cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eurovision Song Contest 1982
Eurovision Song Contest 1982 var den 27. utgåva av Eurovision Song Contest, den årlige songtevlinga for medlemmane i Den europeiske kringkastingsunionen (EBU). Tevlinga fann stad i Storbritannia som følgje av landets siger året før med Bucks Fizz og «Making Your Mind Up». Finalen blei produsert av BBC og blei arrangert laurdag 24. april 1982 i Harrogate International Centre i Harrogate. Programleiar var Jan Leeming.
Frankrike og Hellas trekte seg, mens Italia heldt seg borte for andre år på rad. Talet på deltakande land sank difor til 18 land, det lågaste talet på fem år.
Tyskland vann sin fyrste siger i Eurovision Song Contest med Nicole og «Ein bißchen Frieden». Vinnarsongen gjekk til topps på singellistene i fleire land og selde i meir enn tre millionar eksemplar. Den engelske versjonen er per den siste Eurovision Song Contest-vinnaren som har toppa den britiske singlelista. «Ein bißchen Frieden» gjekk også til topps på den den norske singellista. Israel kom på andreplass, mens Sveits blei nummer tre og Belgia nummer fire. Kypros runda av topp fem og fekk sin beste plassering til då. Noreg var representert av Jahn Teigen og Anita Skorgan som song «Adieu». Songen fekk 40 poeng og blei nummer 12 av 18 bidrag.
Bakgrunn
Etter sigeren med Bucks Fizz og «Making Your Mind Up» året før, var Storbritannia vertskap for sjuande gong. BBC la tevlinga til den forholdsvis ukjende spabyen Harrogate i North Yorkshire i England. Arenaen var det nyleg opna kongressenteret Harrogate International Centre, og hovudsalen til kongressenteret hadde plass til 2000 publikummarar.
Både Italia og Frankrike heldt seg borte frå Eurovision Song Contest dette året. Italia på grunn av liten interesse nasjonalt, mens underhaldningssjefen i franske TF1, Pierre Bouteiller, meinte tevlinga berre bestod av middelmåtige songar og lite talent. TF1 trekte seg difor frå tevlinga dette året, men året etter tok konkurrenten Antenne 2 over jobben, og Frankrike var tilbake igjen i 1983.
Hellas hadde meldt seg på Eurovision Song Contest, men deltok aldri i Harrogate. Landet hadde plukka ut artisten Thémis Adamantídis og låten «Sarantapénte kopeliés» (‘45 unge kvinner’) til å representere landet i Eurovision Song Contest, med den greske kulturministeren Melina Mercouri, som sjølv var songar, meinte songen var for dårleg for hennar «høge standard». Ei anna forklaring var at songen skal ha vore en omarrangert versjon av ein gresk folkesong, noko som er brot på tevlingsreglane. Berre originale låtar kan delta. Uansett årsak trekte Hellas seg bare eit par veker før tevlinga i Harrogate. Hellas skulle ha vore det andre bidraget ut på scena.
Finalen hadde eit potensielt publikum på 500 millioner tv-seere og blei kringkasta til 30 land, derav 22 var EBU-land. I tillegg sende Tsjekkoslovakia, Ungarn, Romania, Sovjetunionen og Bulgaria tevlinga i opptak gjennom Intervision. Også asiatiske land som Hongkong og Sør-Korea viste tevlinga.
Sendinga
De fleste tv-sjåarar hadde få eller ingen kunnskapar om Harrogate, og dei britiske tv-produsentane løyste dette ved å starte sendinga med eit europakart. Deretter dukka spørsmålet Kvar er Harrogate? opp, omsett til alle språka til deltakarlanda. Kartet blei deretter forstørra, slik at tv-sjåarane fekk sjå nøyaktig kvar i Storbritannia byen låg, etterfølgd av ein film med bilete frå Harrogate og området rundt. Programleiar for sendinga var nyheitsopplesaren Jan Leeming, mens Ronnie Hazlehurst var sjefsdirigent for BBC Symphony Orchestra som akkompagnerte songane.Startrekkefølgja var avgjord på førehand ved loddtrekking. Portugal opna sendinga, mens Tyskland avslutta som land nummer 18. Noreg hadde startnummer tre. Blant deltakarane var det fleire som hadde delteke tidlegare, inkludert norske Jahn Teigen (1978) og Anita Skorgan (1977 og 1979). Kypriotiske Anna Vissi hadde delteke for Hellas i 1980, mens den belgiske songaren, Stella, hadde delteke for Nederland i 1970 og for Belgia i 1977. Denne gongen song ho på fransk, trass i at Stella knapt kunne eit ord fransk.
Albert Viljam Hagelin
Albert Viljam Hagelin var ein norsk forretningsmann og politikar for Nasjonal Samling (NS). Han var med i Quisling si kupp-regjering i 1940, og sat så som «kommissarisk» statsråd og innanriksminister i NS-regjeringa fram til 1944. Han vart dømd til døden og avretta i landssvikoppgjeret etter slutten til krigen.
Eurovision Song Contest 1982
Sendinga
Blant favorittane var Luxembourg og Storbritannia, men dei hamna på høvesvis sjette- og sjuandeplass. I staden var det ein annan førehandsfavoritt som gjekk heilt til topps. Det var den siste låten i tevlinga, «Ein bißchen Frieden» framført av 17 år gamle Nicole for Tyskland. Dette var 27. gongen Tyskland deltok, og dei to føregåande åra hadde Tyskland kome på andreplass. Dette året lykkast det omsider tyskarane å gå heilt til topps, og det med ein suveren siger. «Ein bißchen Frieden» fikk hele ni tolvarar, inkludert frå Israel. I BBC4-programmet Eurovision at 60 fortalde Nicole at tolvaren frå Israel var den aller viktigaste og betydde mest for ho, med tanke på historia dei to landa imellom. Songen var skriven av slager-duoen Ralph Siegel og Bernd Meinunger. Dei hadde stått bak 18 Eurovision-songar til då, derav 13 av dei var for Tyskland.
Pausenummeret var ein film med bilete frå Yorkshire og Castle Howard. Filmen blei akkompagnert av musikk av BBC Symphony Orchestra.
Falklandskrigen truga arrangementet
Berre veker før tevlinga, 2. april 1982, okkuperte britiske styrkar Falklandsøyane utanfor kysten av Argentina. Kamphandlingane mellom Storbritannia og Argentina pågjekk for fullt i lufta og sjøen dagane før finalen i Harrogate. På førehånd hadde BBC gjeve tydeleg beskjed om at dei ville prioritere bilete frå Falklandsøyane dersom det skulle bryte ut krig på sjølve øygruppa. Dette kunne i ytste konsekvens føre til at bilete frå Harrogate hadde måtte vike for bilete frå Falklandsøyane. Faren for eit brot i Eurovision-sendinga blei nemnd som «reell», men finalesendinga gjekk til slutt som planlagt og utan brot i overføringa til omverda.
