cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tapestry av Carole King
Kulturell påverknad
Tapestry blir ofte viste på listene til kritikarane over dei beste albuma. I 2003 vart plata rangert på 36. plassen på Rolling Stone si liste over dei 500 beste albuma gjennom tidene, og heldt plassen på den reviderte lista frå 2012, men rykka opp til 25. plassen på ei oppdatering av lista frå 2020. Albumet vart òg oppført av VH1 på 39. plassen på lista deira over dei 100 beste albuma gjennom tidene, og var ein av 50 innspelingane som vart valde til å bli lagt til National Recording Registry. Opptak lagt til National Recording Registry er plukka ut for å bli bevart i Library of Congress ettersom dei er «kulturelt, historisk eller estetisk viktige». Basert på slike oppføringar, rangerer Acclaimed Music Tapestry som det 69. mest anerkjente albumet i historia.
I mars 2016 vart det kunngjort at Carole King ville framføra albumet live i sin heilskap for første gang på British Summer Time Festival i Hyde Park i London 3. juli 2016. Framsyninga vart gjeve ut året etter som Tapestry: Live på Hyde Park.
Innhald
Alle songar skrivne av Carole King, utanom der andre er nemnde.
2008 «Legacy Edition»
I 2008 gav Sony/BMG, Epic og Ode ut ein «Legacy Edition» med to plater. Ei plate er ei ommastra utgåve av det originale albumet og den andre plata er konsertopptak av 11 av dei 12 songane, spelt inn i 1973 i Boston, Columbia i Maryland og Central Park i New York, og i 1976 i San Francisco Opera House. «Where You Lead» er songen som ikkje er med på konsertplata.
Vekeslister
Originalutgåva
Grethe G. Fossum
Grethe Gulbrandsen Fossum var ein norsk lærar, politikar og byråkrat frå Oslo, busett i Grue. Ho representerte Hedmark fylke og Arbeidarpartiet på Stortinget i tida 1990-2001.
Fossum var dotter til ein lastebileigar i hovudstaden. Sjølv gjekk ho Statens gymnastikkskule i heimbyen og tok i 1968 eksamen ved lærarskulen på Elverum. Etter å ha stifta familie arbeidde Fossum åra 1976-85 som lærar i ungdomsskulen på Grue, deretter var ho rektor på Roverud skole fram til 1990, bortsett frå året 1988, då ho var personleg sekretær i Sosialdepartementet.
Valperioden 1987-91 var Fossum varaordførar i Grue. Då Gro Harlem Brundtland danna si andre regjering i november 1990, fekk Fossum fast sete i Stortinget, etter som ein annan Hedmark-representant, Kjell Borgen, vart statsråd. Også stortingsperioden 1993-97 møtte vararepresentant Fossum fast på Stortinget, då i staden for statsrådane Sigbjørn Johnsen og Sylvia Brustad. I den fireårsbolken lukkast Fossum å sikre seg fast plass gjennom 1997-valet. Stortingsvalet 2001 gjekk Arbeidarpartiet sterkt tilbake og Jens Stoltenberg måtte gå frå regjeringsleiinga den 19. oktober. Dermed fekk ikkje vararepresentant Fossum høve til å kome tilbake på Tinget og hennar tid i rikspolitikken var over. Gjennom dei 11 sesjonane på Stortinget var ho medlem 1990-93 i Kyrkje- og undervisningskomiteen, leiar 1993-97 og sekretær 1997-2000 i Familie-, kultur- og administrasjonskomiteen. Til sist var ho, under den fyrste Stoltenberg-regjeringa, medlem i Finanskomiteen. Fossum var medlem av sentralstyret i Arbeidarpartiet frå 1992 til 2002.
Novouralsk
Novouralsk (russisk skrift Новоура́льск) er ein lukka by i Sverdlovsk oblast i Russland med om lag 95 000 innbyggjarar.
Byen Novouralsk, tidlegare kjend som Sverdlovsk-44, ligg på austsida av Uralfjella, rundt 60 km nordvest for Jekaterinburg. Sjølv om byen vart grunnlagt under den andre verdskrigen og fekk namnet Novouralsk i 1954, så vart han heldt hemmeleg heilt til 1994 og han har framleis status som «lukka by». Økonomien i byen er dominert av atomindustri, i tillegg til bil- og bygningsindustri.
Økonomi og industri
Byen er heimstad for Ural elektro-kjemiske fabrikk, som har anrikning av uran og utvikling av sentrifugeteknologi til dette føremålet som viktigaste oppgåve, i tillegg til framstilling av instrument og industrisystem for atomindustrien. Fabrikken hadde det første gassdiffusjons-anrikningsanlegget i Sovjetunionen og vart sett i drift i 1949. I 1950 vart visse tekniske vanskar løyst og fabrikken kunne framstille fleire titals kilo 90% anrika uran. Den opphavlege fabrikken, kalla D-1, vart utvida med fabrikken D-3 i 1951 og D-4 og D-5 i 1953. Tenestemenn frå Ministeriet for atomindustri (Minatom) uttalte ein gong at Sverdlovsk-44 var den einaste fabrikken dei nokon gong nytta til å framstille høganrika uran til våpenbruk. Fabrikken er førande i utviklinga av russisk sentrifugeteknologi og har nytta sjuandegenerasjons gassentrifuger sidan 1996 og har òg utvikla åttandegenerasjons sentrifuger. Fabrikken produserer no òg låganrikt uran ved hjelp av sentrifugeteknologi. Han er ein av fire russiske anrikningsanlegg.
Ein annan større industribedrift var Urals bilmotorfabrikk, som vart grunnlagt i 1967. Bedrifta var eit dotterselskap av Likhatsjov Moskva bilmotorfabrikk. Ural bilmotorfabrikk gjekk konkurs i 2000 og vart seinare kjøpt opp av Ural bilar og motorar, ein russisk-kinesisk joint venture for bilproduksjon.
Ivar Myklebust Longvastøl
Ivar Myklebust Longvastøl er ein norsk journalist. Han er frå Vartdal og busett i Naustdal. Longvastøl har i fleire år og periodar vore tilsett i Firda. Longvastøl har også vore lærar ved Naustdal Ungdomsskule, ved Volda vidaregåande skule og ved NRK Sogn og Fjordane. I ein periode var han leiar av Nynorsk avissenter.
Cordieritt
Cordieritt er eit mineral som består av magnesium-aluminium-silikat med noko jarn for magnesium, (Mg,Fe)2Al4Si5O18. Cordieritt er strukturelt nærskyldt med beryll, men har rombisk symmetri. Hardleiken er stor, 7–7,5, og mineralet er glasaktig og oftast blåfarga. Det viser sterk dikroisme (pleokroisme), blå i éi retning og gul i ein annan, og går på grunn av denne eigenskapen òg under namnet dikroitt. Eit anna forelda namn er iolitt.
