cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elisabet Charlotte av Pfalz
Prinsesse Elisabet Charlotte av Pfalz var ei tysk prinsesse og kona til hertugen Filip I av Orléans, den yngre broren til Ludvig XIV av Frankrike. Dei mange breva hennar gjev ei detaljert skildring av personlegdomane og aktivitetane til hoffet i svogeren Ludvig XIV. Ho og mannen hennar, hertugen av Orléans, grunnla det moderne Huset Orléans - den einaste overlevande sonen deira, Filip II av Orléans, vart regent av Frankrike medan Ludvig XV av Frankrike enno var for ung. Ho var òg stammor for keisar Frans I og kong Ludvig Filip og dermed mange av kongehusa i Europa som det spanske, italienske, bulgarske, austerrikske, toskanske og napolitanske kongefamiliane er etterkomarar etter henne.
Refraktometer
Eit refraktometer er eit instrument til måling brytingsindeksen til eit stoff. Instrumentet er ein type spektrometer der ein måler refraksjonsvinkelen for lys som blir sendt gjennom det aktuelle stoffet, og reknar ut brytingsindeksen.
Elisabet Charlotte av Pfalz
Bakgrunn
Elisabet Charlotte blei fødd i Heidelberg slott i Heidelberg i Baden-Württemberg. Ho blei kalla Lieselotte som barn. Foreldra hennar, Karl I Ludvig av Pfalz og Charlotte av Hessen-Kassel, hadde eit særskild ulukkeleg arrangert ekteskap. Karl Ludvig tok kona si hoffdame Marie Luise von Degenfeld som elskarinne i 1653, og gifta seg med henne i eit morganatisk ekteskap i 1658, utan å formelt ha fått oppløyst ekteskapet med Charlotte. Etter ei vanskeleg tid deralle tre budde i same slott fekk han Charlotte send tilbake til Hessen.
Fem år gammal blei Elisabet Charlotte send for å bu hjå faster si, Sophia av Hannover. Ho omtalte seinare denne tida som den lukkelegaste i livet sitt. I 1663 vende ho tilbake til farsheimen der ho budde i lag med stemor si, femten halvsysken, og broren Karl, den framtidige Karl II av Pfalz.
Giftarmål
Elisabet Charlotte skal ha ønska å gifta seg med syskenbarnet Vilhelm av Oranien, den seinare kong Vilhelm III av England. I staden valde familien å arrangera eit ekteskap med Filip I av Orléans, som var bror til den franske kongen og nyleg var blitt enkjemann. Tanta hennar Anna Gonzaga, ein nær venn av Filip og den avdøde kona hans Henrietta av England, hadde ein viktig del i forhandlingane. 16. november 1671 blei Elizabeth Charlotte gift gjennom stadfortredar med den 12 år eldre Filip i Metz. Etter at ho hadde forlate faren sitt landområde, men før ho kom fram til det franske hoffet, konverterte ho formelt til ektemaken sin katolisisme.
Som kongsson var Filip rekna som ein av Fils de France med ærestittelen Monsieur. Kona hans blei titulert som Madame. Paret fekk tre barn - Alexandre Louis d'Orléans (1673–1676), Philippe d'Orléans som seinare verka som fransk regent, og Élisabeth Charlotte d'Orléans, som blei hertuginne av Lorraine.
Elisabeth Charlotte hadde eit nært forhold til dei to stedøtrene sine, Marie Louise og Anne Marie. Då Marie Louise forlét Frankrike for å gifta seg med Karl II av Spania i 1679, følgde stemora henne til Orléans.
Sonen hennar Philippe blei etterkvart gift med Françoise Marie de Bourbon, dottera til kongen og den offisielle elskarinna hans, Madame de Montespan. Elisabeth Charlotte reagerte sterkt på ekteskapet, som kongen hadde insistert på. Ho mislikte dei offisielle elskarinnene og barna deira, og var kritisk til den opne haldninga til utruskap ved det franske hoffet.
Seinare liv
9. juni 1701 døydde Filip I av slag, kort tid etter ein heftig krangel med kongen om sonen sin oppførsel. Elisabeth Charlotte frykta ho kom til å bli send i kloster, slik ekteskapskontrakten hennar sa. I staden fekk ho halda på rangen sin og bli verande ved hoffet, og behalda romma sine i alle dei kongelege husvera. I arv frå ektemannen fekk ho ein årleg sum på 40 000 livres. Ludvig XIV gav henne 250 000 livres, og sonen lova henne endå 200 000.
Elisabeth Charlotte døydde 70 år gammal på Château de Saint-Cloud i Paris i Frankrike.
Ho er blitt skildra som kraftig og mannsleg. Ho kunne driva med jakt heile dagen, og brukte ikkje ei slik maske som franske kvinner vanlegvis for å verna huda mot sola når dei såg på mennene som jakta. I staden fekk ho ein vêrbiten utsjånad. Ho gjekk for raskt for dei fleste hoffolka, slik at visstnok berre kongen kunne halda følge. Ho hadde god appetitt, og la på seg mykje i seinare år. Ho sa ein gong om seg sjølv at ho ville vore like god å eta som ein steikt grisunge.
Valdensarar
Valdensarar var ei kristen rørsle før og under reformasjonen skipa av Petrus Valdés om lag 1173. Rørsla byrja som eit religiøst samfunn under leiing av kjøpmannen Petrus Valdés frå Lyon. Dei fyrste valdensarane breidde seg over Frankrike, Italia, Sveits og Sør-Tyskland, overalt utsette for forfylgingar. Valdensarane slutta seg seinare til reformasjonen. Valdensarane er i dag eit høvesvis lite kyrkjesamfunn, som har senteret sitt i Piemonte i Italia - i alpedalane vest for Torino. Etter utvandring frå Italia er det òg valdensiske forsamlingar i Sør-Amerika, i Uruguay og Argentina er det i dag kring 15 000 valdensarar.
Valdés stod høgt som kjøpmann i byen. Ein dag han var saman med venene sine, vart ein av dei trefte av lynet, og døydde momentant. Dette skaka han, og han byrja å søkja Gud. No byrja han å dela ut formuen sin til dei fattige i byen.
Valdés sytte for at evangelia og salmane vart omsette til folkespråket provencalsk. Utrusta med desse omsetjingane la han ut på vandring for å forkynna evangeliet for alle han møtte og kom til.
Han fekk løyve frå den katolske kyrkja til å forkynna, berre det han sa ikkje var i strid med ynska til prestane. Ganske snart vart det tydeleg at han ikkje oppfylte dette kravet. Han vart offisielt ekskommunisert frå kyrkja i 1184. Valdés og medarbeidarane hans gav seg ikkje, og dei opplevde stor interesse. Då dei til sist vart forviste frå området, drog dei til Alpane. Derifrå kom læra deira til å breia seg ut over store delar av Europa. Valdés drog til slutt til Böhmen, og heldt seg der til han døydde.
