cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krimhalvøya
Historie
Då halvøya vart gjenerobra av Sovjetunionen, vart krimtatarane deporterte til Sibir og Sentral-Asia. Først i 1989 fekk dei lov å venda attende til Krim. I 1954 vart Krim overført frå Den russiske sovjetrepublikken (Russisk SSR) til Den ukrainske sovjetrepublikken (Ukrainsk SSR). I 1991 fekk Krim status som ein autonom republikk under Ukraina, men då Ukraina vart sjølvstendig same året, var det mange som ynskte å lausriva Krim frå Ukraina, og bli ein del av Russland. Denne rørsla fekk ikkje støtte frå dei russiske styresmaktene, og halvøya vart verande ein del av Ukraina, men med særskilt autonom status.
Uro i 2014-2015
Etter endringa i det ukrainske styret i 2014 kom det til uro og ein svært spent situasjon i mars då Russland godkjente bruk av militær makt på halvøya for å sikre russiske interessar. Russiske og russisklojale soldatar overtok fleire sentrale funksjonar på halvøya. Russland annekterte etter kvart halvøya. Statusen til Krim var uklår lenge, men i juli 2015 erklærte statsminister Dmitrij Medvedev av republikken Krim var fullt ut integrert i Russland
Innbyggjarar
Då Krim vart ein del av det russiske imperiet på 1700-talet var det store fleirtalet av innbyggjarane muslimske krimtatarar. Desse utgjorde i 2001 ein minoritet på 12,1 %. Fleirtalet, 58,3 % var russarar, og 24,3 % ukrainarar.
Krimtatarar er ein etnisk minoritet som utgjer kring 13 % av folkesetnaden og som oppstod på Krimhalvøya seint i mellomalderen etter at Krim-khanatet oppstod. Krimtatarane vart tvangsflytta til Sentral-Asia av Josef Stalin. Etter at Sovjetunionen fall, flytta somme krimtatarar attende til regionen. Det bur framleis mange russarar på halvøya og russisk har derfor status som offisielt språk i republikken.
Sigmund Borgan
Sigmund Borgan var ein norsk professor i landbruksøkonomi ved Norges Landbrukshøgskole i Ås.
Sigmund Borgan var fødd i Vikna kommune som son av Amanda Hansen og læraren Jens Kristian Borgan. Han vart gift 1949 med Kathrine Backer. Han tok utdanning ved NLH og mastergrad i USA. Sidan underviste han i landbruksøkonomi ved NLH, dei siste 18 åra som professor.
Jason Culina
Jason Culina er ein australsk fotballspelar som har spela for Gold Coast United i den australske ligaen A-league, og for det australske landslaget.
Arnøya
Arnøy eller Arnøya kan vise til:
Arnøy
José Ricardo dos Santos Oliveira
José Ricardo dos Santos Oliveira er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubben Kashiwa Reysol.
Väinö Koskela
Seppo Väinö Aleksanteri Koskela var ein finsk langdistanseløpar, fødd og død i Virolahti.
Aktiv
I 1950 vann Koskela spurten om bronsemedaljen på 10 000 meter då europameisterskapen i Brussel. Den 24. juli 1951 vann han milløpet under landskampen Finland – Sverige framfor svensken B Karlsson. På olympiastadion i Helsinki fekk begge sluttida 30.10,0, livsbeste på distansen for begge karane. Under Sommar-OL 1952 på same arenaen vart Koskela nummer 16 på mila og utslått i kvalifiseringa på 5 000 meter.
Nonsberg-alpane
Nonsberg-alpane (tysk Nonsberg-gruppe) er ei fjellkjede i dei italienske Alpane og ein del av Dei sørlege kalksteinsalpane.
Ho grensar til Ortleralpane og Brenta-massivet i vest og Fiemme-alpane i søraust. I nord ligg Sarntaleralpane
Fjelltoppar
Dei høgaste fjelltoppane i Nonsberg-alpane er:
Dennis Rommedahl
Rommedahl debuterte for Danmark sitt A-landslag i august 2000.
Den store hungersnauda i 1315-1317
Den store hungersnauda var sentrert til Nord-Europa, frå Russland i aust til Irland i vest, frå Alpane og Pyreneane i sør til Skandinavia i nord.
Bakgrunn
Hungersnaud i europeisk mellomalderkontekst tydde at folk døydde av svolt i massiv skala. Svolt og hungersnaud var eit vanleg fenomen i Europa under mellomalderen. Til dømes var det ei rekkje lokale hungersnauder i Frankrike på 1300-talet: I 1304, 1305, 1310, 1315-1317 (den store hungersnauda), 1330-1334, 1349-1351, 1358-1360, 1371, 1374-75 og 1390. I England, som var det mest velståande kongedømet som vart råka av den store hungersnauda, var det sveltkatastrofar mellom anna i 1315-1317, 1321, 1351 og 1369. For folk flest var det vanlegvis aldri nok mat og livet var ein relativt kort og brutal kamp for å overleve. I følgje offisielle kjelder i den britiske kongefamilien var gjennomsnittsalderen for dei mest velståande i samfunnet 35,28 år i 1276. Mellom 1301 og 1325, under den store hungersnauda, var gjennomsnittsalderen 29,84, medan han under svartedauden (1348-1375) var på 17,33.
Det mellomalderske samfunnet var agrarisk og sjølv om Europa, mellom 1000 og 1300, hadde vore gjennom ei omfattande utvikling innan handel, kultur, industri og byutvikling, var kontinentet framleis særs avhengig av gode avlingar. Ved byrjinga av 1300-talet var det omfattande produksjon av mat, men handelen hadde enno ikkje nådd det punktet der store mengder av det daglege brød kunne importerast frå Afrika og Sør-Italia til Nord-Europa. Samstundes var det teikn på at folkesetnaden hadde nådd ei øvre grense for det jorda kunne produsere.
Dei store byane, som hadde vokse fram under høgmellomalderen, hadde enno ikkje lært seg å lagre store matdepot og dei var særs avhengig av det landsbyane produserte av mat. Som følgje av dette var dei særs sårbare i år med dårlege avlingar, då produksjonen ikkje nådde opp mot behovet.
Under den varme perioden i mellomalderen (perioden før 1350) hadde folkesetnaden i Europa eksplodert og nådd høgder som enkelte stader ikkje skulle verte overgått før på 1800-talet (delar av Frankrike er i dag mindre folkesett enn dei var på byrjinga av 1300-talet). Derimot hadde utbytteforholdet for kveite (tal på korn ein kunne ete per sådde korn) falle sidan 1280, noko som hadde ført til at matprisane auka. I godt vêr kunne forholdet vere 7:1, medan det under dårlege vekstår kunne falle til 2:1, dvs. at for kvart såkorn som vart planta hausta ein to korn, eitt korn for å så neste år og eitt korn for å spise. Som samanlikning har dagens landbruk eit forhold tilsvarande 200:1.
