cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kristian K. Brandt
Brandt var tilsett ved Statens Vegvesen 1856-70. I 1866 kom han og J.T. Landmark med framlegg om byggje ei jarnbanelinje mellom Christiania og Fredrikshald, samt ei sidelinje gjennom Indre Østfold. Han kjempa planen fram til vedtak om anlegg av Smaalensbanen i Stortinget i 1873. Brandt er derfor kjend som «Smaalensbanens Fader». Åra 1872-73 var han veginspektør i Akershus.
Han var medlem av bystyret i Moss og seinare i Halden. På stortinga 1865-66 og 1868-69 representerte han valkrinsen Moss og Drøbak. I begge stortingsperiodane var han medlem av militærkomiteen, i den siste bolken som sekretær for komiteen.
Aldusblad
Aldusblad eller alduslauv er eit typografisk teikn danna av eit hjarteforma blad med noko lauv over, og kan brukast ståande rett opp eller liggjande til venstre eller høgre. Aldusbladet er eitt av dei eldste typografiske ornamenta og finst allereie i tidlege greske innskrifter. Det er kalla opp etter den vidkjende boktrykkaren Aldus Manutius, som levde i Venezia på 1400-talet. Aldus Manutius brukte ofte teiknet i bøker og andre trykksaker, og bidrog dermed til å spreia det. Aldusblad har som regel ein dekorativ funksjon. Det kan til dømes brukast til å avslutta ein trekant, ramme inn ein tekst eller skilja ein tekstbolk frå ein annan.
Det tyske forlaget Verlag Hermann Schmidt Mainz bruker aldusbladet som varemerke.
Framstilling
Unicode har tre kodar for aldusblad:
Holmenkollstafetten
Holmenkollstafetten er eit stafettløp gjennom gater og vegar i Oslo som Idrettsklubben Tjalve skipar til kvart år i fyrste halvdelen av mai og marknadsførar som «vårens vakraste eventyr». Stafetten er omlag 18 kilometer lang, med 15 etappar av ulik lengd. Start og mål for dei såkalla eliteklassene er på Bislett stadion i sentrum av byen, dei andre startar attmed St. Hanshaugen park. Rekna etter talet på påmelde er stafetten eit av dei største friidrettsarrrangementa i Noreg.
Stafetten vart arrangert for fyrste gongen i 1923 med 10 etappar frå Bislett stadion, opp til Besserud og attende til Bislett, og var då berre for menn. I 1928 vart stafetten lengd til 15 etappar og fekk den traseen som stort sett har vore følgt sidan, sjølv om det har vore gjort diverse endringar undervegs. Stafetten vart ikkje arrangert i 1937, i krigsåra 1940-1945 og i 1971. Frå 1975 fekk kvinner lov til å delta, frå 2006 vart det innført ei individuell klasse, og frå 2010 ei klasse for funksjonshemma.
I 2020 og 2021 vart stafetten avlyst grunna covid-19.
Finnegans Wake
Finnegans Wake er den siste romanen til James Joyce. Han kom ut i 1939, 17 år etter Ulysses. Namnet på verket er henta frå den irske songen «Finnegan's Wake».
Verket har ein svært særmerkt, vanskeleg tilgjengeleg stil. Språket i boka er engelsk men blanda med over 60 andre språk i eit einaste samansurium av ordspel både på engelsk og dei andre språka. Teksten er spekka med allusjonar og skjulte sitat, ofte endra slik at to sitat er fletta inn i kvarandre. Sjølve handlinga blir i alt dette skjult eller i beste fall svært vanskeleg å få tak i. Litteraturvitarar og andre har sidan utgjevinga diskutert den eigentlege meininga med verket. Medan til dømes Harry Burrell har brukt eit titals år på å påvisa korleis heile verket eigentleg handlar om skapingssoga i Bibelen, har andre understreka korleis ein slik analyse reduserer nettopp det kaoset Finnegans Wake er meint å vera.
Stil
Den første setninga i verket viser skrivestilen:
Norsk
Siden Joyce tok utgangspunkt i Dublin og irsk historie, er det naturleg at det er mykje norsk materiale i Finnegans Wake. Til dømes er ei av historiene som blir fortalde i boka om ein norsk skreddar, og ord som bakvandets, Knut Oelsvinger eller Bygmester Finnegan. Dette siste sitatet viser også at Joyce brukte Ibsen: stort sett alle verka til Ibsen, mange av figurane hans og også nokre sitat fletta inn i nettverket av tekst. Joyce beundra Ibsen, og då han blei kjend med Nora Barnacle, nemnde han den andre Nora, hovudpersonen i Et dukkehjem, men frøken Barnacle visste ingenting om henne. Medan Joyce jobba med Finnegans Wake ønskte han å leggja inn referansar til skandinavisk språk og litteratur, og han hyra etterkvart fem norsklærarar. Den første av dei var Olaf Bull. Joyce ønskte å lesa norske verk på originalspråket, mellom anna Norrøne Gude- og Heltesagn av Peter Andreas Munch. Han var på jakt etter ordspel og sære assosiasjonar på tvers av språkbarrierane, og dette var noko Bull kunne leve seg inn i. Linjer frå dikta hans går igjen i «dette spindelvev av ord», som Joyce sjølv kalla Finnegans Wake, og Bull sjølv dukkar opp der under namnet «Olaph the Oxman».
Utgåver
Verket er ikkje blitt omsett til norsk, men forfattaren Leif Høghaug er i gang med eit prosjekt for å omsetja verket som er tenkt å vara ferdig i 2020. Den norske gjendiktinga av Finnegans Wake vil koma ut på Samlaget. Han vil nytta «mylderet vi har av dialekter, nynorsk, riksmål og bokmål, og alt dette som støytar saman i ein kakofoni» i attdiktinga.
Påverknad på andre fagfelt
«Three quarks for Muster Mark» (frå side 383) er opphavet til omgrepet «kvark» i fysikken.
Finn's Hotel
I 2013 blei Finn's Hotel, som er ei samling av ti korte tekstar skrivne av Joyce i 1923, gjeven ut på Ithys Press. Forlaget meinte boka burde lesast som ein forløpar for Finnegan's Wake.
Bakgrunnsstoff
—, Here Comes Everybody: An Introduction to James Joyce for the Ordinary Reader (1965); også publisert som Re Joyce. —, Joysprick: An Introduction to the Language of James Joyce (1973) —, The Sigla of Finnegans Wake. (University of Texas Press, 1976) —, The Finnegans Wake Experience. (University of California Press, 1981)
Aleksandre Iasjvili
Aleksandre Iasjvili er ein georgisk fotballspelar som har spela for Karlsruhe i tysk 2. Bundesliga, og for Georgia sitt landslag. Iasjvili spelte i ti sesongar for SC Freiburg, ein del av tida i tysk 1. Bundesliga, og vart klubbkaptein der. Han vart kåra til årets georgiske fotballspelar i 2004 og 2008.
