cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carl von Linné
Bibliografi
Linné gav ut veldig mange bøker. Enkelte av dei var avhandlingar på berre nokre få sider, andre var verk med fleire band, desse kunne vere på over tusen sider. Nedanfor er dei viktigaste av desse lista opp. Dei fleste bøkene var skrivne på vitskapsspråket på den tida, latin. Reiseskildringane sine gav Linné likevel ut på svensk, noko som var nokså uvanleg, men gjorde dei veldig populære. Sidan det ikkje fanst mykje trykt svensk litteratur, vert dei svenske bøkene hans sett på som ein viktig milepåle i den svenske litteraturhistoria.
Lauvøyfjorden i Sør-Trøndelag
Lauvøyfjorden er ein fjord i Ørland kommune og Åfjord kommune i Trøndelag fylke. Fjorden strekkjer seg 6 kilometer austover til innløpet til Åfjorden.
Fjorden har innløp mellom Lysøya i sør og Lyngøyskjera i nord. Lauvøya, som fjorden er kalla opp etter, ligg på nordsida av fjorden og har vegsamband via ei 850 meter lang vegfylling til Førsholman og vidare til fastlandet. Tettstaden Lysøysund ligg på sørsida av fjorden.
Sykkylven
Sykkylven er eit senter for handel og tenesteverksemd. Staden har også industri, der særleg møbelindustrien har stått sterkt. Mellom anna har møbelprodusenten Brunstad hovudkontor og Hjellegjerde ein fabrikk i Sykkylven.
I Sykkylven sentrum (Aure) er funne buplassar med fleire større hus frå jern- og bronsealderen. Arkeologiske utgravingar på Auremarka viser busetnadsspor som går tilbake til 800 år før vår tidsrekning. I tettstaden ligg også Sykkylven Naturhistoriske Museum med oppbygd naturlandskap for fuglar og dyr. Sykkylven kyrkje er ei arbeidskyrkje i betong som vart oppført i 1990. Norsk Møbelfaglig senter, som utgjer ein del av Stiftelsen Sunnmøre museum, ligg i Aure. Avisa Sykkylvsbladet kjem ut i Sykkylven to dagar i veka.
Sykkylven har vegsamband med Ålesund via ferje over Storfjorden, som del av fylkesveg 60 og E39. Fylkesveg 60 held fram sørover via Stranda til E39 i Hornindal i Nordfjord.
Rakkestadelva
Rakkestadelva er ei elv i Rakkestad kommune. Ho startar i Kolbjørnsviksjøen, og går gjennom Skjølja før ho kryssar Rv124 og renn gjennom sentrum av Rakkestad, der det er laga til fiskeplassar for rullestolbrukarar. Av fiskar ein kan få i Rakkestadelva er åbor, brasme, flire, gjedde, hork, laue, mort, niøye, stam, sørv, aure og ål.
Interjeksjon
Interjeksjon (frå latin inter, 'mellom' og iacere, kasta), utropsord eller ropeord er ei ordklasse som består av ord som står heilt utanfor syntaksen, det vil seie utanfor setningsbygninga. Vi kan seie at interjeksjonane ikkje står i ei setning, men i staden for ei setning. Interjeksjonar blir heller ikkje bøygde. Fordi dei fyller same plassen som ei setning blir dei i skrift gjerne skilde ut med utropsteikn, punktum eller komma. Dei kan innehalda lydsamband som ein ikkje finn elles i språket (t.d. «ptroh!»).
Provinsen Sevilla
Sevilla er ein provins sør i Spania, vest i den autonome regionen Andalucía. Han grensar til provinsane Málaga, Cádiz og Huelva, Bajadoz og Córdoba.
Interjeksjon
Interjeksjonar kan brukast for å påkalla merksemd, helsa eller uttrykka sterke kjensler, som ved banning.
Rakkestadelva
Sideelvar til Rakkestadelva er Dørja, Schieselva og Tjæra. Elva renn ut i Glomma ved Brekke, der det er ein elvekraftstasjon, Brekke kraftverk. Buer kraftverk er eit anna kraftverk i elva.
Provinsen Sevilla
Han har eit areal på og kring 1,8 millionar innbyggjarar. 40 % av desse bur i hovudstaden Sevilla. Provinsen har 105 kommunar og han er den fjerde mest folkerike provinsen i Spania og den mest folkerike i Andalucía.
Moreland Nunatak
Moreland Nunatak er ein isolert nunatak som ligg kring 15 nautiske mil (28 km) vest for Pirrit Hills. Fjellet vart plassert på kartet frå flyfotografi frå U.S. Navy teken i 1961. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William B. Moreland, ein meteorolog ved Little America V, vinteren 1957.
Majorstuen stasjon
Majorstuen stasjon er den vestlegaste felles t-banestasjonen i Oslo. Han er òg eit trafikkknutepunkt av di fleire buss- ogg sporvognsliner går på utsida. Stasjonen ligg på baksida av Majorstuhuset. Han var endestasjon for Holmenkollbanen frå starten i 1898 til tunnelen til Nationaltheatret stasjon blei bygd i 1928.
Norske Ordsprog
Norske Ordsprog er ei ordspråksamling av Ivar Aasen, utgjeven 1856.
Majorstuen stasjon
Namnet Majorstuen på stasjonen blei vedteke i 26. august 1981.
Norske Ordsprog
Ordspråka hadde Ivar Aasen samla på ferdene sine rundt om i landet. Norske Ordsprog er det største folkeminnearbeidet Aasen gav ut. Med Norske Ordsprog ville Aasen dra fram visdomen i folkedjupet for å auka vørdnaden for allmugen. Boka held eit høgt fagleg nivå, og ho har vore ei populært oppslagsverk både for amatørar og folkeminnegranskarar.
Majorstuen stasjon
Kjelder
<References/>
Norske Ordsprog
Ordtaka er i 1881-utgåva sorterte etter nøkkelord, frå A: («Den som segjer A, fær og segja B») til Øyra «Ein lyt stundom spyrka Øyrom meir enn Augom» - med det ordtaket forstår Aasen at ein ofte må akte meir på kva kjende folk seier, enn det ein umiddelbart kan sjå. Vidare er det ein bolk med ordtak om årstider og dagar, før boka held fram med munnhell eller talemåtar. Ordtaka er gjevne att på landsmål, men forklaringane og fortalen er skrivne på dansk.
Utgåver
Fyrsteutgåva kom i 1856. I 1881 gav Aasen ut ei omarbeidd og meir folkeleg innretta utgåve. Denne utgåva låg til grunn for ei ny utgåve i 1983, opptrykk 1989 (ved Johannes Gjerdåker, Vestanbok Forlag), og 4. utgåve i 2003 med tittelen Norske ordtak (ved Johannes Gjerdåker og Gudmund Harildstad, Vigmostad & Bjørke).
