cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mount Bursik
Mount Bursik er eit sentralt fjell, 2500 moh, av Soholt Peaks i Heritage Range i Ellsworth Mountains. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne i U.S. Navy, 1961–66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kaptein Vlada D. Bursik i US Navy, nestleiar i U.S. Navy Support Force i Antarktis under Operasjon Deep Freeze 1966.
Musikkgruppa 666
Musikkgruppa 666 er eit tysk house/trance-prosjekt skapt av Thomas Detert og Mike Griesheimer. Tekstane til songane deira er på ei blanding av engelsk og spansk og har ofte djevelen som tematikk. Debutalbumet deira, Paradoxx, kom ut i 1998.
I Noreg har 666 hatt fleire kjende singlar, m.a. Paradoxx (1998), Amokk (1998), Diablo (1998) og Alarma! (1998). Alle desse er frå debutalbumet.
Hans Svendsgård
Hans Svendsgård var ein norsk fiskebåtreiar og -skipper frå Meløy. Han representerte Nordland fylke og partiet Høgre på Stortinget i tida 1981-89.
Soga om Eirik Raude
Soga om Eirik Raude er ei islendingesoge som handlar om fleire historiske hendingar frå rundt år 1000. Mykje av soga handlar om at Eirik Raude oppdaga Grønland og busette seg der, og om at son hans, Leif Eriksson, innførte kristendomen på Grønland. Eit anna sentralt emne i soga er oppdaginga av Vinland, dei ulike oppdagingsferdene til Torfinn Karlsevne i Nord-Amerika og om møte med urfolket som vikingane kalla skrælingar. På trass av mange fantasifulle innslag er soga om Eirik Raude, saman med Grønlendingesoga, ei viktig kjelde om dei norrøne reisene i Nordvest-Atlanteren i mellomalderen.
Hans Svendsgård
Svendsgård var son til ein fiskebåtreiar. Sjølv gjekk han etter realskule 1951/52 om bord i fiskebåten, før han tok eksamen ved maskinistskule i 1955 og skipperskule 1956. Frå 1958 til 1981 var han skipper på eigen fiskebåt.
Soga om Eirik Raude
Aud den djuptenkte
Soga om Eirik Raude byrjar på dei britiske øyane med Aud Flatnevdotter, òg kalla Aud den djuptenkte. Ho var gift med Olav Kvite, som på ei vikingferd hærtok Dublin og Dublinshire, og gjorde seg sjølv til konge. Ein av sønene deira heite Torstein Raud. Då Olav konge fall i eit slag flytta Aud og Torstein til Sudurøyane. Torstein vart herkonge og slo seg saman med Sigurd Øysteinson (Sigurd jarl den mektige). Dei tok Hebridane og Katanes i Skottland og Torstein sette seg til som konge over desse landa. Men då han fall i eit slag reiste Aud over til Orkenøyane, og seinare til Island, saman med 20 frie menn, men og fleire trælar. Fyrste vinteren var hi i Bjarnarhamn. hjå bror sin Bjørn. Seinare tok ho heile Dalir-landet, mellom Dogurdarå og Skraumulaupå. Mange av trælane som kom til Island saman med henne var menn som hadde vorte hærteke i vesterviking. Ein av dei heite Vivil og var komen av stor ætt. Aud løyste Vivil, slik at han vart ein fri mann, og ho gav han jord i ein dal, som då vart kalla Vivilsdal. Han fekk sønenen Torbjørn og Torgeir.
