cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marineinfanteri i Russland
Det russiske marineinfanteri (russisk Морская пехота) er amfibiske styrkar i den russiske marinen.
Oppdrag
Hovuduppåva for marineinfanteriet er å etablere eit bruhovud på ei strand eller eit kystområde med hjelp frå landstigningfartøy, fly og helikopter.
Gulbuk
Gulbuk, Chelidorhynx hypoxantha, er ein liten sporvefugl i kvisthopparfamilien som lever i området det indiske subkontinentet, Tibet og nordvestre Indokina. Han var tidlegare, og framleis av somme autoritetar, klassifisert som viftestjert, Rhipiduridae.
Dette er ein fugl med iaugefallande gul strupe, bryst og underside, med kraftige gule augebryn mot gult framhovud. Maska er mørk, toppen av hovudet og oversida olivenbrun. Halen er lang, mørk på oversida, men lys mot tippen. Han er rundt 12 cm lang og veg 5–6 gram. Han er uroleg, lever av små insekt som han fangar i lufta.
Leveområde femnar om nordlege India, Nepal, Kina, Bhutan, nordlege Bangladesh, Myanmar, Thailand, Vietnam og Laos. Om sommaren lever dei i høgder mellom ca. 1500 og ca. 3700 moh., men trekkjer ned så lågt som til 180 moh. om vinteren.
Tolvtavleloven
Tolvtavleloven (latin Lex Duodecim Tabularum) er den sogeomspunne forfatninga til den romerske republikken, og dermed òg grunnlaget for romarretten.
Tavlene er ikkje verna og det finst heller ikkje noko fullt avskrift, slik at ein må kompilera han av fragment frå ulike romerske historikarar og juristar.
Opphav og skjebne
Den romerske historikaren Titus Livius (59 f.Kr.-17 e.Kr) skildrar i det monumentale historiske verket sitt Ab urbe condita ('Frå grunnlegginga av byen'), korleis Tolvtavleloven blei til i to omgangar i 450 og 449 f.Kr. Lovane var patrisiarstyret sitt svar på eit gammalt folkekrav om å gjera elles hemmeleg lovgjeving offentleg, altså eit tidleg døme på medvit om rettstryggleik. Etter at lovane var vedtekne blei dei hengde opp på tolv tavler i det romerske forumet. Dette var tolv bronsetavler.
Tavlene blei heilt øydelagde under gallarinvasjonen av Roma i 390 f.Kr. og blei aldri offisielt gjenoppskrivne eller gjenoppsette. Dette kan moglegvis koma av at dei tolv tavlene allereie då var blitt ein så integrert og underforstått del av den juridiske kvardagen til romarane at ein ikkje fann behov for dette. Tolvtavleloven til mista likevel aldri tydinga si som juridisk, nasjonalt og historisk referansepunkt.
Innhald
Tolvtavleloven er i dei fragmenta som er kjente eit eineståande vitnesbyrd om ein særs tidleg privat- og prosessrett og mos maiorum og inneheld òg døme på erstatningsrett etter prinsipp som framleis blir nytta.
Fylkesveg 738
Fylkesvei 738 (andre betydninger)
Osip Mandelstam
Osip Emiljevitsj Mandelstam var ein russisk, sovjetisk lyrikar, prosaist og barnebokforfattar. Han var fødd i Warszawa og døydde i ein fangeleir nær Vladivostok.
Liv og gjerning
Mandelstam var ein av dei leiande føregangsmennene for den såkalla akmeismen, saman med mellom andre Anna Akhmatova og Nikolaj Gumiljov. Frå byrjinga var han ein sterk tilhengar av den russiske revolusjonen, til liks med mange andre russiske intellektuelle vart han med åra meir og meir desillusjonert. Han vart arrestert første gongen i 1920, noko som innleia eitt omflakkande liv på ulike stader og med få utvegar til arbeid. I 1934 vart han forvist til byen Voronezj, etter å ha publisert eit stalinkritisk dikt. Straks etter at straffa var sona, vart han i 1938 dømd på ny, då til fem års straffarbeid i den fjerne austen av det sovjetiske riket. På den tid hadde han fått kjenning av ein medfødd hjartefeil, som saman med strengt vinterver truleg leia til at han døydde kort tid etter ankomsten til straffarbeidsleiren.
Både som lyrikar og prosaist har Mandelstam sidan 1960-talet, då mange av dei seinare verka byrja kome ut, vorte rekna som ein av dei fremste russiskspråklege forfattarane på 1900-talet. Litteraturvitarar har særleg framheva den ukonvensjonelle reiseskildringa Reisa til Armenia (trykt 1934), eit verk som mellom anna inspirerte Josif Brodskij og Bruce Chatwin. Andre framståande arbeid er essaysamlinga Samtalar om Dante (skriven 1933, posthumt utgitt 1967), og dikta frå dei siste åra i Voronezj, som i ettertid er kjende som Voronezj-dikta.
Nyrøysa
Nyrøysa er eit område på nordvestkysten av den norske øya Bouvetøya i Søratlanteren.
Nyrøysa er den største isfrie staden på øya og vart danna mellom 1955 og 1958 av ei rasmorene. Nyrøysa er ca 700 meter lang og med ei gjennomsnittshøgd på mellom 25 og 40 meter. Overflata er ujamn og består av steinblokker, lavastein og grus. Erosjon har gjort at Nyrøysa har mista 50-100 meter land i perioden 1966-1979, og 6-9 meter forsvann i perioden 1996-1999.
Alle forskingstokt til Bouvetøya i seinare tid har vore basert på Nyrøysa, sidan dette området er den mest tilgjengelege delen av øya. Norsk Polarinstitutt sette i 1996 opp ein feltstasjon på 36m² på i Nyrøysa. 19. oktober 2007 meldte Norsk Polarinstitutt at feltstasjonen var borte. I 2006 var det eit jordskjelv i havet utanfor som vart registrert til 5,5 på Richters skala av European-Mediterranean Seismological Centre i Strasbourg i Frankrike. Ei mogeleg årsak til at feltstasjonen vart borte er at jordskjelvet har svekket barduneringa og fundamenteringa og at ekstreme vinterstormar kan ha blese feltstasjonen på havet. I statsbudsjettet for 2009 var det sett av 8,8 millionar for å sette opp ein ny feltstasjon.
Toyohito Mochizuki
er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Nyrøysa
Fem arter av mose, fem lav, ein sopp og 20 algar har vore registrert i Nyrøysa.
