cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frank Grønlund
Sidan 1991 har Grønlund arbeidd i ymse posisjonar i Lillestrøm SK, mellom anna har han vore både formann og klubbdirektør.
Solvejg Eriksen
Karriere
På 1930-talet var Eriksen journalist i avisa Tidens tegn. Etter krigen skreiv ho i avisa Morgenposten. Ho var òg filmmeldar. Ho forfatta og omsette fleire bøker i ulike sjangrar, og skreiv både skodespel og film-manuskript. I 1954 hadde ho regi og manus på filmen Cecilia, som handla om lesbisk kjærleik.
Stierva
Stierva er ein kommune i distriktet Albula i kantonenen Graubünden i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1375 meter over havet.
Kommunen ligg i Alvaschein kreis. Han er ein landsby ovanom nedre Albuladalen.
Valborg Erichsen
Valborg Erichsen Lynne var ein norsk forfattar, litteraturhistorikar og lærar.
Familie
Valborg Erichsen Lynne var dotter av biskop Johan Willoch Erichsen (1842-1916) og Helga Marie Margrethe Boeck (1847-1927). Ho gifta seg med rektor Ferdinand Gustav Lynne 30. juni 1925 i Bergen.
Liv og virke
Etter fullført eksamen artium frå Hambros skule i Bergen i 1910 avla Valborg Erichsen språkleg-historisk embedseksamen i 1915 (cand.philol.) og pedagogisk eksamen i 1916. I åra 1916-1925 var ho lærar ved Vestheim jenteskule, med to avbrot i samband med utanlandsopphald. Ho gjekk frå stillinga då ho vart gift. I perioden 1925-1931 arbeidde ho som timelærar ved ulike skular i Bergen, blant anna Lindstrøms skule og Pihls skule. Etter den såkalla Valborg Lynne-saka vart ho i 1931 fast tilsett som lektor ved Pihls skule i Bergen, ein kommunal høgare skule. Denne stillinga hadde ho til ho gjekk av med pensjon.
Erichsen var elles ein produktiv artikkelforfattar, med litterære arbeid om blant andre Bjørnstjerne Bjørnson, Henrik Ibsen, William Shakespeare og Gerhard Gran. Som litteraturhistorikar var ho idéhistorisk orientert.
Valborg Lynne-saka
Ho var sentral i den såkalla Valborg Lynne-saka, då ho i 1929 vart gløymd av departementet då ho søkte stilling i den offentlege skulen, til trass for at ho var innstilt av skulen sin forstandarskap og utvilsamt var den beste kvalifiserte søkaren. Avlsaget vart grunngjeve med at ho var lektorfrue, og dermed forsørgd. Ho vart i 1931 tilsett som lektor i kommunal høgare skule. Dette vart vurdert som eit tap, sidan ein slik framståande forskarkapasitet skulle undervisa ved ein skule utan examen artium.
Willows Nunatak
Willows Nunatak er ein nunatak som ligg 1 nautisk mil (1,9 km) innover frå sørkysten av Wood Bay på kysten av Victoria Land, som ligg oppom skardet mellom Cape Washington og Mount Melbourne. Han vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1955-63. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter A.O. Dennis Willows, som var biolog ved McMurdo-basen, sommaren 1965-66.
Grue kyrkje
Grue kyrkje er ei langkyrkje frå 1828 på Kirkenær i Grue kommune i Innlandet fylke.
Den gamle kyrkja
Det har vore kyrkje på Kirkenær sidan mellomalderen. Ei stavkyrkje vart oppført på 1200-talet og utvida med lafta sidefløyar omkring 1600. Denne kyrkja brann ned den 26. mai 1822 i det som står som den verste kyrkjebrannen i norsk historie. Etter brannen vart det kravd at utgangsdørene i norske kyrkjer skulle slå utover, og mange dører vart hengsla om som fylgje av dette. Kyrkjestaden på Kirkenær vart dessutan flytta, sidan den gamle var utsett for flaum og erosjon. Prestegarden er framleis ved den gamle kyrkjestaden.
Den noverande kyrkja
Kyrkja vart teikna av H.D.F. Linstow og oppført i pussa teglstein, med viglsing i 1828. Kyrkja har gotiske (spissboga) vindauge og dører, men framtoninga elles er eit stykke unna den nygotikken som breidde om seg frå 1850-talet. Tårnet har ei form som minnar om bysantinsk arkitektur.
Wonderful World av Sam Cooke
«Wonderful World» (stundom kalla «(What a) Wonderful World», men har ingen samanheng med Louis Armstrong-songen «What a Wonderful World») er ein soulsong skriven seint i 1950-åra av soul-pioneren Sam Cooke, i lag med låtskrivarane Lou Adler og Herb Alpert.
Historie
Han vart først tilskriven psevdonymet «Barbara Campbell», som var kjærasten til Sam Cook på skulen, og vart først spelt inn av Cooke i 1959 for albumet The Wonderful World of Sam Cooke som kom ut i 1960. Songen vart gjeven ut som singel våren 1960, og nådde 12. plass i USA og 27. plass i Storbritannia. Songen er ein kjærleikssong, der songaren syng at han ikkje kan mykje om akademiske fag (songen vert ofte uformelt kalla opp etter den første linja i songen, «Don't know much about history»), men stadfestar til jenta i songen at «but I do know that I love you». Herman's Hermits hadde ein stor hitt med ein livleg versjon av songen i midten av 1960-åra, som nådde fjerdeplassen i USA og 7. plass i Storbritannia. Hermits-versjonen var, i følgje songar Peter Noone og gitarist Keith Hopwood, gjort som ei hyllest til Cooke då ban døydde.
I 2004 vart songen plassert på 373. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.
Andre versjonar
Songen er spelt inn av mange andre artistar, mellom andre The Supremes, Richard Marx, Greg Chapman, Art Garfunkel, Johnny Nash, The Flying Pickets, Otis Redding, Bryan Ferry, David Bromberg, The Boys, Terence Trent D'Arby, Steven Houghton, Michael Bolton, Jim Diamond, Jesse Malin, Joan Baez, Rod Stewart, Rockapella og Ulfuls.
Benes Peak
Benes Peak er eit fjell på 2450 moh. i Antarktis. Det er nesten heilt dekt av snø og ligg langs Usas Escarpment, 4 nautiske mil aust for Mount Aldaz i Marie Byrd Land. Fjellet vart kartlagd av US Geological Survey under kryssinga av Executive Committee Range i 1959, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Norman S. Benes, ein meteorolog ved US Antarctic Research Program ved Byrd-stasjonen i 1961.
