cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nestor
Klassifikasjon
Alle dei fire artane i slekta Nestor er trudd å stamme ned frå ein 'proto-Kākā' som levde i skogane på New Zealand for 5 millionar år sidan. Den næraste slektningen er Kakapo (Strigops habroptila). Saman utgjer dei Strigopidae, nyzealandske papegøyar, som utgjer ei gamal gruppe som splitta ut frå alle andre papegøyar før den adaptive strålinga tok til.
Artsoversyn
Det er to overlevande artar og minst ein veldokumentert utdøydd art i slekta Nestor. Det finst lite kunnskap om den fjerde arten, kaka på Chatham-øyane, som kan ha vore konspesifikk med ein annan kakaart.
Nestor
Status
Det siste kjente individ av Norfolk Kaka døyde i fangenskap i London ein gong etter 1851, og berre mellom sju og 20 skinn er tatt vare på. Chatham kaka døydde ut i føreuropeiske tidsperiode, men etter polynesisk kolonisering av øya, mellom 1550 og 1700, og er berre kjent frå subfossile beinfunn. Fuglen kaka er lista med status sterkt truga - EN, og kea er lista med status sårbar - VU.
Afzal Khan
Afzal Khan, òg kjend som John Rambo, er ein pakistansk fjernsyns-, film- og scene-skodespelar og komikar. Han vart fyrst vidgjeten for rolla som ein vaktmester ved namn John Rambo i komedieprogrammet Guest House. Seinare tok han namnet John Rambo som uoffisielt scenenamn. Dette stammar frå Sylvester Stallone sin karakter John Rambo i Rambo-filmane. Han vert som oftast referert til som Rambo i rulletekstane til filmane han er med i.
Karriere
Afzal Khan sine fyrste røynsler med skodespel var ved ulike scener i Islamabad. Han deltok i somme skodespel produserte av den pakistanske fjernsynskanalen PTV. Desse spela vart berre sende i Islamabad og Peshawar.
I 1991 spela han vaktmeisteren John Rambo i Guest House. Det var ein stor suksess, og Rambo vart ein av dei mest populære figurane i serien.
Etter suksessen som John Rambo, byrja han å få tilbod om å spela i spelefilmar. Han deltok i den fyrste filmen sin i 1992, og vart ei kjend Lollywood-stjerne. Bakgrunnen hans som komikar gjorde at han stort sett berre fekk oppdrag i komediar eller «morosame» roller. Han freista gjera somme seriøse roller, men dette var ikkje så vellukka.
Sobrio
Sobrio er ein kommune i distriktet Leventina i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1117 meter over havet.
Vilmar da Cunha Rodrigues
Vilmar da Cunha Rodrigues er ein brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Tochigi SC, Matsumoto Yamaga FC og FC Machida Zelvia.
1488 Aura
1488 Aura er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 15. desember 1938 av Yrjö Väisälä ifrå Turun observatorio, Turun yliopisto i Turku.
Arthur Ratche
Arthur Johan Ratche var ein norsk journalist og forfattar, fødd i Bardal (då i Hemnes på Helgeland) av foreldra Ane Helene Jensdtr. frå Sund og Georg Martin Ratkje frå Bergen. Han vart gift i Trondheim 18.09. 1015 med Agathe van Severen og døydde i Oslo.
Arthur Ratche tok middelskole i Mosjøen og vart sidan journalist i Trondheim og Oslo.
I ein artikkelserie i Morgenbladet i 1935, publisert i boka Finsk fare for Finnmark som kom i 1936, advarte han mot at delar av landet med stort kvensk innslag i framtida kunne bli ein del av eit storfinsk rike, sidan kvenane heldt på det kvenske språket og i liten grad gjekk opp i norsk kultur. Han meinte samane var meir nøytrale i denne spenninga, men advarte om at dei i tilfelle ei folkerøysting om tilslutning til Noreg eller Finland ville røyste slik dei sjølve fann det mest fordelaktig.
I 1937 fekk han Petter Dass-medaljen for aktivt arbeid i Nordlændingernes Forening og for Nord-Noreg.
Satoru Hoshino
Satoru Hoshino er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Thespakusatsu Gunma og FC Machida Zelvia.
Cyphochilus
Fargen
Kvitheita i billa sin kropp kjem av av eit tynt lag gjenspeglande fotonisk stoff i skjoldet. Dette er berre fem mikrometer, og bygd opp av eit nettverk av nanoskjelprotein som er samansett heilt utan nokon form for system. Desse uordna delane har ei anna lysbryting enn lufta som omgjev dei, som gjer at dei kan spreie lyset over heile det synlege spekteret.
Ein trur at billa har utvikla kvitheita som kamuflasje, og at den finn løyn for rovdyr rundt ein lokal kvit soppart.
Hiroto Yamamoto
Hiroto Yamamoto er ein japansk fotballspelar.
Dalpe
Dalpe er ein kommune i distriktet Leventina i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1192 meter over havet.
Hiroto Yamamoto
Han spela for klubbane Thespa Kusatsu og Kagoshima United FC.
Dalpe
Kommunen ligg på ein terrasse ovanom Piottino. Han består av landsbyen Dalpe og busetnaden Cornone.
Tajo
Kjelda til Tajo ligg i Fuente de García i Albarracínfjella. Alle dei store sideelvane hennar kjem frå høgre (nord). Dei største byane langs Tajo er Aranjuez, Toledo og Talavera de la Reina i Spania, og Abrantes, Santarém, Almada og Lisboa i Portugal.
Elvefaret
Den første viktigare landsbyen langs Tajo er Sacedón. Nedanfor Aranjuez mottar ho dei to elvane Henares og Tajuña. Nedanfor Toledo tar ho imot Gundarram. Før Talavera de la Reina renn Alberche ut i Tajo. Ved Valdeverdeja ligg starten av det lange øvre reservoaret, kalla Embalse de Valdecañas, og lenger nede det nedre reservoaret Embalse de Alcántara. Her munnar Tiétar ut i det øvre reservoaret og Alagón ut i det nedre.
Etter at Tajo renn i Portugal renn ho forbi Vila Velha de Ródão, Abrantes, Constância, Entroncamento, Santarém og Vila Franca de Xira ved starten på eit langt og smalt estuar. Her finn ein den største brua over elva, Vasco da Gama-brua (i Lisboa) med ei lengd på totalt 17,2 km. Dette er òg den lengste brua i Europa. Peppervraket er namnet på eit skipsvrak som låg ved og vart grave ut ved munningen av Tajo mellom 1996 og 2001.
Dei portugisiske regionane Alentejo og Ribatejo har fått namna sine frå elva. Alentejo kjem av Além-Tejo («bortanfor Tejo») og Ribatejo kjem frå Arriba-Tejo («ved breidda av Tejo»).
Olav Vikøren
Olav Vikøren var ein norsk lærar, misjonsmann og forfattar frå Vik. Han var busett mellom anna på Gjøvik.
