cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joachim Birger Nilsen
Internasjonal Meister i sjakk
Han Joachim B. Nilsen tok sitt første IM-napp med 6 poeng på 9 runder i IM-gruppa i TV2 International på Fagernes i påska 2016. Han tok deretter eit IM-napp i eliteklassa i Noregsmeisterskapen i sjakk i Tromsø i juli 2016, med 5,5 poeng på dei 8 første rundane. Det hadde deretter ikkje noko å seie at han tapte siste runde. Det tredje og avgjerande IM-nappet kom i Øbros Jubileumsturnering i oktober 2016, med 6,5 poeng på 9 rundar. Han hadde dermed oppfylt kravet om IM-resultat i turneringar med til saman minst 27 parti. Rating-kravet, kravet til eigen rating over 2400 oppfylte han allereie pr. 1. februar 2015 med 2417. Han vart utnemnd til IM av Verdssjakkforbundet ved beslutning publisert 3. mars 2017.
Nasjonalromantikken
Nasjonalromantikken er ei åndshistorisk retning, og ei grein av romantikken, som tek særskilt omsyn til folk og folkekultur.
Opphavet til nasjonalromantikken finst i tankegodset til filosofen Johann Gottfried Herder. Han gav uttrykk for at alle folkeslag eller nasjonar hadde ei særskild kultur med eigne uttrykk det skulle takast vare på. Han gav ut ei samling volkslieder i 1760-åra, der han hadde samla folkeviser frå heile Europa. Samstundes skapte Herder omgrepet Volkstum, som vart viktig for den nasjonalromantiske rørsla.
Rørsla vart skapt då tankane til Herder møtte den gryande tyske nasjonalkjensla tidleg på 1800-talet, og vart òg inspirert av Ossian-samlinga, ei kjend samling keltiske viser og dikt, utgjeve i Skottland. Rørsla skaut fart i Tyskland under trykket frå Napoleonskrigane, og fekk eit åndeleg senter i universitetsbyen Heidelberg. Her møttest Grimm-brørne, filosofen Friedrich Schlegel og andre.
I 1804 kom det ut ei samling tyske småstubbar og barnerim, Des Knaben Wunderhorn. Denne sette i gang ei rein bølgje. Ikkje lenge etter tok Jakob og Wilhelm Grimm til med å samle tyske målprøver og eventyr. Samlinga deira kom ut i 1812, samstundes som dei arbeidde med den tyske ordboka og registreringa av tysk språk.
Arbeidet som vart gjort i Tyskland fekk snart åtgaum i andre land. Soleis vart det nasjonalromantisk rørsle i Sverige, England og andre stader.
Utviklinga i Noreg
I Noreg kom nasjonalromantikken seint i gang. Grunnen skuldast at landet måtte kome seg på føtene etter dansketida, og folk hadde meir enn nok med den nye politiske kvardagen i åra etter 1814. Første teiknet på at noko emna seg, var i 1832, då Johan Sebastian Welhaven gav ut boka Norges Demring. Dette var ei samling polemiske sonettar og vart ikkje godt motteke av dei politiske patriotane.
I 1837 gav Andreas Faye ut ei samling norske folkesegner og historier, og snart etter var det at Henrik Wergeland la fram forslag om at folkekulturen laut prentast og skrivast ned slik at alle kunne nå i han. På denne tida hadde òg Ole Bull møtt Myllarguten og slik kome i kontakt med den norske folkemusikken. Bull var den første som skjøna Noreg trong sitt eige musikalske uttrykk. Wergeland følgde han i dette, og skreiv at nokon med skyn på slikt laut ta seg gjennom landet for å samle det han kunne finne, «og da bør han ikke ligge i præstegaardene,» som han sa.
Den nasjonalromantiske bløminga i Noreg tok til nett i 1840-åra, og stemningsbølgja toppa seg i 1849, med førestillingar og konsertar. Året er seinare vorte kalla «seterjentens søndag i norsk kulturliv». Dette var òg første gongen ein bygdespelemann spela for eit urbant publikum, då Myllarguten spela for 1500 Kristiania-borgarar i logesalen i byen 15. februar, til stor åtgaum for lydarane.
I Noreg voks det fram to typar av nasjonalromantikk på denne tida. På den eine sida var rørsla eit urbant svermeri som ikkje støtt hadde med røynsla å gjere. Mellom dei førande her var Welhaven og Andreas Munch. Denne forma for nasjonalromantikk tapte seg etter nokre år, og veik plassen for større realisme og meir politisk nasjonalisme ettersom åra gjekk. Stemningsbølgja vart òg kritisert og parodiert, mellom anna av den unge Henrik Ibsen.
Den andre sida av nasjonalromantikken var meir vitskapleg retta, og dei som arbeidde her, budde og verka på bygdene i større grad. Det store samlingsverket, som heldt fram etter at nasjonalromantikken i byane døydde av, vart gjort av desse, som òg er kalla nasjonalrealistar. Mellom dei finn vi Ivar Aasen, Eilert Sundt, Magnus Brostrup Landstad og andre med dei. Arbeidet etter desse er teke vare på av språkfolket, Norsk Folkeminnelag og Norsk folkelivsgransking.
Regionalisering
Regionalisering i språkutviklinga viser til ei utvikling i norsk talemål dei siste tiåra der skilnadene mellom dei tradisjonelle bygdedialektane blir utjamna innan større område. Ofte er det byar eller større sentra innan regionane som påverkar språkutviklinga mest, og mykje tyder på at folkemålet i desse byane har større innverknad enn prestisjemålet. Trass i denne utviklinga held mange av dialektskilnadene mellom regionane seg. Talemålet syner seg meir sjølvstendig og robust andsynes påverknad frå skriftspråk og massemedia enn mange har trudd.
Regionaliseringa synest å følgja same mønster som ein kan rekonstruera for eldre språkutvikling der eit talemålstrekk spreier seg frå eitt eller fleire kjerneområde. Døme på slike «spreiingsområde» i dag er Austlandet med Oslo, Rogaland med Stavanger, Midt-Vestlandet med Bergen, Trøndelag med Trondheim og Nordland med Bodø.
Undheim
Undheim er ein tettstad i Time kommune Rogaland fylke. Ved Undheim ligg Knudaheio, sommarhuset til forfattaren Arne Garborg.
Margrethe av Danmark
Margrethe av Danmark kan visa til:
She Was Hot
«She Was Hot» er ein song av det engelske rockebandet the Rolling Stones på albumet Undercover frå 1983.
