cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Steppenwolf
Steppenwolf var eit amerikansk-kanadisk rockeband som var framståande frå 1968 til 1972. Gruppa vart danna i slutten av 1967 i Los Angeles av vokalisten John Kay, klaverspelaren Goldy McJohn og trommeslagaren Jerry Edmonton, alle tidlegare medlemmer av det kanadiske bandet The Sparrows. Gitaristen Michael Monarch og bassisten Rushton Moreve vart rekruttert via oppslag i plate- og instrumentbutikkar i Los Angeles-området.
Steppenwolf selde over 25 millionar plater på verdsbasis, gav ut sju gullalbum og eitt platinaalbum, og hadde 13 Billboard' Hot 100-singlar, og sju var Topp 40-hittar, inkludert tre topp 10-suksessar: «Born to Be Wild», «Magic Carpet Ride» og «Rock Me». Steppenwolf hadde verdsomspennande suksess frå 1968 til 1972, men personlegdomskonfliktar førte til at kjernegruppa vart oppløyst. I dag er John Kay den einaste originale medlemmen, og han har vore vokalist sidan 1967. Bandet heitte John Kay & Steppenwolf frå 1980 til 2018. I Canada hadde dei fire topp 10-låtar, 12 topp 40-låtar og 14 på topp 100.
I 2016 nominerte Rock and roll Hall of Fame dei til opptak i 2017. Sjølv om dei ikkje fekk nok stemmer til å kvalifisera seg for innlemming det året, valde Rock and roll Hall of Fame i 2018 ein av deira største singlar - «Born to Be Wild» frå 1968 - som ein av dei fem første singlane som forma rocken til å bli innlemma i æresgalleriet.
The Sparrows
I 1965 vart John Kay med i The Sparrows, eit populært kanadisk band, og vart etterfølgd av Goldy McJohn. Gruppa vart etter kvart oppløyst.
Gjennombrot, suksess og nedgang (1967-1972)
I 1968 spelte Steppenwolf ein av sine største konsertar til då på Fillmore East til strålande kritikkar, saman med Buddy Rich og Children of God. Den 27. november 1968 spelte dei konsert med Iron Butterfly på Baltimore Civic Center.
Det vart gjort fleire endringar i besetninga i gruppa etter dei første åra. Moreve fekk sparken frå gruppa i 1968 for å ha late vera å møta opp til spelejobbar etter at han vart redd for å dra tilbake til Los Angeles, overtydd av kjærasten sin om at byen kom til å bli jamna med jorda og falla i havet. Rob Black vikarierte i ein kort periode for Moreve inntil den tidlegare Sparrow-bandkameraten Nick St. Nicholas kom om bord dei siste månadene av 1968. Monarch forlét gruppa i august 1969 etter kvart som forholdet til Kay forverra seg. Larry Byrom, som hadde vore i TIME med Nick St. Nicholas, erstatta Monarch. Nick St. Nicholas fekk sparken i midten av 1970. Han hadde visstnok opptredd i berre kaninøyre og suspensjonsstropp på Fillmore East i april 1970 - og vanen hans med å gå i muumuar og kaftanar på scena byrja å tæra på Kay, viss forkjærleik for skinnvestar og bukser var meir i tråd med det imaget han ønskte for bandet. George Biondo vart deretter rekruttert, og gitaristen Kent Henry erstatta Byrom tidleg i 1971. I november 1971 gav bandet ut For Ladies Only, med ei besetning beståande av Kay, Henry, Biondo, McJohn og Edmonton. Albumet var oppsiktsvekkjande av fleire grunnar, særleg på grunn av den kontroversielle innsida av LP-omslaget, det romantiske, politiske og sosiale tekstinnhaldet og det faktumet at fleire av gruppemedlemmene song solovokal.
Splitting (1972-1973)
Bandet vart oppløyst etter ein avskjedskonsert i Los Angeles på valentinsdagen i 1972. Kay heldt fram ein kort solokarriere og fekk ein mindre solohit i 1972 med «I'm Movin' On» frå albumet Forgotten Songs and Unsung Heroes. Sjølv om albumet generelt fekk gode skotsmål frå dei fleste kritikarar, var salet skuffande i USA. Kay gav ut eit nytt soloalbum i 1973 på plateselskapet Dunhill med tittelen My Sportin' Life. Dette albumet selde mindre enn det første soloalbumet og var mindre rått og meir LA-studiopolert i lyden.
Etter den første offisielle oppløysinga av Steppenwolf, og etter utgivinga av det første soloalbumet til Kaye, vart det på seinsommaren og hausten 1972 gjennomført ein turné i USA og Europa med Kay i spissen for både John Kay Band og Steppenwolf. Dunhill hadde gitt ut eit album med ei samling Steppenwolf-låtar med tittelen Rest in Peace. Turneen vart derfor kjend som RIP-turneen. John Kay Band bestod av Hugh Sullivan på klaverinstrument og Whitey (Pentti) Glan på trommer (begge medverka på John Kay sitt første soloalbum). Kent Henry på solo- og slidegitar og George Biondo på bass vart med Kay i begge besetningane. I Steppenwolf-besetninga spelte Goldy McJohn på klaverinstrument og Jerry Edmonton på trommer. Turneen viste seg å vera ei ganske positiv oppleving for alle musikarane og trekte eit respektabelt publikum.
Etter denne turneen, medan Kay spelte inn det andre soloalbumet sitt i 1973, fortsette McJohn og Edmonton å spela og danna bandet Manbeast. Noko av materialet som vart laga i Manbeast-tida dukka opp på gjenforeiningsalbumet ti Steppenwolf, Slow Flux frå 1974, særleg «Gang War Blues», som vart spelt inn som ein demo med Edmonton som song ein litt annan tekst.
Gjenforeining (1974-1976)
Steppenwolf vart gjenforeina i 1974 med kjernegruppa Kay, Edmonton og McJohn, saman med den mangeårige bassisten Biondo og nykommaren Bobby Cochran, som var nevøen til Eddie Cochran, på sologitar. Bandet signerte med Mums Records som hemn for det Kay oppfatta som manglande støtte frå Dunhill Records for soloalbuma sine. Det første gjenforeiningsalbumet deira var Slow Flux, som inkluderte den siste topp 40-hitten deira, «Straight Shootin' Woman». I februar 1975 vart McJohn sparka på grunn av det Kay skildra som ein nedgang i kvaliteten på opptredenane hans, og dessutan uberekneleg åtferd. McJohn vart erstatta av Andy Chapin på Hour of the Wolf i 1975, sjølv om McJohn dukka opp på coveret til singelen til «Caroline». Etter at albumet berre nådde 155. plassen på albumlista, prøvde Kay å oppløysa bandet igjen, men plateselskapet, som no hadde vorte absorbert av Epic Records, insisterte på at Steppenwolf skulle spela inn eitt album til for å oppfylla kontraktsforpliktingane sine. Det følgjande albumet, Skullduggery (1976), med Wayne Cook på klaverinstrument, vart gitt ut utan nokon turné, og tidleg på hausten 1976 vart Steppenwolf oppløyst for andre gong. Kay dukka opp i eit innslag i det populære musikkshowet The Midnight Special for å annonsera slutten på Steppenwolf og spelte òg ein soloversjon av songen «Hey I'm Alright». Denne låten dukka opp på det tredje soloalbumet til Kay,All In Good Time, gitt ut på Mercury Records i 1978.
