cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eivindvik
Kulturminne
Den eldste tingstaden kan ha vore i Eivindvik, i området ved noverande kommunehus og kyrkjegarden. Men det finst ikkje skriftlege kjelder som fortel noko om dette, så det er ei tolking ut frå fantasien. Her står også to steinkrossar som er omkring 950–1050 år gamle. I soga om Håkon Håkonsson, står det at han bygde kyrkja på Guløy, der dei hadde reist på Gulating. Ein trur difor at Gulatinget har halde til på Flolid. Gulatinget vart flytt til Bergen på 1200-talet.
Tusenårsstad
Tusenårsstaden for Gulen og Sogn og Fjordane ligg på Flolid like innanfor Eivindvik på den plassen Gulatinget har vore. Her er det reist eit monument over tingstaden laga av bilethoggaren Bård Breivik.
Kulturlandskap
Den gamle låven på prestegarden i Eivindvik låg der Kommunehuset ligg i dag. I skråninga mellom Kommunehuset, kyrkja og utmarka ligg ei stor eng som er avgrensa mot utmark av ein solid steingard. På slåtteenga veks jordnøtt og engsyre. I bakken ovanfor kommunehuset står ein av dei to steinkrossane i Eivindvik.
Kai og butikk
I 1901-02 bygde Peder Rasmusson Sandal, som var ekspeditør for Fylkesbaatane kai på Kyrkjeneset. I 1924 vart det støypt kaidekke. I 1905 vart butikken flytt ned på kaien til ei bu som var reist der. I 1930 vart det reist eit nytt hus til butikken. Kaia vart utvida i 1936. I 1937 fekk ein solaroljetank på 50 kubikkmeter frå Norsk Brændselolje a/s i Bergen. I 1953–54 vart det oppført eit nytt forretningsbygg i mur. Lagerbygningen vart oppført i 1960, og utvida med ein etasje som kunne brukast til bustad i 1964. I 1986 vart det bygd ein ny forretning i forlenging av dei tidlegare tre butikkane. Den siste butikken vart leigd ut til postkontor i ein periode frå 1988. Posten vart flytt til butikken i Dingja etter at det var kome veg dit i 2007.
Andre bygningar
Gulen Sparebank fekk ei tomt i 1975 og Eivindvik Fjordhotell vart oppført i 1979 etter initiativ frå bygdefolket like ved banken. I 1979 vart Eivindvik Sosialsenter med legekontor, trygdekontor og lensmannsetat oppført. Det vart også tatt ut tomter til prestebustad, Bu- og omsorgssenter og privatbustadar i området. I 1996 vart det opna eit husflidutsal i kjellaren under Eivindvik Sosialsenter. Gulen sjukeheim som ligg på Krossteig vart oppført i 1959-60, og er vorte utvida og modernisert fleire gonger.
Næringsliv
Eit av dei første forsøka med torskeoppdrett i Gulen var Kåre Håvåg med selskapet Fonnafisk på Fonnøya ved Eivindvik på 1980-talet.
Eivindvik Slipp og mekaniske verkstad
Lars Johannesson Nygård fekk bygsle ein del av Gulen prestegard og tok til med å reparere småbåtar. I 1955 vart verkstaden utvida, og nye hus vart bygde. Lars og sonen Johannes gjekk saman om å bygge opp Eivindvik Slipp og mekaniske verkstad. To slippar vart laga, der den største kan ta båtar på opptil 83 fot samstundes som ein kan ta mindre båtar på den andre slippen. Verkstaden har fleire gonger vorte utvida. Til 1960 hadde Lars budd over verkstaden, men då fekk han kjøpe ei tomt og reist eit hus. På verkstaden arbeidde det tre personar i 1995.
Arles
Arles (oksitansk: Arle) er ein by sør i Frankrike. Han er sous-préfecture (administrasjonsstad) i departementet Bouches-du-Rhône i regionen Provence-Alpes-Côte d'Azur og har om lag 55 000 innbyggjarar.
Antikken
Arles vart grunnlagd av grekarar på 500-talet fvt. med namnet Theline. Han vart erobra av keltaren Salluvii i 535 fvt., som gav han namnet Arelate. Romarane tok byen i 123 fvt. og utvida han til ein viktig by. Ein kanal vart bygd til Middelhavet i 104 fvt.. Byen slo seg saman med Julius Cæsar mot Pompeius, medan den nærliggande byen Massalia (Marseille) støtta Pompeius. Cæsar sigra, og Massalia vart reinska for rikdom, som så vart frakta til Arles. Byen vart så ein koloni for krigsveteranar i den romerske legionen.
I Arles låg den sørlegaste brua over Rhône. Brua var ikkje fast, men brukte ei rekkje båtar som var ankra opp til tårn og klaffebruer på kvar side. Årsaka til denne uvanlege utforminga var for å hanskast med dei hyppige flaumane som var i elva.
Byen nådde eit høgdpunkt på 300- og 400-talet, då romerske keisarar budde her under militære felttog. I 395 vart han sete for pretorianske prefekturet Gallia, og styrte dei vestlege delane av riket: Gallia og Hispania (Spania) og Armorica (Bretagne).
Arles vart kjend som eit kulturelt og religiøst sentert seint i romartida. Bispedømet vart halde av fleire framståande geistlege. Den første var St. Trophimus rundt 225, så St. Honoré, og så St. Hilarius på første halvdel av 400-talet.
Mellomalderen
Muslimske saracenarar og frankarar tok kontroll over byen på 700-talet. I 855 vart han hovudstad i det frankiske Kongedømet Arles, som inkluderte Burgund og delar av Provence, men vart ofte terrorisert av saracenarar og vikingar.
I 933 gav Hugo av Arles kongedømet sitt til Rudolf II, greve av Auxerre, som grunnla kongedømet Bourgogne Transjurane. Han slo i saman dei to kongedøma til eit nytt kongedømet Arles. Etterkomarane av Rudolf II overtok trona, men områda i kongedømet vart gradvis ein del av Frankrike.
Tetsuro Ota
Tetsuro Ota er ein japansk fotballspelar.
Arles
Mellomalderen
Byen vart igjen politisk og økonomisk viktig på 1100-talet, då den tysk-romerske keisaren Frederik Barbarossa reiste her i 1178 for å verte krona. På 1100-talet vart byen ein fri by styrt av ein vald podestat, som peikte ut konsular. Han haldt på denne statusen til den franske revolusjonen i 1789.
Tetsuro Ota
Han spela for klubbane Montedio Yamagata og Kashiwa Reysol.
Arles
Mellomalderen
Arles vart ein del av grevskapet Provence i 1239. I 1378 overlét Karl IV restane av kongedømet Arles til dauphinen av Frankrike (seinare Kong Karl VI av Frankrike) og kongedømet var løyst opp.
