cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ivar Aasen-feltet
Plan for utbygging og drift (PUD) for feltet vart godkjend den 22. mars 2013, og produksjonsstart er planlagd seint i 2016.
Det norske oljeselskap er operatør for feltet. Planen er at feltet skal byggjast ut med ein oljeplattform som skal knytast til Edvard Grieg-feltet. I tillegg er dei to oljefunna 25/10-8 Hanz og 16/1-7 West Cable planlagt produsert via plattformen på feltet.
Adevinta
Adevinta (ose: ADE) er ei norsk verksemd som driv digitale marknadsplassar i fleire land. Ho vart skild ut frå Schibsted og notert på Oslo Børs 10. april 2019.
Kanadisk vin
Kanadisk vin er hovudsakleg vin produsert i den sørlege delen av British Columbia og i den sørlege delen av Ontario. Det er i tillegg eit veksande tal med små produsentar av druer og vin i den sørlege delen av Quebec og Nova Scotia. Dei to største vinregionane i Canada er Okanagan Valley i British Columbia og Niagarahalvøya i Ontario. Andre vindistrikt i British Columbia er Similkameendalen, Fraser Valley-området nær Vancouver, den sørlege delen av Vancouverøya og Gulf Islands. Andre vinområde i Ontario er breidda av Eriesjøen og Prince Edward County.
Historie
Kanadisk vin har blitt produsert i meir enn 200 år. Dei første nybyggjarane prøvde å dyrke druer av arten Vitis vinifera frå Europa, men dei lykkast ikkje i større grad. Dei fann det naudsynt å fokusere på dei lokale artane Vitis labrusca og Vitis riparia saman med ulike hybridar. Men marknaden for slik vin var avgrensa på grunn av den spesielle smaken på slik vin og som ofte er kalla "foxy". Derimot er denne smaken mindre dominerande når druesafta blir nytta til å framstille port- og sherrytype vin.
I løpet av den første halvdelen på 1900-talet førte fråhaldsrørsla, og seinare forbrukaretterspurnad etter oppsprita og søte vinar, til at det ikkje vart utviklinga av ein kvalitetsbordvinindustri. Men på 1960-talet skifta etterspørsla frå søte og oppsprita vinar til tørre bordvinar med lågt alkoholinnhald. Samstundes vart vinproduksjonsteknikken monaleg betre, det vart tilgang på betre druesortar og sjukdomsresistente klonar. I tillegg kom det i gang systematisk forsking innan vinavl.
Etter at alkoholforbodet i Canada vart avvikla i 1927, avgrensa provinsane sterkt talet på lisensar på produksjon av vin. Eit nær 50-årig moratorium på å tildele nye lisensar på produksjon av vin vart endeleg avvikla i 1974. I løpet av det same tiåret begynte forsøksplantingar å syne at Vitis vinifera kunne dyrkast i Canada. Andre dyrkarar fann at vin av høg kvalitet kunne bli produsert frå Vitis vinifera dersom vinstokkane vart dyrka med redusert avling, nye trellising techniques og riktig canopy management.
I løpet av 1990-åra, heldt kanadiske vinmakarar fram med å syne at fine druesortar dyrka i kjølig klima kunne potensielt ha kompleks smak og lukt, delikate og likevel tydelege aromaar, tett fokusert struktur og lengre aldringspotensiale enn vinar frå varmare delar av verda.
Al-Huraydah
Al-Huraydah er ein landsby aust i det sentrale Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Kanadisk vin
Marknadsdel innanlands
Medan det er mange små kanadiske vinprodusentar, har heimemarknaden lenge vore dominert av to selskap, Vincor International og Andres Wines. I 2006 vart Vincor International, som hadde vakse sterkt tidlegare gjennom oppkjøp av vinprodusentar i California, Australia og New Zealand, sjølv overtatt av Constellation Brands, eit USA-basert selskap og eit av dei viktigaste selskapa innan konsolidering av verdas vinindustri.
Eksport
Ein del kanadisk vin blir eksportert til USA, Europa og fjerne Austen. Totalt var eksporten på 21,1 millionar dollar i 2009. Vineksporten til USA var i 2001 på 4,9 millionar amerikanske dollar. Icewine er det viktigaste eksportproduktet for kanadiske vingardar og utgjer over halvparten av eksporten i dollar. Spesielt gjeld dette den oversjøiske eksporten. Dei største importørane er dei asiatiske landa, særskilt Kina med 8,6 millionar dollar berre av icewine i 2009 og Sør-Korea med 2,5 millionar dollar.
«Cellared in Canada»-kontroversen
Seint i 2009 kom det både lokal og internasjonal kritikk av bruken av merket «Cellared in Canada» og mot LCBO. Under etiketten «Cellared in Canada», kan kanadiske vinprodusentar importere pre-fermenterte druer og most av druer dyrka i andre land for å produsere vin som skal seljast med deira eigen vinetikett. I Ontario har produsentane lov til å merke desse vinane som at dei er laga eller "cellared" i Canada dersom dei inneheld minst 30% druer som er dyrka lokalt i Ontario. I British Columbia treng ikkje dyrkarane ha lokalt dyrka druer i vinen. Druedyrkarar i Ontario tok til å protestere mot denne praksisen som dei såg på som ein trussel mot deira eiga næring i Ontario. Dei hevda at tusenvis av tonn med kanadiske druer rotna på vinstokkane på grunn av at vinprodusentane nyttar importerte druer til å lage vin som er merka som kanadisk. Vinprodusentane som ikkje nyttar «Cellared in Canada»-merkinga kritiserte denne praksisen og hevda at det sverta ryktet til kanadisk vin og at forbrukarane vart førte bak lyset. Produsentar og druedyrkarar i Canada har bede regjeringa om å gjere fleire endringar i denne bruken slik at dyrkingstaden for druene kjem tydelegare fram på etiketten og å gjere den vinen som er 100 % kanadisk og produsert av medlemmer av Vintners Quality Alliance (VQA) meir synleg i utsala som blir drivne av provinsen.
I august 2009 hadde utsala hos LCBO i Ontario mindre enn 2,5% kanadisk vin produsert av medlemar i VQA. Størstedelen av vinene i utsala var produsert under merket "Cellared in Canada" med opptil 70% utanlandske druer.
Bakgrunnsstoff
Vidare lesing
Kfar Chabad
Kfar Chabad (hebraisk skrift כְּפַר חַבָּ"ד, tyder 'Chabad-landsbyen') er ein Chabad-Lubavitch-landsby sentralt i Israel. Han ligg mellom Beit Dagan og Lod og høyrer til Loddalen regionale kommune. I 2009 hadde han eit folketal på 4 900.