Fordi fleire skrifter vart brende under forfylgingane er kunnskapen om valdensisk tru og livsførsel lite kjend. Men læra deira vekte stor interesse, og nokre stader vart heile landsbyar interesserte i forkynningane deira. Valdensarane møttest ofte i låvar eller på annan måte under enkle tilhøve. Dei tok ikkje del i krigføring. Dei la vekt på bibellesing og bibelkunnskap, forkynning om Den heilage ande, Jesu attkome og Guds reine ord. Dei forkasta dei fleste av sakramenta til katolikkane. Nokre kjelder opplyser at dei praktiserte bøn og salving for sjuke, og at nokre av dei heldt sabbaten. Dei skal òg ha praktisert dåp av truande.
Seinare utvikla dei seg likevel bort frå dei opphavlege særeigenskapane sine. Nokre av dei byrja på nytt å praktisera fleire katolske ritar.
Forfylginga frå den katolske kyrkja stoppa ikkje. Presset mot dei vart forsterka i og med skipinga av inkvisisjonen i 1231. Likevel heldt dei fram med å eksistera opp igjennom tida fram til reformasjonen. På eit tidspunkt busette mange valdensarar og protestantiske immigrantar seg i Provence. Dette førte til Mérindom-ediktet og ein fælsleg massakre av innbyggjarane i fleire landsbyar i 1548.
Etter kvart hadde mange av dei knytt band til reformasjonskyrkjene i Sveits og Frankrike. På ein synode 1532 vedtok dei ei truvedkjenning og kyrkjeordning av kalvinistisk type. Det vart danna kyrkjer, og fleire av dei eksisterer den dag i dag. Nokre av dei mest kjende kyrkjene finst i Italia, der dei driv ein teologiskule i Firenze.
Sentralstråle
Ei sentralstråle er ei lysstråle som passerer ei linse i og nær midtpunktet.
Henrik Ganander
Henrik Ganander var ein finsk grammatikar frå Raumo. Han var blant dei første som forska på samiske språk. Han var også den første i Finland som skreiv ei fullstendig framstilling av eit samisk språk, Grammatica Lapponica frå 1743.
I den samiske grammatikken sin brukte han Berthold Vhaels finske grammatikk som forbilete, og viste dermed indirekte at han såg finsk grammatikk som meir relevant for samisk enn andre språk.
Evelyn Glennie
Dame Evelyn Elizabeth Ann Glennie, CH, DBE er ein skotsk perkusjonist. Ho var ein av to vinnarar av Polarprisen i 2015.
Bakgrunn
Glennie er frå Methlick i Aberdeenshire i Skottland. Folkemusikktradisjonen i Noraust-Skottland var viktig for den musikalske utviklinga hennar. Dei fyrste instrumenta hennar var piano og klarinett. Andre musikalske påverknader var Glenn Gould, Jacqueline du Pré og Trilok Gurtu. Ho var student ved Ellon Academy i Aberdeenshire og ved Royal Academy of Music i London. Ho var med i National Youth Orchestra of Scotland og av Cults Percussion Ensemble, som blei skipa i 1976 av perkusjonslæraren ved skulen hennar, Ron Forbes. Gruppa turnerte og gav ut eit album, som blei gjenutgjeve av Trunk Records i 2012.
Høyrsletap
Glennie mista høyrsla heilt då ho var 12, etter at denne hadde byrja å bli svekka frå ho var 8. Ho speler ofte berrføtt under konsertar og i innspelingsstudio for å kunna føla musikken.
Ifølgje Glennie er dauve ofte misforstått av allmugen. Ho har forklart at ho har lært seg sjølv å høyra med andre delar av kroppen enn øyrene. Glennie har gjeve ut eit «Hearing Essay» på nettstaden sin der ho skildrar sine erfaringar. Ho har også forklart korleis ho høyrer med ulike delar av kroppen i ei TED-førelesing med tittelen «How To Truly Listen» frå 2003. Ei samling av talane og tekstane hennar er gjevne ut i boka Listen World!.
Virke
Glennie har turnert over heile verda og opptredd som solist med ei rekkje ulike orkester og musikarar. Ho held meisterklassar og konsultasjonar Ho har også bestilt ei rekkje nye verk for soloperkusjon. Ho opptredde ved opningsseremonien til OL i London i 2012, der ho leia tusen trommeslagarar i opningsstykket And I Will Kiss.
Ho er støttespelar for den veldedige musikkorganisasjonen Sound World. Ho er ambassadør for Sistema Scotland og leiar for organisasjonen Help Musicians. Ho blei utnemnd til Music Rights Champion av International Music Council i oktober 2016.
Evelyn Glennie speler også sekkepipe (Great Highland Bagpipes) og har sitt eige tartanmønster registrert som The Rhythms of Evelyn Glennie. Ho eig over 3 500 perkusjonsinstrument frå heile verda, og utvider stadig samlinga.
Samarbeid
Glennie tok del på den islandske songaren Björk sitt album Telegram, der ho spelte på duetten «My Spine». Ho var også med på å skriva «Oxygen». Ho har også samarbeidd med fleire andre musikarar, som Steve Hackett, Bela Fleck, Bobby McFerrin, Fred Frith, Mark Knopfler, The King's Singers og Kodō
I 2018 samarbeidde Glennie med Gregory Doran og Royal Shakespeare Company om å skriva musikk til ei oppsetjing av Troilus and Cressida. Same året byrja ho eit samarbeid med den eksperimentelle jazzgruppa Trio HLK, som ho turnerte med og deltok på debutalbumet deira Standard Time.
Prisar og utmerkingar
7. april 2021 blei Evelyn Glennie utnemnd til chancellor for Robert Gordon University etter sir Ian Wood.
Retrorefleksjon
Retrorefleksjon er refleksjon av lys rett tilbake mot lyskjelda. Dette kan ein oppnå ved å gje den reflekterande flata små senkingar med form som til dømes hjørnet av ein terning, slik som på «kattøyer» og refleksbrikker, eller ved å bruke refleksmåling eller ferdige refleksband der det er små glaskuler som gjev slik refleksjon.
Al Ashmur
Al Ashmur er ein landsby i vest i det sentrale Jemen. Han ligg i Amran guvernement.
Darwinbreen
Darwinbreen er ein stor isbre som flyt frå polarplatået austover mellom Darwin Mountains og Cook Mountains til Rossisen. Den nedre delen av isbre vart kartlagt av Discovery-ekspedisjonen og heile området kryssa av grupper frå New Zealand under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58). Isbreen vart namngjeven i samband med Darwin Mountains (som igjen er kalla opp etter Leonard Darwin).
