cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BBC HD
BBC HD i Noreg
Den 3. desember 2008, klokka 06.00 om morgonen, vart BBC HD tilgjengeleg i Norden. Dette er ikkje den same kanalen som i Storbritannia, men ei internasjonalt tilpassa utgåve. For å få inn kanalen i Noreg måtte ein ha parabol eller kabelfjernsyn frå Canal Digital, men også andre distributørar som Get var i forhandlingar om å få distribuert kanalen. Kanalen blei seinare avvikla 7. januar 2016 i Noreg.
1854
1854 (romartal MDCCCLIV) var eit normalår som byrja på ein søndag i den gregorianske kalenderen og eit normalår som byrja på ein fredag i den julianske kalenderen.
Vallak
Ein vallak er ein hingst (hannhest) som har blitt kastrert. Hingstane blir kastrert for å få ein rolegare hest, ein som er enklare å handtere. Ofte kan dette også bidra til at hesten kan stå saman med andre, vere rolegare på bana, konsentrere seg meir på treninga o.l. Ein vallak blir også kalla jelk.
Richard Marx
Richard Noel Marx er ein USA-amerikansk adult contemporary- og pop/rock-songar, låtskrivar, musikar og plateprodusent som har selt over 30 millionar plater. Han hadde ei rekkje hitsinglar i 1980- og 1990-åra som «Endless Summer Nights», «Right Here Waiting», «Now and Forever» og «Hazard». Sjølv om nokre av dei store hittane hans var balladar, er mange av songane hans rockelåtar, som «Don't Mean Nothing», «Should've Known Better», «Satisfied» og «Too Late to Say Goodbye».
Marx hamna i rekordbøkene som den første soloartisten som fekk dei sju første singlane sine inn på topp 5 på Billboard Hot 100-lista i USA. Utanom songar han har skrive og framført sjølv, han har han skrive og produsert songar for andre artistar, som «This I Promise You» av NSYNC og «Dance With My Father» av Luther Vandross. Den 14. og så langt siste listetoppen hans var «Long Hot Summer» med Keith Urban.
Sørlege Bug
Sørlege Bug, òg kalla Sørlege Buh, (ukrainsk Південний Буг, Pivdennyj Buh: russisk Juzjnij Bug, polsk Boh), er ei elv i Ukraina. Kjelda hennar ligg vest i Ukraina, i Volyn-Podillia-høglandet, kring 145 km frå den polske grensa. Frå her renn ho søraustover til Bugestuaret ved Svartehavet gjennom dei sørlege slettene. Ho er 806 km lang og drenerer eit område på 63 700 km².
Av store byar langs Sørlege Bug finn ein Khmelnytskyj, Vinnytsija, Pervomaisk og Mykolaiv.
Herodotos nemnde elva som Hypanis. Under folkevandringstida var Sørlege Buh ei viktig hindring for alle vandrande folk.
Elva er farbar mange kilometer oppover frå munningen og det ligg fleire elvenamner ved elva, som Voznesensk.
Jaunpasset
Jaunpasset (fransk; Col de Bellegarde) er ein fjellovergang mellom kantonane Bern og Fribourg i Sveits. Fjellvegen, som går over passhøgda på 1 509 moh, knyter saman Charmey og Jaun i Fribourg med grenda Reidenbach i Bern.
Abeba Aregawi
Abeba Aregawi Gebretsadik er ein etiopisk tidlegare mellomdistanseløpar som åra 2013-16 tevla for Sverige. Ho vart verdsmeister på 1500 meter i 2013.
Jaunpasset
Fjellvegen over Jaunpasset var ferdigbygd i 1878.
Abeba Aregawi
Aktiv
Aregawi representerte heimlandet til og med OL 2012. Ein månad før leikane i London sette ho etiopisk rekord på 1500 meter med 3.56,5. I London-OL enda ho på femteplass etter eit lureløp.
Som svensk borgar vann Aregawi 1500 meter både ved hall-EM 2013 i Göteborg og det store friidretts-VM i Moskva i august same året. I tida mellom dei to meisterskapane forbetra ho den svenske rekorden på 1500 meter til 3.56,6 då ho vann DL-stemnet i Doha den 10. mai. Under europameisterskapen 2014 i Zürich sprang Aregawi inn til sølv på spesialdistansen, klart slått av Nederlands Sifan Hassan, også ho ein utvandrar frå Etiopia.
I 2016 var Aregawi mistenkt for doping. Ein månad føre OL i Rio de Janeiro vart mistanken avvist. Ho valde likevel å flytte til Etiopia og legge opp.
Jåttåvågen
Jåttåvågen er ein våg i Stavanger kommune, ved Jåttå i Hinna bydel. Frå 1970 til 1990-åra var området eit stort industriområde, med bygging av store Condeep - oljeplattformar i betong. Kring år 2000 og frametter har industriverksemda vorte trappa ned, og mykje bustadbygging skjer i området. Det er laga til ei båthamn og Viking Fotballklubb har bygd Viking Stadion.
Storskrymten
Storskrymten er eit fjell på 1 985 meter i Lesja, Sunndal og Oppdal kommunar. Grensa mellom tre fylke møtest her; Innlandet, Møre og Romsdal og Trøndelag. Fjellet er det høgaste i Sør-Trøndelag. Fjellet er det 206. høgaste i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Fjellet er namngjete i lokal folketru, og skal ha vore bustad for «skrymt», det vil seia troll og haugfolk. Viktige, gamle ferdselsvegar mellom Møre og Lesja kryssar over ved foten av Storskrymten.
Cécile Chaminade
Liv
I desse tidlege åra turnerte ho fleire gonger i Frankrike. I 1892 debuterte ho i England, der verka hennar var særs populære. Ho vende tilbake til England på 1890-talet og opptredde med songarar som Blanche Marchesi og Pol Plançon, men denne aktiviteten gjekk tilbake etter 1899 og dårlege kritikkar.
Chaminade gifta seg med ein musikkutgjevar frå Marseilles, Louis-Mathieu Carbonel, i 1901. Han var mykje eldre, og ekteskapet deira blei sagt å vera eit fornuftsekteskap. Carbonel døydde i 1907, og Chaminade gifta seg ikkje opp att.
I 1908 vitja Cécile Chaminade USA, der ho fekk ein hjarteleg velkomst. Komposisjonane hennar va storfavorittar hjå det amerikanske publikummet, og stykke som «Scarf Dance» og «Ballet No. 1» var utbreidde i samlingane til samtidige heimepianistar. Ho skreiv eit Konzertstück for piano og orkester, ballettmusikk til Callirhoé og andre orkesterverk. Songane hennar, som The Silver Ring og Ritournelle, var også store favorittar. Ambroise Thomas sa ein gong om Chaminade at «Dette er ikkje ei kvinne som komponerer, men ein komponist som er ei kvinne.» I 1913 blei ho tildelt Æreslegionen som den fyrste kvinnelege komponisten.