Vikøren tok eksamen ved Stord lærarskule i 1904. Han arbeidde som lærar på Hafslo i Luster kommune 1905-1906, i Herand i Hardanger 1906-1912, i folkeskulen i Bergen 1912-1920, ved Bergen Bibelskole 1920-1921, som styrar ved Nordhordlands Folkehøgskule på Frekhaug 1921-1928 og som styrar ved Oppland Kristelige Ungdomsskole, Gjøvik 1928-1945. Han var leiar i Norsk Kristelig Forfatterlag og gav ut fleire bøker.
Ein av sønene, David Vikøren fødd 1926, var i fleire år leiar i Norges Rederforbund.
Real Life av Simple Minds
Real Life er det niande studioalbumet til det skotske rockebandet Simple Minds, gjeve ut i april 1991. Det var det første Simple Minds-albumet spelt inn utan klaverspelaren og det originale bandmedlemmet Mick MacNeil, som slutta i bandet kort tid etter den førre turneen var over i 1990. Kjernen i bandet på dette albumet bestod berre av Jim Kerr, Charlie Burchill og Mel Gaynor, medan resten av musikarane var studiomusikarar.
Musikk
Albumet inneheld fleire songar som er omarbeidingar av eldre materiale eller som vart omarbeidd til nye songar på seinare utgjevingar. «Let the Children Speak» er basert på den instrumentale «Theme for Great Cities» frå Sister Feelings Call frå 1981. Ei nyinnspeling av stykket, kalla «Theme for Great Cities '91» kom ut som B-sida til singelen «See the Lights». «Travelling Man» liknar på songen «Waterfront» frå Sparkle in the Rain frå 1983. «When Two Worlds Collide» er basert på tittelsporet og det same er songen «And the Band Played On» frå 1995, som kom ut på det neste albumet, Good News from the Next World. «Women and Ghosts» er ein omarbeidd instrumentalversjon av tittelsporet.
Utgjeving
Albumet nådde andreplassen på den britiske albumlista, og 74. plassen i USA. Det vart gjeve ut fire singlar som alle vart topp 40-hittar i Storbritannia, mellom anna «Let There Be Love», som nådde topp 10. I USA nådde «See the Lights» topp 40 og gjekk til topps på den amerikanske Modern Rock Tracks-lista.
Salslister
Album
Singlar
BSD
BSD er ei populær nemning på ei rekkje frie og ufrie operativsystem. BSD står for Berkeley Software Distribution, og er ein versjon av Unix-kjeldekoden som vart utvikla ved Berkeley-universitetet i California i USA. Sjølv om BSD-system held marginale brukarmassar på skrivebordsmarknaden, er dei mellom dei viktaste tenarsystema, og BSD-teknologi ligg til grunn for Mac OS X.
Variantar
Dei viktigaste frie BSD-variantane er FreeBSD, OpenBSD og NetBSD, som byggjer på versjon 4.4 av BSD-koden. Desse er har ISC- og BSD-lisensar, noko som tillèt dei som vil bruka kjeldekoden å gjera om lag kva dei vil, derimellom å lukka kjeldekoden til produkt som baserer seg på den lånte koden. Døme på at dette har vorte gjort, er TCP/IP-implementasjonen i Microsoft Windows-operativsystema. Mac OS X låner mange komponentar frå FreeBSD og 4.3-BSD, men kjernen i systemet er mikrokjernen XNU. Sun Microsystem sitt operativsystem Solaris byggjer på versjon 4.3 av den opphavlege BSD-koden. BSD/OS er ein kommersiell BSD-variant som ikkje vert utvikla lenger, men som er populær i tenarmarknaden.
Helge Gustavsen
Helge Gustavsen er ein norsk lyrikar, oppvaksen i Øvre Årdal i Årdal kommune. Han har gitt ut 1 diktsamling.
OpenBSD
OpenBSD er eit fritt, Unix-liknande operativsystem som fokuserer på å vera trygt, stabilt og korrekt, som i denne tydinga vil seia at det oppfyller viktige standardar og spesifikasjonar for slike system. OpenBSD har ein liten, men lojal brukarbase. Prosjektet vert leidd av Theo de Raadt, som bur i Canada.
Soge
I desember 1994 vart Theo de Raadt, som på den tida var med i utviklarteamet åt NetBSD, ein annan fri BSD-variant, beden om å trekkja seg, og han vart nekta tilgjenge til å endra kjeldekoden. Det er framleis uklårt kva som låg bak dette, men mange trekkjer fram personlege konfliktar mellom utviklarane.
I oktober 1995 grunnla de Raadt OpenBSD, eit nytt prosjekt som basert på utgåve 1.0 av NetBSD. Den fyrste utgåva, 1.2, kom ut i juli 1996, og i oktober det same året kom utgåve 2.0. Sidan dess har utviklarane fylgt ei slepprute med eit mellomrom på seks månader. Kvar utgåve vert støtta og vedlikehalden i eitt år.
Det er vanskeleg å slå fast kor mange brukarar OpenBSD har sidan utviklarane ikkje samlar eller publiserer statistikk over dette. I september 2005 utførte prosjektet BSD Certification ei undersøking som synte at 32,8 prosent av BSD-brukarane nytta OpenBSD, noko som vil seia at OpenBSD er den 2. største av dei fire viktigaste BSD-variantane. FreeBSD og NetBSD fekk høvesvis 77 % og 16,3 % på denne målinga.
Lisensiering
OpenBSD nyttar Internet Systems Consortium-lisensen, som tilsvarar BSD-lisensen på dei fleste omkverve. Prosjektet legg stor vekt på å vera heilt fritt, og som fylgjer av dette vil utviklarane til dømes heller sleppa ei utgåve av systemet som ikkje stør den og den maskinvara enn å nytta drivarar eller firmware som er sleppte under inkompatible lisensar. Dette gjeld all proprietær programvare og somme såkalla «opne» lisensar. Programvare som er sleppt under GPL er tillaten, men prosjektet føretrekkjer BSD- eller ISC-lisensane, og utviklar ofte sine eigne variantar av programvare som er utgjeven med GPL-lisensen. Eit døme på dette er mg, ein GNU Emacs-liknande teksteditor.
Solstorm
Solstorm er eit samleomgrep på ulike reaksjonar i koronaen til sola. Solstormar fører til at store skyer med energirike, elektrisk ladde partiklar vert sende ut i det interplanetare rommet. Ofte er dei følgde av forsterkning av magnetfeltet, røntgenstråling og av auka UV-stråling. Dei kraftigaste partikkelutsendingane skjer i samband med koronautbrot, CME (av engelsk Coronal Mass Ejections) og flares.
Aktiviteten på sola, og dermed utbrot av solstormer, varierer med ein 11-årsperiode. Ein registrerer periodisiteten lettast i førekomst av solflekkar fordi mengda solflekkar kan gje eit mål på solaktiviteten.
