cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hey Jude
Ein umiddelbar klassikar
Lennon sa seinare: «Vi stara å verte ganske anspente. Eg hadde laga ei langsam utgåve av Revolution og ville ha han som singel som ei kunngjering om Vietnam og The Beatles sitt syn på temaet revolusjon. I alle år då vi turnerte hadde Brian stoppa oss frå å sei noko om Vietnam eller krigen. Og han tillet ingen spørsmål om teamet. Men då vi siste gang var ute på konsertturne sa eg at eg ville svare på spørsmål om krigen. Vi kan ikkje ignorere det. Eg ville absolutt at The Beatles skulle sei noko om krigen.»
Singelen kom ut i USA den 26. august 1968 på Appel Records, gjekk inn på hitlistene den 14. september der songen vart liggande dei nesten 19 vekene. To verker seinare gjekk songen opp på førsteplassen og vart verande der dei neste ni vekene. Dette var den lengste tida ein Beatles-song hadde førsteplassen i USA. Som nemnt tidlegare var han for lang for radio og The Beatles amerikanske plateselskap pressa på for å få laga ein eigen versjon tilpassa amerikansk radio.
Sidan den amerikanske hitlista er basert både på sal og radiospelingar for A- og B-sidene kvar for seg vart «Hey Jude» lista på førsteplass og «Revolution» som nummer to. Fem månader etter singelen kom ut hadde han seld 3,75 millionar skiver. I dag har det vorte seld fem millionar eksemplar berre i USA.
I mellomtida hadde «Hey Jude» kome ut i Storbritannia fire dagar etter den amerikanske utgjevinga den 30. august. Han vart den vart den mestseljande debutsingelen for eit plateselskap nokon gong og selde åtte millionar utgåver over heile verda og tok førsteplassen på hitlistene i 11 forskjellige land.
Tekst og melodi
I motsetnad til andre longe Beatles-songar, som «A Day in the Life», «Helter Skelter» og «You Never Give Me Your Money», er ikkje «Hey Jude» ein medley og har ikkje ekstra instrumentale mellomspel. Han består av ein ballade på tre minutt før ein fire minuttar lang allsong som består av dei same akkordane spelt om og om igjen. Songen tonar ut midtvegs i den siste delen og varer i bortimot to minuttar, men er ein av få tilsvarande songar der ei slik uttoning gjev meining for å gje uttrykk for det uendelege.
Den første halvdelen av songen er skriven som ein tradisjonell song med to overgangar der McCartney skiftar mellom å synge Let her into your heart følgd opp med Let her under your skin. Ved eit høve syng McCartney duett med seg sjølv, noko ein merkar medan den siste delen av songen der ei enkelfrase vert repetert mange gonger. Han nynnar melodien som kulminerer med at ved slutten av kvar syklus vert tittelen på songen og akkompagnerer seg sjølv med sprudlande vokale improvisasjonar som minner om James Brown. Midtvegs mot finalen i songen gjev blåseseksjonen til orkesteret melodien eit kontrapunkt, medan strykerseksjonen kjem inn seinare, nærast utan at ein kan høyre det, og held ein einsleg tone inntil songen tonar ut.
Kalnisjte
Kalnisjte (makedonsk Калниште) er ein tidlegare landsby i kommunen Probisjtip i regionen Aust i Nord-Makedonia, no rekna som ein bydel i byen Probisjtip.
Busetnaden hadde 2 102 innbyggjarar ved folketeljinga i 2002.
Montereau (fleirtyding)
Montereau kan visa til:
Hildre kyrkje
Hildre kyrkje er ei langkyrkje frå 1934 i Ålesund kommune i Møre og Romsdal fylke. Ho har sitjeplassar for 385 personar. Arkitekt for kyrkja var Otto Hald.
Medley Rocks
Medley Rocks er ei gruppe rev og skjer som ligg nordaust for D'Urville Island i Joinville Island-gruppa. Dei vart kartlagde av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1953-54 og namngjevne i 1956. Namnet kom av at det er eit potpurri (medley) av rev og skjer i området.
Fylkesveg 6572
Fylkesveg 6572 går mellom Fossum og Holtmoen i Midtre Gauldal kommune. Vegen er 7,8 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 656 i Sør-Trøndelag.
Skrivemaskin
Skrivemaskin er ei maskin som mekanisk eller elektromekanisk set avtrykk av bokstaver ned på eit ark papir i den rekkefølgja det vert trykka ned tilsvarande tastar på maskina. Avtrykka av bokstavane på papiret vart gjort ved hjelp av typar (oppheva bokstavar i metall) som slo mot eit band med farge på, vanlegvis svart, som låg mellom typane og papiret, og vart drege over frå ei spole på eine sida av maskinen til ei spole på andre sida. Papirarket ligg som ein U over ei valse av hard gummi, og vart halde inntil valsa ved hjelp av små valser og eit fjørsystem. Ved å leggje fleire ark over valsa med karbonpapir mellom, tynt papir med eit fargesjikt på eine sida, kunne ein få fleire eksemplar av det same skriftet.
Typane på dei eldre mekaniske og elektromekaniske maskinene var festa til kvar sine arm, som var kopla til den samsvarande tasten på tastaturet. Det var ein stor og ein liten bokstav, eller to ulike teikn, over kvarandre på same armen, og ein veksla til den store bokstaven eller det andre teiknet ved å trykke på ein tast som endra høgda på hele mekanismen, slik at den store bokstaven eller det andre teiknet råka papiret på same staden som den tilsvarande vesle bokstaven elles ville ha gjort. Med ein eigen tast kunne dette låsast, slik at maskina berre skreiv store bokstavar, altså ikkje ulikt prinsippet på dagens datamaskinar. På dei mest moderne elektromekaniske maskinene var alle typane anten festa på ein sylinder, på ei kule som vart kalla kulehovud, eller langsetter randa på eit typehjul. Maskina stilte dei automatisk i rett posisjon og slo bokstaven inn mot fargebandet og arket.
På dei maskinene som typane var festa til armar, var gummevalsen med papirarket en del av ei såkalla vogn som flytta seg sidelengs mot venstre etter kvart som linja vart skrive, og som måtte attende til høgre når neste line skulle skrivast. Den som skreiv, gjorde dette manuelt samstundes som valsa då vende litt på seg så arket låg klart til at neste line kunne skrivast, eller maskina kunne syte for dette sjølv dersom ho var elektromekanisk. Men på maskiner med typesylindar, kulehovud eller typehjul, var det dei som flytta seg mot høgre etter kvart som tekstlina vart skrive, og deretter gjekk attende til venstre, samstundes som valsa dreidde seg så arket kom i rett posisjon for skriving av neste line.
