cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krigen med Sverige 1808–1809
Krigsførebuingane
Dei framande troppane på Sjælland, Fyn og Jylland vart meir ein byrde enn ei hjelp for Danmark. fo. Eit anna problem oppstod etter at nyhendet nådde Danmark om at Spania hadde gjort opprør mot Napoleon. Dei spanske troppane måtte då avvæpnast, og vert internert. I midten av april 1808 vart dei danske og franske plana om invasjon i Sverige avblåse. Danmark vart først kvitt dei siste framande troppane i desember 1808.
Etter det dansk-norske krigsfråsegna var overlevert i Stockholm 14. mars 1808, byrja Gustav IV Adolf å planleggja felttoget mot Danmark og Noreg, og det beslagla mesteparten av hans merksemd. Han hadde lenga ynskt å erobra Noreg, og så no eit høve til å verkeleggjera sit ynskje. Til trass for at det svenske forsvaret i Finland var hardt pressa av dei russiske invasjonsstyrkane, vart store delar av Vestarméen konsentrert mot Noreg for å gjennomføra ein avgrensa offensiv på kort varsel. Dei svenske krigsplana gjekk ut på, fyrst å la venstre fløy angripa ved Strömstad for å trekkja norske styrkar sørover, og deretter skulle høgre fløy gå fram i tre framstøt, med eit opphald på 24 timar mellom kvart. Føremålet med den svenske planen om separate framstøyt på fleire ulike stadar og tider var å forvirra nordmennene og samtidig å bryta seg gjennom på så mange stadar som mogleg.
Christian August, som hadde fått ordre frå København om å gjera innfall i Sverige med fem tusen mann, hadde gjort seg populær både i folket og mellom soldatane, som ga han tilnamnet «Gustenborgaren». Dei oppfatta han som ein gjevmild, omgjengeleg og dugeleg feltherre, som forstod sine norske troppar. Han hadde ervervet seg stor militær innsikt og krigsrøynsle. Etter at mobiliseringa av den norske hæren var gjennomført i mars, kom dei alvorlege manglane på utrusting og forsyningar til å forseinka krigsførebuingane. Oppmarsjen var ikkje avslutta før 28. mars. Etter at han hadde fått kjennskap til den svenske vestarméens førebuingar, vedtok Christian August å satsa på eit forsvar med indre operasjonslinjer. Det lå enno mykje snø i grensetraktane, og det betydde at det ville verta vanskeleg å ta seg fram utanfor vegane. Christian August så dette som ein stor fordel for dei norske soldatane. Dei svenske offiserane oppfatta derimot snøen som ein alvorleg hindring for den planlagde offensiven.
Andanía
Andanía (gresk Ανδανία) er ein tidlegare kommune i periferieininga Messinía i periferien Peloponnes i Hellas. Andanía inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Ikhalía.
Forkorting i matematikk
Forkorting i matematikk er å dividere teljar og nemnar i ein brøk med det same talet, som må vere ein felles faktor for teljar og nemnar. Dette endrar ikkje verdien på brøken.
Krýa Vrýsi i Pélla
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Krýa Vrýsi 8 675 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 5 214 innbyggjarar.
Lise Skjåk Bræk
Lise Marie Elisabeth Skjåk Bræk er ein norsk kunsthandverkar og designar. Ho er utdanna motedesignar frå Statens håndverks- og kunstindustriskole (SHKS). Ho har i hovudsak arbeidd med klede som kunsthandverk. Ho kallar seg «klesantropolog», og har lenge vore oppteken av klede som språk og kommunikasjon, noko ho har utforska og vist i utstillingar og bokutgivingar. Ho har designa drakter og uniformar for føretak og etatar, som Posten, Tollvesenet og Vinmonopolet. Bræk har òg designa wearable art, eksklusive motekolleksjonar, kostyme, seremonielle plagg for universitet – og kyrkjetekstil for fleire kyrkjer. Bræk har blant anna designa kyrkjetekstil for Nidarosdomen
Då Bræk engasjerte seg i Noregs olympiske komité som designar og kunstnarisk konsulent i samband med OL i Albertville, Barcelona i tillegg til i Lillehammer, la ho vekt på å designa plagg, og velja profilprodukt, basert på norske tradisjonar. Etter dette har ho formgitt både plagg og produkt med utgangspunkt i norske drakttradisjoner og mønster. Bræk har arbeidd både for ulike føretak, i tillegg til sine eigne kolleksjonar og enkeltplagg. Sidan slutten av 1990-tallet har ho i hovudsak designa festdrakter, der kvar drakt er ein original. Ho har òg formgitt andre produkt enn klesplagg, blant anna servise, teppe og reiseutstyr.
Bræk har hatt ulike verv gjennom si interesse for kvinnesak og politikk. Ho har vore formann i Trondhjems Kvinnesaksforening, og stod bak «kumuleringsaksjonen» i Trondheim i 1971. Denne førte til at det kom fleire kvinner inn i bystyret.
I 2016 vart Bræk tildelt Trondheim kommune sin kulturpris innan den profesjonelle kunst- og kulturområdet.
Bakgrunn
Brærk vart fødd i Oslo. Ho vaks opp i ein politisk engasjert familie, og vart tidleg politisk bevisst. Fredaktivisten Ingeborg Skjåk Bræk, var mor til Lise Marie Bræk. Ingeborg representerte ei tid Venstre i heradstyret og formannskapet i Borgund, då familien budde der. Faren, banksjef Ola Skjåk Bræk, var venstremann, og sett som industriminister i Korvald-regjeringa 1972–1973.
Bræk gjekk eit år på Nansenskolen etter drakt- og kjolelinja ved Ålesund yrkesskole. Deretter studerte ho ved Staten sin handverks- og kunstindustriskule (SHKS). Ho tok eksamen ved SHKS i 1963. I studietida gjennomførte ho òg eit kurs ved Bromley College of Art si i England, og ho har seinare hatt fleire kortare studieopphald i Italia.
Bræk vart uteksaminert frå mote- og tekstillinja ved SHKS i tida då fleire radikale, politisk engasjerte ungdomar helst ikkje ville befatte seg med mote. Bræk var ingen typisk «sekstiåtter».Ho ville ikkje la seg avgrensa som kunsthandverkar, og hadde lyst å skapa klede. Bræk ynskte å ha det same frie tilhøvet til val av materialar, fargar og uttrykksformer som andre kunstnarar hadde.
