cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Florian Schwarthoff
Aktiv
Frå 1991 til 2002 tok Schwarthoff seg jamt til finalen i dei internasjonale meisterskapane, med eit par mislukka semifinaleløp som unnatak. Etter femteplassar i OL 1992 og VM 1993, sprang han inn til sølv på tida 13,16 då europameisterskapen 1994 fann stad i Helsinki, einast verdsrekordhaldaren Colin Jackson sprang fortare. Den 2. juli 1995 i Bremen sette Schwarthoff ny tysk rekord i 110 meter hekk med tida 13,05 sekundar, ein prestasjon på internasjonalt toppnivå. Dermed var han ein av dei store favorittane ved verdsmeisterskapen i Göteborg i august, men snubla i semifinalen i fyrste hekken og rauk ut. Under sommarleikane i 1996 i Atlanta kneip Schwarthoff bronsemedaljen framom Jackson, USA-amerikanarane Allen Johnson og Mark Crear makta han ikkje å fylgje.
Schwarthoff vart fjerdemann i VM 1997 og i EM 1998. I Aten-VM 1997 kom han i mål to hundredels sekund bakom bronsemedaljøren, året etter hadde han tre hundredels sekund opp til bronseplassen i europameisterskapen. I sin siste store finale, EM-finalen 2002 i München, vart han atter nummer fire, fem hundredels sekund bakom vinnaren av bronsen.
Venusbreen
Venusbreen er ein isbre på austkysten av Aleksanderøya i Antarktis. Han er 19 km lang og 11 km brei ved munningen og flyt aust og ut i George VI Sound som ligg mellom Keystone Cliffs og Triton Point. Kysten i nærleiken vart først sett frå lufta av Lincoln Ellsworth den 23. november 1935 og grovt kartlagt frå bilete tekne på denne flyturen av W.L.G. Joerg. Isbreen vart først kartlagt i 1949 av Falkland Islands Dependencies Survey og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter planeten Venus, den andre planeten i solsystemet.
Blokkhus
Blokkhus er ein bygning av tre, stein eller betong, oppført til vakthus og forsvar.
Tak og veggar er verna mot skyting ved jordkledning. Moderne blokkhus er innretta for infanteribesetning, mitraljøser eller småskyts. Dei er så vel brukt til sjølvstendig forsvar som til støtte for andre forskansingar, til dømes gravforsvar. I eldre tid hadde solid lafta tømmerblokkhus tilstrekkeleg motstandskraft, og dei vart brukt sjølv ved permanente festningar.
Blokkhus er også brukt om huset som ligg omkring skivene i ei blokk, og akselen er festa i veggane til blokkhuset.
Mount Ballou
Mount Ballou er eit fjell med ein tind på toppen (2900 moh) som dannar sørenden av Pain Mesa og nordsida av innløpet til Pinnacle Gap i Mesa Range i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter offiser Justin G. Ballou i US Navy, øvstkommanderande på Detachment A vinteren 1966 ved McMurdo-basen.
In the Flesh Live
In the Flesh – Live er eit dobbelt konsertalbum frå den tre år lange Roger Waters-turneen med same namn. Ein DVD med same tittel kom òg ut, og dei to vart gjeven ut i lag med ny innpakning i 2006. Det vart òg laga ein SACD med både stereo- og 5.1-miksar.
Konserten for DVD-en er filma den 27. juni 2000 i Rose Garden Arena i Portland i Oregon, medan konsertalbumet inneheld forskjellige innspelingar frå heile den amerikanske delen av turneen i 2000.
Eurylaimus
Eurylaimus er ei biologisk slekt av sporvefuglar i breinebbfamilien, Eurylaimidae. Dette er fire artar som lever i søraustlege Asia. Fjørdrakta åt desse breinebba er generelt i avdempa fager med mørk overside, alle har markert augering. Dei har blått fargeskjær i nebbet.
Artslista
Eurylaimus i rekkjefølgje etter eBird/Clements Checklist v2019 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Maghemitt
Maghemitt er eit ferromagnetisk mineral som består av ?-Fe2O3. Det har ein defekt spinell-struktur med ubesatte kationplassar i gitteret. Mineralet er utbreidd i mikroskopiske mengder som oksidasjonsprodukt av magnetitt.
Maghemitt fekk namn i 1927 etter ein førekomst ved Iron Mountain-gruva nordvest for Redding i Shasta County i California. Namnet syner til at mineralet er ein mellomting mellom MAGnetitt og HEMatitt.
Delilah av Queen
«Delilah» er ein song av det britiske rockebandet Queen. Songen er skriven og sungen av Freddie Mercury og vart opphavleg gjeven ut på det fjortande studioalbumet til Innuendo i 1991. Songen vart gjeven ut på singel den 14. desember 1991, men berre i Thailand.
Komposisjon
«Delilah» er ein song som Mercury skreiv om favorittkatten sin, som heitte Delilah. Det var ein av dei første songane som var ferdig for albumet. Brian May spelte inn soloen i songen med ein talk box. Roger Taylor likte visstnok ikkje songen og måtte overtydast av Mercury for at songen skulle kome med på albumet.
Nights in White Satin
«Nights in White Satin» er ein song frå 1967 av The Moody Blues, skriven av Justin Hayward og først gjeven ut på albumet Days of Future Passed.
Han er skriven i e-moll, og nyttar neapolitansk akkord.
Singelutgåva
Då han vart først gjeven ut på singel i 1967, nådde songen 19. plass på singellista i Storbritannia, ei plassering som nok kunne blitt høgare om det ikkje hadde vore for at han var over sju minuttar lang. Då songen vart gjeven ut på ny i 1972, etter suksessen til lange og dramatiske songar som «Hey Jude» og «Layla», nådde han andreplassen på Billboard-lista i USA og førsteplassen på Cash Box. Singelen selde til gullplate i USA for ein million selde eksemplar og gjekk òg til topps i Canada. Han vart samstundes gjeven ut på spansk som «Noches de Seda». Etter suksessen i USA gjekk songen inn på lista att i Storbritannia i 1972 og klatra til niandeplass. Singelen gjekk inn på lista att igjen i 1979, og nådde då 14. plass.
Det finst to singelversjonar av songen, begge utan orkester og «Late Lament»-delen frå albumversjonen. Den første forkorta versjonen varer 3:06, der det er tydeleg kvar songen er kutta. Den andre versjonen er 4:26.
Nesten alle singelversjonane vart gjevne ut med b-sida «Cities».