No er skrivemaskiner så godt som totalt erstatta av datamaskinar, anten teksten skal ned på papir eller verte verande som elektronisk og maskinlesbar. Men sjølve oppsettet for bokstavane på tastaturet på ein datamaskin er i hovudsak det same som det var på skrivemaskinene.
Ar Rabwah
Ar Rabwah er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Tønnes Seland
Tønnes Seland var ordførar i Audnedal kommune frå 2003 til 2015. Han representerer «Bygdelista for øvre Audnedal», eit samarbeid mellom Krf og Senterpartiet. Han blei vald til ordførar etter kommunevalet i 2003 og attvald i 2007 og 2011.
Husky Dome
Husky Dome er eit snødekt, kuppelforma fjell med ei høgd opp mot 3580 moh, og det høgaste punktet i Husky Heights, mellom toppen av Brandaubreen og Ramseybreen i Dronning Maudfjella i Antarktis. Det vart namngjeve av geolog-gruppa frå New Zealand, 1961–62, etter trekkhundane dei brukte til å nå toppen av fjellet.
Norsk Fiskeritidende
Norsk Fiskeritidende var det første fagtidsskriftet for fiskerinæringa i Noreg. Det vart utgjeve i tidsrommet 1882-1930. Fram til og med 1901 kom det ut kvartalvis. Frå 1902 kom det kvar månad.
Dei 49 årgangane var på til saman 22,550 sider. Det har hatt stor verdi som kjeldeskrift om fiskerinæringa for denne tidsbolken.
Eurovision Song Contest 2013
Eurovision Song Contest 2013 (ESC 2013), offisielt '''58. Eurovision Song Contest''', var den 58. gongen Eurovision Song Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Malmö i Sverige, etter at Loreen vann Eurovision Song Contest 2012 med songen «Euphoria».
Tre byar var interesserte i å arrangere tevlinga, og 8. juli 2012 vart Malmö Arena vald som arena av Sveriges Television (SVT). Dette var femte gongen Sverige arrangerte tevlinga og andre gong Malmö var vertsby, etter å ha arrangert tevlinga i 1992. Datoen for dei to semifinalane var 14. og 16. mai 2013, og finalen vart halden om kvelden 18. mai 2013. 39 land tok del, mellom dei Armenia som sist var med i 2011. Bosnia-Hercegovina, Portugal, Slovakia og Tyrkia annonserte at dei ville trekkje seg frå tevlinga i 2013.
For fyrste gong på 20 år klarte ingen av landa frå det tidlegare Jugoslavia å kvalifisere seg til finalen.
Malmö
8. juli 2012 gjorde SVT kjent at Malmö Arena skulle arrangere Eurovision Song Contest 2013. Dette var den femte gongen tevlinga vart stelt til i Sverige, og andre gongen i Malmö. Dei tidlegare gongene var i 1975, 1985, 1992 (Malmö) og 2000.
Tildelingsprosessen
Natta etter finalen i Eurovision Song Contest 2012 sa administrerande direktør i SVT, Eva Hamilton, at ulike arenaer i Stockholm, Göteborg og Malmö kunne vere moglege vertsstader for Eurovision Song Contest 2013. Globen, der Eurovision Song Contest 2000 vart arrangert, skal arrangere Verdsmeisterskapen i ishockey 2013 og vil difor ikkje ha høve til å arrangere tevlinga.
20. juni 2012 vart det annonsert at Göteborg ikkje lenger ynskte å arrangere finalen av di byen skal arrangere Göteborg Horse Show seint i april 2013. Det var òg mogleg at det ikkje ville vere nok hotellrom av di det vart arrangert fleire arrangement på same tid som Eurovision Song Contest 2013.
Stockholm og Malmö reserverte arenaer og hotellrom som ein del av bodet for å arrangere Eurovision Song Contest 2013. 8. juli 2012 vart Malmö Arena vald ut som vertsby for tevlinga.
SVT hadde eit ynske om å arrangere tevlinga på ein mindre arena enn tidlegare, og dette var ein av faktorane som spelte inn då dei valde Malmö Arena. Martin Österdahl, hovudansvarleg for Eurovision Song Contest 2013, fortalde svensk presse at han ikkje likte vedtaket frå tidlegare vertsland om at tevlinga måtte arrangerast i større arenaer. SVT ynskte difor at tevlinga skulle vere «meir nær og personleg». Ifylgje SVT ynskte òg EBU at Eurovision Song Contest skulle verte «mindre» på grunn av høgare kostnadar.
Programleiar
17. oktober 2012 sa produsent Martin Österdahl til avisa Dagens Nyheter at SVT berre ville ha ein programleiar, ulikt tidlegare år der det har vore opp til tre programleiarar. Sist gong det berre var ein programleiar var i 1995 då Mary Kennedy leia tevlinga frå Dublin i Irland. 28. januar 2013 vart Petra Mede annonsert som programleiar for Eurovision Song Contest 2013. 8. mai 2013 vart det kjend at Eric Saade, som representerte Sverige i 2011, vil vere green room-programleiar i finalen.
Grafisk design
Den visuelle utsjånaden på tevlinga vart laga av Happy F&B.
Billettsal
11. juli 2012 råda produsent Christer Björkman til at folk ikkje skulle kjøpe billettar som var i omlaup, men heller vente til dei vart gjevne ut gjennom offisielle kanalar av di dei offisielle billettane ikkje hadde vorte lagt ut for sal. Björkman gav òg forsikring om at det ville vere nok hotellrom, så medan arrangørane hadde bestilt fleire rom, kan nokon òg ha vorte tilgjengeleg for publikum. 21. november 2012 annonserte SVT at dei offisielle billettane ville verte lagt ut for sal 26. november 2012.
Semifinaletrekning
Ulikt tidlegare år ville ein i 2013 ikkje trekkje eit startnummer til kvart bidrag, men i staden for ville produsentane velje ut startrekkjefylgja for at programmet skulle verte meir spennande og for at alle bidraga skulle få skilje seg meir ut, slik at ikkje like bidrag rauk ut av di dei var for like. Endringa førte til blanda reaksjonar frå fans og kringkastarar. 3. januar 2013 annonserte EBU at semifinaletrekninga ville finne stad 17. januar 2013 i Malmö rådhus.
For å lage meir spenning, slik som tidlegare år, vart 30 land delt inn i fem grupper basert på korleis dei har røysta dei siste ni åra. Gruppene vart sett saman av Diagam.
