cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aladdin Sane (1913-1938-197?)
Konsertversjonar
«Aladdin Sane» vart framført på konsert første gong i februar 1973, før albumet kom ut, og ofte spelt på konsertar seinare på Ziggy Stardust-turneen og igjen på Diamond Dogs-turneen i 1974. Eit opptak frå 1974-turneen vart gjeven ut på David Live (1974), og det same opptaket kom òg ut på Rock Concert. Ein annan konsertversjon frå den same turneen vart gjeven ut på A Portrait in Flesh. Bowie drog fram songen igjen i 1996, igjen med Garson på piano. Han spelte òg inn ein akustisk versjon med vokal av bassist Gail Ann Dorsey for BBC-innspelinga ChangesNowBowie den 8. januar 1997.
Punchbowl Cirque
Punchbowl Cirque er ein dalbotn i den sørlege delen av Shipton Ridge, kring 1 km sørvest for Roscolyn Tor i Allan Hills i Oates Land. Han vart undersøkt av ekspedisjonen frå New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) til Allan Hills (1964) som gav det skildrande namnet.
Gernsbach
Gernsbach er ein by og ein kommune vest i forbundslandet Baden-Württemberg i Tyskland. Kommunen hyser 14 171 ibuarar og dekker eit flatemål på 82 km². Byen ligg i norddelen av Schwarzwald, 7 km aust om Baden-Baden. Elva Murg renn gjennom kommunen.
Neumayer Channel
Neumayer Channel er eit sund, 26 km langt frå nordaust til sørvest og kring 2,5 km breitt, og skil Île Anvers frå Wiencke Island og Île Doumer i Antarktiske Arkipel. Det sørvestlege innløpet til sundet vart oppdaga av Eduard Dallmann, leiaren for den tyske ekspedisjonen til området i 1873-74, og han namngav det Roosen Channel. Belgica-ekspedisjonen, 1897–99, under Gerlache, segla gjennom sundet og kalla det opp etter Georg von Neumayer. Det andre namnet har blitt ståande som det godkjende.
Neumayer Channel er kjend for dei majestetiske klippene og mange turistar kjem til området. Fordi sundet har ei S-form, som snor seg mellom fjella, ser det ikkje ut som det er noko utgang i andre enden. I begge endar av sundet er innløpa skjult bak skarpe svingar.
Yellowstone
Yellowstone kan syne til:
Olav Djupvik
Djupvik var son til ein lærar, og valde sjølv same yrkesvegen. Etter eksamen frå Oslo lærerskole i 1956, underviste han dei neste tre åra ved skulane Ruseløkka og Lilleaker i Oslo. Perioden 1959-63 var han lærar ved Moen skole i Askim. I 1963 flytta han Rendalen og hadde lærarstilling ved Fagertun sentralskole til 1968. Frå 1970 arbeidde han i Lillehammer kommune, fyrst som lærar ved Smestad ungdomsskole i to år, der nest var han 1972-83 pedagogisk konsulent på skulekontoret og til sist, 1984-96, som skuleinspektør.
Djupvik var med i Lillehammer formannskap frå 1972 til 1979. Hausten 1977 vart han vald til å representere Kristeleg Folkeparti i Oppland på Stortinget. Fireårsbolken 1977-81 hadde han då sete i Kyrkje- og undervisningskomiteen. Utover 1980-talet uttrykte Djupvik misnøye med utviklinga i Kristeleg Folkeparti, særleg i spørsmålet om abort. Det enda med at han melde seg ut av partiet.
Djupvik gav i 1976 ut boka Hva lærer våre barn i skolen? Han var 1998-2001 landsstyremedlen i Den Norske Israelsmisjonen.
T-15 Armata
T-15 Armata (russisk: T-15A) er ei ny (2015) tung russisk stormpanservogn som ventast erstatta BMP-2 og MT-LB i hæren. Vogna er basert på ei universell Armata våpenplattform og skal gje betre vern til infanteristane som sit i vogna. Det er plass til mellom sju og ni soldatar i vogna, som har mange innebygde funksjonar for vern, inkludert ei skuffe for snøgt å grava seg ned i skyttargrop i forsvar, samt fleire kamera og andre sensorar montert i skroget.
Væpning
Tårnet er fjernstyrt digitalt av typen Bumerang-BM (Epoch) med 2A42 30-mm maskinkanon og koaksialt PK maskingevær samt utskytingsrør for 9M133 Kornet panservernmissil på begge sider av tårnet.
Mobilitet
Dieselmotoren er på 1500 hk, men vogna har ei vekt på 48 tonn slik at maksimal fart blir 65 km/t og rekkevidda 550 km på full tank.
The Right Stuff av Bryan Ferry
«The Right Stuff» er ein song av Bryan Ferry, tidlegare solovokalist for Roxy Music. Han vart gjeven ut som den første singelen deira frå det sjuande albumet hans, Bête Noire seint i 1987, og var den 25. singelen hans. Det var den einaste topp 40-hitten frå albumet i Storbritannia, då han nådde 37. plassen.
Elisæus Vatnaland
Lars Elisæus Vatnaland var ein norsk politikar for Sp, fødd i Bokn i Rogaland. Han arbeidde som fiskar, gardbrukar frå 1916, og fiskeriinspektør for Vestlandet frå 1937 til 1962. Vatnaland var 1. vararepresentant til Stortinget frå Bondepartiet i Rogaland frå 1934 til 1945, og han var stortingsrepresentant frå 1945 til 1961.
Vatnaland var varapresident i Stortinget frå 1948 til 1959, lagtingspresident frå 1959 til 1960, og deretter varapresident i Stortinget igjen inntil 1961. Vatnaland var dessutan parlamentarisk leiar i Bondepartiet frå 1948 til 1958, etter å først ha vore nestformann i gruppestyret frå 1945. Styremedlem i Rogaland bondeparti frå 1930 til 1940 og igjen frå 1945. Medlem av landsstyret frå 1938 til 1949, nestformann frå 1949 til 1959. Medlem av arbeidsutvalet frå 1945 til 1948, og varaformann her frå 1949 til 1959.
I Bokn var Vatnaland ordførar frå 1925 til 1934, varaordførar frå 1937 til 1941, og igjen ordførar i 1945. Formannskapsmedlem frå 1945 til 1947. Fylkestingsmedlem frå 1925 til 1934. Formann i Bokn bondeparti frå 1927 til 1940. Kommunerevisor frå 1914, formann i likningsnemnda, overlikningsnemnda, skulestyret, Bokn branntrygdelag, Bokn sparebank, samt hamnenemnda i Rogaland og Norges Småbruks- og Bustadbanks avdeling i Rogaland. Medlem i sildelovkomiteen, tilsynsnemnda for Rogaland sykehus, sildelagskomiteen, sildemelkomiteen, makrellagskomiteen og valordningskommisjonen. Styremedlem i Rogaland avdeling av Noregs bondelag frå 1923 til 1940, og medlem av representantskapet i Noregs bondelag frå 1945 til 1960.