I London i november 1901 spelte ho inn sju av sine eigne stykke på grammofon for Gramophone and Typewriter Company. Dei opphavlege innspelingane er samleobjekt, men dei er også blitt gjevne ut att på cd. Før og etter fyrste verdskrigen spelte Chaminade inn mange pianorullar, men etterkvart som ho blei eldre komponerte ho mindre og mindre. Ho døydde i Monte Carlo den 13. april 1944.
Chaminade blei stort sett gløymd i andre halvdelen av 1900-talet. Hennar Fløytekonsertino i D-dur, Op. 107, skriven i 1902 for Paris Conservatoire Concours, er blitt det mest populære stykket hennar i dag.
Systera til Chaminade var gift med Moritz Moszkowski, som også var ein kjend komponist og pianist.
Concordia
Concordia er ei gudinne for semje i romersk mytologi. Det latinske ordet concordia tyder 'semje', 'harmoni' eller 'med hjartet'. Den tilsvarande greske gudinna er Harmonia.
Concordia var også namnet på ein kristen martyr under keisar Decius. Ho levde i Roma rundt år 250, og er minna 18. februar, mellom anna som dansk namnedag.
Larry Sanger
Lawrence Mark Sanger, meir kjend som Larry Sanger, er ein amerikansk internett-prosjekutviklar som var med på å grunnleggja Wikipedia og seinare grunnla Citizendium.
Oppvekst og utdanning
Lawrence Mark Sanger vart fødd i 1968 i Bellevue i Washington og voks opp i Anchorage i Alaska. Han oppnådde bachelorgraden i filosofi ved Reed College i 1991 og Ph.D.-graden i filosofi ved Ohio State University i 2000 med doktorgradsavhandlinga Epistemic Circularity: An Essay on the Problem of Meta-Justification.
Nupedia og Wikipedia
Nupedia var eit oppslagsverk på verdsveven med artiklar skrivne av frivillige med ekspertise på emnet som blei gjennomgått av redaktørar før dei blei utgjevne som fritt innhald. Jimmy Wales var ein grunnleggjar medan Bomis løyva midlar, medan Sanger blei hyra som sjefsredaktør. Han fekk ansvar for Nupedia frå februar 2000. Sanger utvikla ein gjennomgangsprosess for artiklar og rekruterte redaktørar.
Både Wales og Sanger var frustrerte av den sakte veksten til Nupedia. I januar 2001 føreslo Sanger å laga ein wiki for å skunda på utviklinga av artiklar, og resultatet blei Wikipedia. Wikipedia blei offisielt lansert 15. januar 2001. Både Sanger og Wales blei overraska over kor fort det nye prosjektet voks. Berre på nokre dagar var Wikipedia blitt større enn Nupedia, og det danna seg ei lita sosial gruppe av skribetar.
Sanger opplevde at han kjempa ein stadig kamp mot «nettroll» og «anarkist-typar», og ønskte ein større bruk av ekspert-redaktørar med autoritet til å løysa kranglar og sjå etter at reglar blei følgde. Utmatta av det langvarig strid om innhald og med kjensla av ei manglande støtte frå Wales forlét Sanger til slutt prosjektet.
Etter Wikipedia
Etter arebidet med Wikipeda har Sanger vendt attende til den akademiske verda, og han er no førelesar ved Ohio State University, der han underviser i filosofi. Spesialfeltet hans er epistemologi med hovudvekt på 1600-talsfilosofi og etikk. I fritida spelar og underviser han irsk folkemusikk på fele i Columbus og Dayton i Ohio.
Sanger var grunnleggjaren og eksekutivsjefen for «Sanger’s Review of Y2K News Reports» (tidlegare på sangersreview.com ), ein ressurs for Y2K-overvakarar, og han driv òg ein nettstad om Donegal-feletradisjonen.
Pysjma
Pysjma (russisk Пышма) er ei elv i Sverdlovsk og Tjumen oblast i Russland og ei av sideelvane til Tura frå høgre i nedslagsfeltet til Ob. Elva er 603 km lang og har eit nedslagsfelt på.
Pysjma har utspring på 290 moh på austsida av Uralfjella ved byen Verkhnjaja Pysjma, like nord for Jekaterinburg. Elva renn ut på den vestlege delen av Det vestsibirske låglandet, og munnar ut i elva Tura på 46 moh, ved landsbyen Sosonovo, rundt 40 kilometer aust for Tjumen. I den nedre delen meanderer elva kraftig. Ho er her rundt 50 meter brei, tre meter djup, med ein straum på 0,2 m/s.
Middelvassføringa er på 34 m³/s (maksimum 1300 m³/s, minimum 2 m³/s). Dei viktigaste sideelvane er Kunara og Bolsjaja Kalinovka frå høgre, og Reft frå venstre.
Pysjma frys til i byrjinga av november og er isdekt til vårløysinga i april.
Byer ved Pysjma er Verkhnjaja Pysjma, Berjozovskij, Zaretsjnyj, Sukhoj Log og Kamysjlov
Tor Singsaas
Tor Singsaas er biskop i Nidaros bispedøme. Han tok over etter Finn Wagle 14. desember 2008. Singsås er cand. theol. frå Menighetsfakultetet frå 1976. Hovudfagsoppgåva hans var om Lutherstiftelsens traktatarbeid: Den norske Lutherstiftelses traktater – en teologisk karakteristikk. Han tok praktikum i 1977 og vart fyrst vikarprest i Oslo bispedøme. Frå 1978 til 1991, i heile 13 år var han stiftskapellan i Nidaros bispedømme. Så var han 13 år residerande kapellan i Nidaros domkyrkje før han i 2004 blei prost i Byåsen prosti.
Bispeutnemning
Singsaas var den lokale favoritten til å bli utnemnd til biskop i Nidaros og fekk flest stemmer av kandidatane, heile 167 fyrstestemmer i avstemminga. På andreplass kom Berit Lånke og på tredjeplass Olav Fykse Tveit. Tor Singsaas vert omtalt som ein sentral folkekyrkjeprest som blant anna har stått sentralt i eit organisasjonsutviklingsprosjekt med forsøk rundt endra leiingsstruktur i kyrkja.
Ved utnemninga sa han blant anna dette: «'-Den norske kyrkja er uløyseleg knytt til visjonen om at ho er ei vedkjennande, misjonerande, tenande og open folkekyrkje. Hovudutfordringa er å gje eit sant bilete av Jesus Kristus i forkynning og etterfølging. Mitt kall som prest er å fortelje om Jesus Kristus som frelsar og forsonar. Jorda vart fullstendig endra då han kom. På grunn av han har eg tillit til at det finst ein nådig Gud som har ein djup kjærleik til skapningen sin. Vegen til Gud er open ved Jesus Kristus'» «'Stabsutvikling, lagarbeid og tverrfaglegheit er sentrale moment i ei god personalforvalting. Den einskilde tilsette og frivillige er den viktigaste resursen til kyrkja.'» Han nemner også gudstenestefeiringa si form som eit aktuelt tema.