Armenia
Røyster frå den armenske disporaen i Nederland og Belgia til Armenia skal truleg ikkje ha vore korrekt talt opp. Armenia fekk ikkje poeng frå Nederland og Belgia for fyrste gong sidan dei debuterte i 2006.
Aserbajdsjan
Før tevlinga vart det rapportert i litauiske medium om at ein skjult kamera-video var publisert på YouTube og det såg ut til at Aserbajdsjan kjøpte telefonrøyster frå Litauen. Litauen enda opp med å gje Aserbajdsjan maksimum tolv poeng. Studentar sa at dei vart kontakta av menn som ville gje dei 20 euro kvar om dei røysta fleire gonger på eit bidrag. Målet deira var å få grupper på ti personar til å røyste på Aserbajdsjan. Av di ein berre kan røyste 20 gonger fekk studentane SIM-kort der ein kunne røyste så mange gonger som mogleg i laupet av dei 15 minutta røystinga varte. Dialogen i videoen tyda på at liknande hendingar fann stad i totalt 15 land, inkludert Latvia, Estland, Kviterussland, Ukraina, Kroatia og Sveits.
Aserbajdsjan, Russland og Kviterussland
Då Aserbajdsjan ikkje gav poeng til det russiske bidraget, sjølv om Russland truleg kom på andreplass i telefonrøystinga til Aserbajdsjan, ville den aserbajdsjanske presidenten İlham Əliyev ha ei gransking. Den russiske utanriksministeren Sergei Lavrov hevda at resultatet hadde vorte forfalska, og sa: «Denne opprørande handlinga vil ikkje gå utan eit svar». Han lova ein korrigert respons med den aserbajdsjanske utanriksminsteren Elmar Məmmədyarov. Samstundes hevda den kviterussiske presidenten Alexander Lukashenko at røystene måtte ha vorte forfalska av di Kviterussland ikkje fekk nokre poeng frå Russland.
Terrormål
11. mai 2013 vart det funne ei veske som ein trudde kunne innehalde ei bombe, framfor inngangen til Radisson Blu Hotel i Malmö, der den israelske, finske og britiske delegasjonen budde. Eit område på om lag 100 meter rundt hotellet vart sperra av av politiet. Då ei bombegruppe undersøkte veska viste det seg at det berre var bagasje som var gløymt att utanfor hotellet.
OGAE
OGAE er eit av dei to store internasjonale fanklubbnettverka til Eurovision Song Contest. Fanklubben starta i 1984 i Finland, lenge etter den fyrste utgåva av Eurovision Song Contest i 1956. Alle land som deltek eller har delteke i Eurovision Song Contest kan ha sin eigen OGAE. Land som ikkje har delteke i Eurovision Song Contest er samla under OGAE Rest of the World, som vart starta i 2004.
Hochtaunuskreis
Hochtanuskreis er ein landkreis i Regierungsbezirk Darmstadt, i den tyske delstaten Hessen.
Kretsen blei oppretta 1. august 1972 gjennom den hessiske forvaltningsreformen.
Nils Finne
Nils Johannesson Finne var ein handelsmann og stortingsrepresentant frå Voss.
Finne var son til Johannes Finne, som var direktør i Voss sparebank og elles ein framståande mann i bygda. Skulevinteren 1883/84 gjekk han Hardanger og Voss amtsskule, deretter 1886/87 Garnes folkehøgskule. I ungdomsåra arbeidde han elles på gard til han i 1887 fekk plass i ei handelsbud. Frå 1891 dreiv han landhandlarforretning på Vossevangen til han døydde.
Han kom med i Voss heradsstyre i 1897 og hadde plass der til han døydde, tida 1908-25 var han ordførar for heradet. Åra 1923-24 var han formann i fylkestinget for Hordaland. Han var med både i vegstyret og i elektrisitetsnemnda til Hordaland fylke, og i Kommunikasjonsnemndi for Bergen, Hordaland, Sogn og Fjordane. Frå 1916 til 1927 var han formann i forstandarskapet til Voss off. Landsgymnas, og åra 1918-27 forlikskommissær i Voss. Han var i si tid leiar i Voss vinstrelag og 1921-27 i Hordaland vinstrelag. Elles var han medlem i Motorvognnemndi av 1921, styremedlem 1924-27 i Avholdsfolkets Landsnemnd og stortingsvald medlem av Hovudstyret for statsbanene frå 1. juli 1924. Finne var ein aktivist både innanfor frilynderørsla, målreisingsarbeidet og fråhaldssaka.
Finne var vararepresentant til Stortinget i dei tre valperiodane mellom 1916 og 1924. Han møtte fyrste gongen 16.6-20.6.1920 og frå 22.6.1921, ved begge høva i staden for Ole Monsen Mjelde og som varamann frå einmannskrinsen Voss. Fram til 6. mars 1923, då statsråd Mjelde og Blehr-regjeringa gjekk av, var Finne medlem i Tollkomiteen. Då Mjelde 25. juli 1924 fekk sete i den fyrste Mowinckel-regjeringa, kom Finne inn att på Stortinget dei siste dagane av 1924-sesjonen. Valbolken 1925-27 var han Hordaland sin 8. representant på Stortinget, var då medlem i Utanriks- og konstitusjonskomiteen til 5. mars 1926, deretter medlem i Næringskomite nr.1 til han våren 1927 døydde brått i Bergen.
Slaget ved Beachy Head i 1690
Slaget ved Beachy Head (i Frankrike kalla Slaget ved Bévéziers) var eit sjøslag utkjempa 10. juli 1690 under niårskrigen. Slaget var den største franske taktiske sigeren mot engelskmennene og nederlendarane til sjøs under krigen. Engelskmennene og nederlendarane tapte omkring 11 skip totalt (kjeldene varierer), medan franskmennene ikkje tapte nokon. Med sigeren fekk franskmennene for ei stund kontroll over Den engelske kanalen, men admiral Tourville klarte ikkje å forfølgje den allierte flåten som kom seg unna opp elva Themsen.
Bakgrunn
Kong Jakob II dreiv felttog i Irland som det første steget i planane om å ta attende trona som han hadde tapt etter 'den ærerike revolusjonen'. I august 1689 hadde Marskalk Schomberg vorte send frå England for å støtte styrkane som var lojale til kong Vilhelm, men armeen hans leid gjennom vinteren 1689-1690 av sjukdom og desertering. Så tidleg som i januar 1690 vart det klart for Vilhelm at han personleg måtte segle til Irland med store forsterkingar for å redde situasjonen.
