cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hillbilly
Musikk
Populære songar med stil som var karakteristisk for både hillbilly og afroamerikansk musikk, vart seint i 1940- og tidleg i 1950-åra kalla hillbilly boogie, og i midten av 1950-åra som rockabilly. Elvis Presley var ein kjend rockabilly-artist og vart tidleg i karrieren sin kalla «Hillbilly Cat». Då Country Music Association vart skipa i 1958, forsvann uttrykket hillbilly music gradvis ut. Rockabilly er derimot framleis eit vanleg uttrykk.
Seinare slo musikkindustrien hillbilly-musikk, western swing og cowboy-musikk til den noverande kategorien Country and Western (C&W).
«Gudfaren av bluegrass», Bill Monroe (1911–96) prøvde å distansere seg frå hillbilly-namnet og -utsjånaden då han byrja å spele med gruppa si, Blue Grass Boys, i 1939. Vassar Clements (1928–2005), felemeister hjå Monroe i ei årrekkje. såg annleis på det etter at han braut med Monroe. Han utvikla ei musikkform han kalla «hillbilly jazz». Og seinare vart det skipa bluegrassgrupper som Bluegrass Hillbillies, Lovesick Hillbillies Bluegrass Band og Hillbilly Gypsies.
Keith Richards
Keith Richards er ein engelsk gitarist, låtskrivar, songar, plateprodusent og eit av medlemmane i The Rolling Stones. Som gitarist er Richards mest kjend for hans innovative teknikk som rytmegitarist. I 2003 vart Richards rangert som den tiande beste gitariste gjennom tidene av musikkmagasinet Rolling Stone
I lag med Mick Jagger i låtskrivarpartnarskapet Jagger/Richards har Richards skrive og spelt inn hundrevis av songar. Fjorten av dei er på lista til magasinet Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.
Gitarist
Richards vert rekna som ein av dei viktigaste og mest markante innan rock 'n' roll. Sjølv voks han opp med å lytte til mellom andre Chuck Berry, Muddy Waters og Jimmy Reed, alle kjend for sin rytmiske spelestil. Sjølv om han av mange vert kalla «Mr. Rock 'n' Roll» står han bak mange av The Rolling Stones' meir kjende balladar, som «Angie» og «Wild Horses».
I 2006 fall Richards ned frå ei palme på Fiji og fekk store hovudskadar. Han vart frakta til New Zealand der han vart operert. Operasjonen var vellukka, men førte til at europaturneen til The Rolling Stones i 2006 vart utsett nokre månader.
Skodespelar
Keith Richards hadde ei rolle i Pirates of the Caribbean 3: At the Worlds End, der han spelte far til kaptein Jack Sparrow. Johnny Depp, som spelte Jack Sparrow, har sagt at rollefiguren hans var inspirert av Keith Richards.
Northern Lights - Southern Cross
Northern Lights - Southern Cross vart spelt inn med 24-sporslydopptakar, slik at Garth Hudson kunne legge fleire lag med klaverinstrument på fleire songar.
Tre songar frå albumet – «It Makes No Difference», «Ophelia» og «Acadian Driftwood» – vart spelte på The Last Waltz, den «siste konserten» til The Band i 1976. «Acadian Driftwood» var med i ein CBC-TV-spesial kalla Murray McLauchlan's Floating Over Canada i 1984. Det einaste Band-medlemmet som var med i klippet var Levon Helm.
Albumet fekk god kritikk då det kom ut. Rolling Stone meinte at The Band hadde «scora mål», og sjølv om han mislikte sentimentaliteten i tekstane, skreiv Robert Christgau «den reine hyggelegheita i kvar melodi på dette albumet fører til ein umiddelbar ovundring.»
Sullivan Peaks
Sullivan Peaks er eit fjell med fleire skarpe toppar, over 1400 moh, på ein utstikkar som stig ned frå Pierce Peak på nordsida av Mackin Table i Patuxent Range i Pensacolafjella. Dei vart kartlagde av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1956-66. Dei vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Ronald C. Sullivan i U.S. Navy, som var øvstkommanderande på Amundsen-Scott-stasjonen vinteren 1967.
Northern Lights - Southern Cross
Innhald
Alle songane av Robbie Robertson.
Salslister
Album - Billboard (USA)
Singlar - Billboard (USA)
Lyngenlinja
Det einaste vegsambandet mellom Troms og Finnmark gjekk gjennom Storfjord. Dersom vegen sør for Skibotn vart sprengt av tyskarane, ville det nestan umogleg å koma landevegen til sørlege delar av Troms og nordlege delar av Nordland..
Hitler si ordre
Hitler gav ordre om at Nord-Troms og Finnmark skulle brennast. Ordren vart gjeven av Hitler gjennom Reichskommisar Terboven, og lydde slik:
Bakgrunn
Tyskarane var overtydde om at russarane ville invadere så langt sørover i Noreg som til Narvik. Difor vedtok tyskarane å oppretta den såkalla Lyngen-linja som forsvarslinje. Linja kravde store ressursar, fordi alle festningsanlegg, vegar og bruer knytta til denne linja skulle vera ferdig innan 1. mai 1945. I Kvesmenes–Lyngen-området vart mange sovjetiske krigsfangar i oktober 1944 sett inn i arbeidet med Lyngen-linja. Linja var ei omfattande byggverksemd som tyske styrkar gjennomførte, med sovjetiske krigsfangar som arbeidskraft.
Sde Uziyahu
Sde Uziyahu (hebraisk skrift שְׂדֵה עוֹזִיָּהוּ, tyder Uzziahmarka) er ein moshav i Det sørlege distriktet i Israel, nær byen Ashdod. Han er ein del av Be'er Tuvia regionale kommune.
Lyngenlinja
Etter krigen
Lyngenlinja går frå svensk/finsk grenseområde, og følgjer fjellet utover mot Storfjorden. Området er vanskeleg tilgjengeleg, og mange område rundt linja kan enno vera uoppdaga etter krigen. Det er bygd store bunkersanlegg langs heile fjellet, og mange har funne effektar og våpen frå dagane til krigen i desse områda.
Etter krigen vart det bygd norske anlegg i Skibotndalen, med forlenging på Brennfjell og Helligskogen. Dei hadde som føremål å sinka ein fiende frå aust (Sovjetunionen). Desse anlegga er no nedlagde, men i fjella oppover Skibotndalen kan ein finne mange stillingar som er intakte og kan verta tekne i bruk på kort varsel.
Sde Uziyahu
Sde Uziyahu vart grunnlagd i 1950 av jødiske flyktningar frå Libya. Han vart opphavleg kalla Ashdod D, Yad Shimshon og Uziyah, før han omsider fekk namn etter Uzziah av Juda (Uziyahu på hebraiske), som i følgje Bibelen bygde byar omtrent på den staden der moshaven ligg.
