cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Japanstarik
Vernestatus
Japanstarik er ført opp på regionale raudlister som sårbare eller truga. I Japan som sårbar (2020), i Sør-Korea som sterkt truga (2011) og i Sakhalin oblast i kategori 1, kritisk nivå.
Imarsundbrua
Imarsundbrua er ei stålkassebru i Aure kommune i Møre og Romsdal fylke. Brua kryssar Imarsundet mellom Stabblandet og Jørnøya. Ho blei opna 15. januar 2007 av samferdselsministeren, og dermed er det ferjefri veg frå Tømmervåg til kommunesenteret Aure og vidare til Kyrksæterøra og Trondheim. Imarsundbrua er 550 meter lang, med fem spenn, det lengste på 120 meter. Ho er ein del av riksveg 680, og saman med Litjsundbrua erstattar ho ferjestrekninga Aukan–Vinsternes. Ferjeoverfarten tok 15 minutt og ferja gjekk ein gong i timen.
UEFA-cupfinalen i fotball 1994
UEFA-cupfinalen i fotball 1994 stod mellom italienske FC Inter frå Milano og Casino Salzburg frå Salzburg i Austerrike og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 26. april på Ernst-Happel-Stadion i Wien med 47 500 på tribunane, returkampen vart avvikla 11. mai på San Siro i Milano framfor 80 326 tilskodarar. Inter vann, med 2 mål mot 0, UEFA-cupen for andre gong.
Kampane
I Wien vart midtbanespelaren Nicola Berti matchvinnar for gjestane med ein fulltreffar i det 35. minutt.
Også på San Siro i Milano enda det med 1-0 til Inter, ei skåring av Wim Jonk 17 minuttar ut i den andre omgangen etterlet liten tvil om at pokalen skulle til pokalsamlinga til Inter.
Laga
Inter-mannskapet bestod av Walter Zenga, Giuseppe Bergomi (kaptein), Sergio Battistini, Antonio Paganin, Alessandro Bianchi, Antonio Manicone, Wim Jonk, Nicola Berti, Angelo Orlando, Dennis Bergkamp, Rubén Sosa, Davide Fontolan, Riccardo Ferri, Francesco Dell'Anno, Massimo Paganin.
Casino Salzburg møtte med: Otto Konrad, Thomas Winklhofer, Christian Fürstaller, Heribert Weber (kaptein), Leo Lainer, Peter Artner, Martin Amerhauser, Franz Aigner, Heimo Pfeifenberger, Marquinho Santos, Hermann Stadler, Wolfgang Feiersinger, Adi Hütter, Nikola Jurčević, Michael Stiner, Damir Mužek.
Matn distrikt
Matn (arabisk قضاء المتن, Qaḍāʾ al-Matn), stundom skrive Metn, er eit distrikt (qadaa) i Libanonfjella guvernement i Libanon, aust for hovudstaden Beirut. Administrasjonssenteret er Jdeideh.
Matn er eit av dei mest populære områda i Libanon med vakker natur og utsyn over Middelhavet. Folkesetnaden i Matn er nesten utelukkande kristen, med somme drusarar og sjia-muslimar i regionen.
Matn distrikt vert ofte òg kalla Nord-Matn distrikt (arabisk قضاء المتن الشمالي, Qaḍāʾ al-Matn aš-Šimālī) og må ikkje forvekslast med Sør-Matn (arabisk المتن الجنوبي, al-Matn al-Janūbī) som er ein del av Baabda distrikt og Øvre Matn (arabisk المتن الأعلى, al-Matn al-ʾAʿlā) som er ein del av Aaley distrikt.
Tjukknebbpirol
Epitetet av det vitskaplege namnet crassirostris er latin og ei samansetting av crassus 'tjukk' eller 'tung'; rostris 'nebba'.
Skildring
Denne pirolen har ei meir fargelaus fjørdrakt enn slektningane på fastlandet, og det brunraude nebbet er meir solid enn vanleg i slekta Oriolus. Hos hannar er hovudet og brystet svart, oversida er skittengrøn, undersida er lys grå med mørke strek. Han har òg ein svak, lys krage. Hoa er mindre kontrastrik med bleikare hovud og mørke strek på kinnet og nedover kroppssidene. Kroppslengda er ca. 23–24 centimeter.
Tjukknebbpirolar lever i skogshabitat, og held seg vekke frå plantasjar. Dei beiter einslege eller parvis i opp til 1600 moh. på frukt, frø og virvellause dyr. Dei kan vere med i fleirartsflokkar. Lætet er sett saman av varierande fløytetonar.
Storleiken på populasjonen er estimert til å ligge mellom 2500 og 10 000 individ og er trudd å vere minkande grunna øydelegging av det naturlege leveområdet på øya. Derfor blir status for arten vurdert som sårbar (VU) av IUCN.
Tommie Smith
Tommie C. Smith er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Clarksville i Texas som vart olympisk meister på 200 meter i 1968.
Under dei olympiske sommarleikane 1968 i Mexico-byen vann Smith finalen 200-meteren med verdsrekordtida 19,83 sekundar. På sigerspallen, under avspelinga av nasjonalsongen, stod både han og landsmannen, bronsevinnar John Carlos, i svarte lestar og utan sko, og gjorde Black Power-helsinga. Begge utøvarane vart kasta ut av den USA-amerikanske OL-troppa og utvist frå leikane. Denne motstands-markeringa vert rekna som ein viktig milepåle i den USA-amerikanske borgarrettsrørsla.
I 1969 spelte Smith nokre månader på amro-fotballaget Cincinnati Bengals.
Baltijsk
Baltijsk (russisk Балти́йск, tysk Pillau, polsk Piława, litauisk Piliava), fram til 1946 kjend som Pillau, er ein by i Kaliningrad oblast i Russland med om lag 35 000 innbyggjarar. Han er den vestlegaste byen i Russland, og ligg ved Baltijsksundet på Wisłaneset, rundt 40 km vest for Kaliningrad.
Historie
Ein gammalprøysisk fiskerlandsby dukka opp på kysten ein gong på 1200-talet. Namnet kjem frå pils, det prøyssiske ordet for «fort». Ein stor storm i 1510 laga den store, seglbare lagunen føre landsbyen, og markerte starten på Pillaus vekst til å verte ein viktig hamneby i Hertugdømet Preussen.
Under trettiårskrigen vart byen og hamna okkupert av Sverige, etter sigeren over Det polsk-litauiske samveldet. Kong Gustav Adolf gjekk i land der med forsterkingane sine i mai 1626. Etter våpenkvilen i Altmark (1629) heldt svenskane Pillau, og starta å oppgradere festningsverka i byen. Dei bygde eit stjernefort som enno i dag er eit av landemerka i byen. Etter at borgarane i byen i 1635 betalte 10 000 dalar i løysepengar, drog dei svenske styrkane byen til Brandenburg.
