cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hauraki Plains
Utdanning
Hauraki Plains College er ein vidaregåande skule (Secondary School) som ligg i Ngatea og har nesten 650 elevar. Han fører fram til kompetansegjevande eksamen (Junior Diploma). Elles er ei rekkje meriterande utdanningstilbod tilgjengelege for elevar i alle aldrar. Den første skulen, som vart opna i 1912, vart kalla Ngatea Orchard School, og hadde berre 15 elevar. Seinare, i 1923, vart namnet endra til Ngatea District High School, og i 1963 til Hauraki Plains College.
Krasnojarsk
Historie
Krasnojarsk byrja å vekse då postvegen frå Moskva (i dag M53) kom til byen mellom 1735 og 1741, som knytte han og dei nærliggande byane Atsjinsk og Kansk til resten av Russland. Veksten heldt fram då det vart oppdaga gull i nærleiken og jernbanen kom til byen i 1895.
Winter in Hiroshima
Winter in Hiroshima er det 120. albumet totalt og det 48. studioalbumet til den tyske electronicagruppa Tangerine Dream, utgjeve i august 2009.
Albumet var det fjerde av fem album i ein serie kalla Five Atomic Seasons av Tangerine Dream.
I følgje plateomslaget skal Tangerine Dream i november 2006 ha fått eit tilbod frå ein 82 år gammal japansk forretningsmann, som hadde budd og studert i Nagasaki og Hiroshima i 1945 då begge byane vart råka av atombomber. Dei fem komposisjonane måtte vere 54 minuttar lange. Musikalsk skulle del ein og to, våren og sommaren 1945, omhandle tida då klienten budde i Nagasaki, og skildre ein normal atmosfære. Han budde i Hiroshima hausten og vinteren 1945, og musikken skulle skildre kva som skjedde etter 6. august 1945. Den femte plata skulle vere «tida etter», den såkalla «endelause årstida».
Krasnojarsk
Historie
På 1800-talet var Krasnojarsk senter for ei sibirsk kosakkisk rørsle. I 1822 fekk han bystatus og hadde vorte hovudstad i Jenisej Gubernija. Mot slutten av 1800-talet hadde Krasnojarsk fleire fabrikkar, verkstad for jernbanetog og eit maskinrom.
I Det russiske riket var Krasnojarsk ein av stadane der politiske motstandar vart sendt i eksil. Til dømes vart dekabristane sendt her frå St. Petersburg etter eit mislukka opprør.
Etter den russiske revolusjonen i 1917 under periodar med sentralisert planlegging vart fleire store fabrikkar og anlegg bygd i Krasnojarsk, mellom anna Krasnojarsk vasskraftverk, som i dag er det femte største i verda og det neste største i Russland.
I 1934 vart Krasnojarsk kraj oppretta, det nest største administrative området i Russland. Krasnojarsk vart då administrasjonssenter i byen.
Under stalinismen vart Krasnojarsk eit stort senter for Gulagsystemet. Den viktigaste arbeidsleiren var Kraslag eller Krasnojarskij ITL (1938-om lag 1960) med to einingar i Kansk og Resjotyj. I sjølve Krasnojarsk var òg arbeidsleiren Jenisejlag eller Jenisejskij ITL viktig under den andre verdskrigen (om lag 1940-41).
Under den andre verdskrigen vart fleire fabrikkar evakuert frå Ukraina og Vest-Russland til Krasnojarsk og nærliggande byar, og stimulerte slik den industrielle veksten i byen. Etter krigen vart fleire fabrikkar bygd.
Seint i 1970-åra startar Sovjetunionen bygginga av ein faseretta radarstasjon ved Abalakova, nær Krasnojarsk, som visstnok braut med ABM-avtalen. I 1983 gjorde USA krav om at antenna skulle fjernast fram til Sovjetunionen innrømde at radarstasjonen var eit brot på avtalen i 1989. Utstyret vart gradvis fjerna og i 1992 var han offisielt demontert. Utstyret vart truleg flytta til ein ny stad nær Komsomolsk-na-Amure.
Etter Sovjetunionen kollapsa og mange store anlegg og fabrikkar vart privatisert tok mange påståtte kriminelle selskap og oligarkar over, medan andre gjekk konkurs.
Byar i Estland
Dette er ei liste over byar i Estland. Mange av desse stadane var tidlegare, særleg før 1918, kjend ved dei tyske eller russiske namna, som ofte er ganske så forskjellig frå dei estiske. * byen er slått saman med ein kommune og har ikkje lenger offisiell bystatus.
Sigrun Berg
Sigrun Berg var ein norsk tekstilkunstnar, vevar og tekstilformgjevar frå Oslo.
Utdanning
Ho var utdanna ved Statens kunst- og håndverksskole og Statens kunstakademi.
Arbeid
Frå 1936 knytt til Teletweed Vevarlag. Frå 1947 hadde ho eiga vevstove i Oslo. I tillegg var ho formgjevar ved De Forenede Ullvarefabrikker 1957–1965, og arbeidde for kunsthandverk som binæring på bygdene og for å høgne kvaliteten på norsk fabrikktekstil. Ho sette mellom anna i gang veving på akkord i Trysil. Frå 1956 var ho lærar i farging ved Statens kunst og håndverkskole.
Sigrun Berg arbeidde med eit fargeskjema bygd på gamal norsk tradisjon, men med ei utforming som heilt høyrde til samtida.
Utsmykkingsoppdrag
Eit utval:
Musikkgruppa America
America er eit USA-amerikansk rockeband som vart skipa i 1970 av Dewey Bunnell, Dan Peek og Gerry Beckley. Trioen møtte kvarandre først i London, der dei byrja å halde konsertar i lag. America vart særleg populære i 1970-åra, og var kjende for dei tette harmonivokalane og akustiske viserockstilen. Dei gav ut ei rekkje hitalbum og singlar, som vart spelt på mange radiostasjonar.
Bandet kom saman etter bandet var ferdig med vidaregåande skule og fekk ein platekontrakt med Warner Bros. Records. Debuplata deira, America frå 1971, gav dei store hittane «A Horse with No Name» og «I Need You». Homecoming (1972) gav singelen «Ventura Highway», og Hat Trick (1973) følgde, men det selde dårleg. I 1974 kom Holiday med hittane «Tin Man» og «Lonely People» og i 1975 gav dei ut Hearts med hitsingelen «Sister Golden Hair». Samlealbumet deira History: America's Greatest Hits kom ut i 1976 og selde til fleire gonger platina i USA og Australia. Peek slutta i bandet i 1977 og dei vart mindre populære. I 1982 fekk dei eit kort comeback med singelen «You Can Do Magic».