El Greco av Vangelis
El Greco er eit studioalbum frå 1998 av den greske musikaren Vangelis med klassisk musikk. Tittelen refererer til den kretiske målaren og bilethoggaren som inspirerte til musikken, Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (Dominikos Theotokópoulos, 1541–1614), betre kjend som El Greco.
Oversyn
Dette albumet er ei utviding av eit tidlegare album av Vangelis, Foros Timis Ston Greco. Dette albumet kom ut i 1995 i eit avgrensa opplag på berre 3000 signerte eksemplar, som ein berre kunne få gjennom Nasjonalgalleriet i Aten, som brukte inntektene frå salet til å få tak i eit El Greco-måleri til samlinga si kalla St. Peter. For denne generelle utgjevinga, vart rekkefølgja på spora omararngert og det vart lagt til tre nye spor. Tittelen på albumet vart òg endra.
Vangelis komponerte og arrangerte albumet, og spelte sjølv alle instrumenta, akkompagnert av eit kor dirigert av Ivan Cassar. Musikken er i bysantinsk stil, men høyres meir kontemporær ut på grunn av synthesizerane. Sopranen Montserrat Caballé og tenoren Konstantinos Paliatsaras gjester på kvar sin sats.
Albumet nådde 66. plassen på albumlista i Frankrike og 74. plassen i Tyskland.
Bilete på plateomslaget er «Riddaren med handa på brystet» av El Greco.
Innhald
I parentes står tittelen på sporet hadde på Foros Timis Ston Greco.
Movement IV, V og VI vart gjeven ut på samleplata Reprise 1990-1999 (2000).
I Can't Help It (If I'm Still in Love with You)
«I Can't Help It (If I'm Still in Love with You)» er ein song skriven og først spelt inn av Hank Williams for MGM Records. Han nådde andreplassen på Billboard countrysingellista i 1951. I sjølvbiografien sin skreiv George Jones dei første seks linjene av songen og sa: «Teksten kunne ikkje ha vore enklare - eller djupare.»
Innspeling og komposisjon
I følgje Colin Escott-boka Hank Williams: The Biography frå 2004, hevda alltid felespelaren Jerry Rivers at Williams skreiv songen i turnébussen deira, og då han kom opp med opningslinja «Today I passed you on the street» og spurte om forslag til den neste linja, svarte steelgitaristen Don Helms «And I smelled your rotten feet.» Songen vart spelt inn i Castle Studio i Nashville den 16. mars 1951 og gjeven ut som MGM nr. 10961. Williams vart akkompagnert av medlemmer av bandet sitt, Drifting Cowboys, inkludert Rivers, Helms, Sammy Pruett (elektrisk gitar), Jack Shook (rytmegitar), Ernie Newton eller «Cedric Rainwater», òg kjend som Howard Watts (bass), og anten Owen Bradley eller produsenten Fred Rose på piano. Han vart gjeven ut som B-sida til «Howlin' at the Moon», men på grunn av den sterke og enkle teksten og den lidenskaplege synginga, nådde han likevel andreplassen på Billboard country-lista.
Williams song songen i lag med Anita Carter på Kate Smith Evening Hour den 23. april 1952. Den sjeldne fjernsynsframføringa er ein av få filmklipp der Williams framfører songane sine.
Kjende versjonar
Mange artistar har spelt inn songen. Blant dei mest suksessrike er :
Norsk versjon
Ein norsk versjon vart skriven av Lars Børke og kalla «Kun en gylden ring med 3 små ømme ord». Denne vart spelt inn som ein duett av Lillian Askeland og «Ottar «Big Hand» Johansen» i 1976 på albumet Countryfest.
Svensk versjon
Ein svensk versjon vart skriven av Bengt Sundström med tittelen «Kan jag hjälpa att jag älskar dig ännu» og spelt inn av Thorleifs i 1982.
Paulus Utsi
Paulus Utsi var ein samisk poet, reingjetar, lærar og handverkar. Han snakka ein overgangsdialekt mellom nord- og lulesamisk.
Trädet
Trädet er ein svensk tettstad i Ulricehamns kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde tettstaden 280 innbyggjarar. Elva Ätran renn gjennom tettstaden.
Mud
Mud er eit engelsk glamrockband, skipa i februar 1966. Dei hadde tidleg suksess innan pop, og sidan innan glamrock. Dei seinare hittane deira var inspirerte av rock and roll frå 1950-åra og dei vert best hugsa for hitsinglane «Dyna-mite», «Tiger Feet», som var den bestseljande singelen i Storbritannia i 1974, og «Lonely This Christmas» som låg på toppen av den britiske singellista jula 1974. Etter at dei signerte kontrakt med Rak Records og slo seg saman med låtskrivarane og produsentane Nicky Chinn og Mike Chapman, fekk bandet fjorten hittar på britisk topp 20 mellom 1973 og 1976, inkludert tre førsteplassar.
Paulus Utsi
Utsi vart fødd på Lyngseidet i Troms. Familien hans budde i Noreg om sommaren. Om vinteren flytta dei til traktene ved den svensk-finske grensa i Karesuando. Då han var eit lite barn vart familien tvinga til å flytta langt sørover til nye reinbeiteområde i Jokkmokk i Sverige, på grunn av dei nye reglene som kom etter unionoppløysinga mellom Sverige og Noreg. Dei nye reglene gjorde det nærast umogleg for reindriftssamane å flytta mellom dei to landa med reinflokken. Som vaksen og busett ved Lulevassdraget, måtte han flytta fleire gonger etter kvart som nye vassmagasin vart bygd for å utnytta vasskrafta i Luleelva. Desse opplevingane gav inspirasjon til det mest kjende diktet hans, Goahtoeanan, som er tonesett av Lars-Wilhelm Svonni og utgjeve på plate av mellom anna Tanabreddens ungdom og Catarina Utsi. Catarina Utsi har gjeve ut CD-en Baze dearvan goahtoeanan som inneheld dikt av Paulus Utsi. Dei fleste dikta er tonesette av Catarina Utsi sjølv. Mange av dikta hans gir uttrykk for kampen til det samiske folket og avmakt. Kjærleik til språket, naturen, reinen og visdomen til forfedrane er òg tema i  diktninga.