Velling
Velling (av norrønt vellingr) er ein tynn graut eller tjukk suppe av gryn eller mjøl. Ein kan laga velling med vatn, mjølk eller ei liknande væske, og ulike typar korn, som bygg, havre, hirse, kveite, mais og ris, eller andre planteprodukt, som eikenøtter, kastanjar, sago og potet.
Oversyn
Graut og velling er og har vore ein utbreidd type kvardagskost. Dei gamle grekarane og dei romerske plebeiarane kunne ha det som basiskost med olje, grønsaker og salt fisk til. I eldre norsk kosthald kunne ein eta velling tre-fire gongar dagleg. Ein kunne til dømes eta velling med sild eller flesk.
I risdyrkande område er risvelling eller rissuppe utbreidd, og finst i ei rekkje variantar. Dei blir ofte kalla congee, eit ord avleidd frå tamil. På mandarin heiter retten zhōu og på kantonesisk jūk. Lokalt kan ein også laga desse rettane med andre kornslag. Risvelling er utbreidd som frukostrett.
I tradisjonelt maisdyrkande område kan ein laga velling av masa, eller maisdeig. Denne retten er kjend som atole og kan serverast varm eller kald.
Variantar
I norsk mattradisjon har ein laga mange typar velling med meieriprodukt, som myse, saup og surprim. Klotvelling, kleppvelling, kromvelling eller kleppsuppe er kokt på mjølk og har deigklumpar i.
Velling i kulturen
Velling er ein typisk fattigmannskost som også ofte blir rekna som god for helsa og fordøyinga. Hippokrates rosa byggvelling som sunnare enn brød. Ifølgje buddhistisk tradisjon skal Buddha ha anbefalt risvelling som god for kroppen og mot svolt og tørste og i Yāgu Sutta.
I engelskspråkleg kultur er velling – gruel – særleg kjend frå Charles Dickens sine skildringar frå Oliver Twist (1838), der arbeidshuset der ein huser fattige og foreldrelause har «ein utømeleg tilgang på vatn» og «små mengder havremjøl.» Når Oliver ber om litt meir, blir han straffa.
Georg Hammer
Georg Hammer er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Kristiansund, som var med å vinne fire cupgull og to seriegull. I 1979-sesongen deltok han i sju kampar på det norske landslaget.
Hammer spelte på Kristiansund Fotballklubb fram til 1969. Hausten 1969 flytta han til Oslo og melde seg etter kvart inn i IK Skeid. Han var med då Skeid i 1974 vann NM-cupen, etter finalesiger mot favoritten Viking FK. Frå 1977 til -79 og på ny frå 1981 til -86 gjorde han teneste i Lillestrøm SK. Allereie i sin fyrste sesong var han med å vinne dobbelt, med triumfar i både 1. divisjon og i cupen. Og i 1978 tok han sitt tredje NM-gull. 1980-sesongen var Hammer tilbake i Kristiansund FK og 2. divisjon. Tilbake i Lillestrøm 1981-86 var han langvarig skadd i 1981-82, men kom tilbake og vann Noregsmeisterskapen i fotball for menn 1985, og fekk i 1986 fekk med seg seriemeistertittel nummer to.
I 1979 var Hammer med då Noreg kvalifiserte seg til Sommar-OL 1980. På sine sju landskampar skåra han ikkje mindre enn tre mål.
Hammer flytta i 2001 til Kristiansund der han arbeidde som idrettskonsulent i kommunen.
Chebaa
Chebaa er ein landsby i Hasbaya distrikt i Nabatieh guvernement i Libanon. Chebaa ligg 132 km frå Beirut, i ei høgd på 1250 meter over havet.
Birchall Peaks
Birchall Peaks er eit gruppe fjelltoppar 3 nautiske mil vest for Mount Iphigene, på sørsida av Block Bay i Marie Byrd Land. Dei vart oppdaga i 1929 av Byrd-ekspedisjonen, og det vart namngjeven av Richard E. Byrd etter Frederick T. Birchall, som arbeidde i New York Times som publiserte pressemeldingane til ekspedisjonen.
Amalienborg
Amalienborg er eit slottsanlegg i Frederiksstaden i København og hovudresidens for den danske monarken. Anlegget inneheld fire bortimot like palé rundt ein åttekanta plass. Midt på plassen står J.F.J. Saly sin ryttarstatue av Fredrik V.
Bygningane vart reiste i åra 1750–1768 etter teikningar av Nicolai Eigtved, Laurids de Thurah, Christian Joseph Zuber og Philip de Lange. Det har namn etter dronning Sophie Amalie, som først oppførte lystslottet Sophie Amalienborg her i 1660-åra.
Amalienborg er freda.
Willem Schouten
Yngre år
Schouten reiste i 1601 med Oude Compagnie på sin fyrste sjøtur til Banten i Austindia. Dette selskapet var ein føregangar til det kjende nederlandske austindiakompaniet (Vereenigde Oostindische Compagnie = VOC). År 1603 var han med Wolffhart Harmansen til Aceh på ei reise utrusta av det nemnde Austindia-kompaniet VOC.
Ekspedisjonen til Stillehavet
Schouten leia åra 1615 til 1617 saman med Jacob Le Maire ei verdsomsegling, med siktemål mot å omgå det Nederlandske Austindia-kompaniet sitt monopol på handel med Nederlandsk Austindia gjennom å finne ein ny veg til Stillehavet. VOC hadde handelsmonopol på rutene rundt Kapp det gode håp og gjennom Magellansundet. Ekspedisjonen hadde kome i stand etter initiativ frå far til Le Maire, kjøpmannen Isaac Le Maire og Australische Compagnie, ein konkurrent til VOC.
Ekspedisjonen la ut frå öya Texel den 14. juni 1615 med to fartøy. Le Maire var skipper på "Eendracht", Schouteen på "Hoorn". Dei nådde Patagonia i desember, der dei stoppa opp for å vøle fartøya. Under reparasjonane tok "Hoorn" fyr og brann opp.
Tidleg i året 1616 runda dei Kapp Horn, som fekk namn etter heimbyen til dei to skipperane. Ferda fylgde så nordkystane av Niu Ailan (New Ireland) og Ny-Guinea, der dei uppdaga dei nærliggande øygruppene Le Maire-øyane, Schoutenøyane, Admiralitetsøyane, Wallis- og Futunaøyane og Tongaøyane, dit dei kom i mai 1616. Dei nådde Java i oktober 1616 og handla krydder. I november vart dei arrestert i Batavia (Jakarta) for brot mot handelsmonopolet, då ingen trudde på den nyfunne ruta til Stillehavet. Schouten og Le Maire vart sende som fangar heim til Nederland. Le Maire døydde under reisa heim. Fyrst seinare fekk Schouten oppreising for skuldsmålet og kompensasjon for tapet.
