cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ulrik Arneberg
Arneberg var fødd i Vanse i Vest-Agder, der far hans var sokneprest. Etter å ha teke artium i 1846 var han huslærar i to år. Han studerte så teologi, der han avla andreeksamen, før han bestemte seg til i staden å studere jus. I 1852 avla han juridisk embetseksamen.
Arneberg var fyrst fullmektig hos byfuten i Kristiania. Då futen døydde i 1856 var han konstituert i embetet til 1858. Han var ei tid sakførar og referent ved stiftsoverretten, før han i 1861 vart høgsterettsadvokat. Frå 1866 var han assessor i Kristiania byrett og i 1872 justitiarius for same. Åra 1881-89 var Arneberg amtmann i Bratsbergs amt. Etter å ha vore statsråd, vart han i 1891 på ny amtmann, då i Smaalenene fram til 1905.
Arneberg var statsråd i Emil Stangs fyrste regjering, fyrst gjorde han teneste ved statsrådsavdelinga i Stockholm frå 1889 til 1890. Sidan 1. juli 1890 var han justisminister til regjeringa gjekk av i mars 1891. I perioden frå 1892 til 1894 var han stortingsrepresentant for valkrinsen Brevik og partiet Høgre. Han var medlem av vegkomiteen.
Arneberg vart utnemnd til riddar av St. Olavs Orden i 1880 og forfremja til kommandør av 1. klasse i 1891. Han var også innehavar av den svenske Nordstjerneordenen.
T-80
T-80 er ei sovjetisk stridsvogn og ei videreutvikling av T-64. Produksjonen starta i 1983, og den nyaste varianten T-84 vert framleis produsert i Ukraina. Den var den første gassturbindreve stridsvognserien i verda. Den har mange utvendige likskapstrekk med T-72, men er betre pansra og mekanisk heilt annleis. Vogna vert produsert hjå fabikken Omsktransmasj i Omsk. Denne fabrikken gjer òg stridsvogna klar for teneste i arktiske strok.
Historie og utvikling
T-80 vart utvikla ved Leningrad Kirov-fabrikken (LKZ) under leiing av Nikolai S. Popov. Prototypen vart kalla Objekt 219 og fekk ein GTD-1000T gassturbin som motor. Den kom i teneste i 1976.
Produksjonen vart først starta i Leningrad, men førsteutgåva vart ikkje bygd i stort mengd. Den vart snart følgd av T-80B, som hadde vorte utvikla som Objekt 219R.
Sidan lanseringa har T-80 vorte oppgradert mange gonger. Fleire land har kjøpt inn T-80 for testing, mellom anna Frankrike, Tyskland, India, Sverige, Storbritannia og USA. Kina kjøpte 200 T-80U seint i 1993. I 1999 kjøpte Kypros 41 vogner for heimevernet sit, og desse vart levert rett frå lager i Omsk, då fabrikken hadde ei mengd T-80U som ikkje hadde vorte levert til den russiske hæren på grunn av finansieringsproblemer.
Teknisk
Vognføreren sit framme i skroget, med vognkommandøren til høgre og skytteren til venstre i tårna. Pansringa er av sveist stål med ulike laminat. Kanona er med 125 mm glatt løp med høve til å fyra AT-8 Songster panservernsmissil. Motoren er ein gassturbin på 1 000 hestekrefter, kopla til ei manuell girkasse med fem gir framover og eitt i revers.
Inmarsat
Inmarsat er børsnotert på London Stock Exchange.
Historie
Inmarsat vart stifta i 1979 som ein ideell internasjonal organisasjon som sprang ut av International Maritime Organization (IMO) under SN Hovudføremålet var å etablera pålitelege kommunikasjonstenester til skipsfarten på global basis for å auka tryggleiken til sjøs. Inmarsat har sidan utvida sina tenester til òg å dekka luftfart og landbasert bruk. I 2005 vart firmaet omgjort til aksjeselskap og sett i handel på London Stock Exchange.
Oppgåver og produkt
Det opphavlege utgangspunktet til Inmarsat i IMO er stadig synleg i samband med den rolla selskapet har i internasjonale sjøtryggleiksavtaler. Det er m.a. krav til mange fartøy at dei skal ha bestemde typar Inmarsatutstyr om bord til naud- og tryggleikskommunikasjon, og Inmarsats infrastruktur spelar ei framtredande rolle ved handtering av naudssituasjonar. Desse krava og operasjonelle prinsipp er fastlagt i GMDSS-systemet som vart vedteke i 1988 ved IMO-konvensjonen SOLAS (Safety Of Life At Sea).
Utover dette vert det no òg tilbode kommunikasjonsformer som tale, telex, telefaks, ISDN og datakommunikasjon ved mange ulike snøggleikar. Det seinaste skotet på stammen er etableringa av ei ny BGAN-teneste som fullt utbygd kjem til å gje global breibandkommunikasjon.
Satellittane til Inmarsat er geostasjonære og er difor alle omtrent over ekvator. Dekninga deira går til omkring 78°N og 78°S; polarområda har ikkje dekning då dei ikkje kan nåast frå ein geostasjonær posisjon.
Inmarsatprodukta vert normalt delt inn i tre segment som stiller ulike krav både til terminalane og til nettet:
System
Inmarsat har oppretta ulike system med ulike eigenskapar :
Satellittar
I byrjinga vart den leigde kapasiteten til kommunikasjonstrafikken til Inmarsat på andre sine satellittar, men frå tidleg i 1990-åra byrja oppskytinga av eigne satellittar.
Inmarsat I-2
Dette er ei gruppe på fire satellittar. Dei vert i dag brukt til utleigekapasitet og som reserve. Kvar satellitt veg 690 kg (utan brennstoff) og har ein sendeeffekt på 1200W
Inmarsat I-3
Denne gruppa på fem satellittar har ut over global basisdekning òg høve til å etablera eit meir fleksibelt dekningsbilete der område med mykje trafikk kan få auka kapasitet (såkalte spot-beams). Dei overfører òg hjelpesignal til GPS-systemet. Ein stor del av I-3-funksjonane til satellittane er i ferd med å verta overflytta til dei nye I-4. Kvar satellitt veg 2 068 kg (sedd bort frå F2 som har eit anna fremdriftssystem) og har ein sendeeffekt på 2 800 W.
Inmarsat I-4
Desse satellittane er seinaste generasjon og dei hittil største, kraftigaste og mest avanserte av Inmarsat-satellittane. Dei kan omstillast til mange ulike dekningsmønster og har kvar ein transmissjnskapasitet som overstig alle I-3-satellittane tilsaman. Dei skal opna høve for global breibandkommunikasjon når dei er fullt i drift. Dei veg kvar omkring 5 900 kg.
