cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stage
Mottaking
Generelt vert albumet rekna som meir avslappa enn det førre konsertalbumet hans, David Live (1974), og fekk ros for god lyd og god framføring. Samstundes endra Bowie lite på arrangementa - i motsetnad til kva han hadde gjort på David Live – og Stage la lite til det som alt var på dei originale albuma, og det vart av somme kommentatorar sett på som eit marknadsføringstriks som ikkje rettferdiggjorde konsertane. Det vart kritisert for å mangle konsertkjensla sidan ein sjeldan høyrer publikum. Den opphavlege rekkefølgja på songane vart i tillegg endra på og lyden tonar inn og ut mellom kvart spor, som om det var eit studioalbum. Sjølv plateomslaget vart kritisert, mest fordi resten av omslaget berre bestod av variasjonar av det same biletet.
Stage gjekk opp til femteplass på den britiske albumlista, men berre til 44. plass i USA. «Breaking Glass» vart gjeve ut på singel.
Utgåva frå 2005 tok hand om mykje av kritikken frå den originale plata. I meldinga si for denne utgåva skreiv Chris Roberts i Uncut at kombinasjonen av Low/Heroes-perioden og songane frå Ziggy Stardust skapte eit konsertalbum som var ein «uhyggeleg klapring mellom to stolar». Han sa at forbetringa av lyden gjort av Tony Visconti og tillegg med «Stay» og «den glimrande 'Be My Wife'» gjorde den nye versjonen av Stage «essensiell for Dave-freaks, uansett».
Albumet er med på lista til The Quietus over dei 40 beste konsertalbuma.
Innhald
Alle spor skrivne av David Bowie, utanom der andre er nemnde.
Original LP frå 1978
Kassettutgåva plasserte «Speed of Life» mellom «Fame» og «TVC 15».
Nyutgjevingar
Stage har kome ut på CD fire gonger. Første gongen var i 1984 på RCA Records, så i 1991 på Rykodisc (med eitt bonusspor), sidan i 2005 på EMI, og sist i 2017 på Parlophone (òg på vinyl). Rekkjefølja på utgåvene frå 2005 og 2017 reflekterer dei faktiske konsertane og har fjerna inn- og uttoninga mellom spora, og inneheld i tillegg songar som ikkje tidlegare var med på dei tidlegare utgåvene.
1984-utgåva
CD-utgåva frå 1984 inneheld same rekkjefølgje som den originale LP-utgåva og kom på to plater, trass i at den doble LP-utgåva var kort nok til å passe inn på ein enkel CD.
1991-utgåva
I 1991 vart Stage gjeve ut på CD med den same rekkjefølgja som på den originale plata, men med «Alabama Song» som bonusspor.
Sandstad kommune
Sandstad var ein tidlegare kommune på øya Hitra i Sør-Trøndelag. Kommunen var ein del av Hitra formannskapsdistrikt då dette blei oppretta i 1837, og som omfatta dei noverande Hitra kommune og Frøya kommune. 1. januar 1877 blei Frøya utskild som eigen kommune. Sandstad var ein del av Fillan kommune då denne kommunen blei skild frå Hitra 1. januar 1886.
Stage
2005-utgåva
2005-utgåva kom med ein ny rekkjefølgje på songane, som reflekterte den originale setlista på konsertane. Det vart i tillegg lagt til to songar som ikkje var gjevne ut tidlegare som bonusspor.
2017-utgåva
I 2017 kom albumet i to versjonar i plateboksen A New Career in a New Town (1977–1982) på Parlophone. Ein versjon inneheld den originale miksen og den same rekkjefølgja som på det originale albumet. Den andre var ei ny utgåve av albumet, basert på 2005-utgåva, men i tillegg med opptak som ikkje var gjevne ut før frå konsertane. Sistnemnde kom òg ut separat, som dobbel-CD og på tre LP-ar i 2018.
Tice
Tice er eit våtmarksområde som er restar av elva Tisza sine gamle elvefar i dagens Latorica verna landskapsområde langs elva Latorica i Slovakia.
Tisza eksisterte for tjuetusen år sidan. Tice og andre område som står på lista til Ramsarkonvensjonen, utgjer hovuddelen av Latorica verna landskapsområde. Her finn ein sjeldne planter og dyr, særleg vassfuglar og amfibiar.
William Daniel Phillips
William Daniel Phillips er ein amerikansk fysikar av italiensk og walisisk opphav. Phillips vart tildelt Nobelprisen i fysikk i 1997, saman med Steven Chu og Claude Cohen-Tannoudji, «for utviklinga av metodar for å kjøle og fange atom med laserlys».
Phillips tok doktorgrad i fysikk ved Massachusetts Institute of Technology i Cambridge, i 1976 med ein avhandling om magnetisk moment i proton i H2O. seinare utførte han arbeid med Bose-Einstein-kondensasjon. Phillips er òg professor i fysikk ved University of Maryland, College Park.
Sevliden
Sevliden eller Sevle`n er ein halling i 2/4-takt, rekna under vandreslåttane, og ein av dei mest kjende i hardingfelemusikken. Slåtten finst i ei rekkje variantar frå Voss, Telemark og nedre Buskerud, og Arne Bjørndal meinte han opphavleg er komen frå Hordaland. Forma som var nytta i Krødsherad er likevel gamal. I Hardingfeleverket har variantgruppa nr 151, med åtte variantar. I variantgruppa kan ein skilja ut to nærskylde vestlandsformer, fire nærskylde telemarksformer, og to storformer, etter Truls Ørpen og Kjetil Løndal. Den siste er mest nytta i dag. Her er det lagt ved ein nedskrift etter Sevat Sataøen som ikkje rekna til variantgruppa, men som har mykje sams i tak og formoppbygging med dei minste telemarksformene.
Namnet Sevliden skriv seg frå lausdansaren Ola Olsson Sevle som vart avretta ved halshogging i 1834. Han skal ha tralla på denne slåtten før øksa fall.
Sandstad kommune
1. januar 1964 blei Sandstad, som då hadde 1.028 innbyggjarar, slått saman med Fillan kommune, Hitra kommune og Kvenvær kommune til den nye Hitra kommune.
Christian Sørenssen
Christian Sørenssen var ein norsk prest og stortingsmann.
Bakgrunn
Sørenssen var fødd i Kristiansand, der far hans var grovsmedmeister. Han vart student frå katedralskulen i byen i 1782. Han avla filologisk eksamen i 1784, og vart cand. theol. året etter. Deretter arbeidde han som lærar i heimbyen, til han i 1791 vart aftansongprest i Strømsø i Drammen og attåt rektor ved Strømsø skule. I 1797 vart han sokneprest i Risør, der han reformerte skulestellet. I 1804 vart han utnemnd til stiftsprost i Kristiansand, og sokneprest for domkyrkjesoknet.
