cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dodder
Dodder (An Dothra på irsk) er ei elv på Irland. Ho har utspring på nordsida av Kippure i Wicklowfjella. Frå her renn ho 20 km gjennom Tallaght og forstadane Rathfarnham, Templeogue, Milltown, Clonskeagh, Donnybrook og Ballsbridge i Dublin før ho munnar ut i elva Liffey ved Ringsend.
Elva Poddle er forbunden med Dodder i Tallaght – denne koplinga vart nytta som ein del av vassforsyninga til Dublin.
Menorca
Britisk hundreår
Den britiske marinen erobra øya i 1708 under den spanske arvefølgjekrigen og Menorca vart så britisk. Overføringa til Storbritannia vart stadfesta med Utrecth-traktaten. Under guvernøren General Richard Kane vart hovudstaden på øya flytta til Maó og det vart bygd ein marinebase her. Under sjuårskrigen klarte ikkje ein britisk skvadron å stoppe ei fransk omleiring av Menorca og den 20. mai 1756 vart admiral John Byng dømd for krigsrett og avretta. Denne hendinga, slaget ved Menorca, markerte starten på sjurårskrigen i Europa. Trass i nederlaget heldt britane ut lenge, men garnisonen måtte til slutt kapitulere og fekk vende fritt attande til Storbritannia den 29. juni same året. Paristraktaten av 1756 gjorde likevel at britane fekk halde på Menorca. Under den amerikanske sjølvstendekrigen vart britane slått nok ein gong på Menorca av ein samle fransk-spansk styrke. Dei invaderte øya etter ei lang omleiring av St. Philip's Castle den 5. februar 1782. Meorca vart gjenerobra av britane i 1798 under dei franske revolusjonskrigane, men med Amiens-traktaten vart øya endeleg og permanent avstått til Spania i 1802. Spor av britane er framleis synlege i den lokale arkitekturen.
Moderne tider
Under den spanske borgarkrigen var Menorca lojale til republikanarane, medan resten av Balearane støtta nasjonalistane. Det var ingen kamphandlingar på Menorca, bortsett frå nokre luftåtak av italienske luftstyrkar. Etter at nasjonalistane vann i 1939 deltok britane fredeleg i evakueringa av styresmaktene på Menorca.
Odd Arvid Strømstad
Odd Arvid Strømstad er direktør i TV-produksjonsselskapet Warner Bros. Norge. Han starta selskapet Dinamo Live (i 1999) som seinare vart kjøpt opp av Dinamo Story AS, og deretter Warner Bros. International. Strømstad jobba i NRK i over 20 år, dei siste åra som prosjektleiar og prosjektsjef. Strømstad utvikla og produserte ei lang rekkje TV-program for NRK. Han er utdanna i NRK og har kjernekompetansen sin som TV-produsent av store hendingar.
Menorca
Moderne tider
I oktober 1993 vart Menorca erklært eit biosfærereservat av UNESCO.
Odd Arvid Strømstad
Karriere
Strømstad har m.a. vore ansvarleg for Nobels Fredspriskonsert (20 år), Spellemannprisen (8 år i NRK og 6 år for TV2), revitaliseringa av Melodi Grand Prix, Landeplage og Football for Africa. Han produserte dagleg det 3 timar lange Vindu mot Lillehammer under Vinter-OL 1994 og Eurosong (Eurovision Song Contest) til heile Europa i 1996.
Menorca
Kommunar
Dei største byane er Maó og Ciutadella. Øya er administrativt delt inn i desse kommunane:
Dodder
Det ligg ein overløpskant like ovanfor brua ved Ballsbridge.
Odd Arvid Strømstad
Karriere
Strømstad har motteke 3 Amandaprisar og 2 Gullruter.
Han er gift med NRK-journalisten Nina Owing og har tre born.
Uvs Nuur
Uvs Nuur eller Uvs (mongolsk Увс Нуур, Uvs Nuur; tuvinsk Успа-Холь, Uspa-Khol; russisk Убсу-Нур, Ubsu-Nur og Убса, Ubsa) er ein særs salt endorheisk innsjø i Mongolia med ein liten del i Russland. Han er den største innsjøen i Mongolia med eit areal på 3350 km² og ligg 759 meter over havet. Den nordaustlege enden av innsjø ligg i republikken Tyva i Russland. Den største busetnaden ved innsjøen er Ulaangom. Denne grunne og særs salte innsjøen er restane av ein stor saltsjø som dekte eit mykje større område for fleire tusen år sidan.
Geografi
Uvs Nuur har ei lengd på 84 km og er 79 km brei. I snitt er han 6 meter djup. Nedslagsfeltet er skild frå restane av Store sjøar-senkinga av Khan Khökhii-ryggen.
Av dei mange elvane som renn ut i innsjøen finn ein Baruntara Gol, Nariin Gol og Tesiin Gol frå Khangajfjella i aust og Kharkhiraa og Sangil Gol frå Altajfjella i vest.
Økologi
Det store endorheiske nedslagsfeltet fører til eit sært salt vatn på 18,8 ppt, som er fem gonger saltare enn sjøvatn. Dette kjem hovudsakleg av sulfat og natriumion.
Innsjøen frys til frå oktober til mai. Om sommaren varierer temperaturen frå 25 °C i overflata til 19 °C ved botn.
Ein har tald 29 forskjellige fiskeartar i Uvs Nuur, ein av dei (Oreoleuciscus potanini) høver seg som mat.
Verna område
Heile innsjøen og fleire av områda rundt er erklært verna område. UNESCO nyttar nemninga «Uvs Nuur-stad» som eit fellesuttrykk som femnar om tolv forskjellige verna område, som kvar representerer eit stort biom aust i Eurasia.
Uvs Nuur-bekkenet
Uvs Nuur er det lågaste området i Uvs Nuur-bekkenet som dekkjer eit område på og er eit av dei best bevarte, naturlege steppelandskapa i Eurasia. Grensa mellom Mongolia og Russland går gjennom den nordlege delen av bekkenet. Her møter den nordlegaste ørkenen i verda den sørlegaste tundrasonen i verda.. Bortsett frå Uvs Nuur innneheld bekkenet fleire mindre innsjøar. Sidan desse ligg nord for andre store innsjøar i Sentral-Asia er dei viktige stoppestader for sjøfuglar på veg sørover eller nordover. Sidan bekkenet dekkjer den geoklimatiske grensa mellom Sibir og Sentral-Asia kan temperaturane variere frå −58 °C om vinteren til 47 °C om sommaren. Trass i det harde klimaet finst det 173 fugleartar og 41 forskjellige pattedyr, inkludert den globalt utryddingstrua snøleoparden, argalisau og asiatisk steinbukk. Folketettleiken her er låg. Mangelen på industri og at området stort sett har vore busett av nomadiske gjetarar gjer at landskapet og økosystemet stort sett er urørt.
