cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diana Gansky
Aktiv
Sommaren 1987 sette Diana Gansky austtysk rekord med 74,08 m i Karl-Marx-Stadt, hennar livs lengste kast. Under friidretts-VM i Roma seinare i 1987-sesongen vart ho sølvmedaljar i øvinga med 70,12 m, halvannan meter bak landskvinna Martina Hellmann. Også under sommarleikane 1988 i Seoul stod Diana Gansky på sølvplassen etter diskostevlinga var over, også då med Martina Hellmann øvst på sigerspallen; 71,88 meter mot 72,30 m.
Linus Pauling
Linus Carl Pauling var ein amerikansk kvantekjemikar,  biokjemikar, forfattar og fredsaktivist. Han gav ut over 1 200 bøker og artiklar, rundt 850 av dei om vitskaplege emne. New Scientist kalla han ein av dei 20 største vitskapsfolka gjennom tidene. I 2000 var han rangert som den 16. viktigaste vitskapsmannen i historia av The scientific 100.
Pauling var ein pionér når det gjaldt å nytta kvantemekanikk innan kjemi, og han mottok Nobelprisen i kjemi for forskinga si på naturen til kjemiske bindingar. Han gav òg viktige bidrag til å bestemm krystall- og proteinstrukturar, og var ein av grunnleggjarane av molekylærbiologi.
Pauling var kjent for vidfemnande kunnskapar innan uorganisk kjemi, organisk kjemi, metallurgi, immunologi, anestesiologi, psykologi, radioaktiv nedbryting og etterverknadene etter kjernefysiske eksplosjonar, i tillegg til kvantemekanikk og molekylærbiologi. Pauling mottok Nobels fredspris i 1962 for kampanjen sin mot atomprøvesprengningar over bakken, og er ein av berre fire personar i historia som individuelt har motteke to nobelprisar. Han er òg ein av berre to som har motteke to prisar i ulike felt (kjemi og fred) – den andre er Marie Curie (kjemi og fysikk) – og den einaste som har motteke to prisar utan å dela med andre.
Seinare i livet vart han ein aktivist for regelmessig inntak av massive dosar med vitamin C, ein praksis som ikkje har fått innpass i medisinsk praksis, men som har vorte sentral innanfor den alternative behandlingsforma ortomolekylær medisin (nærskyldt med kosthaldsmedisin). Han meinte blant anna at vitamin C kunne hjelpa mot forkjøling og at større inntak av vitaminet ville føra til ein livsforlengende effekt, men begge delar har seinare vorte attendevist.
Bukta Prosjtsjanija
Bukta Prosjtsjanija er ei bukt på sørvestsida av Bukhta Neupokojev, langs isbremmen på kysten av Dronning Maud Land. Vika vart fotografert frå lufta av den norske antarktisekspedisjonen i 1958-59 og grovt kartlagd frå desse bileta. Ho vart òg kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1961.
Susuman
Susuman (russisk Сусума́н) er ein by i Magadan oblast i Russland med om lag 6000 innbyggjarar. Byen ligg ved elva Bereljokh, rundt 650 km nordvest for Magadan.
Susuman vart grunnlagd i 1936 som ein busetnad ved ein sovkhoz kalla Susuman (kalla opp etter ei elv med same namn). I 1938 vart busetnaden eit senter gullgruvedrift i den vestlege delen av Magadan oblast, under Dalstroj sin kontroll. Han fekk bystatus i 1964.
Friidrettslandskampen Noreg–Sverige–Aust-Tyskland 1975/Menn
Friidrettslandskampen Noreg–Sverige–Aust-Tyskland 1975 for menn vart avvikla på Bislett stadion i Oslo tysdag 24. og onsdag 25. juni. Aust-Tyskland mannskap var fullstendig suverent og vann landskampen med 201 poeng, Sverige fekk 119 og Noreg 101. Kvart av landa fekk stille to utøvarar i dei individuelle øvingane.
Tysdagskvelden sigra Terje Thorslund i spydkast, medan Knut Børø sette norsk rekord på 10 000 meter. Dei stod for dei to einaste norske triumfane i landskampen. Høgdepunktet i stemnet kom om onsdagen, då svenske Anders Gärderud forbetra verdsrekorden på 3000 meter hinder med 3,6 sekund til 8.10,4. Same dag flytta Wilhelm Sorteberg sin eigen norske rekord i stavhopp til 4,90 meter. Også Knut Hjeltnes sette norsk rekord med sitt 60,40 meter lange diskoskast.
100 meter
<br style="clear:both;" />
1500 m
<br style="clear:both;" />
10 000 m
<br style="clear:both;" />
110 meter hekk
<br style="clear:both;" />
Høgdehopp
<br style="clear:both;" />
Kulestøyt
<br style="clear:both;" />
4 × 100 meter stafett
<br style="clear:both;" />
200 meter
<br style="clear:both;" />
800 m
<br style="clear:both;" />
5 000 m
<br style="clear:both;" />
400 meter hekk
<br style="clear:both;" />
3 000 m hinder
<br style="clear:both;" />
Stavhopp
<br style="clear:both;" />
Tresteghopp
<br style="clear:both;" />
Diskoskast
<br style="clear:both;" />
Sleggjekast
<br style="clear:both;" />
4 × 400 meter stafett
<br style="clear:both;" />
Panay
Panay er ei øy i Filippinane, vest i landsdelen Visayas. Ho ligg søraust for øya Mindoro og nordvest for øya Negros, skild frå denne av Guimarassundet. Nord for Panay er Sibuyanhavet og Romblon-øyane; i søraust breier Suluhavet seg. Panay har om lag 3,4 millionar ibuarar og ei flatevidd på 12 011 km². Folket på øyane talar språka aklanon, hamtikan og hiligaynon.
Langs vestkysten av Panay strekker seg ei fjellkjede med toppar opp til 2 117 meter over havet. På øya er det mange elvar; dei største er Akean, Halaur, Banica, Iloilo og Panay.
Administrativt er øya delt opp i dei fire provinsane Aklan, Antique, Capiz og Iloilo. Største byen på øya er Iloilo.
Astrid Slind
Astrid Øyre Slind er ein norsk langrennar frå Oppdal. Under Ski-VM 2023 deltok ho på det norske laget som vann gullmedaljen i 4 x 5 km stafett, ho gjekk også inn til bronsemedalje på 15-kilometeren. I 2022 sigra ho i Vasaloppet og Birkebeinerrennet. Slind er medlem i Oppdal Idrettslag.
Panay
Næring
Landbruk og gruvedrift er hovudnæringar på Panay. Dyrking og hausting av ris, kokosnøtter, bananar, kveite, mango, sukker, tobakk, samt abacá, det siste tidlegare kjend som råstoff for manilla-tau, sysselset hovuddelen av ibuarane.
