cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thomas Mann
Bakgrunn
Dei fleste av novellene hans omhandlar spenninga mellom den usikre, dødselskande kunstnaren og den lovlydige, livsbekreftande borgaren. Mann sine dagbøker, som blei avsegla i 1975, talar gripande om hans eigen kamp med homoseksuelle ynskje, som fann uttrykk i verka hans, særleg Døden i Venedig. Mann skildra kjenslene sine for den unge fiolinisten og målaren Paul Ehrenberg som «den sentrale opplevinga for hjartet mitt».
Filmografi
Eit utval filmar som er bygde på Mann sine romanar, noveller og motiv.
Beringøya
Beringøya (russisk остров Беринга, Ostrov Beringa) ligg utanfor Kamtsjatkahalvøya i Beringhavet. Ho er 90 km lang og 24 km brei og er den største av Kommandørøyane med eit areal på 1660 km².
Nisán
Nisán (hebraisk נִיסָן [nīsán]) er den første månaden i det jødiske året.
Beringøya
Øya er avsidesliggande og vêrhard, men har vore busett sidan 1825. Landsbyen Nikolskoje har 800 innbyggjarar, om lag 300 av dei frå Aleutane. Dei fleste innbyggjarane har fiske som hovudnæring. Beringøya er åslendt og trelaus. Det er ofte tåke og ho er utsett for jordskjelv.
Securitas
Securitas er eit norsk selskap som sel vakt- og tryggingstenester. Firmaet er ein del av Securitas AB som blei oppretta i Sverige i 1934, og no er eit internasjonalt konsern.
Beringøya
Vitus Bering, som segla i «Svjatoj Pjotr» (St. Peter), forliste og døydde av skjørbuk på Beringøya i lag med 28 av mennene sine.
Øya vert stundom kalla «Den flytande øya» fordi ho «flyt» på begge sider av den internasjonale datolinja.
Langs kysten av Beringøya finn ein havoter og sel. .
4 km nordvest for Beringøya ligg den vesle øya Toporkov (Ostrov Toporkov) 55.2025°N, 165.93306°W. Ho har ei rund form og ein diameter på om lag 800 meter.
Loch Long i Highland
Loch Long er ein sea loch eller ein fjord på vestkysten av Skottland i Det skotske høglandet. Han er eit populært turmål og ein populær fiskestad.
Loch Long
Loch Long (gælisk for «Skipssjøen», long tyder skip og namnet er altså ikkje engelsk som mange trur) er ein sea loch eller ein fjord i Argyll and Bute i Skottland. Han er ein fjordarm nordaustover frå Firth of Clyde og er om lag 30 km lang. Loch Long har òg ein fjordarm, Loch Goil, på vestsida.
Fjorden vart nytta som testområde for torpedoar under den andre verdskrigen og her ligg derfor mange skipsvrak. Fjorden er derfor ein populær dykkestad.
Finnart oljeterminal ligg på austsida av fjorden, knytt til Grangemouthraffineriet via ei 100 km lang røyrleidning. På austsida ligg eit våpenlager for Royal Navy.
Av landsbyar langs fjorden finn ein Arrochar heilt inst i fjorden og Cove på austsida.
Heile vestsida av fjorden ligg langs Rosneathhalvøya.
Bowser
Bowser (クッパ, Kuppa på japansk), tidlegare kjend som Kong Koopa, er hovudskurken i Mario-spela frå Nintendo. Han blei skapt av Shigeru Miyamoto og opptredde fyrst i NES-spelet Super Mario Bros. som blei utgitt i 1985 i Japan og USA.
Utsjånad
Bowser sitt utsjånad tar utgangspunkt i ein gigantisk monster skjelpadde som står på bakbeina. Han har nagleringar rundt armane og skjelettet på ryggen er dekt av piggar. Ein annan karakteristikk er det raude håret og markerte augebrynene, og ikkje minst horna plassert på kvar side av Bowsers hovud.
Godech Nunatak
Godech Nunatak er ein nunatak med ei høgd på 410 moh. på Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Nunataken ligg ved den nedre Huronbreen, nord i forberga av Tangra Mountains på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane. Fjellet er kalla opp etter byen Godetsj vest i Bulgaria.
Fjellet ligg 570 m vest for Cherepish Ridge, 1,97 km aust for Kukeri Nunataks, 3,1 km søraust for Zlatograd Rock og 2,5 km vest-sørvest for Yana Point.
Commentarii de Bello Gallico
Commentarii de Bello Gallico (Oppteikningar frå gallarkrigane), stundom berre De Bello Gallico, er eit verk på åtte bøker om dei romerske krigane i Gallia mellom 50 fvt og 58 fvt. Dei sju fyrste bøkene er skrivne av Julius Cæsar, den åttande av Aulus Hirtius etter at Cæsar var dåen.
Bøkene har vore lovpriste for ei klår, rein latinsk språkføring, og har ofte vore dei første verkelege tekstane latinstudentar har gjeve seg i kast med. Dei er òg verdifulle for skildringane dei gjev av Gallia og gallarar.
Radio
Radio, eller radiokommunikasjon, er trådlaus kommunikasjon, der ein overfører informasjon ved hjelp av elektromagnetiske bølgjer. Kommunikasjonen forgår ved at ei berebølgje, som er ei elektromagnetisk bølgje med konstant frekvens, vert modulert av informasjonssignalet som skal overførast. Informasjonen ein ynskjer å overføra kan vera tale, musikk, eller vilkårleg data.
Radiosamband vert nytta til mange ulike føremål, som kringkasting, walkie-talkie, naudsamband, mobiltelefon, for å kommunisera med fly, skipstrafikk, romskip og så vidare. Kvar sendar var tildelt eit frekvensområde, kalla ein kanal som dei må halda seg innanføre.
Kanalar og modulasjon
Når informasjon skal overførast via radio må signalet som skal overførast flyttast til eit frekvensområde der det er praktisk mogeleg å overføra det. Grunnen til dette er at dei fysiske dimensjonane på antenna må stå i høve til bølgjelengda \lambda til signalet som skal overførast. Bølgjelengda \lambda (eining m) er forholdet mellom utbreiingshastigheita og frekvensen til signalet som skal overførast. Bølgjelengda er gitt som
der c = 3 x 10^8 m/s er utbreiingshastigheita til elektromagnetiske bølgjer i vakum pg luft, og f er frekvensen Hz. Lengda til antenna kan vera lik bølgjelengda, men \lambda /2 (halvbølgjeantenne) eller \lambda /4 (kvartbølgjeantenne) er meir vanleg.
Om ein skulle overføra ein tone på 100 Hz ville ei kvarbølgjeantenne ha ei lengd på 750 km, noko som ville vera særs upraktisk! Det er difor naudsynt å flytta signalet til eit høgare frekvensområde. Om ein flyttar 100 Hz tonen til 50 MHz for eksempel vert lengda på kvarbølgjeantenna berre 1,5 m og flyttar ein signalet til 1 GHz vert lengda på ei kvartbølgjeantenne berre 7,5 cm.
