cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suvorosjtsj
Elva spring ut frå ein innsjø ved landsbyen Likhai Pozjnja. Elva renn delvis gjennom karstlandskap.
Innvik
Folketalsutvikling
Folketalsutvikling for tidlegare Innvik kommune frå 1843 til 1963:
Suvorosjtsj
Dei største sideelvane er Penukha, Selezen, Khonka, Indrus, Ilinda, Vazjpaja og Sukhodol.
Schwarzbach
Schwarzbach er ei elv i Rheinland-Pfalz og Saarland sørvest i Tyskland, og ei av sideelvane til Blies. Ho har sitt utspring i Pfälzer Wald, nær Trippstadt. Byar langs elva er Waldfischbach-Burgalben, Contwig og Zweibrücken. Etter 50 km munnar ho ut i Blies i Homburg-Einöd.
Lilliput Nunataks
Lilliput Nunataks er tre nunatakar, frå 600 to 700 meter over havet som strekkjer seg frå søraust til nordvest, 3 nautiske mil (6 km) nord for Gulliver Nunatak på austsida av Graham Land. Nunatakane er snøfrie på søraustsida. Dei vart kartlagde av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) og fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) i 1947. Namnet, frå Jonathan Swift-romanen Gullivers reiser, kjem frå lilleputtane og vart gjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i samband med Gulliver Nunatak.
Matskjærfjorden
I vest startar fjorden mellom Oddøya i nord og Frydholmen i sør. I aust endar fjorden mellom Einvikneset i nord og Skardneset på Stigen i sør.
Herman Wildenvey
Herman Wildenvey var ein norsk diktar.
Herman Theodor fødd på Smedjordet i Nedre Eiker med foreldra Hanne Kristiane Thorsen og Nils Lauritz Hansen, Portås. I 1929 fekk han løyve til å bruke Wildenvei som slektsnamn.
Bibliografi
Bibliografien er ikkje komplett.
Fylkesveg 178 i Troms
Fylkesveg 178 i Troms går mellom Bardufoss og Nytrøa i Målselv kommune. Vegen er 5,3 km lang.
Biologisk orden
Orden (lat. ordo) er ein kategori nytta i den biologiske systematikken. Ein orden kan omfatte ein eller fleire skylde familiar, og ein eller fleire nærskylde ordenar kan samanfattast som ein klasse.
Som for andre kategoriar (med unnatak av arten) er det eit reint skjønsspørsmål kva gruppe ein vel å kalle orden. Innanfor systematikken er ein derfor no meir opptatt av slektskapen mellom organismane eller stamtre enn av kategoriar.
Vitskapelege namn for planteordenar blir danna ved at rota av namnet på typeslekta får endinga -ales, underordenar har endinga -ineae. I zoologien finst det ikkje tilsvarande reglar, sjølv om mange insektordenar sluttar på -ptera og mange virveldyrordenar på -formes.
Oskar
Oskar og Oscar er mannsnamn brukt i fleire vesteuropeiske kulturar. Namnet er truleg avleidd frå norrønt Ásgeirr ('gud' + 'spyd'), men er best kjend frå irsk mytologi som namnet på sonen til Oisín. Den vestfrankiske forma av namnet er Ansgar.
Oskar har namnedag den 5. august i Noreg og den 1. desember i Sverige.
Hattebergselva
Hattebergselva er ei elv i Kvinnherad kommune i Vestland. Hattebergselva fører smeltevatn frå Folgefonna og munnar ut i Kvinnheradsfjorden ved tettstaden Rosendal.
Oskar
Skrivemåten med c var vanleg på slutten av 1800-talet, men gjekk ned fram mot 1900, då forma med k blei meir utbreidd. Rundt 1900 fekk opptil 1,3 prosent av alle nyfødde namnet Oskar. Begge namneformene auka i bruk frå slutten av 1990-åra. Ein har hatt ei liknande namneutvikling i Sverige. Dette kan ha samanheng med dei norsk-svenske kongane Oscar I (regjerte 1844–1859) og Oscar II (regjerte 1872–1905/07). Namnet Oscar blei opphavleg teke inn i den svenske almanakken i 1812, for å heidra Oscar (I) Bernadotte.
Orange Blossom Special
Orange Blossom Special er det 21. albumet til countryartisten Johnny Cash. Det vart gitt ut av Columbia Records i 1965. Plata vart gitt ut på ny i 2002, då med tre bonusspor.
Songen som gav namn til albumet var «Orange Blossom Special». Den vart gitt ut som singel før albumet kom ut, og vart ein umiddelbar suksess. Når dei spelte inn denne songen, var låtskrivaren relativt ukjent. Opp til fleire andre artistar hadde gitt ut sine versjonar av han, men ingen hadde oppgitt nokon låtskrivar. Maybelle Carter kunne fortelja Cash at songen var skrive av Ervin T. Rouse, som Cash trefte seinare i karrieren, etter eit show i Miami, Florida. Dette var det fyrste albumet der «Orange Blossom Special» var kreditert med korrekt låtskrivar. Albumet inneheld òg tre Bob Dylan-songar. Desse lærte Cash frå Dylan etter ein konsert i Newport på Rhode Island. Den eine av desse songane, «Mama, You've Been on My Mind», hadde ikkje blitt gitt ut på plate før no; Dylan hadde berre spelt inn ein demoversjon av songen.
Listeplassering
Album - Billboard (Nordamerika)
Singles - Billboard (Nordamerika)
Seiliger-Sabathé-syklusen
Seiliger-Sabathé-syklusen er ein termodynamisk syklus der forbrenninga foregår som ein kombinasjon av ein isometrisk prosess og ein isobar prosess. Seiliger-Sabathé-syklusen kan difor sjåast på som ein mellomting mellom Beau de Rochas-syklusen, der forbrenninga føregår som ein isometrisk prosess, og dieselsyklusen, der førbrenninga føregår som ein isobar prosess. Prosessen vart føreslegen av Myron Seiliger i 1922 og Sabathé.
Praktiske diesel og glødehovudmotorar arbeider etter Seiliger-Sabathé-syklusen.
Prosessar i syklusen
Seiliger-Sabathé-syklusen har fem delprosessar:
Hamid Karzai
Hamid Karzai var den første valde presidenten i Afghanistan, frå 7. desember 2004 til 29. september 2014. Frå desember 2001 hadde Karzai vore leiar av ein mellombels administrasjon i landet, og han var mellombels president frå 2002.
Karzai vart fødd i landsbyen Karz i Kandahar-provinsen søraust i Afghanistan. Han høyrer til folkegruppa pasjtunarar og den mektige Populzai-klanen. Far hans, Abdul Ahad Karzai, var visepresident i det afghanske underhuset på 1960-talet. Bestefar hans, Khair Mohammad Khan, tente i den afghanske sjølvstendekrigen i 1919 og var visepresident for overhuset. Familien til Karzai var sterke støttespelarar for Zahir Shah, den siste kongen av Afghanistan.