Innan slutten av 1600-talet hadde byen ekspandert kraftig. Eit fyrtårn og ei steinkyrkje vart bygd. Peter den store av Russland vitja Pillau ved tre høve, den første i 1697, i samband med den diplomatiske reisa hans til Vest-Europa. Det står ein statue av tsaren ved sidan av fyrtårnet. Pillau fekk byrettar i 1725.
Under sjuårskrigen vart byen okkupert av russiske styrkar, som bygde ei lita ortodoks kyrkje der, ei hending som er minna på ein ryttarstatue av keisarinne Elizabeth frå 2004. I juni 1807 vart Pillau storma av armeen til Napoleon. Etter 1871 vart byen ein del av Tyskland, som oppdaterte og forsterka festninga.
I 1901 vart Königsbergkanalen opna mellom Pillau og Königsberg. Kanalen, som kosta svimlande 13 millionar mark å bygge, gjorde at fartøy med djupner opp til 21 fot, som tidlegare måtte stoppe i Pillau, no kunne segle heilt opp til hovudstaden i Aust-Preussen. Dette medførte ein kraftig nedgang for økonomien til Pillau.
Under den andre verdskrigen låg det eit treningssenter for U-båtar i Pillau og byen var sterkt militært befesta. I 1945, då den raude arméen gjekk inn i Aust-Preussen, fungerte byen som einaste frie flukthøve for tyske flyktningar som hadde søkt vern i provinshovudstaden Königsberg. Det er estimert at over 450 000 personar vart frakta frå Pillau mot dei sikrare områda lenger vest i Tyskland i dei siste krigsmånadane. Byen var òg utgangspunkt for flyktningar som valde landevegen vestover. Ruta gjekk over isen på det smale sundet mot Frische Nehrung. Etter kraftige kampar kapitulerte Pillau 25. april 1945 som den siste austprøyssiske byen. Byen vart annektert av Sovjetunionen og russifisert under namnet Baltijsk. I 1947 var alle tyske innbyggjarar anten vorte utvist, deportert eller drepen. Folkesetnaden vart erstatta av russarar.
I 1952 oppretta sovjetiske styresmakter ein marinebase under austersjøflåten i Baltijsk. Han vart så ein lukka by, og innreise for alle utlendingar og andre utan særskild løyve vart forboden. Under den kalde krigen låg Baltijsk flybase her.
Økonomi og næringsliv
Baltijsk er ein stor marinebase for den russiske Austersjøflåten, og økonomien i byen er hovudsakleg sentrert rundt dette. Den er òg ein viktig ferjeterminal, med ruter til St. Petersburg og Tyskland. Baltijsk er saman med Kaliningrad den einaste russiske hamna ved Austersjøen som er isfri heile året.
Bushat
Bushat er ein tidlegare landkommune i regionen Shkodër i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Vau-Dejës.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Bushat 14 149 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Bushat ein del av distriktet Shkodër. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Backless
Backless er det sjette studioalbumet Eric Clapton som soloartist, gjeve ut i 1978. Albumet nådde åttande plassen på albumlista i USA, medan det i Noreg gjekk heilt til andreplassen. Singelen «Promises», nådde berre 37. plassen i Storbritannia, men vart ein langt større hit i USA, der han nådde niandeplassen.
Legendary Hearts
Legendary Hearts er det tolvte studioalbumet til den amerikanske musikaren Lou Reed, gjeve ut i mars 1983 av RCA Records. Reed produserte albumet sjølv og dediserte det til den dåverande kona si, Sylvia, som vart tilskriven for konseptet på plateomslaget. På grunn av krangling med Reed vart dei fleste gitarpartia til Robert Quine miksa ned eller fjerna heilt.
Legendary Hearts nådde 159. plassen på den amerikanske Billboard 200-lista. Det kom ut to singlar frå albumet: «Don't Talk to Me About Work» og «Martial Law», men ingen av dei gjekk inn på listene. Det vart laga to musikkvideoar for albumet: «Legendary Hearts» og «Don't Talk to Me About Work».
Backless
Albumet er kjend som det første studioalbumet som hadde eit påtrykk på CD-plata som ikkje var i sølv.
Legendary Hearts
Innspeling
Robert Quine sa seinare om arbeidet sitt med Reed, «Stemninga var verkeleg spent - det er umogeleg å vere ven med han. Då eg fekk den endelege miksen, vart eg verkeleg skremt. Han miksa meg stort sett ut av plata. Eg var i Ohio og tok opptaket ut i oppkjørselen og knuste bandet i tusen bitar. Eg har kassettar med den uferdige miksen av plata, og det var ei veldig bra plate, men han gjorde det heile gjørmete og grumsete.»
Backless
«Watch Out for Lucy» blei brukt i den siste scenen (tredje episode) i den norske science fiction serien Ta den ring (Bing & Bringsværd/NRK 1982).
Legendary Hearts
Mottaking
Då Legendary Hearts kom ut fekk det positive meldingar frå kritikarane. Musikkjournalisten Robert Christgau skreiv i The Village Voice at «om The Blue Mask var ein tonic, er oppfølgjaren ein drink berre fylt med vatn, der han byter ut effekt og intensitet for det uttalte målet for denne (endelege?) fasen av musikken til Reed: kontinuitet, å klare seg, det lange løpet.» NME-kritikaren Cynthia Rose skreiv at Legendary Hearts var «kanskje det reinaste, mest flytande og andelege musikken du kjem til å høyre i rock and roll på ei tid – der den reinsa, deklamerande vokalen til Reed er heilt framme».
Robert Palmer i The New York Times likte Legendary Hearts og skreiv det var «ein songsyklus utan nokre svake punkt... Alle songane er personlege, frå det heimlege stillebenportrettet «Rooftop Garden» til «Bottoming Out» og «The Last Shot», kraftige konfrontasjonar mellom den kjærlige ektemannen Lou Reed og det sjølvdestruktive monsteret Lou Reed. Den einaste skurken på Legendary Hearts er Lou Reed, men fordi han har konfrontert sine egne skavankar like tappert som han ein gong konfronterte dekadensen rundt han, er han også helten på albumet. Dei to Lou Reed-ane har endelig blitt eitt.» Palmer roste òg musikarane, og skreiv «spelinga til bandet og arrangementet gjer desse fine låtane enno betre... Deti meir reflekterande augneblinka på albumet blir gjort djupare og rikare av ensemblespel som klarer å vere skånsamt utan nokon gong å miste strekkstyrken.»
Ira Robbins i Trouser Press skreiv at albumet «står side ved side med eit kvart anna Reed album heilt attende til Velvets i substans og står ut som det sterkaste verket hans i stil, og brukar gruppa som ei kraftig lense som forstørrar emna og besettelsane ned til finaste detalj.»