«Nye Steppenwolf» (1976-1980)
Etter at Kay oppløyste Steppenwolf, danna dei tidlegare medlemmene Goldy McJohn og Nick St. Nicholas ein «revival-band» kalla «New Steppenwolf». McJohn var ikkje med lenge, men St. Nicholas heldt fram med satsinga i fleire år. Dei ulike inkarnasjonane inkluderte, ifølgje forfattaren Dave Thompson, ei «svingdør av musikarar» beståande av «arbeidande musikarar». Blant desse musikarane var vokalisten Tom Holland og trommeslagaren Steve Riley frå framtidige W.A.S.P. og L.A. Guns. Glen Bui heldt fram med å jobba med Goldy McJohn fram til han døydde i 2017. The Rolling Stone Encyclopedia of Rock & Roll skildra desse banda som «uprofesjonelle, falske versjonar» av Steppenwolf. Sjølv om Kay og Edmonton opphavleg hadde lisensiert bruken av namnet «New Steppenwolf», gjekk dei seinare til sak for brot på kontrakten. Nicholas gjekk i 1980 med på å slutta å bruka namnet, men rettstvistane om bruken av Steppenwolf-namnet i reklameøyemed heldt fram heilt fram til 2000.
John Kay og Steppenwolf (1980-2018)
Kay hadde nokre møte med David Pesnell om management, konsertpromotering og produksjon av eit nytt album for bandet. Pesnell ønskte å produsera eit album med nye låtar på side A, med det reformerte bandet Three Dog Night, og med låtar av Steppenwolf på side B. Arbeidsnamnet på albumet var «Back to Back», eit spel på at kvart band skulle ha kvar si side av albumet og det faktumet at banda var samla igjen. Pesnell-konseptet var lett: Kvart band skulle spela inn fire nye låtar, med ein femte låt på kvar side med ein medley av dei tidlegare låtane til bandet. Dette ville gi det Pesnell-produserte albumet ei dobbel singelutgiving som skulle støtta ein konsertturné med dei to banda. Sjølv om begge banda likte konseptet med albumet og turneen, vart dei usamde om kven som skulle vera side A og side B og kven av dei to som skulle vera hovudattraksjon på den kommande konsertturneen.
Den reformerte besetninga til John Kay and Steppenwolf bestod av John Kay, Michael Palmer (gitarar, korvokal), Steve Palmer (trommer, korvokal), Danny Ironstone (klaverinstrument, korvokal) og Kurtis Teel på bass. Palmer-brørne hadde spelt i gruppa Tal Water og hadde òg vore involvert med Kay i solokarrieren hans på konsertar på slutten av 1970-talet. Teel vart erstatta av Chad Peery og Ironstone av Brett Tuggle i 1981, og den nye grupperinga gav ut Live in London i utlandet. Tuggle vart deretter erstatta av Michael Wilk, og eit nytt studioalbum, Wolftracks, vart gitt ut i 1982 på det vesle plateselskapet Attic (Nautilus & Allegiance Records i USA). Wolftracks var eit av dei tidlegaste digitalt innspelte albuma i bransjen. Det vart spelt inn live på eit tospors digitalt opptakssystem frå Sony. Bassisten Welton Gite, som medverka på dette albumet, slutta kort tid etter at det var ferdig og vart erstatta av Gary Link, tidlegare medlem av Dokken. Eit nytt album, Paradox, følgde i 1984.
I desember 1984 vart bandet oppløyst, og Kay og Wilk bestemde seg for å halda tidleg fram i 1985 med ein redusert kvartett beståande av Kay, Wilk, Wilks ven Ron Hurst (trommer, korvokal) og Rocket Ritchotte (gitarar, korvokal). Wilk handterte òg bassoppgåvene frå klaverinstrumentet sitt frå då av. Denne besetninga gav ut Rock N' Roll Rebels (1987) og Rise & Shine (1990) på høvesvis Qwil og I.R.S. Records. Ritchotte forlét bandet mellombels i 1989 og vart erstatta av Les Dudek og deretter Steve Fister, men kom tilbake i 1990 for tre nye år. Fister (tidlegare i Iron Butterfly) kom tilbake i slutten av 1993, men overlét gitaransvaret til Danny Johnson (tidlegare Derringer, Rod Stewart og andre) i 1996.
Ettersom bandet var oppkalla etter romanen Der Steppenwolf av den tyske forfattaren Hermann Hesse, som vart fødd i Schwarzwald-byen Calw, inviterte byen dei til å komma og spela på den internasjonale Hermann-Hesse-festivalen i 2002, saman med andre Hesse-inspirerte band, som Anyone's Daughter. Konserten fekk stor mediedekning, og Kays flytande tysk forbløffa dei som ikkje visste om oppveksten hans i Tyskland på førehand - han vart nemleg fødd som Joachim Fritz Krauledat i Tilsit i Aust-Preussen i Tyskland (no Sovetsk i Kaliningrad oblast i Russland).
Bandet spelte det dei den gong kalla «avskjedskonserten» sin den 6. oktober 2007 på Ripken Stadium i Aberdeen i Maryland, med Kay, klaverspelaren og programmeraren Michael Wilk, trommeslagaren Ron Hurst og gitaristen Danny Johnson. Bandet, som vart gjenforeina med bassist Gary Link, byrja likevel å turnera igjen i juni 2009.
Steppenwolf vart nominert til Rock and roll Hall of Fame i 2017, men vart ikkje innlemma.
Rolf Orheim
Rolf Orheim var ein norsk journalist. Han var frå Stårheim i Eid kommune og busett i Flora kommune. Frå 1953-1997 arbeidde Orheim som journalist og redaksjonssekretær i Firdaposten, i periodar var han også konstituert redaktør. Frå 1970-1980 var han leiar av Flora Arbeidarparti og i fire periodar var han medlem av bystyret.
Steppenwolf
John Kay og Steppenwolf (1980-2018)
22. november 2019 kunngjorde John Kay at konserten til bandet 14. oktober 2018 var deira siste.
Rolf Orheim
Orheim var m.a. styreleiar i Kystmuseet i Sogn og Fjordane og han var æresmedlem av Sogn og Fjordane Journalistlag.
