cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NM i symjing 1999
200 m medley
<br style="clear:both;" />
400 m medley
<br style="clear:both;" />
Tore Nilsen
Tore Nilsen var ein norsk fotballspelar som vart seriemeister med Fredrikstad Fotballklubb både i 1954 og 1957. Han spelte i 5 landskampar i tida 1956-58.
Nilsen var indre venstre på Fredrikstad FK sitt storlag fleire sesongar på 1950-talet. Hausten 1954 var han med då FFK tapte cupfinalen 1954 mot Skeid. Der etter vart det nye tap i hovudseriefinalen både i juni 1955 og juni 1956, begge gongane mot Larvik Turn. Også hausten 1957 måtte Nilsen og FFK tole cupfinaletap, men vel fire månader i førevegen vann Fredrikstad hovudseriefinalen 1957 mot Odd med heile 6-1.
Nilsen deltok i fire landskampar forsommaren 1956 og ein siste den 15. juni 1958. Han var med å vinne to landskampar, spele uavgjort i ein og måtte bokføre to tap, utan nokon gong å kome på skåringslista.
MS «Estrella» (1920)
MS «Athene» (kallesignal MVCS - LCIU) var eit motorskip bygt i 1920 som lasteskip for A/S D/S Ada i Kragerø.
Berre etter eitt år vart skipet selt til Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) og omdøypt MS «Estrella».
Athene
Skipet vart bygt ved Werf Rykee & Co. og Rijke & Co. i Katendrecht i Rotterdam i Nederland og vart levert i juli 1920. Skipet gjekk i trampfart og segla frå Rotterdam i august 1920 til Montreal i Canada. Frå her gjekk turen til Genova i Italia, og så til Savannah i Georgia i USA. Frå Brunswick i Canada gjekk turen til Bremen i Tyskland, og så attende over Atlanteren til Key West i Florida og så New Orleans. Skipet kryssa så Atlanteren att til Catania på Sicilia, før skipet gjekk til Kristiania for reparasjon.
Den Norske Syd-Amerikalinje
Det var då klart at skipet skulle kjøpast av Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS), som tok over skipet i mars 1921. Prisen var heile 3,7 millionar kroner. Skipet skulle inn i Den Norske Syd-Amerikalinje, men kom 25. mars til Akers mekaniske verksted i Kristiania fordi boltane som helt motoren på plass hadde kome laus. Den 75 tonn tunge motoren måtte difor løftast ut av skipet for å få dette til. Dette tok si tid og skipet låg i ved verftet i fleire månader fram til starten av juli. Ei stund seinare kom det ei sak opp for sjøretten der eigarane av ein lekter hevda at «Estrella» hadde råka borti dei medan dei var ved Aker på sommaren, og påført lekteren skade for 8 000 kroner. I følgje kapteinen og førstestyrmannen på «Estrella» var det heilt utelukka at dei hadde vore borti lekteren, då begge var merksam på denne då dei vart taua frå kaiplassen sin til verftet. Først i oktober 1924 vart det ei løysing på saka då BDS vart dømd til å betale 8 495 kroner til eigaren av lekteren, A/S Drag i Skien.
Den første turen til Sør-Amerika hadde avgang frå Kristiania den 8. juli 1921 med Aalborg i Danmark som første stopp. Der lasta det sement som skulle til Sør-Amerika.
I september 1921 fekk «Estrella» skade på lasta. Vatn trengde inn og øydela 160 tonn med kveite, som var blitt lasta i Buenos Aires. Skaden vart først oppdaga under lossing i København og det vart tilkalla folk til å undersøke kva som hadde skjedd. Det viste seg å vere rotter som hadde gnaga hol på eit blyrøyr like ovanfor skottet i lasterom 4 på babord side. Under lossinga føregjekk det senking av vatnet frå forkant til akterkant av skipet og vatnet hadde då kome inn i kornlasta og dekte dei nedste 1,5 meteren av lasterommet. 16. januar 1925 var «Estrella» på veg frå Sør-Amerika til Bergen med stykkgods då det grunnstøytte ved Ryvarden på Sletta under ein storm. Skipet hadde lossa i Flekkefjord om morgonen og passerte Ryvarden like før kl. 20. Det var mørkt og dårleg sikt, men dei kunne skimte lykta på Lyngholmen då utkikken brått ropte at det var land forut. Det vart straks slått full fart akterover og gitt ror til høgre. Skipet byrja å svinge, men akterskipet skrapa seg langs skjeret Bloksen. Dette er det same skjer som MS Sleipner (1999) forliste ved i 1999. Skipet kom seg av grunnen for eiga hjelp, men hadde fått ein stor lekkasje og søkte naudhamn i Leirvik på Stord. Dei hadde på dette tidspunktet ikkje radiotelegrafist ombord, fordi han, som òg var andrestyrmann, hadde fått permisjon i Oslo for å gifte seg. Kapteinen vart derfor rodd i land i Leirvik for å melde frå om skaden til skipskontoret. Bergingsdamparen DS «Achilles» vart tilkalla og ein dykkar gjekk straks ned for å sjekke skaden. Det var ein del naglar som mangla, slingrekjølenvar oppriven frå rom nummer fire og akterover og ei propellvengje var bøygd. Alt dette var på babord side. Propellakselen for babord propell var òg bøygd. Dykkaren gjekk i gang med tetningsarbeid, samstundes som skipet vart lensepumpinga. På føremiddagen dagen etter hadde ein fått kontroll på lekkasjen. Då var det 11 fot vatn i firarrommet og sju fot i femmarrommet. Då motoren vart sett i gang, førte ristingane til at tetninga slapp opp og skipet byrja å lekke på ny. Dermed måtte ein tette lekkasjane ein gong til. Kl. 18 på kvelden var ein ferdig. Ein del av lasta bestod av salta huder, som tolte vatn, og vart derfor ikkje skadd. Etter å ha lossa i Bergen gjekk skipet til Stavanger og Rosenbergs mekaniske verksted for å setjast i dokk, sidan det ikkje var stor nok dokk i Bergen. Skipet hadde 1900 tonn last med, inkludert 500 tonn mais. 28. februar var skipet komen til Nørresundby i Danmark for lasting til Sør-Amerika.
Nord-Amerika - Middelhavet
16. august 1934 vart det meldt at ti japanske sjøfolk hadde teke seg ombord på «Estrella» i Brooklyn i New York City. Dei forlangte å få snakke med ein mann dei ønskte å ta seg av. Dei var væpna med knivar og køller så kaptein Øvreseth tilkalte politiet. Dei ti japanarane vart arrestert, men slapp med betinga dom.