Legendary Hearts vart seinare plassert på sjuandeplassen i den årlege kritikarundersøkinga Pazz & Jop i The Village Voice.
Seinare skreiv kritikaren Mark Deming i AllMusic om albumet: «På Legendary Hearts skreiv Reed flotte songar, og spelte dei med entusiasme og fantasi, og song dei alle med hjarte og sjel, og om det var ikkje hans beste album, var det meir enn bra nok til å stadfeste at det glimrande The Blue Mask ikkje var tilfeldig, og at Reed hadde reetablert seg som ein av dei viktigaste artistane i amerikansk rock.»
Medverkande
Henta frå plateomslaget til Legendary Hearts.
Produksjon
Harald Meltzer
Meltzer var embetsmann i departement og i politietaten i Christiania. Gjennom sine år i politiet i hovudstaden opplevde han mange ulike tilburdar. Desse var grunnlaget for verket Smaabilleder af Folkelivet som kom ut i to små band same året som han døydde av tyfus. Dei humoristiske folkelivsskildringane er forma i ein stil som minner om Peter Christen Asbjørnsen «og må enno reknast som levande litteratur». Af H. Meltzer efterladte Papirer kom ut i 1873.
Live in Italy av Lou Reed
Live In Italy er eit konsertalbum av Lou Reed spelt inn i Verona og Roma den 7. og 10. september 1983 med Rolling Stones Mobile Unit. Han vart berre gjeven ut på vinyl i Tyskland og Japan. På denne tida var Reed og badnet hans på ein verdsturne for å promotere albumet Legendary Hearts. Ein konsertvideo, A Night with Lou Reed, filma under ein konsert i New York, vart òg gjeven ut i samband med dette albumet. Videoen hadde ikkje med songane «Betrayed», «Sally Can't Dance», «Average Guy» og «Some Kinda Love/Sister Ray», men hadde i tillegg songane «Don't Talk to Me About Work», «Women», «Turn Out the Light» og «New Age».
I 1996 vart albumet gjeven ut på ny som Live in Concert.
Al Qirw
Al Qirw er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Peaceful Easy Feeling
«Peaceful Easy Feeling» er ein song skriven av Jack Tempchin og spelt inn av Eagles. Det var den tredje singelen frå debutplata til bandet frå 1972, Eagles. Singelen nådde 22. plassen på den amerikanske singellista og er ein av dei mest populære songane sine. Glenn Frey syng solovokal, medan Bernie Leadon og Randy Meisner syng harmonivokal.
Tommy Shannon, den tidlegare bassisten til Stevie Ray Vaughan, sa at «Peaceful Easy Feeling» vart spelt på radio då han fekk vite om helikopterulukka som Vaughan omkom i.
Bakgrunn
Jack Tempchin skreiv songen i ei tid då han spelte på visekafear kring heime byen San Diego. Ein ven hadde laga ein plakat for å marknadsføre konsertane hans, mellom anna med falske sitat frå kjende personar om talentet til Tempchin. Dette skaffa han ein konsert i El Centro. Tempchin sov på golvet på klubben natta før konserten og skreiv ein tidleg versjon av «Peaceful Easy Feeling» på baksida av plakaten. Attende i San Diego budde Tempchin i eit kollektiv i lag med andre musikarar då han skreiv vidare på songen.
Under ein tur kort tid etter til Old Town San Diego State Historic Park, såg Tempchin ei jente med «turkise øyredobbar mot den mørke huda hennar,» som han nytta i songen. «Eg trur eg prøvde å destillere venleiken til kvar jente eg såg i ord på papiret og så til ein song,» sa han seinare. Han skreiv seinare ferdig songen på ein parkeringsplass utafor hurtigmatkjeda Der Wienerschnitzel i San Diego.
Ei tid seinare hadde Tempchin flytta til Los Angeles og prøvde å slå gjennom i musikkindustrien i lag med Jackson Browne, Glenn Frey og J.D. Souther. Frey høyrte Tempchin sin «Peaceful Easy Feeling» og spurte om han kunne utvikle songen vidare. Bandet hans, Eagles, hadde blitt danna berre åtte dagar tidlegare. Han presenterte Tempchking med ein demoversjon på ein kassett dagen etter, som sa «Det var så bra at eg ikkje kunne tru det.»
Andre versjonar
På albumet Common Thread: The Songs of the Eagles spelte countrybandet Little Texas ein versjon av «Peaceful Easy Feeling». Denne nådde 74. plassen på Billboard Hot Country Songs-lista i USA.
B.W. Stevenson spelte òg inn «Peaceful Easy Feeling» og gav han ut i 1972 på albumet Lead Free (RCA Victor 4794).
Visesongaren Kate Wolf spelte ein langsam, akustisk versjon av «Peaceful Easy Feeling» i 1982 for konsertalbumet Give Yourself to Love.
Uluru
Uluru eller Ayers Rock er ein fjellformasjon som ligg i Nordterritoriet i sentrale Australia, i Uluru-Kata Tjuta nasjonalpark. Fjellet er heilag for fleire anangufolk (aboriginarar), og har mykje bergkunst. Det har også blitt eit nasjonalt symbol for Australia, og er rekna som verdsarv av UNESCO.
Uluru-fjellet er ein inselberg-monolitt av arkose-sandstein. Det er 335 meter høgt og forma som ein oval med ei lengd på 3,6 km og vidde på 2 km. Det har som regel ein raudleg let, men ser ut til å skifta farge ut frå tida på dagen, vêr og årstid. Ved solnedgang blir fjellet djupraudt ein augneblink, medan i sjeldan regnvêr blir det sjåande sølvgrått ut.
Namn
Namnet «Uluru» kjem frå pitjantjatjara, og har inga anna tyding på dette språket. I 1873 gav landmålaren William Gosse det namnet «Ayers Rock» etter den dåverande kolonisekretæren for Sør-Australia, sir Henry Ayers. Dette blei det vanlegaste namnet på engelsk, men i 1993 vedtok ein å kalla fjellet «Ayers Rock/Uluru». I 2002 blei det offisielle namnet snudd til «Uluru/Ayers Rock» etter førespurnad frå turistnæringa i Alice Springs.
Fjellet har sidan 1985 høyrd til aboriginarane, men er leigd ut til dei australske styresmaktene i ein 99-årskontrakt. Det er tabu for lokale aborignarar å gå opp på fjellet, men mange turistar klatrar likevel opp på det.
Cabut Cove
Cabut Cove er ei 1,08 km brei vik som trengjer 1 km inn på nordvestkysten av Smith Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Vika ligg 14 km sørvest for Cape Smith og 20 km nord-nordaust for Cape James.
