cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
S.F. Sorrow
Soga
Som Tommy, opnar S.F. Sorrow med fødselen til hovudpersonen på byrjinga av 1900-talet. Sebastian F. Sorrow er fødd i ein namnlaus by av ordinære foreldre i eit hus kalla «Number Three.» Hovudnæringa i byen er ein slags fabrikk, som berre vert omtalt som «Misery Factory» («S.F. Sorrow Is Born»). Sorrow er ein fantasirik gut og har ein relativt normal barndom, som brått endar då han må få seg ein jobb. Han går på jobb med faren i Misery Factory, der mange menn er blitt permitterte. Dette gjer S.F. til eit hatobjekt fordi han vert sett på som ein streikebrytar eller kanskje den unge mannen som tar jobben til ein eldre mann. Han kjem òg inn i den seksuelle ungdomstida si på denne tida («Bracelets of Fingers»). Livet til Sorrow er ikkje over enno. Han har framleis glede i livet då det bur ei vakker jente på andre sida av gata. Ho seier «god morgon» til han kvar dag og han tenkjer på ho heile tida. Dette er ein faktor som held han gåande trass i at barndommen brått har enda. Dei to vert forelska og forlover seg, men bryllaupsplanane deira vert brått avbrotne då Sorrow må inn i militæret («She Says Good Morning»).
Sorrow går inn i militæret («Private Sorrow») og må ut og kjempe i krigen, mogelegvis første verdskrigen. Sorrow går rundt i svime og under heile krigen er han ein reddhare. Etter kort tid vert lyden av geværeld og artilleri rytmen i livet hans i ein dagdraum. Han overlever krigen og slår seg ned i eit land kalla «Amerik» (som tydeleg syner til Amerika, fordi dei første orda i songen «Balloon Burning» er «New York»). Sorrow sin trulova reiser til han med eit luftskip, «Windenberg» (Hindenburg) som bryt ut i flammar då det kjem fram («Balloon Burning»), og alle ombord mistar livet. Kjærasten hans er død og Sorrow blir aleine («Death»).
Den trip-aktige reisa byrjar med ein flytur, der Sorrow vert driven fram av Baron Saturday og pisken hans. Sorrow tenkjer han skal fly til månen, som han alltid har vore fascinert av, men i staden ser han at det er hans eige andlet. Baronen pressar han gjennom munnen i andletet og ned halsen, der dei finn fleire eikedører. Saturday opnar dei og pressar S.F. Sorrow inn, der han finn eit rom fullt av speglar («The Journey»). Kvar spegel syner eit minne frå barndommen hans, som Baron Saturday foreslår han studerer godt. Etter spegelhallen kjem ei lang vindeltrapp som fører han til to ugjennomsiktige speglar som syner han den fryktelege sanninga og avsløringar frå livet hans («I See You»).
Sorrow vert øydelagd av reisa si. Han forstår at han ikkje kan stole på nokon lenger og at samfunnet vil kvitte seg med deg når du vert gammal og ikkje lenge kan tene det («Trust»). Han vert driven inn i ein mørk, mental avsondra stad med evig einsemd. På liknande vis som The Wall, er S.F. Sorrow ei soge om ein mann som har opplevd strabasar i livet som gjer at han byggjer ein mental mur som sperrer han ute frå resten av verda, og han forlèt dei utan lys («Old Man Going»). Mot slutten av albumet identifiserer han seg sjølv som «den mest einsame personen i verda» («Loneliest Person»). I motsetnad til The Wall bryt han ikkje ut av denne mentale muren.
Innspeling og produksjon
Då kontrakten deira med Fontana Records var over, fekk The Pretty Things kontrakt med EMI i september 1967. Den første utgjevinga deira for det nye selskapet var singelen «Defecting Grey» i november. Det var eit psykedelisk eksperiment som tente som eit utkast for S.F. Sorrow.
Gruppa arbeidde med EMI-produsenten Norman «Hurricane» Smith (som hadde vore lydteknikar på tidlegare Beatles-innspelingar og produsert Pink Floyd-albumet The Piper at the Gates of Dawn) og huslydteknikaren Peter Mew og eksperimenterte med dei nyaste lydteknologiane, inkludert Mellotron og tidleg elektroniske tonegeneratorar. Dei brukte ofte duppedittar og teknikkar som vart utvikla på staden av teknikarane i Abbey Road.
Phil May har ettertrykkeleg sagt at Smith var den einaste personen i EMI som hadde full tru på prosjektet, og at den tekniske ekspertisen hans var uvurderleg for den ambisiøse, eksperimentelle stilen på albumet. May kalla til og med ein gong Smith den «sjette medlemmen» i bandet. Denne haldninga stod i kontrast til Pink Floyd, som var misnøgd med Smith.
Utgjeving
Arbeidet med albumet var ferdig i september 1968 med innspelinga av det som kom til å bli avslutningssporet, «Loneliest Person». «Private Sorrow» og «Balloon Burning» vart gjevne ut på singel i oktober 1968, og albumet kom ut månaden etter, same veka som The Beatles-albumet White Album og The Kinks sitt The Kinks Are the Village Green Preservation Society. Fordi budsjettet var oppbrukt, måtte bandet sjølv ta seg av designen av plateomslaget. Framsida syner ei teikning av Phil May, medan Dick Taylor tok fotografiet på baksida. EMI gjorde lite for å marknadsføre albumet, og det kom ikkje ut i USA på selskapa som var knytte til EMI på den tida.
Over seks månader seinare plukka Motown opp av albumet som ei av dei første utgjevingane deira på den nye Rare Earth-etiketten, som var meint for rock. På den tida hadde Tommy alt vore ute i fleire månader, og S.F. Sorrow vart rekna som ein dårlegare kopi. I ei melding for Rolling Stone kalla Lester Bangs det «eit ultra-pretensiøst konseptalbum, med ei spent 'soge' (livet til ein mann frå ein oppvekst på landsbygda til fortapt Oliver Twist-freakout), som ei slags grov, barnsleg blanding av The Bee Gees, Tommy og The Moody Blues, som burde skytast for det dei har gjort med engelsk rocketekstar.» Den amerikanske versjonen av albumet var òg dårleg mastra (der lyden fall ut på eine kanalen på «Baron Saturday» i over 30 sekund). Det vart òg dårleg marknadsført av Motown. Eit nytt plateomslag gjorde heller ingenting for platesalet. Plateomslaget var heilt annleis, og tidlege eksemplar hadde ein avrunda topp, som gjorde at potensielle kjøparar lett kunne oversjå albumet i platehyllene.