I løpet av fire tiår har gruppa fortsett å spele inn musikk og dratt på turnear. I 2007 kom albumet Here & Now som var eit samarbeid med mange andre musikarar som var inspirert av bandet. America er innlemma i Vocal Group Hall of Fame og har fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame.
Den tidlege suksessen (1970-1973)
Medan fedrane deira var stasjonerte på United States Air Force-basen RAF South Ruislip nær London på midten av 1960-talet, gjekk Beckley, Bunnell og Peek på London Central High School på Bushey Hall, der dei møttest medan dei spelte i to ulike band.
Peek drog til USA for eit mislykka forsøk på college i 1969. Like etter at han kom tilbake til Storbritannia året etter, byrja dei tre å laga musikk saman. Dei starta med lånte akustiske gitarar, og utvikla ein stil som inkorporerte trestemmig vokalharmoni med stilen til samtidige folkrockband som Crosby, Stills & Nash.
Etter kvart kalla trioen seg America, inspirert av americana-jukeboksen i den lokale kantina deira, og valde det fordi dei ikkje ville at nokon skulle tru at dei var britiske musikarar som prøvde å høyrast amerikanske ut. Dei spelte sine første konsertar i London-området, inkludert nokre høgdepunkt på Roundhouse i Chalk Farm-distriktet i London. Dei vart etter kvart tekne opp av produsenten Ian Samwell, mest kjent for å ha skrive gjennombrotshitten til Cliff Richard, «Move It» frå 1958, og partnaren hans Jeff Dexter, og gjennom innsatsen deira vart dei til slutt signert til Kinney Records (Storbritannia) i mars 1971 av Ian Ralfini og tildelt det britiske plateselskapet Warner Bros.
Det første albumet deira, America (1971), vart spelt inn i Trident Studios i London og produsert av Samwell og Dexter, som vart manageren til trioen. Dexter gav òg bandet deira første store konsert, 20. desember 1970, på Implosion på Roundhouse, som oppvarmingsband for The Who, Elton John, Patto og Chalk Farm Salvation Army Band and Choir for eit velgjerande julearrangement. Sjølv om trioen opphavleg planla å spela inn albumet på ein liknande måte som The Beatles sitt Sgt. Peppar's Lonely Hearts Club Band, overtalte Samwell dei til å perfeksjonera den akustiske stilen sin i staden.
Debutalbumet America vart gitt ut i slutten av desember 1971 til berre moderat suksess, sjølv om det selde godt i Nederland, der Dexter hadde teke dei med som ein treningsplass for å øva på handverket sitt. Samwell og Dexter førte deretter trioen til Morgan Studios for å spela inn fleire songar. Ein av dei var ein Bunnell-komposisjon kalla «Desert Song», som Dexter tidlegare hadde demonstrert under studioøvingar i Puddletown i Dorset, heime hos Arthur Brown. Songen hadde den offentlege debuten sin på Harrogate-festivalen, fire dagar seinare, til stor suksess. Etter fleire opptredenar og eit TV-show vart han omdøypt til «A Horse with No Name». Songen vart ein stor verdsomspennande hit tidleg i 1972. Han selde over ein million eksemplar og vart tildelt ei gullplate av RIAA i mars 1972. Debutalbumet til America vart gitt ut i USA same månad med hitlåten kom ut og selde raskt til platina. Albumet resulterte i ein ny stor hitliste-suksess med Beckleys «I Need You», som nådde 9. plass på dei amerikanske hitlistene. .
Wembley Arena
Wembley Arena er ein konsert- og idrettsarena i Wembley, London. Den ligg rett ovanfor Wembley Stadium, og blei reist i 1934 for British Empire Games. Den var opphavleg ein symjehall, som sist blei nytta under Sommar-OL 1948.
Musikkgruppa America
Den tidlege suksessen (1970-1973)
Etter den første suksessen spelte trioen ei rekkje nordamerikanske klubb- og college-konsertar tidleg i 1972, og bestemde seg for å seia opp Samwell og Dexter og flytta til Los Angeles i California, og signerte med David Geffen/Elliot Roberts hos Lookout Management. I 1973 hadde bandet forlate Lookout for å gå saman med John Hartmann og Harlan Goodman etter at dei to sistnemnde hadde brote med Geffen/Roberts for å starta sitt eige managementfirma. .
Innspelinga av eit andre album vart forseinka av flyttinga, og dessutan av ein skade i armen til Peek. Etter å ha bestemt seg for ikkje å erstatta Samwell, valde gruppa å produsera albumet sjølv. Trioen byrja å flytte seg bort frå ein hovudsakleg akustisk stil til ein meir rockeorientert stil med hjelp av Hal Blaine på trommer og Joe Osborn på bass. Med Peek som sologitarist på fleire låtar utvida gruppa seg frå ein akustisk trio til å omfamna eit meir fyldig live-lydbilete, med Dave Atwood (som hadde spelt som studiomusikar på debutalbumet) på trommer og David Dickey (tidlegare i gruppa Captain) på bass i slutten av 1972. Men den neste turnéen deira vart utsett til januar 1973 etter at Peek vart sjuk med hepatitt. Den 11. mars 1973 vart Atwood erstatta av den tidlegare bandkameraten til Dickey i Captain, Willie Leacox.
Wembley stadion
Wembley Stadium er eit fleirbruksstadion i Wembley i den engelske hovudstaden London. Den ligg rett ved sida av Wembley Arena.
Musikkgruppa America
Den tidlege suksessen (1970-1973)
Produksjonen i gruppa vart stadig meir ambisiøs. Det tredje albumet deira, Hat Trick, vart gitt ut i oktober 1973 etter fleire månaders innspeling i Record Plant Studios i Los Angeles. Igjen var albumet eigenprodusert og inneheldt strykarar, munnspel, eit åtte minutt langt tittelspor og stepping. Beckley, Bunnell og Peek fekk igjen selskap av Blaine på trommer, medan Osborn vart erstatta av den turnerande bassisten deira, David Dickey. Albumet vart ikkje like vellykka som Homecoming, med berre ein beskjedent vellykka singel, «Muskrat Love» (nummer 67 i USA), skrive av den texanske visesongaren Willis Alan Ramsey. Ein Captain & Tennille-cover av songen nådde topp 10 i slutten av 1976
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 1929
Sarpsborg vart Norgesmeister etter at dei vann over Ørn med 2–1 den 20. oktober. Målskårarar for Sarpsborg var Arne Yven i det og 42. minutt og Harald Gundersen som skåra i det 103. minutt. For Ørn skåra Gunnar Dahl i det 75. minutt.