Pelsselkolonien i Nyrøysa auka frå ca. 7 900 individ til ca. 65 000 individ mellom 1990 og 1997. Etter dette har utviklinga stabilisert seg, truleg på grunn av mangel på eigna areal. I same perioden var det ein bestandsnedgang i pingvinkoloniane, der spesielt ringpingvinen er utsett. I 1990 vart det registrert høvesvis 2 700 og 5 900 ring- og gulltoppingvin. I 1997 var talet redusert til 422 og 4 700. Endringane i pingvinbestandane kan ein truleg sjå i samanheng med den store auken i pelsselbestanden, der pelsselen har overtatt territoriet til pingvinane. Pelsselbestanden i heile Antarktis er i vekst, og bestanden synes å ha kome seg etter selfangsten tok slutt.
I perioden frå 1. november til 15. mars skal ferdsel og opphald i Nyrøysaområdet berre skje i samband med miljøovervakingsverksemda godkjent av Norsk Polarinstitutt. I perioden frå 1. november til 1. mai skal luftfartøy halde ein vertikal og horisontal avstand på 500 meter til Nyrøysaområdet.
Michael Shrieve
Michael Shrieve er ein USA-amerikansk trommeslagar, perkusjonist og komponist. Han er mest kjend som trommeslagar i rockegruppa Santana, som han spelte med frå 1969 til 1974. Shrieve var ein av dei yngste musikarane som spelte på Woodstockfestivalen i 1969, 20 år gammal. Trommespelinga hans på «Soul Sacrifice» i filmen Woodstock er skildra som «elektrisk».
Sidan spelte han i fusion-supergruppa Go med Stomu Yamashta, Steve Winwood, Al Di Meola og Klaus Schulze, Hagar Schon Aaronson Shrieve (med Sammy Hagar, Neal Schon og Kenny Aaronson), og Richard Wahnfried, eit sideprosjekt av Klaus Schulze.
I 1998 vart Shrieve innlemma i Rock & Roll Hall of Fame som medlem av Santana.
I mars 2011 kåra lesarane av Rolling Stone Magazine Shrieve til den tiande beste trommeslagaren gjennom tidene.
Lardal prestegard
Lardal prestegard ligg om lag 300 meter søraust for Svarstad kyrkje. Prestegarden og og kyrkja har røter attende til mellomalderen. Dagens hovudbygning skal vere frå rundt 1800. Det er eit laftebygg i to etasjar, og han fekk den noverande fasaden i 1829. I tillegg finst eit hagehus som skal vere oppført ein gong i perioden 1815–1827. Begge bygga vart freda i 1991.
Beitedine
Beit ed-Dine (arabisk بيت الدين, tyder «Religionshuset») er ein liten libanesisk by i Chouf distrikt, kring 50 km søraust for Beirut og nær byen Deir el-Qamar som han er skild frå av ein bratt dal. Byen er kjend for det storslagne Beiteddinepalasset som husar Beiteddinefestivalen kvar sommar.
Den lokale emiren Bashir Chehab II, som seinare vart utpeikt som herskar over Libanonfjella, starta å byggje palasset i 1788 der det hadde lege ein drusisk eremitasje. Det tok kring 30 år å byggje palasset ferdig. Dei beste handverkarane frå Damaskus og Aleppo, i tillegg til italienske arkitektar vart inviterte og gjevne mykje fridom, så stilen er ei blanding mellom tradisjonell arabisk og italiensk barokk.
Etter 1840, då Bashir vart send i eksil, vart palasset nytta av osmanarane som eit regjeringsbygg, og under Det franske mandatet fungerte det som bygg for den lokale administrasjonen. I 1934 vart det erklært eit nasjonalmonument. I 1943 erklærte Bechara El Khoury, den første libanesiske presidenten, bygningen som offisiell sommarresidens for presidenten. Under den libanesiske borgarkrigen vart palasset kraftig øydelagd. Etter 1984, då kampane i området avtok, gav Walid Jumblatt ordre om å restaurere bygget. Delar av palasset er i dag ope for ålmenta, medan resten framleis er sommarresidens for presidenten.
Bashir bygde tre palass til i byen for sønene sine, men i dag har berre Mir Amin-palasset overlevd og er i dag eit luksuriøst hotell.
Marco Odermatt
Marco Odermatt er ein alpin skirennar frå Buochs i Sveits. Han vann verdscupen i alpine greiner 2022 og 2023. Odermatt vart olympiske meister 2022 og verdsmeister 2023 i storslalåm. Under den siste meisterskapen vann han også gullmedaljen i utforrennet.
Reinhold Messner
Reinhold Andreas Messner er ein italiensk fjellklatrar, forfattar og politikar, fødd i Brixen i provinsen Bolzano. Morsmålet hans er tysk.
I 1978 klatra Messner og Peter Habeler til topps på Mount Everest, som dei fyrste utan oksygenflasker eller andre liknande hjelpemiddel. I 1986 vart Messner det fyrste mennesket som hadde vore på alle dei fjorten 8000 moh. høge fjelltoppane på kloten. Han var også den fyrste som åleine klatra til topps på ein 8000-metring; Nanga Parbat i 1978. I tillegg vart han i 1986 den andre som nådde til topps på dei såkalla Seven Summits.
Saman med Arved Fuchs gjekk han tvers over Antarktis i 1989/90. I 1993 gjekk han Grønland på langs og i 2004 kryssa han Gobi-ørkenen.
Amphitheatre Peaks
Amphitheatre Peaks er ei gruppe fjelltoppar som ligg kring og strekkjer seg aust for Amphitheatre Lake, nordvest i Nye Mountains i Antarktis. Dei vart fotograferte i 1956 av Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) og vitja i november 1958 av ANARE. Dei vart namngjevne av Australian Antarctic Names and Medals Committee i samband med Amphitheatre Lake.
Handball-NM 2017/Kvinner
Noregsmeisterskapen i handball 2017 for kvinner vart vunnen av Idrettsklubben Våg, som stilte under klengenamnet Vipers Kristiansand, etter finalesiger 30 – 17 over Stabæk Idrætsforening.
Finalen
Finalen vart avvikla i Oslo Spektrum fredag 29. desember framfor 4 198 tilskodarar. Fyrste omgangen var jamn til 11 – 11, favoritten Vipers rykte så frå til leiing 16 – 12 ved pause. I den andre omgangen kom klasseskilnaden til syne og Vipers vann med heile tretten mål; 30 – 17.
For Vipers skåra Kari Brattset 6 mål, Kristine Lunde-Borgersen 5, Jeanett Kristiansen 5, Malin Aune 4, Emilie Hegh Arntzen 3. Kristin Nørstebø 3, Karoline Olsen, Mathilde Kristensen, Vilde Jonassen 1, Lina Jensen 1. Katrine Lunde og Sakura Hauge vakta målet.
