cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keeping the Faith
Songen vart remixa og gjeve ut som ein 7" singel. Ein lengre miks vart gjeven ut i USA på ein 12" singel (Columbia AS 1982). Begge miksane er omtalt som «Special Mix» med tida 4:44 trykt på etiketten. Den faktiske lengda er 4:52 for 7"-versjonen og 5:27 for 12"-versjonen. Ein tredje miks vart gjeven ut i plateboksen My Lives. På boksen er miksen feilaktig omtalt som 12"-miksen.
I musikkvideoen for songen ser ein Joel i ein rettssak som skal finne ut om han er uskuldig og «keeping the faith» (medan songen «An Innocent Man» spelar i bakgrunnen.) Publikum i rettssalen er folk frå 1950-åra på eine sida og 1960-åra på den andre sida (inkludert ein som liknar på Jimi Hendrix). Joel syng og dansar gjennom heile videoen. Richard Pryor har ei lita rolle i starten av videoen. Den seinare kona til Joel, Christie Brinkley, er òg med mot slutten av videoen.
Bakgrunn
Songen er sett til 1980-åra og songaren minnast livsstilen i 1950-åra. Joel listar opp mange ting frå den tida, som Lucky Strike-sigarettar, chino-bukser, Sen-Sen-mynte, Trojan-kondomar og Old Spice etterbarberingsvatn, og mange motestilar som var vanleg på den tida. Songen handlar òg om musikken som var vanleg i 1950-åra («I'm going to listen to my 45s»). Samstundes set Joel spørsmålsteikn ved å vere for sentimental når det gjeld fortida og syng «The good old days weren't always good./ And tomorrow ain't as bad as it seems».
Beinn a' Ghlò
Beinn a’ Ghlò er eit fjell i Skottland om lag 10 km nordaust for Blair Atholl i skogen Atholl mellom Glen Tilt og Glen Loch. Det er ein stor og kompleks ås med mange ryggar, toppar og dalbotnar som dekkjer om lag 40 kvadratkilometer med tre munroar. Desse er Càrn Liath på 975 moh, Bràigh Coire Chruinn-bhalgain på 1070 moh og Càrn nan Gabhar på 1129 moh. Det ligg fleire steinurer i fjellsida.
Beinn a' Ghlò har så variert planteliv at det har status som SSSI og SAC over eit område på 80 kvadratkilometer.
Den russiske kystvakta
Den russiske kystvakta har bakgrunn i den maritime delen av KGB sine grensestyrkar.
Trening og studiar
FSBs kystvaktinstitutt (Институт береговой охраны ФСБ России), som ligg i Anapa, vart etablert i 2007.
Kukuretsjani
Kukuretsjani (makedonsk Кукуречани) er ein landsby i kommunen Bitola i regionen Pelagonia i Nord-Makedonia. Kukuretsjani var tidlegare eigen kommune, men vart innlemma i Bitola i 2004.
Den tidlegare kommunen Kukuretsjani hadde 2 511 innbyggjarar ved folketeljinga i 2002, medan sjølve landsbyen hadde 966 innbyggjarar.
Sjögrenfjorden
Sjögrenfjorden er ein 17 km lang fjord der Sjögrenbreen munnar ut, på Trinityhalvøya ved Prince Gustav Channel, nord for Longing Peninsula. Han har innløp sør for Mount Wild. Fjorden er kalla opp etter Sjögrenbreen.
Secret Love av Doris Day
Andre versjonar
The Moonglows spelte inn ein R&B-versjon for Chance Records i januar 1954, som vart gjeve ut i februar 1954.
Andy Williams gav ut ein versjon i 1962 på albumet Danny Boy and Other Songs I Love to Sing.
Connie Francis spelte inn songen den 27. april 1962 i RCA Italiana Studios i Roma for albumet hennar Connie Francis sings Award Winning Motion Picture Hits. Den originale versjonen frå april 1962 med arrangement av Geoff Love var berre tilgjengeleg i Australia (MGM Records S027592) og New Zealand (MGM Records MCS 5017). Alle andre versjonar av albumet inneheldt ein versjon der orkesteret var nyinnspelg i april 1963 med arrangement av Don Costa.
I 1963 spelte Kathy Kirby ein livleg versjon av «Secret Love», og gav han ut i oktober 1963 som singel, med musikalsk rettleiing av Charles Blackwell, Jimmy Page på gitar og produksjon av Peter Sullivan. Kirby nådde fjerdeplassen på den britiske singellista i desember det året. «Secret Love» vart òg ein hit i Australia med ein andreplass.
The Chiffons-versjonen av «Secret Love», spelt inn for Bright Tunes Productions i 1965, og gjeve ut i 1969 på B.T. Puppy Records med ei internasjonal utgjeving på forskjellige selskap i 1970.
Dei løynlege tenestane
Dei løynlege tenestane i Noreg er Politiets tryggingsteneste (PST),  Etterretningstenesta (ETJ) og Nasjonal tryggleiksstyresmakt (NSM) som kan omtalast som «dei løynlege tenestene», då dei har eigne særskilde lovar og avgjerder som gjev eksklusiv styresmakt og oppgåver. Forsvarets tryggingsavdeling (FSA) er ikkje ei «løynleg teneste». , men skal likevel kontollerast av EOS-utvalet.
Secret Love av Doris Day
Andre versjonar
Kim Weston og Marvin Gaye spelte inn «Secret Love» i 1966 for albumet Take Two.
Mellom 1972 og 1974 vart songen spelt inn av den Singapore-baserte songarinna Ervinna, akkompagnert av Charlie & His Boys på albumet Golden Hits Of 20th Century Vol. 4 med White Cloud Record for Singapore.
Mandy Moore spelte songen på filmmusikken til Mona Lisa Smile. Doris Day-versjonen var den som vart nytta i filmen.
Spike Jones spelte inn ein versjon av songen i ein cubansk mambostil frå 1950-åra.
Chuck Berry in Memphis
Chuck Berry in Memphis er eit studioalbum av Chuck Berry, utgjeve i 1967 av Mercury Records.
Secret Love av Doris Day
Andre versjonar
Han har òg vorte spelt av José Hoebee, ein nederlandsk popsongar (medlem av jentegruppa Luv'), som nådde 11. plass på den nederlandske singellista hausten 1982.
Chuck Berry in Memphis
Albumet vart spelt inn i løpet av tre dagar i mars 1967 i Memphis i Tennessee og er ei blanding av blues og rock and roll. Berry hadde med seg The Memphis Horns og fleire av dei beste studiomusikarane i byen.
