cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James William Guercio
Biografi
Guercio flytta til Los Angeles i midten av 1960-åra og byrja å arbeide som studiomusikar og låtskrivar. Han spelt epå fleire innspelingar og skreiv Chad and Jeremy-hitten «Distant Shores» i 1966. Han er oppført som «bidragsytar» for debutalbumet til Frank Zappa frå 1966, Freak Out! (han var ei kort stund medlem av the Mothers of Invention før albumet vart spelt inn). Han fekk så jobb hos Columbia Records som fast produsent, og Guercio byrja å arbeide med the Buckinghams og bidrog på fire hitsinglar for dei i 1967: «Don't You Care», «Mercy, Mercy, Mercy», «Hey Baby (They're Playing Our Song)» og «Susan».
I 1969 truga det faktiske Chicago Transit Authority med søksmål for å verne namnet sitt, og Guercio korta bandnamnet ned til Chicago og byrja å arbeide på det andre albumet deira, Chicago II. Bådet dette og debutplata The Chicago Transit Authority inneheld lange innspelingar som vart ganske populære på FM-radio, men då Guercio redigerte ned fleire spor til det radiovenlege tre minuttar lange formatet med «Make Me Smile», «25 or 6 to 4» og «Beginnings», vart Chicago ein stor salssuksess. Guercio produserte i alt elleve album for bandet (inkludert fem album på rad som nådde toppen av den amerikanske albumlista). Chicago X inneheldt den første singelen til bandet som nådde toppen av singellista, «If You Leave Me Now». Etter usemje om kreative avgjersler, turnéverksemda og økonomien, gjekk Chicago og Guercio kvart til sitt etter Chicago XI var ferdig seint i 1977.
Guercio arbeidde ikkje berre med dei store artistane. I 1969 møtte han gatepoeten og musikaren Moondog, og produserte to album for denne eksentiske personen. Guercio produserte Firesign Theatre-singelen «Station Break», som kom ut i mars 1969.
Han vart med The Beach Boys i midten av 1970-åra som bassist på konsertane deira.
Anna
Guercio var òg interessert i filmproduksjon og fekk høvet til å produsere og regissere filmen Electra Glide in Blue i 1973. Han skreiv òg musikk for filmen. Hovudrolla i filmen var Robert Blake medan Peter Cetera og andre medlemmar i Chicago hadde mindre roller. Filmen fekk god kritikk og har vorte ein kultklassikar. Guercio produserte ein Robert Blake-film til, Second-Hand Hearts, som kom i 1981.
Guercio grunnla Caribou Ranch, eit populært platestudio i Rocky Mountains i Colorado. Den første hitten som vart spelt inn i Caribou var Joe Walsh sin «Rocky Mountain Way». I tillegg til Chicago (frå og med Chicago VI), vart studioet nytta av mange andre artistar: Elton John (for hans Caribou, Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy og Rock of the Westies), Billy Joel, Rod Stewart, Carole King, Stephen Stills, Waylon Jennings, Amy Grant, Supertramp og The Beach Boys. Studioet vart lagt ned etter ein brann i mars 1985 og kom aldri i bruk att.
Etter han forlet Chicago og studioet hans på Caribou Ranch brann ned, vart Guercio lei heile plateindustrien og skifta beite. Han bryja med kvegdrift, eigedomsutvikling og leiting, boring og produksjon av olje og gass. Seint i 1980-åra kjøpte Guercio Country Music Television (CMT). Tidleg i 1990-åra selde han CMT til mediamogulen Ed Gaylord og Westinghouse Broadcasting.
Carl Philipp Emanuel Bach
Liv og verk
Då Bach var ti år byrja han ved St. Tomas-skulen i Leipzig, der faren Johann Sebastian Bach var kantor. I 1731 byrja han på ein grad i rettsfilosofi ved universitetet i Leipzig. Denne fullførte han i 1738, 24 år gamal, men han bestemde seg på same tid for å leggja frå seg alle karriereplanar innanfor rettsvesenet, og byrja i staden som komponist.
Nokre månader seinare blei han tilsett ved hoffet til Fredrik II «den Store» av Preussen (då kronprins), og etter kroninga til Fredrik i 1740 blei han medlem av hofforkesteret. Han var på denne tida rekna som ein av dei fremste klaverspelarane i Europa, og skreiv ein stor mengde klaververk; Av desse bør i sær dei om lag tretti sonatar for cembalo og klavikord nemnast, og ein rekkje karakterstykke. Av sistnemnde er kanskje La Caroline mest kjend.
Det var klaversonatane som skulle syrgja for at han fekk framgang ved hoffet til Frederik II. Etter at han i 1746 dediserte to sett klaversonatar respektivt til Fredrik II og storhertugen av Württemberg blei han forfremma til kammermusikant ved det kongelege hoffet, og spela i 24 år her saman med namn som Carl Heinrich Graun, Johann Gottlieb Naumann, og kapellmeister Johann Joachim Quantz.
Under denne perioden skreiv Bach fleire store verk: I 1749 var hans Magnificat ferdig, eit verk som enno er godt kjend, og som kanskje ligg nærare opp mot barokken enn resten av produksjonen hans; I 1756 fullførte han ein påskekantate; Han skreiv fleire symfoniar og konsertverk for fullt orkester; minst tre bøker med songar, nokre verdlege kantater og fleire andre småverk. Han la likevel mest vekt på produksjonen av klaververk. Medan han var i Berlin skreiv han nesten to hundre sonatar og andre solistverk, inkludert nokre av verka i für Kenner und Liebhaber-serien. Han gav og ut ei bok kalla Versuch über die wahre Art das Clavier zu spielen, ein klavermetode som var særs populær i samtida, og la grunnlaget for mange av klaverlærebøkene som har kome ut sidan, i sær dei pedagogiske verka til Muzio Clementi og Johann Baptist Cramer.
I 1768 tok Bach over den avdøde Georg Philipp Telemann (som elles var gudfaren hans), si stilling som kapellmeister, og i dette embetet skifta han i stor grad fokus mot kyrkjemusikk. I denne perioden skreiv han oratoria Die Israeliten in der Wüste («Israelittane i ørkenen») og Die Auferstehung und Himmelfahrt Jesu («Jesu oppstode og himmelfart»), det fyrstnemnde komposisjon som viser fram mot Felix Mendelssohn sitt oratorium Elias, skrive nesten femti år seinare, og sistnemnde ein favoritt til dei tre store wienerklassikarane Haydn, Mozart. I åra 1768-1788 skreiv han 21 musikalske adapsjonar av pasjonane, om lag 70 kantater og mindre liturgiske verk. Han døydde i 1788, og er gravlagd i St. Mikaelskyrkja i Hamburg.