Karriere
Den 11. april 1811 vart Sørenssen innvigd til biskop i Kristiansands Stift, han var den siste norske biskopen som vart innvigd i København. Stiftet dekte det som i dag er Agderfylka og Rogaland.
Sørenssen var representant for Kristiansand på dei to første stortinga. På det overordentleg stortinge i 1814 var han president i Odelstinget og medlem av tre komitear. Han var medlem av deputasjonen som møtte Kristian Fredrik den 10. oktober 1814, også medlem av deputasjonen som 7. november gjorde kongevalet kjent for kronprinsen som då oppheldt seg i Fredrikshald. På 1815-16-stortinget var han medlem av Lagtinget og ti komitear. Han var elles medlem av riksretten 1815–1816. Sørenssen var heller lite oppteken av politikk, og utmerka seg ikkje som talar under stortingsforhandlingane.
Sørenssen var med å stifte Det norske bibelselskap i 1815, formann i sentralkomiteen til han døydde. Åra 1818–1820 oppheldt han seg i Tyskland, hovudføremålet var å sette seg inn i den lancasterske undervisningsmetoden. Han vitja elles Italia, Frankrike, England og Nederland.
Frå 1823 til 1845 var Sørenssen biskop i Akershus stift, som tilsvarar dagens bispedømme Oslo, Hamar og Tunsberg, i tillegg til Telemark. I denne perioden var han elles medlem av undervisningskommisjonen av 1839. Prokanslar ved universitetet i Kristiania 1840.
Sørenssen døydde 16. august 1845 i Våler, på veg frå Moss til Son under ei visitasreise.
Søren Anton Wilhelm Sørenssen var sonen hans.
Aleksandra Kollontaj
Aleksandra Kollontaj var ein russisk kommunistisk revolusjonær. Ho var fyrst medlem av mensjevik-partiet, og frå 1914 bolsjevikane.
Kolontaj måtte i eksil under Stalin-tida som diplomat. Ho vart dermed ein av de få «gammelbolsjevikane» som slapp frå Moskva-prosessane på 30-talet med livet. Kollontaj var ei av få kvinner i høgare stillingar i Sovjetunionen på 1920-talet. Kollontaj vart verdas første kvinnelege ambassadør då ho i 1922 vart utnemnd til sovjetisk ambassadør i Noreg.
CARICOM
Caribbean Community and Common Market (forkorta CARICOM; norsk: Det karibiske fellesskapet) er ein internasjonal organisasjon som vart grunnlagd ved Chaguaramas-traktaten, som tredde i kraft 1. august 1973. Dei fyrste signatarmaktene var Barbados, Jamaica, Guyana og Trinidad og Tobago. Organisasjonen vart opphavleg stifta for å sørgje for framhald i den økonomiske samhandlinga mellom dei engelsktalande landa i Karibia etter at Den vestindiske føderasjonen vart oppløyst i 1962.
Telemark fylke
Telemark er eit tidlegare fylke i Noreg, som grensa til Vestfold i søraust, Buskerud i nordaust, Aust-Agder i sørvest, og Rogaland og Hordaland i nordvest. I 2020 blei fylket slått saman med Vestfold til nye Vestfold og Telemark fylke.
Fylket danna på fleire måtar ein overgang frå Austlandet til Sør- og Vestlandet, både geografisk, topografisk, kulturhistorisk og språkleg. Telemark kunne delast inn i fire regionar: Kragerøregionen Vestmar, Vest-Telemark, Aust-Telemark og Grenland (Skien- og Porsgrunnregionen). Skien var administrasjonssenter og den største av sju andre byar i fylket.
Fylkesvåpenet blei godkjent i 1970 og har på gull botn ei oppveksande svart bondestridsøks. Dette skal symbolisere vern og vørdnad. Fylkesblomen til Telemark er systermarihand, fylkessteinen er brynestein og fylkesfuglen er linerle.
Samferdsel
I Telemark var vassdraga den viktigaste ferdselsåra rundt 1900. Vassdraget frå Skien til Notodden blei kanalisert i 1861, og til Dalen i 1892. Dette følgde til vegbygging mellom anløpsstadene til kanalbåtane og dei nærliggjande bygdene. No til dags har vassdraga og kanalane berre nytte for turisttrafikken sommarstid. E 18 er hovudvegsambandet for dei sørlege delane av fylket, i Grenlandsområdet. E 134 er det viktigaste vegsambandet i dei indre delane av fylket over Notodden, Seljord, Vinje og Haukelifjell. Riksveg 36 som går frå Eidanger til Seljord bind E 18 og E 134 saman, og fungerer som hovudveg frå nordlege delar av Telemark til Grenlandsområdet. Viktige vegar elles er Riksveg 37 frå Kongsberg over Rjukan til Vinje, Riksveg 38 frå Kragerø gjennom Drangedal og Vrådal til Dalen og Riksveg 41 frå Brunkeberg i Kviteseid gjennom Nissedal til Arendal. Om sommaren er det samband frå E 134 i Høydalsmo gjennom Dalen vestover om Setesdal og Sirdal til Stavanger. Til saman har Telemark 4103 km offentlege vegar.
Første jernbane i Telemark blei opna i 1882 på vegstykket Larvik-Eidanger-Skien. Sørlandsbanen som blei bygd 1920-27, går gjennom Telemark frå Meheia, gjennom Sauherad, Bø, Lunde og Drangedal til Aust-Agder. Ei sidelinje går nordover til Notodden og Tinnoset og sørover til Skien. Skien og Porsgrunn har sitt hovudsamband med Oslo om Vestfoldbanen. Lokaltogsambandet går Porsgrunn-Skien-Nordagutu-Notodden. Telemark har flyplassar i Skien, Notodden og Fyresdal.
Klima
Telemark har ei kort kystripe, og her og i låglandet kring Langesundsfjorden strøymer det ofte inn havluft mot områda kring nedre del av Skiensvassdraget. Dei indre, lågare områda vert ikkje like påverka av denne lufta, men dei store innsjøane her medverkar til å dempe og forseinke vinterkulda. Den kaldaste månaden er januar og temperaturen varierer då frå kring–2 °C ved kysten til kring –8 °C i indre strøk. Gaustatoppen har –12 °C. Den lågaste målte minimumstemperaturen er kring –25 °C ved kysten og under –35 °C i enkelte indre strøk. Middel for juli er 16–17 °C i låglandet og i dalane, og søkk til kring med kring 0.7 grader per 100 meter oppover i høgda. Den høgaste målte temperaturen er kring 30 °C ved kysten, og opp til kring 33 °C i indre strøk.