Den allierte hovudflåten under admiral Torrington var stasjonert i Den engelske kanalen; ein stor del av flåten var i Middelhavet under viseadmiral Henry Killigrew, som Jarlen av Nottingham, ein av ministrane til Vilhelm og utvald marinerådgjevar, håpte skulle nøytralisere den franske skvadronen i Toulon. Sir Cloudesley Shovell vart verande att i Irskesjøen, men skvadronen var for liten til å stoppe franskmennene frå å kontrollere desse farvatna om dei hadde valt dette. Franskmennene valde derimot å ikkje nytte flåten sin til å støtte det irske felttoget og i staden sende kong Ludvig XIV marinen sin mot Torrington i Kanalen. Sjølv om 6 000 franske soldatar kommandert av Comte de Lauzun vart frakta over til Irland for å støtte Jakob den 17. mars, vendte den franske flåten under Comte de Tourville attende til Brest den 1. mai og vart verande inaktiv der gjennom mai og juni medan storflåten vart samla.
Denne pausen til franskmennene gav Vilhelm høvet han trengde. Den 21. juni sette Vilhelm styrkane sine ved Chester ombord på 280 transportskip, eskortert av berre seks krigsskip kommandert av Shovell. Den 24. juni gjekk Vilhelm i land ved Carrickfergus med 15 000 mann for det irske felttoget sitt, noko som sjokkerte statthaldaren til Jakob i Irland, Jarlen av Tyrconnel.
Opptakt
Etter å ha kom seg unna Killigrew utanfor Cadiz, slo Toulon-skvadronen til Château-Renault seg saman med flåten til Tourville den 21. juni. Tourville, som no kommanderte den samla Brest- og middelhavsflåten med totalt 75 linjeskip og 23 brannskip, segla den 23. juni til Kanalen. Den 30. juni var franskmennene utanfor Lizard. Torrington segla frå Nore overtydd om at franskmennene hadde forsterka flåten – mykje av Royal Navy var andre stader for å verne handelsskipa frå kaperar, og den allierte flåten hadde no berre 56 engelske og nederlandske linjeskip, totalt 4153 kanonar, mot Tourville-flåten sine 4600 kanonar.
Med Vilhelm borte tok dronning Maria og rådgjevarane hans ei hasteavgjersle om å forsvare landet. Carmarthen meinte det var best å gå ut i kamp, og det same gjorde Nottingham og admiral Russell, som ikkje var overtydd om at franskmennene var så sterke som Torrington hadde rapportert, og meinte at admiralen var pessimistisk. Då dei to flåtane flytta seg sakte opp kanalen, skreiv Russell utkastet til ordren om kamp. Med signaturen til Nottingham i tillegg nådde ordrane admiralen den 9. juli medan han var utanfor Beachy Head. Torrington forstod at om han ikkje gjekk i slag ville han vere skuldig i ordrenekt. Torrington kalla saman eit krigsråd med flaggoffiserane sine og konkluderte med at dei ikkje hadde noko anna val enn å følgje ordrane.
Slaget
Dagen etter, den 10. juli, utanfor Beachy Head nær Eastbourne nærma Torrington seg den franske slaglinja. Han plasserte den nederlandske kvite skvadronen med 21 skip - kommandert av Cornelis Evertsen – fremst. Torrington sjølv var i midten med den raude skvadronen, kommandert av viseadmiral Ralph Delaval, bestod av både engelske og nederlandske skip.
Fylkesveg 6574
Fylkesveg 6574 går mellom Soknedal og Skjærlia i Midtre Gauldal kommune. Vegen er 8,7 km lang.
Slaget ved Beachy Head i 1690
Slaget
Om lag 0800 segla dei allierte med vinden på linje. Linja var strekt ut for å dekkje heile den franske flåten og hindre at dei vart overrumpla på kantane. Den allierte flåten sleit med å kome seg nær nok, og etter å ha teke imot fleire harde treff frå franskmennene avslutta Torrington, som var i undertal, slaget seint på ettermiddagen for å ta fordel av tidvatnet og den minkande vinden. Medan skipa hans sleppte anker, vart franskmennene, som ikkje var årvakne nok, ført bort av tidvasstraumane og hamna utanfor kanonrekkjevidde.
Fylkesveg 6574
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 658 i Sør-Trøndelag.
Slaget ved Beachy Head i 1690
Etterverknad
Nederlaget ved Beachy Head skapte panikk i England. Tourville hadde no kommando over Den engelske kanalen og det verka som at franskmennene samstundes kunne hindre Vilhelm frå å kome attende frå Irland over Irskesjøen og setje i land ein invasjonsstyrke i England. I tillegg kom meldingane om den franske sigeren i slaget ved Fleurus den 1. juli. For å stoppe den trugande invasjonen, vart 6 000 regulære soldatar, i lag med ein hastig organisert milits, førebudd av Jarlen av Marlborough for å forsvare landet.
I denne atmosfæren av paranoia, vart det ingen som såg at tapet kom av at dei var i undertal. Nottingham skulda Torrington for landssvik. Nottingham var ivrig etter å legge skulda på nokon, men ingen kritiserte tolkinga hans.
Det var derimot nokre gode meldingar for dei allierte. Dagen etter Beachy Head, den 11. juli 1690, klarte Vilhelm å så Ludvig sin allierte, kong Jakob, i slaget ved Boyne i Irland. Jakob flykta til Frankrike, men forsøka på å få Ludvig til å invadere England vart ikkje teke til etterretning. markien av Seignelay, som hadde etterfølgd faren Colbert som marineminister, hadde ikkje planlagt ein invasjon og hadde ikkje tenkt lenger enn Beachy Head. Tourville ankra opp utanfor Le Havre for å reparere skipa og setje i land sjuke. Franskmennene mislukkast i å utnytte suksessen sin. Ludvig og Seignelay var rasande og summen av sigeren til Tourville var den symbolske og fåfengte brenninga av den engelske kystbyen Teignmouth i juli, og han vart fjerna frå kommandoen.