Det er dessutan naudsynt at dei ulike radiosambanda nyttar kvart sitt frekvensområde, slik at dei ikkje forstyrrar kvarandre. Det elektromagnetiske spekteret er difor delt inn i ulike frekvensområde, kalla kanalar, som illustrert i Fig. 2. Desse vert tildelte av internasjonal standardiseringsorgan som ITU og andre. Operasjonen som flyttar eit signal til eit anna frekvensområde vert det kalla modulasjon.
Modulasjon
For å flytta signalet opp til rett frekvensområde (kanal) vert det modulert. I blokkdiagrammet i Fig. 3 er det blokka til venstre, merka «Modulator», som utfører denne oppgåva. I tidsplanet kan det spenninga til det modulerte signalet uttrykkast som:
der v(t) er spenninga på utgangen av modulatoren, t er tid (eining s), A er amplituden, \omega_c er vinkelfrekvensen (eining rad/s) og \phi er fasen i høve til den umodulerte berebølgja (eining rad). Frekvensen kan òg uttrykkast i eininga Hz:.
Ein har difor tre parameterar ein kan lata informasjonssignalet modulera (endra proporsjonalt med amplituden til informasjonsignalet)  :
Til dømes nyttar lang- og mellombølgjekringkasting AM-modulasjon, medan FM-kringkasting, naturleg nok, nyttar FM-modulasjon.
Ein skil mellom analog og digital modulasjon. Det modulerte signalet som vert overført som elektromagnetiske bølgjene er alltid eit analoge signal, medan informasjonssignalet kan vera eit analogt signal eller ein digital bitstraum (som kan representera vilkårleg informasjon). Når informasjonssignalet er eit analogt signal, som tale eller musikk, vert radioen kalla analog radio og når informasjonssignalet er ein digital bitstraum vert han kalla digital radio. Typiske døme på analog radio er AM- og FM-kringkasting og kortbølgje sambandsradio. Analog TV nyttar òg analog modulasjon for å overføra bileteinformasjon; PAL og NTSC nyttar AM-modulasjon, medan SECAM nyttar FM-modulasjon. Døme på digital radio er GSM for mobiltelefon, DAB, DVB, trådlause nett, Blåtann og så vidare.
Kanaleigenskapar
Når det modulerte signalet vert utstråla frå sendeantenna forplantar det seg som elektromagnetiske bølgjer gjennom (tilnærma) vakuum (til dømes frå ei romsonde) eller luft. Radiobølgjene kan anten nå radiomottakarane direkte, eller bli vidaresende gjennom refleksjon frå atmosfæren eller frå landskapsformasjonar. Radiobølgjene kan òg i nokon grad forplanta seg gjennom veggar i bygningar, men dette fører til at dei vert svekka.
Effekta i dei elektromagnetiske bølgjene som vert stråla ut frå sendarantenna vert spreidd ut over eit stort geografisk område, så Intensiteten (effekt per areal) i signalet som når fram til mottakarantenna er svært liten. I tillegg til ein sterkt svekka versjon av det utstråla signalet frå sendarantenna vil signalet som mottakarantenna fangar opp innehalda støy og interferens frå anna radiokommunikasjon, industri, hushandmingsapparat og så vidare. Typen og graden av støy og interferense varierer frå frekvensområde til frekvensområde, over tid og frå stad til stad. Ulike radiokanalar (stasjonar) vert difor mottekne med ulik kvalitet på signalet på ulike stadar og til ulike tider på døgeret. AM-modulerte signal er mykje meir følsam for slike forstyrringar enn FM-modulerte signal. Dei kan òg verta reflekterte frå landskapsformasjonar, bygningar og liknande, noko som kan føra til multibaneproblem. Dette ser ein til dømes som fleire kopiar av bilete på analogt TV, der dei ulike kopiane av biletet er forskyvd i høve til kvarandre på skjermen. Dette er ei direkte fylje av at mottakaren mottek fleire reflekterte kopiar av signalet, med ulik forseinking.
Mottaking av radiosignal
I ein radiomottakar vert det elektriske feltet i radiobølgjene fanga opp av ei mottakarantenne og forsterka, som illustrert med det triangulære symbolet til høgre i Fig. 3. Det vert så filtrert for å fjerna støy og interferens som ligg utanfor det frekvensområdet rin er interessert i. Det filtrerte signalet vert så flytta med ned til det opphavleg frekvensområdet. Denne oppgåva vert utført av demodulatoren, Fig. 3, som utfører den motsette operasjonen av modulatoren i sendaren.
Soge
Franske Édouard Branly utvikla ein radiomottakar kalla koherar rundt 1890. Russiske Aleksandr Popov bygde radiomottakarar med koherar i 1894 og indiske Jagadish Chandra Bose demonstrerte overføring av radiobølgjer i 1894 eller -95. Den britiske marineoffiseren Henry Jackson utførte forsøk med overføring over lengre avstandar i 1895 og 96. Tyske Adolf Slaby oppretta verdas til då lengste radiosamband på 2,1 mil i 1897. Italienske Augusto Righi fann ut ein måte å endra bølgjelengda til radiobølgjene på, og gav tidleg hjelp til Guglielmo Marconi. Marconi er rekna som opphavsmannen til radiomediet etter å ha utvikla kommersiell radiotelegrafi med eit radioselskap i 1897, og demonstrerte transatlantisk radiooverføring over 350 mil i 1901. Han fekk Nobelprisen i fysikk i 1909 for utviklinga av trådlaus kommunikasjon saman med Karl Ferdinand Braun, oppfinnaren av krystallmottakaren.
Medan det stadig kom teknologiske nyvinningar tok radioamatørar i bruk det nye kommunikasjonsmiddelet. Reginald Fessenden frå Massachusetts utførte det som kanskje var verdas første kringkasting då han overførte eit juleprogram med opplesing og musikk julaftan 1906. Den første amatørradioklubben blei stifta i USA i 1909. Radiokommunikasjon spelte raskt ei rolle innan skipsfart, mellom anna av den japanske marinen i slaget ved Tsushima i 1905, og i samband med det kjende forliset til RMS «Titanic» i 1912.
Radioselskap
Den første radiosendinga i Noreg var ei overføring av opera frå prøvestudioet til Marconi i London i 1920. Dei første prøvesendingane blei halde av Telegrafstyret frå 1923, og dei første offentlege radiosendingane blei sende frå Tryvann av Telegrafverket for det private Kringkastingsselskapet AS den 29. april 1925. Blant dei faste sendingane var Lørdagsbarnetimen, som 75 år seinare var blitt verdas eldste radioprogram. Sendingane blei overført over kort avstand, og i dei påfølgjande åra blei det grunnlagd kringkastingsselskap i Bergen, Tromsø og Ålesund. I 1933 blei dei private lokalradioane erstatta av Norsk rikskringkasting som skulle driva allmennkringkasting i heile Noreg.
