cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anders Gotaas
Anders Gotaas var son til ein bonde på garden Gotås i Skogn. Han gifta seg i 1797? med enkja Wenke Marie Thode på godset Tautra i Frosta, som ligg på øya Tautra i Trondheimsfjorden. Dei neste vel 15 åra dreiv han godset, til dess han straks før 1814 selde det til ektemaken til stedottera. Sidan levde Gotaas på Tautra-godset til han døydde, på eit meir enn romsleg kår.
Otradnoje
Otradnoje (russisk Отра́дное) er ein by i Leningrad oblast i Russland med om lag 20 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 40 km aust for Sankt Petersburg på sørsida av elva Neva, ved samløpet med elva Tosna.
Anders Gotaas
Kårmannen Gotaas var 3. representant for Nordre Trondhjems amt på det fyrste overordentlege Storting i 1814. I den eigenskap var han medlem av deputasjonen som møtte Kristian Frederik, 10. oktober 1814, då den abiserande kongen forlet Noreg.
Bremsnes kyrkje
Bremsnes kyrkje er ei krosskyrkje frå 1771 i Averøy kommune i Møre og Romsdal. Kyrkja har 550 sitjeplassar.
Det er kyrkjegard ved kyrkja.
Shenouda III av Alexandria
Shenouda III var patriark av Alexandria og dermed pave av den koptiske ortodokse kyrkja frå 1971 til han døydde i 2012.
Shenouda III var fødd som Nazeer Gayed i Asyut i Egypt. Han gjekk ut frå Universitetet i Kairo og utdanna seg som prest i den koptiske kyrkja. 18. juli 1954 vart han munk med namnet fader Antonious syraren, i det syriske munkeklostret av Den evige Jomfrua Maria Theotokos, der han seinare vart prestevigd. Under tida si som munk levde han som eremitt. Patriark og pave Kyrillos VI av Alexandria kalla fader Antonious til patriarkatet den 30. september 1962 der han utnemnde han til biskop med ansvar for kristen undervising og dekan for det koptiske ortodokse teologiske universitetet. Det var då han tok namnet Shenouda.
Den 14. november 1971 vart Shenouda krona til pave og patriark av Alexandria, den 117. i suksjesjonen. I eigenskap av pave og patriark utnemnde Shenouda III dei første biskopane over Nord-Amerika der det i 2006 var meir enn hundre kyrkjer, mot fire i 1971. Han utnemnde også dei første biskopane over Australia og grunnla dei første koptisk-ortodokse kyrkjene i Sør-Amerika.
Shenouda bidrog til arbeid for å sameine kyrkjesamfunna, og gjekk inn for dialogar med ulike kristne samfunn. I 1973 vart han den første leiaren for den koptisk-ortodokse kyrkje som vitja Vatikanet på 1500 år. Han og pave Paul VI utforma ei felleserklæring om kristologi under besøket.
Den 3. september 1981 tvinga den egyptiske presidenten Anwar Sadat han til å gå i eksil i klosteret Sankt Bishoi. Samstundes blei åtte biskopar, 24 prestar og fleire andre kristne fengsla. Sadat erstatta kyrkja sitt hierarki med ein komite med biskopar, og kalla Shenouda «eks-pave». Den 2. januar 1985 sleppte den dåverande presidenten Hosni Mubarak paven fri, og han kom tilbake til Kairo 7. januar og kunne feira jul med kyrkja. Meir enn ti tusen personar deltok.
Fylkesveg 57 (fleirtyding)
Fylkesveg 57 finst i fleire fylke i Noreg:
Kirkelandet kyrkje
Kirkelandet kyrkje er hovudkyrkja i Kristiansund, reist i 1964. Ho ligg ved Langveien på øya Kirkelandet. Den tidlegare kyrkja brann etter tysk bombing i 1940.
Bygning
Kyrkja har ei form som bryt totalt med tradisjonell kyrkjearkitektur. Den arkitektoniske ideen bak Kirkelandet kyrkje er «Bergkrystall i roser», dvs. at kyrkja skal skine som ein lysande krystall mellom rosene i vestskråninga.
Interiør
Kunstnaren Gunnar S. Gundersen står bak den innvendige utsmykkinga, mellom anna glasmåleriet som gjev det spesielle lyset bak altartavla. Kyrkja vart nominert som Møre og Romsdal sitt bidrag til Århundrets byggverk 1905–2005, ei kåring i regi av bladet Byggeindustrien.
Victor Ferreyra
Victor Ferreyra er ein tidlegare argentinsk fotballspelar.
Bragernes kyrkje
Bragernes kyrkje er ei langkyrkje i Drammen kommune, Viken fylke. Kyrkja er oppført i teglstein og har 850 sitjeplassar.
Kyrkja vart oppført etter at den førre kyrkja strauk med i bybrannen i 1866. Dette er ei av dei mest påkosta kyrkjene i Noreg frå siste halvdelen av 1800-talet.
Altartavla i denne kyrkja har det mest kopierte altarbiletet i Noreg. Det viser oppstoda, er laga av Adolph Tidemand og er kopiert i om lag 70 kyrkjer, men ikkje alle desse er framleis i bruk.
Krysoberyll
Krysoberyll eller chrysoberyll er eit særs hardt mineral med grøn eller gulgrøn farge. Edelsteinsvarianter er alexandritt og kymofan (med kattauge-effekt). Mineralet opptrer i granittpegmatittar, i Noreg til dømes ved Nateland i Iveland, eller alluvialt i grusleier, som i Brasil eller Sri Lanka. Symmetrien er rombisk og den kjemiske samansetjinga BeAl2O4, eit beryllium-aluminiumoksid.
Slaget ved Höchstädt
Det første slaget ved Höchstädt vart utkjempa 20. september 1703, nær Höchstädt i Bayern, og resulterte i ein siger til Frankrike og Bayern under marskalk Villars mot den austerrikske general Limburg Styrum.
Opptakt
Den 5. september hadde hovudstyrken til keisaren under markgreve Ludvig Vilhelm av Baden-Baden teke fristaden Augsburg, og truga Bayern frå vest. Ludvig av Baden hadde etterlate ein styrke på 16 000 mann under Styrum nord for Donau, som flytta austover og nådde Höchstädt den 19. september. Villars og kurfyrste Maximilian II Emanuel av Bayern flytta armeen sin på 17 000 mann for å avskjere denne styrken, og gav ordre til ein annan fransk styrke på 7 000 mann under d'Usson nær Dillingen om å gå til åtak bakfrå.
Slaget
Denne planen mislukkast nesten då d'Usson gjekk til åtak for raskt og armeen hans, som var i mindretal, vart pressa attende av Styrum. Men Villars og Maximilian Emanuel nådde akkurat fram i tide, og gjekk til åtak på keisararmen, før dei kunne gå attende i stillingane sine. Det var berre på grunn av heroisk motstand av baktroppen under Leopold I av Anhalt-Dessau at Styrum kunne redde armeen sin og nå Nordlingen.
