cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zjanna Pintusevitsj-Block
Aktiv
Etter eit par svakare sesongar kom ho som Zjanna Pintusevitsj sterkt tilbake i 1997. Ho forbetra seg mykje på 200 meter og gjorde i byrjinga av juli månad unna sitt livs snøggaste løp på distansen i den spanske småbyen Monachil, der ho vart klokka inn på 22,17 sekundar. Knapt fire veker seinare sette ho personleg rekord med 10,85 då ho tok sølv på 100 m under friidretts-VM i Aten, slått med to hundredels sekund av Marion Jones frå USA. Fem dagar etter 100-metersfinalen tok Pintusevitsj gullet på 200 m, med tida 22,32 slo ho Susanthinka Jayasinghe frå Sri Lanka og Merlene Ottey frå Jamaica med høvesvis sju og åtte tidels sekund.
Også i 1998 presterte Pintusevitsj sterke tider på sprintdistansane. Men i den mest fabelaktige EM-finalen for kvinner på 100 meter måtte ho i Budapest nøye seg med ein fjerdeplass, trass i at ho fekk notert 10,92 i sluttid, franske Christine Arron sette europarekord med 10,73 sekundar og vann framom Irina Privalova og Ekaterini Thanou. Derimot sikra Pintusevitsj seg sølv på 200 m i EM, ei tevling som nemnde Privalova vann. Nett som i EM 1998, vart Pintusevitsj nummer fire på 100 meter under både VM 1999 og Sommar-OL 2000. Med tida 10,82 sekundar, sitt livs snøggaste 100 meter, vann Pintysevitsj-Block VM-finalen i kanadiske Edmonton den 6. august 2001. To år seinare tok ho VM-sølv på same distansen under friidretts-VM i Paris, ein prestasjon som vart annullert åtte år etterpå.
Doping
I 2011 vart Block dømd for å ha vore involvert i eit dopingprogram styrt av firmaet BALCO i USA. Alle hennar resultat frå 2002 og seinare vart då annullerte, mellom dei sølvmedaljen på 100 meter under VM i friidrett 2003. US-amerikanaren Mark Block, trenaren og sidan 1999 ektemaken hennar, vart frådømd retten til å ha noko med sport å gjere dei neste ti åra.
Jörgen Mårtensson
Jörgen Mårtensson er ein svensk tidlegare orienteringsløpar. Han vart verdsmeister på klassisk-distansen i VM 1991 og VM 1995. Åra 1982, 1988 og 1995 sigra han i den individuelle tevlinga i nordiske meisterskap.
Mårtensson sanka ti VM-medaljar i tida frå 1981 til 1987. Omframt to gull- og tre sølvmedaljar i individuelle tevlingar, var han med på å vinne tre stafett-sølv og to stafett-bronsar. I nordiske meisterskap tok han åtte medaljar, fordelt på fem gull, eitt sølv og to bronsar.
Mårtensson sigra i femdagars-tevlinga O-Ringen i 1981, i 1996 og 1997.
Conroy Point
Kjelder
{{liminn:omsett|en|kjelder= {{Autoritetsdata}}
All the Young Dudes av Mott the Hoople
All the Young Dudes er det femte studioalbumet til det engelske rockebandet Mott the Hoople, gjeve ut i 1972. Det var det første albumet deira for CBS Records (Columbia Records i USA og Canada), etter tre år på Island Records i Storbritannia og Atlantic Records i Amerika.
Kalvskindets Skiløberforening
Kalvskindets Skiløberforening vart skipa i 1870 på Kalvskinnet i Trondheim og var den første reine skiløparforeininga i byen. Foreninga var neppe særleg akitv sidan det er få spor etter henne. Truleg omfatta ho ein liten, lukka omgangskrets. Ho vart lagt ned i 1877 då Trondhjems Skiløberforening vart oppretta. Ho kan ha vore skipa som mottrekk etter at det kom ei skøytebane i byen i 1870.
All the Young Dudes av Mott the Hoople
Bakgrunn og mottaking
All the Young Dudes vart vendepunktet for det britiske bandet, som til då hadde strevd med å slå gjennom. Mott the Hoople var på randen var å gje seg då David Bowie kom inn og gav dei songen «All the Young Dudes». Bowie produserte òg albumet, som tok Mott «frå potensielt utdatert til å bli avatarar for glamrockrørsla». Ei ommastra og utvida utgåve av albumet kom ut på Sony BMG i Storbritannia og USA den 21. februar 2006.
Tittelsporet, «All the Young Dudes», kom ut på singel før albumet og gjekk inn på salslistene verda over, og vart «den ultimate glitterbarn-anthem i 1970-åra». «Sweet Jane», ein versjon av Velvet Underground-songen frå albumet deira Loaded, kom ut på singel i Canada, Nederland, Portugal, Spania og USA, men ikkje i heimlandet i Storbritannia. «One of the Boys», opphavleg B-side til «All the Young Dudes», kom òg ut på Nord-Amerika og det kontinentale Europa.
I 2003 vart albumet rangert på 491. plassen på lista til magasinet Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. I 2012 var albumet fltta til 484. plassen på lista med omtalen «Mott høyrest stundom meir soul-aktig ut, men aldri meir sexy eller glitteraktig.»
Kontrovers kring innspelinga
Det har vorte spekulert i mange år at sjølv om All the Young Dudes vart gjeve ut på CBS/Columbia Records, så kan Mott the Hoople ha spelt inn delar av eller heile albumet medan dei framleis hadde kontrakt med det førre selskapet sitt, Island Records – og om det skulle vise seg å vere sant hadde Island hatt rettane til innspelingane. Spekulasjonane vart forsterka i 2006 då den ommastra utgåva av All the Young Dudes kom ut med fleire bonusspor. Produksjonen på eit av bonusspora, «Black Scorpio» (ei tidleg utgåve av «Momma's Little Jewel»), er tilskriven den faste produsenten til Island, Muff Winwood, noko som indikerer at songen i det minste byrja medan Mott framleis var hos Island.
Salslister
Album Single
Miwa Yonetsu
Miwa Yonetsu er ein japansk fotballspelar.
Trientalis
Trientalis er ei planteslekt i fredlausslekta i nøkleblomfamilien. Det finst to artar i denne slekta, som er utbreidd i store delar av den nordlege tempererte sona. I Noreg veks éin art, skogstjerne.
Kent Olsson
Kent Olsson er ein svensk tidlegare orienteringsløpar. Han vart verdsmeister i 1987, året etter han vann den aller fyrste verdscupen i orientering.