Tethys
Tethys kan syna til:
Skavlhø
Skavlhø er eit fjell, 2610 moh, som ligg nord for Ormeryggen i Payerfjella i Dronning Maud Land. Det vart fotografert frå lufta av Den tyske antarktisekspedisjonen (1938–39). Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av den norske antarktisekspedisjonen (1956–60).
Dione
Dione kan syna til:
Liatorp
Liatorp er ein svensk tettstad i Älmhults kommun i Kronobergs län i Småland. I 2005 hadde tettstaden 560 innbyggjarar.
Heike Schalling
Heike Schalling, skild Warnicke og gift Sinaki, er ein tysk tidlegare skeiseløpar frå Weimar som representerte Aust-Tyskland til 1990 og sidan det samla Tyskland. Ho sanka i åra 1990-93 fem andreplassar og tre tredjeplassar i ulike verdsmeisterskap i firkamp, europameisterskap og under Vinter-OL 1992.
Schalling fekk sin internasjonale meisterskapsdebut i 1984 og var aktiv til 1998. Ho fekk sin fyrste pallplass då ho i 1990 kom på tredjeplass i europameisterskapen i Heerenveen. Året etter vart ho nummer to både i EM i Sarajevo og i VM på Hamar stadion. OL-sesongen 1992 sikra ho seg ho tredjeplassen ved EM i Heerenveen. Under dei olympiske vinterleikane i Albertville vann ho sølvmedaljane på 3 000 m og 5 000 m. I alle desse førnemnde tevlingane vart ho "parkert" av si landskvinne Gunda Kleemann, den suverene verdseinaren gjennom det meste av 1990-åra. Slik var det også under Skeise-VM 1993 i Berlin, der Schalling vart nummer tre. Derimot fann ho si overkvinne i Emese Hunyady frå Austerrike då ho enda på sølvplassen ved EM 1993 i Hereenveen. Schalling deltok i Vinter-OL 1994 på Lillehammer, utan ho makta å markere seg på resultatlistene.
Chiharu Igaya
Chiharu Igaya er ein japansk tidlegare alpinist som vann OL-sølv i 1956 og VM-bronse i 1958, begge medaljane i slalåm. Han var den fyrste alpinisten frå Asia som hevda seg i verdstoppen. Igaya har vore medlem av Den internasjonale olympiske komitéen frå 1982, sidan 2005 har han vore ein av visepresidentane.
Aktiv
Igaya, som vart fødd i landsbyen Tomari på Hokkaido, byrja satse på skisport medan han studerte ved Dartmouth College i delstaten New Hampshire i USA, der den tidlegare verdsmeisteren Walter Prager var trenaren hans. I 1952 deltok Igaya for fyrste gong i Vinter-OL, og vart nummer elleve i slalåmtevlinga i Rødkleiva.
Vinteren 1954 vann han slalåmtevlinga og kombinasjonen under den opne amerikanske meisterskapen. Ved dei olympiske leikane i Cortina d'Ampezzo i 1956 rann han inn til sølvmedalje i slalåm, slått einast av OL-kongen Toni Sailer.
Under VM i alpine greiner 1958 i Bad Gastein i Austerrike tok Igaya bronsemedaljen i slalåm, og kom på sjetteplass i storslalåm og fjerde i kombinasjonen. I 1960 vann Igaya sin siste meistertittel i den amerikanske meisterskapen. Same sesongen vart han nummer tolv i slalåm under OL i Squaw Valley i California. Deretter la han opp som aktiv alpinist.
Foldøyna
Foldøyna er ei 1,11 km² vid øy i Suldal kommune i Rogaland. Øya har båtsamband med Ommundsholmen i nord og Jelsa i aust. Her er to matrikkelgardar, Breivik og Austbø. Sør på øya er Foldøy verneområde, eit sjøfuglreservat.
Bumerang-BM
Bumerang-BM Epoch eller DUBM-30 Epoch er eit pansertårn laga for vogner som T-15 Armata, Kurganets-25 og Bumerang.
Mario Abramovich
Mario Abramovich var ein argentinsk fiolinist og komponist, rekna som ein leiande person innan tangomusikk.
Han var medlem av gruppa Sexteto Mayor sidan 1973 og fram til han døydde i 2014.
Pirinbreen
Pirinbreen (bulgarsk ледник Пирин, ‘Lednik Pirin’) er ein 5,7 km lang og 6 km brei isbre som ligg like aust for Chavdar Peninsula på Davis Coast på Den antarktiske halvøya. Han ligg vest for Wright forlandsbre, nord for Gregorybreen og aust for Samodivabreen. Breen flyt nord-nordvestover frå Boulton Peak og ut i Curtiss Bay aust for Seaplane Point.
Isbreen er kalla opp etter fjellet Pirin sørvest i Bulgaria.
Velikije Luki
Velikije Luki (russisk Вели́кие Лу́ки) er ein by i Pskov oblast i Russland. Han ligg ved den sterkt meanderande elva Lovat, 220 km søraust for Pskov. Bynamnet kan omsetjast som «Store Meanderar». Byen er den nest største i Pskov oblast med om lag 100 000 innbyggjarar.
Velikije Luki lufthamn ligg 7 km nordaust for byen..
Historie
Byen Velikije Luki vart først nemnt i ei krønike i 1166. Etter bygginga av ei festning i 1211 vart Velikije Luki ein strategisk viktig by, som forsvarte vegen inn mot Pskov og Novgorod. Han vart innlemma i Storfyrstedømet Moskva av Ivan den store i 1478.
På byrjinga av 1900-talet utvikla byen seg til eit viktig jernbaneknutepunkt etter bygginga av jernbanen Moskva–Riga.
The Quadrangle
The Quadrangle er eit isdekt område (i røynda ein dalbotn) lukka på tre sider av ein fjellryggs, men open i sør, som ligg mellom Mount Umbriel og Venusbreen aust på Aleksanderøya i Antarktis. The Quadrangle vart først kartlagt av Directorate of Overseas Surveys frå satellittbilete tekne av NASA i samarbeid med U.S. Geological Survey. Botnen fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee etter forma si, ein firkant.
Richard Holt
Richard A Holt er ein engelsk mellomalderhistorikar. Han er professor emeritus ved Institutt for historie og religionsvitskap ved UiT Noregs arktiske universitet.
Holt var fødd i Lowestoft England. Han tok mastergrad ved University of Birmingham i 1975 og doktorgrad same stad i 1987. Han var forskar ved Handsworth College i Birmingham fram til han i 1999 vart tilsett som førsteamanuensis i mellomalderhistorie i Tromsø, og vart i 2001 utnemnd til professor. Holt har særleg forska på urbanisering og byoppkomst i mellomalderen i England og Noreg. Han har òg spesialisert seg på økonomisk og teknologisk utvikling i mellomalderen, især vind- og vassmølleteknologi.