Historie
Kfar Chabad vart grunnlagd i 1949 av Yosef Yitzchok Schneersohn. Dei førte innbyggjarane var hovudsakleg nye immigrantar frå Sovjetunionen, overlevande frå andre verdskrigen og undertrykkinga til Stalin. Staden var opphavleg ein palestinsk landsby kalla Al-Safiriyya, som vart avfolka etter krigen i 1948. Så seint som i 1957 vart han på hebraisk kalla Tzafrir.
«Jewish Observer» skreiv: «Det er fleire merkverdige aspekt ved denne Aliyah. Chabad-medlemmane nekta å motta hjelp frå religiøse og politiske organisasjonar. Dei insisterte på å gå til landområdet. Dei tilpassa seg sjølv moderne jordbruksmetodar ... For dei var det eit poeng å ære det å leve slik dei hadde blitt lært. Dette betydde å leve berre av det dei sjølv tente ved hjelp av sitt eige harde arbeid.»
Kfar Chabad, som ligg utafor Lod og kring 8 km søraust for Tel Aviv, omfattar jordbruksområde i tillegg til mange utdanningsinstitusjonar.
Terroråtak ved synagogen
I 1956 gjekk fedayeen-terroristar inn i ein synagoge under kveldsbøna og byrja å skyte rundt seg. Fem barn og ein lærar mista livet, medan ti andre blei skadde.
Fylkesveg 6532
Fylkesveg 6532 går mellom Kroken og Myrmoen i Røros kommune. Vegen er 22,3 km lang.
The London Chuck Berry Sessions
The London Chuck Berry Sessions er eit album med studioinnspelingar og konsertopptak av Chuck Berry, utgjeve av Chess Records i oktober 1972. Side ein av albumet består av studioinnspelingar og side to inneheld tre konsertopptak frå 3. februar 1972 ved Lanchester Arts Festival i Coventry. Mot slutten av konsertdelen kan ein høyre festivalleiinga som prøver å få publikum til å dra slik at det neste bandet, Pink Floyd, kan kome på scenen. Publikum byrjar å rope «We want Chuck!»
Fylkesveg 6532
Han tar av frå fylkesveg 30 ved Kroken og går austover langs nordsida av Aursunden til fylkesveg 705 ved Myrmoen.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 561 i Sør-Trøndelag.
The London Chuck Berry Sessions
«My Ding-a-Ling» frå konsertsida av albumet vart korta ned til kring fire minuttar og gjeven ut på singel. Dette var den første og einaste singelen til Berry som gjekk til topps på singellista både i USA og i Storbritannia.
Bakgrunn
I mai 1970 reiste Howlin' Wolf til Olympic Sound Studios i London i England for å spele inn songar for The London Howlin' Wolf Sessions. Albumet kom ut i august 1971 og nådde 28. plassen på Billboard si R&B Albums-iste og 79. plassen på Billboard 200. På grunn av suksessen til, spelte Muddy Waters inn sitt London Sessions i desember 1971 og Berry gjorde det same i 1972.
Mottaking
William Ruhlmann i Allmusic kalla albumet Chuck Berry sitt «kommersielle, om ikkje kunstnariske, høgdepunkt». Robert Christgau meinte at albumet hadde dårleg kvalitet, at stemma var rusten og at studiosongane berre var for å fylle opp albumet.
Albumet hadde ikkje vore ute ein månad ein gong då det 27. oktober 1972 hadde seld til gullplate hos Recording Industry Association of America med ein million selde eksemplar. Det er det einaste albumet til Berry som har seld til gullplate.
Innhald
På kassettutgåva byta «I Love You» og «Johnny B. Goode» plass for å skape sider som var omlag like lange.
Denne versjonen av «Johnny B. Goode» erstatta det første verset av originalen med første verset av «Bye Bye Johnny».
Medverkande
I følgje plateomslaget
Torqabeh og Shandiz fylke
Torqabeh og Shandiz fylke (persisk شهرستان طرقبه شاندیز); formerly Binalud fylke) er eit fylke i Razavi-Khorasan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Torqabeh. Det vart utskild frå Mashhad fylke i summer 2008. I 2006 var innbyggjartalet 50 339. Fylket er delt inn i to distrikt (bakhsh): Torqabeh-distriktet og Shandiz-distriktet. Fylket har dei to byane Torqabeh og Shandiz.
Kilmarnock
Kilmarnock  er ein by i regionen East Ayrshire i Skottland. Han har kring 45 000 innbyggjarar og er administrasjonsbyen for regionen. Kilmarnock ligg mellom Glasgow og Ayr.
Dei tradisjonelle næringsvegane har vore teppe og andre tekstil. Byen er kjent for fengselet sitt, HMP Kilmarnock og for å vere heimbyen til whiskyprodusenten Johnnie Walker. Fotballaget til byen er Kilmarnock FC.
I Dean slott, som ligg i byen, er det ei kjend utstilling av antikke musikkinstrument.
Kjerulfbreen
Kjerulfbreen er ein isbre som er 13 km lang og som flyt vestover frå Mount Sugartop til austsida av Newark Bay, på sørkysten av Sør-Georgia. Han vart kartlagt av Olaf Holtedahl då han vitja Sør-Georgia i 1927-28, og vart namngjeven av han etter Theodor Kjerulf (1825-1888), ein norsk geolog og professor i mineralogi ved Universitetet i Kristiania.
Cockenzie and Port Seton
Cockenzie and Port Seton  er ein by i regionen East Lothian i Skottland. Han har kring 5500 innbyggjarar. Cockenzie ligg på vestkysten av Skottland, på sørsida av fjorden Firth of Forth. Han ligg seks kilometer nordvest for Musselburgh.
Elvīra Ozoliņa
Elvīra Anatoljevna Ozoliņa (russisk: Эльвира Анатольевна Озолина) er ein tidlegare sovjetisk-latvisk friidrettsutøvar som tevla for Sovjetunionen. Ho vart olympisk meister i spydkast i 1960 og europameister i same øvinga i 1962. Ozoliņa er gift med spydkastaren Jānis Lūsis.
Aktiv
I 1960-sesongen sette Ozoliņa to verdsrekordar i spydkasting med 57,92 meter og så med 59,55 m. Under dei olympiske sommarleikane 1960 i Roma vann ho gullmedaljen med 55,98 m, framom Dana Zátopková (53,78 m) frå Tsjekkoslovakia.
To år seinare tok Ozoliņa sin andre store tittel då ho vann spydkast i EM 1962 i Beograd. Med sine 54,93 m slo ho sølvvinnaren Maria Diaconescu frå Romania med bortimot tre meter. Etter Ozoliņa i 1963 hadde forbetra verdsrekorden ytterlegare til 59,78 m, slengde ho den 27. august 1964 i Kiev spydet 61,38 m. Dermed vart ho den fyrste kvinnelege spydkastaren som passerte 60-metersgrensa, samstundes som ho vart sovjetmeister i øvinga.
