cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slaget ved Steenkerque
Slaget
Den allierte fortroppen med infanteri og pionerar, under hertugen av Wurttemberg gjekk i det stille i stilling kring 0500, nær den franske leiren. Hovudarmeen til franskmennene var lenger bak og opp mot ein skog. For seint vart Luxemburg klar over det føreståande åtaket. Då kampen starta vart Luxemburg teken totalt på senga og kunne ikkje gjere stort anna enn å få dei næraste infanteristane og dragonane i kamp.
Uheldigvis for dei allierte vart marsjen til hovudarmeen dårleg styrt og verdifull tid gjekk tapt. Kl 0900 starta Wurttemberg den metodiske kanonaden mot fienden, medan han venta på støtte for å kunne rykke fram. Franskmennene arbeidde hardt for å opprette ei velorganisert linje der trugselen var størt. Den allierte hovudarmeen hadde marsjert i vanleg orden med ein del av kavaleriet i front og infanteriet etter, og til slutt den andre delen av kavaleriet bak. Då dei kom fram til slagmarka vart dei raskt fordel i infanteri og kavaleri, for slagmarka var berre høvande for infanteriet.
Grev Solms gav ordre til kavaleriet han kommanderte om å rykke framover, men dei klarte berre så vidt å kome seg forbi dårlege vegar og det tunge lende, og blokkerte slik vegen for infanteriet. Somme engelske infanteristar såg seg lei på dette og braut ut av fronten og gjekk framom kavaleriet. Dette irriterte Solms så mykje at han ikkje ønskte å hjelpe fronten då dei bad om det. Det vart ikkje gjort noko forsøk på å ta det franske senteret og høgreflanken, som skunda seg regiment for regiment mot Steenkerque for å ta del i kampen. Då Vilhelm gav motordre om at infanteriet skulle gå framover og kavaleriet stoppe var det berre verre, og fortroppen gjekk no i stampe.
Etter kvart vart dei allierte drivne attende av franskmennene, som kjempa om kvart einaste steg dei tok framover. Då Vilhelm innsåg at åtaket var mislukka gav han ordre om ei generell tilbaketrekking, same veg som dei hadde gått inn. Den franske armeen som var i stor uorden og hadde lidd store tap, var ikkje i stand til å følgje etter dei allierte.
Etterverknad
Over 8000 mann av dei 15 000 allierte soldatane som kom med i kampen vart anten drepne eller skadde. Franskmennene tapte om lag like mange mann. Soldatar frå denne tida stadfesta at Steenkirk var det hardaste slaget som vart utkjempa av infanteriet i denne krigen. Fem engelske regiment vart totalt utsletta. Kommandanten deira, general Hugh Mackay, vart òg drepen. John Cutts, var ein av dei få overlevande. Engelskmennene gav nederlendarane skulda for dei store tapa sine, som dei gjorde igjen 50 år seinare i slaget ved Fontenoy.
Kjelder
''
As Sirr i Jemen
As Sirr er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Maria Fjodorovna
Maria Fjodorovna, fødd som prinsesse Dagmar av Danmark, var keisarinne av Russland frå 1881 til 1894. Ho var gift med tsar Aleksander III av Russland og mor til Nikolaj II av Russland.
Bakgrunn
Maria Fjodorovna var fødd i Det gule paléet i København som Marie Sophie Frederikke Dagmar av Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg. Ho var det fjerde barnet til Louise av Hessen-Kassel og Kristian IX av Danmark. Namna hennar var oppkallingar etter slektningen Marie Sophie Frederikke av Hessen-Kassel, dronning av Danmark-Noreg, og mellomalderdronninga Dagmar av Danmark. Av familien vart ho kalla «Minnie».
Som mange av syskena sine hadde Maria eit gagnleg gifte. Ho vart trulova med arvingen til den russiske trona, Nikolaj Aleksandrovitsj av Russland i 1864. Året etter, berre 21 år gamal, døydde Nikolaj av hjernehinnebetennelse. Maria heldt på kontakten med den russiske kongefamilien, og i 1866 vart ho trulova med den yngre bror hans, Aleksandr. Etter at ho hadde konvertert til russisk-ortodoks kristendom og teke namnet Maria Fjodorovna vart dei gifte i St. Petersburg den 9. november 1866. Den fyrste sonen deira vart kalla Nikolaj etter den avlidne onkelen sin.
Paret fekk seks born. Etter Nikolaj (fødd 1868) fekk ho endå ein son, Aleksandr (f. 1869), som døydde ung av hjernehinnebetennelse. Fire andre born vaks opp: Georg (f. 1871), Ksenia (f. 1875), Mikhail (f. 1878) og Olga (f. 1882).
I 1873 drog Maria med dei to eldste sønene til England, der syster hennar, Alexandra, var prinsesse av Wales etter å ha gift seg med den komande Edvard VII av Storbritannia. Prinsen og prinsessa av Wales kom på fleire gjenbesøk til Russland.
Etter at tsar Aleksandr II vart drepen av eit bombeattentat i 1881, vart Maria særleg hylla som ny tsarina, medan folk gjerne var meir kritiske til ektemaken hennar. Sjølv var ho uroa av utviklinga, og skreiv i dagboka si at freden og roa var borte - frå no av ville ho alltid måtte uroa seg for mannen sin.
Kroninga av Aleksandr og Maria fann stad i Kreml den 27. mai 1883. Ei nyleg avdekt samansverjing la ein dempar over seremonien, som likevel hadde over 8000 gjester. På grunn av dei mange trugsmåla rådde tryggingstenesta familien til å bu i det avsidesliggjande Gatsjinapalasset heller enn i Vinterpalasset. Dei fylgde råda, og vart buande der i 13 år. Dei reiste til offentlege tilstellingar i Moskva under strengt vakthald. I 1887 la ei gruppe revolusjonære planar om å kasta ei bombe mot tsaren på seksårsdagen for drapet på far hans. Samansverjinga vart avdekt, og dei revolusjonære avretta. Blant dei var Aleksandr Uljanov, ein eldre bror av Lenin.
Nesten kvar sumar samla Maria Fjodorovna og Aleksandr med born og fleire av syskena hennar seg hjå den danske kongefamilien i Danmark. Tsarfamilien trivdest i den relative fridomen og tryggleiken her. Familien ferierte òg ved Langinkoski i Kotka i Finland, som då var under russisk herredøme.
Aleksandr III døydde av nyresjukdom i 1894, berre 49 år gamal. Kort tid etter gifte sonen Nikolaj seg med prinsesse Alexandra av Hesse-Darmstadt, eit barnebarn av dronning Viktoria av Storbritannia. Dei to vart krona til tsar og tsarina, og Maria kunne trekkja seg meir attende. Ho mislikte svigerdottera, og klandra henne gjerne for problema til sonen og tsarriket. Ho markerte òg sterk motstand mot russifiseringa av Finland under sonen sitt styre.
