cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flick of the Switch
Innspeling
Albumet blir kjenneteikna av det «tørre» lydbiletet sitt, med svært lite av den poleringa som er tydeleg på deira førre album For Those About to Rock We Salute You. I eit intervju frå 1983 på ultimateguitar.com sa Angus Young om plata: «Me ville ha ho så rå som mogleg. Me ville ha ein naturleg, men stor lyd for gitarane. Me ville ikkje ha ekko og romklang overalt, og me ville ikkje ha støyfjernarar.»
Deskriptiv geometri
Deskriptiv geometri eller skildrande geometri er eit felt innan geometri der ein studerer projeksjonar av tredimensjonale lekamar på todimensjonale flater for å løyse romlege problem med grafiske metodar. Feltet er viktig innan ingeniørvitskap, arkitektur, design og kunst.
Flick of the Switch
Innspeling
Låtane på Flick of the Switch inneheld mykje av den lovlause bravaden («Guns For Hire», «Badlands») og dei seksuelle indikasjonane («Rising Power», «Deep in the Hole») som fansen hadde vent seg til frå dei australske rockarane. Låten «Bedlam in Belgium» var inspirert av framferda til bandet på Kontich, der det nesten braut ut opptøyar då politiet prøvde å stengja konserten etter at bandet etter seiande ignorerte eit strengt portforbod klokka 23.00. På turneen for albumet var «Guns For Hire» opningsnummeret. Turneen resulterte i fleire omveltingar i den indre sirkelen til bandet då Malcolm, frustrert over blanda meldingar for Flick of the Switch og søkkande publikumstal i enkelte byar, gav turnémanager Ian Jeffrey sparken. I Bon Scott sine memoarar Highway to Hell konstaterer forfattaren Clinton Walker dette:
Plateomslag
Flick of the Switch-omslaget har eit enkelt, blyantteikna bilete av Angus, illustrert av kunstnaren Brent Richardson, som han sjølv opphavleg hadde teikna for å spegla den enkle, rå tilnærminga på albumet, og Atlantic Records hata det. Angus hadde òg ønskt at albumgrafikken skulle pregast på same måte som Back in Black, men ifølgje Ian Jeffrey ville ikkje Atlantic bruka pengar på dette fordi dei meinte albumet ikkje inneheldt nokre hitsinglar.
Mottaking
Albumet vart spelt inn kort tid etter Europaturneen i 1982 i byrjinga av 1983, og vart opphavleg sleppt med lite marknadsføring i USA 19. august 1983. Albumet nådde fjerdeplassen i Storbritannia og femtandeplassen i USA, og selde til platina i USA. I den opphavlege meldinga si av Rolling Stone noterte David Fricke: «Produsert av bandet er Flick of the Switch ikkje heilt det monsteret som Back in Black frå 1980 var, og Young si omarbeiding av gamle riff til nye hittar er til tider på grensa til sjølvplagiat.» Den kanadiske journalisten Martin Popoff meinte at albumet var «det blendande rasande høgdepunktet i Brian Johnson-æraen», der AC/DC vann tilbake «råskapen som gjekk tapt under Mutt Lange-åra ... sjølv om låtane byrja å gjenoppleva stordomen frå tidlegare tider». Steve Huey i AllMusic var av same oppfatning og skreiv at «som kanskje indikert av den idiotiske originaltittelen på plata, den fullstendig generiske «I Like to Rock», verka det som om AC/DC var i ferd med å gå tom for idear i eit alarmerande tempo, og platesalet byrja å spegla dette.» Malcolm Young sa seinare om LP-en: «Ho vart sett saman veldig fort. Eg vil ikkje seia at det er eit bra album...»
Catcher Icefall
Catcher Icefall er eit isfall mellom Elephant Cove og Bomford Peak på sørsida av Sør-Georgia. UK Antarctic Place-Names Committee sitt namn vart valt etter tilknytinga til kvalfangstindustrien.
Flick of the Switch
Mottaking
Cash Box sa om tittelsporet at det «startar på passande vis med eit grunnleggjande hardrockgitarriff frå Angus Young etterfølgd av Brian Johnson sitt like grunnleggjande hardrockskrik» og resten av songen følgjer i same spor, i tråd med songteksten om at «with a flick of the switch she'll blow you sky high».
Earth av Vangelis
Earth er det tredje soloalbumet til den greske musikaren Vangelis, gjeve ut i 1973. Albumet var det siste Vangelis spelte inn i Paris før han flytta til London.
Brendan Foster
Brendan Foster er ein britisk tidlegare mellom- og langdistanseløpar frå Hebburn i Tyne and Wear. Han vart europameister på 5000 meter i 1974, og fekk bronsemedaljen på 10 000 meter i dei olympiske leikane 1976.
Vestre Gausdal prestegard
Vestre Gausdal prestegard heitte opphavleg Øvre Forset gard. Garden ligg nokre hundre meter nord for fylkesveg 255, medan Vestre Gausdal kyrkje ligg på sørsida ned mot elva Jøra.
Brendan Foster
Aktiv
Frå 1973-sesongen satsa Foster på langdistansane. På nyåret 1974 vart han andremann på 5000 meter under samveldeleikane i Christchurch på den sterke tida 13.14,6, einast 0,3 sekund bakom kenyanaren Ben Jipcho. Ved opninga av det nye friidrettsstadion i Gateshead 3. august 1974 sette Foster verdsrekord på 3000 meter med 7.35,2. Vel ein månad seinare vann han ein suveren siger på 5000 meter i friidretts-EM i Roma på 13.17,2, nesten sju sekund føre Manfred Kuschmann frå Aust-Tyskland og Lasse Virén frå Finland.
Mot slutten av 1975-sesongen debuterte Foster på 10 000 m på stadion til fotballklubben Crystal Palace i London. Tida 27.45,4 førte han opp på sjuandeplass på verdsstatistikken på distansen, einast 15 sekundar bak verdsrekorden til landsmannen David Bedford.
Under sommarleikane 1976 i Montreal deltok Foster både på 5000 meter og 10 000 meter. På milløpet vann han bronsemdaljen med 27.54,9, slått av Lasse Virén og portugisiske Carlos Lopes. På 5000 meter vart han klokka i mål på 13.26,1 som femtemann, eitt-og-eit-halvt sekund etter gullvinnar Virén.
I byrjinga av august 1978 vann Foster 10 000 meter på 28.13,6 under samveldeleikane i Edmonton, medan han på halvmila vart nummer tre, kenyanarane Henry Rono og Mike Musyoki inntok dei fyrste plassane. Tre veker seinare deltok han på 10 000 m i EM i friidrett 1978 i Praha. Etter ein svært snøgg innspurt måtte han likevel nøye seg med ein fjerdeplass på 27.32,7, 1,7 sekund bakom europameister Martti Vainio.