Innspelinga av «She Was Hot» starta først seint i 1982. Han er skriven av Mick Jagger og Keith Richards som ein tradisjonell rock 'n' roll-song. Det er sagt at Jagger anten klagar over ein tapt kjærleik eller groupiar bandet møter på turne, og nemner fleire amerikanske byar i teksten:
Detroit was smoky grey, Nothing like the good old days. Well I got a fever that I'm fighting. I don't need your company, Leave me in my misery. I can take the rebound just like lightning.
«She Was Hot» kom ut som singel 24. januar 1984 som den andre frå albumet. Han gjorde det ikkje særskild bra og nådde berre 44. plass i USA og 42. plass i Storbritannia. Det vart laga ein musikkvideo for songen med skodespelarinne Anita Morris som prøver seg på kvart enkelt bandmedlem.
Bandet har spelt songen ein del på dei siste turnane og ei utgåve er gjeven ut på konsertalbumet Shine a Light frå 2008.
Ostara
Ostara er ein moderne nyheidensk festival. Han er lauseleg basert på fleire høgtidsdagar kring vårjamdøger. Den moderne dagen har ingen sterk samanheng med noko kjend historisk pagansk religiøs feiring.
Sjantarøyane
Den største øyane i Sjantarøyane er Bolsjoj Sjantar. Ho er 72 km lang og 49 km brei. Her ligg ein stor brakkvassjø (Bolsjojesjøen) i nord som er knytt til resten av havet via eit smalt sund. Det finst nors i denne sjøen.
Andre øyar i øygruppa er Feklistovaøya (372 km²), Maly Sjantar, (100 km²), Prokofjeva, Sakharnaja Golova, Belitsjij, Kusova, Ptitsjij, Utitsjij, Juzjnyj og Medvezjij, som ligg like utanfor kysten.
Økologi
Det er ingen permanente busetnader på Sjantarøyane, men dei vert ofte vitja av kommersielle fiskarar som nyttar dei som base. Andre økonomiske føretak på øya er pelsjakting, samt tømmerhogst, som tidlegare ofte vart utført ulovleg. Det er granskogar på dei største øyane. Andre tre i taigaen på øyane er sibirsk furu og fjellfuru.
Sjølv om det er få spor etter menneskeleg påverknad er økosystemet på Sjantarøyane truga. Det er mange utryddingstruga dyreartar på øyane, inkludert nordfiskeugle, fiskeørn, svartstork, gråstrupedykkar, jaktfalk, eremittsnipe, stellerhavørn og sibirrype.
Brunbjørn, sobel og mår er vanlege på Sjantarøyane.
Havområdet rundt øyane er isdekt om lag åtte månader av året, så dei er landfaste det meste av tida. Storkobbe, grønlandskval og gråkval er vanlege i farvatnet utanfor øyane.
Den største trugselen til miljøet på Sjantarøyane er eit foreslått tidvasskraftverk, som ein for tida ikkje har god nok økonomi for å byggje.
Historie
Den første dokumenterte utforskinga av Sjantarøyane var i april 1640 då den russiske utforskaren Ivan Moskvitin visstnok segla til munningen av elva Amur med ei gruppe kosakkar og fekk auge på Sjantarøyane på veg tilbake. Moskvitin rapporterte oppdaginga til fyrst Sjtsjerbatov, ein voivode frå Moskva i Tomsk. Basert på nedteikningane til Ivan Moskvitin vart det første russiske kartet av Det fjerne austen teikna i mars 1642.
Det er planar om å erklære Sjantarøyane nasjonalpark i 2010.
Robert Lamm
Robert William Lamm er ein amerikansk klaverspelar, songar og låtskrivar som vart kjend som opphavleg medlem i poprockbandet Chicago. Han skreiv mange av dei største hittane deira, som «Does Anybody Really Know What Time It Is?», «Beginnings», «Saturday in the Park», «Dialogue (Part I & II)» og «25 or 6 to 4».
Liv
Lamm byrja å spele musikk som barn, og lærte seg å spele piano på eiga hand. Han song òg i Brooklyn Heights choir. Lamm spelte i fleire band på skulen og gjekk på Roosevelt University i Chicago for å studere musikkteori og komposisjon. Tidleg i 1967 vart han med i Chicago og byrja ein fase av karrieren sin som skulle vare over tre tiår. Lamm spelte òg stundom inn soloalbum, som Skinny Boy i 1974, Life Is Good in My Neighborhood i 1995 og In My Head i 1999.
Lyefjell
Lyefjell, ofte kalla berre Lye, er ein tettstad i Time kommune i Rogaland fylke. Lyefjell er eit byggjefelt som vart bygd ut frå slutten av 1970-åra.
Time prestegjeld blei tidlegare kalla Lye prestegjeld og omfatta delar av Gjesdal. Forfattaren Jens Zetlitz var peronsalkapellan i Lye prestegjeld 1790-1804 og dikta mange av sine mest kjente songar her.
Asgeir
Asgeir og Åsgeir er mannsnamn sett saman av norrønt ás, gud, og geir, spyd. Det er i slekt med namnet Oskar og det opphavleg tyske namnet Ansgar.
Medan over tusen menn ber namnet Asgeir i Noreg, er det under femti som heiter Åsgeir. Asgeir har namnedag 3. februar.
Freddie Mercury
Freddie Mercury var ein britisk songar, låtskrivar og plateprodusent, kjend som frontmann i rockebandet Queen. Han var kjend for den prangande scenepersonen hans og det fire oktavar store spennet i stemma si. Mercury skreiv mange hittar for Queen («Bohemian Rhapsody,» «Killer Queen,» «Somebody to Love,» «Don't Stop Me Now,» «Crazy Little Thing Called Love» og «We Are the Champions») og var stundom produsent og gjestemusikar (piano eller vokal) for andre artistar. Han hadde òg ein solokarriere medan han spelte med Queen.
Mercury vart fødd av parsisk ætt i sultanatet Zanzibar og voks opp der og i India fram til midten av tenåra, før han flytta med familien til Middelsex i England. Han danna til slutt bandet Queen i 1970 i lag med Brian May og Roger Taylor. Mercury døydde i 1991, 45 år gammal, etter komplikasjonar han fekk av AIDS. Han erkjente dagen før han døydde at han hadde fått sjukdommen.
I 1992 vart Mercury posthumt tildelt Brit Award for «eineståande bidrag til britisk musikk» og han fekk ein hyllestkonsert ved Wembley Stadium i London. Som medlem av Queen vart han innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2001, Songwriters Hall of Fame i 2003, UK Music Hall of Fame i 2004, og bandet fekk ei stjerne på Hollywood Walk of Fame i 2002. I 2002 vart han plassert på 58. plass i ei undersøking frå BBC over dei 100 største britane gjennom tidene. Han vert ofte rekna blant dei største songarane i pophistoria og vart kåra til beste mannlege songar gjennom tidene i ei rundspørjing i 2005 utført av Blender og MTV2; vart rangert på 18. plass på lista til Rolling Stone over dei 100 beste songarane gjennom tidene i 2008; vart kåra til den beste rockesongaren gjennom tidene av Classic Rock i 2009; — og vart skildra av AllMusic som «ein av dei største entertainerane i rocken gjennom tidene» med «ein av dei størst stemmene uansett musikksjanger.»