Steppenwolf
Bandmedlemmar
Original besetning
Siste besetning
Rolf Orheim
Orheim vart tildelt Kongens fortenestemedalje i sølv.
Fylkesveg 336 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 336 i Sogn og Fjordane går mellom Marifjøra og Eikum i Luster kommune. Vegen er 5,0 km lang.
Or HaGanuz
Or HaGanuz (, stundom skrive Or Ganuz) er ein jødisk landsby aust i Øvre Galilea, kring seks kilometer nordvest for byen Safed. Den ortodokse busetnaden vart grunnlagd i 1989 i Merom HaGalil regionale kommune av ei gruppe nye baal teshuva-jødar. Oppstarten fekk støtte av Amana, ei busetjing under Gush Emunim, sjølv om landsbyen låg innafor den grøne linja. Namnet, som tyder Løynd lys, og som kjem frå kabbalah der det syner til det opphavlege lyset som skildra i Bibelen som den første handlinga i skapinga (sjå Første Mosebok 1:2).
Landsbyen er ein turistdestinasjon for pilegrimar som vitjar grava til rabbien Shimeon bar Yochai i den nærliggande Meron.
I dag bur det kring 50 familiar i landsbyen, i alt kring 300 innbyggjarar.
Golubacfjellet
Sjå òg
Fjell i Serbia
Naturindeks
Ein naturindeks har til formål gi ein samla vurdering av naturmangfaldet. I 2010 blei det for første gong publisert ein naturindeksen over Noreg. Det var Direktoratet for Naturforvaltning som publiserte indeksen på oppdrag for regjeringa.
Børstefuglar
Børstefuglar er tre artar av sporvefuglar i éi biologisk slekt, Dasyornis. Slekta er endemisk for Australia. Dasyornis er no plassert i sin eigen familie Dasyornithidae.
Skildring
Børstefuglar er langhala, stillesittande, bakkelevande fuglar. Dei varierer i lengd frå ca. 17 cm til 27 cm, med austbørstefugl som den minste, og sørbørstefugl som den største arten. Fargene i oversida av fjørdrakta er hovudsakleg gråleg med ulike nyansar av brunt, alt frå olivenfarge gjennom kastanje og raudbrun. Lysare strupe og undersida er markert med bleike markeringar. Populærversjonen av familienamnet kjem av dei framtredande fjørbustene rundt nebbet.
Artar med utbreiing og habitat
Generelt er leveområdet for børstefuglar avgrensa, og ofte usamanhengande område langs kysten av sørvestlege og søraustlege Australia der det er eit middelhavsklima og eigna habitat i kystnære krattskog, lyngheier og tett undervegetasjon i skog.
Åtferd
Børstefuglar er generelt atterhaldne, dagaktive fuglar som skjuler seg i tett vegetasjon. Fortrinnsvis vil dei springe for å unngå fare, men er òg i stand til å flyge korte avstandar. Dei opptrer vanlegvis i par, men den sosiale strukturen har ikkje undersøkt nøye. Dei er oftare høyrt enn sett, sjølv om det vanlegvis berre er hannen som syng. Songen er høglydt, melodiøs, ein trur songen har natur av å markere territorium. Hannen sit ofte på ein stokk eller busk slik at songen ber over større avstandar.
Mesteparten av maten er plukkar dei på bakken. Fuglar beitar i par, gjere med korte kallerop til å halde kontakten, og stadig flikring med halen medan dei flyttar seg. Den største delen av dietten består av insekt og frø. Edderkoppar og ormar blir òg tatt, og fuglar har vorte observert i å drikke nektar.
Hekkeåtferda åt børstefuglar er dårleg kjent. Ein trur dei stort sett er monogame og forsvarar eit territorium mot andre av same art. Hoa byggjer reiret i låg vegetasjon. Reiret er oval- og kuppelforma med ein sideinngang. Ho legg to egg. Såg langt det er kjent er det berre hoa som rugar, rugetida er mellom 16-21 dagar. Ungar treng 18-21 dagar til å bli sjølvstendige.
Bestandsstatus
Børstefuglar er sårbare for tap av habitat. Bortsett frå den austlege underarten av sørbørstefugl, som enno er moderat vanleg innanfor dei avgrensa områda sine, har populasjonane gått ned og vorte fragmenterte, og fuglane har vorte sjeldne. Den vestlege underarten av sørbørstefugl er truleg utdøydd.
Odes
Odes er eit album av greske folkesongar av Irene Papas og Vangelis. Alle songane er tradisjonelle, utanom to som er originale songar av Vangelis. Det vart spelt inn i Nemo Studios i London 1979, og heile albumet er framført og produsert av Vangelis, i tillegg til eit 5-mannskor på opningssporet, og solovokalen til Irene Papas. Albumet vart først berre gjeve ut i Hellas.
Noko av musikken på Odes vart nytta som filmmusikk i filmen Russicum i 1989. Eit spor frå Odes vart òg nytta i eit anna arrangement under OL-flammeseremonien i Aten i 1988.
Fylkesveg 336
Fylkesveg 336 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesvei 336 (andre betydninger)
Kasakhisk
Kasakhisk er eit tyrkisk språk som blir snakka i Kasakhstan, der det er offisielt språk i lag med russisk, men også i områda rundt Kasakhstan. Språket utgjer saman med karakalpakisk, kirgisisk og nogai den aralo-kaspiske gruppa av vesttyrkiske språk.
Utbreiing
Språket blir skrive med kyrillisk alfabet i Kasakhstan og Mongolia, arabisk alfabet i Kina, Iran og Afghanistan, og med latinsk alfabet i Tyrkia.
Morfologi
Kasakhisk har sju kasus, nominativ, akkusativ, genitiv, dativ, lokativ, ablativ, instrumentalis.
Verb blir bøygd i tempus, aspekt og modus.
Vårberget
Vårberget er den høgaste fjellkammen (ca. 60 moh.) på Vardøya i Vardø. Berget ligg heilt aust på Austøya der ein har ei panoramautsikt utover byen i vest og Austhavet og til Fiskarhalvøya i Russland i aust.
Sidan 1952 har Vårberget vore militært område. I dag held Forsvarets stasjon Vardø til her. I tillegg finst eit radarhovud tilhøyrande LSTN Sørreisa; detta var tidlegare ein del av no nedlagde LSTN Vardø. Tyskarane hadde under andre verdskrig eit krigslasarett i fjellet.
Long, Long Time
«Long, Long Time» er ein song skriven av Gary White. Songen var ein hit for Linda Ronstadt i 1970.
Linda Ronstadt-versjonen
I 1971 vart Linda Ronstadt nominert til Grammyprisen for beste moderne song av ei kvinne for «Long, Long Time».
Andre versjonar
I 1976 gav Larry Santos ut ein versjon av songen, som nådde 38. plassen på Billboard Easy Listening-lista og 109. plassen på Billboard «Bubbling Under the Hot 100».