Michael Phelps
Michael Fred Phelps II er ein amerikansk symjar som held ei rekkje verdsrekordar i symjing. Det amerikanske tidsskriftet «Swimming World» har kåra Phelps til «World Swimmer of the Year» i åra 2003, 2004 og 2006, og «American Swimmer of the Year» i åra 2001 til 2007, unnateke 2005.
Barne- og ungdomskarriere
Som liten vart Phelps diagnosert med Attention-Deficit Hyperactivity Disorder, eller ADHD. Han starta symjing som sjuåring for å ha noko å få ut energien på. Dessutan var båe dei to eldre systrene habile symjarar, den eine var nær å bli tatt ut til sommar-OL i Atlanta i 1996 før ei skade øydela for karrieren hennar.
Som 10-åring sette Michael Phelps nasjonal rekord for aldersgruppa han symde i. Då han var 15, hadde han alt kvalifisert han seg for sommarleikane i 2000 som fann stad i Sydney. Her var han den yngste amerikanske herresymjaren på 68 år. Sjølv om han ikkje vann, vart han nummer fem på 200 m butterfly.
I november 2004 vart Phelps teken for å ha køyrt i påverka tilstand. Han sa seg skuldig og vart dømd til 250 dollar i bot og 18 månaders samfunnsteneste der han måtte tale for studentar på high school om faren ved å køyre påverka av rus, pluss at han måtte ta del på eit møte hjå Mothers Against Drunk Driving ('mødre mot fyllekøyring'). Då han seinare den månaden var gjest i det amerikanske fjernsynsprogrammet The Today Show sa Phelps at det heile var ein eingongstilfelle og at han hadde skuffa både seg sjølv og familien, jamvel mange amerikanarar.
Dei olympiske sommarleikane i Aten 2004
I Sommar-OL i Aten i 2004 vann Phelps åtte medaljar, seks var gull og to bronse. Dette er like mange medaljar i eit OL som sovjetiske Aleksander Ditiatin fekk under dei olympiske sommarleikane i Moskva i 1980.
Dei olympiske sommarleikane i Beijing 2008
Phelps kvalifiserte seg for åtte symjetevlingar under sommar-OL i Beijing.
Phelps vann åtte gullmedaljar i Beijing, der sju av dei har vore verdsrekordar og ein olympisk rekord. Dermed ligg han framfor Mark Spitz om flest gullmedaljar frå eitt og same OL. Med 14 olympiske gull til saman, har Phelps skrive seg inn i idrettshistoria som den utøvaren med flest olympiske gullmedaljar til saman.
750 Oskar
750 Oskar er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 28. april 1913 av Johann Palisa ifrå Universitäts-Sternwarte Wien.
Havert
Havert, haverkn eller gråsel (Halichoerus grypus) er ein stor sel som lever i temperert til kjølig vatn langs den nordlege atlanterhavskysten. Det er òg ein liten bestand i Austersjøen. I Noreg er han vanlegast frå Trøndelag og nordover, med ei lita stamme ved kysten av Rogaland. Ein reknar med at det finst ein bestand på om lag 4500-5000 dyr i norske farvatn.
Haverten vert jakta på etter kvoter som overstig det Havforskningsinstituttet tilrår. Norsk raudliste for artar rekna han som nært truga i 2006, nedgraderte til livskraftig i 2010, men arten vart oppgradert igjen og kategorisert som sårbar frå 2021.
Skildring
Haverten er ein stor sel i norsk samanheng, men middelsstor viss ein reknar med arktiske og antarktiske artar. Hannar kan bli 2,5-3,3 m lange med ei vekt på opp til 300 kg, medan hoene oftast er mykje mindre; vanlegvis vert dei 1.6–2.0 m lange og veg 100–150 kg.
Levesett
Haverten lever som oftast i små flokkar ytst i skjærgarden. Der lever dei av fisk og blekksprut, som dei fangar på djupner ned til 70 m. I paringstida, som er om hausten hjå dei norske bestandane, samlar dei seg i større grupper.
Hoa går drektig i 8 månadar etter ei forseinka innplanting på 3 1/2 månad, og før ungane sine kort tid før paringa. Dei kan para seg både i vatn, på land og på is. Hannen samlar 6-7 hoer i eit harem, men ei ho kan la seg befrukta av meir enn ein hann.
Dei fleste ungane som vert fødd døyr unge.
Belukha
Belukha vart først klatra i 1914 av Tronov-brørne. Dei fleste som klatrar fjellet går opp den same sørleg ruta som dei tok første gong. Sjølv om Altajfjella er lågare enn mange andre fjellkjeder i Asia er han særs fjerntliggjande og det tar mykje tid og planlegging å komme hit.
Serga
Serga (russisk Серга) er ei elv i Sverdlovsk oblast i Russland og ei av sideelvane til Ufa frå høgre. Elva er 113 km lang og har eit nedslagsfelt på.
Elva er mykje brukt til rafting og renn gjennom Oleni Rutsji naturpark.
Byen Nizjnije Sergi ligg ved Serga.
Grosse Scheidegg
Grosse Scheidegg er ein fjellovergang i Bern-Alpane i Sveits. Fjellovergangen, som når opp i 1 962 meter over havet, knyter saman kommunane Grindelwald og Meiringen.
Øyar i Skottland
Denne lista over øyar i Skottland inneheld først og fremst ei oppføring over alle øyane innanfor grensene til Skottland som er større enn 0,4 km² og eller er busette. Det vi her vil referere til «fastlandet» i Skottland er òg del av ei øy, nordenden av øya Storbritannia. Med «øy» forstår vi her «eit landområde som er mindre enn eit kontinent og større enn ein stein eller eit skjer, og som er heilt omgjeve av vatn ved normal vasstand». Ei øy kan altså ha samband til fastlandet med andre øyer ved lågvatn, eller via menneskeskapte konstruksjonar som bruer og vegfyllingar og framleis vere ei separat øy.
Skottland har over 790 øyar utanfor kysten av fastlandet, dei fleste av desse ligg innanfor fire hovudgrupper Shetlandsøyane, Orknøyane og Hebridane, som igjen vert delt inn Indre og Ytre Hebridane. Det er òg mindre grupper av øyer i fjordane Firth of Clyde, Firth of Forth, Firth of Lorne og Solway Firth, og mange mindre øyar i dei mange innsjøane i Skottland, mellom dei Loch Lomond and Loch Maree.
