cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Binding of Isaac
The Binding of Isaac er eit dataspel utvikla av Edmund McMillen og Florian Himsl. Det vart lansert på Steam 28. september 2011. I spelet styrer spelaren eit gråtande, nakent barn som heiter Isaac eller ein av seks andre karakterar som kan låsast opp i spelet.
Biggi Bachmann
Biggi Bachmann er ei tidlegare songarinne frå Liechtenstein.
I 1975 kom den fyrste singelen hennar ut, «Herzbrecher». Etter ei intern utveljing i 1976 skulle ho ha vorte den fyrste liechtensteinske deltakaren i Eurovision Song Contest med songen «My Little Cowboy». Ho fekk likevel ikkje delta av di Liechtenstein på dette tidspunktet korkje hadde nokon eigen radiosendar eller fjernsynskringkastar. I 1979 kom den andre singelen hennar ut, «Musik Musik». Med denne deltok ho i den nasjonale Eurovision-tevlinga til Sveits, der ho enda på ein sjetteplass.
Friedrich Dessauer
Friedrich Dessauer var ein tysk biofysiker.
Han var professor i medisinsk fysikk i Istanbul frå 1934 til 1937 og i Freiburg i Sveits frå 1938 til 1950. Han studerte særleg verknaden av røntgenstrålar og absorpsjonen deira i organisk vev, og blir rekna som ein av grunnleggjarane av strålefysikken.
The Binding of Isaac
Tittelen og handlinga i spelet er basert på den bibelske forteljinga om Abraham som skulle ofre sonen Isak. Handlinga går ut på at mora til Isaac høyrer ei stemme ovanfrå, truleg Gud, som krev at ho tek livet til sonen som prov på at ho er gudfryktig. Isaac flyktar ned til kjellaren for å sleppe unna mora og må navigere seg gjennom romma i kjellaren, som er fylt med monster. Spelaren navigerer Isaac gjennom romma og skyt tårer på monster for å komme vidare. Når Isaac mister all helse, tapar ein spelet og må starte frå byrjinga att. Eit særmerkt trekk ved The Binding of Isaac er at romma i kjellaren blir tilfeldig genererte og er annleis bygd opp kvar gong spelaren startar på nytt.
Gâche de Guernesey
Gâche de Guernesey er ein lokal matrett frå Guernsey. Gâche tyder kake på guernésiais.
Kallestadsundet
På sundets smalaste punkt, som også er det smalaste punktet kring heile Osterøy, forbind Kallestadsundet bru (Fylkesveg 341) nordre delar av Osterøy med Vaksdal.
Gâche de Guernesey
Kaka er eit søtt, fint brød med rosinar, sultana-druer, kirsebær og fruktskal.
Klinós
Klinós (gresk Κλεινός) eller Klinovós (Κλεινοβός) er ein tidlegare kommune i periferieininga Tríkala i Thessalía i Hellas. Klinós inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Kalambáka.
Guggernell
Guggernell er eit fjell i Plessurfjella (Alpane), i nærleiken av Arosa i kantonen Graubünden i Sveits.
The Tooth
The Tooth er eit markant klippeframspring på austsida av Mount Terror på Ross Island, i ei høgd på kring 1400 meter. Klippa ligg 2 km sør-søraust for Tent Peak og minnar om ei fossil haitann. Klippa vart skildrande namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1958–59, som arbeidde aust på Ross Island.
Let It Bleed
Let It Bleed er eit album av The Rolling Stones frå desember 1969. Det var oppfølgjaren til Beggars Banquet (1968) og kom ut kort tid etter ein amerikansk turne i 1969.
Historie
Sjølv om dei hadde starta på innspelinga av songen «You Can’t Always Get What You Want» i mai 1968, før Beggars Banquet kom ut, starta innspelinga av Let It Bleed for fullt først i februar 1969 og heldt fram sporadisk fram til november. Brian Jones medverkar berre på to spor, med autoharpe på «You Got the Silver» og perkusjon på «Midnight Rambler». Erstatninga hans, Mick Taylor, spelar òg på to spor, «Country Honk» og «Live With Me». Keith Richards, som alt hadde delt vokal med Mick Jagger på eit fåtal songar («Connection», «Something Happened to Me Yesterday» og «Salt of the Earth»), song sin første solovokal på ein Rolling Stones-song med «You Got the Silver».
I 1968 hadde Richards vore litt saman med Gram Parsons i London, etter Parsons hadde forlate The Byrds kvelden før dei drog på turne i Sør-Afrika. Dette møtet hadde stor innverknad på Richards sin smak for country, og kanskje som følgje av dette spelte bandet inn honky-tonk-songen «Country Honk», ei raskare rock and roll-utgåve av songen som kom ut som deira neste singel, «Honky Tonk Women». Albumutgåva hadde med felespelaren Byron Berline, som arbeidde med Parsons seinare i karrieren hans. Parsons tok ofte æra for å ha arrangert «Country Honk», medan både Jagger og Richards har sagt at det var deira eige arrangement. Uansett hadde Parsons ved å introdusere bandet for tradisjonell country påverka denne musikalske endringa. Parsons spelte seinare inn si eiga utgåve av songen, som hadde element frå begge versjonane.
Plata vart innspelt under den siste perioden medan Jones var med i bandet (og i live). I tillegg til å verte rekna som ein av klassikarane til bandet er han det andre av ei rekkje av det som vert rekna som dei fire aller beste studioalbum deira, Dei andre tre er Beggars Banquet (1968), Sticky Fingers (1971) og Exile on Main Street (1972).
Let It Bleed kom ut i desember og nådde førsteplassen i Storbritannia og tredjeplassen i USA. I Noreg gjekk albumet rett inn på andreplassen og vart liggande der samanhengande i ti veker, heile tida bak The Beatles sitt Abbey Road. Albumet vart òg kritikarrost.
I 1998 stemte lesarane av musikkmagasinet Q albumet fram til 69. plass på lista over dei største albuma gjennom tidene, medan same magasin plasserte det på 28. plass over dei 100 største britiske albuma nokon gong. I 2001 plasserte fjernsynskanalen VH1 songen på 24. plass på lista deira over dei største albuma, og i 2003 hamna albumet på 32. plass på musikkmagasinet Rolling Stone si liste over dei 500 største musikkalbuma gjennom tidene.
Let It Bleed har seld over 7 million eksemplar verda over sidan 1969.
