cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teorien om alt
Leiande kandidatar til TOE
Ein av det mest studerte kandidatane til ein teori om alt er superstrengteorien, men nytte av denne teorien kan liggje noko fram i tid sidan ingen til no har kunna utføre eit eksperiment som kan teste denne teorien opp mot standardmodellen. Ein annan kandidat er sløyfe-kvantegravitasjon (loop quantum gravity). Eit anna problem med superstrengteori er at dagens teori kan formulerast på mange måtar, tilsvarande fleire typar fysiske lover eller univers. Dette har hos nokre vorte kombinert med det antropiske prinsippet, som i dette tilfellet postulerer at det eksisterer uendeleg mange univers med litt ulike lovar men berre få av desse kan gje grobotn for liv. Dei uforklarte parameterane i standardmodellen blir då slik det er fordi «viss det var annleis kunne vi ikkje ha vore her». Dette synet blir studert av fleire seriøse fysikarar, men konsensus blant dei aller fleste er å ikkje støtte seg på det antropiske prinsippet. Av fleire avvisast dette òg som å «gje opp for tidleg».
Teorien om alt og reduksjonisme
Reduksjonismen hevdar at alle fenomen i prinsippet kan reduserast til å skildre korleis komponentane i systemet oppfører seg. Til dømes at all kjemi kan forklarast og bli føresagt av fysikken som skildrar atom, som igjen kan forklarast av fysikken som skildrar elementærpartiklane som eit atom er bygd opp av. Førehandstrua om at ein TOE kan finnast, byggjer på førehandstrua om at ulike fysiske fenomen kan visast å ha ei felles årsak. Døme på dette er Newtons teori om gravitasjon som forklarte rørsla til eple og planetar med same formel, eller Maxwells teori som forklarar elektrisitet, magnetisme og ljos som aspekt ved elektromagnetisme. Likevel påstår ingen seriøse forskarar at TOE i seg sjølv vil kunne forklare alt av kjemi, biologi eller psykologi. Namnet «teorien om alt» er i så måte noko misvisande.
Live at the Fairfield Halls, 1974
Live at the Fairfield Halls, 1974 er eit konsertalbum av Caravan. Det vart først gjeve ut i Storbritannia i 2002, men det meste av albumet vart gjeve ut som ei dobbel vinylplate i Frankrike og Tyskland kalla The Best of Caravan «Live» i 1980. Denne utgåva r no særs sjeldan og var berre tilgjengeleg i tre år. Dette konsertopptaket var første gongen Mike Wedgwood spelte bass for bandet.
Andrew Ellicott Douglass
Andrew Ellicott Douglass var amerikansk astronom, særleg kjent for sine analytiske studiar av årringar i tre. Han skapte ein ny teknikk for tidsdatering, dendrokronologi, som no er i vanleg bruk i klimatologi og arkeologi.
Krater på månen og Mars er kalla opp etter han.
Patagioenas
Patagioenas er ei slekt av 17 artar middels til store duer i «den nye verda». Den eintydige skildnaden frå slekta Columba var lenge omstridt, men til slutt stadfesta. Patagioenas er basal til Columba-Streptopelia-strålinga. Forfedrane til Patagioenas splitta ut frå den utviklingslinja truleg for over 8 millionar år sidan. Medan det biogeografiske mønsteret av denne gruppa tyder på at forfedrane til dei typiske duene (Columba) og turtelduene (Streptopelia) koloniserte «den gamle verda» ut frå Amerika, kan Patagioenas like godt vere avkom av duer i «den gamle verda» som berre strålte ut i ulike slekter seinare, om ein veit at gaukduer (Macropygia) i Søraust-Asia òg synest å vere nære slektningar.
Ben Keith
Keith vart fødd i Fort Riley i Kansas før han flytte til Bowling Green i Kentucky. Han flytte så til Nashville der han arbeidde som studiomusikar.
Patagioenas
Artslista
Patagioenas i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.9 frå august 2014 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
Ben Keith
Keith arbeidde først med Neil Young i 1971 på Harvest. Dette samarbeidet skulle vare i nesten 40 år, og Keith spelte på mange Neil Young-album og turnear.
I tillegg til Young har Keith arbeidd med Terry Reid, Todd Rundgren, Lonnie Mack, The Band, Blue, David Crosby, Graham Nash, Paul Butterfield, J. J. Cale, Linda Ronstadt, Warren Zevon, Ian og Sylvia, Emmylou Harris, Willie Nelson, Waylon Jennings, Anne Murray og Ringo Starr. Han var òg produsent for debutalbumet til Jewel, Pieces of You og har arbeidd som soloartist. Han turnerte med Crosby Stills Nash & Young på turneen deira i 2006.
Keith døydde av blodpropp i lunga då han var heime hos Young i Nord-California den 26. juli 2010.
Fjellnandu
Fjellnandu (Rhea pennata) er ein strutsefugl utan flygeevne og den minste av dei to nolevande nanduartane. Han finst i høgare område av sørvestre Sør-Amerika frå Altiplano i nord og til Patagonia i sør.
Skildring
Oppreist er fjellnanduar 90-100 cm høge. Kroppslengda på vaksne individ er 92-100 cm og dei veg frå 15 til over 28 kg. Som dei fleste strutsefuglar, det har eit lite hovud og lite nebb, sistnemnde måler mellom 6,2 og 9,2 cm. Beina og halsen er lange. Nanduar har relativt større venger enn andre strutsefuglar, slik at dei spring spesielt godt. Det kan nå opp i fart på 60 km/t, på det viset kan dei slipper vekk frå åtak av rovdyr. Dei skarpe klørne på tærne er òg effektive våpen. Fjørene liknar strutsefjører ved at dei manglar dei små krokane som låser saman den glatte overflata på dei ytre fjørene på flygande fuglar. Fjørdrakta deira er brun og kvitflekt, og den øvre delen av tarsen er fjørkledd. Tarsen er 28-32 cm lang og har 18 horisontale plater framføre.
Fjellnanduar er hovudsakleg planteetarar, men i tillegg står smådyr som øgler, biller og grashopper på menyen. Hovuddietten er sett saman av frukt frå kaktus, og dessutan beitar dei gras og buskar. Dette er vanlegvis rolege fuglar, unntatt når dei som ungfuglar plystrar vemodig, og når hannar gjev ein blomstrande læte på jakt etter ein make.