Eirik Raude oppdagar Grønland
Torbjørn Vivilson vart ven med Eirik Raude, som var komen til Island frå Jæren i Noreg, der far hans Torvald var skulda for eit mord. Når Eirik òg vart skulda for mord på Island hjelpte Torbjørn han, og Eirik bestemte seg for å fara frå Island for å leita etter nytt land vest for Island, som det vart fortald at Gunnbjørn Ulfsson tidigare hadde sett i havet vest for Island, medan han leita etter leia til Island. Han for i veg og oppdaga eit land som han utforska i tre års tid. Sjølv om storparten av det nye landet var dekt av isbreer kalla Eirik det for Grønland, for han tenkte at det ville få fleire til å flytta dit. Eirik for så attende til Island, for seinare å returnera til Grønland og busetta seg permanent på garden Brattalid i ein fjord som seinare fekk namnet Eriksfjorden. Torbjørn, dotter hans Gudrid, og fleire andre flytta òg til det nye landet. Under overfarten råka dei ut vindstille og skodde og dreiv rundt heile sumaren utan å vita kvar dei var og over halvparten av folket døydde. Men etter ein periode med storm og grov sjø kom dei ut på seinhausten fram til Herjolvsnes, i det som seinare vart kalla Austerbygda, på Grønland. Der fekk dei husvære hjå ein bonde som heite Torkjell og vart verande der til vêret betra seg. Dei råka ei spåkvinne der på garden, som heite Torbjørg, og som utførte eit heidensk ritual for å kunna føreseia når uåret var omme. Då det vart sjøvêr att segla dei til Eiriksfjorden, litt lengre nord i Austerbygda, der Eirik Raude budde på garden Brattalid. Han tok godt i mot dei, og dei vart der resten av vinteren. Om våren fekk Torbjørn land på Stokkanes og bygde seg gard der. Etter eit opphald på Hebridane, der han møtte den trollkunnige Torgunna, gjekk son til Eirik hadde ein son som heite Leiv. Han segla til Noreg og gjekk i teneste hjå kong Olaf Tryggvason. Kongen gav Leiv i oppdrag å kristna Grønland og Leiv om sumaren sette Leiv segl for Grønland. På vegen dit kom skipet til Leiv ut av kurs og han hamna på Hebridane. Det gjekk lang tid før dei bekk bør, så dei vart der utover sumaren og Leiv avla ein son med ei kvinne som heite Torgunna. Denne sonen kom seinare til Grønland. Utpå hausten segla Leiv og mennene han til Noreg att og Leiv gjekk inn i hirda til Olav konge.
Hans Svendsgård
Gjennom 1970-åra engasjerte Svendsgård seg i politikken, mellom anna som kommunestyrerepresentant i Meløy perioden 1972-75. Han var 1971-74 medlem og 1974-82 formann i Notfiskarsamskipnaden. Åra 1979-84 var han elles styreformann for Bodø-avdelinga i Statens Fiskarbank.
Soga om Eirik Raude
Leiv Eirikson oppdagar Vinland
Kongen ville atter senda Leiv til Grønland for å kristna landet, men Leiv meinte at det ville vera eit vanskeleg arbeid. Men kongen meinte at ingen var betre skikka til denne oppgåva enn Leiv og om sumaren sette Leiv atter kurs for Grønland. Men han kom på nytt ut av kurs og fann eit land vest i havet, der det voks villkveite og vinrankar. Han kalla landet Vinland. Soga nemner òg at dei fann folk på ein skipsflåte, men det vert ikkje sagt noko om kven desse var. Dei fann til slutt fram til på Grønland, og der erklærte han, på vegner av Olav Tryggvason, kristendomen som offisiell religion. Eirik Raude gjekk ikkje over til den nye religionen, men kona hans, Tjodhild gjorde det og let bygga ei kyrkje nær garden.
Hans Svendsgård
Hausten 1981 vart Svendsgård vald inn på Stortinget frå Nordland, og han vart attvald i 1985. På Tinget hadde han alle åtte sesjonane plass i Sjøfarts- og fiskerikomiteen, leiar av komiteen frå 1985 til 1989.
Soga om Eirik Raude
Leiv Eirikson oppdagar Vinland
Det vart mykje snakk og å fara til det nye landet som Leiv hadde funne vest i havet. Bror til Leiv, Torstein, leidde saman med Eirik ein mislukka ekspedisjon for å undersøkja det nye landet. Dei dreiv lenge rundt på havet, men fann ikkje fram til Vinland. Dei vart tvinga til å fara attende til Grønland utan å ha fullført ærendet sitt, og kom dit seint på hauste.