Vestre Gausdal prestegard
Hovudbygningen (våningshuset) er eit laftebygg i to etasjar med ståande utvendig panel. Vestre delen går for å vere eldst, oppført tidleg på 1800-talet, medan austre delen er frå om lag 1866. Huset står fram som relativt einskapa i empirestil. Bygningen er ifylgje Opplysningsvesenets fond freda saman med fire andre bygg: «Jegerhuset» (truleg frå 1700-talet), stabburet, ein stall/løe/vedskåle og ein utedo.
OVF, som eig dei fleste prestegardane i Noreg, har over ei viss tid vurdert å selje ei rekkje gardar. Då buplikta for prestane vart oppheva i 2015, melde NRK at Vestre Gausdal prestegard var ein av dei gardane som skulle seljast.
Earth av Vangelis
Albumet var ein del av eit større konseptprosjekt som hadde arbeidsstittelen Charge. Det vart laga så mykje musikk til prosjektet at ikkje alt fekk plass på det endelege albumet. I 1974 vart to spor som var til overs etter innspelingane til Earth gjevne ut som singel på WWA label: «Who», skriven av Fitoussi og Dassin på A-sida med vokal av Dassin, og instrumentalen «Sad Face», av Vangelis sjølv, på B-sida. Andre songar som vart laga for albumet var «Friends», «The River», «Sunday in Central Park», «The Witches are Out» og «Passer By». Desse songane er ikkje gjevne ut sidan.
C. Auguste Dupin
C. August Dupin er ein fiktiv detektiv som opptrer i verk av Edgar Allan Poe.
Earth av Vangelis
Stil
Albumet er eit døme på progressiv rock frå tidleg i 1970-åra, men gjev òg glimt av New Age-musikk, som på «We were all uprooted». Tittelen på albumet syner til inspirasjonen frå eldgamal (førkristen) gresk og dorisk musikk. Richelle Dassin skreiv tekstane til albumet, som har eit andelege tema.
C. Auguste Dupin
Detektiven opptrer fyrst i Poe si novelle «The murders in the Rue Morgue» frå 1841, som klarer å løysa ei drapsgåte frå stolen sin, ved deduksjon åleine. Det kom berre to noveller til om Dupin, «The Purloined Letter» frå 1845 og «The Murder of Mary Roget» frå 1850 men novellene blir rekna som dei første i den populære krimsjangeren, og figuren Dupin blei brukt som modell av forfattaren Arthur Conan Doyle for den berømte figuren hans Sherlock Holmes. På denne måten fekk novellene, som ikkje har så stor tyding i forfattarskapen til Edgar Allan Poe, ein stor innverknad på seinare litteratur.
Earth av Vangelis
Utgjeving
Somme kritikarar ser albumet som eit direkte framhald av det han laga for bandet Aphrodite's Child. Det var først på dei neste albuma til Vangelis at dei elektroniske instrumenta vart meir dominerande.
I motsetnad til Heaven and Hell (1975) og somme filmmusikkalbum frå perioden, vart ikkje Earth gjeve ut på CD i 1980-åra, og kom først på CD i 1996, og då berre i Hellas.
Tweeny Point
Tweeny Point er eit nes som ligg 1 nautisk mil (1,9 km) sørvest for Doubtful Point i Cumberland West Bay i Sør-Georgia. Namnet vart først nytta på eit kart av Admiralitetet frå 1929.
Findlay Range
Findlay Range er ei fjellkjede som ligg parallelt til og vest for Lyttelton Range som strekkjer seg mellom Grigg Peak og Sorensen Peak i Admiralty Mountains i Victoria Land i Antarktis. Ho vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee etter Robert H. Findlay, ein geolog i New Zealand Antarctic Division, Department of Scientific and Industrial Research, og leiar for den geologiske gruppa til New Zealand Antarctic Research Program i området, 1981–82.
Masato Morishige
er ein japansk fotballspelar.
Skummeslövsstrand
Spora og fritid
I Skummeslövsstrand er det eit varmebadanlegg, ein tennisstadion med ni grusbaner (blant dei største utandørsanlegga for tennis i Sverige), ein 12-hols golfbane (pay&play) og eit par campingplassea.
The Star
The Star kan visa til:
Sigismund II August av Polen
Sigismund II August (polsk Zygmunt II August, litauisk Žygimantas Augustas, ) var storfyrste av Litauen frå 1530 og konge av Polen frå 1548. Han sameinte Polen og Litauen gjennom Lublinunionen den 1. juli 1569 til Det polsk-litauiske samveldet.
Sigismund II August var son av Sigismund I og Bona Sforza av Milano. Han var bror av Katarina Jagellonerinnen og svoger av Johan III av Sverige.
Gjennom forsøket sitt på å balansere mellom katolisismen og protestantismen utan heilt å ta stilling, og gjennom det andre ekteskapet sitt med kalvinisten Barbara Radziwiłł, fekk Sigismund II August erfara ein maktkamp med szlachtaen i landet og mellom dei religiøse fraksjonane.
Han fikk ingen legitime arvingar, og var den siste polske monarken frå Huset Jagiełło. Han blei etterfølgd av eleksjonskongen Henrik III.
Carnival in Babylon
Carnival in Babylon er eit studioalbum frå 1972 av det tyske rockebandet Amon Düül II. Det vart spelt inn i Bavaria Studio (lydteknikar Peter Kramper) og miksa i Studio 70 (av Jürgen Koppers). Det vart produsert av Olaf Kübler og Amon Düül II.
Oppfølgjaren til Tanz der Lemminge var langt mindre eksperimentelt enn tidlegare innspelingar av bandet. Dei lange, episke musikkstykka er korta kraftig ned her, og i staden fokuserte dei på gitarbaserte songar med vokal.
Medverkande
gjesteartistar:
Tor Point
Tor Point er eit nes på austsida av innløpet til Jason Harbor i Cumberland West Bay i Sør-Georgia. Namnet vart først nedskrive på eit kart av Admiralitetet frå 1930.
Slaka
Slaka er ein tettstad i Linköpings kommun i Östergötlands län i Östergötland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 539 innbyggjarar. Slaka ligg like sør for Linköping.
Alma Gol-sjøen
Alma Gol-sjøen (persisk دریاچه آلماگل) òg kalla Ulmagolsjøen, er ein innsjø i Golestan i Iran nær grensa til Turkmenistan.
Innsjøen ligg 60 km nord for Gonbad-e Qabus. Innsjøen har hatt mykje malle (Silurus glanis), men bestanden har falle drastisk etter kvart som folketalet kring innsjøen har auka. Den største malla fanga i innsjøen skal ha vore kring 30 kg.