Sjørose
Sjøroser eller sjøanemonar (Actiniaria) er ein orden koralldyr som er utan skjelett. Dei er vanlegvis relativt store, festa til stein og fjell med ein fot, og sidan dei har ei mengd fangarmar eller tentaklar, kan dyra sjå ut som fargerike blomar. I alle hav finst det slike dyr.
Sjøroser i Noreg
Fleire artar er å sjå på grunt vatn langs norskekysten, ofte i straumharde strok. Arten hestesjørose eller hesteaktinie, òg kalla svabergsjørose, styggmannsblod, er ei raud sjørose som finst langs Mørekysten. Purpurraud eller grøn sjørose, Actinia equina, om lag ti cm høy, er vanleg på stein og fjell i fjøra frå Stavanger og nordetter.
Nordmarka
Nordmarka er eit stort skogsområde som som har fått namnet sitt av di det ligg nord for byområda i Oslo.
Nordmarka ligg i fleire kommunar i fylka Oslo, Akershus, Buskerud og Oppland: Oslo, Hole, Ringerike, Jevnaker, Lunner og Nittedal. Delar av marka som ligg i Hole og Ringerike blir vanlegvis ikkje rekna med til Nordmarka, men sett på som eit eige skogsområde, kalla Krokskogen.
Geografi
Nordmarka er den største og mest sentrale delen av Oslomarka, med høgaste punktet, Svarttjernshøgda (717 moh), i Jevnaker. I sør grenser Nordmarka til Oslo by ved Maridalsvatnet. I den sørlege delen grenser Nordmarka til Bærumsmarka i vest og Lillomarka i aust. Nordmarka strekker seg nordover så langt som til Roa, Jevnaker og Ringkollen. Vestre grense er Sørkedalen mot Krokskogen. Austre grense er Nittedal mot Romeriksåsane. Med det er ellers delte meiningar om kva for skogsområde som inngår i Nordmarka.
Berggrunnen i Nordmarka tilhøyrer det som i geologien vert kalla Oslofeltet, og er ein stor del dominert av rombeporfyr.
Dei største vatna i Nordmarka
Oslomarkas Fiskeadministrasjon (OFA) disponerer fiskerettane i dei fleste av vatna i Nordmarka og andre vatn i Oslomarka, og driv kultiveringsarbeidet i dei mange fiskevatna. Dei sel fiskekort, som alle over 18 år treng for å kunne drive med sportsfiske her, og gjev ut ei nyttig bok om kva for vatn som det er tillate å fiske i, reglane som gjeld for fisket, kva for vatn det er verd å fiske i, kva slags fisk ein kan rekne med å få, og kor godt fiske ein kan rekne med i dei einskilde vatna.
Historie
Nordmarcken Skov vart første gongen merkt av på eit kart frå 1760. Truleg er namnet eldre, frå ei tid då «mark» hadde tydinga 'skog'. Nordmarka har vore og er framleis økonomisk viktig på grunn av skogen. Mesteparten av området høyrte til Nordmarksgodset som har gått i arv fram til Løvenskiold-slekta i dag.
UEFA-cupfinalen i fotball 1997
UEFA-cupfinalen i fotball 1997 stod mellom tyske Schalke 04 frå Gelsenkirchen og italienske FC Inter frå Milano og vart avvikla med heime- og bortekamp for kvart av laga. Fyrste oppgjeret fann stad 7. mai på Parkstadion i Gelsenkichen med 56 824 på tribunane, returkampen vart avvikla 21. mai på San Siro i Milano framfor 81 675 tilskodarar. Finalen enda med 1-1 etter all ordinær tid var ute og vart avgjort med straffesparktevling. Her mislukkast to av tre Inter-eksekutørar, så då Marc Wilmots sette inn Schalke 04 si fjerde strake straffe, hamna pokalen i Tyskland.
Kampane
I Gelsenkirchen vann heimelaget 1-0 etter ei skåring frå Marc Wilmots i det 70. minutt.
Også i Milano stod det 1-0 til heimelaget ved full tid, 120 spelte minuttar, gjennom Iván Zamorano sin fulltreffar i det 84. minutt. I straffeskytinga var Schalke-spelarane sikre frå 11-meteren; etter tur plasserte Anderbrügge, Thon, Max og Wilmots ballen i mål bak Inter-målvakta og sikra tysk siger med 4-1 på straffene, totalt 5-2.
Laga
Finalevinnarane til Schalke 04 heitte Jens Lehmann, Yves Eigenrauch, Johan De Kock, Thomas Linke, Michael Büskens, Andreas Müller, Olaf Thon, Jiří Němec, Radoslav Látal, Marc Wilmots, Martin Max, Ingo Anderbrügge, Oliver Held.
Inter-mannskapet bestod av Gianluca Pagliuca, Giuseppe Bergomi (kaptein), Massimo Paganin, Salvatore Fresi, Fabio Galante, Alessandro Pistone, Javier Zanetti, Ciriaco Sforza, Aron Winter, Maurizio Ganz, Iván Zamorano, Paul Ince, Youri Djorkaeff, Jocelyn Angloma, Nicola Berti.
Dommarar
Marc Batta frå Frankrike var kampleiar i Gelsenkirchen, på San Siro i Milano var det José García-Aranda frå Spania.
Distriktet Lilienfeld
Kommuneskipnaden
Distriktet omfattar 14 kommunar, av dei 2 bykommunar og 6 såkalla 'Marktgemeide'.
Pianokonsert nr. 6 av Mozart
'''Pianokonsert nr. 6''' i B-dur, K. 238, vart skriven av Wolfgang Amadeus Mozart i januar 1776.
Verket er i tre satsar:
Rolf Stranger
Stranger var medlem av Oslo bystyre frå 1926 til 1967. Han var ordførar i fire bolkar; fyrst 1940-41 til han vart avsett av okkupasjonsmakta, i 1945 etter krigen var over, deretter i fireårsperioden 1956-59 og dei to åra 1962-63. Under 2. verdskrigen sat han fengsla på Bredtveit i Oslo i tida november 1943 til mai 1944.
Hausten 1945 vart Stranger vald til stortingsrepresentant frå Oslo og attvald 1949. På Stortinget var han nestformann i Finans- og tollkomiteen til 28. juni 1952, sidan var han medlem i Kommunalkomiteen.
Konseptkunst
Konseptkunst eller konseptualisme er ei kunstretning som hovudsakleg utvikla seg i Europa og USA frå siste halvdel av 1960-talet. Konseptkunst kan karakteriserast som ei idébasert kunstnarisk verksemd, i den forstand at idéen bak eit kunstverk blir rekna som viktigare enn den handverksmessige eller visuelle utføringa.
Den konseptuelle kunsten har røtene sine i fyrste halvdelen av 1900-talet, i dadaismen og då særleg arbeida til Marcel Duchamp. Duchamp er kjend for å nytta «funne gjenstandar», og haldningane hans til kunst som framfor alt ei meningsproduserende verksemd har hatt stor tyding for konseptkunstnarane.