Bandmedlem Justin Hayward skreiv songen 19 år gammal i Swindon, og gav songen dette namnet etter å ha fått sengetøy i sateng (satin) av ein ven. Sjølve songen omhandlar lengsel etter ein kjærleik som er langt borte. London Festival Orchestra spelte orkesterdelen på songen, medan Mike Pinder spelar mellotron i sjølve songen.
Andre utgjevingar
Songen er nytta i mange filmar, som Split Second i 1992, Robert De Niro-filmen A Bronx Tale i 1993, Martin Scorsese-filmen Casino i 1995, Adam Sandler-filmen Click i 2005, Rob Zombie-filmen Halloween II i 2009, Bertrand Bonello-filmen House of Tolerance i 2011.
Andre utgåver
Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre den tyske songaren Sandra, som nådde 86. plass i Tyskland.
Dani Stevens
Dani Stevens, opphavleg Daniele Samuels, er ein australsk friidrettsutøvar frå Sydney som tevlar internasjonalt i diskoskasting. Ho vart verdsmeister i øvinga i Berlin i 2009 og vann sølvmedaljen i London i 2017, i den siste meisterskapen sette ho australsk og oseanisk rekord med 69,64 meter.
Secret Messages
Secret Messages er eit studioalbum av Electric Light Orchestra (ELO), gjeve ut i 1983 på Jet Records. Det var det siste ELO-albumet med bassgitaristen Kelly Groucutt, dirigenten Louis Clark og verkelege strykeinstrument, og det siste ELO-albumet som kom ut på Jet Records. Det var òg det siste ELO-albumet som nådde albumlistene verda over.
Konsept
Secret Messages (løynde meldingar) var som tittelen indikerer full av løynde meldingar i form av baklengs innspelte meldingar, somme lette å oppdage, andre ikkje. Dette var andre gongen Jeff Lynne spelte inn slike meldingar på eit album etter å ha blitt skuldra for å gøymd sataniske meldingar i musikken.
Louis Clark var attende i bandet for å dirigere strykarane, medan fiolinist Mik Kaminski spelte på ei ELO-plate for første gongen sidan Out of the Blue i 1977 og spelte fiolinsoloen på «Rock 'n' Roll Is King». Då albumet var ferdiginnspelt gav Lynne bassgitaristen Groucutt sparken, som seinare saksøkte for tapte inntekter. Dei vart forlikte utanfor retten.
Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet i Storbritannia: «Rock 'n' Roll Is King», tittelsporet og «Four Little Diamonds». I USA vart singlane «Rock 'n' Roll Is King», «Four Little Diamonds» og «Stranger» gjevne ut. «Rock 'n' Roll Is King» vart den siste singelen til bandet som nådde topp 20 i Storbritannia. Songen «Letter from Spain» vart nytta i reklamar for sommar-OL 1992 i Barcelona.
Smithornis
Smithornis er ei biologisk slekt av sporvefuglar i familien Calyptomenidae, av mange klassifisert i familien Eurylaimidae. Dette er tre artar som lever i Afrika sør for Sahara. Fjørdrakta har generelt lys underside med mørke striper, oversida er mørkare i avdempa farger.
Artslista
Smithornis i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.7 frå september 2012 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
Søyle
Ei søyle er ein smal, loddrett struktur som typisk har ein berande funksjon i eit bygg. Søyler er gjerne frittståanade bygningsdelar, men kan også gjerast til del av ein vegg, noko ein kan kalla ein pilaster. Andre søyler kan vera heilt frittståande, dekorative monument og kan smykkast med ein skulptur på toppen.
Søyleskaftet kan vera rundt, kvadratisk eller med polygonalt tverrsnitt, og kan ha ulike avfasingar eller forsiringar. Søyla kan ha ein basis som skil seg frå skaftet, og eit  kapitel  (søylehovud) øvst. Gjennom tidene har ein laga søyler av ulike materiale, som tre, murstein, stein, jern og betong.
Historie
Ifølgje den romerske arkitekten Vitruvius Pollio var dei eldste søylene trestammer, og planteformer pregar gamle egyptiske søyler. Skaftet har form av ein plantestengel (eller fleire samanbunta stenglar), og det kronande leddet, kapitelet, imiterer ei bladkrone eller ein blome (t.d. palme eller lotus).
Frå det gamle Egypt kjenner ein steinsøyler frå så tidleg som 2600 f.Kr., då arkitekten Imhotep laga steinsøyler utforma som plantestenglar.
Mesopotamia, Persia
I Mesopotamia gjorde mangelen på stein at ein måtte laga søyler av tegl. Ettersom dette materialet er svakare enn stein måtte desse søylene vera svært tjukke, opptil 3 meter. Søyler var utbreidde i heile den nære Austen. Persarane innførte kapitel i form av dyreprotomar (fremre del av hovudet), og i dei store persiske palass-hallene blir taket bore av ein «søyleskog» (hypostylhallar).
Greske søyler
I det førhistoriske Hellas (Kreta, Mykene) kunne søyler vera breiare oppe enn nede. I historisk tid blei det utvikla tre ulike søyleordenar som fekk stor tyding for seinare arkitektur: Den doriske, den joniske og den korintiske.
Frå og med klassisk tid blei det også vanleg med halvsøyler som står mot veggen og hovudsakleg har dekorativ funksjon.
Romarriket
Romarane overtok dei tre greske ordenane og brukte deo i sin arkitektur sammen med ein etruskisk orden, den toskanske (dorisk søyle med base og utan kannelurer). Romarane utvikla også andre søyler, som spiralsøyle og søyler dekte av rankemønster i relieff, i tillegg til kompositt-kapitelet, der joniske og korintiske kapitel er smelta sammen.
I Colosseum blei korintiske søyler brukt i dei øvre søylegangane og doriske i dei nedste.
Mellomalderen
Ytre søyler blei mindre viktige i mellomalderen, og ein forlét dei antikke typane til fordel for meir fleksible former. Kapitel kunne ha blad- eller dyrerelieff.
Renessansen og seinare
Renessansearkitektur bygde direkte på antikk arkitektur, og dei klassiske søyleordenane blei innførte igjen.
Kolossalordenen der ein har søyler eller pilastrar som strekkjer seg over to eller fleire etasjar, blei innført. Ofte kan dei dekkja heile høgda til ein fasade. Michelangelo brukte kolossalsøyler i fasadane på Capitol i Roma, oppført frå 1564 til 1568. Kolossalordenen blei særleg utbreidd under manierismen og barokken, og blei teken opp igjen under historismen.