Olsson fyrste VM-medalje kom då Sveriges stafettlag i 1983 kom på bronseplassen i ungarske Zalaegerszeg. Fire år seinare, i franske Gérardmer, vann han gullmedaljen, 59 sekund framom norske Tore Sagvolden. I 1989 fekk Olson sølvmedalje både individuelt og i stafett. To nye sølvmedaljar sikra han seg under VM 1991 i dåverande Tsjekkoslovakia, då på klassisk-distanse og kort-distanse. Frå nordiske orienteringsmeisterskap fekk Olsson med seg to stafettsølv og ein individuell bronsemedalje.
Med 117 poeng gjekk Olsson i 1986 til topps i den fyrste utgåva av Verdscupen i orientering, 5 poeng føre Øyvin Thon. I 1984 vann Olsson femdagars-tevlinga O-Ringen.
Rikotula
Rikotula (georgisk რიკოთულა) er ei elv i Kharagauli-distriktet vest i Georgia. Ho er ei sideelv til Dzirula frå venstre. Opphavet har ho på vestsida av fjellkjeda Likhi.
Larmtrastar
Larmtrastar, er små til mellomstore sporvefuglar i slekta Pomatostomus. Slekta er endemisk for regionen Australia og Ny-Guinea. På grunn av likskap i utsjånad og levesett med somme timalar var slekta klassifisert som timalar gjennom mange år. Nyare forsking har ført til at dei no er klassifisert som ein eigen familie Pomatostomidae, nærskylde skraphalar.
Larmtrastar er bakkelevande fuglar med mørke fjørdrakter og lange, nedbøygde nebb. Dei varierer mellom 17 og 27 cm i lengd og frå 30 til 85 gram i vekt. Vengene er korte og runde, og halen er lang og ofte halden dels spreidd, noko som gjer han brei òg. Føtene og beina er sterke og tilpassa levesettet på bakken. Det er ingen kjønnsdimorfisme i fjørdrakta, hoa har brune, raudbrune og grå farger, ofte med slåande kvite teikningar i andletet og på halsen. Fjørdrakta av ungfuglar er som på vaksne fuglar.
Alle fem artane beitar på eller nær bakken, er altetande og særs sosiale. Dei lever i familiegrupper og små flokkar på opp til ca. 20 individ og beitar saman, nyttar høge kallerop til kvarandre gjennom heile dagen. Dei lever hovudsakleg av insekt og andre virvellause dyr, men vil òg ta frø, frukt og små virveldyr. Gråkronelarmtrast og rustlarmtrast gjer meir omfattande beiting oppe i vegetasjonen enn dei andre artene. Dei lange nebba blir til brukt å søkje og snu på gjenstandar. Dei kan òg halde eit objekt med ein fot og slå med nebbet for å trekkje ut mat.
Larmtrastar er monogame hekkefuglar som forsvarar eit territorium. Under hekkinga får paret hjelp frå ei rekkje hjelparar frå gruppa si. Alle i gruppa deltar i bygging av store, overbygde reir med sideinngang eller inngang gjennom tunell. Reira blir òg brukt til felles soveplassar for ei gruppe, eit reir som har vore brukt til hekking kan seinare brukast til kvileplass, og motsett.
Artslista
Larmtrastar, Pomatostomus, i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
Susa i Italia
Susa er ein by og ein kommune i Piemonte i Italia. Han ligg der elvane Cenischia og Dora Riparia renn saman, ved foten av Dei cottiske Alpane, 51 km vest for Torino.
Pasji vrh
Pasji vrh (serbisk Пасји врх, tyder 'hundetoppen'; albansk Maja e Qenit) er ein fjelltopp på grensa mellom Kosovo og Montenegro. Han når 2405 meter over havet og ein del av Prokletijefjella. Toppen er ein av dei høgaste i Bogićevica-området. Andre fjelltoppar i området er Marijaš på 2533 som er det aller høgaste i Bogićevica.
Makrell i tomat
Makrell i tomat er eit pålegg med bitar av fiskesorten makrell og saus av tomat.
Makrell i tomat er eit populært pålegg i Noreg, og i følgje ei spørreundersøking i 2004 er dette ein av dei meste føretrekte påleggssortane. Det vart starta med hermetisk produksjon på 1950-talet i Noreg. Det at makrell i tomat frå då av vart tilgjengeleg i hermetisk form, medførte at denne påleggssorten vart teken i bruk i stor skala.
Historie
Stabburet AS har vore ein marknadsleiande leverandør av makrell i tomat i Noreg sidan 1958, etter ei oppskrift utvikla av Gunnar Nilsen og Svein Jervell.
Skildring
Makrell i tomat er rekna for å vera særs sunt. Det har eit høgt innhald av omega-3 fettsyrene, vitamin D og kalsium. I tillegg inneheld makrell i tomat òg ei rekkje andre vitamin og mineral, som t.d. vitamin A, vitamin E, vitamin B6, vitamin B12, jarn, magnesium og sink m.fl.
Jan Nyberg
Jan Nyberg er ein norsk journalist. Han er frå Stårheim i Eid kommune, og busett i Bergen. Frå 1979 arbeidde han i Dag og Tid, Vårt Land og NRK og i 1986 vart han tilsett i Bergens Tidende.
Don't Break Me
«Don't Break Me» (norsk omsetjing 'ikkje knekk meg') er ein popsong frå 2020 framført av den australske artisten Montaigne. Songen vann den australske songtevlinga Eurovision – Australia Decides 2020 og skulle ha vore det australske bidraget til Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland. Men 18. mars 2020 avlyste EBU Eurovision Song Contest på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020.
Om songen
Montaigne har fortalt at songen omhandlar «nok er nok-fasen» i eit forhold, der den eine parten følar at den legg ned meir kjensler, energi og krefter i forholdet enn det den andre personen gjer. Dette fører til at den fyrste vert frustrert og sint. «Eg skreiv songen medan eg las Codependent No More av Melody Beattie, som verkeleg skildrar kvalitetane og kjenneteikna rundt dynamikkane i eit forhold».
«Don't Break Me» var eitt av ti bidrag i Eurovision – Australia Decides i Gold Coast i Australia laurdag 8. februar 2020, arrangert av den australske kringkastaren SBS. Montaigne opptredde med blått hår, klovnesminke og ein klovnekrage. Songen vann juryavrøystinga og vart nummer to i telefonavrøystinga, men vann tevlinga samanlagt med 107 poeng. Gjennom sigeren vart songen det australske bidraget til Eurovision Song Contest, og skulle ha delteke i den fyrste semifinalen tysdag 12. mai 2020. Men på grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 vedtok EBU å avlyse Eurovision Song Contest for å hindre spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen covid-19. Songen fekk dimed aldri delteke i Eurovision Song Contest.
