cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Narmada
I elva lever mellom anna sumpkrokodille og ulike typar karpefisk, mallefisk, Channa, Mastacembelus og Notopterus notopterus.
Religiøs tyding
Å sjå Narmada skal reinsa ein hindu frå alle synder. Det finst ei rekkje valfartsstader ved elva. Mahewswar og Omkareshwar er dei viktigaste. I tillegg finst ein tradisjon for å valfarta rundt heile elva, narmadāparikramā. Denne ferda er 260 mil lang og blir utført til fots, med få eigedelar, lite mat og utan pengar. Ein kan byrja og slutta på kva stad, men må heile tida gå med klokka, med elva til høgre for seg, og så nær elva som råd.
Utnytting av elva
Dei ulike delstatane Narmada renn gjennom, Madhya Pradesh, Gujarat og Maharashtra, har hatt strid om bruken av elva. Dei føderale styresmaktene i India har derfor oppretta eit styringsorgan for fordelinga, Narmada Water Dispute Tribunal. Det er bygd ei rekkje demningar i elva med planar om fleire. Den omstridde Sardar Sarovar-demningen er den største av dei 30 planlagde demningane i Narmada Dam Project.
Bradley Ridge
Bradley Ridge er ein fjellrygg i Antarktis, kring 7 nautiske mil søraust for Mount Peter i Athos Range i Prince Charles Mountains. Han vart kartlagt frå flyfoto tekne av Australian National Antarctic Research Expeditions, og kalla opp etter R.G. Bradley, ein vêrobservatør ved Mawson-stasjonen i 1964.
Mount Turcotte
Mount Turcotte er eit fjell som ligg 4,5 km nordvest for Mount Tidd i Pirrit Hills. Fjellet vart plassert på kartet av U.S. Ellsworth-Byrd Traverse Party den 7. desember 1958, og vart kalla opp etter F. Thomas Turcotte, ein seismolog som var med gruppa.
Ødipus
Ødipus eller Oidipus (gresk Οἰδίπους Oidĭpous, «med hoven fot») var i gresk mytologi konge i Theben (Thíva). Han er særleg kjent gjennom skodespelet Kong Ødipus av Sofokles, og for å ha gjeve namn til ødipuskomplekset.
Ødipus var son av Laius og Jocasta, og vart konge i Theben etter å ha drepe faren (utan å vite at det var far hans), løyst gåta til Sfinxen og gifta seg, òg uvitande, med mor si og fått barn med henne. Variantar av segna om Ødipus er nemnt i fragment av fleire forfattarar frå Hellas i antikken, mellom andre Homer, Hesiod og Pindar. Det meste vi veit om Ødipus skriv seg frå tre skodespel av Sofokles: Kong Ødipus, Oidipus i Kolonos og Antigone.
Gerzensjøen
Gerzensee er ein innsjø i kantonen Bern i Sveits. Han har eit overflateareal på 0,25 km².
Han har gjeve namn til landsbyen med same namn.
Ødipus
Ødipuskomplekset
Soga om Ødipus har gjeve opphav til eit av dei mest kjente psykologiske kompleksa gjennom tidene, Ødipuskomplekset, som vart skapt av den kjende austerrikske nevrologen Sigmund Freud i 1931. Den mest kjente forma, som både finst i mellom anna Kong Oidipus av Sofokles og Hamlet av Shakespeare, er son som forelskar seg i mor si. Men kompleksomgrepet vart òg brukt på kjærleik mellom bror og søster, og finst mellom anna i krimromanen av Bernhard Borge, «De dødes tjern».
Ødipuskomplekset har òg eit søsterkompleks, elektrakomplekset, etter mellom anna skodespelet til Sofokles, «Elektra» der Elektra er forelska i far sin Agamemnon.
Avola
Avola er ein by og ein kommune i provinsen Siracusa i regionen Sicilia i Italia. Kommunen har 31 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 74,3 km². Byen Avola ligg 40 meter over havet, nær kysten mot Det joniske havet, 27 km sørvest for provinshovudstaden Siracusa.
I hovudsak arbeider ibuarane i industrien og i landbruket. Avola er eit sentrum i mandeldyrkinga. Staden er elles kjend for Nero d’Avola, ein svartaktig druesort som vert mykje dyrka i Sør-Italia.
Gamlebyen Avola vart fullstendig øydelagd i eit jordskjelv i 1693. Dagens Avola vart bygd frå grunnen, åtte killometer unna gamlebyen.
Oslo byfutembete
Oslo byfutembete var ein fyrsteinstansdomstol i Oslo som blei slegen saman med Oslo tingrett 26. april 2021. Domstolen hadde lokale i Oslo tinghus. Etter samanslåinga er alle tingrettane i Noreg fullfaglege.
Oslo byfutembete hadde i hovudsak fylgjande saksområde: Mellombels åtgjerd og arrest, konkurs, gjeldsordning, felleseie- og dødsbuskifte og tvangssaker. Domstolen utførte også notarialforretningar.
Historikk
Oslo byfutembete var ein spesialdomstol, den siste av sitt slag i landet. Tidlegare var det byfutembete i mange norske byar. I 1947 var det tolv i talet. Før Oslo byfutembete var byfutembeta i Stavanger (1. juli 2007), Bergen (1. september 2006) og Trondheim (1. januar 2003) dei siste som blei slegne saman med tingrettane i dei respektive byane.
Med om lag 60 tilsette var Oslo byfutembete lenge den tredje største fyrsteinstansdomstolen i Noreg. Domstolen var eit nasjonalt kompetansesenter for andre domstolar på saksfelta sine.
Frå 1. januar 2006 blei Namsmannen i Oslo overført frå Oslo byfutembete til politi- og lensmannsetaten. Namnet blei endra til Namsfuten i Oslo.
19. mai 2006 blei oppgåvene knytta til tinglysing av fast eigedom overført frå Oslo skifterett og byskrivarembete til Statens kartverk.
Oslo byfutembete blei slege saman med Oslo skifterett og byskrivarembete i 2006, og så igjen med Oslo tingrett i 2021. Ved nedlegginga hadde byfuten eksistert i over 700 år.
Inga Merethe Vik var den siste sorenskrivaren i Oslo byfutembete.
Fylkesveg 641 i Rogaland
Fylkesveg 641 i Rogaland går mellom Soleng og Bratthetland i Hjelmeland kommune. Vegen er 824 meter lang.
Ma'ayan Barukh
Ma'ayan Baruch (hebraisk skrift, tyder Velsigna kjelde) er ein kibbutz nord i Israel. Han ligg nær staden der den israelske, syriske og den libanesiske grensa møter kvarandre, og høyrer til Øvre Galilea regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 277.
