cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gunnar Pedersen AS
Historie
Etter å ha arbeidd åtte år i det svenske broderiselskapet Nordisk Industri, starta Gunnar Pedersen (1890–1962) sitt eige firma for sal av broderimønster og -utstyr i 1915. Han selde broderimønster, og spesielt påteikna broderi, til spesialbutikkar, samvirkelag og landhandlarar. Utover 1950-talet vart samarbeidet med vekepressa om produksjon av mønster- og garnpakkar meir omfattande. Føretaket leverte då mønster til både Norsk Dameblad, Det Nye og Norsk Ukeblad, og seinare òg Allers og Kvinner og Klær. Firmaet produserte òg utstillingsmodellar til brodeributikkane i samarbeid med fleire hundre frilansarar rundt om Noreg, og seinare òg i utlandet.
I 1962 overtok sonen Gunnar Christian Pedersen (1930–2019) drifta, og satsa meir på eksport. Då vart lokala i Prinsens gate 7 for små, og design- og plansjeavdelinga flytta til toppetasjen i Sjøfartsbygningen i Kongens gate. I 1968 flytta heile bedrifta til Østerdalsgata 1, der fleire firma gjekk saman om å kjøpe dei tidlegare lokala til Sætre Kjeksfabrikk. På denne tida var det på det meste 75 tilsette i bedrifta.
Utanlands selde Gunnar Pedersen AS broderimønster blant anna gjennom damebladet Hennes Verden i Danmark og Allers, Hjemmet og postordrefirmaet Ateljé Margaretha i Sverige, og seinare gjennom britiske Woman’s Realm og Woman’s Own, amerikanske Better Homes and Gardens, det franske postordrefirmaet 3 Suisses, og Femmes d’Aujourd’hui i Belgia, og i katalogane til The Needlewoman Shop i London.
Selskapet hadde mange reisande seljarar, og nokre av dei starta eigne selskap utanlands som vidareformidla design og kunnskap frå Gunnar Pedersen A/S. Slike selskap vart oppretta i København og Herning i Danmark, i Gøteborg i Sverige og i Tyskland. I USA vart selskapet Ports of Scandinavia oppretta, med hovudkvarter i Litchfield, Minnesota. Firmaet selde mykje broderi gjennom brodeributikkar og «Scandinavian Shops» i USA, og gjennom bladet Viking, utgjeve av utvandrarforeininga Sons of Norway.
Gunnar Pedersen AS leverte mønster og materialar til dei fleste typar broderi, i tillegg til hekling, nupereller og kunststrikk. Utover 1980-talet var det dårlegare tider for broderibransjen, og firmaet vart til slutt nedlagt i 1986. I dag er arkivet med mønster- og tekstilsamling ein del av samlinga til Tekstilindustrimuseet i Salhus i Vestland (tidlegare Norsk Trikotasjemuseum), ein del av Museumssenteret i Hordaland.
Lew Soloff
Lewis Michael Soloff var ein USA-amerikansk jazz-trompetist, komponist og skodespelar. Han kom frå New York City og studerte trompet ved Eastman School of Music og Juilliard School. Han var medlem av Blood, Sweat & Tears frå 1968 til 1973. Før dette arbeidde han med Machito, Tony Scott, Maynard Ferguson og Tito Puente.
I 1980-åra var han medlem av Members Only, eit jazzensemble som spelte inn for Muse Records.
Soloff var fast medlem og delvis leiar for Gil Evans sitt Monday Night Orchestra frå 1983. På debutalbumet sitt fekk han hjelp av Evans.
Soloff spelte ofte med jazzorkester verda over, som Lincoln Center Jazz Orchestra (leia av Wynton Marsalis) og Magic City Jazz Orchestra (leia av Ray Reach).
Soloff døydde i 2015 av eit hjarteinfarkt i New York City.
Som sidemann
Med Franco Ambrosetti Med Ray Anderson Med George Benson Med Carla Bley Med Blood, Sweat & Tears Med Hank Crawford Med Gil Evans Med Maynard Ferguson Med Ricky Ford Med Michael Franks Med Dizzy Gillespie Med Jimmy Heath Med O'Donel Levy Med Herbie Mann Med Helen Merrill Med Tisziji Munoz Med Bobby Previte Med Dakota Staton Med Jeremy Steig Med Sonny Stitt Med Stanley Turrentine
Med andre
Marcell Jacobs
Lamont Marcell Jacobs er ein italiensk friidrettsutøvar fødd i El Paso i Texas i USA. Han vart i 2021 olympisk meister på 100 meter og i 4 x 100 meter stafett med Italias landslag. Året etter vart han europameister på den individuelle distansen. Jacobs er europarekord-haldar på 100 meter med tida 9,80 sekund, oppnådd i OL-finalen i Tokyo.
Glanshyliota
Glanshyliota (Hyliota flavigaster) er ein liten sporvefugl som lever i Afrika sør for Sahara, frå Mali og Sudan i nord til Sambia i sør. Det naturlege habitatet deira er i subtropiske til tropiske tørre savannar, krattskog og opne skogsområde.
Two Sides to Every Story
Two Sides to Every Story er eit studioalbum frå 1977 av den amerikanske songar-låtskrivaren Gene Clark. Albumet var det første Clark gav ut sidan No Other i 1974. Dei mest kjende songane på albumet er «In the Pines» (tradisjonell), «Kansas City Southern» og «Hear the Wind», begge skrivne av Clark, og «Give My Love to Marie», ein song skriven av James Talley som fortel soga om ein døyande kolgruvearbeidar.
Albumet vart produsert av Thomas Jefferson Kaye. Blant musikarane på albumet finn ein Jeff Baxter, Emmylou Harris, Byron Berline, Al Perkins og John Hartford.
Mottaking
Musikkritikaren Matthew Greenwald skreiv for Allmusic at «materialet er ujamt, særleg når Clark prøver å rocke på. Men musa til Clark hjelper han til stadig sjølv under pinlege forhold, og Two Sides har fleire glimrande augneblink. Sjølv om dette er langt unna eit meisterverk er det likevel tydeleg arbeid frå ein meisterleg songar og låtskrivar, og dei beste augneblinka her er rett og slett magiske.» Hal Horowitz i American Songwriter skreiv «Det er lågmælt, men likevel herleg direkte som stundom rockar og syner den deilige underdrivne vokalen til Clark.»
Nyutgjeving
Tidleg i 2013 kom albumet ut med nymastra lyd på vinyl. Utgåva kom med eit kort for nedlasting av bonusspor. Våren 2014 kom den same utgåva ut på CD.
