cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pink Moon
Mottaking
Då albumet kom ut i 1990- og 2000-åra hadde Drake ein langt høgare status hos musikkpressa og meldingane for albumet har i stor grad vore særs positive. Uncut skreiv «det som er heilt sikkert er at dette er eit av dei beste singer-songwriter-albuma, nesten alle av dei 11 spora er tidlause klassikarar.
I Storbritannia vart Pink Moon rangert på 48. plassen av Melody Maker blant dei 100 beste albuma gjennom tidene i 2000, og 1266. plassen på lista til Uncut over dei 200 beste albuma gjennom tidene i 2016.
Tittelsongen blei brukt i ein reklame for bilmerket Volkswagen som gjekk i USA i 2000.
Balta Sound
Balta Sound er ei vik på austsida av Unst i Shetlandsøyane i Skottland. Øya Balta ligg ute i vika og gjev vika ly for Nordsjøen i aust.
Busetnaden vest for vika heiter Baltasound.
12. mars 1917, under den første verdskrigen gjekk den britiske ubåten HMS «E49» på ei sjømine og sokk med alle mann om bord. Vraket vert i dag rekna som ei krigsgrav.
Bluemull Sound
Bluemull Sound er eit sund mellom Unst og Yell i Shetlandsøyane i Skottland. Det går ferjesamband mellom øyane over sundet. Cullivoe ligg på Yell-sida. Øya Linga ligg i sundet.
I 2016 opna eit tidvasskraftverk drive av Nova Innovation sett opp i sundet.
Josef
Josef, er eit hebraisk mannsnamn med tydinga han Gud vil gje fleire barn.
Namnet Josef har aldri lege på lista frå Statistisk sentralbyrå over dei 50 mest populære namna i Noreg. Namnet fall noko i popularitet ut over 1900-talet, og har så auka litt frå 1980-talet, om ikkje i same grad som mange andre bibelske namn.
Barents Press International
Barents Press International er eit nettverk for journalistar og redaktørar i Barentsregionen i Noreg, Sverige, Finland og Russland.
Barents Press vart stifta etter at Berlinmuren fall og oppløysinga av Sovjetunionen. Pressefolk i dei fire Barents-landa kom saman og laga eit nettverk som samarbeid og kunnskapsdeling på tvers av landegrenser som no plutseleg var opne.
Kvart av dei fire landa har sine eigne nasjonale Barents Press-foreiningar; Barents Press Norge, Barents Press Russland, Barents Press Finland og Barents Press Sverige.
Barents Press Norge skal jobbe for auka kunnskap om regionen, presse- og ytringsfridom, demokratiutvikling, gode arbeidshøve og auka kontakt med kolleger på tvers av landegrenser.
I perioden fram til 2022 er det Noreg som har formannskapet i Barents Press Internasjonalt. Amund Trellevik er leiar for formannskapet.
Aleksandr Kotov
Aleksandr Aleksandrovitsj Kotov var ein sovjetisk sjakkspelar, Stormeister i sjakk og forfattar av sjakkbøker. Han var sovjetmeister i sjakk og spelte to gongar i kandidatturneringa der vinnaren spelar tvikamp om verdsmeisterskapen i sjakk. Han var ein produktiv og populær forfattar av sjakkbøker, der fleire er rekna som klassikarar. Han hadde høge posisjonar i det sovjetiske sjakkforbundet under den kalde krigen. Dette kjem til dels til syne i bøkene, der sovjetsystemet blir framheva, og der han til dømes er kritisk mot spelarar frå USA medan spelarar frå Sovjetunionen gjerne får ein meir fordelaktig omtale.
«Den sovjetiske sjakkskulen har stige til toppen av toppen av sjakkverda som eit logisk resultat av sosialistisk kulturell utvikling.»
Slike setningar var så kontroversielle, at då boka vart gitt ut på engelsk i 1961, så skreiv utgjevaren fremst i boka denne åtvaringa til vestlege lesarar:
«...slik litteratur, til hjelp når vi skal forstå spelet, er svært ofte skjemt av å vere vridd. Utgjevaren av denne Dover-utgåva ber lesarane vere merksame på dei progagandagrepa som blir brukt av Sovjetunionen, jamvel om sjakkhistoria.»
Når ein ser bort frå slike politiske avsporingar, så er Kotov sine bøker informative og fulle av innsikt. Han illustrerer poenga sine med historier om hendingar som har skjedd med kjende stormeistrar, dei fleste av desse kjende han personleg. Bøkene er dermed underhaldande og lettleste, og dette har medført at bøkene framleis er populære.
Tidleg liv
Kotov var fødd i Tula i tsar-Russland i ein stor arbeidarklassefamilie. Han flytta til Moskva i 1939 for å studere til ingeniør. Under den andre verdskrigen arbeidde han i rustingsindustrien, og fekk Leninordenen for konstruksjonen av ein granatkastar.
Sjakkarriere
Kotov er i dag mest kjend som forfattar. Men han var også ein svært sterk spelar, med fleire gode resultat. Eit av dei beste tidlege resultata var ein andreplass i Sovjetmeisterskapen i sjakk i 1939, der siste runde avgjorde at Mikhail Botvinnik vart meister.
Resultatet gav han den sovjetiske stormeistertittelen, som den tredje sovjetspelaren som fekk tittelen etter Botvinnik og Gregorij Levenfisj.
I den første Kandidatturneringa i 1950 i Budapest klarte han 8,5/18. Han kvalifiserte seg for turneringa ved å bli nummer fire i intersoneturneringa i Stockholm i 1948, med 11,5/19.
Det beste resultatet i karrieren var truleg i intersoneturneringa i Saltsjöbaden i 1952, som han vann med heile 16,5/20, utan tap, tre heile poeng framom Tigran Petrosjan og Mark Taimanov på andreplass. Skåren på 82,5 % er rekord for intersoneturnerinane. I den påfølgjande Kandidatturneringa i Zürich tok han 14/28, og var den einaste som klarte å slå turneringsvinnaren Smyslov.
Cléber Schwenck Tiene
Cléber Schwenck Tiene er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Aleksandr Kotov
Sjakkarriere
Kotov splte for Sovjetunionen i sjakkolympiadene (lag-VM i sjakk) 1952 og 1954, der han bidrog til at laget vann gull. Han var andrereserve begge gongane. I Helsingfors 1952 skåra han 2/3, i Amsterdam 1954 vart det 4/6. Etter 1960 spelte han berre turneringar utanfor Sovjetunione. Han delte førsteplassen med Svetozar Gligorić i Hastings i 1962, eit halvt poeng framom Smyslov. Kotov spelte svært få turneringar etter dette.
Cléber Schwenck Tiene
Han spela for klubben Vegalta Sendai.