Paul Simon
Paul Frederic Simon er ein USA-amerikansk songar og låtskrivar. Han er mest kjend som ein halvdelen i duoen Simon & Garfunkel i lag med Art Garfunkel. Simon skreiv dei fleste av songane deira, mellom anna tre songar som nådde førsteplassen i USA, «The Sound of Silence», «Mrs. Robinson» og «Bridge Over Troubled Water». Duoen skilde lag i 1970, på høgda av popularitetene sin, og Simon starta ei suksessrik solokarriere. I løpet av dei neste fem åra spelte han inn tre kritikarroste album. I 1986 gav han ut Graceland, eit album inspirert av mbaqanga-musikk frå township i Sør-Afrika, som gav energi til kampen mot apartheid og blei det mest populære soloprosjektet hans med 14 millionar selde eksemplar.
Lise Skjåk Bræk
Bakgrunn
Hausten i 1971 var det kommunestyreval i Noreg. I samband med dette oppfordra Norske Kvinners Nasjonalråd kvinner i heile landet til å kumulera for å få fleire kvinner inn i kommunestyra. Bræk, som då sat i styret i Trondhjems kvinnesaksamskipnad, var initiativtager i Trondheim. Ho heldt foredrag i fleire kvinnesamskipnader, blant anna i kvinnesaksamskipnaden. Ho forklarte korleis ein kunne stryka menn og kumulera kvinner på listene, og kumulera kvinnelege kandidatar frå listene til andre parti. I valet var det svært mange av innbyggjarane som følgde hennar råd, og aksjonen førte til store endringar i sammensetningen av bystyregruppa for enkelte parti, spesielt Høgre.
Bræk engasjerte seg i EF-politikk på nei-sida og i miljødebatten. Ho deltok i Kunstneraksjon-74, og var aktivt med då Norske Kunsthandverkarar vart oppretta som eigen fagorganisasjon i 1975. I perioden 1974–1975 var ho formann for Trondhjems Kvinnesaksforening.
Paul Simon
Tidleg liv og karriere
Paul Simon vart fødd i Newark av jødiske, ungarske foreldre. Faren hadde vore ein av dei første musikarane på radio då han levde i Ungarn. I 1941 flytte familien til New York City.
Lise Skjåk Bræk
Virke
Sidan studietida har Bræk vore interessert i det antropologiske aspektet ved kroppsutsmykning, klede og kleskoder i ulike samfunn. Ho var tideleg ute med å kalle seg for «klesantropolog». Når Bræk formgir klede som kleskunst mest meint for utstilling, seremonielle antrekk, funksjonelt arbeidstøy eller antrekk som skal profilera hendingar og føretak, er ho oppteken av klede som kommunikasjon, og legg alltid vekt på kva plagga skal uttrykkja.
Paul Simon
Tidleg liv og karriere
Simon byrja å spele musikk på Forest Hills High School der han møtte Art Garfunkel, som begge då var 11 år gamle. Dei spelte i lag i ei oppføring av Alice in Wonderland og starta å synge i lag då dei var 13, og spelte stundom på skuledansar. Idola deira var the Everly Brothers, og dei etterlikna stilen deira med tette vokalharmoniar. Simon var òg interessert i jazz, folk og blues, særleg artistar som Woody Guthrie og Lead Belly.
Lise Skjåk Bræk
Virke
Bræk samarbeidde tidleg i 1970-åra med ein kollega om å designa kjolar av afrikanske kangaer. Den grafiske designaren Astri Reppe har òg samarbeidd med Bræk på enkelte prosjekt. Reppe har vore med på å detaljutforme ornament på borda til stolaar og seremonielle kappar, og har skåra sjablongar til enkelte av festdraktene. Etter dette har Bræk stort sett arbeidd åleine.
Paul Simon
Tidleg liv og karriere
I 1957, då dei enno var unge tenåringar, spelte Simon og Garfunkel inn songen «Hey, Schoolgirl» under namnet Tom & Jerry. Songen vart gjeven ut som singel og nådde 49. plass på poplista i USA. Etter high school gjekk Simon på Queens College, medan Garfunkel studerte på Columbia University på Manhattan.
Mellom 1957 og 1964 skreiv, innspelte og gav Simon ut meir enn tretti songar, stundom i lag med Garfunkel som Tom & Jerry for enkelte singlar. Dei fleste songane hans i denne perioden vart anten framført aleine eller med andre musikarar enn Garfunkel. Dei vart gjevne ut på fleire mindre plateselskap som Amy, Big, Hunt, King, Tribute og Madison. Han nytta fleire psevdonym for desse innspelingane, som Jerry Landis, Paul Kane (frå Orson Welles-filmen Citizen Kane) og True Taylor. Simon oppnådde noko sukses med eit par av singlane som ein del av gruppa kalla Tico and the Triumphs, mellom anna songen «Motorcycle», som nådde 97. plass i USA i 1962. Tico and the Triumphs gav ut fire singlar. Same året nådde Simon 99. plass som Jerry Landis med «The Lone Teen Ranger».
I 1965 flytta Simon til England og spelte på viseklubbar og kafear her. Her møtte han mellom anna ei jente, Kathy Chitty, som han vart kjæraste med og som vart inspirasjon for «Kathy's Song», «America» og andre. I 1965 spelte han inn eit soloalbum, The Paul Simon Songbook i England. Samstundes skreiv han fleire songar i lag med Bruce Woodley frå den australske popgruppa The Seekers, mellom andre «I Wish You Could Be Here», «Cloudy» og «Red Rubber Ball». Den amerikanske gruppa The Cyrkle spelte inn «Red Rubber Ball», som nådde førsteplassen i USA.
Simon & Garfunkel
Det første albumet deira, Wednesday Morning, 3 A.M., kom ut i oktober 1964 og bestod av tolv songar, fem av dei av Simon. Albumet selde dårleg, men etter kvart byrja radiostasjonar på austkysten å motta ønske om å høyre ein av songane, Simon sin «The Sounds of Silence». Produsenten deira, Tom Wilson, la så til elektrisk gitar, bass og trommer på songen og gav denne versjonen ut som singelen. Singelen nådde etter kvart førsteplassen i USA.
Etter at duoen vart oppløyst etter Bridge over Troubled Water i 1970, starta han solokarrieren sin, men spelte stundom i lag med Garfunkel. I 1981 spelte dei mellom anna ein kjend konsert i Central Park, etterfølgd av ein verdsturne og eit planlagt studioalbum som aldri vart nko av. Dette albumet vart til slutt gjeven ut av Simon, utan Garfunkel, som Hearts and Bones. I lag vart dei innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1990.
Utover på 2000-talet har duoen fleire gonger halde turnear i lag.
1971–1976
Etter at Simon & Garfunkel vart oppløyst i 1970, starta Simon å skrive for eit soloalbum. Paul Simon kom ut i januar 1972. Før dette hadde han eksperimentert med verdsmusikk, den Jamaica-inspirerte «Mother and Child Reunion», som vert rekna som eit av dei første døma på reggae av ein kvit musikar. Singelen vart ein hitt og nådde Topp 5 i både USA og Storbritannia. Albumet gjorde det òg særs bra og fekk særs god kritikk. Det nådde fjerde plassen i USA og gjekk til topps i Storbritannia og Japan. Ein annan singel frå albumet, «Me og Julio Down by the Schoolyard», nådde Topp 30 i USA.