Medverkande
The Rolling Stones
Andre medverkande
Shavei Shomron
Shavei Shomron (hebraisk skrift שָׁבֵי שׁוֹמְרוֹן, tyder Attende til Samaria) er ein kollektiv landsby og ei israelsk busetjing nord på den okkuperte Vestbreidda, grunnlagd i 1977. Han ligg vest for Nablus (Shechem) i Shomron regionale kommune. I 2003 hadde han 604 innbyggjarar, hovudsakleg religiøse sionistar og moderne ortodokse jødar.
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Mal
Mal (gjennom nederlandsk, frå latin modulus, 'lite mål') er eit mønster, omriss eller sjablong for ein ting eller eit abstrakt omgrep. Abstrakte malar vert nytta innan programmeringsspråk (C++ til dømes), utlegg av nettsider og så vidare.
Junk av Paul McCartney
«Junk» er ein song skriven av Paul McCartney i 1968 medan The Beatles var i India. «Singalong Junk» er ein instrumentalversjon av «Junk» som òg er på McCartney.
Historie
Songen vart opphavleg vurdert for The Beatles (òg kjend som «White Album»). Han vart droppa for dette albumet og kom heller ikkje med på Abbey Road. Han vart til slutt gjeven ut på det første soloalbumet til McCartney i 1970. Versjonen som McCartney spelte for resten for The Beatles i mai 1968 vart blant andre songar spelte in heime hos George Harrison i Kinfauns før dei spelte inn The Beatles, og kom sidan ut på Anthology 3 den 22. oktober 1996. Arbeidstittelen var «Jubilee», og han var òg kjend som «Junk in the Yard». Det første opptaket kom ut på McCartney som «Singalong Junk» og det andre opptaket var «Junk».
Ghost Riders av Outlaws
Ghost Riders er det sjette studioalbumet til den amerikanske southern rock-gruppa Outlaws, gjeve ut i 1980.
Albumet vert av mange fans rekna som det siste Outlaws-albumet som følgde southern rock-stilen dei hadde spelt fram til no, og selde òg betre etter at salstala på dei seinare platene deira hadde vore heller labre. Coverversjonen deira av «(Ghost) Riders In the Sky» var ein av dei største suksessane deira og fekk òg merksemd utafor southern rock-krinsane. Ghost Riders var det siste albumet til Outlaws med Billy Jones, som vart beden om å slutte etter at albumet kom ut.
Salslister
Album
Singlar
No Name
No Name var eit band frå Montenegro. Dei representerte Serbia og Montenegro i Eurovision Song Contest 2005 i Kiev med songen «Zauvijek moja». Den enda på sjuande plass.
Târnova i Arad
Târnova (ungarsk Tornova) er ein kommune i Arad fylke i Romania.
No Name
Året etter deltok dei i dei nasjonale tevlingane med songen «Moja ljubavi». Songen vann, men fekk ikkje delta i Eurovision Song Contest 2006 i Aten av di den serbiske TV-stasjonen trekte seg frå tevlinga.
Târnova i Arad
Busetnader
Târnova er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:
No Name
Bandet starta opp i 2003, men vart oppløyst i 2008.
Williamson Rock
Williamson Rock er ei klippe som ligg 7 km nordvest for Cape Crozier, like utanfor nordkysten av Ross Island. Ho vart kartlagd under Terra Nova-ekspedisjonen i 1910–13 under Scott. Klippa er kalla opp etter Thomas S. Williamson, som var matros og kvartermeister på Robert F. Scott sine ekspedisjonar i 1901-04 og 1910-13.
Stephane & 3G
I 2008 deltok gruppa i den nasjonale Eurovision-tevlinga med songen «I'm Free», men enda på fjerdeplass. Året etter vann dei den nasjonale finalen med «We Don't Wanna Put In» som dei skulle representera Georgia med i Eurovision Song Contest 2009 i Moskva. Etter at EBU bestemte at songteksten måtte endrast på grunn av politisk innhald, valde Georgia å trekkja seg frå tevlinga. Dei hevda at EBU hadde blitt pressa av Russland til å krevja tekstendringa.
Fylkesveg 88 i Buskerud
Fylkesveg 88 i Buskerud går mellom Kongsberg stasjon i Kongsberg kommune og Svene i Flesberg kommune.
Trasear: Kongsberg stasjon – E134 (0,3 km), Kongsberg – Svene (15,7 km)
Kommunar og knutepunkt
Erstatta av europaveg 134
Al Samha
Al Samha er ein by i regionen Abū Zabī i Dei sameinte arabiske emirata. Folketalet er under 1000. Ein emiratarabisk oljetankar er kalla opp etter byen. Det ligg eit sjukehus i Al Samha som tener området.
Toto Cutugno
Salvatore «Toto» Cutugno er ein italiensk popsongar og låtskrivar. Han er særleg kjend for songen «L'Italiano» frå 1983, som blei spelt over heile verda. I 1990 vann han Eurovision Song Contest med songen «Insieme: 1992», som lovprisa europeisk samarbeid.
Cutugno har også skrive songar for andre musikarar, mellom anna Joe Dassin, som «L'été indien», «Et si tu n'existais pas» og «Le Jardin du Luxembourg» (den siste saman med Vito Pallavicini). Han var også med på å skriva «Gugu L'amoroso» som blei ein salssuksess for Dalida.
Klinó
Klinó (gresk Κλεινό) er ein landsby i periferieininga Tríkala i Thessalía i Hellas. Klinó var hovudsete i den tidlegare kommunen Klinós, som no er ei kommunaleining i kommunen Kalambáka.
Guggernüll
Guggernüll er eit fjell i Dei lepontinske Alpane i kantonen Graubünden i Sveits. Fjellet ligg like sørvest for Splügen og like vest for Splügenpasset
La Grange av ZZ Top
«La Grange» er ein song av den amerikanske rockegruppa ZZ Top, frå albumet Tres Hombres frå 1973. Det var ein av dei mest suksessrike songane til ZZ Top då han kom ut på singel i 1973 og vart mykje spelt på radio. Han nådde 41. plassen på Billboard Hot 100 i 1974. Songen syner til eit bordell i utkanten av La Grange i Texas (seinare kalla «Chicken Ranch»). Bordellet har vore tema i ein Broadway-musikal og filmen The Best Little Whorehouse in Texas med Dolly Parton og Burt Reynolds.
Den første gongen ZZ Top spelte songen i La Grange i Texas var under Fayette County Fair den 5. september 2015.