Austerrikarane tapte 5 000 mann, hovudsakleg som krigsfangar, 37 kanonar og det meste av armetoget. Franskmennene og bayerane tapte 1 000 mann.
Eit år seinare vart det andre slaget ved Höchstädt utkjempa, kjend på engelsk houvdsakleg som slaget ved Blenheim.
Fylkesveg 436 i Oppland
Fylkesveg 436 i Oppland går mellom Otta i Sel kommune og Stokstad i Vågå kommune. Vegen er 25,8 km lang.
John Gullichsen
John Gullichsen var ein norsk jurist og stortingsmann frå Borge i Østfold.
Gullichsen var son til ein snikkar og handelsmann. Sjølv utdanna han seg til jurist og vart cand.jur. i 1813. Han arbeidde så som fullmektig hos byfogden i Fredrikstad, Andreas Michael Heiberg. Då Heiberg var på Eidsvoll våren 1814, var 21-åringen Gullichsen konstituert byfogd, noko han også var i 1815-16. Frå 1824 var han underrettsprokurator i Bratsbergs amt, busett i Skien.
I 1827 var Gullichsen varamann til Stortinget. Både på det ordentlege Storting i 1836, og på det overordentlege Storting 1836-37, representerte han valkrinsen Skien og Porsgrunn, der han var medlem av militærkomiteen.
Fylkesveg 437 i Oppland
Fylkesveg 437 i Oppland går mellom Rosten og Høvringen i Sel kommune. Vegen er 10,0 km lang.
Sanming
Sanming (kinesisk skrift 三明; pinyin Sānmíng) er eit byprefektur vest i provinsen Fujian i Folkerepublikken Kina, der det grensar mot provinsen Jiangxi. Byprefekturet har eit areal på 22 929 km² og 2 503 388 innbyggjarar i 2010.
Krysolitt
Krysolitt er ein edel varietet av mineralet olivin, med gulgrøn eller grøn farge.
Sanming
Sanming ligg mellom fjellområda Wuyi Shan og Daiyun.
Krysolitt
Det finst i Noreg i olivinstein på Sunnmøre.
Som namn på edelstein er krysolitt òg brukt om andre mineral med tilsvarande farge, til dømes krysoberyll, turmalin og korund.
Sanming
Byprefekturet Sanming omfattar to distrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì) og ni fylke (县 xiàn).
Samferdsle
Kinas riksveg 205 passerer gjennom området. Han tek til i Shanhaiguan i Hebei og endar opp sør i Shenzhen i provinsen Guangdong. Undervegs er han innom mellom andre Tangshan, Tianjin, Zibo, Huai'an i Jiangsu, Nanjing, Wuhu, Sanming, Heyuan og Huizhou i Guangdong. Også Kinas riksveg 316 går gjennom området. Han fører frå Fuzhou i Fujian via Nanchang i Jiangxi og Wuhan i Hubei til Lanzhou i Gansu.
Ingvarsteinane
Ingvarsteinane, svensk Ingvarsstenarna, er runesteinar som blei reiste til minne om folk som døydde under den katastrofale vikingferda til Ingvar den vidfarne i samband med ferda si i austerlei kring åra 1036-1041. Ferda er kjend som Ingvarstoget.
Totalt finst det mellom 25 og 30 ingvarssteinar. Dette er eineståande når det gjeld runesteinar som kan knytast til ei og same historiske hending.
Skipseigarar
Nokre av runesteinane nemner skipseigarar som ein kan knytta til Ingvarstoget. Eit døme på dette er Svinnegarnsstenen (U 778) frå Uppland. Denne har ifølgje si eiga innskrift vore del av eit større monument, som ein kan rekna med var ved tingplassen i Svinnegarn. Steinen er reist av foreldra til ein av deltakarane i Ingvarstoget, Banke, som var ein av desse skipseigarane. Innskrifta på U 778, som er eit godt døme på ein ingvarsstein, følgjer under:
Innskrift
Runeskrift: þialfi × auk × hulmnlauk × litu × raisa × staina þisa × ala × at baka × sun sin × is ati × ain × sir × skib × auk × austr × stu[rþi ×] i × ikuars × liþ × kuþ hialbi × ot × baka × ask(i)l × raist
Normalisert: Þialfi ok Holmlaug letu ræisa stæina þessa alla at Banka, sun sinn. Es atti æinn seR skip ok austr styrði i Ingvars lið. Guð hialpi and Banka/Bagga. Æskell ræist.
Moderne svensk: Tjälve och Holmlög läto resa alla dessa stenar efter Banke, sin son. Han ägde ensam för sig ett skepp och styrde österut i Ingvars lid. Gud hjälpe Bankes själ. Äskil ristade.
Krysopras
Krysopras er ein gjennomskineleg varietet av kalsedon, farga grøn av nikkel. Det vert nytta som smykkestein.
Longyan
Longyan (kinesisk skrift 龙岩, pinyin Lóngyán) er eit byprefektur sørvest i provinsen Fujian i Folkerepublikken Kina. Byprefekturet har eit areal på 19 028 km² og 2 559 545 innbyggjarar i 2010. Longyan grensar mot provinsane Jiangxi i vest og Guangdong i sør.
Byprefekturet Longyan omfattar eitt distrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì) og fem fylke (县 xiàn).
Næring
Longyan er rik på naturressursar, med store skogar og svære førekomstar av ulike mineral.
Samferdsle
Kinas riksveg 319 fører gjennom byprefekturet. Riksvegen tek til i Xiamen og går nordvestover gjennom provinsane Fujian, Jiangxi, Hunan og Chongqing, til han endar opp i Chengdu, hovudstaden i provinsen Sichuan.
Historie
I 736 etablerte Tang-dynastiet prefekturet Tingzhou i det vestlege Fujian (eller «Minxi» (闽西); prefekturet administrerte fylka Changting, Huanglian og Xinluo. Seks år etter fekk Xinluo namnet Longyan etter ei spektakulær grotte i området.
Mange han-kinesarar flytta sørover frå nord på den sentrakinesiske sletta, der det jamt var stridar mellom kinesarar og inntrengar frå nord. Ei stor gruppe av desse, hakkaene, drog til Longyan. Byen Changting vert ofte omtala som hakkaene sin heim, og elva Tingjiang som «moderelva» til hakkafolket.
Minxi var eit strategisk baseområde under den kinesiske borgarkrigen.