Fylkesveg 323
Fylkesveg 323 finst i fleire fylke i Noreg:
Maria Fjodorovna
Bakgrunn
Då fyrste verdskrigen braut ut i 1914 var Maria i London. Ho vende straks attende til Russland, men toget hennar vart stoppa i Berlin og ho måtte ta ein omveg gjennom nøytrale Danmark og Finland. Vel attende i St. Petersburg slo ho seg ned i Jelagin-palasset sentralt i byen, og engasjerte seg i Raudekrossen og sanitetsarbeid. I 1916 forlét ho Moskva, etter seiande i protest mot innverknaden til mystikaren Rasputin ved tsarhoffet, og slo seg ned i Mariinskij-palasset i Kiev.
Fylkesveg 323
Fylkesvei 323 (andre betydninger)
Maria Fjodorovna
Bakgrunn
Den russiske revolusjonen braut ut i mars (februar etter den russiske kalenderen) 1917. Etter at Nikolaj hadde abdisert drog Maria Fjodorovna til Mahiljow i Kviterussland for å møta han. Attende i Kiev var det klart at ho ikkje var ynskt der, og ho vart overtalt av familiemedlemer til å reisa til Krim i staden. Trass i revolusjonen nekta ho fyrst å dra frå Russland, men vart etterkvart overtalt av systera Alexandra. I 1919 vart ho, andre flyktande medlemer av tsarfamilien, skadde eller sjuke soldatar og andre sivile henta av det britiske krigsskipet HMS «Marlborough» og tekne med til Malta. Maria budde ei tid i London før ho vende attende til Danmark i 1919. Ho døydde i Hvidøre, 80 år gamal.
Rosemarkie
Rosemarkie  (skotsk-gælisk Roast Maircnidh) er ein landsby i regionen Highland i Skottland, austom den nærliggande byen Fortrose. Begge dannar til saman «Den kongelege burgh av Fortrose og Rosemarkie», og ligg omtrent 32 km nordaust for Inverness.
Rosemarkie er ein tidlegare bustad frå oldtida av piktarar, noko som ein ser av eit dusin piktiske steinmonument, og landsbyen er i dag truleg best kjent for samlinga si av særs utsøkte utskorne piktiske bautasteinar. Det er ein av dei største samlingane på ein stad i Skottland. Skulpturane frå 700- og 800-talet som vart funne i og rundt kyrkjegarden til landsbyen er utstilt i Groam House Museum, eit byhus frå 1700-talet i High Street som er omgjort til museum. Det er ope i sommarmånadane mot eit gebyr. Desse utskorne steinane er bevis på eit tidleg og viktig kloster i Rosemarkie, grunnlagt av (eller knytt til) sankt Moluag (død 592) og Boniface, elles kjent som Curetán (tidleg 700-tal). Skulpturane omfattar blant avbildingar av krossar, fragment av heilagdomar og arkitektoniske stykke. Eit lite fragment av stein frå Rosemarkie er i Museum of Scotland i Edinburgh.
I 1125 grunnla kong David I den første katedralen i Ross her, men då katedralen vart flytta til ein ny bygning i Fortrose på slutten av 1200-talet kom perioden til Rosemarkie i over 700 år som eit viktig eklektisk senter til ein ende.
Rosemarkie har ei stor, ven bukt med utsyner over Fort George og kystlinja langs Moray Firth, og Rosemarkie hevdar å ha ein av dei beste badestrendene langs denne. Ved enden av bukta ved Fortrose ligg Chanonry Point som skal vere det beste staden i Storbritannia for å sjå delfinar.
Rosemarkie er knytt til Inverness med busser frå Highland Country Buses.
As Sudah
As Sudah er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Drose
Drose kan vera:
Fylkesveg 323 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 323 i Møre og Romsdal går mellom Kvennset og Bruset i Surnadal kommune. Vegen er 2,6 km lang.
Johann Christoph Bach
Fleire medlemmer av musikarfamilien Bach hadde namnet Johann Cristoph Bach:
Hinchinbrookøya
Hinchinbrookøya (engelsk Hinchinbrook Island) er ei stor øy ved kysten av Nord-Queensland i Australia. Ho er ein del av marinvernområdet ved Det store barriererevet, og så godt som heile øya er verna som nasjonalpark. Hinchinbrook er 52 km lang og 10 km brei. Øya har ei flatevidd på 395 km² medan nasjonalparken dekkjer 399 km². Han er dermed den største øy-nasjonalparken i Australia.
Hinchinbrookøya ligg aust for Cardwell og nord for Lucinda. Øya er dekt av regnskog, har fleire sandstrender og mangroveskog. Hinchinbrook-kanalen som skil øya frå fastlandet er ein oversvømt elvedal. Midt på øya ligg Bowen-fjellet, ein utdøydd vulkan på 1 142 moh. som er den tredje høgaste toppen i Queensland.
Karoline Krüger
Karoline Krüger er ein norsk artist, komponist og skodespelar. Ho vart landskjend i Noreg då ho vann Melodi Grand Prix 1988 med «For vår jord», skriven av Anita Skorgan og Erik Hillestad. Songen kom på femteplass i Eurovision Song Contest same år. Seinare har Krüger etablert seg som komponist og låtskrivar for andre artistar, og ho har medverka i ei rekkje teaterførestillingar.
Hinchinbrookøya
Øya blei namngjeven av kaptein Cook i juni 1770, som kalla henne opp etter, landeigedommen til George Montague Dunk, som hadde støtta oppdagingsferda hans. Det blei først slått fast at Hinchinbrook var ei øy under vidare utforsking i 1819.
Karoline Krüger
Karriere
Som 11-åring tv-debuterte Krüger med ein eigenkomponert song i programmet Halvsju på NRK. Frå 1986 var ho med i allsongprogrammet Syng med oss på NRK, og ho slo gjennom nasjonalt i 1988 då ho vann Melodi Grand Prix med songen «For vår jord», medan ho framleis var elev ved Bergen katedralskole. Ho kom deretter på ein femteplass i Eurovision Song Contest 1988 i Dublin.
Hinchinbrookøya
Eit mindre turistføretak, Hinchinbrook Island resort, opna her i 1970-åra.
Fylkesveg 692 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 692 i Sogn og Fjordane går mellom Hetle bru og Øvreset i Breim i Gloppen kommune. Vegen er 4,2 km lang.
