cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beit Hanan
Beit Hanan (hebraisk skrift בֵּית חָנָן) er ein moshav som ligg sør for Tel Aviv i Israel, kring to kilometer vest for Ness Ziona. Han er ein del av Moshavrørsla og Gan Raveh regionale kommune. Folkesetnaden er kring 500.
Historie
Han vart grunnlagd under hanukkah i 1929 av jødiske immigrantar frå Bulgaria. Beit Hanan var det første jødiske jordbrukssamfunnet som vart grunnlagd etter Palestinaopprøra i 1929. Namnet er henta frå Bibelen og 1 Kongebok 4:9.
Hovudnæringa er egg, frukthagar og drivhus.
Det vart oppdaga eit mosaikkgolv med greske inskripsjonar innafor grensa til moshaven.
Rundvik
Rundvik er ein svensk tettstad i Nordmalings kommun i Västerbottens län i landskapet Ångermanland. I 2005 hadde tettstaden 414 innbyggjarar. Rundvik ligg ved Bottenhavet, cirka sju kilometer sør for Nordmaling.
Adam Oehlenschläger
Adam Gottlob Oehlenschläger var ein dansk romantisk forfattar av dikt og skodesepel. Han har mellom anna skrive den danske nasjonalsongen «Der er et yndigt land» og diktet «Guldhornene», som blir rekna som sjølve programdiktet for nordisk romantikk.
Romantikar
Adam Oehlenschläger var son av ein organist i Frederiksberg. I 1802 vart Adam Oehlenschläger introdusert for den tyske romantikken via den danske filosofen Henrik Steffens, som forøvrig var fødd i Noreg. Steffens og Oehlenschläger hadde ein over 16 timar lang samtale saman som inspirerte Oehlenschläger til å skriva diktet «Guldhornene». Diktet handlar om dei to eldgamle Gallehus-horna, med innskrift på urnordisk språk. Horna hadde vorte oppdaga etter år 1630 i Danmark, men hadde nyleg vorte stolne, noko som vert tematisert i diktet av Oehlenschläger. «Guldhornene» vert i dag rekna som det fyrste meisterverket frå dansk romantikk; perioden som går under namnet den danske gullalderen.
Same året debuterte Adam Oehlenschläger med Digte 1803, der «Guldhornene» var inkludert. I diktsamlinga tok han med fleire lyriske dikt, samt dramaet Sanct Hansaften-Spil. I desse åra var han ein svært produktiv diktar, og fylgte opp med Poetiske Skrifter (1805). Det mest kjende verket frå denne diktsamlinga er dramaet Aladdin - eller Den forunderlige Lampe, som er tydeleg inspirert av eventyrsamlinga 1001 natt. I Nordiske Digte (1807) nyttar Oehlenschläger motiv frå norrøn mytologi og kongesogene i episke dikt og to tragediar. Den mest kjende av tragediane er Hakon Jarl hin Rige.
Deretter, då den livskraftige ungdomstida var over, var det slutt for produktiviteten hans Oehlenschläger. Det vart også vanskelegare kår for diktarane no, i og med at England gjekk til åtak på København i Napoleonskrigane. Tragedien om Håkon Jarl vart likevel mykje lesen i Noreg seinare på 1800-talet, særleg i skulen. I 1809 vart Oehlenschläger professor i estetikk ved Universitetet i København.
Oehlenschläger gifte seg med Christiane Heger i 1810, og fekk fleire born. Han gav ut nokre fleire romansesyklusar i åra som fylgde, men er mest kjend for å ha skrive teksten til «Der er et yndigt land» i 1819.
Sorood-e jomhoori-e eslami
«Sorud-e Melli-e Jomhuri-e Eslami-e Iran», 'Nasjonalsongen til den islamske republikken Iran', er nasjonalsongen til Iran. Han blei teken i bruk som nasjonalsong i 1990.
Adam Oehlenschläger
Romantikar
Oehlenschläger døydde i 1850, kort etter syttiårsdagen sin, og er gravlagd i heimbyen Frederiksberg.
Sorood-e jomhoori-e eslami
Teksten er skriven av eit forfatterkollegium og melodien er komponert av Hassan Riyahi.
Popebreen
Popebreen er ein isbre som er kring 37 km lang, som flyt nord langs vestsida av Mount Murphy til Crossonisen på Walgreen Coast i Marie Byrd Land. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1959-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter major Donald R. Pope frå USA, som var sivilingeniør i staben til Naval Support Force i Antarktis, 1965-67.
Hey Girl av Freddie Scott
Salslister
Scott-versjonen nådde tiandeplassen på både Billboard Hot 100 pop-lista og R&B-lista.
Donny Osmond-versjonen
Donny Osmond gav ut ein versjon av denne songen 6. november 1971. Han nådde niandeplassen på Billboard Hot 100 den 15. januar 1972. Songen selde til gullplate hos RIAA den 28. juli 1972.
Glaukonitt
Glaukonitt er eit glimmermineral med komplisert kjemisk samansetjing, men stort sett nærskyldt med muskovitt. Det blir danna i sedimentære avsetningar på havbotn, som såkalla grønsand eller som bestanddel av ureine kalk- og sandsteinar.
He Hit Me (and It Felt like a Kiss)
«He Hit Me (And It Felt Like a Kiss)» er ein song skriven av Gerry Goffin og Carole King for jentegruppa The Crystals med Phil Spector som produsent i 1962. Goffin og King skreiv songen då dei oppdaga at barnevakta deira og songaren Little Eva ofte vart slått av kjærasten sin. Då dei spurte ho om kvifor ho godtok ei slik behandling, svarte Eva at handlingane til kjærasten kom av kjærleiken hans til ho.
Produksjon
Arrangementet til Phil Spector var illevarslande og fleirtydig.
"Det var ein brutal song, som eit kvart forsøk på å rettferdiggjere slik vald må vere, og arrangementet til Spector berre forsterka råskapen, og rama inn den einsame stemma til Barbara Alston mellom skarpe strykarar og tunge trommer, medan korvokalen skjelvande song at guten ikkje hadde gjort noko gale. I meir ironiske hender (o ein meir forståeleg alder) kunne 'He Hit Me' passert som satire. Men Spector viste ingen teikn til det, og kjende heller ingen trong til det. Han var berre dokumenterande."
- Dave Thompson
Utgjeving
«He Hit Me» vart noko spelt på radio då han først kom ut, men det kom så store protestar mot songen, og mange trudde songen støtta konemishandling. Kort tid etter var songen sjeldan å høyre på radio.