Nokie Edwards
Nole Floyd «Nokie» Edwards er ein amerikansk musikar og medlem av The Rock and Roll Hall of Fame. Han er hovudsakleg gitarist og mest kjend som medlem av The Ventures. Edwards er òg skodespelar og spelte i mellom anna på Deadwood, eit amerikansk western-fjernsynsdrama.
Tidleg liv
Edwards vart fødd i Lahoma i Oklahoma, som son av cherokee-foreldre. Edwards kom frå ein familie av dugande musikarar, så då han var fem år gammal byrja å spele forskjellige strengeinstrument, som gitar, banjo, mandolin, fiolin og kontrabass. Familien flytta frå Oklahoma til Puyallup i Washington.
Fylkesveg 54 i Telemark
Fylkesveg 54 i Telemark går mellom Søtvedt og Skilbredstrand i Skien kommune. Vegen er 5,5 km lang.
Nokie Edwards
Tidleg liv
Seint i tenåra vart han med i dei amerikanske militære reservestyrkene. Etter å ha reist til Texas og California for opptrening, kom han heim att og byrja å spele i forskjellige countryband i området.
Musikkarriere
I januar 1958 flytta countryartisten Buck Owens frå California til Tacoma i Washington, som eigar av radiostasjonen KAYE. Før han skipa The Buckaroos med Don Rich, spelte Edwards gitar med Owens i eit nytt band han skipa i området, og spelte òg i husbandet til fjernsynsstasjonen KTNT, som låg i same bygget som KAYE. I 1960 spelte Edwards ein singel «Night Run» med B-sida «Scratch», for Blue Horizon Records med eit band kalla The Marksmen.
The Ventures
The Ventures er eit instrumentalband skipa i Tacoma i Washington i 1958. Dei originale medlemmane var Don Wilson på rytmegitar, Bob Bogle på sologitar og seinare bass, og trommeslagaren George Babbitt, som sidan vart ei 4-stjerners general i luftvåpenet. Babbitt vart erstatta av Howie Johnson og så av Mel Taylor. Edwards møtte Wilson og Bob Bogle då dei selte på KTNT. Edwards spelte opphavleg bass for The Ventures, men han tok over på sologitar og Bogle byta til bass. The Ventures gav ut ei rekkje bestseljande album fram til 1968, då Edwards slutta i bandet.
Edwards fortsette å turnere i Japan kvart år med The Ventures i seinare år, fram til 2012.
Anna arbeid
I 1969 starta Edwards ein solokarriere og gav ut fleire album fram til 1972. Han sleit med karrieren i Amerika og vendte attende til The Ventures som sologitarist i 1973. Edwards spelte med bandet fram til 1984, då han igjen slutta for å satse på ein solokarriere i Nashville i Tennessee. Han spelte sologitar for Lefty Frizzell på dei siste innspelingane hans. Seint i 1980-åra kom Edwads nok ein gong attende til The Ventures før han drog attende til Nashville. Gjennom 1990-åra spelte han med fleire countryprosjekt.
Edwards spelte stundom i USA både som soloartist og som medlem i forskjellige band, inkludert AdVenture, Art Greenhaw og The Light Crust Doughboys. Samarbeidet mellom Edwards og artisten og produsenten Greenhaw har ført til fleire album innan forskjellige sjangrar og Edwards vart to gonger nominert til «Grammyprien for beste countryalbum» for 20th Century Gospel (2005) og Southern Meets Soul (2006).
I 2008 vart Edwards innlemma i The Rock and Roll Hall of Fame i lag med The Ventures. Prisen vart presentert av John Fogerty.
Skodespelarkarriere
Etter å ha teke imot eit tilbod om å bli skodespelar, fekk Edwards ei rolle i Deadwood, ein amerikansk dramaserie innan Western-sjangeren. Edwards spelte den mystiske venen til Wild Bill Hickok og ein lokal innbyggjar, som var eit bindeledd mellom skurkane og heltane i serien.
Brad Whitford
Bradley Ernest Whitford  er ein USA-amerikansk musikar, mest kjend som rytmegitarist i hardrockbandet Aerosmith. I 2001 vart han i lag med bandet Rock and Roll Hall of Fame. Han har òg arbeidd som låtskrivar for gruppa og var medlåtskrivar på songar som «Last Child» i 1976.
Det algeriske herrelandslaget i handball
Algerie sitt herrelandslag i handball er det mannlege landslaget i handball for Algerie. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Fédération Algérienne de Handball. Landslaget har delteke i internasjonale turneringar sidan 1974.
Resultat i internasjonale turneringar
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Algerie har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
Minnehaha County
Minnehaha County er eit fylke heilt aust i delstaten Sør-Dakota i USA, med grense til delstatane Minnesota og Iowa. Flatevidda er 2 110 km² og folketalet 197 000, noko som gjer at fylket er det mest folkerike i delstaten. Fylket vert styrt frå Sioux Falls, største byen i Sør-Dakota.
Folketeljinga 2010 fann at 43,8 % av ibuarane var av tysk, 17,7 % av norsk, 11,6 % av irsk, 6,8 % av nederlandsk og 6,3 % av engelsk ætt.
Nanping
Nanping (kinesisk skrift 南平, pinyin Nánpíng) er eit byprefektur nordvest i provinsen Fujian i Folkerepublikken Kina. Byprefekturet har eit areal på 26 278 km², folketalet vart berekna til 2,9 millionar i 2009. Nanping grensar mot provinsane Zhejiang i nord og Jiangxi i vest. Delar av fjellkjeda Wuyi Shan ligg i Nanping.
Byprefekturet Nanping omfattar eitt distrikt (区 qū), fire byfylke (市 shì) og fem fylke (县 xiàn).
Samferdsle
Kinas riksveg 205 passerer gjennom området. Han tek til i Shanhaiguan i Hebei og endar opp sør i Shenzhen i provinsen Guangdong. Undervegs er han innom mellom andre Tangshan, Tianjin, Zibo, Huai'an i Jiangsu, Nanjing, Wuhu, Sanming, Heyuan og Huizhou i Guangdong.
Aesch i Basel-Landschaft
Aesch er ein kommune i distriktet Arlesheim i kantonen Basel-Landschaft i Sveits. ]]. Kommunen har innbyggjarar ({{Sveitsisk folketal Y|CH-BL|2761) og eit areal på {{areal|7.39}}. Kommunesenteret ligg 315 meter over havet.
Aesch grensar i aust mot kantonen Solothurn.
Roing under Sommar-OL 2020
Roing under Sommar-OL i 2021 i Tokyo omfatta 14 båtklassar, for fyrte gong likt fordelt mellom karar og kvinner. 523 deltakarar frå 80 land var påmeld, av dei 264 karar og 259 kvinner. Tevlingane vart avvikla dagane frå 23. til 30. juli på ei regattabane i bydelen Kōtō.
