt år. Allbumet inneheld eit løynd spor, «Road Trip», etter «Don't Stop Running». Det vart laga remiksar av «Lifelong Passion», kalla «Sawain Ambient Acapella» og «Sawain Instrumental Dub». Instrumentale miksar av «Sun Is Shining» og «Traveling Light» vart òg laga, kalla «Equinox Instrumental» og «Travelling Light Instrumental». Det vart laga |instrumentale dub-miksar av «Sing the Changes» og «Don't Stop Running», kalla «Morning Mist Instrumental Dub» og «Wickerman Ambient Dub».
Duoen lånte tittelen «Electric Arguments» frå diktet «Kansas City to St. Louis» av Allen Ginsberg. I magasinet Wired sa McCartney dette kom av at han «hadde sett etter ein vakker ordkombinasjon og ikkje tydinga deira.»
Mottaking
Electric Arguments debuterte på 79. plassen på UK Album Charts, og markerte første gongen The Fireman gjekk inn på den britiske lita. Duoen kom òg for første gongen inn på Billboard 200, der det nådde 67. plassen. Electric Arguments fekk god kritikk i musikkpressa og på Metacritic fekk albumet ein score på 74 av 100, basert på 23 meldingar (18 positive, fire middels og ein negativ).
Utgjeving
Electric Arguments har kome ut i fleire versjonar som digital nedlasting, CD, dobbel vinylplate og ei luksusutgåve med 2 LP-ar, 2 CD-ar og 2 DVD-ar i ein tinnboks. Dette bestod av det originale albumet, ein ekstra CD med bonusmiksar og alternative versjonar, ein DVD med HD-lyd, ein DVD med songane delt opp i dei enkelte lydspora, i tillegg til eit omfattande hefte.
Musikkvideoar og dokumentar om produksjonen av albumet
Rand Peak
Rand Peak er eit markant fjell (1510 moh) sør i Nebraska Peaks i Britannia Range. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter John H. Rand i U.S. Army Cold Regions Research og Engineering Laboratory (CRREL), som bora iskjernar ved staden J-9 (82º22'S, 168º40'W) under Rossbarrieren-prosjektet, somrane 1974-75 og 1976-77.
Elephant Lagoon
Elephant Lagoon er ein lagune som er 500 meter lang og som ligg like sør for Cook Bay som han er knytt til via Carl Passage, på nordkysten av Sør-Georgia. Han vart truleg namngjeven av personell frå Discovery Investigations som kartla området i perioden 1926–30.
Cape Wheeler
Cape Wheeler er eit bratt nes på 460 moh i Antarktis på nordsida av innløpet til Wrightfjorden på austkysten av Palmer Land. Neset vart fotografert frå lufta i 1940 av U.S. Antarctic Service (USAS) og i 1947 av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE). Det vart namngjeve av Finn Rønne, leiaren for ekspedisjonen, etter John N. Wheeler, president i North American Newspaper Alliance og ein bidragsytar for ekspedisjonen.
Salisbury av Uriah Heep
Salisbury er den andre utgjevinga til det britiske rockebandet Uriah Heep.
Lydbiletet på Salisbury vart trekt meir mot progressiv rock og balladar, som er ulikt frå Very 'eavy... Very 'umble, der alle songane er meir hard rock-prega. Til endring er dei fleste songane skrivne av Ken Hensley, i motsetnad til samarbeidet Mick Box/David Byron, som pregar debuten.
På plateomslaget åt Salisbury er det avteikna ei køyrande britisk Chieftain-stridsvogn – omslutta av eld. Sambandet mellom plateomslaget og tittelen er klart: Salisbury Plain i Wiltshire er eit treningsområde for hæren. Omslaget var ein protest mot treningsområdet, sidan det ikkje ligg så langt frå Stonehenge.
Medverkande
piano, cembalo, orgel, vibrafon
Valderøy kyrkje
Valderøy kyrkje er ei langkyrkje frå 1961 på Valderøy i Giske kommune i Møre og Romsdal fylke.
Det er kyrkjegard ved kyrkja.
