cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tusjmåleri
Underlag
Underlaget er oftast eit absorberande papir, til vanleg kalla rispapir, der handlaga xuanpapper (oppkalla etter Xuanzhou) har hatt særskilt høg respekt sidan Tangdynastiet. Det blir laga av borken frå ulike planter eller tre, til dømes morbærtre, avhengig av papirtype. Papiret blir framstilt i variantar med eit, to eller fleire lag, der papir laga av eit enkelt lag er det mest absorberande.
Eit ubehandla xuanpapir kan vera svært absorberande og passar bra for ein rask og spontan teknikk. Om ein stryk over det med ei alun-haldig limblanding får ein eit papir som er mindre absorberande, noko som gjev målaren større kontroll over tusjen og tillèt finare detaljar. Den limpreparerte overflata er samtidig jamnare, noko som òg påverkar resultatet. Før gjorde artisten dette sjølv, men i dag er det vanleg å kjøpa ferdigpreparert papir.
Silke har med tida blitt mindre vanleg enn papir som underlag, mellom anna fordi eit vellaga papir blir sett på som meir varig. Silke må preparerast før ein måler. Den grovare yta gjer at det med limblanding omtrent tilsvarer strukturen til upreprarert papir.
I dag finst det òg kanvas ein kan buka til tusjmåleri.
Songdynastin (960–1279)
Tusjmåleriet hadde ei blømingstid under Songdynastiet (960–1279).
Under Nordlege Song (960–1127) mange flotte landskapsmåleri vart lagt til, med kraftige uttrykk og ofte ein kombinasjon av realisme og poetiske element.
Blant skriftlærde blei den litterære stilen dyrka, som med røtene sine i litteratur og poesi òg la større vekt på overføring av den åndelege tolkinga til kunstnaren, som skulle vera kjernen i eit kunstverk.
Under Sørlege Song (1127–1279) gjekk måleriet generelt over til meir finjusterte tonar og fekk ofte eit romantisk og drøymande preg.
Mot slutten av perioden oppstod det tusjmåleri i ei lita gruppe som var mykje sterkare påverka av chan-buddhismen enn ein hadde vore før. Mellom anna kunne dette omfatta ein radikal reduksjon av motivet til det mest essensielle, og snarare enn ein tvungen presisjon føretrekte ein spontan skaping. Måleri var òg ein del av å praktisera chan-buddhismen. Sjølv om dei ofte var klassisk skolerte, avveik verka deira for mykje frå tradisjonen til å verdsetjast i det elles konfutsianske prega Kina,  men i Japan, der zenbuddhismen hadde aukande innverknad, fekk verka deira større verdi.
Yuandynastiet (1271–1368)
Under styret til det mongolske Yuandynastiet (1271–1368) hadde den tradisjonelle kinesiske kunsten eit meir tilbakatrekt tilvere utanfor offentlegheita. Måleriet ved hoffet var stort sett retta mot å vera figurativ og dekorativ.
På same tid fortsette den litterære stilen å utvikla seg blant dei kinesiske lærde som ikkje var ein del av administrasjonen, i ein uttrykksfull og samtidig medvite enkel og implisitt stil. På denne tida blei koplinga mellom det kinesiske måleriet og kalligrafien forsterka.
1300-talet–1600-talet
I Kina fanst det to stilar under Mingdynastiet (1368–1644), der den såkalla Wu-skulen fortsette i litterære stilen, den såkalla sørlege skulen, medan Zhe-skulen kom til å føretrekka stilen frå landskapsmåleria til det Sørlege Song-dynastiet.
Den største utviklinga innan tusjmåleruet fann på denne tida stad i Japan. Kinesisk tusjmåleri hadde allereie spreidd seg til Korea og Japan med chan-/zen-buddhistiske munkar, og gjennom handelsruter og diplomatiske kontaktar, men frå 1300-talet hadde stilen som oppstod under det Sørlege Song-dynastiet stor innverknad på kunsten i det koreanske Joseon-dynastiet (1392–1897) og i Japan, der tusjmåleriet blømra i Ashikaga/Muromachi-perioden (1338–1573). Utviklinga i Japan kom samtidig med at zen-buddhismen blei sterkare der, og chan-buddhistisk kunst frå Kina fekk òg stor innverknad.
I det japanske tusjmåleriet frå denne tida ser ein oftare ein stil med kraftigare toner, meir dramatisk utforming og eit bildeinnhald som er meir redusert til eller konsentrert om det aktuelle temaet, samanlikna med det kinesiske måleriet som oftare viser ein meir atterkehalden og indirekte, poetisk stil. Denne skilnaden er likevel ikkje konsekvent, og det går an å finna døme på det motsette både i japanske og kinesiske verk.
Frå 1600-talet
I Korea auka stilen til den kinesiske sørlege skolen i popularitet frå byrjinga av 1600-talet, men samtidig blei det òg søkt etter ein eigen koreansk stil. Påverknader frå europeisk kunst blei tatt opp i ei første bølgje på 1700-talet. I Japan, derimot, gjekk tusjmåleriet under Edoperioden (1603–1868) mot ein mindre spontan og i staden meir formalistisk stil.
I Kina oppstod det tidleg under Qingdynastiet (1644–1912) ein ortodoks skule med ein syntese av eldre stilar, frå både den nordlege og den sørlege skulen, som fekk svært stor innverknad. Eit lite tal konstnarer, ofta omtala som individualistar, avveik frå dette med eit tydeleg litterært ideal. Aukande kontaktar med kunst frå andre land, framfor alt frå slutten av 1800-talet, innebar likevel meir av individuelle eksperiment med nye teknikkar og stilar.
Påverknader har gått i begge retningar. Det austasiatiske tusjmåleriet sitt uttrykk og formidling av opplevinga til kunstnaren, og dessutan vektlegginga på sjølve malinga, i tillegg til sjølve skildringa, hadde innverknad på utviklinga av både impresjonisme og ekspresjonisme i Europa, og seinare på uformell kunst og abstrakt ekspresjonisme.
Sidan midten av 1900-talet har tusjmåleri utvida seg med omsyn til form og innhald, sidan kunstnarar, mellom anna i møte med andre sjangrar, har eksperimentert med nye teknikkar og brukt mediet i nye samanhengar og med nye problemstillingar.
Friedrich-Wilhelm-Stadt
Friedrich-Wilhelm-Stadt er eit historisk område i sentrum av Berlin i Tyskland, mellom anna namngjete for tre teatre, og for universitetssjukehuset Charité, som har aner attende til eit karantenehus for pestsjuke som kong Fredrik I Preussen bygde i 1740. Som universitetssjukehus vart Charité knytt til Humboldt-Universität zu Berlin, og vart frå 2003 sams medisinsk fakultet for Humboldt-universitetet og Freie Universität Berlin.