Informasjon
I mars 2005 rangerte magasinet Q «La Grange» på 92. plassen på lista si over dei 100 beste gitarsongane. Songen vart òg rangert på 74. plassen på ei tilsvarande liste av Rolling Stone. Rolling Stone kalla songen «...ein standard for gitaristar som vil syne kva dei er god for.»
Den første rytmen i songen er basert på ein tradisjonell boogie bluesrytme nytta av John Lee Hooker i «Boogie Chillen'» og av Slim Harpo i «Shake Your Hips». Eit mislukka søksmål av innehavaren av opphavsretten til «Boogie Chillen'» enda med at retten avsa kjennelsen om at rytmen var i offentleg eige. Linja «a-how-how-how-how» er sitert frå John Lee Hooker-songen «Boom Boom».
Slåmaskin
Slåmaskin er ei jordbruksmaskin som vert nytta for å slå gras, men ho kan òg nyttast for andre vekstar, som korn. Hestedregne slåmaskiner kom på marknaden i siste halvdelen av 1800-talet. Desse hadde alle ei att-og-fram-gåande knivstong som slo graset, med drift frå hjula på slåmaskina. Då traktorane utover 1930-talet vart utstyrte med luftgummihjul og kraftuttak gjekk mange over til å nytta traktor i staden for hest. Sidemonterte slåmaskinar var lenge utbreidde, men etter kvart tok trepunktsmonterte maskiner over. I dag er sokalla rotorslåmaskinar så godt som einerådande, med unnatak av nokre små maskiner.
Hesteslåmaskinar med knivbjelke
Slåmaskiner for gras har mykje til felles med sjølvavleggarane. Etter som sjølvavleggarar er meir kompliserte enn reine slåmaskiner kan det tykkjast naturleg at sjølvavleggarane var ei vidareutvikling av slåmaskinene, men utviklingsrekkefylgja var den motsette. Dei fyrste knivbjelkane var utvikla for å skjera av kornaks og høvde ikkje for gras. Det var Obed Hussey som midt på 1850-talet utvikla ein knivsbjelke som kunne nyttast både for korn og gras. Han nytta trekanta knivar som låg an mot plane flater i fingrane som skilde og heldt fast aksa/grasstråa. Dei trekanta knivane var kvesste på begge sider og kutta i begge retningar når knivstonga gjekk att og fram. Hussey utvikla rett nok knivbjelken for å slå korn, men det synte seg at maskina hans òg kunne nyttast for å slå gras. Dei fyrste maskinane som kunne slå gras var difor ikkje reine slåmaskinar, men sjølvavleggarar med knivbjelkar som òg kunne nyttast for gras. Etter kvart vart knivbjelkane gradvis forbetra og maskiner spesialiserte for gras vart marknadsførte. S. Hull, til dømes, fekk i 1862 patent på ei forbetring av knivbjelken til Hussey. Avstanden mellom knivane var 70-80 mm, oftast 78 mm.
På begge endar av knivbjelken var det ein liten meie som held avstanden til marka konstant. Meiane var bøydge litt oppover i framkant, for at dei ikkje skulle køyra seg fast i jorda. På ytste enden av knivbjelken var det stråskiljar og ei avleggjarfjøl som la det slegne graset litt inn frå kanten av det som stod att.
Knivbjelken var hengsla til ramma på maskina og kunne lyftast med ei spak frå setet når ein kom til enden av ekra og skulle snu, eller for å unngå å køyra knivane fast i tuver eller jordfast stein. For at det ikkje skulle vera for tungt å løfta knivbjelken var han delvis løfta av ei fjør. Hjula på maskina dreiv akslingen som gjekk gjennom dei, kalla «hovudakslingen». Denne dreiv så ein «mellomaksling» via ei tannhjulsutveksling, for å auka turtalet. Mellomaksling dreiv i sin tur «kumtappakslingen», som var plassert normalt (90 °) i høve til mellomakslingen, via eit vinkeldrev som ytterlegare auka turtal. I fremre enden på kumtappakslingen sat det eit lite svinghjul, med ein krumtapp (ein eksentrisk plassert bolt), som dreiv ei veivstong, som var festa til knivstonga med eit ledd, slik at knivstonga fekk ei oscillerande att-og-fram-rørsle. Dette leddet var naudsynt for at knivbjelken skulle få høve til å følgja ujamnheiter i marka, og for at ho skulle kunna lyftast opp under transport. Dei to gira var heilt innekapsla og gjekk i oljebad. Når ein svinga krapt fekk hjulet i innersvingen svært lite turtal; det kunne til og med stoppa heilt opp. For å sikra drift av knivstonga i sving dreiv dei to hjula på maskina hovudakslingen via frihjulskoplingar av skralletypen. Det var difor hjulet i yttersving - som hadde størst turtal - som driv knivstonga når ein svinga. Skrallekoplinga førte til ein karakteristisk kneppelyd når ein svinga krapt, eller når maskina vart køyrd attover.
Knivbjelkemaskinar for traktor
Utover 1930-talet vart det vanleg at traktorane var utstyrte med luftgummihjul, slik at dei kunne nyttast på eng. Dei fyrste slåmaskinene for traktor var slepemaskinar og dei var så godt som like med hestemaskinene, men skjækene var bytta ut med eit drag tilpassa traktor. Ofte var draget utstyrt med ein brytepinne, som gjekk av om ein køyrde fast i ei tuve, ein jordfast stein eller eit gjerde. På små bruk vart det for dyrt å kjøpa ny slåmaskin, så skjækene på hestemaskina vart ofte erstatta med eit heimelaga drag for traktor.
