cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mount Griffiths
Mount Griffiths er eit langstrekt fjell med to markante toppar på 1650 og 1680 moh., som ligg 8 km nordvest for Wilkinson Peaks og 23 km nordvest for Mount Elkins i Napier Mountains i Enderby Land i Antarktis.
Oppdaging og namngjeving
Fjellet vart kartlagt av norske kartografar frå flyfoto tekne av Lars Christensen-ekspedisjonen i 1936–37, og vart kalla «Mefjell», eit namn som er nytta andre stader i Antarktis. Det vart vitja i 1961 av eit hundesledelag frå Australian National Antarctic Research Expeditions og vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter G.S. Griffiths, eit medlem av Australian Antarctic Exploration Committee i 1886.
Høvding Seattle
Saman med 82 andre høvdingar frå stammane kring Puget Sound underteikna høvding Seattle i 1855 ein traktat som skulle innebera overdraginga av nesten alt land til amerikanske styresmakter. Landavståinga førte til at fleire stammar gjorde opprør, men dei leid raskt nederlag. Seattle deltok ikkje i denne striden.
Under traktatforhandlingane heldt Seattle ein berømt tale, seinare kalla «Vi er ein del av jorda». Ingen veit i dag nøyaktig kva han sa. Talen blei først omsett til chinuk wawa og så til engelsk. Ein Henry A. Smith tok notat, og skreiv seinare ned «eit brotstykke av talen». Versjonen som oftast blir sitert er nedskriven av Ted Perry i samband med ein film om miljøtrusselen som blei laga i 1972. Denne kjende versjonen av talen kan likevel ikkje vera den same som Seattle heldt, ettersom han inneheld opplysningar og referansar som han umogleg kan ha kjent. Talen er likevel blitt omsett til fleire språk, også norsk, og sitert talrike gonger, særleg i samband med urfolksrettar og miljøvern. Eit kjent sitat er «Korleis kan ein kjøpa eller selja himmelen, varmen frå jorda? Tanken er framand for oss. Vi eig ikkje reinleiken i lufta eller glitteret i vatnet. Korleis kan du då kjøpe det av oss? Vi bestemmer berre i vår tid.»
Talen
Høvding Seattle sin tale er ein som høvdingen ga i 1854 til eit publikum som inkluderte den første guvernøren av Washington Territory, militaristen Isaac Stevens. Talen er tapt for historia, men mange versjonar lever vidare. Ikkje nokon er særleg truverdige.
Utviklinga av historiske oppattakingar av talen, frå ein blomstrande victoriansk tale for fred og territoriell integritet, fram til ein mykje kortare tale for miljøverntankar, har vorte plasserte i tida av fleire historikarar. Ein ser på desse oppattakingane som ei manipulering der både religiøse, politiske og miljøpolitiske motiv står bakom. Første gongen der ein prøvde å sjå attende til byrjinga for å rekonstruere talen var i 1985, og på få år kom der fleire essay om denne saka. Ein klarte å leite fram 86 ulike versjonar av høvding Seattle sin tale. Skribenten David Buerge påstod at høvdingen framleis (1991) inspirerte folk til å legge ord i munnen på han. Andre debattantar heldt på at denne historia var for god til å vere sann, og retta åtvaringar mot falske øko-profetar. Ein kan liste opp dei viktigaste versjonane:
Den eldste 1887
Første publiseringa kom i Seattle Sunday Star i 1887, skrive av Henry A. Smith, ein poet, doktor, og tidleg kvit busetjar i distriktet kring Seattle by. Smith legg fram eit referat av ein tale frå 30 år tilbake, der Smith hadde vore til stades og teke notatar. Talen kom då den nyleg utnemne guvernøren Isaac Stevens var på vitjing og møtte ei gruppe lokale stammehøvdingar. Denne vitjinga er stdfesta av historiske notatar. Den lokale avisa The Pioneer skreiv om møtet i 1854. Stevens hadde eit nytt møte med lokale høvdingar i 1855. Høvding Seattle var den mest innflytelsesrike av høvdingane i området, så ein må rekne med at han var til stades.
Likevel er detaljane omkring møtet omdiskuterte. Ein veit ikkje dato eller stad, og heller ikkje dei aktuelle orda. Smith påstår at føremålet var å overgje eller selje indianarane sitt land til kvite busetjarar. Ikkje noko papir understøttar denne påstanden. Det ser ut til at føremålet var å granske landområde som vart rekna for å tilhøyre USA allereie. Guvernør Stevens skreiv sjølv at føremålet var å granske indianske affærer og lære noko om distriktet generelt, og å sjå på hamner og kolgruver.
Vitner som var på staden ved møtet i 1854 stadfestar ikkje at Smith var der. Der er skrevne notatar om eit seinare møte mellom guvernør Stevens og høvding Seattle der det vart signert ein avtale 22. januar 1855. Men dette møtet minner ikkje om det notatet Dr. Smith la fram i 1887.
Etter Smith si attfortelling hadde ein Doc Maynard introdusert guvernør Stevens som kort forklarte sine føremål, noko som på førehand var godt forklart for alle partar. Høvding Seattle hadde så reist seg for å halde ein talen. Smith hadde så presentert ei detaljert oversetjing av talen. Ein er likevel skeptisk til Smith sin versjon. Høvding Seattle snakka truleg på Lushootseed-språket, deretter har nokon oversett orda til Chinook-sjargong, eit handelsspråk med smått ordforråd, og så har ein tredje person oversett til engelsk. Språket til Smith var engelsk i ein blomstrande victoriansk prosa, og Smith skreiv at han berre noterte ned eit fragment av talen. Versjonen til Smith liknar heller ikkje på det andre vitner heldt fram som viktig. Når Smith kanskje ikkje var til stades som vitne, og der er så mange sprik i attforteljingane, konkluderer ein med at talen slik vi kjenner han er fiksjon. At høvding Seattle var ein spirituell økofilosof rimar heller ikkje godt med den tida og dei utfordringane han levde i.
Likevel, ein talsperson for Suquamish-nasjonen har sagt at etter deira tradisjon så konsulterte Dr. Smith stamma sine eldre fleire gongar før han publiserte sin versjon av talen i 1887. Dei eldre skal ha sett notatane Dr. Smith tok medan han lytta til talen. Er dette korrekt ville dei eldre sitt vitnemål gi Smith sin versjon eit autentisk preg. Desse notatane finst ikkje lengre. Dei kan ha gått tapt i den store brannen i Seattle, då Smith sitt kontor brann ned.