Steinar Hunskår
Steinar Hunskår er ein norsk lege, forskingsleiar ved Nasjonalt kompetansesenter for legevaktmedisin og professor II i allmennmedisin ved Universitetet i Bergen (UiB).
Etter examen artium i 1975 ved Førde gymnas studerte han matematikk ved UiB (1975-1976), tok deretter legestudiet og vart cand.med. i 1982. Seinare tok han studiar i offentleg rett og administrasjon (1984-1992). Han vart dr.med. i 1987 (UiB) på ei basalmedisinsk avhandling om smerter: «Non-narcotic antinociceptive drugs. Studies with special emphasis on appropriate behavioral tests in mice».
Forsking og fagutvikling i allmennmedisin
Hunskår har fram til 2013 publisert over 350 vitskapelege publikasjonar innan smerteforsking, urologiske emne (spesielt urininkontinens), legevaktmedisin og generelle allmennmedisinske emne. Han har rettleia om lag 20 kandidatar til medisinsk doktorgrad. Hunskår er ein mykje nytta foredragshaldar i inn- og utland, og har halde ei rekke inviterte foredrag ved internasjonale forskingskongressar. Han har skrive mange bokkapittel og vore medredaktør i fleire bøker. Hans mest kjente verk er læreboka «Allmennmedisin» som vert brukt i legeutdanninga i heile Norden (3. utgåve i 2013).
Prisar og tillitsverv
Hunskår var 1999-2002 nestleiar i Nasjonalt råd for spesialistutdanning og legefordeling, og har hatt ulike tillitsverv i nasjonale og internasjonale fagorganisasjonar.
I 1989 vann han Meltzerprisen for unge forskarar ved UiB, har fleire prisar for universitetsaktivitetar, m.a. som beste undervisar ved Det medisinske fakultet, UiB, i 1999, og i 2001 Magda og Svend Aage Friederichs mindelegat - ein stor nordisk pris for undervisning, fagutvikling og forsking i allmennmedisin. Han fekk Nidarosprisen (2005) og Legevaktprisen (2007) for sin innsats for norsk allmenn- og legevaktmedisin.
Internasjonalt arbeid
Hunskår har vore mykje aktiv i internasjonale faglege organisasjonar. Han var leiar av epidemiologikomiteen i WHOs konsensuskonferanse International Consultation on Incontinence 1999-2005. Medlem av Scientific committee i International Continence Society 2008-2011. Han er medlem i redaksjonen i fleire internasjonale medisinske tidsskrift og fagleg medarbeidar i ei rekke andre. I 2008 fekk han Hippocrates-statuen av Polish Society of Family Medicine for sitt arbeid i Polen. Dei seinare åra har han delteke i utviklinga av allmennmedisin i Sudan og han er «honorary professor» ved Gezira State University i Sudan frå 2010.
Bybanen i San Diego
Bybanen i San Diego (engelsk: San Diego Trolley) er ein dobbeltspora, elektrisk driven sporveg for persontrafikk i California, bygd etter bybanestandard.
Slaget ved Lauffeld
Slaget ved Lauffeld fann stad 2. juli 1747, under den franske invasjonen av Nederland i den austerrikske arvefølgjekrigen. Moritz av Sachsen (eller Marskalk Saxe) kommanderte dei franske styrkane mot den pragmatiske armeen, som var ein samla styrke av britar og hannoveranarar under Hertugen av Cumberland, og Dei sameinte Nederlanda, kommanderte av fyrsten av Orange, ved Lauffeld (eller Lafelt, i dag ein del av Riemst), like vest for Maastricht. Cumberland rykte fram for å slå ei avdeling av den franske armeen kommandert av fyrsten av Clermont som Saxe hadde sendt for å lokke den pragmatiske armeen i rørsle. Saxe marsjerte så med hovudstyrken til slagmarka han hadde sett seg ut for å utmanøvrere dei.