Dei engelske skvadronane vart no samla til hovudflåten. Mot slutten av august hadde dei allierte 90 fartøy som patruljerte Kanalen, og franskmennene hadde mista kontrollen over sundet. Torrington vart derimot send til Tower of London i påvente av krigsretten i Chatham. Han vart tiltalt for å ha trekt seg attende og halde seg i bakgrunnen, og ikkje gjort alt han kunne for å øydeleggje fienden og assistere sine eigne og dei nederlandske skipa. Torrington la skulda på dårlege førebuingar og dårleg etteretning, sidan han ikkje hadde fått melding om at Brest-flåten var slått saman med Toulon-flåten. Han meinte òg at dei nederlandske skipa hadde gått for tidleg i kamp, før dei nådde spissen til den franske linja. Retten frifant Torrington, noko som gjorde Vilhelm og ministrane hans rasande, medan dei engelske sjømennene var letta. Torrington tok tilbake setet sitt i House of Lords, men Vilhelm nekta å sjå han og avsette han frå tenesta den 12. desember. Torrington vart mellombels erstatta av sir Henry Killigrew, John Ashby og sir Richard Haddock, før desse vart erstatta av admiral Russell som kommandant aleine for den engelske flåten.
Følgjer
Det knusande nederlaget til England for Frankrike, den dominerande marinemakta, kulminerte i slaget ved Beachy Head i 1990, og vart med på framskynde prosessen der Storbritannia vart gjenoppbygd som ei global makt. England hadde ikkje nok anna val enn å byggje ein mektig marine, men sidan det ikkje var midlar tilgjengeleg, vart det sett opp ein privat institusjon i 1694, Bank av England, for å supplere midlar til kongen. Dei fekk inn 1,2 millionar pund på tolv dag og halvparten av dette vart nytta til å bygge opp att marinen.
Som ein sideeffekt førte den store industrien ein trengde til dette til at økonomien vart omforma, frå jernverka som lagde naglane til jordbruket som brødfødde den mangedobla styrken i Royal Navy. Dette hjelpte det nye Storbritannia - England og Skottland vart slått saman i 1707 - til å verte velståande og mektig. I lag med makta til marinen gjorde dette Storbritannia til den dominerande verdsmakta seint på 1700-talet og tidleg på 1800-talet, medan Frankrike vart vrande ei dominerande verdsmakt under napoleonstida, særleg på kontinentet.
Shoot to Thrill
«Shoot to Thrill» er ein song av det australske hardrockbandet AC/DC. Han er det andre sporet på albumet Back in Black frå 1980. Låten er òg det andre sporet på AC/DC Live og AC/DC Live: 2 CD Collector's Edition, og er inkludert på Iron Man 2-albumet. Sjølv om studioversjonen aldri vart gitt ut som singel, er songen ein fanfavoritt og ein gjengangar på klassiske rockestasjonar.
Musikkvideo
Den 26. januar 2010 vart det sleppt ein ny musikkvideo til «Shoot to Thrill» med eksklusive opptak frå filmen Iron Man 2. Livekonserten som blir brukt i videoen vart filma i desember 2009 på ein konsert i Buenos Aires i Argentina på Estadio Monumental, som DVD-en Live at River Plate vart filma frå.
Konsertopptak
Det er gjeve ut fleire ulike liveinnspelingar av «Shoot to Thrill» offisielt. Ein versjon, spelt inn frå Razors Edge-turneen, vart gitt ut på albumet Live frå 1992. Ein annan versjon, spelt inn frå Donington-konserten i 1991, vart gitt ut på luksusutgåva av 2009-boksen Backtrack. Ei anna framferd, spelt inn på River Plate stadion i Buenos Aires i desember 2009 vart gitt ut som ein 7-tommars singel i avgrensa opplag (B-sida var ei liveframføring av «War Machine» frå det nemnde showet) til Record Store Day 2011, og promoterte live-DVD-en Live at River Plate, som vart gitt ut i mai 2011.
TYding
Då han forklarte den lyriske inspirasjonen sin til låten, hugsa vokalist og dåverande låtskrivar Brian Johnson at han hadde lese ein britisk artikkel om ein nabolagspusher som gjekk daglege rundar (nesten som ein mjølkemann) i forstadane til London og selde narkotika til keisame, einsame og deprimerte husmødrer. Desse ruspåverka husmødrene oppsøkte så dei lokale klubbane og barane for å få seg eit heftig utanomekteskapeleg forhold.
Sologitaristen Angus Young har nyleg kommentert at «nedbrytinga» i songen, som hender like etter hovudsoloen (ein dempa og repeterande treakkordsekvens beståande av ein A-dur-treklang, ein G-dur-treklang og ein D-powerakkord som leiar opp til ein bombastisk outro-solo), var inspirert av klimaksa til trioslagsmålet i klassiske, italienske westernfilmen Den gode, den onde og den grusomme av Sergio Leone. I denne banebrytande scena stirer revolvermennene Clint Eastwood, Lee Van Cleef og Eli Wallach på kvarandre midt på ein kyrkjegard frå borgarkrigen i fleire minutt før dei til slutt skyt kvarandre. Young sa at denne sekvensen i songen var designa for å spegla det faktiske soundtrackvalget «Il Triello» av komponisten Ennio Morricone. Begge komposisjonane blir kjenneteikna av ein langsam, stille oppbygning som aukar i spenning til ein dundrande, katastrofal finale.
Medverkande
AC/DC
Production
Bruk i media
Denne songen har blitt brukt i fleire film- og TV-programm, mellom andre:
Per Kartvedt
Per Kartvedt var ein norsk arkitekt som var best kjend som teoretikar, og som lærar og mentor for arkitektar og arkitektstudentar i Noreg og utlandet.
Utdanning og karriere
Kartvedt hadde utdanninga si frå Arkitektavdelinga ved NTH. Der var han ein av arkitektstudentane i det første årskurset som følgde professor Arne Korsmo si grunnutdanning. Kartvedt vart uteksaminert i 1962, berre 21 år gammal, med den eksperimentelle diplomoppgåva Ideforslag til plan for et bysamfunn med 180000–200000 innbyggere ved Institutt for by- og regionplanlegging.
Etter avslutta studium vart han tilsett som høgskulestipendiat knytt til dette instituttet i perioden 1963–1966. I 1966 vart han tilsett som instituttarkitekt ved Institutt for BK II, og fram til 1968 var han utdanningsstipendiat og ein av Arne Korsmo sine nære medarbeidarar. Ei av Kartvedt sine oppgåver ved instituttet var å halda seg orientert om kva som skjedde på den internasjonale arkitekturarenaen, gjennom tidsskrift og annan litteratur, og deltaking på konferansar. Han knytte kontaktar med arkitektar i fleire land, særskilt England, og fekk dei til NTH som gjesteførelesarazr og -lærarar.
I 1968 vart Kartvedt invitert til å førelesa ved Architectural Association School of Architecture (AA) i London, og i perioden 1969–1970 leia han kurs ved skulen.