Hannane av denne arten blir aggressive når dei rugar egga. Difor legg hoene dei siste egga i kullet nær reiret, snarare enn i det. Hannen flyttar dei fleste av slike egg inn i reiret, men nokon blir verande utanfor, der dei rotnar og tiltrekkjer seg fluger. Hannen, og seinare ungane, et av desse flugene. Rugetida er frå 30 til 44 dagar, fleire hoer kan legge egg i eit reir, og talet på egg i eit reir kan variere mellom 5 og 55. Egga er 87-126 mm og er grønaktig gule. Ungfuglar mognar ved treårsalderen. Utanfor hekkesesongen er fjellnanduane ganske omgjengelege, og lever i grupper på 5-30 fuglar av begge kjønn og ei rekkje ulike aldrar.
Distribusjon og habitat
[[File:Rhea pennata, map of subspecies ranges.png|300px|mini|venstre|Underartar og utbreiing:
Illustrasjon og kjelde: Wikimedia Commons brukar: CHUCAO ]] Fjellnanduar lever i område med opent kratt på graslettene i frå Patagonia i sør til Altiplano i nord, gjennom Argentina, Bolivia, Chile og Peru. Alle underartane føretrekker grassletter, buskvegetasjon og myrer. Medan nominatforma trivst best under 1500 moh., vil dei andre underartane vanlegvis leve i høgder frå 3000-4500 moh., men lokalt ned til 1500 m i sør.
Fjellnandu har tidlegare vore kalla «Darwins nandu», etter Charles Darwin som observerte arten under reisa med HMS «Beagle» frå 1831 til 1836. Det opphavlege vitskaplege namnet var Rhea darwinii.
Bysantinsk kunst
Bysantinsk kunst viser vanlegvis til den kunsten som blei laga i Det bysantiske riket eller Austromerriket, frå keisar Justinianus si tid på midten av 500-talet til Konstantinopel fall i 1453.
Bysantinsk kunst blir òg brukt for samtidig kunst frå statar som var del av same kulturelle sfære, utan å utgjera ein del av riket – som Bulgaria, Serbia og Russland – eller statar som utgjorde ein del av den vesteuropeiske kultursfæren, men var sterkt påverka av Det bysantinske riket – som kongeriket Sicilia og Venezia.
Nemninga blir òg noko nytta om den kristne kunsten som blei produsert i Det osmanske riket etter 1453 og den ubrotne kunstneriske tradisjonen som heldt fram i Hellas, på Balkan og i Russland og andre austlege ortodokse land inn i våre dagar.
Mosaikkane i Basilica di Sant'Apollinare in Classe i Ravenna i Italia er rekna som nokre av dei fremste gjenverande verka frå tidleg bysantinsk kunst. Mosaikkane som er att i Hagia Sofia blir ofte nemnnde som eit av dei fornemste verka frå den seine, fullt utvikla bysantinske kunsten.
Bakgrunn
Nett som Det bysantinske riket representerte den politiske fortsetjinga av Romarriket, utvikla bysantinsk kunst seg frå tidlegare romersk kunst, som i sin tur var grunnleggjande påverka av gresk kunst frå antikken. Bysantinsk kunst utvikla seg vidare frå kristna gresk kultur i Austromarriket, der både kristen og klassisk gresk mytologi blei uttrykte gjennom hellenistiske stilar og ikonografi. Den bysantinske kunsten mista aldri synet av arva si frå antikken. Hovudstaden i Austromarriket, Konstantinopel, var smykka med ei rekkje antikke skulpturar. Kunsten som blei laga i Det bysantinske riket var likevel markert av utviklinga av ein ny estetikk, trass i ei stadig tilbakevending til den antikke estetikken.
Det mest framtredande trekket ved denne nye estetikken var det abstrakte eller antinaturalistiske vesenet hans. Om antikk kunst var markert av forsøket på å skapa representasjonar som etterlikna røyndomen så tett som mogleg, synest det som om bysantinsk kunst heilt gav opp denne tilnærminga til fordel for ei meir symbolsk tilnærming til røyndomen.
Grunnane og karakteren i denne forvandlinga, som hovudsakleg skjedde i løpet av seinantikken, har vore eit akademisk emne i fleire hundreår. Giorgio Vasari tilskreiv forvandlinga til ein nedgang i kunstnarisk dugleik og standardar, som i hans tid var blitt gjenoppvekka og fornya i den italienske renessansen. Sjølv om dette standpunktet med jamne mellomrom er blitt fremja på nytt, mest merkbart av Bernard Berenson, har moderne forskarar tendert til å ha eit meir positivt syn på den bysantinske estetikken. Alois Riegl og Josef Strzygowski, som publiserte tidleg på 1900-talet, var meir enn mange andre ansvarlege for ei revurdering av synet på kunsten i seinantikken. Riegl såg han som ei naturleg utvikling av eksisterande tendensar i romersk kunst, medan Strzygowski såg han som eit produkt av austleg, «orientalsk» innverknad. Kjende bidrag til debatten er blant anna Ernst Kitzinger, som spora ein «dialektikk» mellom «abstrakte» og «hellenistiske» tendensar i seinantikken, og John Onians, som såg ein «auke i visuell reaksjon» i seinantikken, der ein tilskodar «kunne sjå på noko som i 1900-talet sine omgrep var reint abstrakt og finna det figurativt».
Uansett er denne debatten berre moderne: det er openbart at dei fleste bysantinske tilskodarane ikkje rekna kunsten sin som abstrakt eller ikkje-naturalistisk. Som Cyril Mango har observert, «vår eiga forståing av bysantinsk kunst stammar hovudsakleg frå det faktumet at denne kunsten ikkje er naturalistisk; endå bysantinarane sjølv, i høve av utsegnene deira som er att, rekna han som særs naturalistisk og ein direkte del av tradisjonen til Feidias, Apelles og Zeuxis.»
Motiva i storslått bysantinsk kunst var hovudsakleg religiøs og keisarleg; desse to emna blei ofte slått saman, som i portrett av seinare austromerske keisarar som pynta innsida av kyrkja Hagia Sophia i Konstantinopel frå 500-talet. Desse motivvala er dels eit resultat av den fromme og autokratiske naturen til det austromerske samfunnet, og dels av den økonomiske strukturen det hadde: rikdommen i riket var konsentrert i eiget til kyrkja og keisarstyret, som hadde størst moglegheit til å bestilla større kunstverk.
Den religiøse kunsten var likevel ikkje berre monumental dekorasjon av kyrkjebygningar. Ein av dei viktigaste sjangrane innan bysantinsk kunst var ikonet, eit bilde av Kristus, Jomfrua eller ein helgen, som blei brukt til tilbeding både i kyrkjer og privathus. Ikon hadde større religiøs enn estetisk tyding, særleg etter ikonoclasmen blei dei oppfatta som å manifestera det unike «tilstadevera» til figuren som var framstilt gjennom klart fastsette reglar for representasjonen av han.
