cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lingala
Historie
Lingala stammar frå bobangi, eit språk som vart snakka langs Kongoelva mellom Lisala og Kinshasa. Bobangi fungerte som eit regionalt handelsspråk før skipinga av Fristaten Kongo. I dei to siste tiåra av det nittande hundreåret, før Leopold II av Belgia sine troppar erobra området og byrja kommersiell utnytting av det, auka nytta av bobangi. Språket vart lært av og påverka av vestlege mellommenn og tolkar. Koloniadministrasjonen, som trong eit fellesspråk for regionen, byrja å bruke språket til misjons- og administrative føremål, og kalla det bangala for å skilje mellom det og det gamle bobangi. Språket utvikla naturleg nok trekk vanlege for andre pidginspråk; til skilnad frå andre lokale bantuspråk er setningsstrukturen, ordstillinga og lydsystemet forenkla, og dei som snakkar det låner ofte ord og konstruksjonar frå andre språk dei kan.
Point Barrow
Historie
Point Barrow blei fyrst nemnd i ei amerikansk folketejing i 1880 som inuittlandsbyen Kokmullit (eller Nuwuk). Alle dei 200 innbyggjarane var inuittar. I 1890 blei staden oppført som Point Barrow, som omfatta kvalfangststasjonen og dei innfødde busetnadane Nuwuk, Ongovehenok og vinterlandsbyen på elva «Kugaru» (Inaru). Ved denne teljinga hadde han 152 innbyggjarar, 143 av dei innfødde, 8 av «other race» og 1 «white». I 1928 blei det rapportert at staden berre hadde tre klynger med hytter langs kyststripa. Barrow tente etterkvart som handelssenter for gamle og nye innbyggjarar ved den aude arktiske kysten. Staden omfatta ein landhandel, ein presbyteriansk misjon, eit statleg hospital og ein skule. Folketalet i dag er ca. 4 500.
Lingala
Historie
Rundt hundreårsskiftet 1900 byrja misjonærar frå CICM eit prosjekt for å «reinse» språket, og gjere det til eit «reint bantuspråk» att. Bruken av lingala har med åra vakse i takt med innverknaden til språket sitt hovudområde, Kinshasa.
Vokalar
Lingala har sju vokalfonem, fordelt på fremre og bakre vokalar.
Konsonantar
Der konsonantar opptrer i par er den til høgre stemt.
Tonar
Lingala er eit tonespråk, dvs. at tone er tydingsskiljande i minimale par. Språket har to tonar, vanleg (låg) og høg. Høg tone vert markerte i skriftspråket med akutt aksent (´). Døme på minimale par er moto «menneske» mot motó «hovud», kokoma «å skrive» mot kokóma «å kome».
Grammatikk
Som alle andre bantuspråk har lingala eit substantivklassesystem der substantiv blir klassifisert etter kva for eit prefiks de har og kva for prefiks de utløyser i samsvarsbøying. Tabellen under viser substantivklassene i lingala, og bruker talsystemet som er vanleg i skildringa av bantuspråk (sjå bantuspråk for meir informasjon).
Dei einskilde klassene utgjer par av eintal/fleirtal. Oddetalsklassene 1–9 tek partallsklasseen 2–10 i fleirtal. Unntak frå dette er at mange hushaldningsord i klasse 9 tek prefiks frå klasse 2 (lutu «skei», balutu «skeier»). Ord i klasse 11 tek som regel klasse 10 i fleirtal. Dei fleste orda i klasse 14 (mengdeord, abstrakt) tek som regel ikkje fleirtal.
Distriktet Baden
Baden er eit distrikt (Bezirk) i den sveitsiske kantonen Aargau som omfattar kommunen Baden, der distriktsadministrasjonen held til. Distriktet ligg sør for høgderyggen Lägern. I aust grensar distriktet mot kantonen Zürich. Baden dekker eit areal på 153,07 km², fordelt over 26 kommunar (Gemeinden) og hadde 132 029 innbyggarar i 2010.
Christopher North frå Ambrosia
Christopher Reed North  er ein USA-amerikansk klaverspelar som var med å skipe progressiv rock-bandet Ambrosia.
North og dei andre medlemmane i Ambrosia spelte på albumet Tales of Mystery and Imagination av The Alan Parsons Project i 1975.
North har òg spelt med Chuck Girard.
Blunt Cove
Blunt Cove er ei vik heilt sørvest i Vincennes Bay. Ho vart først kartlagd i 1955 av G.D. Blodgett frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump (1947), Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Simon F. Blunt, ein sjøkadett på sluppen «Vincennes» under US Exploring Expedition (1838–42) under løytnant Charles Wilkes.
Charles Kittel
Charles Kittel er ein amerikansk fysikar. Kittel har mellom anna medverka til utvikling av ultralyd- og mikrobølgje-resonansmetodar for studiar av faste stoff, og har sjølv studert ferromagnetiske og antiferromagnetiske material og fargesenter i elektriske halvleiarar. Fleire av lærebøkene hans er internasjonalt kjende, som Introduction to Solid State Physics og Quantum Theory of Solids.
Han var forskar ved Bell Telephone Laboratories frå 1947 til 1951 og professor ved University of California, Berkeley frå 1951 til 1978.
Kjelder
[[Kategori:Fysikarar på 1900-talet
Caliper Cove
Caliper Cove er ei rund, isdekt vik i Lady Newnes Bay, mellom endane av Wyldebreen og Suterbreen langs kysten av Victoria Land. Forma til vika og nesa ser frå lufta ut som eit klavemål (caliper på engelsk) og fekk dette namnet av New Zealand Antarctic Place-Names Committee i 1966.
Vindegga
Vindegga er ein markant fjellkam like sør for isbreen Vindegghallet i Humboldtfjella i Dronning Maud Land. Han vart oppdaga og fotografert av Den tyske antarktisekspedisjonen, 1938-39. Han vart kartlagd av Noreg frå flyfoto og landmålingar gjort under Den sjette norske antarktisekspedisjonen, 1956–60, og namngjeven av dei.
Friidrett under Sommar-OL 2004
Friidrettsøvingane under Sommar-OL 2004 i Aten vart avvikla i tida 18. til 28. august 2004. Det vart tevla i 46 øvingar, 24 for menn og 22 for kvinner. 1995 utøvarar frå 196 land deltok i tevlingane. Dei fleste tevlingane fann stad på Olympiastadion der det var plass til nær 70 000 tilskodarar. Maraton-tevlingane tok til i Marathonas med inngang på Panathinaïkó Stádio, kappgang gjekk føre seg i gatene i Aten, medan dei to kuletevlingane vart haldne på den staden der dei olympiske tevlingane vart avvikla under antikken.