Årsnedbøren er jamnt over 800–1200 mm, litt mindre i indre, lågare strøk, og til dels ein god del meir i fjellområda. I innlandet kjem det mest nedbør om sommaren, medan det ved kysten kjem mest om hausten.
Retninga til dalføra og skjerminga til fjella gjer at det forholdsvis lite vind. Sterke vestlege luftstraumar kan derimot slå ned innimellom og verte forsterka av innsnevringar i dalane. Ved Tinnsjøen har tog blåst av sporet i samband med stormbyer gjennom Vestfjorddalen. Ved kysten bles det oftast frå sørvest om sommaren og frå nordaust om vinteren. Ein sjeldan gong kan pålandsvind av storm styrke føre til store skadar på grunn av opprørt hav og høg vasstand. Det er forholdsvis ofte tåke og tåkedis i Grenlandsområdet, om lag 5 % av året. Den store vassføringa i elva vinterstid fører til at det vert danna is på sjøen frå Langesundfjorden og vestover.
Historie
Namnet Telemark (Þelamørk) var opphavleg berre knytt til om lag dei områda ein dag kallar Aust-Telemark og Vest-Telemark. I dansketida blei namnet skrive i bunden form, Telemarken, men då namnet blei teke i bruk som fylkesnamn blei den ubundne forma Telemark etablert.
Bygdene nedanfor Þelamørk heitte Grenland, mens bygdene nærmast kysten nemndest Grenmar og Vestmar. Grenland femna såleis opphavleg ikkje om kyststripa, slik det gjør i moderne språkbruk, og det er uvisst om det nokosinne har gjort det i historisk tid.
Þelamørk sokna ikkje til noko særleg lagdøme, til skilnad frå mesteparten av Noreg, mens Grenland, Grenmar og Vestmar høyrde til Borgartingslagen. Þelamørk hadde også ei anna form av skattbetaling enn dei sørlegare bygdene, og på slutten av mellomalderen bruktest derfor òg nemningane Skattlandet i nord og Tiendtaket i sør.
Frå og med 1200-talet har noverande Telemark vore samla i ei eining: Fyrst Skiensyssel, seinare Bratsberg len, frå 1661 Bratsberg amt og frå 1919 det noverande namnet Telemark fylke.
Utviding av namnet Telemark
Grenland omfatta opphavleg Lindheim skipreide og Volufors (Ulefoss) skipreide, eller etter noverande kommuneindeling: Bø, Sauherad, Notodden (unnateke Lisleherad og Gransherad sokn), Nome (unnatake gamle Flåbygd sokn), Drangedal (unnateke Tørdal sokn), og vestre delen av Skien).
Då sorenskrivarembetet blei innført i Norge i 1591 blei Grenland ein embetskrins, men krinsen fekk det då nykonstruerte namnet Nedre Telemarken, sjølv om det var historisk misvisande. Namnet Grenland gjekk innan eit århundre i gløymeboka, samstundes som nemninga Telemarken såleis fekk ei utvida tyding. Nedre Telemarken blei i 1843 også namn på eit fogderi, nedlagt i 1898, og eit prosti, nedlagt i 2006,, tilsvarande omtrent det same området.
I byrjinga av 1900-talet gjennomgjekk stadnamna i Noreg ei fornorsking. Dei gamle amta skulle skiftast ut med fylke, og helst få meir historisk forankra namn. Bratsbergs amt fekk det noverande namnet Telemark fylke. (Namnforslaget Telemark og Grenland fylke blei vraka - dobbeltnamn var ikkje ønskelege.) Med det nye fylkesnamnet fekk Telemarks-namnet sin noverande og endå meir utvida tyding.
Domssoknet til sorenskrivaren på Gvarv beheldt namnet frå 1593 (seinare med den ubundne forma Nedre Telemark), sjølv om grensene blei justerte nokre gonger, til domstolen blei nedlagd i 2007. Domssoknet blei oppløyst og lagt til nabodomstolane i Seljord (Vest-Telemark tingrett), Notodden (Aust-Telemark tingrett) og Skien. Sistnemnde domstol fekk arve namnet Nedre Telemark tingrett, sjølv om det berre var Nome kommune som følgde med frå det gamle domssoknet med same namn.
Seint på 1900-talet har omgrepet Midt-Telemark blitt etablert på kommunane Bø, Sauherad og Nome, som ligg nokolunde midt i Telemark fylke. Det er såleis å merke seg at omtrent det same område på same tid har vore kalla både Nedre Telemark og Midt-Telemark.
Administrasjon
Skien er sete for fylkesmannen og administrasjonen i fylkeskommunen. Telemark har 18 kommunar og femner fem prosti med 30 prestegjeld og 63 sokn, vidare fem tingrettsdistrikt og eitt politidistrikt med 17 lensmanns- og politistasjonsdistrikt.
Winchester
Winchester er administrasjonsbyen i grevskapet Hampshire i England. Folketalet er omkring 35 000 (2004). Byen er òg administrasjonssenter for City of Winchester, eit distrikt som dekkjer byen med områda rundt. Winchester ligg ved elva Itchen, 2 mil nordaust for Southampton.
The Hollywood Years Vol. 1
The Hollywood Years Vol. 1 er det 62. albumet og det 26. studioalbumet til det tyske electronicabandet Tangerine Dream, gjeve ut i juni 1998.
Det var den første plata i det som skulle bli ein lengre serie kalla «The Hollywood Years» med musikk som var til overs etter innspelingane til Tangerine Dreams sidan 1992. Det vart berre to plater i serien. Tangerine Dream skreiv mykje musikk til filmar gjenom åra. Noko av musikken vart aldri nytta, medan noko kom med i suksessrike filmar, utan å kome ut på noko album. Denne og Vol. 2 i serien inneheld musikk komponert av Edgar Froese og sonen Jerome Froese. Songtitlane referer ikkje til titlar i filmane dei vart skrivne for.
Winchester
Historie
Den tidlegaste kjende busetnaden er frå jernalderen, då det vart lagt fleire fort omkring byen. Byen var kjend som «Caer Went» av keltarane. I romersk tid heitte han «Venta Belgarum» og var ein viktig by. Han fekk bymur på 200-talet. Under den romerske tilbakegangen på 300- og 400-talet gjekk også byen tilbake, men han kan ha fortsett å vera eit administrasjonssenter. Gravstader frå 500- og 600-talet tyder på at han vaks til att. I 648 reiste kong Cenwalh av Wessex ei kyrkje her som er kjend som «Old Minster» og blei ein forløpar for den seinare domkyrkja i byen.
The Hollywood Years Vol. 1
Materialet på denne plata består berre av spor som ikkje var gjeve ut tidlegare, med unntak av «Goldhunter», som er ein remiks av «Craving For Cardomon» frå Ça Va - Ça Marche - Ça Ira Encore, og «Law Paradiso», som er identisk til «One Fine Day In Siberia» frå soloalbumet til Edgar Froese kalla Beyond the Storm. The Hollywood Years Vol. 1 kom ut på ny i 1999 med nytt plateomslag, og igjen med nytt omslag i 2009.
