cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edmund Gunter
Han studerte i Oxford og var frå 1619 professor i astronomi ved Gresham College. Han studerte magnetfeltet til jorda og fann opp forskjellige astronomiske apparat. Den såkalla Gunter-linja eller skala er ein forløpar for reknestaven og logaritmane, og gjennom venskapen sin med Henry Briggs har Gunter truleg hatt innverknad på arbeida til Briggs over logaritmane. Gunter innførte òg først omgrepa cosinus og cotangens.
Britiske landmålarar nyttar framleis Gunter-kjeda, som er 22 yard delt i 100 delar = 20,12 m.
Robinheia
Robinheia er ei gruppe høge fjelltoppar mellom Heibreen og Kvitsvodene i H. U. Sverdrupfjella i Dronning Maud Land. Det vart fotografert frå lufta av Den tyske antarktisekspedisjonen (1938–39). Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Den norsk-britisk-svenske antarktisekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og flyfoto av den norske ekspedisjonen (1958–59), og vart kalla opp etter Gordon de Q. Robin, tredjekommanderande og fysikar på NBSAE.
Hanekam
Hanekam (Silene flos-cuculi) er ei urt i nellikfamilien. Arten er utbreidd i Europa og Asia. Tidlegare har arten vore klassifisert som Lycnis flos-cuculi. Planta er kring 40 cm høg med grann småhåra stengel og smale snaue eller finhåra blad. Ho har sylindrisk raudt beger og lysraude fireflika kronblad. Hanekam har fem kapseltenner. Han blømer kring juli månad på fuktige enger. Planta finst over heile Noreg så langt nord som til Sør-Varanger. Ho er funnen opp til 960 m på Hardangervidda.
Sibirjernsporv
Sibirjernsporv (Prunella montanella) er ein sporvefugl i jernsporvfamilien med hekkeutbreiing i Sibir frå like vest for Ural-fjella og austover, med overvintring i austlege Kina og på Koreahalvøya.
Skildring
Kroppslengde på fuglar av denne arten er som jernsporv, 13 til 14,5 centimeter. Oversida er varmt raudbrun med mørke striper, undersida gulbeige med rike kastanjestrek på sidene av brystet og flankane. Hovudet har ei mørkebrun krone, ei lang, brei, bleik gul augebrynstripe, supercilium. Kinnet er mørkt og dei har grå sider til nakken. Krona /issen er brunsvart, iris er varm raudbrun, og det tynne spisse nebbet er mørkt og beina er raudlege. Hoa har bleikare underparti med svakare striper.
Det typiske hekkehabitatet er subarktisk lauvskog og open barskog, ofte nær vatn, sjølv om han òg finst i fjellområde og grantaiga. Han lever i låg vegetasjon og buskar om vinteren, ofte i nærleiken av elvebankar, men kan òg finnast i tørr grasmark og skog.
Sibirjernsporv hekkar i eit belte over Nord-Russland frå like vest for Ural-fjella til stillehavskysten, og med eit andre, meir fragmentert band over det sørlege Sibir. Han er ein trekkfugl, overvintrar i Aust-Kina og Korea, dessutan overvintrar ei lita mengde i Mongolia, streiffuglar når til Japan.
Storleiken på den globale populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.
I oktober og byrjinga av november 2016 kom ein sjeldan straum av sibirjernsporvar til Europa. I Noreg vart det ringmerkt fuglar på sju ulike stader frå Stad i nord til Lindesnes i sør. Arten har dessutan ein sikker observasjon på Løten i 2017 og vart ringmerkt på Utsira i 2011.
Andreas Aulie
Andreas Aulie var ein norsk jurist. Han var riksadvokat i Noreg frå 1946 til 1967. I 1942, under den andre verdskrigen, vart han kalla til London av den norske regjeringa der. Året etter vart han utnemnd til rikspolitisjef for Noreg, med sikte på etterkrigstida.
Aulie vart riksadvokat i 1946, og var det fram til 1967. Han sat i benådingsutvalet, og utvalet som vurderte landssvikoppgjeret.
Andreas Aulie vart utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden og av Vasaordenen. Han var også æresmedlem av Order of the British Empire.
Gobeleng
Gobeleng (av fransk gobelin) er eit vove veggteppe eller møbelstoff med innvovne fargar og figurar. Det var opphavleg nemninga på vevnader frå ein fabrikk i kvarteret Les Gobelins i Paris. Dette kvarteret hadde namn etter fargarfamilien Gobelin, som åtte tomta til den første fabrikken som var skipa i 1662. Veveteknikken blei utvikla i Frankrike på midten av 1600-talet, og førte til ei omfattande industriell framstilling av tekstile kopiar etter kartongar av kjende store kunstnarar i samtida. I dag blir namnet brukt om alle bilettekstilar som brukar denne teknikken, uavhengig av opphavsstad.
Jean-Baptiste Colbert sette i gang produksjonen då han kjøpte lokala og tomta omkring i 1662 på vegner av kong Ludvig XIV. Mykje av den tidlege produksjonen dreidde seg om møbeltekstil. Byrjinga på den kunstnariske utviklinga stod hoffmålaren Charles Le Brun for. Frå 1667 blei fabrikkane utnemnde til kongeleg manufaktur. På grunn av pengeproblem blei fabrikken stengd i 1694, men gjenopna i liten skala 1697 for å levera til dei kongelege bygningane. Lønsemda var på den tida ikkje stor. Produksjonen blei nokså variabel, og det såg nesten ut til å koma ein full stopp tidleg på 1700-talet.
Ein snuoperasjon var løysinga. Ein av finanssekretærane til kongen, Louis Fagon, fekk oppdraget med å organisera prosjektet. Han hadde nettopp fått to av husa sine dekorerte av målaren Jean-Baptiste Oudry, og overtalte han til å ta på seg oppgåva. Oudry og partnaren hans Besnier sette i gang i 1734. Snuoperasjonen var svært vellukka og blei lønsam for alle partar. Oudry blei inspektør og kartongleverandør til alle dei franske fabrikkane. Det meste av arbeidskapasiteten hans i 1730-åra var bunden opp til dette.
Ludlow (fleirtyding)
Ludlow kan visa til:
Stader
I USA:
Guden Kama
Namn
Namnet Kama (sanskrit कामदेव) er sanskrit for 'kjærleik' eller 'lengt'. Guden er også kalla mellom anna Ananga, ‘utan kropp‘, Dipaka, ‘den som set fyr’; Gritsa, ‘den skarpe’; Madani, ‘berusaren‘, Mayi, ‘luraren’; Mara, ‘øydeleggjaren’ og Titha, ‘eld’. Han er også likna med eldguden Agni eller framstilt som ein hjelpar for denne.
Namnet til maken hans, Rati, tyder 'attrå'.
