cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Avogadros tal
Johann Josef Loschmidt var den første som fann fram til den numeriske verdien på talet, i 1865, og i tyskspråklege land har det òg vore vanleg å kalla konstanten «Loschmidts tal». Dessverre kan dette talet i eldre litteratur òg visa til talet på atom eller molekyl i ein kubikkcentimeter.
Kristi himmelferdsdag
Datoar for Kristi himmelfartsdag
Kristi himmelfartsdag blir feira 39 dagar etter første påskedag (altså førtiende påskedag), det vil seia torsdag mellom sjette og sjuande sundag etter påsketida eller, sagt på ein annan måte, torsdagen ti dagar før første pinsedag. Kristi himmelfartsdag fell som regel i mai, men kan også finna stad på ein av de tre første dagane i juni. Dette skjedde sist i 1943, 2000 og 2011, og skjer neste gang i 2038. Høgtida kan også falla på den siste dagen i april, men dét skjedde sist i 1818 og vil ikkje skje igjen før i 2285.
Nonsfjellet på Ertvågsøya
Nonsfjellet el. Vardfjellet er eit 511 meter høgt fjell på den austlege delen av Ertvågsøya. Rett nord for Nonsjellet ligg eit mindre, men om lag like høgt fjell som lokalt vert kalla Kåttåfjellet. Søraust på Nonsfjellet ligg Storhatten som ikkje er særleg lægre enn høgste toppen på Nonsfjellet. I sør ligg det noko høgare Hållåfjellet, av somme også kalla Ertvågsfjellet eller Tjønnlifjellet (652 moh.).
Både i ytre del av Mjosundet og kring Aure sentrum vert fjellet kalla Nonsfjellet, sjølvsagt fordi sola står over fjellet i nonsleitet. På vestsida av Ertvågsøya vert derimot fjellet kalla Vardfjellet. Øvst er fjellet myrlendt og ganske flatt og i gamal tid kan ein hevda at desse myrane var ein del av kulturlandskapet. Årsaka til det er at det vart drive markaslått der oppe, men det er noko uvisst når denne tradisjonen tok til og når han slutta. Det var Sundsbøen (gnr. 7 i Aure) i Mjosundet som åtte desse myrane og dermed hadde rett til å driva slått der oppe. Høyet, eller myrstorren og sivet, vart turka og sett i stakkar rundt ei stong. Av den grunn vert myrene oppe på fjellet kalla for Stakkstongmyrane, eit namn som lever framleis i einskilde heimar i Mjosundet.
På nordsida av fjellet går det eit skard ned mot Mjosundet som vert kalla Renndalsskardet. Dette namnet trur ein kjem av at høyet frå stakkstongmyrene vart rend på kjelke om vinteren ned til bygda gjennom dette skardet. På vestsida mot Foldfjorden vert dette skardet kalla for Randa.
Heimelsfolk
Eldre folk i Mjosundet
Finsk fonologi
Finsk fonologi er karakterisert av eit rikt vokalsystem (8 vokalar), og eit relativt lite konsonantsystem (14 konsonantar). Eit sentralt suprasegmentalt trekk er kvantitet, alle vokalfonem og nesten alle konsonantfonem kan vere både lange og korte.
Vokalar
Finsk har åtte vokalfonem, her attgjevne med IPA-symbol:
I tillegg finst det i finsk til saman 18 ulike diftongar: ai [], au [], ei [], eu [], ey [], ie [], iu [], iy [], oi [], ou [], ui [], uo [], yi [], yö [], äi [], äy [], öi [] og öy [].
Diftongane kan delast inn i to grupper, stigande og fallande diftongar. I tillegg er det tre diftongar som verken er stigande eller fallande, iu, ui, yi, den siste (yi) er marginal i språket. Stigande diftongar (som t.d. ei) har open, eller låg, førstevokal og meir lukka, eller høg, andrevokal, og dermed ein stigande lyd, mens for fallande diftongar (som t.d. ie) er den andre vokalen i diftongen lågare enn den første.
Dei fallande diftongane er språkhistorisk sett relativt unge, dei finst t.d. ikkje i estisk. På eit tidlegare språksteg var dei långe midtre vokalar /öö, ee, oo/, lange midtre vokalar finst i dag berre i nye lånord i finsk (t.d. miljöö, filee, trikoo). Der lange vokalar blir forkorta (t.d. maa «land», partitiv fleirtal maita) mistar dei fallande diftongande den første vokalen sin: (y i työ:töitä, i i tie:teitä, u i suo:soita «arbeid, veg, jord»), der finsk tidlegare hadde (og moderne estisk framleis har) formene töö, tee, soo.
Den vanlegaste gruppa diftongar er stigande, frå opne eller halvopne til tronge vokalar. Alle desse diftongane er svärt vanlege, med unntak av /ey, eu/, som berre finst marginalt i det finske ordforrådet.
Diftongiske vokalkombinasjonar er alltid diftongar (dvs. dei utgjer kjernen i ei staving, og ikkje i to. Alle andre vokalkombinasjonar i finsk utgjer to separate stavingar, jf. oa og iä i orda sa.no.a «seie», hyp.pi.ä «hoppe» (med punktum som stavingsgrense).
Vokalane /i, e/ kan danne diftongar med fremre og bakre vokalar, men bakre vokalar og fremre vokalar utom dei nøytrale /i, e/ kan ikkje danne diftong saman.
Konsonantar
Finsk har 14 eigne konsonantfonem. I tillegg er det fire konsonantar (i tabellen vist med parentes) som berre førekjem i lånord.
Med berre 14 konsonantfonem er finsk eit konsonantfattig språk. I ein finsk tekst er det i gjennomsnitt 96 konsonantar per 100 vokalar, der det t.d. i tysk i gjennomsnitt er 177.
Gimsøy
Gimsøy er ei øy i Lofoten. Øya ligg mellom Austvågøya og Vestvågøya, og høyrer til Vågan kommune. Øya har eit areal på 46,4 km².
Finsk fonologi
Konsonantar
I tradisjonelle finske ord kan det ikkje vere konsonantsamband. Eldre lånord vart tilpassa til dette kravet, alle andre enn siste konsonant vart fjerna:
Gimsøy
Gimsøy har tidlegare vore ein eigen kommune. Kommunen vart skild ut frå Vågan kommune i 1856, under namnet Gimsøy kommune. Ved opprettinga hadde Gimsøy kommune 987 innbyggjarar. 1. januar 1964 vart Gimsøy, Vågan og bykommunen Svolvær slått saman igjen til nye Vågan kommune. Ved samanslåinga hadde Gimsøy kommune 1551 innbyggjarar.
Den sørlege og austlege delen av Gimsøy er kupert. Det høgaste punktet er Svarttinden på 767 moh. I nord og vest er øya flat og myrlendt, med unntak av fjellet Hoven på 368 moh.
Finsk fonologi
Konsonantar
I nye lånord blir konsonantsambanda halde på.