Stabæk-måla kom frå Jenny Sneve 5, Kristiane Stormoen 4, Henny Reistad 3, Ane Rustad 1, Thea Karlshaugen Pettersen 1, Caroline Ruud Helgesen 1, Katarina Berens 1.
Magnus Nygren og Andreas Borge dømde kampen.
Kjelder
handball.no
Lobsigensee
Lobsigensee er ein innsjø i Lobsigen i kommunen Seedorf i Bern i Sveits. Han har eit overflateareal på 1,73 ha.
På nordvestbreidda er det restar etter ein busetnad frå steinalderen.
Fylkesveg 739 i Rogaland
Fylkesveg 739 i Rogaland går mellom Åm og Stokka i Vindafjord kommune. Vegen er 2,7 km lang.
Pavlikeni
Pavlikeni (bulgarsk Павликени) er ein by og ein kommune i provinsen Veliko Tărnovo i Bulgaria. Kommunen omfattar byane Pavlikeni og Bjala Tsjerkva i tillegg til 18 andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 622 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 23 869 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 10 671 innbyggjarar.
Dei største busetnadene i kommunen er:
Svaton Peaks
Svaton Peaks er ei samling kuperte fjelltoppar ved nordenden av Queen Elizabeth Range, som ragar over området mellom munningen av Heilmand- og Otagobreen. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå tellurometermålingar og flyfoto, 1960-62. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Ernest M. Svaton, ein forskar på ionosfæren i US Antarctic Research Program (USARP) ved McMurdo-basen, vinteren 1963 og 1964.
Breeh
Brih eller Breeh (arabisk بريح) er ein landsby i Chouf distrikt i Libanonfjella guvernement i Libanon. Brih ligg 53 km frå Beirut, hovudstaden i Libanon, 840 meter over havet. Han har eit areal på 3,05 kvadratkilometer.
Ordet Brih, er syrisk-arameisk og tyder «Parfymehuset» der «Bet» tyder hus eller stad og «Rih» eller «Reeha» tyder parfyme.
Brih har ei blanding av kristne og drusarar,
Choei Sato
er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Emmylou Harris
Emmylou Harris er ein USA-amerikansk songar, låtskrivar og musikar. Ho har gjeve ut mange album og singlar i løpet av karrieren sin og vunne 14 Grammyprisar, Polarprisen og mange andre prisar, og er mellom anna innlemma i Country Music Hall of Fame. I 2018 fekk ho æresprisen til Grammy.
Arbeidet og innspelingane hennar omfattar arbeid som soloartist, ein bandleiar, ein tolkar av andre sin musikk, ein visesongar, og korvokalist og duettpartnar. Ho har arbeidd med mange andre artistar.
Tidlege år
Harris er frå ein militærfamilie. Faren hennar, Walter Harris (1921–1993), var offiser i Marine Corps og mor hennar, Eugenia (1921–2014), var heimeverande. Faren sat ti månader som krigsfange i Korea i 1952. Harris var fødd i Birmingham i Alabama og voks opp i Nord-Carolina og Woodbridge i Virginia, der ho gjekk på Gar-Field Senior High School med gode karakterar. Ho vann eit dramastipend ved UNCG School of Music, Theatre and Dance ved University of North Carolina at Greensboro, der ho byrja å studere musikk, og lærte songar av Pete Seeger, Bob Dylan og Joan Baez på gitar. Ho droppa ut av college for å følgje ønskjet sitt om ein musikkarriere, og flytta til New York City, der ho arbeidde som servitør for livnære seg sjølv, medan ho framførte viser på kafear i Greenwich Village under visesong-boomen i 1960-åra. Ho gifta seg med låtskrivaren Tom Slocum i 1969 og spelte inn det første albumet sitt, Gliding Bird. Harris og Slocum vart skilde etter kort tid, og Harris og den nyfødde dottera hennar Hallie flytta inn med foreldra sine i Clarksville i Maryland, ein forstad nær Washington, D.C.
Med Gram Parsons
Harris byrja etter kort tid å spele att som ein del av ein trio i lag med Gerry Mule og Tom Guidera. I 1971 såg medlemmar av countryrockgruppa The Flying Burrito Brothers henne spele. Det tidlegare Byrds-medlemmet Chris Hillman hadde teke over bandet og var imponert av Harris, og tenkte på å be ho med i The Flying Burrito Brothers. I staden tilrådde Hillman ho til Gram Parsons, som såg seg om etter ein kvinneleg vokalist å samarbeide med på det første soloalbumet sitt, GP. Harris turnerte som medlem av bandet til Parsons, The Fallen Angels, i 1973, og paret skein på vokalharmoniane og duettane sine. Seinare det året arbeidde Parsons og Harris på eit anna studioalbum, Grievous Angel. Parsons døydde på motellrommet sitt nær det som no er Joshua Tree nasjonalpark den 19. september 1973, av ein uheldig overdose av narkotika og alkohol. Grievous Angel kom ut posthumt i 1974 og tre spor til frå denne innspelinga med Harris kom ut på eit anna posthumt Parsons-album, Sleepless Nights, i 1976. Eit album til med innspelingar frå denne perioden kom ut som Live 1973 i 1982.
Coal Rock
Coal Rock er ein markant nunatak som ligg 7,5 km søraust for Fierle Peak ved sørenden av Forrestal Range i Pensacolafjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956–66 og vart namngjeven av Dwight L. Schmidt, ein geologi i USGS til desse fjella, etter [[kol frå perm som er eksponert på nunataken.
Orcusmånen Vanth
Vanth er den einaste kjende månen til kuiperbelteobjektet 90482 Orcus. Han vart oppdaga i 2005 av Mike Brown og T.-A. Suer på bilete tekne av Hubble-teleskopet.
Den eksakte storleiken til Vanth er ukjend; éin vitskapleg artikkel gjev estimat på 267 og 378 ± 100 kilometer i diameter.
Emmylou Harris
The Hot Band
Sjefane i Warner Bros. Records (som eigde Reprise Records) sa til Harris at dei skulle gå med på å sende ho i studio om ho «fekk tak i eit 'hot band'». Det gjorde Harris og fekk med seg gitarist James Burton og pianisten Glen Hardin, som begge hadde spelt med Elvis Presley og Parsons. Burton var ein kjend gitarist, som byrja i bandet til Ricky Nelson i 1950-åra, og Hardin hadde vore medlem av The Crickets. Andre Hot Band-medlemmar var trommeslagaren John Ware, pedalsteelgitaristenHank DeVito og bassisten Emory Gordy jr., som Harris hadde arbeidd med i lag med Parsons. Songaren og låtskrivaren Crowell var rytmegitarist og duettpartnar. Den første turneen til Harris følgde i stor grad Elvis Presley sin, sidan Burton og Hardin begge framleis spelte med Presley.
