cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Auguste Renoir
Liv og gjerning
Renoir var fødd i Limoges, og byrja som porselensmålar. 1862–64 gjekk han på École des Beaux-Arts i Paris. På denne tida trefte han Camille Pissarro, Alfred Sisley og seinare Claude Monet, og måla saman med dei to siste ved La Grenouillere og i Argenteuil. 1867–69 måla han ofte saman med Monet i Paris, dei første impresjonistiske landskapsbileta hans er frå denne tida.
Marmarita
Marmarita (arabisk مرمريتا, gammalsyrisk ܡܪܡܪܝܬܐ, Marmarītā) er ein gresk-ortodoks landsby nordvest i Syria. Marmarita er ein av dei største landsbyar i Wadi al-Nasarah («Dalen til dei kristne»), ein region nord for Talkalakh. Han er òg ein populær sommardestinasjon og turistdestinasjon i Syria. Landsbyen har vore ein del av Homs guvernement sidan 1953, og var før det ein del av Latakia guvernement. I 2004 hadde Marmarita eit folketal på 2 206, i følgje Statistisk sentralbyrå i Syria (CBS),
Auguste Renoir
Liv og gjerning
I 1881 drog han til Algerie og så til Italia, der han særleg interesserte seg for Rafael. Ein finn i denne perioden spor etter hans interesse for klassisisme; linja fekk større betydning, konturen større vekt. På vegen heim til Frankrike møtte han Paul Cézanne og måla ved l'Estaque. I denne såkalla «Ingreske» perioden skapte han verk som Les Grandes Baigneuses (1884–87) og i 1885 Etter badet, det siste er i Nasjonalmuseet/Nasjonalgalleriet i Oslo si eige. I slutten av 1880-åra gjekk han atter tilbake til ei meir målerisk form, med ein rikare, ofte raudtona koloritt.
Langen
Langen er ein smal, svingande innsjø, 1 km lang, og som ligg like nordvest for Tsentral'naya Hill i Vassfjellet i Dronning Maud Land. Innsjøen vart kartlagt av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1961 og namngjeve «Ozero Dlinnoye» (Langsjøen).
Auguste Renoir
Liv og gjerning
Renoir vart råka av leddgikt og oppheldt seg mykje i Sør-Frankrike; i 1903 slo han seg ned i Cagnes-sur-Mer på Rivieraen og budde der livet ut. Kunsten hans gjekk over i ein ny fase, koloritten vart lysare, konturen meir oppløyst, og motiva endå meir solfylte enn tidlegare. Borna hans og hushjelpa Gabrielle var ofte modellane hans i denne perioden.
Sjukdommen forverra seg, og etter 1912 kunne han ikkje lenger bruke føter og hender. Han heldt likevel fram å måle, med penselen bunden til arma. Frå 1907 arbeidde Renoir også med skulptur og keramikk. Frå rullestolen skapte han i 1916 skulpturen Den sigrande Afrodite og relieffet Dommen over Paris, italienaren Guino stod for modelleringa. Både skulpturen og relieffet er i samlingane til Nasjonalmuseet/Nasjonalgalleriet i Oslo.
Marmarita
Etymologi
Namnet Marmarita trur ein kjem frå det syriske ordet Marmanitha, som tyder 'ein stad med utsyn', og syner truleg til plasseringa til Marmarita oppom Akkarplatået og Middelhavet. Arabisk leksikon indikerer at namnet «Marmarita» kjem frå det syriske ordet Marmarato, som tyder «gud av gudar»
Turisme
Marmarita er omgjeve av ruinar og historiske stader. Dei mest kjende av desse er Krak des Chevaliers (òg kalla «Qal'at al-Ḥiṣn»), ei krossfararborg bygd av Johanittarordenen frå Jerusalem frå 1142 til 1271. Borga er rekna som ei av dei best bevarte mellomalderborgene i verda av UNESCO.
Det årlege Karnevalet i Marmarita kom i gang i 1980 og består av ein prosesjon av kjøretøy og dansarar i kostyme..
Folketalet i Marmarita varierer stort med årstida, frå 2 500 om vinteren, til 25 000 til 30 000 om sommaren, då mange kjem hit på ferie.
Transport
Dei næraste flyplassane til Marmarita er Bassel al Assad internasjonale flyplass (LTK) i Syria (93 km), Beirut internasjonale flyplass (BEY) i Libanon (163 km) og Damaskus internasjonale flyplass (DAM) i Syria (196 km).
Terrorisme
Den 17. august 2013 kom det meldingar om at terroristar hadde drepe og skadd syriske kristne i Marmarita og nabobyen Al-Hasn, under den religiøse høgtida kalla «Hensovinga til Theotokos». Ein trudde at Den frie syriske armeen eller al-Nusra Front var ansvarleg, men Jund al-Sham (soldatar av Levanten) tok seinare på seg ansvaret.
Bårslöv
Bårslöv er ein tettstad i Helsingborgs kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 2 682 innbyggjarar.
Torild Wardenær
Torild Wardenær er ein norsk lyrikar og dramatikar.
Ho debuterte i 1994 med diktsamlinga I pionertiden og har sidan skrive sju diktsamlingar til. I tillegg har ho gjendikta poesi av James Tate til norsk og skrive dramatikk.
Wardenær er utdanna allmennlærar og cand.philol. med hovudfag i allmenn litteraturvitskap, og ho gjekk årskurset ved Skrivekunstakademiet i Hordaland i 1993/94. Ho arbeidde som adjunkt i grunnskulen i Stavanger frå 1982 til 1997. Frå 1997 har ho vore forfattar på heiltid og i tillegg vore gjestelærar ved forfattarutdanningane ved Høgskulen i Telemark (Bø i Telemark) og Universitetet i Tromsø og ved Skrivekunstakademiet i Hordaland.
Westerland
Westerland er ein by på øya Sylt i forbundslandet Schleswig-Holstein i Tyskland. Byen hyser 12 500 menneske på eit 10,5 km² stort areal. Byen ligg sentralt på øya Sylt i Nordsjøen.
Turisme er hovudnæring, staden er særleg kjend for ei 6 kilometer lang sandstrand.
Becker Point
Becker Point er eit nes på Scott Coast ved foten av Miers Valley i Denton Hills i Victoria Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (1994) etter Robert A. Becker, viseformann og prosjektleiar (1982–90) i ITT Antarctic Services som arbeidde for National Science Foundation i Antarktis.
NM i sykling 1967 i tempo
50 km temporitt
<br style="clear:both;" />
Kjelder
Sportsboken 1967. Norsk kunstforlag. Oslo 1967.
