cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rock
Indierock
Mot slutten av 1990-åra vart mange undersjangrar, hovudsakleg med opphav i den alternative rørsla frå slutten av 1980-åra, plassert under paraplyen indie. Lo-fi unngjekk polerte innspelingsteknikkar med artistar som Beck, Sebadoh og Pavement. Musikken til Talk Talk og Slint var med å inspirere post-rock, ein eksperimentell stil som var påverka av jazz og elektronisk musikk, med Bark Psychosis som pionerar og etterfølgd av artistar som Tortoise, Stereolab og Laika, i tillegg til at det førte til ein tettare og meir kompleks, gitarbasert math rock, utvikla av artistar som Polvo og Chavez. Space rock såg attende til dei progressive røtene, med ein bordun-tung og minimalistisk stil med artistar som Spacemen 3, og to band som oppstod då dette vart oppløyst, Spectrum og Spiritualized, og seinare grupper som Flying Saucer Attack, Godspeed You! Black Emperor og Quickspace. I kontrast legg sadcore vekt på smerte og liding gjennom melodisk bruk av akustiske og elektroniske instrument i musikken med band som American Music Club og Red House Painters, medan ein ny barokk pop kom som ein reaksjon mot lo-fi og eksperimentell musikk med å legge vekt på melodi og klassiske instrument, med artistar som Arcade Fire, Belle and Sebastian og Rufus Wainwright.
Alternativ metal, raprock og nu metal
Alternativ metal oppstod frå hardcore-miljøet i alternativ rock i USA seint på 1980-talet men fekk eit større publikum etter at grungen slo gjennom tidleg i 1990-åra. Tidlege alternative metal-band blanda ei lang rekkje sjangrar med hardcore og heavy metal, med artistar som Jane's Addiction og Primus som brukte progressiv rock, Soundgarden og Corrosion of Conformity som brukte garagepunk, The Jesus Lizard og Helmet som blanda inn støyrock, Ministry og Nine Inch Nails som var påverka av industriell musikk, Monster Magnet som brukte psykedelia, Pantera, Sepultura og White Zombie som skapte groove metal, medan Biohazard og Faith No More blanda inn hiphop og rap.
Hip hop hadde fått merksemd hos rockeartistar tidleg i 1980-åra, mellom anna The Clash med «The Magnificent Seven» (1980) og Blondie med «Rapture» (1980). Tidlege artistar som blanda sjangrar var Run DMC og Beastie Boys. Detroit-rapperen Esham vart kjend for sin «acid rap»-stil, der han blanda rapping med ein stil som ofte var basert i rock og heavy metal. Rapperar som sampla rockesongar var mellom andre Ice-T, The Fat Boys, LL Cool J, Public Enemy og Whodini. Anthrax var først ute med å blande thrash metal og rap i 1987 med den komiske singelen «I'm the Man».
I 1990 fekk Faith No More gjennombrotet sitt med singelen «Epic», ofte rekna som den første verkeleg suksessrike kombinasjonen av heavy metal og rap. Dette bana veg for suksessen til eksisterande band som 24-7 Spyz og Living Colour, og nye artistar som Rage Against the Machine og Red Hot Chili Peppers, som alle blanda rock og hip hop. Blant den første bølgja av artistar som fekk stor suksess som raprock var 311, Bloodhound Gang og Kid Rock. Ein meir metallisk stil - nu metal - vart forfølgd av band som Limp Bizkit, Korn og Slipknot. Seinare på tiåret gav denne stilen, som var ei blanding av grunge, punk, metal og platescratching, ei bølgje med suksessrike band som Linkin Park, P.O.D. og Staind, som ofte vart klassifiserte som rap metal eller nu metal.
I 2001 nådde nu metal eit høgdepunkt med album som Staind sitt Break the Cycle, P.O.D. sitt Satellite, Slipknot sitt Iowa og Linkin Park sitt Hybrid Theory. Nye band som dukka opp var Disturbed, Godsmack og Papa Roach, som selde over ein million av plata si Infest. Sidan den gongen har mange av banda gått attende til ein meir konvensjonell hardrock, heavy metal eller elektronisk musikkstil.
Post-britpop
Frå kring 1997 vart det ein aukande misnøye med konseptet Cool Britannia, og britpop-rørsla var i oppløysing, medan band som var på veg opp prøvde å unngå merkelappen britpop, samstundes som dei spelte musikk som var basert på denne stilen. Mange av desse banda miksa ofte element av britisk tradisjonell rock, særleg the Beatles, Rolling Stones og Small Faces, med amerikanske stilar, som post-grunge. Banda kom frå heile Storbritannia med tekstar som i mindre grad handla om det britiske og engelske, og var meir sjølvgranskande enn det som var tilfellet under britpopen. Dette, og at dei var meir villige til å møte amerikansk presse og fans, kan ha vore med på å gje dei internasjonal suksess.
Post-hardcore og emo
Post-hardcore utvikla seg i USA, særleg i Chicago og Washington, D.C. tidleg og i midten av 1980-åra, med band som var inspirerte av gjer-det-sjølv-etikken og gitartung hardcore punk. Samstundes var dei påverka av post-punk og skreiv lengre songar, meir komplekse musikalske strukturar og stundom meir melodiøse vokalstilar. Eksisterande band som gjekk vidare frå hardcore var mellom andre Fugazi. Frå seint i 1980-åra vart dei etterfølgd av band som Quicksand, Girls Against Boys og The Jesus Lizard. Band som oppstod i 1990-åra var mellom andre Thursday, Thrice, Finch, og Poison the Well.
Emo utvikla seg òg frå hardcore-miljøet i Washington D.C. i 1980-åra, først som «emocore», eit omgrep brukt til å skildre band som føretrekte uttrykksfull vokal føre den meir vanlege bjeffande stilen. Dei første artistane innan sjangeren var Rites of Spring og Embrace. Embrace vart starta av Ian MacKaye og plateselskapet hans Dischord Records vart eit stort senter for det blømande emo-miljøet i Washington. Fugazi steig opp som det største, tidlege emo-bandet. I midten av 1990-åra vart emo-stilen definert av band som Jawbreaker og Sunny Day Real Estate som brukte element av grunge og meir melodiøs rock. Først då grungen og pop-punken slo gjennom, nådde emo ut til eit større publikum med suksessen til Weezer-albumet Pinkerton (1996), som var basert på pop-punk. Seint i 1990-åra oppstod band som The Promise Ring, The Get Up Kids, Braid, Texas Is the Reason, Joan of Arc, Jets to Brazil og det mest suksessrike, Jimmy Eat World. Mot slutten av tiåret var sjangeren ein av dei mest populære indie-stilane i USA.