Han gifta seg med Johanna Maria Bach (Dannemann) i 1744. Berre tre av borna deira overlevde barndommen - Johann Adan (1745-89), Anna Carolina Philippina (1747-1804) og Johann Sebastian (1748-78); Ingen av dei blei musikarar.
Ettermæle og musikalsk stil
På andre halvdelen av 1700-talet stod C.P.E. Bach si stjerne særs høgt på den kompositoriske himmelkvelvinga. Mellom anna skreiv Wolfgang Mozart at "han er faren, vi er borna." Stordelen av Joseph Haydn si kompositoriske trening kom frå studiar av verka hans. Ludwig van Beethoven snakka og høgt om han.
Trass i at alle tre ved ulike høve rosa komposisjonar som Die Auferstehung und Himmelfahrt Jesu, er det liten tvil om at det var klaververka til Bach som sikra han så høg ein posisjon hjå den neste generasjonen komponistar. Desse er karakteristiske ved at dei fullt ut utnyttar dei dynamiske moglegheitene til instrumenta på den tida (dei var hovudsakleg skrivne for klavikord, ikkje cembalo, som er eit instrument utan moglegheiter for variasjon i speleintensitet), og at dei har ein karakteristisk fridom frå tida sine standardiserte former: Dei bryt laus frå den italienske og den wienske skulen, og bevegar seg mot sykliske og improvisatoriske former som blei introduserte i wienerklassisismen, og seinare var særs populære hjå dei romantiske komponistane. Brota med samtidige former gjorde at verka hans er og fulle av overraskingar, og kunne innehalda store emosjonelle kontrastar i ein enkel sats (i motsetnad til komponistane i barokken, som hovudsakleg gav ein sats ein emosjon eller affekt). Dette gjer at han kanskje er den fyrste komponisten til å nytta seg av ein fri bruk av harmonisk farge sidan Orlando Lassus, Claudio Monteverdi og Carlo Gesualdo.
Dette siste punktet var særs viktig for utviklinga av den wienerklassiske stilen, som baserer seg på ei dialektisk oppløysing av kontrastar. C.P.E. Bach introduserte i verka sine harmoniske overraskingar og ekstreme emosjonelle forskjellar; Joseph Haydn skulle ta desse innovasjonane vidare, og setta dei inn i ein dialektisk samanheng, der kontrastane gjennom ein musikalsk «konflikt» blir oppløyst symmetrisk (sjå artikkelen om sonatesatsform for meir informasjon). Men Bach sin innverknad var på ingen måte avgrensa til den fyrste wienerskulen: Av samtidige, nordtyske komponistar som tok inspirasjon frå Bach kan namn som Georg Anton Benda, Bernhard Joachim Hagen, Ernst Wilhelm Wolf, Johann Gottfried Müthel og Friedrich Wilhelm Rust, nemnast, og han skulle og vera ein viktig læremeister for tidlege romantiske komponistar som Felix Mendelssohn og Carl Maria von Weber.
I løpet av 1800-talet (om lag samtidig som at Johann Sebastian Bach sin musikk gjennomgjekk ei nyoppblomstring) fall musikken hans inn i den historiske periferien. Robert Schumann sa til dømes om C.P.E. at «som ein kreativ musikar var han langt bak far sin». Til samanlikning blei han halden i høg akt av Schumann sin protesjé, Johannes Brahms, som og tok på seg å få gjeve ut nyutgåver av enkelte verk. På 1960-talet byrja dirigenten Helmuth Koch å spela inn symfoniane hans, og dette har leia til ein ny interesse rundt musikken hans. I skrivande stund blir det jobba med å få spela inn ein komplett utgåve av alle verka hans.
Stilistisk blir gjerne Bach sine verk lagt inn i stilane Empfindsamkeit eller Sturm und Drang.
Kognitiv grammatikk
Kognitiv grammatikk er den lingvistiske teorien som fyrst blei fullstendig presentert i tobandsverket Foundations of Cognitive Grammar (1987–1991) av den amerikanske lingvisten Ronald W. Langacker (1942–). Kognitiv grammatikk er ein variant av kognitiv lingvistikk.
Ronald Langacker sin definisjon av kognitiv grammatikk
Ronald W. Langacker karakteriserer i Foundations of Cognitive Grammar (band I, s. 57) ein grammatikk med desse orda: Nedanfor følgjer nærmare definisjonar og forklaringar på dei ulike delane av denne karakteristikken, som står sentralt i det kognitive synet på kva ein grammatikk er.
Einingar
Ei eining er ein kognitiv struktur som ein person meistrar så godt at ho/han kan aktivere ho meir eller mindre automatisk, utan at ho/han treng å rette merksemd mot delane. Ei eining er så godt innprenta (engelsk entrenched) at ho kan aktiverast som ein heilskap og prosesserast meir eller mindre automatisk. Ein kan òg kalle eininga for ein kognitiv rutine.<br\> Det er ikkje noko som er særskilt språkleg eller lingvistisk ved ei eining. Når vi til dømes lærer å skrive, må vi øve inn fleire rørsler som i fyrstninga er ganske vanskelege å få til, og vi må konsentrere oss om kvar minste detalj. Etter kvart blir lengre og lengre handlingssekvensar til vanar – sekvensane blir automatiserte, og vi treng ikkje konsentrere oss om kvar vesle del. Merk til dømes kor godt innøvd signaturen vår er. I staden for å lære å skrive kunne vi ha valt til dømes å lære å køyre bil eller å lære å spele piano.
Valdres Radio
Valdres Radio vart etablert på Dale skule i Øystre Slidre kommune i 1985. Dekningsområdet var Øystre Slidre, Vestre Slidre kommune og Vang kommune. Radio Nord-Aurdal AL vart etablert i 1984 med lokale i brannstasjonen på Fagernes, med Etnedal kommune, Sør-Aurdal kommune og Nord-Aurdal kommune som dekningsområde. I 1994 vart desse to radioane slått saman til Valdres Radio AL, og ei tid var det sendingar vekselvis frå Dale skule og Fagernes. I 1995 vart utstyret flytta frå Dale skule til underetasjen på Skysstasjonen på Fagernes, men etter eitt års tid vart drifta flytta til Skrautvålsvegen 85 i Hunkevika like ved Fagernes sentrum. Radioen held ei stund til i lokala til Norsk Lotteridrift, men flytta i 2004 tilbake til Skrautvålsvegen 85.
