cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Det vestafrikanske kratonet
Det vestafrikanske kratonet er ei grunnfjellsplate eller kraton som høyrer til den afrikanske plata og strekkjer seg frå Anti-Atlasfjella i Marokko til Guineabukta.
Det vestafrikanske kratonet utgjer Taoudeni- og Tindoufbassenget som vart danna for mellom 2,9 og 2,5 milliarder år sidan. Berggrunnen dannar grunnfjell under Marokko, Algerie, Mauritania, Senegal, Gambia, Guinea-Bissau, Guinea, Mali, Burkina Faso, Sierra Leone, Liberia, Elfenbeinskysten, Ghana, Togo og Benin.
Andenes Knoll
Andenes Knoll er den søraustlegaste knausen i ei av gruppe på tre knausar ved Weddellhavet, i lag med Explora Knoll og Polarstern Knoll. Han vart kalla opp etter det norske kystvaktfartøyet K.V. «Andenes», foreslått av dr. Heinrich Hinze frå Alfred Wegener Institute for Polar and Marine Research i Bremerhaven i Tyskland og godkjend av Advisory Committee on Undersea Features i juni 1997.
Idsjön
Idsjön er ein innsjø langs Gimån i Bräcke kommun i Jämtland i Sverige. Innsjøen er 10 km² stor, og ligg i ei høgd på 261 meter over havet.
Ein trur at innsjøen har vore viktig gjennom fleire tusen år av historia til Jämtland. Langs Idsjön finst fleire fortidsminne, mellom anna to gravfelt, eit titals fangstbuplassar, fangstgroper og innsjøgraver. Fangstordningar for sikfiske, såkalla vaktfiske, har ved innløpet til Gimån til innsjøen blitt praktisert kontinuerleg frå mellomalderen fram til i dag. Området er derfor utmerka som av «nasjonal interesse i kulturspørsmål».
Provinsen Aksaray
Provinsen Aksaray (tyrkisk Aksaray ili) er ein provins i det sentrale Tyrkia. Naboprovinsane er Konya i vest og sør, Niğde i søraust, Nevşehir i aust og Kırşehir i nord. Han dekkjer eit areal på 7 626 km². Provinshovudstaden er byen Aksaray.
Distrikt
Provinsen Aksaray er delt inn i sju distrikt (hovuddistriktet er utheva):
Blanchard Hill
Blanchard Hill er ein ås mellom Mount Kelsey og Whymper Spur i Pioneers Escarpment, aust i Shackletonkjeda. Han vart fotografert frå lufta i U.S. Navy, 1967, vart det kartlagd av British Antarctic Survey, 1968-71, vart det namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter Robert Blanchard, ein amerikansk oppfinnar av lettvektstelt.
Sissel Bjørstad Skille
Sissel Bjørstad Skille er ein norsk dokkemakar, oppvaksen i Sortland og busett i Trondheim. Ho er ein internasjonalt anerkjend dokkekunstnar og stiller ut og sel dokker i fleire land. Skilles dokker er ikkje leiketøy for barn. Ho lagar såkalla kunstnardokker, originaldokker som vert kjøpte av samlarar frå heile verda for prisar på opp til 10 000 dollar. I engelsktalande land omtalar ein ofte slike dokker som «OOAK dolls»; OOAK står for «one of a kind». Ho har fått fleire utmerkingar for arbeida sine. Nokre av dokkene vert reproduserte i vinyl av det tyske firmaet Götz. Desse reproduksjonane er samleobjekt og vert produsert i ei avgrensa mengd, frå 100 til 1 000 eksemplar.
Paul René Gauguin
Paul René Gauguin  var ein norsk biletkunstnar og omsetjar som var sentral innanfor den retninga den norske tresnittskulen i norsk grafikk. Han blei særleg kjend for sine fargetresnitt av dyr, menneske og fabeldyr.
Sissel Bjørstad Skille
Utdanning og utvikling
Sissel Bjørstad Skille er selvlært som dokkemakar. I 1969-1970 gjekk ho eit år på Nordisk dekoratørskule i Hørning ved Ålborg. Etter dette gjekk ho treårig lærarskule i Tromsø, og vart uteksaminert derfrå i 1974. Ho arbeidde som lærar i 25 år, men dokkedesign og -produksjon tok stadig meir tid og vart etterkvart vanskeleg å kombinera med lærarjobben. Frå 2000 arbeidde ho med dokker på heltid.
Paul René Gauguin
Liv
Paul René Gauguin var fødd i København av Pola Gauguin, den dansk-franske sonen av Paul Gauguin, og norske Ingrid Stoltz Blehr. Familien budde i Noreg frå han var fire, og budde i Oslo med sommaropphald på Sørlandet. Familien flytta til Provence i 1924, og Gauguin tok examen artium ved Lycée Pierre Corneille i Rouen i 1930.
Sissel Bjørstad Skille
Utdanning og utvikling
Skille har alltid vore fascinert av dokker og barneandlet. Ho har òg alltid likt å teikna og modellera, og i 1981 kombinerte ho desse interessene, då ho laga si fyrste dokke. Dette vart byrjinga på det som først var ein hobby, og deretter vart hennes profesjon. I starten var antikke dokke hennar inspirasjon. Skille byrja å samla på slike, og ho freista å laga dokker som likna mest mogleg på dei.
Frå 1989, etter at ho byrja å modellera kvar enkel dokke, fann ho inspirasjon i born som ho møtte og i fotografi av barneandlet, utan at ho prøvde å kopiera dei. «Skulle eg kopiert andlet, ville eg vore meir oppteken av det enn å gjera dem levande. Difor memorerer eg heller visse trekk hos barn eg ser».
I media
Skilles arbeid er presentert i fleire bøker, både norske og utanlandske, og dei vert ofte attgjeve i tidsskrift. Dokkene hennar vert òg ofte presentert på nettstadar med kunstnardokker for dokkesamlarar.
I 1996 vart ho portrettert av Andreas Lunnan i NRK1-programmet «Smil, dokke Lise», der ein blant anna fekk følgja heile prosessen med modellering av ei av hennar store Cernit-dokker.
Materialar og teknikkar
T.v. Skille si originaldokka «Anne» (Cernit), ca 80 cm høg; t.h. «Hope», ca. 43 cm, porselensreproduksjon av Anne.S.B. Skille]] [[Fil:Sissel_Bjørstad_Skille_Doll_Rashanee.jpg|mini|Døme på samlardokke frå Götz.
