cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
St. Anton
Landsbyen St. Anton ligg 1284 meter over havet, og er ein av dei mest kjende vintersportstadene i Austerrike. Næringslivet er i all hovedsak basert på turisme, særleg skiturisme. I kommunen er fleire hotell og eit stort alpinanlegg med mange skiheisar. St. Anton har totalt 280 km med alpinløyper. VM i alpine greiner 2001 vart arrangert i kommunen.
Skirennarane Franz Gabl og Karl Schranz er frå St. Anton.
Rie Kimura
Rie Kimura er ein japansk fotballspelar.
Cum On Feel the Noize
«Cum On Feel the Noize» er ein song av det engelske rockebandet Slade, som kom ut i 1973 som ein singel utan album. Han var skriven av solovokalisten Noddy Holder og bassisten Jim Lea, og produsert av Chas Chandler. Songen gjekk til topps på UK Singles Chart og vart den fjerde førsteplassen til bandet. Han låg inne på lista i 12 veker. Songen kom ut på samlealbumet deira Sladest i 1973. I Storbritannia vart songen kåra til den 15. mest populære songen frå landet frå 1970-åra i 2015 på ITV-programmet The Nation's Favourite 70s Number One.
Bakgrunn
Slade gav ut «Cum On Feel the Noize» i februar 1973 som årets første singel. Songen gav bandet deira fjerde nummer éin i Storbritannia, og òg den første singelen deira som kom inn på nummer éin i den første veka. Denne prestasjonen hadde ikkje vorte sett sidan The Beatles-songen «Get Back» i 1969. Songen vart der verande i fire veker på rad og selde 500 000 eksemplar i dei tre første vekene av utgivinga. Med «Cum On Feel the Noize» hadde manageren til bandet, Chas Chandler, og Polydor-sjefen John Fruin utarbeidd ein strategi for å få singelen til nummer éin den første veka etter utgjevinga. Strategien gjekk ut på å få songen spelt på radio før han kom ut for å bygga opp førehandstinginga av singelen. I Amerika nådde songen 98. plassen på Billboard Hot 100.
«Cum On Feel the Noize» skildra atmosfæren på konsertane til bandet. Opphavleg med tittelen «Cum On Hear the Noize», endra Holder tittelen etter å ha hugsa ein av konsertane til bandet i Storbritannia i 1972, der han «kjente lyden av publikum som dunka i brystet». Introduksjonen til songen der Holder ropar «Baby, baby, baby» hadde berre vore ein mikrofontest og var ikkje berekna for den ferdige innspelinga.
I eit intervju frå 1984 med Record Mirror snakka Lea om «Mama Weer All Crazee Now» og «Cum On Feel the Noize»: «Eg var på ein Chuck Berry-konsert i '72 og alle song songane hans. Han fortsette å stoppa og la publikum syngje, og det var ikkje berre nokre få menneske, det var alle. Eg syntest det var fantastisk og tenkte - kvifor ikkje skriva publikum inn i songane, og så kom vi til 'Mama Weer All Crazee Now' og 'Cum On Feel the Noize' og allsongen vart skriven inn i melodiane.» I eit fanklubbintervju frå 1986 sa gitaristen Dave Hill: «Songen var basert på publikum og ting som skjedde med oss. Dei var berre opplevingar. Tydelegvis, når du er på farten, skriv du om å vera på vegen, du skriv om kva som skjer.»
Utgjeving
«Cum On Feel the Noize» vart gjeve ut som ein 7"-singel av Polydor Records i Storbritannia, Irland, over heile Europa, Skandinavia, Jugoslavia, Amerika, Israel, Sør-Afrika, Australia, New Zealand, Argentina, Brasil, Mexico, Singapore, Japan og Libanon. B-sida, «I'm Mee, I'm Now, an 'That's Orl», var eksklusiv for singelen og dukka seinare opp på 2007-samlinga til bandet B-Sides.
I desember 1983 vart songen gjeve ut på nytt av Polydor i Storbritannia som både 7"- og 12"-singlar. Han nådde 98. plassen og vart verande på lista i to veker. 7"-versjonen inneheldt «Take Me Bak 'Ome» og «Gudbuy T'Jane» som ekstraspor, medan 12"-versjonen la til «Coz I Luv You».
Marknadsføring
Ein musikkvideo vart filma for å marknadsføre singelen. Han vart skapt av Caravelle og spelt inn på konserten til bandet i Haag i Nederland. Songen vart òg framført på ei rekkje britiske og europeiske TV-show etter utgjevinga, inkludert det britiske musikkshowet Top of the Pops.
Mottaking
Ved utgjevinga kommenterte Disc: «Slade stampar denne popen/rocken betre enn nokon andre. Kanskje det er ein meir openberr melodi, men Slade inkluderer alltid litt av ein melodi uansett, og der ligg suksessen, og det er eit fotball-allsong-refreng som vil ta deg.» Sounds skildra songen som ein «spennande, heftig rockar som følgjer forgjengarane med ein umiddelbart gjenkjenneleg lyd». Det amerikanske magasinet Cash Box oppførte singelen som «vekas utvalde» i løpet av april 1973. Dei følte at det var nok ein «rullande rockesong» som «osar av kommersiell appell».
I ei seinare melding av songen skildra Dave Thompson frå AllMusic songen som «eit øredøvande brøl i den klassiske Slade-forma» med ein «særeigen tekst». Han kommenterte òg introduksjonen «Baby, baby, baby» og sa at den var «ein av dei mest særeigne introene på den tida». I ein melding av Sladest inkluderte Paul Tinelli frå AllMusic songen som ein av dei «finaste augneblinkane» til bandet og skildra han som ein «arena-rockar som ville få ungdommen opp av seta». I 1999 noterte magasinet Q «Cum On Feel the Noize» på nr. 96 i meiningsmålinga si over dei 100 beste singlane gjennom tidene. I 2005 oppførte dei songen på 62. plassen i meiningsmålinga «100 Greatest Guitar Tracks Ever!».
Quiet Riot version
I 1983 spelte det amerikanske heavy metal-bandet Quiet Riot inn songen. Versjonen deira nådde femteplassen på Billboard Hot 100 i november 1983 og hjelpte albumet Metal Health til å nå toppen av albumlista. Suksessen til songen vakte stor landsdekkande merksemd på metalscena i Los Angeles på 1980-talet og bidrog òg til det seine gjennombrotet for Slade i USA i 1984, etter å ha signert ein avtale med CBS. Singelen selde til gullplate i USA. I 2002 vart Quiet Riot sin versjon av «Cum On Feel the Noize» rangert som nr. 80 på VH1 si liste over dei 100 beste «One-Hit Wonders». I 2009 rangerte VH1 han òg som nr. 41 på lista over «tidenes beste hardrock-song».