Aleksandr Kotov
Forfattar
Kotov var ein stor beundrar av Verdsmeisteren i sjakk Alexander Alekhine, og skreiv eit omfattande fire binds biografisk verk om Alekhine sitt liv og karriere, utgitt i åra 1953 til 1958. Bøkene bidrog i stor grad til ei rehabilitering av Alekhine i Sovjetunionen.
Trilogien Think Like a Grandmaster, Play Like a Grandmaster, og Train Like a Grandmaster, er dei best kjende bøkene han skreiv, der Think Like a Grandmaster, omsett frå russisk til engelsk og utgitt første gong i 1971 har vore særleg populær. Boka handlar ikkje om plasseringa av brikkene på brettet eller taktiske motiv, men meir om korleis ein skal tenke under eit sjakkparti. Kotov tilrår å finne kandidattrekk, og metodisk undersøke dei, for å bygge opp eit analysetre, i ettertid ein velkjend framgangsmåte.
Say av The Creatures
Singelen kom ut med B-sidene «All She Could Ask For», og «Broken» på eine CD-utgåva og «Say (Witchman's Radio Friendly Mix)», «All She Could Ask For (Justice & Endemic Void's Dope Remix)» og «Say (Witchman's Very Long Remix)» på ein annan.
Apeldoorn
Apeldoorn er ein kommune og by i Nederland i provinsen Gelderland med om lag 155 000 innbyggjarar. Han ligg om lag 90 km aust for Amsterdam, sentralt i Nederland. Han er eit regionsenter og den vestlege delen av kommunen ligg på ryggen Veluwe, medan den austlege delen ligg i IJsseldalen.
Historie
Apeldoorn vart først nemnd på 700-talet som Appoldro. Byen låg der ein gammal veg frå Amersfoort til Deventer kryssa vegen mellom Arnhem og Zwolle. På eit kart frå 1740 vart han kalla Appeldoorn.
Like i nærleiken ligg eit palass kalla het Nieuwe Loo (i dag Het Loo) som er den nederlandske kongefamilien sin eigedom. Det var opphavleg ein jaktbustad for hertugane av Gelderland, men dagens utforming kjem stort sett frå tida då statthaldar Vilhelm III av England (1685-1686) budde her.
Say av The Creatures
Singelen nådde 72. plassen på UK Singles Chart i mars 1999.
Apeldoorn
Byen i dag
Apeldoorn var ein relativt uviktig by fram til det vart utført store byggeprosjekt her på 1800-talet og i perioden etter den andre verdskrigen. . Protestantkyrkja vart bygd opp att etter ein brann i 1890. Apeldoorn har i dag store papirfabrikkar, mange kontor og eit forsikringsselskap og ymse andre fasilitetar.
Apenheul er ein dyrepark med forskjellige aper som går fritt laus mellom dei vitjande.
Jenta ned med strondi
Jenta ned med strondi er ein springar frå Telemark, mykje nytta i tradisjon etter Svein Løndal og sønene hans. Slåtten finst og i Vest-Telemark, og er vel opphavleg frå Seljord. Svein Løndal hadde slåtten etter Kjetil Øygard, som hadde slåtten frå skreddaren Halvor Torsen, far til spelemannen Hans Smeland. Olav Løndal bygde ut slåtten til ein større form som er mykje nytta i dag. Løndalsforma har eit stev til slåtten:
''Jenta ned med strondi gjekk og pøla ved. Fær du ingjen anna så skal du få meg.''
Variantgruppa
Slåtten har katalognummer 502 i hardingfeleverket. Formene frå Lårdal skil seg noko ut frå hovudgruppa, med særskilte tak som ikkje finst i dei andre formene. Tyngdepunktet for slåtten ligg for det meste lenger aust i Telemark.
Aleksandr Kotov
Forfattar
Kotov bidrog til den jugoslaviske serien Encyclopedia of Chess Openings (ECO), som starta i 1974, og kommenterte sjakkparti til Chess Informator-serien.
Kotov døydde i Moskva i 1981.
Spelestil
Kotov utvikla ein skarp spelestil, og var ikkje redd for komplikasjonar på sjakkbrettet, gjerne mot dei sterkaste motstandarane. Han spelte lukka opningar med kvit, og gjerne Siciliansk forsvar med svart.
Standard mandarin
Standard mandarin eller standardkinesisk er ein dialekt av mandarinspråk som er offisielt språk i Kina, Taiwan og Singapore. Fonologien i talespråket byggjer på talemålet i Beijing. Ordforrådet og grammatikken følgjer som regel tradisjonen i mandarinspråka, slik at «mandarin» brukt av lekfolk ofte viser til standard mandarin. Språkforskarar bruker derimot alltid «mandarin» for å visa til alle mandarinspråka.
Stavinga
I samsvar med analysen til San Duanmu (2009) kan stavinga i mandarin delast i opptakt og rim. San Duanmu opererer med 55 ulike opptaktar, som er presenterte i Tabell 1, og 18 rim, som er presenterte i Tabell 2. I tillegg kan ei staving ha eitt av fire tonem, som er presenterte i Tabell 3. Ei staving kan òg vere tonemlaus; det tyder at ho har ein fonetisk tonegang som er føreseieleg ut frå tonemet til den føregåande stavinga. Opptakt + rim kan kombinerast til 386 ulike stavingar – om vi ser bort frå tonema. Om vi tek med tonema, har mandarin 1001 ulike stavingar. Dei 386 stavingane er presenterte i artikkelen Stavingane i mandarin.
Bibliografi
fa:ماندارین استاندارد Mandarino standard Standard Chinese (language)
Eyvind Johnson
Eyvind Johnson, fødd Olof Edvin Werner Jonsson, var ein svensk forfattar og nobelprisvinnar frå Björkelund utanfor Boden i Norrbottens län. Barndomsheimen hans er i dag restaurert.
Den første boka han fekk gitt ut var novellesamlinga De fyra främlingarna i 1924, og med den stod han fram som ein typisk proletarforfattar med sosial tendens og realistisk form, men snart skulle han utvikla ein avansert stil som elles var uvanleg for proletarforfattarane. Han vart påverka av arbeida til mellom andre James Joyce, André Gide, Thomas Mann og Marcel Proust. Eit av høgdepunkta i forfattarskapen hans kom på 30-talet, den sjølvbiografiske Romanen om Olof i 4 bind frå 1934-1937.