Under friidretts-tevlingane vart det sett ein verdsrekord, medan ein annan vart tangert. Jelena Isinbajeva frå Russland forbetra sin eigen stavhopp-rekord til 4,91 m, og med 12,91 tangerte kinesaren Liu Xiang verdsrekorden på 110 m hekk. Dessutan vart åtte olympiske rekordar forbetra, like mange for kvinner som for menn.
100 m
Dato: 22. august 2004
200 m
Dato: 26. august 2004
400 m
Dato: 23. august 2004
800 m
Dato: 28. august 2004
1500 m
Dato: 24. august 2004
5000 m
Dato: 28. august 2004
10 000 m
Dato: 20. august
Maraton
Dato: 29. august
Zapoljarnyj
Zapoljarnyj (russisk Заполя́рный) er ein by i Murmansk oblast i Russland med om lag 18 000 innbyggjarar.
Friidrett under Sommar-OL 2004
20 km kappgang
Dato: 20. august 2004
Zapoljarnyj
Petsjenga-området der byen i dag ligg høyrte til Finland mellom 1920 og 1944. Byen vart grunnlagd i 1956 som Zjdanovsk (russisk Жда́новск) og fekk bystatus og nytt namn i 1963. Han ligg på Kolahalvøya, 10 km sør for Kola Superdeep Borehole-prosjektet.
Friidrett under Sommar-OL 2004
50 km kappgang
Dato: 27. august 2004
110 m hekk
Dato: 27. august 2004.
Liu Xiang tangerte den 11 år gamle verdsrekorden til Colin Jackson.
Reisekiste
Reisekiste er ei kiste brukt til å frakta med seg eigedelar på reise.
Friidrett under Sommar-OL 2004
400 m hekk
Dato: 26. august 2004
Reisekiste
Til bagasje er reisekister i stor grad erstatta av vesker, sekkar og koffertar.
Friidrett under Sommar-OL 2004
3000 m hinder
Dato: 24. august 2004
4 × 100 m stafett
Dato: 28. august
4 × 400 m stafett
Dato: 28. august 2004
Høgdehopp
Dato: 22. august 2004
Lengdehopp
Dato: 26. august 2004
Tresteghopp
Dato: 22. august
Emily Osment
Emily Jordan Osment er ein amerikansk skodespelar, songar og låtskrivar. Osment byrja si skodespelarkarriere ved å spele i fleire reklamefilmar, før ho debuterte i spelefilmen The Secret Life of Girls i 1999. Det same året fekk ho ei rolle i Hallmark-filmen Sarah, Plain and Tall: Winter's End, som dottera til Glenn Close og Christopher Walken. Denne rolla førte til ein nominasjon for Beste unge skodespelar. Etter det spelte Osment fleire mindre rollar på TV, mellom anna 3rd Rock from the Sun, Touched by an Angel, og Friends.
Bridlington
Bridlington er ein liten by og fiskehamn ved Nordsjøen i grevskapet East Riding of Yorkshire i England. Han har kring 34 000 innbyggjarar, men talet stig i ferietida.
Emily Osment
Osment er mest vidgjeten for rolla som Lilly Truscott i Hannah Montana og Gerti Giggles i to av Spy Kids filmane. Ho har ein av hovudrollane i filmen Dadnapped, ein Disney Channel-film.
Friidrett under Sommar-OL 2004
Kulestøyt
Dato: 18. august 2004.
Aubrey Powell
Aubrey «Po» Powell er ein britisk grafisk designer, mest kjend som medlem av designbyrået Hipgnosis i lag med Storm Thorgerson i 1967. Selskapet dreiv med stor suksess i 15 år fram til 1982 og skapte somme av dei mest nyskapande og kjende plaeomslaga medan dei eksisterte for kjende artistar som Pink Floyd, Led Zeppelin, Paul McCartney, Yes, Genesis, 10cc, Peter Gabriel, Bad Company, Emerson, Lake & Palmer, Scorpions, Styx, Syd Barrett og Black Sabbath. Hipgnosis vart nominert til fem Grammy-prisar.
Friidrett under Sommar-OL 2004
Kulestøyt
Tevlinga fann stad på antikkens Olympia. Den opphavlege gullmedaljevinnaren, Jurij Bilonoh, fekk i desember 2012 annullert prestasjonen av IOK, grunna doping.
Aubrey Powell
I 1982 skipa Powell, Thorgerson og Peter Christopherson Greenback Films, som filma musikkvideoar for mange artistar, som «Big Log» for Robert Plant, «Wherever I Lay My Hat» for Paul Young, «Owner of a Lonely Heart» for Yes og «Blue Light» for David Gilmour.
Friidrett under Sommar-OL 2004
Diskoskast
Dato: 23. august
Aubrey Powell
Aubrey Powell skipa Aubrey Powell Productions i 1985 i lag med Peter Christopherson og produsenten Fiz Oliver, som laga musikkvideoar, musikkbaserte filmar og fjernsynsreklamar.
Friidrett under Sommar-OL 2004
Diskoskast
Róbert Fazekas hadde det lengste kastet (70,93 m), men juksa med urinprøvene og vart diskvalifisert.
Aubrey Powell
Aubrey Powell har òg sidan 1982 laga filmar, først som produsent og manusforfattar, og sidan som regissør. I 2011 laga han dokumntarfilmen The Bull Runners of Pamplona.
I 1989 var Powell kunstnarisk leiar for verdsturneen til Paul McCartney.
Friidrett under Sommar-OL 2004
Sleggjekast
Dato: 22. august 2004
Ungararen Adrián Annus vart opphavleg nummer ein med 83,19 m, men sidan han ikkje hadde kom til dopingkontroll, vart han diskvalifisert. I 2012 annullerte IOK sølvmedaljen til Ivan Tsikhan då ein ny test viste at han hadde vore dopa.
Spydkast
Dato: 28. august 2004
Tikamp
Dato: 23./24. august 2004
100 m
Dato: 21. august 2004
200 m
Dato: 25. august 2004
400 m
Dato: 24. august 2004
800 m
Dato: 23. august 2004
1500 m
Dato: 28. august
5000 m
Dato: 23. august 2004
10 000 meter
Dato: 27. august 2004 <br style="clear:both" />
Maraton
Dato: 22. august 2004 <br style="clear:both" />
20 km kappgang
Dato: 23. august 2004 <br style="clear:both" />
100 meter hekk
Dato: 24. august 2004 <br style="clear:both" />
400 m hekk
Dato: 25. august 2004
Fani Khalkia sette olympisk rekord med 52,77 i ein semifinale.