I slutten av september 1934 braut det ut brann i lasta på forrom nr. 1 då «Estrella» var på veg over Atlanteren. Det gjekk inn til Horta på Asorane etter å ha kome frå Marseilles og Lisboa på veg til New York. Brannen raste i forrommet i fleire dagar og vart sløkt ved å pumpe vatn inn i rommet. Skaden på sjølve skipet var liten. Den skadde lasta vart lossa i Horta. 21. februar 1937 kom «Estrella» fram til Army Base 3 i New York City seks dagar forseinka. Den eine stormen hadde avløyst den andre på veg over Atlanteren og turen som normalt tok 12 dagar frå Lisboa til New York hadde teke 18 dagar. Store bølgjer slo stadig inn over skipet, men det vart ikkje nokre skadar.
Andre verdskrigen
3. januar 1941 segla skipet ut med konvoi OB 269 Liverpool og sørover. 6. januar forlet det konvoien og segla sjølvstendig sørover til Cape Town, der ankomst var 6. februar. Der vart skipet liggande i fleire veker. 13. mars segla det vidare til Aden i Jemen, der det kom fram 7. april. Vidare segla «Estrella» med konvoi BN 23 og passerte gjennom Suezkanalen. I Alexandria snudde det og segla attende gjennom Suezkanalen som sjølvstendig skip til Aden att. Turen vidare gjekk til Rangoon i Burma og frå her attende til Cape Town, vidare til Trinidad og til slutt til Sydney i Canada, der det kom fram 9. oktober 1941. Her slutta det seg til konvoien SC 49 til Liverpool med stykkgods og sju passasjerar. Det kom fram der 28. oktober, og som året før vart det liggande her ei stund. 23. desember slutta det seg til konvoien OS 15 til Freetown i Sierra Leone med stykkgods. Skipet kom fram til 15. januar 1942 og låg der nesten ein månad før det gjekk vidare til Table Bay ved Cape Town. Skipet trengde omfattande reparasjonar, men kjeldene seier ikkje kvifor, og vart liggande der til juli. 3. juli segla skipet til Bombay i India som sjølvstendig skip og vende attende til Cape Town i september, og så vidare til Pernambuco i Brasil, der det kom fram 3. november 1942. Her måtte skipet igjen ha reparasjonar. Resten av året segla det nordover langs kysten av Brasil.
Inngangen til 1943 vart feira på veg over til Trinidad. Frå her segla skipet med konvoien TAG 36 til den amerikanske marinebasen i Guantanamo Bay på Cuba, og frå her med konvoien GN 36 til New York. «Estrella» fekk trøbbel med motoren og vart liggande i New York til april, då det segla aleine til Boston. Frå her segla det med konvoi BX 47 til Halifax den 28. april 1943, men måtte snu same dagen fordi det framleis var problem med motoren. Skipet kom seg med den nesten konvoien den 2. mai og nådde Halifax 5. mai. 11. mai segla skipet ut med konvoien SC 130, men måtte igjen snu same dagen attende til Halifax på grunn av motortrøbbel. 26. mai drog skipet ut med konvoi SC 132, men nok ein gong måtte «Estrella» snu etter å ha kolliderte med det nederlandske skipet MS «Katendrecht». Saka kom opp for Admiralitetsretten i 1946, men då kapteinen på det nederlandske skipet ikkje møtte vart saka utsett. I februar 1948 kom saka opp att, utan at kapteinen var funnen. Admiralitetsretten kom fram til at ingen av skipa hadde skuld i kollisjonen. 16. juni kom skipet seg omsider av stad, med konvoien SC 134. Det var ein stor konvoi på heile 74 skip. «Estrella» kom fram til Barry i Wales med stykkgods og tømmer den 2. juli. Her vart ho liggande lenge for å reparere skadane etter kollisjonen.
I april 1944 segla «Estrella» omsider vestover att, med konvoien ON 234. Målet for konvoien var New York, men «Estrella» segla til St. Johns på Newfoundland med problem. Skipet hadde nokre sjølvstendige turar i Canada og var i Montreal 13. september 1944. Resten av krigen har ein ikkje dokumentasjon på kvar skipet var, eller om det vart liggande her med motorproblem. Det segla uansett frå Montreal til Halifax i slutten av november 1945 og til slutt til New York City den 11. desember.
Etter andre verdskrigen
I 1946 fekk skipet endeleg sett inn ny maskin, etter dei mange maskinproblema mot slutten av krigen. Det var ein motor frå General Motors, som var litt kraftigare enn den gamle og gav 1 knop høgare fart, no 12,5 knop. Skipet fortsette i farten frå før krigen mellom Nord-Amerika og det vestlege Middelhavet. 26. august 1948 grunnstøytte «Estrella» ved Gibraltar på veg frå Philadelphia til Oran i Algerie. Det måtte få assistanse frå taubåt, som klarte å trekke skipet av grunna. Skipet hadde ingen skadar og kunne halde fram turen til Oran. Ein ny grunnstøyting skjedde i mars 1950 ved innløpet til Casablanca med ei last av sukker. Det vart lekkasje og skipet måtte i dokk for ei vekes tid for reparasjonar. To propellblad var blitt skadd, kjølplater bøygd med hol over fleire meters lengd.
Tidleg på 50-talet fekk skipet endra ruta og byrja å gå mellom Middelhavet og det vestlege Afrika. I 1953 vart skipet ført over til A/S Hassel, som òg var eigd av Odfjell. I juli 1954 vart det kjend at Odfjell hadde selt «Estrella» til Johan Skogland i Haugesund i selskapa A/S Rona og A/S D/S King. Dei tok over skipet i september 1954 og gav det namnet «Reina». Cia. Nav. Overseas Transport S.A., eigd av J. W. Elwell & Co i Panama tok over skipet i november 1956. I juli 1960 vart skipet selt til Soc. du Material Naval du Midi for opphogging og ankom Toulon i Frankrike 8. juli 1960.
Skipet
Skipet hadde plass til seks passasjerar.
Spinning Around
«Spinning Around» er ein song av den australske songaren Kylie Minogue for det sjuande studioalbumet hennar, Light Years (2000).
Informasjon
«Spinning Around» vart skriven av Ira Shickman, Osborne Bingham, Kara DioGuardi og Paula Abdul, og produsert av Mike Spencer. Minogue seinare spila inn songen for det sjuande studioalbumet hennar, Light Years (2000). Songen var den første utgjevinga hennar hjå Parlophone, og den første singelen frå albumet hennar. Songen vart utgjeve 19. juni 2000 og nådde fyrsteplass på både britiske og australske hitlister.
Komposisjon
«Spinning Around» er musikalsk ein dansepopsong med mykje discopåverking. Rytmen er sett i vanleg tid og rører seg i eit tempo på 120 slag per minutt.