Sibling Rivalry av The Doobie Brothers
Sibling Rivalry er det tolvte studioalbumet til den amerikanske rockegruppa The Doobie Brothers, utgjeve 3. oktober 2000 på Pyramid Records og Rhino Entertainment.
Albumet var det første studioalbumet deira sidan Brotherhood i 1991. Det var òg det einaste Doobie Brothers-albumet med solovokal frå trommeslagaren Keith Knudsen og multi-instrumentalisten John McFee, som begge kom inn att i gruppa i 1993 etter å ha vore borte i elleve år.
Gruppebilete på innsida av omslaget inkluderte òg turnémusikarane Guy Allison (klaverinstrument, korvokal), Marc Russo (saksofon) og Skylark (bass, korvokal). Allison og Russo var òg med på albumet, og Allison var medlåtskrivar på tre spor. Bassist John Cowan spelte òg på albumet og bidrog på songen «Can't Stand to Lose», skriven av Poco-medlemmet Rusty Young.
Medverkande
The Doobie Brothers
Andre medverkande
Delaunay på månen
Delaunay er eit månekrater. Kratera La Caille i sørvest og Faye i nordaust, grensa til ytterkanten av Delaunay. Lenger nordvest ligg det markante Arzachel.
Det er kalla opp etter den franske astronom Charles Eugène Delaunay (1816–1872), som i verket sitt Théorie du Mouvement de la Lune (1860, 1867) gav ei inngåande matematisk handsaming av rørsla til månen.
Dette er ein irregulær kraterformasjon med ein indre rygg som går frå nordaustsida og nesten deler krateret i to. Dette gjev krateret ei hjarteform. Ryggen vert stadig tynnare mot sørvestkanten, før det endar i eit spisst punkt, slik at han ser ut som ei klo. Den ytre kanten av krateret er like ujamn, og den ujamne indre veggen har varierande breidde. Den sørlege kanten er særleg øydelagd av andre nedslag, mellom anna La Caille E, som går inn i det indre.
Satellittkrater
Til vanleg er desse identifisert på månekart med ein bokstav ved sidan av kratermidtpunktet som er nærast Delaunay.
Anders Gløersen
Anders Nøstdahl Gløersen er ein norsk langrennar frå Oslo som under Ski-VM 2015 vann gullmedalje for Noreg i 4 x 10 km stafett og ein bronsemedalje på 15 km. Han er medlem av Rustad Idrettslag.
Aktiv
I tida frå desember 2007 til desember 2014 vann Gløersen fem renn i verdscupen, dei fire fyrste i sprint og den siste på 15 km. Han vart noregsmeister på 15 km i 2015. Gløersen vart nummer fire i sprintøvinga under Vinter-OL 2014.
Gløersen vart nummer tre på 15 km under verdsmeisterskapen på ski i Falun i 2015, 1,4 sekund bak sølvvinnar Maurice Manificat frå Frankrike, svenske Johan Olsson vart verdsmeister. Den 27. februar gjekk han ein framifrå tredjeetappe på Noregs lag i 4 x 10 km stafett, ein etappe som gav ankermann Petter Northug sjansen til å avgjere stafetten med sine unike spurteigenskapar. Dei to andre på vinnarlaget var Niklas Dyrhaug og Didrik Tønseth.
Bouabdellah Tahri
Bouabdellah Tahri er ein fransk tidlegare mellom- og langdistanseløpar frå Metz. Han spesialiserte seg i 3 000 meter hinder og var i tida 2001-11 ein av dei beste i verda på øvinga. Tahri vann bronsemedaljen i hinderløpet under VM 2009, der han sette europarekord med 8.01,1.
Aktiv
Tahri var ein av verdas beste hinderløparar i tiåret frå verdsmeisterskapen 2001 i Edmonton. I denne perioden vart han nummer 5, 5, 8, 5, 3 og i 4 verdsmeisterskapane, og han vart høvesvis fjerde-, tredje- og andremann i europameisterskapane, medan han i OL 2004 kom på sjuandeplass og i OL 2008 på femteplass.
Tahri gjorde sitt livs løp då han under verdsmeisterskapen i Berlin i august 2009 fylgde tre kenyanarar heilt inn til målstreken, og klarte splitte trioen med di han kneip bronsemedaljen på ny europarekord 8.01,1, ein rekord som gjeld ti år seinare. Den 29. juni 2010 presterte Tahri 8.03,7 i eit stemne i heimbyen Metz, årsbeste på 3 000 m hinder i verda det året.
Tahri sine personlege rekordar elles er 3,32,7 på 1500 meter, 13.12,2 på 5 000 m og 27.31,4 på 10 000 meter, alle oppnådd i tida 2011-14. Han la opp i 2016.
Verkhnij Ufalej
Verkhnij Ufalej (russisk Верхний Уфалей) er ein by i Tsjeljabinsk oblast i Russland med om lag 35 000 innbyggjarar. Han ligg i den nordlege delen av oblasten, ved elva Ufalej, ei sideelv til Ufa), 142 km nordvest for Tsjeljabinsk.
Byen vart grunnlagd i 1761 og fekk bystatus i 1940.
Caistor
Caistor  er ein by i grevskapet Lincolnshire i England. Han har kring 2 500 innbyggjarar.
Gommern
Gommern er ein by i Landkreis Jerichower Land i delstaten Sachsen-Anhalt i Tyskland med 10 500 ibuarar. Byen ligg ved elva Ehle, ei 15 km søraust om Magdeburg.
Fylkesveg 960 i Nordland
Fylkesveg 960 i Nordland går mellom Hognfjordeidet og Myrland i Sortland kommune. Vegen er 10,6 km lang.
Vegen går langs vestsida av Godfjorden.
Fylkesveg 972 i Nordland
Fylkesveg 972 i Nordland går mellom Dragnes og Lovika i Andøy kommune. Vegen er 3,7 km lang.
Vivianitt
Vivianitt er eit mineral som består av eit vasshaldig jernfosfat, Fe3(PO4)2· 8H2O. Det krystalliserer monoklint, isomorft med dei tilsvarande nikkel- og koboltsambindingane (annabergitt og erythrin). Mineralet er fargelaust i frisk tilstand, men blir raskt blått til grønleg i lufta pga delvis oksidasjon av jernet. Det vert ofte danna i jordbotnen, særleg omkring organiske restar. Det er funne som små knollar i leirlag einskilde stader i Sør-Noreg, vidare som belegg på gjenstandar av jern og bein funne i jorda (mellom anna Raknehaugen, Osebergskipet og Bryggen i Bergen). Jordaktig vivianitt blir kalla blåjord.