Medan radio blei mykje brukt til å senda underhalding som musikk og høyrespel, blei radio raskt også ein del av propaganda og informasjonskrig. I Noreg under andre verdskrigen brukte Quisling radioen til å meddela at Nasjonal samling hadde teke over styringa av landet den 9. april 1940, medan ein frå 1941 forbod andre enn NS-medlemmer å ha radio for å hindra dei i å få informasjon frå dei allierte. Under den kalde krigen blei det vanleg å senda radio, som Radio Free Europe, gjennom «jernteppet» og å bruka støysendarar for å forstyrra signala frå slike kanalar frå den andre sida. På 1960-talet voks også talet på «piratradioar» som sende radio utan konsesjon, anten frå skip, som Radio Mercur, eller frå andre land, som Radio Luxembourg.
Forsøk med overføringar av levande bilete på 1920-talet førte til utviklinga av fjernsynssendingar på 1940-talet. Samstundes utvikla ein radioapparat som var mindre, og på 1950-talet blei det innført berbare transistorradioar. Utviklinga av kommunikasjonssatellittar rundt 1960 gjorde det mogleg å senda radiobølgjer kvar som helst på jorda. Radionavigasjon med satellitt blei kraftig utvikla til GPS blei innført i 1987.
Digitalisering
Sist på 1960-talet tok ein i bruk digital radio for å utvikla eit digitalt telefonnettverk i USA. På 1990-talet tok også radioamatørar i bruk pcar med lydkort til å omforma radiosignal. I 1994 utvikla den amerikanske hæren og DARPA Software-Defined Radio (SDR) som bruker datamaskinar til å omforma og avkoda radiosignal. Standardiserte digitale radiosendingar, som DAB, tok til på slutten av 1990-talet.
Det er også blitt vanleg å senda radioprogram med internetteknologi. Nettradio kan vera strøymande program eller podkast frå vanlege eller nye, berre nettbaserte, radiostasjonar.
Maud
Namnet kom til Noreg frå England gjennom den engelske prinsessa Maud Charlotte Mary Victoria, best kjend som Dronning Maud. Prinsesse Astrid Maud Ingeborg og barnet til Prinsesse Märtha Louise og Ari Behn, Maud Angelica Behn, er oppkalla etter henne.
Det er om lag 400 kvinner som heiter Maud i Noreg ( SSB 2004 ).
Kvamskogen
Kvamskogen ligg i Kvam herad i Hordaland fylke. Eikedalen i Samnanger kommune vert stundom òg rekna med til Kvamskogen. Området har ikkje så mykje skog, og kan meir reknast som eit snøsikkert fjellområde med fleire skitrekk. Staden er eit hytte- og skiområde for folk i Hordaland, og Kvamskogen er Bergens store utfartstad spesielt vinterstid. Det er lange skiløyper til mellom anna Tveitakvitingen 1299 meter over havet. Det gamle stølsområdet i Mødalen, populært kalla Negerlandsbyen, er likevel staden skiturfolket føretrekkjer når dei skal gå kortare turar.
Fylkesveg 49 går over platået. Det vart i 2007 lansert planar om å leggje vegen i ein tunnel frå Neteland i Kvam til Mørkhølen i Samnanger.
Ennstaleralpane
Ennstaleralpane er ei fjellkjede i Dei nordlege kalksteinsalpane. Ho ligg i dei austerrikske forbundslanda Steiermark og Oberösterreich, størstedelen i Steiermark. Det mest vidkjende området i Ennstaleralpane er Gesäuse, ein dal der elva Enns bryt gjennom kalksteinen. Den høgaste toppen i fjellkjeda er Hochtor på 2 369 meter over havet.
Vestland fylke
Vestland er eit norsk fylke som oppstod 1. januar 2020 som følgje av samanslåinga av fylka Hordaland og Sogn og Fjordane. Vestland har til saman 43 kommunar, etter at fleire tidlegare kommunar blei slåtte saman frå 1. januar 2020. Jølster, Førde, Gaular og Naustdal kommunar blei slåtte saman til Sunnfjord kommune. Hornindal kommune blei slått saman med Volda kommune i Møre og Romsdal fylke.
Clark Nunatak
Fjellet er kalla opp etter Daniel Clark, førstestyrmann av amerikanske selskuta «Hersilia» under kaptein James Sheffield i 1820-21.
Nunataken ligg 9,5 km aust for Nikopol Point, 5,8 km søraust for Tsamblak Hill, 4,07 km sør-sørvest for det høgaste punktet på Rotch Dome og 3,9 km nordvest for Elephant Point.
Adár
Adár (hebraisk [ădár], frå akkadisk adaru) er den tolvte månaden i det jødiske året i den sivile kalenderen, den sjette i den religiøse. I jødiske skotår legg ein til ein ekstra månad ved at ein doblar adár.
Adar er ein vintermånad med 29 dagar. I skotår blir det sett inn ein ekstra månad på 30 dagar før adár. Denne månaden blir kalla adár álef, adár risjón eller adár, og den vanlege adár blir då kalla adár bét, adár sjení eller adár II. Av og til blir adár og veadár nytta i staden for adár I og adár II.
Ein som er fødd i adár eit vanleg år ville i eit skotår ha fødselsdagen sin i veadár.
Dette leier fram til ei kjend jødisk gåte: Korleis kan to tvillingar fødde med berre nokre få minutts mellomrom ha sin bar misvá med 29 dagars mellomrom?
Svar: Det første barnet var født rett før soloppgang på den siste dagen av adár I, medan den andre tvillingen kom til rett etter soloppgang den første dagen av adár II. I eit vanleg år ville begge to ha fødselsdagen sin i adár, den andre tvillingen på den første dagen i adár, medan den første tvillingen ville feire sin fødselsdag den siste dagen i adár.
De facto
De facto kjem frå latin og tyder «faktisk» eller «i røynda». De facto er det motsette av de jure som tyder «etter lov». Om noko er de facto er det som regel allment anerkjend.
Securitate
Securitate (rumensk for Tryggleik; offisielt namn Departamentul Securităţii Statului, Det statlege tryggingsdepartement), var det hemmelege politiet i det kommunistiske Romania. Tidlegare blei det hemmelege politiet kalla Siguranţa statului (Statens tryggleik). I forhold til folketalet var Securitate det største hemmelege politiet i Austblokka.
Bolsjoj Begitsjev
Ein NAVTEX kyststasjon ligg på øya.
Ámmagáisá
Ámmagáisá er eit fjell i kommunane Kvænangen og Loppa i Troms og Finnmark. Det har ei høgd på 1030 meter over havet og er det 23. høgaste fjellet i fylket av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Borgarleg
Ordet borgarleg har på norsk to heilt ulike tydingar, som i opphavsspråket fransk er klart skilde med to ulike ord.
