cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kafr Thulth
Kafr Thulth (arabisk كفر ثلث, hebraisk כפר ת'לות') er ein palestinsk by som ligg på ei høg slette nær byen Nablus, 28 km sør for Tulkarm i Qalqilya guvernement. Han ligg kring 270 meter over havet. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde byen 3 921 innbyggjarar i 2007.
Namn
Kafr tyder «landsby» og Thulth tyder «tre» eller «ein tredjedel». Dette arabiske namnet bevarer stadnamnet Baal-shalisha, ein gammal landsby ein trur låg 5 km sør for staden, ein stad som i dag vert kalla Khirbat Sirisya.
Summers Peak
Summers Peak er det høgaste fjellet (2225 moh) av Stinear Nunataks i Mac. Robertson Land. Det vart oppdaga av den sørlege gruppa til ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1954) leia av R.G. Dovers, som namngav det etter dr. R.O. Summers, militærlege ved Mawson-stasjonen i 1954.
Kafr Thulth
Geografi
Kafr Thulth grensar til Azzun i sør, landsbyane Sanniriya og Biddia i aust og Deir Istiya i vest. I 1948 vart delar av Kharab og Aizab, slik som Salman, al-Moudwer, al-Sheikh Ahmad, al-Ashqar, Ras Tirah, al-Dabha, Kirash Kherba og Ras Atiya — landsbyar eller landområde som opphavleg høyrte til Kafr Thulth, skilde frå byen av Den grøne linja, som utgjer grensa mellom Israel og Vestbreidda.
Historie
I 1517 vart landsbyen ein del av Det osmanske riket i lag med resten av Palestina, og i 1596 stod Kafr Tult oppført i osmanske skattelister som ein del av Jabal Qubal nahiya i Nablus liwa'. Han hadde eit folketal på 13 hushaldningar og 1 ungkar, alle muslimar. Dei betalte skatt for kveite, bygg, sommaravlingar, tilfeldige inntekter, geiter og/eller bikubar.
I 1882 skildra Palestine Exploration Fund i Survey of Western Palestine landsbyen (kalla Khurbet Kefr Thilth) som «ein liten landsby i eit høgtliggande område med to brunnar. Han var ein ruin i 1852, men har no nokre få innbyggjarar. Området rundt er kupert og udyrka.»
I folketeljinga i 1922 hadde Kufr Thelth eit folketal på 643, alle muslimar, medan han i folketeljinga i 1931 hadde 169 busette hus og eit folketal på 955, framleis alle muslimar.
Elizabeth Barrett Browning
Elizabeth Barrett Browning (fødd Moulton-Barrett, ) var ein engelsk diktar i viktoriatida. Ho var mykje omtykt i Storbritannia og i USA i levetida si.
Browning blei fødd i County Durham som den eldste av 12. Frå ho var elleve byrja ho å skriva dikta. Mor hennar si samling av dikta hennar er den største attverande samlingane av juvenilia (ungdomsskrifter) av nokon engelsk forfattar. Då ho var 15 blei ho sjuk, med intense smerter i hovudet og ryggsøyla som skulle plaga henne resten av livet. Seinare utvikla ho også lungeproblem, kanskje tuberkulose. Ho tok laudanum mot smerta frå ung alder, noko som truleg bidrog til den dårlege helsa hennar.
På 1840-talet blei Elizabeth introdusert til litteraturlivet gjennom den fjerne slektningen og mesenen sin John Kenyon. Den fyrste diktsamlinga hennar som vaksen blei gjeven ut i 1838. Ho skreiv produktivt mellom 1841 og 1844, både poesi, omsetjing og prosa. Ho engasjerte seg for avskaffing av slaveriet, og arbeidet hennar bidrog til å påverka reformer i lovgjevinga kring barnearbeid. Den rike produksjonen hennar gjorde henne til ein rival til Tennyson som kandidat for å bli poet laureate etter Wordsworth.
Aspen i Botkyrka
Aspen  er ein innsjø i Botkyrka kommun i landskapet Södermanland i Sverige. Sidan byrjinga av 1950-talet har innsjøen vore delt i ein nordleg og ein sørleg del av vegbanken for E4/E20.
Elizabeth Barrett Browning
Diktsamlinga Poems frå 1844 gav henne stor suksess, og beundringa til forfattaren Robert Browning. Dei brevveksla, gjorde kur og gifta seg i løyndom, av frykt for at faren hennar skulle mislika det. Ganske rett blei ho gjort arvelaus av faren etter bryllaupet. I 1846 flytta paret til Italia, der Elizabeth blei verande livet ut. Dei fekk ein son som var kjend som «Pen» (Robert Wiedeman Barrett Browning, 1849–1912). Pen dreiv med måling til synet byrja svikta han seinare i livet; han bygde også opp ei stor samling av manuskript og minne etter foreldra. Elizabeth døydde i Firenze i 1861. Ektemannen gav ut ei samling av dei siste dikta hennar kort tid etter at ho døydde.
Aspen i Botkyrka
Historie
Under steinalderen låg området Aspen ligg i, under hav. Gjennom landhevinga vart Aspen for 4000 år sidan løfta ut av det havdekka området. Buplassar frå bronsealderen eksisterer her enno, like så gravrøyser. For ca. 1000 år sidan vart området kolonisert, og jernaldergarder låg langs innsjøen. Ved dagens rideskule låg busetnaden Skrävsta, på andre sidan av innsjøen, ved Lindhov, låg òg ein busetnad, og der Hågelby gard ligg i dag, låg ein tredje byen, Hogslaby, der ein i dag har rekonstruert ein jernalderby. Gravflet frå denne perioden er verna i heile området.
Elizabeth Barrett Browning
Verket til Elizabeth Barrett Browning hadde ein stor påverknad på kjende samtidige diktarar, som amerikanske Edgar Allan Poe og Emily Dickinson. Ho er hugsa for dikt som «How Do I Love Thee?» (Sonnet 43, 1845) og Aurora Leigh (1856).
Familiebakgrunn
Delar av familien til Elizabeth Barrett hadde budd på Jamaica sidan 1655. Rikdommen deira stamma hovudsakleg frå slavearbeid på dei karibiske plantasjane deira. Edward Barrett (1734–1798) var eigar av av eigedommar i Cinnamon Hill, Cornwall, Cambridge og Oxford nord på Jamaica. Morfaren til Elizabeth hadde sukkerplantasjar, verkstader for tilverking av sukkerrøyr, glashus og skip som dreiv handel mellom Jamaica og Newcastle i England.