I 1998 spelte den kanadiske songaren Alannah Myles inn songen for samlealbumet The Very Best of Alannah Myles.
I popkulturen
Songen var med i ein episode i 1975 av The Rockford Files, sesong 1, episode 23, «Roundabout». Songen er òg med i filen Hot Summer Nights frå 2018.
NM i turn 1971 for kvinner
Noregsmeisterskapen i turn 1971 for kvinner vart arrangert i Trondheim helga 20.-21. november 1971. Deltakarane tevla i åttekamp, med både obligatoriske og sjølvvalde program i dei fire øvingane: bom, frittståande, hopp og skranke.
Åttekamp
<br style="clear:both;" />
Hercules Dome
Hercules Dome er ein stor isdekt kuppel mellom Thiel Mountains og Horlick Mountains i Antarktis. Kuppelen vart først kartlagt av United States Geological Survey frå flyfotografi teken av U.S. Navy 1959–60. Han vart vidare skissert av Scott Polar Research Institute – National Science Foundation – Technical Universitetet i Denmark sitt radioekkolydprosjekt frå lufta i 1967–79, og kalla opp etter Lockheed LC-130 Hercules-flyet som vart nytta på desse flyturane frå 1969.
Randy Matson
James Randel Matson, kjend som Randy Matson, er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Pampa i delstaten Texas som vart olympisk meister i kulestøyt i 1968, fire år etter han vann sølvmedaljen i øvinga i Tokyo-OL. Gjennom seks rake sesongar, 1965-70, var han verdas beste kulestøytar. I løpet av si tid som aktiv støytte han over 21 meter i 12 ulike tevlingar.
Aktiv
Matson sette i slutten av april 1964 personleg rekord med eit støyt på 19,53 m, noko som plasserte han på tredjeplass på verdsstatistikken etter Dallas Long og Bill Nieder. Ei veke seinare forbetra Matson persen sin til 19,77 m, før han i juni månad vann OL-kvalfiseringa med 19,78 m. I august auka han til 19,95 m i Long Beach. Under sommarleikane i Tokyo 1964 forbetra han seg ytterlegare og tok sølvmedaljen med 20,20 m, bak landsmannen Dallas Long.
Den 9. april 1965 i College Station tok Matson over som verdsrekordhaldar i kulestøyting, med 20,70 m sletta han Longs knapt års gamle rekord på 20,68 m. Tre veker seinare, den 30. april, vart han i Austin i Texas den fyrste som støytte kula over 21 meter, då kula i den andre omgangen av tevlinga landa på 21,05 m. Åtte dagar etter var han tilbake i College Station, der han forbetra rekorden til fyrst 21,33 m, for så å støyte 21,52 m. Dermed hadde han i løpet av tre veker forbetra verdsrekorden med heile 84 centimeter.
Også i OL-sesongen 1968 var Matson verdas klart beste kulestøytar, noko han viste då han 27. april i Walnut stod for årsbeste med 21,30 m og nær eit halvt år seinare vart olympisk meister i Mexico-byen med eit støyt som målte 20,54 m, framfor landsmannen George Woods som nådde 20,12 m, Matson støytte elles 20,68 m og sette olympisk rekord i kvalfiseringa.
Matsons aller beste serie hadde han i Berkeley den 30. mai 1970. Etter å ha opna med 21,18 m, heldt han fram med 20,75 – 21,25 – 21,75 – 20,94 – 20,97. Samtlege seks støyt var lengre enn det andremann i verda i det året, Hartmut Briesenick, oppnådde då han i slutten av august på Stockholm stadion vann europacupfinalen og sette personleg rekord med 20,55 m. I 1971-sesongen vart Matson målt til 20,93 m i si beste tevling for året, men måtte sjå seg overgått på årsbestestatistikken av to austtyskarar. Matson vart USA-meister 1972 med 21,19 m, men med 20,57 m enda han berre som fjerdemann i OL-uttakinga. Dermed glapp OL-billletten og han reduserte satsinga på toppidretten.
333 skvadron
333 skvadron er det norske luftforsvaret sin operatør av P-3C Orion overvakingsfly. Skvadronen er underlagd pp133 Luftving]], og stasjonert på Andøya flystasjon i Andøy kommune i Nordland fylke.
Historie
8. februar 1942 blei forløparen til 333 skvadron, «Catalina-avdelingen», oppretta i Woodhaven i Skottland. Avdelinga var underlagd 210 Squadron RAF, og fekk tilgang på det første av fire Catalina-fly kort tid etter opprettinga. Offisielt gjekk avdelinga under namnet Norwegian Detachment Woodhaven. I byrjinga av 1943 fekk avdelinga ei ny nemning, 1477 (Norwegian) Flight, samstundes som ho blei tilført seks Mosquito-fly. Dermed var avdelinga så stor at det blei naturleg å oppretta ein skvadron. 333 (Norwegian) Squadron blei oppretta 10. mai 1943 med Catalina-flya i ein A-flight og Mosquito-flya i B-flight. Skvadronen var underlagt RAF Coastal Command.
Cape Disappointment på Sør-Orknøyane
Cape Disappointment er eit nes midtvegs langs vestsida av Powell Island i Sør-Orknøyane. Namnet vart opphavleg gjeve til sørenden av Powell Island av kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer i 1821. Namnet syner til at dei var motvillige til å ende reisa si austover, noko dei var nøydde til fordi dei hadde lite forsyningar og dårlege vindtilhøve. I seinare år har namnet alltid vorte nytta om neset på vestsida av øya.
Al-Ja`R
Al-Ja`R er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
MS «Cometa» (1921)
MS «Cometa» (kallesignal LDSA - LCHB) var eit motorskip bygt i 1921 som lasteskip for Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS).
Historie
Skipet vart bygt ved Burmeister & Wain i København i Danmark og vart levert i september 1921. Skipet gjekk inn i Den Norske Sydamerikalinje mellom Nord-Europa og Sør-Amerika. 9. september 1921 gjekk skipet ut frå Brevik til Ålesund for så å gå til Sør-Amerika. Første juledag 1921 kom skipet til Stavanger fullasta med stykkgods for det som var den første rundtturen til «Cometa». Skipet ankom presis og turen vart rekna som særs vellykka. Lasta bestod hovudsakleg av mais.
1. mars 1924 braut det ut brann ombord på «Cometa» medan det låg til hamn i Buenos Aires. Lasta i akterrommet vart skadd. Elden vart sløkt av mannskapet og brannvesenet i byen. Truleg vart 2 000 tønner med sement øydelagd av vatn. Skipet kom frå det utan skadar. I oktober 1928 berga «Cometa» mannskapet på to frå den søkkjeferdige jakta «Emma» frå Aarhus i sørleg storm. «Cometa» var på veg frå Brevik til Aalborg for lasting, før det gjekk vidare til Sør-Amerika. Vraket vart liggjande farleg til nordaust for Skagen. 12. mai 1930 gjekk «Cometa» på grunn ved Hals i Danmark med sementlast. Det vart drege av grunna av bergingsbåten «Garm». Skipet vart undersøkt av dykkarar, men hadde ikkje fått noko skade og kunne halde fram reisa. På veg til Amsterdam i desember 1930, fekk «Cometa» ein motorskade og måtte returnere til Funchal i Portugal. Reparasjonen tok tre dagar.