Eyvind Johnson ropte tidleg ut om den faren nazismen truga Europa og verda med. Han tok eit klart standpunkt mot totalitær terror og også mot nøytralismen til denne totalitære terroren. Bøkene Nattövning (1938) og Soldatens återkomst (1940) omhandlar dette. 1942-1945 var han med i redaksjonen i den illegale avisa Håndslag, som vart smugla over grensa til Noreg. Under andre verdskrigen skreiv han også verket Krilion i tre bind, som handlar om kampen for demokratiet i allegorisk form. Han var medlem i Svenska Akademien frå 1957. I etterkrigstida skreiv han fleire historiske romanar. Eit av hovudverka hans, Strändernas svall, kom i 1946, det er ein moderne Odyssevs-roman. Så, i 1949, kom Drömmar om rosor och eld som er ein hekseroman frå Frankrike på 1600-talet. Med Molnen över Metapontion frå 1957 vender han attende til antikken og boka er dels ein moderne problemroman og dels ei gjendikting av Xenofons Anabasis. I 1960 kom Hans nådes tid med handling frå Karl den stores tid.
Eyvind Johnson fekk Nobelprisen i litteratur i 1974 saman med Harry Martinson. Han fekk prisen for Romanen om Olof. Romanen skildrar korleis det var å veksa opp som ung mann i Norrland på 1900-talet, slik Johnson sjølv gjorde. I og med at begge prismottakarane sat i Svenska Akademien, som er dei som peikar ut vinnarane av Nobelprisen i litteratur, og ingen av dei var særleg kjende internasjonalt, var prisetildelinga kontroversiell.
Johnson døydde i Stockholm i 1976. Han vart far til Tore Johnson.
Manuel Neuer
Manuel Neuer er ein tysk fotballspelar som har spela som keeper for Bayern München i tysk Bundesliga. Han har òg landskampar for Tyskland. Fram til han gjekk til Bayern München i 2011, spelte han heile karrieren sin for Schalke. Han vart seriemeister med Bayern München i 2013 og 2014, vann den europeiske Meisterligaen i 2013 og VM for klubblag same året. I 2007 vart han kåra til beste keeper i Bundesliga og i 2011 til årets spelar i Tyskland. Han var med på å vinna U21-EM med Tyskland i 2009, og vart òg kåra til beste keeper i turneringa. Neuer debuterte for Tyskland sitt A-landslag 2. juni 2009 i ein privatlandskamp mot [[Dei sameinte arabiske emirata. Då Tyskland sin andrekeeper Robert Enke brått døydde i november same året vart Neuer andreval for det tyske landslaget. I 2010 vart han førstekeeperen til Tyskland under fotball-VM i Sør-Afrika då førstevalet René Adler vart skada før turneringa.
Burra Voe
Burra Voe (norrønt Borgavagr, «borgvågen») er ei skjerma vik (voe) på søraustsida av øya Yell.
Engebret Olsen Moe
Engebret Olsen Moe var ein norsk gardbrukar, ordførar i Hole kommune og stortingsrepresentant. Han var far til folkloristen Jørgen Moe.
Moe var fødd og oppvaksen garden Vaker i Norderhov. I 1805 gifta han seg til garden Mo i Hole, overtok seinare garden etter svigerfar sin. Han inntok ei leiarrolle i bygdesamfunnet, vart i seinare år ofte omtala som 'Far Moe'. Han oppretta i krigsåra 1807-14 eit bygdemagasin, var med på den omfattande utskiftinga av Krokskogen, og hadde ei rekke kommunale verv, var også 1848-49 ordførar i Hole.
Moe var stortingsrepresentant frå Buskerud 1815-16, 1830, 1833 og 1839. I 1815-16 var han medlem av tre komitear, ein av dei var militærkomiteen. I 1830 medlem av valkomiteen, justiskomiteen og matrikkellovkomiteen. Både i 1833 og 1839 var han medlem av Lagtinget og justiskomiteen.
Han døydde på Mo i 1849.
Roa
Roa er administrasjonssenter i Lunner kommune i Viken. Busetjinga mellom Roa og staden Lunner har vorte så tett at Statistisk sentralbyrå reknar Roa/Lunner for ein tettstad med. På Roa møtest eit sidespor av Bergensbanen (Roa-Hønefossbanen) og Gjøvikbanen.
Geir Ove Enehaug
Ove Enehaug var ein kunstmålar som blei utdanna ved Vestlandets kunstakademi i Bergen. Her var han var under leiing av Morten Krohg frå hausten 1974 til 1977. Enehaug er ein høg-modernistisk kunstnar som har måla blant anna St. Sebastians reinkarnasjon, Melankolia, General Narcissus, Apollon og Ærens Time, som er bilete som tar opp politiske tema.
Debut i «Galleri 1» i Bergen
Enehaug sin kunstnariske karriere, har som utgangspunkt at han var sjølvlært målar. Allereie før han begynte ved Vestlandets kunstakademi, hadde han hatt ei debut-utstilling i «Galleri 1» i 1973. Debututstillinga vart omtalt i bergenske dagsaviser som Bergens Tidende, Bergens Arbeiderblad og Morgenavisen.
Stil og kunsthistorisk retning
I Morgenavisen sin omtale kjem det fram at Enehaug vart inspirert av kunsthistorie, og truleg var kunstbøkene utgangspunktet for den kunstnariske utviklinga hans:
Når Enehaug målar bruker han ein optisk linjer, eller hyper naturalistisk stil. Denne stilen kan det verke som om Enehaug utviklar i relasjon til biletbøker. Kunstnaren målar biletelementa ved å imitere fotografiet og utviklar dermed ein presis teknisk ferdigheit. Dette arbeidet har mykje til felles med retninga fotorealisme, der kunstmålarane reproduserte fotografiet. Døme på dette er Chuck Close med Leslie (1973) og Gerhard Richter med Birgitte Polk (1971). Kunstnarane høyrer til den realistiske retninga i den amerikanske ny-avantgarden.
Avrunding
Høg-modernismen er ein periode med politisk engasjert kunst (ca 1970-1980 i Noreg). Det som var typisk for desse kunstnarane var at dei kjende eit etisk og sosialt ansvar for menneske, og ville med sitt engasjement skape eit nytt menneskebilete. Canadiaren André Durand blei inspirert av klassisismen då han måla The Death of Adonis (1993). Dette biletet syner menneske sin framandgjering i forhold til det industrialiserte samfunnet. I Melankolia som Enehaug har måla set det ein skada engel i framgrunnen. Den er eit subjekt med menneskelege trekk som set bak eit avlukke i framgrunnen, - på god avstand frå den moderne sivilisasjonen som vises i bakgrunnen. Komposisjonen i dette biletet kan bli tolka som eit uttrykk for framandgjeringa i samfunnet på 1970-talet.
Kjelder
Primær kjelde
Sekundære kjelder
Yell Sound
Yell Sound er eit sund mellom øyane Yell og Shetland Mainland på Shetland. Det dannar grensa mellom Mainland og North Isles og det ligg mange småøyar der. Sullom Voe er ein arm av Yell Sound med ein stor oljeterminal.
