cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
McKellarbreen
McKellarbreen er ein sidebre som flyt sør langs austsida av Evans Ridge og ut i Pearl Harborbreen i Victory Mountains i Victoria Land. Han vart namngjeven av det nordlege laget til New Zealand Federated Mountain Clubs Antarctic Expedition (NZFMCAE), 1962–63, etter I.C. McKellar, ein geolog og glasiolog med geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1957–58, som undersøkte området kring Tuckerbreen.
Polis i Albania
Polis er ein tidlegare landkommune i regionen Elbasan i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Librazhd.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Polis 3 385 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Polis ein del av distriktet Librazhd. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Kjetil Thorsen
Kjetil Trædal Thorsen er ein norsk arkitekt og professor fødd i Haugesund og oppvaksen på Karmøy. Han er partnar i arkitektfirmaet Snøhetta, som han var med å starta i 1987.
Etter fleire år i Tyskland og Storbritannia, starta han utdanninga si som sivilarkitekt ved Technischen Universität Graz i Austerrike. Han har arbeidd hos David Sandved i Haugesund (1981), Espen Tharaldsen (Arbeidsgruppen Hus) i Bergen (1982–1983) og Ralph Erskine i Stockholm (1983–1984).
Thorsen er kjent for å ha bidrege til å teikna byggverk som OL-museet i Lillehammer, Bibliotheca Alexandrina i Egypt og Operahuset i Oslo. Thorsen er professor ved Universität Innsbruck.
Thorsen vart på 50-årsdagen sin i 2008 utnemnd til kommandør av Den Kongelige Norske St. Olavs Orden «for hans innsats for arkitekturen». I 2011 vart han utnemnd til æresdoktor ved NTNU. I 2013 var han tildelt den svenske Prins Eugen-medaljen.
Flugeskvettar
Flugeskvettar omfattar 47 fugleartar i 13 slekter i familien Petroicidae. Alle er endemiske til Australasia: Ny-Guinea, Australia, New Zealand og ei rekkje Stillehavsøyar så langt aust som til Samoa. Lokalt blir artar i familien kalla tilsvarande dei norske nemningane raudstrupar, krattraudstrupar og flugesnapparar. Dei er likevel berre fjernt i slekt med flugesnapparar, Muscicapidae, som andre artar med slike namn høyrer inn i, og med monarkflugesnapparar, Monarchidae.
Kjenneteikn
Reiret er koppforma, vanlegvis konstruert av hoa, og ofte plassert i ein vertikal forgreining av eit tre eller ein busk, mange artar er ekspertar på å leggje mose, bork eller lav på utsida av reiret som kamuflasje, noko som gjer det svært vanskeleg å oppdage, jamvel når det er lagt på ein tilsynelatande framtredande plass.
Artslista
Slekt Monachella
Slekt Microeca
Slekt Eugerygone
Slekt Petroica
Slekt Melanodryas
Slekt Tregellasia
Slekt Eopsaltria
Slekt Poecilodryas
Slekt Heteromyias
Slekt Pachycephalopsis
Slekt Drymodes
Showgirl: The Greatest Hits Tour
Showgirl: The Greatest Hits Tour var ein konsertturne av den australske songaren Kylie Minogue. Minogue planla opphavleg konsertar i Australia og Asia under turneen, men ho vart tvinga til å avbryte då ho vart diagnostisert med brystkreft. Ho gjenopptok turneen den 11. november 2006 med ein konsert i Sydney med ein revidert settliste og nye kostyme. Turneen er berekna til å ha spelt inn over 19,9 millionar dollar i Storbritannia åleine.
Speleliste
Act 2: Smiley-Kylie
Act 4: What Kylie Wants, Kylie Gets
Act 5: Dreams
Act 6: Kyliesque
Act 7: Minx in Space
MS «Queen Elizabeth 2»
MS «Queen Elizabeth 2» var eit cruiseskip som tilhøyrde Cunard Line og var i virke frå 1969 til 2008.
Skipet var kalla opp etter det transatlantiske passasjerskipet RMS «Queen Elizabeth». MS «Queen Elizabeth 2» var flaggskip for reiarlaget fram til fartøyet vart erstatta av RMS «Queen Mary 2» i 2004. Det vart bygd i Clydebank, ved elva Clyde i Skottland.
Gjennom 40 år i fart sigla skipet over det meste av verda, og vart i den siste perioden sett inn i cruisefart frå Southampton. Skipet vart teke ut av teneste mot slutten av 2008 og vart sidan nytta som flytande hotell i Palm Jumeirah i Dubai.
Megion
Megion (russisk Мегион) er ein by i Khanty-Mansia i Russland med om lag 50 000 innbyggjarar. Han ligg på høgre breidda av elva Ob, rundt 380 km aust for Khanty-Mansijsk.
Busetnaden vart første gong nemnd i 1810. I 1961 vart dei første oljeførekomstane i Vest-Sibir funne der. Byen er no eit senter for olje- og naturgass-industrien.
1-2-Switch
1-2-Switch er eit selskapsspel som er utvikla av Nintendo til Nintendo Switch. Spelet inneheld 28 minispel som er laga for å visa fram funksjonane til Joy-Con-handkontrollane. Det vart gjeve ut den 3. mars 2017, same dato som Nintendo Switch vart lansert.
Iver Andreas Günther Holter
Iver Andreas Günther Holter var ein norsk jurist, kjøpmann og stadskaptein i Drammen. Han var òg tilsett i tollvesenet.
1-2-Switch
1-2-Switch gjer aktiv bruk eigenskapane til Joy-Con-handkontrollane, mellom anna registrering av rørsler, vibreringsfunksjonen og IR-kameraet. I spelet blir spelarane oppmoda til å sjå på kvarandre i staden for skjermen og bera seg åt ut ifrå lydeffektane i spelet og reaksjonane til motspelaren.
Carl-Erik Torp
Carl-Erik Torp er ein norsk tidlegare fotballspelar frå Kolbotn. I 2011-sesongen spelte han for Tippeligaklubben SK Brann. Han gjekk til Brann frå Kongsvinger IL Toppfotball 11. november 2010. Han spelte den første Brann-kampen sin i første serierunde i 2011, 20. mars 2011.
1-2-Switch
Minispel
1-2-Switch inneheld 28 ulike minispel derav dei fleste krev to deltakarar. Minispela er:
Carl-Erik Torp
Hjartestans i 2011
Sundag 25. september spelte Torp for Brann i ein bortekamp mellom Brann og Sogndal Fotball. Under kampen fall Torp om og fekk hjartestans. Han vart straks flogen til Haukeland Sjukehus i luftambulanse, og overlevde. Etter dette måtte han leggja opp som toppfotballspelar.