Cordieritt opptrer både i kontakt- og regionalmetamorfe bergartar (hornfelsar i Oslofeltet; gneisar i Bamble–Arendal-traktene). Ved høg temperatur er den heksagonale modifikasjon indialitt stabil. Cordieritt blir lett påverka av hydrotermale løysingar (varme, vasne løysingar som gjennomtreng bergartene) og omdannast til blaute, gulaktige eller raude aggregat som består av glimmerar og leirmineraler (aspasiolitt, pinitt).
Klåre, friske krystall nyttast som edelsteinar (vassafir, finst i seifar i Sri Lanka). Det er mogleg at vikingane sine solstein som vart brukt i navigasjonen bestod av cordieritt.
Det vart oppdaga i 1813 og er kalla opp etter den franske geologen og gruveingeniør Louis Cordier (1771–1861).
Lugnet och Skälsmara
Lugnet och Skälsmara er ein svensk tettstad i Värmdö kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 555 innbyggjarar, det ligg på øya Ingarö.
Raymond Kelley
Raymond «Ray» Kelley er ein USA-amerikansk cellist og plateprodusent. Han var ein av cellistane på The Simpsons: Testify og Family Guy: Live in Vegas, og det Grammyvinnande filmmusikkalbumet Jonathan Livingston Seagull.
Sidan 1956 har han spelt klassisk musikk i seks år i Dallas Symphony Orchestra, så fem år med Los Angeles Philharmonic fram til 1968. Kelley var ein del av studiogruppa i Hollywood kalla Abnuceals Emuukha Electric Symphony Orchestra frå 1959 til 1974.
I 1988 skipa han sitt eige plateselskap, Resort Music, Inc.
Traffic av Traffic
Traffic er det andre studioalbumet til det engelske rockebandet Traffic, gjeve ut i 1968 på Island Records i Storbritannia og United Artists i USA. Albumet nådde niandeplassen på UK Albums Chart og 17. plassen på Billboard 200. Det var det siste albumet spelt inn av gruppa før dei vart oppløyste første gongen.
Bakgrunn og innhald
Etter noko suksess i Storbritannia med debutalbumet Mr. Fantasy, hadde Dave Mason i januar 1968 slutta i gruppa. Han produserte debutalbumet til gruppa Family, der den framtidige bassisten i Traffic, Ric Grech spelte, medan Traffic drog ut på turné. I mai hadde bandet invitert Mason attende for å byrje å spele inn eit nytt album.
Mason enda opp med å skrive og syngje halvparten av songane på albumet (som den største hitten hans «Feelin' Alright?»), men bidrog lite til songane skrivne av Jim Capaldi og Steve Winwood. Teften han for popmelodi hadde alltid vore på kant med jazzambisjonane til resten av bandet, noko som kjem til syne i motsetningane ein kan sjå i somme av songane på dette albumet. I oktober var han ute av bandet att. Han kom attende ein siste gong for ein turné og eit album i 1971 for å oppfylle kontrakten med bandet. Albumet vart produsert av Jimmy Miller.
Traffic kom ut på CD i Storbriannia 11. januar 2000 med fem bonusspor, to frå filmmusikken til Here We Go Round the Mulberry Bush og tre frå Last Exit. I USA vart ei ommastra utgåve gjeven ut 27. februar 2001 med singelmiksar i mono av «You Can All Join In» og «Feelin' Alright?» og ein singelmiks i stereo av «Withering Tree». Ommastringa vart assistert av Jim Capaldi.
Mottaking
AllMusic gav ei positiv melding av albumet i nyare tid og skreiv at det oppnådde ein sterk balanse mellom dei enkle folkrocksongane til Dave Msno og dei komplekse og ofte stemningsskapande rockejammane til Steve Winwood.
The Elder Scrolls III: Tribunal
The Elder Scrolls III: Tribunal er den fyrste utvidinga til Bethesda Game Studios The Elder Scrolls III: Morrowind. Ho føregår i byen Mournhold, hovudstaden i Morrowind, som ligg i den større byen Almalexia. Tittelen refererer til dei tre «Levande Gudane», kjend som The Tribunal.
Speleoppsett
I staden for direkte å endra på den opphavlege spelverda, er byen Mournhold berre tilgjengelig gjennom teleportering. Spelaren kan ikkje sveve medan han er i Mournhold, fordi levitasjon ville avsløra at himmelen i Mournhold er som eit tak (sjølv om spelet seier at det er forbode av di det fornærmar Almalexia).
Ei endring som fylgde med utvidinga var ein modifikasjon av Morrowind sitt dagbok-system. I det opphavlege spelet kan spelaren si dagbok bli ekstremt lang og tungvint. Tribunal gjer at ein kan sortere innlegga etter oppdraga i staden for kronologisk rekkjefylgje. Ein annan ny funksjon er Museum of Artifacts, der eigaren av museet vil betale spelaren halvparten av verdien av ein gjenstand (opp til 30 000 gull) for svært sjeldne gjenstandar frå Morrowind. Dette er meir enn spelaren kan få for gjenstanden enn på nokon anna butikk. Museet startar med ein gjenstand, Stendarr sin hammar, og sett nye gjenstander til utstilling etter kvart som dei blir selt til museet.
Tambakkhané
Tambakkhané (gresk Ταμπακχανέ, tyrkisk Tabakhane) er ein bydel i byen Levkosía i distriktet Levkosía i Republikken Kypros. Bydelen ligg sentralt i byen.
Cubby O'Brien
Carl Patrick O'Brien, meir kjend under kallenamnet «Cubby», er ein amerikansk trommeslagar og tidlegare barneskodespelar, mest kjend som original Mouseketeers i fjernsynsprogrammet The Mickey Mouse Club frå 1955–1958.
Etter han var ferdig med vidaregåande turnerte Cubby med Spike Jones, Ann-Margret og stundom i CBS-programmet The Carol Burnett Show. Frå 1973 spelte han trommer med The Carpenters på turneane deira. Karen Carpenter spelte òg trommer i denne perioden, og stundom nytta dei Hal Blaine.
Diskografi
med Milt Jackson
Lugnvik
Lugnvik er ein svensk tettstad i Kramfors kommun i Västernorrlands län i landskapet Ångermanland. I 2005 hadde tettstaden 425 innbyggjarar.
Kirsebærplomme
Kirsebærplomme (Prunus cerasifera) er eit tre i kirsebærslekta, i slekt med hegg, kirsebær og morell. Treet blir 2-6 meter høgt og dannar ei steinfrukt.