Smith venta tretti år med å publisere talen. I denne perioden hadde nye innvandrarar kome i så stort tal at dei var i ferd med å overta dominansen i lokal politikk. Dei kvite pionerane kjende på det same som urfolket må ha gjort før dei, at nykomarar, som såg på pionerane som mosegrodde motstandarar av framsteget, kom til å overta institusjonane, heimane, landet og den religiøse dominansen. Smith kjende seg nok i båt med urfolket når han tok fram høvding Seattle sine ord om nykomarar som køyrde over dei opphavlege bebuarane.
Seinare versjonar
Fram til 1931 vart Smith sin versjon oppatteken gjennom fleire lekkar av folk som skreiv lokal historie eller memoarar, eller freista forstå høvdingen sine ord. Ein Clarence B. Bagley skreiv i 1929 History of King County, Washington og la til litt ekstra i talen.
Seint i 1960-åra kom ein ny æra for minnet om talen, og med den kom nye modifiseringar. Det starta med ein serie artiklar av William Arrowsmith, ein professor på University of Texas, som retta ny interesse mot høvding Seattle sin tale. Arrowsmith hadde kome over nokre essay av presidenten på Washington State University. Mot slutten av eit av essaya stod der nokre sitat frå Smith sin versjon av talen. Arrowsmith sa at det var som å lese prosa frå den greske poeten Pindar. Med stor interesse fann han den opphavlege kjelda. Etter å ha lese denne ville han prøve å gjere Smith sin versjon betre ved å fjerne victoriansk påverknad. Arrowsmith ville gje ein sans av korleis høvding Seattle kanskje talte ved å etablere nokre trulege parametre for språket.
Det som verkeleg gjorde talen til Seattle vidkjend var ein plakat trykt i 1972, som syner eit bilete av høvding Seattle med ord frå talen addressert til presidenten i Washington. Orda er i røynda tekne frå Arrowsmith sin versjon av talen, men med fleire modifiseringar slik som skildring av bison skotne frå toget, og lina «Jorda tilhøyrer ikkje menneska, menneska tilhøyrer jorda.»
Plakaten vart laga for å promotere ein film kalla «Heim», ein miljøverninspirert film produsert for North American Mission Board og Southern Baptist Radio and Television Commission. Filmprodusenten ville syne ein særskilt høvding innafor det amerikanske urfolket som uttalte seg med engasjement for miljøet, så skribenten Ted Perry vevde ihop miljøvernretorikk med utdrag av høvding Seattle sin tale slik denne kom fram i Arrowsmith sin versjon. Perry vart ikkje kreditert for dette, fordi, i følgje Perry, at produsenten tenkte filmen ville sjå meir autentisk ut om teksta vart kreditert direkte til høvdingen sjølv og ikkje til ein tekstskribent.
Perry skildra kva som gjekk føre seg:
«Eg høyrde først ein versjon av teksta lesen av Arrowsmith på ei feiring av miljøvern i 1970. Der var eg til stade og høyrde han. Han var ein nær ven. Arrowsmith sin versjon hinta om kor vanskeleg det var for høvding Seattle å skjøne seg på den kvite mann sine haldningar omkring land, vatn, luft og dyr. Eg hadde allereie ymta om at ein dokumentar om miljøvern trong eit nytt lydbilete, og avgjorde at eg ville skrive ein ny versjon, med trykk på det som var hinta i Arrowsmith si tekst. Det var enkelt for produsenten å gøyme ei «Skrive av...» kreditering utan mi tillating, når filmen var ferdig produsert og sendt på lufta på fjernsyn. Det verkelege problemet er at eg skulle ikkje ha brukt namnet til eit aktuelt menneske, i dette tilfelle høvding Seattle. Det å putte ord i munnen på ein person eg ikkje kjende, spesielt ein innfødd amerikanar av urfolket, er hovmot og kanskje rasisme. Der har vore framsteg i vår forståing av amerikanske urfolk, men i røynda veit vi lite. Det vi trur vi veit er presentert av film, tilfeldige møte, ord, bilete og andre stereotypar. Dei formar vår verdsforståing men er ikkje sanne. Det syner seg at produsenten John Stevens hadde lagt til ein del element for å gjere talen kompatibel med Baptistisk teologi, medrekna orda "Eg er ein enkel mann og skjønar ikkje." Stevens sa det slik:
Stevens sin versjon av høvding Seattle sin tale vart så lagt til ein plakat, og 18 000 kopiar vart sende ut for å promotere filmen. Filmen sjølv vart fort gløymd og kan ikke sporast, men den nyaste og mest fiktive versjonen av høvdingen sin tale vart den mest vidkjende versjonen sidan den vart kopla inn i miljørørsla på 1970-talet, no i forma «brev til presidenten». I 1993 føretok bibliotekaren Nancy Zussy på Washington State University ein analyse av dei versjonane av høvding Seattle sin tale (eller brev) som fans i sirkulasjon. Ho identifiserte fire klart ulike variantar som ho tilla fire ulike forfattarar som fylgjer:
Brevet
Ein liknande kontrovers finst om kring eit påstått brev som i 1855 skal ha vore sendt frå høvding Seattle til president Franklin Pierce. Dette brevet aldri har vorte lokalisert og har, basert på ulike prov, vorte skildra av historikaren Jerry L. Clark as "eit uhistorisk kunststykke basert på nokon sin livlege fantasi". Det verkar som at "brevet" sirkulerte i miljøvernkrinsar i 1970-åra, som ein lett endra form av Perry/Stevens sin versjon. Den første versjonen med klar miljøverntankegang vart publisert 11. november 1972 i den dagsaktuelle utgåva av magasinet Environmental Action. På denne tida vart det ikkje lengre presentert som ein tale, men som eit brev frå høvding Seattle til president Pierce. Redaktøren av Environmental Action hadde teke «brevet» opp frå Dale Jones, som representerte det nordvestlege USA si undergruppe av Friends of the Earth. Jones sa sidan sjølv at han første gongen såg brevet i september 1972 i ei no nedlagd tabloidavis av og for amerikanske urfolk. Her endar alle trådar, men det er truleg at den opphavlege kjelda var filmplakaten.
Staben på dei nasjonale arkiva har ikkje vore i stand til å lokalisere noko slikt brev eller referat innafor byrået for indianske affærer. Crawford skreiv at "vår stab har brukt mykje tid og krefter på å lokalisere brevet eller finne indikasjonar på at høvding Seattle skreiv brevet, utan resultat.» Richard S. Maxwell konstaterte at der ikkje fans noko brev frå høvding Seattle til president Pierce i byrået for indianske affærer. Det vart sjekka i arkiva i «New Hampshire Historical Society», i manuskriptdivisjonen i kongressen sitt bibliotek, og i Bowdoin College, og ikkje nokon stad fans spor av eit slikt brev.