Illuminerte manuskript var ein annan viktig sjanger innan bysantinsk kunst. Dei vanlegaste tekstane ein illustrerte var religiøse, ein brukte både tekstar frå Bibelen (særleg Salmane) og andre religiøse tekstar, som 'Himmelstigen' av Johannes Klimakos eller homiliane til Gregor av Nazianz). Ein illuminierte også sekulære tekstar, som Aleksanderromanen og soga om Johannes Skylitzes.
Som andre tidlege kristne mistrudde bystantinarane monumental skulptur, og laga i staden relieff, både i større kunstverk og i mindre verk av elfenbein. Kunsthandverk var også svært viktige i bysantinsk kunst og luksusvarer, som utskorne konsulardiptykon eller skrin som Veroliskrinet, steinskjering, emalje, glas, smykke, metallarbeid og kunstferdig utforma silketøy. Keramikk var relativt enkel i denne perioden, ettersom dei rike ikkje brukte det til å eta av, men i staden nytta bysantinsk sølvarbeid.
Shiro Azumi
var ein japansk fotballspelar.
Kashmirflugesnappar
Kashmirflugesnappar, Ficedula subrubra, er ein liten sporvefugl i flugesnapparfamilien, Muscicapidae. På eit tidspunkt var han vurdert å vere ein underart av dvergflugesnappar, Ficedula parva. Dette er ein insektetande art som hekkar i nordvestre Himalaya i Kashmir-området i Pakistan og India. Han er trekkfugl og overvintrar i åsane i sentrale Sri Lanka og Dei vestlege Ghatfjella i India.
Kashmirflugesnapparar hekkar i lauvskog med tett undervegetasjon, byggjer reir i eit hòl i eit tre og legg 3-5 egg som blir ruga av hoa. Dei overvintrar på teeigendomar, i hagar, skogbryn og opne område i skog, vanlegvis over 750 moh.
Polish Bluff
Polish Bluff (spansk Punta Polaca) er eit nes som utgjer sørvestsida av innløpet til Española Cove og nordaustsida av innløpet til Argentina Cove på Hurd Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Området vart vitja tidleg på 1800-talet av selfangarar som opererte frå nærliggande Johnsons Dock. Det vart kartlagd og namngjeve av den spanske antarktisekspedisjonen i 1988 etter den polske støtta i bygginga av Juan Carlos I-basen.
Tim Drummond
Tim Drummond er ein amerikansk bassgitarist som har spelt med mange kjende artistar, som Conway Twitty, Bob Dylan, James Brown, Eric Clapton, Neil Young, Crosby, Stills, Nash & Young, Ry Cooder, J. J. Cale, Lonnie Mack, Miles Davis, B.B. King, Joe Cocker, Albert Collins, Essra Mohawk og mange andre.
Kashmirflugesnappar
Denne arten er 13 cm lang, i kroppsforma liknar han den litt mindre dvergflugesnapparen. Hannen har ei gråbrun overside med ein oransjeraud hals, bryst og kroppssider, avgrensa med svart på hals og bryst. Hoer og fuglar første vinteren har litt brunare overside, og det raude på undersida kan reduserast til berre ein rosa flekk.
Polish Bluff
Neset ligg 1,59 km sørvest for Ballester Point, 1,27 km nordaust for Henry Bluff og 4,47 km sørvest for Ereby Point.
Tim Drummond
Drummond har ofte spelt som studiomusikar i lag med trommeslagar Jim Keltner.
Kashmirflugesnappar
Hannar av den liknande taigaflugesnappar, Ficedula albicilla, har raudoransje område avgrensa til halsen og toppen av brystet, og manglar svart ramme.
Songen er ein kort melodisk sviit-iit sviit-iit-did-hi, og ropet er eit skarpt sjakk.
Dette er ein sårbar art med ein minkande bestand og hekkeutbreiing, hekkeområdet er òg sterkt fragmentert. Kommersiell tømmerhogst, landbruk og husdyr på beite har øydelagt habitat i temperert, blanda lauvskog. Populasjonen er trudd å vere mellom 2500 og 10 000 individ.
Horlickstraumen
Horlickstraumen er ein stor isstraum på den jamne isflata nord for hovudmassivet i Horlick Mountains i Antarktis, som flyt vest-sørvestover, parallelt til desse fjella, og ut i den nedre delen av Reedybreen. Han vart kartlagt av U.S. Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64 og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i samband med Horlick Mountains.
Norsk Skogfinsk Museum
Norsk Skogfinsk Museum er eit kulturhistorisk museum for den skogfinske kulturen i Sør-Noreg. Museet vart skipa i 2005 av Gruetunet Museum, Finnetunet, Austmarka Historielag og Åsnes Finnskog Historielag, som frå då av vart omgjort til avdelingar under museet. Forvaltningsansvaret for deira samlingar av bygningar og gjenstandar, spreidde over store delar av den norske Finnskogen og i Solør, vart med dette overteke av museet. Samlinga er på om lag 350 000 objekt, både ymse arkiv og fotografi i tillegg til gjenstandar og antikvariske bygningar.
Museet har tilhald og utstillingslokale i Svullrya gamle skole i Svullrya i Grue kommune. Svullrya er ein liten tettstad som fungerer som det uoffisielle norske senteret i Finnskogen, det store skogsområdet på båe sider av riksgrensa mellom Solør i Noreg og Värmland i Sverige som innvandrande finnar busette seg i på 1600-talet og frametter.
Museet har som si oppgåve å utforske og formidle den særeigne kulturarven skogfinnane stod for, og med dette gjere dei og deira kultur kjent og respektert både av etterfølgjarane deira og i det norske samfunnet i det heile. Innvandringssoga, den tradisjonelle skogfinske jorddyrkinga ved svedjebruk, byggjeskikken og den skogfinske kombinasjonen av kristen tru og tradisjonell folketru, er hovudtema som dannar utgangspunktet for utforsking og formidling av dei særeigne draga i skogfinsk kultur.
Matolje
Matolje viser til oljer som ein bruker til matlaging. Dette kan vera oljer utvunne frå feittrike plantedelar, såkalla vegetabilske oljer, eller animalske oljer som er vunne ut frå visse dyr. Nokre vanlege matoljer er oliven-, mais, raps- og solsikke-, med fiske- og kvalolje som nokre vanlege animalske oljer. Ut frå opphav og produksjonsmåte kan oljer ha ulike eigenskapar, som variasjonar i smelte- og kokepunkt, smak og farge.