Daniel Danielsen Grønnestad
Daniel Danielsen Grønnestad var ein norsk musikar og kyrkjetenar. Han var òg ein av dei norske passasjerane som reiste med RMS «Titanic» på skipet si jomfruferd.
Grønnestad voks opp i ein bondefamilie og var son av Daniel Grønnestad og Helene Holgersdatter Grønnestad. Han jobba som kyrkjetenar ved Bokn kyrkje, men emigrerte til USA rundt 1900 saman med broren Bertil. Under den sekstande vitjinga deira i Noreg skulle dei reise heim med Titanic, men broren Bertil valde å bli att. Daniel derimot gjekk ombord på Titanic i Southampton og reiste på tredjeklasse. Ombord på Titanic delte han lugar saman med Bernt Johannes Johannesen, Konrad Mathias Reiersen Hagland og Ingvald Olai Olsen Hagland. Grønnestad skulle reise til Portland i Oregon.
Grønnestad omkom i Titanic sitt forlis den 15. april 1912 - berre 32 år gamal. Om liket hans vart funne, vart han aldri identifisert. Av lugarfellane hans var det berre Bernt Johannes Johannesen som overlevde.
Polaris Media
Polaris Media ASA (ose: POL) er eit norsk børsnotert mediekonsern. Det vart etablert i 2008 ved ein fusjon av Adresseavisen ASA og Harstad Tidende-gruppen.
Selskapet vart skipa 25. april 2008. Forretningsadressen er på Heimdal i Trondheim (tidlegare Adresseavisen ASA), og administrerande direktør er Per Axel Koch. Største aksjonær er Seb Enskilda AS med 32,21 % av ein aksjekapital på 48 897 418 NOK.
28 redaksjonar med om lag 450 redaksjonelle medarbeidarar fell inn under Polaris Media-paraplyen, medan konsernet totalt har om lag 1900 tilsette. Selskapet hadde i 2009 ein omsetnad på 1,7 milliardar NOK.
Gissel
Eit gissel er nokon som gjennom sin eigen person må garantere for at andre oppfyller ein lovnad eller eit krav, som ei form for pant eller pressmiddel. Det å ta gislar er blant anna nytta av terroristar, politiske ekstremistgrupper eller av kriminelle for å presse igjennom krav, som til dømes fritt leide eller pengeutbetaling.
Gisseltaking blei mykje brukt i oldtida og mellomalderen, særleg for å sikra oppfylling av avtalar om fred. Statleg gisseltaking eksisterer også i dag i totalitære stater, som eit politisk tvangsmiddel.
Genèvekonvensjonen av 1949 fastset at gisseltaking er forbode i krig ved artikkel 34, og i borgarkrig ved artikkel 3. I 1979 vart det vedteke ein konvensjon i SN som var retta mot gisseltaking.
Etymologi
«Gissel» kjem av norrønt gísl som er avleidd av germansk *gísla- som truleg er av keltisk opphav, jamfør gammalirsk gell ('pant, tryggleik'), irsk giall ('gissel') og walisisk gwystl ('pant, gissel'). Den keltiske forma kan muligens vere avleidd av indoeuropeisk *gheidh-, 'begjær'.
2A42 maskinkanon
Sjipunov 2A42 er ein sovjetisk og russisk 30 mm maskinkanon. Han er produsert av Tulamasjzavod AS.
Plattformer
Kanonen har vore i bruk sidan 1980-talet, og er i bruk på følgjande plattformer:
Maskorama
Maskorama er eit fjernsynsprogram som er den norske utgåva av det internasjonale konseptet . Silje Nordnes er programleiar for Maskorama.
Konsept
Konseptet går ut på at eit «detektivpanel», beståande av kjendisar, saman med publikum skal gjette kva for kjendisar som har ikledd seg spektakulære kostyme og masker og framfører eit musikalsk nummer av høg kvalitet. Deltakarane har fordreia stemme i alle samanhengar, bortsett frå når dei syng live. Etter at alle framsyningar har vorte gjennomførte, skal publikum røyste på sine favorittar, og den som får færrast røyster er ute av tevlinga og må «ta av seg maska og få sin identitet avslørt».
Detektivpanel og programleder
«Detektivpanelet» består av stylisten Jan Thomas, artisten Marion Ravn og programleiar og komikar Nicolay Ramm. Silje Nordnes er programleiar for Maskorama.
Podkast
1. oktober 2021 vart det annonsert at NRK skal lansere ein podkast om Maskorama. Programleiar for podkasten er Sarah Natasha Melbye. Totalt skal det sleppast 14 episodar av podkasten, i tillegg til at episodane vert send på NRK Radio kvar torsdag og sundag. Podkasten har premiere 21. oktober 2021.
Orléans Strait
Orléans Strait er eit sund running NE-SW and separating Trinity Island og Tower Island frå Davis Coast, Den antarktiske halvøya. Possibly Det vart oppdaga av Nathaniel B. Palmer, kaptein på Hero, on November 18, 1820. Det vart namngjeve and outlined in part av Den franske antarktisekspedisjonen, 1837–40. under kaptein Jules Dumont d'Urville. Det vart kartlagd i større detalj av Den svenske antarktisekspedisjonen, 1901–04, under Otto Nordenskjöld. Presumably kalla opp etter the royal house of Orléans; Louis Philippe (formerly Duc d'Orléans) was King of Frankrike på den tida of d'Urville's voyage.
Audun Boysen
Audun Boysen var ein norsk mellomdistanseløpar. Han vart fødd i Bjarkøy i Troms, men voks opp i Rissa i Sør-Trøndelag. Boysen tevla for idrettslaga Rissa Idrettslag, Sportsklubben Freidig, Idrettsforeningen Torodd og Idrettsklubben Tjalve. Sistnemnde klubb er frå Oslo.
Karriere
Boysen fekk sitt gjennombrot på Bislett stadion i 1948, då han sprang 800-meter på 1.53.3 inkludert ein fyrsterunde på 53 sekund. To år etter hadde Tjalve internasjonalt jubileumsstemne på Bislett. Boysen deltok i 800-meteren, leidde mesteparten av løpet, men vart til slått av USA-amerikanaren Mal Whitfield. Boysen sin andreplass med 1.50.6 vart likevel ny noregsrekord.
I Gøteborg i august same året sprang Boysen 800 meter på 1.48.7, med fyrsterunde på 51.8. Dette vart endå ein ny noregsrekord for Boysen, ny nordisk rekord og det femte beste løpet i verda på 800 m.