Det er lite truleg, kanskje til og med umogeleg, at eit brev frå ein høvding for ei stamme av urfolket stila til dei sameinte statane sin president ikkje vart notert i det minste i eit av kontora som hadde kontakt med dei ulike guvernørane. Eit brev som nådde presidenten sitt bord måtte passere gjennom i det minste seks departement: Via den lokale agenten for indianske affærer oberst Simmons, vidare til kommisær for indianske affærer, derifrå til kontoret for innanrikssaker og endeleg til presidenten sitt bord. Ei god reise for eit brev som ikkje har lete etter seg spor. Konklusjonen er at ikkje noko brev var skrive av eller for Seattle og sendt til president Pierce eller til nokon annan president. Seattle var analfabet og snakka ikkje engelsk, så han kunne ikkje skrive engelsk.
Mountrail County
Mountrail County er eit fylke nordvest i den USA-amerikanske delstaten Nord-Dakota, med 7 637 ibuarar i 2010. Fylket dekker eit areal på 5 030 km², 303 km² er dekt av vatn. Fylkesadministrasjonen har sete i landsbyen Stanley.
Folketeljinga 2000 fann at 37,1 % av ibuarane i Mountrail County var norskætta og 15,4 % av tysk ætt.
Mount Wyatt
Mount Wyatt er eit markant fjell med flat topp, 2930 moh, som ligg 3 nautiske mil (6 km) vest for Mount Verlautz i Rawson Mountains i Dronning Maudfjella. Det vart oppdaga i desember 1934 av eit geologisk lag under Byrd-ekspedisjonen leia av Quin Blackburn og vart namngjeven av Richard E. Byrd etter Jane Wyatt, ein ven av Richard S. Russell jr. som deltok i gruppa.
Serlin Spur
Serlin Spur er ein liten, stort sett snødekt utstikkar 4 nautiske mil (7 km) sør for Bowyer Butte i Marie Byrd Land. Utstikkaren strekkjer seg austover frå skilje mellom Johnson- og Venzkebreen og inntil øvre delen av den sistnemnde isbreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959-65. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Ronald C. Serlin, ein forskar på ionosfæren ved Siple-stasjonen i 1969-70.
Divide County
I 2010 budde 2071 menneske i fylket, som vert administrert frå landsbyen Crosby. Ved folketeljinga 2000 ætta 64,7 % av ibuarane frå Noreg, den største prosentandelen norskætta i eit fylke i USA. 24,0 % var av tysk ætt.
Vasskiljet på det nordamerikanske kontintentet går gjennom Divide County, dermed renn nedbør både til Mexicogolfen i sør og Hudson Bay i nord.
Kirkby Head
Kirkby Head er eit bratt nes på Tange Promontory i Enderby Land i Australsk Antarktis. Den kontinentale isen når nesten til toppen av sørsida. Det ligg ved austsida av innløpet til Alasheyev Bight i Enderby Land.
Oppdaging og namngjeving
Kirkby Head vart kartlagd frå flyfoto teken av ANARE i 1956. Det vart først vitja av eit lag frå ANARE leia av Sydney L. Kirkby i november, 1960. Det vart namngjeve av ANCA etter Sydney L. Kirkby, landmålar ved Mawson Station i 1956 og 1960.
Kjelder
''
FA-cupfinalen i fotball 1961
FA-cupturneringa i fotball 1961 vart avslutta med finale på Wembley stadion i London 6. mai 1961. Framfor 100 000 tilskodarar vann Tottenham Hotspur sin tredje FA-pokal. 40 år etter den forrige, ved å slå Leicester City med 2 – 0.
Kampen
Tottenham avgjorde finalen med skåringar i det 66. og 75. minutt. Den fyrste ved Bobby Smith, frispelt av Terry Dyson, den andre då Dyson heada eit innlegg frå Smith i mål.
Tottenham sitt vinnarlag: Bill Brown, Peter Baker, Maurice Norman, Dave Mackay, Ron Henry, Danny Blanchflower (kaptein), Cliff Jones, John White, Bobby Smith, Les Allen og Terry Dyson.
Leicester City stilte med: Gordon Banks, Len Chalmers, Ian King, Richie Norman, Frank McLintock, Ian King, Colin Appleton, Howard Riley, Jimmy Walsh (kaptein), Hughie McIlmoyle, Albert Cheeseborough og Ken Keyworth
Mount Young i Antarktis
Mount Young er eit lite fjell, 770 moh, ved nordenden av ein utstikkar på austsida av Ramseybreen, like sør for Rossbarrieren. Det vart oppdaga og fotografert av U.S. Navy Operasjon Highjump på flyturen den 16. februar 1947, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Henry Richard Young frå New Zealand, som var mekanikar på Byrd-ekspedisjonen, 1928–30 og 1933-35.
Bilsport
Bilsport er ein motorsport der ein bruker bilar til å kappkøyra på ulike vis. Bilsport er internasjonalt organisert gjennom Fédération Internationale de l'Automobile (FIA).
Relieff
Relieff er ei form for skulptur der motivet er delvis opphøgd og framheva i høve til ei plan bakgrunnssflate. I høgrelieff eller hautrelieff står den biletlege framstillinga opp frå bakgrunnsplanet, i lågrelieff eller basrelieff er djupneforholda sterkt forkorta og figurframstillinga trer ikkje mykje fram frå bakgrunnsplanet. Det finst også mellomformer (demi-relief) og relief en creux, nedsenka relieff.
Ordet «relieff» kjem frå italiensk rilievo gjennom fransk relief og tyder 'gjort høgare'. Omgrepet blei først brukt av Cennino Cennini rundt 1400. Teknikken er særs gammal, og er mellom anna kjend frå istidskunst. Dei fleste kulturfolk har hatt ei eller anna form for relieffer eller skulpturell flatekunst. I Sumer, Assyria og Det gamle Egypt blei relieff mellom anna brukt til å dekorera gravminne, tempel, medaljongar og myntar. Det same galdt Hellas i antikken og Romarriket, der ein kan nemna dei greske Parthenonrelieffa og den 40 meter høge Trajansøylen av marmor i Roma. Relieff er også kjend frå tempel og byggverk elles i verda, for eksempel på øya Elephanta ved Mumbai i India og tempelruinen Borobudur på Java i Indonesia. I Noreg finn ein relieffkunst frå norrøn tid i dyreornamentikk på smykke og i treskurd.