Den einaste boka av Paulus Utsi som vart utgjeven medan han levde er diktsamlinga Giela giela frå 1974. I 1980, etter hans død, vart diktsamlinga Giela gielain gjeven ut. Kona hans, Inger Utsi, var medforfattar. Begge bøkene er tospråklege. Alle dikta er i samisk og svensk versjon. I 1992 kom ei samling av dikta hans, prosaforteljingar, prosafragment, teikningar og bilete ut med Nils Aslak Valkeapää som redaktør, Don čanat mu alccesat. Boka inneheld òg ein presentasjon av Utsi og hans forfattarskap skriven av Valkeapää. I 2000 vart denne samlinga utgjeve i svensk versjon - Följ stigen.
Mud
1966–1972: dei tidlege åra
Bandet vart skipa av sologitaristen Rob Davis, solovokalist Les Gray, trommeslagar Dave Mount (fødd 3. mars 1947, Carshalton; død 2. desember 2006 på St Helier's Hospital i Carshalton ) og bassisten Ray Stiles (fødd 20. november 1946, Guildford i Surrey).
Bandet gav ut debutsingelen «Flower Power» på CBS i 1967, men fekk ikkje umiddelbar suksess. Dei gav ut tre singlar til i 1967 og 1968, «Up the Airy Mountain»/«The Latter Days», «Shangri-La»/«House on the Hill» og «Jumping Jehosophat»/«Won't Let It Go», men ingen av desse gjekk inn på UK Singles Chart.
Bandet spelte på The Basil Brush Show på BBC TV og turnerte som oppvarmingsband for Jack Jones.
1973–1976: gullåra
Etter fleire år med mislykka singlar, fekk dei kontrakt hos selskapet til Mickie Most, Rak, og fekk tre topp 20-singlar i 1973 med «Crazy» (12. plassen), «Hypnosis» (16. plassen) og «Dyna-mite» (fjerdeplassen).
På toppen av karrieren sin gjekk dei til toppen av den britiske singellista med «Tiger Feet» og «Lonely This Christmas» (1974), ein kjærleg Elvis Presley-pastisj; i tillegg til «Oh Boy» (1975), ein coverversjon av Buddy Holly-hitten, som òg kmo ut på albumet deira Mud Rock Volume 2. «Tiger Feet» selde over 500 000 eksemplar i Storbritannia og ein million globalt.
Som Sweet kom den mest suksessrike perioden deira då platene deira vart skrivne og produserte av Nicky Chinn og Mike Chapman: i 1975 hadde dei sju singlar på britisk topp 40 og låg totalt 45 veker inne på lista, mest av alle artistar i 1975. «Oh Boy» var den einaste førsteplassen deira som vart produsert av Chinn og Chapman som dei ikkje òg skreiv.
«Lonely This Christmas» vert ofte spelt kring juletider på britisk radio og fjernsyn (som Slade sin «Merry Xmas Everybody» og Wizzard sin «I Wish It Could Be Christmas Everyday»). Bandet omfamna òg den gryande disco-bølgjar, noko ein kan høyre på singelen «Shake It Down» i 1976, som nådde 12. plassen på den britiske singellista. Etter «Tiger Feet» gav dei ut «The Cat Crept In» som nådde andreplassen i april 1974. Songen vart skriven for å utnytte at Les Gray kunne syngje som Presley. Den neste singelen «Rocket» nådde sjetteplassen i Storbritannia, etter at dei gav ut nok eit spor frå albumet Mud Rock, ein versjon av «In the Mood». Denne kom ut under namnet «Dum» («Mud» stava baklengs), men gjekk ikkje inn på salslista.
Etter suksessen med «Lonely This Christmas», slo dei seg inn på valentinsdag-marknaden med «The Secrets That You Keep», som nådde tredjeplassen i februar 1975. På denne tida avrunda Mud kontrakten sin med Rak med tre singlar til, «Oh Boy» (den tredje og siste førsteplassen deira), «Moonshine Sally» (10. plassen) og «One Night» (32. plassen). Mud avslutta samarbeidet med Chinn og Chapman i midten av 1975 og signerte for Private Stock (med lisens til Philips i Europa). Der fekk dei tre britiske topp 20-hittar i løpet av sju måandar: «L'L'Lucy» (10. plassen), balladen «Show Me You're a Woman» (åttandeplassen) og den disco-aktige «Shake It Down» (12. plassen). På dei to sistnemnde singlane flytta dei seg bort frå glamrock, som no var gått av moten. Klaverspelaren Andy Ball, tidlegare i Candlewick Green, kom inn i bandet ei kort stund på denne tida, men vart erstatta tidleg i 1978 av Brian Tatum.
Den siste singelen deira som nådde den britiske singellista var ein coverversjon av Bill Withers-songen «Lean on Me», som nådde sjuandeplassen på den britiske singellista i desember 1976.
1977–1979: nedgang og oppløysing
«Lean on me» vart etterfølgd i 1977 av Gray sin soloversjon av «Groovy Kind of Love» på Warner Bros., som nådde 32. plassen i Storbritannia. I 1977 hamna Private Stock i økonomiske problem, og bandet flytta til RCA. Den første singelen deira på RCA var «Slow Talking Boy», ein folkrocksong skriven av John Kongos, med Davis på ein 12-strengs mandolin. Dei framførte denne songen på BBC-programmet Top of the Pops, men singelen gjekk ikkje inn på singellista. Den neste singelen til Mud, «(Just Try) A Little Tenderness», var siste gongen dei gjekk inn på ein nasjonal singelliste, då songen nådde 98. plassen i Australia. Tre singlar til, alle coverversjonar, kom ut i 1978 før RCA droppa bandet og Gray slutta i bandet for å satse på ein solokarriere.
Det originale bandet fortsette i kort stund med ein kvinneleg vokalist, Margo Buchanan, som erstattar for Gray, og gav ut ein mislykka singel for Carrere, før bandet til slutt gav seg i 1979.
Mick Jagger
Michael Philip «Mick» Jagger er ein engelsk rock mest kjend som vokalist i The Rolling Stones. I tillegg er han låtskrivar, skodespelar, plateprodusent og filmprodusent.
Mud
Etterverknad
Etter at bandet vart oppløyst vart Stiles med i The Hollies, medan Davis vart medlåtskrivar på fleire suksessrike dance-hittar for Kylie Minogue og Spiller med Sophie Ellis-Bextor. Trommeslagaren Mount gjekk inn i forsikringsindustrien. Mount var med i ein episode av Never Mind the Buzzcocks på BBC Two i november 2005. Mount døydde 2. desember 2006.
1980–2004: Les Gray's Mud
Etter at det originale bandet vart oppløyst i 1979, skipa Gray bandet på nytt som 'Les Gray's Mud'. Den første besetninga bestod av Stuart Amesbury (rytmegitar) og Cherie Beck (korvokal) frå Bristol-baserte Cherie Beck Band; i lag med Dale Fry (bass), Rob John (trommer) og Nick Richie (sologitar). Dei to sistnemnde vart erstatta i 1983 av gitaristen Tim Fish og trommeslagaren Mark Hatwood. I 1985 slutta Amesbury, Beck og Fry i bandet, og i den nye besetningak om Kevin Fairburn på bass inn i bandet.
