cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frankfurt am Main
Finansbyen
Frankfurt er ein stor finansmetropol i Europa. Den europeiske sentralbanken, Frankfurt-børsen, en av verdens største børser, og den tyske sentralbanken Bundesbank ligg her. Det same er hovudkontora til storbankane Deutsche Bank, Dresdner Bank og Commerzbank. Frankfurt er derfor også kjent som Bankfurt, eller som Mainhatten på grunn av av dei mange skyskraparane i byen. Den høgaste skyskraparen, i tillegg til åtte av dei ti høgaste i Europa, finst her.
Kulturbyen
Frankfurt er verdas største forlagsby. Verdas viktigaste bokmesse, Frankfurter Buchmesse, blir halden her kvart år. Ho blei arrangert for første gong i 1478
Historie
Namnet Frankfurt er avleia frå den germanske stammen frankarane, og var opphavleg Franconofurt. Namnet blir først nemnt i 794, då Karl den Store heldt ei riksforsamling her. I det tysk-romerske riket var Frankfurt ein av dei viktigaste byane. Frankfurter Messe blir nemnt for første gong i 1150. I 1240 gav keisar Friedrich II vitjande til byen keisarleg vern. Frankfurt blei ein riksby, direkte underlagt keisaren, i 1372.
Frå 855 blei dei tyske kongane og romerske keisarane valde i Frankfurt. Frå 1562 blei dei òg krona i Frankfurt, med Maximilian II som den første. Tradisjonen tok slutt etter 1792, då Franz II blei vald som den siste tysk-romerske keisaren.
Ein av dei travlaste flyplassane i europa er Frankfurt Flughafen som ligg rett utanfor byen.
Pioneer 3
Pioneer 3 var ein amerikansk romsonde som var meint å skulla nå månen. Han vart skoten opp 6. desember 1958 med ein Juno II-rakett frå Cape Canaveral. Oppskytinga var eit samarbeid mellom NASA og Army Ballistic Missile Agency.
Pulque
Pulque er ein tradisjonell alkoholdrikk frå aztekartida, som enno blir drukken i nokre delar av Mexico. Drikken er laga av sevja til maguey-planten. Han er også blitt vidareutvikla til den kjende drikken tequila.
Pioneer 3
Pioneer 3 var kjegleforma - 58 centimeter høg og med ein diameter på 25 centimeter i den breiaste enden. Kjegla var forma av eit tynt skal av fiberglas dekt med gull for at ho skulle leia straum. Kjegla var òg måla med kvite striper for å halda temperaturen mellom 10 og 50 celsius. På tuppen av kjegla var det ein liten sonde om i lag med kjegla sjølv verka som antenne.
Pulque
Pulqueproduksjon
Pulque er laga frå sevja til maguey-planten (Agave americana). Når denne planten vert mellom sju og ti år gammal veks det ein ny blomestilk frå plantetoppen. Det nye skotet veks fort og kan bli sju meter langt i løpet av mindre enn to månader. Før han får veksa blir toppen til planten skoren vekk. Etter 4 eller 6 månader blir eit arr til på kuttet. Ein tappar sevja frå dette arret over to månader.
Pioneer 3
Planen var at Pioneer 3 skulle passera nær månen etter 33,75 timar og deretter gå inn i solbane. Sonden hadde med seg fotoseller som skulle gå av på grunn av ljoset frå månen ved ein avstand på 30 000 kilometer. Derimot vart rakettdrivstoffet oppbrukt 3,7 sekund for tidleg, slik at sonden ikkje nådde unnsleppingsfart. Sonden nådde ei høgd på 102 360 kilometer før han fall inn i og brann opp i jordatmosfæren over Afrika 7. desember.
Pulque
Pulqueproduksjon
Sevja vert lagd inn i store eiketønner for å gjæra. Etter sju eller ti dagar er pulquen klar til å drikkast. Det knyter seg mykje overtru til å laga pulque. Kvinner må ikkje koma inn i rommet der sevja ligg, fisk må ikkje spisast der, og ein som kjem inn med ein hatt på hovudet må fylla hatten med pulque og drikka han opp i éin slurk.
Pioneer 3
Sonden returnerte data for 25 timar av dei 38 timane og 6 minutta ferda varte. Dei attverande 13 timane kunne ein ikkje ta imot radiosignal grunna plasseringa til dei to sporingsstasjonane. Dataa som vart returnerte synte at temperaturen inne i sonden vart verande på kring 43 °C mesteparten av tida. Dataa synte òg at jorda hadde to åtskilde strålingsfelt, slik at dataa vart rekna som særs nyttige.
Pulque
Opphav og utvikling
Legenda om opphavet til pulque seier at ein maguey-plante ein gong blei treft av eit lynnedslag som kløyvde planten og fekk sevja til å koka. Aztekarane tok det som ei bodskap frå gudane og byrja å bruka pulque i mange religøse riter. Det var ei som heitte Mayahuel som fann ut korleis ein kunne samla sevja frå planten, og ein som heitte Pantecatl som oppfann gjæringsprosessen. Aztekarane samla pulque på Pozonalteptl ('skumfjellet'). Når nok pulque blei samla, blei alle hovdingane og dei eldre bedne dit for å dyrka gudane. Kvar av dei drakk fire kar fylte med pulque i denne riten. Aztekarane knytte pulqueguden Tepoztecatl til å laga og drikka av pulque. I tillegg blei fleire av dei mange kaningudane for drukkenskap, som Macuil-Tochtli ('Fem-kanin') og Ometochtli ('To-kanin'), knytt til drikken. Framleis kan ein som drikk i eit pulquería hella litt av væska på golvet som eit offer til To-kanin.
Pulque-drikking var avgrensa i aztekartida. Det var berre lov for folk over 70 år, kanskje den høgaste aldersgrensa for alkoholdrikking i verdshistoria. Folk flest kunne berre drikka pulque i religiøse ritar. Straffa for ulovleg drikking var svært sterk. Ein av folket som gjorde det blei barbert og slått den første gongen han gjorde det, og fekk daudstraff den andre gongen. Ein adeleg som drakk ulovleg eller blei for full blei slått til han døydde.
Spanjolane hadde ikkje noka lov om pulque, og folk drakk så mykje at det blei eit stort problem. I 1672 kunngjorde staten nye, strenge reglar om pulque, som sette tak på kor mange folk kunne selja pulque i eit område og gjorde det forbode for pulqueseljarane å gje kreditt eller å ta varer i staden for pengar.
På den tida blei pulque stigmatisert og sett på som ein drikk for dei fattige og fortapte, og enno har han lågare status enn andre drikkar. Ein som vil kjøpa pulque må vanlegvis dra til ein pulqueria. Dei fleste pulqueriaene er berre for menn, men nokre få i dei store byane slepp også kvinner inn.
