cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Follo Fotballklubb
Historie
2010: 12. plass Adeccoligaen – Sølv i NM. Slått av Strømsgodset i cupfinalen
2011: 10. plass 2.div Menn avd 2 – 1. runde NM. Slått ut av
2012 1.plass 2. div menn avd 4 - 1. runde NM. Slått ut av.
Felles Framtid
Felles Framtid var eit norsk politisk parti som stilte til val ved stortingsvalet 1993. Partiet oppstod som eit utbrytarparti frå Pensjonistpartiet. Det stilte eigne lister i seks fylke i 1993: Buskerud, Finnmark, Hedmark, Hordaland, Oslo og Troms. I tillegg stilte det fellesliste med Pensjonistpartiet i Nord-Trøndelag. Dei reine Felles Framtid-listene fekk 547 røyster, 0,02 % av røystene ved stortingsvalet totalt. Partiet vart dermed ikkje representert på Stortinget.
Seinare har partiet gått gjennom ein serie med namneendringar, til Folkets Vilje (1995), Generasjonspartiet (1999) og Sosialdemokratane (2000). Under det siste navmet stilte det til val ved stortingsvalet 2001, men i 2005 stilte det ikkje lister.
Birger Marsteen
Birger Andreas Marsteen er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Strinda i Sør-Trøndelag. Perioden 1952-61 vann han 6 gullmedaljar og i alt 18 medaljar på sprintdistansane 100 meter, 200 m og 400 m. Marsteen var medlem i Sportsklubben Rapp til 1960, sidan i Freidig.
Zwolle
Zwolle er ein kommune og by i Nederland i provinsen Overijssel, 120 km nordaust for Amsterdam. Zwolle har om lag 115 000 innbyggjarar.
Birger Marsteen
Aktiv
Marsteen, som var son til ein seglmakar, vart andremann på både 100 m og 200 m under NM i friidrett 1952. Dei neste tre åra vart han dobbeltmeister på same to distansane ved noregsmeisterskapen i høvesvis Trondheim, Sarpsborg og Oslo. Frå 1956 til 1961 vann Marsteen årleg ein eller to NM-medaljar, anten sølv eller bronse. Desse sesongane vart han stilt i skuggen av tidleg avdøde Bjørn Nilsen og deretter Carl Fredrik Bunæs.
Zwolle
Historie
Området har vore busett sidan steinalderen og i romartida var området busett av saliske frankarar.
Den moderne byen vart grunnlagd rundt 800 av frisiske kjøpmenn og troppane til Karl den store. Namnet Zwolle kjem av ordet Suolle, som tyder «ås» (jfr. det norske verbet «å svelle»). Denne åsen er ei lita høgd mellom dei fire elvane rundt byen, IJssel, Vechte, Aa og Zwarte Water. Åsen var det einaste som området her som ikkje vart råka av flaum frå elvane.
Teri Hatcher
I 2004 vart Teri Hatcher ein av Hollywood sine mest dagsaktuelle kvinnelege stjerner genom suksesserien Desperate Housewives (norsk Frustrerte Fruer). I januar 2005 vann ho ein Emmy for si rolle som Susan Mayer i denne serien. Ho har òg hatt nokre gjesteopptredingar i serien MacGyver.
Zwolle
Historie
Zwolle vart først nemnd i skriftlege kjelder i 1040 då ei kyrkje til eigna St. Mikael vart bygd. Kyrkja vart renovert på første halvdel av 1400-talet og eksisterer framleis som Sint Michaëlskerk.
31. august 1230 gav biskopen av Utrecht Zwolle byrettar og han vart eit medlem av Hansaen i 1294. I 1361 vart han med i krigen mellom Hansaen og Valdemar IV av Danmark. I 1370 enda Stralsundtraktaten krigen og Zwolle fekk ein vitte, ein handelskoloni, i Skåne i Sverige. Zwolle var òg ein av hansabyane som dreiv handel på Bryggen i Bergen. Gullalderen for Zwolle kom på 1400-talet. Det vart drive mykje handel langs elvane og byen hadde ein stor fiskemarknad og den viktigaste kvegmarknaden i Nederland etter Rotterdam. Andre viktig næringar var bomullsprodukusjon, jernproduksjon, båtbygging, farging og bleiking, spinning, taulaging og saltproduksjon.
145 Adeona
145 Adeona er ein heller stor hovudbelteasteroide. Overflata hans er veldig mørk og samansetnaden er sannsynlegvis av primitive karbonhaldige materiale.
Asteroidefamilien Adeona er namnsett etter han.
145 Adeona blei oppdaga av C. H. F. Peters den 3. juni 1875 frå Clinton i New York og namnsett etter Abeona, ein barnas forsvarar i romersk mytologi.
Brødrene Dal
Det har vorte laga fire seriar om Brødrene Dal;
Nelliktre
Om ordet nellik
Sjølve ordet nellik er eit lån frå tysk Nelke, som i sin tur er ei samandraging av (Gewúrz-)Negelken, ‘(krydder-)negl’. På nederlandsk er dette sambandet òg tydeleg, med namnet kruidnagel, eller ‘kryddernegl’. Den engelske nemninga «clove» er lånt frå fransk clou, ‘negl’. Det er uvisst, men relativt sannsynleg, at den hebraiske kryddernemninga צִפּוֹרֶן [ṣippōren] med opphavleg tyding ‘negl’ eller ‘klo’ som er bruka om eit av kryddera i tempelrøykjelsen, står for kryddnellik. Rashi hevda derimot at ṣippōren var ei urterot som er «slett og gjennomsiktig som ein fingernegl».
Dyrking og handel
Kryddernellik oppstod på Molukkane, og dyrkinga føregjekk lenge berre i øygruppa. Nellikhandel føregjekk på 2000-talet f.Kr., med funn frå om lag 1720 f.Kr. i Syria. Krydderet var også tidleg kjend i Kina. Under koloniseringstida tok først portugisarane og seinare nederlendarane kontroll over den innbringande handelen. Rundt 1800 blei planten innført til Mauritius og Zanzibar. Opphavslandet Indonesia er framleis viktig som nellikdyrkar, men Madagaskar er blitt eit like viktig opphavsland. Ein produserer òg nellik i India og Tanzania (på Pemba og Zanzibar) og på Sri Lanka.
Bruk
I Indonesia blir nellik brukt i sigarettar, såkalla kretek. I kinesisk og japansk tradisjon blir krydderet brukt til røykjelse. Nellikessens blir også brukt til å laga parfyme. Ein europeisk tradisjon er nellikappelsin, som ein lager ved å stikka nellik inn i ei appelsin.
Nellik blir brukt som urtemedisin, mellom anna mot munnplager og tannverk
Langedalstjønna
Langedalstjønna er eit vatn i Lillesand kommune. Det ligg like aust for Tingsaker, mellom Tingsaker og Heldal, like nedanfor Tingsaker skule, på eidet mellom Kaldvellfjorden og byfjorden i Lillesand. Langedalstjønna ligg ca. 3,5 moh og djupna er 37 meter. Langedalstjønna var tidlegare drikkevasskjelde for Lillesand, men frå slutten av 1980-talet har han vore utan liv på grunn av sulfidutslepp og utslepp av tungmetall etter utsprengninga av Svåbekk industriområde.