Iver Andreas Günther Holter
I 1814 var han medlem av vernepliktskomiteen sett ned av Riksforsamlinga. Han var ikkje medlem av sjølve Riksforsamlinga, men var andrerepresentant frå Drammen til Omframstortinget i 1814.
Holter var gift to gonger; fyrste gong med Elen Lange, dotter av magasinforvaltaren på Akershus festning, Andreas Lange og andre gong med Vilhelmine Margrethe Rode, dotter av major Georg Frederik Rode og Wilhelmine Stockfleth.
Skeise-VM 1979 for menn
Verdsmeisterskapen på skeiser 1979 for menn vart avvikla på Bislett stadion i Oslo helga 11. og 12. februar. 33 utøvarar frå 17 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg.
Eric Heiden frå USA forsvarte verdsmeistertittelen på suverent vis. Han var i ei heilt eiga klasse på alle fire distansane og sigra med nærare 5 tidspoeng til andremann, norske Jan Egil Storholt. Sistnemnde sin landsmann, Kay Stenshjemmet, enda på tredjeplass.
Skeise-VM 1979
Dato: 11./12. februar 1979
<br style="clear:both;" />
Pedro Nunes
Pedro Nunez var ein portugisisk matematikar og astronom.
Jenny Følling
Jenny Følling er ein norsk lokalpolitikar frå Senterpartiet. Følling vaks opp i Følling i Viksdalen og er utdanna agroteknikar.
Richard Anthony Hewson
Richard Anthony Hewson er ein engelsk produsent, arrangør, dirigent og multi-instrumentalist, som skapte studiogruppa RAH Band.
Jenny Følling
Jenny Følling kom inn i kommunestyret i 1996, i formannskapet i 1999, og vart, som første kvinne, vald til ordførar i Gaular kommune i Sogn og Fjordane i 2003. Ho sat som ordførar fram til 2011, då ho vart fylkesvaraordførar for Sogn og Fjordane.
Richard Anthony Hewson
Hewson byrja karrieren sin seint i 1960-åra som arrangør, og har arbeidd med musikarar som The Beatles («I Me Mine» og «The Long and Winding Road»), Bee Gees (Melody), James Taylor («Carolina in My Mind»), Herbie Hancock, Clifford T. Ward, Supertramp, Pilot (Pilot), Diana Ross, Carly Simon, Art Garfunkel, Leo Sayer, Paul McCartney (Thrillington), Mary Hopkin («Those Were The Days»), Al Stewart, Chris de Burgh, Fleetwood Mac og Chris Rea. Han har òg arrangert strykarar på fleire Cliff Richard-album, I'm Nearly Famous (1976), Every Face Tells a Story (1977) and Green Light (1978).
If You Want Blood You've Got It
If You Want Blood You've Got It (ofte skriven som berre If You Want Blood) er det første konsertalbumet til det australske hardrockbandet AC/DC, og det einaste konsertalbumet deira med Bon Scott som solovokalist. Det vart opphavleg gitt ut i Storbritannia og Europa den 13. oktober 1978, i USA den 21. november 1978 og i Australia den 27. november 1978. Albumet vart gitt ut på nytt i 1994 på Atco Records og i 2003 som ein del av serien AC/DC Remasters.
Bakgrunn
Albumet vart gitt ut seks månader etter det førre studioalbumet deira, Powerage. Det hadde vore planlagt ei samleplate 12 of the Best, men prosjektet vart skrinlagt til fordel for eit konsertalbum. Det vart spelt inn under Powerage-turneen i 1978 og inneheld songar frå T.N.T., Dirty Deeds Done Dirt Cheap, Let There Be Rock og Powerage. Det er det siste AC/DC-albumet frå Bon Scott-æraen produsert av Harry Vanda og George Young, som òg produserte dei fem første studioutgivingane deira.
Jenny Følling
Følling har vore leiar både for KS sitt fylkesstyre for Sogn og Fjordane (2011-2015) og styret til Innovasjon Noreg si fylkesavdeling i Sogn og Fjordane. Følling har tidlegare hatt styreverv i Firda Billag, Sunnfjord Energi, Lutelandet Utvikling og Breibandforum. Ho er leiar i Stamvegutvalet E39, rådsmedlem i Husbanken region vest og sit i programkomiteen i Senterpartiet.
If You Want Blood You've Got It
Bakgrunn
I Bon Scott sine memoarar Highway to Hell frå 1994 noterer forfattaren Clinton Walker: «Konsertalbum, som gjerne var doble eller triple sett der låtar som var korte i studioversjonane vart strekt ut til ein lang keisamheit, var av ein eller annan grunn populære på syttitalet. If You Want Blood reverserte denne tradisjonen ... det skrytte av ti spor og, utan å tillata noko uvedkomande, gjekk rett på sak, nemleg rasande AC/DC-rock and roll.»
Richard Anthony Hewson
Utanom sitt eige RAH Band, var han produsent i 1980-åra for Toyah Willcox, Five Star og Shakin' Stevens.
Jenny Følling
Følling har vore på fylkestinget sidan 2003. Frå 2011 til 2015 var Jenny fylkesvaraordførar, og i perioden 2015 til 2019 er ho vald til fylkesordførar.
If You Want Blood You've Got It
Bakgrunn
Ein konsert på Apollo Theatre i Glasgow i Skottland 30. april 1978 vart brukt til live-sporet. Det har aldri vorte stadfesta om nokre andre spor frå turneen òg vart brukte. Konserten blir òg hugsa for ekstranummeret, då AC/DC kom attende på scena kledd i skotske fotballdrakter som ei hyllest til heimlandet til Scott og Young-brørne.
.
Ifølgje boka AC/DC: Maximum Rock & Roll frå 2006 var albumtittelen ei forlenging av svaret til Scott - på Day on the Green-festivalen i juli 1978 - då ein journalist spurde kva dei kunne forventa seg av bandet. Vokalisten svarte: «Blood.» Coveret er frå ei fotografering med Atlantic Records-fotografen Jim Houghton før ein konsert på Paradise Theater i Boston, og ideen kom frå kunstnarisk leiar i Atlantic, Bob Defrin.
Låten «If You Want Blood (You've Got It)» dukka opp på det neste albumet, gjennombrotet til bandet på dei amerikanske hitlistene, Highway to Hell.
