cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
L.A. Woman
Bakgrunn
The Doors hadde hadde eit bra år i 1969, men gjennom mykje av året var dei svartelista frå radio og konsertsalet deira sleit, etter at songaren Jim Morrison var blitt sikta for banning og blotting under ein konsert i Miami den 1. mars. Organisatorar frykta ein ny episode som dette. Morrson, som ønskte å bli respektert som ein seriøs diktar og byrja å interessere seg for film, hadde tenkt på å slutte i gruppa mot slutten av 1968, men vart overtalt av klaverspelaren Ray Manzarek om å bli eit halvt år til. Den 20. september 1970 vart Morrison dømd for hendinga i Miami. I eit intervju i 1971 med Ben Fong-Torres, sa Morrison «Eg trur eg underbevisst prøvde å kome gjennom på den konserten, eg prøvde å redusere det til absurditet. Og det fungerte for bra.»
I november 1970, kort tid etter rettssaka til Morrison var over, drog The Doors inn i Sunset Sound Recorders i Los Angeles for å spele inn tidlege versjonar av songen «L.A. Woman», i tillegg til «Riders on the Storm» og «Love Her Madly». Den enkle stilen var eit steg vidare frå Morrison Hotel, som vart godt motteken. Bandet krangla med plateselskapet sitt, Elektra Records, som ønskte eit Doors-album til jul, og dei gav ut det første samlealbumet deira, 13. Det vart gjeve ut utan at bandet var innblanda og kom ut med eit bilete av ein yngre Morrison. Dette irriterte Morrison såpass at han truga med å signere for eit anna plateselskap. Sidan kontrakten deira kravde eit album til, kunne ikkje gruppa følgje opp trugselen, så dei heldt fram å øve på dei nye songane.
Plateprodusenten Paul A. Rothchild, som hadde arbeidd med bandet på dei fem første albuma deira, var berre med i starten av innspelinga, men slutta etter krangling med bandet. Han var mellom anna misnøgd med songen «Love Her Madly». Han meinte innspelinga av denne var eit kunstnarisk steg attende og kalla det «cocktailmusikk.» Rothchild har nekta for eit populært rykte om at han hadde sagt dette om «Riders On The Storm», og sa at han meinte at denne songen og «L.A. Woman» var «glimrande på øvingane». Han hevda at kommentaren om cocktailmusikk vart sagt for å «gjere dei sinte nok til å kome opp med noko bra.» Rothchild slutta òg fordi det gjekk treigt å skrive nye songar, særleg med tanke på at dei hadde tre dugande låtskrivarar. Entusiasmen hans for bandet vart enno verre då han ikkje klarte å overtyde Morrison til å bli med på alle øvingane. Som Botnick skreiv i boka si Love Becomes a Funeral Pyre, skal Rothchild ha blitt særs opprørt etter at Janis Joplin døydde. Dei hadde arbeidd i lag på det andre soloalbumet hennar, Pearl. Rothchild slutta før eit endeleg opptak var ferdig for albumet og rådde The Doors til å la Bruce Botnick, som hadde vore lydteknikar under Rothchild på dei førre innspelingane, vere med som produsent.
Innspeling
The Doors fekk med eg bassisten til Elvis Presley, Jerry Scheff og rytmegitarist Marc Benno til å utfylle dei. Scheff spelte på alle songane utanom «L'America». Densmore omtalte Scheff som «ein mann-i-lomma» og roste han for at han «tillet meg å kommunisere rytmisk med Morrison, og han sakka Ray ned, når høgrehanda hans på tangentane gjekk altfor raskt». Morrison – som var stor fan av Presley – skal ha likt at Scheff var med på innspelinga. Benno vart spurt om å delta etter at han hadde gjort seg kjend som musikar for Leon Russell. Songane vart spelte inn på få forsøk med ein 8-sporsopptakar, og albumet var fullført på seks dagar. Morrison var ein bluesentusiast og proklamerte den siste innspelingsdagen som ein «bluesdag», då dei spelte inn «Crawling King Snake», «Cars Hiss By My Window» og «L.A. Woman». Albumet hadde ein rå, konsertaktig lyd der ekstralydspor stort sett var avgrensa til ekstra klaverinstrument. Botnick sa «Heile konseptet for innspelinga var å gå attende til dei tidlege røtene våre og prøve å få alt live i studio med så få ekstra lydspor som mogeleg». Miksinga vart fullført i Poppy Studios i februar og mars 1971, då Morrison hadde flytta til Paris i Frankrike.
Musikk
Bandet byrja innspelinga utan mykje materiale og måtte skrive songar der og då, anten ved å jamme eller snakke seg gjennom idear. Morrison likte at dei ikkje måtte spele inn mange forsøk, slik dei måtte på The Soft Parade, og møtte opp til innspelingane på tida og edru, i motsetnad til tidlegare innspelingar. I 1994 sa gitaristen Robby Krieger at «Rothchild var borte, som er ei av årsakene til at me hadde det så kjekt. Vaktaren var borte.» Trass i at oppstarten var trøblete, inneheld L.A. Woman nokre av dei mest kritikarroste songane til The Doors, og somme av dei mest bluesprega. Tekstane omhandlar samtidige tema som kjærleik, livet i Los Angeles og komplekse sider ved å vere menneske. Manzarek forklarte at bandet ikkje hadde «ein visjon for albumet, men etter me byrja å arbeide med songane, forstod me at dei snakka om L.A. Dei handlar om menn, kvinner, gutar, jenter, kjærleik, tap, tapt kjærleik og funnen kjærleik i Los Angeles». Heile albumet demonstrerte at Morrison var ein dugande låtskrivar og kombinerte dei poetiske frasane hans og entusiasmen for Los Angeles, og eit ynskj om å forlate byen med kjærasten Pamela Courson. Kunstnarisk var L.A. Woman ei blanding av blues og rock.
L.A. Woman opnar med Morrison-songen «The Changeling», som The Doors ønskte å gje ut som den første singelen frå albumet. Han var henta frå ei notatbok som Morrison hadde skrive i 1968. Holzman avslo avgjersla til bandet og gav ut «Love Her Madly» i staden for med B-sida «(You Need Meat) Don't Go No Further», som ikkje var med på albumet. Forfattaren James Riordan skreiv at «changeling», eller barneanda, kan ha vore ein referanse til den vanskelege barndommen til Morrison. Den funky James Brown-aktige komposisjonen verkar å annonsere at songaren hadde planar om å forlate Los Angeles med linja «I'm leavin' town on the midnight train».