Ich liebe den Höchsten von ganzem Gemüte
Ich liebe den Höchsten von ganzem Gemüte, BWV 174, er ein kyrkjeleg kantate komponert av Johann Sebastian Bach.
Han vart komponert i Leipzig i 1729 for andre pinsedag.
Klima i Afrika
Klima i Afrika er prega av at Afrika er eit veldig kontinent som strekkjer seg over både den nordlege og sørlege halvkula. Med over 30 millionar km² er det like stort som Kina, USA, India, Europa, Argentina og New Zealand til saman. Som eit gammalt kontinent som ikkje har blitt prega av istider slik som Skandinavia, er det bortsett frå området rundt Riftdalen, og små område i Sahara og Søraust-Afrika, eit kontinent med store slette- og platålandskap som er skapt gjennom mange millionar år. Sidan storparten av kontinentet ligg innanfor dei tropiske vendekrinsane 23,5° nord og 23,5° sør for ekvator vil sola stå i senit i nær heile Afrika ein gong i året. Afrika er prega av denne plasseringa, men det er òg mange andre omstende som spelar inn på klimaet, som skil seg både etter område og årstid.
Ich liebe den Höchsten von ganzem Gemüte
Teksten er skriven av Christian Friedrich Henrici (Picander) (sats 2-4) og Martin Schalling (femte sats)
Klima i Afrika
Storparten av Afrika får mindre enn 1400 millimeter nedbør i året, der store delar utgjer Namibørkenen og Sahara som får mindre enn 200 mm. Nokre stader i Sahara får dessutan mindre enn 1 mm i året. På den andre sida finn ein dei tropiske områda som er samla rundt Kongobassenget og på vest-/sørvest-kysten. Her har ein på ein målestasjon i Kamerunfjella (Debundscha) målt over 10 000 mm gjennomsnittleg nedbør per år.
Ich liebe den Höchsten von ganzem Gemüte
Instrumentering og struktur
Stykket er instrumentert for to valthorn da caccia, to oboar, engelsk horn, to fiolinar ripieno, bratsj di ripieno, tre fiolinar concertante, trebratsjar concertante, tre fiolonsellar concertante og basso continuo (+ basstemme, violone, orgel), samt tre songsolistar (alt, tenor, bass) og firedelt kor.
Klima i Afrika
På grunn av den tropiske plasseringa rundt ekvator varierer temperaturen generelt meir frå dag til natt enn gjennom året. Den daglege variasjonen ligg på rundt 10 til 15 °C, (bortsett frå ørkenane), medan den årlege er mindre enn 6 °C i 1/3 av kontinentet, og passerer ikkje 10 °C i storparten av Afrika sør for Sahara. Temperaturane det varierer mellom er for det meste over 5 °C (bortsett frå indre delar av det sørlege Afrika, og nordlege delar av Sahara), vanlegvis over 32 °C og i 30 % av kontinentet over 38 °C.
Ich liebe den Höchsten von ganzem Gemüte
Instrumentering og struktur
Det består av fem satsar:
Klima i Afrika
ITCZ
Som før nemnt dominerer den tropiske plasseringa over ekvator det afrikanske klimaet, slik som det òg vil dominere andre område på same breiddegrader. Vêrsystemet som oppstår rundt ekvator blir kalla den intertropiske konvergenssonen eller ITCZ (engelsk forkorting for InterTropical Convergence Zone). Dette er eit lågtrykksbelte som krinsar om jorda ved ekvator der fuktig luft frå under- og overliggjande breiddegrader møtest.
Under ITCZ er det mykje nedbør. Den kalde, tørre lufta kan ikkje søkke ned att ettersom den møter på varm luft som pressar opp, den blir såleis pressa mot dei subtropiske høgtrykksbelta (sjå fig.). Der den søkk ned tørr og kald rundt 30° N og S, og gir opphav til til dømes sahara- og kalahari-ørkenane. Noko av den tørre kalde lufta vil så gå tilbake mot ITCZ for å konvergere, stige og så bortetter. ITCZ forandrar difor sin posisjon ettersom sola sitt senitpunkt flyttar seg, og skaper dermed sesongmessig variasjon. Nedbøren under ITCZ fylgjer difor sonen si rørsle (og gir to regntoppar i året).
Den geografiske plasseringa i forhold til ekvator gir altså det generelle klimatologiske mønsteret, men andre faktorar spelar også inn. Områda rundt fjella i samband med Den store riftdalen får nedbør i eit område som ellers ikkje har nedbør i denne perioden, og det er også tendensar til meir nedbør rundt dei andre områda over 1500 meter over havet. Somaliaområdet på Afrikas horn, mottek veldig lite nedbør i forhold til kongobassenget på same breiddegrad. Dette er fordi overflatetemperaturen på havet utanfor Afrikas horn er relativt låg, slik at lufta som bles inn frå havet er relativt tørr og kald. Eit anna unntak er klimaet i kystlanda Ghana, Togo og Benin som er mykje tørrare enn kystlanda lenger nord-vest.
I tillegg til desse unntaka frå dei generelle tropisk tørre og tropisk våte områda kjem ytterkantane på kontinentet. På ei smal stripe heilt nord (hovudsakleg i Marokko, Algerie og Tunisia) og ei heilt sør (Sør-Afrika), er eit klima som blir kalla middelhavsklima. Her er det større sesongvariasjon, med temperaturar godt over 20 °C om sommaren og ned mot 10 °C om vinteren, når storparten av nedbøren kjem.
Zográfou
Zográfou (gresk Ζωγράφου) er ein kommune i dei austlege forstadane til Aten i Hellas. Kommunen inngår i byområdet til Aten, og høyrer administrativt til periferieininga Sentral-Aten i periferien Attikí.
Zográfou ligg om lag 5 km frå sentrum av Aten. Ei gate i bydelen er kalla opp etter Olof Palme.
Sverre
Sverre er eit mannsnamn som hovudsakleg vert nytta i Noreg. Namnet kjem frå norrønt språk, Sverrir, og tyder valdeleg. Ordet kan òg vera i slekt med det moderne norske verbet å svirra.
Sverre har namnedag 9. mars. Det er om lag 10 400 som har Sverre som førenamn i Noreg. Namnet var mest brukt mellom 1900 og 1915, då heile 2 % av norske gutar fekk det som førenamn. I tida etter 1920 gjekk bruken kraftig ned og flata ut på rundt 0,2 % frå om lag 1960.