I siste halvdelen av 1920-talet og utover 1930-talet vart mange traktorar utstyrte med kraftuttak. Utover 1930- og siste halvparten av 1940-talet vart det produsert slåmaskinar drivne frå kraftuttaket, noko som gjorde det mogleg å auka hastigheita på knivane. Ei rotasjonshastigheit på 800-1000 o/min på veivakselen på slåmaskina var vanleg. I byrjinga var det vanleg å plassera slåmaskina på sida av traktoren, og mange - spesielt tyskproduserte traktorar - hadde eit midtmontert kraftuttak for å driva slåmaskina, ofte via kilereimer. Engelskproduserte traktorar hadde vanlegvis ikkje kraftuttak på midten, så ein måtte nytta overføring frå kraftuttaket bak. Sidemontering hadde den føremonen at føraren ikkje trong å vri seg rundt for å fylgja med på korleis maskina arbeidde. Det var heller ikkje naudsynt å fjerna maskina når traktoren vart nytta med bakmontert reiskap. Men sidemontering hadde den ulempa at kvar einskild traktor måtte ha spesialtilpassa feste for slåmaskina. Av/på-montering kunne òg vera noko tungvint, så maskinene vart ofte ståande på traktoren heile sumaren. Det var vanleg med brytepinne på feste til knivbjelken, slik at han ikkje vart øydelagt om ein køyrde ho fast. Midtmonterte slåmaskiner var svært utbreidd i Tyskland og mange av desse vart importerte til Noreg på 1950-talet. Då det vart vanleg med trepunktsoppheng tok mange produsentar til å produsera slåmaskinene tilpasse dette. Etter som dimensjonane på trepunktsopphenget og kraftuttaket var standardiserte kunne alle slåmaskiner nyttast saman med alle traktor som var produserte i samsvar med standardane. Når ein lyfta maskina med trepunktsopphenget vart knivbjelken lyfta noko meir i ytre enden, slik at ho ikkje subba nedi marka medan ein snudde traktoren. Trepunktsmonterte slåmaskinar var den dominerande typen på 1950- og 1960-talet, og dei vart produserte til litt innpå 1980-talet. I Noreg var svenske maskiner, produserte av Arvikaverken og Westeråsmaskiner, utbreidde.
Rotorslåmaskinar
Dei fyrste rotorslåmaskinene vart utvikla tidleg på 1950-talet, men dei fekk ikkje så stor utbreiing før på 1960- og 1970-talet. Dei tok gradvis over for maskiner med knivbjelke, men begge typane var i sal samstundes heile 1970-talet og litt innpå 1980-talet.
Desse maskinane har to, eller fleire, roterande sylindrar eller skiver, med tre, fire, eller fleire, knivar som kuttar graset. Knivane er hengsla i periferien på sylindrane/skivene, og på grunn av sentrifugalkrafta står dei radialt ut frå sylindrane/skivene når desse roterer med stor hastigheit. Glemmestad gjev opp den lineære hastigheita til knivane er 60-80 m/s, medan Culpin nemner 77-92 m/s. Rotorslåmaskinene er meir effektkrevjande enn tradisjonelle slåmaskiner med knivbjelke. Det er ofte eit partal med sylindrar/skiver, som roterer i motsett retning til kvarandre, slik at graset blir liggande i vålar. Talet på vålar blir da halvparten så stort som talet på sylindrar/skiver. Om ein ynskjer å samla alt graset i ein vål lyt ein nytta maskinar med berre to sylindrar/skiver, så diameteren på desse må vera større enn om det er fleire av dei. Rotormaskiner av sylindertypen vert drivne av overliggande kilereim, men tannhjulsdrift har òg vore nytta. Maskiner av skivetypen vert drive frå undersida, som oftast med tannhjuloverføring. Rotormaskiner er drivne frå kraftuttaket på traktoren. Nokre maskiner har vertikale knivar attom skivene, som kuttar opp graset i mindre bitar for at det skal tørka snøggare. Etter kort tid kan det då pressast til rundballar.
Slagslåmaskiner er enda ein ein variant av rotorslåmaskiner. Dei har ein slagtrommel med slagjarn som sler graset, på same vis som ein forhaustar. Men i staden for å verta blese opp i ein tilhengar blir graset lagt ned på marka for tørking. Desse maskinene er uvanlege i Noreg.
Burusjaski
Burusjaski [buˈɾuɕaski] er eit språk som vert prata i Karakorumfjella i nordlege Pakistan av i underkant 100 000 menneske. Det er korkje i slekt med dei indoariska (dardiske) grannespråka shina og khowar, eller det  austiranske språket wakhi. De fleste forskarar ser burusjaski som eit isolert språk, som ikkje er beslekta med noko anna kjend språk i verda.
Sosiolingvistisk tilstand
Burusho – talarane av burushaski – lever i den nordvestra delen av Gilgitdistriktet i det nordlege Pakistan, i Hunza- og Nager-området på båe sider av elva Hunza i Hunzadalen og i Yasin-dalen, som ligg 100 kilometer unna. Yasindialekten avvik tydeleg frå Hunza-Nagar-dialekten (fonetisk, leksikalsk, delvis òg morfologisk), men det rår full ymsesidig forståing dialektane i mellom.
Det genetisk isolerte språket burusjaski skil seg ikkje bare i ordforråd og formverk frå alle andre språk i verda, men det er òg språktypologisk spesielt, framfor alt i den komplekse verbalmorfologien og i nominalmorfologien. I tillegg til dei gamle lånorda frå dei dardiska grammespråka (framfor alt frå shina, men òg frå khowar) og i nokre tilfelle frå det sino-tibetansk balti når no alt fleire urduord og engelske omgrep burusjaski. Den mellomste generasjonen av talarar har mista ein del av det gamle ordforrådet og dei yngre beherskar ofte ikkje lengre den komplekse morfologin og syntaksen. Talet på dei som snakkar burusjaski har auka noko att under det seinaste tiåret og innstillinga dei fleste burushoar har til språket sitt er samanlagt positiv; dei går ut i frå at barnet deira skal læra seg burusjaski og føra det vidare. Dei fleste burushoar føretrekker stadig morsmålet som kommunikasjonsmiddel, sjølv om fleste burushoane er fleirspråklege og òg beherskar khowar, shina eller urdu.
Forskingshistorie
Dei første milepælane i utforskinga av burusjaski er arbeida av G. W. Leitner og J. Biddulph i slutten av 1800-talet. Neste viktige bidrag var D. L. R. Lorimers The Burushaski Language 1935-38, utgjeve på Institutt for samanliknande kulturforsking i Oslo. Det inneheldt ei stor ordliste og ein grammatikk over burusjaski. Viktige nyare arbeida inkluderer Hermann Berger, som har gjort omfattande analysar og framstilt grammatikk og ordbok for Yasin-dialekten (1974) og for Hunza-Nagar-dialekten (1998).
Den dene-kaukasiske hypotesen
Burushaski har vorte sett på og vert enno sett på av sine viktigaste utforskarar som eit isolert språk. Likevel har det vorte gjort forsøk på å knyte burusjaski til andre språk eller språkgrupper, i første hand med baskisk og de nordkaukasiska språka. Ei enno vidare råme trekker til dømes B. Blažek og Bengtson (1995) med ei innordning av burusjaski i den hypotetiske makrofamiljen sino-kaukasiska språk eller dene-kaukasiska språk, som unntatt de sinotibetanska språka omfattar så å seia alle eurasiska restspråk, som baskiske, kaukasiska, hurritisk, urarteisk, sumerisk, jenisejiske språk, nahali og burusjaski, og dessutan i ein utvida versjon til og med med dei nordamerikansk Na-denespråka. Ingen av desse hypotesane har til no fått noko alvorleg aksept, det har ikkje vore mogleg å rekonstruere eit truverdig ordforråd for desse språkfamiliane. Dermed vert burusjaski stadig vurdert som eit isolert språk.