Soge
Panay var frå 1200-talet sete for Madja-as-sambandet, ei statsdanning i Visayas. Statssambandet var på høgda av si makt på 1400-talet. Gjennom fredslutningar og traktar vart Madja-as innlemma i det spanske imperiet kring 1569.
Nada Será Como Antes
Nada Será Como Antes er ein brasiliansk. Serien vart produsert av fjernsynsnettverket Rede Globo, og kvar episode varer i om lag 50 minutt. Første sending fann stad 2016.
Song Qingling
Liv og virke
Etter at Sun døydde i 1925 vart ho i 1926 innvald i den sentrale eksekutivkomiteen til Kuomintang. Likevel gjekk ho ut av dette partiet etter at kommunistane var vortne drivne ut av Kuomintang, og drog i eksil til Moskva i 1927.
Sjølv om ho forsona seg med Kuomintang under Den andre kinesisk-japanske krigen (1937–1945), stod ho under den kinesiske borgarkrigen på sida til kommunistane. Ho gjekk likevel ikkje inn i kommunistpartiet.
I 1939 grunnla ho China Welfare Institute (opphavleg China Defense League) i Hongkong.
Etter at Folkerepublikken Kina vart grunnlagd i 1949 vart ho visepresident i folkerepublikken, formann for Det kinesisk-sovjetiske venskapsforbundet, og ærespresident for All-China Women's Federation. I 1951 mottok ho Stalins fredspris. Frå 1968 til 1972 var ho statsoverhovud saman med Dong Biwu.
Termokross
Ein termokross er eit termoelement for måling av vekselstraum. To trådar av ulike metall er lodda saman i form av ein kross. Ein ende av kvart metall blir kopla til eit kjenslevart voltmeter og dei andre til straumkjelda. Straumen varmar opp loddepunktet, og termospenninga som blir målt med voltmeteret, gjev eit mål for straumen.
Song Qingling
Liv og virke
Den 16. mai 1981, to veker før ho døydde, vart ho teken opp i Det kinesiske kommunistpartiet og utnemnd til ærespresident for Folkerepublikken Kina.
Termokross
Termokrossar kan òg nyttast til måling av trykk i gassar (vakuummeter). Det blir då sendt konstant straum gjennom loddepunktet, og det innstiller seg ein temperatur som er avhengig av varmeleiingsevna til gassen, og denne avheng igjen av trykket.
Gjenforeiningskammer
Gjenforeiningskammer (fransk Chambres des Réunions) var franske ting oppretta av kong Ludvig XIV i 1679. Føremålet med desse tinga var å utvide dei franske landområda. Ludvig hadde utvida dei franske grensene i ei rekkje krigar og fekk stadfesta desse i freden i Nijmegen i 1679 og freden i Aix-la-Chapelle i 1668. Arbeidet til tinga var å avgjere kva omliggande område, om nokon, som hadde høyrt til dei nye områda Frankrike hadde fått ved desse avtalane. I denne prosessen vart stader som Saarbrücken, Luxembourg, Zweibrücken og Alsace innlemma i Frankrike.
Ludvig baserte krava sine på gamle, nesten gløymde rettar til desse avhengige områda frå mellomalderen. Kongen tok derfor fordelen av det formelle innhaldet i allianseavtalane sine med dei tyske fyrstane ved å krevje landområda deira. Så snart tinga hadde lagt fram avgjerdene sine, blei områda okkuperte av franske styrkar. Sjølv om det ikkje var juridiske rettar i handlinga i det heile, tok Ludvig byen Strasbourg og byen Casale. Ludvig tok òg det meste av det som i dag er Luxembourg, som då var ein del av Det tysk-romerske riket. Riket var på denne tida oppteken med ein pågåande krig med Det osmanske riket.
Konfliktane som denne politikken førte til leia etter kvart fram til våpenkvilen i Ratisbon (Regensburg), der Ludvig fekk love til å behalde dei fleste områda. Ludvig ergra på seg det meste av Europa med politikken sin og det heile enda i niårskrigen i 1688. Krigen enda i 1697 med freden i Ryswick. Her gjekk Ludvig med på å gje attende det meste av områda som hadde vorte annektert til Frankrike med Gjenforeningskammera.
Tom Wolk
Tom «T-Bone» Wolk var ein USA-amerikansk musikar og bassist for musikkduoen Hall & Oates.
Biografi
Wolk voks opp i Yonkers i New York. I 1991 var Wolk medprodusent på Willie Nile-albumet Places I Have Never Been. Wolk arbeidde òg med Ryan Leslie på debutalbumet hans. Wolk spelte inn bluesartisten Guy Davis sine album Butt Naked Free og Chocolate to the Bone, og spelte med Davis på «Late Night with Conan O'Brien». Wolk hadde i fast spalte i magasinet Guitar for the Practicing Musicians i 1980-åra. Han byrja å spele med Hall & Oates i 1981 etter å ha spelt på albumet Private Eyes. Han var òg medlem av Saturday Night Live Band med Hall & Oates-kollegaen G.E. Smith. Wolk spelte fleire instrument og arbeidde med Daryl Hall, Carly Simon, Jellyfish, Squeeze, Elvis Costello, Shawn Colvin og Billy Joel. Frå 2007 arbeidde Wolk med Daryl Hall på hans Live From Daryl's House, ein månadleg konsert over Internet.
Wolk døydde 27. februar 2010 av eit hjarteinfarkt, 58 år gammal.
Paul Tanui
Paul Kipng'etich Tanui er ein kenyansk langdistanseløpar som vann sølvmedaljen på 10 000 meter under Sommar-OL 2016 og i tre verdsmeisterskap på rad tok bronsemedaljen på same distansen.
Aktiv
Tanui vart andremann i terrengløps-VM 2011 i spanske Punta Umbria. Sommaren 2011 sette han personbeste på 10 000 meter med 26.50,6 ved eit stemne i Eugene i USA. To år seinare vart han tredjemann på 10 000 meter då verdsmeisterskapen fann stad i Moskva. Verdsmeister vart Mo Farah, ein kar som vann milløpet både i VM 2015, OL 2016 og VM 2017. I desse tevlingane vart Tanui høvesvis nummer tre, nummer to og nummer tre.
Tanui forbetra i 2014 den personlege rekorden på 10 000 m til 26.49,4 i Eugene. I 2015 sprang han for fyrste gong under 13 minuttar på 5 000 m, i Roma vart han klokka inn på 12.58,6.
Andrew Hayden-Smith
Andrew Hayden-Smith er ein britisk skodespelar og programleiar frå Nordaust-England.