Med amerikansk støtte blei han mellombels leiar for landet etter at Taliban var kasta. Han vart vald til president gjennom presidentvalget i Afghanistan i 2004, og vart gjenvald i 2009. Særleg det siste valet var prega av kontrover og påstandar om valfusk.
Elva Prüm
Prüm er ei elv i Rheinland-Pfalz i Tyskland. Ho har ei lengd på 85 km, og er ei av sideelvane til Sauer frå venstre.
Elva har utspring i Schneifelåsane, nord for byen Prüm og nær grensa til Belgia. Ho renn sørover gjennom Prüm, Waxweiler, Holsthum og Irrel. Prüm munnar ut i Sauer i Minden på grensa til Luxembourg, 3 km aust for Echternach. Den største sideelva hennar er Nims.
Denver
Denver er hovudstaden og største byen i delstaten Colorado i USA. Byen har 554 636 innbyggarar, med forstader har Denver-Aurora området omtrent 2,83 millionar innbyggarar. Denver blei grunnlagt i 1854 og oppkalla etter guvernøren i Kansas-territoriet, som heitte James W. Denver.
Denver ligg ved foten av fjellkjeda Rocky Mountains. 15. steg på Colorados Kapitol ligg 1 609 m. over havet, noko som har gjeve Denver namnet «Mile High City».
Sida Denver er den største byen i ein omkrins av 600 km er han eit viktig transportsentrum. Den nye flyplassen som blei opna i 1995 var, målt i passasjertal, den femte største i USA og den tiande største i verda i 2004.
Denver County
Denver er òg eit fylke,og dei grensene mot Adams County i nordaust, Arapahoe County i aust og mot Jefferson County i vest. Det har eit totalt areal på 401 km² fire km² av dette er vatn. Fylket blei grunnlagt i 1902 av land som blei skilt ut frå Arapahoe County.
Strandzja
Strandzja (bulgarsk Странджа, òg skrive Strandja og Stranja; tyrkisk Yıldız Dağları eller Istranca) er eit fjellmassiv i søraustlege område av Bulgaria og den europeiske delen av Tyrkia, eller den søraustlege delen av Balkan mellom slettene i Thrakia i vest, låglandet nær Burgas i nord, og Svartehavet i aust. Den høgaste toppen er Mahya Dağ (bulgarsk Махиада, Mahiada) (1 031 m) i Tyrkia, medan det høgaste punktet i den bulgarske delen er Goljamo Gradisjte (710 m). Det totale arealet av massivet er om lag 10 000 km².
Historie og kultur
Området var folkesett av thrakarar i antikken og inneheld i dag mange ruinar av thrakiske heilagdomar og offeralter, steindysser og andre arkeologiske lekamar.
Fjella var åstad for det bulgarske Ilinden-Perobrazjenie opprøret i 1903, som vart knust av ottomanske troppar. Den noverande grensa mellom Bulgaria og Tyrkia vart oppretta etter Balkankrigane i 1912-1913, då nordlege delar av Stradzja vart ein del av Bulgaria.
Kulturelt er den bulgarske delen av Stradzja kjend for ein spesiell arkitektur som ein kan sjå i Malko Tarnovo, Brasjljan og dei fleste andre landsbyar, med rike folkeminne og særprega ritual, slik som nestinarstvo (berrføtt dansing på glødande kol), som har mange heidenske element.
Bergen Hardanger Voss Billag
Bergen-Hardanger-Voss Billag AS vart starta 1. januar 1978. Det nystarta selskapet overtok konsesjonane til Bergen-Hardanger Billag AS, Bergen-Dale-Voss Billag AS og Voss-Stalheim-Gudvangen Automobillag AS.
Selskapet dreiv bilruter på strekningane Bergen - Kvandal - Voss over Kvamskogen (i samkøyring med HSD-Bilane), Bergen - Voss over Dale, og strekninga Bergen - Tysse - Eikelandsosen. BHV var eit velrenomert selskap med gjennomgåande høg standard på bussmateriellet. Derfor var dei blå bussane populære å leige for selskap og grupper som skulle på tur i inn- og utland. I ein periode samarbeida BHV og HSD om turkøyring under paraplyen Unitur, men BHV valde etterkvart å stå utanfor dette samarbeidet.
Hovudkontoret låg på Kronstad i Bergen, med lokalavdelingar i Arna og kommunane Samnanger, Kvam, Vaksdal og Voss. I tillegg til vanleg rute- skule- og turkøyring, var Bergen-Hardanger-Voss involvert i noko godstransport.
Sudogdaelva
Sudogda (russisk Судогда) er ei elv i Vladimir oblast i Russland og ei av sideelvane til Kljazma frå høgre i nedslagsfeltet til Volga. Ho har ei lengd på 116 km.
Sudoga har kjelda si i nærleiken av landsbyen Lazarevka og munnar ut i Kljazma nær landsbyen Spas-Kupalistsji. Elva renn hovudsakleg gjennom skogområde.
Fylkesveg 223 i Troms
Fylkesveg 223 i Troms går mellom Stonglandseidet og Lekangen i Tranøy kommune. Vegen er 7,2 km lang.
Sudogdaelva
Dei største sideelvane hennar er Jasteb, Petsjenka, Pobojka, Jada, Sjiverka, Vojninga, Vantsjura, Sojma, Kamenka, Vysokusja.
Byen Sudoga ligg ved elva.
Polyhistor
Ein polyhistor er ein person som er lærd innan mange vidt forskjellige felt, spesielt både innan kunst og vitskapane, ein allvitar. Andre termar med same tyding er «universalgeni», «renessansemann», «polymath» og «Homo universalis». Kjende polyhistorar er Leonardo Da Vinci, Goethe, Noam Chomsky og Alexander Polyhistor.
9. april
9. april er den 99. dagen i den gregorianske kalenderen (100. under skotår). Det er 266 dagar att av året.
Øverbygd
Øverbygd er ein tettstad i Målselv kommune med. Staden var tidlegare sentrum for ein eigen kommune.
Øverbygd kommune 1925-1964
Øverbygd var tidlegare ein eigen kommune. Opphavleg var Øverbygd ein del av Målselv formannskapsdistrikt, men vart skild ut som eigen kommune med 566 innbyggjarar 1. juli 1925.
Lincoln Nunatak
Lincoln Nunatak er ein snødekt nunatak med ein bratt vestvegg, ved enden av ein rygg som går vestover frå Mount Mangin på Adelaide Island. Han vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Warren D. Lincoln i RAF, pilot i British Antarctic Survey (BAS) basert ved Adelaide-stasjonen i 1962-63.