Jeff Martin frå USA
Jeffery Louis «Jeff» Martin er ein USA-amerikansk musikar, songar og trommeslagar, som har sunge for band som Surgical Steel, Racer X, Leatherwolf, og spelt trommer i banda Badlands, Blindside Blues Band og Red Sea. Jeff Martin spelte trommer for Paul Gilbert, George Lynch, Michael Schenker, Dokken og P.K. Mitchell. Han spelte òg trommer i Surgical Steel før han etter kvart vart vokalist der. Han gav ut eit soloalbum i 2006 kalla The Fool og har sunge korvokal for Judas Priest og The Scream.
Chloe Cherry
Elise Jones, kjend under scenenamnet Chloe Cherry, er ein amerikansk skodespelar, modell, og tidlegare pornografisk skodespelar. Ho byrja sin pornografiske karriere i 2015 med Hussie Models, og opptredde etterkvart i over 200 filmar. Ho debuterte som skodespelar i den andre sesongen av HBO-tenåringsdramaserien Euphoria (2022–noverande), i rolla som Faye.
Bakgrunn
Cherry blei fødd den 23. august 1997 i Lancaster i Pennsylvania, der ho også blei oppdregen. Ho skildra oppveksten som «veldig konservativ og kjedeleg». På videregåande skule arbeida ho med årboka til skulen, las kunngjeringar om morgonane, og ho var i ein kort periode manager for eit band.
Karriere
Ei veke etter Cherry blei 18 år gammal i 2015, flytta ho frå Lancaster til Miami for å bli ein pornografisk skodespelar, og brukte scenenamnet Chloe Couture. Ho fekk kort tid etter kontrakt med det pornografiske modellbyrået Hussie Models, der ho blei representert av Riley Reynolds, før ho flytta til Los Angeles og fekk kontrakt med Spiegler Girls. Ho endra scenenamnet i 2017 frå Chloe Couture til Chloe Cherry på grunn av forveksling mellom ho og ei anna Chloe Couture. Ho hadde spelt hovudroller i over 200 pornografiske filmar i 2019 og blitt populær på Pornhub, der filmane hennar fekk over 125 millionar visningar. Tidleg under COVID-19-pandemien byrja ho å bruke primært OnlyFans til å selje pornografisk innhald.
Cherry debuterte som skodespelar i 2022 i den andre sesongen av HBO-tenåringsdramaserien Euphoria, som birolla Faye, ein rusmiddelavhengig prostituert. Før ho dukka opp i serien (men etter ho blei rollebesatt), laga Cherry ein pornografisk parodi på Euphoria, der ho spela Jules, med ein annan pornografisk skodespelar, Jenna Foxx. Showrunner på Euphoria, Sam Levinson, sende Cherry ein e-post og bad ho om å prøvespele rolla som Ami, ein kvinneleg strippar med rusmiddelavhengighet, etter å ha blitt ein fan av ho på Instagram på grunn av hennar sans for humor. Etter to digitale auditionar gjekk Cherry i person på audition for Levinson i Los Angeles, og fekk rollen som Faye i staden. Cherry blei omtala som ei av «breakout-stjernene» i serien av kritikarane. Ho slutta med pornografi kort etter for å i staden satse på film- og fjernsynsskodespel på heiltid.
Cherry signerte ein kontrakt med det britiske modellbyrået Anti-Agency London i januar 2022. Ho debuterte på catwalken i februar 2022, og gjekk for LaQuan Smith under New York Fashion Week.
Jeg vil hjem til menneskene
Jeg vil hjem til menneskene er ei diktsamling gjeven ut av Gunvor Hofmo i 1946. Boka kom ut da Hofmo var 25 år gammal, året etter Hofmo fullførte sin examen artium som privatist. I samlinga er Hofmo innom tema som einsemd, framandkjensle, smerte og fortviling.
På boka står det om Hofmo:"Debutanten Gunvor Hofmo er til synelatende en ganske alminnelig Oslopike, 25 år gammel. Hun har ettermiddagsjobb på en av byens kinematografer, og om formiddagen går hun på Universitetet og hører forelesninger i litteraturehistorie. – Og så skriver hun dikt, og de overbeviser om at hun slett ikke er alminnelig. De taler sitt eget språk."
Inger Hagerup skeriv om samlinga: «Jeg ble grepet av en bladning av fortvilelse og misunnelse og svimmel  begeistring: Slike dikt hadde jeg selv ønsket å skrive i drømme, så ble det Gunvor Hofmo som skrev dem i virkeligheten!»
Vervarslinga for Nord-Noreg
Det vart oppretta i 1920 med hovudføremål å sørgje for ei stormvarslingsteneste for dei nordlege landsdelane. I dag vert det utarbeidd vêrvarsel for Nord-Noreg og arktiske område. I tillegg drifttar dei det meteorologiske stasjonsnettet i landsdelen, og står for administrasjonen av dei arktiske stasjonane på Jan Mayen, Hopen og Bjørnøya.
Gjest på jorden
Gjest på jorden er ei diktsamling av Gunvor Hofmo gitt ut i 1971 av Gyldendal Norsk Forlag.
Dette var den første diktsamlinga ho gav ut etter ein pause på 16 år. Den består av 47 dikt og er delt inn i tre delar.
Prisar
Kritikerprisen for årets beste voksenbok (1971)
Simon Nicol
Simon John Breckenridge Nicol er ein gitarist, songar, multi-instrumentalist og plateprodusent. Han var med å grunnla bandet Fairport Convention og er det einaste opphavlege medlemmet som framleis spelar i bandet. Han var òg involvert i Albion Band og mange andre musikalske prosjekt, både som samarbeider, produsent og soloartist. Han har fått mange prisar for arbeidet sitt og karrieren.
Dei første åra
Han starta å spele gitar då han var 11 år og forlet skulen då han var 15. I 1966 vart han med i det lokale bandet Electric Shuffle Orchestra i lag med bassgitarist Ashley Hutchings, og like etter forlet han jobben på den lokale kinoen for å bli fulltidsmusikar. Dei øvde i etasjen over legepraksisen til faren, i eit hus kalla Fairport, og dette var opphavet til namnet på bandet som han og Hutchings danna i lag med Richard Thompson og Shaun Frater som Fairport Convention i 1967.
Då Thompson vart sologitarist i bandet, vart Nicol rytmegitarist og song stundom korvokal. Etter fleire endringar i besetninga fekk bandet ein viss suksess dei første åra med tre album og ei framsyning på det britiske musikkprogrammet Top of the Pops i 1969 med singelen «Si Tu Dois Partir», som nådde 21. plass i Storbritannia. Nicol skreiv den først songen sin for bandet for det andre albumet, What We Did on Our Holidays, den korte instrumentalen «End of the Holiday». Nicol vart skadd i bilulukka som tok livet av trommeslagaren Martin Lamble den 12. mai 1969, men han og bandet kom attende og spelte inn det som vert rekna som meisterverket deira og det viktigaste albumet i britisk folkrock, Liege and Lief (1969).