Berndorf i Niederösterreich
Berndorf er ein by og ein kommune i distriktet Baden i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 17,6 km² og 9 000 ibuarar. Byen Berndorf ligg i eit dalføre mellom låge åsar, 314 meter over havet og ei 40 km sørvest om Wien.
Daishi Hiramatsu
Daishi Hiramatsu er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Ike & Tina Turner Revue – Live
Ike & Tina Turner Revue – Live er det første konsertalbumet til Ike & Tina Turner, gjeve ut i 1964.
Daishi Hiramatsu
Han spela for klubbane Mito HollyHock og FC Tokyo.
Turka
Turka (ukrainsk Турка eller Турка над Стрийом, polsk Turka nad Stryjem, tysk Turka) er ein by som ligg ved elva Stryj og Jablunka i Lviv Oblast (provins) vest i Ukraina (i Karpatane). Byen har kring 7 000 innbyggjarar (2011).
John Foxx
John Foxx    er ein engelsk songar, artist, fotograf og lærar. Han var den opphavlege songaren i Ultravox, før han slutta for å satse på ein solokarriere. Midge Ure erstatta han då i Ultravox. Han er hovudsakleg assosiert med elektronisk synthesizer-musikk, men har òg hatt ein parallell karriere innan grafisk design og utdanning.
Lars Bakkerud
Lars Henrik Bakkerud er ein tidlegare norsk fotballspelar og i dag fotballtrenar. Han spelte for fleire klubbar, bl.a svenske Helsingborg, greske Panionios og Hønefoss BK. Tidlegare i karrieren spelte han for Fram Larvik.
Bakkerud er mest kjend for tida si i Sportsklubben Brann der han spelte frå 1992 til 1998. Han var ein av dei viktigaste spelarane til Brann på 1990-talet.
Lars Bakkerud var på sitt aller beste og i landslagsbiletet då han pådrog seg eit stygt beinbrot. Dei siste åra i Brann var prega av skadar, og han forlét klubben i 1998, til fordel for greske Panionios. Sidan spelte han i svenske Helsingborg, der han òg vart svensk meister. Sportsklubben Brann tapte første kampen med Bakkerud mot Ham-Kam.
Han er for tida hovudtrenar for. Tidlegare har han vore spelarutviklar i Brann og Helsingborgs IF.
Hettemåse
Hettemåse eller hettemåke, Chroicocephalus ridibundus, (tidlegare Larus ridibundus) er i frå måsefamilien. Hettemåsen vert ogso kalla for lattermåse.
Kjenneteikn
Dei vaksne fuglane har grå overside, medan resten av kroppen er kvit. Beina er raude og med symjeføter. Nebbet er ogso raud og saman med den kvite stripa i framkant av vengja, er det karakteristisk for hettemåsen. Dei har store spisse venger og flyt lett. Kjønna er like. Ungfugl har ein meir brunspetta fjørdrakt. Hettemåsen er 36 cm lang og har vekt på om lag 0,3 kg. I sommardrakta har hettemåsen si karakteristiske svarte hette.
Utbreiing
Hettemåsen har ein aukande bestand i Nord-Noreg og eksisterer no i kyststrøk heilt nord til Varangerfjorden. Hovuddelen er likevel i Sør-Noreg rundt Oslofjorden, der bestanden i tida 1987-2007 har gått ned og mange koloniar har forsvunne. Bestanden har også gått ned i Danmark, Sverige, Finland, Polen, Tyskland og Nederland. Medan hettemåsen er rekna som livskraftig på verdsbasis, er han rekna som sterkt truga i norsk samanheng.
Hettemåsen hekkar i koloniar ved vatn (både fersk- og saltvatn).
Malmbanan
Malmbanan er ei svensk nemning på den kring 50 mil lange jarnbanen som går frå Narvik i Noreg i nord til Luleå i Sverige i sør. Den norske delen av Malmbanan mellom Narvik og riksgrensa går under namnet Ofotbanen. Gruveføretaket Luossavaara, Kiirunavaara AktieBolag (LKAB) transporterer jernmalm frå gruvene i Kiruna og Malmberget til hamnene i Narvik og Luleå for eksport.
Historie
Strekninga mellom Gällivare og Luleå vart opna i 1888, og den siste delen mellom Kiruna og Narvik vart offisielt opna den 14. juli 1903 av kong Oscar II av Sverige og Noreg. Banen mellom Kiruna og riksgrensa var den fyrste lengre jernbanen i Sverige som fekk elektrisk drift, allereie i 1915. Den norske delen blei elektrifisert i 1923. Malmbanan var verdas nordlegaste elektrifiserte jarnbane fram til Murmanskbanen blei elektrifisert 2005.
Halldis Moren Vesaas-prisen
Prisen har ikkje vorte utdelt sidan 2007.
Eusosialitet
Eusosialitet (etter gresk, «ekte sosialitet») er eit mønster somme dyr organiserer formeiringa si etter. Fenomenet er først og fremst kjend frå sosiale insekt som maur, bier, kvefsar og termittar, men det er òg kjend frå krepsdyr og til og med pattedyrartar som nakenrotte.
Den mest brukte definisjonen på at eit dyresamfunn skal kunne kallast eusosialt går på tre punkt:
Corcelles-près-Payerne
Corcelles-près-Payerne er ein kommune i distriktet Broye-Vully i kantonen Vaud i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 454 meter over havet.
Corcelles-le-Jorat
Corcelles-le-Jorat er ein kommune i distriktet Broye-Vully i kantonen Vaud i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 783 meter over havet.
Kommunen ligg i krysset langs vegane mellom Lausanne, Moudon og Bern og mellom Oron og Echallens. Han består av landsbyen Corcelles-le-Jorat og fleire grender.
Corcelles-près-Payerne
Kommunen ligg ved den gamle hovudvegen til Bern. Han har i dag vokse saman med Payerne.
Ofotbanen
Ofotbanen er ein jarnbane som går frå Narvik i Noreg til riksgrensa mot Sverige. Ofotbanen er ein del av Malmbanan, som går mellom Narvik og Luleå. Frå 15. juni 2003 overtok Ofotbanen AS ansvaret for persontrafikken på Ofotbanen. Ofotbanen vart opna den 15. november 1902.
Ranelva
Ranelva er eit 130 km langt vassdrag i Rana, og ei av dei lengste elvane i Nordland. Elva har utspringet sitt på Saltfjellet, i grensetraktene mot Sverige, og går først i nordvestleg retning under namnet Randalselv (luesamisk Goabdesjåhkå). Ranelva er samløpet mellom Randalselva og Gubbeltåga. Elva renn hovudsakleg i vest-sørvestleg retning.