Frank Borzage-filmen Liliom frå 1930 inneheld linja «He hit me and it felt like a kiss» i den siste scenen. Filmen var ikkje ein suksess og ingen tyder på at Goffin eller King hadde sett filmen. Skodespelet som filmen var basert på var grunnlaget for Rodgers og Hammerstein-musikalen Carousel. Det er mogeleg at King og Goffin kjende til filmversjonen av musikalen frå 1956, som inneheld nesten den same linja. King har sjølv sagt at ho var inspirert av ei veninne som hadde sagt ddenne linja.
Carole King sa i det same intervju at ho var lei seg for å ha hatt noko med songen å gjere. Ho hadde sjølv opplevd mishandlign (men ikkje frå Goffin som ho var gift med frå 1959 til 1969).
Rottneros
Rottneros er ein svensk tettstad i Sunne kommun i Värmlands län i landskapet Värmland. I 2005 hadde tettstaden 444 innbyggjarar. Namnet tyder 'brølande munning' på oldnordisk.
Rottneros herregard stod modell for «Ekeby» i Gösta Berlings saga. Lucianatta 1929 blei den gamle herregarden øydelagd i ein valdsam brann. Den dåverande eigaren Svante Påhlsson (1882–1959) bygde opp att herregarden, og anla samstundes Rottneros Park som ein blomster- og skulpturpark rundt herregarden, inspirert av dei store parkane i Europa. I parken finst òg Nils Holgersson sin eventyrpark og ei MC-utstilling.
Stamfrändemonumentet
I Rottneros står Stamfrändemonumentet, reist for å minnast dei som innvandra til Värmland frå Finland og dei som utvandra frå Värmland til Nord-Amerika. Monumentet er eit relieff i granitt som forestiller Värmlands landskap, med inskripsjonen TILL HUGFÄSTANDE AV SAMBANDET MED STAMFRÄNDER VÄSTANHAVS OCH ÖSTANHAVS. Ei ørn av bronse sit på toppen av monumentet. Både granittrelieffet og bronseørna er laga av den finske kunstnaren Jussi Mäntynen og blei avduka 22. juni 1953.
Shluhot
Shluhot (hebraisk שִׁלוּחוֹת, tyder 'Greiner') er ein ortodoks kibbutz i Beit She'an-dalen nord i Israel. Han ligg kring 3 km sør for byen Beit She'an og høyrer til Emeq ha-Ma'ajanot regionale kommune.
Historie
Shluhot vart grunnlagd i 1948 av tidlegare medlemmar av Bnei Akiva sionistungdomsrørsle. I byrjinga vart det sett opp ein mellombels leir med ei gruppe frå ungdomsrørsla Hashomer Hatzair. Kort tid etter, når kvar gruppe fekk land til å byggje eigne kibbutzar, danna dei sekulære medlemmane ein kibbutz i nærleiken kalla Reshafim. Kibbutzen er ein av fire religiøse kibbutzar i området sør for Beit She'an frå Shluhot til foten av Gilboafjellet med Ein HaNatziv og Sde Eliyahu fram til Tirat Zvi ved Jordanelva.
Kibbutzen vart grunnlagd på landområdet til den avfolka palestinsk landsbyen Al-Ashrafiyya.
I dag har kibbutzen kring 350 innbyggjarar fordelt på 120 familiar.
MS «Midhordland» (1981)
MS «Midhordland», i dag «Akgünler II», er eit motorskip levert frå Westamarin i Mandal i november 1981 til Hardanger Sunnhordlandske Dampskibsselskab og gjekk inn i ruta mellom Bergen og Sunnhordland. Alt året etter, i 1982, vart båten omdøypt «Midthordland» etter store protestar på det opphavlege namnet. Frå 1982 til april 1994 gjekk båten i Haugesundsruta, Haugesund - Kopervik - Føresvik - Stavanger.
Båten vart seld i mai 1994 til Nornholmerpilen AB i Malmö i Sverige og omdøypt «Delfinen». Ho gjekk då i ruta København - Rönne. Same året vart båten seld til Köpenhavnspilen AB i Malmö, og vart sett inn i ruta mellom Malmö og København.
5. juni 2002 fekk båten tyrkiske eigarar då han vart seld til Akgünler Isletmeleri Sti. Ltd. i Mersin i Tyrkia. Båten gjekk i ruta Girne - Alanya. Registreringshavna vart endra til ukjend flagg. I 2011 er båten framleis i fart.
Austersjøfinsk språkhistorie
Austersjøfinsk språkhistorie er studiet av endringane frå det rekonstruerte austersjøfinske urspråket til dagens austersjøfinske språk. Den dokumenterte historia til desse språka er kort, så austersjøfinsk språkhistorie baserer seg på komparativ språkforsking.
Det austersjøfinske språket som er best utforska er finsk, og framstillinga av finsk språkhistorie er også relevant for dei austersjøfinske språka.
Byen Isjim
Isjim (russisk Иши́м) er ein by i Tjumen oblast i Russland med om lag 65 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Isjim, rundt 270 km søraust for Tjumen.
Isjim er det austlege endepunktet for Europaveg 22.
Puerto Rico under vinter-OL 2022
Puerto Rico deltok under Vinter-OL 2022 i Beijing i Kina i perioden 4. til 20. februar 2022.
Austersjøfinsk språkhistorie
Primærkjelder til språkhistoria
Den første skriftlege kjelda for noko austersjøfinsk sprk er eit par neverdokument frå Novgorod frå byrjinga av 1200-talet. Framfor alt er det Neverdokument 292, men også Neverdokument 403 og Neverdokument 259. Språkforma i breva er ei tidleg form av karelsk. Deretter kjem det fleire estiske kjelder på 1400-talet, og finsk frå og med reformasjonen.
Den viktigaste metoden for austersjøfinsk språkhistorie er samanliknande språkforsking, dvs. ordformer i dei ulike austersjøfinske språka blir samanlikna med kvarandre og med tilsvarande ordformer i andre uralske språk.
Intern inndeling
I følgje Sammallahti (1977), Viitso (1998) og Kallio (2014) er det mogleg å setje opp følgjande genetiske språktre, basert på kronologien og utbreiinga av dei ulike lydendringane språka har gått gjennom:
I eit seinare arbeid (2000) går Viitso gjennom 59 ulike isoglossar, og arguemterer for ei tredeling, i livisk // sørestisk // finskebuktfinsk (=alle andre språk). Desse isoglossane er delvis basert på nyare utviikling i den sørlege delen av språkområdet, og sett frå eit språkhistorisk perspektiv er dermed inndelinga ovafor betre.
