cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robert Emmijan
Aktiv
I 1987 tok Emmijan sølvmedaljen i verdsmeisterskapen i Roma etter eit hopp som målte 8,53 m, Carl Lewis frå USA vann gull med 8,67 m, medan hans landsmann Larry Myricks fekk bronse med 8,33 m. Tidlegare i sesongen, 22. mai 1987, hadde Emmijan hoppa heile 8,86 m på høgfjellsbana Tsachkadzor i Armenia, berre fire cm kortare enn den då 19 år gamle verdsrekorden til Bob Beamon. Resultatet er framleis europarekord i 2014.
Under sommar-OL 1988 i Seoul skada Emmijan seg i kvalifiseringa. Nokre månader seinare vart heimen hans i Gjumri lagd i ruinar under jordskjelvet i Spitak 1988. Far hans omkom i jordskjelvet. Hendinga kom til å prege Emmijan i åra etter, og han nådde aldri sidan ein finale i dei store meisterskapane.
I Need You av The Walker Brothers
I Need You er den første EP-en til den amerikanske popgruppa The Walker Brothers. Han vart gjeven ut i 1966 og nådde toppen av EP-lista i Storbritannia.
Robert Emmijan
Aktiv
Etter at Sovjetunionen vart oppløyst konkurrerte Emmijan frå 1992 for Armenia, mellom anna i VM i Göteborg. Han slutta konkurrere i 1997.
I Need You av The Walker Brothers
EPen vart produsert av John Franz, Ivor Raymonde og Reg Guest var dirigent for akkompagnementet, medan The Quotations akkompagnerte på «Everything's Gonna Be All Right».
Robert Emmijan
Aktiv
Emmijan bur i Frankrike.
I Need You av The Walker Brothers
EPen inneheld den originale Scott Walker- og John Franz-songen «Young Man Cried».
Alma i Israel
Alma er ein religiøs, jødisk moshav i Øvre Galilea nord i Israel. Han høyrer til Merom HaGalil regionale kommune.
Historie
Alma vart grunnlagd den 1. september 1949 av immigrantar til Israel frå Libya. I 1953 kom ei gruppe jødiske konvertittar, kjend som jødane frå San Nicandro, frå Italia. Dei flytta seinare frå Alma til nærliggande moshavar. Etter italienarane drog, kom cochin-jødar frå India.
I romartida, då området låg i provinsen Judaea, låg det ein jødisk by på denne staden. Namnet Alma er først nemnt i krossfarartida. Det jødiske samfunnet eksisterte fram til 1600-talet. Benjamin av Tudela vitja staden og då budde det 50 jødiske familiar i Alma.
Nær gravplassen til moshaven ligg ruinane av det som var ei synagoge, kanskje frå 200-talet. Ruinane er aldri blitt skikkelig undersøkt eller grave ut. I nærleiken ligg òg fleire graver, mellom anna grava til Eleazar ben Arach, og det som tradisjonelt vert rekna som grava til Eliezer ben Hurcanus.
Den nærliggande palestinske landsbyen Alma, som eig landområdet som moshaven Alma ligg på, vart øydelagd under den arabisk-israelske krigen 1948.
Geografi
Alma ligg kring 600 meter over havet, i eit område kalla Almahøgdene, nær småelva Dishon. Dishon naturreservat ligg like ved landsbyen, og det same gjer den tsjerkessiske landsbyen Rehaniya.
Lyder Aarseth
Lyder Aarseth var ein norsk lærar og seinare skoledirektør frå Vevring i Sunnfjord.
Aarseth var lærar først i Vevring, deretter i Skjervøy, før han i 1913 vart lærar i Kautokeino. Der var han til 1933, då han vart skoledirektør i Finnmark, noko han med unntak av åra 1942-45 var til han døydde i 1951.
Lyder Aarseth var far til lærar og museumskonservator Bjørn Lyder Aarseth.
Fylkesveg 367 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 367 i Sogn og Fjordane går mellom Skorven og Skjerlid i Askvoll kommune. Vegen er 5,7 km lang.
Sunny
«Sunny» er ein song skriven av Bobby Hebb og er ein av dei mest innspelte popsongane gjennom tidene med fleire hundre utgjevne versjonar. BMI plasserte songen på 25. plass på lista deira over dei 100 beste songane frå 1900-talet.
Bakgrunn
Foreldra til Hebb, William og Ovalla Hebb, var begge blinde musikarar. Hebb og den eldre broren Harold spelte som ein song-og-dans-duo i Nashville, frå då Bobby var tre år gammal og Harold var ni. Hebb skreiv songen i løpet av 48 timar etter den 22. november 1963, dagen då den amerikanske presidenten John F. Kennedy vart myrda og den eldre broren til Hebb, Harold, vart knivstukken i hel utanfor ein nattklubb i Nashville. Dette gjekk hardt inn på Hebb og mange kritikarar hevdar dette inspirerte både teksten og melodien. I følgje Hebb skreiv han berre songen som eit uttrykk for eit ønske om ei «solrik» kjensle i staden for ei «elendig» kjensle etter mordet på broren.
Teksten var ønsket til Hebb om at ein alltid bør «sjå positivt på livet» og han tok songen til tredjeplassen på R&B-lista og andreplassen på pop-lista i USA. Hebb har sagt om «Sunny»: «Alt eg prøvde med songen var å tenke på lukkelegare tider og lage ei hyllest til bror min - i hovudsakleg på utkikk etter ein lysare dag - fordi på denne tida var eg langt nede. Etter eg skreiv han tenkte eg at 'Sunny' var ein annan måte å gjere det på i forhold til det Johnny Bragg gjorde i 'Just Walkin' in the Rain.'»
Dave Pike versjonen
I Amerika vart han gjeven ut av marimbafonisten Dave Pike på Atlantic Records i 1966 på albumet Jazz for the Jet Set.
Bobby Hebb versjonen
«Sunny» var opphavleg ein del av ein 18-songar lang demo spelt inn av produsenten Jerry Ross, som òg var kjend for Spanky and Our Gang, Keith sin «98.6» og Jay and the Techniques.
«Sunny» vart spelt inn i Bell Sound Studios i New York City og gjeven ut som ein singel i 1966. Han fekk stor suksess, og dette førte til at Hebb i 1966 fekk turnere med The Beatles.
Sunny '76
«Sunny '76» er namnet på ein discoversjon av Bobby Hebb song «Sunny». Som versjonen frå 1966 er det Bobby Hebb som syng. Hovudskilnaden er at songen no var disco. Singelen vart gjeven ut seint i 1975 (sjølv om tittelen seier '76). B-sida til denne singelen var ein annan Hebb-song kalla «Proud Soul Heritage».