Secret Love av Doris Day
Andre versjonar
Liquid Gold laga ein discoversjon av «Secret Love» i 1979 på albumet deira med same namn. Viola Wills spelte òg inn ein discoversjon av «Secret Love» som kom ut i 1980.
Anne Murray spelte inn ein versjon for albumet hennar Croonin' (1993).
Hannah Waddingham framførte ein versjon i 2011-utgåva av Agatha Christie's Marple: The Mirror Crack'd from Side to Side for britiske ITV1-
John Serry sr. arrangert og spelte inn denne songen med ensemblet sitt på Dot Records (DLP-3024) for albumet Squeeze Play i 1956.
Cerys Matthews spelte ein versjon for Children's Hospice-albumet Over the Rainbow.
Allan Sherman laga ein munter parodi kalla «Secret Code» for albumet My Name is Allan i 1965.
Engelbert Humperdinck spelte inn songen i 1995 (Engelbert Live, DVD 2003).
k.d. lang spelte inn songen, som vart spelt under rulleteksten til dokumentaren The Celluloid Closet (1995).
Lord Tanamo spelte songen live og sidan i studio i lag med Tommy McCook i 1997.
Soulsongaren Billy Stewart nådde Topp 30 med songen på Billboard-lista i 1966 med ein vill versjon.
Sinéad O'Connor spelte inn ein versjon for albumet Am I Not Your Girl? i 192.
George Michael spelte inn ein versjon av songen i 1999 for albumet Songs from the Last Century.
R&B/jazz-songaren Miki Howard spelte inn ein versjon i 2008 for albumet Private Collection.
I 2010 spelte den australske songaren Melinda Schneider inn songen for hyllstalbumet hennar til Doris Day, Melinda Does Doris.
Connie Fisher-albumet frå 2009 vart kalla Secret Love og tittelsporet var hennar utgåve av songen.
Cybill Shepherd spelte songen i 1999 på albumet Songs from the Cybill Show, som ho song i situasjonskomedien Cybill.
Anacani spelte ein konserversjon av songen for Lawrence Welk-showet i 1970-åra.
Heis
Heis eller elevator er ein kabin som er lagd for å transportere folk eller gods vertikalt frå eit nivå til eit anna i eit hus, eit tårn, eller mellom ulike nivå i ein by, ein park etc.
Prinsippet går ut på at kabinen, òg kalla heisstolen, vert løfta eller senka av eit ståltau som går over eit motordrive hjul i toppen av ein sjakt som heisen går opp og ned i langsetter stålskjener eller -føringar. I den andre enden av ståltauet som heisen heng i, er det festa ei motvekt som går opp og ned langsetter eine veggen i sjakta, og som gjer at det trengs mindre energi til å drive heisen. Ved hjelp av elektriske eller elektroniske signal vert motoren styrt frå både heiskabinen og frå ein plass attmed døra der heisen skal stogge, slik at heisen stoggar på det nivået ein ynskjer at heisen skal kome til, og som ein deretter vil at heisen skal gå til.
Heisar kan òg gå på skrå på skjener som ein slags kabelbane (som til dømes i vestenden av perrongane på den underjordiske Nationaltheatret jarnbanestasjon i Oslo). I staden for ståltau som kabinen vert heist opp og ned med, kan det vere nytta hydraulikk til å presse kabinen opp og senke han ned, især når heisen ikkje skal nå opp i særleg stor høgd.
Sams for alle heisar er at dei skal vere utstyrte med tryggingsmekanismar som hindrar at dei går snøggare enn dei skal, og som syter for at dei ikkje kan falle ned om vitale delar brotnar.
Som oftast er det sett offentlege autorisasjonskrav til dei som driv med bygging, montering, bruk og vedlikehald av heisar, og det offentlege har etablert ymse kontrollorndningar. I Noreg er det reglar om dette i Plan- og bygningsloven med føresegner.
Wangen-Brüttisellen
Wangen-Brüttisellen er ein kommune i distriktet Uster i kantonen Zürich i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunen, som ligg 8-9 km nordaust for bysentrum i Zürich, 465 meter over havet.
Kommunen ligg i Glattal.
Uptown Girl
«Uptown Girl» er ein song skriven og framført av den amerikanske musikaren Billy Joel. Han vart gjeven ut den 29. september 1983 på det niande studioalbumet hans, An Innocent Man (1983). Teksten skildrar ein arbeidarklassemann som prøver å få ei rik overklassejente (uptown girl).
12" singelen inneheld spora «My Life», «Just The Way You Are» og «It's Still Rock'n'Roll To Me» (catalogue number TA3775), medan 7" singelen har B-sida «Careless Talk».
Inspirasjon
I følgje eit intervju med Howard Stern hadde Joel opphavleg kalla songen «Uptown Girls» og han kom på ideen ein gong han var omgjeven av Christie Brinkley, Whitney Houston og den dåverande kjærasten hans Elle Macpherson. I følgje mange intervju med Joel, vart songen opphavleg skriven om forholdet hans med Macpherson, men enda opp om òg å handle om den seinare kona hans, Brinkley. Begge desse kvinnene var kjende supermodellar i 1980-åra. Joel har òg sagt at songen var inspirert av musikken til Frankie Valli and the Four Seasons.
Nadine av Chuck Berry
«Nadine» - òg kjend som «Nadine - Is It You?» er ein song skriven og framført av Chuck Berry. Han vart gjeven ut på singel i februar 1964 og var den første musikken Berry gav ut etter han hadde sete i fengsel ei stund.
Uptown Girl
Suksess
Sjølv «Uptown Girl» ikkje var så suksessrik i USA som den førre singelen «Tell Her About It», vart han ein stor hitt. Han nådde tredjeplassen på Billboard 200, og gjekk heilt til topps på Storbritannia, der han låg i fem veker. Han var den nest mestseljande singelen i Storbritannia i 1983, etter Culture Club sin «Karma Chameleon», som Joel tok over førsteplassen frå den 1. november 1983. Songen var den 19. mestseljande singelen i Storbritannia i heile 1980-åra med 975 000 selde eksemplar. I 2012 har han selt meir en 1 million.
Nadine av Chuck Berry
Komposisjon
Etter at han i desember 1959 vart arrestert for brot mot Mann Act, vart Berry etter kvart dømd til eit og eit halvt år i fengsel, frå februar 1962 til oktober 1963. Han hadde ikkje gjeve ut ein singel sidan «Come On» i oktober 1961.
«Nadine» vart spelt inn i november 1963 i Chess studio i Chicago, som den første innspelinga etter han kom ut av fengsel. Ein annan song frå innspelinga, «You Never Can Tell», kom òg ut på singel.