Fylkesveg 54
Fylkesveg 54 finst i fleire fylke i Noreg:
Roing under Sommar-OL 2020
Noreg fekk ein sølvmedalje i dobbeltsculler ved Kjetil Borch.
Singlesculler
<br style="clear:both;" />
Dobbeltsculler
<br style="clear:both;" />
Lettvekts-dobbeltsculler
<br style="clear:both;" />
Toar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Dobbeltfirar
<br style="clear:both;" />
Firar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Åttar
<br style="clear:both;" />
Natal-kolonien
Natal var ein britisk koloni i Søraust-Afrika. Kolonien vart danna 4. mai 1843, etter at regjeringa i Storbritannia hadde annektert boar-republikken Natalia. Den 31. mai 1910 vart kolonien slått saman med tre andre koloniar til Sør-Afrika-sambandet, og samstundes omgjort til provins. I dag heiter provinsen KwaZulu-Natal.
Opphavleg var kolonien om lag halvparten så stor som dagens provins, med nordgrense langs elvane Tugela og Buffalo. På hi sida elvane låg det sjølvstendige kongedømet Zululand.
Krass strid med zulu-folket leidde til evakuering av Durban. Pressa av britiske styrkar gav boerane i 1844 etter og aksepterte at Storbritannia tok over området. Ein britisk guvernør vart utnemnd og mange nybyggjarar emigrerte frå Europa, også nokre frå Noreg, til Natal og til Kapp-kolonien. Britar starta i 1860-åra opp med omfattande dyrking av sukkerrøyr. Då farm-eigarane hadde vanskar med å rekruttere zuluar til arbeid på plantasjane sine, skipa britane ut frå India tusenvis av indarar til kontraktsarbeid i sukkerrøyr-næringa i Natal.
Deeyah Khan
Deeyah Khan er ein norsk filmregissør, menneskerettsaktivist, plateprodusent og songar. Ho er grunnleggjar av produksjonsfirmaet Fuuse, som spesialiserer seg på dokumentarfilmar, digitale medieplattformer og innhald for fjernsyn og live-arrangement. Ho er òg grunnleggjar og redaktør for Sister-Hood Magazine. Magasinet fremjar og gjev stemme til ulike kvinner med muslimsk bakgrunn.
I 2016 vart Khan UNESCO Goodwill-ambassadør for kunstnarisk fridom og kreativitet <!--
Musikkarriere
I 1995 forlét ho Noreg og busette seg i London, etter vedvarande hets frå konservative muslimar. På sin siste soloplate frå 2007, Ataraxis, samarbeidet ho med pianisten Bob James, Police-gitaristen Andy Summar #seg, og Nils Petter Molvær.
Sister-hood
I 2017 lanserte Deeyah Sister-hood for å gje ei plattform til muslimske kvinner for å uttrykkja seg kunstnerisk. I 2016 vart Sister-hood retta opp igjen som eit nettmagasin som fremjar stemmane til kvinner med muslimske bakgrunn . Seks månder etter oppstart som eit nettmagasin vann Sister-hood Espoke Living Best Website hos Asian Media Awards i 2016 for å markera kvinneleg likestilling, og dessutan skapt medvit om problem som rammer muslimske kvinner.
Filmkarriere
Khans dokumentarfilm, Banaz: A Lóve Story, handlar om den britisk-kurdiske 21-åringen Banaz som vart æresdrept av sin familie. Filmen vart tildelt Emmy-prisen i 2013. Detta var Noregs første Emmy-pris innan «til nyhende- og dokumentarprogrammer»-kategorien. I 2015 laga ho filmen Jihad, der ho over to år følgjer britar som slutta seg til ISIS, og dessutan intervjuar imamar som freistar å overtala unge muslimar til å slutta seg til ISIS.
Utmerkingar
-->
Sonneberg
Sonneberg er ein by og ein kommune i landkrinsen ved same namn i delstaten Thüringen i Tyskland. Kommunen har ei flatevidd på 84,7 km² og i kring 24 000 ibuarar. Byen ligg langt sør i delstaten, 400 meter over havet, opp mot Frankenwald og delstaten Bayern i sør. Sonneberg var i fyrste halvdelen av det 19. hundreåret ein verdsleiande produsent av leiketøy. Deutsches Spielzeugmuseum, det tyske leiketøy-museet held til sentralt i byen.
Fylkesveg 438 i Oppland
Fylkesveg 438 i Oppland går mellom Nord-Sel i Sel kommune og Holungsøye i Vågå kommune. Vegen er 12,9 km lang.
Distriktet Arlesheim
Distriktet Arlesheim er eit av fem distrikt i den tysk-talande kantonen Basel-Landschaft i Sveits. Distriktet grensar i vest til Frankrike og i nordaust til Tyskland. I nord grensar Arlesheim til kantonen Basel-Stadt, medan han i både sørvest og søraust grensar til kantonen Solothurn (men ikkje i sør). Distriktet Arlesheim hadde 149 760 innbyggarar per 31. mars 2011.
Distriktet Arlesheim består av 15 kommunar: Aesch, Allschwil, Arlesheim, Biel-Benken, Binningen, Birsfelden, Bottmingen, Ettingen, Münchenstein, Muttenz, Oberwil, Pfeffingen, Reinach, Schönenbuch og Therwil.
Kebandemningen
Kebandemningen er ein steinfyllingsdemning for flaumkontroll og irrigasjon i Tyrkia. Han er bygd på elva Eufrat i provinsen Elazığ i søraustre Anatolia. Bygginga gjekk føre seg frå 1965 til 1975.
Demningen er 210 meter høg. Reservoaret over han er på 675 km², med eit volum på 31 mrd. m³. Installert vasskrafteffekt er 1 330 MW. Ved konstruksjonen vart det utgraven ein arkeologisk funnstad her – Norsun Tepe.
Det er 5 demningar på Eufrat i Tyrkia. I rekkjefølgje ovanfrå er dei: Kebandemningen (1 330 MW), Karakayademningen (1 800 MW), Ataturkdemningen (2 400 MW), Birecikdemningen (670 MW) og Karkamisdemningen (180 MW).
Slaget ved Ekeren
Slaget ved Ekeren, 30. juni 1703, var eit slag i den spanske arvefølgjekrigen. Franskmennene omringa ein nederlandsk styrke, som berre så vidt unngjekk å verte heilt utsletta. Slaget enda alt håp om ein avgjerande alliert siger i Dei spanske Nederlanda i 1703.
Opptakt
Etter å ha teke Bonn den 15. mai, ønskte Marlborough no å erobre Ostend i Antwerpen, eller tvinge franskmennene ut i open kamp. Han gav ordre til den nederlandske generalen Coehoorn til å marsjere til Ostend og omleire han. Den nederlandske generalen Van Sparre marsjerte sørvest mot Antwerpen, medan den nederlandske generalen Obdam marsjerte sørover frå Bergen op Zoom, og Marlborough sjølv marsjerte mot Lier.