Øverbygd
Øverbygd kommune 1925-1964
Øverbygd kommune var den minste kommunen i Troms etter folketal frå han vart oppretta og fram til 1962, då han passerte Astafjord i folketal.
1. januar 1964 vart Øverbygd og Målselv kommunar med tillegg av garden Skogli ved Heia i Balsfjord, og Naveren og Målsnes i Malangen slegne saman til den nye Målselv kommune. Øverbygd hadde ved samanslåinga 1 232 innbyggjarar.
Folketalsutvikling
Folketalsutvikling for tidlegare Øverbygd kommune frå 1925 til 1964:
Bømlo folkehøgskule
Bømlo folkehøgskule, tidlegare Olavskulen Folkehøgskule, er ein frilynt folkehøgskole. Skulen ligg på Finnås i Bømlo kommune i Hordaland.
Målsetting
Skulen har eit elevtal på om lag 75 elever og er eigd av Stiftinga Bømlo Folkehøgskule. Kristne Arbeidere (KA), Landsorganisasjonen i Noreg (LO) og Arbeidernes Opplysningsfond (AOF) står bak. Skulen er ein av dei yngste i Noreg og opna til skuleåret 1983-1984.
Skulen har desse linjene:
Anna
Bømlo folkehøgskule arrangerer også sommarleirar for barn og vaksne frå Bergen kommune frå juni til august. I april månad har skulen i ei årrekkje arrangert Fredsfestivalen.
Aníbal Cavaco Silva
Aníbal António Cavaco Silva er ein portugisisk politikar. Han var statsminister mellom 6. november 1985 og 28. oktober 1995. I 2006 vart han vald til president etter Jorge Sampaio, og vart innsett 9. mars same år. I 2016 vart han etterfølgd som president av Marcelo Rebelo de Sousa.
Cavaco Silva er fødd i Boliqueime i Loulé i Algarve.
I 2008 vart han tildelt storkrossen av St. Olavs orden.
Nims
Nims er ei elv i Rheinland-Pfalz i Tyskland, og ei av sideelvane til Prüm frå venstre med ei lengd på 59 km. Ho har sitt utspring i Eifel, aust for byen Prüm. Ho renn gjennom Schönecken, Seffern og dei vestlege delane av Bitburg. Nims munnar ut i Prüm i Irrel.
Norske redningsskøyter
Forhistoria
Kring 1890 vart det arbeidd for å starte organisert sjøberging i Noreg. Det vart vurdert ulike løysingar. Både landstasjonar, opne redningsbåtar og dampskip hadde sine tilhengjarar. På Jæren og Lista var det oppretta redningsstasjonar i 1853 og 1854. Dei låg under Fyrdirektøren. Etter at Redningsselskapet vart stifta 9. juli 1891, vart det arbeidd vidare med korleis redningstenesta skulle byggast opp.
I februar 1892 miste mange fiskarar livet i ein storm i Langesundbukta. Mange vart redda av losskøyter, dei fleste av Archers nye losskøyte med jernkjøl. Fleire fekk då trua på at skøyter med jernkjøl ville vere dei beste redningsfarkostane. Om alle losane fekk større, kravellbygde skøyter med jernkjøl kunne losane fungere som redningsvesen. Redningsselskapet sitt lokallag i Langesund tinga ei skøyte hjå Porsgrund Baadbyggeri. Ho skulle vere av same type som Colin Archer sine losskøyter, men fekk i tillegg vasstett garnering og skott. Skøyta, RS «Langesund» (RS 2), vart sjøsett 31. januar 1893. Ho vart den første operative redningsskøyta.
Seglskøytene
Generalmøtet i Redningsselskapet vedtok 30. juni 1892 å bygge to redningsskøyter. Det vart utlyst konkurranse om beste skøytemodellen. Vinnar av førstepremien på 150 kr vart skipsreiar Lauritz Christian Stephansen frå Arendal. Stephansen sitt utkast måtte omarbeidast. Det vart gjort av Colin Archer, som var med på å bedømme utkasta. Han gjorde skøyta noko lenger og litt smalare. Samstundes auka han vekta av jarnkjølen frå 2,5 tonn til 7 tonn.
Archer vart òg oppfordra av Redningsselskapet til å utvikle ei eiga redningsskøyte ut frå losskøytene han hadde bygd. Han gjekk inn for eimasta skøyter slik at losane kunne stå for sjøredninga langs kysten. Stephansen sin skøytemodell hadde to master meint for eit eige redningsvesen. Tre losredningskøyter var allereie planlagd bygd; dei tre eimasta skøytene RS «Langesund» (RS 2), RS «Tordenskjold» (RS 3) og RS «Feie» (RS 4), så Archer teikna difor ein tomastar, men med ein mykje mindre mesan enn Stephansen sin. Det vart bestemt at ein skulle bygge ei redningsskøyte av kvar av dei to konstruksjonane. Resultata vart RS «Colin Archer» (RS 1), og RS «Liv» (RS 5). «Liv» vart den einaste skøyta bygd av denne typen. Ho var ein vel så god seglar som «Colin Archer», men ho eigna seg ikkje så godt til å slepe andre fartøy.
Colin Archer-skøytene
Redningsskøytene som Colin Archer bygde var vellukka, noko redningsaksjonen ved Hamningberg viste. RS «Colin Archer» berga då 36 menneskeliv, og det vart innsamla midlar som sette Redningsselskapet i stand til å hyre eigne mannskap. Redningsselskapet bygde 30 Colin Archer-skøyter som gaffelrigga ketchar. Stormasta var ei heller kort pålemast, oftast av furu. Ho nådde 13 meter over dekk. Toppen av toppseglspiren nådde 2,5 meter over mastetoppen. Mesanmasta var ein god del kortare, til dels kortare enn det er vanleg på ketchrigga fartøy. Skøytene hadde ein løpande klyverbom som vart dregen inn på dekk når han ikkje var i bruk. På den måten unngjekk ein òg at klyverbommen så lett vart skadd i uvêr. Dei tok og mindre plass, og var lettare å manøvrere i hamner og andre stader der det var trongt.
Skroget var bygd for store påkjenningar. Doble spant av krumvakse materiale vart samanbolta til ein dimensjon på 17,5×17,5 centimeter. Spanta var av en blanding av furu og eik. Huda var eikebord på 1½ tommar (38 mm), og garneringa to tommar (50 mm) tjukk furu. Garneringa vart driven vasstett. Det vart òg skott og banjer. Ein hadde då eit vasstett indre skrog som kunne halde skøyta flytande om ytterhuda fekk skade. Dette redda fleire skøyter frå totalforlis.
Alle dei seglande redningsskøytene hadde styrebrønn. RS «Stavanger» (RS 14) var den første der styrebrønnen var sjølvlensande.