Hayden-Smith er fødd i Gateshead og voks opp i Chester-le-Street i County Durham. Han har ei eldre syster, Kerri Hayden, som tok del i fjernsynsserien Byker Grove. Under ei vitjing av settet blei Hayden-Smith oppdaga av prdousenten Matthew Robinson, som gav han rolla som Ben Carter. Hayden-Smith debuterte i serien i den åttande sesongen, i 1995. Han blei verande i serien i sju år. Samstundes byrja han å ta del i programmet Live & Kicking på barnekanalen CBBC.
Opphavleg gjekk han berre under namnet Andrew Smith, men då han ville bli medlem av det britiske skodespelarlaget Equity i 2001 var dette namnet allereie teke. Han valde derfor å søka som Andrew Hayden-Smith, ettersom Hayden var eit anna namn i familien. Han annonserte endringa av scenenamnet sitt på Live & Kicking. Etterkvart fekk han programleiarroller ved BBC, og leia mellom anna UK Top 40.
I 2006 spelte han Jake Simmonds i fleire episodar av Doctor Who. Han bestemte seg for å gje opp programleiarrolla og satsa på skodesepl, og presenterte sitt siste CBBC-program dagen før sin tredje og siste Doctor Who-opptreden. I april-mai 2008 spelte han Romeo i Romeo and Juliet ved Jermyn Street Theatre i London.
I 2014 og 2015 var Hayden-Smith med i Channel 4-serien Cucumber og E4-serien Banana, begge skrivne av Russell T Davies. Han har også verka som kanalvert for ITV2 og gjort stemmearbeid for ande kanalar. I tillegg har han skrive for bladet Attitude.co.uk.
I juli 2016 byrja Hayden-Smith rolla som politimannen DS Gavin Armstrong i såpeoperaen Hollyoaks på Channel 4.
Hayden-Smith er open homofil. Han kom ut offentleg i 2004 i bladet Attitude, etter at ei tabloidavis hadde truga han med å skriva om legninga hans. Han blei utnemnd til ei av dei mest innverknadsrike homofile og lesbiske britane av The Independent i 2006.
Breisach am Rhein
Breisach am Rhein (tidlegare Altbreisach) er ein by med kring 16 500 innbyggjarar langs Rhinen i Breisgau-Hochschwarzwald i Baden-Württemberg i Tyskland, om lag halvvegs mellom Freiburg og Colmar. Det går ei bru over Rhinen til Neuf-Brisach i Alsace i Frankrike.
Namnet på byen har keltisk opphav og tyder demning. Åsen som Breisach ligg på vart til ei øy i Rhinen når det var stor vassføring. Dette vart det slutt på då Rhinen vart retta opp av ingeniør Johann Gottfried Tulla på 1800-talet.
Bayt al-Faqih-distriktet
Bayt al-Faqih-distriktet er eit distrikt i Al Hudaydah guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 241 300 innbyggjarar.
Mary Ann Kennedy
Mary Ann Kennedy er ein USA-amerikansk countryartist og låtskrivar. I løpet av karrieren har ho vore medlem av gruppene Calamity Jane og Kennedy Rose, begge i lag med Pam Rose. Kennedy var medlåtskrivar på dei Grammy-nominerte songane «Ring on Her Finger, Time on Her Hands» av Lee Greenwood og «I'll Still Be Loving You» av Restless Heart. Andre songar ho har skrive er mellom andre «Safe in the Arms of Love» av Martina McBride og «You Will» av Patty Loveless.
Hitsinglar som låtskrivar
Dei følgjande snogane er Mary Ann Kennedy-songar som har gått inn på singellistene.
Råbyggelaget
Råbyggelaget, lenge skrive Robygdelaget, er eit gamalnorsk namn «på den landsluten som femner om dei indre bygdene i Agder (frå og med Åseral i vest)» og den sørvestre luten av Telemark. Namnet viser at lova (lǫg) var den same for heile landområdet. Forstavinga Rá (=krå) viser truleg til ein stad, mellomleddet bygge til ein som bur på staden.
Området var utlagt til len, seinare omgjort til amt, futedøme og prosti på Agder. Ulike variantar av namnet var i bruk i over 300 år. Det finst dokument med namnet frå 1600-, 1700- og 1800-talet og fram til sist i 1930-åra.
Råbyggelag var delt i to sorenskrivarembete; Østre Råbyggelag og Vestre Råbyggelag (samtlege bygder i Setesdal høyrde til sistnemnde).
Østre Råbyggelag omfatta bygdene Herefoss, Vegårshei, Åmli, Gjøvdal, Froland, Vegusdal, Lille Tovdal og Evje. Vestre Råbyggelag omfatta Bykle, Valle, Hylestad, Austad, Sandnes, Bygland, Årdal, Hornnes, Åseral, Iveland samt delar av Hægeland.
Råbyggelaget høyrde inn under Agdesiden lagdømme frå slutten av 1400- eller byrjinga av 1500-talet. I vest grensa det til Lister og Mandals amt og Stavanger amt, i nordaust til Bratsbergs amt og i søraust til Nedenæs fogderi. Fogderiet var en del av Nedenes amt.
Claus Pavels
Sjå også: forfattaren Claus Pavels Riis, dotterson til Pavels.
Hans Engnestangen
Hans Engnestangen var ein norsk skeiseløpar, fødd og død på Brandbu i Oppland. Han vart verdsmeister på skeiser i 1933 og norsk meister både i 1937 og 1938.
Sara Kolak
Kolak sette kroatisk rekord på 63,50 meter då ho sikra seg bronsemedaljen ved EM i friidrett 2016 i Amsterdam. Ein månad seinare forbetra ho rekorden til 64,30 m i kvalifiseringa til spjutfinalen under Sommar-OL 2016 i Rio de Janeiro. Halvvegs i OL-finalen låg ho på tredjeplass, men i fjerde omgang auka ho til 66,18 m, noko som skulle vise seg å halde til ein overraskande siger i tevlinga.
Hans Engnestangen
Engnestangen utgjorde saman med Ivar Ballangrud og Michael Staksrud den såkalla Hadelandstrioen. Nett desse tre løparane tok dei tre pallplassane under VM på skeiser 1933 i Trondheim, med Engnestangen på topp. To år seinare stod dei same tre på sigerspallen etter VM på skeiser 1935, då med Staksrud som meister og Engnestangen på tredjeplassen. I 1937 kom Engnestangen på andreplass i EM på skeiser, Staksrud vart atter meister. Same sesongen gjekk Engnestangen til topps i NM på skeiser, ein prestasjon han gjentok året etter.
Claus Pavels
Claus Pavels var ein norsk prest og forfattar.