Nosferatu av Popol Vuh
Nosferatu er det 11. albumet til Popol Vuh og vart gjeve ut som den originale filmmusikken til filmen Nosferatu: Phantom der Nacht av regissøren Werner Herzog. Det vart først gjeve ut i 1978 på Egg. I 2004 gav SPV ut albumet på nytt med ei noko anna sporliste og i tillegg dei fire songane frå Popol Vuh-albumet Brüder des Schattens - Söhne des Lichts.
Tal Menashe
Tal Menashe (hebraisk skrift טל מנשה) er ein landsby og ei israelsk busetjing på Amirfjellet i Samariafjella nordvest på den okkuperte Vestbreidda. Landsbyen er underlagt Shomron regionale kommune, og ligg like ved Hinanit og Shaked. Han vart grunnlagd i 1992 som ein mellombels leir nær landsbyen Hinanait, og vart flytta til den noverande plasseringa i 1999. Han vart grunnlagd av ei gruppe israelarar frå ein kollel i Mevaseret Zion og frå Technion i Haifa. Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Burusjaski
Språklege kjenneteikn
Vesentlege drag i burushaski er eit fireklassesystem hos substantiv og ein yttarst komplisert verbalmorfologi med eit posisjonssystem med elleve posisjonar (båe vert forklart nedanfor). Følgjande oversyn gjeld for Hunza-Nager-dialekten og er basert på Hermann Bergers omfattande grammatikk frå 1998.
Burushaskis foneminventar er ganske stort, men ikkje ekstremt stort (34 konsonantar, 5 vokalar). Det inneheld – liksom dei dardiska språka – òg retroflekse konsonantar (konsonantar som vert danna med tilbakebøygd tungespiss mot den harde ganen, jf. uttale av austnorske ord som kart, her skrive med eit punktum under bokstaven, til dømes ţ). Vokalane er /a, e, i, o, u/, som finst i korte og lange versjonar, og for dei lange versjonane er det fleire variantar.
Genus
Burusjaski har fire genus:
Forkortinga "h" (human) vert nytta som samanfatning av m- og f-klassene, "hx" som samanfatning av m-, f- og x-klassene. Substantiv i x-klassa beskriv typisk teljelege ikkje-menneskelege vesen eller ting, til dømes dyr, frukter, steinar, egg, mynt; substantiv i y-klassa derimot beskriv i regel uteljelege ikkje-menneskelege vesen eller objekt, til dømes ris, væsker, pulveriserte stoff, eld, vatn, snø, ull etc.
Denne inndelinga er likevel ikkje utan unntak, òg teljelege objekt kan tilhøyra y-klassa, til dømes ha, "hus". Interessante er òg ord som med små tydingsskilnader kan vera såvel x som y, til dømes tyder bayú i x-klassa "salt i bitar", i y-klassa tyder det ”salt i pulverform”. Frukttre vert forstått som kollektivum og tilhøyrer y-klassa, medan fruktene deira derimot, som teljelege einingar, tilhøyrer x-klassa. Same gjenstand vert av og til handsama som x eller y avhengig av materialet dei er framstelte av. Til dømes vert stein og tre rekna som x, metall og lær som y. Artikkel, adjektiv, talord og andre attributt kongruerer med klassa hos det substantivet som de bestemmer.
Pluraldanning
Substantiv i burusjaski har to numerus: singular og plural. Singular er den umarkerte forma. Plural blir kjenneteikna med suffiks, som som regel er avhengig av substantivets genus:
Visse substantiv tillèt to eller tre ulike pluralsuffiks, medan andre finst berre i plural uten særskilt suffiks, til dømes bras ”ris”, gur ”veit”, bishké ”dyrhår” (såkalla pluralia tantum), og ytterlegare andre har same form i singular og plural: til dømes hagúr ”hest(ar)”. Adjektiv har sine eigne pluralsuffiks og bruken av dei er avhengig av klassa hos det substantivet som dei bestemmer, til dømes dannar burúm ”kvit” x pl. burúm-išo, y pl. burúm-ing.
Nokre døme på pluralbildning i burusjaski
Kasusdanning
Burushaski er eit ergativt språk. Det har fem primære kasus: Kasussuffiksa vert i plurar lagt til etter pluralsuffikset, til dømes Huséiniukutse ”Husseins folk” (ergativ plural). Genitivendinga er berre i singular av f-klassa /-mo/, elles alltid /-e/ (altso identisk med ergativendinga). Dativendinga /-ar/, /-r/ vert i singular av f-klasse likso lagt til obliquus, elles til absolutiv. Døme:
Genitiven står før det substantivet som han utgjer bestemming til: Hunzue tham ”emiren av Hunza”.
Endinksgane for sekundære kasus vert danna frå eit sekundært kasussuffiks (ofte beskrive som ”infix”) og ein av dei primære endingane /-e/, /-ar/ og /-um/. Her står /-e/ for lokativ (svarer på spørsmålet ”kvar?”), /-ar/ for terminativ (svarar på spørsmålet ”kor til?”) og /-um/ for ablativ-separativ (svarar på spørsmålet ”kor frå?”). Infiksa og grunntydingane deira er
Derav får vi følgjande ”samansette” eller sekundære kasus: De regelbunde endingane /-ul-e/ og /-ul-ar/ er forelda og vert i dag oftast erstatta med /-ul-o/ og /-ar-ulo/.
Pronominalprefix og pronomen
Nomen for kroppsdelar og slektskapsnemningar opptrer i burusjaski obligatorisk med eit pronominalprefiks. Man kan altso ikkje seia heilt enkelt ”mor” eller ”arm” på burusjaski, det må vere ”armen min”, ”mora di”, ”faren hans” etc. Til dømes tyder rota mi ”mor”, men ho kan ikkje opptre isolert, i staden heiter det:
Talord
Talsystemet i burushaski er vigesimalt, altso basert på eininga 20. Til dømes heiter 20 altar, 40 alto-altar (2 gangar 20), 60 iski-altar (3 gangar 20) etc. Grundtalen er 1 hin (eller han, hik), 2 altán (eller altó), 3 iskén (eller uskó), 4 wálto, 5 čundó, 6 mishíndo, 7 thaló, 8 altámbo, 9 hunchó, 10 tóorumo (òg toorimi og turma) og 100 tha.