Det har ofte tornar. Nye årsskot er snaue og glatte med grøn farge. Blada på 4-8 cm er omvendt eggrunde, spisse og svakt tanna og med unnselege hår langs nervene på undersida. Dei 1-3 blomane på snaue skaft luktar godt og spring normalt ut før blada er vaksne ut. Frukta er 2-3 cm, rund og i variantar av gul-raud-brun. Frukta kan etast av menneske og er søt på smak.
Kirsebærplomme stammar frå Søraust-Europa og Vest-Asia.
Kirsebærplomme blomstrar gjerne i mars-april. Han er ein populær prydplante som blir planta i hagar og parkar, og har mange kultivarformer.
Treet finst innført ei rekkje stader i verda. I Noreg kan ein finna det gjenståande frå park- og hageanlegg. På Dei britiske øyane og nokre stader i Nord-Amerika finst det spreidd i naturen.
Made in England av Elton John
Made in England er det 25. studioalbumet til den engelske musikaren Elton John. Det kom ut i 1995 og var produsert av Elton John og Greg Penny, det første sidan Leather Jackets utan Chris Thomas. Det var tileigna kjærasten og den framtidige partnaren til John, David Furnish. Det var òg til minne om Denis Gauthier og Peter Williams. Det var det siste albumet til John til no med den faste perkusjonisten hans Ray Cooper. Bob Birch vart på denne tida den faste bassisten til John.
Troozbreen
Troozbreen er ein isbre som er 3 km brei ved munningen og kring 28 km lang på Kiev Peninsula i Graham Land, som flyt vest og ut i norddelen av Collins Bay. Han vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen i 1908-10. Han er kalla opp etter J. de Trooz, belgisk innanriksminister, som spelte ei viktig rolle i å sikre midlar for publiseringa av dei vitskaplege resultata etter Belgica-ekspedisjonen, 1897-99. Namnet vart foreslått av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter at namnet Trooz var brukt to gonger, den andre for det som no er kjend som Cape Perez.
Made in England av Elton John
Singelen «Believe» nådde 15. plass i Storbritannia og 13. plass i USA, og var den einaste store hitten frå albumet.
Medverkande
Musikarar
Straumsvola
Straumsvola er eit markant fjell 6 nautiske mil (11 km) nord for Jutulrøra nordvest i H. U. Sverdrupfjella, oppom austsida av Jutulstraumen i Dronning Maud Land. Det vart kartlagd frå flyfoto av Den tyske antarktisekspedisjonen (1938–39). Det vart kartlagd på ny av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og flyfoto av den norske ekspedisjonen (1958–59).
Troposfærisk spreiing
Troposfærisk spreiing, engelsk troposcatter, er ein metode å kommunisera med radiosignal i mikrobølgjeområdet over store avstandar – ofte opp til 300 kilometer, og ytterlegare avhengig av terreng- og klimafaktorar. Denne metoden for bølgeforplanting brukar troposfærisk spreiing-fenomenet, der radiobølgjer i UHF- og SHF-frekvensar vert tilfeldig spreidde etterkvart som dei passerer gjennom dei øvre laga av troposfæren. Radiosignal vert då overførte i ein smal stråle retta like over horisonten i retning av mottakar-banestasjon. Når signalet passerer gjennom troposfæren, vert noko av energien spreidd tilbake mot jorda, slik at mottakarstasjonen kan plukka opp signalet. <!-- Normalt vil et radiosignal mikrobølgeområdet ferdast i rette linjer, og slik er avgrensa til Stråling innen synsvidde applikasjonar, der mottakar kan "sjåast" av sendaren. Kommunikasjonavstandar er avgrensa av den visuelle horisonten til rundt 30-40 km (48-64 km). Troposcatter lèt mikrobølgekommunikasjon henda utover horisonten.
Oversyn
Troposcatter system har utvikla seg gjennom åra. Medan kommunikasjonssatellittar må nyttast for linksamband på lang avstand, er linksamband med troposfærisk spreiing nytta på kortare avstandar med mindre antenner og forsterkarar og mykje større bandbreidde. Typiske avstandar er no (2015) mellom 50 km og 250 km, sjølv om større avstandar kan oppnåast avhengig av klima, terreng, og data rate. Typisk antenne-storleikar varierer frå 1.2 meter til 12 meter, medan typiske forsterkarstorleikar er frå 10W til 2 kW. Datastraumar over 20Mbit/s kan oppnåast med dagens (2015) teknologi.
Troposcatter er ein ganske sikker metode for overføring, men rett justering er kritisk, noko som gjer det ekstremt vanskeleg å fanga opp signal, spesielt viss signala er overført over ope vatn. Dette er noko som gjer Troposcatter svært attraktivt for militære brukarar. Militære system har ein tendens til å bruka "tynn linje" tropo – så kalla fordi det berre er ei smal bandbreidd - som regel opp til 32 analoge (4 kHz bandbreidd) - tv. Moderne militære system er "breidband" som dei opererer med 4-16 Mbit/s digital data.
Sivile troposcatter system, til dømes British Telecom (BT), olje-nettverket i Nordsjøen, krev høgare kapasitet  enn det som er tilgjengeleg ved bruk av til dømes HF (3 til 30 MHz). Før satellitt-teknologi var tilgjengeleg, hadde BT eit kommunikasjonsystem basert på Scousburgh i Shetlandsøyane, Mormond Hill i Aberdeenshire og Rad Panne i nærleiken av Scarborough. Dette kommunikasjonssystemet var i stand til å overføra og motta 156 analoge (4 kHz bandbreidd) tv-data og telefoni til / frå oljeplattformer i Nordsjøen, med frekvensdelt multiplexing (FDMX).
Tropospheric scatter kommunikasjon nettverk
troposcatter-fenomenet har vorte brukt til å byggja både sivile og militære kommunikasjonen i ei rekkje deler av verda, inkludert:-
Prosjektet Kontor
Kommunikasjon til Britiske Styrkar i Tyskland, køyrar frå Swingate i Kent til Lammersdorf i Tyskland.
Eit system som knyter Filippinene med Taiwan.
Taktisk Troposcatter kommunikasjonssystem
Så vel som permanent nettverk som er skildra ovanfor, har det vore mange taktiske transportable system som er produsert av fleire land:-
Den AMERIKANSKE HÆREN og luftforsvaret nytte taktisk tropospheric scatter-system som er utvikla av Raytheon for langdistanse kommunikasjon. Systema vert levert i to konfigurasjonar, den opphavlege "tunga tropo", og ein nyare "lys tropo" konfigurasjon eksisterer. Systema gje fire multiplekset gruppe-tv og bagasjerommet kryptering, og 16 eller 32 lokale analog telefon utvidingar. U.S. Marine Corps òg brukar den same eininga, rett nok ein eldre versjon.