Uptown Girl
Musikkvideo
Hovudrolla i musikkvideoen vart spelt av Christie Brinkley. Joel og Brinkley gifta seg i 1985 og var gift i ni år. Songenv art derfor ikkje spelt på turneen til Joel i 1994.
Nadine av Chuck Berry
Komposisjon
Songen liknar den første hitten til Berry, «Maybellene», med ein liknande tekst om å følgje etter ei jente. «Nadine» blir forfølgd til fots og i ein taxi og ikkje i bil som i «Maybellene».
Uptown Girl
Musikkvideo
Det vart laga forskjellige versjonar av opninga av musikkvideoen, der ein bilmekanikar ser slutten av den førre hitten til Joel, «Tell Her About It», på ein liten TV. Så, avhengig av versjonen, er det neste biletet på TVen anten ein blank skjerm, eller logoen til nettverket som TV-showet videoen spelte på. Dei einaste logoane som vart nytta var MTV og Friday Night Videos. Ein fjerde versjon, som var utan denne introen, gjekk på Night Tracks, America's Top 10 og andre musikkvideoshow.
Nadine av Chuck Berry
Lister
Songen kom ut i februar 1964 med B-sida «O Rangutang». Singelen nådde 23. plassen på Billboard Hot 100, sjuandeplassen på R&B-lista og 27. plassen på UK Singles Chart.
Andre versjonar
Songen er òg blitt spelt inn av mange andre artistar, som John Hammond jr., Waylon Jennings, Billy Boy Arnold, Dion, George Thorogood, New Riders of the Purple Sage, Juicy Lucy, Dire Straits, Michael Nesmith, Motörhead, Dicky Lee, Stan Ridgway og The Seldom Scene.
Uptown Girl
Westlife-versjonen
«Uptown Girl» vart spelt inn av det irske boybandet Westlife på den tredje plata deira, World of Our Own i 2001. Han It was released on March 5, 2001 as the fifth singel from the album. It was also the 2001 Comic Relief charity singel. The song was also included on the European Special Edition and Asian Deluxe Edition Bonus Disc of the group's second album, Coast to Coast (2000).
«Uptown Girl» nådde toppen av singellista i Iralnd og Storbritannia og vart den sjette mest selde singele i Storbritannia i 2001 og den 23. mest selde for heile 2000-åra, med over 750 000 eksemplar. Det vart den mestseljande singelen til bandet i Storbritannia og selde 292 318 eksemplar berre den første veka. Han har sidan fått platinaplate i Storbritannia.
Videoen for songen vart filma i ein kafé med Claudia Schiffer som hovudrolla, medan Robert Bathurst, James Wilby, Ioan Gruffudd, Crispin Bonham-Carter og Tim McInnerny spelte rike kundar.
Fifth Dimension
Fifth Dimension er det tredje albumet til det amerikanske folkrockbandet The Byrds. Det kom ut i juli 1966 på Columbia Records. Det meste av albumet vart spelt inn etter at den viktigaste låtskrivaren i bandet, Gene Clark forlet bandet i februar 1966. I eit forsøk på å kompensere for tapet, skreiv Jim McGuinn og David Crosby fleire songar enn dei tidlegare hadde gjort. Trass i dette førte tapet av Clark til eit ujamt album som hadde med i alt fire coverversjonar og ein instrumental. Albumet er det første av The Byrds som ikkje har med nokre songar av Bob Dylan.
Bakgrunn
Den 22. desember 1965, kort tid etter utgjevinga av det andre albumet deira, Turn! Turn! Turn!, gjekk The Byrds inn i RCA Studios i Los Angeles for å spele inn «Eight Miles High» og «Why», to nye songar dei nettopp hadde skrive. Begge songane representerte eit kreativt sprang framover for bandet og var viktige i å utvikle musikkstilane psykedelisk rock og ragarock. Men bandet hamna i trøbbel med plateselskapet deira, Columbia Records, som nekta å gje ut dei to songane fordi dei ikkje hadde blitt spelt inn i eit studio som høyrde til Columbia. Som følgje av dette måtte bandet spele inn att begge songane i Columbia Studios i Hollywood, og det var desse nyinnspelingane som kom ut på singelen «Eight Miles High» og albumet Fifth Dimension.
Nyinnspelingane av «Eight Miles High» og «Why» vart produserte av Allen Stanton, visedirektøren i Columbia på Vestkysten, som hadde fått jobben etter at Byrds valde å kaste ut den førre produsenten deira, Terry Melcher. Melcher hadde guida Byrds gjennom innspelingane av dei to første folkrockalbuma deira, med dei internasjonale hittane «Mr. Tambourine Man» og «Turn! Turn! Turn!», som begge gjekk til topps på den amerikanske singellista. Men under innspelinga av ''Turn! Turn! Turn!'' hamna Melcher i krangel med manageren deira Jim Dickson, som sjølv hadde ønskje om å produsere Byrds. Ein månad etter det andre albumet deira kom ut, gjekk Dickson til Columbia, med støtte frå The Byrds, og insisterte på at Melcher måtte erstattast. Håpet Dickson hadde om å få produsere bandet sjølv vart knust då plateselskapet valde Allen Stanton som den nye produsenten deira. Denne avgjersla kom av at Columbia hadde reglar om at berre tilsette hos Columbia kunne produsere artistane i stallen deira. Stanton arbeidde som produsent for The Byrds gjennom heile innspelinga av Fifth Dimension, men slutta i Columbia og byrja i A&M Records kort tid etter albumet kom ut.
Musikk
Den utan tvil mest kjende songen på albumet er hitsingelen «Eight Miles High», eit tidleg steg inn i psykedelisk rock. Musikalsk var songen ei blanding av John Coltrane-aktig gitar, framført av sologitaristen Jim McGuinn—og raga-basert musikalsk struktur og vokal, inspirert av den indiske musikaren Ravi Shankar. Songen var hovudsakleg skriven av Clark i november 1965, medan The Byrds var på turné i USA, og songen vart ein milepåle i overgangen frå folkrock til dei nye musikkformene psykedelia og ragarock. Trass i dei mange nyskapande eigenskapane til songen, var det mange radiostasjonar i USA som ikkje spelte songen, fordi dei meinte tittelen var ein referanse til dopmisbruk. Teksten omhandlar den omtrentlege flyhøgda til kommersielle fly og den første turen gruppa hadde til London under den engelske turneen deira i 1965, men både Clark og rytmegitaristen David Crosby innrømde seinare at songen i alle fall delvis var inspirert av opplevingar med dop.