Døme på samansette tal:
11 turma-hin, 12 turma-altan, 13 turma-isken osb., 19 turma-hunti; 20 altar, 30 altar-toorimi, 40 alto-altar, 50 alto-altar-toorimi, 60 iski-altar osb, 21 altar-hik, 22 altar-alto, 23 altar-iski osb.
Generelt
Burushaskis verbalmorfologi er yttarst kompleks og formrik, og kan samanliknast med sumerisk, baskisk, ket eller visse nordkaukasiska språk. Mange lydbrigde (assimilasjonar, syneres, aksentendringar) gjer nestan kvart verb morfologiskt unikt. Her kan berre nokre grunnprinsipp vert angjeve.
Dei finitte verbformene i burusjaski dannar blant anna følgjande kategoriar: Hos mange transitive verb vert det markert ikkje berre subjektet, men òg det (direkte) objektet, begge med pronominalprefiks, som viser kategoriane numerus, person og – i tredje person – genus. Alle verba har negerte former, og visse intransitive verb dannar morfologisk sekundære transitiv-former. De infinitte verbformene - det inneber i burusjaski absolutivum for fortid og notid (samanliknbar med partisipp), perfektum partisipp og to infinitivar – har alle kategoriar hos de finita formene utom tempus og modus. Infinitte former dannar saman med hjelpeverb perifrastiska (samansette) former.
Dei 11 posisjonane til dei finitte verbformene
Alle verbformer lar seg beskriva gjennom eit komplisert, men regelbunde, posisjonssystem. Berger skil samanlagt mellom 11 posisjonar (òg kalla ”slots”), som likevel ikkje alle kan bli fylt i ei enkelt verbform. Visse posisjonar viser alternative innhald (nedanfor kjenneteikna med A/B/C). Verbalstammen står i posisjon 5. Før stammen finst det altso fire posisjonar for prefiks, og deretter seks posisjonar for suffiks. Følgjande tabell gjev eit oversyn. Særskild viktige posisjonar vert framheva.
Danning av tempus og modus
Danninga av tempus og modus skjer med bruk av de ulike posisjonane på ganske kompliserte måtar. Preteritum, perfektum, pluskvamperfektum og konativ verta då danna frå den enkle stammen; presens, imperfektum, futurumet og konditionalis frå presensstammen, som oppstår gjennom ei utviding av den enkle stammen i posisjon 7 (oftast med -č-). Direkte frå stammen vert optativ og  imperativ avleitt. Samanlagt framgår følgjande skjema:
Danning av tempus og modusen av dømeverbet her "gråta", uten prefiks:
Markering av subjekt og objekt
Markering av subjektet til verbforma og objekt skjer gjennom pronominale prefiks og suffiks i posisjonane 3, 8 og 10 på følgjande måte: Personprefiksa er identiske med pronominalprefiksa ved nomen (obligatoriske ved kroppdelar og slektskapsnemningar, sjå ovafor). Formene av prefiksa (posisjon 3) og suffiksa (posisjonane 8 og 10) er forenkla samanfatta i dei følgjande tabellane:
Her følgjer nokre døme på konstruksjonar i preteritum av det transitive prefigerande verbet phus ”binda” for forklaring av samspelet av prefiks og suffiks:
Pronominalaffia vert òg nytta når substantiv tar subjektet eller objektet si rolle, til dømes hir i-ír-i-mi ”mannen døydde”. Ved intransitive verb kan subjektfunksjonen markerast både gjennom eit prefiks og eit suffiks – altso dobbelt. Døme:
Pronominalprefix opptrer ikkje ved alle verb og i alle tempus. Visse verb nyttar aldri personprefiks, andre alltid, atter framføra berre under bestemte omstende. Pronominala prefiks målfører ved intransitiva verb ofte ein forsettleg aktivitet av subjektet, medan ikkje-prefigerade former beskriv ei handling som ikkje skjer med viljen til subjektet. Døme:
d-prefikset
Ei rekkje verb opptrer – attåt grunnforma si – med eit d-prefiks (posisjon 2), som før konsonant vert utvida med ein ”harmonisk” vokal. Den eksakte semantiska funksjonen av denne d-danning har ikkje vorte forklart. Til primære transitiver dannar d-prefikset, alltid uten pronominalprefix, regulære intransitivar. Døme:
Meir informasjon om verbalmorfologien og andre delar av grammatikken finst i litteraturen (framfor alt H. Berger 1998).
Emil Ramsauer
Emil Ramsauer er ein sveitsisk frelsesarmesoldat og kontrabassist og gitarist i musikkgruppa Heilsarmee.
Die grosse Entscheidungsshow
15. desember 2012 deltok Heilsarmee i Die grosse Entscheidungsshow med songen «You and Me». Bidraget vann med 37,54 prosent av røystane. Gruppa vart dimed den som skulle representere Sveits i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Ramsauer ville verte den eldste deltakaren i Eurovision Song Contest nokonsinne om gruppa får delta.
17. desember 2012 annonserte Den europeiske kringkastingsunionen (EBU) at gruppa måtte endra namn og sceneantrekk for å delta i Eurovision Song Contest av di det ikkje er lov med politiske eller kommersielle bodskap, i dette tilfellet for Frelsesarmeen. Om gruppa ikkje gjorde noko med dette før januar 2013 ville ho verta diskvalifisert.
Amanda Kernell
Amanda Kernell er ein svensk sørsamisk filmregissør og manusforfattar. Ho er mest kjend for den første spillefilmen Sameblod, som har vunne fleire prisar.
Even Arntzen
Even Arntzen er ein norsk litteraturforskar frå Lødingen, med forfattarskapen til Knut Hamsun som spesialitet. Han er professor i allmenn litteraturvitskap ved Universitetet i Tromsø.
Arntzen var styreleiar i Hamsun-Selskapet frå 2000 til 2012.
Al'bov Rocks
Al'bov Rocks er nokre klippeframspring like sør for Cape Spieden på vestsida av Porpoise Bay. Dei vart kartlagte av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (1958) og kalla opp etter Nikolay M. Albov (1806–99), ein russisk botanisk geograf som utforska Eldlandet.
Skd 206
Skd 206 er ein liten skiftetraktortype som vart bygd frå 1936-1939 av Hamar jernstøberi, Thunes mekaniske verksted og Skabo for NSB. Typen har vore utplassert på fleire mindre stasjonar over heile Noreg før dei på 1980-talet vart erstatta av nye skiftetraktorar.