Gimsøy
Gimsøy har butikk, barne- og ungdomsskule. Hovudnæring er jordbruk, men òg fiske og turisme er viktige inntektskjelder på denne øya som har om lag 230 innbyggjarar.
Finsk fonologi
Konsonantar
I slutten av finske ord kan det vere både vokalar eller konsonantane -n, -t, -l, -r und -s. Nye ord som sluttar på konsonantgrupper eller på andre konsonantar får lagt til ein -i (t. d. presidentti, «president»).
Gimsøy
Europaveg 10 passerer sørsida av Gimsøy, og knyter øya til Austvågøya i aust over Gimsøystraumen bru og Vestvågøya i vest over Sundklakkstraumen bru. Elles går det fylkesveg og kommunal veg rundt heile øya.
Finsk fonologi
Fonotaks
Den finske stavingsstrukturen er (K) V (V|K) (K). Tabellen gjev døme på dei ulike typane:
Gimsøy
Det har vore diskutert å bygge ein storflyplass for Lofoten på dei flate myrene på Gimsøya, til erstatning for kortbaneflyplassane i Svolvær og på Leknes, men dette er så langt berre lause idear. Gimsøymyrene naturreservat ligg på øya.
Finsk fonologi
Fonotaks
Vilkåret om berre ein konsonant initialt ser vi i lånord som ranta (strand), koulu (skole), tuoli (stol). Nyare lånord kan ha ein ekstra konsonant ordinitialt: presidentti, klubi, stressi, og i eitt tilfelle tre: strategia.
Vokalharmoni
I samansette ord virkar vokalharmonien separat innanfor kvar del, og endingsvokalane rettar seg etter den siste delen.
Suffiks som ikkje har nøytrale vokalar har dermed alltid to utgåver: inessiv kan blir representert av både -ssa og -ssä, mens allativ er eit nøytralt suffiks, -lle. Framandord har ofte både fremre og bakre vokalar, og dei blir ofte justert slik at fremre vokalar blir bakre, helst når dei fremre vokalane ikkje kjem i trykksterk stilling. Eit velkjent døme er ordet for olympiade, olympialaiset, som ofte blir uttalt olumpialaiset.
Historisk bakgrunn
Opphavleg var regelen at sterkt stadium vart brukt når neste staving var open (dvs. slutta på vokal, t.d. (stavingsgrense markert med punktum) ka.tu «gate», ka.tu.na «som ei gate»), og svakt stadium vart brukt når stavinga var lukka, (t.d. ka.dun «gatas», ka.dul.la «på gata»). All stadieveksling kan historisk rekonstruerast til å følgje denne regelen. Sjølv om fordelinga av sterkt og svakt stadium som regel framleis følgjer denne regelen, er det på grunn av språkhistoriske endringar ofte unntak til denne regelen.
Substantiv på -e har svakt stadium i grunnforma og i partitiv men sterkt stadium i andre former (liike, liikettä, liikkeen, liikkeessä, «forretning» i nominativ, partitiv, genitiv og inessiv). Opprinneleg var det her ein konsonant etter den første e-en (liikek, liikkeken), i denne fasen av språkutviklinga følgjer formene hovudregelen. Infinitivsendinga -tA gjev også svakt stadium, denne endinga har tidlegare lukka stavinga.
Oversyn
Desse tabellane gjev eit oversyn over stadievekslinga i finsk
Oversynet her er kvantitativ stadieveksling, dvs. at lange lukkelydar blir korte i svakt stadium. Vekslingane i rekkene 1-4 er fullstendig produktive. Vekslingane i 5 er på kanten av normert språk, og opptrer berre i nokre lånord: dig(g)ata - diggaan; lob(b)ata - lobbaan "å digge - eg diggar, å lobbe - eg lobbar".
Trykk
Hovudtrykket i finsk fell alltid på den første stavinga i ordet, uavhengig av lengde. Sjølv ord med kort førstestaving og lang andrestaving har tryket på første staving, som t.d. eloon «i live». Bitrykk fell i normale tilfelle på odde stavingar, dvs. på tredje, femte osb. staving i ordet, men likevel slik at det ikkje fell på den siste stavinga i ordet, jf. t.d. kalamaksaöljyä «tran» (med trykklett ä). I samansette ord fell bitrykket på første stavinga av kvar samansetjingsdel, t.d. i lånordet rucolasalaattia. Viss bitrykket fell på ei lett staving (med kort vokal og utan konsonant etterpå) blir trykket flytta til neste staving, jf. puhusimmeko («snakka vi?») vs. puhusivatko («snakka dei?»), der det første dømet har bitrykket på tredje stavinga, etter hovudregelen, mens det andre har flytta bitrykket til fjerde staving, for å unngå ein situasjon der tredje staving er lett og fjerde staving er tung. Finsk har med andre ord kvantitetssensitivt bitrykk, bitrŧkket er avhengig av kvantiteten (lengda) på stavinga.
I Really Don't Want to Know
«I Really Don't Want to Know» er ein popsong med musikk av Don Robertson og tekst av Howard Barnes. Songen vart publisert i 1953.
Tusen og ei natt
Tusen og ei natt (كتاب ألف ليلة وليلة på arabisk eller هزار و یک شب på persisk) er ei samling av eventyr hovudsakleg frå det nære Austen. Historiene stammar frå mange ulike stader og tidsrom, og er bundne saman av fleire rammeforteljingar. Den viktigaste av desse byrjar og rundar av samlinga, og handlar om den nygifte vesirdottera Sjeherazad som held ektemannen, kong Sjeheriar, frå å avretta henne ved å fortelja han stadig nye soger.
Det finst ingen definitiv opphavsversjon av Tusen og ei natt, men fleire utgåver tidfester den første samlinga til 800- eller 900-talet. Forteljingane i samlinga kan sporast tilbake til Arabia, India, Persia, Egypt, Syria, og har trekk frå mesopotamisk mytologi og arabiske folkeeventyr frå kalifattida. Samlinga blei kjend i Europa på 1800-talet, og fleire av dei mest kjende eventyra — Aladdin, Sindbad sjøfararen, Ali Baba og dei 40 røvarane — blei lagde til då.
Rammeforteljinga om Sjeherazad og Sjeheriar
Historia startar med at den persiske Sjeheriar, som er konge på ei ikkje namngjeven øy mellom India og Kina, er so sjokkert over utruskapen til kona at han drep ho. Han går ut frå at alle andre kvinner også vil vere utru, og gjev ordre til vesiren om å skaffe seg ei ny brur kvar natt. Etter å ha vore med henne gjennom natta, vert ho avretta ved daggry. Dette fortset heilt til dottera til vesiren, Sjeherazad, går med på å bli den neste kona til Sjeheriar. Ho har lagt ein plan, og kvar natt etter bryllaupet fortel ho han historier. Ho sørgjer for at kvar morgon er kongen spent på korleis det går vidare, og derfor utset han avrettinga slik at han skal få høyre fortsetjinga. Til slutt har ho født han tre søner og kongen er overtydd om at ho er trufast. Han set difor til side ordren om avretting.