Schouten skildra verdsomseglinga i dagboka som vart utgjeven i Amsterdam i 1618 og som snart var omsett til andre språk.
Seinare år
I 1619 fekk Schouten kommandoen på eitt nytt fartøy, utrusta av det Nederlandske Austindia-kompaniet (VOC) og gjennomførte ytterlegare reiser til Nederlandsk Austindia. Under ei reise i 1625 la han i uver skipet til på reia i Antongilbukta på austkysten av Madagaskar. Der døydde Schouten.
Min Shan
Min Shan eller Minfjella er ei fjellkjede i sentrale Kina. Ho går i grove trekk frå nord til sør gjennom det nordlege Sichuan (dvs. den austlege delen prefekturet Ngawa), dei nærliggande områda ved Mianyang og den sørlegaste delen av Gansu. Den største toppen er Xuebaodingfjellet ('Snøskattetopp'), som er 5588 m høgt, den nest høgaste er Vesle Xuebaoding på 5443 m.
Geografi
Minfjellkjeda er ei sørleg forlenging av Kunlunfjella, som skil dalstrøka langs to av elvene i Sichuan: Minjiang (mot vest) og Jialing (mot aust). Begge elvene renn mot sør, og dei er bielver til Yangtze.
Historie
Ifølge historieverket Shiji trengde Xia-dynastiet over denne fjellkjeda så tidleg som 2000 f.Kr.
Natur
Det karakteristiske økosystemet i Minfjella og Qionglai Shan (som ligg lenger mot vest, skilt frå Minfjella av Minelvedalen) blir definert av World Wildlife Funn som Qionglai-Minshan conifer forests. Viktige naturvernstader og turistmål i Minfjella er Jiuzhaigou-dalen, eit naturreservat i Jiuzhaigou fylke og Huanglong i Songpan fylke. Desse er begge oppførte på UNESCO si verdsarvsliste.
1711 Sandrine
1711 Sandrine er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Eos. Han blei oppdaga den 29. januar 1935 av Eugène Joseph Delporte ifrå Observatoire Royal de Belgique i Uccle.
Periferieininga Límnos
Periferieininga Límnos (gresk Περιφερειακή Ενότητα Λήμνου, Periferiakí enótita Límnou) er ei av dei fem periferieiningane i periferien Dei nordlege egeiske øyane. Ho vart oppretta ved den administrative reforma i 2010, og var tidlegare ein del av prefekturet Lésvos.
Periferieininga er sett saman av øyane og kommunane (nummer på kartet) Hovudstaden er Mýrina på Límnos.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i periferieininga er:
MS «Sunnhordland» (1943)
USS «PCE 830» er eit motorskip bygt i 1943 for US Navy i USA som som eskortefartøy. Skipet vart innkjøpt av Hardanger Sunnhordlandske Dampskibsselskap (HSD) i 1947 og bygt om for passasjer og godstrafikk og døypt «Sunnhordland». Skipet er framleis i cruisefart i Finland under namnet «Kristina Brahe». Ho gjer korte turar på 2-5 dagar i Austersjøen og på Saimen.
Historie
Skipet vart levert som USS «PCE 830» for US Navy i 1943. I juni same året vart ho overført til The Royal Navy og omdøypt «HMS Kilchrenan». I 1946 vart ho levert attende til US Navy og fekk namnet USS «Kilchrenan».
RS «Frithjof Wiese»
RS 40 «Frithjof Wiese» var ei redningsskøyte bygd for Redningsselskapet i 1935. Ho vart konstruert av Bjarne Aas, og bygd av Skaalurens Skipsbyggeri, Rosendal. I tillegg til segl vart ho utrusta med ein Wichmann glødehovudmotor på 70/90 hk. I 1967 vart ho teken ut or teneste og seld.
I slutten av andre verdskrigen reiste «Frithjof Wiese» til England med flyktningar. Ho kom ikkje att før krigen var slutt.
Snøplog
Snøplog er ein reiskap som vert nytta for å fjerna snø frå vegar, gater, fortau, jarnbanespor, flyplassar og andre stader der snøen hindrar bruken. Det finst ulike typar: spissplog er som namnet seier spiss og har ein vengje på kvar side som kastar snøen ut til sidene. Skråplog er forma som eit skråstilt skjer. Ein type skråplog har hydraulisk styrbart skjer som kan bli vridd til den sida ein vil flytta snøen. Denne er typisk nytta i bygater. Den andre typen skråplog har større høgd på den sida som kastar snøen utover og er ikkje vridbar. Han er typisk nytta ved brøyting av landevegar.
Mount Bitgood
Mount Bitgood er eit fjell (1150 moh) mellom Mount Lockhart og Mount Colombo på nordsida av Fosdick Mountains i Ford Ranges i Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av U.S. Antarctic Service (USAS) (1939–41) og av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy (1959–65). Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Charles D. Bitgood, ein geolog med gruppa frå US Antarctic Research Program (USARP) som vitja Fosdick Mountains, 1967-68.
Tiefencastel
Tiefencastel (retoromansk Casti) er ein kommune i distriktet Albula i kantonenen Graubünden i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 859 meter over havet.
Kommunen ligg ved foten av Albula- og Julierpasset.
Sjølvstendekrig
Ein sjølvstendekrig er ein konflikt som dreier seg om eit område som har erklært sjølvstende. Når staten som tidlegare styrte området sender soldatar eller andre militære styrkar for å hevde suverenitet (kontroll/overhøgd), eller folkesetnaden i området går i strid mot desse styrkane, reknar ein det som starten på ein sjølvstendeoppreist. Dersom dei som erklærer sjølvstende lukkast med å opprette ein ny stat, vil konlfikten vidare som regel vera kjend som ein sjølvstendekrig.
Erik Holtan
Erik Holtan er ei norsk tidlegare fotball-målvakt, fødd i Moss.
Holtan debuterte i 1. divisjon/eliteserien med Kongsvinger IL i 1990 og spelte for klubben ut 1994-sesongen. Frå 1995 til 2005 vakta han målet til Odds Ballklubb. Han var i fleire sesongar kaptein på Odd, mellom anna då Odd vart norsk meister i 2000 etter siger over Viking FK, og då laget tapte cupfinalen 2002 mot Vålerenga. Etter å ha mista plassen som fyrste-målvakt i Odd til Rune Jarstein, spelte han 2006-sesongen på Moss FK. Ein skade i byrjinga av 2007 tvinga han til å leggje opp.
Holtan fekk Kniksenprisen som årets målvakt i 2002. I tida november 2002 til februar 2004 spelte han seks landskampar for Noreg, alle saman vennskapskampar.