Før sommarleikane i Tokyo i 1964 var Ozoliņa favoritt til OL-gullet. Men i kvalifiseringa sette landslagkollegaen Jelena Gortsjakova ny verdsrekord med eit kast på 62,40 meter. Finalen starta med at 17 år gamle Mihaela Peneș frå Romania i sitt fyrste forsøk oppnådde 60,54 m, eit kast som gav henne gullmedaljen. Ozoliņa vart nummer fem med 54,81 m. Under europameisterskapen 1966 i Budapest kom ho nok ein gong på femteplass, med 55,52 m.
I tillegg til 1964 vart Ozoliņa sovjetisk meister i 1961, 1962 og 1966.
Hays Mountains
Hays Mountains er ei stor fjellgruppe og utgjer fleire fjelltoppar i Dronning Maudfjella i Antarktis, som ragar over skiljet mellom dei lågare delane av Amundsenbreen og Scottbreen og som strekkjer seg frå området nær Mount Thorne i nordvest til Mount Dietz i søraust. Dei vart oppdaga av kontreadmiral Richard E. Byrd på flyturen hans til Sørpolen den 28. og 29. november 1929, og kartlagde av geolog-grupper under Byrd-ekspedisjonen i 1929 og 1934. Dei vart namngjevne av Byrd etter Will H. Hays, tidlegare direktør i Motion Picture Producers and Distributors of America.
Mount Astor, eit kjent fjell i gruppa, vart namngjeve av Byrd etter Vincent Astor, frå Astor-familien, for dei filantropiske bidraga hans til ekspedisjonen i 1929.
Ganot
Gannot (hebraisk skrift גַּנּוֹת, tyder 'Hagar') er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg nær Hiriya, no Ariel Sharon-parken, og høyrer til Loddalen regionale kommune. I 2006 hadde han 513 innbyggjarar, i 2013 kring 1200 då mange bønder leiger små hus på landområdet.
Evangelisten Matteus
Evangelisten Matteus er i kristen tradisjon oftast rekna som identisk med apostelen Matteus. Matteus var blant læresveinane til Jesus og blant dei tolv opphavlege apostlane.
Ganot
Landsbyen vart først grunnlagd i 1950 av demobiliserte soldatar, men seinare fråflytta. Han vart grunnlagd på ny i 1955 av Rassco (Rural Suburban Settlement Company) og tok i mot innbyggjarar frå heile landet. Namnet er henta frå Amos 9:14; "Då vil eg venda lagnaden for Israel, folket mitt. Dei skal byggja opp att nedrivne byar og bu i dei. Dei skal planta vinmarker og drikka vinen. Dei skal stella til hagar og eta frukta."
Evangelisten Matteus
Matteus vart fødd i Galilea tidleg i det første hundreåret. Han var son av ein Alfeus og arbeidde som tollar i Kapernaum, på grensa mellom Galilea og Gaulantis. Matteus kan vere identisk med tollaren Levi som er omtalt i Markusevangeliet 2,14 Nokre meiner at Levi var eit tilnamn, andre at Levi var det eigentlege namnet hans, og at han skifta namn til Matteus som tyder «gudsgåve» då han braut opp for å følgje Jesus. Det kan også vere at Levi, apostelen Matteus og evangelisten Matteus var tre ulike personar.
Etter tradisjonen var det apostelen Matteus som skreiv Matteusevangeliet. Om tradisjonen kan vere historisk korrekt er usikkert. Somme hevdar at Matteus berre skreiv ned utsegner og talar frå Jesus på arameisk og at ein annan person med kjennskap til Markusevangeliet skreiv Matteusevangeliet på gresk mellom år 80 og 90.
Ut over dette veit vi lite om det vidare livet hans. Han skal ha vore apostel både i Egypt og i Etiopia, og det finst forskjellige legender om korleis han døydde. Fleire kyrkjer hevdar at dei har relikvie etter Matteus, fire forskjellige franske kyrkjer hevdar å ha hovudskallen hans. Minnedagen til Matteus er i vest 21. september, og den dagen er på primstaven avmerkt som mattismesse om hausten. Bysantinarane og syrarane minnest han den 16. november, mens koptarane feirar minnedagen over Matteus den 9. oktober.
I kunsten vert Matteus ofte framstilt som eit menneske med venger, fordi evangeliet hans legg slik vekt på familiebanda til Jesus. Han vert også framstilt som skrivande evangelist, eller som som apostel med spyd, sverd eller hellebard som martyrreiskap. Andre gonger vert han framstilt med ein pengesekk eller eit pengeskrin, sidan han arbeidde som tollar.
Dub-poesi
Dub-poesi eller dub-dikting (engelsk dub poetry) er ei musikk-inspirert form for lyrikk som oppstod på Jamaica og i England tidleg på 1970-talet. Ho utvikla seg frå toasting over reggae og dub-musikk, der ein sa, messa eller song fram improvisert tekst over intstrumentalspor laga av reggaelåtar. Dub-dikting er førebudd tekst som kan framførast til slike riddimspor, eit band eller utan musikk.
Dub-poesi blir vanlegvis framført på jamaicansk patwa eller karibisk-påverka engelsk. Medan ho ofte er ei munnleg form som blir framført på ein scene eller spelt inn på plate, er det også blitt stadig vanlegare å gje ut diktinga som rein tekst. Tema i diktinga er ofte politiske, og ein kan ta opp emne som rasisme og politivald. Ein kan også skildra livet, musikk, sex eller ganja (marihuana). Rastafarianisme er ei viktig inspirasjonskjelde.
Historie og utbreiing
Tidlege dub-diktarar var Mutabaruka og Oku Onuora på Jamaica, der han hadde ein kjerne ved Jamaica School of Drama, og Linton Kwesi Johnson i England. Linton Kwesi Johnson var den som laga omgrepet «dub poetry». Han gav ut Dread Beat an' Blood som ei diktsamling i 1975 og som eit album i 1978. Andre tidlege utgjevingar var albumet Reflection In Red av Oku Onuora frå 1979 og albumet Rasta (1982) og boka The Dread Affair (1985) av britiskfødde Benjamin Zephaniah. Andre tidlege leiande dub-diktarar er Michael «Mikey» Smith, Jean Binta Breeze og Levi Tafari.
Sjangeren har også spreidd seg til det nordamerikanske fastlandet, med særleg mange dub-diktarar i Canada. Lillian Allen, Afua Cooper og Ahdri Zhina Mandiela er nokre av pionerane innan canadisk dub-poesi.