'Amran
Historie
Byen vart grunnlagd under det sørarabiske Himjar. Under det sabaeiske kongedømet blømde byen og det vart bygd ei festning her. På midten av 1800-talet vart det funne fleire bronsetavler frå den tida som i dag ligg i British Museum. På 600-talet var byen ein mektig by under kampar mot sabaeane. Funn av utskjerte steinar frå tidlegare tempel og palass vitnar om dette i dag. Det vart funne ein stor steininskripsjon ved den vestlege byporten (Bab al-Kabir). Dan gamle souqen er kjend for steinsøylene sine. ʿAmram var heilt omgjeve av murar bygde i 1720. Landskapet kring byen er dominert av terrassar med steinmurar for å hindre erosjon av dei frodige markene.
Close to the Edge
Close to the Edge er det femte albumet til det engelske progressiv rock-bandet Yes, utgjeve i september 1972. Albumet består av tre lange komposisjonar, der dei to første er inndelt i fleire satsar med eigne titlar. Albumet er nærast ein definisjon av omgrepet progrock.
Albumet kom på tredjeplass på Billboard 200 i USA, og på fjerdeplass plass på UK Albums Chart i Storbritannia.
Bakgrunn
Bandet nyttar her den episke komposisjonsstilen til den ytste grensa si (bokstaveleg talt «close to the edge»), og Yes presenterer her det som blir rekna som dei største kreative høgdepunkta deira. Tekstene er i følgje Jon Anderson inspirert av Herman Hesse-boka Siddhartha, og er sterkt prega av mystikk og andelegheit. «And You And I» og «Siberian Khatru» har sidan utgjevinga vorte spelt på nærast alle av konsertane sine.
Nidwalden
Nidwalden er ein kanton i det sentrale Sveits. Kantonen har eit areal på 276,1 km2, og hadde 40 759 innbyggarar i 2009. Stans er hovudstad i kantonen.
Close to the Edge
Bakgrunn
Straks etter at albumet var ferdig innspelt sommaren 1972, avgjorde Bill Bruford å forlate bandet. Alan White vart raskt vald som erstattaren til Bruford. White spelar ikkje på albumet, men måtte lære seg det i løpet av tre dagar – før den neste turneen til bandet starta. Bruford tilbaud seg å bli med på dei første konsertane for å «lære opp» Alan White, men White og resten av bandet takka høfleg nei, og det var berre White som spelte trommer på den påfølgjande turneen.
Nidwalden
Geografi
Nidwalden ligg om lag midt i Sveits, sør for Vierwaldstättersjøen. Nidwalden er, saman med Obdwalden, dei einaste kantonane som ikkje har grense til eit anna land. Kantonen grensar mot kantonane Luzern, Obwalden, Uri og Bern. Høgste fjellet i kantonen er 2 901 moh høge Rotstöckli, fjellet ligg i utkanten av Uri-Alpane. Størstedelen av kantonen høyrer til dei sentralsveitsiske foralpane. Lågastliggande punktet er Vierwaldstättersjøen på 434 meter over havnivå.
Close to the Edge
Mottaking
I Q & Mojo Classic Special Edition Pink Floyd & The Story of Prog Rock, hamna albumet på tredjeplassen på lista «40 Cosmic Rock Albums». Albumet er òg omtalt i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Progarchives.com kåra albumet til det beste progrockalbumet gjennom tidene i 2006. Guitar World rangerte albumet på 67. plass på lista deira over dei 100 beste gitar albuma gjennom tidene.
Nidwalden
Demografi og språk
Ganske nøyaktig 10% av dei fastbuande har utanlandsk statsborgarskap. Majoriteten i Nidwalden, 92,5%, talar tysk. Men det er klare dialektskilnader innom kantonen. Ein liten minoritet, 1,4%, har italiensk morsmål, medan 1,2% snakkar serbokroatisk.
Close to the Edge
Medverkande
Produksjon
Kjelder
Yes
Nidwalden
Religion
75,6% av innbyggarane var i 2000 romersk-katolske, medan 11,9% sokna til den reformerte kyrkja i Sveits (Schweizer Reformierte Kirchen).
Historie
Saman med Obwalden utgjer Nidwalden Unterwalden, som var ein av dei tre urkantonane som i 1291 danna det første sveitsiske eidsforbundet. Fram til 1999 var Nidwalden ein halvkanton, talde berre ei halv røyst under avrøystingar i det sveitsiske stenderrådet. Etter endringar i den sveitsiske grunnlova, har Nidwalden ei røyst i stenderrådet, dei fleste andre kantonane har to røyster.
Bagh-e Malek fylke
Bagh-e Malek fylke (persisk شهرستان باغ‌ملک) er eit fylke i Khuzestan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Bagh-e Malek. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 103 217. Fylket er delt inn i dei tre distrikta Sentral-distriktet, Seydun-distriktet og Meydavud-distriktet. Fylket har dei tre byane Bagh-e Malek, Seydun og Qaleh Tall.
Andimeshk fylke
Andimeshk fylke (persisk شهرستان اندیمشک) er eit fylke i Khuzestan province i Iran. Det administrative senteret i fylket er Andimeshk. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 154 081. Fylket er delt inn i dei to distrikta Sentral-distriktet og Alvar-e Garmsiri-distriktet. Fylket har dei to byane Andimeshk og Hoseyniyeh.
Spansk klokkeblåstjerne
Spansk klokkeblåstjerne (Hyacinthoides hispanica) er ei plante i klokkeblåstjerneslekta i aspargesfamilien. Arten kjem opphavleg frå Sørvest-Europa og Nordvest-Afrika.
I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og som først vart funnen forvilla i 1929. Arten er i auke og veks spreidde stader langs kysten og i dalstrøk frå Østfold til Rogaland, kanskje òg vidare nordover til Møre. Ein del funn kan vere forveksla med hybridklokkeblåstjerne. I Framandartslista 2018 er arten registrert med låg risiko (LO).
Bjørn Thorkildsen
Bjørn Thorkildsen var ein norsk friidrettsutøvar frå Drammen som vart norsk meister i høgdehopp i 1955, 1956, 1957 og 1960. I 1955 vart han også tildelt kongepokalen. Thorkildsen var norsk rekordhaldar i høgdehopp frå 1955 til 1963. Han var medlem i IF Hellas.
Thorkildsen var i 1955 den suverent beste høgdehopparen i landet. Den 24. september fekk han fullklaff i landskampen Polen–Noreg i Poznan, der han vann høgde-tevlinga ved å forbetre den norske rekorden med 3 cm til 2,03 meter. Nær eitt år etterpå flytta han i Bergen rekorden til 2,04 m, før han den 8. juli 1957 la på til 2,05 meter i Trondheim. Den siste landsrekorden vart sletta av Stein Sletten i 1963.