Slaget
Cumberland omorganiserte styrkane sine for eit nederlandsk og britisk motåtak, men det nederlandske kavaleriet vart slått av eit åtak frå franske karabinierar og flykta frå det franske kavaleriet som så dreiv infanteriet bak dei i uorden. Det franske kavaleriet braut gjennom senteret i den allierte linja. Den franske generalen vendte seg så mot den allierte venstreflanken og truga og utslette det britiske infanteriet. General Ligonier førte så på eige initiativ kavaleriet sitt i åtak som kunne redde den allierte armeen. Dette var det største kavaleriet i heile krigen med over 15 000 ryttarar. Ligonier vart fanga medan han dekte tilbaketrekkinga til dei allierte under eit siste åtak.
Etterverknad
Den franske sigeren la vegen open for ein fransk invasjon av Nederlanda og nederlendingane under fransk nåde. Då dei allierte gjorde retrett kunne Saxe sende ei avdeling på 30 000 under grev Lowendahl nordover låglanda og ta byen Bergen-op-Zoom, noko som enda felttoget dette året. Då felttoget starta på våren att i 1748, tok franskmennene Maastricht den 7. mai etter ei kort omleiring. Omleiringa av byen starta fredsprosessane i april som enda krigen i oktober 1748 med Aix-la-Chapelle-traktaten. Moritz av Sachsen lange sigersrekkje, omleiringar og slag i Nederlanda sikra Frankrike ein posisjon som den dominerande makta i fredsforhandlingane, medan lyden av kanonane til Saxe kunne høyrast i bakgrunnen mot Maastricht.
Kjelder
''
Katrin Krabbe
Katrin Krabbe er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Neubrandenburg i Mecklenburg-Vorpommern som tevla for Aust-Tyskland og frå 1991 for Tyskland. Ho vart europameister på både 100 og 200 meter, samt 4x100 m stafett i 1990, året etter vart ho også verdsmeister på 100 m og 200 m under friidretts-VM i Tokyo.
Aktiv
I 1988 sette Krabbe personleg rekord på 100 m med 10,89 sekundar og vart utteken til sommar-OL i Seoul. Ho deltok i Seoul på 200 m, der ho rauk ut i semifinalane.
Den 27. august 1991 tok Krabbe sin fyrste VM-tittel då ho vann gullmedaljen på 100 m under friidretts-VM i Tokyo. Vinnartida vart 10,99 sekundar, Gwen Torrence frå USA og Merlene Ottey frå Jamaica kom halsande inn til sølv og bronse på 11,03 og 11,06. Tre dagar seinare vart rekkefylgja den same for dei tre sprintarane på 200 meter. Krabbe vann med 22,09 sekundar, Torrence hadde 22,16 og Ottey 22,21. Den 1. september deltok Krabbe fyrst på Tysklands stafettlag på 4 x 100 m stafett, og halvannan time seinare, på laget på 4 x 400 meter. Begge laga kom i mål til bronsemedaljar.
Doping
I juli 1992 vart det funne spor etter dopinmiddelet clenbuterol i ei urinprøve, og Krabbe vart utestengd frå idretten i eitt år av det tyske friidrettsforbundet. Det internasjonale friidrettsforbundet, IAAF, forlengde utestenginga med to år. Krabbe gjekk i 1995 til rettssak mot det internasjonale friidrettsforbundet og vart i 2001 tilkjend 1,2 millionar tyske mark i skadeserstatning for tapte yrkesinntekter.
Another One Bites the Dust
«Another One Bites the Dust» er ein song av det britiske rockebandet Queen. Han var skriven av bassgitaristen John Deacon og kom ut på det åttande studioalbumet deira, The Game (1980). Songen vart ein verdsomfattande hit og nådde toppen av Billboard Hot 100 i USA, frå 4. til 18. oktober, og låg 15 veker inne på topp 10. Songen nådde òg andreplassen på Hot Soul Singles-lista og Disco Top 100-lista og sjuandeplassen på UK Singles Chart. Songen er omtalt som den bestseljande singelen til Queen, med over sju millionar selde eksemplar. Denne versjonen vart rangert på 34. plassen på lista Billboard's All-Time Top Songs.
Songen vann prisen for årets rockesingel under American Music Award i 1981 og vart nominert til ein Grammy for beste rockesong.