T.h. Skille si originaldokke i Cernit, ca. 70 cm høg; t.v. vinyldokka «Rashanee», ca 66 cm høg, reprodusert i ei avgrensa mengd. S.B. Skille]] Skille har sidan tidleg 1990-tal modellert sine kunstnardokker i ein PVC-basert modelleire. Dokkene vert som regel laga ved bruk av Cernit. Dokkenes hovud og nedste del av armar og bein vert laga i dette materialet. Etter at dokkedelane er ferdig designa og modellert, steikast dei i omn så materialen herdast og vert formbart. Ho målar dei ferdige hovuda med oljemåling. Dukkenes parykkar er av ekte hår, eller mohair, og auga er av glas. Kroppane er av stoff, fylt med ull. Dei vert forma rundt eit ledda «plastskjelett», som gjer det mogleg å plassera dokkene i ulike positurar. I tillegg til å modellera dokkene, syr Skille stort sett alle dokkenes klede sjølv. Ei kusine gjer ein del av strikkearbeidet. Ho og mor til Skille har i tillegg brodert på enkelte av plagga, blant anna på bunadene.
Framstillingsprosessen er tidkrevande, frå klargjøring av modelleira, fram til dokka står ferdig. Skille rekk ikkje lage meir enn 8–12 dokker i året.
Den fyrste dokka Skille laga, i 1981, fekk hovud av trolldeig, stoffkropp og hår av farga rørleggerstry. Ho og ektemannen hennar eksperimenterte med ulike material og framstillingsmåtar, og etter å ha prøvd gipshovud dyppa i bivoks, vart neste ledd i utviklinga å laga dokkenes hovud, av Cernit. Skille modellerte først eit hovud i vanleg modellérkitt. Utanpå dette laga dei ei gipsform – som ho deretter trykte Cernit inn i, for å laga det endelege hovudet. Etterpå vart dette steikt i omn for å herdast.
Seinare fekk Skille tak i porselen, og prosessen vart enklare. «Porselens-vellinga» kunne tømmast inn i gipsforma, vert herdt der ei stund, og seinare vert den brunne. Skille laga fleire hovud av kvar modell, men dokkene fekk ulike uttrykk, hår og klede. Dei første porselensdokkene hennar var mellom 25 og 35 cm høge. Nokre av dei minste hadde stoffkroppar, fylt med ull. Enkelte hadde ferdigkjøpte kroppar med leddete armar og bein. Dei litt større dokkene hadde hovud, armar og bein av porselen, og kroppar av stoff. Ho laga rundt 100 stykk av denne typen dokker. Det var avgrensa kor mykje ho fekk vist av dokka si karakter i det vesle formatet. På slutten av 1980-talet byrja ho difor å lage mykje større porselensdokker. Nokre av dei var nesten 80 cm høge.
I 1989 fekk Skille sjå bilete av tyske kunstnardokker som var modellert direkte i PVC-leire. Dette vart eit vendepunkt i hennar måte å laga dokker på. Ho gjekk attende til å bruka Cernit, men no modellerte ho kvart enkelt hovud, i staden for å støypa dei i form. Dermed vart alle dokkene unike, og høvet til å gje dei ulike uttrykk vart mykje større. Dette er den framgongsmåten ho i 2016 enno nyttar.
Reproduksjonar
I 1993 innleidde Sissel Bjørstad Skille eit samarbeid med ein amerikansk dokkefabrikant, Georgetown Collection Inc. Ho designa, modellerte og kledde opp dokker, som firmaet etterpå reproduserte i porselen for den amerikanske samlarmarknaden. Overføringa av andletstrekk frå Skile sine Cernit-dokker på ca. 70 cm til Georgetowns porselensdokker på rundt 40 cm var problematisk. Dokkene mista mykje av uttrykket, og Skille var ikkje heilt nøgd med resultata, men ho nådde ut til ein stor marknad, og samarbeidet varte i rundt fem år.
I 1998 inngjekk Skille ei avtale med den tyske dokkefabrikken Götz om å modellera ei viss mengd dokker for dei. På same måte som for den amerikanske fabrikanten, lagar Skille originaldokka i Cernit. Dei første gongane sende ho så dokka til Tyskland, det vart teke avstøypning av hovud, armar og bein – og deretter laga Götz reproduksjonar i vinyl i ei avgrensa mengd (100–1000). Avstøpningen øydela til ein viss grad originalhovudet. Ein annan fremgangsmåte som vart freista, var at Skille modellerte originalen, denne vart så sendt til eit firma som laga digitale 3D-framstillingar av den. 3D-modellen kunne til ein viss grad justerast, og deretter vert sendt til eit anna firma som skreiv ut hovudet på ein 3D-skriv. Hovudet kunne igjen justerast noko, før det vart herda og sendt til Götz for reproduksjon.
Reproduksjonane inngår i Götz' seriar med samlardokker, der Sissel Bjørstad Skille er éin av fire kunstnarar. Ho har i tillegg designa nokre få leikedokker for firmaet.
Prisar og utmerkingar (utval)
Sissel Bjørstad Skille har fått fleire nominasjonar og prisar på utstillingar i Noreg, Tyskland, USA og Russland. Hennar kunstnardokker fins i samlingar i endå fleire land. Fem av dei er blant anna selt til Sekiguchi Doll Garden i Japan.
I 1991 fekk Skille publikumsprisen og pris for beste dokka ved Global Doll Societys utstilling i Stavanger.
I 1995 deltok ho i konkurransen «Der gläserne Feenstaab», (glastryllestaven), Internationaler Preis für Puppenkunst 1995 i Tyskland. 160 dokker av ulike kunstnarar var innlevert til juryering (vurdering). Skille fekk førstepris i kategorien «Kinder» (barn) for sine dokker.
På Global Doll Society Convention i København 2001, vart ho tildelt Käthe Kruse Trophy for beste dokka laga av profesjonelle utstillarar.
Skille har delteke på utstillingane ved Wachtanoff-galleriet i Moskva. Her har ho kvar gong motteke ulike prisar og utmerkingar.
I 2016 vart Sissel Bjørstad Skille tildelt Max-Oscar-Arnold Kunstpreis '16 ved den 25. internasjonalen dokkefestivalen i den tyske byen Neustadt bei Coburg. Fullt namn på prisen er Max-Oscar-Arnold Kunstpreis für zeitgenössische Puppenkunst, für das beste Gesamtwerk eines etablierten Künstler (norsk: Max-Oscar-Arnold kunstpris for samtidsdokkekunst, for det beste samla verket av ein etablert kunstnar)
George Phillips Bond
George Phillips Bond var ein amerikansk astronom. Han var son av William Cranch Bond. Han gjorde viktige arbeid innan celestmekanikk og var ein pioner i fotografisk astronomi. Han tok det første fotografiet av ei dobbeltstjerne (1857).
Paul René Gauguin
Liv
Etter å ha arbeidd for Dagbladet ei tid la Gauguin ut på sykkeltur gjennom Europa. Ei ferd i 1932 enda på Ibiza, der han blei verande i oppimot tre år og livnærte seg gjennom småsal og strøjobbar. I denne tida lærte Gauguin seg å utføra tresnitt. Han dykka og fiska og samla inntrykk han kom til å bruka seinare i kunsten sin. Seinare i livet fekk han fleire inntrykk frå Spania, Italia, Hellas, Egypt, Tahiti og Marquesasøyane.