Boney M.versjonen
Den tyske eurodisco-gruppa Boney M. spelte inn ein discoversjon av «Sunny», produsert av Frank Farian og arrangert av Stefan Klinkhammer i eit eurodisco-arrangement. Han vart henta frå debutalbumet Take the Heat Off Me frå 1976, og kom ut etter gjennombrotssingelen «Daddy Cool» og vart ein ny stor hitsingel som som toppa den tyske singellista. Han vart remiksa i 1988 og 1999 (og vart ein liten hit tidleg i 2000) og sampla av Boogie Pimps for versjonen deira i 2004. Liz Mitchell song førstevokalen på originalversjonen til Boney M, men originalmedlemmen Maizie Williams spelte inn ein soloversjon i 2006. Boney M-versjonen vart den mest populære og gjekk inn på Topp 10 i mange land, mellom andre Storbritannia , Frankrike  og andre.
Nanase Kiryu
Nanase Kiryu er ein japansk fotballspelar.
Verdscupen i skiskyting 1988
Verdscupen i skiskyting 1988 tok til 17. desember 1987 og vart avslutta 20. mars 1988. Turneringa omfatta 11 individuelle tevlingar. Renna fann stad i Hochfilzen i Austerrike, Antholz i Italia, Ruhpolding i Vest-Tyskland, Oslo i Noreg og i Keuru og Jyväskylä i Finland.
Dei mannlege utøvarane tevla i fem 20 km og like mange 10-kilometerar, òg kalla normalprogram og sprint. I tillegg vart det arrangert fire stafettar over 4 x 7,5 km. Fritz Fischer frå Vest-Tyskland gjekk til topps i turneringa, på dei neste plassane kom norske Eirik Kvalfoss og italienaren Johann Passler. Kvalfoss og austtyske Frank-Peter Roetsch vann to enkelt-tevlingar kvar.
Den fyrste verdscupen i skiskyting for kvinner enda med to norske utøvarar på topp, Anne Elvebakk sigra føre Elin Kristiansen, på tredjeplass kom bulgarske Nadesjda Aleksijeva. Dei kvinnelege utøvarane tevla i 10 km og 5 km, fem renn over kvar av distansane. Dessutan i fem stafettar med tre utøvar på laget.
Sunny
Boney M.versjonen
Singelen vart gjeven ut med songen «New York City», som B-sida, ein omarbeidd versjon av Farian-artisten Gilla sin hitsingel frå 1976, «Tu es!» / «Why Don't You Do It» med ein intro lånt frå albumsporet «Help Help».
I 2011 vart den koreanske filmen Sunny ein bestseljar i Sør-Korea og mange land. Songen vart framført av Boney M. i slutten av filmen.
Come Rain or Come Shine
«Come Rain or Come Shine» er ein popsong skriven av Harold Arlen med tekst av Johnny Mercer. Songen vart skriven for musikalen St. Louis Woman, og vart publisert i 1946.
Innspelingar vart gjort i 1946 av Sy Oliver (med Tommy Dorsey Orchestra), Dinah Shore, Helen Forrest og Dick Haymes, og Margaret Whiting. Sjølv om songen ikkje nådde nokre av salslistene i denne perioden, vart han ein standardsong.
Sy Oliver/Tommy Dorsey-vrsjonen vart spelt inn 31. januar 1946. Innspelinga vart gjeven ut av RCA Victor Records som katalognummer 20-1819. Dinah Shore-versjonen vart spelt inn 18. mars 1946 og gjeven ut på Columbia Records som katalognummer 36971. Helen Forrest/Dick Haymes-versjonen vart spelt inn 14. april 1946 og gjeven ut på Decca Records med katalognummer 23548. Margaret Whiting-versjonen vart spelt inn 17. februar 1946 og gjeven ut på Capitol Records med katalognummer 247.
Ein versjon av Dinah Shore vart send på radioprogrammet Birds Eye Open House den 16. mai 1946.
Skotiní
Skotiní (gresk Σκοτεινή) er ein landsby i periferieininga Argolída i periferien Peloponnes i Hellas. Skotiní var hovudsete i den tidlegare kommunen Aléa, som no er ei kommunaleining i kommunen Árgos-Mykínes.
Starrkärr och Näs
Starrkärr och Näs er ein svensk tettstad i Stenungsunds kommun i Västra Götalands län i landskapet Bohuslän. I 2005 hadde tettstaden 472 innbyggjarar.
Amirim
Amirim (, tyder Tretoppar) er ein moshav i Galilea grunnlagd av vegetarianarar. I dag bur 150 familiar i moshaven. Amirim ligg kring 650 meter over havet, på ein ås over Genesaretsjøen. Han ligg 15 km frå Safed.
Historie
Dei første forska til jødiske immigrantar frå Marokko på å grunnleggje ei busetjing i 1950-åra var mislukka. Det opphavlege namnet var Shefa Bet. I 1958 kom ei gruppe folk av forskjellig bakgrunn, men som alle var vegetarianarar, veganarar eller hadde ein organisk livsstil, saman for å skape ein moshav. Grunnleggjarane av Amirim var pionerar innan vegetarianarrørsla i Israel.
Igor Ter-Ovanesjan
Igor Aramovitsj Ter-Ovanesjan er ein sovjet-russisk tidlegare friidrettsutøvar av armensk opphav, fødd i Kiev, som representerte Sovjetunionen. Frå slutten av 1950-åra var han i 15 år ein av dei aller beste lengdehopparane i verda. Han vart europameister både i 1958, 1961 og 1969 og fekk to OL-bronsar og to EM-sølv. Ter-Ovanesjan vart tolv gongar sovjetisk meister i lengdehopp. Han sette ein verdsrekord og ein europarekord, og var den fyrste europearen som hoppa over åtte meter. Elleve gongar forbetra han den sovjetiske rekorden i lengdehopp.
Aktiv
Ter-Ovanesjan sette sovjetisk rekord i lengdehopp med 7,74 m då han i 1957 vann sin fyrste nasjonale tittel. Året etter vart han europameister i Stockholm med ein margin til andremann på 14 centimeter. Under sommar-OL 1960 i Roma sette han ny europarekord med 8,04 meter og fekk bronsemedaljen, verdsrekordhaldaren Ralph Boston frå USA vann med 8,12 m.
Ter-Ovanesjan forsvarte EM-tittelen i 1962, då han under meisterskapen i Beograd var heilt suveren med 8,19 m, dei to andre medaljevinnarene stoppa på 7,85 m. Tidlegare i sesongen, 10. juli 1962, hadde han sett verdsrekord med eit hopp på 8,31 meter i Jerevan. Under dei olympiske leikane i Tokyo i 1964 fekk han som i førre OL ein bronsemedalje, og var som sist åtte centimeter bakom gullvinnaren, som noko overraskande vart Lynn Davies frå Storbritannia.