Alma Gol er overvintringsstad for trekkfuglar. I 1975 vart Alma Gol-sjøen og dei nærliggande Ala Gol- og Aji Gol-sjøane erklært eit verneområde under Ramsarkonvensjonen.
Finnefondet
Finnefondet var eit sentralt instrument i den norske staten sin fornorskingspolitikk mellom 1852 og 1921. Fondet var dei første åra ei løyving over statsbudsjettet for å finansiera ei rekkje tiltak innan skuleverket i Finnmark og Troms til assimilering av samar: «at bibringe Lapperne undervising i det Norske Sprog». Budsjettposten vart omtalt av Stortinget som «Til foranstaltninger til udbredelse af kjendskab til det Norske sprog blandt lapper og kvæner».
Midla frå fondet vart i byrjinga brukt til belønning av lærarar som viste effektivitet i å læra samiske og kvenske born norsk. Mot slutten av 1800-talet og byrjinga av 1900-talet vart løyvingane trappa betydeleg opp og fordobla opp mot første verdskrigen. Årsaka var eit ønske om å effektivisera fornorskingsarbeidet gjennom skiping av statlege skuleinternat for samiske og kvenske barn. I 1921 vart namnet på Finnefondet endra til det litt mindre kontroversielle «Særbidrag til folkeskolane i Finmark landdistrikt» etter ein gradvis veksande motstand mot den norske assimileringspolitikken, mellom anna i form av det første samiske landsmøtet 6. februar 1917.
Dødsmaske
Dødsmaske er ei avstøyping av ansiktet til ein person utført kort tid etter at dei har døydd. Dei er ofte blitt laga av gips, voks eller metall.
Ofte blei avstøypinga gjort i bivoks, som ein så trakk trukket forsiktig av ansiktet. Forma blei så fylt med leire eller liknande som då likna det opphavlege ansiktet.
Under den franske revolusjonen laga Marie «Madame» Tussaud dødsmasker av framståande personar som var blitt avretta.
Kopiar av dødsmaska til L'Inconnue de la Seine (fransk for «den ukjende kvinna frå Seinen») var eit vanleg innslag på veggen til kunstnarar i bohemmiljøa i Paris etter 1900. Maska var inspirasjon for mange litterære verk.
Fylkesveg 91 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 91 i Sogn og Fjordane går mellom Bruland og Strandosen i Øvrelavikdalen i Høyanger kommune. Vegen er 5,4 km lang.
Montego Bay
Montego Bay er den andre største byen på Jamaica, etter Kingston, og den einaste andre byen som har status som city. Han ligg nordvest på øya og er administrasjonsstad for Saint James Parish. Lokalt blir han gjerne berre kalla MoBay eller Bay.
Montego Bay ligg i ei bukt som er verna mot handelsvindane av låge åsar. Byen er eit populært turistmål med cruiseskipterminal, tax-free-handel og fleire strender og hotell i nærleiken. Turistindustrien dominerer den nordlege delen av bukta langs kysten. Donald Sangster internasjonale lufthamn, som er den travlaste flyplassen i engelsktalande Karibbia, ligg innanfor bygrensa.
Historie
Då Christopher Columbus kom til øya for første gong, i 1494, gav han bukta namnet Golfo de Buen Tiempo ('Godvêrsbukta'). Namnet «Montego Bay» skal stamma frå spansk manteca, som tyder 'smult' og viser til produktet dei eksporterte etter å ha jaga ville grisar i området. På gamle kart finn ein også den engelske nemninga Lard Bay eller 'Smultbukta'.
Jamaica var ein spansk koloni frå 1511 til 1655, då den karibiske ekspedisjonen frå England under Oliver Cromwell, Western Design, dreiv spanjolane frå øya som dell av den anglo-spanske krigen (1654–1660).
Under slavetida, frå midten av 1600-talet til 1834, og vidare inn på 1900-talet, var byen hovudsakleg ei hamn for sukkereksport. Den siste store slaveoppstanden, Juleoppreisten eller Baptistkrigen (1831–1832) fann stad i området rundt Montego Bay. Leiaren for oppreisten, predikanten Samuel Sharpe, blei hengd her i 1832. I 1975 blei Sharpe utnemnd til jamaicansk nasjonalehelt, og den største plassen i byen har namn etter han.
Sukkerhandelen gjekk tilbake på 1800-talet, og ein byrja dyrka bananar på plantasjar i staden. Men det var først med utviklinga av turistindustrien på 1900-talet at byen fekk ny økonomisk vekst. Montego Bay har likevel ei rekkje sosiale og økonomiske problem, som ein mellom anna har skulda på mangelen på reelt sjølvstyre og kontroll over inntente middel. Byen har ei rekkje uregulerte slumområde, medan andre delar er prega av turistanlegg og fritidshus for rike jamaicanarar, nord-amerikanarar og europearar, fine restaurantar og handelshus. Eit stort sjukehus, Cornwall Regional Hospital, ligg her.
Fleire gamle sukkerplantasjar er gjort om til turistanlegg, ofte med opphavlege bygninigar intakte. Den best kjende av desse er White Witch of Rose Hall, ein plantasje kjend for heimsøkingar som i dag er ein golfbane. Montego Bay Convention Centre, i nærleiken av Rose Hall, blei opna av den jamaicanske statsministeren Bruce Golding 7. januar 2011.
Forsvarets forsøksstasjon Vadsø
Forsvarets stasjon Varanger
Freyberg Mountains
Freyberg Mountains er ei fjellkjede i Victoria Land, som grensar til Rennickbreen, Bowers Mountains, Blackbreen og Evans Neve. Det er kalla opp etter den mest kjende generalen på New Zealand, Lord Bernard Freyberg, av den nordlege gruppa til New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1963-64. Fjellet omfattar Alamein Range.
Kjelder
''
Brystskiljevegg
Brystskiljeveggen eller mediastinum (frå mellomalderlatin mediastinus, «midtveg», «det som står i midten») er ei uavgrensa gruppe av strukturar i brystkassen som er omfemna av laust bindevev. Det er det sentrale kammeret i brysthòla. Den inneheld hjartet, dei store blodårene i hjartet, matrøyret, luftrøyret, mellomgolvsnerven, hjartenervane, brystlymfegangen (ductus thoracicus), briset (thymus) og lymfeknutane i det midtre brystet.
Struktur
Brystskiljeveggen ligg mellom høgre og venstre brysthinne i nærleiken av midtsagittalplanet. Den strekker seg frå brystbeinet framme til ryggsøyla bak, og inneheld alle brystorgana med unntak av lungene. Den kan delast i to delar: ein øvre eller superior del, og ein nedre eller inferior del.