Opphavleg var hovudvokalist Kevin DuBrow fastsett på å ikkje covre songen, fordi han ønskte at bandet skulle skriva kvar song på albumet sjølv. I tillegg var han ikkje ein stor fan av Slade. I staden bestemte bandet seg for å prøva å covre songen så ille dei kunne, slik at selskapet deira ville nekta å gi han ut.
I eit intervju frå 1983 med Kerrang! Snakket Holder om Quiet Riot-versjonen: «Det første Slade visste om Quiet Riot var då dei henvende seg til forlaget vårt om løyve til å gjera «Cum On Feel the Noize». Vi vart samde om at vi aldri trudde at noko slikt ville skje. Det veldig fine med heile saka er at ho beviser kor sterke songane våre er. Trass alt; «Cum On Feel the Noize» er no ti år gammal, så det har tydelegvis stått tidstesten ganske bra! Vi har faktisk vorte kontakta i det siste av folk som ønsker at vi skal oppdatera ein av klassikarane våre. Men ikkje eingong å sjå kva eit band som Quiet Riot har gjort så vellykka med moderne studioteknologi på ein gammal Slade-melodi, har overtalt oss til at det er verd å gjera det. Det var ein spontanitet og elektrisitet i dei songane då vi først gjorde dei som aldri kunne gjerast opp att igjen no. Det ville berre ikkje vera den same kjensla, uansett kor mykje pengar som blir tilbodne. Vi kjem ikkje til å prostituera vår eigen arv.»
Lea talte til Record Mirror i 1983 og sa: «Quiet Riot ringde oss og spurde om dei kunne bruka songen. Dei var litt frekke eigentleg fordi dei allereie hadde spelt han inn. Eg synest dei har gjort ein veldig god versjon. På grunn av suksessen til songen i USA, har vi òg fem store plateselskap som prøver å overby kvarandre og signera oss for ein stor avtale. Vi har hatt latterlege tilbod på telefon. Vi gir deg fem Rolls Royce viss du går med oss, sånt.»
I eit Ludwig-trommer-intervju sa Quiet Riot-trommeslagaren Frankie Banali: «Eg trur [Slade] var litt bitter over suksessen vår med songen deira. Dei hadde ein hit med han i andre territorium, men ikkje i USA, og seinare overskugga versjonen vår deira over heile verda. Ekte suksess i USA såg alltid ut til å sliippe unna Slade, så at Quiet Riot hadde ein stor hit med «Cum On Feel the Noize» var bittersøtt for dei. Då Quiet Riot spelte Hammersmith Odeon i London i 1983, tilbaud vi dei ein invitasjon komplett med limousinteneste for å delta på showet, men dei svarte aldri. Seinare handla eg i Kensington Market og gjekk på Jimmy Lea. Eg ønskte å ta handa hans og takka han for at han skreiv ein flott song. Han såg inn i ansiktet mitt og gjekk bort og etterlét meg med ikkje noko anna i handa enn luft! Eg ser på situasjonen slik: Quiet Riot fekk ei stor grad av suksess ved hjelp av den songen, og Slade mottok mykje pengar for problema sine. Greitt nok!»
Musikkvideo
Musikkvideoen til Quiet Riot sin versjon var fast på MTV. Den inneheldt ein tenåringsgut på soverommet sitt som lytta til songen på stereoanlegget sitt i hjørnet (som ganske enkelt er ein AM/FM-mottakar på toppen av to standard rektangulære høgtalarar). Plutseleg byrjar rommet å rista, og stereoanlegget byrjar å bli større og større og høgare og høgare (med høgtalarane no kileforma med strobelys). Guten prøver to gangar å skru ned volumet på den no massive storleiken på mottakaren, og prøver deretter å trekka ut støpselet. Når han gjer det og støpselet kjem ut av veggen, er det like stort som stereoanlegget og ser ut til å slå han ut. Bandet blir deretter vist og speler resten av songen. På slutten kjem guten til og innser at det heile var ein draum, og alt er tilbake til det normale, inkludert storleiken på stereoanlegget hans.
Solovej
Om songen
Songen deltok i den fyrste semifinalen av Vidbir 8. februar 2020. Der enda han på andreplass og avanserte til finalen laurdag 22. februar 2020. I finalen gjekk «Solovej» til topps hos både juryane og folket, og vann dimed tevlinga samanlagt. Som følgje av sigeren skulle songen vera det ukrainske til Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam og Nederland, men på grunn av koronavirusutbrotet i 2020 vart Eurovision Song Contest avlyst. Dette ville ha vore den fyrste gongen Ukraina stilte med ein song som berre har ukrainsk tekst.
I januar 2020 vart Ukraina trekt til å deltake i den fyrste semifinalen av Eurovision Song Contest. Semifinalen skulle ha vore arrangert i Rotterdam Ahoy i Rotterdam i Nederland tysdag 12. mai.
Fylkesveg 231 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 231 i Møre og Romsdal går mellom Eidem og Hamnneset i Fræna kommune. Vegen er 8,5 km lang.
Søre Petermannkjeda
Søre Petermannkjeda (tysk Südliche Petermannkette) er ei av Petermannkjedene, som går 35 km frå nordaust til sørvest frå Svarthausane til Gneisskolten i Wohlthatmassivet i Dronning Maud Land. Neustruevfjellet er ein 2900 meter høg fjelltopp som ligg 8 km nordaust for Gneisskolten.
Søre Petermannkjeda vart oppdaga og kartlagd frå flyfoto av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen (1938-1939), leia av kaptein Alfred Ritscher. Fjellkjeda vart namngjeven etter den sørlege plassringa i Petermannkjedene. Den tyske forma av namnet vart tilrådd av US-ACAN for å samsvare med dei andre fjellkjedene i Petermannkjedene.
Kjelder
''
Diskografien til Linda Ronstadt
Diskografien til Linda Ronstadt består av 24 soloalbum og eit konertalbum, i tillegg til ei rekkje samlealbum og 63 singlar. Ho spelte inn tre album med folkrockbandet The Stone Poneys og har fleire samarbeid med andre artistar.
Arai Terraces
Arai Terraces er ein rekkje terrassar med bresprekker og isfall like sør for Fazekas Hills, nær enden av Lowerybreen. Dei fekk dette namnet av geolog-gruppa frå New Zealand (1959–60) fordi dei er ein naturleg barriere for hundesledar slik at gruppa ikkje kunne krysse breen. Arai er eit māoriord for barriere.