Musikkgruppa America
George Martin-åra (1974-1979)
Etter den skuffande kommersielle suksessen med Hat Trick, valde America å engasjera ein ekstern produsent til sitt neste album. Dei klarte å sikra seg tenestene til produsenten George Martin og lydteknikaren Geoff Emerick, som spelte ei viktig rolle i å forma stilen til The Beatles. Innspelingane fann stad i AIR Studios i London.
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 1929
13 000 tilskodarar såg kampen på Stavanger stadion i Stavanger. Dommar var Thoralf Kristiansen. Dette var andre gongen Sarpsborg vann ein Noregsmeisterskap.
Musikkgruppa America
George Martin-åra (1974-1979)
Det resulterande albumet, Holiday, vart gitt ut i juni 1974 (på dette tidspunktet hadde gruppa medvite byrja å namngi albuma sine med titlar som byrja med bokstaven H). Med rettleiinga til Martin var stilen til albumet veldig ulikt frå dei tre første albuma til America, ettersom han forbetra dei akustiske lydane deira med strykarar og messingblåsarar.
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 1929
Sarpsborgs vinnarlag: Henry Simensen, Erling Lindberg, Arne Ludvigsen, Thorstein Simensen, Rolf Norwall, Bredo Wass, Arne Yven, Georg Olsen, Alf E. Simensen, Harald Gundersen og Harry Yven.
Musikkgruppa America
George Martin-åra (1974-1979)
I løpet av sommaren og hausten 1974 vart bassisten Calvin «Fuzzy» Samuels (tidlegare i Crosby, Stills, Nash & Young og Manassas) kalla inn for å erstatta Dickey, som hadde dradd til Europa og så heim. Samuels spelte nokre konsertar og opptredde òg på scena med gruppa på det tyske TV-programmet Musikladen den 13. november 1974.
Trioen var snart på topp 10 igjen med den første singelen frå Holiday, den Bunnell-skrivne «Tin Man», som nådde nummer fire, med ein kryptisk tekst sett til eit Trollmannen frå Oz-tema. «Lonely People» (skriven av Dan Peek ) følgde «Tin Man» inn på topp 10 tidleg i 1975, og vart den einaste krediterte songen til Dan Peek som nådde så høgt på Billboard, med ein femteplass. .
Martin jobba med trioen igjen for det neste albumet deira, Hearts, spelt inn i Sausalito i California, og gitt ut i mars 1975. America fekk den andre hitliste-suksessen sin med Beckley sin «Sister Golden Hair» i midten av 1975, ein song som inneheldt eit minneverdig opningsgitarriff som rett nok var inspirert av George Harrison sin «My Sweet Lord» og ein openhjarta forholdstekst inspirert av Jackson Browne. Oppfølgjarsingelen, balladen «Daisy Jane» av Beckley, hamna òg blant topp 20 kort tid etter. Peek sin reggae-påverka «Woman Tonight» vart ein tredje suksess (44. plassen i USA) frå albumet mot slutten av året. .
Wembley stadion
Wembley Stadium er ein av dei mest kjente stadiona i verda, og har vore det engelske nasjonalstadionet for fotball sidan 1923.
Musikkgruppa America
George Martin-åra (1974-1979)
Warner Bros. gav ut ei samling av dei mest kjende låtane til America i desember 1975, History: America's Greatest Hits, som selde til platina. Martin, som produserte albumet, remiksa òg spora frå dei tre første albuma til gruppa. .
Galvė
Galvė er ein innsjø nordaust i Trakai i Litauen. Innsjøen har 21 øyar og ein av dei husar Trakai slott. På øya Bažnytėlė er det ruinar av ei gamal ortodoks kyrkje.
Musikkgruppa America
George Martin-åra (1974-1979)
Tidleg i 1976 spelte gruppa inn det sjette studioalbumet sitt på Caribou Ranch nær Nederland i Colorado, noko som inspirerte til tittelen på albumet, Hideaway, som Martin produserte. Dei to singlane til albumet, «Today's the Day» og «Amber Cascades», som vart gitt ut i april 1976, og nådde høvesvis 23. og 75. plassen på Billboard-lista. Dei to singlane nådde høvesvis første- og 17. plassen på Billboard-lista for vaksne. Songar som «Jet Boy Blue» og «Don't Let It Get You Down» vart spelte på FM-stasjonar.
Martin implementerte ein meir kompleks instrumentering på albuma til America, noko som viste seg å vera noko overveldande for bandet på scena, og tvinga dei ofte til å byta frå instrument til instrument i løpet av låtane. For 1976-turneen utvida gruppa besetninga si til å inkludera Jim Calire på tangentar og saksofon og Tom Walsh på perkusjon, slik at dei meir komfortabelt kunne framføra arrangementa til Martin. .
Martin og trioen drog til Hawaii i slutten av 1976 for å jobba med det sjuande studioalbumet til gruppa, som vart spelt inn i eit strandhus på øya Kauai. Albumet, Harbor, gitt ut i februar 1977, heldt trenden fram med søkkande sal for gruppa. Det var det første albumet som ikkje oppnådde verken platina eller gull, og ingen av dei tre singlane nådde hitlistene.
I mai 1977 forlét Dan Peek bandet. I sjølvbiografien sin frå 2004, An American Band, seier Peek at han vart stemd ut etter å ha gått glipp av ein turnéprøve, men Bunnell nekta seinare for at dette var tilfelle, og sa at avgjerda om å forlata bandet var Peek si aleine, etter at han nyleg hadde blitt gjenfødd kristen etter år med narkotikamisbruk og hadde byrja å søkja ei anna kunstnarisk retning enn Beckley og Bunnell. Likevel seier Peek vidare i boka si at han tek på seg heile skulda for splittinga i gruppa.
I mellomtida bestemde Beckley og Bunnell seg for å halda fram som America, og avslutta kontrakten med Warner Bros. med utgivinga av den første konsert-LP-en deira, Live, i oktober 1977. Konserten vart spelt inn på Greek Theater i Los Angeles, med eit orkester dirigert av Elmer Bernstein. Konserten vart spelt inn kort tid etter at Peek forlét gruppa. Albumet var berre mildt vellykka på dei populære hitlistene; medan alle dei tidlegare albuma deira, sjølv Harbor, i det minste hadde nådd topp 30, kom Live berre så vidt inn på albumlista og nådde 129. plassen.