I tillegg til «The Changeling», tok The Doors med tre andre songar skrivne før 1971: «L' America», «Crawling King Snake» og «The WASP (Texas Radio and the Big Beat)». «L'America» vart opphavleg spelt inn for filmen Zabriskie Point frå 1970 av Michelangelo Antonioni, men til slutt avvist. Han heitte opphavleg «Latin America», og det einaste bandet gjorde med han under innspelinga for L.A. Woman var nokre ekstra trommespor. Arrangementet til The Doors på den tradisjonelle «Crawling King Snake» var datert attende til dei første turneane deira, og vart stundom spelt i lag med Morrison-diktet «Celebration of the Lizard». «The WASP (Texas Radio and the Big Beat)» er ei omarbeiding av eit dikt Morrison først skreiv for ei suvenirbok av gruppa i 1968. Songen kombinerte dobbeltspora talte ord og peikte fram mot diktopplesingane til Morrison på det posthume albumet An American Prayer. For å vektleggje melankolien på «The WASP (Texas Radio and the Big Beat)» brukte Densmore ei tidleg utgåve av ein trommemaskin.
Morrison bidrog òg med «Been Down So Long», ein song inspirert av boka til visesongaren Richard Fariña, Been Down So Long It Looks Like Up to Me og Furry Lewis-melodien «I Will Turn Your Money Green». Det var ein vanleg bluessong som minna om dei tidlege konsertane til The Doors. Teksten syner til depresjon, frigjering og seksualitet som følgje av at Morrison kanskje måtte i fengsel. Han bidrog òg med bluessongen «Cars Hiss By My Window». I motsetnad til dei fleste andre songane, vart denne skriven i studio. Manzarek fortalte: «Jim sa han handla om å bu i Venice [Beach], på eit varmt rom, med ein heit kjæraste, og eit ope vindauge og ei dårleg tid. Det kan ha vore om Pamela Courson». L.A. Woman avsluttar første sida med tittelsporet, den lengste songen på albumet. Det er trudd å vere den endelege avskjeden til Los Angeles av Morrison og kommuniserte dei blanda kjenslene han hadde med lidenskap og forakt for «the city of night». Teksten inneheld eit anagram for Jim Morrison: «Mr. Mojo Risin'».
Av dei andre songane på L.A. Woman, skreiv Krieger «Love Her Madly», som minna om dei tidlegare songane hans om romanse og utryggleik. Han skreiv songen heime medan han keia seg under rettssaka til Morrison. L.A. Woman inneheld òg «Hyacinth House», med tekst skriven av Morrison og musikk av Manzarek. Songen syner at Manzarek var inspirert av den polske komponisten Frédéric Chopin sin Polonaise i Ass-dur, Op. 53, under orgelsoloen. Det siste sporet var «Riders on the Storm», skriven av heile The Doors. Han var basert på eit arrangement av «Ghost Riders in the Sky» og linja «delicate riders of the storm», var henta frå Hart Crane-diktet «Praise for an Urn». Sporet blanda Morrison sine haikar-bilete frå hans eigne diktprosjekt. Det svake, spøkjelsesaktige bakteppet ein kan høyre gjennom songen var den siste innspelinga til Morrison med The Doors.
Konsertar
Etter Morrison spelte inn dikt i Village Recorders den 8. desember 1970, hadde han lyst til å spele nokre av L.A. Woman-songane på turné. Den 11. desember spelte The Doors to utselde konsertar i State Fair Music Hall i Dallas. Bandet opna den første konserten med ein lengre versjon av «Love Her Madly», men sleit med dei eldre songane sidan dei ikkje hadde heldt konsertar sidan Isle of Wight-festivalen i august same året. Settet inneheldt «The Changeling» og «L.A. Woman» og avslutta med «When the Music's Over». Konsertane vart godt mottekne og synte at The Doors framleis kunne halde bra konsertar. Dette førte til ein ekstra konsert i Louisiana.
Den 12. desember spelte The Doors i The Warehouse i New Orleans for det som kom til å bli den siste konserten deira med Morrison. Halvvegs gjennom konerten byrja ein full Morrison å slurve med teksten til «Light My Fire», og avbraut songen med talar og vitsar. Han sat føre trommene under soloane til Krieger og Manzarek, men reiste seg ikkje opp for å fullføre songen. Etter at Densmore gav beskjed, prøvde han å syngje, før han knuste mikrofonstativet i scenegolvet så flisene fauk. The Doors vart samde om å stoppe å spele konsertar og fokusere på å fullføre L.A. Woman.
Utgjeving og mottaking
L.A. Woman kom ut den 19. april 1971. Det nådde niandeplassen på Billboard 200, og låg inne på lista i 36 veker. I Storbritannia nådde det 28. plassen og låg fire veker inne på UK Albums Charts. Fotografi på omslaget var teken av Wendell Hamick.
Reformforeningen
Reformforeningen var ein samskipnad danna under stortinget 1859-60. 37 av stortingsrepresentantane slutta seg til foreininga som vart skipa i november 1859, mellom 60 og 70 var til stades på skipingsmøtet. Foreininga sette opp eit program i sju punkt:
Tretti av dei 37 stortingsmennene kom frå bondeflokken på Stortinget. Gruppa vart leia av Johan Sverdrup frå den liberale byopposisjonen, og Ole Gabriel Ueland frå bondeopposisjonen. Få av sakene var nye, og ingen rekna for radikale. Det nye låg meir i det formelle samarbeidet mellom dei ulike opposisjonsgruppene.
Sverdrup tala for å binde alle medlemene i foreininga til i Stortinget å røyste for standpunktet til majoriteten i gruppa. Dette forsøket på å danne eit parti var framandt for dei fleste tingmennene, mellom anna tala Ludvig Daae kraftig mot. Foreininga gjekk etter nokre månader i oppløysing, også grunna sterk motstand i avisene.
L.A. Woman
Utgjeving og mottaking
Albumet fekk stort sett positiv kritikk. Rolling Stone-skribenten Robert Meltzer var imponert over kjensla av moro og samhøyrsle i bandet og sa at det var «det beste albumet til The Doors» og årets album. I Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) sette Robert Christgau pris på humoren til Morrison i somme av tekstane og meinte at «bandet høyrdest aldri betre ut», sjølv om han var skuffa over «Been Down So Long» og «L'America». I nyare tid skreiv Richie Unterberger for AllMusic at L.A. Woman var «ujamt», men at albumet inneheld songar «som er av dei beste og mest forstyrrande dei laga». Sal Cinquemani skreiv for Slant Magazine at L.A. Woman var «lyden av eit band i perfekt harmoni». Han skildra Doors-songane som «forstyrrande og kyniske over åra, og desse songane var ikkje noko unntak».