Hans Jacob Nilsen
Hans Jacob Nilsen var ein norsk skodespelar og teatersjef frå Fredrikstad.
Klutschak Point
Klutschak Point er eit kupert nes 2 nautiske mil (3.7 km) søraust for Cape Demidov på sørkysten av Sør-Georgia. Kysten i nærleiken vart grovt kartlagd i 1775 av ein britisk ekspedisjon under Cook og i 1819 av ein russisk ekspedisjon under Bellingshausen. Neset sjølv finst på kart attende til kring 1900. Det vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter ei kartlegging av South Georgia Survey, 1951–52, etter Heinrich W. Klutschak, ein austerriksk kunstnar som var med den amerikanske selfangstskonnerten «Flying Fish» til Sør-Georgia i 1877-78. Han publiserte ei skildring av turen med eit skissert kart i 1881.
Tadeusz Ślusarski
Aktiv
I 1972 forbetra Ślusarski den polske rekorden i stavhopp til 5,31 m. Under sommar-OL 1972 var han ein av dei fire finalistane som ikkje klarde opningshøgda, og dermed kom på delt 11. plass.
Ślusarski var største favoritten til å ta EM-gull i Roma 1974, ettersom han i juni månad hadde sett polsk rekord med 5,42 meter, det nest beste stavhoppet i verda gjennom heile sesongen. Men i finalen mislukkast han i å ta seg over 5,30 m, og kom på ein delt sjuandeplass.
Ślusarski vart olympisk gullmedaljør i stavhopp under OL 1976 i Montreal. Han hoppa 5,50 meter, same høgda som sølvmedaljøren Antti Kalliomäki frå Finland og bronsemedaljevinnaren David Roberts frå USA presterte. Fire år seinare, under OL 1980 i Moskva hoppa han 5,65 m i stavfinalen og kom på delt andreplass bak landsmannen og gullvinnaren Władysław Kozakiewicz, som sette ny verdsrekord med eit hopp på 5,78 m.
I sitt siste store meisterskap, den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett i Helsingfors i 1983, vart Ślusarski nummer fire etter å ha gått over 5,55 meter.
Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap
Ślusarski omkom i ei bilulukke saman med gullmedaljøren i kulestøyt frå OL 1972, landsmannen Władysław Komar.
Diskursanalyse
Diskursanalyse er ein metode i sosiolingvistikken og eit generelt omgrep for ei rekkje tilnærmingsmetodar for å analysera skriftlege, munnlege og semiologiske hendingar. Sosiolingvistikken er den delen av språkvitskapen som arbeider med høvet mellom språk og samfunn, som vil seia studiet av språket som sosialt fenomen. Diskursanalyse er ein kvalitativ metode som analyserer språklege ytringar formidla i ein gjeven kontekst – ein såkalla diskurs. Ein diskurs er ei meiningsytring eller utveksling av kulturuttrykk på bestemde felt over tid. Diskursar kan etablera seg som eit sett kodar og teikn på eit område. En diskursanalyse er såleis ein analyse om korleis ei særskild gruppe tenkjer og skildrar verda. Diskursanalyse fell innanfor det sosialkontruktivistiske forskingsparadigmet.
Tyranny of Beauty
Tyranny of Beauty er det 51. albumet og det 23. studioalbumet til det tyske electronicabandet Tangerine Dream. Gitaristen Zlatko Perica er ikkje med på dette eller det neste albumet, Goblins' Club (1996), trass i at han var fulltidsmedlem i bandet. I staden speler gjestemusikarane Gerald Gradwohl og Mark Hornby på begge desse platene og under konsertane gruppa hadde i London i november 1996.
Vejle kommune
Vejle kommune er ein dansk kommune på Jylland i Region Syddanmark. Kommunen vart skipa i samband med kommunereforma i 2007 og er ei samanslåing av Børkop kommune, delar av Egtved kommune, Give kommune, Jelling kommune og tidlegare Vejle kommune.
Diskursanalyse
Metode
Målet med ein diskursanalyse er å analysera det språklege og det materielle innhaldet i ein diskurs, dette gjer ein ved å studera og analysera det lingvistiske innhaldet i ein eller fleire tekstar. I denne samanheng må ein forstå ordet tekst som eit vidt omgrep, som inneber alt som kan forståast som tekst, slik at til dømes samfunnsprosessar òg kan fortolkast som tekst. Døme på potensielle kjelder for materiale kan vera aviser, reklame, offentlege arkiv, bloggar osfr.
Tyranny of Beauty
Bakgrunn
Stilmessig er Tyranny Of Beauty i same bane som føregangarane. Sporet «Stratosfear 1995» er ei nyinnspeling av komposisjonen frå 1976, og var basert på ein idé av Jerome Froese: «Eg laga «Stratosfear» for moro skuld, kanskje for å ta han med på samlealbumet Tangents, og så sende eg han til Virgin og dei sa at han var tung til å gå innimellom dei andre spora på Tangents. Så me tenkte, ok, kanskje me kan ta han med på den neste plata...». «Largo» er ei innspeling av stykket til Georg Friedrich Händel. Edgar Froese sa: «Det er ein referanse til ei tid då folk hadde ein heilt annan tilnærmingsmåte til musikk. Om du lyttar til eit originalt Händel-stykke så vil du sjå at det er alle mogelege forskjellige kontrapunktiske melodilinjer der, forskjellie ting som skjer mot kvarandre heile tida. Det interessante var å finne ei ny melodilinje som kunne gå over alt det igjen og så andre som ikkje ville forstyrre. Og det som Linda gjorde på saksofonen fungerte godt.»
Diskursanalyse
Metode
I ein diskursanalyse vert ikkje forskaren sedd på som objektiv. Dette tyder ikkje nødvendigvis at forskaren bør vera objektiv som eit ideal, men at forskaren må forstå at han er subjektiv av natur. For å gjera ein diskursanalyse i eit tema bør ein difor ha god kunnskap innanfor området og forstå temaet som vert analysert før ein byrjar med sjølve analysen. Det ulike måtar å utføra ein diskursanalyse på i praksis, eit døme er Neumann som føreslår tre tema som bør sjåast på:
Tyranny of Beauty
Promo
Ein CD-5 kom ut med redigerte versjonar av fire spor og bonusspor «Quasar», som kom med på seinare utgåver av Tyranny of Beauty.