I 2002 vart det valt eit nytt styre som saman med ein dyktig revisor la om drifta. Arbeidet med redaksjon og administrasjon har sidan vore gjort på frivillig basis. Rundt 20 medarbeidarar står på for å halde det heile i gang. Trufaste lyttarar støttar radioen med gåver. Tre av kommunane har direkte overføring av alle møta i kommunestyra, og dei sender også informasjon i sommarradioen. Nokre bedrifter kjøper reklame. Bingoen kvar måndag er også viktig for økonomien. Ved 20-årsjubileet i 2005 var bankgjelda betalt og radiostasjonane har opparbeid seg litt kapital.
Viktor Vasnetsov
Viktor Mikhajlovitsj Vasnetsov var ein russisk kunstmålar som spesialiserte seg på mytologiske og historiske emne. Han vert rekna for å vere ein nøkkelperson i nyoppvekkingsrørsla i russisk kunst. Også den yngre broren hans, Apollinarij Vasnetsov, var ein framifrå kunstmålar.
Barndom (1848-1858)
Viktor Vasnetsov vart fødd i landsbyen Lopjal i Vjatka-guvernementet i 1848. Faren, ein landsbyprest, var ein godt utdanna mann med interesser i naturvitskap, astronomi og kunstmåling. Bestefaren var ikonmålar. I eit seinare brev til Vladimir Stasov, uttala Vasnetsov at han «hadde levd mellom bondeborn og likte dei, ikkje som ein narodnik, men som ein venn».
Vjatka (1858-1867)
Frå då han var ti år gammal gjekk Vasnetsov på skule i Vjatka. Gjennom skuletida arbeidde han elles for ein ikonseljar som dreiv butikk i heimetraktene. Han hjelpte ein landflyktig polsk kunstmålar, Michał Andriolli, med å måle freskar i Aleksandr Nevskij-katedralen i Vjatka.
St. Petersburg (1867-1876)
I august 1867 byrja Vasnjetsov på St. Petersburgs kunstakademi. Tre år seinare gjorde realisme-målarane opprør mot den herskande akademi-stilen i russisk kunst og danna Peredvizjnikij-rørsla til motsvar. Vasnjetsov hadde utvikla vennskap med leiaren av Peredvizjnikij, Ivan Kramskoj, og omtala han som læraren sin. Han kom også i eit nært forhold til medstudenten Ilja Repin, ein seinare, framståande medlem av Peredvizjnikij.
Vasnetsov, som seinare først og fremst skulle verte knytt til historiske og mytologiske motiv, heldt seg langt unna slik kunst i sine læreår. For den grafiske komposisjonen ''Kristus og Pontius Pilatus. Framfor menneska'' vart han tildelt ein sølv-medalje av kunstakademiet. Tidleg i 1870-åra utførte han mange koparstikk som skildra samtidas kvardagsliv. To av dei (Landsens bokseljar frå 1870, og Gut med ei flaske vodka frå 1872) vart vist ved verdsutstillinga i London i 1874. Stikka vart påskjøna med bronsemedalje.
På same tid tok han til med å lage sjanger-måleri i olje. Arbeid som Bondesongarar (1873) og På flyttefot (1876) vart vel mottekne av krinsar og miljø i det russiske samfunnet som hyste demokratiske tankar og framtidsvoner.
Paris (1876-1877)
I 1876 inviterte Repin Vasnjetsov til å verte med til Paris og Peredvizjnikij-kolonien der. Medan han budde i Frankrike, studerte Vasnjetsov klassiske og samtidige kunstmåleri, så vel akademi-stil som impresjonistisk målemåte. I denne perioden måla han Akrobatar (1877), laga trykk, og stilte ut nokre av verka sine på Salongen.
Under opphaldet i Paris vart han fascinert av tema i folkediktinga, og starta å arbeide på Ivan Tsarevitsj Ridande ein grå ulv og Eldfuglen. Vasnjetsov var ein modell for Sadko i Repins kjende måleri Sadko i det underjordiske kongeriket. Etter eitt år returnerte han til Russland, busette seg i Moskva.
Moskva (1877-84)
På slutten av 1870-talet konsentrerte Vasnetsov seg om å illustrere russisk folkedikting og russiske heltedikt, han utførte då nokre av sine mest kjende arbeid: Ein riddar ved krossvegane (1878), Fyrst Igors slagmark (1878), Tre prinsesser av det underjordiske kongeriket (1879-1881), Det magiske teppet (1880) og Aljonusjka (1881).
Desse verka vart lite påakta i kunstnarens levetid. Mange radikale kritikarar underkjente dei, dei meinte bileta braut formykje med Peredvizjnikij-gruppa sine prinsipp for kva som var realisme. Til og med ein så framståande kunstkjennar som Pavel Tretjakov avslo å kjøpe av dei.
Interessa for Vasnetsovs målarkunst skulle auke på ut i 1880-åra, då han vende seg mot religiøse emne. Han utførte mellom anna ein serie med ikonar til Abramtsevo-godset, eigd av den mektige kunstpatronen Savva Mamontov.
Kiev 1884-89
Medan han budde i Kiev vart Vasnetsov venn med Mikhail Vrubel, også han oppteken med utsmykkinga av katedralen. Den yngre Vrubel lærte ein heil del av Vasnjetsov. Her i Kiev sluttførte Vasnjetsov verket Ivan Tsarevitsj Ridande ein grå ulv og tok til på sitt mest berømte måleri, Bogatyrane.
I 1885 reiste han til Italia. Der arbeidde han med kulissane og kostymane til ei oppsetjing av Nikolaj Rimskij-Korsakov sin opera Snøjenta.
Seinare år (1890-1926)
Dei påfølgjande to tiåra var produktive for Vasnetsov, men dei fleste av hans seinare måleri vart oppfatta for å vere av annanrangs interesse. I stendig større grad var han oppteken med annan kunst- og kulturproduksjon.
Vasnetsov vart allereie i 1882 hylla for arkitekt-teikningane til ei ny kyrkje i Abramtsevo (1882), utført i fellesskap med Vasilij Polenov. Mot avrundinga av hundreåret forfina Vasnetsov sitt arkitektoniske stempelmerke av russisk renessanse-stil. I 1894 teikna han sitt eige herskapshus i Moskva. Den russiske paviljongen ved verdsutstillinga i Paris følgde så i 1898. Til sist, i 1904, teikna Vasnetsov fasaden til det mest kjende av sine eventyrstil-bygg, Tretjakovgalleriet.