Grete Ingeborg Nykkelmo
Grete Ingeborg Nykkelmo er ein norsk tidlegare langrennar og skiskyttar frå Selbu. Ho er individuell verdsmeister i både langrenn og skiskyting. Under VM på ski 1985 i Seefeld tok ho fire medaljar; gull på 20 km, sølv på stafetten og bronse på både 5 og 10 km. I 1991 vart ho verdsmeister i 7,5 km i skiskyting. Ho representerte Selbu IL i langrenn og Voss Skiskyttarlag i skiskyting. Nykkelmo er gift med Vegard Ulvang og bur i Oslo.
Langrenn
Nykkelmo var del av ein framifrå¨generasjon med norske kvinnelege langrennsløparar. Ho fekk dermed vanskar med å slå seg inn på representasjonslaga. Men i hennar eine store sesong, 1985-sesongen, lukkast ho til gagns. Etter å ha gått inn til bronsemedaljar på 10 km og 5 km under ski-VM i Seefeld, fekk ho plass på det norske stafettlaget. På stafettlaget gjekk ho saman med Anette Bøe, Anne Jahren og ankerkvinna Berit Aunli. Noreg var store favorittar og leia då Nykkelmo på tredjeetappe skulle veksle med Aunli. Ei klønete veksling førte til at Aunli braut ein stav og sidan vart passert av Anfisa Romanova for Sovjetunionen. Noregs lag enda då på andreplass. På den avsluttande 20-kilometeren i meisterskapen vart det norsk storeslem med fire løparar på topp, og aller øvst Grete Ingeborg Nykkelmo. Samanlagt i verdenscupen i langrenn for 1985 kom ho på andreplass. Ho vann to verdscuprenn i si tid som langrennsløpar.
Skiskyting
Nykkelmo var ei tid kjærast med skiskyttaren Eirik Kvalfoss, og satsa frå 1989/90 på skiskyting. Allereie under VM i skiskyting 1990 i Kontiolax gjekk ho på det norske stafettlaget som tok sølv på 3 x 5 km stafett. Sesongen etter, under VM i skiskyting 1991 i Lahtis tok ho tre medaljar. Ho vart verdsmeister på 7,5 km, og tok sølv på både 15 km og i 3 x 5 km stafett. På stafettlaget gjekk ho både i 1990 og 1991 saman med Anne Elvebakk og Elin Kristiansen.
Ymse
For sine prestasjonar vart Nykkelmo tildelt Olavstatuetten i 1985 og Egebergs Ærespris i 1990. Ho var marknadssjef under Ski-VM 1997 i Trondheim. I perioden 1999–2003 var ho styremedlem i Norges Idrettsforbund og Olympiske Komité.
Ho er utdanna ved Heimdal videregående skole og NTH, og var i mange år tilsett i Telenor. Nykkelmo er no ansvarleg for marketing og sponsing i Statkraft.
Måkedammen
Måkedammen er ein liten innsjø mellom Midori-ike og Tarachine-ike sør i Aust-Ongul. Han vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957 og namngjeve Kamome-ike. Det norske namnet er ei omsetjing.
Bates Peak
Bates Peak på kring 600 moh. er den vestlegaste toppen på Rothschild Island, som ligg vest for Fournier Ridge i Desko Mountains i Antarktis. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser Lawrence O. Bates i U.S. Coast Guard, nestkommanderande på USCGC «Edisto» i løpet av U.S. Navy Operasjon Deep Freeze, 1969.
Willem Janszoon
Willem Janszoon (ca. 1570–1630) var ein nederlandsk oppdagar og guvernør. Truleg var han og mannskapet hans dei fyrste europearane som såg Australia.
Liv og gjerning
Willem Janszoon vart truleg fødd i Amsterdam. Han vert fyrste gongen nemnd i 1598 som ein sjømann ombord i fartøyet «Hollandia», i teneste for Det nederlandske austindiakompaniet. Fartøyet var del av den andre flåten som vart send til Nederlandsk Ostindia. Han reiste 1601 på ny til Ostindia, då som skipper på «Lam», eitt av tre skip i ein flåte leia av Joris van Spilbergen.
Oppdaginga av Australia
Den tredje gongen Janszoon sigla mot Ostindia, 18. desember 1603, var det som kaptein på skipet «Duyfken», eitt av dei tolv skipa i flåten til Steven van der Hagen. Vel framkomne i Ostindia vart «Duyfken» send ut på leiting etter andre moglege handelsutpostar, særskilt «i det store landet Ny-Guinea og andre aust- og sørland».
«Duyfken» sigla frå Bantam den 18. november 1605 mot vestkysten av Ny-Guinea. Janszoon kryssa Arafurahavet, utan å oppdage Torressundet, og sigla inn i Carpentariabukta. Den 26. februar 1606 ankra skipet opp ved fastlandet nær elva Pennefather River på vestsida av Kapp Yorkhalvøya, nær dagens Weipa. Dette er den fyrste nedskrivne observasjon av Australia av ein europear.
Janszoon heldt fram å kartlegge i kring 300 kilometer av kysten, som han mistenkte for å vere ein sørleg del av Ny-Guinea. Mannskapet opplevde befolkninga som fiendsleg og landet for å vere for sumpaktig, så skipet sigla tilbake til Bantam i juni 1606. Janszoon kalla det nyoppdaga landet for «Nieu Zelandt» etter den nederlandske regionen Zeeland, eit namn som snøgt vart gløymt. Det vert spekulert om at kinesiske, franske og portugisiske sjøfararar kan ha observert ein kvan del av Australias kystar tidlegare enn 1606, men oppdaginga til Janzsoon er den fyrste sikre.
Andre reisa til Australia
Janszoon rapporterte at den 31. juli 1618 nådde ein land på ei øy på 22° sørleg breiddegrad, cirka 385 km sørsøraust for Sundasundet. Dette vert tolka som ei skildring av halvøya mellom Point Cloates og North West Cape på kysten av Vest-Australia.
Guvernør og admiral
Janszzon vende tilbake til Batavia i juni 1627 og fór snart etter, som admiral over ein flåte med åtte skip, på ei diplomatisk reise til India. 4. desember 1628 sigla han heim mot Nederland der han landa sommaren 1629. Ikkje noko er kjent om hans siste dagar, men ein trur at han døydde i 1630.
Rhingullet
Rhingullet (tysk Das Rheingold), WWV 86A, er ein opera med tekst og musikk av Richard Wagner, og inngår som det første av fire musikkdrama som utgjer Wagner sin operasyklus Der Ring des Nibelungen. Han vart framført som ein enkelt opera ved Nationaltheater München 22. september 1869 og hadde den første framsyninga si som ein del av Ring-syklusen i Bayreuth den 13. august 1876.