Marit Allern
Marit Kristin Allern er dosent i universitetspedagogikk ved UiT Noregs arktiske universitet. Ho er spesielt kjend for arbeidet sitt med å etablera standardar for mappevurdering og pedagogiske mapper i akademia. Allern er initiativtakar til, og fagleg ansvarleg for, utviklinga av konseptet Pedagogiske mapper.
Allern tok Cand.mag.-graden sin ved Universitetet i Tromsø med faga nordisk, historie og sosiologi. I 1983 fullførte ho hovudfag i nordisk språk og litteratur ved same institusjon. Tittelen på hovudoppgåva var: «KRIG. En analyse av et prosjektarbeid i ungdomsskolens 9. klasse». Ho tok i 2005 doktorgrad ved SV-fakultetet ved Universitetet i Tromsø med ein studie av implementering av mappevurdering i praktisk-pedagogisk utdanning: «Individuell eller kollektiv læringsprosess? Mappevurdering i praktisk-pedagogisk utdanning».
Ho har undervisingsrøynsle frå ungdomsskule og vidaregåande skule før ho i 1999 vart fast tilsett ved Universitetet i Tromsø. I perioden 1997-98 var ho medarbeider på FUTURE-prosjektet på UNIKOM, UiT, med ansvar for fagdidaktikk i norsk. Ho var førsteamanuensis ved Institutt for pedagogikk og lærarutdanning ved UiT frå 2005, og har sidan då òg vore koordinator for det universitetspedagogiske tilbodet ved institusjonen. Fagområdet universitetspedagogikk vart 2013 skilt ut frå Institutt for lærarutdanning og pedagogikk og vart ein del av det nyopprettede Ressurssenter for undervising, læring og teknologi (Result). Frå januar 2017 har Allern leia pilotprosjektet pedagogisk merittering ved UiT.
Utgjevingar
(Utval)
Det estiske herrelandslaget i fotball
Det estiske herrelandslaget i fotball er leia av Karel Voolaid (2020).
Noverande spelarar
Følgjande spelar på landslaget
Marko Meerits (andre kvartal 2020)
Matvei Igonen (2. kvartal 2020)
Taijo Teniste
Karol Mets
Gert Kams
Ken Kallaste
Nikita Baranov
Artur Pikk
Joonas Tamm
Märten Kuusk
Konstantin Vassiljev
Sander Puri
Ilja Antonov
Mattias Käit
Martin Miller
Mihkel Ainsalu
Vladislav Kreida
Henri Anier
Henrik Ojamaa
Frank Liivak
Dette avsnittet vart sist endra i mai 2020.
Brighton Rock av Queen
«Brighton Rock» er ein song av det britiske rockebandet Queen, skriven av sologitaristen Brian May. Songen er opningsspor på det tredje studioalbumet deira, Sheer Heart Attack. Songen inneheld ein av dei lengste gitarsoloane til Queen, meir enn tre minuttar lang. Soloen har blitt spelt på konsertar av May sidan songen kom ut.
Historie
Det var mange arbeidstitlar på songen, som «Happy Little Fuck», «Happy Little Day», «Blackpool Rock», «Bognor Ballad», «Southend Sea Scout», «Skiffle Rock» og «Herne Bay».
Tittelen er eit slags ordspel. Brighton rock er ein lang, sylinderforma godteritype som er tradisjonell i Brighton.
Namnet var òg ikonisk i britisk popkultur som tittelen på ein mørk thriller-roman av Graham Greene som seinare vart gjort til ein suksessrik film med Richard Attenborough som tenåringssosiopat.
Songen, som er den første på albumet, fortel soga om to kjærastar kalla Jenny og Jimmi som møter kvarandre i Brighton ein offentleg feriedag. Jenny kan ikkje bli fordi ho er redd mora vil finne ut kvar ho var. Etterpå «skriv ho eit brev kvar dag», men no er Jimmy redd for å bli avslørt av dama si.
Hard Headed Woman
«Hard Headed Woman» er ein rock and roll-song av Elvis Presley og publisert av Gladys Music, songforlaget til Presley, i 1958. Det er ein amerikansk 12-taktsblues skriven av den afroamerikanske låtskrivaren Claude Demetrius. Han vart spelt inn av rock and roll-songen av Presley som ein del av filmmusikken for filmen King Creole i 1958, og sidan på albumet med same namn. Songen vart òg gjeven ut på singel og i 1958 gjekk han til topps på Billboard-lista og nådde andreplaslsen på R&B-lista. Songen vart den første rock and roll-singelen som selde til gullplate hos RIAA.
Brighton Rock av Queen
Konsertversjonar
Songen er kanskje mest kjend for den lange gitarsoloen, som liknar ein solo frå Smile-songen «Blag» frå 1968. May spelar soloen med ein teknikk der han nytta mange ekko som byggjer opp gitarharmoni og kontrapunktiske melodilinjer. Studioversjonen inneheld ein «hovudgitar» og ein «ekkogitar» for ei kort stund, men på konsertane brukte han å dele gitarsignalet opp i ein «hovudgitar» og to «ekkogitarar», som kvar gjekk til sine eigne forsterkarar.
Hard Headed Woman
Andre versjonar
• 1958: Paul Rich
Brighton Rock av Queen
Konsertversjonar
Variasjonar av denne soloen vart ofte framført på Queen-konsertane, anten som ein del av sjølve Brighton Rock, i medley med andre songar (som ein kan høyre på News of the World-turneen der han kjem etter Freddie Mercury sin vokalsolo med ekko på slutten av «White Man» og May sin solo glir inn i «The Prophet's Song» eller «Now I'm Here»), eller som ein enkeltståande gitarsolo.
Hard Headed Woman
Andre versjonar
• 1958: Peter McLean with the Henri Bource All Stars
• 1961: Wanda Jackson
Brighton Rock av Queen
Konsertversjonar
Konsertstykket var ofte 9 til 13 minuttar langt. May spelte delar av «Brighton Rock»-soloen under avslutningsseremonien til sommar-OL 2012 i London.
Hard Headed Woman
Andre versjonar
• 1973: Trond Granlund
• 1975: Rupert
• 1976: Roy Powell & The Shiver Givers, som ein del av «Tribute to Elvis Presley (Medley)»
• 1979: Little Willie & The Boppers
• 1979: Roxy med Eddie Thunderbird
• 1987: The Nighthawks
• 1995: Bill Hurley
• 1998: Big Smith
• 2011: Suzi Quatro
• 2015: Rio and The Rockabilly Revival
Sheer Heart Attack
Sheer Heart Attack er det tredje studioalbumet av det britiske rockebandet Queen, utgjeve i november 1974. Det vart produsert av bandet og Roy Thomas Baker og distribuert av EMI i Storbritannia, og Elektra i USA.