Framstilling
Kama er ofte framstilt som ein vakker ung mann, og ber som andre kjærleiksgudar pil og boge. Som greske Eros eller romerske Cupido kan Kama skyta piler som fyller den som blir treft med attrå. Bogen er skildra som laga av eit sukkerrøyr med honningbier på, som også dannar bogestrengen. Pilene er smykka med fem ulike velluktande blomar: Kvit lotus, blå lotus, sjasmin og blomar frå mango- og asjokatre.
Ridedyret hans er ein papegøye, Suka, eller makara, eit vasslevande fabeldyr. Rati rir på ei due. Andre symbol for Kama er våren, ein lett bris, gauken og bier som summar.
Dyrking
Det er svært få hindutempel vigde til Kama, og ein lager ikkje statuar for heimetilbeding av han. Det finst likevel framstillingar av guden i tempelutskjeringar i nokre tempel.
Vårhøgtida holi, som i dag blir feira for Krisjna, var truleg opphavleg ei høgtid for Kama. Andre namn på høgtida er Madana-mahotsava eller Kama-kahotsava.
Hennadekorasjonar av brura sine føter før vigselen kan avbilda papegøyen til Kama.
Mytologi
Den best kjende soga om Kama er korleis han prøvde å vekka Sjiva frå ein svært djup meditasjon for å bry seg om maken Parvati. I sinne over å bli uroa opna Sjiva sitt tredje auge og brann kroppen hans til oske. Men Kama og kjenslene til Sjiva blir likevel vekt til live igjen, i nokre versjonar av Sjiva sjølv etter at Parvati har mint han om kor viktig Kama er for verda, i andre blir han gjenfødd ved hjelp av Brahma, som er redd for at heile verda skal gå i stå utan Sjiva.
Kama er nært knytt til Krisjna, og blir i krisjnadyrkande retningar av hinduismen ofte identifisert med han.
Majolika
Majolika er tinn- og oftast òg bly- glasert leirgods i sterkeldsfargar som er blitt laga sidan 1500-talet.
Mezzo-majolika
Dei eldste kara, med ofte ganske primitiv dekorteknikk, blir gjerne kalla mezzo-majolika, for å kunna skilja dei frå det som seinare blei laga av majolikameistrane i renessansen. Nokre reknar ikkje mezzo-majolikaen som verkeleg majolika.
Hovudperioden
Kring 1470 byrja den italienske keramikken å skilja seg stadig tydelegare frå dei spanske inspirasjonskjeldene. Det gotiske formspråket med lauvverk og inskripsjonar med gotiske minusklar tok opp dekorelement frå renessansen som granateplemønster, rosettar, akantusslynger, arabeskar og portrettbyster i samtidig stil. Rundt 1500 blomstra majolikakunsten for fullt. Frå å tidlegare mest å ha bestått av albarellar (ein type smale apotekkar), kanner og krus byrja ein no å skapa stadig fleire former, og stadig meir påkosta gjenstandar, samstundes som fargeprakten auka. Utviklinga gjekk etter to linjer: ornamental og figurisk.
Den ornamentale er særleg kjenneteikna av groteskar. I Faenza blei stilen utvikla til ein sart planteornamentikk med palmettar og lauvverk av akantus, avslutta med maskaroner eller delfinkroppar, festongar, kransar og vasar. Høgdepunkt for stilen kjem frå Casa Pirotta-verkstaden i Faenza kring 1525, der ein nytta teknikken «a berettino» - med ein lyseblå tinnglasur i staden for ein kvit, og utsparte motivet på ein måla botn i mørkeblått. I verkstaden til huset Medici i Caffagiolo knytte ein seg til groteskstilen i Faenza.
Urbino og Castel Durante blei sentrum for figurmåleriet, som blir rekna for å representera høgdepunkt i majolikatilvirkinga. Her skildra ein figurale scener med historiske og mytologiske motiv eller sjangerbilde. Bildet fekk ofte dekka heile yten til karet så ormanentet heilt forsvann. Blant framståande kunstnarar kan ein nemna Nicola Pellipario som arbeidde i Castel Durante, blant anna hos sonen sin Guido Durantino Fontana, som seinare opna verkstad i Urbino. Nicola Pellipario fekk stor innverknad på målarane i verkstaden til sonen, som Francesco Xanto Avelli og Orazio Fontana. Blant andre kjende majolikamålarar i Urbino-skulen var Francesco Durantino.
I andre italienske byar blei det ofte skapt produkt som låg midtvegs mellom dei to skulane.
Kring 1550 kom ein motreaksjon mot den fargesterke urbinostilen og under innverknad frå kinesisk porselen som var kome til Italia via Venezia. Faenza kom til å ha den leiande stillinga i denne nye stilen. På kvit tinnglasert botn blei det laga ein enkel dekor i blått og gult av enkle motiv med puttiar, byster eller skjematiske rankar, kalla stilo compendario. Kring 1600 byrja det bli ein viss stagnasjon i tilverkinga, og produksjonen blei framfor alt innretta mot eksport av kvit majolika.
Majolika utanfor Italia
I følgje visse definisjonar er det berre den italienske sterkeldsfajansen som skal kallast majolika. Dei italienske verkstadene fekk likevel svært stor innverknad på 1500-talet, og mange av kopiane med italienske arbeidarar er vanskeleg å skilja frå produkt tilverka i opphavslandet.
Ein majolikaverkstad i Budapest, med italienske krukkemakarar henta dit av Mathias Corvinus på slutten av 1400-talet, er den eldste majolikaproduksjonen utanfor Italia.
I Saint-Porchaire i Frankrike framstilte ein kring 1525-1560 blyglasert leirgods av ein finkorna, nesten kvit masse. Dekoren blei stansa og fylt av måleri i svart, raudt eller brunt. Dei meir påkosta kara blei utforma arkitektonisk og pryda med figural- eller groteskdekor. I Saint-Porchaire verka òg Bernhard Palissy, som skulle bli nyskapande innan majolikakunsten med dei naturalistiske motiva sine.
Alt først på 1500-talet hadde ein utført enkeltforsøk med tinnglasur i Frankrike, hovudsakleg gjort av innflytta italienske keramikarar, som Girolamo dela Robbia. I 1556 opna Sebastiano Griffo frå Genova og Domenico Tardessir frå Faenza ein majolikaverkstad i Lyon. Dei fleste produkta frå desse italienske verkstadene var dekorerte i urbinostil. På 1580-talet kom det også til verkstader i Nantes, Nîmes og Nevers. Også i Sør-Tyskland og Sveits blei det laga kopiar av italiensk majolika. I tillegg til rein kopiering av italiensk keramikk blei det også laga såkalla hafnerkeramikk, relieffdekor med forbilde frå koparstikk og tresnitt - mest kakkelplater, men seinare òg kar av ulike slag.