Kartvedt deltok i fleire konkurransar, og vart premiert i nokre av dei:
Oslo Arkitektforening (OAF) arrangerte i 1968 arkitekturutstillinga Byen i mennesket i Kunstnernes Hus i Oslo. Per Kartvedt var kurator for utstillinga, saman med kollegaen Terje Moe. Dei brukte multimedia, store røyrinstallasjonar og andre eksperimentelle utstillingsteknikkar. Den engelske arkitektgruppa Archigram var òg involvert i utstillinga, som vart ein stor publikumssuksess. Ho vart òg mykje omtalt i pressa. Før opninga var omtala stort sett positiv, men seinare vart utstillinga kritisert, òg av arkitektane i landet. I 2010 vart utstillinga henta fram igjen, under OAF sitt arrangement Gjensyn med Byen i Mennesket.
I perioden 1972–1976 var han engasjert som lærar ved Arkitektavdelinga, NTH på deltid. Han hadde ein generell førelesnings- og seminarserie om utviklinga av moderne arkitektur, byutvikling og byforming. Denne kom seinare til å danna grunnlaget for TV-serien Slik er våre byer blitt til. Denne serien gjekk på NRK Fjernsynet fem sundagar hausten 1975. Kartvedt laga den i samarbeid med Eva Brustad frå NRK. Serien vakte store reaksjonar, og vart skulda for å vera «venstrevridd». Det var spesielt kommentarane til forteljarstemmen som førte til protestar. Kartvedt hadde sjølv voiceover i dei fem programma.
St. Olavs domkyrkje i Trondheim
Som arkitekt hos F.S. Platou arbeidde Kartvedt i slutten av 1970-åra med prosjekt i Oslo, St. Petersburg, Budapest og Sofia, men hans mest kjende verk var den minimalistiske St. Olavs domkyrkje i Trondheim, som han teikna saman med Petter Holm og Bernard Witte fleire år tidlegare. Ifølgje Kartvedt var det arkitekten Bodvar Schjelderup som opphavleg fekk oppdraget med å teikna kyrkja, men han gav det frå seg då han flytte frå byen.
Kyrkja stod ferdig i 1973, og var sterkt omdiskutert, blant arkitektar og andre, både på grunn av det arkitektonisk brutalistiske uttrykket, og på grunn av bygningstekniske manglar, som manglande isolasjon i fasadane av glasbyggestein. Etterkvart vart kyrkja òg for lita, og i 2014 vart den rive for å gje plass for ei ny, større teglkyrkje.
Old Folks at Home
«Old Folks at Home» (òg kjend som «Swanee River», «Swanee Ribber» eller «Suwannee River») er ein minstrelsong skriven av Stephen Foster i 1851. Sidan 1935 har han vore den offisielle statssongen til Florida sjølv om den originale teksten i 2008 vart reinska for nedsetjande ord.
I følgje Joel Whitburn-boka Pop Memories 1890-1954 (1986), var «Old Folks at Home» det bestseljande notearket i perioden, med over tjue millionar selde eksemplar.
Komposisjon
«Old Folks at Home» vart på trykk tilskriven E.P. Christy på tidlege noteark. Christy hadde betalt Foster for å bli kreditert, noko Foster seinare angra på.
Foster hadde skrive det meste av teksten, men sleit med å kome med eit fint namn på elva i første linje, og spurte broren om eit forslag. Det første forslaget var Yazoo (i Mississippi), som ville passa melodien, men vart avslått av Foster. Det andre forslaget var Pee Dee (i Sør-Carolina), men Foster avslo det òg. Broren såg då i eit atlas og sa Suwannee, noko Foster likte med ein gong. Han la det til teksten og feilstava namnet «Swanee» for at det skulle passe til melodien.
Foster sjølv såg aldri Suwannee-elva, eller vitja Florida, men populariteten til songen gjorde at turismen auka til Florida for å sjå elva.
Kjende innspelingar
Joel Whitburn har identifisert tidlege innspelingar av Len Spencer (1892), Vess Ossman (1900), Haydn Quartet (1904), Louise Homer (1905), Alma Gluck (1915), Taylor Trio (1916) og Oscar Seagle and Columbia Stellar Quartet (1919).
Songen vart populær på ny i 1930-åra med hitversjonar av Jimmie Lunceford og Bunny Berigan. Bing Crosby song songen i 1935 i filmen Mississippi og song òg songen inn på plate same året.
Ar Ramlah
Ar Ramlah er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Blue av Joni Mitchell
Blue er det fjerde studioalbumet til den kanadiske visesongaren Joni Mitchell, gjeve ut 22. juni 1971 på Reprise Records. Det var skrive og produsert av Mitchell aleine og spelt inn i 1971 i A&M Studios i Hollywood i California. Ho utforskar her forskjellige sider av kjærleiksforhold frå ulukkeleg kjærleik på «A Case of You» til utryggleik på «This Flight Tonight». Songane har eit enkelt akkompagnement for piano, gitar og Appalachian dulcimer. Albumet fekk rosande omtale og nådde tredjeplassen på UK Albums Chart, niandeplassen på den kanadiske RPM-lista og 15. plassen på Blllboard 200.
Prince Albert Mountains
Prince Albert Mountains er ei stor fjellgruppe i Antarktis med ei lengd på over 320 km. Fjellkjeda ligg i Victoria Land og går frå nord til sør mellom Priestleybreen og Ferrarbreen.
Sophie Amalie av Braunschweig-Lüneburg
Sophie Amalie av Braunschweig-Lüneburg, Sophie Amalie av av Danmark-Noreg var dronning av Danmark-Noreg gjennom ekteskapet sitt med Fredrik III.
Prince Albert Mountains
Fjella vart kalla opp etter prins Albert, ektemannen til dronning Victoria av Storbritannia. Sjølv om dei vart oppdaga av sir James Clark Ross den 17. februar 1841, vart dei ikkje utforska før tidleg på 1900-talet, då britiske kartografar kom til området. Dei vart nøye kartlagde av utforskarar frå USA og New Zealand i 1950- og 1960-åra.
Sophie Amalie av Braunschweig-Lüneburg
Sophie Amalie og Fredrik gifta seg i 1643. Ekteparet fekk fleire born; Kristian, tronfølgjar og seinare Kristian V, Anna Sophie, gift med kurfyrst Johan Georg III av Sachsen, Frederikke Amalie, gift med hertug Christian Albrecht av Holstein-Gottorp, Vilhelmine Ernestine, gift med kurfyrst Karl av Pfalz, Jørgen, som under namnet George vart gift med prinsesse og seinare dronning Anne av Storbritannia og Ulrika Eleonora som vart gift med Karl XI av Sverige.