Mick Jagger
Solokarrière
Sjølv om Jagger er klart best kjend som ein «Rolling Stone», har han òg ei solokarriere på si som går heilt tilbake til 1980-talet. Keith Richards oppfatta det slik at han satsa meir på solokarrieren enn på The Rolling Stones, noko som gjorde sitt til at forholdet mellom dei to, som alt skranta frå før av, langt frå var det beste på 80- og 90-talet.
Det første soloalbumet til Jagger, kalla She's the Boss, kom ut i 1985. Han fekk hjelp frå kjende personar som Pete Townshend frå The Who, Jeff Beck, Carlos Alomar og Herbie Hancock, og både albumet og singelen «Just Another Night» vart slagerar verda over. She's the Boss fekk òg relativt gode kritikkar straks det kom ut, men har i ettertid vorte rekna som eit heller svakt album. At albumet selde så pass mykje som det gjorde, hadde mykje med det å gjere at Jagger gav ut hitsingelen «Dancing in the Street» saman med David Bowie rett før albumet kom ut. Singelen vart særs populær, og er framleis den siste Jagger-låten (òg som Stones-medlem) som har nådd førsteplass på hitlistene i Storbritannia.
Mud
1980–2004: Les Gray's Mud
I 1987 slutta alle medlemmane utanom Gray i bandet, og Gray henta inn bassisten John Berry, trommeslagaren Wole Rothe og gitaristen Syd Twynham som erstattarar. Rothe og Twynham hadde begge vore medlemmar i Liquid Gold før dei kom inn i Mud. Denne besetninga varte til 1998, då Rothe vart erstatta av Phil Wilson, og bandet heldt seg uendra fram til Gray døydde i 2004.
Mick Jagger
Solokarrière
Alt året etter gav Jagger ut albumet Dirty Work saman med The Rolling Stones. At han valde å prioritere arbeidet med det neste soloalbum i staden for å dra på turné med Stones medverka derimot ikkje til å betre forholdet mellom han og Richards. Det andre albumet hans, Primitive Cool, kom til slutt ut i 1987, og vart møtt med særs god kritikk. Det vart likevel ingen kommersiell suksess, då det ikkje selde på langt nær så mykje som She's the Boss frå to år tidlegare, trass i at han hadde fått den tidlegare Eurythmics-gitarist Dave Stewart med på laget.
Det skulle ta seks år før det neste albumet kom ut. At Rolling Stones-albumet Steel Wheels kom ut i 1989 og vart godt teke i mot av både kritikarar og publikum, hadde nok mykje av skulda for dette. Jaggers tredje album kom derimot ut i 1993, og vart møtt med særs god kritikk. Albumet heitte Wandering Spirit, og inneheldt mellom anna ein duett med Lenny Kravitz. Det vart òg ein kommersiell suksess, og selde til gullplate i USA.
Mud
Medlemmar
Tidlegare medlemmar i Mud II
Mick Jagger
Solokarrière
I 2001, nesten ni år etter førre album, kom Goddess in the Doorway ut. Her samarbeidde han mellom anna med personar som Bono frå U2, Lenny Kravitz, Pete Townshend, Rob Thomas frå Matchbox Twenty, Joe Perry frå Aerosmith samt Wyclef Jean. Albumet fekk særs god kritikk; mellom anna fekk det fem av fem stjerner av Rolling Stone. Likevel vart Goddess in the Doorway aldri noko kommersiell suksess. Singelen «God Gave Me Everything» nådde derimot høgt på hitlistene i enkelte land, mellom anna ein førsteplass i Canada.
Det siste prosjektet til Jagger ved sidan av The Rolling Stones, skjedde i 2004, da han saman med Dave Stewart lagde filmmusikken til Alfie. Den eine songen frå albumet – «Old Habits Die Hard» – vart særs godt motteke av kritikarane.
Privatliv
Jagger voks opp i ein relativt velståande familie, der begge foreldra hans var lærarar. Han hadde òg ei yngre bror, Chris, som òg er musikar, om enn noko mindre profilert enn bror sin. Det var då Jagger starta på barneskulen i Hartford at han trefte Keith Richards, som han seinare skulle starte The Rolling Stones saman med. Som sine foreldre, var Jagger ein dyktig student, noko som etter kvart førte til at han fekk stipend for å starte på den fremste økonomiskulen i Europa, London School of Economics. Han fullførte derimot aldri studiet, då The Rolling Stones slo gjennom før han hadde gått på skulen i to år.
Etter kvart som karrièren til The Rolling Stones skaut fart ut over på 60-talet, vart Jagger kjend for det store konsumet sitt av kvinner og dop. Sjølv om han nok ikkje var den verste av Stones-medlemmene i med tanke på sistnemnde, vart han i 1967 arrestert og dømt til fire månaders fengsel for å ha hatt på seg amfetaminpiller. Keith Richards fekk samstundes ein dom på ti månader. Begge slapp derimot å sone etter å ha vunne anken.
Jagger er kjend som ein notorisk skjørtejeger, og har fleire ekteskap, utruskap og barn utanfor ekteskapet på samvitet. Det første barnet hans, Karis Jagger, fekk han saman med Marsha Hunt i 1970. Alt året etter gifta han seg med Bianca Pérez-Mora Macías (no Bianca Jagger), og fekk dottera Jade Jagger seinare same år. Ekteskapet varte til 1979.
Mest kjend er nok ekteskapet med modellen Jerry Hall, som han fekk fire barn med. Etter at ein affære med den brasilianske modellen Luciana Gimenez i 1999 resulterte i at sonen Lucas Jagger vart fødd, havarerte derimot òg dette ekteskapet.
I 2003 vart Jagger slått til riddar for bidraget sitt til musikken, noko som ikkje fall i god jord hos hans bandmedlem Keith Richards.
I tillegg til musikarkarrieren har Jagger òg spelt inn fleire spelefilmar, men ingen av dei vart store suksessar.
Dataspelet Portal
Portal er eit plattform-hjernetrimspel utvikla og utgjeve av Valve. Det var først utgjeve som del av samlepakken The Orange Box til Windows, Xbox 360 og PlayStation 3 og seinare til Mac OS X, Linux, Android (via Nvidia Shield) og Nintendo Switch.