Diskusjon kring omgrepet
Dub-poesi var eit svar på Edward Kamau Brathwaite si oppmoding til å dikta på eit afrokaribisk nasjonsspråk eller nation language. Litteraturprofessoren Mervyn Morris var tidleg ute med å anerkjenna sjangeren og redigera diktsamling med dub-poesi.
Då han laga omgrepet dub poetry meinte Linton Kwesi Johnson den opphavlege toastinga som jamaicanske DJ-ar dreiv med til instrumentalspor. Sjølv skreiv han tekstane før det blei lagt musikk til, og dermed passar ikkje diktinga inn under hans definisjon av omgrepet.
Jean Binta Breeze, som blei kjend som den første kvinnelege dub-diktaren, har uttykt at ho fann forma avgrensande i høve til kva ein kunne skriva om og korleis kunne framføra, og slutta å definera seg som ein dub-diktar.
Dunbar
Dunbar  er ein by i regionen East Lothian i Skottland. Han har kring 6500 innbyggjarar. Byen ligg langs kysten, nær byen Edinburgh. Engelskmenn og skottar har to gonger slost mot kvarandre i eller nær denne byen. Skottane tapte begge kampane, til trass for at dei hadde fleire soldatar enn engelskmennene.
Herringsøya
Herringsøya er ei lita øy i Aure kommune på Nordmøre i Møre og Romsdal fylke. Ho legg nordvest av Ertvågsøya i svaet mot Solskjeløya og Trondheimsleia. Areal 244 dekar eller 0,244 km2. Høgaste punktet når 53 moh.
Fylkesveg 6534
Fylkesveg 6534 går mellom Glåmos og Vika i Røros kommune. Vegen er 3,9 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 562 i Sør-Trøndelag.
Ørland hovudflystasjon
Ørland hovudflystasjon er ein av Luftforsvaret sine to hovudflystasjonar, og ligg i Ørland kommune i Sør-Trøndelag. Flystasjonen opererer F-16 jagarfly, Sea King redningshelikopter og E-3/AWACS overvakingsfly. Stasjonen er vidare ein del av beredskapsstyrken til NATO innanfor ramma av Forsvarets Innsatsstyrker Luft (FIST-L) og eit alliert treningssenter for NATO og PfP luftstyrkar.
Dagens situasjon
Ørland hovudflystasjon er base for 138. luftving som vart grunnlagd i 2002. 138. luftving er den utøvande, operative eininga ved Ørland. Luftvingen består av ein sjef (brigader) med planstab (operative planleggjarar, tryggleiksoffiserar og så vidare), 338-skvadronen med F-16 Fighting Falcon MLU kampfly, Luftvernartilleribataljon Ørland med NASAMS luftvern og Basesett 1. 338-skvadronen har 22 flygarar. På logistikksida finst fleire logistikkfunksjonar der FLO Base Trøndelag utgjer den største eininga med eit ansvarsområde som famner heile Trøndelag samt opp til HV-avdelingane ved Drevja i nord til Setnesmoen i sør.
I tillegg er Sea King Mk 43 redningshelikopter frå 330-skvadronen stasjonert her. Avdelinga på Ørland er underlagt 134. luftving på Sola flystasjon. Avdelinga er sett opp med fire helikoptermannskap à seks samt eit teknisk støtteelement med eit mannskap på 12 personar.
Luftvernartilleribataljonen (LVABn) er sett opp med NASAMS II (Norwegian Advanced Surface to Air Missile System) sidan 2007. Før dette bestod LVABn Ørland med typisk eitt batteri med tre til fire eldleiingseiningar som kvar kan ha tilkopla tre til fire utskytingseiningar. Kvar utskytingseining hadde ein kapasitet på seks AMRAAM-missil om gongen og gav ein eldstyrke på 72 missil, som kunne avfyrast tilnærma samstundes. NASAMS II er ein oppgradert og meir mobil utgåve.
Ørland hovudflystasjon har òg status som Forward Operating Location (FOL) (ikkje Base på grunn av norsk basepolitikk) for NATO sine ulike E3/AWACS overvakingsfly. I tillegg er det førehandslagra avionikkutstyr for kampfly knytt til US Marine Corps under programmet Marine Corps Prepositioning Program Norway, MCPP-N, på basen.
Utanom 138. luftving er basen sett opp med vaktlag, med vakt- og sikringsstyrke, samt hundepatrulje. Den daglege drifta av basen elles vert gjort av om lag 200 vernepliktige, i underkant av 100 offiserar og befal, samt nokre hundre sivilt tilsette. Totalt er basen dagleg arbeidsplass for om lag 1000 personar.
Ved sidan av å produsere flytimar, luftvernkapasitet osv. er samstundes Ørland hovudflystasjon utpeikt som eit alliert treningssenter for luftstyrkar knytt til NATO- og PfP-nasjonar. I tillegg er stasjonen òg definert som eit Centre of Excellence for Cold Weather Operations (COE-CWO), samt treningsområde for det nye avanserte data-kommunikasjonssystemet LINK-16. For å understøtte aktivitetar innanfor ramma av treningssenteret innehar basen mellom anna parkeringsområder for meir enn 100 fly og helikopter av ulik kategori samt meir enn 1000 ledige øvingssenger. I 2005 hadde flystasjonen om lag 150 000 gjestedøger og totalt sett foregår om lag 50 % av all utanlandsk trening i Noreg ved Ørland.
Historie
Flyplassen vart grunnlagd av nazistane i perioden 1941–1944. Bygginga starta i mars 1941. Anlegget omfatta flystripe og fleire bygningar og tekniske installasjonar. I tilknyting til flyplassen vart det bygd eit eige tankanlegg ved hamna på Brekstad. Dessutan vart det oppretta omfattande forsvarsverk i området. I samband med opprettinga av flyplassen vart det òg grunnlagd ein jernbane frå Brekstad hamn til flyplassen og nok eit spor frå Uthaug til flyplassen. Dette for å frakte materiell frå hamnene inn til flyplassen. Det låg planar om å halde fram utbygging av jernbane heilt opp til Steinkjer.
Av meir kjende landemerke vart det òg i løpet av krigen grunnlagd eit gedigent kanontårn på Austrått - nærare bestemt Lundahaugen - for å forsvare innseglinga til Trondheim. (Austrått fort) I praksis er dette C-tårnet frå det tyske lommeslagskipet Gneisenau, eit skip som vart offer for omfattande allierte (britiske) krigsøydeleggingar. Kanontårnet går fleire etasjar ned i fjellet og var tiltenkt ei oppsetting på meir enn 100 befal og soldatar. For å sikte inn på allierte skip vart det samstundes montert fleire sikteinstallasjonar, mellom anna eitt på Lørberen 1 km utanfor Brekstad. Ved triangulering vart nøyaktige måldata gjeve kanonen før skota vart avfyrt.
