cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Presenting Isaac Hayes
Plata vart spelt inn etter ønske frå visedirektøren i Stax, Alvertis Isbell (Al Bell), og Hayes fekk med seg Booker T. & the MGs-medlemmane Al Jackson jr. og Donald «Duck» Dunn som ein jazz-trio. Dei hadde ingen songar på førehand for innspelinga, så dei tre musikarane improviserte det meste av innhaldet på albumet..
«Precious, Precious» vart spelt inn som eit atten minuttar langt jazzstykke. Dette vart fortkorta ned til under tre minutt og gjeve ut som singel. Både singelen og plata selde dårleg, og Hayes fortsette først platekarrieren sin etter at Stax mista heile katalogen sin til Atlantic Records medan dei prøvde å bryte seg laus frå Atlantic. Mangelen på material å gje ut gjorde at alle Stax-artistane, inkludert Hayes, måtte spele inn album. Dette førte til den suksessrike og banebrytande Hot Buttered Soul.
Etter at Hayes fekk suksess med Hot Buttered Soul, Black Moses og Shaft, gav Atlantic ut Presenting Isaac Hayes med tittelen In the Beginning.
Broken Barricades
Broken Barricades er det femte studioalbumet til det engelske rockebandet Procol Harum, gjeve ut i 1971. Det var det siste albumet til Robin Trower i lag med Procol Harum før han gjekk solo og før The Prodigal Stranger (1991). Albumet var produsert av Chris Thomas og nådde 32. plassen i USA og 42. plassen i Storbritannia.
Albumet inneheld ei hyllest til Jimi Hendrix skriven av Robin Trower og Keith Reid. Trower var sjokkert over at Hendrix døydde berre 27 år gammal. «Song for a Dreamer» er ein av få songar av Procol Harum som Trower syng.
Laila Sognnæs Østhagen
Laila Sognnæs Østhagen er ein norsk forfattar og musikkterapeut.
Østhagen er oppvaksen i Asker og busett i Oslo. Ho har studert spesialpedagogikk og historie ved Universitetet i Oslo og er utdanna musikkterapeut frå Norges Musikkhøgskole.
Ho debuterte i 2012 med romanen Konglehjerte.
Ragnar Sigurðsson
I 2018 spela han for det islandske landslaget og for FK Rostov i den russiske toppdivisjonen. Han vart seriemeister i Sverige med IFK Göteborg i 2007 og i Danmark med FC København i 2013.
Copacabana av Barry Manilow
«Copacabana», òg kjend som «Copacabana (At the Copa)» er ein song frå 1978 sungen av Barry Manilow og skriven av Manilow, Jack Feldman og Bruce Sussman.
Informasjon
Songen var inspirert av ein samtale mellom Manilow og Sussman ved Copacabana Hotel i Rio de Janeiro, då dei diskuterte om det nokon gong hadde eksistert ein song som heitte «Copacabana». Etter å ha kome attende til USA foreslo Manilow — som i 1960-åra ofte hadde vitja Copacabana nattklubb i New York City — for Sussman og Feldman å skrive tekstar til ei song for han. Dei gjorde å og Manilow skreiv musikken.
Teksten i songen syner til den kjende nattklubben, Copacabana: «at the Copa, Copacabana, the hottest spot north of Havana». Byrjinga er sett til seint i 1940-åra og fortel soga om Lola, ei sparkepike, og kjærasten hennar Tony, ein bartender ved klubben som ho «mistar» på uklårt (og truleg tilsikta) vis, då Rico, ein mafiaboss syner interesse for Lola, bed ho over til bordet sitt (truleg for å forføre ho). Som svar prøver Lola og verne ho frå Rico, og i kampen som følgjer skyt ein av dei tre ein annan. Slutten er sett til tretti år seinare, seint i 1970-åra (truleg 1978, då songen vart skriven), då klubben hadde vorte omgjort til ein disco. Lola har vorte gammal og er einsam, og lengtar etter den Tony, den tapte kjærleiken hennar.
Musikken vart nytta i filmen Foul Play i 1978 med Chevy Chase og Goldie Hawn, og har sidan vorte nytta i mange filmar. Singelversjonen er litt over fire minuttar lang, medan ein lengre versjon, kalla «Copacabana (At The Copa) (Disco)», er opp under seks minuttar lang.
Singel nådde åttandeplassen på Billboard-lista i USA og 42. plass i Storbritannia. Songen var den første gullplata til Manilow som han hadde skrive og gjeve ut sjølv. I tillegg gav teksten til «Copacabana» Manilow hans første og einaste Grammy Award for manleg popvokalist i februar 1979.
Manilow gav ut ein spansk versjon kalla «Copacabana (En El Copa)» kort tid etter den engelske versjonen kom ut. Denne var populær i latinske land. Ein remix av den originale engelske versjonen, kalla «Copacabana (The 1993 Remix)» nåded 22. plass på UK Singles Chart i 1993.
I 1985 omgjorde Manilow i lag med Bruce Sussman og Jack Feldman songen til ein full musikal for fjernsyn, òg kalla Copacabana, med fleire songar og ei handling som følgjer teksten i originalsongen. Filmversjonen vart vidare utvida av Manilow, Feldman og Sussman til ein musikal i to akter som gjekk på Prince of Wales Theatre i West End i London i to år, før han la ut på ein lengre turn i Storbritannia. Ein amerikansk produksjon turnerte kring USA i over eitt år. Sidan har over 200 produksjonar av showet vorte sett opp verda over.
Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre James Last, Paul de Leeuw, DJ Hell, Kylie Minogue, John Barrowman, The Vandals og Matteo Brancaleoni.
Bowers forlandsbre
Bowers forlandsbre er ein forlandsbre på kysten av Victoria Land som dekkjer kring 100 kvadratkilometer og som ligg like sør for New Harbour. Han flyt saman på sørsida med Bluebreen. Han vart oppdaga av Discovery-ekspedisjonen, men ikkje namngjeven før Terra Nova-ekspedisjonen, då Thomas Griffith Taylor namngav han etter løytnant Henry R. Bowers, som forsvann med Robert F. Scott på attendereisa frå Sørpolen.
Kristian Hammer
Kristian Hammer er ein norsk tidlegare kombinertrennar og seinare -trenar. Han vann bronsemedaljen i kombinert-sprinten under VM 2005 i Oberstdorf. Både i 2001 og 2005 var han med på Noregs firemannslag i kombinert-stafett og vann bronsemedalje ved begge høva. Gjennom dei to sesongane 2000 og 2001 sigra han i fire verdscuprenn. Dobbelt noregsmeister i 2003. Hammer er fødd i Narvik, oppvaksen på Setermoen i Bardu. Han, som representerte Eidsvold Værks Skiklubb, hadde sin styrke i langrennsløypa.