Som "innleiande aftan" (Vorabend) til syklusen, gir Rhingullet bakgrunnshistoria for hendingane som driv hovuddramaa til syklusen.
Operaen fortel om Alberichs tjuveri av rhingullet etter at han forbante kjærleiken; skapinga hans av den allmektige ringen frå gullet og herredømmet hans over nibelungane; Wotans beslag av gullet og ringen for å betala gjelda si til kjempene som har bygd festninga hans Valhall; Alberich si forbanning over ringen og eigarane dens; Erda si åtvaring til Wotan om å gi opp ringen; den tidlege manifestasjonen av makta til forbanninga etter at Wotan gir ringen til jotnane; og inntoget av gudane i Valhall, i skuggen av den foreståande undergangen deira.
I Rhingullet nyttar Wagner eit kompleks system av leiemotiv, musikalske frasar knytt til personar, idear eller gjenstandar. Leiemotiv-systemet blir vidareført og utvikla i dei tre hovuddelane i Ring-syklusen; Valkyrien, Siegfried og Ragnarok (Götterdämmerung).
Arholma
Arholma er ei øy nordaust i Stockholms skjergard i Norrtälje kommun.
Arholma har kring 60 fastbuande, men som med mange av dei andre øyane utanfor Stockholm, aukar innbyggjartalet om sommaren til kring 500.
Tim Cappello
Tim Cappello, òg kalla Timmy Cappello, er ein USA-amerikansk multi-instrumentalist, komponist og vokalist. Han er hovudsakleg kjend som saksofonist for Tina Turner i 1980- og 1990-åra, og for framføringa i vampyrfilmen The Lost Boys frå 1987.
Han er kjend for den muskulæse kroppen, dei utfordrande rørslene når hans pelar og tendensen til å spele utan skjorte, med huden olja inn og håret i ein hestehale.
Karriere
Cappello starta karrieren med å turnere for artistar som musikaren Eric Carmen og komikaren Billy Crystal. Han spelte saksofon for Peter Gabriel på albuma Peter Gabriel [1] (1977) og Peter Gabriel [2] (1978) i tillegg til at han turnerte med Gabriel. Cappello turnerte òg med Garland Jeffreys i 1978, og spelte både saksofon og klaverinstrument. Etter å ha kjempa mot heroinmisbruk, kvitta Capello seg med problemet og byrja med kroppsbygging i 1980. Cappello turnerte med Carly Simon seinare same året, og spelte ein gong på scenen i ein g-streng i lær, i tillegg til kjetting og hundeband.
Frå 1981 til 1982 fronta Cappello sitt eige popband i New York City kalla The Ken Dolls Cappello hadde ein seksuell sceneframtreden som vart vidare dyrka med The Ken Dolls - ein stil som vart kalla «porn pop», Cappello var kjend for å spele i g-streng.
I 1984 vart Cappello hyrt av Tina Turner som klaverspelar og saksofonist. Han spelte i studio og på turné med ho i mange år, og han er å høyre på Turner-songar som «We Don't Need Another Hero» og «One of the Living» frå Mad Max Beyond Thunderdome (1985) og var med i musikkvideoane til begge desse. Cappello spelte på filmmusikkalbumet What's Love Got to Do with It i 1993, og spelte saksofon og song Ike Turner-sine vokalparti i ein oppdatert versjon av songen «Proud Mary». Cappello turnerte med Ringo Starr i 1992 og 1999 som medlem av hans All-Starr Band.
Utsjånaden til Cappello skaffa han roller på fjernsyn og filmar. I 1987 hadde han eit musikalsk innslag i filmen filmen The Lost Boys der han song og spelte saksofon på ein coverversjon av songen «I Still Believe» av The Call. Som skodespelar har han vore med i fjernsynsshowa The Equalizer og Miami Vice i 1987, og i filmane Hearts of Fire med Bob Dylan i 1987 og Tap med Gregory Hines i 1989.
Cappello har skrive musikk for film og fjernsyn, mellom anna for Radium City i 1987.
Bygda Heim
Heim er ei bygd i Heim kommune. Ho ligg på vestsida av Hemnfjorden, vis-a-vis innløpet hjå Åstfjorden på austsida. Heim kyrkje er soknekyrkje for Heim sokn.
Europameisterskapen på skeiser 1955
Europameisterskapen på skeiser 1955 vart avvikla i Falun i Sverige helga 5. og 6. februar 1955. 39 utøvarar frå 13 land deltok i meisterskapen, av dei seks frå Noreg. Dei norske utøvarane var Hjalmar Andersen, Hroar Elvenes, Knut Johannesen, Torstein Seiersten, Knut Tangen og Roald Aas. Deltakarane elles kom frå Austerrike, Finland, Frankrike, Nederland, Sovjetunionen, Storbritannia, Sveits, Sverige, Tsjekkoslovakia, Vest-Tyskland.
Sigge Ericsson frå arrangørlandet Sverige vart europameister framom to løparar frå Sovjetunionen. Han var også bestemann på 5 000 meter så vel som 10 000 m. Sovjets Jevgenij Grisjin gjekk fortast av alle på 500 m og norske Hroar Elvenes stod for bestetid på 1500 m.
Skeise-EM 1955
Dato: 5./6. februar 1955
<br style="clear:both;" />
500 meter
<br style="clear:both;" />
5000 meter
<br style="clear:both;" />
1500 meter
<br style="clear:both;" />
10000 meter
<br style="clear:both;" />
Ester Peony
Ester Alexandra Crețu, kjend under artistnamnet Ester Peony, er ein rumensk-kanadisk songar, komponist og låtskrivar. Namnet Peony kjem frå namnet til mora Bujorica; bujor er rumensk for 'peon'. Ester ynskte at artistnamnet hennar skulle ha eit samband med mora, for å ikkje føle seg så langt unna henne.
Peony representerte Romania i Eurovision Song Contest 2019 med songen «On a Sunday» etter at ho vann den nasjonale finalen Selecția Națională på TVR 17. februar 2019.
Bakgrunn
Peony vart fødd i Câmpulung i Romania. I 2001 flytta ho frå Romania til Montréal i Canada saman med foreldra.