Sverre som etternamn
Sverre er òg eit etternamn som er sjeldan brukt i Noreg:
NGC 454
NGC 454 er eit par av vekselverkande galaksar som ligg rundt 164 millionar lysår unna jorda i stjernebiletet Føniks. Paret er samansett av ein raud elliptisk galakse og ein irregulær og gassrik blå galakse. Båe galaksane er sterkt misforma grunna den gravitasjonelle påverknaden dei har på kvarandre.
Fedje
Fedje er ein tettstad og administrasjonssenter i Fedje kommune i Vestland med. Tettstaden ligg på nordsida av øya Fedje.
Six Blanc
Six Blanc er eit fjell i Wallis-Alpane i Sveits.
Parlamentarisme
Parlamentarisme er ei styreform som inneber at regjeringa må ha tillit frå fleirtalet i nasjonalforsamlinga for å kunne bli sitjande. I Noreg har me hatt parlamentarisme som styreform sidan 1884. Det var partiet Venstre, med Johan Sverdrup i spissen, som innførte parlamentarismen i Noreg. Dei fleste europeiske land og mange demokrati over heile verda praktiserer parlamentarisme, men ikkje til dømes USA og Russland.
Parlamentarisme tyder at den utøvande makta, regjeringa, ikkje kan ha negativt fleirtal i den lovgivande og løyvande nasjonalforsamlinga, parlamentet. Dette kjem av at det berre er parlamentet som har direkte demokratisk legitimitet, sidan det er den einaste styresmakta som er demokratisk folkevald gjennom frie val. Difor lyt regjeringa omveges henta sin legitimitet frå parlamentet ved at parlamentet har tillit til henne. I eit parlamentarisk system må regjeringa og regjeringssjefen gå av dersom eit fleirtal i det folkevalde parlamentet vil det, til dømes ved eit mistillitsframlegg. Ei mindretalsregjering kan òg truga med å gå av ved kabinettspørsmål, noko som kan vera effektivt dersom opposisjonen i parlamentet er kløyvd. I dei aller fleste parlamentariske land, utanom Noreg, har regjeringssjefen høve til å løysa opp parlamentet og lysa ut nyval. Såleis har dei parlamentariske systema ei hjelperåd for handa dersom dei skulle hamna i ei parlamentarisk stode der det ikkje er noko styringsført eller samarbeidsviljugt fleirtal i parlamentet som kan skipa eller støtta opp om ei regjering.
Presidentar i parlamentariske republikkar har ofte inga røynleg politisk makt, men heller ei symbolsk og seremoniell stilling, lik ein konstitusjonell monark. Presidenten er ofte indirekte vald av parlamentet, slik som til dømes i Tyskland, Italia og Israel. I andre parlamentariske republikkar er presidenten òg direkte folkevald, til dømes i Island og Kroatia. Parlamentarisme finn me i mange demokrati, både i republikkar og konstitusjonelle monarki, særskilt i Europa. Såleis alle dei nordiske landa, uansett om dei har konge eller president som statsoverhovud.
Eit alternativ til parlamentarisme er presidentstyre, eller presidentialisme, der presidenten og hans administrasjon, som er den utøvande makta, ikkje kan avsetjast av den lovgjevande makta, i og med at båe har kvar for seg sin direkte demokratiske legitimitet frå demokratiske val. Såleis til dømes USA. Der er det altså ikkje parlamentarisme. Attåt dette finst noko me kallar semipresidentialisme, der både president og parlament er direkte valde, men presidenten har nokre særlege rettar, til dømes vetorett og oppløysingsrett. Dette slaget demokrati finn me i land som Portugal, Irland, Finland og Frankrike.
O'Neal Nunataks
O'Neal Nunataks er ei lita rekkje nunatakar heilt sør i Bastien Range i Ellsworth Mountains. Han vart namngjeven av geolog-gruppene frå University of Minnsota til Ellsworth Mountains etter Jerry O'Neal, flyfotograf for desse gruppene i 1963-64 og 1964-65.
Nordens Institut i Finland
Nordens Institut i Finland (Nifin) var eit nordisk kulturinstitutt i Helsingfors under Nordisk Ministerråd. Føremålet til instituttet var å spreia kjennskap om nordiske språk og kulturar i Finland, og dessutan å formidla viten om finsk språk og kultur til resten av Norden. Vidare koordinerte Nifin i samarbeid med dei øvrige nordiske husa og institutta eit kultursamarbeid med naboane til Norden i Baltikum og det nordvestlege Russland.
Nifin rådde over eit nordisk spesialbibliotek med rundt 16 000 titlar fordelt på både skjønns- og faglitteratur og dessutan av-materialar. Biblioteket var ope for alle.
Instituttet heldt kulturelle arrangement, som forfattarkveldar, utstillingar og forelesninger om nordiske emne, og det hadde eit breitt samarbeid med andre organisasjonar og kulturinstitutt. Dessutan arrangerte Nifin seminar og språkkurs og publiserte materiale om Norden og nordiske språk, både på nettet og i trykt form.
Instituttet hadde ein del utadrettet verksemd, særleg rett mot skular og utdanningsinstitusjonar i Finland.
Nifin vart grunnlagt i 1997 og låg sentralt i Helsingfors på Kajsaniemigatan i bygninga til Den nordiske investeringsbanken.
Norðurlandahúsið
Norðurlandahúsið í Føroyum ('Nordens hus på Færøyane'), i kortform Norðurlandahúsið, er den viktigaste kultur- og møtelokalet på Færøyane. Det ligg i hovudstaden Tórshavn. Huset vart innvigd den 8. mai 1983, og har som mål å fremja nordisk og færøysk kultur. Kunstnarar frå heile verda framfører eller stiller ut her. Norðurlandahúsið er kjent for ein spesiell arkitektur med opne glasveggar mot eit grastak som går i eitt med lia attom. Dette har vore ein sterk, medverkande faktor til at grastak har fått ein renessanse i moderne byggekunst på Færøyane.
Bygging
Den leiande sjølvstyrepolitikaren Erlendur Patursson (1913–1986), medlem av både Lagtinget og Nordisk råd, kom med ideen om å byggja eit slikt kultursenter. I 1977 vart det kunngjort ein nordisk arkitektkonkurranse, som etterkvart fekk 158 deltakarar. Vinnarane vart Ola Steen frå Noreg og Kolbrún Ragnarsdóttir frå Island. Nordisk råd støtta prosjektet med to tredjedelar av alle byggekostnadene, totalt 70 millionar færøyske kroner. Sluttresultatet var at 92 prosent av kostnadene vart dekt av Nordisk råd, medan den attverande summen vart dekt av Færøyanes regjering.