Hommelvik kyrkje
Hommelvik kyrkje er ei langkyrkje frå 1887 i Malvik kommune i Trøndelag fylke.
Kyrkja er bygd i tre og har 360 sitteplassar. Arkitektar var Johan Wæhre og Osvald Magnus Günther og biskop Nils Jacob Laache innvia kyrkja.
I 1950 vart kyrkja restaurert ved John Tverdahl og fekk mellom anna ny dekorert galleribrystning, ny preikestol, altartavle og nytt orgel.
DeBreuckbreen
DeBreuckbreen er ein isbre som er 15 km lang, og som er ein sørleg sidebre til Kentbreen i Queen Elizabeth Range. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå tellurometermålingar og flyfoto, 1960–62, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter William DeBreuck, ein belgisk geolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved Amundsen-Scott-stasjonen i 1962–63.
DeBreuck var eit medlem av den tredje USARP-gruppa som kryssa Dronning Maud Land frå Sørpolen 1967–68, og den første belgiaren som sette fot på polplatået.
Zdravko Zdravkov
Zdravko Zdravkov er ein bulgarsk pensjonert fotballspelar som spelte som målvakt. Han representerte fleire innan- og utanlandske klubbar på klubbnivå, mellom anna Levski Sofia, Slavia Sofia, İstanbulspor og Litex Lovetj. For Bulgaria sitt landslag spelte han 70 landskampar. Han var ein del av laget under både EM 1996, VM 1998 og 2004.
I Go to Pieces
«I Go to Pieces» er ein song skriven av Del Shannon. Songen vart ein hit for Peter and Gordon i 1965.
Bakgrunn
Del Shannon hadde skrive «I Go to Pieces» for R&B-songaren Lloyd Brown som Shannon hadde oppdaga på ein nattklubb i Michigan. Shannon arrangerte og produserte ei innspeling med Brown, men fekk ingen plateselskap som var interesserte. Shannon prøvde sjølv å spele inn songen i august 1964, men fann aldri eit vokalopptak han var nøgd med.
Following the success of the Peter and Gordon version of «I Go to Pieces», Del Shannon himself spelte inn songen at Bell Sound Studio NYC in March 1965. Basing his version on the arrangement utilized by Peter and Gordon, Shannon's version of his own composition was effectively one of a number of covers of recent hits which comprised his album One Thousand Six Hundred Sixty One Seconds with Del Shannon. Shannon also sang on the remake of «I Go to Pieces» by Nils Lofgren i 1981 på albumet hans Night Fades Away.
Peter and Gordon
«I Go to Pieces» gjekk til Peter and Gordon då dei og Del Shannon i lag med The Searchers var på same turné i Australia i andre halvdel av 1964. Shannon prøvde då å få The Searchers til å syngje songen. Searchers var ikkje interessert, men det var Peter and Gordon og spurte Shannon om dei kunne få spele han. Peter and Gordon spelte inn «I Go to Pieces» i Abbey Road Studios med John Burgess som produsent og Geoff Love som arrangør og dirigent. Singelen kom ut i Storbritannia den 20. november 1964 og vart den andre singelen deira på rad som ikkje gjekk inn på den britiske singellista. Men sidan dette var midt i «den britiske invasjonen» av USA, vart ein hit der i desember 1964. «I Go to Pieces» gjekk inn på topp 10 på Billboard Hot 100 i februar 1965. Det vart òg tittelsporet på det tredje albumet til Peter and Gordon i USA. Singelen vart òg ein hit i Sverige, der han nådde 11. plassen, medan han som ei dobbel A-side med «Love Me Baby» nådde 26. plassen i Australia.
«I Go to Pieces» var ein av 150 songar som Clear Channel Communications bad 1170 radiostasjonar om å ikkje spele i USA etter terroråtaka 11. september 2001. Peter Asher sa: «Eg går ut frå at ein song om noko som går i stykke kan vere forstyrrande for nokon som tek det bokstavleg» Asher protesterte derimot på at «A World Without Love» var med på lista: «det er ein total kjæreleikssong og kan vel berre vere til hjelp akkurat no.»
Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre Cotton, Lloyd & Christian, Leif Garrett, Rachel Sweet, Dean Dillon, Southern Pacific, Guys Next Door, Nils Lofgren, David Frizzell (My Life is Just a Bridge/ 1993), Sonny Geraci (On the Verge/ 2000), Ian Mitchell Band (Suddenly You Love Me/ 2008), Joe Pernice (It Feels So Good When I Stop/ 2009), Colleen Peterson (Takin' My Boots Off/ 1978), Streetnix (Listen/ 1993), Gyllene Tider (B-side av singelen «Flickan i en Cole Porter-sång» i 1982), Bobby Vinton (Bobby Vinton/ 1988), Albert West (West & Friends/ 1988) og The Wynners (Love & Other Pieces/ 1975).
Ei utgåve på italiensk som «Il mare non racconta mai» var ein singel frå 1967 av Camaleonti. Ei finsk utgåve, «Palasiksi Hajoan», vart spelt inn av Rock Ola & the Charades i 1993.
Sergej Ivanovitsj Vavilov
Sergej Ivanovitsj Vavilov var ein sovjetisk fysikar og bror av N. I. Vavilov.
I 1920 vart han professor ved den tekniske høgskulen i Moskva. Han var direktør for den fysiske avdelinga av vitskapsakademiet i Moskva frå 1932 til han døydde. Han dreiv særleg med optiske undersøkingar. Saman med P. Tsjerenkov oppdaga han i 1934 tsjerenkovstrålinga, som i Russland oftast blir kalla Vavilov–Tsjerenkov-effekten.
Kfar Truman
Kfar Truman (hebraisk skrift כְּפַר טְרוּמַן, tyder 'Truman-landsbyen') er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg i Shephelah kring 3 km aust for Ben Gurion internasjonale lufthamn og høyrer til Hevel Modi'in regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 606.
Historie
Moshaven vart grunnlagd i 1949 av demobiliserte Palmach-soldatar, og vart først kalla Bnei Harel. I 1950 føreslo representantar frå Jewish Agency å endre namnet til Kfar Truman, til ære for den amerikanske presidenten Harry S. Truman, som gav viktig støtte til opprettinga av Staten Israel. Til gjengjeld, vart moshaven offisielt anerkjent, og gav han rettar til vegar, innlagt vatn og elektrisitet. Skogen ved Kfar Truman vart kalla opp etter Margaret Truman, dottera til presidenten.
Landsbyen vart bygd på landområde som høyrte til landsbyen Beit Nabala.