Utgåver
Den eldste Tusen og ei natt-samlinga er nokre handskrivne sider på arabisk frå 800-talet i Syria. Dei blei oppdaga av Nabia Abbott i 1948.
I Really Don't Want to Know
«I Really Want You to Know» av Skeeter Davis vart gjeven ut på RCA i 1961 som ein svarsong til Eddy Arnold sin versjon av songen.
Tusen og ei natt
Utgåver
Den engelske omsetjinga av Richard Burton frå 1885, som kom ut i den puritanske viktoriatida, gjorde samlinga svært berykta med sine direkte skildringar av seksualitet, inkludert homofili.
I Really Don't Want to Know
Ronnie Dove spelte inn ein versjon i 1966 og denne nådde 22. plassen på Billboard Hot 100.
Jason & the Scorchers gav ut ein alt country-versjon i 1985 på albumet «Lost and Found».
John Travolta song songen i 2004 i filmen A Love Song for Bobby Long.
Songen finst òg på Anne Murray albumet Croonin'.
Jerry Lee Lewis spelte inn songen i 2010 på albumet «Mean Old Man».
Knud Pfeiffer skreiv ein dansk tekst til songen, kalla «Jeg ønsker ikke dit svar». Raquel Rastenni med Harry Felbert sin sektett og kor spelte inn songen i København i 1954.
Ein japanskspråkleg versjon vart sungen av Yōichi Sugawara (菅原洋一) som «Shiritakunai no» (知りたくないの) i 1965. Songen er òg spelt inn i mange versjonar på mandarin-kinesisk.
Tusen og ei natt
Utgåver
Forteljingane kom ut på norsk i eit seksbandsverk av Waldemar Brøgger i 1950.
Hiromasa Yamaguchi
Hiromasa Yamaguchi er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Nagoya Grampus Eight.
Leiarar av Catalonia
Den politiske leiaren av Catalonia har i dag tittelen President de la Generalitat de Catalunya. Han leier den utøvande makta i den regionale regjeringa. Presidenten har sidan 2006 styrt eller statuttet om sjølvstyre for Catalonia. Sidan desember 2010 har Artur Mas hatt stillinga.
1300-talet
<ol> <li>Berenguer de Cruïlles, biskop av Girona (1359–1366) <li>Romeu Sescomes, biskop av Lleida (1363–1364) <li>Ramon Gener (1364 1365) <li>Bernat Vallès, kannik av Barcelona (1365–1367) Joan I d'Empúries (1376) <li>Guillem de Guimerà i d'Abella, stormeister av Maltesarordenen (1376–1377) <li>Galceren de Besora i de Cartellà, almissegjevar frå Ripoll (1377–1378) Felip d'Anglesola, kannik av Tarragona (1380) <li>Pere de Santamans, kannik av Tortosa (1381–1383) <li>Arnau Descolomer, prest frå Girona (1384–1389) <li>Miquel de Santjoan, kannik av Girona (1389–1396) <li>Alfons de Tous, kannik av Barcelona (1396–1413) </ol>
1400-talet
<ol> Alfons de Tous, kannik av Barcelona (1396–1413) <li>Marc de Vilalba, abbed av Montserrat (1413–1416) <li>Andreu Bertran, biskop av Barcelona (1416–1419) <li>Joan Desgarrigues, abbed in commendam av Masdéu (1419–1422) <li>Dalmau de Cartellà, abbed av Ripoll (1422–1425) <li>Felip de Malla, kannik av Barcelona (1425–1428) <li>Domènec Ram, biskop av Lleida (1428–1431) <li>Pere de Palou, kannik av Barcelona (1434–1437) <li>Pere de Darnius, hovudsakristan av Girona (1437–1440) <li>Antoni d'Avinyó i de Moles, abbed av Montserrat (1440–1443) <li>Jaume de Cardona i de Gandia, kannik av Barcelona 458) <li>Antoni-Pere Ferrer, abbed av Montserrat (1458–1461) <li>Manuel de Montsuar, kannik av Lleida (1461–1464) <li>Francesc Colom, erkediakon av Vallès (1464–67) <li>Ponç Andreu de Vilar, abbed av Ripoll (1467–70) <li>Miquel Samsó, abbed av Breda (1470–73) <li>Joan Maurici de Ribes, abbed av Santa Maria de la Real i Perpignan (Perpinyà)]] (1473–76) <li>Miquel Delgado, abbed av Poblet (1476–78) <li>Pere Joan Llobera, sakristan av Sant Joan de les Abadesses]] (1478–79) <li>Berenguer de Sos, kannik av Barcelona (1479–82) <li>Pere de Cardona, biskop av Urgell (1482–85) <li>Juan Payo Coello, abbed av Poblet (1488–91) <li>Joan de Peralta, abbed av Montserrat (1491–94) <li>Francí Vicenç, prior av Tarragona (1494–97) <li>Pedro de Mendoza, abbed av Santes Creus (1497–1500) </ol>
1600-talet
<ol> Jaume Cordelles i Oms, kannik av Barcelona (1599–1602) <li>Bernat de Cardona i de Queralt, abbed av Cuixà (1602–5) <li>Pere Pau Caçador i d'Aguilar-Dusai, kannik av Barcelona (1605–8) <li>Onofre d'Alentorn i de Botella, kannik av Lleida (1608–11) <li>Francesc de Sentjust i de Castre, abbed av Arles (1611–14) <li>Ramon d'Olmera i d'Alemany, stormeister av Maltesarordenene (1614–16) <li>Miquel d'Aimeric (1616–17) <li>Lluís de Tena, biskop av Tortosa]] (1617–20) <li>Benet Fontanella, Abbot of Besalú (1620–23) <li>Pere de Magarola i Fontanet, biskop av Elna (1623–26) <li>Francesc Morillo, erkediakon av Seu d'Urgell (1626–1629) <li>Pere Antoni Serra, biskop av Lleida (1629–32) <li>García Gil Manrique, biskop av Girona (1632–35) <li>Miquel d'Alentorn i de Salbà, abbed av ]]Amer]] (1635–38) <li>Pau Claris i Casademunt, erkediakon av Seu d'Urgell (1638–41) <li>Josep Soler (1641) <li>Bernat de Cardona i de Raset, erkediakon av Girona (1641–44 <li>Gispert d'Amat i Desbosc de Sant Vincenç, abbed av Sant Pere de Galligants (1644–47) <li>Andreu Pont, abbed av Amer (1647–50) <li>Pau del Rosso, diakon av Barcelona (1650–54) <li>Francesc Pijoan (1654–56) <li>Josep Jeroni Besora, kannik av Barcelona (1656–59) <li>Pau d'Àger, kannik av Lleida (1659–62) <li>Jaume de Copons i de Tamarit, kannik av Seu d'Urgell (1662–65) <li>Josep de Magarola i de Grau, abbed av Camprodon (1665–1668) <li>Joan Pagès i Vallgornera, kannik (1668–71) <li>Josep de Camporells i de Sabater, kannik av Seu d'Urgell (1671–74) <li>Esteve Mercadal i Dou, erkediakon av Vic (1674–77 <li>Alfonso de Sotomayor, biskop av Barcelona (1677–80) <li>Josep Sastre i Prats, abbed av Sant Pau de Camp (1680–83 <li>Baltasar de Muntaner i de Sacosta, provost (paborde) av Berga (1683–86) <li>Antoni de Saiol i de Quarteroni, kannik av Barcelona (1686–89) <li>Benet Ignasi de Salazar, biskop av Barcelona (1689–92) <li>Antoni de Planella i de Cruïlles, abbed av Besalú (1692–95) <li>Rafael de Pinyana i Galvany, kannik av Tortosa (1695–98) <li>Climent de Solanell i de Foix, almissegjevar frå Àger (1698–1701) </ol>