Capitol-åra (1979-1985)
Etter meir enn to år utan nytt studiomateriale, presenterte Beckley og Bunnell den nye stilen i gruppa med ein versjon av The Mamas & the Papas-songen «California Dreamin'» i mars 1979. Han var med på soundtracket til filmen California Dreaming frå 1979. Sjølv om filmen var mislykka og soundtracket vart gitt ut av ein obskur distributør kjent som American International, nådde singelen nummer 56 på hitlistene.
Det første studioalbumet til America utan Peek, Silent Letter, vart gitt ut i juni 1979 på det nye plateselskapet deira, Capitol Records. Albumet, endå ein gong produsert av George Martin, vart spelt inn i Montserrat i Vestindia med medlemmene av livebandet: David Dickey, Willie Leacox, Michael Woods (ein tidlegare scenearbeidar av dei, som vart med på turneen i slutten av 1977 på sologitar), Jim Calire og Tom Walsh. Gruppa byrja å bruka songar frå andre låtskrivarar då dei prøvde å auka den kommersielle suksessen sin. Albumet nådde ikkje høgare enn nummer 110 på hitlistene, noko som fekk Bunnell til sarkastisk å kalla albumet Silent Record. I løpet av den siste delen av 1979 vart Calire og Walsh droppa frå scenebesetninga. Studiobassisten Bryan Garafalo erstatta Dickey i 1980 og Bradley Palmer tok over etter Garafalo i 1981.
America heldt fram med å utvikla seg då 1980-talet byrja. For det neste albumet deira, Alibi, gitt ut i august 1980, søkte Beckley og Bunnell nytt personell i form av produsentane Matthew McCauley og Fred Mollin. Dei tilsette òg musikarar frå vestkysten, som Eagles-medlemmet Timothy B. Schmit, Leland Sklar og Steve Lukather, for å forbetra lyden. Alibi nytta seg ikkje av strykarar og messingblåsarar, som hadde vore typisk for George Martin-prosjekta til fordel for ein meir poprock-stil. Det vart òg det tredje studioalbumet på rad utan ein suksessfull singel i USA, sjølv om Beckley sin «Survival» gjekk til topps på hitlistene i Italia. Albumet nådde til slutt 142. plassen.
Det neste albumet til America, View from the Ground, gitt ut i juli 1982, fekk gruppa endeleg ein ny kommersiell suksess. Albumet, spelt inn under arbeidstittelen Two Car Garage, inneheldt ei rekkje songar produsert av duoen sjølv. Som med Alibi (1980) henta Beckley og Bunnell inn ei rekkje profilerte musikarar, inkludert Carl Wilson frå Beach Boys, Toto-medlemmet Jeff Porcaro, Christopher Cross og Dean Parks. Den tidlegare Argent-gitaristen Russ Ballard hadde likevel størst innverknad på lagnaden i gruppa. Ballard produserte og spelte alle instrumenta og song det meste av korvokalen på ein song han laga spesielt for bandet, kalla «You Can Do Magic». Songen steig raskt på poplistene og låg så høgt som nummer åtte på Billboard-lista i fleire veker i oktober 1982, den første store suksessen til bandet på sju år. Etter «Magic» følgde singelen «Right Before Your Eyes». Han var skriven av Ian Thomas (bror av komikaren Dave Thomas frå Strange Brew), og produsert av Bobby Colomby, og singelen gjekk så vidt glipp av ein plass på topp 40 i byrjinga av 1983. Sjølv om View from the Ground ikkje oppnådde gullstatus, nådde han så høgt som nummer 41 på albumlista, ei stor forbetring i forhold til dei førre utgivingane.
Etter å ha hatt suksess med Ballard bad Beckley og Bunnell den tidlegare Argent-artisten om å produsera det neste albumet deira, Your Move, i sin heilskap. Til slutt skreiv Ballard dei fleste songane og spelte dei fleste instrumenta i tillegg til produksjonsoppgåvene sine. For det meste var Beckley og Bunnell songarar på eit album som Ballard hadde laga for dei, sjølv om dei bidrog med noko av sitt eige materiale. På eitt spor bestemde Bunnell seg for å omskriva teksten til Ballard, og den vellykka songen «The Border» vart resultatet. Med Royal Philharmonic Orchestra og Raphael Ravenscroft på saksofon klatra singelen til 33. plassen på hitlista i august 1983. «The Border» var mykje meir vellykka på lista for moderne vaksenmusikk, der han vart nummer fire (til og med betre enn «You Can Do Magic»). Han vart òg nummer 24 på den nederlandske topp 40-lista. Ein annan singel, Ballard sin «Cast the Spirit», nådde ikkje hitlistene. Sjølve albumet, som vart gitt ut i juni 1983, var rimeleg vellykka med ein 81. plass, men noko skuffande samanlikna med føregangaren.
Musikken til America var òg med på fleire lydspor i løpet av denne tida. Beckley og Bunnell leverte vokal til fleire Jimmy Webb-komposisjonar for filmen The Last Unicorn i 1982. Soundtracket til The Last Unicorn vart populært i Tyskland, og gruppa har ofte spelt tittelsporet på turnear i landet. America spelte òg inn «Love Comes Without Warning» til Steve Martin-komedien The Lonely Guy frå 1984.
Dan Peek dukka opp frå fleire års musikalsk obskuritet i mai 1984, og gav ut det andre soloalbumet sitt, Doer of the Word, på Home Sweet Home Records. Albumet var endå ein gong produsert av Chris Christian, og Beckley song korvokal på tittelsporet. Peek gav ut to soloalbum til dei neste åra: Electro Voice (1986) og Crossover (1987).
I mellomtida valde America ein heilt annan stil enn tidlegare på det 12. studioalbumet sitt, Perspective, gitt ut i september 1984. Ballard var ute og synthesizerar og trommemaskiner var inne. Fleire ulike produsentar, inkludert Richie Zito, Matthew McCauley (som allereie hadde produsert den tidlegare nemnde låten «Love Comes Without Warning» som dukka opp tidlegare same året i filmen The Lonely Guy) og Richard James Burgess, bidrog til å skapa ein elektronisk popstil som var veldig vanleg på 1980-talet, men drastisk ulikt frå den vanlege stilen til America. «Special Girl», den første singelen til albumet, vart henta frå innleigde låtskrivarar og nådde ikkje hitlistene. Den neste singelen, «Can't Fall Asleep to a Lullaby», vart skriven av Bunnell, Journey-medlemmet Steve Perry, Robert Haimer og Bill Mummy, sistnemnde kjent frå Lost in Space og Babylon 5. Sjølv om ingen av låtane vart spelte på populærradio, oppnådde begge ein mindre suksess på dei samtidige hitlistene for vaksne. Albumet nådde 185. plassen i løpet av ein tre vekers periode på hitlista i oktober 1984.