Musikkvideo
Musikkvideoen viser Minogue danse på ein nattklubb i bittesmå gylne hotpants. Videoen fekk mange positive meldingar, og har vorte ein av dei mest ikoniske videoane hennar.
Berntsen Point
Berntsen Point er eit nes på sørsida av innløpet til Borge Bay på austsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1927 av mannskap på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations, og truleg kalla opp etter kaptein Søren Berntsen, kaptein på «Orwell», som assisterte med å transportere mannskap under Discovery Investigations året etter.
This Wheel's on Fire
«This Wheel's on Fire» er ein song skriven av Bob Dylan og Rick Danko. Han vart opphavleg spelt inn av Dylan og The Band under dei legendariske innspelingane deira i 1967, som seinare kom ut på The Basement Tapes i 1975. The Band si utgåve av songen kom ut først på Music From Big Pink i 1968.
I 1968 vart ei utgåve av Julie Driscoll med Brian Auger and The Trinity ein hit i Storbritannia og nådde 5. plassen på singellista der. Med bruk av forvrenging, bilete av songtittelen og gruppa i fargesprakande klede vert denne versjonen tett knytt til psykedeliaen i britisk musikk. Driscoll spelte inn songen på ny tidleg i 1990-åra med Adrian Edmondson som tema for komiserien på BBC, Absolutely Fabulous, der hovudkarakterane vert kasta tilbake til denne tida.
The Byrds spelte inn ei utgåva av «This Wheel's on Fire» for albumet Dr. Byrds & Mr. Hyde i 1969, og ei konsertutgåve finst på Live at the Fillmore - February 1969 og den utvida utgåva av (Untitled). I 1987 vart songen spelt av det britiske rockebandet Siouxsie and the Banshees for coveralbumet deira Through the Looking Glass. Han vart gjeven ut som den første singelen frå albumet og nådde 14. plass på den britiske singellista.
Andre artistar som har spelt songen er mellom andre Hamilton Camp, Phil Lesh, Golden Earring, The Hollies, Ian and Sylvia, Les Fradkin, Leslie West, Serena Ryder og Guster.
Cook Mountains
Cook Mountains er ei gruppe fjell i Ross Dependency. Fjella grensar til Mulock- og Darwinbreen i Antarktis. Delar av fjella vart først sett frå Rossisen av Discovery-ekspedisjonen (1901–04). Resten av fjella vart kartlagde av gruppa frå New Zealand under CTAE (1956–58), og USGS frå Tellurometer-målingar og flyfoto tekne av US Navy, 1959-63.
Ho vart namngjeven av NZ-APC for kaptein James Cook.
Pogóni
Pogóni (gresk Πωγώνι) er ein kommune i periferieininga Ioánnina i periferien Ípiros i Hellas. Pogóni ligg nordvest for Ioánnina og grensar i sørvest mot periferieininga Thesprotía, i vest og nord mot Albania.
Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane Dei seks tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Anton Mohr
Anton Mohr var ein norsk økonom og geograf frå Bergen, i si tid allment kjend for eit titals bøker om reiser og økonomiske tilhøve frå heile verda. Han var son til den rike kjøpmannen Conrad Mohr og bror til Wilhelm Mohr.
Mohr reiste i 1913 med foreldra på ein verdsomspennande tur. Frå da av skreiv han over 1300 artiklar i Aftenposten, der han var fast utanriks-kronikør frå 1920. I 1915 tok han cand.philos.-graden i historie ved Universitetet i Kristiania og åtte år seinare vart han dr.philos. på ei avhandling om Nil-økonomien. Der etter var han 1926-31 universitetsstipendiat i politisk geografi.
Mohr tok 1933-36 del i planlegginga av Norges Handelshøyskole. Frå 1. juli 1936 arbeidde han på høgskulen som dosent i handelsgeografi, saman med Axel Sømme. Seinare vart handelshistorie og kolonialpolitikk fagområda hans. Frå 1946 til 1960 var han professor i økonomisk historie.
I tillegg til fleire økonomiske avhandlingar skreiv Mohr reiseskildringar, barnebøker og tre verk om napoleonstida.
Marit Grøtta
Marit Grøtta er ein norsk litteraturvitar og professor ved Universitetet i Oslo.
Ho vart førsteamanuensis i ålmenn litteraturvitskap ved Universitetet i Oslo i 2015, og professor i 2020.
Grøtta har gjeve ut to bøker, ei om litterære korttekster og ei om Charles Baudelaire, i tillegg til artiklar om Franz Kafka, Virginia Woolf, Marcel Proust og Giorgio Agamben. Sidan 2017 har ho vore med i redaksjonen i Norsk litteraturvitenskapelig tidsskrift.
Byte
Byte kan syna til:
Nahomi Kawasumi
Nahomi Kawasumi er ein japansk fotballspelar.
Al Hatarish
Al hatarish er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Nivkhisk
Nivkhisk eller giljakisk er eit isolert språk som blir snakka i Russland.
Dialektar
Nivkhisk er delt inn i fire dialektar, amur, nordsakhalinsk, sørsakhalinsk og austsakhalinsk. Skilnadene mellom amur og sakhalin er store.
Grammatikk
Nivkhisk er eit SOV-språk. Det har høg grad av inkorporering, eit trekk det delar med eskimoisk-aleutiske språk.
Konsonantar
Nivkhisk har også ein kompleks morfofonologi, t.d. vekslar lukkelydar med kontinuantar på suffiksgrensa.
Døme:
Utviklinga av nivkhisk i det nivhkiske samfunnet
Sovjetisk og russisk statistikk gjev følgjande tal for utviklinga av nivkhisk
Etniske nivkhar og prosentdel av dei nivkh-talande (tala i tabellen er for den sovjetiske perioden runda av til næraste hundre)
Skriftspråk
Etter eit par forsøk på skriftfesting i 1880, fekk nivkhisk eit latinskbasert skriftspråk i 1931, i tråd med dåverande sovjetisk språkpolitikk. Det latinske alfabetet vart erstatta med kyrillisk i 1937.
I den nivkhiske amur-dialekta finst også bokstavane Ӷ ӷ, Ў ў, Ч’ ч’.
Kfar Hananya
Kfar Hananya er ein fellesbusetnad i Galilea nord i Israel. Han høyrer til Merom HaGalil regionale kommune.
Kfar Hananya markerer grensa mellom det historiske Øvre og Nedre Galilea. Nedre Galilea er definert i Mishnah (Shevi'it 9:2) som området sør for Kfar Hananya der morbær-fikentre veks.