Som året før var ikkje Dei sameinte Nederlanda ivrig etter å møte franskmennene i open kamp, heller ikkje opne hamnene i Antwerpen og Ostend for engelsk handel og opne konkurransen med nederlendarane. Derfor omleira ikkje Coehoorn Ostend, men plyndra i staden landsida mellom Ostend og Antwerpen.
Obdam marsjerte den 28. juni frå Bergen op Zoom til Antwerpen, og nådde fram dagen etter ved Ekeren, sju kilometer frå Antwerp.
Villeroi vart ikkje avleidd av den avleiande manøveren til Marlborough, og sende alle soldatane sine frå Diest til Antwerpen for å verne byen. Marlborough fekk høyre om dette og prøvde å åtvare Obdam og ordre han om trekkje seg attende til Lillo, men Obdam reagerte for seint.
Slaget
Tidleg om morgonen den 30. juni marsjerte franske dragonar frå Merksem og Ekeren i retning mot Kapellen for å avskjere rømmingsvegen nær Hoevenen slik at nederlendarane ikkje kunne vende attende til Breda og Bergen-op-Zoom. Markien av Bedmar og dei spanske soldatane hans tok stilling nær Wilmarsdonk. Dette sikra at dei nederlandske styrkane var omringa på alle sider.
Kampane pågjekk heile dagen. Klokka åtte om kvelden var det ikkje lenger teikn til Obdam, og Slangenburg valde å gå til åtak på Oorderen, denne gongen med eit overraskande bajonettåtak leia av Friesheim. Friesheim sende mennene sine vassande gjennom vatnet, og dukka opp der franskmennene ikkje hadde venta dei. Dette gjorde at dei gjenverande nederlandske soldatane klarte å rømme i mørkret attende mot Nederlanda.
Etterverknad
Slaget var ein siger for franskmennene, men Boufflers vart ikkje gratulert i det heile. Han vart i staden for skulda får å ha late ein total siger sleppe unna.
Obdam overlevde og rømde sørover om ettermiddagen med tretti kavaleristar, forkledd som franskmenn. Då han nådde fram til Nederland, skreiv han eit brev som tilet at heile armeen hans vart øydelagd. Oppførselen hans vart ikkje tilgjeven av det nederlandske militæret, og militærkarrieren hans var over.
Slangenburg, for hans del, vart hylla som ein nederlandsk helt. Han var òg rasande på Marlborough for at han vart utmanøvrert av franskmennene og ikkje kom med støtte.
Nederlendarane fekk 1717 drepne, 1003 skadde og 694 krigsfangar eller sakna. Franskmennene og spanjolane tapte 1750 mann.
Dagens plassering
Ein stor del av slagmarka, inkludert landsbyane Oorderen, Wilmarsdonk og Lillo, har forsvunne under Antwerpen hamn då denne vart utvida i 1960-åra.
Fylkesveg 439 i Oppland
Fylkesveg 439 i Oppland går mellom Nyborg i Sel kommune og Åsen i Vågå kommune. Vegen er 3,8 km lang.
Randy Waldman
Randy Waldman er ein USA-amerikansk pianist, arrangør, komponist og dirigent. I 2019 vann arrangementet til Waldman av «Spiderman Theme» på albumet hans Superheroes Grammyprisen for beste arrangement. Waldman arrangerte Barbra Streisand sin «Somewhere», som òg vann den same Grammyprisen i 1985. Han har vore pianist og dirigent for Streisand i over 35 år og har arbeidd med ei rekkje artistar som Frank Sinatra, Michael Jackson, Whitney Houston, Beyoncé, Ray Charles og Stevie Wonder. Han er òg helikopter- og flypilot og instruktør.
Wordieisen
Wordieisen var ein isbrem i søraustlege delar av Marguerite Bay mellom Cape Berteaux og Mount Edgell, langs vestkysten av Den antarktiske halvøya.
I mars 2008 rapporterte British Antarctic Survey at han verka klar til å bryte laus frå Den antarktiske halvøya. I april 2009 hadde dette skjedd og han forsvann heilt.
Han vart oppdaga av British Graham Land Expedition (BGLE) under Rymill, 1934-37, som namngav han etter sir James Wordie, som var uløna sekretær (seinare president) i Royal Geographical Society, og medlem av Discovery Committee, og styreleiar av Scott Polar Research Institute. Han hadde òg vore geolog og vitskapleg leiar for den britiske ekspedisjonen, 1914-16, under Ernest Shackleton.
The Moody Blues
The Moody Blues er eit engelsk rockeband. Dei var av dei første som blanda rock med klassisk musikk, mest kjend på albumet deira Days of Future Passed frå 1967.
The Moody Blues har seld i overkant av 70 millionar album verda over og fått minst 14 platina- og gullplater. Dei er framleis aktive per 2011 med eit medlem frå det originale bandet frå 1964 og to til frå besetninga etter 1967.
Tidlege år, Decca Records 1964-1967
The Moody Blues vart starta 4. mai 1964, i Erdington i Birmingham i England. Ray Thomas, John Lodge og Michael Pinder hadde vore medlemmar av El Riot & the Rebels. Dei vart oppløyste då Lodge, den yngste medlemmen, starta på technical college og Michael Pinder gjekk inn i militæret. Michael Pinder slo seg så saman att med Thomas og danna Krew Cats. Paret tok inn gitarist/vokalist Denny Laine, bandmanager og sidan trommeslagar Graeme Edge, og bassist Clint Warwick. Desse fem spelte som the Moody Blues for første gong i Birmingham i 1964. Namnet utvikla seg fordi dei håpte på å verte sponsa av M&B Brewery, men dette skjedde ikkje. Bandet kalla seg derfor i starten både The M B's og The M B Five, som òg var ein liten referanse til Duke Ellington-songen «Mood Indigo».
Kort tid etter fekk bandet kontrakt med eit London-basert management-selskap, 'Ridgepride', danna av tidlegare Decca-speidar Alex Murray (Alex Wharton), som hjelpte dei å få ein platekontrakt med Decca Records våren 1964. I starten vart dei signert til eit management-selskap som så leigde ut innspelingane deira til Decca. Dei gav ut ein singel, «Steal Your Heart Away», dette året, som ikkje gjekk inn på listene. The Moody Blues spelte på den britiske kult-serien «Ready Steady Go!» og song den livlege B-sida «Lose Your Money (But Don't Lose your Mind)». Men det var den andre singelen deira «Go Now» (som kom ut seinare på året), som verkeleg sette karrieren deira i gang. Dei vart marknadsført på fjernsyn med ein av dei første musikkvideoane i pophistoria laga for dette føremålet, produsert og regissert av Alex Wharton. Singelen vart ein hit i Storbritannia (der han er den einaste førsteplassen deira) og i USA, der han nådde 10. plass. Bandet fekk problemet med managementet sitt etter hitten og dei signerte så for Decca Records i Storbritannia (London Records i USA). Dei gav ut ein EP med fire spor kalla The Moody Blues, med begge sidene av dei to første Decca-singlane deira og eit omslag med fargebilete, tidleg i 1965.