På 1800-talet blei jernsøyla utvikla; jernet stod fritt fram, men alltid forkledd i ein stil frå ei tidlegare tid. Den base- og kapitellause søyla kom først med betongkonstruksjonar frå 1900-talet.
Frittståande søyler
Søyler er også blitt brukt som frittståande monument, som obeliskar frå Det gamle Egypt og seinare, asjokasøyler i det sørasiatiske Mauryariket, sigersøyler i Roma, seremonielle huabiaosøyler i Kina og søylegraver i fleire ulike kulturar.
Deeldrakt
Deeldrakt eller deel (дээл ; дэгэл ) er ei tradisjonell mongolsk klesdrakt og nasjonaldrakt. Ho er blitt brukt gjennom mange hundreår av mongolar, tyrkiske folk og tungusiske folk. Drakta har form som ei kåpe liknande ein kaftan. Ho har to overlappande framstykke som ein lukkar ved høgre armhole og nedover. Ein bruker også belte, typisk eit breitt tøystykke, om livet. Drakta når typisk nedfor knea til brukaren og vidar seg ut mot botnen. Deeldrakter kan vera blå, olivenfarga, burgundar eller andre fargar. Dei kan vera av bomull, silke, ull eller brokade.
Deel er framleis vanleg klesdrakt for både kvinner og menn utanfor større byar, særleg blant nomadiske gjetarar. I byar blir deel for det meste brukt av eldre, eller i samband med festar og høgtider.
Sansesystem
Sansesystem er ein del av nervesystemet som står for å handsama sanseinntrykk frå omverda. Eit sansesystem består av reseptorar, nervebanar, og dei delane av hjernen som er involvert in sanseoppfatning. Dei mest kjende sansesystema består av syn, høyrsle, kjensle, smak og luktesans. Enkelte dyreartar har også elektrosepsjon (å sansa elektriske felt) og magnetosepsjon (å sansa magnetfelt).
Reseptorar
Dei fleste dyreartar har ei lang rekkje ulike slag sanseceller som er nødvendige i oppgåvene med å fange opp stimuli og formidla opplysningane til nervesystemet. Dei ulike sansecellene kan delast inn i grupper ut ifrå kva slags stimuli (irritamenter) dei er mest kjenslevare for. Kvar gruppe reagerer best på bestemte stimuli: fotoreseptorar på ljosstimuli, mekanoreseptorar på mekaniske påverknader, kjemoreseptorar på bestemte kjemiske stoff og termoreseptorar på temperaturendringar. Den typen stimuli som mest effektivt aktiverer ein gjeven reseptor, vert kalla den adekvate stimulus.
For å fungera som reseptorar må sansecellene fanga opp energien i det irritamentet dei vert utsette for. Deretter må signalet omdannast til ei form som kan formidlast av nervesystemet. Desse prosessene vert kalla overføringsfunksjonen til sansecellene.
Sansecellene er spesifikke, dvs. at dei under normale tilhøve berre blir aktiverte av sin adekvate stimulus, og at deira signal vert formidla til bestemte område av hjernen. Dei informerer dessutan ikkje berre om den arten av stimuli me blir utsette for, men også om styrken eller intensiteten i stimulien.
Phormium colensoi
Phormium colensoi (syn. Phormium cookianum) er ein fleirårig plante frå New Zealand. Han er mindre utbreidd enn den andre arten i Phormium-slekta, P. tenax. Planten har grøne, gule eller oransje blomar etterfølgde av vridde frøkapslar.
Sansesystem
Reseptorar
Fleire av sanseorgana (t.d. muskelspolar) vert innerverte av eigne utadleiande nervefibrar. Desse nervefibrane påverkar kjenslevarleiken for stimuli i sansecellene, slik at ein viss stimulus i nokre tilfelle kan utløysa eit større eller mindre signal frå sansecellene. På denne måten kan hjernen styra kjenslevarleiken i sansecellene ut frå situasjonen. Ljosrefleksen i auga er eit døme på dette.
Adaptasjon
Adaptasjon inneber at ei sansecelle som vert utsett for vedvarande stimulus, vil reagera sterkt i byrjinga, og deretter i minkande grad med tida. Graden av adaptasjon varierer mykje for ulike sanseceller. Adaptasjon kan også finna stad i den sentrale handsaminga av signala frå sansecellene. Me kan t.d. høyra bakgrunnsstøy når me kjem inn i eit rom med moderat støy. Etter ei stund merkar me ikkje støyen lenger, om me ikkje særskilt rettar merksemda mot han.
Phormium colensoi
Description
Mountain flax flower (Phormium cookianum) 1.jpg Phormium colensoi - lesser NZ flax - seed pods.jpg </gallery. The leaves are under 2 metres in length while those of P. tenax range from 1 to 3 metres in length. The scape is much shorter than that of P. tenax, rising up to 2 metres in height while that of P. tenax is around 5 metres in height. The colour of the inner tepals is green while the outer tepals are yellow to red. In contrast the tepals of P. tenax are a dull red, with the tips of the inner tepals being less strongly recurved. The capsules of P. colensoi, unlike those of P. tenax are twisted and pendulous, and may be twice as long (up to 20 cm in length).
Phormium colensoi has two distinct geographic forms, one occurring in lowland parts of the North Island, and the other in the southern and mountainous areas of the South Island as well as ranges in the North Island. The lowland form has green or yellow tepals and the mountain form has red tepals. In the Cook Strait area, both forms and intermediates can be found.
Taxonomy
The species was originally mentioned without description by William Colenso, the name being given as Phormium forsterianum. It was later known as P. colensoi, a name that was listed without description in 1846 by J. D. Hooker. The name became better known from J. D. Hooker's 1864 publication in Handbook of the New Zealand Flora. However, previously, in 1848, Auguste François Le Jolis had described the species under the name P. cookianum, and for many years this name was thought to have priority over Hooker's name P. colensoi. The latter is now regarded as the accepted name, based on a brief description of the species in a quotation from J.D. Hooker in an article by Auguste Le Jolis in the Revue Horticole of 1 January 1848. Another specimen, believed to be identical to a plant found by Ronald Gunn at the Whanganui River in 1864, was described from a plant growing in a garden in Torquay, England in 1888 and given the name P. hookeri (later reduced to a subspecies under the name P. cookianum subsp. hookeri). This name is also now regarded as a synonym of P. colensoi.