Hans Svendsgård
Etter han gjekk ut av Stortinget, var Svendsgård fiskerisjef i Nordland frå 1990 til han døydde i 1996.
Soga om Eirik Raude
Torfinn Karlsevne leiar ein ekspedisjon til Vinland
Torstein, son til Eirik Raude gifta seg med Gudrid Torbjørnsdotter og flytta til Vestbygda, der Torstein, saman med ein anna mann som òg heite Torstein, åtte ein gard som vart kalla Lysufjord. Ut på vinteren kom det ei farsott til bygda, som førte til mange dødsfall. Mannen til Gudrid, Torstein Eirikson, var ein av dei som døydde. Det gjorde òg far hennar, Torbjørn Vifilson. Gudrid arva både mannen sin og far sin, og sat att som ei ung men rik enkje. Islendingen Torfinn Karlsevne kom seinare til Brattalid. Gudrid, som budde på Brattalid etter at ho vart enkje, vart i jula gifta Torfinn. Dei budde på Brattalid om vinteren. Om våren førebudde Torfinn og Gudrid ei ei ferd til Vinland, saman med mellom andre islendngen Bjarne Grimolfsson. I soga vert det fortalt at dei nadde same skipet som Torfinn kom til Grønland med, og at dei til saman var 160 mann. Dei kom til eit land med store steinheller, som dei kalla Helluland. Lengre sør kom dei til eit skogkledd land, som dei kalla Markland. Dei held fram søretter langs kysten og kom til eit nes der dei fann kjølen av eit skip, så dei kalla neset Kjalarnes. Av di det var så furdeleg langt å segla langs kysten kalla dei han for Furdestrander. Dei kom så til ein fjord som gjekk inn i landet og det låg ei øy utanfor. Soga fortel at det var sterk straum i sundet, så dette var truleg Belle Isle-sundet, som skil New Foundland frå fastlandet i nord. Dei kalla øya Straumøy og fjorden kalla dei Straumfjord. Dei vart der om vinteren og Gudrid fødte sonen Snorre.
Attende til Straumfjord
Torfinn og mennene hans skjøna at dei på lengre sikt ikkje kunne verja seg mot overmakta, så dei for attende til Straumfjord. Det er noko uklårt om alle for nordover att, eller om nokre vart att sør i Vinland. Den tredje vinteren var dei i Straumfjord. Den vinteren vart usemje om kvinnene, så dei ugifte mennene vill gå på dei som hadde koner.
Attende til Grønland
Etter tre år bestemte dei norrøne grønlendingane bestemte seg for å fara attende til Grønland. På turen attende til Grønland sprang skipet til Bjarne Herjolvsson lekk, på grunn av at båten var marketen. Livbåten deira hadde berre rom for halvparten av besetninga, så dei trekte lodd om kven som fekk gå ombord i livbåten. Bjarne vann seg ein plass, men han bytta med ein ung islending då denne minte han om at Bjarne hadde lova å bringa han sikkert heimatt. Resten av fylgjet kom til Grønland og var hjå Eirik Raude om vinteren.
Sumaren etter for Torfinn og Gudrid til Island, der dei sette bu ved Skagafjörður. Soga avsluttar med å rekna opp dei tre av etterkomarane deira som vart biskopar.