Aspen i Botkyrka
Naturen
Ikkje langt frå Skrävsta ligg Ekholmens naturreservat, der eit 60-tal sine større eiketre veks, derav omtrent halvparten av dei er fleire hundre år gamle. Her er det òg flaggermus og ei rekkje andre dyr og plantar. Edellauvskogen gjev ein oppfatning om varmen til bronsealderen klima. Ein særeigen skogstype ligg i Hasselbacken, rett overfor Ekholmen, der ein lauvsumpskog av orar veks på små øyar i sumpmarka. Ljoset strålar ned mellom søyler av grå stammar.
Tortoise Hill
Tortoise Hill er ein ås på meir enn 500 meter over havet, 3 nautiske mil (6 km) vest for The Watchtower ved søraustenden av James Ross Island. Han vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter kartlegginga til Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1958-61. Åsen minnar geologisk og utjånadsmessig om Terrapin Hill nordaust på øya. Det har derfor fått eit namn tilknytt dette. Terrapin er sumpskjelpadde på engelsk, medan tortoise er ei vanleg skjelpadde.
Aspen i Botkyrka
Bilete
Bilete frå turløypa rundt Aspen (bilettitlar på svensk). Fotograf (alle bileta): Holger Ellgaard
Elizabeth Barrett Browning
Familiebakgrunn
Familien ville vidareføra namnet sitt, og fastsette at «Barrett» alltid skulle vera eit etternamn. I nokre tilfelle blei arv berre gjeven på vilkår av at ein også nytta namne. I følgje med denne sterke tradisjonen brukte Elizabeth namnet «Elizabeth Barrett Moulton Barrett» på juridiske dokument, og før ho gifta seg omtalet ho seg ofte som «Elizabeth Barrett Barrett» eller «EBB» (initialar ho kunne halda på etter at ho gifta seg). Far til Elizabeth valde å oppdra familien i England, medan forretningsverksemda blei verande på Jamaica. Mor til Elizabeth, Mary Graham Clarke, eigde òg plantasjar som blei dyrka av slavar i Britisk Vestindia.
Tidleg liv
Ein reknar med at Elizabeth Barrett Moulton-Barrett blei fødd 6. mars 1806 i Coxhoe Hall, mellom landsbyane Coxhoe og Kelloe i County Durham nord i England. Foreldra hennar var Edward Barrett Moulton-Barrett og Mary Graham Clarke. Det er også blitt hevda at ho, då ho blei døypt 9. mars, allereie kan ha vore tre eller fire månader gammal, og at dette var blitt halde skjult fordi foreldra berre hadde gifta seg 14. mai 1805. Sjølv om ho allereie var blitt døypt av ein venn av familien, blei ho døypt opp att, meir offentleg, den 10. februar 1808 i Kelloe soknekyrkje på same tid som den yngre broren sin Edward (kjend som «Bro»). Han var fødd i juni 1807. Ein privat dåp kan verka noko uvanleg for ein familie av høg stand, og medan fødselen til Bro blei feira med ein fridag på familien sine plantasjar i Karibia, galdt ikkje det same for den til Elizabeth.
Elizabeth var den eldste av ein ungeflokk på tolv (åtte gutar og fire jenter). Elleve av dei levde opp; ei jente døydde då ho var tre år gammal, og Elizabeth var åtte. Alle ungane hadde kallenamn, det til Elizabeth var «Ba». Ho reid på ponnien sin, drog på gåturar og piknikar med familien, var i lag med andre velståande familiar og tok del i teateroppsetjingar i heimen. Til skilnad frå syskena fordjupa ho seg i bøker å ofte ho kunne koma unna dei sosiale rituala til familien.
I 1809 flytta familien til Hope End, ein eigedom på nær Malvern Hills i Ledbury i Herefordshire. Far hennar gjorde om det georgiske huset på staden til ein stall, og fekk bygd eit nytt herksapshus i fabelaktig tyrkisk-inspirert design. Kona hans skildra det som noko frå Tusen og ei natt. Elizabeth fekk opplæring heime med Daniel McSwiney som privatlærar, i lag med den eldste bror sin. Ho byrja skriva vers som fireåring. I løpet av tida i Hope End var ho ivrig etter å læra og tidleg ute. Etter eige utsegn var ho seks då ho byrja lesa romanar og åtte då ho blei fenga av Pope sine omsetjingar av Homer. Ho studerte gresk då ho var ti, og skreiv sitt eige homeriske epos, The Battle of Marathon: A Poem, då ho var elleve.
Axaren
Axaren er ein innsjø i Grödinge i Botkyrka kommun i Stockholms län i Sverige. Innsjøen har eit overflateareal på 0,12 km², og ligg 12,2 meter over havet. I snitt er innsjøen 3,2 meter djup, og han rommar 390 000 m³ vatn. På det djupaste er innsjøen 6,4 meter.
Vassnivået i Axaren vart redusert ved utdikingar på 1800-talet. Axaren har høye nivå av næringssalt, og har takka vere god bufferkapasitet ikkje blitt råka av forsuring. Den raudlista fiskearten sandsmett er blant artane ein finn i Axaren.
Elizabeth Barrett Browning
Tidleg liv
Rundt denne tida fekk Elizabeth ein sjukdom som medisinen i samtida ikkje klarte å diagnostisera. Alle tre systrene fekk symptom, men dei blei berre varige for Elizabeth. Ho hadde intense smerter i hovudet og ryggen, med tap av mobilitet. Ulike biografiar har knytt dette til ei rideulukke på denne tida, då ho fall medan ho prøvde å koma seg av ein hest, men det finst ikkje prov på eit samband. Ho blei sendt til Gloucester spa for å koma seg, og blei behandla for eit problem med ryggsøyla, i mangel på symptom for ein annan diagnose. Sjølv om denne lidinga blei verande med henne gjennom resten av livet, meiner ein at ho ikkje var knytt til lungesjukdommen som Elizabeth utvikla i 1837. Ho byrja ta opiat mot smertene, laudanum (eit produkt som inneheldt opium) og deretter morfin, begge vanlege medisinar på den tida. Ho kom til å bli avhengig av dei i store delar av vaksenlivet, og bruken frå ungdommen av kan godt ha bidratt til den skrøpelege helsa hennar. Biografer som Alethea Hayter har antyda at dei også kan ha bidrege til den ville livfullheiten i fantasien hennar og poesien han førte til.
Hubble-klassifikasjonen
Hubble-klassifikasjonen er eit enkelt klassifikasjonsskjema for galaksar, ofte kalla Hubbles stemmegaffeldiagram. Klassifikasjonen vart innført av Edwin Hubble i 1925 og er enno i alminneleg bruk, sjølv om meir detaljerte skjema er utforma seinare. Galaksane vert inndelt i fire hovudtypar: elliptiske galaksar (E), normale spiralar (S), stavspiralar (SB) og irregulære galaksar (I). Kvar hovudtype er delt i undertypar, hovudsakleg etter forma, og ordna i ein serie.
