cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Berwickbreen
Berwickbreen er ein sidebre som er 25 km lang, og som flyt søraust mellom Marshall Mountains og Adams Mountains og ut i Beardmorebreen ved Willey Point. Han vart namngjeven av Nimrod-ekspedisjonen, (BrAE) etter HMS «Berwick», eit fartøy som løytnant Jameson B. Adams frå ekspedisjonen hadde tent på. Kartet under Terra Nova-ekspedisjonen og nokre seinare kart forskuvar posisjonen til Berwickbreen og Swinfordbreen. Sistnemnte ligg 22 km sørvestover, og der Swinfordrbeen ligg.
Windy Cove
Windy Cove er ei lita bukt 0,6 nautiske mil (1,1 km) søraust for Antarctic Point på nordkysten av Sør-Georgia. Bukta vart kalla Whatahope Bay, truleg av mannskap på Discovery Investigations som kartla denne kysten i 1929, men vart lokalt kalla Windy Cove. Det er truleg at det sistnemnde namnet vart gjeve under Discovery Investigations i 1929 til bukta i nordvest (i dag Tornquist Bay), og sidan feilaktig overført til denne bukta. Sidan Whatahope Bay ikkje var i bruk lokalt, vart Windy Cove det godkjende namnet for denne bukta.
Melodi Grand Prix 1964
Sendinga
Til trass for sisteplassen året innan, valde NRK å halde seg til same oppskrift som tidlegare. Som i 1963 var det pianist Robert Levin, programsekretær Otto Nielsen og Turid Johansen frå NRK sitt platearkiv som plukka ut dei fem finalebidraga. 271 bidrag kom inn til konkurransen.
Finalen blei nok ein gong send frå Store Studio på Marienlyst, og Odd Grythe var programleiar for femte år på rad. Så godt som alle artistane hadde òg vore med tidlegare, men Arne Bendiksen deltok for første gong som solist. Odd Børre var den einaste debutanten på scena.
Dei fem finalemelodiane blei først framført av eitt sett med artistar, akkompagnert av Jørg Petter Røeds kvartett. Deretter blei låtene sunge om att av nye artistar, akkompagnert av Kringkastingsorkestret. Orkesterleiar var Karsten Andersen, sidan Øivind Bergh studerte i USA.
Dette året valde NRK-regissør Robert Williams å gjere ein ny vri då låtane blei framførte på nytt med Kringkastingsorkestret. I staden for å ha orkestret i bakgrunnen på skjermen, blei kvart nummer presentert med eit innlagt ballett- og dansenummer. Over dansarane var den syngjande artisten silhuett-aktig klipt inn.
Etter framføringane blei bidraga vurdert av ein jury på ti personar, og for fjerde år på rad bestod juryen av fem mannlege Oslo-journalistar og dei respektive konene deira.
Røysting
Vinnaren blei kåra av ti personar – fem oslojournalistar med konene sine. Kvar medlem gav frå 1 til 10 poeng til kvar song. Juryen bestod av: Espen Eriksen (VG) med kone, Karl Emil Hagelund (Dagbladet) med kone, Erik Heyerdahl (Arbeiderbladet) med kollega Sølvi Bryde, Yngvar Holm (Morgenposten) med kone og Eivind Torp (Morgenposten) med kone. Rekkjefølgja blant dommarane er ikkje den same som dei sat i ved presentasjonen i starten av programmet. Dei sat derimot parvis, slik at dommar A og B var gift med kvarandre, og så vidare. Det er ikkje kjend kva for ein dommar som skjuler seg bak dei ulike bokstavane.
Kritikk mot røystinga
Til tross for ein tredjeplass var det Wenche Myhre og «La meg være ung» som blei den store slageren i Noreg dette året. Etter finalen gjekk låten raskt til topps på VG-lista, og han låg på førsteplass fem veker på rad. Dette er ein av dei største salssuksessane til ein ikkje-vinnar i Melodi Grand Prix nokon gong, og låten blei òg det store gjennombrotet til 17 år gamle Wenche Myhre.
Den store populariteten til «La meg være ung» førte til kritikk mot NRK si juryordning. «La meg være ung» fekk 10 poeng frå to av dommarane, men samstundes berre 1 poeng frå ein annan dommar. Sidan «La meg være ung» berre var 4 poeng unna førsteplassen, kan denne dommaren åleine ha kosta storslageren sigeren. «Man må undre seg over at en jury av journalister har så lite greie på hva som vil kunne hevde seg i finalen.» skreiv ein skuffa lesar i eit innlegg i Aftenposten. Ifølgje komponisten Arne Bendiksen var den første versjonen av «La meg være ung» heilt umogleg å kjenne att i arrangementet til Jørg Petter Røeds kvartett. Programmet skal også ha vore i ferd med å gå over sendetida, og ein stressa innspelingsleiar samla derfor inn juryen sine poeng i hui og hast før dei hadde fått høyre Wenche Myhre syngje «La meg være ung» med Kringkastingsorkestret. Ein av jurymedlemmane, Eivind Torp frå Morgenposten, meinte på si side at manglande føringar for jurydømminga låg bak resultatet. Då Torp spurde innspelingsleiinga om kva kriterium dei skulle døme etter, fekk han til svar at det var opp til kvar enkelt dommar å avgjere. Torp meinte dette var grunnen til at poenga sprikte så mykje, og at det difor må «være klart at jurymedlemmene kan ha bedømt melodiene etter helt forskjellige forutsetninger». Den kraftige kritikken mot røystinga gjorde at NRK endra røystesystemet året etter.
Sjølv om pressefolk utgjorde halve juryen, var ikkje journaliststanden sjølv særleg positiv til resultatet: «Den sikreste måte Norge har å unngå finalearrangør-forpliktelse på, synes å være å fortsette langs den linje de har slått inn på i år, ved å la oss representere ved Arne Bendiksen når vi har en ung dame som heter Wenche Myhre.», skreiv Aftenposten etter den internasjonale finalen. Også Morgenposten kritiserte dei varierande poengsummane og at åtte av dei ti dommarane hadde ein annan låt enn «Spiral» som favoritt. Avisa noterte seg også at tre av dommarane hadde «La meg være ung» som favoritt, og at songen hadde vunne om dommarane berre skulle røyste på favorittlåten sin.
Bendiksen vann over seg sjølv
Pressa retta òg ein del kritikk mot vinnaren, Arne Bendiksen, som slo ut to av sine eigne låter – blant dei «La meg være ung». På 1960-talet heldt NRK deltakarlåtane hemmelege til sjølve finaledagen, og det var først på prøvene nokre dagar før at Bendiksen innsåg at han hadde to av låtene sine med i finalen. «Og da mente jeg det var for sent å trekke meg ut igjen.» sa Bendiksen etter finalen.