Debutalbumet deira The Magnificent Moodies, produsert av Denny Cordell i ein sterk Merseybeat/R&B-stil, vart gjeven ut på Decca i mono i 1965. Det inneheld hitsingelen i lag med ei side av klassiske R&B-songar. Den andre sida inneheldt fire songar skrivne av Laine/Pinder. «Bye Bye Bird» (Decca AT 15048) vart teken som singel frå albumet i desember 1965 og han nådde tredjeplass i Frankrike.
Alex Wharton forlét management-selskapet og gruppa gav ut fleire singlar som selde heller dårleg. Dei fekk ein mindre hit i Storbritannia med ein cover av «I Don't Want To Go On Without You» (33. plass) i februar 1965, medan Pinder-Laine-songen «From The Bottom of My Heart (I Love You)» (22. plass) produsert av Denny Cordell (med ein korvokalstil som peikte fram mot den meir kjende vokalstilen på «Nights in White Satin») vart gjeven ut som ein britisk singel i mai 1965. Andre britiske singlar var «Everyday» (44. plass) i oktober 1965, ein annan song av Pinder-Laine, og den seinare «This is My House (But Nobody Calls)» (Decca F 12498,1966) og «Boulevard de la Madeleine», som kom ut seint i 1966.
I juni 1966 forlét Warwick gruppa. Han vart ein kort periode erstatta av Rod Clark (fødd Rodney Clark, 23. november 1942), men i oktober forlét han gruppa, som tok ein månad pause. Denny Laine gav seg seint i 1966, og ein siste singel med den første besetninga, «Life's Not Life», var gjeven ut i januar 1967 (Decca F 12543) med «He Can Win» som B-side.
Hayward og Lodge kjem inn i bandet
Gruppa oppstod på ny i november 1966 med dei nye medlemmane John Lodge, bassisten deira frå El Riot, og Justin Hayward, tidlegare frå The Wilde Three. Hayward vart anbefalt til Pinder av Eric Burdon frå The Animals, noko som vart støtta av den britiske songaren Marty Wilde, leiaren i The Wilde Three. Pinder ringde Hayward etter å ha lese søknaden hans, og vart imponert då Hayward spelte han singelen «London Is Behind Me» under bilturen deira for å møte dei andre medlemmane i Esher.
Etter dårlege økonomiske tilhøve og ein konfrontasjon med eit medlem av publikum, forstod bandet raskt at stilen deira med amerikanske bluescoverversjonar ikkje fungerte for dei, og dei avgjorde å berre spele sine eigne songar. Bandet vart introduserte for Decca-produsent Tony Clarke, som produserte ei innspeling der Justin Hayward sin «Fly Me High» og Mike Pinder sin «Really Haven't Got the Time» (Decca F12607) vart spelte inn. Desse to vart den første singelen til den andre besetninga av bandet, gjeven ut i mai 1967. Singelen vart spelt på radio og fekk god kritikk, men gjekk ikkje inn på lista i Storbritannia. Singelen gav derimot hint om kva retning musikken deira utvikla seg i. Den nye stilen, med symfoniske lydar frå Pinder sin Mellotron, vart først introdusert på Pinder-songen «Love And Beauty» (Decca F 12670) som vart gjeven ut som ein singel med ein rockesong av Hayward, «Leave This Man Alone» i september 1967. Heller ikkje denne vart ein hit i Storbritannia, men etablerte den nye stilretninga deira. Ray Thomas hadde tidlegare spelt fløyte på «I've Got A Dream» på debutalbumet deira, men vart nytta stadig meir frametter når dei no starta å ta inn ein meir psykedelisk stil, som seinare vart utvikla til eit konseptalbum om ein vanleg dag i livet til ein vanleg mann.
Deram Records, Threshold Records, 1967-1972
The Moody Blues-kontrakten med Decca Records var i ferd med å gå ut og dei skulda selskapet fleire tusen pounds i forskot. Dei hadde derimot støtte hos Decca sin A&R-manager Hugh Mendl, som hadde vore viktig i den nyoppretta etiketten til London/Decca, Deram Records. Med støtte frå Mendl fekk The Moody Blues eit tilbod om å lage ein rock and roll-versjon av Antonín Dvořák sin Ny verd-symfoni som skulle hjelpe fram det nye lydformatet til selskapet, Deramic Stereo Sound (DSS) mot at dei sletta gjelda til bandet.
Sjølv om sjefane i Deram i starten var skeptisk til denne hybridstilen som vart det nye konseptsalbumet, vart Days of Future Passed (utgjeve november 1967) eit av dei mest populære pop/rock-albuma som kom ut i denne perioden. Det selde til gullplate og nådde 27. plass på den britiske albumlista. Fem år seinare nådde det 3. plass på den amerikanske Billboard-lista. Albumet var ein songsyklus eller eit konseptalbum som (som James Joyce sin Ulysses) fann stad i løpet av ein enkelt dag. I produksjonen og arrangementa henta dei inspirasjon frå den banebrytande bruken av klassiske instrument av The Beatles som Pinder hadde introdusert Mellotronen for det året. Det tok forma til nye høgder ved hjelp av London Festival Orchestra, klassiske musikarar som var laust tilknytte Decca og som fekk eit oppdikta namn med «London» i for at det skulle høyrast imponerande ut. Dei gav albumet ein orkesteraktig struktur til songar Moody Blues alt hadde skrive og framført, i tillegg til overturar og avslutningar på albumet. Strykarar vart lagt til på albumversjonen av Hayward sin «Nights in White Satin» (som ikkje var på singelversjonen), og det same vart gjort med Pinder sin «The Sun Set». Orkesteret og gruppa spelte faktisk aldri i lag samstundeds på innspelinga. Trass i at albumet var eit fyldig konseptalbum, vart det spelt inn på ein særs handverksmessig måte, der bandet spelte inn ein song, som vart presentert for Peter Knight, som då komponerte ein høvande overgang som vart spelt inn med Decca-musikarane ('London Festival Orchestra'). Albumet var nesten i like stor grad eit originalt verk av Knight sjølv, som av gruppa.