Under den varme perioden i mellomalderen var det ein katastrofalt dårleg vêrperiode som samanfalt med byrjinga av den store hungersnauda. Mellom 1310 og 1330 vart Nord-Europa råka av ein av dei verste og mest vedvarande vêrperiodane i heile mellomalderen, prega av strenge vintrar og regnfulle og kalde somrar.
Endringar i vêrmønsteret, den dårlege handsaminga av kriser hos mellomalderstatane, kombinert med ein folketopp, førte til at Europa var særs sårbar for kriser.
Den store hungersnauda
Det er fleire dokumenterte hendingar som viser omfanget av hungersnauda. Edvard II, konge av England, stoppa ved Saint Albans den 10. august 1315, der brød ikkje var å finne, verken for han eller følgje hans. Det var ein særs sjeldan situasjon at kongen av England, den mest velståande nasjonen i Europa, ikkje kunne ete. Frankrike, under Ludvig X, prøvde å invadere Flandern, men området var ein del av låglanda i Nederlanda og slettene var så gjennomvåte at hæren vart nøydde til å trekke seg tilbake og brenne forsyningane der dei var, fordi dei ikkje klarte å bere dei attende.
Eit nokolunde samtidig engelsk dikt om hungersnauda:
Regnet heldt fram gjennom våren 1316 å pøse ned over ein europeisk folkesetnad som var utmatta og utan ressursar til å forsørgje seg sjølv. Alle sosiale klassar, så vel adelsmenn som tiggarar, vart råka, mest av alt bøndene, som tilsvarte 95 % av folkesetnaden. For i det heile tatt å skaffe seg noko form for håp, vart ofte trekkdyra slakta og såkornet ete. I nokre tilfelle vart barna forlatne til å forsørgje seg sjølve (jamfør eventyret Hans og Grete), eldre menneske avstod frivillig frå å ete i håp om at den yngre generasjon skulle overleve. Årbøkene frå denne tida fortel om fleire tilfelle av kannibalisme.
Hungersnauda nådde toppunktet sitt i 1317, då det dårlege vêret berre fortsette. Sommaren det året gjekk endeleg vêret inn i sitt normale mønster. Likevel var folk på denne tida framleis svekka av sjukdommar som lungebetennelse, bronkitt, tuberkulose og andre lidingar. Mykje av plantekornet hadde vorte ete, så tilgangen på mat kom ikkje opp på eit normalt nivå før i 1325, noko som førte til at folkeveksten igjen auka. Historikarar er usamde seg imellom, men det er estimert at rundt 10-15 % av folkesetnaden i mange byar og landsbyar døydde. Sjølv om svartedauden 20-50 år seinare tok livet av fleire, var den store hungersnauda verre for mange. Medan svartedauden feia gjennom eit område på relativt kort tid, varte hungersnauda i årevis og forlenga lidingane til dei råka så mykje at de til slutt måtte ty til kannibalisme og barnedrap.
Konsekvensar
Hungersnauda er kalla «den store hungersnauda» av fleire årsaker. Ikkje berre på grunn av talet på dødsfall, det store geografiske området ho omfatta, eller lengda på katastrofen, men òg på grunn av konsekvensane som svoltkatastrofen fekk.
I første rekkje fekk han konsekvensar for kyrkja. Ingen form for bøn såg ut til å hjelpe mot følgjene av hungersnauda. I eit samfunn der religionen var den siste utvegen for alle probleme, vart den institusjonelle autoriteten til kyrkja svekka idet folket erfarte at bøner ikkje hjelpte mot lidingane deira.
Den andre konsekvensen var auken av kriminal aktivitet. Europa i mellomalderen på 1200-talet var alt ein valdeleg kultur, der valdtekt og drap var vanleg. Med hungersnauda måtte til og med ikkje-kriminelle ty til kriminelle aktivitetar for å få mat til seg sjølv og familien sin. Etter hungersnauda gjekk Europa ei tøffare og meir valdeleg framtid i møte. Effekten kunne ein sjå rundt om i samfunnet, mest av alt var han synleg i krigføringa på 1300-talet, under den blodige hundreårskrigen, samanlikna med dei meir fredfulle hundreåra før (1100-talet og 1200-talet), då adelsmenn oftare døydde i turneringer enn på slagmarken.
Ein tredje konsekvens var den dårlege handsaminga av krisa som oppstod av nasjonane på denne tida. På same måte som Gud ikkje svarte på dei uendelege bønene, var dei verdslege makthavarane like ineffektive, noko som førte til at makta og autoriteten deira vart undergraven.
Eit fjerde punkt var at den store hungersnauda markerte slutten på ein periode med eineståande folkevekst som hadde starta rundt år 1050. Sjølv om fleire historikarar meiner at folkeveksten alt på denne tida hadde sakka akterut, er det ingen tvil om at den store hungersnauda sette ein klår stoppar på aukinga.
Til slutt fekk truleg den store hungersnauda konsekvensar for framtidige hendinga, som til dømes svartedauden, der ein alt svekka folkesetnad skulle verte råka enno hardare.
King of the Beach
King of the Beach er det 16. studioalbumet til Chris Rea, gjeve ut i 2000.
Albumet er ein slags oppfølgjar det tidlegare albumet On the Beach frå 1986 og har den same tilbakelente stemninga. Albumet vart hovudsakleg skriven under ein ferie på Turks- og Caicosøyane, og fleire av songane har bilete av strender og sommar i titlane («King of the Beach», «All Summer Long», «Sandwriting», «Sail Away») og tekstane, som opphavleg vart skrivne som dikt. Ein remiks av «All Summer Long» vart ein stor dansehit på Ibiza og andre feriestader kring Middelhavet.
Den store hungersnauda i 1315-1317
Strid om kannibalisme
Bevisføringa for kannibalisme under den store hungersnauda er fleirtydig og historikarane er ikkje samde. Det finst forteljingar om kannibalisme i Livland og Estland, så vel som Irland og andre stader i Europa. Mange historikarar meiner at det er lite truleg at det, i ei tid der renessansen var like om hjørnet og der Dante skreiv eit av dei store verka i litteraturhistoria, var folk i Europa som åt kvarandre. Kanskje seier det heller noko om moderne haldninga og verdiar, der kannibalisme er tilskrive «dei andre», framfor sine eigne forfedrar som gjorde kva som helst for å overleve.