Karriere
Hammer debuterte i verdscupen i kombinert i Liberec i januar 1995 og vart nummer elleve. Sesongen etter vart han i Asiago juniorverdsmeister i kombinert, og kom på sjuandeplassen i eit verdscuprenn i Trondheim på tampen av same sesongen. Gjennom 1997-sesongen stod han for fine prestasjonar i fire verdscuprenn og fekk sin fyrste pallplass i Val di Fiemme. Han vart då nummer tre på den italienske landsbygda, eit resultat han kopierte i Holmenkollen i 1998.
Hammer deltok ikkje i konkurransar i 1999, grunna sjukdom. Han kom tilbake i 2000-sesongen og slo seg då inn i verdseliten med sin fyrste verdscupsiger, i Sapporo, og tre tredjeplassar. Tre nye sigrar i verdscupen noterte han seg for i 2000/01-sesongen, men høgdepunktet kom då han gjekk Noreg inn til VM-gull i lagtevlinga i verdsmeisterskapen i Lahti. Dei andre på laget var Kenneth Braaten, Sverre Rotevatn og Bjarte Engen Vik. I dei individuelle tevlingane i meisterskapen vart Hammer nummer fem og sju.
Også i 2001/02-sesongen lova det godt for Hammer då han kom på tredjeplass i begge renna under opningshelga i verdscupen i finske Kuopio. Men desse tevlingane vart hans beste for sesongen. I vinterolympiaden i Salt Lake City var åttandeplassen i normaløvinga hans beste prestasjon. Hammer vart i 2003 nummer fem i normaløvinga med 15 km langrenn og nummer seks i halvprogrammet (7,5 km langrenn) under verdsmeisterskapen i Val di Fiemme. Han klarte ikkje å kome på pallen i noko verdscuprenn den sesongen, men i Lahti vart han nummer fire.
Etter ein 2004-sesong utan sterke prestasjonar, kom Hammer tilbake og fekk plass på det norske firemannslaget som gjekk til topps i lagtevlinga i ski-VM 2005 i Oberstdorf. Her fekk han æra av å gå sisteetappen og kom i mål vel sju sekundar føre Tysklands og Austerrikes ankermenn som tok dei andre medaljeplassane. Petter Tande, Håvard Klemetsen og Magnus Moan gjekk dei tre fyrste langrennsetappane for Noreg. I den siste kombinertøvinga i meisterskapen overraska Hammer med å gå inn til bronsemedalje, hans beste enkeltprestasjon i sesongen.
Midt i desember 2005 gjekk han i Ramsau inn til fjerdceplassen i eit verdscuprenn med massestart, men utover i OL-sesongen hamna han langt nede på resultatlistene og ved seongslutt i mars 2006 la han opp som kombinertrennar. Han gjekk så over i trenarroller for det norske kombinertlandslaget.
Boyerbreen
Boyerbreen er ein kort sidebre som ligg 19 km vest for Index Point i austlege delen av Mountaineer Range. Han flyt nord og inn i nedre Marinerbreen i Victoria Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Jack W. Boyer, ein radiomann i U.S. Navy ved Hallett-stasjonen i 1962.
Tyrnyauz
Tyrnyauz (russisk Тырныауз) er ein by i Republikken Kabardino-Balkaria i Russland med om lag 20 000 innbyggjarar. Han ligg i dalføret til elva Baksan i Nord-Kaukasus, rundt 60 km vest for Naltsjik.
Byen vart grunnlagt som ein busetnad ved ei wolframgruve og -foredlingsanlegg, som framleis er hovudarbeidsgjevar i området.
Byen ligg langs hovudruta for klatreekspedisjonar til Elbrus, og er eit viktig forsyningspunkt for turar inn i Elbrus-området.
Micalvi Cove
Micalvi Cove er ei 1,9 km brei vik som trengjer 1,35 km inn på sørvestkysten av Robert Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis like nordvest for Kermen Peninsula, med innløp mellom Edwards Point og Zahari Point. Avren Rocks ligg inne i vika. Området vart vitja tidleg på 1800-talet av selfangarar.
Tyrnyauz
I juni 2001 vart byen råka av ein kraftig flaum og jordras. Bustadblokker vart gravlagd i gjørme opp til fjerde etasje. Det finst ingen pålitelege tal for kor mange omkomne og skadde det var. Byen hadde i 2004 stort sett kome seg etter skadane, men spora etter raset er framleis synlege.
Micalvi Cove
Øya er kalla opp etter kutteren «Micalvi» som tok del i ein av dei chilenske antarktisekspedisjonane.
Fernando Saunders
Fernando Saunders har spelt med mange artistar som Marianne Faithfull, Joan Baez, Slash, Tori Amos, Jimmy Page, Luciano Pavarotti og Jeff Beck. Han har samarbeidd i lang tid med Lou Reed og Kip Hanrahan.
Al Muqayti`
Al Muqayti` er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Østjylland
Østjylland er den austlege delen av halvøya Jylland med Aarhus som den største byen.
Østjylland har aldri vore ein administrativ region. Området er tradisjonelt avgrensa mot nord av Mariager Fjord og mot sør av Kolding Fjord eller grensa til Sønderjylland. Andre grenser er meir uklare. Grensa mot Vestjylland går tradisjonelt ned gjennom Jylland langs hovedvej 13, tidlegare hærvejen, og den jyske højderyg, der den omtrent følger grensa mellom dialektene østjysk og vestjysk.
Endeleg kan ein i geografisk forstand tale om ein østjysk landskapsform og købstadstype, som strekker seg frå Hobro til Egernførde og Kiel.
Bøker i Bibelen
I Bibelen er det 66 bøker, 39 i Det gamle testamentet og 27 i Det nye testamentet.
Østjylland
Det tidlegare Århus Amt, omtrent svarande til Århus Stift, var identisk med dekningsområdet for TV 2/Østjylland og DR's Østjyllands Radio.
Byregion Østjylland
I Landsplanredegørelsen for 2006 frå Miljøministeriet stod det:
Dette vart grunnlaget for, at omgrepa Den Østjyske Millionby, Byregion Østjylland og Det østjyske bybånd vart skapt. Kommunane i området danna ei styringsgruppe og stod i 2008 bak "Vision Østjylland", der Aarhus vart omtalt som ein by med svake teikn på verdsbystatus i likskap med f.eks. Antwerpen, Glasgow, St. Petersborg og Torino.