Al-Hijrah
Al Hijrah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Melodi Grand Prix 1984
Melodi Grand Prix 1984 var den 24. utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. Ti finalistar kjempa i finalen 7. april 1984 som blei arrangert i Chateau Neuf i Oslo. Vinnarlåten blei «Lenge leve livet», komponert og framført av Dollie De Luxe. Duoen representerte Noreg i den internasjonale finalen i Luxembourg, der enda «Lenge leve livet» på 17. plass med 29 poeng.
Sendinga
For første gong på elleve år flytta NRK sendinga ut av NRK Marienlyst og tilbake til Chateau Neuf, der finalen òg blei arrangert i 1973. Programleiar var frilansjournalist Sissel Keyn Lodding, mens Kringkastingsorkestret med 56 musikarar akkompagnerte låtane under leiing av Egil Monn-Iversen. Dette var siste gong på 31 år at Kringkastingsorkestret spelte i Melodi Grand Prix. Per Øystein Sørensen, Kari Gjærum, Hege Schøyen og Håkon Iversen kora under songane.
Til saman kom det inn 950 melodiar til den opne konkurransen. Ein jury beståande av songarane Susanne Fuhr, Henning Sommerro og plateprodusent Eirik Wangberg, plukka ut fem av dei til finalen laurdag 7. april. I tillegg inviterte NRK fem komponistar til å fylle dei fem siste finaleplassane.
Det var 1200 publikummarar til stades i Chateau Neuf, og dei fem juryane sat også i salen. Avstemminga blei eit tett laup mellom fleire av songane, men til slutt vann Dollie De Luxe ein knapp siger med «Lenge leve livet». Då Benedicte Adrian blei intervjua etter avstemminga, sa ho: «Eg må berre helse heim til mor og far og seie at eg vann, sjølv om eg hadde filler i håret og alt saman!»
Avstemming
Dette året var det planlagt at dei vanlege distriktsjuryane skulle røyste, ei ordning som blei avlyst på grunn av streik. I staden sette NRK saman ein jury på 35 medlemmar som blei delte inn i fem aldersgrupper. Jurymedlemmene hadde ikkje nokre band til det profesjonelle musikklivet, NRK eller deltakarane. Den spesielle ordninga vekte humring og latter i salen då programleiar Lodding forklarte ho.
Kvar medlem gav kvar song frå 1 til 5 poeng, og songen som fekk flest poeng i ei jurygruppe, blei tildelt 12 poeng. Andreplassen fekk 10 poeng, tredjeplassen fekk 8, og deretter vidare frå 7 til 1 poeng.
Først gjekk leiinga til Dollie De Luxe, etter den andre juryen tok Inger Lise Rypdal leiinga, og held den ut til fjerde jury. Etter dette låg dei begge likt, med Beate Jacobsen rett bak. Silhouette halte sterkt innpå etter å ha fått full pott frå den fjerde juryen. Men trass for at Silhouette også var den femte juryen sitt førsteval, vann til slutt Dollie De Luxe berre 2 poeng føre «Strand Hotel» og 3 poeng føre «Vindar» og «A-oa-oa-oa».
Hendingar
Før finalen blei det bråk då NRK nekta høggravide Linda Hetlevik å syngje «Jeanne d'Arc». Hetlevik var innstilt på å syngje og blei skuffa over NRK si avgjerd. «Jeg er tross alt ikke gravid i munnen, og stemmen er det derfor ikke noe galt med.» sa ho til VG. Jurydommar Eirik Wangberg kalla avgjerda for ein «skandale» og bad NRK om å ombestemme seg. NRK stod på sitt, og det blei dermed Cathy Ryen som fekk framføre bidraget.
Fleire fagfolk meinte rett song vann, mellom anna svenske Herreys, som var til stades i salen. VGs kritikar meinte derimot at Noreg ikkje kunne vente seg nokon topplassering i Luxembourg. Aftenpostens kritikar var samd og meinte Silhouette hadde det beste showet: «De gjorde seg best på TV-skjermen. Friskt, svingende, charmerende.»
Folket var samde med Aftenpostens skribent. Etter sendinga gjorde ScanFact ei meiningsmåling for VG, og heile 47 prosent av de spurde meinte at Silhouette og «A-oa-oa-oa» skulle ha vunne. 17 prosent hadde «Lenge leve livet» som favoritt. Etter finalen drog Dollie De Luxe-jentene rett på fest til manageren Ole Sørli, som dermed kuppa den offisielle festen arrangert av Se og Hør.
Komikaren Linn Skåber song eit utdrag frå «A-oa-oa-oa» i humorserien Hjerte til hjerte på NRK i 2007.
I etterkant av finalen gjekk programleiar Sissel Keyn Lodding ut i Journalisten og kritiserte NRK for «hårreisende opptaksprøver» og «stort forventningspress». Ho karakteriserte også løna på 5000 kroner som «luselønn». NRK sjølv var skuffa over kritikken frå Lodding og meinte honoraret stod i høve til jobben.
Grosvenor Mountains
Grosvenor Mountains er ei gruppe vidt spreidde fjell og nunatakar som stig opp av polarplatået i Antarktis, aust for toppen av Millbreen. Dei strekkjer seg frå Mount Pratt i nord til Mount Raymond-området i sør, og frå Otway Massif i nordvest til Larkman Nunatak i søraust. Dei vart oppdaga av kontreadmiral Richard E. Byrd på ein flytur under Byrd-ekspedisjonen til Sørpolen i november 1929, og vart namngjeven av han etter Gilbert Grosvenor, leiar i National Geographic Society, som var med på å finansiere ekspedisjonen. Fleire fjell nær Mount Raymond vart visstnok observert av Ernest Shackleton i 1908, men vart då rekna for å vere eit framhald av Dominion Range.
Messe de Nostre Dame
Messe de Nostre Dame er ei messe skriven av Guillaume de Machaut, ein gong før 1365. Dateringa er uviss (nokre meiner ho er skriven alt i 1346). Messa er rekna som eit storverk innanfor mellomaldermusikken og ars nova, og er den første gjennomkomponerte messesyklusen i historia skriven av ein komponist.
Maiko Nasu
Maiko Nasu er ein japansk fotballspelar.
Messe de Nostre Dame
Oppbygging
Messa er bygd opp kring dei faste messeledda: Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus og Agnus Dei. Til slutt følgjer ein stutt Ite, Missa est. Kyrien alternerer med den gregorianske Kyrie-melodien (nr IV i gradualet). Sanctus og Agnus Dei nyttar melodiar frå messe XVII, og Ite er henta frå Sanctus VIII. Gloria og Credo er gjennomkomponerte utan tydeleg tilvising til nokon særskild gregoriansk melodi. Desse står i melodisk skyldskap til kvarandre.