Emo slo gjennom for fullt tidleg i 2000-åra med Jimmy Eat World-albumet Bleed American (2001) og Dashboard Confessional sitt The Places You Have Come to Fear the Most (2003). Den nye emo-stilen var mykje meir mainstream enn i 1990-åra og appellerte langt meir til eit vaksent publikum enn det hadde gjort før. Samstundes vart omgrepet emo brukt utanom sjølve musikken, mellom anna innan mote og andre musikkformer som uttrykte kjensler. Omgrepet emo har blitt brukt av musikkjournalistar om ei rekkje artistar, som Fall Out Boy og My Chemical Romance og uforeinelege grupper som Paramore og Panic! at the Disco, sjølv om dei sjølv protesterte mot denne merkelappen. I 2003 hadde post-hardcore-band fanga merksemda til store plateselskap og byrja å få suksess på salslistene. Fleire av desse banda vart rekna som ein meir aggressiv avart av emo og fekk den ofte vage merkelappen screamo. Ei ny bølgje med post-hardcore band byrja å dukke opp og brukte fleire element av pop-punk og alternative rockestilar i musikken sin, som The Used, Hawthorne Heights, Senses Fail, From First to Last og Emery og dei kanadiske banda Silverstein og Alexisonfire. Britiske band som Funeral For A Friend, The Blackout og Enter Shikari dukka òg opp på denne tida.
Garagerock/post-punk revival
Tidleg i 2000-åra dukka fleire band opp og spelte ein enklare og meir grunnleggjande form for gitarrock. Dei vart alle rekna som ein del av garagerock, post-punk eller new wave revival. Sidan banda kom frå heile verda med mange forskjellige inspirasjonskjelder (frå tradisjonell blues til new wave og grunge) og brukte forskjellige klesstilar, er det omdiskutert om ein kan plassere dei i ein felles sjanger. Det hadde vore forsøk på å hente attende garasjerocken og element av punk i 1980- og 1990-åra, og i 2000 hadde det vokse opp slike miljø i fleire land. Detroit-miljøet omfatta The Von Bondies, Electric Six, The Dirtbombs og The Detroit Cobras og i New York Radio 4, Yeah Yeah Yeahs og The Rapture. Andre stader var mindre kjende artistar som Billy Childish og The Buff Medways frå Storbritannia, The (International) Noise Conspiracy frå Sverige, The 5.6.7.8's frå Japan, og Oblivians frå Memphis.
Det kommersielle gjennombrotet frå desse miljøa var leia av fire band: The Strokes, som kom frå klubbmiljøet i New York med debutalbumet Is This It (2001); The White Stripes frå Detroit med det tredje albumet White Blood Cells (2001); The Hives frå Sverige etter samlealbumet Your New Favourite Band (2001); og The Vines frå Australia med Highly Evolved (2002). Dei vart i media omalte som «The»-banda, og kalla «Frelsarane av rock and roll», noko som førte til skuldingar om ein hype. Ei ny bølgje med band som fekk internasjonal merksemd på grunn av denne rørsla var Black Rebel Motorcycle Club, The Killers, Interpol og Kings of Leon frå USA, The Libertines, Arctic Monkeys, Bloc Party, Editors, Franz Ferdinand og Placebo frå Storbritannia, Jet frå Australia og The Datsuns og The D4 frå New Zealand.
Dagens heavy metal, metalcore og retro-metal
I det nye tusenåret hadde Skandinavia kome på banen som eit av områda med mange innovative og suksessrike band, medan Belgia, Nederland og særleg Tyskland var dei viktigaste marknadane. Etablerte kontinentale metal-band fekk fleire album på topp 20 i Tyskland mellom 2003 og 2008, som finske Children of Bodom, norske Dimmu Borgir, tyske Blind Guardian og svenske HammerFall.
Metalcore, som opphavleg var ein amerikansk hybrid mellom thrash metal og hardcore punk, dukka opp som ein populær sjanger på midten av 2000-talet. Han hadde røter i crossover thrash-stilen som vart utvikla to tiår tidlegare av band som Suicidal Tendencies, Dirty Rotten Imbeciles og Stormtroopers of Death og vart verande eit undergrunnsfenomen gjennom 1990-åra. Tidlege band var Earth Crisis, Converge, Hatebreed og Shai Hulud. Killswitch Engage-albumet The End of Heartache og Shadows Fall sitt The War Within debuterte høgt på den amerikanske albumlista. Bullet for My Valentine frå Wales nådde topp 4 i både USA og Storbritannia med Scream Aim Fire (2008). Lamb of God spelte ei blanding av metal-stilar og nådde andreplassen på Billboard-lista i 2009 med Wrath.
Suksessen til desse banda, og andre som Trivium, som har gjeve ut både metalcore og meir vanlege thrash-album, og Mastodon, som spelte ein progressiv/sludge-stil, førte til at det vart snakk om ein metal revival i USA, av mange kalla «New Wave of American Heavy Metal». Han hadde røter som kunne sporast til artistar som Pantera, Biohazard og Machine Head.
Tidleg i 2010-åra utvikla metalcore seg og nytta stadig oftare synthesizerar og element frå sjangrar utanom rock og metal. Artistar på denne tida var Asking Alexandria og The Devil Wears Prada og britiske Bring Me the Horizon.
Omgrepet «retro-metal» har blitt nytta om band som The Sword frå Texas, High on Fire frå California, Witchcraft frå Sverige og Wolfmother frå Australia. The Sword-albumet Age of Winters (2006) var mykje i same stil som Black Sabbath og Pentagram, medan Witchcraft la til element av folkrock og psykedelisk rock. Wolfmother sitt debutalbum frå 2005 kombinerte element av stilen til Deep Purple og Led Zeppelin.
Digital elektronisk rock
I 2000-åra vart datateknologien meir tilgjengeleg og musikkprogramvare vart meir avansert slik at det vart mogeleg å lage musikk av høg kvalitet med berre ein enkel berbar datamaskin. Dette førte til ein massiv auke i heimeprodusert elektronisk musikk som vart tilgjengeleg for publikum via Internett, og nye former for framsyningar som laptronica og live coding. Fleire eksisterande band byrja òg å bruke desse teknikkane, som det industrielle rockebandet Nine Inch Nails på albumet Year Zero (2007), og sjangrar i utvikling som blanda rock med digitale teknikar og lydar, som indie electronic, electroclash, dance-punk og new rave.
