cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Štajerska
Štajerska har ikkje i dag noko offisiell status som administrativ eining i Slovenia, men namnet vert ofte nytta i uformelle samanhengar. I 2005 vart Slovenia delt inn i tolv statistiske regionar, og det meste av Štajerska er i dag delt inn i regionane Podravje (Podravska regija) og Savinjsko (Savinjska regija).
Det kulturelle og økonomiske senteret i Štajerska har alltid vore byen Maribor (tysk Marburg an der Drau). Andre store byar i regionen er Celje (tysk Cilli), Ptuj (tysk Pettau), Velenje (tysk Wöllan), Sevnica (tysk Lichtenwald), Brežice (tysk Rann) og Slovenj Gradec (tysk Windisch-Graz)
Eidsvoll kommune
Politisk vert Eidsvoll kommune styrt etter «hovudutvalsmodellen», som går ut på at den løpande styringa går føre seg ved hjelp av politiske hovudutval for dei ulike saksområda. Hovudutvala gjer vedtak i medhald av fullmakt, eller gjev råd til formannskap og kommunestyre om korleis dei bør stille seg i saker av meir overordna karakter.
Det er hovudutval for:
Eidsvoll kommune høyrer inn under Romerike politidistrikt, Øvre Romerike tingrett, som held til på Eidsvoll, og Eidsivating lagmannsrett, som held til på Hamar. Kyrkjesokna i Den norske kyrkja i kommunen er Eidsvoll, Langset og Feiring, som ligg under Eidsvoll prestegjeld i Øvre Romerike prosti i Borg bispedømme.
Soge
Funn frå steinalderen syner at det har vore busetnad i kommunen frå gamalt av, og fleire gardar har namn som går langt attende i tida.
Eidsvoll har markert seg på ymse vis i gamal og ny tid. I meir enn 600 år, i den seinaste parten av vikingtida og mellomalder, vart Eidsivating halde på staden Tingvoll attmed Eidsvoll kyrkje (på høgda ovanfor elva Vorma, på andre sida av elva i høve til tettstaden Sundet). Dette tinget, som opphavleg hadde vore samla på Åker i noverande Hamar kommune, var eit av dei viktigaste lagtinga (sendemannstinga) på Austlandet ved å femne om Raumafylke (grovt rekna det noverande Romerike), Heinafylke (grovt rekna det noverande Hedmark) og Hadafylke (grovt rekna det noverande Hadeland), seinare òg Østerdalen og Gudbrandsdalen. Eidsvoll er elles vidgjeten for at det var her den norske grunnlova vart utarbeidd og vedteke i 1814, i det huset på Eidsvoll Verk som no går under namnet Eidsvollsbygningen. Kommunevåpenet, som syner ei skålvekt i gull mot ein grøn bakgrunn og vart godkjend i 1987, har å gjere med den plassen Eidsvoll etter dette har i soga i både gamal og ny tid når det gjeld rettsskipinga, då skålvekta er eit symbol  på rettferd og rettvise avgjerder.
Eidsvoll kyrkje er ei krosskyrkje i stein; den eldste parten er frå mellomalderen, om lag 1200. Kyrkja vart ombygd i 1867, restaurert 1964–65, men sterkt brannskada i 2000.
På Hammerstad ligg Eidsvoll bygdetun, som er eit friluftsmuseum med fleire 200–300 år gamle hus.
Eidsvoll har ein viktig plass i norsk jarnbanesoge, ettersom den eldste jarnbana i Noreg, Hovedbanen, som vart opna i 1854 og seinare vart ein parsell av Dovrebanen, går mellom Oslo og Eidsvoll, med stasjon attmed elva Vorma. Vorma er seglbar opp til Mjøsa, og i tidlegare tider var det båtsamband mellom Eidsvoll stasjon og landet kring Mjøsa. Dette gjorde òg reisa frå Oslo og oppover Gudbrandsdalen snøggare og lettare. I nærleiken av Eidsvoll stasjon er det framleis kai for den gamle hjuldampbåten Skibladner, som nå går i turistrute på Mjøsa om sumaren.
Samferdsle
Hovudbanen mellom Oslo og Eidsvoll er for det meste erstatta av høgfartbanen Gardermobanen, som går om Oslo lufthamn Gardermoen mellom Oslo og Eidsvoll, og ein ny Eidsvoll stasjon er knytt til denne banen. I tillegg til Eidsvoll stasjon er det innanfor kommunen ein annan haldeplass for persontog på Gardermobanen, Eidsvoll Verk. Den gamle Eidsvoll stasjon på Hovedbanen er lagt ned, og stasjonsbygningen disponerast no av private. Hovedbanen er i bruk for persontog mellom Oslo og Dal stasjon i Eidsvoll kommune, elles for godstog.
Det viktige vegsambandet på langs av Noreg, europaveg E 6, går som motorveg gjennom størsteparten av kommunen, for det meste heilt utanom bustadområda. På vestsida av Mjøsa, frå Minnesund ved sørenden av Mjøsa, går det veg nordover til Gjøvik, og sørover på austsida av Vorma til Nes. Frå tettstaden Sundet går det veg vestover til europaveg E 6 og austover til Nord-Odal.
Næringsverksemd
Jordbruk, hovudsakleg korn- og potetproduksjon, er den viktigaste næringa i Eidsvoll, men kommunen har òg trevare-, næringsmiddel- og verkstadindustri. Skogbruk er òg viktig; mykje av skogen i kommunen høyrer til Mathiesen-Eidsvold Værk og Eidsvold Allmenning. Elles reiser om lag helvta av dei yrkesaktive i kommunen kvar dag med tog, buss eller bil til arbeidsplassar i andre kommunar sørover på Romerike eller i Oslo.
Det har i gamal tid vore gruver i kommunen. Gruver i Feiring og Mistberget var i drift fram til 1825, og Feiring jernverk var i drift mellom 1806 og 1819. I grunnfjellet i nordaust (Gullverket) er det førekomstar av gull som det vart gjort uttak av i perioden mellom 1758 og 1908, men med fleire avbrekk i drifta.
Eidsvoll Jernverk, som har gjeve namn til eit område i kommunen, Eidsvolls verk, og ein haldeplass med same namn på Gardermobanen gjennom kommunen, vart sett i gang i 1624 som eit smelteverk for jarn, drive av vasskraft frå Andelva. Verket vart til eit gods som òg hadde store skogeigedomar, men i 1822 var det slutt.