1700-talet
<ol> Climent de Solanell i de Foix, almissegjevar frå Àger (1698–1701) <li>Josep Antoni Valls i Pandutxo (1701) <li>Francesc de Valls i Freixa (1704–5) <li>Josep Grau, diakon av Solsona (1705–7) <li>Manuel de Copons i d'Esquerrer, av Santa Maria de Banyoles (1707–10) <li>Francesc Antoni de Solanell i de Montella, abbed av Sant Pere de Galligants (1710–13) <li>Josep de Vilamala, sakristan av Sant Esteve de Banyoles (1713–16) </ol>
Moderne tid
<li>Lluís Companys i Jover (ERC) 1933-1940 Josep Irla i Bosch (ERC) 1940-1954 <li>Josep Tarradellas i Joan (ERC) 1954-1980 Jordi Pujol i Soley (CiU) 1980-2003 <li>Pasqual Maragall i Mira (PSC) 2003-2006 <li>José Montilla Aguilera (PSC) 2006-2010</li> <li>Artur Mas (CiU) 2010-2016</li> </ol>
Takaki Kanda
Takaki Kanda er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Nagoya Grampus Eight.
Fylkesveg 6946
Fylkesveg 6946 går mellom Gjørv og Brakstad i Inderøy kommune. Vegen er 3,7 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 236 i Nord-Trøndelag.
Cornwall
Området vart fyrst busett i steinalderen og det har halde seg folk her framover til keltarane i jernalderen. Det er få spor etter romarane vest for Exeter, så det er ikkje gjort mange funn etter dei i Cornwall. Cornwall vart seinare ein del av det keltiske området Dumnonia, som vart fråskild Wales etter slaget ved Deorham. Dei var ofte i strid med det engelske kongedømet Wessex før kong Athelstan i 936 sette grensa mellom engelskmennene og det korniske folket ved Tamar. I dag kjempar Cornwall med økonomiske nedgangstider på grunn av nedgang i gruvedrift og fiske, og har i større grad vorte avhengig av turisme. Området er kjent for lyngheilandskapet, den lange og varierte kystlina, og det milde klimaet.
Cornwall vert rekna som ein av «dei keltisk nasjonane» av mange folk frå Cornwall. Cornwall har ein særeigen kulturell identitet, skapt av historia og moderne bruk av det tidlegare utdøydde korniske språket. Somme folk i Cornwall ynskjer større sjølvstyre i Storbritannia.
Historie
Cornwall har vore busett sidan slutten av den siste istida. Området var busett av keltarar, og det keltiske språket deira utvikla seg med åra til kornisk. Cornwall vart fyrst nemnt av den sicilianske greske historikaren Diodorus Siculus (ca. 90 fvt.-ca. 30 fvt.), som nemner at handelsmenn vitja området. Kven desse var er ukjent, men det finst teoriar om at dei kan ha vore fønikarar. . Etter ein periode under Romarriket, kom området tilbake til dei sjølvstendige keltiske hovdingane.
På 700-talet kom Cornwall i strid med det veksande kongedømet Wessex, men ein veit lite om Wessex utøvde noko kontroll over Cornwall i denne tida. . Rundt 880 hadde anglosaksarane frå Wessex klart å få fotfeste i dei austlege delane av Cornwall.
Etter at normannarane tok England vart det meste av Cornwall overført til det nye bretonsk-normanniske aristokratiet, særleg Robert av Mortain, halvbror til kong Vilhelm og den største landeigaren i England etter kongen.
Etter kvart vart dei normanniske landeigarane bytt med ein ny kornisk-normannisk elite. Desse familiane vart dei nye herskarane over Cornwall og mange vart involverte i Stannary-parlamentet, jarledøma og til slutt hertugdøma.
Einar Jansen
Einar Jansen var ein norsk personalhistorikar. Ved fødselen budde familien hans i Røyken kommune i Buskerud, men han voks opp i Sandvika i Bærum etter at faren hadde gått av som sokneprest i Røyken. Han var statsarkivar i Bergen frå 1. januar 1934 til utgangen av april 1960. Før han kom til Statsarkivet i Bergen hadde han vore arkivar ved Statsarkivet i Oslo frå 1. februar 1921.
Einar Jansen tok filologisk embetseksamen i 1919 med hovudfag i historie, og med hovudoppgåve om ”Det suspensive lovvetos anvendelse i norsk konstitutionel praksis”. Saman med Halvdan Koht gav han ut ”The Constitution of Norway” i 1938. I 1945 publiserte han ei avhandling om ”Tidsregningen i Norge efter reformasjonen” i Norsk Slektshistorisk Tidsskrift.
Gjennom meir enn ein mannsalder var Einar Jansen hovudmannen bak Norsk Biografisk Leksikon, der han alt i 1924 (band II) kom med i redaksjonen. I 1925 vart han redaktør, og det var han til han døydde i 1960 (band XIV). I tillegg til redaktørarbeidet skreiv han sjølv mange av artiklane til verket.
Jansen var styremedlem i Landslaget for Bygde- og Byhistorie 1941-1958, og han hadde vore med å starte opp Norsk Slektshistorisk Forening.
Cumbria
Cumbria er eit ikkje-metropolitansk grevskap i Nordvest-England. Cumbria vart skipa i 1974 og består av seks distrikt og har kring ein halv million innbyggjarar.
Cumbria er det tredje største grevskapet i England ut frå areal og grenser i vest til Irskesjøen, i sør til Lancashire, i søraust til North Yorkshire og i aust til County Durham og Northumberland. Skottland ligg i nord. Grevskapet er hovudsakleg landleg og her ligg mellom anna Lake District med Lake District nasjonalpark, som vert rekna som eit av dei vakraste områda i Storbritannia. Mykje av grevskapet er fjellendt og det høgaste punktet i grevskapet (og England) er Scafell Pike på 978 meter over havet. Alle fjella i England på over 900 meter over havet ligg i Cumbria.