Albumet inneheld songar skrivne av McGuinn, «5D (Fifth Dimension)» og «Mr. Spaceman», der den sistnemnde er eit tidleg steg mot countryrock med delvis seriøse tankar om eksistensen av utanomjordiske vesen. Trass i den ironiske teksten, var både McGuinn og Crosby seriøse med tanke på å kommunisere med utanomjordiske livsformer via radio. Særleg McGuinn meinte at om songen vart spelt på radio, så var det mogelegheiter for at utanomjordiske veseen kunne fange opp sendinga og ta kontakt. Seinare forstod McGuinn at dette ville ha vore umogeleg sidan AM-radiobølgjer raskt blir spreidd og forsvinn i verdsrommet.
«5D (Fifth Dimension)» var eit abstrakt forsøk på å forklare relativitetsteorien til Einstein, men mange misoppfatta songen som ein song om ein LSD-trip. Magasinet Variety sette særleg søkelyset på «5D (Fifth Dimension)» kort tid etter han kom ut på singel, og hevda det var ein av ei rekkje nylege songar som inneheldt skjulte dopreferansar i teksten. Dette førte til at somme radiostasjonar i Amerika nekta å spele songen. Orgelet på «5D (Fifth Dimension)» vart spelt av Van Dyke Parks.
Ein av songane Crosby skreiv for albumet, «What's Happening?!?!», byrja hangen hans til å skrive abstrakte songar som stilte uoppløyselege spørsmål- ein trend som fortsette gjennom karrieren hans med Crosby, Stills & Nash og som soloartist. I eit intervju i 1966 innrømde Crosby at det var ein merkeleg song, og sa «Han stiller spørsmål om kva som skjer her og kven det heile høyrer til og kvifor alt skjer. Eg berre stiller spørsmåla fordi eg verkeleg ikkje veit svara.» Som «Eight Miles High» var songen kraftig inspirert av indisk musikk, med ein bordun gitar og melodi. «What's Happening?!?!» er òg den første songen Crosby skreiv aleine for The Byrds.
Crosby og McGuinn samarbeidde òg på den jazzaktige «I See You», som var nok eit døme på ein abstrakt tekst med raga-inspirert, psykedelisk gitarsolo. Forfattaren Johnny Rogan skreiv at «I See You» var ein indikasjon på at The Byrds flytta seg bort frå dei mørke, romantiske songane til Clark, mot songar som utforska psykedeliske tilstandar. Albumet inneheld òg den instrumentale «Captain Soul», som er tilskriven dei fire bandmedlemmane etter at han voks fram frå ein jam i studio basert på Lee Dorsey sin «Get Out of My Life, Woman», med Clark på munnspel.
Av coverversjonane på Fifth Dimension finn ein Billy Roberts-songen «Hey Joe (Where You Gonna Go)», som vart mykje spelt av andre artistar òg i 1966, som Love, The Leaves og The Jimi Hendrix Experience. Songen vart introdusert til The Byrds av Crosby, som òg song solovokal på innspelinga deira. Crosby og venen Dino Valenti hadde vore viktige i å popularisere songen for musikkmiljøet i Los Angeles. Crosby hadde ønskt å spele inn songen med The Byrds heilt sidan bandet vart skipa i 1964, men dei andre medlemmane hadde vore mindre entusiastiske. I 1966 hadde fleire andre L.A.-baserte band fått suksess med «Hey Joe», og Crosby vart sint på resten av bandet som ikkje hadde tru på songen. Til slutt gjekk dei andre Byrds-medlemmane med på å la Crosby få spele inn songen for Fifth Dimension.
Ein annan coverlåt på albumet, «I Come and Stand at Every Door», er blitt kalla den mest makabre songen til Byrds av forfattaren Johnny Rogan. Teksten i songen var basert på eit dikt av Nâzım Hikmet, og fortel soga om eit sju år gammalt barn som vert drepen i atombombeåtaket på Hiroshima. Songen skildrar korleis anda til barnet no vandrar på jorda på leit etter fred i atomalderen.
To tradisjonelle folkeviser er òg med på albumet, «John Riley» og «Wild Mountain Thyme». Dei vart begge introduserte for bandet av McGuinn, som hadde lært dei via innspelingane til høvesvis Joan Baez og Pete Seeger. Richie Unterberger skreiv på Allmusic at både «John Riley» og «Wild Mountain Thyme» er «rein folkrock», og hylla arrangementa.
Utgjeving og ettermæle
Fifth Dimension kom ut 18. juli 1966 i USA og 22. september 1966 i Storbritannia. Albumet nådde 24. plassen på Billboard Top LPs-lista og låg 28 veker på lista, medan det nådde 27. plassen i Storbritannia. Biletet på framsida av omslaget vart teken av det grafiske designbyrået Horn/Griner og var første gongen Byrds nytta ein fargerik, psykedelisk mosaikklogo.
Singelen «Eight Miles High» kom ut 14. mars 1966 i USA og 29. april 1966 i Storbritannia. Han nådde 14. plassen på Billboard Hot 100 og 24. plassen på UK Singles Chart. Den andre singelen, «5D (Fifth Dimension)», kom ut 13. juni 1966 i Amerika og 29. juli 1966 i Storbritannia. Han nådde 44. plassen på Billboard Hot 100, men gjekk ikkje inn på lista i Storbritannia. Ein tredje singel frå albumet, «Mr. Spaceman», kom ut 6. september 1966 og nådde 36. plassen på Billboard Hot 100, men gjekk heller ikkje inn på lista i Storbritannia.
Jon Landau skreiv i Crawdaddy! og var mindre entusiastisk om albumet og hevda at dei kunstnarisk feila etter Gene Clark forlet bandet. Landau konkluderte med å sei at albumet «ikkje kan vurderast opp mot standarden som Byrds sette med dei to første og syner at dei burde vurdere å erstatte Gene Clark i staden for å berre fortsetje utan han.» I Storbritannia var magasinet Disc òg kritisk og klaga på mangelen på energi: «Byrds er her med sin friske, spanande musikk, men høyrest ut som trøytte, gamle menn som ser attende på lukkelegare dagar. Dette høyrest verkeleg trist ut.»
I nyare år skildra Richie Unterberger for Allmusic Fifth Dimension som «særs ujamt», og meinte at manglane på albumet hindra det frå «å oppnå verkeleg klassikarstatus». Trass i at det er ujamt vert Fifth Dimension i dag rekna som eit særs inspirasjonsrikt overgangsalbum som er meir musikalsk eksperimentelt enn dei tidlegare utgjevingane deira.