Pulque, mescal og tequila
Pulque var ikkje sterkt nok for dei fleste spanjolane, så dei byrja å prøva å destillera det for å få sterkare drikkar. Dei hakka og kokte maguey-planten, og pressa han til dei fekk jus frå han. Jusen blei gjæra i nokre dagar og destillert etterpå. Drikken som dei fekk frå denne prosessen kalla dei mescal. Over tid blei mescal meir populært enn pulque, fordi han kunne bli lagra og transportert. Mescal frå nokre område er laga med spesielle oppskrifter. Den best kjende av dei er tequila, ein mescal frå Tequila-området.
Notida og framtida
På 1800-talet var pulque enno svært populært og det fanst mange maguey-plantasjar i Mexico. Men med straum og kjøleskap blei det mogleg å frakta øl og andre europeiske drikkar til nesten alle delar av Mexico. No blei pulque-en skadd av den lågare statusen sin. Mange slutta å drikka han, og mange som hadde dyrka maguey-planten slutta med det. På 1970-talet hadde pulquesalget i Mexico blitt så lågt at mindre enn 10 % av alkoholen som vart seld i landet, var pulque.
Sidan den tida har utsynet for pulque blitt litt betre. Pulque er enno populært på landsbygda, og mange meksikanarar ser på han som ein viktig del av meksikansk tradisjon og kultur. Eit selskap har byrja å laga ein pasteurisert pulque som blir tappa på boksar og selt i byane. Mindre mengder pulque blir no eksportert til USA.
Ingvill Tandstad
Ingvill Tandstad er ein norsk journalist fødd i Sykkylven.
Tandstad vart tilsett i NRK Østlandssendingen i 2001, der ho har arbeidd i radio og fjernsyn. I 2009 vann ho Alf Helleviks mediemålpris.
Silvia Kristoffersen Kosmo
Silvia Kristoffersen Kosmo er ein norsk Arbeidarparti-politikar. Ho var vararepresentant for Arbeidarpartiet i Vestfold frå 2005 til 2006. Dermed møtte ho fast på Stortinget frå 29. september 2006, då Dag Terje Andersen vart Nærings- og handelsminister. Ho er svigerdotter til tidlegare stortingspresident Jørgen Kosmo.
Bandet Bastard
Bastard er eit rockeband frå Stord. Bandet vart danna i 1992, og har fire medlemer, John Ståle Eldøy på gitar og vokal, Eivind Birkeland på bass, Øyvind Spissøy på trommer og Morten Nesse på gitar.
Forutan å vera rockemusikk, kan musikken til Bastard karakteriserast som rølpemusikk, grunna dei humoristiske tekstane. Stilen liknar det meir kjende Sandnes-bandet Ingenting. Vokalen er på sunnhordlandsdialekt, noko som gjev musikken eit eksotisk preg. Bastard er særs populære i Sunnhordland, men har også spela konsertar andre stader, mellom anna i Bergen.
Bastard har gjeve ut fire album gjennom sitt eige plateselskap Ulv i Fårikål records. Nokre av dei største hitane er «Bein Harald» og «Politikk».
Renault F1
Renault F1 er den franske bilprodusenten Renault sitt formel 1 lag.
Historie
Renault byrja Formel 1 karrieren i 1977, som Renault Sport. Det var midt i sesongen, berre 7 løp gjenstod. Renault deltok med berre ein bil, men den var særs ustabil og Jean-Pierre Jabouille fullførte ikkje eit einaste løp det året. I 1978 deltok Renault i 14 av 17 av løpa i sesongen, og braut av i 9 av dei. I 1979 gjekk Renault inn med bil nummer to, køyrd av René Arnoux. I Frankrike Grand Prix fekk Renault sin første pallplassering, med Jabouille på første og Arnoux på tredje. Etterpå fekk Arnoux to andre plassar, i England Grand Prix og i USA Grand Prix. i 1980 Fekk Renault 3 gonger 1. plass og ein 2.plass. Renault byrja verte konkurransedyktig og fekk fleire pallplasseringar. 1981 såg Jabouille bytte til laget Ligier og vart dermed erstatta med Alain Prost. René Arnoux forlet Renault året etter, til fordel for konkurrenten Ferrari.
I 2000 kjøpte Renault opp Bennetton laget og var med dette tilbake i Formel 1 som konstruktør.
Kommunestyre
Eit kommunestyre er den folkevalde leiinga i ein kommune. Kommunestyret si rolle blir i Noreg definert av kommuneloven. Det er kommunestyret som fattar vedtak for kommunen, med mindre dette er delegert til andre. Andre kan vere ulike råd og utval eller rådmannen.
Aristarkh Lentulov
Aristarkh Vasiljevitsj Lentulov  var ein framståande russisk avantgarde-målar inpsirert av kubismen, som også laga kulissar til teateroppsetjingar.
Kommunestyre
Eit kommunestyre skal ha minst 11 medlemmar i kommunar med mindre enn 5000 innbyggjarar. Kommunar med meir enn 100 000 skal ha minst 43 medlemmar i kommunestyret. Kommunestyret kan sjølv fastsette eit høgare tal. Dei norske kommunestyra blir valde kvart fjerde år av innbyggjarane i kommunen. Alle som er eldre enn 18 år har røysterett og er valbare ved valet.
Aristarkh Lentulov
Liv og gjerning
Aristarkh Lentulov vart fødd i byen Nizjnij Lomov nær Penza. Faren var landsbyprest. Aristarkh studerte kunst ved kunstskular i Penza og i Kiev frå 1897 til 1905, og deretter fekk han i 1906 privatundervisning hos Dmitrij Kardovskij i St. Petersburg.
Han budde i Moskva frå 1909, og var der ein av grunnleggjarane av ei gruppe kunstnarar og utstillarar av avantgarde-kunst. Gruppa var aktiv fram til ho vart oppløyst i 1916.
Kommunestyre
Kommunestyret fastsett budsjettet for kommunen etter innstilling frå rådmannen. Kommunestyret fastsett òg korleis landarealet i kommunen kan nyttast gjennom ein arealplan for kommunen.
Aristarkh Lentulov
Liv og gjerning
Åra 1910 og 1911 studerte Lentulov ved ateliera Le Fauconnier og La Palette-akademiet i Paris. Under opphaldet vart han kjend med fleire franske samtidskunstnarar som Albert Gleizes, Jean Metzinger, Fernand Léger og Robert Delaunay. Etter å ha lært seg målings-prinsippa til fauvistane og kubistane, utvikla han sin eigen unike og fargerike målestil. Seinare, etter tilbakekomsten til Russland i 1912, øvde han stor innverknad på det som skulle verte russiske futurisme og i særleg grad kubofuturisme. Vasilij Kandinskij og Kasimir Malevitsj vart begge påverka av Lentulov.