Med anabaptistar, som i 1526 måte forlata Sveits, spreidde den italienskinfluerte keramikken seg òg til sørlege Mähren. Tala på anabaptistane auka seinare med flyktninger frå Tyskland, Tyrol og Holland, seinare òg Italia. Dei eldste karformene viser ein tydeleg innverknad frå den italienske keramikken i Faenza.
Gjenoppliving
Ved midten av 1800-talet byrja ein å interessera seg for å gjenoppliva den gamle italienske renessansekeramikken. Materialet var då vanlegvis ikkje fajanse, men oftare flintgods i ulike kvalitetar. Ein tok likevel opp att fargeskalaen til den italienske majolikaen, og til å byrja med i modellar henta frå italiensk renessanse. Ganske snart blei det likevel òg tilverka liknande saker i andre fargestilar. Dei første til å produsera 1800-talsmajolika var britiske Minton, som presenterte sine verk på verdsutstillinga i London i 1851. Snart kom det fleire kopiar frå fabrikkar ikkje berre i Storbritannia, men òg i andre land, særleg i Tyskland og Austerrike blei dei populære. I Sverige byrja både Rörstrand og Gustavsberg å tilverka majolika i 1869. I 1889 byrja òg Höganäs AB å tilverka majolika, først berre med blyglasur og frå 1893 òg med tinnglasur.
Ferdinand II av Det tysk-romerske riket
Ferdinand II var var tysk-romersk keisar frå 1619 til 1637. Han var soneson til Ferdinand I. Sjølv var han far til Ferdinand III.
Ferdinand var fødd i Graz. Frå han var åtte år gammal vart han oppseda av jesuittar og derav ein ivrig antiprotestant. Trass motstand frå protestaniske fyrstar vart Ferdinand i 1617 utpeikt til konge av Böhmen og i 1618 av Ungarn. I 1619 valde likevel Böhmen protestanten Fredrik av Pfalz til ny konge. Same året kom Ferdinand til keisarmakt då brorsonen, keisar Matthias døydde utan arvingar.
Norsk utanrikspolitisk institutt
Norsk Utanrikspolitisk Institutt (NUPI) vart oppretta av Stortinget i 1959, for «å bidra til auka innsikt i mellomfolkelege spørsmål ved å drive forsking og utgreiing, og ved å spreie informasjon om internasjonale forhold». NUPI er eit uavhengig forskingsinstitutt som forskar på globale maktforhold, tryggingspolitikk, utviklingsspørsmål, internasjonal økonomi og andre forhold av interesse for norsk utanrikspolitikk.
Historie
Mannskapet i NUPI var opphavleg ein styrar, ein instituttsekretær og ein sekretær. Instituttet har tilhald i Oslo. Det fyrste tiåret flytta staben frå Victoria Terrasse, via Parkveien og Grønnegata til Bygdøy allé 3. På sistnemnde adresse hadde instituttet kontora sine i tjue år inntil trongen for meir plass tvinga fram flytting til Grønlandsleiret på Grønland i 1989. Etter fire år der flytta staben til dagens lokale på C.J. Hambros plass 2 D.
Eit seminar i oktober 1959 hadde nedsett ei arbeidsgruppe med den tentative tittelen ”Norsk selskap for Sovjetstudier”. Gruppa vart umiddelbart laust knytt til NUPI gjennom engasjementet til John Sanness i saka. Etter oppfordring frå Sanness deltok også tenestemannen Bucher-Johannessen frå Utanriksdepartementet (UD) i dette arbeidet, mens han heldt fram i stillinga si i departementet. I samband med dette arbeidet prøvde ein å opprette et ”Service-kontor for opplysningar om sovjetisk næringsliv” som ”konsulent Hallaråker, som får løn av Forsvarsstaben” skulle leie. UD tilrådde sterkt arbeidet. NUPI gjorde i denne samanheng eit poeng av utelukkande å arbeide med opne kjelder. I eit internt notat vart det tilrådd at utestasjonane ikkje oversendte fortruleg materiale til NUPI; ”Der arbeider nemleg personar av dei mest ymse politiske fargar i Instituttet”.
Organisasjon
Frå 2007 vert NUPI leidd av Jan Egeland, tidlegare visegeneralsekretær og naudhjelpskoordinator i FN. Sidan 1959 har instituttet hatt fylgjande direktørar: John Sanness, Johan Jørgen Holst, Kjell Skjelsbæk, Olav F. Knudsen og Sverre Lodgaard. Instituttet har i dag fem forskingsavdelingar: Avdeling for internasjonal politikk, Avdeling for internasjonal økonomi, Avdeling for utviklingsstudiar, Avdeling for Russland og Eurasia og Avdeling for tryggleik og konfliktløysing. NUPI står redaksjonelt bak tidsskrifta Internasjonal Politikk, Nordisk Østforum, Forum for Development Studies og artikkelserien Hvor hender det? Instituttet er administrativt underlagt Kunnskapsdepartementet.
Forskingsfelt
Forskinga til NUPI dekkjer fylgjande temaområde:
Mikke Mus
Mikke Mus (engelsk Mickey Mouse) er ein teiknefilm- og teikneserie-figur skapt av filmprodusenten Walt Disney frå USA i 1928. Mikke Mus er truleg den best kjende figuren frå Walt Disney Company.
Keith Scott
Keith Douglas Scott er ein kanadisk gitarist. Han er mest kjend for det mangeårige samarbeidet med musikaren Bryan Adams, som han speler sologitar for. Han har òg arbeidd med Cher, Tina Turner, David Bowie, Bryan Ferry, Tom Cochrane, Craig Northey, João Pedro Pais, Jann Arden og andre musikarar.
Fylkesveg 7926
Fylkesveg 7926 går mellom Sørlenangsbotn og Svingen i Lyngen kommune i Troms og Finnmark fylke. Vegen er 3,7 km lang.
Fram til 2019 hadde vegen nemninga fylkesveg 314 i Troms.
New York-børsen
New York Stock Exchange (NYSE) er verdas største aksjemarknad (i samla børsverdi) og ligg på Manhattan i New York, ved Wall Street og Broad Street.
Khudzjand
Khudzjand (tadsjikisk Хуҷанд Khudzjand) er ein by i Tadsjikistan ved utlaupet til elva Sirdarjo i Ferganadalen, 150 km sør for Tasjkent. Han hadde i 2002 147 400 innbyggjarar.
New York-børsen
Historie
Børsen blei grunnlagd under eit platantre i 1792, med avtalen Buttonwood Agreement. Etter fleire midlertidige opphaldsstader flytta børsen i 1903 inn i den klassisistiske børsbygningen teikna av George Post ved Wall Street. Då starta tradisjonen med å opna og lukka børsen ved å ringa ei klokke klokka 09.00 og klokka 16.00. Det å få ringa med klokka er rekna som ei ære.