Albumet er inkludert i Robert Dimery-boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
Fifth Dimension vart nymastra for 20-bit oppløysing og delvis miksa på nytt for Columbia/Legacy Byrds-serien. Det kom ut i utvida format den 30. april 1996, med seks bonusspor, inkludert RCA-utgåvene av «Why» og «Eight Miles High». Det siste sporet på den utvida CD-utgåva inneheld òg eit løynd spor med eit radiointervju med McGuinn og Crosby frå 1966. Intervjuet hadde stille pausar mellom svara til gruppa, der folk i radio kunne setje inn sine eigne spørsmål, og gje inntrykk av at dei intervjua The Byrds personleg.
Den 26. april 2005 gav Sundazed Records ut ei samling med unytta opptak frå Fifth Dimension-innspelingane kalla Another Dimension.
Innhald
Merknad
Medverkande
Frå CD-heftet og So You Want To Be A Rock 'n' Roll Star: The Byrds Day-By-Day (1965-1973).
The Byrds
Tsapari
Tsapari (makedonsk Цапари) er ein landsby i kommunen Bitola i regionen Pelagonia i Nord-Makedonia. Tsapari var tidlegare eigen kommune, men vart innlemma i Bitola i 2004.
Fifth Dimension
Medverkande
Andre medverkande
Tsapari
Den tidlegare kommunen Tsapari hadde 1 424 innbyggjarar ved folketeljinga i 2002, medan sjølve landsbyen hadde 493 innbyggjarar.
Anything That's Rock 'n' Roll
«Anything That's Rock 'n' Roll» er ein song av Tom Petty and the Heartbreakers frå debutalbumet deira frå 1976. Det var den andre singelen frå albumet og den første hitten deira i Storbritannia. Songen nådde 36. plassen på den britiske singellista 2. juli 1977. Han vart ikkje gjeven ut som singel i USA.
B-side «Fooled Again (I Don't Like It)» er eit konsertopptak frå The Official Live Bootleg.
Standringfjorden
Standringfjorden er den austlegaste av tre fjordar på nordkysten av Jason Peninsula i Graham Land. Han er 17 km lang og fylt av ein isbrem. Han vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1953. Han vart namngjeven i 1956 av FIDS etter Anthony J. Standring, som var geolog ved Hope Bay i 1953 og 1954, som vitja Jason Peninsula med eit lag landmålarar.
Russ Titelman
Russ Titelman er ein USA-amerikansk plateprodusent og låtskrivar. Han har vunne tre Grammyprisar. Den første fekk han som produsent for Steve Winwood-songen «Higher Love», og den andre og tredje for Eric Clapton-albuma Journeyman og Unplugged. Titelman produserte òg Clapton-albumet 24 Nights i 1990 og bluesalbumet From the Cradle frå 1994.
Utvald arbeid som produsent
Randy Newman
Ry Cooder
James Taylor
George Harrison
Rickie Lee Jones
Rufus and Chaka Khan
Steve Winwood
Brian Wilson
Chaka Khan
Eric Clapton
Meat Loaf
Cyndi Lauper
Rinderhorn
Rinderhorn er eit 3 448 høgt fjell i Bern-Alpane i kantonen Valais i Sveits. Fjellet reiser seg mellom Kandersteg i nord og Leukerbad i sør. Fjellet ligg på same fjellryggen som den høgre toppen Balmhorn, mellom dei to toppane strekker Zackengrat seg. Fjelltoppen Altels ligg nordaust Rinderhorn, med Schwarzgletscher mellom seg. Vest for Rinderhorn ligg Gemmi-skaret, dernest kjem fjella i Wildstrubelgruppa. 3 003 meter høge Chli Rinderhorn ligg nord for hovudtoppen, skild frå denne av Rindersattel. På sørsida av Rinderhorn er det bratte svad.
Fjelltoppen vert klatra både om sommaren og om vinteren.
Lauvgrashopper
Lauvgrashopper (Tettigoniidae) er ein insektfamilie i delgruppa Ensifera i ordenen rettvenger.
Dei fleste artane finst i tropiske område. Dei er utbreidde i heile verda, men manglar på dei meir kjølige stadene. Ein kjenner til over 5000 artar, men berre åtte av dei er blitt funne i Noreg. Likevel blir ei rekke artar rekna for å vera underrapporterte, m.a. fordi dei er vanskelege å få auge på og fordi enkelte artar ikkje syng eller har ein lydsvak song. I Noreg finst dei stort sett berre i lågare strøk på Sør- og Austlandet, sjølv om enkelte av dei finst i Rogaland og Hordaland. Dei er vanlegast rundt Oslofjorden og langs sørlandskysten. Den nordlegaste funnstaden er Sør-Fron i Oppland, der ein har fann ein vortebitar i 1853. Lynggrashoppa blir likevel antatt å finnast på Nordvestlandet.
Utsjånad
Lauvgrashopper er middelsstore til særs store (10- over 100 mm), grøne eller brunspragla grashopper med lange antenner. Hovudet har loddrett ansikt, fasettaugene er forholdsvis små og ovale, antennene er trådforma, lange og tynne, vanlegvis minst så lange som kroppen. Kjevane (mandiblane) er kraftige og skarpe, palpane nokså lange og tynne. Kroppen er høgare enn brei. Pronotum er meir eller mindre salforma. Forvengene er lêraktig harde, vanlegvis lange og slanke, men dei kan vera forkorta eller mangla heilt. Hos hannen er bakkantane forsterka og blir brukte som filer som blir gnidne mot kvarandre for å laga lyd. Bakvengene, om dei finst, er breie, tynne og sløraktige, vanlegvis utan påfallande farge. Mange artar er vengeløse eller har rudimentære venger. Bakkroppen er vanlegvis temmeleg kort og tjukk. Bakbeina er lange hoppebein, typisk omtrent så lange som kroppen, men hjå nokre små artar er dei opptil dobbelt så lange. Leggane (tibiae) på alle beinpar er tynne og har rekker av tornar. Føtene er fireledda, det tredje leddet er stort og to-lapp. Hoa har eit langt, skarpkanta, ofte sabelforma eggleggingsrøyr. Små nymfer er vengelause; i seine stadium har nymfene av nokre artar delvis utvikla venger. Dei skil seg frå markgrashopper eller nymfer av slike ved dei lange, trådtynne antennene. Dei skil seg frå andre norske insekt med lange antenner ved at kroppen er høgare enn han er brei.
Levevis
Dei fleste lauvgrashoppene er temmeleg altetande (polyfage) og lever dels av plantekost (som blomar) og dels av ulike smådyr (mellom anna mindre grashopper). Nokre av dei er reine planteeterar, og m.a. Saga pedo er reine kjøtteterar. Nokre artar er aktive i skumringa eller om natta, andre (t.d. vortebitar) er mest aktive i solskin, og atter andre kan vera aktive heile døgnet.