Tidleg liv
Mercury (fødd Farrokh Bulsara) vart fødd i det britiske protektoratet sultanatet Zanzibar i Aust-Afrika (i dag ein del av Tanzania). Foreldra hans, Bomi (1908–2003) og Jer Bulsara (1922–), var parsarar frå Gujarat-regionen i den dåverande provinsen Bombay presidentskap i Britisk India. Etternamnet kom frå byen Bulsar (i dag Valsad) sør i Gujarat. Som parsarar praktiserte Mercury og familien parsisme. Bulsara-familien hadde flytta til Zanzibar slik at faren kunne jobbe som kasserar ved det britiske kolonidepartementet. Ha hadde ei yngre syster, Kashmira.
Mercury var det meste av barndommen i India og byrja å ta pianotimar då han var sju. I 1954, åtte år gammal, vart Mercury send til St. Peter's School, ein britisk kostskule for gutar i Panchgani nær Bombay (i dag Mumbai). Ein av dei tidlege musikalske inspirasjonskjeldene hans var Bollywood-songaren Lata Mangeshkar. 12 år gammal danna han skulebandet The Hectics og spelte songar av rock and roll-artistar som Cliff Richard og Little Richard. Ein ven frå den tida sa at han var veldig flink til å «høyre ein song på radio og så spele han att på piano». Det var òg på St. Peter's at han byrja å kalle seg sjølv «Freddie», og i februar 1963 flytta han attende til Zanzibar der han budde med foreldra.
17 år gammal flytta han og familien frå Zanzibar av tryggleiksårsaker i 1964 under Zanzibarrevlousjonen, då tusenvis av arabarar og indarar vart drepne. Familien flytta til eit lite hus i Feltham i Middlesex i England. Mercury byrja på Isleworth Polytechnic (no West Thames College) i West London, der han studerte kunst. Han fekk etter kvart diplom i Kunst og grafisk design ved Ealing Art College (i dag Ealing campus under University of West London), og nytta seinare det han lærte til å lage våpenskjoldet til Queen. Mercury var britisk borgar frå fødselen av og heile livet.
Då han var ferdig med studiane vart Mercury med i ei rekkje band og selde brukte klede på Kensington Market i London med kjærasten Mary Austin. Han hadde òg ein jobb på Heathrow lufthamn. Vener av han på den tida hugsar han som ein roleg og sjenert ung mann som var særs interessert i musikk. I 1969 vart han med i Liverpool-bandet Ibex, seinare kalla Wreckage. Han budde ei kort stund i ein leilegheit over ein pub i Liverpool, The Dovedale Towers. Då bandet ikkje kom seg nokon stad, byrja han i eit anna band kalla Sour Milk Sea. Men tidleg i 1970 var òg dette bandet oppløyst.
I april 1970 slo Mercury seg saman med gitarist Brian May og trommeslagaren Roger Taylor, som tidlegare hadde spelt i ei gruppe kalla Smile. Trass i at resten av bandet og Trident Studios, det første mangementet til bandet, var skeptisk, valde Mercury namnet «Queen» for det nye bandet. Han sa seinare «eg var klar over homo-assosiasjonane det gav, men det var berre ei side ved det» Samstundes endra han etternamnet sitt frå Bulsara til Mercury.
Songar
Sjølv om røysta til Mercury naturleg var baryton, song han dei fleste songane som tenor. Stemmerekkjevidda hans strekte seg frå bass låg F (F2) til sopran høg F (F6). Biografen David Bret skildra stemma hans som «eskalerande i løpet av få takter frå djup og guttural, til ein dirrande tenor, og så til ein lys, perfekt koloratur, rein og krystallklår i det øvre registeret.» Den spanske sopranen Montserrat Caballé, som Mercury spelte inn eit album med, uttrykte si meining om at «skilnaden mellom Freddie og ensten alle andre rockestjerner er at han selde røysta.» Ho sa vidare, "Teknikken hans var utruleg. Ingen problem med tempo, han song med ei skarp rytmekjensle, vokalplasseringa hans var særs god og han klarte å gli leikande lett frå eit register til eit anna. Han hadde òg særs god musikalitet. Fraseringa hans var subtil, delikat og søt, eller energirik og smellande. Han klarte å finne den rette fargen eller uttrykke nyansar for kvart ord."
Låtskrivar
Mercury skreiv 10 av 17 songar på Greatest Hits-albumet til Queen: «Bohemian Rhapsody,» «Seven Seas of Rhye,» «Killer Queen,» «Somebody to Love,» «Good Old-Fashioned Lover Boy,» «We Are the Champions,» «Bicycle Race,» «Don't Stop Me Now,» «Crazy Little Thing Called Love» and «Play the Game».
Det mest merkverdige med låtskrivinga hans var alle sjangrane han brukte, som mellom anna omfatta rockabilly, progressiv rock, heavy metal, gospel og disco. Som han forklarte i 1986 «eg hatar å gjere det same om igjen og om igjen. Eg likar å sjå kva som skjer no i musikk, film og teater og bruke alt saman.» Samanlikna med mange populære låtskrivarar, hadde Mercury òg ein tendens til å skrive musikalsk komplekse songar. Til dømes har «Bohemian Rhapsody» ein asyklisk struktur og består av dusinvis av akkordar. Han skreiv òg seks songar frå Queen II som nytta fleire skifte i toneart og komplekse materiale. «Crazy Little Thing Called Love» består på den andre sida av berre få akkordar. Trass i at Mercury ofte skreiv særs intrikate harmoniar, hevda han sjølv at han ikkje kunne lese musikk. Han skreiv dei fleste songane sine på piano og brukte mange forskjellige toneartar.
Konsertartist
Mercury var kjend for korleis han var på scenen, der han ofte song for eit stadionpublikum verda over. Han hadde ein særs teatralsk stil og fekk ofte publikum med seg. Ein journalist for The Spectator skildra han som «ein artist ute etter å erte, sjokkere og til slutt sjarmere publikummet sitt med forskjellige ekstravagante versjonar av seg sjølv.» David Bowie, som song under Freddie Mercury Tribute Concert og spelte inn songen «Under Pressure» med Queen, hylla scenestilen hans og sa: «Av alle dei meir teatralske rockeartistane, tok Freddie det lenger enn dei andre... han tok det over kanten. Og sjølvagt, eg har aldri beundra ein mann i tights. Eg såg berre ein konsert med han, han var definitivt ein mann so hadde publikum i den hole handa si» Queen-gitarist Brian May skreiv at Mercury kunne få «personen heilt bakarst på eit stadion til å føle at han var med.»