Carl Radle
Carl Dean Radle var ein USA-amerikansk bassist som har spelt og turnert med mange kjende artistar frå seint i 1960-åra og i 1970-åra. Han vart posthumt innlemma i Oklahoma Music Hall of Fame i 2006.
Radle var mest kjend for det lange samarbeidet med Eric Clapton, som byrja i 1969 med Delaney and Bonnie and Friends og fortsette i 1970 med Derek and the Dominos. I 1970 vart Radle med på Joe Cocker sin Mad Dogs and Englishmen-turné. Han spelte på alle soloprosjekta til Clapton frå 1970 til 1979 og var med på turneane hans.
Radle spelte òg inn musikk med Dave Mason, J.J. Cale, George Harrison, Joe Cocker, Leon Russell og Buddy Guy, blant fleire. Han er å sjå i Martin Scorsese-filmen The Last Waltz frå 1978, som dokumenterer den siste konserten til The Band i 1976.
Radle døydde i mai 1980 av ein nyreinfeksjon han fekk som følgje av langvarig misbruk av alkohol og dop. Han vart 37 år gammal.
Pasarónas
Pasarónas (gresk Πασαρώνας) er ein tidlegare kommune i periferieininga Ioánnina i Ípiros i Hellas. Pasarónas inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Zítsa.
Verdsmeisterskapen i symjing 1975
Verdsmeisterskapen i symjing 1975, den andre i rekka, vart avvikla i Cali i Colombia i tida 19. til 27. juli 1975. Meisterskapen vart dominert av utøvarar frå USA og Aust-Tyskland. Heile 27 av dei 37 gullmedaljane hamna hos desse to landa, og 60 av dei 111 tildelte medaljane. USA tok flest både gull- sølv- og bronsemedaljar med høvesvis 16, 11 og 10.
Ove Wisløff, Noregs einaste deltakar, vart nummer 13 på 200 meter bryst og nummer 14 på den halve brystdistansen.
200 m fri
<br style="clear:both;" />
400 m fri
<br style="clear:both;" />
100 meter rygg
<br style="clear:both;" />
200 m rygg
<br style="clear:both;" />
100 meter bryst
<br style="clear:both;" />
200 m bryst
<br style="clear:both;" />
100 meter butterfly
<br style="clear:both;" />
200 m butterfly
<br style="clear:both;" />
200 m medley
<br style="clear:both;" />
Essex Point
Essex Point er eit nes på nordvestenden av Byers Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis på vestsida av innløpet til Barclay Bay og nordaustsida av innløpet til Svishtov Cove.
Verdsmeisterskapen i symjing 1975
400 m medley
<br style="clear:both;" />
Essex Point
Neset ligg 2,18 km nordaust for Start Point og 24.16 kn sørvest for Cape Shirreff.
Sindre Martinsen-Evje
Sindre Martinsen-Evje er ordførar (Ap) i Sarpsborg kommune. Han overtok etter Jan O. Engsmyr 13. oktober 2011. I månadane før han vart vald til ordførar var han konstituert varaordførar. I valperioden 2007–2011 var han gruppeleiar for Arbeidarpartiet i bystyret.
Martinsen-Evje er fødd og oppvaksen i Jelsnes i Sarpsborg. Han er utdanna jurist frå Universitetet i Oslo. Martinsen-Evje vart vald inn i bystyret første gong i 1999. I perioden 2003-2007 var han leiar av hovudutvalet for kultur og oppvekst.
Han var i perioden 2009 til 2011 nestleiar i Sarpsborg Arbeiderparti, der han tok over etter noverande stortingsrepresentant Thor Erik Forsberg.
Verdsmeisterskapen i symjing 1975
4 x 100 m fri
<br style="clear:both" />
4 x 200 m fri
<br style="clear:both" />
4 x 100 m medley
<br style="clear:both" />
200 meter fri
<br style="clear:both;" />
400 meter fri
<br style="clear:both;" />
200 meter rygg
<br style="clear:both;" />
200 meter bryst
<br style="clear:both;" />
200 meter medley
<br style="clear:both;" />
400 meter medley
<br style="clear:both;" />
Saksofonisten Peter King
Peter John King er ein engelsk jazz-saksofonist, komponist og klarinettist.
Biografi
Han byrja karrieren i 1959 på Ronnie Scott's Jazz Club i Gerrard Street, London. Han arbeidde med Johnny Dankworth's orchestra frå 1960–1961, og gjekk vidare til storbanda til Maynard Ferguson, Tubby Hayes, Harry South, og Stan Tracey, Brussels Big Band, og Ray Charles på ein europeisk turné.
Han spelte òg i mindre grupper med musikarar som Philly Joe Jones, Zoot Sims, Al Cohn, Red Rodney, Hampton Hawes, Nat Adderley, Al Haig, John Burch, Bill Watrous og Dick Morrissey, Tony Kinsey, Bill Le Sage og songarar som Jimmy Witherspoon, Joe Williams, Jon Hendricks og Anita O'Day. King spelte på filmmusikken til filmen The Italian Job i 1969. He is a member of Charlie Watts' Tentet.
Screaming for Vengeance
Screaming for Vengeance er det åttande studioalbumet av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest. Albumet vert rekna som det kommersielle gjennombrotet til bandet, og selde over fem millionar plater verda over. Det selde til dobbel platinaplate i USA og platina i Canada. Albumet inneheld hitsinglen «You've Got Another Thing Comin'», som vart ein av signaturlåtane til bandet og mykje spelt på radio.
Saksofonisten Peter King
Biografi
King har spelt på album av popgruppa Everything But The Girl og på North Marine Drive av Ben Watt, som var medlem av gruppa.
Eurovision Song Contest Baku 2012
Eurovision Song Contest Baku 2012 er det offisielle albumet med songane frå Eurovision Song Contest 2012. Albumet inneheld alle dei 42 songane frå både semifinalane og finalen som var med i tevlinga.
Screaming for Vengeance
Innspeling og utgjeving
Screaming for Vengeance vart spelt inn i Ibiza Sound Studios på Ibiza i Spania og miksa i Beejay Recording Studios og Bayshore Recording Studios i Coconut Grove i Florida. Stilmessig var Screaming for Vengeance hardare og tyngre enn British Steel og bandet tok ei retning attende til meir beintfram heavy rock etter den meir melodiske stilen på Point of Entry. Albumet er òg første gongen ein Priest-trommeslagar har spelt på meir enn to Judas Priest-album, då Dave Holland hadde spelt på både British Steel og Point of Entry.
