cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maske
Afrika
Masker kan òg indikera idealet til ein kultur for kvinneleg venleik. Maskene til punufolket i Gabon har særs bua øyenbryn, bortimot mandelformede auge og smale kinn. Ei hevd stripe går frå begge sider av nasen til øyrane og representerer smykke. Mørk hårstil toppar maskene. Det kvite i ansiktet representerer hvithet og venleik i åndeverden. Berre menn ber maskene og framfører dansane med høge styltar til trass for at maskene representerer kvinnelege vesen. Eit av dei meste vene representasjonane av kvinneleg venleik er dronning Idias maske i Nigeria. For å æra sin mor bar kongen maska på sin hofte ved særskilde seremoniar. .
Senoufofolk i Elfenbenskysten representerer ro og stille ved å gjera masker med auga halvvegs lukka og linjer trekte nær munnen. Temnefolk i Sierra Leone har masker med små auge og munnar som representerer audmjuke. Dei står òg for visdom gjennom utbulande panner. Andre masker som har overdrive lange ansikt og breie panner symboliserer plikta til den enkelte som kjem med makt. Krigsmasker er òg populære. Grebofolk i Elfenbenskysten og Liberia skjer ut masker med runde auge som representerer vakenheit og raseri og med rette nasar som viser at dei ikkje vil trekka seg tilbake.
Oseania
I øygruppa Melanesia i Stillehavet finst det òg eit mangfald i masker. Den tradisjonelle kulturen er dominert av forfedredyrking og religiøse seremoniar er vigde forfedrane. Mange av maskene er knytte til bruk i desse seremoniane og til aktivitetane til hemmelege samfunn. Maska er verdsett som eit verkemiddel for openberringar, gjeve forma til det heilage.
Som ein kultur på spreidde øyar og halvøyar har maskene som tilhøyrer han utvikla seg i eit stort mangfald, både i konstruksjon og i estetikk. På Papua Ny-Guinea er seks meter høge totemmasker plasserte for å verna dei levande frå åndeverda. Maskene til dei hemmelege samfunna duk-duk og tubuan er nytta for handheva sosiale kodar av intimidasjon. Dei er koniske masker laga av sukkerrøyr og blad.
Nord-Amerika
Dei arktiske folkegruppene ved kysten har tendert mot enkel religiøs praksis, men ein særs utvikla og rik mytologi, særleg i høve til jakt. I ein del område med årlege sjamanistiske seremoniar blir denne dansen utført med masker. Desse er særs abstrakte og utan tvil dei meste påfallande gjenstandane som blei laga i denne regionen.
Inuittgrupper er svært ulike og mange deler ikkje ein felles mytologi eller språk. Likeeins er deres masketradisjonar tilsvarande ulike og mangeartet, men dei vert ofte likeeins framstilt, som regel av drivved, dyreskinn, bein og fjør. Dei er ofte måla i kraftfulle fargar.
Innfødde folkegrupper ved den nordvestlige kysten av Stillehavet er generelt særs dugelege treskjærere. Deres maskar var ofte meistertjukker i utskjæring, tidvis med bevegelege kjevar eller maske innanfor ei maske, og delar vart rørt ved hjelp av å trekkja i snorer. Å skjera ut masker var ein viktig eigenskap i treskjæringen og som med andre håndverksmessige trekk ofte vart kombinert med det symbolske, som skjold, kanonar, pålar og hus.
Innfødde stammar i skogane, særleg i nordaustlege Nord-Amerika og ved dei store sjøane utveksla kultur frå kvarandre. Irokesarar framstilte iaugefallande «falske ansiktmasker» av tre som blei nytta i lækjingseremonier og skorne ut frå levande tre. Desse maskene finst i eit stort mangfald av former, avhengig av den nøyaktige funksjonen deira.
I nyare tid har masker blitt eit vanleg trekk ved mardi gras-tradisjonane, hovudsakleg i New Orleans i sørvestlege USA. Kostyme og masker, opphavleg inspirert av maskeradeball, er jamleg nytta av deltakarane i feiringa og opptoga. Amerikanske lovar som legg ned forbod mot å skjula ansiktet er sette ut av verknad for mardi gras-dagen (feitetysdag). Særeigne maskestilar byrja å oppstå i det førkolumbiske Amerika i tida rundt 1200 f.Kr., sjølv om det finst teikn på langt eldre maskeformer. I Andesfjella blei masker nytta for å dekke dei daude. Disse blei opphavleg laga til av tekstil, men seinare gravmasker vart tidvis laga av hamra kopar eller gull, tidvis forma i leire.
For aztekarane var menneskehovud høgt verdsette som krigstrofé, og masker på hovudskallar var ikkje uvanleg. Masker blei også nytta som ein del av hoffunderhaldninga, kanskje i kombinasjon av politisk og religiøs tyding. Aztekarane var prega av det antropologen Claude Lévi-Strauss omtalte som ein «maskekultur». Mange masker blei laga for framsyning, ikkje for å bli brukte, og hadde ofte ikkje hol for augo.
I kolonitida og det post-koloniale Latin-Amerika blei førkolumbiske tradisjonar blanda med kristne ritual, og synkretiske maskeradar og seremoniar som allesjelersdag/dei daudes dag utvikla seg. Masker blei verande eit viktig trekk ved folkelege karneval og religiøse dansar, som i dansen maurarane og dei kristne (moros y cristianos). Særleg i Mexico var den store kreativiteten i framstillinga av masker noko som blei oppmuntra av samlarar. I brytekampar er det vanleg for deltakarane å ha masker og opptre med fantasifulle tilnamn. Mange av desse brytarane er blitt folkelege heltar, og den populære brytaren El Santo heldt fram å bera maske sjølv etter at han trekte seg tilbake. Han viste berre ansiktet sitt kortvarig som gammal mann, og blei gravlagd med sølvmaska si på.
India, Sri Lanka og Indokina
Maskefigurar, vanlegvis av guddomar, er eit sentralt trekk ved dramatiske former i India. Mange byggjer på soger frå eposa Mahabharata og Ramayana. Land som har hatt mykje påverknad frå indisk kultur, som Kambodsja, Myanmar (Burma), Indonesia, Thailand og Laos, har utvikla indiske former, kombinert med lokale tradisjonar, og utvikla særeigne vesentrekk.
Maskene er vanlegvis særs overdrivne og formaliserte, og deler ein estetikk med utskorne bilete av monsterhovud som dominerer fasadane på hindu- og buddhistiske tempel. Desse ansikta, eller kirtimukha, «æresansikt», har til føremål å vakta mot det vonde og er knytte til dyreverda og det guddommelege. Under seremoniane er desse ansikta gjevne aktiv form i form av storstilte maskedrama i Sør- og Søraus-Asia.