Det moderne Arles
Arles var lenge ein økonomisk viktig by med rolla som ei stor hamn ved Rhône. Då jernbanen kom på 1800-talet forsvann derimot mykje av handelen på elva, og byen hamna på sett og vis i bakevja.
Dette gjorde byen attraktiv for målaren Vincent van Gogh, som kom her 21. februar 1888. Han var fasinert av landskapet i Provence og lagde over 300 måleri og teikningar her. Mange av dei mest vidkjende måleria hans vart måla i Arles: Nattkaféen, Soverom i Arles, Stjernenatt over Rhône og L'Arlésienne. Paul Gauguin vitja Gogh i Arles. van Gogh si mentale helse vart derimot verre, og han vart urovekkande eksentrisk, noko som til slutt førte til den kjende hendinga der han kutta av seg øyra i desember 1888.
Økonomi
Arles er senter for eit stort jordbruksområde, og andre hushaldningsprodukt i tillegg til klede vert seld på gatemarked på Boulevard des Lices kvar laurdag.
Neerach
Neerach er ein kommune i distriktet Dielsdorf i kantonen Zürich i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 449 meter over havet.
Kalvvatnet
Kalvvatnet (sørsamisk Gaejsienjaevrie) er eit vatn som ligg i Namsskogan kommune i Trøndelag fylke og Bindal kommune i Nordland fylke.
Neerach
Kommunen består av dei to landsbyane Neerach og Ried.
Nico Rosberg
Nico Rosberg frå Wiesbaden i Tyskland) er ein a tysk-finsk Formel 1-førar som køyrer for Williams-laget.
Rosberg vann GP2-serien i 2005 for ART, og har tidlegare konkurert i Formel 3 for faren sitt lag.
Brumunddal
Brumunddal er ein tettstad og kommunesenteret i Ringsaker kommune i Innlandet med. Tettstaden ligg på begge sider av elva Brumunda, litt ovanfor utløpet i Mjøsa, og har vakse fram som tettstad etter at jernbanen vart opna i 1894. Brumunddal ligg om lag 15 km nordvest for Hamar.
Brumunddal har atskilleg industri med tilknyting til jord- og skogbruk, særleg trevare- og næringsmiddelindustri. Brumunddal er eit servicesentrum for store delar av Ringsaker, med særleg vekt på tenesteyting overfor landbrukssektoren. Brumunddal kyrkje vart innvigd i 1965.
Herman Friele (1838-1921)
Herman Friele var ein norsk kjøpmann og naturforskar (zoolog). Han høyrde til den bergenske slekta Friele, kjend mellom anna for Kaffehuset Friele.
På 1860-talet granska Herman Friele fuglelivet i Finnmark og på Jæren, og han var med på den norske nordhavsekspedisjonen i 1876–1878 og skreiv om molluskar saman med mellom andre systersonen James A. Grieg.
Herman Friele sat i direksjonen for Bergens Museum frå 1870, var frå 1875 med i bystyret i Bergen og suppleant til Stortinget i perioden 1877–79. Saman med Christian Michelsen hjelpte han i 1880 Cornelius Sætre med å setje i gang Noregs fyrste produksjonsverksemd for østersyngel, Tysnes Østers Compani i Espevikspollen på Tysnes, og frå 1882 var han med i leiinga av Selskabet til de Norske Fiskeriers fremme. I 1887 vart han medlem i Det Norske Videnskaps-Akademi, og vart riddar av St. Olavs Orden i 1894, kommandør av 2. klasse i 1911.
Havforskingsfartøyet «Herman Friele» vart oppkalla etter han. Båten vart bygd i 1922 hjå Ottesens Skipsbyggeri på Jensaneset, Sagvåg på Stord, for Bergen Museums Biologiske Stasjon på Herdla, og utlånt til Trondhjem Biologiske Stasjon i perioden 1955 – 1962.
Tomoyasu Hirose
Tomoyasu Hirose er ein japansk fotballspelar.
1541
1541 (romartal MDXLI) var eit normalår som byrja på ein laurdag i den julianske kalenderen.
Nadderud stadion
Nadderud Stadion er ein fotball- og friidrettstadion i Bærum. Nadderud er heimebane for både Stabæks herrelag og kvinnelag. Publikumsrekorden er på 10 000 og vart sett mot Strømsgodset i cupen i 1970. Stadion ligg like ved Bekkestua sentrum, og i 2004 overtok Stabæk Fotball drifta av stadion frå Bærum kommune. Banen vart tidlegare òg brukt til bandy, til dømes vart bandyfinalen 1970 heldt her, dStrømsgodset slo Stabæk 3-1. I vintersesongane 1975/76 – 1979/80 vart det arrangert stemne for hurtigløp på skøyter her.
Stabæks herrelag flytta før 2009-sesongen frå Nadderud til den nyoppførte Telenor Arena på Fornebu. Klubben måtte derimot forlate Telenor Arena etter 2011-sesongen, og då vart det avgjort at Stabæk Fotball skulle spele heimekampane sine i 2012 på Nadderud Stadion.
Kyllíni i Ilía
Kyllíni (gresk Κυλλήνη) er ein landsby i periferieininga Ilía i Vest-Hellas i Hellas. Kyllíni var hovudsete i den tidlegare kommunen Kástro-Kyllíni, som no er ei kommunaleining i kommunen Andravída-Kyllíni.
1542
1542 (romartal MDXLII) var eit normalår som byrja på ein sundag i den julianske kalenderen.
Yuki Ozawa
Yuki Ozawa er ein japansk fotballspelar.
Lament av Ultravox
Lament er det sjuande studioalbumet til det britiske new wave-bandet Ultravox, gjeve ut 6. april 1984 på Chrysalis Records. Det var det siste albumet deira med den originale trommeslagaren Warren Cann før bandet kom saman att for albumet Brilliant i 2012. Albumet nådde niandeplassen på UK Albums Chart og selt til gullplate i Storbritannia den 8. juni 1984 for 100 000 eksemplar. Det nådde òg 25. plassen i Tyskland og 115. plassen i USA.
Skildring
Stilmessig gjekk bandet bort frå synthpop-stilen frå dei førre albuma, og gjekk meir mot streit poprock, ikkje ulikt samtidige artistar som Simple Minds og U2 med større vekt på gitar og «stadion»-klang.
Den første utgåva på CD hadde ei anna sporliste enn den første LP-utgåva, der remiksar vart sett inn mellom songane. Då albumet kom ut på ny på CD i 1999 kom det med den originale sporlista og sju bonusspor og remiksar frå Lament-tida på slutten av albumet.
Albumet vart gjeve ut på ny i 2009 som ei dobbelplate. Den første plata inneheldt den originale plata med ommastra lyd. Den andre plata inneheld remiksar, B-sider og tidlege utgåver som ikkje var gjevne ut før.
