cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Armstrong Whitworth
Historie
I 1847 skipa ingeniøren William George Armstrong ein verkstad ved Elswick i Newcastle. Dei laga hydraulisk maskineri, kranar og bruer, og etterkvart også artilleri, der særleg Armstrong-kanonen som den britiske hæren brukte under Krimkrigen er velkjend. I 1882 blei selskapet slått saman med selskapet til skipsbyggjaren Charles Mitchell og fekk namnet Armstrong Mitchell & Company. På denne tida strekte verkstaden seg over over ei mile (ca. 2 km) langs breidden av elva Tyne.
Armstrong Mitchell fusjonerte igjen med ingeniørføretaket til Joseph Whitworth i 1897. Selskapet utvida til å laga bilar og lastebilar i 1902, og skipa ei avdeling for luftfartøyi 1913. Denne blei til dotterselskapet Armstrong Whitworth Aircraft i 1920.
I 1927 fusjonerte føretaket med Vickers Limited til Vickers-Armstrongs.
Grande Tête de By
Grande Tête de By er eit fjell i Wallis-Alpane på grensa mellom Sveits og Italia.
Veldre kyrkje
Det har vore kyrkje i Veldre sidan mellomalderen, og den førre kyrkja brann i 1996. Dermed forsvann òg den eine av berre to altertavlar laga av Anders Olsen Sæther samt ein preikestol av Lars Pinnerud.
Arts and Crafts
Arts and Crafts (engelsk for ‘kunsthandverk’) eller Arts and Crafts Movement var det engelske namnet på ei formgjevingsrørsle som ville gjenreisa dei estetiske kvalitetane i kunsthandverket. Rørsla oppstod på 1860-talet og varte til byrjinga av 1900-talet med eit høgdepunkt i Storbritannia og USA mellom 1880 og 1910. Ho var inspirert av tankane til den engelske kunstkritikaren John Ruskin, særleg boka The Stones of Venice (1853) og kapittelet «The Nature of Gothic», og arbeidet til formgjevaren William Morris.
Arts and Crafts som reformistisk rørsle hadde innverknad på britisk og amerikansk arkitektur, dekorativ kunst, interiør- og møbeldesign, handverk og sjølv utforminga av engelske hagar. Dei leiande namna var William Morris, Charles Robert Ashbee, T.J. Cobden Sanderson, Walter Crane, Nelson Dawson, Phoebe Anna Traquair, Herbert Tudor Buckland, Charles Rennie Mackintosh, Christopher Dresser, Edwin Lutyens, Ernest Gimson, William Lethaby, Edward Schroeder Prior, Frank Lloyd Wright, Gustav Stickley og kunstnarar knytte til prerafaelittane.
Arts and Crafts var ei av fleire rørsler som søkte etter ein stil som var samtidig og spesifikk for 1800-talet. Ho kom til å bli sett på som ein reaksjon mot dei eklektiske, historiske stilane og stilimiterande industriprodukta som den industrielle revolusjonen hadde skapt. Rørsla ønskte seg handverkframstilte i staden for maskintilverka produkt, og ein personleg stil i staden for dei historiske stilane. Likevel kan ein i formgjevinga som rørsla gav opphav til sjå ein viss forkjærleik til nygotikk og landleg idyll, og mange av produkta som blei laga framstod noko uferdige for å gje eit meir rustikt inntrykk.
Den innverknadsrike svenske kunsthistorikaren Gregor Paulsson hadde stor sympati med rørsla, i motsetnad til prerafaelittane, som han forakta. I følgje Paulsson var «Morris si kunstnargjerning forankra i ei sosialistisk samfunnsordning, ein ikkje-marxistisk sosialisme som kvilte meir på ein sosial enn på ein økonomisk-teoretisk grunnvoll.»
Arts and crafts er stilen som dominerte før art nouveau/jugendstil (1890–1910). I USA er dei tilsvarande omgrepa for Arts and Crafts anten «American Craftsman» eller «Craftsman style».
Gray Rock
Gray Rock er ei isolert klippe som ligg 7,5 km aust-nordaust for Rhodes Head, på søraustsida av Eisenhower Range i Victoria Land i Antarktis. Ho vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1955–63 og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Alvin M. Gray, ein radioforskar ved McMurdo-basen, sommaren 1965–66.
Pedro II av Brasil
Pedro II av Brasil eller Dom Pedro II do Brasil var den andre og siste keisaren av Brasil.
Han blei keisar berre fem år gammal, i 1831, etter at faren Pedro I abdiserte og forlét landet. Fram til 1841 blei landet styrt av fleire regentar på hans vegner. Pedro II blei omtalt som ein liberal monark som tok skritt for å reformera og industrialisera Brasil. Mellom anna la han ned forbod mot slaveri i 1888. Sjølv om han var populær blant befolkninga, blei monarkiet avskaffa ved eit militærkupp i 1889. Han flytta då til Paris, der han døydde 5. desember 1891.
Fylkesveg 31 i Buskerud
Fylkesveg 31 i Buskerud går mellom Tangen og Skoger i Drammen kommune. Vegen er 6,5 km lang.
Brossviksåta
Brossviksåta er eit fjell i Gulen kommune i Vestland. Det ligg om lag sju kilometer nordaust for kommunesenteret Eivindvik. Fjellet er 723 m.o.h. og har ein primærfaktor på 620 m.
I 1963 vart den første TV-sendaren i Sogn og Fjordane sett i drift på Brossviksåta.
DS «Orkla» (1869)
DS «Orkla» var eit dampskip levert i oktober 1869 for Det Ørkedalske Dampskibsselskab. Det vart seld til Frosta Dampskibsselskab i Trondheim i 1903 og gjeve namnet «Tautra». I 1916 vart ho seld til Hardanger Sunnhordlandske Dampskibsselskap (HSD) for kr. 35 000 og omdøypt «Fjæra».
DS «Fjæra»
I mai 1916 vart det seld til Hardanger Søndhordlandske Dampskibsselskab i Bergen (som erstatning for DS «Lyderhorn» som hadde gått tapt) og omdøypt «Fjæra». Ho gjekk i ruta Bergen-Sunnhordland, og seinare i lokalrute i Sunnhordland. Sommaren 1922 gjekk ho i turistfart i Hardanger (Odda-Tyssedal-Lofthus-Utne-Eide), og gjekk elles i lokalrute i Sunnhordland.
Skipet låg i opplag i Bergen då Noreg vart invadert den 9. april 1940. Tyskarane prøvde først å få tak i skipet, men dette vart hindra. Ho gjekk attende i lokalruter i Sunnhordland tidleg i krigen. 9. august 1942 kolliderte ho med tyske «Taifun» i Langenuen nær Stord. Sjølv om det var det tyske fartøyet som hadde skulda, vart kaptein Framnes på «Fjæra» dømd til fire månader fengsel.