Indonesia
I Indonesia er maskedansen eldre enn innverknaden frå hindusimen og buddhismen. Topeng (indonesisk for «maske») er ei dramatisk form for indonesisk dans der ein eller fleire ber maske, dekorert kostyme og tolkar tradisjonelle forteljingar om fabelkongar, heltar og mytar, knytt til gamelanmusikk. Bruken av masker kan vera knytt til forfedredyrking der dansarane tolkar gudane. Stammar som dayakfolk dansar hudokdansen som kan representera naturånder. På Java og Bali er maskedans generelt kalla for topeng og viser hinduinnverknad då dei ofte tek for seg epos som Mahabharata og Ramayana. Den innfødde og stadeigne forteljinga om den legendariske prinsen Panji er òg populær i maskedansen. Indonesiske stilar innanfor topengdans er breitt spreidde i ulike regionar. I Kina har bruken av masker hatt ei viktig rolle i tusenvis av år. Ein går ut frå at masker har opphav i religiøse seremoniar frå oldtida. Dei første kinesiske maskene blei laga for minst 3 500 år sidan. Bilde av menneske med masker er blitt funne i hòlemåleri langs Chang Jiang -elva. Seinare maskeformer ber med seg mytar og symbol frå sjamanisme og buddhismen. Avhengig av funksjon er kinesiske masker delt i fleire ulike kategoriar, som maske til trollmenn, maskene til sjamanar og teatermasker. Masker har fungert i mange ritual, som dansemasker (shigong) for takkseiingar til guddommar som hindra pest og sjukdom, og masker i nuodrama verna mot vonde ånder. Masker har òg ei lang historie i festlege opptog og i dans og opera som utvikla seg med fargerike ansiktsmønster som framleis blir nytta i beijingoperaen (jingju). Den dag i dag har masker ein plass i religiøse seremoniar og hendingar som bryllaup, der masker blir brukte i bøner for god lukke, og i gravferder. Såkalla svelgjande dyremasker var knytte til vern av heimen og symboliserte ulukker som blei «svelde».
Korea
Masker i Korea har ein lang tradisjon knytt til mangfaldige samanhengar. Dei oppstod truleg i samband med sjamanisme og heldt vidare fram i rituelle dansar. Koreanske masker blei nytta i krig, både for soldatane og hestane deira. Seremonielt i gravrituale blei det nytta masker av jade og bronse. I sjamanistiske seremoniar blei masker nytta for å fordriva vonde ånder. Dødsmasker blei nytta for å hugsa ansikta til store historiske skikkelsar. Ved hoffet og i teateret hadde masker òg stor verdi. I dag blir det laga miniatyrmasker som suvenirar og for å hengjast på mobiltelefonar som talismanar for å bringa lukke.
Japan
Som i Kina og Korea er masker i Japan ein del av ein særs lang og særs sofistikert teatralsk tradisjon. Sjølv om røtene ligg i forhistoriske myter og kultar, har bruken av masker utvikla seg til raffinerte kunstformer. Allereie i den japansske steinalderen, Jōmonperioden frå rundt 10 000 til 300 f.Kr., viste japanske folk interesse for masker. Då buddhismen blei innført til Japan på 500-talet kom det også mange nye religiøse og sekulære aktivitetar med bruk av masker. Desse blanda seg med dei stadeigne rituala i shintoismen og andre folkelege tradisjonar. Dei eldste rituelle maskene er gigaku, og eksisterer ikkje lenger. Dei var truleg ei form for dansemasker. Bugaku utvikla seg frå desse til eit komplekst dansedrama som nytta masker med rørlege kjevar.
Den klassiske japanske teaterforma nō utvikla bruk av masker frå gigaku og bugaku. Maskene blei nytta gjennom særs langvarige framføringer og var av den grunnen særs tynne og lette. Nō-maskene representerte guddomar, menneske, kvinner, galne folk og djevlar, og kvar kategori hadde mange underkategoriar. Kyōgen («galne ord») er korte farsar med eigne masker, og høyrer saman med dei tragiske nō-dramaa. Kabuki er ei teaterform i dagens Japan som har røter i eldre former og oppstod på byrjinga av 1600-talet. I denne forma er maskene erstatta av måla ansikt, den såkalte kumadori-sminkinga med kraftfulle linjer i raudt, blått eller svart.
Midtausten
Masker i Midtausten har tradisjonar tilbake til byrjinga av menneskeleg sivilisasjon. Eit dusin masker laga av kalkstein for rundt 9 000 år sidan er blitt avdekte i Judeaørkenen, austom Jerusalem i Israel. Desse er nokre av dei aller eldste maskene som er funne nokon stad. Ein går ut frå at dei blei brukte i religiøse og sosiale seremoniar, kanskje òg at dei representerte åndene til forfedrane ved at dei har ein likskap med daude menneske.
I Nord-Israel er det blitt avdekt ei 2000 år gammal bronsemaske som representerer den antikke greske guden Pan, knytt til musikk og ekstatisk seksualitet. Maska er uvanleg stor samanlikna med andre bronsemasker frå hellenistisk og romerske periodar. Figuren har lange, spisse øyre, horn og andre vesentrekk knytte til guddomen som er halvt menneske, halvt dyr. Maska var truleg ein del av eit altar eller del av ei fontene.
Teatralske framføringar i Midtausten, som andre stader, hadde opphav i rituale og dramatiserte mennesket sitt høvetil naturen, til gudane og andre menneskelege vesen. Folkeleg teater med pantomime, masker, dukker, farser og sjonglering hadde ein rituell samanheng ved at dei blei framførte i samband med religiøse festivalar eller ved overgangrituale som namnedagar, omskjeringar og bryllaup.
Teatermasker
Masker har spelt ei nøkkelrolle innan teatertradisjonane verda over, særleg utanfor Vesten. Dei held fram å vera ei levande kraft innanfor moderne teater.