Når partikkelskyer og stråling i ein solstorm treff jorda, vil det gje opphav til straumar og forstyrringar av magnetosfæren, polarlys, magnetiske stormar og forstyrringar i ionosfæren. Solstormar vil òg kunne påverke tekniske installasjonar i rommet og på bakken. Romvêrvarsling er eit forsøk på å føresjå verknadane av solstormane i den ytre jordatmosfæren.
Tor Hogne Aarøy
Tor Hogne Aarøy er ein norsk fotballspelar.
Han spela for klubben JEF United Chiba.
Tâmega
Tâmega er ei elv i Spania og Portugal. Elva har utspring nær Verín i Galicia og renn sørover til Portugal i den historiske provinsen Trás-os-Montes og Douro Litoral.
Tâmega er ei sideelv til Douro. Frå Verín renn ho sørover til den portugisiske byen Chaves, og så gjennom ein frodig dal kalla Veiga. Etter Chaves vert elva smalar og renn gjennom fjell og dalar. Elva ikkje er framkommeleg på grunn av låg vassføring og mange demningar. Før ho munnar ut i Douro nær Entre-os-Rios renn ho gjennom Amarante og Marco de Canaveses.
Tâmega er meir historisk enn økonomisk viktig. Ho har gjennom alle tider vore ei invasjonsrute for fiendar på veg inn i dei rikare sørlege områda av Portugal. Dalen rundt Chaves har særleg vore utsett for slag og invaderande hærar.
Tâmega er forureina og fører stundom til flaum i områda ho renn gjennom. Etter at Torrão-demninga vart bygd i 1988 har forureiningsproblema kome seg noko. Ei ny demning er på trappene mellom Amarante og Mondim de Basto i tillegg til å skape vasskraft vil dette regulere elva og i større grad hindre flaum.
Sander van Gessel
Sander van Gessel er ein nederlandsk fotballspelar.
Han spela for klubben JEF United Chiba.
99942 Apofis
99942 Apofis eller Apophis er ein asteroide oppkalla etter det greske namnet på den egyptiske demonguden Apep. Asteroiden, som vart oppdaga den 19. juni 2004, er eit Near Earth Object (NEO), eller nærjordsobjekt, som tyder at han har ei bane som kryssar den til jorda.
I desember 2004 skapte asteroiden litt oppstuss då dei fyrste observasjonane tyda på at han kom til å treffe jorda i 2029. Seinare observasjonar kom med betre forutseiingar som fjerna mogelegheita for eit treff på jorda eller månen i 2029. Men det stod att ein moglegheit, at mens han passerer jorda i 2029 vil Apofis passera gjennom eit «gravitasjonelt nykelhol» — eit presist punkt i rommet, ikkje meir enn 400 meter breitt, som forandrar bana til asteroiden slik at han treffer jorda den 13. april 2036. Denne mogelegheita heldt asteroiden på nivå 1 på Torino Impact Hazard Scale heilt til august 2006, då faren for kollisjon vart sett ned til nivå 0. Asteroiden slo rekorden for det høgaste nivået på torinoskalaen med sitt nivå 4, sjølv om han berre hadde dette nivået ei kort stund.
Stjørdal kommune
Stjørdal (sørsamisk: Skïerde) er ein kommune i Trøndelag fylke. Kommunen grensar til Malvik, Selbu, Meråker, Levanger og Frosta. Trondheim lufthamn Værnes ligg i Stjørdal. Namnet på kommunen kjem frå tettstaden og kommunesenteret Stjørdalshalsen (eller berre Stjørdal). Stjørdal er rik på natur og kulturminne. Ein av dei mest kjende turistattraksjonane er Steinvikholm slott på Skatval, der Noregs siste katolske erkebiskop, Olav Engelbrektsson, heldt til dei siste åra før han måtte flykte frå Noreg til Belgia.
Geografi
Kommunen er samansett av den nedre delen av distriktet og dalføret Stjørdalen, i tillegg til bygda Skatval (som eigentleg ikkje høyrer til sjølve dalen). Andre bygder i kommunen er Lånke, Skjelstadmark og Hegra. Dei fleste stjørdalingane bur likevel i Stjørdal sentrum, tettstaden som går under namnet Stjørdalshalsen, men som oftast berre vert kalla «Stjørdal» eller «Halsen». Stjørdalshalsen ligg i enden av Stjørdalsfjorden, ein del av Trondheimsfjorden, strategisk plassert der både Gråelva og Stjørdalselva har utlaupa sine. Det er nettopp plasseringa mellom desse to elvelaupa som har gitt staden namnet «Halsen».
Geologi
Grunntilhøva og bergartane her er svært samansette, og aller mest variert på Skatval. Stjørdalselva sine ulike laup gjennom tidene har gjort at grunntilhøva på Stjørdalshalsen og langs ved elva opp gjennom Hegra er meir einsarta enn andre stader i kommunen. Det er fleire felt med kvikkleire i Stjørdal, dei aller mest utsette områda finn ein i Skjelstadmark, der fleire store leirras har forma landskapet i store delar av bygda. I grannebygda Hegra har leirras gitt stads- og gardsnamn som Leirfall eller Lerfald. Det finst dessutan felt med kvikkleire i dei andre delane av kommunen også, men utan at dei utgjer nokon større trussel med tanke på rassikringa.
Klima
Kommunen har to målestasjonar for både temperatur og nedbør: Værnes og Kvithamar. Desse ligg høvesvis sør og nord for Stjørdalshalsen, og høvesvis 12 og 40 meter over havet. Gjennomsnittet av målingar gjort 1961–1990 viser at det er liten skilnad på dei to målestasjonane, både kva gjeld temperatur og nedbør. Gjennomsnittstemperaturen ved begge målestasjonane var 5,0 °C, medan gjennomsnittleg årsnedbør låg på 892 mm på Værnes og 900 mm på Kvithamar.
Samfunn
Kommunen femnar om kommunesenteret og tettstaden Stjørdalshalsen, samt bygdene Skatval, Lånke og Hegra. I tillegg kjem Skjelstadmark og mindre stader som Hell, Langstein, Vassbygda, Flora, Sona og Forradal. Stjørdal har høg grad av dagpendling frå Steinkjer i nord til Trondheim i sør. Kommunen er hovudsete i Værnes regionråd, som dessutan omfattar Frosta, Meråker, Malvik, Tydal og Selbu kommunar. Kommunen er også ein del av samarbeidsutvalet for Trondheimsregionen.
Stjørdalshalsen, Skatval, Lånke, Elvran, Skjelstadmark, Flora, og Hegra dannar eigne kyrkjesokn i Den norske kyrkja, førstnemnte med Værnes kyrkje som soknekyrkje. I tillegg kjem Værnes kapell i utanlandsterminalen på Værnes lufthamn. Av bedehus eksisterer Misjonskyrkja og Stjørdal bedehus på Stjørdalshalsen, begge organiserte utanfor Den norske kyrkja.