Det norske bidraget
Noreg deltok for 22. gang, og Jahn Teigen og Anita Skorgan vann ein klår siger i den norske finalen i Oslo i mars. Etter sisteplassen i 1981 satsa NRK dette året sterkare enn nokon gang på å produsere ein vinnermelodi. Allereie i 1978 blei NRK kontakta av den britiske professoren René Hérail som tilbaud seg å lage ein «euro-slager» basert på logaritmar og databerekningar. Hérail meinte «Adieu» hadde det som skulle til. Låten var skriven av Jahn Teigen og Herodes Falsk, og låten fekk en moderat suksess og låg på den norske singellista i fem veker. Også norsk presse var positiv og kalla vinnaren for ein «velkalkulert slager».
«Adieu» var det tredje bidraget ut på scena i Harrogate, og Sigurd Jansen dirigerte orkesteret under framsyninga til Noreg. På førehand hausta det norske bidraget mange lovord, men etter fleire botnplasseringar i dei føregåande åra, hadde den norske delegasjonen beskjedne forventingar: «Jeg håper at vi kommer midt på treet. Det synes jeg vi fortjener», sa underhaldningssjef Harald Tusberg til A-pressen.
Bjørn Scheele kommenterte sendinga for NRK Fjernsynet, mens Eirik Heyerdahl kommenterte for NRK Radio. Erik Diesen las poenga frå den norske juryen frå studio på NRK Marienlyst i Oslo.
Avrøystinga
Kvart land hadde ein jurygruppe med elleve lekfolk mellom 16 og 60 år, som bedømde songane frå dei andre landa med poeng frå 1 til 5. Deretter summerte jurysekretæren saman poenga. Songen som fekk flest jurypoeng, blei tildelt 12 poeng frå den nasjonale jurygruppa. Andreplassen fekk 10, tredjeplassen 8, fjerdeplassen 7 og så videre ned til tiandeplassen som fekk 1 poeng. Altså gav kvar jurygruppe 12, 10 og 8–1 poeng til sine ti favorittsongar. Det var ikkje lov å røyste på bidraget frå sitt eige land. Oppsynsmann for avrøystinga var Frank Naef frå EBU. Kvart land hadde ein representant som las opp poenga frå juryen via telefon på direkten under avrøystinga.
I motsetnad til den jamne og spennande avrøystinga året før, blei denne avrøystinga raskt ein tysk sigersparade. Tyskland tok leiinga frå start, men fekk ingen poeng frå Luxembourg som røysta som land nummer to. Men sidan følgde ei rekkje høge poeng, inkludert heile ni 12-poengarar. Unntaket var nabolandet Austerrike som berre gav 1 poeng – noko som blei møtt med sjokk og vantru i salen. Den britiske kommentatoren Terry Wogan merka spøkefullt: «Himmel! Tyskland kjem sannsynlegvis til å invadere Austerrike neste veke no.»
Trass dette heldt Tyskland ei klår leiing resten av avrøystinga og vann med 161 poeng, 61 poeng framfor Israel på andreplass. Tyskland fekk 1,61 gongar så mange poeng som nummer to, noko som var rekord heilt til Alexander Rybak vann tevlinga i 2009 med 1,78 gongar så mange poeng som Island på andreplass.
Deltakarar
Liste over deltakarane og det offisielle resultatet. Tabellen er rangert etter startrekkefølgje, plasseringa og poengsummen er i kolonnane til høgre.
Poengtavle
Tavla er ordna etter røysterekkefølgja i finalen.
Kommentatorar og sendingar
Sendinga blei kringkasta til 30 land. Kvart deltakarland hadde eigne dirigentar samt kommentatorar som formidla informasjon og hendingar direkte til sjåarane heime. Oversikt over kommentatorar og poengopplesarar under Eurovision Song Contest 1982:
Ikkje-lineært spel
Eit dataspel med ikkje-lineær struktur tilbyr spelaren utfordringar som kan fullførast i ulike sekvensar. Kvar spelar kan ta på seg (eller møta på) berre nokon av dei mogelege utfordringane, og dei same utfordringane kan spelast i andre rekkjefølgder. Det motsette er eit dataspel med lineær struktur, som vil konfrontera spelaren med utfordringar i ein fastsett orden der kvar spelar møter alle utfordringane og må klara dei i same rekkjefølgd.
Eit ikkje-lineært spel gjev spelaren større fridom enn eit lineært spel. Til dømes, eit ikkje-lineært spel kan tillata fleire sekvensar å greia spelet på, eit val mellom måtar å vinna på, ulike måtar å vinna på eller valfrie sideoppdrag og «subplots». Nokre spel har både lineære og ikkje-linæere element, og nokre spel tilbyr ein «sandkasse-modus» som lèt spelaren utforska eit open verd-miljø uavhengig av hovudmåla i spelet, dersom slike er gjevne i det heile.
Eit spelt som er særleg ikkje-lineært er nokre gonger skildra som ope («open ended») eller som ei sandkasse («sandbox»), og er karakterisert av at det lèt spelarane måla progresjonen gjennom eigendefinerte mål, uavhengige av føreskrivne spelelement.
Seventh Son of a Seventh Son
Seventh Son of a Seventh Son er det sjuande studioalbumet til det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden, gjeve ut i 1988 på EMI i Europa og systerselskapet Capitol Records i USA.
Bakgrunn
Etter at låtskrivingsbidraga til Dickinson hadde blitt avviste frå resten av bandet på det førre albumet, Somewhere in Time frå 1986, ølte han hadde rolla hans i bandet hadde blitt svekka, og at han «berre hadde blitt songaren, men eg følte entusiasmen voks igjen då Harris forklarte konseptet for meg. Eg tenkte 'For ein god ide! Glimrande!' Og eg var òg glad for at han faktisk ringde meg for å snakke om ideen og spurte meg om eg hadde songar som kunne passe til temaet. Eg sa noko slikt som 'Nei, men vent ltit så skal eg sjå kva eg kan få til.'» Fleire år snakka Dickinson om albumet og sa «me gjorde nesten noko flott, det var berre halvvegs eit konseptalbum. Det var ikkje noko forsøk på å følgje tråden heile vegen gjennom, slik me burde. Seventh Son... har ikkje ei soge. Det handlar om godt og vondt, himmel og helvete, men gjer ikkje alle Iron Maiden-platene det?»