Boysen deltok i EM i Brussel i 1950, der han enda på femteplass i 800-metersfinalen. Same året vann han likevel i både 400 og 800 meter i NM. Han deltok også i Sommar-OL 1952 i Helsingfors, men fekk ingen medaljar herifrå. Men i 1953 var Boysen i skotet att då han sette ny verdsrekord på 1000 meter på Bislett med 2.20.4. For denne prestasjonen vart Boysen tildelt Aftenpostens Gullmedalje i 1953. Dei to åra etterpå betra han sin eigen rekord to gonger, og Boysen sin rekord blei til slutt 2.19.5. Under EM 1954 enda Boysen på tredjeplass på 800 meter, og tok dermed sin fyrste internasjonale medalje.
Audun Boysen sette sin mest vidgjetne rekord i eit løp han ikkje vann. Dette hende på 800-meter på Bislett i 1955 då han kom på andreplass, bak Roger Moens frå Belgia. Moens sette ny verdskord med med 1.45.7, og Boysen sin andreplass på 1.45.9 slo hans eigen gamle noregsrekord. Boysen vann Sportsjournalistenes statuett for dette i 1955. Den nye noregsrekorden skulle bli ståande heilt fram til 1992, då han blei slått av Atle Douglas.
I 1956 deltok Boysen i Sommar-OL 1956 i Melbourne, Australia. På 800 meter tok han bronsemedalje. Dette vart hans fyrste olympiske medalje, og Noreg sin fyrste olympiske løpsmedalje. Under EM i 1958 i Stockholm hamna Boysen på andreplass bak briten Mike Rawson. Då Rawson vart diskvalifisert etter løpet fordi han hadde sprunge innanfor lista fyrste sving, vart Boysen tildelt gullmedaljen i seremonien. Seinare protesterte Storbritannia mot avgjerda, og Rawson fekk sigeren likevel.
Etter å ha delteke i Holmenkollstaffetten i 1959, la Boysen opp som friidrettsutøvar.
Øyvind Ravna
Øyvind Ravna er ein norsk jurist som er professor i rettsvitskap ved Universitetet i Tromsø.
Utdanning og forsking
Forskingsfelta til Ravna er samerett, rettskultur og tingsrett; under dette også rettar til land og naturressursar, prosessrett, jordskifte og folkerett. Dei seinare åra har han særleg forska på rettsspørsmål knytt til Finnmarksloven og rettsidentifiseringsprosessen i Finnmark. Ravna har vore engasjert i forskingsoppdrag for Samerettsutvalet (NOU 2007:14) og i feltutgreiingar for Finnmarkkommisjonen. Han underviser i samerett og er leiar av urfolkslovgruppa til Arctic Thematic Network on Arctic Law. Ravna er òg redaktør av det juridiske fagtidsskriftet Arctic Review on Law and Politics. Ravna vart i 2008 tildelt Noregs jordskiftekandidatsamskipnad sin fagpris og i 2011 nominert til Universitet i Tromsøs formidlingspris. Studieåret 2011–2012 var han gjesteforsker ved Native American Center and Law School, University of Montana, USA.
Bøkar og filmar
Ravna debuterte som dokumentarforfatter i 1993 med boka I russisk villmark, og seinare følgde Skogsfugljakt med skjellende hund (1994) og Mitt russiske nord (1996), Vandringer i Grenselandet (1997), En reise i det russiske nord (2000), Tundraens folk (2001), Kampen om tundraen – nenetserne og deres historie (2002) og Reindriftsfolk (2007). Med unntak av den siste, hentar desse åtte bøkane tema frå det nordlege Russland. Ravna har òg delteke i filmproduksjonar. I filmane Reisen tilbake (1999), Mørke skyer over Nestsjang og Arven fra GULag-tiden (brevet til Vladimir), medverkar Ravna med høvesvis manuskript, regi, fotografering og produksjon.
Svenske reduksjonar
Svenske reduksjonar, eigenleg ein reduktion, er ei nemning som vart brukt i Sverige om at staten ved kongemakta tok til seg slik eigedom, jord og inntekter av jord, som tidlegare hadde vorte utdelt til adelen som løn for ulike tenester. Nemninga ser ut til å ha kome i bruk på 1600-talet. Før den tida vart det same omtalt med ord som «räfst», «vederkännande av gods» eller «revocation».
Det vart nytta ulike rettsgrunnlag for slik inndraging. Eigedom kunne inndragast dersom overdraginga kunne knytast til noko rettsstridig. Det var òg tilfelle av at «förbjudna orter», det vil seie område der godsa til krona ikkje kunne nyttast likevel, hadde vorte overdrege, og som då vart teke tilbake ved seinare høve. Eigedomar kunne òg inndragast dersom innehavarane ikkje hadde halde eigedomen ved like.
Ved dei store inndragingane på 1600-talet kom til slutt òg krav om at alt krongods som hadde vorte utskilt kunne takast tilbake. Som støtte for dette vart det sagt at: «konung inte ägde förminska rikets ingälder för sin efterträdare, utan att denne i så fall egde återkalla det avsöndrade».
2A42
2A42 maskinkanon
Liden
Liden er ein svensk tettstad i Sundsvalls kommun i Västernorrlands län i landskapet Medelpad. I 2005 hadde tettstaden 269 innbyggjarar. Liden ligg cirka 45 kilometer nordvest for Sundsvall.
Riptide Cirque
Riptide Cirque er ein dalbotn i sørveggen av Eastwind Ridge like vest for Mount Naab i Convoy Range i Victoria Land. Isfall ved toppen av botnen fører is til Towlebreen. Det er eit av fleire namn i Convoy Range knytt til sjøfart. Namnet vart nytta av ei feltgruppe frå New Zealand Antarctic Research Program (NZARP) i 1989-90 for å skildre den raske isstraumen ned til Towlebreen.
Guineansk skog-savanne-mosaikk
Guineansk skog-savanne-mosaikk (engelsk Guinean Forest-Savanna Mosaic) er ein økoregion danna som eit belte av skog-savannemosaikk som strekker seg igjennom store delar av Vest-Afrika, frå Senegal i vest til dei kamerunske høglanda i aust. Det er ei overgangssone mellom dei øvre guineanske skogane, som består av vestlege guineanske skogar, austlege guineanske skogar og guineansk fjellskog, i sør, og vestsudansk savanne i nord. Regionen går igjennom elleve land, og omfattar eit område på 673 600 km². Landskapet er kjenneteikna av slake åsar, og har ei høgde på rundt 200–500 meter over havet. Det skiftar mellom regnskog, vanleg skog og savanne-område. Nigerelva renn igjennom området. Regionen har eit fuktig tropisk savanneklima, der temperaturen varierer mellom 14 °C og 33 °C, og ein typisk har mellom 1600 og 2000 mm nedbør i året.