I mange kulturelle tradisjonar er skodespelaren med maske eit sentralt konsept og er høgt verdsett. I den vestlege tradisjonen bar skodespelarar i det greske teateret til antikken masker, slik som dei òg gjorde i tradisjonelle japanske nōdrama. Ein del greske masker hadde open og vid munn med ein megafon av messing slik at stemmene til skodespelaren kunne prosjekterast over eit stort publikum. I store utendørsteater, amfiteater, som Dionysosteateret like ved Akropolis i Athen, kunne masker visa ansikta til figurane til eit langt større publikum, særleg sidan dei hadde svært overdrivne ansiktstrekk og uttrykk. Dei greske maskemakaranei antikken blei kalla for skeuopoios, «framstillarar av eigedelar», noko som viser til at dei rolle hadde eit mangfald av plikter og oppgåver. Maskene dekte heile ansiktet og hovudet, med hol for auga og opning for munnen, i tillegg til integrert parykk og skjegg. Maskene var truleg laga av organisk materiale som hadde lita vekt, som tøy, lêr, tre eller kork. Kvinner opptredde ikkje som skodespelarar i antikken, og kvinnelege figurar blei representerte av mannlege skodespelarar med masker. Ein dugeleg skodespelar kunne spela fleire roller side om side ved å ta på seg ulike masker. Dei dualistiske maskene for komedie og tragedie, som er blitt universale teatersymbol, er avleidde frå dei greske dramaa i antikken. Dei reflekterer dei ekstreme ytterpunkta frå teaterscena, og gjennom den stiliserte forenklinga si av kjensler, òg ytterpunkta i den menneskelege tilstanden. I mellomalderen sin Europa vart masker nytta i mysterie- og mirakelspel for å framstilla allegoriske figurar og vesen som djevlar, demonar eller dei sju dødssyndene. Skodespelaren som framstelte Gud bar ofte ei forgylt maske. Maskene var ofte lagaav pappmaché og framheva vondskapen og synder med overdriven groteskheit.
I løpet av renessansen utvikla maskeradar og ballet de cour (hoffballett) seg som maskert hoffunderhaldning for adelen. Masker heldt fram å vera ein del av ballettkonvensjonane fram til slutten av 1700-talet. Figurar med masker i den italienske teaterforma commedia dell'arte, prega av faste rollefigurar og komisk handling, inkluderte forgjengaren til den moderne klovnen. Maskene framstilte faste figurar og var så nært knytte til figurane at dei sjølv blei kalla for «masker».
Fleire av skodespela til William Shakespeare nytta masker. Komedien Stor ståhei for ingenting, oppført i 1598, hadde karnevalmasker i venetiansk stil i maskeballet som er ein del av stykket. Heile stykket kan karakteriserast som måtar ein maskerer identitet på og skjuler sine sanne kjensler. I samtidsteater i Vesten er masker ofte nytta saman med dokketeater for å gje ei teater som er meir visuell enn verbal. Særleg i barneteater er overdrivne masker og kostyme ein del av underhaldninga. Masker kan enno opptre i samtidsdrama. Musikalar som Andrew Lloyd Webbers Cats, første gong framført i 1981, og Løvenes konge av Elton John og Tim Rice frå 1997, hadde begge masker og omfattande ansiktsminke. The Phantom of the Opera (1986) av Lloyd Webbar var basert på at hovudpersonen sjølv skjulte det skamferte ansiktet sitt bak ei kvit maske, noko som gav han ein dramatisk patos. Ved å ta av seg maska avsløra han ikkje berre det skamferte ansiktet sitt, men òg dei sanne kjenslene og veikskapen sin.
Ein del moderne rockemusikarar som Alice Cooper og Peter Gabriel har nytta storslegne sceneshow som inkluderte masker og kostyme. I endå større grad har tungrocken, særleg svartmetall og liknande underkategoriar, nytta hovudsakleg groteske masker. Den finske hardrockgruppen Lordi blei kjend for dei monsterliknande kostyma og maskene sine då dei vann Eurovision Song Contest 2006.
Funksjonelle masker
Masker har òg ein praktisk og funksjonell funksjon i den moderne verda, vanlegvis som vern eller av medisinske årsaker. Flypiloter og brannmenn nyttar blant anna oksygenmaske som vern mot oksygenmangel og/eller forgiftning. Masker har ei lang historie som vern, til dømes som rustning i krig og medisinske masker som vern mot smitte. Kva som er kva er ikkje alltid like openberra. Rituelle masker og teatermasker kan i seg sjølv vurderast som praktiske, og maskar som vernar i ein sportsleg samanheng, er ofte designa for å framheva framtoningen til utøvaren.
Masker som vern
Masker som vern mot smitte eller ureining har lange tradisjonar. Under svartedauden var det eigne pestlegar som bar ei nebblignende maske som var fylt med luktande og aromatiske urter ettersom ein feilaktig trudde at dårleg lukt spreidde sjukdom. I moderne tid i byar med stor luftforureining har lokalfolkesetnaden verna seg med ansiktmasker for å filtrera lufta. Ved fare for ulike former for gass har eksempelvis politiet eigne gassmasker for å filtrera lufta.
I romerske gladiatorkampar brukte utøvarane masker, og arkeologiske undersøkingar har vist at desse ikkje berre var vernande, men òg utforma for at utøvaren skulle sjå meir skremmande ut.
Forkleding
Masker kan tidvis nyttast for å skjula kven ein er. Som forkleding fungerer masker som eit vern mot å kjennast att og identifiserast.
Oktjabrsk
Oktjabrsk (russisk Октябрьск) er ein by i Samara oblast i Russland med om lag 30 000 innbyggjarar. Han ligg på høgre breidda av Volga, rundt 100 km vest for Samara.
Oktjabrsk oppstod i 1956 då tre busetnader vart slått saman: Batraki, Pravaja Volga og Permomajskij. Den første av desse vart grunnlagd i 1684.
Ny-Spania
Ny-Spania (spansk Virreinato de Nueva España) var namnet på det nye spanske koloniale territoriet i Nord-Amerika frå kring 1535 til 1821. Dette territoriet dekka heile det noverande Mexico, Mellom-Amerika til sørgrensa av Costa Rica og delar av noverande USA, blant anna dei noverande statane California, Arizona, New Mexico og Texas, med landekrav lenger mot nord med upresist definerte grenser. Filippinane blei også administrerte som ein koloni som tilhøyrde Ny-Spania.
Etter 1535 blei kolonien styrt av visekongen av Ny-Spania, ein minister utnemnd av kongen av Spania. Visekongen styrte som ein nær sjølvstendig monark av kolonien. Hovudstaden var Mexico by.
Paracas-halvøya
Halvøya ligg innanfor Paracas-distriktet i Pisco-provinsen i Ica-regionen, på sørkysten av Peru. Denne uvanlege halvøya er kanskje best kjent for Paracas candelabro, ein 183 meter høg geoglyf på nordsida av halvøya. Funn av eit pottemakeri i nærleiken er datert til 200 f.Kr., plassert innanfor paracaskulturen. Opphavet til geoglyfen og hensikten har inspirert til mange teoriar.