Friidrettslandskampen Noreg–Sverige 1967
Friidrettslandskampen Noreg–Sverige 1967 for menn vart avvikla på Bislett stadion i Oslo onsdag 20. og torsdag 21. juni. Noreg vann landskampen med 111 poeng mot Sveriges 101. Begge landa deltok med tre utøvarar i kvar av enkeltøvingane, berre dei to beste frå landa talde med i poengstriden.
Richard Simonsen imponerte ved å vinne både 100 meter, 200 m og 400 m. Han deltok også på dei sigerrike norske stafettlaga. Høgdepunkta var hans suverene siger på 400 meter, og den sterke avslutninga som ankermann i 4 x 400 meter stafett. Kjellfred Weum fekk notert 13,8 sekund på korthekken, men for sterk medvind gjorde at tida vart godkjent som norsk rekord.
200 meter
<br style="clear:both;" />
800 m
<br style="clear:both;" />
5 000 m
<br style="clear:both;" />
110 meter hekk
<br style="clear:both;" />
3 000 m hinder
<br style="clear:both;" />
Høgdehopp
<br style="clear:both;" />
Tresteghopp
<br style="clear:both;" />
Kulestøyt
<br style="clear:both;" />
Spjutkast
<br style="clear:both;" />
4 × 100 m stafett
<br style="clear:both;" />
100 meter
<br style="clear:both;" />
400 m
<br style="clear:both;" />
1500 m
<br style="clear:both;" />
10 000 m
<br style="clear:both;" />
400 m hekk
<br style="clear:both;" />
Lengdehopp
<br style="clear:both;" />
Diskoskast
<br style="clear:both;" />
Anfin Rosendahl
Anfin Rosendahl er ein tidlegare friidrettsutøvar frå Bergen  som i åra 1979-82 vart norsk meister fire gongar på 3 000 meter hinder, to gongar på 1500 meter og ein gong på 5 000 meter. Han var medlem i Idrottslaget Gular.
Friidrettslandskampen Noreg–Sverige 1967
Sleggjekast
<br style="clear:both;" />
Anfin Rosendahl
Rosendahl innleia under NM i friidrett 1979 ei rad med sigrar på tre ulike løpsdistansar. Han vann då NM-gull på 3 000 meter hinder og på 1500 m. Året etter vart han noregsmeister på dei same distansane, i tillegg sprang i mål til gullmedalje på 5 000 m. Spurtsterke Rosendahl heldt så fram med å vinne 3 000 m hinder ved noregsmeisterskapen i 1981 og i 1982. Ein skade gjorde at han tevla lite frå 1983 av.
Medaljar i noregsmeisterskap
I 1976 og 1977 var Rosendahl med på å vinne NM-gull til Gular i 4 x1500 m stafett, i 1985 og 1987 fekk han NM-sølv i same øvinga.
Friidrettslandskampen Noreg–Sverige 1967
4 × 400 m stafett
<br style="clear:both;" />
DeGanahlbreen
DeGanahlbreen er ein smal isbre kring bratte veggar og som er kring 19 km lang. Han flyt søraust frå Jones Peak til vestsida av Liv-breen, ovanom June Nunatak. Han vart oppdaga og fotografert av Richard E. Byrd på flyturen hans til Sørpolen i november 1929 og kalla opp etter Joe DeGanahl, ein navigatør og hundeførar, og medlem av assistansegruppa for Byrd-ekspedisjonen i 1928–30.
Special Forces
Special Forces er det 13. studioalbumet til Alice Cooper, gjeven ut i 1981, og produsert av Richard Podolor. Av singlar frå albumet finn ein «You Want It, You Got It», «Who Do You Think We Are» og «Seven and Seven Is». Flo and Eddie, tidlegare medlemmar i The Turtles, artistar og radiopersonlegdomar, medverka på albumet.
Innhald
«Look at You Over There, Ripping the Sawdust from My Teddybear» var oppført på plateomslaget, men var fjerna av Cooper frå sjølve albumet før det kom ut, sidan han følte at han ikkje passa inn med temaet på resten av plata. Han vart seinare gjeven ut som demo på plateboksen The Life and Crimes of Alice Cooper, og igjen på 2010-utgåva av Special Forces. Den komplette studioversjonen er enno ikkje gjeven ut.
«Seven and Seven Is» var ein coverversjon av bandet Love, skriven av Arthur Lee.
Lister
Album - Billboard (Nord-Amerika)
Lahti-renna 1956
Dei årlege internasjonale skirenna i Lahti 1956 vart avvikla helga 3. og 4. mars. Sverre Stenersen og Tormod Knutsen syrgde for norsk dobbeltsiger i kombinertøvinga, og svenske Sonja Edström vann 10 km for kvinner. I dei andre tevlingane vart det finske triumfar. Kalevi Hämäläinen gjekk fortast på 15 km, Eero Kolehmainen var sterkast på femmila og Hemmo Silvennoinen beste skihopparen.
15 km
<br style="clear:both;" />
50 km
<br style="clear:both;" />
Kombinert
<br style="clear:both;" />
Hopprenn
<br style="clear:both;" />
10 km
<br style="clear:both;" />
Hello Goodbye av Erik Segerstedt og Tone Damli
«Hello Goodbye» er ein song av den svenske songaren Erik Segerstedt og den norske songaren Tone Damli. Songen er skriven av Robin Fredriksson, Mattias Larsson og Måns Zelmerlöw. Erik Segerstedt og Tone Damli deltok med «Hello Goodbye», framført på engelsk, i Melodifestivalen 2013, den svenske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Bidraget starta i den andre semifinalen og enda på fjerdeplass. Dei gjekk vidare til andresjansen, enda på femteplass, men gjekk ikkje vidare til finalen, og fekk heller ikkje representere Sverige.
3. serierunde i Tippeligaen 2013
3. serierunde i Tippeligaen 2013 starta med ein kamp fredag 5. april, då Odd møtte Vålerenga klokka 18.00. Runden heldt fram laurdag 6. april med to kampar og vart avslutta med fire kampar på søndag 7. april, då mellom anna slo  på bortebane med 4-0.
Bavi fylke
Bavi fylke (persisk شهرستان باوی) er eit fylke i Khuzestan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Mollasani. Det vart utskild frå Ahvaz fylke i 2010. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 81 666. Fylket er delt inn i dei to distrikta Sentral-distriktet og Veys-distriktet. Fylket har dei tre byane Mollasani, Sheybani og Veys.
Hans-Hermann Bartens
Hans-Hermann Bartens er ein tysk fennougrist.
Bartens studerte i Göttingen og Groningen, og arbeidde frå 1978 som forskar og seinare professor i fennougristikk i Göttingen.
Bartens har framfor alt erbeidd med og fremja studiet av dei samiske språka i Tyskland. Boka Lehrbuch der saamischen Sprache frå 1989 var i tillegg til å vere ei lærebok også den mest omfattande grammatikken over moderne nordsamisk då ho kom ut.