Onsernone
Onsernone er ein kommune i kantonen Ticino i Sveits, i nærleiken av byen Locarno. Elva Isorno renn gjennom denne dalen. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 802 meter over havet.
Kommunen vart skapt i 1995 då Comologno, Crana og Russo vart slått saman.
Schouwen-Duiveland
Schouwen-Duiveland er ein kommune og ei øy i provinsen Zeeland sørvest i Nederland.
Brouwersdam er ei demning som er ein del av Deltaprosjektet og som strekkjer seg frå Schouwen-Duiveland til Goedereede, den vestlege delen av øya Goeree-Overflakkee i Zuid-Holland.
Tettstader i kommunen
Brijdorpe, Brouwershaven, Bruinisse, Burgh, Burghsluis, Dreischor, Elkerzee, Ellemeet, Haamstede, Kerkwerve, Looperskapelle, Moriaanshoofd, Nieuwerkerk, Nieuwerkerke, Noordgouwe, Noordwelle, Oosterland, Ouwerkerk, Renesse, Scharendijke, Schuddebeurs, Serooskerke, Sirjansland, Westenschouwen, Zierikzee og Zonnemaire.
Det er ingen tettstader med same namn som kommunen. Kommunen er kalla opp etter øya, som igjen har fått namnet sitt frå to tidlegare øyar, Schouwen og Duiveland (og Dreischor) som vart polderisert saman.
Hovedøya
Hovedøya er ei øy i Indre Oslofjord, i hamnebassenget i Oslo, rett sør for neset som Akershus festning ligg på. Arealet er om lag 0,5 km². Øya vart kjøpt av Oslo kommune frå staten i 1952 (for 4 millionar kroner), og vert forvalta av Friluftsetaten. Det går passasjerferje i rute til øya frå ei av bryggene framfor Rådhusplassen. Mykje av øya, bygningar og ruinar er freda for å take vare på naturen og kulturminna.
Namnet på øya kjem frå norrønt Hǫfuðey, der hǫfuð, som tyder hovud, sikter til den nesten 50 meter høge høgda på den austlege sida, som er den høgste på øya. Nemninga hovud er nytta fleire stader i Oslofjorden om bergkollar som står fram mot sjøen. Kong Sverre planla åtaket på Oslo 24. juli 1197 frå denne høgste høgda på Hovedøya.
Verneområde
Størstedelen av Hovedøya er freda av områdevern, men inndelt i fire ulike fredingssoner med forskjellig fredingsstatus. Øya er kjend for omfattande og sjeldan flora.
Hovedøya landskapsvernområde
Hovedøya landskapsvernområde (385 dekar) vart freda den 19. mai 2006 og omfattar historisk natur- og kulturlandskap og geologi.
Hovedøya landskapsvernområde med plantelivsfredning
Hovedøya landskapsvernområde med plantelivsfredning (107 da) vart freda den 19. mai 2006 og omfattar natur- og kulturlandskap med sjeldne planteartar.
Østre Hovedøya naturreservat
Østre Hovedøya naturreservat (158 da) vart freda den 19. mai 2006 og omfattar artsrik vegetasjon på kalkrik berggrunn og geologi.
Vestre Hovedøya naturreservat
Vestre Hovedøya naturreservat (56 da) vart freda den 19. mai 2006 og omfattar artsrik vegetasjon på kalkrik berggrunn og geologi.
Hovedøya kloster
På øya ligg òg ruinane av eit Cisterciensarkloster, Sancta Mariae kloster grunnlagt i 1147 av abbed Philippus frå Kirkstead i Lincolnshire, etter ønske frå oslobispen Viljam. Då Philippus og munkane kom til øya, var det alt ei kyrkje her, vigd til St. Edmund. Kyrkja skal ha hatt to skip, noko ein berre har eitt døme på i Noreg i dag, Clemenskirken i Gamlebyen i Oslo.
Munkeordenen, som først bestod av om lag 12 munkar og andre lekbrør, vart etter kvart svært velståande. Dei åtte på det meste 443 eigedomar og mellom anna storgardane Bygdøy, Bogstad, Frogner og Ullern. Munkane dreiv aktiv utvikling og eksperimentering innan jordbruksmetodar rundt på desse gardane. Gamle segn skal ha det til at det finst ein undersjøisk, hemmeleg tunnel frå Hovedøya og inn til ruinane i Gamlebyen, men nokon slik tunnel er aldri funnen.
Ein har funne glasmålerifragment her som stammar frå 1200–1300-talet, mellom anna ei samling fragment av rosettar og stilisert bladverk med klåre fellestrekk til glasmåleria i Lincolnkatedralen i England.
Òg andre stader på øya har gjeve stein til Akershus festning. Det var så mange som tolv steinbrot rundt omkring, og det eldste stammer frå 1200-talet.
Forsvarsverk
Kong Sverre skal ifølgje sagaen ha vore til messe på Hovedøya før angrepet på baglarane i Oslo 24. juli 1197, og det stod eit større slag i bukta mellom øya og byen.
Sverre Anker Ousdal
Sverre Anker Ousdal er ein norsk skodespelar. Han er ein markant filmskodespelar med ei rekke hovudroller i norsk og svensk film.
Hovedøya
Forsvarsverk
Hovedøya vart lagt ned som eige forsvarsanlegg kring 1850. Det har ikkje vorte løyst eit einaste skot mot findtlege skip frå kanonane på øya. I 1914 vart øya nytta som øvingsområde for Hans Majestet Kongens Garde, men ingen av dei brakkene som då vart sett opp står att.
Sverre Anker Ousdal
Han debuterte i 1965 på Den Nationale Scene. Ousdal var ved Oslo Nye Teater 1967-1970, og ved Nationaltheatret frå 1970.
Ousdal hadde store roller i TV-seriene Grenseland (1980), The Last Place on Earth (1985), Blodsbånd (1998).
Hovedøya
Forsvarsverk
I 1872 vart det bygd ein karantenestasjon på øya, for skip som kom til byen. Smitte frå skip utgjorde ein stor trussel mot hovudstaden. Karantenestasjonen vart nedlagd i 1931, då denne funksjonen vart flytta til Ullevål sjukehus.
Andre verdskrigen og 1950-talet
Under den andre verdskrigen bygd dei tyske militærstyresmaktene ein stor brakkeleir på sletta aust for klosterruinane, og òg Kommandantboligen og Lavetthuset vart nytta til innkvartering av militære mannskap. Nærast ruinane vart sletta planert til idrettsplass og brakka rett nord for ruinane som framleis står var offisersmesse.