Den kommersielle suksessen var over, og Beckley og Bunnell avslutta Capitol-kontrakten med In Concert, gitt ut i juli 1985. Albumet vart spelt inn på Arlington Theater i Santa Barbara i California 1. juni 1985. In Concert vart det første America-albumet som ikkje nådde hitlistene.
Etymologi
Etymologi (frå gresk ἐτυμολογία ‘læra om den sanne tydinga til ord ifølgje avleiinga’, dana av ἔτυμος étymos ‘verkeleg, sann; den sanne, verkelege tydinga til eit ord ifølgje avleiinga’ og -λογία ‘lære’, av λόγος lógos 'ord, tale’) eller ordsoge er læra om eller studiet av opphavet til orda og korleis dei har utvikla seg gjennom tidene, både når det gjeld form og tyding. Etymologien til eit ord vil difor i praksis ofte anten seie oss kva form og tyding vi trur den opphavlege ordstammen hadde eller kva framandspråk ordet er lånt inn frå. For norsk og mange andre språk finst det spesielle etymologiske ordbøker som kan gi slike opplysningar.
Arveord og lånord
For studiet av etymologi og for historisk og samanliknande språkvitskap meir allment er skiljet mellom arveord og lånord heilt grunnleggjande. Eit arveord er eit ord som har vore ein del av ordtilfanget i eit språk frå dei eldste tidene, medan eit lånord på eitt eller anna tidspunkt har kome inn frå eit anna språk. Døme på arveord i norsk er bror, dotter, far og mor, som er nedarva frå det indoeuropeiske grunnspråk, i motsetnad til lånorda sjarm, sjekk og sykkel, som har blitt overtekne frå andre språk:
Etymologisk slektskap
Det norske arveordet dotter er etymologisk skyldt med mellom anna det persiske arveordet doxtar دختر 'dotter', fordi begge orda er nedarva frå *dhugHtér- 'dotter' i det indoeuropeiske grunnspråket. Etymologisk slektskap mellom eit arveord X i språk A og eit arveord Y i språk B føreset at språk A og B høyrer til den same språkfamilien, slik at arveorda X og Y er nedarva frå eit ord Z i det grunnspråket som språk A og B har utvikla seg frå. Norsk er eit germansk språk og persisk eit indoiransk språk, og germansk og indoiransk er to av greinene i den indoeuropeiske språkfamilien.
I den historiske utviklinga frå Z til X og Y kan det ha skjedd ei lang rekkje fonologiske og semantiske endringar, slik at det ikkje utan vidare er lett å sjå at X og Y har noko med kvarandre å gjere. Likskapen er med andre svært ofte mykje mindre enn mellom norsk dotter og persisk doxtar دختر 'dotter'. For å slå fast at eit ord X i språk A og eit ord Y i språk B faktisk er etymologisk skyldt, må ein kunne vise at både X og Y står i eit regelrett fonologisk tilhøve til ord Z i grunnspråket. Dersom ein ikkje fylgjer dette prinsippet strengt, kan ein lett kople i hop ord (i to ulike språk) som ikkje har noko med kvarandre å gjere etymologisk. Det er nærliggjande å tru at det latinske verbet habēre 'ha' og det tyske verbet haben 'ha' er etymologisk skylde, sidan både uttale og tyding er påfallande lik, men det er dei ikkje. Tysk er eit germansk språk og latin eit italisk språk og germansk og italisk er to greiner av den indoeuropeiske språkfamilien, men dei regelrette fonologiske korrespondansane mellom tysk og latin er mellom anna slik at ein tysk h og ein latinsk h ikkje kan ha same etymologiske opphav. Tysk h har utvikla seg frå indoeuropeisk *k, medan latinsk h kjem av indoeuropeisk *gh. Går vi haben og habēre nærmare etter i saumane, viser det seg at tysk haben er etymologisk skyldt med latin capere 'gripe, ta' (begge kjem av indoeuropeisk *kH1p-), medan latin habēre er etymologisk skyldt med tysk geben 'gje' (begge kjem av indoeuropeisk *ghebh-).
For den historisk-komparative språkvitskapen er arveord mykje viktigare enn lånord. Arveorda er det materiale ein nyttar for å påvise slektskap mellom språk, medan lånorda konsekvent må haldast utanfor. Dei nordsamiske orda gussa /kussa/ 'ku', gáica /kaaj:htsa/ 'geit' og sávza /saav:tsa/ 'sau' – og dei tilsvarande sørsamiske govse 'ku', gaajhtse 'geit' og saavhtse 'sau' – liknar dei tilsvarande norske orda, men dei samiske orda er lånord frå urnordisk. Dei har kome så tidleg inn i samisk at ein kan rekonstruere ursamisk *kusǝ 'ku' og *sa:vʦǝ 'sau', lånte frå urnordisk *kūʀ 'ku' og *sauðiʀ 'sau'.
Norsk
Den mest omfattande etymologiske ordboka på eit nordisk språk er ''Våre arveord. Etymologisk ordbok'' (1430 sider), som Harald Bjorvand, professor i germansk filologi ved Universitetet i Oslo og Fredrik Otto Lindeman, professor emeritus i samanliknande indoeuropeisk språkforsking ved Universitetet i Oslo fyrste gongen gav ut i 2000, med ei utvida og omvølt utgåve i 2007. Frå før hadde vi Etymologisk ordbog over det norske og det danske sprog (1903-06) av Hjalmar Falk og Alf Torp, som no er forelda.
Samisk
Sámegielaid etymologalaš diehtovuođđu er ei nordsamisk etymologisk ordbok på internett. Her finn ein etymologiske motsvar i alle samiske språk og alle uralske språk, i tillegg til ei rekkje rekonstruksjonar, frå ursamisk til ur-uralsk. Av eldre litteratur kan nemnast ordlista i Itkonen (1969), som inneheld mykje nyttig etymologisk informasjon for nordsamisk. er nyttig for alle uralske språk. har ursamiske rekonstruksjonar og former frå ni samiske språk.
Musikkgruppa America
Tilbake til det grunnleggjande (1985-1998)
I løpet av 1995 leverte Beckley det første soloalbumet sitt. Albumet hadde tittelen Van Go Gan og eksperimenterte med ulike stilar og lyder. Komikaren Phil Hartman (som i løpet av karrieren sin som grafikar hadde designa fleire plateomslag for America) vart omtalt som stemma til ein TV-predikant på «Playing God». Sjølv om plata vart kåra til ein av årets ti beste plater i Japan i 1995, vart ikkje albumet gitt ut utanfor Japan før fire år seinare. .