Mellom 1906 og 1911 arbeidde Vasnetsov med å forme mosaikken til Aleksandr Nevskij- katedralen i Warszawa. Han og broren Apollinarij samarbeidde i 1907 om å forme kulissar og kostyme til premieren på ein annan av Rimskij-Korsakovs operaer, Sadko. Og i 1910 fekk han i oppdrag å teikne ei ny uniform til det russiske militære, den såkalla bogatyrka, eit hovudplagg til den russiske armeen.
Vasnetsov fekk i 1912 ein adels-tittel av tsaren, Nikolaj II. To år seinare teikna han eit toll-frimerke som skulle samle inn midlar til krigsskadde i den nyss påbyrja verdskrigen.
Vasnetsov vart som ein styrar av Tretjakov-galleriet, ettersom han overlet ein større del av sine inntekter til museet. Faktisk vart ein større del av kunstsamlinga skaffa gjennom midlar som Vasnjetsov gav institusjonen. Etter oktober-revolusjonen var han ein pådrivar for å flytte ein del religiøse måleri (særleg dei av Aleksandr Ivanov) frå kyrkjene i Moskva til Tretjakov-galleriet.
Forsvarsdepartementet i Noreg
Forsvarsdepartementet i Noreg har ansvar for utforming og iverksetjing av norsk tryggings- og forsvarspolitikk. Departementet er ansvarleg for overordna styring og kontroll av underlagde etatar si verksemd.
Forsvarsdepartementet er eit regjeringskontor med integrert strategisk leiingsstruktur. Forsvarsministeren representerer den politiske leiinga og har ansvaret for utforming, styring og kontroll av norsk tryggings- og forsvarspolitikk. Forsvarssjefen er øvste leiar for den militære organisasjonen (Forsvaret) og er samtidig øvste militære rådgjevar i departementet.
Etablering
Forsvarsdepartementet (FD) sin forløpar, Departementet for Krigsadministrasjonen, blei etablert som eit av seks departement i 1814. Noreg fekk altså eit Forsvarsdepartement då det blei etablert ei eiga norsk regjering i 1814. Året etter blei Departementet for Sjømilitæretaten oppretta og i 1818 blei desse to slått saman til Armédepartementet.
I 1885 blei så Det kongelige forsvarsdepartement oppretta ved ei samanslåing av Armédepartementet og Marinedepartementet, som deretter blei avdelingar i departementet (Kgl.Res. 30.6.1885). Frå 1885 til 1930 var FD hovudsakleg bemanna med militære stillingar. I 1930 kom avdeling for økonomiske og sivile saker, Sivilavdelinga. Her har sidan vore ei varierande blanding av militære og sivilt tilsette på ulike nivå i departementet.
Eit nytt departement blei etablert av den norske regjeringa i eksil i London. Ein del av FD si fagmilitære verksemd blei overført til Forsvarets overkommando (FO), der hovudaktiviteten var konsentrert om å kome i inngrep med alliert planlegging for operasjonar i Noreg og å bygge opp norske heimestyrkar. Ein starta også å planlegge for gjenoppbygginga av eit Forsvar etter frigjeringa.
Utviklinga etter den andre verdskrigen
Avdelingsstrukturen for dagens Forsvarsdepartement blei hovudsakleg lagt i perioden 1945 til 1970. Ved gjenopprettinga av FD etter den andre verdskrigen (Kgl.Res. 3.8.1945) blei avdelingane knytte til personell og organisasjon, materiell og produksjon, budsjett og rekneskap, økonomi og juss, sivil luftfart (blei året etter overført til Samferdselsdepartementet) og etter kvart også velferdssaker. FD fekk gradvis også ansvaret for våpenteknikk, ammunisjon, intendantur, samband og transport. FD fekk hovudansvaret for samarbeidet med NATO og i 1952 blei Atlanterhavspaktavdelinga etablert. NATO-saker blei seinare underlagt Sekretariatet for sikkerheitspolitiske saker, som hadde ein orienterande og sakshandsamande funksjon, og som sorterte direkte under departementsleiinga. Dette var forløparen til den etter kvart heilt sentrale Sikkerheitspolitisk avdeling. Presse og informasjon blei også etablert som eiga avdeling.
Reformer på 2000-talet
I 2002 vedtok Stortinget å legge ned Forsvarets Overkommando og integrere forsvarssjefen og dei militærstrategiske funksjonane som ein langt mindre Forsvarsstab i departementet. Hensikta med integrert forsvarsleiing var å styrke departementet si evne til overordna planlegging og strategisk leiing av Forsvaret, og å samle den militærfaglege kompetansen og redusere avstanden mellom fagmilitære vurderingar og politiske beslutningar. Kor vidt den fagmilitære innflytinga i avgjerdsprosessen aukar eller blir redusert i eit integrert departement, har sidan vore mykje debattert i media og i Forsvaret sine fagforeiningar.
Politisk leiing
Per 12. april 2022 er Bjørn Arild Gram (Sp) Statsråd og sjef for Forsvarsdepartementet (forsvarsminister).
9836 Aarseth
9836 Aarseth er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 15. oktober 1985 av Edward L. G. Bowell. Han er namnsett etter den norske astronomen Sverre Aarseth.
Omvriakí
Omvriakí (gresk Ομβριακή) er ein landsby i periferieininga Fthiótida i Sentral-Hellas i Hellas. Omvriakí var hovudsete i den tidlegare kommunen Xyniáda, som no er ei kommunaleining i kommunen Domokós.
Hokjønn
For nokre dyr finst det særskilde ord for hoa, til dømes «kvinne» (menneske), ku og kvige (mellom anna storfe, kvalar og elg), «purke» (gris), «søye» (sau) og «høne» (hønsefuglar).
658 Asteria
658 Asteria er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 23. januar 1908 av August Kopff ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Hokjønn
Biologisk hokjønn
Hoer hjå pattedyr og krypdyr har vanlegvis to kjønnskromosom av same type, XX, medan hannar har to ulike kjønnskromosom, XY.
Hos fuglar og amfibium er tilhøvet omvendt, der har hannane to like kromosom, XX og hoene XY. For å hindra omgrepsforvirring brukar ein vanlegvis å omtala kromosom hjå desse dyra som ZZ hjå hannar og ZW hjå hoer.