Sverre Anker Ousdal
Utmerkingar
Ousdal har vunne Amandaprisen i klassen beste mannlege hovudrolle to gonger. Fyrste gongen i 1990 for hovudrolla i Fjernsynsteatrets Kreditorer, andre gongen i 1998 for hovudrolla i Blodsbånd.
Hovedøya
Andre verdskrigen og 1950-talet
Etter krigen vart brakkeleiren først nytta som interneringsleir for arresterte kvinner, seinare som midlertidige bustader for å avhjelpe bustadnauden. Til tidleg på 1950-talet budde det 150 familiar på øya, og ho hadde både butikk og postkontor, og i Lavetthuset var det skule.
Sverre Anker Ousdal
Utmerkingar
I 2009 vann han òg Amandaprisen sin heiderspris saman med Helge Jordal og Kjersti Holmen.
Ousdal blei i 1997 utnemnd til riddar av 1.klasse av St. Olavs orden for sin innsats i norsk scenekunst.
Hovedøya
Andre verdskrigen og 1950-talet
Da Oslo kommune overtok øya frå staten i 1952 vart brakkebyen riven, men dei siste fastbuande flytta ikkje før i 1970. Oslo byantikvar brukte i fleire år Lavetthuset i samband med produksjon og visning av Oslomodellen. Etter at modellen vart flytta til meir eigna lokale på Akershus festning, har huset stått tomt i 15 år.
Frå 2006 er det igjen drift i Lavetthuset. I andre etasje finst no Hovedøya Klosterbibliotek, og fem atelièr for biletkunstnarar.
Skipsverft
I Båtforeningsbukta finn ein restar etter skipsverft frå 1640-åra der fleire av dei største skipa i den dåverande dansk-norske flåten vart bygde. I 1651 vart «Sophia Amalia» sjøsett, den gongen det største orlogsfartøyet i verda.
Rekreasjon
Øya har alltid vore eit populært rekreasjonsområde for hovudstadsinnbyggjarane, sommar som vinter. Alt i 1914 vart det første offentlege badet bygd her. I bukta mot sør vart det bygd eit stort badeanlegg i 1924. Badet vart stengt av helsestyresmaktene i 1951 på grunn av den aukande vassforureininga på den tida. I løpet av dei 37 åra badet var ope, hadde det over 8 millionar gjester. Restar av fundamenteringa er framleis synleg. Seinare har reinsinga av kloakken frå byen medført at Hovedøya igjen har vorte eit svært populært fritids- og friluftsområde.
Ein kan ta rutebåt frå Rådhusplassen for å kome seg ut på øya, der båten legg til ved Munkebrygga. Ved Munkebrygga ligg òg Lavetthuset. I bukta på nord/austsida ligg det ei båthamn der fleire av byen sine båtforeiningar held til.
Låg jordbane
Låg jordbane (eng. LEO; Low Earth Orbit er ein type satellittbane. Banehøgda ligg mellom atmosfæra og van Allenbelta, vanlege banehøgder er frå omtrent 200 km (romferja) til omtrent 1000 km. Denne banetypen vert nytta av ein del overvakings- og jordobservasjonssatellittar og til nokon kommunikasjonsføremål, slik som Iridiumsystemet. Satellittar i låg jordbane vil verte bremsa av atmosfæra til jorda. Levetida vil soleis vere relativt kort og ein må ofte gjere korreksjon av bana.
Ein type låg jordbane er polar bane.
Low-Earth-Orbit-Satellit
Sara Lidman
Sara Lidman var ein svensk forfattar frå  Missenträsk i Västerbotten.
Sara Lidman har sidan 1953 skrive nitten romanar, som gjennomgåande vert prega av tema og historier om solidaritet og sosiale motsetningar. Forteljingane utspelar seg ofte i Västerbotten på siste delen av 1800-talet og fyrst på 1900-talet, då store endringar påverka dei små samfunna. Med romanserien Jernbanan, som skildrar moderniseringa av det nordlege Sverige, fekk Lidman seg ein plass mellom dei fremste samtidsforfattarane i Sverige. Det er bøkene Din tjänare hör, Vredens barn, Nabots sten, Den underbare mannen, Järnkronan, Lifsens rot og Oskuldens minut som utgjer romanserien Jernbanan, alle er omsette til norsk av Ivar Eskeland og Jo Ørjasæter.
Lidman var heile sitt liv ein flittig agitator og debattør. Gjennom bøker og talar let ho si røyst verte høyrd, frå Vietnamkrigen til protestane mot USA's invasjon i Irak. Ho døydde i Umeå) i 2004.
Sara Lidman var 1955-1963 medlem av Samfundet De Nio på stol nr 8.
Bibliografi
Publisert i samarbeid med DFFG-Ordfronts förlag:
Garnisonen i Porsanger
Garnisonen i Porsanger (GP) er ein garnison i Porsanger og Karasjok kommunar i Finnmark. Porsangmoen leir er hovudkvarteret til Garnisonen. Garnisonen ligg ved 70 grader nord, og er dimed det nordlegaste militære standkvarteret i verda. Garnisonen inkluderer Porsangmoen leir, Hálkavárri skytefelt, Porsangmoen skytefelt og Banak fort.
1247 Memoria
1247 Memoria er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Themis. Han blei oppdaga den 30. august 1932 av Margueritte Laugier ifrå Observatoire Royal de Belgique i Uccle.
Garnisonen i Porsanger
Under den kalde krigen var garnisonen mykje brukt. Hærens jegerbataljon heldt til ved Porsangmoen, medan eit luftvernartilleribatteri var forlagt til Banak fort. Frå 2005 har garnisonen vore standkvarteret til Finnmark heimevernsdistrikt 17. Heimevernets befalsskole (HVBS) utgjer den daglege aktiviteten. Garnisonen vert også brukt av Hæren ved militære øvelsar: I 2015 gjennomførte Hæren øvelse «Joint Viking» i skytefelta ved garnisonen.
Nedlegginga av Jegerkompaniet (tidlegare jegerbataljon) ved GP har blitt sett på som ei feiltaking. Likevel har politikarar og øverstkommanderande i Forsvaret ønskt større aktivitet ved garnisonen. På grunn av russisk militær opptrapping vil blant anna Fagmilitært råd (FMR) auka aktiviteten ved Garnisonen i Porsanger. Forsvarssjefen har uttrykt ønske om å oppretta eit mekanisert stridskompani, med både artilleri og kavaleri, ved Porsangmoen.
Vince Grella
Vincenzo Grella er ein australsk fotballspelar som spelar for Blackburn Rovers i engelsk Premier League, og for det australske landslaget.