Den øvre brystskiljeveggen strekker seg frå høgda av hjarteposen (perikard) med ei øvre grense langs den vesle brystopninga (apertura thoracis superior), og ei nedre grense som strekker seg frå brystbeinsvinkelen (leddet mellom manubrium sterni («handtaket») og corpus sterni («kroppen»)) til mellomvirvelskivene i brystvirvel 4–5 (T4–T5). Den nedre brystskiljeveggen strekker seg under det øvre nivået av hjarteposen, til mellomgolvet (diafragma). Den nedre brystskiljeveggen er delt inn i tre regionar, alle i forhold til hjarteposen. Den fremre brystskiljeveggen ligg føre hjarteposen. Den midtre brystskiljeveggen inneheld hjarteposten og dens innhald. Den bakre brystskiljeveggen ligg bak hjarteposen.
Den er omfemna av brystveggen framme, lungene langs sidene og ryggmargen bak. Den er samanhengande med laust bindevev i nakken.
Anatomar, kirurgar og radiologar delar brystskiljeveggen ulikt.
Dammaj
Dammaj (arabisk دماج) er ein liten by i Sa'dah guvernement nordvest i Jemen, søraust for Sa'dah i ein dal med same namn.
Muqbil bin Hadi al-Wadi'i grunnla Madrasah Dar al-Hadith i Dammaj i 1979, eit viktig læresenter for salafi-sunniar. Terrorisme og ekstreme meiningar om islam er strengt forbode i Dar-al-hadith og har blitt kritisert og åtvara mot av Madrasah-leiarane.
Byen var senter for omleiringa av Dammaj og i november 2013 var det fleire valdshandlingar mellom militante frå den Houthi-leia sjia-rørsla og sunni-salafistar. Kring 50 personar vart drepne då den andre veka av kampane starta. Seint i november eksploderte ei mine då eit militærkjøretøy passerte, og tok livet av to jemenittiske soldatar.
Eriko Arakawa
Eriko Arakawa er ein japansk fotballspelar.
Slite
Utanfor Slite ligg Enholmen, eit tidlegare forsvarsverk.
Bryggeskipet
Bryggeskipet var eit skip ein har funne restane av under arkeologiske utgravingar på Bryggen i Bergen. Etter brannen på Bryggen i 1955 vart det gjort grundige utgravingar. I bygningsrestane vart det funne materialar som hadde vore delar i eit stort skip.
Guns for Hire
«Guns for Hire» er ein song av det australske hardrockbandet AC/DC frå albumet deira Flick of the Switch, gjeve ut 19. august 1983. Songen er skriven av bandmedlemmane Angus Young, Malcolm Young og Brian Johnson, og han kom ut på singel i september med «Landslide» som B-side. Han nådde 37. plassen på UK Singles Chart, og 84. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100. Songen nådde òg 19. plassen i Irland.
Bryggeskipet
Dendrokronologisk datering syner at Bryggekipet vart bygd i 1188, tidleg mellomalder. Det må ha vore nærmare 10 meter breitt, over 30, truleg opp mot 40, meter langt. Det kan sjå ut som det har hatt lasterom under vanleg dekksnivå. Skroget har vore heller flatbotna. Funnet har vorte tolka som eit havskip av typen buse.
Guns for Hire
Cash Box sa at «Låten er like heftig som alltid, og inneheld ein modna gitarsolo med høg rock 'n' roll-energi.»
Låten fungerte som opningslåt under opptredenane til bandet på turneen for Flick of the Switch, men har aldri vorte framført på nokre andre AC/DC-turnear sidan. Det vart produsert ein salsfremjande video til låten, der trommeslagaren Simon Wright var med i staden for Phil Rudd. Rudd hadde forlate bandet under innspelinga av Flick of the Switch og vart erstatta av Wright før turnéstarten.
Bryggeskipet
Bryggeskipet har ikkje vore noko vikingskip, men inngår i ein båtbyggar-tradisjon som viderfører vikingane sin kunnskap.
Cavendish Icefalls
Cavendish Icefalls er eit isfall i Taylorbreen mellom Solitary Rocks og Cavendish Rocks i Victoria Land. Han vart namngjeven av C.S. Wright, under Terra Nova-ekspedisjonen, etter Cavendish Laboratory i Cambridge i England, der Wright gjorde mykje av forskinga si.
Wood Point
Wood Point er eit nes ved Jason Harbor i Cumberland West Bay i Sør-Georgia. Det vart kartlagd og namngjeven av mannskap på Discovery Investigations i 1929.
Cape Wilson i Sør-Georgia
Cape Wilson er eit nes ved austsida av innløpet til Bay of lsles på nordkysten av Sør-Georgia. Bay of Isles vart kartlagd i 1912–13 av Robert Cushman Murphy, ein amerikansk naturalist ombord på briggen «Daisy». Neset vart namngjeven av Murphy etter Woodrow Wilson, som var president i USA, 1913–21.
Bernt Lund
Bernt Lund var ein norsk offiser og ingeniør, fødd i Våler i Hedmark. Han var ingeniøroffiser i vegvesenet i 25 år, og elles kunstmålar og forfattar av diktet 'Trysil-Knud'. Frå 1847 var han gift med Hedevig Lund.
Lund voks opp på garden Lund i Våler i Solør. Etter examen artium i 1831 studerte han i tre år teologi ved universitetet og arbeidde som lærar ved Christiania Søndagsskole. År 1834 tok han steget over i det militære og tok i 1837 offiserseksamen ved Krigsskulen. Ved den tid skreiv han ned folkeminne frå heimbygda og var med i eit litterært selskapslag kalla Tollekniven. Sidan gjorde han nokre år teneste i kavaleriet. Tidleg gjekk han i målarlære hos Thomas Fearnley og seinare med Hans Gude i Düsseldorf, og viste framifrå evner som landskapsmålar.
Frå 1847 dreiv Lund på og kartla områda mellom Hallingdal og Lærdal, då det skulle byggjast veg over Hemsedalsfjellet. Han var premierløytnant ved Trondhjemske ridende jegerkorps frå 1850 og forfremja til rittmeister og sjef for Sparboske eskadron i 1863. Same året byrja han på heiltid å arbeide i vegstellet, der han 1853-78 var tilsett som ingeniør.
Lund skreiv elles dikt og gav ut Nogle Digte i 1882. Hans mest kjende dikt, 'Trysil-Knud', stod i fleire tiår i lesebøker for folkeskulen.
Bakhtegansjøen
Bakhtegansjøen (persisk دریاچۀ بختگان) var ein saltsjø i Fars sør i Iran, kring 160 km aust for Shiraz og 15 km vest for byen Neyriz.