Cultivars
Numerous cultivars of this species have been selected for cultivation (those marked have gained the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit):-
There is also a dwarf cultivar, and hybrid cultivars have been selected from crosses with Phormium tenax. P. colensoi cultivars are regarded as less hardy than other Phormium cultivars.
Bruk
Numerous traditional cultivars have been used by the Māori people for various purposes:
-->
Igor Akinfejev
Igor Vladimirovitsj Akinfejev er ein russisk fotballspelar. Han er målvakt for CSKA Moskva i den russiske fotballigaen, og for det russiske landslaget.
Secret Messages av Electric Light Orchestra
«Secret Messages» er ein song spelt inn av Electric Light Orchestra (ELO) og er tittelsporet (og opningssporet) på albumet Secret Messages frå 1983.
Songen byrjar med rare effektar og ei baklengsmelding (som seier «welcome to the show») etterfulgd av morsekode som stavar E.L.O., noko Jeff Lynne òg hadde gjort ti år tidlegare på «Ocean Breakup/King of the Universe» på On the Third Day.
Singelen nådde 48. plassen på UK Singles Chart og 14. plassen på Irish Singles Chart.
Delar av musikkvideoen syner eit radioteleskop filma ved Jodrell Bank i Cheshire i England.
These Are the Days of Our Lives
«These Are the Days of Our Lives» er ein song av det britiske rockebandet Queen frå 1991 på albumet Innuendo. Sjølv om han er tilskriven heile bandet på plateomslaget, vart han i hovudsak skriven av trommeslagaren Roger Taylor. Klaverinstrumenta vart programmerte av dei fire medlemmane i studio, og congaperkusjonen vart spelt inn av produsenten David Richards.
Songen vart gjeven ut på singel i USA på 45-årsdagen til Freddie Mercury, 5. september 1991, og som ei dobbel A-side i Storbritannia tre månader seinare den 9. desember, etter Mercury døydde, i lag med «Bohemian Rhapsody». Singelen gjekk rett inn på toppen av singellista i Storbritannia og låg på toppen i fem veker, mellom anna den prestisjefylte juleveka. Songen fekk ein BRIT Award for «Beste singel» i 1992.
«These Are the Days of Our Lives» minnar om ein Queen-song med liknande tema frå 1975, «Love of My Life». Mot slutten av songen talar Mercury «I still love you», slik han ofte gjorde i konsertversjonane av «Love of My Life».
Konserversjonar
Songen vart først spelt live den 20. april 1992 under Freddie Mercury Tribute Concert, sungen av George Michael og Lisa Stansfield. Denne konsertversjonen var med på albumet «Five Live (EP)», i 1993, tilskriven 'George Michael with Queen & Lisa Stansfield'.
Songen vart framført på Queen + Paul Rodgers-turneen i 2005-2006, sungen av Roger Taylor. På scenen vart det synt video av bandet under den første turneen deira i Japan, inkludert mange bilete av dei tidlegare medlemmane Mercury og Deacon.
Fylkesveg 398 i Rogaland
Fylkesveg 398 i Rogaland går mellom Fiskepiren og Klubbgata i Stavanger kommune. Vegen er 0,4 km lang og går gjennom Langgata, Pedersgata, Nytorget og Hospitalgata.
These Are the Days of Our Lives
Konserversjonar
Songen vart nytta den 1. juli 2007 under Concert for Diana. Det var ein konsert halden på den nye Wembley Stadium i London til minne om Diana, prinsesse av Wales, som døydde ti år tidlegare. Mot slutten av konserten vart det synt ein videomontasje av Diana som barn, medan songen vart spelt i bakgrunnen.
Ein coverversjon av Petula Clark vart gjeven ut på samlealbumet Then & Now i 2008.
Musikkvideo
Musikkvideoen til songen består av dei siste filmklippa med Freddie Mercury, som døydde kort tid etter av AIDS. Det meste av videoen vart filma av Rudi Dolezal og Hannes Rossacher i DoRo Productions den 30. mai 1991.
Freddie Mercury, Roger Taylor og John Deacon var til stades under filminga, og andre klipp av gitaristen Brian May vart filma nokre veker seinare og redigert inn mellom dei andre. Videoen vart filma i svartkvitt for å skjule kor dårleg Mercury var på den tida.
Bandet gav seinare ut fargefilm frå videoen, for å syne kor svak Mercury faktisk var på den tida. I musikkvideoen har Mercury på seg ein vest med bilete av kattar, som var laga for han av ein god ven, og som han likte særs godt. Mercury visste at dette var siste farvel og såg rett inn i kamera på slutten av songen og kviskrar «I still love you».
Versjonen av den endelege videoen for den amerikanske marknaden inneheldt nokre animerte bilete produsert av animatørane til Walt Disney Studios, som eigde det nordamerikanske plateselskapet som hadde kontrakt med Queen, Hollywood Records, eit dotterselskap til The Walt Disney Company. I Europa vart ein annleis, «rein» versjon av videoen gjeven ut, utan dei animerte klippa. Nok ein videoversjon av songen vart gjeven ut i 1992 for å marknadsføre samlealbumet Classic Queen i USA, som kombinerte gamle klipp av bandet frå 1973 til 1991.
Calyptomena
Calyptomena er ei biologisk slekt av sporvefuglar i familien Calyptomenidae, av mange klassifisert i familien Eurylaimidae. Dette er tre artar som lever i på Malayahalvøya, Borneo og Sumatra i søraustlege Asia. Fjørdrakta åt desse breinebba er generelt i grønt.
Artslista
Calyptomena i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.7 frå september 2012 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
Outside av David Bowie
1. Outside (med undertittelen The Nathan Adler Diaries: A Hyper-cycle) er det nittande studioalbumet til den engelske musikaren David Bowie. Det kom ut 25. september 1995 på Arista Records, BMG og RCA Records i Europa og Virgin Records i USA. Det markerte gjenforeininga mellom Bowie og Brian Eno, som han hadde arbeidd med på Berlintrilogien i 1970-åra. Outside krinsar rundt karakterar i ei dystopisk verd på nyårsaftan 1999. Albumet sette Bowie attende på musikk-kartet med singlane «The Hearts Filthy Lesson», «Strangers When We Meet» og «Hallo Spaceboy» (remiksa av Pet Shop Boys).