222
222 var eit normalår som byrja på ein tysdag i den julianske kalenderen.
4. serierunde i Oddsenligaen avdeling 1 2013
4. serierunde i Oddsenligaen avdeling 1 2013 vart gjennomført med to kampar laurdag 4. mai, to kampar søndag 5. mai, ein kamp måndag 6. mai og ein kamp onsdag 8. mai.
Kenneth Kjevik skåra hat-trick for i sigeren deira over  på bortebane. Agron Hoti på vart utvist for å ha slått etter ein motspelar tidleg i første omgang av kampen mot. Østsiden vann likevel kampen 3–1.
Kampen mellom og  vart utsett på ubestemt tid.
Maybellene
I 1955 gjekk songen til femteplass på Billboard-lista og til førsteplass på R&B-lista i USA. Berry var den første afroamerikanske artisten som nådde Topp 10 i USA med ein rock and roll-singel.
Tittelen vert ofte feilskriven som «Maybelline», sjølv på nokre av Berry sine eigne CD-samlingar.
Medlåtskrivarar
I 1950-åra utnemnde enkelte plateselskap radiopratarar og andre som medlåtskrivarar for at dei skulle hjelpe plata fram, ein slag «payola» ved at dei fekk honorar for salet av plata. Alan Freed, som var radioprogramleiar, fekk derfor låtskrivarstatus for «Maybellene», i lag med Russ Frato, som hadde lånt pengar til Chess, og Berry sjølv. Freed og Frato vart seinare fjerna som låtskrivarar.
«Ida Red» og «Maybellene»
I følgje enkelte kjelder vart songen opphavleg spelt inn av Bob Wills i 1938 under tittelen «Ida Red» og var skriven av Russ Frato. «Ida Red» var ein tradisjonell amerikanske felelåt med røter tilbake til 1800-talet. Han hadde vorte spelt inn mange gonger (med mange forskjellige arrangement) frå så tidleg som 1924. Wills sin versjon frå 1938 var langt meir enn ein felelåt og hadde piano, steelgitar og trommer, som då var særs uvanleg i country. Det er denne utgåva som ofte vert sitert som Berry sitt utgangspunkt for Maybellene.
Pianisten Johnnie Johnson har fortalt at han og Berry skreiv om songen etter forslag frå Leonard Chess
Andre versjonar
Columbia Records gav ut ein versjon med Marty Robbins mot slutten av august 1955. Versjonen hans vart den 13. mest spelte på country-radio i midten av oktober. og kort tid etter utropte Columbia songen som ein av «dei bestseljande folkesongane deira». Andre versjonar som fanst i midten av oktober 1955 var av J. Long, J. Lowe og R. Marterie og songen var den 14. mestseljande i USA.
Meir enn 70 artistar har spelt inn songen, mellom andre Elvis Presley, Everly Brothers, Paul Simon (i ein medley med «Kodachrome»), George Jones, Carl Perkins, Johnny Cash, Bubba Sparks, Foghat, Gerry & the Pacemakers, Johnny Rivers og Chubby Checker.
I 1964 klatra ein coverversjon av Johnny Rivers til 12. plassen på Billboard Hot 100 og niandeplassen på RPM si Topp 40 liste i Canada.
Minoru Suganuma
Minoru Suganuma er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Kashiwa Reysol, Vitória, Ehime FC, Júbilo Iwata, Sagan Tosu og Roasso Kumamoto.
Jean Carlo Witte
Han spela for klubbane FC Tokyo og Shonan Bellmare.
Orselina
Orselina er ein kommune i distriktet Locarno i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 449 meter over havet.
Yasuyuki Konno
Yasuyuki Konno er ein japansk fotballspelar som har spela for FC Tokyo i J-ligaen i Japan, og for det japanske landslaget. Konno var med på Japan sitt lag under sommar-OL i 2004. Han debuterte for Japan sitt A-landslag 3. august 2005 mot Kina.
Stor-Arnøya
Stor-Arnøya er ei øy med brusamband som ligg i Nærøysund kommune i Trøndelag. Øya har om lag 50 innbyggjarar og eigen hamn der fiske- og fritidsbåtar ligg.
Gardsbruk og fiske er det som pregar kulturlandskapet her.
Voorne-Putten
Voorne-Putten er ei øy mellom Nordsjøen og Brielse Meer og elvane Oude Maas, Spui og Haringvliet i provinsen Zuid-Holland i Nederland. Voorne-Putten består av dei to tidlegare øyane Voorne (den største, vestlege delen) og Putten (den mindre, austlege delen). Elva Bernisse rann tidlegare mellom desse to øyane før ho mudra til og dei to øyane vart ei øy. Nyleg har elveleiet vorte mudra opp og dei to øyane er igjen vorte fråskilde.
Voorne-Putten består av kommunane:
Voorne-Putten grensar til
Heber Oliveira
Heber Oliveira er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubben FC Tokyo.
223
223 (romartal CCXXIII) var eit normalår som byrja på ein onsdag i den julianske kalenderen. I samtida var det kjend som året Maxiums og Aelianus var konsular (eller sjeldnare, 976 Ab urbe condita) i Romarriket.
1248 Jugurtha
1248 Jugurtha er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 1. september 1932 av Cyril V. Jackson ifrå Union Observatory i Johannesburg.
Sonogno
Sonogno er ein kommune i distriktet Locarno i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 919 meter over havet. Han ligg i Valle Verzasca.
Glitnefeltet
Glitnefeltet er eit oljefelt i Nordsjøen. Glitnefeltet ligg kring 40 kilometer nordvest for Sleipnerfeltet. Havdjupna i området er 110 meter. Produksjons- og lagerskipet ”Petrojarl 1” er på Glitne knytt til fire produksjonsbrønnar og ein vassinjeksjonsbrønn. Statoil er operatør for Glitnefeltet.
Aiguille Blanche de Peuterey
Aiguille Blanche de Peuterey er eit fjell i Mont Blanc-massivet i Italia med ei høgd på 4 112 meter over havet.
Det er tre toppar på fjellet:
I lag med nabofjellet, Aiguille Noire de Peuterey (3 773 m), dannar Aiguille Blanche ein del av Peuterey-ryggen (Intégrale). Detter er ein av dei tre store ryggane (dei andre er Innominata og Brouillard ridges) til toppen Mont Blanc. Denne vart først klatra via ei fjellkløft på Brenvasida av Paul Güssfeldt med Emile Rey, Christian Klucker og César Ollier 15–19. august 1893. Den første klatringa av heile ryggen inkludert Aiguille Noire de Peuterey (Intégrale) vart gjort 28–31. juli 1934 av Adolf Göttner, Ludwig Schmaderer og Ferdinand Krobath.