21. juni 1932 var «Cometa» på veg frå Buenos Aires til Europa då skipet i tett tåke kolliderte med «Cabo Santo Tome». «Cometa» vart råka på babord side og gjekk inn til Montevideo i Uruguay for reparasjon. Skaden, som var over vasslinja, var venta å ta fire dagar å reparere. Skaden vart sidan taksert til 17 765 kroner, då skipet var komen til Skien med kornlast til Skiens aksjemølle. 27. november 1936 fekk «Cometa» ein rorskade nær Stabben fyr. Skipet gjekk innom Florø, der skaden vart reparert, før skipet segla vidare mot Sør-Amerika.
Silk Purse
Silk Purse er det andre studioalbumet til Linda Ronstadt, gjeve ut i mars 1970, eitt år etter ho gav ut debutalbumet Hand Sown ... Home Grown. Det vart spelt inn i Cinderella Sound Studio i Nashville – det einaste Ronstadt-albumet spelt inn i countryhovudstaden - og det vart produsert av Elliot Mazer, som tidlegare hadde arbeidd med Richie Havens, Gordon Lightfoot, James Cotton, Rufus Thomas, Chubby Checker og Frank Sinatra. Mazer vart tilrådd til Ronstadt av Janis Joplin, som ho kjende frå lokale nattklubbar.
MS «Cometa» (1921)
Historie
9. juni 1938 vart det ein kollisjon mellom «Cometa» og DS «Frode» mellom Hollandsbåen og Færder, der begge skipa vart skadde. BDS meinte at «Frode» hadde hatt for stor fart, trass i at det var tåke, og ikkje stoppa maskinen då det første tåkesignalet vart gjeve. Det kom derfor til sak og BDS kravde nesten 30 000 kroner for skadane. Saksøkte påstod derimot at det var «Cometa» som hadde gått med for stor fart og kom med eit motsøksmål på kring 22 000 danske kroner. Retten kom fram til at det var «Frode» som hadde vore uaktsam og BDS fekk litt over 20 000 kroner i erstatning.
Silk Purse
Historie
Albumet inneheld songar innan tradisjonell country. Ronstadt sa seinare at «Nashville Country er særs forskjellig frå California Country.» Dette albumet, som føregangaren, skilde seg òg frå stilen Ronstadt hadde spelt tidlegare med folkrockgruppa Stone Poneys.
MS «Cometa» (1921)
Historie
I 1938 vart det montert ein 15 tons bom og i 1939 fekk skipet ny radio og ekkolodd.
Silk Purse
Historie
Silk Purse inneheld tolkingar av Hank Williams-songen «Lovesick Blues», Mel Tillis-songen «Mental Revenge» og ein versjon av den tradisjonelle songen «Life Is Like A Mountain Railway». Albumet inneheld òg ein versjon av «Will You Love Me Tomorrow?» av Gerry Goffin og Carole King, som vart spelt inn av The Shirelles i 1961 – og ein harmoniduett med Gary White på Paul Siebel-balladen «Louise».
MS «Cometa» (1921)
Historie
26. mars 1940 vart skipet torpedert av den tyske ubåten «U-38», ført av fregattkaptein Heinrich Liebe. Dette skjedde 65 nautiske mil nordvest for Noup Head på reise frå Ålesund til Buenos Aires via Kirkwall på Shetland med 3 250 tonn stykkgods. Mannskapet og passasjerane ombord vart alle berga etter å ha vore 17 timar i livbåtane. Passasjerane var fire misjonærar og to barn. Seks av mannskapet på 37 var svenskar. I alt vart 42 personar redda. Dette var fem meir enn mannskaps- og passasjertalet som i utgangspunktet var oppgjeve. Årsaka var at det var teken ombord fem britiske offiserar i rom sjø. Skipet vart stoppa av den britisk patruljebåt HMS «Kingston Peridot» som hadde plassert eit prisemannskap ombord, for at «Cometa» skulle ta dei inn til ei britisk hamn. Skipet vart så stoppa av ubåten på veg til Kirkwall. Førstestyrmannen vart sendt over til ubåten der han vart utspurt om destinasjonen, lasta og så vidare, før skipet vart søkkt. Skipet vart evakuert i ein motorbåt og to livbåtar. Skipet knakk i to då torpedoen traff kring 02:20 på natta. Alle ombord vart redda og plukka opp av HMS «Northern Sky».
Silk Purse
Historie
Det viktigaste bidraget til Gary White var derimot ein ballade som Ronstadt måtte overtyde plateselskapet om å ta med på albumet – «Long, Long Time», som etter kvart viste seg å bli den første singelen hennar på singellista som soloartist. Etter han var spelt inn, og trass i at Ronstadt tydeleg ønskte å ha med songen, prøvde sjefane i Capitol Records å overtyde ho frå å ta med songar som «Long, Long Time», som dei rekna for å vere altfor country. Likevel førte den lidenskapelege framføringa hennar av songen til at han vart ein hit og nådde 21. plassen i magasinet Record World, 25. plassen på Billboard Hot 100-lista og 26. plassen på Cash Box-lista. Songen gav òg Ronstadt den første Grammy-nominasjonen hennar tidleg i 1971.
MS «Cometa» (1921)
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 3 793 brt, 2 302 nrt og lasteevna var 6 640 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 10 052 m³. Hovudmaskinen var ein 2x 6-sylindra, 4-takts dieselmotor, levert av Burmeiser & Wein. Oppgjeven yting var 2600 bHk (bremsande hestekrefter) som gav ein toppfart på 10,75 knop knop. Skipet hadde òg plass til ti passasjerar.
Silk Purse
Historie
Etter utgjevinga av Silk Purse sette Ronstadt saman eit turnéband som òg spelte på det neste albumet. Den nye gruppa bestod av Glenn Frey, Bernie Leadon, Randy Meisner og Don Henley. Musikarane spelte så bra i lag på scenen at dei sjølv gjekk saman å skipa bandet Eagles.
Mottaking
Musikkritikaren Robert Christgau roste Ronstadt for songvala hennar, men skreiv at «stundom – 'Lovesick Blues' og 'Long Long Time' er begge glimrande - verkar ho å finne sjela til Kitty Wells i tillegg til sin eigen klang.»