George Phillips Bond
Bond var direktør for Harvard-observatoriet frå 1859 til 1865.
Paul René Gauguin
Liv
Gauguin ønskte ikkje å studera ved kunstskular, men var stort sett sjølvlært. Han byrja å måla i Barcelona og Paris. Ei tid samarbeidde han om keramikk med Picasso. Han debuterte som kunstnar i Noreg ved Haustustillinga i 1936, men drog deretter til Spania for å dekka den spanske borgarkrigen som Dagbladet-reportar.
Gauguin beherska ei rekkje språk, og hadde talent som omsetjar. Han omsette fleire verk til norsk, særleg frå fransk. Frå 1939 til 1945 dreiv Gauguin med scenografi ved Unge Trøndelag Teater. Seinare bidrog han til scenografi og omsetjing ved Nationaltheatret, Folketeatret og Deutsches Schauspielhaus i Hamburg.
Under andre verdskrigen verka han som soldat og motstandsmann. Etter krigen var han knytt til kommunistavisa Friheten og den norske venstresida.
Ei grafikkutstilling ved Galleri Per i Oslo i 1947 gav han eit kunstnarisk gjennombrot, og Gauguin fekk ei leiande rolle i den norske tresnittskulen. Han blei kjend for eit vidt publikum gjennom illustrasjonar av fleire av Inger Hagerup sine barnediktbøker.
På 1950-talet slo han seg ned i Danmark, der han skipa ein verkstad i Tessebølle på Sjælland. Han dekorerte OL-bygget Hotell Viking i Oslo i 1953-54, hurtigruteskipet «Nordstjernen» for Bergenske Dampskipsselskap i 1956 og det tyske turistfartøyet «Die bunte Kuh» i 1957.
På 1960-talet byrja Gauguin å interessera seg for nye kunstformer som collage og materialbilde.
Paul René Gauguin var gift tre gonger, med Emmy Paasche-Aasen i 1934, Bonne Winter-Hjelm Jelstrup i 1941, Martha Poulsen i 1951. Dei to første ekteskapa blei oppløyste. Han døydde medan han var på reise i Spania i 1976. Ei diktsamling, Et annet land i sikte, kom ut posthumt. Den første norske separatutstillinga til Gauguin bli gjennomført i 1981 av enkja Martha, då 107 objekt blei vist ved Nationalmuseet.
Verk
Tidlege verk av Gauguin hadde politiske tema. Det første viktige fargetresnittet hans, Barcelona (1939-42), hadde motiv frå den spanske borgarkrigen. I 1948 laga han verka Protest, Hellas og Shalome Israel. Masken frå 1949 var ein protset mot NATO.
Frå 1950-talet blei kunsten hans meir poetisk med landskap, figurscenar og mytologiske motiv. Han laga sine første Inger Hagerup-illustrasjonar, til Så rart, i 1950. Gjennomgåande motiv i kunsten hans var dyr og insekt, gjerne inspirert av reiseerfaringane hans, som med sjøliv ved Middelhavet. Piken fra Samos, Fra Athen og Steinbærerskene frå 1958 kan minna om dekorerte greske vasar. Han eksperimenterte mykje med trykkteknikk og materiale. Til dømes dreiv han med silketrykk, la på metallfolie etter trykking og overtrykka.
Frå 1960-talet laga Gauguin materialbilde, metallskulpturar og kollasjar som kunne vera humoristiske og dekorative. Dei var ofte abstrakte, men kunne minna om menneske, dyr, fuglar og insekt.
Gauguin var inspirert av Vincent van Gogh som ungdom. Seinare var ideala hans Georges Braque og Max Ernst. Nokre av verka hans kan minna om Klee, Miró og Robert Jacobsen.
Paul René Gauguin er representert ved Nasjonalgalleriet, Riksgalleriet og Bergen Billedgalleri i Noreg, Statens Museum for Kunst i København, Nationalmuseum i Stockholm, Bibliothèque Nationale i Paris, Victoria and Albert Museum i London, Landesmuseum i Würtzburg og Kupferstichkabinett i Tyskland, Tel-Avivs museum, Cleveland Museum i Ohio og Musée Gauguin på Tahiti.
70 verk av Gauguin blei selde på auksjon av Vera Olson ved Galleri Vera til inntekt for sjukehus i Irak i 2003.
Bilde
(utval)
L'Epée
L'Epée er eit fjell i Wallis-Alpane, i nærleiken av Bourg-Saint-Pierre i Sveits. Det ligg på ryggen Les Maisons Blanches i Grand Combin-massivet.
Kerrang!
Kerrang! vart første gong publisert 6. juni 1981 som ein «Heavy Metal Special» frå den no nedlagde avisa Sounds. På grunn av populariteten til utgivinga vart bladet ein månadleg publikasjon, før det gjekk over til å bli kvar veke i 1987. I byrjinga vart det vigd til den nye bølgja av britisk heavy metal og framveksten av hardrock-band, Det musikalske tyngdepunktet til Kerrang! har endra seg fleire gonger, med fokus på grunge, no metal, post-hardcore, emo og andre sjangrar innan alternativ rock og heavy metal i løpet av den førti år lange utgivingshistoria til bladet. I 2001 vart det det mest selde britiske musikkvekebladet, og gjekk forbi NME.
Etter å ha gitt ut totalt 1818 utgåver la Kerrang! ned utgivinga av vekemagasinet i mars 2020 i samband med covid-19-pandemien, men heldt fram som ein nettpublikasjon med digitale «cover stories». I desember 2021 vart den trykte utgåva av Kerrang! gjenoppteke og vert no gjeve ut kvartalsvis.
Siloamdammen
Siloamdammen (hebraisk skrift בריכת השילוח, Breikhat Hashiloah) er eit utskore basseng på sørsida av Davidsbyen, den opphavlege plasseringa til Jerusalem, utfor bymurane i Gamlebyen i søraust. Dammen får vatn frå Gihonkjelda, og vert ført dit av to akveduktar.
Siloamdammen er nemnt fleire gonger i Bibelen. Jesaja 8,6 nemner vatnet i dammen, medan Jesaja 22,9 referer til bygginga av Hiskiatunnelen.
I Evangeliet etter Johannes er dammen nemnt som staden der Jesus sende «ein medfødd blind mann» for å gje han attende synet.
Lauritz Hervig
Lauritz Kristiansen Hervig var ein norsk gardbrukar, bankmann og stortingsmann frå Modum i Buskerud. Christian Hervig var far hans.
Hervig arbeidde frå 1860 til -68 hos kjøpmann Martinius Aass i Drammen. Frå 1869 var han gardbrukar på slektsgarden Nordre Fjell i Skoger. Tida 1874-1904 var han medlem av heradsstyret i Skoger, ordførar frå 1876. Frå 1881 til 1912 var han banksjef i den lokale sparebanken.