Frå tida før oktoberrevolusjonen var Lentulov involvert i ulike teaterprosjekt, han var scenograf til oppsetjingar ved Kamernij-teateret (Dei lystige konene i Windsor, 1916) og til Aleksandr Skrjabins Prometheus på Bolsjojteateret i 1919.
Finn Bendixen
Finn Berg Bendixen er ein fysioterapeut og tidlegare friidrettsutøvar frå Lillesand som vart norsk meister i lengdehopp i 1970, 1972, 1979 og 1980. Han er medlem i Lillesand IL og har budd i heimbyen sidan 1980. Perioden 1973-80 representerte han oslolgaet Kamp/Vestheim. Bendixen sin personlege rekord er på 7,97 meter.
Aristarkh Lentulov
Liv og gjerning
I 1928 kom Lentulov med i Kunstnarforbundet for Moskva, der han møtte att kunstnarar som han hadde samarbeidd med i åra 1912-16. Han vart leiar for forbundet og starta undervise på den sovjetiske statens kunst og tekniske skule (VKhUTEMAS).
Finn Bendixen
Aktiv
Bendixen vann 11 medaljar i lengdehopp i perioden 1968-82. I tevling med framifrå konkurrentar som Terje Haugland, Kristen Fløgstad, Dag Birkeland og Einar Sagli lukkast han å verte noregsmeister fire gongar og elles vinne 6 sølvmedaljar og ein bronsemedalje.
Aristarkh Lentulov
Liv og gjerning
Lentulov døydde i Moskva og er gravlagd på gravlunden Vagankovo.
Finn Bendixen
Aktiv
Bendixen tok hoppet inn i noregseliten i øvinga i 1967. Med eit bestehopp på 7,46 meter i finske Tampere hadde han berre Kristen Fløgstad føre seg på den norske årsstatistikken. Under OL-sesongen 1968 flytta Bendixen den personlege rekorden til 7,65 m. Han tangerte rekorden i landskampen mot Finland i slutten av august 1969 og fekk i september delta i EM i friidrett 1969. Med 7,27 m lukkast han ikkje nå finalekravet i meisterskapen på 7,35 m, enda dermed på 16. plass.
År 1970 vart Bendixen norsk meister i lengdehopp for fyrste gong. I 1971 forbetra han sitt personbeste til 7,87 m, det lengste hoppet av ein nordisk utøvar gjennom sesongen. Under europameisterskapen 1971 i Helsinki tok han seg til finalen med eit hopp på 7,74 m, i finalen mislukkast han og enda på 14. plass med 7,32 m. Sommaren 1972 sette Bendixen norsk rekord med eit hopp på 7,97 meter ved eit stemne i Stockholm, som året før det lengste i Norden. Etter å ha vorte norsk meister for andre gong deltok han i Sommar-OL 1972 i München, med 7,61 m vart han nummer 21 i kvalifiseringa.
I 1973 vart Bendixen USA-amerikansk studentmeister i lengdehopp med 7,96 m. Same året måtte han sjå at Kristen Fløgstad med eit hopp på 8,02 vart fyrste nordmann over 8 meter og norsk rekordhaldar. Etter 1973 nådde ikkje Bendixen fram til tidlegare lengder. Han heldt seg likevel nær noregstoppen og sanka NM-medaljar mest kvart år, i 1979 og 1980 plukka NM-gull nummer 3 og 4.
Frå 1967 til 1982 deltok Bendixen i 44 landskampar.
Brynjel Andersson Gjerdåker
Brynjel Andersson Gjerdåker var ein norsk gardbrukar og eidsvollsmann frå Voss i Hordaland.
Gjerdåker var i nokre få år forpaktar av gardane Øvrelid og seinare Hellem i heimbygda. Omkring 1794 tok han over farsgarden Gjerdåker og dreiv denne. Han var forlikskommissær frå 1824, og dessutan medhjelpar åt presten i Voss.
Gjerdåker døydde på garden sin på Voss i 1838.
Arboldswil
Arboldswil  er ein kommune i distriktet Waldenburg i kantonen Basel-Landschaft i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 630 meter over havet.
Kommunen ligg på eit platå i Jurafjella, mellom dalane Waldenburger og Reigoldswiler.
Pervomajskij i Kirov
Pervomajskij er ein ZATO (lukka by) nordaust for Yurja i Kirov oblast i Russland. Han husar 8. strategiske missildivisjon.
Fairport Convention
Fairport Convention er eit engelsk folkrock- og seinare elektrisk folk-band, danna i 1967 og framleis aktive i dag. Dei vert i stor grad rekna som den viktigaste gruppa i utviklinga av engelsk folkrock. Det tidlege albumet deira Liege and Lief vert rekna som albumet som lanserte elektrisk folk eller engelsk folkrock, som gav ein særeigen engelsk identitet i rocken og var med på å auke merksemda for tradisjonsmusikk generelt. Dei mange medlemmane som har vore innom bandet vert ofte rekna blant dei høgast verdsette og viktigaste musikarane i sine periodar, og har spelt i mange andre kjende band, eller hatt viktige solokarrierar. Sidan 1979 har dei vore vertar for Cropredyfestivalen, som er den største årlege hendinga av sitt slag i England. Kvar for seg og i lag har medlemmane i Fairport Convention fått mange prisar for medverknaden sin til musikk og kultur.
Opphav
Bassist Ashley Hutchings møtte gitarist Simon Nicol nord i London i 1966 då dei begge spelte i Ethnic Shuffle Orchestra. Dei øvde i etasjen over legepraksisen til far til Nicol i eit hus kalla «Fairport» i Fortis Green, nord i London, og dette var opphavet til namnet då gruppa kom saman som Fairport Convention i 1967 med Richard Thompson på gitar og Shaun Frater på trommer. Etter den første konserten deira i St Michael's Church Hall i Golders Green, nordvest i London den 27. mai 1967, hadde dei den første av dei mange besetningsendringane då eit medlem av publikum, trommeslagaren Martin Lamble, overbeviste bandet om at han kunne gjere ein betre jobb enn Frater og erstatta han. Dei fekk kort tid etter ein kvinneleg songar, Judy Dyble, som gav dei ein særeigen stil blant dei mange banda i London på denne tida.