Historie
Kibbutzen vart grunnlagd i mars 1947 på landområdet til Hamara, ein moshav som vart fråflytta i 1920. Grunnleggjarane var medlemmar frå andre kvutzot som hadde treft kvarandre i Kfar Giladi, i tillegg til medlemmar frå ungdomsrørsla HaTenua HaMeuhedet, Habonim, og medlemmar av ein garin av pionersoldatar frå Sør-Afrika som kjempa i den britiske hæren under andre verdskrigen.
Pangnirtung
Pangnirtung (eller Pang, òg Pangniqtuuq, kanadisk stavingsskrift ᐸᖕᓂᖅᑑᖅ) er ein by i Qikiqtaaluk-regionen i det canadiske territoriet Nunavut. Han ligg på Baffinøya ved Pangnirtung Fjord, ein djup fjord som munnar ut i Cumberland Sound. I 2016 hadde Pangnirtung 1 481 innbyggarar. Han hadde ei flatevidd på 7,54 km². Kring 9 prosent av innbyggjarane på Baffinøya bur i Pangnirtung.
Blåkveitefiske er ein viktig lokal næringsveg. I 2008 løyva dei føderale styresmaktene pengar til å byggja ei hamn her. Pangnirtung Fisheries Limited driv ein fabrikk for å handsama og pakka kveitefangsten. Verksemda blei skipa i 1992, og har no over 40 tilsette i høgsesongen om sommaren.
Phil Palmer
Philip «Phil» John Palmer er ein engelsk studiogitarist innan jazz og rock som har turnert, spelt inn og arbeidd med mange kjende artistar. Han er mest kjend som slidegitarist.
Biografi
Palmer har spelt med artistar som Lucio Battisti (albumet Una giornata uggiosa, 1980), Pet Shop Boys, Wishbone Ash (turné i 1986), Joan Armatrading, Eric Clapton, Roger Daltrey, Iggy Pop, Thomas Anders (1989), Bob Dylan, Tina Turner, Dire Straits (turné i 1992), Pete Townshend (konsertar i 1993 og 2000), Eros Ramazzotti (Tutte storie 1993), Alejandro Sanz (Alejandro Sanz 3 1995), (Paola e Chiara (1997), Pino Daniele, Chris de Burgh, Bryan Adams, Johnny Hallyday, David Knopfler, George Michael, Renato Zero, Claudio Baglioni, Massimo Di Cataldo, Melanie C, Robbie Williams og David Sylvian. Han har ofte arbeidd med produsenten Trevor Horn. I 1986 arbeidde han som studiomusikar på Alphaville-albumet Afternoons in Utopia.
I 1993 sette Palmer saman eit band kalla Spin 1ne 2wo med Paul Carrack (vokal and klaverinstrument), Steve Ferrone (trommer), Rupert Hine (produsent, klaverinstrument) og Tony Levin (bass). Dei gav ut eit album med coverversjonar innan classic rock med songar av Jimi Hendrix, The Who, Led Zeppelin, Blind Faith, Steely Dan og Bob Dylan.
Familie
Han er nevø av Ray og Dave Davies frå The Kinks.
Norvegia-ekspedisjonane
Norvegia-ekspedisjonane syner til fire norske antarktisekspedisjonar som vart gjennomført i perioden 1927–1931. Ekspedisjonane vart primært sendt for å utforske kvalførekomstar i Sørishavet, og var finansiert av kvalfangstpioneren Lars Christensen. Ekspedisjonane annekterte òg fleire område for Noreg, blant anna Bouvetøya i 1927 og Peter I Øy i 1929, og oppdaga fleire til då ukjende landområde.
Ekspedisjonane nytta det ombygde selfangstskipet «Norvegia», som har gjeve namn til ekspedisjonane. Dei to siste ekspedisjonane nytta òg fly for rekognosering. Norvegia-ekspedisjonane vart vidareført gjennom Thorshavn-ekspedisjonane, òg finansiert av Christensen.
Den første Norvegia-ekspedisjonen
Den første Norvegia-ekspedisjonen (1927/28) vart leia av kaptein Harald Horntvedt og gjorde undersøkingar ved Sør-Georgia og på Bouvetøya. 1. desember 1927 gjekk ekspedisjonen i land på Bouvetøya, den første dokumenterte ilandstiginga på øya nokosinne. Det norske flagget vart planta i bakken og øya erklært for norsk territorium. Ekspedisjonen gjorde vitskaplege observasjonar og kartlegging, og i havet rundt øya vart det gjort oseanografiske observasjonar. Ei lita hytte vart bygd på eit av dei få ilandstigingsstedane og vart namngjeven Ny Sandefjord.
Det vart gjort meteorologiske og oseanografiske undersøkingar av cand.mag Ditlef Rustad og amanuensis Håkon Mosby, og dessutan vitskapleg arbeid over krill, den viktigaste kvalføden, av zoologen dr. Ola Olstad. Geologiske undersøkingar vart gjort av Olaf Holtedahl.
Den andre Norvegia-ekspedisjonen
Ekspedisjonen hadde òg til føremål å etablere ein bemanna meteorologisk radiostasjon på Bouvetøya, men fann ikkje noko eigna stad. Hytta som vart sett opp året før var borte og ekspedisjonen sette opp to nye hytter, ei på Kapp Circoncision og ei på Larsøya.
Den tredje Norvegia-ekspedisjonen
Den tredje Norvegia-ekspedisjonen (1929/30) vart leia av Hjalmar Riiser-Larsen, og Nils Larsen var òg denne gongen kaptein på «Norvegia». Hovudmålet med ekspedisjonen var å gjennomføre den mislukka planen frå den første Norvegia-ekspedisjonen med å nå frem til Enderby Land på det antarktiske kontinentet og utforske områda vidare til Weddellhavet. Det skulle òg gjerast forsøk å nå inn til land, dersom tilhøva gjorde det mogeleg. Det skulle òg gjennomførast oseanografiske og meteorologiske undersøkingar.
Flygarane Riiser-Larsen og Finn Lützow-Holm nytta fly til å rekognosere, kartlegge og fotografere. Dette var første gong ein antarktisk ekspedisjon brukte fly til vitskapelege føremål. Bouvetøya vart kartlagt og fotografert frå lufta, og òg denne gongen vart det sett opp to depothytter på øya, ei på Kapp Circoncision og ei mindre på Larsøya.
Etter å ha vitja Bouvetøya, gjekk turen vidare mot det antarktiske kontinentet. 22. desember 1929 landet Riiser-Larsen og Lützow-Holm på Enderby Land og planta det norske flagget. Seinare vart vestkysten av Enderby Land kartlagt, og Kronprins Olav Kyst og Kronprinsesse Märtha Kyst vart oppdaga og kartlagt.
Den sesongmessige variasjonen av pakkisen under påverknad av straum og vind vart observart. Det vart òg henta vassprøver og planktonprøver, samt kartlagd nye kvalfelt.