4 × 100 m stafett
Dato: 27. august 2004 <br style="clear:both" />
4 × 400 m stafett
Dato: 28. august <br style="clear:both" />
Høgdehopp
Dato: 28. august <br style="clear:both" />
Stavhopp
Dato: 24. august 2004 <br style="clear:both" />
Lengdehopp
Dato: 27. august 2004.
IOK annullerte femteplassen til Marion Jones (6,85 m).
Tresteghopp
Dato: 23. august 2004 <br style="clear:both" />
Kulestøyt
Dato: 18. august 2004
Tevlinga fann stad på antikkens Olympia.
Russiske Irina Korzjanenko fekk gullmedaljen for eit støyt på 21,06 m, men vart diskvalifisert for doping. Dei andre utøvarane rykte deretter opp ein plass på resultatlista. I desember 2012 vart prestasjonen til den «nye» bronsemedaljevinnaren, Svetlana Kriveljova annullert etter at prøvene frå 2004 var testa på ny.
Diskoskast
Dato: 21. august 2004.
I 2012 annullerte IOK bronsemedaljen til kviterussiske Iryna Jatsjanka.
Sleggjekast
Dato: 25. august 2004
Spydkast
Dato: 27. august
Sjukamp
Dato: 20./21. august 2004
Tursti
Tursti er ein sti (stig) i skog, utmark eller på fjellet, eller ein gangveg i by og tettbygd strok, som er meir eller mindre spesielt tilrettelagt for dei som ynsker å gå eller sykle på tur. Ofte er stiane særleg merka som turstiar i både terrenget og på kart, og det er gjerne lagt vekt på at sjølv dei som er ukjende i området, skal kunne finne fram og kjenne seg trygge.
Thing-Fish
Thing-Fish er eit album av Frank Zappa, opphavleg gjeve ut som eit trippelalbum på Barking Pumpkin Records i 1984. Det vart marknadsført som ei innspeling for ein føreslått musikal med same namn, men som aldri vart produsert av Zappa. Denne vart først framført i 2003, ti år etter Zappa døydde.
Tursti
I skog og fjell kan medlemar og tilsette i friviljuge organisasjonar ha sytt for at turstiane er merka, rydda for trefall og anna som hindrar ferdsla, ha lagt ut klopper over bekkar, plankar til gå på over myrar, ha sett opp skilt men namnet på staden stien går til, og avstanden dit. Stien kan ha vorte merka med vardar for å syne kor han går over steinete grunn i fjellet, og for at det skal vere lettare å kunne fylgje stien i dårleg vêr, og så bortetter.
Thing-Fish
Historia på albumet er inspirert av Broadwayteater, AIDS, rasehygiene, konspirasjonsteoriar, feminisme, homoseksualitet og afroamerikansk kultur. Det omfattar ein vond, rasistisk prins og teaterkritikar som skapar ein sjukdom som er meint å utrydde afroamerikanarar og homoseksuelle. Sjukdommen vert testa på fangar som vert omgjort til «Mammy Nuns» leia av forteljaren i soga, Thing-Fish. Soga er ein satire om eit kvitt angelsaksisk protestantisk par, Harry and Rhonda (i røynda spelt av italiensk-amerikanarar) som kjem for å sjå skodespelet framført av «Mammy Nuns», og vert konfrontert med si eiga fortid: Harry presentert som ein homoseksuell gut, Rhonda presentert som ei oppblåsbar dukke vekt til live.
Colored People
«Colored People» er ein song av det USA-amerikanske bandet dc Talk. «Colored People» var med på plata Jesus Freak frå 1995 og kom ut på singel i 1996.
Thing-Fish
Soga vart laga under innspelinga, der ein produserte nye overdubbar for innspelingar som tidlegare vart gjevne ut på Zappa-albuma Zoot Allures, Tinseltown Rebellion, You Are What You Is og Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch. Utgjevinga av albumet vart utsett då den førre distributøren til Barking Pumpkin Records, MCA, nekta å gje ut albumet. Det vart i staden gjeven ut av Capitol Records i USA, med ein «Åtvaring/garanti» skriven av Zappa sjølv. Thing-Fish fekk i starten dårleg kritikk av kritikarane, som kritiserte at det vart brukt tidlegare innspelte songar, men det har sidan blitt sett i betre lys på grunn av det særs satiriske innhaldet.
Tursti
Merking av turstiar i terrenget
Sør i Europa kan dei store turstiane eller populære tur-rutene vere nummererte og merka systematisk, som til dømes på dette viset:
Thing-Fish
Bakgrunn
Før han reiste til London for å spele inn musikk med London Symphony Orchestra, var Frank Zappa heime i jula 1982, og var oppteken med å skrive for og produsere tre filmar og ein Broadway-musikal kalla Thing-Fish. Mellom 1981 og 1982 hadde Broadwayteater skifta frå konservative musikalar til eksperimentelle skodespel som anten vart rekna som pretensiøse eller vulgære. Thing-Fish driv satire med teaterkritikarar på denne tida, og gjekk i mot «idiotiseringa» av amerikansk kultur. Zappa hadde tidlegare to mislukka forsåk på å setje opp musikalar på Broadway, Hunchentoot, som danna grunnlaget for CD-utgåva av Sleep Dirt, og ein musikalversjon av William S. Burroughs sin The Naked Lunch.
Colored People
Musikk og tekst
«Colored People» er ein pop-rocksong som startar med eit elektrisk gitarriff. El-gitaren går meir i bakgrunnen når songen tek til, og songen blir basert på akustisk gitar med innslag av strykarar innimellom. Kevin Max Smith syng versa, medan alle tre medlemmene syng refrenget saman, med Michael Tait på melodistemma. Etter to vers og to refreng kjem ein bridge, og etter det, ein kort rap av Toby McKeehan før refrenget blir gjenteke endå ein gong.
Thing-Fish
Bakgrunn
Manuset vart utvikla ved å spele inn songane først. Mange av songane i musikalen var tidlegare spelt inn for andre album, som Zoot Allures, Tinseltown Rebellion, You Are What You Is og Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch. Ny vokal vart kombinert med tidlegare innspelte songar og ny Synclavier-musikk. I tillegg vart to nye songar spelt inn.