Mottaking
Albumet blir ofte rekna som eit av dei beste konsertalbuma i historia. I eit intervju med Metal Hammer i 1992, i samband med det andre konsertalbumet deira, innrømde Malcolm Young: «Personleg føretrekkjer eg framleis det gamle albumet. Me var unge, friske, vitale og sparka ræva av deg.» Greg Prato frå AllMusic noterer: «Medan dei fleste andre rockeband på den tida var opptekne med å eksperimentera med disco eller laga studio-perfeksjonerte epos, var AC/DC eit av dei få som spesialiserte seg på rå og bluesaktig hardrock, noko som kjem fram av livesettet If You Want Blood You've Got It frå 1978.» Eduardo Rivadavia frå Ultimate Classic Rock var begeistra: «Andre konsertplater har kanskje fleire songar, fleire topp 40-hits eller endå fleire publikumsvenlege knep. Men svært få kan utfordra den reine spenninga og fandenivaldske laussluppenheita som er fanga på det fantastiske konsertdokumentet til AC/DC.» Albumet vart lista som nr. 2 på magasinet Classic Rock si lesaravstemming over «50 beste konsertalbum gjennom tidene». Carlo Twist i magasinet Blender lovprisa albumet og sa at «Dei var alltid eit mektig liveband, og dette er lyden av AC/DC i Europa like før gjennombrotet i USA i 1979. Publikumshysteriet skjer regelmessig gjennom forsterkarane når dei hyler med på vokalist Bon Scott si forteljing om seksuelt overførbare sjukdommar ('The Jack') og punkterer gitarist Angus Young si stakkato-riffing på 'Whole Lotta Rosie'. Førestill deg ein pønk-rockande Chuck Berry spelt på naseblod-volum.»
Konsertopptak
Heile Glasgow-konserten vart filma, men det komplette materialet har aldri vorte gitt ut. Etter kvart vart segmenta «Riff Raff» og «Fling Thing/Rocker» gjort tilgjengeleg på DVD-en AC/DC Family Jewels, gitt ut i 2005. Det vart òg brukt videomateriale frå konserten på Family Jewels med lydsporet «Rock 'n' Roll Damnation» frå studioversjonen. Delar av konserten (låtane «Rock 'n' Roll Damnation», «Dog Eat Dog» og «Let There Be Rock») vart gjord tilgjengeleg på DVD-en Plug Me In, gitt ut i 2007. «Bad Boy Boogie» vart inkludert på bonusdisken på tre-platers-utgåva av Plug Me In.
Medverkande
Teknisk
America av Neil Diamond
Bakgrunn
Temaet i songen er ei positiv tolking av innvandringa til USA både tidleg på 1900-talet og i dag. Songen endar med at den tradiosjonelle patriotiske songen «My Country, 'Tis of Thee» vert blanda inn.
Songen var mellom nytta som kjenningsmelodi for presidentkampanjen til Michael Dukakis i 1988 og som marknadsføring for sommar-OL i 1996. Diamond song òg songen ved hundreårsjubileet for Fridomsgudinna.
Kort tid etter terroråtaka i New York 2001 endra Diamond teksten på «America» noko på konsertane sine. I staden for «They're comin' to America», mot slutten vart det «Stand up for America».
Trass i den patriotiske meldingar vart han av Clear Channel Communications rekna med blant songane som vart rekna som upassande etter 11. september-åtaka.
Andre versjonar
Den argentinske rockeartisten Laureano Brizuela spelte òg songen, på spansk, i 1989.
Kim Ojo
Kim Ojo er ein nigeriansk fotballspelar som spelar for KRC Genk. Han er spiss og spelte for den norske klubben Brann til og med 2012-sesongen. Han har tidlegare spelt for Nybergsund IL og er 192 cm høg.
Ojo var Nybergsund sin toppskårar i 1. divisjon i tre sesongar på rad, med 10 mål i 2008, 14 mål i 2009 og 13 mål i 2010. I mai 2010 uttalte han at han ikkje var interessert i å spele for dåverande Tippeliga-leiar Tromsø, som på det tidspunktet var ute etter nye angrepsspelarar. Han ville heller spele for Inter Milan under Jose Mourinho. Men 8. desember 2010 blei det klart at Ojo hadde signert kontrakt med Sportsklubben Brann. Kontrakten strekkjer seg til og med 2013-sesongen.
Ojo debuterte i Tippeligaen for Brann i første serierunde i 2011-sesongen, heime mot Rosenborg 20. mars 2011. Han skåra i den kampen 1-0-målet for Brann etter 11 minutt. 2011-sesongen i Brann vart ein stor suksess for Ojo. Han spelte fast på laget og vart Brann sin toppskårar i serien, med 15 mål.
Anton Hysén
Anton Hysén er ein svensk fotballspelar. Han er son til Glenn Hysén, bror til Alexander Hysén og halvbror til Tobias Hysén, som alle er fotballspelarar.
Då Hysén var seks år gamal byrja han å spele for Torslanda IK, etter nokon år gjekk han over til Lundby IF. Då han var 14 år gamal flytta han attende til England for å spele fotball der.
Frå 2004 spelte han for BK Häcken, han hadde lærlingekontrakt med laget sitt A-lag. Sommaren 2009 skreiv han under ein kontrakt med Utsiktens BK som spelte i Division 2 Västra Götaland. I 2014 spelte han for amerikanske Myrtle Beach FC og i 2015 skreiv han kontrakt med Torslanda IK.
I mars 2011 stod Hysén fram som homofil i fotballmagasinet Offside. Den britiske avisa Daily Mail omtalte han som den første høgprofilerte svenske fotballspelaren til å erklæra at han er homofil.
Meråkerbanen
Meråkerbanen er jernbanestrekninga mellom Hell stasjon på Nordlandsbanen og riksgrensa ved Storlien i Sverige der den knytter seg til Mittbanan. Opphavleg var Meråkerbanen strekninga frå Trondheim til riksgrensa, men i 2008 vart strekninga Trondheim-Hell ein del av Nordlandsbanen. Banen vart opna i 1881 og var frå starten normalspor. Banen går gjennom bygda Meråker i Trøndelag, derav namnet. Strekninga inngår i det som blir kalla Trønderbanen.
Meråkerbanen er ei av dei fire norske jernbanestrekningane som er fastlagt av UNECE som internasjonal hovudtransportstrekning.
Andrea del Verrocchio
Andrea del Verrocchio, opphavleg Andrea di Michele di Francesco de' Cioni, var ein italiensk skulptør, gullsmed og kunstmålar. Ein reknar med at han påverka Leonardo da Vinci, Lorenzo di Credi og Perugino, som alle var nokre av elevane hans. Andrea del Verrocchio var verksam under ungrenessansen i tida som blir rekna quattrocento.
Liv og gjerning
Verrocchios var fødd i Firenze. Far hans, Michele di Cione, arbeidde som kakkel- og teglmakar, og seinare òg som skatteinndrivar. Sonen byrja som gullsmed i verkstaden til Francesco di Luca Verrocchi. Verrocchio kan ha vore lærling saman med Donatello. Dei første, kjende måleria laga han truleg på 1460-talet, då han arbeidde i Prato ved sida av Filippo Lippi.
Andrea del Verrocchio gifta seg aldri, og trong økonomisk stønad frå familiemedlemmar. Ryet hans vart betra då han vart tilsett ved hoffet hos huset Medici, som han vert verande hos, til han flytta til Venezia.