Det Bergenske Dampskibsselskab
Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) var eit reiarlag som vart stifta i Bergen den 12. desember 1851. Føremålet var å drive rutetrafikk mellom Bergen og hansastaden Hamburg i Tyskland, og reiarlaget fekk sitt første skip DS «Bergen» året etter etableringa. Opp gjennom åra starta BDS fleire ruter til andre europeiske land, og seinare til Amerika og Afrika. BDS var òg i Hurtigruta frå 1894 til 1979. I 1927 fekk BDS overlevert luksus-cruiseskipet MY «Stella Polaris» som skulle gjere Bergenske sitt namn kjend over heile verda.
Ranelva
På veg sørvestover, tar vassdraget opp i seg Virvasselva frå sør. Strekninga mellom starten på Ranelva og staden der ho møter Virvasselva er kalla Ruovadajåhkå på lulesamisk.
Det Bergenske Dampskibsselskab
I Bergen var BDS ein institusjon og hadde på det meste ein flåte på 40-50 skip, eige verkstad og slepebåtar, hotell og intendanturavdeling, slakteri og vaskeri, dampskipekspedisjon og reisebyrå, med dotterselskap og agentur over heile Europa. Det høgaste ein kunne nå i borgarskapen i Bergen var å bli direksjonsmedlem i Bergenske. Under Thomas Falcks leiing gjennom den andre verdskrigen tok BDS på seg ei mengde oppdrag for den tyske okkupasjonsmakta, deriblant frakt av sement frå Tyskland til Noreg. Samstundes var 13 av reiarlaget sine skip under Nortraships (og dermed alliert) kontroll.
Ranelva
Ved Storvoll møter ho sideelvane Bjøllåga, Tespa og Stormdalsåga frå nord, og Messingåga frå sør. Vassdraget held så fram i sørvestleg retning gjennom Dunderlandsdalen, der ho frå aust tar imot Grønfjellåga og Plura. Sørvest for Røssvoll møter Ranelva og Langvassåga frå Langvatnet kvarandre. Ved Selfors tar mottar ho Revelelva (som er utløpet til Tverråga). Ranelva munnar ut i Ranfjorden ved Fossetangen på Selfors.
Det Bergenske Dampskibsselskab
I november 1984 vart Bergenske kjøpt opp av Sandefjordselskapet Kosmos AS og vidareselt til RoNoTro AS i desember 1988. BDS vart då delt opp, og verksemda vidareført av dei nye eigarane. BDS sitt skorsteinsmerke med tre kvite ringar forsvann såleis for alltid.
Ranelva
Elva har eit nedbørsfelt på 3790 km². Før utbygginga av kraftverka i Reinforsen (1925) og Langvatn (1964) var nedbørsfeltet 3843 km².
Thorbjørn Berntsen
Thorbjørn Berntsen i Aker kommune (no Oslo), er ein norsk tidlegare politikar frå Arbeidarpartiet. Han var i mange år stortingsrepresentant, og var også nestleiar i Arbeidarpartiet. Han var statsråd og sjef for miljøverndepartementet (miljøvernminister) 1990–1997.
Thorbjørn Berntsen var stortingsrepresentant frå 1977 til 1997 for Oslo, men møtte allereie som vararepresentant i 1971. Han blei nestleiar i Arbeidarpartiet i 1989.
Ranelva
I 1996, 2004 og 2005 vart Ranelva rotenonbehandla nedanfor Sjøforsen, for å kjempe emot lakseparasitten Gyrodactylus salaris, som første gong vart påvist i 1975.
Thorbjørn Berntsen
Før han blei heiltids politikar arbeidde Berntsen som skipsrøyrleggjar på Nylands verksted i åra 1951-1966, og er såleis ein av dei relativt få sentrale Ap-politikarane i nyare tid som har bakgrunn som industriarbeidar.
Som miljøvernminister blei Berntsen kjend som ein arg motstandar av det britiske atomanlegget Sellafield. Det vekte internasjonal oppsikt då han kalla den britiske kollegaen John Gummer for ein «drittsekk» i samband med ein disputt om sur nedbør og Sellafield-anlegget. Berntsen kom med karakteristikken på norsk, men utsegna blei av engelske aviser omsett med «John Gummer is the biggest shitbag I have ever met».
I fylgje Herbjørn Sørebø var det Berntsen som fyrst nytta omgrepet «å skriva overtid med gaffel».
I 2006 blei han tildelt æresprisen «Bypatrioten» av Oslo Byes Vel.
Det Bergenske Dampskibsselskab
Bakgrunn
I 1850 var økonomien i Bergen basert på handel og skipsfart, med fiskehandelen frå Nordland og sildefiskeria som den økonomiske drivkrafta. Næringslivet i Bergen hadde nærast stagnert sidan 1814 og som sjøfartsby hang Bergen etter mange av dei andre sjøfartsbyane i landet. Dette kom til å endre seg drastisk i 1850-åra.
Oppstarten
Michael Krohn kom frå ein velståande tysk handelsfamilie og hadde oppretta det første sjøforsikringsselskapet i landet i 1845. I tillegg hadde han gjort mykje godt for byen som gassbelysning og bygginga av Nygårdsbrua. I 1851 byrja han å arbeide for å få eit dampskipreiarlag for rutefart til Kristiansand og Hamburg, som skulle hjelpe på handelen i byen. Det Bergenske Dampskipsselskab AS vart formelt stifta på Bergen Børs den 12. desember 1851. Michael Krohn vart direktør i reiarlaget og sat i direksjonen i lag med rittmeister A.W. Muller, skipsbyggarmeister Jørgen Brunchorst, kommandør Chr. Ege Busch og bankbokhaldar Johan Wallace.
Krohn hyrte kaptein Jacob Rieck Ege som maritim ekspert og han vart send til Hamburg og England for å skaffe eit skip. I januar 1852 fekk Ege kontakt med verftet til Thomas Toward i Newcastle og bestilte ein hjuldampar for 10 000 pund. Krohn hadde i utgangspunktet ønskt seg ein skruedampar (med propell), men resten av styret gjekk for ein hjuldampar. Skipet fekk namnet «Bergen» og glei inn på Vågen den 3. desember 1852 til salutt frå Bergenhus festning.
Dei første fartøya
Sidan det var is på elva opp til Hamburg, kunne ikkje rutefarten starte med det same, og det første oppdraget «Bergen» fekk var å slepe det havarerte dampskipet «Bjørgvin» frå Sognefjorden til Bergen. Selskapet vart òg samde med staten om ein kontrakt på postbefordring mot 4 000 spesidalar i året. Den første turen til Hamburg kom i gang 15. februar 1853 med stopp i Stavanger og Kristiansand. Det vart planlagt at ruta skulle gå to rundturar i månaden og det gjekk raskt særs godt med mykje gods og passasjerar. Dette gjorde at selskapet såg seg om etter eit nytt fartøy. Ege vart send til England att og bestilte eit skip hos Wingate & Co i Glasgow, ein hjuldampar i jarn som skulle vere ti fot lengre og to fot breiare enn «Bergen». Skipet fekk namnet «Norge» og kosta 15 500 pund eller 70 000 spesidalar. Skipet kom til Bergen i november 1854 og vart sett inn i ruta til Hamburg i lag med «Bergen».
