cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
DS «Christoffer Ellingsen»
Spica
Då tyskarane invaderte Noreg 9. april, skal «Spica» ha vore på veg frå Newcaslte til Bergen, men fekk ordre om å snu attende til Storbritannia. Slik enda ho opp på alliert side og vart disponert av Nortraship. Det er mykje som tyder på at «Spica» segla ein tur til Tromsø i mai 1940, før Noreg kapitulerte. Resten av sommaren og hausten vart skipet liggande i Tyne. 26. oktober segla ho ut via Methil og Kirkwall og kom fram til Reykjavik på Island 4. november. Skipet gjorde fleire turar til Island i 1941. I juli 1941 segla frå Island og slo seg saman med den austgåande konvoien HX 134, og kom fram til Fleetwood den 11. juli. Ei ny reise vart gjort til Reykjavik i august og oktober 1941. Turane til Island heldt fram resten av krigen, særskild mange turar i 1944-1945 då ubåtfaren i Atlanterhavet var noko mindre. Òg etter krigen var over i mai 1945 fortsette «Spica» å segle mellom Island og Storbritannia. Den siste turen var i september 1945 og først 16. november 1945 kom skipet til Noreg. Skipet vart levert attende til BDS den 17. november 1945 etter utlossing i Leirvik på Stord. Den første turen gjekk så frå Lofoten til Antwerpen med fisk. I 1946 var det turar til Antwerpen, Newcastle, Hamburg og Bolougne, før det utpå hausten byrja å gå i fast rute til Amsterdam. Vinteren 1947 fekk «Spica» skadd propellen i isen i kanalen på veg inn til Amsterdam og måtte i slippen då det kom attende til Bergen. Utpå våren var det ferdig i Amsterdam-ruta og hadde nokre turar til Hamburg, før det gjekk i opplag. Staten leigde så «Spica» for å frakte kjøt og anna fersk mat til Nord-Noreg.
4. oktober 1947 vart det meldt i Bergens Tidende at BDS hadde selt «Spica» til Frankrike. Truleg var dette ei misforståing. Skipet segla nokre turar til Le Havre, men fortsette å segle for BDS dei neste åra. Seint på året hadde det ein tur til Italia med ferskmat. I januar og februar 1948 hadde «Spica» eit par turar til Newcastle med ferskfisk, før det gjekk i opplag for ei lengre stund. Frå juni til oktober 1948 gjekk det i fast rute til Newcastle.
22. oktober 1948 var det uvêr i Bergen, der det vart store skadar ved Laksevåg verft og eit skip sokk ved Mjølkeråen. «Spica» låg ved Laksevåg verft for reparasjon då fortøyingane sleit seg og det hamna i drift på Puddefjorden. Skipet dreiv inn i fjøra i Kirkebukten og måtte ha hjelp av taubåten attende til Laksevåg.
Vinteren og våren 1949 gjekk skipet nokre turar til England, men elles mykje til Hamburg, før det frå sommaren og ut året gjekk i rute til Newcastle. Vinteren og våren 1950 låg skipet i opplag, før det tok opp att fiskeruta til Newcastle på sommaren. I oktober 1950 gjekk det i opplag i Bergen. 17. februar 1950 var det meldt at «Spica» var selt til eit austlandsreiarlag.
Seinare karriere
I oktober 1955 kjøpte Govert Grindhaug i Åkrehamn skipet og i august 1956 vart det bygd om til motorskip ved Brødrene Lothe A/S i Haugesund. Nokre månader seinare, den 27. oktober 1956 kantra skipet og sokk i Nordsjøen, 30 nautiske mil sørvest av Lista fyr på reise frå Trondheim til Hamburg med kis. Besetninga gjekk i livbåtane og vart redda av MS Blendheim.
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 500 brt, 213 nrt og lasteevna var 550 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 612 m³. Lasteromma var isolert ved hjelp av 12 centimeter tjukk impregnert korkstein og skulle isolere så godt at dei i praksis fungerte som kjølerom. Lasterommet kunne lagre 3000 kassar fisk på 100 kg kvar.
Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av Aker i Oslo. Oppgjeven yting var 600 iHk (indikerte hestekrefter) og 106 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 11 knop.
Kazuhiro Suzuki
Han spela for klubbane JEF United Ichihara, Kyoto Purple Sanga og Mito HollyHock.
DS «Christoffer Ellingsen»
Skipet
I 1956 vart skipet ombygd til motorskip med ein 8-sylindra 2-takts dieselmotor frå Crossley Brothers Ltd. frå 1944. Skipet vart då ommålt til 580 brt. og 453 nrt.
Trielar
Trielar ein biologisk familie Burhinidae av to slekter med til saman ti artar. Familien samlar ei gruppe av hovudsakleg tropiske fuglar. Trass i at trielar er rekna som vadefuglar, føretrekk dei fleste artane tørre eller halvtørre habitat. Dei finst i tropisk sone over heile verda, somme artar hekkar i tempererte delar av Europa og Australia.
Trielar er middels store vadefuglar, ofte diskret farga med kamuflerande fjørdrakt, kraftige bein, tjukt nebb og spisse, lange venger. Beina på dei fleste artane har eit markert tjukt hælledd. Dei tre tærne på føtene er bunden saman med små hudlappar. Baktåa er tapt i denne familien. Eit anna kjenneteikn er store auge, oftast med ein gul iris. Dette er livlege, urolege fuglar med klagande, spoveliknande kall. Dei flyg fort og lågt med raske vengeslag og beina strekt langt bakover. Som ein hovudregel er dei tause under flukta. Dei fleste av artane er aktive i skymringa eller er nattaktive, bakkehekkande fuglar.
Fylkesveg 6998
Fylkesveg 6998 går mellom Melland og Tørring i Steinkjer kommune med arm til Almli i Namdalseid kommune. Vegen er 5,5 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 300 i Nord-Trøndelag.
Hjelmsøya
Hjelmsøya vart fråflytta på slutten av 1960-talet, og er i dag ikkje busett. Det er ingen offentleg kommunikasjon til Hjelmsøya.
Lengst nord på Hjelmsøya ligg fuglefjellet Hjelmsøystauren, som er ein av Noreg sine viktigaste hekkekoloniar for lomvi. Hjelmsøystauren er eitt av to område på Hjelmsøya som er verna som naturreservat. Det andre er Sandfjorden, litt lenger sør på øya.
Nord for Hjelmsøya ligg fiskebanken Hjelmsøyflaket.