WWF har gitt området status Regionally Outstanding i vurdering av kor unikt området er med tanke på biodiversitet, og konserveringstatusen Endangered.
Dyreliv
Landskapet er skiftande, med overgangar mellom regnskog, vanlig skog og savannelandskap. Dette gir grunnlag for den store artsrikdommen i området. I regnskogsområda lever mellom anna afrikansk palmerullar, Maxwells duiker, vestafrikansk skogssvin og bongo. I skog- og savanneområda kan ein sjå bavianar, vanleg og raudflanka duiker, hjelmperlehøne, stripa sjakal, dvergkrokodille og løver. I begge regionane er det vestleg sjimpanse og elefantar. I våtmarkene og i nærleiken av elver finst det afrikamanatar, flekkoter og buskbukk.
Det finst to endemiske pattedyr i området, gnagerne Mus mattheyi som finst i Ghana, og Steatomys jacksoni, som finst i Ghana og Nigeria. Utover det er det registert 11 endemiske reptil.
Nasjonalparkar
Området er prega av arealendringar i nærleiken av menneskeleg busetnad. Dei største samanhengande delane finst stort sett i nasjonalparkar. Desse er Old Oyo nasjonalpark i Nigeria, Bui nasjonalpark og Digya nasjonalpark i Ghana, Badiar nasjonalpark i Guinea og dessutan Marahoué nasjonalpark på Elfenbenskysten.
Kjelder
<references group="" responsive="1">
Armand Carlsen
Armand Henning Carlsen var ein norsk skøyteløpar frå Oslo. Han representerte Oslo Skøiteklub.
Karriere
Armand Carlsen representerte Noreg i skøyteløp frå 1925 til 1935. Han deltok i i alt 15 EM og VM, og fekk inga dårlegare plassering enn nr. 12. Under VM i 1927 vann han bronse.
Ei veke før OL 1928 deltok han i VM i Davos i Sveits. Her sette han ny verdsrekord på 10 000 meter med tida 17.17,4. Med dette sletta han gamlerekorden til Oscar Mathisen frå 1913. Rekorden til Carlsen skulle bli ståande i 10 år og 1 dag, til Ivar Ballangrud sletta han i 1938, også i Davos.
Carlsen deltok i Vinter-OL 1928 i St. Moritz, og fekk her ein femteplass på 5000 meter som beste plassering. Han vann 10.000 meter i NM same året. Carlsen vann også 10.000 meter under VM i 1934.
Armand Carlsen var også ein dyktig banesyklist, og fekk sylv i NM i banesykling i 1928. I 1929 vart han tildelt Egebergs ærespris for sin innsats innan både sykkel- og skøytesporten.
Armand Carlsen var president i Norges Skøyteforbund 1956–61. Sonen, Armand Carlsen, jr. har også vore skøyteløpar samt idrettsleiar, og barnebarnet Øystein Carlsen som m.a. deltok under vinter-OL 1994, har tevla for same skøyteklubben som bestefaren.
Svenske inndelingsverket
Opphavleg var inndelingsverket eit system for å betale tenarar av staten, som offiserar og prestestanden. Det vart innført fordi ein ofte mangla pengar, og inndelingsverket prøvde å løyse dette med å lokalisere skattane. Dette gjorde at betalinga bestod av ein individuell rett til å samle visse skattar. Seinare viste det til ein organisasjon som skulle skaffe soldatar til dei væpna styrkane, kalla det ständiga knektehållet. Årsaka for denne utviklinga i uttrykket er at inndelingsverket vart nytta til å støtte det ständiga knektehållet.
Poduenebreen
Poduenebreen (bulgarsk ледник Подуене, ‘Lednik Poduene’) er ein 3,3 km lang og 2,4 km brei isbre på Pefaur Peninsula på Danco Coast på vestsida av Den antarktiske halvøya, som ligg vest for Agalinabreen. Han drenerer nordsida av Mount Zeppelin og flyt nordvestover og ut i Gerlachesundet aust for Eckener Point.
Isbreen er kalla opp etter busetnaden Poduene vest i Bulgaria, i dag ein del av byen Sofia.
Secans
Secans er ein trigonometrisk funksjon. Secans til ein vinkel i ein rettvinkla trekant er definert som forholdet mellom hypotenusen og den hosliggande kateten. Secans vert forkorta sec.
Lidhult
Lidhult er ein svensk tettstad i Ljungby kommun i Kronobergs län i Småland. I 2010 hadde tettstaden 631 innbyggjarar.
Joni Mitchell
Joni Mitchell, CC eller Roberta Joan Anderson er ein kanadisk musikar, låtskrivar og målar.
Mitchell starta å synge på små nattklubbar i Vest-Canada der ho voks opp, og spelte så på gata i Toronto. På midten av 1960-talet reiste ho til New York City og det rike visemiljøet som var der. Ho spelte inn debutalbumet i 1968 og vart først kjend som låtskrivar («Urge for Going», «Chelsea Morning», «Both Sides, Now», «Woodstock») og så som soloartist på eiga hand. Til slutt slo ho seg ned i Sør-California og spelte ei viktig rolle i folkrockrørsla som då sveipa over det musikalske landskapet. Blue var eit nakent, personleg album frå 1971, som vert rekna som eit av dei sterkaste og viktigaste albuma nokon sinne. Mitchell hadde òg pophittar som «Big Yellow Taxi», «Free Man in Paris» og «Help Me», dei to siste frå bestseljaren Court and Spark frå 1974.
Kontraalt-stemma til Mitchell, den særeigne harmoniske gitarstilen og pianoarrangementa hennar vart stadig meir kompliserte gjennom 1970-åra og ho vart mykje påverka av jazz, som ho blanda med pop, visesong og rock på eksperimentelle album som Hejira frå 1976. Ho arbeidde òg tett med jazzartistar som Pat Metheny, Wayne Shorter, Jaco Pastorius, Herbie Hancock, og i 1979 på eit album med Charles Mingus som kom ut etter han døydde. Frå 1980-åra og framover har ikkje Mitchell vore like aktiv, men vendte seg mot pop att, og nytta synthesizerar i større grad enn tidlegare og retta politiske protestar i tekstane sine, som ofte omhandla samfunnsmessige og miljømessige tema, i tillegg til meir romantiske og kjenslemessige tema.
Tidleg liv
Joni Mitchell vart fødd Roberta Joan Anderson den 7. november 1943, i Fort Macleod i Alberta i Canada. Foreldra var Bill Anderson og Myrtle Anderson (née McKee). Mor hennar var lærar og faren var offiser i Royal Canadian Air Force. Under krigsåra, flytta ho med foreldra til forskjellige basar vest i Canada. Etter krigen arbeidde faren som kolonialhandlar, og arbeidet hans tok familien til Saskatchewan og byane Maidstone og North Battleford. Då ho var elleve år slo familien seg ned i Saskatoon i Saskatchewan, som Mitchell reknar som heimstaden sin.