Siiri Rantanen
Siiri Johanna Rantanen, fødd Lintunen, er ein finsk tidlegare idrettsutøvar frå Tohmajärvi i Norra Karelen som vart olympisk meister i 3 x 5 km langrenns-stafett i 1956. I alt vann ho åtte medaljar (1-3-4) i OL/VM-tevlingar 1952-62. Rantanen var aktiv både i langrenn, friidrett og sykling.
Langrenn
Rantanen deltok og vann ein olympisk bronsemedalje då kvinnelangrenn under Vinter-OL 1952 i Oslo for fyrste gong stod på programmet i eit internasjonalt meisterskap. Framfor seg på resultatlista på 10 km hadde ho landskvinnene Lydia Wideman og Mirja Hietamies. To år seinare vann ho sølv, både på 10 km og i 3 x 5 km stafett, ved Ski-VM 1954 i Falun.
Under Vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo vart Rantanen med ein femteplass beste finne i den individuelle tevlinga. Fire dagar seinare gjekk ho Finland inn til olympisk gull i 3 x 5 km stafett, 27 sekundar framom favorittane frå Sovjetunionen. Dei andre på vinnarlaget var Sirkka Polkunen og Mirja Hietamies.
Då Ski-VM 1958 vart avvikla på finsk heimegrunn i Lahti, sikra Rantanen seg bronsemedaljen på 10 km og ho gjekk Finland inn til sølv på stafetten. Både ved vinterleikane 1960 i Squaw Valley og Ski-VM 1962 i Zakopane vann Finland, med Rantanen på startetappen, bronse i 3 x 5 km stafett. I 1962-VM kom ho elles på fjerdeplass i den då nye distansen over 5 kilometer.
Friidrett og sykling
Rantanen var finsk meister i terrengløp i 1960 og i 3 x 800 m stafett i 1961. I 1961 vart ho også finsk meister i landevegssykling.
Vodlozero
Vodlozero (russisk Водлозеро, finsk Vodlajärvi) er ein stor innsjø søraust i republikken Karelia i Russland. Han har eit areal på 322 km². Han er 36 km lang og 16 km brei. Det er meir enn 190 øyar i innsjøen. Vodlozero vert nytta til fiske. Han frys til i november og er isdekt til tidleg i mai. Elva Vodla renn frå Vodlozero og ut i Onegasjøen.
Jurij Bohutskyj
Jurij Petrovytsj Bogutskyj er ein ukrainsk politikar, tidlegare kulturminister og rådgjevar for presidenten. Han har tidlegare vore leiar for det ukrainske presidentkontoret. Denne posisjonen svarar til visepresident-funksjonane i dei fleste andre republikkar. Bogutskyj har bak seg ein omfattande politisk karriere og har tenestegjort i ulike samanhenger for skiftande presidentar og statsministrar.
Han vart fødd i landsbyen Mykolajivka i Kherson oblast i Ukraina.
Fylkesveg 45
Fylkesveg 45 (Fv45) går mellom Ålgård i Gjesdal kommune og Svartevatn i Sirdal kommune, og i tillegg mellom Rotemo i Valle kommune og Ofte i Tokke kommune.
Strekninga mellom Svartevatn og Nomeland, Suleskarvegen, er fylkesveg med for dårleg standard til å verte kalla riksveg. Fjellvegen mellom Suleskar og Brokke i Setesdal er sommaropen frå slutten av mai til 1. november.
Lengd
Riksveg 45 har ei samla lengd på 142,6 km (sett bort frå Suleskarvegen og felles trasé med riksveg 9). Distansen er fordelt på:
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg. Etter at forvaltingsreforma trod i kraft har han status som fylkesveg.
Ludvig XVI av Frankrike
Ludvig XVI var konge av Frankrike frå 1774 til 1792. Han var den siste franske eineveldige kongen og vart til slutt offer for den franske revolusjonen, då han vart avretta ved giljotinering den 21. januar 1793.
Han var son av dauphinen (kronprinsen Ludvig Ferdinand (1729-1765), den einaste sonen av kong Ludvig XV, og kronprinsessa, Maria Josepha av Sachsen. Faren døydde ung og kom aldri på trona. Ludvig XVI var gift med Marie-Antoinette av Austerrike. Med Marie Antoinette fekk han fire barn.
Arnulf
Arnulf er eit mannsnamn av norrønt eller gammalhøgtysk opphav. Ørnulf er eit nærskyld opphavleg norrønt mannsnamn. Begge namna har namnedag den 18. juli i Noreg.
Dei norrøne namna Arnulfr eller Ǫrnolfr er sett saman av ǫrn, 'ørn', og ulfr, 'ulv'. Arne og Ulf er avleidde former.
På islandsk er namna kjende som Arnúlfur og Örnólfur. Arnulf har spreidd seg i Europa, som Arnolfo på italiensk, Arnulphe på fransk. Tysk Arnold og fransk Arnauld og Arnaud kan vera påverka av namnet.
I 2009 var det 739 norske menn som heitte Arnulf. På 1900-talet var namnet mest gjeve frå 1920- til 1940-talet, med ein topp rundt 1930. Det var 431 norske menn som heitte Ørnulf i 2009.
Oppdikta
Ørnulf Ørn (eng. Emil Eagle) er ein av skurkane i Disney-samfunnet Andeby.
Kjelder
Arnulf Arnulf Arnoul Arnulf (egyértelműsítő lap) アルヌルフ Арнульф 阿努爾夫
Max Weinreich
Max Weinreich var ein latvisk lingvist og jiddischkjennar.
I 1925 grunnla han instituttet YIVO (yidisher visnshaftlekher institut) i Vilnius. Dette instituttet flytta han til New York i 1940.
Max Weinreich er mest kjend som opphavsmannen til det kjende sitatet om kva som er skilnaden mellom eit språk og ein dialekt:
«Eit språk er ein dialekt med ein arme og ein marine» («אַ שפראַך איז אַ דיאַלעקט מיט אַן אַרמײ און פֿלאָט», «A shprakh iz a dialekt mit an armey un a flot»). Dette sitatet stod i ein artikkel som han skreiv i bladet yivo bleter, januar-juli 1945, S. 13. Der skreiv han at ein av studentane hans hadde sagt det.
Språkvitaren Uriel Weinreich er son hans.
Prievidza
Historie
Byen vart nemnd første gongen i 1113 som Preuigan. Han fekk status som fri kongeleg by i 1383. Sidan 1500-talet utvikla handverkaryrket seg i Prievidza. Frå 1500-talet til første del av 1600-talet kontrollerte familen Thurzo byen. Det osmanske riket kom til byen frå sør og brende han ned i 1599, i lag med andre byar i den øvre Nitradalen. Under Kuruc-opprøret i 1673 vart Prievidza sett i brann igjen, og brannen tok delar av byarkiva. I 1870 hadde han 2719 innyggjarar.