Austersjøfinsk lydhistorie
Dei austersjøfinske språka har ei relativ konservativ lydhistorie. Det er mogleg å rekonstruere dette vokalsystemet for uraustersjøfinsk, dvs. det felles urspråket for austersjøfinsk og samisk (jf. austersjøfinsk lydhistorie for detaljar):
For både dei korte vokalane i, e, ä, y, u, o, a og for dei lange vokalane ī, ē, ō, ū er det funne tilsvar i dei andre uralske språka. Dei er også felles for dei austersjøfinske språka. Dei fleste moderne austersjøfinske språk har også dei lange vokalane ā, ǟ, ǖ, ȫ, der orda går attende til uraustersjøfinsk. Det er derimot ikkje mogleg å vise til ord i den andre uralske språkfamiliene med same ord. Desse lange vokalane er dermed ein innovasjon i austersjøfinsk. Attom dei lange vokalane er det fleire språklege endringar, dei fleste av dei er vokalisering av *j, *v og *ŋ. Dei austersjøfinske språka har diftongar der andre vokal er trong, dei kjem frå lånord eller frå vokal + konsonant-samband. Resultatet for dei moderne språka blir altså slik.
Runhällen
Runhällen er ein svensk tettstad i Heby kommun i Uppsala län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 213 innbyggjarar. Runhällen ligg cirka tolv kilometer nord for Heby.
Tarawa
Tarawa er den offisielle hovudstaden i øystaten Kiribati. Tarawa er ein atoll som omfattar øyane Bairiki, Ambo og Betio. Bairiki er den folkerikaste øya i landet, og er administrativ hovudstad. Ambo har lovgjevande makt og Betio dømmande. Departementa ligg spreidd rundt på øyane.
Runtuna
Runtuna er ein svensk tettstad i Nyköpings kommun i Södermanlands län i Södermanland. I 2005 hadde tettstaden 268 innbyggjarar.
Quonsetbreen
Quonsetbreen er ein isbre som er kring 32 km lang og som drenerer nordsida av Wisconsin Range mellom Mount LeSchack og Ruseski Buttress og vest-nordvest og ut i nordsida av Davisvillebreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–64, vart han namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Naval Air Station Quonset Point på Rhode Island, heimebasen til Antarctic Development Squadron Six (VXE-6).
Magne Johansen
Magne Johansen i Trondheim er ein norsk tidlegare skihoppar. Han var med på det norske laget som vann VM-sølv i lagkonkurransen i stor bakke i Lahti i 1989. Frå noregsmeisterskapane fekk han med seg fire sølvmedaljar, alle i normalbakken, samt ein bronsemedalje.
Karriere
Johansen debuterte i verdscupen i Lahti i mars 1987. Han slo ikkje heilt gjennom i internasjonale renn, ein fjerdeplass i St. Moritz i 1992 var hans beste plassering. Nasjonalt overraska han med å vinne sølvet under NM i normalbakken i 1988, berre overgått av Erik Johnsen. Dei beste sesongane hans var frå 1989 til -92. Under VM i Lahti fekk han ikkje hoppe i nokon av dei individuelle tevlingane, men var med på laget som vann VM-sølvet bak Finland. Clas Brede Bråthen, Ole Gunnar Fidjestøl og Jon Inge Kjørum var dei andre på laget. Beste individuelle VM-plassering var ein 13. plass under skiflygings-VM i Harrachov i 1992, same sesongen vart han nummer 18 i storbakken under OL i Albertville. Johansen var aktiv på toppnivå frå 1987 til 1993. Han tevla for Leknes SK, Meldal IL og Byåsen IL, og var med i treningsgruppa til Trønderhopp.
Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Han la opp i 1993.
Sigmund Groven
Sigmund Groven er ein norsk musikar og komponist, som særleg er kjend for spelet sitt på munnspel. Han har gjeve ut fleire musikkplater og har medverka jamleg i program på radio og fjernsyn sidan 1960-talet, i tillegg til musikk for film. Groven er rekna som ein av verdas fremste utøvarar på kromatisk munnspel.
Biografi
Groven er son av skulestyrar og gardsbrukar Sverre Groven (1897–1970) og husmor og gardsbrukar Gunhild Haaberg (1906–2009). Han er brorson av spelemannen Eivind Groven (1901–1977) og fetter av Aslaug Groven Michaelsen (1926–2017).
Groven voks opp i ein familie med stor interesse for musikk og med rike kulturtradisjonar. Som barn vart interessa for munnspel vekt då han høyrde den kanadiske munnspelartisten Tommy Reilly som spelte i norsk og britisk radio. Frå 1960 studerte Groven hos Reilly i London. Reilly vart inspirasjonskjelda hans og etter kvart samarbeidspartner, og i 1971 gav Groven ut ei norsk omsetjing av munnspelkursa til Reilly.
I 1969 vart Groven cand.mag. med mellomfag i engelsk, historie og statsvitskap ved Universitetet i Oslo. I perioden 1964–93 var han tilknytt NRK på frilansbasis som programmedarbeidar, hallomann, omsetjar og produsent. Han har også verka som timelærar ved universitetet i Trondheim og musikkonservatoriet der, har halde munnspelkurs i inn- og utland og vore plateprodusent for andre musikarar.
Karriere
I 1965 debuterte Sigmund Groven som munnspelsolist i NRK og har sidan ofte opptredd i radio og fjernsyn. Han har vore på omfattande konsertturnear i dei fleste verdsdelane og spelt i fleire av dei mest kjende konsertsalane i verda, frå Carnegie Hall i New York (1990) til Hong Kong konserthus (1998) og Mozarteum i Salzburg (2002). Groven har vore solist med ei rekkje radio-, kammer- og symfoniorkester i Norden, Japan, Kina, Austerrike, Tyskland, Nederland, Belgia, Storbritannia og Nord-Amerika. Han har halde eigne konsertar under festivalar og kulturarrangement, mellom anna under festspela i Bergen i 1991 og 1993, verdsutstillinga Expo 1992 i Sevilla, dei olympiske vinterleikane på Lillehammer i 1994, ein UNESCO-kongress i Paris 1993 og under festspel og festivalar i Hong Kong i 2004, Budapest i 2005 og Taiwan i 2006.