Den konseptuelle kunsten stiller gjerne spørsmål kring sjølve vesenet til kunsten og dei innhaldsmessige, politiske og institusjonelle premissane hans. Konseptualismen har òg blitt kalla «den språklege vendinga i kunsten», i det han ofte gjer direkte bruk av tekst og tekstbaserte uttrykksformer. Språkfilosofien og filosofar frå det førre hundreåret, som Ludwig Wittgenstein, har vore viktige som utgangspunkt for mange konseptkunstnarar.
Konseptualismen har vore ein viktig referanse for mange kunstnarar òg i dei siste tiåra, og i ein viss forstand kan ein seia at det meste av det som blir omtalt som samtidskunst i dag har eit konseptuelt utgangspunkt. Kunstnarar som meir spesifikt refererer til konseptkunsten frå 1960- og 1970-talet blir gjerne kalla post- eller nykonseptualistar.
Pianokonsert nr. 5 av Mozart
'''Pianokonsert nr. 5 i D-dur, K. 175,''' vart komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i 1773, då han var 17 år gammal. Det er den første originale pianokonserten til Mozart. Dei tidlegare konsertane hans var basert på verk av andre komponistar.
Instrumentering
Verket er skriven for to oboar, to horn, to trompetar, pauke og strykarar og var den einaste konserten med trompetar og pauke fram til Nr. 13, K. 415.
Merk at berre den første og siste satsen har delar for trompet og pauke.
Satsar
Dei tre satsane i konserten er:
Konserten var ein av favorittane til Mozart og er nemnd i fleire av breva hans. Han spelte stykket på konsertar fram til året han døydde.
Kjelder
''
Glozhene Cove
Glozhene Cove (bulgarsk залив Гложене, ‘Zaliv Glozhene’) er ei 700 m brei vik som trengjer 400 m inn på nordvestkysten av Smith Island i Sør-Shetlandsøyane vest for Cape Smith. Ho vart kartlagd av bulgarske landmålarar i 2009 og kalla opp etter busetnaden Glozhene og Glozhene kloster nord i Bulgaria.
Ivarsøyo
Ivarsøyo er ei øy i Fitjar kommune i Fitjarøyane, vest for sjølve Fitjar sentrum.
Garden på øya er truleg den eldste i Fitjarøyane. Her er ikkje gjort nokre fornfunn som tidfestar garden, men ein har funne ei steinøks og ei hakke av grønstein.
Geografi
Øya har eit areal på 3,2 km², er 4,2 km lang og kring 1,3 km på det breiaste.
Det høgaste punktet på øya er Storhaugen på 75 meter over havet. Det ligg tre større vatn på øya, Ivarsøyvatnet, Botnavatnet og Sætravågsvatnet.
Namn
Første delen av namnet kjem av mannsnamnet Ivar. Namnet har gjennom hundreåra vorte skrive forskjellige, frå Iffuersøen i 1597, Yffuersøen i 1605, Iffuersøennn i 1610, Iffrsøenn i 1611, Iffersenn i 1612, Iffersøen i 1630, Ifuersøen i 1668, Iversøyen i 1701, Iversøen i 1715, Ivarsøen i 1890. Namnet vert no skriven Ivarsøy, som òg er slektsnamnet frå staden.
Namnet vart første gongen nemnd i dokument i 1597.
Historie
Ivarsøyo høyrde truleg til Fitjargarden i gamal tid, så kongen var då eigar. Ein gong i mellomalderen vart Allehelgensgodset og Utstein klostergodset slått i saman til eit len. I 1670- og 1680-åra kjøpte gjestgjevaren i Engesund Ivarsøyo med Engesund og garden vart driven av gjestgjevarane ei tid, frå 1772 til 1776 då brukarane kjøpte. Seinare har brukarane vore sjølveigarar.
Josef Ferdinand av Bayern
Hertug Josef Ferdinand Leopold av Bayern var sonen til Maximilian II Emanuel av Bayern (1679–1705, 1714–1726) og den første kona hans, Maria Antonia av Austerrike, dottera til Leopold I av Det tysk-romerske riket og dotterdotter til kong Felipe IV av Spania.
Ivarsøyo
Historie
Gjestgivarstaden Engesund låg under Ivarsøy. Garden hadde ei kvern, og frå Litlavatnet på øya til Ivarsøyvågen var vassføringa nok til ei flaumkvern. Jorda var ring og tungbrukt, men var bra til kornavl.
Josef Ferdinand av Bayern
Josef, òg kjend som infant Josef Ferdinand av Spania, bar preg av ekstrem innavl i det spanske Habsburg-dynastiet. Mor til Josef Ferdinand (Maria Antonia av Austerrike) si ætt hadde særs mange nieser som gifta seg med onklane sine. Maria Antonia var dotter til Margaret Theresia av Spania og Leopold I av Det tysk-romerske riket. Margaret Theresia var niesa til Leopold, dotter til systera Mariana av Austerrike og Filip IV av Spania, som òg var niese og onkel.
Grandonkelen til Josef Ferdinand var den såkalla forheksa Karl II av Spania, som var den siste habsburgmonarken i Spania og som Josef skulle overta etter om han ikkje hadde døydd før Karl.
Vesle St. Bernhard-passet
Vesle St. Bernhard-passet (fr. Col du Petit Saint-Bernard; it. Colle del Piccolo San Bernardo) er eit 2 188 moh. høgt fjellpass i Dei graiiske Alpane som bind saman Isèredalen i det franske Departementet Savoie med Aostadalen. Vegen over passet blei bygd av Napoleon III.
Grensa mellom Italia og Frankrike går over passet. Etter at Italia erklærte krig mot Frankrike den 10. juni 1940 under den andre verdskrigen gjekk det føre seg krigshandlingar i passet, der den italienske sida åleine leid eit tap på 600 liv.
Elias Melvær
Elias Abrahamsson Melvær var ein lærar og ferdatalar frå Askvoll i Sogn.
Vesle St. Bernhard-passet
På den franske sida står det ein monolitt rett før passhøgda. Ein gong stod det ein statue av romarguden Jupiter på den, i dag står det ein av den kristne helgenen Bernhard von Menthon. Han skal ha grunnlagd eit hospits i passet, men av det er det berre ruinar att.
Tour de France
Tour de France har passert over passet fleire gonger.
Elias Melvær
Melvær var son til ein fiskar og bonde og tok i unge år del i arbeidet heime. Sidan tok han eksamen frå Stord seminar i 1869. Han var lærar fleire stader før han i 1876 tok til på amtsskulen. Der arbeidde han i 24 år. I 1900 slo han seg ned på garden Krokane i Kinn, eit bruk han seinare overlet til sonen Alf.