Bremnes kyrkje
Bremnes kyrkje er ei langkyrkje frå 1869 som ligg i Bremnes på Bømlo i Vestland. Ho er bygd i tre, og har 750 sitjeplassar.
Emmanuel Le Roy Ladurie
Emmanuel Le Roy Ladurie er ein fransk historikar som fyrst og fremst har forska på regionen Languedoc og tidsepoken «ancien regime», med særleg fokus på bøndene si historie. Han er ein kjend og omtykt nybrotsmann på felt som historie nedanfrå og på mikrohistorie. Den mest kjende boka hans, Montaillou, kom på norsk i 1980.
Liv og gjerning
Ladurie er fødd i Les Mouiers-en-Cinglais i Frankrike. Faren var i si tid landbruksminister i Petain-regjeringa og seinare motstandsmann. Sonen byrja undervise ved Lycèe de Montpellier, seinare hadde han stillingar ved universitetet i same byen, så ved École Pratique des Haute Études i Paris, Paris-universitetet og til sist ved College de France. På sistnemnde stad leia han instituttet for moderne sivilisasjonshistorie.
Ladurie var medlem av det franske kommunistpartiet frå 1945 til 1963. Til liks med fleire andre vesteuropearar som var medlem av kommunistparti, kom han i tvil etter den russiske invasjonen i Ungarn 1956.
Historikaren
Ladurie vart kjend for allmenta gjennom doktorgradsarbeidet Les paysans de Languedoc, trykt i 1966. I denne studien av bondebefolkninga i Languedoc frå seint 1400-talet til byrjinga av 1700-åra bringa Ladurie fram store mengder kvantitative data vedkomande tiend, løn, skatt, rente og forteneste. Desse dataa vart haldne saman med teoriar frå tenkarar som Ernest Labrousse, Michel Foucault, David Ricardo, Fernand Braudel, Claude Lévi-Strauss, Thomas Malthus, Francois Simiand, Sigmund Freud og Max Weber, og der han hevda at Languedocs historie var ei urørleg historie (l'historie immobile). Ladurie framstilte Languedoc si historie som prega av bylgjer med vekst og tilbakegang, og som lite endra samfunnet gjennom tidene.
Ladurie hevda det var trekk ved kulturen til menneska som budde i Languedoc som sette grensene for levemåten og livet til folk. Kulturen hindra folk i å utvikle ein meir progressiv teknologi og jordbruksdrift. Etter Ladurie sitt syn var det strukturar som omfattar langsiktig og langsamt skiftande materielle og mentale mønster, som understreka dei meir dramatiske, og etter hans meining, mindre viktige konjunkturar av trendar og hendingar, som historikarar tradisjonelt har fokusert på. Til liks med Braudel meiner Ladurie at det er historia om dei styrande strukturane historikaren må avdekke. I motsetning til Braudel har Ladurie likevel uttrykt interesse for biografi og 'histoire événementielle' (soge om hendingar), noko Braudel avviste som irrelevant.
Montaillou
Ladurie mest kjende verk er Montaillou, village occitan de 1294 à 1324, som kom på fransk i 1975 og på norsk i 1986. Her tek han føre seg landsbyen Montaillou i regionen Languedoc i det sørlege Frankrike på den tid kjettarane var aktive. Gjennom grundige studiar i avhøyrsdokumenta presenterer han eit bilete av den materielle, så vel som mentale verda til innbyggarane i landsbyen. Han undersøkte tilhøva i jordbrukspraksis, hus, mellom landsbybuarane, og andsynes verdslege og geistlege styresmakter deira tru på Gud, lagnad, seksualitet, død, liv, ekteskap, magi, tid og rom og frelse.
Eit anna framståande verk av Ladurie er Le Carnival der Romans: del la chandleur au mercredi des ecneder. Dette tek føre seg massakreringa i 1580 av om lag 20 handverkarar under det årlege karnevalet i byen Romans i Frankrike.
Ladurie har også forska på fransk politisk historie for tidsrommet 1460-1774. Ei av hans mest kjende bøker om politisk historie er L'État royal: de Louis XI à Henri IV, 1460-1610. I denne boka argumenterte Ladurie med at den franske krona i denne tida var særleg uroa over økonomien, reformasjonen og aristokratiet sin politikk. Viktigaste grunnane til veksten åt den franske staten fann han i militær ekspansjon i Italia, Provence og Burgund, og i rivalisering med Spania.
I ein oppfølgjar, «Ancien Regime: de Louis XIII à Louis XV, 1610-1774», hevda Ladurie at det var ein nær samanheng mellom innanriks- og utanrikspolitikken til den franske krona. Periodar med autoritær innanrikspolitikk fall saman med periodar der det vart ført ein aggressiv utanrikspolitikk. Liberal innanrikspolitikk kom samstundes som landet førte ein fredeleg utanrikspolitikk. Trass i visse avvik på 1750-talet, argumenterte Ladurie for at regjeringstida til Ludvig XV var prega av liberalisme heime og fred utanlands, medan styret til kardinal Richelieu og Ludvig XIV var prega av aggresjon og autoritarianisme. På slutten av tobandsverket hevda Ladurie at popularitetsveksten til opplysningstida sine kjerneidear, antiklerikalisme og liberalisme, allereie i 1774 hadde plassert Frankrike på vegen mot den franske revolusjonen.
Ladurie var særleg inspirert av arbeida til Fernand Braudel, ein av dei leiande i Annales-skulen. I byrjinga av 1970-åra grunnla han rørsla 'Nouvelle histoire'. Han var leiande i mikrohistorie, der historikaren nyttar studiar av ei hending, stad, familie eller liv til å avdekke strukturar som ligg til grunn for livsførsla i den perioden som vert studert.
Kritikarar av Ladurie stiller seg tvilande til termen struktur, både fordi dei finn bruken av omgrepet lite konsistent, og av at han ikkje gjer greie for korleis strukturar endrar seg.
Symfoni nr. 41 av Mozart
'''Symfoni nr. 41 i C-dur''', K. 551, er ein symfoni av Wolfgang Amadeus Mozart som han skreiv ferdig den 10. august 1788. Det var den siste symfonien han komponerte.
Verket har fått kallenamnet Jupiter-symfonien. Dette namnet kjem ikkje frå Mozart, men truleg frå impresarioen Johann Peter Salomon i eit tidleg arrangement for piano.
Den 41. symfonien var den siste av tre symfoniar som Mozart skreiv i rask rekkefølgje sommaren 1788. Den 39. vart ferdig den 26. juni og den 40. den 25. juli. På same tid skreiv Mozart pianotrioane sine i E- og C-dur, hans sonate facile, og ein fiolinsonatina.