I tillegg til at Dickinson skreiv fleire av songane på albumet, vart òg fleire av songane skrivne som samarbeid, og fem av åtte låtar var samarbeid. I følgje Harris kom dette av at dei «brukte meir tid på å sjekke kva dei andre gjorde, for sikre at soga passa inn og gjekk ein stad». For å sikre at kvar song passa inn i konseptet, teikna bandet opp ei grunnleggjande soge. Harris sa «det gjorde ikkje akkurat låtskrivinga lettare... eg brukte truleg meir tid på å skrive låtar til dette albumet enn eg hadde gjort før. Men låtane me kom opp med, då me til slutt vart samde om å gå for eit fullt utvikla konseptalbum, overraska meg. Det var så mykje betre enn noko av det me hadde gjort på lang tid...»
Stilmessig er byggjer Seventh Son of a Seventh Son vidare på stilar ein først kan høyre på Somewhere in Time, men i dette tilfellet vart synth-effektane skapte av klaverinstrument og ikkje bass eller gitar-synthesiserar. I følgje Dickinson ønskte ikkje bandet å hyre inn ein klaverspelar, og klaverpartia «var stort sett ein-finger-ting frå Adrian Smith, Steve, lydteknikaren eller andre som hadde ein finger ledig på den tida.» Harris likte utviklinga, trass i at plata ikkje selde like godt som føregangaren i USA; «Eg syns det var det beste albumet me hadde gjort sidan Piece of Mind. Eg var veldig glad i det, fordi det var meir progressivt. Eg synst klaverinstrumenta passa inn glimrande—på grunn av musikken som inspirerte meg då eg voks opp, og eg var så forbanna på amerikanarane, som ikkje verka å akseptere dette. Alle sa sidan at det høyrtes europeisk ut. Eg er ikkje så sikker på det. Kva er eit europeisk album? For meg var det berre eit Maiden-album.» Albumet gjekk rett inn på toppen av UK Albums Chart (det første albumet deira sidan The Number of the Beast) og nådde i tillegg 12. plassen på albumlista i USA. Singlane deira «Can I Play with Madness», «The Evil That Men Do», «The Clairvoyant (live)» og «Infinite Dreams (live)» nådde høvesvis tredje-, femte-, sjette- og sjetteplassen på UK Singles Chart. Smith meinte «Can I Play with Madness» var «den første ordentlege hitsingelen vår.»
For å marknadsføre albumet, heldt bandet ein kveld med fjernsyn- radio- og presseintervju i Borga Schnellenberg i Attendorn i Tyskland, før albumet kom ut, og spelte eit par «hemmelege» klubb-konsertar, under namnet «Charlotte and the Harlots», i Empire i Köln og L'Amour i New York. I mai la bande tut på ein turné, der dei spelte for meir enn to millionar menneske i løpet av sju månader. I august stod bandet øvst på plakaten på Monsters of Rock-festivalen i Donington Park for første gongen, føre eit publikum på 107 000, det største i historia til Donington, og spelte inn konsertvideoen Maiden England i NEC i Birmingham i november. For å gjenskape klaverinstruemnta på scenen, tok bandet med Michael Kenney, bassteknikaren til Steve Harris, på scenen for å marknadsføre turneen., der han spelte på songen «Seventh Son of a Seventh Son» på ein gaffeltruck med scenenamnet «The Count» (ikledd svart kappe og maske).
Jimmy Rogers
Han må ikkje forvekslast med countryartisten Jimmie Rodgers eller popsongaren Jimmie Rodgers.
Seventh Son of a Seventh Son
Songar
«The Clairvoyant» var den første songen som vart skriven for albumet. I følgje Steve Harris, var teksten på songen inspirert av dødsfallet til den synske Doris Stokes, då han lurte på om ho kunne føresjå dødsfallet sitt. Harris byrja så å skrive songen «Seventh Son of a Seventh Son», som gav han ideen om lage eit heilt album om ein synsk person.
I følgje Smith, starta songen «Can I Play with Madness» «faktisk som ein ballade eg hadde arbeidd på kalla 'On the Wings of Eagles'. Bruce hadde eit vers for songen, men eg ønskte å endre tittelen til 'Can I Play with Madness.' Eg må innrømme han høyrtes betre ut slik. Så me tok denne og Steve likte han òg. Det var Steve som kom på taktendringa i midten og soloen, som gav songen løftet han trong.» I følgje Dickinson førte biraget til Harris til «ein stor krangel ... Adrian absolutt hata det.»
Pierre Le Moyne d'Iberville
Pierre Le Moyne d'Iberville, var ein fransk soldat, skipskaptein, utforskar, koloniadministrator, riddar av Saint-Louis-ordenen, eventyrar, sjørøvar, kjøpmann og grunnleggjar av den franske kolonien Louisiana i Ny-Frankrike. Han er truleg den mest kjende personen frå Ny-Frankrike og den første store kanadiske eventyraren som var fødd i Nord-Amerika.
Seventh Son of a Seventh Son
Songar
På dei andre songane på allbumet skreiv Metal Hammer at «Moonchild» er laust basert på Aleister Crowley-romanen med same namn, medan «Infinite Dreams» handlar om ein person som «tryglar ein spiritist om å tyde mareritta hans», medan Sputnikmusic skriv at songen òg handlar om «røyndom, livet etter døden og meininga med livet». Den siste låten, «Only The Good Die Young», avslutta historia og vart sidan nytta i ein episode av TV-serien Miami Vice i 1980-åra. Plata opnar og slutta på same måte med eit kort akustisk stykke med to vers, skriven av Dickinson, som i følgje Sputnikmusic, «peikar fram til ulukke og nederlag for hovudpersonen» og «oppsummerer albumet».
Distriktet Peqin
Distriktet Peqin (albansk: Rrethi i Peqinit) var eit distrikt i Albania. Ved ei administrasjonsreform i år 2000 vart distrikta oppløyste som administrativ eining og erstatta av større regionar. I dag inngår området i regionen Elbasan. Hovudstaden i distriktet var Peqin.
Seventh Son of a Seventh Son
Songar
«The Evil That Men Do», «The Clairvoyant» og «Can I Play with Madness» er dei songane som er blitt spelt oftast på konsertane til bandet etter Seventh Tour of a Seventh Tour.
Pierre Le Moyne d'Iberville
Han var den tredje sonen til Charles Le Moyne, som kom frå Dieppe i Frankrike og var lord i Longueuil i Canada. Mora heitte Catherine Primot. Han var den eldre broren til vitskapsmannen Jean-Baptiste Le Moyne de Bienville. Han vart òg kalla Sieur d'Iberville
Distriktet Peqin
Etter kommunereforma i 2014 er dei tidlegare landkommunane og bykommunane i dag fordelte slik på dei nye kommunane:
Pierre Le Moyne d'Iberville
Pierre Le Moyne d'Iberville var med å grunnleggje fleire byar i dagens USA, som Biloxi i Mississippi (1699) og Mobile i Alabama (1702). Iberville leia eit felttog på Newfoundland 1696-1697 og deltok i slaget i Hudsonbukta mot ein britisk skvadron.