Elizabeth Barrett Browning
Tidleg liv
Mor til Elizabeth døydde i 1828, og er gravlagd ved St Michael's Church i Ledbury, ved sida av dottera Mary. Sarah Graham-Clarke, tanta til Elizabeth, hjelpte til med å sjå etter ungane, og hadde konfliktar med den viljesterke Elizabeth. I 1831 døydde bestemora til jenta, Elizabeth Moulton. Etter rettstvistar og avskaffinga av slaveriet, som familievelstanden bygde på, hadde herr Barrett store økonomiske tap som gjorde han nøydd til å selja Hope End. Sjølv om familien aldri blei direkte fattig, blei eigedommen overteken og lagt ut for sal for å tilfredsstilla kreditorane hans. Barrett var alltid løyndomsfull om den økonomiske stoda, og ville ikkje diskutera tilstanden med andre. Familien levde lenge med frykta om at dei kanskje måtte flytta til Jamaica.
Frå 1833 til 1835 budde Elizabeth og familien i Belle Vue i Sidmouth. Staden er no blitt omdøypt til Cedar Shade og ombygd, men ein blå plakett er sett opp til minne om at ho budde der. I 1838, nokre år etter salet av Hope End, slo familien seg ned i 50 Wimpole Street i London.
I tida 1837–38 var diktaren igjen plaga av sjukdom, med symptom som ein idag kan tolka som tuberkuløs sårdanning i lungene. På oppmoding frå familielegen drog ho frå London til kystbtyen Torquay. Så fann det stad to tragediar. I februar 1840 døydde broren Samuel av ein febersjukdom på Jamaica. I juli same året drukna favorittbroren hennar Edward («Bro») i ei båtulukke i Torquay. Dette fekk ei negativ påverknad på den allereie dårlege helsa hennar. Ho følte skuld, ettersom far hennar hadde vore motvillig til at Edward skulle vera i lag med henne i Torquay. Ho brevveksla mykje med Mary Russell Mitford, både om personlege kvaler og intellektuelle idear. Mitford sendte henne ein spaniel, Flush, for å gje henne noko meir å leva for, i januar 1841. Virginia Woolf kom seinare til å skriva ei fiktiv livsskildring for hunden i Flush: A Biography frå 1933.
Suksess som diktar
Tilbake i Wimpole Street var Elizabeth mesteparten av tida oppe på soverommet sitt. Helsa hennar byrja å bli betre, men ho var i lag med få andre enn den næraste familien. Ein av dei ho møtte var John Kenyon, ein rik venn og velgjerar som var fjernt i slekt med dei.
Mellom 1841 og 1844 skreiv Elizabeth mykje av både poesi, omsetting og prosa. Diktet The Cry of the Children, som blei gjeve ut i 1842 i Blackwood's, fordømte barnearbeid og bidrog til å bringa fram barnearbeid-reformer ved å heva støtta til Lord Shaftesbury sitt lovforslag Ten Hours Bill frå 1844. På same tid bidrog ho med kritiske prosaverk til Richard Henry Horne sitt A New Spirit of the Age, inkludert eit lovprisande essay om Thomas Carlyle.
I 1844 gav ho ut to band med dikt, der mellom anna «A Drama of Exile», «A Vision of Poets» og «Lady Geraldine's Courtship» var med. Ho gav også ut to viktige kritiske essay i The Athenaeum i 1842. Ho omtalte seg sjølv som ein «beundrar av Carlyle», og sendte han eit eksemplar som «ei hylling av beundring og respekt». Dette byrja ein korrespondanse mellom dei. «Sidan ho ikkje var nøydd til å utføra huslege syslar slik som systrene sine, kunne Barrett Browning no via seg heilt til sinnslivet, dyrka ein enorm korrespondanse, lesa mykje», ifølgje Mary Sanders Pollock. Den store produksjonen hennar gjorde henne til ein rival til Tennyson som kandidat til å bli poet laureate i 1850, etter at Wordsworth døydde.
Det er sett opp ein blå plakett av Royal Society of Arts til minne om Elizabeth ved 50 Wimpole Street.
Robert Browning og Italia
Diktsamlinga hennar Poems frå 1844 gjorde henne til ein av dei mest populære skribentane i landet, og inspirerte Robert Browning til å skriva til henne. Han skreiv: «Eg elskar versa dine med heile mitt hjarte, kjære frøken Barrett, » og roste dei for «frisk underleg musikk, det rike språket, det utsøkte patoset og sanne, nye, modige tankar».
Herr Barrett gjorde Elizabeth arvelaus, slik han gjorde med alle borna sine som gifta seg. Elisabeth hadde venta sinnet til faren, men hadde ikkje venta at brørne hennar òg ville avvisa henne. Ho hadde ein del pengar sjølv, og det var nok for paret til å dra til Italia. Ekteparet Browning var godt respektert, og til og med berømt. Elizabeth fekk betre helse, og i 1849, då ho var 43 og mellom fire spontanabortar, fekk ho ein son, Robert Wiedeman Barrett Browning, som dei kalla «Pen». Sonen deira gifta seg seinare, men fekk ikkje nokon ektefødde barn.
Paret blei kjent med ein brei krins av kunstnarar og skribentar som mellom anna omfatta William Makepeace Thackeray, skulptøren Harriet Hosmer og forfattaren Harriet Beecher Stowe. I 1849 møtte Elizabeth Margaret Fuller, i 1851 Carlyle, og i 1852 den franske forfattaren George Sand, som ho hadde lenge beundra. Blant dei nære venene hennar i Firenze var forfattaren Isa Blagden, som ho oppfordra til å skriva romanar. Dei møtte Alfred Tennyson i Paris, og John Forster, Samuel Rogers og ekteparet Carlyle i London. Seinare blei dei også vener med Charles Kingsley og John Ruskin.
Sjukdom og død
Etter at fyrst ein gamal ven, G.B. Hunter, og så far hennar døydde, byrja Elizabeth Barrett Browning sjølv å få dårleg helse. Familien flytta frå Firenze til Siena, og budde i Villa Alberti. Ho var opptatt av italiensk politikk og gav ut ei lita samling av politiske dikt med tittelen Poems before Congress (1860), som uttrykte støtte for den italienske samlinga etter utbrotet av den andre sjølvstendekrigen i 1859. Utgjevinga førte til raseri i England, og dei konservative tidsskrifta Blackwood's og Saturday Review kalla henne fanatisk. Ho dediserte denne boka til mannen sin. Det siste verket hennar var A Musical Instrument, som blei gjeve ut posthumt.