Den mest kommersielt suksessrike singelen frå albumet, «You've Got Another Thing Comin'», vart lagt til albumet i siste augneblink. I følgje gitaristen K.K. Downing «var me ganske nøgde med albumet, men fann ut ganske seint at me skulle ha med ein song til. Me hadde visse delar av songen klar allereie, men skreiv songen ferdig under miksinga i Bee Jay studios. Det skjedde raskt og eg hugsar at me alle likte godt songen, sidan han høyrtest ut som ein god køyresong og kanskje ein god radiosong.» Rob Halford var overraska over suksessen til songen «den songen var gravlagd. Vanlegvis set du dei songane du trur vil gjere det bra fremst. Men venene våre i Sony sa 'Me kjem til å gå for denne songen.' Og me visste verkeleg ikkje kva som føregjekk. Men tilbakemeldingane kom attende, 'Hei, den plata gjer det bra i den og den byen,' og så tok det berre av.»
Screaming for Vengeance vart gjeve ut den 17. juli 1982 og ein nymastra CD-versjon kom ut i mai 2001. I 2010 vart 30-årsjubileumsutgåva til albumet gjeve ut.
Turné
The Vengeance-turneen byrja kort tid etter albumet kom ut i juli 1982 og fokuserte på Nord-Amerika på sommaren og hausten. Priest spelte ikkje i Europa før i desember 1983. Vektlegginga på USA kom av at albumet selde godt der på den tida, og særleg fordi «You've Got Another Thing Comin'» vart ein stor it. Denne og «Electric Eye» vart faste konsertsongar for bandet påå til nyare tid.
Mottaking
Medan British Steel frå 1980 har blitt omtalt som meisterverket til bandet, var Screaming for Vengeance gjennombrotet til Judas Priest i Nord-Amerika. Sjølv om alle Judas Priest-albuma sidan Sin After Sin i 1977 selde til gullpalte i USA og bandet hadde hatt ein større tilhengjarskare sidan 1979, selde dei «relativt få» plater før Screaming for Vengeance. Albumet selde òg godt verda over.
Screaming for Vengeance nådde 11. plassen på UK Albums Chart og 17. plassen på Billboard 200 Pop Albums i USA. Den 16. oktober 2001 hadde albumet selt til dobbel platinaplate.
Lovord
Albumet vart rangert på 15. plassen på lista til IGN over dei 25 mest innverknadstunge metal-albuma. Screaming for Vengeance vart òg plassert på tiandeplassen på lista til Metal-Rules.com si liste over dei 100 beste metal-albuma. Kerrang! sette albumet på 46. plassen på lista si over dei 100 beste heavy metal-albuma gjennom tidene.
Salstrofé
!scope="row"| Sal i verda:
Sphaerodactylus
Sphaerodactylus er ei artsrik slekt av svært små gekkoar.
Dei lever i Amerika frå Florida i USA til norddelen av Sør-Amerika, og er vanlege på dei karibiske øyane.
Den minste arten er Sphaerodactylus ariasae, som blei skildra i Den dominikanske republikken i 2001. Han er 16 mm frå snutespissen til rota av halen, og er dermed den minste arten av alle amniotar. Fleire froskar er mindre, så arten er likevel ikkje det minste av alle landlevande virveldyr.
Artar
Dei følgjande 107 artane med latinske og engelske namn er taksonomisk godkjende.
Mount Inderbitzen
Mount Inderbitzen er eit fjell med ei høgd opp mot over 2600 moh, 12 nautiske mil sør-søraust for Mount Craddock og 1,5 nautiske mil sør for Mount Milton i den sørlege delen av Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det ligg oppom Wessbecherbreen i søraust og Sirmabreen i nordvest.
Fjellet vart først kartlagd av U.S. Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi i U.S. Navy frå 1957–59. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i 1994 etter Anton L. Inderbitzen, som var førstesjefsforskar i Division of Polar Programs i National Science Foundation (NSF) mellom 1983–86 og som leia det antarktiske mannskapet i NSF mellom 1986–91. Frå 1991 var han deputerande underdirektør for forsking ved USGS.
Medgidia
Medgidia (tyrkisk Mecidiye eller Megidie, tidegare Karasu) er ein by i Constanța fylke i Romania.
Busetnader
Medgidia er ein municipiu (større bykommune) med desse busetnadane:
J.J. Cale
John Weldon «J.J.» Cale var ein USA-amerikansk gitarist, songar og låtskrivar. Sjølv om han prøvde å halde ein låg profil inspirerte han mange musikarar som Neil Young og Eric Clapton, som skildra han som «ein av dei viktigaste artistane i rockehistoria». Han vert rekna som ein del av opphavet til Tulsa Sound, ein laus sjanger basert på blues, rockabilly, country og jazz.
Cale skreiv mange songar som vart spelt inn av andre artistar, som «After Midnight» og «Cocaine» av Eric Clapton; «Call Me the Breeze» av Lynyrd Skynyrd, John Mayer, Johnny Cash og Bobby Bare; «Clyde» av Waylon Jennings og Dr. Hook; «I Got The Same Old Blues» av Captain Beefheart, Lynyrd Skynyrd, Freddie King og Bryan Ferry og «Magnolia» av Poco, Beck, Lucinda Williams, Iron & Wine, José Feliciano, Ben Bridwell, John Mayer med Eric Clapton og Sadie Johnson.
Biografi
John Cale var fødd 5. desember 1938 i Oklahoma City. Han voks opp i Tulsa i Oklahoma, og tok eksamen ved Tulsa Central High School i 1956. I tillegg til å lære seg å spele gitar, byrja han å studere prinsippa ved lydteknikk medan han framleis budde heime hos foreldra i Tulsa, der han bygde seg sjølv eit innspelingsstudio. Etter skulen vart han trekt ut til militærteneste og studerte ved Air Force Air Training Command i Rantoul i Illinois. Cale hugsa «eg ønskte ikkje eigentleg å bere våpen og gjere alle dei reiene der, så eg gjekk inn i Luftvåpenet der eg dreiv teknisk trening og lærte meg ein del om elektronikk.» Cale kjennskap til miksing og lydinnspeling kom til å spele ei viktig rolle i å skape ein særeigen stil på studioalbuma hans.
I lag med fleire andre unge musikarar frå Tulsa, flytta Cale til Los Angeles tidleg i 1960-åra, der han skaffa seg jobb som lydteknikar. I 1966, medan han budde i Los Angeles, spelte han inn ein demo-singel for Liberty Records av songen «After Midnight». Han sendte kopiar av singelen til vener frå Tusla som budde i Los Angeles, og fleire av dei hadde klart å skaffe seg jobb som studiomusikarar. Sjølv om han klarte å skaffe seg ein fast spelejobb på Whisky a Go Go (der Elmer Valentine føreslo at han skulle kalle seg sjølv J.J. Cale for å ikkje bli forveksla med John Cale frå Velvet Underground) ), fann han lite suksess som plateartist og klarte heller ikkje å tene nok pengar som lydteknikar. Han selde derfor gitaren og reiste heim att til Tulsa, der han vart med i eit band med Tulsa-musikaren Don White.