PopMatters-skribenten Nathan Wisnicki sa at tekstane til Morrison var mindre pretensiøse enn på tidlegare album, sidan L.A. Woman bestod av «meir vanleg blues». David Quantick frå BBC Music meinte at suksessen til plata kom av «ein enklare, men likevel full lyd, ein utvikla mystikk knytt saman av rocken til bandet og ein sjølvtillit som kom av at bandet hadde fungert bra i lag over fleire år».
I 2003 vart L.A. Woman rangert på 362. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. Då lista vart revidert i 2012, var albumet flytta ned til 364. plassen.
CD-utgåver
Botnick produserte og miksa seinare ei ny 5.1-kringlyd-utgåve av albumet, gjeven ut på DVD-Audio den 19. desember 2000. 24. januar 2012 vart albumet gjeve ut på ny med ommastra lyd og bonusspor på Elektra og Rhino Records. Sju av bonusspor var alternative versjonar og to songar var ikkje gjevne ut før, «She Smells So Nice» and «Rock Me». Utgjevinga kom i lag med ein dokumentarfilm kalla Mr. Mojo Risin': The Story of L.A. Woman med intervju av Krieger og Densmore, og opptak frå konsertar og studio.
Salslister
Album
Berchtesgaden
Berchtesgaden er ein by i delstaten Bayern i det sørlege Tyskland. Byen ligg i distriktet Berchtesgadener Land, like ved nær grensa til Austerrike, rundt 30 km sør for Salzburg og 180 km søraust for München. Kommunen dekker eit areal på 35,6 km² og har om lag 7 700 ibuarar.
L.A. Woman
Salslister
Singlar
Berchtesgaden
Byen ligg 572 meter over havet ved foten av det 2 713 moh høge fjellet Watzmann, den tredje høgste fjelltoppen i Tyskland. Den populære utsikststaden Kehlsteinhaus (Ørnereiret) ligg på det mykje lågare Kehlstein-fjellet (1 835 moh), gjev ei spektakulær utsikt for besøkande. Kehlsteinhaus var ein del av Adolf Hitler sitt Berghofkompleks.
Berchtesgaden var inntil 1802 sete for eit fyrsteprosti. Saman med nabolandsbyane var Berchtesgaden då ein delvis sjølvstendig geistleg stat i Det tysk-romerske riket.
Mellom 1868 og 1900 budde dei norske forfattarane Henrik Ibsen og Jonas Lie i opptil mange somrar i Berchtesgaden.
Patrouillen
Patrouillen var eit opposisjonsblad utgitt i Christiania i tida 1824-32. Størstedelen av tida kom det som vekeblad. Bak bladet stod Ludvig Mariboe som sjølv skreiv det meste av det originale stoffet i bladet. Frå 1827 gav bladet utførlege referat frå forhandlingane i Stortinget, noko som til dess ikkje hadde vore gjort. Opplaget var i 1826 på 300 eksemplar.
Pam Rose
Pam Rose er ein USA-amerikansk countryartist og låtskrivar. I løpet av karrieren har ho vore medlem av gruppene Calamity Jane og Kennedy Rose, begge gongene i lag med låtskrivaren Mary Ann Kennedy. Rose har vore med på å skriva dei Grammy-nominerte songane «Ring on Her Finger, Time on Her Hands» av Lee Greenwood og «I'll Still Be Loving You» av Restless Heart. Andre songar ho har skrive omfattar også «Safe in the Arms of Love» av Martina McBride og «You Will» av Patty Loveless.
Ho har òg arbeidd med den svenske countrysongaren Jill Johnson.
Ananas
Ananas (Ananas comosus) er frukta frå ein vekst i ananasslekta i ananasfamilien. Veksten er opphavleg frå Brasil og Bolivia, men er dei siste fem hundreåra spreidd til andre verdsdelar og dyrka der. Namnet «ananas» kjem frå tupi-guarani anānā, anamá eller naná.
Ananasfrukta vert i kosthaldet nytta i mellom anna dessertar, fruktsalatar, kjøtt- og fiskerettar, salatar og som pizzatopping. For å kunne ete frukta må det taggete skalet og det treaktige partiet i midten, ananasstokken, skjerast vekk. Dette er grunnen til at konservert ananas i skiver ofte har form som ein relativt smal ring med eit stort hol i midten. Ananasfrukta kan vege over to kg. Kolibri er den vanlegaste pollinatøren av ananas.
Are You Sure?
«Are You Sure?» (er du sikker?) er ein britisk popsong fra 1961 som blei framført av duoen The Allisons. Songen var det britiske bidraget i Eurovision Song Contest 1961 og kom på andreplass. The Allisons, akkompagnert av Harry Robinson, spela inn songen. Han blei gjeven ut på singelen Fontana 267 139 TH A.294. Singlen selde i over ein million eksemplar, noko som kvalifiserte til ein gullplate. «Are You Sure?» er den fyrste Eurovision-songen som toppa norske VG-lista. Melodi og tekst er skriven av Bob og John Allison, medlemmar av duoen The Allisons.
I Eurovision Song Contest 18. mars 1961 var «Are You Sure?» det femtande bidraget ut på scena. Då avrøystinga var over, hadde songen fått 24 poeng og hamna på ein andreplass, bak «Nous les amoureux» frå Luxembourg
Bekkjarvik Gjestgiveri
Bekkjarvik Gjestgiveri er eit hotell som ligg i Bekkjarvik i Austevoll kommune. Gjestgiveriet kom til etter ønske frå danske kong Christian Quart på 1500-talet, som vedtok at gjestgjevarhus skulle byggjast for kvar halve eller heile dagsreise i skipsleia.
Bekkjarvik Gjestgiveri vart bygd seint på 1600-talet og vore drive i over tre hundreår. På hotellet blir det lagt til rette for møte og arrangement. Her er også kunstutstillingar og revyar.
Bekkjarvik Gjestgiveri har vore eigd og drive av Øystein og Asta Johannessen sidan 1982. I 2009 vart gjestgiveriet plukka ut av Innovasjon Norge som særeige og kvalitetssikra konferansestad i Noreg. Gjestgiveriet er tildelt Olavsrosa og vart i 2012 ein del av De historiske Hotel.
Saalbach-Hinterglemm
Saalbach-Hinterglemm er ein kommune i landskapet Pinzgau i forbundslandet Salzburg i Austerrike. Kommunen har eit areal på 125,5 km² og knappe 2 900 ibuarar. Han består av landsbyane, kommunesenteret Saalbach (1003 moh) og den meir folkerike Hinterglemm (1040 moh) i dalen Glemmtal, som elva Saalach renn gjennom. Dalen er omkransa av høge fjell, med 2 249 moh høge Hochkogel i sør som det høgste. Den næraste byen, Zell am See, ligg 20 km unna.