Konarak fylke
Konarak fylke (persisk شهرستان کنارک) er eit fylke i Sistan og Balutsjistan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Konarak. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 68 605. Fylket er delt inn i dei to distrikta Sentral-distriktet og Zarabad-distriktet. Fylket har éin by: Konarak.
Blue av Joni Mitchell
I dag vert Blue generelt rekna som eit av dei beste albuma gjennom tidene av musikkskribentane. Måten songane var skrivne og komponerte på av Mitchell, i lag med synginga hennar, fungerer alle godt saman. I 2020 vart Blue rangert som det tredje beste albumet gjennom tidene i Rolling Stone på lista deira over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Dette var den høgaste plasseringa til ein kvinneleg artist. Det vart òg røysta fram til 24. plassen i den tredje utgåva av Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums (2000). I juli 2017 vart Blue valt ut av NPR som det beste albumet gjennom tidene laga av ei kvinne.
Sophie Amalie av Braunschweig-Lüneburg
Sophie Amalie er gravlagd i Roskilde domkyrkje.
Blue av Joni Mitchell
Historie
Trass i suksessen ho hadde med dei tre første albuma og songar som «Woodstock», valde Mitchell i 1970 å slutte å halde konsertar. Tidleg på våren 1970 drog ho på ferie i Europa og medan ho var på Kreta skreiv ho somme av songane som kom ut på Blue.
Denne reisa var opphavet til songane «Carey» og «California» - «Carey» var inspirert av forholdet hennar til amerikanaren Cary Raditz, som i songen er omtalt som «redneck on a Grecian Isle» på «California». Somme av songane på Blue var inspirert av forholdet mellom Mitchell og Graham Nash frå 1968 til 1970. Forholdet deira var alt i vanskar då ho drog til Europa, og det var medan ho var på Formentera at ho sende Nash eit telegram om at forholdet deira var over. Ein trur at songane «My Old Man» og «River» var inspirert av forholdet deira.
Ei anna viktig hending i livet til Mitchell som prega albumet, var forholdet hennar til James Taylor. Ho hadde byrja eit intenst forhold til Taylor sommaren 1970 og vitja han på settet til filmen Two-Lane Blacktop. Auraen mellom dei er omtalt i «This Flight Tonight». Songane «Blue» og «All I Want» har spesifikke referansar til forholdet hennar med Taylor, som ein genser ho strikkar til han ein gong og heroinmisbruket hans. Under innspelinga av Blue i januar 1971 var dei framleis forelska og saman. Trass i vanskane hans kjende Mitchell tilsynelatande at ho hadde funne ein person ho kunne knytte seg til i Taylor. Innan mars hadde han slått gjennom som artist, noko som skapte vanskar for dei og ho var visstnok i hjartesorg då han avslutta forholdet deira.
Albumet vart nesten gjeve ut i ei noko anna form. I mars 1971 var dei ferdige lydbanda for albumet klare for produksjon. Opphavleg var det tre gamle songar med på albumet som ikkje hadde vore med på dei førre albuma. I siste liten valde Mitchell å fjerne desse tre songane, og heller spele inn nye songar, «All I Want» og «The Last Time I Saw Richard».
29. spesialubåtbrigade
29. spesialubåtbrigade (russisk 29-я отдельная бригада подводных лодок особого назначения ГУГИ) er ein russisk ubåtbrigade underlagt Nordflåten med spesialutbåter (DELTA-STRECH-klassen) som kan frakte med seg djupdukkande spesialfartøy for undersøking av havbotnen på store djup. Spesialdirektoratet GUGI har den faglege styringa med brigaden.
Einherjar
Einherjar (eintal einherje; frå norrønt einheri), er i norrøn mytologi dei krigarane som har falle i slag på jorda, og som har fått kome til Valhall etter døden. Herfrå drog dei ut att for å stridast om dagen, men om kvelden drakk dei mjød i Valhall.
Stayaway Skerries
Stayaway Skerries er ei gruppe skjer og rev som ligg 1,5 nautiske mil (2,8 km) sør for Cape Monaco, utanfor sørvestkysten av Île Anvers i Antarktiske Arkipel. Dei vart kartlagde under sjåmålinga til Royal Navy i 1956-57. Dei fekk dette namnet av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) som ei åtvaring til sjøfolk på grunn av dei mange grunnene her ein burde unngå. Stay away tyder «å halde seg unna».
Blue av Joni Mitchell
Historie
«Little Green», som var skriven i 1967, var den einaste eldre songen som var att. Dei to songane som vart fjerna var: I 1979 fortalte Mitchell, «Det er nesten ikkje ein uærleg tone i vokalen på Blue. På denne tida i livet mitt hadde eg ikkje noko personleg forsvar. Eg følte meg som plasten rundt ein sigarettpakke. Eg følte at eg ikkje hadde nokre løyndomar i det heile å skjule for verda og eg kunne ikkje late som om eg var sterk. Eller lykkeleg. Men fordelen med det var at eg ikkje heldt noko tilbake i musikken heller.»
Mitchell nytta alternative stemmingar på gitaren sin for å lettare nå augmenterte akkordar og notar i uventa kombinasjonar. På grunn av den nakne og ærlege framtoninga på albumet, skal Kris Kristofferson ha sagt då han først høyrte albumet: «Joni! Hald noko for deg sjølv!»
Mottaking
I dag vert Blue generelt rekna som eit av dei beste albuma gjennom tidene av musikkskribentar. Særskild er det låtskrivinga og komposisjonane som trekt fram. I januar 2000 valde The New York Times ut Blue som eit av dei 25 albuma som representerte «vendepunkt og milepålar i populærmusikken på 1900-talet».
Jason Ankeny i AllMusic skildra Blue som «kvintessensen av vedkjennande singer/songwriter-album». Songane vart hylla for den «rå nerven, soger om kjærleik og tap etsa med fantastisk kompleksitet». Ankeny konkluderte med at det «var utan sidestykke i intensiteten sin». Skribentar i Pitchfork gav albumet 10 av 10, og sa at det ikkje var laga «andre album om kjærleiksbrot det vrir seg meir i magen av».
Salssuksess
Albumet selde godt. I Canada nådde det niandeplassen på den kanadiske RPM-lista. I Storbritannia klatra albumet til tredjeplassen på UK Albums Chart og selde til dobbel platina der for eit sal på over 600 000. I USA nådde albumet 15. plassen på Billboard 200-lista. Albumet selde seinare til platina for sal på over ein million eksemplar. Singelen «Carey» nådde 93. plassen på Billboard Hot 100-lista. I Noreg nådde albumet 24. plassen på VG-lista.