Det er ikkje kjend om symfonien vart framført medan Mozart levde.
Verket er skrive i fire satsar og arrangert som ein tradisjonell symfoni frå klassisismen.
Det uvanlege med denne symfonien er ein fugato for fem stemmer (som representerer dei fem dur-temaa) mot slutten av den fjerde satsen. Det er fugale-seksjonar gjennom heile satsen. Hovudtemaet består av fire notar:
I ein artikkel om Jupitersymfonien skriv Sir George Grove at «det er i finalen Mozart slepp laust alt han har heldt tilbake av det han har lært, og all krafta, som ingen ser ut til å ha hatt i same grad som han sjølv, og bevart denne vitskapen og gjort det til ein reiskap for musikken, som er like behageleg som lærerik. Ingen stad han oppnådd meir.» Musikkvitarar er sikre på at Mozart studerte Michael Haydn sin Symfoni nr. 28 i C-dur, som òg har ein fugato i finalen.
Kjelder
''
Shabestar fylke
Shabestar fylke (persisk شهرستان شبستر) er eit fylke i Aust-Aserbajdsjan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Shabestar. I folketeljinga i 2011 var innbyggjartalet i fylket 124 499. Fylket er delt inn i tre distrikt: Sentral-distriktet, Tasuj-distriktet og Sufian-distriktet. Fylket har ni byar: Shabestar, Khamaneh, Sharafkhaneh, Shendabad, Sis, Vayqan, Sufian, Tasuj og Kuzeh Kanan.
Geir Karlsen (f. 1965)
Geir Karlsen er en norsk næringslivsleiar. Han er mest kjend som tidlegare administrerande direktør og noverande finansdirektør i Norwegian Air Shuttle, det største flyselskapet i Skandinavia, og det tredje største lågprisflyselskapet i Europa.
Før stillinga i Norwegian Air Shuttle jobba Geir Karlsen for Golden Ocean Group og Songa Offshore. Deretter hadde han stillinga Group CFO i London-baserte Navig8 Group.
Frå april 2018 til juli 2019 var han finansdirektør i det skandinaviske flyselskapet.
Geir Karlsen har ein grad i bedriftsøkonomi frå Handelshøyskolen BI.
Al Muqr
Al Muqr er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Shemlan
Shemlan (òg skrive Chemlane og Shimlan) er ein landsby i Aley distrikt i Libanonfjella guvernement i Libanon, kring 25 km frå Beirut.
Historie
Shemlan er først nemnt i historiebøker så tidleg som på 1100-talet. Shemlan var ein del av landområdet som høyrte til familien Shehab. På 1800-talet vart landområdet donert til Antonine-munkane.
Den strategiske plasseringa til Shemlan med utsyn over Beirut internasjonale lufthamn og innbyggjarar frå mange politiske sider, gjorde Shemlan til ei slagmark under borgarkrigen i 1958 og den israelske invasjonen av Libanon.
I 1947 opna britiske styresmakter Midtaustensenteret for arabiske studiar i Shemlan. Denne skulen fekk rykte på seg for å vere ein «spion skule» fordi mange av elevane arbeidde for C.I.A. eller det britiske utanriksdepartementet.
Tsjegem
Tsjegem (russisk Чеге́м) er ein by i Republikken Kabardino-Balkaria i Russland med om lag 18 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 10 km nord for Naltsjik.
Busetnaden fekk status som urbanliknande busetnad i 1972, og han fekk bystatus i 2000.
Mitchell Cove
Mitchell Cove er ei 2,8 km brei vik som trengjer 3 km inn på sørvestkysten av Robert Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis søraust for Alfatar Peninsula, med innløp mellom Debelyanov Point og Negra Point. Området vart vitja tidleg på 1800-talet av selfangarar.
Øya er kalla opp etter James Mitchell, medeigar av den britiske kutteren «Beaufoy» under kaptein James Weddell som vitja Sør-Shetlandsøyane i 1823-24.
Kahale
Kahale (arabisk الكحالة) er ein fjellandsby i Aley distrikt (Caza Aley) i Libanon, 13 km frå Beirut. Han har kring 13 000 innbyggjarar, alle maronittiske katolikkar.
Albumet In Dreams
Albumet var det fjerde albumet på Monument Records, kalla opp etter hitsingelen frå albumet. Halvparten av desse songane var spelte inn for Sings Lonely and Blue, den andre halvparten i Nash Vegas i 1963 med Fred Foster som produsent.
Kahale
Det er tre kyrkjer i landsbyen.
Albumet In Dreams
Albumet vart mastra på ny i 2000-åra og gjeve ut på Legacy med fire bonusspor. I 2004 var songen «In Dreams» sett på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene.
Allmusic skreiv følgjande om albumet:
Kahale
Etymologi
Namnet Kahale kjem frå assyrisk og arameisk, frå kah (verbet tyder «pusta»); al eller el (namnet på den kaananittiske guden El, som vert rekna som far til Gud og menneskeheita).
Richard Greene
Richard Greene er ein USA-amerikansk fiolinist skildra som «ein av dei mest nyskapande og viktigaste felespelarane gjennom tidene». Greene er introduserte «chop-akkordar», ein dempa akkord, til felespelinga då han arbeidde med Bill Monroe and the Blue Grass Boys. Han meinte seinare at denne speleinga var årsaka til smertene han seinare fekk i handleddet og armen. Han brukte òg denne teknikken i bandet Seatrain.
Greene har òg spelt i andre band, ofte som leiar eller medleiar:
Greene har òg spelt med Red Allen, Bill Monroe, Gary Burton, Melissa Manchester, Greenbriar Boys, James Taylor, Tony Rice, Linda Ronstadt, Dolly Parton, Emmylou Harris, Bob Seger, Old & In the Way, Brian Wilson, Eddie Adcock, George Strait, Loggins and Messina, Crosby, Stills & Nash, Peter Rowan, Deana Carter, Rod Stewart, Lacy J. Dalton, Jerry Garcia, Van Dyke Parks, Bruce Springsteen, Sting, Joss Stone, Richard Thompson, Kelly Clarkson, Mandy Moore, Tony Bennett og The Wagner Ensemble (Jeannine Wagner).
Karbonatitt
Karbonatitt er intrusive eller ekstrusive vulkanske bergartar som inneheld meir enn 50 % karbonatmineral. Karbonatitt kan forvekslast med marmor og det kan trengast geokjemisk undersøking for å skilje dei.