Det meste av byggematerialet bestod av glas og stål, som vart importert frå Danmark. Bærebjelkene er frå Island, medan graset på taket er færøysk. På innsida av bygninga er golvet hovudsakleg norsk granitt; mellom annan i lobbyen er det dessutan ein del skifer frå Gudbrandsdalen. All materialet av basalt er frå Færøyene, medan alle stolane er frå Finland. Innerveggene er kleidd med tømmer frå Sverige. Med glasfasade heile vegen rundt og plasseringa høgt i terrenget, har ein ei pen utsikt over Tórshavn og mot Nólsoy.
Norðurlandahúsið har ein romslig lobby, ein kafeteria, ein spesialutforma dansesal med parkettgolv for færøysk ringdans og utstillingar, og dessutan ein stor sal som rommar meir enn 400 personar. Det er i tillegg eit anna rom likt eit amfiteater som kan knytast til den største salen.
Den 8. mai 1983 vart bygninga innvigd, og huset har sidan då vore Færøyane sitt kultursentrum.
Direktørar
Norðurlandahúsið er heleigd av Nordisk råd. Ansvaret for den daglege drifta ligg hos eit fellesskandinavisk utval med ein direktør.
Burdur
Burdur er ein by sørvest i Tyrkia Turkey og det administrative senteret i provinsen Burdur i Tyrkia. Han ligg ved breidda av Burdursjøen. Han har kring 70 000 innbyggjarar (2011)
Gerrit Achterberg
Gerrit Achterberg var ein lyrikar frå Nederland. Han vert rekna som ein av dei største i moderne nederlandsk lyrikk. I mellomkrigstida var han ein forløpar for den eksperimentelle lyrikken etter andre verdskrigen.
Tunnelbane
Tunnelbane, forkorta T-bane, òg kalla undergrunn og metro, er ein jarnbane for persontransport i by, og som for det meste går i tunnel under byen og med stasjonane under jorda. I Noreg er det berre Oslo som har T-bane.
T-banane er vanlegvis kjenneteikna av dei er dobbeltspora og at toga får straumen gjennom ei straumskjene festa til svillene, ikkje ved leidning i lufta. Då det er fleire straumavtakarar på båe sider på kvart tog, kan straumskjenene ha avbrot der det er naudsynt, til dømes i pensar (sporveksel) og andre stader, og det kan vekslast mellom straumskjene på venstre og høgre side. Alle T-banelinene i Oslo har no straumskjene i staden for luftleidning. Tidlegare var luftleidning nytta på dei gamle linene mot vest.
T-banelinene i Oslo er utan kryssingar med annan trafikk. Eit unnatak er den gamle, men moderniserte lina til Holmenkollen og vidare til Frognerseteren, som har nokre kryssingar i plan med bilvegar og gangvegar.
T-banar kan ha tog som vert styrte automatisk, utan førarar i toga. Eit døme på dette, er metroen i København.
Provinsen Soria
Soria er ein provins aust i Spania, sentralt i den autonome regionen Castilla y León. Han grensar til provinsane Zaragoza, Guadalajara og Segovia og Burgos, samt La Rioja.
Soria er den minst folkesette av dei spanske provinsane med opp under 100 000 innbyggjarar og berre rundt 9 innbyggjarar per kilometer, noko som er noko av det lågaste i EU. Om lag 40 % av innbyggjarane bur i provinshovudstaden Soria. Det er 183 kommunar i Soria, men nesten halvparten av dei har mindre enn 100 innbyggjarar og berre 12 av dei har meir enn tusen innbyggjarar.
Dataspelserien Fallout
Fallout er ein serie med post-apokalyptiske rolledataspel, skapt av Interplay Entertainment. Serien tek stad i ein atompunk og retrofuturistisk stil. Sjølv om serien er sett i det 22. og 23. århundre, er den påverka av etterkrigskulturen i 1950-Amerika, håp for den nye teknologien og frykta for å bli utsletta av atombomba. Dataspelet Wasteland frå 1988 blir sett på som ein slags spirituell forlaupar til det fyrste Fallout-spelet. Sjølv om speleverdene er ulike, trekk bakgrunnshistoria, innbyggjarar, stader og karakterar mange parallellar.
Dei to fyrste titlane i serien (Fallout og Fallout 2) blei utvikla av Black Isle Studios. Micro Forté og 14 Degrees East kom ut med Fallout Tactics: Brotherhood of Steel i 2001, som er eit taktisk rollespel. I 2004 låg Interplay ned Black Isle Studios, og heldt fram med å produsera eit actionspel med rollespelelement til PlayStation 2 og Xbox, Fallout: Brotherhood of Steel utan Black Isle Studios. Ein tredje oppføring i hovudserien, Fallout 3, vart utgjeve i 2008 av Bethesda Softworks. Det neste spelet i serien, Fallout: New Vegas, kom ut i 2010 og blei utvikla av Obsidian Entertainment. Det nyaste spelet i serien, Fallout 4, vart kunngjort den 3. juni 2015, og vil bli utgjeve den 10. november 2015.
Bethesda Softworks eig no alle rettane til å produsera Fallout-spel. Kort tid etter at dei skaffa rettane, gav Bethesda rettane til å laga ein MMORPG-versjon av Fallout til Interplay, men etter langvarig juridisk konflikt mellom dei to selskapa er det i dag ikkje kjend om det kjem til å kome ut eit Fallout MMO.
Fallout-spel har blitt gjeve ut til DOS, Microsoft Windows, Mac OS, Mac OS X, PlayStation 2, PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox, Xbox 360, Xbox One, Cloud (OnLive), iOS og Android.
Fallout (1997)
Fallout blei utgjeve i 1997 og tek stad i eit post-apokalyptisk Sør-California i år 2161. Hovudpersonen, kalla «Vault Dweller», har som oppgåve å utvinne ein vatn-chip i Wasteland for å erstatta den øydelagde chippen i spelaren heim, Vault 13. Etterpå Vault Dweller må overvinne ei gruppe mutantar, leidde av eit grotesk vesen kalla Master.
Fallout 2 (1998)
Fallout 2 vart lansert i 1998, med forbetringar frå det første spelet, inkludert ein forbetra spelmotor, NPC-ar og høvet til å dytta vekk karakterar som blokkerer dører. Andre funksjonar inkluderte fleire endringar til speleverda, inkludert store mengder med vitsar om popkultur og parodiar. Fallout 2 føregår 80 år etter Fallout, og handlar om ein etterfylgjar til Vault Dweller, hovudpersonen i Fallout. Spelaren tek rolla som den utvalde og må prøve å redda landsbyen sin, Arroyo, frå hungersnød og tørke.