Mellom mange av desse er farvatnet grunt, og fleire øyar har landsamband seg imellom ved lågvatn. Andre er knytte saman ved vegfyllingar over havnivå eller over bruer. I nokre av sunda mellom øyane kan det vere sterke tidvasstraumar. Tidvatnet i Corryvreckan mellom Jura og Scarba er ein av dei sterkaste malstraumane i verda. Andre sterke tidvasstraumar finst i Pentland Firth mellom fastlandet og Orknøyane og mellom Scarba og Lunga.
Øyane har forskjellig geologi og geomorfologi. Nokre øyar som Skye og Mull er fjellrike, medan andre som Tiree og Sanday er relativt flate og lågtliggande. Mange har grunnfjell av gneis frå arkeikum som er over 3 milliardar år gamle. Andre, som Shapinsay og andre øyar i Orknøyane, er forma av sandstein av typen gammalraud sandstein som er om lag 400 millionar år gammal, medan andre igjen, som til dømes Rùm, er forma av meir nylege vulkanar frå tertiærtida.
Den største øya er Lewis og Harris som har eit flatemål på 2 179 kvadratkilometer, og det er til saman 200 øyar som er større enn 0,4 km². Av dei gjenverande er det fleire, slik som Staffa og Flannan Isles som har vorte kjende trass i at dei er små.
I følgje folketeljinga i 2001 var 97 skotske øyer busette. Mange øyar som tidlegare har vore busette, som Mingulay, Noss og St. Kilda-øyane har vorte fråflytta i løpet av det siste hundreåret. I dag er det berre 14 øyer som har meir enn 1 000 innbyggjarar, og 45 som har meir enn 100 innbyggjarar. Mellom 1991 og 2001 fall folketalet for øyane totalt med 3 prosent, sjølv om det var 35 øyar der folketalet faktisk auka på nittitalet. Totalt hadde dei skotske øyane i 2001 99 739 innbyggjarar.
Kulturen på øyane har vorte påverka på rekke og rad av keltisk-, norrønt- og engelsk-talande grupper, og dette ser ein att i namna øyane i dag er kjent under. Dei fleste av øyane i Hebridane har namn av skotsk-gælisk opphav, medan dei nordlege øyane i Orknøyane og på Shetland gjerne har norrøne namn som er anglifisert (eller gælifisert). Nokre få av namna har namn med brytonisk eller til og med før-keltisk opphav. Noko som kjenneteiknar det moderne øylivet er at det er særs liten kriminalitet, og dei vert rekna av dei tryggaste stadane å bu innanfor Storbritannia.
Rockall er ei busetnadslaus øy (skjer) i Nord-Atlanterhavet, 350 km vest for Ytre Hebridane. Ho vart annektert av Storbritannia i 1955, og tilordna den skotske hebridiske øya Harris. I 1972 vart ho erklært som del av Storbritannia gjennom Island of Rockall Act. Eigarskapet til Rockall er likevel omstridd då Danmark (på vegne av Færøyane), Irland, Island og Storbritannia alle krev rettane til havbotn utanfor øya.
Større øyer
Dette er ei liste over skotske øyar som har eit areal større enn 0,4 km² og/eller er busette. «Gruppe»-inndelinga, som i dei fleste tilfelle gjev ei betre skildring av geografisk lokalisering enn administrativ tilhøyrsle eller liknande, er basert på Haswell-Smith (2004). Dei viktigaste grupperingane er: Firth of Clyde, Islay, Slate Islands, Mull, Small Isles, Skye, Lewis og Harris, Uist og Barra, St. Kilda, Orknøyane, Shetlandsøyane og Firth of Forth. I nokre få tilfelle, der øyar ikkje høyrer til nokre av desse områda, er administrativt distrikt eller andre skildrane namn brukt. «F» tyder ferskvassøyar (øy i innsjø).
Tysk historie
Dei tyske folka blei ikkje samla i ei politisk eining før seint på 1800-talet, men dei hadde likevel sterk innverknad på vestleg historie frå dei blei kjende i Europa i det første tusenåret fvt.
Det tysk-romerske riket, som varte frå det åttande hundreåret til 1806, var det første tyske keisarriket. Riket dekte dagens Tyskland, Tsjekkia, Austerrike, Sveits, Nederlanda, det austlege Frankrike, og nordlege og sentrale delar av Italia. Statsoverhovudet var som regel den tyske keisaren, og kjerneområda var alltid det som no er tyske statar.
Slaget om Vinjesvingen
Slaget om Vinjesvingen fann stad i mai 1940 i Vinje kommune i Telemark. Det var ein av dei to siste stadene i Sør-Noreg at norske styrkar gjorde motstand under invasjonen i Noreg under andre verdskrigen, ved sida av Hegra festning i Trøndelag.
Strategien
Under kommando av løytnant Thor O. Hannevig heldt dei norske stillinga mot overlegne tyske styrkar fram til 5. mai 1940. Hannevig hadde sikra seg forsyningar av våpen, utstyr og drivstoff frå militære lager på Heistadmoen kort tid føre dei tyske styrkane nådde Kongsberg. Utstyret vart frakta til Vinje og Vågsli i Telemark, der Hannevig etablerte ein militærstyrke som vart kjend under namnet Telemark infanteriregiment. Plana gjekk ut på å hindre tysk frammarsj vestover gjennom Telemark og Setesdal, og å støtte alliert innmarsj frå vest.
Norske våpen
Det norske forsvaret var basert på Krag-Jørgensen-gevær ( bolt action rifles) og Madsen maskingevær Madsen light machine guns, Colt M/29 heavy machine guns, 81 mm mortars i tillegg til landminer og dynamitt for å sprengje bruer og vegar.
Slaget
Full mobilisering vart gjennomført i området, og på det meste talde styrken kring 300 mann, men talet varierte. Det var fleire trefningar mellom norske og tyske styrkar. Dei norske forsvararane sprengde bruer og øydela vegar for å forseinke den tyske framrykkinga.
Slaget om Vinjesvingen hadde stor symbolsk tyding under okkupasjonen og gav styrke under ein deprimerande okkupasjon.
Vigo
Vigo er den største byen i Galicia i Spania, og ligg i provinsen Pontevedra.
Han har opp mot 300 000 innbyggjarar og eit storbyområde på kring 470 000 innbyggjarar, som er det fjortande største i Spania. Vigo er den største byen i Spania som ikkje er provinshovudstad.
Etymologi
Byområdet til Vigo er bygd over eit åsfort (castro) og ein romersk busetnad. Ein meiner at namnet Vigo kjem frå det latinske ordet Vicus
Historie
I mellomalderen var den vesle landsbyen Vigo ein del av området til dei omliggande byane, særleg Tui og han vart råka av fleire åtak frå vikingar. Innbyggjartalet var derimot så lågt at Vigo ikkje vart rekna som ein verkeleg landsby før rundt 1400-talet, då dei første nedskrivne kjeldene nemnde staden.