Erot
Erot (gresk, frå eros) er ei framstilling av ein kjærleiksgud frå gresk mytologi, tilsvarande amorin eller cupido i romersk mytologi. I seingresk og romersk kunst er erotar framstilte som gudar i barneskikkelse, med venger og med pil og boge som dei vanlegaste attributtane.
Hans Engnestangen
Vinteren 1942 deltok Engnestangen i landskampen Tyskland–Noreg i Klagenfurt. I motsetnad til andre norske landskamp-deltakarar hadde Engnestangen inga personleg tilknyting til nazismen, men var likevel uynskt i det nasjonale, norske skeisemiljøet etter verdskrigen.
Claus Pavels
Pavels var fødd i Kjørrefjord i Vanse, fire månader etter faren, som var residerande kapellan, døydde. Han vart cand. theol. i 1789. I 1793 fekk han si fyrste preststilling som res. kap. i Brevik og Eidanger. Åra mellom 1796 og 1805 hadde han ymse prestestillingar i Danmark. I 1805 vart han slottsprest på Akershus og samstundes sokneprest i Aker prestegjeld. År 1817 etterfylgde han Johan Nordahl Brun som biskop i Bergen, eit embete han haddde til han døydde fem år seinare.
Erot
Dei opptrer ofte i lag med kjærleiksgudinna, Afrodite/Venus. Det finst veggmåleri i Pompeii av Venus med eit følgje av erotar.
Claus Pavels
Pavels skreiv dagbok i tida 1812-22. Dei viktigaste bolkane av desse døgbøkene vart trykt og gjeve ut i fem band i tida mellom 1863 og 1904. Ein sjølvbiografi vart gjeven ut i 1864, ei fyldigare utgåve kom i 1866. Pavels sine dagbøker er viktige kjelder til kunnskapen om menneske, politikk og kultur i samtida.
Erot
Dei kunne også opptre på eiga hand, til dømes i samband med bryllaup:
Claus Pavels
Pavels døydde i Bergen vinteren 1822.
Curved Air
Curved Air er ei engelsk progressiv rockegruppe skipa i 1970 av musikarar frå ein blanda bagrunn, inkludert klassisk musikk, visesong og elektronisk musikk. Resultatet var ei blanding av progressiv rock, folkrock og fusion med klassiske element. I lag med High Tide og East of Eden, var Curved Air blant dei første rockebanda etter It's a Beautiful Day, The Flock og the United States of America som brukte fiolin. Curved Air gav ut åtte studioalbum, der dei tre første nådde topp 20 i Storbritannia. Dei fekk ein hitsingel med «Back Street Luv» (1971), som nådde fjerdeplassen på UK Singles Chart.
Sisyphus
Gruppa utvikla seg ut av bandet Sisyphus, som spelte ein av sine tidlege konsertar i ballsalen på Leith Hill Place i Surrey for eit maskeradeball. Bandet vart skipa avDarryl Way (som studerte fiolin på Dartington College og Royal College of Music) og Francis Monkman som studerte ved Royal Academy of Music. Då han gjekk og kikka i ein musikkforretning, vart Monkmann interessert av lyden Way laga då han samstundes testa ein forsterka fiolin, og dei to kom i snakk. Dei oppdaga at dei hadde mykje til felles og i 1969 inviterte dei pianisten Nick Simon, som i lag med bassisten Rob Martin og trommeslagaren Florian Pilkington-Miksa, fullførte besetninga i Sisyphus. Monkman sa seinare: «Darryl og Nick likte godt Spirit. Ein kan sei at dei var ei inspirasjonskjelde for Curved Air». Mange av dei tidlege Curved Air-songane var skrivne for Sisyphus, som «Young Mother in Style» og «Screw».
Sisyphus fekk hyre som akkompagnement for det nye skodespelet til Galt McDermott, Who the Murderer Was, ved Mercury Theatre i Notting Hill Gate, der dei sat i orkestergrava. Mark Hanau, som var aspirerande bandmanager på den tida, såg showet og ønskte å bli manager for Sisyphus. Han meinte at Sonja Kristina, ein lovande visesongar han hadde sett på scenen i London under musikalenHair, var den manglande ingrediensen i gruppa. Den 1. januar 1970 kontakta Hanu ho gjennom songaren og impresarioen Roy Guest. Ho lytta til ein kassett av musikken til bandet og vart imponert. Med Kristina i bandet og Nick Simon på veg ut, vart Sisyphus omvandla til Curved Air, kalla opp etter albumet A Rainbow in Curved Air av den samtidige komponisten Terry Riley. Namnet indikerte at Monkman, som hadde spelt på den første framføringa i London av In C, var stor fan av Riley. Den nye stilen til bandet kom raskt til syne og det fem mann store Curved Air var i gang med Sonja Kristina som både frontkvinne og sexsymbol.
Frå starten til slutten
Etter ei rekkje intense øvingar i heimen til Martin i Gloucestershire, drog bandet ut på ein turné i Storbritannia, som vart godt motteken. På eit tidspunkt var dei oppvarmingsband for Black Sabbath. Bandet turnerte med sin eigen lydteknikar, Shaun Davies (seinare produsent for bandet til Way etter Curved Air band, Wolf), som gjorde at dei fekk ein betre lydmiks på scenen enn andre grupper, med uvanlege kombinasjonar av instrument. Faren til Shaun, Guy Davis, laga pleksiglasfiolinane som Way, og seinare Jobson, brukte. Plateselskapa kjempa om å få Curved Air i stallen sin, and og sommaren 1970 fekk Curved Air kontrakt med Warner Bros., og vart det første britiske bandet i stallen deira. Bandet fekk eit mykje omtalt forskot på 100 000 pund og debutalbumet deira Air Conditioning kom ut i november. Det vart det første kommersielt tilgjengelege biletplata som vart gjeven ut som LP i Storbritannia. Albumet nådde åttandeplassen på UK Albums Chart, og singelen «It Happened Today» kom ut før albumet. John Peel plukka opp bandet og dei spelte fleire gonger på radioprogrammet til Peel og «Implosion»-hendingar på Roundhouse.
Bassisten Rob Martin slutta på grunn av ei skade i handa og vart erstatta av Ian Eyre. Bandet gav ut «Back Street Luv», som nådde fjerdeplassen på UK Singles Chart og vart den mest suksessrike singelen til bandet til då. Second Album nådde 11. plassenpå albumlista. Ein singel, som ikkje var på noko album, «Sarah's Concern», selde heller dårleg.
Bandet drog på tre turnear i USA og bygde ein trufast tilhengjarskare der. I løpet av dei stadige turneane vart trommeslagaren Pilkington-Miksa sjuk og seint i 1971 og fleire månader framover vart han erstatta av Barry de Souza (Lou Reed, Jeff Beck, Kate Bush), som bandet kjende frå før. Det var DeSouza som spelte med Curved Air i 1971 på det tyske fjernsynsshowet Beat Club, der dei framførte «Back Street Luv». Seint i 1971 vart Sonja Kristina med Faces, Soft Machine, Marc Bolan og David Bedford for eit juleshow på BBC Radio.