Portal vart hylla som eit av dei mest originale spela i 2007, trass kritikk for den korte lengda og avgrensa historia. Det fekk ros for originaliteten, dei unike spelemekanikkane og den dystre historia med humoristisk dialog. GLaDOS, gjeve stemme av Ellen McLain i den engelske utgåva, fekk hyllester for si unike karakterisering, og songen «Still Alive» under rulleteksten på slutten av spelet, skriven av Jonathan Coulton, var prisa for den originale komposisjonen og humoristiske vrien. Portal har ofte vore vørda som eit av dei viktigaste dataspela gjennom tidene. Sett bort frå digitale kopiar via Steam, har spelet selt over fire millionar kopiar sidan utgjevinga.
Ein versjon med ekstra gåter, Portal: Still Alive, var utgjeven av Valve på Xbox Live Arcade i oktober 2008 eksklusivt til Xbox 360. Spelet fekk ein oppfølgjar i 2011, med Portal 2, som utvida historia og la til fleire nye spelemekanikkar og ein samarbeidsmodus for to spelarar.
Spelemekanikkar
I Portal kontrollerer spelaren protagonisten Chell, sett frå eit perspektiv i førsteperson, medan ho blir utfordra til å navigera gjennom ein serie av testkammer ved å bruka Aperture Science Handheld Portal Device, eller portalpisolen, under tilsyn av den kunstige intelligensen GLaDOS. Portalpistolen kan laga to distinkte portal-endar, oransje og blå. Portalane lagar eit visuelt og fysisk samband mellom to ulike lokasjonar i tredimensjonalt rom. Korkje av portalendane er ein inn- eller utgang, ettersom alle objekt som går gjennom ein av dei vil koma ut av den andre. Eit viktig aspekt ved fysikken i spelet er omdirigering og bevaring av momentum. Når objekt i rørsle går gjennom portalar, kjem dei ut av den utgangsportalen i same retning som portalen er vend og med same fart som dei gjekk inn i inngangsportalen. Til dømes, ein vanleg manøver er å plassera ein portal eit stykke under spelaren på golvet, hoppa gjennom han, bygga opp fart i fritt fall og koma ut av den andre portalen på ein vegg, som sender spelaren over ein avgrunn eller eit anna hinder. Denne prosessen med å bygga opp fart og omdirigera farten mot eit anna område av eit problem lèt spelaren senda objekt eller Chell over store distansar, både vertikalt og horisontalt, kalla «flinging» (slenging) av Valve. Dersom portalendar ikkje er på parallelle plan, vil karakteren som går gjennom bli reorientert til oppreist posisjon i høve gravitasjonsretninga etter å gå ut av portalen.
Sjølv om Chell er utstyrt med mekaniserte hælfjører for å hindra fallskader, kan ho mista livet av fleire andre farer i testkammea, som skot, energiballar og giftig væske. Ho kan òg bli drepen av objekt som treffer henne i høg fart, og av ein serie av store stempel som dukkar opp i nokre av nivåa. Til skilnad frå dei fleste actionspel på den tida er det ingen indikator på helsa til spelefiguren, Chell døyr dersom ho blir utsett for nok skade over ein kort periode, men returnerer raskt att ved full helse. Nokre hinder, som energiballar og stempel, gjev brått fatal skade ved eit treff.
Fleire løysningar er ofte mogelege for å fullføra kvar gåte. To ekstra modi er låste opp etter å ha greidd spelet, som utfordrar spelaren med å finna alternative måtar å fullføra kvart testkammer. Meir utfordrande brett er låste opp midtvegs i spelet (Challenge Mode) og meir avanserte kammer er låste opp etter at spelet er fullført (Advanced Mode). I Challenge mode går ein gjennom nivåa på nytt med eit tilleggsmål som å fullføra nivået raskast mogeleg, med færrast mogeleg portalar eller ved å ta færrast mogeleg steg. I Advanced mode er nokre nivå gjorde meir komplekse ved at fleire hinder og farar er lagde til.
Karakterar
Spelet har to karakterar i handlinga: den stille hovudpersonen Chell som spelaren kontrollerer og GLaDOS (Genetic Lifeform and Disk Operating System), ein kunstig intelligens i ein datamaskin som overvakar og rettleier spelaren. I den engelske utgåva er GLaDOS gjeve stemme av Ellen McLain, men stemmen hennar er justert for å verka meir kunstig. Den einaste bakgrunnsinformasjonen ein får om Chell er gjeve av GLaDOS, men truverdet til desse faktaa, som at Chell er adoptert, foreldrelaus og utan vener, er heller tvilsamt ettersom GLaDOS sjølv innrømmer at ho er ein løgnar. I teikneserien «Lab Rat», laga av Valve for å fylla tomrommet mellom Portal og Portal 2, avslører arkivaliane til Chell at ho til slutt vart avvist som testperson av di ho var «for uthaldande» – som er hovudgrunnen til at Doug Rattman, ein tidlegare tilsett ved Aperture Science, flytte Chell fremst i testkøen.
Setting
Portal går føre seg i Aperture Science Laboratories Computer-Aided Enrichment Center, eit forskingsanlegg ansvarleg for utviklinga av portalpistolen. Ifølge informasjon presentert i Portal 2, er komplekset lokalisert på den nordlege halvøya i Michigan. Aperture Science finst i det same universet som Half-Life-serien, sjølv om koplingar mellom dei to seriane er avgrensa til referansar.
Lokalitetane i Enrichment Center som Chell utforskar ymtar om at det er del av ein massiv forskingsinstallasjon. I det tidsrommet hendingane i Portal går føre seg, framstår fasiliteten å ha vore aude lenge, sjølv om det meste av utstyret held fram å vera operasjonelt utan menneskeleg kontroll. Under utviklingsfasen av Half-Life 2: Episode Two inneheldt spelet eit kapittel sett til Aperture Science-isbrytaren Borealis, men dette vart avbrote og fjerna før utgjevinga.
Handling
Spelet byrjar med at Chell vaknar opp og høyrer instruksjonar frå GLaDOS, ein kunstig intelligens, om komande testar. Chell går inn i sekvensielle distinkte kammer som introduserer henne for ulike utfordringar som ho må løysa ved bruk av portalpistolen, med GLaDOS som sin einaste interaksjon. GLaDOS lovar henne kake som lønning dersom ho fullfører alle testkammera. Medan Chell nærmar seg enden av testane, blir oppførselen og motiva til GLaDoS stadig meir uhyggelege, noko som tyder på ei uoppriktig og kynisk ignorering av trygginga og velværet til tidlegare testpersonar. Testkammera blir gradvis farlegare etter som Chell kjem vidare, inkludert ein kamptreningsbane for militære androidar og kammer fylte av farleg væske. I eitt av kammera tvingar GLaDOS Chell til å «eutanasera» ein assisterande kube (Weighted Companion Cube) ved å kasta han inn i ein forbrenningsomn, som ho brukte til å klara gåtene i det kammeret.