Colored People
Musikk og tekst
Teksten handlar om å setja pris på variasjon av alle slags hudfargar og å fremja einskap og likskap. Det menneskelege samfunnet blir samanlikna med eit kaleidoskop med hudfargar i andre verset. Refrenget understrekar at det ikkje berre er "dei farga" som er farga, men at vi alle er farga menneske - «colored people», som alle må dela på denne jorda og alle er avhengige av ein heilag nåde.
Thing-Fish
Bakgrunn
Zappa prøvde å produsere Thing-Fish som ein Broadway-produksjon. I marknadsføringa av den planlagde musikalen, vart det teke bilete av ein scene basert på «Briefcase Boogie» for det pornografiske magasinet Hustler, i lag med utdrag av soga- Sekvensen var 28 sider lang. Albumet vart gjeve ut, men Zappa klarte ikkje å få tak i 5 millionar dollar som måtte til for å produsere musikalen, og skrinla prosjektet. Albumet vart tilpassa for ein mindre sceneproduksjon i England i 2003.
Utgjeving
Thing-Fish vart gjeven ut av Barking Pumpkin Records, som vart distribuert av MCA Records. MCA laga eit testtrykk av trippelalbumet, men trekte seg attende etter at ei kvinne i kvalitetskontrollavdelinga vart støytt av innhaldet på albumet.
Colored People
Musikk og tekst
dc Talk, som var ein trio med to kvite og ein afro-amerikanar, tok ofte for seg antirasistiske bodskapar i songane sine.
Thing-Fish
Utgjeving
Det vart raskt laga ein avtale med EMI Records, som tillet Them Or Us og Thing-Fish å bli distribuert av Capitol Records i USA. Zappa skreiv ei «åtvaring» på innsida av desse albuma, i tillegg til Frank Zappa Meets the Mothers of Prevention, som sa at albumet hadde innhald «som eit verkeleg fritt samfunn verken ville frykte eller undertrykke», og ein «garanti» som sa at teksten ikkje ville «føre til evig pinsle i ein stad der fyren med horn og spiss stav bur». Thing-Fish vart gjeve ut som dobbel-CD i 1986 av Rykodisc og så remastra i 1995 (med ny vokal på «Wistful Wit A Fistful» og «He's So Gay») òg av Rykodisc.
Colored People
Respons
Då singelen kom ut i 1996 fekk han positiv omtale frå musikkritikarane. Redaktøren i Entertainment Weekly, Laura Jamison skreiv at Jesus Freak «kombinerer røff vokal, aggressivt gitarspel og solid tekstforfattarskap, særleg på «Colored People» og på det hese, rustne tittelsporet.» Magasinet Billboard rekna «Colored People», «Between You and Me» og «Jesus Freak» som avgjerande for å skubba dc Talk ut i mainstream-musikken i USA.
Thing-Fish
Mottaking
Thing-Fish fekk dårleg kritikk då det kom ut. Mykje av kritikken gjekk på at mange av songane var henta frå tidlegare innspelingar, og mange såg ikkje på det som noko anna enn eit samlealbum.
I nyare tid er albumet sett i betre lys. Kevin Courrier skildra det i Dangerous kitchen: the subversive world of Zappa som «eit kompendium av Zappa sine mest tydelege åtak på politisk og seksuell hykleri i amerikansk kultur, samla saman i ein enorm salve». I Frank Zappa and musical theatre: ugly ugly o'phan Annie and really deep, intense, thought-provoking Broadway symbolism, vert Thing-Fish skildra som «eit usedvanleg døme på bricolage».François Couture skreiv for Allmusic at Thing-Fish var Zappa sitt «mest kontroversielle, misforståtte, oversette album», men at det ikkje var eit meisterverk.
Colored People
Andre versjonar
På Welcome to the Freak Show tok dc Talk med ein live-versjon av «Colored People». Songen er også med på samleplata Intermission: the Greatest Hits og på fleire seinare plater.
I 2006 vart det gjeve ut eit tributtalbum til dc Talk med tittelen Freaked!. Her syng Ayiesha Woods, The Gotee Brothers og John Reuben ein coverversjon av «Colored People».
Al-Ghat
Al-Ghat (arabisk الغاط') eller Elghat er ein liten by i Riyadh-provinsen i Saudi-Arabia. Han ligg 252 km med bil nordvest for Riyadh. I folketeljinga i 2004 hadde byen eit folketal på 6 960.
Just One Look
«Just One Look» er ein song skriven av dei amerikanske R&B-songarane Doris Troy og Gregory Carroll. Innspelinga til Doris Troy vart ein hit i 1963. The Hollies, Anne Murray og Linda Ronstadt gav ut sine eigne hitversjonar av songen.
Doris Troy-versjonen
Det er forskjellige soger om korleis Doris Troy-versjonen vart utgjeven på Atlantic Records. I følgje boka Billboard Book of One-Hit Wonders, såg James Brown Troy spele på ein nattklubb (under hennar dåverande sceneman, Doris Payne), og introduserte henne til Atlantic. Ei nyare soge i Soulful Divas, fortel at Payne spelte inn ein demoversjon av songen og tok denne til Sue Records først, men då dei ikkje gav ho respons, tok ho han med seg til Jerry Wexler i Atlantic, der selskapet gav ut demoversjonen utan å spele han inn på ny. Med på innspelinga var Ernie Hayes på piano, Wally Richardson på gitar, Bob Bushnell på bass og Bernard Purdie på trommer.
Singelen var den første gongen ho brukte namnet «Doris Troy» som scenenamn. Som låtskrivar singerte ho framleis songane sine som Doris Payne.
I 1963 fekk Doris Troy den einaste hitten sin på Billboard Hot 100 med «Just One Look». Songen låg 14 veker inne på Billboard Hot 100, og nådde tiandeplassen, medan han nådde tredjeplassen på Billboard si Hot R&B Singles-lista, åttandeplassen på den newzealandske «Lever Hit Parade», og toppen av den kanadiske CHUM Hit Parade. Songen nådde òg niandeplassen på Cash Box Top 100, samstundes som ein versjon av Andy and the Marglows låg på lista.
Songen vart rangert på 70. plassen til Billboard for årets song i 1963, og 80. plassen på tilsvarande liste hos Cash Box, medan han låg på 11. plassen for årets R&B-song hos Billboard.
The Hollies version
«Just One Look» vart ein hit i Storbritannia i ein versjon med The Hollies. Songen nådde andreplassen på Record Retailer-lista i april 1964. Han vart den 37. største hitten det året. Ei amerikansk utgåve frå 1967 nådde 44. plassen på Billboard Hot 100.