Hopen
Hopen er ei øy på Svalbard. Øya ligg i Barentshavet 185 km aust for sørspissen av Spitsbergen. Øya er 33 km lang og 2 km brei.
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 1978
Finale
Ullevaal Stadion, 22. oktober
Lillestrøm – Brann 2-1
0-1: Steinar Aase (20)
1-1: Vidar Hansen (74)
2-1: Vidar Hansen (76)
Dommar: Reidar Bjørnestad
tilskodarar: 23 534
Lillestrøms vinnarlag:Arne Amundsen, Per Berg (Arne Dokken frå 45 min.), Jan Birkelund, Tore Kordahl, Georg Hammer, Frank Grønlund, Gunnar Lønstad, Øivind Tomteberget, Leif Hansen, Tom Lund, Vidar Hansen og Rolf Nordberg.
Branns lag: Jan Knudsen, Helge Karlsen, Bjørn Brandt, Terje Rolland, Tore Nordtvedt, Kjell Rune Pedersen (Ingvar Dalhaug frå 81 min.), Atle Hellesø, Neil McLeod, Ingvald Huseklepp, Steinar Aase og Bjørn Tronstad.
Hopen
Hopen er omkransa av is mellom november og juli. I denne perioden får Hopen stadig gjesting av isbjørn og fjellrev.
Det finst ymse historier om korleis øya vart oppdaga, men truleg var det Thomas Marmaduke av Hull som fyrst såg øya i 1613. Han var ein engelsk kvalfangar som arbeidde for Muscovy Company i London. Han gav øya namnet Hope Island, truleg etter skuta hans, «Hopewell».
Hopen vart freda som naturreservat 26. september 2003. Heile øya er freda bortsett frå et lite område rundt Meteorologisk institutt sin vêrstasjon.
Andre verdskrig
I juni–juli 1942 vart 24 farty i den austgåande konvoien PQ17 søkkt aust for Hopen og mange omkom. Den 4. november vart det sovjetiske dampskipet «Dekabrist» på 7463 brt søkkt av tyske fly like sør for Hopen med 80 mann om bord. Ein av totalt fire livbåtar som vart firt på sjøen og med 19 mann om bord, mellom anna skipper Stepan Polikarpovic Beljajev, tok seg i land på sørspissen av Hopen. Dei fleste av dei 19 omkom i laupet av vinteren, men skipperen, skipslegen og ein matros overlevde opphaldet og vart henta av den tyske ubåten U-703 som førte dei til Harstad sumaren og hausten 1943.
Under den andre verdskrigen bygde tyskarane ein meteorologisk stasjon i Husdalen på den søraustlege sida av øya. Stasjonsbygga vert i dag nytta av Noreg og utgjer den meteorologiske stasjonen Hopen radio.
Josiah Wedgwood
Josiah Wedgwood var ein engelsk pottemakar, og det er han som plar få æra av å ha industrialisert framstillinga av keramisk gods.
Barndom og tidleg vaksenliv
Fødd som det tolvte og yngste barnet til Thomas og Mary Wedgwood, overlevde Josiah Wedgwood eit barndomsutbrot av koppar. Han byrja som lærling i pottemakarfaget hjå far sin som eigde The Churchyard Works i Burslem i Staffordshire i England. Kopparen førte til eit varig svekka kne for Josiah, noko som gjorde han ute av stand til å bruke fotpedalen på eit pottemakarhjul. Som resultat av det konsentrerte han seg frå ung alder om å formgje keramisk gods i staden for å lage det.
Då han var i sine tidlege tjueår byrja han å arbeide hjå den mest vidgjetne engelske pottemakaren på den tida, Thomas Whieldon. Der byrja han å eksperimentere med eit stort utval av keramiske teknikkar, og han byrja å sjå for seg moglegheitene av å kombinere desse eksperimenta og det han såg av tidleg industrialisering i den nærliggjande byen Manchester. Oppeldna leigde Wedgwood Ivy Works i heimbyen sin Burslem og sette i gang. I løpet av det neste tiåret endra eksperimenteringa hans (og ein ikkje liten innsprøyting av kapital frå giftemålet hans til ein rik fjern slektning, Sally Wedgwood) den søvnige handverkarverkstaden til den fyrste verkelege keramiske fabrikken.
Cumbria
Delar av Hadrians mur ligg lengst nord i grevskapet, i og rundt Carlisle.
Josiah Wedgwood
Ekteskap og born
Wedgwood ekta Sarah Wedgwood (ein firmenning). Saman fekk dei borna:
Cumbria
Historie
Namnet «Cumbria» har same rot som det walisiske namnet på Wales, Cymru (latinisert Cambria), som opphavleg tydde landsmenn på gammalwalisisk.
Josiah Wedgwood
Verk
Arbeidet til Wedgwood var av svært høg kvalitet, og frå 1763 byrja han å motta ordrar frå høgst oppe i det britiske kongehuset, mellom anna frå dronning Charlotte. Wedgwood overtalte henne til å late han kalle ein serie gods ho hadde innkjøpt for «Queen's Ware», og utbasunerte dei kongelege tilknytingane på skrivepapiret og konvoluttane sine. Som ein spirande industrialist var Wedgwood ein av dei viktigaste bakmennene for The Trent and Mersey Canal mellom elva Trent og elva Mersey. Under dette arbeidet vart han ven med Erasmus Darwin.
Seinare same tiåret førte den veksande verksemda til at han flytta frå det mindre Ivy Works til det nybygde Etruria Works, som skulle kome til å vere i drift i 180 år. Fabrikken hadde fått namnet sitt frå Etruria distriktet i Italia, der svart porselen frå den etruskiske sivilisasjonens tider vart gravne ut. Wedgwood fann dette porselenet inspirerande, og fekk sin første store kommersielle suksess med sin versjon av det han kalla "Black Basalt". Ikkje lenge etter at den nye fabrikken opna førte dei vedvarande problema med det kopparangripne kneet til at han måtte amputere det høgre beinet.
Serumløpet til Nome
Serumløpet til Nome var ein stafett med sledehundar som gjekk til byen Nome i Alaska vinteren 1925 for å få fram medisin til sjuke. Hendinga er òg kjend som «the Great Race of Mercy» eller «kappløpet med døden».
Stafettdeltakarar og avstandar
Hundekjørarar i rekkefølge og den avstanden dei køyrde:
Josiah Wedgwood
Alderdom og død
På slutten av livet var det store målet til Wedgwood å lage ein kopi av den såkalla Portlandvasen, ein blå og kvit glasvase frå det første hundreåret. Han arbeidde med det prosjektet i tre år før han til sist hadde fått laga det han meinte var ein tilfredsstillande kopi i 1789. Etter å ha overlate selskapet sitt til sønene døydde Wedgwood i 1795.