Verk
Det einaste signerte måleriet av Verrocchio er Madonnaen med barnet, som no finst i katedralen i Pistoia. Rundt 1465 byrja han å arbeide i det gamle sakristiet 'Sagrestia Vecchia' i basilikaen San Lorenzo i Firenze. Mellom 1465 og 1467 omforma han gravmonumentet over Cosimo de' Medici. År 1472 laga han gravmonument til Piero og Giovanni de' Medici i det gamle sakristiet.
Handelsmennene i Firenze gav i 1466 Verrocchio i oppdrag å lage skulpturgruppa Kristus og den tvilande Tomas, skulpturane skulle plasserast i ei ytre nisje i kyrkja Orsanmichele.
Kristi dåp, som no finst i Uffiziane, vart måla ein gong i 1474 eller 1475. Under arbeidet av dette kunstverket vart Verrocchio assistert av Leonardo da Vinci, som då arbeidde i verkstaden hans. Leonardo ferdigstilte bakgrunnen og måla den venstre engelen, og med ein kvalitet som skilde seg frå resten av måleriet.
Skulptør
På midten av 1470-talet var Verrocchio særleg oppteken av skulpturarbeid og utvikla den florentinske stilen. Omkring 1478 gjorde Verrocchio ferdig Bevinga kjerub med delfin, som i dag finst i Palazzo Vecchio. Verket viser eit drag av naturalisme, som Verrochio lærde seg frå Desiderio da Settignano. Frå same perioden stammar Dame med bukett, og relieffet til Francesca Tornabuoni sitt gravmonument i basilikaen 'Santa Maria sopra Minerva' i Roma.
Bartolomeo Colleoni
År 1478 byrja Verrocchio på det er hans mest kjende verk, ei ryttarstatue som førestiller kondottieren Bartolomeo Colleoni, som hadde døydd tre år tidlegare. Arbeidet var eit oppdrag frå Republikken Venezia. Det var det første forsøket på å lage ei ryttarstatue der eitt av hesten sine bein ikkje støttar seg på underlaget.
I 1480 sende Verrocchio ein voksmodell til opdragsgjevarane. Han flytta i 1488 til Venezia for å assistere ved støypinga av skulpturen. Han døydde der same året, før arbeidet hans var fullført.
Meråkerbanen
Historie
Etableringa av Meråkerbanen hadde samanheng med eit svensk ønske om ei samanhengande transportåre tvers over den skandinaviske halvøya frå Sundsvall til Verdal, med rutebåtar på Storsjön frå 1840. Trondheim vart med i planene i 1869. I 1871 vart det invitert til aksjeteikning i prosjektet, og saka vart for første gong lagt fram for Stortinget.
Trafikk
Banen er i dag trafikkert av Mittnabotåget som går mellom Trondheim og Östersund. Fram til 2005 hadde banen stor godstrafikk knytta til transport frå Meraker smelteverk på Kopperå. I dag er godstrafikken tømmertransport til Norske Skog på Skogn.
Frå november 2013 til mars 2015 var banen stengt mellom Kopperå og Storlien på grunn av risikoen for jordskred ved fyllinga Stora Helvetet på den svenska sida av grensa.
Modernisering
I 2006 vart Meråkerbanen rusta opp for 26,5 millionar kroner og i 2007 for 30 millionar kroner for å ta over mykje av godstrafikken på veg mellom Trøndelag og Jämtland. Aksellast vart auka frå 20,5 tonn til 22,5 tonn, som er norsk standard. Samtundes auka farten på godstoga frå 50 til 80 km/t. Det meste av godstrafikken er tømmertransport, først og fremst til Norske Skog på Skogn. Den 4,4 km lange Gevingåsen tunnel på den opphavlege Meråkerbanen opna opna i august 2011, og banestrekninga mellom Trondheim og Hell vart med det 1 627 meter kortare.
100 meter over grensa på svensk side vart fyllinga Stora helvetet erstatta med ei ny bru i oktober 2018. Strekninga mellom Storlien og riksgrensa vart elektrifisert i 2019.
Det er vedtatt å elektrifisere banen som ein del av Nasjonal transportplan 2018-2029. Elektrifiseringa starta i 2021 og vil vere ferdig i 2024. I 2021 vart det gjennomført sporbytte på 25 km for å fjerne strekningar med saktekjøring og for å heve aksellast på heile strekninga for godstog til 22,5 tonn og for persontog til 20,5 tonn. Banen er planlagt utbygd med det europeiske signalsystemet ERTMS i 2027.
NM i skiskyting 1995
Noregsmeisterskapen i skiskyting 1995, den 37. i rekka, vart avvikla i Fet kommune i Akershus i tida 28. februar-5. mars 1995.
20 km
<br style="clear:both;" />
10 km
<br style="clear:both;" />
4 x 7,5 km stafett
Dato: 5. mars 1995
<br style="clear:both;" />
15 km
<br style="clear:both;" />
Orenjë
Orenjë er ein tidlegare landkommune i regionen Elbasan i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Librazhd.
Hans Hansen Grundset Bjølset
Hans Hansen Grundset Bjølset var ein norsk skogeigar, forlikskomissær og stortingsrepresentant til Omframstortinget i 1814. Han representerte Hedemarkens amt.
NM i skiskyting 1995
7,5 km
<br style="clear:both;" />
Orenjë
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Orenjë 3 883 innbyggjarar.
NM i skiskyting 1995
3 x 7,5 km stafett
Dato: 5. mars 1995
Orenjë
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Orenjë ein del av distriktet Librazhd. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
NM i skiskyting 1995
3 x 7,5 km stafett
<br style="clear:both;" />
Humleblom
Humleblom (Geum) er ei planteslekt i rosefamilien. Plantane er fleirårige og har grov mørk jordstengel og opprett stengel med finna blad nede og trekopla eller trelappa blad oppe. Dei har femtalsblomster med mange mjølberarar. Fruktene er langhåra smånøtter med lang griffel som til slutt er stiv og med krok i enden etter at den øvre delen er visna. Fem artar veks i Noreg.
Norske artar:
Armhole
Det finst mange typar sjukdommar som kan ramma armhola, slik som hyperhidrose eller former av dermatitis herpetiformis.
Love on the Rocks
«Love on the Rocks» er ein song skriven av Neil Diamond og Gilbert Bécaud frå filmen The Jazz Singer frå 1980 og vart framført av Diamond på albumet til filmen. Han vart gjeven ut som ein singel og nådde andreplassen på Billboard Hot 100 i januar 1981, på toppen låg «(Just Like) Starting Over» av John Lennon. I tillegg til hovudlista nådde han tredjeplassen på Adult Contemporary-lista i USA. Billboard rangerte han òg på 26. plass på den totale lista for 1981. Han gjorde det mindre bra i Storbritannia, der han berre nådde 17. plass. Han vart framført av Gladys Knight på albumet Great Solo Performances by Guest Artists from the Tom Jones Show, Vol. 1. Bécaud spelte inn songen i 1991 for albumet Mon Copain.