Stjørdal kommune vert dekt av Stjør- og Verdal tingrett som har tilhald i nabokommunen Levanger.
Innbyggjarar
Stjørdal er Nord-Trøndelag sin største kommune i innbyggjartal sidan den gjekk forbi Steinkjer i 2008, men Steinkjer by er framleis den største tettstaden, etterfylgt av Stjørdalshalsen. Stjørdal har hatt sterk tilvekst dei siste tjue åra, og dette må sjåast i samanheng med at Stjørdal ligg berre omtrent tre mil frå Trondheim og mange flyttar derfor ut til Stjørdal for å bu og pendlar inn til Trondheim. I tillegg har Stjørdal tilvekst i form av flyplassen og som eit logistisk sentrum for sitt område i Trøndelag og store delar av kommunane i nærleiken.
Demografisk sett har Stjørdal også ein yngre snittalder på sine innbyggjarar og det er venta at Stjørdal derfor vil klart bli ein større by enn Steinkjer, om same utvikling held fram. 25,5 % av innbyggarane er under 18 år, og 4,1 % er 80 år eller eldre. Gruppa vestlege innvandrarar var 0,8 %, og ikkje-vestleg 2,8 %. Dei fleste innbyggarane bur i einebustadar i tettstader, byggefelt, meir landlege strok eller på gardsbruk. I 2001 var 1,9 % av innbyggarane busett i blokker eller bygardar, medan 73,1 % var busett i bustader bygd etter 1961. I 2008 var 68 % busett i tettbygde strok
Samferdsle
Både Stjørdal stasjon og Trondheim lufthamn, Værnes, ligg i Stjørdal. Vegstandarden utanom Europaveg 6 og Europaveg 14 er temmeleg dårleg, dette handlar i størst grad om fylkesvegane. Kommunevegane har jamt over grei standard.
Skule og helse
Høgskolen i Nord-Trøndelag har si avdeling for trafikklærarutdanning (tidlegare Statens trafikklærarskule) liggande på Stjørdalshalsen. På Stjørdalshalsen ligg også Ole Vig vidaregåande skole, Nord-Trøndelag sin største skule med over 1 000 elever, og dessutan ligg privatskulen Aglo vidaregåande skole (som vert driven av Blå Kors) på Skatval. På Skatval ligg også den private grunnskulen Fagerhaug Kristne Skole. Offentlege grunnskular i kommunen er Elvran skole, Flormo skole, Forradal skole, Fosslia skole, Halsen skole, Halsen ungdomsskole, Haraldreina skole, Hegra barneskole, Hegra ungdomsskole, Kvislabakken skole, Lånke skole, Skatval skole, Skjelstadmark skole og Stokkan ungdomsskole.
Heimevernet sitt utdanningssenter Værnes (HVUV, tidlegare Værnes Flystasjon) låg på Værnes, og vart nedlagt etter store protester frå lokalbefolkning og -politikarar. Ordførar Johan Arnt Elverum uttalte at regjeringa la opp til ein ufornuftig bruk av skattebetalarane sine pengar, då 200–300 millionar var investert ved utdanningssenteret dei siste åra, samt planlagde betringar til 100 millionar kroner.
Administrasjonen i Helse Midt-Norge har tilhald i kommunen. Kommunen huser dessutan eit distriktsmedisinsk senter (DMS), fleire helsestasjonar tilknytte kommunehelsetenesta, samt fleire legekontor tilknytte fastlegeordninga. Nærmaste sjukehus er St. Olavs hospital i Trondheim og Sykehuset Levanger. Stjørdal har også sjukeheimar og fleire aldersheimar.
Politikk
Ordførar i kommunen sidan 1999 er Johan Arnt Elverum (Sp), medan varaordførar sidan 2007 er Ole Myrbekk (H). Eit borgarleg samarbeid mellom Senterpartiet, Fremskrittspartiet, Høyre, Venstre og Kristeleg Folkeparti har fleirtal i kommunestyret. Arbeidarpartiet og Sosialistisk Venstreparti, med Ingvild Kjerkol (Ap) som ordførarkandidat, prøvde å oppnå fleirtal ved siste kommunestyreval, men lukkast ikkje. Dessutan er Miljøpartiet De Grøne, som stiller seg uavhengig frå blokkene, representert i kommunestyret.
Det borgarlege samarbeidet samlast mellom anna gjennom felles motstand mot eigedomsskatt, som var mellom dei største sakene ved førre kommunestyreval. Velferdssaker har første prioritet i valkampane, særleg på grunn av den sterke befolkningsveksten, men også fordi Stjørdal har lavast lærartettleik i Midt-Noreg.
Ein har fått i stand eit system der ein kan sjå møta frå kommunestyresalen direkte på internett og ein kan også sjå nokon av dei i ettertid på kommunen sine nettsider.
Media
Lokalaviser i kommunen er Stjørdalens Blad som kjem tre dagar i veka, og gratisavisa Stjørdals-Nyttsom kjem ein dag i veka. Stjørdal vert dekt NRK Trøndelag sine lokalkontor i Trondheim og Steinkjer. Adresseavisen og Trønder-Avisa har også eigne lokalkontor på Stjørdalshalsen. Fram til midten av 1980-åra eksisterte ein reell konkurrent til Stjørdalens Blad, Stjørdalingen. Ein lokal fjernsynsstasjon kalla Stjørdal NærTV eksisterte fram til 1990-åra. Ein kort periode på 2000-talet kom også ei lokal utgåve av Byavisa ut.
Næringsliv
Eit større industriområde nordvest for sentrum, Sutterø, er staden for ei rekke verksemder, mellom andre Statoil, Glava, Glen Dimplex Nordic (tidlegare Nobø Electro), Norplasta, Microplast og Norsk Leca. Før var teglsteinprodusenten Tangen Brug den dominerande industriarbeidsplassen i Stjørdal, og denne låg nettopp på Sutterø, nøyaktig der Glava og Glen Dimplex Nordic ligg i dag.
Tidleg tid
Helleristningar og arkeologiske funn tyder på at det har vore menneskeleg busetjing i Stjørdal frå eit tidleg stadium. Særleg er helleristningane i Hegra velkjende, men det finst helleristningsfelt frå steinalderen i alle fire delane av kommunen, Stjørdal, Lånke, Hegra, og Skatval. Maktsentra i dalføret ser ut til å ha vore etablert i jarnalderen, og i Trøndelag var det to store maktsentra, Verdal/Sparbu og Stjørdal (Værnes). Stjørdal danna Stiordølafylki saman med Neadalen og Klæbu.
Andre storgardar (og maktsentra) i Stiordølafylki på den same tida var eksempelvis Auran, Berri og Fløan, der sistnemnte var sete for Fljoðaætten, som var lendmenn. Storgardane vart etter kvart kyrkjestadar. Værnes var likevel det mest utprega høvdingsetet, og det var ikkje utan grunn at eldste kyrkje i dalføret i dag, Værnes kyrkje, vart lagt nettopp her.