Sjå òg
-->
Coronaditt
Coronaditt er eit svart oksid-mineral med samansetjing Pb(Mn4+, Mn2+)8O18 · H2O. Det har ein struktur med store kanalar; innhaldet av bly og vatn er variabelt. Mineralet er nærskyldt med hollanditt.
Coronaditt er påvist frå skarnførekomsten Skjerpemyr på Grua i Lunner. Det er kalla opp etter den spanske oppdagaren F. Vásquez de Coronado (ca. 1510–54).
Kinesjma
Kinesjma (russisk Кинешма) er den nest største byen i Ivanovo oblast i Russland med om lag 95 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 90 km nordaust for Ivanovo og strekkjer seg over 15 kilometer langs Volga.
Attraksjonar
Det viktigaste landemerket i Kinesjma er Treeiningskatedralen, bygt i 1838–1845 i ein typisk nyklassisistisk arkitektur. Det er òg fleire 1700-talskyrkjer i byen.
Vallotbreen
Vallotbreen er ein isbre som flyt nordvest til Laubeuffjorden like sør for Lewis Peaks på Arrowsmith Peninsula i Graham Land. Han vart kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) frå landmålingar og flyfoto, 1948–59, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Joseph Vallot, ein fransk naturalist og glasiolog som først målte overflatesnøggleiken til ein isbre over ein lang periode, i Sveits 1891-99.
Teall Island
Teall Island er ei høg, ryggliknande øy som stig opp av Rossisen på vestsida av munningen av Skelton Inlet. Dette kan vere same terrengdetaljen som vart observert og kalla Cape Teall av Discovery-ekspedisjonen (1901–04). Ho vart først kartlagd av eit lag frå New Zealand som var ein del av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58) og namngjeven i samband med det nærliggande Cape Teall.
Nuntius
Den pavelege nuntius er leiaren for den diplomatiske representasjonen til Den heilage stolen (pavemakta= i eit land eller ved ein internasjonal organisasjon. Nuntius har rang som ambassadør og er i katolske land oftast doyen. Han skjøttar normalt òg sambandet mellom Den heilage stolen og den lokale katolske kyrkja. Ein nuntius vil oftast vera ein prelat med rang av biskop, erkebiskop eller høgare.
Ohakune
Ohakune er ein småby på Nordøya på New Zealand, 215 km nord for Wellington og 292 km sør for Auckland. Staden ligg ved sørenden av Tongariro nasjonalpark, nær sørvestsida av den aktive vulkanen Ruapehu. Ohakune ligg i regionen Manawatū-Whanganui, 70 km nordaust for Whanganui og 25 km vest for Waiouru.
Okahune er eit landbrukssenter, og er blitt kalla New Zealand sin gulrothovudstad. Staden er eit populært utgangspunkt for skiløparar som vil vitja skisentera på Ruapehu, særleg Turoa, og for turgåarar som vil følgja Tongariro Alpine Crossing.
Scott Island
Scott Island er ei lita folketom øy av vulkansk opphav i Rosshavet i Sørishavet, 505 km nordaust for Cape Adare, nordaustenden av Victoria Land i Antarktis. Ho er 565 meter lang frå nord til sør og mellom 130 og 340 meter brei med ei høgd på 54 meter over havet. Øya dekkjer eit areal på 4 hektar. Haggits Pillar, er ein staur som er 62 meter høg og måler 50 meter i diameter. Han ligg 250 meter vest for øya. Øya har to små viker med strender, medan resten av øya er omgjeve av høge klipper. Ei av vikene er på nordaustkysten og den andre ovanfor Haggitts Pillar på vestsida av øya.
Øya vart oppdaga 25. desember 1902 av kaptein William Colbeck, kaptein på SY «Morning», støtteskipet til Robert Scott sin ekspedisjonen. Colbeck gjekk i land på øya. Colbeck planla opphavleg å namngje øya Markham Island, etter sir Clements Markham men valde seinare å kalla ho opp etter Scott. Haggits Pillar er kalla opp etter jentenamnet til mor til Colbeck, Haggit. I 2006 vart området kartlagd på ny og desse øyane vart funnen 2,3 km lenger nord enn der dei tidlegare vart posisjonert.
Scott Island høyrer til Ross Dependency, som er New Zealand sitt kravområde i Antarktis).
Det stod ein automatisk vêrstasjon på øya frå desember 1987 til mars 1999. I denne perioden vart middeltemperaturen målt til nokre få grader Celsius under 0 °C om sommaren og ned til -40 °C om vinteren.
Den 12. februar 2009 gifta Andrew Perry og Molly Kendall, mannskap på MY «Steve Irwin», seg på øya, via av kaptein Paul Watson.
Livmorhals
Livmorhals (latin cervix uteri eller collum uteri) er sambandet mellom vagina og livmora i kvinneleg anatomi. Han utgjer den nedste delen av livmora. Den nedste delen av livmorhalsen stikk ned i vagina.
I medisinsk terminologi blir innsida av livmorhalsen kalla endocervix. Holrommet i livmora snevrar i livmorhalsen inn til ein kanal kalla canalis cervicalis. Den nedste delen av halsen blir kalla portio i ein opning kalla ytre mormunn (ostium uteri). Denne opningen er vanlegvis liten og rund om han ikkje har gått gjennom ein fødsel, og permanent tverrspalta etter ein fødsel.
Triangle av The Beau Brummels
Triangle er det fjerde studioalbumet til det amerikanske rockebandet The Beau Brummels. Det var produsert av Lenny Waronker og kom ut i juli 1967, og var det første bandet med songar skrivne av vokalisten Sal Valentino og gitaristen Ron Elliott i lag. Bandet brukte element av fantasy og surrealistiske karakterar i songtitlane og tekstane, og arbeidde med ei rekkje studioimusikarar, som var med å gje albumet ein psykedelisk stil. The Beau Brummels var redusert til ein trio med Valentino, Elliott og Ron Meagher på denne tida. Dei tidlegare medlemmane Don Irving (gitar) og John Petersen (trommer) slutta i bandet etter utgjevinga av det førre albumet.
Stridbukken
Stridbukken er eit fjell kring 1 nautisk mil (1,9 km) sørvest for Møteplassen i Borgmassivet i Dronning Maud Land. Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52).
Livmorhals
Livmorhalsen er lett tilgjengeleg for medisinske undersøkingar. Han blir brukt til å ta celleprøvar for å finna teikn på mogleg livmorhalskreft.