Det neste prosjektet til Simon vert rekna som eit pop-folk-meisterverk, There Goes Rhymin' Simon, og kom ut i mai 1973. Det inneheld nokre av dei mest populære songane hans. Den første singelen «Kodachrome» nådde andreplassen i USA, og oppfølgjaren, den gospel-aktige «Loves Me Like a Rock», gjekk heilt til topps. Andre songar, som «American Tune» eller den melankolske «Something So Right» har vorte standardar i katalogen til Simon. Albumet fekk enn betre kritikk og selde meir enn debutalbumet. Det vart gjeve ut eit konsertalbum, Live Rhymin' i 1974, etter den påfølgjande turneen. Det selde moderat, og synte endringar i musikkstilen til Simon, der han helte mot verdsmusikk og religiøs musikk.
1977–1985
I 1980 gav han ut One Trick Pony, det første albumet hans på Warner Bros. Records og det første albumet på nesten fem år. Det kom samstundes med filmen med same namn, som Simom skreiv for og spelte i. Sjølv om det gav han den siste Topp 10-singelen hans i USA med «Late in the Evening», selde ikkje albumet så godt. Musikkmarknaden var no dominert av diskomusikk. Simon spelte inn Hearts and Bones, eit polert og bekjennande album som etter kvart vart rekna som eit av hans beste. Verken albumet eller den første singelen «Allergies» selde godt. I januar 1985 song Simon på singelen «We Are the World».
1986–1992
45 år gammal var Simon brått ei stor stjerne. Han vann Grammy-prisen for «Årets album» i 1987, samt prisen for «Årets singel» eit år seinare. Han la så ut på ein særs populær turne, Graceland Tour, som vart filma. Warner Bros. Records, som no òg hadde rettane til dei tidlegare Simon-albuma på Columbia, gav ut albumet Negotiations and Love Songs i november 1988. Det var ei blanding av dei største hittane hans og dei personlege favorittane til Simon frå heile karrieren hans. Albumet vart enno ein bestseljar.
Etter Graceland såg Simon mot brasilsk musikk med The Rhythm of the Saints. Innspelinga starta i desember 1989 og fann stad i Rio de Janeiro og New York, med gitaristen J.J. Cale og mange brasilianske og afrikanske musikarar. Tonen på dette albumet var meir innanvent og meir roleg enn det meste av Graceland. Albumet kom ut i oktober 1990, og fekk særs god kritikk og respektable salstal. Det nådde fjerdeplassen i USA og gjekk heilt til topps i Storbritannia. Singelen «The Obvious Child» med Grupo Cultural Olodum, nådde Topp 20 i Storbritannia. Sjølv om det ikkje var like populært som Graceland, var The Rhythm of the Saints ein god oppfølgjar og synte at Simon framleis var villig til å utforske verdsmusikk. Han vart igjen nominert til ein Grammy-pris for Årets album.
Etter suksessen med desse to albuma sette Simon opp ein ny konsert i New York, ti år etter den populære konserten med Garfunkel i Central Park. Med band frå både Afrika og Sør-Amerika overgjekk konserten alle forventingar. 750 000 menneske skal ha møtt opp på konserten, som skal vere ein av dei største gjennom tidene. Konserten vart gjeven ut på eit konsertalbum og ein TV-dokumentar, som han vann Emmy-pris for. 4. mars 1992 spelte Simon på MTV Unplugged, med akustiske utgåver av mange av dei mest kjende songane sine. Sjølv om showet vart ein suksess vart det ikkje gjeve ut på album.
Lise Skjåk Bræk
Virke
Bræk sydde alt ho designa sjølv dei fyrste åra ho arbeidde med klede. Ho etablerte likevel tidleg ein verkstad med tilsette syere. Etter dette fekk ho store profileringsoppdrag for firma og etatar i 1980-årane, hadde ho eige atelier med fleire tilsette, som sydde prototypar av hennar design. Dei sydde òg antrekka ho formgav til sine halvårlige motevisingar.
I arbeidet med festdraktene designa ho alt, heilt frå skissestadiet til detaljplanlegging, som materialval og plassering av dei ulike dekorative elementa, men sjølve monteringa sette ho vekk.
Kunsthandverk og kleskunst
Firmaet og kledemerket Kalinka vart etablert i 1967. Ein modellør som konstruerte mønster, og designa klede for menn, kvinner og barn etablerte Kalinka saman med Bræk. Produkta deira vart først seld gjennom andre, etterkvart gjennom Bræk sin eigen butikk Totikki, som opna i Trondheim hausten 1967. I same periode arbeida ho som frilans designar for fleire norske konfeksjonsfabrikkar, med eineansvar for store kjolekolleksjonar. Ho fungerte òg som innkjøpskonsulent for konfeksjon. Etter nokre år avgjorde ho seg for å satsa som kunsthandverkar. Totikki vart nedlagt og Kalinka avvikla, og frå 1972 kunne ho først og fremst konsentrera seg om sit kunsthandverk.
Ved sida av at ho som kunsthandverkar designa funksjonelle klede for sal, laga ho eksperimentelle antrekk, såkalt «wearable art», der den kunstneriske ideen til plagget og utforming er langt viktigare enn funksjonaliteten. Utstillinga «Smykke -85» opna i Nordenfjeldske Kunstindustrimuseum (NKIM) i 1985. Her var Bræk representert med tre eksperimentelle smykke, blant anna eit hals- og hodesmykke i gull-lamé, fjør, messing og plast.
Museumsdirektør Jan-Lauritz Opstad utgav boka En ny bevissthet : norsk kunsthåndverk 1970–1990 i 1989. Han ynskte å visa kva som særprega godt kunsthåndverk. I denne boka er Lise Skjåk Bræk ein av dei omtalte, og ho er presentert med bilete av eit par av sine drakter, blant anna «Insektkjole» (1985) som er innkjøpt av Nordenfjeldske Kunstindustrimuseum.
Dei kunstantrekka ho har designa, har ikkje berre vore laga for skulda til eksperimentet. I utstillingane Klær som uttrykk (1981) såg ho på samsvar mellom kledeuttrykk og tru, militærideologi og uniformer – og scene-psykologien til skikkelsar og kostyme. I utstillinga Nonner og samuraier (1990) utforska ho kleskodene til to grupper som, på svært ulikt vis, har distansert seg frå samfunnet. I utstillinga Drømmer og virkeligheter (1985) var ho inspirert av commedia dell'arte og karnevalet i Venezia, og kostyma skulle «fortelle sin egen historie, uten at noen hadde skrevet manus».