Ei hamn vart bygd langs den nordlege halvøya, der djupare vatn tillèt større lasteskip og cruiseskip å ankre opp. Turistar kan få tilgjenge til Paracas naturreservat, eit verna marint område, medan skipa er verna mot bølgjer og straum. Halvøya har raude sandstrender danna frå sanden som er erodert frå nærliggande klipper.
Det er bygd ein veg frå fastlandet til hamna, dels gjennom naturreservatet. Eit museum har fleire gamle gjenstandar frå paracaskulturen. Museet gjev òg detaljert informasjon og tolking om flora og fauna innanfor reservatet, inkludert det rike fuglelivet.
Paracas naturreservat er det einaste marine naturreservatet i Peru, det er utpeikt til plass på UNESCO si verdsarvliste.
Llyn Idwal
Llyn Idwal er ein innsjø i Cwm Idwal i Glyderaufjella i Snowdonia i Wales. Han er om lag 800 meter lang og 300 meter brei.
Det renn fleire bekkar ut i Llyn Idwal frå kring Cwm Idwal. Ei lita elv renn ut av innsjøen og munnar ut i Afon Ogwen ved Pont Pen-y-Benglog nær Ogwen Cottage, like oppfor fossen Rhaeadr Ogwen.
Rollin' and Tumblin'
Bluesinnspelingar
Songen kan vere knytt til «Minglewood Blues», spelt inn 30. januar 1928 av Gus Cannon's Jug Stompers. Delar av melodien og munnspelet liknar på «Rollin' and Tumblin'». Den tidlegare innspelte versjonen av –Roll and Tumble Blues av Hambone Willie Newbern (Okeh 8679), vart gjort 14. mars 1929. Andre bluesartistar spelte inn sine eigne versjonar, som «If I Had Possession Over Judgment Day» av Robert Johnson i 1936, «Brownsville Blues» og «The Girl I Love, She Got Long Curly Hair» av Sleepy John Estes, «Goin' Back to Memphis» av Sunnyland Slim og «Rollin' Blues» av John Lee Hooker. Den mest kjende versjonen vart Muddy Waters sin «Rolling and Tumbling» med Ernest «Big» Crawford på bass, for Chess-brørne sin Aristocrat-etikett i 1950. Leonard Chess insisterte på at Waters spelte inn song mindre enn ein månad etter at Waters hadde spelt inn ein versjon for rivalen Parkway, med Little Walter og Baby Face Leroy Foster. Parkway tilskriv Baby Face Leroy Trio, med vokal av Leroy, og Muddy Waters som låtskrivar. Elmore James spelte inn songen som «Rollin' and Tumblin'» i 1960, og tilskreiv seg sjølv som låtskrivar. I 1961 spelte Howlin' Wolf inn «Down in the Bottom» med ny tekst som var tilskriven Willie Dixon.
Rockeinnspelingar
Sidan 1960-åra har songen vorte spela inn av hundrevis av bluesrockband, som Cream på debutplata deira Fresh Cream i 1966, Johnny Winter på The Progressive Blues Experiment i 1968, Canned Heat i 1967 på debutalbumet deira, Blues Creation på debutalbumet deira i 196), Eric Clapton for hans Unplugged album i 1992 og Me and Mr. Johnson i 2004, av Jeff Beck i 2000 på You Had It Coming, Gov't Mule på Life Before Insanity og nyleg av Bob Dylan på hans Modern Times i 2006. Dylan hevdar han har skrive songen sjølv på dei fleste versjonane av plata hans. Musikalsk er arrangementet særs likt Muddy Waters-utgåva, men Dylan har skrive heilt nye vers, men halde opningslinjene. Ein versjon av songen kan ein sjp på Dr. Feelgood sitt «Going Back Home»-show frå 1975, som vart gjeven ut på DVD i 2005 og Grateful Dead spelte songen på konsertar mange gonger under forskjellige namn, som «Minglewood Blues», «The New Minglewood Blues», «The All-New Minglewood Blues», og «The New New Minglewood Blues».
The Yardbirds spelte inn songen for albumet deira Little Games i 1967 med anna tekst under namnet «Drinking Muddy Water», truleg som ein referanse til Muddy Waters. På albumet er Chris Dreja, Jim McCarty, Jimmy Page og Keith Relf tilskriven som låtskrivarar. Same året spelte Captain Beefheart and His Magic Band inn «Sure 'Nuff n' Yes I Do» som opningssongen på debutalbumet deira Safe As Milk, som òg nyttar same melodi med anna tekst. «Sure 'Nuff» vart tilskriven Captain Beefheart med tekst av Herb Bermann.
Anatomiske retningsskildringar
Introduksjon
Standardiserte anatomiske og zoologiske retningsskildringar er vanlegvis basert på latinske og greske ord. Dei er laga for at biologar og anatomar skal kunne dele presis informasjon om dyrekroppar og organa deira, sjølv om nokre av omgrepa kan vera kontekstsensitive.
Virveldyr og kraniedyr (Craniata) deler ein monaleg arv og felles struktur, så mange av dei same omgrepa vert nytta for å skildra retning og plassering. For å unngå tvitydigheit er denne terminologien basert på anatomien til kvart dyr i vanleg forstand.
Rollin' and Tumblin'
Skildring
Songen har ein enkel, perkusjonsdriven rytme, vanlegvis med ein særeigen slidegitar og akkompagnert av munnspel og vokal. Teksten består av vers, men ingen referng, som har variert frå artist til artist. Den første linja er typisk «I rolled and I tumbled, I cried the whole night long.». Den første linja i kvart vers vert repetert ein gong, og så følgd av ein konklusjon, den vanlege tre linjers-strukturen i ein 12-takts blues.
Anatomiske retningsskildringar
Introduksjon
For menneske, som er ein form for virveldyr, kan anatomiske skildringar skilje seg frå dei som vert nytta om virveldyr. Ein grunn til dette er at menneske har ein annan nevroakse og — i motsetnad til firbeinte dyr — vert skildra i anatomisk utgangsstilling. Medan hovudet vert rekna for å vera på «toppen» hjå menneske så er det kanskje ryggen som vert rekna som «toppen» hjå ein hund.
Rollin' and Tumblin'
Skildring
Akkordstrukturen skil seg derimot frå ein 12-taktsblues. Det som skil songen ut er at kvart vers byrjar med ein IV-akkord, som etter to taktar vert til ein I-akkord (til dømes i C-nøkkel ville dette vore ein F-akkord som vart til ein C-akkord). Ofte vert IV akkorden flytta til IV♭7 på den andre takten eller det siste slaget i den andre takten.