Jesse Lingard
Jesse Ellis Lingard er ein britisk-engelsk fotballspelar, fødd i Warrington, som med Manchester United vann FA-cupen 2016 og europaligaen 2017.
Lingard fekk proffkontrakt med Manchester United i 2011, utan å få speletid dei fyrste åra. Frå november 2012 til mai 2015 var han på utlån hos vekselvis Leicester City, Birmingham City, Brighton og Derby County. I FA-cupfinalen 2016 mot Crystal Palace FC fekk Lingard plassen til Juan Mata på midtbana og svarte med å skåre Manchester United sitt vinnarmål i det 110. speleminuttet. Også då Manchester United vann europaligafinalen 2017 med 2-0 over Ajax i svenske Solna kom Lingard på bana som innbytar.
Step Back in Time
«Step Back in Time» er ein dansepop- og discosong skriven av Stock Aitken Waterman og framført av den australske songaren Kylie Minogue for det tredje albumet hennar Rhythm of Love.
Informasjon
«Step Back in Time» vart utgjeven som singel i oktober 1990 før utgjevinga av det tredje album hennar, Rhythm of Love. Opphavleg skulle songen «What Do I Have to Do?» ha vore den andre singelen, men dette vart endra til «Step Back in Time». Med denne songen tek Minogue for første gongen musikken sin inn i discosjangeren.
Ítanos
Ítanos (gresk Ίτανος) er ein tidlegare kommune i periferieininga Lasíthi i periferien Kreta i Hellas. Ítanos inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Sitía.
Queen Charlotte i Britisk Columbia
Queen Charlotte, lokalt vanlegvis berre kalla Charlotte (haida Daajing Giids), er ein landsby-kommune på Haida Gwaii (tidlegare Queen Charlotte Islands) i provinsen Britisk Columbia i Canada. Han ligg på sørenden av Grahamøya ved Skidegate Inlet. Kommunen høyrer til North Coast Regional District.
Folkesetnad
Ved folketeljinga i 2021 utført av Statistics Canada hadde Queen Charlotte eit folketal på 964 som budde i 488 av dei totalt 574 private bustadane her, ei endring på 9 % frå folketalet i 2016 på 884. Med eit areal på 35,58 km² (13.74 sq mi) hadde staden ein folketettleik på 27,1/km² (70.2/sq mi) i 2021.
Historie
Den europeiske historia på øygruppa byrja i 1787 då kaptein George Dixon var på ei handelsreise langs kysten. Han kalla henne opp etter fartøyet sitt, «Queen Charlotte».
Landsbyen blei grunnlagd i 1891. I 1908 var han den fyrste bymessige busetnaden som blei registrert på øyane. Han blei fyrst skipa som kommune i 2005.
Busetnaden blei gurnnlagd då det fyrste sagbruket på øygruppa kom i drift i 1908. Etter den fyrste verdskrigen trong ein ekstra arbeidskraft for å supplera tømmer til allierte krigsfly. Infrastrukturen i byen utvikla seg raskt, og ein fekk offentleg utdanning, eit sjukehus, landhandlar og andre tilbod, tilmed ei avis.
Bygningar og tenester
Queen Charlotte har fleire motell, butikkar, restaurantar, ein bensinstasjon og bilverkstad, kredittbank, politistasjon og sjukehus. Queen Charlotte Visitor Centre er ope heile året. Queen Charlotte har ei lita hamn som ofte er utgangspunkt for båtturar inn i Gwaii Haanas National Park Reserve and Haida Heritage Site sør på Moresbyøya.
Eit nytt sjukehus blei opna i Daajing Giids i 2016 med 6 sengeplassar. Det har namnet Haida Gwaii Hospital and Health Centre or Xaayda Gwaay Ngaaysdll Naay.
Queen Charlotte ligg unna Skidegate med ei hamn for BC Ferries og samband til Prince Rupert.
Survive av David Bowie
«Survive» er ein song og singel skriven av David Bowie og Reeves Gabrels for albumet Hours i 1999. «Survive» kom ut som den tredje singelen frå albumet i januar 2000 og nådde 28. plassen på UK Singles Chart. Han vart skildra som eit vedkjennande høgdepunkt i ei melding i Rolling Stone.
Britisk CD-versjon 2
Denne versjonen inneheld òg eit konsertopptak av «Survive» i QuickTime-format. Alle konsertopptak er frå Elysée Montmartre-konserten i Paris den 13. oktober 1999.
International CD-versjon 2
Ein promoversjon og ein 7"-versjon med same innhald som «International CD-versjon 1» kom òg ut.
Guaraní
Guaraní er det einaste indianske språket der majoriteten av brukarane ikkje er indianarar. Dette er ikkje vanleg i Amerika, der tendensen elles er at dei hellar mot å bruke dei meir prestisjetunge, offisielle språka (i dette tilfellet spansk).
Jesuittpresten Antonio Ruiz de Montoya, som skreiv ei bok kalla Tesoro de la lengua guaraní (1639), skildra guaraní som «så rikt og elegant at det kan mæle seg med dei mest berømte [språka]».
Eid kyrkje i Nordfjord
Eid kyrkje står på Nordfjordeid i Stad kommune i Vestland, og er ei tømra langkyrkje frå 1849.
Guaraní
Fonologi
Guaraní skil mellom 33 fonem, av dei er 12 vokalar og 21 konsonantar.
Eid kyrkje i Nordfjord
Historie
Arkitekt for bygget var handelsmannen Claus Wiese frå Eid. Då kyrkja stod ferdig hadde ho sitjeplassar til heile 900 personar, men etter ominnreiingar er det no plass til 750. Kyrkja har takryttar midt over skipet. Innvendig vart kyrkja dekorert med utskjeringar og dekormåling under leing av Lars Kinsarvik i 1915.
Guaraní
Vokalar
Guaraní har 6 orale og 6 nasale vokalar.
Den ortografiske representasjonen er identisk med den vokalane har i IPA, med unntak av grafema <y, ỹ> som blir brukt til å representere fonema //.
Slaget ved Santa Cruz de Tenerife i 1706
Slaget
I 1706, under den spanske arvefølgjekrigen, hadde Filip V mista Gibraltar til ein engelsk-nederlandsk flåte kommandert av George Rooke, dei spanske gallionane i hamna i Vigo hadde brunne eller vorte kapra, og den allierte armeen var på veg inn i Castilla etter å ha køyrt over Aragon, Catalonia og Valencia. I denne situasjonen segla admiral John Jenning inn i Santa Cruz-bukta med 12 linjeskip og fleire mindre krigsskip for å erobre byen eller overgje han til England. Dei engelske skipa vart utsett for tung kanoneld frå gøymde kystartilleri, og påførte dei store skadar.