Nostre Dame-messa er skriven for fire stemmer, heller enn dei vanlege tre som var i bruk. Machaut har lagt til ei ekstra stemme, som svarar til den moderne bass-lina.
Sameining
Machaut sameinte dei faste messeledda på ein måte som ikkje hadde vore vanleg før hans tid. I ei vanleg høgmesse er ordinarieledda skilde frå kvarandre ved proprieledd, lesing, bøner og hymner. Det er rekna med at dette kunstargrepet sette standard for seinare utforming av messesyklusar gjennom renessanse og nytid.
Formål og stil
Machaut skreiv Messe de Nostre Dame for Katedralen i Reims, der han virka som korleiar og prest. Skal ein tru lister som er funne i katedralen er messa skrive for ei fruemesse halden på ein laurdag. Nokre forskarar meiner at Machaut ikkje var i arbeid her før mot slutten av 1350-talet, og at han skreiv denne messa som takk for tilsettinga. Skal ein følgje testamenta til Machaut og bror hans, Jean, som og var tilsett ved katedralen, var messa og tenkt til bruk i minnegudstenesta over dei. Men det er ikkje fastsett kva bruk messa var meint for.
Ein reknar med at Machaut kjende til Tournai-messa, ein syklus som er noko eldre, men anonym. Denne messa er sett saman av ulike messeledd frå ulike komponistar. Særskild Gloria og Credo i Nostre Dame-messa har noko likskap med messa frå Tournai. Dei andre messeledda i Machauts messe er laga i motett-stil.
Innspelingar
Messa vart spela inn alt i 1956 for Deutsche Grammophon. Seinare har The Hilliard Ensemble sunge ho inn (Hyperion records, 1989).
Oxford Camerata gjorde ei utgåve i 1996 (Plateselskapet Naxos, og endeleg har Ensemble Gilles Binchois gjort messa på plate i 2000 (Cantus).
Roy Cicala
Roy Joel Cicala var ein USA-amerikansk produsent, lydteknikar, låtskrivar og musikar. Han har mellom anna vunne over 10 platinaplater for produksjon, skriving, lydteknikk og management for talent frå 1970-talet til 2014.
Biografi
Roy Cicala vart fødd som Roy Joel Cicala i New Haven i Connecticut. Sidan starten i 1968 i Record Plant Studios i New York spelte han inn og produserte nokre av dei største artistane i moderne musikk, inkludert Cab Calloway, John Lennon, Aretha Franklin, The Four Seasons, Madonna, Elvis Presley, Elton John, Bruce Springsteen, Sting, Frank Sinatra, Dire Straits, Jimi Hendrix, David Bowie, Harry Nilsson, Miles Davis, Chick Corea, Ray Charles, Queen, Aerosmith, Bon Jovi, Liza Minnelli, Roberta Flack, Patti La Belle, Van Morrison, Don McLean, The Who, Johnny Winter, Crosby, Stills, Nash and Young, Frank Zappa, Lou Reed, Prince, Santana, Sarah Vaughan, Charles Mingus og mange andre.
Cicala byrja å jobba som frilans lydteknikar i New York då han tok over Record Plant Studios og styrte store albumsuksessar som sjefslydteknikar. Han var lydteknikar på det første albumet som vart spelt inn i Record Plant Studios, Electric Ladyland med The Jimi Hendrix Experience, gjeve ut i 1968. Gjennom åra jobba han på hundrevis av album. I løpet av 1970-talet gav huslydteknikarane Shelly Yakus og Roy Cicala mange lokale band starten sin ved å donera studiotid og materiale til kommande artistar, lydteknikarar og produsera demobanda deira. I si tid på Record Plant var Cicala involvert i ei lang rekkje prosjekt, mellom anna gjorde han fjernarbeidet til konserten Live Aid i 1985. Record Plant vart lagt ned i 1989.
Cicala jobba for første gong med John Lennon like før The Beatles vart oppløyst i 1970. Cicala gjorde lydteknisk arbeid for Lennon og Ono på fleire album, mellom anna Imagine, Mind Games og Double Fantasy.
Arbeid
Cicala hadde jobba i Brasil sidan 1970-talet som lydteknikar og produsent. Han produserte og var manager for store artistar som Charlie Brown jr. på det nystarta Record Plant South. Han sat i det rådgivande styret for ein New York City-basert oppstartsbedrift grunnlagt av nevøen Craig Alberino.
Rebecca Latimer Felton
Rebecca Ann Latimer Felton var ein amerikansk forfattar, lærar, sosialreformerar og politikar som vart den første kvinna som tenestegjorde som senator i det amerikanske senatet. Ho er den mest prominente kvinna historia til den amerikanske delstaten Georgia historie i den progressive perioden, og vart heidra med ei utnemning til senatet.
Felton vart teken i eid den 21. november 1922 og tenestegjorde berre i 24 timar. I ein alder av 87 år, ni månadar og 22 dagar var ho den eldste ferske senatoren som kom inn i senatet. Ho er så langt den einaste kvinna som har vore Senator frå Georgia. Ektefellen hennar William Harrell Felton var medlem av Representanthuset og representanthuset i Georgia, og ho dreiv valkampane hans. Ho var ei leiande sosietetskvinne, ein talsperson for fengselsreformer, røysterett for kvinner og pedagogisk modernisering.
Ho var også den siste tidlegare slaveeigaren i Kongressen, og ei av få framståande kvinner som talte i favør for lynsjing.
Liisa Veijalainen
Liisa Karina Veijalainen er ein finsk tidlegare orienteringsløpar frå Piikkiö i Egentliga Finland. Ho vart verdsmeister i 1976 og kom på andreplass i 1978 og i 1979. I VM 1972, 1978 og 1979 deltok ho på Finlands gull-lag i VM-stafett. I 1980 vart ho nordisk meister.
Veijalianen var ankerkvinne på det finske stafettlaget som i VM 1972 i Tsjekkoslovakia slo Sverige med 10 sekund i kampen om gullmedaljen. Etter andreplass i nordisk meisterskap 1975, vann ho gullmedaljen under verdsmeisterskapen 1976 i Aviemore i Skottland. Under VM 1978 på Kongsberg vart ho nummer 2 i den individuelle tevlinga, før det vart gull i stafetten. Året etter kopierte ho desse plasseringane då VM fann stad i heimlandet. I 1980 vart Veijalainen nordisk meister i svenske Borlänge.
Frustration Dome
Frustration Dome er ein stor isdekt kuppel med store bresprekkar, som ligg kring 38 nautiske mil søraust for Mount Henderson i Mac. Robertson Land i Antarktis. Det låg ein tellurometerstasjon på kuppelen, oppretta under ei kryssing av kuppelen av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) frå Mawson-stasjonen til Kjerka i 1967, og fekk dette namnet av ANARE fordi gruppa måtte vente her då kjøretøyet deira måtte reparerast. Dermed vart ikkje landmålinga ferdig før våren etter.