Profildesign
[[Fil:Lise_Skjåk_Bræk_sketches.jpg|mini|Skisse for Vinmonopolet sitt arbeidstøykolleksjon. Design og skisse: Lise Skjåk Bræk
]] Arbeidet hennar med kleskolleksjonar for firma, etatar og hendingar starta med at Bræk tidleg i 1980-årane vann ein lukka konkurranse om uniformsystemet for SAS-hotellet Scandinavie i Oslo. Antrekka vart lansert i samband med markering av hotellet sitt 10-årsjubileum i 1985. Seinare har ho designa uniformer for fleire hotell, blant anna Britannia Hotel i Trondheim; for butikkar, flyselskap, Vinmonopolet og offentlege etatar som Posten Noreg, Toll- og avgiftsdirektoratet og Televerket.
Paul Simon
1993–98
Etter Unplugged dalte populariteten til Simon. Simon & Garfunkel vart gjenforeint i 1993 og Columbia gav ut Paul Simon 1964/1993 i september, ei samling på tre plater, som seinare vart redusert til dobbeltalbumet The Paul Simon Anthology ein månad seinare. I 1995 spelte han songen «Ten Years» på The Oprah Winfrey Show. Songen var komponert for tiårsjubileumet til showet. Same året song han òg på Annie Lennox sin versjon av songen hans «Something So Right». Singelen nådde så vidt Topp 50 i Storbritannia.
Almog
Almog (hebraisk skrift אַלְמוֹג, tyder Korall) er ei israelsk busetjing og ein kibbutz nær nordvestbreidda av Daudehavet i Jordandalen på den okkuperte Vestbreidda. Han er underlagt Megilot regionale kommune. I 2008 budde det 23 familiar i Almog. Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Han vart først oppretta som ei Nahal-busetjing i 1977, og vart ein kibbutz i 1979. Han vart kalla opp etter Yehuda Kopolevitz Almog, ein pioner i den tredje Aliyah som grunnla kaliumgruveindustrien ved Dead Sea Works i Sodom.
Paul Simon
1993–98
Sidan tidleg i 90-åra var Simon involvert i The Capeman, ein musikal som hadde premiere i januar 1998. Musikalen fekk dårleg kritikk og gjekk dårleg. Det vart til slutt stoppa i mars same år, etter berre 68 framsyningar. Albumet som følgde fekk særs blanda kritikk.
1999-2007
Etter det mislukka The Capeman gav Simon utover 2000-talet ut respektable album. I 1999 la han ut på ein turne i Nord-Amerika i lag med Bob Dylan, der dei spelte både kvar for seg og i lag. Albumet You're the One kom ut i oktober 2000. Albumet bestod av folk-pop songar, kombinert med verdsmusikk, særleg rytmar frå Nord-Afrika. Det selde ikkje like godt som dei tidlegare album ahans, men nådde Topp 20 i både USA og Storbritannia. Det fekk òg ganske gode kritikkar og vart nominert som Årets album i USA. Han turnerte mykje etter albumet og ein konsert frå Paris vart gjeven ut på video.
21. september 2001 song Simon Bridge Over Troubled Water på «America: A Tribute to Heroes», ei TV-sending etter terroråtaket 11. september 2001. I 2002 spelte han inn songen «Father and Daughter», tema songen for animasjonsfilmen The Wild Thornberrys Movie. Songen vart nominert til Oscar-prisen for «beste song». I 2003 vart han igjen gjenforeint med Simon & Garfunkel. Seinare same året vart alle studioalbuma til Simon gjeve ut på nytt og i lag i ein CD-boks kalla Paul Simon: The Studio Recordings 1972-2000.
Samstundes arbeidde Simon på eit nytt album i lag med Brian Eno kalla Surprise, som kom ut i mai 2006. Det meste av albumet var inspirert av 11. september-åtaket og Irakkrigen. Personleg var Simon òg inspirert at han hadde vorte over 60 år. Surprise selde godt og nådde 14. plass i USA og 4. plass i Storbritannia. Albumet vart rekna som eit verkeleg «comeback» av kritikarane som gav det god kritikk.
2008-2011
I februar 2009 spelte Simon fleire konsertar i Beacon Theater i New York, som nyleg hadde vorte renovert. Med seg hadde han Art Garfunkel på dei første kosnertane. I mai 2009 turnerte han og Garfunkel i Australia, New Zealand og Japan, og oktober same året spelte dei i lag på 25-årsjubileumet for Rock & Roll Hall of Fame i Madison Square Garden i New York City.
Diskografi
Liste over soloalbum. Sjå òg diskografien til Simon & Garfunkel.
Lise Skjåk Bræk
Profildesign
Bræk har frå tidleg i karriera hevda at Noreg burde byggja på sin kunnskap om vinterklede, og verta leverandør av sports- og fritidsklede for kalde og polare strauk, framfor å kopiera andre land sine klesstilar. Ho har òg ved fleire høve uttrykt seg kritisk om dei norske idrettsutøvarane sine preglause antrekk i paraden i sommer-OL 1988 i Seoul. Det var ikkje noko ved antrekka som uttrykte norsk identitet.
Både før vinter-OL 1992 i Albertville, sommer-OL 1992 i Barcelona og vinter-OL 1994 på Lillehammer vart ho engasjert av Noregs olympiske komité som designar og kunstnerisk konsulent. Ho designa og utvikla delar av kleskolleksjonene til den norske troppen, og valde ut produkt frå ulike leverandørar. Det vart lagt vekt på norske tradisjonar både i utforming, bruk av fargar og materiale.
Då Trondheim skulle arrangera «VM på ski '97», vart Bræk engasjert i designarbeidet. Ho samarbeidde med den grafiske designaren Finn Olderøyen om VM-kolleksjonen, designen antrekket til alle utøvarane, unntatt løpsklede, og utvikla eit eige designprogram for klede og andre VM-produkt, med selburosa som utgangspunkt.
I 1997, same år som «VM på ski '97», feira Trondheim 1000 år som by, og Lise Skjåk Bræk vart engasjert som designar og produktsjef. I tillegg til å designa antrekk og velja jubileumprodukt, viste ho òg eigne moteklær. I juni hadde ho og Ellinor Flor ein stor moteoppvisning for femten tusen frammøtte på Torvet i Trondheim.
Før Ålesund sitt 150-årsjubileum i 1998, danna Bræk og representantar for to trondheimsfirmaer, Hanskemagasinet og Aagaard Lærmo, eit eige profileringsfirma: Lise Skjåk Bræk Gruppen AS (LSBG). Til saman hadde gruppa røynsle med profilering av føretak og arrangement, både på design- og leverandørsida. Byjubileet skulle markerast med ein omfattande jubileumkolleksjon av klede og diverse gjenstandar, og LSBG hadde totalansvar for kolleksjonen; design, produktval og -styring, og kontakten med produsentar og lisensleverandørar.