Verdscupen i langrenn 1984/Kvinner
Verdscupen i langrenn for kvinner i 1984-sesongen omfatta 14 tevlingar, av dei 10 individuelle renn og 4 stafettar. Tevlingane tok til 9. desember 1983 og vart avslutta 25. mars 1984. Dei ti individuelle renna bestod av fire tevlingar over 5 kilometer, like mange over 10 km og to 20-kilometerar. Renna fann stad i Reit im Winkl i Vest-Tyskland, Autrans (2) i Frankrike, Sarajevo (4) i dåverande Jugoslavia, Falun (2) i Sverige, Lahti i Finland, Oslo i Noreg, Štrbské Pleso i dåverande Tsjekkoslovakia og Murmansk (2) i dåverande Sovjetunionen.
Finlands Marja-Liisa Hämäläinen sigra i fire tevlingar og skira seg FIS-pokalen for andre året i rad. Květa Jeriová frå Tsjekkoslovakia vann to tevlingar, medan russiske Raisa Smetanina og dei tre norske langrennarane Berit Aunli, Anette Bøe og Inger Helene Nybråten gjekk inn til siger i eitt renn kvar.
Grétar Steinsson
Grétar Rafn Steinsson er ein islandsk fotballspelar som spelar i forsvar for Bolton i engelsk Premier League, og for Island sitt landslag.
Grétar Steinsson vart seriemeister på Island i 2001 med Íþróttabandalag Akraness. Han debuterte for Island sitt A-landslag i mars 2002 i ein privatlandskamp mot Brasil og skåra i den same kampen.
New York-børsen
Historie
I 1929 fann børskrakket som innleidde depresjonstida stad her.
Børsen har lange tradisjonar for handel som finn stad ansikt til ansikt, men gjekk gradvis over til elektronisk handel og enda i 2009 tradisjonen kjend som «public outcry». 2000-talet markerte også ein overgang frå ein sjølvstendig brukareigd børs til eit aksjeselskap. I 2006 fusjonerte New York-børsen med børsteknologiselskapet Archipelago Holding og byrja sal av eigne aksjer under kortforma NYX. I 2007 fusjonerte selskapet med den europeiske børsgruppa Euronext til NYSE Euronext. Denne gruppa kjøpte i 2008 aksjebørsen American Stock Exchange (AMEX), som fekk det nye namnet NYSE MKT. I 2011 planla selskapet ein fusjon med den tyske børsgruppa Deutsche Börse, men blei blokkert av EU-kommisjonen fordi det kunne føra til eit monopol. I 2013 blei NYSE Euronext kjøpt opp av IntercontinentalExchange frå Atlanta i Georgia.
Børsindeksar som Dow Jones-indeksen og S&P 500 byggjer i stor grad på obligasjonar og aksjar frå New York-børsen.
Khudzjand
Byen har tekstilindustri (bomull og silke), skotøy- og næringsmiddelindustri. Han har eit universitet frå 1991. Mellom 1936-90 heitte byen Leninabad. Han vart hærteken av Aleksander den store i 329 f.Kr. og av russarane i 1866.
Pickwick Records
Pickwick Records er eit amerikansk plateselskap og ein britisk distributør som satsa på sound-alike musikk, det vil seia anten cover av originalar av husband eller songar som høyrest ut som hitsongar, men som er ulike nok til ikkje å skaffa copyright-problem. Selskapet gav ofte ut plater på andre namn i ulike land.
Pickwick Records blei fyrst skipa i 1950 som ein etterfølgjar av Voco Inc. Selskapet voks og blei til Pickwick International i 1961, og fekk underavdelingar i Storbritannia (1962) og Canada (1965).
Radio Recorders
Radio Recorders var eit amerikansk platestudio i California i USA med adresse Santa Monica Boulevard 7000 i Hollywood. Studioet blei skipa i 1933 og har gjeve ut nokre av dei største suksessane i underhaldningsbransjen.
Blant dei mange songane som er blitt spelte inn hjå Radio Recorders kan ein nemna «White Christmas», både med Bing Crosby i 1942 og Elvis Presley i 1957 og songane «Mack The Knife» med Bobby Darin og «Love Letters In The Sand» med Patt Boone. Det var òg i dette studioet at den første amerikanske stereoplata blei til, det var Louis Armstrong si Louis Armstrong Plays King Oliver frå 1957.
Dei fleste av Elvis Presley sine filmsongar frå 1956 og fram til 1966 blei spelte inn hjå Radio Recorders, medan dei meir regulære plateinnspelinga hans i same periode som oftast blei spelte inn i Nashville. Den fyrste innspelinga til Presley hos Radio Recorders fann stad i Studio B den 1. september 1956, der han mellom anna spelte inn «Love Me», og den siste gangen Presley var i studiet hos Radio Recorders var den 28. juni 1966, der han gjorde ferdig innspelinga av «Long Legged Girl (With The Short Dress On)» frå filmen Double Trouble. I alt spelte Elvis Presley inn over 100 songar hjå Radio Recorders.
I 1960 blei studioet slått saman med Universal Records og skifta namnet til Radio Universal Recorders. I 1967 blei namnet endra til Annex Studio, og i 1977, då studioet fekk nye eigarar, blei namnet endra til Studio 56.
Kristvallabrunn
Kristvallabrunn er ein tettstad i Nybro kommun i Kalmar län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 262 innbyggjarar.
Kristineberg i Skåne
Kristineberg er ein tettstad i Malmö kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 1 076 innbyggjarar.
Kristineberg er òg eit delområde i bydelen Oxie i Malmö by.
Kristineberg ligg aust for Käglingevägen og nord og vest for Galgebacksvägen. Fylkesveg 101 passerer den søndre delen av Kristineberg. Det finst ein del industri langs jernbanen, men i første rekkj er det villaer og rekkehus, mange av desse frå 1970-talet. Svängedammens förskola ligg midt i tettstaden. Eit stort område rundt den gamle retterstaden er i ferd med å bli bebygd. Oxie vasstårn og Tycho Brahe-observatoriet ligg på ei høgd i nærleiken av jernbanesporet.
Feillære
Feillære eller feilteori er i statistikk læra om korleis feil og uvisse i variablar og funksjonar utartar seg. Når variablane er resultat av målte verdiar har dei uvisse knytt til målingane (til dømes kor nøyaktig instrumentet er) som kan forplante seg i kombinasjon med variablar i funksjonen.
Fylkesveg 321 i Troms
Fylkesveg 321 i Troms går mellom Kitdal og Signalnes bru i Storfjord kommune. Vegen er 13,0 km lang.
Feillære
Uvissa er vanlegvis definert av den absolutte feilen. Uvisser kan òg definerast av den relative feilen (Δx)/x, som vanlegvis vert skriven som ein prosent.