Ein av dei mest kjende konsertane Mercury hadde med Queen var under Live Aid i 1985, då heile stadion på 72 000 menneske klappa, song og svaia i takt. Denne konserten har sidan blitt stemnd fram av folk i musikkindustrien som den beste konserten i rockehistoria. Resultatet vart sendt på lufta i eit fjernsynsprogram kalla «The World's Greatest Gigs». Den mektige, lange tonen Mercury held under acappella-delen vart kalla «The Note Heard Round the World». Under ein kommentar om Live Aid i 2005 skreiv ein kritikar, «Dei som set saman lister over dei største frontmennene i rocken, og set Mick Jagger, Robert Plant, etc på toppen, har alle gløymt nokon. Freddie var lett den mest guddommelege av dei alle, noko den dionysiske konserten hans under Live Aid beviser.»
Gjennom karrieren sin, heldt Mercury kring 700 konsertar i land over heile verda med Queen. På ein Queen-konsert, var alt på stor skala. . Han forklate ein gong, «Me er rock and roll sitt svar på Cecil B. DeMille, og ønskjer alltid å gjere ting større og betre.» Bandet var dei første som spelte på stadion i Sør-Amerika, og braut rekorden for største konsertpublikum på Morumbi stadion i São Paulo i 1981. I 1986 spelte Queen òg bak Jernteppet, då dei spelte for 80 000 menneske i Budapest, i det som då var den største konserten som var halden i Aust-Europa. Den siste konserten til Mercury med Queen fann stad den 9. august 1986 i Knebworth Park i England føre 160 000 menneske. Den britiske nasjonalsongen «God Save the Queen» vart spelt på slutten av konserten, medan Mercury var kledd i kappe og heldt ei gullkrone over hovudet og sa farvell til publikum.
Instrumentalist
Som ung gut i India, tok Mercury pianotimar fram til han var ni år gammal. Seinare, medan han budde i London, lærte han å spele gitar. Mykje av musikken han likte var gitarbasert. Favorittartistane hans på den tida var The Who, The Beatles, Jimi Hendrix, David Bowie og Led Zeppelin. Han undervurderte ofte seg sjølv på begge instrument, og frå tidleg i 1980-åra nytta Queen ofte gjestemusikarar på klaverinstrument. Det same gjorde han i solokarrieren. Mellom anna nytta han Fred Mandel (ein kanadisk musikar som òg arbeidde med Pink Floyd, Elton John og Supertramp) for det første soloprosjektet hans, og frå 1985 og framover samarbeidde han med Mike Moran (i studio) og Spike Edney (på konsert).
Mercury spelte piano i mange av dei mest populære Queen-songane, som «Killer Queen,» «Bohemian Rhapsody,» «Good Old Fashioned Lover Boy,» «We Are the Champions,» «Somebody To Love» og «Don't Stop Me Now». Han nytta eit flygel og stundom andre klaverinstrument som cembalo. Frå 1980 og frametter nytta han òg ofte synthesiserar i studio. Queen-gitaristen Brian May hevda at Mercury ikkje syns han var god nok på piano og nytta instrumentet mindre og mindre fordi han ønskte å gå rundt på scenen og underhalde publikum. Sjølv om han skreiv mange linjer for gitar, kunne berre Mercury det mest grunnleggande på instrumentet. Songar som «Ogre Battle» og «Crazy Little Thing Called Love» vart skrivne på gitar. På sistnemnde spelte Mercury akustisk gitar både på scenen og i studio.
Solokarriere
I tillegg til arbeidet med Queen, gav Mercury ut to soloalbum og fleire singlar. Sjølv om soloarbeidet hans ikkje selde like godt som dei fleste Queen-albuma, nådde dei to albuma og fleire av singlane topp 10 i Storbritannia. Av soloarbeidet hans medverka han til Richard «Wolfie» Wolf-miksen av Love Kills på albumet frå 1984 (songen vart òg nytta i filmen National Lampoon's Loaded Weapon 1) og ny filmmusikk til Fritz Lang-filmen Metropolis frå 1927. Songen, produsert av Giorgio Moroder, debuterte på 10. plassen på den britiske singellista.
Dei to soloalbuma til Mercury var Mr. Bad Guy (1985) og Barcelona (1988). Mr. Bad Guy debuterte på topp ti på den britiske albumlista. I 1993 gjekk ein remix av «Living on My Own», ein singel frå albumet, posthumt til toppen av UK Singles Charts. Songen gav òg Mercury ein posthum Ivor Novello-prisen frå British Academy of Songwriters, Composers and Authors. Allmusic-skribenten Eduardo Rivadavia skildra Mr. Bad Guy som «eineståande frå start til slutt» og meinte at Mercury «gjorde ein tilrådeleg jobb med å strekkje seg inn i ukjend territorium.» Albumet har langt meir synthesiser enn det tidlegare Queen-album hadde.
Det andre albumet, Barcelona, vart spelt inn med den spanske sopranen Montserrat Caballé, og kombinerer element av popmusikk og opera. Mange kritikarar var usikre på kva dei skulle meine om albumet. Ein kalla det «den mest bisarre plata i år.» Albumet var ein salssuksess, og tittelsporet på albumet debuterte på åttandeplassen i Storbritannia og vart òg ein hit i Spania. Tittelsporet vart mykje spelt på radio og TV som den offisielle hymnen til sommar-OL 1992 (i Barcelona eit år etter Mercury døydde). Caballé song songen live under opningsseremonien, medan partia til Mercury vart spelte på ein skjerm. Songen vart igjen framført før starten av Champions League-finalen i 1999 mellom Manchester United og Bayern München i Barcelona.
I tillegg til to soloalbum, gav Mercury ut fleire singlar, mellom anna sin eigen versjon av «The Great Pretender» av The Platters, som debuterte på femteplassen i Storbritannia i 1987. I september 2006 kom det ut eit samlealbum frå soloarbeidet til Mercury i høvet det som hadde vore 60-årsdagen hans. Albumet gjekk rett inn på topp 10 i Storbritannia.
I tillegg til Michael Jackson, song Mercury og Roger Taylor tittelsporet for Billy Squier-albumet Emotions in Motion i 1982 og medverka seinare på to songar på Squier-albumet Enough Is Enough i 1986 med vokal på «Love is the Hero» og arrangement på «Lady With a Tenor Sax».