Ettermæle
Selskapet til Wedgwood er framleis kjend for porselenet sitt i dag og «Wedgwood» er den vanleg brukte termen for hans jasper ware, det blå (eller somme gonger i andre fargar) keramiske godset med påsette dekorasjonar i kvitt, som framleis er vanleg å sjå verda over.
Wedgwood var eit aktivt medlem i Lunar Society og er nemnd på Moonstones i Birmingham. Han var òg ein forkjempar for å få slutt på slaveriet, gjennom anna mellom å produsera ein medaljong med ein knelande slave som spurde «Er ikkje eg eit menneske og ein bror?»
Follaksla
Follaksla er ein fjellrygg som strekkjer seg i vestleg retning frå Hosteggja og vestover mot garden Follan. Fjellryggen er ikkje særleg høg, men det er ganske snøfast der og skiføret kan halda seg lenge utover våren. Plantelivet er rimeleg trivielt på fjellryggen, men heiblåfjør, som har nordgrensa si på desse traktene, er observert der.
Norsk Slektshistorisk Forening
Norsk Slektshistorisk Foreining (NSF) vart stifta 22. oktober 1926. Tidlegare hadde norske slektsforskarar og genealogar hatt felles organisasjon med dei danske gjennom Dansk-norsk Samfund for Genealogi og Personalhistorie (stifta 1879).
Foreininga skulle ha som hovudmål å gje ut publikasjonar til å fremje kunnskapen om slekter og slektsforsking i Noreg. Foreininga gjev ut fagtidsskriftet Norsk Slektshistorisk Tidsskrift og medlemsbladet Genealogen, begge med to nummer i året.
I 1906 kom det første tidsskriftet for norsk slektsforsking. Norsk tidsskrift for genealogi, personalhistorie, biografi og litteraturhistorie kom ut med til saman 16 hefte (fordelt på 3 band) fram til 1926. Tidsskriftet var redigert av Erik Andreas Thomle, Stian Herlofsen Finne-Grønn og Christoffer Morgenstierne Munthe. I 1927 vart denne publikasjonen erstatta av Norsk slektshistorisk tidsskrift som tidsskrift for slekts- og personalhistorie i Noreg.
Norsk Slektshistorisk Foreining har i dag rundt 2.100 medlemmar i inn- og utland og driv eit fagbibliotek i Oslo. Rune Nedrud er formann (2015).
Erik Pløen
Han starta som keramikar med å vere læregut hjå Schneider og Knutzen på Slemdal i Oslo som 17-åring i 1942. Seinare gjorde han fleire studiereiser og fekk utdanning mellom anna hjå Royal Copenhagen i København og på University of Chicago.
Erik Pløen fekk seg eigen verkstad i Asker i 1946, seinare flytta han til Stange 1948-1957. I 1957 flytte han til Ljan i Oslo? og det var då han fekk seg gassomn og gjekk heilt over til steingods. Seinare flytta han til Son i Vestby og der vart han buande og arbeidande livet ut.
Jordbærslekta
Jordbærslekta (Fragaria) er ei slekt i rosefamilien (Rosaceae) og frukta av denne planta. Den jordbæra vi dyrkar og et er hybriden hagejordbær.
I denne slekta reknar ein med at det er over 20 artar.
All Day and All of the Night
«All Day and All of the Night» er ein song av det britiske bandet The Kinks frå 1964. Songen vart gjeven ut på singel og nådde andreplassen på den britiske singellista og sjuandeplassen i USA.
Som den førre singelen deira, «You Really Got Me» støttar songen seg på eit enkelt powerakkord-riff, men er på denne songen hakket meir komplisert, og har ein ein H-akkord etter akkordane F og G. Elles har songen liknande rytme og struktur, korvokal, progresjon og gitarsoloar som «You Really Got Me». Songen vart plassert på 57. plass på Pure Pop si liste over dei 100 beste singlane gjennom tidene.
Songen var òg tittelsporet på ein EP som vart gjeven ut i enkelte land. I Storbritannia kom songen ut på EPen Kinksize Hits, medan han i USA kom på albumet Kink-Size.
Andre utgåver
The Stranglers gjorde ei utgåve i 1988 som nådde sjuandeplassen på den britiske singellista. The Remains spelte òg songen. Denne vart gjeven ut på albumet A Session with The Remains. Andre som har spelt songen er the Zodiacs (1965), Quiet Riot (1995) og Status Quo (2003)
Khibiny
Khibiny (russisk Хибины) er ei av dei to største fjellkjedene på Kolahalvøya i Russland.
Massivet har ei oval form som dekkjer om lag 1300 km² av dei sentrale områda av halvøya. Ho har ei høgd på 900-1000 meter og det høgaste punktet er Judytsjvumtsjorr på 1191 meter over havet. Fjelltoppane er forma som platå med barre fjellsider og isbrear, ismarker og snømarker enkelte stader. Terrenget er generelt fjelltundra.
Om lag 5 km frå det austlegaste punktet i Khibiny ligg det andre massivet, Lovoziorskije Tundry.
Ved foten av fjellkjeda ligg byane Apatity og Kirovsk.
Fylkesveg 6950
Fylkesveg 6950 går mellom Hamrem og Veimo i Steinkjer kommune. Vegen er 10,2 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 253 i Nord-Trøndelag.
Andy García
Andrés Arturo García Menéndez, meir kjend som Andy García, er ein cubansk-amerikansk skodespelar.
Andy García vart fødd i Havana på Cuba, men flytte til Miami i Florida med familien då han var fem år gamal. Som skodespelar vart han kjend på 1980-talet, då han spelte i De ubestikkelige (1987) og i Gudfaren 3 av Francis Ford Coppola i 1990. I nyare tid er han kjend frå trilogien om forbrytarbanden til Danny Ocean: Ocean's Eleven (2001), Ocean's Twelve (2004) og Ocean's Thirteen (2007).
Fylkesveg 94
Fylkesveg 94 (Fv94) går mellom Hammerfest og Hammerfest lufthamn.
Før 1. januar 2010 var vegen del av riksveg 94.
Finnmarksveien
Giset på Ertvågsøya
Giset har gnr. 4 i Aure og er ein gard på austsida av Ertvågsøya i Aure kommune på Nordmøre. Garden ligg ved det såkalla Gisetsvaet ved nordenden av Mjosundet og grensar til Setervika (gnr. 3, bnr. 2) og Klaksvika (gnr. 3 bnr. 1) i nord og Sundsbøen i sør. Truleg var garden også ei tid tid enkjesæte for prestane i Aure.