Elite Hotel, kom ut i desember 1975 og synte at Pieces of the Sky ikkje berre var eit blaff. Det var uvanleg for countryalbum på denne tida, som vanlegvis var bygd opp kring ein hitsingel, å basere på same tilnærming som den album-orienterte rockemarknaden. I forhold til kunstnarisk kvalitet stod spor som «Sin City», «Wheels» og «Till I Gain Control Again», som ikkje var singlar, lett opp mot spor som «Together Again», «Sweet Dreams» og «One of These Days», som var singlar. Elite Hotel gjekk til topps på countryalbumlista i USA, og gjorde det òg tåleleg bra hos rockepublikumet. Harris appellert til dei som normalt mislikte at countrymarknaden trekte i popretninga («Together Again» og «Sweet Dreams» toppa begge countrylista). Elite Hotel vann ein Grammy i 1976 for beste countrysong av ei kvinne.
Ryktet til Harris som gjesteartist vart stadig betre. Ho bidrog til album av Linda Ronstadt, Guy Clark og Neil Young, og ho vart henta inn av Bob Dylan for å syngje på albumet hans Desire. Harris filma ein av studiosekvensane i The Band-filmen The Last Waltz, der ho song «Evangeline».
Burton slutta i Hot Band i 1976 og valde å bli verande i bandet til Elvis Presley, og vart erstatta av den engelske gitaristen Albert Lee. Det kommersielle høgdepunktet til Harris var Luxury Liner, som kom ut i 1977. Det vert rekna som eit av dei definitive albuma hennar. På Luxury Liner miksa Harris songar frå Chuck Berry («(You Never Can Tell) C'est la Vie»), Gram Parsons (tittelsporet og «She»), The Carter Family («Hello Stranger») og Kitty Wells («Making Believe») som illustrerte ein kontinuitet og kunstnarisk bragd innan country som ofte vart oversett på den tida. Likevel var det mange fans som venta seg fleire originale songar og ho vart kjend som ein coverartist. Trass i topp 10-singlar med «C'est la Vie» og «Making Believe», var den mest kjende songen frå albumet ein coverversjon av Townes Van Zandt-songen «Pancho & Lefty», som vart ein stor hitt for Willie Nelson og Merle Haggard i 1983. Mot slutten av 1977 slutta Crowell i Hot Band for å satse på ein solokarriere, og vart erstatta av bluegrass-musikaren og songaren Ricky Skaggs.
Roots-platene
I januar 1977 gifta Harris seg med Brian Ahern. Dottera deira, Meghann, var fødd i 1979, som den andre dottera til både Harris og Ahern.
På denne tida spelte og gav Harris ut tre studioalbum som tok eit steg mot tradisjonell country (på ei tid då ålmenta byrja å omfamne ein meir polert, Urban Cowboy-stil). Retninga attende til røtene var dominerande på det Grammy–vinnande albumet Blue Kentucky Girl. Utanom ein versjon av The Drifters-songen «Save the Last Dance for Me», bestod albumet hovudsakleg av klassiske countrysongar i same stil som Loretta Lynn og Kitty Wells. Det er eit av hennar mest akta album med songar som The Louvin Brothers sin «Everytime You Leave», Willie Nelson sin «Sister's Coming Home» og Gram Parsons sin «Hickory Wind». Wesley Rose tok særskild interesse i Harris si innspeling av «Beneath Still Waters», som gjekk til topps på countrylista.
Julealbumet Light of the Stable kom ut i 1979. På tittelsporet syng Dolly Parton, Linda Ronstadt og Neil Young korvokal. Harris hadde arbeidd sporadisk med alle desse sidan midten av 1970-pra, og fortsette å spele med dei innimellom dei neste 30 åra. I 1980-åra utforska Harris countryhistoria vidare med det bluegrass-orienterte albumet Roses in the Snow, med Ricky Skaggs, Tony Rice, Albert Lee, Emory Gordy jr. og Jerry Douglas. Harris si utgåve av den tradisjonelle «Wayfaring Stranger» og Paul Simon sin «The Boxer» var sterke singlar.
I 1980 spelte Harris inn «That Lovin' You Feelin' Again» med Roy Orbison. Duetten vart ein topp 10-hit på både country- og Adult Contemporary-lista. For denne fekk dei Grammyprisen for beste countrysong av ein duo eller ei gruppe. Harris song på konseptalbumet til Paul Kennerley, The Legend of Jesse James, der både Levon Helm frå The Band og Johnny Cash òg spelte.
Popsuksess og arbeid som låtskrivar
I 1981 gjekk innspelingane til Harris inn på topp 40 på Billboard si popliste med ein coverversjon av «Mister Sandman». Denne nådde òg topp 10 på country- og Adult Contemporary-lista. Songen kom frå albumet Evangeline. Albumversjonen av songen var eit spor frå Trio-innspelinga med Dolly Parton og Linda Ronstadt, men selskapa til verken Parton eller Ronstad gav løyve til at vokalen til artistane deira vart nytta på singelen, så Harris spelte inn songen på nytt. Ho gav òg ut det neste albumet sitt, Cimarron, det same året.
Harris flytta til Nashville i 1982. White Shoes i 1983 inneheld både ei rocka utgåve av «Diamonds Are a Girl's Best Friend» med ein coverversjon av Donna Summer-songen «On the Radio», i tillegg til songar frå ei mangfaldig gruppe låtskrivarar som Hot Band-medlemmet Crowell, Sandy Denny og T-Bone Burnett. Det var det siste albumet hennar som vart produsert av Brian Ahern før All I Intended to Be i 2008.
Albuma Harris hadde gjeve ut til no inneheld få av hennar eigne songar, men i 1985 kom hennar eiga låtskriving meir i fokus med utgjevinga av konseptalbumet The Ballad of Sally Rose, der ho var medlåtskrivar på alle songane. Albumet var dels sjølvbiografisk, og laust basert på forholdet hennar til Parsons. Harris skildra det som ein «countryopera», og ein «ein stor kommersiell katastrofe». Medlåtskrivaren hennar og produsenten på albumet var den engelske musikaren Paul Kennerley, som hadde skrive hitsinglane hennar «Born to Run» (på Cimarron i 1981) og «In My Dreams» (på White Shoes). Kennerley produserte òg det neste albumet hennar, Thirteen. Dei gifta seg i 1985 og vart skilde i 1993.
Harris spelte første gongen på radioshowet A Prairie Home Companion i 1985 og kom attende her mange gonger.