Det vart namngjeve av Abraham Gottlob Werner i 1817, året etter han døydde, etter John Henry Vivian (1785–1855), ein walisisk-kornisk politikar, gruveeigar og mineralog som budde i Truro i Cornwall i England.
Gundestrupkjelen
Gundestrupkjelen (på dansk kalla Gundestrupkarret eller Gundestrupkedlen) er eit kar av sylvplater med bilete i relieff frå om lag år ein som vart funne i 1891 under torvstikking i ei myr, Rævemose, ved Gundestrup aust for Års i Vesthimmerlands Kommune i Nordjylland i Danmark. Karet er no å sjå på Nationalmuseet i København.
Karet er to meter i omkrins, om lag ni kilo tungt, og er sett saman av ei botnplate og til saman tretten sideplater og truleg eit lokk, alle med uthamra og innpunsla figurer. Sidene er doble, sett saman av fem innerplater og sju ytterplater, alle med kvart sitt motiv; ei av dei opphavlege ytterplatene vantar, slik at det opphavleg har vore fjorten plater. Karet har vore lodda saman med sylvblanda tinn, men det hadde vorte skilt frå kvarandre allereie før det vart plassert ute på myra ein eller annan gong rundt byrjinga av vår tidsrekning, og vart soleis funne åtskilt i lause plater.
Botnplata syner ein liggjande okse, truleg eit offerdyr. På ei av sideplatene eller panela er det bilete av ein sittande gud med eit stilisert hjortegevir på hovudet. Med si venstre hand grip han om ein orm med horn, og med den høgre handa held han opp ein typisk keltisk halsring. Kring denne gevirpryda guden, som det er ållmenn semje om å tolke som den keltiske guden Cernunnos, er det avbilda hjortar, ein ulv, ein delfin med ryttar, ei løve og to andre skapningar. Ei anna plate syner ei scene som vanlegvis tolkast som ei seremoni som har å gjere med menneskjeofring. Til venstre for to radar av krigarar, ein med fotfolk og ein med ryttarar, står det ein stor person som held ein av fotfolka i føtene og med hovudet ned over eit stort kar.
Ikkje noko anna liknande kar er funne i Skandinavia. Det er ei uløyst gåte kvar det kjem frå. Ein reknar med at karet ikkje er laga av lokale handverkarar. Motiva ser altså ut til å vere henta frå keltisk mytologi, og somme meiner at karet er laga ein eller annan stad i det dåverande Gallia. Men likskap med arkeologiske funn frå Thrakia i det nordaustre Bulgaria og søraustre Romania kan tyde på at karet stammar frå desse områda, og denne teorien har kan hende størst oppslutnad for tida. I alle høve ser det ut til at det har vore minst fem sylvsmedar som har stått for arbeidet.
Botaniske granskingar på funnstaden har slege fast at det åtskilte karet ikkje har vore senka ned i myra, men plassert på overflata og med tida har vorte overgrodd av myra. Truleg vart karet plassert ute på myra som lekk i eit offerritual. Det var ikkje uvanleg at gjenstandar som i jarnalderen vart ofra i til dømes myr eller sjø vart øydelagt i samband med ofringa, slik fleire myrfunn av offergjenstandar fra desse tidene syner, så det er truleg at Gundestrupkjelen har vorte teke frå kvarande som lekk i ein seremoni som gjekk ut på å ofre det til dei aktuelle maktene.
Dronning Anne-krigen
Dronning Anne-krigen (1702–1713) var den nordamerikanske krigsskodeplassen i den spanske arvefølgjekrigen og den andre i ei rekkje franske og indianske krigar mellom Frankrike og England (seinare Storbritannia) i Nord-Amerika for kontroll over kontinentet. Den spanske arvefølgjekrigen vart hovudsakleg utkjempa i Europa. I tillegg til dei to hovudpartane, omfatta krigen òg mange indianske stammer, allierte til kvar nasjon og Spania, som var allierte med Frankrike.
Brother Sun, Sister Moon
Brother Sun, Sister Moon er det 22. studioalbumet til den skotske visesongaren Donovan. Brother Sun, Sister Moon vart gjeven ut eksklusivt på iTunes Music Store i 2004.
Dronning Anne-krigen
Krigen vart utkjempa på tre frontar:
Brother Sun, Sister Moon
Historie
Tidleg i 1970-åra gjekk Donovan med på å skrive og spele inn songar for den engelske versjonen av Franco Zeffirelli sin Brother Sun, Sister Moon (1972). Fleire av innspelingane til Donovan var med i filmen, men det påfølgjande filmmusikkalbumet hadde ingen. Fråværet av desse songane gjorde at mange Donovan-tilhengjarar kravde ei offisiell utgjeving av songane.
Dronning Anne-krigen
Etter ein innleiande fred i 1712, enda Utrecht-traktaten krigen i 1713. Han førte til at franskmennene avstod krava sine til områda Hudson Bay, Acadia og Newfoundland til Storbritannia, medan dei fekk behalde Cape Breton og andre øyar i St. Lawrence-bukta. Somme av vilkåra var fleirtydige, og interessene til dei forskjellige indianske stammene vart ikkje omfatta i avtalen, noko som danna grunnlag for framtidige konfliktar.
Bakgrunn
I 1701, etter at kong Karl II av Spania døydde i 1700, braut krigen ut over kven som skulle ta over den spanske trona. Sjølv om krigen først var avgrensa til nokre få stormakter i Europa, vart han i mai 1702 utvida då England erklærte krig mot Spania og Frankrike. Fiendskapen i Nord-Amerika vart ytterlegare tilskynda av mindre usemjer som alt eksisterte i grenseområda mellom koloniane til desse stormaktene. Denne disharmonien var mest merkbar langs den nordlege og sørvestlege grensa til dei engelske koloniane, som då strekte seg frå provinsen Carolina i sør til provinsen Massachusetts Bay i nord, med kolonibusetnader eller handelsstasjonar på Newfoundland og ved Hudsonbukta.
Brother Sun, Sister Moon
Historie
Dononvan prøvde derfor å få rettane til dei originale innspelingane, men dette viste seg å vere særs vanskeleg. Donovan valde derfor å spele inn nye versjonar av dei originale songane og gje dei ut eksklusivt på iTunes Music Store.