Om variablane er korrelerte, så må ein ta omsyn til kovarians.
Ullensaker prestegard
Ullensaker prestegard (opphavleg Ullinshof) ligg søraust for Ullensaker kyrkje. Prestegarden og kyrkja har røter attende til mellomalderen, men kyrkja har stått på forskjellige stader lokalt. Den noverande hovudbygningen på prestegarden vart oppført i 1826. Det er eit laftebygg i to etasjar med saltak. Ved ei omfattande vøling i 1896–97 fekk bygget sveitserpreg. Bygget vart òg modernisert i 1972, då planløysinga vart endra. Det er no rom på kvar side av ein midtgang. Det nasjonalromantiske stabburet er frå 1898. Dei to bygga vart freda i 1992.
Fylkesveg 322
Fylkesveg 322 kan visa til :
Generatrise
Ein generatrise er i matematikk ei rett linje som ved ei bestemt rørsle skildrar ei flate. Til dømes kan ei kjegleflate skildrast av ei rett linje når denne flyttar seg langs ein sirkel og samstundes går gjennom eit fast punkt utanfor planet til sirkelen. Linja vert då kalla generatrisen til kjegleflata. Generatrisen vert òg kalla den skildrande linja, og kurva som dirigerer rørsla vert ofte kalla direktrise. I dømet her er sirkelen direktrisen.
Hengebre
Ein hengebre er ein isbre høgt over botnen av ein bredal. Breen strekkjer seg nedover fjellveggen og endar brått før han når hovudbreen nede i dalen. Snøras og isfall er vanleg og fraktar is og snø ned i dalbotnen under.
Steinras og isfall frå ein hengebre var ansvarleg for Kolka-Karmadon-raset i 2002, som tok livet av 125 menneske.
Sondershausen
Sondershausen er ein by og ein kommune i landkrinsen Kyffhäuserkreis nord i delstaten Thüringen i Tyskland. Kommunen har ei flatevidd på 201,2 km² og 21 000 ibuarar. Byen ligg 208 meter over havet, omgjeven av åsar i sør og nord.
Fram til 1918 var byen residensstad i fyrstedømet Schwarzburg-Sondershausen.
I Tyskland er Sondershausen kjend som ein gruve- og musikkby.
Skeiseløparen Gunda Kleemann er frå Sondershausen.
Harmonisk i matematikk
Harmonisk vert nytta om fleire konsept i matematikk. Likskapen mellom denne terminologien og den nytta i musikk er ikkje tilfeldig. Rørslelikningane til vibrerande strenger, trommer og luftsøyler er gjevne av formlar som omfattar Laplace-operatorar. Løysingane til desse er gjevne av eigenverdiar som svarar med modane til vibrasjonen deira. Derfor vert omgrepet «harmonisk» nytta når ein ser på funksjonar med sinusforma svingingar, eller løysingar av Laplace-likninga og tilknytte problem.
Sjå
Allium textile
Allium textile er ei plante i laukslekta i påskeliljefamilien som høyrer naturleg heime i dei sentrale delar av Nord-Amerika.
Skildring
A. textile har eggforma laukar som kan bli opptil 2,5 cm lange. Skafta blir opptil 40 cm høge, og har runde tverrsnitt. Blomane er klokke-eller urneforma, med ein diameter på rundt 6 mm. Kronblada er kvite eller rosa med raudbrune with reddish-brown midtnverver. Pollen og mjølberarar er gule.
Habitat og utbreiing
Allium textile veks på tørre, opplyste stader i høgder på 300–2400 m.
Det naturleg leveområdet til A. textile strekkjer seg over Great Plains i Nord-Amerika frå Oklahoma til Montana og Minnesota, i Rocky Mountain og Great Basin-delstatar frå nordlege New Mexico til Washington og dei kanadiske provinsane Alberta, Saskatchewan og Manitoba. Ein har også funne ein isolert populasjon i Indiana.
Namn
Engelske namn på lauken er Prairie Onion, White Wild Onion og Textile Onion.
Vitskapleg synonym er:
Maringeologi
Maringeologi omfattar geofysisk, geokjemisk, sedimentologisk og paleontologisk utforsking av havbotn og områda utanfor kysten. Maringeologi har sterke band til fysisk oseanografi og platetektonikk.
Studiar innan maringeologi var særs avgjerande for å finne viktige bevis for havbotnspreiing og platetektonikk i åra etter den andre verdskrigen. Djuphavsbotn er det siste området på jorda som er lite utforska og detaljert kartlegging for både militære (ubåtar) og økonomiske (petroleum og metall) føremål driv forskinga framover.
Elva Paraná
Paraná dannar eit stykke grensa mellom Paraguay og Brasil og mellom Paraguay og Argentina. På grensa mellom Brasil og Paraguay finst den største kraftstasjonen i verda, Itaipu, som utnyttar dei rundt 120 m høge falla Salto Grande. Den oppdemde sjøen er rundt 170 km lang, og med magasin rundt 29 mrd. m³. Kraftproduksjonen blir delt likt mellom Brasil og Paraguay.
Bjørnsund leirskule
Bjørnsund leirskule er ein leirskule på Bjørnsund i Hustadvika kommune i Møre og Romsdal fylke. Leirskulen er eigd av Hustadvika kommune (tidlegare Fræna kommune )
Bjørnsund er eit avfolka fiskevær på ei øygruppe i innlaupet til Romsdalsfjorden, og leirskulen formidlar kystkultur og -natur. Leirskulen brukar Bjørnsund skule frå 1962 som hovudbygning og har i tillegg fire bustadhus og ei bryggje.
Delstaten Santa Catarina
Santa Catarina er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstatane Rio Grande do Sul og Paraná, og han høyrer til regionen Sul do Brasil. Delstadshovudstaden er Florianópolis, medan Joinville er den største byen.
Skeise-NM 1991 i firkamp
Noregsmeisterskapen på skeiser 1991 i firkamp for menn vart avvikla i Hol og Gol i Buskerud helga 23. og 24. februar. Meisterskapen vart om sundagen flytta frå Hol til Gol grunna istilhøva på Hol stadion. 10 000-meteren vart arrangert med kvartettstart. Johann Olav Koss frå SK-94 vart norsk meister i firkamp for fyrste gong.
Jorumbreen
Jorumbreen er ein isbre som flyt aust og ut i Exasperationfjorden, like nord for Caution Point, på austkysten av Graham Land. Han vart kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1947 og 1955. UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) namngav han etter den skålforma fronten av breen. «Jorum» er eit ord for ei stor drikkeskål.