Det går ferjer til North Isles over sundet. Her er kraftige tidvasstraumar og ofte dårleg vêr. Mange skip har forlist i sundet og det er derfor bygt mange fyr for å hjelpe skipa trygt gjennom. Yell Sound er så vidt nemnd i Orkneyinga saga frå mellomalderen og på 1800-talet var det ein kort velståande periode med tang og tare-industri. Kommersielt fiske har lenge vore ei av hovudnæringane i området og delar av sundet har status som Special Area of Conservation (særskild bevaringsområde) for å verne om det lokale dyrelivet.
Det norrøne namnet på sundet var Alasund, men ein kjenner ikkje til den opphavlege tydinga av namnet.
Av øyar i sundet finn ein mellom anna Gruney, Muckle Holm, Little Holm, Bigga, Brother Isle, Lamba, Orfasay, Little Roe, Samphrey, Uynarey, Fish Holm, Linga, Setter Holm, Sinna Skerry og Wether Holm.
Nase
Nase eller nos er eit organ som dannar inngangen til luftvegane. Nasen saman med nasegangane er i utgangspunktet eit kombinert puste- og lukteorgan i luftvegssystemet, men hos nokre artar kan den også ha andre funksjonar. Det beste eksempelet er elefantar. Hos desse vert nasen kalla elefantsnabel og er eit kombinert, puste-, lukte- og gripeorgan. Hos kvalar vert nasen kalla blåsehol og er eit reint pusteorgan. I dyreverda vert nasen også ofte kalla snute eller nebb.
Nase hjå mennesket
Skjelettet i nasen består av fleire bein som dannar golv, tak, sidevegger og midtskiljevegg. Framparten av skiljeveggen består av brusk. Veggen deler nasehola i to halvdelar. Desse er høge, uregelmessige og tronge spalter som strekkjer seg frå nasebora til nasetraktene, choanae, som munnar i nase- svelg-rommet. Frå sideveggane i nasehola spring det fram tre tynne beinplater, nasemuslingane, conchae nasales. Beinplatene, som er kledd av slimhud, deler kvar nasehalvdel i tre «etasjar», nedre, midtre og øvre nasegang. Slimhuda i nasen har flimmerhår og er rik på kjertlar og årar. Ho er særs ømtolig, og ved irritasjon aukar utkiljinga frå kjertlane og ein nys. Eit nett av vener i slimhuda på nedre nasemusling blir lett skada og det oppstår nasebløding.
Luktesansen er knytt til eit lite parti av epitelet øvst i nasehola. Fleire biholer heng saman med nasehola. Betennelse i nasen kan fortsetje inn i biholene (biholebetennelse, sinusitt).
Carl Joachim Hambro
Carl Joachim Hambro kan visa til:
Reksjå
Reksjå er eit vatn som ligg i Tinn kommune i Vestfold og Telemark. Reksjå er delt i tre delar av to sund. Den vestlege og nordlegaste delen heiter Nordfjorden, den midtre delen heiter Midtfjorden, og den austlege og sørlege delen heiter Sudfjorden.
Otago-halvøya
Forstadane til Dunedin samlar seg i den vestlege enden av halvøya, og sju småbyar og lokalsamfunn ligg langs stranda mot Otago Harbour. Det meste av landet er tynt busett og består av bratte og opne beitemarker. Halvøya er tilhaldsstad for mange artar ville dyr, særleg sjøfuglar, selar, og pingvinar, og fleire økoturistselskap er verksame i området.
Nijmegen
Nijmegen (tysk Nimwegen, fransk Nimègue, spansk Nimega) er ein kommune og by aust i Nederland i provinsen Gelderland. Han vart rekna som den eldste byen i Nederland og feire 2000-årsjubileum i 2005. Med om lag 160 000 innbyggjarar er han den tiande største byen i Nederland.
Historie
Nijmegen vart først nemnd i det 1. hundreåret fvt. då romarane bygde ein militærleir der Nijmegen ligg i dag. Staden var strategisk viktig på grunn av dei omliggande åsane som gav bra utsyn over dalane til elvane Waal og Rhinen.
Gunnar Ekelöf
Gunnar Ekelöf var ein svensk forfattar, omsetjar og medlem av Svenska Akademien (frå 1958).
Otago-halvøya
Geografi
Mykje av halvøya er bratt bakkelandskap, der dei høgaste toppane er Mount Charles (408 m) og Harbour Cone ved Sandymount. To tidevassinnøp ligg på Stillehavssida til halvøya, Hoopers Inlet og Papanui Inlet. Mellom desse ligg landtunga Cape Saunders. I nærleiken ligg dei 250 m høge klippene Lovers' Leap og The Chasm.
Nijmegen
Historie
I år 69 då batavarane, dei opphavlege innbyggjarane i dalane til Rhinen og Maas, gjorde opprør låg landsbyen «Oppidum Batavorum» nær den romerske leiren. Landsbyen vart øydelagd i opprøret, men då opprøret enda hadde romarane bygd ein annan, større leir der Legio X Gemina var stasjonært. Like etter oppstod ein annan landsby nær denne leiren.
I 103 vart X Gemina flytta til Wien og i 104 gav keisar Trajan landsbyen namnet «Ulpia Noviomagus Batavorum», eller berre «Noviomagus» på kort form. Dette er opphavet til namnet «Nijmegen». Det er berre få restar att etter romarane i byen i dag, men Valkhofmuseumet har ei stor samling med romerske gjenstandar som er grave opp gjennom tidene.
På 300-talet forsvann romarane og Nijmegen vart ein del av Frankarriket. Det har vorte hevda at Karl den store heldt palatiumet sitt i Nijmegen ved minst fire høve. På grunn av Waal blømde handelen og i 1230 fekk Nijmegen byrettar av Fredrik II av Det tysk-romerske riket. I 124] var byen avstått til greven av Geldern som kausjon for eit lån. Lånet vart aldri betalt tilbake og Nijmegen har vore ein del av Gelderland sidan den gong. Handelen blømde likevel vidare og byen vart ein del av Hansaen i 1364.
Kunsten blømde òg i denne perioden og av kjende målarar frå perioden finn ein Limbourgbrørne som vart fødd og utdanna i Nijmegen.
I 1678 var Nijmegen vertsby for forhandlingar mellom europeiske stormakter med målet om å ende alle krigane som hadde rast over kontinentet i mange år. Resultatet vart Nijmegentraktaten, men avtalen vart ikkje lenge.