Archer konstruerte tre typar redningsskøyter: Colin Archer-typen, Svolvær-typen og Solli/Vardø-typen.
Colin Archer-typen
Av Colin Archer-typen vart det bygd 5 skøyter mellom 1893 og 1897. Trekjølen var av eik eller pitchpine. Skøytene vart bygde med ein stor jernkjøl, brei og høg og på 5–6 tonn med lengd på 1/2 av trekjølens lengd og i endane vart det nytta furu som fylltre med eik stråkjøl under. Huda var av eik, garnering og dekk av furu.
Svolvær-typen
I 1897 gjorde Colin Archer ein del endringar på redningsskøytene han teika. Øvste delen av baugprofilen vart noko utretta, samstundes som botnvinkelen vart flatare. Skøyteførarane fann at dei var betre sjøbåtar, ettersom dei vart meir stabile og litt lettare å manøvrere.
Denne skøytetypen har fått namn etter RS «Svolvær» (RS 12), den første som vart bygd etter dei nye teikningane frå 1897. Ti slike skøyter vart bygde. Ei av dei var RS «Catherine Booth» (RS 37), som Colin Archer bygde for Frelsesarmeen i 1900. Freslsearmeen dreiv skøyta til 1930, då vart ho innlemma i Redningsselskapet sin flåte. Dei fleste av Svolvær-typen vart bygde ved Colin Archer sitt verft i Larvik.
Solli/Vardø-typen
I 1908 kom den tredje typen: Solli/Vardø. Typen fekk namn etter dei to første skøytene: RS «Solli» (RS 21) og RS «Vardø» (RS 22). Endringane denne gongen var større, 20 cm større breidd og mykje større fylde i baugen, men same lengd og profil. Desse skøytene fekk såleis meir stabilitet og slepekraft, noko som kom godt med då fiskebåtane stadig blei større. Fylden i baugen gjorde dei også til betre sjøbåtar i storm, men i lett vêr blei dei tregare. Desse skøytene blei bygd med mindre jernkjøl og tykkere akterstevn som forberedelse til motor i skøytene. Motor vart ikkje satt i i denne omgangen, men kom etter at de nye motorskøytene vart bygd.
Motorskøyter
Det første forsøket med motor i redningsskøyter vart gjort i 1894. Det vart bygt ei skøyte som i tillegg til å vere redningsskøyte òg skulle brukast til fiske. Fartøyet, RS «Frithjof» (RS (7)) fekk innsett ein motor på 12 hk. Forsøket var mislukka. Motoren var for ustabil i drift. Skøyta og motoren vart selde. «Frithjof» vart stroken or skøyteregisteret.
Motorisering av redningsskøytene vart stadig diskutert i Redningsselskapet. Det viktigaste argumentet mot var lenge at motorane ikkje var driftssikre nok. Dessutan ville slike skøyter verte så dyre i drift at færre kunne haldast ute. Først i 1930 vart det bygt ei ny skøyte med motor. Det var RS «Andreas Aarø» (RS 36). Byggeverkstaden, K. Christensen & co. i Risør, forlenget Colin Archer sine skøyteteikningar og satte inn ein tosylindra Wichman på 50/80 hk, men hadde i tillegg samme seglføring som før. Erfaringane med motor var så gode at det vart bestemt at dei neste skøytene og skulle ha motor. Det hadde synt seg at «Andreas Aarø» låg vel tungt i vatnet. Dei neste skøytene måtte forbetrast med fyldigare hekk på grunn av vekta av motoren. Arbeidet med dette vart utført av Bjarne Aas.
Bjarne Aas-skøytene
Redningsselskapet bygde 14 skøyter etter Bjarne Aas sine teikningar. Dei likna mykje på Colin Archer-skøytene – mellom anna fekk dei same karakteristiske baugprofilen. Dei vart bygde med eikehud på eikespant. Garnering og dekk var av furu. For å klare bølgjer bakfrå betre fekk dei kryssarhekk.
Den første skøyta Aas bygde var RS «Biskop Hvoslef» (RS 38). Ho vart som nybygg rigga med bermudarigg. Sjølv om skøyta segla godt, krenka ho mykje, og riggen eign seg ikkje til redningsarbeidet. «Biskop Hvoslef» vart omrigga til gaffelrigg. Dei første Aas-skøytene hadde ikkje klyver. Ingen av dei hadde klyverbom. Klyverstaget var festa i stamnen. Fokkestaget var festa lenger inne på dekk. Aas-skøytene var vellukka. Den siste av dei, RS «Ole O.Lian» (RS 52), vart sjøsett i 1940. Ho var den siste redningsskøyta som vart bygd for seglføring i tillegg til motor. Det vart og sett motor i 12 av Colin Archer-skøytene.
Det nederlandske flagget
Det nederlandske flagget har tre like breie, horisontale striper i raudt, kvitt og blått (sett ovanfrå). Det stammar frå ca. 1630. Opphavleg var flagget oransje, kvitt og blått, men den raude farga vart teken i bruk utover 1600-talet, sannsynlegvis fordi ho var lettare synleg til sjøs. Flagget vart offisielt i 1796.
Norske redningsskøyter
Redningskryssarar
Etter andre verdskrigen fekk Redningsselskapet første redningsskøyta i 1949. Det var kryssaren RS «J.M.Johansen» (RS 53). Han var teikna av Richard G. Furuholmen, og var resultat av at styret i Redningsselskapet i 1944 hadde utlyst ein konkurranse. Konkurranseinnbydinga presiserte at det skulle byggast eit fartøy med motorkraft som einaste framdrift. RS «J.M.Johansen» vart bygd i tre. Lengda på kryssaren var 23,77 meter og han var utrusta med to Wichman-motorar, kvar på 100/120 hk.
I 1951 og 1952 vart det bygd to kryssarar til. Fordelen med desse store redningsfartøya med stor motorkraft var at dei kunne dekkje eit stort område og utføre langvarige slepeoppdrag. «J.M.Johansen» slepte mellom anna eit fiskefartøy frå Grønland til Færøyane i 1949, ein avstand på 630 nautiske mil.
Sjølv om Redningsselskapet etter kvart gjekk over til andre fartøytypar enn skøyter, har dei brukt nemninga redningsskøyte om alle fartøya.
Den siste redningsskøyta bygd i tre var den 11,60 meter lange RS «Oslokjøpmannen» (RS 57), som vart bygd i 1953.
Stålfartøy
RS «Sørlandsskøyta» (RS 58) var det første stålfartøyet. Det var eit heller lite utrykkingsfartøy som vart levert i 1955.