Skeise-NM 1991 i firkamp
NM på skeiser 1991
Dato: 23./24. februar 1991
<br style="clear:both;" />
500 meter
<br style="clear:both;" />
5000 meter
<br style="clear:both;" />
1500 meter
<br style="clear:both;" />
Johan Berg
Johan Berg var ein norsk offisert som frå 1. november 1966 vart etterretningssjef i Noreg etter Vilhelm Evang. Han hadde ei variert militær karriere før dette.
Biografi
Johan Berg vart offiser i 1939 og deltok i felttoget i Noreg i 1940. Han kom deretter til Canada. Seinare vart han send til Storbritannia, og i 1943 kom han til Island. I 1944 var han hovudinstruktør ved dei norske stridskursa i polititroppane i Sverige. Etter andre verdskrigen vart han stabssjef i Tysklandsbrigaden. Han tok både Den Svenska Kungliga Krigshögskolan og Forsvarets høgskule. Frå 1957 til 1966 var han redaktør av Norsk Militært Tidsskrift. Han var sjef for DANOR frå 1957.
Markvard Armin Sellevoll
Markvard Armin Sellevoll er ein norsk geofysikar. Han vart dosent i seismologi ved Universitet i Bergen i 1961 og professor i fastjordfysikk frå 1975 til 1990. Frå 1990 vart han professor emeritus.
Han styrte jordskjelvstasjonen i Bergen frå 1968 til 1974 og spelte ei viktig rolle under oppbygginga av NORSAR. Sellevoll har konsentrert forskinga si om undersøkingar av jordskorpestrukturane i Skandinavia og utforska den norske kontinentalsokkelen.
Roerkulten
Roerkulten er eit isolert fjell, 2085 moh, som ligg 7 nautiske mil (13 km) vest for Fuglefjellet i H. U. Sverdrupfjella i Dronning Maud Land. Det vart fotografert frå lufta av Den tyske antarktisekspedisjonen (1938–39). Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og flyfoto av den norske ekspedisjonen (1958–59). Det er kalla opp etter Nils Roer, som var landmålar på NBSAE.
Krokek
Krokek er ein tettstad i Norrköpings kommun i Östergötlands län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 4 154 innbyggjarar og eit areal på 4,23 km².
Bynamnet stammer frå den krokete eika som tidlegare var grensemerke mellom Östergötland og Södermanland. Busetnaden på staden består hovudsakleg av villaer og rekkehus, men òg ein del leilighetier. Vitjande til Kolmårdens djurpark passerer gjennom Krokek.
Kommunikasjon
Krokek har ein nybygd (ferdig 2005) stasjon på Södra stambanan. Stasjonen blir kalla «Kolmården» av SJ. Det er òg godt utbygd busstrafikk mellom Krokek og Norrköping. Europaveg 4 passerer like vest for tettstaden.
Johnny Angel
«Johnny Angel» var ein song av Shelley Fabares, gjeven ut som debutsingelen hennar i 1962 på Colpix. Songen vart òg gjeven ut på albumet Shelley!, som var produsert og arrangert av Stu Phillips. «Johnny Angel» var skriven av Lyn Duddy og Lee Pockriss.
«Johnny Angel» nådde toppen av Billboard Hot 100 i USA den 7. april 1962, og låg 15 veker inne på lista. Han gjekk òg til topps i Canada og New Zealand, medan han i Storbritannia nådde 41. plass på singellista. Singelen selde til gullplate for ein million selde eksemplar.
Patti Lynn-versjonen
Den britiske songaren Patti Lynn gav ut ein versjon av «Johnny Angel» for Fontana Records i mars 1962. Han vart produsert av Harry Robinson. Hennar versjon nådde 37. plassen på UK Singles Chart i mai 1962.
Skulpe
Skulpe (latin siliqua, silicula) er ein tørr fruktkapsel i krossblomfamilien og nokre få slekter i valmuefamilien. Skulpene er samasett av to fruktblad med ein falsk skiljevegg i midten.
Når frøa er mogne, fell skulpeveggane av slik at frøa heng på ramma kring skiljeveggen, og frøa kan spreie seg.
Hos nokre plantar er skulpene omdanna til ei nøttskulpe. Det finst òg leddskulper som brotnar av ledd for ledd.
Rio Grande do Sul
Rio Grande do Sul er ein delstat i Brasil. Han grensar mot delstaten Santa Catarina i nord, Argentina i vest og nordvest og Uruguay i sør og sørvest. I aust har han kyst mot Atlanterhavet. Delstadshovudstaden er Porto Alegre.
Krokom
Krokom er ein tettstad i Jämtlands län i Jämtland i Sverige. Det er Krokoms kommuns administrasjonssenter og i 2005 hadde tettstaden 2 087 innbyggjarar.
Biletbok
Biletbok, også kalla bildebok, er ei bok der illustrasjonar i form av teikningar eller fotografi følgjer med og skildrar det som hender i teksten. Barnebøker er ofte biletbøker.
Historie
Frå mellomalderen kjenner ein illuminerte manuskript, tekstar som kan ha tilhøyrande miniatyrmåleri som illustrasjonar. Desse hadde ofte religiøst innhald, som Bamberger Apokalypse frå byrjinga av 1000-talet, ei illustrert framstilling av den bibelske apokalypsen og evangelia. Det blei også laga illustrerte verk om historie og myter, som Den iranske kongeboka, som det finst ein mongolsk versjon av frå om lag 1330-talet med bilde i persisk miniatyrmåleri, og Tutinama, ei samling soger frå 1550-talet med bilete i mogulstil. Desse einskildverka hadde stor prestisje, og blei gjerne laga av fyrstar eller religiøse institusjonar. Det blei også laga billigare verk, ofte kalla Biblia Pauperum eller 'dei fattige sin bibel', som var bøker med illustrerte bibelsoger.
Orbis Pictus frå 1658 av den tsjekkiske pedagogen Jan Ámos Komenský er rekna for å vera den fyrste biletboka for barn. Ho kombinerer bilete, latinsk tekst og naturhistorie, og var i hundre år den mest populære skuleboka i Vest-Europa. A Little Pretty Pocket-Book av John Newbery, som kom ut i London i 1744, var den fyrste illustrerte barneboka som berre var meint å underhalda. På 1800-talet blei illustrerte eventyrsamlingar vanlege, og eventyr av til dømes Grimm-brørne og H.C. Andersen blei illustrerte av kunstnarar som Gustave Doré, Fedor Flinzer, George Cruikshank, Vilhelm Pedersen, Ivan Bilibin og John Bauer. Alice's Adventures in Wonderland (1866) av Lewis Carroll, med illustrasjonar av John Tenniel, blei ein av dei fyrste store suksessane av underhaldande bøker for barn.