På andre halvdel av 1800-talet vart festningsverka rundt byen eit stort problem sidan det vart for mange innbyggjarar på innsida av murane. Ein ville derimot ikkje rive ned festningsverka sidan Nijmegen vart sett på som eit særs viktig punkt i forsvaret av Nederland. Då det viste seg under den fransk-prøyssiske krigen at forsvarsverka ikkje var så nyttige lenger likevel, vart dei rivne i 1874. Den gamle borga var alt riven ned i 1797.
Nijmegen voks stadig. I 1878 vart det bygd jernbanebru over Waal og i 1936 ei vegbru. I 1923 vart Radboud Universitet Nijmegen grunnlagd og i 1927 vart det grave ein kanal mellom Waal og Maas.
Otago-halvøya
Geografi
Ved innløpet til Otago Harbour hevar halvøya seg mot Taiaroa Head, heim til ein hekkande sjøfuglkoloni med nordleg kongealbatross, den einaste kolonien med albatrossar som finst på ei bygd øy. Utkikssenteret til albatrosskolonien er ein av dei store attraksjonane for økoturisme på halvøya, saman med anna dyreliv som selar og gulaugepingvinar. Det meste av Otago-halvøya er privat eigd jordbruksland, med eit aukande tal av små driftseiningar eller «livsstilsblokker». Somme stadar med biologisk mangfald som til dømes Taiaroa Head, vert forvalta som dyrelivsreservat. Mange artar av sjøfuglar, og særleg vadefuglar held til ved tidevassinnløpa, mellom desse skeistorkar, rustbuklo og hegrer.
Langs stillehavskysten på halvøya ligg det fleire strender som er langt nok unna Dunedin til å vera tynt befolka, sjølv midtsommars. Mellom desse er Allan's Beach, Boulder Beach, Victory Beach og Sandfly Bay.
I Victory Beach, oppkalla etter forliset til «Victory» som fann stad i nærleiken av denne kysten på 1800-talet, finst ein klippeformasjon som lokalt vert kalla «The Pyramids» fordi han liknar på dei gamle egyptiske monumenta. Sandfly Bay har ikkje fått namnet sitt frå sandfluger, men frå sanden som vert blåst opp av vinden, og som er tilgjengeleg via ein sti gjennom nokre av dei høgaste sanddynene på New Zealand, somme av desse løfter seg meir enn 100 meter over stranda.
Av andre turistattraksjonar på halvøya er Larnach Castle, ein restaurert kystforsvarspost, og eit krigsminnesmerke forma som ei gravrøys. Der er utsikt over byen og landskapet om kring frå Highcliff Road, som går langs ryggen på halvøya.
Det totale folketalet på halvøya er mindre enn 10 000, om lag halvparden av desse er busette i forstadane til Dunedin som ligg i den vestlege enden, som til dømes Vauxhall og Shiel Hill. I storparten av lengda på halvøya er berre landstripa langs Otago Harbour busett, med ei rekkje mindre busetnader spreidd langsetter. Den største av desse er Macandrew Bay (den største busetnaden på halvøya med eit folketal på 1 100), Portobello, og Otakou, som var staden for den første permanente europeiske busetnaden i hamna, og staden der det vart bygd ein tidleg kvalfangststasjon, noko som er markert på den nærliggjande Weller's Rock.
Før-europeisk busetjing
Moderne arkeologisk oppfatning er at dei første menneskelege busetjingane på New Zealand fann stad kring år 1100, der folk busette seg på austkysten til Sørøya. I gammal tid (eller i moajegertida) var Otago Peninsula eit relativt tett bygd område i sentrum av den mest folkerike delen av landet.
Eit kart over arkeologisk påviste maoribusetnadar for Otago Conservancy, syner mange fleire på Otago-halvøya enn andre stadar i regionen. Eit anna, som berre syner dei frå den arkaiske (forhistoriske) perioden, viser klynger av busetnadar på halvøya og langs kysten over hamna mot vest og nord. Dette var ei av tre meir eller mindre tydelege klynger på søraustkysten til Sørøya: ei låg frå om lag Oamaru sør til Pleasant River; ei anna frå Waikouaiti i sør, denne omfattar Otago-halvøya og smalnar av ved Kaikorai-estuaret; ei anna strekkjer seg sørover frå munningen til Clutha. Klyngene omfattar nokre få større område. På Otago-halvøya er ei ved Little Papanui av medels storleik, medan den ved Harwood Township er ei av dei største. Desse, og talrike mindre stadar er godt synlege, men ofte ikkje oppfatta av tilreisande som det dei er.
Folket som heldt til her var av polynesisk avstamming og kultur, forfedre til moderne maoriar, som levde av å jakta på store fuglar, særleg den no utrydda, ikkje flygedyktige moafuglen, men dei dreiv og selfangst og fiskeri.
Smykke av kvalbein, som er funne ved Little Papanui, vart laga av dei tidlege innbyggjarane på staden, og er no å sjå i Otago Museum i Dunedin. Ein meiner at dei lågaste nivåa i denne busetnaden har vore i bruk ein gong mellom år 1150 og 1300. Ein annan busetnad på halvøya, ved Papanui Inlet, ser ut til å ha vore busett i det same tidsrommet, det samme gjeld den store busetnaden ved Harwood Township. Det ser ut til at Little Papanui og Harwood har vore permanente busetnadar, ikkje mellombels leirstadar. Ei einskild radiokarbondatering frå Harwood tyder på at staden også var i bruk i 1450.
Muntlege overleveringar hjå sørlege maoriar fortel om fem etterfølgjande folkegrupper som kom til halvøya. Medan dei tidlegaste, Kahui Tipua, synest å vera eit mytisk folk i segnene, er den moderne antropologiske oppfatninga at dei ikkje desto mindre representerer eit historisk folk som har vorte omgjeve av legender. Te Rapuwai var dei neste, og ser ut til å ha vorte etterfølgde av to Waitahastammar, men somme har påstått at dette i røynda var ein fordi «Waitaha» også vart brukt som eit samlenamn for alle tidlegare stammar av dei som kom seinare. «Te Rapuwai» har kanskje òg vore bruka på samme måten.
Det gjekk attende med moafuglen og moajegerane, men ein ny, klassisk maorikultur steig fram, kjenneteikna av bygging av pa-ar (befesta landsbyar), og nye stammar kom fram til Otago-halvøya. Det ser ut til å ha vore aukande utnytting av røtene til drakeliljetreet (Cordyline australis), og umu ti, jordomnar, breidde seg snøgt over somme delar av halvøya, noko som viser at jorda vart intenst utnytta.
Kati Mamoe (Ngāti Mamoe i moderne standard maori) kom seint på 1500-talet. Kai Tahu (Ngāi Tahu i standard maori) kom om lag hundre år seinare. Pukekura, ein festning på Taiaroa Head, vart bygd omkring 1650. Nærliggjande landsbyar på Te Rauone-stranda stammar kanskje frå den same tida. Terassene ved Pukekura synest enno, og somme av dei vart innbygde i dei seinare europeiske forsvarsverka.