Dei første tre albuma, 1967-1969
Fairport Convention spelte snart fast på undergrunnsklubbar som UFO og The Electric Garden (som seinare vart Middle Earth Club) Etter berre nokre månader fanga dei merksemda til manager Joe Boyd, som sikra dei kontrakt med Polydor Records. Boyd foreslo at dei utvida besetningen med ein annan mannleg vokalist. Songaren Iain Matthews (då kjend som Ian McDonald) kom med i bandet og det første albumet deira, Fairport Convention, vart spelt inn seint i 1967 og kom ut i juni 1968. På dette tidlege stadiet såg Fairport mot amerikansk folk og folkrockartistar som Joni Mitchell, Bob Dylan og The Byrds for material og inspirasjon. Namnet «Fairport Convention» og at dei hadde to solovokalistar gjorde at mange trudde dei var eit amerikansk band, og dei fekk kallenamnet «det britiske Jefferson Airplane» i denne perioden.
Etter skuffande platesal signerte dei ein ny kontrakt med Island Records. Før den neste innspelinga forlet Judy Dyble bandet og vart erstatta av Sandy Denny, ein visesongar som tidlegare hadde spelt inn plater som soloartist og i lag med Strawbs. Den særeigne stemma til Denny, skildra av Clive James som «open, lågmelt og med stor kraft» er eit av kjennemerka på dei to albuma som kom ut i 1969: What We Did On Our Holidays og Unhalfbricking. Desse innspelingane synte at dei hadde vokse musikalsk og låtskrivinga til bandet hadde vorte betre. Dei første av desse vart skriven av Thompson og heitte «Meet on the Ledge», som vart den andre singelen deira og etter kvart ein uoffisiell kjenningsmelodi for bandet. På det andre av desse albuma finn ein fiolinisten Dave Swarbrick på ei innspeling av «A Sailor's Life», ein tradisjonell song som Denny tok med seg frå viseklubbtida til bandet. Denne innspelinga markerte eit viktig vendepunkt for bandet, og tennte ei interesse for tradisjonell musikk for Ashley Hutchings som gjorde omfattande undersøkingar i biblioteket English Folk Dance and Song Society i Cecil Sharp House. Dette temaet vart grunnlaget for det neste, og langt meir ambisiøse albumet deira.
Desse to albuma gjorde bandet meir kjende. Radioprataren John Peel forfekta musikken deira og spelte albuma deira på det viktige showet sitt på BBC. Peel spelte òg inn fleire opptak som seinare vart gjeven ut som albumet Heyday (1987). Dei fekk suksess med singelen «Si Tu Dois Partir», ein franskspråkleg versjon av Bob Dylan sin «If You Gotta Go, Go Now». Singelen nådde 21. plassen på singellista i Storbritannia, men sikra bandet ein plass på Top Of The Pops, eit av dei mest populære musikkprogramma i Storbritannia gjennom tidene.
Utviklinga av elektrisk folk
Den 12. mai 1969, på veg heim frå ein konsert i Birmingham, kræsja varebilen til Fairport på motorvegen M1. Martin Lamble, berre nitten år gammal, og Jeannie Franklyn, kjærasten til Richard Thompson, vart begge drepne. Resten av bandet fekk òg skadar, nokre alvorlege. Ulukka hadde sterk påverknad på bandet. Det vart nesten oppløyst og Matthews forlét dei, og danna etter kvart Matthews Southern Comfort. Bandet kom derimot saman att med Dave Mattacks på trommer og Dave Swarbrick, som hadde medverka til Unhalfbricking, vart no eit fullt medlem. Boyd fekk bandet inn i eit leigd hus i Farley Chamberlayne nær Winchester i Hampshire, der dei kom til kreftene igjen og arbeidde med å blande britisk folkemusikk med rock and roll. Resultatet vart det fjerde albumet Liege & Lief.
Liege and Lief vert vanlegvis rekna som høgdepunktet i den lange karrieren deira, og vart eit stort sprang framover i konsept og musikalitet. Albumet bestod av seks tradisjonelle songar og tre originale songar skriven i liknande stil. Av tradisjonelle songar finn ein den episke «Tam Lin», som varer over sju minuttar, og «Matty Groves» som varer over åtte. Det var ein medley på fire tradisjonelle songar, og mange av dei var livleg arrangert med Swarbrick si energiske felespeling. Den første sida opna og slutta med to originale songar, «Come all ye» og «Farewell, Farewell», som i følgje teksten på plateomslaget gav plata ei kjensle av å vere eit konseptalbum. «Farewell, Farewell» og den siste songen «Crazy Man Michael» synte òg låtskrivartalentet til Thompson, som skulle karakterisere bandet seinare og den påfølgjande solokarrieren hans. Den særeigne stilen på albumet kjem av at dei nytta elektriske instrument, med den disiplinerte tromminga til Mattacks og feleakkompagnementet til Swarbrick i ein overraskande og mektig kombinasjon av rock og tradisjonell musikk. Heile bandet nådde eit nytt musikalsk nivå med dei flytande gitarane til Thompson og den «overjordiske» vokalen til Denny.
Eit par britiske band hadde tidlegare eksperimentert med å spele tradisjonelle engelske songar på elektriske instrument (som Strawbs og Pentangle), men Fairport Convention var det første engelske bandet som fokuserte på å gjere dette. Sjølv om dette i dag ofte vert kalla folkrock, nytta bandet og pressa på denne tida uttrykket elektrisk folk eller engelsk folk, får å skilje det frå meir amerikanskinspirert musikk. Desse skildringane vert lite nytta i dag. Fairport Convention fann ikkje opp folkrock, men skapte ei særeigen engelsk grein av sjangeren, som seinare skulle utvikle seg og vekselverke med amerikanskinspirert musikk, men kan òg reknast som ein særeigen nasjonal reaksjon i opposisjon mot han.
Liege & Lief vart lansert med ein utseld konsert i Royal Festival Hall i London seint i 1969. Det nådde 17. plass på den britiske albumlista og låg på lista i femten veker.
1970-åra
Det oppstod usemjer om kva retning bandet skulle ta etter denne suksessen. Ashley Hutchings ønskte å utforske meir tradisjonell musikk og forlet bandet for å danne grupper som òg vart viktige for engelsk folkrock, Steeleye Span og Albion Band. Sandy Denny forlet gruppa og danna sitt eige band, Fotheringay. Dave Pegg tok over på bassgitar og har vore med i bandet sidan. Bandet gjorde ingen seriøse forsøk på å erstatte Denny, og sjølv om ho kom attende til bandet ein kort periode, vart stilen til bandet no karakterisert av mannlege vokalistar.