Frå slutten av 1800-talet og byrjinga på 1900-talet har industrien vokse i byen etter at jernbanen først kom hit. I den andre verdskrigenj var byen ein av sentera til den slovakiske motstandsrørsla. Etter slutte av krigen voks folketalet kraftig i lag med industrien frå 5000 til rundt 53 000. Prievidza vart bustad for mange gruvearbeidarar som fann arbeid i nærliggande kolgruver, kraftstasjonar og ein kjemisk fabrikk nær byen Nováky.
1037
1037 (romartal MXXXVII)
Hiroaki Matsuyama
Hiroaki Matsuyama er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Furukawa Electric, Bellmare Hiratsuka, Sagan Tosu og Consadole Sapporo.
Mio
Bakgrunn
I Japan er Mio eit namn sett saman av 美 (mi), 'vakker', og 桜 (ou) 'kirsebærblom' eller 緒 (o) 'tråd'. Tydinga blir gjerne oppgjeve som 'trippeltråd'.
Kjende namneberarar
Mio er mest kjend som tittelkarakteren i barneboka Mio, min Mio (1954) av Astrid Lindgren. Dette namnet er det rette namnet til guten som til dagleg blir kalla Bo Vilhelm Olsson.
Annan bruk
Mio er også namnet på ein epletype utvikla i Sverige og kalla opp etter Lindgren-figuren.
Mio Möbler er ein svensk møbelkjede.
Bakgrunnsstoff
Mio
Vallay
Vallay (skotsk-gælisk Bhàlaigh) er ei folketom tidvassøy i Ytre Hebridane i Skottland. Ho er landfast med North Uist langs ei lang strand ved lågvatn.
Ein gong hadde øya nesten seksti innbyggjarar, men den mest kjende innbyggjaren var arkeologen Erskine Beveridge. Øya er òg kjend for sjøfugl og førhistoriske monument.
Melíti
Melíti (gresk Μελίτη) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Flórina i periferien Vest-Makedonía i Hellas. Melíti inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Flórina.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Melíti 5 927 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 432 innbyggjarar.
Tenochtitlán
Tenochtitlán var ein aztekisk by, grunnlagd 13. mars 1325. Etter aztekiske legender skulle den lange vandringa deira frå urheimen Aztlán avsluttast når dei fann ei ørn som åt ein slange på ein kaktus. Dette såg dei på ei øy i Texcocosjøen, og dette vart teke som eit teikn på at ein hadde kome fram. Denne scenen kan ein finne att i Mexico sitt flagg.
Frå ei sped byrjing utvikla byen seg raskt på grunn av chinampa-jordbruket. Chinampa var kunstige øyar som det vart dyrka grønsaker på, og byen voks utover i sjøen. Etter kvart kontrollerte òg aztekarane store delar av Mesoamerika, og byen vart viktigare.
Taransay
Taransay (skotsk-gælisk Tarasaigh) er ei øy i Ytre Hebridane i Skottland. Ho er kjend for å ha vore vertsøy for den britiske fjernsynsserien Castaway 2000. Øya var busett fram til 1974, og sidan den gong berre av ferierande. Taransay er den største øya i Skottland utan permanent busetnad. Ho er ein hektar større enn Scarba, som heller ikkje er busett.
Tenochtitlán
Utover på 1400-talet utvikla Tenochtitlan seg til å verte den største byen i Amerika, og ein meiner det i 1519 budde mellom 200 000 og 300 000 i byen, på storleik med dei største byane i Europa på denne tida. Store dikeanlegg verna byen mot flaum i sjøen, og moloar knytte byen til fastlandet i nordvest, vest og sør. Marknaden låg i bydelen Tlatelolco, som tidlegare hadde vore ein eigen by, men som voks saman med Tenochtitlán. Templo Mayor, den store tempelpyramiden, stod midt i Tenochtitlán.
Taransay
Geografi
Taransay har tidlegare høyrt til Inverness-shire og ligg 3 km frå Isle of Harris. Mellom dei ligg Sound of Taransay. Ho høyrer til soknet Harris. Taransay er 6 km lang og på det breiaste 4,5 km. Ho er om lag 14,75 km² stor.
Taransay består av to 230 meter høge lyngkledde åsar med eit kvitt sandeid mellom. Buktene rundt øya består av sandstrender og machair.
Historie
Taransay var busett sidan år 300 e.Kr, og kanskje før. Kristendomen kom til øya rundt 650. I 900 vart øya erobra av vikingar, då dei invaderte Skottland. I 1554 fann Taransay-massakren stad utført av Morrison-familien frå Lewis. Innbyggjarane på øya Berneray tok hemn mot dette, tvinga Morrison-familien attende til ei klippe der dei vart avretta.
Castaway
Taransay vart godt kjend etter BBC-programmet Castaway. Programmet bestod av 36 personar som vart stranda på øya i eitt år frå 1. januar 2000. Programmet vart populært i mange land og hadde på det meste ni millionar sjåarar. Programmet vart rekna som eit sosialt eksperiment som fokuserte på korleis denne gruppa fungerte som eit samfunn. 29 av dei 36 vart verande på øya heile året.
Tenochtitlán
Byen vart angripen av spanske troppar under Hernán Cortés og deira allierte frå ulike undertrykte nasjonar i april 1521, og i august 1521 enda kampane i bydelen Tlatelolco. Då låg heile byen i ruinar.
Byen heiter no Mexico by, og er Mexico sin hovudstad.
Diesel
Diesel er eit petroleumsbasert drivstoff som vert nytta i forbrenningsmotorar der tenning er basert på kompresjon i staden for gneiste. Namnet kjem av Rudolf Christian Karl Diesel (1858-1913), ein tysk ingeniør som fann opp dieselmotoren. Dieselmotoren vart seinare vidareutvikla av Charles F. Kettering
Kjemisk samansetting og karakteristikkar
Diesel kan utvinnast frå råolje. Dieselfraksjonen har eit kokepunkt mellom om lag 250 °C og 350 °C. Diesel er generelt lettare å framstilla enn bensin, noko som er ei forklaring på at diesel generelt er billegare i sal. Diesel har ein tettleik (eigenvekt) på kring 0,84 kg/l.
Tenningseigenskapar
Tenningsegenskapane til diesel vert målt i cetantal, cetantalet er eit mål på kor lett dieselen vert tend. Heksadekan (som òg vert kalla cetan) er eit referansestoff. Stoffet vert lett tend under trykk, og det ein rekna at dette stoffet har eit cetantal på 100. Cetantalet i vanleg autodiesel er normalt 51.
Kuldeeigenskapar
Diesel er eit tyngre stoff enn bensin, dette tyder mellom anna at diesel toler kulde dårlegare. To eigenskapar er viktige å kontrollera, det eine er tåkepunktet (engelsk: Cloud Point). Tåkepunktet er temperaturen då dei fyrste vokskrystalla vert danna, og er den lågaste temperaturen dieselen kan lagrast utendørs. Den andre eigenskapen er blokkeringspunktet (engelsk: Cold Filter Plugging Point, CFPP), den lågaste temperaturen ein kan nytta dieselen.