Samstundes hadde Krohn byrja å planleggje kystfart frå Bergen og nordover i landet og fekk bygd eit skip ved Caird & Co i Greenock. Det vart ein skruedampar, eit dampskip med propell og ikkje skovlhjul, og vart levert i 1856 som «Nordstjernen».
Bergenske skulle no ha tre fartøy og planla å utvide ruta nordover til Trondheim, men like over midnatt 10. september 1855 kolliderte «Bergen» og «Norge» mellom Odderøya og Oksøy fyr utafor Kristiansand. Dei fleste passasjerane var gått til køys då «Norge» gjekk ut frå Kristiansand, medan «Bergen» var på veg inn. «Bergen» ville passere på babord side, men då dei var kring 200 meter frå kvarandre kommanderte losen på «Bergen» å gå hardt babord, og like etter skar baugen seg inn i babord side av «Norge». Etter 15 minuttar sokk brott «Norge» og 40 menneske mista livet. Dette var den første store dampskipkatastrofen i landet og førte til mykje diskusjonar om tryggleiken i åra framover. I sjøforklaringa fekk «Norge» all skulda og kaptein Ibsen vart dømd til 160 dagar i fengsel.
«Norge» var verdsett til 73 000 spesidalar, men var ikkje forsikra, så tapet av skipet råka selskapet hardt. Då «Nordstjernen» var klar, vart ho sett inn i ruta til Hamburg, og våren 1856 vart ruta utvida til Trondheim - Hamburg. Selskapet klarte å skaffe kapital, 70 000 spesidalar, til eit nytt dampskip og «Jupiter» vart levert i 1857.
Då Bergenske utvida ruta si nordover til Trondheim, skapte dette sterke reaksjonar hos trønderane, som sjølv hadde skipa Det Nordenfjeldske Dampskibsselskab og kjøpt fartøyet «Nidelven». Dette vart òg sett inn i ruta til Hamburg. Etter medverknad frå Postbestyrelsen vart ruta samordna med ruta til Bergenske og dei to reiarlaga innleia eit samarbeid som varte i 128 år.
North of Europe Steam Navigation Co i Hull hadde etablert seg som det dominerande reiarlaget i farten mellom Skandinavia og England, medan interesser i Kristiansand og Oslo gjekk saman og skipa Det Søndenfjeldske Norske Dampskibsselskab. Dette reiarlaget sette opp ruter frå Oslo til Hamburg via Sørlandet. Etter kvart gjekk North of Europe, Søndenfjelske og Bergenske saman i eit samarbeid om felles fraktsatsar.
Ruter til Nord-Noreg
Mange kjøpmenn i Bergen ønskte ei fast rute til Nord-Norge og ei gruppe kjøpmenn, fleire av dei storaksjonærar i Bergenske, gjekk saman og skipa Det Nordlandske-Finmarkske Dampskibsselskab den 27. april 1863. Dei kjøpte «Finmarken» frå England, som vart sett inn i rute nordover. Alt i mars 1864 vart det avgjort at selskapet skulle gå inn i Bergenske. Dette gjorde at dei no stod sterkt rusta til å overta dei statlege rutene og etablerte den sterke stillinga dei kom til å ha i farten til Nord-Noreg.
I 1865 fekk Bergenske og Nordenfjeldske kontrakt på ruta frå Bergen og Trondheim til Tromsø og Hammerfest. I 1868 vart dei eksisterande rutene til Hamburg og Nord-Noreg styrkt med nybygginga av «Kong Carl», som var bygt spesielt for å ta seg av sildeeksporten frå dei rike storsildefiskeria i Nordland og Troms. Rutene nordover vart òg utvida til Vardø. «Bergen» vart avløyst i Hamburg-ruta og sett inn i ruta Bergen - Oslo, så Bergenske og Nordenfjeldske hadde no eit samanhengande rutenett frå Oslo til Vardø. I 1878 kjøpte Bergenske to svenske dampskip, «Svea» og «Gøta», for rutefarten mellom Lofoten og Bergen.
Det gode fisket i Nord-Noreg gjorde godt for kystfarten og konkurransen tok seg opp. Reiarlaget Krohn-linjen bygde seg opp kring 1870 og overtok i 1871 eit nybygd dampskip frå Bergen Mekaniske Verksted, «Michael Krohn». Det vart sett inn i fart til Nord-Norge og gjorde det så godt at det vart bygt to nye skip ved BMV, «Præsident Christie» i 1872 og «Jonas Lie» i 1873.
På Grøtøy gamle handelsstad i Steigen hadde Arent Schønings Sønner fått bygt «John Schøning» i 1872 for fart mellom Tromsø og Oslo. I 1875 vart dette fartøyet erstatta av eit større med same namn og ein av eigarane, Bergiton Schøning, etablerte seg som forretningførar i Bergen og tilsette ein ekspeditør der. Desse tre fartøya gjekk i rute mellom Bergen og Nord-Noreg og etter den store sildeboomen var over i 1878, byrja Schøning og Krohn-linjen å samarbeide i eit nytt selskap, Det Bergensk-Nordlandske Dampskibsselskab. I 1882 bygde desse skipet «Ole Bull».
Både «Michael Krohn» og «Johan Schøning» hamna i alvorlege havari i 1883 og selskapet hamna i store økonomiske problem. Ein byrja derfor å forhandle med Bergenske om ei overtaking, og etter kvart vart òg Nordenfjeldske med i diskusjonane. Ved loddtrekning fekk Bergenske overta «Johan Schøning», som fekk namnet «Juno», og «Jonas Lie», medan Nordenfjeldske fekk «Ole Bull» og «Præsident Christie».
Ruter sørover
Då vart levert i 1856 og byrja å gå til Hamburg, vart «Bergen» reserveskip som stundom gjekk i rute mellom Bergen og Oslo. Etter kvart vart ruta fastare. «Bergen» forliste utanfor Mandal i 1871 og Bergenske kjøpte då «Thor» for denne ruta.
Søndenfjeldske hadde hatt rutefart mellom Oslo og Tromsø sidan 1867, og då Bergenske og Nordenfjeldske byrja å samarbeide om ruta mellom Bergen og Tromsø i 1872, ønskte dei òg å samarbeide med Søndenfjeldske eller bli kvitt konkurransen. I 1874 utvida Bergenske og Nordenfjeldske ruta mellom Bergen og Tromsø til Oslo med fire skip og inviterte med seg Søndenfjeldske. Samstundes vart ruta forlenga til Stettin i Preussen, men dette førte til motstand frå Det Forenede Dampskibs-Selskab (DFDS) i Danmark, som alt segla Stettin-København-Oslo og Stettin-Danmark-Vestlandet. Dei norske reiarlaga gav derfor opp ruta til Stettin, og samstundes trekte Søndenfjeldske seg ut av samarbeidet og la ned ruta si til Vestlandet. Dermed kunne Bergenske og Nordenfjeldske etablere seg sterkare i Oslo.