Iberville leia i 1706 ei rekkje suksessfulle åtak mot den britiske øya Nevis under den spanske arvefølgjekrigen. Han reiste så til Havanna på Cuba for å få forsterkingar frå Castilla for eit åtak på Carolina. Han døydde derimot i Havanna av gul feber.
Seventh Son of a Seventh Son
Plateomslag
I følgje Rod Smallwood, manageren til bandet, fekk Derek Riggs, den faste plateomslagsdesigneren til bandet, ei melding som var ulik dei han hadde fått for tidlegare album, å skape «noko enkelt, surrealistisk og jævlig merkeleg». Riggs sa at «dei ønskte nokre av dei meir surrealistiske greiene mine. Det var meldinga eg fekk ... eg hadde lita tid til å lage omslaget, og eg tenkte det var eit rart konsept, så eg laga berre noko basert på det.»
Dickinson var involvert i plateomslaget og sa at han hadde ein idé om eit bilete frå eit polart landskap, som han kan ha fått då han synte Riggs eit stykke av Gustave Doré, so syner forrædarar som er frosne fast i isen i den niande sirkelen i Dante sitt Inferno. Riggs har derimot sagt at settinga vart vald fordi han «kan ha sett ein dokumentar om Nordpolen eller noko slikt ... eg ønskte noko anna enn eit bybiletet og slike ting. Det handla om profeti og om å sjå inn i framtida, og eg ønskte noko fjernt. Og dei så, på baksida, 'Kan du stikke alle dei andre Eddie-ane i isen? Så eg gjorde det.»
Mottaking
Albumet har fått god kritikk sidan det kom ut, og AllMusic har gjeve det 4,5 av 5, og sa at med å tilføre klaverinstrument «hentar dei attende det som stundom manglar i den meir elegante produksjonen frå dei tidlegare albuma» og at det «er av dei beste albuma deira.» Sputnikmusic gav albumet 4 av 5 og sa «bandet har hatt betre plater, som Powerslave og Somewhere in Time», men hevda at «tekstane er dei beste Maiden har skrive.» I 2005 vart albumet rangert på 305. plassen på lista til Rock Hard over dei 500 beste rock- og metal-albuam gjennom tidenen.
Sjølv om Geoff Barton skriv at nyare meldingar har «ein definitiv reaksjon mot at Maiden la veg på prog-rock-tendensane sine» og at «ein kritikar slakta Maiden for Seventh Son... og skulda dei for å ha gått attende til Genesis-aktig progrock frå 1970-åra», så var Kerrang! ekstremt positive då albumet kom ut, og gav det full score og skreiv at «med Seventh Son of a Seventh Son har Iron Maiden gjeve rocken attende retning og stoltheit» og at plata «vil etter kvart bli hylla på lik linje med tidlegare milepålar som Tommy, Tubular Bells og [The] Dark Side of the Moon.»
Medverkande
Henta frå plateomslaget.
Ingá-Máret Gaup-Juuso
Ingá-Máret Gaup-Juuso er ein finsk-norsk samisk songar, joikar og reindriftar frå Kaaresuvanto i Enontekis i Nord-Finland. Ho er vokalist og joikar i elektronika-bandet Tundra Electro.
Gaup-Juuso er fødd i Kaaresuvanto, og har finsk far og norsk mor frå Kautokeino-området. Ho er utdanna innan samisk språk og litteratur.
I 2016 var ho med på å skipa bandet Tundra Electro, saman med den norske musikaren og komponisten Patrick Shaw Iversen. Dette året vart ho tildelt den finske Larin Paraske-prisen.
I 2019 vart ho tilsett som fylkesjoikar av Troms fylkeskommune.
I 2022 vann ho songkategorien i Sámi Grand Prix med songen «Dovdameahttumii», som ho sjølv hadde skrive i samarbeid med Ylva Persson, Linda Persson og Paul Dubrovsky. Seinare same år kom ho på sjetteplass i Liet International i Tønder i Danmark, der ho framførte ein noko endra versjon av «Dovdameahttumii»
Gaup-Juuso deltok også i Sámi Grand Prix i 2015, då ho kom på andreplass i klassen tradisjonell joik, med ein joik om systera si.
Bernacchi Bay
Bernacchi Bay er ei bukt mellom Marble Point og Cape Bernacchi, på kysten av Victoria Land. Ho vart kalla opp etter Cape Bernacchi under Terra Nova-ekspedisjonen, under Robert Falcon Scott.
Emory Gordy jr.
Emory Lee Gordy, Jr. er ein amerikansk musikar og plateprodusent.
Hovudavtale
Hovudavtale er ei ordning der større partar i arbeidslivet legg grunnleggjande rammer for samarbeid. Slike avtalar er vanlege i Norden. Den viktigaste hovudavtalen i Noreg er hovudavtalen LO-NHO.
Den første danske hovudavtalen kom som del av Septemberforliget i 1899. I Noreg danna Arbeidernes faglige Landsorganisasjon og Norsk Arbeidsgiverforening sin første hovudavtale i 1935. Den første svenske hovudavtalen var Saltsjöbadsavtalen frå 1938.
Emory Gordy jr.
Han flytta til Los Angeles tidleg i 1970 og heldt fram å arbeide som studiomusikar der. Han var lydteknikar og produsent for Debbie Reynolds og Liberace før han i 1971 fekk høve til å turnere med Neil Diamond på bass. Han spelte fleire instrument på innspelinga for Diamond-albumet Hot August Night. I 1972 arbeidde han med Elvis Presley, og spelte bass på «Separate Ways» og «Burning Love». Han turnerte med Elvis i 1973, seinare spelte han med Gram Parsons og Emmylou Harris på Parsona-albumet Grievous Angel, som kom ut året etter Parsons døydde i 1973. I midten av 1970-åra spelte han i bandet til Emmylou Harris. Seinare i 70-åra spelte han bass for artistar som Bellamy Brothers, Billy Joel og Tom Petty. Gordy spelte seinare i supergruppa til Rodney Crowell og Rosanne Cash, the Cherry Bombs, i lag med gitaristen Richard Bennett og klaverspelaren Tony Brown og gitaristen Vince Gill. I 1979 spelte Gordy i turnébandet til John Denver.
Frå 1983 arbeidde Gordy mest som produsent for MCA Records i Nashville. Han var produsent på Steve Earle sitt Exit 0 og Guitar Town i lag med Tony Brown. Sidan var han produsent for den framtidige kona si, Patty Loveless. Han heldt òg fram å arbeide med John Denver fram til han døydde.