På innsida av LP-plata er det eit bilete av Callanish Stones, ein steinformasjon frå steinalderen på Lewis i Skottland. På seinare albumet var dette albumet på framsida av albumet i staden for den originale sporlista, som er plassert på baksida.
Medverkande
Ultravox
One Small Day
«One Small Day» er ein song av det britiske bandet Ultravox, gjeven ut som den første singelen frå det sjuande studioalbumet deira, Lament, den 3. februar 1984. Singelen nådde 27. plassen på UK Singles Chart.
Songen er uvanleg for Ultravox på denne tida sidan han var gitardriven i staden for synthdriven.
12"-versjon
Det var ein tredje miks kalla «The Final Mix» som kom ut på ei avgrensa bonusplate med The Collection, kalla «The 12» Collection«. «Final Mix» av «One Small Day» er 7:36 lang. ein versjon av «Final Mix» var med på luksusutgåva av Lament. Ein fjerde versjon, kalla Club Version med ei lengd på 7:48, kom ut som B-sida til den amerikanske 12"-versjonen av «Dancing with Tears in My Eyes».
Annecy
Annecy er ein by aust i sentrale område av Frankrike ved breidda av Annecysjøen, 35 km sør for Genève. Annecy er préfecture (hovudstad) i departementet Haute-Savoie i regionen Auvergne-Rhône-Alpes. Byen har om lag 50 000 innbyggjarar.
Historie
Annecy ligg mellom Genève og Chambéry, og vart mykje påverka av desse to byane mellom 900- og 1800-talet. Byen var først hovudstad i grevskapet Genève, men etter at grevane i Genéve forsvann vart han ein del av Huset Savoie i 1401. I 1444 gjorde prinsane av Savoie byen til hovudstad i ein region som omfatta Genevois, Faucigny og Beaufortain. Då calvinismen breidde seg ut i 1535 vart byen eit senter for den katolske reformasjonen, og biskopen sitt sete i Genève vart flytta her. Under den franske revolusjonen vart området Savoie erobra av Frankrike, og Annecy vart ein del av departementet Mont Blanc, der Chambéry var hovudstad. Etter Restaurasjonen i Frankrike i 1815 vart han gjeve tilbake til Huset Savoie. Då Savoie vart annektert av Frankrike i 1860 vart byen hovudstad i det nye departementet Haute-Savoie.
Frans av Sales vart fødd i slottet Sales, som ligg like ved Annecy, i 1567. Han var biskop i Annecy frå 1602 til 1622.
Den andre runden av GATT-diskusjonane vart halde i Annecy i 1949.
Roverud
Roverud er ein tettstad i Kongsvinger kommune i Hedmark i Innlandet fylke. Staden har og ligg ved Glomma ti km nordom Kongsvinger sentrum. Solørbanen går gjennom Roverud.
Ingjelsvatnet
Ingjelsvatnet er ein innsjø som ligg i Lierne kommune i Trøndelag fylke.
Rygge kommune
Rygge er ein tidlegare norsk kommune i Østfold fylke. Han hadde kyst Oslofjorden i vest og grensa til Moss kommune i nord, Våler i nordaust og mot Råde kommune i aust og sør. 1. januar 2020 blei han slått saman med Moss til nye Moss kommune.
1543
1543 (romartal MDXLIII)
Rygge kommune
Det høgaste punktet i kommunen var Vardeåsen på 88 moh.
Buskeruds amt
Buskeruds amt var eit amt i Noreg. Frå 1. januar 1919 heiter det Buskerud fylke. Amtet fekk namn etter garden Buskerud i Modum.
Amtet var delt inn i futedøma Hallingdalen, Numedalen og Sandsvær, Ringerike og Buskerud. Frå 1894 var det delt inn i tre politimeisterdistrikt, fem sorenskriveri, 22 herad og 26 lensmannsdistrikt. I kyrkjeleg samanhand høyrde amtet under Kristiania stift, hadde tre prosti og 22 prestegjeld.
Amtmenn
(ikkje fullstendig liste)
Kurt Nilsen
Kurt Erik Nilsen er ein norsk songar, låtskrivar og internasjonal popstjerne frå Arna i Bergen.
Han vann den norske versjonen av Idol i 2003. Singelen «She's So High» gjekk rett opp på førsteplass på VG-lista og var den mestselgjande singelen i Noreg gjennom tidene. Songen vart òg kåra til årets låt under Spellemannprisen 2003. Debutalbumet I hadde mykje sjølvskrive materiale og vart ein ny suksess. Året etter vann han ein ny Spellemannpris for årets hit med songen My Street.
Kurt Nilsen vann World Idol-tittelen 1. januar 2004. Der slo han konkurrentar frå 10 andre nasjonar og fekk høgste poengsum hjå 10 av 11 nasjonar.
Kurt Nilsen er i tillegg vokalist og rytmegitarist i bandet Fenrik Lane.
Hedemarkens amt
Hedemarkens amt var eit amt i Noreg. Amtet vart oppretta den 11. april 1781. Frå 1919 til 2020 var området eit fylke, Hedmark fylke.
Neftenbach
Neftenbach er ein kommune i distriktet Winterthur i kantonen Zürich i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 415 meter over havet.
Kommunen ligg i nedre Tösstal. Han består av landsbyen Neftenbach og grendene Hünikon, Aesch, Riet og Irchelhöfen.
Erling Lægreid
Lægreid vaks opp på Årdalstangen i Årdal kommune. Han opplevde den tyske okkupasjonen, då tyskarane byrja bygginga av det som seinare skulle bli Årdal og Sunndal Verk. Lægreid utdanna seg til filolog og tok hovudfag i norsk ved Universitetet i Oslo i 1965. I 1962 var han med på å skipa Riksfondet for nynorsk presse og Dag og Tid. Forutan å skrive om litteratur, film og teater var han tidleg engasjert i den daglege drifta av avisa, og fungerte ei stutt tid som redaktør. Med unntak av to år var han styreleiar i Dag og Tid frå 1967-1989. Frå 2009 og fram til han døydde hadde han ei eiga spalte i avisa kvar han skreiv om personar han hadde møtt gjennom eit langt liv som journalist. Dei siste åra sat han òg som styreleiar i Riksfondet for nynorsk presse.
Lægreid blei tilsett ved NRK i 1970, først i Barne- og Ungdomsavdelinga der han mellom anna var programleiar i Ungdommens Radioavis og fjernsynsprogrammet Flimra. Seinare var han lenge programleiar for Søndagsavisa i P2, og var med på å skapa radiomagasina Ekko og Dagsnytt 18. Lægreid arbeidde dessutan med fleire andre kulturprogram, og bidrog som kommentator og kåsør både i fjernsyn og radio.
Lægreid gav også ut fleire bøker.
Edson Bruno Hilario
Edson Bruno Hilario er ein brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubben Mito HollyHock.