Sjølv om albumet kom ut i mars, gjekk ikkje Silk Purse inn på Billboard Top 200-lista før i oktober 1970, og låg då ti veker inne på lista, men nådde berre 103. plassen. Dette skjedde etter at singelen «Long, Long Time» på sommaren hadde nådd 25. plassen på Billboard-lista. Singelen vart nominert til Grammyprisen for beste moderne song av ei kvinne,, men tapte for Dionne Warwick sin «I'll Never Fall In Love Again».
Megumi Takase
Megumi Takase er ein japansk fotballspelar.
Bjarne Greidung
Bjarne Greidung er ein norsk forfattar frå Stryn kommune.
Trondhjems Skiklub
Trondhjems Skiklub vart skipa i januar 1884 i Trondheim og var den andre opne reine skiløparforeininga i byen.
Deadlier Than the Male
«Deadlier Than the Male» er ein song skriven av den amerikanske songaren og låtskrivaren Scott Walker i lag med den britiske plateprodusenten Johnny Franz. Songen vart først spelt inn og gjeven ut av popgruppa The Walker Brothers, som Scott Walker song i, i 1966 som den åttande singelen deira. Akkompagnementet vart dirigert av Reg Guest. Songen var tittelsporet til den britiske actionfilmen Deadlier Than the Male frå 1967, med Bulldog Drummond i hovudrolla.
Tittelen på songen er ein referanse til Rudyard Kipling-diktet «The Female of the Species» frå 1911, som inneheld linja «The female of the species must be deadlier than the male».
«Deadlier Than the Male» var ein mindre hit som låg seks veker på UK Singles Chart med ein 32. plass som høgaste plasseringa. Singelen vart gjeven ut i desember samstundes med EPen Solo John/Solo Scott. Det låge salstalet kan ha kome av at desse vart gjevne ut samstundes.
Singelen er i røynda ei soloplate av Scott Walker, sidan han både var med å skrive songen og song han aleine. Tidlegare hadde Scott berre medverka til albumspor og B-sider. «Deadlier Than the Male» er òg ein av få singlar Scott Walker gav ut, som var skriven av han sjølv. Dei andre var «The Electrician» (1978), «Track Three» (1984) og «Man From Reno» (1993).
Them Crooked Vultures
Them Crooked Vultures er ei supergruppe danna i Los Angeles i 2009 av John Paul Jones, tidlegare medlem i Led Zeppelin; Dave Grohl, frå Foo Fighters og tidlegare medlem av Nirvana, og Josh Homme, frå Queens Of The Stone Age og tidlegare medlem i Kyuss. Gruppa har òg nytta gitarist Alain Johannes på konsertane sine. Bandet byrja å spele inn musikk i juli 2009 og spelte den første konserten sin den 9. august 2009 i Chicago, etterfølgd av ein konsert i Europa den 19. august. Den første singelen til bandet, «New Fang» kom ut i oktober 2009, etterfølgd av debutalbumet månaden etter, som debuterte på 12. plass på Billboard 200. Gruppa vann ein Grammy Award for beste hardrock song med «New Fang» i 2011.
Nordsamisk i utdanningssystemet
Nordsamisk i utdanningssystemet er oversynet over statusen nordsamisk har hatt i ulike skoleslag, som studieobjekt og undervisningsspråk.
Nordsamisk som undervisningsspråk
Nordsamisk er (i større eller mindre grad) opplæringsspråk i grunnskolen i den nordsamiske delen av det offisielle samiske språkområdet. I tillegg er det mogleg å gå vidaregåande skole på nordsamisk i alle fall i Kautokeino, Karasjok og Utsjok. Den samiske høgskolen i Kautokeino er den einaste høgskolen som blir administrert på samisk, og der undervisningsspråket på heile høgskolen er nordsamisk. I tillegg er nordsamisk undervisningsspråk i alle fall på universiteta i Tromsø og Uleåborg.
Al-Jaby
Al-Jaby er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Leo Ajkic
Leo Ajkic er ein norsk-bosnisk programleiar for radio og fjernsyn.
Hughes Range
Fjellkjeda vart oppdaga og fotografert av kontreadmiral Byrd på ein flytur den 18. november 1929, og vart namngjeven av US-ACAN, etter tilråding frå Byrd, etter Charles Evans Hughes, justisminister i USA og rådgjevar for Byrd.
Kjelder
''
I Believe in You
«I Believe in You» er ein dansepopsong framført av den australske songaren Kylie Minogue og skriven av Minogue, Jake Shears og Babydaddy. Han fekk ei samla positiv mottaking frå kritikarar då han vart utgjeven som den første singelen frå det andre samlealbumet til Minogue, Ultimate Kylie, i desember 2004. Singelen nådde andreplassen i Storbritannia og sjetteplassen i Australia.
Inspirasjon og innspeling
«I Believe in You» er ein fengjande discokjærleikssong som nyttar synthesizer og tangentfjøl. Teksten i songen skildrar korleis ho ikkje trur på noko anna enn den ho elskar. Songen blei skriven og spelt inn sommaren 2004 i London, og hentar inspirasjon frå disco, new wave og elektronisk musikk frå 1980-talet.
Komposisjon
Songen opnar med ein rytme og melodi på tangentfjøl som går att gjennom heile songen. I refrenget syng Minogue høgare tonar med strykarar og rytmen i bakgrunnen.
Utgjeving og listeplasseringar
«I Believe in You» kom ut 6. desember 2004 i Storbritannia og nådde andreplassen på UK Singles Chart. I Australia nådde songen sjetteplassen på ARIA Charts og vart sertifisert til gull i 2005. I dei fleste europeiske landa var songen ein Topp 10-hit på singellistene. I USA kom han ikkje opp på Billboard Hot 100, men nådde tredjeplassen på Billboard Hot Dance Club Play-liste. I New Zealand nådde songen 38. plassen, og så etter to veker 29. plassen, før han fall ut etter fem veker.
Musikkvideo
Videoen viser Minogue i eit studio fylt med fargerike neonlys. Det er fire ulike sekvensar, dei to første finn stad i ein stor sfære omslutta av neonlys, den tredje viser Minogue som dansar framfor kvervlande fargar av lys, og sluttscenen viser dansarar iført opplyste kostyme i ulike fargar. Mot slutten av videoen blir dei fire scenane vist tett saman, og Minogue i den andre sfæren iført same klede og med same frisyre som i den første sekvensen.
Golija
Golija (serbisk Голија) er eit fjell sørvest i Serbia mellom byane Ivanjica og Novi Pazar. Fjellet er ein del av Dei dinariske Alpane og er tett skogkledd med eit stort biologisk mangfald. Fjellet er derfor ein del av Golija-Studenica biosfærereservat, det første UNESCO-MAB-registrerte biosfærereservatet i Serbia. Her ligg òg eit skisenter og fleire historiske monument og kloster.