Diskursanalyse
Metode
Avgrensing handlar om å avgrensa – eller konkretisera – diskursane som skal inkluderast og materialet som vert analysert. Dersom forskaren skal sjå på innvandring i Noreg som hovuddiskurs er det mange tema som kan vera interessante å inkludera, som representasjonar av innvandrarar som kriminelle, asyldebatt, rasisme, politiske meiningar, formuleringar i lov og ytringsfridom, og også meir spesifikke debattar slik som debatten om bruk utanlandske flagg i 17. mai-tog. Det vil vera svært vandt for ein forskar å studera alle desse områda i eitt forskingsprosjekt. Difor må forskaren avgrensa studiet til kva han meiner er mest relevant.
Tyranny of Beauty
CD-ROM
Ein CD-ROM med same tittel vart publisert i Italia i 1995 som vedheng til magasinet New Age and New Sounds. Utanom multimedia-innhald inneheldt det to lydspor:
Diskursanalyse
Metode
I eit sosialkonstruktivistisk verdsbilete (ontologi) er det tillate å diskutera i kva for ein grad det finst ein røyndom utanfor den menneskelege oppfatninga, i den forstanden kan røyndom forståast som delte representasjonar. Ulike representasjonar kan dimed sjåast som konkurrerande røyndomar. I ein diskurs finn ein ofte ein dominerande røyndom og ein eller fleire mindre konkurrerande røyndomar. Det å sjå på representasjonar kan avdekka maktstrukturar og lag med meiningar. Dei ulike røyndomane kan avdekkast og skildrast igjennom til dømes ein innhaldsanalyse.
Flygehundar
Flygehundar (Pteropodidae), på eng.: fruit bats, old world fruit bats, flying foxes eller megabats, er den eine av dei to gruppene av flaggermus. Den andre gruppa er småflaggermus. Pteropodidae er også ein familie.
Dei fleste (men ikkje alle) artane er større enn småflaggermus. Dei minste er 6 cm lange, dei største blir 40 cm lange og har eit vengespenn på 1,5 m. Slike kjemper kan bli over eitt kilo tunge. Dei fleste flygehundar har store auge som gjer at dei kan orientere seg i halvmørke og i holer. Flygehundar har svært god luktesans. I motsetnad til småflaggermysene, brukar ikkje flygehundane ekkolokalisering. Unntaket er grotteflygehundar (slekta Rousettus), som brukar høgfrekvente klikkelydar til å orientere seg i holer.
Flygehundar er utbreidde i tropiske og subtropiske strøk frå Afrika til Aust-Asia og Australia. Flygehundar lever av frukt og blomenektar. Ofte blir frukta most, og berre fruktsafta blir konsumert. Tennene er tilpassa til å bite gjennom harde fruktskal. Store flygehundar må lande for å ete fruktene, medan dei mindre artane er i stand til å stå stille i lufta framfor ein blom eller frukt. Mange flygehundar hjelper til med å spreie pollen og frø.
Artar
Familien Pteropodidae er delt inn i sju underfamiliar med 186 total bevarte artar, representert med 44-46 slekter;
FAMILIEN PTEROPODIDAE Merk: Engelske tittelar er inkludert.
Fylkesveg 231
Fylkesveg 231 finst i fleire fylke i Noreg:
Skanör og Falsterbo
Skanör og Falsterbo er ein svensk by i Vellinge kommun i Skåne län i Skåne. I 2000 hadde tettstaden 6 861 innbyggjarar.
Lagoon Point
Lagoon Point er eit nes som ligg aust for innløpet til Little Jason Lagoon i Jason Harbor, på nordkysten av Sør-Georgia. Det vart kartlagd av DI i 1929 og kalla Bluff Point. Dette namnet vart endra til Lagoon Point på eit kart publisert i 1930.
Skanör og Falsterbo
Skanör og Falsterbo er to tvillingbyar som nesten er vokse saman. Fram til 1754 var det to byar. Byene er kjende for attraksjonar som Falsterbohus, Skanør borg og ikkje minst Skånemarknaden i mellomalderen, frå den gongen Skåne var ein del av Danmark.
Fylkesveg 240 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 240 i Møre og Romsdal går mellom Tverrfjella og Nerland i Fræna kommune. Vegen er 8,8 km lang.
Salihorsk
Salihorsk er ein belarusisk by i Minsk voblast. I 2010 hadde byen 102 335 innbyggjarar.
Fylkesveg 240 (fleirtyding)
Fylkesveg 240 finst i fleire fylke i Noreg:
Pitkairnsk
Pitkairnsk (Pitkern) eller norfolk (Norfuk) er eit kreolspråk som er ei blanding av 1700-talsengelsk og tahitisk. Det er offisielt språk på Pitcairn og Norfolkøya. Språket vert tala av over 580 menneske på Norfolkøya, og fleire andre stadar, blant anna i Australia og på New Zealand av utvandrarar frå Pitcairn og Norfolkøya.
Arja Saijonmaa
Arja Enni Helena Saijonmaa er ein internasjonalt vidgjeten songar. Ho har òg vore politikar i Svenska Folkpartiet i Finland, og har vore engasjert som ambassadør for Dei sameinte nasjonanes høgkommissær for flyktningar.
Karriere
Arja Saijonmaa studerte ved det finske Sibelius-Akademin (Sibelius-Akatemia på finsk), eit universitet som undervisar i musikk, og er dessutan cand. philol. (fil.kand.) i drama, litteratur og musikkvitskap frå Helsingfors universitet. Ho slo gjennom som songarinne i Sverige med songen «Jag vill tacka livet», ei omsetjing til svensk av «Gracias a la vida» (som var gjort kjend av den chilenske musikkgruppa Inti-Illimani med songaren Violeta Parra), og vart ein særs populær artist på 1970-talet.
Arja Saijonmaa har lagt for dagen stor breidd i si musikalske verksemd, som femner om til dømes songar av Zarah Leander, Mikis Theodorakis og eit repertoar innan klassisk musikk. Til saman har ho spelt inn 35 album på mange ulike språk, mellom anna finsk, svensk, norsk, spansk, italiensk, gresk, tysk, fransk, og engelsk. Ho har òg medverka i filmar, mellom anna Anna Svärd og Herr Puntila och hans dräng Matti. I 2007-2008 var ho med i andre sesongen av Sveriges Televisions serie Stjärnorna på slottet, ein populær portrettserie som gjekk på lufta i jol- og nyårshelga. Ho har òg skrive ei bok med tittelen Sauna, omsett til norsk av Gunnel Malmström, om den finske sauna-tradisjonen (badstove-tradisjonen), Oslo 1997, og ei bok som på norsk har tittelen En ung naken kvinne - historien om Mikis og meg, omsett til norsk av Jørn Roeim, Oslo 2010.
Arja Saijonmaa bur no i Stockholm og Paris.