Kva tåkepunkt og blokkeringspunkt er vil variere med årstida og kor ein er i verda.
Biodiesel
Biodiesel kan framstillast av vegetabilske oljer eller frå animalsk feitt. Raps og rybs er mykje nytta til dette. Biodiesel kan nyttast som eit ikkje-fossilt alternativ til petroleumsdiesel. Biodiesel har gode smørjeeigenskapar, og vert ved nokre høve blanda inn i petroleumsdiesel for å betra smøreeigenskapane.
Bruk
Tradisjonelt har dieselmotorar vore nytta av tyngre køyretøy som lastebilar, traktorar, tog og bussar. Etter kvart har mange personbilar i Europa vorte selde med dieselmotorar. Diesel vert òg nytta som drivstoff i båtar, denne marine dieselen er ofte tyngre og har eit høgare svovelinnhald enn autodiesel. Diesel har òg vore forsøkt nytta som drivstoff både for fly og motorsyklar utan større suksess.
Dieselolje vert nytta som fyringsolje, ofte i sentralfyringsanlegg.
Neokhoráki i Flórina
Neokhoráki (gresk Νεοχωράκι) er ein landsby i periferieininga Flórina i periferien Vest-Makedonía i Hellas. Neokhoráki var hovudsete i den tidlegare kommunen Melíti, som no er ei kommunaleining i kommunen Flórina.
Ebbe Hertzberg
Ebbe Carsten Horneman Hertzberg var ein norsk jurist, sosialøkonom og historikar. Hertzberg vart fødd i Holmestrand og døydde i Kristiania.
Oppvekst og studiar
Hertzberg var son av apotekar Johan Christian Hertzberg og Inger Horneman. Han tok examen artium i 1865, cand jur. i 1870. Deretter fekk han stipend til å studera han rettshistorie ved Uppsala Universitet. Interessa for (retts)historie gav seg allerie i 1868 utslag i at han vann Kronprinsens gullmedalje for ei historisk avhandling om aristokratiet før Kong Sverre. Etter rettshistoriestudiane i Uppsala drog han vidare til München der han studerte hos Konrad Maurer, ein av dei førande tyske rettshistorikarane som hadde norrøn tid som spesialfelt.
Universitetskarriere og professorat
Tilbake i Noreg blei han i 1873 stipendiat i lovkyndighet og to år seinare både konstituert sekretær i Det statistiske Centralbureau og tilsett ved Det juridiske fakultet. I 1876 og 1877 gjekk vegen til Paris der han fekk stillinga som attaché ved den svensk-norske legasjon. Endeleg blei han så i 1877 utnemnd til professor i statsøkonomi og statistikk og drog tilbake til Kristiania.
Hertzberg var dessutan statsråd i «aprilministeriet» i 1884. I 1886 måtte han trekka seg frå professoratet på grunn av rykte om at han hadde hatt homoseksuelle forhold, noko som på den tida var ulovleg.
Rettshistoriske arbeid og nye verv
Hertzberg flytta frå Kristiania for ei lengre tid, og skal då ha budd i München, Berlin, Holmestrand og Stockholm. Han arbeidde no vidare med sine rettshistoriske arbeid, mellom anna utarbeida han Glossarium til Norges gamle love (1895), som er eit register til Noregs lovar før 1388 med forklaringar.
Frå og med 1896 kom han gradvis tilbake til offentlege verv, mellom anna som formann av kommisjonen for Norges gamle lover og stod sentralt i arbeidet med ein ny norsk toll- og tariffpolitikk og som direktør i Den norske Hypotekbank.
I 1906 blei han utnemnd til Riksarkivar - ei stilling han hadde til han døydde.
Hertzberg og homoseksualiteten
Då rykta om at han hadde hatt homoseksuelle forhold til menn av arbeidarklassa truga professorstillinga hans i 1886, prøvde Hertzberg å mobilisera psykiatrien til sin fordel. Han oppsøkte psykiateren Carl Westphal i Berlin, som i 1869 hadde vore den første som hadde gitt tiltrekning til personar av same kjønn eit medisinsk namn: "die conträre Sexualempfindung" (seinare blei termen "homoseksualitet" vanlegare, først innan psykiatrien, deretter også i daglegspråket). Westphal skreiv at Hertzberg sin tilstand var medfødd og noko han ikkje kunne endra, og at årsaka mest sannsynleg var arv (psykiske lidingar i slekta blei foreslått som bevis på dette). Attende i Noreg gjorde ikkje denne argumentasjonsrekka inntrykk på Universitetskollegiet, tvert om meinte dei dette var ytterlegare eit argument for at Hertzberg burde gå frå stillinga si, og i oktober 1886 forlot han alle sine offentlege verv.
I 1902 publiserte han (anonymt) ein artikkel om homoseksualitet i norrøn tid, "Spuren von Konträrsexualität bei den alten Skandinaviern" i Jahrbuch für sexuelle Zwischenstufen, årboka til Magnus Hirschfeld og den tyske homorørsla. Hertzberg har hatt kontakt med personar knytt til denne rørsla, særleg juristen Eugen Wilhelm frå Strasbourg som var ein av dei flittigaste medarbeidarane til den nemnde Jahrbuch.
Maximilien de Robespierre
Maximilien de Robespierre var ein fransk jurist og revolusjonær. Han var medlem av stenderforsamlinga i 1788, den franske grunnlovsforsamlinga (1789-91), nasjonalkonventet frå 1792, og av Velferdskomitéen (Comité de salut public), som leidde Frankrike under skrekkveldet, frå 1793.
Robespierre var ein jakobinar som trudde fast på idéane til Rousseau og revolusjonen. Likevel enda han, som så mange andre på denne tida, livet sitt i giljotinen. Skrekkveldet enda nokre månader etter at Robespierre blei arrestert og avretta under Thermidor-reaksjonen i juli 1794.
Night of the Living Dead
Night of the Living Dead er ein svart-kvit zombiefilm frå USA som vart regissert av George Romero i 1968. I filmen spelar Duane Jones og Judith O'Dea hovudrollane som Ben og Barbra. På mystisk vis vert dei daude levande att, som zombiar med ein hunger etter mannekjøt. Ben og Barbra må i lag med fem andre menneskje kjempe for å overleve på eit landsens gardsbruk i Pennsylvania.
Romero debuterte som filmregissør, og produserte filmen for eit budsjett på 114 000 amerikanske dollar. I tiåret etter premieren skulle det komme fleire gjenutgjevingar på kino, og ein trur filmen har tent inn 12 millionar dollar i USA og 30 millionar dollar på den internasjonale marknaden. Night of the Living Dead vart sterkt kritisert i samtida for grovt innhald. I 1999 gav det amerikanske Library of Congress filmen innpass i United States National Film Registry, eit oversyn over det dei kallar historiske, kulturelle og estetisk viktige filmar.