Etter krigen låg «Fjæra» i opplag igjen og vart etter kvart i så dårleg stand at ho ikkje kom i teneste att. I desember 1949 vart ho seld til Alf Vågsbø og opphogd i Bergen.
Blood, Sweat and Tears (album)
Blood, Sweat and Tears er det femtande albumet av countryartisten Johnny Cash. Det vart utgitt i 1963 på Columbia Records. Det er eit konseptalbum der arbeidarane i sambandstatane er tema. "The Legend of John Henry's Hammer" og "Busted" er to av songane på plata. Den siste vart gitt ut som singel, og begge songane var med på Cash si berømte plate, At Folsom Prison, fem år seinare.
Namnet på albumet er inspirert av eit Winston Churchill-sitat, der han seier han kan gi det Engelske folket "nothing but blood, toil, tears, and sweat."
Innspeling
7. juni 1962 vart den fyrste låten på plata, "The Legend of John Henry's Hammer", spelt inn. 30. og natt til 31. juli 1962 vart "Casey Jones" og "Waiting for a Train" spelt inn. Resten av songane vart spelt inn 21. og 22. august 1962. All innspeling foregjekk i Columbia Recording Studio i Nashville, Tennessee.
Medverkande
Anna personell
Listeplassering
Album - Billboard (Nordamerika)
Singlar - Billboard (Nordamerika)
In den Gärten Pharaos
In den Gärten Pharaos er det andre albumet til Popol Vuh. Det kom ut første gongen i 1971 på selskapet Pilz. I 2004 vart det gjeve ut att på SPV med to bonusspor.
Albumet bestod berre av to lange musikkstykke, der det vart blanda syntheziserar med kyrkjeorgel, og forskjellige perkusjonsinstrument. Albumet markerte byrjinga av new age-musikk.
Hardleik
Hardleik er brukt i materiallæra som eit uttrykk for å skildre korleis eit materiale motstår påverknad frå ytre mekaniske krefter. Dette mellom anna blir styrt av kor sterke bindingane i eit stoff er. Det finst fleire skalaer for å beskrive hardleiken til ulike materiale, mellom anna Mohs hardleiksskala.
Diamant var lenge rekna som det hardaste stoffet i verda, men seinare har nanoteknikarar laga stoff som er enno hardare.
Grassen
Grassen er eit fjell i Urner Alpane. Det ligg i nærleiken av Engelberg i Sveits. Toppen er eit trippelpunkt mellom kantonane Bern, Obwalden og Uri.
Keida
Keida (hebraisk skrift קידה) er ei israelsk busetjing på den okkuperte Vestbreidda kalla opp etter ein blom som veks i regionen. Han ligg ein fem minuttars køyretur aust for Shilo. Andre israelske landsbyar i området er Shvut Rachel, Giv'at Har'el, Esh Kodesh og Adei Ad. Keida vart grunnlagd den 24. juni 2003 som eit fellesprosjekt mellom organisasjonen Amana og Yesha-rådet. I 2009 budde det 25 familiar her.
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Grafitt
Grafitt er eit særs bøyeleg og blautt mineral med svart farge og strek. Mineralet er så bløytt at det fargar papir svart. Grafitt er den alminnelege modifikasjonen av krystallisert karbon. Men karbon er polymorft, og ved høgt trykk vil diamant vere den stabile fasen.
Grafitt vert nytta i smelteverk og metallindustri til eldfaste diglar og støypeformer, sidan han toler ein temperatur på nesten 4000 °C. Dessutan blir grafitt brukt til belegg i bremsetromlar, som smøremiddel og i blyantar, batteri, anodar og mykje anna.
Grafitt finst særleg naturleg i metamorfe bergartar (fylittar og gneisar) og kan. I Noreg finst det til dømes ved Skaland på Senja, Jennestad i Sortland og Holandsfjord i Nordland.
Verda over vert det produsert naturleg grafitt på kring 600 000 tonn per år. Dei største produsentlanda er Kina, India, Mexico, Brasil og Madagaskar. Høgaste grafittkvalitet får ein frå Sri Lanka.
Nattergal av Mia Gundersen og Olav Stedje
«Nattergal» var eit av bidraga i Melodi Grand Prix 1985, framført på norsk av Mia Gundersen og Olav Stedje. Songen er skriven av Jonas Fjeld og Astor Andersen.
Ma'ale Shlomo
Ma'ale Shlomo (hebraisk skrift מַעֲלֶה שְׁלֹמֹה, tyder Salomooppstiginga) er ein israelsk utpost på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg sør for Kokhav HaShahar og høyrer til Mateh Binyamin regionale kommune.
Han vart kalla opp etter Shlomo Alba, ein agronom frå Kokhav HaShahar. Han vart grunnlagd i 1999 og ligg 1,1 km utafor grensene til Kochav HaShahar. Det bur kring 15 familiar i landsbyen.
Nattergal av Mia Gundersen og Olav Stedje
Melodi Grand Prix 1985
I Melodi Grand Prix 1985 starta songen som nummer åtte, etter Bobbysocks med «La det swinge» og før Hilde Heltberg med «Livet har en sjanse». Under finalen var det fem distrikt og fire fagdommarar som gav poeng til alle bidraga. Bidraget fekk til saman 56 poeng og enda på fjerdeplass av totalt ti bidrag. Mia Gundersen og Olav Stedje fekk ikkje representere Noreg i Eurovision Song Contest 1985 i Göteborg i Sverige.
Starosel Gate
Starosel Gate (Staroselska Porta) er eit 150 meter breitt pass med ei høgd på 500 moh som ligg mellom St. Naum Peak og nordenden av Balchik Ridge på Levski Ridge i Tangra Mountains på Livingston Island i Antarktis. Det dannar ein passasje frå Boyanabreen til øvre Macybreen. Passet er kalla opp etter busetnaden Starosel sentralt i Bulgaria.
Grassengrat
Grassengrat er eit fjell i Urner Alpane i Sveits.
Catherine Booth
Catherine Booth, fødd Mumford var ein engelsk forkynnar og forfattar som var gift med William Booth og saman med han grunnla Frelsesarmeen. Ho er kjend som «mor til Frelsesarmeen».
Bakgrunn
Catherine Mumford var fødd i Ashbourne i Derbyshire. Ho var den fjerda av fem ungar, men berre ho sjølv og den yngre broren hennar voks opp. Foreldra var metodistar, men faren, som ei stund hadde vore metodist-predikant, braut med trua og byrja å drikka på 1840-talet. Familien flytta til Brixton i London i 1845.