Redningskryssarar i stål
Redningsselskapet arbeidde for å skaffe seg større stålskøyter. Furuholmen & Scheen utarbeidde byggeteikningar og det vart utført modellprøver i skipsmodelltank. RS «Tønnes Puntervold» (RS 59) var den første av seks stålkryssarar. Motorytinga var no 220–240 hk. Dette var sterke fartøy som vart brukte til isbryting både i Redningsselskapet si teneste og etter at dei vart selde til andre eigarar.
I åra 1958–1960 fekk Redningsselskapet tre stålkryssarar på 87 fot. Den eine av dei var RS «Skomvær II» (RS 66). Han vart finansiert gjennom Skomvær-aksjonen, ein landsdekkande innsamlingsaksjon etter initiativ frå Erik Bye i NRK. Desse redningsskøytene var dei første som ikkje hadde seglføring i det heile. Dei andre fartøya som var bygde etter andre verdskrigen hadde støttesegl som for det meste var i bruk under vakthald på fiskefeltet.
Seinare ut gjennom 1960- og 1970-talet vart 13 kryssarar på 75 fot tilført flåten. I tillegg til desse 75-fotskryssarane vart fem andre stålfartøy bygde på 1970-talet. Mellom dei var den største redningsskøyta som til no har vore i drift, RS «Sjøfareren» (RS 75). Han var 92 fot (28,36 meter) lang. Oljeverksemda i Nordsjøen gjorde at Redningsselskapet skaffa seg RS «Olav V» (RS 96). Det var ei redningsskøyte med stor fart, stor rekkjevidd og gode slepeeigenskapar. Ho kom i drift i 1983. Dei store driftskostnadene gjorde at ho vart avhenda etter 10 år.
Aluminium og glasfiberarmert plast
Dei første redningsskøytene av aluminium vart bygde i 1973. Det var hurtiggåande fartøy på 45 fot. Dei vart skaffa for å kunne yte hjelp til den veksande småbåtflåten, men dei vart ikkje isolerte for vinterbruk. Det synte seg at dei var gode redningsfartøy, og det vart då bygd fleire liknande fartøy utrusta for vinterteneste. Mannskapet vart auka frå to til tre. Til saman vart det bygd åtte 45-fots aluminiumsfartøy i denne serien.
Ideen med redningsfartøy i glasfiber henta Redningsselskapet i Skottland. Den første redningsskøyta i dette materialet var RS «G.J. Kastor» (RS 97). Ho var bygd i sandwichmateriale og vart levert i 1983. Det var eit etter måten lite fartøy på 11,2 meter. Sjøeigenskapane var gode, og erfaringane som vart gjorde med «G.J.Kastor» hadde mykje å seie for den vidare planlegginga av hurtiggåande redningsskøyter. Frå 1986–1989 vart det bygd seks redningsskøyter i sandwichmateriale. Desse fartøya var lette og hadde stor motorkraft. Dei minste var berre 14,65 meter og skulle opererast av eit mannskap på to. RS «Skomvær III» (RS 99), som var 19,61 meter lang, hadde ein toppfart på 25 knop. Etter kvart vart det funne botnskadar på fleire av desse fartøya. Konstruksjonen var ikkje sterk nok for stor fart i høg sjø.
Sjølv om ein måtte gå attende til å bygge i aluminium, vart det bygd skøyter med same utforming som sandwich-skøytene. Dei store påkjenningane skøytene skulle tole gjorde at det vart brukt aluminiumsplater heilt opp til 10 mm i botnen. Spanta vart og plasserte tett. I 1990 og 1991 vart det bygd fire aluminiumsskøyter. Den største av dei, den 21 meter lange RS «Kaptein Skaugen» (RS 108), vart bygd for oppdrag i Barentshavet. «Kaptein Skaugen» var ei gåve i høve 100-årsjubileet til Redningsselskapet.
Dei minste fartøya, både i aluminium og plast, vart etter kvart forlenga. Ein viktig grunn til det var dei skulle ha plass til større mannskap. Det synte seg at to vart for lite under redningsaksjonar.
I 1996 kom dei første skøytene i Koss-klassen. Det var store aluminiumsfartøy på 23 meter. Dei hadde fire motorar, kvar på 760 hk. Dei vart bygde fordi Redningsselskapet såg det aktuelt å delta i det indre kystoppsynet. Då ville det vere trong for større lugarplass. Det vart fem lugarar med til saman åtte køyar. Prisen var om lag 21 millionar for kvar skøyte. RS «Ulabrand» III (RS 115), som var 25,25 meter lang, hadde fire motorar, kvar på 925 hk. Ho var bygd i sandwichkonstruksjon og kosta over 25 millionar kroner i 1997.
Heilt frå Redningsselskapet tok til å arbeide for hurtiggåande redningsskøyter, vart desse fartøya diskuterte. Ein del av mannskapa på tradisjonelle fartøy meinte dei ville verte mest som lystbåtar og lite eigna til vanskelege redningsoppdrag. Då desse fartøya i kom i drift, erfarte førarane at dei var minst like gode som dei eldre skøytene. Det vart omtrent berre slike fartøy Redningsselskapet bygde. Ein erfarte at det var lagt opp til for lita bemanning. Dette vart særleg tydeleg med Emmy Dyvi-klassen. Dei hadde lettbåt som kunne settast på sjøen under fart frå ein slipp i hekken.
Finansiering og namn
Svært mange redningsskøyter har fått namn etter personar eller geografiske område. Geografiske namn kan vere knytt til staden skøyta skulle vere stasjonert. Slike namn finn ein til dømes på RS «Feie» og RS «Svolvær» (RS 12). Namnet kan òg vise til staden der midla til finansieringa er innsamla. Døme på det er RS «Langesund» (RS 2), RS «Christiania» (RS 10) og RS «Osloskøyta» (RS 50).
Redningsselskapet har i nokre høve heidra personar for innsatsen dei har gjort for redningssaka ved å gi redningsskøyter namn etter dei. Mellom desse er Oscar Tybring, Colin Archer, Anton Poulsson og Erik Bye.
Dei fleste personnamna på skøyter viser til at privatpersonar eller organisasjonar har gjeve byggesummen. Dei har då fått høve til å vere med på å bestemme namnet. Ofte er det namnet på gjevaren eller nokon i gjevaren sin familie som har vorte brukt. Den første som fekk eit slikt namn var RS «Christian Børs» (RS 17). Ho vart kosta av konsul Christian Børs i Paris. Han var opphavleg frå Bergen, og hadde tent godt på forretningsverksemd i USA. Medan namn etter gjevaren var sjeldan før 1930, med berre 3 av 34 skøyter, har det vore svært vanleg seinare.
Uniformering
Dei første seglskøytene var blankskrapa og olja. Etter nokre år vart alle redningsskøyter kvitmåla. Dei fleste hadde ein svart sirkel i seglet med R.S., og gjerne skøyta sit nummer. De kunne og vere merke for kva krets skøyt høyrde til. Seinare vart ringen raud. Om, og korleis namnet vart gitt tilkjenne, kunne variere.