Den fjerde Norvegia-ekspedisjonen
Den fjerde Norvegia-ekspedisjonen (1930/31) var frå starten leia av Gunnar Isachsen, med Nils Larsen som kaptein. Det vart først gjort ei reise kring hele kontinentet med føremål å kartlegge kvalførekomstar og gjere oseanografiske, meteorologiske og biologiske undersøkingar. Det vart òg leita etter Trulsøya, Nimrodøyane og Doghertyøya som tidlegare var blitt rapportert observert, men resultatlaus leiting førte til konklusjonen at dei må ha vore isfjell.
Frå februar 1931 overtok Hjalmar Riiser-Larsen leiinga av ekspedisjonen, som inkluderte ytterlegare rekognosering og kartlegging frå fly. Den 17. februar 1931 vart Prinsesse Ragnhild Kyst annektert.
Vazov Rock
Vazov Rock er ei klipp på 200 moh heilt sør i Peshev Ridge i Tangra Mountains, aust på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Klippa strekkjer seg 300 meter frå søraust til nordvest og ligg oppom Vazov Point i sør, Boyanabreen i nordaust og Brunow Bay i sørvest.
If There Is Something
«If There Is Something» er ein song av Bryan Ferry, spelt inn av bandet hans Roxy Music for debutalbumet deira med same namn. Ei konsertutgåve av songen finst på albumet deira Viva!.
Songen har ein heller munter, spretten stil, og er ein lett etterlikning av countr med honkytonk-liknande piano og klimprande gitar. Synginga til Ferry er nonchalant og spøkefull.
Songen vart nytta i filmen Flashbacks of a Fool i 2008.
Konsertutgåver
Songen vart spelt på nesten alle dei tidlege Roxy Music-turneane og instrumentalpartia vart gjerne dradd ut, som tok songen opp i 10-12 minuttar. Den 18. februar 1972 sendte BBC eit opptak av songen som var på over 11 minuttar. Eit konsertopptak frå Newcastle City Hall den 27. eller 27. oktober 1974 vart gjeven ut på konsertalbumet Viva! i 1976.
Nysæter kyrkje
Nysæter kyrkje er ei arbeidskyrkje i Stord kommune i Vestland fylke. Ho vart oppført i 1991 og innvigd i januar 1992.
Byggverket er i tegl og har 350 sitjeplassar. Det er inspirert av stavkyrkjearkitektur.
Peter McParland
Peter James McParland er ein nordirsk tidlegare fotballspelar frå Newry. Han var i 10 år ein kraftfull midtspiss på Aston Villa og som særleg utmerkte seg med sitt hovudspel.
Klubbspel
McParland spelte på Dundalk frå 1951. I 1952 vart han overført til engelske Aston Villa. Gjennom ti sesongar var han med i 293 ligakampar og skåra 98 ligamål. Høgdepunktet kom i FA-cupfinalen 1957 der McParland skåra begge måla då Aston Villa slo Manchester United 2–1. Etter 1962 tente han ein sesong i Wolverhampton Wanderers og ein annan i Plymouth Argyle.
Landslagsspel
McParland skåra begge Nord-Irland-måla i landslagdebuten mot Wales 31. mars 1954. Fyrst fire år seinare kom på han skåringslista att, noterte seg då for heile 5 mål under Fotball-VM 1958 i Sverige. Nord-Irland nådde kvartfinalen i turneringa. 9. mai 1962 tok landslagstida slutt, etter 34 kampar og 10 mål.
Tadahiko Ueda
Tadahiko Ueda var ein japansk fotballspelar.
Hadath El Jebbeh
Hadath El Jebbeh (òg kalla Hadeth El Jebbeh, Hadath el-Jubbah, Hadad El-Gebbeh eller Hadet ej Jobbé; arabisk حدث الجبة), er ein by i Bsharri distrikt i Nord guvernement i Libanon. Han ligg i Qadishadalen. Innbyggjarane er kristne maronittar.
Etymologi
Hadath er namn på tre stader i Libanon. For å skilje mellom dei har ein lagt til namnet på regionen dei ligg i, Hadath Beirut, Hadath Baalbeck og Hadath Al Jebbeh. Andre stader med dette namnet finst òg i Midtausten.
Den semittiske rota Hadath tyder «den nye». Hadath kan tyde «den nye byen».
Den vanlege uttalen av namnet er Hadad. Dette indikerer at namnet kan ha ei anna tyding. Hadad var ein nordvestleg semittisk uvêrsgud og byen kan ha hatt eit tempel tileigna denne guden. I følgje ei segn vart kyrkja tileigna vernehelgenen til Hadath, St. Daniel, bygd på ruinane av eit heidensk tempel.
Jebbeh er det tradisjonelle namnet på Kadisharegionen, òg kalla Jebbet Bsharri som refererer til Bsharri, den største byen i regionen. Den semittiske rota gb tyder «brunn» eller «djup», og kan syne til dei djupe kløftene i Kadisha. I Libanon finst andre Jebbeh som Jebbet Mnaytra og Jebbet Yanuh.
Historie
Hadath er ein særs gammal busetnad. Maronittar slo seg ned her på 800-talet etter å ha flykta frå Orontesdalen. Byen vart øydelagd mot slutten av 1200-talet av mamelukkane. Frå denne perioden er det funne åtte maronittiske mumiar av innbyggjarane i ei nærliggande grotte, 'Assi av Hadath. Etter byen vart øydelagd, vart han bygd opp att og vart igjen ein viktig by fram til slutten av 1500-talet.
Hadath gav den maronittiske kyrkja tre patriarkar, Yaaqoub Ibn Eid (1445–1468), Boutros Ibn Youssef Ibn Yaaqoub, kjend som Ibn Hassane (1468–1492) og Sham'un Ibn Dawud Ibn Youssef Ibn Hassane (1492–1524). Desse tre patriarkane var særs aktive i kampen mot påverknaden frå jakobittane på maronittane, ein kamp som førte til at jakobittane vart drivne ut av Kadisha kring 1550.
Fylkesveg 644 i Rogaland
Fylkesveg 644 i Rogaland går mellom Hjelmeland og Hjelmeland kai i Hjelmeland kommune. Vegen er 150 meter lang.
Krystallglas
Krystallglas er òg litt blautare enn vanleg glas, og er difor lettare å omarbeida. Krystallglas med ekstra høgt blyoksid-innhald vert kalla flintglass, og vert brukt i linse-optikk.
Augusta i Italia
Augusta er ein by og ein kommune i provinsen Siracusa i regionen Sicilia i Italia. Kommunen har 36 000 ibuarar og dekker ei flatevidd på 109,3 km².
Byen Augusta ligg 35 kilometer nord for provinshovudstaden Siracusa. Næringslivet er dominert av industriproduksjon. Augusta-Priolo, Italias største petrokjemiske selskap og Sicilias største industrikompleks har sysselsett ein stor del av ibuarane i Augusta. Kommunen er sterkt prega av industriverksemda og har fått tilnamna Den svarte trekanten (Trinacria Nera) og Det svarte Sicilia.