Winchester
Historie
På gammalengelsk heitte byen «Wintan-ceastre». I angelsaksisk tid var byen hovudstad i kongedømet Wessex frå 519. Han blei bispesete i 676. Sidan England vart samla på denne tida, vart han dermed òg hovudstad i England fram til erobringa til normannarane i 1066. På 800-talet blei den romerske byplanen erstatta med eit rutenett laga av kong Alfred den store for å stå imot vikingåtak.
Etter at Alfred døydde reiste enkja hans Ealhswith eit nonnekloster, «Nunnaminster», medan sonen fullførte ønsket hans om å bygga ei ny kyrkje, New Minster, like ved den gamle. Den noverande Winchesterkatedralen blei bygd i normannisk stil og innvigd i 1093.
Fleire biskopar av Winchester hadde stor makt. Biskop Æthelwold var ein leiande figur i reformasjonen av klostervesenet i England, og stod også bak bygginga av avløpssystemet for byen som var i bruk fram til 1875. William av Wykeham (1366–1404), var ansvarleg for mykje av utforminga av katedralen slik han står i dag. Han grunnla òg Winchester College, den eldste privatskulen i England. Ein annan kjend biskop av Winchester er sankt Svithun frå 800-talet, som den norske domkyrkja i Stavanger vart vigd til.
I mellomalderen var byen eit viktig sentrum for ullhandel, ein næringsveg som etterkvart døydde ut. Det var òg ein viktig stad for pilegrimar, sidan den gamle pilegrimsleia til Canterbury starta der.
Forfattaren Jane Austen døydde i Winchester i 1817 og er gravlagd i katedralen. Fleire biskopar av Winchester og tidlege kongelege, som Knut den mektige, Emma av Normandie og William Rufus, er også gravlagde her. Alfred den store og Edvard den eldre blei også opphavleg gravlagde i byen.
Chicago XXVI: Live in Concert
Chicago XXVI: Live in Concert er eit konsertalbum av det amerikanske bandet Chicago, det 26. albumet deira totalt, gjeve ut i 1999. Det var det andre konsertalbumet deira som kom ut i USA og det første sidan Chicago at Carnegie Hall i 1971 og Live in Japan i 1972, sjølv om bandet hadde gjeve ut fleire VHS-konsertar tidleg i 1990-åra.
Bakgrunn
Chicago XXVI: Live in Concert består hovudsakleg av mange av hittane deira, i tillegg til tre nye studioinnspelingar på slutten av albumet. Den eine er Jackie Wilson sin «(Your Love Keeps Lifting Me) Higher and Higher», med Michael McDonald på solovokal.
Albumet kom ut på deira eige Chicago Records og vart det første nye Chicago-albumet som ikkje gjekk inn på salslista.
Albumet fekk blanda mottaking. Mange likte at den nyare besetninga endeleg kom med eit konsertalbum. Andre likte òg at innspelinga hadde god lyd og bandet fekk ros for den reine, presise framføringa.
Noko av kritikken av albumet var at Michael McDonald song solo på ein av songane, når Chicago hadde fleire kapable songarar. I tillegg la bandet på vokal og blåsarar i studio for å betre lyden på albumet (noko som er vanleg på mange konsertalbum). Songutvalet på albumet vart òg noko kritisert. Somme kritiserte mangelen på songar frå tida etter 1984.
Den store brennevinsdagen
Den store brennevinsdagen i Lofoten vart feira 25. mars, på marimesse om våren.
Festen har tradisjonar langt tilbake i tid, og må ha tilknyting til gammal feiring av vårfrumesse eller marimesse, som var helgedag fram til festdagsreduksjonen i 1770. Lokalt vart mange av dei gamle helgedagane haldne som halvhelgar minst halvtanna hundreår etter 1770.
Festen kan òg ha hatt samanheng med at det i slutten av mars var lide så langt ut i fisket at fiskarane hadde fått noko pengar mellom hendene. Frå om lag 20. mars var skreien blitt gytemoden og «laus på rogna», slik at ho ikkje lenger var brukande for salting. Fiskarane kunne då selje det dei hadde lagt ned av rogn, og dei fekk for første gong nokre kroner for vinterstrevet.
Mot slutten av 1800-talet styrkte fråhaldsrørsla stillinga si blant folk, brennevinsforbuket gjekk ned, og markeringa av 25. mars og «Vårfru'mess» som ein brennevinsdag vart meir måtehalden.
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 1903
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 1903 vart vunnen av Odd etter siger 1-0 over Grane den 27. september. Målskårar for Odd var Daniel Gasmann. Dommar var Finn Hagemann frå Lyn. Kampen vart spelt på Gamle Frogner stadion i Kristiania og var eigentleg ikkje meint å vere den avgjerande kampen, men vart i ettertid oppgradert til finale. Kampen vart spelt same dag som semifinalane, og inngjekk i ei turnering som Grane arrangerte og som seinare fekk status som noregsmeisterskap. Dette var første gong Odd vann ein noregsmeisterskap, og klubben gjentok denne prestasjonen dei neste tre sesongane.
Odds vinnarlag: Andrew Johnsen – Guttorm Hol, Erling Jensen – Johan Schrøder, Paul Riis, Gustav Isaksen – Peter Hol, Finn Münster, Øivind Gundersen, Berthold Pettersen, Daniel Gasmann.
Granes lag: Anton Endrerud – Carl Blix, Bjarne Vig – Sverre Strand, Wilhelm Wettergren, Sverre Nergaard – Olaf Olsen, Walter Aigeltinger, Emil Wettergreen, Eivind Thune Larsen, Theodor Dürendahl.
Semifinalar
Gamle Frogner stadion, 27. september
Finale
Gamle Frogner stadion, 27. september Mål: Daniel Gasmann
Avviklinga
Det eitt år gamle Norges Fotballforbund prøvde i september 1903 å arrangere ei turnering for medlemmane i forbundet. Forsøket var mislukka, av dei fire medlemmane i forbundet, melde berre to seg, Akademisk Fodboldklub og Grane. Klubben Smart frå Bestum kunne ikkje møte og Lyn trekte seg. Akademisk og Grane spelte ein kamp som enda uavgjort 1-1.