Triangle av The Beau Brummels
Triangle nådde 197. plassen på Billboard 200-lista og fekk stort sett god kritikk. Kritikarane roste Elliot som låtskrivar og samanlikna vokalen til Valentino med Bob Dylan. Singelen «Magic Hollow» vart rangert som ein av dei 100 beste psykedeliske songane i ei utgåve av magasinet Mojo i 1997.
I Feel the Earth Move
«I Feel the Earth Move» er ein song skriven og spelt inn av den amerikanske songar-låtskrivaren Carole King for det andre studioalbumet hennar, Tapestry. Songen kom òg ut som ein dobbel A-side-singel i lag med «It's Too Late». Begge songane vart ein av dei størstte hittane i 1971.
Jon Landau si melding av Tapestry for Rolling Stone roste King si røyst på dette sporet, og sa at det svingar frå «rått» til «bluesaktig» til «hardt» til «beroligande», der sistnemnde går att i utviklinga i melodien inn i refrenget. Landau skildra melodien i refrenget som «ei pen poplinje». Førti år seinare uttalte Rolling Stone at King sin «varme, alvorlege song» førte «jordisk glede» til songen. Musikkjournalisten Harvey Kubernik skreiv at «I Feel the Earth Move» var «truleg den mest seksuelt aggressive songen på Tapestry» og ei «modig» opning på eit album der stemninga for det meste er «mild vedkjennande». AllMusic-kritikaren Stewart Mason skildra songen som «det ultimate innan hippie-kvinne-erotikk» og at det «høyrest ut som frigjering av ein heil generasjon av forsiktige collegejenter sine kollektive libidoar». Cash Box skildra songen som ein «kraftig 'jordskjelvsong'» og vurderte samankoplinga med «It's Too Late» som singel for å vera «dobbel dynamitt»
Piknik
Piknik viser til eit måltid ete ute i det fri som del av ei utflukt. Ved ein piknik tek ein med mat og eventuelt tilbehøyr som glas, tallerkar, duk og noko å sitja på til piknikstaden. Maten er som regel tillaga på førehand, men tillaginga kan også vera ein del av pikniken. Piknikar kan haldast av par, små grupper av venner eller familie, eller dei kan vera større tilstellingar for fleire menneske.
Ordsoge
Ordet «piknik» kjem frå engelsk picnic, som igjen kjem frå fransk pique-nique, som er nemnd i 1692-utgåva av Origines de la Langue Française som eit relativt nytt ord. Opphavet til ordet er uklart - det kan vera danna av piquer, 'plukka' og nique, 'uviktig ting', men kan like gjerne vera noko anna, med lydrimet i ordet som det viktigaste. Ordet viste opphavleg til samkomer der kvar deltakar betalte for seg eller tok med seg ein rett, men har seinare fått den noverande tydinga om fellesmåltid utandørs.
«Pique-Nique» er namnet på hovudpersonen i det franske satiriske skodespelet Les Charmans effects des barricades, ou l’amité durable de la compagnie des freres Bachiques de Pique-Nique (1649), som leier opprøret kjend som Fronden, men samtidig et glupsk sjølv om det er matmangel som følgje av opprøret.
I løpet av 1600-talet gjekk ordet «pique-nique» over til å visa til festlege høve der deltakarar bidrog med ein rett eller betaling. Desse skilde seg frå såkalla fêtes champêtres utandørs, og kunne omfatta underhaldning som dans og musikk.
Tidleg på 1800-talet skipa ei gruppe franske flyktningar frå revolusjonen Picnic Society i London. Dette var ein klubb der kvar av medlemmane skulle bidra med mat, drikke og underhaldning. Samkoma deira var kjende for å vera ekstravagante, bråkete og populære. På denne tida blei ordet «picnic» teke i bruk av den engelske middelklassen om måltid utandørs.
Historie
Pikniken har sidan byrjinga hatt eit festleg eller fasjonabelt rykte. I Japan er han til dømes knytt til hanamifeiring, som ein sidan keisar Saga på 800-talet har feira med festar under blømande kirsebærtre. I europeisk samanheng viser det som regel ikkje til måltid under ein pause i utandørs arbeid, men til fritidsmåltid, til dømes under jaktutflukter eller for å nyta naturen.
Etter den franske revolusjonen i 1789 blei tidlegare kongelege parkar og skogar allemannseige, og kunne brukast til piknikar. Ei revolusjonsfeiring skipa av Jacques-Louis David den 10. august 1793 – til ære for den nye grunnlova i landet og årsdagen for avskaffinga av monarkiet – enda med ein stor piknik på Champ de Mars. Det er framleis vanleg å feira Bastilledagen med ein piknik i parken.
I Storbritannia var det opphavleg dei rike som hadde piknik. Dei kunne ha overdådige måltid utandørs med møblar og alt tilbehøyr, servert av tenarar i uniform. Ei ferdig tillaga korg med mat blei også vanleg, og kunne til dømes kjøpast frå Fortnum & Mason's. Piknikar blei etterkvart vanlege blant middelklassen, noko Mrs Beeton's Book of Household Management (1861) med ei oppskrift på ein piknik for førti personar ber vitne om. Seinare blei piknikar assosierte med bilturar.
Pikniken breidde seg etterkvart til fleire land og samfunnslag. Skikken blei skildra i bilete og tekstar frå 1830-åra av i USA, ofte som ein ny ting. På 1870-talet var det blitt vanleg for ulike lag, sundagsskular og liknande å halda kommunale piknikar. Offentlege parkar fekk eigne piknikområde, og det blei laga til spesielle pikniklundar (picnic groves) på sceniske stader. Det blei vanleg å ha piknikar i samband med den amerikanske sjølvstendedagen 4. juli.
I Feel the Earth Move
King sin versjon av «I Feel the Earth Move» gjekk til topps på Billboard Hot 100-lista datert 19. juni 1971. Han låg der i fem veker på rad. Han nådde òg sjetteplassen i Storbritannia.
På grunn den positive karakteren, valde Ode Records «I Feel the Earth Move» som A-sida til den første singelen frå Tapestry. Han vart spelt på radio, men så byrja diskjockeyar og lyttarar å føretrekka den langsamare, klagande B-siden «It's Too Late». Begge sider vart spelte på radio ei stund, men til slutt dominerte «It's Too Late». På den samtidige Cash Box-lista, som framleis følgde framdrifta til begge sidene av ein singel separat, låg «It's Too Late» fire veker på toppen av lista, medan «I Feel the Earth Move» ikkje var på lista i det heile. Uansett, sidan Billboard hadde erklært plata som ei dobbel A-side og lista deira vart gradvis sett på av mange som den «offisielle» singellista, er det er generelt oppført i bøker og artiklar at både «I Feel the Earth Move» og «It's Too Late» nådde nummer 1.