Barrett Browning si sister Henrietta døydde i november 1860. Vinteren 1860–61 var paret i Roma, der helsa til Barrett Browning blei endå dårlegare. Dei vende tilbake til Firenze tidleg i juni 1861. Ho blei stadig svakare, og brukte morfin for å letta smera. Ho døydde 29. juni 1861, i armane til ektemannen. Browning said at ho døydde «smilingly, happily, and with a face like a girl's.... Her last word was... 'Beautiful'». Ho blei gravlagd i det protestantiske English Cemetery i Firenze. Nøyaktig kva sjukdommen hennar bestod av er aldri blitt heilt klargjort.
Publikasjonar
Barrett Browning skreiv sitt første dikt då ho var seks eller åtte år, «On the Cruelty of Forcement to Man», som ein protest mot å tvinga menn til å gå inn i marinen. Manuskriptet er i Berg-samlinga til New York Public Library. Den eksakte datoen diktet blei skrive er omdiskutert ettersom 2-talet i datoen 1812 er skrive over noko anna som er skribla vekk.
Den fyrste sjølvstendige utgjevinga hennar var «Stanzas Excited by Reflections on the Present State of Greece» i The New Monthly Magazine i mai 1821. To månader seinare gav ho ut «Thoughts Awakened by Contemplating a Piece of the Palm which Grows on the Summit of the Acropolis at Athens».
Den fyrste diktsamlinga hennar, An Essay on Mind, with Other Poems, kom ut i 1826 og spegla lidenskapen hennar for Byron og gresk politikk i samtida. Utgjevinga fekk merksemd frå to lærde innan gresk, Hugh Stuart Boyd og Uvedale Price, og førte til brevvekslingar med dei. Andre ho brevveksla med heile livet var fru James Martin frå Colwall. Seinare omsette ho på forslag frå Boyd Promethevs i lenker av Aiskylos (publisert i 1833; gjenomsett i 1850). Gjennom vennskapen deira studerte Barrett klassisk gresk litteratur, som Homer, Pindar og Aristofanes.
Elizabeth var slaverimotstandar, og gav ut to dikt som understrekte barbarismen i slaveriet og uttrykte støtta hennar for rørsla som ville avskaffa det: «The Runaway Slave at Pilgrim's Point» og «A Curse for a Nation». Det fyrste skildrar ei slavekvinne som blir piska, valdteken og gjort gravid og som forbannar slavehaldarane sine. Elizabeth erklærte seg glad for at slavane var «nærast frie» då Slavery Abolition Act blei vedtatt i det britiske parlamentet, sjølv om far hennar meinte avskaffinga ville øydeleggja forretningane hans.
Tidspunktet for utgjevinga av desse dikta er omdiskutert, men standpunktet hennar om slaveri i dikta er klar, og kan ha ført til ein konflikt mellom Elizabeth og far hennar. Ho skreiv til John Ruskin i 1855: «Eg tilhøyrer ei familie som hadde slavar i Vestindia, og om eg trudde på forbanningar, ville eg vera redd.» Faren og onkelen hennar blei ikkje råka av Baptistkrigen på Jamaica (1831-1832), og heldt fram med å eiga slavar til slaveriet blei avskaffa ved lov.
I London introduserte John Kenyon Elizabeth for litterære figurer som William Wordsworth, Mary Russell Mitford, Samuel Taylor Coleridge, Alfred Tennyson og Thomas Carlyle. Elisabeth heldt fram med å skriva, og bidrog med «The Romaunt of Margaret», «The Romaint of the Page», «The Poet's Vow» og andre stykke til ulike periodiske utgåve. Ho korresponderte med andre skribentar, inkludert Mary Russell Mitford, som kom til å bli ein nær ven og støtta dei litterære ambisjonane til Elizabeth.
I 1838 kom The Seraphim and Other Poems ut. Dette var den fyrste boka med den mogne poesien til Elizabeth som blei gjeve ut under hennar eige namn.
Sonets from the Portugues kom ut i 1850. Det er omstridd kva opphavet til tittelen er. Nokre meiner han viser til ein serie sonettar av den portugisiske diktaren Luís de Camões frå 1500-talet. «My little Portuguese» var elles eit kjælenamn Browning brukte for Elizabeth, og tittelen kan ha noko samband med det.
Verseromanen Aurora Leigh, den mest ambisiøse og kanskje den mest populære av dei lengste dikta hennar, kom ut i 1856. Det fortel om ein kvinneleg forfattar som balanserer arbeid og kjærleik, og er basert på opplevingane til Elizabeth. Aurora Leigh var ein viktig påverknad på tankane til Susan B. Anthony om tradisjonelle kvinneroller med omsyn til ekteskap versus uavhengig individualitet.
Andeleg påverknad
Mange av verka til Barrett Browning har religiøse tema. Ho hadde lese og studert verk som Paradise Lost av Milton og Inferno av Dante. Ho skreiv at «Christ's religion is essentially poetry – poetry glorified.». Ho utforska religiøse aspekt i mange av dikta sine, særleg i dei tidlege verka, som sonettane.
Ho var interessert i teologiske ordskifte, og hadde lært seg hebraisk og lese den hebraiske Bibelen. Aurora Leigh har til dømes religiøse bilde og referansar til apokalypsen. Kritikaren Cynthia Scheinberg merka seg at kvinnelege karakterar i Aurora Leigh og det tidlegare verket «The Virgin Mary to the Child Jesus» refererer til Miriam, systera til Moses. Desse tilvisingane til Miriam i begge dikta speglar måten Barrett Browning sjølv henta inspirasjon frå jødisk historie på, medan ho samtidig heldt ein viss avstand, for å halda på kulturnormene for ein kristen kvinneleg diktar i viktoriatida.
Virgin Hill
Virgin Hill er ein ås med ei høgd opp mot 665 moh vest for Carro Pass på James Ross Island. Namnet kjem frå «Cerro Virgen de las Nieves», gjeve av ein argentinsk antarktisekspedisjon i 1978. Ei meir konsis engelsk form av namnet er godkjend.
Fylkesveg 377 i Hedmark
Fylkesveg 377 i Hedmark går mellom Jammerdal og Homsjøen i Kongsvinger kommune. Vegen er 11,0 km lang.
Madone di Càmedo
Madone di Càmedo er eit fjell i Dei lepontinske Alpane i kantonen Ticino i Sveits. Fjellet har ei høgd på 2446 meter over havet og ligg oppfor Cevio og Bignasco.
Mount Sundberg
Mount Sundberg er eit pyramideforma fjell sentralt i Thomson Massif i Aramis Range i Prince Charles Mountains. Det vart først vitja i desember 1956 av den sørlege gruppa til ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) leia av W.G. Bewsher. Det vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter G. Sundberg, som var motormekaniker ved Mawson-stasjonen i 1956.
