cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Genesaretsjøen
Antikken
Mange av gjerningane til Jesus skjedde ved breidda av Genesaratsjøen. På denne tida var det stadig utvikling av landsbyar og busetnader kring innsjøen med mykje handel og ferjefrakt. Dei synoptiske evangelia Markus- (1:14–20), Matteus- (4:18–22) og Lukasevangaliet (5:1–11) skildrar korleis Jesus rekrutterte fire av dei tolv disiplane frå breidda av innsjøen: fiskaren Simon og broren Andreas og brørne Johannes og Jakob. Ein av dei kjende hendingane med Jesus, Bergpreika, skal ha funne stad på ein ås oppom innsjøen. Mange av mirakla hans skal ha skjedd her, som då han gjekk på vatnet, fekk uvêret til å forsvinne, då disiplane fange ei båtlass med fisk og metting av fem tusen menneske (i Tabgha).
Correggio
Antonio Allegri, best kjend som Correggio, var ein italiensk renessansemålar, oppkalla etter fødestaden Correggio i regionen Emilia.
Genesaretsjøen
Antikken
I 135 vart Bar Kokhba-opprøret slått ned her. Romarane svarte på opprøret med å forvise alle jødar frå Jerusalem. Senteret for jødisk kultur og lære vart flytta til regionen kring Galilea og Genesaretsjøen, særleg byen Tiberias. Det var i denne regionen den såkalla «Jerusalem-Talmud» vart samla.
Correggio
Liv og gjerning
Correggio arbeidde heile livet i områda kring Parma, men verkar i høg grad å ha kjent til målarkunsten i Roma, Firenze og Venezia. Truleg var han elev av Francesco Bianchi, men under eit tidleg besøk i Mantova vart han påverka av Lorenzo Costa og Andrea Mantegna. Snart hadde Leonardo da Vinci sin revolusjonerande stil mjuka opp Correggio sin målarstil. Han kombinerte det mjuke og duse, som er typisk for hans modne verk, med ei sterk kjensle for oppbygginga av forma. Correggio skilde seg ut frå dei fleste samtidige norditalienske målarane, som vilkårslaust tok etter Leonardo. I staden for å skape det overjordisk vakre, måla Correggio idealiserte, men sensuelle og svært jordiske, figurar.
Genesaretsjøen
Mellomalderen
Under Austromarriket førte rolla innsjøen spelte i livet til Jesus til at han vart ein viktig pilegrimsstad. Innsjøen vart mindre viktig då bysantinarane mista kontrollen over området og det kom inn under omajadane og påfølgjande muslimske rike. Utanom Tiberias, vart dei store byane i området mindre viktige. Khirbat al-Minya-palasset vart bygd ved innsjøen under regjeringsatida til omajade-kalifen al-Walid I (705–715 ). I 1187 slo Saladin armeane til krossfararane i slaget ved Hattin, stort sett fordi han klarte å hindre krossfararane ferskvatn frå Genesaretsjøen.
Moderne tid
Tidleg i osmansk tid var innsjøen lite viktig i Det osmanske riket. Det jødiske samfunnet i Tiberias fekk ei oppblomstring på 1500-talet, men var sidan gradvis i fall, fram til 1660, då byen vart fullstendig øydelagt. Tidleg på 1700-talet vart Tiberias bygd opp att av Daher al-Omar, og vart eit senter for styret hans over Galilea, og det jødiske samfunnet der blomstra på ny.
Torpedobatteriet ved Rutledal
Torpedobatteriet ved Rutledal (offisielt heitande HKB 16./981 Risenaes) i Gulen kommune i Vestland vart bygd av tyske okkupasjonsstyrkar under kampane i Noreg i 1940 under andre verdskrigen. Det stod ferdig allereie i mai det året. Dette var det fyrste større forsvarsverket tyskarane bygde i Sogn og Fjordane.
Genesaretsjøen
Moderne tid
I 1917 slo britane dei osmanske tyrkarane og tok kontroll over Palestina, medan Frankrike tok kontroll over Syria. I oppdelinga av dei osmanske territoria mellom Frankrike og Storbritannia, var det semje om at Storbritannia skulle ta kontroll over Palestina, medan Frankrike fekk Syria. Dei allierte måtte ordne ei grense mellom Palestinamandatet og Det franske mandatet for Syria. Grensa vart definert i grove trekk av ein avtale frå desember 1920, som trekte grensa midt over innsjøen. Men avtalen frå 1920 vart trekte attende. Sionistrørsla la press på franksmennene og britane for å få så mange vasskjelder som mogeleg til Palestinamandatet under grenseforhandlingane. Høgkommisæren for Palestina, Herbert Samuel, prøvde å få full kontroll over Genesaretsjøen. Forhandlingane førte til at heile Genesaretsjøen vart ein del av Palestina, begge sider av Jordanelva, Hulasjøen, Dan-kjelda og delar av Yarmouk. Den endelege grensa i 1923 følgde ei 10 meter brei strip langs nordaustkysten av innsjøen, slik at Det franske mandatet i Syria ikkje hadde tilkomst til innsjøen.
Torpedobatteriet ved Rutledal
Batteriet var med å sperra innlaupet til Sognefjorden. Lenger inn i fjorden er det tilgang til passasjen frå Sogn til austlandet og Fillefjell og Flåmsbana, noko som var av militær tyding i tilfelle ein alliert invasjon.
Genesaretsjøen
Moderne tid
Den britisk-franske avtalen gjorde at eksisterande rettar til bruk av vatnet i Jordanelva av innbyggjarane i Syria vart verande slik dei hadde vore. Syria fekk rett til å bygge ein ny kai ved Semakh ved Genesaretsjøen eller bruke eksisterande kaiar i lag med britane. Personar eller varer som vart sett i land i Semakh kom ikkje til å verte underlagt tollreguleringar. Innbyggjarane i Syria og Libanon skulle få dei same fiskerettane i Hulasjøen, Genesaretsjøen og Jordanelva, medan styresmaktene i Palestina var ansvarleg for styret over innsjøane.
Torpedobatteriet ved Rutledal
Torpedobatteriet låg nede ved sjøkanten i Rutledal. Det hadde to torpedorøyr på 53 cm, og i alt åtte torpedoar. Røyra var norske, og stamma frå KNM «Skarv», ein torpedobåt av Lyn-klassa. Torpedoane kunne skytast ut med trykkluft frå ein svingbar torpedokanon med doble røyr og treffa mål i ein sektor frå Risnøyna til Rysjedalsvika. Mannskapet var på 14 mann lagt i enkle trebygningar nede ved strandkanten. Dei hadde seinare også ein infanteriavdeling til nærstøtte. Denne var plassert på Brekke, og skulle virka mot eventuelle allierte avdelingar som kunne koma til å falle kystfestningane i ryggen.