Den faste produsenten til Decca, Tony Clarke produserte albumet, og heldt fram samarbeidet med bandet. Tilhengjarar av bandet kallar han stundom «The Sixth Moodie», «den sjette medlemmen», og han produserte alle albuma og singlane deira dei neste elleve åra. Lydteknikar Derek Varnals medverka òg stort i forminga av den tidlege studiostilen til bandet, og arbeidde med Pinder og Clarke for å lage ein meir symfonisk overlappande lyd på mellotronen slik at han ikkje slutta like brått som instrumentet normalt gjorde. Pinder hadde tidlegare arbeidd for selskapet som laga mellotronen.
Sea of Thieves
Sea of Thieves er eit førstepersons action-eventyrspel utvikla av Rare og gjeve ut av Microsoft Studios. I spelet samarbeider spelarane med andre for å utforske ei open verd via et sjørøvarskip. Grupper av spelarar vil regelemssig møta kvarandre i løpet av spelet, nokre gonger kan dei danna alliansar og i andre høve er dei rivalar. Spelaren tar rolla som ein sjørøvar som fullfører reiser frå ulike handelsselskap for å bli the ultimate pirate legend. Spelaren treng å nå minst nivå 50 med 3 av verka for å bli ein Pirate Legend.
The Moody Blues
Deram Records, Threshold Records, 1967-1972
Albumet og dei to singlane «Nights in White Satin» og «Tuesday Afternoon» (som ein medley med «Forever Afternoon», skriven som «Forever Afternoon (Tuesday?)» på albumet), vart særs populære.
I 1968 følgde dei opp med albumet In Search of the Lost Chord med songen «Legend of a Mind», ein song skriven av Ray Thomas som ei hyllest til LSD -guru Timothy Leary med ein fløytesolo av Thomas - fire medlemmar av bandet hadde teke LSD i lag i byrjinga av 1967. Det vart laga promo-film for songen, filma ved Groot-Bijgaarden slott nær Brussel i Belgia. Lodge skreiv ein song i to delar, «House of Four Doors», på kvar side av dette episke Thomas-stykket. Justin Hayward byrja å spele sitar og nytta dette instrumentet på albumet, inspirert av George Harrison. Hayward sin «Voices in The Sky» vart gjeven ut på singel og nådde 27. plass i Storbritannia, medan Lodge-singelen «Ride my See Saw» nådde 42. plass i Storbritannia og 15. plass i Frankrike. Denne songen vert framleis nytta som avslutningsnummer på konsertane deira. Singelen inneheldt ein song av Pinder, «The Best Way To Travel», som ikkje vart gjeven ut på album. Graeme Edge fekk ei viktig sekundærrolle i bandet som diktar, og nokre av dei tidlegare albuma deira frå slutten av 60-åra starta med forskjellige bandmedlemmar som les dikt av Edge. Dikta hadde tema knytt til tekstane i songane som følgde. Edge sjølv las det korte diktet sitt «Departure» på «Lost Chord».
On the Threshold of a Dream kom ut i 1969. Hayward sin «Never Comes The Day» vart gjeven ut som singel i Storbritannia.
Musikken til bandet vart meir kompleks og symfonisk med mykje klang på vokalspora, noko som var tydeleg på To Our Children's Children's Children frå 1969, eit konseptalbum inspirert av den første månelandinga. Albumet avsluttar med «Watching and Waiting», skriven av Ray Thomas og Justin Hayward og sungen av Hayward. Denne songen vart gjeven ut som singel på etiketten Threshold, men gjekk ikkje inn på lista.
Sjølv om bandet no hadde definert ein noko psykedelisk og var med på å definere progressiv rock (då òg kjend som «kunstrock»), valde gruppa å spele inn eit album dei kunne spele på konsertar, og gjekk bort frå den noko overlessa stilen på A Question of Balance (1970). Dette albumet nådde 3. plass på USA og gjekk heilt til topps i Storbritannia. Hayward sin «Question» (i ein alternativ versjon), vart gjeven ut som ein singel og nådde andreplassen i Storbritannia. Justin Hayward starta ein kunstnarisk utforsking av gitarlyden sin og brukte mange effektpedalar og fuzz-boksar, og utvikla for seg sjølv ein særs melodisk, summande gitarsolo-lyd. The Moody Blues var på denne tida eit særs populært band og dei spelte to gonger på dei kjende «Isle of Wight Festivals» (ein DVD med konserten deira i 1970 er gjeven ut). Pinder sin «Melancholy Man», som nådde førsteplassen i Frankrike, var òg på albumet.
To Lodge-songar, «Isn't Life Strange ?» (13. plass) og «I'm Just a Singer (in a Rock 'n' Roll Band)» (36. plass) var singlar frå Seventh Sojourn og nådde begge singellista i Storbritannia. På albumet nytta òg Pinder det nye Chamberlain-instrumentet i staden for Mellotron, og Edge nytta ei elektronisk tromme.
Seint i 1972 vart den fem år gamle «Nights in White Satin» gjeven ut på ny og vart den største hitten deira i USA. Singelen nådde andreplassen på Billboard Hot 100 og selde over ein million eksemplar. Han gjekk òg inn att på listene i Storbritannia og nådde 9. plass der, ti plassar høgare enn originalen i 1967.
Threshold Records
The Moody Blues var òg eit av dei første banda med ideen om at eit suksessrikt rockeband kunne promotere seg sjølv med sitt eige plateselskap, og følgde ideen til Beatles, som lagde Apple Records. Etter On the Threshold of a Dream i 1969, skapte dei Threshold Records, som delvis kom av ein krangel med London/Deram om kostnaden av plateomslag. Threshold produserte nye album og gav dei til London/Decca som fungerte som distributørar. Gruppa prøvde å byggje Threshold til eit stort selskap med å utvikle nye talent — mellom anna det britiske hardrockbandet Trapeze og den klassiske-akustiske sekstetten Providence — men forsøka var mislukka og bandet gjekk etter kvart attende til meir tradisjonelle platekontraktar. Dei la derimot grunnlaget for andre store grupper som sette opp liknande personlege selskap og distribusjonavtalar, som The Rolling Stones og Led Zeppelin.
Pause og soloarbeid, 1974-1976
Våren 1974, etter ein omfattande verdsturne som enda med ein turné i Asia, tok gruppa ein lang pause, fordi enkelte av bandmedlemmane følte seg utslitne og overskugga (i følgje Hayward sjølv i den siste utgåva av magasinet Higher & Higher i 2006). Sjølv om bandet typisk hadde hatt fire solovokalistar med Hayward som den fremste gitaristen og vokalisten, var det Pinder som vart rekna som hovudansvarleg for den symfoniske stilen deira, arrangementa og den totale omgrepsmessige retninga.
Putian
Putian (kinesisk skrift 莆田, pinyin Pútián) er eit byprefektur i provinsen Fujian i Folkerepublikken Kina, ved Austkinahavet. Byprefekturet har eit areal på 3 928 km², folketalet vart berekna til 2,86 millionar i 2009.