Også utanlandsk presse fall for «La meg være ung». Etter den internasjonale finalen i København i mars rosa dei Bendiksen: «Fagfolk her i København har kondolert meg med at det ikke ble 'La meg være ung' som vant den norske finalen», sa Bendiksen.
Dette var også første gong ein mann representerte Noreg i den internasjonale finalen.
Electric Café
Electric Café er det niande studioalbumet til den tyske electronicagruppa Kraftwerk. Albumet kom først ut i 1986. I 2009 vart det gjeve ut at under den originale arbeidstittelen Techno Pop.
Electric Café (1986)
Albumet kom ut i 1986 med tittelen Electric Café med versjonar sungne både på engelsk og tysk, i tillegg til ein avgrensa «Edicion Española», med versjonar av songane «Techno Pop» og «Sex Object» med spansk tekst. Det vart det første Kraftwerk-albumet som hovudsakleg nytta digitale musikkinstrument, sjølv om det ferdige produktet framleis vart spelt inn på analoge lydband.
Publikum fann generelt musikken noko meir steril og mindre engasjerande enn det førre albumet Computer World. Samanlikna med dei fire førre albuma til bandet, har kritikarane peikt på mangelen på eit sterkt og fengande nok tema som knyter songane på Electric Café saman. I tillegg gjorde den lange pausen sidan det førre albumet at dei mista drivkrafta dei hadde hatt tidlegare i karrieren. Alt i alt gjorde ikkje Electric Café det særleg bra.
Albumet vart spelt inn med hjelp av eit av dei dyraste systema i verda: Synclavier II, the Emu Emulator (tidlegare nytta på «Tour De France» og demoen for albumet «Techno Pop») og forskjellige moderne utstyr som Yamaha FM-maskinar og digitale effektar.
Det vart gjeve ut to singlar frå albumet, «Musique Non-Stop» og «The Telephone Call». Begge kom i lag med musikkvideoar. Begge singlane gjekk til topps på Dance-lista i USA i 1987, men ingen av dei gjorde det særleg bra på poplista. «Music Non-Stop» (basert på den seinare versjonen frå The Mix) har vorte nytta som avslutningsnummer på konsertane til Kraftwerk sidan 1991. Tidleg i 1990-åra vart ein heilt annan versjon av «Musique Non-Stop», som var seinare og meir melodisk, mykje nytta som ein jingle på MTV Europe.
Videoen for «Musique Non-Stop», vart laga i 1984 og kom ut i 1986 der bandet var dataanimert. Animasjonen, som var kompliserte for denne tida, vart skapt av Rebecca Allen ved hjelp av då topp moderne programvare for andletsanimasjon utvikla av Institute of Technology i New York.
Det første Techno Pop-albumet
Det har vore mykje spekulasjonar i løpet av åra om det finst eit tapt Kraftwerk-album (med songar og innspelingar som ikkje er gjevne ut) frå perioden mellom 1982 og 1986. Kraftwerk er kjend for leve eit tilbaketrekt liv både som musikarar og privatpersonar, men ein har fått eit visst bilete gjennom intervju med dei forskjellige bandmedlemmane.
I 1982 byrja Kraftwerk å arbeide på ein oppfølgjar til det suksessrike og innverknadsrike Computer World. Dette nye albumet skulle opphavleg heite Technicolor, men dette namnet gjekk dei bort frå då tittelen hadde vorte eit varemerke. Tittelen vart då endra til Techno Pop. Piratkopiar av songane «Techno Pop» og «Sex Object» som vert hevda å vere demoar frå desse tidlege innspelingane har sirkulert i årevis, og begge er ganske så forskjellig frå dei endelege versjonane.
Innhaldet på Techno Pop var opphavleg:
1) Techno Pop (som tok opp heile side ein på LPen)
2) The Telephone Call
3) Sex Object
EMI Records annonserte utgjevinga av Techno Pop med reklamekampanjar, og prosjektet fekk eit offisielt katalognummer. Men bandet var uroa over at produksjonen av albumet ikkje var banebrytande nok til at dei kunne oppretthalde ryktet som audiomessig nyskapande. Den endelege miksen av albumet vart totalt omarbeidd og Hütter reiste til slutt til New York med lydbanda for å arbeide på dei med produsent François Kevorkian. Innspelingane vart ikkje gjevne ut før 1986, og då som Electric Café. Bandet valde å ikkje ta med songen «Tour de France».
Techno Pop (2009)
Ei nymastra utgåve av Electric Café vart gjeve ut av EMI Records, Mute Records og Astralwerks Records hausten 2009. Tittelen på albumet vart då endra attende til Techno Pop.
Denne utgåva fekk eit bonusspor, der den originale «The Telephone Call» vart byta ut med ein kortare og noko anna 7"-singelmiks.
Salh-distriktet
Salh-distriktet er eit distrikt i Taiz guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 198 169 menneske.
Phyllis Bay
Phyllis Bay er ei lita bukt mellom Allen og Scarlett Point på sørenden av Montagu Island i Sør-Sandwichøyane. Vika vart grovt skissert av Bellingshausen i 1819-20. Ho vart kartlagd i 1930 av mannskap på RSS «Discovery II» under Discovery Investigations og kalla opp etter Phyllis V. Horton, dottera til kapteinløytnant W.A. Horton, som var maskinsjef på «Discovery II» under landmålinga.
Vågøy kyrkje
Vågøy kyrkje er ei einskipa langkyrkje på Ytre Hoem i Hustadvika kommune i Møre og Romsdal fylke. Ho er frå 1904 og bygd i treverk. Ole Havnæs var arkitekt. Kyrkja blei restaurert i 1984. Kyrkja har 450 sitjeplassar. Det er kyrkjegard ved kyrkja.
Opdal prestegard
Opdal prestegard eller Uvdal prestegard (gnr.73) var prestegarden til Uvdal stavkyrkje i Nore og Uvdal kommune i Buskerud. Stavkyrkja vart oppført på prestegarden sin grunn på oversida av det som per 2019 er fylkesveg 2810.
Nore og Uvdal bygdetun vart skilt ut frå prestegarden i 1960 og består av Prestestova (eller Skolestova) og Prestegardsburet frå den gamle prestegarden og elles ei rekkje andre bygg som har vorte flytta til staden. Buret vart oppført i 1627–28 og er freda. Stova er frå 1700-talet. Bygdetunet er opent for publikum i sommarmånadene og har arrangement også elles i året.
Kapellanen budde på prestegarden inntil 1816, då han flytta til Nore.