Forhold
Tidleg i 1970-åra hadde Mercury eit langvarig forhold med Mary Austin, som han møtte gjennom gitaristen Brian May. Han budde med Austin i fleire år i West Kensington i London. I midten av 1970-åra hadde songaren byrja ein affære med ein mannleg, amerikansk platesjef ved Elektra Records og i desember 1976 fortalte Mercury Austin om seksualiteten sin, som enda det romantiske forholdet deira. Mercury flytta ut av leilegheita dei delte til 12 Stafford Terrace i Kensington og kjøpte ein stad til Austin som ho kunne ha sjølv i nærleiken. Dei var nære vener gjennom åra, og Mercury kalla ho ofte den einaste sanne venen hans. I 1985 sa Mercury om Austin «Alle kjærastane mine spør meg kvifor dei ikkje kan erstatte Mary [Austin], men det er rett og slett umogeleg. Den einaste venen eg har er Mary og eg vil ikkje ha andre. For meg er ho var ho sambuaren min. For meg var det ekteskap. Me trudde på kvarandre, og det var nok for meg.» Han skreiv fleire songar om Austin, mellom anna «Love of My Life». Den siste heimen til Mercury var Garden Lodge, 1 Logan Place, eit herskapshus med 28 rom i Kensington med ein stor hage omgjeve ein høg mur. Huset vart plukka ut av Austin. I testamentet sitt, etterlet han heimen sin i London til Austin, i staden for partneren Jim Hutton, og sa til ho «Du ville ha vore kona mi og det ville ha blitt ditt likevel.» Mercury var òg gudfar til den eldste sonen til Austin, Richard.
Tidleg og midt på 1980-talet hadde han eit romantisk forhold med Barbara Valentin, ei austerriksk skodespelarinne, som er med i videoen til «It's a Hard Life». I 1985 starta han eit langvarig forhold med frisøren Jim Hutton (1949–2010). Hutton, som testa positivt for HIV i 1990, budde med Mercury dei seks siste åra av livet hans, pleia han då han var sjuk og sat ved senga hans då han døydde. Hutton sa Mercury døydde med bryllaupsbandet Hutton hadde gjeve han.
Sjukdom og død
I oktober 1986 rapporterte britisk presse at Mercury sin blodprøve var blitt testa for HIV/AIDS ved ein klinikk på Harley Street. Ein reporter for The Sun, Hugh Whittow, spurte Mercury om historia ved Heathrow lufthamn då han kom attende frå ei reise til Japan. Mercury nekta for at han hadde noko sjukdomm. I følgje partneren Jim Hutton, fekk Mercury diagonsen AIDS kort tid før påske i 1987. På den tida hevda Mercury at han var blitt testa negativt for HIV. Trass i dette gjekk det stadige rykte om sjukdomen hans dei neste åra i britisk presse, mellom anna fordi han vart stadig tynnare, Queen ikkje turnerte lenger og rapportar frå tidlegare kjærastar til forskjellige tabloide aviser. I 1990 var det ofte rykte om helsa til Mercury i media. Under Brit Awards den 18. februar 1990 i Dominion Theatre i London, dukka ein skral Mercury opp for siste gong på scenen i lag med resten av Queen for å motta ein Brit Award for «einestånde bidrag til musikken». Mot slutten av livet vart han ofte forfølgd av fotografar, medan The Sun trykte ei rekkje artiklar som hevda at han var sjuk, mellom anna i november 1990 då dei trykte eit bilete av ein særs mager Mercury på framsida med overskrifta «Det er offisielt - Freddie er alvorleg sjuk.»
Mercury og den indre kretsen av kollegare og vener han følte han kunne stole på, fortsette å nekte for historiene, sjølv etter ein artikkel den 29. april 1991 då Mercury såg særs skral ut på eit bilete. Det har blitt føreslått at han kunne ha bidrege til å auke forståinga for AIDS om han hadde fortalt om situasjonen sin tidlegare. Mercury heldt tilstanden sin privat for å verne dei som stod han nærmast, og Brian May stadfesta i eit intervju i 1993 at han hadde informert bandet om sjukdommen langt tidlegare. I mai 1991 vart musikkvideoen for «These Are the Days of Our Lives» filma med ein særs tynn Mercury. Dette vart dei siste scenane hans føre kamera. Resten av bandet var klare til å spele inn musikk då Mercury følte seg pigg nok til å kome i studio, gjerne berre ein time og to om gangen. May sa om Mercury: «Han sa berre 'Skreiv meir til meg. Skriv meir musikk. Eg vil berre synge dette og gjere det, og når eg er borte så kan de gjere det ferdig' Han frykta verkeleg ikkje noko.» Justin Shirley-Smith, som var assisterande lydteknikar for desse siste innspelingane, sa: «Det er vanskeleg å forklare til folk, men det var ikkje trist, det var særs gledeleg. Han var ein av dei mest morosame menneska eg nokon gong har møtt. Eg lo det meste av tida, med han. Freddie sa [om sjukdommen] 'eg skal ikkje tenkje på det, eg skal gjere dette'».
Etter dei siste innspelingane med Queen i juni 1991, trekte Mercury seg attende til heimen sin i Kensington i London. Den tidelgare kjæraste, Mary Austin, hadde vore ei særleg stor trøyst for han dei siste åra, og dei siste vekene var ho ofte heime hos han for å ta seg av han. Nær slutten byrja Mercury å miste synet, og han klarte ikkje lenger kome seg ut av senga. Då tilhøva vart så dårlege, valde Mercury å framskynde døden sin med å slutte med medisinane og berre ta smertestillande.
Den 22. november 1991 ringde Mercury til manageren til Queen, Jim Beach, for at han skulle kome heim til han i Kensington for å diskutere ei pressemelding. Dagen etter vart følgjande melding send til den internasjonale pressa på vegner av Mercury:
"Etter mange spekulasjonar i pressa dei siste to vekene, ønskjer eg no å stadfeste at eg er HIV-positiv og har AIDS. Eg følte det var rett å halde dette privat fram til no, for å verne privatlivet til dei kring meg. Men no har tida komen for venene og fansen min verda over å få vite sanninga, og eg håpar at alle vil bli med meg, legane mine og alle verda over i å kjempe mot denne forferdelege sjukdommen. Privatlivet mitt har alltid vært spesielt for meg og eg er kjend for å ikkje gje intervju. Vær så snill og forstå at eg vil fortsetje med dette."
Den 27. november vart det halde gravferd for Mercury av ein parsistisk prest. Familien og 35 av dei nærmaste venene var til stades i gravferda, inkludert dei attverande medlemmane i Queen og Elton John. Kista hans vart bert inn i kapellet til lydane av «Take My Hand, Precious Lord»/«You've Got a Friend» av Aretha Franklin. Mercury vart kremert ved Kensal Green Cemetery i London. Mercury ønskte at Mary Austin skulle ha oska hans og gravleggje han ein ukjend stad. Ein trur berre Austin veit kvar oska er, og ho har sagt ho aldri kjem til å avsløre kvar han er.