Trielar
Desse fuglane finst i tempererte og tropiske område på jorda. I den vestlege palearktisk regionen er familien representert ved artane triel og flodtriel. Det store utbreiingsområdet av familien omfattar det sørlege og tempererte Europa, frå Kanariøyane i vest austover over Afrika til Tyrkia, med unntak av rein ørken og regnskogområde. Dessutan Midtausten, Sentral-Asia og Sør-Asia, Indokina, dei fleste øyane i Søraust-Asia, Ny-Guinea og Australia. Derimot er Nord-Amerika, New Zealand og Stillehavsøyane ikkje er koloniserte av artar i denne familien.
Trielar lever på tørre og halvtørre savannar, og på steingrunn ved kystar og elvebreidder. Dei finn habitat på dyrka mark berre unntaksvis.
Dei fleste artane er standfuglar, men triel er ein sommarmigrant i den tempererte europeiske delen av leveområdet, og overvintrar i Afrika.
Artar
Trielar i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Slekt Burhinus
Slekt Esacus
John Scott Haldane
John Scott Haldane var ein skotsk lækjar og vitskapsmann som var ein autoritet på lungesjukdomar hjå industriarbeidarar.
Mykje av det vitskapen i dag veit om kor mykje menneskekroppen toler av ekstreme påkjenningar, kan vi takka den ekstremt eksentriske John Scott Haldane og sonen hans, biologen J. B. S. Haldane, for.
John Scott Haldane var førelesar ved universitetet i Oxford, der han forska på effekten av trykkendringar på det respiratoriske systemet hjå mennesket. Han var den første til å rekna ut reglane for trygg oppstiging for dykkarar. Han studerte òg høgdesjuke hjå fjellklatrarar og heteslag i ørkenstrok.
Haldane hadde ei spesiell interesse for effekten giftige gassar kan ha på menneske. For å finna ut nøyaktig korleis karbonmonoksid kunne ta livet av gruvearbeidarar, forgifta han seg sjølv systematisk, tok jamlege blodprøver, og noterte nøye korleis han opplevde det. Først då han nesten ikkje hadde nokon muskelkontroll att og hadde eit nær dødeleg blodmetningsnivå, avbraut han eksperimentet.
Hirokazu Goshi
Hirokazu Goshi er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Kashiwa Reysol.
Evangelisten Lukas
Lukas (frå romersk Lukanus eller Lukius), levde i det første hundreåret. Lukas (לוקא, gresk: Loukas) er nemnd i Det nye testamentet som lækjar og som Pauli medarbeidar og følgjesvein. I Paulus’ andre brev til Timoteus (4,11) er Lukas omtalt som den som er hjå Paulus til det siste. Etter kyrkjeleg tradisjon er det denne Lukas som har skrive Evangeliet etter Lukas og Apostelgjerningane.
Etter ein legende som oppstod tidleg i mellomalderen skulle Lukas òg vere målar. Han skal ha måla det første ikonet, eit bilete av Jomfru Maria, Guds mor, «Hodigitria». Det finst ikkje dokumentasjon for denne legenda.
I eit forsøk på å gjere Lukas til augnevitne til Jesus, vart han tidleg rekna blant dei 70 læresveinane Jesus sende ut i følgje Lukasevangeliets 10. kapittel. Heller ikkje denne tradisjonen finst det dokumentasjon for..
Lukas vert symbolisert med ein okse eller okse med venger, fordi evangeliet han skreiv byrjar med forteljinga om at Sakarja leier eit offer i tempelet. Oksen var eit vanleg offerdyr.
Nål
Ei nål er ein lang, tynn og gjerne spiss reiskap som kan brukast til handarbeid og festing av ting. Ulike nåler vert nytta til saum, stopping, broderi eller liknande. Nåler vert som regel laga av metall. I dag er stål det vanlegaste materialet, tidlegare blei også jern og bronse brukt, og i samfunn utan tilgang på metall kan ein bruka bein og horn.
Ein kan oppbevara nåler i nålebrev eller på nåleputer.
Bruk til saum
Storleiken og forma på nåla og eventuelt nålauget varierer etter kva bruk nåla er laga for. Nåler til handsaum har eit nålauge i den eine enden og er spisse eller butte i den andre enden. Symaskinnåler har gjerne auget nær spissen. Knappenåler har ikkje nålauge, men er i staden litt flattrykte eller har ein stoppar i den uspisse enden.
Alec Guinness
Sir Alec Guinness, fødd Alec Guinness de Cuffe var ein britisk skodespelar kjend frå fleire store filmproduksjonar, m.a. Lawrence of Arabia, Broen over Kwai og dei tre tidlegaste Star Wars-filmane.
Biografi
Alec Guinness de Cuffe vart fødd og voks opp i London. Han gjekk vidare til å studera drama etter grunnskulen og hadde sin fyrste spelejobb på teater på 20-årsdagen sin. I 1936, 2 år seinare spelte han ei rolle i John Gielgud si oppsetjing av Hamlet. Same året vart han tilsett ved teateret Old Vic, og i denne perioden blei han kjend med teatermiljøet i London og fekk mange vener blant skodespelarane han jobba med. I løpet av 1930-talet spelte Guinness m.a. i Richard II, Kjøpmannen i Venedig, Romeo og Julie og Stormen av Shakespeare.
Filmkarriere
Alec Guinness spelte i mange store filmproduksjonar frå 1950-åra og utover. I 1956 spelte han saman med Grace Kelly i Svanen. Året etter spelte han mot William Holden i krigsfilmen Broen over Kwai, som Guinness vann Oscar-prisen som beste skodespelar for. I 1959 hadde han hovudrolla i Vår mann i Havana, i 1962 var han med i storproduksjonen Lawrence of Arabia i rolla som Prins Feisal, og i 1964 spelte han Marcus Aurelius i Romerrikets fall. Året etter var han bolsjevikleiar i filmatiseringa av Doktor Zhivago av Boris Pasternak. I 1970 spelte han Kong Karl I i den historiske filmen Cromwell. Sjølv meinte Guinness at hans beste filmopptreden var som Adolf Hitler i Hitler: The Last Ten Days (1973).
I 1977 fekk Alec Guinness rolla som jediriddaren Obi Wan-Kenobi i Star Wars. Desse George Lucas-filmane gav Guinness eit heilt nytt publikum. Han hadde den same rolla i Imperiet slår tilbake frå 1980 og Jediridderen vender tilbake frå 1983. Det året fylte Guinness 69 år. Han spelte i nokre filmar også etter Star Wars, men hadde si siste filmrolle i 1996, 82 år gamal.
Alec Guinness døydde 5. august 2000 av kreft i levra. Kona hans døydde eit par månader etter han. Sonen deira, Matthew Guinness er sjølv skodespelar.
Hugo Bernhard Rahamägi
Hugo Bernhard Rahamägi var dr.theol. og den andre biskopen for Den estiske evangelisk-lutherske kyrkja, frå 1934 til 1939.