Mor hennar hadde aner frå Skottland og Irland. Far hennar var norsk. Bestemora vart fødd på garden Farestveit i Modalen i Hordaland, medan bestemora kom frå Sømna i Sør-Helgeland i Nordland.
Då ho var ni år gammal fekk Mitchell polio under ein kanadisk epidemi, men vart frisk att etter ein periode på sjukehus. Det var på denne tida ho vart interessert i song. Ho skildra den første opplevinga av song medan ho var på sjukehuset denne vinteren:
"«Dei sa eg kanskje ikkje kunne kome til å gå igjen, og at eg ikkje kunne dra heim til jul. Eg gjekk ikkje med på det. Eg starta å synge julesongar og sa eg skulle synge dei verkeleg høgt ... Guten i senga ved sidan av meg pleidde å klage. Og eg skjønte at eg ikkje var flink.»" Ho starta å røyke då ho var ni år, ein vane som har medverka til at stemma hennar har endra seg i nyare år (Mitchell sjølv har derimot i fleire intervju sagt at dette ikkje er sant).
Dotter til Mitchell, som no heiter Kilauren Gibb, starta å leite etter mora då ho var vaksen. I 1997 nemnde Gibb at ho leita etter mora til kjærasten til ein mann ho hadde vokse hopp med. Tilfeldigvis visste kvinna ein tredje person som hadde fortalt ho at han kjende Joni Mitchell frå åra då ho var gravid. Mitchell og dottera vart gjenforeint kort tid etter.
1965–1969: Gjennombrot
Sommaren 1965 tok Chuck Mitchell Joni med seg til USA. Dei budde i Detroit, der Chuck og Joni spelte på kafear, baren The Alcove nær Wayne State University og restauranten Rathskelter ved universitetsområdet til University of Detroit. Oscar Brand tok ho fleire gonger med på TV-programmet Let's Sing Out i 1965 og 1966, og ho vart vist for eit større publikum. Mitchell gjekk på skule i West Virginia University ein kort periode, der ho skreiv songen «Morning Morgantown». Ekteskapet til Chuck Mitchell vart oppløyst tidleg i 1967, og Joni flytta til New York City for å følgje draumen om verte musikar. Ho spelte opp og ned langs austkysten, mellom anna i Philadelphia, Boston, og Fort Bragg i North Carolina. Ho spelte ofte på kafear og viseklubbar, og hadde no byrja å skrive sin eigne songar. Ho vart kjend for dei unike songane og den innovative gitarstilen sin.
Visesongaren Tom Rush hadde møtt Mitchell i Toronto og var imponert over songane hennar. Han tok «Urge For Going» med seg til den populære visesongaren Judy Collins, men ho var ikkje interessert i songen på denne tida, så Rush spelte han inn sjølv. Countrysongaren George Hamilton IV høyrde Rush spele han og spelte inn ein countryversjon som vart ein hit. Andre artistar som spelte Mitchell-songar i dei tidlege åra var Buffy Sainte-Marie («The Circle Game»), Dave Van Ronk («Both Sides Now»), og til slutt Judy Collins («Both Sides Now», ein Topp 10-hit frå albumet hennar Wildflowers). Collins spelte òg inn «Chelsea Morning», ei innspeling som igjen gjorde det betre enn Mitchell sin eigen versjon.
Mitchell turnerte mykje for å fremme albumet. Turneen gjorde at det vart skapt høg forventning til det neste albumet hennar, Clouds, som kom ut i april 1969. Det inneheldt Mitchell sine eigne versjonar av somme av songane hennar som andre artistar alt hadde spelt inn, mellom anna «Chelsea Morning», «Both Sides, Now» og «Tin Angel». Omslaget til begge platene vart teikna og måla av Mitchell.
1970–1974: Stor stjerne
I mars 1970 vann Joni Mitchell den første Grammyprisen sin med Clouds for beste visesongframføring. Månaden etter kom det tredje albumet hennar ut, Ladies of the Canyon. Stilen til Mitchell, som framleis vart rettleia av produsenten Crosby, hadde alt byrja å gå utover det som normalt hadde avgrensa akustisk visesong til då, og flytta det mot pop og rock, med fleire lydspor, perkusjon og korvokal, og for første gong var mange av songane hennar komponerte på piano, som skulle verte kjennemerket til Mitchell i den mest populære tida hennar. Hennar eigen versjon av «Woodstock», saktare og mørkare enn Crosby, Stills & Nash-utgåva, vart spelt på eit Wurlitzer elektrisk piano. Albumet inneheldt òg den alt kjende songen «The Circle Game» og miljøhymnen «Big Yellow Taxi», som inneheld den no kjende linja «they paved paradise and put up a parking lot».
Skeidshornet
Skeidshornet er ein fjelltopp, 2725 moh, som ligg 5 nautiske mil (9 km) vest-sørvest for Valichanovtoppen i Pieckryggen av Petermannkjedene i Dronning Maud Land. Det vart oppdaga og kartlagd frå flyfoto av Den tyske antarktisekspedisjonen, 1938-39. Det vart kartlagd på ny frå flyfoto og landmålingar av den norske antarktisekspedisjonen, 1956–60.
Joni Mitchell
1970–1974: Stor stjerne
Ladies of the Canyon vart med ein gong ein stor hit på FM radio og selde godt gjennom sommaren og hausten, og vart til slutt den første gullplata til Mitchell (med over ein halv million selde eksemplar). Mitchell valde sjølv å stoppe turneringa det neste året og berre skrive og måle. Ho vart likevel stemd fram som den beste kvinnelege artisten for 1970 av Melody Maker, det leiande britiske popmagasinet. På albumet Mud Slide Slim and the Blue Horizon av James Taylor frå april 1971, syng Joni Mitchell korvokal i lag med Carole King på songen «You've Got A Friend». Songane ho skreiv medan ho hadde fri vart til albumet Blue, som kom ut i juni 1971. David Crosby snakka om Blue og samanlikna talentet hennar med sitt eige: «Då ho laga Blue var ho langt forbi meg og på veg mot horisonten».
Blue fekk særs god kritikk og selde godt, og nådde Topp 20 på albumlista i USA i september, og 3. plass i Storbritannia. Den frodige «Carey» vart gjeven ut som singel, men musikalsk var dei andre songane på Blue eit stykke unna stilen frå Ladies of the Canyon med enklare, akustiske arrangement med fokus på stemma og kjenslene til til Mitchell («All I Want», «A Case of You»), medan andre som «Blue», «River» og «The Last Time I Saw Richard» vart sungen med pianoarrangement. Tekstane hennar vart rekna som eit inspirert høgdepunkt i den tidlege musikken hennar, med deprimerte syn på verda kring ho som motvekt til livsglade uttrykk for romantisk kjærleik (til dømes «California»). Mitchell sa seinare, «På denne tida i livet mitt hadde eg ikkje noko personleg forsvar. Eg følte meg som ein cellofanen kring ein sigarettpakke. Eg følte det som om eg ikkje hadde nokre løyndomar å skjule for verda og at eg ikkje kunne late som eg var sterk.»