Kjelder
oppgav desse kjeldene:
Implisitt og eksplisitt funksjon
Ein implisitt funksjon er i matematikk ein funksjon som er gjeven ved å vere løysinga av ei likning. Det vil ofte vere slik at ei likning som knyter to storleikar x og y, kan bestemme y som ein funksjon av x. Dette betyr at kvar gong vi set inn ein verdi for x i, så finst det ein verdi y = f(x), slik at vi har
Vi seier då at den den eksplisitte funksjonen \ y = f(x) er gjeven implisitt ved. Til dømes vil likninga
som bestemmer ein sirkel i planet med radius a, gje to eksplisitte funksjonar for y:
Kjelder
دالة ضمنية Fungsi implisit Implicit and explicit functions Función implícita 음함수와 양함수 Fólgið fall פונקציה סתומה Impliciete functie 陰関数 Funkcja uwikłana Funções implícitas e explícitas 隐函数
Southern Cross-ekspedisjonen
Southern Cross-ekspedisjonen (offisielt British Antarctic Expedition 1898–1900) var den første britiske oppdagingsreisa i den heroiske tidsalderen for antarktiskutforsking og ein forløpar for dei meir kjende ekspedisjonane til Robert Falcon Scott, Ernest Shackleton og Roald Amundsen. Det var den norskfødde, halvt engelske utforskaren og skulemeisteren Carsten Borchgrevink som hadde ideen til ekspedisjonen, som var den første som gjennomførte ei overvintring på det antarktiske fastlandet. Ekspedisjonen var òg den første som segla til Rossbarrieren sidan James Clark Ross oppdaga han i 1839–43, og den første som gjorde ilandstiging på barrieren. Ekspedisjonen var dessutan banebrytande i bruk av hundar og sledar i Antarktis.
Makvan Kasheikal
Makvan Kasheikal er ein norsk politikar som vart partileiar for Demokratane i 2016.
Southern Cross-ekspedisjonen
Southern Cross-ekspedisjonen var finansiert av den britiske forleggaren George Newnes. Avreisa skjedde i august 1898 med DS «Southern Cross», og Borchgrevinks mannskap heldt seg vinteren 1899 ved Kapp Adare, heilt nordvest i Rosshavet. Her gjennomførte dei eit omfattande vitskapleg program, men høva for nærare utforsking av innlandet var sterkt avgrensa av det fjellrike terrenget med mange isbrear rundt leiren. I januar 1900 forlét dei Kapp Adare i «Southern Cross». Dei utforska så Rosshavet etter same rute som Ross hadde følgt 60 år tidlegare. Etter å ha nådd isbarrieren vart ei gruppe på tre menn dei første til å gjere ei sledeferd på barriereoverflata. Dei nådde 78°50'S, det sørlegaste punktet til då nått av menneske.
Makvan Kasheikal
Kasheikal blei vald til partileiar 18. juni 2016. Han kom som flyktning frå Iran til Noreg i 1998. Han har vore leiar av kontrollutvalet i Kristiansand kommune.
Southern Cross-ekspedisjonen
Ved tilbakekomsten til England vart ekspedisjonen kjølig motteke av det etablerte geografimiljøet i London, som var fornærma over at han hadde kome deira eigen Discovery-ekspedisjon i forkjøpet. Det vart òg ytra kritikk av leiareigenskapane til Borchgrevink og det avgrensa vitskaplege utbyttet av ekspedisjonen. Trass i den banebrytande verksemda i Antarktis oppnådde aldri Borchgrevink same heltestatus som Scott og Shackleton, og Southern Cross-ekspedisjonen vart snart overskygd av dramatikken som omgav desse og andre polreiser i denne tida. Roald Amundsen anerkjende likevel at Borchgrevinks ekspedisjon hadde forsert dei største hindra for å ta seg fram på det antarktiske kontinentet og opna opp for påfølgjande ekspedisjonar.
Bakgrunn
Carsten Egeberg Borchgrevink var fødd i Oslo av engelsk mor og norsk far. I 1888 emigrerte han til Australia, der han blant anna arbeidde som landmålar i Queensland, før han takka ja til eit tilbod om ei lærarstilling i New South Wales. I 1894 deltok han i ein antarktisekspedisjon finansiert av Svend Foyn. Han hadde som hovudformål å kartleggje høvet for kvalfangst i Sørishavet. Ekspedisjonen vart leia av Henrik Johan Bull i kvalskuta «Antarctic» og nådde Kapp Adare heilt vest i Rosshavet. Ei gruppe beståande av blant andre Bull og Borchgrevink gjekk i land og hevda å vere dei første menneska til å setje føter på det antarktiske kontinentet, uvitande om britiske og amerikanske selfangarar som hevda å ha gått i land på Antarktishalvøya i 1821.
Dei gjekk òg i land på Possession Islands i Rosshavet, der dei la igjen ei melding i ein metallboks på Foynøya som bevis på besøket sitt. Borchgrevink var overtydd om at plasseringa til Kapp Adare, med ein stor pingvinkoloni som gav enkel tilgjenge til ferskt kjøt og spekk, var eigna som base for ein framtidig overvintringsekspedisjon og utgangspunkt for undersøkingar av det indre av Antarktika.
Fast bestemt på at han ville leie ein slik ekspedisjon sjølv, brukte Borchgrevink dei neste tre åra til å freiste å skaffe økonomisk støtte i Australia og England. Norsk støtte var umogleg fordi «Fram»-ekspedisjonane hadde stukke av med det som var mogleg å skaffe. Trass i noko oppmuntring frå Royal Geographical Society (RGS), som han talte for på den internasjonale kongressen deira i 1895, var innsatsen i byrjinga resultatlaus. RGS jobba i det skjulte med eigne planar om ein stor nasjonal antarktisekspedisjon og var sjølv på finansieringsjakt, og Borchgrevink vart av presidenten i RGS, Clements Markham, sett på som ein påtrengande utlending og konkurrent. Borchgrevink klarte likevel omsider å overtale forleggaren George Newnes til å dekke heile kostnaden ved ekspedisjonen, om lag £40,000 (£3,300,000 i 2010-verdi). Denne donasjonen gjorde Markham og RGS rasande, då beløpet ville vore nok til å få deira eige prosjekt på beina. Newnes sin forretningsrival Alfred Harmsworth støtta elles Markhams ekspedisjon. Newnes sette følgjande vilkår: Borchgrevinks ekspedisjon måtte segle under britisk flagg og under namnet The British Antarctic Expedition. Borchgrevink hadde ingen problem med å akseptere dette, sjølv om berre to av medlemmane i ekspedisjonen var britiske. Dette forsterka Markhams fiendskap og forakt, som refsa RGS sin bibliotekar Hugh Robert Mill for å ha vore til stades ved lanseringa av Southern Cross-ekspedisjonen. Der hadde Mill i gripande ordelag utbrakt ein skål for suksessen til ekspedisjonen og kalla det «ein skam for menneskeleg verksemd» at det var delar av jordkloden mennesket enno ikkje hadde freista å nå. Han håpte at denne skamma ville bli gjort slutt på gjennom «gavmildheita til Sir George Newnes og motet til Hr. Borchgrevink».