Anatomiske retningsskildringar
Anatomisk utgangsstilling
Fordi dyr kan endra orientering med omsyn til miljøet, og fordi vedheng som lemmer og tentaklar kan endra posisjon med omsyn til hovudleikamen, må retningsskildrande omgrep visa til dyret i ein standardisert anatomisk utgangsstilling. Alle skildringar tek utgangspunkt i at organismen er i anatomisk utgangsstilling, til tross for at vedhenga er i ein annan posisjon. Dette er for å unngå forvirring i terminologien når ein visar til ein organisme i ulike positurar (stillingar).
Eit menneske i anatomisk utgangsstilling står oppreist med ansiktet framover, armane hengande ned og litt vekk frå kroppen, handflatene peikande framover og fingrane ut, beina saman og føtene framover. I veterinærmedisinen har dei ein veletablert universal terminologi som kan nyttast for alle virveldyr. Terminologien som vert nytta om menneske er likevel så godt etablert at den ikkje er verdt å endra.
Kombinerte omgrep
Det er inga klar grense for korleis omgrep kan modifiserast i ulike kombinasjonar. Vanlegvis vert attribusjonen avkorta, og det vert lagt til ein «o» for å prefiksera attribusjonen til neste ledd. Eit døme på ein slik kombinasjon er bruken av «dorsal» og «lateral» for å forma «dorsolateral». Viss ønskeleg kan tre eller fleire omgrep agglutinerast eller slåast saman, som til dømes «anteriodorsolateral». Før vart slike omgrep kopla saman med bindestrek, men den moderne tendensen plar å utelate bindestreken. Det er likevel ingen strenge reglar, og ein kan stort sett skriva og kombinera omgrep som ønska.
Strikkelise
Strikkelise, strikkedokke eller strikkesopp er eit enkelt strikkeverktøy laga av eit røyr med bøylar eller pinnar stikkande opp rundt ein ende. Røyret kan vera dekorert, til dømes til å likna eit menneske eller ein sopp.
Anatomiske retningsskildringar
Anatomiske plan
Ein nyttar tre grunnleggjande referanseplan for å skildra plassering.
Strikkelise
Ein bruker ei strikkelise ved å vikla tråd rundt kvar av dei oppstikkande pinnane til maskar. Ein fører den korte trådenden gjennom holrommet og kan dra i han for å få arbeidet ut.
Den lause tråden blir ført framfor kvar pinne og masken vippa over han, gjerne med ei sy- eller heklenål. Dette skapar nye maskar, og vil etterkvart laga ei strikka produkt på innsida av reiskapen. Om ein fører tråden rundt og rundt vil ein strikka ei hylse eller rund remse av garn. Om ein vender strikkeretninga i staden for å gå rundt er det også mogleg å strikka ei flat remse.
Strimmelen ein strikkar kan brukast til ulike føremål som dekorasjon eller bli del av eit anna handarbeidsprosjekt.
Ein kan laga stikkeliser sjølv av eit stykke tre med eit bora hol i midten og spikrar eller stifter som pinnar. Det er mogleg å ha så lite som to pinnar på ei strikkelise, men det er vanlegare med fire-fem.
Ein liknande reiskap forma som ein flatare ring og med fleire pinnar blir kalla strikkering. Mange strikkemaskinar følgjer same prinsippet som ei strikkelise eller ein strikkeing.
Anatomiske retningsskildringar
Aksar
Ulike endar av organismen med motsette polar vert nytta. Etter definisjon er ein akse laga av to motsette polar. I bilateralt symmetriske organismar finst det 6 polpunkt som utgjer totalt tre aksar. Aksane kryssar kvarandre i rette vinklar. Dette gir aksane x, y og z, som er godt kjent frå tredimensjonal geometri.
Jordskjelvet i Sendai 11. mars 2011
Jordskjelvet i Sendai var eit jordskjelv i Japan den 11. mars 2011 130 kilometer aust for byen Sendai på den nordaustre kysten av Japan mot Stillehavet. Skjelvet målte 8,9 på Richterskalaen, og var det kraftigaste skjelvet i japansk historie, og det femte største registrerte skjelvet i heile verda nokon gong. Jordskjelvet utløyste ein tsunami som resulterte i store øydeleggingar ved kysten av Japan. Etter det store skjelvet kom det òg eit etterskjelv på 6,6 på Richterskalaen.
Anatomiske retningsskildringar
Menneskeanatomi
Sidan menneske er bilateralt symmetriske nyttar ein ofte dei same skildringane som for andre virveldyr og medlem av den taksonomiske gruppa Bilateria. Av historiske grunnar er likevel retningsomgrepa for menneske litt ulike frå dei som vert nytta om andre bilateralt symmetriske organismar.
Jordskjelvet i Sendai 11. mars 2011
Tsunamien førte til store tap av menneskeliv og eigedom. Eit atomkraftverk i Fukushima på kysten av Japan vart òg ramma av tsunamien. På natta etter norsk tid, skjedde det ein eksplosjon i kraftverket. Ein liten tsunami trefte òg California i USA, men ingen vart bekrefta drepne. Mykje av grunnen til dette var at den amerikanske regjeringa hadde evakuert mange menneske frå dei råka områda.
Anatomiske retningsskildringar
Superior og inferior
Dei mest openberre ytterpunkta hjå menneske er toppen og botnen av organismen, som i anatomisk utgangsstilling høvesvis er hovudet og føtene. Hovudet vert rekna som superiort (Latin superior: "over"), medan føtene vert rekna som inferiore (Latin inferior: "under").
Terminologien som vert nytta om virveldyr har ofte mange synonym. Omgrepa kranial og cefalisk vert ofte nytta for å visa til hovudskallen, og kranial er vanlegast. Omgrepet rostral er sjeldan nytta i menneskeanatomi med unntak av embryologi, der det visar til framsida av ansiktet heller enn det øvre aspektet av organismen. Dette omgrepet passar betre i organismar med lengre hovud, som til dømes hestedyr (Equidae). Likeleis vert omgrepet kaudal stundom nytta i menneskeanatomi. Når ein snakkar om kraniokaudal retning er det oftast berre hovudet og bolen ein skildrar, og lemmene er ikkje omfemna. I dei fleste dyrelemmar vert kranial og kaudal nytta for å skildra regionar som ligg proksimalt til (i nærleiken av) carpus (handleddet i underarmen) og tarsus (ankelen i bakbeinet). Strukturar og overflater som er i nærleiken av eller peikar mot hovudet er kraniale, medan dei som er distale (langt i frå) eller peikar vekk i frå hovudet er kaudale.