Sabb motor
Historie
Den fyrste motoren, modell A, var ein 3 hk oppfyringsmotor, mynta på små fiskebåtar. Dette motoren synte seg vera driftssikker og vart produsert heilt fram til 1962. Den neste motoren kom på marknaden i 1927 og var ein 5-7 hk glødehovudmotor. Han hadde underdimensjonert veivaksel, noko som førte til ein rekkje havari og reklamasjonssaker. Det kom difor ei forbetra utgåve, som vart kalla type C 5-9 hk, som òg var i produksjon i 38 år. Motorane vart marknadsførte under merkenamnet Sabb. I 1936 vart det innført ein ny motor, type B, på 4-5 hk. På 1940-tallet kom to totakts dieselmotorar på markedet, type E og F, med effekt på 4 respektivt 5 hk. Men berre nokre få av desse vart produserte før Sabb gjekk attende til glødehodemotorar.
I 1971 vart føretaket gjort om til aksjeselskap og fekk namnet Sabb Motor AS.
Den assyriske kyrkja i Austen
Den assyriske kyrkja i Austen er eit kristent autokefalt kyrkjesamfunn som berre anerkjenner dei to første økumeniske kyrkjemøta (Nikea i 325 og Konstantinopel i 381). Ho erklærte seg sjølvstendig i 424 og forkasta konsilet i Efesos i 431. Kyrkja er difor ikkje i kommunion med noko anna kyrkje. Kyrkja er leia av katolikos-patriarken av kyrkja i Austen.
Den assyriske kyrkja går attende på det oldkyrkjelege katolikatet Selevkia-Ktesifon, dvs. på dei kristne forsamlingane som låg austom (Aust-)Romarriket. Ho hadde hovudtyngda si i Persarriket, men fekk medlemmar heilt inn i Aust-Asia. Dermed var ho i mellomalderen den kristne kyrkja med størst geografisk utbreiing.
Elva Indre
Ho har sitt utspring i departement Cher nær Préveranges. Ho renn gjennom departementa Cher, Indre og Indre-et-Loire, og gjennom byane La Châtre, Châteauroux og Loches.
Den assyriske kyrkja i Austen
I dag har kyrkja derimot berre rundt 400 000 medlemmar. Rundt halvparten av desse lever i det opphavlege utbreiingsområdet til kyrkja (Iran, Irak, Syria og dessutan den indiske Malabarkysten) og resten i ein verdsomspennande diaspora (hovudsakleg i USA). Kyrkja har sidan 1964 vore splitta i to greiner:
Elva Indre
Ho munnar ut i Loire nær atomkraftverket i Chinon, nord for Avoine.
Den assyriske kyrkja i Austen
Namn
Kyrkja kallar seg sjølv Kyrkja i Austen, noko som lett kan forvekslast med det mykje vidare begripe Austkyrkja. Adjektivet austkyrkjeleg må difor ikkje brukast for å omtala kyrkja i Austen. Omgrepa assyrisk, gammalorientalsk, kaldeisk, nestoriansk, persisk og austsyrisk har ofte blitt brukt om kyrkja, endå hovudsakleg som framandnemningar:
Kyrkja i Austen omtalar seg offisielt som «apostolisk» og «katolsk». Katolsk uttrykkjer her ikkje noko band til den katolske kyrkja, men tyder 'universell'. Apostolisk visar til at kyrkja er sett på som grunnlagt gjennom apostlane.
Opphav i antikken
Kyrkja i Austen utvikla seg i dei arameisktalande områda i Mesopotamia, austom den romerske austgrensa (dagens Irak, søraustlege Tyrkia, austlege Syria og vestlege Iran). Ifølgje tradisjonen blei kyrkja grunnlagd gjennom misjoneringa til tre av Jesus sine disiplar: apostelen Tomas (Mar Toma), Taddeus (arameisk Mar Addai; usikkert om Taddeus av Edessa eller Judas Taddeus er meint), og apostelen Bartolomeus (Mar Bar Tulmay). Til dels blir òg apostelen Peter knytt til kyrkja sidan han skal ha talt til forsamlinga i Babylon.
Dei kristne i Mesopotamia sokna opphavleg til patriarkatet Antiokia. Den persiske metropolitten fekk etter kvart tittelen katolikos, ein tittek som viste til ein avløysar av patriarken av Antiokia i eit område som låg utanfor Romarriket. Metropolitten /katolikosen sitt sete låg i hovudstaden Selevkia-Ktesifon.
Den dominerande religionen i Persarriket under Sasanide-dynastiet var zoroastrismen, men den kristne minoriteten i Mesopotamia blei tolerert. Sidan Persar- og Romarriket var fiendtlige statar, blei likevel situasjonen til dei kristne forverra då romarane gjorde kristendomen til statsreligion i 380. Persarane mistenkte dei kristne for å vera lojale mot den romerske fienden. Det kan vera ein av grunnene til at kyrkja i Austen kutta banda til den antiokenske morkyrkje ved å erklæra seg for sjølvstendig i 424 og utropa sin katolikos til patriark.
Kyrkja har aldri akseptert den såkalla nestorianske læra om Jesu to personar. Men kyrkja i Austen nekta å lyda konsilet i Efesos si avgjerd frå 431 om å ekskommunisera patriark Nestorios av Konstantinopel – fordi dei meinte at kritikken mot Nestorios var konstruert.
Seinare tids forsking har stadfesta dette synet: Nestorianismen, slik han blei fordømd på Efesos-konsilet, var for ein stor del ein teologisk stråmann. Nokre av representantane til kyrkja, til dømes Barsauma av Nisibis (400–495), såg seg rett nok politisk tent med å fronta deler av læra til Nestorios. Detta auka aksepten for kyrkja i Austen hjå dei persiske makthavarane, sidan det samtidig førte til fordømming av og større avstand til kyrkja i Romarriket.
Det er altså ikkje historisk korrekt at splittinga mellom kyrkja i Austen og kyrkja i Romarriket skjedde på grunn av eller på eller etter konsilet i Efesos. Kyrkja i Austen hadde heller ikkje vore representert på dei tidlegare romerske konsila (Nikea i 325 og Konstantinopel i 381), men vedtok å aksepterte avgjerdene deira på kyrkja sin eigen synoden i Selevkia-Ktesifon i 410. Brotet fann stad allereie i 424 og hadde dermed lite med konsilet og Nestorios å gjera. Fordømminga av den romerske kyrkja byrja rett nok først etter 431.