Småbyen vert danna
Sjølv om det var gardsbruk på Stjørdalshalsen, i alle høve frå vikingtida av, dukka ikkje småbyen fram før 1700-talet og utover. Området var i utgangspunktet folkesett av husmenn, men etter kvart kom også andre typar handverkarar og arbeidarar til staden. Desse leigde ofte jorda dei bygde på av gardane, men var ikkje forplikta til arbeid i landbruket for storbonden slik som husmennene ofte var. Mange av dei som kom dit hadde vore taparane i sine gamle miljø, og kom til Stjørdal i håp om å få eit betre liv.
Eit stort tal av dei var også såpass fattige at dei ikkje hadde råd til leie verken ein jordparsell eller å inngå ei husmannskontrakt, slik at dei leigde kammers og liknande hos dei eksisterande husmennene, der det var trongt både om plassen og maten frå før. Nokre fann andre løysingar, som ein ved namn Bertil, som budde i ein snudd båt, og Hans Lom frå Gudbrandsdalen, som budde i ei lita jordhytte som vart kalla Lomplassen eller «Hjørnesalongen til Hans Lom». Då bøndene såg nytten av husmenn utan jord, vart det også fleire og fleire av desse.
All tilflyttinga resulterte i ei lita gate med hus, opphavet til dagens tettstad. I 1801 var det 33 plassar under Værnes, der det budde totalt 132 menneskjer. I 1825 var det 228 personar fordelt på 54 plasser under Værnes, og 36 husmenn under Prestegarden. Dessutan budde det ca. 200 personar fordelt på Stokkmoen, Tangmoen og Øyanmoen. Stjørdalshalsen fekk dårleg ord på seg, og i samband med folketeljinga i 1855 skreiv presten Frich på Værnes: «Halsen beboes af en for større Deel i fysisk og moralsk Henseende meget fordærvede Familier hvilke ligger den øvrige Kommune til stor Byrde.» Det budde då 567 personar der.
Tangen Brug
Hjørnesteinsbedrifta i den vesle byen som hadde vakse fram kom til å bli Tangen Brug, eller «Håbet». Teglverket der vart oppretta på 1700-talet, men fekk si verkelege glanstid då det vart flytta til Tangen i 1824, der byen sitt nærings- og industriområde ligg den dag i dag. I tillegg til produksjon av teglstein, dreiv bedrifta også med tømmerfløyting og pottemaking. Handelen, som særleg gjekk nord- og austover, gjorde at keramikk og andre produkt vart spreidd heilt til Nordland og Jämtland. Tangen Brug vart først nedlagt ved årsskiftet 1962–1963.
Kommunevåpen
Stjørdal sitt kommunevåpen syner ein lindorm på raud bakgrunn, som var med i Stiordølafylki sitt segl, der Sankt Margareta av Antiokia (eit symbol på «det gode») hadde drepe ein lindorm (symbol på «det vonde», eller meir presist, djevelen sjølv). Kommunevåpenet vart vedteke i Stjørdal kommunestyre 29. september 1983, og godkjent i statsråd 25. november same år. Fleire andre forslag vart også sende inn, deriblant Arne Stuberg (Sp) sitt forslag med eit ølkrus på raud botn. Ølkruset skulle symbolisere det berømte stjørdalsølet, eit lokalt maltøl.
Dialekt
Stjørdalsdialekten høyrer til dei inntrønderske dialektane si sørlege gruppe, som tradisjonelt har hatt full utjamning i jamvektsord som viktigaste kjenneteikn. Dette merkast fort i verb: vårrå (, «vere»), låvva (, «love»), våttå (, «vite») og gråvvå (, «grave»). I andre verb er det apokope. Det er også verdt å merke seg apokope i svake hankjønnsord (substantiv) med overvekt. Eksempel på dette er («okse»),  («bakke»),  («unge») og  («stolpe»). I dialektar nord for Verdal får desse orda endinga -i, og i bygdene vest og sør for Stjørdal den meir typiske -e. I tradisjonelt bøyingsmønster i stjørdalsdialekten, har dei nemnte substantiva fått i-en tilbake i bestemt form eintal, for eksempel («oksen») og  («ungen»). Noko av det mest merkbare ved stjørdalsdialekten er at «Stjørdal» ikkje uttalast bokstavrett, men nærmare bestemt «Sjørdarn», og utelèt dermed t-en fullstendig. ein innbyggjar i kommunen vert kalla ein «stjørdaling», og dette uttalast dermed lokalt som. Dette innbyggjarnamnet brukast stort sett i dag også for Stjørdalshalsen, der den opphavlege forma er «halsbygg». Dei ulike kommunedelane har sine eigne innbyggjarnamn knytte til seg. Desse namna har enten endinga -bygg ( eller ) eller -ing. I dei siste åra har ein sett ein aukande tendens til at tek gjennomgåande over for den meir tradisjonelle forma. Det er også ein aukande bruk av forma «skatvaling» i staden for det korrekte «skatvalsbygg», sjølv om «lånkbygg» og «hegrasbygg» vert like mykje brukt som tidlegare. Aukande innflytting, kombinert med større regionalisering av norske dialektar generelt, gjer at stjørdalsdialekten nærmar seg meir og meir den dialekten som vert snakka i trondheimsområdet. Dette gjeld både vokabular og bøyingsmønster. Dativ brukast berre delvis av den eldre generasjonen, og heilt vanlege spørjeord som hænn (, «der»), kålles (, «hvordan») og kåffer (, «kvifor») erstattast gradvis med høvesvis korr, korrdan og koffår.
Tusenårsstad
Stjørdal sin tusenårsstad er torget, sentralt plassert midt på Kjøpmannsgatas aust–vestakse på Stjørdalshalsen.
Samojediske språk
Samojediske språk er ei språkgruppe tala av samojedar, og er den austlegaste av dei sju greinene i den uralske språkfamilien. Denne familien deler seg i to hovudgreiner, sør og nord. Dei samojediske språka skil seg frå dei andre uralske språka ved at dei har ei lang historie bak seg som separat språkfamilie, oppsplittinga i dei moderne samojediske språka kom relativt seint.
Prato i Leventina
Prato (Leventina) er ein kommune i distriktet Leventina i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1043 meter over havet.
Ohridsjøen
Ohridsjøen (makedonsk Охридско Езеро, Ohridsko Ezero; albansk Liqeni i Ohrit) ligg mellom fjella i grenseområdet mellom det sørvestlege området av Nord-Makedonia og det austlege Albania. Det er den djupaste og eldste innsjøen på Balkan, og har eit unikt akvatisk økosystem med meir enn 200 endemiske artar, som er viktige for heile verda. Derfor har innsjøen vore på Verdsarvlista til UNESCO sidan 1979. Menneskeleg aktivitet langs kysten og i nedslagsfeltet har derimot ført til at økosystemet er i fare.
Matt Lam
Matt Lam er ein canadisk fotballspelar.