Etymologi
Finsk
For finsk er det nyaste verket Nykysuomen etymologinen sanakirja, eit verk på 1633 sider. Frå før finst sjubandsverket Suomen kielen etymologinen sanakirja.
Musikkgruppa America
Tilbake til det grunnleggjande (1985-1998)
America-fans fekk òg eit konsertalbum i 1995. Konserten vart gitt ut av King Biscuit Flower Hour Records, Inc. og var eigentleg henta frå ein episode av radioprogrammet King Biscuit Flower Hour frå 1982. Kjent som In Concert (må ikkje forvekslast med Capitol-utgivinga frå 1985 med same namn), opplevde King Biscuit beskjeden suksess med albumet (sjølv om America sjølv ikkje gjorde det; det nådde ikkje hitlistene).
Denne suksessen resulterte i ein ny platekontrakt med dotterselskapet til King Biscuit, Oxygen Records. Etter at rykta om at Steely Dan-produsenten Gary Katz skulle produsera prosjektet kom og gjekk, nådde albumet til slutt butikkane i september 1998. Det nye albumet, med tittelen Human Nature etter namnet på heimestudioet til Beckley, vart følgt av ein beskjeden reklamekampanje. Den første singelen, Beckley sin «From a Moving Train», hadde ein sterkt akustisk stil. Låten fekk stor radiospeling og moderat suksess i adult contemporary-format. Eit andre forsøk på ein singel i «Wednesday Morning» var litt mindre vellykka. Albumet fekk ikkje det salet som Oxygen hadde forventa, og America stod igjen utan platekontrakt.
Det nye tusenåret (1999-2006)
Dei neste åra vart katalogen i gruppa utvida med ei rekkje sideprosjekt, nyutgivingar av eldre album på CD og fleire store retrospektive utgivingar. I juli 2000 gav Rhino ut Highway: 30 Years of America, ein CD-boks med tre plater og 64 ommastra låtar frå heile karrieren i gruppa. Boksen inneheldt ei handfull alternative miksar og demoar, som eit tidleg opptak av ein nedstrippa «Ventura Highway».
På solofronten gav Beckley i februar 2000 ut Go Man Go, eit album med remiksa låtar frå Van Go Gan. Den originale Van Go Gan hadde endeleg ei innanlandsk utgiving i juli med bonusspor. I juni vart eit anna sideprosjekt av Beckley lansert, Like A Brother, spelt inn med Robert Lamm og Carl Wilson under namnet Beckley-Lamm-Wilson. Dan Peek dukka opp igjen i 1999 med ein ny nettstad og den første soloutgivinga hans på mange år, Bodden Town.
Som ein del av ein moderne trend med å resirkulera gamle innspelingar for å skapa nye hittar, sampela Janet Jackson i 2001 gitarriffet frå «Ventura Highway» på singelen sin «Someone to Call My Lover» og denne nådde tredjeplassen på Billboard-poplista.
Tidleg i 2003 forlét Bradley Palmer det turnerande bandet etter 22 år og vart erstatta, først av Chas Frichtell, deretter av Trent Stroh, inntil Richard Campbell (tidlegare turnert med Three Dog Night, Natalie Cole og Dave Mason) kom inn permanent.
Plateselskap tilbaud av og til nye DVD-ar, til dømes ei nyutgiving av konsertfilmen til America frå 1979, Live in Central Park, ein konsert i Sydney Opera House i 2004 og eit show i Ventura Concert Theater i 2005 saman med Stephen Bishop og Andrew Gold i regi av Sheldon Osmond. I 2005 dukka America òg opp på PBS-konsertserien Soundstage med den mangeårige venen Christopher Cross og ei gjesteframferd av rockefotografen Henry Diltz på banjo.
I april 2006, etter nokre få solokonsertar, gav Beckley ut det tredje soloalbumet sitt, Horizontal Fall, som i stor grad vart ignorert av både kritikarar og kjøparar. Oppfølgjaren hans frå 2011, Unfortunate Casino, møtte ein liknande lagnad.
Nyare aktivitet (frå 2006 til i dag)
Då andre halvdel av det første tiåret av 2000-talet byrja, var gruppa framleis svært aktiv og populær i nostalgikonsertscena. Sjølv om gruppa av og til hadde gitt ut nytt materiale på mindre plateselskap, hadde dei i stor grad vorte ignorerte av den større kommersielle musikkindustrien og det platekjøpande publikummet.
Eit lagnadstungt samband sørgde likevel for ei plutseleg og uventa endring i lykka for gruppa. Rundt 2005 byrja Beckley å korrespondera med Adam Schlesinger frå den uavhengige rockegruppa Fountains of Wayne. Beckley hadde vore ein fan av Fountains of Wayne-albumet Welcome Interstate Managers frå 2003, og Schlesinger viste seg å vera ein fan av musikken til America. Utvekslinga av songar mellom dei to resulterte i at dei spelte inn nokre spor saman. Innspelingane vart lagde merke til av det nye plateselskapet til SonyBMG, Burgundy Records, som vart imponerte både av kvaliteten på materialet og av høvet til å kopla America med andre uavhengige artistar. Selskapet kontraherte America til å spela inn eit nytt album med Schlesinger og den musikalske partnaren hans, James Iha, tidlegare frå The Smashing Pumpkins, ved produksjonsroret. Albumet fekk tittelen Here & Now (2007), og vart det første studioalbumet på eit stort plateselskap sidan Perspective i 1984.
Innspelingane i Stratosphere Sound i New York City, som gjekk føre seg i juli, inkluderte gjestemusikarar som Ryan Adams, Ben Kweller, Stephen Bishop, Rusty Young og medlemmer av gruppene Nada Surf og My Morning Jacket.
I eit forsøk på å retta albumet mot både eit yngre og eldre publikum, bestemde plateselskapet seg for å pakka det nye albumet med ei andre plate beståande av konsertopptak av kvart spor frå History: America's Greatest Hits, tidlegare spelt inn på XM Radio som ein del av XM-serien Then Again...Live, spelt inn med den mangeårige America-trommeslagaren Willie Leacox, gitaristen Michael Woods og bassisten Richard Campbell. I oppkøyringa til den planlagde utgivinga til albumet den 16. januar 2007 tiltrekte America seg publisitet som dei ikkje hadde opplevd sidan tidleg på 1980-talet. Sjølve utgivinga vart godt motteken av kritikarane, og Here & Now gjekk heilt til 52. plass på Billboard-listene.
.