To år etter Tokyo-OL lukkast ikkje Ter-Ovanesjan å ta sin tredje strake EM-tittel, på ny vart han slått av Davies og måtte sjølv ta til takke med sølv. Ter-Ovanesjan hadde elles det beste lengdehoppet i verda i både 1966- og 1967-sesongen. Sin endelege personlege rekord sette han då han i oktober 1967 tangerte verdsrekorden på 8,35 meter i prøveleikane i Mexico-byen. Frå olympiaden i Mexico-byen i 1968 måtte derimtot Ter-Ovanesjan for fyrste gong reise medaljelaus heim, trass eit lengstehopp på 8,12 m vart han nummer fire. I 1969 presterte Ter-Ovansjan for fjerde gong det årleg lengste lengdehoppet i verda. Med 8,17 m i finalen under europameistersakpen i Aten revansjerte hans seg mot Lynn Davies, som tok sølvmedaljen. To år seinare var Ter-Ovanesjan nær ved å vinne sitt fjerde EM-gull, men i ei tevling utan dei store lengdene enda han ein centimter bakom gullmedaljøren Max Klauß frå Aust-Tyskland. Ter-Ovanesjan la opp etter OL-sesongen 1972.
Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
Han vart europameister innandørs i 1966 og 1969.
Al-Jurn
Al-Jurn (arabisk الجورن) er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Han ligg på ein åstopp kring 20 km frå den jemenittiske hovudstaden Sana'a og har den same særeigne arkitektur som den nærliggande byen.
Det vart funne kommersielle oljebrunnar nær al-Jurn tidleg i 1970-åra.
Fylkesveg 391 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 391 i Sogn og Fjordane går mellom Eidevik og Laukeland i Gaular kommune. Vegen er 12,2 km lang.
Picture Music
Innspeling og utgjeving
Tidlegare trudde ein at Picture Music var det tredje albumet til Schulze, og at det kom før Blackdance (1974), på grunn av feiltrykk på plateomslaget som sa at det vart spelt inn i 1973. Sidan vart det oppdaga at albumet ikkje vart spelt inn før i 1974.
Buffalo Springfield
Buffalo Springfield var ei amerikansk rockegruppe som tente som springbrett for karrierane til Neil Young, Stephen Stills, Richie Furay og Jim Messina. Young og Stills spelte seinare i Crosby, Stills, Nash & Young. Buffalo Springfield er mest kjend for songen «For What It's Worth». Etter bandet vart danna i april 1966, førte ei rekkje forstyrringar, mellom anna intern krangling og arbeidspress frå musikkindustrien til at gruppemedlemmene konstant vart skifta ut, og det heile enda med at gruppa vart oppløyst etter berre 25 månader. Buffalo Springfield gav i alt ut tre album, men etterlet seg mange demoopptak, unytta studioopptak og konsertopptak. Trass i den korte tida bandet varte, var det likevel eit av dei viktigaste banda i 1960-åra og nesten alle medlemmene gjekk vidare til suksessrike karrierar, og to av dei, Stills og Young, vart store rockestjerner.
Opphav
Neil Young og Stephen Stills møttest første gong i 1965 ved the Fourth Dimension i Thunder Bay i Ontario. Young var der med The Squires, ei gruppe frå Winnipeg han hadde leia sidan februar 1963 og Stills var på turne med The Company, ein avleggar av Au Go Go Singers. Sjølv om dei to ikkje skulle sjå kvarandre att på nesten eitt år, førte møtet til at dei begge hadde lyst å arbeide i lag.
Då The Company vart oppløyst etter turneen, flytta Stills til Vestkysten, der han arbeidde som studiomusikar og mellom anna var på prøvespeling for The Monkees, utan at han fekk jobben. Han fekk beskjed frå plateprodusent Barry Friedman at han ville ha arbeid for han om han klarte å samle eit band. Stills inviterte venen frå Au Go Go Singers, Richie Furay og tidlegare bassist i Squires Ken Koblun til å møte han i California. Begge kom, men Koblun reiste att etter ei stund og vart med i bandet 3's a Crowd.
Tidleg i 1966 møtte Young Bruce Palmer i Toronto, ein kanadiar som spelte bass i bandet Mynah Birds. Dei leita etter ein sologitarist, og Palmer inviterte Young med i gruppa. The Mynah Birds skulle spele inn eit album for Motown Records då songaren deira Ricky James Matthews (seinare kjend som Rick James) vart arrestert for å ha snike seg unna verneplikta. Platekontrakten deira vart kansellert, og Young og Palmer reiste til Los Angeles, der dei håpte på å slå seg saman med Stills.
Om lag ei veke seinare, etter at dei ikkje hadde klart å finne Stills og var på veg mot San Francisco, sat dei fast i ein trafikkork på Sunset Boulevard i Los Angeles då Stills, Furay og Friedman, i sin kvite van, oppdaga den svarte Pontiacen til Young, som køyrte forbi i motsett retning. Etter ein ulovleg u-sving av Furay, trefte dei fire musikarane kvarandre og starta eit band. Trommeslagar Dewey Martin, som hadde spelt med countryartistar som Patsy Cline og The Dillards, vart medlem av bandet ei veke seinare, etter forslag frå The Byrds-manageren, Jim Dickson.
Dei tok namnet sitt frå sida av ein dampvegvals laga av Buffalo-Springfield Roller Company, som stod parkert i gata utanfor huset til Friedman (der Stills og Furay budde). Den nye gruppa debuterte 11. april 1966 på The Troubadour i Hollywood. Eit par dagar seinare byrja dei ein kort turne i California som oppvarming for the Dillards og the Byrds.
Leiarskap og første innspeling
Like etter turneen med The Byrds enda, så overtalte Chris Hillman eigarane av Whisky a Go Go om å gje bandet ei prøvespeling. Buffalo Springfield vart i røynda husbandet på the Whisky dei neste sju vekene, frå 2. mai til 18. juni 1966. Desse konsertane gav dei eit rykte som eit forrykande konsertband og dei fanga interessa til fleire plateselskap. Det førte òg til ein invitasjon frå Friedman til Dickie Davis, som hadde vore lysansvarleg for the Byrds, om å verte involvert i leiinga av bandet. Davis søkte så råd frå managerane til Sonny & Cher, Charlie Green og Brian Stone. Dei fekk til slutt ein avtale med Ahmet Ertegün frå Atlantic Records og fekk i stand ei innspeling ved Gold Star Studios i Hollywood.
Young, Stills og Furay spelte alle inn demoar for albumet, men Greene og Stone, som hadde sett seg sjølv som plateprodusentar, syns stemma til Young var «for rar» og gav Furay rolla som vokalist på dei fleste av songane til Young.