Filmografi
Arja Saijonmaa har vore med i desse filmane:
Skweeze Me, Pleeze Me
«Skweeze Me, Pleeze Me» er ein song av det britiske rockebandet Slade, gjeve ut i 1973 som ein singel utan album. Han var skriven av solovokalisten Noddy Holder og bassisten Jim Lea, og produsert av Chas Chandler. Songen gjekk til topps i Storbritannia og var den femte singelen deira som klarte dette. Han låg inne på lista i ti veker. Songen selde til sølvplate i Storbritannia i juli 1973. Songen vart inkludert på samleplata deira Sladest.
Bakgrunn
Lea hadde opphavleg ideen til refrenget til «Skweeze Me, Pleeze Me» etter å ha vitja den vanlege puben til bandet, The Trumpet i Bilston, der han såg den lokale pianisten Reg Kierle opptre. Under utgjevinga av songen, var trommeslagar Don Powell involvert i ei nesten dødeleg bilulykke i juli, noko som ei kort stund kasta tvil over eksistensen til bandet. Trass i den kritiske tilstanden hans, var Powell i stand til å komma seg og bandet gjekk inn i studioet for å spela inn materiale til deira neste album Old New Borrowed and Blue seinare på året.
Marknadsføring
På grunn av bilulykka til Powell vart det ikkje filma nokon musikkvideo for å promotere singelen. Bandet dukka opp to gangar i det britiske musikkshowet Top of the Pops før krasjen til Powell. Etterpå ville produsentane av showet ikkje tillata Slade å opptre som eit tremanns band, så framtidige sendingar av songen viste at studiopublikum dansa til songen i staden. Før ulukka til Powell framførte bandet òg songen, saman med B-sida, på det britiske TV-programmet Lift off with Ayesha.
Mottaking
Etter utgjevinga kommenterte Record Mirror at Holder hadde vokal som eit «tilfredsstillande utstillingsvindauge». Sjølv om dei følte at songen ikkje var ulik tidlegare songar av bandet, la dei til: «den rullande rytmen pressar det heile saman med alarmerande entusiasme og lyst». New Musical Express sa: «Starten er masete, og 'whoa-whoa'-a i refrenget er ei plage. Rytmen er sterk og orda i versa er dei beste til no, men alt dette slår ikkje 'Mama Weer All Crazee Now' eller 'Gudbuy T'Jane'.» Det amerikanske magasinet Cash Box oppførte singelen som ein av «vekas val» i løpet av november 1973. Dei følte at songen som vanleg var «hardtdrivande» og spådde at han ville «gje dei deira første store hit i Statane».
Pave Johannes
Pave Johannes kan visa til fleire pavar (og motpavar). Namnet Johannes er blitt nytta både av paven i Roma, koptiske pavar og ortodokse patriarkar.
Skåpafors
Skåpafors er ein svensk tettstad i Bengtsfors kommun i Västra Götalands län i landskapet Dalsland. I 2005 hadde tettstaden 313 innbyggjarar. Skåpafors ligg ca. Fem kilometer aust for Bengtsfors.
Pave Johannes
{|
Fylkesveg 400 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 400 i Møre og Romsdal går mellom Grandfjæra og Reknes i Molde kommune via Strandgata, Storgata og Julsundvegen. Vegen er 1,7 km lang.
Larsen Point
Larsen Point er eit nes på vestsida av innløpet til Cumberland Bay på nordkysten av Sør-Georgia. Det er kalla opp etter kaptein Carl Anton Larsen, som vitja Cumberland Bay med «Jason» i 1893-94.
Da vidna
«Da vidna» (kviterussisk Да вiдна; norsk omsetjing 'til daggry') er ein song frå 2020 som vert framført av den kviterussiske duoen VAL. Songen vann den kviterussiske songtevlinga Natsionalnij Otbor 28. februar 2020 og skulle ha vore det kviterussiske bidraget i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland, men 18. mars 2020 avlyste EBU Eurovision Song Contest på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020.
Om songen
Songen vart gjeven ut 27. januar 2020 og er komponert av musikerparet Valjeryja Hrybusava og Vladislav Pasjkjevitsj som utgjer duoen VAL. Dei har skrive songen saman med Nykyta Najdjenov. Songen var eitt av 95 bidrag som vart sende inn til den kviterussiske songtevlinga Natsionalnij Otbor i regi av statskringkastaren BRTK. Vinnaren av Natsionalnij Otbor får representere Kviterussland i Eurovision Song Contest.
I januar 2020 kunngjorde BRTC at «Da vidna» var ein av dei tolv songane som var plukka ut til finalen i Natsionalnij Otbor 28. februar 2020. I finalen var songen nummer to hos både juryen og tv-sjåarane, men vann samanlagt med 20 poeng. Med sigeren vart «Da vidna» det kviterussiske bidraget i Eurovision Song Contest 2020, og den skulle ha delteke i den fyrste semifinalen tysdag 12. mai 2020. Men på grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 såg EBU seg nøydt til å avlyse Eurovision Song Contest for å hindra spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen COVID-19. Songen fekk dimed aldri deltake i Eurovision Song Contest.
Vilhelm Sandberg
Vilhelm Sandberg var ein norsk prest og stortingsmann fødd i Onsøy.
Sandberg var son til ein klokkar og voks opp i Fredrikshald. Han vart student i 1827 og cand. theol. i 1834. I desse åra pleia han nært vennskap med Henrik Wergeland, og var mellom anna aktiv i «Stumpefeiden». Fyrst i 1847 fekk han seg stilling som sokneprest, då i Lenvik. År 1853 flytta han til tilsvarande embete i Skjerstad, eit embete han styrte til han døydde.
Sandberg var 2. varamann til Stortinget 1857-58 for Finmarkens amt. Han var 3. representant for Nordlands amt på Stortinget i 1868-69, medlem av Lagtinget og næringskomite nr 1. Ordførar i Skjerstad 1863-66.
Han døydde på prestegarden i Skjerstad i 1871.
Tomoe Kato
Tomoe Kato er ein japansk fotballspelar.
The Band
The Band var eit kritikarrost og viktig rockeband. Den originale gruppa bestod av kanadiarane Rick Danko (bassgitar, kontrabass, fele, trombone, vokal), Garth Hudson (klaverinstrument, saksofon, trompet), Richard Manuel (piano, trommer, barytonsaksofon, vokal), Robbie Robertson (gitar) og amerikanaren Levon Helm (trommer, mandolin, gitar, vokal). Alle fem medlemmene var kjende musikarar kvar for seg.