Hovudmineralet er som regel kalsitt, CaCO3, men nokre inneheld hovudsakleg andre karbonat som dolomitt eller ankeritt. I enkelte resente lavaer kan ein òg finne natriumkarbonat. Det er mange økonomiske viktige metall som er knytt til karbonatitt, som niob, lantanoidar, thorium, jern, titan, kopar, samt mineral som apatitt og fluoritt.
I Noreg finn ein karbonatitt i Fensfeltet ved Ulefoss i Telemark.
Bridgmanbreen
Bridgmanbreen er ein bratt isbre på vestsida av Hallett Peninsula og som dannar ei flytande istunge på austkysten av Edistofjorden mellom Salmon Cliff og Roberts Cliff. Han vart namngjeven av geolog-gruppa frå New Zealand i 1957–58 etter løytnant Albert H. Bridgman i U.S. Navy, kirurg og sjef under U.S. Navy Operasjon Deepfreeze ved Hallett-stasjonen i 1959.
Pelizaeus-Merzbacher-sjukdomen
Pelizaeus-Merzbacher-sjukdomen er ein arveleg sjukdom og leukodystrofi der det vert danna for lite myelin i sentralnervesystemet. Han er valda av endringar i genet for proteolipidprotein 1 på X-kromosomet.
Pasientar med sjukdomen er i hovudsak av hankjønn og syner slappe musklar og vassrette augerørsler tidleg som spedbarn. Dei har òg forseinka utvikling av mentale og fysiske eigenskapar.
Sjukdomen vart fyrst skildra av Pelizaeus i 1885, og seinare av Merzbacher i 1909. Båe skildra medlemer av den same familien.
Tabriz fylke
Tabriz fylke (persisk شهرستان تبریز) er eit fylke i Aust-Aserbajdsjan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Tabriz. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 1 557 241. Fylket er delt inn i to distrikt: Sentral-distriktet og Khosrowshahr-distriktet. Fylket har fem byar: Tabriz, Basmenj, Sardrud, Malek Kian og Khosrowshahr.
Ray Pohlman
Merlyn Ray Pohlman var ein USA-amerikansk studiomusikar oag arrangør som spelte både kontrabass og bassgitar, og stundom vanleg gitar. Han skal ha vore den første som spelte elektrisk bass i studio i Los Angeles i 1950-åra.
Pohlman var medlem av The Wrecking Crew, som spelte i studio med Phil Spector og The Beach Boys. Han var den musikalske leiaren for husbandet «The Shindogs» i fjernsynsshowet Shindig! i 1960-åra.
Som sidemann
Med The Beach Boys
Med Sam Cooke
Med The Ronettes
The Blue Mask
The Blue Mask er det ellevte studioalbumet til den amerikanske musikaren Lou Reed. Det var det første albumet han gav ut etter at han forlet Arista Records og kom attende til RCA Records. Albumet kom ut på 40-årsdagen til Reed og dekkjer tema som ekteskap og det å slå seg til ro, i tillegg til tema som vald, paranoia og alkoholisme.
Produksjon og innspeling
Gitarane til Reed og Robert Quine vart miksa separat i høgre og venstre stereokanal. For å skilje gitarlyden sin frå Reed sin, nytta Quine ei D-stemming, og spelte kvar song som om det var ein toneart høgare.
Quine, som fleire år tidlegare følgde The Velvet Underground over heile landet og tok opp fleire av dei tidlege konsertane deira på lydband (seinare gjevne ut som Bootleg Series Volume 1: The Quine Tapes), passa godt inn i lag med Reed. Quine turnerte òg med Reed etter albumet og var med på innspelinga av konserten på The Bottom Line kalla A Night with Lou Reed. Quine skildra seinare albumet som «ei plate eg er særskild stolt av. Me hadde aldri spelt i lag før me gjekk i studio. Det var ingen øvingar og et meste av gjort på eitt eller to forsøk. Eg likar alt eg har gjort med Lou, men den plata vil alltid vere spesiell for meg.»
Fernando Saunders, som seinare samarbeidde mykje med Reed, spelte bass og song korvokal (mellom anna falsett-synginga på slutten av «Heavenly Arms») på dette albumet og er òg med på A Night with Lou Reed. Saunders sa seinare «det var som ein draum som vart oppfylt. Lou ønskte at eg skulle spele ting ingen andre ville la meg spele, ting eg kunne sitje på soverommet mitt og spele. Brått var eg glad for at eg ikkje hadde gjeve opp musikken for ein jobb i onkelen min sitt forsikringsselskap.»
Albumet inneheld ingen ekstra lydspor, unntatt gitaren til Reed på «My House», men all vokalen vart overdubba, utanom på «The Heroine». Trommeslagaren på albumet var studiomusikaren Doane Perry, som seinare vart medlem i Jethro Tull.
Plateomslaget vart designa av den dåverande kona til Reed, Sylvia, og syner ein blå versjon av eit fotografi teken av Mick Rock frå plateomslaget til Transformer i 1972.
I 2000 vart det gjeve ut ei ommastra utgåve av The Blue Mask.
Mottaking
Robert Palmer i The New York Times meinte det var årets beste rockealbum, og skreiv at Reed endeleg hadde klart å matche «dei harde, tankefulle og urokkelege songar» frå Velvet Underground sitt banebrytande debutalbum frå 1967. Han roste òg musikarane, særskild gitararbeidet til Reed og Quine, og skreiv at dei «samspelar med ein slags empati og klårheit ein ventar av ein erfaren jazzkombo, og musikken strekk seg alltid ut for å invitere lyttaren inn, sjølv på sitt mest intense personlige nivå.»
Robert Christgau i The Village Voice gav i starten The Blue Mask karakteren A+: «Aldri har Lou høyrdest meir ut som Ginsberg, meir ta-det-heilt-ut enn på dette albumet, som er hans mest kontrollerte, tydelege, djuptfølte og uhemma ... han høyrest glad ut for å vera i live, slik at redsel og smerte blir høve for mot og det veltalande, det bitre og sarkastiske.» Christgau roste òg musikarane, og skreiv at «røysta til Reed - presis, samtalande, rørande enten det er direkte eller inspirerande - syng kjærleiken hans til språket i seg sjølv, med Fernando Saunders sin bass artikulerer ømheita hans og gitarane til Robert Quine og Reed sjølv gir uttrykk for den forferdelege venleiken han har bert fram.»
Ira Robbins i Trouser Press likte albumet og kalla det «ein triumferande suksess» med «noko av den sterkaste låtskrivinga til Reed på mange år. Portretta han målar er elendige karakterar som lever utanfor samfunnet; det er ikkje tydeleg om dei er oppdikta eller ikkje.»