Odd Bergh
Odd Bergh var ein norsk friidrettsutøvar, som spesialiserte seg i tresteghopp og lengdehopp og som representerte SK Freidig i Trondheim. Åra 1960-64 vann han seks norske meisterskap i hoppøvingar, fire i lengdehopp og to i tresteghopp. Han vart i 1964 tildelt kongepokalen for sigeren i lengdehopp på 7,40 meter. I tillegg var han med å vinne tre NM-gull i stafett. Sesongen 1962 sette han norsk rekord i tresteghopp med 15,63 meter og vart nummer sju i øvinga i EM i Beograd. Bergh vart bestemann av dei norske utøvarane i EM då han vart nummer sju i tresteghopp.
Bergh gjorde sitt lengste lengdehopp nokon gong då han i 1964 vann sin siste NM-tittel med 7,40 meter.
Aktiv
Bergh sette personleg rekord med 14,62 m under NM 1958 i Trondheim. For bestehoppet fekk han bronsemedaljen, berre slått av favorittane Eilif Fredriksen og Jakob Rypdal. I 1960 tok han sin fyrste NM-tittel då han overraskande gjekk til topps i lengdehopp. Gjennom sesongen imponerte han likevel meir då han sette personleg rekord med 15,19 meter, årsbeste i øvinga i Noreg. Både i 1962 og 1963 vart han dobbelmeister i NM. I 1962 forbetra han elles den 23 år gamle noregsrekorden i tresteghopp med 14 cm til 15,63 m. Ut i september månad 1962 vart han 7,40 m og vart tildelt kongepokalen for beste prestasjon under meisterskapen. Sesongane 1965-68 heldt Bergh fram med å sanke NM-medaljar i lengdehopp og tresteghopp, endå om det vart nokon gullmedalje. I alt vann 16 NM-medaljar (6-5-5) i hoppøvingane i perioden 1958-68.
Medaljar i norske meisterskap
Berghs personlege rekordar er 15,64 meter i tresteghopp og 7,40 meter i lengdehopp.
Nicolai Eigtved
Nicolai Eigtved, eller Niels Eigtved, var ein dansk arkitekt som førte rokokkoformspråket til Danmark. Han stod bak planlegginga og utforminga av Frederiksstaden i København med Amalienborg slott som midtpunkt. Området er seinare teke med i Danmarks kulturkanon.
Eigtved var fyrste direktør for Det Kongelige Danske Kunstakademi etter skipinga i 1754, men blei avsett nokre dagar seinare til fordel for franskmannen J.F.J. Saly.
Førstegangstjenesten
Førstegangstjenesten er ein norsk humorserie frå 2019, laga av Herman Flesvig og NRK. Serien handlar om unge rekruttar som drar til ein norsk militærleir for å avtene førstegongstenesta. Flesvig speler sjølv fleire av rollene, og serien vart filma på Hvalsmoen utanfor Hønefoss.
Det vart først laga to pilotepisodar som vart sende i 2019. Episodane fekk positiv mottaking, og NRK sette seg føre å lage ein heil sesong med ti nye episodar i 2020. Sesong 2 hadde premiere i november 2021.
Serien vann Excellence-prisen i 2019 i klassen «årets programserie web-TV», og vart kåra til beste humorprogram under utdelinga Gullruten i 2021.
Candle in the Wind
«Candle in the Wind» er ein song med musikk av Elton John og tekst av Bernie Taupin. Han vart opphavleg skriven i 1973 til ære for Marilyn Monroe, som døydde 11 år tidlegare.
Mount Blackburn i Antarktis
Mount Blackburn er eit massivt, fjell med flat topp, 3275 moh, som ligg like aust for Scottbreen oppom sørvestenden av California Plateau og Watson Escarpment i Dronning Maudfjella.
Candle in the Wind
I 1997 framførte John ein omskriven versjon av songen som ei hyllest til prinsesse Diana av Wales. Denne versjonen av songen vart gjeven ut på singel og nådde toppen av singellista i mange land, og vart ein mykje større suksess enn originalen, og er offisielt kåra til den nest mest selde singelen gjennom tidene, berre bak Bing Crosby sin «White Christmas».
Mount Blackburn i Antarktis
Det vart oppdaga av og kalla opp etter Quin A. Blackburn, ein geolog som var leiaren for eit geologisk lag under Byrd-ekspedisjonen som vitja Scottbreen i desember 1934.
Candle in the Wind
Originalverjsonen
Originalversjonen i E-dur kom ut i 1973 på albumet Goodbye Yellow Brick Road og var spelt inn i mai det året. Teksten er ei sympatisk skildring av livet til Marilyn Monroe. Opningslinja i songen «Goodbye, Norma Jean» syner til det verkelege namnet til Monroe. Taupin sa i songen at «songen handlar om ideen om livet som tar slutt i sin beste alder. Songen kunne ha handla om James Dean, han kunne ha vore om Montgomery Clift, han kunne ha vore om Jim Morrison ... korleis me glamoriserer døden, korleis me udøyeleggjer folk.» Då den originale singelen kom ut nådde han 11. plassen på den britiske singellista i 1974. På den tida kom ikkje singelen ut i USA («Bennie and the Jets» kom ut der i staden). Taupin vart inspirert til å skrive songen etter han høyrte uttrykket «candle in the wind» nytta om ei hyllest til Janis Joplin.
Versjonen deira er rangert på 356. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene. På den andre sida kalla komponisten Gruff Rhys songen den verste han hadde høyrt.
Under ein konsert den 7. april 1990, på Farm Aid IV, dediserte John songen til Ryan White, som leid av AIDS. White døydde av AIDS dagen etter.
Konsertversjon frå 1986
Denne versjonen vann Grammyprisen for beste mannlege popsong.
Versjonen frå 1997
«Candle in the Wind 1997» eller «Goodbye England's Rose» er ei nyinnspeling av «Candle in the Wind» som ei hyllest til prinsesse Diana av Wales. Songen kom ut i 1997 og gjekk til topps i Storbritannia, som den fjerde førsteplassen til John i heimlandet. Han gjekk òg til topps i mange andre land. I følgje Guinnes rekordbok i 2007 er «Candle in the Wind 1997» den nest mest selde singelen sidan platehistoria byrja, berre slått av Bing Crosby sin «White Christmas».
Akustisk remix få 2003
Med same vokalopptak som originale frå 1973, tok lydteknikaren Greg Penny bort alle instrument, utanom den akustiske gitaren til Davey Johnstone, og brukte berre vokalen til Elton John og korvokalen til Dee Murray, Nigel Olsson and Davey Johnstone. Denne kom først ut som bonusspor på 30-årsjubileumsutgåva av Goodbye Yellow Brick Road og sidan på EP-plata Remixed frå 2003.