I 1987, nesten eit heilt tiår etter det første forsøket deira, slo Harris seg saman med Dolly Parton og Linda Ronstadt for det etterlengta Trio-albumet. Albumet vart det bestseljande i karrieren til Harris og låg fem veker på toppen av countryalbumlista i USA. Det nådde òg topp 10 på popalbumlista og selde fleire millionar eksemplar. Det gav dei òg fire topp 10-hittar der «To Know Him Is To Love Him» gjekk heilt til topps på countrylista. Innspelinga vart nominert for årets album under Grammyutdelinga året etter, som det året gjekk til U2 for The Joshua Tree). Dei vann derimot prisen for beste song av duo eller gruppe og songen «Telling Me Lies» av Linda Thompson nådde tredjeplassen på countrylista og vart nominert til beste countrysong.
Harris gav òg ut eit soloalbum i 1987, Angel Band, med tradisjonelle gospelsongar. Her arbeidde ho med den nye countrystjerna Vince Gill og andre. I 1989 spelte ho inn to songar med Nitty Gritty Dirt Band på albumet deira Will the Circle Be Unbroken: Volume II. I eit klipp med studioprat på eit av spora snakka ho om starten av karrieren hennar og korleis musikken hadde endra seg:
"Mange år sidan opplevde eg å sitje i ei stove med mange folk og song og spelte, og det var ei andeleg oppleving. Det var veldig fint. Og eg fann ut at det var dette eg ville gjere i livet mitt, å spele musikk. I løpet av åra trur eg me har blitt litt for tekniske når me lagar plate, litt for oppteken av ting skal bli perfekt. Me har mista stova. Stova har forsvunne med musikken, men i dag kjennest det som om me har fått stova attende."
I 1989 kom Bluebird, med bidrag frå Marty Stuart, Bonnie Raitt og Kate & Anna McGarrigle, med singlane «Heartbreak Hill», son nådde åttandeplassen på den amerikanske countrylista, og «Heaven Only Knows», som bådde 16. plassen. Det er den siste topp 20-singelen i karrieren til Harris. Brand New Dance kom året etter og fekk god kritikk, men markerte eit fall på salslistene og vart mindre spelt på radio.
Kring 1991 oppløyste ho The Hot Band og skipa eit nytt band med akustiske musikarar — Sam Bush på fele, mandolin og vokal, Roy Huskey jr. på bass og vokal, Larry Atamanuik på trommer, Al Perkins på banjo, gitar, dobro og vokal, og Jon Randall på gitar, mandolin og vokal — som ho kalla The Nash Ramblers. Dei spelte inn eit konsertalbum i 1992 i Ryman Auditorium Nashville, som gav ho ein Grammy og som førte til at spelestaden vart restaurert for åtte millionar dollar. Det var det siste albumet hennar på Reprise Records. Ho har vore medlem av Grand Ole Opry sidan 1992.
Nye retningar
I 1990-åra vart Harris mindre spelt på countrystasjonar på radio, som byrja å fokusere på yngre countryartistar. Som med Brand New Dance, fekk Cowgirl's Prayer frå 1993 — det første studioalbumet til Harris på Elektra Records — god kritikk, men vart lite spelt på radio, og den første singelen, «High Powered Love» nådde berre 63. plassen på countrylista. Dette gjorde at ho tok karrieren sin i ei ny retning. I 1995 bidrog Emmylou Harris regelmessig til den originale BBC-serien Transatlantic Sessions, der ho spelte live med forskjellige vise- og countrymusikarar, som hovudsakleg spelte musikk frå Skottland, Irland, England og Nord-Amerika.
I 1995 gav Harris ut eit av dei mest kritikarroste albuma det tiåret, Wrecking Ball, produsert av Daniel Lanois, som var mest kjend for arbeidet sitt med U2, Peter Gabriel og Bob Dylan. Det var eit eksperimentelt album for Harris med ei utgåve av Neil Young–songen med same namn som albumet. Young sjølv song vokal på to av songane. Ho spelte òg inn Steve Earle sin «Goodbye», Julie Miller sin «All My Tears», Jimi Hendrix sin «May This Be Love», Anna McGarrigle sin «Goin' Back to Harlan» og Gillian Welch sin «Orphan Girl». U2-medlemmet Larry Mullen jr. spelte trommer på albumet. Albumet vart nesten ikkje spelt på countryradio i det heile, men vart i staden ein del spelt på alternativ rock-radio og gav ho lyttarar som ikkje hadde høyrt musikken hennar før.
Harris tok så Wrecking Ball med seg ut på vegen og gav ut konsertalbumet Spyboy i 1998, i lag med ein trio som bestod av Nashville-produsenten, låtskrivaren og gitaristen Buddy Miller og to musikarar frå New Orleans, trommeslagaren Brady Blade og bassisten og vokalisten Daryl Johnson. I tillegg til at dei spelte songar frå Wrecking Ball, inneheld albumet oppdaterte versjonar av tidlegare hittar, som «Boulder to Birmingham».
I 1998 song ho på det stemningsfulle og nakne Willie Nelson-albumet Teatro, produsert av Lanois.
Sommaren 1997 og 1998 song Harris på turnéfestivalen til Sarah McLachlan, Lilith Fair, som berre bestod av kvinnelege artistar.
I januar 1999 gav Harris ut Trio 2 med Parton og Ronstadt. Mykje av albumet var eigentleg spelt inn i 1994, men kom ikkje ut på nesten fem år på grunn av strid mellom plateselskapa, personell og ulike prioriteringa til dei tre artistane. Trio 2 læt langt meir moderne ut enn føregangaren og selde til gullplate. Det inneheld ein versjon av Neil Young-klassikaren «After the Gold Rush», som det vart laga ein populær musikkvideo til og som vann ein Grammy for beste countrysamarbeid med vokal. Harris og Ronstadt gav så ut duettalbumet Western Wall: The Tucson Sessions, seinare same året. Dei to superstjernene turnerte i lag denne hausten for å marknadsføre albumet. Begge albuma nådde topp 10 på countrylista og gjorde det godt på poplista.
I 1999 hylla Harris òg den tidlegare duettpartnaren sin Gram Parsons med å fungere som ein av dei leiande produsentane på Return of the Grievous Angel: A Tribute to Gram Parsons, eit album der meir enn eit dusin artistar spelte på. Harris song duettar med Beck, Sheryl Crow og The Pretenders.
I 2000 gav Harris ut oppfølgjaren sin til soloalbumet Wrecking Ball, Red Dirt Girl, produsert av Lanois-protesjeen Malcolm Burn. For første gongen sidan The Ballad of Sally Rose, inneheld albumet ein av Harris sine eigne komposisjonar. Som Wrecking Ball lente albumet meir mot alternativ rock enn country. Det nådde likevel femteplassen på countryalbumlista til Billboard og 54. plassen på poplista. Det gav òg Harris ein av dei 13 Grammyprisane hennar, i kategorien beste moderne folkealbum.