Albion Band og andre prosjekt
Om lag samstundes som Nicol forlet Fairport Convention hadde Hutchings òg slutta i Steeleye Span og starta å arbeide med den første utgåva av Albion Country Band. Nicol vart med fleire musikarar, mellom anna tidlegare Fairport-medlem Richard Thompson og Dave Mattacks på albumet No Roses (1971), ofte rekna som eit av dei viktigaste elektriske folkealbuma. Nicol slo seg så saman med Richard Thompson og Linda Peters (seinare Linda Thompson) og danna trioen Hokey Pokey i 1973. I 1974 hadde trioen vorte utvida til bandet Sour Grapes som spelte på turneen etter Thompson-albumet I Want to See the Bright Lights Tonight. Seinare same året spelte Nicol på og var medprodusent med Thompson på albumet hans Hokey Pokey.
I 1973 spelte han på det som ofte vert rekna som eit av dei aller beste folk/jazz-albuma gjennom tidene, John Martyn sitt Solid Air. Nicol vart med i Albion Band igjen i 1973, men albumet dei spelte inn, Battle of the Field, kom først ut i 1976. Nicol tok del i somme av innspelingane for det neste prosjektet til Hutchings, Etchingham Steam Band, men var aldri formelt med i gruppa. I 1974-1975 spelte han på Cat Stevens sitt Numbers (1975) og danna eit band i lag med Chris Spedding, Pat Donaldson, Gerry Conway. Denne «supergruppa» vart lagt ned før dei fekk gjort nokre innspelingar. Nicol produserte òg albumet Rough Diamonds (1975) for Jack the Lad, og starta å spele med Swarbrick og Pegg i ein trio kalla Three Desperate Mortgages.
Attende til Fairport
Nicol kom attende til Fairport som lydteknikar på det som opphavleg skulle vere eit soloprosjekt for Swarbrick, albumet Gottle O' Geer (1976). Han spelte nkok gitar og albumet vart omsider gjeven ut som eit Fairport-album. Nicol vart med i bandet igjen for fullt. Samstundes spelte han på det første albumet til Julie Covington (1977), inkludert hitsingelen «Only Women Bleed» som nådde 12. plass i Storbritannia i 1978. I 1977 vart Nicol med i eit gjenforeint Albion Dance Band for albumet The Prospect Before Us og i 1978 som The Albion Band gav dei ut det beste albumet deira, Rise Up Like the Sun (1978). I motsetnad selde dei to neste Fairport-albuma, The Bonny Bunch of Roses (1977) og Tipplers Tales (1978) dårleg, trass i god produksjon og framføring, og at ein generelt meinte Nicol hadde vokse som gitarist og vokalist. Dei valde til slutt å legge ned bandet og heldt ein siste konsert i Cropredy i Oxfordshire den 4. august 1979.
Albion Band, Richard og Linda Thompson, Nicol og Swarbrick 1979-85
Nicol vendte attende til Albion Band og spelte inn to album i 1983. Han turnerte og spelte inn med Richard og Linda Thompson frå 1979 til 1982 og så vidare med Richard Thompson i 1983 og 1984. Han danna òg ein akustisk duett med Dave Swarbrick, som han spelte inn tre album i lag med. Han tok òg del i den årlege gjenforeininga med Fairport, som no var Cropredyfestivalen. I 1985 kom han attende til Fairport for å spele inn albumet Gladys' Leap. Albumet vart godt teke imot og førte til at bandet vart gjenforeint eit år seinare.
Gjenforeininga 1986 til i dag
Perioden 1986-1997 var kanskje den travlaste i karrieren til Nicol. Utan Swarbrick vart han no den nye frontmannen i Fairport. Dei fleste kommentarane har meint at den utviklande barytonestemma hans var meir enn god nok for denne oppgåva. Fairport spelte inn plater og turnerte stadig, men Nicol fekk likevel tid til å gje ut to soloalbum i perioden, Before Your Time (1987) og Consonant Please Carol (1992). Frå 1991-1996 spelte han på tre album av Richard Thompson. Frå 1993 vart han med att i Albion Band i ei ny akustisk utgåve, og spelte inn tre høgt akta album. Han produserte det første av desse, Acousticity  (1993), og turnerte mykje i Europa og Amerika. Han spelte òg med fleire andre artistar, mellom anna ein turne med Art Garfunkel i 1988 og på albuma til Beverley Craven og Beth Nielsen Chapman. I 1990 gav han ut videoen Singing Games for Children med kona Sylvia.
I 1997 forlet han Albion Band for å fokusere meir på Fairport Convention, med delte vokal med Chris Leslie og tok over noko av organiseringa med Cropredyfestivalen frå 2005.
Nicol spelte nyleg i lag med den originale Fairport Convention-vokalisten Judy Dyble, på to songar på hennar Talking with Strangers i 2009. Same året spelte han i Alan Simon sin rockeopera Anne de Bretagne, i rolla som kong Edvard IV av England.
Diskografi
Sjå òg diskografien til Fairport Convention og Albion Band
Satengfuglfamilien
Satengfuglfamilien, Cnemophilidae, er ein ny biologisk familie av sporvefuglar med tre artar funne i fjellskog på Ny-Guinea. Dei var opphavleg tenkt å vere ein del av paradisfuglfamilien Paradisaeidae fram til genetisk forsking ymta om at fuglane ikkje er nært knytt til paradisfuglar i det heile og er kanskje nærare til bærfuglar. Felles for alle tre artar av satengfuglar er at hannar er meir fargerike enn hoer, som er lite iaugefallande. Satengfuglar har svake føter, breie gap, og dessutan manglar dei beinstruktur i det nasale område. Alle artar av satengfuglar byggjer overbygde reir, i motsetnad til paradisfuglane. Hoa legg éitt egg og tek seg av det utan nokon assistanse frå hannfuglen. Satengfuglar lever utelukkande på frukt, sjølv i ung alder.
Cnemophilidae er akseptert av Clementslista og av IOC World Bird List.
Artslista
Satengfuglfamilien i rekkjefølgje etter eBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Slekt Cnemophilus
Slekt Loboparadisea
Barnesjukdom
Barnesjukdommar er ein type infeksjonar ein ofte får når ein er barn. Dei er ein del av den større gruppa infeksjonar som samla blir kalla barneinfeksjonar. Tradisjonelt reknar ein dei mest smittsame slike infeksjonane som barnesjukdommar. Mange av desse sjukdommane vaksinerer ein no barn mot, slik at dei er blitt sjeldnare.