Den italienske marinen har ein base i Augusta.
Byen vart grunnlagd på 1100-talet. I eit jordskjelv i 1693 vart byen fullstendig øydelagd.
Brocklehurst Ridge
Brocklehurst Ridge er ein delvis snødekt steinrygg kring 1 nautisk mil sør for Taylor Platform i Prince Charles Mountains. Han vart kartlagt frå flyfoto tekne av Australian National Antarctic Research Expeditions tekne i 1956 og 1960, og vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter F.J. Brocklehurst, ein elektrikar ved Mawson-stasjonen i 1964.
Ola Olstad
Ola Olstad var ein norsk zoolog og polarforskar, og det første menneske som sette sine bein på Peter I Øy i Antarktis.
Virke
I 1918 vart Olstad tilsett ved Zoologisk museum i Oslo der han først arbeidde i den statlege forsøksverskemda for ferskvassfiskeria under Knut Dahl. Etter eit par år tok han opp studiar over lirypa i Øyer i Gudbrandsdalen, og vart tilknytt Landbruksdepartementet som jaktkonsulent.
Olstadbreen på Peter I Øy og Olstadtoppen på Annenkovøya i Søratlanteren er kalla opp etter han.
FA-cupfinalen i fotball 1997
FA-cupfinalen i fotball 1997 fann stad på Wembley stadion i London 17. mai 1997, med 79 160 tilskodarar på tribunane. Chelsea FC frå London vann FA-pokalen etter å ha slått Middlesbrough FC med 2–0.
Kampen
I kampens fyrste minutt tok Roberto Di Matteo med seg ballen frå eigen banehalvdel. Upressa førte han ballen til 25 meters hald, der han fyrte av eit langskot som via tverrliggar gjekk i mål. Knappe ti minutt før full tid avgjorde Eddie Newton ein tam kamp då han frå kort hald skaut i mål via ein Middlesbrough-forsvarar.
Chelsea FC stilte med: Frode Grodås, Dan Petrescu, Steve Clarke, Frank Lebœuf, Frank Sinclair, Scott Minto, Dennis Wise (kaptein), Roberto Di Matteo, Eddie Newton, Mark Hughes og Gianfranco Zola. I sluttminutta fekk Gianluca Vialli plassen til Zola.
Stephen Lodge var dommar.
Vindstille
På land
Røyk vil stige rett opp.
Til sjøs
Sjøen er speglblank (halvblikk eller svartestille).
Georg Trakl
Georg Trakl var ein austerriksk diktar og blant dei viktigaste lyrikarane i den tidlege ekspresjonismen. Diktinga til Trakl var i byrjinga påverka av den franske symbolismen, representert av forfattarar som Charles Baudelaire, Arthur Rimbaud, Paul Verlaine og den seine Friedrich Hölderlin. Sidan utvikla Trakl ein eigen unik tone, prega av tungsinn og ei kjensle av lengsle og sorg. Diktinga hans krinsar om emne som liding, forgjengelegdom og undergang, kaos og det vonde. Trass i at han berre rakk å fullføre to diktsamlingar i løpet av tida han levde, fekk diktinga hans stor innverknad på den ekspresjonistiske lyrikken i mellomkrigstida og på tysk lyrikk etter 1945, og Trakl har blitt omtala som den fremste lyrikaren innan den tyske ekspresjonismen.
Oppvekst og tidlege år
Georg Trakl blei fødd i Salzburg i det dåverande Austerrike-Ungarn, som fjerde barn i ein søskenflokk på seks. Far hans var jarnvarehandlar, og han voks opp i ein velståande familie med kulturelle interesser. Trass i dette gjorde Trakl det aldri godt på skulen, og grunna dårleg resultat blei han mellom anna nøydd til å gå fjerde klasse om att, etter å ha fått strykkarakter i matematikk, latin og gresk. I sjuande klasse strauk han i dei same faga, men valde heller å avslutte skulegangen enn å ta året på nytt. Jamvel om han var mislukka i akademisk samanheng, var han interessert i både musikk og litteratur. Frå 1904 skreiv han vers og lyriske skisser som var påverka av forfattarar som Nikolaus Lenau, Charles Baudelaire, Paul Verlaine, Stefan George og Hugo von Hofmannsthal. På denne tida møtte han også likesinna i diktarsamlaget «Apollon» (seinare «Minerva»). Han utvikla ei stor ovundring for den russiske forfattaren Fjodor Dostojevskij og filosofen Friedrich Nietzsche, men tok seinare i livet avstand frå sistnemnde. Trakl prøvde også kloroform for første gong i denne perioden, ei røynsle som blei byrjinga på ein livslang avhengnad til narkotiske stoff.
Førkrigsåra
I 1908 tok Trakl avsluttande prøve som apotekarlærling med gode resultat. Frå hausten 1909 byrja han på farmasistudiet ved Universitetet i Wien. I Wien studerte også søstera Grete, som han hadde eit særs nært tilhøve til, ved musikkakademiet. Eit drygt år seinare debuterte Georg Trakl i Wien-pressa, etter at forfattaren Hermann Bahr oppmoda Neues Wiener Journal til å trykke tre av ungdomsdikta hans. På seinåret 1909 blei dei tidlege dikta hans sende til eit forlag i München, men enda opp med å bli refuserte.
I 1910 tok Trakl avsluttande eksamnen, og var ferdig utdanna farmasøyt. På denne tida var han dessutan i ferd med å mognast som lyrikar, og skriv nokre av dei dikta som kom til å bli ståande for ettertida. I oktober byrja han på avteninga av den eittårige militærtenesta ved ei sanitetsavdeling i Wien. Etter militærtenesta arbeidde han i kort tid ved eit apotek i Salzburg, men sleit med å halde på ein fast jobb. I Salzburg var han ein del av krinsen kring tidsskriftet Pan, som inkluderte kulturkritikaren Karl Hauer. I det heile var Trakl ein rastlaus person, og var stadig på reisefot mellom Wien, Salzburg og ikkje minst Tirol, der han tykte seg «...mest i samklang med naturen».