Trass i desse endringane produserte bandet eit nytt album, Full House (1970) som vart eit suksessfullt prosjekt. Som med forgjengaren kombinerte dei tradisjonelle songar, som ei mektig utgåve av «Sir Patrick Spens» med originale songar. Songane vart hovudsakleg skrivne av Thompson og Swarbrick i lag, mest synleg på «Walk Awhile», som vart ein fast song på konsertane deira. Trass i at Denny forlet bandet, hadde dei framleis fire vokalistar, mellom anna stemmene til Nicol og Swarbrick, som skulle dominere lydbiletet i denne perioden. Albumet fekk god kritikk i både Storbritannia og Amerika og dei vart samanlikna med The Band i Rolling Stone som erklærte at «Fairport Convention er betre enn nokon gong.» Albumet nådde 13. plass på den britiske albumlista og vart liggande på lista i elleve veker. Same året gav bandet ut ein ny singel, «Now Be Thankful», og debuterte i Amerika med ein turne i lag med Traffic og Crosby, Stills, Nash and Young.
Like etter albumet kom ut forlet Thompson bandet for å gjere andre prosjekt og etter kvart starte ei solokarriere. Dermed vart det Simon Nicol, som det einaste originale medlemmet, og Dave Swarbrick som tredde fram som dei førande kreftene i bandet. I 1970 flytta medlemmene og familiane deira inn i The Angel, ein tidlegare pub i Hertfordshire og dette inspirerte det neste albumet deira, Angel Delight (1971) det første til bandet som nådde albumlista i USA med ein 200. plass. Det vart òg det einaste albumet deira som nådde Topp 10 i Storbritannia. Det neste prosjektet var ein ambisiøs folkrockopera utvikla av Swarbrick, basert på livet til John «Babbacombe» Lee, «mannen dei ikkje klarte å hengje», og resulterte i albumet Babbacombe Lee (1971). Konseptformatet, opphavleg utan fråskilde spor, skapte mykje presseomtale og albumet vart ein del spelt på radio i USA der det nådde 195. plass. Ei utgåve vart produsert av BBC for TV i 1975 med forteljarstemme av Melvyn Bragg. Desse to albuma er òg kjende som første gong der Fairport hadde spelt inn to album på rad med same besetning. Det vart derimot ikkje lenge, og Simon Nicol forlet bandet seint i 1971 for å bli med Ashley Hutchings i hans Albion Band. Like etter følgde Mattacks etter.
Berre Pegg og Swarbrick vart verande att og dei neste åra er blitt kalla «Fairport confusion» («Fairport forvirring») sidan mange bandmedlemmer kom og gjekk. I 1973 var Mattacks tilbake og to tidlegare medlemmer i Sandy Denny sitt Fotheringay hadde kome med i bandet, den australske ektemannen til Denny, Trevor Lucas, på vokal og gitar, og amerikanske Jerry Donahue på sologitar. Frå desse besetningane spelte bandet inn to studioalbum: Rosie, kjend for tittelsporet av Swarbrick (1973) og Nine (1974), det niande studioalbumet til bandet. På det siste av desse skreiv Lucas fem av ni songar, som i lag med countrypåverknaden til Donahue og den særs tekniske gitarstilen hans gav albumet ei særskild kjensle.
Cropredy-tida 1979 til 1985
I 1979 hadde den store marknaden for folkrock stort sett forsvunne, bandet stod utan platekontrakt og Dave Swarbrick hadde fått tinnitus, som gjorde høglydte, elektriske konsertar vanskelege. Fairport valde å gje seg. Dei heldt ein farvellturne og ein siste utandørskonsert den 4. august i Cropredy, ein landsby i Oxfordshire der Dave og Christine Pegg budde. Den endelege karakteren til denne hendinga vart lettare å fordøye då det vart annonsert at bandet skulle gjenforeinast.
Ingen plateselskap ønskte å gje ut konsertopptaka etter turneen og konserten, så Peggs starta Woodworm Records, som skulle gje ut dei framtidige albuma til bandet. Medlemmene spelte framleis stundom konsertar i lag, særleg på festivalar rundt om i Europa, og etter eitt år heldt dei ein gjenforeiningskonsert i Cropredy, som vart til den årlege Cropredyfestivalen. I løpet av dei neste åra voks festivalen og vart den viktigaste faktoren til at bandet heldt saman. I august 1981 heldt bandet den årlege gjenforeiningskonserten sin ved Broughton Castle, i staden for Cropredy. Konserten vart innspelt og gjeven ut som albumet Moat on the Ledge i 1982.
Peggs heldt fram å spele inn og gje ut Cropredy-konsertar som «offisielle piratopptak». I tillegg til desse vart det halde nyårskonsertar. I 1983 vart magasinet Fairport Fanatics (seinare Dirty Linen) starta av dei entusiastiske tilhengjarane til bandet.
Dei andre bandmedlemmene levde liva og karrierane sine utanfor bandet. Nicol, Pegg og Mattacks hadde spelt inn plater og turnert med Richard and Linda Thompson ved fleire høve i 1970-åra, og gjorde det så igjen i denne perioden, noko som enda med albumet Shoot Out the Lights og ein påfølgjande turne i 1982. Bruce Rowlands gav opp musikkindustrien og flytte til Danmark. Dave Mattacks tok då over som trommeslagar for dei sporadiske konsertane Fairport heldt. Dave Pegg vart det første av fleire Fairport-medlemmer som vart med i Jethro Tull, noko som gav han gode inntekter. Simon Nicol slo seg saman med Dave Swarbrick i ein akustisk duett, med dette partnerskapet vart vanskeleg då Swarbrick brått flytte til Skottland og frå 1984 fokuserte han på det nye bandet sitt, Whippersnapper.
I 1985 fann Pegg, Nicol og Mattacks ut at dei alle hadde noko ledig tid og eit tilgjengeleg studio som høyrte til Pegg. Dei trenge nokre nye songar. Sidan Swarbrick ikkje var ledig vart utvalet av tradisjonelle songar vanskelegare enn på dei tidlegare albuma, og ein følte at ein trengde ein ny fiolinist og nokon på vokal. Pegg og Nicol tok over arrangementa på ein instrumental medley, og bandet tok inn jazz- og folkfiolinist Ric Sanders, som stundom hadde spelt med Albion Band, og songaren Cathy Lesurf. Dei fekk òg hjelp av Richard Thompson. Thompson og Lesurf medverka med songar og tok del i innspelinga. Ralph McTell medverka òg med ein song til albumet, samt at han skreiv ein annan song i lag med Nicol og Mattacks.
År med stabilitet 1986 til 1997
Det nye bandet starta ei hektisk turneverksemd i Storbritannia og resten av verda og førebudde songar for eit nytt album. Resultatet vart det instrumentale Expletive Delighted! (1986). Dette synte virtuositeten til Sanders og Allcock, men var kanskje ikkje så veldig populært hos tilhengjarane. Dette vart følgd opp med In Real Time: Live '87, som klarte å fange energien og krafta til det nye Fairport på scenen, trass i at det vart spelt inn i studio med publikumslydar lagt på sidan.