Den eine tydinga er samfunnsmedlem, på fransk citoyen/citoyenne. Me kjenner igjen uttrykket i det å vera borgar i ein by eller å vera statsborgar i eit land.
Ordet borgarleg i tydinga for (alle) statsborgarar eller samfunnsmedlemer blir blant anna bruka i uttrykka «å gifta seg borgarleg» eller tidlegare «Borgarleg konfirmasjon», då i motsetning til kyrkjeleg, som i prinsippet berre er for medlemene av Den norske kyrkja.
Den andre tydinga er knytt til ei viss politisk orientering, på fransk bourgeois (bursjo'a)/bourgeoise. På norsk er borgarleg som politisk omgrep blitt nær på synonymt med ikkje-sosialistisk. I den første tida etter andre verdskrigen vart omgrepet borgarleg brukt om partia Høgre, Kristeleg Folkeparti, Bondepartiet/Senterpartiet og Venstre, etter 1972 òg Det Nye Folkepartiet/Det Liberale Folkepartiet. Fram til stortingsvalet 1985 samarbeidde desse partia ofte med kvarandre både i koalisjonsregjeringar og på felleslister ved stortingsval. Sidan 1980-talet har omgrepet borgarleg i politikken blitt mindre klart definert. I 1985 gjekk Venstre til val på eit samarbeid med venstresida, og i 2005 gjorde Senterpartiet det same, medan dei tre sentrumspartia i 1997 gjekk til val på eit samarbeid med kvarandre utan å ville ha med seg verken Høgre eller Arbeidarpartiet. Det er dessutan mykje diskutert om Framstegspartiet kan reknast som eit borgarleg parti, sjølv om ingen tvilar på at det er ikkje-sosialistisk. Alt dette har ført til at omgrepet borgarleg er meir uklart og vert mindre brukt i politisk språkbruk i våre dagar.
Prestestranda
Prestestranda, lokalt ofte kalla berre Stranna, er ein tettstad og kommunesenteret i Drangedal kommune i Vestfold og Telemark fylke. Staden har og ligg ved nordenden til innsjøen Tokke 42 kilometer nordvest for Kragerø og 55 kilometer sørvest for Skien. Her ligg Drangedal kyrkje og sidan 1927 Drangedal stasjon ved Sørlandsbanen.
Rat für deutsche Rechtschreibung
RdR består av 39 medlemmar frå land og regionar i det tyske språkrommet (deutsche Sprachraum):
Provinsen Nuoro
Provinsen Nuoro (italiensk Provincia di Nuoro) er ein provins i regionen Sardinia i Italia. Hovudstaden er byen Nuoro. Han har eit areal på 5 638 km² og totalt 209 261innbyggjarar (2018). Det er 74 kommunar i provinsen.
Dei mest folkrrike kommunane
Per 9. november 2011:
Rat für deutsche Rechtschreibung
Luxembourg var ikkje med å utforme reforma i 1996 og er heller ikkje eit fullverdig medlem av rådet, trass i at landet har tysk som eit av sine offisielle språk. Luxembourg deltek likevel i La Francophonie og har medlemmar i Académie française.
Al-Ubeidiya
Al-Ubeidiya (arabisk لعبيديّه) er ein palestinsk by 6 km aust for Betlehem. Byen er ein del av Betlehem guvernement sentralt på Vestbreidda. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå (PCBS), hadde al-Ubeidiya eit folketal på over 10 753 i 2007.
Osmansk tid
Området vart, som resten av Palestina, ein del av Det osmanske riket i 1517. I 1596 stod Al-Ubeidiya oppført i osmanske skattelister, kalla Dayr Bani 'Ubayd, som ein del av Al-Quds nahiya i Al-Quds liwa. Han hadde eit folketal på 42 hushaldningar og 6 ungkarar, alle muslimar. Dei betalte skattar for kveite, bygg, tilfeldige inntekter, geiter og/eller bikubar.
I 1863 vitja den franske oppdagaren Victor Guérin staden, som han kalla Deir Dosi, og skildra ruinane av klosteret. I 1883 skildra Palestine Exploration Fund landsbyen i Survey of Western Palestine som ''Kh. Deir Ibn Obeid'' og «ruinar av ein moderne landsby».
Det britiske mandatet
I folketeljinga i 1922, utført av Dei britiske mandatstyresmaktene, hadde Ibaidiyeh ein muslimsk folkesetnad på 2 000, 880 menn og 1 120 kvinner. I folketeljinga i 1931 hadde El Ubeidiya 1 187 innbyggjarar, framleis alle muslimar, 610 menn og 577 kvinner.
Etter 1948
Sidan 1997 har al-Ubeidiya vore styrt av Dei palestinske sjølvstyresmaktene (PNA).
Siván
Siván (hebraisk סִיוָן [sīván]) er den tredje månaden i det jødiske året.
Poncione di Braga
Poncione di Braga er eit fjell i Dei lepontinske Alpane i kantonen Ticino i Sveits.
Tammúz
Tammúz (hebraisk תַּמּוּז [tammúz]) er den fjerde månaden i det jødiske året.
Lozen Nunatak
Lozen Nunatak (Lozenski Nunatak) er ein 440 meter høg ås i øvre Huronbreen på Livingston Island. Han er ein del av ein liten rygg i dei nordlege forberga til Tangra Mountains med Erma Knoll og Aheloy Nunatak, og er knytt til Zograf Peak via Lozen Saddle. Åsen vart først vitja 17. desember 2004 av bulgararen L. Ivanov frå Camp Academia. Han er kalla opp etter Lozen kloster vest i Bulgaria.
Nunataken ligg 1,5 km søraust for Kuzman Knoll, 1,14 km vest-nordvest for Ravda Peak og 910 m nordaust for Zograf Peak.
Bennettøya
Geologi
Bennettøya består av sedimentære og vulkanske bergartar frå tidleg paleozoikum, sein krittid, pliocen og kvartær. Dei eldste bergartane på Bennettøya er moderate skråstilte marine sedimentære bergartar frå kambrium til ordovicium. Dei består av eit om lag 500 meter tjukt lag av argilittar med små mengder siltstein og kalkstein som inneheld trilobittar frå mellomkambrium og 1000-1200 meter med argilitt frå ordovicium, silstein og kvartssandstein som inneheld graptolittar. Desse bergartane frå paleozoikum ligg under kolførande lag med argilittar og kvartsittliknande sandstein og basaltisk lava og tuff frå sein krittid. Laget frå sein krittid ligg under basaltisk lava frå pliocen til kvartærperioden. Dei vulkanske bergartane frå kvartær dannar vulkankjegler.
Bennettøya er den av De Long-øyane som har det største isdekket. I 1987 blei isen undersøkt og funne å vera fire ulike isbrear med ein total overflate på 65,87 km². Alle breane låg på høge basaltplatå med bratte kantar. Ifølge fleire forskarar blei breane danna under den største utbreiinga av isen under den siste istida, for mellom 17 000 og 24 000 BP. år sidan.