Terrengtilhøve
Grunnfjellet i kommunen er gneisar. Den dominerande strøkretninga på grunnfjellet går frå nordvest til søraust, som retninga på elva Vorma er eit resultat av. Nordvest i kommunen, mellom Hurdalssjøen og Mjøsa, finst det kambrosiluriske sedimentære bergartar og magmatiske bergartar som høyrer til Oslofeltet. Dei høgaste berga i aust rekk opp i om lag 500 meter over havet. I nordvest er det fleire topper på mellom 600 og 700 meter, som til dømes Mistberget på 663 meter, den nest høgaste toppen i kommune, og Skreikampen i Feiring på 698 meter, den høgaste toppen i kommunen.
Terrenget i dei lågare områda av kommunen er prega av at elver og bekkar ofte har skore seg djupt ned i tjukke lag av leire og sand frå istida, slik den vassrike elva Vorma har gjort på heile strekninga frå Minnesund ved utløpsosen i Mjøsa ned til utløpet i elva Glomma. Mjøsa er demma opp ved Minnesund av ei morene som var danna under eit opphald i nedsmeltinga av innlandsisen.
I Elstad landskapsvernområde attmed europaveg E6 ligg det fleire vatn og såkalla gryteholsjøar eller dauisgroper. Gryteholsjøar eller dauisgroper er resultatet av at det etter den siste istida har smelta vekk isblokker i lausmasser under terrengoverflata etter den siste istida, slik at det danna seg meir eller mindre sirkelrunde søkk etter dei, ofte omkransa av ei opphøgd rand av lausmasse. Liknande groper er òg danna ved at store isblokker etter istida pressa terrengoverflata ned på eit mindre område. Dauisgroper med eller utan vatn er det elles fleire av på Romerike.
Elstad landskapsvernområde vart skipa 17. desember 1999 og femner om eit areal på 7 605 dekar.
Kringkastingsrådet
Rådet har til oppgåve å drøfte og uttale seg om hovudlinene i NRK si programverksemd, både innan radio og TV. Dei kan også gje råd i administrative og økonomiske saker. Sakene rådet handsamar kan kome både frå kringkastingssjefen og frå NRK sine sjåarar og lyttarar. Rådet blir slik sett også ein klageinstans. Dei kan også handsame saker som rådet sjølv meiner bør takast opp.
Kringkastingsrådet har møte 8–10 gongar i året. Rådet har 14 medlemmar, med personlege vararepresentantar. 8 av medlemmane blir oppnemnde av Stortinget, 6 av Kongen i statsråd. Eitt av dei 8 medlemmane Stortinget oppnemner er leiar for Samisk Programråd.
For perioden 2010-2013 er leiar for Kringkastingsrådet May-Helen Molvær Grimstad.
Helga Gitmark
Helga Gitmark, fødd i Holt i Aust-Agder var ein norsk politikar for Senterpartiet.
Regjering
Helga Gitmark var statsråd og sjef for Miljøverndepartementet (miljøvernminister) frå 5. mars til 16. oktober 1973 i Lars Korvald si regjering. Ho vart med dette Noregs og verdas første kvinnelege miljøvernminister. Ho blei som statsråd mest kjend for å ha stansa høghusplanane i Karl Johans gate i Oslo.
Andre verv
Helga Gitmark var nestleiar i Senterpartiet frå 1973 til 1979 og vararepresentant til Stortinget i perioden 1977-1981.
Kohei Yamamichi
Kohei Yamamichi er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Helga Gitmark
Andre verv
Gitmark var medlem av og leiar i bispedømmerådet i Agder i eit par tiår og medlem av Kyrkjerådet og Kringkastingsrådet.
Kohei Yamamichi
Han spela for klubbane Nagoya Grampus Eight og Sagan Tosu.
Helga Gitmark
Andre verv
Ho sat også i styret for Folkeaksjonen mot selvbestemt abort og var aktiv i lokalpolitikken i heimkomma Lillesand, der ho sat i kommunestyret i periodane 1971–1975 og 1991–1995.
I 1991 fekk ho Kongens fortenestmedalje i gull.
Tyne and Wear
Tyne and Wear er eit metropolitansk grevskap i Nordaust-England rundt munningen til elvane Tyne og Wear. Grevskapet vart oppretta i 1974 og består av fem bykommunar, South Tyneside, North Tyneside, City of Newcastle upon Tyne, Gateshead og City of Sunderland.
Tyne and Wear grenser i aust til Nordsjøen og til Northumberland i nord og County Durham i sør.
Tyne and Wear grevskapsråd vart avskaffa i 1986 og distrikta er i dag derfor i røynda sameinte styresmakter, sjølv om dei på papiret og etter lova framleis høyrer til grevskapet.
Området var tidlegare del av grevskapa Northumberland og County Durham.
Blakstad
Blakstad har fleire tydingar:
Blakstad er også eit slektsnamn, nokre kjende berar av namnet er:
Ein kjend person frå eldre tid med tilknyting til namnet er
Raymond Robertsen
Raymond Robertsen er ein norsk politikar for Høgre.
Robertsen var innvald på Stortinget frå Finnmark 2001–2005, og sat i Stortingets kyrkje-, utdannings- og forskingskomité. Han var leiar i Finnmark Unge Høgre 1993–1997, leiar i Hammerfest Høgre 1998–2001 og fylkessekretær i Finnmark Høgre 1999–2001, medlem av Hammerfest formannskap 1995–2001 og medlem av Finnmark fylkesting 1999–2001. Han er medlem av Hammerfest formannskap att frå 2007 og har fungert som setteordfører fleire gonger.
Han har utdanning i offentleg økonomi og administrasjon frå Høgskulen i Finnmark 1996–1998 og i internasjonal markedsføring frå same stad 1998–1999. Han har blant anna jobba som kontorassistent ved Elvetun barnehage 1993–1994, lærer ved Sandøybotn skule 1994–1995, lærer ved Akkarfjord skule 1995–1996 og prosjektleiar i Pro Barents A/S 2006–2007. Robertsen har òg vore tilsett i Hammerfest og omegn næringsutvikling AS (HONU) og dagleg leiar i stiftinga Barentshavkonferansen 2007–2013. I 2013 vart han dagleg leiar i Vest-Finnmark regionråd.
Tranóvalto
Tranóvalto (gresk Τρανόβαλτο) er ein landsby i periferieininga Kozáni i Vest-Makedonía i Hellas. Tranóvalto var hovudsete i den tidlegare kommunen Kamvoúnia, som no er ei kommunaleining i kommunen Sérvia.
Vivara
Vivara er ei lita øy utanfor Procida, ein av dei tre hovudøyane i Napolibukta i lag med Ischia og Capri. Vivara ligg sørvest for Procida og dei er forbunde med kvarandre via ei bru. Vivara har ei halvmåneform og er restane etter kanten på eit gamalt vulkankrater. Øya er i dag eit naturreservat. Det er nyleg funne arkeologiske spor etter mykensk keramikk etter grekarar som var her mange hundre år før dei «opphavlege» greske kolonistane i bukta.