S.F. Sorrow kom ut i både mono og stereo. Begge er blitt gjevne ut på CD av Snapper Records. Bandet har sjølv sagt at dei sterkt føretrekkjer monomiksen.
Konsertframføringar
Kort tid etter albumet kom ut i1 968, prøvde bandet å framføre det på scenen på Middle Earth Club i London. Det skal ha vore eit merkeleg show, der bandet mima til plata. Kvart medlem spelte forskjellige roller, og i rolla som Sorrow var Twink med trikot og kvit andletssminke. Etter dette vart eit par av songane frå albumet spelte live på vanleg vis, mellom anna «She Says Good Morning», «Balloon Burning» og «Old Man Going».
Amaterasu
Amaterasu (天照), Amaterasu-ōmikami (天照大神／天照大御神) eller Ōhiru-menomuchi-no-kami (大日孁貴神) er solgudinna i japansk mytologi og ein av dei viktigaste guddomane (神, kami) i shintoismen. Namnet hennar, Amaterasu-ōmikami, tyder «den store august-kamien som skin på himmelen». Ho vart fødd frå det venstre auget til Izanagi medan han reinsa seg i ei elv og fór vidare for å verte herskaren av Takamagahara (den himmelske sletta).
S.F. Sorrow
Konsertframføringar
Den 6. september 1998 drog besetninga som spelte inn originalalbumet - utan Twink – attende til Abbey Road Studio 2 for å framføre heile albumet live for ein av dei første direktesendingane på Internett. Dei hadde med seg Arthur Brown som las opp soga mellom songane. David Gilmour spelte sologitar på eit par av songane. Sonen til Skip Alan, Dov spelte perkusjon, Frank Holland spelte gitar og song og manageren Mark St. John spelte perkusjon. Publikum var spesielt inviterte vener og familie. Serveren vart raskt overlasta, så nesten ingen fekk sett konserten på direkten slik det var planlagt. Resurrection kom ut nokre månader seinare på CD, og ein DVD av konserten kom omsider ut i 2003.
Amaterasu
Det vert sagt at ho er direkte knytt til slekta av det japanske keisarhuset og keisaren av Japan, som vert sett på som etterkommarane av gudinna.
S.F. Sorrow
Konsertframføringar
Det same ensemblet framførte showet igjen for eit betalande publikum i The Royal Festival Hall i London den 19. oktober 2001. Planar om å framføre showet i Paris og Amerika vart aldri noko av, heller ikkje ein kort 40-årsjubileumsturne i Storbritannia i januar 2009. Men ei utgåve av The Pretty Things med May, Taylor, Frank Holland, George Perez, Jack Greenwood og Mark St. John framførte albumet på scenen den 10. april 2009 under den årlege Le Beat Bespoke Weekender, sponsa av magasinet Mojo. Arthur Brown var ikkje med og Phil May sjølv las soga mellom songane.
Satumaa
«Satumaa» (tyder noko slikt som «Eventyrlandet») er ein finsk tango som er særs kjend i Finland. Han vart skriven av Unto Mononen og publisert i 1955. Den mest kjende innspelinga var truleg gjort av Reijo Taipale i 1962. Teksten fortel om eit fjerntliggande land bortafor havet — eit lukkeleg paradis — however, og forteljaren kan berre nå det i draumane sine. Songen er spelt inn mange gonger, hovudsakleg av finske mannlege tangosongarar.
Ein uventa og uvanleg versjon av «Satumaa» (og truleg den versjonen som er mest kjend utafor Finland) vart spelt av Frank Zappa på ein konsert i Helsinki i 1974 og finst på You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 2. Bandet spelar songen frå notar og den (ikkje-finsktalande) vokalisten Napoleon Murphy Brock prøver så godt han kan å synge den finske teksten. Dweezil Zappa og bandet hans Zappa plays Zappa spelte songen på konsertane deira i Helsinki i 2009 og 2013.
Namnet «Satumaa» er òg nemnt i ein poprocksong «Satumaa-tango» av finske Maija Vilkkumaa.
Henry Eriksson
Knut Henry Eriksson var ein svensk mellomdistansøpar frå Krylbo i Avesta som vart olympisk meister på 1500 meter i 1948.
Eriksson deltok fyrste gongen internasjonalt ved EM i friidrett 1946 i Oslo, der han på Bislett stadion vann sølvmedaljen på 1500 m, gullmedaljen tok hans sterkaste konkurrent, landsmannen Lennart Strand. Den 15. juli 1947 kjempa dei same to drabeleg på 1500 m under den svenske meisterskapen i Malmö, også her vann Strand og sette samstundes verdsrekord på distansen med 3.43,0, Eriksson sette personleg rekord med 3.44,4.
Under dei olympiske leikane i London sommaren 1948 var svenskane dei største favorittane på 1500 m. Under trasige tilhøve med regn og sleip bane streva Strand på sisterunden med å verte kvitt Eriksson, men lukkast ikkje og på oppløpssida smatt Eriksson forbi og vann på tida 3.49,8, seks tidels sekund framom Strand.
Eriksson var busett i Gävle.
Eléni Fouréira
Eleni Foureira eller Eléni Fouréira er ein gresk songar, dansar og skodespelar. Ho byrja musikkarrieren sin i 2007 som medlem av den greske jentegruppa Mystique. I 2010 innleidde ho solokarrieren sin og har gjeve ut ei rekkje singlar som har selt bra i Hellas og på Kypros. Ho har òg vunne fleire musikk- og bransjeprisar. Fouréira representerte Kypros i Eurovision Song Contest 2018, der ho kom på andreplass med songen «Fuego».
Bakgrunn
Fouréira vart fødd av albanske foreldre i Fier i Albania, men på grunn av den albanske borgarkrigen i 1997 flykta familien og busette seg i nabolandet Hellas. Fouréira vaks opp i Kallithea kommune ved Athen, og ho vart tidleg musikkinteressert. Allereie som barn lærte ho å spela gitar og dreiv med teater i tre år.
Eurovision Song Contest
Fouréira har gjort fleire forsøk på å deltake i Eurovision Song Contest for både Hellas og Kypros. I 2010 deltok ho i den greske finalen, saman med Manos Pyrovolakis og songen «Kivotos tou Noko». Dei kom på andreplass bak vinnaren Jórgos Alkaíos og songen «OPA!». Under den greske finalen i 2013, framførte ho ein versjon av den ukrainske vinnarsongen frå 2004, «Wild Dances».
I 2016 og 2017 sende Fouréira inn bidrag til den greske kringskastaren ERT, men den greske kringkastaren avslo begge bidraga og valde i staden andre artistar og songar til å representere landet.