Retningsomgrepa superior og inferior kan ha relative og vekslande bruksområder, og dei kan ikkje alltid nyttast einskapleg om andre organismar med varierande anatomiske utgangsstillingar.
Anterior og posterior
I menneske viser anterior til «framsida» av individet og er synonymt med ventral, med unntak av hovudet. Likeleis viser posterior til «baksida» av individet, og er synonymt med dorsal, òg her med unntak av hovudet. Når ein skildrar kroppen i sin heilskap nyttar ein stundom omgrepa «dorsal» og «ventral». Desse er likevel oftare nytta når ein viser til posisjonen til lemmene. Den anteroposteriore aksen er føretrekt når ein skildrar aksen som koplar den fremre og bakre kroppen hjå menneske.
«Anterior» og «posterior» kan òg skildra relative posisjonar. Augene ligg posteriort til nasa, men anteriort til baksida av hovudskallen.
Medial og lateral
Lateral viser til sidene, som «venstre lateral» og «høgre lateral». Medial viser til midten. Venstre og høgre lateral er nytta på same måte som hjå andre ryggbeinsdyr, og viser til individets venstre og høgre side. Den mediolaterale aksen er nytta når ein skildrar ein akse som går sidevegs gjennom kroppen.
Proksimal og distal
Proksimal og distal skildrar strukturar som høvesvis ligg nært eller langt frå hovudmassen av kroppen, eller eit anna referansepunkt. Referansepunktet varierer, men det plar å vere det punktet der lemmene koplar til hovudkroppen, eller eit punkt som viser til opphavet til ein struktur. Den sida av ei tann som er lengst vekk frå midten av munnen, er den distale sida. Andre omgrep er likevel ofte nytta om lemmene, sidan dei har unike posisjonar hjå menneske. Dei delane av meltingssystemet som ligg nærast munnen er proksimale, med dei som ligg nærast anus er distale.
Spesielle omgrep vert nytta for å skildre område i lemmene, som har festepunkt i bolen. Strukturar som ligg nærme festepunktet er «proksimale» eller «sentrale», medan dei som ligg lenger vekke er «distale» eller «perifere». Hendene er i den distale enden av armen, og skuldrene er i den proksimale enden; den proksimale enden av urinrøyret er kopla til urinblæra.
Når ein anatomisk struktur er nærare den kaudale enden enn ein annan, kan ein skildra dei som «nærare den kaudale enden» eller «kaudalt til». Ein meir konsis praksis er å nytte det latinske suffiksert -ad, som tyder «i mot» eller stundom «til». Så «distad» tyder «i den distale retninga», og «distad for femur» tyder «forbi femur i distal retning». Suffikset kan nyttast veldig vidt: anteriad (i den anteriore retninga), apicad (mot apeks), basad (mot basalenden), kaudad, sentrad, cefalad (mot cefalenden), kraniad, dekstrad, dekstrokaudad, dekstrocefalad, distad, dorsad, ektad (mot den ektale eller eksteriore retninga), entad (mot den interiore retninga), laterad, mediad, mesad, neurad/nevrad, orad, posteriad, proksimad, nostrad, sinistrad, sinistrokaudad, sinistrocefalad og ventrad.
Leatherhead
Leatherhead  er ein by i grevskapet Surrey i England. Han har kring 9500 innbyggjarar og ligg ved elva Mole. Ein trur byen har saksisk opphav. Av busetnader i nærleiken finn ein Chessington, Epsom og Oxshott.
Anatomiske retningsskildringar
Anatomiske landemerker
Ein brukar ofte anatomiske landemerker når ein skal forklare posisjonen til eit organ. Strukturar kan ligge på høgd med ein spesifikk ryggvirvel, avhengig av kor i ryggsøyla den er. Posisjonen blir ofte forkorta. Til dømes kan strukturar på høgd med fjerde halsvirvel forkortast med «C4», på høgd med fjerde brystvivel («T4»), på høgd med lendevirvel L3, og så bortetter. Krossbeinet er lite brukt som referanse sidan det er samansmelta (forkortinga for krossvirvlane er Co1, Co2, osb).
Leatherhead
Det gjekk ei bru over Mole på staden i mellomalderen.
Northern Illinois University
Northern Illinois University er eit delstatseigd universitet i De Kalb i delstaten Illinois i USA. Det vart oppretta i 1895 som satellitt-campus under Illinois State Normal School (dagens Illinois State University). Det er i dag eit sjølvstendig universitet og nest størst i delstaten, etter University of Illinois.
Sidan 1921 gav lærestaden bacheloreksamen i lærarutdanningen, og mastereksamen frå 1951. Fire år seinare vart fagkrinsen og eksamensretten utvida utover lærarutdanning, og 1957 fekk lærestaden namn og status som eit liberal arts-universitet.
Anatomiske retningsskildringar
Anatomiske landemerker
Referansar kan òg ta utgangspunkt i overflateanatomi der landemerkene er synlege eller følbare i huden. Strukturar kan til dømes skildrast i høve til fremre hoftespiss, medial malleol eller medial humerusepikondyl.
Northern Illinois University
Den 14. februar 2008 fann det stad ein skyteepisode ved NIU der sju vart drepne og atten såra av den tidlegare studenten Steven Kazmierczak.
Anatomiske retningsskildringar
Anatomiske landemerker
Anatomiske linjer er teoretiske linjer som går gjennom strukturar, og som kan brukast for å vise til ulike posisjonar. Døme på dette er:
Northern Illinois University
Ved universitetet var det 25 313 studentar og 1 193 vitskapleg tilsette i 2006, og same året var skulepengane US$ 7 125 for studentar folkeregistrert i delstaten. Studiane blir gjeve opp til doktorgradsnivå.
Anatomiske retningsskildringar
Munn og tenner
Ein brukar òg oral om munnen, og aboral om det som går eller peikar vekk frå munnen.
Hender og armar
I anatomisk utgangsstilling vil handflatene peike framover. For å unngå forvirring brukar ein unike omgrep.
For å auke klårleiken plar ein å bruke palmar (av latin palma, handflate) for å skildre framsida av handa, og dorsal for å skildre baksida. Ved å knyte ytterpunkta får ein dorsopalmaraksen. Dorsopalmar blir oftast brukt for å skildre handa, men kan òg brukast om heile armen (sjå figur 12). Mediolaterale akse kan brukast for å skildre den tredje aksen, men då må ein rekne med heile kroppen, sidan medial også kan vise til midten av sjølve armen. Dette er eit alternativ til «anterior» og «posterior», som òg kan brukast. Anterior visar til handflata, og posterior visar til baksida av handa.