Elles dekkjer tundravegetasjon heile Bennettøya, stort sett lågt gras, kratt, mose, lav og levermose. Jordsmonnet er stort sett fuktig, finkorna og bakka.
Historie
Bennettøya vart oppdaga av den amerikanske utforskaren George Washington DeLong i 1881 og kalla opp etter James Gordon Bennett, Jr., som hadde finansiert ekspedisjonen. DeLong drog av stad i 1879 med skipet «Jeannette» og håpte å nå Wrangeløya og å oppdage ope hav i Nordishavet nær Nordpolen. Skipet kom derimot inn i pakkisen nær Heraldøya i september 1879 og vart fanga. Fartøyet vart knust av isen og sokk i juni 1881. Mannskapet måtte då vandre over isen til fots og oppdaga Bennettøya i juli 1881. Dei vart verande på øya i fleire dagar før dei sette kurs mot Nysibirøyane og fastlandet i Sibir.
I august 1901 segla det russiske skipet «Zarja» på ein ekspedisjon på leit etter det segnomsuste Sannikov land (Zemlja Sannikova), men vart raskt blokkert av pakkis. I løpet av 1902 prøvde dei å nå Sannikov land, medan Zaraja var fanga i isen. Den russiske utforskaren baron Eduard Toll og tre av følgjet hans forsvann for alltid i november 1902 då dei reiste bort frå Bennetøya mot sør på lause isflak.
I 1916 gav den russiske ambassadøren i London ut eit skriv der dei Det russiske riket gjorde krav på Bennetøya og andre øyar i Arktis. Dette kravet vart seinare oppretthalde av Sovjetunionen.
Loch Nevis
Fjorden strekkjer seg innover frå Sound of Sleat og grensar til halvøya Knoydart i nord og North Morar i sør. Ein liten passasjerbåt kryssar Loch Nevis mellom byen Mallaig og landsbyen Inverie i Knoydart og grensa Tarbet.
Det ligg fleire fiskeoppdrettsanlegg i fjorden og i mai 1998 var dette første staden der ein registrerte smittsam lakseanemi i Skottland.
Kamtsjatka oblast
Demografi
Ved folketeljinga i 2002 var folket i Kamtsjatka oblast for det meste etniske russarar (80,9 %). 5,8 % var ukrainarar. Den største urfolksgruppa var korjakar, som utgjorde 2,0 % av folketalet. Desse bur hovudsakleg i Korjakia, der dei utgjorde 26,7 % av folket. Som i mange andre delar av arktisk Russland var folketalet i Kamtsjatka oblast sterkt minkande. I 1989 var folketalet 471 932. Frå 1989 til 2005 sokk folketalet med 25,4 %. Over halvparten av folket budde i hovudstaden Petropavlovsk-Kamtsjatskij (196 000 i 2005).
Historie
Urfolka korjakar, itelmenar, evenar, aleutar og tsjuktsjarar budde på Kamtsjatka før russarane kom dit. Russarane nådde først Kamtsjatka på slutten av 1600-talet, mellom anna ved ekspedisjonane til Semjon Dezjnjov og Vladimir Atlasov. På 1700-talet var det etablert permanente russiske busetjingar på Kamtsjatka. Petropavlovsk vart grunnlagd som festning i 1740. I 1812 budde det om lag 3200 urfolk og 2500 russarar i området. Petropavlovsk vart angripen av ein britisk-fransk styrke under Krimkrigen i 1854, men vart ikkje erobra. Etter at Alaska vart seld til USA i 1867 mista området betydning for Russland, og på slutten av 1800-talet oppretta amerikanarane fleire handelsstasjonar i området. Etter den russiske revolusjonen oppnådde Sovjetunionen kontroll over området i 1923. Kamtsjatka oblast låg under Khabarovsk kraj fram til 1956 då det vart eige oblast.
Deklaratorisk
Deklaratorisk betyr det same som fråvikeleg. At ein regel i ei lov er deklaratorisk medfører at den kan fråvikast i avtale mellom partane, eller på grunnlag av sedvane, kutyme eller annan handelsbruk. I kva grad ei lov er deklaratorisk vil normalt vere regulert i ein av dei første paragrafane i lova.
Kontraktsrettslege lover lover utanom forbrukartilhøve vil normalt vere deklaratoriske, då ein føreset at partane her kan ta vare på sine eigne interesser, og fordi lova sine reglar kanskje ikkje passar like godt i alle samanhengar. I somme rettsområde der til dømes interessene til tredjemenn kjem inn, vil dette kunne stille seg annsleis. Eit eksempel på dette er selskapsrett, der reglane i stor grad er preseptoriske (ufråvikelege).
Deklaratoriske rettsreglar kan vere svært praktiske: I den grad partane i ein avtale ikkje har tatt stilling til eit spørsmål som kjem opp, vil den deklaratoriske regelen kome inn, og vil kunne avgjere spørsmålet. Ein deklaratorisk rettsregel utfyller i så måte eit tomt rom i ein avtale, og gjer også at avtalar kan skrivast langt kortare: Partane viser til lova for spørsmål som ikkje er omtalt i avtalen.
Wallia
Wallia vart vald frå ei rekkje med kongsemne etter at Athaulf var fallen. Opphavleg var han esla til å halde fram med krigen mot romarane, men laut først kome i rette med andre vanskar: det fanst ikkje mat. Visigotane kom seg over Den iberiske halvøya utan vanskar, og Wallia esla seg til Afrika. Han vart stansa i dette av di visigotane ikkje kunne stort om sjøfart. For å skaffe korn laut Wallia gå inn på audmjukande vilkår med romarane, og gje over Galla, enka etter Athaulf.
I Spania førte Wallia krig mot vandalane og alanane, men dei let svebarane vera.
Wallia laut stri med krava den romerske keisaren sette til kvar gotarane kunne slå seg ned, og at keisaren la seg opp i kvar grensene for landet skulle gå. Keisaren rekna seg framleis som øvste leiar av dei landa som no var skjenkt til visigotane. Soleis laut Wallia framleis finne seg i å vera vasall under keisaren.
Jordanes skriv: «Gotekongen Valja rasa so fælsleg mot vandalane at han jamvel vilde sett etter deim til Afrika, um han ikkje hadde vorte stogga av same ulukka som hende Alarik fyrr då han vilde yver. Då han hadde vunne eit strålande namn i Spania og ein ublodig siger, drog han seg attende til Toulouse. Han jaga ut fiendane or nokre provinsar og lét romarriket få deim, soleis som han hadde lova. Lang tid etter vart han sjuk og gjekk or heimen.» (Gotesoga, omsett av Sigmund Skard).
Wallia i kulturen
Wallia er truleg utgangspunktet for forteljingane om den visigotiske sogekongen Walter av Aquitaine.
Hans Jacob Grøgaard
Hans Jacob Grøgaard var ein norsk prest, forfattar og stortingsmann. Han hadde særleg innverknad på norsk kultur gjennom sine skulebøker.