Fallout 3 (2008)
Fallout 3 blei utvikla av Bethesda Game Studios og utgjeve 28. oktober, 2008. Historia tek stad 30 år etter Fallout 2 og 200 år etter atomkrigen som førte til speleverda som er tilgjengleg i spelet. Spelaren er ein Vault-dweller i Vault 101 som vert tvinga til å flykta når Overseer prøver å arrestera spelaren fordi faren til spelaren forlèt Vault 101. Når spelaren har rømt kan Wasteland, inkludert Washington, DC, kjend som Capital Wasteland, bli utforska. Videre handlar spelet om korleis karakteren finn faren hans/hennar. Spelet fekk særs gode tilbakemeldingar og vann mange prisar.
Fallout: New Vegas (2010)
Fallout: New Vegas blei utvikla av Obsidian Entertainment og utgjeve den 19. oktober 2010. Utviklingsteamet inkluderte utviklarar som tidlegare hadde jobba med Fallout og Fallout 2. Fallout: New Vegas er ikkje ein direkte oppfølgjar til Fallout 3, men heller eit frittståande produkt. Hendingar i spelet tek stad 4 år etter Fallout 3 og er eit liknande rollespel.
Fallout 4 (2015)
Fallout 4 er ei kommande utgjeving, utvikla av Bethesda Game Studios. Spelet vil bli lansert den 10. november 2015.
Imola
Imola  er ein by i provinsen Bologna i regionen Emilia-Romagna i Italia og har om lag 65 000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Santerno nord i landet og er ein by som tradisjonelt har vore rekna som den vestlege inngangsporten til den historiske regionen Romagna.
I dag er Imola mest kjend for bilbanen Autodromo Enzo e Dino Ferrari og Formel-1 San Marino Grand Prix. Løpet, som er kalla opp etter republikken San Marino og som er for liten til å halde eit grandprix-løp, vert generelt berre kalla «Imola».
Historie
Byen vart i antikken kalla Forum Cornelii, etter den romerske dikatoren L. Cornelius Sulla, som grunnla han rundt år 82 fvt. Byen var eit jordbruks- og handelssenter, kjend for keramikken sin.
Namnet Imola dukka først opp på 600-talet då langobardar overtok området. Dei nytta namnet på ei festning (i dag Castellaccio), som seinare vart gjeldande for heile byen. I følgje diakonen Paulus var Imola i 412 åstad for bryllaupet mellom Ataulf, konge av vestgotarar og Galla Placidia, dotter til keisar Theodosius den store. Under gotarkrigen 535–552 og etter den langobardiske invasjonen, vart han halde vekslesvis halde av austromarane og barbarane.
Med eksarkatet Ravenna gjekk han inn under paven sitt styre. På 800-talet klarte Fausto Alidosi heltmodig å forsvare byen mot sarasenarar og ungararar. På 900-talet fekk Troilo Nordiglio stor makt. Dei neste hundreåra vart det ført harde kampar mot mellom anna Ravenna og Bologna. Innimellom desse konfliktane vart det oppretta eit republikansk konstitusjon i byen. I konkurranse mellom paven og keisaren, var byen hovudsakleg under Ghibelline-familien, men stundom òg hos pavane. Fleire gonger prøvde mektige herrar å ta over byen (Alidosi, 1292; Maghinardo Pagano, 1295). Pave Benedict XII gav byen og området rundt til Lippo II Alidosi med tittelen pavevikar og byen var under familien Alidosi fram til 1424, då condottiero Angelo della Pergola, «capitano» for Filippo Maria Visconti, fekk makta. I 1426 kom byen tilbake til Kyrkjestaten.
I 1797 oppretta dei franske revolusjonsstyrkane eit mellombels styre i Imola og i 1799 vart han okkupert av Austerrike. I 1800 vart byen ein del av Den cisalpinske republikken og etter dette hadde byen felles historie med regionen Romagna.
Ajloun guvernement
Ajlun guvernement, òg skrive Ajloun guvernement (arabisk محافظة عجلون), er eit guvernement i Jordan som ligg nord for den jordanske hovudstaden Amman. Ajlun guvernement har den fjerde høgaste folketettleiken i Jordan (etter Irbid, Jerash og Balqa guvernement) med 350,1 innbyggjarar/km² (2012-estimat). Det grensar til Jerash guvernement i sør og aust, og Irbid guvernement i nord og vest.
Klima
Ajloun ligg i høgt terreng og er ein av dei kjøligaste byane i Jordan, med ein normal maks.temperatur i januar på 8,2 grader C og ein min.temperatur på 2,8 grader C. Det er vanleg med snø om vinteren.
Sosto
Sosto er eit fjell i Dei lepontinske Alpane i kantonen Ticino i Sveits.
Provinsen Tarragona
Tarragona er ein provins aust i Spania, sør i den autonome regionen Catalonia. Han grensar til provinsane Castellón, Teruel, Zaragoza, Lleida, Barcelona og Middelhavet.
Provinsen har kring 650 000 innbyggjarar og ein om lag ein femtedel av desse bur i provinshovudstaden Tarragona. Andre byar i Tarragona er Constantí, Reus, Falset, El Vendrell, Tortosa og Amposta. Provinsen har i alt 183 kommunar.
Pagano Nunatak
Pagano Nunatak er ein nunatak med spiss topp (1830 moh) som ligg relativt isolert, 8 nautiske mil (15 km) aust for Hart Hills og 80 nautiske mil (150 km) nord-nordaust for Ford Massif i Thiel Mountains. Nunataken vart utforska og skissert av Edward Thiel under ein flytur langs 88. vestlege meridianen i 1959-60. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Gerald Pagano, som var assistant for staben til U.S. Naval Support Force i Antarktis 1960–65, og sidan stabsmedlem i Center for Polar Archives ved National Archives i 1972-81.
Masfjorden
Masfjorden er ein fjord i Masfjorden kommune i Vestland og ein sidefjord av Fensfjorden. Han har ei lengd på 25 km inn til botn av Matresfjorden, som er ein arm av fjorden. Ved innløpet til Matresfjorden går ein annan arm nordaustover som Haugsværsfjorden.
Solheim ligg på nordsida av fjorden eit stykke austover og frå her stikk Haugsværsfjorden seg nordaustover til Haugsvær. Rett sør for Solheim, på andre sida av fjorden markerer Saltneset innløpet til Matresfjorden som går inn til Matre.
Åfjorden i Åfjord
Åfjorden er ein fjord i Åfjord kommune i Trøndelag. Fjorden strekkjer seg 14 km nordaustover til Å i Åfjord i botn av fjorden.
Fjorden har innløp frå Lauvøyfjorden ved Straumsholmen i sørvest. Sør for Straumsholmen går Oldfjorden sørvestover, medan Mørrifjorden er ein fjordarm sørover nesten heilt inne i fjorden.