Port Nelson i Manitoba
Port Nelson er ein tidlegare busetnad ved Hudsonbukta i Manitoba i Canada, like ved munningen av Nelsonelva. Staden hadde den største folkesetnaden sin tidleg på 1900-talet med rundt 1 000 innbyggjaarar. I dag er han ein spøkelsesby. Sør-søraust for Port Nelson ligg munningen av Hayeselva og busetnaden og handelsposten York Factory, som var hovudkvarteret for den nordlege avdelinga av Hudson's Bay Company frå 1821 til 1873.
Love on the Rocks
Billboard Magazine-kritikaren Vicki Pipkin kalla «Love on the Rocks» ein «mektig ballade i sann Diamond-stil». Billboard kalla òg songen «ein av Diamond sine mektigaste». The Darkness gjorde ei hyllest til songen då dei spelte inn «Love on the Rocks with No Ice» i 2002.
Paul Gauguin
Paul Gauguin var ein fransk bankmann, målar, skulptør, grafikar og forfattar. Han måla fyrst impresjonistisk, men utvikla rundt 1888 i Bretagne ein dekorativ stil, kraftig forenkla med heile fargefelt og sterke konturar, den såkalla primitivismen. Gauguin var ein leiande aktør innanfor kunstretninga kalla for symbolismen, og ein av dei fremste forgjengarane til den moderne kunsten, både kva gjeld måleri og skulptur.
Liv og gjerning
Gauguin var fødd i Paris og fór i sin ungdom til sjøs, seinare vart han bankmann. Fyrst då han var omkring 30 år gammal byrja han å måle. Samtidig tok han til å samle måleri av Camille Pissarro, Paul Cézanne, Edgar Degas, Johan Jongkind, Armand Guillaumin og Auguste Renoir. Gauguin debuterte på impresjonistane si utstilling 1880 med direkte måla landskapsstudiar, lettfattelege for sjåraren. År 1881 stilte han ut ein studie av ei Naken kvinne som bøter sitt linne, dessutan ein statuett, Promenerande dame, skoren i tre og farga, og medaljongen Songarinna.
Port Nelson i Manitoba
Tidleg historie
Port Nelson fekk namn av Thomas Button, som overvintra her i 1612. Han kom hit 15. august 1612 under leiting etter ei hamn på vestkysten av Hudsonbukta der han kunne vøla skader som båten hadde fått i ein kraftig storm. Han fann munningen av ei stor elv, og kalla staden Port Nelson, etter kapteinen på skipet sitt. Kapteinen blei gravlagd her.
Quentin Tarantino
Quentin Jerome Tarantino er ein amerikansk regissør, skodespelar, produsent og manusforfattar. Han vann ein Oscar for manuset til Pulp Fiction (1994), som òg blei nominert til beste film. På filmfestivalen i Cannes same året vann han Gullpalmen for filmen.
Paul Gauguin
Liv og gjerning
Gauguin oppheldt seg deretter mest i Bretagne, der han måla bønder, landsbyar og landskap. Han hadde på den tid stor innverknad på ein krins av unge målarar som vart kalla 'Pont-Avenskulen'. Gauguins mål var fyrst og fremst å samanfatte det personlege inntrykket av dei avgjerande trekka ved naturen, for så å forme dei i store linjer og plan.
Quentin Tarantino
Biografi
Tarantino blei fødd i Knoxville i Tennessee som son av Tony Tarantino, ein italiensk-amerikansk skodespelar og musikar, og Connie McHugh, ein lege. Like etter at Quentin blei fødd gifta mora seg med musikaren Curt Zastoupil, som Quentin utvikla eit sterkt tilhøve til. Han byrja i barnehage i 1968. Tre år seinare flytta familien til El Segundo i Los Angeles, der Tarantino gjekk på Hawthorne Christian School. Då han var 14 år gammal skreiv han sitt første filmmanus, The Amazing Adventures of Mr. Lee. Som 16-åring mislukkast han i å fullføra utdanninga ved Narbonne High School i Harbor City i California, og byrja på skodespelarskulen James Best Theatre Company i staden.
Paul Gauguin
Liv og gjerning
I 1887 reiste Gauguin til Martinique, vende gjennom Sør-Frankrike tilbake til Bretagne i 1888. I 1888 delte han hus med Vincent van Gogh i Arles i Sør-Frankrike. I 1891 reiste han til Tahiti, budde der til 1893. Han vitja deretter Paris, til dess han i 1895 vende tilbake til Tahiti. 1895-1903 budde han på Tahiti og Marquesasøyane for å måle primitive polynesiske motiv.
Quentin Tarantino
Biografi
I 1984 byrja Tarantino å arbeida ved ein videobutikk. Han vart ein god ven av filmskaparen Roger Avary, som han seinare arbeidde saman med. Samstundes som han studerte skodespelarkunst ved Allen Garfield's Actors' Shelter i Beverly Hills, byrja han å konsentrera seg om manusskriving.
Port Nelson i Manitoba
Tidleg historie
I over hundre år kom det kvart år gjennomsnittleg to til fire seglskuter til hamna, ofte saman med krigsskip, som hadde kome frå Europa og Nord-Amerika. Dei vendte tilbake med last via denne einaste tilgjengelege ruta via Hudsonsundet.
Quentin Tarantino
Biografi
I november 2018 gifta hans seg med modellen Daniella Pick.
Paul Gauguin
Liv og gjerning
Som kunstnar søkte han i tropane ei ny, uoppdaga verd, og nye former og fargar. Hans måte å framstille objektet var ei vidareutvikling av hans tidlegare stil med store, bestemte fargefelt og dekorativt utsmykka flater. Han søkte å kome tilbake til ein primitiv ståstad, lære seg kunsten å sjå alt med nye augo. På Tahiti måla han massar av studiar av menneske og natur. Stor merksemd skapte verka Kristus og Kristi fødsel – både Kristus og mor hans er svarte innfødde frå øya i sørhavet.
Quentin Tarantino
De hensynsløse
Etter at Tarantino møtte filmprodusenten Lawrence Bender på ein Hollywood-fest, blei han oppfordra til å skriva eit manus. Resultatet blei gangsterthrilleren De hensynsløse (1992), som hadde urpremiere på Sundance filmfestival, der han blei nominert til juryprisen. Dette er ein dialogprega ransfilm. Skodespelaren Harvey Keitel fekk lesa manuset og bidrog økonomisk, co-produserte filmen og spelte ei av hovudrollene.