Bob Dylan: The Complete Album Collection Vol. One
The Complete Album Collection Vol. One er ein plateboks av Bob Dylan på 47 plater gjeve ut 4. november 2013. Det inneheld 35 album som kom ut mellom 1962 og 2012, seks konsertalbum og eit samlealbum som var unik for samlinga, Side Tracks, som inneheld songar som var gjevne ut før, men ikkje på dei vanlege studioalbuma.
Innhald
Dette var første gongen albumet Dylan kom ut på CD i Nord-Amerika. Fjorten av albuma var blitt nymastra for utgjevinga. Samlinga kom òg med ei bok med omfattande notat om kvart album av Clinton Heylin og ein ny introduksjon av Bill Flanagan.
The Bob Dylan Complete Album Collection Vol. One kom òg ut på ein avgrensa munnspelforma USB med all musikken i både MP3 og FLAC-format, og ei digital utgåve av boka.
Side Tracks
Alle songar skrivne av Bob Dylan, utanom der anna er nemnd.
Manglande songar
Trass i kor omfattande samlinga er, er det framleis fleire songar som manglar frå samlinga:
Melodi Grand Prix 1966
Melodi Grand Prix 1966 var den sjuande utgåva av Melodi Grand Prix, Noregs nasjonale uttaking til Eurovision Song Contest. NRK fekk inn 325 bidrag og plukka ut fem av dei til finalen 5. februar. Vinnaren blei «Intet er nytt under solen» sunge av Åse Kleveland med lite orkester og Grynet Molvig med Kringkastingsorkestret. Vinnarlåta var komponert av Arne Bendiksen. I den internasjonale finalen i Luxembourg fekk Åse Kleveland oppgåva med å representere Noreg. «Intet er nytt under solen» enda på ein 3. plass med 15 poeng. Dette var Noregs beste resultat fram til Bobbysocks vann Eurovision Song Contest i 1985.
Bingleybreen
Bingleybreen er ein isbre som er 15 km lang i Queen Alexandra Range, og flyt sør frå Mount Kirkpatrick, Mount Dickerson og Barnes Peak og ut i Beardmorebreen like nord for Adams Mountains. Han vart namngjeven av Ernest Shackleton av Nimrod-ekspedisjonen, etter Bingley i England, heimstaden til Shackleton-familien.
Melodi Grand Prix 1966
Sendinga
For første gong flytta NRK finalen frå Store Studio på Marienlyst. Finalen gjekk av stabelen i Centralteatret i Oslo. Odd Grythe hadde leia alle Melodi Grand Prix-finalane til no, men dette året var det også ein ny programleiar – Kringkastingsorkestret sin dirigent Øivind Bergh. Finalen blei spelt inn på ettermiddagen og sendt i opptak på fjernsyn og radio om kvelden.
Året før hadde publikum fått røyste fram vinnaren, men i 1966 introduserte NRK eit nytt system der vinnaren blei kåra av ti regionale juryar. Kvar jury hadde fem medlemmar som kvar gav eitt poeng til favorittmelodien sin.
Hendingar
NRK bestemte at Åse Kleveland skulle representere Noreg i den internasjonale finalen i Luxembourg, etter sigande fordi Kleveland allereie var populær i dei fransktalande landa. I så fall lukkast ikkje taktikken, for «Intet er nytt under solen» fekk ikkje eit einaste poeng frå dei fransktalande landa. Grynet Molvig var også oppteken med eit anna oppdrag då den internasjonale finalen gjekk av stabelen 5. mars. Songen enda likevel på ein 3. plass, som var Noregs beste plassering fram til Bobbysocks vann med «La det swinge» 19 år seinare.
Også dette året blei det debatt etter finalen. Fleire sjåarar og lyttarar var misnøgde med røystesystemet og kvaliteten på låtane. Andre igjen meinte feil melodi vann. «Det kan bli de selsomste ting man får høre», sa også Egil Monn-Iversen før finalen og sikta til den varierande kvaliteten på dei innsendte bidraga. Finalen ble etterfølgd av tv-programmet: Tema med variasjoner – De refusertes Melodi Grand Prix. Her blei ti melodiar som ikkje nådde finalen, presenterte. Meininga var å vise kor «mye eiendommelig musikk juryen hadde å velge mellom, og imøtekomme den årlige kritikken om det virkelig var de beste melodiene som nådde finalen.»
Anbarabad fylke
Anbarabad fylke (persisk شهرستان عنبرآباد) er eit fylke i Kerman-provinsen i Iran. Det administrative senteret i fylket er Anbarabad. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 113 751. Fylket er delt inn i tre distrikt (bakhsh): Sentral-distriktet, Esmaili-distriktet og Jebalbarez-e Jonubi-distriktet. Fylket har dei to byane Anbarabad og Mardehek.
Kitty Clive
Catherine Clive (fødd Raftor; ), kjend som Kitty Clive, var ein kjend songar og skodespelar i engelsk underhaldningsliv, aktiv frå 1728 til 1769. Clive leia og skapte nye former for engelsk musikalsk teater. Ho hadde suksess både i opphøga roller – ho song til dømes musikk Handel skreiv for henne i Messiah, Samson og The Way of the World – og i mindre forfina ballade-operaroller. Bilete av henne blei trykka og selde i eineståande mengder. Ho kjempa for rettane til kvinner gjennom heile karrieren.
Ein imagekrise på slutten av 1740-talet gjorde Clive nøydd til å slutta med seriøs song og i staden gjera seg til latter på scenen. Sjølv om denne sjølvironien vann tilbake offentleg gunst for henne, og ho var den fremste komikaren i landet til ho forlet scena i 1769.
Det blei gjeven ut ein definitiv biografi om Clive av Berta Joncus i 2019.
Mysen kyrkje
Mysen kyrkje er ei langkyrkje i Indre Østfold kommune i Viken.
Kyrkja vart teikna av Hjalmar Welhaven, og arkitekturen er stavkyrkjeinspirert. I 1937 vart koret utsmykka av Per Vigeland, som måla veggene og taket og laga glasmåleri.
Sama-distriktet
Sama-distriktet  er eit distrikt i Taiz guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 41 464 innbyggjarar.
Slaget ved St. John's
Slaget ved St. John's var eit slag ved St. John's på Newfoundland der franskmennene erobra den britiske kolonien Newfoundland, den under Dronning Anne-krigen. Ein blanda og brokete styrke på 164 menn leia av Joseph de Monbeton de Brouillan de Saint-Ovide, løytnant for Philippe Pastour de Costebelle, den franske guvernøren i Plaisance, klarte raskt å ta den britiske garnisonen i St. John's, og tok kring 500 fangar.