Etter at den andre verdskrigen var slutt, vart plassen overteken av norske styrkar 9. oktober 1945. Det vart derimot avgjort å legge ned verksemda og frå 1946 til 1951 var det ingen aktivitet på Ørland, med unntak av enkelte øvingar. Rullebanen som var bygd av tyskarane med hjelp av tresviller vart demontert og nytta til gjenoppbygging av øydelagde delar av Noreg - særskild i Nord-Noreg heilt opp til Finnmark.
I 1950 vart det avgjort at Ørland skulle byggast ut til feltflyplass for jetjagarfly og i april 1951 starta utbyggingsarbeidet. Flystripa vart gjenoppbygd og samstundes gjort lengre frå 1600 til 2300 meter. Under utbygginga vart flyplassen ein del av infrastrukturprogrammet til NATO. Utbygginga til NATO-standard var ferdig i juni 1952.
I 1954 vart 338 skvadronen oppretta ved Ørland hovudflystasjon og vart i første omgang utstyrt med materiell i kjølvatnet av amerikansk våpenhjelp til Noreg. Dei første flytypane var F-84 og F-86. I etterkant av våpenhjelpa investerte Norge i F-5 Freedom Fighter kampfly før det etter kvart vart ein overgang til noverande F-16 kampflyflåte. Per i dag vert det norske F-16 flyet rekna som eit av dei mest avanserte i verda i sin klasse, noko som skuldast særskild programmet Mid Life Update (MLU) og dei seinare programma M3 og M4.
Når det gjeld Luftvernartilleribataljonen så har han sidan starten operert med ulike kanon- og missilsystem. L-60 og seinare L-70 kanonar med tilhøyrande FCS-2000 radarsikte. Det strategiske missilsystemet NIKE, det svenske Man Portable Air Defence (MANPAD) systemet Robot-70 (RB-70) og missilsystemet Norwegian Adapted HAWK (NOAH) har òg vore innom Luftforsvaret sine luftvernbataljonar. For å imøtekome nye trusselbilete vart det i løpet av 80- og 90-talet avgjort at NASAMS skulle innførast samstundes som dei meir kalde krig-retta systema nytta tidlegare vart fasa ut i tur og orden.
Basesett 1 vart etablert i 2002 som ein «mobil flystasjonseining» i dei tilfella norske Luftkapasitetar, særskild F-16, skulle deployere i forbindelse med internasjonale operasjonar. I utgangspunktet var dette ei eining som vart dimensjonert med alle kapasitetar ein elles finn på ein permanent militær flystasjon i dag. Seinare er mykje av ansvarsområdet til avdelinga overført til FLO-organisasjonen slik at Basesett 1 i dag består av spesialistfunksjonar innanfor Force Protection, eller styrkevern. Dette personellet er skolert til å ivareta tryggleik for alle Luftforsvaret sine avdelingar som kan verte beordra internasjonalt uansett om det er F-16 kampfly, Bell 412 helikopter, DA-20 Jet Falcon, C-130 Hercules, NASAMS luftvern med meir.
Stortingsrepresentantar 1868-1870
Stortingsrepresentantar 1868-1870 er ei oversikt over representantane til Stortinget 1868-1870. Lista syner alle som vart valt til Stortinget. Totalt var det 111 representantar frå 42 valkrinsar; 74 representantar frå 17 landkrinsar (amt) og 37 representantar frå 25 bykrinsar.
Ishockey under Vinter-OL 1964
Turneringa
16 land deltok i ishockeyturneringa, som tok til med ei utslagsrunde. Vinnarane av utslagskampane gjekk vidare til eit seriespel som avgjorde medaljefordelinga. Taparane i utslagsrunda møttest til seriespel om plasseringane 9-16. Noreg tapte sin utslagskamp mot Sveits, men var nest best i si serie og enda dermed på 10. plass.
Sovjetunionen sitt meistermannskap
Målvakter: Viktor Konovalenko, Boris Zajtsev Forsvarar: Eduard Ivanov, Aleksandr Ragulin, Viktor Kuzkin, Vitalij Davidov, Oleg Zajtsev Løparar: Vjatsjeslav Starsjinov, Anatolij Firsov, Venjamin Aleksandrov, Aleksandr Almetov, Viktor Jakusjev, Konstantin Loktev, Leonid Volkov, Boris Majorov, Jevgenij Majorov, Stanislav Petukhov.
Friidrettslandskampen Noreg–Sverige 1963
Friidrettslandskampen Noreg–Sverige 1963 for menn vart avvikla på Bislett stadion i Oslo helga 21. og 22. september. Landskampen enda uavgjort 106 mot 106 poeng. Begge landa deltok med to utøvarar i kvar av enkeltøvingane.
Kjell Hovik forbetra sin norske rekord i stavhopp til 4,65 meter. Noreg vann begge stafettane på nye landslagsrekordar. Høgst overraskande vart det norsk dobbelsiger, den einaste til Noregs.
100 meter
<br style="clear:both;" />
400 m
<br style="clear:both;" />
1500 m
<br style="clear:both;" />
10 000 m
<br style="clear:both;" />
400 m hekk
<br style="clear:both;" />
Stavhopp
<br style="clear:both;" />
Tresteghopp
<br style="clear:both;" />
Kulestøyt
<br style="clear:both;" />
4 × 100 meter stafett
<br style="clear:both;" />
200 meter
<br style="clear:both;" />
5 000 m
<br style="clear:both;" />
110 meter hekk
<br style="clear:both;" />
3 000 m hinder
<br style="clear:both;" />
Høgdehopp
<br style="clear:both;" />
Lengdehopp
<br style="clear:both;" />
Diskoskast
<br style="clear:both;" />
Sleggjekast
<br style="clear:both;" />
4 × 400 m stafett
<br style="clear:both;" />
Pehtsjevo
Pehtsjevo (makedonsk Пехчево) er ein landsby og ein kommune i regionen Aust heilt aust i Nord-Makedonia.
Kommunen har eit areal på 208,2 km2 og hadde 5 517 innbyggjarar ved folketeljinga i 2002, medan sjølve landsbyen hadde 3 237 innbyggjarar.
Dei største busetnadene i kommunen er:
Königbreen
Königbreen er ein isbre, som er 6 km lang og 3 km brei, og som flyt nordover frå nordsida av Neumayerbreen til enden av Fortuna Bay på Sør-Georgia. Han vart først kartlagt i 1928-29 av den tyske ekspedisjonen under Kohl-Larsen, som namngav han etter Felix König, ein austerriksk fjellklatrar med Den tyske antarktisekspedisjonen i 1911–12, under Wilhelm Filchner.