Paul Gauguin
Liv og gjerning
Gauguin var også litograf og skulptør, og gjorde relieff i fajanse og i tre (til dømes Krigen og freden). Han skreiv også eit tahitisk dikt No Noa (1893).
Quentin Tarantino
Natural Born Killers
Det andre manuskriptet til Tarantino var Natural Born Killers. Regien gjekk til Oliver Stone, som gjorde fleire endringar i manuset.
Paul Gauguin
Liv og gjerning
Han døydde 1903 på Marquesasøyane i Fransk Polynesia.
Quentin Tarantino
Pulp Fiction
Som følgje av suksessen med De hensynsløse, fekk Tarantino tilbod om ei rekkje prosjekt, inkludert Speed og Men in Black. Han drog i staden til Amsterdam for å arbeida med manuset til Pulp Fiction, som gav han både Gullpalmen og Oscar for beste originalmanus i 1994.
Paul Gauguin
Gauguin i kulturen
William Somerset Maugham skildrar Gauguin sitt liv i boka Skillingen og drømmen (på norsk 1977). Nobelprisvinnaren Mario Vargas Llosa skildrar i si bok Paradiset på det andre hjørnet (på norsk 2004) Gauguin sitt liv kring Tahiti-tida.
Quentin Tarantino
Four Rooms og From Dusk Till Dawn
Etter Pulp Fiction bestemt Tarantino seg for å regissera eit segment i episodefilmen Four Rooms (1996). Segmentet han stod bak var «The Man from Hollywood», som er ein hyllest til TV-serien Alfred Hitchcock presenterer. Denne episodefilmen fekk ei lunken mottaking av både publikum og kritikarkorpset.
Tarantino var både manusforfattar og skodespelar i From Dusk Till Dawn (1996) av Robert Rodriguez, som møtte blanda kritikk. Filmen fekk to oppfølgjarar, der Tarantino og Rodriguez berre opptredde som eksekutiv-produsentar.
Jackie Brown
Tarantino regisserte sin tredje film i 1997. Jackie Brown byggjer på Elmore Leonard sin roman Rum Punch. Filmen er ein hyllest til blaxploitationfilmar og hadde Pam Grier i hovudrolla. Ho spelte i ei rekkje filmar innan denne sjangeren på 70-talet. Etter dette gjekk Tarantino til Broadway med Wait Until Dark av Frederick Knott.
Kill Bill 1 og 2
Tarantino hadde planar om å laga krigsfilmen Inglourious Basterds, men prioriterte Kill Bill (lansert i høvesvis 2003 og 2004) i staden. Dei skulle originalt vera éin film, men studioet syntest det vart for langt, så han blei sloppen i to delar. Desse to filmane er hemnfilmar med sterke assosiasjonar til wuxia (kinesisk kampkunst), den japanske filmretninga jidaigeki, spaghettiwestern og italienske grøssarar (giallo). Den tvidelte filmserien er basert på figuren «The Bride» og eit sujett som Tarantino og Kill Bill-skodespelaren Uma Thurman utvikla under innspelinga av Pulp Fiction. I 2004 vende Tarantino tilbake til Filmfestivalen i Cannes for å bidra som jurypresident. Kill Bill kunne dermed ikkje delta i konkurransen, men blei vist i sideprogrammet som ein tre timar lang versjon beståande av begge filmane i serien. Gullpalmen gjekk dette året til Michael Moore sin kontroversielle dokumentar Fahrenheit 9/11.
Sin City og Grindhouse
Sistnemnde arbeidde saman med Tarantino i filmen Grindhouse (2007), som består av to separate filmar i éin. Rodriguez regisserte filmen Planet Terror, medan Tarantino stod for Death Proof. Desse to filmane blei sett saman til ein dobbelfilm som følgde etter kvarandre på kinoane. I Noreg og andre ikkje-engelskspråklege land blei Grindhouse lansert som to filmar, der Planet Terror og Death Proof fekk kvar sine visingar.
Alexandre Maître de Bay
Alexandre Maître, marquis de Bay var ein fransk offiser.
Quentin Tarantino
Inglourious Basterds
I 2009 fullførde Tarantino filmen Inglourious Basterds etter at han hadde arbeidd med manuset i nærare ti år. Filmen hadde premiere ved Cannes-festivalen. Ei noko omarbeidd utgåve fekk seinare vanleg kinopremiere i september 2009.
Alexandre Maître de Bay
Frå 1696 til 1701 tente han i det nederlandske kavaleriet som oberst. I 1701 tilbaud han tenestene sine til Filip V av Spania og vart general i kavaleriet hans i Flandern. I 1704 vart han armékommandant i Estremadura. Han slo den samla engelsk-portugisiske armeen i slaget ved La Gudina i 1709. Året etter kommanderte han dei spanske styrkane i slaget ved Saragossa der han leid eit frykteleg nederlag.
Quentin Tarantino
Django Unchained (2012)
Våren 2011 blei det kjent at den neste filmen til Tarantino ville vera ein spaghettiwestern med namn Django Unchained. Christoph Waltz frå Inglourious Basterds spelte ei av hovudrollene i filmen, som hadde premiere i slutten av 2012 i USA (i Noreg 18. januar 2013), to år før Kill Bill: Vol. 3, som lenge var venta å blir den neste filmproduksjonen til Tarantino.
The Hateful Eight (2015)
I 2015 kom The Hateful Eight. Denne filmen føregår etter borgarkrigen i USA (rundt år 1870) med fleire skodespelarar frå tidlegare Tarantino-filmar, blant anna Samuel L. Jackson og Tim Roth.
Once upon a time in Hollywood (2019)
Handlinga er lagt til Hollywood i 1969 og utforskar tilhøvet mellom tv-skodespelaren Rick Dalton og den faste stuntmannen hans Cliff Booth som opplever endringar i måten industrien opererer på.
Port Nelson i Manitoba
1900-talet
Tidleg på 1900-talet såg styresmaktene i Canada ein trong for ei stor hamn i Hudsonbukta for å kunna tena båtar som frakta korn frå sentrale Canada. I 1912 blei Port Nelson vald framfor Churhill (ved munningen av Churchill-elva) til å bli endepunktet for Hudson Bay-jernbanen, byggearbeid som allereie var sett i gang frå The Pas i 1910.
Då Canada kom med i fyrste verdskrigen blei det mangel på materiale og arbeidskraft, og endå meir merkbart fall politisk og finansiell støtte bort. Prosjektet heldt fram i nokre få år fram til 1918, då alt arbeidet stopp opp og staden blei forlaten. Hudson Bay-jernbanen nådde aldri Port Nelson, og spora blei forlatne fram til 1927, då Churchill blei vald som det nordlege endepunktet. Byggjearbeida byrja att, og blei ferdigstilte i 1929.