Føremålet med ekspedisjonen
Borchgrevinks ekspedisjon hadde både kommersielle, vitskaplege og geografiske mål. Han vurderte å etablere eit selskap for å utvinne dei store guanoførekomstane han hadde observert på ferda si i 1894–95, men dette vart det ikkje noko av. I ei rekkje talar i vitskaplege selskap poengterte han kor mykje arbeid som kunne bli utført av ein overvintrande ekspedisjon, inkludert høvet til å fastleggje posisjonen til den magnetiske sørpolen. Vitskapsmennene som Borchgrevink plukka ut til ekspedisjonen, var relativt uerfarne, men dei dekte eit breitt spekter av vitskaplege fagfelt: magnetisme, meteorologi, biologi, zoologi, taksidermi og kartografi. Borchgrevink håpte òg at dei vitskaplege føretaka til ekspedisjonen kunne forsterkast av sledeferder og geografiske oppdagingar, og kanskje eit forsøk på å nå den geografiske sørpolen. Utan kjennskap til geografien i Antarktika var han uvitande om at plasseringa til leiren ved Kapp Adare ville sjå bort frå omfattande undersøkingar av det indre av kontinentet.
Fartøy
Borchgrevink kjøpte inn den dampdrivne ishavsskuta «Pollux», bygd ved Colin Archer-verftet, som ekspedisjonsskip. Archer hadde konstruert og bygd skipet til Nansen, «Fram», som i 1896 hadde vendt tilbake uskadd frå drifta si i isen under Nansen sitt forsøk på å nå Nordpolen. «Pollux», som Borchgrevink like etter døypte om til «Southern Cross», var barkrigga, 146 fot (44,5 meter) lang og med ein tonnasje på 521 bruttotonn. Motorane vart konstruert etter Borchgrevinks spesifikasjonar og installert før fartøyet forlét Noreg. Markham sådde tvil om skuta var sjødyktig (kanskje for å hindre Borchgrevinks reise), men «Southern Cross» viste seg å innfri alt som vart kravd av henne i det antarktiske farvatnet. I likskap med mange av dei historiske polarskutene hadde ho eit kort liv etter ekspedisjonen; ho vart seld til Newfoundland Sealing Company, og i april 1914 forliste ho med heile mannskapet på 173 under ein storm utanfor Newfoundland.
Personell
Sjefszoolog Nicolai Hanson hadde eit kort studieopphald ved Universitetet i Kristiania bak seg, medan assisterande zoolog Hugh Blackwell Evans var ein presteson frå Bristol som hadde vore tre år på ein kvegfarm i Canada, og som òg hadde delteke på ein selfangstekspedisjon til Kerguelen. Ekspedisjonslegen, Herluf Kløvstad, kom frå ei stilling ved eit sinnssjukeasyl i Bergen. Dei andre medlemmane i overvintringsgruppa var Anton Fougner, forskingsassistent og altmoglegmann; Kolbein Ellefsen, kokk og assistent; og dei to samane Per Savio og Ole Must, som var hundekøyrarar. Savio og Must, høvesvis 21 og 20 år gamle, var dei yngste deltakarane i gruppa. Borchgrevink skildra seinare Savio som «anerkjent for den lojale naturen sin, djervskap og intelligens».
Fartøymannskapet under kaptein Bernhard Jensen bestod av 19 norske sjøfolk og ein svensk stuert. Jensen var ein erfaren ishavsskippar og hadde delteke saman med Borchgrevink på «Antarctic» i 1894–95.
Utvalet av ekspedisjonsmedlemmar kan tyde på at Borchgrevink ikkje fullt ut forstod kor avgjerande dette kunne vere for resultatet av ein ekspedisjon av denne typen. Han la meir vekt på å plukke ut menn som hadde godt humør og som han meinte ville vere i stand til å samle inn pålitelege data, framfor erfarne vitskapsfolk som kunne gjennomført meir inngåande feltstudiar og publisert omfattande vitskaplege arbeid.
Reisa sørover
«Southern Cross» seglte frå London den 23. august 1898 etter å ha fått overlevert Union Jack av HKH Hertugen av York, den framtidige kong George V. I tillegg til besetninga på ekspedisjonen, utstyr og proviant hadde skipet med sibirske sledehundar. Det var første gongen hundar skulle bli nytta på ein antarktisk ekspedisjon. Etter ei siste proviantering i Hobart på Tasmania seglte «Southern Cross» mot Antarktis den 19. desember.
Kapp Adare ligg på 170 grader aust. William Colbeck meinte – etter å ha studert tidlegare ekspedisjonar – at det truleg ville bli enklare å trenge gjennom pakkisen ved 180 grader. Borchgrevink var likevel av ein anna oppfatning. Han var redd for at vestavinden ville drive dei endå lenger austover i tilhøve til avgjerslestaden. Han avgjorde difor å krysse Sørishavet langs 150. lengdegrad.
På årets siste dag nådde dei ytterkanten av pakkisen, mykje tidlegare enn Borchgrevink hadde rekna med. Dagen etter vart hundane lufta på isen, og fleire av mannskapet nytta høvet til å ta seg ein skitur. Den vidare framdrifta gjekk sakte, trass i at kaptein Jensen utnytta det som var av opne råk. Den 12. januar fekk dei Ballenyøyane i sikte, men det var ikkje mogleg å nærme seg på grunn av tjukk is i farvatnet rundt dei. Ti dagar seinare, 22. januar, sette ein kraftig storm inn, og isen byrja å pakke seg ytterlegare saman. Det var overhengande fare for at «Southern Cross» ville bli skrudd ned av isen, og sledar og proviant vart klargjort i tilfelle skuta måtte forlatast. Etter nokre nervepirrande timar slapp likevel isen taket. Det vart gjort målingar som viste at skipet, som framleis var innefrose, rørde seg sakte mot nordaust – i stikk motsett retning av Kapp Adare. Først den 11. februar sprakk isen opp tilstrekkeleg til at dei kunne starte motoren og setje kursen austover. Ved 180. lengdegrad vart kursen sett sørover, og ikkje lengje etter var «Southern Cross» gjennom isbeltet og på veg inn i Rosshavet ved 71. breiddegrad. Kapp Adare kom til syne 16. februar, og dagen etter ankra «Southern Cross» opp nær land.
Ekspedisjonen hadde brukt lenger tid enn både Ross og Kristensen på å krysse isbeltet, og det er brei semje blant polarforskarar om at Borchgrevinks val av kurs spelte ei avgjerande rolle for utfallet av ekspedisjonen: tida dei tapte kunne ha vore nytta til å finne ein overvintringsstad som var betre eigna som utgangspunkt for sledeturar innover kontinentet.