Karoline Krüger
Karriere
Seinare same år gav Krüger ut debutalbumet sitt, Fasetter. Filmmelodien «You Call It Love» selde same år over 300,000 eksemplar i Frankrike. Etter seks soloalbum har ho frå 2000-talet bevega seg frå popsjangaren og over til teateret, både som songar, skodespelar og som komponist. Ho har medverka i førestillingar som Peer Gynt – Verdensborger, Da Hana møtte henne, André Bjerke-førestillinga De to stemmer, Sondheims Company, Veggen og familieførestillinga Labyrinter! med tekster av André Bjerke. Musikken frå De to stemmer og Labyrinter! vart nominert til høvesvis Spellemannprisen 2004 i klassen viser og Spellemannprisen 2018 i klassen barnemusikk.
I dei siste åra har Krüger også markert seg i rein komponistsamanheng, og musikken til Veggen gav ho NOPAs musikkpris 2011. Den kyrkjemusikalske trilogien Jakobmesse, med tekst av Erik Hillestad, har vore framført i fleire nordiske land. Ho har levert album-låtmateriale til fleire norske artistar, og saman med Tor Åge Bringsværd skreiv ho den musikalske fabelen De hellige tre narrer for kor og forteljar, som vart urframført som dramatisert førestilling på NRK1 jula 2003. Frå 2014 til 2016 hadde ho ei leiande rolle i oppsetjinga om Hellemyrsfolket ved Den Nasjonale Scene i heimbyen Bergen.
Siden debuten i 1988 har Krüger gjeve ut ti solo- og duettalbum og medverka på eit titals andre som komponist eller songar. Den siste utgjevinga hennar var albumet Jul, eit duettalbum saman med ektemannen Sigvart Dagsland frå 2013.
Anna
Karoline Krüger er gift med artisten Sigvart Dagsland, og paret har to døtrer, der Sophie Krüger også har etablert karriere som artist.
Fylkesveg 691 i Sogn og Fjordane
Vegen i Austredalen vart bygd mellom 1890 og 1898. Ved Laksehammaren ved Ommedalsvaten vart det utført sprenging av stein i samband med vedlikehaldsarbeid, og det førte til eit ras som tok med seg delar av vegen. Seinhausten 2004 vart det bygd ein tunnel gjennom Laksehammaren.
As Sunnatayn
As Sunnatayn er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Erling Bjørn
Erling Bjørn var ein norsk langrennsløpar frå Alvdal. Han vart noregsmeister på femmila i 1956 og vann i alt fire NM-medaljar i tida mellom 1955 og 1959, alle på 50-kilometeren.
Karriere
Bjørn gjekk i 1955 inn til sølvmedalje på femmila, slått av Martin Stokken med over tre minuttar, sjølv hadde Bjørn over ni minuttar betre tid enn tredjemann. Året etter, i sin beste sesong, vart han norsk meister på femmila. Han gjekk mål på tida 3.22.13 og var over tre-og-eit-halvt minutt føre sølvmannen Sverre Stensheim. Bjørn gjekk også sitt beste løp i Holmenkollen i same OL-sesongen, og vart nummer tre, vel eitt minutt bakom Hallgeir Brenden på andreplass, men over seks minutt bakom vinnaren Arvo Viitanen frå Finland. Sidan vann Bjørn ein bronsemedalje på NM-femmila i 1957, nøyaktig minuttet bak vinnaren Kristen Kvello. I 1959 avslutta Bjørn si tid som aktiv på nasjonalt toppnivå med eit NM-sølv på 50 km, i kring to-og-eit-halvt minutt bak noregsmeisteren Oddmund Jensen.
Fylkesveg 324 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 324 i Møre og Romsdal går mellom Hallset og Bruset i Surnadal kommune. Vegen er 2,6 km lang.
Tomintoul
Tomintoul  (skotsk gælisk Tom an t-Sabhail, «Låvehøgda») er ein landsby i regionen Moray i Skottland. Han har kring 300 innbyggjarar. Det er den høgastliggande landsbyen i Det skotske høglandet, men på 345 moh ligg han likevel langt lågare enn den høgastliggande i Skottland, Wanlockhead i Dumfries and Galloway.
Det er ein planlagd landsby, som vart lagt ut av Alexander Gordon, 4. hertug av Gordon i 1775. Dette skjedde som ei følgje av at William Caulfield tjue år tidlegare hadde lagt ein militær veg der, som no er A939. I 1841 budde det 1722 menneske i landsbyen. I 1951 hadde innbyggjartalet falle til berre 531, og ved folketeljinga i 2001 var det 322 innbyggjarar.
Landsbyen inngår i Whisky Trail.
Fylkesveg 693 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 693 i Sogn og Fjordane går mellom Støyva og Myklebust i Myklebustdalen ved Byrkjelo i Gloppen kommune. Vegen er 8,9 km lang.
Vistenfjorden
Vistenfjorden er ein om lag 22 km lang fjord i Vevelstad kommune sør i Nordland fylke. Han er ofte rekna som ein av dei reinaste i landet. Den viktigaste bygda langs fjorden er Visthus, der det er butikk og postkontor, rorbuutleige i tillegg til hurtigbåtkai. Lengre inn i fjorden ligg Kilvågen, Ausen, Bønåa og Aursletta. På Bønåa er det mogleg overnatte og å ta villmarksferie. I etterkrigstida har folketalet i fjordbygdene gått kraftig tilbake. Like ved munningen av fjorden i nord ligg Stokkasjøen.
Căiuți
Căiuți (ungarsk Kájuc) er ein kommune i Bacău fylke i Romania.
Ayaka Yamashita
Ayaka Yamashita er ein japansk fotballspelar.
Fylkesveg 324
Fylkesveg 324 kan visa til:
Coldstream
Coldstream  (skotsk gælisk An t-Alltan Fuar) er ein by i regionen Scottish Borders i Skottland. Han har kring 2000 innbyggjarar og ligg på nordsida av elva Tweed, med England på den andre sida.
Byen er kjent som heimbyen til Coldstream Guards, det eldste aktive regimentet i den britiske hæren.
Edvard I invaderte Skottland ved Coldstream i 1296.
På 1700- og 1800-talet var Coldstream ein populær stad å gifte seg for dei som ikkje hadde alle løyve frå føresette i orden, på same måte som Gretna Green, fordi byen låg ved ein hovudveg (i dag A697. Tollhuset, der ekteskapa vart inngått, er saman med Hishel House ein av attraksjonane i byen.
Johann Christoph Bach I
Johann Christoph Bach var ein tysk komponist frå familien Bach, og blir rekna som den viktigaste komponisten i famlien frå sin generasjon.
Johann Christoph Bach var fødd i Arnstadt. Han var son av Heinrich Bach, som var grandonkel av Johann Sebastian Bach. Komponistbroren Johann Michael Bach blei svigerfaren til J.S. Bach. Sonen Johann Nicolaus Bach blei også komponist.
Johann Christoph Bach var organist i Schlosskapelle i Arnstadt frå 1663, og frå 1665 i Georgenkirche i Eisenach, der han også var cembalist i hofforkesteret. Han døydde i Eisenach i 1703.