The Trawlerman's Song EP
The Trawlerman's Song er ein EP av den britiske musikaren Mark Knopfler, gjeven ut 26. april 2005 av Mercury Records. EP-en inneheld albumversjonen av «The Trawlerman's Song» frå albumet Shangri-La frå 2004 og live-i-studio-versjonar av fem andre songar spelt inn i ein eingong i Shangri-la Studios i Malibu i California.
Bråstad kyrkje
Bråstad kyrkje er ei langkyrkje frå 1963 i Gjøvik kommune, Innlandet. Det var elles kyrkje på staden frå mellomalderen til 1822.
Virchow Hill
Virchow Hill er ein ås mellom Lister- og Parebreen nord på Brabant Island i Antarktiske Arkipel. Det er med på eit argentinsk kart i 1953, men ikkje namngjeve. Han vart fotografert av Hunting Aerosurveys Ltd. i 1956-57, og kartlagd frå desse bileta i 1959. Han vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Rudolf Virchow (1821–1902), ein tysk pioner innan patologiske undersøkingar.
Eiríksmál
Eiríksmál er eit norrønt skaldekvad om fallet til Eirik Blodøks i 954. Det har ukjend opphavsmann, men skal ha vore dikta på oppfordring av enkja hans, dronning Gunnhild. Den einaste delen av kvadet som er kjend er byrjinga, som er teke med i Fagrskinna. Denne delen skildrar korleis Eirik blir motteken av Odin i Valhall. Versemålet er det gamle ljodahått. Øyvind Skaldespille har etterlikna «Eiríksmál» i «Hákonarmál».
Jasminslekta
Jasminslekta  (Jasminum) er ei planteslekt i oliventrefamilien som omfattar rundt 200 artar. Namnet på slekta kjem via fransk jasmin og arabisk yas(a)min frå persisk yasmin.
Plantane i slekta er oppretta eller klatrande buskar eller tre, og kan vera lauvfellande eller eviggrøne. Stengelen er glatt, kanta eller fura. Blada er motsette eller spreidde, eller ein sjeldan gong kransstilte; av form er dei enkle, trekopla eller finna. Blomane er kvite eller gule og har ofte ei sterk, behageleg duft. Krona er trakt- eller klokkeforma med 4–16 flikar. Alle artane har to pollenberarar. Frukta er eit bær.
Slekta er utbreidd i Afrika, Asia, Australia og på stillehavsøyene. Ein art, Jasminum fruticans, veks i store delar av middelhavsområdet. Fleire andre artar, mellom anna den asiatiske Jasminum officinale, er naturalisert i middelhavslanda. Jasminum odoratissimum finnes på Kanariøyene og Madeira.
Ein dyrkar sjasmin både som hage- og husplante på grunn av dei duftande blomane. Sjasminolje blir hovudsakleg laga av storsjasmin (J. grandiflorum), og blir brukt til parfyme og som smakstilsetjing i te. Den vanlegaste stoveplanten er Jasminum polyanthum. I Noreg er klimaet stort sett for kaldt til at sjasmin kan brukast utandørs, men vintersjasmin (J. nudiflorum) blir planta i dei mildaste delane av landet. Slekta må ikkje forvekslast med skjærsmin (Philadelphus), som er utbreidde og temmeleg hardføre hagebuskar.
Christmas Cliffs
Christmas Cliffs er nokre sørvendte klipper med to markante klippeframspring, 3,5 km sør-søraust for Pillsbury Tower i Jones Mountains. Dei vart kartlagte av ei gruppe frå University of Minnesota, 1960–61 og dei fekk dette namnet av grupap fordi klippene vart vitja on juledag, 25. desember 1960.
Fylkesveg 380 i Hedmark
Fylkesveg 380 i Hedmark går mellom Riksåsen i Kongsvinger kommune og Gjevert i Grue kommune. Vegen er 19,2 km lang.
Reidar Svein Sigmond
Han tok utdanning som sivilingeniør ved NTH i 1956 og var dosent her frå 1965 til 1984, og frå 1985 professor i teknisk fysikk.
Han viste ved målingar under høgspenningslinjer gjennom det radioaktive området rundt Tsjernobyl-reaktoren at slike kraftlinjer i særs liten grad produserer eller fell ut moglege helseskadelege kjemikaliar frå lufta.
Durs Grünbein
Durs Grünbein er ein tysk lyrikar som er fødd i Dresden, men har budd i Berlin sidan 1985.
Grünbein er blitt hylla som den viktigaste og mest suksessrike poeten som har kome frå det tidlegare Aust-Tyskland. Han er blitt tildelt mange store tyske litterære prisar for verka sine, mellom anna den høgaste, Georg-Büchner-Preis, som han vann i 1995. Same året vann han òg Peter Huchel-prisen for poesi.
Williams County i Nord-Dakota
Williams County er eit fylke nordvest i den USA-amerikanske delstaten Nord-Dakota, vestgrensa til fylket er delstatsgrense mot delstaten Montana. Flatevidda til Williams County, som vart oppretta i 1891, er på 5 563 km², 201 km² dekt av vatn. Fylkessetet ligg i Williston, einaste byen i fylket.
I 2010 budde 22 398 personar i Williams County. Grunna ein oljeboom auka folketalet med kring 15 000 det neste tiåret. Ved folketeljinga 2000 vart 48,3 % av ibuarane registrerte som norskætta og 22 % som tyskætta.
NM i friidrett 1954
Noregsmeisterskapen i friidrett 1954, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Sarpsborg stadion i Sarpsborg dagane 13.-15. august 1954. Østfold Friidrettskrins og Sarpsborg Idrettslag var arrangørar av ein meisterskap som omfatta 19 tevlingar for menn og 11 for kvinner.
Audun Boysen fekk kongepokal for sitt 1500-meterløp og Anne Lise Thoresen for sitt løp på 100 meter.
100 meter
<br style="clear:both;" />
200 m
<br style="clear:both;" />
400 m
<br style="clear:both;" />
800 m
<br style="clear:both;" />
5 000 m
<br style="clear:both;" />
10 000 m
<br style="clear:both;" />
400 m hekk
<br style="clear:both;" />
1000 meter stafett
<br style="clear:both;" />
Høgdehopp
<br style="clear:both;" />
Stavhopp
<br style="clear:both;" />
Lengdehopp
<br style="clear:both;" />
Tresteghopp
<br style="clear:both;" />
Kulestøyt
<br style="clear:both;" />
Diskoskast
<br style="clear:both;" />
Sleggjekast
<br style="clear:both;" />
Spjutkast
<br style="clear:both;" />
100 m
<br style="clear:both;" />
80 m hekk
<br style="clear:both;" />
Visser Hill
Visser Hill er ein ås 2,5 nautiske mil (4,6 km) sør for Mount Velain nord på Adelaide Island. Han vart kartlagd frå flyfoto tekne av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) (1947–48) og Falkland Islands and Dependencies Aerial Survey Expedition (FIDASE) (1956–57). Han vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Philipp C. Visser (1882–1955), ein nederlandsk diplomat og fjellklatrar som gjorde grunnleggande undersøkingar av isbrear i Karakoram (1921–35).