I februar 2018 stadfesta den kypriotiske kringskastaren RIK at Fouréira skulle representere Kypros i Eurovision Song Contest 2018 i Lisboa. Fouréira deltok med songen «Fuego», skriven av den svensk-greske låtskriveren Alexander Papaconstantinou. Den enda på ein andreplass i finalen, den beste plasseringa til Kypros i Eurovision Song Contest sidan debuten i 1981.
Fylkesveg 654 (fleirtyding)
Fylkesveg 654 finst i fleire fylke i Noreg:
James Johnson
James Johnson kan visa til:
Nadezjda Olizarenko
Nadezjda Fjodorovna Olizarenko var ein russisk friidrettsutøvar frå Brjansk som representerte Sovjetunionen. Ho tevla jamnast på mellomdistansane, men deltok også på 400 meter. Høgdepunktet var OL 1980 i Moskva der ho vann gullet på 800 meter med tida 1.53,43. Dette var ny verdsrekord, og er den nest beste tida på verdsstatistikken, bak Jarmila Kratochvílová si rekordnotering. I 1986 vart Olizarenko europameister på 800 m.
Aktiv
Nadezjda Musjta vart slått på målstreken då ho meisterskapsdebuterte på 800 m under friidretts-EM 1978 i Praha. Hennar eiga landskvinne Tatjana Providokhina vann løpet, to hundredels sekund føre Musjta. Begge dei to sprang så etappar for Sovjetunionen sitt lag i 4 x 400 m stafett, eit lag som vart slått med 1,3 sekund av Aust-Tyskland og fekk sølv. Året etter vann Musjta 800 m under universiaden i Mexico-byen og kom på andreplass i verdscupen i Montreal.
Den 12. juni 1980 sette ho i Moskva, no som Nadezjda Olizarenko, ny verdsrekord på 800 meter med tida 1,54,85. Vel seks veker seinare og på same arenaen, forbetra ho verdsrekorden til 1.53,43 og vart olympisk meister, med landskvinnene Olga Minejeva, 1.54,81, og Tatjana Providokhina, 1.55,46 på dei andre medaljeplassane. Ho deltok også på 1500-meteren i leikane, der ho tok bronsen bak landskvinna Tatjana Kazankina og Aust-Tysklands Christiane Wartenberg.
Etter nokre sesongar på sidelinja vart Olizarenko i 1985 nummer to på 800 m ved innandørs-EM 1985 i Pireus og ho kom på tredjeplass i verdscupen i Canberra.
Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
Olizarenko døydde i Odessa i Ukraina.
Priozersk
Historie
Det viktigaste landemerket til Priozersk, Korela festning, har historisk sett vore senteret for karelane på Det karelske neset og har frå tid til annan òg vore den nordvestre utposten i riket til russarane, eller den austlege utposten for svenskane.
Aiguille de Polset
Aiguille de Polset er ein 3 531 meter over havet høg fjelltopp i Graji-Alpane i departementet Savoie, søraust i Frankrike. Fjelltoppen, som reiser seg opp frå Gébroulaz-breen, høyrer til Vanoise-massivet. Over isbreen er det elles ikkje langt til grannetoppen Aiguille de Péclet.
Ein topptur til Aiguille de Polset tek oftast ut frå fjellhytta Refuge du Saut, 2 140 meter over havet.
Priozersk
Historie
I 1812, då Storhertugdømet Finland vart danna innan Det russiske keisarriket, innlemma Aleksander I av Russland Kexholm i den autonome regionen. Kexholm var den minste byen i Viborgs län. Byen voks då jernbanen Sankt Petersburg–Hiitola vart bygd i 1917 og to store sagbruk og ein stor Ab Waldhof Oy tremassefabrikk i 1929 vart oppretta.
Fylkesveg 653 (fleirtyding)
Fylkesveg 653 finst i fleire fylke i Noreg:
Forleggaren James Johnson
James Johnson var ein skotsk gravør, forleggjar og noteseljar som er kjend for arbeidet sitt med songboka The Scots Musical Museum og med diktaren Robert Burns.
Liv og virke
Han kan ha fått opplæring som gravør av James Reed i Edinburgh, og byrja ei verksemd der. Han var ein produktiv gravør av musikk og laga platene for over halvparten av musikken som blei trykt i Skottland frå 1772 til 1790. Dei tidlege graveringane hans blei utført på koppar og inkludert Six Canzones for Two Voices (1772), A Collection of Favourite Scots Tunes … by the Late Mr Chs McLean and other Eminent Masters (ca. 1772) og Twenty Minuets (1773) av Daniel Dow.
I 1786 blei han burgess (borgar) av Edinburgh.
2. juli 1791 gifta han seg med Charlotte Grant, dotter av forfattaren Lauchlan Grant. Dei fekk ein son, James, som blei døypt 13. september 1792, men ikkje verke å ha levd opp til vaksen alder.
Johnson opna musikkhandelen sin, Johnson & Co., i 1790 i Lawnmarket i Edinburgh (no Royal Mile). Etter at han døydde i 1811 blei verksemda fortsett av lærlingen hans, John Anderson, som Johnson & Anderson til 1815.
Han døydde i Edinburgh 26. februar 1811. Det blei sett opp eit offentleg opprop om å støtta enkja hans i mars 1819.
The Scots Musical Museum
Johnson hadde ein plan om å gje ut eit band med ei samling av skotske, irske og engelske songar, då han møtte Robert Burns. Prosjektet endra seg etter møtet, med omfanget avgrensa til skotske songar, og talet på band blei auka til seks. Dei blei gjevne ut frå 1787 til 1803. Prosjektet blei ein stor suksess, men førte ikkje til stor økonomisk for Johnson. Burns bidrog med 184 songar. Nokre av dei hadde han skrive sjølv, og omfatta fleire av dei best kjende tekstane hans, medan andre var avleidde frå gamle balladar. Burns skreiv innleiingar til nokre av banda, og var i røynda redaktør for verket. Johnson var den offisielle redaktøren, i tillegg til å stå for gravering, trykking og utgjeving. Han prøvde å bruka tinnplater for å skjera ned produksjonskostnaden.
San Francisco Bay Area
San Francisco Bay Area eller The Bay Area er eit område som ligg rundt San Francisco-bukta i nordre California i USA. Området har over sju millionar innbyggar og består av storbyar, mindre byar, forstadsområde og nasjonalparkar utbreidd over ni distrikt (counties). Desse er forbunde av eit stort nettverk av vegar, motorvegar, jernbaner og pendlartog.