1071 Brita
1071 Brita er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 3. mars 1924 av Vladimir Aleksandrovich Albitzky ifrå Krim-observatoriumet i Simeiz på Krimhalvøya.
Dordtsche Kil
Dordtsche Kil er ei kort elv i Zuid-Holland i Nederland. Elva er ei tidvasselv og dannar ei kopling mellom elvane Oude Maas og Hollands Diep. Elva er stort sett kunstig, sidan ho var ei relativt lita elv fram til 1800-talet.
Kiltunnelen går under elva mellom øyane Hoeksche Waard i vest og Dordrecht i aust.
One of These Days
«One of These Days» er ein instrumental av det engelske bandet Pink Floyd på albumet Meddle frå 1971. Den einaste vokallinja i songen er linja «One of these days, I'm going to cut you into little pieces» sagt av trommeslagar Nick Mason. Vokalen er derimot sakka ned for å skape ein skummel effekt.
Songen opnar med ein lyd av vind som er skapt av tonegeneratorarar som spelte kvit støy gjennom ekkoeffektar. Sjølve musikken startar med doble bass-spor med David Gilmour og Roger Waters på kvar sin bass. Ein av bassgitarane høyrest mykje meir sordin og dump ut, og i følgje Gilmour kjem dette av at det eine instrumentet hadde gamle strengar og at ein studioarbeidar vart send ut for å kjøpe nye strenger. Han forsvann derimot med kjærasten i staden for, og dei måtte spele inn med dei gamle strengane. Bassgitarane er spelt gjennom ein ekkoeffekt som lagar den distinkte basslyden i starten av songen, medan Richard Wright lagar korte og enkle «støyt» på synthesizer og Nick Mason lagar lydar på cymbalane. Vokallinja til Nick Mason markerer midten på songen, og andre halvdel er ein slags boogierock med slidegitarsolo av Gilmour.
Gilmour har uttalt at han ser på denne songen som den mest samarbeidsprega songen som Pink Floyd nokon gong laga. Då songen vart spelt på Old Grey Whistle Test på BBC, hadde produsentane av programmet klipp av ei animert kvinne som dansa over forskjellige bakgrunnar.
Trugselen i vokallinja er retta mot (Sir) Jimmy Young som var programleiar på BBC Radio 2, som bandet mislikte fordi han hadde ein tendens til å snakke mykje tomprat. På konsertar tidleg på 1970-talet brukte bandet å spele av lydkilpp av Young sine radioprogram klippa i saman slik at det høyrdest heilt meiningslaust ut.
Genfersjøen
Genfersjøen er den nest største ferskvassinnsjøen i Sentral-Europa etter Balatonsjøen. 60 % av innsjøen ligg i Sveits (kantonane Vaud, Genève og Valais), medan resten ligg i Haute-Savoie i Frankrike. Andre namn på sjøen er tysk Genfersee, fransk Lac Léman eller le Léman, 'Lémansjøen' og Lac de Genève, 'Genèvesjøen'
Innsjøen, som vart danna av isbrear under den siste istida vert smalare frå Yvoire og sørover, og innsjøen vert derfor delt inn i dei to delane Grand Lac (Stor innsjø) i aust, og Petit Lac (Liten innsjø) i vest.
Genfersjøen er ein innsjø på elva Rhône. Ho har sitt utspring ved Rhônebreen nær Grimselpasset aust for innsjøen og renn ned gjennom Valais, og ut i innsjøen mellom Villeneuve og Saint-Gingolph. Ho renn vidare frå Genfersjøen ved Genève. Andre elvar som munnar ut i Genfersjøen er La Drance, L'Aubonne, La Morges, Venoge, og Veveyse.
I 1960-åra var ikkje lenger innsjøen den viktige transportåra han hadde vore i mange hundre år. Seint på 1960-talet var innsjøen så forureina at det var farleg å bade ved enkelte strender, og turistar på tur i den lokale ubåten hadde nærast null sikt. Ubåten vart til slutt seld. I 1980-åra hadde kraftig miljøforureining (eutrofiering) tatt knekken på nesten all fisk i innsjøen. I dag er forureiningsnivået mykje lågare, og det er heilt trygt å ta seg eit bad. Innsjøen vert i dag nytta til segling, vindsurfing, båtsport (som vasski og wakeboard), roing, dykking og bading.
Kyststripa mellom Nyon og Lausanne vert kalla La Côte, og mellom Lausanne og Vevey vert ho kalla Lavaux.
Ola D. Gløtvold
Ola Dagfinn Gløtvold er ein norsk politikar for Sp. Han var stortingsrepresentant frå Hedmark 1993–2005, og ordførar i Engerdal i perioden 1987–1991.
Genfersjøen
Namn
Det første nedteikna namnet på innsjøen er Lacus Lemannus frå romartida, men skifta seinare namn til Lacus Lausonius, Lacus Losanetes og så Lac de Lausanne i mellomalderen. Etter at Genève utvikla seg vart innsjøen kalla Lac de Genève (Genèvesjøen), og på 1700-talet kom det som i dag er det offisielle franske namnet på innsjøen, Lac Léman. Enkelte kart kallar innsjøen Lac d'Ouchy (etter ei hamn ved Lausanne).
Byar og tettstader
Dette er ei liste over byar og landsbyar ved Genfersjøen. Ho startar der Rhône munnar ut i aust, og med sørsida til venstre.
Ola D. Gløtvold
Gløtvold er utdanna ved Jønsberg landbruksskole i 1976 og har sidan drive garden Nordre Gløtvold i Engerdal.
Han var vararepresentant til Stortinget i perioden 1973–1977 for ei fellesliste av Sp, KrF og V. Han sat i kommunestyret i Engerdal 1971–91, og i fylkestinget i Hedmark 1975–93, dei to siste periodane i fylkesutvalet.
Arvid Samland
Arvid Samland er ein norsk journalist frå Herand. Han arbeider som kommunikasjonsrådgjevar ved Statsministerens kontor.
Samland arbeidde i NRK frå 2000 til 2004. Der arbeidde han i Dagsnytt, Her og Nå, Alltid Nyheter, Petre-nyhetene, Kulturnytt og Sommeråpent. I 2004 gjekk han over til stilling som informasjonsrådgjevar i Nærings- og handelsdepartementet.
Sidiclei de Souza
Sidiclei de Souza er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Montedio Yamagata, Kyoto Sanga FC, Oita Trinita, Vissel Kobe og Gamba Osaka.
Blakstad i Froland
Blakstad er ein tettstad som er kommunesenter i Froland kommune i Agder fylke. Staden ligg ved Nidelva og har. Riksveg 42 og Arendalsbanen går gjennom staden og Blakstad er ein stasjon på Arendalsbanen.