Berre få av verka til Johann Christoph Bach er bevarte:
Johann Christoph Bach (1645-1693)
Johann Christoph Bach var ein tysk barokkmusikar frå familien Bach.
Johann Christoph Bach var fødd i Erfurt. Han var son av bymusikanten Christoph Bach d.e. og tvillingbror til Johann Ambrosius Bach, som igjen var far til Johann Sebastian Bach.
Han døydde i Arnstadt.
Folkestad
Folkestad kan visa til:
Burning in the Heat of Love
«Burning in the Heat of Love» er ein song av det britiske rockebandet Slade, gjeven ut i 1977 som ein singel utan album. Han var skriven av solovokalisten Noddy Holder og bassisten Jim Lea, og produsert av Chas Chandler. Songen gjekk ikkje inn på den britiske singellista.
Singelen kom ut i april 1977, mindre enn ein månad etter albumet Whatever Happened to Slade kom ut. Songen var blitt spelt inn i mars, og kom ut før bandet starta turneen sin i Storbritannia i mai.
B-sida til singelen var «Ready Steady Kids», som var eksklusiv for singelen og som seinare kom ut på samlealbumet B-Sides i 2007.
Duns
Duns (skotsk-gælisk Na Dùintean) er ein by med historisk status som burgh i regionen Scottish Borders i Skottland. Han har kring 2500 innbyggjarar.
Duns var tidlegare administrativt sentrum for grevskapet Berwickshire. Slottet Duns Castle ligg i Duns.
In Memory of Elizabeth Reed
«In Memory of Elizabeth Reed» er ein song av den amerikanske rockegruppa The Allman Brothers Band. Han kom først ut på det andre studioalbumet deira, Idlewild South (1970), gjeve ut på Capricorn Records. Songen er ein jazzinspirert instrumental og vart skriven av gitaristen Dickey Betts, som ein av dei første songane han skreiv for gruppa. Betts kalla songen etter ein gravstein han såg på Rose Hill Cemetery i heimbyen til bandet, Macon i Georgia. Det er blitt spelt inn fleire versjonar av songen, mellom anna på det populære konsertalbumet At Fillmore East frå 1971, som generelt vert rekna som den definitive utgåva.
The Rolling Stone Album Guide kalla «In Memory of Elizabeth Reed» i den originale studioinnspelinga for «blåkopien for ein konsert-krigshest, og fanga the Allmans på sitt mest eventyrlystne» The New York Times skreiv at «dei skrivne riffa og dei jazzaktige harmoniane tillet rom for improvisasjon.» «Elizabeth Reed» vart derfor nettopp spelt på mange av Allman Brothers-konsertane og kunne stundom strekkje seg ut til ein halvtime eller meir, og finst på fleire konsertalbum. I 2007 kåra Rolling Stone «In Memory of Elizabeth Reed» til ein av dei femti beste songane som er lengre enn sju minuttar – og vart nemnt som ein av songane som nesten nådde lista deira over dei 100 beste gitarlåtane gjennom tidene i 2008, der Rolling Stone kalla versjonen frå At Fillmore East «transcendent».
Andre artistar
Songen vart spelt inn av jazzfløytisten Herbie Mann i 1973 på albumet hans Turtle Bay.
Sundby
Sundby er ein tettstad i Ekerö kommun i Stockholms län i landskapet Uppland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 271 innbyggjarar.
Vestre Porsgrunn kyrkje
Vestre Porsgrunn kyrkje eller Imauels kyrkje (også kjent som Vestsidens kirke) er ei langkyrkje i Porsgrunn kommune i Vestfold og Telemark.
Earlston
Earlston  er ein by i regionen Scottish Borders i Skottland. Han har kring 2000 innbyggjarar.
Vestre Porsgrunn kyrkje
Kyrkja vart oppført av byggmeister Joen Jacobsen og innvigd 16. mars 1758. I 1766 fekk kyrkja bordkledning, og i 1777 vart det gjort om på interiøret. Mellom anna vart korskillet fjerna, og kyrkja fekk tønnekvelving med påmala himmel og skyer. I 1830 fekk kyrkja sakristitilbygg i aust, og omkring 1900 vart interiøret endra: Kvelvinga måla kvit, veggene fekk panel og mykje av inventaret vart skifta ut. Det vart gjort om på dette ved restaureringar i 1930-åra og 1956.
Kyrkjegarden vart teken i bruk i 1690. Der stod det i si tid eit gravkapell. Sidan er kyrkjegarden fylt opp, og ny kyrkjegard er teken i bruk ved Tørmo, der ein finn eit gravkapell frå 1914 (ombygd 1957).
Asal i Jemen
Asal er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Fylkesveg 694 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 694 i Sogn og Fjordane går mellom bygdesenteret Re i Breim og bygda Årdal i Gloppen kommune. Vegen er 7,9 km lang.
Avslutningsseremonien for sommar-OL 2008
Avslutningsseremonien for sommar-OL 2008 avslutta OL i Beijing 24. august 2008. Seremonien starta klokka 20:00 lokal tid (UTC +8) på Beijing National Stadium.
Den britiske songaren Leona Lewis og Led Zeppelin-gitarist Jimmy Page opptredde på avslutningsseremonien for å markere overgangen frå Beijing til sommar-OL 2012 i London. I tillegg deltok verdas mest kjende fotballspelar, David Beckham.
Stefanie Sun, ei popstjerne frå Singapore, opptredde saman med den kinesiske songaren Wang Lee Hom. Han Hong opptredde og Jackie Chan tok også del i seremonien.
Eit viktig element av avslutningsseremonien var også den tradisjonelle flaggoverrekkinga. Beijings borgarmeister Guo Jinlong overrekte det olympiske flagget til borgarmeisteren i London, Boris Johnson, og ein fekk sjå eit bidrag frå den olympiske organisasjonskomitéen til London (LOCOG).
Tradisjonen tru blei også den olympiske elden sløkt. Dette skjedde i det norske Anders Nordøy Snellingen saman med ein afrikansk mann og ei rumensk kvinne stod på ei høg flytrapp og viste fram ein tradisjonell kinesisk rull med bilete frå alle dagane leikane varte. Dei same bileta blei vist fram på storskjermar på arenaen.
Kranéa
Kranéa (gresk Κρανέα) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Préveza i Ípiros i Hellas. Kranéa inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Zirós.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Kranéa 821 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 424 innbyggjarar.
Cleja
Cleja (ungarsk Klézse) er ein kommune i Bacău fylke i Romania.
Busetnader
Cleja er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:
Guy Fawkes Night
Guy Fawkes Night (òg kalla Guy Fawkes Day, Bonfire Night, Plot Night og Firework Night ) er ei høgtid som har blitt feira sidan 5. november 1606 i Storbritannia til minne om den såkalla krutsamansverjinga. Feiringa kan minna om valborgsnatta, men eit viktig skilje er at ein ofte brenn ei dokke på bålet, ei halmdokke som typisk framstiller Guy Fawkes, som fekk skulda for samansverjinga.