Samfunnet vart grunnlagd i 1977 som ein moshav av rørsla Hapoel HaMizrachi for medlemmar frå nærliggande moshavim. I 1992 vart han ein fellesbusetnad. Det vart bygd eit nytt nabolag i 2000-åra kalla Maale Hen (hebraisk: מעלה חן).
Kfar Hananya er kalla opp etter den gamle landsbyen med same namn, som er nemnd i mishnah som ein stad på grensa mellom Nedre Galilea og Øvre Galilea. Nær staden ligg det som skal vere gravstaden til rabbi Hananya ben Akashya.
Bakgrunnsstoff
www.kfar-hananya.org.il (Mainly hebraisk)
Byte i informatikk
Byte eller oktett er ei eining for digital informasjon. Ein byte er eit binærord på 8 bit.
Fylkesveg 334 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 334 i Sogn og Fjordane går mellom Høge bru og Fåberg i Luster kommune. Vegen er 11,0 km lang.
Buchanan Point
Buchanan Point er eit nes 2,5 nautiske mil nordvest for Cape Dundas og 1 nautisk mil søraust for Mackintosh Cove, ved nordaustenden av Laurie Island i Sør-Orknøyane. I 1903 nytta Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen under William Speirs Bruce namnet «Cape Buchanan», etter J.Y. Buchanan som var medlem på Challenger-ekspedisjonen 1872–76, om eit nes 3 nautiske mil lenger nordvest, som hadde fått namnet «Cape Valavielle» i 1838 av ein fransk ekspedisjon under kaptein Jules Dumont d'Urville. Samstundes hadde det franske namnet (på engelsk feilstava «Cape Vallavielle») overført til neset som er skildra her. Namnet Cape Valavielle er i dag nytta om neset som d'Urville opphavleg namngav.
Spiral av Vangelis
Spiral er eit studioalbum av den greske musikaren Vangelis frå 1977. Plateomslaget vart laga av Vangelis sjølv.
Songen «To the Unknown Man» vart gjeven ut som singel med «To the Unknown Man Part 2» som B-side. Sjølv om denne har same namn, så er det ein heilt annan song.
Innhald
Spor 3 har undertittelen «(inspired by the Dervish dancer who by his whirling realises the spiralling of the universe)».
Instrumentering
Albumet er instrumentalt, utanom den handsama vokalen til Vangelis på «Ballad» (ein av få høve der ein kan høyre stemma hans på eit album). Vangelis speler synthesizer, sequencer, elektrisk piano, trommer og perkusjon. Det er det første albumet der Vangelis speler på ein Yamaha CS-80 synthesizer, som han nytta mykje på seinare album.
Stil
Spiral er eit futuristisk album og Vangelis nyttar mykje synthesizerteknologien som fanst på denne tida. Albumet er truleg det mest sequencer-baserte han laga i karrieren sin. Kvart stykke har sin særeigen stil.
«Spiral» byggjer på ein arpeggio-akkord som går frå den eine til den andre kanalen i stereo, og gjev lyttaren ei spiralkjensle. Stykket heldt fram med sequencer-pulsar og synthane til Vangelis.
«Ballad» er eit roleg stykke, som byggjer på elektrisk orgel, munnspel (truleg ein synthesizer lyd) og stemma til Vangelis gjennom filter og klang. Han byggjer seg opp med synth-brass og pauker, før han går attende til munnspel.
«Dervish D» er i følgje plateomslaget «inspirert av ein Dervish-dansar som ved å spinne rundt forstår det spiraliserande universet». Musikalsk er det lite som minnar om denne mellomaldermusikken. Det vert nytta ein arpeggio mer perkusjon og synthesizermelodi.
«To the Unknown Man» er eit stykke i tre delar. Han starta minimalistisk med ein langsam puls-sekvens og ein enkel, gitarliknande elodi. Styrkarar kjem inn og stykket utviklar seg til å bli marsj-liknande i andre delen. I den tredje delen har melodien nesten heilt forsvunne og erstatta av ein rockerytme og orgelakkordar.
«3+3» er bygd opp av tredelar. Han består av tre delar, og takten er anten 3/4 eller 6/8, medan ein utførleg 12/8-puls går gjennom heile stykket.
Kjelder
''
Freeze Frame av The J. Geils Band
Freeze-Frame er det tiande studioalbumet til det amerikanske rockebandet The J. Geils Band, og det siste med den originale vokalisten Peter Wolf. Albumet kom ut i 1981 og nådde toppen av den amerikanske Billboard 200-lista i februar 1982 og låg på toppen i fire veker. Albumet inneheld hitsinglane «Centerfold» (nr. 1 i USA; 3. plassen i Storbritannia) og «Freeze Frame» (4. plassen i USA). «Angel in Blue» nådde òg Topp 40 i USA.
Klaverspelaren Seth Justman skreiv eller var medlåtskrivar på alle songane og var òg arrangør og produsent på innspelinga.
Albumet vart nymastra i 1993 og gjeve ut på ny på BGO i Storbritannia. I 2008 vart det nymastra for den japanske marknaden, men ei nymastra utgåve har ikkje kome ut i USA.
Salslister
Album - Billboard (USA)
Singlar - Billboard (USA)
Semsvannet
Vassflata ligg 145 meter over havet, og vatnet er om lag 0,75 km² stort. Djupna er på det meste 34 meter. Av fisk finst det mest gjedde, åbor og mort, men òg litt aure, røye, sik og sutar.
Vatnet kan nyttast til bading, og det er òg lagt til rette for å gå tur kring vatnet, eller løpe, slik mange gjer. Fleire turstigar og skiløyper opp i Vestmarka tek til her. På garden Tveiter attmed vatnet, eigd av Asker kommune, har Asker Turlag lokale i det såkalla Bryggerhuset.
On Fire av The Roop
«On Fire» (norsk omsetjing 'i brann') er ein popsong som vert framført av det litauiske bandet The Roop. Songen skulle ha vore det litauiske bidraget i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland. Men 18. mars 2020 avlyste EBU Eurovision Song Contest på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020. Songen vart utgjeven for strøyming og digital nedlasting 14. januar 2020, og gjekk til topps på den litauiske singellista månaden etter.
Eurovision Song Contest
«On Fire» vart det litauiske bidraget i Eurovision Song Contest 2020, etter at The Roop vann den litauiske songtevlinga Pabandom iš naujo! (la oss prøve igjen!) 15. februar 2020. Vinnaren av tevlinga får representere Litauen i Eurovision Song Contest. Songen var favoritt hos både juryen og sjåarane, og den vann telefonavrøystinga soleklart med over 50 000 røyster – 35 000 meir enn andreplassen. Like etter sigeren vurderte spelselskapa Litauen som ein av favorittane til å vinne Eurovision Song Contest 2020. Litauen debuterte i Eurovision Song Contest i 1994, og den beste plasseringa i landet er ein sjetteplass frå 2006. Songen gjekk òg til topps på den litauiske singellista etter den nasjonale finalen.