Kazuo Ozaki
Kazuo Ozaki er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Dickens Rocks
Dickens Rocks er to holmar som ligg ved nordenden av Pitt Islands i Biscoe Islands. Dei vart fotograferte av Hunting Aerosurveys Ltd i 1956 og kartlagt frå desse bileta av Falkland Islands Dependencies Survey. Dei vart namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee i 1959 etter Charles Dickens, den engelske forfattaren. Fleire ander stader i Pitt Islands er kalla opp etter karakterar i romanen hans The Pickwick Papers.
Tsjolakunst
Tsjolakunst viser til kunst laga under Tsjolariket, ca. 850 til 1250. Av kunsten laga under tsjolaherskarane merker særleg tempelkompleks og formstøypte bronseskulpturar seg ut. Templa blei smykka ut med skulpturar og tak- og veggmåleri, og er slik hovuddrivkrafta bak blomstringa av tsjolakunsten.
Arkitektur
Under Tsjolaherskarane blei det reist ei rekkje tempel, palass, sjukehus og andre offentlege bygg i heile riket deira, frå Kaverisletta til nordlege Tamil Nadu. På nokre tidspunkt herska Tsjoladynastiet over heile det noverande Tamil Nadu og tilstøytande område i Karnataka og Andhra Pradesh. Tsjolaherskarane bygde vidare på den sørindiske byggetradisjonen til Pallavadynastiet, som igjen var påverka av Amaravathi-arkitektur.
Fleire byggverk er berre kjende frå samtidige skildringar, då dei blei laga av treverk og murstein som er forvitra eller rivne. Eit døme på dette er eit gyllent palass som Aditya Karikala skal ha bygd for far sin, Sundara Tsjola. Større tempel blei hogde i stein, og er blitt bevarte i større grad.
Koranganatha-tempelet frå 800-talet er eit døme på tidleg Tsjola-arkitektur. Tempelet ligg ved breidda av Kaveri i Srinivasanallur og er vigd Visjnu-avataren Ranganatha. Kvar overflate er pynta med utskjeringar. Nedst på veggane er relieff av ei rekkje fabeldyr kalla jali (yazhi), eit særmerke for Tsjola-arkitektur. Tempelet er relativt lite, med berre to etasjar. Det har ingen murar rundt.
Den mektige Radjaradja Tsjola og sonen hans Radjendra var viktige støttespelar for byggekunstutviklinga. Tiruvalisvaram-tempelet nær Tirunelveli er det eldste tempelet som inneheld alle dei typiske tjsolatrekka, som dvarapala, utskorne vernarar ved inngangen til tempelet. Tempelet er dekt av skulpturar og friser, nokre med komiske figurar. Heile gesimsen til tempeltårnet er utsmykka med ranker og lauv.
Brihadisjvara-tempelet i Thanjavur, som er vigd Sjiva, stod ferdig i 1009. Dette er blant dei største og høgaste av alle indiske tempel, med eit hovudtempeltårn på nær 66 meter. Meisterverket er eit høgdepunkt i sørindisk arkitektur, og er teke med på verdsarvlista til UNESCO.
Airavatesvara-tempelet i Darasuram nær Thanjavur blei bygd på 1100-talet under Radjaradja Tsjola II. Dette er eit flott eksempel på sein Tsjola-arkitektur, og er også med på verdsarvlista. Tempelet har artistiske steinsøylar og veggar dekorerte med elegante utskjeringar, fleire av Sjiva. Samlingshallen på framsida av tempelet er utforma som ei svær hestekjerre i stein.
Skulptur
I tillegg til steinutskjeringar ved templa er tsjolatida også kjend for sine formstøypte bronsestatuar. Også dette feltet nådde eit kunstnarisk høgdepunkt under tsjolatida. Endra religiøs praksis frå om lag 900-talet gjorde at ein ønskte gudebilde ein kunne ta ut av tempelrommet og behandla som kongar. Bronsestatuane blei hovudsakleg brukt til seremoniar ved templa, der dei blei borne i prosesjonar, kledde opp og viste fram.
Gudeparet Sjiva og Parvati var svært vanlege å avbilda i bronse, og særleg Sjiva som Nataradja, danseherren, er eit velkjent døme. Det blei også avbilda andre gudar, halvgudar og helgenar. Skulptørane følgde tradisjonelle ikonografiske reglar for korleis ein framstilte gudane, samtidig som dei kunne utøva sine eigne idear i utforminga. Skulpturane framstår klassiske og grasiøse, og gjev ofte inntrykk av å vera i rørsle.
Skulpturane blei formstøypte ved at ein laga ein modell av bivoks og kungilium, ein type kamfer blanda med litt olje. Denne modellen blei dekt med leire henta frå termittuer, tørka og brend. I omnen smelta voksmodellen, og ei brend leirform var igjen. Denne blei så fylt med smelta bronse og broten av når bronsen hadde størkna. Etterpå kunne handverkarane pussa bronsen, ta vekk feil og leggja til detaljar. Ettersom kvar form blei øydelagd når ein laga ein skulptur i henne, er kvar skulptur unik.
Blue Cheer
Blue Cheer var eit USA-amerikansk rockebandet som var aktivt seint i 1960-åra og tidleg i 1970-åra, og sporadisk etter det fram til 2009. Med base i San Francisco spelte Blue Cheer i ein psykedelisk stil, bluesrock eller acid rock, og er òg kreditert som nokre av dei tidlegaste pionerane innan heavy metal, og versjonen deira av «Summartime Blues» blir nokre gonger nemnd som den første i sjangeren. Dei har òg vorte omtalte som innverknadsrike i utviklinga av så ulike sjangrar som pønkrock, stoner rock, doom metal, eksperimentell rock og grunge.
Hovudkarriere (1966-1969)
Blue Cheer vart danna i 1966 av Dickie Peterson. Peterson hadde tidlegare vore med i det Davis-baserte bandet Andrew Staples & The Oxford Circle saman med dei framtidige Blue Cheer-medlemmene Paul Whaley og Gary Lee Yoder. Den opphavlege Blue Cheer-besetninga var songar/bassist Peterson, gitarist Leigh Stephens og Eric Albronda som trommeslagar. Albronda vart seinare erstatta av Whaley, som fekk med seg bror til Peterson, Jerre (gitar), Vale Hamanaka (klaverinstrument) og Jere Whiting (vokal, munnspel). Albronda heldt fram samarbeidet sitt med Blue Cheer som medlem av Blue Cheer-leiinga, i tillegg til å vera produsent eller medprodusent på fem Blue Cheer-album.