Costebelle, som hadde for få ressursar til å halde St. John's, øydela festningsverka og forlet staden i april 1709. Han vart seinare gjenerobra av britane. Dei franske koloniutpostane på Newfoundland vart fråreiste etter Frankrike avstod kontrollen over øya til Storbritannia i 1713 med freden i Utrecht. Dei fleste franske nybyggjarane vart flytta til Île-Royale, som i dag heiter Cape Breton Island.
Kjelder
''
Borge Bay
Borge Bay er ei lita bukt mellom Balin Point og Berntsen Point på austsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Ho vart kartlagd i 1912 av den norske kvalfangaren Petter Sørlle, og kalla opp etter kaptein Hans Borge, kaptein på «Polynesia», som kartla bukta vidare året etter.
Digitale lærevanskar
Digitale lærevanskar er eit omgrep som blir nytta om problematiske sider ved den aukande bruken av digitale læremiddel i utdanninga. Det blir hevda at elevar og studentar les meir overflatisk på ein skjerm enn i ei bok.
Anne Mangen ved Universitetet i Stavanger har forska på bruken av digitale læremiddel i fleire år, og ho peikar mellom anna på følgjande negative sider ved å bruka digitale tekstar, også kalla hypertekst, framfor trykte tekstar i bokform:
Suluøyane
Suluøyane er ei øygruppe som høyrer til Filippinane, med Basilan og Sulu som dei to største øyane. Øyane ligg like sør for Suluhavet og nord for Celebeshavet. Dei er ein del av den større øygruppa Mindanao, og omfattar provinsane Basilan, Sulu og Tawi-Tawi. Øygruppa blir derfor av og til omtalt som Basulta, avleidd frå fyrstestaving til kvart provinsnamn. Det totale arealet til øygruppa er på 3 861 kvadratkilometer.
Øyane er danna av ein undervassrygg som er blitt løfta opp gjennom vipping av ei jordskorpeplate. Basilan, Jolo, Tawitawi og andre øyar i gruppa er utdøydde vulkanar frå sørdelen av ryggen. Øyrekkja dannar ei viktig migrasjonsrute for fuglar.
Fram til 1917 utgjorde Suluøyane eit sjølvstendig sultanat, Sultanatet Sulu, som på 1700-talet også kontrollerte den større øya Palawan i nord, nordaustlege delar av Borneo og Zamboangahalvøya på Mindanao.
Geografi
Øygruppa kan delast inn i fleire mindre grupper, for det meste rundt hovudøyane Basilan, Jolo og Tawi-Tawi. Det finst også andre grupper.
Benmont Tench
Benjamin Montmorency «Benmont» Tench III er ein USA-amerikansk klaverspelar, mest kjend som medlem av Tom Petty and the Heartbreakers.
Tidlege år
Tench vart fødd i Gainesville i Florida, som det andre barnet til Benjamin Montmorency Tench jr. og Mary Catherine McInnis Tench. Faren vart fødd og voks opp i Gainesville, og arbeidde som omreisande dommar.
Tench spelte piano frå tidleg alder. Etter å ha oppdaga musikken til The Beatles slutta han med klassiske pianotimar og fokuserte på rock and roll. Han møtte Tom Petty for første gongen i ein platebutikk i Gainesville då han var 11 år gammal. Petty og Tench spelte i lag i the Sundowners i 1964. Garsjen til familien Tench var ofte øvingslokale, då faren til Benmont var ute på jobb.
Peer Gynt-prisen
Peer Gynt-prisen, Årets Peer Gynt eller Peer Gynt-statuetten blir delt ut til personar og institusjonar som har utøvd samfunnsansvar og markert Noreg internasjonalt: «Statuetten deles ut til personer eller institusjoner som har markert seg på en positiv måte på det samfunnsnyttige plan, og som har gjort Norge kjent i utlandet.» Prisen er kalla opp etter hovudpersonen i Henrik Ibsen sitt dramatiske dikt Peer Gynt frå 1867. Den har møtt kritikk for å fremje eit feilaktig bilete av Peer Gynt, som blir framstilt som ein umoralsk egoist i diktet til Ibsen.
Benmont Tench
Utdanning
Han gjekk på Phillips Exeter Academy, og sidan på Tulane University i New Orleans. Medan han hadde skuleferie såg Tench ein konsert av Mudcrutch, bandet til Petty, som var oppvarmingsband for eit band frå nærleiken i Jacksonville, Lynyrd Skynyrd. Etter konserten spelte han fleire gonger med bandet, før han gjekk attende til skulen. Kort tid etter ringde Petty til Tench, bad han slutte på skulen og bli med i Mudcrutch på full tid. Etter lang tenkjetid gjekk Benmont med på dette, men måtte først overtyde faren om at han hadde ein lovande musikkarriere.
Profesjonell musikar
Mudcrutch utvikla seg etter kvart til Tom Petty and the Heartbreakers.
Andre band han spelte i var The Apathetics og the MiffMole Band.
I tillegg til å spele piano og Hammondorgel med the Heartbreakers, har Tench òg spelt mykje som studiomusikar, mellom anna for Johnny Cash, U2, Elisa, Stevie Nicks, Lucinda Williams, Sam Phillips, You Am I, Susanna Hoffs, Bob Dylan, Roy Orbison, The Rolling Stones, Don Henley, John Prine, Ringo Starr, John Fogerty, Elvis Costello, Bonnie Raitt, Sheryl Crow, Waylon Jennings, Paul Westerberg, X, Mary Chapin Carpenter, Carlene Carter, The dB's, Alanis Morissette, The Ramones, The Screaming Trees, Warren Zevon, The Tragically Hip, The Divinyls, The Goo Goo Dolls, Green Day, The Cult, The Jayhawks, Dave Rawlings, Fiona Apple, Lone Justice, Sean Watkins, New Found Glory, Tift Merritt, Peter Case, Neil Diamond, Ryan Adams og Powderfinger, og Naughty Sweeties City of Glass.
Songar skrivne av Tench og spelt inn av andre artistar er mellom andre «You Little Thief», som vart ein hit for Feargal Sharkey i 1985, (skriven om forholdet med Maria McKee, som eit svar til songen hennar «A Good Heart») og «Never Be You» (skriven i lag med Petty), som gjekk til topps på countrylista i USA for Rosanne Cash i 1985. Tench har fått to ASCAP-prisar for songane sine: i 1995 for «Stay Forever» (framført av Hal Ketchum) og i 2001 for «Unbreakable Heart» (framført av Jessica Andrews). Desse vart òg spelt inn av Carlene Carter tidleg i 1990-åra. Han skreiv òg songar for Kimmie Rhodes («Play Me A Memory») og Lone Justice («Sweet, Sweet Baby (I'm Falling)»).