Selnes ligg på vestsida av fjorden ved innløpet og mellom dette neset og neset Øyan ligg Indre Selnesvågen. Nord for Øyan ligg Rånesvikan med øyane Øyaøya og Rånesøya. Grenda Rånes ligg på eit nes på nordsida av fjorden. Nordaust for Rånes ligg Dragseidet, eit 300 meter breitt eid der Eidsfjorden ligg på andre sida.
Fjorden endar i dei tre buktene Monstadbukta ved Monstad i vest, Stenkarbukta i midten og Svalan lengst aust. I botn av fjorden munnar både Stordalselva og Norddalselva ut i fjorden.
Fv6324 går langs delar av vestsida av fjorden.
Pic Ramougn
Pic Ramougn er ein kvass fjelltopp på 3011 meter i Néouvielle-massivet i Pyreneane i Frankrike.
Er rufet seinen Schafen mit Namen
Teksten er skriven av Christiane Mariene von Ziegler (sats 2-5) og Johann Rist (sats 7), medan første og femte sats er basert på Evangeliet etter Johannes 10: 3 og 10: 6.
Koraltemaet er basert på salmen «Komm, Heiliger Geist, Herre Gott». Denne melodien av ein ukjend komponist er datert til 1400-talet og er kanskje knytt til salmemelodien «Adesto, sancta spiritus» av Marchetto di Padua får kring 1270. Han kom først på trykk i den noverande forma i Geystliche Gesangk Buchleyn (redigert av Johann Walter) i Wittenberg i 1524 i lag med fleire vers som Martin Luther hadde skrive.
Instrumentering og struktur
Stykket er instrumentert for tre trompetar, tre fløyte dolce, to fiolinar, bratsj, fiolonsell piccolo solo og basso continuo, samt tre songsolistar (alt, tenor, bass) og firedelt kor.
Nordisk kulturkontakt
Nordisk kulturkontakt (fram til og med 2016 Kulturkontakt Nord) er ein av institusjonane til Nordisk Ministerråd, som vart oppretta i 2012. Nordisk kulturkontakt har som hovudoppgåve å auka interessa for Norden og nordisk samarbeid i Finland, og å administrera to nordiske støtteordningar: Kultur- og kunstprogrammet og Nordisk-baltisk mobilitetsprogram for kultur. Organisasjonen er òg eit kontaktpunkt for nordisk kulturelt samarbeid og for informasjon om dette samarbeidet i Norden.
Organisasjonen vart til den 1. januar 2012 gjennom ei samanslåing av Nordens Institut i Finland (Nifin) og den tidlegare Kulturkontakt Nord. Samanslåinga vart gjennomført slik at den tidlegare Kulturkontakt Nord vart overført til Nifin, som skifta namn til Kulturkontakt Nord. Verksemda til begge institusjonane vert halde fram uavbrote under ein felles paraply. I 2017 skifta organisasjonen altså namn til Nordisk kulturkontakt.
Organisasjonen har som mål å spreia kunnskap om, og interesse for Norden i Finland innan fleire ulike område, og å vera eit samlingspunkt for nordisk kultursamarbeid og informasjon om dette samarbeidet i Norden. Organisasjonen har Finland med det øvrige Norden med nærområde som arbeidsfelt.
Blues
Blues er ein musikksjanger basert på bruken av blåtonar. Han oppstod i afroamerikanske samfunn i USA ut frå negro spirituals, arbeidssongar, og enkle balladar på rim. Bruken av blåtonar og call and response (kall og korsvar) i musikken og tekstane er den afrikansk påverknaden på sjangeren.
Blues påverka seinare amerikansk og vestleg popmusikk, sidan han danna grunnlaget for jazz, rhythm and blues og bluegrass. I 1960- og 1970-åra vart ei blandingsform kalla bluesrock utviklinga frå blues og forskjellige former for rock 'n' roll.
Namnet
Uttrykket «the blues» viser til «the blue devils» («dei blå demonane») som står for nedstemte kjensler, melankoli og sorgmod. Ein tidleg referanse til «the blues» finn ein i George Colman sin farse Blue devils (1798).
Stilmessig og kulturelt opphav
Det er nokre eigenskapar som kjenneteiknar all blues, fordi sjangeren har tatt form frå spesifikke individuelle framføringar. Det er derimot nokre kjenneteikn som alt eksisterte lenge før moderne blues vart danna. Ei tidleg form for bluesliknande musikk var såkalla call-and-response-rop, som var ein vokalstil utan harmoniar eller ein spesiell musikalsk struktur. Ei form av denne forgjengaren til blues kunne ein høyre på slavemarkene der slavane sine musikalske skrik og rop utvikla seg til enkle solosongar med mykje kjensler. Ein kan sjå på blues, som vi kjenner han i dag, som basert på både europeisk harmonistruktur og den afrikanske «call-and-response»-tradisjonen, omforma til eit samspel mellom stemme og gitar.
Mange blueselement, som call-and-response-formatet og bruken av blåtonar, kan sporast tilbake til afrikansk musikk. Diddleybogen var eit heimelaga instrument med ein streng som dukka opp i dei amerikanske Sørstatane tidleg på 1900-talet og banjoen er eit afrikanskbasert instrument som kan ha vore med på å overføre afrikanske musikkteknikkar inn i tidleg blues. Blues tok seinare til seg element frå «Ethiopian airs», minstrelshow og negro spirituals, inkludert instrumental- og harmoniakkompagnement. Stilen var òg nært knytt til ragtime, som utvikla seg samstundes, men blues bevarte i større grad melodimønsteret i afrikansk musikk. Bluesforma i seg sjølv har ikkje noko likskap til melodistilen i vestafrikanske griotar og påverknaden er berre svak og utydeleg. Ein kan ikkje finne ein spesifikk afrikansk musikkform som kan knytast som ein direkte forgjengar for blues.
Bluessongar frå denne perioden, som Lead Belly sine eller Henry Thomas sine innspelingar viser mange forskjellige strukturar. 12-takts- og 8-taktsblues, eller 16-taktsblues basert på tonika (I), subdominante (IV) og dominante (V) akkordar var dei vanlegaste formene. Det som i dag er kjend som ein standard 12-taktsblues er kjend gjennom munnleg overføring og notar som dukka opp i afroamerikanske samfunn i regionen langs nedre Mississippielva, i Beale Street i Memphis i Tennessee og av kvite artistar i New Orleans.