Eid kyrkje i Nordfjord
Historie
Det har vore kyrkje på Nordfjoreid sidan mellomalderen og staden var truleg den fyrste i Nordfjord som fekk kyrkje etter Selja. I mellomalderen hadde Eid-kyrkja status som fjordungskyrkje. Den fyrste kyrkjestaden var på garden Myklebust og ein trur at kyrkja som stod der gjekk med i ein brann. Då kyrkja vart nemnd i kjeldene på 1400-talet stod ho på nabogarden Mel. Dette var ei krosskyrkje som stod til 1689 då ho brann ned. Tre år seinare, i 1691, vart det bygd ei ny krosskyrkje på branntufta. Denne stod til 1849 då ho vart riven for å gje plass til dagens kyrkje.
Guaraní
Konsonantar
Guaraní har 21 konsonantar.
Slaget ved Santa Cruz de Tenerife i 1706
Slaget
Etter eit første forsøk på å gå i land vart driven bort av det spanske artilleriet i San Cristóbal-borga, sende Jennings eit sendebod til styresmaktene i Santa Cruz og bad om unnskyldning for åtaket og sa det var ein feil. I tillegg bad sendebodet styresmaktene på øya om å gå inn på den austerrikske sidan med trugsel om å ta byen med makt. Borgarmeister José de Ayala y Rojas, som leia forsvaret av Santa Cruz i fråværet til guvernør Agustín de Robles, avslo, og stadfesta truskapen til øyane til kong Filip V. «Om Filip, vår konge, hadde mista alt på halvøya, ville desse øyane framleis vere trufaste mot han..» sa han. Etter dette trekte den engelske flåten seg attende.
Guaraní
Suprasegmental fonologi
Trykket i guaraní ligg som regel på siste stavinga i stammen av ordet, grammatiske endingar har ikkje trykk.
Guaraní har ein konsonantmutasjon som minnar om den i keltiske språk. Mange ord som byrjar på /t-/ endrar konsonant når dei er avhengig av eller blir samansett med andre ord:
Grammatikk
Guaraní er eit agglutinerande språk. I setningar med subjekt er det eit SVO-språk, men ordstillinga er gjerne OV når subjektet ikkje er uttrykt. Guaraní har ikkje grammatisk genus og har ikkje bestemt artikkel.
Substantiv
Substantiv i guaraní blir bøygd i tempus, preteritum (uttrykt med -kue) og futurum (-rā)
Pronomen
Guaraní skil mellom inklusiv og eksklusiv fleirtal.
Spear Spur
Spear Spur er ein utstikkar 3 nautiske mil (6 km) aust for Clinton Spur og 2 nautiske mil (3,7 km) vest for Kelley Spur, på sørsida av Dufek Massif i Pensacolafjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Albert Spear, ein bygningssnekkar ved Ellsworth-basen vinteren 1957.
Soufiane el-Bakkali
Aktiv
El-Bakkali stega inn i verdseliten på 3 000 meter hinder då han vart fjerdemann i øvinga under Sommar-OL 2016 med personbeste 8.14,3. Sommaren etter tok han sølvmedaljen ved verdsmeisterskapen i London. Vel tre veker etter VM-finalen forbetra han den personlege rekorden til 8.01,8 i Brussel. 20. juli 2018 gjorde el-Bakkali unna sitt livs kjappaste 3 000 m hinder, i Monaco vart han klokka i mål på 7.58,1. Han presterte 8.03,7 og årsbeste i VM-finalen, men enda på tredjeplass då han hadde lite å stille opp med i spurten mot kenyanaren Conseslus Kipruto og etiopiske Lamecha Girma.
Under Sommar-OL i Tokyo i juli 2021 var el-Bakkali suverent best på sisterunda og vann 3 000 meter hinder framom Girma, med Kenyas Benjamin Kigen på tredjeplass. Det var fyrste gong på 34 år at ikkje ein kenyansk løpar vann 3 000 m hinder i Fridretts-VM og i olympiske sommarleikar.
Perovskitt
Perovskitt er eit relativt sjeldan mineral på jordoverflata. Farge gul, brun eller svart. Det krystalliserer rombisk (pseudokubisk) og er eit kalsiumtitanoksid med formel CaTiO3. Det er funne i syenittpegmatitt ved Langesundsfjorden og i Nordland.
Perovskitt vart først skildra i 1839 frå ein førekomst Atsjmatovsk-gruva i Nazyamskijefjella i Tsjeljabinsk oblast i Uralfjella i Russland. Mineralet vart namngjeve av Gustav Rose etter den russiske mineralogen Lev Perovski (1792–1856).
Liknande mineral
Dysanalytt er ein niobhaldig varietet, medan loparitt inneheld lantanoider og natrium i staden for kalsium (kjent frå syenittpegmatitt i Lågendalen ved Larvik).
Magnesiumsilikat med formel MgSiO3er kjent i naturen som pyroksenmineralet enstatitt. Ved høge trykk vil denne og òg olivingruppas samansetjing (Mg,Fe)Si2O4kunne opptre med perovskittstruktur, og ein slik fase blir anteke å vere utbreidd i Mantelen til jorda i eit djup frå 660 KM og nedover. Perovskitt antakast å dominere gjennom Jorda si indre mantel heilt ned til eit par hundre kilometer over grensa mot jordkjernen og oppfattast i dag som jordklodens mest utbreidde mineral.
Anatolij Mikhajlov
Anatolij Arkadjevitsj Mikhajlov  er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Leningrad som tevla for Sovjetunionen. Han vart europameister i 110 meter hekk i 1962 og vann bronsemedaljen i øvinga i Sommar-OL 1964.
Aktiv
Mikhajlov vann bronsemedalje på korthekken under europameisterskapen 1958 i Stockholm med tida 14,4 sekundar, vesttyske Martin Lauer sette europarekord på 13,7 og vann gull, jugoslaven Stanko Lorger tok sølv på 14,1. Under dei olympiske sommarleikane 1960 i Roma imponerte Mikhajlov med 13,9 sekundar i kvartfinalane, men i semifinalen fall han og rauk ut or tevlinga.
Frå 1957 til 1966 vann Mikhajlov samtlege ti meisterskaps-finalar på korthekken i den sovjetiske friidrettsmeisterskapen.