I 2008 vart Tench ein del av gruppa The Scrolls, sidan kalla Works Progress Administration (W.P.A.) med Sean Watkins (gitar), Sara Watkins (fele), Glen Phillips (gitar, vokal), Luke Bulla (fele), Greg Leisz (forskjellig), Pete Thomas (trommer) og Davey Faragher (bass). Gruppa gav ut eit album i september 2009.
I 2009 spelte Tench ofte med the Watkins Family Hour. Han har òg spelt med Gillian Welch og David Rawlings, og akkompagnerte Dave Rawlings Machine på delar av turneen deira våren 2010.
I 2014 gav Tench ut det første soloalbumet sitt, You Should Be So Lucky.
Personleg liv
Tench gifta seg med modellen Courtney Taylor i 1993. Dei skilde seg i 1999. I 2015 gifta Tench seg opp att med forfattaren Alice Carbone.
Emil Kostadinov
Emil Ljubtsjov Kostadinov er ein bulgarsk pensjonert fotballspelar frå Sofia. Han spelte som angrepsspelar hos fleire europeiske klubbar og for det bulgarske landslaget. Av klubbene hans kan nemnast FC Porto i Portugal, Deportivo de La Coruña i Spania og FC Bayern München i Tyskland.
Musique Non-Stop
«Musique Non-Stop» er ein song av den tyske electronica-gruppa Kraftwerk frå albumet deira Electric Café som kom ut i 1986. Han vart gjeven ut som ein remix på albumet deira The Mix i 1991 og som singel i 1986. Singelen nådde toppen av Dance-lista i USA, ein 82. plass på UK Singles Chart og 13. plass i heimlandet Tyskland.
Emil Kostadinov
Landslagsspel
Kostadinov spelte 70 landskampar for Bulgaria i åra 1988–1998 og han skåra 26 mål. Han deltok mellom anna i VM i 1994, VM i 1998, kor han i fyrstnevnte meisterskap var med om å føre landet heilt til semifinale. Dessutan var han med i troppen i EM i 1996.
Kostadinov verte berømt i fotballverdenen den 17. november 1993, då det bulgarske landslaget i den siste kvalifiseringskampen til VM i 1994 stod overfor ein umogleg oppgåve - då kravet til kvalifikasjon var ein siger på bortebane i Paris over Frankrikes verdensstjerner. Etter at franskmennene hadde kome seg føre, og tinga synest avklara skåra Kostadinov to mål hvorav det avgjerande til 2-1 vart skåra då måltavla i Paris viste 89 minutter og 59 sekunder. Bulgarerne var klare for VM, kor dei vart nummer 4 mens franskmennene var ute.
Musique Non-Stop
Songen vert ofte framført som den siste songen på konsertane til Kraftwerk. Tidleg i 1990-åra vart ein heilt annan versjon av «Musique Non-Stop» – seinare og meir melodisk - mykje nytta som ein jingle på MTV Europe. Tidlegare hadde MTV Europe nytta element frå den originale songen og videoen i tittelgrafikken for MTV's Greatest Hits.
Komposisjon
Teksten på Musique Non Stop består av tittelen sungen om att og om att av ei generisk mannleg og ei generisk kvinneleg stemme på engelsk og ei mannleg datastemme på fransk.
Etter at Florian Schneider slutta i bandet i 2008 er songen endra for å tilpassast videoteknikar Stefan Pfaffe under framføringane. Songen er i hovudsak den same, men er kortare og soloen som Schneider spelte, vert spelt av andre bandmedlemmar.
«The Mix»-versjonen inneheld element frå songane «Boing Boom Tschak» og «Techno Pop» frå Electric Café. Dette vart òg gjort med singelversjonen av Musique Non Stop og i musikkvideoen.
Jacob A. Riis
Jacob August Riis var ein dansk-amerikansk journalist, sosial reformator, føredragshaldar, fotograf, forfattar og filantrop.
Etter å ha utdanna seg til tømrar emigrerte han til USA i 1870. Her arbeidde han mellom anna som tømrar og gruvearbeidar før han blei journalist og arbeidde som krimreportar i over 30 år. I tida som arbeidslaus opplevde han med sjølvsyn tilhøva for dei fattige, eller «den andre helvta», "The Other Half", som han sjølv sa det. Han byrja å ta bilete av slumstroka i storbyen New York. Bileta blei brukt i den fotojournalistiske boka How the Other Half Lives, og medverka til å setje ein ny sosial dagsorden i USA. Han gjorde også ein monaleg filantropisk innsats, delvis saman med venen og seinare president Theodore Roosevelt. Saman med amerikanaren Lewis Hine (1874 - 1940) blir Riis rekna som den fyrste eigentlege dokumentarfotografen. Etter at han døydde fekk ein samskipnad med det føremål å hjelpe danskar i Amerika namn etter han.
10. august 1900 blei han Ridder av Dannebrog.
Deir Hanna
Deir Hanna (arabisk دير حنا, hebraisk דֵיר חַנָּא) er ein lokal kommune i Nord distrikt i Israel, i åsane i Nedre Galilea, 23 km søraust for Akko. Mot slutten av 2005, hadde byen eit folketal på 8 500, kring 80 % av dei var muslimar og resten av dei 20 % var kristne.
Bridger Bay
Bridger Bay er ei halvsirkelforma bukt som ligg vest for Tickell Head langs nordkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Ho vart oppdaga i 1821 av kaptein Nathaniel Palmer, ein amerikansk selfangar, og kaptein George Powell, ein britisk selfangar. Ho vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey i 1956–58 og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter John F.D. Bridger, som deltok under kartlegginga av Coronation Island og Signy Island.
Trisha Yearwood
Patricia Lynn Yearwood er ein USA-amerikansk countryartist, skodespelar, forfattar, TV-kjendis og kjendiskokk. Ho vart kjend i 1991 med debutsingelen «She's in Love with the Boy», som gjekk til topps på Billboard Hot Country Songs-lista i USA. Det sjølvoppkalla debutalbumet seld eover to millionar eksemplar, og Yearwood fortsette med ei rekkje store countryhittar tidleg og midt på 1990-talet, som «Walkaway Joe» (1992), «The Song Remembers When» (1993), «XXX's and OOO's (An American Girl)» (1994), «Believe Me Baby (I Lied)» (1996) og «How Do I Live» (1997).
Toppkonvall
Toppkonvall (Maianthemum racemosum) er ei plante i maiblomslekta i aspargesfamilien.