Alt frå unge år deltok Melvær aktivt i fråhalds-, målreisings- og ungdomsarbeid. I 1885 vart han vald til varamann på Stortinget for Venstre. Han var ein vide kjend folketalar, og la i mange år ut på talarferder til nær sagt heile landet.
Bokmålsordboka
Bokmålsordboka er ei ordbok over bokmål utarbeidd ved Seksjon for leksikografi og målføregransking på Institutt for lingvistiske og nordiske studium ved Universitetet i Oslo i samarbeid med Språkrådet. Ho er tilgjengeleg som gratis nettordbok ved nettstaden til Universitetet i Bergen, som overtok drifta frå Universitetet i Oslo i september 2016.
Bokmålsordboka kom ut parallelt med Nynorskordboka i 1986 etter at ein hadde arbeidd med dei sidan 1974. Reviderte utgåver kom i 1993, 2004 og 2005. Ordboka blei lagt ut på nett i 1994, og ho kom som app (Ordbøkene) i 2017.
Bokmålsordboka og Nynorskordboka viser offisiell rettskrivning og bøying og har med uttaleopplysingar, ordsoge, definisjonar, faste uttrykk og døme på bruk.
Canadabreen
Canadabreen er ein liten isbre som flyt søraust til nordsida av Taylor Valley i Victoria Land i Antarktis.
Smeltevatn frå Canadabreen gjev vatn til Lake Fryxell i vest og Lake Hoare i aust.
Denne breen får mindre enn 10 cm snø per år og er teknisk sett ein ørken.
Chrysalis Records
Chrysalis Records var eit britisk plateselskap skipa i 1969. Namnet var både ein referanse til puppestaider av ein sommarfugl (ei slik puppe på engelsk heiter chrysalis) og ein kombinasjon av dei to som grunnla selskapet, Chris Wright og Terry Ellis. Dei starta som Ellis-Wright Agency.
Canadabreen
Historie
Terra Nova-ekspedisjonen (1910–1913), under Robert Scott vitja breen. Charles S. Wright, ein kanadisk fysikar, var eit medlem av gruppa som utforska området.
Chrysalis Records
Chrysalis gjorde ein distribusjonsavtale med Chris Blackwell sitt Island Records, og hadde band som Jethro Tull, Cat Stevens, Robin Trower og Procol Harum i stallen. Jethro Tull hadde platekontrakt med Reprise Records i USA, noko som gjorde at Chrysalis laga ein amerikansk distribusjonsavtale med moderselskapet til Reprise, Warner Bros. Records. Dette varte fram til 1972 då det amerikanske Chrysalis gjorde distribusjonen sjølv fram til 1976. PolyGram tok seg av internasjonal distribusjon og Festival Records dekte Australia og New Zealand. Mot slutten av 1970-åra hadde etiketten til Chrysalis, 2 Tone Records, band som The Specials og The Selecter i stallen.
Chrysalis vart historisk i 1979 då dei gav ut det første «musikkvideoalbumet», ein videokassett med musikkvideoar for alle songane på Blondie-albumet Eat to the Beat.
I 1980-åra var Chrysalis i framgrunnen for den britiske New Romantic-rørsla med band som Ultravox og Spandau Ballet. Dette tiåret vart det mest suksessrike for selskapet med då særs populære artistar som Billy Idol, Pat Benatar, Blondie og Huey Lewis and the News.
Bærumsmarka
Bærumsmarka er eit område som er avgrensa av det tettbygde området i Bærum i sør, Sørkedalen i aust, Lommedalen i vest og Krokskogen i nord.
Bærumsmarka blir rekna som ein del av Oslomarka. Geologisk høyrer området til Oslofeltet, og Bærumsmarka fell omtrent saman med Bærumskalderaen.
I 1985 vart foreininga Bærumsmarkas Venner skipa. Foreininga arbeider for å ta vare på Bærumsmarka og hindre framtidig utbygging og for å fremme bruken av Bærumsmarka.
Elver i Bærumsmarka: Sandvikselva, Lomma, Isielva.
Putto
Putto (italiensk for 'liten gut', fleirtal putti) er ei nemning for småbarn framstilte i italiensk kunst frå byrjinga av renessansen. Barna er ofte nakne, trinne og kan visast med eller utan venger. Dei kan spela musikk, dansa, le eller gråta.
Puttoane er eigentleg ei omforming av dei gotiske barneenglane, som igjen går tilbake til erotane frå antikken. Dei blir også kalla for kjerubar, sjølv om dette opphavleg viser til ein anna type engel.
Historie
Puttoar er eit klassisk motiv som ein særleg finn på barnesarkofagar frå 100-talet. Her er dei framstilte medan dei dansar, slost, tek del i idrett eller bakkanal og så bortetter. Tidlege kristne framstilte englar som puttoar.
Renessansen
Puttofiguren blei gjeninnført i kunsten under renessansen. Dette blir særleg tilskrive Donatello i Firenze 1420-åra, sjølv om dei også opptrer tidlegare. Jacopo della Quercia framstilte til dømes puttoar med kransar på minnesmerket sitt for Ilaria del Carretto i Lucca-katedralen frå 1406. Frå denne tida opptredde puttoar både i religiøs og verdsleg kunst i Italia og frå starten av 1500-talet også i Nederland og Tyskland og i seinrenessansen i Frankrike. Dei best kjende kunstnarane som framstilte puttoar var Donatello og Rafael (med Giulio Romano og Giovanni da Udine).
Eit høgdepunkt for bruk av puttoar fann stad i Sør-Tyskland på midten av 1700-talet, der dei pryder mange fantastiske konstellasjonar av ornamentikk og stukk.
Bruken av puttoar blei også gjenoppliva på 1800-talet, då dei blei brukt i måleri av franske akademiske målarar, i Gustave Doré sine illustrasjonar til Orlando furioso, og til og med i reklame.
Espen Rian
Espen Rian er ein norsk tidlegare kombinertrennar frå Stadsbygd. Han var med på det norske firemannslaget som vann bronsemedalje i lagtevlinga under Ski-VM 2007. Frå NM-tevlingar fekk han med seg fem bronsemedaljar.
Karriere
Rian debuterte i verdscupen 29. desember 2001 i Oberwiesenthal, der han kom på 22. plass i sprintøvinga. I november og desember 2006 oppnådde han to plasseringar mellom dei ti første i verdscupen. Den beste plasseringa i verdscupen vart ein femteplass i Holmenkollen i 2008-sesongen.
Under VM 2007 i Sapporo var han med på å ta bronse i lagtevlinga med det norske laget, saman med Petter Tande, Magnus Moan og Håvard Klemetsen. Individuelt vart han nummer åtte i normaløvinga med to hopp i skibakken og 10 km langrenn.