Valbolken 1895-97 var Hervig 1. varamann til Stortinget frå Jarlsberg og Larviks amt. Han møtte då på tinget, etter som den valde representanten Hans Jakob Aschjem vart sjuk og døydde vinteren 1895. Perioden 1898-1900 var han 2. representant frå valkrinsen. I begge periodane var han medlem av vegkomiteen.
La Barillette
La Barillette (1 525 moh.) er eit av dei høgaste fjella i delen av Jurafjella som ligg i kantonen Vaud i Sveits.
Eliminator
Bandet byrja å bruke synthesizer på albumet El Loco i 1981. Inspirert av new wave vart songane på Eliminator spelte inn med synthesizerar, trommemaskin og sequencerar. Albumet vart marknadsført med populære musikkvideoar og videoane for «Gimme All Your Lovin'», «Sharp Dressed Man» og «Legs» vart alle mykje viste på MTV og var med på å gjere bandet populært for ein yngre garde. Albumet er kalla opp etter den spesialbygde Ford coupe-bilen frå 1930-åra som er å sjå på plateomslaget. Denne var òg med i videoane. Bilen er eigd av gitaristen Billy Gibbons. Etter Eliminator kom ut la ZZ Top ut på ein verdsomfattande turné.
Albumet vert ofte rekna som det mest populære albumet til ZZ Top og vart av magasinet Rolling Stone rangert på 398. plassen på lista deira over dei 500 beste albuma gjennom tidene. og vart oppført som det 39. beste albumet i 1980-åra. I 2005 vart Eliminator oppført i boka til magasinet Rock Hard, The 500 Greatest Rock & Metal Albums of All Time.
Medverkande
ZZ Top
Produksjon
Singlar
Singlar - Billboard (USA)
Juvuln
Ved Juvuln er det fleire funnstader frå steinalderen, mellom anna busetnader og fangstgroper.
Geosentrisk verdssystem
Eit geosentrisk verdssystem er eit verdssystem der jorda vert rekna som det urokkelege midtpunktet i universet.
Dette systemet var det dominerande kosmologiske systemet i mange gamle sivilisasjonar, som Det gamle Hellas, inkludert systema til Aristoteles og Klaudios Ptolemaios. I dette systemet krinsa sola, månen og stjernene rundt jorda.
Fylkesveg 252 i Buskerud
Fylkesveg 252 i Buskerud går mellom Dagali og Dagali flyplass i Hol kommune. Vegen er 3,5 km lang.
Juliette Récamier
Juliette Récamier var ein fransk  salongvert kjend for sin nyklassisistiske stil. Ho inspirerte samtidig fransk kunst, kultur og politikk, og er avbilda i fleire kjende kunstverk.
Liv
Juliette var fødd i Lyon som Jeanne Françoise Julie Adélaïde Bernard. Ho var det einaste barnet til Jean Bernard, ein kongeleg notarius publicus og embetsmann, og kona Marie Julie Bernard, fødd Matton, som heldt litterære salongar slik også dottera kom til å gjera. Som femtenåring gifta Juliette seg med den rundt tretti år eldre, rike bankieren Jacques-Rose Récamier (1751–1830). Saman tok dei til seg to foreldrelause grandnieser av Jacques, Marie Joséphine og Amélie Cyvoct.
I dei første tretti åra av 1800-talet, frå Direktoriet til Julimonarkiet, heldt Juliette Récamier ein av dei mest kjende franske litterære salongane i Rue de Mont Blanc og seinare i eit leigd rom Abbaye-aux-Bois i Paris. Ho hadde omgang med mellom anna Karl Johan Bernadotte, Jean Victor Marie Moreau og Germaine de Staël. Salongen hennar samla mykje av opposisjonen mot keisar Napoleon, og dette, og at ho avslo tilbodet om å bli hoffdame for keisarinne Joséphine de Beauharnais, førte først til at salongane hennar blei forbodne og til slutt til at ho blei forvist frå Paris i 1811. Juliette Récamier budde i eksil i Roma og Napoli i tre år. Etter at Napoleon fall vende ho tilbake til Paris.
Récamier gjenopptok salongane sine, men la no vekt på politisk nøytralitet, og samlingane blei meir kulturelt prega. Det blei halde konsertar og førelesingar som stadig trekte til seg folk. François-René de Chateaubriand var ein flittig gjest og vert. I dei neste tiåra samla dei rundt seg store samtidige namn som Victor Cousin, Saint-Marc Girardin, Edgar Quinet, Alexis de Tocqueville, unge forfattarar som Lamartine, Sainte-Beuve, Balzac, kunstnarar som François Gérard, Joseph Chinard, Antonio Canova og skodespelarar som François-Joseph Talma og Rachel Félix.
Under eit opphald i Roma frå 1823 til 1824 saman med adoptivdottera Amélie Cyvoct og venene Pierre-Simon Ballanche og Jean-Jacques Ampère skapte Récamier nok ein kunstnarisk salong. Ho tok imot folk fram til sine siste år, mellom anna ei innsamling for flaumoffer i fødebyen Lyon. Dei siste åra av livet levde Récamier likevel meir tilbaketrekt, sterkt synshemma av grå stær. I 1849 døydde ho under ein koleraepidemi.
Privatliv
Kjærleikslivet til Juliette Récamier er myteomspunne. Eit ubekrefta rykte sa at Jacques Récamier var den eigentlege faren hennar som hadde gifta seg med henne for å gjera henne til arving. Dette var under Skrekkveldet etter den franske revolusjonen, då medlemmer av overklassen lett kunne hamna i giljotinen. Ekteskapet blei i alle høve ikkje konsumert, og dei to budde ofte ulike stader, men heldt saman til Jacques Récamier døydde i 1830.
Ekteparet Récamier var lenge svært rike, og Juliette utsmykka huset deira i nyskapande nyklassisistisk stil med inspirasjon frå antikken. Ved hjelp av arkitekten ﻿Louis-Martin Berthault laga ho eit elegant interiør der møblar, panel og veggteppe verka saman. Designet blei mykje omtykt, vidkjend og kopiert. Stilen var gjennomført også i soverommet til Juliette, og i dei mindre romma ho leigde seinare i livet. Juliette Récamier skapa også sin eigen kledestil som går att i dei mange avbildingane av henne: Lette kvite kjolar danderte med kasjmirsjal eller musselinslør. Denne stilen, ein enkel versjon av moten frå ungdomstida hennar, heldt ho fast ved heile livet.
Jacques Récamier var med på skipinga og styringa av den franske sentralbanken, Banque de France i 1800. I 1805 gjekk banken hans, Banque Récamier, konkurs, og ekteparet mista mykje av rikdommen sin. Jacques Récamier gjekk konkurs for andre gong i 1819, og dei levde begge ut livet i sterkt reduserte forhold.