Triangle av The Beau Brummels
Komposisjon
Valentino sa Triangle var dels inspirert av fleire dagsturar han tok til California Palace of the Legion of Honor, eit kunstmuseum i San Francisco. Han likte samlinga av flamske portrett og landskapsmåleri frå 1600-talet. Elliott skildra albumet som ein «mytologisk teikneserie om kjærleik, skriven frå rare stader», og forklarte det som «ei slags stemningssvinging inn i verda som var kring oss på den tida. Verda glei på eit vis ned i denne dopkulturen. Så musikken vart særs eterisk og mystisk». I motsetnad til den generelt streite songane dei spelte inn for Autumn Records, var tekstane på Triangle meir abstrakte med Tolkien-aktige fantasi-element og draumeaktige karakterar, som sigøynaren i «Only Dreaming Now», «Painter of Women», «The Keeper of Time» og «The Wolf of Velvet Fortune», i tillegg til stader som «Magic Hollow».
I Feel the Earth Move
Salslister
Alle inngangar på lista i lag med «It's Too Late».
Martika-versjonen
Sommaren 1989 var «I Feel the Earth Move» den tredje singelen frå det sjølvoppkalla debutplata til Martika. «I Feel the Earth Move» nådde sjuandeplassen i Storbritannia og andreplassen i Australia. Singelen nådde òg nummer 25 på den amerikanske Billboard Hot 100, men fall raskt nedover lista etter at radiostasjonar trekte han frå spelelistene sine i kjølvatnet av jordskjelvet i San Francisco i 1989. Musikkvideoen vart filma under turnéen for dette albumet.
Thanks for the Memory: The Great American Songbook, Volume IV
Thanks for the Memory: The Great American Songbook, Volume IV er det fjerde albumet til Rod Stewart med amerikanske, tradisjonelle popstandardar. Albumet kom ut 18. oktober 2005 på J Records.
I Feel the Earth Move
Innhald
Kassett- og 7-tommar singel
Andre versjonar
I 2013 vart songen spelt på konsertar og spelt inn av Shinedown i Henson Recording Studios for framføringa deira av Warner Musics serie «The Live Room».
I 2015 vart songen nytta i ein mashup med Alanis Morissette-songen «Hand In My Pocket» på den amerikanske TV-serien Glee, «Jagged Little Tapestry», sungen av Naya Rivera og Heather Morris.
I 2018 inkluderte Glim Spanky ein versjon av songen på singelen deira «Orokamono-tachi».
Bruk i media
Dei første 22 sekunda av Carole King-versjonen blir brukt til jordskjelvromsutstillinga på Oregon Museum of Science & Industry (OMSI) i Portland i Oregon.
Teksten til songen er refererte i Robert Wilson-operaen, Einstein on the Beach, under «Trial/Prison»-scena i Akt III.
Loretta Swit framfører ein versjon av songen i ein sesong 5-episoden av The Muppet Show i ei «helsing til San Andreas-forkastinga».
Songen er framtredande i filmen Slow Dancing in the Big City, men er ikkje med på filmmusikkalbumet.
Songen høyrest i bakgrunnen på Bed Bath & Beyond i komediefilmen Click frå 2006 når Michael Newman (Adam Sandler) leitar etter ein universell fjernkontroll for fjernsyn og når han vaknar då han kjem tilbake til den yngre utgåva av seg sjølv.
Reckling Moraine
Reckling Moraine er ein morene som ligg 15 km vest for Reckling Peak, sistnemnde ved enden av Mawsonbreen i Victoria Land. Morenen er ein del av ein lang, smal, berr is som strekkjer seg vestover frå Reckling Peak, og som morenen er kalla opp etter. Namnet vart gjeve då det vart leita og funne meteorittar ved morenen av ei gruppe frå United States Antarctic Research Program (USARP) i 1979-80.
Triangle av The Beau Brummels
Komposisjon
Elliott, som var den fremste komponisten i bandet, gjekk bort frå dei formelbaserte songane som Autumn Records hadde ønskt. Med kunstnarisk fridom i studio, og sidan dei ikkje turnerte lenger, fokuserte Elliott og Valentino på å skape eit album med songar skrivne og spelte inn spesifikt for studio og utan tanke på at dei skulle framførast på scenen. Resultatet vart at Elliott og Valentino samarbeidde som låtskrivarar for første gongen. Fire av songane var skrivne av Elliott med samarbeidspartnaren Bob Durand. Albumet inneheld òg Randy Newman-songen «Old Kentucky Home» og ein coverversjon av Merle Travis sin «Nine Pound Hammer», som begge hinta mot countryrockretninga dei tok på albumet Bradley's Barn i 1968. Av studiomusikarar på albumet finn ein gitaristen James Burton, trommeslagaren Jim Gordon, bassisten Carol Kaye og Van Dyke Parks, som spelte cembalo på «Magic Hollow», og bidrog til den psykedeliske stilen på albumet. Elliott spelte året etter gitar ofr Parks på debutalbumet hans, Song Cycle. Det vert òg nytta strykarar, blåsarar, trekkspel og ymse perkusjon på Triangle.
I Feel the Earth Move
Bruk i media
Dei første 47 sekunda vart spelte under dokumentaren Batas Militar (1997).
Triangle av The Beau Brummels
Utgjeving og mottaking
Albumet kom ut juli 1967 og låg to veker inne på Billboard 200 med 197. plassen som høgaste plassering. Sjølv om det selde dårleg, vart albumet ei kultplate og fekk god kritikk. Den «uttrykksfulle» vokalen til Sal Valentino vart samanlikna med Bob Dylan av Crawdaddy! i 1968 og av Steve Cropper i Perfect Sound Forever i 2004. Ei melding i Electric Roulette i 2007 sa at røysta til Valentino minna om Gene Clark i The Byrds, «men hadde betre tone og kjensle».
I Feel the Earth Move
Bruk i media
Leah Andreone sin versjon av songen vart brukt i filmen Speed 2: Cruise Control frå 1997.
Piknik
Historie
Det at pikniken blei så populær på 1800-talet er blitt forklart med at han gav løyve til grenseoverskridande oppførsel som nyting og flørting i ei tid med strenge sosiale reglar. Seint på 1900-talet fann det stad ein piknik som bokstaveleg talt gjekk over grensa. Den såkalla paneuropeiske pikniken blei halden på grensa mellom Ungarn og Austerrike den 19. august 1989, etterfølgd av ei kortvarig opning av grensa. Dette var ein del av hendingane som førte til opninga av Berlinmuren og gjenforeininga av Tyskland.