Ane Breivik
Ane Breivik er ein norsk politikar for Venstre frå Bærum i Viken. Frå november 2021 er ho leiar i Unge Venstre. Breivik har tidlegare vore nestleiar av Unge Venstre og sentralstyremedlem i ungdomspartiet. Frå februar 2021 var ho Hordaland Venstres 2. kandidat til Stortingsvalet 2021. Breivik er 1. vara for Sveinung Rotevatn til Stortinget for perioden 2021–2025.
Bakgrunn
Breivik har tidlegare sete som sentralstyremedlem i ungdomspartiet, og i januar 2020 blei ho den yngste lokallagsleiaren i eit av Venstres største lokallag, Bergen Venstre, nokonsinne. Ho studerer rettsvitskap ved Universitetet i Bergen og har tidlegare gått på United World Colleges i Maastricht.
Kunstig horisont
Ein kunstig horisont er det meste sentrale instrumentet i eit fly for instrumentflyging. Instrumentet viser om nasen av flyet peikar mot horisonten, oppover eller nedover. Det viser òg om vengjene er horisontale eller om den eine vengja peikar nedover eller oppover.
Instrumentet er eit gyroskop med vertikal akse og vert anten driven av undertrykk frå forgassaren, frå ei eiga pumpe, frå eit utvendig venturirøyr som hentar luftstraumen frå propell en eller han kan drivast elektrisk.
Vanlegvis kan ein sjå ei øvre blå sone og ei nedre brun sone med ei horisontlinje imellom. Når horisontlinja er høgt oppe peikar nasa på flyet nedover, og omvendt peikar ho oppover når horisontlinja er lågt nede. Når horisontlinja er på skrå oppover mot høgre, peikar høgre venje nedover. Det er markeringar på instrumentet som viser når krengninga er 30 og 60 gradar.
På russiske fly vert krengninga vist ved at det vesle flyet krenger sideveges. Då er horisonten bevegeleg opp og ned, men ikkje på skrå.
Nokre kunstige horisontar som ikkje er berekna for akrobatikkflyging toler ikkje meir enn ei viss mengd gradar krengning. Ved meir uvanlege stillingar enn dette vert gyroen sett ut av stilling og vert ubrukeleg til han er stilt igjen.
I nyare passasjerfly og enkelte småfly er det dei siste åra meir vanleg med ein eller fleire dataskjermar som viser informasjonar som på eldre fly vert vist på mange enkelt-flyinstrument. Dette vert kalla «glascockpit».
I nyare fly har den kunstige horisonten sentral plass på dashbordet i ei T-form med høgdemålar til høgre, fartsmålar til venstre og gyrokompass nedanfor. I tillegg er det vanleg med krengingsmålar ned mot venstre og vertikalhastighetmålar ned mot høgre. I fly med glascockpit kan ein vanlegvis sjå denne informasjon på den meste sentrale skjermen.
Bombardementet av Brussel
Bombardementet av Brussel av dei franske soldatane til kong Ludvig XIV den 13.-15. august 1695 og den påfølgjande brannen var den mest øydeleggande hendinga i historia til Brussel. Storpalasset vart øydelagd og ein tredje del av byen brann ned. Heile bysentrum, inkludert Grand-Place, vart bygd opp at dei påfølgjande åra.
Bombardementet var ein del av niårskrigen. Dei franske styrkane håpte på at bombardementet, eller trugselen av det, ville få dei allierte soldatane til å avslutte omleiringa av Namur. Strategien var mislukka og dei oppnådde ikkje noko militært med bombardementet, men kong Ludvig XIV av Frankrike fekk dårlegare rykte på grunn av den barbariske handlinga.
Bakgrunn
På 1600-talet gjekk Dei sørlege Nederlanda gjennom ei rekkje krigar og var utsett for store øydeleggingar. I 1695, nesten førti år etter slaget ved Dunes i 1658, la Frankrike ned ein politikk for å utvide landområda sine. Dette førte til at dei spanske områda nord for Frankrike vart annekterte. Krigar vart utkjempa og alliansar danna og oppløyste, og festningane byta stadig eigarar. Niårskrigen hadde rast sidan 1688. I mot Frankrike var ein stor europeisk koalisjon, Storalliansen, leia av Vilhelm III av Oranien, leiar i Nederlanda og snart konge av av England. Med seg hadde Vilhelm Spania, Sverige, Det tysk-romerske riket og fleire kurfyrstar, som Maximilian II Emanuel av Bayern, guvernør for Dei spanske Nederlanda.
Bombardementet
Den 7. august forlé t Villeroi Mons på veg mot Brussel med eit vogntog på nesten 1500 vogner med utstyr. Villeroi ønskte at fienden skulle få vite om dette for at dei skulle stoppe kringsetjinga av Namur. Vilhelm III føretok seg derimot ingenting. Berre den vesle armeen til fyrsten av Vaudemont, nær byen Gent, klarte å oppnå noko, då dei kontrollerte vegane inn til Brussel. Men med berre 15 000 mann vart han derimot tvungen til å trekkje seg attende frå den mykje større styrken til Villeroi. Den franske armeen nådde fram nær Brussel den 11. august og sette opp ei stilling på ei høgd vest for byen. Forsvaret av Brussel var heller dårleg og bymurane gav ikkje særleg vern.
Den 13. august sende Villeroi eit brev til fyrsten av Berghes, den militære guvernøren i Brussel. Sidan han ikkje kunne rettferdiggjere åtaket på ein sivil folkesetnad i ein relativt forsvarslaus by med at han ønskte å trekkje dei allierte bort frå Namur, kalla han det i staden ein hemn for bombardementet av franske byar langs Den engelske kanalen av den engelske flåten. Han bad òg om å få vite kvar kona til Max Emanuel, Theresa Kunegunda var. Ho var dotter til den polske kongen Jan III Sobieski, som var nøytral i krigen, og kongen av Frankrike la ned forbod om at ho skulle skytast på.
Det franske batteriet starta å fyre lause før kl. 19 om kvelden. Dei første brannbombene og granatane trefte fleire hus, som vart sett i brann. Brann spreidde seg raskt i dei tronge gatene med hovudsakleg trehus.
Tre batteri i Brussel prøvde å gjengjelde kanonelden, men dei hadde lite krut, ammunisjon og mannskap. Dei få salvane med kanonkuler, og seinare brustein, som dei klarte å få avstad, tok likevel livet av kring 35 franskmenn, men dei klarte ikkje å stope bombardementet.