Reserveflåte
Ei reserveflåte er ei samling med eldre skip i marinen som ikkje trengst i aktiv teneste lenger. Dei er lagt i mellombels opplag, i tilfelle det ein gong skulle vere naudsynt å kalle dei inn i aktiv teneste igjen. I praksis vert det derimot ofte slik at skip i reseveflåten vert utdaterte og såleis skrapa, seld, eller nytta som mål for militære øvingar. Nokre historiske skip vert gjerne opna som museumskip for publikum.
Ram Narayan
Ram Narayan er ein indisk sarangispelar og utøvar klassisk indisk  hindustanimusikk. Narayan vart fødd i Udaipur i den noverande indiske delstaten Rajasthan. Han fekk prisen Padma Vibhushan av den indiske presidenten i 2005.
Narayan auka statusen til sarangien til eit modern soloinstrument. Han gjorde det kjent utanfor India, og var den fyrste sarangispelaren som hadde internasjonal suksess. Sultan Khan følgde seinare i fotspora hans. Narayan sin forenkla fingerteknikk gjorde at han kunne spela glidande tonar (meend), og stilen hans påverka andre sarangispelarar som følgde han både i spelestil og toneskaping.
Den flamske skolen
Den flamske skolen er ei nemning som omfattar den mest sentrale utviklingslina innan europeisk renessansemusikk. Tradisjonen har nokre lett attkjennelege særdrag, og strekkjer seg over vel 200 år. Som namnet tyder, har skolen opphav i Flandern. Av di desse områda på den tid vart styrte av hertugdømet Burgund, vert skolen ofte kalla «Burgundarskolen».
Opphav
Opphavet til den flamske skolen er å finne i samhandelen mellom hertugen av Burgund, kongen av England og dei flamske handelsbyane, som var knytt til Burgund. Den vanlege oppfatninga er at dei harmoniske uttrykka som vart utvikla i denne retninga har opphav i den engelske mellomaldermusikken på 1300-talet, som møttest med dei kontinentale straumane i siste halvdel av hundreårskrigen mellom Frankrike og England. Samstundes var Frankrike svakt etter mange år med krigar og tap mot England, og låg nede som kulturpolitisk stormakt.
Sentralt i den engelske påverknaden står komponistane John Dunstaple og Leonel Power. Desse og andre engelske komponistar stod for ein mjukare songstil enn den som hadde vore vanleg på kontinentet til då. Mellom anna la dei vekt på ters-samklang, noko som ikkje hadde slått gjennom i Frankrike. Dei førte med seg ein folkeleg stil der trestemt song var vanleg, gjerne harmonisert i sekstakkordar med tersen nedst. Denne stilen vart ofte kalla Fauxbourdon, på engelsk faburden.
Tidleg på 1400-talet var det to gjennomgripande storhendingar som skaut fart i den kulturelle utvekslinga: Fredsforhandlingane etter Slaget ved Agincourt i 1415, og dei kyrkjelege møta under konsilet i Konstanz same året. Ved båe høve var det musikarar og komponistar til stades frå mange europeiske land, og nokre av dei var unge gutar, til dømes Guillaume Dufay, som reiste som korgut. Han vert rekna som den første førande komponisten i den flamske skolen, og tok sterke inntrykk, trur ein, av møtet med dei engelske musikarane.
Utvikling
Tradisjonslina vert påbyrja av Guillaume Dufay og den samtidige Gilles Binchois, båe frå Flandern. På denne tida var det mykje samhandel mellom Nederlanda og dei frie bystatane i Italia, og fyrstane her tilsette gjerne flamske komponistar og musikarar. Difor reiste desse og etterfølgjarane deira fram og attende mellom Italia og Flandern det neste hundreåret.
Stilen til Dufay endra seg og vart meir reinskoren ettersom han vart eldre, og han etterlet seg ein rik arv dei yngre bygde vidare på. Neste generasjon tel først og fremst komponisten Johannes Ockeghem. Han vart rekna som læraren til Josquin des Prez, som skreiv eit minneverk om Ockeghem. Gjennom Ockeghem vart det og ein monaleg større fransk påverknad på stilen. I andre helvta av 1400-talet vert òg Jacob Obrecht rekna som sentral.
Josquin des Prez vert rekna som den største og mest vidgjetne komponisten innanfor retninga. Han var òg yndlingskomponisten til Martin Luther.
Etter Josquin heldt dei flamske komponistane fram med å koma til Italia, og både Orlando di Lasso, Heinrich Isaac og Adrian Willaert er rekna som arvtakarar. Ein lyt òg rekne med at Giovanni Pierluigi da Palestrina har teke til seg mykje av dette tradisjonsstoffet og nytta det på sitt vis. Vi veit til dømes at han laga minst ei messe over ein motett av Josquin. Difor er det truleg at den klassiske prima prattica eller palestrinastilen har vakse fram frå dei harmoniske reglane i den flamske skolen. Ein lyt òg rekne med at både Antonio Vivaldi og Johann Sebastian Bach har kjend til dei.
Frå Adrian Willaert kan ein følgje ei kyrkjemusikalsk line vidare til Andrea Gabriel og brorsonen Giovanni Gabrieli, og frå dei til Heinrich Schütz. Sidan stilretninga tykkjest ha vore utslagsgjevande for klassisk renessansestil, får ein rekne med at det er få retningar som har hatt meir å seie for kyrkjemusikken.
Bagheli
Bagheli er eit austleg sentralt hindispråk, ofte rekna som ein dialekt av hindi, som blir snakka i Baghelkhandregionen i dei sentrale delane av India. Det er nært i slekt med avadhi.
Tharangambadi
Tharangambadi er ein kystby i Tamil Nadu som frå 1620 til 1845 var ein dansk koloni, kjend som Dansk Ostindia eller Trankebar. Byen ligg i distriktet Nagapattinam, nær munningen til ei elv som renn ut frå Kaveri og rundt 100 km sør for storbyen Pondicherry.
Soge
Etter at Gjedde drog tilbake til Danmark i 1622 styrte nederlandske Roelant Crappé kolonien, før han overlet styret til landsmannen Barent Pessart i 1639. Willem Leyel, send frå Danmark av Det danske austindiakompaniet, tok over i 1643. Han utkjempa mindre krigar mot Golconda og Bengal gjennom kaperåtak. I 1648 blei Leyel avsett av ei gruppe offiserar leidd av Poul Hansen Korsør, truleg fordi dei ønska å fortsetja den innbringande kaperverksemda.
Etter at Leyel kom til staden med «Christianshavn» kom det ingen fleire skip frå Danmark på rundt 30 år. Talet på skandinavar i kolonien sokk stadig, og då Korsør døydde i 1655 blei Eskild Andersen Kongsbakke, ein svenske frå «allmugen», vald til leiar. Han var snart den einaste gjenlevande danske representanten i kolonien.