I denne perioden spelte bandet for større og større publikum, både på turneane og på Cropredy, og dei vart særs produktive når det kom til innspelingar. Fairport hadde no Allcock som låtskrivar og arrangør og dei vendte seg mot nokre av dei mest talentfulle i det samtidige folkrockmiljøet. Resultata vart Red & Gold (1989) The Five Seasons (1990) og Jewel in the Crown (1995), sistnemnde kalla «deira mestseljande og utan tvil beste album på mange år».
På dette tidspunktet var Mattacks oppteken med andre prosjekt, og bandet skifta til eit akustisk format under turneane og gav ut det akustiske Old, New, Borrow Blue som «Fairport Acoustic Convention» i 1996. Ein periode dreiv den firemann store akustiske utgåva på parallelt med den elektriske. Då Allcock forlet bandet vart han erstatta av Chris Leslie, som var ein anerkjend låtskrivar, på vokal, mandolin og fele. I 1997 heldt bandet 30-årsjubileumskonsert under Cropredyfestivalen.
Fairport 1998 til i dag
I 1998 flytte Dave Mattacks til USA og Gerry Conway tok over på trommer og perkusjon. Fairport lagde to studio album til for Woodworm Records: The Wood and the Wire (2000) og XXXV (2002). Sp for Over the Next Hill (2004) grunnla dei eit nytt plateselskap: Matty Grooves Records. I denne perioden turnerte bandet mykje i Storbritannia, Europa, Australasia, USA og Canada, og sette opp ein stor veldedighetskonsert for Dave Swarbrick i Birmingham Symphony Hall.
I 1998 vart bandet knytt til den bretonske musikaren Alan Simon. Dei har spelt og innspelt alle rockeoperaene hans, mellom anna Excalibur-triologien (1998, 2007, 2010) og Anne de Bretagne (2008).
I 2007 hadde bandet 40-årsjubileum og dei feira med eit nytt album, Sense of Occasion. Dei spelte heile albumet Liege & Lief på Cropredy dette året, som sidan 2004 er kalla Fairport's Cropredy Convention, med besetninga frå 1969: Dave Swarbrick, Ashley Hutchings, Dave Mattacks, Simon Nicol og Richard Thompson, samt Chris While i staden for Sandy Denny.
Ettermæle
Fairport Convention har vorte stadig meir respektert i media. Dei vann BBC Radio 2 Folk Awards sin ærespris i 2002. På same prisutdeling i 2006 fekk dei ein pris for Liege & Lief som vart stemd fram som det viktigaste folkemusikkalbumet gjennom tidene av lyttarane på Radio 2. Under prisutdelinga i 2007 fekk badnet pris for beste folkevise gjennom tidene med «Who Knows Where the Time Goes?».
Pipe
Ordet pipe kan ha fleire tydingar:
Arbedo-Castione
Arbedo-Castione  er ein kommune i distriktet Bellinzona i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 283 meter over havet.
Risøya i Tromsø
Risøya er ei øy i Tromsø kommune, om lag 50 kilometer nordvest for sjølve Tromsø. Risøya er omegjeve av over 150 holmar og meir enn 200 skjer. Øya er på 1154 dekar med Varden som høyeste punkt på 104,5 meter.
Hovudhuset på Risøya vart bygd i 1856, men mest truleg har øya vore busett langt bakover i tida. Den nest største øya i øygruppa som Risøya høyrer med til, Sandvær, er nemnd i Snorre sine kongesagaer. Frå 1850 og utover var det stor aktivitet på Risøya med sanking av egg, dun og fiske. På det meste hadde væreigaren over 200 fiskarar sysselsett i sesongen, innlosjert i rorbuer.
Som egg- og dunvær var Risøya det nest største i landet etter Vardøhus Festning. Jacobsenfamilien var òg sterkt engasjert i ishavsfangsten, og eigde ishavsskutene «Ægir» og «Hanseat».
Som resten av desse ein gong så sentralt plasserte stadane ute ved kysten gjekk tida frå dei. På Risøya heldt den siste væreigaren, Jacob Carl Jacobsen, ut fram til 2001 saman med Elise Jensen. Då vart helsa for ustabil og dei såg seg nøydd til å flytte inn til Tromsø.
Formålet med naturreservatet og landskapsveret er å sikre best mogeleg levevilkår for sjøfugl og anna dyreliv i eit område med naturleg og kulturbetinga vegetasjon samt å bevare ein kysthandelsstad med tilhøyande bygg, kulturlandskap og dyre- og planteliv.
I Naturresevatet er det i perioden f.o.m. 1. april t.o.m. 31. juli forbod mot ilandstigning og ferdsel på øyane, for å verne fuglane i hekketida og i månadene ungane er i reiret.
Brother's Keeper
Brother's Keeper (BK) er eit slektsforskingsprogram for Windows gjeve ut av John Steed frå Michigan i USA. Programmet er omsett til norsk (bokmål og nynorsk) og fleire andre språk. Det kan ta inn og eksporterta innføringar i GEDCOM-formatet.
BK er eitt av programma som DIS-Norge tilrår. Nordiske representantar arbeider aktivt saman og utvekslar erfaringar knytte til Norden og Skandinavia. Dette tek dei opp med produsenten. Det finst dessutan ei nordisk e-postliste der brukarane kan ta opp tilhøve som ein lurer på. I tillegg brukar ein e-postlista til informasjon om nye oppdateringar og liknande. Det finst ei fadderordning for programmet i nesten alle norske fylke. I tillegg blir det halde kurs i bruken.
Utanom den engelske manualen som følgjer programmet finst det også ein dansk manual. Det er også gjeve ut fleire bøker, mellom anna Slektsgransking med dataveiledning, der bruken av Brother's Keeper er gjort greie for.
Tom Eddie Brudvik
Tom Eddie Brudvik er ein norsk skodespelar som bur i Maura i Nannestad kommune. Han hatt mindre roller i filmen Salige er de som tørster (1997) og fjernsynsseriane Familiesagaen De syv søstre og Venner og fiender. Han er likevel mest kjend for rolla som «Svein Krogstad» i Hotel Cæsar på TV 2, ei rolle som nærast har fått kultstatus, og også er blant dei mest sentrale i serien. Han har også, under namnet Svein Krogstad, gjeve ut singelen Med på alt i 2006.
Surfin'
«Surfin'» er ein song av The Beach Boys skriven av Brian Wilson og Mike Love. Han vart gjeven ut som debutsingelen deira den 8. desember 1961 på Candix Records og kom seinare ut på albumet Surfin' Safari i 1962. B-sida var «Luau».