7. mai 1971 var Curved Air oppvarming for B.B. King og Johnny Winter på ein konsert i New Orleans.
Då det tredje albumet skulle lagast vart det store musikalske usemjer i bandet. I følgje eit intervju Sonja Kristina gjorde med Cherry Red i 2007 var Monkman fascinert av overtonar og naturlege harmoniar, og «den andre lidenskapen hans var og er jamming... verkeleg 'lang der ute', kosmisk rockejamming. Og det er ikkje Darryl i det heile... Han er ein særs disiplinert perkusjonist og likar at ting er presist og så utsøkt som mogeleg. Medan Francis er heilt den andre vegen. Han vil berre spele og ting berre kjem ut av kosmos». Monkman forklarte «I røynda respekterer Darryl og meg kvarandre, men me er ikkje samde om det meste. Og me fekk det aldri heilt til å skrive songar i lag. Eg ønskte å få mitt første «episke» verk saman, så ein splid oppstod mellom oss då me spelte inn Second Album. Faktisk var senteret aldri heilt solid etter Rob slutta».
Phantasmagoria vart spelt inn med bassisten og gitaristen Mike Wedgwood, som erstatta Eyre. Albumtittelen kom frå Lewis Carroll-diktet med same tittel. Albumet kom ut i april 1972 og nådde tjuandeplassen i Storbritannia.
Curved Air vart oppløyst og Way skipa Darryl Way's Wolf, Pilkington-Miksa vart med i bandet til Kiki Dee og Monkman vart studiomusikar og spelte mellom anna seinare i supergruppa Sky.
Det nye Curved Air
Sonja Kristina og Mike Wedgwood hadde hatt eit godt arbeidsforhold og skipa eit nytt band med Kirby Gregory (elektrisk gitar), Eddie Jobson (klaverinstrument, fiolin) og Jim Russell (trommer). Jobson hadde kome frå eit band kalla Fat Grapple, som hadde vore eit av oppvarmingsbanda til Curved Air. Dei nye musikarane førte med seg ein meir direkte rockeenergi og med det unge vedunderbarnet Eddie Jobson, som var inspirert av Curved Air, heldt dei på ein stil med klassisk blanding. Etter forslag frå manageren Clifford Davis, heldt dei fram å bruke namnet Curved Air etter å ha fått godkjenning og støtte frå bandmedlemmane som hadde slutta.
Kristina sa seinare: «Det eg ønskte å gjere med bandet på den tida var å få meir rock inn i biletet, og gitarpelinga til Kirby engasjerte meg verkeleg – han var verkeleg vill. Og Jim var på same måten, ein særs solid rocketrommis. Mike og eg hadde veldig lyst å halde fram, og det var manageren vår Clifford Davis som sa at det var betre for forretningane om me fortsette å kalle bandet Curved Air. Så me heldt namnet og følgde det same mønsteret som før, som eit låtskrivarband. Alle i det nye bandet bidrog med materiale utanom Jim Russell, som eigentleg ikkje var låtskrivar. Før det hadde me hovudsakleg berre Darryl og Francis, meg eg hadde òg fått nokre av mine eigne songar inn. Der dei tre første albuma til Curved Air alle hadde gått inn på topp 20 i Storbritannia, selde det nye albumet deira, Air Cut'', for dårleg til å kome inn på lista.
Ikkje lenge etter det kom ut, vart Eddie Jobson spurt om å erstatte Brian Eno i Roxy Music, så Kirby Gregory og Jim Russell slutta alle i gruppa for å skipe Stretch. Sonja Kristina spelte inn eit demolydband for Warner Brothers, men dei avslutta. Desse demoane vart sidan gjevne ut som ein del av Lovechild. Mike Wedgwood vart med i Caravan.
Pottsbreen
Pottsbreen er ein bratt isbre som flyt frå vestsida av Malta Plateau og flyt sør og ut i Marinerbreen i Victory Mountains i Victoria Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-64. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Donald C. Potts, som var biolog ved McMurdo-basen i 1966-67.
Curved Air
Sameining
I 1974 saksøkte Chrysalis bandet. «Me hadde brote kontrakten deira etter råd frå Clifford Davis, som sa me kunne bevis at dei ikkje hadde handla i vår interesse, men på den tida var han ikkje lenger manageren vår!» forklarte Monkman. For å betale ei enorm meirverdiavgift, kom delar av gruppa saman att i september 1974 (Kristina, Way, Monkman og Pilkington-Miksa) for ein tre veker lang turné i Storbritannia, sett saman av manageren til Darryl Way, Miles Copeland III. Dette forstyrra det nye bandet til Way, Stark Naked and the Car Thieves, og sidan Curved Air trengde ein bassit, tok Way med seg bassisten i det nye bandet sitt, Phil Kohn.
På denne turneen spelte Sonja Kristina ut rolla som sexsymbol i Curved Air på langt meir dramatisk vis enn tidlegare. I tida mellom bandet var oppløyst og den nye turneen hadde ho arbeidd som croupier på Playboy Club i London og kom attende på scenen med Curved Air kledd i gjennomsiktige blonder, fjør og perler.
Eit konsertalbum og ein singel vart spelte inn under dei tre vekene turneen varte, og dei klarte å betale skatterekninga. Etter gjelda var bestalt, såg ikkje Monkman og Pilkington-Miksa noko grunn til å bli verande i bandet, så Curved Air vart oppløyst ein tredje gang på like mange år.
Stark Naked, the Car Thieves og Curved Air
Darryl Way ønskte å halde fram Curved Air med Sonja Kristina. Way henta inn to medlemmar til frå «Car Thieves», gitaristen Mick Jacques og trommeslagaren Stewart Copeland. No kom fleire medlemmar frå denne besetninga frå Stark Naked and the Car Thieves enn Curved Air. Med Darryl Way i styringa, drog dette nye bandet ofte i den same klassiske og folkemusikkbaserte retninga som originalbandet hadde gjort og spelte no klassiske Curved Air-songar på konsertane sine. Men kjernen i stilen stod i pop, rhythm and blues og hardrock. Miles Copeland III, som framleis tente som manager for gruppa, sette dei på sitt eige selskap, BTM.
Bandet drog i gang ein europeisk turné, som starta dårleg. Way, som var ein notorisk perfeksjonist, vart utolmodig med bandkollegaene sine, særleg den unge trommeslagaren Copeland. Så på eit eller anna tidspunkt berre fall brikkene på plass for bandet, og dei vart raskt populære og eit ettertrakta konsertband.