Catherine og var djupt religiøs frå barndommen. Ho var noko ufør, og var heime det meste av barndommen. Då ho var tolv, skal ho allereie ha lese Bibelen åtte gonger. Ho las også verk av John Wesley, John William Fletcher og Charles Finney.
I løpet av dei neste åra brevveksla paret medan William Booth førebudde seg på å bli ordinert. Ho gav han religiøse bøker og kom med innspel til preikene hans. Han oppmuntra henne til å støtta vekkingsrørsla.
Ekteskap og forkynning
16. juni 1855 blei paret gift i Stockwell New Chapel i London. Dei neste to åra reiste dei rundt og William Booth preika for metodistkyrkja New Connexion. I 1856 fekk dei ein son, (William) Bramwell, og tok han med på reisene sine. Frå 1867 fekk William ein fast preikerunde knytt til Brighouse i Yorkshire, og her fekk dei sin neste son, Ballington. William blei ordinert i 1858 og send til Gateshead, der familien var fram til 1860. Her fekk dei to barn til, Catherine (f. 1858) og Emma (f. 1860). Berre nokre dagar før Emma blei fødd gav Catherine ut sin første pamflett, Female teaching, om kvinner sin rett til å forkynna. Ho var inspirert av den amerikanske forkynnaren Phoebe Palmer og motstand mot henne, og blei oppmuntra av William til å gje ut sine tankar.
I 1857 byrja Catherine Booth å tala offentleg, først for kvinner på fråhaldsmøte og etterkvart meir og meir for kyrkjelyden til ektemannen. Då William Booth blei sjuk og trengde tid for å koma seg att, tok ho over rolla hans som forkynnar, samstundes som ho passa huset og fire barn. Ordninga blei godteken av kyrkja, medan lokale aviser både lovpriste og kritiserte henne.
I 1861 braut Booth med New Connexion, og familien reiste rundt i landet att og tala for ei rekkje ulike metodistar og andre nonkonformistar. Catherine Booth blei anerkjend som ein forkynnar og blei invitert til å preika i sitt eige namn. Dei møtte også lokal motstand, både for si reisande forkynning, tilknyting til vekkingsrørsla og mot kvinneleg forkynning. Likevel var dei mange nye kontaktane viktige for det seinare arbeidet med Frelsesarméen. I desse åra fekk dei to barn til, Herbert i 1862 og Marion i 1864. Familien slo seg ned i London i 1865, der Catherine fekk sine siste barn, Eva (Evangeline) i 1865 og Lucy i 1868. The Christian Mission, som seinare blei til Frelsesarmeen, blei skipa på austkanten av London i 1865. Medan William preika til dei fattige, hadde Catherine suksess med å tala til rikfolk, og vann slik støtte til misjonen økonomisk. I løpet av dei neste åra voks organisasjonen, og i 1879 blei han omdøypt til Frelsesarmeen med uniformer og militære titlar. Catherine Booth hadde ikkje ein offisiell tittel i organisasjonen, men deltok i forkynning, i komitear og påverka teologi og praksis. Hennar lære og eksempel gjorde at kvinner kunne forkynna og ha leiarposisjonar i Frelsesarmeen frå byrjinga. Dette gjorde at organisasjonen skilde seg frå dei fleste andre kristne organisasjonar i samtida.
Dei siste åra av livet gav Catherine Booth ut fleire bøker, som Practical Religion (1878), Aggressive Christianity (1880), Holiness (1881), Mrs Booth on Recent Criticisms of the Salvation Army (1882), The Salvation Army in Relation to Church and State (1883) og Popular Christianity (1887). Ho engasjerte seg mot prostitusjon, og støtta William Thomas Stead sin kamp for å heva den seksuelle lågalderen frå 13 til 16 år.
I 1888 fekk Catherine Booth diagnosen brystkreft, og same året trekte ho seg tilbake frå offentleg arbeid. Ho døydde i Clacton-on-Sea den 4. oktober 1890. Over 30 000 folk såg gravferda hennar. Ho blei gravlagd på Abney Park gravlund i London.
Barn
Catherine og William Booth fekk åtte barn som alle levde opp. Dei fleste hadde også stillingar i Frelsesarmeen:
Kristensen Rocks
Kristensen Rocks er to skjer som ligg 2 km sør for Possession Island i Possession Islands i Rosshavet. Dei vart kartlagte av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-63 og namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kaptein Leonard Kristensen som i lag med Henrik Johan Bull på skipet «Antarctic», utforska området og landområdet kring Possession Islands i 1895.
Partiet Konservativt
Konservativt, tidlegare Partiet Dei Kristne, er eit norsk politisk parti som vart stifta i 2011 på Bømlo i Hordaland. Konservativt byggjer på eit kristenkonservativt verdigrunnlag.
Namn
Opphavleg heitte partiet Dei Kristne. I 2015 endra det namn til Partiet Dei Kristne. I 2022 endra det namnet att til Konservativt.
Historie
Partiet vart stifta som ein reaksjon på at Kristeleg Folkeparti, ifølgje initiativtakarane, hadde gradvis fjerna seg frå dei tradisjonelle kristne verdiane. Den utløysande faktoren var at sentrale krefter i KrF ønskte å fjerne «bekjennelsesparagrafen» for tillitsvalde.
Partiet ville løfte fram det livslange, monogame ekteskapet mellom éin mann og éi kvinne som norm og ideal. Partiet gav heilhjarta støtte til staten Israel. Retten til liv frå fræving til naturleg død er også ein av hjartesakene til partiet.
Partileiar frå 2013 er Erik Selle. Partiet fekk i 2015 eigen ungdomsorganisasjon, Dei Kristnes Ungdom. Leiaren er Olympia Ahenkorah frå Oslo.
Ved stortingsvalet i 2013 røysta omkring 17 700 veljarar på partiet (0,6 prosent). Størst var oppslutnaden i Vest-Agder (2,0 prosent). Ved kommunestyrevalet i 2015 stilte partiet liste i 70 kommunar. Ved stortingsvalet i 2017 stilte partiet liste i alle fylka og fekk omkring 8700 røyster (0,3 prosent).
Rezen Saddle
Rezen Saddle (bulgarsk Rezenska Sedlovina) er eit skard på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Det er 600 meter langt og hesteskoforma med ei høgd på 420 moh. Passet ligg mellom Rezen Knoll og Burdick Ridge aust på Livingston Island, og er ein del av ruta frå Balkan snømark til øvre Perunikabreen og Bowles Ridge.