Genesaretsjøen
Moderne tid
I 1950-åra formulerte Israel ein plan om å knyte Genesaretsjøen med resten av landet via kanalar og røyr for å gje vatn til det veksande landet. Dette vart fullført i 1964. Omleinga av vatnet frå Jordanelva førte til uro i området, og stundom konfrontasjonar langs Jordanelva. Sjøen er i dag det største vassreservoaret i Israel.
Arkeologi
Under ei sonarundersøking i 2003 (publisert i 2013 ), fann arkeologar ein enorm kjegleforma steinstruktur. Strukturen hadde ein diameter på kring 70 meter og var laga av store steinar. Ruinane vart estimert til å vere mellom 2 000 og 12 000 år gamle, og ligg kring 10 meter under vatn. Forskarar meiner at staden minnar om tidlege gravfunn i Europa og vart truleg bygd tidleg i bronsealderen.
Torpedobatteriet ved Rutledal
Etter krigen vart torpedobatteriet overteke av Kystartilleriet og var i bruk fram til 1954, då det vart lagt ned.
Genesaretsjøen
Næringsliv
I dag er turismen ved Genesaretsjøen hovudnæringa i heile regionen. Det finst mange historiske stader kring innsjøen, særleg ved hovudbyen Tiberias, som vert vitja av millionar av lokale og utanlandske turistar kvart år. Genesaretsjøen trekkjer til seg mange kristne pilegrimar, fordi det var her Jesus i følgje Det nye testamentet utførte mange av mirakla sine. Ein av dei mest populære pilegrimsstadane er staden der Jordanelva munnar ut i Genesaretsjøen, der talrike pilegrimar kvart år kjem får å døypast.
Andre næringar i området er fiske i innsjøen og jordbruk. Vatn frå sjøen blir mellom anna brukt til kunstig vatning i Negev.
Oslolosen
Oslolosen, eigentleg Kjell Aronsen, er ein ein fiktiv person skapt av humoristen Harald Eia. Han debuterte i TV-programmet Uti vår hage 2 på NRK1 i januar 2008. Eit klipp med Oslolosen er òg sett kring 700 000 gonger på Youtube. Oslolosen var òg frontfigur for Oslo kommune sin kjeldesorteringskampanje i 2008.
Eidså
Eidså er ein matrikkelgard og ei bygd i Syvde i Vanylven kommune. 115 menneske budde i bygda i 1946, fordelt på 20 heimar. Bygda ligg på vestsida av Syvdsfjorden og omfattar elles matrikkelgardane Takset, Kolgrov, Øyra, Sandnes, Lid og Koparnes.
På 1900-talet hadde bygda så vel post-, som rikstelefonstasjon, samt faste skipsanløp. I fleire tiår var her jordbruksskule og husmorskule. Pr 2016 er her einast ein skule for småskuleborn att.
Jonas Thomassen
Jonas Thomassen er ein norsk musikar som blei kjent i Noreg då han kom på andreplass i Idol i 2006. I semifinalen framførte han songen «Hurt» av Johnny Cash/Nine Inch Nails, og av dei åtte deltakarane mottok Thomassen heile 42 % av stemmane for å komme med til finalen. Han endte altså til slutt på andreplass, etter å ha mottatt 45 % av de omtrent 740 000 stemmane som blei gitt i finalen. Vinnaren blei Aleksander Denstad With.
Thomassen voks opp i Rygge utanfor Moss, og begynte å spele gitar som 5-åring. Han starta etterkvart bandet Wha' saman med nokre kameratar, og spelte også åleine under aliaset Bare John Band.
Han gjekk på Wang Toppidrettsgymnas i Moss, og spelte spiss for A-laget til fotballklubben Rygge IL. Han var per mai 2017 dagleg leiar for eigedomsnettstaden Boligmani.no.
Ikkjevald
Ikkjevald eller ikkje-vald viser til ulike tankesett og strategiar som avviser fysisk vald som verkemiddel for å nå eit mål, men som samtidig er retta mot å oppnå politisk eller sosial endring. Ikkjevald kan dermed reknast som eit alternativ til både passiv aksept av undertrykking og til valdeleg, væpna eller militær kamp mot denne.
Utøvarar av ikkjevald kan nytta ulike metodar i sine kampanjar, som demonstrasjonar, opprop, opplysingsarbeid, streik, sveltestreik, blokadar, boikott, sivil ulydnad og ikkje-deltaking, det vil seia å aktivt motsette seg samarbeid med og deltaking i visse samfunnsinstitusjonar.
Historie
Mahatma Gandhi lanserte ikkjevald ut frå det indiske religiøse omgrepet ahimsa, som tyder 'utan vald'. Gandhi stilte ikkje-vald opp mot vald og krig som politisk metode. For han var ikkjevald ei aktiv inngriping, og omgrepet skil seg derfor frå passive protestar og mot pasifismen, som berre vegrar seg mot å delta i vald.
Bold Street
Bold Street er eit musikkalbum avJonas Thomassen og Jt Scam, utgjeve i 2007.
Søren Tybring
Søren Tybring var ein norsk prest og stortingsmann frå Høland i Akershus.
Tybring var son til ein prest. Han vart student frå Herlufsholms skole i Danmark i 1790 og cand. theol. i 1796. Same året vart han personalkapellan i Kristiansand, frå 1798 aftensangprest og rektor ved borgarskulen på Bragernes i Drammen. Ei kort tid i 1802 sokneprest i Karleby på Falster i Danmark, same året utnemnd til sokneprest i Bragernes.
Tybring var 1. representant frå Drammen på omframstortinget i 1814. Dagboka hans frå tingtida er trykt i Historiske Samlinger band II.
Han døydde på Bragernes i 1822.
Aqrah-distriktet
Aqrah-distriktet (arabisk قضاء عقرة|qaḍāʾ ʿAqra; sorani قەزای ئاکرێ, qezayê Akrê) er eit distrikt aust i Dohuk guvernement i Kurdistan-området nord i Irak. Det administrative senteret er byen Aqrah.
Underdistrikt
Distriktet har fem underdistrikt:
Nikolaj Andrianov
Nikolaj Jefimovitsj Andrianov var ein russisk turnar frå Vladimir som representerte Sovjetunionen. Han vart europameister 1975, olympisk meister 1976 og verdsmeister 1978 i mangekamp.
Andrianov vart sjuk av multippel system atrofi. Dei siste månadene av livet kunne han ikkje røre korkje armar eller bein, ei heller snakke. Han døydde i heimbyen.
Han var gift med turnaren Ljubov Burda.
Melissourjí
Melissourjí (gresk Μελισσουργοί) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Árta i Ípiros i Hellas. Melissourjí inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Sentral-Tzoumérka.
Forsvarshistorie i Gulen
Forsvarshistoria i Gulen går heilt tilbake til då Hæren vart oppretta i 1628, og før det til slaget på Dingenes som det står skrive om i Snorres kongesoger.