Medlemmene i The Band kom først i lag då dei vart med i bandet til rockabillyartisten Ronnie Hawkins som The Hawks, ein etter ein mellom 1958 og 1963. Då dei forlét Hawkins i 1964, var dei ei kort stund kjend som The Levon Helm Sextet med saksofonisten Jerry Penfound som den sjette medlemmen, så Levon and the Hawks etter at Penfound forlet bandet. I 1965 gav dei ut ein singel på Ware Records under namnet Canadian Squires, men gjekk attende til Levon and the Hawks for ei innspeling for Atco seinare i 1965. Om lag på same tid hyrte Bob Dylan Helm og Robertson inn for to konsertar, og så heile bandet for den amerikanske turneen hans i 1965 og verdsturneen i 1966. Dei vart òg med han på dei uformelle innspelingane som seinare vart The Basement Tapes.
Fordi dei alltid vart kjend som «bandet» eller «the band» for forskjellige frontmenn, så sa Helm at «The Band» fungerte bra som eit namn for gruppa og forlét Saugerties i New York for å spele inn sine eigne songar. Dei spelte inn dei mest kritkarroste albuma sine seint i 1960-åra: Debutplata Music from Big Pink frå 1968 (med singelen «The Weight») og The Band i 1969. I 2004 vart «The Weight» rangert som den 41. beste songen av Rolling Stone på lista deira over dei 500 største songane gjennom tidene.
The Band vart oppløyst i 1976, men kom saman att i 1983 utan gitaristen Robbie Robertson. Sjølv om The Band alltid har vore meir populære hos musikkritikarane og hos andre musikarar enn hos det generelle publikum, har dei alltid vorte sett opp til og vore eit viktig band. Gruppa vart innlemma i Canadian Music Hall of Fame i 1989 og Rock and Roll Hall of Fame i 1994. I 2004 rangerte Rolling Stone dei på 50. plass på lista si over dei 100 største artistane gjennom tidene, og i 2008 fekk dei Grammyprisen Lifetime Achievement Award (ein ærespris).
Oversyn
Musikken til The Band blanda mange element, hovudsakleg gammal country og tidleg rock and roll, sjølv om rytmeseksjonen ofte likna Stax eller Motown, og Robertson har omtalt Curtis Mayfield og Staple Singers som viktige inspirasjonskjelder. Dette førte til ein syntese av mange musikksjangrar. Av låtane til bandet var særs få av dei tidlege songane deira baserte på vanlege blues og doo-wop akkordskifte.
Alle medlemmane i bandet kunne spele mange instrument. Dei skifta derimot lite på instrumenta då dei heldt konsertar, men under innspelingane kunne musikarane spele i lag i mange samansetningar. Hudson klarte særleg å få må ut mange forskjellige klangar frå Lowrey-orgelet sitt, som på refrenget til «Tears of Rage», der det høyrest ut som ein mellotron. Tromminga til Helm vert ofte rosa, og kritikaren Jon Carroll sa at «Helm er den einaste trommisen som kan få deg til å gråte», medan den kjende studiotrommeslagaren Jim Keltner har sagt at han tok til seg mange av teknikkane til Helm.
Songarane Manuel, Danko og Helm førte kvar med seg ei særeigen stemme til The Band. Den søramerikanske stemma til Helm hadde meir enn eit hint av country i seg, Danko hadde ei tenorstemme, og Manuel skifta mellom falsett og baryton. Dei song ofte i lag i harmoni. Sjølv om dei ofte delte synginga likt mellom seg, har både Danko og Helm sagt at dei såg på Manuel som hovudsongaren i bandet.
Robertson var den viktigaste låtskrivaren i bandet, men han song berre solovokal på tre studiosongar av bandet («To Kingdom Come», «Knockin' Lost John» og «Out Of The Blue»). Denne rolla, og at Robertson seinare kravde opphavsretten til dei fleste songane, førte seinare til mykje fiendskap, særleg mellom Helm og Robertson. Helm skriv i sjølvbiografien sin This Wheel's on Fire - Levon Helm and the Story of The Band at Robertson i røynda ikkje var hovudlåtskrivaren i bandet, og at songane til The Band ofte vart spelte inn og laga som eit samarbeid mellom alle medlemmane. Robertson hevda på si side at Helm ikkje hadde skrive nokre av songane som var tilskriven Robertson og dottera hans har seinare i eit brev til Los Angeles Times peikt på at nesten alle songane på soloalbuma til Levon Helm er skriven av andre. Striden starta i 1980-åra då det meste av honorara for låtskrivinga gjekk til Robertson aleine, medan dei andre var avhengig av turneverksemd for å få inntekter. Dette hadde ikkje vore ei sak i 60- og 70-åra, då mange av songane til Band, hovudsakleg tilskriven Robertson aleine, vart spelte av mange andre artistar, som Smith si utgåve av «The Weight» for filmmusikken til Easy Rider og Joan Baez si utgåve av «The Night They Drove Old Dixie Down» i 1971.
Produsenten John Simon er omtalt som den «sjette medlemmen» i the Band for å ha produsert og spelt på Music from Big Pink, medprodusert og spelt på The Band, og for å ha spelt på fleire av songane deira fram til gjenforeiningsalbumet deira Jericho i 1993.
Tidlege år: The Hawks
Medlemmene av The Band kom gradvis saman som ein del av den Toronto-baserte gruppa til rockabillyartisten Ronnie Hawkins, The Hawks: Helm, eit originalt Hawk-medlem som reiste med Hawkins frå Arkansas til Ontario, så Robertson, Danko, Manuel og til slutt Hudson. Hawkins var populær i og rundt Toronto og han hadde ein effektiv måte å fjerne dei musikalske konkurrentane sine. Når eit lovande band dukka opp, hyrte Hawkins dei beste musikarane frå banda til si eiga gruppe. Både Robertson, Danko og Manuel kom inn i bandet på denne måten.
Dei fleste av medlemmene var villige til å bli med i bandet til Hawkins, men det var langt verre å få med Hudson. Han han hadde fått ein universitetsgrad og planla ei karriere som musikklærar og var berre interessert i å spele rock som ein hobby. The Hawks likte særs godt den ville, fulle orgelstilen hans, og bad han ofte inntrengande om å verte med. Hudson gav seg til slutt, så lenge Hawks-medlemmene kvar betalte han $10 per veke for å vere instruktøren deira. Alle teoretiske musikkspørsmål vart retta til Hudson. Hudson fekk litt ekstra inntekter og klarte samstundes å overtale familien om at utdanninga hans ikkje var bortkasta. Piano-orgel-kombinasjonen var uvanleg i rockemusikk, og med den aggressive spelestilen førte Hudson med seg eit nytt musikalsk aspekt.