Indie electronic, som hadde byrja tidleg i 1990-åra med band som Stereolab og Disco Inferno, tok av i 2000-åra då den nye digitale teknologien utvikla sseg, med artistar som Broadcast frå Storbritannia, Justice frå Frankrike, Lali Puna frå Tyskland og The Postal Service og Ratatat frå USA. Dei blanda ei rekkje indie-stilar med elektronisk musikk, hovudsakleg produsert på små, sjølvstendige selskap. Electroclash byrja i New York på slutten av 1990-åra, og kombinerte synthpop, techno, punk og performance art. Pionerar var I-F med songen «Space Invaders Are Smoking Grass» (1998), og vart etterfølgd av artistar som Felix da Housecat, Peaches, Chicks on Speed, og Ladytron. Stilen fekk internasjonal merksemd i byrjinga av 2000-åra og spreidde seg til miljø i London og Berlin, men forsvann raskt som ein gjenkjenneleg sjanger. Dance-punk, som blanda post-punk med disco og funk, hadde utvikla seg i 1980-åra, men kom opp med somme band frå garasjerock/post-punk revival tidleg i 2000-åra, særleg i New York med band som Liars, The Rapture og Radio 4, i tillegg til dance-artistar som byrja å bruke element av rock, som Out Hud. I Storbritannia vart kombinasjonen av indie og dance-punk kalla new rave for å marknadsføre Klaxons og omgrepet vart plukka opp og nytta av NME om band som Trash Fashion, New Young Pony Club, Hadouken!, Late of the Pier, Test Icicles og Shitdisco, og danna eit miljø med ein liknande visuell estetikk som tidlegare rave-musikk.
Samfunnsmessig påverknad
Forskjellige undersjangrar av rock vart sentrale for identiteten til mange subkulturar. I 1950- og 1960-åra hadde ein høvesvis dei britiske subkulturane Teddy Boy og rocker, som dreidde seg om amerikansk rock and roll. Motkulturen i 1960-åra var nært knytt til psykedelisk rock. Punk-kulturen i midten av 1970-åra byrja i USA, men fekk ein særeigen look av den britiske desigeren Vivienne Westwood, som spreidde seg verda over. Ut av punkmiljøet voks subkulturane goth og emo, begge med sine særeigne visuelle stilar.
Då den internasjonale rockekulturen utvikla seg, tok han over for film som den store inspirasjonskjelda til mote. Paradoksalt nok har rockefansen ofte hatt mistillit til moteverda, som har blitt sett på som nokon som føretrekkjer image før innhald. Rockemotane har kombinert element av forskjellige kulturar og periodar, i tillegg til å ha uttrykt forskjellige syn på seksualitet og kjønn, og rocken har generelt vore kjend for og kritisert for å fremje større seksuell fridom. Rock har òg blitt knytt til forskjellige former av dopmisbruk, som amfetamin teken av mods på første halvdel av 1960-åra, til LSD, meskalin, hasj og andre hallusinogen knytt til psykedelisk rock seint i 1960-åra og tidleg i 1970-åra, og stundom til cannabis, kokain og heroin, som alle har blitt lovprist i song.
Rock har fått æra for å ha endra haldningar til rase med å opne opp afroamerikansk kultur til eit kvitt publikum, men samstundes blitt skulda for appropiering og utnytting av denne kulturen. Medan rocken har absorbert mange inspirasjonskjelder og introdusert vestlege publikum for forskjellige musikalske tradisjonar, har den globale spreiinga av rocken blitt tolka som ei form for kulturell imperialisme. Rockemusikken tok over visetradisjonen med protestsongar, og kom med politiske bodskap om tema som krig, religion, fattigdom, borgarrettar, rettferd og miljøet. Politisk aktivisme nådde eit høgdepunkt med singelen «Do They Know It's Christmas?» (1984) og Live Aid-konserten for Etiopia i 1985. Konserten fekk inn mykje pengar og skapte stor merksemd om fattigdomen i verda, men vart òg kritisert for å vere ein scene for sjølvnyting og auka inntekter for rockestjernene som var involvert.
Kvinnerolla
Profesjonelle kvinnelege instrumentalistar er uvanleg i rockesjangrar som heavy meal. I følgje Schaap og Berkers er det å «spele i eit band ein stort sett mannleg homososial aktivitet. Det å lære å spele i band er ei oppleving av å vere blant likemenn, forma av eksisterande kjønnsdelte vennskapsnettverk». Dei sa vidare at rockemusikk «ofte vert definert som ei form for mannleg opprør vis-à-vis kvinnelege soveromskultur». I popmusikken har det vore ein kjønnsdelt «skilnad mellom offentleg (mannleg) og privat (kvinneleg) deltaking» i musikk. «Fleire ekspertar har hevda at menn ekskluderer kvinner frå band eller frå bandøvingar, innspelingar, framføringar og andre sosiale aktivitetar». «Kvinner har ofte blitt rekna som passive og private forbrukarar av sagt glatt, prefabrikkert - og derfor dårlegare - popmusikk..., og det ekskluderer dei frå å delta som rockemusikarar med høg status». Ein av årsakene til at det sjeldan finst band med begge kjønn er at «band opererer som tette samansveisa gjengar der homososial solidaritet - dei sosiale banda mellom folk av same kjønn - spelar ei avgjerande rolle». I rockemiljøet i 1960-åra var «synging stundom ein akseptabel fritidsaktivitet for ei jente, men å spele eit instrument gjekk rett og slett ikkje an».
«Rockeopprøret var hovudsakleg eit mannleg opprør. I 1950- og 1960-åra song kvinner, ofte tenåringsjenter, songar om personar som var heilt avhengige av sine mandige kjærastar...» Philip Auslander seier at «sjølv om det var mange kvinner i rocken seint i 1960-åra, så var dei fleste av dei berre songarar, ein tradisjonell feminin posisjon i populærmusikken». Somme kvinner spelte rettnok instrument i amerikanske, kvinnelege garasjerockband, men ingen av desse fekk noko anna enn lokal suksess. Så dei «danna ikkje ein levedyktig mal for at kvinner kunne delta i rocken over tid». I høve heavy metal-band er det blitt sagt at nesten alle heavy metal-musikarar er menn «...i det minste fram til midten av 1980-åra» utanom unntak som Girlschool. I dag er derimot fleire kvinner som spelar heavy metal, og som har skapt ein plass for seg sjølv. Då Suzi Quatro slo gjennom i 1973 var det ingen andre markante kvinnelege musikarar i rocken som var både songar, spelte instrument, skreiv songar og leia eit band. I følgje Auslander «sparka ho ned den mannlege døra i rock and roll og beviste at ein kvinneleg musikar kunne spele like bra, om ikkje betre, enn mennene».