Philip Miller
Philip Miller var ein  skotsk botanikar som verka som gartnar og forfattar. Han dyrka og introduserte fleire nye plantar til Storbritannia og USA, og stod bak klassifiseringa av ulike artar. Han var kjend for rik plantekunnskap, og blei vald inn i naturforskarklubben Royal Society.
Miller var hovudgartnar for Chelsea Physic Garden i London frå 1722 til 1770. Under hans tid voks den botaniske hagen til ein av dei planterikaste i verda, med plantar frå ei rekkje ulike stader og klima. For den fjerde hertugen av Bedford stelte han frukttre og ei verdifull samling importerte amerikanske tre ved Woburn Abbey. Trea var komne til England gjennom ei innsamling utført av John Bartram etter forslag frå Miller.
I 1733 sende Miller vestindisk bomull (Gossypium barbadense) til den britiske kolonien Georgia (no Georgia i USA), der bomullstypen fekk namnet «Sea Island Cotton» etter den første veksestaden sin, Sea Island.
Philip Miller skreiv The Gardener's and Florists Dictionary or a Complete System of Horticulture (1724) og The Gardener's Dictionary containing the Methods of Cultivating and Improving the Kitchen Fruit and Flower Garden (1731), som kom i fleire illustrerte utgåver og blei omsett til fleire språk. Bøkene blei sett på som hjelpemiddel både for gartnarar og botanikarar, til dømes av Carl von Linné.
I førstninga var Miller lite lysten til å bruka Carl von Linné sitt nye system med binomial nomenklatur, og følgde i staden klassifiseringssystemet til Joseph Pitton de Tournefort og John Ray. Han heldt på nokre klassifiseringar som Linné forkasta, men som seinare er blitt tekne i bruk att i botanikk. Miller bytta først til Linné sitt system i 1768-utgåva av The Gardeners Dictionary, sjølv om han allereie då hadde skildra nokre slekter, som lerk (Larix) og vanilje (Vanilla) etter det nye systemet i fjerdeutgåva frå 1754.
Philip Miller lærte opp William Aiton som seinare blei hovudgartnar ved Royal Botanic Gardens i Kew, og William Forsyth, som slekta Forsythia har fått namn etter. Han hadde to søner som arbeidde for han. Ein av dei, Charles Miller, blei den første hovudgarnarten for Cambridge Botanic Garden.
Ole Colbjørnsen
Ole Colbjørnsen var ein norsk journalist, økonom og politikar frå Vegårshei. Han var ein av dei fyrste leiande planøkonomane i Noreg. Perioden 1937-40 møtte han på Stortinget frå Oslo, som varamann for statsråd Oscar Torp.
Liv og gjerning
Etter examen artium i Arendal studerte han realfag under Carl Størmer og Lars Vegard ved Universitetet i Oslo. I 1920 reiste han til Russland for å studere og arbeide med femårsplanar. Etter elleve år i Sovjetunionen kom han tilbake i Noreg, og vart ein viktig pådrivar for ei radikal omlegging av den økonomiske politikken under den djupe krisa som Noreg og verda sleit med. I Arbeidarpartiet støtta han den økonomisk-politiske linja som Axel Sømme og Martin Tranmæl var faneberarar for. Colbjørnsen var mellom dei fyrste norske økonomane som talte for ein aktiv statleg investeringspolitikk og planøkonomi for å bringe landet ut av den økonomiske krisa. Frå 1932 til -40 skreiv han om økonomi i Arbeiderbladet. Han var frå 1936 medlem i Tiltakskomiteen.
Frå 1937 representerte han Oslo Arbeiderparti på Stortinget, som varamann for partiformannen, statsråd Oscar Torp.
Under felttoget i Noreg i 1940 var Colbjørnsen med på transporten av gullet i Noregs Bank, heile vegen til Tromsø og vidare til Storbritannia. Etter omlasting av gullet til M/S «Bomma» fylgde han transporten til USA. Colbjørnsen var finansråd, seinare handelsråd ved den norske ambassaden i Washington D.C. i tida 1940-48.
Bøkeskogen i Larvik
Bøkeskogen i Larvik er det fyrste offentlege friområdet i landet, skjenkt i 1884 av godseigar Treschow til innbyggjarane i byen Larvik. Området blei i 1980 verna etter Naturvernlova som landskapsvernområde. Biologisk blir skogen klassifisert som smylebøkeskog.
Området ligg sentralt i Larvik, mellom bysentrum og E18, oppe på Raet. Det finst to felt med mindre gravhaugar frå jernalderen i området. Dei er ikkje arkeologisk utgravne.
Skogen blir eigd og driven av Statskog, som skøyter skogen som parkskog, dvs. at ein lèt trea oppnå ein så høg alder og så store dimensjonar som mogleg, og at ein held kontroll med forynginga for å halde ved lag ein etter måten open skog der det er mogleg å ferdast. I seinare år har ein sett åtak av bøkeullus, og ein har måtta ta ut ein del tre som det har gått bøkeullus i for å hindre smitte. Årleg blir det felt ca. 100m3, som for det meste går til ved.
Bøkeskogen har heilt sidan 1800-talet fungert som utfluktsstad for folk i byen, og har blitt mykje brukt til byfestar og markeringar. Det har gjennom åra eksistert ei rekkje severingsstader i Bøkeskogen. I dag finst det ein restaurant (Bøkekroa) og ei friluftsscene her. Larvik kommune har opparbeidt gangstigar i området.
Bøkeskogen er eit samlingspunkt for folk i Larvik på 17. mai.
Ei byste av forfattaren Sigurd Mathiesen, utført av Jens Munthe Svendsen, blei reist ved «Trappene» i Bøkeskogen i 1971, på dagen hundre år etter at forfattaren blei fødd.
Echus Chasma
Echus Chasma er ei kløft som skjer seg inn i Lunaeplatået nord for Marinerdalane på Mars. Ho utgjer eit av dei største vasskjeldeområda på Mars og var kjelda for vatnet som grov ut Kaseidalane i nord.
Echus Chasma er kring 100 kilometer lang og 10 kilometer djup. Sletta Echus Palus, fjellkjeda Echus Montes og kaosterrenget Echus Chaos ligg rett nord for Echus Chasma.
Paul Simon av Paul Simon
Historie
Etter at Simon & Garfunkel vart oppløyst i 1970, arbeidde Simon som lærar i låtskriving på New York University sommaren 1971. Simon reiste så til San Francisco for å spele inn nokre demoar og starta å skrive i mange forskjellige stilartar. Paul Simon var musikalsk ein direkte oppfølgjar til musikken han skreiv i lag med Art Garfunkel. Simon eksperimenterte med fleire stilartar, som latinsk musikk, jazz, blues, samt reggae med songen «Mother and Child Reunion». Songen var spelt inn i Kingston i Jamaica og var ein av dei første reggaesongane gjort av ein kvit artist. Med seg på plata hadde han gjestemusikarane Stephane Grappelli, Ron Carter og Airto Moreira.