Barnesjukdommar rammar nesten alltid når ein er barn. Fordi sjukdommane medfører livslang immunitet blir vaksne sjeldan eller aldri ramma. Ordet barnesjukdommar kan strengt tatt eigentleg beskriva einkvar sjukdom som rammar barn, men vanlegvis blir det brukt om ei avgrensa gruppe barnesjukdommar. Omgrepet omfattar stort sett det same som barnesjukdommar med utslett, som igjen grovt sett er sjukdommane nemnde i lista under. Ein skil mellom denne gruppa og meir alvorlege sjukdommar ein vaksinerer barn mot, som også kan ramma vaksne, men som sjeldan gir utslett.
Dei fleste barnesjukdommar medfører utslett, men ikkje alle. I barnevaksinasjonsprogrammet blir det vaksinert mot nokre av barnesjukdommane, men berre nokon.
Omgrepa «barnesjukdommar» og «barnesjukdommar med utslett» blir ofte brukte om kvarandre, men at kusma i lista over er eitt unntak fordi denne barnesjukdommen som regel ikkje har noko karakteristisk utslett.
Aplonis
Aplonis er ei biologisk slekt av starar. Desse er i hovudsak øyaartar på Indonesia, Oseania og Australasia, nokre artar har jamvel utbreiing til Malayahalvøya, sørlege Vietnam, og nordaustlege Queensland. Fjørdrakta åt den typiske, vaksne Aplonis-staren er ganske jamt farga i svart, brun eller mørk grøn, nokre gonger med ein metallisk glans. Augeringen er ofte tydeleg farga. Ungfuglar av fleire artar har bleik underside med mørke striper.
Fleire artar har avgrensa utbreiingsområde, og som andre øyendemiske artar er dei blitt trua eller utrydda som følgje av tap av leveområde eller introduserte pattedyr som rotter.
Artslista
Aplonis-starar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.6 frå august 2011 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
Pete Wingfield
William Peter «Pete» Wingfield er ein engelsk plateprodusent, klaverspelar, låtskrivar, songar og musikkjournalist.
Biografi
Som spesialist på soul i 1970-åra, skreiv Wingfield fleire faste spalter og meldingar i månadstidsskriftet Let It Rock, og det vekentlege Melody Maker. Som artist spelte han i det britiske soulbandet The Olympic Runners og Albert Lee & Hogan's Heroes.
I 1971 spelte Wingfield piano på B. B. King in London og året etter på Seventy-Second Brave, eit album av Keef Hartley Band. Wingfield spelte klaverinstrument på Bryn Haworth-albumet Let the Days Go By i 1974 og oppfølgjaren Sunny Side of the Street i 1975. I 1983 spelte Wingfield klaverinstrument på Haworth-albumet Pass It On.
Wingfield kom inn på singellistene på begge sider av Atlanteren i 1975 med «Eighteen With a Bullet», ein doo-wop-låt. Songen nådde 15. plassen i USA og sjuandeplassen på UK Singles Chart. Songen vart gjeven ut på albumet Breakfast Special og vart sidan nytta i filmen Lock, Stock and Two Smoking Barrels.
Han spelte piano i bandet til Alan Parsons i Abbey Road Studios, med Pete Moss på bassgitar, for Dexys Midnight Runners og Paul McCartney.
I 1977 kom songen hans «Making a Good Thing Better» med på Olivia Newton-John-albumet med same namn. Mellom 1975 og 1981 spelte Wingfield klaverinstrument med The Hollies. I 1980 produserte han det første albumet til Dexys Midnight Runners, Searching for the Young Soul Rebels. I 1980-åra slo Wingfield seg saman med filmprodusenten Mel Brooks, og skreiv songane «It's Good To Be the King» og «To Be or Not to Be». I 1985 produserte han debutalbumet til Kane Gang, Bad and Lowdown World of the Kane Gang. Tre pr seinare produserte han The Proclaimers-hitten «I'm Gonna Be» og albumet deira Sunshine on Leith.
The Pasadenas-songaen «Tribute (Right On)» frå 1988, vart skriven av Wingfield.
Wingfield spelte med Van Morrison i 1974 på Montreux Jazz Festival, som kom ut på DVD i 2006. Fleie år seinare spelte Wingfield i bandet til Morrison på ein sommarturné i Europa. Frå 1983 spelte Wingfield òg i 18 år for The Everly Brothers.
Yoshimatsu Oyama
Yoshimatsu Oyama var ein japansk fotballspelar.
Márcio Amoroso
Márcio Amoroso er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Vakteltrastar
Vakteltrastar er ei gruppe av sporvefuglar avgrensa til Australia og nærliggande område. Etter Clementslista versjon 6.5 frå desember 2010 tar familien Cinclosomatidae med vakteltrastar som inkluderer slekta Cinclosoma med fem artar av bakkelevande fuglar i Australia og Ny-Guinea og slekta Ptilorrhoa med tre artar i regnskogen i Ny-Guinea.
Skildring
Vakteltrastar er middels store songfuglar, 17-28 cm i lengd. Dei har sterke bein og nebb. Kjønna har ofte ulike teikningar i fjørdrakta. Cinclosoma-artane er i stor grad brune på oversida, farga er varierande for å gje kamuflasje mot jorda, men er meir dristig markert med svart og kvitt på undersida. Ptilorrhoa-artane har vanlegvis omfattande blått i fjørdrakta. Dei fleste artane har høge, særeigne songar.
Concepción
Concepción er ein by i midtre Chile, regionhovudstaden i Biobío-regionen. Han har 292,589 innbyggjarar (2006). Storbyområdet Gran Concepción er den andre største tettstaden i Chile med 889,725 innbyggjarar (2002).
Historie
Concepción blei grunnlagd av Pedro de Valdivia den 5. oktober 1550 med namnet La Concepción de María Purísima del Nuevo Extremo.
Vakteltrastar
Skildring
Cinclosoma-artane finst på Ny-Guinea og dei nærliggande øyane Yapen, Batanta, Misool og Salawati. Dei finst i skog, generelt separert i ulike høgder. Gulaugevakteltrast er òg funnen i skogane på Ny-Guinea. Dei andre vakteltrastane er avgrensa til Australia der dei er funne i tørrare habitat, i open skog, kratt og på steingrunn. Ingen av artane er antatt å vere trua.
Dei er terrestriske fuglar som flyg ganske svakt, og føretrekker å sitje ned eller springe når dei blir forstyrra. Dei beitar på bakken hovudsakleg på insekt og andre virvellause dyr. I ørkenen kan vakteltraster òg ete frø.