Gisetsetra
Så langt ein kjenner til er dei skriftlege kjeldene tause kva gjeld seterbruk på Gisetgarden. I følgje Todal (1963) er ikkje seter nemnd i nokon av dei kjende matrikkelutkasta som har vore laga, det første i 1723. Det er difor usikkert når det vart etablert seterdrift på garden. Derimot veit ein så om lag når drifta vart avvikla. Det skulle vera i den tida at lensmann Angel Landmark åtte garden at setra på Giset vart nedlagd. Dette var rett etter år 1900 etter det som tidlegare eigar Ola Eines, fortalde. Fjøset vart rive og oppsett som sommarfjøs øvst oppe på sommarfjøsekra på garden. I dag er det berre ruinane å sjå etter denne bygningen. På staden der setra stod er det framleis nokre novsteinar å sjå, samt eit par rognetre -- og staden er på ingen måte lett å finna fram til. Finn Oldervik var så heldig å få staden påvist av den tidlegare brukaren av Gisetgarden, Ola Eines.
Påskeaftan
Påskeaftan eller påskeeftan (latin Sabbatum Sanctum, «Helgelaurdag») er dagen før påskedag. I kyrkjeleg tradisjon er dagen prega av minnet om at Jesus låg i grava, og at læresveinane hadde låst seg inne, i frykt for dei som hadde krossfesta han. Etter Peters fyrste brev 3,18-19 og 4,6 fór Kristus til dødsriket for å forkynne for dei døde, så dei ved Anden skulle leve. På ikon knytt til påska kan einsjå Kristus sprenge dødsrikets portar, og rekkje handa åt Adam og Eva, åt kongar og profetar.
Skandinavisk feiring av påskeaftan
I skandinavisk tradisjon er det ingen gudstenester i kyrkjene påskeaftan, men i nokre kyrkjer held dei messe påskenatta for å feire Jesu oppstode. I Skandinavia er helgedagsaftnar tradisjonelt gjenstand for folkeleg feiring. I påska er påskeaftan den store kvelden for feiring og påskefest. Barna får gjerne påskeegg fylte med smågodt.
Katolsk feiring
På 300-talet var skikken at konvertittar sa fram si offentlege truvedkjenning denne dagen, før dei vart tekne opp i kyrkjelyden under påskevigilia. Men på 500-talet hadde påskefeiringa forskyvd seg slik at vigilien starta laurdag kveld, og det vart slutt på denne skikken. På 800-talet var det vanleg at vigilia starta allereie ved middagstid, og frå 1300-talet var det vanleg at ho vart feira på forskott på påskeaftans morgon.
Brendan sjøfararen
Den heilage Brendan av Clonfert var fødd rundt 484 på Fenit Island i County Kerry sørvest på Irland og døydde rundt 578. Han er mest kjend for dei halvlegendariske sjøferdene sine, og vert gjerne kalla Sjøfararen eller Navigatøren.
Brendan prest
Brendan voks opp hjå den heilage Ita, ei nonne som budde i Killeedy. Han vart lært opp ved klosterskulen St. Jarlath av biskop Erc av Kerry som seinare fekk han ordinert til prest i 512. Han grunnla fleire kloster over heile Irland som til dømes Clonfert kloster i Galway.
Brendan sjøfararen
Eit manuskript frå 800-talet fortel korleis Brendan og seksti andre pilegrimar rundt 530 sette til havs på leit etter Edens hage. Dei reisande skal ha sett ei frodig, grøn øy, og, vel nøgde med at dei hadde oppdaga paradiset, vend tilbake til Irland. Under den sju år lange reisa støtte dei òg på sjømonster. Stader dei kan ha vitja er Færøyane, Island, Grønland og Nord-Amerika.
Om sjøfararane verkeleg kom til Nord-Amerika ville dei ha vore dei første europearane som kom til den nye verda — 400 år føre Leiv Eiriksson og 1000 år føre Christofer Columbus. Columbus brukte i alle høve denne reiseskildringa som argument for at det skulle vera mogleg å dra til Asia over Atlanterhavet.
Reiseskildringa har likskapar med Imram Brain, 'Reisa til Bran', og kan ha vore påverka av denne.
Seinare liv
Brendan reiste seinare rundt på Dei britiske øyane, der han vitja Wales og den heilage øya Iona. Tilbake på Irland grunnla han eit bispedøme i Annaghdown og levde resten av livet sitt der.
Ettermæle
Den irske kyrkja erklærte Brendan som helgen med festdag den 16. mai.
Eit frimerkeark vart utgjeve som samutgåve mellom postverka i Irland, Island og Færøyane 18. april 1994.
Sjøferd i vår tid
Den irske historikaren Tim Severin laga ein båt på 1970-talet av okseskinn strekt på eit skrog av spiler. Ein slik båt ber namnet curach på irsk. Det var ein slik båt Brendan nytta på si ferd til Edens hage og no vona Severin å føra prov på at dette var mogleg. I 1976 starta Severin og fire andre på si ferd til Færøyane og vidare til Island der han vart vinteren over. Neste år reiste han om Grønland og enda ferda etter 50 døger på Newfoundland. På si ferd opplevde han mykje av det same som Brendan, fuglefjell, kval, vulkan og drivis.
Elen Loftesnes
Elen Loftesnes var ein norsk fotograf som verka i Sogndal frå 1930 og til omtrent 1962, og hadde atelier og fotobutikk i tilknyting til familieheimen i Sogndalsfjøra. Loftesnes fotograferte både portrett og landskap.
Bakgrunn
Elen Loftesnes var nummer seks i rekkja av åtte søsken, der to ikkje levde opp. Foreldra var skysskar og skomakar Ola Olsson Loftesnes (1868-1944), kalla Tang-Ola, og Eli Jakopsdotter Loftesnes, f. Fjæren (1873-1952). Familien budde på eigedommen Solheim i Sogndalsfjøra, eit lite tun med våningshus, stall, uthus og naust. Elen var eit av dei yngste borna. Dei tre systrene hennar flytte etter kvart til Høyanger for å arbeide i industrien, og etablerte seg der. Broren Johan kjøpte eige hus i Sogndal, og broren Olav vart offiser i Frelsesarmeen, og flytta ofte med jobben.
Loftesnes gifta seg aldri, og vart buande med og hadde hovudomsorga for foreldra. Ho tok også over eigedommen etter dei. Ho var tett knytt til broren Olav heile livet, og han budde i barndomsheimen når han var heime i Sogndal. Eigedommen gjorde det mogeleg for Loftesnes å starte verksemd då faren gav seg som skysskar kring 1930, og stallen vart då gjort om til fotoforretning og mørkerom. Bygningen, som vart heitande «stallen» på folkemunne, hadde ei god plassering i Fjørevegen og hadde Loftesnes pensjonat som nærmaste nabo.