Sjølv om dei har velutvikla hoppebein, hoppar dei fleste lauvgrashopper ikkje tilnærma like mykje som markgrashoppene (Acridoidea). M.a. vortebitaren hoppar ofte, men enkelte artar hoppar sjeldan eller aldri. Mange lauvgrashopper har mista flygeevna fordi vengene er reduserte eller manglar, men enkelte mindre artar er gode flygarar.
Livsløp
I tempererte strøk har lauvgrashoppene berre éin generasjon i året. Dei overvintrar som egg, som blir lagde i jord, borksprekkar o.l. Egga overvintrar ofte fleire gonger, slik at arten ikkje døyr ut på staden sjølv om sommaren blir så våt og kjølig at få eller ingen individ når kjønnsmogen alder. Dette skjer særleg i den nordlegaste delen av utbreiingsområdet. Eggene blir klekte om våren, i Noreg som regel i mai. Insekta går gjennom 6–7 nymfestadium før dei er utvaksne. Dei fyrste stadia er vengelause. Seinare veks vengeanlegga gradvis fram for kvart stadium (bortsett frå hjå vengelause artar). Det same gjeld leggbrodden hjå hoene. Elles kan ein skilja nymfene frå markgrashopper og nymfer av desse ved hjelp av dei lange, trådtynne antennene.Lenger sør i Europa kan ein ofte sjå eller (som oftast) høyra vaksne lauvgrashopper allereie i juni. I Noreg er dei sjeldan ute før midt i juli, sjølv om vortebitaren på dei varmaste stadene kan opptre sist i juni om våren og forsommaren har vore varme. Dei fleste artane gjer mest av seg i august, til dels òg utover i september. På denne tida kan ein finne hoer med spermatoforar hengande under bakkroppen. Etter paringa legg hoa egg. Nokre av artane kan formeira seg ved partenogenese. Hjå Saga pedo (som i Europa finst omtrent nord til Donau) finn ein praktisk talt aldri hannar. Dei vaksne lauvgrashoppene døyr utover hausten.
Læte
Nyleg har ein også oppdaga at songen kan ha andre funksjonar enn å bringa kjønna saman. Den australske lauvgresshoppa Chlorobalius leucoviridis kan laga lydar som til forveksling liknar på dei som kjem frå kjønnsmogne hoer av sikadar i Cicadini-gruppa, sjølv om lauvgresshopper og sikadar har vidt forskjellige lydorgan og elles ikkje er i slekt. Hannlege sikadar blir lurt av den falske sikadesongen, kjem bort til lauvgrashoppa, og blir etne.
Farar og fiendar
Som dei fleste andre insekt har små lauvgrashopper og nymfene av dei større artane mange fiendar blant rovinsekt og edderkoppar. Dei store artane er mindre utsette for slike fiendar, men dei er ettertrakta av fuglar, spissmus, kattar og reptil, og i tropane òg aper. Om natta er flygande artar utsette for flaggermus.
Om lauvgrashoppene aner fare, sluttar dei å synga og sit gjerne stille så dei er vanskelege å få auge på. Blir faren overhengande, slepp dei seg oftast ned i vegetasjonen framfor å hoppa eller flyga vekk.
Særleg dei store artane kan bita kraftig, noko ein særleg kan merka om dei blir gripne over ryggskjoldet. Av og til kan dei bita gjennom huda. Namnet «vortebitar» kjem av at ein trudde at bitet til desse artane kunne kurera vorter. Samtidig som dei bit, spyr dei gjerne ut ein brun, illeluktande væske.
Status
Mange artar av lauvgrashopper har livskraftige bestandar. Enkelte artar er sårbare eller direkte truga, eller kan ha døydd ut lokalt. I Noreg står 3 av 8 kjente artar på raudlista. Som for mange andre dyregrupper er tap av habitat oftast den farlegaste trusselen. I Europa, også i Noreg, er t.d. vortebitaren på tilbakegang, og mange stader er han blitt heilt borte; i England er han no særs sjeldan. I Noreg omfattar tap av habitat dels granplanting eller forbusking (gjengroing) av tidlegare enger og beitemark, dels at lokalitetane blir øydelagde av vegar, bustad- og hyttebygging osb. Området rundt Oslofjorden, der klimaet er gunstigast for lauvgrashopper, er eit utprega pressområde. Restriksjonane på bygging i strandsona (som blei innførte med strandlova i 1965) kan kanskje redde enkelte lokale bestandar som er knytte til strandenger.
Bhasa
Bhasa (sanskrit bhāsa) var ein indisk dramatikar, ein av dei tidlege sanskritforfattarane. Nøyaktig kva tid han levde er ukjend, men 200-talet e.Kr. er ei mogleg tid. Kalidasa (300-400-talet) rekna seg som ein moderne forfattar i høve til Bhasa.
Fram til 1910 var verket til forfattaren rekna som tapt, berre kjend gjennom einskilde sitat i andre verk. I 1910 kom sanskritforskaren T. Ganapati Sastri over 13 skodespel som blei brukte kutiyattamteater i Thiruvananthapuram i Kerala. Desse viser så mange arkaiske fellestrekk at ei rekkje forskarar meiner dei skriv seg frå Bhasa, særleg ettersom eitt av dei, Svapnavasavadatta, allereie var nemnd som eitt av hans drama.
Wadibah
Wadibah er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
Revolution
«Revolution» er ein song av The Beatles frå albumet The Beatles frå 1968. Songen er skriven av John Lennon men tilskriven på vanleg vis til Lennon/McCartney. Han vart spelt inn 12. juli 1968.
Revolution 1
Songen er kjenneteikna av det heftige gitarspelet i starten. Teksten er ganske aggressiv mot samfunnet som mange andre songar av Lennon. Han skulle eigentleg ut som singel, men kom i staden som B-side til «Hey Jude» av McCartney. Lennon ønskte det fordi «Hey Jude» var ein song til son hans. The Beatles (White Album) inneheld ein annan versjon av songen («Revolution 1»).
Revolution 9
«Revolution 9» er ein lydmontasje eller eit musique concrète-stykke på same album. Songen er utan musikk eller tekst. Montasjen startar som eit coda for «Revolution 1», men endar som eit eige spor. Enkelte element frå den opphavlete avsluttinga til «Revolution 1» kan høyrast her og der på «Revolution 9».
Helter Skelter
«Helter Skelter» er ein song skriven av Paul McCartney, men som vanleg tilskriven Lennon/McCartney. Han vart spelt inn av The Beatles på albumet The Beatles. Songen var McCartney sitt forsøk på å skape eit lydbilete som var så høgt og skittent som mogeleg, og songen har vorte rekna som eit av dei aller første forsøka på heavy metal. Han var ein av fleire songar på White Album som Charles Manson tolka som profetiar om ein krig mellom svarte og kvite.