I 1655 sende najaken av Tanjore, som ikkje hadde fått tributt på mange år, ein hær for å ta tilbake kolonien. Ein styrke leidd av Kongsbakke med mange lokale krigarar stod imot dette og andre åtak. I 1660 fekk Kongsbakke bygd ein mur rundt staden. Etter ei omleiring som varte i ni månader blei han og najaken einige om ein ny avtale. Kongsbakke også send fleire rapportar om kolonien til Danmark, og i 1669 kom fregatten «Færø» til staden med fleire folk.
I 1795 byrja dei første protestantiske misjonærane i India, Bartholomäus Ziegenbalg og Heinrich Pluetschau, arbeid i Trankebar. Dei omsette Bibelen først til tamil og deretter til hindustani.
På grunn av dei europeiske napoleonskrigane tok britiske styrkar over kolonien i 1801. Han blei tilbakeført til Danmark gjennom Kielfreden i 1814, men seld til Storbritannia, saman med Serampore og Nikobarane, i 1845.
Tranquebar var ein travel hamneby i Britisk India, men blei mindre viktig for transport etter at det blei bygd jarnbanespor til Nagapattinam rundt 1860.
Stormfuglfamilien
Stormfuglfamilien (Procellariidae) er ei gruppe av sjøfugl som femnar om havhestar, «eigentlege» petrellar, kvalfuglar, lirer og dukkpetrellar. Saman med albatrossfamilien og stormsvalefamilien utgjer stormfuglfamilien ordenen stormfuglar, Procellariiformes.
Procellariidae er den mest talrike familien av ordenen stormfuglar, og held dei mest varierte artane. Fuglane i familien varierer i storleik frå kjempepetrellane som er nesten like store som albatrossane, til kvalfuglane, som er så små som dei største stormsvalene. Dei lever av fisk, blekksprut og krepsdyr, mange tar òg utkast frå fiskebåtar og daud fisk. Alle artar driv fangst over store avstandar og fleire foretar transekvatoriale migrasjonar. Dei dannar koloniar og er monogame. Alle artar legg eitt egg per hekkesesong. Rugeperioden og perioden fram til ungane er sjølvstendige er svært lang samanlikna med tilsvarande periode hos andre fuglefamiliar.
Det finst klassifisert nær 100 artar i 16 slekter. I norske farvatn er det registrert sju artar frå denne familien, den mest vanlege er havhest, meir sjeldan grålire og havlire.
Taksonomi og utvikling
Mange taksonomiar har halde dukkpetrellar, Pelecanoides, utanfor familien Procellariidae. Eigenarten til dukkpetrellar har hatt brei stønad, men frå 2016 vart dukkpetrellane fletta inn i stormfuglfamilien i 'eBird/Clements Checklist'.
I tradisjonell taksonomi er familien Procellariidae delt inn i fire ganske ulike grupper: havhestar, «eigentlege» petrellar, kvalfuglar, og lirer. Etter 2016 kom i tillegg dukkpetrellar som ei eigen gruppe.
Det finst nærare 100 nolevande artar av Procellariidae i 16 slekter. I tillegg kjenner ein tre eller fire artar som døydde ut etter år 1500. Oversyn av slekter og artar i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V12.1, 2022, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Paulo Magino
Paulo Magino er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubben Kyoto Purple Sanga.
Pruzjonka
Pruzjonka (russisk Пружёнка) er ei elv i Moskva oblast i Russland og ei av sideelvane til Vorja frå venstre. Elva er 33 km lang og har eit nedslagsfelt på.
Nisida
Nisida er ei vulkansk øy i Tyrrenhavet i nordenden av Napolibukta på sørvestkysten av Italia. Øya høyrer til Dei flegreiske øyane. Ho ligg like ved Posillipo, like nord for Napoli og er forbunde til fastlandet via ei steinbru. Øya er nesten sirkelforma med eit krater fylt av vatn, som dannar bukta Porto Paone på sørveskysten. Ho har ein diameter på 500 meter og er 105 meter over havet på det høgaste.
I antikken bygde Lucius Licinius Lucullus ein villa på Nisida, og Marcus Iunius Brutus hadde òg ein bustad her. Kona til sistnemnde Porcia, dottera til Cato Uticensis, tok livet sitt. Det vert hevda at nokre av dei gamle ruinane på Nisida faktisk er villaen til Brutus og at det var her komplottet om å ta livet av Julius Cæsar vart lagd. På 1500-talet vart det bygd ei borg av Macedonio-familien.
På 1800-talet hadde Huset Bourbon eit frykta fengsel på øya. Fengselet vart kjend då William Gladstone etter å ha vitja fengselet i 1851 skreiv Two Letters to the Earl of Aberdeen on the State Prosecutions of the Neapolitan Government, der han avdekte dei grove forholda. I desse breva skapte Gladstone den no kjende skildringa av Kongedømet Begge Siciliar som «the negation of God erected into a system of Government» («eit statssystem basert på gudsfornekting»). Sinne i Europa førte delvis til at tilhøva betra seg i fengselet.
Under den andre verdskrigen vart øya okkupert av den britiske hæren, som òg nytta øya som fengsel. Minst ein britisk fange vart avretta ved skyting i løpet av denne perioden.
Nisida er i dag delt mellom eit marinehovudkvarter som høyrer til NATO og eit ungdomsfengsel.
Arne Domben
Arne Domben var ein norsk politimann og diktar. Han gav ut to diktsamlingar på Fonna Forlag, No er eg blitt politi! i 1943, og Mørk natt i 1976. Domben arbeidde i politiet i mellom anna Florø og Måløy.
I august 1943 vart Domben, og kring 500 andre norske politifolk, arrestert av tyskarane. Han vart send til Grini fangeleir og sidan til Stutthof konsentrasjonsleir der han vart sitjande i fangenskap ut krigen.
West Sussex
West Sussex er eit grevskap sør i England, som grensar til East Sussex (med Brighton and Hove), Hampshire og Surrey. Grevskapet Sussex vart delt i ein austleg og ein vestleg del alt på 1100-talet og fekk sine eigne grevskapsråd i 1888. Det vart derimot verande eit enkelt seremonielt grevskap fram til 1974. På denne tida vart òg regionen Mid Sussex (inkludert Haywards Heath, Burgess Hill og East Grinstead) overført frå East Sussex.
West Sussex er eit variert grevskap som er kjent for herregardar og slott, som Arundel Castle og Bramber Castle. Over halve grevskapet er verna landsbygd med mange populære fot- og sykkelstiar.
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 2000
Odd Grenland vart noregsmeister etter å ha slått Viking 2-1 i finalen.
På grunn av EM-sluttspelet gjekk dei 14 tippeligalaga rett til 3. runde.