Mange segner som har overlevd frå denne perioden handlar om personar som Waitai og Moki II, som til ulik tid båe budde ved Pukekura pa. Ei av dei best kjende fortel om Tarewai, som er vanskeleg å plassera tidsmessig, men som stamma frå Kai Tahu-stammen. Han fekk herredøme over Pukekura, men var i konflikt med iwien Kati Mamoe ved Papanui Inlet, og føretok ei vidgjeten flukt attende til Pukekura ved å hoppa frå ei klippe som enno er kjend som Tarewai's Leap ('spranget til Tarewai'). Det hadde vore usemje om fiskerettane til Kati Mamoe i Papanui Inlet. Ein særskilt vakker fiskekrok av kvalbein er funnen her, og er no i Otago Museum.
Innvandringa frå Europa
Kaptein James Cook segla langs kysten i februar 1770, og namngav Cape Saunders etter admiralitetssekretæren. Karta hans viser ei havbukt på staden til Hooper's Inlet, ein stad som kan ha vorte utforska og namngjeven av Charles Hooper, høvedsmann på den engelske selfangstskuta til  Daniel Cooper, «Unity», sommaren 1808-09. Selfangarar brukte hamna om lag frå denne tida, og ankra truleg opp utanfor Wellers' Rock, det moderne Otakou, der det låg ein eller fleire svært utbreidde maoribusetnadar. Selfangarkrigen (også kjend som «Skjortekrigen») vart utløyst av ei hending i Sydney Cove i Otago Harbour seint i 1810, medan mannskapet fanga sel ved Cape Saunders. Dette utløyste seinare den australske oppdagaren James Kelly sitt åtak på 'City of Otago', truleg busetnadar ved Te Rauone, i desember 1817, etter at nybyggjaren William Tucker og andre hadde vorte drepne ved Whareakeake («Mordarbukta»), nokre få kilometer nordafor. Fredstilstand vart oppattretta i 1823. I 1826 kom «Rosanna» og «Lambton», dei første skipa til New Zealand Company, og hadde med dei første dokumenterte europeiske kvinnene. Frå denne tida stammar òg teikningane til Thomas Shepherd frå halvøya, dei eldste ein kjenner til, og som no finst i Mitchell Library i Sydney. I november 1831 grunnla brørne Weller, Joseph, George og Edward, kvalfangststasjonen sin ved Wellers Rock.
Gunnar Ekelöf
Ekelöf kom frå Stockholm. Då faren var fondsmeklar og mora frå ein adeleg familie, var Ekelöf velsituert nok til å kunne studera ute i Europa, der han førte eit vilt liv. I børskrakket i 1929 og ettervirkningane av det mista han det meste av midla sine, og det var grunnen til at han eigna seg til diktinga meir yrkesmessig og den første store diktsamlinga kom same år som Kreugerkrakket, 1932.
Otago-halvøya
Innvandringa frå Europa
I løpet av eit turbulent tiår voks Weller sitt føretak i Otago til å verta det største i landet, og hamna vart eit internasjonalt senter for kvalfangst. Europeiske kvinner var til stade på staden heilt frå byrjinga. Det kom til konfliktar med maoriar som vart utsette for meslingepidemiar og influensa i 1835 og 1836. Kvalfangsten fall saman i 1839, og Dumont D'Urville, ein tilreisande fransk oppdagar, skreiv i mars 1840 at både dei europeiske busetnadane og māorisamfunna handla med alkohol og sex. Waitangitraktaten vart underteikna på halvøya i juni, sjølv om Sørøya alt var annektert av Storbritannia gjennom «retten ved oppdaging». Den første kristne gudstenesta vart halden på halvøya seinare det samme året i Otago ved biskop Pompallier. I 1841 tok Octavius Harwood og C.W. Schultze over verksemda til Weller.
Gunnar Ekelöf
Han vert sett på som den fyrste surrealisten i Sverige. Under ei vitjing i Frankrike kom Ekelöf i kontakt med strauminga gjennom verk av Stravinskij, Brancusi, og den tidlege Robert Desnos, noko som har sett tydelege spor i det tidlege forfattarskapet.
Otago-halvøya
Innvandringa frå Europa
I 1844 heldt maoriane attende land ved Otago Heads då dei selde området Otago Block til samskipnaden Otago Association, som oppretta busetnadar for den skotske frikyrkja. Charles Kettle, leiaren i samskipnaden, la ut forstadstomter og landlege busetnadsområde i 1846-47. Med dei første immigrantskipa tidleg i 1848 vart fokuset på busetjing flytta til Dunedin, medan Port Chalmers på den andre sida av Otago Harbour overtok for Otago som den internasjonale hamna. I desember vende den sekulære leiaren i busetnadane i Otago, William Cargill, seg til styresmaktene med ønskje om å setja inn att det opphavlege namnet «Otago» på området, og vart imøtekomen. Den gamle kvalfangarbusetnaden og dei omliggjande māoribusetnadane hadde no vorte til «Otakou».
Gunnar Ekelöf
Gjennombrotet kom i 1941 med diktsamlinga Färjesång og kortprosasamlinga Promenader. I og med desse vert ein ny periode i skrivinga markert, meir intellektuellt og resonerande. Absurdismen i førsta diktsamlinga aukar, og når ein peripeti med Strountes, men gjennomsyrer heile forfattarskapet. Med den merklege En Mölna-elegi viskast genre- och språkgrensene ut på eit postmoderne vis. Den siste fasen av diktinga er under sterk påverknad av orientalisme. Ekelöfs gode ven Olof Lagercrantz skriv i sin biografi at Ekelöf somme tider kom til han midt på natta utkledd på orientalsk vis.
Det er ikkje berre som poet Ekelöf vert hugsa, men kanskje snarare for den livsfilosofi og dei personlege ståstadane som dikta hans uttrykkjer. Dikta er tydleg proklamerande (Jag tror på den ensamma människan), politiske pamflettar (Jag är främmande i detta land), og berre sjeldan sentrallyriske, dei seinare svært angstfylde. Eit fåtal dikt er skrivne som magiske påkallingar (Sång för att döva smärtan), tenkte å gje lesaren ro, eit stilgrep som Ekelöf har henta frå trollformelen, men som er ny i lyrikken.
Ekelöf vert av mange halden for å vera Sveriges viktigaste poet og ein av dei viktigare kulturpersonlegdomane i samtida si. Han er omsett til fleire språk. Olof Lagercrantz sin biografi «Jag bor i en annan värld men du bor ju i samma» (1994) vart mykje omtalt då han kom ut.