Arkeologiske spor etter den norrøne busettinga i Vinland
I 1960 for Helge Ingstad til Newfoundland, saman med dotter si, Benedicte, for å leita etter norrøne busetnadar. Dei fekk hjelp av lokalbefolkninga i fiskarlandsbyen L'Anse aux Meadows, på nordspissen av Newfoundland, til å finna gamle hustufter ved sjøen, som gjekk under nemninga «den gamle indianerplassen». Desse tuftene såg ut som norrøne hustufter på Grønland, som Ingstad hadde grave ut tidlegare. Kona til Helge, som heite Anne Stine og var arkeolog, kom då over til L'Anse aux Meadows for å hjelpa til med å undersøka tuftene. Dei fann då at tuftene var av same type som andre norrøne hustufter frå rundt år 1000. Radiokarbondateringar synte at hustuftene på L'Anse aux Meadows var frå perioden 980 til 1020, noko som stemmer svært godt både med soga om Eirik Raude og Grønlendingesoga. Dette er ikkje prov for at Snorre vart fødd på L'Anse aux Meadows, men same kvar Snorre vart fødd i det nye landet kan ein ut frå sogene tolka det slik at Gudrid kan ha vore den fyrste europeiske kvinna som fødde born i Nord-Amerika og at Snorre var det fyrste europearen som kom til der. Ekteparet Ingstad fann spor etter tre langhus, pluss nokre mindre bygningar og utgravingane synte òg at alle husa hadde vore bygd omtrent samstundes og at kulturlaga berre var nokre få år gamle. Dette stemmer òg med sogene, som fortel at grønlendingane forlet busetnaden etter nokre år. Dei fann òg eit handtein, som synte at det hadde vore kvinner i busettinga.
Jamnføring med andre tekstar
Fleire av huvuddraga i Eirik Rades saga går att i Grønlendingesoga : Erik Raude og far hans utvandra frå Noreg til Island og far til Eirik for sidan vidare til Grønland. Seinare vart Vinland oppdaga og fleire reiser dit vart gjennomførte. Men mange detaljar og attåtforteljingar er forskjellige i dei to sagaene. Til dømes er det Bjarne Herjolfsson og ikkje Leiv Eiriksson som er den fyrste som ser Vinland i Grønlendingesoga. Spåkvinna Torbjørg er med berre i Eirik Raudes saga, medan ein massakre av ein del av ekspedisjonsmedlemmane, som Frejdis Eriksdotter skal ha fått i stand, berre er nemnde i Grønlendingesoga. I Íslendingabók, skriven av Ari Þorgilssons på 1130-talet, er det òg nemnt at Grønland vart oppdaga og bygd frå Island. Ifylgje Íslendingabók vart Grønland oppdaga 14 eller 15 år før kristendomen kom til Island. Innføringa av kristendomen vart vedteken på Alltinget i år 1000 og denne opplysninga har vorte nytta for å tidfesta fleire av hendingane i Erik Raudes saga, der årstal ikkje er nemnde.
Adam av Bremen drøftar Grønland og Vinland i krønika si. Til skilnad frå Eirik Raudes saga og Íslendingabók, der det står at Eirik Raude fann på namnet Grønland for at det høyrdest fint ut og for å lokka folk til å flytta dit, står det i krønika att «opphavet til namnet er at menneska vert blågrøne av det salte havet».
Morning Dew
«Morning Dew», òg kjend som «(Walk Me Out in the) Morning Dew» er ein post-apokalyptisk folkrocksong av den kanadiske songaren Bonnie Dobson frå 1962.
I følgje eit intervju med Dobson frå 1993 var «Morning Dew» inspirert av filmen On the Beach.
Fred Neil høyrte songen til Dobson og omarrangerte han til sin eigen stil. Tim Rose høyrte så utgåva til Neil og spelte inn sin eigen versjon i 1966, og la til seg sjølv som medlåtskrivar. Gjennom eit smutthol i amerikansk opphavsrettslov, klarte Rose å behalde honorara han fekk for dette.
Mahajil
Mahajil er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
5ive
5ive var ei britisk gutegruppe som vart starta opp i 1997. Stilen deira likna amerikanske gutegrupper frå same perioden som Backstreet Boys og 'N sync.
5ive vart til ved at dei same managerane som stod bak Spice Girls averterte i eit britisk musikktidsskrift om audition for å starta ei gutegruppe. Tre tusen fekk koma på audition, noko som til slutt vart kutta ned til fem (eng: Five), som vart bandmedlemmer.
Intendantur
Intendantur er militære avdelingar som ordnar med forpleiing, kleding, visse former for utrusting, drivstoff, brensel og kvarter- og kontormateriell. Organa har òg ansvar for rekneskap. Intendanturet er ofte ei eiga Våpengrein.