Det vart først vitja av bulgararane Kuzman Tuhtsjijev, Dimo Dimov og Ivan Tasjukov frå St. Kliment Ohridski-basen i løpet av sesongen 1994/95.
Skardet er kalla opp etter nærliggande Rezen Knoll.
Skardet ligg 5,5 km aust-nordaust for Sinemorets Hill, 3,4 km sørvest for Dimov Gate, 3,97 km vest for Omurtag Pass, 7,38 km vest for Pirdop Gate og 2,23 km nordvest for Orpheus Gate.
Knezja
Knezja (bulgarsk Кнежа) er ein by og ein kommune i provinsen Pleven i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Knezja og tre andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 318 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 13 803 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 10 500 innbyggjarar.
Busetnadene i kommunen er:
Lear Spire
Lear Spire er ein markant tind med ei høgd opp mot 2470 moh, 6 km sør for Ugolini Peak i Colwell Massif i Victoria Land. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1994 etter D'Ann Figard Lear som var bibliotekar i US Geological Survey (USGS) for Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) i Reston i Virginia, der det finst store samlingar av fotografi, kart og geodetiske kontrolldata frå Antarktis.
John A. Macdonald
John Alexander Macdonald var den første statsministeren i Canada, og den dominerande skikkelsen i danninga av den canadiske konføderasjonen.
Macdonald er den personen som har vore nest lengst som statsminister i Canada, og den einaste som har leia åtte fleirtalsregjeringar. Han var den fremste forkjemparen for ein nasjonal jernbane, som blei fullført i 1885, og som knytte Canada saman frå Stillehavet til Atlanterhavet. Han var også ein viktig og sameinande skikkelse i samlinga av ein nasjon med stort geografisk areal, innbyggjarar frå to europeiske kolonimakter, talrike urfolk og andre kulturar.
Asjokasøyle
Asjokasøyle er ein frittståande søyletype frå Mauryariket på det indiske subkontinentet på 200-talet f.Kr. Dei har namn etter Asjoka den store, som truleg reiste dei og i alle høve stod bak innskrifter på dei. Asjokasøyler har klokkeforma kapitél og lotusblad, og er krona med dyrefigurar, som løver og elefantar. Ei gruppe løver frå ein av søylene dannar utgangspunktet for Det indiske riksvåpenet.
Ein kjenner til 19 attverande asjokasøyler, men fleire har eksistert. Berre seks av dei attverande søylene har dyrefigurarar øvst, ettersom avbildingar av dyr kunne vera mål for seinare muslimsk ikonoklasme. Mange av søylene finst berre som fragment. Søylene var typisk 12-15 meter høge, og kunne vega opptil 50 tonn. Dei kunne fraktast hundrevis av kilometer til staden dei blei sett opp på.
Liste over asjokasøyler
To kinesiske pilgrimar i mellomalderen fortalde om søyler som sidan har forsvunne. Faxian nemner seks og Xuanzang femten. På det meste kan fem av dei kanskje identifiserast med attverande søyler.
Vladaya Saddle
Vladaya Saddle (Vladajska Sedlovina) er eit skard med ei høgd på 1000 moh på Friesland Ridge i Tangra Mountains på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Det grensar til St. Cyril Peak i nordaust, og St. Methodius Peak i sørvest. Passet ligg oppom Ruen Icefall i nordvest, og Prespabreen mot søraust. Det er kalla opp etter busetnaden Vladaja vest i Bulgaria.
Fylkesveg 33 i Buskerud
Fylkesveg 33 i Buskerud går mellom Fagerheim og Konnerud i Drammen kommune. Vegen er 9,4 km lang.
Roverud kyrkje
Roverud kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1969 i Kongsvinger kommune, Innlandet fylke. Kyrkja er eit ombygd misjonshus.
Ved gravferd nytter ein kyrkjegarden ved Brandval kyrkje.
Litell Rocks
Litell Rocks er eit område med klippeframspring i den nedre Rennickbreen, 9 km aust for nordenden av Morozumi Range. Det vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-62 og namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Richard J. Litell, ein offiser for offentleg informasjon ved National Science Foundation, som var fire somrar i Antarktis, 1960-64.
Fleetwood Mac (1968)
Fleetwood Mac, stundom kalla Peter Green's Fleetwood Mac, er debutalbumet til bandet Fleetwood Mac, gjeve ut i 1968. Albumet består av ei blanding av andre sine bluessongar og originale songar skrivne av gitaristane Peter Green og Jeremy Spencer, som òg deler på å syngje songane.
Albumet vart raskt ein suksess og nådde fjerdeplassen på albumlista i Storbritannia, og låg inne på lista i 37 veker, trass i at det mangla ein hitsingel. Albumet nådde berre så vidt albumlista i USA med ein 198. plass.
Ein utvida versjon av albumet vart inkludert i plateboksen The Complete Blue Horizon Sessions.
Kjelder
''
Det samiske herrelandslaget i fotball
Det samiske herrelandslaget i fotball.
Spelarar
Trenar og ass. trenar er høvesvis Jon Steinar Eriksen og Jonas Kurak Ass (sommaren 2019).
Klubblaget til dei einskilde spelarane
Klubblaga til dei einskilde spelarane er (2019) Björnevatn IL, Gällivare/Malmberget FF, Ishavsbyen, Kautokeino IL, Kirkenes IL, FC Kiffen, Laasansalo PS, Rovaniemi PS, Sollentuna FF, Täfteå IK, Tverrelvdalen IL
Graustock
Graustock er eit fjell i Urner Alpane, i nærleiken av Engelberg i Sveits. Toppen er eit trippelpunkt mellom kantonane Bern, Nidwalden og Obwalden (det andre er Jochstock).
Nestling Rock
Nestling Rock er ei klippe som ligg i sjøen like aust for nordsida av Adare Peninsula, langs kysten av Victoria Land. Det skildrande namnet vart gjeve av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) og indikerer at staden er relativt liten nedanfor dei høge Downshire Cliffs.
Tor Inge Smedås
Tor Inge Smedås er ein tidlegare fotballspelar frå Os i Østerdalen. Han vann to NM-gull og eitt seriegull med Lillestrøm Sportsklubb i tida 1981-86. Smedås deltok i to landskampar for Noreg.
Smedås spelte sesongane 1978 og -79 på Mjøndalen IF i 2. divisjon. Før 1980-sesongen melde han overgang til Lillestrøm, der han snøgt fekk plass i laget som sideback. Både i 1981 og 1986 var han med då Lillestrøm vann cupfinalen over høvesvis Moss FK og Vålerengen. Også i 1986 tok Lillestrøm og Smedås seg til NM-finale på Ullevaal stadion i Oslo, men tapte 1-4 for overraskingslaget Tromsø Idrettslag. Lillestrøm var klare favorittar, ettersom klubben på førehand hadde sikra seg seriemeistertittelen. Frå 1987 til -90 var Smedås ein av Hamarkameratene.