Styresmaktene trudde i det lengste at det verste var mogeleg å unngå, og bad innbyggjarane halde seg heime med vassbøtter for å sløkkje brannar som oppstod og hindre at dei i å spreie seg. Det viste seg å ikkje vere noko for å stoppe brannane, og innbyggjarane prøvde å redde det mest verdifulle og flykta i panikk til høgdene i byen, aust for Sennedalen. Midt på natta var heile sentrum i brann, inkludert Storpalasset, som var i stein, rådhuset, eit nonnekloster og St. Nicholas-kyrkja.
Morgonen den 14. august stoppa åtaket, medan franskmennene førte inn fleire forsyningar. Det gjekk rykte om at franskmennene ville velje nye mål, og i forvirringa som oppstod flytta innbyggjarane tinga sine attende til dei delane av byen som alt hadde vorte råka. Alle desse vart øydelagde då bombardementet heldt fram. Då bombardementet tok til att vart bombardementet enno hardare og over større område av byen. Morgonen den 15. august stod heile sentrum i brann og Max Emmanuel, som no hadde nådd fram, nytta krut til å sprenge mange bygningar for å lage ei enorm branngate rundt det råka området.
Dei franske batteria stoppa først bombardementet etter 48 timar.
Samanlikna med andre slag i krigen var det relativt få personar som mista livet, sidan innbyggjarane fekk tid til å evakuere til austlege delar av byen. Dei kulturelle og materielle tapa var derimot enorme. I følgje forskjellige kjelder vart mellom 4000 og 5000 bygningar øydelagde, noko som var ein tredjedel av byen. Mykje av dette var i eit samanhengande område der nesten alle bygningane vart øydelagde, synleg som eit kvitt område på kartet øvst på sida. Nesten alle bustadhus, som var bygde i tre, vart øydelagde, medan offentleg bygg og kyrkjer, som ofte vart laga av stein og murstein, stod att. Alle estimat var samde om at øydeleggingane var enorme. Ei veke etter katastrofen vart øydeleggingane estimerte til 30 millionar florinar. Til samanlikning kosta eit nytt hus kring 2000 florinar.
Franskmennene sjølve var overraska over kor stor suksess operasjonen vart, langt over det dei hadde venta. Den unge hertugen av Berwick, ein framtidig marskalk av Frankrike som var til stades skreiv mot slutten av livet sitt «noko meir motbydeleg har aldri blitt sett før, og ingenting kjem nærare plyndringa av Troja.» Gjennom Europa skapte øydelegginga sinne. Øydelegginga var eit brot på dei uskrivne reglane som styrte krigføring på denne tida. Det var uhøyrt å bombardere eit sivilt mål, som ikkje var involvert i krigen, for å tvinge fienden til å stoppe ei kringsetjing. Vanlegvis bombarderte ein berre forsvarsverk og bymurar, slik at byane kunne erobrast intakt. Ministrar frå Storalliansen møttest i Haag og avgjorde å hemne øydelegginga av Brussel. Bombardementet hadde i tillegg vore nyttelaust ut frå eit militært standpunkt, sidan dei allierte ikkje gav opp kringsetjinga av Namur, som fall 5. september. Det øydela derimot ryktet til kong Ludvig XIV. Hundre år seinare omtalte Napoleon bombardementet som «like barbarisk som det var nyttelaust».
Muir of Ord
Muir of Ord (skotsk-gælisk Am Blàr Dubh) er ein landsby i regionen Highland i Skottland. Han har kring 2000 innbyggjarar. Landsbyen ligg på vestsida av halvøya Black Isle på den skotske nordaustkysten, inst i Moray Firth. Han ligg ikkje langt frå botnen av fjordarmen Beauly Firth, mellom landsbyane Beauly og Conon Bridge. Han er om lag ti kilometer sør for byen Dingwall og 20 km vest for Inverness.
Den årlege landsbruksmessa Black Isle Show finn stad i Muir of Ord. Whiskydestilleriet Glen of Ord ligg i landsbyen, og er ope for publikum for omvisingar.
Upplanda
Upplanda er ein tettstad i Tierps kommun i Uppsala län i landskapet Uppland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 343 innbyggjarar og ligg ca. én kilometer aust for Örbyhus.
Karin i Jemen
Karin er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i Sana guvernement.
Mount Bearskin
Mount Bearskin er eit fjell (2850 moh) som ligg 5 nautiske mil (9 km) nordaust for Mount Tyree, mellom Patton- og Cornwellbreen i Sentinel Range i Ellsworth Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy, 1957-59. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter kaptein Leland S. Bearskin i USA Air Force (USAF), som deltok i planlegginga av Amundsen-Scott-stasjonen i 1956-57.
Liaoyang
Liaoyang (kinesisk: 辽阳; pinyin: Liáoyáng) er eit kinesisk byprefektur i sentralt i provinsen Liaoning i det nordaustlege Kina. Byprefekturet har eit areal på 4 731 km² og hadde mellom 1,8 og 1,9 millionar ibuarar i 2010.
Byprefekturet Liaoyang omfattar fem distrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì) og eitt fylke (县 xiàn).
Næring
Liaoyang er ein viktig by for den nordaustkinesiske tungindustrien.
Samferdsle
Kinas riksveg 202 går gjennom området. Han tek til i Heihe i provinsen Heilongjiang, passerer gjennom Harbin og Shenyang, og endar i Dalian ved Gulehavet.
Historie
Byen Liaoyang er ein av dei eldste i Nordaust-Kina, og var bygt allereie før Vår- og haustannaltida. Byen hadde ei stordomstid på 1100-talet og 1200-talet, under Liao-dynastiet og det jursjenske Jin-dynastiet, sistnemnde dynasti hadde sin austleg hovudstad her. Byen heitte då Dongjing. Under den russisk-japanske krig vart i 1904 slaget ved Liaoyangutkjempa i området, eit slag der dei russiske militærstyrkane leid eit stor nederlag.
Aracataca
Klimaet i Aracataca er tropisk varmt og fuktig året rundt.
Historie
Eit framlegg om å endre namnet på byen Aracataca-Macondo vart tilbakevist etter låg valdeltaking i ei folkerøysting 25. juni 2006.
Økonomi
Landbruket er viktig for byen, hovudsakleg blir det produsert palmeolje, ris, bomull, sukkerrøyr, bønner, kokebananar, bananar, maniok, tomatar og på fedrift av storfe, hestar, muldyr, esel, tamme fuglar, geiter og grisar. Handel representerer ei anna form for inntekt og er for det meste gjort uformelt, spesielt er det synleg langs hovudvegen til Santa Marta der ein sel til dømes badehandkle.