Mitchell valde å dra på turne att etter Blue, og ho presenterte mange nye songar som kom på det neste albumet hennar. Det femte albumet hennar, For the Roses, kom ut i oktober 1972 og for raskt oppover listene. Ho følgde opp med singelen «You Turn Me On, I'm a Radio», som nådde 25. plass på singellista i februar 1973, og dette vart den første hitsingelen hennar. Albumet var kritikarrost, men det vart noko overskugga over suksessen til Blue og det neste albumet hennar.
Court and Spark kom ut i januar 1974, og Mitchell starta her å flørte med jazz og jazz fusion og markerte starten på ein meir eksperimentell periode framover, men det var òg hennar mest besteslejande album og eit av hennar mest kritikarroste. Court and Spark nådde førsteplassen på Cashbox-lista. Albumet gjorde Joni Mitchell særs populær for kanskje den einaste gongen i karrieren hennar, med populære spor som rockelåten «Raised on Robbery», som kom ut like før jul 1973, og «Help Me», som kom ut mars året etter og vart den einaste Topp 10-plasseringa hennar med ein 7. plass. «Free Man in Paris» var ein annan hitsingel.
Medan ho spelte inn Court and Spark, prøvde Mitchell å bryte med den tidlegare visesong-stilen sin, og produserte albumet sjølv og nytta jazz- og popbandet L.A. Express som akkompagnement. I februar 1973 starta turneen hennar med L.A. Express og dei fekk særs god kritikk i USA og Canada dei neste to månadane. Ei rekkje konsertar i Los Angeles frå 14. til 17. august vart spelte inn for eit konsertalbum. I november kom albumet Miles of Aisles ut, ei dobbelplate med alle bortsett frå to songar frå Los Angeles-konsertane. Konsertalbumet nådde heilt opp til andreplassen. Ei konsertutgåve av «Big Yellow Taxi» vart gjeven ut som singel og selde forholdsvis bra.
1975–1980: Jazzeksperimentering
Joni Mitchell gjekk i studio våren 1975 for å spele inn nokre akustiske demoar til songar ho hadde skrive etter at Court and Spark-turneen var over. Eit par månader seinare spelte ho inn utgåver av desse songane med bandet sitt, som no inkluderte saksofonisten Wayne Shorter. Dei musikalske interessene til Mitchell flytta seg no bort frå både folk og pop mot mindre strukturert og meir jazzinspirerte stykke og med meir variert instrumentbruk. På «The Jungle Line» gjorde ho eit tidleg forsøk på sampling av afrikanske musikarar, noko som skulle bli vanleg for vestlege artistar i 1980-åra. Samstundes var «In France They Kiss on Main Street» i same gata som den svulstige popstilen på Court and Spark, og songar som tittelsongen og «Edith and the Kingpin» fortalte soger frå forstadslivet i Sør-California.
Det nye albumet kom ut i november 1975 som The Hissing of Summer Lawns. Albumet selde i starten godt og nådde fjerdeplassen på den amerikanske albumlista, men fekk blanda kritikk. Ei vanleg segn er at Rolling Stone kåra det til «Årets verste album», men det vart i røynda berre kåra til årets verste albumtittel. Mitchell og Rolling Stone har alltid hatt eit anstrengt forhold etter at magasinet trykte eit «tre» som synte dei påståtte kjærleiksforholda til Mitchell, hovudsakleg med andre musikarar, noko ho har sagt «såra ho frykteleg då det skjedde». I 1975 deltok Mitchell på fleire konsertar på Rolling Thunder Revue-turneen til Bob Dylan, med mellom anna Joan Baez, og i 1976 deltok ho på The Last Waltz av The Band. I januar 1976 vart Mitchell nominert til Grammyprisen for beste kvinnelege popvokalframføring for albumet The Hissing of Summer Lawns, men prisen gjekk til Linda Ronstadt.
Tidleg i 1976 reiste Mitchell med vener gjennom landet til Maine. Seinare køyrte ho attende til California aleine og komponere fleire songar på reisa som kom med på det neste albumet hennar, Hejira i 1976. Ho fortel, «dette albumet vart hovudsakleg skriven medan eg reiste i bilen. Det er derfor det ikkje var piano på nokre av songane...» Hejira var utan tvil det meste eksperimentelle albumet hennar så langt og ho samarbeidde mykje med den legendariske jazzbassisten Jaco Pastorius på fleire songar, som singelen «Coyote», den atmosfæriske «Hejira», den desorienterte og gitartunge «Black Crow» og den siste songen på albumet, «Refuge of the Roads». Albumet nådde 13. plass på Billboardlista, og nådde gullplate etter tre veker. Albumet vart mykje spelt på FM-rockstasjonar. «Coyote», med «Blue Motel Room» som B-side, nådde likevel ikkje Topp 100 på singellista. Albumet vart varmt motteke av både tilhengjarar og kritikarar. Hejira selde derimot ikkje like godt som dei tidlegare meir «radiovenlege» albuma hennar. Mitchell meiner sjølv albumet er unikt. I 2006 sa ho, «eg går ut frå at mange folk kunne ha skrive mange av dei andre songane mine, men eg føler at songane på Hejira berre kunne ha kome frå meg».
Sommaren 1977 starta Mitchell på nye innspelingar til det som skulle bli det første doble studioalbumet hennar. Ho var nær ferdig med kontrakten sin med Asylum Records og ho følte at dette albumet kunne ha ei lausare kjensle enn albuma ho hadde spelt inn tidlegare. Don Juan's Reckless Daughter kom ut i desember 1977. Albumet fekk blanda kritikk, men selde relativt bra og nådde 25. plass i USA og selde til gullplate etter tre månader. Plateomslaget var kontroversielt. Det var fleire bilete av Mitchell på albumet, mellom anna eitt der ho var utkledd som ein svart mann (ein referanse til ein av songane på albumet). Lagvise, atmosfæriske komposisjonar som «Overture / Cotton Avenue» var samarbeid med Pastorius, medan «Paprika Plains» var ein 16 minuttar lang episk song som strekte grensene for popmusikk, og som retta seg mot barndomsminna til Joni frå Canada og studia hennar av klassisk musikk.«Dreamland» og «The Tenth World», med Chaka Khan på korvokal, var perkusjonsdominerte songar. Andre songar opprettheldt blandinga mellom jazz, rock og folk frå Hejira. Mitchell spelte òg inn «Jericho» på ny, skriven fleire år tidlegare, men aldri spelt inn i studio (det finst ei konsertutgåve frå 1974).