I 1885 hadde Bergenske tre hovudruter, som alle vart utført i samsegling med Nordenfjeldske: Hamburg-Bergen-Trondheim-Tromsø, Oslo - Nord-Noreg ein gang i veka og Bergen - Lofoten/Tromsø (Krohn-linjen). I alt hadde Bergenske tolv fartøy i desse rutene og med desse forsvann mykje av jektefarten med klippfisk, tran og fiskeprodukt til bergenske kjøpmenn.
Turisttrafikk
Reisebyrået Thomas Cook i London arrangerte i 1875 den første gruppereisa til Nordkapp med skipet «Presidænt Christie», som då var eigd av Krohn-linjen. Krohn-linjen innsåg at det vart gode pengar å tene på turistane og sommaren 1877 gjekk både «Presidænt Christie», «Michael Krohn» og «Jonas Lie» i turistruter nordover. Dette førte til at Bergenske og Nordenfjeldske byrja å kombinere rutefarten sin med turistreiser frå sommaren 1879, og dei byrja mellom anna å segle på nordsida av Magerøya for at turistane skulle få sjå Nordkapp. Samstundes byrja ein å marknadsføre desse turistreisene.
«Nordstjernen» grunnstøytte i tåke i juni 1881 på Knivskjellodden og eit nytt skip vart raskt bestilt frå Rostock og levert i 1882. Dette fekk òg namnet «Nordstjernen» og hadde lugarar for 64 passasjerar. I 1885 fekk Bergenske levert det nye flaggskipet sitt, «Capella», som særskild vart bygt med tanke på sommarturistane.
I løpet av få år byrja turistane å setje preg på både Bergen og bygdene på Vestlandet, og det vart bygt hotell og betre vegar, medan bøndene skaffa hestar og karjolar for å skysse turistane rundt.
I 1883 vart den første reine turistruta sett opp med «Nordstjernen» frå Trondheim til Molde og Nordkapp. I juni og juli 1884 gjekk det to ruter i veka mellom Trondheim og Nordkapp med «Nordstjernen» og DS «Lofoten». Seinare vart ruta utvida til Bergen og i 1890-åra var det og  som gjekk i denne turistruta. Sommaren 1888 byrja Bergenske òg å drive ei vekentleg turistrute frå Leith i Skottland via Bergen og fjordane til Trondheim. Frå 1891 gjekk denne ruta inn i den faste Englandsruta. I 1880- og 1890-åra bestilte Bergenske ei rekkje nye skip: «Nordstjernen» i 1882, «Capella» og «Sirius» i 1885, «Neptun» i 1890, «Mira» i 1891, «Venus» i 1893, «Vega» i 1895 og til slutt «Irma» i 1905. Selskapet stod overfor to ulike marknader når skipa skulle utformast. Turistsesongen var relativt kort, men lukrativ, medan last var den viktigaste inntektskjelda resten av året. Utforminga av skipa vart derfor eit kompromiss. Kvar vår vart skipa sett i dokk og måla og reingjorde for turistsesongen, stundom med kvitt skrog.
Englandsruta
Då Søndenfjeldske vart pressa ut av Thos Wilson, Sons & Co i 1866, var det berre Wilson som dreiv rutefart over Nordsjøen mellom heimbyen i Hull og Gøteborg og Oslo. I 1867 vart det starta opp ei rute til Stavanger og Bergen, men dette baserte seg hovudsakleg på utføring av kis frå gruvene på Varaldsøy, Bømlo og Karmøy. Storbritannia var ikkje noko stor marknad for fiskeprodukta som vart eksportert frå Vestlandet og Nord-Noreg og reisande hadde alt brukande samband med Wilson-skipa i Kristiansand.
Peter Gabriel Halvorsen hadde blitt tilsett i Bergenske av Michael Krohn, som sidan sette Halvorsen inn som direktør på Bergen Mekaniske Verksted i 1861. Halvorsen oppretta eit eige reiarlag i slutten av 1860-åra, og skipa så Kulkompagniet af 1871. Selskapet frakta kol frå England, og leverte mellom anna til Bergenske, og skipa kis attende. Dette gav grunnlag for faste seglingar over Nordsjøen, som òg tok med passasjerar. Halvorsen satsa på Newcastle som naturleg kolhamn og alt i 1879 var det rute ein gang i veka mellom Bergen og Newcastle. Skipet «Norge» vart levert i 1883 som det første passasjerskipet i ruta.
Middle Mouse
Middle Mouse (walisisk Ynys Badrig, 'Patrickøya') er ei folketom øy om lag 1 km utanfor nordkysten av Anglesey i Wales. Ho er det nordlegaste punktet i Wales og er 207 meter lang og 110 meter brei, med eit areal på 5550 m². Det høgaste punktet på øya ligg 16 meter over havet. Ho er ei av tre øyar utanfor nordkysten av Anglesey. Dei to andre er West Mouse og East Mouse.
Det Bergenske Dampskibsselskab
Englandsruta
Halvorsen søkte òg om postbidrag på ruta i 1886, men fekk ikkje støtte for dette. Han føreslo så å hente bidraget frå ruta Kristiansand-Fredrikshavn og det vart ei større politisk sak ut av det som enda med at Halvorsen og Bergenske/Nordenfjeldske inngjekk kontrakt om kvar si vekentlege segling over Nordsjøen frå og med 1. juni 1890. Ruta til Halvorsen var ei direkterute mellom Bergen og Newcastle, medan Bergenske og Nordenfjeldske i lag segla frå Trondheim med anløp i Kristiansund, Molde, Ålesund, Florø og Bergen. Bergenske bestilte eit nytt skip for ruta, i 1890, og kjøpte i juni 1889 òg «Kong Dag» frå Søndenfjeldske, som fekk namnet «Mercur». Det var «Mercur» som utførte den første seglasen på Englandsruta, den 31. mai 1890, noko som irriterte Halvorsen. Hans skip, «Norge», segla ut dagen etter, etterfølgd av det nye skipet hans «Britannia» 2. juni. «Britannia» vart bygt ved Laxevaag Maskin & Jernskibsbyggeri som det største passasjerskipet i Noreg med 1 555 brt. Bygginga av skipet førte til at Halvorsen gjekk konkurs i november 1891, og då «Norge» forliste og gjekk tapt i desember 1891 utanfor Stavanger, måtte «Britannia» seljast i 1893. Dermed tok Bergenske over kontrakten til Halvorsen samstundes med at Stortinget oppretta ein tredje kontrakt som gjekk frå Stavanger til Newcastle med eit reiarlag som kjøpte skipet «Fridtjof» frå konkursbuet til Halvorsen. Alt hausten 1893 tok Bergenske over denne kontrakten òg, og ruta fekk utgangspunkt i Bergen. Det var dermed tre vekentlege Englandsruter på denne tida: Den eine frå Trondheim i lag med Nordenfjeldske, og to frå Bergen som Bergenske hadde på eiga hand. Nordenfjeldske fekk bygd «Ragnvald Jarl» i 1890 for denne ruta, medan Bergenske sette inn «Mercur» og «Neptun», og frå 1893 DS «Venus», som vart kjøpt under bygging i England.