Den første singelen til Buffalo Springfield, «Nowadays Clancy Can’t Even Sing», kom ut i august, men gjorde lite inntrykk utanfor Los Angeles, der han nådde Topp 25. Gruppa var misnøgd med og omarbeidde fleire av dei tidlege innspelingane sine for resten av albumet. Faktisk meinte Young og Stills at deira eigne mono-miksar var langt betre enn stereomiksane til Greene og Stone. Albumet vart kalla Buffalo Springfield, og vart opphavleg gjeve ut på dotterselskapet til Atlantic, Atco i mono og i stereo i desember 1966. Ei ny utgåve, både i mono og stereo, med forskjellig rekkefølgje på songane, kom ut i mars 1967.
I november 1966 skreiv Stills songen som vart ein milepåle for han, «For What It's Worth», etter å ha sett politiet aksjonere mot ungdomen som hadde samla seg på Sunset Strip for å protestere mot stenginga av nattklubben Pandora's Box. Songen vart spelt på Halloween på Whisky a Go Go, spelt inn nokre dagar seinare og så sendt på radiostasjonen KHJ kort tid etter. I mars 1967 hadde songen vorte ein Topp 10-hit i USA. Atco nytta høvet og erstatta songen «Baby Don't Scold Me» med «For What It's Worth», og gav ut albumet på ny. «For What It's Worth» selde over ein million eksemplar og bandet fekk gullplate.
Endringar i bandet
I januar 1967 tok bandet imot eit forskot frå plateselskapet og fauk til New York for å spele på Ondine’s, ein klubb der The Doors òg spelte. Det var på denne tida at Palmer først vart arrestert for å ha på seg marijuana og derfor vart deportert tilbake til Canada.
Bandet flytta fram og tilbake mellom innspelingar og konsertar på begge sider av USA. Dei nytta fleire bassistar, som Mike Barnes og Jim Fielder frå Mothers of Invention. Ved eitt høve under ei framføring på TV-showet Hollywood Palace måtte turneleiaren til Springfield, som aldri hadde spelt bass før, holde bassen med ryggen til kamera, medan bandet mima til eit opptak.
Under desse tilhøva vart eit nytt album, med arbeidstittelen Stampede, til under anstrengte forhold. Young og Stills var alltid skeptiske til Greene og Stone, og starta òg å krangle seg i mellom. Begge insisterte på å produsere sine eigne låtar. Furay, som hadde sunge og spelt gitar på det første albumet, men som ikkje medverka med nokre songar, tok no òg steget fram og skreiv like mange songar for album nummer to som det Young gjorde.
Sjølv om Palmer kom attende til gruppa i byrjinga av juni, hadde Young alt forlate bandet og missa dermed konserten på Monterey Pop Festival, der bandet spelte med Doug Hastings på gitar, som tidlegare hadde vore i Daily Flash og seinare spelte i Rhinoceros. David Crosby var òg gjesteartist. Young kom etter kvart tilbake i byrjinga av oktober ved The Third Eye i Redondo Beach i California og etter å ha sparka Greene og Stone, delte bandet tida si mellom å halde konsertar og gjere ferdig det andre albumet, som fekk tittelen Buffalo Springfield Again, produsert av Ertegün sjølv.
Sjølv om albumet er meir ei samling av individuelle verk enn eit gruppesamarbeid, vert Buffalo Springfield Again av mange kritikarar og tilhengjarar rekna for å vere det beste albumet deira. Det kom ut i november 1967, og inneheld «Mr. Soul», «Rock & Roll Woman», «Bluebird», «Sad Memory» og «Broken Arrow». Gruppa spelte «Bluebird» i ein episode av fjernsynsserien Mannix kalla «Warning: Live Blueberries», som vart sendt 28. oktober 1967.
Last Time Around
Med særs gode kritikkar over heile landet, ikkje berre av Buffalo Springfield Again, men av konserten deira som ein del av Beach Boys sin Fifth Annual Thanksgiving Tour, såg ting lyst ut.
I januar 1968 vart derimot Palmer deportert att for å ha hatt narkotika på seg. Denne gongen vart gitarist og studioteknikar Jim Messina leigd inn som erstatning. Med Palmer borte for godt, vart Young òg meir og meir sjeldan å sjå, og Stills måtte ofte spele all sologitar på konsertane. Innspelingar vart booka og alle songane som finst på det siste albumet deira vart spelte inn mot slutten av mars, som regel produsert av Messina. Det var klårt at bandet var i ferd med å bryte saman. I april 1968, etter nok ein narkotikarassia som involverte Young, Furay, Messina og Eric Clapton, valde bandet å gje seg.
Etter bandet braut opp samla Furay og Messina fleire songar spelt inn mellom midten av 1967 og tidleg 1968 til eit tredje og siste studioalbum, kalla Last Time Around. Sjølv om det inneheld Furay-balladen «Kind Woman», Young sin klassiske «I Am a Child» og Stills sin «Four Days Gone», inneheldt berre få av songane meir enn to eller tre medlemmer om gongen. Sjølv bilete på omslaget var ein montasje. Stills og Furay var med på fleire songar enn nokre av dei andre, og dominerte albumet.
Ettermæle
Sjølv om Buffalo Springfield ikkje var ein stor kommersiell suksess, vart «For What It’s Worth» ein stor hit for bandet og statusen til bandet voks seg større og større etter kvart som dei tidlegare medlemmene etter kvart vart store stjerner.
Stills starta Crosby, Stills & Nash med David Crosby frå The Byrds og Graham Nash frå The Hollies i 1968. Young la ut på ei solokarriere, men i 1969 vart han gjenforeint med Stills i Crosby, Stills, Nash & Young, som var byrjinga på det sporadiske samarbeidet hans med trioen. Furay og Messina grunnla bandet Poco. Furay vart òg med J.D. Souther og Chris Hillman og danna Souther-Hillman-Furay Band og Messina slo seg i lag med Kenny Loggins i Loggins & Messina.
Palmer var førstevalet for CSNY som bassist, men på grunn av forskjellige personlege problem vart han erstatta av Motown-vedunderet Greg Reeves. Palmer forsvann i gløymsla, men spelte på albumet Trans for Neil Young i 1982.
New Buffalo Springfield
Martin danna ei ny utgåve av Buffalo Springfield i september 1968. Med namnet «New Buffalo Springfield» bestod besetninga av gitaristane Dave Price og Gary Rowles (son til jazzpianisten Jimmy Rowles), bassisten Bob Apperson, trommeslagar Don Poncher og hornspelaren Jim Price, som seinare vart ein mykje nytta studiomusikar for Delaney Bramlett, The Rolling Stones, Joe Cocker og andre.
Det nye bandet turnerte mykje og spelte på den kjende «Holiday Rock Festival» i San Francisco 25.-26. desember 1968, men kom raskt på kant med Stills og Young, som gjekk til søksmål for å hindre Martin å nytte bandnamnet.