I desember 1911 blei han utnemnd til militærmedikamenttenestemann med løytnants rang, og frå april året etterpå var han stasjonert i apoteket ved eit garnisonhospital i Innsbruck, der han mistrivst og var deprimert. I Innsbruck kom han samstundes i kontakt med Ludwig von Ficker, utgjevaren av tidsskriftet Der Brenner og medarbeidarane hans. Desse inkluderte filosofen Carl Dallago og Karl Röck, den seinare utgjevaren av dikta hans. Allereie 1. mai stod dei første dikta hans på trykk og dei neste to og eit halvt åra sette von Ficker i alt 65 Trakl-dikt på prent i bladet. 1. oktober var prøveperioden hans i militæret over, og trass i at dei overordna tilrådde han til ei fast stilling, bad han sjølv om å bli overført til ei reservestilling for å kunne gå ut i sivilt arbeid. Søknaden om overføring blei akseptert 30. november, og avslutta det som skulle vise seg å bli den lengste yrkesaktive perioden hans. Seinare i livet kom dei borgarlege stillingene hans aldri til å vare lengre enn ei veke. I etterkant av militæropphaldet blei han endå ein gong råka av djup depresjon. Attende i Wien vanka han med personlegdomar som litteraten og utgjevaren Karl Kraus, arkitekten Adolf Loos og målaren Oskar Kokoschka.
Vinteren 1913 reiste Trakl attende til Innsbruck og fullførte diktet «Helian», som han sjølv skildra som «Det mest dyrebare og smertelege eg nokon gong har skrive». Seinare same året kontakta Karl Kraus ein føreleggjar i Leipzig, som fatta interesse og sende Trakl ein førespurnad om å gje ut dikta hans. Den austerrikske forfattaren Franz Werfel var konsulent for manuskriptet, og blei djupt gripen av det han las. I august kom den første diktsamlinga til Trakl ut på Kurt Wolff Verlag under namnet Gedichte («Dikt»). Trass i den litterære framgangen leid han framleis under sterke depresjonar og alkoholmisbruk. I løpet av hausten skreiv han fleire tunglynde og fortvila brev til von Ficker, og det har blitt spekulert i om Trakl sine problem på denne tida kan ha samanheng med eit mistenkt incestuøst forhold mellom han og søstera Grete, jamvel om det er umogleg å stadfeste at eit slikt forhold har eksistert mellom dei to søskena.
Siste leveår og krigsutbrotet
6. mars 1914 hadde Trakl fullført ei ny samling dikt, Sebastian i draum, og sende henne til forlaget sitt for utgjeving. Nokre dagar seinare reiste han til Berlin, og i den tyske hovudstaden møtte han diktaren Else Lasker-Schüler. Seinare tileigna han diktet «Aftenland» til henne, og etter Trakl sin død skreiv Lasker-Schüler tre dikt til han. Trakl kom attende til Innsbruck i dårleg forfatning. I den same perioden blei manuskriptet til Sebastian i draum godkjend av forlaget.
28. juni 1914 erklærte Austerrike-Ungarn krig mot Serbia, og Trakl melde seg til teneste under den ålmenne mobiliseringa. 24. august rykka Trakl fram saman med ei sanitetskolonne frå Innsbruck. Etter slaget ved Grodek utanfor Lvov fekk Trakl ansvaret for 90 alvorleg såra og døyande soldatar i to døger utan lækjarhjelp på ein låve. Ein av dei såra skaut seg sjølv, og medsoldatar måtte hindre Trakl frå å gjere det same. I byrjinga av oktober blei han overført til psykiatrisk avdeling på eit garnisonhospital i Krakow. Trass i at han hadde det vanskeleg på sjukehuset, fullførte han i løpet av dei neste vekene dikta «Klage» og «Grodek», som kom til å bli dei siste tekstane han skreiv i levande live. 3. november døydde Trakl av ein overdose kokain. Det er uråd å seie om dødsfallet var eit sjølvmord, eller om det berre var snakk om ein uheldig overdose. Georg Trakls død gjekk tungt inn på søstera Grete, som etter år med avhengnad til narkotika og alkoholisme, tok livet av seg i 1917. I 1925 blei dei jordiske leiviningane etter Trakl overført til Austerrike, og 7. oktober same året blei han jordfesta i Innsbruck.
Ettermæle
Georg Trakl var ein viktig føregangsmann for den tyske ekspresjonismen som nådde sitt høgdepunkt i tida mellom dei to verdskrigane. I dag blir han rekna blant dei viktigaste tyskspråklege diktarane i det 20. hundreåret, og har påverka mange kunstnarar og intellektuelle. Ludwig Wittgenstein, som las Trakl først etter at han var avliden, skreiv til Ludwig von Ficker om dikta at «eg forstår dei ikkje, men eg kjenner meg rikeleggjort av dei. Det er tonen til det verkeleg geniale menneske». Den vidgjetne diktaren Rainer Maria Rilke skreiv til same mann om «det framtonande og henklingande» i Trakl si dikting. I akademisk samanheng har blant andre Martin Heidegger arbeidd med Trakl sin forfattarskap. Georg Trakl har også påverka norske forfattarar som Olav H. Hauge og Jon Fosse.
Dikting
Ein del av særpreget i diktinga til Trakl ligg i det musikalske og klanglege, som ofte får ein sentral plass i lyrikken hans. Trakl var framfor alt påverka av den franske symbolismen, som ønskte å oppheve skiljet mellom fantasi og røyndom, og understreka at innhaldet i diktet og tydinga av det, laut vere underlagt magien og bildedynamikken i språket: det Trakl i eit brev sjølv skildrar som ein «uendeleg vellyd». Jamvel om den leksikalske tydinga av ord er underordna den reint klanglege kvaliteten i dikta hans, er fleire av Trakl sine dikt produkt av djupe, eksistensielle opplevingar, slik ein til dømes kan sjå målbore i dei to siste dikta hans, «Grodek» og «Klage».
Vergilov Rocks
Vergilov Rocks (Vergilov Kamak) er ei gruppe skjer utanfor Bulgarian Beach aust på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis, som består av ein holme og to nærliggande skjer. Det eine ligg under vatn ved flo sjø. Skjera er kalla opp etter Zlatil Vergilov, eit medlem av den bulgarske gruppa som i 1988 vitja Livingston Island, og som var basesjef ved St. Kliment Ohridski i 1996-99.
Georg Trakl
Dikting
I symbolverda til Trakl spelar døden og nærværet av dei døde ein viktig rolle. I mykje av diktinga hans kan ein lese ei veksling mellom mørke og lyse motiv, på ein måte som gjer at det gode og det vonde kan seiast å avløyse kvarandre kontinuerleg, slik at det harmoniske eller ekstatiske kan opptre side om side med det uhyggelege og uhugnadlege. Wolfgang Schneiditz har på dette punktet samanlikna Trakl med Friedrich Hölderlin, og skriv at hjå Trakl er den lyse og den mørke sida ved tilværet lagt over kvarandre, medan dei hjå Hölderlin kan seiast å vere oppstilt som to oppslåtte boksider.
Vergilov Rocks
Skjera ligg 510 meter nordaust for Hespérides Point, 310 meter sør for Greenpeace Rock, og 100 meter frå kysten føre den bulgarsk basen.