Historie og utvikling
Outside markerte eit nytt samarbeid mellom Bowie og Brian Eno, som ikkje hadde arbeidd i lag sidan slutten av 1970-åra på «Berlintrilogien» til Bowie. Dei møtte kvarandre i bryllaupet til Bowie og Iman Abdulmajid i 1992, der dei kvar spelte stykke av sin eigen musikk på bryllaupsfesten og gleda seg over korleis par på dansegolvet kom og gjekk. På det tidspunktet visste Bowie at «me var begge interessert i å nappe i periferien av det kommersielle i staden for å hoppe inn. Me sende kvarandre lange manifest om kva som mangla i musikken og kva me burde gjere. Me valde å verkeleg eksperimentere og gå i studio utan eit fnugg av ein idé.» Bowie og Eno vitja Gugging psykiatriske sjukehus nær Wien tidleg i 1994 og intervjua og fotograferte pasientar, som var kjende for sin «Outsider-kunst». Ein av songane på albumet, «I'm Deranged», var direkte inspirert av ein av pasientane Bowie intervjua på sjukehuset. Bowie og Eno tok med seg noko av kunsten attende til studio då dei arbeidde i lag i mars 1994 og kom opp med eit tre timar langt stykke som hovudsakleg bestod av dialog. Seint i 1994 spurte magasinet Q Bowie om å skrive ei dagbok for ti dagar, som dei skulle publisere i magasinet. Bowie frykta at dagboka hans kom til å vere keisam («...drog til studio, kom heim og la meg»), og valde i staden å skrive ei dagbok for ein av dei oppdikta karakterane (Nathan Adler) frå den tidlegare improvisasjonen hans med Eno. Bowie sa «I staden for ti dagar, vart det 15 år av livet hans!» Dette danna grunnlaget for soga på ''1. Outside''.
Resultatet vart, i motsetnad til tidlegare Bowie-album, at ikkje ein einaste song, utanom «Strangers When We Meet», vart skriven før bandet gjekk i studio. I staden for skreiv Bowie mange songar i lag med bandet i improviserte økter. Bowie og Eno fortsette med dei eksperimentelle låtskrivarteknikkane dei hadde byrja med attende under Berlintrilogien. I 1995, då han snakka til pressa om albumet, sa Bowie «Det Brian gjorde, som verkeleg var nyttig, er han gav alle kort i byrjinga av dagen. På kvart kort stod det skildra ein karakter, som 'Du er eit misnøgd medlem av eit sørafrikansk rockeband. Spelt dei tonane som vart undertrykte.' ... Fordi det sette tonen for dagen, tok musikken seg inn i alle desse uklåre områda. Og det var sjeldan det fall inn i ein klisjé.»
Dei «tilfeldige utklippa» frå soga om Adler er ein del av teksten på albumet og platenotata i omslaget, skriven av Bowie. Han skreiv dei inn på Macintosh-maskina si og så gjennom eit program kalla Verbasizer. Verbasizer var eit program skriven av Ty Roberts, som var med å skipe Gracenote, og kunne kutte opp og setje saman att orda til Bowie elektronisk, på liknande vis som han hadde gjort med papir, saks og lim attende i 1970-åra. Han såg så på teksten medan bandet spelte ein song og avgjorde «om eg skulle synge, gjere ein dialog, eller bli ein karakter. Eg improviserte med bandet, verkeleg kjapt på beina, kome frå ei linje til ei anna og sjå kva som fungere.» Bowie hevda det tok kring tre og ein halv time å bruke denne metoden til å skape «praktisk talt heile opphavet» til albumet Outside.
Med ei lengd på nesten 75 minutt er albumet det lengste Bowie har laga. Då det kom ut visste Bowie at det kunne bli eit problem. Han sa «så snart eg gav det ut tenkte eg 'Det er altfor langt. Det kjem til å døy.' Det er for mykje på det. Eg skulle ha gjort det om til to CD-plater.»
Konsept og tema
Platenotata består av ei novelle av Bowie kalla «The diary of Nathan Adler or the art-ritual murder of Baby Grace Blue: A non-linear Gothic Drama Hyper-cycle.», som fortel ei noko dystopisk utgåve av året 1999, der styresmaktene gjennom kunstkommisjonen sin har skapt eit nytt byrå som etterforskar kunstkriminalitet. I denne framtida har mord og lemlesting blitt ein ny populær undergrunnskunst. Hovudkarakteren, Nathan Adler, arbeidde med å avgjere kva av dette som var juridisk akseptabelt og kva som var søppel. Albumet er fylt med referansar til karakterar og liva deira medan han undersøkjer dei kompliserte hendingane som førte opp til mordet på ei fjorten år gammal jente. Ein kan bli ført til å tru at Nathan Adler arbeider for britiske styresmakter på grunn av referansar til byane London og Oxford, men i platenotata viser det seg, i det minste somme stader, at stadane er London i Ontario og Oxford i New Jersey, som indikerer at staden finn stad i Nord-Amerika eller, at det ikkje lenger er mogeleg å skilje mellom dei to stadane.
Bowie hevda at albumet hadde «ein smak av Diamond Dogs ... Ideen om at denne postapokalyptiske verda er der på eit vis. Du kan på eit vis kjenne det.» I intervju sa Bowie at albumet var meint å reflektere angsten dei siste fem åra av tusenåret og sa «Totalt sett er ein langsiktig ambisjon å gjere det til ein serie album som strekker seg til 1999 - å prøve og fange, ved hjelp av denne innretninga, korleis dei siste fem åra av dette tusenåret kjennest. Det er ei dagbok i dagboka. Forteljinga og historiene er ikkje innhaldet - innhaldet er mellomromma mellom dei lineære bitane. Den urolege, rare teksturen .... Åh, eg har dei varmaste vonene for fin de siècle. Eg ser det som eit symbolsk offerritual. Eg ser det som eit avvik, eit heidensk ønske om å blidgjere gudar, så vi kan gå vidare. Det er ein ekte andeleg svolt der ute som blir fylt av desse mutasjonane av nesten gløymde ritual. Å ta plassen til tomrommet etterlaten av ei ikkje-autoritativ kyrkje. Vi har denne panikknappen som fortel oss at det kjem til å bli ein kolossal galskap på slutten av dette hundreåret.»