Viktige lærde som var del av og/eller påverka kyrkja i Austen var Afrahat (270–350), Efraim Syraren (306–373), Teodor av Mopsvestia (350–428), Narsai av Nisibis (410–502) og Babai den store (551–628). Dei assyriske kristne utvikla ein stor teologisk, filosofisk og vitskapleg aktivitet, som m.a. bestod i å vidareformidla, oversedja, tolka og vidareutvikla viktige skrifter på desse områda.
Assyriske kristne var m.a. representert ved skulen i Edessa/Nisibis og akademiet i Gundishapur, som var nokre av dei viktigaste forskings- og lærestadene i samtida. Dei assyriske kristne var rekna som kunnskapsrike, og fungerte delvis som rådgjevarar i viktige posisjonar hjå såvel arabiske som mongolske herskarar. Det er deira forteneste at kunnskapen om filosofane i antikken (Aristoteles med fleire) blei verna: Kunnskapen var gått tapt i Europa i løpet av 600-talet, men blei gjeninnført 600 år seinare frå den arabiske verda – som hadde lært om han gjennom omsetjingane til assyrarane.
Blømings- og nedgangstid (mellomalderen)
Islamiseringa av Mesopotamia på 600-talet førte ikkje til noka vesentleg endring: Kyrkja i Austen blei verande eit tolerert mindretal, men måtte akseptera nokre innskrenkingar og høgare skattar. Likevel opplevde ho frå 600- til 1300-talet ei usedvanleg blømingstid, då ho omfatta opptil 27 metropolitansete og over to hundre bispedøme mellom Middelhavet i vest og Gulehavet i aust, Mongolia i nord og Sumatra i sør. Langs heile silkevegen låg assyriske bispesete (t.d. i Samarkand, Tasjkent, Bukhara, Kashgar). Sjølv om kyrkja utgjorde ein religiøs minoritet i heile utbreiingsområdet sitt, hadde ho fleire millionar tilhengarar.
Innskrifta på Xi'anstelen frå 781 i den dåverande kinesiske hovudstaden Chang'an skildrar t.d. korleis biskop Alopen i 635 førte kristendomen frå Persia til Kina under keisar Tang Taizong.
Nedgangstiden byrja i 1368, då den første keisaren av Ming-dynastiet utviste dei kristne frå Kina. Under mongolherskaren Timur Lenk blei dei utsette for blodige forfølgingar. Dei gjenverande kristne assyrarane trekte seg tilbake til eit lite område mellom Amid (dagens Diyarbakır i Tyrkia), Urmiasjøen (i dagens Iran) og Kirkuk (i dagens Irak), med tyngdepunkt i Hakkâri-fjella og rundt Mosul. Katolikos-patriarken blei no òg det politiske overhovudet for assyrarane, og tittelen blei i løpet av 1400-talet arveleg, dvs. gjekk frå onkel til nevø. Motstand mot arvefølgja og skiftande alliansar med den katolske kyrkja førte til splitting av kyrkja i opptil tre konkurrerande linjer: låglandspatriarkatet (1552–1804), fjellpatriarkatet (1552–no) og det kaldeiske patriarkatet av Babylon (1681–no).
Isolert frå det assyriske kjerneområdet overlevde kyrkja i Austen òg blant dei såkalla tomaskristne langs den indiske Malabarkysten, der katolske misjonærar på 1500-talet blei overraska over å treffa på kristne. Desse blei dels innlemma i den katolske kyrkja, men heldt på den assyriske ritusen (sjå den syro-malabariske kyrkja); dels gjekk dei over til den vestsyriske ritusen og underla seg den syrisk-ortodokse patriarken av Antiokia (sjå den syrisk-ortodokse kyrkja av Malankara). Ei delgruppe av den syro-malabariske kyrkje tok likevel opp igjen kontakten med kyrkja i Austen på 1800-talet og har sidan utgjort eit eige erkebispedøme.
Forfølging og diaspora (1900-talet)
Under første verdskrigen blei om lag 100 000 assyriske kristne drepne i ungtyrkarane sitt folkemord på armenarane og assyrarane, blant desse nesten alle biskopane i kyrkja. Mange av dei overlevande flykta til Irak, der forfølginga likevel heldt fram etter utløpet av det britiske mandatet i 1933. Igjen måtte mange assyrarar flykta, no hovudsakleg til USA, der òg katolikos-patriark Shimun XXIII utvandra.
Shimun XXIII innførte i 1964 ei reform som m.a. innebar innføringa av den julianske kalenderen, forkorting av fastetiden og enkelte liturgiske endringar. I Irak og India var det likevel motstand mot det som blei oppfatta som «vestleggjering», og metropolitten av India, Thomas Darmo, oppretta i 1964 ei konkurrerande kyrkje, den gamle kyrkja i Austen. Fire år seinare lét han seg utnemna til katolikos-patriark for denne. Andre kritikkpunkt omfatta arvelegheiten av katolikosembetet og at patriarken ikkje hadde returnert til Irak. Ingen av usemjene rører ved eigentlege trusspørsmål.
Den valde etterfølgjaren til Shimun, katolikos-patriark Dinkha IV, har prøvd å gjenforeina kyrkja. Han lukkast med å forsonast med metropolitten av India, Aprem Mooken. Thomas Darmo sin etterfølgjar som katolikos-patriark av den gamle kyrkja i Austen, Addai II, som har ei viss støtte framfor alt i Irak, har likevel så langt nekta å vera med på ei gjenforeining.
Shimun XXIII og Dinkha IV etablerte gode relasjonar til andre kyrkjer, særleg den katolske (inkludert den kaldeiske), men òg den syrisk-ortodokse. I 1997 oppheva Dinkha og den syrisk-ortodokse patriarken av Antiokia dei gjensidige bannlysingane, som kyrkjene deira hadde uttalt 1500 år tidlegare.
Karakteristikkar
Kristologien til kyrkja i Austen lærer at Jesus sin menneskelege og guddommelege natur eksisterer ved sida av kvarandre, sameint i same person. Maria blir omtalt som Jesu mor, men ikkje som Guds mor. Dette har av dei efesiske kyrkjene blitt tolka som utslag av nestorianisme, men kyrkja i Austen har aldri hevda av Jesus var to personar eller to uforeinlige naturar.
Gudstenestene blir tradisjonelt haldne på arameisk. Liturgien blei utforma av misjonærane Addai og Mari på 200-talet og dessutan av Teodor av Mopsuestia (350–428). Apokatastasis er ein del av liturgien. Under gudstenesta nyttar ein røykjelse.