Eit par månader etter Don Juan's Reckless Daughter kom ut, vart Mitchell kontakta av jazzlegenda Charles Mingus, som hadde høyrt den orkestrerte songen «Paprika Plains», og ønskte å samarbeide med ho. Mitchell starta eit samarbeid med Mingus, som døydde før prosjektet var ferdig i 1979. Ho gjorde ferdig songane (dei fleste var hennar eigne Mingus-inspirerte songar, sjølv om «Goodbye Pork Pie Hat» er ein Mingus-instrumental med tekst av Joni) og albumet Mingus, kom ut i juni 1979, men fekk dårleg kritikk i pressa. Tilhengjarane var forvirra over den brå stilendringa til Mitchell, og sjølv om det nådde 17. plass på albumlista, ei høgare plassering enn Don Juan's Reckless Daughter nådde—selde ikkje Mingus til gullplate, og vart det første albumet hennar sidan 1960-åra som ikkje selde minst ein halv million eksemplar.
Mitchell turnerte sommaren med albumet Mingus frå august 1979 og seks veker framover. Turneen vart avslutta med fem konsertar i Greek Theater i Los Angeles, som vart spelte inn og filma. Det var den første turneen hennar på fleire år og med Pastorius, jazzgitaristen Pat Metheny og fleire medlemmer frå bandet hennar, spelte Mitchell òg andre songar frå dei jazzinspirerte albuma hennar. Då turneen var over starta ho eit års arbeid med lydbanda frå konsertane som vart sett saman til eit dobbeltalbum og ein konsertfilm, begge kalla Shadows and Light. Den siste plata hennar på Asylum Records og det andre doble konsertalbumet hennar, kom ut i september 1980, og nådde 38. plass på Billboardlista. Ein singel frå albumet, «Why Do Fools Fall in Love?», ein duett med The Persuasions (oppvarmingsbandet hennar på turneen), nådde akkurat ikkje Topp 100.
1981–1993: Geffen og eit tiår utan dei store hittane
Mitchell nytta eit og eit halvt år på det neste albumet sitt. I denne perioden spelte Mitchell inn med bassisten Larry Klein, som ho til slutt gifta seg med i 1982. Medan albumet var klar for utgjeving, starta venen hennar David Geffen, som grunnla Asylum Records, eit nytt plateselskap, Geffen Records. Ho var framleis distribuert av Warner Bros., (som kontrollerte Asylum Records), og Geffen klarte å avslutte kontrakten hennar med Asylum og signerte ho til det nye selskapet. Wild Things Run Fast frå 1982 markerte ein tilbakekomst til poplåtar med mellom anna «Chinese Cafe/Unchained Melody», som hadde med refrenget og delar av melodien til den kjende Righteous Brothers-hitten, og «(You're So Square) Baby I Don't Care», ei nyinnspeling av ein Elvis Presley-standard, nådde høgare på singellistene enn nokon Mitchell-singel sidan stordomsperioden hennar i 1970-åra med ein 47. plass. Albumet nådde 25. plass.
I 1983 la Mitchell ut på ein verdsturne og vitja Japan, Australia, Irland, Storbritannia, Belgia, Frankrike, Tyskland, Italia, Skandinavia og USA. Ein konsert vart filma og seinare gjeven ut på heimevideo (og seinare DVD) som Refuge Of The Roads. Mot slutten av 1984 skreiv Mitchell nye songar då ho fekk eit forslag frå Geffen om at kanskje ein ekstern produsent med erfaring i moderne innspelingsteknikkar kunne vere verdt eit forsøk. Den britiske synth-pop-artisten og produsenten Thomas Dolby vart teken inn i studio. Mitchell kommenterte seinare rolla til Dolby, «eg var motvillig då Thomas vart foreslått, fordi han hadde blitt beden om å produsere albumet [av Geffen], og ville han kome inn som programmerar og musikar? Så på det nivået hadde me enkelte problem... Han kan kanskje gjere det raskare. Han kan kanskje gjere det betre, men det vil i røynda eigentleg ikkje vere musikk.»
Albumet vart Dog Eat Dog og kom ut i oktober 1985. Det fekk stort sett negativ kritikk og selde berre moderat med ein 63. plass på Billboardlista, den lågaste plasseringa til Mitchell sidan debutalbumet nesten 18 år tidlegare. Ein av songane på albumet, «Tax Free», skapte kontroversar med å skjelle ut «televangelistar» og at ho rekna amerikansk politikk til å la seg styre av religiøse rettar. «Kyrkjene kom etter meg», skreiv ho, «dei gjekk til åtak på meg, sjølv om den episkopale kyrkja, som eg skildra som den einaste kyrkja i Amerika som faktisk nyttar hovudet sitt, skreiv med eit gratulasjonsbrev»
I starten av 1990 spelte Mitchell inn songar for det neste albumet. Ho leverte dei ferdige miksane til Geffen like før jul etter å ha prøvd fleire hundre forskjellige rekkefølgjer for songane. Albumet Night Ride Home kom ut i mars 1991. I USA nådde albumet 41. plass og i Storbritannia 25. plass. Kritikarane gav det betre mottaking enn nokon av albuma hennar i 1980-åra og det førte ho nærare til den akustiske stilen ho hadde i starten, samt nokre referansar til Hejira.
1994–2001: Tilbakekomsten
For det breiare publikumet, kom Mitchell tilbake til gammal form med Turbulent Indigo frå 1994, som ho vann Grammypris for. Under innspelinga av albumet skilde Mitchell seg frå bassisten Larry Klein etter 12 år, men Indigo vart sett på som Mitchell sitt mest tilgjengelege album på mange år. Songar som «Sex Kills», «Sunny Sunday», «Borderline» og «The Magdalene Laundries» blanda samfunnskommentarar og gitarfokuserete melodiar for «eit overraskande comeback». Albumet vann ho to Grammy-prisar, mellom anna for beste popalbum, og gjorde Mitchell interessant for ein yngre generasjon visesongarar.
I 1996 gav Mitchell ut samlealbumet Hits, medan Reprise gav ut Misses med mindre kjende songar frå karrieren hennar. Hits nådde 161. plass i USA, men 6. plass i Storbritannia.
To år seinare gav Mitchell ut den siste samlinga av «originale» nye songar før ho tok til med andre ting dei neste ti åra. Albumet heitte Taming the Tiger og kom ut i 1998. Ho promoterte Tiger med å dra ut på turne igjen, mellom anna i lag med Bob Dylan og Van Morrison. På albumet spelte Mitchell ein «gitarsynthesizer» på dei fleste songane, og for turneen tilpassa ho mange av dei gamle songane sine for dette instrumentet, og måtte visstnok lære alle dei kompliserte stemmingane sine på ny att.