På 1500- og 1600-talet vart byen angripe fleire gonger. I 1585 og 1589 plyndra Francis Drake byen og okkuperte han ei kort stund. Mange av bygningane vart då brend ned. Fleire tiår seinare prøvde ein tyrkisk flåte å angripe byen. Som følgje av dette vart det bygd bymurar i 1656 under regjeringstida til Filip IV av Spania. Dei er framleis delvis bevarte.
I løpet av denne tida, og trass i alle åtaka, utvikla byen Vigo seg ved hjelp av handel og fekk mange privilegia av kongane av Spania.
I 1702 fann slaget ved Vigobukta stad og i 1719 vart han okkupert i ti dagar av ein britisk styrke sidan ein spansk flåte hadde reist ut frå Vigo i eit forsøk på å invadere Skottland for å støtte jakobittane.
I 1808 annekterte ein fransk arme Spania til Frankrike under Napoleon, men Vigo vart ikkje erobra før januar 1809. Vigo var òg den første byen i Galica som vart frigjort frå franskmennene under den spanske sjølvstendekrigen.
Andre verdskrigen
Fleire tyske ubåtar skal ha vorte søkkte nær hamna i Vigo: U-523 den 25. august 1943 (17 døde og 37 overlevande) og U-506, søkt 12. juli 1943 (48 døde og seks overlevande).
Klima
Vigo har eit maritimt klima (Köppen Cfb). Den gjennomsnittlege årstemperaturen er 15 °C. I motsetnad til mange andre galiciske byar har Vigo høge sommartemperaturar og milde vintrar. Dette kjem av ei verna plassering, omgjeve av innlandsfjell og øyane Illas Cíes i bukta ut mot havet.
Simaxis
Simaxis (sardisk Simàghis) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Oristano i regionen Sardinia. Han har 2 243 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 27.82 km² og ligg i ei høgd på 7 meter over havet.
Beitstad kyrkje
Beitstad kyrkje (tidlegare Solberg kyrkje) er ei langkyrkje frå 1869 i Beitstad sokn i Steinkjer kommune i Trøndelag fylke. Kyrkja ligg på Utvik.
Bygget er i tømmer og har 700 plassar.
Namnet
Då kyrkja vart innvigd vart ho omtala som Solberg nye kyrkje. Kyrkjesoknet skifte i 1913 namn frå Solberg til Beitstad. Etter Kyrkjedepartementet si meining skifte då også hovudkyrkja i soknet namn, men både Solberg og Beitstad vart brukt om kyrkja etterpå. I 1993 vart det ei avstemming på kyrkjelydsmøte der dei vedtok at namnet skulle vere Solberg, men Kyrkjedepartementet underkjende vedtaket.
Muldyr
Muldyr er ei krysning mellom ein eselhingst og ei hoppe av hest. Ei krysning av ei eselhoppe og ein hingst av hest blir kalla mulesel. Muldyr blir brukte som trekk-, laste- og ridedyr.
Eit muldyr er for det meste noko større enn eit mulesel, men finst, som mulesel, i alle storleikar - for ein stor del avhengig av størrelsen på foreldra.
Eit muldyr er vanlegvis ikkje i stand til å få avkom: Det er berre få kjende tilfelle der ei muldyr-hoppe har fått avkom, og det er ingen kjende tilfelle av at muldyr-hingstar har fått avkom. Dette fordi eit esel har 62 kromosom, ein hest har 64. Muldyret får dermed 63 kromosom, noko som skapar store vanskar når det skal lagast kjønnsceller med halvparten av dei 63 kromosoma.
DS «Norge»
DS «Norge» var eit dampskip i passasjertrafikk mellom Noreg og USA. 28. juni 1904 gjekk det på grunn ved Rockall nord for Irland og sokk. 635 menneske omkom, av desse var 220 norske.
Viracocha
Etter legenda fekk han ein son, Inti, og ei dotter, Mama Quilla. I legenda øydela Viracocha folket rundt Titicaca med ein flaum der to menneske overlevde for å bere sivilisasjonen til resten av verda. I ei anna legende var han far til dei første åtte siviliserte menneska. I somme soger hadde han òg kona Mama Cocha.
Namn
Tiqsi i quechua tyder ‘grunnlag’ eller ‘base’, medan wira tyder ‘feitt’, som tydde energikjelde hos inkaane. Adjektiva kun og qucha/kucha tyder noko slikt som ‘stor, allvetande, kraftfull’ etc.
Vira Cocha kan òg omsetjast til ‘skum på havet’ eller ‘havets skum’, som kan ymte om at namnet kjem av at andletet til Viracocha, som etter tradisjonen skal ha vore ekstremt lyst og skjeggete.
Delstaten Khartoum
Khartoum (arabisk الخرطوم, al-Kharţūm) er ein av 18 delstatar (wilayat) i Sudan. Administrasjonsstaden er Khartoum, som også er hovudstad i landet. Ein stor del av innbyggjarane i delstaten bur i storbyområdet rundt Khartoum, som mellom anna omfattar dei jamstore byane Omdurman og Khartoum Bahri. Folketalet var 5 274 321 ved folketeljinga i 2008, og flatevidda er 22 142 kvadratkilometer.
Administrativ inndeling
Delstaten er delt inn i sju mahaliyya:
Ting
Ting (av norrønt þing) var i norrøn tid ei dømande forsamling som òg kunne fungera som ei lovgjevande forsamling. Før lovane vart skrivne ned, la ein lovseiemann fram den munnleg overleverte rettskunna. Dei norrøne tinga har vorte skildra som ein tidleg versjon av demokrati då dei vart oppretta som eit tidleg forsøk på å introdusere eit representativt system der tvistar kunne gjerast opp i eit nøytralt forum og på ein ikkje-valdeleg måte, heller enn via blodhemn. Tinget samla seg på ein særskild tingstad, som gjerne kunne vera ein haug.
Ordet lever vidare i politiske forsamlingar som allting, storting, folketing, sameting, odelsting, lagting og landsting, og i domstolar som tingretten, Borgarting, Eidsivating, Frostating og Gulating.
Tingstader
Ein tingstad vart gjerne kalla for «tinget» og plassert på kjente og synlege stader. Det var naturleg å plassere tingstaden på eit naturleg samlingspunkt som eit ope område eller ei slette, gjerne med eit høgdedrag eller ein haug. Ein høgde eller ein voll, gav talarane, dommarane eller predikantane god oversikt over forsamlinga og landskapet rundt.
Tingstader kunne også plasserast ved gravhaugar som i mellomalderen gjerne vart sett på som heilage, og difor naturlege stader for religiøse samlingar.
Det finst fleire stadnamn som viser at ein stad truleg har vore vertskap for folkesamlingar og ting, til dømes Tinghaug og Tingvoll.