Albumet vart det store gjennombrotet til Queen både i Storbritannia og utlandet. Den første singelen frå albumet, «Killer Queen», nådde andreplassen på den britiske singellista og han nådde 12. plassen på Billboard-lista i USA. Sheer Heart Attack var òg det første Queen-albumet som nådde topp 20 i USA, med ein 12. plass i 1975. Dei gjekk bort frå det progressive temaet frå dei to første albuma, og består av meir konvensjonel rock og eit steg i retning den klassiske Queen-stilen. Det er blitt sagt om albumet at det inneheld «eit vell av ypparlege hardrock-gitarlåtar». I seinare tid er det ofte rangert blant dei beste albuma til bandet og vert rekna som eit essensielt glamrockalbumet.
Lovord
(*) syner til ei uordna liste.
Side ein
«Brighton Rock» fortel soga om to unge kjærastar kalla Jenny og Jimmy som møtast i Brighton på ein fridag. Mod-ungdom som drog til Brighton på offentlege fridagar var eit populært tema på den tida, som i The Who sin Quadrophenia. Songen inneheld ein uakkompagnert gitarsolo, der May nytta delay-effekt til å byggje opp gitarharmoni og kontrapunkt-melodiar. Studioversjonen inneheld berre ein «hovudgitar» og ein «ekkogitar» i eit kort parti, men på konsertar delte May vanlegvis gitarsignalet i eit «hovudsignal» og to «ekkosignal», der kvar gjekk til separate forsterkarar. Gitarsoloen på denne songen har blitt framført på dei fleste konsertane til QUeen eller May, anten som ein del av denne songen, i ein medley med andre, eller som eit enkeltståande stykke. May spelte òg delar av soloen under avslutningsseremonien til sommar-OL 2012 i London.
«Killer Queen» vart skriven av Mercury og vart den første internasjonale hitten til bandet. Det var ein av få songar der han skreiv teksten først, som handlar om ein luksusprostituert. Bandet spelte først inn spor for songen utan May, fordi han var på sjukehus etter eit magesår, men let rom til han som han kunne fylle inn når han kom attende. Mercury spelte både spikerpiano og flygel. Songen vart framført på Top of the Pops etter han gjekk inn på singellista.
Taylor skreiv «Tenement Funster» om ungdom og opprør, og song solvokal. Songen glir rett inn i «Flick of the Wrist» (som vart B-sida til «Killer Queen»), og så igjen inn i «Lily of the Valley», som gjer dei tre songane til ein suite. Denne suiten vart spelt av Dream Theater på bonusplata til albumet deiraBlack Clouds & Silver Linings.
«Now I'm Here» vart skriven medan May var på sjukehus, og minnast då gruppa i starten av kararieren var oppvarmingsband for Mott the Hoople. Han var spelt inn den siste veka av innspelinga, med May på piano.
Side to
«In the Lap of the Gods» vart skriven av Mercury og inneheld lag på lag med vokal av han sjølv og Taylor.
«Stone Cold Crazy» var ein av dei første songane Queen spelte live, og hadde fleire forskjellige arrangement før han vart spelt inn for Sheer Heart Attack. Ingen av bandmedlemmane hugsa kven som hadde skrive teksten då albumet kom ut, så dei delte låtskrivinga på songen, den første dei gjorde dette med. TEksten handlar om gangsterar, med ein referanse til Al Capone. Songen har eit kjapt tempo og ei kraftig forvrenging, liknande speed metal. Musikkmagasinet Q skildra «Stone Cold Crazy» som «thrash metal før omgrepet vart oppfunne». Songen vart spelt på nesten alle konsertane til Queen mellom 1974 og 1978.
Metallica spelte songen i 1990 for samlealbumet Rubáiyát: Elektra's 40th Anniversary. Denne versjonen vart sidan gjeven ut som B-sida til singelen «Enter Sandman» og vann dei ein Grammy-pris. Denne versjonen finst òg på albumet Garage Inc. Metallica-versjonen er meir aggressiv enn originale, og dei gjorde små endringar i teksten. James Hetfield spelte songen ein gong i lag med Queen & Tony Iommi frå Black Sabbath under The Freddie Mercury Tribute Concert. Metallica spelte òg songen som ekstranummer under Black Album-turneen i 1991-1993, og eit konsertopptak finst på Live Shit: Binge & Purge og DVDen Français Pour une Nuit frå 2009. Hellyeah spelte Metallica sin versjon av «Stone Cold Crazy» i 2007.
«Dear Friends» var skriven av May og sungen av Mercury. Def Leppard spelte inn songen (sungen av bassisten Rick Savage) for ein bonus-EP av albumet Yeah!.
«Misfire» var den første songen Deacon skreiv for bandet, der han spelar dei fleste gitarane sjølv.
«Bring Back That Leroy Brown» vart skriven av Mercury der han spelar flygel og spikerpiano, og har lagt på mange lag med vokal. May spelar ein kort seksjon med ukulele-banjo og Deacon spelar ei linje på kontrabass. Tittelen hintar itl den då nylege hitten «Bad Bad Leroy Brown» av Jim Croce, som hadde omkomme i ein flystyrt året før. Songen vart spelt live i eit arrangement som korta ned songen.
«She Makes Me (Stormtrooper in Stilettos)» vart skriven og sungen av May med May og Deacon på akustisk gitarar. May kalla lydane i slutten «marerittaktige New York-lydar», med hylande politisirener og djup pusting.
«In the Lap of the Gods ... Revisited» var det første forsøket til Mercury på ein song som publikum kunne syngje med på, på liknande vis som den meir suksessrike «We Are the Champions». Han vart nytta som avslutningssong på konsertane deira frå 1974 til 1977. I 1986 vart han framført igjen i ein medley som glei inn i «Seven Seas of Rhye», og vart framført nyleg på turneane deira med vokalisten Adam Lambert.
Turné
Frå 10. oktober 1974 til 1. mai 1975 vart albumet marknadsført på ein turné. Turneen bestod av tre delar og 77 konsertar, og var den første verdsturneen til bandet.
Anne-Lise Sollied Allemano
Anne-Lise Sollied er ein norsk sopran og professor i song ved UiT Noregs arktiske universitet.