Trisha Yearwood
Singelen «How Do I Live» i 1997 nådde andreplassen på countrylista og vart òg ein internasjonal hit. Denne kom ut på den første samleplata hennar, (Songbook) A Collection of Hits (1997). Albumet selde til 4x platinaplate i USA med hittane «In Another's Eyes» og «Perfect Love». Yearwood fortsette rekkja med hittar dei neste åra, som «There Goes My Baby» og «I Would've Loved You Anyway». Ho gav ut det tiande studioalbumet, Jasper County i 2005, som gjekk rett inn på toppen av Billboard Top Country Albums-lista og nådde topp 10 på Billboard 200. Det vart det raskast seljande albumet hennar i USA. Yearwood signerte for Big Machine Records 2007 og gav ut det kritikarroste Heaven, Heartache and the Power of Love det same året.
Deir Hanna
Historie
I følgje ei kjelde, var Deir Hanna i krossfarartida eit len kalla «Ber Henne», som høyrde til Phillipe le Rous. I følgje Petersen er det ingen spor av krossfararane i landsbyen.
Toppkonvall
I Noreg er arten ein framandart som opphavleg kjem frå Nord-Amerika og som er innført som prydplante. Arten vart først funnen forvilla i 2006 og er registrert i naturen i Drammen og Ålesund. I Framandartslista 2021 er han registrert med ingen kjend risiko (NK).
Trisha Yearwood
Yearwood tok fleire års pause frå musikarkarrièren for å fokusere på andre ting. Ho publiserte tre suksessrike kokebøker, som gjekk inn på bestseljarlista til New York Times. I 2012 byrja ho ein matserie på Food Network kalla Trisha's Southern Kitchen, som seinare vann ein Daytime Emmy Award. Yearwood har selt over 15 millionar plater verda over. Arbeidet hennar har gjeve ho fleire prisar og nominasjonar, inkludert tre Grammyprisar, tre prisar frå Academy of Country Music og tre prisar frå Country Music Association. Yearwood har òg vore fast medlem av Grand Ole Opry sidan 1999.
Deir Hanna
Historie
Deir Hanna var basen til familien az-Zaydānī, og fekk slik ganske stor makt då Dhaher al-Omar kom til makta på 1700-talet.
Trisha Yearwood
Diskografi
(utval)
Deir Hanna
Historie
Seint på 1800-talet vart han skildra slik: «Høge murar kring heile landsbyen, som er bygd av stein. Murane har runde tårn og vart bygd av sonen til Dhaher el Amr, Sad el Amr. Han ligg på toppen av ein høg kam, og er busett av kring 400 kristne. Han er omgjeve av olivenlundar og dyrkbar mark. Vatn kjem frå cisterner og ein gammal steinlagt birkeh nord for landsbyen.»
Under Operasjon Hiram, 29-31. oktober 1948, overgav byen seg til den framrykkande israelske hæren. Mange av innbyggjarane flykta nordover, men somme vart verande att og ikkje drivne bort av dei israelske soldatane. Deir Hanna vart verande i unntakstilstand fram til 1966.
Byen har gått gjennom ein moderniserings prosess dei siste ti åra, og har no eit fullt utdanningssystem, helsevesen og idrettsanlegg. Deir Hanna dannar Land Day-triangeleg med Sakhnin og Arraba.
The Telephone Call
«The Telephone Call» (tysk: «Der Telefon-Anruf») er ein song frå 1986 av den tyske electronica-gruppa Kraftwerk frå albumet deira Electric Café. «The Telephone Call» vart gjeven ut som singel i 1987 og gjekk til tops på Dance-lista i USA i to veker. I Storbritannia nådde singelen 89. plass. Songen var den einaste av Kraftwerk med Karl Bartos på vokal.
Versjonane av songen på singelen vart miksa av François Kevorkian.
I 2009 vart Electric Café gjeve ut i nymastra utgåve utan 12"-versjonen, men med 7"-versjonen i staden.
Musikkvideo
I musikkvideoen til songen kan eins jå kvar av bandmedlemmane som svarer ein telefon. Ein kan ikkje sjå nokon av bandet synge, utanom ein silhuett der er uklårt kven er.
Dorothy McGuire
Dorothy Hackett McGuire  var ein USA-amerikansk skodespelar som blei nominert til Oscar for beste kvinnelege hovudrolle for skildringa si i Mellom gentlemenn (1947).
Espen Borge
Espen Borge er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Drammen som vart norsk meister to gongar på 800 meter og tre gongar på 1500 meter. I 1987 forbetra han den norske rekorden på 3 000 meter hinder, ein nasjonal rekord som vart ståande i åtte år. Han var medlem av IF Hellas, frå 1986 representerte han IK Tjalve.
Borge høyrde til noregstoppen på mellomdistansane i ein tiårsperiode frå 1982, særleg utmerkte han seg med sin spurtstyrke på 1500 meter. I 1986 prøvde han seg på 3 000 meter hinder. Året etter, under eit stemne i nederlandske Hengelo den 19. juli, sletta han den tretten år gamle noregsrekorden til Knut Kvalheim på 3 000 meter hinder. Borge vart femtemann i eit felt med sterke løpar og flytta landsrekorden frå 8.25,2 til 8.23,11. I juni 1995 forbetra Jim Svenøy noregsrekorden i øvinga til 8.21,4.
Bowinbreen
Bowinbreen er ein sidebre som er 9 km lang, og som flyt nordaust mellom Sullivan Ridge og Fulgham Ridge og ut i Ramseybreen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kommisæren C.F. Bowin i U.S. Navy som var Operasjon Deepfreeze i 1965 og 1966.
Bondesonbreen
Bondesonbreen er ein isbre som er kring 13 km lang, og som flyt nord langs austsida av Benson Ridge til den nedre delen av Robbbreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå tellurometermålingar (1961–62) og frå marinen sine flyfoto (1960), og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter W. Bondeson. Han var kaptein på USNS «Private John R. Towle» i løpet av U.S. Navy Operasjon Deepfreeze 1964 og 1965.
Browns Bay i Sør-Orknøyane
Browns Bay er ei bukt mellom Thomson Point og Cape Geddes langs nordkysten av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Ho vart kartlagd i 1903 av Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen under Bruce, som namngav ho etter Robert Neal Rudmose-Brown, ein naturalist under ekspedisjonen.
Tympanalorgan
Tympanalorgan er høyrsleorgan hjå nokre virvellause dyr. Dei kan opptre på litt ulike stader på kroppen eller på beina.
Det er fleire måtar å oppfatta lyd på, anten med tympanalorgan eller med akustiske sansehår.
Tympanalorganet liknar litt på eit øyre og er ei rund eller spalteforma opning. Insekt kan oppfatta frekvensar, heilt opp mot 200 kHz, noko som er mykje høgare enn kva eit menneske kan oppfatta. Menneske kan oppfatta lydar med svingingar mellom 15 og 20 kHz.