Zakhar Tsjernysjov
Karriere
Han var den eldste av tre brør, Zakhar, Ivan Tsjernysjov og Pjotr Tsjernysjov, ein nær ven av Timofei Evreinov og son av Grigorij Tsjernysjov. Tsjernysjov var i russisk militærteneste frå 1735. 38 år gammal fekk han kommando over eit russisk korps på om lag 20 000 soldatar og tok den prøyssiske hovudstaden Berlin i 1760 under den blodige sjuårskrigen.
Då Peter III av Russland, tidlegare hertug av Holstein, vart ny russisk tsar fekk han ordre i mai 1762 om å slå seg saman med den tidlegare fienden Preussen.
I lag med Fredrik II av Preussen gjekk dei imot den tidlegare allierte til Tsjernysjov, feltmarskalk Daun og den austerrikske styrken hans, nær Burkersdorf. Kong Fredrik hadde alt vald å gå til åtak på austerrikarane då Tsjernysjov fekk ordre om å forlate prøyssarane. Men Fredrik kravde at den russiske kommandøren skulle sjå bort frå ordren sin og deltok i den prøyssiske sigeren i Burkersdorf (21. juli 1762).
Peter III vart myrda kort tid etter og hustrua hans, Katarina den store, gjorde seinare Tsjernysjov til leiar av den russiske krigsskulen (1773) og russisk feltmarskalk.
Seinare vart han send for å styre Kviterussland, som vart teke frå Polen under den første delinga. Han gjorde fleire regionale reformer rundt om i riket og vart den første guvernøren som gjennoppretta Moskva gubernija.
Mika Häkkinen
Mika Pauli Häkkinen er ein finsk formel 1-motorsportutøvar. Han vart verdsmeister i 1998 og 1999 for McLaren. Han køyrde formel 1 frå 1991 til 2001.
1544
1544 (romartal MDXLIV)
Chalon-sur-Saône
Chalon-sur-Saône er ein by og kommune sentralt i Frankrike i departementet Saône-et-Loire, der han er sous-préfecture.
Chalon-sur-Saône er ein del av regionen Bourgogne. Han ligg ved elva Saône, og var ein gong ei velkjend elvehamn, der vin vart transportert oppover og nedover elva.
Historie
Biskopdømet Chalon-sur-Saône, eit underbispedøme av erkebiskopdømet Lyon sidan romartida, vart slått saman med soknet Autun kort tid etter den franske revolusjonen. Chalon er mest kjend for staden der fotografiet vart oppfunne av Nicéphore Niépce. Han har òg ein lycée (vidaregåande skule) kalla opp etter seg. Byen har eit fotografimuseum med meir enn to millionar tidlege fotografi og mange gamle gjenstandar som kamera og anna utstyr for gamle og moderne fotografi.
Ein anna kjend innbyggjar frå Chalon er Dominique Vivant Denon (1747-1825), som var med på å opprette museumet Louvre Museum, og omforma palasset til eit museum etter den franske revolusjonen.
Taro-elva
Taro har eit nedslagsfelt som dekkjer 2 026 km² og dei viktigaste sideelvane er Ceno, Recchio og Stirone. Både Taro og Ceno har sitt utspring frå Monte Penna (1 735 moh) i Appenninane.
Tarodalen var ein strategisk viktig stad i mellomalderen og vart kryssa av Via Francigena, hovudvegen mellom Roma og Frankrike i dette området.
20 km av elva mellom Fornovo di Taro og Ponte Taro utgjer eit verna område kalla Taro regoinale naturpark med mange småøyar av sand og grus og variert dyre- og planteliv.
Då Frankrike okkuperte Italia under napoleonskrigane gav elva namn til eit departement (sjå departementet Taro).
Skjold haldeplass
Skjold er ein haldeplass på linje 1 på Bybanen. Haldeplassen opna 21. juni 2013 og ligg ved sida av Fanavegen i Fana i Bergen. Det vart bygd ei gangbru over Fanavegen i tilknyting til haldeplassen. Like ved haldeplassen ligg Skjold skole og Skjold kyrkje.
Sistema Central
Sistema Central er ei fjellkjede på Den iberiske halvøya og ein av dei mest dominerande delane av det iberiske platået (Meseta Central). Fjellkjeda deler platået i to delar. Sistema Central går frå aust til vest, stort sett langs den sørlege grensa til den autonome regionen Castilla y León og inn i Portugal.
Fjella består av fleire mindre fjellkjeder, som Sierra de Guadarrama som går om lag langs grensa mellom Madrid og Castilla y León, og Sierra de Gredos nord for grensa mellom Castilla y León og Castilla-La Mancha og inn i Extremadura. I sistnemnde ligg det høgaste fjellet i systemet, Pico Almanzor på 2592 meter over havet.
Av andre fjellkjeder i Sistema Central finn ein Sierra de Ayllón, Sierra de Ávila, Sierra de la Paramera, Sierra de Candelario, Sierra de Francia, Sierra de Gata og Serra da Estrela i Portugal.
Marikåpeslekta
Marikåpeslekta er ei planteslekt i rosefamilien. Det finst om lag 300 artar, dei fleste i dei kalde tempererte og subarktiske områda i Europa og Asia, men også nokre i fjelltrakter i Afrika, Nord-Amerika og Sør-Amerika.
Marikåpar er fleirårige plantar med store blad, veike stenglar og små grøne blomstrar utan kronblad. Krukkeforma fruktbeger med fire ytre og fire indre begerblad, fire mjølberarar og ein griffel. Der er to grupper: 1. Fjellmarikåpe (A. alpina). Har fem-sjukopla blad. 2. Alle dei andre marikåpene, som er plantar med handlappa blad. I denne gruppa (A. vulgaris) finst 22 småartar innanfor Noreg, Sverige og Finland. Hos dei fleste marikåpeartane utviklar frøemnet seg til frø utan befruktning. Slike apomiktiske (ikkje-seksuelle) artar kan ikkje heilt samliknast med artar som har kjønna forplanting, og ein plar kalle dei for småartar. Dei er lettast å kjenne ute på veksestaden og ikkje for seint på sommaren.
Tanaro
Tanaro (i antikken Tanarus) er ei 276 km lang elv nordvest i Italia. Elva har utspring i Dei liguriske Alpane, nær grensa til Frankrike og er den viktigaste sideelva til Po frå høgre ut i frå lengd, nedslagsfelt (som delvis dekkjer Alpane og delvis Appenninane) og vassføring.
Kjelde
Tanaro startar frå Liguria der to mindre elvar renn i saman, Tanarello og Nerone, som begge kjem frå Piemonte. Kjelda til Tanarello er i fjellsida til Monte Saccarello ovanfor Monesi, ein landsby i kommunen Triora (IM). Dette fjellet strekkjer seg inn i det franske departementet Alpes-Maritimes og dekkjer provinsen Cuneo (Piemonte) og provinsen Imperia (Liguria) i Italia. Fjellet markerer grensa mellom tre forskjellige nedslagsfelt: Tanaro sitt, det til Roya, som startar i Frankrike, men renn ut i havet ved Ventimiglia, og Argentina, som renn ut i Liguriahavet ved Taggia.