Georg Trakl
Dikting
Vegard Tverberg har identifisert to moglege tolkingsvegar til Georg Trakl sin poesi: ein ytre og ein indre. Den ytre vegen er å tolke dikta som modernitetsskeptisk sivilisasjonskritikk. Ein slik tolkingsmåte stemmer godt overeins med Trakl sitt dokumenterte hat og forakt for det urbane livet i industrialiserte storbyar. Ei slik tolking, seier Tverberg, finn også atterklang i motivkrinsen ein finn i Trakl sine dikt, som er dominert av bilete av jegerar, fiskarar, veidemenn og einsame vandrarar. Den indre tolkingsvegen ser derimot diktinga hans som ei skildring av eit indre landskap, fylt av personleg angst og uro. I omgangskrinsen til Trakl var mange opptekne av kristendom og religiøse spørsmål, og diktinga hans kan også sjåast i ljos av ei kristen skuldkjensle. Trakl tykte seg spesielt nærskyld til Dostojevskij sin forfattarskap, og kort tid før han reiste til fronten omtala han diktinga si som ei «ufullkomen soning». Den eksistensielle stemninga i dikta hans blir forsterka av det religiøse biletmotivet: «Det manglar ikkje på englar eller gudar. Sola, som er til stades i dei fleste av dikta, synest òg som ein gud. Men det er skuggefulle, tause englar og gudar som ikkje grip inn. Mennesket er tapt og forlate hos seg sjølv».
University of Nevada, Las Vegas
University of Nevada-Las Vegas (UNLV) er eit offentleg utdanningsuniversitet i Paradise i Nevada, ein forstad til Las Vegas i USA. Universitetsområdet ligg om lag 3 km aust for Las Vegas Strip. Institusjonen omfattar Shadow Lane Campus, som ligg like aust for University Medical Center of Southern Nevada, som husar UNLV School of Dental Medicine, den einaste tannlegeutdanninga i Nevada. I tillegg er William S. Boyd School of Law den einaste staden for jusstudium i delstaten.
Ødem
Ved ubalanse mellom filtrasjon og reabsorbsjon av væske mellom blodkar og vev, og ved redusert lymfedrenasje slik at væska ikkje kjem unna interstitiet, oppstår ødem.
Ødem er oftast ein følgjetilstand til andre sjudomar som hjartesvikt eller nyresvikt. Dette er tilstander som fører til forstyrringar i sirkulasjonen som gjev opphoping eller stuving i kartreet, og væske vert pressa ut frå blodkarene på grunn av det høge trykket som oppstår.
Enjoy Yourself Tour
Enjoy Yourself Tour var den første verdsturneen til Kylie Minogue. Han vart arrangert etter at ho hadde hatt stor suksess med studioalbumet Enjoy Yourself (1989). Ved starten av den europeiske etappen av turneen hadde Minogue byrja å ta kontroll over imaget sitt og den musikalske retninga.
Hans Ødegaard
Hans Ødegaard var ein norsk kunstmålar og grafikar frå Ringerike.
Han måla mest portrett og landskapsbilete i realistisk stil og nytta ofte ei brunaktig fargestemning.
Provinsar i Oman
Den administrative inndelinga av Oman består av elleve guvernement (muhafazah):
Kvart guvernement er vidare delt inn i provinsar (wilayat) i alt 61 totalt.
Den britiske ambassaden i Oslo
Ambassadørresidens
Ambassadørresidensen er i Drammensveien 79 (Frognæs).
Gigerwaldsee
Gigerwaldsee er ein innsjø i kommunen Pfäfers i kantonen St. Gallen i Sveits. Reservoaret har eit volum på 35,6 million m³ og eit overflateareal på 0,71 km².
Kvelvdammen Gigerwald stod ferdig i 1976 og har ei høgd på 147 m.
Polykarbonat
Polykarbonat (PC) er ein transparent termoplast som er særs haldbart.
Polykarbonat vert oftast selt som «uknuselig plast» under namnet «Hammarglas», «Makrolon» eller «Lexan» og vert brukt til butikkvindauge og dørvinduer som skal vera støyt-, spark- og slagsikre. Den vert òg brukt blant anna til visir, maskindeksel, flyvindauga, CD-er, koffertar, drivhus og andre produkt som må vera holdbare og transparente.
Polykarbonat er lett å forveksla med akrylglas, men ein kan skilja dem gjennom å bøya materialen. Akrylglaset vil då brytast av medan polykarbonatet føyer seg.
Mount Tuve
Mount Tuve er eit fjell (935 moh) som stig like opp av isflata like sør for foten av Wirth Peninsula i Ellsworth Land. Det vart oppdaga av Ronne Antarctic Research Expedition (RARE), 1947–48, under Finn Rønne. Han namngav det etter norskamerikanaren Merle Antony Tuve, som var direktør i Department of Terrestrial Magnetism ved Carnegie Institution i Washington, DC, og som gav instrument til ekspedisjonen.
Akrylglas
Polymetylmetakrylat (forkorta PMMA og òg kjend som akrylglas) er ein gjennomsiktig termoplast ofte brukt som eit lettvekts- eller knuseresistent alternativ til glas.
Sjølv om det ikkje er ein type silisiumbasert glas, er substansen, slik som mange termoplastar, ofte teknisk sett ein type glas (ein ikkje-krystallinsk, gjennomsiktig fast stoff), og har historisk sett ofte vorte kalla  akrylglas. Kjemisk, så er det ein syntetisk polymer av metylmetakrylat. Materialen vart utvikla i 1928 i fleire ulike laboratorium av fleire kjemikarar som William Chalmers, Otto Röhm og Walter Bauer og vart først ført til marknaden i 1933 av Rohm and Haas Company under varemerket Plexiglas. Det har sidan vorte selt under mange ulike namn, mellom dei Acrylite, Lucite og Perspex.
PMMA er eit rimeleg alternativ til polykarbonat når ekstrem styrke ikkje er påkravd. I tillegg inneheld ikkje PMMA det potensielle skadelege stoffet bisfenol-A som finne sin i polykarbonat. PMMA er ofte bedre på grunn av dei moderate eigenskapane, i tillegg til at det er enkelt å handsama og prosessera. Ikkje-modifisert PMMA oppfører seg sprøtt og kan knusast under belastning, spesielt ved kollisjonskraft, og er meir sensitivt for ripar enn konvensjonelt uorganisk glas. Modifisert PMMA kan oppnå høg ripe- og kollisjonsmotstand.
Harald Horntvedt
Harald Horntvedt var ein norsk sjømann og kaptein.
Han blei fødd i Sandefjord. Horntvedt var kaptein på «Norvegia» og leia Den første Norvegia-ekspedisjonen som gjekk i land på Bouvetøya 1. desember 1927 og gjorde krav på ho for Noreg. Sidan drog ekspedisjonen i havområda nord for Dronning Maud Land, der det vart oppdaga store kvalførekomstar.