Markeringa var opphavleg ein protestantisk protest mot katolsk helgenfeiring.
Til minne om konspirasjonen blei det laga eit kjent dikt som lyder:
Lemuralia
Lemuralia eller lemuria var ei romersk høgtid der ein utførte ritual for å kasta ut vondskapsfulle og farlege skrømt frå heimar. Slike kvilelause skrømt var kjende som lemures eller larvae, og ein kunne blidgjera dei ved å ofra bønner.
Citadell
Citadell er ei nemning innan festningsverk om den inste kjernen i ei festning eller ein festningsby, der forsvararane og eventuelt makthavarane kan trekkje seg tilbake for eventuelt halde ut ei kringsetjing og trette ut åtakarane. Ordet kjem frå latin: civis som tyder innbyggjarar, ref. sivil, city etc.
Då kong Kristian IV bygde Christiania i 1624 som ein festningsby bak vollar, fekk den allereie eksisterande Akershus festning oppgåva å fungere som citadell i forsvarsanlegga til byen.
Den same byggeglade kongen sørgde òg for å skaffe hovudstaden København eit citadell som kjernen i festningsverka til byen. Kastellet eller Citadellet Frederikshavn vart òg påbegynt i 1624, eit stjerneforma anlegg med fem bastionar nord for sjølve byen. Kastellet skulle etter planen òg vere ramma rundt eit kongeleg slott, men dette vart sløyfa.
Ash Sharaf i Sana
Ash Sharaf er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i Sana guvernement.
Skiskyting under Vinter-OL 1964
Skiskyting under Vinter-OL 1964 vart avvikla i Seefeld den 4. februar 1964, ei 17 km nordvest for OL-byen Innsbruck. Ei einaste øving stod på programmet, 20 km for menn med fire skytingar. 51 deltakarar frå 14 land var påmelde tevlinga. Tilskodartalet var på 2 114.
20 km
Dato: 4. februar 1964 <br style="clear:both" />
Høgskolen i Narvik
Høgskolen i Narvik (HiN) er ein tidlegare høgskule i Noreg, no ein del av Universitetet i Tromsø – Norges arktiske universitet.
HIstorie
Høgskulen vart etablert 1. august 1994 og hadde omkring 1200 studentar og 140 tilsette. Han var eit resultat av at tre statlege høgskolar i Narvik vart slått saman som ein del av Høgskolereformen i 1994. Dei tre høgskolene som vart fusjonert var Narvik ingeniørhøgskole, Sivilingeniørutdanningen i Narvik og Nordland sykepleierhøgskole si avdeling i Narvik.
I tillegg hadde Høgskolen i Narvik ein filial i Alta i Finnmark med tilbod om forkurs og 1 års ingeniørfag.
Den 1. januar 2016 ble skolen fusjonert inn i Universitetet i Tromsø – Norges arktiske universitet.
Fag
Høgskolen hadde tilbod om fag- og profesjonsstudiar innan sjukepleier-, ingeniør-, sivilingeniør- og yrkesfaglærer-fag. Desse kan takast i varierande lengd frå halvårseiningar til bachelorgrader, mastergrader og enkelte doktorgradstudiar, i tillegg til ei rekke kurs-, etter- og vidareutdanningar.
Høgskolen sine fire institutt var:
Høgskolen hadde også tilbod om internasjonalisering av studiar. Det er mogleg å ta delar av den ordinære utdanninga i utlandet, eller ein kan halde fram med utdanninga i utlandet etter enda studiar.
Thunderthighs
Thunderthighs (òg kalla «Thunder Thighs») var ei høgprofilert korvokalgruppe frå Storbritannia, som vart artistar på eiga hand.
Den kvinnelege trioen bestod av Karen Friedman, Dari Lalou (amerikansk) og Casey Synge, og dei song korvokal på Lou Reed-hitten «Walk on the Wild Side» (frå albumet hans Transformer). Det var kring dette vokalarrangementet at Lynsey de Paul skreiv den første singelen deira, «Central Park Arrest», som nådde 30. plassen på UK Singles Chart i 1974.
Dei gav seinare ut andre singlar og spelte inn eit skrinlagd album, som seinare kom ut digitalt.
Lehavim
Lehavim (hebraisk skrift לְהָבִים) er ein by i Det sørlege distriktet i Israel, nord i Negevørkenen. Han vart grunnlagd i 1983, og ligg 15 km nord for Beersheba. I 2010 var folketalet 5 800.
Historie
Lehavim vart opphavleg kalla «Givat Lahav» og er ein av tre drabantbyar kring Beersheba i tillegg til Omer og Meitar. Dei fleste innbyggjarane pendlar til arbeid i Beersheba. Lehavim er eit øvre middelklassesamfunn med einebustader omgjeve av palmetre og hagar. Byen har eit bibliotek, klubb i landlege omgjevander, barnehagar, ein skule, to synagoger og eit handlesenter. Lehavim fekk kommunestatus i 1988. I følgje CBS er Lehavim ein av dei mest velståande kommunane i Israel.
Tomoko Muramatsu
Tomoko Muramatsu er ein japansk fotballspelar.
Fylkesveg 695 i Sogn og Fjordane
Fylkesveg 695 i Sogn og Fjordane går mellom Teita og Seime bru i Breim i Gloppen kommune. Vegen er 6,0 km lang.
NM i orientering 1981
Noregsmeisterskapen i orientering 1981 vart avvikla 19. og 20. september i Frol og Levanger i Nord-Trøndelag. Menn og kvinner tevla på normaldistansen og i stafett.
Menn
<br style="clear:both;" />
Stafett
<br style="clear:both;" />
Kvinner
<br style="clear:both;" />
Eisenach
Eisenach er ein tysk by i Thüringen med rundt 43,600 innbyggjarar (2007). Han ligg 215 moh. på den nordvestlege skråninga av Thüringer Wald.
Soge
Eisenach blei grunnlagt på 1100-talet og fekk byrettar i 1283. Martin Luther omsette Det nye testamentet til tysk her under eksil på borga Wartburg. I 1685 blei Johann Sebastian Bach fødd i Eisenach. Slektningen hans Johann Christoph Bach og to andre store barokkomponistar, Johann Pachelbel og Georg Philipp Telemann, verka her.
Fleire møte av tyding i tysk historie har vore haldne i eller ved Eisenach, mellom anna blei det tyske sosial-demokratiske partiet (SPD) stifta her i 1869.