Transport
Det er fleire selskap som tilbyr interkommunal transport, og transport over departementsgrensene på mellomstore bussar, minibussar og taxiar. Elvene er ikkje farbare, og det er nokre små enkle flyplassar som blir brukte av småfly for landbruket. Ein hovudveg mellom Santa Marta og Cesar-departementet kryssar kommunen og byen og svingar sørover mot den colombianske Andesregionen. Jernbanen fungerer ikkje lenger for offentleg transport, han er brukt nesten utelukkande til å transportere kol frå regionen La Loma Calentura i Cesar-departementet til hamna i Santa Marta.
Kultur
Innbyggjarane feirar den katolske tradisjonen med dei heilage tre kongar den 6. januar kvart år, dei held karneval og den heilage veka mellom februar og mars, arrangerer ei kulturell veke, og andre festivalar.
I populærkulturen
Byen er fødestaden til nobelprisvinnaren i litteratur, forfattaren García Márquez og er anerkjend som modell for den mytiske Macondo, den sentrale landsbyen i García Márquez sin populære roman, Hundre års ensomhet. Barndomsheimen, i dag Casa Museo, og kyrkja der han vart døypt er begge store turistattraksjonar.
Lodding
Lodding er ein metode som vert nytta for å binda saman ulike metalldelar, ved hjelp av eit fyllmetall med lågt smeltepunkt. Metallflatene som skal bindast saman vert varma opp, slik at fyllmetallet smeltar og bind seg til metallflatene. Metalla som vers bundne saman har høgare smeltepunkt enn fyllmetallet og smeltar ikkje. Fyllmetallet inneheld ofte mykje tinn og vert difor kalla loddetinn. Lodding fører til at metalldelane som vert bundne saman er i termisk og elektrisk kontakt med kvarandre.
Bruksområde
Lodding vert nytta innan fleire fagområde.
Elektronikk
Innan elektronikkproduksjon vert elektronikkomponentar lodda til banane på krinskort. Dette gjev mekanisk stabilitet, elektrisk og termisk kontakt. Ved serieproduksjon vert komponentane plasserte på krinskortet av robotar og loddinga vert utført i ein automatisert loddestasjon. Ved framstilling av prototypar og reparasjon vert loddinga som oftast utført manuelt, ved hjelp av ein loddebolt.
Sølvsmedarbeid
Sølvsmedar nyttar lodding for å binda saman ulike metallstykke.
Christa Kinshofer
Christa Kinshofer er ein tysk tidlegare alpin skirennar frå München som i tida 1980-88 vann tre OL-medaljar.
Aktiv
Kinshofer vann fem storslalåmrenn i Verdscupen i alpine greiner 1979, frå desember 1978 til mars 1979, og vann dermed pokalen som viste at ho var verdas beste kvinnelege storslalåmrennar i den sesongen. Sidan vann ho i verdscupen ei kombinasjonstevling i januar 1981 og eit slalåmrenn i desember 1987.
Under dei olympiske leikane 1980 i Lake Placid vart ho nummer fem i storslalåm, og tok så sølvmedaljen i slalåm, Hanni Wenzel var det ingen som kunne hamle opp med i korkje øvingane. To år seinare vart Kinshofer nummer ni i storslalåm under alpin-VM 1982 i Schladming.
Kinshofer sleit med skadar utover på 1980-talet. Ho kom på kant med det tyske skiforbundet og i fire sesongar, 1984-87, representerte ho Nederland.
Kinshofer la opp som alpinist ved sesongslutt i 1988.
Holmenkollrennet 1951
Holmenkollrennet 1951 fann stad i tida torsdag 22. til søndag 25. februar 1951 i Oslo.
18 km
Dato: 22. februar
<br style="clear:both;" />
50 km
Dato: 24. februar
Kombinert
Dato: 24.-25. februar
<br style="clear:both;" />
Hopprenn
Dato: 25. februar
<br style="clear:both;" />
Judas
Judas kan vise til
Khokhloma
Ein bruker typisk ein kombinasjon av raud, svart og gull til å måla i khokhlomastil. Vanlegvis nytter ein raud, svart, grønt, gult og oransje på ein gullbakgrunn. Effekten av dette på utstyr og møblar kan vera at det verker tyngre og meir metallisk.
Historie
Målestilen har namn etter landsbyen Khokhloma i Koverninskij distrikt i  Nizjnij Novgorod oblast i Volga-regionen, der han fyrst blei kjend på andre halvdel av 1600-talet.
Handverket oppstod blant gammaltruande som søkte tilflukt i skogane etter å ha flykta frå forfølging. Før dette hadde lokale folk laga husgeråd av mjuke trevyrke. Blant dei religiøse flyktningane var det ikonmålarar som lærte opp lokale handverkarar i dei særskilde teknikkane med å måla tre gyllent utan å bruka ekte gull. Tregjenstandar, typisk dekketøy, blei vanlegvis grunna med mørtel av leire, linolje og tinnpulver (i nyare tid bruker ein aluminium). Eit blomemotiv blei måla oppå dette med pensel. Etter dette blei gjenstandane dekte med linolje (i nyare tid erstatta av syntetisk olje) og hardna i omn ved høge temperaturar. I khokhlomastil nyttar ein to hovudteknikkar for å måla, den såkalla overflatiske teknikken (raud og svart farge over den gylne) og bakgrunnsteknikken (eit gyllent siluettaktig design over ein farga bakgrunn).
Fyrst blei khokhloma kjend i Austen, og handverket blei laga for indiske og persiske markndar. Gjennom ei utstilling i Paris på slutten av 1800-t-alet blei stilen ogå kjend i vesten. Tidleg på 1900-talet verka det som om stilen var i ferd med å forsvinna, men han blei gjenoppliva i sovjettida. Khokhlomahandverkarar danna artel i 1920- og dei tidlege 1930-åra. På 1960-talet blei det bygd ein sovjetisk fabrikk kalla 'Khokhloma-målaren' nær landsbyen Khokhloma, og det blei skipa eit industrilag 'Khokhloma-måling' i byen Semjonov. Desse to produksjonsstadene blei senter for khokhlomamåling i Russia, og lager dekkjetøy, reiskapar (mest skeier), møblar, suvenirar og liknande.
Round Point
Round Point er eit nes 12 nautiske mil (22 km) vest for False Round Point på nordkysten av King George Island i Sør-Shetlandsøyane. Det skildrande namnet går attende til minst 1822.
Provinsen Vratsa
Provinsen Vratsa (bulgarsk Враца област, Vratsa oblast) er ein provins i Bulgaria. Han ligg mot nordvest i landet og grensar til provinsane Montana i vest, Sofia i sør, og til Lovetsj og Pleven i aust. I nord ligg nabolandet Romania.