Grane tok derimot på eiga hand initiativ til å arrangere ein «noregsmeisterskap». Det er usikkert om arrangøren hadde noko rett til å gje turneringa dette namnet, og om turneringa faktisk vart rekna som ein noregsmeisterskap av deltakarar, presse og publikum. Fem klubbar stilte opp, og alle kampane skulle arrangerast same dag, søndag 27. september. I dei første kampane vart det siger 1-0 til Grane og Odd mot høvesvis Lyn og Porsgrund. Dermed gjenstod tre klubbar, Akademisk, Grane og Odd, og det kom til usemje om det vidare forløpet for turneringa. Det vart etter kvart avgjort at Grane og Odd skulle møte kvarandre og at vinnaren skulle møte Akademisk dagen etter. Akademisk Fodboldklub fekk dermed walk over heilt til finalen, men det vart ingen avgjerande kamp den påfølgjande måndagen. Fleire av Odd-spelarane hadde ikkje høve til å bli i Kristiania lenger enn til søndag kveld og reiste tilbake til Skien.
Det vart planlagt ein kamp i Skien mellom Akademisk og Odd, men denne vart aldri noko av då Akademisk ikkje hadde råd til å reise. Kampen mellom Grane og Odd vart i ettertid oppgradert til finale.
Petseri maakond
Petseri maakond eller Petserimaa var eit tidlegare fylke i Estland som vart oppretta i 1920. Men sidan 1944 har størstedelen av det vore administrert som ein del av Pskov oblast, fyrst av Russiske SFSR og frå 1991 av, av Russland.
Historie
Setoane, eit finsk folkeslag som er i slekt med estarane, reknar heile det historiske fylket Petseri maakond som sitt heimland. Dei russiske innbyggjarane i Petseri maakond var hovudsakleg gammaltruande som snakka ein mellomting mellom russisk og kviterussisk. På midten av 1400-talet, vart eit av dei viktigaste russisk-ortdokse klostera, Pskovo-Petsjerskij-klosteret grunnlagt i området.
I det siste året av den fyrste verdskrigen, frå februar til desember 1918, vart hovudstaden i fylket, Petsjory, okkupert av tyske styrkar. Byen vart deretter overteken av estiske styrkar den 29. mars 1919, som ein del av den estiske sjølvstendekrigen. Gjennom den russisk-estiske Tartu-traktaten fekk deretter Estland Petsjory og området rundt, Setomaa-regionen. Petsjory fekk namnet Petseri og området vart heitande Petseri maakond.
Under den andre verdskrigen vart Petseri maakond okkupert av den tyske hæren mellom august 1941 og 11. august 1944, og deretter av sovjetstyrkar under framstøtet deira mot Nazi-Tyskland. Sovjetstyresmaktene annekterte Petseri maakond til Russiske SFSR i 1944. I 1991, etter at Sovjetunionen braut saman, fremja Estland eit krav om få området tilbake, slik det var sagt i Tartu-traktaten. Estland gav opp dette kravet i november 1995.
Estland har skrive under på den estisk-russiske grensetraktaten av 18. mai 2005. I innleiinga står det at den tidlegare traktaten om statsgrensa delvis vert oppheva, i samanheng med paragraf 122 i den estiske grunnlova.
Historiske hovudstader
Dette er ei liste over historiske hovudstader, byar som ein gong var hovudstad i eit land, men som ikkje lenger har denne statusen anten fordi landet ikkje eksisterer lenger, fordi hovudstaden vart flytta, eller fordi hovudstaden fekk nytt namn.
Pasjonsfrukt
Pasjonsfrukt er nokre artar av pasjonsblome, vanlegvis frå Passiflora edulis. Denne planten stammar frå sørlege Brasil, Paraguay og Nord-Argentina. Pasjonsfrukt er ei tropisk frukt som blir dyrka i tropane og subtropiske område.
Skildring
Fruktene har typisk storleik som ei plomme. Dei kan vera runde eller ovle. Skalet kan vera gult, raudt, lilla eller grønt. Fruktene har eit saftig, geléaktig fruktkjøt som inneheld ei stor mengd frø som ein kan eta. Smaken er litt syrleg.
Skalet til ei umogen frukt er glatt, medan det på ei mogen frukt er bulka eller skrukkete.
Bruk og næringsinnhald
Pasjonsfrukt er ei kjelde til karbohydrat, karoten, C-vitamin, jern, magnesium, fosfor, kalium, koppar, fiber og protein. Ho inneheld ein del jern (1,6 mg/100 g), og ellers ca. 30 mg vitamin C, 348 mg kalium, 73 % vann og 193 kJ tilført energi per 100 g etande vare.
Ein kan eta fruktkjøtet som det er frå frukta, eller bruka det til fruktsalat, saus, syltetøy, bakverk, smoothies og iskrem. Ein kan også sila fruktkjøtet slik at det blir steinfritt og bruka det til jus eller ulike drikkar.
Frukta toler ikkje kulde, og bør oppbevarast i romtemperatur eller rundt 8-12°C, i høg luftfukt.
Typar
Variantar er kjende som maracuja eller maracuya, frå det portugisisk namnet på pasjonsfrukt. I Norden er dette namnet brukt om den store, gule form av pasjonsfrukt med tjukt skall, Passiflora edulis forma flavicarpa, som blir importert frå Colombia og Brasil. Grenadilla har form som eit granateple, tjukt skal og mørkt fruktkjøt, medan curuba er avlang med gult eller grønt skal, har ein karakteristisk syrleg smak, og blri importert frå Colombia.
Etande sortar som blir dyrka i stor skala er:
Andre artar med etande frukter er:
Independent Labour Party
Independent Labour Party, Det uavhengige arbeidarpartiet, var eit tidlegare politisk parti i Storbritannia. Partiet blei danna i 1893, og første leiaren var James Keir Hardie frå Skottland.
ILP spelte ei sentral rolle i danninga av Labour Party, ein gradvis prosess frå 1900 til 1906, og slutta seg kollektivt til dette. På denne måten kunne ILP halde fram med å ha sine eigne konferansar og sin eigen politikk, som ILP-medlemmene argumenterte for i Labour Party. ILP utgjorde mykje av aktivistbasen for Labour Party i åra fram til 1918.
Mange i ILP meinte Labour Party var altfor forsiktig i politikken sin, og somtid heilt prinsipplaus, som da det støtta første verdskrigen. I 1920 blei eit forslag om tilslutning til Tredje Internasjonalen likevel nedstemt i ILP. I 1922 blei mange frå ILP valde inn i parlamentet, men den første Labour-regjeringa i 1924 var skuffande for mange i ILP. Det same gjeld den andre Labour-regjeringa 1929-1931. ILP utgjorde hovudtyngda av den venstresosialistiske opposisjonen mot Labour-leiinga.