Filmen hadde ein stor påverknad på kulturen i Vietnam-tida sitt USA. Han er ofte sett på som tungt lada samfunnskritikk og har blitt skildra som subversiv på fleire plan. Night of the Living Dead er ikkje den første zombiefilmen som er laga, men har hatt innflytelse på talrike filmar og ein kan sjå på den som den første av undersjangeren «zombie-apokalypse» i skrekksjangeren. Det moderne pop-kulturelle synet på zombien kom kanskje nettopp frå Night. Filmen er den første av fem Dead-filmar regissert av Romero, og blei gjeninnspelt i 1990.
Tittel
Tidleg i produksjonen hadde skriptet tittelen Monster Flick, men filmen var òg kjent som Night of Anubis og Night of the Flesh Eaters før han var ferdig.
Handling
Filmen opnar med at ein kriminell som skal gravleggast våknar frå dei døde. Dette skremmer vekk dei to gravarane. Den udøde angrip so eit søskenpar som er på besøk på gravplassen. Søstera flykter og søkjer tilflukt i eitt avsidesliggande hus. Vi oppdagar at det er fleire udøde menneskjer som vandrar i natta. Det vert ein kamp for å overleve, der ei lita gruppe menneskje må prøve å samarbeide for å leve lenge nok til å bli redda. Det skal vise seg å bli vanskeleg på fleire måtar.
Vacsay
Vacsay (skotsk-gælisk Bhacsaidh eller Bhacsaigh, frå norrønt «bakkiey») er ei av øyane i Ytre Hebridane. Ho ligg vest for Lewis i West Loch Roag. Øya har ein storleik på 0,41 kvadratkilometer og det høgaste punktet er 34 meter over havet.
Night of the Living Dead
Handling
Handlinga vekslar no mellom gruppa si kamp for å overleve og dei rapportane i massemedia som dei overlevande klarar å få tak i.
Vacsay
Historie
Som mange av øyane i nærleiken, var Vacsay busett fram til Highland clearances, som her skjedde i 1827.
Night of the Living Dead
Påverknad i popkulturen
Med Night of the Living Dead fornya George Romero skrekkfilmindustrien. Ifølgje Almar Haflidason frå BBC representerte filmen ein ny epoke for skrekkfilm. Tidlege filmar med zombia, som Victor Halperin sin White Zombie (1932), Jacques Tourneur sin I Walked with a Zombie (1943) og John Gilling sin The Plague of the Zombies (1966), involverte levande menneskje trollbunde av ein heksedokter med voodoo. Mange av desse filmane var sett til Karibia.
Vacsay
Historie
Øya vart kjøpt av forretningsmannen Sirdar Baron Iqbal Singh frå London. Han har kjøpt tittelen Lord of Butley Manor og ønskjer å gje Vacsay namnet «Robert Burns' island» eller Eilean Burns,.
Night of the Living Dead
Påverknad i popkulturen
Filmen og oppfølgjarane fekk eit utal imitatorar som lånte element oppfunne av Romero: Tombs of the Blind Dead (1971), Zombie (1979), Hell of the Living Dead (1980), The Evil Dead (1981), Night of the Comet (1984), Return of the Living Dead (1985), Night of the Creeps (1986), Children of the Living Dead (2001), og videospelserien Resident Evil (seinare laga film av som 2002, 2004, og 2007), Dead Rising og The House of the Dead. Night of the Living Dead vart parodiert i filmar som Night of the Living Bread (1990) og Shaun of the Dead, og i episoder til The Simpsons («Treehouse of Horror III», 1992) og South Park («Pink Eye», 1997; «Night of the Living Homeless», 2007 ). Ordet «zombie» er aldri brukt i Night, men Romero sin film starta med zombiar som kjøtetande kannibalar gjenoppstått ifrå dei døde.
Vacsay
Geografi og geologi
Øya består av lewis-gneis.
Vacsay har ei særs forreven kystlinje og er knytt til fleire omliggande småøyar ved lågvatn, som Trathasam og Liacam. Vacsay ligg mellom øyane Vuia Mòr og Pabay Mòr utanfor Great Bernera.
Night of the Living Dead
Påverknad i popkulturen
Night of the Living Dead introduserte undersjangrane slasher og splatter-film. Som ein filmhistorikar peikte på, hadde skrekk før Romero sin film dreid seg rundt gummimasker og kostymer, filmsett av papp eller mystiske figurar gøymt i skuggane. Desse filmane var sett på plassar langt frå amerikansk landsbygd og forstadar. Romero viste krafta som låg i exploitation og sette skrekk til vanlege og ordinære plassar, med ein modell for å lage effektiv og innbringande film på eit minimalt budsjett. Slasherfilm i 1970- og 80-åra skulle skulde mykje til den originale Night of the Living Dead, med filmar som John Carpenter sin Halloween (1978), Sean S. Cunningham sin Friday the 13th (1980), og Wes Craven sin A Nightmare on Elm Street (1984).
Gostivar
Gostivar (makedonsk Гостивар; albansk Gostivari) er ein by og ein kommune i den øvre Pologdalen i regionen Polog i Nord-Makedonia. Den noverande kommunen vart oppretta i 2002 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane Gostivar, Dolna Banjitsa, Vrutok, Srbinovo og Tsjegrane. Samstundes vart busetnaden overført frå den tidlegare kommunen Oslomej og  frå Mavrovi Anovi.
Kommunen hadde 59 770 innbyggjarar ved folketeljinga i 2021. I 2002 hadde kommunen 81 042 innbyggjarar, den tidlegare kommunen Gostivar hadde 49 545, medan sjølve byen hadde 35 847 innbyggjarar.
Gostivar ligg ved foten av fjellet Šar Planina og elva Vardar renn gjennom byen. Byen har gode bil- og jernbanesamband til Tetovo, Skopje, Kitsjevo, Ohrid, og Debar. Ein moderne motorveg vart bygd i 1995 frå Gostivar til Tetovo.
Klokketårnet i byen er eit av dei viktigaste monumenta her, og vart bygd av osmanarane i 1566. Moskéen Beg Mahala vart bygd i 1688 av Ebu Bekir, sonen til pasja Kara Mustafa.
Busetnader i kommunen
Dei største busetnadene i kommunen var i 2002:
Jihlava
Jihlava (tysk Iglau) er ein by i Tsjekkia, som ligg midt i regionen Vysočina ved elva Jihlava (tysk Igel). Her låg den gamle grensa mellom Mähren og Böhmen, og byen er av dei eldste gruvebyane i Tsjekkia, om lag 50 år eldre enn Kutná Hora.