I 1970 fekk han vite at Eric Clapton hadde spelt inn ein versjon av «After Midnight» på debutalbumet sitt i 1970. Som følgje av dette vart det føreslått for Cale at han burde utnnytte denne publisiteten og spele inn sitt eige album. Det første albumet hans, Naturally, etablerte stilen hans, som av Los Angeles Times-skribenten Richard Cromelin vart skildra som «ein unik hybrid av blues, folk og jazz, markert av ein tilbakelent groove og den flytande gitaren og lakoniske røysta til Cale. Han brukte tidleg trommemaskinar og dei ukonvensjonelle miksane hans skapte ein særeigen og tidlaus kvalitet i arbeidet hans som skilde han frå resten av Americana-puristane.»
I biografien sin Shakey frå 2003 skreiv Neil Young, «Av alle musikarane eg nokon gong har høyrd, så må det vere [Jimi] Hendrix og J.J. Cale som er dei beste gitaristane.» I dokumentarfilmen To Tulsa and Back: On Tour with J.J. Cale frå 2005, vart gitarstilen til Cale skildra av Eric Clapton som «skikkeleg, skikkeleg minimal» og la til at «det handlar berre om finesse».
Den største amerikanske hitsingelen hans, «Crazy Mama», nådde 22. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista i 1972. I dokumentarfilmen To Tulsa and Back fortalte Cale at han fekk tilbodet om å spele på Dick Clark sitt American Bandstand for å marknadsføre songen, noko som kunne ha flytta han høgare på listene. Cale avslo då han ikkje fekk spele med sitt eige band og måtte mime til teksten.
Cale flytta til California att i 1980 og vart einebuar, buande i ei campingvogn utan telefon. Albumet hans #8 frå 1983 vart dårleg motteke og han bad om å bli frigjeve frå kontrakten sin med PolyGram. Då han seinare vart spurt om kva han hadde gjort i 1980-åra sa han: «Klypt plenen og lytta til Van Halen og rap.»
Cale fungerte ofte som sin eigen produsent, lydteknikar og studiomusikar. Vokalen hans, som stundom nesten er kviskrande, var ofte langt bak i lydbiletet. Han forklarte at den unike stilen hans kom av kunnskapen hans som lydteknikar og miksar og sa «På grunn av all teknologien no så kan du lage musikken din sjølv, og mange folk gjer det no. Eg byrja med dette for lenge sidan og skapte min eigen unike stil.»
Cale døydde 74 år gammal i La Jolla i California den 26. juli 2013, etter å ha blitt råka av eit hjarteinfarkt. Han etterlet seg kona Christine Lakeland.
Den 10. august 2018 vart det annonsert på nettsida hans at det skulle kome eit posthumt album med songar som ikkje var gjevne ut før seinare på året.
Diskografi
Kjelde:
Fylkesveg 179 i Rogaland
Fylkesveg 179 i Rogaland går mellom Brattland og Nord-Varhaug i Hå kommune. Vegen er 1,7 km lang.
Intrusive Spur
Intrusive Spur er eit fjell langs nordsida av Jones Mountains i Antarktis, 1,5 km vest for Avalanche Ridge. Det vart kartlagd av University of Minnesota Jones Mountains Party i 1960–61, og fekk dette namnet av dei fordi intrusjonane i grunnfjellet i Jones Mountains er eksponert ved denne utstikkaren.
Miombohyliota
Miombohyliota (Hyliota australis) er ein liten insektetande sporvefugl som lever i Afrika sør for Sahara, frå Kongo og Kenya i nord til Sør-Afrika i sør. Det naturlege habitatet deira er i subtropiske til tropiske tørre savannar, krattskog og opne skogsområde.
Fuglen har ei lengd på ca. 11 cm, mørk overside og lys brungul underside. Hannen har brunvart overside, hoa noko lysare brunleg overside. Dei har eit breitt kvitt vengeband på dekkfjørene. Stjerten er svakt v-forma.
Ohad i Israel
Ohad (hebraisk skrift אֹהַד eller אוהד) er ein moshav sør i Israel. Han ligg i Hevel Eshkol-området nordvest i Negevørkenen nær grensa til Gazastripa og høyrer til Eshkol regionale kommune. Han vart grunnlagd i 1969 av immigrantar frå forskjellige land. Han er kalla opp etter Ohad, den tredje sonen til Shim'om (Simeon), som er nemnd i Bibelen (Første Mosebok 46:10) - medan nabolandsbyen Tzohar er oppkalla etter broren hans, som er nemnt i det same Bibelverset. I 2012 hadde han 372 innbyggjarar.
Gorganrud
Gorganrud er ei elv nordaust i Iran. Ho spring ut i Aladaghfjella i Nord-Khorasan. Elva flyt gjennom Golestan og munnar ut i Kaspihavet.
Orgáni
Orgáni (gresk Οργάνη) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Rodópi i periferien Aust-Makedonía og Thráki i Hellas. Orgáni inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Arrianá.
Tenéa
Tenéa (gresk Τενέα) er ein tidlegare kommune i periferieininga Korinthía i periferien Peloponnes i Hellas. Tenéa inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Korint.
Orgáni
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Orgáni 2 183 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 496 innbyggjarar.
Mokka
Mokka (arabisk المخا, al-Mukhā) er ein hamneby ved Raudehavet i Jemen. Fram til Aden og Hodeida voks forbi byen på 1800-talet, var Mokka den viktigaste hamnebyen for hovudstaden i Jemen, Sana'a.
Oversyn
Mokka er kjend for den store kaffimarknaden som var her frå 1400-talet til tidleg på 1700-talet. Sjølv etter ein fann andre kaffikjelder, er mokkabønner (òg kalla sanani- eller mokka sanani-bønner som tyder 'frå Sana') sjølv i dag høgt verdsette for den særeigne smaken. I følgje den portugisiske jesuittmisjonæren Jerónimo Lobo, som segla i Raudehavet i 1625, var Mokka «tidlegare lite kjend og hadde liten handel» men då «tyrkarane tok over makta i Arabia, vart han ein storby, men er ikkje residensbyen for pasjaen, som bur to dagar inn i landet i Sana'a.» Lobo la òg til at hamnebyen vart viktig under osmanarane fordi dei kravde at alle skip som kom inn i Raudehavet, måtte inn til Mokka for å betale skatt på varene sine.