Rian var reserve til vinter-OL 2010 i Vancouver. Då Ole Christian Wendel vart sjuk og reiste heim, reiste Rian til Canada. Han deltok i den øvinga då det vart hoppa i den store bakken og vart nummer 35, dessutan var han med på Noregs lag som kom på femteplass i lagtevling.
Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Han la opp som aktiv kombinertløpar i 2011.
George Stephens
George Stephens var ein engelsk arkeolog og filolog som det meste av livet arbeida i Norden, spesielt med å tolke runeinskripsjonar.
Stephens var son til presten John Stephens og hustrua Rebecka Eliza Rayner. Han studerte ved University College London. I 1834 gifta han seg med Mary Bennett og flytta til Sverige, der han studerte nordisk litteratur og folkeminne frå mellomalderen. Ei samling av eventyr han gjorde saman med Gunnar Olof Hyltén-Cavallius blei til ei bok som kom ut fyrste gong i 1844, og deretter i stadig nye opplag. Stephens flytta seinare til Danmark der han blei forelesar i engelsk språk og litteratur ved Københavns Universitet i 1851. I 1855 blei han professor her. Han gav jamleg ut det engelske tidsskriftet The Gentleman's Magazine. Mot det som ofte blir hevda så oppdaga han ikkje det angelsaksiske fragmentet av diktet Waldere, men han var den fyrste som gav det ut i omsetjing og original tekst (København i 1860). I 1877 gjorde Uppsala universitet han til doctor honoris causa, æresdoktor.
Elling Mathias Holst
Elling Mathias Holst var ein norsk kjøpmann og stortingsmann frå Drammen. Han var gift med ei halvsyster til eidsvollsmannen Carl Dahl.
Holst var fødd på Bragernes, der faren dreiv handel. Etter merkantil utdanning på Snowden institute i Hull, var han 1805-10 tilsett på kontoret til kjøpmann Jan Anker i Fredrikshald. Under krigen mot Sverige i 1808-09 gjekk han inn i militæravdelinga «Prins Christian August frivillige jægere» og var kaptein og sjef for avdelinga. I 1810 slo han seg ned i Bragernes der han var kjøpmann til han døydde. Han var i mange år forlikskommissær.
Holst var stortingsmann 1821 og 1822, på ny i 1827 og 1828 og endå ein gong i 1833. Også til Stortinget 1824 vart han vald til tingmann, men det valet vart forkasta. Han var i 1821 medlem i sju komitear, mellom dei Gasje-, pensjons- og konsumpsjonskomiteen, Komiteen om handelsmanns-rettar, Komiteen om korntollen og Komiteen om toll- og konsumpsjonvesenet. I 1827 var han medlem i Tollkomiteen, medan han på Omframtstortinget 1828 var med i Komiteen om vernepliktslova. På Stortinget 1833 var medlem av Lagtinget og Justiskomiteen.
Holst døydde i Drammen vinteren 1852, 66 år gammal.
Vig-Mnelë
Vig-Mnelë er ein tidlegare landkommune i regionen Shkodër i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Vau-Dejës.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Vig-Mnelë 1 509 innbyggjarar.
FK Babrungas
Futbolo klubas Babrungas eller FK Babrungas er ein litauisk fotballklubb som spelar i Pirma lyga.
Han spelar heimekampane sine på Plungės miesto stadionas i Plungė.
Aysgarthfossane
Aysgarthfossane er tre fossar i elva Ure i Yorkshire Dales i England. Dei strekkjer seg over nesten halvannan kilometer, og har stor vassføring når det er nedbør.
Fossane har dratt til seg besøkande i meir enn to hundre år. John Ruskin, J.M.W. Turner og William Wordsworth er blant dei som har vore der og beskrive fossane i lyriske vendingar. En scene i Robin Hood: Tyvenes prins ble spilt inn ved det øvre fallet.
Langs fossane går det stigar der ein får utsikt over elva. Det er rik flora og fauna der. Kyrkja St. Andrew's church ligg like ved, denne har ein av dei største kyrkjegardane i England.
NM i skiskyting 1973
Noregsmeisterskapen i skiskyting 1973, den 15. i rekka, vart avvikla i helga 17.-18. februar 1973 på Steinkjer, med to øvingar på programmet. Meisterskapen gjekk samstundes med noregsmeisterskapen for juniorar.
20 km
Dato: 17. februar 1973
4 x 7,5 km stafett
Dato: 18. februar 1973
<br style="clear:both;" />
Al-Abwa
Al-Abwā' er ein landsby som høyrer til Rabigh, på vestkysten av Saudi-Arabia. Muhammed gjekk inn i byen før slaget ved Badr.
Staden er ein islamsk, historisk stad der mor til Muhammed, Hazrat Amina bint Wahb, døydde.
Canhambreen
Canhambreen er ein sidebre som er kring 55 km lang og som drenerer nordvestdelen av Evans Neve. Isbreen drenerer nordvest mellom Alamein Range og Salamander Range i Freyberg Mountains og munnar ut i Rennickbreen vest for Bowers Peak. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–62, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kapteinløytnant David W. Canham jr., øvstkommanderande på vinteren ved U.S. Naval Air Facility i McMurdo Sound i 1956.
Bærumsmarkas Venner
Bærumsmarkas Venner vart oppretta i 1985 for å verne Bærumsmarka mot utbygging. I tillegg arbeider foreninga med kulturminnervern, vedlikehald av stinettet og høyringsuttalar med omsyn til offentlege og private inngrep i marka.
Hajmel
Hajmel er ein tidlegare landkommune i regionen Shkodër i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Vau-Dejës.
Bærumsmarkas Venner
Lokalhistorikaren Trygve Christensen var den første leiar av Bærumsmarkas Venner som sidan 2004 er leia av Stig O. Kapskarmo. Leiar sidan 2010 er Yngve Trulsrud Vethe Ludvigsen.
Hajmel
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Hajmel 4 430 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Hajmel ein del av distriktet Shkodër. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Aysgarthfossane
I fjernsynsprogrammet Seven Natural Wonders blei Aysgarthfossane tatt med som eit av undra i nord.
Lindy Remigino
Lindy John Remigino var ein USA-amerikansk sprintar frå New York City som i 1952 vart olympisk meister på 100 meter, i tillegg var han med å vinne 4 x 100 m stafett i dei same leikane.