Av dei viktigaste byggverka i byen finn ein dei tidlege gotiske kyrkjene St. Jakob, Den vesle munkekyrkja av Vår Frue og den dominikanske kyrkja av Den heilage krossen, barokkyrkja St. Ignatius av Loyola, rådhuset og fleire offentlege bygg i gotisk og renessansestil. Det finst òg ein jødisk gravplass med mange usedvanlege monument, som gravsteinen til foreldra til Gustav Mahler.
Ein gammal slavisk busetnad ved vadestaden over elva (først nemnd i 1233) vart flytta til ein nærliggande ås der gruvebyen vart grunnlagd (om lag 1240) av kong Václav I i mellomalderen. Han var stort sett busett av tyskarar frå nord i Bayern og øvre Sachsen. Gruvene frå mellomalderen med gruvebusetnader rundt låg utanfor bymurane. I følgje ei segn skal det ha vore sølvgruver i drift her så tidleg som 799, men det finst ingen historiske bevis for dette.
Under trettiårskrigen vart Jihlava erobra to gonger av svenskane. I 1742 vart han underlagd Kongedømet Preussen under den austerrikske arvefølgjekrigen, og i desember 1805 vart bayarane under Wrede slått nær byen. I 1860 var byen barndomsheim for den bøhmsk-austerrikske komponisten Gustav Mahler.
Før 1945 var Jihlava senter for den nest største tysktalande enklaven i Tsjekkoslovakia (etter Schönhengst/Hřebečsko). Etter den andre verdskrigen var over vart dei tyske innbyggjarane i byen anten drepne eller fordrivne.
1038
1038 (romartal MXXXVIII)
Kiyoto Furushima
Kiyoto Furushima er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Bellmare Hiratsuka, Avispa Fukuoka, Omiya Ardija og NTT Kumamoto.
Tadateru Omoto
Tadateru Omoto er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Bellmare Hiratsuka.
Pedro Diniz
Pedro Diniz er ein tidlegare brasiliansk motorsportutøvar som deltok i formel 1 frå 1995 og fram til 2000.
Guru purnima
Guru purnima er ei hinduhøgtid der hinduar kan tilbe den religiøse leiaren, guruen, sin. Purnima tyder 'fullmåne', og høgtida finn stad ved fullmåne i månaden asjadh. Denne dagen vil hinduar som har ein guru meditera over han og tilbe han personleg eller gjennom eit bilde.
Feiringa er til minne om Vyasa, ein skikkelse som er tillagd diktinga av delar av det hinduiske storverket Mahabharata og fleire puranaer, og den firdelte sorteringa av Vedaene.
Guru purnima er også ei høgtid som gjerne fell ved byrjinga av regntida. For bønder vil dette seia at markene får sårt trengt vatn og gjev nytt liv. Overført til det andelege er høgtida rekna som ei god tid å byrja religiøse studie på. Dei fire månadene det regner har tradisjonelt også vore ei tid der vandrande asketar pleide slå seg ned éin stad for å studera og tala om sutraer.
Mio, min Mio
Mio, min Mio er Astrid Lindgrens roman om ein foreldrelaus gut som ikkje føler seg heime i Stockholm, og som i staden finn ein far, ein venn og ein heim i Landet i det fjerne.
Bo Vilhelm Olsson, eller berre Bosse, er eit adoptivbarn som ikkje trivst med foreldra sine, namnet sitt, eller livet sitt. Ein dag mens han sit på ein benk i Tegnérlunden finn han ei flaske. Han opnar henne og ut kjem ein ande. Ein ande som kjem frå Landet i det fjerne. Bosse får følgje med anden til Landet i det fjerne, og der treffer han den eigentlege faren sin, Far Kongen. Men far hans kallar han for Mio, for det er det verkelege namnet hans.
I Rosengården treffer han ein gut som heiter Jum-Jum, som likaer heilt på vennen Benka heime i Stockholm. Alt er vedunderleg i Landet i det fjerne, men sorgfuglen fortel at alt ikkje er som det skal. Den vonde Kato har teke born til fange og gjort dei om til fuglar som i all æve skal sirkle rundt den store svarte borga hans. Saman rir Mio og Jum-Jum i veg på hesten Miramis for å slåst mot Kato.
Boka Mio, min Mio av Astrid Lindgren (1954) vart illustrert av Ilon Wikland. Boka kom på norsk med same tittel i 1955. Filmen med same namn kom 1987 i regi av Vladimir Grammatikov.
Forsvarets medalje for internasjonale operasjonar
Forsvaret sin medalje for internasjonale operasjonar vart stifta 9. oktober 2000, og vert delt ut av Forsvarssjefen. Denne medaljen vert delt ut til norsk militært og sivilt personell som har tenestegjort i Forsvaret og blitt beordra til deltaking i internasjonale operasjonar, som har blitt bestemt av politiske myndigheiter, i perioden etter 1947. Deltakinga må ha vore på over seks månader, eller i ein kontingent sjølv om varigheita er kortare. Medaljen kan berre tildelast éin gong. Det vert lagt til ei forsølva stjerne for akkumulert teneste i 15, 30 og 45 månader. For teneste i 60 månader berast medaljen med laurbærgrein. Forsvarets Medalje for Internasjonale Operasjonar med laurbærgrein kan òg delast ut for spesiell innsats under internasjonale operasjonar i særlege høver. Medaljen kan òg delast ut til utanlandsk personell som har har ytt fortenesteleg bistand til norske styrkar under internasjonale operasjonar.
Medaljen er rund og i forsølva metall. Adversen har eitt oppoverretta sverd med ein laurbærkrans rundt. Reversen har skrifta «FORSVARET - FOR INTERNASJONALE OPERASJONER». Han skal berast i eit blått band med ei smal sølvstripe på midten.
Ingolf Austgulen
Ingolf Austgulen  var ein norsk lokalhistorikar frå Gulen i Sogn og Fjordane. Han var busett i Bergen, og var handelsmann heile sitt yrkesaktive liv.
Han skreiv bøker og lokalhistoriske artiklar med stoff frå Gulen.
Tetsuya Takada
Tetsuya Takada er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Shonan Bellmare.
Vladivostok
Vladivostok (russisk Владивосто́к) er administrativt senter i Primorskij kraj i Russland. Byen ligg ved Japanhavet lengst søraust i Russland, rundt 6500 km aust for Moskva og berre 100 km frå grensa til Kina.
Han har om lag 580 800 innbyggjarar. Innbyggjartalet har vore fallande heilt sidan Sovjetunionen vart oppløyst. Byen er òg senter for ein byregion (Stor-Vladivostok) med 1 010 000 innbyggjarar (est. 2005).
Vladivostok er den største hamnebyen i landet ved Stillehavet og den russiske Stillehavsflåten har hovudbasen sin her. Jernbanestasjonen i byen er endestasjon for den transsibirske jernbanen. Namnet kan omsetjast med 'herskar av Austen'.