Konsertrepertoaret hans spenner vidt, frå folkemusikk og filmmusikk til eigne komposisjonar og frå klassiske verk tilrettelagt for munnspel til originalskriven musikk. Mange har skrive musikk spesielt for Sigmund Groven, mellom anna Terje Rypdal, James Moody, John Surman, Øistein Sommerfeldt, Johan Kvandal, Oddvar S. Kvam, Kenneth Sivertsen, Ketil Bjørnstad, Henning Sommerro og Siegfried Steinkogler. Frå 1975 til 2005 har han spilt inn over 20 soloplater, blant desse Så spiller vi harmonica (1975), Motlys (1979), Colour slides (1985), Aria (1988), Nordisk natt (1990), Siesta (1993), Til Telemark (1995), Harmonica Album (1998), Innunder jul (2000), Vi på Langedrag (2001), Over the rainbow (2003), Here, there and everywhere (2004) og Philharmonica (2005).
Sjølv har Groven laga over 300 komposisjonar, både kortare instrumentalstykke og større verk som Vinland Suite (1986), Til Telemark (1994) og Legender for munnspill og strykeoktett, urframført under Osa-festivalen på Voss i 1999. Noko av musikken er skriven for film, radio og fjernsynsprogram, mellom anna til fjernsynsserien Vi på Langedrag for NRK i 2001. Groven laga sin fyrste komposisjon i 1971, då han sette melodi til Erik Bye-teksten «Så spiller vi harmonica». I høve 150-årsjubileet for norsk utvandring til USA i 1975 skreiv han «Blow, silver wind», også til tekst av Erik Bye, ein kunstnar han samarbeidde mykje med, mellom anna på lydbokutgjevinga Munnspill under åpen himmel (2004). Groven har tonesett dikt av Halvor J. Sandsdalen og laga tonefølgje til dikting av Ove Røsbak, og han har bidrage som arrangør og produsent for plateserien Våre beste barnesanger (1990, 1993, 1995). Han spelte munnspel på songen «Reodors ballade» frå 1975-filmen Flåklypa Grand Prix.
Tonesetjinga til Groven av tekstar spenner sjangermessig frå skillingsvise til romanse. Det kan handle om songar fylt av sår sorgmilde, burlesk humor og stille livsglede. Her viser han seg som ein mjuk, ofte eigenarta melodikar. Arrangementa hans av til dømes gamle barnesongar er nennsame og stileigne. Groven lèt gjerne latinamerikanske rytmar og trekk frå så vel norsk folkemusikk som angloamerikansk underhaldningsmusikk sleppe til i komposisjonane, utan å miste det personlege grepet.
Sigmund Groven har gjennom å utforske moglegheitene til munnspel løfta det fram til å verte eit seriøst konsertinstrument. Med teknisk suverenitet og musikalsk følsomhet vet han å utnytte instrumentets uttrykkspotensiale og klangfarger. Om formen er lågmælt, stilen forfina og opptredenen stillferdig, speler Groven med solid musikalsk autoritet. Dertil er han ofte vørda for evna si til å formidle og skape intimitet, anten det er i eit bortgøymd grendehus eller frå ei stor konsertscene. Dette gjer ham til folkekjær artist og avansert musikar på same tid.
Groven var styremedlem i NOPA (Forening for norske komponister og tekstforfattere) 1986–99 og i TONO (Norsk selskap for forvaltning av fremføringsrettigheter til musikk) 1987–97. Han var ordførar i representantskapet til TONO 1997–2006. Han har sete fleire gonger i juryen under World Harmonica Festival.
Këlcyrë
Këlcyrë er ein by og ein kommune i regionen Gjirokastër i Albania. Kommunen ligg sør i landet og grensar i nord til regionen Berat.
Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Këlcyrë vart slått saman med landkommunane Ballaban, Sukë og Dishnicë. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Këlcyrë.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande bykommunen 2 651 innbyggjarar, medan dei fire kommunane som i dag utgjer storkommunen Këlcyrë, til saman hadde 6 113 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var dei tidlegare by- og landkommunane ein del av distriktet Përmet. Den dåverande bykommunen omfatta sjølve byen Këlcyrë og busetnadene
Røysting i Eurovision Song Contest
Røysting i Eurovision Song Contest gjev oversyn over røystinga i Eurovision Song Contest. Sidan tevlinga starta har det vore sju ulike røystesystem. Røystesystemet som har vorte brukt sidan 1975 tillèt kvart land å dele ut tolv, ti og åtte til eitt poeng til ti ulike bidrag. Ingen land kan røyste på seg sjølv.
Metoden ein nyttar i dag, fyrst brukt i 2009, er ei jamn fordeling mellom juryrøyster og telefonrøyster. Etter at alle landa starta å bruke telefonrøyster i 1998, hadde ein berre brukt juryrøyster om det oppstår ein feil med telefonrøystene. Etter at telefonrøyster vart innført kunne ein røyste i 15 minutt etter at det siste bidraget vart framført. I 2010 og 2011 kunne ein starte å røyste allereie då det fyrste bidraget vart framført. Frå og med 2012 kan ein ikkje lenger røyste før siste bidrag har vorte framført.
I 1956 vart vinnaren kåra av ein jury sett saman av to delegatar frå kvar av deltakarlanda, med unntak av Luxembourg, som lét delegatane frå Sveits røyste for seg. Jurymedlemene stod fritt til å røyste på dei songane dei likte best, òg songar frå sitt eige land. Røystegjevinga til juryen vart aldri presentert i programmet; ein talsmann kunngjorde ganske enkelt at Sveits hadde vunne. I 1956 arrangerte British Broadcasting Corporation ei nasjonal uttaking for Storbritannia, sjølv om landet ikkje debuterte før i 1957, og kontakta sine regionale juryar via telefon. Året etter, og heilt fram til tevlinga i 1993, kontakta Den europeiske kringkastingsunionen dei internasjonale juryane via telefon i Eurovision Song Contest. I 1994 vart den fyrste satellittoppkoplinga til juryane gjennomført.
For å kunngjere røystene har ein poengutdelar frå kvart av landa vorte kopla opp via satellitt. Talspersonen må prate på engelsk eller fransk når han eller ho kunngjer røystene. Opphavleg vart røystene kunngjort på nytt på både engelsk og fransk av programleiaren, men sidan 2004, på grunn av tidspress, har dei berre omsetja frå engelsk til fransk eller frå fransk til engelsk. Røystegjevinga har vorte lenger av di fleire land har vorte med i tevlinga. Frå 2006 har poenga frå sju til éin berre vorte synt på skjermen i staden for å verte lesne opp. Poengutdelaren har dimed berre lese opp kven som får åtte, ti og tolv poeng. Resultattavla syner talet poeng kvart land har fått. I 2006 las den nederlandske poengutdelaren Paul de Leeuw likevel opp alle poenga frå éin til sju, i tillegg til åtte, ti og tolv.