Juliette Récamier hadde ei rekkje beundrarar gjennom livet, som Chateaubriand, Mathieu de Montmorency, Lucien Bonaparte, Benjamin Constant, prins August av Preussen, Pierre-Simon Ballanche og Jean-Jacques Ampère. Dei fleste heldt ho på ei armlengds avstand og dyrka i staden sterke venskapsband med.
I 1807 døydde mor til Juliette Récamier. Dette tapet og dei økonomiske prøvingane tærte på helsa hennar, og etter legeråd reiste ho på eit kvileopphald hjå venninna blei Germaine de Staël i den sveitsiske byen Coppet. Her møtte ho prins August av Preussen. Dei to utvikla eit forhold og utveksla løfte om å gifta seg. Det blei lagt planar om ei skilsmisse, men planane blei forkasta og trulovinga blei broten året etter. Juliette og August heldt likevel kontakten gjennom brev og utvekslingar av portrett av seg sjølv utførte av ulike kunstnarar. Etter å ha motteke Gérard sitt berømte måleri av ei sitjande Récamier, lét prins August seg måla ståande framfor biletet.
Ettermæle
Juliette Récamier var ein kunstmesen som blei avbilda av ei rekkje framståande kunstnarar, både i måleri og skulptur. Venleiken og kjendisstatusen hennar gjorde henne til eit ynda objekt som ofte blei avbilda på ein idealisert måte. Ofte skal ho ikkje ha kjend seg sjølv igjen i bilda.
Kunstnarar som laga bilete av henne var målarar som Jacques-Louis David og eleven hans, François Gérard, som blei berømt gjennom dette, bilethoggarar som Joseph Chinard og Antonio Canova. Canova omforma ei byste som opphavleg var av henne til Dante si muse Beatrice. I 1951 måla modernisten René Magritte Perspective, Madam Récamier de David, eit bilete av ei kiste for ein sitjande person oppå ein sofa i same stil som David.
Juliette Récamier har gjeve namn til fleire stader og ting. Den best kjende er truleg sjeselongen av den typen ho blei måla på, som ganske enkelt blir kalla récamier på fransk og engelsk. Skulen Lycée Juliette-Récamier i Lyon og vegen rue Récamier i 7. arrondissement i Paris har fått namn etter henne. Théâtre Récamier, eit tidlegare teater i rue Récamier 3 der klosteret ho budde i fleire år av livet sitt og ﻿Square Récamier, ein liten plass ved gata som no heiter Square Roger-Stéphane, blei også namngjevne til minne om Juliette Récamier.
Geosentrisk stad
Ein geosentrisk stad er ein staden til ein himmellekam sett frå sentrum av jorda. Tilsvarande har ein heliosentrisk stad, som er staden til ein himmellekam sett frå midtpunktet til sola og apparent (toposentrisk) stad som er ein stad sett frå eit punkt på jordoverflata.
Sorg
Sorg er ei djup og varig kjensle av hugverk over noko ein synest er leitt. Kjensla er hovudsakleg knytt til tap av menneske som står ein nær, men kan også kome ved uønskte brot i nære relasjonar, som skilsmisse. Utviklinga av sorg over tid er kalla for sørgjeprosess.
Geometrisk middel
Geometrisk middel eller geometrisk gjennomsnitt er eit slags gjennomsnitt som vert uttrykt som n-te rot av produktet av n storleikar eller tal.
Henry McCullough
Diskografi
Soloalbum
Geometrisk middel
Det er eit sentralitetsmål i ei talrekkje. Ein finn det geometriske gjennomsnittet ved å multiplisere alle tala i talrekkja med kvarande for å så å finne den n-te rota til dette produktet. N er mengda tal i talrekkja.
Henry McCullough
Diskografi
Andre album
Singlar
Geometrisk middel
I ei talrekkje så er det geometriske gjennomsnittet gjeven ved:
Geometrisk gjennomsnitt vert nytta til å skildre eksponentiell vekst.
Explora Knoll
Explora Knoll er ein undersjøisk knaus kalla opp etter det antarktiske forskingsfartøyet F.S. «Explora». Namnet vart foreslått av dr. Heinrich Hinze frå Alfred Wegener Institute for Polar and Marine Research i Bremerhaven i Tyskland og vart godkjend av Advisory Committee on Undersea Features i juni 1997.
Sa'd
Sa'd er ein busetnad i Sharjah, eit emirat i Dei sameinte arabiske emirata.
Nahwa
Nahwa er ein landsby i emiratet Sharjah i Dei sameinte arabiske emirata. Han er ein mot-enklave i det omanske territoriet Madha, som i seg sjølv er ein enklave i Emirata.
For å kome til landsbyen Nahwa, må ein ta den nordlegaste vegen inn i enklaven Madha, sør for Khor Fakkan mot Nye Madha. Herfrå går det ein svingete veg på kring 5 km til Nahwa.
Sjølv om situasjonen er uvanleg er ikkje Nahwa den einaste eksklaven i verda som er omgjeve av ein annan enklave. Somme eksklavar i det nederlandske Baarle-Nassau ligg i dei belgiske enklavane Baarle-Hertog.
Råforsterking
Råforsterking, eller open-sløyfe-forsterking, er forsterkinga til ein forsterkar utan tilbakekopling. Dei aller fleste moderne forsterkarar nyttar tilbakekopling for å redusera forvrengning, støy og rippel på forsyningsspenninga, osb. . Ein annan grunn for å nytta tilbakekopling er for å auka eller redusera inn- og utgangsimpedansane til ein forsterkar. I den samanhengen er råforsterkina viktig. Di større råforsterkina er, di meir effektiv er tilbakekoplinga.
Råforsterkinga er størt i lågfrekvensområdet og fell av oppover i frekvensområdet. Operasjonsforsterkarar har som oftast ei råforstering på over 10^5 (100 dB) ved dei lågaste frekvensane. Men råforsterkinga byrgar å falla av med 20 dB/dek. over ein viss frekvens. For Miller-kompenserte forsterkarar ofte ligg dette knekkpunktet i området 10-100 Hz. Dette fører til at tilbakekoplinga blir mindre effektiv til lengre opp i frekvens ein kjem.
Surmjølk
Surmjølk er mjølk som er syrna ved hjelp av mikroorganismar, særleg mjølkesyrebakteriar og gjær. Mjølkesyrebakteriane omdannar mjølkesukkeret til mjølkesyre, som etter kvart feller ut ostestoffet (kasein) i mjølka. Dette gjer at mjølka blir tjukkare.
Fersk mjølk kan omdannast til surmjølk ved sjølvsyrning, det vil seia formeiring av dei opphavleg mikroorganismane i mjølka, eller ved tilsetjing av startkulturar, surmjølksgjær.
All surmjølk som blir seld av moderne meieri er framstilt ved hjelp av reinkulturar og blir derfor gjerne kalla kulturmjølk. Meieria produserer skumma og uskumma kulturmjølk og andre syrna mjølkeprodukt som kefir, jogurt, Cultura og Biola.