"Det finst eit syn om at jazz er «vondt» fordi det kjem frå vonde folk, men i røynda var dei største prestane på 52nd Street, og i gatene i New York City musikarar. Dei gjorde den beste lækjande jobben. Og dei visste kva musikk som ville lækje og gjere folk godt."
Robertson sa seinare «Til slutt hadde Hawkins bygd oss opp til eit punkt der vi overgjekk musikken hans og måtte forlate han. Han skaut eigentleg seg sjølv i foten, velsigne han, ved å spisse oss til eit så framifrå band at vi berre måtte ut i verda, fordi vi visste at visjonen hans berre var for han sjølv, og vi var alle yngre og musikalsk meir ambisiøse.»
Dei spelte inn singlar og turnerte mykje, vanlegvis under namnet Levon and the Hawks, men fann lite suksess, delvis fordi dei utan Hawkins mangla ein skikkeleg frontmann.
I 1965 møtte Levon og bandet bluessongaren og munnspelaren Sonny Boy Williamson. Dei ønskte å spele inn plate i lag med han, og tilbaud seg å vere bandet hans, men Williamson døydde kort tid etter møtet.
Med Bob Dylan
Etter å ha høyrt bandet spele og eit møte med Robertson, inviterte Dylan Helm og Robertson med seg i bandet. Etter to konsertar for Dylan, fortalte Helm og Robertson at dei ville vere lojale mot bandkameratane, og sa at dei berre ville halde fram å spele med han om han hyrte heile the Hawks. Dylan godtok dette og inviterte Levon and the Hawks med seg på turne. Gruppa ønskte dette, sidan dei visste at dei ville syne seg fram for eit langt større publikum, men frykta samstundes at musikken deira var for forskjellig frå hans. Dei rekna seg sjølv som eit tett rock- og rhythm and blues-band og visste at Dylan tidlegare hovudsakleg hadde spelt akustisk folkemusikk og protestsongar. I tillegg hadde dei lite peiling på kor populær Dylan hadde vorte internasjonalt.
Med Dylan spelte dei fleire ville konsertar frå september 1965 til mai 1966 og markerte den siste overgangen til Dylan frå folkemusikk til rock. Turneane, som er av dei mest omtalte i rockehistoria, var visstnok òg prega av den heftige metamfetaminmisbruken til Dylan, og somme i the Hawks deltok i denne framferda. Dei fleste konsertane vart møtt av plagsame folkemusikktilhengjarar, som ikkje likte den nye musikalske retninga til Dylan. Helm vart så påverka av den negative mottakinga at han forlet turneen etter tre månader og vart ikkje med bandet vidare verken i 1965 eller på verdsturneen i 1966. Helm arbeidde denne tida som oljearbeidar i Mexicogolfen.
Under og mellom turneane prøvde Dylan og the Hawks fleire gonger å spele inn musikk i studio, men utan dei heilt store resultata. Innspelingar i oktober og november førte til ein brukande singel, «Can You Please Crawl Out Your Window», og to innspelingsdagar i januar 1966 som var meint for det neste albumet til Dylan, Blonde on Blonde, kunne heller ikkje nyttast. Då dei flytta frå studioet til Columbia i New York til Nashville, hadde Robertson erstatta Mike Bloomfield som hovudgitaristen til Dylan. Dei andre medlemmene i the Hawks vart ikkje inviterte til Nashville, sjølv om Danko er tilskriven på bass og Hudson på klaverinstrument og saksofon på Blonde on Blonde.
Med Mickey Jones på trommer (erstatta Sandy Konikoff, som hadde teke over då Levon Helm drog), spelte Dylan and the Hawks i Free Trade Hall i Manchester i England, i mai 1966. Konserten vart legendarisk då ein fyr i publikum mot slutten av det elektriske settet til Dylan ropar «Judas!». Etter ein liten pause svarar Dylan, «I don't believe you. You're a liar!» («eg trur ikkje på deg. Du er ein løgnar!») Han snudde seg så mot the Hawks og sa «Play it fucking loud!», før dei la ut på ein syrleg versjon av «Like a Rolling Stone».
Manchester-konserten sirkulerte lenge på piratopptak (og ofte omtalt som ein konsert i Royal Albert Hall). Innspelinga av konserten vart ein av dei mest kjende i heile karrieren til Dylan. I ei melding i 1971 i magasinet Creem stod det «Reaksjonen min er at det var ei krystallisering av alt som er rock'n'roll, på sitt beste, det fekk kjeven min til å falle, kroppen min til å røre seg, å sprette opp av stolen ... Det er ei oppleving ein berre må dele, å spele om att og om att for dei som ein veit tørstar etter slike gleder. Om eg snakkar om ein nesten ærverdig måte om denne musikken, er det ikkje fordi eg har mista perspektivet, men nettopp fordi eg har funne det, i musikken, ja, som vart laga fem år sidan. Men han er der og ikkje mogeleg å oversjå» Då konserten omsider kom ut offisielt i 1998, erklærte kritikaren Richie Unterberger at plata var «eit viktig dokument i rockehistoria»
Den 29. juli 1966, under ein pause i turneane, vart Dylan hardt skadd i ei motorsykkelulukke, og trekte seg tilbake i delvis isolasjon i Woodstock i New York. Ein periode spelte the Hawks på barar og vegkroer, og stundom for andre songarar, (mellom anna ei kort stund for Tiny Tim). Dylan inviterte the Hawks heim til seg i Woodstock, der dei spelte inn ei rekkje demoinnspelingar som seinare vart gjevne ut som The Basement Tapes.
Music from Big Pink og The Band
I lag med Helm starta the Hawks å skrive sine eigne songar i eit stort rosa hus dei leigde, som dei kalla «Big Pink», i West Saugerties (nær Woodstock). Då dei gjekk i studio hadde dei enno ikkje eit skikkeleg namn på bandet. Soga varierer om korleis dei til slutt kom fram til «The Band». I The Last Waltz hevdar Manuel at dei ønskte å kalle seg anten «The Honkies» eller «The Crackers», men plateselskapet godtok ikkje dette. Robertson sa så at då dei spelte med Dylan så kalla alle dei berre for «bandet» eller «the band», og dette vart hengande ved. I starten mislikte dei namnet, men etter kvart byrja dei å like det, og syns det var både audmjukt og dumdristig. Rolling Stone kalla dei «The band from Big Pink».