The Beach Boys ønskte å skrive ein original song og Brian Wilson kom på at broren Dennis Wilson hadde snakka om at surfing var i ferd med å bli stort og at bandet burde skrive ein song om det. Dennis var den einaste i bandet som surfa. Songen inneheld Mike Love på solovokal med Carl Wilson på korvokal og gitar, Al Jardine på korvokal og bass, Brian Wilson på korvokal og perkusjon og Dennis Wilson på korvokal. Singelen nådde 75. plass i USA, og vart ikkje gjeven ut i Europa.
Innspeling
Dei gjorde tolv opptak av songen, mest fordi Brian Wilson ønskte at det skulle vere perfekt. Songen vart spelt inn live, men var i følgje Brian dårleg miksa. Ein kan mellom anna nesten ikkje høyre gitaren. Faren deira, Murry Wilson, var misnøgd med miksen og tok sjølv rolla som produsent etter dette.
Andre utgåver
Jan and Dean, med The Beach Boys på støttevokal og instrument, spelte inn songen for albumet Jan & Dean Take Linda Surfin'.
Gangstadhaugen
Gangstadhaugen er ein tettstad i Inderøy kommune i Trøndelag fylke. Staden har.
«Fram»
«Fram» var eit skip som vart bygd for Fridtjof Nansen i 1891–1892. Byggmeister var Colin Archer. «Fram» vart brukt på tre kjende polarekspedisjonar. I si tid var ho det fartøyet som hadde vore lengst mot nord, og lengst mot sør på jorda. Ho er framleis det trefartøyet som har desse rekordane.
Idé
Målet med den første «Fram»-ferda var å vise at eit fartøy kunne drive med ein vestgåande havstraum over Nordishavet. På ferda skulle det utførast vitskaplege granskingar. Nansen gav uttrykk for at han hadde lyst til å nå Nordpolen, utan at det skulle gå ut over dei viktige måla. Nansen fekk ideen om ei ferd mot Nordpolen tidleg på 1880-talet. Under selfangartoktet med «Viking» til Aust-Grønland i 1882 fekk han fleire impulsar.
I juni 1884 vart det funne gjenstandar på Sørvest-Grønland som skreiv seg frå «Jeanette», skuta til den USA-amerikanske polarforskaren George Washington DeLong. Ho vart knust av isen og sokk i ishavet nord for Aust-Sibir i juni 1881. Nansen las om funnet i ein artikkel av professor Henrik Mohn i Morgenbladet i november 1884. Frå då arbeidde Nansen etter teorien om at eit skip måtte kunne drive med isen over Polhavet etter same straumen som vrakgodset etter «Jeanette» hadde følgt.
Først i 1888, etter Nansen si Grønlandskryssing, vart ideen om ein slik ekspedisjon drøfta offentleg. I eit foredrag i Det norske Geografiske Selskab 18. februar 1890, la Nansen fram planane sine. Tanken hans var å bygge eit fartøy, så lite og sterkt som råd. Det måtte kunne romme eit mannskap på tolv, med kolforsyning og proviant for fem år. Fartøyet måtte vere bygd slik at det tolde trykket frå isen.
Bygging
Våren 1890 tok Nansen første gong kontakt med båtbyggaren Colin Archer i Larvik. Nansen hadde då fått teikna det første utkastet til polarskipet. Archer var ein av fleire, selfangarar og båtbyggarar, han vende seg til for å få vurdert utkastet. Archer var positiv i si vurdering. I desember same året drog Nansen, saman med Otto Sverdrup, til Larvik for å drøfte bygging av skipet. Nansen hadde før vendt seg til Christen Christensen i Sandefjord, men han fann oppgåva for stor.
Colin Archer var ikkje straks villig. Største utfordringa såg han i å skaffe høvelege materialar. Utover vinteren 1891 var det stadig kontakt mellom Nansen og Archer. Archer laga fleire teikningar og modellar. I april bad Nansen han sette i gang å skaffe materialar. Etter søknad til regjeringa fekk dei kjøpe vellagra eikematerialar frå Marineverftet i Horten. Dei får kjøpt mykje høveleg furu og gran frå nærliggande skogar ved Larvik. Noko material, som til dømes almetrea til kjøl, vart kjøpt i England. Sverdrup var i Stettin og kjøpte plankar til ishud og dekk.
I juli starta arbeidet med spanta på Laurvig Strandværft i Rekkevika på austsida av Larvikfjorden. I september starta oppspantinga. Gjennom heile byggeprosessen var det stadig kontakt mellom Archer, Nansen og Sverdrup. Det vart stadig gjort justeringar av konstruksjon og innreiing. Meister på verftet under bygginga var Anders Olsen frå Brunlanes.
Med ein tonnasje på 402 brutto registertonn ved sjøsettinga, vart «Fram» større enn Nansen hadde tenkt seg. Største lengd vart 39,00 meter, og lengda i vasslinja 36,25 meter. Største breidda vart 11,00 meter. I tillegg kom ishuda av greenheart, som var opptil 15 cm tjukk. Tjukkleiken på dei bogeforma skipssidene var mellom 70 og 80 cm, for det meste kompakt tre. Breidda på kvart spantepar, som var av italiensk eik som hadde tørka i 30 år, var 55,8 cm. Den om lag 5 cm breie opninga mellom spanta vart fylt med ei blanding av bek og sagflis, frå kjølen til godt over vasslinja. Dette for å hjelpe til å halde skipet tett om hudene skulle få skade. Av den grunne kjølen var det berre 7 cm som stakk nedom den tjukke huda. Garneringa på innsida av spanta var av 10–20 cm tjukk pitchpine. Innvendig var òg skuta svært sterkt bygd. Bjelkane til dei to dekka var av eik og pitchpine, i store dimensjonar. Mellom dekka og skutesida var det mange skråstøtter. Alt var samanbunde med solide rotkne og jarnfeste. Det nedre dekket var plassert i vasslinja, der ein rekna med at presset av isen ville verte størst. I bakre del, over maskinrommet, måtte dette dekket hevast. Det øvre dekket bak vart heva endå meir for å gi rom for innreiinga. Skuta fekk med dette ein popp, eller eit halvdekk.