Dei største byane i Bay Area er San Francisco, San José og Oakland. San Francisco er det tradisjonelle kulturelle og finansielle sentrumet i området, men er ikkje lengre like dominant (San José har større innbyggartal) og er ikkje heller geografisk sett eit klart urbant sentrum. Den økonomiske tyngda ligg snarare i Silicon Valley i sørdelen av området. To av dei fremste universiteta i USA, Stanford University og University of California i Berkeley, ligg òg i San Francisco Bay Area.
Bay Area er altså nokså ulike typiske storbyområde som har ein enkel bykjerne som er omgjeven av forstader. Befolkninga er i staden spreidd ut i fleire byar og forstader. På grunn av den spreidde karakteren blir området lokalt oftast berre kalla Bay Area (uten referanse til nokon spesiell by), og det fullstendige namnet blir hovudsakleg nytta i offisielle samanhengar.
Storbyområdet, som omfattar San Francisco, Oakland og San José, er det andre største i California (etter Greater Los Angeles) og det femte største i USA, etter New York-, Los Angeles-, Chicago- og Washington, D.C./Baltimore-områda.
Mellbye-utvalet
Mellbye-utvalet var eit stortingsoppretta utval som hadde i oppgåve å gå gjennom verksemda til dei norske overvakingstenestene. Det har namn etter formannen sin, høgsterettsadvokaten Jens Christian Mellbye.
Utvalet vart nedsett av regjeringa Per Borten den 28. januar 1966 med oppdrag å arbeide framtidsretta for å avklara situasjonen som vart skapt etter Lygren-saka. Dette innebar gransking av påstandane til KGB-avhopparen Anatolij Mikhailovitsj Golitsyn, som hadde hevda at skrivaren hjå etterretningstenesta i Noreg, Ingeborg Lygren var spion for KGB. I røynda var Lygren agent både for etterretningstenesta og for CIA med amerikanaren Richard Kovich som føringsoffiser.
Høgsterettsadvokat Jens Christian Mellbye var formann. Med seg fekk han to stortingsrepresentantar, sorenskrivar Einar Stavang (A) og John Austrheim (SP). Lagdommar Erling Haugen var skrivar, og som sakkunnige var obserstløytnant Andreas Lerheim (tidlegare tryggingsinspektør) og politimeister Gunnar Hårstad med.
Like etter dette oppretta etterretningstenesta eit eige utval, det sokalla «to-mannsutvalet», med Trond Johansen og Lars Heyerdahl, og desse reiste til USA i februar 1966 og vart forferda over at det berre var påstandane til Golytsin som var grunnlaget for skuldinga mot Lygren.
Mellbye-utvalet la fram si innstilling 12. mai 1967. Ho var gradert som hemmeleg; det blei også laga ei ugradert samanfatting. Innstillinga tok for seg overvakingstenesta, tryggingstenesta og overvakingspolitiet, i tillegg til samarbeidet mellom desse tre «hemmelege» verksemdene.
Påstandane til Golitsyn vart effektivt avviste. Han hadde hjelpt CIA og FBI med å avsløra nokre moldvarpar i desse organisasjonane, og med dette oppnådd stor tillit i USA. Denne tilliten hadde han nytta til å få tilgang til arkiva i CIA, og funne mange agentar som kunne mistenkast for å vera moldvarpar eller spionar. Mellom desse var føringsoffiseren til Ingeborg, Richard Kovich. POT hadde trudd på desse skuldingane, arrestert Lygren året før, men måtte sleppe henne fordi dei mangla prov.
Etter innstilling frå Mellbye-utvalet blei Regjeringens kontrollutvalg for overvåkings- og sikkerhetstjenesten oppretta gjennom kongeleg resolusjon den 6 oktober 1972. Mellbye, som no var blitt høgsterettsdommar, ver formann for dette utvalet gjennom fleire år. Det blei erstatta av EOS-utvalet i 1996.
Hubro forskingstidsskrift
Hubro er eit magasin (eit tidsskrift i papirutgåve) for forsking og utdanning som Universitetet i Bergen gjev ut. Magasinet er meint for lesarar utanom universitetet, og inneheld stoff om forskinga og om hendingar ved universitetet. Magasinet er særleg meint å nå ut til privatpersonar, lærarar, pressa, politikarar og næringslivet. Målet er å syne den prosessen forskinga ved universitetet er, og late forskarar kome til orde i drøftingar om ulike tema.
Magasinet har kome ut med eitt nummer om våren og eitt om hausten. Men frå og med 2015, kjem det berre ut ei papirutgåve i året. Vårutgåva hadde eit opplag på 20.000 ekemplar og haustutgåva eit opplag på 11.000 eksemplar. I tillegg kjem det ein årleg engelskspråkleg utgåve med namnet Hubro International.
Magasinet har fått namnet Hubro av di ei ugle, ein hubro, er avbilda i logoen og seglet for Universitetet i Bergen.
Carl R. Eklund
Carl R. Eklund var ein amerikansk spesialist i ornitologi og geografisk utforsking av både nordlege og sørlege polarområde.
Frå 1939-1941 tente han som ornitolog ved East Base i U.S. Antarctic Service. Dette var den første moderne amerikanske statsstøtta ekspedisjonen til Antarktis, og den tredje ekspedisjonen som kontreadmiral Richard E. Byrd kommanderte i Antarktis. I tillegg til å samle inn dyr for staten gjennomførte Eklund ei av dei lengste hundesledeturane i Antarktis nokon gong, i lag med norskamerikanaren Finn Rønne. Øyane som vart oppdaga ved vendepunktet for denne reisa vart kalla Eklund Islands.
Han vart utpeikt som den første vitskaplege leiaren ved Wilkes Station i Antarktis.
Han tok doktorgraden i zoologi og geografi ved University of Maryland, og hadde batchelorgrad frå Carlton College.
Kavajë
Kavajë er ein by og ein kommune i regionen Tirana i Albania. Kommunen ligg ved havet sentralt i landet sørvest for hovudstaden Tirana og grensar i nord til regionen Durrës.
Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Kavajë vart slått saman med landkommunane Synej, Luz i Vogël, Golem og Helmas. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Kavajë.
Metroen i Paris
Parismetroen er tunnelbanen i den franske hovudstaden Paris. Banen var opphavleg kjent under namnet Chemin de Fer Métropolitain ('storbyjernbane') og deretter Métropolitain, som raskt vart forkorta til Métro. Parismetroen er den tredje lengste i Vest-Europa, etter undergrunnsbanane i London og Madrid.
Kavajë
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande bykommunen 20 192 innbyggjarar, medan dei fem kommunane som i dag utgjer storkommunen Kavajë, til saman hadde 40 094 innbyggjarar.
Metroen i Paris
Systemet består av 16 linjer, nummererte frå 1 til 14, med tillegg av to korte linjer kalla «3bis» og «7bis», danna som sidebanar med utspring i linje 3 og 7.