Røystelikskap
Etter 1969 vart det innført eit system som seier at når eitt eller fleire land får lik poengsum skal den av dei som har fått tolv poeng flest gongar få den høgaste plasseringa. Om dei har like mange tolvarar fortsett ein med å telje mengda tiarar, åttarar og så bortetter. Dette systemet vart innført av di Frankrike, Nederland, Spania og Storbritannia fekk like mange poeng i Eurovision Song Contest 1969 og vann. Sidan det ikkje fanst noko system på den tida måtte landa dele sigaren. Austerrike, Finland, Sverige, Noreg og Portugal boikotta tevlinga i 1970 på grunn av dette.
Den noverande regelen seier at om to eller fleire land får lik poengsum får det landet som har fått poeng frå flest land den høgaste plasseringa. Har landa fått poeng frå like mange land nyttar ein systemet med å telle talet på tolvarar og så bortetter. I 1991 fekk Sverige og Frankrike 146 poeng. Båe landa hadde fått fire tolvarar kvar, men Sverige hadde fått fem tiarar og Frankrike hadde berre fått to. Dimed vann Sverige og Frankrike enda på andreplass med den minste marginen nokon gong. I 2015 enda både Austerrike og Tyskland opp utan poeng, og ein kunne korkje bruke regelen om kven som har fått poeng frå flest land eller kven som har fått flest tolvarar og så bortetter. Det landet som framførte bidraget sitt fyrst fekk dimed den beste plasseringa; Austerrike enda på 26. plass og Tyskland på 27. og sisteplass, båe med null poeng.
Null poeng
I dag har kvart deltakarland ti ulike poeng å dele ut og det er dimed sjeldan at eit land ikkje får poeng. Om til dømes poenga i finalen i Eurovision Song Contest 2010 hadde vorte fordelt tilfeldig, der 39 land røysta på 25 bidrag, ville sannsynlegheita for å ikkje få poeng ha vore om lag ein til 530 millionar.
Då ein nytta det nest mest nytta poengsystemet gav jurymedlemmene poeng individuelt og berre til sin favoritt. Det var då større fare for at eit land ikkje fekk poeng. Likevel skjedde det ikkje før sju år etter ein starta og nytte dette systemet, i 1967.
Når det skjer vert det ofte referert til i dei britiske populistiske medium som «nul points». Uttrykket vert uttala som om det er fransk, sjølv om det er meiningslaust på fransk. Under poenggjevinga i Eurovision Song Contest nyttar ein aldri dette uttrykket. Fransk for «null poeng» er «pas de point» og «zéro point», men heller ingen av desse uttrykka vert nytta i tevlinga.
Bidrag som har fått null poeng sidan poengsystemet ein nyttar i dag vart innført i 1975:
I 2015 fekk eit verstland null poeng for fyrste gong, då Austerrike ikkje fekk poeng. Austerrike enda likevel ikkje på sisteplass. Reglane gjorde slik at sidan Austerrike framførte sitt bidrag før Tyskland, som òg fekk null poeng same år, vart det Tyskland som enda sist.
Regional blokkrøysting
Statistiske analysar av resultata mellom 2001 og 2005 ymtar om at det finst tilfelle av regional blokkrøysting. Det er ukjend i kva grad det er medvitne politiske alliansar eller at kulturelt nære land har lik musikksmak. Storbritannia og Frankrike vil utveksle poeng med eit gjennomsnitt på om lag 6,5 per tevling. Hellas og Kypros har sidan 1997 alltid gjeve maksimalt tolv poeng til kvarandre når det har vore mogleg. Fleire land kan verte organisert i røysteblokkar etter korleis dei røystar:
Wollert Konow (1779–1839)
Wollert Konow var ein norsk kjøpmann og stortingsmann frå Bergen.
Wollert Konow arbeidde for faren med eksport, men verksemda gjekk konkurs då faren døydde. Med hjelp frå agenten Wollert D. Krohn starta han og broren August verksemda Konow & Co., som blei det største firmaet på Vestlandet innan fiskeeksport og kornimport. Landet dreiv omfattande utanrikshandel og hadde store skipsfartsinteresser og omfattande bankierverksemd.
Konow var stortingsmann for Bergen 1815–16 og 1827–28. Han døydde i Venezia.
Han var far til Carl Konow (1806–76) og farfar til Harald Georg Christian Konow (1841–83), Wollert Konow (S.B.) (1845–1924) og Wollert Konow (H.) (1847–1932).
Hertugdømet Mantova
Hertugdømet Mantova var eit hertugdøme i Lombardia i Nord-Italia, og ein del av Det tysk-romerske riket.
Området vart erobra av Pinamonte Bonacolsi under Investiturstriden i 1273. I 1328 overtok Huset Gonzaga makta i området etter eit opprør, og i 1407 kjøpte Gianfrancesco I av Gonzaga marki-tittelen av keisar Sigismund. Den første hertugen var Federico II av Gonazaga, som fekk tittelen av keisar Karl V. I 1627 døydde den eldre Gonzaga-linja ut med den vonde og svake Vincent II, og den yngre franske linja av familien, Huset Gonzaga-Nevers, tok over. Den mantovanske arvefølgjekrigen braut ut og i 1630 kringsette ein arme frå Det tysk-romerske riket byen, og førte med seg pest. Mantova kom seg aldri heilt etter denne katastrofen.
Hertug Ferdinand Karl var ein uskikka leiar, og allierte seg med Frankrike i den spanske arvefølgjekrigen. Då franskmennene tapte krigen, vart Ferdinand Karl avsett av keisar Josef I, og søkte tilflukt i Venezia. Då han døydde i 1708 tapte familien Mantova for alltid til habsburgarane i Austerrike. Områda i Montferrat vart avstått til hertugen av Savoie, og keisaren kompenserte hertugen av Lorraine, arvingen til den kvinnelege linja i Gonzaga-familien, for tapet av Montferrat med å gje han Hertugdømet Teschen.
Rusksele
Rusksele (sørsamisk Råaskoe, umesamisk Ruosskuo) er ein tettstad i Lycksele kommun i Västerbottens län, Sverige.
Dobbeltvedtaket
Dobbeltvedtaket er vedtaket som vart fatta på NATO sitt medlemsmøte i Brussel den 12. desember 1979 som eit motsvar til utplasseringa av sovjetiske RT-21M-rakettar (NATO-nemning SS-20) i Aust-Europa frå 1976. NATO foreslo overfor Warszawapakten at det skulle innførast ei avgrensing på mellomdistanserakettar. Dersom ikkje Sovjet og Warszawa-pakta gjekk med på dette og trekte SS-20 rakettane sine tilbake, ville USA og NATO utplassera tilsvarande rakettar i Vest-Europa, Pershing II ballistiske mellomdistanserakettar og Tomahawk kryssarmissil.