Otago-halvøya
Framvoksteren av moderne busetnad
Landet vart først brukt til blandingsjordbruk, seinare gjekk ein over til mjølkeproduksjon. Her vart det første meierikooperativet på New Zealand grunnlagt i Springfield ved Highcliff Road, i 1871. Halvøya vart gjort til county i 1876, og det administrative senteret vart lagt til Portobello. I 1880-åra var det otte for ein russisk invasjon, og det vart bygd utstrekte kystforsvarsverk på Taiaroa Head. Ferjer batt saman busetnadar i Otago Harbour med byen og Port Chalmers.
I 1904 vart eit sjøfiskklekkeri etablert ved Aquarium Point i Portobello. Eit anna døme på endra haldningar til naturleg dyreliv var at den spontant sjølvoppretta albatrosskolonien ved Taiaroa Head i 1920-åra vart omsorgsfullt teken vare på i vitskapleg interesse.
Gjennom 1900-talet endra arealbruken seg, etter som dreneringa og dyrkinga av Taieri Plains til slutt førte til tilbakegang av meieribruk og blanda jordbruk på halvøya med overgang til utstrekte beitemarker. Folketalet på landsbygda avtok, særleg langs stillehavskysten, og etterlatne bustadar og vegar forfall sakte bak utplanta montereysypress og hagtorn. Det oppbygde, «europofiserte» landskapet fekk no ein aura av tilsynelatande forfall, og tok til å sjå «naturleg» ut att, noko uvanleg for eit relativt nykolonisert land som New Zealand å vera. Dette trekte til seg merksemd frå tilreisande og kunstnarar. Colin McCahon, den mest kjente kunstmålaren på New Zealand, arbeida ut sin første visjon av newzealandsk landskap gjennom studiar på halvøya, det mest gjennomførte vart måla i 1946-49, og som no er i byen si eige, og utstilt i det offentlege biblioteket, Dunedin Public Library.
Radiomaster vart sette opp ved Highcliff, og nedgangen i folketalet på landsbygda vart kompensert av voksteren til busetnadane ved hamna. Vegane betra seg, og ferjene vart borte. Etter den andre verdskrigen vart garnisonen ved Taiaroa Head dregen attende, og fyrlykta automatisert. University of Otago tok over klekkeriet som eit vitskapleg institutt, og det kommersielle føremålet fall bort. Byen Dunedin tok opp i seg Peninsula County i 1967, og lova å utvida vass- og kloakknettet.
I dei seinare tiåra har det kome til aukande forstadsutnytting av busetnadane på halvøya, ein del «livsstilsutvikling» langs hamna og ein aukande turisttrafikk.
Otago-halvøya er ein av dei få stadane på New Zealand der det over alt er synlege prov på langvarig menneskeleg busetnad. I eit storslått, men ganske avgrensa naturområde, er utfordringa å oppretthalda balansen mellom det menneskeskapte og det naturlege under ei utvikling med aukande busetnad og turisme i dette området.
Naturhistorie
Det er ein variert flora og fauna på the Otago-halvøya. Observert fugleliv omfattar den trua gulaugepingvinen, Megadyptes antipodes, dvergpingvin, skarvar, gekkoen Naultinus gemmeus og kongealbatross. Sel- og sjøløvekoloniar har teke seg opp att gjennom det 20. hundreåret. Ein flokk newzealandsk pelssel og newzealandsjøløve lever no kring Taiaroa Head. Sørleg sjøelefant og leopardselar skal også ha vore observert her.
I 1975 vart det observert ein kval i Otago Harbour for første gong etter kvalfangstperioden, og talet på observasjonar av større kvalar i området er aukande. Sørkaper, hovudmålet for strandfangst av kvalar, vart jakta nærmast til utrydding, men bestanden er sakte aukande, og kan no og då verta observerte utnafor Otagokysten i trekksesongen, saman med knølkvalar. Av andre bardekvalar der det er stadfesta observasjonar dei seinare åra, er blåkval og vågekval. Fleire artar av delfin eller småkvalar dukkar stadig opp kring halvøya: skuggedelfin, tumlar, vanleg delfin, og den trua hektordelfinen. Spekkhoggarar er å sjå frå og til. Spermkvalar (Physeteroidea), grindkvalar og somme artar av nebbkvalar held til lenger ute på havet, men strandar ein sjeldan gong.
A Trick of the Tail
A Trick of the Tail er det sjuande studioalbumet til det engelske progressiv rock-bandet Genesis. Det kom ut i februar 1976 på Charisma Records og var det første albumet deira med trommeslagaren Phil Collins som solovokalist etter at Peter Gabriel slutta. Albumet vart kritikarrost og selde godt, og nådde tredjeplassen på albumlista i Storbritannia og 31. plassen i USA.
Etter at Gabriel valde å forlate bandet, ønskte dei attverande medlemmane å halde fram og synte at dei kunne framleis skrive og spele inn materiale med suksess. Gruppa skreiv og øvde inn nye songar i midten av 1975, og lytta til kring 400 lydband for å finne ein erstattar som frontmann. Dei gjekk inn i Trident Studios i oktober med produsenten David Hentschel for å spele inn albumet utan ein endeleg plan om kven om skulle syngje solovokal. Til slutt vart Collins overtydd til å syngje «Squonk», og framføringa var så bra at han song solo på resten av albumet.
Då albumet kom ut var kritikarane imponerte over den betra lydkvaliteten og at gruppa klarte å overleve utan Gabriel og utan at det gjekk utover kvaliteten på musikken. Gruppa drog ut på turné med Collins som frontmann og Bill Bruford som ekstra trommeslagar, og konsertane gjorde Genesis meir kjende i USA. Albumet har kome ut på CD fleire gonger, mellom anna ei luksusutgåve med bonusspor i 2007.
Bakgrunn
Det opphavlege medlemmet og songaren Peter Gabriel valde å forlate Genesis seint i 1974, halvvegs gjennom The Lamb Lies Down on Broadway-turneen. Dei andre medlemmane håpte han kom til å ombestemme seg, sidan dei hadde gjeld og meinte at det kom til å øydeleggje framtida til bandet. Til slutt aksepterte dei at han for. Dei attverande medlemmane kjende at dei framleis ønskte å spele i lag, og syne journalistar og kritikarar at dei hovudsakleg var eit godt låtskrivarlag som framleis kunne skape god musikk. Klaverspelaren Tony Banks hadde vore ein nær ven av Gabriel, og ønskte ikkje at bandet skulle oppløysast i tillegg til at han kom til å sjå mindre til ein av dei beste venene sine. Han hadde skrive fleire songar for eit mogeleg soloprosjekt før dei valde å bruke desse songane på eit nytt Genesis-album.