Hn/Mare
Mare er eit yvernaturleg vesen i norrøn mytologi og germansk folketru. Mara bliv oftast skildra som eit kvinneleg vette, ein kvelardemon, som plager sovande folk og dyr ved å trykka på brystet deira, sitja eller rida på dei.
Mara hev gjeve upphav til ordet mareritt, um ubehagelege draumar.
Nur Shams i Tulkarm
Nur Shams (arabisk مخيّم نور شمس) er ein palestinsk flyktningleir i Tulkarm guvernement nordvest på Vestbreidda, tre kilometer aust for Tulkarm. I følgje Palestinsk statistisk sentralbyrå hadde Nur Shams hadde eit folketal på 6 479 innbyggjarar i 2007. 95,1 % av folkesetnaden i Nur Shams var flyktningar i 1997.
Under Palestinamandatet låg det ein britisk interneringsleir ved Nur Shams.
Nur Shams-leiren vart grunnlagd i 1952 på 226 mål. Leiren vart overført til Den palestinske sjølvstyresmakta i november 1998, etter å ha signert Wye River-avtalen.
Parapet
Parapet er i arkitekturen ein barriere som er eit framhald av veggen på kanten av eit tak, ein terasse eller liknande. Ordet kjem via fransk parapet frå italiensk parapetto, etter parare «verne» og petto «bryst». Den tyske tydinga brüstung har same tyding.
Parapetar var opphavleg brukt for å verne bygningar frå militære åtak, men er i dag hovudsakleg nytta som gjerde og for å hindre spreiing av brann.
Opsøyna
Opsøyna er ei lita øy i Øygarden kommune i Vestland. Øya ligg vest for Sotra og rett aust for Stora Vardøyna. Frå 1600-talet av budde det stort sett éin familie her. I 1875 var folketalet oppe i 18. Øya vart fråflytta i 1939.
Folketalsutvikling:
Craddock Crags
Craddock Crags er nokre bratte ulendte fjellknausar som stig til kring 1450 moh like aust for Beitzel Peak i Marble Hills i Heritage Range i Ellsworth Mountains. Dei vart namngjevne av Advisory Committee on Antarctic Names (2004) etter John P. Craddock, ein geolog i US Antarctic Research Program 1979–80 under utforskinga av Ellsworth Mountains.
Megan Fox
Megan Denise Fox er ein amerikansk skodespelar og modell. Ho er kjend for rollene sine i fjernsynsserien Hope & Faith (2004) og i filmen Transformers.
Tidleg liv
Fox vart fødd i Oak Ridge i Tennessee som barn av Darlene Tonachio, frå Roane County i Tennessee, og Franklin Foxx. Far hennar kutta ut ein «x» frå etternamnet sitt like før eller like etter at Megan vart fødd. Fox har ei eldre syster. Familiebakgrunnen hennar er irsk, fransk og amerikanske urfolk.
Berre 16 år gammal byrja Fox karrieren sin etter å ha vunne fleire prisar under 1999 American Modeling and Talent Convention på Hilton Head Island i Sør-Carolina. Fox fekk filmdebuten sin i filmen Holiday in the Sun frå 2001, som den bortskjemde Brianna Wallace og rivalen til Alex Stewart (Ashley Olsen). Ho fekk så nokre gjesteopptredener i tv-seriar som Ocean Ave., What I Like About You, Two and a Half Men og The Help i perioden frå 2003 to 2004. I 2004 spelte Fox i Confessions of a Teenage Drama Queen saman med Lindsay Lohan. Ho fekk så ei større gjentakande rolle i fjernsynsserien Hope & Faith, der ho spelte figuren Sydney Shanowski frå 2004 til 2006
Fox sitt store gjennombrot kom då ho fekk rolla som Mikaela Banes i action-filmen I-en til Transformers 2007, basert på leiketøy-figurane og teikneserie-filmane ved saman namn. Ho spelte kjærasten til Shia LaBeouf sin rollefigur Sam Witwicky. Ho skreiv kontrakt for to oppfølgjarar til Transformers. Det vart ein viss kontrovers kring rolla til Fox då ho filma oppfølgjaren til Transformerss og regissøren Michael Bay gav henne melding om å leggja på seg.
Som fotomodell har Fox stilt opp for blad som FHM, GQ og Maxim. FHM valde ho til «Sexiest Woman in the World» i 2008.
Fox fekk si fyrste tatovering då ho var 19, som ei form for sjølvuttrykking. Tatoveringane hennar har vore med på å popularisera tatoveringsmote. Ho har hatt over ni tatoveringar, inklusive eit dikt, eit symbol for styrke på nakken, Greens namn på eine hofta, eit okseauge på den nedre ryggen sin, ein rosa flamingo på det øvre låret sitt, og eit bilete av ansiktet til Marilyn Monroe på den høgre armen sin. Ho har òg ei tatovering på den høgre skuldra si som seier: «We will all laugh at gilded butterflies», som er eit utdrag frå Shakespeare-skodespelet King Lear. Fox enda opp med å fjerna Monroe-tatoveringa gjennom fleire laserbehandlingar fordi ho fann at livet til Monroe var fullt av negativitet som ho ikkje ønskte å følgja.
My Guitar Wants to Kill Your Mama
«My Guitar Wants to Kill Your Mama» er ein song skriven av Frank Zappa og opphavleg spelt inn av The Mothers of Invention i 1969. Songen vart gjeven ut i 1970 på Weasels Ripped My Flesh. Han vart òg gjeven ut som singel på Bizarre og Reprise som «My Guitar». Trass i det meir konvensjonelle namnet, gjekk ikkje singelen inn på salslistene.
Megan Fox
Tidleg liv
Warner Bros. valde Megan Fox som sitt første val til å erstatta Angelina Jolie i den tredje Lara Croft: Tomb Raider-filmen, men Fox avslo. På nettstaden Moviefone kåra lesarane Megan Fox til den mest sexy, og dårlegaste skodespelaren i 2009.
My Guitar Wants to Kill Your Mama
Singelversjonen av songen vart spelt inn i juni 1969 og skil seg frå utgåva på Weasels Ripped My Flesh. Albumversjonen har eit lengre mellomspel før det andre verset vert repetert, og er kring eit halvt minutt lenger. Den kortare versjonen har sidan blitt gjeve ut på You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 5.
Megan Fox
Tidleg liv
Megan Fox spelte ei rolle i thrilleren Passion Play med Mickey Rourke og Bill Murray i 2010.