Før 1900-talet
I 978 stod det eit stort sjøslag mellom Håkon Ladejarl og kong Ragnfrød Eiriksson ved Dingeneset. Dette var tidlegare fylkesgrense mellom Hordafylket (Hordaland) og Sygnafylket (Sogn). ''Då vart det ein veldig kamp der. Håkon jarl hadde mykje større hær, og han vann siger. Dette var på Dingenes, der Sogn og Hordaland møtest. Kong Ragnfrød flykta til skipa, men det fall tre hundre mann av hæren hans. Etter denne striden rømde Ragnfrød ut av Noreg, og Håkon jarl trygga freden i landet.'' – Snorres kongesoger
Noreg fekk ein hær med ståande styrkar fyrst i 1628, då Christian IV oppretta det nye norske forsvaret, i samband med fleire reformer. Viktige føregåande hendingar var at den norske bondehæren nekta å gå inn i Sverige under Kalmarkrigen, samt trusselen om tysk invasjon av Noreg etter at Christian hadde kjempa mot tyske styrkar i krigen i 1627.
Den mest kjende som heldt til på Lovisendal var kanskje oberst Even Kraft, som budde der frå 1727 til 1745. Han hadde delteke som offiser under Elleveårskrigen 1709–1720, og freista seinare å skryta på seg heltestatus gjennom artiklar han sjølv skreiv og gav ut.
Første verdskrig
Under fyrste verdskrigen bygde Marinekommando Vestlandet bygde ein signalstasjon ved Eivindvik. I løpet av krigen vart 16 døde britiske soldatar funne drivande i ein livbåt.
Andre verdskrigen
Under kampane i Noreg hadde norske fly frå Sognefjord flygruppe provisoriske stasjonar i Eivindvik og Sogndal. Det var også nokre norske åtak med fly og handvåpen mot tyske skip, mellom anna ein erobra norsk minesveipar som hadde grunnstøytt.
Folk frå Gulen deltok i Valdres under den tyske invasjonen. Tyske styrkar gjekk opp langs Sperillen og Randsfjorden for så å skulla ta seg gjennom Valdres. Kampane langs Randsfjorden, i Ådalen og Valdres var av dei hardaste i Sør-Noreg. Gulingane blei blant anna involvert i kampen i Gråbeinhølet, seinare ved kampen om Bagnsbergatn gard og også under kampane ved Islandsmoen. I kampane i Gråbeinhølet fall Konrad Byrknes frå Byrknesøy og Edvin Færøy frå Losnegard, og under kampane ved Islandsmoen fall Halvard Trædal frå Ikjefjord.
Gulen hadde ei rolle som utskipingshamn for Englandsfarten under okkupasjonen av Noreg. Fleire nykelpersonar i distriktet var aktive i motstandskampen.
Etter kampen i Sør-Noreg var over, bygde tyskarane forsvarsanlegg i området. Det fyrste store forsvarsanlegget i Sogn og Fjordane var torpedobatteriet ved Rutledal. Dette vart bygd allereie i mai 1940. Vest for torpedobatteriet stod eit kystfort klart i mai 1941. Ei mil vest for torpedoanlegget og festninga i Rutledal vart fortet på Risenes bygd i 1942. Innbyggjarane vart tvangsflytt derifrå.
Fleire stader i Gulen vart minelagde under krigen, t.d. Grimesundet mellom Klokksøy og øya Grima. Fiskarar på veg til fiskefelta vest for Byrknes fekk ein omveg på ein time.
Etterkrigstida
Etter krigen vart torpedobatteriet brukt av Kystartilleriet fram til 1954. Dei to forta blei nedlagt, og i Rutledal vart kanonane fjerna i 1946. Fortet på Risenes var tungt å riva, og fyrst i 1979 vart dei siste restane av piggtråd fjerna frå omlandet.
Marta Seljeset Frøland
Marta Seljeset Frøland var ein norsk folkesongar frå Hornindal i Sogn og Fjordane. Frøland var fødd på Seljeset i Hornindal, men busett i bygda Sæbø i Ørsta kommune. Frøland var ein viktig læremeister og inspirasjonskjelde for Unni Løvlid. Løvlid gjekk i lære hjå Marta Seljeset Frøland, og brukte tradisjonssongar etter ho på plateutgjevingane Vita og So Ro Liten Tull.
Košava
Košava er ein kald søraustleg vind i Serbia og somme naboland. Han startar i Karpatane og følgjer Donau nordvest gjennom Jernporten, der han vert forsterka, og heldt fram mot Beograd. Han kan gå så langt nord som Ungarn og så langt sør som Niš.
Isla Nansen Sur
Isla Nansen Sur  eller South Nansen Island er den største av øyane som ligg i Wilhelmina Bay utanfor vestkysten av Graham Land, som ligg 6,4 km aust for Emma Island. Isla Nansen Sur vart oppdaga av Belgica-ekspedisjonen (1897–1899) under Adrien de Gerlache og kalla opp etter Fridtjof Nansen.
Bækkelaget SK
Bækkelagets Sportsklub er eit idrettslag heimehøyrande i Oslo. Klubben vart skipa i 1909 og omfattar seks særgrupper eller -avdelingar; fotball, friidrett, handball, innebandy, orientering, samt skiidrett og skiskyting.
Klubbfargane i lagidrettar er gul trøye og blå bukse.
Bækkelagets Sportsklub har sidan 1972 arrangert fotballturneringa Norway Cup for barn og unge.
June Anderson
June Anderson er ein  grammypris-vinnande amerikansk dramatisk koloraturasopran. Anderson blei fyrst kjend for bel canto-framføringar av Rossini, Donizetti og Bellini, og var den fyrste ikje-italienaren nokonsinne til å vinn den prestisjetunge Bellini d'Oro-prisen.
Seinare utvida ho repertoaret sitt til å ha med fleire andre roller, mellom anna frå det russiske repertoaret og verk av Richard Strauss. I 2008, blei Anderson utnemnd til Commandeur av Ordre des Arts et des Lettres av dei franske styresmaktene, og i 2007 tok ho imot ein Victoire d'honneur i Victoires de la musique classique i Paris.
Anderson har opptred i kjende operahus som La Scala, Covent Garden, La Fenice, Metropolitan Opera, San Francisco Opera, Lyric Opera of Chicago og Teatro Colón. Ho har samarbeidd med dirigentane Leonard Bernstein, James Levine, Charles Dutoit, Zubin Mehta, Riccardo Muti, Seiji Ozawa, Giuseppe Sinopoli, Kent Nagano og Michael Tilson Thomas.
Tidleg liv
June Anderson var fødd i Boston i Massachusetts og voks opp i Wallingford i Connecticut. Ho var elev ved Lyman Hall High School, der ho blei rangert som nummer 5 av 505 avgangselevar i 1970. Ho byrja songstudiar då ho var 11, og då ho var 17 var ho den yngste finalisten (til då) ved Metropolitan Opera-auditionar.