Hurtigruta
Trass i at Bergenske og Nordenfjeldske hadde utvikla dampskipsfarten til Nord-Norge, var det Vesteraalens Dampskipselskap og kaptein Richard With som utvikla grunnlaget for driftsforma for den nye Hurtigruta mellom Trondheim og Tromsø/Hammerfest frå 2. juli 1893. 1. juli 1894 gav Stortinget midlar til enno ein vekentleg rundtur og Bergenske og Nordenfjeldske fekk kontrakten. Det første skipet til Bergenske i Hurtigruta vart «Sirius» og i 1898 vart ein tredje rundtur lagt til, som Bergenske og Nordenfjeldske samarbeidde om. Sidan vart ruta utvida til Bergen-Kirkenes.
Bergenske brukte etter kvart fleire skip i ruta: «Astræa» i 1900, «Lyra» i 1905, «Midnatsol» i 1910 og flaggskipet «Polarlys» i 1912. Då første verdskrigen braut ut i 1914, var det fem vekentlege rundturar i Hurtigruta, der to av dei vart utført av VDS.
Nytt hundreår: 1900-1914
I februar 1907 kjøpte Bergenske det nederlandske selskapet Stoomvaart Mij Noorwegen, som sidan 1857 hadde hatt drive linjefart mellom Vestlandet og Rotterdam. Bergenske fekk tre fartøy med på kjøpet. Passasjerskipet «Ingerid» frå 1901 var det største og nyaste og vart omdøypt «Iris». Ruta vart driven med ein rundtur i veka frå Bergen via Haugesund og Stavanger til Rotterdam.
Middle Mouse
Det finst ein del skarv, teist og alke på øya. Området kring øya er ein populær dykkestad med eit rikt marint liv. Det er derimot lite som vernar mot dei kraftige tidvasstraumane, så ein lyt kjenne til når det er stille vatn.
Det Bergenske Dampskibsselskab
Nytt hundreår: 1900-1914
Hausten 1907 gjekk Bergenske inn i ein avtale som Nordenfjeldske hadde gjort om overtaking av reiarlaget Vestlandske Lloyd. Sidan 1894 hadde dette drive rute til Austersjøen. Bergenske og Nordenfjeldske fordelte dei fire skipa deira og ved loddtrekning fekk Bergenske skipa «Bergen» frå 1873 og DS «Konigsberg» frå 1902. Ruta hadde avgang anna kvar veke og gjekk frå Trondheim via Bergen til Königsberg og Danzig i Det tyske keisardømet.
Middle Mouse
S.S. «Liverpool» forliste nær Middle Mouse i 1863 etter å ha kollidert med skipet «Laplata». Ho førte ei last med tinnbarrar.
Det Bergenske Dampskibsselskab
Nytt hundreår: 1900-1914
I 1908 tok tidlegare statsråd Kristofer Lehmkuhl over som direksjonsformann i Bergenske, medan Christian Lund var den einaste kontorsjefen som var att etter at det hadde vore tre kontorssjefar samstundes i 1890-åra. Då Lund vart ekspeditør for Bergenske i Trondheim i 1912, fekk Lemkuhl rolla som administrerande direktør etter ei vedtektsendring i selskapet. Den første planen til Lemkuhl i 1908 var å opprette ei rute til Island. Bergensbanen hadde opna same året og var knytt til mange skipsruter. O. Wathnes Arvinger i Stavanger hadde drive ei rute til Island sidan 1887 og i 1908 fått postbidrag på ruta. Bergenske opna ruta til Island 2. juni 1908 med «Uranus» og gjekk etter kvart ut frå Oslo eller Stavanger og hadde anløp i Torshavn på Færøyane og fleire stader på aust- og nordkysten av Island før ho enda i Reykjavik. Mange nordmenn var sterkt engasjert i fiske og kvalfangst på nordkysten av Island på denne tida, så sjølv om godstrafikken var mindre enn venta, var kystrutefarten på Island vellukka og i 1909 sette Bergenske derfor òg inn «Flora» i ruta. Konkurransen utvikla seg negativt for Wathne-linja, og i 1911 tilbaud dei eit sal til Bergenske. Lemkuhl tilbaud å ta over linja utan vederlag, og samstundes berre forplikte seg til same frakt frå Stavanger som frå Bergen. Dette skapte stor bitterheit i Stavanger.
I 1908 til 1910 var det dårlege år for skipsfarten, men låge prisar gav høve til kjøp av rimelege skip og Bergenske kjøpte og kontraherte åtte lastebåtar og to nye skip for Hurtigruta, «Midnatsol» i 1910 og «Polarlys» i 1912. I 1912 hadde dermed selskapet ein flåte på 38 skip på til saman 35 699 brt. I 1913 kjøpte Bergenske i tillegg to gamle passasjerskip, «Sovereign» frå Fred Olsen og «Kong Trygve» frå Søndenfjeldske. Desse fekk namna «Zeta» og «Ara».
I april 1912 vart det starta opp ei rute til London frå Trondheim via Vestlandet, og same året ei rute til Køln, Düsseldorf og Duisburg-Ruhr på Rhinen med det innleigde skipet «Colonia».
I 1890-åra hadde Lorentzen-familien drive shipping og handel i Brasil og i 1914 fekk Øivind Lorentzen det første norske motorskipet «Brazil» til ei norsk linje til Sør-Amerika. Med seg på denne planen hadde han Otto Thorsen som innsåg at det meste av frakta til Sør-Amerika alt gjekk med Bergenske og Nordenfjeldske via Hamburg. Desse reiarlaga vart derfor trekt inn i planane og i november 1913 vedtok styret i Bergenske å tre inn i samarbeidet. Den Norske Syd-Amerika Linje vart skipa kort tid etter og same månad kjøpte Bergenske to relativt nye skip med shelterdekk frå Manchester. Desse fekk namna «Cometa» og «Estrella». Reiarlaga hadde to skip kvar slik at det totalt var seks skip til saman med avgangar kvar 18. dag. I desember 1914 kom òg Fred Olsen med i samarbeidet. Bergenske hadde òg aksjar for 50 000 kr i Den Norske Amerikalinje.
I 1915 kontraherte selskapet eit nytt skip til Englandsruta. Farten skulle vere 15-16 knop slik at turen frå Stavanger til Newcastle kunne gjerast på 22 timar. Prisen var heile 1,1 millionar kroner. Skipet fekk namnet «Jupiter» då namnet var blitt ledig etter eit forlis.