Innhald
Alle songar skrivne av Joni Mitchell.
Husky Heights
Husky Heights er nokre relativt flate, isdekte høgder 4 nautiske mil søraust for Haynes Table, oppom toppen av Brandaubreen i Dronning Maudfjella i Antarktis. Dei vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names etter Husky Dome, det høgaste punktet i desse høgdene.
1870-åra
1870-talet byrja med Den fransk-tyske krigen, som enda gjennom Frankfurtfreden den 10. mai 1871, der Frankrike avstod frå Alsace/Elsass. Også i 1871 blei kong Vilhelm I av Preussen utropt til keisar av Det tyske keisardømet. Deretter følgde ein periode med fred og stabilitet i Europa og i USA, der borgarkrigen hadde enda i 1865. For USA blir perioden kalla rekonstruksjonstida. Men Den lange depresjonen med ei rekkje bankkriser fann også stad i dette tiåret.
1870-talet var kjenneteikna av store tekniske oppfinningar og framsteg. Verdsutstillinga i 1873 i Wien var den største verda hadde sett, men blei snart overgått av Centennial Exposition i Philadelphia i 1876. Nyvinningar som telefonen (1876), fonografen (1877) og glødelampen (1879) blei funne opp i dette tiåret, sjølv om dei først fekk kommersielle gjennombrot på 1880-talet.
Fylkesveg 6576
Fylkesveg 6576 går mellom Hovinsgjerde og Krokstad i Melhus kommune. Vegen er 3,8 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 671 i Sør-Trøndelag.
Michelle Perry
Michelle Perry er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Los Angeles i California som tevla i hekkeløp og mangekamp. Ho vart verdsmeister på 100 meter hekk i 2005 og forsvarte VM-tittelen i 2007. Hennar personlege rekordar er 12,43 sekundar på 100 m hekk og 6 126 poeng i sjukamp.
Aktiv
Perry deltok under Sommar-OL 2004 i sjukamp og vart nummer 14. Året etter vart ho USA-amerikansk mester på 100 m hekk, og deretter vann ho gullmedaljen i øvinga på tida 12,66 då VM i friidrett 2005 fann stad i Helsinki. Både i 2005 og 2006 sprang ho korthekken på 12,43 sekundar.
Under VM i friidrett 2007 i Osaka vann Perry eit jamnt løp med tida 12,46, like framom Perdita Felicien frå Canada og Delloreen Ennis-London frå Jamaica, med høvesvis 12,49 og 12,50. Perry kom over i løpebana til svenske Susanna Kallur, men den svenske protesten kom for seint inn til at den vart handsama.
Perry deltok ikkje i Sommar-OL 2008. Ved friidretts-VM 2009 i Berlin var ho plaga med skadar og rauk ut i forsøksløpet på korthekken.
Framfeltet
For namnet Fram, sjå Fram
Fram er eit oljefelt i Nordsjøen. Framfeltet vert utgjort av dei to funna Fram Vest og Fram Øst som vart funne i 1992. Feltet er bygd ut med installasjonar på havbotnen og er knytt til Troll C-plattforma. Fram Vest byrja produksjon i 2003 og Fram Øst i 2006. Statoil er operatør for feltet.
Karlstad Musikkorps
Karlstad Musikkorps er eit brassband som held til i den vesle bygda Karlstad, i Målselv kommune i Troms og Finnmark. Korpset har litt over 30 aktive medlemmar.
Historie
Korpset vart stifta 19. november 1971 av Valter Hole. I 2011 hadde korpset 40 års jubileum, der Forsvarets Musikkorps Nord-Norge medverka på jubileumskonserten til korpset.
Mirror Man av Captain Beefheart
Mirror Man er det femte studioalbumet til det amerikanske rockebandet Captain Beefheart and his Magic Band, gjeve ut i april 1971 på Buddah Records. Det inneheld songar som vart spelte inn for selskapet i 1967 og opphavleg meint for eit skrinlagd prosjekt kalla It Comes to You in a Plain Brown Wrapper. Mykje av materialet frå dette prosjektet vart sidan spelt inn på ny og gjeve ut på eit anna selskap som Strictly Personal (1968). Lydbanda frå den opphavlege innspelinga vart verande hos Buddah, som tok fire av dei unytta spora og gav dei ut som Mirror Man. Plateomslaget inneheld ein feilaktig påstand om at det vart «spelt inn i løpet av ein kveld i Los Angeles i 1965».
Albumet er dominert av tre lange, blues-baserte jammar med uvanleg lite tekst til Beefheart å vere. Ein fjerde song, den åtte minuttar lange «Kandy Korn», er ein tidlegare versjon av eit spor som finst på Strictly Personal. I 1999 gav Buddha Records ut ei utvida utgåve av albumet, kalla The Mirror Man Sessions, med ytterlegare fem spor teken frå dei gamle lydbanda.
Historie
Då bandet drog i studio seint i 1967 for å spele inn ein oppfølgjar til debutplata Safe as Milk, som kom ut tidlegare på året, var det meininga å skape eit dobbeltalbum med tittelen It Comes to You in a Plain Brown Wrapper. Tre av spora dei spelte inn, «Tarotplane», «25th Century Quaker» og «Mirror Man», var lange, psykedeliske bluesjammar framførte «live» i studio (i eit einaste opptak utan ekstra lydspor). Desse var meint å fylle opp ei av dei to LP-platene. Bandet arbeidde på ei rekkje av spora, og mange av dei kom sidan ut på Strictly Personal (1968). Desse songane var karakteristiske for sine polyrytmiske strukturar og psykedeliske tema, som markerte ei endring frå dei tidlegare bluesbaserte røtene til bandet på Safe as Milk.
Brown Wrapper-konseptet vart på eit tidspunkt skrinlagd, og mange av spora frå innspelinga vart verande uferdige og utan vokal. Årsaka til dette er framleis uklårt, men Beefheart-biografen Mike Barnes meinte det kunne vere fordi selskapet deira, Buddah, rett og slett mista interessa. Fleire av dei skrinlagde songane vart spelte inn på ny i 1968 og gjevne ut som Strictly Personal på produsenten Bob Krasnow sitt eige selskap, Blue Thumb. Dei originale innspelingane, med tre lange bluesjammar, vart verande hos Buddah, som gav ut Mirror Man i mai 1971. Plateomslaget til plata synte eit bilete av besetninga deira frå 1970. Seinare trykk av plata erstatta dette biletet av eit meir slåande bilete av Van Vliet (Beefheart) med flosshatt.