Inspirasjon
McCartney vart inspirert til å skrive songen etter å ha lese eit intervju med Pete Townshend i The Who, der han skildra den siste singelen deira, «I Can See for Miles», som den høgaste, råaste, skitnaste songen The Who nokon gong hadde spelt inn. McCartney skreiv så «Helter Skelter» med dette i tankane. På engelsk er «helter skelter» eit uttrykk som kan tyde «forvirrande», men er òg namnet på ei spiralforma sklie. McCartney har nytta denne songen som eit svar til kritikarane som hevda at han berre skreiv balladar. John Lennon har sagt at «Helter Skelter» utelukkande er McCartney sin song og han ikkje hadde noko å gjere med songen.
Innspeling
The Beatles spelte inn fleire utgåver av songen. Ei utgåve vart over 27 minuttar lang, men har eit lågare tempo og manglar råskapen frå albumversjonen. 9. september vart det gjort 18 forsøk på songen, der det siste av desse vart nytta på albumet. Etter det attande opptaket kasta Ringo Starr trommestikkene sine gjennom studio og ropte «I've got blisters on my fingers!» Dette er med heilt på slutten av songen, men berre på CD-utgåva. Songen tonar ut etter om lag 3:40, før han gradvis vert tona inn att. Mono-utgåva (berre på LP) endar med den første uttoninga.
Ettermæle
Songen har vorte spelt av mange artistar og vorte hylla av kritikarar. Richie Unterberger i Allmusic kalla han «ein av dei sintaste og mest brutale rockesongane som nokon gong er gjort». Ian MacDonald var kritisk og kalla han «latterleg, McCartney skrik mot eit bakteppe av støy utan melodi»
I mars 2005 plasserte musikkmagasinet Q songen på femteplass på lista deira over dei 100 største gitarsongane gjennom tidene.
Charles Manson
Charles Manson fortalde tilhengjarane sine at songane på White Album, som «Helter Skelter», var ein profeti om ein apokalyptisk krig mellom kvite og svarte. Manson kalla heile planen sin for Helter Skelter.
Andre versjonar
Mange artistar har gjort sine eigne innspelingar av songen, mellom andre Aerosmith, Siouxsie & the Banshees, Dianne Heatherington, Pat Benatar, Ian Gillan, Mötley Crüe, The Bobs, Vow Wow og Dana Fuchs.
Mange har òg spelt songen på konsertar, mellom andre Hüsker Dü, U2, Phish og Oasis.
Marifjøra skipreide
Marifjøra skipreide var ei av atten skipreider i Sogn. Namnet kom av strandstaden Marifjøra som var tingstad for skipreidet.
Geografisk femna ho om følgjande område, som no høyrer til Luster kommune:
Antonio Valencia
Luis Antonio Valencia Mosquera er ein ecuadoriansk fotballspelar som sidan 2009 har vore aktiv i den britisk-engelske fotballklubben Manchester United FC. Han er vanlegvis sideback og har sidan landslagsdebuten i 2004 spelt 93 landskampar for Ecuador og skåra 11 mål. Med Manchester United har han vorte ligameister to gongar, vunne FA-cupen 2016 og europaligaen 2017.
Marifjøra skipreide
Heile Gaupne sokn høyrde til Marifjøra skipreide fram til 1565, då sokna (unnateke Leirdal) vart overført til Luster skipreide, i samband med at Dale len vart skipa. Det er av den grunn at dei to naboskipreidene var så ujamne i storleik. På Vestlandet vart skipreidene avløyste av tinglag i begynninga av 1800-talet, og etterkvart vart grensene regulerte slik at dei samsvarte betre med sokne- og kommunegrensene. 1840 vart Leirdal overflytta til Luster tinglag. 1890 vart så Marifjøra og Solvorn tinglag slegne saman til Hafslo tinglag, tilsvarande kommunen med same namn.
Turi Widerøe
Turi Widerøe er ein norsk flygar, kjent som den første kvinnelege trafikkflygaren i landet og den første kvinnelege flygaren i eit større flyselskap i Vesten. Ho er òg grafisk formgjevar, journalist og historikar.
Flygar
Ho tok privatflysertifikat i 1962 og deretter diplom som seglflygar. I 1964 vart ho tilsett som assistent for leiaren av gruveselskapet A/S Sydvaranger si malmleiting i indre Troms. Ho tok trafikkflygarsertifikat i 1967. Året før vart ho tilsett som postledsagar og etter kvart flygar på sjøfly i Widerøe's Flyveselskap A/S med stasjon Bodø. Både malmleiting og flyging på sjøflyruter var avgrensa til sommarsesongen, og ho brukte vintrane til vidareutdanning som flygar.
Våren 1968 kvalifiserte ho seg som kaptein og fauk Noorduyn Norseman og de Havilland Canada DHC-3 Otter sjøfly mellom Trondheim og Tromsø. Då det nye kortbanenettet på Helgeland opna sommaren 1968, tenestegjorde ho òg som andreflygar på Twin Otter. Hausten 1968 vart ho tilsett som flystyrmann i SAS og sjekka ut på Convair 440 Metropolitan, som hovudsakleg fauk rutar i Skandinavia. Seinare tenestegjorde ho på dei første jetflya til selskapet, Caravelle, til destinasjonar i Europa. I 1975 tok ho sertifikat på DC-9.
Turi Widerøe vart den første kvinnelege flygaren i SAS. Der la ho i tillegg ned eit stort frivillig arbeid for selskapet gjennom innsatsen sin med marknadsføring og informasjon, spesielt ved ein foredragsturné i USA i 1970. Ho vart tildelt dei amerikanske utmerkingane Amelia Earhart Medal og Harmon Trophy. I dag er hennar SAS-uniform utstilt på National Air and Space Museum i Washington, D.C. i USA.
Widerœe tok initiativet til, og redigerte, SAS sitt flygarforeningsmedlemsblad Interno, som i 1974 vart til Norsk Flygerforbunds Cockpit Forum. Turi Widerøe fortsette som flygar sjølv om ho stifta familie og fekk born. Då ho vart aleinemor måtte ho gje opp flygaryrket etter 10 år i SAS.
Journalist
Turi Widerøe studerte historie ved sida av anna arbeid. Ho vart cand.mag. ved Universitetet i Oslo i 1998 og tok ein mastergrad i historie ved Universitetet i Tromsø i 2006. Tema for masteroppgåva var kartlegging med fly i Antarktis i mellomkrigstida.