Første verdskrigen: 1914-1918
28. juni 1914 small skota i Sarajevo og i løpet av ein månad var første verdskrigen brote ut i Europa. I Noreg var det mange britiske og franske turistar som samla seg i Bergen for å kome seg heim så raskt som mogeleg. Sidan det var trugslar som krigshandlingar i Nordsjøen, heldt Nordenfjeldske Englandsbåten «Haakon VII» attende i Bergen, trass i at det låg klar med last og passasjerar. Lemkuhl avgjorde derimot at alle tilgjengelege skip skulle setjast inn for å få turistane heim. «Irma», «Venus», «Mira», «Vega», «Iris», «Neptun» og «Zeta» vart alle sende ut. Lemkuhl skrudde opp prisen til 10 pund for alle, prisen som normalt berre gjaldt 1. klasse. Alle fekk derimot ete i salongen til 1. klasse.
2. august kom det melding frå Tyskland om at dei ikkje lenger ville la utanlandsposten passere og Postverket bad då Bergenske om å setje inn daglege ruter til Newcastle. Då krigen braut ut 4. august fekk Lemkuhl Staten til å overta risikoen ved krigsforlis og ruta heldt fram dagleg i lag med Nordenfjeldske. Englandsruta vart no langt viktigare sidan post frå Kina og Russland no gjekk til England og Frankrike med ruta.
«Castor» vart det første krigsforliset til Bergenske då det om formiddagen 10. januar 1915 gjekk på ei mine aust for Helgoland i godsruta til Hamburg. Ein fyrbøtar omkom. Trass i dette forliset hadde Bergenske få uhell den første tida av krigen og dei fleste rutene vart opprettheldt og berre Ruhr-linja vart lagt ned og aldri teken opp att.
Lemkuhl utnytta at skipsverdiane først gjekk noko ned i dei første åra av krigen og kjøpte inn åtte lastebåtar hausten 1914 og våren 1915. Blant desse var det store tyske linjeskipet «Reichenbach» på 4 211 brt. Dette skulle gå i Sør-Amerika-linja og fekk namnet «Meteor». Hausten 1915 vart det bestilt to store motordrivne skip frå Burmeister & Wain på 6 500 tdw. Prisen var 1,46 millionar kroner kvar og leveringa var sett til 1919. Flåten til Bergenske var no på 49 skip på til saman 48 123 brt.
Bergenske hadde vore heldige i starten av krigen, men utpå hausten 1916 var det slutt på hellet. Økonomien gjekk dårlegare og selskapet gjekk på store tap. I tillegg byrja tyskarane å senke fleire av skipa. Det første var «Saturn» som sokk 31. oktober 1916 og før året var omme var tre skip til gått tapt og fleire skulle følgje.
Frå februar 1917 trappa tyskarane opp ubåtkrigen i eit forsøk på ein blokade av Storbritannia og Englandsruta stoppa opp for ei stund. I mars 1917 hamna Bergenske i konflikt med britiske styresmakter. To av lastefartøya, «Arcturus» og «Delfinus», var blitt slutta på certeparti i amerikansk farvatn, trass i at kapteinane under ein kontroll i Kirkewall og Stornoway hadde underskrive erklæringar om at dei skulle vende attende til britisk farvatn. Britane tok raskt kontakt med selskapet om at om dei let like mange skip gå i fart til Storbritannia og Frankrike, så ville bunkring og lasting framleis føregå uhindra. Lemkuhl svarte med å øyremerke elleve skip til denne farten, men ikkje dei to nemnde skipa.
I august 1917 skreiv sekretæren i Det britiske Admiralitetet at Bergenske verka å vere «immun mot ubåtåtak» og insinuerte eit samband med tyskarane. I februar 1917 hadde faktisk politiet i Bergen rulla opp ei sak der nordmenn hadde gjeve tyske agentar meldingar om Nordsjøfarten. Fire av desse var tilsette i Bergenske, av dei to kapteinar, den eine med 26 års fartstid. Alle fekk sparken på dagen og dømd til fengselsstraff. Det gjekk ingen liv eller verdiar tapt som følgje av denne informasjonen, men britane meinte at Bergenske måtte ha kjend til denne «spionasjen». I tillegg frakta selskapet kis frå Narvik til Gøteborg i 1917 som viste seg å bli frakta vidare til Tyskland. Dette gjorde at Bergenske hamna på svartelista til Storbritannia frå hausten av.
Noreg og Storbritannia hadde no inngått ein tonnasjeavtale, der Noreg stilte mange skip til disposisjon. Bergenske tilbaud seks skip, men britane svarte at ingen av skipa til selskapet kom til å bli ekspedert i Storbritannia og i staden bli rekvirert om ikkje dei straks slutta heile flåten sin til disposisjon. Britane følgde opp med å rekvirere «Estrella» og kansellerte forsikringane deira hos Lloyd's. Bergenske hadde derimot «Jupiter» i opplag, og det vart indikert av britane at om dei sette dette skipet i fart mellom Bergen og Aberdeen, så kunne dei kome til å oppheve svartelistinga, men forlangte på toppen å rekvirere heile flåten deira til kystfarten. Konflikta vart omsider løyst diplomatisk med utanriksminister Nils Ihlen ved at «Jupiter» skulle setjast inn i fart att, og 5. mars 1918 vart Bergenske stroken frå svartelista. «Jupiter» vart kamuflasjemåla og segla under britisk flagg med britisk besetning.
I alt mista Bergenske 17 skip frå oktober 1916 til november 1918. I alt omkom 34 besetningsmedlemmar og åtte passasjerar.
Mellomkrigsåra: 1920-åra
Rutefarten etter krigen kom i gang att seint i 1918 og «Irma» opna Englandsruta frå Bergen 26. november, og i januar 1919 vart «Jupiter» levert attende og sett i fart. «Venus» og «Iris» vart òg nytta i ruta. I mai 1919 vart systerskipet til «Jupiter» tinga frå eit britisk verft og fekk namnet «Leda». «Leda» hadde turbinmaskineri og skråstilte skorsteinar og master, men kostnaden på sju millionar kroner var høg.
Sør-Amerika-linja hadde halde fram gjennom krigsåra, men då «Estrella» vart rekvirert av britane og gjekk tapt i 1918, segla «Cometa» aleine for Bergenske. I 1919 vart derfor den eldre «Vela» sett inn i ruta. I 1921 kjøpte selskapet det nye motorskipet «Athene» frå Kragerø og det vart sett inn i ruta til Sør-Amerika som «Estrella».
Islandsruta mista «Flora» i eit krigsforlis og vart mellombels erstatta av «Kora» som ikkje gjekk i fast rute. Ruta til Hamburg kom i gang att hausten 1919, først anna kvar veke med «Sirius». 16 skip gjekk i kystfarten med tre av dei i Hurtigruta. Tidleg i 1920-åra vart det oppretta ei rein lasterute mellom Bergen og Tromsø med dei to, små skipa «Clio» og «Pallas».