Det blei stadig klarare at ILP og leiinga i Labour Party stod i politisk motsetning til kvarandre, og det blei diskutert, særleg i Skottland, om ILP framleis skulle vere tilslutta Labour Party eller ikkje. I 1932 vedtok fleirtalet i ILP å forlate Labour Party. Dette førte til nedgang i medlemstalet i ILP, men større aktivitet, og ei klar venstredreiing i ILP si politiske linje. ILP var særleg aktive i støttearbeidet for venstresida i Spania under den spanske borgarkrigen, særleg partiet POUM. Mange ILP-medlemmer, mellom dei George Orwell, for til Spania for å ta del i krigen mot Franco og fascismen. På denne tida var også trotskistiske grupper med i ILP.
Etter den karismatiske leiaren James Maxton frå Skottland døydde i 1946, gjekk det nedover for ILP. Dei hadde likevel ein viss aktivitet i 1950-åra og 1960-åra, da dei særleg arbeidde for av-kolonisering og atomnedrusting. Nokre av dei som gjekk ut av det britiske kommunistpartiet i denne perioden slutta seg til ILP.
I 1970-åra var det likevel berre ein veik rest av ILP som på ny slutta seg til Labour Party, og la ned ILP som politisk parti i 1975.
Det kan tenkast at det relativt vellykka skotske sosialistpartiet SSP som finst i dag skuldar noko av suksessen sin den radikale demokratisk-sosialistiske tradisjonen ILP var eit uttrykk for, ikkje minst i Skottland.
Finn
Finn er eit mannsnamn og ein namnedel som kan ha norrønt eller irsk opphav. Det har namnedag den 16. oktober i Noreg og Sverige og den 26. september i Finland.
Avleiing
Det tradisjonelle irske namnet Finn tyder 'kvit'. Det blir i dag skrive Fionn, og har gjeve dei avleidde namna Finnén og skotsk Fiona. Også dette namnet finst i samansette namn, som Fiontan, Fionnuala og Fionnlagh (anglisert som Finley).
I kulturen
Finn er brukt som namn på troll i fleire soger, mellom anna Jätten Finn i Lund i Sverige
Phineas Finn (1867) er det eponyme namnet på ein roman av Anthony Trollope.
Huckleberry Finn er namnet på hovudpersonen i boka Adventures of Huckleberry Finn (1884), skriven av Mark Twain.
Bruk
Finn var mykje brukt i Noreg på 1920-talet, med ein topp rundt 1930 då over 1,0 % av nyfødde gutar fekk namnet. I 2009 var det 7 684 norske menn som heitte Finn.
Namneberarar
Irske sogeheltar og kongar:
Olomouc
Olomouc (tysk Olmütz, polsk Ołomuniec, latin Eburum eller Olomucium) er ein by i Mähren aust i Tsjekkia med om lag 100 000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Morava, og er det geistlege sentrumet i Mähren. Fram til 1641 var byen òg hovudstad i Mähren, då han vart erobra av svenskane under Tredveårskrigen, og hovdustaden vart flytta til Brno. Byen vert rekna som ein av dei vakraste i Tsjekkia, og har det nest største historiske sentrumet etter Praha.
Nokre kilometer frå byen ligg kjelda til elva Oder.
Robert B. Laughlin
Robert B. Laughlin er ein amerikansk fysikar.
Laughlin mottok Nobelprisen i fysikk i 1998, saman med Horst Ludwig Störmer og Daniel C. Tsui, «for oppdagingane deira av ein ny form for kvantevæske med fraksjonelt ladde eksitasjonar».
Han vart løna med Nobelprisen for å ha oppdaga at elektron opptrer saman i sterke magnetiske felt, og kan danne nye typar «partiklar» med ladningar som er ein brøkdel av ladninga til elektronet. Störmer og Tsui gjorde oppdaginga i 1982 under eit eksperiment der dei utnytta ekstremt sterke magnetfelt og låge temperaturar. Innan eitt år etter oppdaginga lukkast det Laughlin å forklare resultatet dei fekk. Gjennom teoretisk analyse viste han at elektrona i eit sterkt magnetfelt kan kondensere og danne ei slags kvantevæske, som minna om dei kvantevæsker som oppstår ved superleiing og i flytande helium.
Laughlin tok doktorgrad i fysikk ved Massachusetts Institute of Technology i 1979, og har sidan 1989 vore professor ved Stanford University
I 2008 heldt Laughlin «The Lars Onsager Lecture» ved NTNU.
Solvern
Solvern kan vera del av eller utstyr i bygningar (brise-soleil, gardin, skodder, persienner), anlegg (parasoll, pergola, solsegl) eller køyretøy (solfilm, solskjerm). Personleg utstyr kan vera hovudplagg, parasoll, solbriller og klede, medan middel ein påfører huda kan vera solkrem, solspray og thanaka.
Solvern kan vera viktig for å unngå overoppvarming, bleiking av fargar eller å bli solbrent. Solvern kan også verna mot utivkling av hudkreft.
Skildringar av Kautokeino-opprøret
Skildringar av Kautokeino-opprøret vart kort tid etter hendingane i 1852 eit tema i memoarlitteratur og reiseskildringar. Noko av litteraturen har karakter av vitskapleg arbeid, anna er skrive i ei friare, diktarisk form. Opprøret har òg inspirert til produksjonar i andre kunstartar.
Bibliografi
Artiklar, avhandlingar og historiske romanar om emnet:
Film
Nordahl Grieg skal ha hatt tankar om å lage ein film om opprøret i Kautokeino. Sidan skal det ha vore planar om å lage ein film av romanen Rød høst (Olav Nordrås 1970). Den første som realiserte planane, var Nils Gaup, med filmen Kautokeino-opprøret som hadde premiere i januar 2008.
Maybe I should have
Maybe I should have er ein islandsk dokumentarfilm frå 2010 av Gunnar Sigurðsson.
Fossegrimen
Fossegrimen er eit vette i norsk folketru, nærskyld til Nykken. Fossegrimen er mest kjend for spelet sitt, og det var gjete at han lærde bort spel til dei som ville lyde på han, om dei ofra eit kjøtstykke til han. Segnene om dette er kjend i mange dalføre. Ordet Grim tyder det same som maske på norrønt, og minner om at Fossegrimen var ein hamskiftar.
I Hallingdal vart det fortald at han "kunna laga se i mange liknils, ettersom han ve i løte te. Vart han ørt, so kom han upp or vatne i slik stygg skapna, at folk vorto raint forfælde". Ein skulle altså ikkje leggje seg ut med grimen.
''Va de ain som vilde lære å låte tå hono, so måtte han ha me se ain fena`kjøtlem, som han kasta burtande fossen. Um ait bil kom då den vesle mannen skjøtand som ai pil uppå ain stain me felunn i høndenn. Håre hass va langt å tjukt å so gult, at de va som gylt. Nasin og munnen voro høvele å væl laga, å augudn lyste å voro blank som tvergastaina. Hendadn voro små å kvit, å fingadn gingo, so ain inki kunna oygje dai, då han prilla.''