Kjelda til Negrone ligg 10 km lenger nord, svært nær den franske grensa og sør for Punta Marguereis.
Sideelvar
Dei største sideelvane til Tanaro er Stura di Demonte frå venstre og Bormida og Belbo frå høgre.
Elveleie
Tanaro renn forbi byane Ceva, Alba, Asti og Alessandria før ho munnar ut i Po nær Bassignana i provinsen Alessandria. Elva fram til samløpet med Po er rundt 50 km lenger enn Øvre Po.
Vassføring
Vassføringa i elva varierer stort med årstidene. Sjølv om ho er den einaste av Po sine sideelvar frå høgre som har opphav i Alpane, er Dei liguriske Alpane for låge og for nær sjøen til at dei har mykje snø eller isbrear store nok til å gje ei jamn tilførsel av vatn om sommaren. Vassføringa i elva varierer derfor meir som ei elv frå Appenninane, lågast om sommaren og høgast om våren og hausten.
Flaum
Elva er ofte utsett for flaum. I løpet av 200 år frå 1801 til 2001 har delar av Tanarobassenget vore råka av flaum 136 gonger, den mest alvorlege i november 1994 då heile dalen vart hardt råka og særleg byen Alessandria.
Kento Hori
Kento Hori er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Sagawa Shiga, Mito HollyHock og Verspah Oita.
1545
1545 (romartal MDXLV)
Berlinblokaden
Berlinblokaden var ein sovjetisk freistnad på å stansa forsyningar og transport til og frå Vest-Berlin mellom 24. juni 1948 og 11. mai 1949. Det var ei av dei største krisene under den kalde krigen, og kom til å setja eit sterkt preg på vestleg tryggleikspolitikk i tiåra som følgde.
Bakgrunn
Etter den andre verdskrigen delte Sovjetunionen og vestmaktene Europa mellom seg. Den tyske hovudstaden, Berlin,var også delt, men låg langt inne i det sovjetisk kontrollerte området av Tyskland. Den vestlege delen av Berlin (Vest-Berlin) hadde tilknyting gjennom vegar og jarnvegar gjennom sovjetisk kontrollert område til den vestlege okkupasjonssona som var kontrollert av USA, Storbritannia og Frankrike. Ein offisiell avtale om denne tilknytinga hadde likevel aldri vorte gjort.
Den russiske leiaren, Josef Stalin, sette fram krav om «krigserstatning» frå den vestlegkontrollerte delen av Tyskland, men USA sin president, Harry S. Truman, avviste dette kravet. Dette førte til at Stalin oppretta ein sovjetkontrollert kommunistisk marionettstat i dei sovjetokkuperte områda i Tyskland, med Aust-Berlin som hovudstad. 23. juni 1948 vart det frå vestleg side iverksett ei valutareform for å stansa inflasjonen i Vest-Tyskland. Okkupasjonsvalutaen vart suspendert, og i staden vart DM innført som valuta i vest. Dette skal delvis ha vorte gjort for å leggja eit vestleg press på Sovjetunionen for å få til ei attforeining av dei to tyske statane. Stalin protesterte mot dette og brukte endringa som påskot til å blokkera alle innfartsvegane til den vestlegkontrollerte («frie») delen av Berlin.
Luftbrua
Vestmaktene svara med å flyga inn forsyningar, sjølv om general Lucius D. Clay opphavleg hadde teke til orde for å senda konvoyar med væpna eskorte til Vest-Berlin på dei vegane som var brukte før. President Truman motsette seg dette, fordi han meinte at det kunne føra til ein uakseptabel stor fåre for krig. Ved midnatt 11. mai 1949 gav Stalin opp blokaden. Luftbrua heldt likevel fram til 30. september fordi vestmaktene ville byggja opp lager av forsyningar i Berlin i fall det vart ein ny sovjetisk blokade. Berlins heltemotiske kamp mot den kommunistiske aggresjonen gjorde sterke inntrykk i vestlege land, og vart det fremste symbolet på den kalde krigen.
I alt vart 2 250 000 tonn forsyningar leverte til Berlin under blokaden, og på det meste landa eit fly kvart minutt. Dette er den største historiske transporten av forsyningar luftvegen; i alt fekk 2,2 millionar menneske hjelp på denne måten. Til saman vart det utført 277 804 flygingar. Flya kom frå USA, Storbritannia og Frankrike, men det kom òg hjelp frå Australia, Canada, Sør-Afrika og New Zealand. Dei viktigaste flyplassane var Tempelhof lufthamn i den amerikanske sektoren, Gatow lufthamn og Havel See i den britiske, og Tegel lufthamn (bygd av hæringeniørar på 49 dagar) i den franske. Operasjonskontrollen låg på Tempelhof. Lucius D. Clay hadde kommandoen over luftbrua. Clay kom attende til Berlin under den neste store krisa, bygginga av Berlinmuren og Checkpoint Charlie-krisa.
4. april 1949 underteikna dei vestlege landa NATO-pakta, som erklærte at eit åtak på eit av dei, var eit åtak på alle.
Kjelde
Engelsk Wikipedia
Filtvet fyrstasjon
Filtvet fyrstasjon er eit fyr på Hurumlandet på vestsida av Oslofjorden ved innseglinga til Oslo.
Den gamle fyrbygningen er i tre og tidlegare var lykta plassert i gavlen på huset og fyrstasjonen hadde ei tåkeklokke i eit tårn på taket. Fyrstasjonen vart avfolka i 1985 og ei fyrlykt plassert føre fyrbygningen har sidan den gong erstatta fyrdrifta.
Som eit gammalt og ein god representant for dei små trefyra har fyret fyrhistorisk verdi og er freda etter lov om kulturminne. Det opphavlege linse- og klippapparatet er bevart.
Sellanrå turisthytte
Sellanrå turisthytte er ei hytte i Nordmarka i Oslo kommune. Hytta blir drive av Friluftsklubben og er den einaste turisthytta i Nordmarka som har forsyningar og proviant i tillegg til overnatting.
Hytta var bygd til arbeiderforeininga ved Tiedemanns Tobaksfabrik. Namnet Sellanrå er henta frå Knut Hamsun sin roman Markens Grøde. Hytta er no eigd av Ferd, men Friluftsklubben leiger hytta for kr. 0,- per år mot å halde ho ved like.
Tartaro-Canalbianco
Ho har sitt utspring i åsane søraust for Gardasjøen og tidlegare følgde elva meir eller mindre same leiet som Adigettokanale før breidda til Cucca braut saman under storflaumen i 589. Det latinske namnet fram til då hadde vore Tartarus for heile elva (Plin. iii. 16. s. 20).