NME sa «Det som gjorde The Blue Mask til Lou Reed sitt vegskilje var valet av musikarar, ei super samling av new wave-musikarar – Fernando Saunders på bass, Doane Perry på trommer og den legendariske Robert Quine på gitar.»
Barney Hoskyns kritiserte derimot albumet for ein «sleip sjølvtilfredsheit som sa: 'Eg var kanskje litt av ein tosk då eg spankulerte rundt på scenen med ei nål i armen, men eg er nå ein ekte artist, og du vil behandle meg som det.'»
The Blue Mask vart seinare plassert på femteplassen i den årlege Pazz & Jop-undersøkinga blant kritikarar, som vart publisert i The Village Voice.
Seinare likte Jess Harvell på Pitchfork Quine si «virtuose blanding av post-Reed støygitar og melodirikdom frå kjappe viser» og skreiv at «The Blue Mask er framleis plata å setje ved sidan av Transformer og Street Hassle. Albumet sette Reed igjen på linje med punk og new/no wave-rlrsane han var med å skape, og det vart hjelpt inn i kanonen av dei sterkaste (og mest hjarteskjerande) songane hans på mange år.»
Adenovirus
Adenovirusa (medlem av familien Adenoviridae) er ei gruppe mellomstore (90—100 nm), membranlause (utan eit ytre bilipid lag) virus (dsDNA) med ein ikosahedral nukleokapsid fylt med dobbelstrenga DNA-genom. Namnet kjem av at dei første gong blei isolert frå svelgmandelen (adenoide vegetasjonar) hjå menneske i 1953.
Ryggbeinsdyr er ein utbreidd vert for desse virusa. Hjå menneske har ein funne heile 57 distinkte serotypar av adenovirus som kan valda ulike sjukdommar, frå milde luftvegsinfeksjonar hjå små barn til livstrugande multiorgansjukdommar hjå folk med svekka immunsystem.
Hans Conrad Thoresen
Hans Conrad Thoresen var ein norsk prest og stortingsmann født i Tønsberg. Han var gift med forfattaren Magdalene Thoresen i sitt tredje ekteksap, og var også svigerfar til Henrik Ibsen.
Thoresen var son til ein bøkker, Herman Thoresen, og Anna Sophie Albertine Walther.
Thoresen var i 1848 4. representant frå Romsdals amt på Stortinget. Valet vart godkjent i Stortinget med minst mogleg margin, 49 røyster mot 48. Han var medlem av Lagtinget og tollkomiteen.
Den første kona til Thoresen var Marie Dorothea Sophie Münster (1803–27). Han vart gift andre gong med Sara Margrethe Daae (6. april 1806-10. mai 1841), dotter av presten Johan Christopher Haar Daae. Dei fekk fem barn, eit av barna var Susanna som vart gift med Henrik Ibsen. Sara Daae var tante til Ludvig Daae. Det var truleg Thoresen som fekk Ivar Aasen plassert hos svogeren på Solnør der han mellom anna var privatlærar for Susannas søskenbarn.
Nevestino Cove
Nevestino Cove (bulgarsk залив Невестино, ‘Zaliv Nevestino’) er ei 1,55 km brei vik som trengjer 1,5 km inn på nordkysten av Robert Island i Sør-Shetlandsøyane mellom Catharina Point og Hammer Point. Vika vart kartlagd av bulgarske landmålarar i 2009. Ho vart kalla opp etter busetnaden Nevestino i Bulgaria.
Hans Conrad Thoresen
Thoresen var gift tredje gong med forfattaren Magdalene Kragh (1819–1903). Magdalene tok i 1841 mot tilbod om å vere guvernante hos Thoresen, fødte i juni 1843 i København ein son som vart sett bort, og gifta seg så i oktober 1843 med Thoresen. Dei fekk fire barn. Magdalene vart stemor til Susanna Ibsen.
Hans Conrad Thoresen døydde i Bergen i 1858.
Polybios
Polybios (fødd ca. 200, død ca. 118 f.Kr.) var ein gresk historikar i hellenistisk tid, kjent for verket Historier, som dekte perioden mellom 264 f.Kr. og 146 f.Kr. Verket skildra framveksten til den romerske republikken og den dominerande statusen hans i verda rundt Middelhavet, og inkluderte hans eiga forteljing som augevitne frå øydelegginga av Kartago i 146 f.Kr. Polybios er særleg viktig for sin analyse av den samansette konstitusjonen, eller maktfordelinga, i den romerske regjeringa. Analysen inspirerte Montesquieu sitt verk L'Esprit des Lois frå 1748 og påverka òg utforminga av den amerikanske grunnloven.
Polybios var ein romanisert grekar av høg byrd som sette seg som mål å skriva historia for sine greske landsmenn om Roma sin framvekst og til slutt herredømme over heile Middelhavet. Fokuset hans var kampen mot Kartago i det vestlege Middelhavet, men omfatta òg romarane sine sigrar over Makedonia og Hellas. Framvekstene til Roma førte til at det politiske senteret i den antikke verda flytta seg frå Hellas, Makedonia og Anatolia til Roma, og eit av måla til Polybios var å læra dei greske landsmennene sine om realitetane i den romerske verdsmakta. Som den tidlegare mentoren til Scipio Aemilianus, barnebarnet til den berømte generalen Scipio Africanus, blei Polybios ein ven og rådgjevar av mannen som overvann kartagarane i den tredje punarkrigen. Scipio den yngre invaderte til slutt Kartago og tvinga dei til å overgje seg utan vilkår.
Liv og virke
Polybios var fødd rundt 208 f.Kr. i Megalopolis i Arkadia, som då var eit aktivt medlem av Det akhaiske forbundet. Faren hans Lykortas var ein framståande politikar og landeigar som blei strategos (kommanderande general) for Det akhaiske forbundet. Dermed fekk Polybios førstehands kjennskap til politiske og militære spørsmål i Megalopolis.
Det irske flagget
Det irske flagget, også kjent som den irske trikoloren, er delt i tre like breie, vertikale felt i grønt, kvitt og oransje. Den grøne fargen skal symbolisere den gæliske tradisjonen og oransje skal symbolisere den protestantiske rørsla som stødde Vilhelm av Oranien. Den kvite fargen uttrykker håp om fred mellom folkegruppene. Flagget har vore i bruk sidan 1850-åra og vart godkjent både av den opprørske irske republikken i 1919 og den irske fristaten i 1922, men fekk offisiell status fyrst ved innføringa av ny grunnlov i 1937.