Fotografverksemda
I følgje Jan Talsethagen lærte Loftesnes fotografering av urmakar Ola O. Vatlestad, som var sjølvlært og bygde sine eigne fotoapparat. Vatlestad var også ein god ven av fotografen Gerhard Einan i dei åra Einan budde i Sogndal. Vinteren 1930 gjekk Loftesnes i lære i Bergen. Det er ukjend hjå kven ho gjekk i lære, men seinare i karrieren brevveksla ho med fotograf Samson Brathole som dreiv forretning i Strandgaten. Det er ikkje kjend at Loftesnes hadde andre kontaktar i Bergen. I juni 1930 annonserte Loftesnes i avisa Sogns Tidend at ho har vorte fotograf og starta forretning. I ein seinare annonse står det å lese: «Fotografering, fremkalling og kopiering. Min utdannelse og praksis garanterer fagmessig utførelse. Rimelige priser». I fotoarkivet er det også eksempel på at ho tilbydde kolorering av bileta. Loftesnes annonserte hyppig gjennom heile 1930-talet, og også seinare i karrieren. Loftesnes utførte først og fremst portrettoppdrag, og fotograferte også feiringar, bryllaup, konfirmasjon, gravferder og tok noko post mortem-fotografi. Kundane var både i Sogndal og i bygdelaga rundt, og Loftesnes reiste ofte rundt og fotograferte heime hjå kundar.
På byrjinga av 1950-talet leigde fotografen Leiv Bergum atelier hjå Loftesnes medan han etablerte seg i Sogndal, og han starta etter kvart ei ambisiøs fotoforretning. Etter kvart som Bergum tok over meir av marknaden trappa ho ned verksemda si, dei siste oppdraga i arkivet er frå 1962. Allereie i 1956 hadde Loftesnes også annonsert at ho hadde eit forretningslokale til leige, og etter dette tok ho betydeleg færre oppdrag enn tidlegare.
Livet i Sogndalsfjøra
Loftesnes hadde store delar av livet tett tilknyting til Frelsesarmeen, ho hadde eit viktig miljø der og spelte mandolin i strengemusikken. Gjennom Frelsesarmeen møtte ho også Mathilde Pettersen frå Bergen. Pettersen budde i Sogndal saman med Loftesnes og foreldra hennar gjennom 1940-talet og fram til ho døydde i 1953, og var ein del av Loftesnes sin næraste familie i denne tida. Pettersen går att på svært mange bilete frå fotoarkivet, dei var mykje på turar i lag og deltok i aktivitetar i Frelsesarmeen. Pettersen vart av mange i Sogndal oppfatta som ei hushjelp, og hennar deltaking i heimen var antakeleg viktig for at Loftesnes skulle kunne drive verksemd og samstundes ha omsorg for foreldra. I familiane til Loftesnes og Pettersen har det vore ei oppfatning av at dei var partnarar. Etter at Pettersen døydde heldt Loftesnes nær kontakt med systrene hennar og deira familiar. Loftesnes eigde ei hytte i Sogndalsdalen, og brukte denne svært mykje. Ho var mykje på fjelltur, sykla og var ute i båt, og fiska både sommar og vinter. Denne livsstilen er godt synleg i fotoarkivet gjennom dei mange bileta av turar, natur og landskap.
Arkivet etter Elen Loftesnes
Negativ og positiv etter Loftesnes vart funne av drivaren av Loftesnes pensjonat, Dagfinn Loftesnes (ikkje i slekt med Elen), og avlevert til Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane i 1988. Han hadde då overteke eigedommen etter Loftesnes, og fotoarkivet stod mellom anna i naustet. Der hadde Elen Loftesnes i si tid fått innreia eit rom som heldt god nok standard til at ho kunne bu der i periodar, noko både ho og også andre i familien gjorde. Materialet var difor ikkje i særskilt dårleg forfatning, til trass for det utradisjonelle oppbevaringslokalet.
Fotoarkivet vart handsama i eit prosjekt starta av Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane i 2019, og fullført i 2021. Det viste seg å innehalde 4368 negativ, og 903 positiv utan tilhøyrande negativ. Mesteparten av det bevarte materialet er frå 1950-åra, og det er vanskeleg å slå fast kor stor den totale produksjonen til Loftesnes kan ha vore. Frå 1930 og fram til 1950-talet er det berre bevart fragment, og mykje av dette er udatert materiale.
Arkivet er digitalisert i heilskap og tilgjengeleg i fylkesarkivet sitt webarkiv for foto. Det vart samla inn informasjon og intervjua eit stort tal informantar i prosjektet, som resulterte i ein lengre biografisk artikkel om Loftesnes publisert på fylkesarkivet sin nettstad. Prosjektet er finansiert av Norsk kulturråd og Arkivverket.
Arkivet etter Elen Loftesnes er eit viktig fotoarkiv i eit regionalt perspektiv, ettersom det utgjer eitt av berre to bevarte fotoarkiv etter dei kvinnelege fotografane frå Sogn og Fjordane. Gjennom størsteparten av 1940-talet og til ut på 1950-talet var Loftesnes også åleine om å vere fotograf i Sogndal, og før dette er det berre eitt anna fotografarkiv, etter Nils Reppen, som er bevart frå regionssenteret.
There Goes My Everything
«There Goes My Everything» er ein popsong skriven av Dallas Frazier og publisert i 1965. Songen er mest kjend med ein versjon frå 1966 av Jack Greene som låg sju veker på toppen av den amerikanske countrylista og totalt 20 veker på lista. Singelen nådde 65. plassen på Billboard Hot 100. Songen vann òg fleire prisar, mellom anna årets singel og årets song under CMA Awards. I tillegg vann albumet songen kom ut på prisen for årets album, og Greene vann prisen for årets mannlege vokalist. «There Goes My Everything» vert i dag rekna som ein countrystandard og er blitt spelt inn av mange artistar.
Songen
Songen handlar om eit par som går frå kvarandre, men årsak er eit mysterium. Songaren seier han kan høyre ei stemme som kallar han «darling», som verkar urimeleg når eit par kranglar medan dei flyttar frå kvarandre. Songen skildrar kjenslene til songaren, medan kjærasten går frå han. Han forstår kor mykje ho meinte for han no når han mistar ho - «There goes my reason for living/There goes the one of my dreams/There goes my only possession/There goes my everything».
Triton
Triton kan visa til:
Brendan
Brendan er eit irsk mannsnamn. Det kjem frå Brendanus, den latinske forma av Bréanainn som på irsk tydde 'prins'. Det tilsvarande kvinnenamnet er Brenda.
Kjelder
ブレンダン Brendan
Atsushi Shirai
Atsushi Shirai er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Varaldsøy
Varaldsøy er den største øya i Hardangerfjorden og høyrer til Kvinnherad kommune i Vestland. Ho er òg ein tidlegare sjølvstendig kommune. Øya har eit areal på 45,4 km².
Atsushi Shirai
Han spela for klubbane Tanabe Pharmaceutical, Consadole Sapporo, Gamba Osaka, JEF United Ichihara og Omiya Ardija.
Varaldsøy
Fylkesveg 126 går frå ferjekaia til Gjuvsland. Øya har ferjesamband til Årsnes i sør og Gjermundshamn i vest.
Kommunesoge
Frå 1837 var Varaldsøy del av Strandebarm formannskapsdistrikt.
1. januar 1902 vart Varaldsøy skild ut som eigen kommune. I tillegg til sjølve øya femnde kommunen òg Mundheimsområdet på fastlandet vestom øya.