Harris song òg med alternativ country-songaren Ryan Adams på den første soloplata hans, Heartbreaker og på det femte albumet til Tracy Chapman, Telling Stories.
I 2000 song Harris òg med eit stjernelag av tradisjonelle country-, folkemusikk- og bluesartistar for den T-Bone Burnett–produserte filmmusikken til Coen Brothers-filmen, O Brother, Where Art Thou? Albumet vann fleire CMA-, ACM- og Grammy-prisar. Det kom òg ein dokumentar- og konsertfilm, Down from the Mountain, der artistane framfører musikk frå filen og andre songar i Ryman Auditorium. Harris og mange av dei same artistane tok showet ut på vegen for Down from the Mountain-turneen i 2002. I 2003 hjelpte Harris til med harmonisong for Dixie Chicks på ein song dei spelte inn studio, «Godspeed».
Seinare arbeid
9. september 2005 deltok Harris på «Shelter from the Storm: A Concert for the Gulf Coast», ei rekkje konsertar som vart sende samstundes på amerikanske TV-stasjonar for å samle inn pengar for offera etter orkanen Katrina og orkanen Rita. Ho spelte med Beth Nielsen Chapman og Dixie Chicks, og harmoniserte på Patty Griffin-songen «Mary». Ho lånte òg røysta si til filmmusikken til den kritikarrosten filmen Brokeback Mountain i 2005, på songen «A Love That Will Never Grow Old», som på kontroversielt vis vart utelate til vurdering for Oscarprisen fordi han vart spelt for lite i løpet av filmen.
I 2005 arbeidde Harris med Conor Oberst på Bright Eyes-albumet I'm Wide Awake, It's Morning, der ho song korvokal på tre spor. I juli vart ho med Elvis Costello på fleire konsertar på den amerikanske turneen hans, og spelte i lag med Costell og bandet hans på fleire songar kvar kveld. Same månaden kom albumet The Very Best of Emmylou Harris: Heartaches & Highways, som dekka heile karrieren hennar, på Rhino Entertainment. Det same året var Harris gjestevokalist på det kritikarroste Neil Young-albumet Prairie Wind. Ho var òg med i Jonathan Demme-dokumentar- og konsertfilmen Neil Young: Heart of Gold, som kom i 2006.
All the Roadrunning, var eit samarbeidsalbum med den tidlegare Dire Straits-frontmannen Mark Knopfler, utgjeve i april 2006 og marknadsført med ein turné i Europa og USA. Albumet vart ein suksess og nådde åttandeplassen på den britiske albumlista og 17. plassen i USA. Eit utval av innspelignar frå All the Roadrunning-turneen i Gibson Amphitheatre kom ut på ein CD og DVD kalla Real Live Roadrunning i november 2006. I tillegg til fleire komposisjonar som Harris og Knopfler spelte inn i lag i studio, inneheld Real Live Roadrunning solohittar av begge to i duoen, i tillegg til nokre klassikarar frå tida til Knopfler i Dire Straits.
Harris var med på A Tribute to Joni Mitchell, som kom ut 24. april 2007. Harris spelte inn songen «The Magdalene Laundries» (opphavleg på Mitchell-albumet Turbulent Indigo i 1994). Ho song «Another Pot o' Tea» med Anne Murray på Murray-albumet Anne Murray Duets: Friends and Legends, som kom ut 13. november 2007, i Canada og 15. januar 2008 i USA.
Köroğlufjella
Köroğlufjella (tyrkisk Köroğlu Dağları) er ei fjellkjede nord i Tyrkia, nord for Ankara. Ho stig opp langs den nordanatoliske forkastninga og Svartehavet.
Emmylou Harris
Seinare arbeid
Harris skreiv ein song kalla «In Rodanthe» for filmen Nights in Rodanthe i 2008.
Köroğlufjella
Denne fjellkjeda kryssar provinsane Bolu, Çankırı og Çorum, og grensar til Sakaryaelva i vest og Kızılırmakelva i aust.
Emmylou Harris
Seinare arbeid
Soloalbumet All I Intended to Be, kom ut 10. juni 2008, til god kritikk. Det nådde topp fem på countrylista til Billboard og topp 20 på poplista. Albumet hadde bidrag frå Buddy Miller, McGarrigle-systrene, Vince Gill, Phil Madeira og Dolly Parton. Harris turnerte med eit ensemble som ho kalla The Red Dirt Boys, med Phil Madeira på trekkspel, gitar og klaverinstrument, Colin Linden på gitar og banjo, Rickie Simpkins på mandolin og fele, Chris Donohue på bass og Bryan Owings på trommer. Miller var ikkje med, då han turnerte med Robert Plant, Alison Krauss og T-Bone Burnett på den tida. I 2009 turnerte Harris med Patty Griffin, Shawn Colvin og Miller som «Three Girls and Their Buddy». Madeira, Simpkins og Donohue spelte med ho seint i 2008 og 2009, og var med på «A Prairie Home Companion» og på MerleFest og Telluride Bluegrass Festival. I september 2009 vart Owings og Miller med att i Red Dirt Boys for resten av 2009.
Köroğlufjella
Det høgaste punktet, sør for Bolu, er ein andesittisk formasjon som består av eit platå der det høgaste punktet i fjellkjeda, Köroğlu Tepesi, ligg på 2499 meter over havet. Denne staden har skogar med furu og gran, med store sommarengar og vakre yaylas (fjellhytter).
Emmylou Harris
Seinare arbeid
I 2010 kom Harris saman att med den seinaste versjonen av Red Dirt Boys — Madeira, Owings, Donohue og Simpkins — for Lilith Fair-konsertar på sommaren og ein haustturné i USA.
Harris song korvokal på eit album av Bonnie Tyler i 2011. 26. april same året kom soloalbumet Hard Bargain ut på Nonesuch. Det nådde tredjeplassen på Billboard's Country Albums-lista, som var den høgaste plasseringa hennar sidan 1980. Albumet gjekk òg inn på topp 20 på popalbumlista.
I 2011 gv ho ut ein versjon av songen «To Ohio» i lag med det amerikanske indie-folkbandet The Low Anthem. Seinare i 2011 samarbeidde ho med Nick Cave på filmmusikken til John Hillcoat-filmen Lawless.
Old Yellow Moon var eit album med duettar av Harris og det tidlegare Hot Band-medlemmet Rodney Crowell, som kom ut 26. februar 2013. Det vart nok eit topp 10-album for ho på countrylista og i 2014 vann ho den 13. Grammyprisen for albumet.
The Traveling Kind var eit anna samarbeid med Rodney Crowell som kom ut 12. mai 2015 på Nonesuch Records. Det gav paret den andre Americana Music Award for duo/gruppe det året, og to Grammy-nominasjonar.