Forsvarsspelaren Smedås tok plass på venstrebacken då Noreg møtte Sovjetunionen hausten 1986 og Tyrkia våren 1987 i OL-kvalifiseringskampar, to kampar som begge enda uavgjort.
Fylkesveg 34 i Buskerud
Fylkesveg 34 i Buskerud går mellom Drafnkollen og Skoger i Drammen kommune. Vegen er 7,8 km lang.
Kommunar og knutepunkt
Austadvegen Fjellsvegen Unnelsrudlina
ZZ Top's First Album
ZZ Top's First Album er debutalbumet til det amerikanske rockebandet ZZ Top. Det vart produsert av manageren Bill Ham, og kom ut 16. januar 1971, på London Records. Det etablerte haldninga og humoren deira, som ZZ Top blanda med boogie, hardrock og southern rock til sin eigen stil. Tematisk er albumet livleg og leikent og stundom freidig, med tekstar om opplevingar bandet hadde hatt og seksuelle antydingar. Dette vart sentralt i imaget til bandet. Dei søkte inspirasjon frå Fleetwood Mac og ZZ Top byrja å spele inn albumet i Robin Hood Studios i Tyler i Texas. Det kom bere ut ein singel frå albumet, «(Somebody Else Been) Shakin' Your Tree», men han gjekk ikkje inn på Billboard-lista.
I 1987 vart albuma miksa på ny for CD. I 2013 vart den originale vinylmiksen gjeven ut på HD Tracks i høgoppløyselege digitale format. Den originale miksen av albumet kom ut på CD i juni 2013 som ein del av plateboksen The Complete Studio Albums (1970–1990). I oktober 2017 vart ei 180 grams vinylutgåve gjeven ut med den originale miksen.
Ársos
Ársos (gresk Άρσος, tyrkisk Yiğitler) er ein landsby på Kypros. Han ligg i distriktet Lárnaka i Republikken Kypros.
Etter den tyrkiske invasjonen i 1974 har busetnaden vore utanfor kontroll frå styresmaktene. Frå 1983 er han administrert av Den tyrkiske republikken Nord-Kypros som ein del av kommunen Değirmenlik (Kythréa) i distriktet Lefkoşa.
Leiarstrålestyring
Prinsipp
Eit leiarstrålestyrt missil har fire mottakarar med antenner som er retta bakover, ofte ein på kvar vengespiss. Når missilet ligger midt i strålen er signalet like sterkt i alle mottakarane. Dersom signalet vert svakare i ein av mottakarane, vil missilet svinge til motsett hald for å halde seg midt i strålen. Fodelen med dette er at missilet ikkje er avhengig av stråling eller ekko frå målet og at det ikkje er kjenslevar for elektroniske mottiltak. Ulempen er at skyttaren må fange missilet med laserstrålen og halde strålem på målet heilt til missilet råkar.
Elvis' Golden Records
Elvis' Golden Records er det femte albumet til Elvis Presley. Det vart gjeve ut av RCA Victor, LPM 1707, i mars 1958. Albumet vart hovudsakleg spelt inn i Radio Recorders i Hollywood, med ei innspeling i RCA Victor sine studio i New York den 30. januar, ei i 20th Century Fox Stage One i Hollywood den 24. august og tre i RCA Studios i Nashville i januar og april 1956. Det er eit samlealbum av hitsinglar gjevne ut i 1956 og 1957, og vert rekna som det første samlealbumet i rock and roll-historia. Det er det første av fem samlealbum i serien Elvis' Golden/Gold Records. Fire av dei kom ut medan Presley levde. Albumet nådde tredjeplassen på Billboard Top Pop Albums-lista. Det selde til gullplate 17. oktober 1961, platinaplate 20. mai 1988 og 6x platina den 17. august 1999 av Recording Industry Association of America.
Innhald
Golden Records bestod av åtte A-sider og fem B-sider, «Hound Dog», «Loving You», «That's When Your Heartaches Begin», «Treat Me Nice», «Anyway You Want Me», og eit albumspor, «Love Me», opphavleg gjeven ut på Elvis i 1956.
I 1950-åra vart det gjeve gullplate når ein singel hadde selt ein million eksemplar, ikkje slik det var slutten av 1970-åra for album, der ei gullplate vart gjeve for 500 000 eksemplar. Det er vanskeleg å få stadfesta nøyaktige tal hos RIAA, men i ein pressekonferanse 22. september 1958 i samband med EP-en Elvis Sails i 1958 og inkludert i disk fire av RCA-boksen The King of Rock 'n' Roll: The Complete 50s Masters, spør intervjuaren Presley om gullplatene hans. Presley svarte at «Eg har 25 millionseljarar, og to album som har selt ein million kvar».
Den første CD-utgåva kom i 1984 i falsk steroei, men vart raskt trekt attende og gjeve ut på nytt i mono. I 1997 kom albumet med seks bonusspor.
Plassering for singlar teken frå Billboard Pop Singles om ikkje anna er oppgjeve. {| border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" style="width: 100%; margin: 1em 1em 1em 0; background: #FCFDFF; border-collapse: collapse;"
Trolla Brug
Trolla Brug vart opphavleg danna som eit støyperi som mellom anna laga omnar, vindauge, feiardørar og pipehattar. På eigedomen hadde det vore drive fleire kornmøller og plate-, kopar- og spikerverk. Eit nytt anlegg vart bygt frå 1854 til 1856. Bruket fekk sidan det første vassturbindrivne elektriske anlegget i landet i 1884.
Bruket vart utvida med skipsbyggeri, først trebåtar, før dampskipet «Orkla» i 1869. Trolla Brug konkurrerte med fabrikken ved Nidelva og det kom etter kvart forslag om slå saman selskapa under namnet Trondhjems mekaniske Værksted. Dette vart gjennomfmørt 1. januar 1872.
Då Trondjems mekaniske verksted i 1961 vart seld til Aker, vart Trolla Brug halde attende som eiga bedrift. I 1973 vart det seld til Ila og Lilleby Smelteverk. Fleire delar av produksjonen vart flytta til Røros. Seinare vart bedrifta selt til hovudkonkurrenten Jøtul Fabrikker, og produksjonen av omnar lagt ned. Trolla Brug vart lagt ned i 1988.