Scott Keltiebreen
Scott Keltiebreen er ein særs liten isbre som munnar ut i Robertson Bay mellom Penelope Point og Egebergbreen, på nordkysten av Victoria Land. Han vart først kartlagt av den britiske antarktiskekspedisjonen 1898–1900, under C.E. Borchgrevink. Han namngav breen etter sir John Scott Keltie, sekretær i Royal Geographical Society.
Janne Happonen
Janne Mikael Happonen er ein finsk skihoppar frå Kuopio. Han har vunne tre sølvmedaljar og ein bronsemedalje i laghopping for Finland i internasjonale meisterskap. Mellom 2006 og 2008 sigra han i tre verdscuprenn.
Aktiv
Happonen vart juniorverdsmeister i skihopping i 2002 i Schonach, men fekk sitt internasjonale gjennombrot fyrst i 2006-sesongen. Han deltok då i VM i skiflyging i Bad Mitterndorf, der Finland vann sølvmedaljen i laghoppinga. Finlands fire utvalde; Happonen, Tami Kiuru, Matti Hautamäki og Janne Ahonen var det einaste laget som makta utfordre Noreg, men hamna til sist vel 20 poeng bakom nordmennene. Under OL 2006 i Torino fekk Finland med dei same fire på laget eit nytt sølv i laghopping. Med 976,6 poeng var Finland 7,4 poeng bakom olympiameistrane frå Austerrike. Den 5. mars 2006 vann Happonen sin fyrste siger i verdscupen i Lahti, fjorten dagar seinare vart det ein ny siger i sesongavslutninga i Planica.
Happonen og Finland tok sin tredje sølvmedalje for lag då Austerrike vann suverent i VM i skiflyging i 2008. Som to år tidlegare var både Hautamäki og Ahonen også med på Finlands lag, ny hoppar var Harri Olli. I den individuelle tevlinga vart Happonen nummer fem, hans beste plassering i eit verdsmeisterskap i så måte. I mars månad same året tok Happonen sin tredje og siste siger i verdscupen i eit amputert renn heime i Kuopio.
Grunna skade deltok han ikkje i 2009-sesongen. Han kom med på Finlands lag i laghopping i VM i skiflyging i Planica i 2010, der det vart bronsemedaljar på Harri Olli, Matti Hautamäki, Olli Muotka og Happonen. Hans beste plassering individuelt i verdscupen er dei siste sesongane ein sjetteplass i Vikersundbakken, der han 13. februar 2011 sette personleg rekord med eit hopp på 240 meter.
Tuomo Ylipulli
Tuomo Ylipulli var ein finsk skihoppar frå Rovaniemi. Han vart to gongar verdsmeister med Finlands hopplag, i 1985 og 1987, og vart så olympisk meister i laghopping i 1988. Ylipulli vann eitt verdscuprenn i januar 1987.
Aktiv
Ylipulli debuterte internasjonalt i Oberstdorf 30. desember 1982 og vart nummer 14 i opningsrennet i den tysk-austerrikske hoppveka. Seinare i debutsesongen fekk han sin fyrste pallplass då han i Vikersundbakken berre vart slått av landsmannen Matti Nykänen og canadiske Horst Bulau. Også hans beste prestasjon i 1984 kom i ein skiflygingsbakke, då han i Bad Mitterndorf i mars månad vart nummer sju.
22. januar 1985 vart Ylipulli verdmeister i laghopping. I verdsmeisterskapen i Seefeld sikra han gullmedalje for Finland saman Pentti Kokkonen, Matti Nykänen og Jari Puikkonen. Tre veker seinare kom Ylipulli på tredjeplass i eit verdscuprenn i Sapporo. I VM i skiflyging 1986 i Bad Mitterndorf vart han nummer fem, hans beste plassering i sesongen.
Ylipulli vann sitt fyrste og einaste verdscuprenn då han gjekk til topps i avslutningsrennet i hoppveka i Bischofshofen 6. januar 1987. Han slo då toraren Ernst Vettori frå Austerrike med 4,6 poeng, i eit renn der andreomgangen vart avlyst. Ein månad seinare var Ylipulli med då Finland i Oberstdorf på suverent vis forsvarte VM-tittelen i laghopping. Også Nykänen vart verdsmeister som i 1985, nye på laget var Ari-Pekka Nikkola og Pekka Suorsa. Indviduelt fekk Ylipulli ein sjuandeplass i normalbakken og vart nummer ti i storbakken i meisterskapen.
Ylipulli var også med på å sikre finsk gull i laghopping under OL 1988 i Calgary. Dei tre andre var førnemnde Nykänen, Nikkola og Puikkonen. Ylipulli la opp etter 1988-sesongen, då eit par niandeplassar var hans beste individuelle plasseringar i verdscupen.
Mitt vesle land
«Mitt vesle land» eller «Mitt lille land» er ein song av Ole Paus frå promo-albumet med same namn. Sondre Bratland har framført ein nynorsk versjon av songen. Songen har blitt omtalt som ei lyrisk skildring av Noreg. Den vart populær etter terrorangrepa i Noreg i 2011, noko som førte til at songen blei omtalt som «den nye nasjonalhymnen». Uttrykket «mitt lille land» har òg gått inn i språket som eit kallenamn på Noreg.
Cover-versjonar
Songen har blitt nytta som melodi på TV 2 Nyhetenes profilerande filmar siden starten av 1990-talet, med cover-versjoner av mellom andre Sondre Bratland, Christine Guldbrandsen, Maria Solheim, Thomas Dybdahl, Mari Boine (på samisk), Anne Grete Preus, Haddy N'jie, Kurt Nilsen, D.D.E., Sølvguttene, Tone Damli Aaberge og Maria Mena.
Terrorangrepet 2011
Etter terrorangrepa i Noreg i 2011 vart songen særs populær. Maria Mena la ut sin coverversjon av songen på Facebook, som ho i samarbeid med TV 2 laga «til minne og trøst», mens Ole Paus' originalversjon klatra nesten til toppen av iTunes si nedlastingsliste.
Minnekonserten «Mitt lille land»
NRKs minnekonsert i Oslo domkyrkje laurdag 30. juli hadde tittelen «Mitt lille land», med songen «Mitt lille land» framført av Maria Mena.