Bandet vart administrert av ein inaktiv medlem av Hells Angels ved namn Allen «Gut» Terk. Det vart tidleg bestemt at besetninga skulle trimmast. Det har vorte sagt at Blue Cheer bestemde seg for ein powertrio-konfigurasjon etter å ha sett Jimi Hendrix opptre på Monterey Pop Festival. Hamanaka og Whiting vart bedne om å slutta. Jerre Peterson ønskte ikkje å halda fram i gruppa utan dei, så han forlét òg gruppa, slik at Peterson, Stephens og Whaley vart igjen som ein trio.
Den første hitten deira var ein coverversjon av Eddie Cochran-songen «Summartime Blues» frå debutalbumet Vincebus Eruptum (1968). Singelen nådde 14. plassen på Billboard Hot 100, deira einaste hit, og albumet nådde 11. plassen på Billboard 200. I Canada nådde låten tredjeplassen på RPM Magazine-lista.
Singelen «Summartime Blues» vart akkompagnert av originallåten til Dickie Peterson, «Out Of Focus». Peterson bidrog òg til albumet med den åtte minutt lange «Doctor Please» og «Second Time Around», som inneheld ein hektisk trommesolo av Paul Whaley. Som avslutning på plata spelte bandet bluescoverane «Rock Me Baby» (av B.B. King) og «Parchman Farm» (Mose Allison, men med tittelen «Parchment Farm»). .
Gruppa gjekk gjennom fleire utskiftingar, den første etter utgivinga av Outsideinside i 1968, då Leigh Stephens forlét bandet på grunn av musikalsk usemje eller, som nokon seier, høyrsletap. Han vart erstatta av Randy Holden, tidlegare medlem av garasjerock-bandet The Other Half frå Los Angeles. På 1969-plata New! Improved! var det ulike gitaristar på side 1 og side 2 (Randy Holden og Bruce Stephens) då Holden uventa slutta i bandet. Etter Holden slutta bestod besetninga i bandet først av Dickie Peterson (bass), Tom Weisser (gitar) og Mitch Mitchell (trommer), før Whaley kom tilbake og Bruce Stephens vart med i bandet. Seinare vart òg Ralph Burns Kellogg med i bandet på klaverinstrument. Blue Cheers stil endra seg no til ein meir kommersiell hardrock-stil à la Steppenwolf eller Iron Butterfly. Ved utgivinga av det fjerde albumet Blue Cheer, hadde Paul Whaley forlate bandet og vorte erstatta av Norman Mayell, og etter utgivinga av det fjerde albumet forlét òg Bruce Stephens bandet og vart etterfølgd av Gary Lee Yoder som hjelpte til med å fullføra albumet.
Ifølgje Peterson skapte livsstilen i gruppa i denne perioden problem med musikkbransjen og pressa. Peterson sa at gruppa var opprørt over Vietnamkrigen og samfunnet generelt.
Omformasjonar, inaktivitet og første lengre pause (1970-talet)
Med den nye besetninga Peterson, Kellogg, Mayell og Yoder gav dei i 1970 ut The Original Human Being, etterfølgd av Oh! Pleasant Hope i 1971. Då Oh! Pleasant Hope ikkje nådde salslistene, vart Blue Cheer mellombels splitta i 1971.
Det var ei mellombels gjenopptaking i 1974 då Peterson fekk med seg broren Jerre, Ruben De Fuentes (gitar) og Terry Rae (trommer) for nokre turnédatoar. Denne grupperinga heldt fram ein kort periode i 1975 med den tidlegare Steppenwolf-bassisten Nick St. Nicholas som erstattar for Peterson. Deretter var gruppa stort sett inaktiv i nesten tre år, fram til 1978.
Peterson kom tilbake i 1978-79 med ei ny besetning beståande av Tony Rainier på gitar og Mike Fleck på trommer. Denne versjonen av gruppa drog ut på ein USA-turné i 1979, der dei først og fremst spelte på nattklubbar. Dei spelte berre materiale frå dei to første «tunge» Blue Cheer-albuma og opna konsertane med «Summartime Blues».
Ytterlegare rekonfigurasjonar, flytting til Tyskland, andre og tredje lengre pause (1980-1998)
Blue Cheer var igjen inaktive tidleg på 1980-talet. Det vart gjort eit nytt forsøk på å gjenforeinast i 1983, men det gjekk i vasken. I 1984 hadde Peterson meir hell i uhell då han kom tilbake med Whaley og Rainier som Blue Cheer og eit heilt nytt album The Beast Is Back, som vart gitt ut på New York-selskapet Megaforce Records. Whaley forlét bandet igjen i 1985 då trommeslagar Brent Harknett tok over, for så å bli etterfølgd av Billy Carmassi i 1987. Same år leidde Dickie endå ei ny besetning av Cheer, med Ruben De Fuentes tilbake på gitar og Eric Davis på trommer. I 1988 endra besetninga seg igjen, og bestod no av Dickie Peterson (bass), «Duck» MacDonald (gitar) og Dave Salce (trommer).
Frå 1989 til 1993 turnerte Blue Cheer hovudsakleg i Europa. I løpet av denne perioden spelte dei både med klassiske rockeband og med nye, framstormande band: Mountain, Outlaws, Thunder, The Groundhogs, Ten Years After, Mucky Pup, Biohazard og andre.
I 1989 kom det første offisielle konsertalbumet til Blue Cheer, Blitzkrieg over Nüremberg. Albumet vart spelt inn under den første europaturnéen til Blue Cheer på fleire tiår.
I 1990 kom studioalbumet Highlights and Lowlives, beståande av bluesbasert heavy metal og ein ballade. Albumet vart produsert i lag med av den kjende grunge-produsenten Jack Endino og produsenten Roland Hofmann. Besetninga var Peterson, Whaley på trommer og MacDonald på gitarar.
Blue Cheer følgde opp Highlights and Lowlives med den mykje tyngre Dining with the Sharks. Duck MacDonald vart erstatta av tyske eks-Monsters-gitaristen Dieter Saller i 1990. Albumet inneheld òg ei spesiell gjesteframferd av Groundhogs-gitaristen Tony McPhee. Albumet vart samprodusert av Roland Hofmann og Blue Cheer. Gary Holland (tidlegare Dokken/Great White/Britton) erstatta Whaley på trommer i 1993.
Tidleg på 1990-talet flytta Peterson og Whaley til Tyskland. I 1992 spelte Peterson inn det første soloalbumet sitt, Child of the Darkness, i Köln med bandet «The Scrap Yard». Albumet vart gitt ut fem år seinare i Japan på Captain Trip Records. Etter at Peterson kom tilbake til USA i 1994, låg Blue Cheer i dvale frå 1994 til 1999.