Remedius Prutky reiste gjennom Mokka i 1752 og 1756 og skreiv at byen hadde eit losjihus der profeten Muhammed skal ha budd. Han nemnte òg dei mange europeiske skipa i jamna: tre fransk, fire engelske, to nederlandske og eitt portugisisk.
Det engelske, nederlandske, franske og danske Austindiakompaniet hadde fabrikkar i Mokka, som var ei stor eksporthamn for kaffi fram til tidleg på 1800-talet.
I desember 1820 gjekk HMS «Topaze» og skip og soldatar frå Det britiske austindiske kompaniet til åtak på det nordlege og sørlege fortet, og øydela dei. Det kom etter britane hadde sett fram krav til styret i byen. På denne tida hadde kaffihandelen i Mokka alt blitt forbigått av Etiopia, som no var den leiande innan kaffieksport, og selde kaffien til ein tredjedel av prisen importert frå Arabia. Øydelegginga av byen var framleis tydeleg så seint som i 1909, då den tyske eventyraren og fotografen Hermann Burchardt skreiv om byen: «Dette kortet vil nå det får ein av dei mest gudsforlatne, vesle stadane i Asia. Det overgår alle forventningane mine med omsyn til øydelegginga. Det verkar som om heile byen er øydelagd av jordskjelv og liknande».
Mokka var blant byane sør i Jemen som vart erobra av houthiar under den militære offensiven deira i mars 2015.
Klima
Köppen-Geiger sitt klimaklassifiseringssystem klassifiserer klimaet her som varmt ørkenklima (BWh).
Steingrímur Hermannsson
Steingrímur Hermannsson var islandsk statsminister i to periodar, først frå 1983 til 1987, og deretter frå 1988 til 1991. Han var òg utanriksminister, justisminister, landbruksminister, fiskeriminister og transportminister. Hermannsson var òg partileiar for Framsóknarflokkurinn i 25 år, frå 1979 til 1994.
Liv
Han var son av statsminister Hermann Jónasson. Då han voks opp, var Island forma av Den store depresjonen, og som ung høyrde han ofte på når faren diskuterte andre verdskrigen heime. Han ville ikkje inn i politikken, men drog til USA for å studera i 1948. Hermannsson utdanna seg til ingeniør i Chicago og på Caltech, og vart direktør for Islands forskingsråd i 1957. Men i 1960-åra gjekk han likevel inn i politikken og vart vald inn til Alltinget i 1971, før han vart partileiar i 1979.
Etter å ha tent som statsminister vart han sjef for Islands nasjonalbank, ei stilling han hadde frå 1994 til han vart pensjonist i 1998.
I 1986 var han vert for toppmøtet i Reykjavík, der Mikhail Gorbatsjov og Ronald Reagan møtte kvarandre. Sjølv om det ikkje vart vurdert som så svært vellukka, bana møtet vegen for avsluttinga av den kalde krigen. Island var det første landet som anerkjende Litauen som uavhengig av Sovjetunionen, noko som skuldast Hermannsson sin sterke stønad til Vytautas Landsbergis.
Pensjonist
Ein del folk ville nominera han til president i 1996, men det takka han nei til, han ønskte å gå av då han var 70 og ikkje sitja ut over det. Etter at Hermannsson trekte seg tilbake, heldt han til å begynna med ein låg profil. Men seinare engasjerte han seg, blant anna mot EU, og han vart meir kritisk overfor sitt gamle parti. Hermannsson støtta eit miljøinitiativ som vart teke før valet i 2007, noko som medførte at han nesten mista rolla som partiets grand old man.
Han gav ut erindringane sine i tre band frå 1998 til 2000.
Jake Wightman
Jake Wightman er ein britisk friidrettsutøvar frå Nottingham som vart verdsmeister på 1500 meter i 2022. Han har elles vunne EM-sølv på 800 meter i 2022 og EM-bronse på 1500 m i 2018. Wightman sette personleg rekord med 3.29,2 då han den 19. juli slo Jakob Ingebrigtsen under VM-finalen på 1500 meter i Eugene. Vel sju veker seinare presterte han personbeste med 1.43,65 då han vann 800 m ved DL-stemnet i Brussel.
10 Years
«10 Years» (norsk omsetjing ti år) er ein elektropopsong frå 2021 av den islandske songaren Daði Freyr Pétursson og bandet hans Gagnamagnið. Songen vart gjeven ut 13. mars 2021 og var det islandske bidraget i Eurovision Song Contest 2021 i Rotterdam i Nederland, der han ende på fjerdeplass.
Bakgrunn
Daði og Gagnamagnið skulle ha representert Island i Eurovision Song Contest 2020 med låten «Think About Things», men tevlinga vart avlyst på grunn av koronaviruspandemien. I staden vedtok den islandske kringkastaren RÚV at Daði og Gagnamagnið skulle få representere Island i tevlinga i 2021.
Tittelen på songen vart avslørt i februar 2021, mens låten vart gjeven ut 13. mars 2021.
Eurovision Song Contest
Den 65. utgåva av Eurovision Song Contest fann stad i Rotterdam i Nederland i mai 2021. Island deltok som nummer åtte i den andre semifinalen i Rotterdam Ahoy torsdag 20. mai. Dagen før semifinalen vart det kjend at ein av bandmedlemmane hadde testa positivt for covid-19. Bandet vart difor sett i karantene og fekk ikkje opptre live under semifinalen. I staden vart det vist eit opptak frå den andre prøva til bandet 15. mai. Saman med Australia var Island det einaste landet som ikkje opptredde live i tevlinga.
Låten hamna på andreplass i semifinalen med 288 poeng og kvalifiserte seg dimed til finalen laurdag 22. mai. Der opptredde Island som nummer 12, også denne gongen vart det vist opptak av prøva til bandet. Til slutt enda songen på fjerdeplass med 378 poeng, den beste plasseringa til Island i Eurovision Song Contest sidan 2009.
Usambarahyliota
Usambarahyliota (Hyliota usambara) er ein liten insektetande sporvefugl som lever i små defragmenterte område i Usambara, nordaustre Tanzania. Det naturlege habitatet deira er i subtropiske til tropiske fuktige låglandsskog og dels i vått høgland og plantasjar. Fuglen har ei lengd på ca. 10 cm, han har mørk overside og brungul underside. Kjønna er like.
Verdas naturvernunion, IUCN, vurderer arten som sterkt trua grunna tap av habitat med liten og minkande bestand.