Shefayim
Historie
Kibbutz Shefayim vart grunnlagd i 1931 av immigrantar frå Polen. Namnet er teke frå Jesaja 41:18: «Eg opnar elvar på snaue høgder.» Under Palestinamandatet var Shefayim base for hemmeleg innvandring. Under den arabisk-israelske krigen i 1948 tok han i mot flyktningar frå kibbutzen Beit HaArava.
Tidleg i 1970-åra grunnla kibbutzen Polycad, ein plastfabrikk. Tidleg i 1980-åra vart Shafit bioteknologiverk oppretta. I midten av 1990-åra kjøpte dei Zirei Israel-fabrikken, som vart ein leiar innan israelsk bomullsindustri.
Kibbutz Shefayim er ein av dei rikaste medlemmane i kibbutzrørsla og var ein av få kibbutzar som ikkje trengde hamna i pengenaud og trong hjelp frå staten og bankane under nedgangstida i 1980-åra. Den største inntektskjelda til kibbutzen er Hutzot Shefayim, eit kjøpesenter. Andre inntektskjelder er eit hotell- og konferansesenter, og ein vasspark.
Bukovo
Bukovo (makedonsk Буково) er ein landsby i kommunen Bitola i regionen Pelagonia i Nord-Makedonia.
Busetnaden hadde 3 494 innbyggjarar ved folketeljinga i 2002.
Æthelred av Wessex
Æthelred (angelsaksisk Æþelræd, tidvis attgjeve som Ethelred, 'edelt råd'; fødd ca. 847, død 23. april 871) var konge av Wessex (vestsaksarane) frå 865 til 871. Han var den fjerde sonen til kong Æthelwulf av Wessex. Han etterfølgde bror sin, Æthelberht (Ethelbert), som konge av Wessex og Kent.
Liv og virke
I 853 drog den yngre broren hans Alfred til Roma, og ifølgje samtidige referansar i Liber Vitae i det italienske klosteret San Salvatore i Brescia blei han følgd av Æthelred. Første gong han vitna i eit charter for far sin som ætheling (arveprins) var i 854, og han hadde denne tittelen fram til han kom på trona i 865. Det er mogleg at han fungerte som underkonge så tidleg som i 862, og i 862 og 863 då han sjølv gav ut charter som konge av vestsaksarane. Dette må ha vore som stadfortredar eller i fråvær av den eldre broren Æthelberht. Det er ingen omtale om konflikt mellom brørne, og han heldt fram med å vera vitne til charter for broren som kongsson i 864.
Styre
Det same året som Æthelred blei konge kom «ein stor heidensk hær» til England, og i løpet av fem år hadde denne øydelagt to av dei fremste engelske kongerika, Northumbria og East Anglia. I 868 bad svogeren til Æthelred, kong Burgred av Mercia, om hjelp frå han mot vikingane. Saman med broren Alfred, den framtidige kongen av Wessex, leia dei ein vestsaksisk hær mot Nottingham, men det kom ikkje til noko avgjerande slag etter at Burgred kjøpte seg fri frå dei danske vikingane. I 874 nedkjempa danane Burgred og fordreiv han frå landet.
I 870 vende danane merksemda si mot Wessex, og den 4. januar 871, i slaget ved Reading, fekk Æthelred eit tungt nederlag. Sjølv om han klarte å samla hæren til eit nytt slag, som dei gjekk sigrande ut av i slaget ved Ashdown den 8. januar 871, gjekk han gjennom to nederlag til den 22. januar ved Basing og den 22. mars i slaget ved Meretun.
Ein gong rundt 867 greidde Æthelred å etablere ein felles valuta mellom Wessex og Mercia ved å tilpassa seg den mercianske typen av lunette-penny, og det blei berre slått myntar ved London og Canterbury som deretter sirkulerte i begge kongedøma.
Æthelred døydde kort tid etter påske, den 15. april 871, og er gravlagd ved Wimborne Minster i Dorset. Han ble etterfølgd av den yngre broren Alfred.
Familie
Kona til Æthelred heitte truleg Wulfthryth. Eit charter frå 868 viser til «Wulfthryth regina» (dronning). Det var sjeldan i Wessex på 800-talet for kona til ein konge å bli omtalt med tittelen dronning, og det er berre heilt klart at tittelen blei gjeven til Æthelwulf si andre kone Judith Martel av Flandern. Historikarane Barbara Yorke og Pauline Stafford og forskingsprogrammet Prosopography of Anglo-Saxon England (PASE) tek for seg charteret som viser at Wulfthryth var dronninga til Æthelred. Ho kan ha vore ei dotter eller søyter av ealdorman Wulfhere av Wiltshire, som tapte landet sitt etter anklagar om å ha svikta kong Alfred for danane ein gong rundt 878. Imidlertid nevner historikeren Sean Miller henne ikke. I notane til Simon Keynes og Michael Lapidge si utgåve av Alfred the Great: Asser's Life of King Alfred & Other Contemporary Sources frå 1983 blei ei «mystisk 'Wulfthryth regina'» omtalt, men Keynes omtalte henne i 1994 som «truleg kona til kong Æthelred».
Æthelred hadde to søner ein kjenner til, Æthelhelm og Æthelwold. Han hadde truleg også ein tredje son, Oswald eller Osweald, som stod som vitne til to charter i 868 som kongsson, og enda eit under Alfred sitt styre i 875 med same tittel. Æthelwold talte mot at Alfred sin son Edvard skulle få krona etter at Alfred døydde i 899, men fekk ikkje gjennomslag. Blant etterkomarane etter Æthelred er historikaren Æthelweard og Æthelnoth, som blei erkebiskop av Canterbury. I testamentet sitt etterlet Alfred eigedom til ein slektning, Osferth, men tilknytinga hans til Alfred er ikkje kjend. Keynes og Lapidge meiner at han kan han vore ein soneson av Æthelred gjennom Oswald.
Waters Edge
Waters Edge er det åttande studioalbumet til det britiske glamrockbandet Sweet, gjeve ut i 1980.
Sweet hadde på denne tida mista mykje av fansen sin og lagt til side den eksperimentelle sida si på den førre plata. Her gjekk dei attende til ei meir streit tilnærming som spelte på styrkane deira.
Allmusic skreiv om albumet: «Dei høyrdest ikkje mykje ut som gammal Sweet, men spor som «Sixties Man», «At Midnight», «Getting in the Mood for Love» og «Hot Shot Gambler» er hektisk, straumlinjeforma 80-talspop som er overraskande god. Dei stablar seg godt ved sida av samtidige artistar som ELO (som dei aper overbevisande godt på «Tell the Truth») eller Rick Springfield.»
Innhald
Alle songane skrivne og komponerte av Steve Priest, Andy Scott og Mick Tucker utanom der andre er nemnde.