Bowie var inspirert av performancekunstnaren Ron Athey og dette kom ofte fram i diskuasjonane til Bowie kring Outside, mellom anna i publiserte samtalar med Brian Eno. Bowie refererte direkte til Athey i musikkvideoen til The Hearts Filthy Lesson (regissert av Samuel Bayer, 1995), der pornoskodespelaren Bud Hole framfører varemerket til Athey, «kirurgisk tornekrone» (utan løyve frå Athey, som tidlegare avslo å delta i videoen). Bowie laga òg eit digitalt manipulert portrett av Athey og Divinity Fudge (òg kjend som Darryl Carlton) til bidraget hans til ei spesialutgåve av magasinet Q same året. Portrettet tileigna seg eit fotografi av Dona Ann McAdams som dokumenterte Athey-framsyninga 4 Scenes in a Harsh Life ved PS122 i New York. McAdams vann eit søksmål mot Bowie for å ha brukte biletet hennar utan løyve.
I 1999 oppsummerte Bowie arbeidet sitt frå Outside og fram til då og sa «Kanskje den eine linja mellom nokre av greine på Outside og det kommande tusenåret er denne nye heidenske tilbedinga, heile søket etter eit nytt andeleg liv som pågår. På grunn av måten me har rive ideen om Gud med det triumviratet i byrjinga av hundreåret, Nietzsche, Einstein og Freud. Dei øydela verkeleg alt me trudde på. 'Tida bøyer seg, Gud er død, det indre eg er laga av mange personlegdommar' ... wow, kvar faen er me? [...] Eg lurer på om me har innsett at det einaste me kunne skapa som 'Gud' var hydrogenbomba og at fallet frå erkjenninga av at me som gudar berre ser ut til å forårsaka katastrofe, er folk som prøver å finne litt andeleg binding og universalitet med eit godt pleidd indre liv. Men det er òg denne positivismen du finn no som eigentleg ikkje var der på slutten av førre hundreåret. Deretter var det generelle slagordet blant det kunstnariske og litterære samfunnet at det var enda på verda. Dei følte verkeleg at det i 1899 ikkje var noko anna, at berre ein fullstendig katastrofe kunne følgje. Det er ikkje sånn no. Me kan vera litt forsiktige eller nervøse for det som er rundt hjørnet, men det er inga kjensle av at alt kjem til å ende i år 2000. I staden er det nesten ei festleg kjensle av 'rett', i det minste kan vi kome i gang og verkeleg dra det i land.'» Sjølv om han beklagelegvis sa «eg trur at alt kjem til å renne ut i sanden 1. januar. Å stå opp og bestemme kva du skal ete til frukost, det blir det mest spanande å gjere i Den nye tidsalderen.»
Oppfølgjaralbum
Bowie hadde planlagt å lage eit album i året fram til slutten av hundreåret for å fortelje soga om korleis milleniet kjendest ut. Han sa «Dette er ein sjanse du berre får ein gang i livet, som eit forteljande instrument for å skrive ned dei siste fem åra av milleniet. Den overambisiøse intensjonen er å vidareføre dette til år 2000.» Han meinte han hadde spelt inn nok materiale under ''1. Outside''-innspelinga at han gav uttrykk for sin intensjon om å fortsette forteljinga gjennom ei samling på tre album. Han indikerte at han kom til å gje ut fleire album som heldt fram soga og sa «Eg føreser ganske godt at me neste år vil utvikle heilt andre karakterar, eller kanskje introdusere nokre av desse eller til og med fjernar nokre av dei. Kanskje me aldri finn Baby Grace. Kanskje blir Adler det neste offeret. Eg veit ikkje. Og det er det som er interessant. Kanskje me berre blir lei av drap som kunst og flyttar inn i eit anna område av samfunnet vårt. Det er alt å hente. Så eg er ganske interessert i framtida til denne saka.» Han meinte å kalle oppfølgjaren Contamination, og hadde skissert ut karakterar for albumet (inkludert nokre «1600-tals folk») og venta at albumet skulle kome ut våren 1997. I midten av 1996 sa Bowie i eit intervju at han tenkte å gå i studio i september eller oktober det året, berre han og Eno, for å arbeide på ein oppfølgjar til Outside, men skulle arbeide på eit studioalbum med turnébandet sitt i juli først. Trass i dette vart det aldri laga nokon direkte oppfølgjar til Outside, og det neste albumet til Bowie var det jungle- og drum and bass-påverka albumet Earthling (1997). Etter at ein assisterande lydteknikar lak lydband meint for prosjektet på internett, skrinla Bowie ideen i følgje musikaren Mike Garson.
Bowie nemnte òg at han kanskje skulle gje ut eit album kalla Inside som kom til å omhandle produksjonen av Outside: «Me kjem til å forklare arbeidsmetodane våre på det, og syne eit bar jammar og meir av desse stemmene. Den første monologen med Baby Grace var 15 minuttar lang og særs Twin Peaks.» Det kom derimot aldri eit slikt album.
I 2016, dagen etter Bowie døydde, sa Eno: «Me snakka om Outside kring eitt år sidan - det siste albumet me arbeidde på i lag. Me likte begge særs godt det albumet og følte at det hadde falle gjennom sprekkene. Me snakka om å dra attende til det og ta det ein ny stad. Eg såg fram til det.»
Mottaking
Rolling Stone gav albumet tre av fem stjerner då det kom ut og kritiserte dei forteljande spora som kom innimellom og sa «Det er dei overflødige orda - dei påtrengjande talte monologane - den jury-rigga cybernoir-soga, dei overarbeidde karakteriseringane - som nær søkk heile plata.» Magasinet likte derimot musikken og sa «det er utan tvil den beste musikken hans sidan 1970-åra» og «ei potent samling av avantgarde riff og rytmar». Dei sa vidare at dei likte tekstane til Bowie som «smarte», «effektive» og «lure», særskild på songane «I Have Not Been to Oxford Town» og «A Small Plot of Land».
Tom Doyle sa i Q at «Ein del av fansen kjenner kanskje at det manglar litt på melodifronten, og dei legionane som kom inn på Let's Dance vil heilt sikkert bli totalt og heilt forvirra. Men kanskje det er heile poenget.»
Magasinet Live! kalla albumet «risikabelt» men vurderte det til sjuande og sist som ein suksess. Etter Bowie døydde sa magasinet Prog at «albumet vart angripe av somme då det kom ut for å vere sjølvtilfreds, men Outside vil no bli vurdert på ny og rekna som eit av hans beste.» Consequence of Sound rangerte Outside på sjuandeplassen på lista si over dei beste studioalbuma til Bowie, over kritikarroste alubm som Blackstar eller Station to Station, og sa at albumet «lykkast fordi Bowie gjekk ullstendig inn i konseptet og underlegheita».