Lauvgrashopper og sirissar har tympanalorganet på frambeina, eit stykke oppe på leggen. Ved å snu på seg kan dei òg rettningsbestemme kvar lyden kjem frå. Andre har slike høyrsleorgan på bakkroppen.
Tom Petty and the Heartbreakers
Tom Petty and the Heartbreakers er eit USA-amerikansk rockeband frå Gainesville i Florida. I 1976 var den første besetninga til bandet Tom Petty som vokalist og gitarist, Mike Campbell som sologitarist, Ron Blair på bass, Stan Lynch på trommer og Benmont Tench på klaverinstrument. Bandet har i stor grad halde seg til denne besetninga, med nokre få unntak. I 1982 var Blair lei av turnélivet og slutta, og vart erstatta av Howie Epstein, som var med bandet dei neste 20 åra. Blair kom attende til the Heartbreakers i 2002, året før Epstein døydde. I 1994 slutta Lynch i bandet, og vart erstatta av Curt Bisquera og Steve Ferrone.
Tom Petty and the Heartbreakers var fremste rekkje for heartland rock-rørsla, i lag med artistar som Bruce Springsteen og Bob Seger, som oppstod seint i 1970-åra og 1980-åra. Sjangeren unngår synthesizer-basert musikk og moteelement som vart populære i 1980-åra, som synthpop og New Romanticism til fordel for ein meir beintfram klassisk rock-stil og forteljande tekstar om arbeidarsaker. Petty and the Heartbreakers er kjend for hitsinglar som «American Girl», «Breakdown», «The Waiting», «Learning to Fly», «Refugee» og «Mary Jane's Last Dance». Sjølv om heartland rock-rørsla rann ut i sanden i 1990-åra, var bandet framleis aktivt og populært. Dei turnerer framleis og speler inn album. Det nyaste albumet, Hypnotic Eye, kom ut den 25. juli 2014. Tom Petty and the Heartbreakers har seld meir enn 80 millionar plater verda over, og dei er derfor eit av dei bestseljande banda gjennom tidene.
Arzuiyeh fylke
Arzuiyeh fylke (persisk: شهرستان ارزوئیه) er eit fylke i Kerman-provinsen i Iran. Det administrative senteret i fylket er Arzuiyeh. Det vart utskild frå Baft fylke i 2011. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket (inkludert delane av fylket som var skilde ut for å danne Rabor fylke) var 40 386. Fylket er delt inn i to distrikt (bakhsh): Sentral-distriktet og Soghan-distriktet. Fylket har éin by: Arzuiyeh.
Tom Petty and the Heartbreakers
Sjølv om dei fleste songane deira vart framførte som «The Heartbreakers», har Petty gjeve ut tre soloalbum, mellom anna det suksessrike Full Moon Fever i 1989. Med på desse soloplatene har fleire medlemmar av bandet medverka som studiomusikarar.
Tidlege år
Dei tidlege banda til Petty var mellom andre The Sundowners, The Epics og Mudcrutch, der dei framtidige Heartbreakers-medlemmane Mike Campbell og Benmont Tench spelte. I 1974 signerte Mudcrutch ein kontrakt med Shelter Records og flytta til Los Angeles. Bandet gav ut ein singel, «Depot Street,» i 1975, som ikkje gjekk inn på salslistene, og gruppa vart oppløyst. The Heartbreakers byrja platekarrieren sin med eit album kalla opp etter dei sjølv, gjeve ut på Shelter. The Heartbreakers fekk lite merksemd i Amerika i starten, men gjorde det betre i Storbritannia der dei spelte «Anything That's Rock 'n' Roll» på Top of the Pops. Tidlege singlar var mellom andre «Breakdown» og «American Girl». «Breakdown» vart gjeve ut på ny i USA og vart ein topp 40-hitt der i 1978, etter det kom rykte attende til Statane om at bandet herja i Storbritannia. Det andre albumet deira var You're Gonna Get It! frå 1978 og var det første som selde til gullplate i USA. Det inneheldt singlane «I Need to Know» og «Listen To Her Heart». I 1979 hamna bandet i ein rettstvist då ABC Records, distributøren til Shelter, vart seld til MCA Records. Petty nekta å bli overført til eit anna plateselskap utan hans samtykke. Han heldt fast på prinsippa sine, som førte til han erklærte seg konkurs som ein taktikk mot MCA.
1979–1989
I 1979, etter saka vart forlikt, gav the Heartbreakers ut det tredje albumet Damn the Torpedoes på MCA sitt Backstreet. Albumet selde raskt til platina. Det inneheldt «Don't Do Me Like That» (10. plassen i USA, den første topp 10-singelen deira) og «Refugee» (15. plass i USA), gjennombrotssinglane deira i USA.
Sjølv om han no var særs suksessrik, fekk Petty problem att med plateselskapet då han og the Heartbreakers førebudde utgjevinga av Hard Promises (1981), oppfølgjaren til Damn the Torpedoes. MCA ønskte å gje ut albumet med ein listepris på 9,98 dollar, som var dyrare enn vanleg for ei plate på den tida. Denne såkalla «superstjerneprisen» var 1,00 dollar over den vanlege listeprisen på 8,98 dollar. Petty protesterte på den høge prisen i pressa og saka vart populær blant fansen. Dei truga med å ikkje gje ut albumet i det heile eller kalle det Eight Ninety-Eight, men MCA snudde etter kvart og gav ut albumet til vanleg pris. Albumet nådde topp 10 på albumlista, selde til platina og gav hittane «The Waiting» (19. plassen i USA). Albumet inneheld òg duetten «Insider» med Stevie Nicks.
På det femte albumet deira, Long After Dark (1982), vart bassisten Ron Blair erstatta av Howie Epstein (tidlegare i bandet til Del Shannon), og han var ein del av besetninga til the Heartbreakers fram til 1991. Long After Dark inneheld hittane «You Got Lucky» (20. plassen i USA) og «Change of Heart» (21. plassen i USA), og skulle innehalde ein song kalla «Keeping Me Alive», men produsenten Jimmy Iovine stemnde i mot dette. Petty meinte at albumet hadde blitt betre om denne songen hadde blitt med på albumet.
På det neste albumet, Southern Accents (1985), fortsette the Heartbreakers i same leia. Plata vart ikkje spelt inn utan problem. Petty vart frustrert under miksinga av albumet og braut venstrehanda då han slo handa i ein vegg. Albumet inneheld den psykedeliske hitsingelen «Don't Come Around Here No More» (13. plassen), som var produsert og skriven i lag med Dave Stewart. Musikkvideoen for singelen, med Stewart, inneheld Petty kledd som the Mad Hatter, og plaga og jaga etter Alice frå boka Alice i Eventyrland, før han kuttar ho opp og et ho som ei kake. Dette skapte ein mindre kontrovers og vart kritisert av kvinnegrupper, men videoen vann ein pris ved MTV Video Music Award.