Provinsen har desse kommunane:
Byar
Provinsen har desse byane:
2S12 Sani
2S12 «Sani» (GRAU-indeks) er ein 120 mm bombekastar nytta i Russland og tidlegare sovjetstatar. Den vart teken i bruk i 1981 og har vorte ein slags standard etter kvart, særleg i manøverbataljonar.
Design
Lastebilen, som regel ein GAZ-66, er rekna som ein del av bombekastarkomplekset og transporterer ammunisjon til bombekastaren med ei standard mengd på 24 kasser med 2 bombekastargranatar i kvar kasse - totalt 48 granatar. Standard bemanning er 5.
Anything Goes av AC/DC
«Anything Goes» er ein song av det australske hardrockgruppa AC/DC. Det er den fjerde låten frå albumet Black Ice. «Anything Goes» er ein av fem låtar frå albumet som vart spelt live på Black Ice-turneen, men han vart fjerna frå setlista 25. oktober 2009 og vart ikkje spelt resten av turneen. Singelcoveret til Anything Goes er berre det andre AC/DC-coveret som viser frontmann Brian Johnson åleine (1986-utgivinga av «You Shook Me All Night Long» var det første); andre har vist anten bandet eller Angus Young.
Musikkvideoen til «Anything Goes», som vart gitt ut på Family Jewels som ein del av Family Jewels plate 3, som ein del av plateboksen Backtrack i 2009, vart filma live i Paris 25. og 27. februar av David Mallet.
«Anything Goes» var eit siste tilskot til Black Ice, skrive medan albumet vart spelt inn.
Oranit
Oranit (hebraisk אורנית‎) er ei israelsk busetjing og lokal kommune på den okkuperte Vestbreidda. Busetjinga vart etablert i 1985. Folketalet er 6000.(2007) Oranit vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten. Busetjinga ligg i Tulkarm-provinsen, like aust for grensa mellom Israel og Vestbreidda.
Beaudoin Peak
Beaudoin Peak er eit snøfritt fjell, 980 meter over havet, som ragar over den søraustlege delen av Meyer Hills i Heritage Range. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne i U.S. Navy, 1961–66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Douglas W. Beaudoin i US Antarctic Research Program som var meteorolog ved Ellsworth-basen i 1961.
Cinnamon Girl
«Cinnamon Girl» er ein song av Neil Young. Han vart gjeven ut i 1969 på albumet Everybody Knows This is Nowhere, som òg var det første albumet med backingbandet Crazy Horse. Singelen nådde 55. plass på den amerikanske singellista i 1970.
Denne songen syner meir enn noko anna den viktige rolla Danny Whitten spelte i stilen til dei tidlege innspelingane til Neil Young. Han var rytmegitarist i Crazy Horse som syng høg harmonivokal, medan Young syng den låge harmonivokalen.
Songen er skriven i dobbeldroppa D-stemming (DADGBD). Denne stemminga er nytta i fleire av dei mest kjende songane «Cortez the Killer», «Fuckin' Up», «The Loner», «Ohio», «Inca Queen», «The Old Laughing Lady», «Ride My Llama», «When You Dance I Can Really Love».
Andre utgåver
Songen er spelt av mange andre artistar:
Kansas City av Leiber og Stoller
Originalen
«Kansas City» vart skriven av Jerry Leiber og Mike Stoller, då to nitten år gamle rhythm and blues-fans frå Los Angeles, som alt hadde hatt suksess som låtskrivarar for Charles Brown med R&B-hiten «Hard Times». Ingen av dei hadde vore i Kansas City, men var inspirerte av Big Joe Turner-plater. Gjennom sambandet til produsenten Ralph Bass, skreiv dei «Kansas City» spesifikt for West Coast blues/R&B-artisten Little Willie Littlefield. Det var først usemje mellom dei to låtskrivarane om melodien til songen: Leiber (som skreiv teksten) føretrekte ein tradisjonell bluessong, medan Stoller ønskte ei meir markant vokallinje. Stoller vann til slutt fram. Dei lærte bort songen til Littlefield heime hos Maxwell Davis, som arrangerte og spelte tenorsaksofon på songen. Littlefield spelte inn songen i Los Angeles i 1952, under den første innspelinga si for Federal Records, ein etikett under King Records. Ralph Bass endra tittelen til «K. C. Loving», som visstnok vart rekna som meir «hipt» enn «Kansas City». Littlefield si innspeling vart ein suksess i delar av USA, men nådde ikkje den nasjonale salslista.
Little Richard-versjonar
I 1955 spelte Little Richard inn to ganske forskjellige versjonar av «Kansas City»: 13. september (med produsenten Bumps Blackwell), og den 29. november (med fem vokalistar, og produsenten Art Rupe). Den første versjonen, som var tett opp til originalen, kom ut mykje seinare, i november 1970 på samlealbumet Well Alright! Denne versjonen var den første som hadde den nye tittelen «Kansas City» (etter originalen til Littlefield, «K.C. Loving»). Den andre versjonen til Richard hadde same namnet, men var ei ganske stor omarbeiding av Little Richard (denne versjonen inneheld eit nytt refreng med teksten «Hey, hey, hey, hey; Hey baby, hey child, hey now») som kom ut seint i 1958 på The Fabulous Little Richard og i april 1959 som ein singel Seinare vart denne versjonen covra av The Beatles.
9. mai 1956 spelte Little Richard inn sin eigen song, «Hey-Hey-Hey-Hey», òg kjend som «Hey-Hey-Hey-Hey! (Goin' Back to Birmingham)» som var særs lik ein del av den andre versjonen av «Kansas City» som var spelt inn seks månader tidlegare. Denne vart gjeven ut i januar 1958 som B-side til «Good Golly, Miss Molly» og i juli 1958 på Little Richard.
Wilbert Harrison-versjonen
I 1959, fleire år etter å ha spelt Littlefield sin «K.C. Loving», valde Wilbert Harrison å spele inn songen. I mars 1959, akkurat då versjonen til Little Richard kom ut på album, spelte Harrison inn songen i lag med gitaristen Wild Jimmy Spruill i eit studio i New York for produsenten Bobby Robinson frå Fury Records. «Kansas City» vart gjeven ut på singel seinare det året.
Harrison-versjonen nytta den originale tittelen til Leiber og Stoller, «Kansas City», men endra refrenget til «They got some crazy little women there, and I'm gonna get me one» og droppa ein 12-taktsdel. Songen vart ein hit og gjekk til topps på både R&B- og poplista, der han låg i sju veker. Songen vart ein av dei bestseljande i 1959. Singelen var den siste førsteplassen i USA som vart gjeven ut på ei 78-plate.
Harrison spelte òg inn ein svarsong til same melodien som «Kansas City», kalla «Goodbye Kansas City». Denne kom ut på singel på Fury Records i 1960.