Om Grimen ikkje fekk eit høveleg kjøtstykke (for det meste eit fenalår), ville han ikkje lære guten anna enn å stille fela. Fleire stader følgjer eit stev med dette:
Myllarguten hadde ord på seg for å ha lært av Grimen. Sjølv visste han nok at dette var ei segn, men i unge år pla han fortelja Håvard Gibøen korleis han kasta eit bein i fossen.
I Telemark finst det ein kjend slått som er kalla Fossegrimen. Johan Halvorsen laga i si tid eit orkesterstykke med same namnet. Denne skapnaden vart ovende populær under den norske nasjonalromantikken.
Magistratrett
Ein magistratrett eller distriktsdomstol er ein domstol på fyrste nivå som oftast har som oppgåve å innleie sakene og vurdere prov og vitne, før dei avgjer kva som er fakta i saka og fell dom. Deretter kan sakene ankast vidare til ein appellrett, og eventuelt til høgsterett som fyrst og fremst vurderer saksgangen og resultatet frå dei tidlegare instansane. I magistratrettane er det ofte både fagdommarar og lekdommarar.
Magistratrettane i Noreg er tingrettane.
Islandsk geografi
Island er den nest største øya i Europa. Ho ligg aust for Grønland og like sør for Polarsirkelen over grensesona på Den midtatlantiske ryggen i Nord-Atlanteren. Ho ligg om lag 830 km frå Skottland.
Island har omfattande vulkansk og geotermisk aktivitet. Sprekken i samband med Den midtatlantiske ryggen, der den eurasiatiske og den nordamerikanske plata dreg frå kvarandre, går langs heile Island frå sørvest til nordaust. Dette kan ein tydeleg sjå i nasjonalparken Þingvellir, der høgdedraga dannar eit uvanleg, naturleg amfiteater. Her låg det første tinget på Island, Alþing, som kom saman første gongen i 930.
og fleire mindre:
20 % av landet vert nytta til beite og berre 1% er dyrka. Det pågår fortida eit ambisiøst skogplantingsprosjekt. Ein reknar med at før menneske kom til Island på 900-talet var 30-40 % av Island dekt av skog. I dag er det berre nokre små restar av att avbjørkeskogane. Hallormstaðarskógur og Vaglaskógur er to av dei største.
Dei busette områda ligg langs kysten, særleg i sørvest. Det sentrale høglandet er totalt aude.
Klima
Klimaet på Island er maritimt, sterkt påverka av den varme Golfstraumen og lågtrykka som nesten alltid passerer nær Island. Lågtrykka gjer Island til ein vindfull og skya stad, og Reykjavik har i snitt over 40 dagar med sterk kuling eller meir. Snittemperaturen i Reykjavík er 11 °C i juli og -1 °C i januar, og er den hovudstaden med lågast middeltemperatur om sommaren (om ein ser bort i frå Nuuk på Grønland).
Somrane er litt tørrare enn vintrane, med regn eller regnbyer eit par gonger i veka. Dei vulkanske ørkenane nordaust på Island ligg i regnskuggen av dei store breane og får mindre enn halvparten av nedbørsmengda som Reykjavik får. Reykjavík har om lag same årsnedbør som Oslo, 779 mm, men like mange dagar med regn som Bergen, heile 213 dagar.
Ingen stader på Island får særleg varmt vêr, og berre i dei nordaustlege områda er det vanleg med temperaturar over 20 °C om sommaren. Den nordlege kysten har ofte det mildaste vêret på grunn av sørleg vind som gjev ein fønvindeffekt over dei sentrale fjellområda.
Det meste av Island er dekt av snø frå november til april, men periodar med mildvêr og regn kan minke eller fjerne snødekket i sørlege og austlege område i korte periodar. Kraftige vinterstormar kan føre til snøstorm, som gjer det vanskeleg å ferdast utanfor Reykjavik.
Turiecbekkenet
Turiecbekkenet (slovakisk Turčianska kotlina; ungarsk Túróci-medence, tysk Turzbecken, latinsk Pelvis Thuroczae) ligg nord i det sentrale Slovakia. Ho grensar til fjellkjedene Store Fatra i aust, Vesle Fatra i vest og nord, samt Žiar og Kremnicafjella i sør. Elva Turiec renn over heile bekkenet og munnar ut i Váh nær Vrútky. Dei største byane er Martin, Vrútky (begge i Martin distrikt) og Turčianske Teplice (i Turčianske Teplice distrikt).
Kjetil Løndal
Kjetil Løndal, var ein framtredande spelemann frå Tuddal i Telemark, og ein av dei likaste konsertspelemennene frå det fylket etter krigen.
Kjetil var son av Svein Løndal frå Tuddal, og var mellomst av tre brør. Alle brørne vart spelemenn, og tok vare på tradisjonen etter faren, som og hadde vore ein førande spelemann i Tuddal. Han og broren Olav Løndal følgde faren på spelferder i unge år, og kom snøgt i kontakt med folkemusikkmiljøet slik det fanst på den tid. Sjølv var Kjetil Løndal mykje i lag med Johannes Dale og lærde mykje av han, mellom anna mange av dei slåttane Johannes hadde dikta sjølv.
Attåt livet som spelemann, var Kjetil Løndal og tømrar og ein god skilaupar i unge år. I 1939 reiste han og kona Edvine til Oslo, der Kjetil vart vaktmeistar i Casparisgate, og vart buande der til han døydde, men heldt spelet ved like så lenge han levde. Han var aktiv i Laget for Folkemusikk i Oslo og hadde eit vidt kontaktnett av spelemannsvener som kom innom til han.
Kjetil Løndal spela inn om lag to hundre slåttar for NRK, og sette pris på ny teknologi. Han var nøye med spelet sitt, og nytta ofte opptaksutstyr for å perfeksjonere seg. Han spela konstant, og kvar dag, om han hadde helse til det. Hardingfeleverket har trykt opp 26 slåttenedskrifter etter Kjetil Løndal.
Kjetil Løndal hadde eit varmt og klokkereint spel, og visste å føre seg på ei scene. Han sytte støtt for å halde instrumentet i orden, og slo hardt ned på andre spelemenn som ikkje tok dette så nøye. Denne medvetne framferda gjorde at han var mykje nytta som konsertspelemann. Han var mellom anna i USA fleire vender og spela til stor åtgaum der. I 1972 spela han for fem tusen menneske i Washington D.C.
Sjølv om Kjetil Løndal lika seg best på konsertscena, var han og ein dugande dansespelemann, og hadde førstepremie i telespringar frå landskappleiken 1954. Som spelemann vann han Landskappleiken fire vender. I Oslo heldt han mange kurs i telespringar, og lærte opp ein generasjon med dansarar der.