Han tok teologisk utdanning og vart luthersk geistleg. Frå 1919 til 1920 var han prost på Saaremaa. Deretter byrja han å undervise i teologi ved Universitetet i Tartu.
Hugo Bernhard Rahamägi tok doktorgraden i teologi ved Universitetet i Berlin i 1924. Deretter var han estisk undervisingsminister i ein kort periode frå 27. mars 1924 til 17. desember 1925, i tillegg til at han var professor i teologi ved Universitetet i Tartu.
Han vart biskop i 1934; han vart vald den 19. juni og ordinert den 16. september. Frå 1938 til 1939 sat han som medlem av nasjonalforsamlinga Riigikogu. Då han i 1939 skilde seg frå hustrua Edith (med jentenamn Hendrikson, 1893–1940), slo det ned som ei bombe, og Rahamägi måtte trekkje seg frå bispeembetet. At han så giftet seg med Melanie Kukk, enkja til den føregåande biskopen Jakob Kukk, bidrog til ei allmenn interesse for saka.
Han vart arrestert den 26. april 1941 av dei sovjetiske okkupantane etter at Sovjetunionen hadde annektert landet som følgje av Molotov-Ribbentrop-pakta (1939), deretter bortført og så avretta den 1. september 1941. Som ein del av den allmenne sovjetiske politikken i Estland vart også 15 lutherske prestar deporterte til Sibir i den same perioden, to vart drepne og ni vart mobiliserte til den sovjetiske hæren.
Utmerking
Han vart den 23. februar 1938 tildelt Den estiske raudekrossordenen av 1. klasse.
Knut Hauge
Knut Hauge var ein norsk gardbrukar og forfattar.
Særleg dei historiske romanane til Hauge nådde ut til ein vid lesarkrins. Romanen Ein roman om kjærleiken og om døden (1976) er mellom dei mest seljande bøker på nynorsk nokonsinne.
Nangijala
Nangijala er eit eventyrland som ein kjem til når ein døyr i Astrid Lindgrens bok om Løvehjerte-brørne. Der er det som i mellomalderen, og det er tre område der: Tornrosedalen, Kirsebærdalen og Karmanjaka.
Kirsebærdalen er staden der brørne Løvehjerte bur, ein stad som på alle vis liknar eit paradis. Tornrosedalen er ein liknande dal, men der er alle slavar av diktatoren Tengil, som også herskar over Karmanjaka. Karmanjaka er ein mørk og vond stad, ikkje heilt ulik Tolkiens Mordor. Ein kjend figur som bur i Karmanjaka, er draken Katla.
Døyr ein i Nangijala, kjem ein til Nangilima.
Bröderna Lejonhjärta
Noregsmeisterskapen i fotball for menn 1979
Viking vart noregsmeister etter at dei vann over Haugar med 2–1 den 21. oktober.
Dette var tredje gongen Viking vann ein noregsmeisterskap. Sidan Viking òg vann serien det året fekk Haugar prøve seg i Cupvinnarcupen i 1980.
Finale
Viking vart noregsmeister etter at dei vann over Haugar med 2–1 den 21. oktober. Målskårarar for Viking var Bjarne Berntsen som skåra i det 55. minutt på straffe og Jens Egil Vikanes (selvmål) som skåra i det 62. minutt. For Haugar skåra Dean Mooney i det 25. minutt. Dette var første gong to lag frå Rogaland møttest i en NM-finale. I følge Viking sin kamprapport var det Haugar som var det beste laget i store deler av kampen. Men da Svein Kvia sendte eit frispark av garde som gjekk via Jens Vikanes og i mål, var gullet sikret for Viking.
Vikings vinnarlag:Erik Johannessen, Bjarne Berntsen, Tor Reidar Brekke, Per Henriksen, Tonning Hammer, Inge Valen, Svein Fjælberg, Svein Kvia, Finn Einar Krogh, Trygve Johannessen, Isak Arne Refvik, Trond Ekholdt, Torbjørn Svendsen og Magnus Flatestøl.
Haugars lag: Steven Hopson, Rune Larsen, Leif Birkeland, Jens Vikanes, Terje Solberg, Dennis Burnett, Harald Undahl, Eivind Hovland, Tor Nilsen, Dean Mooney, og Dag P. Christophersen.
Fylkesveg 104
Fylkesveg 104 (Fv104) går mellom Remmen og Svingen i Halden. Veglengda er 6,5 km.
Før 1. januar 2010 var vegen riksveg, etter at forvaltingsreformen trod i kraft har han status som fylkesveg.
Ale
Ale er ein type øl brygga på byggmalt med ein overgjæra ølgjær som gjærar raskt. Det gjev ein søt, fyldig og fruktig, og stundom smørliknande, smak. Dei fleste ale inneheld enkelte urter eller krydder, vanlegvis humle. Dette gjev ein bitter urtesmak som balanserar den søte maltsmaken. I daglegtalen vert veldig mange typar overgjæra øl ofte kalla ale.
Ytste Skotet
Ytste Skotet er eit komplett gardstun på Skotet Fjord kommune ved Storfjorden på Sunnmøre i Møre og Romsdal. Han er ein av tre gardar, der dei to andre er Me-skotet og Inste Skotet. Namnet «Skotet» (uttala Skøte) tyder 'høgt, framspringande land'.
Driftsform
Garden er godt teken vare på og vedlikehalden. Han er typisk for den før- industrielle driftsformen som vart nytta heilt opp til vår tid, mangsysleriet. Ytste skotet er representativ for dei gamle driftsformene på fjell- og strandgardane langs Storfjorden. Fjordfisket var eit viktig tilskot til gardsdrifta. Det vart drive seterbruk, men i den siste tida vart ystinga gjort heime på garden. Det vart dyrka bygg og havre og dei hadde tømmerskog til eige bruk. For å få nok for dreiv dei utmarsksslått og høyet vart lagra i utløer og frakta heim på vinterføre. Bygningane og kulturlandskapet, slik det er teke vare på, attspeglar denne driftsforma.
Historie
Staden vert omtala i Flatyarbok, Formannsogur og Heimskringla. Tradisjonen seier at det var ein gard på Håkon den Gode si tid. Etter Svartedauden vart garden omtala igjen i 1606. Der finst òg fleire hustufter på staden.
Siste brukarar var på Ytste skotet var Ane Karoline Vidhammar som dreiv garden saman med son sin Knut Olav og Jenny Olea fram til garden vart fråflytt i 1954. Staden låg brakk til 1989 til garden med 3000 mål vart overført til stiftinga Storfjordens Venner. Stiftinga har arbeidd med vøling av byggverka og kulturlandskapet. Staden er etter kvart vorte opparbeidd til noko nær slik han var då garden var i drift.