I januar 2020 vart Litauen trekt til å deltake i den fyrste semifinalen av Eurovision Song Contest. Semifinalen skulle ha vore arrangert i Rotterdam Ahoy i Rotterdam i Nederland tysdag 12. mai. På grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 såg EBU seg nøydd til å avlyse Eurovision Song Contest for å hindre spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen Covid-19. Songen fekk dimed aldri delteke i Eurovision Song Contest.
Al Hawiri
Al Hawiri er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Crnoljeva
Crnoljeva (serbisk Црнољева; albansk Carralevë eller Mali i Carralevës) er eit fjell sentralt i Kosovo som deler dei to geografiske regionane Kosovosletta og Metohija. Crnoljeva er òg eit punkt der dei tre nedslagsfelta i Serbia møter kvarandre (og tre av fire på Balkan), noko som gjer fjellet til eit stort hydrografisk knutepunkt. På albansk er fjellet kalla opp etter landsbyen Carraleva.
Crnoljeva ligg sør i sentrale område av Kosovo, mellom dalane til elvane Drenica (i aust) og Miruša og Topluga (i vest). Fjellet strekkjer seg frå nord tils ør og deler Prizren-senkinga i Metohija frå Drenica-regionen på Kosovosletta. Den høgaste toppen er Topila på 1177 meter over havet, medan Drmanska glava (926 moh) utgjer det hydrografiske knutepunktet. Ein annan fjelltopp er Korenik (1142 m).
Crnoljeva er rik på malm, hovudsakleg krom, magnesitt og kol. Midt over fjellet kryssar vegen Uroševac-Prizren.
Av elvar som spring ut frå fjellet finn ein:
Større busetnader rundt Crnoljeva er Štimlje (aust), Suva Reka, Blace, Banja, Mališevo (vest), Lapušnik, Komorane (nord) og Carraleva (aust).
Regalos del Sosiego
Regalos del Sosiego er det andre studioalbumet til den argentinske soloprosjektet Ignacio del Pórtico. Alle songane er komponert av mannen bak soloprosjektet, Ignacio Acevedo. Albumet, som er spelt inn på soverommet til Acevedo, kom ut 21. juli 2015, berre nokre månader etter debutalbumet Maquetas fisura.
Regalos del Sosiego, som på norsk tyder «Gåver frå roa», fekk mykje god omtale etter utgjevinga. Songane vert omtalt som mjuke, drøymande, vakre og poetiske popviser. Musikkbloggaren Rogelio Martinez meinte at albumet er utan tvil éin av dei største lydrevolusjonane i 2015, ikkje berre i Argentina, men heile Sør-Amerika. Musikkanmeldaren David Segundo viser til at albumet er ei solid og imponerande utgjeving, med eit magnetisk lydbilete.
Montmélian
Montmélian er ein kommune i Savoie department i region Rhône-Alpes søraust i Frankrike.
Geologists Range
Geologists Range er ei fjellkjede kring 55 km lang, mellom Lucy- og Nimrodbreen i Antarktis. Ho vart oppdaga av den nordlege gruppa under New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1961-62) og namngjeve til minne om arbeidet til geologane som utforska Antarktis.
Av fjell i fjellkjeda finn ein Mount Albrigght, Mount Csejtey, Mount Isbell – 2360 moh, Mount Macpherson – 2360 moh, Mount Summerson – 2310 moh og Vogt Peak – 2180 moh. Andre geologiske kjennemerke i fjella er Boucot Plateau, Endurance Cliffs, McKay Cliffs og Wellman Cliffs.
Cleft Point
Cleft Point er eit nes på austsida av Norway Bight på sørkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Neset markerer det vestlegaste punktet på ei øy som er skild frå Coronation Island av eit smalt sund. Det vart derimot kartlagd av Discovery Investigations i 1933 som eit nes på sjølve Coronation Island. Det skildrande namnet kjem av det smale sundet mellom øya og hovudøya og vart gjeven av Falkland Islands Dependencies Survey etter kartlegginga deira frå 1950.
Kjelder
{{liminn:omsett|en|kjelder= {{Autoritetsdata}}
Livnim
Samfunnet vart grunnlagd i 1982 av medlemmar frå nærliggande moshavim som ein arbeidarmoshav. I 1989 vart han ein fellesbusetnad. Han er kalla opp etter ei plante som veks i området.
Nicolas Catinat
Nicolas Catinat var ein fransk offiser og marskalk av Frankrike under Ludvig XIV.
Han gjekk inn i den franske garden i ung alder og utmerkte seg i omleiringa av Lille i 1667. Han vart brigader ti år seinare, maréchal de camp i 1680 og generalløytnant i 1688. Han tente med stor ære under felttoga i 1676–1678 i Flandern under den fransk-nederlandske krigen og deltok seinare i forfølginga av valdensarane i 1686. Etter å ha teke del i omleiringa av Philippsburg under opninga av niårskrigen og han vart kommandant for dei franske soldatane i den søraustlege krigskodeplassen i krigen. I 1691 kryssa han inn i grevskapet Nice, og erobra byane Nice og Villefranche.
Sigrane hans mot hertugen av Savoie i slaget ved Staffarda i 1690, og slaget ved Marsaglia i 1693, var av dei største bragdene hans. I 1693 vart Catinat marskalk av Frankrike.
I byrjinga av den spanske arvefølgjekrigen vart Catinat sett til å leie operasjonane i det nordlege Italia, men han vart hindra av ordrane frå det franske hoffet og dei svake styrkane. Han vart utmanøvrert av Eugene av Savoie og leid eit nederlag i Carpi. Kort tid etter vart han erstatta av marskalk Villeroi. Som nestkommanderande for Villeroi vart dei franske styrkane igjen slått av Eugene i slaget ved Chieri. Catinat døydde i Saint-Gratien i 1712.
Johanna Klier
Johanna Klier, fødd Johanna Schaller, er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Artern i Thüringen som tevla for Aust-Tyskland på 100 meter hekk. Ho vart olympisk meister i øvinga i 1976 og europameister i 1978.
Aktiv
Johanna Schaller vann gullmedaljen på 100 meter hekk under sommar-OL 1976 i Montreal. Med tida 12,77 slo ho sølvmedaljøren Tatjana Anisimova med eitt hundredels sekund og bronsekvinna Natalja Lebedeva med tre hundredels sekund.