Den opphavlege tekstforma for blues var truleg ei enkel tekstlinje som vart repetert fire gonger. Det var først seinare at den noverande, mest vanlege strukturen med ei linje repetert ein gong, etterfølgd av ei linje med ein konklusjon, vart standard. To av dei første utgjevne bluessongane, «Dallas Blues» (1912) og «St. Louis Blues» (1914) hadde begge linjer som vart repetert to gonger, etterfølgd av «svaret» på ei linje, over 12 taktar. W.C. Handy skreiv at han starta å gjere det på denne måten for at det ikkje skulle verte for monotont med ei linje repetert tre gonger. Desse linjene vart ofte meir framført som rytmisk snakking enn til ein melodi. Tidleg blues hadde ofte ei laus forteljande form. Songaren song ofte om personleg smerte på grunn av ei hard verd, som tapt kjærleik, vonde politifolk, undertrykking frå kvite folk, og generelt harde tider.
Mange av dei tidlegaste bluesartistane, som Son House og Skip James, hadde fleire religiøse songar eller spirituals i repertoaret sitt. Reverend Gary Davis og Blind Willie Johnson er døme på artistar som ofte vart kategorisert som bluesartistar, men som ut frå tekstane heilt klart høyrer til spirituals.
Sjølv om blues vart assosiert med elende og undertrykking, kunne blues òg vere fylt med humor og råskap:
Hokumblues nytta både komiske tekstar og ein larmande og farseaktig framføring. Tampa Red sin klassikar «Tight Like That» er eit slu ordspel med doble tydingar der det å vere «tight» («tett») med nokon òg hadde ei meir seksuell tyding. Tekstinnhaldet i musikken vart noko enklare i etterkrigstida der fokuset nesten alltid var på songaren sine ulukkelege forhold eller seksuelle uro. Tema som var vanlege i førkrigstida var økonomisk depresjon, jordbruk, demonar, gambling, magi, flaum- og tørkeperiodar, og desse vart langt mindre vanleg i blues i etterkrigstida.
Musikalsk stil
Dei første tiåra av 1900-talet var ikkje akkordprogresjonen i bluesmusikken klart definert. Det var mange bluessongar i 8-taktsform, som «How Long Blues», «Trouble in Mind» og Big Bill Broonzy sin «Key to the Highway». Andre, uvanlege takttal dukka òg stundom opp, som 9-taktsbluesen i Howlin' Wolf sin «Sitting on Top of the World». Den grunnleggande 12-taktsbluesen består av ein standard harmonisk progresjon på 12 takter i 4/4 takt (eller meir sjeldan 2/4). Slow blues vert ofte spelt i 12/8 (4 taktslag per takt med 3 underavdelingar per taktslag), altså 4/4-takt med triolar.
I 1930-åra hadde 12-taktsblues vorte standard. Det fanst òg 16-taktsblues som i Ray Charles sin instrumentale «Sweet 16 Bars» og i Herbie Hancock sin «Watermelon Man». Bluesakkordar som vert nytta i 12-taktsblues er vanlegvis tre forskjellige akkordar spelt over tolv taktar:
der romartala viser til trinna i progresjonen. Det vil sei at om han vart spelt i tonaliteten C, så ville akkordane vorte:
(Når IV-akkorden vert spelt i takt 2, så vert bluesen kalla ein «Quick-Change»-blues («rask endring»)).
I dette dømet er C tonikum og F er subdominant. Mykje av tida vert nokre eller alle desse akkordane spelt som septimakkordar. Ofte er den siste akkorden den dominante (V eller i dette tilfelle G) turnaround («snu rundt») som dannar overgangen til byrjinga for den neste progresjonen.
Bruken av septimakkordar er vanleg i blues og vert ofte kalla «blues seven». Med eit forhold på 7:4 er han ikkje nær noko intervall, verken i moll eller dur, i den vanlege vestlege diatoniske skalaen.
Tekstane endar vanlegvis på det siste slaget i den tiande takten eller på det første slaget i den ellevte takten og dei to siste taktane vert nytta som ein pause. Harmonien i denne totaktspausen, den såkalla turnaround, kan vere ekstremt komplisert og stundom av heilt enkle tonar utan akkordar. Det siste slaget er derimot nesten alltid den dominante septimakkorden (V7) for å skape spenning før det neste verset.
Melodisk er blues markert med bruken av ein forminska ters, ein tritonus og ein septim (dei såkalla blåtonane) i durskalen. Desse skalatonane kan erstatte dei naturlege skalatonane eller leggast til skalaen, som er tilfelle i den pentatoniske bluesskalaen i moll, der ein forminska ters erstattar den naturlege tersen, ein forminska septim erstattar den naturlege septimen og ein forminska kvint er lagt til mellom den naturlege kvarten og den naturlege kvinten. Sjølv om 12-takts harmonisk progresjon hadde vorte nytta i fleire hundreår var det revolusjonerande med blues bruken av den forminska tersen, den forminska septimen og sjølv den forminska kvinten i melodien.
Opphav
Blues har utvikla seg frå den vokal musikken utan akkompagnement og dei munnlege tradisjonane til afroamerikanske slavar (importert frå Vest-Afrika, hovudsakleg Mali, Senegal, Gambia og Ghana) og svarte bønder til mange forskjellige stilar og undersjangrar med variasjonar frå region til region i USA og seinare òg Europa og Afrika. Dei musikalske formene og stilane til det som i dag vert rekna som «blues» og moderne countrymusikk, oppstod i dei same regionane på 1800-talet i det sørlege USA. Innspelingar med blues og country går heilt tilbake til 1920-åra då plateindustrien utvikla seg og danna marknadskategoriar kalla «rasemusikk» og «hillbillymusikk» for å selje musikk av svarte for svarte og av kvite for kvite.
På denne tida vart det ikkje noko klårt musikalsk skilje mellom blues og country, bortsett frå etnisiteten til dei som spelte musikken, og sjølv dette vart ikkje godt dokumentert av plateselskapa. Studiar har vist at opphavet til negro spirituals oppstod då slavane høyrte dei sørlege kvite sine salmar og forma sine eigne tonar frå salmane til metodisten John Wesley, som predikantar på 1800-talet tok med seg, og seinare skotsk-irsk musikk. Den afroamerikanske økonomen og historikaren Thomas Sowell skriv òg at tidlegare svarte slavar til ein viss grad vart påverka av kulturen til sine skots-irske naboar. Studiane viser derimot òg at mange sider av blues-uttrykket kjem frå afroamerikansk kultur.
Ein kjenner ikkje heilt til dei sosiale og økonomiske årsakene til at blues oppstod. Første gong blues oppstod er heller ikkje noko ein veit sikkert og starten vert ofte datert til mellom 1870 og 1900, ein periode som skjedde samstundes med frigjering og seinare utviklinga av så kalla juke joints der svarte gjekk for å høyre på musikk, danse og ofte gamble etter ein dag med hardt arbeid, og overgangen frå slaveri til forpakting, småskala jordbruksproduksjon og utbygginga av jernbanane i det sørlege USA.