Fylkesveg 564 (fleirtyding)
Fylkesveg 564 finst i fleire fylke i Noreg:
Al-Huwaylah
Al-Huwaylah er ein landsby aust i det sentrale Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Fylkesveg 6536
Fylkesveg 6536 går mellom Orvos og Glåmos i Røros kommune. Vegen er 5,1 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 564 i Sør-Trøndelag.
Al-Husaisa
al-Husaisa (arabisk الحسيسه) er ein landsby i Hadramaut i Jemen, kring 617 km aust for hovudstaden San'a. Han ligg 13 km aust for Seiyun og 7 km vest for Taribah.
Landsbyen er tynt folkesett og det er berre bygd nokre få hus og gardar. Den heilage grava til imam Ahmad al-Muhajir eller Rubath al-Muhajir (arabisk رباط المهاجر) ligg her.
Kjelder
''
Mount Hayward
Mount Hayward er ein ås 2 nautiske mil sørvest for Mount Heine på White Island i Ross Archipelago i Antarktis. Det vart namngjeve av geolog-gruppa frå New Zealand (1958–59) etter Victor Hayward, eit britisk medlem på Endurance-ekspedisjonen til Ernest Shackleton (1914–17). Han mista livet i ein snøstorm den 8. mai 1916 på isen i McMurdo Sound.
Torbat-e Jam fylke
Torbat-e Jam fylke (persisk شهرستان تربت جام) er eit fylke i Razavi-Khorasan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Torbat-e Jam. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 239 395. Fylket har dei fem distrikta Sentral-distriktet, Salehabad-distriktet, Nasrabad-distriktet, Bujgan-distriktet og Pain Jam-distriktet. Fylket har dei fire byane Torbat-e Jam, Salehabad, Nasrabad og Nilshahr.
Berrøya i Aure
Berrøya er ei lita øy i Aure kommune på Nordmøre i Møre og Romsdal fylke. Ho legg vest av Grisvågøya og nord av Ertvågsøya; og Jøssøya. Øya legg vidare heilt ut mot Trondheimsleia. Areal 385 dekar eller 0,385 km2. Høgaste punktet når 40 moh.
Ostromirevangeliet
Ostromirevangeliet er eit gammalaustslavisk handskrift, skrive i 1056–57 av diakonen Grigorij for den novgorodske statthaldaren Ostromir. Teksten somfattar 294 pergamentblad og fleire fargelagde bilete av Johannes, Lukas og Markus. Teksten er hovudsakleg i uncialskrift. Han er av austslavisk opphav, og har stor språkvitskapleg tyding. Den første moderne utgåva blei utgjeven i 1843 av Aleksandr Vostokov og kom i faksimile i 1883 og 1889.
Al-Jidfirah
Al-Jidfirah er ein landsby aust i det sentrale Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Beginnings av Ambrose Slade
Beginnings er debutalbumet til det britiske rockebandet Ambrose Slade, som seinare vart kjende som Slade. Det kom ut 9. mai 1969, men selde ikkje godt nok til å nå albumlista. I USA kom albumet ut med tittelen Ballzy. Seinare, i 1975, vart albumet gjeve ut på ny på Contour som Beginnings of Slade, men det vart raskt trekt attende på grunn av problem med opphavsretten.
Beginnings er ei blanding av sjølvskrivne songar og coverversjonar, inkludert to spor av Steppenwolf. For å bekrefta mangfaldet av påverknaden i gruppa, spelte dei òg Ted Nugent & The Amboy Dukes-songen «Journey to the Center of Your Mind», «Ain't Got No Heart» av Frank Zappa & The Mothers of Invention, The Moody Blues sin «Fly Me High», The Beatles sin «Martha My Dear» og «If This World Were Mine» av Marvin Gaye.
Plateomslaget for den originale britiske utgjevinga av albumet inneheld eit foto av bandet på Pouk Hill i Walsall, eit lokalt landemerke som var i nærleiken av heimen til songaren Noddy Holder. Bandet likte ikkje bilettakinga fordi fotografen insisterte på at dei skulle posera nakne frå livet og opp i ekstremt kaldt vêr. Hendinga skulle seinare danna grunnlaget for teksten til songen deira «Pouk Hill», som dukka opp på det andre albuma deira, Play It Loud, i 1970.
Bakgrunn og utgjeving
Bandet heldt til ei veke i Philips-studioet på Stanhope Place og spelte inn Beginnings med lydteknikaren Roger Wake. Etter å ha synst at demoen deira av «Mad Dog Cole» var flott, insisterte Baverstock på at bandet skulle skriva meir eige materiale. Dei tre andre originalane, «Roach Daddy», «Pity the Mother» og «Genesis», vart deretter skrivne i løpet av få dagar. I eit intervju frå 1980 hugsa bassist Jim Lea: «Dette var det første store forsøket vårt på å laga ei plate, så det var viktig å ikkje la det gli. Så vi gjorde «Roach Daddy», «Mad Dog Cole» og «Genesis» i total frykt. «Pity the Mother» var ein annan av songane som Bavistock 'tvinga' oss til å skriva.» I ei tid då bandet enno ikkje fullstendig skreiv sitt eige materiale, bestod albumet av åtte coverversjonar av songar bandet jamleg spelte som ein del av live-settet deira. Lea sa om coverversjonane: «Dei var alle nummer vi gjorde live på scena den gongen. Vi hadde byrja å røra oss bort frå Flower Power-saka då, men vi gjorde framleis uvanlege nummer. Du kan sjå det på alle låtskrivarane av songane, dei er alle store namn no, men den gongen var dei uhøyrde. Frank Zappa - han var totalt ukjend, han hadde berre spelt inn eitt album, men me spelte inn hans «Ain't Got No Heart». I motsetnad til det Lea sa, hadde Zappa faktisk gjeve ut seks studioalbum før Ambrose Slade gav ut debuten sin.
Under innspelinga av albumet vart Ambrose Slade introdusert for Chas Chandler, som vitja bandet i studio med forretningspartneren sin Gunnel. Imponert over det han høyrde i studio, bestemte Chandler seg for å sjå bandet opptre live på klubben Rasputin's kvelden etter. På slutten av showet bestemte han seg for å leia gruppa og vart kort tid etter manageren deira.
I mai 1969 kom Beginnings ut, saman med singelen «Genesis», men ingen av dei gjekk inn på salslistene. Dette var sjølv om det vart filma ein promovideo på Euston Station i London for å marknadsføre albumet. Etter mangelen på kommersiell suksess byrja bandet og Chandler å vurdera sitt neste karrieretrinn. Chandler var ikkje nøgd med debutalbumet og trudde at bandet ville tena på å skriva eige materiale og byte image. Bandet spelte inn ytterlegare to singlar for Fontana før Chandler flytta bandet til Polydor, der dei seinare ville oppnå eit kommersielt gjennombrot i 1971.