Testane på albumet inneheld mange sjølvbiografiske element. Fleire av songane omhandlar direkte eller indirekte ekteskapet med Peggy, som han skilde seg frå i 1975. Andre tema er narkotika og ungdomstid, særskild i urbane område.
Albumet toppa listene i Storbritannia, Japan og Noreg, og nådde fjerdeplassen i USA. I 1986 hadde albumet seld til platina.
JC-virus
JC-viruset eller John Cunningham-viruset er eit nevrotropisk polyomavirus som infiserer menneske. I ulike studiar har mellom 30 og testa positivt for viruset, og det har vore estimert at eit fleirtal av menneske verda over er infiserte med det.
Når viruset økslar seg i oligodendrocyttar og astrocyttar i hjernen vil det gå hòl på desse sellene og føra til demyelinisering. Dette valdar sjukdomstilstanden progressiv multifokal leukoencefalopati, og råkar i hovudsak personar med nedsett immunforsvar. Dette kan til dømes vera personar med AIDS eller personar som tek immunnedsetjande medisinar (som natalizumab og rituximab), til dømes ved organtransplantasjon eller mot multippel sklerose. JC-virus kan òg valda encefalopati, hjernehinnebetennelse og tap av kornseller i veslehjernen.
JC-viruset har eit sirkulært dobbelttråda DNA-genom på 5,13 kilobasar.
Oskar Lindberget
Paul Oskar Lindberget var ein norsk gardbrukar og politikar frå Hof i Hedmark. Han representerte Arbeidarpartiet på Stortinget frå 1950 til 1961.
I 1926 var Lindberget med å skipe Solør-Odal Landarbeiderforbund, året etter Norsk Skog- og Landarbeiderforbund. Perioden 1937-41 var han medlem i Våler heradsstyre, og samstundes formann i jordstyret. Han var formann i Hedmark bonde- og småbrukarlag i 26 år, 1940-66, og i Hedmark landbruksselskap frå 1946 til -56. Varaordførar i Våler 1945-47.
Åra 1949-53 var Lindberget med i Arbeidarpartiet sitt landsstyre. Ved stortingsvalet hausten 1949 vart han vald til stortingsrepresentant for Hedmark og Arbeidarpartiet. Med to attval vart han sitjande på Tinget til hausten 1961, heile tida var han medlem i justiskomiteen.
Lindberget var ein «særs eldhuga og uredd talsmann for småbrukarane og skogsarbeidarane.
1712 Angola
1712 Angola er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 28. mai 1935 av Cyril V. Jackson ifrå Union Observatory i Johannesburg.
Majadel
Majadel (arabisk skrift مجادل) er ein landsby i Tyr distrikt i Sør-Libanon.
Help Me Make It Through the Night
«Help Me Make It Through the Night» er ein countryballade av Kris Kristofferson frå albumet hans Kristofferson frå 1970.
Kristofferson sa han fekk inspirasjonen til songen frå eit intervju med Frank Sinatra i Esquire, der han vart spurt om kva han trudde på og Sinatra svarte «Booze, broads, or a bible...whatever helps me make it through the night.»
Han vart spelt inn i 1971 av Elvis Presley, og sidan av Bryan Ferry for albumet Another Time, Another Place, Jerry Lee Lewis som gjorde ein bluesaktig versjon for albumet Touching Home og countryartisten Sammi Smith, som spelte den bestseljande versjonen og den mest kjende versjonen av songen. Smith-versjonen er ein av dei mestseljande countrysinglane gjennom tidene. Versjonen hennar toppa countrylista og nådde òg 8. plass på poplista i USA. Andre amerikanske songarar spelte òg inn songen i 1970- og 1980-åra. Den mest suksessfulle versjonen etter Smith-versjonen var av Gladys Knight & the Pips i 1972 (denne versjonen vart sampla av Huff and Puff i 1996 for dansesongen «Help me make it»).
Eem-mellomistida
Eem-mellomistida (ofte berre eem, svarer omtrent til sangamon i Nord-Amerika, ipswich i Storbritannia og riss-würm i alpeområdet) var den siste mellomistida før inneverande varmeperiode, holocen.
Help Me Make It Through the Night
Johnny Cash og kona June Carter Cash song òg songen som ein duett. Denne finst på samleplata June Carter and Johnny Cash: Duets frå 2006.
Eem-mellomistida
For drygt 126 000 år skjedde det ei hurtig oppvarming som kulminerte med ein varmeperiode over ca 3 000-4 000 år, følgt av ei rask nedkjøling, deretter meir gradvis, innan Weichsel-istida sette inn for rundt 115 000 år sidan.
Help Me Make It Through the Night
Joan Baez spelte òg inn songen i 1971, på albumet hennar Blessed Are.... Peggy Lee spelte inn songen same året for albumet Where Did They Go.
Eem-mellomistida
Forskningshistorie
Eem-mellomistida vart anerkjent som ei eiga stratigrafisk eining etter at biologen Pieter Harting under ei boring ved Amersfoort i Nederland i 1874 fann fossilrikt material med ein artssammensetning svært ulik den som finst i Nordsjøen i dag. Mange av dei snigle- og muslingartane som vart funne likna mykje på artar som i dag finst i Atlanterhavet sør for Doversundet; utbreiingsområdet til desse artene strekkjer seg frå kysten av Portugal til Middelhavet. Harting såg dette som eit teikn på at gjennomsnittstemperaturen på den tida fossila vart sedimentert var høgare enn i dag. Han gav avleiringane namnet Système Eémien etter elva Eem i nærleiken av Amersfoort.
Seinare gjorde Lorié (1887) og Spaink (1958) inngåande undersøkingar av den nederlandske muslingfaunaen. Ledefossil vart funnen og ved hjelp av desse kunne dei stratigrafiske sjikta identifiserast. Då det viste seg at sjikta frå eem ofte låg over botnmorener frå saale-istida og under lokal elvegrus eller vindtransporterte lag frå weichsel-istida, vart det konkludert med at det dreidde seg om ein varm periode mellom dei to siste nedisingane i historia til jorda, saale og weichsel.
Van Voorthuysen publiserte i 1958 eit arbeid om foraminifera på typelokaliteten og nokre år seinare W. H. Zagwijn om palynologien med oppdeling av pollensonene i perioden (1961). På slutten av 1900-talet vart typelokaliteten undersøkt på ny, denne gongen multidisiplinært med gamle og nye data (Cleveringa et al., 2000). Samstundes vart det vald ein parastratotype ved Amsterdam som vart underlagt ein multidisiplinær undersøking (Van Leeuwen et al., 2000). Desse forfattarane publiserte òg ein uran-thorium-datering av dei seine eem-laga frå dette boreholet til 118 200 år (± 6300 år).