Hjå visse typar insekt, som grashopper og kakkerlakkar, finst det berre ein type kjønnskromosom. Der blir kjønnet bestemt ut frå om individet har eit eller to eksemplar av desse kromosoma. XX gjev ei ho og berre X, òg kalla X0, gjev ein hann.
Hjå frøplantar kan nokre planteslag vera særbu, det vil seia at dei har ulike ho- og hannplantar. Hoplantane er dei som har fruktemne og dermed kan danna frukt. Nokre planteslag, som plantar i roseslekta, er i staden sambuar med skilde han- og hoblomar på same plante.
Mange dyr har kjønnsdimorfisme, det vil seia at hoer og hannar ser ulike ut. Blant dei fleste dyr, særleg fuglar og fiskar, har hoer ei meir diskret fargeteikning enn hannen og har færre såkalla sekundære kjønnskarakteristikkar. Dette kan knyttast til at hoer gjerne har hovudansvaret for egg og/eller ungar, og kamuflasje har vore nyttig evolusjonært. Ein annan viktig årsak er at hannen med dei sekundære kjønnskarakteristikkane sine kan visa at han er frisk og sterk og dermed har godt arvestoff, noko som gjer han til eit godt faremne. Det finst likevel også fleire arter innanfor ulike dyregrupper der det er hoa som skal imponera hannen med sekundære kjønnskarakteristikkar, og hannen dermed har den meir diskrete utsjånaden.
Hjå dei fleste pattedyr er hoa noko mindre enn hannen. Hjå fiskar og insekt er hoa derimot vanlegvis større. Hjå visse fiskeartar kan hoa vera over 100 gangar større enn hannen.
Grafisk teikn
Teiknet for hokjønn er ein ring med ein nedovervend kross under. Dette er same teikn som planeten Venus hadde i eldre astronomi og kopar hadde i eldre kjemi. Teiknet blei opphavleg danna av ei nedoverpeikande pil. Teiknet for hannkjønn bestod av ei oppovervend pil.
Jan Petter Hammerø
Jan Petter Hammerø var ordførar i Molde kommune i perioden 2003–2011. Han vart vald gjennom direkte ordførarval i 2003 og vart vald på nytt under valet i 2007.
Jan Petter Hammerø er ingeniør av utdanning og dagleg leiar av Møreaksen AS som lanserte Møreaksen, eit fastlandssamband på E39 mellom Ålesund og Molde.
Ajka
Ajka er ein by vest i Ungarn. Han høyrer til fylket Veszprém og har om lag 30 000 innbyggjarar. Byen vart grunnlagd i 1960 frå landsbyane Ajka, Bódé, Tósok og Tósokberénd.
Vitskap i 1997
Vitskapsåret 1997 er ei oversikt over hendingar, prisvinnarar, fødde og døde personar tilknytte vitskap i 1997.
Wilfred Owen
Dei sjokkerande og realistiske krigsdikta hans om grua frå skyttargravene og gassåtaka under den fyrste verdskrigen var sterkt påverka av venen Siegfried Sassoon, og stod i grell kontrast til både det ålmenne inntrykket av krig i samtida, og til dei patriotiske dikta til tidlegare krigspoetar som Rupert Brooke. Mesteparten av det han skreiv vart ikkje utgjeve før etter han døydde. Somme av dei mest kjende arbeida hans er «Dulce Et Decorum Est», «Anthem for Doomed Youth», «Futility» og «Strange Meeting». Owen er kanskje like kjend for å ha vorte drepen i kamp ved Sambre-Oise-kanalen berre ei veke før krigen enda, noko som førte til at dødsbodskapen hans og meldinga om freden nådde heimbyen hans samstundes.
Barndom og oppvekst
Owen var fødd nær Oswestry i Shropshire 18. mars 1893. Han var den fyrstfødde av dei fire borna til Tom og Susan Owen. Skulegonga sin fekk han på Birkenhead Institute og Shrewsbury Technical School, og han oppdaga diktarevnene sine i 1903 eller 1904 under ei ferievitjing i Cheshire. Den tidlegaste litterære påverknaden hans fekk han frå John Keats og Bibelen.
Etter at skulegonga var avslutta i 1911 las han for å kome seg inn ved universitet og arbeidde ved sida. Før krigen braut ut arbeidde han som privatlærar i engelsk på ein språkskule i Bordeaux i Frankrike.
Krigsteneste
21. oktober 1915 vart Wilfred Owen innskriven i Artists' Rifles, eit kompani av folk frå kunstnaryrke som verva seg frivillig. Dei neste sju månadane var han i trening på Hare Hall Camp i Essex. I januar 1917 vart han utnemnd til second lieutenant i The Manchester Regiment. Etter nokre traumatiske opplevingar som inkluderte det å leie troppen sin inn i kamp og verte fanga i tre dagar i eit granathol, fekk Owen diagnosen granatsjokk, og vart send til Craiglockhart War Hospital i Edinburgh. Det var medan han var der han møtte Siegfried Sassoon.
Etter å ha vend attende til fronten var Owen døydde han i kamp 4. november 1918. Han vart posthumt tildelt krigsutmerkinga Military Cross for leiarskap og mot i kampane ved Joncourt.
Dikting
Owen vert av somme sett som den viktigaste poeten frå fyrste verdskrigen og han er kjend for dikta sine om den grufulle skyttargravs- og gasskriginga. <!-- His great friend, the contemporary poet Siegfried Sassoon had a profound effect on Owen's poetic voice, and Owen's most famous poems (Dulce et Decorum Est and Anthem for Doomed Youth) show direct results of Sassoon's influence. Manuscript copies of the poems survive, annotated in Sassoon's handwriting. Owen's poetry would eventually be more widely acclaimed than that of his mentor. While his use of pararhyme, with its heavy reliance on consonance, was both innovative and, in some of his works, quite brilliant, he was not the only poet at the time to utilize these particular techniques. He was, however, one of the first to experiment with it extensively.
As for his poetry itself, it underwent significant changes in 1917. As a part of his therapy at Craiglockhart, Owen's doctor, Arthur Brock, encouraged Owen to translate his experiences, specifically the experiences he relived in his dreams, into poetry. Sassoon aided him here, showing Owen through example what poetry could do. Sassoon's use of satire influenced Owen, who tried his hand at writing "in Sassoon's style." Further, the content of Owen's verse was undeniably changed by his work with Sassoon. Sassoon's emphasis on realism and 'writing from experience' was not exactly unheard of to Owen, but it was not a style of which he had previously made use--his earlier body of work consists primarily of light-hearted sonnets. Sassoon himself contributed to this growth in Owen by his strong promotion of Owen's poetry, both before and after Owen's death: Sassoon was one of Owen's first editors. Nevertheless, Owen's poetry is quite distinctive, and he is generally considered a greater poet than Sassoon.