Karriere
I 2014 starta Peony med å leggja ut sine eigne coverversjonar på YouTube-kanalen sin Ester Peony. Videoane vart godt mottekne. Den fyrste videoen hennes var ein coverversjon av «Dernière danse» av Indila, som per april 2019 hadde vorte vist nesten 2 millionar gonger. Videoen som på same tidspunkt hadde flest visingar på YouTube var ein coverversjon av «Ego» av Willy Williams, som var vorten vist 3,9 millionar gonger. Seinare i 2014 gav Peony ut singelen «Cuminte de Cranciun» (norsk 'Farvel til jula'). Dette er ein rumensk hiphop/rap-låt som vert framført av Ester Peony og fem andre rumenske artistar: Vescan, Puya, Mahai, Doddy og Ana Baniciu. I 2015 samarbeidde Ester og Vescan på ny, og samarbeidet førte til utgjevinga av songen «Sub Aripa Ta», som vart ein stor hit i Romania.
I 2019 vann Peony den nasjonale finalen Selecția Națională, den rumenske uttakinga til Eurovision Song Contest, med songen «On a Sunday». Peony deltok i den andre semifinalen i Eurovision Song Contest i Tel Aviv torsdag 16. mai 2019. Peony vart ikkje blant dei ti beste i semifinalen og kvalifiserte seg dimed ikkje til finalen.
Den islandske falkeordenen
Den islandske falkeordenen (islandsk: Hin íslenska fálkaorða) er Islands einaste orden. Han vart innstifta 3. juli 1921 av kong Christian 10. av Island. Ordenen vart oppkalla etter motivet i Det islandske riksvåpenet, som i 1903 var endra til å visa ein sølvfalk i blått felt. Ordenen hadde kongen som stormeister, ein posisjon som vart overteken av presidenten på Island etter 1944.
Insignium
Ved innstiftinga fekk ordensteiknet for riddarar ei utforming som likna krossen i Dannebrogordenen. Den kvitemaljerte krossen har ein sentral oval der falken vert avbilda mot blå botn. Krossen var opphengd i ordensbandet ved eit ledd danna av den islandske heraldiske kongekrona. Ved overgangen til republikk i 1944 vart ordensteiknet endra ved at den islandske kongekrona vart erstatta av eit ornament. Ordensstjerna til storriddere er i sølv og har òg midtmedaljon med falken i sølv mot blått. For storkross er ordensstjerna besett med riddarkrossen. Ved innføringa av republikken i 1944 vart kongemonogrammet erstatta av Det islandske riksvåpenet i ordenskjeda. Ordenskjeda består deretter av ledd med blå medaljongar med falken vekselvis med riksvåpenet.
Ordensbandet er blått med kvite og raude kantar, fargane til det islandske flagget.
Tildeling
Den islandske falkeordenen vert tildelt både islendingar og utanlandske borgarar for tenester for Island og menneskja. Ordenen vert tildelt av presidenten etter innstilling av eit ordensråd på fem medlemmar. Tildeling skjer vanlegvis 1. januar og 17. juni, men kan òg finna stad på andre datoar. Stormeisteren til ordenen ber storkross med kjeda, elles vert kjeda berre tildelt statsoverhovud av framande land.
Norske innehavarar
Ei rekkje nordmenn er vorte tildelte Den islandske falkeordenen. Kong Harald V og dronning Sonja er innehavarar av storkrossen.
Kjelder
oppgav desse kjeldene:
Belousov Point
Belousov Point er eit isdekt nes som utgjer sørenden av Anderson Peninsula, like nord for enden av Suvorovbreen. Det vart kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen of 1958 og kalla opp etter den sovjetiske ishavskapteinen Mikhail P. Belousov, 1904–46.
Periodisk køyretøykontroll
Periodisk køyretøykontroll (PKK), som òg vert kalla EU-kontroll, er ein regelmessig kontroll av motorkøyretøy, det vil seie bilar av ulike slag, og tyngre tilhengarar til bilar. Meininga med kontrollen er å få kartlagt om køyretøyet stettar dei krava som styremaktene har fastsett til køyretøy som skal kunne nyttast i trafikken, altså om køyretøyet er trygt å nytte og ikkje forureinar meir enn det skal.
Plikten til å kontrollere køyretøyet fylgjer av lov, og av føresegner i medhald av lova, og i Noreg dessutan av reglar i medhald av EØS-avtala, slik nemninga EU-kontroll på slike kontrollar her i landet gjev eit vink om. Nemninga EU-kontroll vil altså ikkje seie at det er høve til å få norskregistrerte køyretøy kontrollerte i land innanfor EU; køyretøya skal kontrollerast i Noreg etter norske føresegner.
Norske reglar
I Noreg må norskregistrerte køyretøy opp til og med 3 500 kg totalvekt verte kontrollert kvart anna år frå fjerde året etter at køyretøyet vart registret den første gongen. For køyretøy med større totalvekt enn 3 500 kg er det naudsynt med årleg kontroll frå og med to år etter at køyretøyet vart registrert. Kontrollen skal gjerast av ein bilverkstad som det aktuelle regionkontoret i Statens vegvesen har godkjent for å gjere slik kontroll. Mellom dei godkjente verkstadene er dei kontrollstasjonane som Norges Automobil-Forbund har kringom i landet. Resultatet av kontrollen, som antan kan gå ut på at køyretøyet vert godkjend, at det kan nyttast på vilkår av at spesifiserte feil og manglar vert retta av godkjend bilverkstad innan ein fastsett frist, eller at feil og manglar er så grove at køyretøyet ikkje kan nyttast og vert avskilta, skal meldast til regionvegkontoret, som tek avgjerda.
Dersom eigaren av køyretøyet ikkje er samd i registreringa av manglar på køyretøyet, kan eigaren krevje at regionvegkontoret gjer ein ny kontroll mot nytt vederlag. Vegdirektoratet eller det aktuelle regionvegkontoret kan pålegge godkjente verkstader å medverke til førebuinga av ei eventuell overprøving utan å kunne krevje særskilt godtgjering for dette. Dersom overprøvinga av kontrollarbeid fører til så store endringar av resultatet at det verkar inn på spørsmålet om køyretøyet kan godkjennast, må verkstaden som får avgjerda si endra, refundere eigaren av køyretøyet det kontrollen har kosta.
Kontrollmånaden i kontrollåret
Køyretøy med skilt med 1 som siste siffer skal altså til kontroll i januar; med skilt med 2 som siste siffer i februar; med skilt med 3 som siste siffer i mars; med skilt med 4 som siste siffer i april; med skilt med 5 som siste siffer i mai; med skilt med 6 som siste siffer i juni; med skilt med 7 som siste siffer i november, med skilt med 8 som siste siffer i august; med skilt med 9 som siste siffer i september, og med skilt med 0 som siste siffer i oktober.