Hamar feira 150-årsjubileum i 1999. LSBG vart engasjert som design- og produktansansvarlig. Bræk vekt på ein einskapleg visuell profil for jubileumprodukta, som ho pgså gjorde ved alle dei andre byjubilea.
I år 2000 vart «Oslo 1000 år» feira. Bortsett frå Oslodrakta og enkelte strikkejakker som vart laga spesielt for jubileet, hadde LSBG ansvaret for alle bekledningsprodukter under jubileet til hovudstaden.
Motekolleksjonar
Parallelt med utforminga av uniformar og arbeidstøy, har Bræk i mange år designa moteklede. Oppdraga for etatar og føretak gjorde ho økonomisk i stand til å designa motekolleksjoner, der ho kunne la seg inspirera av eksklusive stoff, utan tanke på føretak og etatar sine oppdrag og uttrykk.
Omgrepet haute couture er ofte brukt om Lise Skjåk Bræks motekolleksjonar. Ho arrangerte i mange år moteshow for å visa sine vår- og haustkolleksjonar. Visingane føregjekk nokre gongar i Palmehaven i Britannia Hotel i Trondheim, med både lokal- og riksavisene til stades. Omtalene var positive. Ho hadde òg motevisninger andre stadar, blant anna i Nordenfjeldske kunstindustrimuseum, og utstilling av enkelte av antrekka, som i Klær som smykker eller omvendt, i gullsmed David-Andersens lokale i Karl Johans gate i Oslo.
Ho har òg hatt fleire visingar i NRK fjernsynet.
Etter at ho seint i 1990-åra byrja arbeidet med festdraktene, har ho berre hatt oppvisingar med desse, i samband med utstillingar av draktene.
For kyrkjer og universitet
Då Bræk utforma fire messehaklar til utstillinga Klær som uttrykk i 1981, var det aller fyrste gong ho arbeidde med antrekk til bruk i kyrkjelege samanhengar. Messehaklar passa godt inn i tematikken til utstillinga. Fargar uttrykkjer kvar ein er i kirkeåret og med kjente kristne symbol. Tre av messehaklane hadde tradisjonelle fargar og symbol, og vart godkjent for bruk i kyrkja. Den fjerde messehakelen vart derimot ikkje godkjend. Denne hadde Bræk utstyrt med symbol ho meinte uttrykte det Kristus ville ha stått for viss han hadde levd på 1900-talet: fredsdua, manns- og kvinnesymbol på kvar side av ein vekt i balanse, hjartet for kjærleik og «mot atomvåpen-symbolet» for nedrusting. Dette var ikkje akseptabelt som kyrkjeleg antrekk.
I 1984 laga ho for første gong kyrkjetekstil på bestilling, då ho utforma messehagler og alterfrontal for Borgund kyrkje i Møre og Romsdal. Seinare har ho formgitt messehagler og stolaer for blant anna Frosta kyrkje, Spjelkavik kyrkje, Fjell kyrkje i Drammen og Nidarosdomen.
I 2013 vant Bræk, saman med Astri Reppe, den nordiske konkurransen om ny bispekåpe og to stolaer for Presesen til den norske kyrkje, Helga Haugland Byfuglien.
Då norske universitet vart etablert frå 1996 og utover, som følgje av fleire fusjonar mellom einingar, eller endring frå høgskule- til universitetsstatus, ynskte fleire av dei å vidareføra akademiske tradisjonar med seremoniar og seremonielle kappar.
Lise Skjåk Bræk vart engasjert i å utforma kappar for rektorat og dekanar ved tre av dei nye universiteta: Noregs teknisk-naturvitskaplege universitet (NTNU), Universitetet i Stavanger og Universitetet i Tromsø. Ho valde å utføra dei i fløyel, slik det har vore tradisjon ved fleire høgskular og universitet, men utan hovudplagg, og med noko mindre vidd og lengd enn på enkelte av dei tidlegare kappene.
Kostyme og kolleksjonar for andre
Kostyma Bræk har designa, har dels vore utstillingsobjekt, men nokre har vore i bruk på scena. Ho har hatt oppdrag for enkeltkunstnarar og for teater- og ballettoppsetjingar.
Det første kostymeoppdraget fekk Bræke i 1985, då ho vart engasjert til å teikna kostyme til den fyrste kabareten på Gino Valentes restaurantteater Oslo Cabaret. Aftenposten sin meldar skreiv etter premieren: «At denne oppsetningen fra første nummer og til finalen i så stor grad blir en blendende fryd for øyet, skyldes ikke minst Lise Skjåk Bræk, som har designet de mange og raskt skiftende kostymer. De har raffinert eleganse og et umiskjennelig preg av teater. Farver og snitt røber sikker sans for hva entertainment bær være. Faktisk vever kostymene den røde tråd som binder de enkelte numre sammen.»
I 1988 byrja Lise Skjåk Bræk eit samarbeid med strikkebedriften Gaula Design i Budal. Saman utvikla dei «Budalshjerte». Dette vart registrert som eige føretak. I deira kolleksjonar kombinerte Bræk tradisjonelle mønster frå Budal med moderne klesdesign. Bræk vart deira faste designar så lenge føretaket eksisterte. Føretaket vart avvikla i 2009.
Ho samarbeidde òg med Budalshjerte i ein anna samanheng. I 1990-åra var ho rådgjevar og designar for det nystarta føretaket Besseggen AS i Vågå. Ho laga kolleksjonen «Foot Print», hovudsakleg i reinskinn og ull, for føretaket. Strikkeplagga i kolleksjonen var frå Budalshjerte.
Festdrakter
Interessa for norske folkedrakttradisjonar kom i samband med engasjementet for OL på Lillehammer. Arbeidet med festdrakter byrja etter at ho hadde hatt utstillinga «Jakker» i 1994. Ideen var å prøve å laga drakter som passa til dei jakkene i utstillinga som var inspirert av norsk tradisjonsstrikk, men jakkane var av ull, og festdraktene kom etterkvart til å lagast av silke og fløyel. Sambandet med jakkene var ikkje lenger til stades, men interessa for å laga drakter inspirert av norsk drakttradisjon, var vag.
Ved den store utandørs motevisninga under byjubileet i Trondheim i 1997, viste ho at ho hadde arbeidd vidare i same retning. Ho hadde ein kolleksjon som bestod av rundt 40 antrekk. Ho omtalte dei som «inspirert av folkloristiske strømninger i heile Europa (…) strikk, fløyel og silke i ein salig blanding», og uttalte til Adresseavisa at dette var den vegen ho ville gå vidare med sine drakter.
Formgjevinga av festdrakter, der kvar drakt er ein original, har seinare vore hennar hovudsysselsetjing, og ho designa rundt 30 stykk kvart år. Enkelte av draktene vart laga på bestilling frå einskildpersonar, men dei aller fleste vert utforma for presentasjon på tematiske salsutstillingar.