My Guitar Wants to Kill Your Mama
Sonen Dweezil Zappa gav i 1988 ut eit soloalbum kalla opp etter songen, og inneheld ein coverversjon av han, begge som ei hyllest til faren.
Megan Fox
Personleg liv
Fox byrja gå ut med skodespelaren Brian Austin Green i 2004, etter at dei hadde møtt kvarande på settet til Hope & Faith. Ho var då 18 år, medan han var 30. Ifølgje Fox var Green usikker på om han ville ha eit forhold med henne på grunn av aldersskilnaden. Paret blei trulova i november 2006. I februar 2009 skal dei ha avslutta trulovinga, men Foz har også sagt at ho Green var trulova kontinuerleg frå 2006.
My Guitar Wants to Kill Your Mama
Ein acappella versjon av songen er laga av The Persuasions for eit hyllestalbum til Frank Zappa frå 2002 kalla Frankly A Capella: The Persuasions Sing Zappa.
Songen er òg spelt av Joe Satriani, Steve Vai og Eric Johnson på G3-turneen deira i 1996. «The Central Scrutinizer», ein song med talt opnar Akt I av Joe's Garage, og byrja som ein oppdatert versjon av «My Guitar Wants to Kill Your Mama». Akkordprogresjonen i dei to songane er identiske.
Megan Fox
Personleg liv
Fox og Green gifta seg 24. juni 2010 ved ein privat seremoni ved Four Seasons Resort på Maui. Dei har tre søner: Noah Shannon Green (f. 2012), Bodhi Ransom Green (f. 2014) og Journey River Green (f. 2016). Fox var også stemor for Green sin son Kassius (f. 2002) frå eit tidlegare forhold. Fox ba om skilsmisse 21. august 2015, nokre dagar etter at paret hadde annonsert ein separasjon. Tidleg i 2016 var dei saman att og venta sitt tredje barn. I mai 2020 gjorde Green det kjend at han og Fox var blitt separerte etter nær ti års ekteskap. I november 2020 ba Fox om skilsmisse frå Green att, og skilsmissa blei stadfesta 15. oktober 2021.
My Guitar Wants to Kill Your Mama
Innhald
1.My Guitar Wants To Kill Your Mama - 3:07
2.Dog Breath - 2:56
Sjølvbilete
Sjølvbilete eller sjølvbilde er den oppfatninga eit individ har om seg sjølv, ein kan ha ei god eller dårleg oppfatning av seg sjølv. Sjølvbilete er ein del av eins personlegdom, som vert styrt av sosiale, fysiske, personlege og kognitive faktorar. Dette påverker eit individ sitt høve til andre individ og Samfunnet elles. Individ kan nytta forsvarsmekanismar for å unngå å skada eins sjølvbilete.
Omgrepet sjølvbilete vert nytta i psykologi, psykoterapi, pedagogikk og i historiske analysar, men også i daglegtale («Han/ ho/hen har eit dårleg sjølvbilete»).
Hunden
Hunden kan syne til:
Norsk bergindustrihistorie
Norsk bergindustrihistorie utgjer størstedelen av norsk industrihistorie. Bergverk er ei primærnæring, men sekundærnæringar som smelteverk og verkstadindustri voks opp rundt gruvene. Lokalt bar dermed verksemda preg av industriverksemd.
Mellomalderen
Dei første spora av metallutvinning i Noreg finst i Oslofeltet der det truleg vart skjerpt på sølv og jarn frå 1200-talet. I mellomalderen var oftast kalkstein eller kleberstein byggemateriale for kyrkjer, mellom anna Nidarosdomen.
1500-talet
Den første ordinære gruva var Gullnes Kobberverk i Telemark 1524-1537. I 1538 oppstod dei første mutingssetlar for skjerping. I 1539 vart den første bergordninga innført. Akersberg gruve og gruvene i Telemark er nemnt i publikasjonen til Georgius Agricola i 1556. Fossum jernverk i Skien vart skipa i 1542 og Hakadal omtrent samstundes. Ei tid var det 18 små jernverk i drift på mellom anna Næs, Fossum, Ulefoss, Fritzøe, Bærum, Eidsvoll og Froland. Dei var baserte på trekolsmelting. På Ytterøy i Trondheimsfjorden vart det utvunne kopar tidleg på 1500-talet.
1600-talet
Koparførekomstane i Trøndelag vart drive frå byrjinga av 1600-talet; Kvikne kobberverk 1630, Røros Kobberverk 1644, Løkken Verk 1652, Selbu 1713 og Folldal 1741. Den første effektive masomn vart reist ved Bærums Verk i 1622. Sølvførekomsten i Sandsvær i Kongsberg vart funne i 1623.
Bygningsstein frå fjordane langs sørlandskysten vart eksportert til mellom anna Amsterdam. I 1675 vart det funne koparførekomstar ved Åsterudtjern på Holleia i Ringerike.
1700-talet
I åra 1737-1815 vart alunskifer brote ved Alunverket i Ekebergskrenten i Oslo. Frå 1753 vart marmor drive i Lier, mellom anna til Marmorkirken i København. Farrisdammen i Larvik vart bygd i betong i 1767. I 1773 vart Blaafarveværket etablert for utvinning av kobolt. I 1789 vart gruvene ved Åsterudtjern på Holleia i Ringerike utvida for produksjon av kobolt.
1900-talet
Norsk Jernverk vart skipa i 1946 og starta drift på magnetitt og hematitt i Mo i Rana i 1964 på malm frå Dunderlandsdalen. A/S Sydvaranger (1907) vart Noregs største bergverk. På byrjinga av 1900-talet vart titan-malm brote i Kragerøfeltet. Rutil kom frå mellom anna Blåfjell gruver i Sogndal, frå 1916 ilmenitt frå Storgangen i Egersundfeltet og frå 1960 Tellnes. På byrjinga av 1900-talet vart ei rekkje molybden-førekomstar sett i produksjon, som i Kvina og Knaben, og i Telemark med Dalen og Bandaksli. Store Norske Spitsbergen Kulkompani AS vart stifta i 1916. I 1931 vart det bygd eit smelteverk i Thamshavn der svovel vart utvunnet direkte frå svovelkis. Frå 1950-talet vart ei rekkje kis- og koparførekomstar sett i produksjon: Bleikvassli, Skorovas, Tverrfjellet, Bidjovagge, Joma, Lergruvbakken på Røros og Repparfjord. I 1988 starta Nikkel og Olivin AS brot på noritt i Ballangen i Nordland for utvinning av nikkel, kopar, olivin og pukk.