Kvartfinalar
5. september
Bodø/Glimt – Lillestrøm 2-0
Schams
Schams er den midterste av tre dalar langs Hinterrhein. Han er skild frå Rheinwalddalen lenger oppe i elva av Roflaschlucht, og lenger ned i elva av Viamalakløfta frå Domleschg/Heinzenbergdalen. Hinterrhein renn gjennom dalen hovudsakleg frå sør til nord og fell frå ei høgd på 1094 moh når ho kjem ut av Roflaschlucht, der Val Ferrera kjem inn frå høgre, til 883 moh ved Raniabrücke.
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 2000
Kvartfinalar
6. september
Schams
Schamsdalen grenser på begge sider til fjellrekkjer på kring 3000 meter over havet. Dei høgaste toppane på vestsida er Pizzas d'Anarosa (3000 moh), Bruschghorn (3056 moh) og Piz Beverin (2998 ) På austsida er den høgaste toppen Piz Curvér (2972 moh) på grensa til Oberhalbstein.
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 2000
Kvartfinalar
Odd Grenland – Moss 2-2 eeo, 9-8 på straffer
Start – Molde 3-4 (Start vart tilkjent seieren etter å ha levert protest på Moldes bruk av Martin Andresen)
Schams
Dei største busetnadane ligg nær elva. Den venstre dalsida, lokalt kalla Schamserberg, som stig jamt opp til Piz Beverin, vert nytta til jordbruk opp til 2200 moh. På høgresida av dalen strekkjer skogar seg ned til dalbotnen.
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 2000
Kvartfinalar
Viking – Vålerenga 3-2
Schams
Kommunar
På høgresida av elva finn ein dei større landsbyane Andeer og Zillis (med landsbyen Reischen) og Pignia, og på venstresida Clugin og Donat, alle i høgder kring 1000 moh. I Schamserberg ligg landsbyen i kommunen Casti-Wergenstein og landsbyane Pazen og Farden i kommunen Donat. Høgare opp, kring 1500 moh, ligg Lohn, Mathon og Wergenstein.
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 2000
Semifinalar
23. september Odd Grenland – Bodø/Glimt 4-0
Schams
Kommunar
Det er i alt åtte kommunar i deldistriktet Schams. Desse er i tillegg til dei nemnd over Ferrera i Val Ferrera, og Rongellen i nordenden av Viamala.
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 2000
Semifinalar
24. september Viking – Start 4-0
Schams
Kjelder
''
1072 Malva
1072 Malva er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 4. oktober 1926 av Karl Wilhelm Reinmuth ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl i Heidelberg.
Ljubosejevka
Ljubosejevka (russisk Любосеевка) er ei elv i Moskva oblast i Russland og ei av sideelvane til Vorja frå høgre. Elva er 15 km lang.
Elva renn gjennom byen Frjazino.
Sertig
Sertigdalen er ein dal i kommunen Davos, sør for byen, i den sveitsiske kantonen Graubünden. Han er ein sidedal til Landwasserdalen. Den vesle landsbyen Sertig Dörfli (1861 moh) har vegsamband.
Spektroskopi
Spektroskopi er ein fellesnemnar for målemetodar som baserer seg på at atom kan ta opp og senda frå seg elektromagnetisk energi. Grunnstoff kan identifiserast ved at kvart grunnstoff har sin eigen karakteristikk over kva bølgjelengder av elektromagnetisk stråling stoffet kan ta opp eller sende frå seg.
Spektroskopi blir bruka innan kjemiske analyser og astronomi.
Spektroskip der laserlys vekselverkar med materie vert kalla laserspektroskopi og vert nytta til å utføre nøyaktige undersøkingar i fysikk, kjemi og biologi, mellom anna for å teste prediksjonar i kvanteelektrodynamikken.
Ottar Kaldhol
Ottar Kaldhol er ein norsk politikar frå Arbeidarpartiet. Han blei vald inn på Stortinget frå Møre og Romsdal i 1993. Han var vararepresentant i periodane 1989–1993, 1997–2001 og 2001–2005. I dei to siste periodane møtte han fast for Karita Bekkemellem 17.03.2000-30.09.2001 og 01.10.2001-19.10.2001 medan ho var statsråd.
Kaldhol var ordførar i Ulstein i 1987–1991 og 1991–1993.
Lac de Paladru
Lac de Paladru er ein liten innsjø i deperatementet Isère, nær Charavines i Frankrike.
Innsjøen vart danna av isbrear i Rhônedalen. Han er litt over 5 km lang, og nesten 1 km brei. På det djupaste er han 33 meter.
Makoto Atsuta
Makoto Atsuta er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Kyoto Purple Sanga og Albirex Niigata.
Amedia
Amedia AS er eit norsk mediekonsern, etablert i 27. mai 1948 under namnet Norsk Arbeiderpresse. Frå 1994 til 2012 heitte konsernet A-pressen.
Amedia er eigar av eller medeigar i 78 norsk aviser samt nettaviser, trykkeri og lokalradio.
Per 31. desember 2012 hadde Amedia 3 500 tilsette. Are Stokstad er konsernsjef, og Knut Ivar Solnes er styreleiar.
Historikk
Stifta 27. mai 1948 under namnet Norsk Arbeiderpresse AS. Dette eigarselskapet fungerte ved sida av Arbeiderpressens Samvirke AL som ei ramme kring samarbeidet og organiseringa i A-pressen.
I 1989 vart desse selskapa slått saman til konsernet A-pressen. I 2012 skifta konsernet namn til Amedia. Amedia kjøpte i desember 2011 Edda Media. Amedia hadde inntil januar 2012 ein aksjepost på 50 % i TV 2.
Løvenskiold
Løvenskiold er eit etternamn og eit slektsnamn. Løvenskiold er ei norsk-dansk slekt, med utspring frå Tyskland. Mellom dei meir kjende familie-medlemene er:
Levan Melkadze
Levan Melkadze er ein georgisk fotballspelar som frå mars 2006 spelte i Vålerenga. Han blei bede om å finne seg ny arbeidsgjevar etter 2006-sesongen. Han er angripar.
Melkadze har spela fire landskampar for Georgia (mars 2006).
Kjelde
www.vif.no
Nieuwe Merwede
Nieuwe Merwede («Nye Merwede») er ein kanal som vart bygd i 1870 for å lage ei grein i Rhinen-Maas-deltaet. Han vart grave ut langs fleire mindre bekkar for å redusere faren for flaum ved å ta vatn bort frå Beneden Merwede, og for å regulere elvetrafikken i det stadig meir tilmudra deltaet.
Det er ingen bruer eller tunnelar som kryssar Nieuwe Merwede, men ei bilferje går frå Dordrecht i vest ved Kop van 't Land til Brabantse Oever i Werkendam (Biesbosch).