Om utgivinga til albumet og mangel på kommersiell suksess, sa Lea: «Det fall drastisk. Men det var ikkje poenget, du ser at det fekk oss eit fotfeste i London, så det var eit oppdrag som vart utført for oss. Chas Chandler tok oss over. Me hadde framleis litt tid til å køyra på kontrakten vår med Bavistock, så me gav ut dei to neste singlane våre på Fontana. Det var nokre interne problem mellom Chas og den nye sjefen i Fontana, og det neste eg visste var at me var ute av Fontana-avtalen. Chas hadde samband med Polydor, fordi han då administrerte Jimi Hendrix, så me signerte ein kontrakt med dei.»
Songar
«Genesis» er eit originalinstrumental, skriven av alle fire medlemmane i bandet. Songen skulle seinare bli omarbeidd på nytt med tekst som «Know Who You Are», som dukka opp på albumet deira frå 1970, Play It Loud. «Everybody's Next One» er ein coverversjon av ein song rå 1968 av Steppenwolf. «Knocking Nails into My House» er ein coverversjon av songen frå 1968 av The Idle Race. «Roach Daddy» vart òg skrive av alle fire medlemmane i bandet. I tillegg til at han vart med på albumet, vart songen òg gjeven ut som B-side til singelen «Genesis». «Ain't Got No Heart» er ein coverversjon av songen frå 1966 av Mothers of Invention. «Pity the Mother» var den første songen som vart skriven av det framtidige låtskriverlaget til Slade i Holder og Lea. Songen inneheld Lea på elektrisk fiolin. I 1980 sa Lea om songen: «Me skreiv han på kjøkenet til foreldra til Nod, dagen før me gjekk ned for å gjera innspeling i studio. Louise [kona] var der, og ho hjelpte meg og Nod med å skriva songen.»
«Mad Dog Cole» er ein annan original instrumental. Songen hadde arbeidstittelen «My Cat's Got Fleas». «Fly Me High» er ein coverversjon av songen frå 1967 av The Moody Blues. «If This World Were Mine» er ein coverversjon av duetten frå 1967 av Marvin Gaye og Tammi Terrell. «Martha My Dear» er ein coverversjon av The Beatles-songen frå 1968. Bandet skulle seinare framføra songen på BBC-barneshowet Monster Music Mash i 1969 då dei promoterte singelen «Wild Winds Are Blowing». «Born to be Wild» er ein annan song opphavleg av Steppenwolf. «Born to be Wild» vart seinare inkludert på konsertalbumet Slade Alive! frå 1972, som gav versjonen deira større heider. «Journey to the Center of Your Mind» er ein coverversjon av songen frå 1968 av The Amboy Dukes.
Mottaking
Ved utgjevinga skildra meldaren Lester Bangs i Phonograph Record albumet som «heilt ubrukeleg». Record Mirror skildra i ei melding av singelen «Genesis» albumet som ein «fin debut» frå eit band med «veldig stort talent».
Seinare i 1991 skreiv Q: «Det er eit merkeleg, men hyggeleg album, som ser kvartetten nervøst slappa av i skoa til The Small Faces» Dave Thompson skreiv for AllMusic at albumet presenterer «lite av det du kan forventa av Slade», sjølv om «vokalen til Noddy Holder er umiskjenneleg». Thompson roser dei «godt utførte coverversjonane», som tente til å «demonstrera bandet som musikalsk allsidig». Han konkluderte med: «Sjølv om det er ei handfull vonbrot («Martha My Dear» er nesten avskyeleg), står Beginnings som ei fin byrjing. Men ting kom til å bli mykje betre enn dette.»
Helene Weber
Helene Weber var ein tysk politikar for Zentrum, og seinare CDU. Ho deltok i utforminga av både Weimarforfatninga frå 1919 og den tyske grunnlova av 1949 (Grundgesetz). Weber var blant dei fyrste kvinnelege karrierepolitikarane under Weimarrepublikken og Forbundsrepublikken Tyskland (Vest-Tyskland).
Biografi
Etter utdanninga som lærar var Weber aktiv i katolske kvinneforbund og velgjerdsorganisasjonar. Ho arbeidde for kvinnedeltaking i alle samfunnsområde. I 1919 vart ho konsulent og frå 1920 til 1933 fekk ho eige embete (Ministerialrätin) i sosialdepartementet i Preussen. Weber vart dimed den andre kvinna, etter Gertrud Bäumer, som fekk eit høgt embete i den prøyssiske forvaltninga. I 1933 vart ho oppsagd av politiske grunnar.
Etter andre verdskrigen var Weber medlem av rådet for den britiske okkupasjonssona. I 1948 deltok ho i utforminga av den nye tyske grunnlova, blant anna som medlem av Det parlamentariske rådet. I arbeidet med grunnlova gjekk ho mot ei «skjematisk» likestilling mellom kvinner og menn, og i tillegg ville ho bevare «eigenverdien» (Eigenwert) til kvinner. Samstundes gjekk ho inn for å slå fast retten til lik løn for likt arbeid. Frå 1949 til 1962 var ho medlem av Forbundsdagen.
Weber vart rekna som den mest innverknadsrike kvinna i Unionen (CDU/CSU). Weber var medlem av Vestunionens forsamling og frå 1950 til 1958 medlem av styret i Ligaen for katolske kvinneforbund. Frå 1952 var ho leiar av rådet for den tyske helsetenesta for mødrer (Deutsche Müttergenesungswerk).
Då Konrad Adenauer i 1961 innsette Elisabeth Schwarzhaupt som den fyrste kvinnelege statsråden, var det etter sterkt påtrykk frå Weber.
Ettermæle
Weber vert rekna av Arbeitsgemeinschaft Orte der Demokratiegeschichte å vere blant dei viktigaste personane som i løpet av dei siste 200 åra har bidrege til danninga av demokratiet i Tyskland.
Supporters Range
Supporters Range er ei fjellkjede i Antarktis. Ho er 40 km lang og ligg på austsida av Millbreen med Keltiebreen i nord og Mill Stream-breen i sør.
Det fekk dette namnet av New Zealand GSAE (1961-62) fordi fleire toppar i fjellkjeda er kalla opp etter folk som støtta (supporters på engelsk) Nimrodekspedisjonen til Ernest Shackleton (1907-09).
Blant fjella i denne rekkja finn ein Mount Iveagh med ei høgd på 3422 meter over havet. Fjellet ligg på austsida av Beardmorebreen. Mount Iveagh vart opdaga av Nimrodekspedisjonen og kalla opp etter Edward Guinness, 1. jarl av Iveagh.