Fuchs Dome
Fuchs Dome er ein stor isdekt kuppel på over 1525 moh, mellom Strattonbreen og Gordonbreen sentralt i Shackletonkjeda i Antarktis. Han vart først kartlagt i 1957 under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (CTAE) og kalla opp etter sir Vivian E. Fuchs, leiaren for CTAE 1955–58.
John Bonham
John Henry Bonham var ein britisk musikar og låtskrivar, mest kjend som trommeslagar i Led Zeppelin. Bonham er velrenommert for snøggleiken, krafta, den kjappe høgrefoten, den særeigne stilen og kjensla for grooven. Han vert rekna som ein av dei største trommeslagarane i rockehistoria av mange trommeslagarar, andre musikarar og musikkekspertar.
Tidlege år
Bonham gjekk på Lodge Farm Secondary Modern School, der rektoren ein gong skreiv i skulerapporten sin at «Han vil anten ende opp som ein søppelkjørar eller millionær» Etter han forlet skulen i 1964 arbeidde han med faren som snikkarlærling medan han spelte trommer for forskjellige lokale band. I 1964 var Bonhan med i det første halv-profesjonelle bandet sitt, Terry Webb and the Spiders, og møtte den framtidige kona Pat Phillips kring same tid. Han spela òg i andre band i Birmingham som The Nicky James Sats og The Senators, som gav ut singelen «She's a Mod» i 1964. Bonham vart så musikar for fulltid og to år seinare vart han med i A Way of Life, men bandet vart snart inaktive. Desperat etter ei fast inntekt, vart han med i bluesgruppa Crawling King Snakes, der songaren var den unge Robert Plant.
I 1967 bad A Way of Life om at Bonham måtte kome attende til gruppa, og han gjorde det. I denne perioden opprettheldt han kontakten med Plant, og då Plant danna Band of Joy, var Bonham førstevalet som trommeslagar. Bandet spelte inn nokre demoar, men ingen album. I 1968 turnerte den amerikanske songaren Tim Rose i Storbritannia og inviterte Band of Joy som oppvarming. Då Rose kom attende nokre månader seinare, tilbaud han Bonham jobb i bandet sitt, noko som gav han fast inntekt.
Led Zeppelin
Etter at The Yardbirds vart oppløyst, starta gitaristen Jimmy Page eit nytt band, då han rekrutterte Robert Plant, som igjen foreslo Bonham som trommeslagar. Page hadde tenkt på Procol Harum sin B.J. Wilson og studiotrommeslagarane Clem Cattini og Aynsley Dunbar som sine val. Ginger Baker var òg rykta å stå på lista til Page. Då han såg Bonham spele trommer for Tim Rose på ein klubb i Hampstead, nord i London, i juli 1968, vart Page og manager Peter Grant med ein gong overbeviste om at han var perfekt for det nye prosjektet, først kjend som the New Yardbirds og sidan som Led Zeppelin.
Under den første turneen deira i USA i desember 1968, var Bonham vener med Vanilla Fudge-trommeslagar Carmine Appice. Appice introduserte han for Ludwig-trommer, som han så nytta resten av karrieren. Bonham nytta dei lengste og tyngste trommestikkene som fanst, og refererte til dei som «tre». Den hardtslåande stilen hans kan høyrast på mange Led Zeppelin-songar, som «Immigrant Song» (Led Zeppelin III), «When the Levee Breaks» (Led Zeppelin IV), «Kashmir» (Physical Graffiti), «The Ocean» (Houses of the Holy) og «Achilles Last Stand» (Presence). Studioinnspelinga av «Misty Mountain Hop» fangar på perfekt måte kjensla hans for dynamikk og det same kan ein høyre i den presise tromminga på «No Quarter».
Utanom Led Zeppelin
I 1974 dukka Bonham opp i filmen Son of Dracula, der han spelte trommer i Count Downe (Harry Nilsson) sitt band.
Dødsfall
Den 24. september 1980 vart Bonhan henta av assistenten Rex King for å øve med bandet i Bray Studios før ein turne i USA, den første i landet sidan 1977. Under reisa bad Bonham han om å stoppe for frokost, der han drakk fire firedoble vodkaer (seksten shots, mellom 400–560 ml). Han drakk sidan tett etter han kom til øvinga. På kvelden drog dei alle heim til Page, Old Mill House i Clewer, Windsor. Etter midnatt den 25. sovna Bonhan og vart slept i seng. Benji LeFevre (som erstatta Richard Cole som turnemanager for Led Zeppelin) og John Paul Jones fann han død dagen etter. Bonham vart 32 år gammal. Dødsårsaka var kveling frå oppkast. Dei fann ikkje spor av andre stoff i kroppen hans. John Bonham vart kremert og sett i jorda den 12. oktober 1980 i Rushock soknekyrkje i Worcestershire.
Trass i mediarykte om at bandet kom til å erstatte Bonhan, så valde resten av medlemmane å oppløyse Led Zeppelin då Bonham døydde. Dei gav ut ei pressemelding den 4. desember 1980 som stadfesta at bandet ikkje kom til å halde fram utan trommeslagarane deira.
Familie
John Bonham hadde to søsken, den yngre broren Mick Bonham (1951–2000) og den yngre systera Deborah Bonham (f. 1962), som er visesongar.
Bonham var gift med Pat Phillips og paret fekk to born, dottera Zoë Bonham (f. 1975), som er songar og låtskrivar og sonen Jason Bonham (f. 1966), ein trommeslagar som har hatt suksess med forskjellige band som UFO, Foreigner og Bonham. Ved fleire høve har han spelt med Led Zeppelin for faren, mellom anna på gjenforeiningskonserten til bandet den 10. desember 2007.
Lovord
Bonham vert ofte rekna som ein av dei største og mest påverkande rocketrommeslagarane i historia, og sjølv i dag toppar han ofte lister over dei største trommeslagarane. I 2007 kåra Stylus han til den beste på lista deira over dei 50 største trommeslagarane i rock, det same gjorde nettmagasinet Gigwise.com i 2008, og ei lesarundersøking i Rolling Stone vann han «med god margin» i 2011. Bonham vart rangert på førsteplass på Classic Rock si liste frå 2005 over dei 50 største trommeslagarane i rock, og magasinet Modern Drummer har skildra han som «den største rocke-trommeslagarane i historia» I september 2008 toppa Bonham lista til Blabbermouth.net over «rockeartistar tilhengjarane helst ville hatt tilbake i live», føre Elvis Presley og Freddie Mercury. Rhythm stemnde han fram som den største trommeslagaren nokon gong i oktober 2009.