Ho tok ein grad i fransk ved Yale University med cum laude. Etterpå valde ho å konsentrera seg om song. Anderson tok stemmestudiar under Robert Leonard i New York by. Ho hadde fleire auditionar, men fekk i fyrstninga ingen engasjement. Ho gav seg sjølv ein tidsfrist på to år, der ho ville byrja å studera juss om ho ikkje fekk suksess som songar. Ho hadde framleis eit sterkt ønske om å bli songar, og har sagt «I decided I was going to be a singer if it killed me!»
Karriere
Anderson song i flere produksjonar i området rundt Yale/New Haven medan ho framleis var elev ved high school. I 1968 song ho i ei oppsetjing av L'infedeltà delusa av Haydn ved Yale University. I 1970 song ho rolla som Gilda ved New Haven Opera Company i ei oppsetjing av Rigoletto av Verdi.
Ho hadde den profesjonelle operadebuten sin som Nattens dronning iTryllefløyta av Mozart ved New York City Opera i 1978. Fleire år seinare song ho denne rolla i den oscarvinnande filmen Amadeus regissert av Miloš Forman. I tida ved New York City Opera song ho i ei rekkje ulike operaer, som Den gylne hanen av Rimskij-Korsakov, Rigoletto og La Traviata av Verdi, Il barbiere di Siviglia av Rossini, Giulio Cesare av Handel og Don Giovanni av Mozart (som Elvira). I 1981 song ho dei tre hovud-sopranrollene i Les Contes d'Hoffmann av Jacques Offenbach, den fyrste sopranen til å gjera dette ved New York City Opera sidan Beverly Sills i 1973.
1980-talet
Anderson forlet New York City Opera i 1982 og la ut på ein karriere i Europa. Dette tiåret var karrieren hennar markert av fleire debutar i typiske bel canto-roller i store europeiskeq operahus. Ho deltok også på innspelingar av operatiske verk som sjeldan blei høyrde på denne tida, som Mosè in Egitto av Rossini, Die Feen av Wagner, La jolie fille de Perth av Bizet, Le postillon de Lonjumeau av Adolphe Adam, La Juive av Fromental Halévy og La muette de Portici av Daniel Auber.
Etter å ha blitt anbefalt til ein italiensk agent av Sherrill Milnes, debuterte ho i Europa i 1982 i tittelrolla i Semiramide av Rossini i Roma. I 1983 debuterte Anderson i Firenze og Genève i tittelrolla i Lucia di Lammermoor av Donizetti, ei rolle som blei ein av dei hyppigaste opptredenane hennar. Ho song òg Die Feen av Wagner i München, og opptredde også i Nord-Amerika: I puritani av Bellini i Edmonton og Il barbiere di Siviglia i Seattle.
Anderson vende tilbake til Opéra-Comique i 1987, i rolla som Elvira i I Puritani, og opptredde ved Paris Opera med Alfredo Kraus. I Italia vende ho tilbake til La Scala for å debutera som Giuletta i I Capuleti e i Montecchi, og vende tilbake til Venezia for den fyrste opptredenen sin i Beatrice di Tenda av Bellini.
I 1988 opptredde Anderson også i ein konsertversjon av Beatrice di Tenda ved Carnegie Hall i lag med Opera Orchestra of New York.
Ellles i 1988 konsentrerte Anderson seg om Rossini-roller. Ho spelte si fyrste Armida i Aix-en-Provence, opptredde i Otello ved Pesaro-festivalen, og debuterte som Anna i Maometto II (ein tidleg versjon av Rossini sin Le siège de Corinthe) ved San Francisco Opera (ho hadde tidlegare spelt inn dette verket med Samuel Ramey i 1983). Ho opptredde også i Luisa Miller av Verdi ved Opéra National de Lyon. I 1989 hadde ho ein lenge venta debut ved Metropolitan Opera i New York som Gilda i Rigoletto i lag med Luciano Pavarotti. New York Times skreiv om Met-debuten hennar:"Miss Anderson's debut as Gilda, although belated, could not have been more welcome. The Metropolitan is not rich in artists of this caliber. The tall soprano left America a decade ago to build a phenomenal European career, chiefly in the florid works of Bellini, Donizetti and Rossini. She demonstrated in a Caro nome of exquisite taste, effortless fluidity and pinpoint precision that she is a master of the bel canto style. She is comfortable above high C, but the lower ranges do not suffer in quality or power. The wide leaps of the Caro nome coda were taken effortlessly and squarely on the note. The Met audience does not often hear a trill as thrushlike and as precise as Miss Anderson's, nor a soprano who can soar as grandly over the ensemble in the quartet."I juli 1989 song ho ved opningsgallaen til den nye Opéra Bastille i Paris, der ho framførte Ombre légère frå Le pardon de Ploërmel av Meyerbeer.
Leonard Bernstein valde henne ut til å opptre som Cunegonde ved ein konsert i London 13. desember 1989 i ei framføring av Candide dirigert av komponisten (som ho seinare delte ein pris med for Best Classical Album ved Grammy-prisane i 1992, for Abbey Road Studios-opptaka frå desember 1989 med same utøvarar og dirigent.
Tolv dagar seinare, igjen med Bernstein, opptredde ho i Berlin på første juledag med ei oppføring av Beethoven sin Symfoni nr. 9 i D-moll ved Schauspielhaus for å feira fallet til Berlinmuren. Konserten blei kringkasta direkte i over tjue land til eit estimert publikum på 100 millionar, og blei framført av eit orkester og kor med deltakarar av mange ulike nasjonalitetar: frå Tyskland, Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks og kor, koret til Berlin Radiosymfoniorkester og medlemmar av Sächsische Staatskapelle Dresden; frå Sovjetunionen medlemmar av orkesteret ved Kirov-teateret, frå Storbritannia, medlemmar av London Symphony Orchestra; frå USA, medlemmar av New York Philharmonic og frå Frankrike medlemmar av Orchestre de Paris.
1990-åra
Det neste tiåret fortsette Anderson å ha tradisjonelle bel canto-roller, men utvida også repertoaret sitt. I januar 1990 framførte ho Berlioz sin songsyslus Les nuits d'été ved Carnegie Hall, med Giuseppe Sinopoli som dirigerte Philharmonia Orchestra frå London. Seinare det året opptredde ho ved Metropolitan Opera i ei storslått oppsetjing av Semiramide av Rossini, i lag med Marilyn Horne og Samuel Ramey. Også i 1990 opptredde Anderson i Pesaro i ein produksjon av den sjeldan oppførte Ricciardo e Zoraide, også av Rossini, og vitja Lyric Opera of Chicago i ein ny produksjon av Lucia di Lammermoor regissert av Andrei Şerban. Ho enda 1990 med ein gallakonsert på nyttårsaftan med Zubin Mehta og New York Philharmonic som blei kringkasta i heile USA i Live from Lincoln Center på PBS.