Atløyna
Atløyna er ei øy i Askvoll kommune i Vestland, nord for Vilnesfjorden ved munningen av Dalsfjorden. Arealet er 37,7 km².
Kyrkja på Atløyna er frå 1674 og vart bygd etter at den tidlegare kyrkja brann ned etter eit lynnedslag i 1673. Det vert sagt at då dei grov opp golvet i den gamle kyrkja fann dei mange skjelettrestar frå menneske. Ein rekna med at desse var frå ei vikinggrav.
På sørsida av Atløyna ligg fjellknausen Brurestakken, som er eit landemerke og utsiktpunkt.
Geologi
Berggrunnen består av folda lag av gneis frå slutten av prekambrium og metasediment frå silur. Sedimenta er avsett direkte på grunnfjellet og har seinare gjennomgått metamorfose og folding. Bergartane vart danna under den kaledonske orogenesen.
Takeshi Hoshi
Han spela for klubben Kashiwa Reysol.
Minneapolis
I dei seinare åra har Minneapolis vokse heilt saman med St. Paul, som er mindre, men hovudstad for delstaten. Ofte blir dette byområdet kalla Twin Cities, tvillingbyane. Minneapolis er den største byen i Minnesota og administrasjonsstad for Hennepin County. Byen grensar til Saint Paul, hovudstad i nest største by i Minneosta. Tvillingbyane utgjer det 15. største tettstadområdet i USA, med over 3 000 000 innbyggjarar.
Minneapolis vert rekna som en av de «norskaste» byane i USA, der eit stort tal norske immigrantar busette seg. Byen har ei norsk kyrkje Mindekirken med prest utsend frå Noreg. Kyrkja ligg sentralt i Minneapolis. Norsk-ætta amerikanarar feirar den norske grunnlovsdagen kvart år i ein av dei sentrale parkane i byen, Loring Park. Rett nok skjer feiringa ikkje alltid på 17. mai, men på den fridagen eller heilagdagen som kjem nærast.
Historie
Minneapolis grodde fram langs Saint Anthonyfalla, den høgaste fossen langs Mississippielva. Det var mogleg å reisa med båt på elva heile vegen frå Saint Louis. På 1960-talet vart det bygd sluser, både for å regulering av vassnivået og for å hjelpa trafikken på elva.
Dei fyrste européarane som utforska området kring Minneapolis var franskmannen Louis Hennepin, og det var han som sette namn på Saint Anthonyfossen. Etter han har òg countyet der byen ligg fått namnet sitt. På grunn av at byen låg nær det militære anlegget Fort Snelling voks Minneapolis og nabobyen Saint Anthony kraftig på 1840-talet. Minneapolis fekk i 1867 status som by og vart slegen saman med Saint Anthony i 1872. Minneapolis si vide utstrekning vart i stor grad avgjort av Mississippielva. Mange av dei fyrste gatene gjekk parallelt med elva, for å kunna utnytta landbruksarealet bakanfor maksimalt. Seinare gjekk ein over til det gatesystemet som er i dag, og som vert nytta i mange moderne byar. Gatenettet vart lagd ut i eit nord-sør- og aust-vest mønster. I byen finst det mange spesielle vegkryss, der ein har vore nøydd til å tilpassa seg dette gatemønsteret. Opphavleg var den viktigaste næringsvegen skogbruk og landbruk, men i dag har ein fått fleire leiande føretak innan medisin og finans i byen. Store internasjonale konsern som til dømes Honeywell, 3M - Minnesota Mining and Manufactoring sine hovudkontor der. I forstaden Bloomington ligg Mall of America, det største kjøpesenteret i USA.
Den største delen av University of Minnesota ligg i Minneapolis og Saint Paul, der det er over 45 000 studentar.
Plog
Plog er ein jordbruksmaskin som vert nytta for å snu torva, før det vert sådd eller planta. Føremålet med dette er å skjera av ugrasrøter og grava ned gamle planterestar for å unngå overføring av sjukdom til nye planter. Delvis nedbrotne planterestar frå tidlegare avlingar vert ført til overflata, der dei vert vidare brotne ned slik at næringsstoffa vert frigjorde og kan takast opp av nye planter. Bruk av tunge maskinar fører til at jorda vert pakka saman. Når torva vert snudd vert jorda løyst opp att og det kjem luft til, slik at bakteriane som bryt ned gamle planterestar får betre vilkår. Når torva vert snudd vert ho liggande i 45° vinkel og at det vert ope rom under. Dette fører til at vatnet i staden for å renna av, sig ned i grunnen når det regnar. Dette gjer at jordsmonet syg til seg meir vatn, som røtene på plantene så kan suga til seg. Om ein spreier gjødsel før ein pløyer får ein molda ned gjødsla i same operasjonen.
Tidlegare vart plogar dregne av eit trekkdyr, som ofte var ein hest. I industrialiserte land vert det i dag berre nytta traktorplogar, men i mange utviklingsland vert det framleis nytta trekkdyr for pløying. Moderne traktorplogar er konstruerte for større fart enn hesteplogar og tidlege traktorplogar.
Traktorplogar
Ein plog har ein eller fleire plogkroppar, festa til ein ås (plogås), som igjen er festa til ei eller anna form for ramme, som i sin tur er festa til traktoren. Plogar med mange plogkroppar har ofte ei ein kraftig stålbjelke som plogåsane er festa til.
Plogkropp
Kvart plogkropp er festa til ein ås. Plogkroppen (plogelementet) er sett saman av fleire deler: rista, skjeret, veltefjøla, langsida.
Kopling til traktoren
Måten plogen er festa til traktoren på avheng av kor mange skjer plogen har.
Vendeplogar
Vendeplogar har to sett med plogkroppar, som snur kvar sin veg, slik at ein kan pløya begge vegar. Dette sparar tomkøyring og gjer at ein slepp ryggar i åkeren som ein får når ein pløyer i begge retningar med ein vanleg plog. Vendeplogar kostar meir i innkjøp, men etter som slitasjen vert fordelt på alle plogkroppane vert kostnadane på grunn av slitasje om lag som for ein vanleg plog. Vendeplogar er òg tyngre enn andre plogar og krev traktorar med kraftige trepunktsoppheng.
Vendeplogar kom tidleg i bruk lenger sør i Europa, som til dømes i Frankrike. Bruken av vendeplogar har auka dei siste tiåra og dei fleste produsentane leverer no vendeplogar. I brattlendte strøk freistar ein som oftast å legga velta mot bakken, for å hindra at åkerjorda vert ført nedover. Ein kan då ikkje pløya begge vegar utan å nytta vendeplog.