Etter at Chell greier det siste testkammeret, manøvrerer GLaDOS henne inn i ein forbrenningsomn i eit forsøk på å ta livet av henne. Chell slepp unna ved å bruka portalpistolen og finn vegen gjennom vedlikehaldsområda inni Enrichment Center. GLaDOS får panikk og insisterer på at ho berre lata som at ho skulle drepa Chell som del av testinga, medan det kjem fram at GLaDOS tidlegare har drepe alle innbyggarane i senteret. Chell går vidare gjennom vedlikehaldsområda og oppdagar falleferdige rom bak kulissane dekte av grafitti med setningar som «the cake is a lie», og pastisjar med sitat frå kjende poetar som Henry Wadsworth Longfellow and Emily Brontë.
Trass forsøka til GLaDOS om å avråda henne med løgner og trugslar, kjem Chell fram til eit stort kammer der maskinvara til GLaDOS heng i taket. Ei kule fell av GLaDOS og Chell hiv henne inn i ein forbrenningsomn. GLaDOS avslører at kula var den moralske kjernen av samvitet hennar, ein av fleire personlegdomskjernar som Aperture Science-tilsette installerte etter at ho fløyma senteret med nervegass, og med kjernen fjerna har ho tilgang på utsleppsmekanismane att. Ei nedtelling på seks minutt startar medan Chell losnar og brenn opp fleire personlegdomskjernar, samtidig som GLaDOS hånar og angrip henne. Etter at Chell øydelegg den siste kjernen, blir rommet rive i stykke av ein malfunksjon og sender alt opp til overflata. Chell ligg føre inngangsporten til fasiliteten blant restane av GLaDOS, men blir straks dregen vekk av ein usett robotisk entitet.
Konsept
Portal er den spirituelle oppfølgjaren til Valve av freeware-spelet Narbacular Drop, eit indiespel frå 2005 utgjeve av studentar ved DigiPen Institute of Technology. Gruppa som utvikla Narbacular Drop vart seinare hyra av Valve. Valve vart interessert i Narbacular Drop etter å ha sett spelet under den årlege karrieremessa til DigiPen. Robin Walker, ein av utviklarane ved Valve, såg spelet under messa og kontakta seinare utviklarane, der han gav dei råd og tilbydde å visa det fram på kontora til Valve. Etter presentasjonen, tilbydde Valve-president Gabe Newell heile gruppa jobb ved Valve for å utvikla spelet vidare. Newell kommenterte seinare at han var imponert over DigiPen-gruppa ettersom «dei faktisk hadde greidd å gjennomføra konseptet», der interaksjonen mellom portalar og fysikken allereie var inkludert, noko som fullførte det meste av arbeidet som Valve ville ha måtta utføra på eiga hand. For å testa effektiviteten av portalmekanikken, laga gruppa ein prototype i ein eigen todimensjonal spelemotor brukt i DigiPen. Nokre element har vorte behaldne frå Narbacular Drop, som systemet med å identifisera dei to ulike portalendane med fargane oransje og blå. Ein markant skilnad i portalmekanikken mellom dei to spela er likevel at portalpistolen i Portal ikkje kan laga ein portal gjennom ein eksisterande ein, ulikt som i Narbacular Drop. Den opphavlege settinga i spelet, der ei prinsesse prøver å koma seg ut av eit fangehòl, vart erstatta med Aperture Science-settinga. Portal tok om lag to år og fire månader å fullføra etter at DigiPen-teamet vart hyra av Valve, og berre ti personar var involverte i utviklinga av spelet. Portal-forfattar Erik Wolpaw, som saman med medforfattar Chet Faliszek, var hyra av Valve for spelet, hevda at «Utan avgrensingane, ville ikkje Portal bli eit like godt spel».
Det første året av utviklingsfasen fokuserte gruppa hovudsakleg på spelemekanikkane utan nokon narrativ struktur. Testpersonar av spelet syntest at det var underhaldande, men spurde om kva desse testkammera førte mot. Dette oppmana gruppa til å koma opp med eit narrativ i Portal. Utviklargruppa arbeidde med forfattar for Half-Life-serien, Marc Laidlaw, til å få spelet til å passa med historia i serien. Dette vart delvis gjort på grunn av den avgrensa kunstnarlege kapasiteten til den vesle gruppa. I staden for å laga nye fasadar for Portal, gjekk dei inn for å kopla spelet til ein eksisterande serie, Half-Life, for å kunna bruka fasadane frå Half-Life 2. Wolpaw og Faliszek vart sett i arbeid med dialogen i Portal. Konseptet med ein kunstig intelligens som leier spelaren gjennom forsøksanlegg for å testa portalpistolen vart tenkt ut tidleg i forfattarprosessen. Dei skisserte tidlege replikkar til den då namnlause «høflege» kunstige intelligensen i humoristiske situasjonar, som å be spelefiguren å «innta stillinga som partieskorte», og fann denne tilnærminga som passande for spelet dei ville skapa, som til slutt førte til skapinga av GLaDOS-karakteren. GLaDOS var sentral i handlinga, som Wolpaw påpeiker «Vi designa spelet til å ha ein tydeleg start, midte og slutt, og vi ville at GLaDOS skulle gå gjennom ei endring av personlegdommen ved kvart av desse punkta.» Wolpaw skildrar vidare at ideen om å bruka kake som premie kom til «under starten av utviklingsprosessen av Portal, sat vi saman som gruppe for å avgjera kva filosof eller filosofilære spelet vårt skulle baserast på. Det var etterfølgt med om lag 15 stille minutt før nokon nemna at mange folk liker kake.» Kake-elementet, i tillegg til beskjedar gjeve spelaren i områda bak kulissane, vart skrivne og teikna av Kim Swift.
Design
Den tronge settingen i spelet kom til av di testarar brukte for mykje tid på å fullføra gåtene ved å bruka dekorative, men ikkje-funksjonelle element. Som resultat, vart settingen minimert for å gjera dei brukande aspekta av gåta lettare å få auge på, ved å bruka den kliniske stilen i settinga i filmen The Island som referanse. Sjølv om det var planar for å ha med eit tredje område, eit kontormiljø, etter testkammera og vedlikehaldsområda, gjekk gruppa tom for tid til å inkludere dette. Dei droppa også introduksjonen av Rat Man, ein karakter som legg att beskjedar i vedlikehaldsområda, for å unngå å skapa for mykje narrativ i spelet, sjølv om karakteren var utvikla vidare i teikneserien «Lab Rat», som koplar saman historiene i Portal og Portal 2. Ifølge prosjektleiar Kim Swift, gjekk den endelege kampen mot GLaDOS gjennom mange iterasjonar, inkludert å ha spelaren jaga av James Bond-laserar, som delvis var brukt på androidane, Portal Kombat der spelaren ville ha måtta omdirigera rakettar og samtidig unnå skot frå androidar, og ei rømmingscene der spelaren skulle følga ei flyktande GLaDOS. Til slutt fann dei ut at personar som testa spelet likte ei enklare type gåte med ei nedteljing på slutten. Switft uttalte at «tidspress får folk til å tru at noko er langt meir komplisert enn det faktisk er», og Wolpaw innrømte «Det var ganske billig å bruka [nervegassen]» for å forenkla dialogen under kampen.