Som Johanna Klier vann ho EM-gull på korthekken i Praha i 1978. Ho vart klokka inn på 12,62 sekundar, atter med Anisimova på sølvplass, då med 12,67. To år seinare kom Klier i mål til sølvmedalje på 12,63 sekundar under sommarleikane i Moskva, Vera Komisova frå Sovjetunionen vart olympiameister mde 12,56.
Ho vart austtysk meister på 100 meter hekk i 1976, 1977, 1978 og 1980.
Beaubourg av Vangelis
Beaubourg er eit album av den greske musikaren Vangelis frå 1978. Det er heilt synthesizer-basert og særs eksperimentelt, basert på eksperimentelle improvisasjonar. I lag med Hypothesis (spelt inn i 1971 og uoffisielt gjeve ut i 1978) vert det ofte rekna som eit av dei minst tilgjengelege verka til Vangelis. Invisible Connections (1985) vert ofte òg rekna med i denne kategorien, basert på eksperimentell klassisk musikk.
Albumet er meint å reflektere livet i bydelen Beaubourg i Paris, der Vangelis budde tidleg i 1970-åra. Beaubourg er ein musikalsk representasjon av Centre Pompidou i Paris.
Plateomslaget er laga av Vangelis sjølv. Lydteknikar på albumet var Keith Spencer-Allen, som var assistert av Marlis Duncklau.
Anne-Lisa Amadou
Anne-Lisa Amadou var ein norsk litteraturforskar og litterær omsetjar frå Oslo. Ho var professor i fransk litteratur ved Universitetet i Oslo frå 1970 til 1982. Ho vart dr.philos. på avhandlinga ''Dikteren og hans verk. En studie i Marcel Prousts estetikk'' frå 1966.
Amadou gjorde eit viktig arbeid som omsetjar og kulturformidlar. Ho mottok ei rekkje prisar for si omsetjing av Proust sin romanserie På sporet av den tapte tid I-XII (1963–92), blant anna Bastianprisen, Fritt Ords pris og Norsk kulturråds omsetjarpris. Ho vart også tildelt den franske ordenen Palmes Académiques.
People Get Ready
«People Get Ready» var ein song frå 1965 av The Impressions og tittelsporet på albumet med same namn. Singelen er i dag den mest kjende hitten til gruppa og nådde tredjeplassen på Billboard R&B-lista og 14. plass på Billboard Pop-lista. Den gospelaktige songen var skriven av Curtis Mayfield og synte at han hadde byrja å skrive meir samfunnsmessige og politisk medvitne tekstar.
Magasinet Rolling Stone sette «People Get Ready» på 24. plass på lista deira over dei 500 beste songane gjennom tidene, og på 20. plass på lista deira over dei 100 beste gitarsongane. Songen er òg med blant dei 500 songane Rock and Roll Hall of Fame meinte hadde forma rock and roll. «People Get Ready» vart òg kåra til ein av dei 10 beste songane gjennom tidene av ein jury på 20 kjende låtskrivarar og produsentar, som Paul McCartney, Brian Wilson, Hal David, og andre i magasinet Mojo og han vart innlemma i Grammy Hall of Fame i 1998.
Mayfield sa «han vart teke frå kyrkja mi, eller frå meldinga frå kyrkja i oppveksten min. Eg må ha vore i ei djup kjensle av den slags religiøs inspirasjon då eg skreiv den songen.» Songen er den første Impressions-hitten med Mayfield på gitar i mellomspelet.
Andre versjonar
Bob Dylan har spelt inn tre forskjellige versjonar av songen. Dylan spelte først inn songen med The Band i 1967 under dei kjende The Basement Tapes-innspelingane. Denne versjonen har aldri vorte gjeven ut offisielt, men finst på mange piratkopiplater kalla The Basement Tapes. Han spelte inn ein ny versjon i 1975, som kom ut i 1978 på ei promoplate for filmen hans Renaldo and Clara. Denne versjonen var ein av 42 sjeldne songar av Dylan som vart gjeven ut på iTunes. Dylan spelte inn ein tredje versjon i 1988 for filmen Flashback.
Den kanadiske countrysongaren Michelle Wright spelte inn songen i 1997 for samlelabumet Peace in the Valley. Versjonen hennar nådde 49. plassen på RPM Adult Contemporary-lista.
Registan
Registan (usbekisk Регистон, Registon) var hjarta av den gamle byen Samarkand under Timuridedynastiet, som no er ein del av Usbekistan. Namnet Rēgistan (ریگستان) tyder 'sandete stad' eller 'ørken' på persisk.
Madrasaene
Dei tre madrasaene i Registan er Ulug-Beg Madrasa (1417–1420), Sher-Dor Madrasa (1619–1636) og Tilya-Kori Madrasa (1646–1660). Madrasa er ein arabisk term som tyder skule.
Ulug-Beg-madrasaen (1417–1420)
Ulug-Beg-madrasaen vart bygd av Ulug-Beg under Timuridedynastiet. Han har ein godt pryda iwan som vender seg mot torget. Hyrna er flankert av høge minaretar. Mosaikkpanelet over inngangsbogen til iwanen er dekorert med geometriske stiliserte ornament. Bygningen består av ein moské,  førelesingsrom og fleire hyblar til studentar (hujras), og midt inni bygningen finn ein eit firkanta gardsrom. Opphavleg var Ulug-Beg Madrasa ein bygning med to etasjar med fire kuppelforma darskhonaer (førelesningsrom) i hyrna.
Ulug-Beg-madrasaen (persisk مدرسه الغ بیگ) var ein av dei beste presteskaps universiteta i den muslimske verda på 1400-talet. Abd al-Rahman Jami, den store persiske diktaren, mystikaren og undervisaren studerte her. Under styret til var Ulug-Beg madrasaen eit senter for læring, sjølv underviste han her.
Tilya-Kori-madrasaen (1646–1660)
Ti år seinare stod Tilya-Kori-madrasaen ferdig. Tilya-Kori, persisk طلاکاری, tyder 'forgylt'. Det var ikkje berre ein høgskule med hyblar for studentar, men også ein stor masjid (moské). Den har ein hovudfasade i to etasjar og eit stort gardsrom kransa av hyblar, i tillegg til galleri langs aksane. Moskébygningen ligg i den vestlege delen av gardsplassen. Hovudsalen i moskéen er rikeleg forgylt.