Ohridsjøen
Geografi
Ohridsjøen er den djupaste innsjøen på Balkan med 288 m på det djupaste og eit middeldjup på 155 m. Han dekkjer eit areal på 358 km² og inneheld om lag 55,4 km³ med vatn. Han er 30,4 km lang på det lengste og 14,8 km brei med ei kystlinje på 87,53 km, der 56,02 km er i Nord-Makedonia og 31,51 km er i Albania.
Vartdalsfjorden
Fjorden har innløp mellom Hjørungneset ved Hjørungavåg i nordvest og Moldvikneset i søraust og går hovudsakleg sørvestover. På sørsida av fjorden ligg bygda Vartdal, som fjorden er kalla opp etter. Nesten i andre enden av fjorden ligg Eiksund på vestsida, og frå her gjekk det tidlegare ferje over til Rjånes i aust. 23. februar 2008 vart ferjesambandet, som hadde gått her sidan 1958, nedlagd då Eiksundsambandet opna.
Matt Lam
Han spela for klubben JEF United Chiba.
Vartdalsfjorden
Ved Rjånes ligg òg innløpet til Ørstafjorden, som går vidare inn til Ørsta. Sør for Eiksund ligg øyane Eika og Yksnøya.
Ohridsjøen
Hydrologi
Nedslagsfeltet til innsjøen er om lag 2600 km² og består hovudsakleg av underjordiske kjelder på austkysten (om lag 50 % av det totale tilsiget) og om lag 25 % kjem frå elvar og direkte nedbør. Over 20 % av vatnet kjem frå Prespasjøen, som ligg om lag 10 km mot søraust og er 150 m høgare over havet. Vatnet går frå Prespasjøen gjennom underjordiske vassløp i det karstiske landskapet. Det einaste utløpet frå Ohridsjøen er Svarte Drin, som strøymer nordover i Albania og endar opp i Adriahavet. Denne elva utgjer om lag 60 % av utsiget frå innsjøen, medan fordamping utgjer resten. Det tørre middelhavsklimaet og det litle nedslagsfeltet (forholdet mellom nedslagsfeltet og overflatearealet til innsjøen er om lag 1 til 7) fører til at den hydrauliske opphaldstida (kor lang tid vatnet oppheld seg i innsjøen) er på om lag 70 år.
Syltefjorden på Sunnmøre
Syltefjorden er ein sidefjord til Vanylvsfjorden i Vanylven kommune på Sunnmøre. Fjorden er om lag 6,5 km lang og omkring ein kilometer brei.
Ohridsjøen
Fysiske og geokjemiske eigenskapar
Vatnet i overflata av Ohridsjøen strøymer hovudsakleg mot klokka langs kysten, på grunn av vindpådrag og jordrotasjonen, på same måte som ekmantransport i havet. Konvektiv blanding under vinteravkjølinga er ein dominerande prosess når det gjeld vertikal utveksling av vatn i innsjøen. Men i løpet av ein normal vinter vert berre dei 150-200 øvste metrane blanda, medan dei nedste laga er stabilt lagdelt av salinitet. Denne stabiliteten fører til at ei total blanding i heile djupet berre skjer om lag kvart sjuande år.
Vartdalsfjorden
Sørvest for Hjørungneset er det etablert ei fartsmil.
Syltefjorden på Sunnmøre
Fjorden har innløp mellom Slagneset og Fiskå og går fyrst austover og så i sørleg retning. Inst i fjorden ligg bruket Sylte, som fjorden er kalla opp etter. Den største djupna i fjorden er 104 m.
Ohridsjøen
Fysiske og geokjemiske eigenskapar
Ohridsjøen er næringsfattig (oligotrofisk), og i kombinasjon med at vatnet vert filtrert i undergrunnen før det kjem ut i innsjøen er Ohridsjøen svært klår, med ei sikt på opp til 22 m.
Vartdalsfjorden
går langs Vartdalsstranda på sørsida av fjorden.
Syltefjorden på Sunnmøre
Riksveg 61 går inn og ut fjorden på begge sider.
Vartdalsfjorden
Ein straumkabel er lagd på fjordbotnen mellom Rjåneset i Ørsta og Eiksundøydgarden i Ulstein.
Ohridsjøen
Fauna
Ohridsjøen inneheld fleire endemiske artar (artar som stort sett berre finst her). På liknande måte som Bajkalsjøen og Tanganyikasjøen har Ohridsjøen endemiske artar som dekkjer heile næringskjeden, frå planteplankton og algar (20 artar), via planteartar (to artar, t.d. Chara ohridana), dyreplankton (fem artar; t.d. Cyclops ochridanus), karpefisk (åtte artar, t.d. Pachychilon pictus), til rovfisk (to aureartar; «Ohrid-aure» Salmo letnica og «Belvica» Acantholingua ohridana), i tillegg til den mangfaldige endemiske botnfaunaen (176 artar, t.d. Ochridagammarus solidus), særleg krepsdyr, blautdyr, svampar og planariar.
Ein har i tillegg meir vanlege artar i innsjøen, særleg fuglar og europeisk ål Sivkrattet langs breidda av innsjøen er overvintringsplass for hundretusenvis av vassfuglar, mellom anna sjeldne og truga artar som krøllpelikan, kvitaugeand, svaner, storskrikørn og keisarørn.
Samfunnsøkonomisk
Det ligg tre byar langs kysten av innsjøen: Ohrid og Struga på den nordmakedonske sida, og Pogradec i Albania. Det finst òg fleire fiskelandsbyar, men turisme er no ein aukande del av inntekta i området. I nedslagsfeltet til innsjøen bur det om lag 170 000 menneske, der 131 000 bur heilt nær kysten av innsjøen (43 000 i Albania og 88 000 i Nord-Makedonia). Folkesetnaden i nedslagsfeltet har auka med 100 000 dei siste 50 åra, noko som har sett press på det skjøre økosystemet. Dei historiske monumenta og dei urørte områda rundt Ohridsjøen trekkjer til seg turistar. På 1980-talet vitja meir enn 200 000 turistar den nordmakedonske delen av innsjøen i året, men under Jugoslavia-krisa kollapsa turismen, som no sakte er i ferd med å byggje seg opp att.
Aude
Aude er eit departement sør i sentrale delar av Frankrike. Departementet ligg i regionen Languedoc-Roussillon og er kalla opp etter elva med same namn.
Aude er òg eit kvinneleg førenamn som vert mykje nytta i fransktalande land.
Historie
I antikken kryssa den romerske vegen Via Domitia Aude. Aude var eit senter for katarane, ei dualistisk og gnostisk kristen sekt på 900-talet.
Geografi
Aude ligg mellom Middelhavet og Pyreneane. Departementet er ein del av den noverande regionen Languedoc-Roussillon og grensar til departementa Pyrénées-Orientales, Ariège, Haute-Garonne, Tarn og Hérault, med Golfe du Lion i aust.