Soga om Ramnkjell Frøysgode
Handling
Soga handlar om høvdingen Ramnkjell, som har lova å skjema hesten Frøyfakse som er vigt til Frøy. Han har forbode drengane sine å ri på Frøyfakse, og då ein av drengane hans, Einar, likevel gjer det ser han seg nøydd til å drepa Einar, som er son til ein av naboane hans, Såm. For dette vert han dømd fredlaus på tinget. Men på grunn av at han er hovding og har stor makt bryr han seg ikkje om dette og fer heim til garden sin. Ei tid etter dette får Såm hjelp av frendane sine til å fanga Ramnkjell medan han ligg og søv. Frendane til Såm rår han til å drepa Ramnkjell medan han har høve til det. Såm gjev likevel Ramnkjell grid, men tek over garden og høvdingmakta hans. Dette føre til at Ramnkjell seinare kan ta hemn, slik at Såm mister makt og ære. Ramnkjell fangar Såm på garden hans medan han søv, og seier til han : Såm vel livet og han gjer ikkje opprør mot Ramnkjell etter dette.
Frithjof Prydz
Frithjof Prydz var ein norsk skihoppar og tennisspelar frå Oslo. Han vart individuell noregsmeister i skihopping to gongar, og i tennis tre gongar.
Garth Brooks
Troyal Garth Brooks er ein amerikansk countryartist fødd i Tulsa i Oklahoma.
Frithjof Prydz
Skihopp
Skihopparen Prydz slo gjennom då han i 1968 i Løklibakken i Ørskog vart nummer fire i noregsmeisterskapen i normal bakke. I NM-renna for 1971 vart han nummer to i normalbakken og tre i den store bakken. Same sesongen tok han sin einaste internasjonale siger då han vann hopprennet i Lahti. I 1972 tok han sin første NM-tittel med gull i storbakken, Ingolf Mork og Bjørn Wirkola kom på dei andre medaljeplassane. I 1973-sesongen delte han gullmedaljen med Lars Grini i normalbakkerennet, medan det vart bronse i storbakken. Prydz tok si siste NM-medalje i 1975, eit sølv i storbakken, bak Odd Grette, men føre den nye NM-kongen Johan Sætre. Prydz tevla for osloklubben Ready.
Garth Brooks
Singlar
(utval)
Frithjof Prydz
Tennis
Prydz fekk med seg 21 NM-titlar i tennis, og spela 15 Davis Cup-kampar (4 sigrar og 11 tap).
For sine prestasjonar som skihoppar og tennisspelar mottok Frithjof Prydz Egebergs Ærespris i 1971.
Slektsgard
Familiegard eller slektsgard er ein gard som ein familie eig og driv. Som mange andre familieverksemder og eigedommar går slike gardar ofte i arv frå ein generasjon til ein annan.
Slektsgardar eller familiegardar har vore vanlege i ei rekkje økonomiske system gjennom historia, og er ei vanleg driftsform i Noreg. Dei skil seg frå ulike former for kollektivbruk og større industrijordbruk.
Internasjonalt år for familiegardsbruk
Ved si 66. generalforsamling utpeikte SN 2014 som internasjonalt år for familiegardar. Den internasjonale mat- og jordbruksorganisasjonen FAO og andre organisasjonar i og utanfor SN-systemet tok del i utforminga av året.
Markeringa av året legg vekt på korleis familiegardsbruk verner om matvaretryggleik, tradisjonelle mattypar og eit balansert kosthald. Slike gardsbruk er også rekna som viktige for biologisk mangfald, lokalsamfunn og lokale økonomiar.
The Breakfast Club
The Breakfast Club er ein amerikansk dramakomedie og ungdomsfilm frå 1985 regissert og skriven av John Hughes. Filmen handlar om fem elevar på ein amerikansk high school som må vera på skulen ein laurdag, som straff for diverse tildragingar. Dei er svært ulike, men i løpet av dagen oppdagar dei at dei har meir til felles enn dei ante på førehand. Dei leiande rollene blir spelte av Emilio Estevez, Anthony Michael Hall, Judd Nelson, Molly Ringwald og Ally Sheedy.
Filmen blei ein stor publikumssuksess i USA, men gjorde det mindre godt i utlandet.
Handling
Filmen handlar om fem amerikanske high school-elevar som må bera ein laurdag på skulen som straff for ulike feil. Dei fem består av idrettstjerna Andrew, pøbelen John, nerden Brian, den alternative og nevrotiske Allison og den vakre Claire (alle dei klassiske high school-personlegdomane). Alle har på kvar sin måte gjort seg fortent til å sitja igjen, til alt overmål på ein laurdag formiddag. Dei har ikkje noko til felles og likar heller ikkje kvarandre, men i løpet av dagen blir alle psykologiske og menneskelege barrierane brotne, og nyansane og alle dei individuelle trrekka deira kjem fram. Utover dagen oppstår det ein slag solidaritet mellom dei, og når dagen er over går alle derfrå med eit meir nyansert syn på livet.
Marlene Stavrum
Marlene Nøvik Stavrum er ein norsk VGTV-profil, manusforfattar, komikar og skodespelar, oppvaksen på Ytterøy i Trøndelag.
The Breakfast Club
Popularitet og økonomi
Breakfast Club tente inn 51,5 millionar dollar på verdsbasis, 45,9 millionar av dei i USA åleine. Han var den 16. mest innbringende filmen på amerikansk kino i 1985.
Marlene Stavrum
Utdanning
Stavrum har bachelor i drama og teater frå NTNU i Trondheim, og ein mastergrad i drama- og teaterkommunikasjon frå OsloMet.
The Breakfast Club
Popularitet og økonomi
Produksjonskostnadene var på rundt éin million dollar.
Marlene Stavrum
Karriere
Stavrum har vore ein del av podkasten Skikk og bruk saman med Lars Berrum og Emilie Nicolas, i tillegg til podkastane Nei Nei Nei og Nuvel saman med Martha Leivestad.
I 2020 vart Stavrum kåra til Årets humorspire på Humorprisen. I 2022 vart ho ein del av Max Social og ein VGTV-profil.
The Breakfast Club
Prisar og utmerkingar
I 2016 vedtok amerikanske National Film Preservation Board at filmen var viktig nok til å lagrast i National Film Registry.
Tittelmelodien til filmen, «Don't You (Forget About Me)» av Simple Minds, blei særs populær og nådde blant annan førsteplassen på Billboard-lista i 1985.
The Clairvoyant
«The Clairvoyant» er ein song av det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden. Det er den 19. singelen til bandet og den tredje frå albumet Seventh Son of a Seventh Son (1988). Singelen, som òg kom på klår vinyl, gjekk rett inn på sjetteplassen på den britiske singellista. Han inneheld tre konsertopptak frå konserten til Maiden på Monsters of Rock-festivalen i Donington Park.
Musikkvideoen til songen består av klipp frå konserten i Donington.
Oversyn
Songen starta i førsteperson, men endar i tredjepersonen då hovudpersonen i songen er død. I følgje Steve Harris var songen inspirert av dødsfallet til den synske Doris Stokes, då han lurte på om ho ikkje burde ha klart å føresjå sitt eige dødsfall.