A Hard Rain's a-Gonna Fall
«A Hard Rain's A-Gonna Fall» er ein song skriven av Bob Dylan sommaren 1962. Han vart først spelt inn i Columbia Records sitt Studio A den 6. desember 1962 for det andre albumet hans, The Freewheelin' Bob Dylan (1963). Tekststrukturen er basert på spørsmål- og svar-formatet frå den tradisjonelle balladen «Lord Randall».
Dylan spelte songen for første gongen i Carnegie Hall, den 22. september 1962.
På omslaget til Freewheelin' står det skrive at songen er eit svar til Cuba-krisa som starta 22. oktober 1962, men Dylan hadde skrive songen over ein månad før krisa braut ut. Enkelte har hevda at refrenget refererer til radioaktivt nedfall, men Dylan har avkrefta dette.
Atça
Atça er ein by i distriktet i Sultanhisar i provinsen Aydın i Tyrkia. Byen har kring 7 000 innbyggjarar (2010).
Jauza
Jauza (russisk Яуза) er ei elv i Moskva oblast og byen Moskva i Russland og ei av sideelvane til Moskva frå venstre. Elva er 48 km lang og har eit nedslagsfelt på. Elva har ei middelvassføring på 9,4 m³/s ved munningen.
Elva har utspring i Losinyj Ostrov nasjonalpark nordaust for Moskva, og renn gjennom byen Mytisjtsji. Ho passerer bygrensa til Moskva og munnar ut i Moskvaelva midt i byen, rundt 2 km aust for Kreml. Over munningen av Jauza ligg Malyj Ustinskij-brua.
Besputa
Besputa (russisk Беспута) er ei elv i Tula og Moskva oblast i Russland og ei av sideelvane til Oka frå høgre. Elva er 75 km lang og berre dei siste 7 kilometrane renn langs grensa til Moskva oblast.
Promotor i genetikk
Promotorar er område på DNA-molekyl nær gen og nær stader der RNA-polymerase byrjar avskriving av gen. Promotorar er døme på genregulerande element, og er ein av dei best kjende typane av desse.
Antonio Caldara
Antonio Caldara var ein italiensk cellist og komponist. Han høyrde til den venetianske seinbarokken.
Caldara fekk den musikalske utdanninga si frå Giovanni Legrenzi i Venezia. Rundt 1716 vart han utnemnd til første visekapellmeister under Johann Joseph Fux ved det austerrikske hoffkapellet i Wien. Han skapte seg eit namn med sine over 3400 verk, mellom anna meir enn 80 operaer, 43 oratorium, 150 messer, serenadar, kantater og sinfoniaer. Musikken hans utmerker seg med ein stor melodirikdom.
Keisar Karl VI dirigerte sjølv nokre av operaene til visekapellmeisteren sin. Musikken var ei god blanding av italienske og tysk-austerrikske element og vart godt mottekne i Wien.
Vitskap i 1926
Vitskapsåret 1926 er ei oversikt over hendingar, prisvinnarar, fødde og døde personar tilknytte vitskap i 1926.
TIMEkspressen
TIMEkspressen er eit nettverk av ekspressbussruter, drive av Nettbuss, som er eigd av NSB. Bussane til TIMEkspressen har avgangar kvar time på fleire strekningar i Noreg.
TIMEkspressen starta først som eit dotterselskap til det Notodden-baserte busselskapet Øst-Telemark Automobilselskap (ØTA). TIMEkspressen Telemark starta opp i 1997 med 17 daglege avgangar mellom Notodden og Oslo. Året etter vart TIMEkspressen Telemark og morselskapet kjøpt opp av NSB Biltrafikk, som i dag heiter Nettbuss. NSB vidareutvikla konseptet, med eit ynske om å utfylla sitt eige trafikktilbod på stader der dei hadde dårleg dekning på bane.
I dag har TIMEkspressen 13 ulike ruter, frå Sørlandet til Trøndelag.
Jijel
Jijel (arabisk جيجل) eller Djidjelli er provinshovudstad i Jijelprovinsen nordaust i Algerie. Byen har eit folketal på 131 513 etter folketeljinga i 2008. Han har kyst mot Middelhavet i Corniche Jijelienne.
Geografi
Jijel er eit administrasjons- og handelssentrum i ein region som spesialiserer seg i kork-, lêr- og stålproduksjon. Lokale avlingar er mellom anna sitrusfrukter og korn. Fiske er også ein viktig næringsveg. Turistar, hovudsakleg frå Algerie, kjem til Jijel på grunn av landskapet og sandstrendene. Som turistby har Jijel mange hotell og restaurantar. I nærleiken av byen finst fønikiske gravminne.
Byen ligg 30 km unna Taza nasjonalpark, som mellom anna er habitat for den truga berbarapen (Macaca sylvanus). Apen hadde tidlegare eit mykje vidare utbreiingsområde.
Samferdsle
Jijel er bygd etter moderne planar med breie alléar. Miljøet rundt er dominert av tett korkeikskog. Ei halvøy ligg like utanfor kysten og eit citadell ligg nord for byen. Jijel har eit sjukehus, eit universitet og fleire moskear. Ei katolsk kyrkje som tidlegare låg her er no blitt riven.
Det barske landskapet gjer Jijel noko isolert. Byen har likevel vegsamband med større byar som Bejaïa (90 km vest), Setif (135 km sørvest) og Constantine (150 km søraust). Byen har også ein flyplass, Jijel Ferhat Abbas lufthamn.
Det er bygd ei høvesvis ny hamn ved Djen Djen, rundt 11 km aust for Jijel. Hamna kan handsama lasteskip med djupner på opptil 18,2 m.
Historie
Jijel (Igilgili) var først folkesett av berbarstammar - den best kjende var Kutama. Byen var opphavleg ein fønikisk handelspost. Han blei deretter halden av romarane (som Igilgili) og deretter av vandalane, bysantinarane, arabarane og genovesarane.
På 1500-talet blei han teken av den osmanske admiralen Hayreddin Barbarossa. I juli 1664 tok Frankrike kontroll over byen. Det blei organisert motstand under Shaban Aga, og franskmennene blei drivne ut i oktober same året. Jijel blei verande ein tilhaldsstad for barbareskpiratar fram til byen blei teken av Frankrike att i 1839. Sterk lokal motstand som omsider blei slått ned i 1851 førte til konstruksjonen av tre festningar ved sørgrensene av byen og minimal kolonisering. Byen blei rasert av eit jordskjelv i 1856.