Draktene består av dei same elementa som mange bunadar, med stakk, forkleda, vest, skjorte og silkesjal, men stoffa i drakta er gjerne silke, brokade og bomull, ikkje ull, slik det har vore skikken i bunader sidan Hulda Garborgs tid. Inspirasjonen til festdraktene kjem frå norsk folkedrakttradisjon, men og frå impulsar frå andre land.
Utstillingar
Bræk har delteke på fleire kollektivutstillingar, dei fleste juryerte, som Norske kunsthåndverkere Trøndelag (1975–1985), og fleire av Norske Kunsthåndverkere sine årsutstillinger. Ho stilte òg ut under Winter Cities i Tromsø (1989) og i Rauland i 1993. Ho har delteke i gruppeutstillingar i Trondheim og i andre norske byar, og var også gjesteutstillar under Rennebumartnan i 1999.
Ho stiller ofte ut saman med kunstnarar og kunsthandverkarar som arbeidar med andre medium og materialar enn ho gjer sjølv. Dei to kunstnarane ho oftast har hatt utstillingar saman med, er biletkunstnarane Kjell Stig Amdam og Anne Langsholt Apaydinli. Til utstillingane Klær som uttrykk, Klær som smykker eller omvendt og Drømmer og virkeligheter, laga Mentz Indergaard multivisjonsprogramm som vart avspelte under utstillingane. Føremålet var å levandegjera kreasjonane betre enn ein konvensjonell utstillingsteknikk kan.
Bjerkaker-utstillingane
Lise Skjåk Bræk og Steinar Westin har vore leietakarar av Bjerkaker gard på Oppdal sidan 1996. Dei brukar garden som i fritids- og feriestad, men Bræk har òg sitt atelier der, og frå 2003 har ho arrangert tematiske kunstutstillingar i den gamle låven. Ho stiller sjølv ut festdrakter og nokre av produkta ho har designa, og inviterar andre kunsthandverkarar og kunstnarar til å delta med sina verk i utstillingane i låvegalleriet.
Då Bræk og Westin kom til garden, stod det seks gamle tømmerbygningar der. Elleve år seinare var talet utvida til 16, flytta dit og restaurert av Bjerkaker-eigaren Olaf Solberg. Bygningane formar til saman eit trøndersk langtun. Solberg fekk Oppdal kulturprisen til kommune 2012 for sitt arbeid med bevaring av gamle tømmerbygningar. Bræk har bidrege som fargekonsulent og med innreiing, spesielt av hovudbygninga frå 1863.
Ein av dei få mannsdraktene ho har designa, har fått namn etter garden, Bjerkakerdrakten. Han vart presentert for fyrste gong på Bjerkaker-utstillinga i 2011.
Huldas døtrer
Utstillinga «Huldas døtrer» vart til i samarbeid med biletkunstnaren Anne Langsholt Apaydinli. I 2012 stilte dei to ut saman på Hadeland Glasverk. Begge kunstnarane hadde vorte inspirerert av den norske drakttradisjonen, og då Toppen Bech opna utstillinga, omtalte ho dei to kunstnarane som «Hulda Garborgs døtrer». Hulda Garborg vert rekna som «mor» til dei norske bunadene. Ho laga nye bunader med utgangspunkt i norske folkedrakter. Bechs utsegn gjorde at Bræk såg ein samanheng ho ikkje tidlegare hadde sett, og ho byrja å arbeida med ei utstilling som skulle heita «Huldas døtrer».
«Huldas døtrer» vart for fyrste gong vist sommaren 2013 på Nyfossum og Blaafarveværket. Her stilte Bræk ut 37 drakter, og Apaydinli viste måleri og grafikk. På utstillinga vart det òg vist fotografi og tekster som presenterte Hulda Garborgs forfattarskap, liv og virke.
I 2014 vart utstillinga vist på Trøndelag Folkemuseum. Tidlegare styreleiar for Norway House i Minnesota vitja utstillinga, og ynskte å få den over til USA, som opningsutstilling ved innvielsen av det nye, store Norway House. I 2015 vart difor «Huldas døtrer» vist i Norway House. Utstillinga bestod av 50 av Bræks drakter og 42 av Apaydinlis måleri og fekk namnet «Norwegian threads». Utstillinga vart omtalt som «awe-inspiring» ('imponerande') i vekeavisa Norwegian American Weekly.
Botanisk illustrasjon
Botanisk illustrasjon er ei form for bildekunst som går ut på å framstilla kjenneteikna til ein særskild plante gjennom å få fram utforminga, fargane og andre detaljar, ofte gjennom ulike plantestadium. Dei blir brukt i plantebøker, blad og andre medium, ofte saman med ei botanisk skildring. Botaniske illustrasjonar blir ofte brukt som hjelp til å identifisera plantar. Dei kan også brukast til rein dekorasjon. Medan illustrasjonane tidlegare var eit særs viktig hjelpemiddel innan biologisk klassifikasjon, er dei kunstnariske bilda i mange tilfelle blitt erstatta av fotografi.
Lise Skjåk Bræk
Huldas døtrer
Hausten 2015 vart delar av «Huldas døtrer» vist på Ansnes brygge på Hitra.
Botanisk illustrasjon
Ein botanisk illustratør kan bruka fotografi som hjelpemiddel, men arbeider gjerne helst ut frå verkelege plantedøme for å få rett farge, storleikstilhøve og framsyning av oppbygginga til planten.
Lise Skjåk Bræk
Produktdesign
I 2000 vart Bræk spurd om å designa golvteppe for det amerikanske firmaet Nordic Home Interiors. Ho laga fleire kolleksjonar for dei, inspirert av motiv i gamle norske utsmykkingar og bruksgjenstandar, som kyrkjedekor, broderi, sølvtøy og tinnknappar. Teppa vert handknytt i Nepal. Dette er eit prosjekt der føremålet er å byggja opp ein levedyktig industri i Himalaya. Teppa vart vist i 2001 på den årlege store messa «Norsk høstfest» i Minot i Nord-Dakota, og vart tildelt årets Merit Award, ein heider for godt handverk og kvalitetsprodukt. Bræk var invitert som ein av heidersgjestane, og stilte òg ut fleire av festdraktene sine, i tillegg til strikkeplagg ho hadde designa for føretaket Budalshjerte.
Kéa-Kýthnos
Periferieininga Kéa-Kýthnos (gresk Περιφερειακή Ενότητα Κέας-Κύθνου, Periferiakí enótita Kéas-Kýthnou) er ei av dei 13 periferieiningane i periferien Dei sørlege egeiske øyane. Ho vart oppretta ved den administrative reforma i 2010, og var tidlegare ein del av prefekturet Kykladane.