I 2016 vart Harris æra med ein hyllestkonsert kalla The Life & Songs of Emmylou Harris, som seinare kom ut på både DVD og CD. Fleire av dei næraste venene og samarbeidspartnarane til Harri spelte på konserten, som Rodney Crowell, Buddy Miller, Patty Griffin, Lucinda Williams, Alison Krauss, Lee Ann Womack, Martina McBride, Vince Gill og Sheryl Crow. Harris framførte tre songar på konserten: «Gone, Long Gone» (med John Starling), «Blackhawk» (med Daniel Lanois) og «Boulder to Birmingham» med alle musikarane.
Personleg liv
Harris har vore gift tre gonger. Ekteskapet med Tom Slocum varte frå 1969 til 1970 og dei fekk eit barn i lag, Mika Hallie Slocum, fødd 15. mars 1970. Frå 1977 til 1984 var ho gift med Brian Ahern, og dei fekk òg eit dotter i lag, Megan Ahern, fødd 9. september 1979. Frå 1985 til 1993 var ho gift med Paul Kennerley.
I april 2009 vart Harris bestemor til Prudence.
Grammyprisar
Harris har vore nominert til Grammyprisen 48 gonger og vunne 14 av dei.
Academy of Country Music Awards
ACM Awards gjev prisar innan country. Harris har vore nominert tolv gonger og vunne to prisar.
International Bluegrass Music Association Awards
International Bluegrass Music Association gjev prisar innan bluegrass. Harris har fått fem prisar for bidraga sine til eit hyllestalbum for Louvin Brothers, eit album med Nitty Gritty Dirt Band og eit filmmusikkalbum.
Americana Music Association Awards
Americana Music Honors & Awards gjev prisar innan Americana-musikk. Av fem nominasjonar har Harris vunne fire.
Satellite Awards
Satellite Awards gjev prisar innan film og fjernsyn. Harris har vunne ein pris.
Barry Goudreau
Barry Goudreau er ein USA-amerikansk musikar, mest kjend som ein av dei originale gitaristane i rockebandet Boston.
På slutten av 1960-åra møtte Goudreau Tom Scholz og arbeidde med han og Brad Delp så tidleg som i 1969 på ei samling demoinnspelingar. Seinare omarbeidde Scholz desse songane og ein del av dei vart spelte inn som det særs suksessrike debutalbumet til Boston frå 1976.
Scholz var ikkje interessert i å bruke nokre av songane til Goudreau på det andre Boston-albumet, og Goudreau gav ut det første soloalbumet sitt Barry Goudreau, i lag med Brad Delp og Fran Cosmo (Cosmo vart medlem av Boston i 1991) på vokal, og Sib Hashian på trommer.
I 1984 skipa Goudreau bandet Orion The Hunter og gav ut ei plate. Denne gongen var Fran Cosmo solovokalist, medan Delp var korvokalist.
I 1990 skipa Goudreau bandet RTZ (Return to Zero) i lag med Delp, som då slutta i Boston.
I 1997 var Goudreau med Lisa Guyer Band på albumet Gypsy Girl og i 2000 på albumet Leap of Faith.
Goudreau og Delp gav ut ei plate i 2003 som Delp and Goudreau.
Goudreau var medlem av Ernie and the Automatics. Etter Delp døydde i 2007, gav dei andre medlemmane i RTZ ut songen «Set The Songbird Free».
Kampala
Kampala er hovudstaden og den største byen i Uganda. Folketalet vart i 2010 rekna til knapt 1,6 millionar. Byen, som ligg 1 190 meter over havet, er delt opp i fem kommunar som har ansvar for lokalstyret; Sentral-Kampala, Kawempe, Makindye, Nakawa og Lubaga.
Kampala har vore hovudstad i landet sidan 1962, då han avløyste Entebbe.
Joar Hoel Larsen
Joar Hoel Larsen er ein norsk journalist og forfattar.
Larsen er tilsett i utanriksredaksjonen i NRK. Han har tidlegare vore korrespondent i Latin-Amerika (1992-1996, 2002-2004), USA (2004–2007) og stringer i New Delhi i India (2010-2011). Han har jobba i NRK sidan 1977.
Han er gift med journalisten Eva Bratholm.
BMD-1
BMD-1 (russisk Боевая Машина Десантная — 1 Боевая Машина Десантная — 1) er ei sovjetisk amfibisk stormpanservogn med 73 mm kanon, berekna på luftlandsettinger for VDV. I vatn er framdrifta frå to vassjetdyser. Tårnet er det same som på BMP-1.
Fylkesveg 742 i Rogaland
Fylkesveg 742 i Rogaland går mellom Sandeid kyrkje og Helgeland i Vindafjord kommune. Vegen er 3,6 km lang.
Travers
Travers kan visa til:
Eulalia av Mérida
Eulalia av Mérida (Olalla, Aulaire, ) var ei romersk kristen jente frå i Mérida i noverande Spania som ifølgje nokre opplysingar leid martyrdøden under kristendomsforfølginga til keisar Diokletian, og etter andre under keisar Decius (249–251). Ho blir æra som helgen i den katolske kyrkja, og er vernehelgen for Mérida, Oviedo og Totana. Minnedagen hennar er 10. desember.
Liv
Då Eulalia var 12 år søkte ho ifølgje hagiografien opp den romerske statthaldaren i Mérida (dåvarande Emerita Augusta), og tilstod trua si på Jesus Kristus. Romerske soldatar byrja då å torturera jenta, mellom anna gjennom å hogga med kjøtkrokar i kroppen hennar. Ho blei deretter kasta naken ut på gata. Brysta hennar var skorne bort. Ifølgje ei legende skal då snø ha falle for å dekka til den nakne, skadde kroppen hennar. Til slutt blei ho brunnen på bål. Ei kvit due openberra seg frå henne
I kulturen
Aurelius Prudentius (348-405) skreiv eit hyllingsdikt over Eulalia (saman med 13 andre helgenar) i samlinga si Peristephanon, Hymnus in honorem passionis Eulaliæ beatissimæ martyris.
Andungen Kvakk-kvakk
Kjenningsmelodien blei populær, og finst på fleire samlealbum med barnesongar både i Noreg og i andre land.
Fran Sheehan
Fran Sheehan er ein amerikansk rockemusikar, mest kjend som bassist i ei tidleg utgåve av rockebandet Boston.
Sheehan var den mest erfarne musikaren i den originale besetninga av Boston. Sheehan slutta i bandet under innspelinga for det tredje Boston-albumet, Third Stage tidleg i 1980-åra.