EM i friidrett 1938
Europameisterskapen i friidrett 1938, den andre europameisterskapen i rekka, vart avvikla i to byar i to land, og til ulik tid. Meisterskapen for menn fann stad dagane 3.–5 september 1938 i Paris i Frankrike, medan meisterskapen for kvinner fann stad helga 17.-18 september 1938 i Wien i Nazi-Tyskland. Det var den fyrste europameisterskapen der kvinner deltok.
I kvinnene sitt EM sette italienske Claudia Testoni verdsrekord på 80 meter hekk med 11,6 sekundar, medan briten Don Finlay i Paris sette europarekord på 110 meter hekk med 14,3 sekundar. 3000 meter hinder stod på EM-programmet for fyrste gong.
Noreg stilte med seks deltakarar i Paris. Kappgjengaren Edgar Bruun gjekk inn til bronsemedalje, medan Erik Stai var nummer fem i høgdetevlinga. Elles vart Reidar Sørlie nr 8 i diskoskast, Odd Rasdal nr 9 på 5000 m, Erik Sjøvall vart utslått i semifinalane på 100 meter, og Per Riis utslått i forsøka på 400 m hekk. I kvinnemeisterskapen i Wien deltok fire norske kvinner i sprintøvingane. Dei kom på femte- og sisteplass på stafetten. Siegfrid Sivertsen vart elles utslått i semifinalane på 100 m, medan Ella Undli og Aashild Brandvold rauk ut i forsøka på 100 m, og Solveig Toms det same på 200 m.
100 m
<br style="clear:left" />
200 m
<br style="clear:left" />
400 m
<br style="clear:left" />
800 m
<br style="clear:left" />
1500 m
<br style="clear:both" />
5000 m
<br style="clear:both" />
10 000 m
<br style="clear:both" />
Maraton
<br style="clear:both" />
50 km kappgang
<br style="clear:both" />
110 m hekk
<br style="clear:both" />
400 m hekk
<br style="clear:both" />
3000 m hinder
<br style="clear:both" />
4 × 100 m stafett
<br style="clear:both" />
4 × 400 m stafett
<br style="clear:both" />
Høgdehopp
<br style="clear:both" />
Stavhopp
<br style="clear:both" />
Lengdehopp
<br style="clear:both" />
Tresteghopp
<br style="clear:both" />
Kulestøyt
<br style="clear:both" />
Diskoskast
<br style="clear:both" />
Sleggjekast
<br style="clear:both" />
Spydkast
<br style="clear:both" />
Tikamp
Poeng etter 1934-tabell <br style="clear:both" />
100 m
<br style="clear:both" />
200 m
<br style="clear:both" />
Høgdehopp
Tyske Dora Ratjen vann tevlinga på ny verdsrekord 1,70 meter. Då det vart slått fast at Ratjen var ein mann, vart han fråteken meistertittelen. <br style="clear:both" />
The Seduction of Ingmar Bergman
The Seduction of Ingmar Bergman er det 22. studioalbumet til det amerikanske rockebandet Sparks, gjeve ut i august 2009. Det var den første radiomusikalen gruppa lagde og stykket er basert på eit oppdikta besøk til Hollywood av den svenske filmregissøren Ingmar Bergman i midten av 1950-åra. Soga fokuserer på skilje mellom europeisk og amerikansk kultur, mellom kunst og handel. I motsetnad til andre Sparks-album er verket spelt inn som eit enkelt stykke, og albumet består av eitt einaste spor i staden for å vere delt opp i individuelle songar.
Verket vart tinga av Sveriges Radio Radioteatern, som er radioteater-avdelinga til den svenske nasjonale radiokringkastaren. Den svenske versjonen av stykket kom først ut i august 2009 og ei engelsk utgåve følgde i november 2009 med både svenske og amerikanske skodespelarar og musikkstilar som varierer frå opera til vaudeville og pop. Innspelinga var eit samarbeid der musikken og den engelske vokalen vart spelt inn av Sparks i USA, medan den svenske vokalen vart spelt inn av Sveriges Radio i Stockholm, og så send til Mael-brørne via ein FTP-server. Albumet og det ambisiøse konseptet fekk positive meldingar og førte både til ei sceneoppføring og planar om å lage ein filmversjon.
Bakgrunn
Sparks produserte albumet, deira første i denne sjangeren, etter at det vart bestilt som ein radiomusikal av Sveriges nasjonale kringkastar, Sveriges Radio. Prosjektet vart foreslått til Sparks av Marie Wennersten frå SR Radioteatern, radioteateravdelinga til kringkastaren. Wennersten var blitt Sparks-fan etter å ha sett duoen opptre i Sverige i 2004: «Eg hadde aldri sett slik energi og kjærleik frå publikum. Eg trudde Södra teatern skulle ta av og fly bort. Eg skreiv på fansida deira og takka dei for opplevinga.» Wennersten reiste deretter til Los Angeles som journalist, for å delta på og rapportera om nok ein Sparks-konsert. På den tida hadde ideen om eit samarbeid danna seg i hovudet hennar: «Eg har alltid drøymt om å dra dei inn i radioverda».
Wennersten tok kontakt med Sparks då Jasenko Selimovic, leiar for SR Radioteatern, bestemte at stasjonen skulle produsera ei rekke nye musikalar. Ho trudde Sparks ville passa til formatet: «Dei er litt ekstravagante; dei ​​har ein større kvalitet enn livet, og framfor alt lagar dei musikk som er fargerik nok til at det ikkje kjennest som om du går glipp av ein visuell komponent.» Sparks vart i utgangspunktet noko overraska over invitasjonen til å skriva ein musikal for svensk radio, og var nølande med å ta på seg prosjektet. Men etter fleire månader med overtaling frå Wennersten, via e-post og telefon, bestemte dei seg for å ta utfordringa. «Me tenkte opphavleg på det som eit sideprosjekt mellom albuma, men då me byrja å jobba med det, fekk det eit større liv», har Sparks sagt. «Som amerikanarar har me nesten forlate radiodrama, og det var verkeleg spennande for oss å jobba i eit medium der fantasien til lyttaren er ein så integrert del av arbeidet. Bortsett frå kjærleiken vår til Bergman, har me ein kjærleik til Orson Welles og bruken hans av radiomediet var nok som inspirerte oss i dette arbeidet.»