Kavajë
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var dei tidlegare by- og landkommunane ein del av distriktet Kavajë. Den dåverande bykommunen omfatta berre sjølve byen Kavajë.
Metroen i Paris
Tekniske data
Ein enkeltbillett gjev reisande så mange overgangar dei vil innan ein to-timarsperiode. Toga går frå ca. fem om morgonen til klokka eitt om natta, heile året.
Fylkesveg 652 (fleirtyding)
Fylkesveg 652 finst i fleire fylke i Noreg:
Metroen i Paris
Tekniske data
Metrosystemet vart komplementert med eit nettverk av forstadsbanar RER (Réseau Express Régional), frå 1970-talet.
Snøskohare
Snøskohare (Lepus americanus) er ein hareart som lever i Nord-Amerika. Namnet kjem av dei store føtene, som gjer at han kan ta seg fram over snø utan å søkka ned i han.
Det finst seks underartar av snøskohare:
Norma Cove
Norma Cove er ei vik mellom Suffield Point og Jasper Point i Maxwell Bay på King George Island. Vika vart kalla «Bukhta Norma» eller Normavika av L.S. Govorukha og I.M. Simonov i 1973 under Den sovjetiske antarktisekspedisjonen frå nærliggande Bellingshausen Station.
Ron Asheton
Ronald Frank «Ron» Asheton var ein amerikansk gitarist og låtskrivar som saman med Iggy Pop spelte i rockebandet The Stooges.
Asheton er rangert på 29. plass på lista til Rolling Stone over dei 100 største gitaristane gjennom tidene.
The Stooges
Asheton var fødd i Washington D.C. Han hadde alt spelt trekkspel i fem år då han byrja å spele bassgitar 10 år gammal. Asheton var sologitaristen på dei to første albuma til The Stooges og var bassist på det tredje, Raw Power, då han vart erstatta som gitarist av James Williamson. Då the Stooges vart samla att i 2000-åra, var Asheton igjen gitaristen i bandet. Han spelte i bandet i lag med broren Scott Asheton
Anna arbeid
Bortsett frå The Stooges, spelte Asheton òg i banda The New Order (ikkje det britiske bandet New Order), Destroy All Monsters, Dark Carnival, New Race og The Empty Set.
Asheton var òg skodespelar og spelte i Mosquito i 1995, i tillegg til i Frostbiter: Wrath of the Wendigo og Legion of the Night.
Død
Asheton vart funnen død i senga si av politiet i huset sitt i Ann Arbor den 6. januar 2009. Han skal ha døydd av eit hjarteattak nokre dagar tidlegare. Sonic Youth-albumet The Eternal er tileigna han.
Trygve Utheim
Trygve Utheim  var ein norsk byråkrat, fylkesmann og stortingsmann frå Grytten i Romsdal. Han var sosialminister i Johan Ludwig Mowinckel si tredje regjering 1933-35.
Far til Utheim var handelsmann på Veblungsnes. Sjølv vart han student i 1903 og cand.jur. i 1907. Han var deretter amtsfullmektig i Nordre Bergenhus amt 1908-10, fullmektig ved Ringerike sorenskriveri og Aker kriminaldommarembete, før han 1912-14 var konstituert byfut og borgarmeister i Drammen. Fram til 1920 var han så sekretær i Justisdepartementet. Sidan var han i åtte år byråsjef i Justisdepartementet til han i 1928 vart fylkesmann i Møre og Romsdal, eit embete han hadde til han døydde.
Halvtanna år frå hausten 1933 var Utheim var sosialminister i Venstre-regjeringa til Johan Ludwig Mowinckel. Utheim vart i 1937 vald til landsstyremedlem i Venstre, eit verv han hadde livet ut. I 1940 var han mellom dei som flykta til Storbritannia og budde der til våren 1945. Same hausten var han Venstre sin fyrstekandidat til Stortinget frå landkrinsane i Møre og Romsdal og var dermed sikra tingplass, ein plass han vart attvald til i 1949. Han var 1945-49 medlem i Finans- og tollkomiteen og frå 1950 nestformann i Utanriks- og konstitusjonskomiteen. Utheim døydde sommaren 1952 og Anders E. Skrondal møtte som fast representant resten av fireårsperioden.
Cry Softly Lonely One
Cry Softly Lonely One er eit studioalbum av Roy Orbison for MGM Records. Albumet kom ut i oktober 1967 og inneheldt to singlar: «Communication Breakdown» og tittelsporet, som begge vart mindre hittar i USa det året. «Communication Breakdown» gjorde det godt i Australia, der han nådde niandeplassen i februar 1968.
Godfrey Khotso Mokoena
Godfrey Khotso Mokoena er ein sørafrikansk tidlegare friidrettsutøvar som tevla i lengdehopp og tresteghopp. Han vann sølvmedaljen i lengde-tevlinga både under Sommar-OL 2008 og i Friidretts-VM 2009.
Aktiv
Åra 2005-15 var Mokoena ein av verdas beste lengdehopparar. Han var på sitt aller sterkaste sesongane 2008 og 09. Våren 2008 vann han øvinga ved innandørs-VM i Valencia med eit hopp på 8,08 meter. Under dei olympisk leikane 2008 i Beijing strekte han seg til 8,24 m, nok til å ta sølvmedaljen. I byrjinga av juli 2009 presterte han 8,50 meter og livsbeste ved eit storstemne i Madrid. Sju veker seinare hoppa han nesten like langt under verdsmeisterskapen i Berlin, med 8,47 m sikra han seg sølvmedaljen med god margin.
Mokoena var elles ein framifrå tresteghoppar som i 2005 sette personleg rekord med eit hopp på 17,35 meter. Sesongen 2014 vann han øvinga både under samveldeleikene i Glasgow og i afrikameisterskapen i Marrakech.
Elderbreen
Elderbreen er ein sidebre som går inn i Tuckerbreen like vest for Oread Spur i Victory Mountains i Victoria Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–62, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter William C. Elder, ein topografiingeniør som var eit medlem av gruppa som kartla området, 1961–62.
Dôme de Chasseforêt
Dôme de Chasseforêt er ein 3 586 meter over havet høg fjelltopp i Graji-Alpane i departementet Savoie, søraust i Frankrike. Fjelltoppen, som høyrer til Vanoise-massivet, er for ein stor del omgjeven av ein isbre. Dôme de Chasseforêt ligg i Vanoise nasjonalpark.
Den 1. september 1876 la Charles Maingot, Pierre og André Puissieux ut frå landsbyen Termignon og vart dei fyrste menneske på toppen av fjellet.