Mausoleumet til Shaibani
Aust for Tilya-Kori-madrasaen ligg mausolumet til Shaibani som vart bygt på 1500-talet. Den røynlege grunnleggjaren av Shaibani-makta var Muhammad Shaibani som var sonesonen til Abu'l-Khayr Khan. I 1500, med støtte frå Tsjagataikhanatet, då basert i Tasjkent, erobra Muhammad Shaibani Samarkand og Bukhara frå dei siste timuridiske herskarane. Grunnleggjaren av dynastiet vende seg dinest mot velgjerarane sine og tok i 1503 Tasjkent. Han okkuperte Khiva i 1506, og i 1507 slo han ned på Merv (Turkmenistan), austlege Persia og vestlege Afghanistan. Shaibaniane stansa framrykkinga til safavidane, som i 1502 hadde beseira Akkoyunlu (Aserbajdsjan). Muhammad Shaibani var ein leiar av nomadiske usbekarar. I laupet av dei påfylgjande åra slo dei seg i hovudsak ned i oasar i Sentral-Asia.
Handelsdomen Tsjorsu
Handelsdomen Tsjorsu (1785) ligg rett bak Sher-Dor.
Joe Satriani
Joseph «Joe» Satriani er ein amerikansk instrumental rock-gitarist av italiensk opphav som fleire gonger har vore Grammy Award-nominert. Satriani blir rekna av mange som ein av dei beste i verda i faget sitt. Han har laga mykje forskjelligarta, eksperimentell musikk. Då han i 1986 gav ut debutalbumet sitt Not of this Earth opna han vegen for instrumental rock, som var ganske nytt og grensesprengande. Satriani er tydeleg inspirert av Jimi Hendrix, Jimmy Page og Jeff Beck.
Biografi
Satriani voks opp i ein musikalsk familie, som interesserte seg for både klassisk musikk, jazz og pop. Satriani vart inspirert til å byrje å spele gitar då han på ei trening i amerikansk fotball fekk høyre om dødsfallet til Jimi Hendrix. Han gjekk rett til trenaren sin å gav han melding om at han slutta fordi han skulle bli gitarist. Han var då 14 år.
I 1974 studerte Satriani musikk hos jazz-gitaristen Billy Bauer, og jazz-pianisten Lennie Tristano. Tristianis høge tekniske krav påverka gitarspelinga til Satriani. På denne tida starta Joe sjølv òg å undervise. Gjennom tida har han blant anna undervist kjende gitaristar som: Steve Vai, Kirk Hammett (Metallica), David Bryson (Counting Crows), Kevin Cadogan (Third Eye Blind), Larry LaLonde (Primus), Alex Skolnick (Testament), Phil Kettner (Laaz Rockit), Danny Gill og Charlie Hunter.
Innan hans andre album vart gjeve ut året etter, hadde den tidlegare studenten hans Steve Vai rukka å bli berømt. Vai skrøyt mellom anna uhemma av den tidlegare læraren sine i fleire intervju. Det andre albumet til Satriani som kom ut året etter det første, Surfing With the Alien og vart langt betre omtalt og han vart på kort tid ein særs anerkjend artist. Albumet inneheldt melodiar som «Satch Boogie» (Satriani vart kalla «Satch» blant vener), og «Surfing with the Alien», som begge kom inn på dei amerikanske hitlistene som høvesvis nummer 22 og 37. Dette skulle vise seg å bli eit godt år for Satriani, han fekk seinare same året æra av å turnere saman med Rolling Stones vokalist Mick Jagger på hans Australia-turné.
I løpet av dei neste åra rekte han gje ut to album; Dreaming #11 (1988) og Flying in a Blue Dream (1989). Sistnemnde er enno sett på som eit av dei beste albuma hans nokosinne. Likevel er det kanskje The Extremist som av dei fleste vert rekna som det aller beste. Dette vart gjeve ut i 1992 til strålande kritikar frå media. Av dette albumet kom den store hitten «Summer Song», i tillegg til dei noko meir regionale hitene; «Friends» og «Cryin».
Deep Purple
Året etter fekk Satriani stadfesta suksessen sin då han vart leigd inn av Deep Purple som vikar for den nyleg slutta gitaristen Ritchie Blackmore, på den japanske turneen til bandet. Turneen vart ein så stor suksess for Satriani at han vart bede om å bli med i bandet på permanent basis. Dette vart derimot forhindra av ein langtidskontrakt «Satch» hadde med Sony på denne tida.
G3
I 1996 starta Satriani eit turné-band saman med Steve Vai, og gitaristen Eric Johnson. Bandet fekk namnet G3 (3 gitaristar). G3-turnéene har halde fram seinare, med Satriani og Vai som basis, medan rolla til den tredje gitaristen vart fylla av diverse gitaristar. Forutan Johnson har nokre av desse gitaristane vore: Yngwie Malmsteen, John Petrucci, Kenny Wayne Shepherd, Robert Fripp og Patrick Rondat.
Utstyr
Joe har laga signaturgitarar i samarbeid med Ibanez, som han kalla JS-serien. Desse gitarane får ein kjøpt i Noreg i tre ulike modellar. Prisen strekkjer seg frå ca 10 000 kr for den billegaste til rundt 20 000 kr for den dyraste. Satriani har òg signaturforsterkarar i samarbeid med Peavey. Desse er kalla JSX-serien. Joe har òg inngått eit samarbeid med Vox for produksjon av Satchurator, som er ein effektpedal.
Utgjevingar
Satriani har per 2009 over 20 utgjevingar, tre av desse frå G3-turneane. G3-turneane har vorte utgjeve både som DVD og CD, i likskap med Satriani Live! og Live in San Francisco. Han gav òg ut ein dokumentar i 1993 om livet sitt som artist. Denne vart seinare gjeve ut på DVD i 2003. Dokumentaren hadde namnet The Satch Tapes. Med albumet Engines of Creation som vart utgjeve i 2003, vart det laga eit «avgrensa opplag» album som fekk namnet Additional Creations. Dette bestod av fire ulike låtar, som hovudsakleg var remixer av låtar frå EoC. Dette ekstraalbumet finst i svært få opplag sidan det berre vart inkludert i einskilde av dei første EoC albuma.
I tillegg til eigne utgjevingar har Satriani òg medverka på fleire album som til dømes The Yardbirds Birdland og fleire Alice Cooper album.
Kónitsa
Kónitsa (gresk Κόνιτσα) er ein distriktsby og ein kommune i periferieininga Ioánnina i periferien Ípiros i Hellas. Kónitsa ligg nord for Ioánnina og grensar i aust mot periferieiningane Grevená og Kastoriá i Thessalía, i nord mot Albania.
Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane Dei fem tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 6 362 innbyggjarar, medan kommunaleininga Kónitsa hadde 4 632 og tettstaden med same namn 2 942 innbyggjarar.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Al Hayfah
Al Hayfah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Asano Nagasato
Asano Nagasato er ein japansk fotballspelar.