Botanisk illustrasjon
I ein botanisk illustrasjon er det viktig å skildra dei ulike plantedelane, som blad, blome, knopp, frø, stilk og rotsystem, på ein tydeleg måte. Ein slik illustrasjon viser derfor gjerne ei idealisert form av ein plante. For å driva med botanisk illustrasjon treng ein grundig kunnskap om botanikk. I mange høve var botanikarar sjølv dyktige teiknarar.
Kéa-Kýthnos
Periferieininga er sett saman av øyane og kommunane (nummer på kartet)
Lise Skjåk Bræk
Produktdesign
Ho har designa sengetøy for Høie of Scandinavia, og vesker, pute, krus og andre produkt for Flaarønning A.S.
I 2003 designa ho kunstglas for Hadeland Glasverk. Ho har òg, saman med Astri Reppe, designa servise for Porsgrunds Porselænsfabrik.
Ho har designa vesker for Bokklubben Nye Bøker. Ho har òg hatt ein eigen kolleksjon med reiseeffektar.
Botanisk illustrasjon
Historie
Bruken av botaniske illustrasjonar skaut fart på 1400-talet då betre trykkjemetodar gjorde at ein kunne produsera plantebøker med meir nøyaktige illustrasjonar. Nye, eksotiske plantar gjorde også slike verk meir etterspurde. Rikfolk kunne tilsetja eigne botaniske illustratørar. Dei fekk også ei viktig stilling ved botaniske samlingar og i samband med plantesamling i fjerne strøk.
Lise Skjåk Bræk
Konsulentoppdrag
Bræk har hatt fleire oppdrag som ikkje har vore direkte knytt til hennar tekstilkunst eller design. Ho var blant anna kunstnarisk konsulent for Trondheim kommune då dei oppretta sin mangfaldpris i 2014, og for utsmykkingsutvalet for Oppdal kulturhus, som opna i 2007.
Stipend og prisar
Ho har motteke Sør-Trøndelag fylkes kulturstipend (1980) i tillegg til stipend frå Norsk kulturråd (1980).
Frå 1979 til ho fylte 67 år hadde ho Statens garantiinntekt for kunstnere.
I 2001 vart golvteppa ho designa tildelt prisen «Best Craft» i Minot i Nord-Dakota.
I 2016 vart ho tildelt Trondheim kommune sin kulturpris innan det profesjonelle kunst- og kulturområdet.
Hans Aaraas
Hans Aaraas var ein norsk litteraturforskar.
Hans Aaraas var fødd i Skien. Han tok mag.art i 1947 og blei dr. philos. i 1960. Han var lektor i norsk ved Sorbonne i perioden 1949-1953 og lektor i Oslo frå 1956. Frå 1961 til 1986 var han professor i fransk litteratur ved Universitetet i Bergen. Han skreiv doktoravhandling om Georges Bernanos i 1959 attåt mindre studier av same forfattar. I 1982 vann han Bastianprisen for omsetjinga av Bernanos sin roman Monsieur Ouine.
Di. 3
Di3 er ein diesellokomotivtype som blei bruka av NSB mellom 1954 og 2000 og blei bygd av svenske NOHAB. Dei lokomotiva som framleis er i drift i Noreg er eigde av anten Ofotbanen AS (fire lokomotiv) eller Jernbaneverket (eitt lokomotiv).
Lidija Skoblikova
Lidija Pavlovna Skoblikova er ein russisk tidlegare skeiseløpar frå Zlatoust som representerte Sovjetunionen. Ho vann i tida 1960-64 seks olympiske gullmedaljar og vart verdsmeister to gongar.
DS «Ternen»
DS «Ternen» var eit dampskip levert frå Thorskogs Mekaniske Verkstad i Sverige i august 1897 til AS Ternen / v. Michael Blom Bakke, Arendal. I perioden 1904-1957 var ho ein lokalrutebåt i rute Bergen-Austevoll-Fitjar, i alle år etter 1923 for Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap. «Ternen», som på folkemunne blei kalla Tedno, var ein populær båt som rakk å bli noko av ein institusjon i det verharde ruteområdet. I 1957 vart ho selt til Holmestrand, ombygd til motordrift og nytta i lokalrutefart Holmestrand-Oslo fram til 1962. Båten vart vurdert ombygd til fraktefartøy på Vestlandet, men var for dårleg i skroget og gjekk derfor til opphogging i 1963.
Sørlandet
På Sørlandet gjekk «Ternen» i kystrutefart Arendal-Kristiansand og «hurtigrute» Arendal-Kristiania (Oslo).
Hordaland
I januar 1904 vart skipet seld til Hordalands Dampskibsselskab i Bergen og nytta i lokalrutefart. Gjekk tre dagar i veka Bergen-Austevoll-Fitjar (Bergen-Bratholmen-Ekerhovd-Søre Lie-Lerøy-Klokkarvik-Kleppsholmen-Håkonsund-Krosshamn-Hufthamar-Torangsvåg-Austevollshella-Storebø-Rostøysund-Kvalvåg på Stolmen-Djupevåg-Rabben-Fagerbakke-Bekkjarvik på Selbjørn-Vinnesvågen sør på Hufterøy-Gloppevågen-Fitjar). Ho gjekk òg to dagar i veka Bergen-Askøy (Varnesund, Tveitevåg og Haugland). Båten var populær (kalla Tedno på folkemunne), men eigarskapet sleit med å få lønsam drift.
I februar 1923 vart eigarselskapet med båt og rute overteke av Hardanger Søndhordlandske Dampskibsselskab i Bergen for 50 000 kroner. Dette hadde òg vore på tale i 1909, men vart då ikkje noko av. Skipet fortsette i dei same rutene.
1. januar 1927 vart ruta på Askøy overteke av Dampskibsselskabet Topdal etter forhandlingar med HSD. «Ternen» fortsette i ruta Bergen-Austevoll-Fitjar på heiltid.
Under heile andre verdskrigen gjekk skipet i ruta si. Sommaren 1945 vart ho overhalt og reparert ved Frydenbø Slip på Damsgård i Bergen og hausten 1945 var ho sett i fart att. I 1948 vart ho ombygd og modernisert. Ombygging til motordrift vart vurdert, men ikkje gjennomført. Overbygningen vart forlenga akterover.
I juli 1952 vart ruta på Austevoll-Fitjar overteke av den innleigde lokalrutebåten «Skjærgaard». «Ternen» vart då opplagt som reservebåt.
Oslofjorden
Våren 1962 vart ho seld til Ivar Matre i Sandeid / reg. Holmestrand. Ho var tenkt ombygd til fraktefartøy, men skroget var i for dårleg stand, så sommaren 1963 vart ho hogd opp i Ølensvåg.