John Bonham har av Allmusic vorte skildra som ein av dei viktigaste, mest kjende og påverkande trommeslagarane innan rock. Adam Budofsky, redaktør i Modern Drummer skriv «Om kongen av rock'n'roll var Elvis Presley, så var kongen av rocketrommeslagarane utan tvil John Bonham.»
Påverknad på andre musikarar
Fleire av desse trommeslagarane har forklart påverknaden til Bonhan, som Roger Taylor frå Queen, som sa:
"Den største rocketrommeslagaren gjennom tidene var John Bonham, fordi han gjorde ting som ingen nokon gong hadde tenkt var mogeleg å gjere før på trommer. Og han hadde òg den beste lyden - dei høyrdest enorme ut, og berre éi basstromme. Han var så rask på den eine at han gjorde meir enn dei fleste andre kan gjere med tre, om dei hadde klart å spele på tre. Og han hadde teknikk og ei fantastisk kraft og ei enorm kjensle for rock`n`roll."
Dave Grohl frå Foo Fighters, Nirvana og Them Crooked Vultures har sagt:
"John Bonham spela trommer som nokon som ikkje visste kva som kom til å skje-som om han han balanserte på kanten av eit stup. Ingen har kome nær det sidan, og eg trur ikkje nokon nokon gong vil. Eg trur han vil vere den største trommeslagaren for alltid."
Chad Smith frå Red Hot Chili Peppers sa:
"For meg var John Bonham den beste rocketrommisen nokon gong. Stilen og lyden hans var så gjenkjenneleg. Uansett kva trommesett han spelte, så kunne du høyre at det var han."
Charlie Watts frå The Rolling Stones fortalte Guitar Player:
"John Bonham er den beste til å vere John Bonham og gjere det han gjer. Eller gjorde-uheldigvis, han er død. Han var den beste. Det var ingen som var betre enn John Bonham til å gjere det, og heldigvis har me nokre plater så du kan høyre det."
"Ein av dei fantastiske tinga med John var at han gjorde det veldig enkelt for meg som produsent fordi han verkeleg kunne stemme trommene sine, og veit du, det var ganske sjeldan for trommeslagarar i dei dagar. Han visste verkeleg korleis han skulle få instrumentet til å synge, og på grunn av det, kunne han få så mykje volum ut av dei berre med å spele med handledda. Det var ein forbausande teknikk som var ganske heilskapleg om du skjønar kvar eg meiner."
Dramadol
Dramadol (serbisk Драмадол, albansk Maja Dramadol) er ein fjelltopp på Hajla i Prokletije på grensa mellom Montenegro og Kosovo. Fjellet har ei høgd på 2120 meter over havet og ligg vest for sjølve Hajla.
Al-Husayn i Jemen
Al-Husayn er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Holland Range
Holland Range er ei ulendt fjellkjede langs kysten av Antarktis, kring 60 nautiske mil lang og som ligg like vest for Rossisen. Ho strekkjer seg frå Robbbreen til Lennox-Kingbreen. Ho vart namngjeven etter sir Sidney Holland, som var statsminister i New Zealand og som støtta deltakinga til nasjonen i Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58).
Centerfold
«Centerfold» er ein song av The J. Geils Band frå albumet Freeze Frame i 1981.
Songen handlar om ein mann som er sjokkert over å oppdage at ungdomskjærasten hans er midtsidejente i eit herremagasin.
Songen kom ut på singel hausten 1981 og gjekk heilt til topps på den amerikanske Billboard Hot 100 i februar 1982 og låg der i seks veker. Det var den første singelen frå albumet og var ein av videoane som gjekk mykje på MTV, som då nettopp var starta. Singelen nådde òg tredjeplassen på den britiske singellista, og vart den einaste større hitsingelen deira der.
Songen er spelbar i videospelet Rock Band 3.
I 2018 vart songen rangert på 66. plassen på Billboard's All Time Top Songs.
Seven Up av Ash Ra Tempel
Seven Up er eit studioalbum frå 1972 av det tyske krautrockbandet Ash Ra Tempel i lag med Timothy Leary. I motsetnad til føregjengarane til Ash Ra Tempel, består dette albumet av bluesaktig psykedelia på første sida, medan den andre sida inneheld såkalla space rock.
Breheimsenteret
Breheimsenteret er eit informasjonssenter for Jostedalsbreen nasjonalpark, som ligg i Jostedalen i Luster kommune i Sogn og Fjordane, tett ved Nigardsbreen som er rekna som den lettast tilgjengelege breen i Noreg.
Senteret har kafeteria og klatrevegg for born, og er ope for publikum i perioden 1. mai – 1. oktober.
Breheimsenteret brann ned til grunnen om kvelden 28. juli 2011. Brannårsaka er førebels ukjend. Senteret blei bygd opp att og stod klart i mai 2013.
Another Tear Falls
«Another Tear Falls» er ein song skriven av Burt Bacharach med tekst av Hal David og først spelt inn av den amerikanske songaren Gene McDaniels i 1962 for den britiske filmen It's Trad, Dad! og vart sidan spelt inn og gjeven ut av den amerikanske popgruppa The Walker Brothers som den sjuande singelen deira i 1966. Akkompagnementet vart dirigert av Reg Guest.
«Another Tear Falls» vart ein moderat hit som låg åtte veker inne på UK Singles Chart med ein 12. plass som høgaste plassering i oktober. Salstala for singelen var relativt skuffande for gruppa og stadfesta ein minkande popularitet for gruppa. Trass i at singelen gjorde det skuffande gjorde albumet som kom ut samstundes, Portrait, det langt betre og nådde tredjeplassen på UK Albums Chart.
B-sida «Saddest Night in the World» er sungen av Scott Walker, men er ein av dei første songane John Walker skreiv. John Walker skreiv sidan to songar for det neste albumet til gruppa, som han begge song sjølv.
Fylkesveg 335
Fylkesveg 335 finst i fleire fylke i Noreg:
Fylkesvei 335 (andre betydninger)
Holyoake Range
Holyoake Range er ei fjellkjede i den sørlege delen av Churchill Mountains som strekkjer seg 46 km frå nordvest til søraust mellom Prince Philipbreen og Errantbreen. Ho vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee etter Keith Holyoake som var jordbruksminister, så statsminister og seinare leiar for opposisjonen, og gav sterk støtte til New Zealand si deltaking i Commonwealth Trans-Antarctic Expedition, 1956–58.
Al-Ja`Adib
al-Ja`Adib er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Sem hovudgard i Tønsberg
Sem hovudgard, òg kalla Sem kongsgard, var ein gammal kongsgard og lensherreresidens der Jarlsberg hovudgard ligg no, det vil seia 3 km nordvest for Tønsberg i Vestfold. Garden vart opphavleg kalla Sæheim, 'sjø-garden', og seinare Konge-Sem.