Anne Murray-versjonen
Anne Murray laga ein versjon av «Just One Look» i 1974 for albumet Love Song. Innspelinga var produsert av Brian Ahern og gjeven ut på singel i oktober det året. Versjonen hennar nådde 11. plassen på den kanadiske RPM Top Singles-lista, 12. plassen på den kanadiske CHUM 30, og låg to veker inne på den amerikanske Billboard Hot 100, med ein 86. plass som høgaste plassering. Han nådde òg 50. plassen på Billboard si Easy Listening-liste.
B-sida på singelen, «Son of a Rotten Gambler», gjekk til topps på RPM si Adult Contemporary-lista og 3. plassen på RPM si Country-lista i 1974.
Linda Ronstadt-versjonen
Linda Ronstadt gav ut ein versjon av «Just One Look» i 1978 på albumet hennar Living in the USA. Versjonen hennar vart gjeven ut på Asylum Records som den tredje singelen frå albumet den 23. januar 1979 og var produsert av Peter Asher. Ronstadt-singelen låg åtte veker på Billboard Hot 100, og nådde 44. plassen, og femteplassen på Billboard si Easy Listening-lista. Han nådde òg Cash Box Top 100 og 54. plassen på Record World-lista.
Moldvarp i spionasje
Omgrepet vart introdusert i 1974 av den britiske spionforfattaren John Le Carré i romanen "Tinker, Tailor, Soldier, Spy" og har sidan vorte generelt brukt, men i etterretningssamanhang er opphavet uklart, og dessutan i kva for ein grad den vart brukt av etterretningstjenesta før det vart popularisert. Le Carré, som var ein tidlegare britisk etterretningsoffiser, har sagt at omgrepet muldvarp faktisk vart brukt av sovjetiske etterretningsorganisasjonar som KGB lenge, og at eit tilsvarande ord som vart brukt av vestlege etterretningstenester var sovande agent.
Ein moldvarp kan vera rekruttert tidleg i livet, og det kan ta fleire tiår å få han plassert i ei stilling der han kan byrja stela løynleg informasjon. Eit av dei mest kjende døme på moldvarpar er dei såkalla "Cambridge Fem", der fem britiske menn vart rekruttert av KGB. Desse fem var venstreradikale studentar ved Cambridge University i 1930-åra og høyrde til overklassa i Storbritannia, og som seinare steig til stillingar på høge nivå i ulike delar av den britiske regjeringa. Mellom desse fem er vel Kim Philby den best kjende i Noreg. Andre døme er FBI-agenten Robert Hanssen, som spionerte på den amerikanske regjeringa for KGB. Han vart rekruttert etter at han var i posisjon til å selja løynleg informasjon.
Anton Ryen
Anton Ryen var ein norsk stortingspolitikar for Bondepartiet.
Ryen var fødd i Vågå. Han blei vald inn på Stortinget for Oppland i 1945 og attvald to gonger.
Aristide Briand
Biografi
Aristide Briand vart fødd i Nantes i Vest-Frankrike. Han studerte jus, og gjekk snart inn i politikken, m.a. ved å skriva for anarkistiske tidsskrift. På slutten av attenhundretalet blei han med i det franske sosialistpartiet, Parti socialiste. Briand ivra for fagforeiningar, og han var tilhengjar av generalstreik. Saman med Jean Jaurès grunnla han avisa l'Humanité i 1904. Briand var også oppteken av spørsmålet om oppheving av statskyrkja i Frankrike. Han spela ei viktig rolle i kommisjonen som utarbeidde lova om skilje mellom stat og kyrkje frå 1905.
I 1909 overtok Briand som statsminister i Frankrike for fyrste gong, etter Georges Clemenceau. Briand var ein dyktig politisk leiar, og sat som statsminister i landet i heile elleve periodar mellom 1909 og 1929. I tillegg til dette tente han også som justisminister og utanriksminister.
Briand gjorde mykje viktig arbeid for internasjonal forsoning etter fyrste verdskrigen. Han representerte ei av drivkreftene bak fredspakta Locarnoavtalen, som vart underskriven av 7 europeiske land i 1925. I 1926 fekk Briand Nobels fredspris for innsatsen med denne avtalen, saman med den tyske kanslaren Gustav Stresemann. Statsleiarane Briand og Stresemann hadde eit godt forhold til kvarandre fram til Stresemann døydde i 1929.
Vidare stod Briand bak Kellogg-Briand-pakta frå 1928, der Frankrike, USA, Storbritannia, Tyskland og Japan m.fl. skreiv under på ein fredsavtale. Pakta fekk namn etter Briand og den USA-amerikanske utanriksministeren Frank B. Kellogg. Briand var også involvert i Youngplanen frå 1929 med den USA-amerikanske diplomaten Owen D. Young. Planen fastslo at Tyskland måtte betala tilbake til ei rekkje land for å bøta på krigsskadene frå fyrste verdskrigen. I Folkeforbundet vart Briand ein av dei fyrste som la fram tanken om ein europeisk union. Diverre vart mykje av arbeidet til Briand øydelagt av fascismen i Europa på 1930-talet. Aristide Briand stilte til presidentvalet i 1931, men kunne ikkje gjennomføra grunna helseproblem, og døydde eit par månader seinare.
Kamla Persad-Bissessar
Kamla Persad-Bissessar er ein trinidadisk politikar. Ho var statsminister for Trinidad og Tobago frå 2010 til 2015, som den første kvinna i stillinga.
Bakgrunn
Kamla Persad-Bissessa har utdanning i jus og utdanningsvitskap frå respektive University of the West Indies, Norwood Technical College og Hugh Wooding Law School. I tillegg har ho ein mastergrad innan forretningsadministrasjon frå eit universitet på Trinidad. Både i studietida og seinare har ho jobba med undervisning og drive sosialt arbeid, men etter seks år med undervisning vart ho fulltidsadvokat.
Ho har vore parlamentsmedlem for United National Congress sidan 1995 og site som både utdanningsminister og justisminister i perioden 1995-2001. 26. april 2006 vart Persad-Bissessar som første kvinne utnemnd til leiar for opposisjonen.
Etter at partiet hennar vann valet i 2010 vart ho statsminister i republikken, også dette som første kvinne. I 2010 sat ho også som formann i Det britiske samveldet. Same året vart ho partileiar i United National Congress; ei stilling ho framleis held (2016).