Skildring
I sentrum av byen ligg Marktplatz, med fleire bindingsverkhus, apotek, det gamle rådhuset frå 1638 og slottet frå 1742–45 der ein finn Thüringer Museum. Borga Wartburg ligg på ei høgd 400 meter over byen. I 1999 blei borga sett opp på UNESCO si verdsarvliste. I byen finst også eit Lutherhaus til minne om Martin Luther og eit Bachhaus til minne om Bach.
Økonomi
Historisk har Eisenach hatt stor tyding for tysk bilproduksjon. Ein framstilte EMW og Wartburg i det tidlegare Aust-Tyskland, og etter gjenforeininga BMW og Opel. Industrien i byen omfattar i tillegg produksjon maskinar, kjemikaliar og elektrotekniske artiklar. Turisme er også viktig.
Morten Eilifsen
Morten Eilifsen er ein norsk, tidlegare langrennsløpar som representerte Henning Skilag. Han vart dobbelt noregsmeister i langrenn i 2008, med gull på 15 km og 30 km.
Aktiv
Eilifsen debuterte i mars 2006 i verdscupen i langrenn og vart nummer 52 på femmila i Holmenkollen. Den neste verdscupdeltakinga fann stad på Beitostølen 24. nobember 2007, der han gjekk 15 km fristil. Han kom på niandeplass og tok dermed sine første verdscuppoeng. Dette vart hans beste individuelle verdscupplassering. Seinare i sesongen var han med på å vinne ein verdscupstafett i Falun, han gjekk tredjeetappen for Noregs andrelag som etter spurten sigra føre Noregs fyrstelag og Tsjekkia.
Under NM på ski 2008 overraska han og vart noregsmeister både på 15 kilometer og 30 km, og vann Kongepokalen. På tremila slo han sølvvinnaren Martin Sundby med 12 sekundar og bronsemannen Petter Northug med 33 sekundar. To dagar seinare brukte han 33.45,7 på 15 km, Ronny Hafsås på sølvplass fekk sluttida 33.49,3. Petter Northug fekk ein nytt NM-bronse etter å ha kome i mål på tida 34.08,9.
Eilifsen la opp som langrennsløpar på toppnivå i 2012.
Nordiske greiner under vinter-OL 1964
Nordiske greiner på ski under vinter-OL 1964 i Innsbruck bestod av ti øvingar. Tre av øvingane var for kvinner, alle i langrenn, medan resten var for menn. Mennene tevla i både i langrenn, kombinert og skihopping.
15 km langrenn + normalbakkerenn
<br style="clear:both" />
5 km
<br style="clear:both" />
10 km
<br style="clear:both" />
3 x 5 km stafett
<br style="clear:both" />
15 km
<br style="clear:both" />
30 km
<br style="clear:both" />
50 km
<br style="clear:both" />
4 x 10 km stafett
<br style="clear:both" />
Storbakken
<br style="clear:both" />
Svinviktunnelen
Svinviktunnelen er ein tunnel på Fv671 i Surnadal kommune i Møre og Romsdal fylke. Tunnelen går mellom Svinvika og Markussteinen på nordaustsida av Todalsfjorden, er meter lang og vart opna 10. august 2001. Tunnelen avløyste eit svingete og rasfarleg vegparti.
Ash Shi`B al-Aswad
Ash Shi`B al-Aswad er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Sundbyholm
Sundbyholm er ein svensk tettstad i Eskilstuna kommun i Södermanlands län i Södermanland. I 2005 hadde tettstaden 317 innbyggjarar.
Gârleni
Gârleni (ungarsk Gerlény), tidlegare Racila og Gârlenii de Sus, er ein kommune i Bacău fylke i Romania.
Busetnader
Gârleni er ein comună (landkommune) med desse busetnadane:
Hebron
Hebron (arabisk الخليل, al-Khalīl; hebraisk חֶבְרוֹן, Ḥevron; tyrkisk Halilürrahman, gammalgresk Hebrṓn, Χεβρών) er ein palestinsk by sør på Vestbreidda, 30 km sør for Jerusalem. Han ligg i Judeafjella, 930 meter over havet. Han er den største byen på Vestbreidda, og den nest største i Dei palestinske territoria etter Gaza, med kring 250 000 innbyggjarar, og mellom 500 og 850 jødiske busetjarar i Otniel og i gamlebyen. Byen er delt inn i to område: H1, kontrollert av Den palestinske sjølvstyresmakta og H2, kring 20 % av byen, som er administrert av Israel. Byen er mest kjend for dei tradisjonelle gravplassane til dei bibelske patriarkane og matriarkane og er derfor rekna som den nest mest heilage byen i jødedomen etter Jerusalem. Byen er òg høgt verdsett av muslimar fordi han er knytt til Abraham og var tradisjonelt ein av dei «fire heilage byane i islam.»
Hebron er òg det administrative setet i Hebron guvernement, som er det største palestinske guvernementet med 600 364 innbyggjarar (2010).
Etymologi
Namnet «Hebron» er spora attende til to semittiske røter, som går saman i forma ḥbr, og som går att i hebraisk og amorittisk og syner til ei rekkje tydingar som «kollega», «samla» eller «ven». Den opphavlege tydinga av Hebron kan ha vore allianse.
Det arabiske omgrepet kjem frå eit tilnamn for Abraham i Koranen, Khalil al-Rahman (arabisk إبراهيم خليل الرحمن) «Elska av den Nådige» eller «Guds ven». Det arabiske Al-Khalil er dermed ei omsetjing av det gamle hebraiske namnet Ḥebron, som vert tolka som ḥaber (ven).
Kanaanittisk tid
Arkeologiske utgravingar har avdekt kraftige forsvarsverk datert til tidleg i bronsealderen. Desse dekkjer 24-30 mål kring Tell er-Reumeidah. Byen blømde på 1600- og 1700-talet fvt. før han vart øydelagd i ein brann. Han vart busett på ny seint i mellombronsealderen. Hebron var opphavleg ein kanaanittisk kongeleg by. I samband med soga om Abraham er byen knytt til hetittane. Ein har gissa på at Hebron kan ha vore hovudstaden i Gath shuwardata, ein indoeuropeisk samtidig til regenten i Jerusalem, Abdi-Kheba, sjølv om Hebronfjella nesten var utan busetjingar seint i bronsealderen. I soga om den seinare hebraiske erobringa, var Hebron eit av to senter som kaananittane kontrollerte og vart styrt av dei tre sønene til Anak (benê/yelîdê hā'ănaq), etterkomarar etter Nefilim Første Mosebok nemner at han tidlegare vart kalla Kirjath-arba, eller «byen av dei fire», som kan ha vore ein referanse til fire par som låg gravlagd her, eller fire stammer, eller fire kvarter, fire åsar, eller ei samband av fire familiar.