Bosch, Cleveringa og Meijer publiserte i 2000 ei historisk gjennomgang av den nederlandske forskinga rundt eem.
Dukkemann
«Dukkemann» er ein song av Torill Ravnaas og Kirsti Sparboe, gjeven ut i 1967. Songen er skriven av Tor Hultin og Ola B. Johannessen.
Eem-mellomistida
Lengd og klimautvikling
Eem-varmeperioden avløyste saale-istida og varte i omtrent 11 000 år (126 000 – 115 000 år sidan) og vart etterfølgd av weichsel-istida.
Dukkemann
Melodi Grand Prix 1967
«Dukkemann» deltok i Melodi Grand Prix 1967, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1967 i Wien i Austerrike. Songen vart framført på norsk av Torill Ravnaas med eit lite orkester, og så på nytt av Kirsti Sparboe med eit stort orkester. Bidraget vann med 24 poeng; fem frå Ålesund, tre frå Bergen, Hamar og Oslo, to frå Tromsø, Bodø, Kristiansand og Fredrikstad og eitt frå Trondheim og Stavanger.
Eem-mellomistida
Lengd og klimautvikling
Eem var prega av relativt stabile klimatiske tilhøve. Temperaturen rundt varmetoppen låg i Europa fleire gradar over dagens middeltemperatur. Det voks hassel og eik heilt opp til Uleåborg i Finland, medan Nordkapp, som i dag er tundra, var skogkledd. Havnivået låg 5–8 meter høgare enn i dag, noko som indikerer at det var mindre is enn no; kanskje var innlandsisen på Grønland delvis tint bort.
Dukkemann
Eurovision Song Contest 1967
Etter sigeren i Melodi Grand Prix 1967 fekk «Dukkemann» representere Noreg i Eurovision Song Contest 1967. Kirsti Sparboe framførte songen på norsk, og enda på 14. plass med to poeng; eitt frå Nederland og eitt frå Sverige. Øivind Bergh var dirigent.
Eem-mellomistida
Lengd og klimautvikling
Ved hjelp av pollenundersøkelser av borekjernar frå eksplosjonsvulkaner i Eifel kan det visast at det inntrefte ein tørkeperiode på 468 år i overgangen mellom eem og weichsel. Skogbrannar og sandstormar påverka skogane i Eifel og etterlét seg spor i sedimenta. Nedbøren utevart, kanskje som følgje av endringar i havstraumane. Ferskvatn vart bunde i framrykkande isbrear. Tørken kom dust på; i løpet av 100 år måtte skogane som ein gong herska vike for steppeland. Deretter kan det tyde på at trea igjen byrja å trivast i Eifel medan det no herska kaldare tilhøve lengre nord. Blandingskogen heldt seg framleis i Eifel i omtrent 8 000 år til neste kuldepuls førte til at tundravegetasjon tok over. Denne blandingskogperioden tilhøyrer likevel ikkje til den eigenlege eem-varmetida.
Den klimatiske utviklinga i eem speglast av i sju pollensoner frå Eifel, men illustrerer òg situasjonen lengre nord. I byrjinga av eem vandra bjørka inn (sone 1), deretter kom furua (sone 2). Desse to var pionérplanter som koloniserte landet frå refugiar i Sør-Europa. Mykje tyder på at klimaet vart varmare hurtigare enn plantene klarte å kolonisere landet. I sone tre vandra eika inn. I desse periodane var det snakk om lysopen skog. Midt i eem-tida vart skogen tett og mørk med eik, hassel og seinare gran og agnbøk som dominerande arter. Til slutt i eem vart klimaet kaldare og grana dominerte. Etter at skogen igjen var vorte lysopen overtok furua den dominerande rollen. Dyrelivet tyder på at einskilde stader vart skogen verande lysopen gjennom heile perioden.
Dyreliv
Samanlikna med den seinare varmeperioden atlantikum var skogen opnare, noko som favoriserte eit anna dyreliv enn i tida vår. I tillegg var meir av den pleistocene megafaunaen enno til stede i Europa slik at det fanst både elefantar og nashorn som var forsvunne i atlantikum. Steppebison og dåhjort høyrde til i den opne skogen, medan hjorten føretrekker tett skog.
Fennoskandia under eem
Det er påvist at Austersjøen og Kvitsjøen var forbunde under eem-tida, det vil sei at Fennoskandia var ei øy omslutta av Eemhavet. Transgresjonar gjorde at mange sletter og basseng låg under vatn, truleg på grunn av det høgare havnivået og ein kraftig isostatisk nedtrykking av jordskorpa etter Saale-isen.
Dei eldste sedimenta som er funne i Noreg er frå eem-tida, dvs ikkje eldre enn 130 000 år. Desse ligg på den norske strandflaten, til dømes er det funne lag frå eem på Fjøsanger ved Bergen, Bø på Karmøy, Hovden i Bykle kommune, og på Voss. Klimaet var mildare enn i dag, og på Vestlandet voks det store granskogar som forsvann igjen då weichsel-istida sette inn. I inneverande mellomistid har ikkje grana rukka å etablere seg på naturleg måte på Vestlandet.
Klimasvingningar under eem – kunnskap frå iskjerneboring
Klimaforskarar har dei siste åra fått mykje kunnskap om klimaa til fortida. Iskjernen frå Summit-stasjonen som henta ut mellom 1990 og 1992 i regi av Greenland Ice Core Project og North Greenland Ice Core Project  i åra 1996-2003 har vore til nytte:
I begge kjernane vart blant anna oksygenisotop-tilhøva 18O/16O undersøkt. Desse blir til brukt å fastslå temperaturen i skyene på det tidspunktet snøen vart danna.
Det er svært vanskeleg å fastsetje tidsskalaen, men ved å samanlikne iskjernene frå Summit med andre klimaproxyar, som iskjerner, sedimentkjerner etc, vert nøyaktigheita rekna som tilstrekkeleg god, i det minste for dei siste 130 000 åra. Svingingane i tilhøvet mellom oksygenisotopane i desse iskjerneprofilane viser at klimasvingningar (Dansgaard-Oeschger-hendingane, Heinrich-hendingane) ikkje berre skjedde i den siste istida, men òg skjedde under eem-mellomistida og Saale-istida. Dette står i motsetnad til den relativt høge klimatiske stabiliteten under dagens mellomistid, holocen, som har vart i omtrent 11 700 år. Det vart difor trudd at stabiliteten til den pågåande mellomistida er unntaket snarare enn regelen.