Teo Otto
Teo Otto eller Theo Otto, eigenleg Theodor Karl Otto, var ein tysk scenograf og kunstmålar, fødd i  Remscheid i Tyskland og avliden i  Frankfurt am Main etter ei hjarteinfarkt. I løpet av livet hadde Teo Otto arbeidd med meir enn 800 teaterproduksjonar.
Teo Otto byrja som kunstmålar og hadde si fyrste utstilling med målarstykke under ein sommarfest på folkehøgskulen Volkshochschule Remscheid i Remscheid, der òg Käthe Kollwitz, Otto Pankok, Gert Wollheim og Christian Rohlfs var representerte. I tida 1923 til 1926 studerte han måleri og skulptur på kunstakademiet i Kassel hjå Ewald Dülberg (1888-1933), lagde scenedekorasjonar og hadde eit studieopphald i Paris. Han arbeidde saman med målaren Giorgio de Chirico, den ungarskfødde målaren, fotografen og scenografen László Moholy-Nagy og målaren, bilethoggaren og scenografen Oskar Schlemmer, vart kjend med komponisten Igor Stravinskij og forfattaren Bertolt Brecht, og møtte den tysk-jødiske poeten Else Lasker-Schüler.
Men i 1933 fekk Teo Otto yrkesforbod av dei nazistiske styremaktene i Tyskland etter å ha gått ut mot dei offentleg, og emigrerte til Sveits. Her lagde han scenedekorasjonar for det legendariske teateret Zürcher Schauspielhaus i Zürich, som vart som ein tilfluktsstad for tyskspråklege teater i tida fram til den andre verdskrigen var over. På Zürcher Schauspielhaus kom han til å verte heilt fram til han avleidd i 1968. Han stod her mellom anna for scenografien til fleire uroppføringar av Bertolt Brechts skodespel, soleis i 1941 for skodespelet Mutter Courage und ihre Kinder (Mor Courage og borna hennar).
Etter krigen vart Teo Otto den mest etterspurde scenografen innanfor tyskspråkleg teater. Han arbeidde mellom anna for Salzburger Festspiele og Wiener Burgtheater, men òg for scener i New York, Paris, London, Israel og fleire andre stader. Arbeida hans for skodespelaren, iscenesetjaren og intendanten Harry Buckwitz, namngjeten for sine oppsetjingar av Bertolt Brechts skodespel, vart ein rettesnor for den vest-tyske Brecht-tolkinga.
Teo Otto Theater (det tidlegare Stadttheater) i Remscheid i Tyskland fekk namn etter Teo Otto den 30. september 2001.
Rob Rensenbrink
Pieter Robert Rensenbrink var ein nederlandsk fotballspelar frå Amsterdam som spelte to VM-finalar for Nederland og vann cupvinnarcupen både i 1976 og 1978 med RSC Anderlecht. Han var ein kreativ venstreveng eller midtspiss, kjend som ein framifrå driblar, presis avsluttar og sikker straffeskytar.
Klubbspel
Rensenbrink spelte 1965-69 på DWS i heimbyen. Sommaren 1969 gjekk han over til Club Brugge i Belgia, der han året etter var med å vinne den fyrste av fem belgiske cuppokalar. I 1971 vart han overført til storklubben RSC Anderlecht i Brussel. I Anderlecht var han den førande krafta og sentral då klubben i tida 1972-76 sikra seg fire nasjonale cuptitlar og to seriegull. Den 2. mai 1976 skåra han to av måla då Anderlecht vann finalen i cupvinnarcupen med 4-2 mot West Ham United. Også året etter nådde Anderlechet cupvinnarfinalen, der det vart tap mot Hamburger SV. Derimot tok Anderlecht ein ny triumf i cupvinnarcupen 1978 ved å slå Austria Wien 4-0 i Paris, etter at Rensenbrink skåra dei to fyrste måla. Med i alt 25 nettkjenningar i Cupvinnarcupen vert Rensenbrink ståande som toppskårar i turneringa som vart avslutta i 1999. Gjennom ni sesongar, 1971-80, skåra han 143 mål på 260 seriekampar for Anderlecht.
Landslagsspel
Rensenbrink spelte 8 landskampar over ein 20-månaders periode i 1968-70, utan å kome på skårongslista. Fyrst i oktober 1973 fekk han sin landskamp nummer ni. Han deltok i alle kampane under Fotball-VM 1974, der han skåra det andre målet då Nederland vann 2-0 over Aust-Tyskland i kvartfinalen. To år seinare var han med då Nederland vann bronse i EM i fotball 1976 etter å ha sigra 3-2 mot Jugoslavia i Zagreb. Størst rolle i det nederlandske landslaget hadde han under verdsmeisterskapen 1978 i Argentina. Han skåra fem mål i meisterskapen, fire av dei på straffespark, men kunne ikkje hindre at vertslandet vann finalen med 3-1 etter ekstraomgangar. Rensenbrink spelte sin 46. og siste landskamp i Chorzów 2. mai 1979. Han skåra 14 landslagsmål.
When the Heartache Is Over
Han vart rekna som ein hit på både pop- og dance-lista og nådde topp ti i Finland og Storbritannia, medan han nådde tredjeplassen på Billboard Hot Dance Club Songs-lista i USA. CD-singlane inneheld remiksar av «When The Heartache Is Over» av mellom andre the Metro team, 7th District Inc. og Hex Hector. Somme europeiske CD-singlar inneheld òg to konsertopptak frå Wildest Dreams-turneen i 1996, «I Can't Stand the Rain» og «On Silent Wings».
Musikkvideo, som vart filma av den britiske regissøren Paul Boyd, syner Turner som dansar på ein stor «T» med andre dansarar rundt ho på bakken. Videoen vart koreografert av Tina Landon.
Innhald og format
Europeisk CD-singel
Europeisk kassettsingel
Europeisk CD maxisingel
Europeisk CD maxisingel / 12"-singel
US 12"-singel
US promo-12"-singel
Edenbridge
Edenbridge er ein småby i Kent i England. Han ligg i området Weald, nær staden der grevskapa Kent, Surrey og East Sussex møtes, og høyrer til distriktet Sevenoaks. Namnet kjem frå gammelengelsk Eadhelmsbrigge, «Eadhelms bro»; byen voks opp ved ein vadestad i elva Eden, ein sideelv til Medway som har fått namnet sitt frå byen.
I mellomalderen vart byen eit sentrum for den omfattande jernindustrien i Weald. Fleire tømmerbygningar frå perioden er bevart, og ein av dei er innreidd som museum.
Byen vert tent av to jernbanestasjonar, ein ved linja frå Redhill til Tonbridge, og ein ved den gamle hovudlinja mellom London og Eastbourne. Dei to linjene kryssar kvarandre like utanfor Edenbridge.