Sellanrå turisthytte
Sellanrå ligg på Raudløkkollen i «Maridalsalpane» nord for Maridalsvatnet i Nordmarka. Greiast kjem ein til Sellanrå frå Skar i Maridalen, via umerka sti mellom Øyungskollen og Furumokollen til Sellanrå. Alternativt kjem ein til hytta frå Movatn via garden Tømte. Sellanrå ligg 460 meter over havet, på toppen av ein ås og har utsyn mot vest og nord. Ein ser Jonsknuten, Gaustatoppen og Norefjell på ein klår dag.
Tartaro-Canalbianco
Etter breidda av Cucca braut saman har den nedre delen av elva stort sett følgde det som tidlegare var den nedre delen av Mincio, og sidan denne delen vart kanalisert har ho her vorte kalla Canal Bianco, som i dag renn gjennom Adria. Elva er forbunde til Adige og Po via kanalar.
Sellanrå turisthytte
Bakgrunnsstoff
Sellanrå turisthytte
Niederglatt
Niederglatt er ein kommune i distriktet Dielsdorf i kantonen Zürich i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 411 meter over havet.
Kommunen ligg på begge sider av elva Glatt. Han består av landsbyane Niederglatt og Nöschikon.
Holden i Verran
Holden (uttale Hørdin) er ein innsjø som ligg i Steinkjer kommune i Trøndelag fylke.
Ingeberg
Ingeberg er ein tettstad i Hamar kommune i Innlandet. Staden har og er eit bustadområde 7 km nordaust for Hamar sentrum.
1546
1546 (romartal MDXLVI)
Alto de El Angliru
Alto de El Angliru (òg kalla La Gamonal) er ein bratt fjellveg i Asturias, nær La Vega-Riosa, nord i Spania. Han er ein av dei mest krevjande bakkane i profesjonell sykling og er nytta i Vuelta a España.
Kabuso
Kabuso er namnet på kunsthuset i Øystese i Kvam herad. Dette er tusenårsstaden i Hordaland. Kunsthuset vart opna offisielt 21. januar 2006 av forsvarsminister Anne-Grete Strøm-Erichsen.
Alto de El Angliru
Arrangørane av Vuelta a España ønskte eit fjell som kunne kappast med Alpe d'Huez og Mont Ventoux i Tour de France og Stelvio og Mortirolo i Giro d'Italia. Angliru vart ein del av rittet i 1999. Etappen opp til Angliru vart vunne av José Maria Jiménez.
Toppen av bakken ligg 1573 meter over havet. Høgde skilnaden er 1266 meter og vegen er 12,5 km lang med ei gjennomsnittleg stiging på 10,13 %. På det brattaste er vegen 24 %, og dei siste seks kilometrane er 13,1 %.
Takuro Kikuoka
Takuro Kikuoka er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Mito HollyHock, Tokyo Verdy, Tochigi SC, Consadole Sapporo og SC Sagamihara.
Catcleugh-reservoaret
Catcleugh-reservoaret er eit reservoar i Northumberland i England ved A68-vegen, like nord for Byrness og sør for grensa til Skottland.
Historie
Reservoaret vart bygt mellom 1899 og 1905 for Newcastle og Gateshead Water Company. Reservoaret dannar ein del av ei rekkje reservoar langs A68 som er knytte saman via tunnelar og akvedukter frå Catcleugh Reservoar til Whittle Dene. Reservoara er drikkevasskjelde til Newcastle upon Tyne, Gateshead og omliggande område. Reservoaret får vatn frå River Rede.
Plante- og dyreliv
Catcleugh-reservoaret har status som Local Wildlife Site og er omgjeve av urskog og barskog. Det omliggande lyngheilandskapet har status som Site of Special Scientific Interest. because of the mosaic of heather og upland grassland. Her hekkar mellom anna heilo og strandvipe. Fiskeørn og kongeørn er òg observert i området.
Av pattedyr finn ein oter, ekorn, grevling, rådyr og flaggermus.
CRIStin
CRIStin (Current Research Information SysTem In Norway) er ein organisasjon som samlar og formidlar informasjon om norsk forsking. Organisasjonen blir driven av eit styre utnemnd frå departementa, men har Universitetet i Oslo som vertsinstitusjon.
CRIStin avløyste forskingsdatabasen Frida (forkorting for forskningsresultater, informasjon og dokumentasjon av vitenskapelige aktiviteter) i 2010.
Gazastripa
Gazastripa (arabisk قطاع غزة Qiṭāʿ Ġazzah), eller berre Gaza, er eit sjølvstyrt område på austkysten av Middelhavet med ei 11 km lang grense til Egypt i sørvest og ei 51 km lang grense mot Israel i aust og nord. Sidan 2007 har Gazastripa i røynda vore styrt av Hamas, ein palestinsk fraksjon som hevdar å vere rettmessige representantar for Dei palestinske sjølvstyresmaktene og det palestinske folket. I 2012 anerkjente Dei sameinte nasjonane Gazastripa som ein del av Staten Palestina. Eit felles styre vart eidfesta den 2. juni 2014.
Sunnimuslimar utgjer den største delen av den palestinske folkesetnaden på Gazastripa, som har ein årleg folkevekst på 3,01%, den 9. høgaste i verda. Området er 41 km langt, og frå 6 til 12 km breitt, med ei samla flatevidd på 365 kvadratkilometer. I 2014 var folketalet på Gazastripa kring 1,82 million innbyggjarar.
Gazastripa oppnådde den nordlege og austlege grensa då kampane slutta etter krigen i 1948, og dette vart stadfesta i den egyptisk-israelske våpenkvileavtalen den 24. februar 1949. Artikkel V i avtalen erklærte at grenselinja ikkje var ei landegrense. Først vart Gazastripa offisielt administrert av All-Palestina-styret, som vart grunnlagd av Den arabiske ligaen i september 1948. All-Palestina på Gazastripa vart styrt av dei militære styresmaktene i Egypt, og fungerte som ein marionettstat, fram til området offisielt vart slått saman med Den sameinte arabiske republikken og oppløyst i 1959. Frå tida etter det all-palestinske styret vart oppløyst og fram til 1967, vart Gazastripa direkte administrert av ein egyptisk militærguvernør. Israel erobra Gazastripa frå Egypt i seksdagarskrigen i 1967. I høve Osloavtalen, som vart signert i 1993, vart Den palestinske sjølvstyresmakta forvaltingsorganet som styrte dei palestinske folkesentra, medan Israel hadde kontroll over luftrom, territorialfarvatn og grenseovergangar, utanom landgrensa mot Egypt. I 2005 trekte Israel seg ut frå Gazastripa. Sidan juli 2007, etter det palestinske valet i 2006 og Hamas tok over i 2007, har Hamas i røynda hatt makta på Gazastripa, og danna ei alternativ Hamas-regjering i Gaza. Staten Palestina gjer krav på Gazastripa, men forsoningssamtalar med Hamas har så langt ikkje ført fram.