Kjetil Løndal kan moglegvis reknast til dei fremste norske folkemusikkutøvarane på 1900-talet, og fekk Kongens fortenestmedalje i gull på sine eldre dagar. Han døydde i Oslo i 1987.
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 1904
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 1904 vart vunnen av Odd etter finalesiger 4-0 over Porsgrunds Footballclub (Urædd) den 4. september. Målskårarar for Odd var Berthold Pettersen, Daniel Gasmann (2) og Øivind Gundersen. 800 tilskodarar såg kampen som vart spelt på Sportsplassen i Skien. Dommar var Thomas Hj. Wiborg, Kragerø Turnforening. Dette var andre gong Odd vann ein noregsmeisterskap.
Odds vinnarlag: Andrew Johnsen, Guttorm Hol, Erling Jensen, Bernhard Halvorsen, Fridtjof Nilsen, Gustav Isaksen, Peter Hol, Harbo Madsen, Øivind Gundersen, Berthold Pettersen, Daniel Gasmann.
Porsgrunds lag: Isak B. Henrichsen, Hans Sørli, Isak Isaksen, Karl Andresen, Andreas Hansen, Johan Henriksen, Finn Jeremiassen, Christian Dick, C. M. Carlsrud, Waldemar Lassen, Ernst Hansen.
Avviklinga av meisterskapen
Noregsmeisterskapen i 1904 vart arrangert av Odd i Skien 3. og 4. september. Meisterskapen var det første NM i fotball som vart omtalt som ein noregsmeisterskap då det vart arrangert. Opphavleg var fem klubbar påmeldt, men Akademisk Fodboldklub trekte seg fordi turneringa kolliderte med semesterstart ved universitetet.
Lars Bærøe
Lars Randby Bærøe var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Hobøl i Østfold.
Bærøe kom til verda på garden Bærø i Hobøl, ein storgard han vart eigar av i 1829. Frå 1838 til 1851 var han den fyrste ordføraren i Hobøl, forlikskommissær 1839-70 i bygda.
Bærøe var 3. representant på Stortinget frå Smaalenenes amt i 1836 og på det overordentlege storting 1836/37, medlem av militærkomiteen. Etter å ha vore varamann ved dei to neste stortingssamlingane, kom han tilbake på Stortinget i 1845 som fyrste representant frå amtet i 1845. Både då og i 1851 var han medlem av næringskomite nr 2, i 1851 også av Lagtinget.
Appellrett
Ein appellrett eller ankedomstol er ein domstol med mynde til å ta opp ankar frå ein magistratrett eller ein annan lågare domstol. I dei fleste lovverk er domstolsystemet delt i minst tre nivå: ein magistratrett – som innleier sakene og vurderer prov og vitne for å avgjere kva som er fakta i saka, og fell dom – minst ein appellrett, og ein høgsterett – som fyrst og fremst vurderer saksgangen og resultatet frå dei tidlegare instansane. Ein høgsterett er såleis også ein slags appellrett.
Appellrettane rundt omkring i verda kan ha ulike framgangsmåtar og reglar. Til dømes er den tradisjonelle lokale appellretten på Isle of Man Staff of Government Division, som berre har to dommarar, som er kalla «Deemsters». Avgjerdene deira vert sett i samanheng med avgjerdene i dei tidlegare instansane. Dei utgjer nesten alltid fleirtalet, så lenge ein av dei er einig i den tidlegare avgjersla.
Sea Launch
Sea Launch (på norsk 'Sjøoppskyting') er eit internasjonalt, privat konsortium for oppskyting av romfarkostar med hovudbase i Long Beach i California. Sea Launch driv med sattelittoppskyting frå flytande plattformer til havs. Føremonene med flytande oppskytingsplattformer framfor faste basar er at ein kan flytta oppskytingane til den staden som gjev den beste oppskytingsbanen og slik spara drivstoffkostnader.
Sea Launch byrja som eit samarbeid mellom det dåverande norske konsernet Kværner og selskap i Russland, Ukraina og Sambandsstatane. I 2007 eigde Aker Kværner 20 % av Sea Launch, medan amerikanske Boeing Commercial Space eig 40 %. Russiske RKK Energija eig 25 % medan dei resterande 15 % av SDO Yuzhnoye / PO Yuzhmash frå Ukraina. Selskapet er registrert på Caymanøyane.
Oppskytingar
For å skyte opp satellittane til havs, nyttar ein utskytingsplattforma «Ocean Odyssey», ei ombygd boreplattform, samt kommandoskipet «Sea Launch Commander». Ein nyttar bereraketten Zenit-3SL til å frakte satellittane i bane.
Dalane Tidende
Dalane Tidende er ei avis som vert utgjeven i Egersund i Eigersund kommune i Rogaland. Avisa er ei lokalavis for Dalane regionen, sør i Rogaland.
Sea Launch
Oppskytingar
Den første oppskytinga frå Sealaunch var ei testoppskyting av Demosat, ein simulering av ein 4,500 kg komersiell last. Dato for oppskytinga var den 27. mars 1999. Den første kommersielle oppskytinga vart den 9. oktober 1999 for det amerikanske føretaket DirectTV. Den første mislukka oppskytinga vart allereie ved den tredje oppskytinga den 12. mars 2000, då raketten med ein satellitt frå ICO Global Communications feila 8 minutt etter oppskyting. Av i alt 31 kommersielle oppskytingar (2012) har 2 av dei gått gale på eit eller anna vis, medan 1 var ein delvis suksess.
Liberec
Liberec (tysk Reichenberg, romani Libertsis) er ein by i Liberec kraj i Böhmen i Tsjekkia ved elva Neisse. Byen ligg heilt nord i landet, nær grensa til både Polen og Tyskland, og er den sjette største byen i Tsjekkia med nesten 100 000 innbyggjarar.
Liberec har ein tekstil- og maskinindustri m.a. ein av Škoda sine bilfabrikkar og ein teknisk høgskule. I samband med den nazistiske annekteringa av område i Tsjekkoslovakia vart Liberec hovudstad i Sudeten. Etter den andre verdskrigen var slutt vart den tyskspråklege folkesetnaden jaga frå byen.
Byen var arrangør for Ski-VM 2009.
The Real Me
John Entwistle spelar imponerande bass på songen. I følgje eit intervju frå 1996 vart bassen spelt inn på første forsøk. Entwistle hevdar at han «berre tulla litt» på bassen under den første innspelinga, men dei andre i bandet likte det så godt at dei nytta denne innspelinga i den endelege utgåva av songen.
«The Real Me» var òg i filmutgåva av Quadrophenia frå 1979, og i filmmusikkalbumet som følgde. Denne utgåva hadde eit nytt basspor og ein ny slutt.