Roing under Sommar-OL 1996
Roing under Sommar-OL 1996 i Atlanta omfatta 14 båtklassar, 8 for menn og 6 for kvinner. 608 deltakarar frå 45 land var påmeld, av dei 403 menn og 205 kvinner. Tevlingane vart avvikla dagane frå 21. til 28. juli på dammen Lake Lanier i delstaten Georgia, ei 50-60 km nordaust om Atlanta.
Noreg vann ein sølvmedalje i dobbelsculler for menn.
Dobbeltsculler
<br style="clear:both;" />
Lettvekts-dobbeltsculler
<br style="clear:both;" />
Toar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Dobbeltfirar
<br style="clear:both;" />
Firar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Lettvekts-firar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Åttar
<br style="clear:both;" />
Singlesculler
<br style="clear:both;" />
Raglebreen
Raglebreen er ein liten isbre som drenerer vestenden av Fosdick Mountains, mellom Mount Ferranto og Mount Avers, og flyt nordvest til Block Bay i Marie Byrd Land. Isbreen vart fotografert av U.S. Antarctic Service (USAS) (1939–41), leia av Admiral Byrd, og vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy (1959–65). Han er kalla opp etter dr. B. Harrison Ragle, som var den personlege legen til admiral Byrd seint i 1930-åra, som bidrog økonomisk til kjøp av førstehjelpsutstyr og medisinar for USAS (1939–41) og var konsulent for medisinske saker for ekspedisjonen.
Kim Zmeskal
Kimberly Lynn Zmeskal er ein USA-amerikansk tidlegare turnar frå Houston i Texas. Ho vart verdsmeister 1991 i mangekamp og 1992 på bom og i frittståande.
Zmeskal gjekk heilt til topps i mangekampen under verdsmeisterskapen 1991 i Indianapolis. I den same meisterskapen fekk ho sølv i lagtevlinga med USA sitt mannskap, og ho tok bronsemedaljen i frittståande. Året etter sigra ho både i bom-øvinga og i frittståande ved Turn-VM 1992 i Paris. Nokre månader seinare kom ho og USA sitt lag på bronseplassen i lagtevlinga i Sommar-OL i Barcelona, individuelt enda ho på sjetteplass i frittståande.
Dvergsvane
Dvergsvane (Cygnus columbianus) er ein holarktisk fugl i andefamilien. Ho har hekkeområde i arktisk del av Eurasia og Nord-Amerika og migrerer til varmare område om vinteren. Arten er ein fåtalig vintergjest i Noreg. Av dei seks artane av svaner i slekta Cygnus er dvergsvana den nest minste.
Skildring
Dvergsvana er den av alle fugleartar i verda som har flest fjør, i vinterdrakt kan ho ha over 25 000 fjør.
Læte
Songsvana er kjent for sine trompetstøyt. Men samanlikna med songsvana har dvergsvana ein høgare nasal lyd i eit litt høgare stemmeleie. Støyta kjem to og to eller enkeltvis der songsvana gjev tre eller fire støyt i ein serie.
Utbreiing
Dvergsvana hekkar på tundraen i Eurasia frå Kolahalvøya i vest og over til munningen av Kolymaelva i austre Sibir, heile hekkeområde er i Russland. Om hausten flyttar dei vestlege fuglane til kystane ved Kvitsjøen og Austersjøen, og fuglane overvintrar ved Nordsjøkystar, i Tyskland, England og Irland. Andre grupper overvintrar ved Kaspihavet, ved Aralsjøen og i Aust-Asia. Underarten columbianus hekkar i kystområde i Alaska og Canada. Dei har typisk overvintringsområde langs stillehavskysten frå Sør-Alaska til California.
I hekketida føretrekk dei habitat av myr og grunne tjern som er rik på vegetasjon. Om vinteren kan dei beite på grasmarker ved kystar. I denne tida blandar dei seg ofte med songsvaner.
Forplanting
Dvergsvaner kan danne par når dei er 3–4 år gamle, men dei hekkar ikkje før dei er 5–6 år. Som andre svaner er dei monogame til ein i paret døyr. Vanlegvis er det 3–5 egg i kvart kull, rugetida er om lag 29–30 dagar. Ungane kan flyge etter 40 til 45 dagar. Begge foreldre ar aktive i å syte for ungekullet.
INF-avtalen
INF-avtalen (Intermediate-Range Nuclear Force Treaty) var ein nedrustingsavtale mellom USA og Sovjetunionen underskriven den 8. desember 1987 av Ronald Reagan og Mikhail Gorbatsjov.
Avtalen gjekk ut på å eliminere alle landbaserte missil med rekkevidde meir enn 500 kilometer - opptil 1000 kilometer (korthaldsmissil), og med rekkevidde mellom 1000 og 5000 kilometer (kalla mellomdistansemissil).
Avtalen hadde òg følgjande klausular:
The Crystals
The Crystals var ei USA-amerikansk vokalgruppe basert i New York, og rekna blant artistane som definerte jentegruppetida på første halvdelen av 1960-åra. Frå 1961 til 1964 hadde dei ei rekkje hittar, som «There's No Other (Like My Baby)», «Uptown», «He's Sure the Boy I Love», «He's a Rebel», «Da Doo Ron Ron» og «Then He Kissed Me», med tre forskjellige kvinnelege frontsongarar. Alle desse var produserte av Phil Spector. Dei tre sistnemnte songane vart alle plasserte på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene, på høvesvis 267, 114 og 493. plass
INF-avtalen
Presidenten i USA, Donald Trump, annonserte 20. oktober 2018 at han ville trekkja seg frå avtalen, og skulda Russland for ikkje å ha følgd han. USA oppheva så avtalen den 1. februar 2019, og Russland svara med å gjera det same dagen etter. USA trekte seg formelt frå avtalen 2. august 2019. 4. september 2019 sa den russiske presidenten Vladimir Putin at Russland kom til å laga nye missil men ikkje setja dei i bruk om ikkje USA gjorde det først.
Hedmark distriktshøgskole
Hedmark distriktshøgskole (Hedmark DH) vart etablert i 1977 på Rena i Åmot kommune. Denne distriktshøgskolen vart i 1994 ein del av den nye Høgskolen i Hedmark.
The Crystals
Starten
I 1961 danna Barbara Alston, Mary Thomas, Dolores «Dee Dee» Kenniebrew, Myrna Giraud og Patricia «Patsy» Wright The Crystals med hjelp frå Benny Wells, onkelen til Alston. Etter kort tid fekk kvintetten kontrakt med selskapet til Phil Spector, Philles Records.