Dronning Anne-krigen
Bakgrunn
Den totale folkesetnaden i dei engelske koloniane på denne tida er estimert til 250 000, med Virginia og Ny-England som dei dominerande. Dei fleste innbyggjarane budde langs kysten, med mindre busetnader i innlandet, stundom så langt inn som til Appalachane. Dei fleste europeiske kolonistane kjende lite til det indre av kontinentet, vest for Appalachane og sør for Dei store sjøane. Dette området var dominert av indianarar, sjølv om franske og engelske handelsmenn gjekk inn i området. Spanske misjonærar i La Florida hadde oppretta eit misjonsnettverk, og fredleggjorde og omvende mange av dei lokale stammene til kristendom. Den spanske populasjonen var relativt liten (kring 1500), og den indianske populasjonen dei styrte er estimert til å ha vore 20 000. Franske utforskarar hadde funne munningen av Mississippielva, der dei i nærleiken oppretta ein liten kolonibusetnad i 1699 ved Fort Maurepas (nær dagens Biloxi i Mississippi). Frå der byrja dei å opprette handelsruter inn i innlandet, og oppretta venlege forhold med choctawane, ei stor stamme som mellom anna hadde dei britisk-allierte chickasawfolka som naturlege fiendar. Alle desse populasjonane vart til ein viss grad råka av eurasiatiske infeksjonssjukdomar som koppar innførte av tidlege utforskarar og handelsfolk.
Brother Sun, Sister Moon
Historie
For nyinnspelingane valde Donovan å ikkje gjenskape orkesteret og korvokalen på dei originale utgåvene. I staden for spelar han gitar og syng solo, på liknande vis som på Sutras.
Dronning Anne-krigen
Bakgrunn
Då franskmennene dukka opp i sør, truga dette dei eksisterande handelsvegane som kolonistane i Carolina hadde oppretta i innlandet, og dei spanske territorialkrava, noko som skapte spaningar mellom dei tre maktene. Frankrike og Spania, som var allierte i denne krigen, hadde vore på motsette sider i den nyleg avslutta niårskrigen. Territorialkrav mellom Carolina og Florida sør for Savannah-elva vart dekte av fiendskap over religiøse skilje mellom det romersk-katolske Spania og det protestantiske England langs kysten.
I nord hadde konflikten ei sterk økonomisk side i tillegg til territorialkrava. På Newfoundland låg den britiske kolonien St. John's, og den franske kolonien Plaisance. Begge sidene hadde i tillegg nokre mindre permanente busetnader. Øya vart òg vitja av fiskarar frå Europa til tider av året. Desse kolonistane, som var færre enn 2 000 engelskmenn og 1 000 franskmenn (i tillegg til fiskarane), kjempa mot kvarandre om fiskefelta på Grand Banks, som òg vart nytta av fiskarar frå Acadia (som då omfatta heile dagens Nova Scotia og New Brunswick) og Massachusetts. Grenseområdet mellom Ny-Frankrike og Massachusetts (som då omfatta provinsen Maine) var òg utrygg. Det var ein fransk busetnad i Penobscot Bay nær staden der Castine i Maine ligg i dag, som alt hadde vore i konflikt under niårskrigen, og området mellom elvane Penobscot og Kennebec hadde vorte kjempa om i den krigen. Grenseområda mellom Saint Lawrence-elva og kystbusetnadane i Massachusetts og New York vart framleis dominerte av innfødde (hovudsakleg abenaki og irokesarar), og korridoren Hudsonelva–Champlainsjøen hadde òg vorte nytta for ekspedisjonsraid i begge retningar i tidlegare konfliktar. Sjølv om den indianske trugselen hadde minka noko etter at populasjonen deira vart redusert av sjukdommar og den siste krigen, var dei framleis sett på som ein trugsel for fjerntliggande busetnader.
Områda kring Hudsonbukta (som engelskmennene kalla Prince Rupert's Land) var ikkje viktige nok til at dei vart kjempa om i denne krigen. Sjølv om dei hadde vore åstad for mykje strid mellom franske og engelske selskap frå 1680-åra av, let Ryswick-traktaten frå 1697 Frankrike i kontroll over alle utanom ein utpost ved bukta. Den einaste merkverdige hendinga var eit fransk åtak på den utposten, Fort Albany, i 1709. Hudson's Bay Company var misnøgde med at Ryswick ikkje hadde gjeve attende områda deira, og klarte med lobbyverksemd å få attende områda sine i forhandlingane som enda denne krigen.
Teknologi og organisasjon
Den militære teknologien nytta i Nord-Amerika var ikkje kome like langt som i Europa. Berre nokre få kolonibusetnader hadde festningsverk i stein (mellom andre St. Augustine, Boston, Quebec og St. John's) ved byrjinga av krigen, sjølv om festningsverka til Port Royal vart ferdige tidleg i krigen. Somme landsbyar nær grensene var verna av trepalisadar, men mange hadde lite meir enn forsterka trehus med skyteskår som forsvararane kunne skyte gjennom, og overhengande andreetasjar som dei kunne skyte ned på angriparar som prøvde å bryte inn under. Europearane var som regel utstyrte med glattløpa muskettar som hadde ei maksimal rekkevidd på kring 100 meter, men som var unøyaktige over halvparten av den avstanden. Somme kolonistar hadde òg spyd, medan indianarkrigarane anten fekk forsyningar av europearane eller nytta meir primitive våpen som tomahawkar og pil og boge. Nokre få kolonistar hadde trening i å operere kanonar og andre typar artilleri. Desse var dei einaste effektive våpna mot større forsvarsverk i stein eller tre.
Engelske kolonistar var generelt organiserte i militskompani, og koloniane deira hadde ingen ståande armear utanom nokre fåtal soldatar i somme busetnader i Newfoundland. Dei franske kolonistane var òg organiserte i militsar, men dei hadde òg ein ståande styrke kalla troupes de la marine. Denne styrken bestod av somme erfarne offiserar, og vart bemanna av rekruttar sende over frå Frankrike. Dei utgjorde mellom 500 og 1200 mann, og var spreidde gjennom områda i Ny-Frankrike med konsentrasjonar i dei større busetnadane. Spansk Florida var forsvart av nokre få hundre stampersonell. Den spanske politikken gjekk ut på å fredeleggjere indianarane i områda og ikkje gje dei våpen. Denne politikken fekk katastrofale følgjer: før krigen var det estimert kring 8 000 indianarar i Florida, men dette vart redusert til 200 etter engelske raid tidleg i krigen.
Florida og Carolina
Viktige franske og engelske kolonistar forstod på starten av 1700-talet at kontroll over Mississippielva kunne få ei viktig rolle i den framtidige utviklinga og handelen, og utvikla kvar for seg visjonære planar for å hindre aktivitetane til kvarandre. Den fransk-kanadiske utforskaren Pierre Le Moyne d'Iberville hadde etter den siste krigen utvikla eit «Project sur la Caroline», som gjekk ut på å opprette forhold med dei innfødde i nedslagsfeltet til Mississippi og så påverke dei til å presse engelskmennene bort frå kontinentet, eller i det minste avgrense dei til kystområda. For å klare denne store strategien oppdaga han munningen av Mississippi på ny (som først vart funnen av La Salle i 1670), og oppretta Fort Maurepas i 1699. Frå denne basen og Fort Louis de la Mobile (grunnlagd i 1702), byrja han å opprette forhold med dei lokale Choctaw, Chickasaw, Natchez og andre stammer.