Skumplogar
Denne progtypen blir av og til nytta for å fjerna ugras og for å molda ned gjødsel. Nokre skumplogar har symmetriske plogkroppar, som vert roterte om den vertikale aksen når ein endrar pløyeretning; dei blir då ofte kalla «svinglogar». Dei har ei noko enklare og billigare oppbygging enn vendeplogar, men gjer ikkje like bra arbeid på alle jordtypar. Leire og fuktig jord er spesielt problematiske. Denne plogtypen er difor ikkje så utbreidd.
Skiveplogar
Skiveplogar har konkave skiver som står på skrå i køyreretninga, i staden for skjer og veltefjøler. Skiveplogar vender ikkje furene og er i den forstand eigenleg ikkje å rekna som plogar. Ved pløying av åker har dei den føremonen at dei ikkje dreg med seg halm, men dei er ikkje brukbare for å pløya opp eng. I motsetnad til vanlege plogar har dei inga landside til å ta opp sidekrafta. Det oppstår difor ei vridande kraft (dreiemoment) som freistar å vri traktoren sidevegs. For å motverka dette dreiemomentet vert det ofte plassert ei skålhorv etter skiveplogen, med skåler som vender motsett veg. I dag har skiveplogar langt på veg vorte erstatta av skålhorver.
Pløyedjupn og fårbreidd
Kor djupt ein pløyer avheng av fleire faktorar, som jordsmon, klima og kva ein dyrkar. Det vanlegaste er å pløya til ei djupn på 20 — 25 cm. Dette vert ofte kalla normaldjupn. Om ein pløyer til ei djupn på 25 – 30 cm vert det kalla djuppløying. I nokre samanhengar kan ein nøya seg med å pløya til ei djupn på berre 12 – 17 cm (grunnpløying). Grunnpløying fører til snøggare nedbryting av gamle planterestar, men forsøk har synt at ei djupn på meir enn 20 cm aukar avlinga med rundt 5 %. Ulempa med å pløya djupt er at drivstoffforbruket aukar, slik at noko av vinninga med større avling går ut at i større drivstoffutgifter. Breidda på fåra, og difor på skjeret, må stå i høve til pløyedjupna, så di djupare ein pløyer di større bør breidda på fåra vera. For hestplogar har ein kome fram til at eit breidd/djupn-tilhøve på 10:7 vert rekna som høveleg. Ei pløyedjupn på 20 cm bør etter dette krevja ei skjerbreidd på 28 cm. Aukar ein djupna til 25 cm høver det med ei skjerbreidd på 35 cm. For traktorplogar kan 35 cm vera eit brukbart alternativ for normaldjupn. Det er viktig at traktoren har rett sporvidd og at plogen er rett innstilt før eit tek til. Ein plog som er feil innstilt gjev dårleg resultat og auka drifstoffforbruk. Om det er rust på veltefjøla bør det fjernast med ein vinkelslipar med fiberskive, for å unngå klebing.
Nydyrkingsplogar
For å pløya opp myr i samband med nydyrking vert det av og til nytta plogar i staden for grøfting. Nokre stadar ligg det sand under myra og då kan ein, om ein pløyer djupt nok, blanda inn sand i myrjorda og slik å auka dreneringsevna.
Ein av dei største dyrkingsplogane som er laga vart konstruerte av Wilhelm Ottomeyer i Bad Pyrmont i Niedersachsen i Tyskland sist på 1940-talet. Ottomeyer-plogen kunne pløya til ei djupn på 145 cm og førte til store innsparingar. Plogen vart dregen av ein ombygd Fowler damptraktor med vinsj. I perioden 1950 til 1970 var Ottomeyer-plogen i drift i Emsland i Niedersachsen. Plogen står no på Emsland Moormuseum i Hesepe. Det finst òg ein nyare versjon av plogen.
På jord med betre bereevne enn myr vert det ofte nytta beltetraktorar for å trekkja nydyrkingsplogar.
Plogar for trekkdyr
Dei fyrste plogane vart dregne av trekkdyr som oksar eller hestar, eller menneske trekte plogen sjølv. Desse plogane var laga av tre og likna mykje på ein ard. Det som skil ein plog frå ein ard er at ein plog har ei fjøl (veltefjøl) som i større eller mindre grad snur velta. Dei fyrste plogane klarte ikkje å snu velta. Dei var heller ikkje brukbare til å pløya opp torv eller åker med. I jarnalderen tok ein til å legga jarnbeslag på skjeret. For å redusera slitasjen på veltefjøler av tre har det vorte innfeldt små steinar.
Dampdrivne vippeplogar
Dampdrivene vippeplogar var mykje nytta i Storbritannia og til dels i Tyskland. Nokre få vart importerte og testa ut i Sverige, men fekk ikkje noko gjennomslag. Det er ikkje kjent at dei vart importerte til Noreg. Det fyrste forsøket med å trekkja ein plog med ein dampdriven vinsj vart gjordt av John Heatcoat i 1834, men det var ikkje før i 1850-åra at denne metoden kom i praktisk bruk. Det var to system i bruk, den eine metoden, fremma av Howard, gjekk ut på å nytta berre ei dampmaskin og eit komplisert system med jordanker og ståltau rundt åkeren for å trekkje ein vippeplog. Det andre systemet nytta to damptraktorar, ein på kvar side av åkeren, som drog plogen i kvar si retning. Dette systemet, fremma av John Fowler & Co. var dyrare, men det hadde den føremonen at ein slapp det tunge arbeidet med å flytta jordankra for kvar får. Ein kunne òg nytta litt mindre kjelar, etter som kvar dampmaskin vart nytta i berre ei retning og slik fekk høve til å bygga opp damptrykket medan den andre maskina arbeidde. Dette utstyret var så dyrt at det berre var storgods som hadde råd til å kjøpa sine eigne maskinar. Dei fleste vart kjøpt av entrepenørar, som så tok på seg pløying for dei einskilde gardbrukarane. Det var systemet med to damptraktorar som fekk størt utbreiing og i Storbritannia var desse i bruk heilt til ut på 1930-talet. Medan Egypt var under britisk okkupasjon importerte okkupasjonsmakta damptraktorar og vinsjdrevne vippeplogar og nytta der.
Slepeplogar for traktor
I Nord-Amerika vart damptraktorane nytta for å pløya opp prærien og det var godt om plass og ikkje så farleg at traktorane var vanskelege å snu. Ein nytta difor slepeplogar som vart festa til traktorane med ein kjetting. Det vart nytta store saktegåande traktorar og mange plogkroppar. Det var ikkje uvanleg med 8- og 10-skjers plogar, men nokre plogar hadde opp til 14 skjer. For å få alle plokroppane til å pløya like djupt var det ofte naudsynt med fleire mann per plog. Desse stod på ei plattform fremst på plogen og justerte ployedjupna til dei ulike plogkroppane.