Atle Kittang
Atle Kittang var ein norsk forfattar, litteraturteoretikar, litteraturforskar og professor i allmenn litteraturvitskap ved Universitetet i Bergen.
Biografi
Etter å ha teke artium i 1960, tok Atle Kittang til å studera ved Universitetet i Bergen. I 1966 fullførte han magistergrad i litteraturvitskap med delstudie innan tysk og fransk. Magisteravhandlinga kom ut på fransk og handla om den surrealistiske kjærleiksdiktinga hans Paul Éluard. Dei neste fire åra jobba han ved universitetet som stipendiat før han blei universitetslektor i fransk litteratur i byrjinga av 1970-talet, stadig ved UiB. Samtidig var han engasjert i doktorgradsavhandlinga si innan fransk litteratur, som handla om den franske lyrikaren Arthur Rimbaud og låg ferdig, på fransk, i 1973. Då det hadde vorte skipa eit nytt, eige institutt for litteraturvitskap ved Universitetet i Bergen i 1974, vart Atle Kittang tilsett som den fyrste professoren innan faget, ei stilling han blei verande i til han gjekk av for aldersgrensa i 2011. I tillegg hadde han ei rekkje høgtståande verv, m.a. prodekanus ved det historisk-filosofiske fakultetet 1983-1985, og medlem i fleire ulike råd innan humanistisk forsking. Kittang var også professor II i litteraturvitskap ved NTNU, og professor II ved Ibsen-senteret på Universitetet i Oslo. Ifylgje vener og kollegaer ved Institutt for lingvistiske, litterære og estetiske studie ved UiB var det ingen norsk litteraturforskar som hadde vore opponent ved så mange doktordisputasar som Kittang, bortsett frå professor Francis Bull.
Atle Kittang døydde i juni 2013 etter lengre tids sjukdom.
Forfattarskap
Som litteraturforskar hadde Atle Kittang m.a. interesse for norsk og fransk lyrikk, romanteori og -analyse, særleg innanfor skrivinga til Knut Hamsun, Honoré de Balzac og André Breton, og dramaanalyse, der han tok for seg Henrik Ibsen.
Saman med Asbjørn Aarseth gav Atle Kittang ut ''Lyriske strukturer. Innføring i diktanalyse.'' i 1968. Denne har vorte ei svært viktig teoribok for norske litteraturstudentar fram til i dag. Kittang har seinare skrive mykje litteraturteori om kjende forfattarar, både norske og europeiske. Ei av hans viktigaste utgjevingar, Luft, vind, ingenting (1984), tok for seg forfattarskapen til Knut Hamsun og analyserte ideologien i hans romanar på ein kontroversiell måte. Kritikarane meinte at Kittang bortforklåra ideologien i romanane, sjølv om alle måtte medgje at Kittangs observasjonar var skarpe. I Sigmund Freud (1997), gjekk han gjennom verksemda til Sigmund Freud frå ståstaden til ein litteraturvitar. Så, i 2002 kom den store Ibsen-avhandlinga hans ut: Ibsens heroisme; frå Brand til Når vi døde vågner. Det siste verket Kittang rakk å gje ut, var Poesiens hemmelege liv (2012) der han tolka både ny og gamal lyrikk.
Blue Kentucky Girl av Emmylou Harris
Blue Kentucky Girl er det sjette studioalbumet til den USA-amerikanske countryartisten Emmylou Harris, gjeve ut i 1979. Albumet går djupare inn i tradisjonell country enn countryrockstilen på dei tidlegare platene til Harris og ho baserte på ein meir akustisk stil.
Av songane finn ein verk av Willie Nelson og Gram Parsons. Rodney Crowell-songen «Even Cowgirls Get the Blues» med harmonivokal av Dolly Parton og Linda Ronstadt var eit resultat av ei innspeling for å spele inn det første av eit album med denne trioen i 1978. Albumet vart ikkje noko av den gongen og det tok nesten ti år før dei klare å få det til.
Albumet vann Grammyprisen i 1980 for beste kvinnelege countrysong. «Beneath Still Waters» vart den fjerde hitten til Harris som nådde toppen av countrylista. Versjonen hennar av The Drifters-hitten «Save the Last Dance for Me» frå 1960 og tittelsporet på albumet (opphavleg av Loretta Lynn) nådde topp 10 på lista.
I 2006 vart albumet rangert på 20. plassen på lista til CMT over dei 40 beste countryalbuma.
Medverkande
Teknisk
Buddy Holly
Charles Hardin Holley, kjend som Buddy Holly, var ein USA-amerikansk musikar og songar-låtskrivar som var ein sentral person i rock and roll-bølgja i midten av 1950-åra. Han var fødd i Lubbock i Texas i ein musikalsk familie under den store depresjonen og lærte seg å spele gitar og syngje i lag med syskena. Stilen hans var inspirert av gospel, country og rhythm and blues, og han spelte i Lubbock med vener frå skulen. Han spelte første gongen på lokalt fjernsyn i 1952, og året etter danna han gruppa «Buddy and Bob» med venen Bob Montgomery. I 1955, etter å ha varma opp for Elvis Presley, valde han å satse på ein musikarkarriere. Han varma opp for Presley tre gonger det året. Bandet hans endra stil frå country til rock and roll. I oktober det året varma han opp for Bill Haley & His Comets og vart oppdaga av talentspeidaren Eddie Crandall frå Nashville, som hjelpte han til kontrakt med Decca Records.
Innspelingane til Holly for Decca vart produserte av Owen Bradley. Holly var misnøgd med kontrollen Bradley hadde i studio og med lyden som vart skapt der, så han gjekk til produsenten Norman Petty i Clovis i New Mexico, og spelte inn ein demo av mellom anna «That'll Be the Day». Petty vart manager for bandet og sende demoen til Brunswick Records, som gav han ut som ein singel under namnet «The Crickets», som vart namnet til bandet til Holly. I september 1957, då bandet var på turné, toppa «That'll Be the Day» den amerikanske «Best Sellers in Stores»-lista og UK Singles Chart. Suksessen vart følgd opp av ein annan stor hit i oktober med «Peggy Sue».