Polybios
Liv og virke
Etter øydelegginga av Korint same året drog han tilbake til Hellas og brukte dei romerske kjennskapa sine til å letta tilstanden der. Polybios blei tildelt oppgåva med å organisera det nye styret i dei greske byane, og i dette embetet skaffa han seg stor heider.
Dei etterfølgende åra ser det ut til han har halde til i Roma, der han var oppteken med å fullføra det historiske verket sitt. I mellom tok han lange turar gjennom middelhavslanda i samband med historieinteressa si, hovudsakleg for å skaffa seg førstehandskunnskap om dei historiske stadane. Det ser òg ut til at han leitte etter og intervjua krigsveteranar for å klargjera detaljar om hendingane han skreiv om. Han fekk tilgang til arkivmaterial for same føremål. Etter at Scipio døydde, reiste han igjen tiblake til Hellas der han døydde 82 år gammal etter å ha falle av hesten sin.
Historikaren
Titus Livius brukte han som referanse, og Polybios hadde glimrande kjelder. Polybios fortalde om hendingar som kom innanfor hans eigne røynsler. Han er ein av dei første historikarane som freista å presentera historie som ein sekvens av årsaker og effektar basert på nøye undersøkingar av tradisjonar sett saman med ivrig kritikk, delvis på grunn av det han hadde sett sjølv og på grunnlag av augevitne og deltakarar i hendingane. Med eit auge for detaljar og sin karakteristiske fornuftige stil gav Polybios eit sameint syn på historie framfor ein kronologi.
Han er rekna av nokon som etterfølgjaren til Thukydides i objektivitet og kritisk tenking, og er stamfar for lærd, nøyaktig historisk forsking i dagens vitskaplege tenkjemåte. Etter hans syn sette han opp hendingsforløpa med klare, analytiske og fornuftige grunngjevingar, og blant dei årsakene som påverka resultatet, la han særleg vekt på dei geografiske tilhøva. Verket hans tilhøyrer difor dei største verka i antikk historieskrivning. Forfattaren av Oxford Companion to Classical Litterature (1937) lovpriste han for sin «ærlege trufastheit mot sanninga» og for den systematiske leitinga si etter årsakene til hendingane.
På 1900-talet har forfattarskapet til Polybios kome under meir kritisk vurdering. I Peter Green sitt syn (Alexander to Actium) er han ofte ein partisan som har som mål å rettferdiggjera sin eigen og faren sin karriere. Han portretterer usakleg den arkenske politikaren Kallikrates i eit dårleg lys og leier lesaren til å mistenkja at Kallikrates er ansvarleg for at han blei send til Roma som gissel. Meir fundamentalt, då han først var gissel i Roma, så klient for scipioene og til slutt som kollaboratør med romersk styre etter 146 f.Kr., er han ikkje fri til å uttrykkja dei sanne meiningane sine. Green antyder at ein alltid må hugsa at han forklarte Roma for eit gresk publikum og trengde å overtyda landsmennene sine om at det var naudsynt å akseptera romersk styre som han meinte var uunngåeleg. Likevel er historiene til Polybios blitt verande uunnværlege for Green og den beste kjelda for epoken han dekker.
Sauherad prestegard
Sauherad prestegard ligg nordvest for Sauherad kyrkje. Historia til prestegarden går, som kyrkjehistorien, attende til mellomalderen. På tunet står fire freda bygg.
Hovudbygningen vart oppført i 1658 og vert ifylgje Opplysningsvesenets fond rekna som det eldste bustadhuset i Noreg. Det dreier seg om eit toetasjes laftehus med ståande panel og saltak. Ei sidefløy mot tunet er frå 1921. Ein liten sveitserveranda er frå 1907. Treskjeraren Borgar Borgarson har bidrege med sveitserdetaljar og akantus.
Dei andre freda bygga er to stabbur og ei drengestove med bryggarhus og reiskapsbu. Drengestova skal ha ein bygningskjerne frå 1700-talet, medan stabbura (eitt for presten, eitt for forpaktaren) vart oppførte på 1800-talet.
Verdsmeisterskapen i roing 1995
Verdsmeisterskapen i roing 1995 vart avvikla i Tampere i Finland i tida 20. til 28. august. Mennene tevla i 14 i ulike båtklassar og kvinnene i 10.
Noreg vann ein bronsemedalje i dobbeltsculler for menn.
Singlesculler
<br style="clear:both;" />
Dobbeltsculler
<br style="clear:both;" />
Toar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Dobbeltfirar
<br style="clear:both;" />
Firar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Firar med styrmann
<br style="clear:both;" />
Åttar
<br style="clear:both;" />
Lettvekt singlesculler
<br style="clear:both;" />
Lettvekt dobbeltsculler
<br style="clear:both;" />
Lettvekt, toar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Lettvekt, firar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Lettvektsåttar
<br style="clear:both;" />
Harimfjella
Ḥārimfjella (arabisk جبال حارم) er eit høgland nord i Idlib guvernement nordvest i Syria. Fjella ligg i Ḥārim og Jisr Shuġūr distrikta i Idlib guvernement.
Fjella har tre massiv. Ḥalqa (arabisk جبل حلقة) og Bārīshā (arabisk جبل باريشا) dannar det første massivet frå aust. Ḥalqa (som tyder «sirkelfjellet») syner til låge fjellplatå kring Dānasletta. Bārīshā, som ligg vest for Ḥalqa, dekkjer kring 230 km² og har ei høgd på 500–600 moh i snitt. Det høgaste punktet er 657 moh.
Det andre massivet er Aʻlā (arabisk جبل الأعلى) (òg kalla Sumāq جبل السماق). Dette fjellet er skild frå Bārīshā av Shalfsletta. Det høgaste punktet i Aʻlā er 819 moh. Dette fjellet har ein folkesetnad av drusarar.
Det tredje fjellet er Wasṭānī (arabisk جبل الوسطاني). Dette fjellet strekkjer seg 40 km frå Salqīn i nord mellom Orontesdalen og Roujsletta. Fjellet omfattar to massiv. Det nordlege vert stundom rekna som eit eige fjell kalla Dwēli (arabisk جبل الدويلة). Det høgaste punktet i Wasṭānī er Ḥanash (arabisk جبل الحنش) (847 moh).
Det veks mykje oliven og eik i Ḥārimfjella. Her finst òg mange arkeologiske stader.