From Genesis to Revelation
From Genesis to Revelation er debutalbumet til Genesis, utgjeve i mars 1969 på Decca Records i England og London Records i Nord-Amerika. Albumet oppstod frå ei samling av demoinnspelingar frå 1967, medan medlemmane i Genesis var elevar ved Listeerhouse i Godalming i Surrey. Det vart produsert av Jonathan King, som oppdaga dei i 1967 då medlemmane i Genesis var elevar ved Charterhouse School, der King òg hadde gått.
Utgjeving og mottaking
From Genesis to Revelation vart gjeven ut fleire månader seinare i eit svart omslag med tittelen skriven i gotiske gullbokstavar øvst i venstre hjørnet. Med lite anna å gå etter, sette butikkane albumet i avdelinga for religiøs musikk. Albumet selde først 650 eksemplar. Då bandet vart verdskjend gjekk From Genesis to Revelation opp til 170. plass på albumlista i USA i 1974.
Ettermæle
Genesis enda avtalen med både Decca og Jonathan King og ønskte å styre musikken dei laga sjølv. Sjølv om King hadde meir erfaring og prøvde å få Genesis til å selje plater, følte dei seg meir og meir avgrensa av King som prøvde å korte ned dei stadig lengre og meir vågale songane deira. Bandet vart profesjonelle hausten 1969 og etter å ha erstatta John Silver med John Mayhew på trommer, starta Genesis å formulere musikken som førte til Trespass året etter og dei var snart signert til Charisma Records. Trass i kunstnarisk usemje med King, hevdar Rutherford at Genesis er takksame for produsenten: "Jonathan King, sjølv om han hadde manglar, gav oss eit fantastisk høve. Fordi på den tida, i England, kunne ein ikkje gå i studio. I dag kan ei ny grpupe lett spele inn musikk, men den gong var det berre heilt magisk å få ein slags platekontrakt. Og han gav oss sjansen til å lage ei heil plate. Du har ei gruppe musikarar som var verkeleg amatørar, og kunne så vidt spele bra, var berre så vidt ei gruppe, og me kunne nytte sommarferien vår på å spele inn ei plate."
Sjølv om albumet opphavleg vart gjeve ut på Decca Records, har From Genesis to Revelation sidan vorte lisensiert vidare til mindre selskap, som ofte nytta forskjellige omslag eller forskjellige titlar. Det er på grunn av desse lisensane at albumet ikkje er med i plateboksen Genesis 1970–1975, som dekkjer perioden Peter Gabriel var songar i bandet.
Den 27. juli 1990 vart albumet gjeve ut som ei dobbelplate. Den andre plata inneheld fire songar som var på And the Word Was....., fire tidlegare versjonar av songar på albumet og ti intervju.
25. oktober 2010 vart albumet gjeve ut som ei spesialutgåve på iTunes. Dette omfatta bonusspora frå 1990-utgåva.
Medverkande
Genesis
Andre medverkande
Produksjon
West Yorkshire
West Yorkshire er eit metropolitansk grevskap i Yorkshire and the Humber i England med kring 2,2 millionar innbyggjarar. West Yorkshire vart skipa i 1974.
West Yorkshire består av fem bykommunar, City of Bradford, Calderdale, Kirklees, City of Leeds og City of Wakefield, og grensar til grevskapa Derbyshire i sør, Stor-Manchester i sørvest, Lancashire i nordvest, North Yorkshire i nord og aust og South Yorkshire i søraust.
West Yorkshire grevskapsråd vart nedlagd i 1986 så distrikta har sidan den gong i røynda vore sameinte styresmakter.
West Yorkshire omfattar West Yorkshire storbyområde, som er det største byområdet i det historiske grevskapet Yorkshire.
Boven-Merwede
Boven Merwede er ei elv i Nederland. ElvaAfgedamde Maas renn i saman med Waal ved Woudrichem og dannar Boven Merwede, som ved Hardinxveld-Giessendam deler seg i Beneden Merwede til høgre og Nieuwe Merwede til venstre. Ho har ei lengd på 8,8 km. Merwede er ein del av skipsruta mellom Rotterdam og Tyskalnd.
Det går ei vegbru over elva frå vestsida av Gorinchem i nord til vestsida av Sleeuwijk i sør. I tillegg går det tre passasjerferjer over elva.
Åse Wisløff Nilssen
Åse Wisløff Nilssen er ein norsk politikar for KrF. Ho er utdanna sjukepleiar. Ho vart innvald på Stortinget frå Hedmark i 1997.
Frå 1987 til 1991 var ho medlem av fylkestinget i Hedmark. Deretter sat ho i Kongsvinger kommunestyre fram til 1995, før ho hadde ein toårsperiode på fylkestinget att. Ho vart vald inn på Stortinget i 1997 og gjenvalgt i 2001. Ho stilte øvst på KrFs liste i Hedmark òg ved valet i 2005, men vart ikkje attvald. Ho har arbeidd mykje med interessepolitikk, og har vore ein utrøytteleg talskvinne for personar med dysleksi. Ho har vore forbundsleiar i organisasjonen deira, og hovedstyreleder i Funksjonshemmedes Fellesorganisasjon (FFO). Frå 2006 til 2007 var ho medlem av Forsvarspolitisk utval.
Fjørtofta
Fjørtofta er ei øy i Ålesund kommune i Møre og Romsdal. Ho høyrer til øygruppa Nordøyane og har eit areal på 8,9 km². Øya ligg ved munningen av Romsdalsfjorden mellom Fjørtoftfjorden i nord og Nogvafjorden i sør.
Det er ferjesamband til dei nærliggande øyane og til fastlandet og hurtigbåtsamband til Ålesund og dei andre Nordøyane. Fjørtoft kyrkje vart bygd i 1878, og ligg i Nordgard som er ein av dei fire bygdelaga på øya. Nordgard, Sørgard, Otterlei og Stranda. Det har budd folk på Fjørtofta i lange tider, og det er gjort funn frå Vikingtida på øya.
Sosialfilosofi
Sosialfilosofi er filosofisk studie av spørsmål rundt sosial åtferd. Sosialfilosofi behandlar mange ulike emner frå idividuelle meiningar til legitimiteten til lovar, frå sosialkontrakt til kriterie for revolusjon, frå endringar i menneskeleg demografi til samfunsstrukturen i eit vepsebol.
Hennset
Hennset, eller Hendset, er ei bygd i Heim kommune, som ligg ved Aresvikfjorden, mellom Betna og Valsøyfjorden, i Trøndelag.
Isdalstø
Isdalstø er ei bygd i Alver kommune i Vestland. Det var poststad for den tidlegare Lindås kommune sitt administrasjonssenter Knarvik. Staden ligg kring 2 kilometer frå Knarvik. Isdalstø var før 1970-talet eit sentralt trafikknutepunkt i Nordhordland, med både ferje- og båtruter.