Allt yr Esgair
På toppen står eit åsfort som ein trur er frå jernalderen, ein av fleire i Uskdalen. Romarvegen mellom dei romerske forta CICVCIVM i Y Gaer i Brecon og Gobannium i Abergavenny går langs ryggen.
Bakgrunnsstoff
Bilete frå Allt yr Esgair og omgjevnadane
Deltabreen
Deltabreen er ein isbre som heller bratt ned frå Worcester Range mellom Northcliffe Peak og Delta Bluff og ut i vestsida av Skeltonbreen. Han fekk mellombels namnet «Cascadebreen», på grunn av dei brotne isfalla i den nedre delen, av gruppa frå New Zealand under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1956–58. Dette namnet var alt i bruk, så breen fekk nytt namn etter det nærliggande Delta Bluff.
Ishockey under Vinter-OL 1972
Ishockey under Vinter-OL 1972 vart arrangert i tida frå 3. til 12. februar 1972 i Sapporo. Kampane vart avvikla på to ulike arenaer i OL-byen, Makomanai hallstadion og Tsukisamu idrettshall. Sovjetunionen tok gull, USA sølv og Tsjekkoslovakia bronse.
Turneringa
11 land deltok i turneringa: dei seks som var med Ishockey-VM 1971 og dei fem beste i B-VM i ishockey same året. Turneringa tok til med ei cuprunde, regjerande OL-meister Sovjetunionen fekk «fripass». Vinnarane av dei fem cupkampane og Sovjetunionen møttest så til seriespel. Medaljane vart fordelt etter poenghaust og innbyrdes målskilnad.
Taparane av dei innleiande cupkampane deltok i seriespel om plassane 7-11. Noreg sigra i tre av fire oppgjer og enda på åttandeplassen i turneringa.
Kabri i Israel
Kabri er ein kibbutz nord i Israel. Han ligg i Vest-Galilea kring 4 km aust for middlhavsbyen Nahariya, og høyrer til Mateh Asher regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 751.
Historie
Området kring Kabri-kjeldene vart først busett for 16 000 år sidan i steinalderen. Permanente strukturar dukka opp kring 10 000 fvt. Arkeologiske utgravingar har avdekt spor etter ein eldgamal by. Byen vart bygd kring 2500 fvt. og området dekte 32 mål, som var omgjeve av sju meter høge vollar, der det vart bygd vakttårn.
Byen vert av arkeologane kalla Tel Kabri, men det kaananittiske namnet er ikkje kjend. Byen var ein bystat styart av ein monark og slottet hans låg i hjartet av byen, dekorert med fargerike fresker og ornament i minoisk stil. Innbyggjarane i byen (som er estimert til 5 000) levde av jordbruk og internasjonal handel. Ein har funne spor etter handelsvarer frå Egypt, Tyrkia og Kreta i ruinane og gravene på staden. Bystaten vart heilt fråflytta kring 1600 fvt. av ukjende årsaker.
Antikken
Etter nokre få generasjonar vart ein festningsby grunnlagd av fønikarane like ved den eldre byen. Her er det seinare gjort funn av våpen og kjøkenutstyr frå greske leigesoldatar, i tillegg til ein særs sjeldan bolle, der ein lagde purpurfarge, som var hovudeksportvaren til fønikiarane. Busetnaden vart øydelagd på 600-talet fvt. av babylonarane.
Moderne historie
Den arabiske landsbyen al-Kabri låg på staden etter krosstoga og fram til 1949. I 1948 vart Yehiam-konvoien overfalt då han passerte landsbyen. I følgje den iraelske historikaren Benny Morris, førte eit påfølgjande Haganah-åtak til at dei fleste landsbybuarane flykta, medan andre vart drepne i det som vart kjend som al-Kabri-massakren. Haganah planla å øydeleggje Al-Kabri og nærliggande landsbyar i Vest-Galilea. Seinare var Al-Kabri blant landsbyane som vart rasert for å sørge for at dei opphavlege innbyggjarane ikkje kunne eller ville kome attende.
I 1949 vart ein ny kibbutz grunnlagd på staden av forflytta medlemmar frå kibbutzen Beit HaArava og yngre flyktningar frå Unge Aliyah. Beit HaArava låg langs Jordanelva nær Jeriko, og vart evakuert under den arabisk-israelske krigen 1948, og sidan øydelagd av dei invaderande jordanske styrkane.
Kfar Masaryk
Kfar Masaryk (, tyder Masaryklandsbyen) er ein kibbutz nord i Israel. Han ligg vest i Galilea nær Beluselva og sør for Akko, og høyrer til Mateh Asher regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 598.
Grunnleggjarane var immigrantar frå Tsjekkoslovakia og Litauen som hadde slått seg ned i Petah Tikva i 1932. Året etter grunnla ei Kibbutz Czecho-Lita og flytta til Bat Galim i Haifa. I 1934 flytta dei til eit område med sanddyner nær Kiryat Haim og endra namnet på gruppa til Mishmar Zevulun. I 1937 kom det til ei gruppe polske immigrantar som var medlemmar av Hayotzer.
Trass i motstand frå Jewish Agency (som meinte sandjorda ikkje høvde seg for jordbruk) vart Mishmar Zevulun grunnlagd den 29. november 1938 som den 29. tårn- og palisade-busetjinga. I 1940 vart kibbutzen flytta til den noverande staden og han fekk namnet Kfar Masaryk etter Tomáš Garrigue Masaryk, den første presidenten i Tsjekkoslovakia
Skapargud
Skapar eller skapargud er ein gud som er rekna som årsak til at verda og livet eksisterer. I monoteisme er den eine guden ein tilber ofte òg skaparen. I andre tradisjonar kan fleire guddomar stå for ulike delar av skaparverket.
Jødedommen
Skapingssoga i Bibelen er del av både jødedommen og kristendommen. Soga er danna av to forteljingar som utgjer om lag to kapittel i Fyrste mosebok. I den fyrste av desse skapar Elohim (den hebraiske nemninga for Gud) himmelen, jorda, dyra og menneskja på seks dagar, og signar og kvilar på den sjuande dagen (den bibelske sabbaten). I den andre historia skapar Gud, som no blir omtalt med det personlege namnet JHVH, den fyrste mannen, Adam, av støv og set han i hagen i Eden, der han blir gjeven herredøme over dyra. Eva, den fyrste kvinna, blir skapt frå Adam som ein make til han.
Kristendom
Kristendommen har den same skapingssoga som jødedommen. Uttrykket Skaparen blir brukt i bibelvers som i Peters første brev 4:19, «Difor skal dei som lid etter Guds vilje, overgje si sjel til den trufaste Skaparen og gjera det gode.»