Liv og gjerning
Grøgaard var fødd i Hof i Solør. Då han var tre år gammal flytta familien til Bergen, der faren var klokkar ved St. Jørgens hospital og leksehøyrar ved katedralskulen. Grøgaard vart utdanna på skulen der faren hans var leksehøyrar, student frå 1781. Teologisk eksamen avla han i 1784. Deretter var han huslærar hos presten i Skjold og i 1786 kapellan på same staden. Åra 1787-89 styrte hansokneprestembetet der, før han så vart personleg kapellan i Skudenes 1789-95.
Etter eit opphald i København vart Grøgaard utnemnd til residerande kapellan i Øyestad, 1800-10 også forlikskommissær. Forlikskommisjonen handsama i desse åra 3 705 saker, av desse enda 2 622 med forlik. I Øyestad ivra han elles sterkt for folkeopplysning. År 1811 vart han sokneprest i Vestre Moland. Han vart verande i kyrkjelyden i elleve år, og skreiv då ei lesebok som lenge vart brukt i skulen. Frå 1822 var han sokneprest i Nykirken sokn i heimbyen i Bergen. Dette embetet hadde han til han døydde. Som preikar var han avhalden for sin hjartevarme og si djupte. Eit ettermæle omtala han som «Vittig, skarpsindig, kunnskapsrik, behagelig i omgang».
Grøgaard vart vald som 2. utsending frå Nedenes amt til riksforsamlinga i 1814. Han reiste til Eidsvoll i fylgje med Jacob Aall og Alexander Møller. På Eidsvoll budde han i lag med meningsfellen Jacob Aall, det framgår av dagbøkene deira at dei utveksla synspunkt og erfaringar. Av mistillit til Kristian Fredrik slutta Grøgaard seg til unionspartiet. På Eidsvoll var Grøgaard ein av dei beste talarane, han var frykta for sin kvasse ordkunst og skarpe kritikk. Men han deltok lite i debattane. Til stortinget 1815-16 var han 1. varamann.
År 1815 gav Grøgaard ut ei ABC-bok. Denne kom ut i ti opplag. Året etter kom Læsebog for Børn, ei lesebok som særleg var mynta på skuleborn i omgangsskulen. Leseboka var langt på veg ei bibelsoge, restinnhaldet dreia seg mest om kyrkjesoge og verdssoge. Ho kom ut i 13 opplag fram til 1848. Ein omarbeidd versjon av 'Grøgårdsboka' kom i ytterlegare sju opplag, det siste i 1869.
I fortellinga Trolldom i boka Sjøpapegøier av Gabriel Scott er Hans Jacob Grøgaard hovudperson.
De jure
Til dømes vert regjeringa i Noreg utpeikt de jure av Kongen, medan han de facto ikkje har hatt full råderett over utpeikinga sidan 1840-talet.
Sjå òg
Liste de locutions latines
Professor
Professor (av latin profiteri, «offentleg framføre», ein som hevdar offentleg å vere ekspert) er den høgste tittelen for ein person som forskar og underviser ved eit universitet eller ved andre høgskular og vitskapelege institusjonar.
Professorar i Noreg
I Noreg kan tittelen «professor» berre nyttast for stillingar på høgste vitskapeleg eller kunstneriske nivå ved universitet og høgskular som er akkreditert som institusjon eller for einskildstudium etter Lov om universiteter og høyskoler. Dette framgår av § 6-7 i denne lova, der det òg er fastsett at departementet kan gje tilsvarande vern til andre titlar på undervisings- og forskerstillingar. For å bli professor krevst det som oftast doktorgrad og omfattande vitskapeleg publisering. Det er no svært sjeldan at ein person utan doktorgrad blir tilsett som professor.
Fram til 1985 var det som hovudregel berre ein professor ved kvart institutt ved universiteta, og vedkommande hadde difor ein meir framståande posisjon. Andre vitskapsmenn med tilsvarande kompetanse vart utnemnde til dosentar. Ved ei reform i 1985 vart alle dosentstillingar ved dei norske universiteta og vitskapelege høgskulane omgjort til professorat. Tittelen dosent vart i ein periode berre nytta ved dei statlege høgskulane, som i høgskuledosent. Frå 2006 er tittelen tatt opp att som ein tittel tilsvarande professor, men med inngangsløp frå førstelektor og ei noko breiare kvalifiseringsplattform enn professor.
Kukeri Nunataks
Kukeri Nunataks (Kukerski Nunatatsi) er nokre fjelltoppar på 320 moh midt i Huronbreen på Livingston Island. Det ligg nord i forberga av Tangra Mountains, 200 m frå kvarandre.
Professor
Professorar i Noreg
I det norske akademiske hierarkiet rangerer professorar over førsteamanuensar.
Professor II
Stillinga som professor II er ei vitskapeleg bi-stilling (andrestilling), og rekna til å utgjere 20 % stilling. Slike stillingar vert ofte brukt når universitet og høgskular vil knyte til seg spesialkompetanse frå personar som har hovudsysselsetjinga si på anna hald. Ein professor i andrestilling kan ha hovudsysselsetjing som professor, forskar e.l. ved eit anna universitet eller institutt, som museumskonservator, praktisere som advokat, utøvande kunstnar m.v. Ordninga er framfor alt brukt innan medisin. Dei fleste medisinprofessorar er professor II, og praktiserande legar som har hovudsysselsetjinga si som overlege e.l. ved universitetssjukehus.
Kukeri Nunataks
Dei er kalla opp etter det bulgarske makeritualet Kukeri.
Den største toppen ligg 3,76 km aust for Kuzman Knoll, 890 m nord for Nestinari Nunataks, 2,68 km sør-søraust for Atanasoff Nunatak og 1,97 km vest for Godech Nunatak.
Professor
Professor emeritus
Professor emeritus er eit omgrep nytta på ein pensjonert professor. Det latinske leddet emeritus, som tyder uttent, vert også brukt i andre samanstillingar, mest vanleg som biskop emeritus. I nokre land, som for eksempel i Sverige, er emeritus ein tittel som vert tildelt etter forteneste. I Noreg er bruken av emeritus-tittelen fri.
I latin er forma emeritus ei hankjønn eintalsform. Ein pensjonert kvinneleg professor har etter korrekt latinsk grammatikk tittelen professor emerita. Fleire personar (uavhengig av kjønn) med denne tittelen kan kallast professores emeriti. Det er vanleg å forkorte emeritus/emerita som em., altså professor em.
DS «Lyra» (1912)
DS «Prinz Eithel Fredrich» (kallesignal LFDG - LCSU) var eit dampskip bygt i 1912 som passasjer- og lasteskip for Neue Dampfer Comp. i Stettin i Tyskland.