I februar 1969 danna Martin og Dave Price ei ny utgåve av New Buffalo Springfield med gitarist Bob "BJ" Jones og bassist Randy Fuller, bror til Bobby Fuller. Bandet spelte inn nokre songar med produsent Tom Dowd, men dei vart forkasta. Ein annan gitarist, Joey Newman, vart medlem i juni 1969, men to månadar seinare vart Martin kasta ut og dei gjenverande medlemmene fortsette som Blue Mountain Eagle. Martin danna då ei ny gruppe kalla Medicine Ball, som gav ut eit album i 1970 for Uni Records. Martin gav òg ut nokre solosinglar. I 1970-åra trekte han seg tilbake frå musikkindustrien og vart bilmekanikar.
Rock and Roll Hall of Fame
I 1997 vart gruppa innlemma i Rock and Roll Hall of Fame. Young møtte ikkje opp til seremonien. I 2001 vart det gjeve ut ein samleboks på fire plater, Buffalo Springfield, samla saman av Young. Dei første tre platene var alternative opptak, demoar og alternative miksar, medan den fjerde inneheld songar frå dei to første albuma.
Gjenforeing
På albumet Silver & Gold i 2000 song Neil Young om ønsket hans om å samle grupp apå ny og «see those guys again and give it a shot» («møte dei karane igjen og prøve på ny») (songen «Buffalo Springfield Again»"). Sidan Bruce Palmer døydde i 2004 og Dewey Martin i 2009, er ikkje dette lenger mogeleg. I september 2010 vart det derimot annonsert at Neil Young, Stephen Stills og Richie Furay skulle spele saman på den årlege Bridge School Benefit den 23. og 24. oktober 2010 i Mountain View i California. Rick Rosas, som hadde spelt mykje bass for Young, var bassist og Crosby, Stills og Nash-trommeslagaren Joe Vitale overtok for Dewey Martin.
Harry Hestad
Harry Asbjørn Hestad er ein norsk tidlegare fotballspelar, -trenar og kulturarbeidar frå Fræna og Molde. Han vann seriesølv med Molde Fotballklubb og cupsølv med nederlandske ADO Den Haag. Hestad spela 31 landskampar for Noreg i tida 1969-86. Både han og broren Stein Olav Hestad spela for Molde FK.
Klubbspel
Hestad voks dei fyrste åra opp i Søre Fræna, men familien flytta til Molde få år etter andre verdskrigen. Han debuterte for Molde FK i 1961 og spela for klubben fram til 1970. Desse åra spela klubben i Møre-avdelinga av 3. divisjon. Sommaren 1970 fekk Hestad kontrakt med nederlandske ADO Den Haag, samstundes med Harald Berg. Klubben kom i deira fyrste sesong på tredjeplass i den nederlandske toppserien, året etter enda FC den Haag, som klubben då hadde endra namn til, på fjerdeplassen i serien. I den sesongen, 1971/72, nådde klubben den nasjonale cupfinalen. Her møtte dei Europas beste fotballag, Ajax Amsterdam, og tapte 2-3 på stadion i Rotterdam.
Landslagsspel
Hestad debuterte for Noreg landslag i fotball i mai 1969 mot Mexico. Hausten 1969 skåra han to av måla då Noreg slo Guatemala 3-1 i ein såkalla vennskapslandskamp på bortebane. Då Noreg i september 1973 møtte Nederland i ein kvalifiseringskamp til VM 1974, skåra Hestad Noregs mål i ein kamp som enda med 2-1 til Nederland. I tida fram til 1976 deltok han i 31 landskamper og skåra fem mål.
Trenar og yrkesliv
Hestad var spelande trenar for Molde saman med Torkild Brakstad i fleire periodar. Åra 1986-89 var han hovudtrenar for laget, saman med Åge Hareide. Klubben vann både sølvmedaljar og bronsemedaljar i serien i den perioden.
Haestad var revisor fram til 1970, dreiv sportsbutikk 1973-83 og var kultursjef i Fræna frå 1984 til han vart pensjonist.
Al-Kawlah
Al-Kawlah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Solenglar
Solenglar (Heliangelus) er ei biologisk slekt i underfamilien Lesbiinae av kolibriar. Desse ni kolibriartane lever samla sett i relativt høgtliggande område frå omtrent Cochabamba i Bolivia nordover i eit smalt belte langs Andes til delstaten Lara i Venezuela. Flest artar finst innanfor grensene til Ecuador.
Det norske fellesnamnet for artane, 'solengel' svarar til det vitskaplege namnet Heliangelus som kjem frå gresk, helios «sol» og angelos «engel», «bodbringar».
Skildring
Dette er mellomstore kolibriar, nesten alle 10-11 centimeter i kroppslengd, med skinnande grøn eller bronsjegrøn overside, meir uklår grøn underside, flekka hos nokre artar. Vengene er mørk bronsefarga. Alle har iriserande strupeområde hos hannfuglar, dei fleste i purpurlilla fargetoner. Fem av artane med kvitt brystband under den glitrande strupen. Moderat kløfta mellomlang hale, relativt kort, rett svart nebb. Hofuglar er mindre iaugefallande med mindre markert strupeflekk, nokre med kortare, mindre kløfta hale.
Solenglar lever i typisk fuktige til våte habitat i lågvekst skog, grasland, men somme òg i tørrare habitat av kratt. Typisk høgdnivå er rundt 2000 til 3600 moh., ofte rundt 2500 m, kongesolengel og blåhalesolengel 1000 m lågare. Dei supplerer føda med små insekt i tillegg til nektar frå plantar dei er spesialiserte på.
Artslista
Sephanoides-kolibriar i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V13.1, 2023, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Worcester Range
Worcester Range er ei fjellkjede i Antarktis mellom Skelton- og Mulockbreen på vestsida av Rossisen. Ho er truleg kalla opp etter skuleskipet på Themsen, der mange av offsierane på dei tidlege britiske antarktisekspedisjonane fekk opplæring. Det vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen (BrNAE), 1901-04. Namnet vart først nytta på kart av den britiske antarktiskekspedisjonen, 1907-09.
Fjellkjeda er ein del av Prince Albert-McMurdo Range, som omfattar Prince Albert Mountains i Victoria Land. Begge desse er ein del av Dei transantarktiske fjella, som kryssar heile kontinentet.
Den høgaste fjelltoppen i fjellkjeda er Mount Harmsworth på 2765 moh, ved nordvestenden av Deltabreen. Det vart oppdaga av BrNAE og kalla opp etter sir Alfred Harmsworth, seinare vicomte Northcliffe, som generøst støtta ekspedisjonen økonomisk.
Andre fjell er Mount Marks (~2600 moh), kalla opp etter Rodney Marks og Portal Mountain (2555 moh).