Roxy Music
Roxy Music er eit engelsk kunstrockband starta i november 1970 av Bryan Ferry, som vart solovokalist og den viktigaste låtskrivaren i bandet, og bassist Graham Simpson. Dei andre medlemmane er Phil Manzanera (gitar), Andy Mackay (saksofon og obo) og Paul Thompson (trommer and perkusjon). Av tidlegare medlemmar finn ein Brian Eno (synthesizer og «handsamingar») og Eddie Jobson (synthesizer og fiolin). Bandet vart oppløyst i 1983, men kom saman att for ein konsertturne i 2001, og har turnert no og då sidan.
Cornell University
Cornell blei grunnlagt i 1865 av Ezra Cornell og Andrew Dickson White. Det fekk etter kvart føderal støtte som land-grant-universitet. Cornell hadde bygd eit telegrafsamband mellom Washington, D.C. og Baltimore i I 1844, og han konstruerte den fyrste elektriske generatoren i USA ved Cornell i 1876. Den første 10 000 volt-transformatoren i USA blei bygd ved universitetet i 1900.
Roxy Music
Roxy Music vart populære og fekk god kritikk i Storbritannia, Europa og Australia i 1970- og tidleg i 1980-åra. Det starta med debutalbumet Roxy Music (1972). Bandet hadde stor innverknad og var eit av dei førande banda innan den meir eksperimentelle, og musikalsk sofistikerte delen av glam, og hadde i tillegg stor innverknad på tidleg engelsk punkmusikk. Dei var òg modell for mange New Wave-artistar og eksperimentelle elektro-grupper tidleg i 1980-åra. Gruppa skil seg ut som eit visuelt og musikalsk sofistikert band og at dei var opptekne av stil og glamour. Ferry og Eno har òg hatt suksessrike solokarrierar, og sistnemnde har vorte ein av dei viktigaste plateprodusentane og samarbeidspartnarane på slutten av 1900-talet.
Cornell University
Cornell er eit av dei såkalte Ivy League-universiteta. Studenttalet i 2006 var på 19 639, der 18 % var utanlandske studentar. Skulepengane var same året på 32 981 US-dollar, pluss internatutgifter på 10 776 dollar. Studentopptaka er blant dei meir eksklusive i USA.
Roxy Music
Rolling Stone rangerte Roxy Music på 98. plass på lista deira over dei 100 største artistane gjennom tidene.
Cornell University
Universitetsområde
Skulane og fakulteta ved Cornell er:
Roxy Music
Starten (1970–1971)
I november 1970 hadde Bryan Ferry nettopp mista jobben sin som keramikklærar ved ein jenteskule for at han spelte musikk for dei i staden for å lære dei keramikk, og søkte etter ein klaverspelar til å samarbeide med han og Graham Simpson, ein bassist han kjende frå kunstskulebandet hans i Newcastle, The Gas Board, og som han samarbeidde med på dei første songane sine. Tidleg i 1970 hadde Ferry prøvespelt som vokalist for King Crimson, som søkte etter erstatning for Greg Lake. Sjølv om Robert Fripp og Pete Sinfield meinte at stemma til Ferry ikkje høvde seg for songane til King Crimson, var dei imponert over talentet hans og hjelpte til med å få det unge Roxy Music ein kontrakt med E.G. Records.
Andy Mackay svarte på annonsa til Ferry, men var ikkje klaverspelar, men spelte saksofon og obo. Han hadde derimot ein VCS3-synthesizer. Mackay hadde alt møtt Brian Eno på universitetet, sidan begge var interesserte i avantgarde og elektronisk musikk. Sjølv om Eno ikkje var musikar, kunne han operere ein synthesizer og eigde ein Revox-opptakar, så Mackay overbeviste han om å bli med i bandet som teknisk rådgjevar. Etter kvart vart Eno medlem av gruppa. Då Dexter Lloyd, ein klassisk trent paukespelar, forlet bandet, vart det sett inn ei ny annonse i Melody Maker etter ein «vidundertrommis ønska for avant-rock-band». Paul Thompson svarte og vart med i bandet i juni 1971. Namnet kom delvis som ei hyllest til gamle kinoar og danselokale, og delvis som eit ordspel på ordet rock. Ferry kalla opphavleg bandet berre Roxy, men då han fekk vite at det var eit amerikansk band med same namn, endra han dette til Roxy Music.
I oktober 1971 annonserte Roxy i Melody Maker igjen etter ein «perfekt gitarist» og Phil Manzanera var ein av om lag 20 gitaristar som kom på prøvespeling. Manzanera var son av ein engelskmann, men hadde mor frå Colombia, og hadde vore mykje i Sør-Amerika og Cuba som born, og sjølv om han ikkje hadde den same kunstskulebakgrunnen som Ferry, Mackay og Eno, var han kanskje det dyktigaste medlemmet i bandet, med ei brei interesse for musikk. Manzanera kjende òg andre kjende musikarar, som David Gilmour frå Pink Floyd, som var ven med storebroren hans, og Robert Wyatt frå Soft Machine. Men Manazanera kom i starten ikkje inn i bandet som gitarist. Søkaren som vart tilsett var David O'List, tidlegare gitarist i The Nice. Gruppa var likevel imponert nok over Manzanera til at han vart invitert med Roxy Music som scenearbeidar, noko han aksepterte.
Bandet fekk god omtale av journalist i Melody Maker, Richard Williams og radiovert John Peel. Williams vart ein entusiastisk tilhengjar etter å ha møtt Ferry og fått ein demo av han midtvegs i 1971. Han skreiv den første store artikkelen om bandet, som kom ut 7. august 1971. Denne besetninga (Ferry/Mackay/Eno/Simpson/Thompson/O'List) spelte inn ei innspeling for BBC kort tid etter.
Dei første to albuma (1972–1973)
Tidleg i februar 1972 slutta brått O'List i gruppa etter ein krangel med Paul Thompson som fann stad under prøvespelinga deira for David Enthoven frå EG Management. Då O'List ikkje møtte opp på den neste øvinga, vart Manzanera beden med påskot om verte lydteknikaren til bandet. Då han kom vart han invitert til å spele gitar og skjønte raskt at det var ei uformell prøvespeling. Ukjend for resten av gruppa, hadde Manzanera lært seg heile repertoaret deira og som følgje av dette vart han umiddelbart teken inn som permanent erstattar for O'List, den 14. februar 1972. To veker etter fekk Roxy Music kontrakt med EG Management.
Med dette laget finansierte EG Management innspelinga av det første albumet deira, Roxy Music, innspelt i mars-april 1972 og produsert av tekstforfattaren til King Crimson, Peter Sinfield. Både albumet og det kjende omslaget var visstnok ferdig før gruppa signerte kontrakt med Island Records. A&R Tim Clark minnest at sjølv om han argumenterte kraftig for at Island burde signere dei, så verka sjefen i selskapet Chris Blackwell først lite imponert og Clark rekna med at han ikkje var interessert. Eit par dagar seinare stod Clark og Enthoven i ein gang i kontorlokalet til Island og såg på plateomslaget for albumet, då Blackwell gjekk forbi, såg på omslaget og sa «Ser bra ut! Har vi signert dei enno?» Bandet fekk ein avtale med Island Records eit par dagar seinare. Albumet kom ut i juni til god kritikk og vart ein stor suksess. Det nådde 10. plass på den britiske albumlista i september 1972.