Studioarbeidet deira var derimot ei anna soge. Phil Kohn slutta og bandet klarte ikkje å erstatte han i tide for innspelinga for Midnight Wire, og måtte bruke gjestemusikarar til å spele både bass (John G. Perry) og klaverinstrument (Peter Wood). Norma Tager, ein ven av Kristina, skreiv tekstar til songane. Kohn vart seinare erstatta av Tony Reeves, tidlegare i Colosseum og Greenslade, men innspelingane for både Midnight Wire og Airborne i 1976 var dyre og særs stressande for alle involverte. Ingen av albuma - i tillegg til «Desiree», ein singel frå Airborne – klarte å nå listene.
Way var misnøgd med at BTM Records ikkje klarte å marknadsføre Curved Air skikkeleg og slutta. Sjølv om Alex Richman frå Butts Band steppa inn på klaverinstrument, tapte bandet det som i røynda var leiaren deira. Den siste utgjevinga til denne besetninga var ein versjon av «Baby Please Don't Go» og sjølv om dei heldt utselde konsertar, gjekk heller ikkje denne innspelinga inn på listene. Etter fleire månader mista dei dampen og Curved Air gjekk stille i oppløysing. Copeland skipa The Police, Reeves gjekk attende til arbeidet som produsent og spelte i det halvprofesjonelle bandet Big Chief i lag med Jacques, og Kristina og Way satsa begge på solokarriere. Kristina og Copeland heldt eit tett personleg forhold og gifta seg i 1982.
Mellomtida
Curved Air var som gruppe stort sett inaktive dei neste tre tiåra, medan det kom ut samleplater no og då. I 1984 spurte Darryl Way Sonja Kristina om å syngje på ei av soloplatene hans. To av songane, «Renegade» og «We're Only Human», kom ut på singel under namnet Curved Air. Eit tredje spor, ein coverversjon av «O Fortuna», vart gjeven ut som eit solospor av Sonja Kristina på B-sida til «Walk on By», men vart trekt attende etter protestar frå Carl Orff-buet. Ein annan song, «As Long as There's a Spark», vart opphavleg spelt inn av Way og Kristina, men gjeven ut som eit solospor av Darryl Way, der Way sjølv song vokoal. Way og Kristina følgde desse innspelingane med ein kort turné i 1988, igjen under namnet Curved Air.
I 1990 gav den originale kvartetten med Kristina, Way, Monkman og Pilkington-Miksa ein enkel konsert i London, med Noden's Ictus som oppvarmingsband. Denne konserten vart innspelt og gjeven ut som Alive, 1990 i 2000.
Etter denne eine konserten, sette gitaristen Mike Gore i gang ei rekkje jammar der tre av fem frå det originale Curved Air var med: Monkman, Pilkington-Miksa og Martin. I 1991 vart fleire av desse jammane innspelte og til slutt gjeven ut som eit soloalbum av Monkman kalla Jam i 2002.
Etter 2008
Tidleg i 2008 kom bandet saman att. Den 4. mai 2008 kom det ei melding i Curved Air Yahoo Group, der Kristina fortalte at den nye besetninga kom til å bli ho sjølv, Darryl Way (fiolin), Florian Pilkington-Miksa (trommer), Andy Christie (gitar) og Chris Harris (bass). Francis Monkman, som opphavleg vart avbilda med Kristina, Way og Pilkington-Miksa for sameininga, forlet prosjektet. «Uheldigvis hadde han ikkje same visjonen som resten av oss for korleis me skulle møte det nye prosjektet og var ikkje villig til å inngå kompromiss», sa Way. Den nye besetninga spelte i Sør-England, Italia og Malta i 2008.
I 2008 kom plateboksen Reborn ut med 12 nyinnspelte Curved Air-songar og to nye songar («Coming Home» og «The Fury»). To gamle songar, «Melinda» og «Elfin Boy», vart omarbeidde og produserte av Marvin Ayres. Fredag 13. juni spelte Curved Air på Isle Of Wight-festivalen til generell positiv respons.
For nokre konsertar i Japan i januar 2009 vart gitaristen Kit Morgan erstatta av Christie. Den 9. august 2009 var Eddie Jobson vikar for Darryl Way på ein enkel konsert i Chislehurst.
Way kunne ikkje spele konsertane deira i oktober 2009 og Robert Norton (klaverinstrument) og Paul Sax (fiolin) vikarierte for han. Denne besetninga (Kristina, Pilkington-Miksa, Harris, Morgan, Sax og Norton) fortsette å spele konsertar som Curved Air fram til 2013, då Kirby Gregory kom attende og erstatta Kit Morgan på gitar. Dei spelte nokre konsertar i Storbritannia før dei spelte inn eit nytt studioalbum, North Star, som kom ut 17. mars 2014. Dei spelte ti konsertar på våren for å marknadsføre albumet.
Den 4. september 2015 spelte Curved Air ein spesialkonsert på Under The Bridge i London for å markere 45-årsjubileet for utgjevinga av Air Conditioning. Albumet vart spelt i sin heilskap for første gongen. Med seg på scenen fekk dei Darryl Way for «Vivaldi» og to andre songar. Ian Eyre spelte bass på «Back Street Luv».
Kit Morgan kom attende til bandet i november 2016 og erstatta igjen Kirby Gregory, men slutta i august 2018 på grunn av ryggproblem, så den tidlegare Purson gitarist George Hudson spelte med bandet for første gongen. Florian Pilkington-Miksa slutta i november 2017 og vart erstatta av Andy Tween.
I 2019 kom Kirby Gregory attende på gitar i staden av Hudson, og Grzegorz Gadziomski erstatta Paul Sax på fiolin.
Termosøyle
Ei termosøyle er eit sett av seriekopla termoelementer. I termosøyla blir spenningane addert frå dei einskilde elementa, og dermed vert målinga meir kjenslevar. Ved bruk av termosøyler for temperaturmåling blir annakvart loddepunkt halde på referansetemperatur, til dømes i isbad, medan dei andre loddepunkta blir plasserte der temperaturen skal målast.
Termosøyler av halvleiande termoelement blir mellom anna brukt i termoelektriske generatorar.
Siahkal fylke
Siahkal fylke (persisk شهرستان سیاهکل) er eit fylke i Gilan i Iran. Det administrative senteret i fylket er Siahkal. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 46 991. Fylket er delt inn i dei to distrikta Sentral-distriktet og Deylaman-distriktet. Fylket har dei to byane Siahkal og Deylaman.
Skigardsvise
«Skigardsvise» er ei kjend norsk vise med tekst av Stanley Jacobsen med melodi av Finn Ludt. Melodien er opphavleg henta frå Arnljot Eggens «Brakkevise».