To gamle nordiske surmjølkstyper er tettemjølk og skjør.
Provinsen Ankara
Provinsen ligg på ei stor slette i det sentrale Anatolia, med skogkledde fjell i nord og dei tørre slettene i Konya i sør. Slettene får vatn frå mellom anna elvane Kızılırmak og Sakarya. Den store saltsjøen Tuzsjøen ligg delvis i provinsen. Det høgaste punktet er 2015 meter over havet med fjellet Işık.
Alnsjøfeltet
Alnsjøfeltet er eit geologisk felt i Lillomarka som tilhøyrer Nittedalkalderaen og som strekkjer seg frå Årvoll-Tonsen i vest til Grorud i aust. Kalderaen vart danna ved vulkansk aktivitet i permtida og seinare kollaps av vulkankjegla.
Alnsjøfeltet er eit geologisk verneverdig område. Det var bergverksdrift ved Gothalfske Kobberverk i første halvdelen av 1700-talet og 1880-98. Området består for ein stor del av listebasalt med innslag av kollapsbreksje. Berggrunnen dokumenterer hyppige skifte i vulkansk aktivitet for 250 millionar år sidan (permtida).
Alnsjøfeltet demmer opp Alnsjøen som har utløp i Alna.
Nittedalkalderaen
Nittedalkalderaen er ein kaldera som strekkjer seg frå Grefsen og Grorud i sør til Nittedal i nord. Kalderaen er 10 km i diameter og høyrer til Oslofeltet.
Nittedalkalderaen vart danna ved vulkansk aktivitet i permtida for kring 250 millionar år sidan og seinare kollaps av vulkankjegla.
Witwatersrandbassenget
Witwatersrandbassenget er eit sedimentasjonsbasseng i Witwatersrand i Gauteng-provinsen i Sør-Afrika med den største førekomsten av gull i verda. Hjartet av afrikansk gullgruveindustri finst i Johannesburg-området og strekkjer seg over i Free State-provinsen.
Hønsegås
Hønsegås (Cereopsis novaehollandiae) er den einaste arten i den biologiske slekta Cereopsini i andefamilien. Hønsegåsa er ei stor gråfarga gås med eit lite hovud i tilhøve til kroppen, kort nebb med ein stor gulgrøn cere på oversida. Ho er blant dei mest konsekvente blant gjæsene i å beite på land og flyttar seg ut på vatn berre for å komme unna farer. Hønsegjæser hekkar berre på øyane utanfor sørkysten av Australia, lever i sørlegaste Australia og er introdusert til New Zealand.
Witwatersrandbassenget
Berggrunnen i Witwatersrand består av prekambrisk konglomerat og sandstein. Sedimenta er avsett i grunthav- eller kystmiljø. Forvitringsprodukt av avsetningane er transportert med elvar til eit nytt, resyklert sedimentasjonsbasseng slik at metalla er oppkonsentrert.
Hønsegås
Skildring
Hønsegjæser har ei kroppslengd på 75–91 centimeter og vengespennet er 137–162 centimeter. Kjønna er like, men hannane er litt tyngre. I ein dyrehage vog gassane i gjennomsnitt 5,2 kg, hoene derimot berre 3,5 kilo.
Fjørdrakta er oskegrå med små svarte flekker på vengefjørene, i flukt ser ein svarte vengetuppar og svart bakkant i vengene. Halen er svart. Beina har bleikrosa farge og føtene er svarte. Det korte, svarte nebbet har ein særeigen gulgrøn nasecere. Auga er hasselbrune. Oversida av hovudet er lyst, resten av hovudet og nakken er bleikgrå. Dei går gjennom ei komplett myting etter hekkesesongen.
Witwatersrandbassenget
Nesten halvparten av alt gull kjem frå Witwatersrand. Førekomsten vart først påvist nær Johannesburg i 1886. Gullet finst i tynne band. Gruvene er opptil 3050 meter djupe. Savukagruva er den djupaste gullgruva i verda på 3777 meter.
Sjølv om mange av gruvene er uttømt i dag, produserer Witwatersrandførekomsten framleis mesteparten av gullet i Sør-Afrika, i tillegg til mesteparten av dei totale uttaka i verda. I 1998 vart det utvunne 474 tonn gull (20 % av verdsproduksjonen), som var det lågaste sidan 1956. Sølv og iridium er biprodukt, og området har òg kolgruver.
Hønsegås
Utbreiing
Ein kan finne hønsegjæser på avgrensa stader i sørlegaste Australia og på Tasmania, hekkehabitata ligg på øyar, særleg på øyar med grasmarker og våtmarker i Bassundet og i Spencergolfen. Dessutan på øyar i Recherche-øygruppa på sørkysten av Vest-Australia. Utanom hekkesesongen kan dei trekke inn på fastlandet i Australia, dette skjer i den australske sommaren. Streiffuglar når så langt som til New Zealand, og mange har rømt frå fangenskap på New Zealand og er etablert som ville bestandar ved Waikanae og i sørlege Canterbury.
Fram til 1960 var arten jakta. I 1965 var populasjonen på berre ca. 6000 individ. Etter at vern vart innført er populasjonen gjenvunnen, slik at arten ikkje lenger er klassifisert som truga. Bestanden er estimert til ca. 16 000 til 18 000 individ og er stabil.
Hekking
Hekkesesongen er i den australske vinteren, i vekstperioden av gras. Hekkinga byrjar vanlegvis mellom mai og juli. Hekketerritoria kan variere i storleik frå 0,3 til 0,5 hektar. Reiret blir lagt i skjul av gras og buskar. Hoa legg mellom fire og sju kremfarga egg med raude flekker. Ruginga startar etter at første egget er lagt. I løpet av hekkesesongen vil hoa bruke omtrent sytti prosent av tida si på reiret. Ho taper om lag 20 prosent av kroppsvekta under ruginga. Rugeperioden er på ca. 35 dagar, og ungane er vanlegvis flygedyktige på byrjinga av våren.
Måren
Måren er ei veglaus grend i Høyanger kommune i Ytre Sogn. I 2023 er det ingen fastbuande i bygda. M/S Tansøy går i rute til Måren frå både Ortnevik og Nordeide. Det er eit tjuetals hytter i grenda som blir nytta som fritidsbustader om sommaren.
Historie
Måren var ein sentral plass i den tida fjorden var den viktigaste ferdselsåra, og difor busette fleire folk seg der. Før industribygginga i Høyanger i 1916 budde det fleire folk i Måren enn det som den gongen heitte Høyangsfjorden som no er kommunesenteret.
I 1808 oppførte den bergenske presen Michael S Tuchsen det praktfulle hovudhuset på kapteinsgarden i Måren.
I 1969 budde det 40 menneske i Måren. Idag er det ingen fastbuande igjen i grenda. Det var skulehus med elevar i Måren fram til 1977.