Etter suksessen med Big Pink la bandet ut på turne og spelte mellom anna på Woodstockfestivalen (som ikkje er med på den kjende Woodstock-filmen på grunn av juridiske flokar) og ein konsert med Dylan på Isle of Wight-festivalen i Storbritannia i 1969 (fleire av songane frå denne konserten vart sidan gjevne ut på Dylan sitt Self Portrait). Same året reiste dei til Los Angeles for å spele inn oppfølgjaren The Band (1969). Med den medvitne landlege utsjånaden på plateomslaget, til songane og arrangementet på låtane, stod albumet i kontrast til anna populær musikk på denne tida. Ein bør merke seg at fleire andre artistar, som Dylan på John Wesley Harding og The Byrds på Sweetheart of the Rodeo, hadde gjort liknande stilmessige grep. The Band inneheld songar som framkalla det gamle, landlege Amerika, frå borgarkrigen i «The Night They Drove Old Dixie Down» til organiseringa av bønder «King Harvest (Has Surely Come)».
Desse to første albuma vart produserte av John Simon, som i praksis var eit gruppemedlem. Han hjelpte til med arrangementa, og spelte stundom instrument (piano eller tuba). Simon har fortalt at han ofte vert spurt om korleis dei kom fram til dei særeigne blåseseksjonane og sa at utanom Hudson (som var ein dyktig saksofonist), så var ikkje dei andre på langt nær så flinke, så dei måtte vere kreative for å utnytte den avgrensa teknikken deira.
Rolling Stone hylla The Band på denne tida, og gav dei kanskje meir merksemd enn noko anna band. Artiklane til Greil Marcus har særleg medverka til mystikken kring the Band. The Band var òg på framsida av Time Magazine den 12. januar 1970.
The Band vart ein kritisk og kommersiell triumf og i lag med musikk frå The Byrds og The Flying Burrito Brothers, grunnla dei den nye musikksjangeren countryrock, som seinare vart teken til nye kommersielle nivå av artistar som Eagles. Både Big Pink og The Band påverka òg andre artistar på denne tida, og både Eric Clapton og George Harrison har sagt at The Band hadde stor innverknad på den musikalske retninga deira seint i 1960-åra og tidleg i 1970-åra. Clapton skal til og med ha hatt eit ønske om å bli med i gruppa.
Stage Fright, Cahoots og Northern Lights - Southern Cross
Etter det andre albumet deira la the Band ut på den første store turneen sin. Angsten og problema som berømmelsen deira førte med seg gjorde at songane deira etter kvart omhandla mørkare tema som frykt og framandgjering og det neste albumet deira fekk namnet Stage Fright (1970) («scenefrykt»). På albumet var musikaren, lydteknikaren og produsenten Todd Rundgren lydteknikar og det vart spelt inn på ein scene i Woodstock i New York. Bandet starta no å vise teikn til indre stridar. Som på dei førre albuma var det Robertson som var hovudlåtskrivaren, men den kjende vokalstilen til dei tre solosongarane i bandet var mindre framtredande på dette albumet.
Etter Stage Fright deltok the Band i Festival Express, ein stor konsertturne i Canada med fleire stjerneartistar som Janis Joplin og Grateful Dead. I dokumentarfilmen frå turneen som kom ut i 2003, kan ein sjå ein full Danko som spelar i lag med Jerry Garcia, Bob Weir og Joplin på «Ain't No More Cane».
På denne tida tok Robertson større kontroll over the Band. Dette var fleire i bandet, og særleg Helm, motvillig til. Helm skulda Robertson for å vere autoritær og grådig, medan Robertson på si side hevda at han måtte ta kontrollen fordi andre medlemmer i bandet hadde vorte meir upålitelege. Han meiner mellom anna at han prøvde å overtale Manuel til å skrive eller vere med å skrive fleire songar, men at Manuel bukka under for narkotikamisbruket sitt.
Trass i dei aukande problema mellom musikarane, spelte the Band inn det neste albumet sitt, Cahoots (1971). Cahoots inneheld songar som Bob Dylan sin «When I Paint My Masterpiece», «4% Pantomime» (med Van Morrison) og «Life Is A Carnival med blåsearrangement frå Allen Toussaint. Medverknaden til Toussaint var eit viktig tillegg for det neste prosjektet til the Band.
Eit av dei meir kjende av dei seinare albuma deira er konsertplata Rock of Ages (1972), spelt inn på nyårsaftan 1971/1972 med ei blåserekkje på scenen. Blåsearrangementet vart igjen skriven av Allen Toussaint. Bob Dylan kom med på scenen for dei fire siste songane, mellom anna ein versjon av «When I Paint My Masterpiece».
I 1973 gav The Band ut Moondog Matinee, eit album med berre coversongar. Det vart ikkje halde turne etter albumet, og det fekk berre blanda kritikk. Dei spelte som oppvarming for Grateful Dead for to konsertar denne sommaren ved Roosevelt Stadium i Jersey City i New Jersey. Dei spelte òg på den legendariske Summer Jam at Watkins Glen. Denne massive konserten fann stad på Grand Prix Raceway utanfor Watkins Glen i New York den 28. juli 1973. Over 600 000 menneske deltok på festivalen, der både Grateful Dead og The Allman Brothers Band spelte.
The Band slo seg så saman med Dylan att og spelte først inn albumet Planet Waves i lag med han. Det kom ut i januar 1974, før dei la ut på turne i lag med 40 konsertar i Nord-Amerika i januar og februar 1974. Seinare på året kom konsertalbumet Before the Flood ut med musikk frå denne turneen.
I 1975 gav The Band ut Northern Lights - Southern Cross, det første albumet deira med nye songar sidan Cahoots i 1971. Alle åtte songar var skrivne av Robertson. Trass i dårleg sal fekk albumet god kritikk. Levon Helm set dette albumet høgt i boka si This Wheel's on Fire: «Det var det beste albumet vi hadde gjort sidan The Band.» Høgdepunkt frå albumet er mellom anna «Ophelia» og «It Makes no Difference», begge framført på konserten i The Last Waltz. Ein annan kjend song frå albumet er den episke soga «Acadian Driftwood». Hudson eksperimenterer meir på dette albumet med synthesizerar, som på «Jupiter Hollow».
Steershead Crevasses
Steershead Crevasses er eit stort omroåde med bresprekkar som ligg 110 km sør for Roosevelt Island aust i Rossisen. Konturen av bresprekkane minnar om eit svært ror (steer's head på engelsk). Dette er eit unikt landemerke når ein flyg i ei direktelinje mellom McMurdo-basen og Byrd-stasjonen og pilotar frå U.S. Navy nytta ofte «roret» som eit navigasjonspunkt. Dette merka Kenneth Bertrand og Fred Alberts på ein flytur i november 1962 frå McMurdo til Byrd. Etter forslaget deira vart namnet Steershead Crevasses godkjend av U.S. Advisory Committee on Antarctic Names.