Natsuko Hara
Natsuko Hara er ein japansk fotballspelar.
Lorenzo Costa
Liv og gjerning
Costa var fødd i Ferrara, der han skal ha vore elev av Cosimo Tura og Francesco del Cossa. I 1483 flytta han til Bologna. Same året måla han meisterstykket Madonna og barnet med Bentivoglio-familien og andre freskar på veggene i Bentivoglio-kapellet i San Giacomo Maggiore.
I Bologna var Costa elev og seinare medarbeidar til Francesco Francia, ein målar som han sjølv skulle kome til å påverke mykje. Costa arbeidde saman med Francia for familien Bentivoglio i Bologna og måla portrett og religiøse motiv. Costa reiste i 1509 til fyrstehoffet i Mantova. Dei mest kjende arbeida hans frå tida i Mantova er to mytolgiske måleri, baster på teiningar av Andrea Mantegna. Costa arbeidde ved hoffet til han døydde i byen i 1535.
To av sønene hans var også målarar, men det er sonesonen Lorenzo Costa den yngre som er han nærast i ry.
Stefka Kostadinova
Stefka Kostadinova er ein bulgarsk tidlegare høgdehoppar frå Plovdiv. Ho sette verdsrekord i høgdehopp med 2,09 meter då ho vart verdsmeister i Roma i 1987. Rekorden er framleis gjeldande i 2014. Kostadinova vann gullmedaljen i høgdehopp i EM 1986, VM 1987 og 1995, samt OL 1996.
Aktiv
Kostadinova hoppa over 2,00 meter for fyrste gong i 1984. Ho tok steget opp i verdstoppen i høgdehopp vintersesongen 1985, ho vann då både EM og VM innandørs. Sommaren 1986 tangerte ho verdsrekorden til landskvinna Ljudmila Andonova med 2,07, allereie seks dagar seinare forbetra ho rekorden til 2,08 m. I slutten av august 1986 vart ho europameister i Stuttgart med 2,00 m, sju cm over dei andre medaljevinnarane.
I finalen i høgdehopp for kvinner under verdsmeisterskapen i Roma dem 30. august 1987 sette Kostadinova verdsrekord med 2,09 m, ein rekord som har vorte ståande. Tamara Bykova frå Sovjetunionen tok sølvet med 2,04 m. Under sommar-OL 1988 i Seoul stoppa Kostadinova på 2,01 m og fekk sølv, Louise Ritter frå USA vann OL-gullet med 2,03 m.
Kostadinova var ikkje i gammal form då ho deltok i sommarleikane i Barcelona i 1992, der ho enda på fjerdeplass med 1,94 m. Ved verdsmeisterskapen i Göteborg i august 1995 lukkast Kostadinova som den einaste å ta seg over 2,01 m og ho tok dermed sin andre VM-tittel, åtte år etter den fyrste. Under dei olympiske leikane i Atlanta i 1996 svinga seg over 2,05 m, ny olympisk rekord og olympisk meister. Sommaren 1997 vart ho skadd, og trass i operasjonar, kom ho ikkje tilbake på bana.
Fylkesveg 392 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 392 i Sogn og Fjordane går mellom Myrvang og Bjordal i Fjaler kommune. Vegen er 2,9 km lang.
Kjetil Osvold
Kjetil Osvold er ein tidlegare fotballspelar frå Ålesund som hadde størst suksess då ha spela for klubbane IK Start og Lillestrøm Sportsklubb. Osvold, som spela på midtbanen, var kjent for sin slepne teknikk og sine eigenskapar som playmaker. Mellom 1984 og 1989 spela han 37 landskampar for Noreg og skåra tre mål.
Etter at han la opp som fotballspelar har Osvold arbeidd som seljar i ulike bransjar, mellom anna som fotballagent.
Klubbspel
Osvold spela på tredjedivisjons-klubben Skarbøvik Idrettsforening frå 1978 til 1980. Klubben var nær ved å rykke opp i 2. divisjon, men mislukkast i kvalifiseringskampar. Sesongane 1981-84 spela han på den norske toppklubben Start, klubben kom på tredjeplass i serien både i 1983 og 1984. Deretter spela han for Lillestrøm i to sesongar. I den fyrste sesongen for Lillestrøm vann klubben cupmeisterskapen, i den andre sesongen gjekk klubben til topps i kampen om seriegullet.
I desember 1986 vart Osvolda overført til den engelske toppserieklubben Nottingham Forest for 90 000 engelske pund, eit lag leia av Brian Clough. Osvold debuterte 27. april 1987, men klarte aldri spele seg inn på laget. Han spela så ein månad for Leicester City, totalt vart det berre 11 kampar i England. 1988-sesongen spela han for den svenske klubben Djurgården, sesongen etter for den greske toppklubben PAOK Saloniki.
Landslagsspel
Osvold debuterte for Noreg 17. desember 1984 i ein privatlandskamp mot Egypt i Kairo. Kampen enda med norsk siger 1-0. Gjennombrot på landslaget fekk han fyrst i 1986-sesongen. I sin sjette A-landskamp, den 30. april 1986, tok han på Ullevål stadion ein «tunnel» på Argentinas legandariske spelar Diego Maradona og vart matchvinnar då han skåra kampens einaste mål. For Argentina var landskampen ein treningskamp i forkant av VM i fotball 1986, ein meisterskap som enda med at Argentina vart verdsmeister.
Osvold skåra to mål i kvalfiseringskampar til VM 1990. Begge måla kom i kampar mot Kypros, fyrst i bortekampen i Limassol hausten 1988 og så i heimekampen våren 1989. Begge kampane enda med norsk siger. Han spela sin siste landskamp 22. august 1989 på Ullevål stadion, då det vart 0-0 mot Hellas.
I'm in Love Again
«I'm in Love Again» er ein song frå 1956 av Fats Domino. Songen vart skriven av Domino og samarbeidspartnaren Dave Bartholomew. Singelen var den tredje singelen til Domino som gjekk til topps på R&B Best Sellers-lista, og låg der i sju veker. «I'm in Love Again» nådde òg tredjeplassen på poplista. B-sida til «I'm in Love Again», «My Blue Heaven», vart òg ein hit.
Andre versjonar
Bill Haley and His Comets spelte inn songen i 1960 på albumet Bill Haley and His Comets. Andre versjonar vart spelt inn av Little Richard i 1962, Ricky Nelson i 1958, Brook Bros. i 1961 og Paddy Manna i 1962.
The Animals spelte inn songen på debutplata The Animals i 1964.
Paul McCartney spelte inn songen under innspelinga av CHOBA B CCCP. Han vart gjeven ut som B-sida til «This One» og kom med på den internasjonale utgåva av CHOBA B CCCP i 1991.