Rundt 1910 tok ein til å nytta traktorar med bensin eller parafinmotor, men det vart nytta same type plogar som for damptraktorane og farten var låg. I Europa tok ein òg til å nytta traktorar med innvendig forbrenningsmotor og både traktorane og plogane var mindre enn i Nord-Amerika. Ofte var det ombygde hesteplogar som vart nytta. I byrjinga vart plogen slepa etter ein kjetting og det var naudsynt å ha ein mann på plogen til å styra han. Etter kvart vart det utvikla plogar spesielt for traktor som vart dregne etter ein trekkbom på traktoren. Desse plogane vart utstyrte med spakar som føraren kunne nå, slik at ein ikkje trong å ha nokon til å styra plogen. Slepeplogar var den dominerande plogtypen fram til 2. verdskrig.
Slepeplogave hadde ei mekanisk løfteanordning, driven frå det eine hjulet. Ho vart kopla inn ved at føraren drog i ei snor ved enden av fåra. For å senka plogen drog han i snora på nytt.
Overgangen til løfteplogar
I 1936 kom Ferguson-Brown, med trepunktsoppheng, på marknaden, men salet gjekk tregt både av di han var om lag dobbelt så dyr som Fordson og av di det var naudsynt å kjøpa reiskap tilpassa trepunktsopphenget. I Nord-Amerika fekk løfteplogane innpass då Ford tok til å produsera Ford-Ferguson 9N i 1939. I Europa vart det ikkje fart på salet før Ferguson tok til å produsera TE-20 i 1946. Denne traktoren høvde godt på små brattlendte bruk og vart populær i Noreg, noko som førte til at løfteplogen òg vann innpass. I byrjinga vart det importert Ferguson-plogar, men etter kvart tok dei norske produsentane Kverneland, Kyllingstad og Underhaug til å produsera løfteplogar.
Friedrich Heinrich von Seckendorff
Friedrich Heinrich Reichsgraf von Seckendorff var ein austerriksk feltmarskalk og diplomat i teneste for den habsburgske keisaren av Austerrike.
Han vart fødd i Königsberg i Bayern i den adlege Seckendorff-familien. Faren var offentleg tenestemann i Sachsen-Gotha og nevøen hans var Veit Ludwig von Seckendorff. Han studerte juss i Jena, Leipzig og Leyden.
Tidleg militærkarriere
Seckendorff starta den militære karrieren i 1693 i ein alliert hær kommandert av Vilhelm III av England, før han vart ein infanterioffiser i teneste for Republikken Venezia, og i 1697 for markgrevskapet Ansbach. Han tente under fyrst Eugene av Savoie i den store tyrkiske krigen.
I 1699 gifta Seckendorff seg og returnerte til Ansback som slottsoffiser, men då den spanske arvefølgjekrigen braut ut vart han igjen kalla til felten som oberstløytnant i regimentet til Ansbach, som var under nederlansk kommando. Her utmerkte han seg under slaget ved Blenheim og han vart forfremma til oberst og medverka i slaga ved Ramillies og Oudenaarde, samt omleiringa av Lille.
Etter dette vart han skuffa då han ikkje vart forfremma i Nederlanda og Austerrike og gjekk inn i teneste hos kong August II av Polen som generalmajor. Her kommanderte han kongen sine saksiske troppar i Flandern, og kjempa i omleiringa av Tournai og slaget ved Malplaquet. Som den polske utsendingen til Haag deltok han i forhandlingane som førte til Utrecht-traktaten i 1713 og same året slo han ned eit opprør i Polen. Som generalløytnant kommanderte Seckendorff saksiske troppar i 1715 under slaget ved omleiringa av Stralsund mot kong Karl XII av Sverige.
Seckendorff gjekk så tilbake i teneste for keisaren som Feldmarschallleutnant i 1717. Under Eugene av Savoie sin kommando kommanderte Seckendorff to regiment frå Ansbach mot Det osmanske riket ved Beograd. I 1718 kjempa han mot Spania på Sicilia med suksess og fekk tittelen Reichsgraf i 1719, og to år seinare Feldzeugmeister.
Diplomati
Dei diplomatiske kunnskapane til Seckendorff førte òg til at den pragmatiske sanksjonen vart godkjend i fleire tyske fyrstedømet, i Danmark og i Dei sameinte Nederlanda
Seinare militærkarriere
I 1734 returnerte Seckendorff til keisarhæren og vart guvernør i Mainz. Som keisarleg general av kavaleriet i den polske arvefølgjekrigen førte han 30 000 soldatar mot franskmennene den 20. oktober 1735. I 1737 vart han kommandør og feltmarskalk i Ungarn av keisar Karl VI. Han hadde i starten suksess i den austerriksk-russiske krigen mot osmanarane, men måtte til slutt trekke styrkane tilbake over elva Sava. I Wien hadde han mange fiendar, og etter denne tilbaketrekkinga vart han kalla til Wien, stilt for retten og dømd til fengsel i Graz, som straff for det mislukka felttoget.
Etter Karl VII døydde, forhandla Seckendorff fram ein fredsavtale mellom Austerrike og Bayern i Füssen-traktaten den 22. april 1745. Keisar Frans I av Det tysk-romerske riket gav han tilbake alle tidlegare austerrikske gradar og heidersteikn. Seckendorff trekte seg då frå vidare teneste og slo seg ned på eigedomen sin ved Meuselwitz i Thüringen. I 1757 døydde kona hans og helsa hans vart gradvis verre og verre. Fredrik den store sende hussarar som bortførte Seckendorff frå Meuselwitz i desember 1758 under sjuårskrigen. Etter å ha sete eit halvt år i Magdeburg, vart han utveksla mot Moritz of Anhalt-Dessau, som hadde vorte fanga av austerrikarane ved Hochkirch. Tilbake i Meuselwitz døydde Seckendorff i heimen sin i 1763.
1975
1975 (romartal MCMLXXV) var eit normalår som byrja på ein onsdag i den gregorianske kalenderen.
Laukøya
Laukøya er ei øy i Skjervøy kommune i Troms. Øya ligg på vestsida av ytre Kvænangen, aust for Arnøya og nordvest for Skjervøya. Det høgaste punktet på Laukøya er Langnestinden på 821 moh.
Det er ferjesamband frå Nikkeby på Laukøya til Lauksundskaret på Arnøya og Storstein på Kågen.
Fylkesveg 7006
Fylkesveg 7006 går mellom Snåsa og Almo i Snåsa kommune. Vegen er 11,6 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 325 i Nord-Trøndelag.