Perthitt
Perthitt er eit alkalifeltspat (kalinatronfeltspat) som er avblanda slik at små lamellar eller årer av natronfeltspat (albitt) ligg i ein grunnmasse av kalifeltspat (vanlegvis mikroklin).
I feltspatar med submikroskopiske lamellar kan det ved interferens opptre eit vent fargespel.
Palékastro
Palékastro (gresk Παλαίκαστρο) er ein landsby i periferieininga Lasíthi i periferien Kreta i Hellas. Palékastro var hovudsete i den tidlegare kommunen Ítanos, som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Sitía.
China Girl
«China Girl» er ein song skriven av Iggy Pop og David Bowie i løpet av åra dei budde i Berlin. Han kom først ut på debutalbumet til Iggy Pop som soloartist, The Idiot (1977). Songen vart meir kjend då Bowie spelte inn songen på nytt og gav han ut som den andre singelen frå det bestseljande albumet hans, Let's Dance (1983). Singelen til Bowie nådde andreplassen på den britiske singellista i ei veke frå 14. juni 1983, medan han i USA nådde 10. plassen.
Friidrett under Sommar-OL 1972
Friidrettsøvingane under Sommar-OL 1972 i München vart avvikla i tida 31. august til 10. september 1972. Det vart tevla i 38 øvingar, 24 for menn og 14 for kvinner. 1500 meter og 4 x 400 meter stafett var heilt nye øvingar for kvinnene, medan 100 meter hekk kom i staden for 80 meter hekk. 1324 utøvarar frå 104 land deltok i tevlingane. Tevlingane fann stad på og ved det nybygde Olympiastadion, eit anlegg som den gongen tok mot 80 000 tilskodarar.
China Girl
Originalinnspeling
Paul Trynka, forfattaren av David Bowie-biografien Starman, sa at songen var inspirert av Iggy Pop som var forelska i Kuelan Nguyen, ei vietnameisk kvinne, som ein metafor for Stooges-karrieren hans.
Friidrett under Sommar-OL 1972
Friidrettstevlingane baud på ein stor rekordfest, heile 13 nye verdsrekordar såg dagens lys. Austtyske Renate Stecher sette verdsrekord både på 100 m og 200 m med høvesvis 11,07 sekundar og 22,40 sekundar. Landskvinna Annelie Ehrhardt forbetra verdsrekorden på 100 m hekk til 12,59, medan Ljudmila Bragina frå Sovjetunionen med 4.01,8 knuste verdsrekorden på 1500 m. Kvinnelaga til Vest-Tyskland på 4x100 m stafett og Aust-Tyskland på 4x400 m stafett forbetra rekordane til 42,81 sekundar og 3.22,9 minuttar. Sovjetiske Nadesjda Tsjisjova vart med 21,03 m den fyrste kvinna over 21 meter i kulestøyt. 16-åringen Ulrike Meyfarth frå Vest-Tyskland tangerte med 1,92 m høgdehopp-rekorden for kvinner.
China Girl
Originalinnspeling
Produksjonsmessig er den originale innspelinga på The Idiot rå og upolert samanlikna med versjonen til Bowie frå 1983.
Friidrett under Sommar-OL 1972
Mennene stod for fem verdsrekordar. Lasse Virén frå Finland forbetra mil-rekorden med eitt sekund til 27,38,3, og det etter eit fall tidleg i løpet. Begge hekkerekordane vart flytta på; Rod Milburn frå USA fekk noterte 13,24 sekundar på korthekken, medan John Akii-Bua frå Uganda imponerte med 47,82 sekundar på langhekken. Med 38,19 sekundar pynta USA på verdsrekorden på 4x100 m stafett for menn. Mykola Avilov som representerte Sovjetunionen oppnådde 8 454 poeng i tikampen.
China Girl
Originalinnspeling
Nile Rodgers, produsenten av 1983-versjonen av songen, gav si tolking av teksten: «Eg tenkte 'China Girl' handla om å ta dop ... fordi China er China White som er heroin, jente er kokain. Eg tenkte songen handla om speedball. Eg tenkte, i dopmiljøet i New York er kokain jente og heroin gut. Så eg gjorde dette arrangementet som var ultrapop. Fordi eg tenktat, sidan det er David Bowie, kom han til å like ironien om å lage pop om noko som er så tabu. Og det som er verkeleg kult er at han sa 'eg elskar det!'.»
Friidrett under Sommar-OL 1972
100 m
Finale 1. september <br style="clear:both" />
China Girl
Musikkvideo
Musikkvideoen, med den newzealandske modellen Geeling Ng, vart regissert av David Mallet og hovudsakleg filma i Chinatown i Sydney i Australia. I lag med videoen for den førre singelen, «Let's Dance», som kritiserte rasisme i Australia, skildra Bowie videoen som ei «særs enkel, særs direkte» melding mot rasisme. Videoen parodierer med vilje asiatiske, kvinnelege stereotypar. Han skildra ein hypermaskulin hovudperson i ein romanse mellom ulike rasar. I den originale videoen kan ein sjå dei to ligge nakne i bølgjene (ein visuell referanse til filmen From Here to Eternity). Den uredigerte versjonen vart bannlyst i New Zealand og somme andre land på den tida. Den usensurerte versjonen kom ut i 1984 på «Video EP» gjeven ut av Sony på Betamax, VHS og LaserDisc. Versjonar av videoen kom sidan ut på ulike video- og DVD-samlingar i sensurert utgåve utan nakenheita. Den originale videoen vann prisen for beste mannlege video hos MTV i 1984.
Klarälvdalen
Klarälvdalen eller Klarälvsdalen er dalen langs løpet til Klarälven i nordre del av Värmland. Den eldre nemninga Älvdalen har i løpet av dei seinare åra komme meir og meir ut av bruk. I Sverige kan det truleg ha samanheng med at ein ikkje vil blande saman med staden Älvdalen i Dalarna.
Friidrett under Sommar-OL 1972
200 m
Finale 4. september <br style="clear:both" />
Klarälvdalen
I Noreg har ein òg elvedal, men det er knytt til dalføret lenger vest, Østerdalen. Her finn ein Stor-Elvdal og Alvdal. Uttala av desse har truleg vore «Ælvdal».
China Girl
Mottaking
BBC Online-meldaren David Quantick omtalte effekten til produksjonen til Nile Rodgers på songen og hevda at «ingen utanom Rodgers kunne ha teke ein song som 'China Girl', med sine paranoide referansar til 'visions of swastikas', og gjort det om til ein søt, romantisk hitsingel». Suksessen til Bowie-versjonen gjorde visstnok til at Pop fekk ei stabil inntekt, sidan han var medlåtskrivar på songen.