Geografi
Golija strekkjer seg frå nord til sør i ei S-form mellom Novi Pazar i sør og Ivanjica i nord. Dei høgaste toppane er Jankov kamen (1833 moh), Radulovac (1785 moh), Bojevo Brdo (1748 moh) og Crni Vrh (1725 moh). Toppane gjev flott utsyn til skogane og engane i Golija, samt dei nærliggande fjella Kopaonik, Komovi og Prokletije.
Elvane Moravica og Studenica spring ut frå elvane.
Innanfor reservatet ligg Studenica kloster, som er ein kulturell verdsarvstad og ein populær turistdestinasjon, medan klostera Sopoćani, Stari Ras og Klisura.
Deschampsia Point
Deschampsia Point er eit nes på nordvestsida av Signy Island i Sør-Orknøyane, 600 m nordaust for Spindrift Rocks. Det vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1991, etter ei økologisk undersøking av British Antarctic Survey og er kalla opp etter det antarktiske hårgraset Deschampsia Antarctica, som veks i bakkane nær neset.
Lyttelton Range
Lyttelton Range er ei smal fjellkjede sør for Dunedin Range i Admiralty Mountains i Antarktis. Fjellkjeda er 26 km lang og dannar vestveggen av den øvre delen av Dennistounbreen.
Ho vart kartlagd av USGS frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-63. Ho vart namngjeven av US-ACAN etter hamnebyen Lyttelton i New Zealand, der mange ekspedisjonsskip fylte drivstoff og forsyningar på veg til Antarktis.
Kvitfjell
Kvitfjell er eit skisenter som ligg på Kvitfjellet i Ringebu kommune i Innlandet, om lag 45 min nord for Lillehammer med bil. Anlegget har ni heisar og ein heiskapasitet på 12 000 personar i timen. Den maksimale fallhøgda ligg på 854 m.
Kvitfjell har omkring 25 kilometer nedfart til saman, der den lengste nedfarten er på 3,5 km. Det er rundt 600 km med langrennsløyper som har utgangspunkt frå Kvitfjell.
Kvitfjell opna fyrste gongen i 1991 og vart brukt under Lillehammer-OL i 1994. Etter det har det vore arrangert årlege verdscuprenn ved anlegget. På vestsida av Kvitfjell er det lagt til rette for barnefamiliar, med enkel tilkomst frå E6 og tenestebygg med skikafe, sportsbutikk og utleige av skiutstyr. Det går gratis buss frå Kvitfjell til Hafjell alpinsenter.
Hajla
Hajla (albansk Hajlë eller Hajla, serbisk Хајла) er eit fjell mellom Kosovo, Serbia og Montenegro. Det har fleire toppar på over 2000 meter over havet. Det høgaste er på 2403 moh og sjølve toppen heiter òg Hajla. På nordsida av fjellet har elva Ibar kjelda si, og frå sørsida renn elva Pećka Bistrica. Hajla er òg det høgaste fjellet i den nordlege delen av Prokletije. I Kosovo dannar Hajla ein del av den 25 km lange Rugovakløfta. Den næraste byen er Peć i Kosovo.
Starring Rosi
Starring Rosi er eit eksperimentelt rockealbum av det tyske krautrockbandet Ash Ra Tempel frå 1973. Det vart spelt inn i Studio Dierks i Stommeln av Dieter Dierks.
Albumet vert generelt rekna som eit vendepunkt for Manuel Göttsching og inneheld langt meir strukturerte og kortare songar enn dei lange musikkstykka bandet hadde spelt inn før. I tillegg er dette det første albumet etter at Hartmut Enke slutta. Göttsching spelar sjølv dei fleste instrumenta med Harald Großkopf på trommer.
Kahikatea
Treet blei tidlegare ofte kalla white pine eller 'kvit furu' av europearar, sjølv om det ikkje er ei furu. I dag er det vanlegare å bruka maorinamnet kahikatea. Andre maorinamn er kaikatea, kahika, katea, kōaka og koroī.
Skildring
Treet blir typisk rundt 55 meter høgt. Før intensiv felling kjende ein til tre på opptil 80 meter. Eit kahikatea-tre i Pirongia Forest Park i Waikato-regionen er det høgaste innfødde treet på New Zealand, med ei høgd på 66,5 meter. Stammen kan ha ein diameter på over 1 meter.
Nålene på unge tre er dei 3 to 8 mm lange og veks i spiralar. Dei ligg vridd ved festet i eit plan langs skota. På utvaksne tre er dei skjel-aktige og mindre, 1-3 mm lange, og veks på alle sider av skota. Konglane utviklar ei raud, kjøtfull frøkappe når dei er mogne. Dei inneheld eit enkelt frø med ein diameter på 3-5 mm diameter. Frøa blir spreidde av fuglar som et konglane.
Bruk
Maoriar har tradisjonelt brukt konglane eller koroi som mat. Dei var ein viktig mattype som blei servert ved festmåltid. Veden frå treet blei mykje brukt til å laga fuglespyd. Ein brukte sot frå kjerneveden som pigment til tradisjonell tatoveringskunst (tā moko).
Europeiske innflyttarar var opphavleg ikkje så interesserte i treverket, ettersom det var mindre attraktivt, sterkt eller motstandsdyktig mot råte enn det til andre bartre som totara. Ettersom det lette og reine trevirket ikkje gjev frå seg lukt blei det likevel brukt til å laga boksar til å eksportera smør i då kjøletransport mellom Australia og New Zealand i 1880-åra. Etterkvart som eksporten voks blei kahikatea stadig mindre vanleg. Det meste av den fullvaksne reine kaihikatea-skogen som tidlegare prega våtmarksområde på New Zealand er for det meste forsvunne, bortsett frå i små område på vestkysten.
Den første brua av Waikato-elva i Hamilton blei hovudsakleg laga med kahikatea rundt 1880, men brua blei nokså raskt ubrukeleg på grunn av råte.
Kahikatea er blitt brukt til båtbygging ettersom trea er rake og lange. Når trevirket er 12 % tørt er det litt lettare enn kauri, og har ein kvit farge. Trevirket blei brukt til vanleg båtbygging fram til 1970-talet og så seint som på 1980-talet til utskjering av tradisjonelle waka-kanoar.
I dag kan ein bere fella kahikatea med løyve og om ein følgjer berekraftige retningsliner.
Utbreiing
Ein reknar med at over 98 % av det opphavlege kahikatea-skogdekket er forsvunne sidan europearar kom til New Zealand. Det finst nokre få lundar av utvaksne tre i Waikato (til dømes ved Mangapu og Mokau). Dei fleste kahikatea-områda i området er likevel relativt unge skogfragment på rundt 80–100 år. Desse har vokse opp rundt nokre få eldre tre som blei latne vera etter at den opphavlege skogen blei rydda for jordbruk. Nokre stader står dei opphavlege gamle trea framleis. Dei kan vera 400–500 år gamle, og ha stammar med diameter på opptil 2 meter.