I dag gjev naturstein størst inntekter frå bergindustrien med larvikitt (1906), iddefjordsgranitt og granitt frå Flisa og Trysil. Skifer blir brote på Otta og i Oppdal. I Trøndelag og Nordland gjev marmor størst eksportinntekt. I Alta blir det brote kvartsskifer. I Hellvik mellom Egersund og Sirevåg blir det drive ut kvitstein i form av labradoritt, som blir knust til singel og eksportert til fleire land, der han blir brukt til vegdekke (kvit asfalt) og i bygningsindustrien. Det meste av kalksteinen i Noreg går til sementproduksjon. Franzefoss Bruk A/S tek ut kalk i Brevik og Bærum. I Møre og Romsdal blir det produsert hustadkalk. Vidare blir kalk produsert i Verdal i Trøndelag, og i Nordland blir det produsert kalk frå Drevja i sør til Kjøpsvik i nord. Norsk Jernverk driv òg eit kalkbort i Mo i Rana. A/S Olivin vart etablert i 1948 og starta uttak av olivin (dunitt) i Vanylven. Kvarts og feltspat med høg reinleik til porselen-produksjon er teke ut på begge sider av Oslofjorden sidan 1700-talet. Pegmatitt-gangar gjev råstoff til blant anna Porsgrunds Porselænsfabrik AS som vart skipa i 1885. Dei seinare åra blir det i staden brukt nefelinsyenitt til keramisk industri. På Stjernøy i Troms starta North Cape Minerals AS produksjon i 1961.
Madrisa
Madrisa (eller Madrisahorn) er eit fjell i Rätikonfjella, oppfor Klosters i den sveitsiske kantonen Graubünden. Toppen (2 826 moh) ligg i nærleiken av grensa til Austerrike.
Madrisa består av fleire mindre toppar, som Gargeller Madrisa (2 770 moh), oppfor Gargellen i Austerrike.
Det går ein skiheis opp til 2 600 moh på Klosters-sida.
Fylkesveg 381 i Hedmark
Fylkesveg 381 i Hedmark går mellom Vangen og Storgata i Kongsvinger kommune. Vegen er 1,9 km lang.
Oskar Emil Schiøtz
Oskar Emil Schiøtz var ein norsk professor i fysikk som òg forska på kjemi og geologi.
Elles sat han i Kommissionen for mål og vægt (1889), Norske gradmålingskommissionen 1891, leia elektricitetskommissionen frå 1897 og patentkommissionen frå 1898. Han skreiv lærebok i fysikk og fleire avhandlingar og vart i 1878 innvald i Det Norske Videnskaps-Akademi og det svenske Geologiselskapet. I 1894 mottok han St. Olavs Orden. I 1905 var han med på skipinga av Norsk geologisk forening, og i 1909 var han med i det første styret for Fysisk Selskap der han òg var formann i 1909, 1912 og 1916. Selskapet eksisterte 1909–25 og vart etterfølgd av Fysikkforeningen i 1938 og Norsk Fysisk Selskap i 1953.
Han var bror til oftalmologen Hjalmar August Schiøtz (1850–1927), som han òg studerte og jobba saman med i forsking, mellom anna i utviklinga av tonometeret (1905). Foreldre deira var bankkasserar Søren Gabriel Schiøtz (1804–56) og Marie Dorothea Christiane Lange (1807–52). Han var onkel til historikaren Johannes Henrik Schiøtz (1884–1957).
Zavet
Kommunen har eit areal på 274 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 10 586 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 3 072 innbyggjarar.
Dei største busetnadene i kommunen er:
Fylkesveg 388 i Hedmark
Fylkesveg 388 i Hedmark går mellom Vestre Solørveg og Kongsvinger festning i Kongsvinger kommune. Vegen er 420 meter lang.
Weasels Ripped My Flesh
Weasels Ripped My Flesh er eit album av The Mothers of Invention som kom ut i 1970. Det er det andre «posthume» albumet til the Mothes, etter at bandet vart oppløyst i 1969, og kom etter Burnt Weeny Sandwich. I motsetnad til føregangaren, som hovudsakleg bestod av studioopptak av nøye arrangerte komposisjonar, består Weasels Ripped My Flesh hovudsakleg av konsertopptak og er song-orientert.
Albuminformasjon
Albumet dokumenterer òg den korte perioden Lowell George (gitar og vokal), var i bandet, som gjekk vidare og starta countryrockbandet Little Feat med Mothers-bassisten Roy Estrada. På «Didja Get Any Onya», etterliknar George ein tysk aksent og fortel ei soge om då han var liten gut i Tyskland og såg «mange folk som stod på gatehjørner og stilte spørsmål, 'Why are you standing on the corner, acting the way you act, looking the way you look, why do you look that way?'»
Rykodisc-versjonen på CD inneheld ein annan versjon av «Didja Get Any Onya?» og «Prelude to the Afternoon of a Sexually Aroused Gas Mask», med musikk som vart redigert bort frå LP-versjonen. Noko av denne ekstramusikken vart nytta (i forskjellige studioopptak) som akkompagnement på «The Blimp» på Captain Beefheart-albumet Trout Mask Replica, som var produsert av Frank Zappa.
Kafr Zibad
Kafr Zibad (arabisk كفر زيباد) er ein palestinsk landsby i Tulkarm guvernement aust på Vestbreidda, 17 kilometer sør for Tulkarm. Ein trur namnet Kafr Zibad opphavleg kjem frå Zabad, eit semittisk namn som tyder storsinn. Kafr Zibad hadde eit folketal på kring 1 306 innbyggjarar i 2006. 19 % av folkesetnaden i Kafr Zibad var flyktningar i 1991. Helsevesen og utdanningsinstitusjonar for dei kringliggande landsbyane ligg i Kafr Zibad. Ein historisk moské frå Khalifa Omar Ibn Alkhattab-perioden ligg i landsbyen, i tillegg til ein politistasjon og eit treningssenter.
Weasels Ripped My Flesh
Plateomslag
Frank Zappa fekk Neon Park til å skape eit øydeleggande bilete basert på ein artikkel frå magasinet Men's adventure frå september 1956 kalla Man's Life. Etter å ha synt Neon magasinet sa Zappa, «Det er det. Kva kan du gjere som er verre enn dette?» Svaret til Neon var ein parodi på ein reklame for barbermaskin av typen Schick. Plateslekspaet gav ut albumet med dette omslaget trass i at dei var i tvil.
Den tyske utgåva av albumet hadde eit plateomslag som syner ein metallbaby fanga i ei rottefelle. Dette omslaget var ikkje godkjend av Zappa.
Burnt Weeny Sandwich og Weasels Ripped My Flesh vart òg gjeve ut på ny i lag som 2 Originals of the Mothers of Invention, med dei originale omslaga som venstre- og høgresida av innsida av omslaget. På framsida var det bilete av ein pistol som skyt ut tannpasta på ein tannkost.