Friidrett under Sommar-OL 1972
400 m
Finale 7. september <br style="clear:both" />
China Girl
Konsertutgåver
Songen vart spelt på konsertane til Bowie resten av 1980-åra og finst på konsertvideoar frå 1983 og 1988 – Serious Moonlight og Glass Spider. Songen vart øvd inn for Live Aid-konserten til Bowie i 1985, men droppa på grunn av for lite tid. Andre konsertutgåver av songen finst på platene VH1 Storytellers (frå 1999, utgjeven 2009) og A Reality Tour som kom ut i 2010, spelt inn i november 2003 i Dublin. I 2018 kom songen ut på Glastonbury 2000, som var spelt inn på Glastonburyfestivalen i juni 2000.
Friidrett under Sommar-OL 1972
800 m
Finale 2. september <br style="clear:both" />
1500 m
Finale 10. september <br style="clear:both" />
5000 m
Finale 10. september <br style="clear:both" />
10 000 m
Finale: 3. september <br style="clear:both" />
Maraton
10. september <br style="clear:both" />
110 meter hekk
Finale: 7. september <br style="clear:both" />
400 m hekk
Finale: 2. september <br style="clear:both" />
4 × 100 m stafett
Finale: 10. september <br style="clear:both" />
4 × 400 m stafett
Finale: 10. september <br style="clear:both" />
20 km kappgang
31. august <br style="clear:both" />
50 km kappgang
3. september <br style="clear:both" />
Høgdehopp
Finale: 10. september <br style="clear:both" />
Stavhopp
Finale: 2. september <br style="clear:both" />
Lengdehopp
Finale: 9. september <br style="clear:both" />
Tresteghopp
Finale: 4. september <br style="clear:both" />
Kulestøyt
Finale: 9. september <br style="clear:both" />
Spydkast
Finale: 3. september <br style="clear:both" />
Tikamp
7./8. september <br style="clear:both" />
200 m
Finale: 7. september <br style="clear:both" />
400 m
Finale: 7. september <br style="clear:both" />
800 m
Finale: 3. september <br style="clear:both" />
1500 m
Finale: 9. september <br style="clear:both" />
100 m hekk
Finale: 8. september <br style="clear:both" />
4 × 100 meter stafett
Finale: 10. september <br style="clear:both" />
Høgdehopp
Finale: 4. september <br style="clear:both" />
Lengdehopp
Finale: 31. august <br style="clear:both" />
Kulestøyt
Finale: 7. september <br style="clear:both" />
Diskoskast
Finale: 10. september <br style="clear:both" />
Spydkast
Finale: 1. september <br style="clear:both" />
Femkamp
2./3. september <br style="clear:both" />
To Our Children's Children's Children
To Our Children's Children's Children er det femte albumet til The Moody Blues og kom ut seint i 1969. Det var det første albumet dei gav ut på sitt eige plateselskap, Threshold Records, som var kalla opp etter det førre albumet til bandet, On the Threshold of a Dream, som kom ut same året.
Albumet var inspirert av månelandinga i 1969 og omhandlar romreiser og barn, med mykje toneartar i moll og eit særprega psykedelisk element.
Albumet er det fjerde av dei sju «kjernealbuma» til bandet frå 1967 til 1972, og representerer slik toppen av karrieren deira for enkelte tilhengjarar. Sjølv om singelen frå albumet, «Watching and Waiting», ikkje gjorde det særskild bra, fekk albumet god kritikk og selde bra. Det nådde andreplassen på albumlista i Storbritannia og 14. plass i USA. Bandet fann ut at dei fleste av songane ikkje var mogelege å framføre live, sidan dei inneheldt mykje orkester og mange spor med instrument oppå kvarandre. Det neste albumet deira, A Question of Balance, var derfor meir enkelt med enklare instrumentering. Dette varte derimot berre eitt album, og det neste albumet, Every Good Boy Deserves Favour, som igjen inneheldt orkester.
I mars 2006 vart albumet mastra på nytt og gjeven ut på SACD som ei dobbelplate med mange bonusspor.
I 2008 vart ein enkel CD gjeven ut med fem bonusspor.
Songen «Out and In» var skriven av både Mike Pinder og John Lodge, den einaste songen dei skreiv i lag.
Gerhardine Helene Fredrikke Paasche
Gerhardine Helene Fredrikke Paasche, også kjent som Dina Krog, var den fyrste kvinnelege kommunestyrerepresentanten i Luster og i Sogn og Fjordane. Dina Krog var blant dei 100 første kvinnene i landet som blei medlem av eit politisk, kommunalt organ.
Oppvekst
Gerhardine Helene Fredrikke Paasche voks opp på prestegarden i Fana som yngste dotter av stortingsrepresentant og sokneprest Hans Jensen Krog (1808-1897) og Ingeborg Christine Endresen (1813-1853). Faren var frå Stavanger, og starta først å jobbe som kapellan der hjå sokneprest Gunder Langberg i 1832. I 1850 vart Krog sokneprest i Fana. I åra 1859 og 1862 var han stortingsrepresentant frå Søndre Bergenhus Amt som var namnet på Hordaland på den tida. I 1882 vart han Ridder av St. Olavs orden for «fortjenstlig Embedsvirksomhed». Mora døydde då Gerhardine var 2 år, og ho hadde seks eldre sysken.
Ekteskapet med Einar Paasche
Den 22. november 1887 gifte Dina seg i Luster med enkjemannen og lækjaren Einar Paasche (1849-1931). Einar Paasche var fødd i Fredrikshald og fekk cand.med. med laud i Trondheim i 1875. Han jobba som lækjar først i Bruvik (frå 1880) og i Gildeskål (frå 1883). I 1884 døydde Einar Paasche si første kone, Olea Sørensen, og etterlét enkemannen med to born.
Einar fekk fire born i det fyrste ekteskapet. To av dei døydde som spedborn. Dei to andre, Andreas og Sigrid, var 9 og 7 år då Dina og Einar gifte seg. Dei fekk to born i lag:
Luster
Einar Paasche vart utnemnd til distriktslækjar i Luster i desember 1886 og flytte inn på garden Nygård i Dale der den førre distriktslækjaren òg hadde budd. Her budde Einar og Dina fram til 1906 då Einar vart utnemnd til distriktslækjar i Sarpsborg. Dei flytta til Sarpsborg og vart buande så lenge Dina levde.
I 1901 vart Dina Krog vald inn i kommunestyret i Luster på ei upolitisk liste. Ho var den einaste kvinnelege kommunestyrerepresentanten i Sogn og Fjordane i 1901. Ho var tremenning med kvinnesaksforkjemparen Gina Krog. Deira felles oldeforeldre var presten Truls Christian Krog (1722-1806) og Helen Sophie f. Meyer (1735-1809).