Gulatinget, som vart halde i Gulen kommune i Sogn og Fjordane, er ein av dei viktigaste institusjonane frå eldre norsk historie. Tusenårsstaden Gulatinget er ein symbolsk tingstad som blei opna i 2005 til minne om dei årlege tingsamlingane som fann stad i Gulen mellom ca. år 900 og år 1300 e.Kr. Staden inneheld monument laga av bilethoggaren Bård Breivik.
Tinghaug
Tinghaug er eit stadnamn som viser til ein stad for folkesamling, ein tingstad, men gjerne og ein stad for kulturelle hendingar og religiøse handlingar.
På garden Hauge i Gloppen i Sogn og Fjordane, ligg den største tinghaugen på Vestlandet. «Tinghaugen på Hauge» blir lokalt kalla Karnilshaugen etter garden den ligg på. Her er det unike lysforhold ved solkverv som gjer at det truleg var ein del religiøs aktivitet her.
Tingvoll
Tingvoll er eit stadnamn med same opphav. Tingvoll er ein kommune på Nordmøre i Møre og Romsdal. Tingvoll var truleg ein sentralt tingstad i denne delen av Nordmøre. Ein går ut frå at den gamle tingstaden låg der den gamle steinkyrkja Tingvoll kyrkje ligg i dag. Kommunen valde og kyrkjetunet som tingstad» som tusenårsstad.
Tynwald som er nasjonalforsamlinga på Isle of Man og islandske Þingvellir er begge namn som stammar frå det norrøne ordet Þingvǫll (tingvoll).
Fouad Siniora
Fouad Siniora er ein libanesisk politikar som var statsminister i Libanon frå 19. juli 2005 til 9. november 2009. Han er sunni-muslim, slik statsministeren må vera etter maktfordelingsordninga i den libanesiske grunnlova.
Siniora var ein ven av den avdøde statsministeren Rafik Hariri i over 45 år. Han studerte finansfag ved det amerikanske universitetet i Beirut. På 1970-talet jobba han for Citibank og forelas på det gamle universitetet sitt, før han fekk jobb i Sentralbanken. I 1982 vart han tilsett av Hariri og hadde diverse stillingar i hans forretningsimperium. Etter at borgarkrigen i Libanon tok slutt i 1990 har han vore finansminister i fleire, frå 1992 til 1998 og igjen frå 2000 til 2004. Etter at den anti-syriske opposisjonen vann parlamentsvala i mai og juni 2005 vart Siniora spurd av president Lahoud om å danna regjering. Han gjekk då av frå formannskapet i Group Méditerranée, ei bankfgruppering kontrollert av Hariri-familien. Etter vanskelege tingingar med presidenten og ymse politiske krefter danna Siniora regjering 19. juli 2005. Det var den første regjeringa som vart danna etter den syriske tilbaketrekkinga frå Libanon, og den første som inkluderer medlemer av Hezbollah.
Fouad Siniora har sterke band til den internasjonale finansverda. Han vert rekna som ein forkjempar for frihandel. Han var hovudarkitekten bak Paris II-konferansen i november 2002, der det vart løyva 2,6 milliardar USD til Libanon. Etter at Hariri måtte gå av som statsminister i 1998 vart Siniora skulda for korrupsjon, i samband med ein konflikt mellom Hariri og president Emile Lahoud. Siniora vart frikjend for alle skuldingar av parlamentet i 2003. Med omsyn til Hezbollah har Siniora sagt at «regjeringa ser motstanden om eit naturleg og ærleg uttrykk for det libanesiske folket sin nasjonale rettar til å frigjera landet sitt og forsvara æra si mot israelsk aggresjon og trugsmål.» Regjeringa hans omfattar representantar frå alle dei større politiske rørslene i Libanon, med unntak av general Michel Aoun si Frie Patriotiske Rørsle.
Han er gift og har tre born.
1856
1856 (romartal MDCCCLVI) var eot skotår som byrja på ein tysdag i den gregorianske kalenderen of eit skotår som byrja på ein sundag i den julianske kalenderen.
Norge (fleirtyding)
Norge er namn på fleire norske fartøy, i tillegg til å vera bokmålsforma av Noreg:
Stuhna
Stuhna (ukrainsk Стугна) er ei lita elv i Ukraina, ei høgre sideelv til Dnepr. Ho er 68 km lang.
Elva var åstad for slaget ved Stugna.
Av byar langs elva finn ein Vasylkiv.
751 Faïna
751 Faïna er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 28. april 1913 av Grigoriy N. Neujmin ifrå Crimean Astrophysical Observatory.
Vetrhus Bluesband
Vetrhus Bluesband er eit bluesband som har eksistert sidan 1991. Staden Vetrhus ligg i Odda i Hardanger.
Bandet
Bandet har hatt forskjellig besetning gjennom åra, men består i dag av:
Tidlegare medlemmer:
Daniel J. Kambestad er den einaste i bandet som har vore med helt sidan starten.
Diskografi
Selskap: Dusty Road Records
Émile Lahoud
Émile Geamil Lahoud er ein libanesisk general og politikar, og var president i Libanon frå 1998 til 2007. Han er maronittisk kristen, slik presidenten skal vera etter maktfordelingsprinsippet i den libanesiske grunnlova. Presidentperioden hans tok slutt i 2004 men vart forlenga med tre år av parlamentet i 2004, etter syrisk press.
Gene Clark
Gene Clark, fødd Harold Eugene Clark, var ein USA-amerikansk visesongar og ein av dei medlemmene som grunnla folkrock-gruppa The Byrds.
Gene Clark er mest kjend for tida med the Byrds mellom 1964 og 1966. Etter the Byrds hadde han ei lang solokarriere innan fleire musikksjangrar, men hadde ikkje særleg kommersiell suksess. Clark var ein av dei første artistane innan psykedelisk rock, barokk pop, newgrass, countryrock og alternativ country.
Tidleg liv
Harold Eugene Clark vart fødd i Tipton i Missouri som nummer tre av tretten born og lærte å spele gitar av faren frå han var ni år. Han lærte seg raskt songar av Hank Williams og tidlege rock'n'roll-songar av artistar som Elvis Presley og the Everly Brothers. Etter kvart byrja han å skrive eigne songar og berre 13 år gammal vart han med i ein lokal rock & roll combo kalla Joe Meyers og the Sharks. Som mange frå hans generasjon utvikla Clark ei interesse for folkemusikk på grunn av den populære gruppa Kingston Trio. Clark gjekk ut frå Bonner Springs High School i Bonner Springs i Kansas i 1962.