Tilbakekomst (1999-2009)
I 1999 slo Peterson og Whaley seg saman med gitarist MacDonald for å ta opp att turnéverksemda som Blue Cheer. Denne bandkonfigurasjonen heldt stort sett fram med å vere konstant frå 1999 til Peterson døydde i 2009.
I 2000 vart Blue Cheer gjenstand for eit hyllestalbum, Blue Explosion - A Tribute to Blue Cheer, med band som Pentagram, Internal Void, Hogwash og Thumlock.
Peterson og Leigh Stephens var endå ein gong saman i Blue Cheer med trommeslagar Prairie Prince på Chet Helms Memorial Tribal Stomp i Golden Gate Park i San Francisco 29. oktober 2005, og den livlege framferda deira trekte gamle rockarar som Paul Kantner og andre bak scena for å observera. Dei gjorde nokre innspelingar i Virginia vinteren 2005 med Joe Hasselvander frå Raven og Pentagram på trommer, fordi Paul Whaley valde å bli verande i Tyskland. Hasselvander spelte på heile albumet, men bidraget hans vart redusert til trommer på fem låtar, medan Paul Whaley spelte inn trommepartia på resten av albumet. Whaley skulle nemleg bli med i bandet igjen, og ein meinte at han burde bidra til albumet før turneen. Den resulterande CD-en, What Doesn't Kill You..., gitt ut i 2007, inneheld derfor bidrag frå både Whaley og Hasselvander.
Blue Cheer sin video til «Summertime Blues» dukka opp i dokumentaren Metal: A Headbanger's Journey frå 2005, der Geddy Lee frå Rush omtalte gruppa som eit av dei første heavy metal-banda.
Peterson døyr og oppløysing (2009)
Den 12. oktober 2009 døydde Peterson i Tyskland etter utvikling og spreiing av prostatakreft. Etter Peterson døydde skreiv den mangeårige Blue Cheer-gitaristen Andrew MacDonald på nettsida i gruppa at «Blue Cheer er ferdig. Av respekt for Dickie vil Blue Cheer aldri bli eit levedyktig turnéband igjen.» Under ti år seinare, i januar 2019, døydde trommeslagar Paul Whaley av hjartesvikt.
Tvist om eigarskap til bandnamnet
Dei siste åra har det oppstått ein tvist om eigarskapen til bandnamnet Blue Cheer. Det vart rapportert at den tidlegare Blue Cheer-gitaristen Randy Holden, assistert av Randy Pratt frå bandet The Lizards, på byrjinga av 2000-talet hadde varemerkeregistrert bandnamnet Blue Cheer. Holden si tilknyting til Blue Cheer var ganske kort; det einaste han har spelt inn med bandet er tre spor på New! Improved! frå 1969. Saka hadde opprørt Dickie Peterson, med tanke på hans posisjon som ein av grunnleggjarane av bandet og den einaste fortsette medlemmen sidan starten, men ser ikkje ut til å ha vorte løyst.
"Bandnamnet Blue Cheer vart varemerkeregistrert i 2000 av fan og profesjonell musikar Randy Pratt. Pratt la varemerket til den tidlegare Blue Cheer-gitaristen Randy Holden etter at Dickie Peterson sa at han var ferdig med Blue Cheer og ikkje ville ha noko med bandet å gjera igjen, og at hans einaste framtidige interesse var det nye bandet hans, «Mother Ocean»."
Ettermæle
Blue Cheer blir ofte kreditert som ein av dei aller tidlegaste pionerane innan heavy metal, og versjonen deira av «Summertime Blues» har vorte omtalt som den første heavy metal-låten. Ifølgje Tim Hills i boka The Many Lives of the Crystal Ballroom, «Blue Cheer var innomgrepet av psykedelia i San Francisco.» Jim Morrison frå The Doors karakteriserte gruppa som «det mest kraftfulle bandet eg nokonsinne har sett.» og Eric Clapton definerte dei som «truleg opphavet til heavy metal».
Fleire artistar i grunge-rørsla har hylla Blue Cheer, mellom anna Mudhoney-vokalisten Mark Arm som sa: «Å høyra Blue Cheer [medan eg gjekk på college] var nesten like viktig for meg som å høyra Stooges for første gongen året før. Då Mudhoney starta opp, var Blue Cheer definitivt ein del av planen vår.»
«Blue Cheer» var namnet på ein variant av LSD som vart laga av kjemikaren og Grateful Dead-vernaren Owsley Stanley og bandet vart truleg kalla opp etter det, sjølv om namnet eksisterte tidlegare, som namnet på eit vaskemiddel som sjølve LSD-varianten vart oppkalla etter.
Singlar
* Den japanske nyutgivinga av Blue Cheer frå 2007 inneheld mono-singelen «All Night Long» med «Fortunes» og dessutan singelversjonane av «Fool» og «Ain't That The Way» som bonusspor.
Niha Chouf
Niha (arabisk نيحا) er ein by i Chouf i Libanonfjella i Libanon. Byen ligg 38 km frå Beirut og har eit areal på kring 27.5 kvadratkilometer. Det bur kring 3 500 innbyggjarar i byen. Han er kjend for olivenlundane sine og druer, epler, plummer og mandlar. Turistattraksjonane i byen er St. Josef-kyrkja, El Qa'ah-kjelda, grava til profeten Job og Nihaborga. Den kjende libanesiske songaren Wadih El Safi var fødd i Niha.
Etymologi
Namnet Niha vert nytta om fire libanesiske byar: Niha i Zahlé; Niha i Batroun; Niha i Tyr og Niha i Chouf. Ordet neeha er assyrisk og syner til at plassen er fredfull.
Historie
I følgje ei drusisk segn skal gravstaden til profeten Job ligge på ein ås oppom Niha. Det finst mange grotter, både naturlege og menneskeskapte, kring Niha. Ei av desse er ei festningsgrotte som vart skoren ut i klippene under krosstoga mellom 1165 og 1260. Denne vert kalla Nihaborga eller Shakif Tiro. I følgje ei populær soge, skal prinsen Fakhreddine El Ma'ani II ha gøymd seg der då han flykta frå osmanarane i 1635. Men meir nøyaktige historiske versjonar knyter denne hendinga til faren til prinsen, Korkomaz i 1584.
Cape Kolosov
Cape Kolosov er eit nes langs vestsida av den isdekte halvøya som dannar austsida av innløpet til Amundsen Bay i Antarktis. Det vart fotografert i 1956 frå lufta under ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions), og fotografert på ny i 1958 av den sovjetiske ekspedisjonen. Neset vart kalla opp etter den polare flynavigatøren V. Kolosov, som døydde i Arktis.