Thousands of poems were published during the war, but very few of them had the benefit of such strong patronage, and it is as a result of Sassoon's influence, as well as support from Edith Sitwell and the editing of his poems into a new anthology in 1931 by Edmund Blunden that ensured his popularity, coupled with a revival of interest in his poetry in the 1960s which plucked him out of a relatively exclusive readership into the public eye.
Relationship with Sassoon
Owen held Sassoon in an esteem not far from hero-worship, remarking to his mother about Sassoon that he was "not worthy to light his pipe". Wilfred Owen was devastated by Sassoon's decision to return to the front, though he left Craiglockhart before Sassoon did. He was stationed in Scarborough on home-duty for several months, during which time he associated with members of the artistic circle into which Sassoon had introduced him, including Robert Ross and Robert Graves. He also met H. G. Wells and Arnold Bennett and it was during this period he developed the stylistic voice for which he is now recognized.
Homoeroticism is a central element in much of Owen's poetry. Through Sassoon, Owen was introduced to a sophisticated homosexual literary circle which included Oscar Wilde's friend Robbie Ross, writer and poet Osbert Sitwell, and C. K. Scott-Moncrieff, the translator of Proust. This contact undoubtably broadened Owen's outlook, and increased his confidence in incorporating homoerotic elements into his work.
The development of Owen's sexuality has been somewhat obscured because his brother, Harold Owen, removed what he considered discreditable passages in Owen's letters and diaries after the death of their mother (Hibberd). (Harold was also responsible for changing the commendation of Wilfred's Owen's Military Cross so that it looked less bloodthirsty and more in keeping with the popular perception of the sensitive officer poet.) Owen also requested that his mother burn a sack of his personal papers in the event of his death, which she faithfully did. The suppression of Owen's sexuality was continued by his early biographers.
Death
In July of 1918, Owen returned to active service in France, although he might have stayed on home-duty indefinitely. His decision was almost wholly the result of Sassoon's being sent back to England. Sassoon, who had been shot in the head in a so-called friendly fire incident, was put on sick-leave for the remaining duration of the war. Owen saw it as his patriotic duty to take Sassoon's place at the front, that the horrific realities of the war might continue to be told. Sassoon was violently opposed to the idea of Owen's returning to the trenches, threatening to "stab [him] in the leg" if he tried it. Aware of his attitude, Owen did not inform him of his action until he was once again in France.
There is also a small museum dedicated to Owen and his close friend Sassoon at a Napier University building.
Literary output
Only five of Owen's poems had been published before his death, one of which was in fragmentary form. His best known poems include Anthem for Doomed Youth, Dulce Et Decorum Est, The Parable of the Old Man and the Young, and Strange Meeting. Some of his poems feature in Benjamin Britten's War Requiem.
Owen's full unexpurgated opus is in the academic two-volume work The Complete Poems and Fragments (1994) by Jon Stallworthy. Many of his poems have never been published in popular form.
In 1975 Mrs. Harold Owen, Wilfred's sister-in-law, donated all of the manuscripts, photographs and letters which her late husband had owned to the University of Oxford's English Faculty Library. As well as the personal artifacts this also includes all of Wilfred's personal library and an almost complete set of The Hydra - the magazine of Craiglockhart War Hospital. These can be accessed by any member of the public on application in advance to the English Faculty librarian.
BBC Two
BBC Two er den nest største fjernsynskanalen som er eigd av BBC. Den spesialiserer seg på ei rekkje ulike emne, og søkjer å syne kunnskapspreiande og samstundes underhaldande program. På same måte som dei andre innanlandske TV-kanalane til BBC, er BBC Two reklamefri (finansiert av det offentlege). Likevel har kanalen langt fleire sjåarar enn mange kommersielle kanalar. Kanalen var då han starta opp i 1964 den andre TV-kanalen til BBC, og var også den første kanalen som sende i farge jamleg frå 1967 av.
Historie
Ein rapport frå 1962, Pilkington-rapporten, tilrådde at den tredje fjernsynskanalen i Storbritannia skulle bli tildelt BBC. Dei starta då arbeidet med å lage ein ny kanal, BBC2, noko som også gjorde at dåverande BBC Television Service blei omdøypt til BBC1 (seinare BBC One. Dei fyrste sendingane skulle opphavleg gå på lufta den 20. april, 1964, med lett underhaldning og ein liten markering av opninga på programmet. Dette skjedde ikkje, då det blei eit straumbrot berre ein dryg halvtime før programstart. Straumbrotet heldt fram, og kanalen kunne ikkje starta sendingane sine før på føremiddagen dagen etter. Det planlagde programmet blei derfor sendt på kvelden den 21. april.
BBC bestemte at serien The Forsyte Saga skulle profilere kanalen frå starten av. Dette lukkast, programmet trekte seks millionar til fjernsynet, eit godt tal når ein reknar med at berre ni millionar kunne få inn kanalen.
I juli 1967 starta kanalen opp med jamlege fargesendingar som nytta PAL-systemet. Kanalen var den fyrste som gjorde dette i Europa. BBC1 (no BBC One) og ITV (ein annan britisk kanal som starta sendingane før BBC2) følgde i november.
I nyare tid er BBC Two kanalen som fyrst berre blir kringkasta digitalt. Dette for å få dei gjenverande sjåarane med analogt nett over på det digitale nettet.
Tanagarar
Tanagarar er ein familie Thraupidae  i ordenen Passeriformes med distribusjon avgrensa til Amerika.
Dette er ei stor gruppe av 377 artar i 99 biologiske slekter. Med omsyn på fjørdrakt og morfologi, er artane mangslugne, med få felles trekk. Vitskapen følger fylogenetiske relasjoner når han avgrenser familien med si samling av slekter. Slekta Tangara illustrerer mangfaldet, 44 artar med varierte fargekombinasjonar, og med med ulike krav til leveområdet. Dei mest intense fargene finst i slekta Ramphocelus. Føda til artane i familien er frukt, insekt og nektar.