The Moody Blues
Pause og soloarbeid, 1974-1976
Hayward og Lodge gav ue teit album i lag, det populære Blue Jays (1975), med singelen «Blue Guitar», som nådde 8. plass. Albumet var tilskriven Hayward & Lodge, men Hayward hadde berre med seg 10cc som akkompagnement. Medlemmane gav så ut fleire soloalbum mot slutten av 70-åra.
Gjenforeining, 1977–1990
I 1977 valde gruppa å gå saman att og spele inn eit nytt album. London Records valde å gje ut eit dårleg miksa, åtte år gammalt konsertopptak frå Royal Albert Hall, mot bandet sitt ønske. På denne tida hadde Pinder gifta seg og starta ein familie i California, så for innspelinga drog bandet til USA med produsent Clarke. Innspelingane var prega av spenning og usemje. Først var det brann i studiodet dei nytta, og dei flytta inn i heimestudioet til Pinder. Dette vart så råka av eit jordras etter eit kraftig regnvêr, og dette førte til at spenninga auka. Pinder gav seg heilt med prosjektet før det var ferdig.
Putian
Næring
Byen er særleg kjend for sin skoproduksjon. Andre viktige næringar omfattar brygging, elektronikk, klede, frukt, grønsaker og maskiner, elektriske varer. Putian har vorte ein eksportbase for sko og for andre Fujian-produserte varer.
The Moody Blues
Gjenforeining, 1977–1990
Produsent Tony Clark vart òg tvungen til å forlate innspelinga av ikkje-musikalske årsaker, før albumet var ferdig, men våren 1978 kom Octave ut. Pinder, som ønskte å ta seg av familien sin, ønskte ikkje å legge ut på turné, noko som førte til bitterheit hos resten av bandet.
Putian
Samferdsle
Riksveg 324 i Kina fører gjennom området. Han går frå Fuzhou i provinsen Fujian og gjennom Guangdong, Guangxi, Guizhou, og endar i Kunming i Yunnan.
The Moody Blues
Gjenforeining, 1977–1990
Bandet turnerte USA og Europa det meste av 1979. I 1980 var dei klare til å gå i studio igjen, denne gongen med produsent Pip Williams. Moraz vart teken inn som permanent tangentspelar i bandet, sjølv om Pinder opphavleg hadde forstått det slik at han framleis skulle spele inn musikk med bandet, sjølv om han ikkje turnerte. Pinder prøvde å gå til retten for å hindre at Moody Blues spelte inn album utan han, men klarte det ikkje, og kom faktisk aldri attende til bandet. Albumet Long Distance Voyager, som kom ut i 1981, var ein stor suksess og nådde toppen av Billboard-lista i USA og inn på topp 5 i Storbritannia. Albumet inneheldt to hittar, «The Voice», (15. plass i USA) skriven av Hayward, og «Gemini Dream», (12. plass i USA) skriven av Hayward og Lodge.
Documenta
dOCUMENTA er ei viktig utstilling av samtidskunst som går føre seg kvart femte år i Kassel i det nordlege Hessen i Tyskland. Utstillinga vart skipa av kunstnaren, undervisaren og kuratoren Arnold Bode i 1955 som ein del av hageutstillinga Bundesgartenschau som vart halde i Kassel på denne tida.
MF «Storegut»
Ferja vart bygt i stål av Glommen Mekaniske verkstad på ferjeslippen på Tinnoset i 1956. Ho var ein del av transportkjeda Rjukanbanen-Tinnsjøen-Tinnosbanen-Telemarkskanalen til trafikken på banen vart nedlagt i 1991.
Documenta
På den fyrste documenta var det mange kunstnarar som var namngjetne for å ha hatt stor innverknad på moderne kunst (som til dømes Pablo Picasso og Vasilij Kandinskij). Dei nyare dOCUMENTA-utstillingane har kunst frå alle kontinenta. Men det meste av kunsten er likevel stadspesifikk, det vil seie at kunstverka vanlegvis er lagd med tanke på å verte synt fram på dOCUMENTA på staden der det aktuelle verket skal stå. Kvar utstilling er avgrensa til 100 dagar, og vert difor ofte omtala som «museum på 100 dagar». Det er ikkje sal av verka på utstillinga.
MF «Storegut»
MF «Storegut» vart freda av Riksantikvaren i 2009. Frå i 2015 vart ho innskrive på UNESCO si verdsarvliste som ein del av Rjukan-Notodden industriarv.
Documenta
Bakgrunnsstoff
Opplysningar på tysk om dOCUMENTA:
The Moody Blues
Gjenforeining, 1977–1990
The Present kom i 1983, igjen produsert av Williams, men var ikkje like populært som føregangaren. Det inneheldt ein britisk hitsingel, «Blue World», som nådde 35. plass i Storbritannia og 62. plass i USA. Songen «Sitting at the Wheel» nådde topp 40-lista i USA. Det vart laga videoar for begge singlane.
I 1986 fekk dei ny suksess med albumet The Other Side of Life og særleg songen «Your Wildest Dreams» gjorde det bra med ein Topp 10-plassering i USA (og 1. plass på Billboard's Adult Contemporary-singelliste). Videoen vart mykje vist på MTV og gav dei ein pris for årets video frå Billboard. Produsent var Tony Visconti og Barry Radman, ein synthprogrammerar som tidlegare vart hyrt av Moraz. Tittelsongen på albumet gjekk opp til 58. plass i USA. Dei fekk mange nye, yngre tilhengjarar, i tillegg til at mange av dei gamle tilhengjarane vart verande lojale, sjølv om dei rekna bandet som meir kommersialisert.
The Moodies heldt fram suksessen med albumet Sur La Mer (1988) og ein ny hit med «I Know You're Out There Somewhere» (30. plass i USA, 52. plass i Storbritannia, 2. plass på amerikanske Mainstream Rock-lista). Stilen deira vart stadig meir syntetisk og teknisk då Moraz og Visconti byrja å nytte moderne sekvensar, samplarar og trommemaskinar. På denne tida skreiv Justin Hayward og John Lodge dei fleste songane.
1990-åra til i dag
Bandet hadde byrja å forsterke konsertlyden sin i 1986 då dei hyrte inn ein ekstra tangentspelar (Bias Boshell var den første, erstatta i 1987 av Guy Allison før Boshell kom attende i 1990), samt kvinnelege korsongarar..
I 1991, halvvegs gjennom innspelinga av det nye studioalbumet deira, vart Patrick Moraz sagt opp, då han brukte for lite tid med bandet og hadde vore kritiske til bandet i eit magasin. Boshell, og ein ny tangentspelar, Paul Bliss, vart teken inn for å fullføre det nye albumet.
Albumet Keys of the Kingdom (1991) selde berre moderat.