I januar 1702, før krigen braut ut i Europa, hadde Iberville møtt spanjolane og anbefalt dei om at indianarane i Appalachane måtte utrustast med våpen og sendast mot engelskmennene og deira allierte. Spanjolane organiserte ein ekspedisjon under Francisco Romo de Uriza som forlet Pensacola i august for handelssentera i innlandet i Carolina. Engelskmennene, som hadde fått varsel om ekspedisjonen i forkant, organiserte eit forsvar øvst ved Flint-elva og utsletta den spanske styrken og opp mot 500 indianarar på den spanske sida vart drepne eller fanga.
Då formelle varsel om fiendskapen hadde nådd fram, organiserte guvernør Moore og førte an ein styrke mot Spansk Florida. I 1702 kringsette dei St. Augustine og 500 engelske soldatar og militssoldatar i lag med 300 indianarar erobra og brende ned byen St. Augustine. Engelskmennene klarte ikkje å ta hovudfestninga, og trekte seg attende då ein spansk flåte kom frå Havanna. I 1706 slo Carolina attende eit eit åtak på Charles Town av ein samla spansk og fransk amfib styrke send frå Havanna.
Apalachee- og timucuafolk frå Spanish Florida vart meir eller mindre utsletta i ekspedisjonane til Moore som vart kjend som Apalachee-massakren i 1704. Mange av dei overlevande frå desse raida vart flytta til Savannah-elva, der dei vart innesperra i reservat. Raida bestod av store innfødde styrkar, stundom med nokre fåtal kvite menn, og heldt fram dei neste åra., inkludert store ekspedisjonar retta mot Pensacola i 1707 og Mobile i 1709. Muscogee- (creek), yamasee- og chickasawfolk, utrusta og leia av engelskmenn, dominerte desse konfliktane på kostnad av choctawar, timucuaer og apalacheear. Sistnemnde var noko meir fredlege enn creek- og chickasawfolk.
Ny-England og Acadia
Raida heldt fram nord i Massachusetts i 1705 og dei engelske kolonistane klarte ikkje å setje opp eit effektivt forsvar. Raida skjedde for raskt til at forsvarsstyrkane klarte å organisere seg, og hemntokt fann stort sett indianarleirane og busetnadane tomme. Det var ein periode med færre raid medan franske og engelske leiarar gjorde forhandlingar—med berre avgrensa suksess—om byte av fangar. Raida til indianarane, stundom med fransk deltaking, heldt fram til slutten av krigen.
I mai 1707 organiserte guvernøren i Massachusetts, Joseph Dudley, eit tokt for å ta Port Royal. Leia av John March klarte ikkje 1600 mann å ta festninga med ei kringsetjing; eit nytt tokt i august vart òg slått attende. Som svar utvikla franskmennene ein ambisiøs plan om å raide dei fleste busetnadane i New Hampshire langs Piscataqua-elva. Dei fekk derimot ikkje støtta dei trong frå indianarane, og Massachusetts-byen Haverhill vart raida i staden for. I 1709 rapporterte Philippe de Rigaud Vaudreuil, guvernør i Ny-Frankrike, at to-tredjedelar av slettene nord for Boston var utan vakthald på grunn av franske og indianske raid. Frankmennene og indianarane kom attende utan fangar fordi kolonistane i Ny-England hadde halde seg inne i forta sine og ikkje kome ut.
Tokt mot Quebec
Franskmennene i det sentrale området av Ny-Frankrike, Canada, stod imot åtak frå provinsen New York. Dei var motvillige til å hisse opp irokesarane, som dei frykta meir enn britane, og dei hadde slutta fred med dei i 1701. Handelsmenn frå New York var imot å angripe Ny-Frankrike, fordi det ville forstyrre den lukrative pelshandelen med indianarane, og mykje av dette kom via Ny-Frankrike. Trass i forsøka til Peter Schuyler, Albany-kommissæren til indianarane i området, til å få dei med i krigen, klarte irokesarane å halde seg nøytrale gjennom krigen.
Francis Nicholson og Samuel Vetch fekk noko økonomisk og logistisk støtte frå dronninga og organiserte eit ambisiøst åtak mot Ny-Frankrike i 1709. Planen omfatta eit åtak over land mot Montreal via Lake Champlain og eit sjøbasert åtak med marinestyrkar mot Quebec. Landekspedisjonen nådde sørenden av Lake Champlain, men vart kalla attende då den lovde marinestøtta for åtaket på Quebec aldri vart noko av (desse styrkane vart leidd om for å støtte Portugal). Irokesarane hadde gjort svake lovnadar om å støtte denne handlinga, men heldt attande støtta si fram til det vart klårt at ekspedisjonen kom til å mislukkast. Etter dette nederlaget reiste Nicholson og Schuyler til London i lag med kong Hendrick og andre indianarhøvdingar for å skape interesse i den nordamerikanske grensekrigen. Den indianske delegasjonen skapte ein sensasjon i London, og dronning Anne gav dei audiens. Nicholson og Schuyler nådde målet sitt og dronninga gav dei støtte slik at Nicholson klarte å ta Port Royal i 1710. Med denne suksessen under beltet reiste Nicholson igjen attende til England, og fekk støtte for eit nytt forsøk på å ta Quebec i 1711.
Newfoundland
Det låg mange små franske og engelske samfunn langs kysten av Newfoundland, og somme fiskevær var stund okkuperte av sesongarbeidande fiskarar frå Europa. Begge sider hadde bygd forsvarsverk kring hovudbyane sine, franskmennene i Plaisance på vestsida av Avalonhalvøya, engelskmennene på St. John's ved Conception Bay. Under Kong Vilhelm-krigen, hadde d'Iberville øydelagde dei fleste engelske samfunna i 1696–1697; og øya vart igjen ei slagmark i 1702. I august det året segla ein engelsk flåte kommandert av Commodore John Leake mot dei fjernliggande franske samfunna, men gjorde ingen forsøk mot Plaisance. I løpet av vinteren 1705 tok den franske guvernøren ved Plaisance, Daniel d'Auger de Subercase, hemn, og leia ein samla fransk og mi'kmaq-ekspedisjon som øydela fleire engelske busetnader og kringsette Fort William i St. John's utan å lukkast. Franskmennene og deira indianske allierte heldt fram med å plage engelskmennene gjennom sommaren og påførte dei skadar som visstnok skal ha vorte utrekna til 188 000 pund på engelske busetnader. Engelskmennene sende ein flåte i 1706 som øydela franske fiskeutpostar på nordkysten av øya. I desember 1708 erobra ein samla styrke av franskmenn, kanadiarar og frivillige mi'kmaqfolk St. John's og øydela festningsverka her. Mangel på ressursar gjorde at dei ikkje klarte å halde på staden og St. John's vart gjenerobra og forsvarsverka bygd opp att av engelskmennene i 1709.