Historie
Ifølgje Snorres Harald Hårfagres saga var Sem garden til Haralds son Bjørn Farmann. Bjørn skal ha vorte drepen på garden i 927 av broren Eirik Blodøks. Ifølgje tradisjonen vart Bjørn gravlagt i Farmannshaugen, som er ein stor gravhaug på garden, men utgravingar har vist at han er mykje eldre.
Oktett
Oktett (frå latin octo, 'åtte', gjennom italiensk) er ei musikalsk nemning for ei musikkgruppe med åtte medlemmer eller eit verk skrive for ei slik gruppe. Tittelen blei først brukt om komposisjonar på 1800-talet.
Sem hovudgard i Tønsberg
Historie
Ifølgje Ågrip (Ágrip af Nóregs konunga sögum) var det på Sem kong Harald Gille utførte jarnbyrd rundt 1125 for å prove at han var son av Magnus Berrføtt. Harald gjorde seinare krav på den norske trona, noko som vart innleiinga til borgarkrigsti da i Noreg.
Oktett
Alle slags instrument og stemmar kan danna ein oktett, men nokre samansetjingar er vanlegare enn andre i ulike musikktradisjonar. Oktett er ei av dei største gruppene som kan spela kammermusikk. Her finn ein gjerne reine strykeoktettar, i nokre høve «doble kvartettar» med to par fiolinar, to bratsjar og to celloar.
Oktettar er vanlege innan jazz og som ulike slags kor, og mindre vanlege innan rock og popmusikk.
Sem hovudgard i Tønsberg
Historie
Ved Sem kongsgard vart fylkeskyrkja, dagens Sem kyrkje, reist tidleg på 1100-talet. Før bygginga av Tunsbergshus under Håkon Håkonsson var Sem den staden der kongane på reisene sine omkring i landet har teke opphald.
Garden vart seinare residens for dei kongelege befalingsmennene over Tønsberg len, som heldt fram å driva eigedomen ved hjelp av leilendingar. Den fyrste lensherren ein kjenner på Sem kongsgard, var dansken Erik Ugerup (Urup) som fekk kongsgarden og Tønsberg len mot avgift frå 1524. I 1547 mista Ugerup lenet, som vart overteke av Bent Bille. Han budde på Sem når han var i Noreg, men oppheldt seg elles mest på godset sitt i Sjælland.
Då kongen i København oppretta Noregs andre, og siste, grevskap, Griffenfeldt grevskap, i 1673, overtok Peder Schumacher Griffenfeld Sem hovudgard, som inntil då hadde tilhøyrt kongemakta. Husa og hagen skal ha vore i svært dårleg stand. Greven gav garden namnet Griffenfeldgård som tre år seinare vart omdøypt til Jarlsberg hovudgard. I 1682 brann bygningen på Jarlsberg og nye bygningar av stein vart etter kvart bygd av den nye eigaren, den tyske feltmarskalken Gustav Wilhelm Wedel.
Morgan Fisher
Stephen Morgan Fisher er ein engelsk klaverspelar og komponist, og mest kjend som medlem i Mott the Hoople tidleg i 1970-åra. Gjennom karrieren har han drive med mykje forskjellig innan musikk og er framleis aktiv i musikkindustrien. I nyare år har han òg arbeidd med fotografi.
Fossano
Han ligg langs jernbanelinja frå Torino til Cuneo og til Savona.
Dei største næringane i byane er konditorvarer, kjemikaliar, metallurgi og tekstilar.
Det ligg eit massivt slott med fire høge tårn, starta av Filippo d'Acaia i 1314 og gjort ferdig i 1332.
Fredlausslekta
Fredlausslekta (Lysimachia) er ei planteslekt i nøkleblomfamilien (tidlegare i fredlausfamilien). Medlemene er fleirårige plantar med motsette eller kransstilte blad. Dei har store gule femtalsblomstrar. På verdsbasis finst 150-180 artar, dei fleste i dei nordlege tempererte og subtropiske sonene. Nokre få artar finst i Afrika, Australia og Sør-Amerika. I Noreg veks fem artar, berre tre av desse høyrer naturleg til her i landet. Fager- og krypfredlaus er forvilla.
Fleire artar blir nytta som hageplante. Dei er derfor spreidd over store delar av jorda. Somme stader blir dei sett på som ein invasive sidan dei kan lett spreie seg og konkurrere ut lokale plantar. Det er gjennom tida dyrka fram fleire kultivarar.
Nokre artar
Nokre artar med offisielle norsk namn og engelske:
Fylkesveg 335 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 335 i Sogn og Fjordane går mellom Høge bru og Espe, og mellom Gjerde og Bergset i Luster kommune.
Trasear: Høge bru – Espe 3,9 km, Gjerde – Bergset 5,4 km.
Kommunar og knutepunkt
Ingen veg mellom Espe og Gjerde
Megumi Kamionobe
Megumi Kamionobe er ein japansk fotballspelar.
Burmeister & Wain
Burmeister & Wains Maskin- og Skibsbyggeri var eit dansk skipsverft, spesielt kjent for sine store dieselmotorar for skip. Verftet vart grunnlagt i 1843 og nedlagt i 1996. Burmeister & Wain var pionerar i utvikling av dieselmotorar for handelsfartøy og verftet var òg i mange år ein stor leverandør av skip til norske skipsreiarar.
Skipinga
I 1861 valde Baumgarten å trekkja seg, og i 1865 inngjekk Burmeister kompaniskap med underdirektøren frå verftet, William Wain. I 1871 vart verksemda ramma av kapitalmangel og streikar.
Omdanning til aksjeselskap
Med skipinga av DFDS måtte det òg anleggjast maskinverkstader og skipsverft. C.F. Tietgen foreslo å omdanna det vesle føretaket til eit aksjeselskap med ein aksjekapital på 6 millionar danske kroner. Selskapet vart stifta i 1872 og fekk frå starten mange ordre. Tietgen tok rollen som styreformann, medan Burmeister og Wain var direktørar.
I 1872 vart det opna eit skipsverft på Refshaleøen. Her vart i 1879-80 det danske kongeskip «Dannebrog» bygt, og i 1912 for Det Østasiatiske Kompani det første store dieselmotorskipet i verda, MS «Selandia». Selskapet bygde i 1897 ein ny maskinfabrikk på grunnen på Christianshavn.
Selskapet måtte rekonstruerast med statleg bistand i 1932 og vart oppdelt i eit driftsselskap og eit avviklingsselskap. Seinare kunne kreditorane alle tilbakebetalast.