Fundamentalstjerne
Fundamentalstjerner er eit nett av klåre stjerner, jamnast mogeleg fordelt over himmelen. Koordinatane og eigenrørslene deira er målt med størt mogeleg nøyaktigheit. Posisjonar for andre, svakare stjerner vert avgjort relativt til fundamentalstjerner, som regel fotografisk. Dei vert òg nytta ved tidsavgjersler, og er tidlegare òg brukt ved breidde- og asimutavgjersler.
If You Knew Suzi...
If You Knew Suzi... er det femte studioalbumet til Suzi Quatro, gjeve ut seint i 1978, men med 1979 som dato for opphavsretten. Det var det albumet til Quatro som nådde høgast på den amerikanske Billboard 200) då det nådde 38. plassen. Albumet gav òg Quatro den største amerikanske hitten hennar, ein duett med Chris Norman kalla «Stumblin' In», som nådde fjerdeplassen på både Billboard Hot 100 og Billboard Adult Contemporary-lista.
Albumet vart spelt inn i både Köln (Tyskland), Paris (Frankrike) og Glendale (California). Det vart så miksa i California og mastra i London før det vart distribuert av eit selskap basert i New York City.
Merknad
Den amerikanske og kanadiske utgåva av albumet er utan songen «Evie» og inkluderte «Stumblin' In» i staden for. Då If You Knew Suzi... kom ut på ny var både «Evie» og «Stumblin' In» med på albumet.
Pandora Spire
Pandora Spire er ei spiss klippe på 1670 moh. og det høgaste punktet i Solitary Rocks, på nordsida av Taylorbreen i Victoria Land. Ho vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1957-58.
Street Fighting Man
«Street Fighting Man» er ein song av the Rolling Stones på albumet deira Beggars Banquet frå 1968. Songen har vorte kalla «den mest politiske songen» til Stones, og musikkmagasinet Rolling Stone rangerte songen på 295. plass på lista deira over dei 500 største songane gjennom tidene.
Inspirasjon
Songen vart opphavleg kalla og spelt inn som «Did Everyone Pay Their Dues?», med same musikk men heilt annan tekst. «Street Fighting Man» er kjend som ein av Mick Jagger og Keith Richards sine mest politiske songar. Jagger skreiv visstnok teksten om Tariq Ali etter at Jagger var med på ei antikrigssamling i mars 1968 ved den amerikanske ambassaden i London, då politi til hest prøvde å få kontroll over den 25 000 store menneskemassen. Han fann òg inspirasjon i den aukande valden i studentopprøra på Vestbreidda i Paris, som var opptakten til mai 1968.
Bruce Springsteen kommenterte i 1985, etter å ha spelt «Street Fighting Man» som ekstranummer på Born in the U.S.A.-turneen at linja «What can a poor boy do but sing in a rock and roll band?» er ei av dei beste rock and roll-linjene nokon gong.
Innspeling
Innspelinga av «Street Fighting Man» starta ved Olympic Sound Studios i mars 1968 og heldt fram i mai og juni seinare på året. Med Jagger på solovokal og både han og Richards på korvokal, spelte Brian Jones sitar og tambur på songen. Richards speler dei akustiske gitarane på songen, samt bass, som faktisk er det einaste elektriske instrumentet på sporet. Charlie Watts speler trommer medan Nicky Hopkins speler piano, som ein best høyrer mot slutten. Shehani vert spelt av Dave Mason. På tidlege utgåver av «Did Everybody Pay Their Dues», spelte Rick Grech elektrisk bratsj.
Utgjeving
Songen vart gjeve ut på Beggars Banquet og som første singel frå plata 31. august 1968. Songen var populær då han kom ut, men nådde berre 48. plass i USA, sidan mange radiostasjonar ikkje ønskte å spele songen på grunn av teksten. Dette forsterka seg då songen vart gjeve ut ei veke etter opprøra under demokratane sin nasjonalkonvent i Chicago i 1968. B-sida var «No Expectations». Singelen vart først gjeven ut i Storbritannia i 1970.
Songen har vorte gjeven ut på samlealbuma Through the Past, Darkly (Big Hits Vol. 2), Hot Rocks 1964-1971, Singles Collection: The London Years (singelutgåva) og Forty Licks. Han har vorte spelt mykje på konsertar opp gjennom åra og er med på konsertalbuma Get Yer Ya-Ya's Out!, Stripped og Live Licks.
Andre utgåver
«Street Fighting Man» har vorte spelt av mange artsitar, mellom anna Rage Against the Machine, Rod Stewart, Mötley Crüe, the Ramones, Oasis.
Gitarist Pete Townshend frå the Who har sagt at den stakkato rytmen i «Street Fighting Man» var ein inspirasjon for deira «I’m Free» frå albumet Tommy.
Levski i Pleven
Levski (bulgarsk Левски) er ein by og ein kommune i provinsen Pleven i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Levski og 12 andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 415 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 19 938 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 9 872 innbyggjarar.
Dei største busetnadene i kommunen er:
Metroland av Mark Knopfler
Metroland er eit filmmusikkalbum av den britiske songaren og gitaristen Mark Knopfler, gjeve ut 23. mars 1999 av Vertigo Records internasjonalt og Warner Bros. Records i USA. Albumet består av musikk skriven for filmen Metroland i 1997, regissert av Philip Saville.
Komposisjon
Instrumentalspora, som var skriven og spelt inn for filmen av Knopfler, var me då setje stemninga og utheve dei forskjellige personlegdomane til hovudrollene, og filmmusikken endrar atmosfæren medan filmen går fram og attende mellom Paris tidleg i 1960-åra og forstadane i London i 1977. I Paris-scenane vert det nytta musikk av Françoise Hardy, Django Reinhardt og Quintette du Hot Club de France, med somme seine 70-talsklassikarar frå The Stranglers, Dire Straits, Hot Chocolate og Elvis Costello som høver for denne perioden.
Mottaking
Albumet fekk generelt god kritikk. I meldinga si for AllMusic gav Chuck Donkers albumet tre av fem stjerner, og skreiv at musikken til Knopfler «fint bringer fram den vemodige og nostalgiske atmosfæren i filmen». I meldinga si for Los Angeles Times skreiv Kevin Thomas at Knopfler hadde laga «stemningsskapande musikk». I meldinga si for The New York Times skreiv Janet Maslin at ein av dei sterkaste sidene ved filmen var «den fine, uttrykksfulle musikken» til Knopfler.
Innhald
All musikk vart skriven og framført av Mark Knopfler, utanom der andre er nemnde.
Victoria av Baden
Victoria av Baden, eigentleg Sophia Maria Victoria, var ei prøyssisk adelsdame og dronning av Sverige frå 1907 til ho døydde i 1930, gift med Gustav V av Sverige. Ho var svensk kronprinsesse frå 1881 til 1907 og norsk kronprinsesse frå 1881 til unionsoppløysinga i 1905.