Etter ein suksessrik turné gav bandet ut konsertalbumet Pack Up the Plantation: Live! (1985). Bandet vart så invitert av Bob Dylan til å akkompagnere han på True Confessions tour-turneen hans i 1986 og 1987. Petty hylla Dylan og sa «Eg trur ikkje det er nokon eg beundrar meir.»
Sarar-distriktet
Sarar-distriktet  er eit distrikt i Abyan guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 15 093 innbyggjarar.
Tom Petty and the Heartbreakers
1979–1989
På turneen til Tom Petty and the Heartbreakers i 1989 var college rock-bandet The Replacements oppvarmingsband.
Alderamin
Alderamin (Alfa Cephei, α Cep, α Cephei) er den lyssterkaste stjerna i stjernebiletet Kefeus, nær nordpolen. Ho har kvit farge. Stjerna er relativt nær jorda, berre 49 lysår. Namnet Alderamin, er arabisk og tyder «den høgre armen».
Tom Petty and the Heartbreakers
1990–2005
I 1993 gav Petty ut Greatest Hits med hitsingelen «Mary Jane's Last Dance». Stan Lynch hadde no flytta til Florida, men vart overtalt til å bli med på ei siste innsåeling med bandet.
Alderamin
Med ein deklinasjon på meir enn 62 grader nord, er Alderamin stort sett synleg på den nordlege halvkula, men ein kan sjå stjerna så langt sør som 27 ºS. Stjerna er cirkumpolar i heile Europa, det nordlege Asia, Canada og amerikanske byar så langt sør som San Diego. Sidan Alderamin har ein tilsynelatande storleik på kring 2,5, er ho lett å få auge på, sjølv i lysforureina byar.
Tom Petty and the Heartbreakers
1990–2005
I 1995 kom ein plateboks med seks CDar kalla Playback. Kring halvparten av songane var tidlegare tilgjengeleg på album, medan resten var B-sider, demoar og konsertopptak. To spor er frå ein soloversjon av Petty sin duett frå 1981 med Stevie Nicks, «Stop Draggin' My Heart Around», og songen «Waiting For Tonight», med vokal frå The Bangles. Sistnemnde var òg med på den doble Anthology: Through the Years i 2000.
Alderamin
Alderamin er ei kvit klasse A-stjerne, som utviklar seg bort frå hovudserien til ei subkjempe, truleg på veg til å bli ei raud kjempe.
Tom Petty and the Heartbreakers
1990–2005
I 1996 gav Petty og the Heartbreakers ut filmmusikken til filmen She's the One med Cameron Diaz og Jennifer Aniston i rollene (sjå Songs and Music from «She's the One"). Tre songar frå albumet gjekk inn på singelistene: «Walls (Circus)» (med Lindsey Buckingham); «Climb that Hill» og ein song skriven av Lucinda Williams, «Change the Locks». Albumet inneheld òg ein coverversjon av Beck-songen «Asshole».
Alderamin
Alderamin har ein radius som er 2,4 gonger solradien med ein masse som er 1,74 gonger sola si.
Tom Petty and the Heartbreakers
1990–2005
I 2002 gav Petty and the Heartbreakers ut The Last DJ. Tekstane i mange av songane var sviande åtak på musikkindustrien og store plateselskap. Albumet nådde niandeplassen på den amerikanske albumlista. Ron Blair spelte på to spor. Han erstatta òg mannen som tidlegare hadde vore hans erstatta, Howie Epstein, på den påfølgjande turneen i 2002, etter at Epstein hamna i stadig større personlege problem og dopmisbruk. Epstein døydde i 2003, 48 år gammal. Tench skildra han som «den kulaste fyren i bandet».
2006 til i dag
For 30-årsjubileet til bandet i 2006, toppa dei plakaten på den femte årlege Bonnaroo Music and Arts Festival. I tillegg til Bonnaroo, la Petty ut på ein turné sommaren 2006. Turneen starta i Charlotte i Nord-Carolina den 9. jun i og enda på Randall's Island i Manhattan i New York den 19. august. Med seg som oppvarming hadde dei mellom andre Pearl Jam, The Allman Brothers Band og Trey Anastasio. I tillegg var Stevie Nicks med på scenen på dei første åtte konsertane, og den andre delen av turneen, der ho song på fleire Tom Petty-songar. For Highway Companion-turneen tilbaud dei fansen medlemskap i Highway Companion's Club der ein fekk dei beste plassane, rabatt i Tom Petty Store, og CDen Highway Companion, i tillegg til ei personleg epostadresse.
I 2006 leigde TV-kanalen ABC inn Petty til å spele musikk for NBA Playoffs-dekninga deira.
Den 21. september 2006 fekk Tom Petty and the Heartbreakers bynøklane til Gainesville i Florida, der han og bandkollegaene anten hadde budd eller vakse opp.
Frå juli 2006 til 2007 hadde Rock and Roll Hall of Fame i Cleveland i Ohio ei Tom Petty-utstilling. Mykje av innhaldet var donert av Petty sjølv.
I 2007 deltok bandet på eit hyllestalbum til Fats Domino, og spelte ein versjon av «I'm Walkin'» for Goin' Home: A Tribute to Fats Domino (Vanguard).
I 2008 spelte the Heartbreakers i pausen på Super Bowl. I april det året spelte medlemmar frå det tidlegare bandet til Petty, Mudcrutch, inkludert Heartbreakers-medlemmane Petty, Benmont Tench og Mike Campbell, i lag med Randall Marsh og Tom Leadon, inn eit Mudcrutch-album. Seint i 2008 vart eit konsertalbum med Mudcrutch gjeve ut.
Ei samling konsertopptak vart gjeven ut 23. november 2009, samstundes som det vart annonsert eit nytt studioalbum, Mojo, som kmo ut våren 2010.
Bandet gav ut det siste albumet sitt, Hypnotic Eye den 29. juli 2014.
Tom Petty-soloalbum
Petty har gjeve ut kritikarroste soloalbum, det første i 1989 med Full Moon Fever, som inneheld signaturlåten hans «Free Fallin'», i tillegg til «I Won't Back Down», som seinare vart spelt inn av Johnny Cash, og «Runnin' Down a Dream», i tillegg til Gene Clark sin Byrds-klassikar «I'll Feel A Whole Lot Better» - den einaste coverlåten på albumet.