Questions 67 and 68
Bakgrunn
Cetera og Lamm spelte inn ein japansk-språkleg versjon av songen i 1971, og denne vart gjeven ut på singel i Japan. Columbia Records gav ut songen som ein radiopromo med den engelske versjonen på den andre sida. Denne innspelinga vart òg gjeve ut digitalt i 1998 på den japanske samleplata The Heart Of Chicago 1967-1971 Volume II Special Edition (grønt omslag), og inneheld òg «Lowdown» sungen på japansk. Gruppa spelte songen på konsertar med japansk tekst på ein turné i Japan i 1972. Dette kan ein høyre på Live In Japan og igjen i 1995.
Andre versjonar
Panic! at the Disco samplar denne songen på «Hallelujah».
Free Form Guitar
«Free Form Guitar» er eit musikkstykke skriven av Terry Kath for rockebandet Chicago og spelt inn for debutalbumet The Chicago Transit Authority (1969).
Bakgrunn
Som det står i plateomslaget til The Chicago Transit Authority, skriven av produsenten James William Guercio:
«Free Form Guitar vart spelt på ein Fender Stratocaster-gitar gjennom ein Showman-forsterkar utstyrt med doble 15-botnar med ein Bogan P.A.-forsterkar som pre-amp. Det vert ikkje nytta elektroniske knep eller effektar under innspelinga av denne, for å prøve å fange den faktiske lyden så korrekt som mogeleg, slik stykket vart framført.» — James William Guercio
Møklandsfjorden
Møklandsfjorden er ein fjord på nordsida av Langøya i Bø i Vesterålen og Øksnes kommune i Nordland. Fjorden strekkjer seg 3,5 km sørvestover til Møkland på vestsida av fjorden, medan Nærøya ligg på austsida.
Fjorden har innløp mellom Melkarneset i vest og Slettbakkan på Nærøya i aust. Nord for fjorden kjem Stavsundet ned frå nordvest og Vinjesundet frå nordaust, på kvar side av øya Øska. Fleire øyar og holmar ligg i nordenden av fjorden, som Bernforøya, Kariholmen, Slåtterøya og Nonøyan. Det er ingen busetnader langs fjorden før ein nærmar seg grenda Møkland på sørvestsida. Her møter Møklandsfjorden og Ryggefjorden kvarandre. Ryggefjorden går på austsida av Nærøya og held fram vidare sørover.
Velja
Velja (russisk Веля) er ei elv i Moskva oblast i Russland og ei av sideelvane til Dubna frå venstre. Elva er 62 km lang.
Velja renn frå ein liten innsjø nær landsbyen Ivasjkovo og munnar ut i Dubna 3 km ovanfor landsbyen Verbilki.
Helium
Helium er eit grunnstoff med atomnummer 2, og kjemisk symbol He. Det er ein edelgass, og vil som dei andre edelgassane i svært liten grad danne samband med andre atom, og er ein luktlaus og smaklaus og ikkje giftig gass. Helium er det nest vanlegaste grunnstoffet i universet etter hydrogen, om lag 25% av alt stoff i universet er helium, men er uvanleg på jorda. Her finst helium først og fremst i nokre naturgassreservoar og i små mengder i atmosfæren.
Helium er den nest lettaste gassen ein kjenner til etter hydrogen. Helium vart først oppdaga fordi ein oppdaga at sola hadde spektrallinjer frå eit grunnstoff som var ukjent på jorda. Først seinare fann ein helium på jorda. Namnet er derfor utleia frå det greske ordet for sol, helios.
Bruk
Den mest kjende bruken av helium er i ballongar. Sidan helium er lettare enn luft, kan ein gjere ballongen lettare enn luft, slik at han stig opp.
Helium i gassform vert og brukt til kjøling av maskinar, blant anna generatorar i kraftverk og i gasskjølte kjernereaktorar.
Eit anna område helium vert brukt er i dykking. Sidan nitrogenet i lufta vert giftig ved høgt trykk, vert nitrogen erstatta med helium i gassblandingar for djupe dykk.
Helium blir i ei viss utstrekning brukt i sveising, sidan helium ikkje er reaktiv, men er blir erstatta av argon eller CO2 alle stader det er praktisk, sidan desse gassane er mykje billigare.
Førekomst
I universet er helium det nest vanlegaste grunnstoffet, etter hydrogen, og er eit av dei stoffa ein reknar med at vart danna under "the Big Bang". På jorda er helium langt mindre vanleg. Helium i atmosfæren vil stige opp og forsvinne ut i verdsrommet. Det som finst av helium på jorda er eit resultat av alfanedbryting av tunge radioaktive grunnstoff i jordskorpa. Noko av denne gassen samlar seg saman med naturgass i olje og gassreservoar, og dette er kjelda for all kommersiell utvinning av helium.
Aorist
Aorist (frå gresk αοριστος, 'grenselaus') er ei verbform som kan visa til eit særskilt tid og/eller aspekt ved verbet.
Ho blei brukt som fortidsform av gjerningsordet i nokre indoeuropeiske språk, som gammalgresk og sanskrit. Aorist blir i dag brukt i moderne gresk og fleire slaviske språk, og i det ikkje-indoeuropeiske språket tyrkisk.
Aorist kan visa til
Amfibiske køyretøy
Nokre landgangsfartøy kan òg køyra på land, men desse vert vanlegvis rekna som skip og ikkje amfibiske køyretøy.
Gökçebey
Gökçebey er ein liten by og eit skogkledd distrikt i provinsen Zonguldak i Svartehavsregionen i Tyrkia. Fram til 1963 heitte staden Tefen. Byen har kring 7 000 innbyggjarar (2010).
Sats
Sats kan visa til:
Volnajaelva
Volnaja (russisk Во́льная) er ei elv i Moskva oblast i Russland og ei av sideelvane til Nerskaja frå venstre. Elva er 32 km lang.
Berdalsfossen
Berdalsfossen, òg kalla Beraskådalfossen og Bjørnafossen, er den 56. høgaste fossen i Noreg ut frå totalt fall. Han ligg i Måbødalen i Eidfjord kommune i Vestland.
Fossen har ei rekkje bratte kaskadefall og vert ofte forveksla med Valursfossen. Begge desse fossane er synleg langs vegen som går gjennom Måbødalen.
Hjell
Ein hjell (norrønt hjallr) fiskehjell eller fiskehesje er eit røysverk, vanlegvis av tre, for utandørs tørking av fisk til tørrfisk. Hjell blir i dag brukt til tørking av torsk og sei i store kvanta. Andre typar ein har brukt å tørka er hyse, lange og brosme.