Klima
Aude har middelhavsklima. Om hausten kan ein stundom få kortvarige, men kraftige stormar. Sommaren er ofte varm og tørr, med gode forhold for dyrking av vindruer og oliventre. I dei nordlege fjellområda Montagne Noire og dei sørlege fjella Pays de Sault kan ein derimot få låge temperatur om vinteren. Dei vestlege områda får meir nedbør enn dei austlege områda av departementet. Sentrale område, som Limouxin, Carcassonnais og Razès, er ofte utsett for vind, og departementet er eit av dei mest vindfulle i heile Frankrike. Dette kjem av fjellområda i nord og sør, som dannar ein slags korridor i dei sentrale områda.
Turisme
Mellomalderbyen Carcassonne og Narbonne med sine romerske ruinar trekkjer til seg mange turistar. Andre landsbyar som er verdt eit besøk er Limoux, Quillan, Lezignan - Corbières, Lagrasse, Sigean og Leucate. Lagrasse vert rekna som ein av dei flottaste landsbyane i landet. Han ligg ved elva Orbieu og har eit kloster frå 700-talet med eit sentrum som stort sett har vore uendra sidan mellomalderen.
Gunnar Heiðar Þorvaldsson
Gunnar Heiðar Þorvaldsson (Gunnar Heidar Thorvaldsson) er ein islandsk fotballspelar, frå Vestmannaeyjar. Han spelar for Esbjerg frå 1. juli 2008.
Þorvaldsson spela først for ÍBV frå Vestmannaeyjar, frå 2004 i Halmstads BK i Sverige. I 2005 blei han toppskårar i Allsvenskan. I 2006 underteikna han kontrakt med Hannover 96 i Tyskland, men fekk lite speletid på grunn av skadar. I august 2007 underteikna han ein utleigeavtale på eit halvt år med Vålerenga, Þorvaldsson ønskte ikkje avtalen forlenga.
Han har spela på det islandske landslaget frå mars 2005.
Michigansjøen
Michigansjøen (Lake Michigan) er ein innsjø i Nord-Amerika. Innsjøen er ein av dei fem store sjøane i Nord-Amerika. Sjøen grensar til delstatane Indiana, Illinois, Wisconsin og Michigan. Michigansjøen er den einaste av dei store sjøane som ikkje grensar til Canada. Ordet «Michigan» er eit ojibweord som tyder 'stort vatn'.
Sjøen har eit areal på 57 750 km² og er den største innsjøen i USA og den femte største i heile verda. Den er på det lengste 494 kilometer lang og og har ei breidde på 190 kilometer. Gjennomsnittsdjupna er 85 meter og største djupn er 282 meter. Den har en strandlinje på 2 633 kilometer og inneheld 4 918 km³ vann og ligg 176 meter over havet.
Dei store sjøane omfattar elles Øvresjøen, Huronsjøen, Eriesjøen og Ontariosjøen
Spikar
Ein spikar er ein pinneforma gjenstand, framstilt av eit hardt metall, med ein spiss i den eine enden og ei utviding («hovud») i den andre. Spikar vert nytta til å halde materiale saman, til dømes treverk mot treverk, eller treverk mot betong. I dag er det vanlegast med spiker av stål, medan i førmoderne tid blei dei gjerne laga i jern.
Spikaren verker ved at ein slår han gjennom materiala som skal festast, slik at han sit inni dei. Friksjonen mellom spikaren og materiala gjer at dei sit saman. Spesielt store er de tversgåande kreftene i ein spikar, noko som gjer at to materiale som er slått saman har ein svært stor tversgåande styrke.
Ein kan slå inn ein spikar med hammar eller spikarpistol.
Dimensjonane til ein spikar reknast ut i frå to mål; lengde og tjukkleik. Spikar delast inn i fleire kategoriar, avhengig av kvar spikaren skal nyttast og til kva slags utsjånad resultatet skal få.
Typar
To vanlege typar er stoppspikar og dykkertspikar. Kvar av desse typane kan verte behandla i ein kjemisk prosess, for å auke haldbarheita eller endre på utsjånaden.
Stoppspikar
Denne typen spikar nyttast primært til å feste trevirke, kor kravet til feste mellom dei to emna er viktig. Denne typen spiker vert òg kalla hammarspikar. Hovudregelen til spikaren si lengde er at han er 3 gongar så lang som tjukkleiken på det materialet som skal festast.
og i bruk
Dykkertspikar
Denne typen spikar nyttast primært til å feste materialar kor vert lagt vekt på at spikaren ikkje er så synleg. Slike spikrar gjev eit godt hald mellom materiala, men ikkje godt nok feste til ytterlegare belastingar. Typiske bruksområde er feste av listverk.
Galvanisering
Varmforsinking aukar haldbarheita monaleg. Elektrolyseforsinking aukar haldbarheita noko, men påfører òg spikaren eit tynt blankt lag. Dette gjer spikaren blankare, og meir teneleg til innvendig bruk.
Historie
Heilt attende til tida då menneska byrja smelte om jernmalm til jern har ein kjend til metallet sin evne til å feste saman trestykke. Fram til 1800-talet vart all spikar laga for hand. Romarane laga spikrar av jern, der smedane slo spikrane firkanta. Denne spikaren vart jamnt tynnare jo nærare spissen ein kom, og hovudet var monaleg større enn i dag. På denne tida vart spikrane primært nytta til å feste kledning av treverk kring festningane, samt feste av tømmertak på hus og festningar. På den romerske festningen Inchtuthil i Perthshire, romarane sitt nordlegaste fort i Skottland, er det vorte funne 875 000 spikar (som veg 7 tonn).
Sakte vart maskiner introdusert i produksjonen. Den fyrste kjende maskina som vart brukt til produksjon av spikrar, stammar frå kring 1600. På 1800-talet hadde ein maskiner som produserte hele spikrar. Desse maskinene var tredelte, og erstatta primært dei delane ein til då hadde nytta for å lage spiker. Fyrste del forma tjukkleiken på spikaren (framleis var spikrane firkanta eller trekanta). Del nummer to heldt eit godt tak kring spikaren, medan tredje del laga hovudet. Del to vridde så spikaren 180°, for å få lengd på han.
På byrjinga av 1900-talet byrja ein å lage spikrar basert på ein rund ståltråd. Denne produksjonen var langt billegare, og difor veldig populær (sjølv om spikrar basert på ein rund tråd var opptil fire gongar svakare enn den gamle spikaren).
Framleis vert nokre spikrar produsert for hand, mest i samanheng med restaurering av gamle hus og byggverk, kor alle delane i restaureringa skal vere så autentiske som mogleg.
Vouga
Vouga er ei elv i sentrale område av Portugal. Ho har kkjelda si i Chafariz da Lapa i ei høgd 864 meter over havet. Det ligg i soknet Quintela i kommunen Sernancelhe i Viseu. Elva munnar ut i Atlanterhavet som ein ria, Ria de Aveiro.