Albumet Chirping Crickets kom ut i november 1957 og nådde femteplassen på UK Albums Chart. Holly spelte andre gongen på The Ed Sullivan Show i januar 1958 og kort tid etter turnerte han i Australia og Storbritannia. Tidleg i 1959 sette han saman eit nytt band, som bestod av den framtidige countrystjerna Waylon Jennings (bass), den kjende studiomusikaren Tommy Allsup (gitar) og Carl Bunch (trommer), og la ut på ein turné i den amerikanske Midtvesten. Etter ein konsert i Clear Lake i Iowa, hyrte han eit fly for å kome seg til den neste konserten i Moorhead i Minnesota. Kort tid etter flyet letta, styrta det og tok livet av Holly, Ritchie Valens, The Big Bopper og piloten Roger Peterson i ein tragedie som seinare vart kalla «The Day the Music Died» av Don McLean.
I løpet av den korte karrieren sin skreiv, spelte inn og produserte Holly sine eigne songar. Han vert ofte rekna som artisten som definerte den tradisjonelle rock and roll-besetninga med to gitarar, bass og trommer. Han var ei stor inspirasjonskjelde for seinare popartistar, som Bob Dylan, The Beatles, The Rolling Stones, Eric Clapton og Elton John. Han var blant dei første artistane som vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame, i 1986. Magasinet Rolling Stone rangerte han på 13. plassen på lista si over dei hundre største artistane gjennom tidene.
Tidleg liv og karriere (1936–1955)
Buddy Holly vart fødd Charles Hardin Holley den 7. september 1936, i Lubbock i Texas. Han var det fjerde barnet til Lawrence Odell «L.O.» Holley (1901–1985) og Ella Pauline Drake (1902–1990). Dei eldre syskena hans var Larry (fødd i 1925), Travis (1927–2016), og Patricia Lou (1929–2008). Frå tidleg av vart han kalla «Buddy». Under den store depresjonen flytta familien Holley ofte rundt i Lubbock då L.O. byta jobb fleire gonger. Buddy Holly vart døypt som baptist, og familien var medlemmar av Tabernakel baptistkyrkje.
Familien Holley hadde musikkinteresse og alle i familien, utanom L.O., kunne spele eit instrument eller syngje. Dei eldre Holley-brørne spelte i lokale talentshow, og ved eitt høve var Buddy med dei på fiolin. Sidan han ikkje kunne spele fiolin, smurde broren Larry strengane med feitt for at dei ikkje skulle lage lyd. Brørne vann konkurransen. Under andre verdskrigen vart Larry og Travis kalla inn i militærteneste. Då dei kom attende, hadde Larry med seg ein gitar han hadde kjøpt av ein skipskamerat medan han segla i Stillehavet. 11 år gammal byrja Buddy å ta pianotimar, men gav opp etter ni månader. Han byta til gitar då han såg ein klassekamerat syngje og spele på skulebussen. Foreldra til Buddy kjøpte han først ein steelgitar, men han insisterte på ein gitar slik broren hadde. Foreldra hans kjøpte gitaren frå ein pantelånar, og Travis lærte han å spele.
I barndomen var Holley inspirert av musikken til Hank Williams, Jimmie Rodgers, Hank Snow, Bob Wills og The Carter Family. Ved Roscoe Wilson Elementary vart han vener med Bob Montgomery, og dei to spelte i lag og øvde på songar av Louvin Brothers og Johnnie & Jack. Dei lytta begge til radioprogramma Grand Ole Opry, Louisiana Hayride og Big D Jamboree. Samstundes spelte Holley med andre musikarar han møtte på skulen, som Sonny Curtis og Jerry Allison. I 1952 deltok Holley og Jack Neal som ein duo kalla Buddy and Jack i ein talentkonkurranse i eit lokalt fjernsynsshow. Etter Neal drog, vart han erstatta av Montgomery og dei kalla seg Buddy and Bob. Dei to byrja etter kort tid å spele på radioshowet Sunday Party på KDAV i 1953 og heldt konsertar i Lubbock. På denne tida var Holley inspirert av nattradiostasjonar som spelte blues og rhythm and blues (R&B). Holley sat i bilen sin med Curtis og søkte etter fjerntliggande radiostasjonar dei berre kunne få inn om natta, når den lokale sendinga var over. Holley oppdaterte så musikken sin med å blande den tidlegare country-musikken sin med påverknad frå R&B.
I 1955, etter han var ferdig med den vidaregåande skulen, valde Holley å satse på musikken for fulltid. Han vart særleg inspirert etter å ha sett Elvis Presley på scenen i Lubbock. I februar varma Holley opp for Presley i Fair Park Coliseum, i april i Cotton Club, og igjen i juni i Coliseum. På den tida hadde han teke med seg Larry Welborn på ståbass og Allison på trommer i bandet sitt, og endra stilen frå country til rock and roll etter å ha sett konsertane til Presley og høyrt musikken hans. I oktober vart Haley oppvarmingsartist for Bill Haley & His Comets med talentspeidaren Eddie Crandall frå Nashville i salen. Crandall vart imponert og overtydde manageren for Grand Ole Opry, Jim Denny, om å få platekontrakt for Holley. Denny sendte eit demolydband til Paul Cohen, som fekk bandet signert til Decca Records i februar 1956. I kontrakten feilstava Decca namnet til Holley som «Holly», og frå den tid vart han kjend som «Buddy Holly».
Den 26. januar 1956 møtte Holly opp på den første formelle innspelinga si, som vart produsert av Owen Bradley. Han var på to innspelinga til i Nashville, men sidan produsenten valde ut studiomusikarar og arrangement, vart Holly stadig meir frustrert over mangelen på kunstnarisk kontroll. I april 1956 gav Decca ut «Blue Days, Black Nights» som singel, med «Love Me» som B-side. Denny tok med seg Holly på turné som oppvarming for Faron Young. På turneen vart dei omtalt som Buddy Holly and the Two Tones, men seinare kalla Decca dei Buddy Holly and the Three Tunes. Selskapet gav seinare ut den andre singelen til Holly, «Modern Don Juan» med B-sida «You Are My One Desire». Ingen av singlane gjorde det særleg bra. Den 22. januar 1957 informerte Decca Holly om at kontrakten hans ikkje kom til å bli fornya, men insisterte på at han ikkje kunne spele inn dei same songane for nokre andre dei neste fem åra.