I testamentet sitt etterlet Mercury det meste av rikdomen sin, inkludert heimen og plateinntektene, til Mary Austin og resten til foreldra og systera. Han etterlet ein halv million dollar til kokken sin, Joe Fanelli, ein halv million til den personlege assistenten Peter Freestone; hundre tusen dollar til sjåføren Terry Giddings; og ein halv million til Jim Hutton. Austin bur framlei den tidlegare heime til Mercury, i lag med familien sin. Ytterveggane av eigedomen har blitt ein heilagdom for fansen til Mercury, og veggane er dekte av graffiti.
Ettermæle
Det er usikkert kor mykje dødsfallet til Mercury har hatt og sei for populariteten til Queen. I USA var populariteten til Queen dalande i 1980-åra, men salet av Queen-albuma gjekk kraftig opp i 1992, året etter han døydde. I 1992 skreiv ein amerikansk journalist «Det kynikarane kalla 'død stjerne'-faktoren har oppstått igjen - Queen er på rask veg oppover igjen.» Filmen Wayne's World, som nytta «Bohemian Rhapsody», kom òg ut i 1992. I følgje Recording Industry Association of America hadde Queen seld 34,5 million album i USA i 205, kring halvparten av dette etter at Mercury døydde i 1991.
Det er estimert at Queen kan ha seld så mykje som 300 millionar plater verda over. I Storbritannia har Queen lege totalt lenger på albumlista enn noko anna artist eller band (inkludert Beatles), og Queen's Greatest Hits er det mestseljande albumet i Storbritannia nokon gong. To av songane til Mercury, «We Are the Champions» og «Bohemian Rhapsody», er blitt kåra til dei beste songane gjennom tidene i store rundspørringar av Sony Ericsson og Guinness rekordbok. Begge songane er innlemma i Grammy Hall of Fame. I oktober 2007 vart videoen til «Bohemian Rhapsody» kåra til den beste gjennom tidene av lesarane til musikkmagasinet Q.
Mercury vert ofte rekna blant dei største songarane gjennom tidene. I januar 2009 hamna Mercury berre bak Robert Plant i ei rundspørjing om dei største stemmene i rocken på den digitale radiostasjonen Planet Rock. I mai 2009 kåra Classic Rock Mercury til den beste rockesongaren. I ei sjåarundersøking på BBC Two i 2010 i samband med serien I'm in a Rock 'n' Roll Band!, vart Mercury utvald til vokalisten i det ultimate fantasibandet. I 2011 kåra lesarane av NME Mercury på andreplass, berre bak Michael Jackson, i ei liste over dei beste songarane gjennom tidene. I 2011 stemnde lesarane av Rolling Stone Mercury til andreplass på lista over dei beste songarane. I 2013 kåra lesarane av Gigwise Mercury til den beste frontmannen nokon gong.
På det som ville ha vore 70-årsdagen til hans, 5. september 2016, vart ein asteroide kalla opp etter Mercury. Asteroiden fekk namnet 17473 Freddiemercury.
Keçiborlu
Keçiborlu er ein by og eit distrikt i provinsen Isparta i Middelhavsregionen i Tyrkia. Byen har kring 8 000 innbyggjarar (2010).
Byen var kjend som Eudoxipolis i romartida. Eit fly styrta ved byen den 30. november 2007.
Pjana
Pjana (russisk Пья́на) er ei elv i Nizjegorod oblast og Republikken Mordoviai Russland og ei av sideelvane til Sura frå venstre. Elva er 436 km lang og har eit nedslagsfelt på. Elva har ei middelvassføring på 25 m³/s målt 65 km frå munningen.
Ved Pjana ligg byane Perevoz og Sergatsj.
Elva er seglbar i dei nedste delane.
Vitskap i 1916
Vitskapsåret 1916 er ei oversikt over hendingar, prisvinnarar, fødde og døde personar tilknytte vitskap i 1916.
570 Kythera
570 Kythera er ein asteroide i det ytre av hovudbeltet. Han blei oppdaga den 30. juli 1905 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Nauroz
Dagen vert feira i heile det persiske kulturområdet i Midtausten, Sentral- og Sør-Asia og hjå bahaiar, parsiar og mange muslimar over heile verda. I Iran/Kurdistan, Irak Aserbajdsjan, Afghanistan, Kasakhstan, Kirgisistan, Tadsjikistan, Turkmenistan og Usbekistan er det ein offentleg høgtidsdag.
Fleire ulike skikkar og symbol er knytt til dagen. I månaden før nauroz blir det halde ei grundig vårreingjering. Til sjølve feiringa er det vanleg å laga til eit bord kalla haft-sin, som tyder 'sju s-ar'. Bordet blir dekt med sju ting som byrjar med s på farsi, til dømes sabzeh (matspirer), samanu (kveitespirepudding), sib (eple), sonbol (hyasint), senjed (russisk sølvbusk), sir (kvitlauk), serkeh (eddik), sikkeh (gullmyntar) og somagh (sumak). Element frå ein tidlegare haft-chin tradisjon, som egg, spegel, gullfisk, levande lys og rosevatn er også vanlege. Vidare kan ein ha tørka frukt, søtsaker, nyårsettar, nasjonalfargar og ei heilag bok (som Avesta, Koranen eller Kitáb-i-Aqdas) eller ei diktsamling (Shahnameh eller Hafez). Tinga står for liv, grøde, gjenføding, helse, rikdom og så bortetter.
Familieselskap, festmåltid, kulturelle tilstelingar, idrettsstevne, diktlesing og hopping over eld eller bekkar er andre måtar å feira nauroz på.
Sjelonskijøyane
Sjelonskijøyane (russisk Шелонские острова, Sjelonskije Ostrova) er ei øygruppe i Laptevhavet i republikken Sakha i Russland. Ho ligg ved kysten av Janabukta, aust for munningen av elva Jana.
Sjelonskijøyane er myrlendte og flate.
Janadeltaet, som øyane ligg i nærleiken av, er eit omfattande våtmarksområde. Området er utsett for det harde arktiske vêret med mange snøstormar og streng kulde. Lenger nord er havet isdekt om lag åtte månader av året, slik at øyane er landfaste det meste av tida.
Hotel Union Øye
Hotel Union Øye er eit hotell i sveitsarstil som ligg på Øye ved Norangsfjorden i Ørsta på Sunnmøre. Det vart bygd i 1891.