BonBon
BonBon er eit dansk varemerke som omfattar ein serie med godteriposar av fleire ulike slag. Serien vart etablert i 1985 og vert distribuert i Noreg av Haugen-Gruppen.
Blant dei mest kjende godteriposane som er i sal i dag er Søppeldynga, Kloakkslam og Råtne fisk. Tidlegare på 90-talet var fleire variantar i sal i Noreg, mellom anna godteriposar med namn som Ørevoks, Tissebleier og Hundeprutter. Etter at BonBon vart seld til selskapet Toms i 2001, vart produksjonen av godteriposane med namn som Store pupper og Blondinehjerner stansa.
Men from Earth
Men from Earth er det fjerde studioalbumet til countryrock/Southern rock-bandet The Ozark Mountain Daredevils. Randle Chowning, som var med å skipe bandet, valde å gå solo etter innspelinga av det førre albumet, The Car Over The Lake Album og vart erstatta av norske Rune Walle frå Flying Norwegians for innspelinga av Men From Earth. Dette albumet inneheld fleire songar av Larry Lee, som den romantiske «You Know Like I Know» og den meir rocka countrysongen «Homemade Wine». Som på det førre albumet kom òg dette albumet ut med ein EP kalla  The Little Red Record 2 med to ekstra songar, «Roscoe's Rule» og «A Dollar's Worth of Regular». Desse to spora kom ut som bonusspor på CD-utgåva frå 2002, i lag med «Better Days», som til då berre var gjeven ut som B-sida til singelen «Jackie Blue» seint i 1974.
Medverkande
Sidemen from Earth (gjestemusikarar):
Genghis Hills
Genghis Hills er nokre åsar med ei høgd opp mot 1305 moh sør for Fuchs Dome og 4 nautiske mil vest for Stephenson Bastion i Shackletonkjeda i Antarktis. Dei vart fotograferte frå lufta av the U.S. Navy, 1967, og kartlagd av British Antarctic Survey (BAS), 1968–71, vart dei namngjevne av UK Antarctic Place-Names Committee i 1971 etter Graham K. («Genghis») Wright, ein assistent i BAS ved Halley Station, 1968–71, som tok del i landmålinga 1969–70.
Geometrisk stad
Ein geometrisk stad eller locus er ei samling eller mengd av alle punkt som har ein viss eigenskap. Til dømes er ein sirkel ein geometrisk stad for alle punkt som har ein bestemt avstand frå eit visst punkt, nemleg sentrumet i sirkelen.
Julenatt
Julenatt er natta mellom julaftan og første juledag, og har frå gammalt av blitt sett på som ei av dei farlegaste og mest magiske nettene i året. Omtrent alt som var av overnaturlege vesen og trollskap var ute julenatta, difor var det viktig å ta forholdsreglar og ta i bruk alle midla ein hadde for å verna seg mot det vonde.
Krossing
Som regel pleidde ein i god tid før jul – og seinast julaftan før solnedgang – å måla krossar på dørene, både i våningshus og uthus, med tjørekost, kol, krit eller slakteblod for å verna seg mot «trollskap». Øltønner, kister, reiskap, mjølstampar og kar blei merkte på same måte. Husdyra blei òg merkte med ein tjørekross i panna og på krossbeinet. Ein rissa også krossar i smør og annan mat, elles kunne den òg fortrollast.
Under krossinga skulle ein helst uttale orda «Kross i Jesu namn», og det hjelpte betre om ein var særs sterk i trua.
Daudingar
På julenatta kunne dei daude venda tilbake til den levande verda, og mellom anna halda sine eigne julenattgudstenester. Ein heldt seg helt inne for å unngå dei, og vokta seg særleg for å oppsøka kyrkjer eller havet. Difor var det best å halda seg innandørs etter at mørket fall på julaftan, og ikkje gå igjen ut før sola hadde stått opp på juledagen.
På julaftan var det før vanleg å setja fram mat til ekstra «gjestar» – som regel dei daude slektningane sine. Dei avlidne skulle ikkje koma heim til tomt bord på julaftan. Denne maten rørte ein ikkje, for han var berre for «gjestane». Dersom maten forsvann i løpet av kvelden eller julenatten, så hadde ein bevis på at dei hadde vore på besøk. Sjølv om ein kunne risikera at også julereia og dei underjordiske tok seg til rette, så var det få som våga å bryta denne skikken. Ein hadde ofte òg ei tom seng ståande, i tilfelle dei daude «gjestane» ville kvila. Ifølgje Ørnulf Hodne har denne skikken vore praktisert i Stryn så seint som i 1964.
Julereia
Julereia (eller juleskreia) var ei brokete samling av huldrer, underjordiske, drapsmenn, drukkenboltar og anna pakk. I Telemark blei det sagt at Gudrun Gjukesdotter frå Volsungesoga og Sigurd Fåvnesbane frå Edda-dikta leia an i spissen for julereia. Dei framkalla vald og skadeverk overalt dei kom. Reia åt opp julematen og drakk opp ølet, varsla drap og slagsmål, og kunne bortføra både folk og fe. Var ein ute julenatta og møtte julereia, kunne ein risikera at dei tok med seg «hugen» (sjela), medan kroppen blei liggande igjen. Skulle sjela venda attende, ville ein vera sjukeleg resten av livet.
Julehalm og Maria skål
Tradisjonelt pleidde ein å ta fram halm og breia utover golvet i stova, og der låg heile familien samla på julenatta. Dette blei kalla julehalm. Skikken hadde opphav frå norrøn tid, der ein søkte saman som vern mot dei vonde kreftene som herja denne natta. I kristen tradisjon blei detta endra til å minnast Josef, Maria og Jesusbarnet i krybba i stallen, for å dela kåra deira i solidaritet. Nokre stader blei denne skikken praktisert heilt til 1940-talet.
Fram til slutten av 1700-talet pleidde ein òg å drikka «Maria skål» ved midnatt då julenatta starta, og neste morgon åt ein «Marias sengegraut» medan ein enno låg i halmen. Men ofte heldt dei vaksne seg vakna i julevake denne natta, for alt kunne skje. Detta var nemleg ein av dei farlegaste nettene i året, då julereia og anna «faenskap» kunne vera på ferde.
Syrinx
Syrinx (gresk for 'røyr, fløyte' ) er namnet på vokaliseringsorganet hos fuglar. Organet er lokalisert nedst i luftrøyret, der røyret deler seg inn i lungene. Syrinx er muskulært og musklane styrer ei rekkje membranar som blir sette i vibrasjon og skaper lydar når luft strøymer gjennom det. Musklane modulerer lyden ved å endre spenninga i membranar og i bronkieopningar. Nokre fugleartar har ein kompleks syrinx og er i stand til å variere lydtrykk og tonehøgde. Til dømes kan artar av papegøyar, kråkefuglar og nokre starar, etterlikne menneskeleg tale. Andre artar har mindre utvikla syrinx og er berre i stand til å variere innanfor eit avgrensa repertoar av enkle lydar. Kondorar manglar syrinx heilt.