Bakhtegan hadde eit areal på 3 500 km² og var den nest største innsjøen i landet. Han fekk vatn frå Korelva. Fleire demningar i Korelva har kraftig redusert vasstilførselen til innsjøen, auka saltinnhaldet og gjort bestanden av flamingoar og andre trekkfuglar utryddingstruga i området. Bakhtegansjøen er no fullstendig tørrlagd på grunn av demningane.
Charwell-elva
Charwell er ei elv nordaust på Sørøya på New Zealand. Ho har utspringet sitt i Seaward Kaikoura Ranges, og ho munnar ut i Conway-elva, den tradisjonelle grensa mellom Marlborough og Canterbury. I elvedalen har det vore drive sauehald.
På 1910-talet føreslo jarnvegsverket på New Zealand å byggja ei jarnvegslinje gjennom ei rekkje elvedalar, mellom desse den til Charwell-elva, for å binda Parnassus og Kaikoura saman som ein del av Main North Line. Arbeidet med denne linja starta ved at det vart lagt ut spor i eit stykke av elvedalen til Leader-elva, men den første verdskrigen gjorde slutt på anleggsarbeidet. Då det vart teke opp att, valde ein ei meir austleg linje langs kysten i staden.
Sixteen Tons
«Sixteen Tons» er ein song om ein kolgruvearbeidar, basert på livet i kolgruvene i Muhlenberg County i Kentucky. Han vart skriven og først spelt inn av Merle Travis i Radio Recorders Studio B i Hollywood i California den 8. august 1946. Cliffie Stone spelte bass på innspelinga. Det var den første utgjevinga til Capitol på albumet Folk Songs of the Hills (juli 1947). Singelen selde til gullplate.
Ein versjon frå 1955 vart spelt inn av Tennessee Ernie Ford og gjekk til topps på Billboard-lista, medan ein annan versjon av Frankie Laine berre vart gjeven ut i Vest-Europa, der han gav konkurranse til versjonen til Ford.
25. mars 2015 vart det annonsert at Ford-versjonen skulle innlemmast i Library of Congress's National Recording Registry.
Forfattarskap
«Sixteen Tons» er berre tilskriven Merle Travis på alle innselingar og er registrert i BMI som ein Merle Travis-komposisjon. George S. Davis, ein visesongar og låtskrivar som hadde arbeidd i gruvene i Kentucky, hevda på ei innspeling for Folkways Records i 1966 å ha skrive songen som «Nine-to-ten tons» i 1930-åra. Han hevda òg forskjellige gonger å ha skrive songen som «Twenty-One Tons». Det finst ikkje bevis for påstanden til Davis.
Andre versjonar
Tennessee Ernie Ford spelte inn «Sixteen Tons» i 1955 som B-sida til sin versjon av Moon Mullican-songen «You Don't Have to Be a Baby to Cry». Med knipsinga til Ford og eit unikt klarinettbasert poparrangement, vart han raskt ein millionseljar. Songen gjekk til topps på Billboard country-lista i november og låg der i ti veker, før han gjekk over til poplista og låg på toppen av den lista i åtte veker, og slo den konkurrerande versjonen til Johnny Desmond. I Storbritannia konkurrerte versjonen til Ford med versjonar av Edmund Hockridge og Frankie Laine. Likevel vart Ford-versjonen meir suksessrik og låg fire veker på toppen av UK Singles Chart i januar og februar 1956.
Laine-versjonen vart ikkje gjeven ut i USA, men selde godt i Storbritannia. Ford-versjonen kom ut 17. oktober og hadde seld to millionar eksemplar innan 15. desember same året.
Songen er blitt spelt inn på plate eller framført på konsert av mange musikarar:
• 1955: Sungen live av Elvis Presley på tidlege konsertar i 1950-åra, men aldri spelt inn.
• 1955: The Weavers spelte songen på konsertalbumet The Weavers at Carnegie Hall.
• 1955: Red Sovine spelte inn songen for Brunswick
• 1955: B.B. King & His Orchestra
• 1955: Larry Cross
Skiskyting under Vinter-OL 1976
Skiskyting under Vinter-OL 1976 vart avvikla i Seefeld, 17 km nordvest for OL-byen Innsbruck den 6. og 13. februar 1976. Programmet bestod av 20 km individuelt og 4 x 7,5 km stafett, begge tevlingane var for menn.
Sixteen Tons
Andre versjonar
• 1956: Ewan MacColl med Brian Daly
Skiskyting under Vinter-OL 1976
20 km
Dato: 6. februar
Sixteen Tons
Andre versjonar
• 1956: Michael Holliday
Skiskyting under Vinter-OL 1976
20 km
<br style="clear:both" />
Sixteen Tons
Andre versjonar
• 1956: Eddy Arnold sin versjon kom ut på samlealbumet Dozen Hits
Skiskyting under Vinter-OL 1976
4 x 7,5 km
Dato: 13. februar
Sixteen Tons
Andre versjonar
• 1957: The Platters
Skiskyting under Vinter-OL 1976
4 x 7,5 km
<br style="clear:both" />
Sixteen Tons
Andre versjonar
• 1960: Bo Diddley gav ut sin versjon på albumet Bo Diddley Is a Gunslinger.
• 1961: Jimmy Dean spelte inn ein versjon på Big Bad John and Other Fabulous Songs and Tales
• 1963: Alberto Vazquez, ein mexicansk bass-barytonsongar, spelte inn songen for den mexicanske marknaden.
• 1964: Louis Neefs, ein belgisk songar, spelte inn songen i Belgia.
• 1965: Lorne Greene for albumet The Man
• 1966: Stevie Wonder spelte inn ein Motown- og soul-versjon på Down to Earth
• 1967: Tom Jones spelte inn ein rockeversjon på albumet Green, Green Grass of Home
• 1967: James & Bobby Purify gav ut ein versjon som B-sida til singelen «I Take What I Want»
• 1970: Freeman Sound som B-side til singelen «Singing My Own Song»
• 1971: Mylon LeFevre på albumet Mylon with Holy Smoke
• 1972: CCS
• 1973: Jerry Reed på Hot A' Mighty!
• 1974: Steve Goodman spelte songen live
• 1976: Don Harrison Band sin versjon nådde 47. plassen på Billboard Hot 100 i juni 1976. Han gjekk òg inn på salslista i Australia.
• 1984: Deja Voodoo på albumet Cemetery
• 1986: Ein versjon av det engelske punkebandet The Redskins på allbumet Neither Washington Nor Moscow
• 1986: Anna Domino
• 1987: Frank Tovey på albumet Tyranny & the Hired Hand.
• 1990: Eric Burdon sin versjon vart nytta i opninga av komedien Joe Versus the Volcano. Denne vart spelt inn tidleg i 1980-åra, men kom ikkje ut før i 1988 på albumet Nightwinds Dying. I 1992 spelte han inn ein annan versjon som kom ut på konsertalbumet «Access All Areas» n 1993.