Victoria vart fødd som prinsesse av Baden, som dotter av storhertug Fredrik I av Baden og prinsesse Louise av Preussen. Då Victoria gifta seg med den snvekse tronarving Gustav, seinare kjend som Gustav V, vart ho kronprinsesse av Sverige og Noreg og hertuginne av Värmland. Victoria var oldebarn av den svenske kongen Gustav IV Adolf, og etterkomar av Gustav Vasa, noko som bidrog til å gjera henne populær i Sverige. Svigerfaren hennar Oscar II ville dessutan knyta sterkare band mellom Tyskland og Sverige, så ekteskapet var òg ein politisk allianse.
Oppvekst
Victoria var einaste dotter av storhertug Fredrik I av Baden og kona hans Louise av Preussen, og såleis òg barnebarn av den tyske keisaren Vilhelm I. Ho voks opp på slottet i Karlsruhe med brørne sine Fredrik og Ludvig. Om sommarane flytta familien ut til sommarslottet i Mainau. Dei besøkte jamleg slottet til den tyske keisaren i Babelsberg utanfor Berlin. Iblant gjorde dei òg reiser til St. Moritz i Sveits, til vestkysten av Frankrike og til badestader i England. Det har vorte sagt at Louise var svært streng mot barna sine, og lét dei sova på harde senger i kalde rom for at dei skulle herdast, noko som kan ha bidrege til Victoria si dårlege helse.
Som 16-åring vart Victoria konfirmert på adventssøndagen 1878 av primasen i Baden, prelat Doll. Etter dette sørgde storhertuginne Louise for at det vart gitt kurs på slottet i måling, musikk, språk og historie. Av den austerrikske dirigenten Felix Mottl lærte Victoria å verdsetja Wagner, og når komponisten Franz Liszt besøkte slottet, fekk Victoria bla notearka for han når han spelte stykke av Schubert.
Før ho traff kronprins Gustav var ho forelska i den russiske storfyrsten Nikolaj, søskenbarn av tsar Nikolaj II. Tsaren sa nei til eit giftarmål mellom dei to, fordi ho og Nikolaj var søskenbarn. Mor hennar ville at ho skulle gifta seg med den tyske kronprinsen Vilhelm, men den tyske rikskanslaren Bismarck sa nei til det sidan også dette ville innebera ekteskap mellom søskenbarn.
Spørsmålet om ein passande ektefelle for kronprins Gustav hadde på den anna side sysselsett foreldra hans sidan slutten av 1870-talet. Kong Oscar såg på det som ein fordel å knyta nærare band til Tyskland, og ei tysk prinsesse ville då ha vore å føretrekka. I den svenske pressen vart det spekulert i eit giftarmål med prinsesse Viktoria av Hessen-Darmstadt. Dronning Sofia ville at ein òg skulle vurdera nokon frå det britiske kongehuset, og kronprins Gustav møtte dronning Victoria si yngste dotter Beatrice av Storbritannia utan at det vekte noka interesse.
Hausten 1879 vart Gustav send som observatør til ei tysk militærøving utanfor Strasbourg. Gustav hadde vorte kjent med bror til Victoria under eit tidlegare opphald i London, og kunne i samband med øvinga møta Victoria og foreldra hennar. Etter at øvinga var over, vitja kronprinsen Baden-Baden som gjesten til storhertugfamilien. Det er mogleg at Gustav traff Victoria på ein meir flyktig måte ved dette høvet, men det ser ikkje ut til at det kunne ha vore noko meir ved det tilfellet.
Giftemål og familie
Gustav var til stades då prins Vilhelm og Auguste Victoria av Schleswig-Holstein gifta seg 27. februar 1881. Kronprins Gustav traff Victoria under eit besøk hos keisarinne Augusta. I Gustavs brev til sin mor kan ein følgja forelskinga: «Alla människor hava märkt mer eller mindre att vi tycker om varandra, men det gör mig ingenting alls. Ty jag är alldeles bestämd i mitt val och känner mig överlycklig.» Storhertug Fredrik bad Gustav verta nokre dagar ekstra. Allereie ei veke etter at dei møttest hos keiserinne Augusta, bad kronprinsen om hennar hand. Den 12. marsen 1881 var forlovelsen inngått.
Kronprins Gustav vart tvinga til å venda tilbake til Stockholm, fordi kong Oscar hadde vorte ramma av lungebetennelse. Då han hadde komme seg, kunne Gustav venda tilbake til Karlsruhe, der han feira påske saman med sine kommande svigerforeldre. I mai reiste kong Oscar til Bad Ems, der Victoria fekk moglegheit til treffa han. Saman med dronning Sofia reiste han til slottet Brühl mellom Köln og Bonn for å treffa keiserinne Augusta og bestemma praktiske ting i samband med bryllaupet.
Resten av sommaren oppheldt Victoria seg i Baden, og med sine foreldre i St. Moritz. Victoria lærde seg svensk. Til fødselsdagen hennar i august kom kronprins Gustav på besøk. For å læra ho om dei politiske tilhøva i Sverige, vart professor skytteanus Oscar Alin engasjert. Kong Oscar II gav ho seinare personleg eit kurs i historia til den svenske konstitusjonen.
Victoria av Baden og kronprins Gustav gifta seg den 20. septemberen 1881, i slottskapellet i Karlsruhe. Victoria vart ført til alteret av sin svigerfar kong Oscar II, og sin morfar keisar Vilhelm. Victoria var kledd i ein brudekjole dekorert med myrtar, Gustav var iført livregementets dragonar-uniform. Ved ringveksling vart det skuttet salutt, tre gjeng 12 kanonskot.
Etter ein tre dagar lang bryllaupsfest reiste dei nygifte til Sverige. I Stockholm haldne fram feiringa i eit par veker til, i høve av at Sverige hadde fått ein kronprinsesse. Under den store gallamiddagen 1. oktober 1881 halden kong Oscar ein tale, der han blant anna sa: «Hennes vagga stod i fjärran land, men hon kommer icke som en främling, ty svenska äro Victorias anor. Måtte dessa murar under en lång och säll framtid hägnande omsluta det hem, till vilket hon genom kärlekens makt nu blivit återbördad». Den påfølgjande dagen vart det halden ein høytidsgudstjeneste i Slottskyrkan, og den 3. oktoberen vart det halde eit ball på slottet med 2 000 gjester. Den 4. oktoberen vart feiringa avslutta med ei gallatilstelling i Stockholmsoperaen.