The Crickets (1956–1957)
Holly var ikkje nøgd med resultata frå tida si hos Decca. Han var inspirert av suksessen til Buddy Knox sin «Party Doll» og Jimmy Bowen sin «I'm Stickin' with You», og vitja Norman Petty, som hadde produsert og marknadsført begge singlane. I lag med Allison, bassisten Joe B. Mauldin og rytmegitaristen Niki Sullivan, drog han til studioet til Petty' i Clovis i New Mexico. Gruppa spelte inn ein demo av «That'll Be the Day», ein song dei tidlegare hadde spelt inn i Nashville. Holly spelte no sologitar og fekk fram lyden han hadde sett for seg. Petty vart manageren hans og sende plata til Brunswick Records i New York City. Holly, som framleis var under kontrakt med Decca, kunne ikkje gje ut plata under sitt eige namn, så eit bandnamn vart nytta i staden. Allison føreslo Crickets. Brunswick gav Holly ein enkel avtale om å gje ut «That'll Be the Day», og gav han både kunstnarisk kontroll og økonomisk ansvar for framtidige innspelingar. Selskapet var imponert av demoen og platesjefane gav ut innspelinga utan å spele inn ein ny versjon. «I'm Looking for Someone to Love» var B-sida. Singelen var tilskriven Crickets. Petty og Holly fekk seinare vite at Brunswick var eit dotterselskapet av Decca, som gjorde at han fekk løyve til å gje ut framtidige innspelingar under namnet Buddy Holly. Innspelinga tilskriven til Crickets vart gjevne ut på Brunswick, medan innspelingane under namnet til Holly vart gjeven ut på ein annan etikett, Coral Records. Holly hadde derfor platekontrakt med begge selskapa.
«That'll Be the Day» kom ut 27. mai 1957. Petty hyra Holly og The Crickets for ein turné med Irvin Feld, som hadde lagt merke til bandet etter «That'll Be the Day» dukka opp på R&B-salslista. Han hyrte dei for konsertar i Washington, D.C., Baltimore og New York City. Bandet spelte på Apollo Theater i New York frå 16. til 22. august. Gruppa imponerte ikkje publikum under den første konserten, men dei vart akseptert etter at dei byrja å spele «Bo Diddley» på showa sine. Mot slutten av perioden på Apollo klatra «That'll Be the Day» på listene. Petty vart oppmuntra av suksessen og førebudde to album for utgjeving, eit soloalbum for Holly og eit anna for The Crickets. Holly spelte på American Bandstand, med programleiaren av Dick Clark på ABC, den 26. august. Before leaving New York, the band befriended the Everly Brothers.
«That'll Be the Day» toppa den amerikanske «Best Sellers in Stores»-lista («bestseljarar i butikkar») den 23. september og var nummer ein på UK Singles Chart i tre veker i november. Den 20. september gav Coral ut «Peggy Sue» med B-sida «Everyday» med Holly som artist. Innan oktober nådde «Peggy Sue» tredjeplassen på poplista til Billboard og andreplassen på R&B-lista. I Storbritannia nådde songen sjetteplassen. Etter kvart som songen vart meir populær fekk Holly meir merksemd og bandet vart på den tida kalla Buddy Holly and The Crickets.
Den siste veka av september flydde bandmedlemmane til Lubbock for å vitje familiane sine. Skulekjærasten til Holly, Echo McGuire, hadde forlate han for ein annan elev. Utanom McGuire, hadde Holly eit forhold med June Clark frå Lubbock. Etter Clark enda forholdet deira, forstod Holly kor viktig forholdet hans med McGuire var og rekna forholdet til Clark som ein kort affære. Samstundes sette Petty i staden den neste innspelinga deira i Oklahoma City, der han spelte med sitt eige band. Medan bandet køyrte til staden, sette produsenten opp eit mellombels studio. Resten av songane dei trong for albumet og singlar vart spelte inn. Petty dubba seinare materialet i Clovis. Resultatet vart albumet The "Chirping" Crickets som kom ut 27. november 1957. Det nådde femteplassen på den britiske albumlista. I oktober gav Brunswick ut den andre singelen til The Crickets, «Oh, Boy!» med «Not Fade Away» som B-side. Singelen nådde tiandeplassen på poplista og 13. plassen på R&B-lista. Holly og The Crickets framførte «That'll Be the Day» og «Peggy Sue» på The Ed Sullivan Show den 1. desember 1957. Etter framsyninga forlet Niki Sullivan gruppa på grunn av den omfattande turneringa. Den 29. desember framførte Holly og The Crickets «Peggy Sue» på The Arthur Murray Party.
Internasjonale turnear (1958)
Den 8. januar 1958 vart Holly and The Crickets med på America's Greatest Teenage Recording Stars-turneen. Den 25. januar spelte Holly inn «Rave On» og neste dagen spelte for andre gongen på The Ed Sullivan Show, der han song «Oh, Boy!» Han drog så til Honolulu på Hawaii, den 27. januar, og la så ut på ein vekes lang turné til Australia. I mars turnerte bandet i Storbritannia og spelte 50 konsertar på 25 dagar. Same månaden kom det førte soloalbumet hans, Buddy Holly, ut. Då dei vende heim att til USA vart Holly and The Crickets med på Alan Freed sin Big Beat Show-turneen for 41 konsertar. I april gav Decca ut That'll Be the Day med songane spelte inn med Bradley under dei tidlege Nashville-innspelingane.
Ei ny innspeling i Clovis vart arrangert i mai. Holly hyrte Tommy Allsup til å spele sologitar. Under innspelinga spelte dei inn «It's So Easy» og «Heartbeat». Holly var imponert av Allsup og inviterte ham med i The Crickets. I juni reiste Holly aleine til New York for ei soloinnspeling. Utan The Crickets valde han å bli akkompagnert av eit jazz- og R&B-band og spelte inn «Now We're One» og Bobby Darin sin «Early in the Morning».
Under eit besøk til kontora til Peer-South, møtte Holly María Elena Santiago. Han bad ho ut på det første møtet deira og han fridde til ho på den første stemnemøtet. Bryllaupet fann stad 15. august. Petty likte ikkje ekteskapet og rådde Holly til å halde det løynd for å ikkje gjere den kvinnelege fansen til Holly lei. Reaksjonen til Petty skapte splid mellom han og Holly, som òg hadde byrja å stille spørsmål ved bokføringa til Petty. The Cricket var frustrert fordi han kontrollerte alle inntektene til bandet, og var òg i konflikt med Petty.
Holly og Santiago vitja mange av musikkstadane i New York, som Village Gate, Blue Note, Village Vanguard og Johnny Johnson's. Santiago sa seinare at Holly ønskte å lære seg flamencogitar og at han ofte vitja tanta si heime for å spele på pianoet der. Holly planla samarbeid mellom soulsongarar og rock and roll. Han ønskte å lage eit album med Ray Charles og Mahalia Jackson. Han hadde òg ambisjonar om å arbeide med film og registrerte seg for skodespelartimar med Lee Strasburg sitt Actors Studio.