Bergsvingel
Bergsvingel (Festuca brachyphylla) er ein grasart som veks naturleg i Eurasia, Nord-Amerika og Arktis. Han blir brukt til å hindra erosjon og til å byggja opp att vegetasjon. Artsnamnet brachyphylla tyder 'kort-blada'. Arten har eit diploiditetstal på 28, 42 eller 44. Han blei fyrst skildra vitskapleg i 1827.
Festuca brachyphylla har sirkumpolar og alpin utbreiing. Han finst i Nord-Amerika i heile Canada og langs Rocky Mountains, og finst så langt sør som New Mexico og California.
Boogie with Canned Heat
Boogie with Canned Heat er det andre studioalbumet til Canned Heat, gjeve ut i 1968. I motsetnad til debutplata inneheld denne plata hovudsakleg originale songar. Albumet inneheld hitten «On the Road Again», ein av dei mest kjende songane deira. «Amphetamine Annie» er ei åtvaring mot farane ved å bruke amfetamin, og vart ein del spelt på radio. «Fried Hockey Boogie» var det første dømet på ein av boogie-songane til Canned Heat.
Lancingbreen
Lancingbreen er ein isbre som er 6 km lang, og som flyt sør frå Mount Corneliussen og Smillie Peak til Newark Bay på sørsida av Sør-Georgia. Han vart kartlagt av South Georgia Survey i perioden 1951-57, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter «Lancing», bygd i 1898 og ombygd til kvalkokeri i 1923. Ho vart det første kvalkokeriet som vart bygd med bedding.
Slaget ved Bantry Bay
Slaget ved Bantry Bay var eit sjøslag utkjempa den 11. mai 1689 under niårskrigen. Den allierte flåten var kommandert av Arthur Herbert, 1. jarl Torrington og den franske flåten av François Louis de Rousselet, Marquis de Châteaurenault. Bortsett frå operasjonane på land i La Rochelle i 1627–28, var slaget ved Bantry Bay den første gongen den engelske og franske marinen hadde møtt kvarandre i slag sidan 1545.
Slaget nær den irske sørkysten var noko uavgjort, men franskmennene som prøvde å forsyne kong Jakob II i forsøket hans på å ta attende trona si, klarte å setje i land forsyningane for det irske felttoget til Jakob. Franskmennene klarte derimot ikkje å følgje opp den taktiske sigeren sin, men Château-Renault hadde påført den engelske flåten stor skade.
Bakgrunn
Medan han var i Frankrike bygde Jakob opp ein arme for å støtte lordkanslaren sin i Irland, Jarl Tyrconnell. Jakob hadde alt bedt om økonomisk støtte, men det var først i mars 1689 at han var klar til å setje av stad for å sjølv leie felttoget Etter å ha gått i land i Kinsale med 100 franske offiserar og ei blanding av 2 500 soldatar, reiste Jakob i lag med Tyrconnell, som han no gjorde til hertug, til Dublin. Jakob håpte å få rask kontroll over Irland, før han gjekk over til Skottland eller England, men dette var umogeleg sidan dei protestantiske skansane i Nord-Irland var utanfor hans kontroll. Felttoget trengde derfor forsyningar og utstyr frå Frankrike, men engelske parlamentarikarar, som var sterkt uroa over situasjonen som utvikla seg i Irland, ønskte å nytte Royal Navy for å hindre planane til Jakob.
Slaget
Den nyutpeikte øvstkommanderande for den engelske flåten, Arthur Herbert, la ikkje til sjøs før starten av april, og måtte forlate fleire skip som hadde gjort mytteri etter at dei ikkje hadde fått løn tidsnok. Flåten til Herbert på 19 skip segla ut den 4. april og var utanfor Cork den 12. april, der dei leita etter fiendtlege fartøy. Den franske flåten, som bestod av 24 tredje- og fjerderangs fartøy, to fregattar og fleire brannskip, samt transportskip med våpen og forsyningar til Jakob, sette ut frå Brest den 6. mai.
Då franskmennene nærma seg den irske sørkysten gjorde skvadronen til Herbert det umogeleg å losse forsyningane ved KInsale, og Château-Renault vart tvungen til å ankre opp flåten sin i Bantry Bay. Morgonen etter, den 11. mai, sette franskmennene i land 1500 mann med pengar, våpen og ammunisjon, då flåten til admiral Herbert kom i syne. Franskmennene heva anker og slaget starta i det avgrensa farvatnet i bukta. Ført møtte dei to flåtane kvarandre i parallelle linjer, men Château-Renault, som hadde lovarten på si side, dreiv Herbert frå bukta og ut på det opne havet. Det påfølgjande slaget, som varte totalt fire timar, vart noko uavgjort, men franskmennene hadde fått verna transportskipa sine lenge nok til at dei fekk losse. Då franskmennene gav seg seint på ettermiddagen for å dra tilbake til bukta og ankre opp, var skipa til Herbert for mykje øydelagde for å kunne fløgje etter, og han hadde tapt mange mann.
Etterverknad
Flåtane trekte seg attende. Château-Renault returnerte til Brest den 18. mai, og tok på vegen sju nederlandske handelsfartøy frå Vestindia. Herbert segla mot Scilly Isles, før han nådde Spithead, via Plymouth, den 22. mai. For både franskmennene og engelskmennene var ikkje slaget tilfredsstillande. Sjølv om skipa til Herbert vart påført store skadar slik at han måtte liggje to månader i Portsmouth (som gjorde det irske farvatnet uverna i denne perioden), nytta ikkje Château-Renault denne fordelen, noko som var fortvilande for dei lågare offiserane hans Job Forant og Jean Gabaret. Vilhelm var heller ikkje nøgd med utfallet, men kongen gjorde likevel Herbert til jarl av Torrington, hovudsakleg for arbeidet han hadde gjort året før i 'den ærerike revolusjonen'. I tillegg slo kongen to av kapteinane til Herbert, John Ashby som hadde leia fronten, og Cloudesley Shovell, til riddarar, og gav kvar matros ti shilling kvar. Jakob hadde samstundes starta omleiringa av Derry, og tok han denne byen ville det opne ei kommunikasjonslinje med jakobittane i Skottland. Tre franske fregattar under kaptein Duquesne vart sendt for å støtte han. Som svar bestilte det skotske parlamentet to små kryssarar, «Pelican» og «Janet», for å ta den franske skvadronen, men den 20. juli, vart desse kapra av Duquesne i North Channel.
Kjelder
''
Hemed
Hemed (hebraisk skrift חֶמֶד, tyder Nåde) er ein religiøs moshav sentralt i Israel. Han ligg nær Or Yehuda og høyrer til Loddalen regionale kommune. I 2006 hadde han 563 innbyggjarar.