Islam
I islam er Gud, kjend på arabisk som Allah, den allmektige og allkunnige skaparen, oppretthaldaren, fastsetjaren og dommaren over universet. Skapinga blir sett på som ei handling av gudommeleg val og medynk, med eit stort føremål: «Og Me skapte ikkje himmelen og jorda og det imellom som leik.» I staden er føremålet for menneskja å bli prøvde: «Den som skapte døden og livet, slik at Han kan prøva dykk for kven av dykk som er best i gjerning. Og Han er den All-mektige, den Ofte-tilgjevande.» Dei som står prøven blir løna med Paradis: «I sanning, for dei rettvise, vil det koma ei oppfylling av ønske.»
Ifølgje muslimsk lære finst Gud over sjølve himmelen og skaparverket. Koranen seier: «Han er det som skapte for dykk alt som er på jorda. Så steig han opp mot himmelen og skapte dei sju himlane og han er den allkjendane av alt.»
Sikhismen
Ei av dei største oppgåvene innan sikhismen er å tilbe Gud som Skaparen, kalla Waheguru, som er formlaus, tidlaus og usynleg (nirankar, akal og alakh niranjan). Ek onkar, 'det finst berre ein Gud' eller 'ein skapar', er ein hovudsetning innan trua.
Mandeismen
I mandeismen er Hayyi Rabbi (bokstaveleg 'Det store livet'), eller 'den store levande Gud', høge guden som alt strøymer frå. Han er også kjend som 'Det fyrste livet', sidan etter skapinga av den materielle verda fløymde Yushamin frå Hayyi Rabbi som «Det andre livet». Ifølgje mandeisk lære skapte Hayyi Rabbi allverda, sjeler og menneskja Mandearar reknar Gud for å vera evig, skaparen av alt og den einaste som ikkje har nokon make.
Atenismen
Atenismen blei skipa av farao Akhenaten og dronning Nefertiti rundt 1330 f.Kr., under Det nye kongeriket i Det gamle Egypt. Ekteparet fekk bygt ein heilt ny hovudstad (Akhetaten) for seg sjølv og tilbedarar av den eine skaparguden sin, Aton eller Aten. Far til Akhenaten hadde tilbedd Aten i lag med andre gudar i den polyteistiske religionen dei følgde. Etter at Akhenaten døydde forsvann denne trua på Aten som skaparguden, men trua blir rekna av nokre forskarar som eit av dei fyrste døma på monoteisme i historia.
Monolatrisme
Monolatristiske tradisjonar skil ein sekundær skapargud frå det grunngjevande, transcendente vesenet, identifisert som den første skaparen. Ifølgje Gaudiya Vaishnavas er Brahma den sekundære skaparen og ikkje den fyrste. Vishnu er den primære skaparen. Ifølgje vaishnavaretninga skapte Vishnu det grunnleggjande universelle skalet og alt materialet, og plasserte levande vesen i den materielle verda med sin eigen sjølvstendige vilje. Brahma bruker materiala gjevne av Vishnu til å skapa det ein reknar med er planetar i Purana-terminologi, og han står for plasseringa av vesen på dei.
Polyteisme
Innan polyteistiske skapingssoger blir verda ofte skapt på organisk vis, til dømes frå eit opphavsfrø, gjennom eit heilag ekteskap eller hieros gamos, gjennom samleie eller ein mirakuløs fødsel (nokre gonger jomfrufødsel), gjennom vald, som å drepa eit urmonster, eller på kunstig vis, skapt av ein guddommeleg demiurg eller «handverkar». Nore gonger kan ein gud vera innblanda i skapinga, anten medvite eller umedvite. Nokre døme er:
Platonsk demiurg
Platon skildrar i dialogen sin Timaeus ei skapingsmyte som omfattar ein skapnad kalla demiurgrn (δημιουργός, 'handverkar'). Nyplatonismen og gnostisismen heldt fram og vidarutvikla dette konsept. I nyplatonismen representerer demiurgen den andre årsaka eller dyad, etter monad. I gnostisk dualisme er demiurge ei uperfekt ånd og kanskje ein vond skapning som blir overgått av guddommeleg fullheit (Pleroma). Til skilnda frå den abrahamittiske Guden er Platon sin demiurg ikkje i stand til å skapa frå inkje, ex nihilo.
Italiensk klokkeblåstjerne
I Noreg er arten ein framandart som er innført som prydplante og som først vart funnen forvilla i 1880. Arten er truleg bufast og er registrert frå Arendal og Stavanger. I Framandartslista 2018 er arten registrert med ingen kjend risiko (NK).
7 and 7 Is
«7 and 7 Is» er ein song av bandet Love, skriven av Arthur Lee og spelt inn 20. juni 1966 i Sunset Sound Recorders i Hollywood.
Han vart produsert av Jac Holzman med Bruce Botnick som lydteknikar. Det var mykje arbeid med å få spelt inn songen sidan trommeslagaren Alban «Snoopy» Pfisterer, ikkje klarte å halde følgje med den frenetiske tempoet og etter omkring 30 forsøk vart han erstatta av Arthur Lee sjølv. Songen eksploderer i eit apokalyptisk klimaks - lyden skulle etterlikne ei atombombe - før songen avsluttast fredfullt som ein blues, før han tonar ut.
Inspirasjonen til songen var at kjærasten til Arthur Lee frå high school hadde same bursdag som han, 7. mars. Han skildrar òg det frustrerte tenåringslivet.
Songen vart gjeven ut som singel på Elektra med «No. Fourteen» som B-side, «svaret» til den halve setninga på A-sida. Singelen kom ut i juli 1966 og nådde 33. plass på singellista i USA. Han vart den einaste hitsingelen til bandet.
Songen er skildra som «protopunk» og vart seinare spelt inn av mange andre band, mellom andre Ramones, Alice Cooper og Rush, samt ei nyinnspeling av Lee sjølv.
Rakkestad kyrkje
Rakkestad kyrkje er ei langkyrkje i Rakkestad kommune i Viken fylke.
Rakkestad kyrkje er første gong nemnt i skriftlege kjelder i 1370. Kyrkja vart teken over av Rakkestad kommune i 1860. I 1875 vart ho vesentleg om- og påbygd i regi av stadsingeniør Gustav Blom Kielland. Korbogen vart riven og vindauga utvida, og eit nytt tårn vart oppført der våpenhuset hadde stått tidlegare. Samtidig vart takryttaren riven. I dag har kyrkja om lag 260 sitjeplassar.
Sfærisk spegel
Ein sfærisk spegel er ein spegel forma som ein del av ein kuleflate og kan vere både konveks og konkav.