Isfugl
Isfugl (Alcedo atthis) er ein vidt utbreidd fugl i isfuglfamilien. Arten er rekna som særs vakker med sin metallglinsande blå rygg med innslag av grønt, som skil seg tydeleg frå den raudoransje og kvite undersida. Han finst i store delar av Europa, Asia, Afrika og Australia, og vandrar gjerne mykje. I Noreg vert han ofte sett om vinteren, det har òg vorte gjort rundt 20 hekkefunn. Det første vart registrert ved Halden i 1962.
Isfuglen lever hovudsakleg av små fisk og er særs sky.
Kjenneteikn
Isfuglen er på storleik med ein sporv, ca 18 cm lang med ei vekt på 35-45 gram. Han er særs lett å kjenne att med sin metallisk blå og grøne overside og raudoransje underside. Strupen er kvit, og i nakken er det òg to flekkar med denne fargen. Vaksne individ har raude bein, medan ungfuglar har brune. Nebbet er svart.
Sjølv om isfuglen er lett å kjenna att, er han ofte vanskeleg å oppdaga. Mesteparten av tida sit dei på greiner i skuggen utan å røyra seg. Lyden er som regel det sikraste teiknet på at arten er i nærleiken; dei syng skarpt og gjennomtrengande med ei blanding fløyt, kvitring og utbrot, stundom i duett mellom kjønna.
Flukta til isfuglen er rettlinja og raskt, ofte rett over vassflata.
Levesett
Isfuglen lever av småfisk og litt insekt, særleg augestikkarar og -larvar. Difor finn ein arten som regel i tilknyting til vatn. Han er sårbar overfor ureining, og finst sjeldsynt i ureina område. Oftast finn me han nær ferskvatn, men særleg om vinteren kan ein òg sjå dei i tidevassona. Dyra hevdar territorium.
Maten sin fangar isfuglen ved å styrtdykka. Som regel sit fuglen på ein kvist og ventar til han har oppdaga eit passande bytte, men det hender òg dei dykkar etter å ha svirra litt rundt over vatnet. Dei brukar som regel særs lite tid under vatnet, og svelger fangsten sin med hovudet først. Før han et han slår fuglen helst fisken mot ein stein.
Forplantning
Isfugl hekkar om våren. Dei dannar par for livet, og hannen kurtiserer hoa ved å tilby ho fisk. Viss ho tek imot og et maten, vert det paring, og dei tek til å grava ut reirholet sitt.
Som regel hekkar dei ved sakteflytande elver og bekker, i hol dei grev ut i sand- eller jordkantar. Holane er så mykje som 40-100 cm djupe og om lag 5 cm vid. Hannen og hoa dannar par for livet og både rugar og oppdreg borna saman, men lever kvar for seg utanom sesongen.
Hoa legg 6-7 kvite egg om våren, mellom april og juli. Rugetida er 19-21 døger, og ungane forlet reiret etter 23-27 døger. Eit par rekk ofte å få to kull på vengjene i ein sesong. Ungane får hovudsakleg fisk å eta.
Trekk og vandringar
Dei fleste observasjonar av isfugl i Noreg vert gjort om vinteren. Det er sannsynleg at dei norske eksemplara kjem austfrå; eit individ som vart funne i Sandefjord i september hadde tidlegare vorte ringmerka i Latvia.
Wolnei Caio
Wolnei Caio er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubben Kashiwa Reysol.
Evanger kyrkje
Evanger kyrkje står på Evanger i Voss herad i Vestland, og er ei langkyrkje frå 1851.
Byggmeister for kyrkja, som er bygd i tre og har sitjeplassar til 250 personar, var Ole Syslak.
Tidlegare kyrkjer på Evanger
Det har vore kyrkje på Evanger sidan mellomalderen. Det tidlegaste ein finn Evanger-kyrkja nemnd i kjeldene er i Bergen kalvskinn frå kring midten av 1300-talet. Mellomalderkyrkja var mest truleg ei stavkyrkje. Det er litt uklårt kor lenge mellomalderkyrkja stod, men ho vart truleg erstatta av ei tømmerkyrkje på 1600-talet. 1600-talskyrkja stod til ho vart erstatta med den noverande kyrkja i 1851. Frå mellomalderkyrkja er teken vare på ei kyrkjeklokke, medan den andre av dei klokkene som er i kyrkja er frå 1673.
Jane
Jane er eit kvinnenamn avleidd av Johanne. Det har særleg vore eit vanleg engelsk namn, men finst òg med skandinavisk opphav og uttale. Jane har norsk namnedag den 21. juli.
Det engelske namnet Jane (utt. []) er ei engelsk kortform av det gammalfranske Jehanne, ei fransk kvinneleg form av Johannes. Den skandinaviske forma med uttalen [] er ei skandinavisk kortform av Johane.
Louie Louie
«Louie Louie» er ein rock 'n' roll-song skriven av Richard Berry i 1955. Han har vorte ein standardsong i pop og rock med hundrevis av artistar som har spelt sine utgåver av songen. Songen vart skriven som ein jamaicansk ballade og fortel ei soge om ein jamaicansk sjømann som kjem tilbake til øya for å møte kjærasten. Songaren skry om den «fine, vesle jenta» til Louie, truleg ein bartender.
Ein versjon av The Kingsmen frå 1963 er den mest kjende innspelinga. The Kingsmen-utgåva vart etterforska av FBI fordi dei mistenkte at teksten var obskøn, sjølv om det ikkje finst noko slikt. Etterforskinga enda utan at det vart teke ut tiltale. Denne utgåva er plassert på 55. plass på lista til musikkmagasinet Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.
Originalutgåve
Richard Berry henta inspirasjon til å skrive songen i 1955 etter å ha høyrt «El Loco Cha Cha» med Ricky Rillera and the Rhythm Rockers. Songen vart opphavleg skriven som «Amarren Al Loco» av den kubanske bandleiaren Rosendo Ruiz Jr., men vart meir kjend med arrangementet til René Touzet. Touzet spelte mykje songen på klubbar i Los Angeles i 1950-åra. Teksten var inspirert av «One for My Baby (and One More for the Road)», som vert sungen frå perspektivet til ein kunde til ein bartender.
Richard Berry gav ut si utgåve i april 1957 med støttebandet sitt, the Pharaohs, og fekk ein liten hit på vestkysten, særleg rundt San Francisco. Då bandet turnerte nordvestkysten av USA, starta fleire lokale R&B-band å spele songen. Singelen gjekk derimot aldri inn på den nasjonale rhythm and blues-lista eller poplista. Selskapet til Berry rapporterte at singelen selde 40 000 eksemplar. Etter fleire mislukka oppfølgjarar, selde Berry rettane til songen for $750 til Flip Records i 1959.