The Morning After av The J. Geils Band
The Morning After er det andre studioalbumet til det amerikanske rockebandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1971.
Som debutalbumet består albumet av rockeversjonar av blues, soul og rein rock and roll. Albumet inneheld ein del fleire originale songar enn debutalbumet, i tillegg til eit par coverlåtar, som Don Covay sin «The Usual Place». Songen «Cry One More Time» vart seinare spelt inn av Gram Parsons på debutalbumet hans.
Salslister
Album - Billboard (USA) Singlar
Sixteen Tons
Andre versjonar
• 1993: Memento Mori spelte inn ein versjon av songen som eit løynd spor på debutalbumet Rhymes of Lunacy.
• 1995: Tuff på albumet Religious Fix
• 1995: Corb Lund på albumet Modern Pain
• 1996: Western Flyer i eit konsertopptak på albumet Back in America
• 1998: Hello Dave på albumet 16 Tons
• 1999: Stan Ridgway på albumet Anatomy
• 2005: Eels på konsertalbumet Sixteen Tons (10 Songs)
• 2005: This Bike Is A Pipe Bomb på albumet Dance Party With...
• 2007: Den amerikanske presidentkandidaten Dennis Kucinich si utgåve av songen vart spelt ein del på TV under ein presidentkampanje.
• 2007: Lawrence «Lipbone» Redding på albumet Hop The Fence
• 2010: Lance Guest, som Johnny Cash, i den originale Broadway-musikalinnspelinga av Million Dollar Quartet
• 2011: Tom Morello, gitarist i Rage Against the Machine og The Nightwatchman på EP-en «Union Town»
• 2012: LeAnn Rimes på konsertane hennar i 2012.
• 2012: Tim Armstrong som ein del av prosjektet Tim Timebomb and Friends
• 2013: Robbie Williams på luksusutgåva av Swings Both Ways.
• 2014: Gary Clail på albumet Nail It To The Mast.
• Brave Combo spelte inn ein cumbia-versjon
• Rehab på albumet Cuz We Can
• Rockapella spelte inn ein acappella-versjon
• ZZ Top framførte songen i 2014 i lag med Jeff Beck.
Mathias Blumenthal
Mathias Blumenthal var ein kunstmålar og handverkar av tysk-dansk ætt, som saman med kunstnarane Henrich Christian Hosenfelder og Eric Gustaf Tunmarc vert rekna som dei sentrale rokokkomålarane i Noreg. Kvar og når Mathias Blumenthal vart fødd, og kven foreldra var, har vore uklårt. Men ein reknar no med at faren var rittmeister Mathias Blumenthal, òg kalla Matis Blomdal, som kom frå Riga til Gentofte i Danmark, og at Mathias vart fødd der i 1718 eller 1719, og den yngre broren hans, Carl Gustav, i 1721.
Utdanning og læretid
Mathias Blumenthal fekk truleg kunstnarisk utdanning ved den akademiske kunstundervisinga som kong Christian VI hadde sett i gang i København, og der hoffmålaren hans, Hinrich Krock hadde laga undervisningsplanen, for Blumenthal har seinare nytta seg av Krocks komposisjonsskjema og jamvel somme av motiva hans. Men Blumenthal har òg hatt andre inspirasjonskjelder i denne byen. Han skal dessutan ha vitja Tyskland, Frankrike og Holland, kan hende òg Italia, før han avslutta læretida si tidleg i 1745. Då hadde han kome attende til Danmark, der han den same våren måla eit prospekt av slottet Sorgenfri og parken ikring.
Dei fyrste oppdraga i Noreg
I 1745 sende Blumenthal eit tilbod til Kongelige danske Videnskabernes Selskap om å lage nøyaktige teikningar for dei av landskap, stader, kyrkjer og liknande i Noreg. Bakgrunnen for dette tilbodet var den reisa i Noreg som kong Christian VI hadde gjort, og som det no skulle gjevast ut bok om, illustrert med koparstikk med motiv frå landet. Selskapet godtek tilbodet «paa Vilkor at Tegningen var vel giordt og dernest at Hd skaffede attest fra Bekiendte Mænd at tegningen var accurat», og prisen var sett til 16 riksdalar for kvar teikning. Dette resulterte i fleire teikningar frå Østfold, utført i åra 1745 til 1749.
Tida i Bergen
I 1749 reiste Blumenthal til Bergen etter å ha underskrive ein kontrakt med styresmaktene i byen om å lage ein æres-port i høve kong Frederik Vs planlagde vitjing, som det seinare skulle syne seg ikkje vart noko av, ettersom kongen ikkje kom seg lengre enn til Christiania (Oslo). Men bergensarane skipa til fleire festar likevel for å feire 300-årsjubileum for fyrste- og kongeætta Oldenburg, som kongen høyrde til. I tida etterpå tok Blumenthal på seg ymse oppdrag i byen, som å måle portrett og dekorative veggmåleri i rom i riksfolks bustadhus, der han òg gav tilvisingar på korleis metallbeslag og listverk skulle utformast. Han teikna dessutan somme av illustrasjonane til Erik Pontoppidans Norges Naturlige Historie, som kom ut i 1752.
Mathias Blumenthal og broren Carl Gustav, som hadde vore med Mathias til Bergen, utvikla etter kvart ein mangfaldig næringsverksemd i byen, fyrst i samarbeid, deretter kvar for seg, og båe vart med tida solide og velakta borgarar. Men Mathias Blumenthal fekk ikkje noko langt liv.
Kjelde
Johannesen, Ole Rønning. Mathias Blumenthal : Østfoldbyenes skildrer – portrettmaler i Bergen. [Oslo] 2002, Forlaget Bonytt. ISBN 82-7039-056-9
Charybdis Icefalls
Charybdis Icefalls er eit isfall med store bresprekkar i nedre Harlinbreen, der han fell kraftig og flyt saman med Rennickbreen. Isfallet får delvis is frå Lovejoybreen som flyt austover parallelt til Harlinbreen på nordsida og flyt saman med denne før han når isfalla. Han vart kartlagt av US Geological Survey (1962–63) og geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1963–64), og vart namngjeven av sistnemnde etter Kharybdis, etter ein frykta malstraum i gresk mytologi.
Slöinge
Slöinge er ein svensk tettstad i Falkenbergs kommun i Hallands län i Halland. I 2005 hadde tettstaden 974 innbyggjarar.
Coda av Led Zeppelin
Coda er det niande og siste studioalbumet til det engelske rockebandet Led Zeppelin, gjeve ut i 1982. Denne samlinga av unytta studioopptak frå forskjellige innspelingar gjennom den 12 år lange karrieren til Led Zeppelin vart gjeven ut to år etter gruppa offisielt hadde gitt seg etter at trommeslagar John Bonham døydde. Ordet coda tyder avslutninga av eit musikkstykke og vart derfor vald som tittel.