Innhald og utstyr
Mat og utstyr som kan transporterast er viktig ved ein piknik. Ulike kulturar har sine mattradisjonar for piknik, sjølv om kven som helst står fritt til å velja nøyaktig kva ein vil ha med seg på ein piknik. Matrettar som kan etast kalde og er lette å transportera er ein fordel, som brød, dippar og salatar.
I fransk tradisjon kan ein til dømes ha med bagett, ost og eventuelt charcuterie.
Engelske piknikar i viktoriatida kunne innehalda paiar, kaldt oppskore kjøt, ost, brød, fruktkake og scotch egg, eit kokt egg der skalet er blitt bytta ut med ei tjukk skorpe. Paiar som innbakt pork pie og scotch egg er framleis typiske piknikrettar.
Til å ta med seg maten og eventuelt utstyr kan ein bruka ei piknikkorg. Desse finst spesielt utstyrt med lok og eventuelt lommar til ting som flasker og bestikk.
I tillegg til måltid og samtale kan ein ha musikk, sport og spel ved ein piknik. Større piknikar kan kombinerast med ulike former for underhaldning, og i nokre høve vera reine festivalar. Nokre årvisse piknikar er Picnic Day i Northern Territory i Australia, Bud Billiken Parade and Picnic i Chicago og ulike musikkfestivalar.
Biletkunst
Piknikar er eit ynda motiv i biletkunst, med avbildingar av utandørs jaktmåltid frå mellomalderen av. Den såkalla fête galante, ein elegant fest utandørs, var eit ynda motiv for målarar som Antoine Watteau frå rundt 1700.
På 1800-talet var romantiske strøymingar viktige både i synet på piknikar og avbildinga av dei. Pittoreske eller historiske stader som skogar, høgder, vassdrag, slott eller kyrkjer var ynda mål. I ei tidleg amerikansk avbilding av ein piknik, A Pic-Nic Party av Thomas Cole frå 1846, er ei gruppe samla i ein skog i Hudson Valley med utsyn over eit vatn og Catskills-fjella i det fjerne.
Eit anna kjent måleri av ein piknik er Le déjeuner sur l'herbe (kjend som 'Frokost i det grønne' på norsk) av Édouard Manet frå 1862. Bildet viser to velkledde menn saman med ei naken kvinne, med ei badande kvinne i bakgrunnen. Ei korg, frukter, brød, ei velta flaske og blomar ligg i framgrunnen. Måleriet var svært omdiskutert og har inspirert andre kunstnarar, som Claude Monet og Pablo Picasso, og ein film med same tittel av Jean Renoir.
Medan Manet sitt piknikmåleri kan seiast å vera eit startskot for moderne kunst. Eit par år seinare laga Claude Monet eit måleri med same tittel som kan seiast å vera ein forløpar for impresjonismen.
I det populære bildet The Derby Day (1856–8) av William Powell Frith, som viser ei folkemengd i samband med eit hesteveddeløp, er tillaginga av ein piknik på ein duk ein framtredande del av hendinga. Holyday av James Tissot frå rundt 1876 viser ein avslappa piknik rundt ein dam, men blei av ein del kritikarar rekna som vulgært fordi det viste open flørting.
Litteratur og film
Etterkvart som piknikar blei meir utbreidde, er dei blitt skildra i ei rekkje bøker og filmar. I Emma av Jane Austen er ein pikniktur til Box Hill ei skuffande hending dom viser fram personlegdommen til fleire av deltakarane. Viktorianske forfattarar som Charles Dickens og Anthony Trollope skreiv om fleire piknikar. Også Sankt Hans fest av Alexander Kielland byrjar med ein idé om ein piknik: «De skulde tage hele Familien med, gaa ud i Paradis, sætte sig i Lyngen, synge og spise haardkogte Æg, – saaledes som de gjør i andre Lande.»
Little Women (Småfrøkner) av Louisa May Alcott inneheld eit piknikselskap som deltakarane ror til der det er sett opp eit telt og førebudd ein krokketbane. Selskapet speler fleire spel og snakkar saman før det dreg heim når sola går ned.
Piknikar går att i barnebøker som The Wind in the Willows (Det suser i sivet) av Kenneth Grahame, som byrjar med ein båtturpiknik. Enid Blyton sine bøker om The Famous Five (Fem-gjengen) er berømte for dei mange piknikane sine.
Skodespelet Pique-nique en campagne av Fernando Arrabal frå 1959 set den fredsamme pikniken opp mot krig og vald i det ein soldat, foreldra hans og ein fiendtleg soldat har piknik saman på slagmarka.
Romanen Piknik ved veikanten (Пикник на обочине, Piknik na obotsjine) av Arkadij og Boris Strugatskij frå 1972 er ei science fiction-bok som tek for seg ei reise til ei sone der romvesen har lagt att underlege eigenskaper, kanskje slik piknik-gåarar kan leggja att søppel som forvirrar det lokale dyrelivet. Boka blei filmatisert som Stalker (russisk Сталкер) i 1979.
Skodespelet Picnic av William Inge frå 1953 føregår rundt ein Labor Day-piknik. Det pulitzerprisvinnande spelet blei filmatisert som Picnic i 1955, som vann fleire oscarprisar, og opp att i 1986 og 2000.
Le Déjeuner sur l'herbe (1959, engelsk tittel Picnic on the Grass) er ein film regissert av Jean Renoir, inspirert av bildet av same namn av Édouard Manet og av faren Auguste Renoir sine impresjonistiske bilde.
The Office Picnic (1972) er ein australsk satire over ein statleg etat som dreg på piknik i bushen. Det blei skrive og produsert av Tom Cowan, som seinare blei kjend for serien Survivor.
Boka Picnic at Hanging Rock (1967) av Joan Lindsay og filmatiseringa frå 1975 regissert av Peter Weir tek for seg mystiske forsvinningar under ei utferd til fjellformasjonen Hanging Rock i 1900.
Musikk
Eit musikkstykke av John William Bratton frå 1906 kalla «The Teddy Bear Two Step» er seinare blitt kjend som «Teddy Bears' Picnic», først i ein instrumentalversjon framført av Arthur Pryor Band. I 1932 la den irske låtskrivaren Jimmy Kennedy til ord, og songen blei svært populær.
«Stone Soul Picnic» av Laura Nyro frå 1968 er blitt spelt inn av fleire andre artistar, og var ein hitt for gruppa The 5th Dimension.
«Picnic By The Motorway» er ein song av Suede frå 1996. Songen stillar saman fleire idear som passar like dårleg saman som ein piknik ved motorvegen, som ei ulukke, talaren er «so sorry to hear the news today» men snakkar òg om «such a lovely day».