Skigardsvisa vart skriven i 1974 til revyen Kutt-i-kula på den dåverande Landbrukshøgskolen på Ås (Uka i Ås), og slo godt an. Etter suksessen på revyen meinte Josef G. Larssen, som var i forfattarkollegiet som skreiv tekstar til revyen, at Stanley måtte gi ut songen på plate. Det første opptaket vart gjort heime hos Josef G. Larsen. Dette var starten på eit langt musikalsk samarbeid mellom Stanley Jacobsen og Josef G. Larssen; Stanley gav sidan ut meir enn 60 songtekster skrivne av Josef. Den mest kjende av desse var Imorgon Imorgon, men ikkje i dag. Stanley Jacobsen gjorde sidan Skigardsvisa kjent over heile landet.
Tematikk
Tematikken har gjort visa til ein klassikar, og er å rekne som protestvise. Ho har vore mykje nytta i radikale miljø. Visa tek, som tittelen seier, utgangspunkt i ein skigard, men denne skigarden blir snart metafor for ei rekkje andre typar stengsel, fordomar av ulike slag. Gjennom heile visa går omkvedet at «ein skigard kan kje vara evig, veit du», ein frase som har gått inn i norsk språkbruk. Skigardsmetaforen er nytta både om indre og ytre stengsel, psykologiske som politiske: fordomar, raseskilje, hat, misunning, aversjon, landegrenser, klasseskilje, krig.
Moralen i visa er at ein kan klive ein skigard «om du vil».
Bidbadah-distriktet
Bidbadah-distriktet er eit distrikt i Ma'rib guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 18 214 innbyggjarar.
Wayde van Niekerk
Wayde van Niekerk er ein sørafrikansk friidrettsutøvar frå Cape Town som har spesialisert seg på 400 meter. Han vart verdsmester på 400 meter ved VM i friidrett 2015 i Beijing og vart året etter olympisk meister under Sommar-OL 2016 i Rio de Janeiro, då han samstundes sette verdsrekord på distansen med tida 43,03 sekundar.
Bukta Prjamougolnaja
Bukta Prjamougolnaja er ei lita bukt på søraustsida av Bukhta Neupokojev, langs isbremmen på kysten av Dronning Maud Land. Vika vart fotografert frå lufta av den norske antarktisekspedisjonen i 1958-59 og kartlagd frå desse bileta. Ho vart òg kartlagd av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1961.
Svein Bakke
Svein Bakke var ein norsk fotballspelar og idrettsleiar. Han var i alle år angrepsspelar, nærast ein indreløpar.
Bakke spelte for Sogndal IL frå 1971 til 1973 og frå 1975 til 1990. 1974-sesongen spelte han for Eidsvold Turn i 2. divisjon. Bakke var sentral då Sogndal i 1976 kom til cupfinalen mot Brann, og rykte opp til 1. divisjon. I semifinalen, då Sogndal slo Steinkjer 3-1 på Guldbergaunet, skåra han alle Sogndal sine mål. Bakke spelte 514 kampar for Sogndal og skåra 321 mål.
Henry St John
'''Henry St John, 1. vicomte Bolingbroke''' var ein engelsk politikar og filosof. Han var framtredande medlem av det konservative partiet Tory i mange år.
Svein Bakke
Bakke var sportsleg leiar og sportsdirektør i Sogndal Fotball fram til 2005. Han hadde i 1999 eit kortvarig engasjement i den engelske fotballklubben Wimbledon.
Han var far til Eirik Bakke.
Henry St John
Han vart i 1712 gjort til vicomte. Han var på bakgrunn av sin adelstittel omtalt med tiltaleformen lord Bolingbroke.
Almaz Ayana
Almaz Ayana er ein etiopisk friidrettsutøvar som tevlar i langdistanseløp. Under VM i friidrett 2015 i Beijing vann ho gullmedaljen på 5 000 meter. Ved Sommar-OL 2016 i Rio de Janeiro vart ho olympisk meister på 10 000 m, og slo Wang Junxia sin 23 år gamle verdsrekord, då ho sprang i mål på 29.17,4. Ho har elles vunne bronsemedaljar på 5000 m ved friidretts-VM 2013 og nemnde Sommar-OL 2016.
Silkeborg Museum
Silkeborg Museum er eit arkeologisk og kulturhistorisk museum i byen Silkeborg på Jylland i Danmark skipa i 1904. Muset har tilhald på Silkeborg Hovedgård, som er det eldste huset i byen. Til museet høyrer òg ruinane etter Silkeborg Slott og dessutan det vesle Arbejdermuseet med ein arbeidarbustad og utstilling om arbeidarlivet i Silkeborg.
Det mest vidgjetne av funna på Silkeborg Museum er utan tvil Tollundmanden, eit mumifisert mannslik (myrlik) frå jarnalderen funne i ei myr i nærleiken av byen.
Priddybreen
Priddybreen er ein isbre, 3,5 km lang, på vestsida av Esser Hill, som flyt nordvest og saman med Hobbsbreen på Scott Coast i Victoria Land. Han vart namngjeven i 1992 av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Allan R. Priddy frå Holmes and Narver, Inc., som var vinteren 1976 i Grønland og seinare same året om vinteren ved McMurdo-basen, i tillegg til fleire somrar i Antarktis frå 1969-91. Han var bygningsformann for fire geologisk feltleirar og for fire somrar ved Amundsen-Scott-stasjonen og var viktig under bygginga av både Siple I og Siple II-stasjonane.
Distriktet Entlebuch
Distriktet Entlebuch er eitt av fem distrikt (Amt) i kantonen Luzern i Sveits. Distriktet har eit areal på 410 km² og hadde 18 564 innbyggarar i 2010. Landsbyen Schüpfheim er hovudstad i distriktet, som ligg i den søraustlege delen av distriktet. Distriktet Entlebuch grensar i vest og i sør til kantonen Bern og i aust til kantonen Obwalden.
Distriktet Entlebuch består av ni kommunar; Doppleschwand, Entlebuch, Escholzmatt, Flühli, Hasle, Marbach, Romoos, Schüpfheim og Werthenstein.
Stord kyrkje
Stord kyrkje er ei langkyrkje ifrå 1857 i Stord kommune i Vestland fylke.
Byggverket er i teglstein og har 530 sitjeplassar.
Den tidlegare mellomalderkyrkja var ifrå 1300-talet, men vart riven i 1854. Den nye kyrkja vart bygd på same stad i perioden 1854-57.
Kyrkja vart restaurert i 1955-1957 under leiing av arkitekt Torgeir Alvsaker. Av gamle «skattar» kan nemnast preikestol og pulpiturbrystning frå 1623, over døypefonten heng ei forgylt due frå slutten av 1600-talet, altarkalk og disk frå 1650, oblatøskje frå 1717, dåpsfat truleg frå 1600-talet, messehakel, messeskjorte, to lysestakar frå 1664, klingpung frå 1665.