Den engelske flåten planla åtak mot Plaisance i 1703 og 1711, men gjennomførte dei ikkje.
Fred
I 1712 erklærte Storbritannia og Frankrike ein våpenkvile og ein endeleg fredsavtale vart signert året etter. Under vilkåra i Utrecht-traktaten frå 1713, fekk Storbritannia Acadia (som dei gav namnet Nova Scotia), suverenitet over Newfoundland, området kring Hudsonbukta og den karibiske øya St. Kitts. Frankrike anerkjende britisk overhøgd over irokesarane, og gjekk med på at handel med indianarane lenger inne i innlandet skulle vere open for alle nasjonar. Dei fekk halde alle øyane i Saint Lawrence-bukta, inkludert Cape Breton Island, og fekk halde på fiskerettane i området, inkludert rettane til tørrfiske på nordsida av Newfoundland.
Dei sørlege koloniane
Spansk Florida klarte aldri å kome seg på fote att verken økonomisk eller folketalsmessig etter krigen, og vart avstått til Storbritannia etter sjuårskrigen med Paris-traktaten i 1763. Indianarane som hadde slått seg ned att langs atlanterhavskysten sleit under britisk styre, og det same gjorde dei som var allierte med Storbritannia i denne krigen. Denne misnøya blussa opp til Yamaseekrigen i 1715 som var ein stor trugsel til levedugleiken til Sør-Carolina. Det store tapet av innbyggjarar i dei spanske territoria medverka til at provinsen Georgia vart oppretta i 19732, som Carolina vart grunnlagd på område Spania opphavleg hadde gjort krav på. Etter ei militær handling av James Moore mot Tuscaroraene i Nord-Carolina (ein del av Tuscarorakrigen byrja i 1711), flykta mange av dei nordover som flyktningar og slo seg saman med irokesarane.
Den økonomiske kostnaden av krigen var høg i somme av dei sørlege engelske koloniane, mellom anna dei som hadde liten militær aktivitet. Virginia, Maryland, og Pennsylvania vart til ein mindre grad råka av hard av transportkostnadane for å transportere varene sine (hovudsakleg tobakk) til marknadane i Europa, og vart òg råka hardt av særleg dårlege innhaustingar. Sør-Carolina opparbeidde seg ei stor gjeld for å finansiere dei militære operasjonane.
New England
Sjølv om Massachusetts og New Hampshire var på frontlinja i krigen, vart koloniane i Ny-England råka mindre økonomisk enn andre område. Boston var viktig som eit skipsbyggings- og handelssenter, kombinert med den økonomisk fordel det gav at krona valde å bruke midlar på Quebec-ekspedisjonen i 1711.
Newfoundland og Acadia
Tapet av Newfoundland og Acadia avgrensa det franske nærværet ved Atlanteren til Cape Breton-øya. Dei franske nybyggjarane frå Newfoundland slo seg ned der, og skapte kolonien Île-Royale, og Frankrike bygde festninga Louisbourg dei neste åra. Dette nærværet, i lag med rettane til å nytte kysten av Newfoundland, førte til stadig strid mellom franske og britiske fiskeinteresser, som ikkje vart løyste før seint på 1700-talet. Dei økonomiske følgjene av krigen var store i Newfoundland, der fiskeflåtane vart kraftig redusert. Den britiske fiskeflåten byrja å byggje seg opp att så snart freden var eit faktum. Britane prøvde å hindre spanske skip å fiske i farvatnet kring Newfoundland, som dei tidlegare hadde. Mange spanske skip vart derimot rett og slett flagga under fiktive engelske eigarar for å unngå britiske kontrollar.
At britane erobra Acadia fekk langvarige følgjer for innbyggjarane som budde der. Britane heldt i starten eit lett grep om Nova Scotia, ein situasjon franskmennene og leiarane av mi'kmaqfolket nytta seg av. Det britiske forholdet til mi'kmaqane etter krigen utvikla seg i takt med den britiske ekspansjonen, som ikkje berre gjekk føre seg i Nova Scotia, men òg langs kysten av Maine, der innbyggjarane i Ny-England byrja å flytte inn i landområda til abenakiane, ofte med å bryte tidlegare avtalar. Sidan verken abenakiane eller mi'kmaqane var anerkjende i Utrecht-traktaten, gjorde dei begge motstand mot desse fiendtlege inntoga i landområda deira. Denne konflikten var franske intrigeskaparar som Sébastien Rale delaktig i, og det utvikla seg i Dummer-krigen (1722–1727).
Det britiske forholdet til dei nominelt erobra akadiarane var òg vanskeleg. Fleire britiske krav om at akadiarane skulle sverje eid til den britiske krona vart motstått og til slutt førte det til ei utvandring av akadiarar til Île-Royale og Île-Saint-Jean (dagens Prince Edward Island). I 1740-åra hadde franske leiarar som fader Jean-Louis Le Loutre sett i gang ein geriljakrig med sine mi'kmaq-allierte mot britiske forsøk på å utvide protestantiske busetnader på halvøydelen av Nova Scotia.
Spaning oppstod òg mellom Frankrike og Britain over grensene til Acadia. Avtalen var uklår om kvar grensene gjekk, som ikkje ein gong franskmennene hadde formelt skildra. Frankrike insisterte på at berre den akadiske halvøya (det moderne Nova Scotia utanom Cape Breton Island) var ein del av avtalen, og at dei hadde rettane til det som i dag er New Brunswick. Striden om Acadia, som førte til open krig under Kong George-krigen i 1740-åra, vart ikkje løyst før britane erobra heile det franske Nord-Amerika i sjuårskrigen.