Conception Point
Conception Point er det nordlegaste punktet på Coronation Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga on 8. desember 1821 under den felles seglasen til kaptein George Powell, ein britisk selfangar, og kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangar. Det vart namngjeven av kaptein Powell.
Hovudseriefinalen i fotball 1957
Hovudseriefinalen i fotball 1957 fann stad på Ullevål stadion i Oslo sundag 16. juni 1957, med i kring 16 000 tilskodarar på tribunane. Dei to finalistane, Fredrikstad Fotballklubb og Odds Ballklubb, hadde vunne kvar si avdeling av Hovudserien 1956/57. Etter tap i dei to føregåande hovudseriefinalane lukkast Fredrikstad FK verte seriemeister med overbevisande 6-1 i målprotokollen.
Henry Johannessen sende FFK i føringa i det 18. minutt med eit «brennhardt skudd». Berre to og seks minuttar seinare auka fyrst Per Kristoffersen til 2-0 og same Johannessen til 3-0. I det 40. minutt la så Kristoffersen på til 4-0, noko som var pauseresultatet. Same mann auka leiinga til 5-0 i det 58. minutt då han skåra sitt tredje mål for dagen. I det 85. minutt reduserte Odds Kjell Reinholt til 1-5, men allereie minuttet etter fastsette Henry Johannessen sluttresultatet til 6-1 då også han enda opp som tremålsskårar.
Fredrikstad FK sitt vinnarlag bestod av målvakt Per Mosgård, backane Roar Johansen og Åge Spydevold, halfane Arne Pedersen (kaptein), Kjell Jakobsen, Reidar Kristiansen og løparane Bjørn Borgen, Per Kristoffersen, Henry Johannessen, Tore Nilsen og Willy Olsen.
Mellom Odd-spelarane fanst Ragnar Larsen, kapteinen Kjell Johannesen, Kjell Reinholt, Per Jakobsen, Even Hansen, Magne Helland og målvakta Evald Kihle.
Kjelder
[https://www.nb.no/items/654140cea9cac982b432c21a33ef367d?page=15&searchText= Arbeiderbladet 17. juni 1957]
Handball-NM 2002/03 for menn
Noregsmeisterskapen i handball 2002/03 for menn vart vunne av Sandefjord Turn- & Idrettsforening etter finalesiger 29 – 26 over byrivalen IL Runar.
Finalen vart avvikla i Oslo Spektrum laurdag 29. mars 2003 framfor 4 441 tilskodarar. Ved pause leia Sandefjord med 16 mot 15. Også andreomgangen vart jamn, men favoritten syrgde for at dei to lagas fjerde innbyrdes finalemøte enda med kongepokal til STIF.
For Sandefjord spelte målvakta Mats Fransson, 6-målsskårarane Erik Hucko, Thomas Pettersen og Eivind Ellingsen, Geir Jomaas (4), Kim G. Jacobsen (3), Pål Cramer (3) og Bjarte Myrhol (1).
Ole Magnus Ekelund fann 7 gongar vegen til nettmauskane for Runar. Andre Jørgensen skåra 6 mål og Lasse Lie 5. Hine måla kom frå Jon Egil Ek og Kristian Hansen, begge (3), Stein Olaf Sando og Frank Løke eitt kvar.
Dommarane Svein Olav Øie og Øyvind Togstad straffa Runar med fire 2-minuttsutvisingar, Sandefjord med ein einaste.
(Baby) You Don't Have to Tell Me
«(Baby) You Don't Have to Tell Me» er ein song skriven av Pete Antell, tidlegare frå den amerikanske popgruppa The Chants, og vart først spelt inn av songaren Bobby Coleman. Den obskure songen vart sidan spelt inn og gjeven ut av den amerikanske popgruppa The Walker Brothers som den sjette singelen deira, i 1966. Akkompagnementet vart dirigert av Reg Guest.
«(Baby) You Don't Have to Tell Me» vart ein moderat hit og låg åtte veker inne på UK Singles Chart med ein 13. plass som beste plassering. Til samanlikning hadde dei tre førre singlane deira alle nådde minst Topp 3, så singelen vart rekna som skuffande og markerte byrjinga på den minkande populariteten deira. Trass i at singelen gjorde det dårlegare enn venta, vart Portrait, det andre albumet til gruppa, gjeve ut samstundes og nådde tredjeplassen på UK Albums Chart.
Tatjana Providokhina
Tatjana Providokhina er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Leningrad som tevla for Sovjetunionen på mellomdistansane. Ho vart europameister på 800 meter i 1978 og tok OL-bronse på same distansen i 1980.
Karriere
Providokhina vann 800 meter i EM i friidrett 1978 i Praha, med uvanleg knapp margin. Ho fekk notert sluttida 1.55,80, medan landsmannen Nadezjda Olisarenko fekk sølvmedaljen, notert til 1.55,82. I same meisterskapen på 4x400 meter stafett sprang dei to kvinnene kvar sin etappe for Sovjetunionen sitt sølvvinnande lag, som kom i mål vel ein sekund bak Aust-Tyskland.
Under sommar-OL 1980 i Moskva revansjerte Olisarenko seg på 800-meteren og vann ein klar siger framom landskvinnene Olga Minejeva og bronsevinnar Providokhina.
Đeravica
Mellom 1992 og 2006 var fjellet det høgaste i Den føderale republikken Jugoslavia, og så i statsunionen Serbia og Montenegro. I følgje serbiske styrersmakter som reknar Kosovo som ein del av deira område, er fjellet i dag det høgaste i Serbia.
Fjellet er noko forskjellige frå resten av Prokletije fordi det manglar den steinete, kalksteinsframtoninga som fjella i Albania har. Dette gjer det enklare å nå toppen av fjellet. Det ligg mange små bresjøar nær toppen. Den største av desse er Đeravicasjøen like under toppen, som er kjelda til elva Erenik.
Al Hijlah
Al Hijlah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Zjanna Pintusevitsj-Block
Zjanna Pintusevitsj-Block, fødd Zjanna Jurjeva Tarnopolskaja, er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Nizjyn i Ukraina som representerte Sovjetunionen til 1992 og seinare Ukraina. Ho vart verdsmeister på 200 meter i 1997 og på 100 meter i 2001.
Aktiv
Zjanna Tarnopolskaja vart dobbel junior-europameister 1991 på med sigrar på 100 m og 200 m. Den 6. juli 1994 sprang ho 100 meter på 10,99 sekundar under eit stemne i Linz og kom for fyrste gong under 11 sekundar på distansen. Ho stadfesta sitt internasjonale gjennombrot då ho vann sølvmedaljen både på 100 og 200 meter under europameisterskapen 1994 i Helsinki i august månad, einast russiske Irina Privalova sprang fortare.