Buddhisttempel
Buddhisttempel eller buddhistkloster er sakralbygg for buddhistar, folk som følgjer buddhismen. Dei kan omfatta byggverk kalla vihara, chaitya, stupa, wat og pagode i ulike område og tradisjonar. Innan buddhismen representer tempel det reine landet eller det reine omgjevnaden kring ein buddha. Tradisjonelle buddhisttempel er utforma for å inspirera indre og ytre fred.
Arkitektur
Utforminga av bygningar og kompleks varierer mellom regionar. Vanlegvis består eit buddhisttempel ikkje berre av bygningar, men også området rundt. Buddhisttempel er utforma for å symbolisera fem elements: eld, luft, vatn, jord og visdom.
India
Utforminga av tempel i India blei påverka av tanken om sakrale anlegg som ein representasjon av universet. I buddhistiske tempelkompleks finn ein ofte eit høgt tempel plassert sentralt og omkransa av mindre tempel og veggar. Dette sentrumet er omringa av «hav», mindre «fjell» og ein stor mur.
Chaitya, chaitya hall eller chaitya-griha er omgrep for tempel, heilagdommar eller bønehallar i indiske religionar. Det er vanlegast i buddhismen, der det viser til ein stad med ein stupa og ein rund apsis på slutten mot inngangen, og eit høgt tak med ein rund profil. Strengt sett er chaitya sjølve stupaen, og dei indiske bygningane er chaitya-hallar, men denne skilnaden blir ofte ikkje brukt. Mange av dei tidlege chaityaen var skorne ut i berg, som i Karla- eller Ajanta-grottene.
Nokre av dei eldste fritsttåande templa kan ha vore sirkulær typar. Asjoka den store bygde òg Mahabodhi-tempelet i Bodh Gaya rundt 250 f.Kr., ein sirkulær struktur, for å verna bodhi-treet der Buddha hadde funne opplysing. Dei arkeologiske leivningane etter Bairat-tempelet viser at det òg var ein rund struktur. Representasjonar av denne tidlege tempelstrukturen finst på eit relieff frå 100 f.Kr. som blei laga ved stupaen i Bhārhut, og òg i Sanchi. Frå denne perioden er diamanttrona att. Dette er ei nesten intakt sandsteinsblokk som er dekorert med relieff og som Ashoka hadde plassert ved foten av bodhi-treet. Ein har òg funne sirkulære tempel i seinare grotter skorne ut i berget, som Tulja-grottene eller Guntupalli.
Indonesia
Buddhismen kom til Indonesia nokså kort tid etter hinduismen, som fyrst blei innført frå India rundt det andre hundreåret. Historia til buddhismen i Indonesia er nært knytt til historia om hinduismen, ettersom ei rekkje rike som var påverka av den indiske kulturen blei skipa i omtrent den same perioden. Det eldste buddhistiske arkeologiske området i Indonesia er truleg Batujaya-stupakomplekset i Karawang i Vest-Java. Det eldste relikviet i Batujaya blir rekna for å stamma frå 100-talet, medan det siste er datert til 1100-talet. Det finst også fleire buddhistiske stader i Jambi, Palembang og i Riau-provinsane på Sumatra, og i Sentral- og Aust-Java. Gjennom hundreåra har dei indonesiske øyane vore vitne til veksten og fallet til mektige buddhistiske rike, som Sailendra, Mataram og Srivijaya.
Ifølge ei kinesisk kjelde såg ein kinesisk buddhistisk munk, Yijing, det mektige sjøriket Srivijaya med base på Sumatra under ei pilgrimsreise til India på 600-talet. Det finst ei mengd buddhistiske kulturminne i Indonesia, som mandalamonumentet i Borobudur frå 700-talet og Sewu-tempelet i Sentral-Java, Batujaya i Vest-Java, Muaro Jambi, Muara Takus og Bahal-tempelet på Sumatra, og mange statuer og inskripisjonar frå den tidlege historia til indonesiske hindu-buddhistiske rike.
Under Kediri-, Singhasari- og Majapahit-rika blei buddhismen – omtalt som Dharma ri Kasogatan – anerkjend som ein av dei offisielle statsreligionane saman med hinduismen. Sjølv om nokre kongar kunne favorisera hinduismen, blei likevel harmoni, toleranse og til og med synkretisme framheva, som ein ser i nasjonalmottoet Bhinneka Tunggal Ika, 'sameining i mangfald'. Den klassiske tida i det gamle Java førte òg fram til nokre av dei finaste døma på buddhistisk kunst, som Prajnaparamita-statuen og statuane av Buddha Vairochana og Boddhisttva Padmapani og Vajrapani i Mendut-templet.
I dagens indonesiske buddhistme viser candi til ein heilagdom, anten gamal eller ny. Nokre samtidige viharaer i Indonesia har replikaer i full storleik eller rekonstruksjonar av berømte buddhistiske tempel, som replikaene av perwara (småtempel) i Pawon og Plaosan. Rolla til ein candi kan til tider vera den same som den til ein stupa, ein kuppelstruktur for å lagra buddhistiske relikviar eller oska til kremerte buddhistiske prestar eller velgjerarar.
Japan
Japanske buddhisttempel har typisk ein hovudhall kring hovudobjektet i tempelet.
Stångby
I Stångby ligg idrettshallen Tornahallen, samt ein filial til biblioteket i Lund. Våren 2005 var biblioteket trua med nedlegging, noko som resulterte i ein sterk lokal protestaksjon, som blei tatt til følgje. Det gamle stasjonshuset har mista den opphavlege funksjonen sin. Det fungerte ei stund som postkontor, og fram til 2004 blei det leigd av danselokalet og danseskulen Tango Trengtan.
Buddhisttempel
Japan
Eit særtrekk for japanske tempel er chinjusha, eit shintotempel vigd kamien eller ånda til tempelet. Buddhismen eksisterte lenge i lag med shinto, men på 700-talet blei buddhismen statsreligion, og det blei bygd spesifikt buddhistiske tempel. Det finst mange viktige japanske buddhisttempel i Kansai-regionen, særleg i Nara og Kyoto.
Stångby
Fotballklubben Torns IF kjem frå Stångby.
Buddhisttempel
Thailand
Buddhistitempel i Thailand er kjende som wat, frå pāḷi vāṭa, som tyder ‘inngjerding’. Wat-arkitekturen held seg til konsekvente prinsipp. Ein wat har med få unntak to delar: Phutthawat og Sangkhawat. Phutthawat (thai พุทธาวาส) er området som er vigd Buddha. Sangkhawat er området som er vigd sanghaen, det buddhistiske klostersamfunnet.