Corsham
Corsham  er ein historisk marknadsby i grevskapet Wiltshire i England. Han har kring 11 000 innbyggjarar og ligg heilt sørvest i Cotswolds mellom Bath og Chippenham.
Corsham var historisk eit jordbruksenter og seinare eit ullsenter.
Fylkesveg 651 (fleirtyding)
Fylkesveg 651 finst i fleire fylke i Noreg:
Synej
Synej er ein tidlegare landkommune i regionen Tirana i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Kavajë.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Synej 5 034 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Synej ein del av distriktet Kavajë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Valerie Brisco-Hooks
Valerie Ann Brisco, ei tid gift Valerie Brisco-Hooks, er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Greenwood i delstaten Mississippi. Ho vann tre gullmedaljar i ulike sprint-tevlingar under Sommar-OL 1984 i Los Angeles.
Aktiv
Under friidretts-VM 1987 i Roma sprang Brisco-Hooks den tredje etappen på det USA-amerikanske stafettlaget som tok bronse, slått av Aust-Tyskland og Sovjetunionen. Året etter vart ho nummer fire på 400 meter då Sommar-OL 1988 fann stad i Seoul, og ho var med på det USA-amerikanske stafettlaget som tok sølv på 4 x 400 meter. I den stafetten sprang både vinnarlaget Sovjetunionen og USA fortare enn den gamle verdsrekorden til Aust-Tyskland.
Russisk folkeminne
Russisk folkeminne er dei nedervde tradisjonane til russarar og andre folkegrupper frå Russland.
Kylie Hits
Kylie Hits er eit samlealbum av den australske songaren Kylie Minogue, utgjeve i Japan den 16. mars 2011, i Hongkong den 2. juni 2011 og på Filippinane den 28. juni 2011 av EMI. Albumet inneheld songar frå Light Years (2000), Fever (2001), Body Language (2003), Ultimate Kylie (2004), Showgirl Homecoming Live (2007), X (2007) og Aphrodite (2010).
Russisk folkeminne
Russisk folklore har røter i dei heidenske skikkane til gamle slaviske folk, med påverknad frå ei rekkje andre kulturar gjennom historia.
Episke russiske bylinaer er ein viktig del av slavisk mytologi. Ein del russiske diktarar, som Pjotr Jersjov og Leonid Filatov, laga fleire kjende poetiske fortolkingar av klassiske russiske eventyr, og nokre høve, som med Aleksandr Pusjkin, skapte dei også eigne kunsteventyr-dikt som blei særs populære. Mange russiske eventyr og bylinaer er filmatiserte som animasjonar eller spelefilmar av kjende regissørar som Aleksandr Ptusjko (Ilja Muromets, Sadko) og Aleksandr Rou (Morozko, Vasilisa den vene).
Høgtider
Masljanitsa ('smør') markerer slutten på våren, og er ei gammal, særeigen russisk høgtid. Til denne høgtida serverer ein mellom anna pannekaker med kaviar, fisk, nøtter, honningkaker og drikk te og gjerne også vodka.
Til påske serverer ein bakverk som påskekake og søtt brød, pasjka og pynta egg, pysanka. Fyrste sundagen etter påske kan ein feira antipaskha eller raudås-dagen.
Troitsa eller pinse kan ein dekorera hus med bladrike greiner og laga kransar av bjørkegreiner og blomar.
Den russiske feiringa av jonsok (Ivan Kupalo) blir feira ved vatn, der ein kan ha piknik eller sjå fyrverkeri frå elvebreidder.
På slutten av sommaren er det tre folkehøgtider for honning, epler og nøtter som saman er kjende som spas.
Gamle russiske høgtider kan markerast med tradisjonskost og gatefestar der ein bruker tradisjonelle klede som høgtidsblusen kosovorotka eller sarafandrakt, eventuelt med hovudplagg som skaut eller kokosjnik.
Fylkesveg 650 (fleirtyding)
Fylkesveg 650 finst i fleire fylke i Noreg:
Russisk folkeminne
Folkelitteratur
Det finst prov på russiske folkeeventyr frå så tidleg som 1100-talet, og dei fanst truleg også før dette. Det er likevel ikkje att mykje av eldre eventyr, ettersom ikkje-kristne forteljingar blei undertrykte acv kyrkja. Det var strengt forbode å fortelja folkeeventyr på 1100-talet, og kanskje tidlegar, og i nokre høve blei brot mot forbodet straffa med døden. Fyrst på 1500-talet byrja ein skriva ned russiske eventyr, og ikkje før i 1838 blei ei samling ekte russiske folkeeventyr gjevne ut av Bogdan Bronitsyn.
Dei eldste bylinaene av Kiev-syklusen blei for det meste skrivne ned i Nordvest-Russland, særleg i Karelen, der ein også samla inn det meste av det finske nasjonaleposet Kalevala.
Eventyr i sovjetisk tid
Folkloristar i dag reknar Sovjetunionen på 1920-talet som ein gullalder for folklore. Dei nye styresmaktene, som hadde hendene fulle med å skipa eit nytt system for administrasjon og fornya den gammaldage økonomien til landet, hadde fyrst ikkje tid til å kontrollera litteraturen, så studiar av folklore blømde fritt. Det var to hovudtrender for studiar av folklore i dette tiåret: den formalistiske og den finske skulen. Formalisme la vekt på den kunstnariske forma til gamle bylinaer og eventyr, særleg bruken deira av særmerkte strukturar og poetiske verkemiddel. Den finske skulen tok for seg sambandet til nærskylde soger frå ulike delar av Aust-Europa. Finske forskarar samla liknande soger frå fleire ulike stader og analyserte likskapar og ulikskapar i forsøk på å finna ut korleis desse tekstane hadde spreidd seg.
Etter at Josef Stalin kom til makta og innførte sin fyrste femårsplan i 1928, byrja dei sovjetiske styresmaktene å kritisera og sensurera folklorestudiar. Stalin og sovjetregimet undertrykte folklore, som dei meinte støtta opp om det gamle tsar-styre og ein kapitalistisk økonomi. Dei såg på det som minne om eit gammaldags samfunn som bolsjevikane prøvde hardt å avvikla og erstatta med sitt eige system. For å halda folklorestudiar i sjakk og hindra at «upassande» idear spreier seg blant massane, oppretta regjeringa den russiske foreininga for proletariske forfattarar. Foreininga fokuserte spesifikt på å sensurera eventyr og barnelitteratur, og meinte at fantasi og «borgarleg tullskap» skadde utviklinga av gode sovjetiske borgarar. Eventyr blei tekne vekk frå bokhyller og ungar blei oppmuntra til å lesa bøker om natur og vitskap. Den russiske foreininga for proletariske forfattarar utvida etterkvart graden av sensur, og blei til Den sovjetiske forfattarforeininga i 1934.
For å fortsetja å undersøka og analysera folklore, trong intellektuelle å rettferdiggjera verdien sin for det kommunistiske regimet. Elles ville samlingar av folklore, saman med all annan litteratur som blei sett på som ubrukeleg i samband med Stalin sin femårsplan, vera eit uakseptabelt studium. I 1934 heldt Maksim Gorkij ein tale for Den sovjetiske forfattarforeininga der han heldt fram at folklore faktisk kunne brukast bevisst til å spreia kommunistiske verdiar. I tillegg til å forklara den kunstnariske verdien av folklore, understreka han at tradisjonelle legender og eventyr viste ideelle, samfunnsorienterte karakterar som eksemplifiserte den sovjetiske statsborgaren. Folklore, med mange av konfliktane sine baserte på strevet knytt til å leva i arbeidarklassen, var relevant for kommunismen, då han ikkje kunne ha eksistert utan det direkte bidraget til arbeidarklassen. Gorkij forklarte òg at folklorekarakterar uttrykte stor optimisme, og derfor kunne oppmuntra lesarane til å halda oppe eit positivt tankesett, spesielt sidan liva endra seg med den vidare utviklinga av kommunismen.
Jurij Sokolov, leiaren for folkloreavdelinga ved Den sovjetiske forfattarforeininga, fremma òg studiet av folklore ved å hevda at folklore opphavleg hadde vore den munnlege tradisjonen til det arbeidande folket, og følgjeleg kunne brukast til å motivera og inspirera kollektive prosjekt blant proletariatet i samtida. Karakterar i tradisjonelle russiske folkeeventyr var ofte på ei reise av sjølvoppdaging, ein prosess som førte til at dei ikkje verdsette seg sjølv som individ, men heller som ein nødvendig del av ein felles heilskap. Haldningane til slike legendariske karakterar var parallelle med tankegangen som den sovjetiske regjeringa ønskte å innpoda hjå innbyggarane sine. Han peika òg på eksistensen av mange historier som viste at medlemmer av arbeidarklassen overlista dei vonde meistrane sine, og igjen arbeidde for å bevisa verdien av folkloren for sovjetisk ideologi og samfunnet i nasjonen generelt. Styresmaktene og Den sovjetiske forfattarforeininga blei overtydd av argumenta, og byrja å samla og evaluera folklore frå heile landet. Foreininga valde ut og skreiv ned særskilde historier som i deira auge tilstrekkeleg fremja den kollektivistiske ånda og viste fordelene og framgangen til sovjetregimet. Deretter distribuerte dei godkjende historier til heile befolkninga. Det oppstod også lokale folkloresenter i alle større byar. Desse organisasjonane, som var ansvarlege for å spreia sovjetnasjonalisme blant folk, sørgde for at media gav ut passande versjonar av russiske folkeeventyr på ein systematisk måte.
Bortsett frå å sirkulera regjeringsgodkjente eventyr og bylinaer som allereie eksisterte, skreiv forfattarar som følgde godkjend sovjetisk ideologi under Stalin sitt styre kommunistiske eventyr og introduserte dei for befolkninga. Desse moderne eventyra kombinerte strukturane og motiva til den gamle bylinaen med det moderne livet i Sovjetunionen. Dei nye historiene blei kalla noviny, og blei haldne fram som ein renessanse av det russiske eposet. Folkloristar blei bedne om å læra moderne folkesongarar den konvensjonelle stilen og strukturen til tradisjonelle bylinaer. Dei forklarte òg utøvarane dei rette typane kommunistisk ideologi som skulle vera representerte i dei nye historiene og songane. Sidan utøvarar på den tida ofte var dårleg utdanna, trong dei å få ei grundig forståing av marxistisk ideologi før dei kunne forventast å formidla folkeeventyr til publikum på ein måte som passa den sovjetiske regjeringa. I tillegg til å ha gjennomgått ei omfattande opplæring, reiste mange folkekunstnarar gjennom heile landet for å få innsikt i livet til arbeidarklassen, og dermed kommunisera historiene sine meir effektivt. På grunn av den avgjerande rolla si med å spreia kommunistiske ideal i heile Sovjetunionen, blei nokre av desse utøvarane til slutt høgt verdsette medlemmer av det sovjetiske samfunnet. Ei rekke av dei blei, sjølv om dei kunne vera analfabetar, valde som medlemmer av Den sovjetiske forfattarforeininga.
Dei nye sovjetiske eventyra og folkesongane la hovudsakleg vekt på skilnaden mellom eit hardt liv i det gamle Tsar-Russland og eit betra liv under leiarskapen til Stalin. Karakterane deira representerte identitetar som sovjetiske borgarar skulle streva etter, og eksemplifiserte eigenskapane til «den nye sovjetiske mannen.» Heltane til sovjetiske historier var meinte å skildra ein transformert og forbetra versjon av den gjennomsnittlege borgaren, noko som gav lesaren eit klart mål for eit ideelt samfunnsorientert sjølv som framtida han eller ho var meint å bli. Desse nye folkeeventyra erstatta magi med teknologi, og overnaturlege krefter med Stalin. I staden for å få viktige råd frå eit mytisk vesen, kunne hovudpersonen få råd frå ein allvitande Stalin. Om han følgde råda til Stalin, kunne han vera sikra suksess i alle prøvingan sine og ein fullstendig transformasjon til «den nye sovjetiske mannen.» Skurkane i desse moderne eventyra var «dei kvite» og leiaren deira Idolisce, som tilsvarte tsaren. Skildringar av dei kvite i nyheita speglar dei av tartarane i bylinaer. I desse nye historiene var dei kvite inkompetente, stilleståande kapitalistar, medan dei sovjetiske innbyggarane blei uovervinnelege heltar.
Etter at Stalin døydde i mars 1953, forlet folkloristane raskt dei nye eventyra. Noviny var skrivne av einskilde forfattarar og utøvarar, og kom ikkje frå den munnlege tradisjonen til arbeidarklassen. I dag er dei rekna som pseudo-folklore, heller enn verkeleg sovjetisk (eller russisk) folklore. Utan ei sann tilknyting til massane var det ingen grunn til at noviny skulle vurderast som noko anna enn samtidslitteratur. Spesialistar bestemte seg for at forsøk på å representera det moderne livet gjennom strukturen og kunsten i dei gamle eposa ikkje kunne vurderast som ekte folklore. Stalin sitt namn er blitt utelate frå dei få overlevande pseudo-eventyra frå denne tida. I staden for å rekna folklore under Stalin som ein renessanse for det tradisjonelle russiske eposet, blir det i dag vanlegvis rekna som ei tid av avgrensing og forfalsking.
Sertolovo
Sertolovo (russisk Се́ртолово, finsk Sierattala) er ein by i Leningrad oblast i Russland med om lag 40 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 20 km nord for Sankt Petersburg.
Burckhardt
Burckhardt er eit ringfjell nordaust på månen. Det ligg mellom kratera Geminus like mot nord og Cleomedes i sør.
Burckhardt ligg på tvers av to noko mindre krater, og dannar eit trippelt krater. Burckhardt E ligg under den sørvestlege delen av Burckhardt, medan Burckhardt F ligg under den nordvestlege delen. Kanten av Burckhardt er hovudsakleg sirkelforma, men noko ujamn. Det sentrale området av kraterbotnen består av ei lita høgd.
Satellittkrater
Til vanleg er desse identifisert på månekart med ein bokstav ved sidan av kratermidtpunktet som er nærast Burckhardt.
Bus Stop av The Hollies
«Bus Stop» er ein song spelt inn og gjeven ut på singel av det britiske popbandet The Hollies i 1966. Singelen nådde femteplassen på UK Singles Chart. Det vart òg den første singelen til The Hollies som nådde topp 10 i USA, med ein femteplass på Billboard-lista i september 1966.
Anna Airy
Anna Airy var ein engelsk målar og gravør. Ho dreiv med oljemåleri og pastell.
Burckhardt
Kjelder
''
Bus Stop av The Hollies
Bakgrunn
«Bus Stop» vart skriven av den britiske låtskrivaren og framtidige 10cc-medlemmet Graham Gouldman, som òg skreiv store hittar for The Yardbirds («For Your Love») og Herman's Hermits («No Milk Today»), i tillegg til ein tidlegare Hollies-singel, «Look Through Any Window».
I eit intervju i 1976 sa Gouldman at ideen til songen kom til han medan han sat på bussen på veg heim frå jobb. Opningslinja vart skriven av faren hans, skodespelarforfattaren Hyme Gouldman. Graham Gouldman fortsette med resten av songen på soverommet sitt, og utanom mellomspelet, skreeiv han ferdig songen før han skulle til arbeid på bussen dagen etter.
Anna Airy
Airy var rekna som ein av dei leiande kvinnelege kunstnarane i sin generasjon, og var ei av dei første kvinnene som blei offisielt tilsett som krigskunstnar.
Bureau des Longitudes
Bureau des Longitudes er det astronomiske reknesenteret i Frankrike som mellom anna har ansvaret for utgjevinga av den store astronomiske årboka Connaissance des Temps. I 1985 vart den internasjonale tidstenesta flytta over frå Greenwich-observatoriet til Bureau des Longitudes.
Anna Airy
Bakgrunn
Airy studerte kunst ved Slade School of Fine Art i London frå 1899 to 1903. Nokre av medstudentane hennar var William Orpen og Augustus John, medan Fred Brown, Henry Tonks og Philip Wilson Steer var lærarar. Airy vann prisar ved Slade School for portrett, figur og andre fag, mellom dei Slade School-stipendet i 1902. Ho vann også Melville Nettleship-prisen i 1900, 1901 og 1902.
Bureau des Longitudes
Institusjonen vart grunnlagd den 25. juni 1795. På 1800-talet hadde institusjonen ansvaret for å synkronisere klokker verda over
Anna Airy
Virke
I juni 1918 gav Munitions Committee of the Imperial War Museum, IWM, henner i oppdrag å laga fire måleri som skulle visa typiske scener ved ulike ammunisjonsfabrikkar:
Chilwell-oppdraget blei erstatta av eit oppdrag frå Singer-fabrikken i Glasgow. Airy fekk også oppdrag frå Women's Work Section ved IWM under krigen. I 1917 fekk ho eit oppdrag frå Canadian War Memorials Fund, og i 1940 av Ministry of Munitions.
Airy var gift med Geoffrey Buckingham Pocock, som også var kunstnar. I mange år budde paret på Haverstock Hill i Hampstead, før dei flytta til Playford nær Ipswich i Suffolk.
Utstillingar
Airy stilte ut arbeid ved Royal Academy i 1905 og i kvart år som følgde fram til 1956. Hennar første soloutstilling var ved Carfax Gallery i 1908. Ho stilte også ut ved Parissalongen og i Italia, Canada og USA.
Ho er blitt representert ved British Museum, Victoria and Albert Museum og Imperial War Museum. Verk av henne er også blitt viste ved Art Gallery of New South Wales i Sydney og i Auckland på New Zealand, i Vancouver og Ottawa i Canada, i Corporation Art Galleries i Liverpool, Leeds, Huddersfield, Birkenhead, Blackpool, Rochdale, Ipswich, Doncaster, Lincoln, Harrogate, Paisley og Newport. Graveringa Forerunners of Fruit (ca. 1925) er i samlinga til Art Gallery of New South Wales.
Bøker
Airy skreiv bøkene
Medlemskap
Airy var medlem av fleire kunstnariske organisasjonar. Ho blei vald inn i The Pastel Society i 1906. I 1908 blei ho vald inn i Royal Society of Painters and Etchers. Året etter blei ho vald inn i Royal Institute of Oil Painters (1909), i 1918 blei ho medlem av Royal Institute of Painters in Water Colours (1918) og i 1952 blei ho medlem av Royal Glasgow Institute of the Fine Arts. Ho blei vald til leiar for Ipswich Art Society i 1945.
Dôme de l'Arpont
Dôme de l'Arpont er ein 3 601 meter over havet høg fjelltopp i Graji-Alpane i departementet Savoie, søraust i Frankrike. Fjelltoppen, som høyrer til Vanoise-massivet og ligg i Vanoise nasjonalpark, er på austsida omgjeven av ein isbre. Nære grannefjell er Dôme de Chasseforêt i nordaust og Dent Parrachée i søraust.
Siasstroj
Siasstroj (russisk Сясьстрой) er ein by i Leningrad oblast i Russland med om lag 13 000 innbyggjarar. Han ligg ved munningen av elva Sias, rundt fire km frå sørbreidda av Ladoga og 140 km aust for Sankt Petersburg.
Før 1926 fanst det ein liten landsby kalla Nosok (russisk: Носок) på staden. Ein urbanliknande busetnad vart grunnlagd i 1926, då bygginga av ein tremasse- og papirfabrikk starta. Han fekk bystatus i 1992.
Ullensvang prestegard
Ullensvang prestegard ligg like nordvest for Ullensvang kyrkje på Lofthus i Hardanger.