Hedmark distriktshøgskole
Skolen tilbaud studiar i økonomiske og administrative fag. Evenstad skogskole og Blæstad landbruksskole vart i 1989 ein del av Hedmark DH.
The Crystals
Starten
Den første hitten deira, den gospelaktige «There's No Other (Like My Baby)», debuterte på Billboard Hot 100 i november 1961. Songen var opphavleg B-side til «Oh Yeah, Maybe Baby» (med Wright på førstevokal) og var ein popballade skriven av Spector og Leroy Bates med Barbara Alston på vokal. Innspelinga vart gjort seint på kvelden på eit studentball ved Central Commercial High School, skulen som Barbara, Mary og Myrna gjekk på. Dei hadde framleis på seg ballkjolane sine, sidan dei kom rett frå ballet til studioet. Singelen nådde 20. plassen i januar 1962 på den amerikanske hitlista og vart ein god debut både for bandet og selskapet til Spector.
Rådhusgata i Oslo
Rådhusgata i Oslo går mellom Bjørvika i aust og Rådhusplassen i vest. På ein part av strekninga er gata ei av langgatene i den opphavlege byen Christiania. Ettersom gata passerte torget i byen, der det fyrste rådhuset i Christiania låg, hadde gata tidlegare namnet Raadhusstræde.
INF-avtalen
Avvikling og destruering av våpen under avtalen
Av dei våpena som vart avgjort destruerte ved avtalen, var RT-21M (NATO-nemning SS-20) og dei amerikanske missila BGM-109 Tomahawk og Pershing II frå landbaserte avfyringsrampar.
I mai 1991 var 2692 missil øydelagde, og 10 år med inspeksjonar og verifisering om at avtalen vart etterlevd, vart gjorde i dei neste 10 åra.
Missilsystem som vart avvikla:
Skuldingar om brot på avtalen
Begge land har skulda kvarandre for brot på avtalen. USA skulda Russland for å bryta avtalen med SSC-8, som byrja testing frå 2008. Desse skuldingane vart tekne opp att i 2014 og 2017.
Russland skulda USA for brot på avtalen med avgjerda om utplassering av Tomahawk missil i Polen og Romania i samband med det såkalla «rakettskjoldet», og hevda at USA òg utvikla dronar som braut avtalen.
Den 20. oktober sa president Donald Trump at USA kom til å trekka seg frå avtalen.
Christian Mohn
Christian Mohn var ein norsk skihoppar, idrettsleiar og forretningsmann. Han var president i Norges Skiforbund og seinare leiar av interesseforeininga Hoppsportens Venner. I si tid som aktiv hoppar var han medlem av IL Heming.
Stay av David Bowie
«Stay» er ein song skriven og spelt inn av den engelske musikaren David Bowie i 1975 for albumet Station to Station, gjeve ut i januar året etter. Han var basert på eit funkygitarriff som dominerte songen og som vart skriven av gitaristen Earl Slick under innspelinga for albumet. I juli 1976 vart han gjeven ut som singel av RCA i USA. B-sida til singelen var «Word on a Wing».
Christian Mohn
Mohn deltok i ski-VM både i 1950 og 1954. Han vart nummer 4 i Lake Placid i 1950 og nummer 20 i Falun i 1954. I Holmenkollrennet kom han på andreplass i 1952 og tredjeplass i 1954. Sjuandeplassen i 1952 var hans beste plassering under noko noregsmeisterskap.
Stay av David Bowie
Verset og refrengstrukturen kan sporast attende til «John, I'm Only Dancing (Again)», ein song spelt inn for Young Americans, men først gjeven ut (som singel) i 1979.
Innhald
Alle songar skriven av David Bowie.
Konsertversjonar
Isolar II-turneen kom ut i 2005 og 2017 på dei utvida utgåvene av konsertalbumet Stage. Eit opptak frå sommaren 1978 frå same turné kom ut på konsertalbumet Welcome to the Blackout i 2018.
The Crystals
Starten
Brill Building-låtskrivarane Barry Mann og Cynthia Weil sin «Uptown» gav jentene den andre radiohitten deira. Songen hadde ein etnisk smak med flamencogitar og kastanjettar. Etter suksessen med «Uptown», vart ei gravid Giraud erstatta av Dolores «LaLa» Brooks.
Geografiske ytterpunkt i Antarktis
Dette er ei liste over geografiske ytterpunkt i Antarktis.
Antarktika
Antarktika er sjølve kontinentet som ligg kring Sørpolen, medan Antarktis i følgje Antarktistraktaten er definert som alt land og alle isbremmar sør for 60. sørlege breiddesirkelen.
Sørishavet
Sørishavet er det sørlegaste av verdshava. Definisjonen av den nordlege grensa til havet varierer frå land til land, men ligg generelt mellom 40° og 60° S. Kilometrane som er nemnde under er avstanden til Sørpolen.
Sør-Amerika
Argentina
Chile Storbritannia
Oseania
Australia
New Zealand
The Crystals
Starten
Det kontroversielle temaet på den neste singelen deira, «He Hit Me (And It Felt Like a Kiss)» i 1962 (skriven av Carole King og Gerry Goffin og sungen av Alston), førte til mindre avspeling på radio og nådde berre 123. plassen på hitlista i USA. Barbara Alston talte sidan nedlatande om songen og sa han var «fullstendig den eine songen ingen av oss likte».
«Det andre» Crystals
Kort tid etter «He Hit Me» mislukkast, byrja Phil Spector å spele inn musikk med songaren Darlene Love og gruppa hennar The Blossoms, men under namnet «The Crystals», som stundom hadde vanskar med å treffe tonane på konsertane sine. I følgje ei soge kunne ikkje dei verkelege Crystals reise frå New York til Los Angeles rask nok for LA-baserte Spector, som raskt ønskte å spele inn Gene Pitney sin «He's a Rebel» før Vikki Carr kunne gje ut hennar versjon på Liberty Records. The Crystals var ikkje tilgjengelege, men Love og The Blossoms var òg i Los Angeles, så Spector spelte inn songen med dei og gav han ut under namnet The Crystals. Det var ikkje første gongen Spector hadde lova The Blossoms ein singel og gjeve han ut under namnet The Cystals.
«He's a Rebel» hadde opphavleg vore tilbode The Shirelles, som takka nei på grunn av tekste. Han markerte eit tematisk skifte for jentegruppene, der songaren elskar ein «slem gut», eit tema som vart mykje sunge om av seinare grupper (til dømes The Shangri-Las sin «Leader of the Pack»).