Saturnmånen Kiviuq
Kiviuq er ein av månane til Saturn. Han er medlem av Den inuittiske gruppa, og er truleg eit objekt som har vorte fanga inn av Saturn. Kiviuq har ein snittradius på kring 8 km.
Julenatt
Julevake og julelys
I Telemark og nokre andre stadar var det vanleg å halda julevake (jolevak) der ein sat oppe heile natta. Dei som heldt julevake pleidde leggja seg til å sova etter at julebadet (laugen) var over. Når kona hadde dekt på julebordet like før midnatt, vekte ho dei andre og bad dei til bords, og så åt dei julemiddag. Dermed hadde dei nok energi til å halda seg vakne heile natta, og såleis vera på vakt i høve til det vonde. Blant dei mest gudfryktige var dette rekna som ein stygg uskikk.
Saturnmånen Kiviuq
Kiviuq vart oppdaga 7. august 2000 av Brett J. Gladman, John J. Kavelaars, Jean-Marc Petit, Hans Scholl, Matthew J. Holman, Brian G. Marsden, Phillip D. Nicholson og Joseph A. Burns ved Det europeiske sørobservatoriet i Chile.
Julenatt
Julevake og julelys
Det var om å gjera å halda mest mogleg leven, synga og lesa heile tida, slik at dei skremde bort trollskapet og det heldt seg unna.
Julelysa var støypte spesielt for julevaka. Desse var ekstra store, nesten som alterlys, og var rekna som heilage. Ingen måtte røra dei eller ta eld frå dei. Nokon i huset sat alltid og passs på at dei ikkje slokna, slik at dei fekk brenna ned av seg sjølv.
Gjestfriheit
Det var ikkje vanleg å ha gjestar på julaftan og julenatta, som regel var det folka som høyrde til på garden som søkte heim til jul. Men det var òg ein uskriven lov om at ingen måtte nektast husrom på julenatta, for då rådde julefreden. Til og med fredlause kunne nytta seg av dette.
I enkelte bygder tok ein òg imot betalande gjestar som fekk vera med og feira jul, og då hadde dei like mykje rett som husfolket til å ta for seg av julematen og vera med på festen. Dette var gjerne einslege ungkarar som budde litt avsides, som betalte med slåttearbeid om sommaren for å sleppa å sitja åleine i jula.
I meir kondisjonerte krinsar var det heller ikkje uvanleg at dei borna som studerte, tok med seg studiekameratar og venner heim til jul.
Julemagi
Klokka tolv julenatta skulle alt vatn i elver, bekker og brønnar bli til vin, nett slik som Jesus gjorde vatn til vin i bryllaupet i Kana. Men det var få som torde gå ut for å smaka. Dei modigaste henta nokre bøtter og spann ettersom dei meinte at det skulle vera helsebringende for både folk og fe.
På julenatta skulle visstnok dyra få munn og mæle og kunne snakka som vanlege folk. Om natta reiste dei seg og vende hovudet mot aust og nikka tre gonger, før dei bad fadervår. Dei som torde gå ut i fjøset julenatta kunne då få høyra mange merkelege ting. Dyra var nemleg òg fødde med «mæle» slik som menneska, men på grunn av synda til menneska (syndefallet i Edens hage) mista dei seinare denne, og kunne difor berre snakka éin dag i året.
Gråt
Gråt er felling av tårer som følgje av sterk sinnsrørsle, gjerne kombinert med jamring og hulking. Det kan også vere ein reaksjon på fysisk irritasjon i auga.
Gråt er oftast rekna som eit uttrykk for sorg og at ein kjenner seg hjelpelaus, men kan også vere ein reaksjon på glede, lette eller sinne.
Jim Horn
James Ronald «Jim» Horn er ein USA-amerikansk saksofonist og fløytist som har arbeidd mykje som studiomusikar.
Biografi
Horn vart fødd i Los Angeles og etter å ha erstatta saksofonisten Steve Douglas i 1959, turnerte han med Duane Eddy i fem år, og spelte saksofon og fløyte på turné, og i platestudio. I lag med Bobby Keys og Jim Price vart han den mest etterspurte hornblåsaren i 1970- og 1980-åra.
Horn spelte på soloalbuma til tre av medlemmane i the Beatles.
Jim Horn turnerte med John Denver av og på frå 1978 til 1993.
Horn spelte òg fløyte og saksofon på The Beach Boys-albumet Pet Sounds, og på The Rolling Stones-albumet Goats Head Soup.
Korsvattnet
Korsvattnet er ein innsjø i Krokom kommun i Jämtland i Sverige. Korsvattnet består av to samanhengande innsjøar, Stora Korsvattnet og Lilla Korsvattnet. Innsjøen ligg i Oldfjällen, og vert drenert av ein av Långans to større kjeldeelvar, som deretter renn ut i Yttre Oldsjön.
SMHI har ein meteorologisk stasjon ved Korsvattnet.
Kallsjön
Kallsjön er ein innsjø nord for Åreskutan i Åre kommun i Jämtland i Sverige. Kallsjön, som sidan tidleg på 1940-talet er regulert til vasskraftsføremål, har eit overflateareal på 156 km² og ei djupne på 134 meter. Han er den åttande største innsjøen i Sveriges målt i volum, med 6,1 milliardar m³ (6,1 km³).
Kjelder
''
Duster Bennett
Anthony «Duster» Bennett var ein britisk bluessongar og musikar. Med base kring London gav han ut det første albumet sitt Smiling Like I'm Happy der han spelte alle instrumenta sjølv, med basstromme på foten, munnspel og ein gitar som han fekk i 1968 av Peter Green. I lag med kjærasten Stella Sutton og det originale Fleetwood Mac på tre songar fekk albumet god kritikk. Han vart verande populær i det lokale blues-miljøet fram til han døydde i ei bilulukke i 1976.
Han turnerte òg med John Mayall's Bluesbreakers i 1970.
Bryan Ferry
Bryan Ferry er ein engelsk songar, musikar og låtskrivar. Ferry vart kjend tidleg i 1970-åra som frontmann, vokalist og låtskrivar i bandet Roxy Music, og har hatt ein særs suksessrik solokarriere med tre album på toppen av albumlista i Storbritannia og ti singlar på Topp 40. Ferry byrja solokarrieren sin alt i 1973, medan han framleis var medlem i Roxy Music.
Før Roxy Music (før 1971)
Ferry vart fødd i ein arbeidarklassefamilien Ferry gjekk på Washington Grammar-Technical School (i dag Washington School) på Spout Lane frå 1957 og fekk ni O level, før han studerte kunst ved University of Newcastle upon Tyne under Richard Hamilton. Av medstudentane hans finn ein Tim Head og Nick de Ville. Han vart keramikklærar ved Holland Park school i London. Ferry danna bandet The Banshees og seinare, i lag med Graham Simpson, bandet The Gas Board.