The Beatles-versjonen
I 1964 spelte The Beatles inn Little Richard sin versjon av «Kansas City» (sidan kalla «Kansas City/Hey, Hey, Hey, Hey»), ein song dei byrja å spele medan dei var i Hamburg. Versjonen deira, som nytta ein noko anna tekst, kom ut på albuma Beatles for Sale (Storbritannia) og Beatles VI (USA) og var B-sida til singelen «Boys». Pianoet på songen vart spelt av George Martin. Eit alternativt opptak kom ut på Anthology 1 og eit konsertopptak frå Hamburg i 1962 vart gjeven ut på Live! at the Star-Club in Hamburg, Germany; 1962. Andre konsertopptak finst på albuma Live at the BBC og On Air - Live at the BBC Volume 2, i tillegg til i filmen Let It Be. The Beatles framførte òg songen i ein medley på det amerikanske TV-showet Shindig! i oktober 1964.
Medverkande
Newtonmore
Newtonmore (skotsk-gælisk Baile Ur an t-Slèibh) er ein landsby i regionen Highland i Skottland. Han har kring 1000 innbyggjarar. Han ligg i Badenoch-området ved elva Spey, like sørvest for Kingussie. Newtonmore er innanfor Cairngorms nasjonalpark, og turisme er ein viktig næringsveg.
Kansas City av Leiber og Stoller
James Brown-versjonen
James Brown spelte inn ein versjon av «Kansas City» i 1967 og denne nådde 21. plassen på R&B-lista og 55. plassen på poplista. Brown recorded live performances of the song for his albums Live at the Apollo, Volume II (1968) and Say It Live and Loud (1998; recorded 1968), and in his concert films James Brown: Man to Man and Live at the Boston Garden.This was also James Brown's first single to be reissued to Polydor Records.
Newtonmore
Newtonmore var ein av stadane der det vart gjort opptak til TV-serien Kar for sin kilt.
Kansas City av Leiber og Stoller
James Brown-versjonen
Etter Brown sitt eige ynskje, song Marva Whitney «Kansas City» i gravferda hans i Augusta i Georgia i 2006.
Andre versjonar
«Kansas City» har blitt spelt av mange hundre andre artistar, som Bill Haley & His Comets på albumet Bill Haley and His Comets (1960), Brenda Lee frå All the Way (1961), Peggy Lee frå Blues Cross Country (1962) og Miss Peggy Lee Sings the Blues (1988), Ace Cannon spelte ein instrumental versjon i 1962 på debutalbumet Tuff Sax, Trini Lopez nådde 23. plassen på poplista med ein singel i 1963, Dion DiMucci på albumet Runaround Sue (1961), Jan & Dean frå Surf City And Other Swingin' Cities (1963), Jay and the Americans frå At the Cafe Wha? (1963), Fats Domino som singel (1964), Sammy Davis jr. frå Sammy Davis, Jr. Sings the Big Ones for Young Lovers (1964), The Everly Brothers frå Rock & Soul (1965), Tom Jones frå From the Heart (1966), Albert King frå Born Under A Bad Sign (1967), Muddy Waters frå Muddy «Mississippi» Waters – Live (1979) og Dean Reed frå albumet Rock'n'Roll Country Romantic"(1980). Ti versjonar av songen finst på albumet The Best of Kansas City frå 1994. I 1995 vart han inkludert i Smokey Joe's Cafe, ein musikal med songar av Leiber og Stoller.  Grateful Dead spelte songen 28. oktober 1985, dagen etter Kansas City Royals vann den første Verdsserien sin.
Ettermæle
I 2001 fekk Harrison sin versjon av «Kansas City» ein Grammy Hall of Fame Award, og han er med på lista til Rock and Roll Hall of Fame over dei 500 songane som forma rock and roll. I 2005 erklærte Kansas City songen «Kansas City» som den offisielle songen sin.
Ruslan og Ljudmila
Ruslan og Ljudmila (pre-reformert russisk Русла́нъ и Людми́ла; reformert russisk Русла́н и Людми́ла, tr. Ruslán i Lyudmíla) er eit dikt av Aleksandr Pusjkin gjeve ut i 1820. Det er skrive som eit episk eventyr som består av ein dedikasjon (посвящение ), seks cantoar eller songar (песни) og ein epilog (эпилог). Verket fortel soga om bortføringa av Ljudmila, dottera til fyrst Vladimir av Kievriket, av ein vond trollmann og forsøket til den tapre riddaren Ruslan på å finna og redda henne.
Opphav
Pusjkin byrja å skriva diktet i 1817, medan han var elev ved det keisarlege lyceet i Tsarskoje selo. Han bygde på russiske eventyr han hadde høyrd som liten. Før diktet kom ut i 1820 var Pusjkin blitt send i eksil i Sør-Russland for politiske syn han hadde uttrykt i andre verk, som i odet sitt til «Fridom» (вольность). Ein lett revidert versjon kom ut i 1828.
Avleidde verk
Diktet danna grunnlag for ein opera med same namn komponert av Mikhail Glinka mellom 1837 og 1842.
Diktet blei filmatisert i Sovjetunionen i 1972 med Aleksandr Ptusjko som regissør og Valerij Kozinets og Natalja Petrova i hovudrollene. Andre filmversjonar er ein stumfilm frå 1915 laga av det russiske selskapet Khanzjonkov, regissert av Ladislas Starevitsj, og ein fjernsysnfilm frå 1996 basert på operaen til Glinka, regissert av Hans Hulscher og produsert av NHK. Det finst også ein svart-kvitfilm frå 1938.
Dedikasjon
Pusjkin dediserer diktet til unge venleikar utan namn, 'dronningar av sjela mi' (души моей царицы dushi mojej tsaritsy), og seier at løna hans er håpet om at ei lengtande jente vil lesa diktet i løynd.
Song 1
I ein kort prolog skildrar forteljaren i soga ei grøn eik ved havet, der ein lærd katt lenkja i ei gullkjede går att og fram. Når katten går mot høgre syng han, når han går mot venstre fortel han soger. På denne magiske staden lever hulderfolk og magiske skapningar, mellom dei vanlege figurar frå russiske eventyr slik som ei hytte på hønseføter (избушка на курьих ножках), Baba Jaga (Баба-Яга) og kong Kosjtsjej (царь Кащей ) i tillegg til figurar frå eventyr som Pusjkin sjølv hadde skrive, som dei 33 krigarane frå Soga om tsar Saltan. Forteljaren seier at han har vore på denne staden og høyrd forteljingar frå katten, mellom anna den følgjande forteljinga.