Hardy Rocks
Hardy Rocks er nokre holmar som ligg 3,5 km vest for DuBois Island i Biscoe Islands i Antarktis. Dei vart kartlagte frå flyfoto tekne av Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (1956–57) og namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee etter James D. Hardy, ein amerikansk fysiolog som studerte korleis menneske reagerer på kulde.
Arteriepinsett
Arteriepinsetten har handtak som kan festast med ein låsemekanisme. Denne mekanismen er samansett av små tenner, nokre få i kvart handtak, slik at brukaren kan låse instrumentet og styre krafta i tonga. Når tonga er fastlåst så er krafta mellom spissane om lag 40 N (9 lbf).
Arteriepinsett er ofte del av fyrstehjelpsskrinet til sanitetssoldatar og ambulansepersonell. Den blir også brukt som kjøleribbe ved lodding av elektriske krinsar; for å halde filteret i marihuana-sigarettar; av fiskarar for å fjerne kroken frå munnen til fisken; av bilmekanikarar for å handsame mutrar, boltar og skruar i tronge område; og som ein reiskap for å mate byttedyr til krypdyr i fangenskap og eksotiske invertebratar utan å bli stukken eller biten.
Historie
Den tidlegaste kjende teikninga av eit dreiande kirurgisk instrument stammar frå 1500 fvt., og er innskrive på ei grav ved Thebes i Egypt. Ein har også funne liknande instrument av bronse og stål i Pompeii. Kring 800 evt. laga Abu al-Qasim illustrasjonar av eit instrument med dreiing, meint for å brukast til tanntrekking.
Konseptet med å klemme av ei blodåre før ein knytar ho er vanlegvis tilknytt Galenos (ca. 100 evt.). Denne metoden for å skape hemostase blei i stor grad gløymd, før den blei oppdaga att av den franske barber-kirurgen Ambroise Paré på 1500-talet. Paré laga føregjengaren til den moderne arteriepinsetten og kalla instrumentet sitt for Bec de Corbin («kråkenebbet»). Med denne kunne han klemme av blodårene før han sikra dei med ein ligatur.
Den moderne arteriepinsetten er godskriven til fleire personar, og særleg til den franske kirurgen Jules-Émile Péan. Kirurgar som William Stewart Halsted har medverka til små endringar i ettertid.
Admiralty Peak
Admirality Peak er ein fjelltopp, 945 moh, som ligg aust for Wilckens Peaks sentralt på Sør-Georgia. Det vart kartlagd av Discovery Investigations i 1926–30 og kalla opp etter Admiralitetet.
Cape Markov
Cape Markov er eit isdekt nes på austsida av Amundsen Bay, som ligg 7 nautiske mil (13 km) vest for Mount Riiser-Larsen i Enderby Land. Det vart namngjeve av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen, 1961–62, etter K.K. Markov, som var geografiprofessor ved Moskva statsuniversitet, og som skreiv mange rapportar om Antarktis.
Vegårshei kyrkje
Vegårshei kyrkje, «Kjørka på Moland», blei sett opp av «Kjørkebyggeren på Heia», Knud Skjerkholt frå Holt herad i 1808. Kyrkja vart 200 år gamal i 2008. Vegårshei kyrkje ligg på Moland rett nordaust for Myra i Vegårshei kommune.
Kyrkjesoga
Kyrkja blei sett opp i 1808 på garden Molands grunn. Det har vore fleire kyrkjer på Vegårshei i tidlegare tider, til dømes på Bjorvatn.
Kyrkjegardar
På Vegårshei har dei tre kyrkjegardar, ein rundt kyrkja på Moland som er den eldste, ein på Espeland og ein på Raudnesmoen. Den på Raudnesmoen var eigentleg laga for medlemmer av Guds Menighet, men no har au nokre folk frå Vegårshei kyrkje vorte gravlagde her.
Breathless av Camel
Breathless er det sjette studioalbumet til den engelske progressive rockegruppa Camel, utgjeve i 1978. Det er det siste albumet deira med den originale klaverspelaren Peter Bardens, som slutta i gruppa før turneen etter albumet starta. Han vart erstatta av to klaverspelarar for turneen, begge tidlegare i Caravan: Dave Sinclair (syskenbarnet til bassisten Richard Sinclair) og Jan Schelhaas.
Albumet fokuserte på kortare og meir radiovenlege songar, sidan gruppa prøvde å kom seg meir på radio. Gruppa hadde likevel framleis ein smak av jazz og progressiv rock.
Grimsley Peaks
Grimsley Peaks er fem fjelltoppar som ligg på linje like sør for Stor Hånakken i Napier Mountains i Enderby Land i Antarktis. Dei vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto tekne under Lars Christensen-ekspedisjonen i 1936–37. Dei vart kartlagde på ny frå flyfoto tekne av Australian National Antarctic Research Expeditions i 1956 og dei vart namngjevne av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter S.W. Grimsley, ein teknisk offiser ved Wilkes-stasjonen i 1961.
Fylkesveg 841 i Rogaland
Fylkesveg 841 i Rogaland går mellom Torvastad og Håland skole i Karmøy kommune. Vegen er 2,4 km lang.
Lars Akerhaug
Lars Akerhaug er ein norsk journalist og sakprosaforfattar. Han har arbeidd som journalist for Minerva og Dagen, og har særleg skrive om islamsk ekstremisme. Frå 1. januar 2019 var han redaksjonssjef i Resett.
Akerhaug har studert arabisk og islam ved Universitetet i Oslo og har budd i Egypt og Syria. Han har tidlegare skrive for VG og Aftenposten og dessutan for Dagen og Journalisten. I 2013 gav han ut ei bok om jihadisme i Noreg, og i 2015 ei bok om Al-Shabaab-terroristen Hassan Dhuhulow. I 2016 gav han ut boka Siste jul i Kairo som handlar om kåra til kristne i Midt-Austen. I 2018 var han skuggeforfattar for Sylvi Listhaug-boka Der andre tier.
Akerhaug har bakgrunn frå venstresida i norsk politikk. Han har vore medlem av AKP og internasjonal leiar i Raud Valallianse. På midten av 2000-talet var han leiar i Komiteen for et fritt Irak.
Hurt So Bad
«Hurt So Bad» er ein song skriven av Teddy Randazzo, Bobby Weinstein og Bobby Hart. Balladen vart ein hit i 1965 for Little Anthony & The Imperials. Linda Ronstadt fekk òg ein topp 10-hit med sin versjon i 1980. Songen er blitt spelt av mange andre artistar, som The Lettermen, som tok songen til 12. plassen på singellista i USA i september 1969.