Etter turneen var over, spelte gitaristen Steve Hackett inn soloalbumet Voyage of the Acolyte med gitaristen/bassisten Mike Rutherford og trommeslagaren Phil Collins, og var usikker på om Genesis kom til å overleve. Han gjekk attende til gruppa i juli 1975. Banks og Rutherford ønskte særleg å skrive og spele inn nye songar slik at kritikarar og fansen kom til å akseptere at Gabriel var borte. Gruppa byrja å øve i eit kjellarstudio i Acton og skreiv raskt songar dei var nøgde med, men hadde ikkje enno funne ein ny songar. Dei sette ei anonym annonse inn i musikkavisa Melody Maker etter «ein songar for ei Genesis-aktig gruppe», og fekk kring 400 svar. Somme av søkjarane sendte bilete av seg sjølv i kostyme og maske slik Gabriel hadde gjort på scenen. Etter ei par veker med øvingar, klarte Melody Maker å finne ut at Gabriel hadde slutta i bandet, og fortalte om dette på framsida i utgåva som kom ut 16. august, der journalisten Chris Welch erklærte at Genesis var over. Gruppa snakka med musikkavisa og nekta for at dei skulle gje seg og forklarte at dei hadde skrive eit nytt album som dei venta på å få spelt inn.
Innspeling
Innspelinga byrja i Trident Studios i oktober 1975 med produsenten David Hentschel. Hentschel hadde styrt lydbanda og vore lydteknikar på tidlegare Genesis-album og Collins var fan av albumet hans Startling Music, ei nyinnspeling av Ringo Starr-albumet Ringo på ein ARP 2500-synthesizer. Collins tenkte at gruppa kunne halde fram som eit instrumentalband, men dei andre i bandet meinte det kom til å bli keisamt utan vokal. Gruppa hadde framleis ikkje funne ein erstattar, så dei valde å starte innspelinga av lydspora og samtidig leite etter songarar. Gabriel vitja bandet i studioet og lytta til albumet, og meinte dei hadde klart å bevise at dei framleis var «eit heilt, sterkt band utan meg». Han visste at gruppa kunne skrive bra nok materiale, men at det verka så lett overraska han mest.
Somme songar, som «Ripples...» vart skrivne med tanken om at Collins skulle syngje dei, slik som på «More Fool Me» på Selling England by the Pound, men han ønskte ikkje å ta over som permanent songar, og hadde i staden tenkt å lære potensielle nye songarar songane. Gruppa ønskte ein fast frontmann for konsertane deira, sidan dei tenkte at Collins ikkje ville klare å både syngje vokalpartia til Gabriel og spele trommer samstundes. Ein av dei som prøvesong, Mick Stickland, vart invitert i studio, men lydspora var i ein toneart som var utafor den naturlege rekkjevidda hans, så dei valde å ikkje arbeide med han. Sidan dei ikkje fann ein høveleg vokalist, gjekk Collins motvillig i studio for å syngje «Squonk». Bandet likte framføringa han så godt at dei meinte han burde syngje resten òg og bli den nye songaren deira. Hentschel vart verande som medprodusent på framtidige Genesis-album fram til Duke i 1980.
Songar
Opningssporet, «Dance on a Volcano», var den første songen dei skreiv for albumet. Rutherford meinte at i motsetnad til materialet på The Lamb..., var denne lett å skrive, og var meint å syne korleis Genesis kunne gå vidare. «Entangled» oppstod frå eit stykke av Hackett som Banks særskild likte og skreiv refrenget og den avsluttande synthesiser-solo. Hackett skreiv òg teksten som Collins meinte hadde ei Mary Poppins-kjensle. Rutherford hugsa at Hackett «byrja å skrive versa som var særs luftig og så kom ned med eit smell». «Squonk» er basert på den nordamerikanske soga om ein squonk, ein skapning som når han vert fanga oppløyser seg i ein dam av tårer. Songen kombinerer eit hovudtema skriven av Rutherford mot ein midtre del skriven av Banks, og vart utforma til å høyrast ut som Led Zeppelin sin «Kashmir».
«Robbery, Assault and Battery» vart hovudsakleg skriven av Banks, i eit forsøk på å etterlikne humoren i somme av tekstane til Gabriel. Collins, som òg medverka med låtskrivinga, song songen som ein rollefigur, inspirert av den tidlegare rolla hans som Artful Dodger i Oliver! før han vart profesjonell musikar. «Ripples...» var ein kombinasjon av eit stykke på 12-strengsgitar komponert av Rutherford og ein pianobasert midtre del av Banks. Banks-songen «A Trick of the Tail» tok form som ein song somme år før bandet spelte han inn. Han var inspirert av romanen The Inheritors av William Golding og «Getting Better» av The Beatles og skreiv om eit romvesen som vitja jorda. Då dei skulle velje songar for albumet, ønskte han å ha med «noko lettare og meir lunefullt.»
Avslutningssporet, «Los Endos», vart skriven av heile bandet. Collins kom opp med den grunnleggjande rytmen, inspirert av arbeidet sitt i sideprosjektet Brand X og «Promise of a Fisherman» av Santana, og ønskte å ta inn ein lausare spelestil i Genesis. Banks og Hackett skreiv hovudtema, inkludert reprisane av «Dance on a Volcano» og «Squonk», og Collins song nokre linjer frå «Supper's Ready» (frå albumet Foxtrot frå 1972) i uttoninga, som ei hyllest til Gabriel. Opningsstykket vart innspelt for ein heilt annan song, «It's Yourself», som sidan vart gjeven ut som ei B-side. Songen vart ein konsertfavoritt, og vart spelt heilt fram til Turn It On Again-turneen i 2007. I 2014 spelte Hackett songen på Genesis Revisited II-turneen sin.
Mottaking
A Trick of the Tail fekk positiv respons hos musikkritikarane, som var imponerte over at gruppa klarte å overleve tapet av Gabriel og levere eit godt album. Lydkvaliteten var betre enn på tidlegare album med Hentschel som produsent. Albumet nådde tredjeplassen i Storbritannia og låg inne på lista i 39 veker, og 31. plassen i USA. Det selde til gullplate i Storbritannia i juni og i USA i mars 1990. Det gode salet gjorde at dekka det meste av gjelda dei hadde fått etter Gabriel slutta.
For første gongen i karrieren filma Genesis musikkvideoar for songane sine. Den første vart filma til tittelsporet, der bandet spelar til songen kring eit piano, inkludert bilete av ein miniatyr-Collins som hoppar rundt på eit piano og ein gitar. Gruppa laga òg musikkvideoar til «Ripples...» og «Robbery, Assault and Battery».
Adam and the Ants-medlemmen Chris Hughes reknar A Trick of the Tail som eit av dei 10 beste progressive rockealbuma.