Daisuke Saito (1980)
Daisuke Saito er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Kyoto Sanga FC, Vegalta Sendai, Tokushima Vortis og Tochigi SC.
Rabindranath Tagore
Tagore var anerkjent både i heimlandet og i Vesten, der han påverka mange forfattarar. I 1913 blei han den første asiaten som vann ein nobelpris då han fekk Nobelprisen i litteratur. Han grunnla også Visva-Bharati-universitetet.
Liv
Tagore var fødd i Calcutta i Bengal i Britisk India som son av Sarada Devi (1830-1875) og religionsgrunnleggjaren Debendranath Tagore (1817-1905). Familien var velståande brahminar med eit herskapshus i Calcutta og eigedommar i Santiniketan og Shilaidaha. Tagore reiste til England i 1878 og studerte juss ved University College London, men vende tilbake til India i 1880 utan å ha fått ei grad. I 1883 gifta han seg med Mrinalini Devi.
Edvard Grieg Museum Troldhaugen
Edvard Grieg Museum Troldhaugen på Hop i Bergen er eit museum vigd komponisten Edvard Grieg og heimen hans. Det inngår i KODE Kunstmuseene i Bergen.
Troldhaugen ligg om lag sju kilometer sør for Bergen sentrum, og femner om Edvard Grieg og kona Nina sin villa Troldhaugen frå 1885, gravstaden deira, Komponisthytten som Grieg brukte til å komponera i, kammermusikksalen Troldsalen frå 1985, og eit museumsbygg frå 1995. Museet har sidan 1997 òg administrert Siljustøl Museum (heimen til komponisten Harald Sæverud). Frå 2007 vart Troldhaugen konsolidert med Museet Lysøen, Vestlandske Kunstindustrimuseum og Bergen kunstmuseum under namnet Kunstmuseene i Bergen, som seinare har fått namnet KODE.
Museet driv ei omfattande konsertverksemd, med daglege konsertar i juni, juli og august og dessutan matinéekonsertar kvar sundag i september. Festspillene i Bergen arrangerer konsertar i Troldsalen og i sjølve villaen i festspeltida.
Bygningen
Troldhaugen var heimen til Edvard Grieg frå april 1885 til han døydde i 1907. Grieg budde på Troldhaugen med kona si, Nina Hagerup, når han var heime i Noreg, for det meste om somrane.
Edvard Grieg kalla sjølv bygningen «mitt beste opus hittil», sjølv om han vart teikna av fetteren hans, arkitekten Schak August Steenberg Bull. Bygningen er teikna i historismestil. Han er ein typisk trevilla frå 1800-talet med panoramatårn og ein stor veranda. Uvanleg for den tida var dei store vindauga, som Grieg ynskte for å få mykje ljos og luft inn i huset. Dette førte til at bustaden var kald om vinteren, men på denne årstida var ekteparet likevel som oftast ute og reiste.
Det var Nina som foreslo namnet Troldhaugen, fordi huset ligg på haugen ved sida av Trolddalen.
I 1921 teikna arkitekten Ole Landmark ein ny bustad på Troldhaugen etter oppdrag av Einar Grieg, son av Edvard Grieg sin nevø, konsul Joachim Grieg. Landmark sirr forslag, som var i mur og minte om Baroniet i Rosendal, føresette riving av Edvard Griegs Troldhaugen. Men i staden vart eigedomen donert til dåverande Fana kommune av Joachim Grieg, og vart museum frå 1928. Landmark sine teikningar til det nye Troldhaugen er oppbevarte hjå Bergen byarkiv.
Museum
Troldhaugen er i dag eit museum. Både villaen og den vesle komponisthytta hans på eigendomen, ved breidda av Nordåsvannet, er verna. I 1985 vart det oppført ein eigen konsertsal på eigedomen, Troldsalen, teikna av Peter Helland-Hansen og Sverre Lied. I 1995 fekk ein òg eit eige museumsbygg, teikna av arkitektgruppa Cubus, med ei fast utstilling om Edvard Griegs liv og musikk, og dessutan butikk og restaurant. Museet har kvart år sidan 1972 delt ut Griegprisen til ein norsk musikar eller musikkforskar.
Komponisthytten
Grieg var ikkje nøgd med arbeidsroen i villaen, der det stadig var besøk og støy frå kjøkkenet. for å kunne få arbeide i fred, fekk han 1891 difor oppført den vesle hytta, komponisthytten, nede ved Nordåsvannet, med godt utsyn over vatnet. I den vesle hytta er det ein skrivepult, vedfyringsomn, divan, gyngestol, bokhyller og eit piano. For å nå opp til klaviaturet brukte den 152 centimeter lange Grieg ei tjukk bok på stolen framfor pianoet. Boka var ingen annan enn Beethovens 32 sonatar i ei utgåve av Ignaz Moscheles, som var Grieg sin lærar i Leipzig.
Gravstaden til Edvard og Nina Grieg
Oska etter ekteparet ligg i ei grav inne i fjellet under Troldhaugen, på nordsida av villaen. Grieg skal ha peikt ut staden ein gong han hadde vore på fisketr med venen Frants Beyer. Kveldssola trefte eit skar oppe på fjellveggen, og Grieg erklærte at «her vil jeg hvile for bestandig».
Også gravstaden blei utforma av Schak Bull gravstaden, med namnet til Grieg skrive i runeliknande bokstavar. Edvard Grieg var den sjuande personen som vart kremert i Noreg.
Urna med oska etter Nina Grieg blei sett inn i gravstaden på fødselsdagen til Edvard Grieg i 1936, og namnet hennar blei føyd til grava.
Kunst rett vest
Kunst rett vest er eit årleg kunstarrangement i regi av det interkommunale samarbeidsorganet Vestregionen for å presentere den produksjonen av biletkunst, skulptur og kunsthandverk som går føre seg i dei kommunane som tek del i Vestregionsamarbeidet. Det vert halde ein felles salsutstilling om hausten av verk som på førehand er godteke av ein jury av tre fagfolk, for slik å trygge at arbeida held god kvalitet, og dei kunstnarane og kunsthandverkarane som er representert på utstillinga, inviterar samstundes publikum til å vitje verkstadane sine og kjøpe andre verk der.
Staden for fellesutstillinga vekslar frå år til år, men ofte har utstillinga vore halde på Galleri Trafo på Asker, kombinert med andre arrangement på Asker. Kart som syner for publikum kvar dei einskilde kunstnarane og kunsthandverkarane har verkstadene sine, og anna opplysningsmateriell som har med arrangementet å gjere, syter Vestregionen for å få utarbeidd.