Etter å ha blitt kapra av russarane under første verdskrigen, segla under ulike namn, og overført til dei tyske eigarane etter krigen, vart skipet i 1925 selt til Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) og omdøypt DS «Lyra». BDS hadde skipet i nesten 30 år før det til slutt hamna under libanesiske eigarar som DS «Nora». Det grunnstøytte og sokk 9. juli 1958 i Raudehavet.
Det Bergenske Dampskibsselskab hadde som tradisjon å namngje skipa sine etter fenomen og objekt på nattehimmelen. Lyra er eit stjernebilete.
Som tysk og russisk skip
Skipet vart bygt ved Vulkan Werke i Stettin og vart levert til dei tyske eigarane i mai 1912. Skipet vart sett in rute mellom Sverige, Finland, Baltikum og Russland.
Då første verdskrigen braut ut i august 1914 låg skipet i St. Petersburg og vart beslaglagt av Russland og tildelt Den kongelege russiske marinen som transportskipet «Fert». I 1915 vart det ombygd til mineleggjar og omdøypt «Ural». Skipet la ut sjøminer i Finskebukta.
Etter den russiske revolusjonen vart skipet gjeve attende til Neue Dampfer Comp. og det fekk attende det opphavlege namnet sitt, «Prins Eithel Fredrich». I 1922 vart skipet omdøypt «Schlesien». I 1923 vart reiarlaget omdøypt Stettiner Dampfer-Compagnie. Heimehamna vart verande i Stettin.
Det Bergenske Dampskibsselskab
7. september 1929 kolliderte «Lyra» med den engelske trålaren «Macduff» på kysten av Island. Det var tett tåke då ulukka skjedde og det var sett ut utkikk på bakken, medan «Lyra» gav frå seg jamne tåkesignal. Skipet heldt full fart sidan det sjeldan var andre skip i dette farvatnet. Brått ropte utkikken om at det var eit skip om styrbord baug. Begge skipa gav signal frå seg, men dei var så kloss at ein ikkje kunne unngå ein samanstøyt. Det andre skipet vart råka på svineryggen, medan «Lyra» fekk skade i skansekledninga og fire støtter øydelagd. «Lyra» slo full fart akterover før kollisjonen inntraff. Førstestyrmannen på «Lyra» meinte at om det andre skipet hadde heldt kursen og farten sin, ville ein ha unngått samanstøyten. «Lyra» hadde 29 passasjerar eit mannskap på 30 ombord. Begge fartøya kunne halde fram i reisene sine etter kollisjonen. I juni 1932 kolliderte «Lyra» igjen. Denne gongen skjedde det medan «Lyra» låg fortøydd på hamna i Reykjavik og den danske båten «Botnia», som gjekk i rute mellom Island og Skottland i storm dreiv ned mot «Lyra». «Lyra» fekk ein bulk i sida på tvers av storrommet, men det vart ikkje slått hol. «Lyra» segla så til Vestmannaeyar for å laste 2000 sekkar torskemjøl som skulle til Bergen. Heile vegen til Bergen hadde skipet storm frå søraust. I januar 1933 måtte «Lyra» assistere det spanske dampskipet «Flora», som hadde fått eit havari utanfor kysten av Island. «Lyra» slepte «Flora» inn til ei hamn på Island. I august vart BDS tilkjend 1300 britiske pund i bergingsløn i valdgiftsdomstolen til Lloyds i London. 11. juni 1936 fall ein mann i 30-årsalderen stygt ombord på «Lyra», medan det låg til hamn i Bergen. Han vart stygt forslått og blødde frå fleire sår. Mannen vart frakta i privatbil til Naudhjelpestasjonen for behandling. 23. januar 1937 berga «Lyra» seks mann på den svensk fiskekuttaren «Norrland», som var i ferd med å søkkje i dårleg vêr. Kaptein Lund fekk i august 1938 tildelt Robins redningsbelønning for 1937 i statsråd for bergingsdåden. I 1937 og 1938 var det fleire pengetjuveri ombord på «Lyra». Medan skipet låg i Reykjavik forsvann eit brev med 100 kroner i. Først hadde personane som handterte posten blitt mistenkt, men det viste seg å vere ein av matrosane ombord. På grunn av plassmangel var ein del av posten sett inn på ein lugar på 3. klasse og var ulåst. På ei nattevakt hadde matrosen sett sitt snitt til å gå gjennom fleire sekkar og opna brev. Brevposten kasta han på sjøen, slik at det ikkje skulle bli oppdaga. Matrosen vart òg mistenkt for andre pengetjuveri og tilstod at han hadde teke 80 kroner frå lommeboka til styrmannen, som hengde på ein ulåst lugar. Han tilstod òg eit stort tjuveri då 1 750 kroner forsvann frå skipskassen i august 1937. Mannen vart dømd til 120 dagar i fengsel og erstatning for tjuveria.
Andre verdskrigen
I september 1939 vart skipet innleidd av Forsvarsdepartementet som troppetransportskip. I november 1939 fann «Lyra» ein livbåt merka «Vistula» av Sverige. Dette skipet vart søkkt nord for Shetland den 8. oktober 1939 av den tyske ubåten «U-37». Lyra låg lenge i juleopplag frå 1939 til 1940 og først 24. januar 1940 byrja det å laste for den første turen til Reykjavik av året. Skipet kom fram til Island 14. februar og gjorde eit par turar dette året. 7. april 1940 segla «Lyra» ut frå Bergen til Reykjavik, berre to dagar før den tyske invasjonen den 9. april. Skipet kom fram til Reykjavik 14. april 1940. I juni 1940 vart «Lyra» disponert av Nortraship. 21. juli 1940 segla «Lyra» og ut frå Glasgow med 120 mann frå Det norske luftforsvaret. Luftforsvaret skulle opprette ein treningsleir i Canada kalla Little Norway. Dei segla ut i konvoien OB 187, som vart spreidd den 25. juli. 3. august kom «Lyra» fram til Montreal i Canada. «Lyra» segla attende til Storbritannia i konvoien HX 67 frå Halifax i Canada den 20. august. «Lyra» kom inn i konvoien frå Sydney i Canada og nådde fram til Preston den 4. september med ei last av tremasse og aluminium. Ein ny tur over Atlanteren gjekk ut frå Liverpool 17. september i konvoien OB 215. Denne vart spreidd den 21. september og 30. september kom «Lyra» fram til Montreal. Turen attende til Storbritannia gjekk 15. oktober frå Sydney i den saktegåande konvoien SC 8. Med seg i lasta hadde skipet papir og aluminium for Preston, der det kom fram 3. november. Her vart skipet liggande lenge. Alle desse konvoiane føregjekk utan dramatikk.
8. februar 1941 segla skipet til Liverpool og byrja så å segle fast mellom Fleetwood i England og Reykjavik. Første ankomst i Reykjavik i denne tida var 5. mars. På veg attende til Fleetwood, rapporterte «Lyra» at dei hadde sett ein ubåt 28. mars 1941 ved 60 03 ºN 9 11 ºW, men vart ikkje angripen. «Lyra» hadde sju turar til Island. I alle fall to av desse turane var ein del av konvoiar, ON 21 og ON 37.