Sveriges Radio fastsette at verket måtte innehalda eit svensk innslag. Songaren Russell Mael fortalde The National, «Til å byrja med tenkte me openbert på bilar og Ikea. Eg tullar. Men den djupare, meir varige ideen – å vera filmfansen me er – var Ingmar Bergman. Så me trefte på ein fantasisituasjon der han drar til Hollywood, som openbert òg er mykje meir universell.» Før dei byrja arbeidet med musikalen, bestemte Mael-brørne seg for å friska opp minna ved å sjå på filmane til Bergman igjen. «Me var begge verkeleg store filmfans på universitetet. På den tida, med mindre du berre likte utanlandsk film, og hata amerikanske, var du ikkje kul,» sa Ron Mael til The Times. «Det var ei verkeleg form for alvor hos Bergman. Han tok faktisk opp store ting og var i stand til å ramma dei på verkeleg reine, filmatiske måtar. No blir dissa tinga sett på som litt pretensiøse. Alle ønsker å bli sett som om dei ikkje bryr seg om dei store problema.» I ein kommentar til om Bergman var eigna som tema for ein musikal, sa Russell Mael til ei svensk avis: «På ein måte er han den minst passande personen for ein musikal. Me liker absurditeten i det heile. Han var ein slik ein djup, intens person og dei aller fleste av filmane hans handlar om verkeleg djupe tema. Men me ønskte ikkje å latterleggjera han, me ønskte å gjera noko respektfullt som Bergman ville ha vore i stand til å setja pris på.»
Då Sparks skreiv ein musikal om filmskaping i Hollywood, vart Sparks òg informert om sine eigne tidlegare filmprosjekt. På slutten av 1980-talet og byrjinga av 1990-talet hadde dei brukt seks år på å prøva å få produsert filmen Mai, the Psychic Girl. Basert på ein japansk mangaserie skulle filmen på eit tidspunkt vera regissert av Tim Burton. Sjølv om musikken var fullført, klarte dei ikkje å få filmen materialisert, ei oppleving som farga framstillinga deira av studiosjefen i The Seduction of Ingmar Bergman. Tidlegare hadde Sparks jobba med den franske regissøren Jacques Tati på Confusion, eit anna filmprosjekt som vart verande ufullført. Etter å ha hatt ei rekke møter med Tati i løpet av eit år, var dei klar over at, til liks med andre store europeiske regissørane, var Tati vorte freista av Hollywood: «Han viste meg eit brev frå Paramount», hugsa Ron Mael. «Han sa: 'Ååå! Dei tar meg med til Hollywood og dei har ein limousin til meg.' Men det var ein slags hån over heile situasjonen som liknar på fantasi-Bergman-greia vår. Han kunne sjå Hollywood for kva det var.»
Sveriges Radio gav Sparks frie tøymer til å utvikla prosjektet: «Når me fekk godkjent grunnkonseptet, kunne me jobba etter våre eigne idear. SR bad oss vera så trufaste mot vår eigen visjon som mogleg.» Til slutt følte Sparks at det hadde vore «eit perfekt prosjekt. Det tvinga oss ut av komfortsona vår. Og det har vist seg å vera ein tryggare måte å oppnå kunstnarisk suksess enn nokon annan i Sparks si historie.»
Handling
Historia i musikalen utforskar skilja mellom kunst og handel og mellom europeisk og amerikansk kultur, dikotomiar som òg har forma mykje av Sparks sin eigen karriere. Stephen Dalton i The Times skildra det som - «The Wizard of Oz møter The Truman Show, med eit lett dryss av Life On Mars» - det er basert på oppdikta hendingar i karrieren til den svenske filmregissøren Ingmar Bergman.
Isselburg
Isselburg er ein by og ein kommune vest i forbundslandet Nordrhein-Westfalen i Tyskland. Kommunen, som i vest og i nord grensar mot Nederland, hyser 10 928 ibuarar og har eit flatemål på 42,7 km². Byen ligg ved elva IJssel, 10 kilometer vest om Bocholt.
The Seduction of Ingmar Bergman
Handling
Studiosjefane har bestilt eit hotellrom til Bergman, komplett med ein «Hollywood-velkomstkomité» - ei hore dei håper vil overtala han til å akseptera tilbodet deira - og ein limousin transporterer Bergman frå møte til møte. Ved å besøka «The Studio Commissary», blir han stilt ansikt til ansikt med dei mange europeiske regissørane som drog for å laga film i Hollywood: Billy Wilder, Fritz Lang, F.W. Murnau, Jacques Tourneur, Josef von Sternberg og Alfred Hitchcock, alle tilsynelatande glade for å jobba i Hollywood: «Alfred Hitchcock, bless his soul, there chomping on a dinner roll, The Man Who Knew Too Much done twice, in Hollywood, done twice as nice.» Bergman blir freista av utsiktene til å sikra finansieringa av filmprosjekta sine og føler at han «ikkje må forhasta seg» med å avvisa forslaget.
Historia utviklar seg til eit kafkask mareritt når Bergman, omleira av autografjegerar, endeleg bestemmer seg for at Hollywood ikkje er noko for han. Ute av stand til å få ei internasjonal linje til å ringa Sverige, prøvar han å rømma til fots, forfølgt av hotellpersonalet, politibilar og helikopter «som ein skodespelar i ein dårleg, storbudsjetts actionfilm frå Hollywood». Han unngår fangstmennene sine og når kysten, der han ber om utfrielse og møter til slutt engleskikkelsen til Greta Garbo, som leiar han «home to somewhere monochrome, but somewhere you will be a certain kind of free» ". Ein sirkulær plot-eining vert avslutta og løyser fantasien.
Innspeling
Ei rollebesetning av svenske og amerikanske skodespelarar bidrog til innspelinga. Medan Sparks spelte inn musikken i USA, hadde Wennersten tilsyn med innspelinga av dei svenske stemmeartistane i Stockholm. Omsetjing av tekstane vart òg handterte i Sverige: «Sidan eg ikkje snakkar svensk, vil eg aldri vita korleis dei klarte seg,» sa Russell Mael og uttrykte sin takksemd for innsatsen til alle involverte for å omsetja tonen og anda i originalteksten til Mael til svenske tekstar. Sparks og Wennersten kommuniserte hovudsakleg via ein FTP-server, med Sparks som sende Wennersten deira musikalske materiale, og Wennersten sende dei redigerte svenske stemmeopptaka tilbake til Sparks. Sparks var veldig nøgd med resultata av samarbeidet og det faktumet at den svenske skodespelaren Jonas Malmsjö, som speler Bergman, hadde spelt hovudrolla i fleire Bergman-produksjonar, noko som gjorde det mogleg for han å bringa denne personlege opplevinga til skildringa si av Bergman.