Halil
Halīl, Haliri, Kharan eller Zar Dasht, er ei elv i Iran. Ho renn 390 km i distrikta Jiroft og Kahnuj i Kerman-provinsen. Ho spring ut på 3 300 meter over havet i Hazarfjella kring 100 km nordvest for Jiroft, og flyt sørvestover før ho mottar elvane Rudar og Rabar. Elva svingar sørover log flyt langs foten av Barezfjella, så søraust fram til Jiroft-demninga, som er 130 meter høg, kring 40 km oppom Jiroft. Ho renn så aust for Kahnuj og munnar ut i Hamun-e Jaz Murian i Balutsjistan.
Klimaet kring Halil Rud- eller Halilrood-vassdraget er ekstremt varmt om sommaren og har moderate temperaturar om vinteren. Det er ein av dei varmaste stadane i Iran og i verda og i august 1933 vart det målt temperaturar her på 57 ºC.
Opprusting
Opprusting i daglegtale tyder at eit land raskt bygg ut sine militære styrkar og kapasitetar og som omgrep er det sterkt knytt til perioden før første verdskrig, til 1930-åra og til den kalde krigen. Opprusting vert òg tolka som førebuing til krig, men kan òg ha ein skremmande verknad på mogelege motstandarar og deira aggressive ambisjonar.
Motsetnaden til opprusting er nedrusting, der ein reduserer eller avskaffar militær kapasitet.
Døme
Første verdskrig: Våpenkapplaupet mellom Storbritannia og Tyskland, Tyskland utvikla våpena sine og dette skremde Storbritannia slik at dei byrja med våpenkapplaup seg imellom.
Etter den nasjonalsosialistiske maktovertakinga i Tyskland i 1933 byrja Tyskland ei massiv militær opprusting. Dette førte til at andre europeiske nasjonar etterkvart freista å svare med tilsvarande eigen militær opprusting. Meir om dette i artikkelen Tysklands opprusting i 1930-åra. ((Aufrüstung)). "Wiederbewaffnung" var ein plan frå USA on hjelp til opprusting av Tyskland etter andre verdskrigen.
Overført tyding
Opprusting brukast òg om religiøs og moralsk opprusting
I Will Always Love You
«I Will Always Love You» er ein song skriven og opphavleg spelt inn i 1973 av den amerikanske countrysongaren Dolly Parton. Countryversjonen hennar kom ut på singel i 1974 og var skriven som eit farvel til den tidlegare partnaren og mentoren hennar i sju år, Porter Wagoner, etter at Parton valde å forlate The Porter Wagoner Show og satse på ein solokarriere.
Parton si utgåve av «I Will Always Love You» vart ein suksess, og gjekk til topps på Billboard Hot Country Songs-lista to gonger. Den første gongen var i juni 1974, og den andre var i oktober 1982 etter ei nyinnspeling for filmen The Best Little Whorehouse in Texas. Ho nådde dermed toppen av lista to gonger med same songen, noko som berre Chubby Checker hadde gjort tidlegare med «The Twist» i 1960 og igjen i 1962.
Whitney Houston spelte inn sin versjon av songen i 1992 for filmen The Bodyguard. Singelen hennar låg 14 veker på toppen av Billboard Hot 100-lista, som då var ny rekord, og er ein av dei bestseljande singlane nokon gong. Det held rekord for å vere den bestseljande singelen av ei kvinne i musikkhistoria. Houston-utgåva av «I Will Always Love You» gjekk inn att på lista i 2012 etter ho døydde, og vart den andre singelen nokon gong som nådde topp 3 på Billboard Hot 100 i to forskjellige periodar. Songen er blitt spelt av mange andre artistar, som Linda Ronstadt, John Doe, Amber Riley, LeAnn Rimes og Sarah Washington, i ein dance-versjon som nådde 12. plassen på UK Singles Chart.
Bakgrunn og komposisjon
Countrysongaren Dolly Parton skreiv songen i 1973 for den tidlegare partnaren og mentoren Porter Wagoner, som ho hadde arbeidd med i sju år, før ho no skulle satse på sin eigen solokarriere. Ho spelte inn songen i RCA Studio B i Nashville den 12. juni 1973. «I Will Always Love You» kom ut på singel 18. mars 1974, som den andre singelen frå det trettande soloalbumet hennar, Jolene (1974). I 1982 spelte Parton inn songen på nytt for filmen The Best Little Whorehouse in Texas. I tillegg ti 1982-innspelinga for filmen, vart den originale 1974-innspelinga til Parton nytta i Martin Scorsese-filmen Alice Doesn't Live Here Anymore, og filmen It's My Party i 1996. Songen vann Parton prisen for årets kvinnelege vokalist i 1975 under CMA Awards.
Tobi Amusan
Ayomide Oluwatobiloba Amusan, kjend som Tobi Amusan, er ein nigeriansk friidrettsutøvar frå Ijebu Ode som i 2022 vart verdsmeister i 100 meter hekk. Ho sette i semifinalen ny verdsrekord i øvinga med tida 12,12 sekund.
I Will Always Love You
Bakgrunn og komposisjon
Forfattaren Curtis W. Ellison skreiv at songen «snakkar om slutten av eit forhold mellom ein mann og ei kvinne som ikkje endar i urokkeleg uro i heimen, men der det i staden skjer med respekt - på grunn av initiativet til kvinna». I følgje notearket publisert på musicnotes.com av Hal Leonard Corporation, er countryballaden i 4/4-takt med eit tempo på 66 taktar per minutt (Larghetto/Adagio) Sjølv om Parton fann mykje suksess med songen, er det mange som ikkje er klar over opphavet. Under eit intervju sa manageren til Parton, Danny Nozel at «ein ting me fann ut frå American Idol er at folk flest ikkje veit at Dolly Parton skreiv songen». Under eit intervju på The Bobby Bones Show, sa Dolly Parton at ho skreiv signatursongen «Jolene» same dagen som ho skreiv «I Will Always Love You.»
Fleire gonger (lenge før Whitney Houston spelte inn songen), føreslo Dolly Parton for songaren Patti Labelle at ho skulle spele inn «I Will Always Love You» fordi ho meinte at Labelle kunne syngje han bra. Men Labelle innrømde at ho utsette sjansen til å gjere dette og angra djup seinare når ho høyrde Whitney Houston-utgåva.
Mottaking
Den originale utgåva i 1974 nådde fjerdeplassen i Canada på den kanadiske countrylista og toppen av den amerikanske Billboard Hot Country Songs-lista, der det vart ein av dei bestseljande singlane i 1974.