I tillegg til å få aukande støtte frå ein ny generasjon musikarar, byrja America endeleg å få anerkjenning frå underhaldningsindustrien. I 2006 vart America innlemma i Vocal Group Hall of Fame Og 6. februar 2012 fekk gruppa ei stjerne på Hollywood Walk of Fame for bidraga sine til musikken på 6752 Hollywood Boulevard. Bandet heldt fram med å spela over 100 konsertar i året. Oppfølgjaren til America til Here & Now (2007) vart gitt ut 26. juli 2011 med tittelen Back Pages. Albumet var ei samling av tolv spor som dekkjer songar frå artistar frå Bob Dylan og Joni Mitchell til Adam Schlesinger og Gin Blossoms. Det kom ut på plateselskapet E1 Music, og vart produsert av Fred Mollin, som opphavleg hadde jobba med America 31 år tidlegare på Alibi. Albumet vart spelt inn i Nashville i Tennessee, med hjelp av ei rekkje studiomusikarar. Utgivinga av Back Pages vart kortvarig overskugga av meldinga om at grunnleggjaren Dan Peeks brått døydde 24. juli 2011.
I februar 2014 kunngjorde sologitaristen og korvokalisten Michael Woods (Woodz), som hadde vore med i det turnerande bandet sidan hausten 1977, at han trekte seg frå bandet på grunn av dårleg helse. Erstattaren hans vart Nashville-musikaren Bill Worrell.
I mars 2014 vikarierte den mangeårige Beach Boys- og Brian Wilson-vokalist/gitaristen Jeff Foskett for Beckley på nokre konsertar, og den mangeårige trommeslagaren Willie Leacox trekte seg frå bandet i juli 2014, etter nesten 42 år, og vart erstatta av tidlegare Reel Big Fish-trommeslagar Ryland Steen.
I november 2014 spelte America inn eit konsertopptak i Infinity Hall i Hartford i Connecticut for Connecticut Public Television som deretter vart sendt over heile landet i juni 2015, og etterpå sendt på nettet. I løpet av seinsommaren 2015 kom gitarist/klaverspelar Andy Barr, frå gruppa Cobra Starship, inn for Worrell, som hadde brekt handleddet. Etter å ha vorte frisk, vende Worrell tilbake til gruppa til han drog for ein solokarriere i oktober 2016. Barr vart deretter med i America permanent, men forlét sjølv for ein solokarriere og vart erstatta av Steve Fekete i 2018. Den mangeårige America-bassisten David Dickey døydde 3. desember 2016 i heimen sin i Sweetwater i Texas.
I mai 2019 gav Gonzo Multimedia ut ein luksusboks med konerten til America i 2018 på London Palladium med tittelen America Live at The Palladium med deira største hittar. America avlyste ei rekkje konsertar i mars 2020 på grunn av Covid-19-pandemien. Dermed vart 50-årsjubileeumsturneen til America utsett og deretter gjennomført sommaren 2021 og framover.
Dan Peek
Frå Dan Peek forlét gruppa i mai 1977, og fram til han døydde i juli 2011, var det spekulasjonar om han kunne eller ville venda tilbake til gruppa. På solodebutalbume til Peek frå 1978, All Things Are Possible, song Beckley og Bunnell kor på låten «Love Was Just Another Word». Ifølgje Peek og Bunnell vart Peek i juni 1983 til og med med gruppa på scena for å framføra nokre songar under ein konsert på Greek Theater i Los Angeles. På oppfølgjaralbumet til Peek frå 1984, Doer of the Word, bidrog Beckley med framståande koring på tittelsporet.
Spørsmåla om ei mogleg gjenforeining av den opphavlege trioen byrja ikkje lenge etter at Peek forlét gruppa. På spørsmål om utsiktene til ei gjenforeining tidleg på 1980-talet uttalte Beckley og Bunnell at dei var glade for at Peek hadde funne eit nytt liv og ei ny retning, men at det var usannsynleg at det ville bli ei gjenforeining. «Alt er mogleg, som [Dan] seier», sa Beckley til radioverten Lew Irwin i 1982, men «det ser berre ikkje ut til å liggja i korta.» I løpet av få år hadde likevel Peek byrja å underhalda nettopp slike tankar offentleg. «Som dei sa, og som eg sa, alt er mogleg», sa Peek til intervjuaren Steve Orchard i 1985. «Eg kryssar verkeleg fingrane. Eg vil gjerne komma saman igjen [med dei] og gjera noko.»
Sjølv om Beckley og Bunnell med åra hadde vorte stadig fastare i haldninga si om at ei gjenforeining med Peek var usannsynleg, og faktisk kunne vera kontraproduktiv, prøvde plateselskapa å overtala dei til å ombestemma seg. Bunnell sa til Steve Orchard i 1998 at «me hadde nokre plateselskap som sa at dei ville vera interesserte i å spela oss inn viss me ville føra Dan tilbake eller viss me kunne setja saman den opphavlege trioen.» Beckley og Bunnell valde å halda på avgjerda si om å halda fram med å vere ein duo.
I 2000 byrja Peek å leggja ut ei rekkje vekevise episodar på nettstaden sin om opplevingane sine før og under åra i America. Peek vekte oppsikt både for den openhjarta diskusjonen sin om erfaringane sine med narkotika og religion og for observasjonane sine av Beckley og Bunnell. Til slutt samla Peek materialet i ei bok med tittelen «An American Band», som vart gitt ut i slutten av 2004.
Enkelte kjelder har feilaktig indikert at ei gjenforeining med Peek faktisk fann stad. Ein diskografibok om rockemusikk av Rolling Stone, trykt på midten av 1990-talet, inneheldt ei apokryfisk oppføring for America om at Dan Peek hadde gjenforeina seg med Beckley og Bunnell for ein turné i 1993 med The Beach Boys. Denne feilinformasjonen har vorte så vidt spreidd at den australske rockejournalisten og historikaren Glenn A. Baker feilaktig gjekk ut frå at dette var sant i eit intervjuspørsmål til Beckley og Bunnell på DVD-en Live at the Sydney Opera House.
Vidare, under eit intervju som vart sendt 7. juni 2010 på Steel Pier Radio Show with Ed Hurst på WIBG Radio, vart Peek spurt om gjenforeiningsmoglegheitene og meir eller mindre såg bort frå dei. Den siste songen Peek spelte inn var «Kiss Me on the Waves» (2011) med det spanske bandet Etcetera som gjestesongar. Songen vart skriven av Guillermo Albelo og med på albumet Steps on the Water.
Kontinuerlege spekulasjonar om at Peek skulle gjenforeinast med America tok endeleg slutt då Peek døydde i heimen sin i Farmington i Missouri, av fibrinøs perikarditt den 24. juli 2011, 60 år gammal.