Historia om då Abraham kjøpte Patriarkgrotta frå hetittane er opphavet til at jødane vart knytt til området sidan det uttrykte den første «faste eigedomen» i Israel lenge før det vart erobra under Josva. At Abraham slo seg ned her er skildra som den første pakta hans, ein allianse med to lokale amoritt-klanar som vart hans ba’alei brit eller meistrar av pakta. Dei abrahamittiske tradisjonane tilknytte Herbon er nomadiske, og kan òg vise til eit kenittisk element, sidan dei nomadiske kenittane er sagt å ha okkupert byen i lange tider, og at Heber er namnet på ein kenittisk klan.
Israelittisk tid
Hebron i Bibelen låg på staden som i dag vert kalla Tel Rumeida, medan det rituelle senteret låg i Elonei Mamre. Det er sagt at han vart erobra frå kanaanittane av anten Josva, som skal ha utsletta dei tidlegare innbyggjarane, «han lét ingen overlevande vera att. Alt levande slo han med bann, slik Herren, Israels Gud, hadde sagt han føre», eller Juda eller Kaleb. Sjølve bye og områder rundt, er då sagt å ha blitt gjeve til levittane frå Kohath-klanen, medan markene i byen, i tillegg til dei kringliggande landsbyane, vart gjevne til Kaleb, som dreiv bort dei tre kjempene Sheshai, Ahiman og Talmai, som styrte byen. Seinare fortel Bibelen at kong David regjerte frå Hebron i kring sju år. Det var her dei eldre i Israel kom til han for å gjere ei pakt føre Elohim og salva han som konge av Israel. Det var igjen i Hebron at Absalom erklærte seg sjølv konge og så starta opprør mot faren sin David. Det vart ein av dei viktigaste byane til Juda-stamma og var ein av dei seks tradisjonelle «tilfluktsbyane».
Hebron heldt fram å vere eit viktig, lokalt økonomisk senter, og låg strategisk til langs handelsrutene i området, men han vart verande administrativt og politisk under Jerusalem.
Antikken
Etter øydelegginga av Det første tempelet, vart dei fleste jødiske innbyggjarane i Hebron sende i eksil, og i følgje det tradisjonelle synet, tok edomittar over kring 587 fvt. Somme jødar verkar å ha kome attende dit etter eksiltida i Babylon. Under makkabearane vart Hebron plyndra av Judas Makkabeus i 167 fvt. Byen verkar å ha stått i mot den hashmoneiske makta i lang tid, og så seint som den første jødisk-romerske krigen vart han framleis rekna som Idumean. Herodes den store bygde muren som framleis står kring Patriarkgrotta. Under den første krigen mot romarane, vart Hebron erobra og plyndra av Simon Bar Giora, ein Sicarii-leiar, utan at det vart ytt blod. Den «vesle byen» vart seinare lagt aude av offisieren til Vespasian, Cerealis. Josefus skreiv at han «drap alle han fann der, unge og gamle, og brende ned heile byen.» Etter nederlaget til Simon bar Kokhba i 135 evt., vart mange jødiske fangar selde som slavar på slavemarknaden Terebinth  i Hebron.
Byen vart ein del av Austromarriket i provinsen Palaestina Prima og Det austlege bispedømet. Den bysantinske keisaren Justinian I reiste ei kristen kyrkje over Patriarkgrotta på 500-talet evt., som seinare vart øydelagd av sassanide-generalen Shahrbaraz i 614 då hæren til Khosrau II kringsette og tok Jerusalem. Jødane fekk ikkje lov tilå bu i Hebron under bysantinarane. Sjølve heilagdomen vart spart av persarane, med omsyn til dei mange jødane som deltok i sassanidehæren.
Islams tid
Hebron var ein av dei siste byane i Palestina Prima som fall til den islamske invasjonen på 600-talet, noko som kan vere årsaka til at Hebron ikkje er nemnt i nokre av segnene om den arabiske erobringa. Etter byen fall, skal erobraren av Jerusalem, kalif Omar ibn al-Khattab ha gjeve jødane løyve til å reise ei lita synagoge innafor muren Herodes reiste. Då Rashidun-kalifatet styret tok over Hebron i 638, omgjorde dei den bysantinske kyrkja over grava til Abraham til ein moské. Det vart ein viktig stasjon for karavaner langs handelsruta frå Egypt, og var òg ein stoppestad for pilegrimar på veg frå Damaskus. Handelen auka kraftig, særleg med beduinar i Negev (al-Naqab) og folkesetnaden aust for Daudehavet (Baḥr Lūṭ). I følgje Anton Kisa, grunnla jødar frå Hebron (og Tyr) den venetianske glasindustrien på 800-talet. Islam såg ikkje på byen som viktig før på 900-talet, og var nesten ikkje nemnt i muslimsk litteratur frå den tida. Geografen al-Muqaddasi skildra i 985 byen som følgjer: 'Habra (Hebron) er landsbyen Abraham al-Khalil (Guds ven)...Her ligg ei mektig festning...med enorme firkanta steinar. I midten står ein kuppel av stein, bygd i islamsk tid, over gravminnet til Abraham. Grava til Isak ligg framom, i hovudbygningen til moskeen, grava til Jakob bakom, og vendt mot desse profetene ligg konene deira. Bygningen er omgjort til ein moské og kring moskeen er kvilehus for pilegrimar. Ein liten vasskanal er bygd for dei. På landsbygda kring byen ligg landsbyar i kvar retning, med druer og eple kalla Jabal Nahra. Mykje av frukta vert tørka og sendt til Egypt.
I Hebron er det offentlege gjestgjevariet alltid open, med ein kokk, ein bakar og tenarar. Desse gjev rettar med linser og oliven til kvar ein fattig person som kjem hit, og til dei rike òg, om dei ønskjer å delta. Dei fleste omtalar dette som eit framhald av gjestgjevariet til Abraham, men det er i røynda ein waqf for Tamim-al Dari (ein følgjesvein til profeten Muhammed) og andre.... Amiren av Khurasan...har gjeve tusen dirham kvart år til dette føremålet, al-Shar al-Adil har gjeve ein stor sum. Eg kjenner ikkje til noko hus som er så gjestfritt og glimrande som dette.»
Geniza-dokument frå denne tida refererer berre til «patriarkgravene» og avslører at det var eit organisert jødisk samfunn i Hebron som hadde ei synagoge nær gava, og at han var busett av jødiske pilegrimar og handelsfolk.