Norsk Kulturarv
Norsk Kulturarv er ein norsk interesseorganisasjon som vart skipa i 1993. Organisasjonen har som målsetting å mobilisere faglege og økonomiske ressursar til forvalting av norske kulturminne, å auke kulturminnekompetansen i lokalsamfunnet og å drive informasjonsarbeid om kulturminnevern.
Saalbach-Hinterglemm
Turisme er hovudnæring og tilbyr ca 17 000 gjestesenger. Heisanlegga i Saalbach-Hinterglemm og Legogang er kopla saman til eitt av dei største skiområda i Austerrike. 55 heiser gjev tilgang på 200 km med alpinløyper, kulebakkar, snøbrettparkar og halfpipes. 10 km med langrennsløyper er også lagde i området. VM i alpine greiner 1991 vart avvikla i Saalbach-Hinterglemm.
Fire gondolbaner er opne i sommarsesongen, dei gjev tilkomst til 400 km med stiar for fotturistar og terrengsyklistar.
Jan Halvarsson
Jan Ivar Halvarsson var ein svensk langrennsløpar frå Östersund. Han var med på Sveriges stafettlag som tok sølv på 4x10 km stafett under OL 1968 i Grenoble og bronse i same øvinga i ski-VM i 1970 i Štrbské Pleso.
Aktiv
Halvarsson deltok i 1965 i Holmenkollrenna og vart nummer 14 på femmila. Året etter var han tilbake i Oslo og vart høvesvis nummer åtte på 50 km og nr 15 på 30 km. Seinare i sesongen kom han på fjerdeplass på 30 km i Svenska skidspelen i Umeå. I 1967-sesongen imponerte Hallvarsson og kom på pallen i begge langrennstevlingane under prøve-OL i Grenoble, i mars månad var han beste svenske då han vart nummer fem på femmila i Holmenkollrenna.
I dei olympiske leikane i 1968 vart Halvarsson nummer 12 på 30 km og kom på femteplass på 15 km. Deretter gjekk han startetappen for Sveriges sølvlag på 4x10 km stafett, dei andre løparane var Bjarne Andersson, Gunnar Larsson og Assar Rönnlund. Til sist i olympiaden vart Halvarsson nummer sju på 50 km.
Halvarsson deltok i alle langrennstevlingane i verdsmeisterskapen på ski i 1970 i Strbske Pleso i dåverande Tsjekkoslovakia. Han vart høvesvis nummer åtte, åtte og sju på distansane over 15 km, 30 km og 50 km. I stafetten over 4x10 km vann kvartetten Ove Lestander, Halvarsson, Ingvar Sandström og Lars-Göran Åslund ein bronsemedalje for Sverige. Mot slutten av 1970-sesongen vart Halvarsson nummer tre på 15 km i Holmenkollen, der Magne Myrmo vann. Etter moderate prestasjonar i 1971-sesongen trappa Halvarsson ned satsinga på toppidretten.
James Butler, 2. hertug av Ormonde
'''James Butler, 2. hertug av Ormonde''' KG KT var ein irsk statsmann og soldat. Han var den tredje frå Kilcash-greina av familien som arva jarldømet Ormonde. Som bestefaren, den første hertugen, vart han oppfostra som protestant, i motsetnad til den større familien hans som heldt seg til den gamle religionen.
Han tok kommando over eit kavaleriregiment i Irland i 1683 og tente så mot hertugen av Monmouth i slaget ved Sedgemoor (1685).. Han var kommandant i slaget ved the Boyne i 1690. I 1691 tente han på kontinentet under Vilhelm III, og etter dronning Anne tok over, varth an kommandant for landstyrken i samarbeid med Sir George Rooke i Spania, der han kjempa i slaget ved Cádiz og slaget ved Vigobukta. Han tok over som statthaldar i Irland i 1703, ei stilling han hadde til 1707.
Då hertugen av Marlborough vart sagt opp frå stillinga si i 1711, vart Ormonde utpeikt som armékommandant og øvstkommanderande for dei britiske styrkane på kontinentet.
Etter å ha delteke i jakobittaropprøret i 1715, vart han tiltalt for høgforræderi den 21. juni 1715. 8. august trekte han seg attende til Frankrike og kort tid etter vart eigedommane hans tekne frå han og han mista alle embeta sine. Ormonde slo seg etter kvart ned i Spania, der han stod til teneste for hoffet og fekk pensjon frå krona. Han tok seinare del i den spanske planen om å invadere England, og sette James Francis Edward Stuart på den britiske trona i 1719, men flåten hans vart spreidd under eit uvêr nær Galicia. Mot slutten av livet heldt han seg mykje i Avignon. Ormonde døydde den 16. november 1745 og vart gravlagd i Westminster Abbey.
Bilad At Ta'am-distriktet
Bilad At Ta'am-distriktet er eit distrikt i Raymah guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 31 143 innbyggjarar.
Olaf Solstrand
Olaf Moriarty Solstrand er ein norsk teikneserieforfattar frå Åfjord kommune i Sør-Trøndelag, no busett i Ski. Han har skrive Disney-teikneserier for Egmont sidan 2001, og vart då den første norske Disney-forfattaren sidan 1980-åra. Den første historia hans, «Donald for en dag», vart publisert i Donald Duck & Co nr. 26/2003, og er teikna av Nuñez.
16. juni 2006 skapte Solstrand nettstaden Nettserier.no, ein nettstad som fungerer både som utstillingsvindauge for lovande norske serietalent, og ein stad der serieteiknarar kan finne kvarandre og utveksle tilbakemeldingar og røynsler.
13. september 2010, under den årlege teikneseriefestivalen Raptus, vart Solstrand tildelt "Raptusprisen" for sin innsats for teikneseriar i Noreg.
Gunnar Birkeland
Gunnar Jakobsson Birkeland var ein norsk skipper og bestillingsmann frå Sokndal i Rogaland, stortingsmann 1836-37 for Stavanger amt.
Birkeland var son til ein gardbrukar i Sokndal. Han tok styrmannseksamen i 1817 i Kristiansand og var skipper til 1855, unnatake nokre år på 1840-talet då han dreiv høkerhandel i Egersund. Frå 1856 til han døydde var han losoldermann, hamnefut og innrulleringsbetjent i Egersund.
I 1839 var Birkeland ein av stiftarane av Egersund sparebank og sat i bankstyret i mange år. Han var elles ordførar i Egersund i mange år og forlikskommissær. I ti år var han også kemner. Han var 4. representant frå Stavanger amt på stortinget 1836 og omframtstortinget 1836-37, medlem i Tollkomiteen.