Kjelder
sfærisk spegl. I Store norske leksikon. Henta frå: http://snl.no/sf%C3%A6risk_speil
Tuft stavkyrkje
Tuft stavkyrkje stod litt nord for dagens Tuft kyrkje, i utkanten av Hvittingfoss i Sandsvær (no i Kongsberg kommune). Dagens kyrkje står på ei slette som tidlegare var ekserserplass, rett i sørkant av den gamle kyrkjegarden, på grunn frå Tuft nedre (gnr. 5).
Historie
Kyrkja er datert til omkring 1200 på grunnlag av to bevarte portalar i Oldsaksamlinga. Prestbol (præstar a Tuft) er omtala i 1366, altså like etter Svartedauden, og dessutan i jordeboka til biskop Eystein Aslaksson i 1395, så det er kanskje uriktig slik det vart hevda på slutten av 1700-talet at kyrkja vart liggjande øde etter Svartedauden. Etter reformasjonen var det fleire forsøk på å legge ned kyrkjestaden. I 1624 brevveksla kongen med biskopen og statthaldaren, og den 4. august skreiv kongen: ... Thurfft Annex, liggendes under Sandshverv Hovedkirke, bekvemmeligen kan afskaffes og Bønderne en af de andre tvende forne Sandshverv Hovedkirkes Annexer at kunde underlægges; thi beder vi eder og ville, at I det saaledes forordner, at forne Thurfft Annex afskaffes og de 9 Bønder, som hertildags til forne Annex ligget haver, heretter under Commenes Annex maa lægges. . .». I 1629 vart kyrkjeklokkene overførte til Komnes kyrkje, og døypefonten gjekk same vegen. Men i 1639 fekk Komnes ein ny døypefont etter at den frå Tuft var ført tilbake dit. Biskopen hadde i mellomtida bestemt at kyrkja skulle takast i bruk att, truleg etter protestar fra kyrkjelyden. Protestar vart det òg ved nedleggingsforslag i 1770-åra og på 1800-talet.
Kyrkjebygg
Hovedkjelda til kyrkja sin utsjånad er måleskisser utførte av arkitekt Christian Christie forutan dei nemnde portalane. Elles har ein nokre eldre synfaringsrapportar. Christie skildrar ei enkel, einskipa langkyrkje der skipet målar om lag 11,55 m x 5,05 m. Det tilnærma kvadratiske koret hadde på Christie si tid same breidd som skipet, men Christie påpeikar at det opphaveleg var smalare. Sigrid og Håkon Christie anslår i «Norges kirker» at koret opphaveleg var om lag 2,90 m bredt. Ein trur at det fekk samme breidd som skipet ein gong i mellomalderen, men dette er ikkje sikkert kjent. Samanstillinga av teikningar hos Nicolay Nicolaysen, som publiserte Christie sine teikningar, fekk ei stund m.a. Lorentz Dietrichson til å tru at Tuft var ei midtmastkyrkje.
Etter utvidinga skal kyrkja ha hatt svalgangar langs alle fire veggane. Desse var skrøpelege på 1600-talet, og ein trur dei vart rivne i 1699, då kyrkja fekk våpenhus foran vestportalen. Kyrkja hadde takryttar midt på mønet. Kyrkja vart riven då dagens kyrkje vart oppført i 1880.
Am Basteir
Am Basteir er eit fjell nord i Cuillin på Isle of Skye i Skottland. Han er 934 meter over havet og er klassifisert som ein Munro. Fjellet har form som ein skarp tind og liknar Inaccessible Pinnacle.
Ved foten av vestsida ligg ein stor stein, som har liknande form som sjølve Am Basteir, kalla Basteir Tooth.
Raydah
Raydah (stundom kalla Raidah eller al-Raidah) er ein stor kjøpstad 17 km nord for Amran, nordvest i Jemen. I tidlege år, før dei fleste jemenittiske jødane emigrerte, vart det halde Suq al-yahud eller jødisk marknad her.
I 2009 var det 266 personar i det jødiske samfunnet att. Samfunnet driv tre synagogar og to skular. Under Gazakrigen auka spaninga med lokale musilmar og ein islamsk ekstremist tok livet av ein jødisk lærar og ein slaktar, etter å ha kravd at han konverterte til islam. Det jødiske samfunnet kravde støtte frå staten. I juni 2009 flytta 16 jødiske familiar i byen til Israel.
Thaub
Thaub eller Thawb (offisielt Kharāb ath Thawb eller H̱arâb et-Taub) er ein by i Jemen.
Saxifraga tricuspidata
Saxifraga tricuspidata er ein art i sildreslekta som blei vitskapleg skildra av Christen Friis Rottbøll. Han er funnen i USA (Alaska), Canada (Alberta, British Columbia, Labrador, Manitoba, Northern Territories, Nunavut, Ontario, Quebec, Saskatchewan, Yukon) og på Grønland.
Debartsa
Debartsa (makedonsk Дебарца) er ein kommune i regionen Sørvest i Nord-Makedonia. Den noverande kommunen vart oppretta i 2004 ved at ein slo saman dei to tidlegare kommunane Beltsjisjta og Mesjeisjta.
Kommunen har eit areal på 425,39 km2 og hadde 3 719 innbyggjarar ved folketeljinga i 2021.
I 2002 hadde kommunen 5 507 innbyggjarar. Dei største busetnadene i kommunen var:
Alport Height
Alport Height er ein ås nær Wirksworth i Derbyshire. Det er ein populær stad for piknikar med flott utsyn sørover og han er den første åsen over 1000 fot som er lett å nå frå Derby-området. Det er mogeleg å sjå sentrum av Derby frå toppen, samt The Wrekin, Long Mynd, Clee Hill og Malvern Hills. Åsen vert teken vare på av National Trust. Det står sju radiomaster og tilknytte bygningar på toppen.
Åsen vert stundom kalla Alport Stone etter ei lett synleg steinsøyle av uthogd hardkorna sandstein, med ei høgd på om lag 7 meter. Denne står nær toppen.
Maury Bay
Maury Bay er ei isfyllt bukt på kysten like aust for Cape Lewis. Ho vart kartlagd av G.D. Blodgett (1955) frå flyfoto teken under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47), og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter William L. Maury, løytnant på briggen «Porpoise» under US Exploring Expedition (1838-42) under løytnant Charles Wilkes.
Leif Høghaug
Leif Høghaug er ein norsk forfattar, omsetjar og litteraturvitar.
Høghaug har hovudfag i litteraturvitskap frå Universitetet i Oslo og har undervist ved UiO og forfattarstudiet ved Høgskulen i Telemark (Bø). Han har vore redaktør i Bokvennen Forlag og har skrive for fleire aviser og tidsskrift. Høghaug debutere som skjønnlitterære forfattar i 2012 med diktsamlinga Fama. Han har tidlegare omsett bøker til norsk og vore redaktør for fleire bøker.
Høghaug er busett på Gran på Hadeland. Romanen Kælven er skriven på hadelandsk.