Soga opnar med ein fest halden av fyrst Vladimir (Владимир) for å fiera bryllaupet mellom dotter si, Ljudmila, til den tapre krigaren Ruslan. Blant gjestane er dei sjalu rivalane til Ruslan, krigaren Rogdaj (Рогдай), den skrytande Farlaf (Фарлаф) og dne unge khazar-khanen Ratmir (Ратмир).
På bryllaupsnatta, medan Ruslan gjer seg klar til å konsumera ekteskapet, fyller ei merkeleg kjensle sovekammeret i lag med lyn og torden. Deretter finn Ruslan ut at brura hans har forsvunne.
Då Vladimir får høyra at Ljudmila har forsvunne, annulerer han ekteskapet i sinne, og lover handa til dottera si til den som klarer henta henne trygt tilbake. Ruslan og dei tre rivalane hans legg ut på oppdraget til hest.
Ruslan møter ein gammal mann i ei hole som fortel han at Ljudmila er blitt bortført av trollmanen Tsjernomor (Черномор), men legg til at denne truleg ikkje har skadd æra hennar – ettersom all magien ikkje er nok til å hindra at trollmannen aldrar. Den gamle mannen i hola er sjølv ein finne kalla Finn som fortel korleis han sjølv var blitt forelska i ei vakker ung jente, Naina (Наина), som avviste han. For å vinna kjærleiken hennar prøvde han å bli ein storslått krigar, men ho avviste han igjen. Så brukte han mange år på å meistra magi. Til slutt fortrolla han henne til å bli forelsak i han, men fann då at ho var blitt til ei stygg gammal kjerring. Etter at han avviste henne, bestemte ho seg for å ta hemn på han. No då Finn har hjelpt Ruslan, vil Naina hata han også.
As You Like It
As You Like It er det sjette og siste studioalbumet til det engelske glamrockbandet Mud, utgjeve i 1979. Dei fleste songane er skrivne av bandmedlemmane Rob Davis og Ray Stiles. Bandet produserte albumet sjølv og det fekk lite merksemd då det kom ut. I 2009 vart albumet gjeve ut på CD i lag med Rock On.
Ruslan og Ljudmila
Song 2
Denne og kvar av dei følgjande songane byrjar med ein kommentar frå forfattaren. Desse kommentarane inneheld ofte tilvisingar til klassisk mytologi og tidvis referansar til samtida.
Rogdaj bestemmer seg for å gje opp jakta etter Ljudmila og finna og drepa Ruslan i staden. Han ser ein ryttar og går straks til åtak på han, men finn så ut at det er Farlaf og ikkje Ruslan, og forlet han skaka men i live. Ei gammal kvinne dukkar opp og fortel Rogdaj kva retning han kan finna Ruslan i. Så gjev ho Farlaf råd om å venda attende til Kiev (Киев) og venta på løna si.
Ruslan blir utfordra av ein annan ryttar, og soga går så over til å skildra opplevingane til Ljudmila.
Ho er i eit rikt pynta rom der tre tenarjenter kan oppfylla eitkvart ønskje ho måtte ha. Ho opner døra til rommet og oppdagar ein fantastisk hage som kan måla seg med den til kong Salomo. Ho kjenner seg likevel åleine utan Ruslan.
Ho blir forskrekka av å sjå ein dverg med pukkelrygg som kjem mot henne, boren av ti tenarar. Ho slår ut og han fell i bakken etter å ha snubla over det lange skjegget sitt. Det er trollmannen Tsjernomor, so let hatten sin att etter seg.
Soga går tilbake til Ruslan, som overvinn utfordraren og forlet han for å drukna i Dnepr. Dette er sjølvsagt Rogdaj.
Song 3
Ruslan rir vidare, og kjem til ein aude krigsskodeplass der det berre er bein, daude hestar og gjenstandar som er att etter krigen. Han sørger over sin eigen skjebne, men kjem så på at han no kan væpna seg. Han finn ein lanse, hjelm, rustning og eit krigshorn. Han klarer derimot ikkje å finna eit passande sverd.
På den vidare ferda finn Ruslan at vegen er blokkert av ein stor ås som det kjem merkeleg lydar frå. Han undersøker det nøye, og finn ut at det er eit sovande kjempehovud. Ruslan vekker hovudet, som blir sint og byrjar å terga han. Det stikk ut tunga mot han. Ruslan grip høvet og stikk lansa si i tunga. Så gjev han det eit slag som er sterkt nok til å slå det vekk. På staden der hovudet var finn Ruslan eit skinande sverd som er passande for ein bogatyr. Medan Ruslan gjer seg klar til å gå til åtak med sverdet, ber hovudet om nåde.
Hovudet fortel soga si: Han var tidlegare ein mektig krigar, og bror til Tsjernomor, som var sjalu på han. Dei magiske kreftene til Tsjernomor låg i skjegget hans, og han fortalde bror sin at dei måtte sikra sverdet, som hadde makt til å ddrepa dei begge – Tsjernomor ved å skjera av han skjegget, broren ved å skjera av hovudet. Dei la ut på jakt etter sverdet, men blei usamde om kven som skulle ha det når dei fann et. Tsjernomor føreslo at dei begge skulle leggja hovuda mot bakken, og sverdet skulle gå til den som fyrst høyrde ein lyd. I staden brukte han sverdet til å skjera av hovudet til broren, som på magisk liv heldt fram med å leva.
Hovudet fortel Ruslan at han ikkje ber han nag, og vil vera takknemleg om Ruslan bruker sverdet til å overvinna Tsjernomor.
Song 4
Ratmir blir stoppa på reisa si av ei ung jente som lokkar han inn i eit slott. Der blir han omgjeven av luksus, og gløymer snart Ljudmila. Ludmila slepp unna mennene til Tsjernomor ved å halda seg usynleg, men blir så lurt av trollmannen til å syna seg når han tek forma til Ruslan og ropar på henne med røysta hans. Trollmannnen blir avbroten av lyden av eit horn og skunder seg vekk, igjen utan hatten sin.
Song 5
Tsjernomor konfronterer Ruslan, som har kome fram til bustaden hans. Dei slost ei tid før Tsjernomor flyg vekk, medan Ruslan held seg fast i skjegget hans. Dei to flyg i tre dagar. Ruslan klippar bitar av skjegget heilt til trollmannen bed om nåde og går med på å bring Ruslan til Ljudmila. Ruslan leiter gjennom palasset og hagen medan han roper på Ljudmila, som blir verande gøymd. Til slutt slår han tilfeldigvis hatten av hovudet hennar med sverdet. Det viser seg at ho er i transe og ikkje høyrer han. Han høyrer stemma til Finn langt borte frå som bed han ta Ljudmila med seg tilbake til Kiev, der ho vil vakna.