Handel
Franskmennene føydde seg ikkje heilt etter handelsavgjerslene i Utretch-traktaten. Dei prøvde å hindre engelsk handel med dei fjerntliggande indianarstammene og reiste Fort Niagara på territoriet til irokesarane. Dei franske busetnadane langs kysten av Gulfen heldt fram å vokse og New Orleans vart grunnlagd i 1718. I tillegg gjorde dei andre forsøk, som til slutt ikkje lukkast, på å utvide områda sine inn i det spanskkontrollerte Texas og Florida. Franske handelsnettverk trengte innover kontinentet langs vassvegar som rann ut i Mexicogolfen, og konfliktane med både britane og spanjolane blussa opp att. Handelsnettverk oppretta i nedslagsfeltet til Mississippielva, inkludert Ohiodalen, førte òg franskmennene i kontakt med britiske handelsnettverk og kolonibusetnader som hadde kryssa appalachaneområdet. Motstridande krav om dette territoriet førte til slutt til krig i 1754, då den franske og indianske krigen braut ut.
Wagneritt
Wagneritt er eit relativt sjeldan mineral. Det krystalliserer monoklint og består av eit fluorhaldig magnesiumfosfat, Mg2PO4F. Det er identisk med det norske mineralet kjerulfin (oppkalt etter Th. Kjerulf), som finst i gulaktige, feittglinsande massar ved Havredal i Bamble, ofte delvis omdanna til apatitt.
Det er kalla opp etter den tyske gruvelederen F. M von Wagner (1768–1851).
Fylkesveg 973 i Nordland
Fylkesveg 973 i Nordland går mellom Vågraet og Svindalen i Andøy kommune. Vegen er 24,6 km lang.
Sigvald Hasund
Sigvald Mathias Hasund, fødd på Hasund i Ulstein, var ein norsk agronom, historikar og politikar for Venstre, kyrkje- og undervisingsminster 1928-1931 i Johan Ludwig Mowinckel si andre regjering.
Han var landbrukskandidat ved Den høyere landbruksskole på Ås i 1890. Han arbeidde deretter som lærar på landbruksskulen i Vestnes i 1891, ved Nordmøre amtskule i 1892-93 og Romsdals Amts gjenteskule i Volda 1893-97. Han flytta deretter til Bratsbergs amt og arbeid som amtsagronom 1898-1906, og redaktør av fagtidsskriftet Frøi i 1906. Deretter vart han engasjert ved Norges Landbrukshøgskole som overlærar frå 1907, og etter kvart som professor frå 1914 til 1938.
Han var i Ås kommunestyre 1917-19.
Han var statsråd og sjef for Kyrkje- og undervisningsdepartementet i Johan Ludwig Mowinckel si andre regjering, frå 1928 til 1931.
Langangen kyrkje
Langangen kyrkje er ei langkyrkje frå 1891 i Porsgrunn kommune i Vestfold og Telemark.
Sigvald Hasund
Han er mest kjend fordi han i 1928 som kyrkje- og undervisningsminister ikkje ville la teologen Kristian Schjelderup bli ordinert til prest. Kristian Schjelderup var då einaste søkar til embetet som sokneprest i Værøy og Røst. Grunngjevinga for å nekte ordinasjon var «fordi hans stilling til den lutherske religion er slik at han ikke på lovlig måte kan ansettes i et geistlig embedte». Dette skapte sterk debatt i samtida.
Langangen kyrkje
På 1960-talet var kyrkja utsett for husbukkangrep. Ei stund vurderte ein å rive kyrkja og bygge ny kyrkje, men i 1968 vart ho restaurert.
Fylkesveg 973
Fylkesveg 973 finst i fleire fylke i Noreg:
Hans E. Møller
Hans Eleonardus Møller var ein norsk kjøpmann, skipsreiar og stortingsmann frå Gjerpen i Telemark. Han var far til Hans Møller og svigerson til Jacob Aall.
Møller var son til ein skipsreiar og trelasthandlar i Porsgrunn. Etter han vart student i 1820 og tok andreeksamen i 1821, la han ut på ei utanlandsreise for å lære seg til kjøpmann. Sidan var han kjøpmann og skipsreiar i Porsgrunn. I 1837 fekk han stifta Langesundsfjordens assuranseforening, seinare kalla Den første norske assuranseforening, eit selskap han styrte til 1860. Han stifta då Det norske Lloyd, eit selskap han styrte til han døydde sju år seinare.
Møller var frå 1853 leiar av Porsgrunds Sjøforsikringsselskap og ein av stiftarane av Det norske Veritas. Han var også med å stifte Gjerpen sparebank og sat mange år i formannskapet i Gjerpen herad. Møller representerte Bratsberg amt på stortinga 1845, 1851 og 1857 og på Omframtstortinget 1858. I 1845 var han medlem i Kyrkjekomite nr 1, medan han både i 1851 og 1857 hadde sete i Næringskomite nr 1.
Han døydde i 1867 på gardseigedomen sin i Gjerpen, 62 år gammal.
Ole Jakobsen Nordby
Ole Jakobsen Nordby var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Ås i Akershus.
Nordby var gardbrukar på farsgarden i Ås. Han var 2. representant frå Akershus amt på Stortinget i 1818. Han var medlem av fem komitear, mellom dei om husmannsvesenet og om skysslova.
Han døydde på garden sin i Ås i 1824.
Prinsessa som ingen kunne målbinda
Handling
Eventyret fortel om ei prinsesse som er «så vrien og vrang i ord», og kongen lovar ho bort til den som kan målbinda ho. Etter kvart vert konggarden så nedrent av folk som vil prøva seg at dei får melding om at viss dei mislukkast, så skal dei få svidd øyro av med eit svijern han har liggjande i ein glohaug. Oskeladden og dei to storebrørne hans dreg avstad for å prøva lukka. Undervegs samlar Oskeladden med seg to bukkehorn, ein  gamal skosåle og anna skrot, i det minste i følgje dei eldre brørne.
Vel framme mister dei eldre brørne munn og mæle straks prinsessa viser til glohaugen. Lillebroren derimot klarer prøven ved hjelp av evnne sine som ordsmed og med samlinga av gjenstandar han skaffa undervegs. Han klarer å målbinda prinsessa, og dermed vinn Oskeladden både kongdottera og halve kongeriket.
Charles Gleyre
Marc Gabriel Charles Gleyre var ein sveitsisk  kunstmålar. Han underviste ei rekke yngre kunstnarar som nådde langt. Mellom dei fann ein Claude Monet, Auguste Renoir, Alfred Sisley og James McNeill Whistler.
Liv og gjerning
Gleyre var frå Chevilly i kantonen Vaud. Foreldra hans døydde då han var åtte eller ni år gammal. Han vart oppseda av ein onkel i Lyon i Frankrike, som sende han til ein yrkesskule der i byen.
I slutten av tenåra reiste Gleyre til Paris, der han var i fire år og studerte kunst. Frå 1828 var han fire år i Italia i meditativ inaktivitet. Der vart han kjend med Horace Vernet og Louis-Leopold Robert. Dei neste seks åra deltok han som teiknar, illustratør på ei reise til mellom anna Malta, Hellas, Egypt, Nubia og Syria. I Libanon vart han svært febersjuk. Sidan vende han tilbake til Lyon med svekka helse.