Danninga av The Byrds
Han byrja å spele med fleire folkemusikkgrupper rundt Kansas City ved Castaways Lounge, som var eigd av Hal Harbaum. Her vart han oppdaga av the New Christy Minstrels i august 1963 og dei tok han inn i bandet sitt i ein periode på seks månader. Etter å ha høyrt the Beatles slutta Clark i the Christys og flytta til Los Angeles der han møtte likemannen og folkartisten Jim (seinare Roger) McGuinn ved Troubadour Club og tidleg i 1964 byrja dei å samle bandet som skulle verte The Byrds.
Gene Clark var ein dyktig låtskrivar og skreiv mange av The Byrds sine mest kjende songar, inkludert «I'll Feel a Whole Lot Better», «Set You Free This Time», «Here Without You», «If You're Gone», «The World Turns All Around Her», «She Don't Care About Time» og «Eight Miles High». Han spelte munnspel i bandet òg (mest kjend på «Set You Free This Time»). Bassisten Chris Hillman sa fleire år seinare i forskjellige intervju at folk ikkje gav nok ære til Gene Clark, og merka seg særleg dei gode tekstane hans og meinte at det var Clark og ikkje nødvendigvis McGuinn eller Crosby som var den drivande krafta i The Byrds.
Plateselskapet avgjorde at McGuinn skulle ta solovokalen i bandet på dei store singlane og Bob Dylan-songane. Vonbroten over dette, samt at Clark mislikte turnelivet (inkludert kronisk flyskrekk) og at dei andre bandmedlemmene ikkje likte at Clark tente meir enn dei på grunn av inntektene han fekk for låtskrivinga, førte til intern krangling og han forlet gruppa tidleg i 1966. Han reiste tilbake til Kansas City ei kort stund før han flytta tilbake til Los Angeles og danna Gene Clark & the Group med Chip Douglas, Joel Larson og Bill Rhinehart.
Solokarriere og gjenforeining med The Byrds
Columbia Records, (the Byrds sitt plateselskap) signerte Clark som soloartist og i 1967 gav han ut det første soloalbumet sitt, Gene Clark with the Gosdin Brothers, ei blanding av pop, country rock og barokk-psykedeliske songar. Plata fekk god kritikk, men vart uheldigvis for Clark gjeve ut nesten samstundes med the Byrds-albumet Younger Than Yesterday, òg på Columbia og delvis på grunn av 18 månader ute av rampelyset selde plata dårleg. Clark vart usikker på framtida som soloartist og vart med i the Byrds igjen ein kort periode i 1967 som erstattar for David Crosby, som hadde forlate bandet, men han forlet bandet igjen etter berre tre veker etter eit panikkåtak i Minneapolis like før han skulle om bord på eit fly.
I 1968 signerte Clark med plateselskapet A&M Records og byrja eit samarbeid med Laramy Smith og danna gruppa Phoenix med Aron Vanderwort på bass og Wayne Bruns på drums. Phoenix spelte inn åtte songar, inkludert «Los Angeles». Smith, Purdy & Clark var seinare med på dobbel-CDen Flying High på A&M i 1998. Phoenix vart oppløyst då Clark og Smith ikkje klarte å verte samde om kva musikalsk veg dei skulle gå. Etter dette danna Clark bandet Dillard & Clark med banjogitarist Doug Dillard. Med gitaristen Bernie Leadon (seinare bandmedlem i The Flying Burrito Brothers og The Eagles), produserte dei to countryrock- og bluegrass-album: The Fantastic Expedition of Dillard & Clark og Through the Morning, Through the Night, begge selde dårleg men fekk særs god kritikk. I 1969 vart singelen «Lyin Down the Middle» gjev ut, som nådde nummer tre på singellistene i California. Sidan Clark nekta å turnere fekk materialet hans lite reklame og selde derfor dårleg. Dillard & Clark var òg uheldig då Lalo Schifrin vart nytta i staden for av John Williams til å lage musikk for filmen «The Reivers». Through the Morning, Through the Night var meir bluegrass enn føregjengaren, nytta elektriske instrument og inkluderte Donna Washburn (den dåverande kjærasten til Dillard) som korist, og alt dette medverka til at Bernie Leadon forlet bandet før albumet vart spelt inn. Tapet av Leadon som låtskrivar førte til at albumet inneheld fleire coverversjonar enn originalar og den musikalske endringa gjorde at Clark mista tillita til bandet. Han forlet derfor bandet seint i 1969. I ettertid har Dillard & Clark, i lag med The Flying Burrito Brothers, Buffalo Springfield, Poco og The Byrds, vorte sett på som ein av dei største påverknadane på seinare countryrockband som The Eagles, Pure Prairie League, Firefall og Laramy Smith.
I 1970 starta Clark å arbeide på ein ny singel og spelte inn to spor med dei originale medlemmene av the Byrds (men dei spelte ikkje i lag samstundes). Songane var «She's The Kind Of Girl» og «One in a Hundred», men vart ikkje gjeve ut på dette tidspunktet på grunn av problem med rettar og vart seinare ein del av albumet Roadmaster. Clark vart frustrert av musikkindustrien og kjøpte ein heim nær i Albion nær Mendocino, gav opp alkohol, gifta seg og fekk to born, medan han levde av inntektene som Byrds-platene han medverka på gav han.
White Light
Det var først i 1971 at Gene Clark si verkelege solokarriere tok til. Albumet skulle heite White Light men kanskje på grunn av plateselskapet sin uro over narokotikareferansen i namnet vart tittelen Gene Clark nytta i staden. Albumet vart produsert av den indianske gitaristen Jesse Ed Davis. Albumet var hovudsakleg akustisk med slidegitar av Davis. Albumet inneheld fleire sjølvgranskande songar som «With Tomorrow», «Because of You», « Where My Love Lies Asleep» og «For a Spanish Guitar» (hylla av Bob Dylan som ein song han ville vore stolt av å ha skrive). Alle songane var skrive av Clark, bortsett frå Dylan-songen «Tears of Rage». Albumet fekk igjen strålande kritikk, men selde igjen dårleg, bortsett frå i Nederland der musikkjournalistar òg stemde det fram som årets album. Nok ein gong nekta Clark å dra ut på turne med albumet.
Våren 1971 vart Clark hyrt inn av Dennis Hopper for å medverke med songane «American Dreamer» og «Outlaw Song» til Hopper-filmen «American Dreamer».
Ein nyinnspelt, lengre versjon av songen «American Dreamer» vart seinare nytta i filmen The Farmer frå 1977, samt ein instrumentalversjon av same song pluss «Outside the Law (The Outlaw)» (ei nyinnspeling av «Outlaw Song»).
I 1972 hyrte Clark inn eit band av dyktige coutryrockmusikarar for å spele inn eit album til på A&M. Innspelinga gjekk seint og var dyr, og prosjektet vart til slutt avslutta før det var ferdig av A&M. Dei åtte songane, samt dei han spelte inn med The Byrds i 1970/71 og ein annan song med The Flying Burrito Brothers («Here Tonight»), vart seinare gjeve ut som Roadmaster berre i Nederland, der det vart ein bestseljar.