Altaret som var i den gamle kyrkja kan ein framleis sjå i kapellet i Stord kyrkje.
Mellomalderkyrkja
Sjølve kyrkjehuset i Stord var ei steinkyrkje frå mellomalderen (Ein trur at mellomalderkyrkja vart bygd rundt 1300-talet), først kalla Ådland kyrkje, etter garden kyrkja vart bygd på. Ho var ei av dei 20 mellomalderske steinkyrkjene i Sunnhordland, av slike står framleis tre att. Ho tente som kyrkje for stordabuen til ho blei riven i 1855 og avløyst av den noverande Stord kyrkje, bygd i 1857. I 1674 blåste kjølen av den gamle mellomalderkyrkja av.
I privat eige
I løpet av 1720-åra selde kongen alle kyrkjene i landet. Alle kyrkjene vart privateigd. Første eigar av kyrkja var oberstløytnant Hans Fredrik Green. Han betalte 560 dalar for kyrkja. Oberstløytnant Green eigde ikkje Stord-kyrkja mange år. Men han markerte seg i løpet av den tida det varte. I 1725 fortalde fleire husmenn at han i kraft av å vera kyrkjeeigar tok arbeid av dei. Dette kom i tillegg til det årlege haustedagsarbeidet husmennene hadde på prestegarden. Presteenkja Elisabeth, som hadde vore gift med den nyleg avdøde Thomas Scheen, kravde 12 skilling frå kvar av åtte namngjevne husmenn. Ho fekk gjennomslag for kravet sitt. Det hjelpte ikkje at husmennene forsvarte seg med at arbeidet dei hadde gjort for kyrkjeeigar Green måtte føra til at dei blei «fri for det arbeide som Sogne Presten til hørte». Det synest som om militærmannen hadde fått husmennene til å tru at arbeid for han og kyrkja, måtte kunne reknast som godt nok arbeid til også å oppfylla arbeidsplikta deira for prestefolket og prestegarden.
Green reiste også ei anna sak som kyrkjeeigar i Stord prestegjeld – han hadde fått tilslag på alle dei tre kyrkjene, også dei i Fitjar og Valestrand i tillegg til stordakyrkja. Saka galdt ei ku Mikkel Lønning hadde hatt i leige av Stord kyrkje. Det heile enda i 1725 med at kyrkjeeigaren heller måtte føra fram kravet sitt mot dei tidlegare kyrkjeverjene Reinert Agdestein og Johannes Nordhuglo. Mikkel hadde gjort rett og skjel for seg ved at han først hadde salta kjøtet av den ihelslåtte kua – ho hadde «falt udføre og slaget sig ihiel». Kjøtet var deretter blitt levert til sokneprest Scheen, saman med huda av kua.
Tollarsonen og jekteføraren Rasmus Krag var eigar av kyrkja kring 1750. Han selde unna dei tre gardane eller gardpartane som hadde høyrt til kyrkja: Nedra Eskeland, Kyvik og Søre Tveita. Ved avhendinga av desse gardane, selde han med eigedomspartar i kyrkja. I 1781 var det bøndene Rasmus Johannesson … og Lars Torbjørnson Eskeland?? … som var eigarar av soknekyrkja i Stord. Det året blei det den 4. februar halde synfaring av kyrkja. Presten Hans Paludan var med, saman med dei bygningskyndige bygdemennene Anders Pederson Lundemannsverk, Mats Andersson Vatna, Fredrik Baltserson Vatna og Hans Hansson Ådland.
Under synfaringa kom det snart opp ein vanleg diskusjon om ansvarsdelinga mellom kyrkjeeigarar og kyrkjelyd. Ved dette høvet galdt det kyrkjeklokka. Ho feila ein eikjeblokk, står det. Truleg galdt det bjelken ho skulle hengja etter.(?) Eigarane av kyrkja meinte at sidan folket brukte klokka utan å betala noko for bruken, var det rimelegast at dei – «Almuen» – fekk ta seg av og kosta istandsetjinga av klokka. Noka semje kom ikkje i stand under synfaringa, men det blei protokollført at saka måtte avgjerast av ”Stiftets høye Øvrighed”. Klokka var både stor, «vellydende og kostbar». Skade burde difor hindrast, viss så skjedde ville neppe ei så god klokke koma opp igjen – «i vore Tiider».
Klokkeskaden var den alvorlegaste mangelen ved Stord kyrkje i 1781. Her og der mangla nokre bord eller åsar, ja, i koret «fattes et Vindue». Heile korgolvet burde takast opp, like eins trongst den nedste delen av golvet på «Fruentimmersiden» – kvinnesida – å bli skifta ut.
Kyrkjesynfaringa i 1781 blei ikkje følgt opp dei første åra. Sokneprest Paludan rapporterte i 1782 at etter «det Syn» som hadde vore året før, «er siden intet reflecteret paa». Først ved inngangen til 1785 heiter det at kyrkjene var komne i brukbar stand. Også Eric Olsen kunne i 1796 melda frå om at både Stord kyrkje og dei andre kyrkjene i prestegjeldet var i forsvarleg stand. Kyrkjeeigarane var framleis dei same som i 1781.
Klokka i kyrkja er ifrå 1594, og vart flytta over ifrå den gamle kyrkja til den nye. På klokka står det på latin: «Verbum Domini manet in æternum» - 'Guds ord vert verande til evig tid'.
L.A. Woman
L.A. Woman er det sjette studioalbumet til det amerikanske rockebandet The Doors, gjeve ut 19. april 1971, på Elektra Records. Det er det siste albumet deira med frontmannen og songaren Jim Morrison, som døydde tre månader etter albumet kom ut. Albumet er tungt basert på blues, meir enn dei føregåande albuma deira. Det vart spelt inn utan den faste produsenten deira Paul A. Rothchild etter han hamna i unåde hos gruppa då han meinte at studioframføringane deira mangla kvalitet. Bandet vart derfor samprodusert med den mangeårige lydteknikaren deira, Bruce Botnick.
«Love Her Madly» kom ut på singel i mars 1971, før albumet kom ut, og nådde topp 20 på Billboard Hot 100. Då albumet kom ut nådde det niandeplassen på Billboard 200 og 28. plassen på UK Albums Charts. Songen «Riders on the Storm» fekk òg suksess på singellistene i USA og Storbritannia.
Kritikarane Richie Unterberger og David Quantick har begge kalla L.A. Woman eit av dei beste albuma til The Doors og særskild trekt fram vokalen til Morrison og den enklare bluesrockstilen deira.