Miljø
Avløpsvatn frå ein papirfabikk er ein av dei store forrureiningskjeldene til Vouga og Aveirolagunen. På grunn av dette har elva ei vond lukt.
Shuji Fujimoto
Shuji Fujimoto er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane JEF United Chiba og Gainare Tottori.
Eiksundbrua
Eiksundbrua ligg i Ulstein kommune på Sunnmøre. Brua er ein del av Fylkesveg 653, og den er ein del av Eiksundsambandet som bind ytre søre Sunnmøre til fastlandet utan bruk av ferjer.
Eiksundbrua går frå Eiksund til den vesle øya Eika. Brua er 405 meter lang og 9,3 meter brei. Den har 5 spenn der det lengste er på 132 meter. Seglingsløpet under brua er 20 meter breitt og med ei maksimumshøgd på 16 meter.
Brua var ferdig i 2005, og blei opna for vanleg trafikk då Eiksundsambandet opna 23. februar 2008.
1490 Limpopo
1490 Limpopo er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 14. juni 1936 av Cyril V. Jackson ifrå Union Observatory i Johannesburg.
Sho Sato
Sho Sato er ein japansk fotballspelar.
Frekvens i statistikk
Frekvens i statistikken er antal gonger ein observasjon førekjem i ei måling. Dersom ein for eksempel har spurt ungar om kva som er yndlingsfargen deira og 14 har svara raud, har «yndlingfarge raud» frekvensen 14 i denne målinga. Frekvens kan i tillegg til slike diskrete variablar òg brukast om kontinuerlege, for eksempel antalet personar som har høgde mellom 175 og 180 cm i ei måling.
Sho Sato
Han spela for klubbane JEF United Chiba, Blaublitz Akita og Mito HollyHock.
Frekvens i statistikk
Frekvens blir ofte vist i søylediagram, histogram eller kakediagram.
Quinto i Sveits
Quinto er ein kommune i distriktet Leventina i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1011 meter over havet.
Coldrerio
Coldrerio er ein kommune i distriktet Mendrisio i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 351 meter over havet.
Kommunen ligg mellom Mendrisio og Balerna. Han består av landsbyen Coldrerio og fleire små busetnader, som Villa.
Riksveg 25
Riksveg 25 går mellom sentrum i Hamar og rikssgrensa ved Støa i Trysil. Han er 116,5 km lang uten felles trasé med riksveg 3.
Sophus Tromholt
Sophus Tromholt var ein dansk-norsk nordlysforskar og dyktig amatørfotograf, og vert rekna som ein av pionerane i norsk etnografisk fotografi. Tromholt var lærar av utdanning, og kom til Bergen i 1875 der han underviste ved Tanks skole. Den store interessa hans var nordlysundersøkingar og som norsk statsstipendiat oppheldt han seg i Kautokeino i Finnmark for å studere nordlys i 1882–1883.
Tromholt var ein dyktig fotograf som på reisa si tok mange bilete av landskap, folkeliv og samar, og publiserte ved tilbakekomsten til Bergen ein fotografisk portfolie under tittelen «Billeder fra Lappernes Land» (Bergen 1885). Han publiserte i 1885 òg ei reisebok på norsk og engelsk frå tida si i Kautokeino: «Under Nordlysets straaler» (København 1885) og «Under the Rays of the Aurora Borealis» (Boston 1885). Fotografia finst i dag på Billedsamlingen - Universitetsbiblioteket i Bergen.
Moselova
Moselova er lova som Gud i følgje Bibelen gav til Moses på Sinai etter at israelittane hadde forlate Egypt. Moselova var grunnlaget for israelittane sitt religiøse liv. Den dag i dag spelar Moselova ei rolle innan jødedommen, som brukar namnet Torá på dei 5 Mosebøkene.
Den sentrale delen av Moselova er Dei ti bodorda. I alt består lova av 613 bod — om offer og religiøse seremoniar, om rituell reinleik og kva ein kan ete, og også om brotsverk og straff. Eit viktig bod var at ein skulle halde sabbaten.
Den rabbinske jødedommen fører Moselova vidare gjennom tolkingstradisjonen «halakhá», som blant anna kjem til uttrykk i bøkene Misjná, Talmúd, Misjné Torá, Arba‘á turím og Sjulḥán ‘arúkh. Tolkinga er under stadig utvikling. Ein del av boda, og da særleg dei om tempelet, blir i all hovudsak rekna som sovande i dag. Mange andre bod har forlate den bokstavrette tolkinga dei truleg hadde for tre tusen år sidan og blir tolka i mildare eller strengare retning ut frå utviklinga av den jødiske sivilisasjonen og av samfunnet elles.
Eitt hovudsyn i kristendommen er at ikkje Moselova gjeld lenger, sjølv om mange kristne legg stor vekt på dei ti boda. Apostelen Paulus seier i brevet sitt til romarane, kapittel 10, vers 4 at lova står i motsetning til nåden og at lova er avskaffa gjennom Kristus. Dei aller fleste retningane av kristendommen følgjer difor ikkje påbod om omskjering, kosthald og sabbat. Eit mindretal av kristne, særleg adventistar og mange unitarar, følgjer større eller mindre delar av Moselova.
Turners syndrom
Turners syndrom, òg kalla Monosomi X, er eit kromosom-avvik som berre råkar kvinner. Syndromet blei skildra av Henry Turner i 1938.
Korab
Korab (makedonsk Голем Кораб, Golem Korab; albansk Korabi) er det høgaste fjellet i Nord-Makedonia og Albania, og fjelltoppen dannar grensa mellom desse to landa. Korab ligg ved sida av fjellet Šar.
Turners syndrom
Kvinner med dette avviket har berre eitt fungerande kjønnskromosom X, i staden for to. Dette kan vera tilfelle i alle cellene i kroppen eller berre nokre. I det siste tilfellet blir det kalla for ein mosaikk-tilstand.
Zêzere
Zêzere er ei elv i Portugal og ei av sideelvane til Tajo. Ho har kjelda si i Serra da Estrela, nær Torre, det høgaste punktet på det portugisiske fastlandet. Zêzere renn gjennom byen Manteigas, og renn sør for Covilhã og aust for Pedrogão Grande. Ho munnar ut i Tajo i Constância. Elva er den nest lengste som berre renn innanfor grensene til Portugal (Mondego er den lengste). Det er bygd ut vasskraftverk ved Bouçã, Cabril og Castelo de Bode.
Korab
Fjellet har fleire toppar som strekkjer seg over 2000 meter. Dei viktigaste er:
Innimellom toppane kan ein finne store fjellblokker som strekkjer seg ned mot dalen der elva Radika renn på den nordmakedonske sida. Desse blokkene kan stundom ha bratte skråningar på over 500 m. Særleg utprega er dette i det alpine Kabash-området, der ein finn fleire svært bratte og utilgjengelege toppar. I dei høgaste områda, over 2 000 m, er klimaet alpint og har mellom anne spor av alpin flora.