Innreiing
Roma for mannskapet låg under halvdekket. Fellessalongen låg i midten. Han var om lag 20 m². Her vart måltida inntekne, og dette var opphaldsrommet. Kring salongen låg lugarane. På båe sider var det to einmannslugarar. Bakanfor salongen var to firmannslugarar. Lugarane låg slik for å verne opphaldsrommet mot kulde. Salongen vart òg svært godt isolert. Eit vasstett linoleumslag skulle hindre at den fuktige lufta i opphaldsrommet kom ut mot skutesida og gi problem med kondens og is. Skipssidene var dekt med tjøra filt, så eit mellomrom fylt med kork, eit granpanel, eit nytt filtlag, linoleum og eit lag til med granpanel. Taket var kring 40 cm tjukt, og var oppbygd av mange lag: Filt, granpanel, linoleum, reinhårsfyll, granpanel, linoleum, luft og granpanel. Det vart brukt reinhårsfyll berre i horisontale flater, der det ikkje så lett seig saman og laga kuldebruer. I golvet var tjukke korkfylte lag. Framom salongen låg byssa, der maten vart tillaga. Over byssa var bestikklugar, og ein liten arbeidslugar. Frå salongen var ein oppgang på kvar side av byssa. I kvar av oppgangane måtte ein gjennom fire små dører. Dei var laga av fleire lag tre med filt imellom. Dørstokkane var uvanleg høge. Alt dette var gjort for å minske varmetapet i opphaldsrommet. Frå rekka og ned til ishuda var skroget kvitmåla. Botnen var svart. Dekkshuset var raudt, så det skulle vere lett å få auge på i isen.
Ferdiggjering
26. oktober 1892, då skipet var døypt av Eva Nansen og sjøsett, fekk det namnet «Fram». Det vart liggande for vidare klargjering i Larvik. I slutten av november vart det slept til Kristiania for montering av master og rigg. I samråd med Sverdrup hadde Archer teikna ein rigg med tre master. Det vart rigga som ein slettoppa skonnert. I toppen av stormasta vart plassert ei utkikstønne. Ho var om lag 32 meter over vatnet. Det totale seglarealet var 602 m². I Kristiania vart òg dampmaskinen innsett. Det var ein trippel ekspansjonsmotor på 220 indikerte hk. Maskinen var bygd og montert av Akers mekaniske Verksted, og konstruert av ingeniør Prosper Nørbech. Propellen hadde to blad og var montert i ein brønn, slik at han skulle kunne heisast opp når skipet vart fast i isen. Like eins kunne roret heisast opp når ein ynskte det.
Finansiering
I den lange planleggingsperioden var finansiering av nordpolekspedisjonen eit viktig emne. Det var mange som meinte at dette skulle verte ein norsk ekspedisjon, både gjennom deltakarane og finansieringa. Den 30 .juni 1890 gav Stortinget lovnad om 200 000 kroner. I januar 1891 sette Thomas Fearnley, Axel Heiberg og Ellef Ringnes i gang innsamling for å finansiere resten av kostnadane. Det vart samla inn over 125 000 kroner. Kong Oscar II gav 20 000 kroner. 9. juni 1893 fekk Nansen ei ny løyving på 80 000 kroner frå Stortinget. Løyvingane frå Stortinget innebar at «Fram» vart staten sin eigedom. Nansen hadde tenkt at polarskipet ville koste kring 150 000 kroner. I sluttrekneskapen, ved avreisa, syner skipskontoen utgifter på 271 927,08 kroner. Heile rekneskapen balanserte på kroner 444 339,36. Då hadde Heiberg og Charles James Adolph Dick, godseigar på Fornebu,gitt 6 000 kroner kvar, og Nansen betalte over 8 000 kroner av eigne midlar.
Ferda
Nansen arbeidde heile tida med å finne tak i, og forbetre, proviant og anna utstyr. Mannskap vart hyra utover vinteren 1893. Det var fleire hundre som melde seg med interesse av å vere med. Det vart ført journal, og teikna kart, over alt som vart stuva ombord, og det vart lagt vekt på at mannskapet skulle ha oversikt over lasta. Då «Fram» forlet Kristiania 24. juni 1893 var det tolv mann ombord som skulle vere med på ekspedisjonen. I Tromsø vart den trettande teken med på svært kort varsel.
I Larvik vart det teke ombord to større båtar, Dei var 8,8 m lange og 2,1 m breie. Desse var tenkt til å bu i om skipet skulle forlise. Til saman hadde «Fram» åtte båtar med, mellom dei ein med petroleumsmotor. I delar av reisa, når det var mange som skulle ha køyplass ombord i «Fram», vart storbåtane brukt til overnatting for mannskap, og andre. Dei gjekk under namna «Grand» og «Gravesen». Ved Lindesnes fekk ein merke skipet sine dårlege eigenskapar i sjøen. Noko høg sjø gjorde at «Fram» slingra veldig, det vart problem med dekkslasten, og noko gjekk tapt.
22. juli forlet «Fram» Vardø. Ferda gjekk austover. Først mot Novaja Semlja. I Khabarova ved Jugor-sundet vart det teke ombord 34 hundar. Så gjekk ferda vidare gjennom Karahavet, rundt Tajmyrhalvøya og inn i Laptevhavet. Vest for Nysibirøyane fann dei ope hav og kom om lag til 79º nord før «Fram» den 22. september 1893 fraus fast i isen. Dei var då på 133º 32' aust. Det vart gjort klart for å drive i isen. Roret vart oppteke, men propellen let dei stå for å forsterke akterenden. «Fram» var utrusta med dynamo og batteri for å gi elektrisk lys ombord. Dynamoen vart driven av dampmaskinen når han gjekk. I isen vart det tilrigga ei stor vindmølle ombord, som gav straum ved høveleg vind. På slutten vart ho for utsliten til å gjere nytte.
Nansen var i byrjinga ofte i tvil om teorien som ekspedisjonen var grunna på, og om det gjekk rette vegen. Etter kvart viste hovudretninga mot nordvest, sjølv om det var mange avvik og tilbakegangar. 79º nordleg breidde vart nådd 29. september, 80º nordleg breidde 1. februar 1894 og 81º nordleg breidde 21. mai. Den 18. juni viste observasjonane at dei var på 81º 52'. Men så gjekk det sørover att, og først 21. oktober var dei på 82º. Ved juletider 1894 passerte dei 83º nordleg breidde. «Fram» var ofte utsett for isskruing. Nansen og Archer sin konstruksjon av skroget verka som dei hadde venta. «Fram» vart skrudd opp, og vart ikkje knust. Først i januar 1895 måtte mannskapet likevel gjere seg klar til å forlate skuta. Sterk skruing gjorde at isen tårna seg opp og var på veg innover sida på «Fram». Skruinga stoppa i tide, og det gjekk bra denne gongen òg.
I november 1894 bestemte Nansen seg for ei sledeferd mot nord. 14. mars 1895 starta han og Hjalmar Johansen med 28 hundar. Posisjonen til «Fram» var då 84º 4' nordleg breidde og 102º austleg lengde. Nansen og Johansen snudde på 86º 14'. Dei overvintra på Frans Josefs land. I juni 1896 møtte dei Frederic Jackson, og vart med skipet hans, «Windward», til Noreg. Dei kom til Vardø 13. august.