Prion Island
Prion Island er ei øy 2,5 km nord-nordaust for Luck Point, som ligg i Bay of Isles i Sør-Georgia. Ho vart kartlagd i 1912-13 av Robert Cushman Murphy, ein amerikansk naturalist ombord på briggen Daisy, og fekk dette namnet fordi han såg prionar på øya.
Outside av David Bowie
Konsertar
Bowie vurderte å gjere ei teatralsk framsyning av Outside, men var ikkje heilt sikker på korleis. Han sa «eg kjem ikkje til å presentere det nye albumet teatralsk, det vil vere altfor ambisiøst. For meg er det attraktivt å arbeide med noko som liknar på verka til Brecht, stykka han gjorde med Weill. The Rise & Fall of Mahagonny hadde alltid ein enorm innverknad på meg. Iden om å prøve å gjenskape den slags situasjonar i rocken har alltiv vore attraktivt og eg kjenner eg at det kanskje er det eg dreg attende mot.»
Prion Island
Øya har status som Specially Protected Area, særskild verneområde, av styresmaktene på Sør-Georgia, fordi ho er fri for rotter og fordi vandrealbatrossar hekkar her. Ein må ha spesialløyve for å gå i land på øya. Det vart bygd ei gangbru med to utkikksplattformar på øya i 2008 for å hindre erosjon.
Outside av David Bowie
Konsertar
I staden for tok Bowie musikken sin på ein meir konvensjonell turné frå seint i 1995 til tidleg i 1996. Bowie turnerte med Nine Inch Nails for å marknadsføre albumet, kalla Outside-turneen. Morrissey varma opp for Bowie i Storbritannia i september, som enda med tre konsertar på Wembley Arena i London. Morrissey var òg meint å vere oppvarmingsartist på den europeiske delen av turneen i oktober, men han trekte seg like før turneen starta.
Popoloddities
Popoloddities er eit samlealbum med Popol Ace, som kom ut i 2003.
All We Have
All We Have er ein samleboks med det norske rockebandet Popol Vuh/Popol Ace, utgjeve i 2004. Den siste CDen på plata inneheld òg ein god del demoversjonar, konsertopptak og singlar.
Verdas riksvåpen
Oversyn over riksvåpen til alle landa i verda. Sjå òg verdas nasjonalflagg.
Kystmaure
Kystmaure er ei plante i maurefamilien. Arten har ei amfi-atlantisk utbreiing. Planta vert kring 5 cm høg, og har krypande stengel med fire-blada kransar som sit tett saman, og korte opprette skott med seks-blada kransar. Blomsteren er 2-3 mm brei. Frukta har små vorter. Planta svartnar når den turkar. Kystmark blømer kring juni månad i lyngmark og småskog, ofte saman med einer.
Arten veks i Noreg frå Aust-Agder til Nord-Trøndelag. Han er funnen opp til 1000 m i Odda.
Hussein bin Ali
Hussein bin Ali var sjarif og emir av Mekka og sjølvutnemnd konge av Hedsjas frå 1916 til 1924.
Hussein bin Ali var ein arabar fødd i Istanbul under Det osmanske riket. Han blei utnemnd til vernar av dei heilage stadene i Hedsjas etter Den ungtyrkiske revolusjonen i 1908. I 1916, under første verdskrigen, innleia han i samspel med britane Arabaropprøret mot tyrkarane. I 1924 utropte han seg vidare til kalif over alle muslimar.
Hussein bin Ali blei anerkjend som konge av Hedsjas av stormaktene, men måtte seinare i 1924 gje opp makta etter å ha blitt overvunnen av naboherskaren Abdulaziz Ibn Saud. Hussein bin Ali flykta til Kypros og deretter til Amman i Jordan. Her døydde han i 1931 og blei gravlagd i Jerusalem.
Han var far til kongane Abdullah I av Jordan og Feisal I av Irak.
Wagerbreen
Wagerbreen er ein liten isbre med mykje bresprekkar på austkysten av Aleksanderøya i Antarktis. Han dekkjer ein djup dal og flyt aust og ut i George VI Sound like sør for Marr Bluff. Isbreen vart kartlagt i 1948 av Falkland Islands Dependencies Survey og vart namngjeven av dei etter Lawrence R. Wager, ein professor i geologi ved Oxford University.
Magnesitt
Magnesitt er eit mineral som består av magnesiumkarbonat, MgCO3, og tilhøyrer kalsittgruppa (isomorfi). Fargen er kvit, grå, gul til brunleg. Det liknar kalsitt, men brusar ikkje for kald, fortynnt saltsyre. Magnesitt dannar blandkrystall med sideritt. Mineralet finst ofte saman med serpentin og kleberstein. Ved sterk oppvarming (kalsinering) dannast MgO, som blir brukt som eldfast material, til dømes til fôringar i smelteomnar.
Tidlegare var det drift på fleire førekomstar i området Snarum–Modum.
Det har namn etter magnesium og -itt, og vart tidlegare òg kalla talkspat eller bitterspat.
The Ventures in Space
The Ventures in Space er eit studioalbum av den gitarbaserte instrumentalgruppa The Ventures. Albumet kom ut 25. januar 1964. I følgje informasjon på plateomslaget vart alle unike, utanomjordlege lydar på albumet skapt av musikkinstrument og ikkje elektroniske apparat. Det var eit av ei første albuma der gruppa spelte med nye Mosrite-gitarar i staden for dei tradisjonelle Fender-gitarane. Albumet kom opphavleg ut på Dolton, men seinare i 1970-åra kom det ut på Pickwick Records med nytt plateomslag.
Arsk
Byen var ein hovudstad i Arsk Darugha (Arça daruğası) under Kazan-khanatet. Arsk var ein av dei sterkare festningane i khanatet. Han var erobra av den russiske armeen under fyrst Vorotynskij i 1552. I 1606 vart han ombygd til ei russisk festning. I 1708–1796 var han senter for Arskij Ujezd, og frå 1781 til 1926 hadde han bystatus. I 1918 vart han erobra av antibolsjevikske bønder. Frå 1920 til 1930 var han senter i Arskij kanton. Han vart ein urbanliknande busetnad i 1938 og fekk bystatus 27. juni 2008.
The Ventures in Space
Mottaking
I meldinga si for Allmusic skreiv Richie Unterberger om albumet «Få lyttarar treng å grave djupare enn ei samleplate med The Ventures, men dette tidlege albumet er absolutt eit unntak. Den britiske instrumentalgruppa The Tornados (som hadde «Telstar») gjorde slikt betre, men Ventures in Space er eit artig sidespor frå den vanlege stilen som held seg bra.»