I februar 1991 vende ho tilbake til Carnegie Hall for å framføra La sonnambula med Opera Orchestra of New York. Same året tok ho del i gallaen for sølvjubileet til den «nye» bygningen til Metropolitan Opera, der ho framørte «Je suis Titania» frå Mignon, dirigert av James Levine. Ho song også med Pavarotti på ein gallakonsert i Teatro Valli i Reggio Emilia i Italia for å markera 30-årsjubileet for den fyrste sceneopptredenen hans. På juledag i 1991 var ho, saman med sopranen Sarah Walker, tenoren Klaus König og bassen Jan-Hendrik Rootering, del i ei framføring av Beethovens 9. symfoni dirigert av Leonard Bernstein i Schauspielhaus i Berlin. Konserten blei teken opp av Deutsche Grammophon og gjeven ut under tittelen Ode an die Freiheit.
I 1996 spelte Anderson Jeanne d'Arc i Verdi-operaen Giovanna d'Arco, både i konsertversjonar i New York og Barcelona og i ei sceneoppsetjing i Covent Garden. Ho vende tilbake til Tsjajkovskij i 1996 med si fyrste tolking av Tatjana i Eugen Onegin i Tokyo. Ho opptredde også i La Traviata, med den italienske tenoren Salvatore Fisichella, i Tokyo det året. Ho tok del i gallaen som feira James Levine sitt 25. år ved Metropolitan Opera, og song eit utval frå I Lombardi alla prima crociata med Carlo Bergonzi og Ferruccio Furlanetto. Seinare same året spelte ho inn heile verket med Levine, Luciano Pavarotti, Samuel Ramey og Metropolitan Opera orchestra.
I 1997 hadde Anderson si fyrste tolking av av Norma av Bellini ved Lyric Opera of Chicago. Chicago Tribune skreiv at Andersons «clear, bright upper range was at its clarion best, the soprano singing with strength and nuanced sensitivity». Skodespelet hennar blei også rost: «[D]ramatically, Anderson was exceptional, drawing out all of the conflicting emotions with an intensity tempered by dignity.» Seianre i 1997 vende ho tilbake til Opera Orchestra of New York for si fyrste tolking av Elvira i Ernani av Verdi'''. I 1998 snakka Anderson i Opera News om overgangen sin frå lette coloratura-roller til «djupare farvatn»:"I wanted to put it off as long as possible. I kept saying, and it's been quoted so many times, I didn't want to do 'Normina.' I wanted to do Norma. And Leonora. I didn't want to sound like a soubrette trying to do these things. I've done things like Il Corsaro and La Battaglia di Legnano very early in my career, so Verdi's always been a presence. I did mostly Rigolettos and Traviatas, and then I added Desdemona a few years ago. ... So I suppose Leonora would be next in line.'"I 1998 spelte Anderson si fyrste Leonora i Il trovatore'' av Verdi ved Metropolitan Opera. Besetninga omfatta mellom anna Richard Margison og Dolora Zajick.
2000-talet
I seinare år har Anderson frå tid til annan vendt tilbaek til tidlegare roller. Ho opptredde som Lucia i São Paulo i 2000 og Aten i 2002, i La traviata ved Metropolitan Opera i 2001 og nye produksjonar av La sonnambula (Opéra de Marseille, 2004) og Maometto II (Bilbao, 2005). Ho fortsette å opptre som Norma, i Parma og Teatro Colón i 2001 og ved Opéra de Marseille og Canadian Opera Company i 2006.
Toronto Star skreiv om Anderson sin opptreden Norma: [T]he title role is a jewel for any soprano diva's crown. . . .And how very special that one of the great contemporary Normas, American soprano June Anderson, is present to bring down the house. . . . Anderson, a late addition to the cast, has a remarkable dramatic presence. . . Anderson captures the full conflict that besets Norma....The American soprano also captures the role's intimate side, first shown in the famous aria "Casta diva", which invokes the goddess of the moon. Anderson alone is worth the price of admission. Anderson fortsette også å prøva nye roller, med debutar i Anna Bolena av Donizetti (Pittsburgh 2000) og Le convenienze ed inconvenienze teatrali (Monte Carlo 2004), The Bassarids av Hans Werner Henze (Théâtre du Châtelet, 2005), Il viaggio a Reims av Rossini (Monte Carlo 2005) og Capriccio (Naples 2002) og Daphne (La Fenice 2005) av Richard Strauss. Om debuten hennar i Daphne skreiv meldaren i bladet Opera: The performance seemed to me an absolute triumph for June Anderson. At a career stage where she could reasonably be expected to scale down effort, ambition and new projects, she has instead taken the admirable decision to continue expanding her artistic range - as this first-ever Daphne (follow-up to her recent first ever Capriccio Countess) demonstrated.... [T]he singing offered countless ravishments: crystalline timbre, clean-cut line-delineation, dead-on-target intonation, awesomely easy projection of one perilously exposed high phrase after another. I 2007 framførte Anderson Verdi sitt Requiem i Paris med dirigent Christoph Eschenbach pg Orchestre de Paris, Norma i Leipzig, og ved gallaframsyningar i La Fenice i Venezia (juni 2007) og ved Odeon of Herodes Atticus i Aten (juli 2007) i høve 30-årsdagem for døden til Maria Callas. Ho opptredde som Anna Bolena i Bilbao i oktober 2007, og avslutta året med Requiem av Verdi i Manchester og ved St. Pauls katedral i London.
I januar 2008 blei Anderson opphøga frå «Officier» til «Commandeur» av Ordre des Arts et des Lettres av dei franske styresmaktene, den høgaste utnemninga i ordenen for eminente kunstnarar og forfattarar. I 2008 hadde ho konsertar i Aix-en-Provence, Brussel, Bordeaux, Paris, ein opptreden med Kent Nagano som dirigent og Montreal symfoniorkester ved Bel Canto-festivalen i Québec, og ein julekonsert i Genève. I 2009 hadde Anderson tittelrolla i Norma ved Teatro Verdi i Trieste i Italia (february-mars 2009) og Lucrezia Borgia ved Opéra Royal de Wallonie i Liège i Belgia (juni 2009).
I sesongen 2010-11 la June Anderson til to nye roller til repertoaret: Madame Lidoine i Dialogues des Carmelites ved Opéra de Nice og Salome ved Opéra Royal de Wallonie. I 2012 hadde ho nok ein debut som Pat Nixon i John Adams sitt verk Nixon in China ved Théâtre du Châtelet.
Innspelingar i utval
June Anderson er ein  grammypris-vinnande amerikansk dramatisk koloraturasopran. Anderson blei fyrst kjend for bel canto-framføringar av Rossini, Donizetti og Bellini, og var den fyrste ikje-italienaren nokonsinne til å vinn den prestisjetunge Bellini d'Oro-prisen.