Det var tidlegare berre mogleg å henge opp fisken i vinterhalvåret, fordi det gjekk mark i han om sommaren. Det gode seifisket om sommaren var lenge vanskeleg å utnytte til det fulle, fordi det ikkje fanst effektive måtar å konservere seien på. Dette endra seg likevel i 1912, då den trekanta seihesja vart funnen opp av Jens Eriksen frå Bø i Vesterålen. Seihesja gjorde det mogleg å tørke sei også om sommaren. Konstruksjonen sørgde for at dei to halvdelane av tørrfisken vart haldne frå kvarandre, slik at marken ikkje fekk gode vekstvilkår. Hesjer blir også brukt til å tørke torsk om vinteren.
Musikkgruppa Chicago
Chicago er eit USA-amerikansk rockeband skipa i 1967 i Chicago. Dei skildra musikken sin som «rock and roll med blåsarar» og byrja som eit politisk ladd, stundom eksperimentelt, rockeband og flytta seg seinare til ein langt glattare stil, og skreiv mange hitballadar. Gruppa hadde ei rekkje hittar gjennom 1970- og 1980-åra. Av amerikanske band er det berre The Beach Boys som har hatt større suksess på Billboard-listene og er eit av dei lengstvarande og mest suksessrike rockebanda, og ei av dei mestseljande gruppene gjennom tidene med over 100 millionar selde plater.
I følgje Billboard var Chicago den amerikanske gruppa som hadde flest singlar på lista i 1970-åra. Dei selde over 40 millionar album og singlar i USA og 23 album selde til gullplate, 18 til platina og 8 til multi-platina. Gjennom karrieren har dei hatt fem album på toppen av albumlista i USA og 21 singlar inne på topp 10.
Chicago Transit Authority og tidleg suksess
Det originale bandet bestod av saksofonisten Walter Parazaider, gitaristen Terry Kath, trommeslagaren Danny Seraphine, trombonisten James Pankow, trompetisten Lee Loughnane og klaverinstrumentspelaren/songaren Robert Lamm. Parazaider, Kath, Seraphine, Pankow og Loughnane møtte kvarandre i 1967 då dei var studentar ved DePaul University. Lamm vart henta inn frå Roosevelt University. Gruppa på seks kalla seg «The Big Thing» og spelte coverversjonar av kjende songar. Dei forstod at dei trengde ein tenor som kunne supplere barytonane Lamm og Kath, og dei henta inn den lokale tenoren og bassisten Peter Cetera.
Jimi Hendrix sa ein gong til Parazaider, «Jeez, blåsarane dine verkar å spele med eitt sett lunger og gitaristen din er betre enn meg.»
Dei fekk noko suksess som coverband og byrja etter kvart å arbeide på originale songar. I juni 1968 flytta The Big Thing til Los Angeles, etter at manageren deira James William Guercio kravde dette, og dei fekk kontrakt med Columbia Records. Bandet endra då namn til «Chicago Transit Authority».
Den første plata deira kom i april 1969 og heitte Chicago Transit Authority. Det var eit dobbeltalbum, noko som er uvanleg for eit debutalbum. Det hadde seld over ein million eksemplar i 1970. Albumet inneheld poprocksongane «Does Anybody Really Know What Time It Is?», «Beginnings», «Questions 67 and 68» og «I'm a Man» – som seinare vart gjevne ut som singlar.
Då det faktiske Chicago Transit Authority gjekk til søksmål etter at albumet kom ut, vart bandnamnet forkorta til Chicago.
1970-åra: Chicago
Bandet gav ut det andre albumet sitt, berre kalla Chicago (sidan kalla Chicago II), som var eit anna dobbeltalbum. Midtpunktet på albumet er ein sju delar lang suite på 13 minuttar komponert av Pankow kalla «Ballet for a Girl in Buchannon». Suiten inneheld to hittar som nådde topp 10: «Make Me Smile» (nr. 9 i USA) og «Colour My World», begge sungne av Kath. Av andre songar på albumet finn ein Lamm sin dynamiske, men kryptiske «25 or 6 to 4» (den første hitten til Chicago som nådde topp 5), der tittelen syner til at låtskrivaren prøvde å skrive 25 eller 26 minuttar før klokka 4 om morgonen. Han vart sungen av Cetera med Terry Kath på gitar. Den lange antikrigssongen «It Better End Soon» og Cetera sin «Where Do We Go from Here?», inspirert av månelandinga i 1969, var to andre songar på albumet.
I 1971 gav bandet ut Chicago at Carnegie Hall Volumes I, II, III, and IV, som bestod av konsertopptak, hovudsakleg musikk frå dei første tre albuma, frå ei veke med konsertar ved Carnegie Hall. Albumet vart ei av dei bestseljande plateboksane av eit rockeband og heldt rekorden i 15 år. At ingen av dei fire første albuma vart gjevne ut som enkle plater kom av den produktive kreativiteten til bandet i denne perioden, og at dei spelte lange jazzrock-stykke.
I 1973 produserte og regisserte Guercio Electra Glide in Blue, ein film om ein politimann på motorsykkel frå Arizona. Hovudrolla var Robert Blake med Cetera, Kath, Loughnane og Parazaider i biroller. Gruppa bidrog òg med fleire songar til filmen.
I 1973 kom Chicago VI som var det første av fleire album med den brasilianske jazzperkusjonisten Laudir de Oliveira og det første der Cetera tok over som frontsongar. Chicago VII var ei dobbelplate frå 1974 og i 1975 kom Chicago VIII med den politiske allegorien «Harry Truman» (13. plass) og den nostalgiske Pankow-songen «Old Days» (5. palss). Den sommaren turnerte dei òg i Amerika i lag med Beach Boys. Banda spelte kvar for seg, men stod saman på scenen under siste nummeret.
I 1977 kom Chicago XI med Cetera-balladen «Baby, What a Big Surprise», denne nådde fjerdeplassen i USA og vart den siste store hitten deira på topp 10 i USA det tiåret.
Dødsfallet til Terry Kath og overgangen
1978 byrja med at Guercio fekk sparken. Den 23. januar same året døydde Kath då han ved eit uhell skaut seg sjølv i hovudet med ein pistol.
Etter å ha hatt over 30 potensielle erstattar for Kath inn på prøvespel, valde Chicago å gå for gitaristen, songaren og låtskrivaren Donnie Dacus. Medan han filma for musikalfilmen Hair, kom han med i bandet i april 1978, like før albumet Hot Streets. Den energiske singelen frå albumet, «Alive Again», førte Chicao inn att på topp 15. Pankow skreiv om songen at «det var opphavleg ein kjærleikssong, men til sjuande og sist ei erkjenning av den rettleiande anda til Kath som skein ned ovanfrå.»