Kring 1900 vart det vanleg å måle namnet i baugen på båe sider, saman med ei maltesarkross i ein mørk sirkel. Under andre verdskrigen vart det måla store maltesarkrossar på sidene, og stundom på styrehustaket. På 1950-talet vart namnet flytt til styrehusfronten, og maltsarkrossen vart etter kvart borte.
Skøytene i drift
Arbeidet til redningsskøytene har skifta etter tid og stad. For dei seglande redningsskøytene i Nord-Noreg, og andre fiskeridistrikt, var det mykje kryssing og overvaking på fiskefelta. Særleg viktig var dette arbeidet i frålandsvind. Då hende det ofte at båtar som stod i fare for å drive til havs, måtte hjelpast i land. Når ikkje fiskarane var ute, trong heller ikkje redningsskøyta vere ute.
I område med meir skipsfart var det andre tilhøve. Då var det viktig at skøyta kryssa ute når det var dårleg ver og pålandsvind. Då kunne fartøy kome i vanskar under kysten.
Dei første åra var mannskapet tilsett berre i den perioden skøyta var i drift. Sommarstid låg ho i opplag og til oppussing. Då var ikkje mannskapet ombord, og fekk ikkje lønn.
Radio
På slutten av 1920-talet fekk redningsskøytene radiomottakar. Då fekk skøytemannskap kjennskap til vermeldingar, som dei kunne formidle vidare til fiskarane. Ved storm eller kulingvarsel vart det heist ei raud lanterne i stormasta. Om dagen vart det heist ei svart kule.
Radiosendarar i skøytene fekk mykje å seie for redningsarbeidet. Ein kunne halde kontakt med fartøy som trong hjelp og med andre hjelpemannskap. Det har vorte meir vanleg at skøytene ligg i hamn og rykkjer ut når dei vert varsla.
Andre verdskrigen
Redningsskøytene stod i fare for å verte rekvirerte av tyske styresmakter. Ved mellom anna å vise til Haagkonvensjonen sine reglar om redning til sjøs, fekk Redningsselskapet inngått ein avtale. Det vart hindra at det kom tyske mannskap ombord. Skøyte skulle ha eit vist samarbeid med Seenot, den tyske sjøredningstenesta.
Skøyte skulle, over radio, rapportere til kvarandre om konvoiar og annan sjøaktivitet. Desse rapportane var stundom svært detaljerte, då skøyteførarane visste at dei vart avlytta av allierte styrkar.
Fleire skøyter tok del i flyktningtransport til Sverige. Særleg vart det gjort mykje i oktober 1942, under aksjonen mot norske jødar. Mannskapet på sju skøyter fekk Deltakarmedaljen etter krigsslutt.
Miner var og no eit stort problem. I tillegg til å rapportere, fekk skøytene våpen ombord, så dei kunne freiste å sprenge minene.
I redningsarbeidet vart fartøy utsette for krigsforlis, tilliks med andre sjøfarande, hjelpte. Tyske fartøy fekk og hjelp. I november 1942 redda RS «Willie Wilhelmsen» (RS 49) 42 menneske frå det tyske dampskipet «Milos». Redninga vart av Redningsselskapet sett på som ei av dei dristigaste og best utført nokon gong. Både Redningsselskapet og skøytemannskapa ville ha minst mogeleg omtale av slike redningar. Det vart av mange sett på som å hjelpe fienden. Under evakueringa av Finnmark var redningsskøytene aktive. Særleg fekk dei oppdrag med å evakuere sjuke og gamle.
Etter krigen var det stort behov for transport. Redningsselskapet sine skøyter var i god stand. 22 av dei fekk oppdrag av norske styresmakter. Dei hadde oppdrag for marinen, helsstyresmaktene, Televerket, Vegvesenet og Noregs Bank.
Havari
Redningsselskapet har mist tre skøyter ved totalhavari. Ved RS «Risør» (RS 24) sitt forlis i 1913 miste mannskapet på fire livet. Skøyta gjekk ut frå Risør om morgonen 5. desember. Då hadde det vore storm i over eit døger. Ved 12-tida vart ho observert fire nautiske mil frå land. Etter det vart skøyta og mannskapet borte. Ingen veit kva som hadde hendt. Truleg vart ho teken av eit grunnbrot. Ved dei andre forlisa har mannskapet vorte redda.
I desember 1900 vart RS «Nordland» (RS 6), tidlegare RS «Havskaaren», kasta på land i hamneinnløpet i Kjelvik i Finnmark. Vraket vart seinare totalskadd av brann.
RS «Bergen» (RS 7) havarerte på Andøya i januar 1907. Ho fekk rigghavari, og vêr og sjø gjorde det uråd å sette nødrigg. Etter å ha gått gjennom fleire grunnbrot hamna ho på eit skjer så nær land at mannskapet kunne reddast. Havaristen vart seld for reparasjon, men ein ny storm gjorde skøyta til totalvrak. Jarnkjølen har vorte plassert utanfor ungdomshuset på Stave til minne om forliset og redningsaksjonen. At det gjekk så bra med mannskapet har vorte forklart med det sterke innerskroget. Det var òg avgjerande for at RS «Christian Børs» (RS 17) og RS «Catherine Booth» (RS 37) kunne bergast etter havari. «Christian Børs» vart sterkt skadd under samanstøyt med DS «Stavangerfjord» under freistnad på å få los om bord.
Rudi Smidts
Rudolf Smidts, kjend som Rudi Smidts, er ein belgisk tidlegare fotballspelar og -trenar frå Deurne. Han spelte meir enn 10 år på Royal Antwerp og deltok i 33 landskampar for dei raude djevlane, kallenamnet til Belgias fotballandslag.
Klubbspel
Smidts var venstreback på Royal Antwerp i tida 1984-98. Særs godt spelte han frå då han nærma seg 30 år. Han vert rekna som ein av dei beste sidebackane i soga til Antwerpen-klubben. Høgdepunkta som klubbspelar kom i 1992 og 1993. Den 7. juni 1992 vann Royal Antwerp den belgiske cupmeisterskapen mot KV Mechelen, etter 2-2 i spel og 9-8 i straffeskyting. Våren etter tok dei belgiske cupvinnarane seg til finalen i Cupvinnarcupen, på Wembley stadion i London vart det tap 1-3 mot Parma FC.
Landslagsspel
Smidts deltok i 33 landskampar for Belgia i tida 1992-97. Han skåra eitt einaste landslagsmål, sigersmålet då Belgia på heimebane 14. oktober 1992 slo Romania 1-0, i det som var Smidts andre kamp i landslagstrøya. Han spelte i alle fire kampane til Belgia under VM i fotball 1994 i USA.