Hotellet vart teikna av den norske arkitekten og industrigründeren Christian Thams og vart produsert som ferdighus i sveitsarstil på Strandheim Brug i Orkanger. Dei som bygde Hotel Union Øye bygde på same tid Hotel Union Geiranger i same stil. Men selskapet gjekk konkurs før hotellet på Øye stod ferdig. Hotel Union Øye vart same året kjøpt av konsul Peder Elibert Tonning. Petra, syster til Tonning, og Peter Stub stod for den daglege drifta.
Fire hotell
Då Hotel Union vart bygd stod det tre andre hotell i Norangsdalen.
Fønix på Øye frå 1883, Hotell Nordangdal på Fivelstadhaugen frå 1885 og Hotel Retiro på Nordang frå 1890. Konsul Tonning selde Hotel Union til Birgitte og Martin Dahl i 1913. Då Martin Dahl døydde i 1954 tok sonen Karl Dahl og kona Aslaug over drifta. Unnateke fem år på 1970-talet var det familien Dahl som åtte og dreiv hotellet til i 1981. Då vart det kjøpt av Ørsta frikyrkje. Hotelldrift vart kombinert med kursaktivitet fram til 1989.
Då kjøpte Ole Henrik Eidsvik hotellet. Kort etter overtok Per Ola Ratvik saman med Johan Øye og Idar Nordang. Etter det har Hotel Union Øye vorte heilt renovert.
Frå 2009 overtok Flakk Gruppen, ved selskapet 62°NORD AS, hotellet.
Drifta
Hotellbyggingen i Norangsdalen kring 1890 kom som eit svar på den aukande turistferdsla. Turistar, lokka av den storfelte naturen på Sunnmøre, la ofte turen innom fjordane og fjella. Dei andre hotella i dalen måtte etter kvart gi opp drifta. Fønix, som låg like ved Union, vart overteke av dette og brukt til avlasting. Her vart det montert straumaggregat som gav lys til båe hotella. Kort etter brann Fønix ned. For å halde maten fersk hadde Hotel Union eikeskap som vart nedkjølte av is som vart henta frå fjella rundt. Det hadde og brønn i kjellaren der ferskmat vart halden nedkjølt.
Hotellet vart utvida i 1926 og i 1932. I 1938 hadde eigaren ferdig teikning til utviding. Men det vart ikkje noko av, grunna den utrygge situasjonen i Europa. Mange er i dag glade for at hotellet ikkje vart utvida, då det truleg ville ha mist mykje av særpreget sitt.
Kongelege
Gjesteromma på Hotel Union Øye har namn etter kjende og særmerkte gjestar som har vitja hotellet. Fleire kom att mange gonger. Nokre årvisst i lenge periodar.
Keisar Vilhelm II av Tyskland var fleire gonger på Hotel Union under dei årlege turane til Noreg. Når han åt på hotellet hadde han med seg sine personlege kokkar. På keisar Wilhelm II sitt rom står no keisaren sitt personlege badekar.
22. juli 1896 var kong Oscar II av Sverige og Noreg på vitjing. Lokale bønder var samla ved hotellet og protesterte mot kongen.
I 1906 var kong Haakon, dronning Maud og kronprins Olav innom Hotel Union Øye på signingsferda.
Dronning Wilhelmina av Nederland overnatta ofte på Hotel Union. Ofte var kronprinsesse, seinare dronning Juliana med. Det vert fortalt at Wilhelmina på det faste rommet sitt fekk senga snudd slik at andletet skulle vende mot aust om ho døydde om natta.
Då dronning Sonja og kong Harald feira sølvbryllaup i 1993, var følgjet deira på besøk på Hotell Union Øye.
Fjellfolk
Ei anna gruppe som har sett sitt preg på hotellet er fjellklatrarar og fjellvandrarar. Mellom gjestane dei første åra var mange engelskmenn som kom til Noreg for å klatre. Rundt Øye ligg alpine toppar som Jakta, Smørskredtinden, Brekketindane og Slogen, som stig til vers rett bak hotellet. Fleire førsteklatringar har vorte utførte med Hotel Union som utgangspunkt. Mange av klatreopplevingane finn vi nedteikna i Climbers book, som vart gitt til hotellet av Gerald Arbuthnot i 1897.
Den britiske klatraren som har vorte mest knytt til Hotel Union og Øye er Charles W. Patchell. Mest kvart år frå 1892 til 1914 var han på hotellet. Frå 1923 til 1939 var han årviss gjest. Han hadde sitt eige rom der han hadde sine private ting, og som ingen annan fekk leige. Fleire klatrande britar kom til Øye på grunn av han. 15 førsteklatringar rundt Hjørundfjorden er knytt til namnet hans. På 1920-talet fekk han bygd Patchellhytta i fjelldalen Habostaddalen ovanfor Hotel Union Øye.
Klatrepioneren William Cecil Slingsby var og ein flittig gjest.
Andre gjestar
Av andre kjende gjestar som har fått rom kalla opp etter seg kan nemnast sir Arthur Conan Doyle, Karen Blixen, Edvard Grieg og Claus Heiberg.
Steinen på loftet
Første mai 1940 vart ein norsk tankbåt senka i Norangsfjorden av tyske bombefly. Under luftangrepet eksploderte ei bombe i steinurda bak hotellet. Ein stor stein vart kasta mot hotelltaket, som han gjekk i gjennom. Steinen vart liggjande i 3. høgda. Der ligg han framleis.
Zomba
Zomba er ein by sør i Malawi i Shire Highlands. Han er den adminsitrative hovudstaden i Zomba distrikt.
Sjiasjkotan
Sjiasjkotan (russisk Шиашкотан) er ei øy i Kurilane i Russland. Ho er danna av to vulkanske øyar som er knytt saman av ei smal landtunge.
Sjiasjkotan ligg ved.
Administrativt høyrer øya til Sakhalin oblast.
Leverkusen
Leverkusen er ein by i Tyskland i delstaten Nordrhein-Westfalen med om lag 160 000 innbyggjarar. Byen ligg ved breidda av Rhinen halvvegs mellom Köln og Düsseldorf.
Leverkusen oppstod som følgje av den økonomiske veksten i Rhine-Ruhr området. Det var eit landleg område til seint på 1800-talet. Byen består av fleire landsbyar som opphavleg var kalla Wiesdorf, Opladen, Schlebusch, Lützenkirchen, Steinbüchel, Rheindorf og Bergisch-Neukirchen. Wiesdorf har ei historie tilbake til 1100-talet og Carl Leverkus oppretta ein fargefabrikk her i 1860. Fabrikken vart overtatt av selskapet Bayer i 1891. Selskapet flytta kontoret sitt til Wiesdorf i 1912, og byen vart eit senter for kjemisk industri i Tyskland.