Sue (Or in a Season of Crime)
«Sue (Or in a Season of Crime)» er ein song av den engelske musikaren David Bowie. Han vart gjeven ut 17. november 2014 som ein singel i samband med samleplata Nothing Has Changed. Han vart produsert av Bowie og den mangeårige samarbeidspartnaren Tony Visconti, og songen oppstod etter at dei to så bandleiar Maria Schneider opptre med orkesteret sitt i mai 2014. Dei byrja å samarbeida om det første store prosjekt til Bowie sidan The Next Day (2013). Etter arbeidsøkter i lag i midten av juni vart sporet spelt inn offisielt i Avatar Studios i New York 24. juli 2014, med bidrag frå Schneiders orkester.
Sjølv om han hadde eksperimentert med jazz tidlegare i karrieren, markerte «Sue» den første utforskinga av eksperimentell jazz for Bowie. Musikalsk inneheld songen ei rekkje instrument og er drive av eit messing- og fløytemotiv. Saksofonisten Donny McCaslin sørgde for soloane. Inspirert av skriveriet til diktaren Robert Browning, har teksten til «Sue» ein open ende som viser eit ekteskapsbrot. Songen hadde premiere i oktober 2014 og fekk positive meldingar frå musikkritikarar, men somme følte at det at han vart inkludert på eit samlealbum bagatellisert sporet. Ein musikkvideo regissert av Tom Hingston vart laga til songen.
Bowie spelte inn igjen både «Sue» og B-sida, «'Tis a Pity She Was a Whore» for sitt tjuefemte og siste studioalbum, Blackstar (2016). Den nye versjonen inneheld musikarane frå originalen, inkludert McCaslin, trommeslagar Mark Guiliana og gitaristen Ben Monder, saman med pianisten Jason Lindner, bassisten Tim Lefebvre og James Murphy frå LCD Soundsystem på perkusjon. Nyinnspelinga er meir avkledd enn originalen, med ein hardare, meir slagkraftig lyd påverka av drum'n'bass, medan vokalen til Bowie er meir dempa. Mange kritikarar har rost nyinnspelinga som overlegen den originale innspelinga.
Bakgrunn
8. mai 2014 vitja David Bowie og den mangeårige samarbeidspartnaren Tony Visconti Birdland-klubben på Manhattan for å sjå bandleiaren Maria Schneider opptre med orkesteret sitt. Dei to var i følgje Visconti «fullstendig overrumpa av venleiken og krafta i musikken hennar». Bowie kontakta henne kort tid etterpå, i håp om å samarbeida om ein ny song; det ville vere det første store prosjektet hans sidan The Next Day (2013). Etter å ha laga ein heimedemo, byrja Bowie og Schneider arbeidet med sporet i siste halvdel av mai. Schneider sa om prosessen: «Eg sat ved pianoet der føre han og leika litt med harmoni, og eg sa då, "kanskje eg kan tenka meg å gjera noko med dette." Eg eksperimenterte på eiga hand i eit par veker før vi igjen møttest og byrja å samarbeida basert på desse ideane.»
Schneider insisterte reiste at Bowie burde dra til 55 Bar, ein jazzklubb i New York midten av juni, for å sjå ein eksperimentell kvartett med saksofonisten Donny McCaslin og trommeslagaren Mark Guiliana. Ti dagar seinare sende Bowie ein epost til McCaslin og inviterte han og Guiliana til å samarbeida om det nye sporet. McCaslin aksepterte grasiøst og sa seinare: «Eg prøvde å ikkje tenka for mykje på det. Eg ville berre bli i augneblinken og gjera jobben.»
Fellesøkter
Dei første fellesøktene for «Sue» byrja i Euphoria Studios på Manhattan i midten av juni. Schneider ønskte Bowie sine tankar om retninga og strukturen til komposisjonen før den offisielle innspelinga byrja. Saman med McCaslin, Guiliana, trombonisten Ryan Keberle og bassisten Jay Anderson rekrutterte Schneider avant-jazzgitarist Ben Monder, som stundom spelte i orkesteret hennar. Monder fortalde Yahoo! Music i 2016,«"Eg hadde ikkje spelt med Maria på ei stund før dette prosjektet ... Men ho sa at ho kunne høyra lyden min for det aktuelle sporet, så David møtte meg og Donny.» Monder sette Bowie høgt: «Me hadde nettopp ei øving for Maria Schneider-økta, og han var veldig jordnær, veldig hyggeleg. Han syntest å gjera ein innsats for å få deg til å føle at du ikkje var i nærvær av ein rockegud.»
I følgje Visconti, som samproduserte sporet med Bowie, jamma Schneider og kjernemedlemmene i bandet hennar «i fleire timar ... i løpet av tre lange økter i eit øvingsstudio». Schneider fortalde biografen Chris O'Leary at den første versjonen av sporet var «veldig annleis». Ho lét spelarane først improvisera over ein E-dur-akkord, men følte at det var «for mykje», og endra det til ein «B-seksjon» for Bowie, noko som gjorde at han kunne fortsetja å revidere tekstane til den siste innspelinga. Rytmane byrja å danna seg og Bowie fann teksten sin etter nokre få økter. Etter den siste økta møttest Bowie og Schneider for å fullføre arrangementet og strukturen.
Den siste innspelinga
«Sue» vart offisielt spelt inn 24. juli 2014 i Avatar Studios i New York. Bowie hadde tenkt å bruka Magic Shop, studioet der han hadde spelt inn The Next Day, men det viste seg å vera for lite for orkesteret på 17 personar. Bowie delte ut teksten sin til musikarane i byrjinga av økta; songtittelen stod på notearka. Arrangementet til songen gav musikarane ein stor grad av fridom under innspelinga. Guiliana hugsa seinare: «Bortsett frå David og Marias overordna retning, var diagrammet eg spelte frå ganske minimalt ... Meir ein guide, enn ein spesifikk notasjon.»
Scrivenerbreen
Scrivenerbreen er ein liten sidebre som flyt søraust til nordsida av Mackaybreen, like vest for Mount Allan Thomson i Victoria Land. Han vart kartlagt og namngjeven under Terra Nova-ekspedisjonen i 1910-13.