Quentin Tarantino
Filmografi
Berre produsent: Killing Zoe (1994), Curdled (1996) og God Said, 'Ha!' (1998).
Berre skodespelar: Sleep with Me (1994), Destiny Turns on the Radio (1995), Desperado (1996), Girl 6 (1996), Little Nicky (2000) og fjernsynsserien Alias (2001).
Love Shine a Light
«Love Shine a Light» ('kjærleik, skin eit ljos') er ein britisk poplåt som vann Eurovision Song Contest 1997 for Storbritannia. Songen er skriven av Kimberley Rew og blei framført av gruppa Katrina and the Waves, som tidlegare hadde hatt ein verdshit med «Walking on Sunshine» i 1985. Dette var den femte og førebels siste sigeren til Storbritannia i Eurovision Song Contest, og «Love Shine a Light» blei ein stor salssuksess over heile Europa. I Noreg nådde songen ein andreplass på VG-lista; dette var den høgaste plasseringa til ein Eurovision-låt i Noreg på ti år.
Britisk finale
«Love Shine a Light» blei komponert av gitaristen i Katrina and the Waves, Kimberley Rew, etter at han fekk ein førespurnad om å skrive ein låt til 30-årsjubileet til velgjerdsorganisasjonen Samaritans. Ifølgje vokalisten Katrina Leskanich skal Samaritans ha sagt at «dette er ein song som kjem til å vinne Eurovision Song Contest», og rett før tidsfristen sende gruppa songen til den britiske finalen til Eurovision Song Contest 1997 – Great British Song Contest.
I eit intervju i 2010 stadfesta også produsenten for Great British Song Contest, Jonathan King, at han hadde kontakta Katrina and the Waves for å høyre om dei hadde ein passande song til tevlinga. Frontfiguren Katrina Leskanich skal då ha svart: «Ja, vi har ein song som heiter «Love Shine a Light» som vi aldri har gjeve ut på ei plate. Det er fordi han er for sær, for ABBA, for Eurovision, så han vil vere perfekt for dykk.»
«Love Shine a Light» blei også plukka ut til den britiske tevlinga og kvalifiserte seg til finalen på BBC 9. mars. Der vann «Love Shine a Light» ein klår siger i telefonavrøystinga med nesten 70 000 røyster. Dimed blei songen det britiske bidraget til Eurovision Song Contest i Dublin laurdag 3. mai. I den britiske finalen var komponisten Kimberley Rew med på scena, noko han derimot ikkje var i Eurovision Song Contest.
Eurovision Song Contest
I Eurovision Song Contest var «Love Shine a Light» det 24. bidraget på scena av 25 bidrag. Katrina and the Waves stilla på scena med to koristar. På førehand var «Love Shine a Light» den store favoritten til å vinne tevlinga, og favoritten innfridde. I avrøystinga tok det britiske bidraget raskt leiinga og hanka inn heile ti 12-poengarar, noko som var rekord. Denne rekorden blei fyrst slegen i 2009, då Alexander Rybak fekk 12 poeng frå 16 land. Til slutt enda «Love Shine a Light» opp med 227 poeng – også det ny rekord i tevlinga. I snitt fekk songen 9,46 poeng frå kvart land, eller 78,8 prosent av den oppnåelege poengsummen. Relativt sett er dette framleis den tredje høgaste poengsummen med det noverande poengsystemet.
Katrina Leskanich kommenterte etter sigeren at Eurovision-sigeren var det andre valskredet denne veka. Med det sikta ho til Tony Blair og valsigeren til Labour i det britiske parlamentsvalet to dagar før Eurovision Song Contest.
Etter sigeren
Mens andre vinnarlåtar i 1990-åra sleit med å gjere suksess, fekk «Love Shine a Light» stor kommersiell suksess over heile Europa. Songen gjekk inn på singellistene i ei rekkje europeiske land, og i Noreg klatra songen heilt til andreplass på VG-lista. Ikkje sidan Johnny Logan sin «Hold Me Now» i 1987 hadde ein Eurovision-låt nådd så høgt i Noreg. Heime i Storbritannia nådde «Love Shine a Light» ein tredjeplass på singellista.
Tidlegare hadde Katrina and the Waves gjort enorm suksess med «Walking on Sunshine», og dette var den største hiten til gruppa sidan då. Likevel klarte ikkje bandet å dra nytte av suksessen, og i 1999 blei Katrina and the Waves oppløyst. Frontfigur Katrina Leskanich starta sidan i eit nytt band, men har ikkje hatt nokon større suksess sidan.
Leskanich har hatt fleire roller i Eurovision-sfæren sidan sigeren i 1997. I 2005 leia ho jubileumsprogrammet Congratulations: 50 Years of the Eurovision Song Contest saman med, og ho var jurymedlem i den britiske finalen i 2016.
Turn of the Cards
Turn of the Cards er det femte studioalbumet av det engelske progressive rockebandet Renaissance, utgjeve i 1974. Det var det siste Renaissance-albumet med utdrag frå eksisterande klassiske stykke.
I Storbritannia vart dette den første utgjevinga (BTM 1000) på selskapet til Miles Copeland, BTM Records (British Talent Managers). I 1977, etter å ha gjeve ut i alt ti album, inkludert to til av Renaissance (BTM 1006: Scheherazade and Other Stories og den doble, BTM 2001, Live at Carnegie Hall), gjekk selskapet konkurs.
Plateomslaget syner ei hand med tarotkort føre Warwick Castle. Den første utgåva til BTM UK hadde eit anna omslag, med eit portrett av Annie Haslam i eit av korta. Seinare utgåver, og i USA, vart det nytta eit omslag der portretta til dei andre i bandet òg var med på korta.
«Things I Don't Understand» var den siste songen Jim McCarty, opphavleg medlem i bandet, skreiv for bandet. «Running Hard» siterer ein melodi først nytta på «Mr. Pine» frå albumet Illusion, i tillegg til stykket «Litanies» av den franske komponisten Jehan Alain. Musikken til «Cold Is Being» er henta heilt frå «Adagio i g-moll» (tilskriven Tomaso Albinoni, men i røynda komponert av Remo Giazotto) og vart i motsetnad til det som står i omslaget, ikkje komponert av Michael Dunford. Jon Camp har sagt at «Mother Russia» var ein av songane han bidrog mykje til, utan å bli tilskriven for det.
Verdscupen i skiskyting 2012
Verdscupen i skiskyting 2012 tok til 28. november 2011 og vart avslutta 18. mars 2012. Turneringa omfatta 26 individuelle tevlingar for begge kjønn. Renna fann stad i Östersund i Sverige, Hochfilzen i Austerrike, Oberhof og Ruhpolding i Tyskland, Nové Město na Moravě i Tsjekkia, Antholz i Italia, Oslo i Noreg, Kontiolahti i Finland og Khanty-Mansijsk i Russland.