China av Vangelis
China er eit musikkalbum frå 1979 av den greske musikaren Vangelis. Sjølv om han aldri hadde vore i Kina, nytta han kinesiske instrument og komposisjonsstilar på dette konseptalbumet. Det var det første albumet Vangelis gav ut for Polydor Records.
Albumet vart spelt inn i ein veldig produktiv periode i karrieren til Vangelis, der han utforska elektro-akustisk komponering. Vangelis nyttar eit arsenal av synthesizerar og skapar lydeffektar, som damplokomotiv på «Chung Kuo», og forskjellige lydar som minnar om Kina på alle spora.
Burmeister & Wain
Omdanning til aksjeselskap
I 1971 var selskapet igjen i krise og vart delt i ein verftsdel og ein motor- og maskinfabrikk, B&W Motor. Jan Bonde Nielsen fekk i 1974 kontrollen med selskapet og tok posisjonen som styreformann. Ida var å satsa på produksjon av standard bulkcarrier ar. B&W Motor vart delvis kjøpt tilbake i ein holdingselskapskonstruksjon.
China av Vangelis
Songen «The Long March» vart gjeven ut på singel. B-sida var ein annan versjon av songen kalla «The Long March (Part II)». Dette var albumversjonen med tekst i tillegg. Teksten vart skriven og sungen av Orleons Infant School Twickenham.
Burmeister & Wain
Omdanning til aksjeselskap
Jan Bonde Nielsen utvida konsernet med m.a. Glud & Marstrand og selskapet Gredana, som åtte Grenaa Dampvæveri, viss middel vart nytta til å kjøpa B&W-aksjar.
Frå 1978 var Jan Bonde Nielsen gjenstand for mykje medieomtale, og selskapet kom i 1979 i likviditetsproblem og måtte selja halvdelen av B&W Diesel til det tyske M.A.N.-konsernet. I 1980 vart Bonde Nielsen avsett, og selskapet gjekk konkurs. M.A.N. overtok B&W Diesel heilt.
Etter ein ny rekonstruksjon stansa selskapet betalingar i 1995, og då ein rekonstruksjonsplan braut saman gjekk det konkurs i 1996 etter fleire års drift på sparebluss. Historia bak stordomen og fallet til B&W hadde spor langt inn i den danske finansverda.
Arbeidarorganisering på B&W
B&W har frå tidlege år stått som eit godt døme på ei sterk arbeidarorganisering. Medan dei tilsette i mange verksemder hadde vanskar med å organisera seg, hadde ein på B&W allereie frå omkring 1900 eit velfungerande samarbeide med leiinga av firmaet, som tydde at ein organiserte seg utan problem.
Blant det verftarbeidarane gjennomførte er skipinga Arbejdernes byggeforening som bygde bydelen Humleby på det noverande Vesterbro. Husa som ligg i nærleiken av Carlsberg – derav namnet – vart finansiert ved at arbeidarane innbetalte ein del av løna til samskipnaden.
Saluzzo
Saluzzo er ein by og eit tidlegare fyrstedøme i provinsen Cuneo i Piemonte i Italia.
Han ligg på ein ås som ser utover ei vid, oppdyrka slette.
Corral Point
Corral Point er eit nes heilt sørvest på Moe Island i Sør-Orknøyane. Det vart grovt kartlagd av Discovery Investigations i 1933. og vart namngjeven av Falkland Islands Dependencies Survey etter kartlegginga deira i 1947. Corral Whaling Co. frå Bergen, eit dotterselskap av Messrs. Christensen and Co., Corral i Chile, opererte kvalkokeriet «Tioga», med dampkvalskuta «Corral» og «Fyr» i Sør-Orknøyane i 1912–13.
Join Inn
Join Inn er eit eksperimentelt rockealbum av det tyske krautrockbandet Ash Ra Tempel frå 1973. Det vart spelt inn i Studio Dierks av Dieter Dierks under pausane i innspelinga av Walter Wegmüller-albumet Tarot. Kvar side av albumet består av eit enkelt musikkstykke.
Join Inn er det siste albumet for bandet i 70-åra med Klaus Schulze.
Savigliano
Savigliano er ein kommune i Piemonte, nord i Italia i provinsen Cuneo, kring 50 km sør for Torino med jernbane.
Det står nokre restar av bymurane, som vart rivne i 1707, att, og ho har ei fin kyrkje (St. Andrea), og ein triumfboge reist til ære for bryllaupet til Karl Emmanuel I og Katarina av Austerrike-Spania.
Olga Eide
Olga Eide var ein norsk lyrikar. Ho var frå Stryn kommune.
Thomas Piketty
Thomas Piketty er ein fransk samfunnsøkonom. Han er særleg kjend for forskinga si på korleis fordelinga av inntekt og formue har utvikla seg over tid. Piketty er tilsett ved École des hautes études en sciences sociales (EHESS) og er professor ved École d'économie de Paris. Han har vore økonomisk rådgjevar for Ségolène Royal, presidentkandidat for det franske sosialistpartiet.
Thomas Piketty reagerte negativt på matematiseringen og det teoretiske preget over amerikansk samfunnsøkonomisk vitskap. Han fatta tidleg interesse for å tilnærma økonomifaget til dei andre samfunnsvitskapane, og bidrog til å oppretta ei business-utdanning – Paris School of Economics – i eit blanda samfunnsvitskapleg universitetsmiljø. I Paris har Piketty særleg forska på historisk nasjonalrekneskap, fordelingsøkonomi og problemstillingar kring økonomisk vekst. Han var med i ei forskningsgruppe som gjennom ti år studerte økonomisk ulikskap, leua av Samuel Bowles og Pranab Bardhan, der også den norske samfunnsøkonomen Karl Ove Moene var med. . Piketty har samarbeid mykje med Emanuel Saez ved University of California, Berkeley, medan britisk forsking har kvilt på samarbeidet med Tony Atkinson ved Universitetet i Oxford.
Bibliografi
(utval)
Parod
Parod er ein kibbutz i Øvre Galilea nær Safed nord i Israel. Han høyrer til Merom HaGalil regionale kommune.
Samfunnet vart grunnlagd i 1949 av immigrantar til Israel frå Ungarn, på landområdet som høyrte til den avfolka palestinske landsbyen Farradiyya.
Namnet Parod kom frå eit gamalt jødisk samfunn som er nemnt ein gong i Talmud Bavli, truleg ved Farradiyya. Namnet, som tyder «fråskild», kan indikerer at samfunnet låg på grensa mellom Øvre og Nedre Galilea. Kibbutzen vart grunnlagd under namnet «Gardush» til ære for eit medlem som vart drepen under Holocaust.
Al-Ja'If
Al Ja'if er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.