Fleire historikarar ser på utviklinga av bluesmusikk tidleg på 1900-talet som ei overføring av musikk spelt av grupper til ein meir individuell stil. Dei hevdar at utviklinga av blues er knytt til den nye fridomen som dei tidlegare slavane hadde fått. I følgje Lawrence Levine var det ein direkte samanheng mellom den nasjonale ideologiske framhevinga av det individuelle, populariteten til Booker T. Washington si lære og oppstoda til bluesen. Vidare seier han at psykologisk, sosialt og økonomisk vart dei tidlegare slavane kulturforandra på ein måte som hadde vore umogeleg under slaveriet og at det ikkje var overraskande at dette kom fram i musikken deira.
Førkrigsblues
Dei amerikanske noteforlaga produserte mykje ragtimemusikk. I 1912 gav dei ut notane til tre blues-liknande songar som vart veldig populære, og dette førte til at Tin Pan Alley raskt heiv seg rundt og gav ut «Baby Seals' Blues» av «Baby» F. Seals (arrangert av Artie Matthews), «Dallas Blues» av Hart Wand og «The Memphis Blues» av W.C. Handy.
Handy var ein formelt utdanna musikar, komponist og arrangør som var med på å gjere blues populært ved å transkribere og instrumentere blues på ein nesten symfonisk måte med band og songarar. Han vart ein populær og produktiv låtskrivar og kalla seg sjølv «Father of the Blues» («Bluesen sin far»), men komposisjonane hans kan skildrast som ei blanding av blues med ragtime og jazz, noko som vart gjort lettare med bruk av cubanske habanerarytmar som lenge hadde vore ein del av ragtime; Handy sitt viktigaste bidrag var «St. Louis Blues».
I 1920-åra vart blues ein viktig del av afroamerikansk og amerikansk populærmusikk, og nådde kvite publikum via Handy sine arrangement og klassiske kvinnelege bluesartistar. Blues utvikla seg frå uformelle framføringar i barar til underhaldning i teater. Bluesframføringar vart organisert av Theater Owners Bookers Association i nattklubbar som Cotton Club og juke joints, som barane langs Beale Street i Memphis. Denne utviklinga førte til at det dukka opp mange stilar og eit klårare skilje mellom blues og jazz. Fleire plateselskap, som American Record Corporation, Okeh Records og Paramount Records, byrja å spele inn i afroamerikansk musikk.
Etter kvart som plateindustrien voks, vart countrybluesartistar som Bo Carter, Blind Lemon Jefferson, Lonnie Johnson, Tampa Red og Blind Blake populære i det afroamerikanske samfunnet. Sylvester Weaver var den første som spelte inn musikk med slidegitar der han drog eit knivblad eller den avsagde halsen på ei flaske over gitarhalsen. Slidegitaren vart ein viktig del av deltablues. Dei første bluesinnspelingane frå 1920-talet var i to kategoriar, ein tradisjonell, landleg countryblues og glattare «byblues» eller urban blues.
Countrybluesartistar improviserte ofte, anten utan akkompagnement eller med berre ein banjo eller ein gitar. Det var mange regionale stilar innanfor countryblues tidleg på 1900-talet. Mississippi- eller deltablues var ein tradisjonell og enkel stil med lidenskapleg vokal i lag med slidegitar. Robert Johnson, var ein artist som kombinerte både urban og landleg blues, men han hadde få innspelingar. I lag med Robert Johnson spelte forgjengarane hans Charley Patton og Son House deltablues. Songarar som Blind Willie McTell og Blind Boy Fuller spelte den søraustlege «vanskelege og lyriske» piedmontblues som nytta ein komplisert fingerplukkingsteknikk på gitaren. Georgia hadde òg ein tidleg slidetradisjon.
1920-talet og framover
Den livlege memphisblues-stilen, som utvikla seg i 1920- og 1930-åra rundt Memphis i Tennessee, var påverka av jug band, som Memphis Jug Band og Gus Cannon's Jug Stompers. Artistar som Frank Stokes, Blind Old Tom Anderson, Sleepy John Estes, Robert Wilkins, Big Boy Brazier, Joe McCoy og Memphis Minnie nytta forskjellige uvanlege instrument som vaskebrett, fele, kazoo eller mandolin. Memphis Minnie var kjend for sin vanskelege gitarstil. Pianisten Memphis Slim byrja karrieren sin i Memphis, men den forholdsvis særeigne stilen hans var glattare og hadde fleire element av swing. Mange bluesmusikarar i Memphis flytta til Chicago seint i 1930- eller tidleg i 1940-åra og vart ein del av den urbane bluesrørsla som blanda country og elektrisk blues.
Urbane bluesstilar var meir kodifiserte og kompliserte. Klassiske kvinnelege urbane eller varietébluessongarar var populære i 1920-åra, som Mamie Smith, Gertrude «Ma» Rainey, Bessie Smith og Victoria Spivey. Mamie Smith, som var meir ein varietéartist enn ein bluesartist, var den første afroamerikanaren som spelte inn blues i 1920. Den andre plata hennar, Crazy Blues, selde 75 000 eksemplar den første månaden.
Ma Rainey, som vart kalla «Mother of Blues», og Bessie Smith song kvar song rundt sentertonar, truleg for at stemma skulle bere lettare til andre sida av rommet. Urbane mannlege artistar inkluderte populære svarte musikarar som Tampa Red, Big Bill Broonzy og Leroy Carr. Før den andre verdskrigen vart Tampa Red stundom kalla «the Guitar Wizard» («Gitartrollmannen»). Carr valde å verte akkompagnert av eit piano, noko som var uvanleg på denne tida.
Boogie-woogie var ein annan viktig stil i urban blues i 1930- og tidleg i 1940-åra. Sjølv om stilen ofte vert assosiert med solopiano, vart boogie-woogie òg nytta til å akkompagnere songarar og som ein solodel i band og små jazzorkester. Boogie-Woogie-stilen hadde ein fast bassgang, ein ostinato eller eit riff og endring av tonenivå på venstrehanda, medan høgrehanda utpensla og fylte ut kvar akkord. Ein pioner innan boogie-woogie var Jimmy Yancey and the Boogie-Woogie Trio (Albert Ammons, Pete Johnson og Meade Lux Lewis) frå Chicago. Andre boogie-woogie-artistar frå Chicago var Clarence «Pine Top» Smith og Earl Hines, som knytte drivande rytmar frå ragtimepianistar med venstrehanda med melodiske tonar som likna Louis Armstrong sin trompet med høgrehanda. Den glatte Louisiana-stilen til Professor Longhair, og i nyare tid Dr. John, blandar klassisk rhythm and blues med bluesstilar.