Oversyn
Led Zeppelin-gitarist og produsent Jimmy Page forklarte at årsaka til at albumet vart gjeve ut delvis var alle piratkopialbuma som var populære hos tilhengjarane:
Troms Fylkes Dampskibsselskap
Troms Fylkes Dampskibsselskap ASA (TFDS ASA) er eit norsk reiarlag som vart stifta i 1866 under namnet Tromsø Amts Dampskibsselskap. Med utgangspunkt i Nord-Noreg utvikla reiarlaget seg til å verta ein nasjonal og internasjonal aktør innanfor transport og reiseliv, med Hurtigruten som den største verksemda. Etter at selskapet ved utgangen av 2004 vart majoritetseigar i AS TIRB, hadde TFDS-gruppa over 2 000 tilsette. Gruppa disponerte ein flåte på 38 skip, 123 bussar samt 86 gods- og varebilar. Hovudkontoret låg i Tromsø. Administrerande direktør var Henrik Andenæs, og styreleiar var Ole Lund.
TFDS kom inn i Hurtigruten i 1979 ved at Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) selde sine fire hurtigruteskip til TFDS.
Coda av Led Zeppelin
Oversyn
I følgje Led Zeppelin-biografien Hammer of the Gods, skulda òg bandet Atlantic Records eit album til med avtalen på fem album som skapte Swan Song Records i 1974. Slik sett kunne dei oppfylle kontrakten med Coda.
Troms Fylkes Dampskibsselskap
Dei to hurtigruterederiene Ofotens og Vesteraalens Dampskibsselskab (OVDS) og TFDS vedtok i desember 2005 å slå seg saman. Fusjonen vart gjennomført 1. mars 2006. Det nye selskapet fekk namnet Hurtigruten Group, men namnet vart i 2007 endra til Hurtigruten ASNE. Selskapet hade då ein omsetnad på rundt fire milliardar kroner årleg, og kring 3 400 tilsette. Administrerande direktør vart Jan Kildal (OVDS) og ny styreleiar vart Ole Lund (TFDS). Hovudkontoret for hurtigruten vart lagt til Narvik, medan kontoret for ferjar og hurtigbåtar vart lokalisert i Tromsø.
Coda av Led Zeppelin
Oversyn
«We're Gonna Groove» opnar albumet, og i følgje plateomslaget vart han spelt inn i Morgan Studios i juni 1969. Det vart seinare kjend at han kom frå eit konsertopptak frå januar 1970 i Royal Albert Hall, med nytt gitarspor og den originale gitaren fjerna.
Troms Fylkes Dampskibsselskap
Dei to sistnemnde verksemdene vart etter kvar overteke av Torghatten trafikkselskap i Brønnøysund, og utskilt som eit dotterselskap av dette, under namnet Torghatten nord og enno tilhald i Tromsø.
Hurtigruteskip
Liste over hurtigruteskip som TFDS har ått inntil 2006.
Coda av Led Zeppelin
Oversyn
«Poor Tom» er frå innspelinga av Led Zeppelin III og vart innspelt i Olympic Studios i juni 1970.
«I Can't Quit You Baby» er henta frå same konsert som «We're Gonna Groove», men vart oppført som ei øving i det originale plateomslaget. Innspelinga vart redigert ned for å fjerne «konsert-kjensla».
Cirkus Berny
Cirkus Berny var eit norsk omreisande sirkus som var i gang frå 1929 til 1979, med eit avbrekk i okkupasjonsåra 1940–1945, og med tillegg av ein fånyttes freistnad i 1984-sesongen på å få sirkusverksemda på beina att. Sirkuset vart skipa av Rudolf Berny Barthel (fødd i 1881) med grunnlag i det Cirkus Britannia som han dreiv, og som han sjølv hadde skipa som nittenåring i 1920. Ætta hans på farssida hadde drive i tivoli- og sirkusbransjen i Noreg heilt frå 1832.
I og for seg var altså Cirkus Berny eit framhald av det Cirkus Britannia som Rudolf Berny Barthel hadde skipa i 1920, og det er ikkje kjend kvifor namnet vart endra til Cirkus Berny i 1929. Men endringa kan ha å gjere med at Rudolf Berny Barthel og den svensk-norske linedansarinna Elvira Hoffmann gifta seg med kvarandre i 1929, for deretter å drive det nye Cirkus Berny saman. Rudolf Berny Barthel hadde engasjert Elvira Hoffmann for sitt Cirkus Britannia, og fekk dottera Liv med ho i 1928; Liv vart i si tid Cirkus Bernys siste direktør. Elvira var 19 år yngre enn ektemannen sin. Ho var òg av gamal sirkus-ætt på farssida, og hadde vakse opp med eit sirkus. Faren hennar, Robert Hoffman, dreiv det etter kvart store og velkjende Cirkus Hoffmann i Sverige frå 1905 til 1922.
Cirkus Berny før andre verdskrigen
Under det nye namnet Berny, som var ei «fornorsking» av namnet på den vesle byen Bernay i Normandie i Frankrike og altså Rudolf Barthels eige mellomnamn, vart Cirkus Berny særs godt kjend i Noreg, og til tider så å seie oppfatta som eit synonym for ordet 'sirkus'. Sirkuset reiste land og strand ikring med både bil, båt og jarnbanetog; dei trong tretti jarnbanevogner når dei nytta tog. Men frå Noreg vart hærsett av tyskarane i 1940 stogga Elvira og Rudolf Berny Barthel drifta friviljug for ikkje å få noko med okkupasjonsmakta å gjere.
Tida etter andre verdskrigen
Rudolf døydde under krigen, den 7. februar 1944, men likevel sette Elvira i gang så snart krigen var over, og sirkuset var i full drift att i sesongen 1946. Ho hadde då fått med seg den vidgjetne og populære hestedressøren Arthur Reinsch frå Danmark, og hadde gått inn i eit samarbeid med den danske artisten Jon Lumio, som sjølv hadde tenkt å byrje med sitt eige sirkus, med namnet Rex, men kom til at eit samarbeid med Elvira om sirkus i Noreg var det beste i den vanskelege etterkrigstida. Med dette samarbeidet vart sirkuset dansk-norsk og fekk namnet Cirkus Berny & Rex. Den fyrste sesongen vart ein stor suksess for sirkuset, som hadde fått seg eit nytt firemastra sirkustelt og anna utstyr frå Danmark, og kunne skilte med mange kjende danske artistar som Lumio hadde engasjert med utgangspunkt i sitt vide kontaktnett.