Britisk styre (1923–1948)
Palestinamandatet var basert på prinsipp frå Paragraf 22 frå Folkeforbundavtalen og San Remo-resolusjonen frå 25. april 1920 av dei viktigaste allierte etter den første verdskrigen. Mandatet formaliserte britisk styre i den sørlege delen av Osmansk Syria frå 1923 til 1948.
All-Palestina-styret
Den 22. september 1948, mot slutten av den arabisk-israelske krigen i 1948, vart All-Palestina-styret oppretta av Den arabiske ligaen i Gaza by, som då var okkupert av Egypt. Det var delvis eit forsøk frå Den arabiske ligaen på å avgrense makta til Transjordan i Palestina. Det all-palestinske styret vart raskt anerkjent av seks av då sju medlemmar av Den arabiske ligaen: Egypt, Syria, Libanon, Irak, Saudi-Arabia og Jemen, men ikkje av Transjordan. Det vart heller ikkje anerkjent av noko land utafor Den arabiske ligaen.
Palestinarar som budde på Gazastripa eller Egypt fekk alle all-palestinske pass. Egypt tilbaud dei ikkje borgarskap. Frå slutten av 1949 fekk dei hjelp direkte frå UNRWA. Under Suezkrisa i november 1956, vart Gazastripa og Sinaihalvøya okkuperte av israelske soldatar, som trekte seg attende etter internasjonalt press. Regjeringa vart skulda for å berre vere ei fasade for egyptisk kontroll, med lite sjølvstendig makt. Regjeringa flytta så til Kairo og vart oppløyst i 1959 av ein resolusjon frå den egyptiske presidenten Gamal Abdul Nasser.
Israelsk okkupasjon
Frå juni 1967, etter seksdagarskrigen, okkuperte Israel Gazastripa. I denne perioden skapte Israel ei busetjingsblokk, Gush Katif, i det sørvestlege hjørnet av stripa, nær Rafah og den egyptiske grensa. I alt oppretta Israel 21 busetjingar på Gazastripa, som utgjorde 20 % av det samla areal. Utanom ideologiske årsaker, vart desse busetjingane oppretta av israelske tryggleiksårsaker.
I mars 1979 signerte Israel og Egypt den egyptisk-israelske fredsavtalen. Mellom anna måtte Israel trekkje attende alle væpna styrkar og sivile frå Sinaihalvøya, som Israel hadde erobra under seksdagarskrigen, attende til landegrensa frå 1906. Egyptarane gjekk med på å halde Sinaihalvøya demilitarisert. Den endelege statusen til Gazastripa, og andre forhold mellom Israel og palestinarar, vart ikkje handsama i avtalen. Egypt sa frå seg alle territorialkrav nord for landegrensa.
Gazastripa vart verande under israelsk militært styre fram til 1994. På den tida var militæret ansvarleg for å halde sivile anlegg og tenester ved like.
Gaza under Den palestinske sjølvstyresmakta
I mai 1994, etter den palestinsk-israelske avtalen kjend som Osloavtalen, vart styret av Gazastripa fasa over til palestinarane. Mykje av Gazastripa (utanom busetjingsblokkene og militærområda) kom under palestinsk kontroll. Dei israelske styrkane forlet Gaza by og andre byområde, og let den nye palestinske sjølvstyresmakta styre desse områda. Den palestinske sjølvstyresmakta, leia av Yasser Arafat, valde Gaza by som det første hovudkvarteret sitt. I september 1995 signerte Israel og PLO ein ny fredsavtale, og Dei palestinske sjølvstyresmaktene fekk kontroll over dei fleste byane på Vestbreidda. Avtalen oppretta òg eit 88 mann stort Palestinsk nasjonalråd, som hadde det første møtet sitt i Gaza i mars 1996.
Den palestinske sjølvstyresmakta, leia av Arafat, leid under alvorleg vanstyre og korrupsjonsskandalar. Til dømes vart det kravd urimelege høge prisar for å la varer passere inn og ut av Gazastripa, medan sjefane i grensevaktapparatet tente stort på involvering i grusimport og sement- og anleggsindustri, slik som Great Arab Company for Investment and Development, al-Motawaset Company og anleggsprosjektet al-Sheik Zayid.
Mellom 1994 og 1996 bygde Israel den israelske sperringa på Gazastripa for å betre tryggleiken i Israel. Barrieren vart stort sett riven ned av palestinarar i byrjinga av Al-Aqsa Intifada i september 2000.
Den andre Intifada
Den andre Intifada braut ut i september 2000 med bølgjer av demonstrasjonar, indre uro og bomber mot israelske militære og sivile, mange av dei i form av sjølvmordsbomber. Den andre Intifada markerte òg byrjinga på rakettåtak og bomber av israelske grensebusetjingar av palestinsk gerilja frå Gazastripa, særleg av Hamas og Islamsk Jihad-rørsler.
Mellom desember 2000 og juni 2001 vart barrieren mellom Gaza og Israel bygd opp att. Barrieren mellom Gazastripa og Egypt byrja i 2004. Dei største grenseovergangane var Erez-overgangen inn i Israel i nord, og Rafah-overgangen inn i Egypt i sør. Karni-overgangen i aust, som vart nytta for varer, vart stengd i 2011. Israel kontrollerer dei nordlege grensene til Gazastripa, i tillegg til territorialfarvatnet og luftrommet. Egypt kontrollerer den sørlege grensa til Gazastripa, etter ein avtale mellom dei og Israel.
Tilbaketrekkinga til Israel i 2005
I februar 2005 godtok Knesset ein uttrekkingsplan og byrja å evakuere israelske innbyggjarar frå Gazastripa den 15. august 2005. Evakueringa var fullført den 12. september. Alle israelske busetjingar på Gazastripa og den felles israelske-palestinske Erez industriområde, vart rive ned, og 9 000 israelarar, dei fleste av dei i Gush Katif, vart tvangsflytta.
Den 12. september 2005 erklærte det israelske kabinettet formelt å avslutte den israelske okkupasjonen av Gazastripa. Dei sameinte nasjonane, Human Rights Watch og mange internasjonale organ og ikkje-statlege organisasjonar reknar framleis Israel som ei okkupasjonsmakt på Gazastripa sidan Israel kontrollerer luftrommet, territorialfarvatnet og rørsler av varer og personar over grensa til Gaza. Israel trekte seg òg bort frå Filadelfiruta, ei smal landstripe langs grensa til Egypt, etter at Egypt gjekk med på trygge si side av grensa. Under Osloavtalen, skulle Filadelfiruta vere under israelsk kontroll for å hindre smugling av våpen og folk over den egyptiske grensa, men Egypt gjekk med på å sjølv patruljere området og hindre dette. Israel heldt kontrollen over grenseovergangane inn og ut av Gaza, og Rafah-overgangen mellom Egypt og Gaza vart overvaka med spesielle overvakingskamera.