Ruslan legg av garde og ber med seg brura si og Tsjernomor. Han møter kjempehovudet att, som er nøgd med å ha blitt hemna, og døyr i fred.
Ruslan kjem fram til ein bekk der han kviler. Han møter ein fiskar som visar seg å vera khan Ratmir. Denne forklarer at han har møtt den rette kjærasten sin, og ikkje lenger lengtar etter Ljudmila. Dei to skil lag som venar.
Naina viser seg for Farlaf og fortel han at tida hans er inne. Han salar hesten og rid avgarde til han finn den sovande Ruslan. Han stikk sverdet sitt i han og rid vekk med Ljudmila. Ruslan ligg medvitslaus før han døyr av skaden.
Song 6
Tsjernomor vakner og er overlukkeleg over å sjå at Ruslan er død. Farlaf tek Ljudmila tilbake til Vladimir, som først er overlukkeleg, men deretter i sorg att når ho ikkje kan vekkast frå den djupe søvnen sin. Farlaf angrar over det han har gjort. I tillegg til dette er Kiev truga av ei omleiring.
Finn kjem til Ruslan og vekker han til live att med magisk vatn. Han gjev Ruslan ein ring som vil bryta fortrollinga over Ljudmila, men seier han fyrst må redda Kiev frå angriparane sine. Ruslan vender tilbake til Kiev, framleis med Tsjernomor med seg, og leiar krigarane frå byen til siger.
Ruslan rører andletet til Ljudmila med ringen, og ho vakner. Vladimir signar paret. Ruslan tilgjev både Farlaf og Tsjernomor.
Epilog
Forfattaren klagar over at den betre, forgangne tida er forsvunnen.
Historisk grunnlag
Norke av hendingane og namna i diktet har eit historisk grunnlag. Soga føregår då Kiev var hovudstad for det austslaviske Kievriket. Vladimir den store herska over dette riket frå 980 til 1015. Namnet Ruslan stammar frå Jeruslan Lazarevitsj, som opptrer i tidlegare russiske soger og er nemnd i Pusjkin sitt verk Mauraren til Peter den store. Rogdaj og Farlaf er nemnde i 'Historia om den russiske staten' (История государства Российского) av Nikolaj Karamzin.
Petsjenegane som er nemnde i Song 6 omleira Kiev i 968, og i gjen i 997, ein dato som ville passa med ei mogleg tidsline for diktet. Skildringar av slag er historisk nøyaktige med omsyn til våpen og taktikkar som var i bruk på 900-talet.
Korgplanteordenen
Korgplanteordenen (Asterales) er ein stor planteorden. Han inneheld nesten berre urteaktige planter som har 5-talige beger, kronblad og støvberarar. Blomsterstanden, korga, består av mange einskilde blomstrar som til saman liknar ein blom. Fleire artar har mjølkesaft. Til denne ordenen høyrer korgplantefamilien (Asteraceae) som er den største av alle karplantefamiliane.
Eldre klassifisering
I det eldre Cronquists0systemet hadde ordenen berre ein familie: Korgplantefamilien (Asteraceae).
Landtoning
Landtoning er eit omgrep som vert brukt innan navigasjon. Ein landtoning er eit bilete av korleis silhuetten av landet ser ut, sett frå eit punkt på sjøen. Eldre sjøkart og bøker for navigasjon har ofte illustrasjonar som viser landtoning, til dømes kartet til Lucas Janszoon Waghenaer som viser norskekysten. Busetnad og særleg større bygningar er ofte ein del av landtoningen.
Ein landtoning vil endra seg med lystilhøva og etter årstidene.
Eit lett gjenkjennelig parti i ein landtoning vert gjerne kalla ei landkjenning. Når eit skip har landkjenning, då har navigatøren ombord sett land og han har identifisert landet ved hjelp av ei landkjenning.
I Henrik Ibsen-dikt Terje Vigen vert ein slik situasjon skildra. Terje ror frå Jylland og heim til Grimstad. Ein morgon ser han fjell med tindar og skar i horisonten - og så ser han «Imenæssadlen brei og blaa. Da kjendte han, hvor han var». Imenessadelen er ein stor og karakteristisk ås ved garden Imenes innanfor Grimstad.
Jomåsknutene er ein anna mykje brukt landkjenning på Skagerrakkysten. Dette er tre lett kjennelige åsar i Froland. Dei er synlege 12 mil frå land, og er avmerka på hollandske sjøkart frå 1500-talet.
Fjære kyrkje og Tromøy kyrkje vart òg brukt som sjømerke.
Risørflekken er ein kvitkalka fjellknaus i Urheia over Risør hamn. Ein skal kunna sjå denne 12 mil frå land.
Frank Fields
Frank Nomer Fields var ein USA-amerikansk kontrabassist som spelte på mange R&B-, rock and roll- og jazz-innspelingar i New Orleans.
I 1930-åra spelte han med lokale jazzgrupper og med bandleiaren Claiborne Williams. Etter å ha tent i US Navy under andre verdskrigen, vart han med i bandet til Dave Bartholomew som bassist, og vart ein av dei viktige studiomusikarane i Cosimo Matassa sitt J&M Studios i New Orleans, i lag med gitaristen Ernest McLean, trommeslagaren Earl Palmer, pianisten Salvador Doucette og saksofonistane Lee Allen og Red Tyler. Fields spelte på mange tidlege rhythm and blues- og rock and roll-innspelingar i New Orleans, som Fats Domino sin «The Fat Man» (innspelt i 1949), og mange av dei seinare hittane til Domino; Little Richard sin «Tutti Frutti» (1955) og dei seinare innspelingane hans for Specialty; og innspelingar av Professor Longhair, Smiley Lewis, Shirley & Lee, Lloyd Price, Huey «Piano» Smith, Ray Charles og mange andre. Fields var fleire år eldre enn dei fleste musikarane han spelte med.
Lahav
Lahav (hebraisk skrift לַהַב, tyder Knivblad) er ein kibbutz sør i Israel. Han ligg kring 20 km nord for Beersheba og dekkjer 33 000 mål og høyrer til Bnei Shimon regionale kommune. I 2006 hadde han 384 innbyggjarar.
Historie
Kibbutzen vart grunnlagd i 1952 og heitte først Tziklag (hebraisk skrift צקלג) etter den bibelske byen Ziklag, som ein trur låg i nærleiken. Nybyggjarane var ikkje sikre på om dei skulle slå seg ned i Negev eller Galilea, men aksepterte avgjersla til styresmaktene om å slå seg ned på Tel Halif i Negev. Etter nokre år skifta kibbutzen namn til ære for Nahal-gruppa som grunnla han.