Dei mannlege utøvarane tevla i tre 20 km normalprogram, ti stk 10-kilometer sprint, åtte jaktstartar à 12,5 km og fem 15 km-lange fellesstartar. I tillegg vart det arrangert fire stafettar over 4 x 7,5 km. Martin Fourcade frå Frankrike vann verdscup-turneringa, som året før vart nordmannen Emil Hegle Svendsen nummer 2. Tysklands Andreas Birnbacher kom på tredjeplass.
Dei kvinnelege utøvarane tevla i tre 15 km normalprogram, ti stk 7,5 km sprint-tevlingar, åtte jaktstartar à 10 km og fem fellesstartar à 12,5 kilometer. I tillegg vart det arrangert fire stafettar over 4 x 6 km. Tyske Magdalena Neuner sikra seg sin tredje triumf i verdscupen, etter ein tett strid med Darja Domratsjeva frå Belarus. Norske Tora Berger tok tredjeplassen.
Kirchbach
Kirchbach er ein kommune i distriktet Hermagor i forbundslandet Kärnten i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 99,1 km² og i kring 2 650 ibuarar. Landsbyen Kirchbach ligg i Gailtal, 640 meter over havet.
Kommunen omfattar tre mindre landsbyar; Grafendorf, Kirchbach, Reisach, tre større grender og nokre små.
Liu Xiaobo
Liu Xiaobo var ein kinesisk litteraturvitar og regimekritikar fødd i Changchun i Jilin-provinsen i Folkerepublikken Kina. Han blei tildelt Nobels fredspris i 2010 «for hans lange og ikke-voldelige kamp for sentrale menneskerettigheter i Kina».
Yrkesbakgrunn
Liu tok fil.kand.-graden i litteratur ved Jilinuniversitetet i 1982 og ein magistereksamen i litteratur ved Beijings pedagogiske universitet. Ved same universitetet tok Liu deretter doktorgraden i litteratur i 1988. Han var gjesteforskar ved fleire utanlandske institusjonar, mellom anna ved Austasiatisk Institutt ved Universitetet i Oslo (tre månadar), University of Hawaii og Columbia University.
Politisk aktivitet
Liu var lenge kjend som ein frittalande kritikar av Kinas kommunistiske parti og han var aktiv i protestane på Den himmelske freds plass i 1989, noko som førte til fridomstap for to år samt til at han miste stillinga si ved Beijing pedagogiske universitet. På 1990-talet var han politisk aktiv i demokratirørsla, og blei av og til arrestert av politiet for aktivitetane sine.
I desember 2008 underteikna han eit politisk manifest for meir demokrati i Kina, Charta 08, i lag med eit hundretal andre intellektuelle. Kort tid etterpå blei han arrestert. Den 25. desember 2009 blei han dømd til 11 års fengsel, og sat fengsla i Jinzhou-fengselet i Liaoning-provinsen nordaust i Kina.
Nobels fredspris for 2010
Liu Xiaobo fekk i 2010 Nobels fredspris. Mellom dei som nominerte han til fredsprisen var Václav Havel, den amerikanske PEN-klubben, ei gruppe amerikanske kongressmedlemer og stortingsrepresentant Jan Tore Sanner.
Død
I mai 2017 blei han diagnostisert med framskriden leverkreft. Dei kinesiskes styresmaktene nekta å frigje han for eventuell behandling utanlands. Han blei halden under overvaking ved eit sjukehus i Shenyang, og døydde få veker seinare.
Solem
Solem har fleire tydingar:
Liu Xiaobo
Død
Liu Xia, kona til Liu, blei sett i husarrest etter nobelpristildelinga. Ho blei sett fri etter åtte år, eit år etter at mannen døydde, i juli 2018.
Alvdal stasjon
Alvdal er ein av dei opphavlege jernbanestasjonane på Rørosbanen. Han vart opna då Rørosbanen vart sett i drift, og ligg i Alvdal i Innlandet fylke. Stasjonsbygninga er teikna av Peter Andreas Blix.
McMahonbreen
McMahonbreen er ein isbre som er kring 33 km lang i Anare Mountains i Victoria Land. Han drenerer nord mellom Buskirk Bluffs og Gregory Bluffs og ut i Nielsenfjorden. Han vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter F.P. McMahon som var logistikkoffiser med Australian Antarctic Division, og som leia fleire ekspedisjonar til Macquarieøya og var nestkommanderande på fleire ekspedisjonar til Antarktis.
Periode
Periode kan ha ulike tydingar:
Eva Dahlgren
Dahlgren inngjekk registrert partnarskap med Efva Attling i 1996. Dei gifta seg sidan i ein borgarleg vigsel med Attling 15. november 2009 ved Hotel Rival, i Stockholm.
Klagenfurt-Land
Klagenfurt-Land er eit administrativt distrikt (Bezirk) i forbundslandet Kärnten i Austerrike. Distriktet ligg kringom byen Klagenfurt og dekker ei flatevidd på 766 km² der det bur 59 000 ibuarar (2017). Forvaltningssetet for distriktet ligg i Klagenfurt by.
Kommuneskipnaden
Distriktet består av 19 kommunar, av dei ein bykommune og åtte såkalla 'Marktgemeide'.
Martinus Sivertsen
Martinus Nikolai Sivertsen var ein norsk handelsmann, dampskipsekspeditør, postopnar, fyrvaktar, offiser og politikar for partiet Venstre. Han var frå Orkdal.
Far til Sivertsen var gardbrukar på Skjølberg i Orkdal og kyrkjesongar. Sjølv gjekk han amtsskulen 1876-77 og var krambudreng på Hitra i fem år. Sidan var han handelsstyrar i Frøya i femten år og handelsmann same staden i fjorten år. Også gardbrukar på Svellingen i Frøya. I tillegg til handel og gardsdrift var han dampskipsekspeditør i 27 år og postopnar i 29 år. Frå 1908 var han fyrvaktar på Agdenes.
Sivertsen var 1886-1908 medlem av heradsstyret i Frøya, ordførar i tolv år. Han hadde fleire lokale verv, mellom anna forlikskommissær.
Sivertsen var stortingsrepresentant for partiet Venstre frå Søndre Trondhjems amt i perioden 1904-06, og frå Ytre Fosen i periodane 1907-12, 1916-21. De to fyrste valperiodane og i den siste valperioden var han medlem av sosialkomiteen, i de to andre av militærkomiteen og gasje- og pensjonskomiteen.
Sivertsen vart tildelt 7. juni-medaljen. Han var æresmedlem i Norges Fyrvokterforening og Sør-Trøndelag fiskerlag.
Nikolaus Gjelsvik
Nikolaus Gjelsvik var ein norsk jurist og målmann frå Askvoll kommune.