Stil
Albumet blandar ei rekke musikalske stilar, frå klassisk piano og opera, med full orkesterbakgrunn, til polka, vaudeville, jazz, pop og rock, og inneheld både song og talte ord-element. Songaren Russell Mael sin falsettvokal blir verande eit framtredande trekk, medan Ron Mael gjer vokaldebuten sin i rollene som limousinsjåføren og Hollywood-turguiden. Forutan Jonas Malmsjö som gir stemme til Bergman, dukkar Elin Klinga, ein av favorittskodespelarinnene til Bergman i dei siste stadia av karrieren, opp i rolla som Greta Garbo. Trommeslagaren til Sparks, Tammy Glover, dukkar opp som The Hollywood Welcoming Committee, medan operasongerinna Rebecca Sjöwall speler ei Hollywood-skodespelarinne.
Strukturelt sett er ikkje albumet ei samling frittståande songar, men eit 64-minutts musikkstykke sett saman av 24 plotdrovne underseksjonar. Musikken refererer til bandet sin eigen diskografi på forskjellige punkt, og framkallar ekko av dei tidlegare platene deira – «lurte blunk til fans, kvar med sin favoritt-æra av Sparks i tankane». BBC-meldinga uttalte at albumet var «gjennomsyra av den same erkehumoren og orkester-svøypa som dominerte slike plater som Hello Young Lovers frå 2006 og fjorårets Exotic Creatures of the Deep», og blanda «friske songar og kitlande tangentar med ei samanhengande forteljing».
Utgjeving
Den svenske kringkasta versjonen av musikalen, som inneheld både svenske og engelske tekstar, hadde verdspremiere 14. august 2009, då han vart framført på eit spesielt arrangement i Stockholms Södra Teater og sendt på Sveriges Radio sin P1-kanal. Ei eksklusiv utgåve av 1000 CD-ar vart gjevne ut av SR Records, Sveriges Radio sitt plateselskap, på same tid. Bandet gav seinare ut ein engelsk versjon av verket på deira eige selskap, Lil' Beethoven, opphavleg berre tilgjengeleg som dobbel vinyl og digital nedlasting. BBC 6 Music og programleiar Stuart Maconie var vertskap for premieren til den engelske versjonen i London 28. oktober 2009, følgd av ein spørsmålsrunde med Mael-brørne.
Mottaking
Albumet har vorte godt mottatt av kritikarar. Simon Price i The Independent kalla det «eit engasjerande og berikande stykke» når det vart lytta til som heilskap. Craig Carson i PopMatters kommenterte at Sparks sin «skeive humor og vilje til å eksperimentera med forskjellige format fortset å strekka grensene for popmusikk på måtar mange andre artistar rett og slett ikkje freistar. Bandet verkar kontinuerleg i stand til og villige til å utforska kva det skal vere - dei blir verande musikarar velsigna utanom flokken.» Daryl Easlea skreiv for Record Collector på liknande måte: «Berre Sparks kunne gjera dette. Ein 64 minutt lang 24-songsyklusen bestilt for svensk radio om Ingmar Bergman. [...] Obskurt, sjølvsagt – herleg varmt, naturlegvis; det understrekar stordomen og viktigheita til Sparks.» I ein kommentar til framstillinga av Bergman uttalte Easlea: «Den svenske skodespelaren Malmsjö speler Bergman med all den passande lausrivne paranoiaen». Han avslutta meldinga med å gje albumet fem av fem stjerner.
The Times sa at det var «eit veldig Sparks-aktig føretak - møysommeleg og litt latterleg - å laga ein musikal om ein kunstnarleg filmregissør, med eit veldig komplisert plott, for radio (sjølv Rick Wakeman sitt King Arthur on Ice hadde noko å sjå på).» Han sa at orkesterarrangementa til Ron Mael var «flotte, faktisk, og minner om skyskraper-maset til Bernstein og dei triumferande fanfarane til Michael Nyman», og uttalte at «det sentrale konseptet - forfølgja din eigen idé om kunst, uavhengig av om nokon vil kjøpa det – ser ut til å vera tommelfingerregelen deira òg. Og det kan du ikkje slå.» Meldinga til Stephen Dalton, òg i The Times, fann det «modernistiske musikalske bakteppet» dominert av «elektroorkestrale fragment», «mindre forførande» og «trass i vittige tekstar», syns han det var knappleik på «minneverdige melodiar eller fullt realiserte songar». Dalton konkluderte med at verket var «ikkje heilt vellykka, kanskje, men framleis ein forlokkande galskap og glamorøs affære», og ein «fascinerande dårskap frå to varig oppfinnsame raringar».
BBC-meldinga uttalte at fans som håper på «ein fersk serie med skarpe nye Spark-songar» kan bli skuffa fordi «det er ingen låtar utan historia vedlagt», men la til at «heldigvis er historia ei god ei»: historia om Hollywood-korrupsjon «blir fortald på ein meisterleg måte, og bygger til ein dramatisk konklusjon som både fordømmer Hollywood og satiriserer konvensjonane med knivskarp vigd.» Dave Simpson i The Guardian sa at stykket er «best opplevd som heilskap», og var «ikkje ein tom fantasi, og verkar som ei fascinerande og kraftig soge om kampen mellom kunst og handel, og den øydeleggjande krafta til kjendistilværet», og kalla musikalen «eit dristig, stort verk - like overtydande og originalt som noko anna i den sporadiske strålande karrieren deira.»
David Quantick i The Word kommenterte at «musikalsk sett er Seduction fryktinngytande i måten Mael-brørne perfekt kombinerer den noverande stilen sin - intense, repeterande rytmar og melodiar (det er til og med litt skrikande techno her) og etsande, kjappe tekstar - med krav til ein faktisk musikal.» Han kalla albumet ei «utruleg plate», eit «bestillingsstykke som ikkje berre gjer det det er vorte bedt om å gjera, men som overskrid det korte og skaper eit genuint spennande musikkstykke i seg sjølv.» Andy Gill i The Independent gav The Seduction of Ingmar Bergmanen maksimal rangering på fem stjerner og inkluderte plata blant årets 20 album: «Skarpt skrive, med den slu, kjennande tøtsjen som er så typisk for Sparks, han er òg skrive med omhyggelig intelligens, arrangementa trekker på ei rekke treffande påverknader, frå Kurt Weill til jazz, pop og rock, og orkestreringane er genialt dupliserte, vemodige og uhyggelege, slik handlinga dikterer. Det kan godt visa seg å vera toppen av Sparks sin karriere, og har absolutt ein ambisjon langt utanfor det vanlege mandatet i populærkulturen.»