Gioachino Rossini
Gaetano Donizetti
Giuseppe Verdi
Leonard Bernstein
Andre komponistar/innspelingar
1839 Ragazza
1839 Ragazza er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 20. oktober 1971 av Paul Wild ifrå Observatorium Zimmerwald i Zimmerwald.
Gautar
Gautane eller gøtane (norrønt gautar, svensk götar) var eit nordgermansk folk som budde i område i dagens sørlege Sverige. Desse områda ber fortsett preg av dette, spesielt i namn som Göteborg, Västergötland og Östergötland.
Gautane vart omtalt allereie i år 150 av den greske astronomen og geografen Klaudios Ptolemaios som «Goutai». Jordanes skreiv om Gautigoth i det sørlege Sverige, mens Prokopius kalla dei Gautoi. Sagalitteraturen kalla dei Gautar. Det er usikkert om geater som er nemnde i Beowulfkvadet og Widsith, er gautar eller jydar. Gautar kunne tidlegare brukast som etnisk nemning for forfedrane til alle nordiske folk, men det omgrepet har blitt erstatta av (nord)germanarar.
Johan Sartz
Johan Frederik Sartz var ein norsk prest og stortingsmann frå Gjerpen.
Sartz var son til ein tollar. Han vart cand. theol. i 1787 og personalkapellan i Risør året etter. Frå 1797 til 1821 var han sokneprest i Larvik og Langestrand. Han var elles medeigar av Laurvigen grevskap.
Sartz representerte Larvik og Sandefjord på omframstortinget i 1814. 10. oktober var han medlem av deputasjonen som møtte Kristian Fredrik den dagen han reiste til Danmark.
Død i Larvik i 1839.
Beite
Beite er eit område der husdyr kan gå rundt og fritt eta plantar på rot. Ulike område kan brukast til beite på meir eller mindre permanent basis. Beite er den opphavlege måten å fôra dyr på, men kan på grunn av til dømes klima eller industrialisering vera heilt eller delvis erstatta av innhausta eller industrielt tillaga fôr. Nokre vanlege beitedyr er geit, sau, hest, storfe og reinsdyr.
Ulike typar beite
Naturbeite eller utmarksbeite viser til udyrka beitemark som er lite påverka av menneske gjennom gjødsling, grøfting eller pløying. Denne typen beite er særleg vanleg i skog og fjellterreng, til dømes på ei allmenning. Kulturbeite viser til beite som er tettare stelt, til dømes gjennom gjødsling, pløying, såing og så bortetter. Denne typen beite kan også vera utmark, men ein ein kan også bruka fulldyrka mark. Kulturbeite kan vera ein av fleire måtar å bruka areal på i ein årssyklus.
Ein kan også skilja mellom skog- og fjellbeite på den eine sida og heimebeite på den andre. Beiteområdet, særleg hagebeitet, kan vera innhegna, til dømes i typar som hamnehage eller hestehage. Andre beite har ikkje gjerde eller andre bygde stengsel, men kan nytta ulike system, for å halda styr på beitedyra, som gjetarar eller å plassera beitedyra på eit avsondra område som ei øy.
Lovverk
Kvar dyr kan beita og ikkje har vore spørsmål innanfor mange lovverk. I Noreg regulerar til dømes Beitelova ansvaret dyreeigarar har om dyr gjer skade ved å beita på område dei ikkje skal.
AIK IF
AIK er ein ishockeyklubb i Solna i Sverige. Klubben vart skipa i 1921, og vart svenske mestarar i ishockey for herrer i 1934, 1935, 1938, 1946, 1947, 1982 og 1984.
Musculus serratus posterior superior
Musculus serratus posterior superior (frå latin serrare - «å sage», posterior - «bakre», superior - «øvre»), på norsk òg kalla den øvre bakre sagmuskelen, er ein tynn muskel som ligg heilt inntil ribbeina i den øvste, dorsale delen av brystkassa.
Han kjem frå ein tynn og brei aponevrose frå den nedste delen av ligamentum nuchae, frå ryggtaggane i den øvre delen av brystregionen, processi spinosi C7-Th3, og frå ligamentum supraspinalis. Muskelen søkk nedover og lateralt og deler seg opp i fire muskelbukar, og dei festar på andre til fjerde ribbein.
Han har som funksjon å hjelpe til ved respirasjon og er med det ein aksessorisk respirasjonsmuskel.
Grima naturreservat
Grima naturreservat er eit naturreservat i Gulen kommune i Vestland. Det ligg på den store øya Grima rett nord for Byrknesøya. Føremålet med fredinga er å bevara kystmyrområde i øygarden i Sognesjøen. Arealet er på 1483 dekar og utgjer om lag 1/4 av det samla arealet av dei seks naturreservata i Gulen når ein ser bort frå Vassøyane naturreservat.
Myrressursane her og på austre Sløvåg blir kategorisert som svært viktige.
Regjeringa la 18. juni 2004 fram ein eigen verneplan for myr i Sogn og Fjordane. , der 20 myrområde i fylket blei verna. Grima er eit av dei større områda målt i areal. Bakgrunnen var Stortingsmelding nr 68 (1980–81) Vern av norsk natur som fastslo målet om å verne eit representativt naturutval i Noreg. Verneområda i fylket blei registrert i perioden 1971–1985 av botanikarar ved Vitskapsmuseet i Trondheim. Det var og synfaringar i 1999 og 2000 utført av Fylkesmannens miljøvernavdeling, og Direktoratet for naturforvalting anbefalte vern i januar 2004.
Al-Ba'aj-distriktet
Al-Ba'aj-distriktet (arabisk بعاج) er eit distrikt i Ninawa guvernement i Irak. Det administrative senteret er byen Al-Ba'aj. Andre busetnader her er Qaryat al-Sakar og Al-Jughaifi. Distriktet er hovudsakleg sunni-arabisk.
Listeført kyrkje
Alle kyrkjer bygd mellom 1650 og 1850 er listeførte. Ei rekke kyrkjer bygd etter 1850 er også listeførte.
Sælehus
Sælehus var herberge, gjestgjevarstad, som i mellomalderen fanst langs vegane for å tene ferdafolket. Særleg har det vore sælehus langs dei farlege og mykje nytta høgfjellsvegane over til dømes Dovre og Filefjell, som mellom anna var vandringsvegar for pilegrimar i mellomalderen. På Vesle Hjerkinn på Dovre har det ved arkeologiske granskingar kome fram leivningar etter eit hus som truleg har vore eit slik sælehus. Same funksjon hadde dei husa som på norrønt hadde nemninga sáluhús og sálustofa.