Det var meininga at ruta til Rotterdam skulle startast opp att, men på denne tida var Antwerpen ei viktigare hamn enn Rotterdam, og sidan tyske DDG Neptun var borte ønskte dei å liggje ruta dit i staden. Nordenfjeldske gjorde derimot no motstand. Forholdet mellom Bergenske og Nordenfjeldske var ikkje like godt som før og Eilert Bull-Simonsen, bergensaren som hadde vore direktør i NFDS sidan 1899, ønskte å ekspandere selskapet med meir sjølvstendig linjefart. Dei slo seg saman med Sigval Bergesen i Stavanger og Fred Olsen & Co, som alt var innarbeidd i Antwerpen-ruta frå Austlandet, medan Sigval Bergesen ønskte å utvide med utanlandsfart. Lemkuhl fekk tilfeldigvis nyss om dette då han var i Oslo og sende straks eit telegram heim om å straks annonsere ruta til Antwerpen og sende «Zeta» av stad. Fred Olson ønskte fred med Bergenske og trekte seg frå samarbeidet og Nordenfjeldske la ned planane. Bergenske var derfor ei stund det einaste på denne ruta. Frå 1924 vart denne ruta delt opp i ei rein lasterute til Antwerpen og ei passasjerute til Rotterdam. Frå oktober 1926 gjekk denne ruta i samsegling med Neptun-linja.
Våren 1919 vart det starta opp ei rute frå Vestlandet til Frankrike og hamnebyar som Le Havre og Bordeaux med det franske handelshuset Worms & Cie som samarbeidspartnar. Det første skipet i denne ruta var «Ceres», og seinare «Diana» og «Delfinus». Ruta til London vart òg teken opp att med «Ursa» og «Luna». Ruta hadde no òg anløp i Middelsborough. Ei anna rute til Storbritannia vart òg starta opp i 1919, men til vestkysten og byane Manchester, Preston og Glasgow. Denne ruta hadde blitt planlagt i 1914 i lag med Thor Thoresen i Oslo, men vart utsett på grunn av krigen. «Deneb» vart første skip i denne ruta.
I 1920 leigde Bergenske eit terminalområde i Regent i London av Regent Canal & Dock Co, og dette fekk namnet Bergen Wharf der skipa til selskapet vart ekspedert. I juli 1921 skipa Bergenske sitt eige agenturfirma i London kalla Bergenske (London) Ltd.
146 Lucina
146 Lucina er ein asteroide i hovudbeltet. Han er stor og mørk og har ein karbonhaldig samansetnad.
Det Bergenske Dampskibsselskab
Mellomkrigsåra: 1920-åra
Forholdet til Nordenfjeldske var på denne tida dårleg, særleg etter Bergenske byrja å segle til Nederland på eiga hand. Dei prøvde å rette opp att forholdet med eit møte i Oslo i januar 1920 for å fastleggje prinsippa for kva ruter som skulle samseglast og kva ruter dei skulle drive sjølvstendig. Avtalen vart seinare motstride av Nordenfjeldske og det enda med at dei fekk store økonomiske problem i 1921-1922, særleg etter Bull-Simonsen døydde. Då problema deira vart løyst, betra samarbeidet mellom dei to reiarlaga seg kraftig.
146 Lucina
Han blei oppdaga av Alphonse Borrelly den 8. juni 1875 og namnsett etter Lucina, den romerske gudinna for barnefødslar.
Det Bergenske Dampskibsselskab
Mellomkrigsåra: 1920-åra
Dei økonomiske problema førte til fleire endringar i rutene. Englandsruta gjekk dårlegare utover i 1921 og Nordenfjeldske trekte seg til slutt ut av samarbeidet og sette «Haakon VII» inn i Hurtigruta. Det same gjorde Bergenske med «Irma». Dermed var det berre «Leda», «Jupiter» og gamle «Venus» som gjekk i Englandsruta. Problemet for denne ruta var at det var store sesongbaserte svingingar. Sommaremånadane hadde gode inntekter på grunn av turistfarten, medan vintermånadane gjekk med tap. Då Nordenfjeldske trekte seg ut, overtok Bergenske reisebyrået i London aleine og B & N Line Royal Mail stod for ruta Bergen-Newcastle.
Islandsruta vart splitta i to. Den eine var ei rein godsrute frå Oslo til Bergen via nordkysten av Island til Reykjavik. Denne gjekk kvar femte veke. Den andre var ei passasjerrute som gjekk kvar 14. dag frå Bergen til Reykjavik via Torshavn. Til denne ekspressruta vart det kjøpt inn eit kombinert gods- og passasjerskip frå Tyskland kalla «Lyra» i 1925.
146 Lucina
Vidare bevis for ein satellitt kom fram i 2003, denne gongen basert på astrometriske målingar.
Det Bergenske Dampskibsselskab
Mellomkrigsåra: 1920-åra
Det var òg ønske om cruisefart til Nordkapp og sommaren 1922 vart «Irma» sett inn i rute frå Bergen til Nordkapp via fjordane kvar 14. dag. I tillegg hadde ho ein tur til Svalbard i august.
Frå 1899 og frametter hadde Bergenske byrja å skaffe seg slepebåtar til å handsame dei store skipa når dei skulle til hamna i Bergen. Den første var «Rhea» i 1899, og «Titan» og «Vulcanus» følgde i høvesvis 1909 og 1914. Under og like etter krigen vart dei mindre «Drabant» og «Musca» leverte. Dei hadde mellom anna som oppgåve å slepe kolbunkringslekteren «Terra». Bergenske kjøpte eit større område på Laksevågsneset i krigsåra og ein større kai stod klar i 1922. Her vart det sidan oppretta ein større mekanisk verkstad som føretok overvassarbeid på skipa til selskapet.
I 1929 fekk Svenska Lloyd levert to nye skip, «Britannia» og «Suecia», som gjekk i ruta Gøteborg-Tilbury og dei marknadsførte ruta som den raskaste og mest behagelege til Noreg. Bergenske sette då i gang med planane om eit nytt skip i ruta Newcastle-Bergen. Sidan dette ville gje betre postgang mellom Noreg og Storbritannia vart det søkt om 200 000 kroner i året i postgodtgjersle over seks år, og dette vart godkjend av Stortinget 19. juni 1929. I august 1929 kontraherte Bergenske dermed eit nytt motorskip på 5 400 tonn frå Helsingør Jernskibs & Maskinbyggeri til ein pris av fem millionar kroner. Det skulle få ein fart på 19 knop og vart det raskaste passasjerskipa i verda på den tida. Namnet var bestemt til «Venus» og vart levert i mai 1930. På veg heim frå Helsingør, var det innom Oslo for å visast til kongehuset, regjeringa og Stortinget. Med «Venus» i ruta til Newcastle, vart den raskaste vegen frå Oslo til London no med tog til Bergen, båt til Newcastle og tog vidare til London. Reisa tok 42 timar, seks timar kortare enn før. Dette gjorde òg at posten kom raskare fram enn før.