Priestleybreen
Priestleybreen er ein stor dalbre, kring 100 km, som starta ved kanten av polarplatået i Victoria Land. Isbreen flyt søraust mellom Deep Freeze og Eisenhower Range og ut i nordenden av Nansenisen.
Han vart først utforska av den nordlege gruppa frå Terra Nova-ekspedisjonen i 1910–13, og kalla opp etter Raymond E. Priestley, geolog med den nordlege gruppa.
Priestley Névé er ein firn ved enden av Priestleybreen i Victoria Land. Han vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) kring 1966 i samband med Priestleybreen.
Blondie
Blondie kan vise til:
Omleiringa av Bouchain
Omleiringa av Bouchain (9. august - 12. september 1711), etter passasjen av Ne Plus Ultra-linjene (5. august 1711), var ei omleiring under den spanske arvefølgjekrigen og den siste store sigeren til John Churchill, 1. hertug av Marlborough. Marlborough braut gjennom den franske forsvarslinja utan å tape ein mann i kamp, og tok Bouchain etter ei 34 dagar lang kringsetjing. Etter å ha teke denne byen låg berre festninga Cambrai mellom den allierte armeen og Paris.
Opptakt
Armeen til Marlborough hadde teke den viktige festninga i Douai året før, og manøvrerte tidleg på sommaren 1711 seg kring i Nord-Frankrike utan resultat, blokkert av den franske forsvarslinja Ne Plus Ultra - ei massiv rekkje festningsverk frå Den engelske kanalen til Ardennane ved Namur. Den allierte armeen hadde alt vorte svekka då armeen til prins Eugene for å dekke den øvre Rhinen, der den avsette kurfyrsten av Bayern prøvde å utnytte at keisar Josef nyleg hadde døydd. Den 6. juli erobra Marlborough den vesle festninga Arleux, like nord for linja, vest for Bouchain, både for å nekte at franskmennene nytta han som utfallsport og for å sikre vasforsyninga til Douai, som hadde vorte kutta då kanalen som gav vatn til byen vart demd opp. Villars og den franske armeen kryssa linjene den 22.-23. juli, kom seg forbi Marlborough og tok Arleux attende med den allierte armeen for langt vest til å kunne nå fram i tide. Forsvarsverka vart jamna med jorda før franskmennene trekte seg attende over linja. Marlborough var først rasande, men tok snart attende initiativet då han marsjerte armeen sin for å angripe linja nær Arras. Her rekognoserte han personleg armeen til Villars den 4. august. Denne kvelden slo armeen leir og let leirbåla brenne for å lure franskmennene, og marsjerte austover til Arleux. Ved midnatt kryssa ein styrke frå Douai under Cadogan den uverna franske, og kl. 0800 var fortroppen til hovudarmeen òg over. Villars nådde fram til staden med nokre få hundre kavaleristar, og skjønte at han var utmanøvrert, og han prøvde å egge til slag føre Bourlonskogen. Marlborough ønskte ikkje å gå til åtak der, for stillinga til marskalken var enno sterkare der enn den han hadde hatt då han hadde gjeve armeen til Marlborough juling to år tidlegare ved Malplaquet. Han trekte seg derfor unna og prøvde å hindre at Marlborough kringsette Bouchain.
Omleiringa
For å forsvare Bouchain hadde guvernør de Ravignau om lag 5 000 mann mot Marlborough sine 30 000, i tillegg til ei av dei sterkaste festningane i Frankrike, omgjeven av myrlendt landskap og samløpet til elvane Scheldt og Sensée. I tillegg hadde den sterke armeen til Villars teke stilling vest for den allierte leiren, og klart å opne ei tynn lenkje til den omleira garnisonen. Marlborough svarte med å nytte kanonbatteri mot Villars og klarte den 18. august og kutte kommunikasjonen mellom marskalken og Bouchain og opprette ein feltskanse-verna korridor for å omleiringsleiren til forsyningshamna i Marchiennes ved elva Scarpe. Villars gjorde mange raid mot både forsyningskonvoiane på Scarpe og mot Douai, men klarte ikkje å hindre omleiringa, og garnisonen marsjerte ut som krigsfangar den 13. september 1711.
Etterverknad
Bouchain var det siste felttoget til Marlborough. På den siste dagen det året vart han ribba for stillinga som armékommandant og alle andre embete. Kommandoen over armeen for felttoget i 1712 vart gejven til hertugen av Ormonde og det vart innført strenge avgrensingar på kvar han kunne flytte seg. Særleg var han hindra frå å møte franskmennene til slag, sidan fredsforhandlingane mellom Frankrike og England var i gang, og høvet til å erobre Cambrai og marsjere mot Paris, som var målet til Marlborough, vart skrinlagd. Før året var omme trekte britane seg frå alliansen, og etterlet dei gjenverande allierte, under Eugene av Savoie til å bli slått i Denain.
Kjelder
''
Bispelueslekta
Bispelueslekta (Epimedium) er ei planteslekt i berberisfamilien.
Parlementet i Besançon
I 1674 tok franske soldatar byen Besançon, som med freden i Nijmegen (1678) gjekk til Frankrike. I 1676 henta dei franske styresmaktene fram den tidlegare demokratiske styreforma i den tidlegare fristaden Besançon. Som ein del av avtalen vart byen det administrative senteret i Franche-Comté, der Parlementet i Besançon erstatta Parlementet i Dôle.
Franche-Comté var ein av dei siste områda av Frankrike som hadde liveigenskap. Parlementet i Besançon stoppa eit påbod frå Ludvig XVI som forbaud liveigenskap frå 1779 fram til 1787.
Songen Blackstar
«Blackstar» (skrive «★») er ein song av den engelske rockemusikaren David Bowie. Han kom ut som den første singelen frå det 25. og siste studioalbumet hans med same namn den 19. november 2015. «Blackstar» nådde 61. plassen på UK Singles Chart, 70. plassen på Den franske singellista og 78. plassen på Billboard Hot 100. «Blackstar» vann Grammyprisen for både beste rockesong og beste rockeframføring. Med ei lengd på 9:57 var dette den lengste songen som gjekk inn på Billboard Hot 100 før Tool slo rekorden i 2019 med «Fear Inoculum». Bowie har framleis rekorden for topp 80.
Produksjon og komposisjon
«Blackstar» er skildra som kunstrock og avantgarde jazz. Han er òg blitt skildra som ein «avantjazz sci-fi-song,» med ein «drum and bass-rytme, ein to-notes tonal melodi med hint av gregoriansk song, og endrande taktartar.» I den langsame bluesaktige midtre delen av songen, går songen frå ein acid house-aktig groove til eit tregt, R&B-aktig mellomspel.