Remigino vart andremann på 100 m ved det nasjonale OL-uttaket i 1952, bak Art Bragg. Bragg vart skadd i Helsinki og nådde ikkje OL-finalen. I sjølve finalen tok australiaren John Treloar leiinga ut frå start, med Remigino og fleire andre like bak, Jamaicas Herb McKenley låg bakarst. 20 meter før mål leia Remigino klart. I ekstase over å sjå målsnora nærme seg, bikka han kroppen framover og farta hans minka. McKenley kom kvikt på slutten og då løparane braut målsnora visste ingen sikkert kven som vann. Funksjonærane vart samde om tildele gullmedaljen til Remigino. Målgangen i løpet var ein av dei tettaste i OL-soga, dei fire fremste fekk same tid, 10,4 sekundar, dei to andre 10,5. Den 27. juli, seks dagar etter 100-meterfinalen, sprang Remigino ein av etappane for det US-amerikanske laget som vann den korte stafetten, dei andre i gullkvartetten var Harrison Dillard, Dean Smith og Andy Stanfield.
Berre fire dagar etter stafettriumfen,den 31. juli 1952, fekk Remigino notert 10,2 sekundar då han vann 100 m i eit stemne på Bislett stadion i Oslo. Tida ville vore tangering av verdsrekorden, men ein vindmålar i dårleg stand skal ha vist 2,8 sekundmeter medvind og tida vart aldri rekord-godkjend. Seinare den sommaren i Europa vann Remigino fleire gongar mot McKenley på 100 m, medan McKenley slo Remigino ein gong i eit 200-meterløp.
Remigino vart i 1955 nummer to etter Bobby Morrow på 100 meter i den USA-amerikanske meisterskapen.
Korjakar
Korjakar er ei folkegruppe frå Kamtsjatkahalvøya i austlege Russland. Rundt 8 000 menneske høyrer til gruppa. Dei lever først og fremst i Kamtsjatka kraj.
Korjakar har mykje til felles med nabogruppa tsjuktsjiar, og begge bruker nemninga luorawetlan ('; eintal '), som tyder 'det verkelege folket', om seg sjølv.
Historie
Korjakane levde i eit område som strekte seg heilt til nivkhområda i dagens Khabarovsk kraj fram til evenar kom til området og trengde dei ut til dagens område. Talet på korjakar blei kraftig redusert av ein kopparepidemi i 1769-1770 og krigar mot russiske kosakkar, frå rundt 10-11 000 folk i 1700 til 4 800 i 1800. I den russiske folketeljinga frå 2010 var det 7 953 korjakar.
Før Russland tok kontroll over regionen levde korjakane i patriarkale storfamiliar. Nokre familiar var nomadiske og levde av reindrift. Andre levde fast i landsbyar og levde av jakt eller kvalfangst. Kvalfangsten deira gjekk tilbake på 1800-talet då talet på kvalar gjekk kraftig ned grunna industriell kvalfangst frå andre land. I staden auka fiske i tyding for korjakane. I den sovjetiske tida blei også dei nomadiske gruppen bufaste.
Under Sovjetunionen blei det autonome distriktet Korjakia skipa i 1931. Etter ei lokal folkerøysting i 2005 blei det slått saman med Kamtsjatka kraj frå 1. juli 2007.
Sosialt liv
Tradisjonelt levde korjakane i koniske telt kalla tsjum dekte med mange skinn av til dømes reinsdyr. Midt i teltet var ein årestad som i dag gjerne er blitt bytta ut med ein jernomn. Senger med reinsdyrskinn på låg på austsida av teltet, som også hadde små skåp til å lagra mat, klede og andre eigedelar. Desse bygningane blir framleis brukt i dag, men mange korjakar bur no også i trehus.
Religion
Dei flesta korjakane følgjer framleis tradisjonell sjamanisme. Mytologien krinsar rundt ein overnaturleg sjaman Quikil (Stor-ramn), som var den første mannen og vernar om korjakane. Ramnemyter finst også hjå tlingitfolk og tsimshianfok på Haida Gwaii og andre urfolk i Alaska.
Charlottenborg i Danmark
Charlottenborg er ein bygning ved Kongens Nytorv i sentrale København i Danmark. Her ligg mellom anna Det Kongelige Danske Kunstakademi.
Den eldste delen av Charlottenborg stammar frå slutten av 1670-talet.
Historie
Charlottenborg blei oppført for Ulrik Frederik Gyldenløve i åra 1672-1683 og var ein av dei første større bygningane som blei oppførte ved Kongens Nytorv, som då var nytt. Bygningen var i tillegg eun av dei første barokkbygningane som blei bygga i Danmark. <!-- Tomten hvor slottet ble reist hadde Christian V gitt halvbroren Ulrik Frederik Gyldenløve skjøte på 22. mars 1669. Oppføringen av Gyldenløves Palais som det opprinnelig ble kalt, tok til etter at kongen la ned grunnstenen 3. april 1672 og sto på mens Gyldenløve for det meste oppholdt seg i Norge. Arkitekt var sannsynligvis Ewert Janssen.
I 1677 fremsto bygget med tre fløyer. I 1683 ble slottsgården lukket da det ble bygget en lavere fjerde fløy ut mot slottshagen som lå langs den nyoppførte Nyhavnskanalen ned til vannet. Arkitekt for utvidelsen var Lambert van Haven. Da slottet var ferdig i 1683 hadde det 74 rom.
Etter Christian Vs død i 1699 overtok dronning Charlotte Amalie paléet som enkesete i 1700 for en sum av 50 000 kronedaler. Heretter ble det kalt Charlottenborg.
Kunstakademiet
Det danske Kunstakademiet blei formelt oppretta i 1754 og overtok ein stor del av Charlottenborg. I 1787 blei paléet endeleg overdratt til akademiet som eigedom, og brukt av dei til våre dagar, bortsett frå i ein periode etter brannen i København i 1795, då fleire institusjonar flytta inn midlertidig.
Feministisk kunst
Feministisk kunst er ein kategori innan kunst som er knytt til kvinnerørsla på 1960- og 1970-talet. Feministisk kunst tek opp sosiale og politiske skilje kvinner opplever i liva sine. Eit føremål med denne typen kunst kan vera å gje verda ei betre forståing kring desse spørsmåla, slik at ein kan oppnå likestilling eller frigjering. Medium brukt innan denne typen kunst går frå dei tradisjonelle, som måling, til meir uortodokse metodar som performance, konseptkunst, body art, craftivism, videokunst, film og fiberkunst. Feministisk kunst har bidrege som ei innovativ drivkraft til å utvida definisjonen av kunst gjennom innføringa av nye medium og nye perspektiv.
1960-talet
Før 1960-talet hadde det meste av kunst laga av kvinner ikkje noko direkte feministisk innhald, ved at han ikkje tok for seg eller kritiserte tilhøva til kvinner i samfunnet. Kvinner var elles vanlegare som subjekt for kunst, heller enn som kunstnarar sjølv. Kvinnekroppen blei ofte framstilt som eit attråverdig objekt som fanst for å gleda menn. Ved slutten av 1960-talet hadde det utvikla seg ei retning blant kvinnelege kunstnarar som braut med tradisjonen om å framstilla kvinner på denne måten.