Paret busette seg så i Stockholms slott. Etter festen reiste paret tilbake til Tyskland for å treffa Victorias foreldre og andre slektningar. Paret besøkte òg dronning Louise, som var Gustavs kusine. I februar og mars 1882 besøkte kronprinsparet Kristiania, som var namnet på Noregs hovudstad den tida. Kronprinsparet var òg kronprinspar i Noreg, då Noreg og Sverige var i union. Victoria deltok òg ivrig i sosietetslivet i Stockholm. Ho arrangerte ball, basarar og tilstellingar for kunst. Ho vart kjend for engasjementet sitt innan velgjerd, og det var òg ofte grunnen til dei samankomstane og festlighetene ho halde. Ho hadde likevel problem med å omstilla seg til tradisjonane i det svenske hoffet, og prøvde forgjeves å innføra tyske seremoniar og monarkiske system som var betydeleg meir formelle.
Victoria kunne òg visa til andre sider, spesielt når det kom til spørsmål om kunstneriske utføringar. I 1887 sette ho og ektemannen opp skodespelet Legenda om den heilage Elisabeth på Musikalske Akademien, og opptedde sjølv i hovudrollene framfor eit utvald selskap. Inntektene gjekk til velgjerande føremål. Så lenge ho hadde helsa i hald på, levde Victoria eit aktivt friluftsliv, og ho pleidde å ri saman med ektemannen.
Sommaren 1882 vart det klårt at dronning Victoria var gravid, og i oktober 1882 fødde ho sonen Gustav Adolf. Kong Oscar hadde lagt ned forbod mot at prinsen skulle gjevast tyske namn, og han ville ikkje at hans sønnesønn skulle kallast for Fritz eller Wilhelm, men Victoria gav likevel den nyfødde Fredrik Vilhelm som mellomnamn. Etter fødselen var Victoria sjuk, ho hadde luftvegsplager. I 1884 vart Wilhelm fødd, og i 1889 sonen Erik. Erik var mykje sjuk. Han lei av epilepsi, og var noko tilbakestående. Fødselen var vanskeleg, og han vart i ettertid ramma av Victorias lungeinfeksjon, som ho eigenleg aldri vart frisk frå.
På somrane flytta kronprinsparet med sine barn ut til Slottet til tullgarn. Slottet vart likevel sett på for å vera for fuktig for Victorias helse, så hennar foreldre førebudde seg på bygginga av ei nye sommarvilla på ein tørrare stad. Riksantikvar Hans Hildebrand rådde til Öland, så sommaren 1902 reiste kronprinsparet langs Ölands vestkyst med kong Oscars lystyacht Drott. I Räpplinge sokn fann Victoria sjølv eit passande stad i ein lauvskog nær Borgholms slottsruinar. Oppdraget med å teikna huset vart gjeven til Torben Grut, ein arkitekt som på den tida var nærast ukjent. Grut hadde først teikna ein villa i nordisk stil, men Victoria ville ha eit sommerhus i italiensk stil, og det vart gjort endringar for å gjennomføra dette. Det ser ut til at arkitekt Grut hadde ein avgrensa innverknad på utsjånaden til villaen, alle viktige beslutninger vart fatta av Victoria sjølv og hennar lege, Axel Munthe. Hennes forbilete var Munthes eiga sommarvilla på Capri, San Michele. Plassen føre Solliden vart fylt med antikke statuar, kopiar av Munthes skulpturloggia i San Michele. I september 1903 kunne Victoria sjølv nedleggja grunnsteinen, og i 1906 var Solliden klårt for innflytting.
Under dei næraste årane vart det mange slike offisielle besøk. I 1913 tok kongeparet imot statsbesøk av kong Viktor Emmanuel III av Italia og dronning Elena. Så lenge ho klarte, deltok ho òg i uformelle samtalar med representantar for svenske politiske parti, og ho hadde spesielt tett kontakt med Arvid Lindman, som ho òg brevveksla med.
Prins Wilhelm gifta seg i 1908 med den russiske storfyrstinnen Maria Pavlovna. Victoria var ikkje til steda under vigselen, men brudeparet vitja ho i Karlsruhe under deres bryllaupsferd. Maria treivst ikkje i Sverige, og skreiv i sin dagbok: «Ein fruktansvärd tanke – år etter år med denne unge gubben och omgiven av den där idiotiska familjen! Min Gud!» Hausten 1913 forklarte ho for sin ektemann at ho ville skiljast, og reiste så til Paris. Etter skilsmissa tok Victoria hand om deres fire år gamle son Lennart, som fekk bu i Stockholms slott i eit rom like ved Victorias. I sine memoarer skildrar han Victoria som svært streng, tradisjonsbunden og konservativ med ei sterk religiøs tru: «'Victoria' var ofta otroligt hård och sträng, familj och hov darrade i lika måtto. Då var hon hög och kall och oåtkomlig och det var inte möjligt att rubba järnpansaret så mycket som en millimeter.» På den anna side var ho òg kjærlig, og kunne finna på lange forteljingar som ho fortalde for sine barnebarn. Gavmildhet var eit framtredande trekk ved ho: «Jag har endast sällan, kanske aldrig, upplevt ein mänska som såg kunde gå upp i givandets glädje.»
I september 1918 døydde hennar yngste son Erik av ein dobbeltsidig lungebetennelse. Prinsen budde dei siste åra av livet sitt ved Drottningholm. Etter gravferda hans i Riddarholmskyrkan vart det utropt seks månaders hoffsorg.
Under krigen reiste Victoria fire gonger til Tyskland for å vitja sin mor i Baden. Ein månad etter Eriks gravlegging reiste Victoria, heidersoberst av Stettin, tilbake til Baden. Der fekk ho oppleva den tyske kapitulasjonen, og i eit brev til Sven Hedin skreiv ho: «Jag känner mig som jag blödde av obotliga sår och jag blyges för mitt land, mitt stolta härliga Tyskland, som stod så högt och sjunkit så djupt. Guds vägar är sannerligen outgrundliga» Keiserdømmet Tyskland fall etter at keisar Vilhelm II av Tyskland abdiserte den 9. novemberen 1918, under novemberrevolusjonen og kapitulasjonen. Av frykt for å angripast flykta alle på slottet, erkehertuginne Lousie inkludert, først til slottet i Zwingerberg, seinare til slottet ved Bodensjøen, og til slutt til slottet i Mainau. Victoria var nøydd til å verta i Tyskland i seks månader, til den politiske situasjonen i Tyskland hadde roa seg. Først i 1919 kunne ho venda attende til Sverige. Ein månad seinare fall monarkiet i Tyskland, og Weimarrepublikken vart utropt.