Hot Streets vart produsert av Phil Ramone. Det var det første Chicago-albumet med ein tittel i staden for eit nummer, og var det første albumet med eit bilete av bandet på omslaget. Dette vart sett på som indikasjonar på endringar etter dødsfallet til Kath. Til ein viss grad gjekk bandet attende til å gje albuma sine romartal på seinare album. Hot Streets, som var det 12. albumet til bandet, nådde 12. plassen på Billboard-lista og var det første albumet deira sidan debuten som ikkje nådde topp 10 på den amerikanske albumlista. Utgjevinga var òg eit steg bort frå den jazzrockretninga som Kath favoriserte mot popsongar og balladar. Dacus vart verande med bandet til Chicago 13 i 1979 og er med i ein musikkvideo som finst på ein DVD i plateboksen Rhino Records Chicago frå 2003. Dette albumet vart òg produsert av Ramone, og var det første studioalbumet deira som ikkje inneheldt ein hitsingel. Dacus slutta i bandet kort tid etter dette albumet.
1980-åra: ny stil og balladar
Seint i 1981 fekk bandet ein ny produsent (David Foster), eit nytt selskap (Warner Brothers), og ein ekstra klaverspelar, gitarist og songar med Bill Champlin (Sons of Champlin). Perkusjonisten Laudir de Oliveira og Marty Grebb slutta i bandet Under Foster vart det lagt mindre vekt på blåsarane i bandet og musikkstilen vart erstatta med svulstige power-balladar, som vart kjennemerket til Chicago i 1980-åra. Den nye stilen førte til større suksess på singelmarknaden enn bandet hadde hatt til då, men skapte òg indre friksjon i bandet, som førte til rapportar om at Cetera hadde slutta i bandet i 1985.
I 1982 kom albumet Chicago 16, der Foster henta inn studiomusikarar for somme spor (mellom anna kjernen i bandet Toto), og nytta ny teknologi (som synthesizerar) for å «oppdatere» og straumlinjeforme lyden. Blåsarane fekk enno mindre vekt og på somme songar var dei ikkje med i det heile. Bandet fekk suksess på salslistene med Cetera-balladen «Hard to Say I'm Sorry/Get Away», som vart nytta i Daryl Hannah-filmen Summer Lovers.
I 1984 kom Chicago 17 som vart bestseljande albumet i bandhistoria, og inneheldt to store hittar (begge nådde 3. plassen) med «You're the Inspiration» og «Hard Habit to Break». Albumet inneheldt to andre singlar: «Stay the Night» (nr. 16) og «Along Comes a Woman» (nr. 14). Bror til Peter, Kenny Cetera, vart henta inn i gruppa for 17-turneen på perkusjon og høg harmonivokal.
Samvirkelaget
Samvirkelaget er ei musikkgruppe sett saman av skarock-bandet Hopalong Knut og hiphop-gruppa Gatas Parlament.
Musikkgruppa Chicago
1980-åra: ny stil og balladar
I 1985 byrja bandet å lage musikkvideoar for MTV, og gav ut videoar for fire av songane sine. Dei bidrog med ein song kalla «Good for Nothing» på det globale aktivistalbumet We Are the World i 1985.
Samvirkelaget
I følgje gruppa sjølv skal samarbeidet ha starta på Storåsfestivalen, der Hopalong Knut inviterte Gatas Parlament opp på scenen då dei skulle avslutte festivalen.
Musikkgruppa Chicago
Cetera sluttar
Samstundes med karrieren til Chicago, hadde solovokalisten Peter Cetera starta ein solokarriere. Cetera slutta i Chicago sommaren 1985. Han toppa etter kort tid listene med «Glory of Love» (kjenningsmelodien til filmen The Karate Kid, Part II), og med «The Next Time I Fall» (ein duett med Amy Grant). To songar til nådde topp 10: ein solohitt i 1988 kalla «One Good Woman» (nr. 4 i USA), og ein duett med Cher i 1989 kalla «After All» (nr. 6 i USA). I 1992 gav Cetera ut det fjerde studioalbumet sitt, World Falling Down, som gav han tre hittar på Adult Contemporary-lista, mellom anna «Restless Heart».
Samvirkelaget
Samvirkelaget blei berykta for songen «Stopp Volden», lagt ut på nettstaden MySpace, der dei namngav ein politimann som hadde samband med dødsfallet til Eugene Ejike Obiora. For dette blei Samvirkelaget trekt for retten av Politiets Fellesforbund, som ønskte å gjera songen ulovleg. Trondheim tingrett kom fram til at politimannen blei ærekrenkte av songen, men at å stoppa han vil stri mot ytringsfridommen. Saka fekk dermed ingen juridiske følgjer for Samvirkelaget, men gruppa bestemte seg likevel for å fjerna namnet på politimannen frå teksten. Dei hevda dette var fordi dei ikkje ville at saka skulle gli over i eit injuriesøksmål eller eit spørsmål om ytringsfridom, men heller ville ha fokus på dei opphavlege problemstillingane om politivald, statleg rasisme og at politiet sjølv granskar saker der tenestemenn er innblanda.
Musikkgruppa Chicago
Cetera sluttar
Det siste Foster-produserte albumet, Chicago 18, vart Cetera erstatta av Jason Scheff, son til Elvis Presley-bassisten Jerry Scheff. Albumet inneheldt singelen «Will You Still Love Me?» som nådde tredjeplassen i USA og «If She Would Have Been Faithful...», som nådde topp 20, i tillegg til ein ny versjon av «25 or 6 to 4» med ein video som vart spelt på MTV. Kort tid etter albumet kom ut, leigde bandet inn gitaristen Dawayne Bailey, som tidlegare hadde spelt i Bob Seger's Silver Bullet Band. Bailey og Scheff hadde tidlegare spelt i band i lag, så Scheff introduserte Bailey for bandet føre Chicago 18-turneen.
I 1988 kom Chicago 19 og bandet hadde då erstatta produsenten Foster med Ron Nevison og Chas Sanford, og dei toppa igjen listene med Diane Warren-songen «Look Away». Albumet inneheldt òg topp 10-hitten «What Kind Of Man Would I Be?».
Chicago 19 vart etterfølgt av det 20. albumet deira, Greatest Hits 1982–1989. Det vart gjeve ut ein singel frå albumet som nådde topp 10, «You're Not Alone», som nådde tiandeplassen tidleg i 1989.
Mot slutten av tiåret turnerte Chicago igjen med Beach Boys sommaren og hausten 1989.