Vihren
Vihren (Вихрен) er den høgaste toppen i Pirinfjella i Bulgaria. Med ei høgd på 2 914 m er det Bulgaria sitt nest høgaste fjell, og det tredje høgaste på Balkan etter Musala og Ólymbos. Fjelltoppen ligg i dei nordlege områda av Pirin. Den lettaste ruta til toppen er frå fjellhytta Vihren (på 2 000 meter) på sørsida av fjellet. Fleire av vatna i Pirin ligg rundt fjelltoppen.
Statland
Statland, eller Nord-Statland, er ei bygd i Namsos kommune i Trøndelag fylke. Staden ligg på vestsida av Namsfjorden.
På Statland ligg Statland kyrkje frå 1992, og Statland skole og Stjerten barnehage.
Statland har vegsamband via Fylkesveg 215 i Nord-Trøndelag nordover til Utvorda i Flatanger kommune og sørover til Fylkesveg 766 i Tøtdal.
Deutsch-Wagram
Deutsch-Wagram er ein by og ein kommune i distriktet Gänserndorf i forbundslandet Niederösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 30,6 km² og over 8 500 ibuarar. Deutsch-Wagram ligg 165 meter over havet, ei 12 km aust-nordaust om hovudstaden Wien.
Mural Nunatak
Mural Nunatak er ein kjenneleg nunatak på austsida av Hektoriabreen, 5 nautiske mil (9 km) nordvest for Shiver Point i Graham Land. Han vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1947 og 1955. Namnet vart gjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC), er skildrande etter den vegglikanden utsjånaden til nunataken sett frå sørvest.
Unzja ved Oka
Unzja (russisk Унжа) er ei elv i Vladimir og Rjazan oblast i Russland og ei av sideelvane til Oka. Elva er 122 km lang.
Byen Melenki ligg ved Unzja
Arvikaverken
Arvikaverken var eit svensk føretak grunnlagt i 1885, då Per Andersson tok til å produsera plogar og hakkelsemaskiner i Arvika. I 1888 vart føretaket registrert under namnet P. Andersson. I 1889 var drifta utvida ved at Johan Igels jarnstøyperi vart overteke og namnet vart endra til P Andersson & Co Mekaniska Werkstad. Føretaket voks fort og i 1899 vart namnet endra på nytt, denne gongen til AB Arvika Werkstäder. I 1916 vart namnet endra til AB Arvikaverken. I 1917 gjekk Arvikaverken saman med Thermaenius Mekaniska Verkstad i Hallsberg og namnet vart endra til AB Arvika-Verken. Føretaket satsa no på produksjon av landbruksmaskiner og utvikla seg til ein storprodusent av plogar, slåmaskiner og sjølvbindarar. Plogane vert produserte i Arvika, medan slåmaskinene og sjølvbindarane vart laga i Valla og Skurup. I 1946 tok føretaket opp produksjon av skurtreskjarar, både slepetreskjarar og sjølvgåande maskiner. Desse vert produserte i Hallsberg. I 1959 var namnet endra til Arvika-Thermaenius AB.
I 1960 vart føretaket kjøpt av Bolinder-Munktell i Eskilstuna. Kjøpet kom ikkje på grunn av dårleg økonomi, men meir på grunn av at Bolinder Munktell sine framtidsplanar. Produksjonen av hjullastarar og bandvogna BV202 vart lagt til Arvika. Arvikaverken er i dag ein del av Volvo Construction Equipment.
Spellemannprisen 1994
Spellemannprisen 1994 blei delt ut våren 1995. Øystein Sunde vann prisen for Årets spellemann og blei dermed den einaste som har vunne denne utmerkinga to gongar. Første gong var under 1989-utdelinga. I tillegg blei han kåra til Årets spellemann som medlem av Gitarkameratene under 1990-utdelinga. Anne Grete Preus blei årets store vinnar og vann tre prisar for albumet Millimeter.
Det var ellers store endringar i kva for klassar det blei delt ut pris for dette året, og det blei berre delt ut 11 prisar mot 13 året før. Nye klassar var «årets låt» og «årets album». Sistnemnde blei berre utdelt i to fleire gongar før han kverva. Klassane kvinnelege artist og mannlege artist var attende etter 16 år, og klassen «pop» var erstatta med klassen «gruppe». Det blei ikkje delt ut priser innan «rock», «vise», «kammermusikk», «orkestermusikk» eller «open klasse» dette året. Borte for godt var klassane «roots & country» og «underhalding».
Nausta
Nausta er ei elv som renn gjennom Naustdal i Sunnfjord kommune. Ho startar på Fimland og renn ut i Førdefjorden ved Sanden i Naustdal sentrum, under Kletten.
Nausta er ei av dei beste smålakselvane i Noreg og vart verna i 2005.
Pervez Musharraf
Pervez Musharraf var ein pakistansk general og president av Pakistan frå 2001 til 2008.
Musharraf tok makta i Pakistan som sjølvutnemnd Chief Executive den 12. oktober 1999 og som president frå 20. juni 2001. Han var leiar for det pakistanske militæret frå 1998 fram til han gjekk av i november 2007. I august 2008 trekte han seg som president etter trugsmål om å stillast for riksrett. Musharraf levde deretter i sjølvvald eksil i London i fleire år, før han vende tibake til Pakistan i mars 2013. Han hadde tenkt å stilla til val i presidentvalet, men blei rettsleg stoppa. Det er blitt lagt fram fleire klagemål mot Musharraf knytt til innføringa av unntakstilstanden i 2007 og attentata på mellom anna Benazir Bhutto og Akbar Bugti. Etter fleire forseinkingar blei han 31. mars 2014 tiltalt for høgforræderi ved ein spesiell domstol utnemnd av regjeringa til Nawaz Sharif.
Bakgrunn
Musharraf blei fødd i Daryaganj i Delhi i det noverande India, då Britisk India, og flytta med familien sin til Pakistan då den britiske kolonien blei delt og fekk sjølvstende i 1947. Frå 1949 til 1956 budde familien i Tyrkia, der faren var yrkesdiplomat.
Militær karriere
Musharraf gjekk inn i den pakistanske hæren i 1964, og kjempa i krigane mot India i 1965 og 1971. Han underviste seinare ved den militære høgskulen i Quetta og fekk vidare utdanning ved Royal College of Defence Studies i London.
Longa
Longa kan visa til:
Pervez Musharraf
Militær karriere
Nokre månader seinare, den 12. oktober 1999, forsøkte Sharif å avsetta Musharraf medan han flaug heim frå Sri Lanka. Militæret tok då over makta på flyplassen, slik at generalen kunne landa, og andre regjeringsbygg. Deretter blei Musharraf leiar, i følgje seg sjølv motvillig, for nok eit pakistansk militærdiktatur.