Skildring
Tanagarar er små til mellomstore fuglar. Den minste arten er kvitøyrekjeglenebb, Conirostrum leucogenys, med lengd på 9 cm og ei vekt på 7 gram. Den største arten i lengd, er skjortanagar, Cissopis leverianus, som måler 28 cm og har ei vekt på 76 gram. Men den tyngste er kvitkronetanagar, Sericossypha albocristata med ei normalvekt på 114 gram, men som berre måler 23 cm. Kjønna har vanlegvis same vekt og storleik. Tanagarane har ofte kraftfulle farger i fjørdrakta, men visse artar er berre svartkvite. Første året har ungfuglane oftast ei mindre fargesterk variant av den vaksne fjørdrakta eller ei annleis teikning. Hannane er ofte meir kraftfullt teikna enn hoene.
Utbreiing
Tanagarar finn vi berre i «den nye verda» og då først og fremst i tropane. Kring 60 % av artane lever i Sør-Amerika, og 30 % av desse i Andes. Dei fleste av artane er til og med endemiske for eit relativt avgrensa område. 18 artar er standfuglar i Nord-Amerika og Sentral-Amerika.
Levevis
Fleirtalet av artane i familien lever parvis eller i mindre grupper på 3-5 individ, der slike familiegrupper heilt enkelt kan bestå av eit foreldrepar og etterfylgjarane deira. Individ kan opptre einslege eller i større flokkar. Tanagarar er ikkje kjente som gode songarar, men somme artar har utvikla varierte songar.
Føda
Tanagarar er altetarar, og dietten varierer frå slekt til slekt. Føda er sett saman av frukt, frø, nektar, delar av blomar og insekt. Artane kan vere mykje spesialiserte på å søke føde på sitt spesifikke vis. Visse artar plukkar insekt frå greiner, andre frå undersida av blad medan andre fangar insekt i flukt. Ofte lever desse spesialiserte artane i overlappande område, slik at spesialiseringa minimerer konkurransen om maten.
Hekking
Hekksesongen startar i mars og går føre seg til juni i de tempererte områda og i september til oktober i Sør-Amerika. Visse artar hevdar revir medan andre bygger reir i koloniar. Det finst lite informasjon om hekkevanane og om dei er monogame eller polygame. Hannane viser fram dei mest fargerike fjøra både for hoer og for rivaliserande hannar og somme artar har kurtisering med å vise bøygning og løfting av stjerten.
Fleirtalet av artar er trehekkarar som byggjer sylindriske reir, men nokre reir kan vere nær sfæriske og opninga er nesten alltid på sida av reiret. Byggjemåtar og plassering av reira varierer etter slekt. Dei fleste artane hekkar i tett vegetasjon, men hekkeforhold for somme artar er framleis ukjente.
Blant artane vi har informasjon om varierer kulla på frå tre til fem egg. Hoer rugar og bygger bustaden, men hannen kan mate hoa i rugetida. Begge foreldre tar hand om ungane, men ein kjenner til fem artar som òg har hjelp med å gje ungane føde. Desse medhjelparane trur ein er årsungar.
Noverande slekter
Tanagarfamilien i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Kjelder
Artikkelen kjem frå engelsk wikipediaartikkel Tanager, gjennom tilsvarande wikipediaartikkel på svensk lest 10. august 2008, der føljande kjelder er gjevne: Fuglenamn på norsk er frå:
Inger Helene Nybråten
Inger Helene Nybråten er ein tidlegare norsk skiløpar. Ho er vaksen opp og busett i bygda Skrautvål, og ho representerte Skrautvål IL. Nybråten starta karrieren sin med VM-gull på stafetten i Oslo 1982. I OL 1984 gjentok ho stafettgullet. I 1989 tok ho VM-bronse på stafetten, det gjorde ho også i 1991 og 1993. Det vart OL-sylv på stafetten i 1992 og 1994. I 1995 tok ho VM-bronse på 15 km. Ho vart også Noregsmeister 6 gonger.
Phil Ramone
Philip «Phil» Ramone var ein sørafrikansk-amerikansk lydteknikar, plateprodusent, fiolinist og komponist, som i 1958 var med å starte opp A & R Recording, Inc., eit platestudio med forretningspartnaren Jack Arnold i 112 West 48th Street, New York. Suksessen til dette studioet voks til fleire studio og eit plateselskap. Han vart skildra av Billboard som «legendarisk», og av BBC som ein «CD-pioner».
Han har arbeidd med musikarar som George Michael Burt Bacharach, The Band, Bono, Laura Branigan, Ray Charles, Karen Carpenter, Chicago, Peter Cincotti, Natalie Cole, Bob Dylan, Sheena Easton, Melissa Errico, Gloria Estefan, Aretha Franklin, Billy Joel, Elton John, Quincy Jones, Patricia Kaas, B.B. King, Julian Lennon, Shelby Lynne, Madonna, Barry Manilow, Richard Marx, Paul McCartney, George Michael, Liza Minnelli, Anne Murray, Olivia Newton-John, Sinéad O'Connor, Fito Páez, Luciano Pavarotti, Peter, Paul and Mary, June Pointer, André Previn, Diane Schuur, Michael Sembello, Carly Simon, Paul Simon, Frank Sinatra, Phoebe Snow, Rod Stewart, James Taylor, The Guess Who, Dionne Warwick, Stevie Wonder og Nikki Yanofsky. Han er òg kjend for å ha spelt inn Marilyn Monroe sin berusa versjon av «Happy Birthday, Mr. President» til John F. Kennedy.
I tillegg til å produsere musikk har Ramone produsert mange konsertar, filmar, musikalar og fjernsynsproduksjonar, som A Star is Born, Walkabout, August Rush, Beyond the Sea, Flashdance, Ghostbusters, Midnight Cowboy, On Her Majesty's Secret Service, Passion, Seussical, Simon and Garfunkel: The Concert In Central Park, Songwriters Hall of Fame Awards, The Score, VH1/BBC Party at the Palace: Queen’s Jubilee Concert og The Good Thief.
Ronald W. Langacker
Ronald Wayne Langacker er ein amerikansk lingvist fødd i Fond du Lac i Wisconsin. Langacker er best kjend som ein av grunnleggjarane av kognitiv lingvistikk og skaparen av kognitiv grammatikk. Han er professor emeritus ved University of California i San Diego.