Sue (Or in a Season of Crime)
Den siste innspelinga
Under innspelinga instruerte Schneider musikarane om å improvisere rundt vokalen til Bowie. McCaslin og Keberle bidrog med fleire soloar gjennom heile økta; Visconti brukte McCaslin for det meste under den siste innspelinga, medan spelinga til Keberle dukka fram, ifølgje O'Leary, «i den taktlause delen etter 'Suuuue .. goodbye!'» Ifølgje biografen Nicholas Pegg var forutan Guiliana, Monder, Anderson, Keberle og McCaslin, dei andre orkestermedlemmene som spelte på innspelinga: esse Han (fløyte, altfløyte, bassfløyte); David Pietro (altfløyte, klarinett, sopransaksofon); Rich Perry (tenorsaksofon); Scott Robinson (klarinett, bassklarinett, kontrabassklarinett); Tony Kadleck, Greg Gisbert, Augie Haas, Mike Rodriguez (trompet, valthorn); Keith O'Quinn, Marshall Gilkes (trombone); George Flynn (basstrombone, kontrabasstrombone) og Frank Kimbrough (piano).
Tekst
Teksten til «Sue» med open slutt, skildrar slutten av eit ekteskap over åtte vers. Ved starten fekk han jobben (eit ekko av The Next Day Extra-sporet «The Informer»), dei får eit hus. Ting går likevel gale når forteljaren seier at Sue er sjuk, klinikken ringde og «røntgenbileta ser fine ut». Sue sitt motiv gjennom heile songen er setninga på fire tonar spelte av messing- og fløyteseksjonane, og sunge av Bowie i dei to første versa. Etter kvart som sporet fortset, byrjar skuldingane til forteljaren, noko som fører til at motivet heile tida blir endra.
Til slutt skuldar forteljaren Sue for svik («I found your note that you wrote last night / It can't be right you went with him») og myrdar henne («I pushed you down beneath the weeds»), kyssar liket hennar og seier farvel. Etter drapet hennar finn forteljaren eit notat som fortel heile historia («you went with that clown»). Bowie startar det siste verset «Sue, I never dreamed», som var tittelen på den første songen han nokon gong spelte inn, med det første bandet sitt Kon-Rads i 1963. Pegg meinte inspirasjonen til teksten kom frå skriveria til diktaren Robert Browning, nærare bestemt «Porphyria's Lover» og «My Last Duchess».
Musikk
«Sue» er første gongen Bowie utforskar eksperimentell jazz. Sjølv om han hadde eksperimentert med jazz på Black Tie White Noise og The Buddha of Suburbia (begge 1993), brukte han hovudsakleg rock- og R&B-musikarar i staden for ekte jazzmusikarar. Andre kritikarar har indikert at sporet har element av jazz-pop og postindustriell musikk. Visconti sa om sporet: «Dette er verkeleg moderne jazz. Dei speler ikkje bebop, det er ikkje noko tradisjonelt med dei.»
Utgjeving
BBC Radio 6 Music-programleiaren Guy Garvey hadde premiere på «Sue (Or in a Season of Crime)» den 12. oktober 2014. I følgje O'Leary var mottakinga blanda. Parlophone gav ut «Sue» som ein 10"-singel, med katalognummer 1ORDB2014, og for digital nedlasting 17. november 2014 i Storbritannia og 28. november 2014 i USA. «Sue» vart òg inkludert på samlealbumet Nothing Has Changed, gjeve ut same dag. Kory Grow i Rolling Stone hylla songen som «fengslande», og kalla det eit høvande tillegg til katalogen til Bowie. I The Guardian gav Alexis Petridis sporet ei positiv melding og sa at det var ein indikasjon på at Bowie ikkje er redd for å fortsetje og eksperimentere i nye sjangrar. Han følte at det var meir ei «utsegn» enn ein song, etter den «overlegne, men relativt enkle rocken [på The Next Day]». Han var likevel kritisk til at songen var med på Nothing Has Changed, og skriv dette får han til å verka som ein «ettertanke». Michael Rancic frå Exclaim! var samd, og følte at det at han vart inkludert på samlinga «bagatelliserte» sporet.
Ved sida av den fulle 7:24-versjonen av songen inkluderte singelen B-sida «'Tis a Pity She Was a Whore» og ei radioutgåve av «Sue», med ei lengde på 4:01. Denne singelutgåva, som berre inneheld seks vers i staden for åtte, kom i lag med ein monokrom musikkvideo regissert av Tom Hingston, som tidlegare laga eit kort klipp for The Next Day-sporet «I'd Rather Be High». Videoen vart spelt inn i London og inneheld klipp av Bowie som opptredde i eit studio saman med orkesteret som vart filma under økta i juli av Jimmy Miller. Samtidig vart det projisert tekstar på ein vegg medan ein silhuettfigur glir inn og ut av gatelyset i ei mørk gate. Pegg skildra videoen som «ein noir-aktig samling med ekko av The Third Man».
På den 58. årlege Grammyprisutdelinga i februar 2016 vann Schneider Grammy-prisen for beste arrangement, instrumental og vokal for arbeidet sitt med «Sue (Or in a Season of Crime)».
Innspeling
Under innspelinga for det som skulle bli det siste studioalbumet hans Blackstar (2016), valde Bowie å spela inn igjen «Sue» frå botnen av, ved å bruka kjernen av det same bandet med McCaslin, Guiliana, pianisten Jason Lindner og bassist Tim Lefebvre. Monder spelte inn ekstra lydspor på gitar, medan James Murphy frå LCD Soundsystem spelte perkusjon. Arbeidet hans med Arcade Fire-albumet Reflektor inspirerte Bowie til å lage ein remiks av «Love Is Lost» for The Next Day Extra. Den originale B-sida «'Tis a Pity She Was a Whore», vart òg spelt inn på nytt under innspelinga for Blackstar.
Den nye versjonen vart kalla «Re-Sue» i Bowie sine handskrivne notat for albumet, og vart spelt inn 2. februar 2015 i Magic Shop i New York, med originalen som mal. I følgje Lindner freista bandet eit «kvartettarrangement» av originalen, men fann liten suksess. Eit anna forsøk, berre ved bruk av trommar, bass og vokal, vart spelt inn, men vart raskt avvist. McCaslin sa seinare: «Den nye versjonen av 'Sue' tok lengst tid fordi originalen me spelte inn med Maria er så spesifikk, med all orkestreringa.» Deretter bestemte han seg for å strippe Schneider sitt partitur ned til saksofon, klarinett og altfløyte, som skulle bli grunnlaget for den nye versjonen. Bowie spelte inn vokalen sin 23. og 30. april 2015 i Human Worldwide Studios i New York.
I følgje Guiliana instruerte Bowie bandet om å «verkeleg gå for det» under innspelinga. Lefebvre hugsa Bowie og Visconti «gav oss åtte barar for å berre herje. Mark og eg hadde spelt mykje live drum'n'bass saman, og det er sjokkerande og fantastisk å høyra det på ei David Bowie-plate. Dei tillét oss å gjera det me gjer.» Denne delen skjer etter det sjette verset, ved 3:07-merket. Pegg skildrar denne delen av sporet som minner om Bowie-albumet Earthling frå 1997.