Songen var opphavleg over elleve minuttar lang, men etter at dei fekk vite at iTunes ikkje let ein poste singlar over ti minuttar lange, redigerte Bowie og Visconti han ned til 9:57. Det vart dermed den nest lengste Bowie-songen etter «Station to Station». Bowie ønskte ikkje å forvirre lyttarane med ein singel- og ein albumversjon.
Utgjeving
«Blackstar» kom ut 19. november 2015 for digital nedlasting og i 2017 kom han ut på ein 12"-singel berre i Japan. I tillegg til at han kom ut på albumet med same namn, vart songen nytta som kjenningsmelodi for fjernsynsserien The Last Panthers.
Musikkvideo
Musikkvideoen for «Blackstar» er ein surrealistisk, ti minuttar lang kortfilm regissert av Johan Renck (som regisserte The Last Panthers, serien som songen vart skriven for). Han syner ei kvinne med hale, Elisa Lasowski, som oppdagar ein daud astronaut og tar den juvel-besette hovudskallen hans til ein eldgamal utanomjordisk by. Beina til astronauten flyt mot ei solformørking, medan ein krins av kvinner utfører eit ritual med skallen i sentrum av byen.
Filmen vart filma i september 2016 i eit studio i Brooklyn. Prosessen var eit samarbeid der Bowie kom med mange forslag og sende Renk skisser av idear han ønskte å ha med. Begge var samde om å la videoen vere open for tolking (Renck nekta i starte å stadfeste eller benekte om astronauten i videoen var Major Tom), men Renck har kome med mange detaljar om tydinga. Renck sa seinare i ein BBC-dokumentar «for meg var det 100 % Major Tom.» Det var Bowie som førslo at kvinna skulle ha hale, og den einaste forklaringa hans var «det er på eit vis seksuelt». Renck har spekulert i at Bowie kan ha tenkt på si eiga døying og relevans for historia medan han utvikla videoen, men sa at dei korsfesta fugleskremsla ikkje var meinte som eit messiansk symbol. Renck har òg uttalt at Bowie skildrar tre forskjellige karakterar i videoen: dei innadvendte, plaga, blinde «Button Eyes»; «fargerike luringar» i midtseksjonen av songen og «presteguten» som held boka prega med «★»-symbolet. Saksofonisten Donny McCaslin sa at Bowie hadde fortalt han at songen omhandla Den islamske staten, sjølv om ein offisiell talsperson for Bowie nekta for at songen på noko som helst måte var inspirert av situasjonen i Midtausten.
Det er trekt likskapar mellom Bowie-songen og Elvis Presley-songen «Black Star» som inneheld tekstlinja «When a man sees his black star, he knows his time...has come.»
Den repeterte linja «at the centre of it all» finst òg i Aleister Crowley-boka The Book of Lies.
Den offisielle videoen til «Blackstar» vann beste regissør-prisen under MTV Video Music Awards i 2016.
Mottaking
Ryan Dombal i Pitchfork roste songen og kåra det til «Beste nye song». Dombal skildra songen som «vedunderleg merkeleg og ekspansiv» og at han er «nærare den kokaindrivne fantasien på Station to Station i 1976 enn nesten alt Bowie har gjort sidan». Pitchfork Media kåra «Blackstar» til den 11. beste musikkvideoen i 2015. Simon Critchley skreiv om samanhengen mellom Bowie og Elvis Presley, og refererte til teksten på Presley-songen «Black Star» som eit spor. In the annual Village Voice-kåringa Pazz & Jop kåra «Blackstar» til den niande beste songen i 2016, i lag med Rihanna-songen «Work».
Medverkande
Medverkande frå plateomslaget til Blackstar.
Musikarar
Teknisk
Bispelueslekta
Plantane i slekta er fleirårige urter og kan vera lauvfellande eller eviggrøne. Dei har jordstengel. Blada kan vera grunnstilte eller sitja på ein stengel. Avhengig av art er blada enkle eller samansette. Blomestanden sit i toppen av ein blomestengel som kan vera bladlaus eller ha eitt til fire blad. Bladranden er som regel tannete. Det er åtte begerblad i to kransar. Den inste kransen har ofte ein sterk farge. Det er fire kronblad med varierande storleik, og hjå nokre artar har kronblada ein lang honningspore. Dei fire pollenberarane sit motsett av kronblada. Frukta er ein kapsel. Frøa har ein iaugefallande, kjøtfull frøkappe og blir spreidd av maur.
Dei fleste artane i bispelueslekta veks i Kina, men slekta finst også i Himalaya, Japan, Korea, Russisk fjerne austen, Sør-Europa, Kaukasia, Anatolia og Algerie. Ein dyrker fleire arter og hybridar i hager. I Aust-Asia er nokre av plantane blitt brukt til medisinske føremål i over 2000 år. Dei skal auka libido, redusera blodtrykk og blodsukker og dempa betennelsar.
Annie Lennox
Annie Lennox er ein skotsk songar, musikar og aktivist frå Aberdeen. Ho er kjend både som halvparten av duoen Eurythmics, og frå sin eigen solokarriere.
Oppvekst og Eurythmics
Annie Lennox voks opp som einebarn i Aberdeen. Foreldra hadde ikkje godt betalte jobbar, men gav dottera pianotimar allereie frå ho var sju år gamal. Ho viste også tidleg interesse for song, og som niåring kom ho på andreplass for eit songnummer i ein talentiade på sommarleir.
På 1970-talet kom ho inn på Royal Academy of Music, der ho studerte fløyte i tre år medan ho tok småjobbar på sida. Ho starta også å spela i små band, og etter at ho møtte David A. Stewart på ein restaurant i London 1975, blei dei begge med i pønkebandet The Catch som snart skifta namn til The Tourists. The Tourists vart oppløyst i 1980, då Lennox og Stewart gjekk saman i duoen Eurythmics. Lennox var vokalist og frontfigur i Eurythmics, og opplevde stor suksess med bandet. I tida frå 1981 til 1989 gav duoen ut åtte album, og dei fekk store hits med «Sweet Dreams (Are Made Of This)» og «Here Comes the Rain Again». Frontfiguren Lennox hamna på framsida av musikkmagasinet Rolling Stone.
Frå 1984 til 1985 hadde Lennox eit kortvarig ekteskap med ein tyskar. I 1988 gifte ho seg opp att med den israelske film- og plateprodusenten Uri Fruchtmann. Dei fekk ein son same året, men dødfødd. Rundt 1990 skilde Lennox lag med Eurythmics-partneren David A. Stewart. Same året vart ho mor for fyrste gong, og trekte seg tilbake frå musikklivet ei stund. Fruchtmann og Lennox har i dag to døtrer saman, men skildest i 2000.