Kvar sundag feirar ein nattverd (qurbana). Eit særtrekk er at ein del av nattverdsbrødet alltid blir blanda inn i den nye deigen. Denne tradisjonen skal gå heilt attende til Jesus og apostlane sitt påskemåltid.
Kyrkja i Austen praktiserer apostolisk suksesjon. Biskopar, men ikkje prestar, må leva i sølibat. Òg munkar levde i sølibat, men klostera til kyrkja finst ikkje lenger. Biskopane levde fram til 1900-talet reint vegetarisk. Mødrer av potensielle biskopar åt difor ikkje kjøt under graviditeten. Kvinner som blei fødde etter slike vegetariske graviditetar hadde delvis framståande politiske roller i samfunnet.
Bispedøme
Kyrkja i Austen er delt i erkebispedøme og bispedømme. På grunn av splittinga i kyrkja er nokre byar sete for konkurrerande biskopar:
Atlanterhavets blå band
Atlanterhavets blå band (Blue Riband) er ei utmerking som dei passasjerskipa som har føreteke den raskaste turen over Atlanterhavet, enten i vestleg eller austleg retning kan bruke i si marknadsføring.
Michel Petrucciani
Michel Petrucciani var ein fransk jazzpianist.
Atlanterhavets blå band
I 1930 tok sir Harold Hales initiativet til stifting av eit trofé (Hales Trophy), som etter det har vorte tildelt den hurtigaste passasjerbåten.
Sidan 1935 har start- og endepunkt vore Bishop Rock i England og Ambrose fyrskip i USA. Den kortaste avstanden mellom desse punkta er 2 777 sjømil, som tilsvarar 5 143 km. Den enkelte overfarten kan vere lenger, avhengig av vind, vêr og havstraumar.
Michel Petrucciani
Spelestilen hans var tidleg påverka av Bill Evans, men han var òg samanlikna med Keith Jarrett.
Petrucciani fekk Prix Django Reinhardt i 1982, og den franske Æreslegionen i 1992. Han hadde den medfødde skjelett-lidinga osteogenesis imperfecta og var derfor uvanleg kortvokst. Tidleg i karrieren måtte han berast av og på scena, etter kvart klarte han seg med krykker. Han døyde av lungebetennelse, ein komplikasjon til sjukdommen. Petrucciani er gravlagd på kyrkjegarden Père Lachaise i Paris.
Atlanterhavets blå band
For tida er det den danske ferja Cat-Link V, frå Scandlines, som er innehavar av det blå bandet og det prestisjetunge Hales Trophy, med ei seglingstid på 2 dagar, 20 timar og 9 minutt. Rekorden vart sett i 1998.
Daisuke Matsui
Daisuke Matsui er ein japansk fotballspelar som har spelt for Lechia Gdańsk i den polske fotballigaen, og for det japanske landslaget. Matsui har spelt for ymse lag i Frankrike sidan 2004. Han spelte for Japan under sommar-OL i 2004 og debuterte for Japan sitt A-landslag 22. juni 2003 i ein kamp mot Colombia.
Goliatfeltet
Goliatfeltet er eit oljefelt som ligg 50 kilometer søraust av Snøhvitfeltet og 85 kilometer nordvest av Hammerfest. Miljøvernorganisasjonar har protestert mot ei mogleg utbygging, mellom anna av di feltet ligg 48 kilometer frå kysten. Eit mogleg oljeutslepp i området er rekna å få stor verknad.
Det italienske selskapet ENI gjorde fleire prøveboringar her i 2005-2007 med riggen Polar Pioneer, som òg har vore mykje brukt på Snøhvitfeltet. Plan for utbygging og drift (PUD) for Goliatfeltet vart godkjent av Stortinget den 18. juni 2009.
Den apostoliske truvedkjenninga
Den apostoliske truvedkjenninga er ei av vedkjenning av den kristne trua. Truvedkjenninga skal vere eit konsentrat av undervisninga til apostlane. Den apostoliske truvedkjenninga fekk si form i det sjette hundreåret, men kan, i ei noko kortare form, følgjast attende til det andre hundreåret etter Kristus. Truvedkjenninga har tre artiklar: Om Faderen, Sonen og Den heilage ande.
Dei fleste kyrkjer står samla om tre økumeniske truvedkjenningar. Forutan den apostoliske brukast Den nikenske truvedkjenninga og Den athanasianske truvedkjenninga. I Den norske kyrkja er det den apostoliske som vert mest brukt. Innhaldet i den apostoliske truvedkjeninga er forklåra i Luthers litle katekisme.
Ben Sigmund
Benjamin Robert Sigmund er ein newzealandsk fotballspelar som spelar i forsvar for Wellington Phoenix i den felles australsk-newzealandske ligaen A League, og for New Zealand sitt landslag.
Den apostoliske truvedkjenninga
Ordlyden i truvedkjenninga finn vi i Gudstenesteboka og i Norsk Salmebok som ein del liturgien i Den norske kyrkja. I liturgien kallast truvedkjenning gjerne for Credo etter dei latinske innleiingsorda. (Credo er latin for Eg trur.) Kyrkjelyden syng eller seier fram truvedkjenninga som ein del av gudstenesta.
HEO
HEO (frå engelsk: High Inclined Earth Orbit) er ei satellittbane med høg inklinasjon, det vil seie at baneplanet ligg med ein stor vinkel i høve ekvatorplanet til jorda. Slike baner har ofte stor eksentrisitet, slik at får god dekning av område på jorda med høg breiddegrad (langt nord eller langt sør). Ein kan få banene til å vere geosynkrone (ikkje geostasjonære). Ei spesiell bane kalla molniyabana er ei slik bane.
Den apostoliske truvedkjenninga
{| border="0"
HEO
Avstanden ein satellitt i HEO-bane har til jorda kan variere frå nokon få hundre km i perigeum til ca 40 000 km i apogeum i løpet av eit omløp.
Den apostoliske truvedkjenninga
Norsk tekst
Eg trur på Gud Fader, den allmektige,
som skapte himmel og jord.
Andre trusartikkel:
Eg trur på Jesus Kristus,
Guds einborne Son,
som vart avla ved Den Heilage Ande,
fødd av Maria møy,
pint under Pontius Pilatus,
vart krossfest, døydde og vart gravlagd,
fór ned til dødsriket,
stod opp frå dei døde tredje dagen,
fór opp til himmelen,
sit ved høgre handa åt Gud, den allmektige Fader,
skal koma att derifrå
og døma levande og døde.
Tredje trusartikkel:
ei heilag, allmenn kyrkje,
eit samfunn av dei heilage,
forlating for syndene,
oppstoda av lekamen
og evig liv.
Amen.