Det finst rundt 370 kahikatea-fragment i Waikato-regionen. Dei er typisk små, mellom 0,5 og 50 hektar, og halvparten av dei under 5 hektar. Dei fleste veks på elvesletten i Waikato-dalen, Hauraki-slettene og Mokau-elva. Ettersom menneske no kontrollerer flaumar og sår gras att på overfløymt beitelandskap, er det lite sannsynleg at ny kahikateaskog skal utvikla seg i området
Kfar Hoshen
Kfar Hoshen, tidlegare kalla Safsufa (ספסופה), er ein moshav kring 4 km nord for Meron nord i Israel. Han høyrer til Merom HaGalil regionale kommune. Moshaven ligg på landområdet til den tidlegare palestinske landsbyen Safsaf, då innbyggjarane der flykta til Libanon etter Safsaf-massakren i oktober 1948, under den arabisk-israelske krigen 1948.
Moshaven vart grunnlagd i 1949 av immigrantar til Israel frå Bulgaria og med støtte av moshavar-rørsla. Folkesetnaden vart byta ut i tidlege år av immigrantar frå Jemen, og frå 1953 av immigrantar frå Marokko og Tunisia.
Kjelder
''
Marifjøra
Marifjøra er ei bygd i Luster kommune i Vestland på sørsida av Gaupnefjorden, ein arm av Lustrafjorden. Bygda ligg ved fylkesveg 603, ein sideveg frå fylkesveg 55 (Sognefjellsvegen). Tidlegare var Marifjøra handelsstad og marknadsplass, no er bygda fyrst og fremst turiststad.
Ressursrekneskap
Ressursrekneskap er eit oversyn over Noreg sin faktiske og totale bruk av naturressursar i løpet av eit år. Det blir i dag ikkje ført eit slikt heilskapleg nasjonalt oversyn over bruken av naturressursar, med det blei foreslått av eit statleg utval i samband med etableringa av Miljøverndepartementet i 1972.
Marifjøra
Namnet stammar frå norrønt Mareimsfjara, der fyrste ledd er sett saman av Mar og heim, av norrønt marr i tydinga 'hest' el. 'hav', siste ledd er 'fjøra'.
Ikkje langt frå Marifjøra ligg Joranger kyrkje frå 1600-talet.
Selsøy
Selsøy er ei øy i Fitjarøyane, tidlegare i Fitjar kommune, i dag i Bømlo kommune. Ho grensar til Gisøyo med Brandasund i vest, Vikøyo i sør, Klamsøyo og Hanøyo i nordvest og Selbjørnsfjorden i nord.
Ressursrekneskap
I det årlege nasjonalbudsjettet blir det i dag gjort ei vurdering av tilstanden på 17 indikatorar for berekraftig utvikling. Kvart år publisere SSB eit samla oversyn over ressurs- og miljøstatistikk, og sidan 2010 har Direktoratet for naturforvaltning utgitt ein rapport om naturmangfaldet i høve til ein naturindeks. Men ingen av desse har til hensikt å gi eit totalt oversyn over naturressursane og bruken av dei.
Selsøy
Fv18 kryssar øya med bru til Vikøyo i sør og Brandasund i vest.
Gardar
Det ligg tre gardar på øya, Eidet, Torgjo og Kvarven.
Eidet og Kvarven vart rydda på 1660-talet, først som husmannsplassar under Brandasund. Torgjo eller Torget er gammal og var i hevd i 1328, men har seinare truleg lege øyde til slutten av 1500-talet, og han vart først nemnd at i 1638.
Historie
Det er funne spor etter ein steinalderbustad på Torgjo med fem steinøkser og ei flintpil.
Namn
Namnet på Selsøy er sagt at det kan kome av sel (kobbe), eller av mannsnamnet Selir. Selen har derimot vorte kalla kobbe på desse kantar, så det er tvilsamt at dyret er opphavet til øynamnet. I ei jordebok frå 1680 står det nemnd at øya låg under garden Sele i Bømlo i gamal tid og er opprydda under denne garden. Det er derfor rimeleg å tru at øya har fått namn etter denne garden.
Ressursrekneskap
Historisk bakgrunn
Ressursrekneskap, likestilt med dei finansielle stats- og nasjonalrekneskapa, var eit forslag som blei lansert i samband med skipinga av Miljøverndepartementet (MD) i 1972. Bak forslaget stod eit offentleg utval som blei leia av bonde og fylkeslandbrukssjef Trygve Haugland. Det var eit ønske om ressursreknskapa skulle bli brukt direkte i budsjetteringa og gjerne bli inkludert i dei overordna modellane for styringa av Noreg. To andre samtidige offentlege utval som behandla opprettinga av MD, avviste ideen om overordna ressursrekneskap.
Forslaget om ressursregnskap blei også kraftig motarbeida av embedsverket i Finansdepartementet. Ideen om ressursrekneskap blei aldri direkte avvist, men gradvis svekka frå og med etableringa av MD.
Junikfjella
Junikfjella er eit fjell på grensa mellom Albania og Kosovo i Prokletijefjella. Dei har ei høgd på 2280 meter over havet. På den kosovoiske sida ligg regionen Metohija, om lag 8,5 km nordvest for Junik kommune.
Ressursrekneskap
Historisk bakgrunn
MD er i dag overordna departement når det gjeld arealsaker knytt til bruk av plan- og bygningslova. Men det er ingen direkte samanheng mellom bruk av areal og stats- og nasjonalbudsjetta.
Ideologisk bakgrunn
Styring etter ressursrekneskap og ressursbudsjett støttar seg på andre ide- og tankegrunnlag enn dei økonomiske prinsippa som ligg til grunn for dei noverande stats- og nasjonalbudsjetta. Ressursreknskapa har to ideologiske hovudinspirasjonskjelder: Økologi/økofilosofi og naturressursrørsla frå USA. Desse to tankesetta har samanfallande syn når det gjeld behovet for fysisk oversyn og planlegging, men dei skil seg drastisk frå kvarandre når det gjeld synet på mennesket sin plass i naturen.
Økologi/økofilsofi og ressursrekneskap
Det økologiske grunntanken er at alle fenomen i naturen, også mennesket, heng nært saman og er gjensidig avhengige. Politikken må difor sørge for at det globale økosystemet og artsmangfaldet blir halde i balanse og ikkje blir skada av menneska. Arne Næss har både i Noreg og store deler av verda vore ein sentral stemme for økologisk tenking.
Ressursutvalet under leiing av Haugland, så for seg at ressursrekneskap vil sørge for at ein fikk eit samla oversyn over menneskeleg innverknad på naturen og slik hindre varig skade på økosystema. Dei skreiv mellom anna:
Klart økologisk inspirerte formuleringar kan ein òg finne i korleis MD grunngav ønsket om ressursbudsjett i 1974: