cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Penelope Fitzgerald
Liv
Penelope Knox var dotter av Punch-redaktøren Edmund Knox og Christina Frances Knox, fødd Hicks, som også skreiv. Ho hadde tre særprega onklar, teologen og krimforfattaren Ronald Knox, kryptografen Dilly Knox og bibelforskaren Wilfred Knox. Begge bestefedrane var biskopar.
Knox gjekk på den private jenteskulen Wycombe Abbey og studerte ved Somerville College i Oxford etter å ha vunne eit stipend. Under andre verdskrigen arbeidde ho for BBC. I 1941 gifta ho seg med den irske soldaten Desmond Fitzgerald, og dei fekk tre ungar. I 1960-åra underviste Penelope Fitzgerald ved skodespelarskulen Italia Conti Academy. Ho arbeidde også i ein bokhandel i Southwold i Suffolk. Ei stund budde Fitzgerald i ein husbåt på Themsen i London-bydelen Battersea.
Verk
Fitzgerald gav ut si første bok i 1975, 58 år gammal, då ho gav ut ei bok om den prerafaelittiske kunstnaren Edward Burne-Jones. To år seinare gav ho ut The Knox Brothers, ein biografi om faren og brørne hans der ho unngjekk å bruka sitt eige namn nokon stad.
Seinare i 1977 gav ho ut sin første roman, The Golden Child, ei komisk krimforteljing med utgangspunkt i det samtidige Tutankhamon-utstillinga ved British Museum. I løpet av dei neste fem åra gav Fitzgerald ut fire romanar, kvar av dei delvis knytte til livet hennar. The Bookshop dreidde seg om ein bokhandel i den oppdikta småbyen Hardborough. Offshore, som vann Booker-prisen, handlar om husbåtsamfunnet i Battersea i 1961. Human Voices skildrar livet ved BBC under andre verdskrigen, medan At Freddie's handlar om livet ved ein teaterskule.
Etter ein biografi om diktaren Charlotte Mew vende Fitzgerald seg mot historiske romanar. Innocence hadde handling frå Italia på 1950-talet, med Antonio Gramsci som ein biperson. The Beginning of Spring finn stad i Moskva i 1913, i verda like før den russiske revolusjonen, med ein russiskfødde britisk forretningsmann i hovudrolla. The Gate of Angels handlar om ein fysikar ved Cambridge i 1912, ei liknande revolusjonerande tid for fysikken. Den siste romanen til Fitzgerald, The Blue Flower, tok for seg den tyske diktaren Novalis, med opptredenare frå Goethe og filosofen von Schlegel. Boka fekk American National Book Critics Award, og er blitt rekna som meisterverket til Fitzgerald.
Ei novellesamling og ei samling av Fitzgerald sine artiklar, omtalar og kommentarar blei gjevne ut etter at ho døydde.
Randi Folkestad
Randi Folkestad er ein norsk forfattar.
Folkestad er fødd i Svolvær, men sidan sekstitalet har ho vore busett i Sandnes og Stavanger. Ho har utdanning i fransk språk, historie og litteraturhistorie frå Sorbonne i Paris. Folkestad har også ein eksamen i psykologi og pedagogikk.
I 1985 gav Folkestad ut ein roman, Tangsforretningen. I boka har ho til dels gjort bruk av eigen barndom under siste verdskrig. I 1994 bidrog ho med «Funnyland» i samlinga Vidunderlige nye verden til minne om Aldous Huxley. Som pensjonist deltar ho framleis aktivt i kulturlivet, mellom anna gjennom formidling av litteratur på biblioteka i Sandnes og Stavanger.
Jamaelva
Jama (russisk Я́ма) er ei elv i Magadan oblast i Russland. Elva er 316 km lang og har eit nedslagsfelt på. Jama munnar ut i Jamaskajabukta i Okhotskhavet.
Elva renn ned frå sørsida av fjellet Majmandzjinskogo, og får hovudsakleg vasstilførsel frå regn og snøsmelting. Elva er ein gytestad for laks.
Ved munningen ligg landsbyen Jamsk.
Kjølsdalen Musikklag
Kjølsdalen musikklag er eit brasskorps med om lag 30 musikantar (2007). Musikantane kjem frå skulekrinsane Kjølsdalen, Stårheim, Haugen, Hjelle og Nordfjordeid, men har hatt, og har, musikantar frå nabokommunane. Musikantane er i alderen 16 til 59 år (2007).
Korpset legg vekt stor vekt på det sosiale, men også det musikalske. Musikklaget har vore med på konkurransar sidan 1994 då vi debuterte i NM, og på desse åra har det vore ei stor musikalsk utvikling i korpset. I NM for brassband 2007 kom korpset på 2. plass i 4. divisjon, noko som gjev høve til å stille i 3. divisjon i 2008.
Konkurransane har ikkje vore noko mål i seg sjølv, men verkemiddel til å bli betre. Korpset held mange konsertar i løpet av året.
Szeged
Szeged (kroatisk og tyrkisk Segedin, serbisk Сегедин, Segedin, tysk Szegedin/Segedin, polsk Segedyn) er den fjerde største byen i Ungarn, og hovudstad i fylket Csongrád og regionssenter i Den sørlege store sletta.
Szeged ligg nær den sørlege grensa til Ungarn på begge sider av elva Tisza, like sør for munninga av elva Maros.
Historie
Szeged og området rundt har vore busett sidan antikken. Klaudios Ptolemaios nemnde det eldste namnet på byen: Partiscum. Det er mogeleg at Attila, kongen av hunarane hadde setet sitt ein stad i området. Namnet Szeged vart fyrst nemnd i 1183, i eit dokument av kong Béla III.
Szeged er kjend som heimstaden til paprikaen. Paprikaen kom til Ungarn på andre halvdel av 1500-talet som ei dekorativ plante. Om lag 100 år seinare vart planta dyrka som ei urte. Szeged er òg kjend for Székelygulyás, ein gulasj laga av svinekjøt, surkål og rømme.
Innbyggjarane i Szeged spelte ei viktig rolle under revolusjonen og sjølvstendekrigen i 1848-49. Lajos Kossuth framførte sin vidkjende tale her. Szeged var det siste setet til revolusjonsregjeringa i juli 1849. Habsburg-styret straffa leiarane av byen, men seinare fekk Szeged bløme igjen, byen fekk jarnbane i 1854, og han fekk tilbake statusen som fri keisarby i 1860. Mark Pick sin butikk – forgjengaren til den i dag verdskjende Pick Salami-fabrikken – opna i 1869.
Etter den fyrste verdskrigen miste Ungarn dei sørlege områda sine til Romania og Serbia, og Szeged hamna med det nær landegrensa og vart mindre viktig, men sidan han tok over rolla til byane Ungarn miste i området, kom han sakte tilbake. Universitet i Kolozsvár (i dag Cluj-Napoca i Romania) vart flytt til Szeged i 1921. I 1923 fekk Szeged bispesete frå Temesvár (i dag Timişoara i Romania).
I 1962 vart Szeged fylkeshovudstad i Csongrád. Det vart bygd heilt nye bydelar og mange nærliggjande landsbyar vart ein del av byen i 1973.
I dag er Szeged ein viktig universitetsby og eit populært turistmål.
Karl Oskar Fjørtoft
Karl Oskar «Kaos» Fjørtoft er ein norsk fotballspelar. Han var tidlegare offensiv midtbanespelar for Aalesund. Han har tidlegare spelt for Fjørtoft TIL, Hødd, Rosenborg, Molde og den svenske klubben Hammarby.
Fjørtoft fekk ikkje ny kontrakt med Aalesund etter sesongen 2008. Han skulle i 2009 spele for Sportsklubben Herd samstundes som han skulle vere trenar for rekruttlaget. Han fekk kontraktstilbod frå fleire klubbar i Adeccoligaen, men blei verande i Ålesund fordi han meinte det var best for familien.
Beldibi i Muğla
Beldibi er ein by i distriktet Marmaris i provinsen Muğla i Tyrkia. Han ligg i Marmaris nasjonalpark og har meir eller mindre vokse i hop med Marmaris. Avstanden til Muğla er 47 km. Byen har kring 9 000 innbyggjarar (2011). .
4872 Grieg
4872 Grieg er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 25. desember 1989 av Freimut Börngen og er namnsett etter den norske komponisten Edvard Grieg.
Antidrivhuseffekt
Antidrivhuseffekt er eit nytt ord nytta for å skildre to forskjellige effektar som skildrar avkjølinga ein atmosfære har på temperaturen på ein planet. I motsetnad til drivhuseffekt, som er meir vanleg, er antidrivhuseffekten berre kjend frå ein stad i solsystemet.
Den vanlege drivhuseffekten oppstår fordi atmosfæren i stor grad let solstråling gå gjennom atmosfæren uhindra, medan infraraud stråling (varmestråling) vert fanga inne i atmosfæren. Med ein antidrivhuseffekt skjer det motsette (det vil sei at sollyset ikkje trengjer gjennom atmosfæren, medan varmestrålinga slepper ut).
Titan
Dis med organiske molekyl i den øvre atmosfæren på månen Titan absorberer 90 % av solstrålinga som når månen, men klarar likevel ikkje å fange varmestrålinga frå overflata. Sjølv om ein kraftig drivhuseffekt likevel gjer at tempraturen på Titan er mykje høgare enn termal likevekt, har Titan òg ein antidrivhuseffekt, som delvis opphever oppvarminga som drivhuseffekten fører til. Overflatetemperaturen er dermed om lag 9 °C kaldare enn han elles ville vore med berre drivhuseffekten aleine. I følgje McKay et al., reduserer antidrivhuseffekten på Titan overflatetemperaturen med 9 ºC, medan drivhuseffekten aukar overflatetemperaturen med 21 ºC. Den samla effekten er at overflatetemperaturen (på 94 K eller -179 ºC) er 12 ºC høgare enn den effektive temperaturen (på 84 K, temperaturen ein ville hatt på planeten om her ikkje var noko atmosfære).
I tillegg skapar denne effekten ein permanent omvendt termoklin på Titan, der atmosfæretemperaturen aukar med høgda over tropopausen. Denne forma for antidrivhuseffekt er berre kjend på Titan, men ein får ein liknande avkjølingseffekt under ein atomvinter.
Pluto
På Pluto finst ein annan mekanisme som ikkje eigentleg er ein antidrivhuseffekt. Sollys treffer nitrogenis på overflata av dvergplaneten og får han til å sublimere. Dette fører til at temperaturen på Pluto er kring 10 ºC lågare enn på månen sin Charon. Sublimasjonen fører til avkjøling og liknar prosessen på jorda når sollys direkte fordampar is. Dette er den motsette effekten av rimdanning. På jorda vert derimot ikkje dette kalla ein antidrivhuseffekt.
Vitskap i 1909
Vitskapsåret 1909 er ei oversikt over hendingar, prisvinnarar, fødde og døde personar tilknytte vitskap i 1909.
Joseph Haydn sine symfoniar
Joseph Haydn er gjerne rekna som symfonien sin far. Han skreiv i perioden 1755-1795 ein av historia sine største symfoniske korpus, og 108 symfoniar har overlevd fram til notida (den einaste nemneverdige historiske komponist som har skrive fleire er den samtidige Carl Ditters von Dittersdorf, som ein trygt kan tileigna om lag 120 symfoniar). I dag er om lag 20 av Haydn sine symfoniar ein vanleg del av det symfoniske repertoaret.
Haydn og symfonien
Haydn er ofte blitt kalla symfonien sin far. Dette er ei klar overdriving; symfonien var allereie ein levande genre då Haydn mognast som komponist. Opphavet til symfonien var i den italienske overtyren, og komponistar som Wagenseil, Holzbauer, Stamitz, Richter, og Monn skreiv alle symfoniar før Haydn (med «symfoniar» reknast berre verk som ein i dag kan rettferdiggjera å kalla symfoniar. Ordet symfoni har hatt fleire meiningar opp gjennom hundreåra, til dømes kalla J.S. Bach sine trestemte invensjonar for «sinfonia»). Haydn er derimot rekna for å ha klart å oppfylle potensialet til genren i større grad enn dei tidlegare komponistane: Det er nett i Haydn si tid at standardbesetninga i symfoniorkesteret kom på plass, men Haydn hadde og fleire nyskapingar innanfor symfoniforma. Den mest openberre er at symfonien fekk ein ekstra sats i forhald til den tredelte italienske overtyren (rask-sein-rask), som tilegare hadde vore nytta som mal. Haydn la til ein tredjesats, som vanlegvis tek form av ein menuett, og laga på denne måten standarden for formoppbygginga av symfonien, heilt fram til våre dagar.
Likevel er kanskje måten Haydn behandla idear på, og måten dette påverka sonatesatsformen. Medan komponistar på same tid hadde for vane å introdusere nytt materiale i gjennomføringsdelen av ein sonatesats, let Haydn denne delen berre bestå av gjenkjennbare bitar av tema frå eksposisjonen, som blei forandra på og nytta i forskjellige situasjonar. Dette var ein essensiell del av sonatesatsformen som skulle dominere mykje av den klassisistiske og romantiske musikken, og sjølv om Haydn sjølv ofte braut med den strenge sonatesatsformen, var dette ein kalkulert effekt han nytta for å overraske publikum. (Sjå artikkel om sonatesatsform for meir detaljert informasjon)
Haydn i det symfoniske repertoaret
Haydn sine tidlege symfoniar fekk mykje merksemd i samtida, men med nokre få unntak (til dømes symfoni 44 og 45 er det dei siste 22, der Paris- og London-symfoniane er inkludert, som har verte hugsa i ettertida. Dette kjem av to grunnar: Haydn skreiv mange av symfoniane sine i «stilvakuumet» mellom den musikalske barokken (ca. 1600-1750) og den wienerklassiske perioden (ca. 1775-1815), og den vanlege oppfatninga er at dei siste symfoniane er dei beste. Ein annan grunn kan vera at dei tidlege symfoniane var eigedommen til Eszterhaz-familien, adelshuset Haydn jobba for. Det er berre mot slutten av den «symfoniske perioden» i livet sitt at Haydn fekk forhandla til seg rettane på eigen musikk; Medan dei tidlegare symfoniane hadde vore laga spreidde piratutgåver av kunne Haydn fritt selja dei seine symfoniane sine på den europeiske marknaden, og desse var difor godt tilgjengelege på byrjinga av 1800-talet, då det klassiske standardrepertoaret byrja ta form. Etter at Howard Chandler Robbins Landon gav ut ei ny utgåve av alle symfoniane i 1963 har ein på ny byrja å interessera seg meir for dei tidlege symfoniane, og dei er no vanlegare på konsertplanar enn nokon gong tidlegare.
Symfonisk oversikt
Symfoniane er her ordna etter rekkjefylgja i Hoboken-Verzeichnis. Nummer, kallenamn og anteke produksjonsår er og teke med, då desse faktorane ikkje alltid stemmer over eins.
I Hoboken-katalogen finn ein og fire andre verk kategorisert som symfoniar (Hob. I):
Nummereringa på symfoniane stammar frå eit forsøk på å organisere Haydn sin katalog i 1908 av Eusebius Mandyczewski. Symfoniane A og B var ikkje kjend på denne tida, og har difor fått indentifikasjonsbokstavar i staden for tal.
I tillegg til dei autentiske verka la Hoboken til verk som har vore tileigna Haydn, men som han rekna som tvilsame, tolkingar ettertida i stor grad har gjeve han rett i. Når det gjeld symfonien har ein identifisert heile 148 verk som har vore marknadsført under Haydn sitt namn. Bokstaven som blir lagt til i Hoboken-formelen kjem frå verket sin toneart (legg merke til at liten bokstav betyr at verket er i moll):
Ilet
Ilet (russisk Иле́ть; marisk Элнет, Elnet; tatarisk Илләт; İllät) er ei elv i Mari El og Tatarstan i Russland og ei av sideelvane til Volga frå venstre. Elva er 204 km lang, 34 km av ho i Tatarstan, og har eit nedslagsfelt på.
Dei største sideelvane hennar er Asjit, Jusjut, Vontsja og Petjalka.
Kjelder
İllät
Sporvognstrafikk i Oseania
Sporvognstrafikk i Oseania er i dag lite utbreidd. Hovudsakleg har ein brukt sporvogner i byar i Australia og New Zealand, der dei fleste større nettverka blei lagt ned i løpet av 1900-talet. I dag har Melbourne eit stort og Adelaide eit mindre sporvognsystem medan Sydney har nyinnført bybane. Restaurerte eldre sporvogner er i trafikk i Ballarat, Bendigo, Christchurch og Perth.
Historie
I løpet av 1800-talet blei det laga ei rekkje trikketenester i Australia og New Zealand.
Jusjut
Jusjut (russisk Юшут, marisk Ӱшӱт) er ei elv i Mari El i Russland og ei av sideelvane til Ilet frå høgre i nedslagsfeltet til Volga. Elva er 108 km lang og har eit nedslagsfelt på.
Sporvognstrafikk i Oseania
Historie
Sydney byrja med hestesporvogn i 1861 før byen gjekk over til dampdrivne sporvogner som blei erstatta av elektriske trikkar rundt hundreårsskiftet. Melbourn sitt private kabelnettverk, grunnlagd i 1885, voks til å bli det største i verda sist på 1800-talet. Dei siste kabeltrikkane blei fasa ut i 1940-åra. Rockhampton i Queensland hadde dampsporvogn. Elles hadde ei rekkje provinsbyar i New South Wales, som Maitland, Broken Hill og Newcastle, delstatsdrivne sporvognnettverk, medan gruvebyar som Bendigo og Ballarat i Victoria og Kalgoorlie og Leonora i Western Australia hadde elektriske sporvegar.
Jusjut
Elva er ei populær elv for vassport.
Sporvognstrafikk i Oseania
Historie
I New Zealand byrja ein bruka hestesporvogn i Nelson i 1862, dampsporvogn i Thames i 1871 og elektrisk sporvogn i Maori Hill i Dunedin i 1900.
Skytjefossen
Nokre kilometer lenger opp i vassdraget ligg Skytjedalsfossen, som ofte blir forveksla med Skytjefossen.
Sporvognstrafikk i Oseania
Historie
<!--
Brief historical overview
Adelaide and Brisbane establishing reasonably large systems (for their day) and retaining their horse drawn trams when other systems had adopted steam or cable traction. Victor Harbor and Goolwa in South Australia are examples of small, single line horse drawn systems which survived until the 1950s.
The Victorian systems survived until 1972 following their takeover by the state government, whereas the West Australian examples ceased operations in the 1930s as a result of the economic decline of those towns at the time.
Electrification was quickly adopted in Australian systems, with Hobart and Brisbane the first systems to be electrified in 1893 and 1897 respectively. Hobart thus was the first city in the Southern Hemisphere to operate a successful electric tramway system. It was also the only Australian city to use the European-style 'bow collector', instead of Frank Sprague's trolley pole system. Another first for Hobart was its use of electric double-decker trams, the first city outside Europe to do so. The Hobart system retained a distinctly "English" appearance throughout its existence.
Adelaide was the last major city to convert its trams to electric operation, in 1908.
Melbourne tram network
Melbourne has one of the world's most extensive tram systems, which have become part of the city's culture and identity due to their long history. In Melbourne, in addition to newer types of trams in use such as the Citadis and the Combino and the middle-aged A, B and Z class trams, older W-class trams remain in service and are a popular tourist attraction. W-class trams are used exclusively on the free City Circle tram route, and also in use on some regular routes. A total of 53 W-class trams remain in regular service, with the oldest in service tram dating from 1939.
Other cities with trams
Amongst other Australian cities, the once-extensive Sydney tram system closed in the 1950s but Sydney has since opened a new light rail line. Adelaide also closed its urban tram network, but has retained an express tram line linking the city centre with the seaside suburb of Glenelg. In 2005 there are plans to extend the line into North Adelaide and the main railway station.
The smaller cities of Bendigo and Ballarat, both in Victoria, have retained small parts of their tramway operations. These have become major tourist attractions. The horse tram at Victor Harbor in South Australia has been re-opened as a tourist attraction. Christchurch in New Zealand has recently constructed a new city-centre heritage line, using historic cars.
Tram museums operate in many cities, such as the Brisbane Tramway Museum and the Sydney Tramway Museum.
Elafitiøyane
Elafitiøyane er ei gruppe øyar i Adriahavet nordvest for Dubrovnik i Kroatia. Namnet har gresk opphav og tyder Hjortehalvøya (gresk elafos – hjort). Plinius den eldre var den første som nemnde øya i verket Naturalis Historia.
Elfatisøyane dekkjer mindre enn 30 kvadratkilometer og har eit totalt folketal i underkant av tusen menneske.
Tre hovudøyar:
Andre mindre øyar:
Dubrovnikøyane:
Kvitvarer
Kvitvarer eller kvitevarer er større elektriske apparat som vert nytta i hushaldninga. Sjølv om slike apparat ikkje alltid er kvite vert dei kalla «kvitvarer» sidan dei opphavleg var kvitemaljerte. Småelektriske kjøkkenutstyr blir ikkje rekna som kvitevarer.
Ordet kvitvarer vart tidlegare nytta om kvite tekstilar av lin og bomull. Typisk døme var sengetøy.
Sjå òg
Huishoudelijke apparatuur
Nepal
Nepal er ein republikk sør i Himalaya. Kina ligg i nord og India ligg i sør. Nepal er den einaste staten i verda som har hinduisme som statsreligion. Mount Everest, det høgste fjellet i verda ligg i Nepal. Partiet Nepals Kommunistiske Parti (maoistisk) har gjennom politisk kamp og geriljakrigføring frå 1996 vorte stadig mektigare. Til tider har dei kontrollera kring 70 % av flatevidda i landet, og i 2007 danna dei regjering saman med sjupartialliansen for demokrati i Nepal
Politikk
Politikken i landet har vore prega av til dels valdelege oppgjer. Den 1. juni 2001 vart store delar av det nepalesiske kongehuset skotne. Den offisielle versjonen var at kronprinsen myrda familien sin fordi kong Birendra skal ha avvist den kvinna kronprinsen tenkte å gifta seg med. Kronprinsen prøvde å ta sjølvmord, men overlevde så lenge at han kunne utropast til konge i sjukesenga. Svært mange nepalesarar trur ikkje på dette, og meiner at bror til kongen, Gyanendra, stod bak. Etter at kronprinsen døydde vart Gyanendra konge frå 4. juni 2001.
Den myrda kongen Birendra av Nepal hadde vorte tvinga til å innføra eit parlamentarisk demokrati i landet etter ein folkeleg oppreist i 1990. Oppreisten fekk namnet Jana Andolan. I 1996 tok maoistpartiet NKP(m) opp våpen, og frå den tid var det borgarkrig. I 2001 innførte den nye kongen direkte kongemakt og avskaffa demokratiet. Folkelege protestar auka sterkt, og i 2004 vart den avsette statsminister, Sher Bahadur Deuba, innsett igjen. I april 2006 vart det våpenkvile mellom maoistane og regjeringa, og i november same år vart det underskrive ein fredsavtale.
Det vart heldt eit demokratisk val i Nepal i april 2008. Etter dette vart landet republikk. Leiaren for maoistane vart statsminister.
Administrativ inndeling
Nepal er inndelt i 14 sonar (anchal), med noko sjølvstyre. Bagmati, Bheri, Dhawalagiri, Gandaki, Janakpur, Karnali, Koshi, Lumbini, Mahakali, Mechi, Narayani, Rapti, Sagarmatha og Seti
Geografi
Nepal har ingen kyst, og ligg i innlandet i Asia. Terrenget er prega av høgdeskilnadar. I landet er det tre hovudsaklege regionar - slettelandet Terai sør; mindre fjell og haugar; i tillegg til høgfjellsområdet Himalaya, med Mount Everest 8 848 moh og andre høge fjell i nord. Av landet si totale flatevidd er 20 % dyrkbar jord. Erosjon på grunn av rovdrift av skogane er eit aukande miljøproblem.
Klima
Himalaya har alt å seie for klimaet i Nepal. Nepal har fem klimasoner, ut frå høgda over havet og varierer frå subtropisk til alpint. Den sørvestlege monsunvinden vert pressa opp mot dei høge fjella og gjev store mengder regn. I austlege område av landet har ein derimot ein god del torevêr om våren, lenge før monsunen kjem. Midt i monsuntida, frå juni til september, kjem mykje av nedbøren om natta, og ein kan ha litt sol om ettermiddagen før bygene kjem. Katmandu har ein årleg nedbørsnormal på 1427 mm.
Monsunen varer ikkje like lenge ved fjellet K2 som ved Mount Everest, men om vinteren er det K2 som får mest snø sidan fjellet ligg langt nok nord til å kome i kontakt med vêrsystem på midlare breidder. Under dei høgaste toppane er vintervêret vanlegvis klårt med frost om morgenen, og av og til litt tåke.
Økonomi
Nepal er eit av dei fattigaste landa i verda, og kring halvdelen av folkesetnaden kan reknast som fattige. Hovudnæringa er jordbruk med 80 % av arbeidskrafta og 41 % av bruttonasjonalproduktet. 80 % av eksportinntektene kjem frå tekstilar og matter. Utanlandsk hjelp står for 60 % av Nepal sine kostnadar for økonomisk utvikling, og for 28 % av det totale statsbudsjettet.
Folkesetnad
Nepal har tre større folkesetnadsgrupper: Indonepalesarar, tibetonepalesarar og nokre urfolk. Mellom anna kan nemnast stammane newar, Bhote, Rai, Limbu og sherpa.
Kultur
Språket nepali er eit indoeuropeisk språk som vert skrive med Devanagari-skrifta, det vanlegaste indiske alfabetet. Nepali vert tala av nærare 60 % av folkesetnaden. I tillegg til nepali reknar ein med 12 andre større språk, og totalt over 100 språk og dialektar.
Den nepalesiske hinduismen, som er statsreligion er oppblanda med buddhisme. Innslaget er av buddhisme er sterkare enn i andre hinduiske område. 89,5 % av folkesetnaden reknar seg som hinduar, medan 5,3% er buddhistar og 2,7 % er muslimar.
Rasismeparagrafen
§135a i den norske straffelova vert kalla rasismeparagrafen. Paragrafen vart innført i 1970 og forbyr diskriminerande og hatefulle offentlege ytringar og symbol på grunn av hudfarge, etnisitet eller nasjonalitet, religion eller seksuell legning. Paragrafen dreidde seg først om ytringar mot folk med annan etnisk bakgrunn, men har seinare vorte endra og utvida fleire gonger. Brot på paragrafen kan straffast med fengsel i opp til tre år.
§135a er i dag ein av dei mest omdiskuterte lovparagrafane i Noreg, men få er dømde for å bryta han. Sidan slutten av 90-talet har talet på politimeldingar auka. Ofte er det antirasistar og politiske motstandarar som melder desse sakene.
Göle
Göle (georgisk Kola) er ein liten by og eit distrikt i provinsen Ardahan i Tyrkia. Byen vart tidlegare kalla Merdenik, Merdinik eller Ardahan-ı Küçük (Vesle Ardahan på osmanstyrkisk).
Göle er eit landleg distrikt og 80 % av området er skog og fjell. Den lokale økonomien er basert på beite. Göle er kjend for kaşar-osten.
Osnabrück
Osnabrück er ein by i Tyskland i delstaten Niedersachsen med om lag 165 000 innbyggjarar. Byen ligg om lag 80 km nordaust for Dortmund, 45 km nordaust for Münster og 100 km vest for Hannover. Osnabrück dekkjer eit område i ein dal mellom Wiehengebirge og den nordlege delen av Teutoburger Wald. Byen er den tredje største i Niedersachsen.
Historie
Osnabrück vart grunnlagd i 780 av Karl den store, konge av frankarane, sjølv om datoen ikkje er sikker. Ei stund før 803 vart byen sete for fyrstebiskopen av Osnabrück. Dette er òg usikkert, men gjer Osnabruck til det eldste kjende bispedømet i Sachsen. I 889 fekk byen handels- og tollprivilegiar av Kong Arnulf av Kärnten, i tillegg til at dei fekk prege myntar. Han vart først nemnd som by i 1147. Kort tid etter, i 1157, gav Keisar Fredrik Barbarossa byen rettar til å byggje festningsverk. (Befestigungsrecht). Dei fleste tårna som var ein del av festninga, står framleis i dag. Osnabrück vart eit medlem av Hansaen på 1100-talet. Byen er framleis bispesete og har ei mellomstor domkykje med romansk arkitektur. Ingenting er igjen av den opphavlege domkyrkja frå då byen vart grunnlagd, men utgravingar har vist at dei eldste delane av dagens kyrkjebygg er frå 900-talet. Det meste av domkyrkja er derimot frå 1100- og 1200-talet.
Innbyggjarane valde å følgje reformasjonen og dette førte til ein vedvarande konflikt med den katolske biskopen som ikkje løyste seg før på 1600-talet. Den viktigaste hendinga i byen si historie er nok då forhandlingane frå 1643 til 1648 som førte til freden i Westfalen og slutten på trettiårskrigen fann stad i byen. Sidan katolske og protestantiske delegasjonar nekta å forhandle andlet til andlet, heldt katolikkane til i Münster, medan protestantane heldt til i Osnabrück. Friedenssaal, der forhandlingane fann stad, kan ein sjå i det imponerande rådhuset frå 1517. Freden i Westfalen førte til at byen skulle styrast vekselsvis av ein romersk-katolsk og ein protestantisk biskop, noko som var uvanleg. Den protestantiske biskopen vart utpeikt av hertugen av Brunswick-Lüneburg. Det førte til at den siste fyrstebiskopen, Prins Fredrik av York og Albany (1763-1827), vart vald i ein alder av berre 196 dagar for at han skulle halde på stillinga så lenge som mogeleg. I dag står katolisme og protestantisme om lag likt i byen. Som følgje av sekulariseringa etter oppløysinga av Det tysk-romerske riket vart bispedømet Osnabrück ein del av Kongedømet Hannover i 1803. Dette vart stadfesta i Wienerkongressen i 1815. Først i 1858 vart bispedømet gjenoppretta som ei kyrkjeleg eining, og i 1866 vart byen i lag med Hannover annektert av Preussen.
Osnabrück vart hardt råka av allierte bombetokt under den andre verdskrigen, men enkelte historiske bygningar vart gjenoppbygd. I dag gjev Altstadt framleis inntrykk av ein mellomalderby, sjølv om det ikkje er originalen som står her.
Osnabrück vart stemd fram som staden med dei lykkelegaste folka i Tyskland i magasinet Stern i 2003, noko som førte til slagordet «Ich komm' zum Glück aus Osnabrück» (Heldigvis kjem eg frå Osnabrück).
560 Delila
560 Delila er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 13. mars 1905 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
561 Ingwelde
561 Ingwelde er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 26. mars 1905 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Tongariro-elva
Tongariro-elva er ei elv på Nordøya på New Zealand. Ho spring ut frå det sentrale platået på Nordøya, der ho får tilsig frå talrike sideelver, som til dømes Whitikau, Poutu og Mangamawhitiwhiti. Desse renn ned frå åsane omkring og frå fjell som Mount Ruapehu. Elva snor seg så nordetter, gjennom busetnaden Turangi, før ho renn ut i Tauposjøen via ei rekkje elvemunningar. Minimum vassføring i den nedre delen av Tongariro River varierer frå omkring 16 m³/s (målt oppe i elva ved Poutu Intake) til 21 m³/s (målt nede i elva ved Major Jones Pool). Desse voluma kan auka betydeleg under nedbør i omliggjande fjell og åsar.
Sportsfiske
Tongariro-elva er den fiskerikaste elva på New Zealand, og dreg til seg sportsfiskarar frå heile verda, som kjem til Tongariro for å fiska etter regnbogeaure og aure, som kjem opp elva frå innsjøen i dei kjølige vintermånadane for å gyta. Om lag 75% av auren i Tongariro er regnbogeaure, og 25 % er aure.
Tongariro er rekna som ei av dei beste elvene i verda for aurefiske, mykje òg for at ho er lett tilgjengeleg. Riksvegen State Highway 1 følgjer elva fleire kilometer og gjev fiskarar lett tilkomst til dei talrike fiskehølane og stryka. Liksom mange elver på New Zealand, er Tongariro statseigd, ingen privatperson har eigarskap til noka strekning i elva. Ved å løysa fiskekort (Taupo Fishing Licence), kan kven som helst fiska i elva. Derfor er det ikkje uvanleg å sjå lokalfolk fiska side ved side med oversjøiske fiskarar eller kjende personar (dei sistnemnde oftast saman med guide).
Populære fiskemåtar i elva er mellom anna nymfefiske og våt- og tørrflugefiske. Ein særskild teknikk for flugefiske som liknar einhandskast, kalla «Tongariro roll cast», vart utvikla i denne elva. Namnet vart gjeve av Herb Spannagl som såg teknikken brukt i Tongariro, og som meinte han var tilstrekkeleg ulik andre kasteteknikkar til å få sitt eige namn. Tongariro roll cast vert brukt for å kasta ut eit flugesnøre på stader der det er hindringar bak fiskaren som ikkje let han bruka tradisjonelle kasteteknikkar.
5696 Ibsen
5696 Ibsen er ein asteroide i det ytre av hovudbeltet. Han blei oppdaga den 24. september 1960 av Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld og Tom Gehrels. Han er namnsett etter den norske dramatikaren Henrik Ibsen.
Vitskap i 1910
Vitskapsåret 1910 er ei oversikt over hendingar, prisvinnarar, fødde og døde personar tilknytte vitskap i 1910.
Katrine Lunde
Katrine Lunde er ei norsk handballmålvakt frå Kristiansand. Ho har vunne to OL-gull, like mange VM-gull og er seksfaldig europameister i handball med Noreg. Sidan 2017 vaktar ho målet for IK Våg/Vipers frå heimbyen, eit lag ho spelte på også i tida 1997-2004. Ho har to gongar vunne EHF-meisterligaen for Viborg HK,g ein gong for Győri ETO og to gongar med Våg/Vipers. Lunde har ved utgangen av 2022 delteke i 339 landskampar for Noreg, fleire enn nokon annan spelar. Også tvillingsystera Kristine Lunde var norsk landslagsspelar i handball.
Klubbspel
Lunde melde overgang frå Kristiansand IF til IK Våg sommaren 1997. Periodane 2004-07 og 2017-10 vakta ho målet for høvesvis Aalborg DH og Viborg HK i Danmark. Frå 2010 til -15 spelte ho på det ungarske topplaget Győri ETO, deretter gjorde ho teneste i Rostov-Don i den russiske toppserien i to sesongar. Sidan 2017 har ho atter vore målvakt i heimlege IK Våg.
Landslagsspel
Landslagdebut 26. september 2002 mot Jugoslavia. Ho var med i den norske troppa som tok EM-sølv i desember 2002, men sat sjølv på tribunen i alle kampane. Frå europameisterskapen i 2004 til europameisterskapen 2020 var ho med om å vinne fem EM-gull og eitt EM-sølv. Perioden 2007-21 gav henne to gullmedaljar, like mange sølvmedaljar og ein bronsemedalje. I olympiske leikar tok ho gull i 2008 og 2012, samt bronse i 2016 og 2021. Opp til og med VM-finalen 2021 deltok Lunde i 326 landskampar, skåra 3 landslagsmål.
Tidsline for Che Guevara sitt liv
Tidslinje for Che Guevara sitt liv.
Racerbil
Racerbil, og skrive resarbil eller sportsvogn, er ein bil som er ombygd til eller spesiallaga for kappkøyring, som til dømes formelbilar og rallybilar. Racerbilar er ofte ikkje registrerte og vert ikkje nytta på offentleg veg.
Malaja Koksjaga
Malaja Koksjaga (russisk Малая Кокша́га, marisk Изи Какшан – Izi Kakšan) er ei elv i Mari El i Russland og ei av sideelvane til Volga frå venstre. Elva er 194 km lang og har eit nedslagsfelt på.
Elva spring ut frå dei nordlege områda av republikken og renn gjennom provinshovudstaden Josjkar-Ola. Ho munnar ut i Volga via Kujbysjev-reservoaret ved Koksjajsk. Malaja Koksjaga får mesteparten av vassføringa si frå snøsmelting. Elva er isdekt frå november til april. Elveløpet er buktande med mange meanderar og kroksjøar.
Aktepe
Aktepe er ein by i distriktet Hassa i provinsen Hatay i Tyrkia. Han ligg 12 km sør for Hassa og 67 km nord for Antakya, administrasjonssenteret i provinsen. province. Byen har kring 8 000 innbyggjarar (2011).
Sjølv om det ligg ruinar av fleire antikke busetnader kring Aktepe, vart han først grunnlagd i 1923.
Ludwigshafen am Rhein
Ludwigshafen am Rhein er ein by i Tyskland i delstaten Rheinland-Pfalz med om lag 165 000 innbyggjarar. Byen ligg ved Rhinen med byen Mannheim på andre sida. I lag med Mannheim, Heidelberg og det omliggande området dannar dei området Rhinen-Neckar
Ludwigshafen er kjend for kjemiindustrien (BASF) her. Innan kultur finn ein Staatsphilharmonie Rheinland-Pfalz og det kjende Wilhelm-Hack-Museum med sine flotte keramikkveggar, som vart laga av den katalanske kunstnaren Joan Miró. Ludwigshafen er fødestad for den tidlegare tyske kanslaren Helmut Kohl, filosofen Ernst Bloch og den tyske fjellklatraren Wolfgang Güllich.
Midtbanespelar
Midtbanespelarar kan delast inn i sentrale, inkludert defensive og offensive midtbanespelarar, og vingar.
Sentral midtbanespelar
Sentrale midtbanespelarar, eller indreløparar, (på engelsk centre midfielder eller central midfielder) har utgangspunkt sentralt i banen. Dei kan ha både offensive og defensive oppgåver. I moderne fotball handlar mykje av spelet om å vinne kampen sentralt på banen. Derfor spelar mange lange med tre sentrale midtbanespelarar.
Defensiv midtbanespelar
Den defensive midtbanespelaraen (engelsk defensive midfielder) har i hovudsak som oppgåve å hindre motstandarane å skape målsjansar. Utgangsposisjonen er ofte djupt i banen, føre sine eigne midtstopparar. I den posisjonen kan dei både markere bort angriparane til motstandarane, men òg støyte framover mot dei sentrale midtbanespelarane til motstandarlaget.
Ein defensiv midtbanespelar kan òg ha ei viktig rolle i oppbygginga av spelet. Frå den djupe posisjonen sin på midtbanen kan den defensive midtbanespelaren ha bra overblikk over spelet og ein dyktig pasningsspelar kan frå den posisjonen kontrollere tempoet i kampen og sette i gang angrep med forløysande langballar. På italiensk vert denne rolla kalla regista, regissør, sidan spelaren har som oppgåve å styre og dirigere spelet til laget.
Ving
Ein ving eller kantspelar (på engelsk winger, wing-half eller outside midfielder) er ein offensiv spelar med utgangspunkt på kanten. Ein ving kan, etter kor høgt opp i banen han starta, reknast som både angripar og midtbanespelar. Rolla til vingen var tradisjonelt å gjennom fart og teknikk ta seg forbi sidebackane til motstandarane for å så innlegg mot midten. I moderne fotball har mange lag valt å nytte seg av vingar som i staden går innover i banen for å kome på skothald. Denne posisjonen vert på engelsk kalla inverted winger.
Solingen
Seint på 1600-talet gjorde ei gruppe sverdsmedar frå Sollingen edsbrot då dei tok med seg sverdmakarløyndomen til Shotley Bridge i County Durham i England, som var ein ideell stad med store jernressursar ved elva Derwent. 90 % av tyske knivar vert produsert i Solingen.
Historie
Solingen vart først nemnd i 1067 som Solonchon. Han var ein liten landsby i fleire hundreår, men vart ein festningsby på 1400-talet. Under den andre verdskrigen vart gamlebyen totalt øydelagd under bombetok i 1944 og 1 040 menneske omkom. I dag er det derfor få attraksjonar igjen i sentrum, sidan lite av gamlebyen vart bygd opp att.
I 1929 vart Ohligs, som låg i den prøyssiske provinsen Rhein, 27 km nord for Köln, ein del av Solingen. Den største industrien i byen var kniv- og våpenproduksjon, og her var jernstøyperi og møller. Andre industriar var brygging, farging, veving og produksjon av mursteinar. Før 1891 var byen kjend som Merscheid.
I nyare tid byen vart kjend på grunn av ein brann i 1993 der to vaksne kvinner og tre jenter i eit tyrkisk hus døydde i ein påsett brann. Sju andre personar vart skada. Ein meiner det var nynazistar som starta brannen. Hendinga vart enno meir kontroversiell då den tyske kanslaren Helmut Kohl nekta å delta i gravferda.
Malyj Kundysj
Malyj Kundysj (russisk Малый Кундыш; marisk Изи Кундыш) er ei elv i Mari El i Russland og ei av sideelvane til Malaja Koksjaga frå venstre i nedslagsfeltet til Volga. Elva er 107 km lang og har eit nedslagsfelt på.
Kamassisk
Kamassisk er eit utdøydd samojedisk språk i den uralske språkfamilien. Dei næraste slektningane er dei andre sørsamojediske språka selkupisk (som har ca. 1500 talarar), og mator og koibalsk (som døydde ut på 1800-talet).
Kamassisk er eit utdøydd språk, men eit språk som fekk eit andre liv etter sin død. Vi kjenner kamassisk framforalt via feltarbeidet til M.A. Castrén på midten av 1800-talet og arbeidet til Otto Donner. Etter dette gjekk språkforskarane ut i frå at kamassisk var eit utdøydd språk, men rundt 1960 vart det oppdaga at det faktisk eksisterte ein person som kunne kamassisk, Klavdia Plotnikova, eit språk ho hadde lært som barn men i mange tiår snakka berre med seg sjølv. Den estiske språkforskaren Ago Künnap brukte fleire år på å undersøke språket hennar. Plotnikova døydde først i 1989, og med henne er altså kamassisk eit utdøydd språk.
Fonologi
Dei kamassiske fonema er her skrive med det finskugriske fonetiske alfabetet.
Vokalar
Kamassisk har 13 vokalar:
Vitskap i 1911
Vitskapsåret 1911 er ei oversikt over hendingar, prisvinnarar, fødde og døde personar tilknytte vitskap i 1911.
Kvitsjøen
Kvitsjøen (russisk Белое море, Beloje More; finsk Vienanmeri) er ei bukt i Barentshavet på nordvestkysten av Russland. Ho er omgjeven av Karelia i vest, Kolahalvøya i nord og Kaninhalvøya i nordaust.
Hamnebyen Arkhangelsk ligg ved Kvitsjøen. Gjennom store delar av russisk historie har dette vore det største senteret for internasjonal sjøhandel i Russland, utført av dei såkalla pomorane frå Kholmogory. I moderne tider har området vore ein viktig sovjetisk marine- og ubåtbase. Kvitsjø-Austersjø-kanalen går frå Kvitsjøen til Austersjøen.
Heile Kvitsjøen er under russisk kontroll og vert rekna som russisk indre farvatn.
Det er fire store bukter i Kvitsjøen. Frå vest til aust er desse Kandalakshabukta, Onegabukta, Dvinabukta og Mezenbukta.
Øyar
Det er særs mange øyar i Kvitsjøen, men dei fleste av dei er små. Den største øygruppa i Kvitsjøen er Solovetskijøyane, som ligg nesten midt i området. Kijøya i Onegabukta er historisk viktig på grunn av klosteret som står her. Velikijøya, som ligg nær kysten, er den største øya i Kandalakshabukta.
562 Salome
562 Salome er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 3. april 1905 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Hermanus Contractus
Hermanus Contractus, også kjend som Hermannus Augiensis eller Hermann frå Reichenau, var ein musikkteoretikar, komponist, matematikar og astronom frå 1000-talet.
Hermanus eller Hermannus var kalla «contractus» (den samankropne) på grunn av ein beinskade han fekk i barneåra (truleg poliomyelitt). Det meste av livet budde han i Reichenau, der han var i kloster. Han arbeidde innanfor alle dei fire Quadrivium-faga.
Hermann var son av greven Wolfrat von Altshausen. Sjukdomen han hadde frå barneåra gjorde han uskikka til praktisk arbeid, og han vart send i klosterskole. Han var i kloster frå 1020. Her fekk han vitskapleg opplæring og grunnutdanning.
Hermann har skrive musikkteori, astronomiske og matematiske utgreiingar, og ei avhandling om geometri. Han skreiv og eit historisk oversyn over tida frå Kristi byrd til hans eiga samtid. Verket hans vart vidareført av eleven Berthold av Reichenau. Verket De Musica var ei vidareføring av Guido d`Arezzo sine tankar, og han la siste hand på kyrkjetoneartsystemet. To antifonar er tilskrivne Hermann: Alma redemptoris mater, og Salve Regina.
Hermann vart saligkåra av den katolske kyrkja i 1863.
Girl from the North Country
Opphav
Medan han var i London møtte Dylan fleire personar i det lokale visemiljøet, mellom anna den engelske visesongaren Martin Carthy. Carthy spelte mange tradisjonelle engelske balladar for Dylan, mellom anna Carthy sitt eige arrangement av «Scarborough Fair». Dylan nytta delar av melodien og teksten då han skreiv «Girl from the North Country», inkludert linja frå refrenget «Remember me to one who lives there, she once was a true love of mine».
Havhest
Havhest (Fulmarus glacialis) er ein stormfugl som hekkar i Noreg. Dei liknar på måker, men er ikkje i nært slektskap med dei. Havhesten er ca. 48 cm lang, veg ca. 750 gram og har eit vengespenn på 101–112 cm. Den nærskylde sørhavhesten er litt større og har eit vengespenn på 115–120 cm. Begge inngår i gruppa havhestar. Havhesten tar variert animalsk føde, lever av fisk, blekksprut, krepsdyr og åtsel inkludert fiskeslo. Fuglane flyg ute over havet mesteparten av tida, bortsett frå i hekketida.
Talet på havhestar auka i føre hundreåret, men er no minkande. Moglege forklaringar er klimaendringar, mindre tilgang på fiskeslo frå kommersielt fiske, pesticidar, anna toksin og plastfragment som flyt i havet. Havhest er ført opp som sterkt truga på norsk raudliste for artar, 2021.
Levevis
Som andre stormfuglar har havhestane avgrensa gange, men er sterke flygarar med eit breitt vengespenn, og stive vengeslag, som er heilt ulike måkene sitt. Havhestane ser kraftige ut i høve til måkene, og har korte, tjukke nebb.
Dei hekkar i fjellhyller og legger eitt kvitt egg, som dei rugar på i 55–57 dagar. Som forsvar mot trugande rovfugl kan ungane kasta opp ei illeluktande olje mange meter. Luktolja vil matte fjørdrakta til rovfuglane, og kan føra til at dei døyr.
The Freewheelin' Bob Dylan
The Freewheelin' Bob Dylan er det andre studioalbumet til Bob Dylan, utgjeve i mai 1963 av Columbia Records.
Debutalbumet til Dylan, Bob Dylan, inneheldt berre to originale songar, medan Freewheelin'  berre inneheldt to coverversjonar, den tradisjonelle songen «Corrina, Corrina» og «Honey, Just Allow Me One More Chance» — som Dylan gjorde omfattande endringar på. Alle dei andre songane var originale Dylan-songar og Freewheelin' var første gong Dylan fekk syne låtskrivartalentet sitt. Albumet starta med «Blowin' in the Wind», som skulle kome til å verte ein av dei mest kjende songane hans. I juli 1963 vart songen ein internasjonal hit for trioen Peter, Paul & Mary.
The Freewheelin' Bob Dylan nådde 22. plass på albumlista i USA (og selde til platina) og gjekk i 1965 heilt til førsteplassen i Storbritannia. Albumet var eitt av 50 som Library of Congress i 2002 la til National Recording Registry.
I 2003 vart albumet rangert på 97. plass på lista til musikkmagasinet Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene.
Innspeling
Verken kritikarar eller ålmenta la særleg merke til debutalbumet til Dylan, Bob Dylan, som selde rundt 5000 eksemplar det første året, akkurat nok til at det ikkje gjekk i tap. Enkelte i Columbia Records meinte det hadde vore ein stor feil å la John H. Hammond gje platekontrakt til Dylan. Hammond forsvarte Dylan på det kraftigaste og fekk støtte hos Johnny Cash, som hadde ein sterk kommersiell teft hos Columbia. Hammond ønskte å gjere det neste Dylan-albumet til ein suksess.
Innspeling i New York
Med Hammond som produsent starta Dylan på det neste albumet sitt i Columbia sit Studio A i New York den 24. april 1962. Arbeidstittelen var på denne tida Bob Dylan's Blues og så seint som i juli var dette arbeidstittelen. Dylan spelte inn to tradisjonelle folkeviser, «Going To New Orleans» og «Corrina, Corrina», i tillegg til ei utgåve av Hank Williams-klassikaren «(I Heard That) Lonesome Whistle». Men dei fleste songane som vart spelt inn var Dylan sine eigne songar. Fire av dei som vart spelt inn var «Sally Gal», «The Death of Emmett Till», «Rambling, Gambling Willie» og «Talkin' John Birch Society Blues». Utgåvene av «John Birch» og «Rambling, Gambling Willie» vart rekna som gode nok og sett til side for det endelege albumet.
Dylan kom tilbake til Studio A dagen etter og spelte inn «Let Me Die In My Footsteps», som òg vart lagt til side for det endelege albumet. Dylan spelte så inn fleire originale songar («Rocks and Gravel», «Talking Hava Negiliah Blues», «Talking Bear Mountain Picnic Massacre Blues» og to forsøk til på «Sally Gal»), samt fleire andre sine songar, mellom andre den tradisjonelle «Wichita (Going to Louisiana)», Big Joe Williams sin «Baby Please Don't Go» og Robert Johnson sin «Milk Cow's Calf's Blues». Sidan låtskrivartaltentet til Dylan utvikla seg raskt kom ingen av songane spelt inn i april med på Freewheelin'. I 1991 vart «Let Me Die in My Footsteps», «Talking Hava Negiliah Blues», og «Talking Bear Mountain Picnic Massacre Blues» gjevne ut på The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991.
Innspelingane i Studio A heldt ikkje fram før den 9. juli, då Dylan spelte inn fleire heilt nye songar. Den mest kjende av desse var «Blowin' in the Wind», ein song han alt hadde framført på konsertar, men ikkje i studio. Dylan spelte òg inn «Bob Dylan's Blues», «Down the Highway» og «Honey, Just Allow Me One More Chance» og desse fire songane vart lagt til side for albumet.
Han spelte òg inn «Baby, I'm In The Mood For You» som han hadde skrive, men som ikkje kom med på albumet. Han vart etter kvart gjeven ut i boksen Biograph i 1985. To opptak til, den originale bluessongen «Quit Your Low Down Ways» og Hally Wood sin «Worried Blues», vart gjeven ut i 1991 på The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991.
På denne tida hadde manageren Albert Grossman fatta interesse for Dylan. Grossman arbeidde med utgjeving av musikk og overtalte Dylan om å forlate forlaget Duchess Music, som han hadde kontrakt med, og skrive ny kontrakt med Witmark Music, ei avdeling av forlaget til Warner. Dylan signerte ein kontrakt med Witmark den 13. juli 1962.
Etter å ha fått på plass ein ny forlagskontrakt reiste Dylan tilbake til Minnesota i starten av august. Han heldt seg i Minneapolis der han møtte gamle vener, mellom andre Tony Glover, som han spelte inn nokre songar med.