Då Parton spelte inn songen på ny 1982 for filmen The Best Little Whorehouse in Texas, vart den nye versjonen gjeve ut på singel på ny og nok ein gong gjekk han til topps på Hot Country Songs-lista - den første gongen ein artist gjekk til topps to gonger med same song. 1982-versjonen nådde òg 53. plassen på Billboard Hot 100 og 17. plassen på adult contemporary-lista.
Då 1974-innspelinga av songen nådde toppen av countrylista, indikerte Elvis Presley at han ønskte å spele inn songen. Parton var interessert fram til manageren til Presley, Colonel Tom Parker, sa at det var standard prosedyre for låtskrivaren å signere over halvparten av forlagsrettane av songane som Elvis spelte inn. Parton nekta. Ho fortalte: «Eg sa, 'Eg er verkeleg lei meg' og eg gret heile natta. Det var som om det verste som kunne skjedd. Det var som 'herregud ... Elvis Presley.' Og andre sa 'Du er sprø. Det er Elvis Presley.' Og eg sa 'eg kan ikkje gjere det'. Noko i hjartet mitt sa 'Ikkje gjer det'. Og eg valde å takke nei. Han kunne ha spelt ein kanonbra versjon. Men han gjorde altså ikkje det. Så då Whitney kom ut med sin versjon, tente eg nok pengar til å kjøpe Graceland.»
1982-versjonen
Parton spelte inn songen i 1982 for The Best Little Whorehouse in Texas. Han kom ut 12. juli 1982 som den første singelen frå filmusikkalbumet, og gjekk nok ein gong til topps på Billboard Hot Country Singles-lista. Berre Chubby Checker hadde tidlegare klar å nå toppen av ei Billboard-liste to gonger med same song, då han gjorde det med «The Twist» som nådde toppen av lista i 1960 og igjen i 1962.
Billboard gav ei positiv melding av songen og skreiv: «Den første singelen frå The Best Little Whorehouse in Texas er ikkje den typiske kjenningsmelodien som vanlegvis lanserer ein stor filmmusikal. Her gjentolkar Parton ein av dei tidlegare popsongane sine, og medan eldre fans er delte over den meir luftige, meir stiliserte versjonen ho kjem med her, er songen i seg sjølv framleis ein herleg ballade med eit høgtflygande refreng.»
1995-versjonen
Parton spelte inn «I Will Always Love You» i 1995 som ein duett med Vince Gill for albumet hennar, Something Special. Etter ei framføring den 26. august i Grand Ole Opry som gjekk på lufta på TNN, byrja radiostasjonar å spele versjonen, som så gjekk inn på 53. plassen på Billboard Hot Country Singles & Tracks-lista. Etter ei framføring på CMA Awards, vart songen offisielt gjeven ut på singel i november 1995 og han klatra til 15. plassen på lista. Dette var tredje gongen Parton hadde nådd topp 20 med songen. Songen vart nominert til Grammyprisen for beste countrysamarbeid med vokal og vart kåra til årets vokalhending under CMA Awards.
Whitney Houston-versjonen
I 1992 spelte den amerikanske songaren Whitney Houston inn ein ny versjon av «I Will Always Love You» for musikken til The Bodyguard, som var filmdebuten hennar. Songen har ein saksofonsolo spelt av Kirk Whalum. Ho skulle eigentleg spele inn Jimmy Ruffin sin «What Becomes of the Brokenhearted» som den første singelen frå The Bodyguard. Men då det vart kjend at songen skulle nyttast i Fried Green Tomatoes, bad Houston om ein annan song. Det var medskodespelaren hennar Kevin Costner som føreslo «I Will Always Love You», og spelte versjonen til Linda Ronstadt frå 1975 frå albumet Prisoner in Disguise. Produsenten David Foster og Houston omarrangerte songen som ein soulballade. Selskapet hennar meinte at ein song med ein acappella introduksjon ikkje kom til å bli ein suksess. Men Houston og Costner insisterte på å gjere det slik. Då Parton høyrde at Houston brukte innspelinga til Ronstadt som mal, ringde ho til Foster for å gje han det siste verset, som mangla frå Ronstadt-versjonen, sidan ho meinte det var viktig for songen.
Houston si utgåve vart rangert på niandeplassen på lista til NME over dei beste førsteplassane gjennom historia. I 2004vart versjonen plassert på 65. plassen på lista til American Film Institute over dei 100 beste songane frå 1900-talet i amerikansk film. Han vart òg rangert på 22. plassen på lista til The Guardian over britane sine 100 favorittsongar, publisert i mai 2002. Fram til 2013 hadde utgåva til Houston seld over 20 millionar eksemplar verda over, som gjer det til den bestseljande singelen av ei kvinne gjennom tidene og ein av dei bestseljande singlane totalt.
I februar 2013 vart songen plassert på sjetteplassen på lista til Billboard over dei 50 beste kjærleikssongane gjennom tidene.
Ei konsertutgåve kom ut i 1999 på Divas Live '99 og i 2014 på CD- og DVD-utgåva av Whitney Houston Live: Her Greatest Performances, med eit konsertopptak frå 1994.
Songen er òg nytta i filmen This Is the End frå 2013 og i byrjinga av filmen Spider-Man: Far From Home frå 2019.
Salslister
Songen låg òg fem veker på toppen av Hot Adult Contemporary Tracks-lista og 11 veker på toppen av Hot R&B Singles-lista. Han låg på topp 40 på denne lista i 24 veker. Det vart den største hitten Arista Records nokon gong gav ut. Songen låg på toppen av både Hot 100, Adult Contemporary og R&B-lista samstundes i fem veker på rad, som berre Ray Charles med songen «I Can't Stop Loving You» hadde klart tidlegare i 1962.
Songen låg som nummer ein i USA gjenno januar og februar 1993 og var første gongen ein ny song hamna på toppen av Billboard først i mars i eit nytt år. Singelen var òg den mestseljande i USA i 1993. I Storbritannia var Houston-versjonen den bestsljenade i 1992, og den niande mest selde i 1993.
Houston-utgåva av «I Will Always Love You» vart òg ein massiv internasjonal hit og toppa singellistene i nesten alle land, inkludert Eurochart Hot 100 Singles, der han låg 13 veker på førsteplassen. Singelen låg på topp i Australia i ti veker, fem veker i Austerrike, sju veker i Belgia, åtte veker i Frankrike, seks veker i Tyskland, åtte veker i Irland, to veker i Italia, seks veker i Nederland, 14 veker i New Zealand, ni veker i Noreg, ei veke i Spania, seks veker i Sverige, åtte veker i Sveits, og ti veker i Storbritannia. Dei ti vekene i på toppen i Storbritannia, var den lengste perioden av ein kvinnelege soloartist fram til 2019 då Tones & I overtok rekorden.