Siste halvdel av 1971 vart bassist Graham Simpson stadig meir tilbaketrekt og vanskeleg å kommunisere med, noko som førte til at han forlet bandet like etter innspelinga av debutalbumet. Han vart erstatta av Rik Kenton.
For å få meir merksemd omkring albumet, valde Roxy music å spele inn og gje ut ein singel. Debutsingelen deira var «Virginia Plain», som nådde 4. plass på den britiske singellista. Den visuelle stilen til bandet vart fanga på den første framføringa deira på Top of the Pops på BBC, og vart ein hjørnestein i glam-bølgja i Storbritannia. Framføringa av «Virginia Plain» på BBC vart seinare parodiert av den britiske komiserien Big Train. Singelen førte til fornya interesse i albumet. Kort tid etter «Virginia Plain», forlet Rik Kenton bandet, og dei skulle aldri ha ein fast bassist igjen. John Porter, John Gustafson, John Wetton, Gary Tibbs og Alan Spenner har alle fylt denne rolla.
Det neste albumet, For Your Pleasure, kom ut i mars 1973. Det markerte byrjinga på eit langt og suksessfullt samarbeid med produsenten Chris Thomas, som arbeidde på alle dei klassiske albuma og singlane deira i 1970-åra. Albumet vart marknadsført med ein singel som ikkje var på albumet, «Pyjamarama», men ingen av songane på albumet vart gjeven ut som singel. Ferry var kjæraste med den franske modellen Amanda Lear, som vart avbileta med ein svart jaguar på omslaget til plata. (Ferry er på baksida av omslaget som ein sirleg sjåfør føre ein limousin). For dette albumet spelte John Porter bass, medan Sal Maida spelte bass på dei påfølgjande konsertane.
Stranded, Country Life, Siren og soloprosjekt (1973–1977)
Kort tid etter innspelinga av For Your Pleasure, forlet Brian Eno Roxy Music midt under stadig vanskelegare diskusjonar med Ferry om styringa av gruppa. Dei andre medlemmane i bandet skal visstnok ha delt noko av den same uroa som Eno over den store dominansen til Ferry, men dei valde å bli verande. I tillegg vart Johnny Gustafson den permanente bassisten til bandet på dei neste tre albuma, men ikkje alltid på konsertane deira, sjølv om han turnerte med bandet på enkelte konsertar i 1973 og 1975. Andre bassistar Roxy Music nytta i denne perioden (1973–1976) er mellom andre Sal Madia, John Wetton og Rick Wills.
Eno vart samstundes erstatta av den 19 år gamle multi-instrumentalisten Eddie Jobson, tidlegare i progrockbandet Curved Air, som spelte klaverinstrument og elektrisk fiolin. Sjølv om enkelte tilhengjarar sakna den eksperimentelle haldninga og noko av den spesielle estetikken Eno hadde ført til bandet, var den klassisk trente Jobson ein dyktig musikar. Han gav gruppa ny styrke og Ferry slapp no å spele klaverinstrument på scenen. Den blendande elektriske fiolin-spelinga hans gav òg lydbiletet til bandet ein ny dimensjon, som ein kan høyre på songen «Out of the Blue». Eno anerkjende sjølv kvaliteten til dei to albuma som kom ut etter han forlet bandet, Stranded (1973) og Country Life (1974), og dei vert rekna blant dei mest originale og konsistente britiske rockealbuma i denne perioden. Rolling Stone kalla dei to albuma «høgdepunktet i samtidig britisk kunstrock».
Songane på desse albuma sementerte òg ryktet til Ferry som ein stilfull og sofistikert mann. Sjølv om denne personen utan tvil starta som ei medviten ironisk sak, såg det i denne tida ut til at Ferry tok stilen med seg i det verkelege livet sitt. Arbeidarklassesonen frå Nord-England vart ei internasjonal rockestjerne og eit ikon på mannen som hadde kjærleiksaffærar med mange vakre kvinner, blant dei Playboy-playmate Marilyn Cole (som er på omslaget av Stranded) og modellane Amanda Lear (som seinare var kjæraste med David Bowie) og Jerry Hall (som seinare vart sambuar med Mick Jagger).
På dei to første Roxy-albuma var alle songane skrivne av Bryan Ferry. Frå Stranded og frametter, vart Mackay og Manzanera òg tilskriven som låtskrivarar på nokre songar. Gradvis vart låtskrivinga og musikkstilen deira ein del av lydbiletet til bandet, sjølv om Ferry framleis var den dominerande låtskrivaren. Alle singlane til Roxy, utan om ein, var anten heilt eller delvis skriven av Ferry. Dei andre skreiv derimot nokre B-sider. Stranded kom ut i november 1973 og gav dei singelen «Street Life», som nådde Topp 10.
Peter Berg
Peter Berg er ein amerikansk filmregissør, skodespelar, produsent og manusforfattar. Han har mellom anna regissert filmane Very Bad Things (1998), The Rundown (2003), Friday Night Lights (2004), The Kingdom (2007) Hancock (2008), Battleship (2012) og Lone Survivor (2013).
Roxy Music
Stranded, Country Life, Siren og soloprosjekt (1973–1977)
Det fjerde albumet, Country Life, kom ut i 1974 og var det første albumet til Roxy Music som gjekk inn på Topp 40 i USA, ein 37. plass. Country Life fekk god kritikk og Rolling Stone kalla det som om Ferry dreiv «ein kabaret for mentalt forstyrra, med songarinner i sjokkstilstand». Det femte albumet, Siren, inneheldt den einaste hitten deira i USA, «Love Is the Drug». Ferry sa at songen kom til han medan han sparka lauv under ein gåtur i Hyde Park. På denne tida hadde Ferry eit forhold til supermodellen Jerry Hall. Ferry sin song til Hall, «Prairie Rose», inspirerte direkte Talking Heads-songen «The Big Country» og vart seinare spelt av den skotske rockegruppa Big Country som B-sida til singelen deira «East of Eden» i 1984. Hall er òg på omslaget til Siren og i videoen til solosukssen til Ferry, Wilbert Harrison sin «Let's Stick Together».
Etter turneen etter Siren i 1976 vart Roxy Music oppløyst. Konsertalbumet Viva! kom ut i august 1976. På denne tida gav Ferry ut to soloalbumet, der Manzanera og Thompson spelte, og Manzanera kom saman med Eno for det kritikarroste albumet 801 Live.