Det israelske forsvaret forlet Gazastripa den 1. september 2005 som eit ledd i uttrekkingsplanen og alle israelske sivile vart tvinga ut av området. I november 2005 vart det kome til ei semje om rørsle og tilkomst mellom Israel og Den palestinske sjølvstyresmakta for å betre palestinsk fridom til å forflytte seg og drive økonomisk aktivitet på Gazastripa. I høve vilkåra i avtalen, skulle Rafah-overgangen til Egypt opnast opp att, og overgangane skulle overvakast av Dei palestinske sjølvstyresmaktene og Den europeiske unionen. Berre folk med palestinsk ID, eller utlendingar, med unntak av visse kategoriar, underlagt israelsk oversyn, fekk lov å krysse inn og ut. Alle varer, køyretøy og lastebilar til og frå Egypt passserte gjennom Kerem Shalom-overgangen, under fullt israelsk oppsyn. Ein kunne òg ta inn varer ved Karni-overgangen i nord.
Etter den israelske tilbaketrekkinga den 12. september 2005 hadde Dei palestinske sjølvstyresmaktene fullt sjølvstyre på Gazastripa. Rafah-overgangen hadde blitt under oppsyn av EU etter den endelege avtalen var ferdig i november 2005. Etter tilbaketrekkinga i 2005 heldt Israel framleis kontroll over luftrommet over og havområdet utafor Gazastripa.
Etter 2006
I det palestinske parlamentsvalet i 2006, den 25. januar 2006, fekk Hamas fleirtal med 42,9 % av stemmene. Då Hamas tok makta den neste månaden, nekta dei israelske styresmaktene og nøkkelspelarar i det internasjonale samfunnet, USA og EU, å godta styringsretten til Hamas over Den palestinske sjølvstyresmakta. Direkte hjelp til den palestinsk regjeringa vart avslutta, men nokre midlar vart overførte via humanitære organisasjonar som ikkje var tilknytte regjeringa. Den politiske uordenen og den økonomiske stagnasjonen som følgde førte til at mange palestinarar emigrerte frå Gazastripa.
I januar 2007 braut det ut kampar mellom Hamas og Fatah. Dei verste kampane skjedde nord på Gazastripa, der general Muhammed Gharib, ein erfaren kommandant i det Fatah-dominerte Preventive Security Force, døydde då ein rakett råka heimen hans. To av døtrene og to livvakter mista òg livet i åtaket, som vart utført av Hamas.
Den 30. januar 2007 vart det forhandla fram ein våpenkvile mellom Fatah og Hamas. Men etter eit par dagar braut det ut nye kampar. Den 1. februar tok Hamas livet av seks personar i eit bakhaldsåtak på ein konvoi i Gaza, som skulle levere utstyr til Abbas sin palestinske presidentgarde, som i følgje diplomatar var meint å hindre smugling av meir kraftige våpen inn i Gaza av Hamas. I følgje Hamas var frakta til presidentgarden meint å setje i gang oppvigleri mot Hamas, medan dei heldt attende pengar og fekk støtte frå palestinarar. Fatah-soldatar storma eit Hamas-tilknytt universitet på Gazastripa. Offiserer frå presidentgarden til Abbas kjempa mot soldatar frå Hamas som vakta det Hamas-styrte innanriksdepartementet.
I mai 2007 braut det ut nye kampar mellom fraksjonane. Innanriksministeren Hani Qawasmi, som hadde vore rekna som ein moderat embetsmann, som begge fraksjonane aksepterte, trakk seg på grunn av det han kalla skadeleg oppførsel frå begge sider.
Kampane spreidde seg på Gazastripa, og begge fraksjonane gjekk til åtak på køyretøy og anlegg på den andre sida. Etter ein våpenkvile med Egypt som meklar braut saman, sette Israel i gang eit luftåtak som øydela ein bygning brukt av Hamas. Pågåande vald førte til frykt for at koalisjonsregjeringa mellom Fatah og Hamas skulle kollapse og kanskje ende det palestinske sjølvstyret.
Talsmann for Hamas, Moussa Abu Marzouk, skulda Israel for den forverra situasjonen, og sa at det konstante presset med økonomiske sanksjonar førte til ein «verkeleg eksplosjon.» Associated Press-journalisten Ibrahim Barzak skreiv ein augnevitnerapport der han sa:"I dag har eg sett folk blitt skoten føre augo mine, eg har høyrt skrika til vettskremde kvinner og barn i ein brennande bygning, og eg har krangla med væpna folk som ønskte å ta over huset mitt. Eg har sett mykje i åra mine som journalist på Gaza, men dette er det verste eg har sett."
I 2006-2007 vart meir enn 600 palestinarar drepne i kampar mellom Hamas og Fatah. I etterverknaden etter Gazakrigen, føre ei rekkje valdshandlingar til at 54 palestinarar mista livet, og fleire hundre hevdar dei vart torturerte. 349 palestinarar vart drepne i kampar mellom fraksjonane i 2007. 160 palestinarar drap kvarandre berre i juni.
Hamas tar over i 2007
Seint i juni 2008, sa Egypt, Jordan og Saudi-Arabia at det Vestbreidda-baserte kabinettet danna av Abbas var den einaste lovlige, palestinske regjeringa, og Egypt flytta ambassaden sin frå Gaza til Vestbreidda.
Etter overtakinga, lukka Israel og Egypt grenseovergangane sine til Gaza. Palestinske kjelder rapporterte at Den europeiske unionen-overvakinga flykta frå Rafah-overgangen på grensa mellom Gaza og Egypt, i frykt for å bli kidnappa eller skadd. Arabiske utanriksministrar og palestinske embetsmenn presenterte ein samla front mot grensekontrollen til Hamas.
Hamas-styre
Etter Hamas-sigeren i juni, vart embetsmenn tilknytt Fatah kasta frå maktstillingar og strevde med å handheve lova med å fjerne våpen frå hendene på perifere militsar, klanar og kriminelle grupper, og få kontroll over smuglartunnelane. I følgje Amnesty International vart aviser nedlagde og journalistar sjikanerte under Hamas. Fatah-demonstrasjonar vart forbodne eller undertrykte, som den store demonstrasjonen til minne om dødsfallet til Yasser Arafat, då sju menneske mista livet etter at demonstrantane kasta steinar på tryggingsstyrkane til Hamas.
Det vart òg registrert vald mot kristne. Eigaren av ein kristen bokhandlar vart bortført og myrda og den 15. februar 2008 vart biblioteket til Den kristne ungdomsorganisasjonen i Gaza by bomba.