Soloartist
I 1992 debuterte Annie Lennox som soloartist med albumet Diva, som selde betre enn noko Eurythmics-album hadde gjort. Berre i Storbritannia selde det over 1,2 millionar eksemplar, og ho fekk fleire prisar for det. Singelen «Precious» kom frå dette albumet, og vart også populær i Noreg.
Oppfylgjaren Medusa kom i 1995, og bestod av coverlåtar som opphavleg vart innspelt av mannlege artistar, t.d. Bob Marley og The Clash. Likevel selde også dette albumet svært godt, og singelen «No More I Love You's» vart ein stor hit som skaffa Lennox ein Grammy. Same året song Lennox inn ein stor del av filmmusikken til filmen Apollo 13. Songen hennar var utan tekst.
I 1997 laga Lennox ei nyinnspeling av Eurythmics-låta «Angel» til minneplata for Prinsesse Diana. Rundt denne tida starta Lennox å laga musikk med David A. Stewart att, og dei gav ut Eurythmics sitt niande studioalbum, Peace, i 1999. Fire år seinare gav Lennox ut sitt tredje studioalbum, som fekk tittelen Bare. Det selde nokså bra i Storbritannia, og er det Lennox-albumet som har seld best i USA.
I 2004 bidrog Lennox på filmmusikken til den siste Ringenes Herre-filmen; Ringenes Herre: Atter en konge. Songen hennar, «Into the West», blir spelt når rulleteksten startar heilt på slutten av filmen. Songen vart komponert saman med filmmusikkomponisten Howard Shore, samt Fran Walsh, og på innspelinga syng ho saman med orkesteret til Shore. Songen «Into the West» vann heile tre prisar: Oscar-prisen for beste song, Golden Globe-prisen og Grammy-prisen. Same året reiste ho på turné i Nord-Amerika saman med Sting.
Veldedig arbeid
I juli 2005 deltok Annie Lennox på veldedighetskonserten Live 8 i Hyde Park i London, saman med ei rekkje kjende artistar. Same året gav Eurythmics ut samlealbumet Ultimate Collection, og Lennox og Stewart spelte inn to nye songar til dette. Etter dette har ikkje Eurythmics gjeve ut noko meir som band.
Annie Lennox sitt fjerde soloalbum frå 2007 skilde seg kraftig ut frå dei tre førre. Det fekk tittelen Songs of Mass Destruction; eit mørkt album ifylgje henne sjølv, fordi verda er ein mørk stad. På ein av songane på plata, «Sing», samarbeidde ho med heile 23 andre kvinnelege artistar. Nokre av desse er Antastacia, Celine Dion, Angelique Kidjo, Madonna, P!nk, Kelis, Joss Stone og Shakira. Songen vart spelt inn for å samla inn pengar til HIV/AIDS-kampanjen Treatment Action Campaign. Etter utgjevinga av plata, reiste Lennox på Nordamerika-turnéen Annie Lennox Sings. Organisasjonen The SING Campaign vart skipa same året, og har som mål å samla inn til arbeid med HIV/AIDS. I desember 2007 opptrådte ho også på Nobelkonserten i Oslo.
I januar 2009 leidde Annie Lennox ein kampanje i London mot krigen mellom Israel og Gaza. Same året kom ho i media sitt søkeljos då ho opna den politiske festivalen i Edinburgh. Her kritiserte ho ope Pave Benedikt XVI for at han ikkje tilrådde kondomar til å førebyggja HIV/AIDS då han vitja Afrika. Lennox skulda han for å ha skapt forvirring på kontinentet på grunn av dette.
Seinare i 2009 gav ho ut samlealbumet The Annie Lennox Collection. Dette kom på andreplass på den britiske albumlista, og heldt seg blant dei ti mestseljande albuma i sju veker. I 2010 hadde ho skift plateselskap, og gav ut jolealbumet A Christmas Cornucopia, som så langt er det siste studioalbumet ho har gjeve ut.
I februar 2011 vart Annie Lennox gjeven tittelen Officer of the Order of the British Empire av Dronning Elizabeth.
Prisar og utmerkingar som soloartist
I tillegg har Annie Lennox fått 8 BRIT Awards i klassane Beste britiske kvinnelege artist og Beste britiske album. Ho har fleire prisar saman med Eurythmics, og talrike heiderstitlar.
Anders Stadheim
Anders Fossøy Stadheim er ein norsk tidlegare fotballspelar. Han spelte to landskampar for Noreg i 2004. Debuten fann stad i Hong Kong 22. januar 2004. Noreg vann 3-0 over Sverige, og Stadheim skåra det eine norske målet. Stadheim var midtbanespelar.
Stadheim spelte i Sogndal frå 1997 til 2006. Deretter var han ei tid i Fredrikstad Fotballklubb, før han atter spelte for Sogndal. Etter 2009-sesongen avslutta klubben kontrakten.
Tidlegare landslagstrenar Ingvar Stadheim er far hans.
Zell am See
Zell am See er ein by og ein kommune i landskapet Pinzgau i forbundslandet Salzburg i Austerrike. Kommunen omfattar eit areal på 55,1 km² og har i kring 9 600 ibuarar. Byen, som ligg 757 meter over havet, er distriksthovudstad i Pinzgau. Zell am See ligg på vestbreidda av fjellvatnet Zeller See.
Byen har vore busett sidan bronsealderen. I 740 grunnla kristne munkar Cella in Bisonzio her på oppdrag frå erkebiskop Johannes. Staden vart i 1357 kjøpstad og fekk byrettar i 1928.
Kombinertrennaren Felix Gottwald er frå Zell am See. hej
Selbukta
Selbukta er ei bukt i nordaustenden av Riiser-Larsenisen like sør for Kapp Norvegia, på kysten av Dronning Maud Land. Staden vart oppdaga i 1930 av kaptein Hjalmar Riiser-Larsen og fekk først nanet Selvatnet på grunn av dei mange selane som var her. De vart sidan påvist at dette ikkje var ein innsjø, men ei islagt bukt eller eit sund, og namnekomiteen vedtok i 2007 å endre namnet til Selbukta.
Stalinprisen
Stalinprisen var den høgaste sivile utmerkinga i Sovjetunionen frå 1941 til 1954. Han blei tildelt for framifrå bidrag eller livsverk innan vitskap og kultur. Prisvinnarar blei valde ut av ein kommisjon.
Etter 1954 blei prisen kalla Leninprisen, og i 1966 blei han erstatta av Den sovjetiske statsprisen.