Dina Krog engasjerte seg sosialt i samfunnet i Luster; ho var med på å opprette eit fond for vanskelegstilte i kommunen og å skipe Sogn Sykepleieforening.
Leia underskriftskampanje
Ved underskriftskampanja til Landskvindestemmeforeningen for ja til unionsoppløysinga med Sverige i august 1905 leia Dina Krog kampanjen i kommunen retta mot Stortinget.
I Luster kommune var oppslutnaden frå kvinnene på om lag 90% av avgitte, mannlege røyster – om lag 10 % over landsgjennomsnittet. 524 kvinner skreiv under på listene i Luster for eit sjølvstendig Noreg.
Bakgrunnsstoff
Folketeljingar
Stout Spur
Stout Spur er ein knivliknande utstikkar i Queen Elizabeth Land i Antarktis som stig ned frå nordkanten av Mackin Table, 3 nautiske mil (6 km) aust for Mount Campleman i Patuxent Range i Pensacolafjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Dennis K. Stout, ein sambandsmann ved Palmer-stasjonen, vinteren 1967.
Marc Wilmots
Marc Robert Wilmots er ein belgisk fotballtrenar og tidlegare fotballspelar frå Dongelberg. Han spelte 70 landskampar for Belgia og skåra 28 mål. Han representerte Belgia under VM i 1990, VM i 1994, VM i 1998, EM i 2000 og i VM i 2002.
I 2009 blei han assistenttrenar for Belgia, fyrst under hovudtrenar Dick Advocaat og seinare under Georges Leekens. 15. mai 2012 rykka han opp som midlertidig hovudtrenar etter Leekens og skreiv seinare under på ein 2 års-kontrakt. Belgia vann si kvalifiseringsgruppe til VM i 2014 med åtte sigrar, to uavgjorde og ingen tap. Då han overtok landslaget låg dei på 44. plass på FIFA-rankingen, men i juni 2014 låg dei på 11. plass
Mount Duvall
Mount Duvall er eit isdekt fjell, 2149 moh, som ligg like vest for Fisher Bastion på nordsida av Solomonbreen i Royal Society Range i Victoria Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (1994) etter Thomas L. Duvall jr., som i lag med John W. Harvey og Martin Pomerantz forska på helioseismologi ved Amundsen-Scott-stasjonen frå 1980.
BTR-80
BTR-80 (russisk БТР-80) er eit sovjetisk pansra personellkøyretøy med åttehjulsdrift. Det vart sett i produksjon i 1984. Det vart utvikla som ein arvtakar til BTR-70 og på basis av denne, som igjen var utvikla på basis av BTR-60. BTR-80 vart seinare vidareutvikla til BTR-80A.
Historie
BTR-80 kom i teneste med sovjethæren frå 1984. Den var utvikla på basis av den eldre BTR-70, og har mange likskapstrekk med denne. Marineinfanteriet byrja å bruka BTR-80 i staden for BTR-60PB frå 1988.
Tekniske eigenskapar
Vognføraren sit framme i skroget saman med vognkommandøren. Skyttaren sit i tårnet.
Skroget er heilsveisa stål. Pansringa vernar mot 12,7 mm panserbrytande ammunisjon på 100 meters hald framanfrå, ovanfrå vernar det mot 7,62 mm panserbrytande på 100 meters hald og nedre den av skroget vernar mot 7,62 mm panserbrytande på 750 meters hald.
I tårnet, som er nesten likt det på BTR-70 og BTR-60PB, sit det ei 14,5 mm KPV mitraljøse. Som ei forbetring frå BTR-70 kan denne eleverast til +60 gradar, i motsetnad til BTR-70 sine +30 gradar. Ei 7,62 mm mitraljøse er montert koaksialt med hovudskytset.
Infanterilaget om bord kan koma seg ut via to sidemonterte luker. Desse er tvidelte, i motsetnad til BTR-70 sine heile luker, og er vesentleg større og gjev betre vern mot fiendtleg eld under utlasting.
Motoren er ein Kamaz AZ-7403 turboladar V8-dieselmotor på 260 hk, eller frå 1993 ein YaMZ-238M2 på 240 hk. Den driv ein manuell girkasse med fem gir framover og eitt bakover. Denne driv igjen ein totrinns fordelingsgirkasse.
Seven av David Bowie
«Seven» er ein song skriven av David Bowie og Reeves Gabrels for albumet Hours i 1999. Som med andre songar frå Hours vart han opphavleg skriven for videospelet Omikron - The Nomad Soul i 1999. I juli 2000 kom songen ut som den fjerde singelen frå albumet. Versjonen som vart nytta i Omikron – The Nomad Soul vart kalla «Demo-versjonen» på singelutgjevingane.
Britisk versjon 2
Denne versjonen inneheld òg musikkvideoen til «I'm Afraid of Americans».
Dusk
Dusk er ei samling trådar, snorer eller liknande som er festa i ein enden, men heng fritt i den andre. Duskar blir ofte brukte til pynt på klede og utstyr.
Seven av David Bowie
Britisk versjon 3
Alle spora spelte inn på Kit Kat Klub, New York City, 19. november 1999.
Dusk
Ein kan ha duskar på symbolske hovudplagg som studentluer og russeluer. Innan jødedommen er duskar eller frynser kalla sisít ein viktig del av klesdrakten.
Seven av David Bowie
Internasjonal versjon 1
Denne versjonen inneheld òg musikkvideoen til «I'm Afraid of Americans».
Dusk
Ein rund dusk kan ein kalla ein pompong. Slike duskar er vanlege på toppen av toppluer og blir brukt innan cheerleading.
Cerro Torre
Første klatring
Cesare Maestri hevda i 1959 at han og Toni Egger hadde nådd toppen av fjellet og at Egger hadde blitt råka av eit snøras på veg ned att og omkom. Meastri hevda at Toni hadde med seg bileta som viste at dei hadde vore på toppen, men kameraet vart aldri funnen. Hol i historia til Maestri og mangelen på boltar og tau har gjort at andre fjellklatrarar har sådd tvil om Meastri verkeleg nådde toppen. I 2005 sette Ermanno Salvaterra, Rolando Garibotti og Alessandro Beltrami, etter mange forsøk frå fjellklatrarar i verdsklassen, ei rute langs veggen som Meastri hevda å ha klatra. Dei fann ikkje noko bevis på at nokon hadde klatra der før, og fann ut at ruta var heilt annleis slik Maestri hadde skildra.