Inspirasjonen for Weighted Companion Cube kom frå prosjektleiaren Kim Swift med innspel frå Wolpaw etter å ha lese eit «deklassifisert regjeringsavhøyr» der «isolasjon gjer at subjekt knytar seg til livlause ting». Swift kommenterte at «Vi hadde eit langt nivå kalla «Box Marathon», vi ville at spelarar skulle bringa denne boksen med seg frå start til slutt. Men folk ville gløyma denne boksen, så vi la til dialog, laga eit hjarte på kuben og heldt fram å bygga på heilt til folk vart knytte til boksen. Vi la til ideen om å brenna han seinare. Det kunstnarlege uttrykket voks fram frå spelinga.» Wolpaw tilføydde at behovet for å brenna opp kuben vart til på grunn av designen til den endelege kampen mot GLaDOS. Dei såg at dei ikkje hadde introdusert forbrenning av objekt som er naudsynt for å greia kampen, og ved å trena spelaren til å gjera dette med kompanjongkuben, gjorde «døden» til kuben narrativet «langt sterkare». Swift tilføydde at likskapar med psykologiske situasjonar i Milgram-eksperimentet og 2001: A Space Odyssey er heilt tilfeldige.
Det fullstendige namnet til portalpistolen, Aperture Science Handheld Portal Device, kan forkortast til ASHPD, som liknar ei forkorting av namnet Adrian Shephard, protagonisten i Half-Life: Opposing Force. Fans la merke til denne likskapen før utgjevinga av spelet, som resulterte i at utviklarane plasserte ein «red herring» i spelet ved å ved å lysa opp bokstavane i Adrian Shephard på tastatur som finst i spelet. Ifølge Kim Swift er kaka i spelet av typen «Black Forest cake» (sjokoladekake med kirsebær og krem) som ho syntest såg best ut i den nærliggande bakeriet Regent Bakery and Café i Redmond, Washington, og som eit «Easter egg» inni spelet er oppskrifta spreidd mellom ulike skjermar som viser linjer med binær kode.
Lydspor
Det meste av lydsporet er ikkje-lyrisk ambient musikk komponert av Kelly Bailey og Mike Morasky, noko mørk og mystisk for å passa til stemninga i miljøa. Songen under rulleteksten, «Still Alive», var skriven av Jonathan Coulton og sungen av Ellen McLain som GLaDOS-karakteren. Ein kort instrumental versjon av «Still Alive» er spelt av i ein raskare, latinsk stil over radioar i spelet. Wolpaw sa at Coulton var invitert til Valve eitt år før utgjevinga av Portal, sjølv om det ikkje enno var avgjort kvar Coulton ville bidra. «Då Kim [Swift] og eg møtte han, vart det raskt tydeleg at han hadde den perfekte varleiken til å skriva ein song for GLaDOS.» Bruken av songen under rulleteksten var basert på eit liknande konsept frå spelet God Hand, eit av favorittspela til Wolpaw. Songen vart utgjeven som gratis nedlasting for musikkspelet Rock Band den 1. april 2008. Lydsporet i Portal vart utgjeve som del av The Orange Box Original Soundtrack
Lydsporet var utgjeve att i ei samling på fire diskar, Portal 2: Songs To Test By (Collector's Edition), den 30. oktober 2012 med musikk frå begge Portal-spela. Lydsporet var også utgjeve via Steam Music den 24. september 2014.
Utgjeving
Portal var først utgjeve som del av The Orange Box til Windows og Xbox 360 den 10. oktober 2007, og til PlayStation 3 den 11. desember 2007. Windows-utgåva er også tilgjengeleg som separat nedlasting gjennom innhaldstenesta til Valve, Steam, og var utgjeven som fysisk utgåve for detaljhandelen den 9. april 2008. I Orange Box var, i tillegg til Portal, spela Half-Life 2, dei to ekstra episodane av spelet og Team Fortress 2 inkludert. Inkluderinga av Portal i samlepakken var rekna som eit eksperiment av Valve, som ikkje visste om Portal ville bli ein suksess og gav spelet eit «sikkerheitsnett» i form av dei andre spela i pakken. Lengda til Portal var avgrensa i tilfelle spelet ikkje fall i smak hos spelarane.
IPhone 4S
Denne iPhone-modellen var kalla «4S» der S-en stod for Siri, ein iPhone 4S-eksklusiv personleg assistent som seinare vart inkludert i framtidige generasjonar av mobile Apple-produkt. Telefonen vidarefører det meste av den ytre designen til iPhone 4, men har interne oppgraderingar som Apple A5-prosessoren og eit kamera på åtte megapikslar som kan filma i 1080p-oppløysning. iPhone 4S debuterte med iOS 5, den femte hovudversjonen av iOS, det mobile operativsystemet til Apple, som introduserte funksjonar som iCloud, iMessage, Notification Center, Reminders og integrasjon av Twitter.
Dataspelet Portal
Utgjeving
I januar 2008 gav Valve ut ein spesiell demoversjon titulert Portal: The First Slice, gratis for alle brukarar av Steam som brukte grafikkort frå Nvidia som del av eit samarbeid mellom dei to selskapa. Versjonen inkluderer òg Half-Life 2: Deathmatch, Peggle Extreme og Half-Life 2: Lost Coast. Testkammer 00 til 10 (totalt 11) er inkludert i denne utgåva av Portal. Valve har i ettertid gjort demoen tilgjengeleg for alle brukarar av Steam.