Etter han avbraut turen til Orienten, kom Gleyre tilbake til Paris i 1838. Han etablerte eit lite atelier, og byrja varsamt å synleggjere ideane som sakte hadde forma seg i hugen hans. Gleyre møtte publikum då han i 1840 i stilte ut måleriet Johannes si openberring på øya Patmos. Måleriet var ein suksses, og praktisk talt opna hans kunstnariske livsveg. I 1843 kom hans andre suksess, måleriet Le Soir ('Kveld'). Motiv er frå Nilen, og viser ein poet, som frå elvebreidda «ser» sine ungdomsdraumar fare bort i form av ein båt. Biletet var seinare kalla for Tapte illusjonar.
Gleyre trakte seg meir eller mindre tilbake, og stilte sjeldan ut verk, siste gongen var i 1849. Han heldt fram med å måle religiøse, historiske og mytologiske bilete. I dei mytolgiske bileta knytte han saman romantisk stemning med eit strengt, antikt formspråk. Gleyre sine verk er elles prega av ein poetisk idealitet. I det heile var han ein idealist, som ikkje tok seg betalt for å undervise unge kunstnarar.
Absolute Greatest
Absolute Greatest er eit samlealbum av det britiske rockebandet Queen. Albumet inneheld 20 av dei mest kjende hittane deira på éin CD for første gongen. Albumet kom òg i ei dobbel spesialutgåve med lydkommentarar av Brian May og Roger Taylor, ei 52 sider stor bok med to CD-ar, digital nedlasting og ein plateboks med i vinylformat. Kvart spor var mastra på nytt frå dei originale lydbanda.
Verkhneuralsk
Verkhneuralsk (russisk Верхнеура́льск) er ein by i Tsjeljabinsk oblast i Russland med om lag 10 000 innbyggjarar. Han ligg ved det øvre løpet til elva Ural, 230 km sørvest for Tsjeljabinsk.
Charles Gleyre
Liv og gjerning
Han døydde brått i 1874 i Paris.
Verkhneuralsk
Han vart grunnlagd i 1734 som festninga Verkhnejaitskaja (russisk: Верхнея́ицкая), som vart endra til Verkhneuralskaja (russisk: Верхнеура́льская) etter at elva Jaik vart omdøypt til Ural. Han fekk bystatus i 1781.
Johannes Rydzek
Johannes Rydzek er ein tysk kombinertrennar frå Oberstdorf som vart verdsmeister i kombinert (normalbakke/10 km) under Ski-VM 2015. Han har elles eit VM-sølv i same øvinga frå 2011, og fire medaljar frå lagtevlingar i olympiske leikar og verdsmeisterskap i tida 2010-14.
Say You Will
Say You Will var det første Fleetwood Mac-albumet som nådde topp 3 på albumlista i USA sidan Mirage i 1982. Albumet debuterte på tredjeplassen med sal på 218 000, og låg to månader på topp 40. Det selde til gullplate i USA i juli 2003 for 500 000 selde eksemplar. Albumet debuterte i Storbritannia på ein sjetteplass med kring34 000 selde eksemplar den første veka, og selde òg her til gullplate for 100 000 eksemplar.
Ei avgrensa utgåve av albumet kom ut på same tid med to konsertopptak («Peacekeeper» og «Say You Will»), to studioopptak til (Nicks sin «Not Make Believe» og Buckingham sin versjon av Bob Dylan sin «Love Minus Zero/No Limit»), eit utvida hefte og ein plakat.
Nicks har seinare sagt at ho mislikte mange av songane på albumet, og hevda at innspelinga, produksjonen og den følgjande turneen var særs vanskeleg å kome gjennom, hovudsakleg på grunn av det framleis problematiske forholdet mellom ho sjølv og Buckinghamn.
Sjakkolympiaden 2014
Sjakkolympiaden 2014 var den 41. sjakkolympiaden og blei arrangert i Tromsø i august 2014. Det var selskapet Chess Olympiad Tromsø 2014 AS som på vegner av Verdssjakkforbundet (FIDE) stod for arrangementet. Sjakkolympiaden bestod av ei open turnering, og ei kvinneturnering. I tillegg var det ei rekkje andre arrangement for å promotere sjakk.
Kronprins Haakon var sjakkolympiadens høge beskyttar.
Det skapte overskriftar da to av deltakarane døydde på siste dagen av sjakkolympiaden.
Arrangør
Tromsø blei vald som arrangør i ei avstemming i 2010 der bulgarske Varna var einaste andre søkjar, og vann avstemminga med 95 mot 47 stemmer.
Det norske laget
Noreg stilte tre lag i kvar klasse; arrangøren har lov til å stille to lag i begge klassar, i tillegg skal arrangøren stille et tredje for å hindre walkover når det trengst. Dei norske laga var:
Noreg 1 open klasse: Magnus Carlsen, Simen Agdestein, Jon Ludvig Hammer, Leif Erlend Johannessen, Kjetil Lie
Noreg 2 open klasse: Frode Urkedal, Frode Elsness, Torbjørn Ringdal Hansen, Aryan Tari, Johan Salomon
Noreg 3 open klasse: Espen Lie, Rune Djurhuus, Lars Oskar Hauge, Kristian Stuvik Holm, Sebastian Mihajlov
Noreg 1 kvinner: Sheila Barth Sahl, Silje Bjerke, Olga Dolzhikova, Niina Koskela, Ellen Hagesæther
Noreg 2 kvinner: Monika Machlik, Ellisiv Reppen, Anita Grønnestad, Line Jin Jørgensen, Edit Machlik
Noreg 3 kvinner: Torill Skytte, Hanna B. Kyrkjebø, Marte B. Kyrkjebø, Maud Rødsmoen, Elise Sjøttem Jacobsen
Resultat
Kampane på dei 20 første borda (dei 20 høgast rangerte laga), og Noregs andre- og tredjelag. Laga i venstre kolonne spelte med kvit på bord 1 og 3. Laga i høgre kolonne spelte med kvit på bord 2 og 4.
Resultatliste Topp 20
Open klasse Kvinner
César-prisen
César-prisen, César du cinéma, er ein årleg fransk heiderspris som vart skipa i 1976 for dei beste profesjonelle filmproduksjonane. Prisen gjeld filmar som har hatt premiere mellom 1. januar og 31. desember i året forut for seremonien med prisutdelinga.
Prisen har namn etter den franske skulptøren med kunstnarnamnet César, César Baldaccini (1921-1998), som har forma den bronsestatuetten som vert delt ut til vinnarane.