Vinnarar
(Ufullstendig liste)
Filmen Deadpool
Deadpool er ein amerikansk superheltfilm frå 2016, basert på Marvel Comics-karakteren under same namn. Filmen er den åttande i filmserien X-Men og den første Deadpool-filmen. Han er regissert av Tim Miller og skriven av Rhett Reese og Paul Wernick, med Ryan Reynolds i hovudrolla, i tillegg til Morena Baccarin, Ed Skrein, T.J. Miller, Gina Carano og Brianna Hildebrand i andre roller. Handlinga i filmen fokuserer på Wade Wilson som er på jakt etter mannen som gav han mutant-superkrefter, men også ein arrete utsjånad, som antihelten Deadpool.
Deadpool vart publisert i USA 12. februar 2016, etter ein ukonvensjonell marknadskampanje der reklame for filmen vart sirkulert hyppig over internettet. Filmen vart ein kommersiell og kritisk suksess. Han tente inn over 783 millionar USD mot eit budsjett på 58 millionar USD. Filmen fekk positiv omtale for skodespelet til Reynolds, humoren og for å vere trufast til dei opphavlege teikneseriane. Ein oppfølgjar, Deadpool 2, vart utgjeven i mai 2018.
Sowmeeh Sara fylke
Sowmeeh Sara fylke (persisk شهرستان صومعه‌سرا) er eit fylke i Gilan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Sowmeeh Sara. Fylket ligg vest i Gilan og er omgjeve av Fuman fylke, Masal fylke og Bandar-e Anzali fylke. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 129 628. Fylket er delt inn i dei tre distrikta Sentral-distriktet, Mirza Kuchek Janghli-distriktet og Tulem-distriktet. Fylket har dei tre byane Sowmeeh Sara, Marjaghal og Gurab Zarmikh.
Brom Mayfa-distriktet
Brom Mayfa-distriktet er eit distrikt i Hadhramaut guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 17 327 innbyggjarar.
Nils Andersen
Nils Andersen var ein norsk embetsmann frå Gjerpen i Telemark som var stortingsmann i 1827 og -28 for Romsdals amt.
Anders var skulelærar i elleve år. I 1811 tok han dansk juridisk eksamen og deretter eksamen i landmåling. Han var i eit par år forvaltar av Selsø stamhus ved København, før han var kopist ved rentekammeret sitt matrikulerkingskontor. I 1815 flytta han tilbake til Noreg og fekk arbeid som fullmektig i 5. departement. Frå 1820 var han sjef for revisjonskontoret for toll- og konsumpsjonsrekneskapa, til han 1824-25 var byråasjef i det nyopretta Revisjonsdepartementet. Til sist fut 1825-37 i Nordmøre.
Andersen representere Romsdals amt på stortinget 1827 og omframtstortinget 1828. I 1827 var han visesekretær i Odelstinget og medlem i Komiteen for jordbruk og fedrift.
Han døydde i Kristiansund, 60 år gammal.
Pryorbreen
Pryorbreen er ein isbre som flyt nordaustover, nord for Mount Shields og Yermak Point, ut i Rennick Bay. Han er kring 60 km lang og dannar eit fysisk skilje mellom Wilson Hills og Usarp Mountains. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfotografi tekne av U.S. Navy i 1960-62. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Madison E. Pryor, forskingssjef ved McMurdo-basen (1959) og amerikansk utvekslingsforskar ved den sovjetiske Mirny-stasjonen (1962).
La Brabançonne
La Brabançonne (fransk for «Songen om Brabant») er namnet på nasjonalsongen i Belgia. Då Belgia er trespråkleg, ligg teksten føre i tre offisielle versjonar, på fransk, på nederlandsk (De Brabançonne) og på tysk (Das Lied von Brabant), der den nederlandske og tyske versjonen er gjendiktingar av den franske teksten, skrive i 1860 av Charles Rogier (1800-1885). Han var ein belgiske politikar, fødd i den franske byen Saint-Quentin av belgiske foreldre, og ein av leiarane under den belgiske revolusjonen (oppreisten) i 1830, som tok til i Bruxelles (Brussel) og endte i at Belgia vart ein eigen stat uavhengig av det sameinte nederlandske kongedømet. Berre eit av versa i songen han skreiv er den offisielle nasjonalsongen.
Den belgiske operasongaren og musikaren François Van Campenhout (1779-1848) har stått for melodien. Ein opphavleg tekst, som gjekk ut or bruk etter at Charles Rogier kom med sin versjon, er skrive av den franske skodespelaren Hypolite Louis Alexandre Dechet (1801-1830), som gjekk under namnet Jenneval, og vart drepen under kampar i nærleiken av Lierre under den belgiske revolusjonen i 1830. Songen hans, som fyrst hadde tittelen la Bruxelloise, seinare la Brabançonne, skal ifølgje mytane ha vorte skrive under eit møte på kafeen L'Aigle d'Or («Gullørna») og sunge for fyrste gong i september 1830.
Den franske originalen av verset som er Belgias nasjonalsong
Verset vert innleia av ei patriotisk hylling av landet som den kjære, vakre, ærerike, uovervinnelege og uoppdelelige mora for folket, verd å gje sitt blod for, og vert avslutta med at det udødelege mottoet for landet skal vere «le Roi, la Loi, la Liberté !», som tydar «kongen, lova og fridomen». Dette mottoet synar til at landet skal vere eit konstitusjonelt monarki, såleis at makta til kongen skal vere avgrensa til det som lova fastsett i samsvar med den fridomen folket skal ha. Versjonane på nederlandsk og tysk går i same sporet, men med dei ulikskapane som tvinger seg fram når vers med rim og rytme på eit anna språk skal kunne syngjast til den same melodien.
Noble Belgique, ô mère chérie,
A toi nos coeurs, à toi nos bras,
A toi notre sang, ô Patrie !
Nous le jurons tous, tu vivras !
Tu vivras toujours grande et belle
Aura pour devise immortelle :
le Roi, la Loi, la Liberté !
Distriktet Brugg
Brugg er eit forvaltningsdistrikt (Bezirk) i den sveitsiske kantonen Aargau. Distriktet har namn etter administrasjonssenteret Brugg, som ligg aust i kantonen. Distriktet Brugg dekker eit areal på 145,2 km² fordelt over 29 kommunar og hadde 46 673 innbyggarar i 2009.
Mittersill
Mittersill er ein by og ein kommune i landskapet Pinzgau i forbundslandet Salzburg i Austerrike. Kommunen dekker eit areal på 132,0 km² og har i kring 5 400 ibuarar.
Byen ligg 790 meter over havet ved elva Salzach, om lag 25 km vest for distriktshovudstaden Zell am See. Sør-sørvest for byen reiser fjellkjeda Hohe Tauern seg.
Skifabrikken Blizzard Sport er ei av to store industriverksemder i Mittersill.