Tidleg historie
Ved starten av vår tidsrekning var området som no er Vladivostok busett av det tungusiske mohe-folket, som var underlagt kongedømet Koguryo, eit av dei tre koreanske rika på den tida. Koguryo vart erobra og delt i 668 og Vladivostok-området vart underlagt kongedømmet Balhae (i Kina kjend som Bohai). Balhae vart erobra av khitanane i 926. I 1125 vart det khitanske Liao-dynastiet erobra av dei tungusiske jursjenarane, grunnleggjarane av Jin-dynastiet som varte til dei vart erobra av mongolane i 1234. Jursjenane var etterkomarar av det tidlegare mohefolket (og forfedrar til folket som frå 1600-talet vart kjent som mandsjuar).
I følgje kinesiske kjelder på denne tida var kystområda rundt dagens Vladivostok tett folkesette. Ifølgje kart frå Yuan-dynastiet (1271-1368) låg byen Yǒngmíngchéng (永明城, som kan omsetjast som «det evige lyset sin by») på omtrent same stad som Vladivostok. Dette er stadfesta av mange arkeologiske funn og ifølgje kinesiske krøniker vart territoriet avfolka på grunn av krigar mellom Kina og Korea.
Under Ming-dynastiet (1368-1644) vart området igjen vitja av kinesiske ekspedisjonar. I Nertsjinsk-traktaten frå 1689 vart området definert som ein del av Kina, som då var under det mandsjuiske Qing-dynastiet. Seinare, då mandsjuane forviste Han-kinesarar frå mesteparten av Mandsjuria inkludert Vladivostok-området, vart det berre vitja av shēnzéi (參賊, tyder anten ginseng- eller sjøpølse-tjuvar) som tok seg inn i området ulovleg på jakt etter ginseng eller sjøpølser (tvitydig ettersom begge uttrykka nyttar det kinesiske 參, shēn). Frå her kjem det noverande kinesiske namnet på byen, 海參崴 (Hǎishēnwǎi) som tyder 'byen ved sjøpølseklippene'.
Russisk kontroll
Området vart avstått til Russland frå Kina som følgje av Aiguntraktaten av 1858 og Pekingkonvensjonen av 1860.
Sommaren 1859 vitja generalguvernøren for Aust-Sibir, Nikolaj Muravjov-Amurskij, halvøya og den godt skjerma bukta i Peter den store-bukta, om bord i dampkorvetten «Amerika». Bukta minna han om Det gylne hornet i Konstantinopel, som han føreslo å kalle ho opp etter. Halvøya vart kalla Muravjov-Amurskij til ære for han.
I 1862 fekk Vladivostok offisielt endra status frå utpost til hamn og for å oppmuntre til utanlandshandel fekk han status som frihamn. I 1863 vart det første barnet født i byen. I 1864 vart kommandoen over Dei sørlege hamnene flytta frå Nikolajevsk-na-Amure til Vladivostok. Eit år seinare vart eit skipsverft etablert i Vladivostok og dei første nybyggarane frå Nikolajevsk-na-Amure kom til byen. Utlendingar byrja òg å vitje Vladivostok. I 1871 vart det avgjort at marinehamna, militærguvernøren sin residens og hovudbasen til Den sibirske militære flotiljen skulle flyttast frå Nikolajevsk-na-Amure til Vladivostok.
Den første gata i Vladivostok var Amerikanskajagata (ул. Американская) i 1871, som fekk namnet til minne om den tidlegare nemnde korvetten «Amerika». To år seinare vart namnet endra til Svetlanskajagata (ул. Светланская), til minne om fregatten «Svetlana», som storhertug Aleksej Aleksandrovitsj av Russland vitja Vladivostok med. På den tida bestod ho av ein del av dagens Svetlanskajagate, frå Amurbukta til hus nr. 85. Dei øvrige delane av byen vart sett på som separate gater og vart kalla Portovaja (Портовая), Afanasjevskaja (Афанасьевская), Ekipazjnaja (Экипажная), osv.
I 1878 var 40 % av dei over 4 000 innbyggjarane i Vladivostok utlendingar. Dette vart reflektert i gatenamna til den unge byen, som til dømes Korejskaja (Korea), Pekinskaja (Peking), Kitajskaja (Kinesar), osv. Dei noverande gatenamna er Pogranitsjnaja (ул. Пограничная), Admirala Fokina (ул. Адмирала Фокина) og Okeanskij Prospekt (Океанский проспект).
I 1879 vart det etablert ei fast dampskiprute frå Vladivostok til St. Petersburg og Odessa. 28. april 1880 vart Vladivostok offisielt utnemnd som by og som ei separat administrativ eining, sjølvstendig frå Primorskij oblast. På den tida var det 7 300 innbyggjarar i byen, nesten dobbelt så mange som i 1878. Det var tre hotell i drift i Vladivostok på den tida, Moskva, Vladivostok og Hotel de Louvre. 16. mars 1883 godkjende tsar Aleksander III det første byvåpenet til Vladivostok.
I 1883 vart òg Omflyttingsadministrasjonen etablert i Vladivostok og dampskip frå Den frivillige flåten byrja ein massetransport av småbønder frå den europeiske delen av Russland til Russisk fjerne austen, der aktiv nybygging nyleg hadde starta. Vladivostok vart hovudsenter for denne skipsfarten. Dette medførte at byen vart viktigare. I 1888 vart residensen for oblastguvernøren flytta frå Khabarovsk til Vladivostok, som vart utnemnd til senter for Primorskij oblast. I 1889 vart Vladivostok utnemnd som festning og to torpedobåtar vart sjøsett. Eit gjennomtenkt system av festningsverk vart oppført mellom 1870- og 1890-åra.
På 1880-talet vart kulturlivet i Vladivostok meir aktivt og det vart starta ein musikkskole ved depoet til den sibirske flåten. I 1883 kom den første avisa, Vladivostok, ut. I 1887 vart ein offentleg lesehall opna i byen og eit profesjonelt teater opptredde i Vladivostok for første gong. Byen starta etter kvart å skaffe seg alle moderne fasilitetar. Tre vart planta langs hovudgatene og 120 parafindrivne gatelamper vart installerte i gatene i byen.
På slutten av 1880-talet hadde Vladivostok rundt 600 trehus og meir enn 50 steinbygningar, der nokre var to- og treetasjes bygningar. Dei viktigaste bygningane var samla i området ved dagens sentrale torg og Matrosskaja Sloboda (Seglarbyen)—eit territorium som strekkjer seg frå elva Objasnenija til trikkestoppestadene Gajdamak. Desse tala er ikkje spesielt store for ein 30 år gammal by. Men med tanke på at han ligg 10 000 km frå dei store kulturelle sentera i Det russiske imperiet og at det tok tre til fire månader før posten kom fram frå desse områda, så er det likevel imponerande.