5. søndag i påsketida
5. søndag i påsketida, før kalla ''4. sundag etter påske, tidlegare Cantate'', «syng lovsong», av dei latinske  orda i introitussalmen som i mellomalderen vart bruka for denne sundagen, og som byrja med orda «Syng ein ny song for Herren,  for han har gjort under!» (Sal. 98,1), er den femte sundagen i den kristne påsketida.
Evangelietekstane i påsketida (sundagane etter påske) er i hovudsak henta frå evangeliet etter Johannes, medan brevtekstane i hovudsak er henta frå dei katolske breva, det vil seie Brevet til hebrearane og Johannes’ tredje brev.
Kjelder
Sonntage der Osterzeit
Lipova
Lipova (ungarsk Lippa, tysk Lippa) er ein by i Arad fylke i Romania.
Busetnader
Lipova er ein oraș (mindre bykommune) med desse busetnadane:
Mathias Blilie
Mathias Larsen Blilie var ein norsk gardbrukar, tømmerhandlar og stortingsmann frå Vestre Toten.
Mathias Blilie var son til Lars Blilie. I 1880 tok han over farsgarden i Vestre Toten og dreiv denne. Han var tømmerhandlar og storaksjonær i ymse firma. Blilie var medlem av formannskapet i Vestre Toten i 28 år, ordførar åra 1902-07. Perioden 1908-10 var han ordførar i det nye heradet Eina. Han var også forlikskommissær i mange år, og frå 1900 styremedlem i den lokale sparebanken. Frå 1888 til 1910 var han formann i Toten og Vardals brannforsikringsselskap.
Blilie representerte einmannskrinsen Toten på Stortinget i tida 1906-12. I den første valbolken var han medlem av tollkomiteen, permittert frå tinget 29. april-22. juni. Han var medlem av protokollkomiteen i den andre valbolken, 1910-12, representerte då Frisinna Venstre.
Il Tempo Gigante
Il Tempo Gigante er ein oppdikta resarbil som er kjent frå Flåklypa Grand Prix av Ivo Caprino frå 1975. Bilen vart opphavleg teikna av forfattaren og illustratøren Kjell Aukrust, og sidan bygd av Bjarne Sandemose. I animasjonsfilmen vert den konstruert av hovudpersonen Reodor Felgen, sykkelreparatør og oppfinn, og køyrt av han i billøpet Flåklypa Grand Prix.
Bilen har i filmforteljinga masse ekstrautstyr og ulike heimekonstruerte finessar, eksempelvis to speedometer, der det eine sluttar på 250 km/t, og det andre tek over og held til fram 400. Ein viktig del og ei av dei store oppfinnelsane til Reodor Felgen er ein superretometerfordelar, som skal auke karadialeffekten med over 110 %.
I filmen vert bilen sabotert av dei to hovudrivalane Rudolf Blodstrupmoen og den synske medhjelperen Mysil Bergsprekken. Likevel klarer det vesle tafatte pinnsvinet Ludvig å oppdaga feilen – ein sundsaga elektrisk fordelar – og halda bilen saman til løpet er ferdig.
Fullskalamodellen
I samband med dokkefilmen vart det i 1976 bygd ein kjørbar versjon av Il Tempo Gigante i full storleik. Denne har sidan vorte vist som reklame og attraksjon på arrangement rundt om i Noreg.
Den «ekte» Il Tempo Gigante vart bygd like etter ferdigstillinga av filmen. Karosseriet vart bygd av ein italiensk karosserimakar, Ermanno Martinuzzi, i filmstudioet til Caprino på Snarøya. Det tekniske vart utført av Jan Michelsen, Odd Høie og Svein Martin Pedersen - alle frå ein bilverkstad i Oslo. Ivo Caprino, Bjarne Sandemose og Charles Patey bidrog med mindre detaljar. Bilen starta som flate plater og vart ferdigstilt på tolv månader. Detaljane er utforma slik at mest mogleg skal likna modellen frå filmen. Ein Cadillac-ambulanse vart innkjøpt frå Sverige. Chassis med forstilling, V-8-motor på ca. åtte lit og automatkassen vart brukt. Bakakselen kom frå ein Dodge «kvarting». Seinare, i 1982, vart det innmontert ein big block Chevrolet 454 V-8-motor på ca. 7,6 lit. Motoren har direkte bensininnsprøyting, 540 hestekrefter og vart gjeven av den austerrikske Formelen 1-køyraren Niki Lauda etter at dei møttest på bilutstillinga i Geneve, ifølgje Remo Caprino. Han er registrert på nummer «BL 50000» i Noreg, og er vegsikra, men er ikkje normalt EU-godkjend på grunn av eksessivt støynivå (mælt til 130 decibel), så køyring skjer sjeldan, og då på bane eller lukka område. Den første testturen skjedde på Oslo lufthamn, Fornebu nattetid i 1976. Nokon toppfart vart ikkje mælt, då ein ikkje hadde utstyr til det. Dekket til bilen er heller ikkje eigna for høge fartar.
Bilen er 2,8 tonn tung, 6,7 m lang og 2,4 m brei.
Jan Erik Larssen frå Autofil prøvekøyrde bilen i 2002, med svært gode tilbakemeldingar.
Ursula Småland Goth
Ursula Småland Goth er ein norsk forskar og forfattar i kryssingsfeltet mellom samfunnsvitskap og folkehelse. Ho er utdanna siviløkonom, sjukepleiar og epidemiolog og tok doktorgraden sin ved medisinsk fakultet ved Universitetet i Oslo.
Il Tempo Gigante
Søksmål
Aukruststiftelsen og Hunderfossen familiepark til søksmål mot Caprino Filmsenter om rettane til Il Tempo Gigante. Saka omhandla opphavsrettane til filmprodusent til dei åndsverk filmen byggjer på, og særlege avgrensinga av vernet for tilarbeiding av eit originalverk.
Ursula Småland Goth
Generelt har forskinga hennar omhandla sosiale skilnader og helse, migrasjonhelse, migrasjonspedagogikk, sosioøkonomiske skilnader, integrasjon og sosialepidemiologi. Arbeidet hennar har mellom anna tatt for seg skilnader i bruk av og tilgang til helsetenester med bakgrunn i landsbakgrunn og butid i Noreg. I tillegg har ho skrive om språkopplæring for innvandrarar, levekår, innvandrarars utfordringa i skulen og helsetenestebruk blant innvandrarar. Goth har publisert fleire artiklar i fagfellevurderte tidsskrift og antologiar.
Mark Oliphant
Sir Marcus «Mark» Laurence Elwin Oliphant var ein australsk fysikar som spelte ei nøkkelrolle i utviklinga av atombomba. Han deltok òg i humanitært arbeid. Han sikta først på ein karriere innan medisin eller odontologi, men valde etter påverknad frå fysikkforelesaren tidleg i studia å bli fysikar.