George Soulé
George Soulé er ein USA-amerikansk låtskrivar, songar, trommeslagar, plateprodusent og lydteknikar. Songane hans er blitt spelt av somme av dei mest suksessrike soulartistane, som Percy Sledge, Carl Carlton, The Temptations og Bobby Womack. I 1973 hadde han ein hit som soloartist med «Get Involved»
Athamánia
Athamánia (gresk Αθαμανία) er ein tidlegare kommune i periferieininga Árta i Ípiros i Hellas. Athamánia inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Sentral-Tzoumérka.
Martin Thomassen
Martin Thomassen er ein norsk pianist og vokalist i garage-punk bandet The Priam. Det er vorte samanlikna med andre band som Nirvana, Red City Radio og Rage Against The Machine.
Martin Thomassen er fødd i Rygge. Han var tidlegare pianist i det norske bandet Use Me. Saman med Use Me deltok han i Melodi Grand Prix 2011, i 1. delfinale i Ørland og Sistesjansen i Sarpsborg.
Handball-NM 1991/Kvinner
Noregsmeisterskapen i handball 1991 for kvinner vart vunne av Byåsen Idrettslag etter finalesiger 20 – 19 over Bækkelagets Sportsklub.
Finalen
Finalen vart avvikla i Oslo Spektrum 22. desember 1991 framfor 6 060 tilskodarar. Byåsen leia 9 – 8 ved pause, etter ordinær tid stod det 16 – 16. Dermed måtte to ekstraomgangar til før Byåsen-kapteinen kunne heve kongepokalen etter laget hadde skåra 20 mål mot Bækkelaget sine 19.
Byåsen sine målskårarar var Trine Haltvik (8), Karin Pettersen (4), Mona Dahle (3), Kari Solem og Mia Hermansson-Högdahl (2), samt Kate Mogseth. Hege Frøseth var målvakt. Også Linn Tømmerdal, Gry Haltvik, Liv Skaug, Ann Cathrin Eriksen og Cathrine Nilsen var finalemannskap.
For Bækkelaget netta Kjersti Grini (9), Susann Goksør (5), Gitte Madsen (3), og Vibeke Cook Jensen og Lisbeth Kløvstad (1).
Ottokar I av Böhmen
Ottokar I var konge av Böhmen frå 1198 til 1230. Han var son av Vladislav II av Böhmen og Judith av Thüringen. Ottokar var gift med Adelheid av Meissen og seinare med Constance av Ungarn. Han var mellom anna far til Dagmar, som var gift med kong Valdemar Sejr av Danmark, og den heilage Agnes av Böhmen.
Etter langvarig tronfølgjestrid blei Ottokar hertug av Böhmen i 1197, medan broren hans Vladislav Henrik blei markgreve av Mähren. Allereie i 1198 hadde han kongstitel. Gjennom å slutta seg til keisar Fredrik II av Det tysk-romerske riket vann han i 1212 gjennom ein «gyllen bulle» regulering av Böhmen sitt tilhøve til keisarriket. Ottokar verka også for å auka innverknaden sin over dei böhmiske biskopane og for å sikra krona for ætten sin. Dei siste åra av livet hans blei motsetningar mellom det veksande Böhmen og Austerrike tydelege.
Per Sandal
Per Sandal var ein norsk historikar, forskar og forfattar. Han vaks opp på Breim i Gloppen, og var busett store delar av livet i Sogndal. Han tok utdanning som cand.philol. ved Universitetet i Oslo, med hovudfag i historie i 1972 og arbeidde frå 1982 som førsteamanuensis ved Distriktshøgskulen i Sogndal (seinare Høgskulen i Sogn og Fjordane). Sandal synte tidleg interesse for lokalhistorie og han har gitt viktige bidrag til å utvikle lokalhistorie som fag i Noreg i 1980- og 90-åra. I hovudfagsoppgåva tok han for seg økonomisk og sosial struktur i heimbygda Breim i perioden 1865–1910. I midten av 1970-åra gjekk han så laus på oppgåva med å skrive bygdeboka for Gloppen og Breim. Ho kom ut i til saman fem bind i tida 1978–2001 og blir rekna som eit føredøme i lokalhistoriesjangeren. Sandal fekk i 2003 Gloppen kommune sin kulturpris for verket.
Sandal spela ei sentral rolle i arbeidet med å byggje opp eit eige studium innanfor lokalhistorie i Sogndal frå 1970-åra og utover. Han skreiv fleire lærebøker, mellom anna Ættegransking (1980), Lokalhistorie (1983) og På leit etter slekta (1991), og han underviste sjølv i faget. Sandal la stor vekt på å verdsetje folkeleg historieengasjement, og å gi amatørforskarar påfyll med faghistorisk kunnskap og metode. I 1982–91 var han styremedlem i Landslaget for lokalhistorie.
Poul Schnitler
Poul Fredrik Vilhelm Schnitler var ein norsk prest og stortingsmann frå Norderhov i Buskerud.
Schnitler var son til ein prest. Han vart student i 1781 og cand. theol. i 1784. Under krigen mot Sverige i 1788 var han med som feltprest. Frå 1790 til han døydde i 1832 var han sokneprest i Rygge, tida 1816-32 var han også prost i Vestre Borgesyssel.
Schnitler var 3. representant frå Smaalenenes amt til Stortinget 1818. Han var medlem av Lagtinget og ti komitear. Mellom anna var han formann i komiteen om sal av prestegardsinventar og løn til geistlege embetsmenn, samt medlem av komiteane om høvesvis Smaalenssaka, konventikkelplakaten av 1754 og sal av det benefiserte godset.
Trong fremre runda vokal
Trong fremre runda vokal er ein vokal som blir brukt i nokre talespråk. S<tt>y</tt>mbolet som blir brukt i det internasjonale fonetiske alfabetet er «y», og det som blir brukt i X-SAMPA er y. I ulike språk kan lyden skrivast som <ü>, <uu>,, <ű>, <y>, <уь> eller <위>. I norsk bruker ein <y>.
I dei fleste språk uttalar ein denne runda vokalen med ikkje-framskotne lepper (eksolabial), men i nokre språk (mellom dei svensk og norsk) uttalar ein han med framskotne lepper (endolabial).
Framskotne lepper
Dei fleste språk med runda bakre og fremre vokalar brukar to typar labialisering, der bakre vokalar har framskotne lepper og fremre vokalar har ikkje-framskotne lepper. Nokre språk, som nordiske eller nordgermanske språk, har likevel fremre vokalar med framskotne lepper. Svensk skil til og med mellom to typar runding hos fremre vokalar.
Sidan det ikkje finst teikn i IPA for å skilja mellom framskotne og ikkje-framskotne vokalar blir det gamle teiknet for labialisering () her brukt som eit ad hoc-symbol for framskotne vokalar. (Ein annan mogleg transkripsjon er  [yʷ] eller   (ein trong fremre vokal modifisert av endolabialisering), men dette vil kunna feiltolkast som ein diftong.)
Det ungarske flagget
Det ungarske flagget er ein trikolor med tre vassrette striper i raudt, kvitt og grønt (rekna ovanfrå og ned).