I underarmen brukar ein namnet på knoklane. Ein struktur som ligg i nærleiken av radius er radial, og ein som ligg nære ulna er ulnar, medan ein som ligg nære begge desse er radioulnar. Like eins vil ein struktur som ligg nærleiken av tibia vere tibial, medan ein som ligg nære fibula vil vere fibular (eller peroneal)
Running Scared av Roy Orbison
Songen manglar refreng og verset byggjer seg opp til eit klimaks, som utan vibrato syner krafta i den klåre, fulle røysta til Orbison. Songen vart skriven i ein bolero-stil og Orbison har fått æra for å ha henta denne stilen inn i rocken.
«Running Scared» vart ein internasjonal hit og B-sida «Love Hurts» vart ein stor hit i Australia. Singellista i Australia syner derfor singelen «Running Scared»/«Love Hurts» som ei dobbel A-side, og begge sidene nådde femteplassen på lista der. Dette gjer Orbison sin versjon av «Love Hurts» til den første hitversjonen. «Love Hurts» vart seinare særs kjend med ein versjon av rockebandet Nazareth i 1975.
Allmusic skreiv om songen: «Sidan Orbison var kongen av melodramatisk spaning i pop og rock, veit du det betyr at «Running Scared» var ein av dei mest melodramatiske rockehittane nokon gong. Spaninga oppstår umiddelbart med bolerorytmen og gitarklimpringa, og vokalen til Orbison, rein og kraftfull, men likevel med ein nervøs angst. Nøkkelen til spaninga er den gradvis oppbygginga av lag på lag med instrument, der orkesterinstrumenta og korstemmene langsamt byggjer seg opp over det første verset. Spaninga vert forsterka av teksten, som sjølv til Orbison å vere tar personlegdomen hans til det ekstreme: han og kjærasten hans flyktar med frykt, redd for at ekskjærasten hennar skal dukke opp og skape problem. Orbison er mest redd for at kjærasten vil gå frå han og attende til eksen sin. Slike tema har lenge vore utforska i popsongar, men det som skil 'Running Scared' frå dei andre er at her skjer nettopp det songaren fryktar. Eks-kjærasten møter opp. Orkesteret og korvokalen byggjer seg opp til eit crescendo i det kvinna tar valet sitt. Orbison når den øvre grensa for det som er mogeleg for den høge opera-aktige stemma si i klimakset og den siste setninga. Slik er den nesten paranoide frykta som byggjer seg opp gjennom songen, at det er lett å gå glipp av den faktisk lukkelege slutten. Kvinna vel å gå bort i lag med songaren».
Andre versjonar
John Peel, den kjende BBC Radio-programleiaren som døydde i 2004, førte opp «Running Scared» av Roy Orbison som ein av songane han ønskte skulle spelast i gravferda hans.
Uranusmånen Mab
Mab er ein av månane til Uranus. Han går i bane i same avstanden frå Uranus som My-ringen, og kan vera med på å gje partiklar til denne når han vert treft av små objekt.
Mab vart oppdaga 25. august 2003 av Mark R. Showalter og Jack J. Lissauer med Hubble-teleskopet.
Pappa av Daniel Gildenlöw
«Pappa» er ein song av Daniel Gildenlöw. Songen er skriven av Daniel Gildenlöw.
Melodifestivalen 2015
24. november 2014 vart «Pappa» presentert som eit av bidraga i Melodifestivalen 2015, den svenske uttakinga til Eurovision Song Contest 2015 i Wien i Austerrike. Songen vart framført på svensk av Daniel Gildenlöw i den fyrste semifinalen, men enda på sjuandeplass og gjekk ikkje vidare til korkje andresjansen eller finalen.
Dominique Pire
Dominique Pire var ein belgisk munk. Han tok namnet Dominique etter å ha avlagd munkeløftet i 1932.
I 1958 fekk han Nobels fredspris for sin innsats for å hjelpa flyktningar i Europa i etterkrigstida.
Grøssar
Sjangeren er ofte kalla «ny-gotisk», grunna den har modernisert den klassiske gotiske litteraturen. Omgrepet grøssar er ofte nytta om ei kvar form for spenningslitteratur og -film. Om film bruker ein ofte omgrepa «skrekkfilm» og «grøsser» om kvarandre.
Terry Knight
Terry Knight var ein USA-amerikansk rockemusikar, produsent og manager. Han hadde noko suksess som radioprogramleiar, moderat suksess som songar og stor suksess som manager og produsent for Grand Funk Railroad og som produsent for Bloodrock.
Tidleg karriere
Knight byrja karrieren sin som radio-DJ i Detroit i 1963, og sidan i Windsor i Ontario. Han var den første amerikanske DJ-en som spelte The Rolling Stones, og fekk ærestittelen «den sjette Stone» på grunn av støtta han gav Stones i Nord-Amerika i starten. I 1964 hadde Knight slutta radiokarrieren og starta sin eigen musikkarriere. Kring 1965 var Knight frontmann i Terry Knight and the Pack, og fekk fleire hittar i Michigan-området. Bandet vart oppløyst i 1967.
Produsent og solokarriere
I 1967 flytta Knight til New York, og prøvde seg som solosongar og produsent hos Cameo-Parkway, med mindre suksess. Han produserte og skreiv songar for somme artistar, mellom anna garagebandet Question Mark & the Mysterians og easy listening-bandet International Pop Orchestra. Han skreiv òg musikk for filmen The Incident (1967). Knight reiste til London i 1968 og håpte å bli plateartist og eller produsent for det nyoppretta plateselskapet til The Beatles, Apple Records. Knight møtte Paul McCartney og var til stades under innspelinga til Beatles av White Album (1968). Knight drog raskt frå London då han ikkje klarte å få kontrakt med selskapet.
Saint Paul
Tidleg i 1969 fekk Knight ein produsentkontrakt med Capitol Records, der han òg fekk løyve til å spele inn sine eigne songar som soloartist. Han skreiv og spelte inn singelen «Saint Paul», som kan ha medverka til «Paul is dead»-skrøna som dukka opp seinare på året. Den kryptiske teksten omhandla det mislukka forholdet hans til McCartney og at han trudde at Beatles snart kom til å gå frå kvarandre. Songen inneheld linjer frå andre Beatles-songar, og Capitol fekk etter kvart eit forbodsbrev frå forleggjaren til Beatles, Maclen Music (den amerikanske avdelinga til Northern Songs) og plata vart trekt frå marknaden.