Sri Lanka
Buddhisttempel på Sri Lanka er kjende som pansala eller viharaya på singalesisk. Vanlege kjenneteikn for srilankiske tempel er stupa, bodhitre og tempelbygningar. Det eldste bodhitreet planta av menneske i verda, Jaya Sri Maha Bodhi, og nokre av dei største stupaene i verda, som Ruwanwelisaya, Jetavanaramaya og Abhayagiri vihāra, ligg på Sri Lanka.
Stava i Sverige
Stava er ein svensk tettstad i Österåkers kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 264 innbyggjarar.
Akhladókambos
Akhladókambos (gresk Αχλαδόκαμπος) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Argolída i periferien Peloponnes i Hellas. Akhladókambos inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Árgos-Mykínes.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Akhladókambos 497 innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.
Al-Khamis
Al-Khamis er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Solo John/Solo Scott
Solo John/Solo Scott er ein delt EP av medlemmane i den amerikanske popgruppa The Walker Brothers - John Walker og Scott Walker. Han kom ut i 1966 og nådde fjerdeplassen på EP-lista i Storbritannia. Sjølv om EPen vart gjeven ut som to soloinnspelingar, vert han som regel kategorisert som ei Walker Brothers-plate.
EPen vart produsert av John Franz med akkompagnementet med Reg Guest som dirigent. Han inneheld òg Scott Walker-songen «Mrs. Murphy».
Alle dei fire songane vart sidan gjeven ut på den utvida utgåva av det andre albumet til The Walker Brothers, Portrait.
Leikanger kommunestyre 2011-2015
Ved kommunevalet 2011 var det fem parti som stilte liste i Leikanger kommune:
Fylkesveg 393 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 393 i Sogn og Fjordane går mellom Håland og Tømmerbakke i Fjaler kommune. Vegen er 8,1 km lang.
Leikanger kommunestyre 2011-2015
Leikanger KrF hadde ikkje klart stilla liste sidan 2003, og partiet vart formelt lagt ned i 2011. Framstegspartiet, som aldri har vore representert i Leikanger, prøvde tre gonger å skipa lokallag i Leikanger vinteren 2011, men lukkast ikkje. Ei stund såg det ut til at heller ikkje Venstre og Høgre skulle klara det, men dei klarde det kort tid før fristen gjekk ut.
Valkampen
Dei viktigaste sakene var kraftutbygging og kommunesamanslåing. Kraftutbyggingssaka var i hovudsak avslutta i førre periode, men saka var ikkje avgjord. Dette viste seg m.a. då kommunestyret skulle røysta over eit nytt alt. C våren 2012. Ordførar Olav Lunden stod fram i Sogn Avis og sa at kraftutbygginga måte bli ei av dei sentrale valkampsakene, men på folkemøtet ein månad seinare sa han at saka var ferdig. SV hadde heile vegen hatt eit klårt standpunkt mot kraftutbygging, og heller ikkje Venstre var positive til planane. Arbeidarpartiet, Senterpartiet og Høgre hadde sagt tydeleg ja til kraftutbygging. Senterpartiet har sagt eit tydeleg nei til kommunesamanslåing, medan dei andre partia ynskjer utgreiing av saka. Høgre er tydeleg for samanslåing.
Partibyte
Jarle Andersen, som braut ut av Senterpartiet i 2009, stod denne gongen på Ap-lista. Han vart vald inn i kommunestyret. Susanne Svardal var lei av dragkampane i Ap i kraftutbyggingssaka, og melde overgang til Venstre. Begge kom inn i kommunestyret.
Tobias Dahle valde å bryta ut av Arbeidarpartiet etter internt rot med partiprogrammet. Han melde seg ut av partiet valnatta, etter at vallokala stengde. Han vart vald inn i kommunestyret for Ap, men møtte som uavhengig frå dag ein. Måten han braut ut av partiet vekte mykje misnøya i bygda, og fekk jamvel merksemd i riksdekkjande media. I 2013 melde han seg inn i Høgre.
Saka om Leikanger kraftverk
Etter synfaringa hausten 2011 kom det fram eit tredje utbyggingsalternativ for Leikanger kraftverk. Alternativet som går under nemninga C, er mykje likt alt. A, men inntaka er flytt 70 m ned i terrenget. Grepet fører til at dei 11 inntaka i alt. A kan reduserast til 6 utan at noko vatn går til spille, då inntaka i alt. C vil liggja nedom samløpet til småelvane som dannar Henjaelvi og Grindselvi. På denne måten vert inngrepa mindre synlege ifrå fjella kring dalføra. Administrasjonen rådde kommunestyret til å fremja alt. C som den beste utbyggingsløysinga, men framlegget fall med 12 mot 5 røyster. Ap, Sp, H og Tobias Dahle heldt fast på alt. A som den beste løysinga.
Al-Kharabah i Sana'a
Al Kharabah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i Sana guvernement.
Stavsjö
Stavsjö er ein svensk tettstad i Nyköpings kommun i Södermanlands län i Södermanland. I 2005 hadde tettstaden 221 innbyggjarar.
Martin Höllwarth
Martin Höllwarth er ein austerriksk tidlegare skihoppar frå Schwaz i Tirol. Han vann to individuelle OL-sølv i 1992 og ei VM-bronse i 2001. Både i 2001 og 2005 var han med på austerrikske firemannslag som vann VM-gull, siste gongen til og med to gullmedaljar. Höllwarth representerte skiklubben SC Mayrhofen.
Aktiv
Höllwarth var ein av dei fyrste austerrikske skihopparane som hoppa med V-stil. I 1991, knapt sytten år gammal, vart han juniorverdsmeister i skihopping. Han debuterte i verdscupen romjula 1991, der han vart nummer fire i opningsrennet i den tysk-austerrikske hoppveka. Straks etter hoppveka fekk han i Predazzo sin fyrste siger i eit verdscuprenn. Seinare i OL-sesongen vann Höllwarth tre sølvmedaljar under vinter-OL 1992i Albertville. I normalbakken kom han bakom landsmannen Ernst Vettori og i storbakken var finske Toni Nieminen dein som overgjekk han. I lagtevlinga fekk Höllwarth sølvmedalje saman med Ernst Vettori, Andreas Felder og Heinz Kuttin.
Dei fem sesongane 1993-97 var Höllwarth sjeldan å finne dei beste på resultatlistene i verdscupen. Berre ein og annan gongen slumpa han til å gjere to gode hopp, og kunne dermed notere seg for nokre få sigrar.
Frå 1998 til 2005 var Höllwarth tilbake mellom dei beste skihopparane i verda. Særleg flink og stabil var han i dei fire siste sesongane i perioden, og både i 2004 og 2005 kom han på femteplassen i verdscupen. Höllwarth vann åtte individuelle verdscuprenn, det fyrste i januar 1992 og det siste i januar 2005. 28 gongar (8-6-14) kleiv han på pallen i verdscuprenn.
Höllwarth la opp som skihoppar i 2008. Han bur i dag i Mieming.