Krossfararane
Kalifatet i området varte til 1099, då den kristne krossfararen Godfrey de Bouillon tok Hebron og kalla han «Castellion St. Abraham». Han vart ein hovudstad for det sørlege distriktet i krossfararkongedømet og gjeven til biskopen Gerard av Avesnes, som eit len. Den frankiske garnison i byen var utrygg, 'ikkje meir enn ei øy i eit muslimsk hav'. Krossfararane omgjorde moskée og synagoga til ei kyrkje. I 1106 kom eit egyptisk felttog inn i sørlege Juda og klarte nesten året etter å ta Hebron frå krossfararane under Baldwin I av Jerusalem, som personleg leia motåtaket for å så dei muslimske styrkane. I 1113, under regjeringstida til Baldwin II av Jerusalem, skal i følgje Ali of Herat (som skreiv dette i 1173), ein del av Abrahamgrotta ha falle saman, og «fleire frankarar hadde gått inn der». Og dei oppdaga «lekamane etter Abraham, Isak og Jakob», «likkleda dei hadde falle frå kvarandre, og kongen gav dei nye likklede og lukka staden på ny». Ibn at Athir skreiv noko liknande i 1119; «Dette året vart grava til Abraham og dei to sønene hans Isak og Jakob, opna. Mange folk såg patriarken. Lemma deira hadde ikkje blitt uroa og ved sidan av dei låg lampar av gull og sølv.» Ibn al-Qalanisi, ein historikar og adelsmann frå Damaskus, skreiv på denne tida at oppdaginga av desse leivningane, som gav seg ut for å vere leivningane til Abraham, Isak og Jakob, førte til stor merksemd hos alle dei tre religiøse samfunna i den sørlege Levanten, både muslimane, jødane og dei kristne. Mot slutten av krossfarartida, i 1166, vitja Maimonides Hebron og skreiv,"'Søndag 17. oktober drog eg frå Jerusalem til Hebron for å kysse grava til stamfedrene mine i grotta. På den dagen stod eg i grotta og lovpriste Gud for alt'."
Det kongelege området Hebron vart gjeve til Filip av Milly i 1161 og vart ein del av Transjordan len. Det vart utpeikt ein biskop i Hebron i 1168 og den nye domkyrkja St. Abraham vart bygd i sørenden av Haram. I 1167 vart Hebron bispedøme oppretta i lag med bispedøma i Kerak og Sebastia (grava til Johannes døyparen).
Ajjubidane og mamelukkane
Den kurdiske muslimen Saladin tok attende Hebron i 1187 – igjen med støtte frå jødane, i byte mot at dei skulle få lov å vende attende til byen og byggje ei synagoge der. Namnet på byen vart endra attende til Al-Khalil. Det var framleis eit kurdisk kvarter i byen under den første tida av det osmanske styret. Richard Løvehjarta tok attende byen kort tid etter. Richard av Cornwall, som vart henta frå England for å stoppe den farlege feiden mellom Tempelriddarane og Johanittarordenen, klarte å innføre fred i området. Men kort tid etter han forsvann, braut feiden ut att og i 1241 sette Tempelriddarane i gang eit raid mot Hebron, som no var muslimsk, og braut avtalane som var oppretta.
I 1244 øydela kharesmianarar byen, men let heilagdomen stå urørt. I 1260, etter mamelukk-sultanen Baibars slo den mongolske hæren, vart det bygd minaretar ved heilagdomen. Seks år seinare, då Baibars var på pilegrimsreise til Hebron, kunngjorde han eit forbod mot at jødar og kristne kunne få kome inn i heilagdomen, og miljøet vart mindre tolerant for jødar og kristne enn det hadde vore under det tidlegare ajjubide-styret. Forbodet vart ikkje handheva særleg strengt før på misten av 1300-talet, og frå 1490 fekk ikkje ein gong muslimar løyve til å kome inn i dei underjordiske grottene.
Mølla i Artas vart bygd i 1307 og inntektene frå denne gjekk til hospitalet i Hebron. Mellom 1318–20 gav Na'iben i Gaza og mykje av det indre av Palestina, ordreom å byggje Jawli-moskeen for at fleire skulle få plass til å be.
Hebron vart vitja av viktige rabbiar dei neste to hundreåra, mellom anna Nachmanides (1270) og Ishtori HaParchi (1322) som merka seg Den gamle jødiske gravplassen der. Sunni-imamen Ibn Qayyim Al-Jawziyya (1292–1350) vart straffa av dei religiøse styresmaktene i Damaskus for å ikkje ville rekne Hebron som ein muslimsk pilegrimsstad, eit syn som òg læraren hans Ibn Taymiyyah hadde.
På 1400-talet innførte mamelukk-sultanen Qa'it Bay den gamle tradisjonen i Hebron med «gjestebordet til Abraham», og nytta òg denne modellen for sin eigen madrasa i Medina. Dette vart ei omfattande veldedig verksemd nær Haram, og kvar dag vart det delt ut 1 200 brød til reisande av alle trusretningar.
Tidleg osmansk styre
Samstundes som Det osmanske riket vart utvida sørover langs middelhavskysten under sultan Selim I føregjekk den spanske inkvisisjonen i Spania, der mange sefardiske jødar vart drivne ut av landet og kom til dei osmanske provinsane. Fleire viktige sefardiske kabbalistar slo seg ned i Hebron. Over dei neste to hundreåra, var det ei stor tilflytting av beduinske stammer frå Den arabiske halvøya til Palestina. Mange slo seg ned i tre separate landsbyar i Wādī al Khalīl, og etterkomarane deira utgjer ein stor majoritet i Hebron.
Eit arabararopprør braut ut mellom bøndene i april 1834 då Ibrahim Pasha av Egypt annonserte at han ville rekruttere soldatar frå den lokale, muslimske folkesetnaden. Hebron, leia av naziren Abd ar-Rahman Amr, nekta å gje soldatar til hæren og egyptarane svara med å knuse ned opprøret. Byen vart angripen og då forsvarsverka fall den 4. august vart han plyndra av hæren til Ibrahim Pasha. Det er estimert at 500 muslimar frå Hebron vart drepen i angrepet og kring 750 vart teken inn i hæren. 120 ungdommar vart bortførte og utnytta av offiserar i den egyptiske hæren. Dei fleste muslimane klarte å flykte til fjella. Mange jødar flykta til Jerusalem, men under plyndringa av yen vart minst fem drepne. I 1838 var folketalet estimert til 10 000. Då styret til Ibrahim Pasha fall i 1841, tok den lokale klanleiaren Abd ar-Rahman Amr nok ein gong over makta som sjeik i Hebron. I 1846 sette den osmanske guvernøren i Jerusalem (serasker), Kıbrıslı Mehmed Emin Pasha i gang ein kamp for å roe ned dei opprørske sjeikane i Hebron-området, og gav soldatane sine løyve til å plyndre byen. Det gjekk rykte om at han i løyndom verna Abd ar-Rahman, som vart deportert i lag med andre lokale leiarar (som Muslih al-'Azza of Bayt Jibrin), but he managed to return to the area in 1848.
Seinare osmansk styre
Frå 1874 vart Hebron-distriktet ein del av Jerusalem sanjak og vart styrt direkte frå Istanbul.