Konfidensintervall
Konfidensintervall er eit statistisk omgrep nytta ved estimering av ukjende storleikar på bakgrunn av innsamla datamateriale. Det vert nytta i statistisk analyse av data som inneheld utryggleik og variasjon. Eit konfidensintervall gjev ei nedre og ei øvre grense for storleiken som vert estimert, og lengda av intervallet indikerer kor godt estimatet er. Eit langt intervall vil til dømes signalisere større utryggleik enn eit kort). Generelt kan dei innsamla dataa reknast som realiserte verdiar av stokastiske variablar. Vi avgjer eit intervall som med ein viss grav av tryggleik inneheld den ukjende storleiken. Dersom a og b vert avgjort slik at sannsynet for at det stokastiske intervallet (a,b) dekkjer den ukjende storleiken til dømes er 0,95, vert intervallet (a,b) sag å vere eit 95% konfidensintervall for storleiken, og sannsynet 0,95 vert kalla konfidenskoeffisienten.
Tenk at ein skal undersøke lækjeeffekten av ein ny medisinsk behandling for ein viss krefttype, og ønskjer å berekne den ukjende delen ϑ som blir lækja ved denne behandlinga. La oss sei at 56 pasientar av 80 tilfeldig valde vart lækja. Eit estimat for ϑ er då den observerte delen, nemleg 56/80 = 0,7. Ved hjelp av statistiske metodar kan det reknast ut at eit 95% konfidensintervall blir intervallet frå 0,6 til 0,8. Dette tyder då utryggleiken på estimatet 0,7 for ϑ.
Totternhoe Knolls
På vestsida av åsen låg det i mellomalderen eit steinbrot for Totternhoe-stein. Dette området vert kalla Little Hills og teke var på av Wildlife Trust for Bedfordshire, Cambridgeshire, Northamptonshire and Peterborough som eit naturreservat.
Totternhoe Castle
Totternhoe Castle var eit normannisk motte-and-bailey-slott frå 1000-talet. Det låg ovanfor landsbyane Eaton Bray og Stanbridge. Normannane flata ut toppen av åsen og skapte eit vidt område med kalksletter. Festninga, på toppen av jordhaugen, var omringa av ein mur, først av tømmer og seinare av stein.
Staden vart grave ut mellom 1921 og 1932 og igjen i 2001. I 2001 oppdaga ein at slottet var bygd over ei førhistorisk og romersk inngjerding.
Staden har status som scheduled monument. Berre festningsvollane er igjen etter slottet.
Al Muraysiyah
Al Muraysiyah er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Vrabcha Cove
Vrabcha Cove (bulgarsk залив Врабча, ‘Zaliv Vrabcha’) er ei 900 m brei vik som trengjer 1 km vestkysten av Heywood Island utanfor nordvestkysten of Robert Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.
Burnettebreen
Burnettebreen er ein bratt isbre i Admiralty Mountains, som flyt søraust mellom Honeycomb Ridge og Quartermain Point og ut i Moubray Bay. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–62, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter flysoldaten Robert L. Burnette i United States Air Force, som omkom i ein styrt med eit C-124 Globemaster i nærleiken i 1958.
Konfigurasjon
Konfigurasjon tyder «samanstilling» eller «kombinasjon» og vert nytta om den ytre forma til ein lekam og måten som denne forma er samansett av fleire delar på.
Hekataios av Milet
Hekataios av Miletos (fødd ca 550 f.Kr., død ca. 476 f.Kr.), namngjeve etter den greske gudinna Hekate, var ein tidleg gresk historikar frå ein rik familie. Verketida hans var samstundes med persarkrigane. Etter å ha reist omfattande busette han seg i heimbyen Miletos (Milet), der han fekk ein høgtståande posisjon og byrja skriva geografiske og historiske verk.
Då Aristagoras, leiaren av Miletos, heldt råd i byen med dei leiande jonarane for å organisera eit opprør mot persisk styre, freista Hekataios forgjeves å rå landsmennene sine frå dette. I 494 f.Kr., då dei overvunne jonarane blei nøydde til forhandla om vilkår, var Hekataios ein av sendemennene til den persiske satrapen Artafernes, som han klarte å overtala til gjeninnføra forfatninga for dei joniske byane. Hekataios blir òg kalla for logograf, det vil seia at han er den første kjende greske historikaren, ein forgjengar for Herodot. Han var ein av dei første klassiske forfattarane som nemnde folket keltoi, keltarar. Han dannar overgangen til den eigentlege historieskrivinga ved at han freista å skilja mellom legender og røyndom.
Verk
Ges periodos ('Reiser rundt korda', eller 'Undersøking av verda') er eit verk på to bøker som er blitt tilskrive Hekataios. Kvar bok er organisert i periplus, eit latinsk omgrep frå greske περίπλους periplous, bokstaveleg 'ei rundsegling', ei undersøking av kysten punkt for punkt. Bok ei, om Europa, er i hovudsakleg ein periplus av Middelhavet, skildringar av kvar region etter kvarandre, og strekkjer seg så langt nord som til Skytia. Den andre boka er om Asia og arrangert på liknande vis til Periplus Maris Erythraei (om Raudehavet, inkludert Indiahavet og Persiagulfen), der ein tekstversjon frå 100-talet e.Kr. har overlevd.
Det andre kjende verket av Hekataios var Genealogiai, ei rasjonell, systematisert forklaring av grekarane sine tradisjonar og mytar, og var eit brot med den episke mytetradisjonen. Dette verket finst att i berre nokre få tekstfragment, akkurat nok til vise kva som har gått tapt.
Skeptisisme
Hekataios sine tekstar, særleg Genealogiai, viser ein markant skepsis til munnleg historieforteljing, og opnar med programmet hans: «Hekataios av Miletos snakkar såleis: «Eg skriv kva eg trur er sant, for dei historiene som grekarane fortel er talrike og, etter mi meining, latterlege.»
Herodot (II, 143) fortel om eit besøk som Hekataios gjorde til eit egyptisk tempel ved Teben. Prestane viste Hekataios ei rekkje statuar i den indre helligdommen i tempelet, som kvar skulle ha vore sett opp av øvstepresten for kvar generasjon. Hekataios nemnde at han kunne spora si eiga avstamming gjennom seksten generasjonar til ein gud. Egyptarane samanlikna avstamminga hans med si eiga slik ho var dokumentert gjennom statuane. Sidan generasjonane til øvsteprestane talde trehundre og førtifem, nekta dei å tru Hekataios kunne stamma frå ein gud gjennom seksten generasjonar slik han sa. Historikaren James Shotwell har hevda at dette møtet med egyptisk oldtid hadde ein avgjerande innverknad på Hekataios sin skeptisisme: han innsåg at den munnlege historia ikkje var til å stola på.