Biografi
Langacker fekk BA-graden i fransk i 1963, MA-graden i lingvistikk i 1964 og Ph.D.-graden i lingvistikk i 1966, alle ved University of Illinois i Urbana-Champaign. Frå 1966 til 2003 var han professor i lingvistikk ved University of California i San Diego. Frå 1997 til 1999 var han president i International Cognitive Linguistics Association. Han har vore med i to doktorgradskomitear ved Universitetet i Oslo, for Tore Nesset (1997) og Bjørghild Kjelsvik (2008).
Viktige publikasjonar
Langacker har skrive desse bøkene (omsetjingar til andre språk og bøker som han berre er utgjevar for, er ikkje tekne med):
Bugestuaret
Bugestuaret (ukrainsk Бузький лиман) er eit estuar i Sørlege Bug. Det er 82 km lang og opp til 11 km breitt. I lag med Dneprestuaret dannar det Dnepr-Bugestuaret. Byen Mykolaiv ligg ved Bugestuaret.
Greifswald
Greifswald er ein by nordaust i Tyskland i delstaten Mecklenburg-Vorpommern med om lag 55 000 innbyggjarar. Byen ligg Pommern ved Austersjøen og ei lita elv.
Byen er offisielt kjend som Universitäts- und Hansestadt Greifswald, som tyder Universitets- og hansabyen av Greifswald.
Forfattaren Hans Fallada (1893-1947) blei fødd i Greifswald.
Geografi
Greifswald ligg ved sørkysten av Austersjøen mellom øyane Rügen og Usedom, nordaust i Tyskland.
Den litle elva Ryck renn gjennom gamlebyen, som ligg om lag 3 km frå Austersjøen, og munnar ut i Greifswalder Bodden. Øyane Koos og Riems, som ligg i nærleiken, vert òg rekna som ein del av byen. Området rundt Greifswald er relativt lågt og flatt, og det høgaste punktet er berre 36 meter høgt.
Historie
Dei første innbyggjarane her var danske cistersianarmunkar, som grunnla klosteret Eldena her i 1199. Handelen med salt gjorde at klosteret voks til eit stort religiøst senter. Dei tidlegaste kjende skriftlege kjeldene om Greifswald er frå 1248. Med ein jamn auke i folketalet vart Greifswald ein av dei første medlemmane av Hansaen på slutten av 1200-talet, som auka handelen og rikdomen i byen.
I 1456 grunnla borgarmeisteren Heinrich Rubenow det nest eldste universitetet i Nord-Europa og eit av dei eldste i Tyskland. I periodar var universitetet det eldste i Sverige og Preussen.
Som følgje av trettiårskrigen vart Greifswald ein del av Sverige i 1631 og fram til 1815, då han vart ein del av Preussen.
Byen overlevde den andre verdskrigen utan dei store øydeleggingane, sjølv om han husa ein større garnison. I april 1945 overgav oberst Rudolf Petershagen seg til Den raude arméen utan kamp. Som ein del av Aust-Tyskland mista byen nesten halvparten av dei historiske bygningane i byen sidan dei ikkje vart restaurert og øydelagd. Etter gjenforeininga av Tyskland vart store delar av byen renovert, og den historiske markedsplassen vert av mange rekna som ein av dei vakraste i Nord-Tyskland. Byen trekkjer til seg mange turistar.
Det største atomkraftverket i det tidlegare Aust-Tyskland låg ved Lubmin, nær Greifswald. Det hadde fire reaktorarar og hadde oppstart i 1974. Kraftverket vart stengd etter gjenforeininga av Tyskland, særleg med tanke på ei nestenulykke 24. november 1989. Kraftverket gav jobb til 9 000 tilsette, og då det var stengd gjorde det stort utslag i Greifswald, som fekk problem med arbeidsløyse.
Javon
Dei største sideelvane hennar er Kunjanka frå venstre og Tsjernorutsjenka frå høgre. Den største busetnaden ved elva er den urbanliknande busetnaden Demjansk.
Tidlegare var elva ein del av handelsvegen frå Velikij Novgorod ved Volga.
(I've Been) Searchin' So Long
«(I've Been) Searchin' So Long» er ein song skriven av James Pankow for gruppa Chicago og spelt inn for albumet deira Chicago VII (1974). Han var den første singelen frå albumet og nådde niandeplassen på den amerikanske Billboard Hot 100.
659 Nestor
659 Nestor er ein jupitertrojan og ligg i eitt av lagrangepunkta til Jupiter. Han blei oppdaga den 23. mars 1908 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Rigmor Navekvien
Rigmor Navekvien var ein norsk forfattar frå Bryggja i Vågsøy kommune.
Gorgopótamos
Gorgopótamos (gresk Γοργοπόταμος) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Fthiótida i Sentral-Hellas i Hellas. Gorgopótamos inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Lamía.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Gorgopótamos 3 374 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 420 innbyggjarar.
Audi A4
Audi A4 er ein mellomstor bil produsert av den tyske bilfabrikanten Audi sidan 1995. Den erstatta modellane Audi 80 og Audi 90.
Audi A4 vart seld for første gong i 1995. Modellen som kom då hadde B5 karosseriet. I 1998 vart det litt forandringar. Ein kutta ut Audi-merket på framskjermen og interiøret fekk ei lita ansiktsløfting. Seint i 1999 kom Audi A4 ut, med ei noko anna formgjeving. Han har andre støytfangarar og interiøret var igjen endre. Han har dessutan nye lykter rundt heile bilen. Denne modellen vart òg levert med tåkelys, noko som elles berre dei nordamerikanske modellane vart levert med.
A4 med B6-karosseriet kom i 2000.
Tattoo av Mike Oldfield
«Tattoo» er ein instrumental av musikaren Mike Oldfield, gjeve ut i 1992 på albumet Tubular Bells II. Det vart gjeve ut to singelversjonar av «Tattoo», den eine kalla Live at Edinburgh Castle EP.
Ei av B-sidene på singelen er ei instrumental utgåve av julesongen «Glade jul».
The Bell av Mike Oldfield
«The Bell» er ein song av musikaren Mike Oldfield frå albumet Tubular Bells II i 1992. Han vart gjeven ut på singel i april 1993 av Warner Music. Singelen var omstrukturert og kortare enn albumversjonen.
Instrumenta som vert introduserte er: flygel, harmonium & pipeorgel, klokkespel, bassgitar, vokal, «to lett sampla elektriske gitarar», «the Venetian effect», «digital lydprosessor» og røyrbjøller. «The Venetian Effect» syner til ein karateristisk mandolinteknikk, ein slags tremolo kjend som bisbigliando, der ein enkel note kjapt vert repetert mange gonger.