Artslista
Synet på kva familien femnar om er under endring og skil seg frå ein taksonomisk autoritet til ein annan. Dette reflekterast i sjekklister og publikasjonar. Handbook of the Birds of the World, band 12 frå 2007, tar med vakteltrastar i familien Eupetidae: Eupetes, Cinclosoma, Ptilorrhoa, Androphobus, Psophodes, Melampitta og Ifrita
Seinare forsking viste at riksetrast, Eupetes macrocerus, ikkje er nært knytt til vakteltrastar som ein tidlegare trudde, Eupetidae blei splitta opp, og dei åtte vakteltrastane i Cinclosoma og Ptilorrhoa er etter det familien Cinclosomatidae.
Vakteltrastar i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Slekt Cinclosoma
Slekt Ptilorrhoa
Pomorie Point
Pomorie Point (Nos Pomorie) er eit nes på kysten av McFarlane Strait som utgjer nordsida av innløpet til Lister Cove på Varna Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.
Neset er kalla opp etter den bulgarske byen Pomorie.
Neset ligg 5,17 km søraust for Williams Point, 7,61 km nordaust for Miziya Peak i Vidin Heights, 5,49 km nordvest for Inott Point, 4,36 km sør-sørvest for Duff Point på Greenwich Island og 2,5 km sør-søraust for Channel Rock.
Paulus kyrkje
Paulus kyrkje er ei langkyrkje frå 1892 i på Grünerløkka i Oslo kommune. Kyrkja vart teikna av Henrik Bull, som vann ein arkitektkonkurranse. Soknet vart skilt ut frå det soknet som no heiter Sofienberg, i 1880.
Det er ikkje kyrkjegard ved kyrkja.
Diban
Diban (arabisk ذيبان, òg skrive Thiban eller Dhiban) er ein by aust i Syria i Deir ez-Zor guvernement, ved austbreidda av Eufrat, sør for Deir ez-Zor, 17 kilometer sør for al-Busayrah og 13 kilometer nord for Asharah. Av stader i nærleiken finn ein Mayadin i nord og aust, al-Hawayij i nordaust, Makhan i sør og al-Tayanah i søraust. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå, hadde Diban eit folketal på 9 000 i 2004. Han er det administrative setet i ein nahiyah («underdistrikt») som består av ti stader med eit samla folketal på 65 079 i 2004.
Ein del av Diban ligg på ein ås kalla Tell Diban, som òg er ein arkeologisk stad. Tell Diban er identifisert som den arameiske byen Rummunina i antikken,, eit namn som truleg kjem frå det arameiske ordet rumman («granateple»). Byen og området rundt fungerte som militærleir for armeen til den assyriske kongen Tukulti-Ninurta II under det siste felttoget hans i 885 fvt. Kongen rapporterte at Rummunina låg langs ein kanal i Khabur, ei sideelv til Eufrat. I følgje den belgiske orientalisten Edward Lipinsky, var Tell Diban «utan tvil busett i jarnalderen».
Institutestraumen
Institutestraumen er ein isstraum som flyt nord og ut i Ronneisen i Antarktis, søraust for Herculesfjorden. Isen vart kryssa av United States Antarctic Research Program (USARP) i 1958–59, og USARP – University of Wisconsin Seismic Party i 1963–64. Han vart skissert av Scott Polar Research Institute – National Science Foundation – Det tekniske universitetet i Danmark sitt radioekkolyd-prosjekt, 1967–79 og i samband med Foundationstraumen og Support Force-breen, kalla opp etter Scott Polar Research Institute i Cambridge i England.
Toshio Miyaji
Toshio Miyaji var ein japansk fotballspelar.
Rondo i B for fiolin og orkester av Mozart
Rondo i B for fiolin og orkester, K. 269/261a, vart komponert av Wolfgang Amadeus Mozart, truleg mellom 1775 og 1777 som ein erstatning for finalen i K. 207. Som med Adagio i E og Rondo i C, vart denne rondoen i B bestilt av den italienske fiolinisten Antonio Brunetti. Verket er skriven for solo fiolin, to oboar, to valthorn og strykarar.
Treklang – dikt i utvalg
Treklang – dikt i utvalg er ei diktsamling av Gunvor Hofmo frå 1963.
Gunvor Hofmo er ein poet som er kjend for sine dikt om smerte, sorg og tap. Ho er ei av dei mest sentrale modernistane i nynorsk lyrikkhistorie. Hofmo har gitt ut fleire diktsamlingar der Treklang er ei diktsamling med 16 dikt. Diktsamlinga blei gjeve ut i 1963 saman med Astrid Hjertenæs Andersen og Astrid Tollefsen.
Dikta i samlinga er:
Kenny Buttrey
Buttrey vart fødd i Nashville og vart profesjonell musikar alt 11 år gammal. Berre 14 år gammal la han ut på den første verdsturneen sin med Chet Atkins. Han arbeidde først med Charlie McCoy og spelte seinare i sine eigne band, Barefoot Jerry og Area Code 615. Area Code 615 var best kjend for songen «Stone Fox Chase», som vart kjenningsmelodien for BBS-programmet The Old Grey Whistle Test i 1970-åra.
Han er derimot mest kjend som studiomusikar og har arbeidd med mange kjende musikarar, mellom andre Bob Dylan, Neil Young og Jimmy Buffett.
Han spelar på Dylan sine album Blonde on Blonde, Nashville Skyline og John Wesley Harding, Neil Young sine Tonight's the Night, Harvest og Harvest Moon; og Buffett sine Changes in Latitudes, Changes in Attitudes (inkludert den kjende «Margaritaville»). Han har òg arbeidd med Bob Seger, Gordon Lightfoot, Elvis Presley, Donovan, George Harrison, Joan Baez, Dan Fogelberg og Kris Kristofferson. I 1979 spelte Buttrey trommer på det siste studioalbumet til Chuck Berry, Rock It. I tillegg til studioarbeidet, spelte han i turnebandet til Neil Young, Stray Gators og spelte i gruppa Rig.
Han er sitert på at han er mest stolt over å ha spelt trommer på Bob Dylan sin «Lay Lady Lay».
Buttrey døydde av kreft i Nahsville den 12. september 2004.
Andromedidane
Andromedidane er ein meteorsverm som er rester etter Biela-kometen. Meteorsvermen når maksimumet sitt omkring 9. november og ser ut til å stråle ut frå stjernebiletet Andromeda.
Bielakometen vart observert å ha brote sund i 1846, og dette skjedde truleg i 1842 eller tidleg i 1843, då kometen kom nær Jupiter. Dette førte til særleg spektakulære meteorsvermar dei neset åra, og særleg i 1872 og 1885.
Kambstraumen
Kambstraumen er ein isstraum i Den vestantarktiske innlandsisen, tidlegare kjend som Ice Stream C. Han fekk i 2001 nytt namn etter Barclay Kamb, ein amerikansk glasiolog.