Etter sterkt internasjonalt press sa Musharraf frå seg stillinga som stabsleiar den 27. november 2007, og visekommanderande Ashfaq Kiyani overtok stillinga.
Statsleiar
Musharaff blei først Chief Executive og den 20. juni 2001 president av Pakistan. Sjølv om han lova ei gradvis tilbakevending til folkestyre, oppløyste Musharraf nasjonalforsamlinga i 2002, innførte endringar i grunnloven og ga seg sjølv retten til å utnemna høgsterettsdommarar og militærleiarar. Som styringsorgan oppnemnde han Det nasjonale tryggingsrådet (National Security Council) med dei øvste leiarane av militæret og politikken som medlemmer. I ei folkerøysting i oktober same året blei Pervez Musharraf vald som president i fem nye år, men opposisjonen boikotta røystinga, og under 30 % deltok.
I 2007 tilspissa to konfliktar seg for styret til Musharraf, som møtte motstand frå både juridisk og religiøst hald. Den eine striden gjaldt høgsterettsjustitiarius Iftikhar Mohammad Chaudhry, som presidenten prøvde å avsetta i mars det året. Handlinga førte til store protestar og demonstrasjonar frå advokatar og andre pakistanarar. Den andre saka gjaldt den aggressivt islamistiske raude moskeen i Islamabad, som til slutt blei storma av styresmaktene den 10. juli.
3. november 2007 erklærte Musharraf unntakstilstand i Pakistan etter at Høgsterett ikkje ville godkjenna attvalet av han som president. 29. november blei han teken i eid som president for sin andre periode, to dagar etter at han hadde gått av som militærleiar.
I løpet av 2008 blei det eit stadig sterkare press mot Musharraf, frå politikarar såvel som juriststanden. I august blei regjeringspartia i landet einige om å stilla presidenten for riksrett. 18. august 2008 heldt Musharraf ein fjernsynstale der han erklærte at han kom til å gå av som president.
Syn på Musharraf
Musharraf var ønskt velkomen av mange pakistanarar og utanlandske styresmakter, som såg på han som ein moderat og stabiliserande leiar i eit land som var plaga av lovlaus muslimsk fundamentalisme og korrupsjon. Samstundes var han i byrjinga støtta av pakistanske islamistar, som tradisjonelt har hatt eit godt tilhøve til militæret i Pakistan.
Eit moderat Pakistan blei ein viktig samarbeidspartnar for USA og allierte etter åtaka på World Trade Center i New York i 2001, og dei to landa samarbeida om åtak på islamistifiserte stammeområde ved grensa med Afghanistan. Samarbeidet har fått mange islamistar til å sjå på Musharraf som ein forrædar, og han har vore utsett for fleire attentatforsøk.
Pakistan under leiinga til Musharraf er også blitt skulda for å støtta geriljaåtak i Indisk Kashmir og terroriståtak elles i India, som storåtaket på bybanen i Mumbai den 11. juli 2006. Han er også blitt skulda for å ha spreidd atomvåpen i strid med Ikkjespreiingsavtalen.
Medan det er kome mykje kritikk frå det internasjonale samfunnet mot militærstyret til Musharraf, kunne han fortsetja som diktator av landet i ei årrekke utan store problem. Dei viktigaste pakistanske opposisjonsleiarane, Benazir Bhutto og Nawaz Sharif, var i eksil, og Pakistan var inkludert i omverda. I 2007 blei protestane sterkare, mellom anna blei Pakistan utestengd frå Det britiske samveldet den 25. november 2007, og opposisjonsleiarane vende tilbake — sjølv om den korrupsjonskulda Sharif straks blei send ut igjen.
Privat
Musharraf er gift med Sehba Musharraf og har to barn. Han er glad i idrett og speler squash, badminton og golf, og har tidlegare drive med kanopadling. Generalen er også interessert i militærhistorie.
Musharraf har markert seg som ein tydeleg sekulær muslim ved å openbert bryta muslimske tabu ved å drikka alkohol og ha hundar som kjæledyr.
Levkónas
Levkónas (gresk Λευκώνας) er ein distriktsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Sérres i periferien Sentral-Makedonía i Hellas. Levkónas inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Sérres.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Levkónas 3 905 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 2 388 innbyggjarar.
7. mai
7. mai er den 127. dagen i den gregorianske kalenderen (128. under skotår). Det er 238 dagar att av året.
Døde
mai: 7
Uvod
Uvod spring ut i myrområda nordaust for byen Komsomolsk.
Nord for Ivanovo vart Uvodskoje-reservoaret bygd i 1937. Reservoaret er opp mot 1,5 km brei på det breiaste og opp mot 15 meter djup, og gjev ferskvatn til Ivanov. Når Uvod har for lita vassføring til å fylle opp reservoaret vert det ført vatnet frå Volgakanalen. I Ivanovo finst det tre demningar til langs elva.
Like etter Ivanovo ligg Kokhma.
Etter Ivanovo og Kokhma er elva sterkt forureina av industrielt avfall.
Dhiban i Jordan
Dhiban er ein by i Jordan som ligg i Madaba guvernement, kring 70 kilometer sør for Amman og aust for Daudehavet. I dag bur det opp mot 15 000 innbyggjarar i Dhiban.
Historie
Oldtidsbyen Dhiban ligg like ved den modern ebyen. Utgravingar har avdekt at han har vore busett i periodar dei siste 5 000 åra, og den tidlegaste busetjinga oppstod tidleg i bronsealderen på 2000-talet fvt. Dhiban kan samsvare med byen «Tpn» eller «Tbn» i egyptiske tekstar frå regjeringstida til Thutmoses III, Amenhotep III og Rameses II.
Israelittane stoppa i Dhiban under utvandringa. Bibelen nemner «Divon» (hebraisk skrift דִּיבֹן) eller «Divon Gad» (דִּיבֹן גָּד) fordi byen skal ha vore busett av Gad. I følgje Mesha-stelen som vart funnen her, skal Mesha, ein konge i Moab, drive ut israelittane og oppretta oldtidsbyen Dhiban som ein viktig busetnad i kongedømet sitt.
Området kom under persarane og nabatearane, før romarane i 106 evt. erobra området.
Fylkesveg 227 i Troms
Fylkesveg 227 i Troms går mellom Laksfjord og Russevåg i Lenvik kommune, og mellom Rubbestad og Vika i Vangsvik i Tranøy kommune.
Trasear: Laksfjord - Russevåg (9,9 km), Rubbestad - Vika (3,4 km).
Kommunar og knutepunkt
Kommunal veg Russevåg - Solneset ingen veg Solneset - Rubbestad
Dulaylat al Hama'idah
Dulaylat al Hama'idah  er ein by i Madaba guvernement nordvest i Jordan.