1990-åra: fleire endringar og Stone of Sisyphus
I byrjinga av 1990-åra vart det enno fleire personellendringar. Den opphavlege medlemmen Danny Seraphine vart erstatta i 1990 av Tris Imboden, som lenge hadde vore trommeslagar for Kenny Loggins og tidlegare studiotrommeslagar for Peter Cetera. Imboden spelte første gongen på albumet Twenty 1 i 1991, som låg elleve veker på Billboard, med 66. plass som høgast plassering, og songen «Chasin' the Wind» som nådde 39. plassen. Twenty 1 var det siste albumet bandet gav ut med original musikk på femten år.
Bandet fekk ei stjerne på Hollywood Walk of Fame den 23. juli 1992.
I 1993 skreiv og spelte Chicago inn det 22. albumet sitt (som på grunn av hendingar utafor deira kontroll enda opp med å bli den 32. utgjevinga deira) Stone of Sisyphus. Dette albumet var meint å markere eit steg attende til den tradisjonelle stilen deira frå 1970-åra, med vekt på blåsarane og mykje meir solid låtskriving. Men etter ei omorganisering av plateselskapet, avviste dei nye sjefane i Reprise Records (no ein del av det nydanna Warner Music Group) brått heile det ferdige albumet. Det kom ikkje ut før femten år seinare, utanom på piratkopiar og internettfiler. Dette medverka til at bandet avslutta kontrakten med plateselskapet. Det tok mange år før fansen fekk vite kva som hadde føregått om albumet og gitarist Dawayne Bailey som slutta kort tid etter. Albumet vart omsider gjeven ut i utvida utgåve på Rhino Records i juni 2008 og vart godt motteken av både fans og musikkpresse og nåde 122. plassen på albumlista.
Etter turneen deira i 1994 var over, og etter å ha signert kontrakt med Warner Brothers-etiketten Giant Records, gav dei ut albumet Night & Day: Big Band, og bestod av coverversjonar av songar av Sarah Vaughan, Glenn Miller og Duke Ellington. Studiogitaristen Bruce Gaitsch spelte gitar og albumet hadde med seg gjesteartistane Paul Shaffer frå David Letterman-showet og Aerosmith-gitaristen Joe Perry. I 1998 gav Chicago ut Chicago XXV: The Christmas Album og eit konsertalbum i 1999, Chicago XXVI.
2000-åra
I 2000 gav bandet lisens til Rhino Records om å gje ut heile katalogen deira. Rhino gav ut eit dobbelt samlealbum, The Very Best of Chicago: Only The Beginning, som dekka heile karrieren. Samlinga nådde topp 40 i USA og selde over to millionar eksemplar. Rhino byrja òg å gje ut remastra versjonar av alle albuma til bandet frå Columbia-tida.
Chicago turnerte verda over i 2004 og 2005 i lag med Earth, Wind & Fire i 2004 to 2005.
Den 21. mars 2006 kom det første nye studioalbumet deira sidan Twenty 1 med Chicago XXX. Det markerte òg første gongen musikken til bandet var tilgjengeleg for digital nedlasting. Albumet nådde 41. plassen i USA og hadde to mindre hittar: «Feel» og «Love Will Come Back». To songar frå albumet, «Feel» og «Caroline», vart spelte på konsertane til Chicago hausten 2005.
Chicago spelte fleire veker på MGM Grand Las Vegas i mars og mai 2006. I juli 2006 spelte bandet ei rekkje konsertar i USA i lag med Huey Lewis and the News.
Dei turnerte sommaren 2007 i lag med gruppa America.
Den 2. oktober 2007 gav Rhino Records ut den doble The Best of Chicago: 40th Anniversary Edition (Chicago XXXI), ei nytt samlealbum som dekka heile den 40 år lange karrieren deira, slik The Very Best of: Only the Beginning hadde gjort fire år tidlegare.
I 2008 vart Stone of Sisyphus – som ein gong var det avviste Chicago XXII, no offisielt kalla Chicago XXXII – gjeve ut i eit utvida format.
Drew Hester kom med i bandet i januar 2009 som vikar for ein sjuk Imboden og fortsette med bandet som perkusjonist etter at Imboden kom attende seinare på året. I august 2009 slutta Champlin i bandet for å fokusere på solokarrieren sin. Han vart erstatta av klaverspelaren Lou Pardini.
2010 til i dag
I 2010 turnerte Chicago med Doobie Brothers. Ein konsert i Chicago vart ein video for kabelkanalen HDNet der Doobie Brothers spelte i lag med Chicago på to ekstranummer. Bandet spelte òg i finalen av sesong ni av American Idol. Den 24. juli 2011 spelte bandet i Red Rocks i Colorado, i lag med Colorado Symphony Orchestra.
Med Chicago XXXIII: O Christmas Three, slo bandet seg nok ein gong i lag med produsenten Ramone for eit nytt julemusikkalbum. Det kom ut i oktober 2011. Samstundes gav Rhino ut Chicago XXXIV: Live in '75, eit dobbeltalbum med ein to timar lang konsert spelt inn 24.- 26. juni 1975 i Capital Centre i Largo i Maryland, med dei originale medlemmane av Chicago.
I 2012 la Chicago ut på ein ny turné i lag med the Doobie Brothers. Same året slutta Hester i gruppa og vart erstatta av perkusjonisten Daniel de los Reyes. I 2013 dukka Robert Lamm, Lee Loughnane, James Pankow og Walter Parazaider opp i HBO-filmen Clear History som Chicago.
Seint i 2013 gav bandet ut singlar frå eit nytt album, den første «Somethin' Comin', I Know» i august, «America» i september, «Crazy Happy» i desember 2013 og «Naked in the Garden of Allah» i januar 2014. Albumet, som heitte Chicago XXXVI: Now, kom ut den 4. juli 2014.
Grafikk
Då dei skifta namn frå Chicago Transit Authority til Chicago, laga bandet ein ny logo. Designet var inspirert av logoen til Coca-Cola, haldninga til sjølve byen Chicago, og eit ønske om å heve seg over dei individuelle identitetane til bandmedlemmane. Det vart designa av kunstnarisk leiar i Columbia/CBS Records, John Berg, og den grafiske kunsten til kvart album vart gjort av Nick Fasciano.
Logoen var det viktigaste visuelle ikonet for bandet frå Chicago II og frametter. Logoen har vore med på kvart einaste plateomslag sidan, utanom det femtande albumet, Greatest Hits, Volume II.
Giovanni Evangelisti
Giovanni Evangelisti er ein italiensk tidlegare lengdehoppar frå Rimini. Han vann bronsemedaljen i øvinga under Sommar-OL 1984 og i EM 1986. Evangelisti vert elles hugsa for arrangørskandalen ved verdsmeisterskapen 1987 i Roma.