Little Anthony & The Imperials-versjonen
Little Anthony & The Imperials-utgåva var spelt inn for albumet Goin' out of My Head. Singelen var oppfølgjaren til tittelsporet frå dette albumet, som òg vart ein stor hit og nådde topp 10 på Billboard-lista. Denne versjonen nådde tiandeplassen på Billboard Hot 100. Han vart òg framført av gruppa første gongen dei var på The Ed Sullivan Show. Han vart skriven spesifikt for The Imperials av Teddy Randazzo, ein mangeårig ven av gruppa, i lag med Bobby Weinstein og Bobby Hart, og vart produsert av Don Costa for selskapet DCP, som seinare gjekk saman med United Artists Records.
Linda Ronstadt-versjonen
Linda Ronstadt spelte inn ein versjon av «Hurt So Bad» for albumet Mad Love i 1980. Han var produsert av Peter Asher for Asylum Records, og vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet. Gitarsoloen på denne versjonen vart spelt av Danny Kortchmar. Han står som ein av dei mest suksessrike versjonane spelt inn av songen og han nådde åttandeplassen på Billboard Hot 100 og niandeplassen på Cash Box Top 100-lista våren 1980.
Andre versjonar
Songen er blitt spelt inn av følgjande artistar:
Shabtaie Ice Ridge
Shabtaie Ice Ridge er ein isrygg mellom MacAyeal Ice Stream og Bindschadler Ice Stream ved samløpet mellom Shirase Coast og Siple Coast i Marie Byrd Land. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Sion Shabtaie ved Geophysical and Polar Research Center ved University of Wisconsin i Madison i Wisconsin som i lag med Charles R. Bentley i 1982–84 og 1985–86, gjorde glasiogeofysiske landmålingar av nærliggande Mercer-, Whillans- og Kamb Ice Stream (tidlegare Isstraum A, B og C) og isryggane mellom dei.
Hangar
Hangar er ein bygning som kan brukast som garasje for fly, helikopter og andre luftfartøy. Han blir ofte brukt ved ettersyn og reparasjon av desse fartøya.
Splinthangar er ein hangartype som ein nytta under andre verdskrigen. Desse var ofte u-forma, oppførte i betong og grundig kamuflerte. Dei blei brukt til å oppbevara fly i under flyangrep. Ved angrep køyrde ein flya inn hit for å gje vern mot bombesplintar.
Hiroshi Yoshida
Hiroshi Yoshida er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Ordførarar i Sogndal kommune
Dette er ei oversikt over ordførarar i Sogndal kommune frå innføringa av formannskapslovea i 1837 til notid.
Sogndal kommune vart oppretta i 1837 og hadde ikkje noko større grensebrigde før i 2000, då Fjærland sokn vart overført frå Balestrand til Sogndal.
Ski-NM 1984
15 km
Stad: Hof
<br style="clear:both;" />
30 km
Stad: Hof
50 km
<br style="clear:both;" />
3 x 10 km stafett
<br style="clear:both;" />
5 km
Stad: Hof
<br style="clear:both;" />
10 km
Stad: Hof
<br style="clear:both;" />
20 km
Stad: Hof
<br style="clear:both;" />
3 x 5 km stafett
Stad: Hof
<br style="clear:both;" />
Kombinert
Stad: Kongsberg
<br style="clear:both;" />
Normalbakke
Stad: Kongsberg
<br style="clear:both;" />
Storbakke
Dato: 5. februar 1984
Stad: Meldal
<br style="clear:both;" />
Vincebus Eruptum
Vincebus Eruptum er debutalbumet til det amerikanske rockebandet Blue Cheer. Det kom ut 16. januar 1968  med ein tung, tornande blues-stil, som seinare skulle bli kjent som heavy metal.
Vincebus Eruptum vart ein kommersiell og kritisk suksess og nådde 11. plassen på albumlista Billboard 200, og nådde 14. plassen med ein coverversjon av Eddie Cochran-songen «Summertime Blues». Som eit døme på hardrock er det òg hylla som eit av dei første heavy metal-albuma. Magasinet Spin magazine plasserte det som nummer 22 på lista si over dei 40 beste metalalbuma.
Bakgrunn og historie
Debutalbumet til Blue Cheer vart spelt inn i 1967 i Amigo Studios i North Hollywood i California. I eit intervju forklarte frontfigur Dickie Peterson at «Nokre av låtane eg har skrive, har det teke 20 år å fullføra. Og så er det andre låtar som 'Doctor Please' eller 'Out of Focus' som eg skreiv på ti minutt.»
Spesielt om «Doctor Please» forklarte Peterson at «då eg skreiv songen (i 1967), var han ei glorifisering av narkotika. Eg tenkte mykje på om eg skulle ta dette stoffet eller ikkje ta dette stoffet. Bla, bla, bla, bla. Det var mykje sjølvransaking på den tida då eg skreiv den songen, og eg bestemde meg faktisk for å ta det. Det var det songen handla om, og det var det eg song om, ein slags narkotikahymne for meg.» Om coverversjonen deira av Eddie Cochran sin «Summartime Blues» sa Peterson: «Me endra heile tida på han og la til og tok bort bitar. Det har òg å gjera med store dosar LSD.»
Mottaking
Den nettbaserte musikktenesta Rhapsody inkluderte Vincebus Eruptum på lista si over «10 Essential Proto-Metal Albums», og meinte at bandet «ikkje berre inspirerte omgrepet 'power trio', dei oppfann praktisk talt heavy metal.» I 1998 inkluderte The Wire Vincebus Eruptum på lista si over «100 plater som sette verda i brann (medan ingen høyrte etter)», og kalla det eit «banebrytande» album som «snerra rabiat i møte med uskulda til hippiane og snart vart ein Hells Angels-partystompar». Dei noterer òg den sterke innverknaden albumet hadde på japanske støy-trioar på 1990-talet som High Rise og Musica Transonic.
Medverkande
Blue Cheer
Andre medverkande
Ommastra versjon
Huddle Rocks
Huddle Rocks er ei gruppe skjer som ligg 20 km nordvest for Symington Islands i Biscoe Islands i Antarktis. Dei vart kartlagte av Falkland Islands Dependencies Survey frå flyfoto tekne av Hunting Aerosurveys Ltd i 1956–57 og fekk dette namnet av UK Antarctic Place-Names Committee fordi skjera låg tett inntil kvarandre.