Dette flagget vart fyrst ført på banen før og under revolusjonen i 1848. Det raude symboliserer styrke, det kvite trufastheit og det grøne står for vona. Flagget har vore offisielt i bruk sidan 1957.
Under Stalin-tida (1948-56) hadde flagget eit våpenskjold med raud stjerne i midten. Dette vart klipt ut under revolusjonen i 1956, og seinare har flagget med eit hól i midten blitt ståande som symbol på oppreisten.
RS «Solli»
RS 21 «Solli» er ei redningsskøyte som vart bygd for Redningsselskapet i 1908. Ho vart konstruert og bygd av Colin Archer i Larvik og rigga som ketch. Full seglføring var på 126 m², fordelt på Storsegl (47 m²), klyver (31 m²), fokk (21 m²), toppsegl (14 m²) og messan (13 m²). I 1939 vart «Solli» teken ut or aktiv teneste. Ho hadde då for det meste vore stajonert på kysten av Trøndelag og Helgeland.
Redningsselskapet hadde «Solli» som reseveskøyte. I 1942 fekk ho nytt styrhus og innsett motor. Namnet vart då endra til RS «Anton Poulsson». I 1948 vart skøyta seld til losvesenet. Namnet vart endra til «Grip», etter som skøyta vart stasjonert der. Ei tid hadde ho base i Kristiansund, og fekk namn etter byen. Namnet Solli kjem frå Anton Poulssons fritidseigedom i Krødsherad kommune og er framleis i eiget til etterkommarar.
Etter at ho vart seld av losvesenet i 1968, hadde ho fleire eigarar. I 1976 tok ekteparet Berit Øien Holo og Erik Holo fatt på ei grundig og langvarig restaurering. Eksteriørmessig vart ho ført tilbake slik ho var som redningsskøyte. Mellom anna vart styrehuset teke bort, og det vart laga styrebrunn. Ho fekk ny rigg etter originale teikningar. «Solli» vart innreidd i gammal stil for bruk som turbåt. Ho fekk og ny seks sylindra Ford Marindiesel-motor.
I dag vert «Solli» utleigd til turar for interesserte, for det meste i Nord-Noreg.
Tjörns kommun
Tjörn kommune ligg på øya Tjörn, som er den sjette største øya i Sverige i det svenske lenet (fylket) Västra Götaland, i landskapet Bohuslän. Administrasjonssenteret i kommunen ligg i Skärhamn.
Næringsliv
Næringsliv på Tjörn er for ein stor del prega av sjøfarten. Tjörn husar nokre av dei større reiarlaga i Europa, mellom andre Viking Supply Ships AB (tidlegare B&N) med hovudkontor i Skärhamn, og Tarbit shipping (som er eit av dei større reiarlaga innan Nord-Europa som driv med frakt av varmlaster som bitumen (asfalt)). Wallhamn på austsida av øya har kapasitet til å ta hand om 100 000 bilar per år. Rett sør for Wallhamn ligg Djupviks verft som for det meste lagar aluminiumsbåtar for ulike styresmakter som politi, kystvakt og sjøredning. Rönnängs verft bygger mest middels store trålarar for eksport til Irland, men tar seg òg av reparasjon og renovering av eldre kanalbåtar.
Turisme
Under sommarmånadane aukar folkemengda frå 15 000 til nesten 30 000. Ein stor del av turistverksemda er konsentrert til sørlege Tjörn. I Skärhamn finst mellom anna Nordiska akvarellmuseet, ein velrenommert gjestehamn, samt Bästkustens turistbyrå. Den tettbygde vesle øya Åstol med ca. 300 fastbuande er kjend for det omgjorte røykeriet med fullbooka visekveldar gjennom heile sommaren. I Säby finst den 200 år gamle Säbygården som er open for alle på onsdagar om sommaren. På Säby øy finst det eit steinhus frå 1860-talet som òg er verdt eit besøk.
Tettstader
Tjörn kommune har ni tettstader. Folketalet i tabellen er frå 31. desember 2005.
Tracy Chapman
Tracy Chapman er ein amerikansk songar og låtskrivar, best kjent for singlane «Fast Car», «Talkin' Bout a Revolution», «Baby Can I Hold You» og «Give Me One Reason». Ho har vunne fleire Grammyprisar.
Liv og verk
Chapman blei fødd i Cleveland i Ohio. Allereie som barn lærte ho å spela gitar og skreiv sine første songar. Etter å ha fått eit stipend studerte ho sosialantropologi og afrikanistikk, og spelte på same tid inn sine første demoer. Ein av medstudentane hennar hadde kontaktar i plateindustrien, og i 1987 fekk ho platekontrakt med Elektra Records.
Chapman skriv låtar med sparsam instrumentsbruk og tekstar med sosialkritisk innhald. Ho fekk eit gjennombrot då ho opptredde på Nelson Mandela 70th Birthday Tribute Concert i 1988 på Wembley Stadion i London. Då Stevie Wonder måtte avlysa sin opptreden gjekk ho spontant på scena for andre gong og spelte fleire songar frå debutalbumet sitt Tracy Chapman. Same året deltok ho på ein veldedighetsturné for Amnesty International saman med Peter Gabriel, Bruce Springsteen, Sting og Youssou N’Dour.
IFK Norrköping
IFK Norrköping er ein idrettsklubb i Norrköping i Sverige. Klubben vart skipa i 1897. Norrköping vart svenske mestarar i fotball for herrer i 1943, 1945, 1946, 1947, 1948, 1952, 1956, 1957, 1960, 1962, 1963, 1989 og 2015.
Tracy Chapman
Liv og verk
Tematisk tek songane hennar ofte for seg trøysteløysa i kvardagen, sosiale problem og skuggesidene ved «den amerikanske draumen».
We All Stand Together
«We All Stand Together» (stundom kalla Frog Song eller Frog Chorus) er ein song av Paul McCartney and the Frog Chorus.
«We All Stand Together» kjem frå animasjonsfilmen Rupert and the Frog Song og nådde tredjeplassen på UK Singles Chart i 1984. «Frog Chorus» vart spelt inn lag med korgruppa King's Singers og koret frå St Paul's Cathedral. Fløyta vart spelt av Elena Durán. B-sida til singelen bestod «Humming Version» av songen framført av McCartney and the Finchley Frogettes.
Songen gjekk inn att på den britiske singellista eit år seinare i 1985, ein av tre hittar frå desember 1984 som klarte dette («Do They Know It's Christmas?» av Band Aid og «Last Christmas» av Wham! var dei to andre).
Choirs with Purpose-versjonen
I 2017 gav Choirs with Purpose, ei samling av fleire veldedige kor, ut ein versjon av «We All Stand Together». Dei hadde med seg den skotske songaren Michelle McManus i eit forsøk på nå toppen av UK Singles Chart foor juleveka i 2017.