På 1890-talet vart skipsrutene Kobe–Nagasaki–Vladivostok og Shanghai–Nagasaki–Vladivostok opna. I 1891 starta bygginga av Den transsibirske jernbanen i Vladivostok. Dette er ein av dei lengste jernbanane i verda, og har vore særs viktig for utviklinga av mange fjerntliggande russiske distrikt. Strekning til Nikolsk (dagens Ussurijsk) vart opna i 1893, medan resten av Ussuribanen til Khabarovsk i nord vart opna i 1897, same år som det vart opna ei ny kommersiell hamn i Vladivostok. Direkte togsamband til Moskva, som den første tida gjekk gjennom Mandsjuria, starta i 1903.
På 1890-talet vart Vladivostok gradvis senter for ein konsentrasjon av russisk kultur og vitskap i Fjerne Austen. Byen var organisasjonssenter for ekspedisjonane til russiske utforskarar og vitskapsmenn, som N. M. Przjevalskij, S. O. Makarov, K. Arsenjev, V. L. Komarov (seinare president i Det sovjetiske vitskapsakademiet), mfl. I 1899 vart den første institusjonen for høgare utdanning i Russisk fjerne Austen etablert. I dag inneheld han hovudbygningen til Fjerne Austens statlege tekniske universitet (FESTU).
Under den russisk-japanske krigen i 1904–1905 gjekk ein japansk skvadron krigsskip til åtak på byen med over hundre skot. Kryssargruppa Vladivostok deltok i krigen, med å blokkere inngangen til den omleira byen Port-Arthur.
Under den første russiske revolusjonen var byen involvert i konflikten. Ved inngangen til 1906 var han til og med styrt av opprørarane sine militære einingar.
I perioden mellom dei to russiske revolusjonane (1907–1917) vart det bygt ein jernbanestasjon i russisk 1600-talssstil, ein kraftstasjon, to jenteskular, handelsskulen og Versailles Hotel. Trikkar starta å operere i gatene. I 1909 vart hamna i alt vitja av 795 dampskip, inkludert 477 utanlandske skip. Det var rundt 3 000 butikkar og forretningar i Vladivostok. I 1913 gav dei lokale forlaga ut 61 forskjellige bøker på russisk og andre språk.
Innan 1917 hadde Vladivostok vorte det største vitskapelege, kulturelle og industrielle senteret i russisk fjerne austen og det austlege Sibir. Mange aviser og magasin vart gjevne ut og den første teaterbygninga i stein vart bygd i byen.
Etter revolusjonen
Frå 1916 til og med 1922 auka folketalet i Vladivostok frå 97 000 til 410 000, som følgje av at motstandarar av det nye regimet busette seg i byen etter å ha flykta austover saman med den kvite armeen. Av dei var rundt 650 representantar for den kreative intelligentsiaen i Moskva og St. Petersburg. Dei oppretta to konservatorium, to teater og fleire symfoniorkester i Vladivostok og de gav òg ut fleire kunstmagasin. Etter bolsjevikane sigra flytta dei fleste av desse personane til Australia, Kina, USA og andre land. I 1926 var folketalet i Vladivostok nede på 108 000 menneske.
25. oktober 1922 forlet de siste intervensjonisteiningane byen og Den raude armeen tok full kontroll. 15. november 1922 vart Fjerne Austen-republikken, som eksisterte frå 1920 til og med 1922, innlemma i RSFSR. Bolsjevikane som tok kontrollen over Russland forstod særs godt kor viktig Vladivostok var som ei stor russisk hamn ved Stillehavet og som Sovjetunionen sin utpost i aust. På 1920- og 1930-talet starta gjenoppbygginga av hamna i Vladivostok. På byrjinga av 1930-talet starta flyruter mellom Moskva og Vladivostok. I 1932 vart Vladivostok base for Stillehavsflåten.
Vitskap og kultur tok til seg anda i tida, som spegla seg att i ein sikksakk-utvikling for dei råka institusjonane. På byrjinga av 1920-talet vart Fjerne Austens statlege universitet oppretta i Vladivostok. På slutten av 1930-talet, under Stalin sitt regime, vart det stengt i tjue år. I 1925 vart Stillehavets vitskapeleg-kommersielle stasjon oppretta i Vladivostok. Han vart omorganisert til Forskningsinstituttet for fiskeri og oseanografi i Stillehavet (TINRO) i 1930. I 1932 vart Fjerne Austen-avdelinga av Det sovjetiske vitskapsakademiet oppretta i byen.
I 1926 byrja ein radiostasjon sendingar i Vladivostok. Tre teater og tre nye kinoar vart opna i byen i 1931. Samlinga til Primorje Billedgalleri vart danna mellom 1929 og 1931. Rundt 1000 kunstverk vart ført hit frå Eremitasjen, Det russiske museet og Tretjakovskaja-galleriet. Etter revolusjonen i 1917 vart mange museum i dei russiske provinsane oppretta etter dette prinsippet.
På 1930-talet starta masseundertrykkinga i landet og ein transittleir for politiske fangar frå dei vestlege delane av Russland til Dalstroj sine arbeidsleirar i Kolyma vart oppretta i Vladivostok. Fangane kom først med tog, men vart seinare transporterte på fangeskip, under skrekklege tilhøve. Fangane var først sovjetiske, etter 1939 frå Aust-Europa og etter slutten av den andre verdskrigen, japanske krigsfangar. Dei utgjorde ein stor del av arbeidsstyrken som bygde fabrikkar, hamner og byar i Det fjerne austen frå 1930 til og med 1940-talet. Under Josef Stalin sitt styre vart òg mange etniske grupper som virka opprørske i augo til Stalin, som kinesarar, mandsjuar, jødar, ukrainarar, polakkar, krimtataraer, tsjetsjenarar og armenarar, deporterte ut av området. . Etter Stalin døydde i 1953 stansa stort sett transporten av fangar til gulag-leirane opp.
Etter Khrusjtsjov vitja byrja ein periode med intensiv utvikling av byen. Fjerne Austen statlege universitet, det einaste klassiske universitetet i austlege delar av Russland heilt til i dag, vart gjenopna i 1956. Bydelane Vtoraja Retsjka (den andre elv), Morgorodok, Tsjurkin og Tikhajabukta vart intensivt utbygd på 1950- og 1960-talet. Dei siste store bustadblokk-områda i byen er frå 1980-talet. Frå 1950-talet til 1980-talet vart fiskeriindustrien i byen utvikla. I mange år var hamna i Vladivostok på topp med omsyn til fraktmengde av hamnene til Russland ved Stillehavet, men har nyleg vorte forbigått av Nakhodka. Vladivostok produserte òg store mengder produkt for militær bruk under den kalde krigen.
Frå 1958 til 1991 var Vladivostok ein lukka by. Det var ikkje høve for andre enn sovjetiske borgarar å bu i eller å vitje byen (og sjølv sovjetiske borgarar måtte skaffe offisiell løyve for å kunne reise inn i byen).