Musikal- og filmversjonar
Sparks sa i oktober 2009 at dei planla å gjera albumet om til eit sceneshow og var i samtalar med den kanadiske filmregissøren Guy Maddin om ein filmversjon av musikalen. Dei bekrefta i eit intervju i september 2010 på Michael Silverblatt-showet Bookworm at Maddin og skodespelaren Jason Schwartzman var om bord, og at dei var i ferd med å søka finansiering for prosjektet.
Verdspremieren på livemusikalen fann stad 25. juni på Los Angeles Film Festival 2011, med Ron og Russell Mael frå Sparks, Maddin, den finske skodespelaren Peter Franzén som Bergman, Ann Magnuson som Greta Garbo, med Rebecca Sjöwall, Katie Puckrik og Tammy Glover som gjentar rollene sine frå albumet. Andre skodespelarar var Nina Sallinen, Jacob Sidney, Dean Menta og Sal Mescuso. Maddin las sceneanvisningar frå manuset til filmen under framsyninga på John Anson Ford Amphitheatre, mest for å tiltrekka investorinteresse for filmprosjektet.
I 2017 sa Mael-brørne at dei hadde diskutert å utvikla musikalen til ein animert spelefilm med regissør Joseph Wallace, som laga musikkvideoen til sporet deira «Edith Piaf (Said It Better Than Me)». Russell Mael nemnde ideen igjen i eit The Quietus-intervju frå 2020, og sa at dokkeanimasjonsformatet kan vera veldig vakkert og eignar seg til å skildra den fantastiske, actionbaserte finalen i soga. Han la til at arbeidet med det narrative formatet på The Seduction of Ingmar Bergman hadde ført til at dei skreiv musikalen Annette, som då hadde vorte til ein faktisk film regissert av Leos Carax med Adam Driver og Marion Cotillard i hovudrollene – ei utvikling Sparks var veldig glade for.
Medverkande
Komponert, skriven og produsert av Ron Mael og Russell Mael.
Midori-ike
Midori-ike er ein liten innsjø like nordaust for Måkedammen og 600 meter søraust for Kuben på Aust-Ongul. Han vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957 og namngjeve Midori-ike (Grønvatnet).
Bergingsbil
Bergingsbil er ein bil som vert nytta for å dra opp bilar som har kjøyrt av vegen, eller for å transportera bilar som kjøyrbare. Lette bergingsbilar er ofte bygd på sjassiet til lette lastebilar, medan større bergingsbilar er bygd på lastebilchassi.
Lette bergingsbilar
Lette bergingsbilar har ofte tippbar platt med plass til ein person- eller ei kassevogn. For å trekkja bilar opp på platten vert det nytta vinsj, med trekkkraft frå 30 til 50 kN.
Tunge bergingsbilar
For å berga lastebilar, vogntog og bussar vert det nytta tunge bergingsbilar. Slike bilar må av og til trekkja vogntog som har køyrt av vegen opp bratte skråningar og er utstyrte med kraftige vinsjar, ofte med trekkraft på 200 til 350 kN. Køyretøya som skal bergast har ofte større masse enn bergingsbilen. Bergingsbilane er difor utstyrte med hydraulisk støtteføter som vert set ned i vegbanen. Nokre gongar er det naudsynt å nytta fleire bergingsbilar for å få vogntog inn på vegen. Mobilkraner vert òg nytta av og til.
Lastebilar og bussar er for store til at dei får plass på eit lasteplan, så dei vert slepa etter bergingsbilen. Ofte vert framhjula plassert på eit hydraulisk bom, slik at dei kan lyftast frå vegbanen. Ein treng då ikkje nokon til å styra det havarerte køyretøyet.
Frisør
Frisør (frå fransk) er eit yrke som går ut på å frisera, klippa, pleia og styla (ordna og setja opp) hår. Ei anna nemning for dette yrket er barber eller barberar, nemningar ein brukte i Noreg til 1934 som yrkestittel for herrefrisørar, fagpersonar som klipper gutar og menn og barberer og steller skjegg.
Historie
Faget har opphav i eit eldre handverk, bartskjærfaget. Dette yrkjet omfatta i tillegg til klipp og stell av hår og skjegg fram til 1800-talet også medisinsk behandling som årelating, tannuttrekking, sårbehandling og liknande. På 1900-talet var yrket spesialisert etter kjønn, herrefrisør som klipte gutar og menn, og damefrisør, og utdanninga var noko ulik.
Noreg
I Noreg i dag er utdanninga til dette yrket innen utdanningsprogrammet Design og handverk, og består av to år på skule og deretter to år i lære i bedrift. Det fyrste skuleåret er Vg1 design og handverk og det andre skuleåret er Vg2 frisør.
Alliansen av små øystatar
Alliansen av små øystatar (engelsk Alliance of Small Island States, forkorta AOSIS) er ei gruppering av land som omfattar små øyar og lågtliggjande kystland. Organisasjonen vart skipa i 1990. Formålet med alliansen er å konsolidere desse små øystatane og interessene til utviklingsland i kampen mot klimaendringa og den globale oppvarminga. AOSIS har 42 medlemsland og observatørar (39 medlemmar og tre med observatøtstatus) frå heile kloden. Dei representerer desse områda og regionane: Karibia, Indiahavet, Middelhavet, Stillehavet og Sørkinahavet. 37 av landa er medlemmar av Dei sameinte nasjonane (SN). Alliansen representerer 28 % av utviklingslanda, 20 % av dei totale medlemslanda til SN og 5 % av folkesetnaden i verda.
Cape Bernacchi
Cape Bernacchi er eit nes mellom Bernacchi Bay og New Harbour på kysten av Victoria Land. Det vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen, 1901–04, under Scott, og vart namngjeve av han etter Louis C. Bernacchi, fysikar på ekspedisjonen.
Espanolaspottefugl
Espanolaspottefugl (Mimus macdonaldi) er ein spottefugl i familien Mimidae. Han er endemisk for Española, ei av Galápagosøyane i Ecuador. Han er ein av fire nært nærskylde spottefuglartar som er endemiske til øygruppa. Espanolaspottefuglar lever i tørre biotopar og er altetande, sjølv om dei først og fremst er ein predator eller åtseletar. Arten har ein høg territorial sosial struktur og har ikkje frykt for menneske. Han er den einaste spottefuglarten på Galápagos som Charles Darwin ikkje observerte eller samla på reisa med HMS «Beagle».
Baskemölla
Baskemölla er ein tettstad i Simrishamns kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 238 innbyggjarar. Baskemölla ligg cirka fem kilometer nord for Simrishamn.