Det viste seg likevel at dei store svingingane i Summit-kjernane frå eem-tida ikkje fanst igjen i Vostok-kjernar eller i sedimentborekjernar frå djuphava. Det vart difor først trudd at grønlandsisen avspegla kortvarige svingingar i atmosfære- og havstraumar i det nordatlantlantiske området, men snart vart det klårt at dei nedste 10 prosent av iskjernane var vorte folda og eksponert for vasstraumar slik at eem-kronologien i tida var vorte øydelagt. Difor vart iskjernar frå NGRIP-boringene der ein allereie visste at dei nedste seksjonane av borekjernen ikkje var øydelagt henta fram att. Av den totale lengda til NGRIP-kjernen på 3 090 meter, dekker dei nedste 90 meterane eem.
Det vart fastslått at eem gjennomgåande var ei svært stabil tid med temperaturar 5 °C varmare enn i dag. Ei samanlikning med iskjernar frå nordvest på Grønland (Camp Century, og i søraust (Renland, ) viste at berre ein del av innlandsisen i sør tinte vekk, medan islaget på Sentral- og Nordgrønland var stabile til trass for stigande temperatur. Denne erkjenninga har stor innverknad på modelleringa av den framtidige havnivåstigninga. Òg regionale skilnader avventar ytterlegare og meir inngåande undersøkingar.
I tillegg viser NGRIP-kjernar at istida som følgde eem kom krypande ganske langsamt, i løpet av 7 000 år før isotopverdiane viser ei Dansgaard-Oeschger-hending (DO 25) med ein verkelege istidskarakter. Han var òg svært svak, berre 25 prosent av den etterfølgjande DO-hendinga, men svært lik dei etterfølgjande hendingane. Dette er eit utgangspunkt for studium av samtidshendingar
Erling Bangsund
Erling Bergithon Bangsund var ein norsk fagforeiningsmann og politikar for Tromsø Arbeidarparti.
Bangsund var opphavleg bryggemann og vart seinare mellom anna styreformann i Tromsø Ferjer.
I meir enn 20 år var han formann i Tromsø Arbeiderforening, og han sat òg i Tromsø bystyre i ei årrekkje. Bangsund var varaordførar i Tromsø i 1928, 1933 og 1934. Frå 1955 og utover 60-talet jobba Tromsø Arbeiderforening på hans initiativ med å laga friluftsområdet Hella ved Rystraumen, og flytte truga bygningar frå Tromsø by ut dit for å ta vare på dei.
I 1952 fekk han Kongens fortenestemedalje og i 1967 Kongens fortenestemedalje i gull. Erling Bangsunds plass i Tromsø sentrum er oppkalla etter han.
Sollia kyrkje
Sollia kyrkje er ei langkyrkje frå 1738 i Stor-Elvdal kommune i Innlandet. Kyrkja fekk ekstra galleri på nordveggen i 1770. I 1840 vart ho utvida mot vest, og seinare kom det sakristi i aust.
Det som især pregar kyrkjerommet, er dekorasjonane som Erich Wallin måla på veggar og tak i 1745. Dekoren vart i 1908–09 restaurert av Albert Tønnessen, som òg dekorerte våpenhuset og delar av sakristiet.
App
App eller APP kan visa til:
Storhaletrupial
Storhaletrupial (Quiscalus mexicanus) er ein fugl i trupialfamilien. Han har utbreiing frå nordlegaste Sør-Amerika, gjennom Sentral-Amerika og nord til sørlege og sentrale USA.
Kunde
Kunde er eit individ eller ein institusjon som kjøper varer og tenester tilverka gjennom økonomien. I vidare samanheng er alle som kjøper varer eller tenester kundar, inkludert personar, husstandar, forvaltning og føretak.
Mount Blades
Mount Blades er eit fjell 3 nautiske mil (6 km) vest-nordvest for Bailey Ridge, på nordsida av Boydbreen i Ford Ranges i Marie Byrd Land. Det vart oppdaga og kartlagd av U.S. Antarctic Service (USAS) (1939–41). Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter offiser J.L. Blades i U.S. Navy som var leiar for støtteoperasjonar ved McMurdo-basen vinteren 1965.
Kunde
Kundebehov kan definerast som varene eller tenestene ein kunde krev for å oppnå spesifikke mål. Somme behov er viktigare for kunden enn andre. Kundeforventingar er påverka av kulturelle verdiar, reklame, marknadsføring og annan kommunikasjon, både med leverandøren og med andre kjelder.
Både kundebehov og -forventingar kan definerast gjennom intervju, undersøkingar, samtalar, databasesøking eller andre metodar for å samla informasjon. Kundar har til tider inga klår overtyding om kva behova deira er. Assistanse til å avgjera behova kan vera ei verdifull teneste for kunden. I denne prosessen kan forventingar justerast for å svara til kva mogelegheiter som ligg i enkelte produkt, eller kva tenester dei kan yte.
Storhaletrupial
Skildring
Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som livskraftig.
USNS «Harvey Milk» (T-A0-206)
USNS «Harvey Milk» (T-A0-206) er eit amerikansk tankskip i John Lewis-klassen. Skipet blei bygt ved General Dynamics NASSCO i San Diego i 2021. Tankskipet vert operert av Military Sealift Command for å støtte skip frå den amerikanske marinen. Skipet har ei lengd på 226 meter og ei breidd på 32 meter.
Historie
Fram til 2011 hadde dei amerikanske styrkane ein personalpolitikk som var kjend som «Don't ask, don't tell». Den innebar at homofile blei tolerert, så lenge dei ikkje var opne om legninga si.
I juli 2016 informerte den amerikanske marineministeren, Ray Mabus, kongressen om at han ville gje Military Sealift Command sine skip i John Lewis-klassen namn etter framtredande borgarrettighetsleiarar. USNS «Harvey Milk» er oppkalla etter homoaktivisten Harvey Milk, som kjempa for rettar for homofile. Skipet er det fyrste i den amerikanske marinen som er oppkalla etter ein open homofil person. Milk tenestegjorde som løytnant i den amerikanske marinen under Koreakrigen om bord på ubåtredningsskipet USS «Kittiwake» (ASR-13). Han trakk seg frå marina i 1955 med det som vert kalla «avskjed i unåde». Milk trakk seg for å ikkje bli stilt for krigsrett som homofil. I samband med skipsdåpen den 6. november 2021 uttalte marineminister Carlos Del Toro «Skipsnavn er viktige fordi de gir uttrykk for hvilke verdier vi har som marine og som land og viser frem de verdiene over hele verden i alle havner».
Overarmsbein
Overarmsbeinet (på latin humerus, fleirtal humeri) er knokkelen i overarmen som går frå skuldra til olbogen, og er det lengste og kraftigaste beinet i armen.