The Kingsmen-utgåva
The Kings spelte inn songen på Northwestern, Inc., Motion Pictures and Recording i Portland og betalte $36 for innspelinga ein laurdags morgon. Vokalisten i The Kingsmen, Jack Ely, baserte si utgåve på ei innspeling frå 1961 av Rockin' Robin Roberts and the Fabulous Wailers, men endra utan å vite det rytmen noko, frå 1-2-3-4, 1-2, 1-2-3-4, til 1-2-3, 1-2, 1-2-3. The Kingsmen-utgåva vart spelt inn på eitt forsøk. B-sida til singelen deira heitte «Haunted Castle».
The Kingsmen gjorde ein feil etter gitarsoloen. Ely starta verset for tidleg, men rettar seg sjølv utan at bandet merkar det. Trommeslagaren Lynn Easton dekker pausen med ein trommefill, men før verset er over går resten av bandet inn i refrenget der dei er meint å kome inn. Dei tar seg raskt inn att, men tyder på at bandet ikkje kunne høyre vokalen. Sidan denne versjonen er så kjend har mange andre band som seinare har spelt songen faktisk kopiert denne feilen.
The Kingsmenn gjorde Berry sin rolege ballade til ein rusten, vill song med klimprande gitar og utydeleg tekst av Ely. Med ropet «Okay, let's give it to 'em right now!» startar ein kaotisk gitarsolo, som først dukka opp i utgåva til the Wailers.
Singelen kom ut i mai 1963 og nådde Topp 10 på Billboard Hot 100 den 7. desember, og gjekk til andreplass veka etter. Songen låg inne på Topp 10 til tidleg i februar. Totalt låg The Kingsmen-utgåva seksten veker på Hot 100. Songen vart mykje spelt på tenåringsfestar i USA gjennom 60-åra, og gjekk til og med inn på lista igjen i 1966.
Ein faktor som kan ha medverka til at plata vart ein så stor suksess var ryktet om at teksten vart framført utydeleg med vilje av the Kingsmen. Dette skal då ha vore fordi ein meinte at teksten kunne ha skildra sex mellom sjømannen og kjærasten sin. Songen vart bannlyst frå mange radiostasjonar og mange stader i USA, inkludert Indiana, der han vart personleg forboden av guvernør Matthew Welsh. Alt dette skjedde trass i at det ikkje var mogeleg å høyre kva som var den eigentlege teksten. Kingsmen og Ely nekta for at teksten var obskøn, men det stoppa ikkje kontroversen. FBI vart involvert, men etter ei 31 månader lang etterforsking, kom dei fram til i ein rapport at det ikkje var mogeleg å høyre teksten på innspelinga.
Paul Revere & The Raiders spelte òg ei utgåve av «Louie Louie» i april 1963 i same studioet i Portland som The Kingsmen. Singelen deira selde godt lokalt, og spreidde seg gradvis vestover og til Hawaii. Salet stoppa derimot brått, og Paul Revere & the Raiders fekk fleire år seinare vite årsaka, nemleg at leiaren i Columbia Records, Mitch Miller som ikkje likte rock 'n' roll, trekte tilbake singelen.
Samstundes gjekk salet av the Kingsmen-utgåva så dårleg at bandet vurderte å trekke seg. Dette endra seg då den største DJen i Boston, Arnie Ginsburg, fekk ei utgåva av plata. Han spelte songen på programmet sitt som «The Worst Record of the Week» («Vekas verste plata»). Trass i smellen var lyttaren positive, og mot slutten av oktober og tidleg i november tok salet av.
1960-åra
Etter the Kingsmen og Raiders sine utgåver, spelte mange andre artistar songen:
Frå 1970-åra og utover
I 1970-åra inspirerte songen til mange andre songar og vart sjølv innspelt mange gonger.
Single-versjonen med John Belushi, frå soundtrack-albumet til filmen Deltagjengen, kom på 89. plass på Billboard Hot 100-lista i 1978.
Avosettfamilien
Avosettfamilien  er ni artar  vadefuglar i ein biologisk familie Recurvirostridae. Familien samlar to distinkte undergrupper, avosettar og stylteløparar. Representantar finst på alle kontinent unntatt på Antarktis.
Alle artar i familien har lange, tynne bein, hals og nebb. Hos avosettar er nebbet bøygd oppover, høveleg til å feie frå side til side når dei søkjer føde i brakkvatn eller salt våtmark. Stylteløparar, derimot, har rettpeikande nebb. Framtærne har symjehud, berre dels hos dei fleste stylteløparar, fullt hos avosettar. Beltestylteløpar, som sym meir, har òg fullt utvaksen symjehud. Dei fleste av artane har kontrastrik fjørdrakt i svart og kvitt, somme artar har flekker av gulbrunt eller brunt på hovudet eller på brystet. Kjønna er like. Avosettar og stylteløparar varierer i lengd frå 30 til 46 centimeter, og i vekt frå 140 til 435 gram, hannfuglar er vanlegvis litt større enn hofuglar.
Lyden deira er vanlegvis «bjeff» i ei eller to stavingar.
Desse artane beitar på smådyr i vatn som blautdyr, saltsjøkreps og andre krepsdyr, insektlarver, leddormar, rumpetroll og småfisk.
Familien har ein kosmopolitisk distribusjon, dei førekjem òg på fleire oseaniske øyar. Somme artar er vidt spreidd, andre har berre lokal distribusjon. Ein art, svartstylteløpar på New Zealand, er kritisk utrydningstrua på grunn av habitattap, introduserte rovdyr og hybridisering med arten avosett.
Avosettar og stylteløparar hekkar på open grunn nær vann, ofte i lause koloniar. De forsvarer territoriet sterkt med aggressive oppvisingar og mobbar inntrengjarar og moglege predatorar med mykje støy. Dei er monogame, men dannar nytt par den neste sesongen. Egga er lyse med mørke teikningar, veg 22 til 44 gram. Dei legg tre til fire egg i enkle reir, og begge foreldra deler på ruginga som varer i ein periode på 22 til 28 dagar. Beltestylteløpar kan hekke berre anna kvart år, som hekkar ved midlertidige innsjøar som oppstår på grunn av regn i ørkenen i Australia. Ungane er dunete og godt utvikla ved klekking, forlèt reiret innan ein dag; og er flygedyktige etter 28 til 35 dagar. Hos alle arter unntatt beltestylteløpar, tar foreldra omsut for ungane i fleire månader, kan flytte dei til nye område og forsvare territoriet der. Beltestylteløparar har fråvik frå dette mønsteret ved å samle ungane sine i enorme «barnehagar» på fleire hundre ungar.
Artar
Stylteløparar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Slekt Himantopus
Slekt Cladorhynchus
Slekt Recurvirostra
DS «Treue»
DS «Treue» (kallesignal LEZM - LHPT) var eit dampskip bygt i 1925 som lasteskip for August E. Peters i Hamburg.