Seinare kom det til ein avtale mellom Knight og Maclen Music. Kring ein månad seinare, i mai 1969, vart «Saint Paul» gjeven ut på ny, med forlagsrettar til Maclen. På denne nye versjonen av plata stod det at «Hey Jude» var nytta med løyve. Dette gjorde Knights-songen til den einaste songen Maclen eigde som ikkje var skriven av Lennon–McCartney. «Saint Paul» nådde topp 40 i eit par byar i øvre Midtvesten, men nådde ikkje den nasjonale Billboard Hot 100-lista.
Grand Funk Railroad
Medan han arbeidde som produsent med Capitol fekk Knight ny kontakt med to av dei tidlegare Pack-medlemmane, gitaristen Mark Farner og trommeslagaren Don Brewer. Knight oppfordra dei til å finne ein ny bassist og bli ein powertrio som Cream. Gruppa valde den tidlegare Mysterians-bassisten Mel Schacher og endra namn til Grand Funk Railroad. Knight vart manageren og produsenten deira, og var med på å få bandet opp og fram. Han byrja med å få dei inn på Atlanta Pop Festival. Denne konserten fekk Capitol til å signere trioen. Dei neste to åra vart Grand Funk Railroad eit av dei mest populære rockebanda i USA, trass i lunken mottaking i musikkpressa. Knight oppdaga og produserte òg gruppa Bloodrock, som fekk ein usannsynleg hitt med dødshymnen «D.O.A. (Dead On Arrival)» tidleg i 1971.
Mellom Grand Funk og Bloodrock, produserte Knight i alt åtte gullalbum, samstundes som han var i ein ordkrig med Rolling Stone, som ofte slakta dei to banda. Men tidleg i 1972 var både Grand Funk og Bloodrock i strid med Knight. I Grand Funk sitt tilfelle omfatta rettssaker som pågjekk i nesten to år. Dei hadde kravd full gjennomgang av honorara dei og skulda Knight for å ta seg betalt som både manager og produsent, medan trioen ikkje hadde fått alle pengane dei hadde tent. Knight hevda at bandet berre hadde tre månader igjen med kontrakten sin då dei saksøkte han og at dei hadde fått det langt enklare om dei berre hadde venta det ut. Trioen vann til slutt saka, men det hadde kosta dei dyrt.
Livet etter Grand Funk
Knight vart òg droppa frå Capitol kort tid etter Grand Funk-rettssaka var over, og byrja sitt eige selskap, Brown Bag Records, og gav ut album og singlar med Mom's Apple Pie, John Hambrick, Wild Cherry og Faith Band. Ingen av dei selde godt og seint i 1973 trekte Knight seg heilt frå musikkindustrien. Han hang med supermodellen Twiggy og køyrde kappløp med filmstjerna Paul Newman i midten av 1970-åra, før han vart avhengig av kokain. I 1980-åra kom han seg ut av misbruket og slo seg ned i Yuma i Arizona med kona og dottera. Han arbeidde då som reklameansvarleg i ei vekesavis.
Død
Den 1. november 2004 vart Terry Knight myrda, 61 år gammal. Han vart stukken fleire gonger av kjærasten til tenåringsdottera, Donald A. Fair, etter at Knight gjekk i mellom Fair og dottera i ein krangel om misbruket hans metamfetamin. Fair vart dømd 26. mai 2005 til livstid i fengsel.
Anna (Go to Him)
«Anna (Go to Him)», eller berre «Anna», er ein song skriven og først spelt inn av Arthur Alexander. Versjonen hans kom ut som ein singel på Dot Records den 17. september 1962. Ein versjon vart framført av den engelske rockegruppa The Beatles og inkludert på debutalbumet deira Please Please Me i 1963.
Bakgrunn
I følgje Richie Unterberger, skribent for AllMusic:
"'Anna' var ein av dei første store soulballadane, sjølv om den byksande rytmen var nærare ein mellomrask song enn ein langsam ballade. Som fleire av songane til Alexander vart han meir kjend i ein coverversjon enn originalversjonen vrt. Og han vart faktisk ein liten hit då han først kom ut i 1962, og ådde 68. plassen på poplista og 10. plassen på R&B-lista."
Kritikar Dave Marsh rangerer Alexander sin «Anna (Go to Him)» som ein av dei 1001 beste singlane gjennom tidene. Han lovpriste den «lett svingande rytmen,» den seige, synkoperte tromminga, og vokalen til Alexander, særleg byrjinga av refrenget, som indikerer at John Lennon kan ha lært seg å syngje balladar som «In My Life» med å lytte til songane til Alexander.
The Beatles-versjonen
Songen var ein av John Lennon sine personlege favorittar, og vart ein del av det tidlege reperatoaret til The Beatles, og spelt inn for debutalbumet deira i 1963, Please Please Me. Det er den førte songen gruppa gav ut som nemner namnet på ei jente. I USA gav Vee Jay Records ut albumet på Introducing... The Beatles (10. januar 1964) og Capitol Records gav han ut på The Early Beatles (22. mars 1965). Vee Jay gav òg ut «Anna (Go to Him)» på EP-en Souvenir of Their Visit: The Beatles i USA
Bandet spelte inn songen den 11. februar 1963 på tre forsøk. Det tredje forsøket vart masteren. Han vart miksa den 25. februar. George Harrison spelte gitarfrasane på innsppelinga. Floyd Cramer spelte desse frasane på piano på originalutgåva til Alexander.
Dei framførte «Anna (Go to Him)» den 17. juni 1963 på BBC-radioshowet Pop Go the Beatles. Programmet vart sendt 25. juni. Dei framført han ein gong til, 1. august 1963 for programmet som vart sendt 27. august.
Medverkande
Lydteknikar var Norman Smith
Humble Pie-versjonen
I 1974 spelte Humble Pie inn songen for albumet Thunderbox, det sjuande studioalbumet deira. Deira versjon er meir i ein rhythm and blues-stil med koristane The Blackberries, Carlena Williams, Venetta Fields og Billie Barnum.
Fylkesveg 404 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 404 i Møre og Romsdal går mellom Kviltorp og Øvre Berg i Molde kommune. Vegen er 892 meter lang.
Sørsdalbreen
Sørsdal bretunge er ei markant forlenging av Sørsdalbreen ut i Prydz Bay. Denne vart oppdaga av kaptein Klarius Mikkelsen i 1935 og namngjeve i samband med breen.
Nantwich
Nantwich  er ein by i grevskapet Cheshire i England. Han har kring 12 500 innbyggjarar.
Det serbiske kvinnelandslaget i handball
Serbia sitt kvinnelandslag i handball er det kvinnelege landslaget i handball for Serbia. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Rukometni savez Srbije. Landslaget kvalifiserte seg til sin fyrste internasjonale turnering i 2000.