Leverkusen vart grunnlagd i 1930 då dei nemnde landsbyane vart slått saman. I dag er byen heimstad for fotballlaget Bayer Leverkusen.
Geografi
Byen ligg på den høgre sida av Rhinen med Köln nesten like på andre sida. Ein annan naboby er Bergisch Gladbach.
Historie
Den første busetnaden i området kom på 1100-talet. Desse områda høyrte til grevskapet og seinare hertugdømet Berg. I 1815 kom området inn under Preussen og provinsen Jülich-Kleve-Berg, frå 1824 Rheinprovinz. I 1815 var han eit lokalt sentrum, men alt i 1819 kom området under Solingen. I 1857 vart Neukirchen, Hitdorf og Opladen byar. I 1862 etablerte apotekaren Carl Leverkus ein fabrikk i nærleiken av Gemeinde Wiesdorf ved Rhinen. Området kalla han Leverkusen etter familien sin bustad.
Bayer AG har dominert byen sin moderne historie. Bayer AG etablerte seg i byen gjennom å kjøpe Dr. Carl Leverkus & Sons i 1891 - Dr Leverkus og heimen hans gav altså seinare namn til byen som vart skapt i 1930. Bayer byrja å nytte namnet Leverkusen på fabrikkområdet for eit postkontor. Den prøyssiske statsbanen grunnla i 1803 Eisenbahn-Hauptwerkstätte Opladen som fram til nedlegginga i 2003 var ein av dei viktigaste arbeidsgjevarane i byen ved sida av Bayer.
1. april 1930 fekk byen sitt noverande namn i samband med at Schlebusch, Steinbüchel og Rheindorf vart slått saman med Wiesdorf til byen Leverkusen. Leverkusen som industriby vask seg sterkare dei neste åra. Under den andre verdskrigen var Bayer AG (IG Farben) ein viktig del av krigsindustrien og byen vart bomba. Etter krigen vart byen gjenoppbygd. I 1963 nådde Leverkusen 100 000 innbyggjarar og vart klassifisert som storby. I 1960 hadde byane Hitdorf og Monheim vorte bydelar i Leverkusen. I 1975 følgde samanslåinga med Opladen og Bergisch Neukirchen som vart delar av Leverkusen.
Kommunikasjon
Leverkusen har gode samband til det tyske motorvegnettet. Frå nordaust passerer A1 frå Hamburg – Bremen – Dortmund og vidare mot Köln. A3 kryssar Autobahnkreuz Leverkusen frå Arnhem i Nederland og vidare sørover mot Frankfurt am Main og Passau ved grensa til Austerrike.
To jernbanelinjer, som begge passerer Köln går gjennom byen.
Industri
Det dominerande konsernet i byen er kjemikjempa Bayer AG som i prinsippet skapte byen. Bayer har hovudkontoret sitt her og Leverkusen har vore sentrum for føretaket sidan 1912. Det store Bayerkrossen i neon er eit tydeleg symbol for byen. Fotballaget i byen var frå byrjinga Bayer sitt bedriftslag, og Bayer har dominert byen sitt næringsliv, noko som dei seinare åra har vorte eit problem då selskapet har redusert verksemda si
Sport
Leverkusen marknadsfører seg som die Sportstadt og har mange tyske meistrar i mellom anna friidrett, basket og handball. Sporten i byen er samla i Sportpark Leverkusen, symjehallen CaLevornia, Wilhelm-Dopatka-Halle og ishallen. TSV Bayer 04 Leverkusen har ei rekke ulike seksjonar som konkurrerer på elitenivå, mellom anna er damelaget i handball eit av dei beste i landet. I friidrett finn ein fleire olympiske vinnarar og medaljevinnarar. Fotballaget Bayer 04 Leverkusen, som i dag er registrert som selskapet Bayer 04 Leverkusen Fußball GmbH spelar i Bundesliga og har internasjonalt nivå. Laget starta som arbeidarane sitt fotballag i kjemikonsernet Bayer AG. Leverkusen har òg eit basketlag i høgaste liga, Bayer Giants Leverkusen som akkurat som fotballaget er ein del av TSV Bayer 04 Leverkusen.
Skrivebordsmiljø
Eit skrivebordsmiljø er ei komplett programvaresamling som innkluderer ein vindaugehandsamar, ymse panel, ikon, ei filhandsamar og så vidare, som tilsammen utgjer eit grafisk brukargrensesnitt mot operativsystemet. Namnet kjem av førestillinga av datamaskina som eit virtuelt skrivebord.
Sarayaku
Sarayaku (kichwa for 'maiselva') er eit territorium og ein landsby ved elva Bobonaza i Pastazaprovinsen i sørlege Amazonasregionen i Ecuador. Territoriet samlar fleire små landsbyar og har ein total busetnad på mellom eit og to tusen quechuaer som kallar seg kichwafolket i Sarayaku eller sarayakufolket. Dei er organisert i «Organización de Pueblos Indígenas de Pastaza», OPIP. Leiar av sarayakufolket er Hilda Santi (mai 2005).
Skrivebordsmiljø
Mange skrivebordsmiljø, især Unix-liknande system, kan bytte skrivebordsmiljø. Dei to mest utbreidde skrivebordsmiljøa på Linux er KDE og GNOME. På UNIX/Linux sit det ein vindaugehandsamar mellom X Window og skrivebordsmiljøet. Ulike skrivebordsmiljø nyttar ulike vindaugehandsamarar. Ubuntu til dømes nyttar vindaugehandsamar Sawfish og skrivebordsmiljøet GNOME, medan Kubuntu er ein versjon av Ubuntu med vindaugehandsamaren KWin og skrivebordsmiljøet KDE.
Girls Aloud
Girls Aloud er ei britisk popgruppe med fem unge jenter som medlemmer – Nadine Coyle, Kimberley Walsh, Nicola Roberts, Cheryl Cole og Sarah Harding. Gruppa blei til i samband med ein talentjakt i reality-programmet Popstars: The Rivals i 2002, der det blei vald ut ei gutegruppe og ei jentegruppe som så skulle tevla om kven sin singel som selde best. Girls Aloud vann tevlinga og fekk platekontrakt med Polydor.
Sarayaku
Sarayaku ligg i tropisk regnskog, det tar ca 30 minutt med fly eller to døger med kano i retning søraust frå næraste by Puyo til Sarayaku. Puyo ligg berre 50 km aust for den meir kjente byen Baños. Elva Bobonaza drenerer ned til Amazonaselva ved Iquitos i Peru, via Pastazaelva og Marañónelva.
Girls Aloud
Girls Aloud blei ei svært populær britisk gruppe med ei uavbroten rekke med seksten singlar som gjekk inn på Top 10-lista, fire plater som selde til platina, og over 4,6 millionar platesal berre i Storbritannia.