«Malcolm's X-Ray Picnic» er ein singel av indie-popgruppa Number One Cup frå 1997.
Fleire musikkfestivalar har «piknik» i namnet sitt, som Piknik i Parken i Oslo, Piknik Afisji (Пикник «Афиши») i Moskva og Willie Nelson's 4th of July picnic.
Lund i Gästrikland
Lund  er ein tettstad i Gävle kommun i Gävleborgs län i landskapet Gästrikland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 436 innbyggjarar.
Look Away av Darude og Sebastian Rejman
«Look Away» (norsk omsetjing 'sjå vekk') er ein song frå 2019 som vert framført av finske Darude og Sebastian Rejman. Songen vann den finske songtevlinga Uuden Musiikin Kilpailu 2. mars 2019 og var det finske bidraget til Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel. Songen enda sist i sin semifinale og kvalifiserte seg dimed ikkje til finalen. Dette var Finlands ellevte sisteplass i ein finale eller semifinale, noko som er rekord – saman med Noreg.
Om songen
Den finske kringkastaren Yla kunngjorde vinteren 2019 at Darude skulle representere Finland i Eurovision Song Contest saman med vokalisten Sebastian Rejman. Darude hadde i 1999 ein stor hit med dancelåten «Sandstorm», og jobbar som låtskrivar og DJ.
I den finske finalen i Åbo laurdag 2. mars stilte duoen opp med tre låtar. «Look Away» vart den klåre vinnaren hos både jury og sjåarane og vart dimed det finske bidraget til Eurovision Song Contest 2019.
Eurovision Song Contest
I januar 2019 vart Finland trekt ut til å delta i den fyrste semifinalen av Eurovision Song Contest 2019. Semifinalen vart arrangert i Expo Tel Aviv i Israel tysdag 14. mai, og Finland hadde startnummer 3. «Look Away» enda sist i semifinalen, og kvalifiserte seg dimed ikkje til finalen laurdag 18. mai. Dette var den ellevte gongen Finland enda på sisteplass i Eurovision Song Contest og deler den rekorden med Noreg.
Faneroméni
Faneroméni (gresk Φανερωμένη) er ein bydel i byen Levkosía i distriktet Levkosía i Republikken Kypros. Bydelen ligg sentralt i byen.
Rundholt
Rundholt er ein fellesnemnar for rundt materiale i riggen på eit seglfartøy. Rundholt omfattar mast, stong, rå, bom, gaffel og spir. Rundholt har tradisjonelt vorte laga av tre, men kan og lagast av jarn eller kunststoff.
Rundholt av tre vert helst olja. Toppen av master og stenger kan og verte måla, sjølv om måling ikkje vernar treverket like godt som olje.
Rôni
Rôni er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
High Hopes
«High Hopes» er ein song frå Pink Floyd-albumet The Division Bell frå 1994, skriven av David Gilmour med tekst i lag med Polly Samson. Teksten omhandlar ting ein kan ha oppnådd og tapt i livet, skriven frå eit sjølvbiografisk syn av Gilmour. Douglas Adams, ein ven av Gilmour, valde albumtittelen ut frå teksten i denne songen.
Songen vart gjeven ut på singel i oktober 1994 og kom seinare ut på samlealbumet Echoes: The Best of Pink Floyd i 2001 i ei forkorta utgåve.
Musikkvideo
Musikkvideoen for «High Hopes» som vart synt på skjermen under Division Bell-turneen er filma i Fenland i Cambridgeshire. I videoen kan ein sjå ein mann som ser ut over the Fens ved Ely Cathedral, den same bygningen ein kan sjå på plateomslaget mellom metallhovuda. Videoen har òg mange referansar til Cambridge, der Syd Barrett, Roger Waters og David Gilmour voks opp.
Nguyễn Cao Kỳ
Nguyễn Cao Kỳ var sjef for flyvåpenet i Sør-Vietnam på 1960-talet, og statsminister 1965-67 i det juntastyrte Sør-Vietnam, før han var visepresident frå 1967 til 1971 under rivalen general Nguyễn Văn Thiệu.
Liv og gjerning
Frå 1964 var Kỳ ein av dei leiande i den politiske juntaen som rådde i Sør-Vietnam, rekna som ein av ei gruppe unge, aggressive offiserar. Dei neste to åra kom fleire kuppforsøk, fleire av dei vellukka, der Kỳ var ein sentral aktør i å støtte eller knuse dei. I september 1964 var han med å slå ned eit kuppforsøk frå generalane Lâm Văn Phát og Dương Văn Đức mot Nguyễn Khánh, og i februar 1965 hindra han eit anna kuppforsøk frå Phát og Phạm Ngọc Thảo. Ved slike høve sende Kỳ jagarfly i lufta og truga med å sette i verk bombetokt. Kopla med eit ry for å vere hissig, lukkast han oftast å nå sine mål. Etter eit siste kuppforsøk vart ein svekka Khánh tvinga i eksil, og Ky tok leiarrolla i juntaen, for så der etter verte statsminister, medan general Thiệu vart utnemnd til statssjef.
I si tid som statsminister framstod Kỳ med ein ekstravagant, storsnuta veremåte. Han fekk elles ry for å vere ein råtass og ein kvinnejeger, alt saman tilhøve som vekte sterk misnøye mellom vietnamesarar. Han tok lite notis av folkemeininga og åtvara openlyst om å drepe dissidentar og opponentar, samt jamne delar av Nord-Vietnam med jorda eller bombe styrkar styrt av rivaliserande offiserar i Sør-Vietnam.
Kỳ og Thiệu lukkast stoppe rekka av kupp og USA støtta regimet deira. I 1966 avsette Ky general Nguyễn Chánh Thi, rekna som den sterkaste rivalen i juntaen. Dette førte til stor uro i Sør-Vietnam, særleg i hær-avdelingar som støtta Thi og i buddhist-miljø fiendtlege mot Kỳ og hans juntastyre. Tre månader med store demonstrasjonar og opprør paralyserte delar av landet. Etter mykje att og fram, og nokre militære kampar, slo Kỳ-styrkar ned oppreisten.
I 1967 vart Thiệu vald til president i Sør-Vietnam, med Kỳ som visepresident. Maktkampen mellom dei heldt likevel fram. Thiệu lukkast så småningom å fjerne Kỳ-støttespelarar frå sentrale postar i det militære og i regjeringa. I tillegg fekk Thiệu òg i stand ei lov som i praksis hindra nesten alle andre moglege kandidatar å stille til presidentvalet i 1971. Thiệu vann då også 90 prosent av røystene i valet og Kỳ trekte seg tilbake.