Mount Tedrow
Mount Tedrow er eit fjell i Queen Elizabeth Range, 1490 moh, som ligg ved austsida av munningen av DeBreuckbreen ved samløpet med Kentbreen. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå tellurometermålingar og flyfoto, 1960-62. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Jack V. Tedrow, glasiolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved McMurdo-basen, 1959–60 og 1960-61.
Ferri Ridge
Ferri Ridge er ein slak rygg i Antarktis, som utgjer vestveggen av Simmonsbreen. Han endar i Mount Isherwood ved nordsida av Kohler Range i Marie Byrd Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959–66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Guy Ferri frå U.S. Department of State, styreleiar for Interagency Committee on Antarctica, 1969–70.
Mount Bartlett
Mount Bartlett er eit fjell 3 nautiske mil (6 km) søraust for Mount Storer i Tula Mountains i Enderby Land. Det vart kartlagd frå flyfoto tekne av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1956 og 1957. Det vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter A.J. Bartlett, eit medlem av mannskapet på Discovery i løpet av British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) i 1929-31.
Statens håndverks- og kunstindustriskole
Statens håndverks- og kunstindustriskole, forkorta SHKS, er ein tidlegare kunstfagleg høgskule i Oslo, som frå 1996 vart organisert som ein del av Kunsthøgskolen i Oslo. Sommaren 2003 vart denne avdelinga av Kunsthøgskolen delt i to einingar: Fakultet for visuell kunst og Fakultet for design. Skulen tilbyr utdanning innan faga farge, teikning, form, grafisk design og illustrasjon, radér og litografi, tekstil, klede og kostyme, møbel- og innreiingsarkitektur, metall og keramikk. Hausten 2010 vart verksemmda flytt frå lokala skulen opphavleg hadde i Ullevålsveien 5 til dei lokala Kunsthøgskolen har fått i den tidlegare Seglduksfabrikken på Grünerløkka, der heile verksemda til Kunsthøgskolen i Oslo no er samla.
Historie
Opphavleg heitte skulen Den foreløbige Tegneskole, men fekk i 1822 namnet Den kongelige Tegne- og Kunstskole i Christiania, til dagleg berre Teikneskulen. I 1869 vart namnet forenkla til Den kongelige tegneskole og endeleg Statens håndverks- og kunstindustriskole i 1911. Vanlegvis vart skulen berre kalla Kunst- og handverksskulen. Skulen vart høgskule frå 1981.
I 1904 fekk Statens håndverks- og kunstindustriskole sitt eige bygg saman med Kunstindustrimuseet i Oslo i krysset mellom Ullevålsveien og St. Olavs gate på Hammersborg i det som no er den administrative bydelen St. Hanshaugen. Bygningen vart reist på den dåverande Brandts løkke etter at Kristiania kommune (Oslo kommune) i 1896 hadde vedteke å oppføra ein ny og høveleg bygning for museet og skulen. I 1897 vart det utlyst ein arkitektkonkurranse, og mellom 14 bidrag vart den då 26 år gamle arkitekten Adolf Bredo Greve utkåra til vinner. Rett nok fekk Greve hjelp hjå den meir erfarne Ingvar Hjort. Skulen fekk den delen av bygningen som hadde adressa Ullevålsveien 5 og hovudinngang frå denne gata, og Kunstindustrimuseet fekk adressa St. Olavs gate 1 og hovudinngang her. Medan verksemda i lokala til Statens håndverks- og kunstindustriskole vart avslutta i 2010 og overført til Kunsthøgskolen i Oslo på Grünerløkka, og lokala deretter ombygde til ein ordinær vidaregåande skule (Edvard Munch videregående skole, opna i 2015), har Kunstindustrimuseet framleis tilhald i sin del av bygningen.
Kjende elever
Størstedelen av norske teiknarar, kunsthandverkarar og designerar har fått den faglege grunnutdanninga si ved Teikneskulen eller Kunst- og handverksskulen i Oslo. Før skular som Statens kunstakademi (1909); NTH (1910) og Arkitekthøgskulen (1961) kom til, galdt dette også for dei fleste biletkunstnarane, arkitektane og andre. I kvart studentkull er det difor fleire namn som seinare har vorte kjende kunstnarar, eller forfattarar etc. Oversikta her syner berre eit lite utval. Personane er ordna etter fødselsår.
Lai Lung
Lai Lung er ein innsjø nær Riom-Parsonz i Graubünden i Sveits.
Handball-NM 2018/Kvinner
Noregsmeisterskapen i handball 2018 for kvinner vart vunnen av Idrettsklubben Våg, som stilte under klengenamnet Vipers, etter finalesiger 31 – 25 over Storhamar Idrettslag.
Finalen
Finalen vart avvikla i Oslo Spektrum laurdag 29. desember framfor 5 127 tilskodarar. Storhamar leia 6 – 4 og fylgde storfavoritten Vipers til 9 – 9. Deretter skåra Vipers fem strake mål og leia 14 – 9 ved pause. I den andre omgangen reduserte Storhamar til 16 – 17. Så kom ei god periode for Vipers som gjekk opp i åttemålsleiing på 28 – 20. Sidan kontrollerte Vipers inn til siger 31 – 25 og lagets andre strake kongepokal.
For Vipers skåra Jeanett Kristiansen 5, Hanna Yttereng 5, Henny Reistad 4, Silje Waade 4, Karoline Olsen 3, Vilde Jonassen 3, Linn Sulland 3, Emilie Hegh Arntzen 2, Marta Tomac 2. Katrine Lunde vakta målet.
Storhamar sine skåringar kom frå Betina Riegelhuth 7, Tonje Enkerud 5, Kristin Venn 3, Else Skinnehaugen 3, Heidi Løke 2, Guro Nestaker 2, Gabriella Juhasz 1, Malene Aambakk 1, Mia Svele 1.
Dommarane straffa Vipers med fire 2-minuttsutvisingar og eitt raudt kort, Storhamar fekk ein 2-minuttar.
Kjelder
[https://www.nb.no/items/c4b8cb99860b1ed8938a46d4b2d8b915?page=35&searchText=vipers Dagsavisen 31. desember 2018]
Språkrørsledagen
Språkrørsledagen (bengali ভাষা আন্দোলন দিবস, bhasha andolon dibosh), også kalla språkmartyrdagen eller berre martyrdagen, er ein bangladeshisk nasjonaldag den 21. februar. Dagen er til minne om drapa på fleire fredelege demonstrantar frå den bengalske språkrørsla som fann stad på denne datoen i 1952.
Bakgrunn
I 1948, året etter at Pakistan blei oppretta, blei mindretalsspråket urdu erklært som einaste offisielle språket i landet. Dette fekk stor motstand i det folkerike bengalitalande Aust-Pakistan, og den bengalske språkrørsla voks fram.