Ivar Løken, som med tida skulle verte Liv Bernys ektemann, vart tilsett av Cirkus Berny som forretningsførar året etter; Liv Berny og Ivar Løken hadde vore kjærastar sidan 1946. Han var bondeson, oppvaksen på Asker prestegard i Asker, som faren var forpaktar for, og såg ikkje på sirkusverksemd som anna enn ei inntektskjelde. Med den kunnskapen han skaffa seg ved å arbeide for Cirkus Berny, meinte han å vere i stand til å skipe sitt eige sirkus, engasjere artistar og leggje opp ein turné kring i Noreg på eiga hand, i konkurranse med den tidlegare arbeidsgjevaren sin. I løynd fekk han med seg Lumio på å skipe det nye sirkuset, kjøpte eit sirkustelt, og kom i gang i 1948 med det nye sirkuset, som fekk namnet Cirkus Rex. Sjølvsagt var Elvira sterkt imot denne framferda, og då den fyrste sesongen for Ivar Løkens Cirkus Rex vart særs vellukka, oppstod det sterk, krass og bitter konkurranse mellom han og Elvira med sitt Cirkus Berny, som no hadde fått att sitt gamle namn.
Året etter, i 1949, kravde Liv Berny å få fylgje Cirkus Rex denne sesongen for å kunne vere saman med kjærasten sin på den litt særeigne sirkusturneen som det då var lagt opp til. Programmet var no ei blanding av sirkus og revy, trass i suksessen med fjorårets program; det er uklårt om det i namnet åt Cirkus Rex gjekk føre seg to parallelle turnear med kvart sitt program dette året, om programmet varierte, eller om to ensemble altererte. Liv vart nekta av mora si å bu i same husvogna som kjærasten på denne turneen, og fekk med seg ei Cirkus Berny-vogn. Men då dei to gifta seg 1950, slutta Ivar Løken heilt med sirkus og konsentrerte seg om ein daglegvareforretning han hadde skaffa seg i krysset mellom villavegane Nesåsen og Elvevegen på Nesbru i Asker. Ikkje lenge etter fekk han dessutan i gang ein fabrikk for stålrøyrsmøblar i eit grannehus til daglegvareforretninga, seinare flytt til Vakås i Asker.
Den siste tida for sirkuset
Ivar Løken døydde i 1980. Sirkusteltet og alt det andre utstyret var då pakka ned og lagra, ettersom drifta var avvikla i 1979. Liv og den eldste sonen Rune, som hadde vorte med i leiinga av sirkuset i 1979, freista fånyttes å blåse liv i det att i 1984 ved å satse på framsyningar som tok opp i seg element frå såkalla nysirkus og frå teater. Dei engasjerte og fekk spesialinstruert to skodespelarar som skulle spele klovnar, og hadde kjøpt attende somme gamle sirkusvogner, mellom dei den gamle og luksuriøse direktørvogna til Elvira, for på den måten å skape det dei i marknadsføringa kalla «Moderne sirkus med gammeldags miljø». Men sjølv om dei òg framheva at dette var ei jubileumsframsyning som markerte at Berny-ætta hadde 150 år attom seg i sirkusbransjen i Noreg, vart likevel ikkje sesongen slik dei hadde vona, og Cirkus Berny vart eit avslutta kapittel i den norske sirkussoga.
Sirkusets tilhaldsstad utanom sesongane
Elvira og Rudolf Berny Barthel valde seg Nesbru-Holmenområdet i Asker som si base for Cirkus Berny, og dette vart ikkje endra då Liv Berny og Ivar Løken tok over. I fleire tiår vart telt og vogner lagra vinterstid på løa på garden og gartneriet Ravnsborg og på Holmen Slipp. Hestar og ponniar stod på stall og vart trena i Neslia på Nesbru, og villaen deira låg rett i nærleiken, i ein avstand av berre nokre hundre meter langs den same villavegen. Dei meir eksotiske dyra i sirkuset, som indiske elefantar og kamelar, var i Italia og andre søreuropeiske land om vinteren.
Povel Huitfeldt
Povel Huitfeldt var embetsmann og den fyrste danske statthaldaren i Noreg etter at Fredrik II skipa statthaldarembetet i landet i 1572.
Han sat i embetet til han søkte avskjed av helsegrunnar i 1577.
Maksim Tarasov
Maksim Vladimirovitsj Tarasov  er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Jaroslavl. Han deltok i stavhopp for Sovjetunionen og seinare Russland, og vart olympisk meister i 1992, europameister i 1998 og verdsmeister i 1999. Bestenoteringa hans er på 6,05 meter, berre verdsrekordhaldaren Serhij Bubka hoppa høgre før 2008.
Aktiv
Tarasov tok bronsemedaljen under friidretts-VM 1991, der Bubka vann sitt tredje strake VM-gull. Året etter vart Tarasov olympisk meister i Barcelona. Både under VM 1993 og 1995, då Bubka tok nye VM-titlar låg Tarasov like under, med bronse i -93 og sølv i -95. I 1997-sesongen sette han personleg rekord då han svinga seg over 6 meter. Under VM 1997 i Aten gjekk han over 5,96 m og tok sølv, atter vart Bubka for dyktig med sine 6,01 m.
I 1998 vart Tarasov europameister i Budapest, i ei tevling utan dei store prestasjonane. Derimot imponerte han stort då han året etter svinga seg over 6,02 m under verdsmeisterskapen i Sevilla og tok ein klar siger. Elles i 1999 gjorde han sitt livs beste stavhopp då han persa med 6,05 m. Under OL 2000 avslutta han karrieren med å vinne si åttande medalje i ein av dei store meisterskapane; VM, OL og EM.
Sa'dah
Sa`dah (arabisk صعدة Ṣa'da) er hovudstaden i Saada guvernement nordvest i Jemen i ei høgd på kring 1800 meter over havet. Folketalet var i 2004 var estimert til 51 870. Han vart tidlegare identifisert som Karna, eit kongedøme innafor oldtidsriket Ma'in, som ein no veit er oldtidsbyen Qarnawu nær den moderne Ma'in i Al Jawf guvernement.
Etter slaget ved Sa'dah i 2011, tok houthiar kontroll over byen.
Jean Redpath
Jean Redpath  var ein skotsk folkesongar, musikar og pedagog.
Karriere
Jean Redpath var fødd i Edinburgh i Skottland. Ho hadde musikalske foreldre. Mor hennar kunne mange songar på skotsk, og lærte dei vekk til Jean og bror hennar, medan faren spelte dulcimer. Redpath voks opp i Leven i Fife, og vende seinare tilbake til Edinburgh, der ho tok mellomalderstudium ved University of Edinburgh. For å tena pengar i studietida song ho for småpengar og tok deltidsarbeid som køyrelærar og assistent for eit gravferdsbyrå.