«He's a Rebel» var den einaste hitten The Crystals fekk på toppen av den amerikanske singellista. Oppfølgjaren deira, «He's Sure the Boy I Love», vart òg spelt inn av Love and The Blossoms. Denne nådde 11. plassen på Billboard-lista og har ein talt intro av Darlene Love.
«Let's Dance The Screw»
Etter suksessen med «He's a Rebel», ønskte Spector lausrive seg frå partnarskapen med Lester Sill. Spector meinte at sidan han var både låtskrivar og produsent, trong han ikkje å dele honorara sine. For å oppfylle kontrakten deira (som bestod av eit vis tal plater der honorara måtte delast), skreiv Spector raskt eit par songar og spelte inn ein song, som på grunn av temaet og lengda, ikkje var forma for å vere særleg innbringande.
The Crystals song dei repeterande versa i songen. Det er uklårt om dette var det originale Crystals eller The Blossoms.
Innspelinga vart aldri gjeven ut på singel, og berre nokre få promokopiar finst i dag.
Plata vart visstnok laga som ein spøk på Sill sine vegner, som etter kort tid forlet Philles etter ein versjon av av songen vart send til han tidleg i 1964. , as a single copy was specially delivered to him in early 1963. Both parts av songen have since been released on CD.
Det «verkelege» Crystals kjem attende
Det «verkelege» Crystals fortsette å spele inn musikk under sitt eige namn i 1963. Thomas hadde på dette tidspunktet slutta for å gifte seg, men vart etter kort tid med i The Butterflys, i lag med Myrna Giraud, som òg hadde sunge i The Crystal. Dette reduserte gruppa til ein kvartett. Alston, som var kjend for å vere sjenert og hadde sceneskrekk, var aldri komfortabel med å vere frontkvinne og sa frå eg plassen til Dolores «LaLa» Brooks. I følgje Brooks hadde ho alt songe solo for Alston på konsertane deira ei stund.
Etter «Let's Dance The Screw» var den neste singelen til gruppa «Da Doo Ron Ron». Denne songen nådde høgt på hitlistene både i USA og Storbritannia og vart følgd opp av «Then He Kissed Me», med solovokal av Brooks. LaLa flydde òg til Los Angeles for å syngje på songar for julealbumet A Christmas Gift For You.
I byrjinga av 1964 drog The Crystals til Storbritannia for dei første europeiske konsertane sine. «Then He Kissed Me» nådde andreplassen i Storbritannia og The Crystal deltok på TV-showa «Ready Steady Go» og «Saturday Night At the Palladium».
Bygdefar
Bygdefar var ein avtale mellom ein jekteigar og fiskebøndene i ei eller fleire bygder, om transport av varer til og frå Bergen. . Nemninga «far» synte til det ferdast eller reisemoglegheit med eit fartøy, i dette tilfelle det å skaffa seg frakteplass på ei jekt. Eigaren av bygdefarjekta vart kalla jekteskipper, noko som ikkje betydde at han hadde komandoen ombord; det var det styrmannen som hadde.
The Crystals
Krangling og oppløysing
Trass i ei rekkje hitsinglar, auka spaninga mellom Spector og The Crystals. The Crystals var alt misnøgde med å ha blitt erstatta av Love and The Blossoms på to singlar, og The Crystals vart enno meir irritert då Spector byrja å bruke meir tid på den andre jentegruppa si, The Ronettes. Ikkje berre fekk The Ronettes førsteprioritet hos Philles Records, men erstatta faktisk The Crystals på fire albumsppor på samleplata The Crystals Sing the Greatest Hits i 1963. I tillegg var det krangel om honorar, og The Crystals meinte Spector heldt pengar attende som han skulda dei.
To mislukka singlar av Crystals følgde før bandet skifta frå Spector sitt Philles Records til United Artists Records i 1964. «Little Boy», som nådde 92. plassen, hadde ein Wall Of Sound-produksjon med fleire lag av lyd, og gjorde at vokalen var vanskeleg å skilje frå musikken. «All Grown Up», den siste singelen deira for Philles nådde berre 98. plassen.
I 1964 slutta Wright, som vart erstatta av Frances Collins, ein dansar dei hadde møtt på turné. Mot slutten av året slutta òg Alston og gruppa vart ein trio. Som trio spelte dei inn singlar for United Artists, «My Place» og «You Can't Tie a Good Girl Down». Ein singel til vart gjeve ut av Barbara, Dee Dee og Mary på det vesle Michelle Records i 1967 («Ring-a-Ting-a-Ling») og dei vart oppløyst i 1967. Dei kom saman att i 1971 og spelar framleis i dag. Kenniebrew er det einaste originale medlemmet som framleis er aktiv frå 1970-åra til i dag. Dee Dee held fram med The Crystals i lag med Patricia Pritchett-Lewis, som har vore medlem sidan 2005, og Melissa «MelSoulTree» Grant, som har vore med sidan 2002.
Rutvik
Rutvik er ein svensk tettstad i Luleå kommun i Norrbottens län i landskapet Norrbotten. I 2005 hadde tettstaden 759 innbyggjarar.
Gmelinitt
Gmelinitt er eit mineral i zeolittgruppa med kjemisk formel (Na2,Ca)Al2Si4O12·6H2O. Det finst særleg i holrom i basaltar, eller på sprekkesoner i gneis. I Noreg er det kjent frå Sotra og Øygarden i Hordaland og frå ein granitt-pegmatitt ved Moss.
Det er kalla opp etter den tyske kjemikaren og mineralogen Chrstian Gottlob Gmelin.
Beit Oved
Beit Oved (hebraisk skrift בֵּית עוֹבֵד, tyder Arbeidarhuset eller Huset til Obed) er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg i utkanten av Ness Ziona og høyrer til Gan Raveh regionale kommune. I 2006 hadde Beit Oved eit folketal på 306.
Etymologi
Namnet er basert på to vers i Bibelen: «Der vart Guds paktkiste ståande i tre månader. Og Herren velsigna Obed-Edom sitt hus og alt det som høyrde han til.» (1. Krønikebok 13:14) eller: «Den som dyrkar si jord, kan eta seg mett, vitlaus er den som jagar etter fåfengde ting.» (Salomos ordtak 12:11)
Historie
Moshaven vart grunnlagd i 1933 av ei gruppe bønder. Han vart grunnlagd etter Palestinaopprøra i 1929 då det vart grunnlagd mange jordbrukssamfunn i utkanten av jødiske byar og moshavaer for å betre tryggleiken.