I dei neste krigsåra fortsette «Lyra» i rute mellom Island og Storbritannia, alltid i ein del av konvoiane kalla RU (Reykjavik til Loch Ewe) og UR (Loch Ewe til Reykjavik). Kapteinen på «Lyra» var stundom commodore for konvoiane. Dei aller fleste av desse Islandskonvoiane ser ut til å ha gått bra utan mange ubåtåtak, men kjeldene er stundom noko mangelfulle. «Lyra» var uansett ikkje involvert i nokre åtak. Ein av dei siste Islandskonvoiane var unntaket. 5. mai 1945, berre tre dagar før freden kom, vart britiske «Empire Unity» torpedert utafor Island.
Etter krigen
9. mai 1945 var «Lyra» i Keflavik. Det gjorde enno ein tur til Reykjavik frå Storbritannia i mai 1945 og var attende i England i juni 1945, før det 5. juli segla ut frå Newcastle på veg til Oslo. Det kryssa igjen over Nordsjøen til Newcastle, før det kom heim til Bergen 24. juli. Resten av sommaren og ut på hausten segla «Lyra» i Englandsruta mellom Bergen, Stavanger og Newcastle.
27. oktober 1945 vart skipet levert attende til BDS og var i dårleg stand. Tidleg i november gjekk skipet inn i Hurtigruten til Tromsø som avløysarskip for. «Polarlys» var ferdig reparert i Trondheim i mars 1946, men «Lyra» gjekk nokre turar til i ruta fram til april. «Lyra» gjekk så til reparasjon, modernisering og klassifisering ved Laksevåg verft, før det skulle setjast inn att i Islandsruta på ny. Reperasjonen av «Lyra» tok lang tid og det vart mellom anna ombygd til oljefyring, medan interiøret vart modernisert. Det vart etter kvart òg klart at det var usikkert om Islandsruta kom til å kome i gang att. 18. april 1947 gjekk «Lyra» frå slippen, og hadde fått skifta fleire plater og fått ny slingrekjøl. Det var derimot enno litt arbeid som stod att før skipet var fullklassifisert. 26. april 1947 vart det meldt om at «Lyra» skulle gjere fire turar i Islandsruta denne sommaren, i tillegg til ein ekstra tur i samband med at kronprins Olav skulle avduke ein statue av Snorre Sturlasson på Reykholt på Island i juli. Statuen var laga av Gustav Vigeland. Den første turen gjekk 25. juni, med statuen, men det var streik blant hamnearbeidarane i Reykjavik då skipet kom fram. «Lyra» måtte derfor frakte statuen attende til Bergen, der det skulle bli henta av eit statseigd, islandsk skip. 15. juli segla «Lyra» attende til Island med kronprinsen, statsministeren og Snorrenemnda, i tillegg til fleire andre framståande folk. Då dei fire faste turane til Island vart unnagjort, vart ruta sett på vent, og «Lyra» gjekk inn i Hurtigruten til Kirkenes den 26. september som vikarskip for fram til desember 1947. «Lyra» gjekk så inn som vikar for MS Astrea (1931) i Englandsruta til Newcastle dei neste månadane. I mars 1948 vart «Lyra» igjen avløysarskip for Hurtigruten, denne gongen for. Frå oktober gjekk skipet i Hurtigruten til Hammerfest, som då var ei eiga rute og separat frå Hurtigruten til Kirkenes.
6. januar 1949 kolliderte «Lyra» med «Union» av Haugesund. Det var mørkt og stormfullt då ulukka skjedde. «Lyra» var på veg nordover og skulle leggje til kai i Florø, då det råka «Union», som fekk stor skade. «Union» skulle til Island, men måtte gå til Stavanger for reparasjon. Reiarlaget til «Union» søkte om full erstatning frå BDS, fordi «Lyra» skulle ha hatt for stor fart og ikkje vore forsiktig nok. BDS på si side meinte at «Union» ikkje hadde på nok lys til å vise at dei alt låg ved kaien. Byretten i Bergen dømde i favør av «Union» og BDS måtte betale 135 000 kroner i erstatning og sakskostanadane. BDS anka saka heilt til høgsteretten som i april 1952 opprettheldt dommen til Byretten. I februar 1949 vart ein skipsarbeidar dømd for å ha stole ein dressjakke frå ein lugar ombord på «Lyra». Mannen var i 50-årsalderen og sleit med eit alkoholproblem. Jakken hadde han selt for 15 kroner til ein renseriarbeidar som han så kjøpte brennevin for.
Då forliste i desember 1949 gjekk «Lyra» inn i ruta til Antwerpen i Belgia, men hadde tidleg i 1950 nokre turar til Newcastle først. «Lyra» gjekk i Antwerpen ruta fram til juni 1952. 28. februar 1951 vart fire menn dømt i Stavanger for å smugla ei rekkje ur til Noreg med «Lyra». Ein hadde med seg 30 ur og 3000 kroner, som alt vart beslaglagt.
18. juni 1952 starta «Lyra» å gå i rute til Rotterdam. 15. mai 1953 gjekk «Lyra» den siste turen sin i Rotterdamruta, og då det kom attende 24. mai 1953 vart det lagt i opplag ved kaien til BDS på innsida av Laksevågneset. 24. mai 1953 vart «Lyra» lagt i opplag.
I februar 1954 vart «Lyra» selt til Sivert Bakke i Bergen, som gav det namnet «Nora». Skipet vart selt for 11 500 britiske pund, eller kring 230 000 kroner. Berre nokre månader seinare, i mai, vart skipet selt til utlandet. Adel Abdul-Waha i Beirut i Libanon kjøpte skipet som tok attende BDS-namnet «Lyra», og det vart sett inn i «pilegrimstrafikk» mellom Libanon, Egypt, Jeddah og Mekka.
Váddásgáisá
Váddásgáisá er eit fjell i Porsanger kommune i Troms og Finnmark. Det har ei høgd på 1026 meter over havet og er det 25. høgaste fjellet i fylket av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
DS «Lyra» (1912)
Etter krigen
9. juli 1958 grunnstøytte «Lyra» og sokk utanfor Tor i Raudehavet i posisjonen 28.13 ºN 33.36 ºE på reise mellom Jeddah og Suez med pilegrimar.
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 1 475 brt, 835 nrt og lasteevna var 1 612 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 1 705 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av Vulcan i Stettin. Oppgjeven yting var 1 180 iHk (indikerte hestekrefter) som gav ein toppfart på 11,5 knop. I 1946 vart kjelen ombygd til oljefyring.
Skiept hadde tre lasterom og køyer til 51 passasjerar på 1. plass (1. klasse) og 34 passasjerar på 3. plass. Ein kunne derimot provisorisk auke passasjertalet til det dobbelte og då BDS tok over skipet hadde det sertifikat til 130 passasjerar.