Barrow-in-Furness
Barrow-in-Furness eller berre Barrow er ein mellomstor industriby i Cumbria, nordvest i England, kjent for skipsbyggingstradisjonane sine. Byen ligg ytst på Furnesshalvøya sørvest i grevskapet Cumbria.
Barrow er den største byen i distriktet Barrow-in-Furness og det største folkesenteret på Furness.
Han var berre ein liten landsby heilt til midt på 1800-talet, då den industrielle revolusjonen gav startskotet til eksplosiv vekst. Byen vart heimstad for fleire stål- og jernverk, og det verna sundet mellom halvøya og Walney Island gav den perfekte plasseringa for etableringa av skipsverft.
Den opphavlege drivkrafta kom med utbygginga av jarnbana til området, men på slutten av 1800-talet var Barrow heimstad for det største stålverket i verda, omfram at byen alt var det store senteret for skipsbygging han enno er.
Skipsverftet vart ein storskala produsent av marinefartøy og spesialiserte seg i aukande grad på undervassbåtar. Dei siste 60 åra utgjorde atomubåtar størstedelen av produksjonen. Alle Vanguard-klasse ubåtane i Storbritannia, utstyrt med Trident-rakettar, som utgjer hovuddelen av den kjernefysiske slagkrafta til Storbritannia, vart bygd ved skipsverftet i Barrow. Slutten av den kalde krigen, og dei påfølgjande kutta i militære budsjett, medførte stor arbeidsløyse i området.
Barrow-in-Furness er heimbyen til fotballaget Barrow AFC og til rugbylaget Barrow Raiders.
Fylkesveg 431 i Rogaland
Fylkesveg 431 i Rogaland går mellom Petrikyrkja og Austre Ring i Stavanger kommune. Vegen er 1,6 km lang og går gjennom Bergelandsgata, Birkelandsgata, Avaldsnesgata og Hjelmelandsgata.
Angkor
Angkor er eit område i nærleiken av Siem Reap nord i Kambodsja som frå åttehundretalet til fjortenhundretalet var sentrum i Khmerfolkets kongerike.
Angkor er vidgjeten for eit stort tempelkompleks, Angkor Vat, som er det største tempelkomplekset i verda, ført opp på UNESCOs verdsarvsliste i 1992.
Vivaldibreen
Vivaldibreen er ein isbre som ligg mellom Colbert Mountains og Lully Foothills, og som flyt sør frå Purcell snømark til enden av Schubertfjorden på vestkysten av Aleksanderøya i Antarktis. Breen vart først nedteikna på kart frå U.S. Antarctic Service (USAS) som fotograferte Aleksanderøya frå lufta i 1940. Han vart kartlagt frå flyfoto tekne av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon i 1947–48, av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey i 1960. Han vart namngjeven «Vivaldi Gap» av UK Antarctic Place-Names Committee i 1961, etter Antonio Vivaldi (1678–1741), den italienske komponisten. Namnet vart endra til Vivaldibreen etter ei ny undersøking av U.S. Landsat-bilete i 1979.
Fylkesveg 431
Fylkesveg 431 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesvei 431 (andre betydninger)
Skansenbrua
Skansenbrua er ei jernbanebru i Trondheim. Den lèt Dovrebanen komme over Vestre kanalhavn og over på den kunstige øya Brattøra, som Trondheim sentralstasjon ligg på. Skansenbrua er ei klaffebru; det vil seie at bruspennet kan hevast slik at høge båtar kan passere under.
Motvekta på brua henge over jarnbaneskjenene, og er av armert betong. Betongen er støypt om eit tetraedrisk romfagverk som overfører betongvekta til bereveggane, som heng i eit stangparallellogram. Elektromotorar og tannhjul lyftar og senkar klaffen på brua. Løftemaskineriet er plassert i eit maskinhus.
Skansenbrua vart bygd i samband med bygginga av Dovrebanen, og avløyste den gamle smalspora brua som stod der tidlegare. Brua har to spor, men berre det eine blir brukt regelmessig. Brua er konstruert av Joseph Baermann Strauss (1870–1938), som var ein vidgjeten USA-amerikansk ingeniør og konstruktør. Han stod òg for konstruksjonen av den verdskjente brua Golden Gate Bridge i San Francisco.
Skansenbrua er den einaste i sitt slag i Noreg, og ei av dei få som er att i verda av bruer som vart konstruerte på dette viset. I 2005 blei brua freda med verknad frå 26. januar 2006. Fredinga gjeld heile brua, både konstruksjonen og det tekniske utstyret. Bruvakthytta og trafobygningen som ligg attmed brua, er òg freda, saman med brukara. Skjenegangen, signal- og kontaktleidningssystemet på brua er ikkje freda.
Gruppa Adamseplene har lagd ein song med tittelen «Skansenbrua».
Fylkesveg 33 i Nordland
Fylkesveg 33 i Nordland går mellom Vik og Kjørsvika i Sømna kommune. Vegen er 6,7 km lang.
Tuesday Afternoon
«Tuesday Afternoon» (stundom kalla «Forever Afternoon (Tuesday?)» eller berre «Forever Afternoon») er ein singel frå 1968 av det engelske symfoniske rockebandet The Moody Blues, og opphavleg gjeven ut på albumet Days of Future Passed i 1967 i to delar.
Den første delen, som er mest kjend, er kalla «Tuesday Afternoon», vart gjeven ut på The Moody Blues på albumet Days of Future Passed i 1967. På albumet er del ein av «The Afternoon» kalla «Forever Afternoon (Tuesday?)».
Justin Hayward skreiv songen som «Tuesday Afternoon», men produsenten Tony Clarke kalla han «Forever Afternoon (Tuesday?)» på albumet, men då han vart gjeven ut på singel året etter, vart han kalla «Tuesday Afternoon» igjen, og har sidan som regel hatt dette namnet.
Singelen kom ut i 1968 og var den andre singelen frå albumet etter «Nights in White Satin». På b-sida var «Another Morning», som òg er frå Days-albumet.
I 2009 vart «Tuesday Afternoon» nytta i ein reklame for Visa-kort.
Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er David Lanz, Bobbi Wilsyn, The Senate, Neal Morse, Etcetera Music Band og The Doughboys.
Pica
Pica er ei biologisk slekt av mellomstore medlemmer av kråkefamilien, Corvidae. Slekta har sirkumpolar utbreiing på den nordlege halvkula. Det er anerkjent sju artar i EBird/Clements Checklist v2018.