Meastri vendte attende til Cerro Torre i 1970 med Ezio Alimonta, Daniele Angeli, Claudio Baldessarri, Carlo Claus og Pietro Vidi, og prøvde ei ny rute på søraustveggen. .Ved hjelp av ein gassdriven kompressbor, utstyrte Maestri 350 meter fjell med boltar og kom til enden av det berglendte partiet av fjellet, like nedanfor is-soppen. Maestri hevda at «soppen ikkje var ein del av fjellet» og fortsette ikkje til toppen. Boret vart hengane att på den siste bolten, 100 meter nedanfor toppen. Meastri vart kraftig kritisert for dei urettvise metodane han nyta under klatringa av fjellet.
Ruta Maestri følgde vert no kalla «Kompressorruta» og vart klatra til toppen i 1979 av Jim Bridwell og Steve Brewer.
Den første uomstridde klatringa vart gjort i 1974 av Ragni di Lecco-klatrarane Daniele Chiappa, Mario Conti, Casimiro Ferrari og Pino Negri.
I populærkulturen
Cerro Torre vart filma i 1991 i filmen Scream of Stone, regissert av Werner Herzog med Vittorio Mezzogiorno, Hans Kammerlander og Donald Sutherland.
Jon Krakauer nemner fjellet i Into Thin Air, som ein av dei tidlegare vanskelege klatreturane sine.
Jelanskij distrikt
Jelanskij distrikt (russisk Еланский райо́н) er eit administrativt distrikt (rajon) i Russland, eitt av dei trettitre i Volgograd oblast. Som kommunal eining er det skipa som Jelanskij kommunale distrikt. Det ligg i den nordlege delen av Volgograd oblast.
Universitetsplassen i Oslo
Universitetsplassen er plassen framfor dei tre universitetsbygningane som Universitetet i Oslo har i Karl Johans gate 47 i sentrum av Oslo. Alle tre bygningane har front og hovudinngang mot plassen.
Skildring
Plassen er i heile lengda knytt til fortauet langsetter Karl Johans gate, og ligg i eit svakt, jamt fall frå gata inn mot bygningen Domus Media. Langsetter denne bygningen vert plassen avslutta med trappesteg opp mot ein låg platting. Denne plattingen med trappestega held fram framfor kvar av bygningane på tverrsidene av plassen, der plattingen gradvis vert redusert i høgda ettersom plassen stig mot gata, og ender i nivå med fortauet langsetter gata.
Heile plassen er dekt av ei brulegging av norsk gatestein av granitt og gabbro i fargane lys grått, raudt og svart, som er lagt i eit sirkelmønster. Den lyse grå steinen er iddefjordsgranitt, den raude er drammensgranitt og den svarte er solørgabbro. Plattingen er bygd av den raude drammensgranitten.
Watching and Waiting
«Watching and Waiting» er ein song av progrockbandet The Moody Blues frå 1969 og skriven av bandmedlemmane Justin Hayward og Ray Thomas. Han vart først gjeven ut som singel i oktober 1969 og sidan gjeven ut i november 1969 på albumet To Our Children's Children's Children. Sjølv om «Watching and Waiting» ikkje er like kjend som andre Moody Blues-singlar, er mellotronlyden i bakgrunnen liknande lyden i «Nights in White Satin». B-sida til singelen var «Out and In».
Sjølv om albumet vart ein stor suksess for the Moody Blues, og nådde andreplassen i Storbritannia, selde singelen dårleg og nådde ikkje ein gong singellista. Det er òg den einaste singelen til bandet med som Ray Thomas var medlåtskrivar på.
Universitetsplassen i Oslo
Bruk
Dei nye studentane ved Universitet i Oslo samlar seg på plassen i september året dei byrjar, og vert tekne i mot av rektor, som held ei tale for dei frå plattinga framfor søylerekka i Domus Media. Elles vert plassen nytta til ulike arrangement gjennom året. Heilt frå 1919 har det dessutan vore tradisjon for å setje opp eit stort grantre på plassen kvart år som byens joletre, med ljos som vart tende fyrste sundagen i advent. Det er òg lang tradisjon for at Den norske studentersangforening, som er det offisielle mannskoret ved Universitetet i Oslo, held ein friluftskonsert framfor Domus Media, «på Aulatrappa», på nasjonaldagen 17. mai.
Universitetsplassen i tidlegare tider
Før plassen fikk si noverande utforming i 1931, hadde han heilt frå 1883 vore horisontal. Statuen av A.M. Scwheigaard stod opphavleg på sokkel midt på plassen. På båe sidene av statuen, og på store delar av plassen elles, var det grasplen og planter, og resten av plassen hadde truleg grusdekke.
Freding
Universitetsplassen er freda av Riksantikvaren.
Frynse
Frynse er ei samling trådar i enden av eit tekstil, opphavleg danna av renningstrådane i stoffet. Seinare blei frynsene laga for seg, vanlegvis i form av eit smalt band med lausthengande trådendar eller -løkker langs ei side, og festa til tekstilen ein skulle pynta.
Innan jødedommen er duskar eller frynser kalla sisít ein viktig del av klesdrakten.
Strømsø torg
Strømsø torg er eit torg på Strømsø i Drammen, rett attmed jarnbanestasjonen og bybrua over Drammenselva til Bragernes. På torget ligg Drammen busstasjon, som vart bygd i 2004 til erstatning for Drammen rutebilstasjon frå 1969, og som er hovudstasjonen for busslinene i byen og mot Vestfold.
Strømsø torg fekk namnet i 1947, tidlegare var namnet Jernbanetorget. I gamal tid låg brua Flisebroen her på vegsambandet til Konnerud og til Eiker over Grønland lenger opp langsetter Drammenselva. Jarnbanetorget fekk med tida ny utforming etter kvart som sentrum på Strømsø flytta seg hit frå området ikring Strømsø kyrkje og Gyldenløves Plass. Drammensavdelinga av Noregs Bank, stasjonsbygningen frå 1863, Latinskolen, Central Hotel, og Skoger Sparebanks bygning frå 1898 fekk plass attmed torget. Bygningen til sparebanken vart rive seinare og erstatta av Globusgården, medan banken bygde eit høghus for seg attmed bakken opp mot bybrua.
På areala ned mot Drammenselva, der jarnbanestasjonen og jarnbanespora ligg no, låg det i si tid store kjøpmannshus og bordtomter (lagerplassar for skurlast). Attmed brubakken låg Hans Mallings store bygard og trelastlager, der skipsreiar og trelasthandlar Chr. Collett seinare bygde sitt store herskapshus. Dette huset vart flytt og oppsett i Kirkegata på Bragernes då jarnbanestasjonen vart bygd.