Berre få timar etter Houston døydde 11. februar 2012, toppa «I Will Always Love You» den amerikanske iTunes-lista. I vekene etter ho døydde gjekk singelen inn att på Billboard Hot 100 nesten tjue år etter han kom ut, og debuterte på sjuandeplassen. Det vart dermed den første topp 10-singelen til Houston sidan 2001. Songen klatra til slutt til tredjeplassen. Han debuterte på tredjeplassen på Billboard Hot Digital Singles Chart 25. februar 2012. I Storbritannia nådde songen tiandeplassen på singellista den veka Houston døydde.
«I Will Always Love You» selde til 4x platinaplate i USA for over 4 millionar selde eksemplar den 12. januar 1993, som var første gongen ei kvinne nådde det nivået i USA. I følgje Nielsen SoundScan hadde singelen i 2009 seld nesten 4,6 millionar eksemplar som er den nest mest selde fysiske singelen i USA etter Elton John sin «Candle in the Wind» frå 1997.
I Storbritannia har singelen selt over 1,5 millionar eksemplar, og vart den tiande bestseljande singelen i 1990-åra, og han fekk 2x platinaplate der 1. januar 1993. Han selde òg til platinaplate i Tyskland for over 500 000 selde eksemplar. I Japan selde «I Will Always Love You» over 810 000 eksemplar og låg 27 veker inne på lista, og vart den bestseljande singelen av ein kvinneleg, utanlandsk artist på den tida, trass i at han aldri nådde toppen av lista.
«I Will Always Love You» van Grammyprisen i 1994 for Årets singel og Beste kvinnelege popsong. I tillegg fekk han beste pop/rock-singel og beste soul/R&B-singel hos American Music Awards, som var første gongen ein kvinneleg soloartist vann begge kategoriane.
I 2015 vart «I Will Always Love You» plassert på førsteplassen på lista over beste song frå rockeæraen i boka The Top 500 Songs of the Rock Era: 1955–2015.
Format og innhald
'Britisk og europeisk 12"-vinylsingel
Britisk, europeisk og amerikansk 7" vinylsingel
Amerikansk og europeisk maxi-CD-singel
Salslister
Liste gjennom alle tidene
Billboard Magazine Hot 100 Anniversary Charts
Salstrofé
!scope="col" colspan="3"| Digital
Kristin Chenoweth-versjonen
«I Will Always Love You» vart spelt av den amerikanske skodespelarinna og songaren Kristin Chenoweth i ein duett med Dolly Parton. Songen kom ut 9. august 2019, som den første singelen frå Chenoweth-albumet For the Girls.
Năvodari
Năvodari (tyrkisk Kara Koyum eller Karaköy) er ein by i Constanța fylke i Romania. Năvodari inngår i storbyområdet til Constanța.
Busetnader
Năvodari er ein oraș (mindre bykommune) med desse busetnadane:
Fylkesveg 180 i Rogaland
Fylkesveg 180 i Rogaland går mellom Rothaugane og Vigrestad i Hå kommune. Vegen er 1,4 km lang.
Jorge Solari
Jorge Solari er ein argentinsk tidlegare fotballspelar.
Blood, Sweat & Tears 3
Blood, Sweat & Tears 3 er det tredje studioalbumet til Blood, Sweat & Tears, gjeve ut i 1970.
Historie
Etter den store suksessen med det førre albumet sitt, var Blood, Sweat & Tears 3 særs etterlengta og det steig raskt oppover albumlista i USA. Det inneheldt to hitsinglar, ein coverversjon av Carole King sin «Hi-De-Ho», og «Lucretia MacEvil.» ALbumet inneheldt mange andre coversongar og fekk heller lunken mottaking i musikkpressa.
Salslister
Album - Billboard (USA)
Singles - Billboard (USA)
Nokia Arena
Nokia Arena er ein innandørs fleirbrukshall i Tammerfors i Finland.
Pranab Mukherjee
Pranab Mukherjee var ein indisk jurist og politikar for Kongresspartiet. Han var president i India frå 2012 til 2017. Mukherjee hadde også fleire ministerpostar, og sat sist som finansminister frå 2009 til 2012.
Bakgrunn
Mukherjee blei fødd i landsbyen Mirati i Birbhum-distriktet i den dåverande Bengal-provinsen i Britisk India og no delstaten Vest-Bengal. Faren, Kamada Kinkar Mukherjee, var aktiv i den indiske frigjeringsrørsla og var kongresspartirepresentant i delstatsforsamlinga frå 1952 til 1964. Mor hans var Rajlakshmi Mukherjee.
Mukherjee studerte ved Suri Vidyasagar College i Suri. Han tok mastergrad i statsvitskap og historie i tillegg til ein jussgrad (LL.B.) ved Universitetet i Calcutta.
I 1957 gifta Pranab Mukherjee seg med Suvra Mukherjee, som opphavleg var frå Narail i Bangladesh, men hadde kome til India som tiåring. Paret har to søner og ei dotter.
Politikk
Mukherjee var aktiv i indisk politikk i fleire tiår. I 1969 blei han vald inn i Rajya Sabha, det indiske overhuset, der han vann gjenval i 1975, 1981, 1993 og 1999. I 2004 blei han vald inn til underhuset, Lok Sabha. Frå 1982 til 1984 var han finansminister, frå 1995 til 1996 utanriksminister, frå 2004 til 2006 forsvarsminister og frå 2006 til 2009 utanriksminister. Han sat så som finansminister i regjeringa til Manmohan Singh frå 2009 til 2012. I 2012 blei Mukherjee nominert til presidentembetet, og forlét finansministerposten. I presidentvalet møtte han opposisjonskandidaten P.A. Sangma. Mukherjee vann valet med 70 % av røystene frå valkollegiet.
Forfattarskap
Mukherjee har skrive fleire bøker om indisk samfunn og politikk:
Kékhros
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Kékhros 1 222 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 199 innbyggjarar.
Ringgau
Ringgau er ein kommune i delstaten Hessen, i Midt-Tyskland. Her bur det om lag 3000 menneske.
Distriktet Kreuzlingen
Distriktet Kreuzlingen er eitt av fem distrikt (tysk; bezirk) i kantonen Thurgau i det nordlege Sveits. Distriktet ligg på sørbreidda av vatnet Untersee og av Bodensjøen. Kreuzlingen har eit areal på 129 km² og hadde 41 598 innbyggarar i 2009. Byen Kreuzlingen er hovudstad i distriktet.