Daniel Kvåle
Daniel Kvåle er ein norsk fotballspelar. Kvåle spelar for Sogndal fotball som spelar i Adeccoligaen. Kvåle kom til Sogndal i 2006 etter å ha spelt for Fjøra FK sidan 1996. Ved sidan av å vere fotballspelar jobbar Kvåle som forsikringsagent.
Sorgfjorden
Sorgfjorden er ein fjord på austsida av Spitsbergen på Svalbard, om lag ni km lang og tre km brei ved munningen. Han munnar ut nord i Hinlopenstretet. Fjorden har vore mykje brukt som base for fangstfartøy og vitskaplege ekspedisjonar. Ved munningen av Sorgfjorden ligg Eolusneset med Eoluskrossen, som har fått namn etter ein kross på toppen. Etter innskrifta på krossen er det reist i 1855 av skippar C Holmgren på barken «Eolus» frå Bergen, som då var omgjeven av is. Det er 30 gravar på odden.
Sorgfjorden har truleg namn etter ei konflikt i 1693, då 40 nederlandske kvalfangstbåtar vart angripne av franskmenn, og 13 båtar vart kapra. Denne hendinga skjedde her eller i Lomfjorden.
Kabelkran
Kabelkran er eit transportmiddel i form av eit taubanesystem som vert nytta for å henta ut tømmeri i ulendt terreng. Om lag ein fjerdel av skogsterrenget i Noreg er så bratt at det er vanskeleg å driva fram tømmeret. Kabelkraner er skånsame mot terrenget og høver òg for å henta ut virke der skogbotnen har dårleg bereevne, som til dømes på myr, eller når terrenget er utsett for erosjon. Kabelkraner nytta innan skogbruk er mobile, og er som oftast bygd på ein traktor eller eit spesalbygd chassis med eigen motor. Ei kabelkran har éin eller fleire berekablar, der ei vogn (løpekatt) som ber lasset vert trekt fram og attende ved hjelp av trekk- og returliner, drivne av ein vinsj. Dei er som oftast fjernstyrte via radio.
Pendelbane
Ein pendel har to bærekablar, men kvar si løpekatt, festa til kvarandre med ei trekkline. Tømmeret vert lunna saman ved toppen av banen, og eit høveleg lass vert festa til den eine løpekatta. Når lasset vert trekt nedover av tyngdekrafta vert ei tom løpekatt trekt oppover den andre bærekabelen. Ein pendelbane treng difor ikkje ekstern drivkjelde, men det er naudsynt med ei bremseanordning for å stogga lasta i nedre enden av banen. På tidlege banar var dette ofte ein liten tømmerstokk, opplagra som ei vektstong, som vart pressa mot eit hjul.
Tidlege kabelkraner i skogbruker var ofte pendelbanar. I Noreg bygde Carl Christian Lange ein 1100 m lang pendelbane for S.D. Cappelen i Kviteseid tidleg på 1950-talet. Denne banen hadde ein høgdeforskjel på 400 m og frakta tømmer ned ei bratt li til øya Spjotodd i elva Straumane som renn mellom Kviteseidvatnet og Bandak.
Rundbane
Rundbanen var ei naturleg vidareutvikling av pendelbanen. Slike banar har ein edelaus bærekabel, som går rundt store trinsee i øvre og nedre ende av banen, slik at løpekattene går rundt i ei endelaus sløyfe. Det var slik muleg å plassera fleire løpekatter etter kvarandre, og slik auka kapasiteten på banen. På same vis som pendelbanen utnyttar òg rundbanen den potensielle energien til lasta for å driva banen. Men i motsetning til ein pendelbane kan ein rundbane med fleire løpekatter løfta lasta over ei hindring i terrenget som ligg høgare enn utgangspunktet, under føresetnad om at det er fleire løpekatter med lass på tur nedover enn som vert dregne oppover. Korkje pendel- eller rundbanar vert i dag nytta i industrialiserte lane, og er berre av historisk interesse. Men på 1950-talet, før det vart bøgd skogsvegar, spela dei ein viktig rolle norsk skogbruk ved at det vart muleg å ta ut tømmer i utilgjengeleg terreng.
Vinsjdrivne kabelkranar
Dei fyrste vinsjdrivne kabelbanane vart nytta på vestkysten av Nord-Amerika og var dampdrive.Men etter kvart vart dampmaskinane bytta ut med motorar med innvendig forbrenning. Etter at det vart vanleg med skogsvegar kom det traktormonterte kabelkranar.
Toppmontert eintromla vinsj
Tidlege vinsjdrivne kabelkranar hadde ofte vinsjen plasser på toppen av banen. Før det vart vanleg med skogsvegar laut ein under montering av banen dra ut ei line frå vinsjen, som vart festa til ein stubbe eller eit tre. Vinsjen kunne då trekkjast oppover lia med sin eigen motor. Som oftast skjedde dette i fleire etappar til ein kom opp til toppen. Deretter laut ein trekkja ut ei line frå vinsjen nedover lia, for så å nytta vinsjen til å dra bærekabelen til toppen. Bærekabelen vart så festa til bukkar i begge endar og visjen, eller eit handspel, var nytta for å stramma bærekabelen. Å manuelt trekkja ut trekklinja frå vinsjen i bratt og ulendt terreng var hardt arbeid, men etter at det vart vanleg med skogsvegar og traktormonterte vinsjar kunne ein ofte køyra traktoren til toppen av lia og dra trekklinja i nedoverbakke.
Med denne typen kabelkran vart det muleg å henta opp tømmer frå juv og djupe dalar der ein ellers ikkje kom til med hest eller traktor. Under arbeid vart trekklinja dregen ut til sida for løpekatta og stroppa til tømmeret med kjetting. Når trekklinja vart trekt inn av vinsjen vart tømmeret først trekt inn mot bærekabelen, for så å verta løfta fri frå bakken og drege opp til vinsjen.
Fleirtromla vinsj
Etter kvart kom det totromla vinsjar på marknaden, og det vart muleg å nytta vinsjen til å dra løpekatta i begge retningar, ved å lata trekk- og returlinjene gå over blokker i endane av banen. Ved å henga opp bærekabelen i bukkar kan slike banar nyttast over lange avstandar, og kan transportera tømmer både i oppover- og nedoverbakke, til dømes over åskammar. Mange kabelkraner har ein eigen hjelpetrommel, som vert nytta under montering. Fleirtromla vinsjar gjer det muleg å plassera traktor og vinsj på ein skogsveg, og så føra trekk- og returkablane over blokker festa i tre.