Uichiro Hatta
Uichiro Hatta var ein japansk fotballspelar.
The Stray Gators
The Stray Gators var musikarane Jack Nitzsche (piano), Ben Keith (steelgitar), Tim Drummond (bass) og Kenny Buttrey (trommer). Dei akkompagnerte Neil Young i 1972 på albumet hans Harvest, der Nitzsche òg produserte songane («A Man Needs a Maid» og «There's a World»). Etter å ha gjeve ut Harvest spelte dei på singelen «War Song», som er tilskriven Young og Graham Nash, samt unytta opptak frå Harvest på filmmusikken til Journey Through the Past. I 1973 spelte dei òg med Young på turneen Time Fades Away, men Buttrey vart då erstatta av trommeslagaren Johnny Barbata. Dei gav seg midtvegs i turneen då Young brått enda konsertane, men kvar for seg skulle dei seinare arbeide med både Young og andre. Dei vart gjenforeint i 1992 for Young sitt album Harvest Moon der Spooner Oldham erstatta Jack Nitzsche. Nitzsche arrangerte derimot songen «Such a Woman». Seinare spelte dei på debutalbumet til Jewel, Pieces of You, som vart spelt inn i studioet til Young.
Jutulstraumen
Jutulstraumen er ein stor isbre i Dronning Maud Land i Antarktis, kring 190 km lang og som flyt nordover til Fimbulisen mellom Kirwanveggen, Borgmassivet og Ahlmannryggen i vest og H.U. Sverdrupfjella i aust. Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av NBSAE (1949-52) og flyfoto av norske ekspedisjonen (1958-59) og namngjeve Jutulstraumen. Isstraumen har ein fart på kring 4 meter per dag nær kysten, der han har store bresprekkar.
Eforie
Eforie er ein by i Constanța fylke i Romania. Eforie inngår i storbyområdet til Constanța.
Sandviken i Sverige
Sandviken er ein svensk by og administrasjonsstad i Sandvikens kommun i Gävleborgs län i landskapet Gästrikland. I 2010 hadde tettstaden Sandviken 22 965 innbyggjarar.
Eforie
Busetnader
Eforie er ein oraș (mindre bykommune) med desse busetnadane:
Sandviken i Sverige
Sandviken fekk bystatus først i 1943.
Streptopelia
Streptopelia er ei biologisk slekt av fuglar i duefamilien. Desse er i hovudsak slanke, små til mellomstore duer. Oversida er ofte bleik brun, og undersida er ofte med ein nyanse av rosa. Mange har ein karakteristisk svart-kvit flekk på halsen, og ensformige kurrande læte.
Kjerneområdet for denne slekta er Afrika, men fleire artar finst i tropiske, sørlege Asia. Som gruppe er denne slekta svært vellukka; mange artar har store populasjonar i ei rekkje habitat i tropane, to artar har no ein mykje meir omfattande distribusjon.
Artslista
Streptopelia i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Lahti-renna 1973
15 km
<br style="clear:both;" />
50 km
<br style="clear:both;" />
Kombinert
<br style="clear:both;" />
Hopprenn, normalbakke
<br style="clear:both;" />
Hopprenn, storbakke
<br style="clear:both;" />
10 km
<br style="clear:both;" />
3 x 5 km stafett
<br style="clear:both" />
Kjelder
[https://www.nb.no/items/ec49e5ab1bd988dfc207da9e628ff4e9?page=5&searchText=hartleb Tønsbergs Blad 5. mars 1973]
Christine Lakeland
Christine Lakeland er ein USA-amerikansk musikar og låtskrivar. Ho var gift med gitaristen og låtskrivaren J.J. Cale fram til han døydde i 2013. Ho spelte på mange av albuma hans og var medlem av bandet hans. Ho har samstundes gjeve ut nokre album under sitt eige namn.
The Unauthorized Breakfast Item
The Unauthorized Breakfast Item er det trettande studioalbumet til Caravan, utgjeve i 2003.
Innhald
Alle songar av Pye Hastings, utanom «Nowhere to Hide» (Dave Sinclair), «Linders Field» (Doug Boyle) og «For Richard... Live in Quebec City» (Richard Coughlan, Pye Hastings, Dave Sinclair and Richard Sinclair).
Harvest
Innhald
«Words (Between the Lines of Age)», den siste songen på albumet, inneheld ein lang gitarsolo. Soloen er typisk for Neil Young med fire akkordar som går og går. Songen er kjend for å skifte mellom ein vanleg 4/4-takt i versa og refrenga, og den uvanlege 11/8-takten i mellomspela.
Innspeling
Young kom til Nashville i 1971 for å spele på Johnny Cash Show i lag med Linda Ronstadt og James Taylor. Elliot Mazer hadde opna Quadrofonic Sound Studios i Nashville og inviterte Young til middag laurdag 6. februar for å få han til å spele inn musikk i studioet. Neil likte arbeidet til dei lokale studiomusikarane kalla Area Code 615 og vart interessert. Young hadde arbeidd med nye songar som han hadde spelt på turnane sine, noko ein kan høyre på Live at Massey Hall 1971 og fortalte Mazer at alt han trengde var ein bassist, ein trommeslagar og ein pedalsteelgitarist.
Mazer henta inn trommeslagar Kenny Buttrey, bassist Tim Drummond (som berre hadde gått forbi på gata) og gitarist Ben Keith. Denne kvelden la dei ned grunnspora for «Heart of Gold», «Old Man», «Harvest» og «Dance Dance Dance». Sistnemnde vart ikkje med på albumet, men vart seinare gjeven ut på debutalbumet til Crazy Horse seinare same året. Studiomusikarane Andy McMahon og John Harris vart henta inn for å spele piano på respektive «Old Man» og «Harvest», medan Teddy Irwin spelte den andre akustiske gitaren på «Heart of Gold».
Etter å ha spelt inn Johnny Cash Show søndag kveld, henta Young inn Ronstadt og Taylor til studioet. I lag spelte dei inn korvokal på «Heart of Gold» og «Old Man». Taylor plukka opp Young sin banjogitar (ein seksstrengs banjo stemd som ein gitar) og spelte oppå «Old Man».
«Bad Fog of Loneliness» og «Journey Through the Past» vart spelte inn under desse innspelingane, men vart ikkje med på albumet. Desse vart gjeven ut på The Archives Vol. 1 1963-1972. «Journey Through the Past» vart gjeven ut på konsertalbumet Time Fades Away med berre Neil Young og eit piano og «Bad Fog of Loneliness» kom først ut på Live at Massey Hall 1971 i 2007.