Portal er det første dataspelet utvikla av Valve som var lagt til lista over OS X-kompatible spel tilgjengelege ved lanseringa av Steam-klienten til Mac den 12. mai 2010, som støttar Steam Play, der kjøp av spelet på Macintosh eller Windos gjer det tilgjengeleg for spelaren på begge plattformene. Som del av promoteringa var Portal tilbydd som eit gratis spel for alle Steam-brukarar dei to første vekene etter lanseringa av klienten til Mac. I løpet av den første veka dette tilbodet var tilgjengeleg, var over 1,5 millionar kopiar av spelet lasta ned via Steam. Ei liknande promotering var halden i september 2011, ved starten av det tradisjonelle skuleåret, som oppmoda bruk av spelet som eit utdanningsverktøy for vitskap og matematikk. Valve skreiv at dei syntest at Portal «gjer fysikk, matematikk, romleg resonnement, sannsyn og problemløysing interessant, kult og gøy», som er viktig for å trekka unge inn i læreprosessen. Dette var knytt til Digital Promise, eit initiativ frå United States Department of Education, for å hjelpa med å utvikla nye digitale verktøy innan utdanning, og som Valve er del av.
Portal: Still Alive var annonsert eksklusivt til Xbox Live Arcade under E3-messa i 2008, og var utgjeve 22. oktober 2008. Denne utgåva inneheld originalspelet, 14 nye utfordringar og nye prestasjonar spelarane kan prøva å oppnå. Det ekstra innhaldet var basert på nivå frå pakken Portal: The Flash Version laga av We Create Stuff og inneheld ingen nye historie-relaterte nivå. Ifølge Valve-talsman Doug Lombardi, hadde Microsoft tidlegare avvist Portal på Live Arcade-plattforma på grunn av den store filstorleiken. Portal: Still Alive fekk positiv mottaking frå kritikarar. Andrew Hayward i 1UP.com uttalte at, med den lettare tilgangen og lågare prisen i høve The Orange Box, var Portal no «sterkare enn noko sinne». IGN-redaktør Cam Shea rangerte det som det femte spelet i topp 10-lista si over Xbox Live Arcade-spel. Han uttalte at det var diskutabelt om ein eigar av The Orange Box burde kjøpa dette, ettersom dei ekstra nivåa ikkje tilfører noko til handlinga. Han roste derimot kvaliteten til dei nye nivåa inkluderte i spelet. Spelet rangerte på ein sjuandeplass i ein seinare liste av toppspel til Xbox Live Arcade laga av personalet i IGN i september 2010.
Under GPU Technology Conference den 25. mars 2014, annonserte Nvidia ei portering av Portal til Nvidia Shield, den handhaldne Android-eininga deira, som var utgjeven 12. mai 2014. Både Portal og Portal 2 var utgjevne til Nintendo Switch den 28. juni 2022 som del av Portal: Companion Collection, utvikla av Valve og Nvidia Lightspeed Studios.
Mottaking
Portal fekk særs positiv mottaking av kritikarar, ofte meir positiv enn Half-Life 2: Episode Two eller Team Fortress 2, to titlar som òg var inkluderte i The Orange Box. Spelet fekk ros for dei unike spelemekanikkane og for sin mørke, tørre humor. Eurogamer skreiv at «måten spelet utviklar seg frå å vera ei enkel samling av overflatiske oppgåver til ein fullt ut del av Half-Life-handlinga er absolutt genial», medan GameSpy tilføydde at «Det Portal maglar av lengde, gjer det meir enn opp for seg i form av begeistring.» Spelet fekk kritikk for glisne miljø, og både kritisert og hylla for den korte lengda. Aggregat av omtalar for den enkeltståande PC-versjonen av Portal gav spelet 90 av 100 poeng frå 28 omtalar på Metacritic. I 2011 oppgav Valve at Portal hadd selt meir enn fire millionar kopiar i detaljhandelen, inkludert einskildutgåva og The Orange Box, og frå Xbox Live Arcade-utgåva.
Spelet genererte ein tilhengarskare for objektet «Weighted Companion Cube» — sjølv om denne ikkje snakkar eller gjer noko i spelet. Tilhengarar har laga plysj- og papirvariantar av kuben og dei ulike androidane, i tillegg til case-modifikasjonar av PC-utgåva og modellar av Portal-kaka og portalpistolen. Jeep Barnett, ein programmerar for Portal, noterte seg at spelarar hadde sagt til Valve at dei fann det meir emosjonelt å brenna opp Weighted Companion Cube enn å skada ein av «Little Sisters» frå Bioshock. Både GLaDOS og Weighted Companion Cube vart nominerte for «Beste nye karakter» på G4, der GLaDOS vann prisen for «å ha setningar som ville bli siterte av spelarar i mange år framover.»  Ben Croshaw i Zero Punctuation roste spelet som «absolutt sublimt frå start til slutt … Eg venta meg ein serie av interessante portalbaserte gåter, og det var akkurat det eg fekk, men det eg ikkje venta meg var noko av den mest morosame kolsvarte humoren eg nokon gong har høyrt i eit spel.» Han syntest den korte lengda var ideell ettersom spelet ikkje endte opp med å kjennast langdrygt.
Sidan utgjevinga er Portal framleis rekna som ein av dei mest framståande dataspela nokon gong, der det har vore med på fleire lister over «Beste dataspel gjennom tidene» til og med 2018.
Prisar
Portal har vunne fleire prisar:
Kulturell innverknad
Populariteten til spelet og karakterane i det fekk Valve til å utvikla lisensierte handelsvarer for Portal. Nokre av dei mest populære var plysjfigurar og fuzzy dice av Weighted Companion Cube. Båe vart utselde på under eitt døgn etter den første utgjevinga. Andre produkt som vart selde inkluderte t-skjorter og Aperture Science-kaffikrus og andre produkt som refererte til frasen «the cake is a lie», som har utvikla seg til eit internettfenomen (meme). Wolpaw uttalte at dei ikkje venta seg at nokre element i spelet skulle visa seg å bli så populære.
Ein filmadapsjon har vore i «produksjonshelvete» sidan 2013, og det vart rapportert den 25. mai 2021 at prosjektet framleis er under utvikling av Bad Robot Productions og at manuset er skrive ferdig.
Netlandsnes kapell
Kapellet har 100 sitjeplassar.
Ghayman
Ghayman er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Netlandsnes kapell
Det er kyrkjegard på staden.
Ghulah Dhayfan
Ghulah Dhayfan er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Avtalion
Avtalion er ein fellesbusetnad nord i Israel. Han ligg i Galilea sør for Arraba, og høyrer til Misgav regionale kommune. I 2012 hadde han eit folketal på 320.
Landsbyen vart grunnlagd i 1987 som ein moshav shitufi, og vart kalla opp etter Abtalion, ein rabbinsk vismann tidleg i før-Mishnah-tida. Han vart sidan omgjort til ein fellesbusetnad.
Trånghalla
Trånghalla er ein svensk tettstad i Jönköpings kommun i Jönköpings län i Småland. I 2005 hadde tettstaden 1 251 innbyggjarar. Trånghalla ligg ved Vättern.