I 1973 vart Dillard & Clark-songen «Through The Morning Through The Night» nytta på Quincy Jones-soundtracket til Sam Peckinpah-filmen The Getaway. Songen vart òg spelt inn av Alison Krauss og Robert Plant for albumet deira Raising Sand i 2007.
Byrds
Clark forlet så A&M og vart med i det originale Byrds for albumet Byrds (1973) som gjorde det bra (US # 20). Clark sine songar «Full Circle» og «Changing Heart», samt Neil Young-songane som han gjorde solovokal på («See The Sky About To Rain» og «Cowgirl In The Sand») vart rekna som høgdepunkt på plata som elles fekk særs negativ kritikk. Motlause av den dårlege kritikken og misnøgd med produksjonsjobben til David Crosby løyste bandmedlemmene opp bandet. Clark vart så ei kort stund med i McGuinn sitt soloprosjekt, der han første gong spelte «Silver Raven», rekna som ein av dei flottaste songane hans frå tida etter The Byrds.
På grunnlaget av det gode arbeidet Clark hadde gjort for Byrds signerte David Geffen han for Asylum Records tidleg i 1974. Asylum hadde då fleire av dei store singer-songwriter-artistane på tid. Han trekte seg tilbake til Mendocino og brukte mykje tid bak panoramvindauget til venen (og seinare medlåtskrivar og trommeslagar) Andy Kandanes på topen av ei klippe over Stillehavet. Med ei notisbok og ein akustisk gitar skreiv han mange songar som danna grunnlaget for det einaste albumet hans på Asylum, No Other. Det var produsert av Thomas Jefferson Kaye med mange studiomusikarar og koristar. Albumet var ei blanding av countryrock, folkemusikk, gospel, soul og kormusikk med poetiske, mystiske tekstar, men vart ikkje teke så godt i mot av kritikarane som meinte det var overprodusert. Sidan No Other heller ikkje var eit vanleg pop/rock-album var sjansane for kommersiell suksess minimal. Sidan det i tillegg berre bestod av åtte songar og hadde kosta $100 000 vart Geffen rasande og kort tid etter nekta selskapet å promotere albumet vidare. Clark returnerte til Los Angeles og ein hedonistisk livsstil som førte til at ekteskapet gjekk i oppløysing. Trass i dette gjorde han seg klar for den første soloturneen (med bil) for å berge No Other, der han spelte på college og klubbar med bandet the Silverados.
No Other
I 1976 og 1976 gav Clark hint til musikkpressa om at heldt på å samle eit sett med «kosmiske Motown-songar» i der han blanda countryrock med R&B og funk og skulle utdjupe lydbilete på No Other. Ti demosongar vart sende til Asylum som umiddelbart gav han ny kontrakt.
I 1977 gav Clark ut albumet Two Sides to Every Story, nok ein gong produsert av Thomas Jefferson Kaye. Albumet vart prega av countryrockballadar typisk for Clark, men selde dårleg. I eit forsøk på å finne eit publikum som kunne sette pris på det han gjorde, kom han for ein periode over flyskrekken og la ut på ein internasjonal turne. I Storbritannia spelte han samstundes med Roger McGuinn og Chris Hillman frå Byrds og denne suksessen førte til at dei tre gav ut eit sjølvtittulert album på Capitol Records i 1979.
Rehabilitering, Firebyrd og So Rebellious a Lover
Clark flytta til Hawaii med Jesse Ed Davis for å prøve å overvinne narkotikamisbruket og var der til slutten av 1981. Då han kom tilbake til Los Angeles samla han eit nytt band og produserte eit album kalla Firebyrd (tittelen viser til bandmedlem frå the Byrds og Firefall). Medan han venta på at Firebyrd skulle kome ut, slo Clark seg saman med Chris Hillman og andre i eit mislukka prosjekt kalla Flyte, som ikkje klarte å få platekontrakt og som derfor raskt vart oppløyst. Firebyrd kom til slutt ut i 1984 samstundes med plater av R.E.M. og Tom Petty, som hadde tent ei ny interesse for the Byrds. Clark starta å få tilhengjarar i Los Angeles og tok i mot den nye statusen sin med å opptre i lag med The Long Ryders og spele inn eit duettalbum med Carla Olson frå Textones kalla So Rebellious a Lover i 1986.
So Rebellious a Lover fekk god kritikk og selde relativt bra, faktisk det mestselgande soloalbumet til Clark. Samstundes byrja derimot Clark å få alvorlege helseproblem. Han hadde magesår etter mange år med alkoholisme (delvis på grunn av reiseangst) og i 1988 vart han operert, og det meste av magesekken og tarmane vart fjerna. Ein periode med abstinens og rekonvalesens følgde før Tom Petty sin versjon av «I'll Feel a Whole Lot Better» på albumet Full Moon Fever i 1989 gav Clark store inntekter og han hamna på køyret igjen med narkotika og alkoholmisbruk. Helsa hans vart verre og han mista status hos mange Byrds-tilhengjarar då han i lag med trommeslagar Michael Clarke gjennomførte ei rekkje konsertar kalla «A 20th Anniversary Celebration of The Byrds». Mange klubbar annonserte dei berre som «The Byrds», og dei kom snart i ein juridisk kamp med Roger McGuinn, David Crosby og Chris Hillman om bruken av namnet på bandet. The Byrds sette kranglinga til side og spelte i saman då dei vart innlemma i Rock & Roll Hall of Fame i januar 1991, der dei opphavlege musikarane spelte eit par songar saman, mellom anna Clark sin «I'll Feel a Whole Lot Better». Helsa til Clark vart stadig verre og 24. mai 1991, ikkje lenge etter han stara på det andre albumet med Carla Olson, døydde Gene Clark 46 år gammal, som følgje av «naturlege årsaker» påført av eit blødande magesår. Han vart gravlagd under ein enkel gravstein der det står «Harold Eugene Clark - No Other».
Andre artistar
Gene Clark sine songar har vorte spelt av fleire andre artistar. Death In Vegas og Paul Weller har spelt «So You Say You Lost Your Baby». I 2007 vart to av songane hans spelt inn av Alison Krauss og Robert Plant på albumet Raising Sand: «Polly Come Home» og «Through the Morning, Through the Night» This Mortal Coil har spelt songane «Strength of Strings» og «With Tomorrow».
Kjelder
''
Gan
Gan er ei gruppe kinesiske dialektar tala i større delar av nordre og sørvestre Kina. Måla er særleg typiske for Jiangxi-provinsen, og blir også kalla Jiangxi-dialekt. Ein finn også talarar nordvest i Fujian og i nokre delar av Anhui og Hubei.