I Noreg har kvar av dei tre forsvarsgreinene Hæren, Sjøforsvaret og Luftforsvaret sin intendantur. På 1700-talet hadde kommissariatvesenet ansvar for forpleining av soldatar i felt. I 1825 vart ansvarsområda samla ved at det vart oppretta eitt embete som arméintendant og éi stilling som depotforvaltar for å styra lagera til hæren. I dag er Intendanturen til hæren (HI) ein del av logistikkvåpenet.
Vikedal skipreide
Vikedal skipreide var ei av dei nordlegaste skipreidene i Ryfylke.
Geografisk femna ho om: Desse soknene høyrer no til Vindafjord kommune, men dei gardane i Vikedal som låg på nordvestre hjørnet av Ropeidhalvøya (Vormestrand krins) soknar frå 1978 til Jelsa sokn i Suldal kommune.
På Vestlandet vart skipreidene avløyste av tinglag først i begynninga av 1800-talet og Vikedal skipreide vart nemnd Vikedal tinglag. Etterkvart vart grensene regulerte slik at dei samsvarte betre med sokne- og kommunegrensene, og frå 1841 var Vikedal tinglag identisk med soknene Vikedal, Imsland og Sandeid.
5ive
Etter tre studioalbum vart 5ive oppløyst i 2001. I 2006 forsøkte gruppa å gjera comeback med ny manager og produsent. Fleire nye songar vart innspelte, men prosjektet vart oppgjeve i 2007 av di dei ikkje greidde å skaffa ein lukrativ nok kontraktavtale.
Mount Byerly
Mount Byerly er eit stort fjell i austlege delen av Nash Hills. Det vart plassert på kartet av U.S. Ellsworth-Byrd Traverse Party den 10. desember 1958, og kalla opp etter Perry Byerly, styreleiar i Technical Panel for Seismology and Gravity i U.S. National Committee for Det internasjonale geofysiske året, som vart sett opp av U.S. National Academy of Sciences.
Tej
Tej (amharisk ጠጀ, uttalt ) er ein honningvin, som mjød, som blir brygga og drukken i Etiopia og Eritrea. Han er rekna som nasjonaldrikk i Etiopia. Tej har som regel eit alkoholinnjhald på mellom 7 og 11 %. Han blir ofte laga heime, og har tre hovudingrediensar: Honning, vatn og ein medisinsk plant kalla gesho (Rhamnus prinoides). Tej blir også selt kommersielt i fleire ulike former. Drikken blir typisk servert ved sosiale høve, som bryllaup og andre feiringar, eller ved religiøse høgtider som etiopisk nyttår/enkutatash.
Pola X av Scott Walker
Pola X er eit filmmusikkalbum til Léos Carax-filmen med same namn komponsert og produsert av den amerikanske songaren Scott Walker. Albumet inneheld òg bidrag frå Smog, Sonic Youth, Fairuz, Nguyên Lê og M. Luobin Wang. Det kom ut 17. mai 1999 og var det første filmmusikkalbumet til Walker.
Albumet vart spelt inn i Paris ved Studios Davout, og i London ved Lansdowne Recording Studio og Air Studios. Det fekk positive meldingar då det kom ut i mai 1999. Dei fleste av komposisjonane til Walker vart sidan gjevne ut på den femte disken på samleboksen 5 Easy Pieces.
Walker følgde opp filmmusikkarbeidet på Pola X med musikk for danseframsyningane And Who Shall Go to the Ball? And What Shall Go to the Ball? i 2007 for det London-baserte dansekompaniet CandoCo og ROH2-produksjonen av Jean Cocteau sin Duet for One i 2011. Før dette albumet hadde Walker hatt tradisjon for å spele songar frå filmar og medverka med songar til fleire filmar, mellom anna «The Rope and the Colt» i 1969 for Une corde, un colt, «I Still See You» i 1971 for The Go-Between, «Man from Reno» i 1993 for Toxic Affair og «Only Myself to Blame» i 1999 for The World Is Not Enough OST.
Mottaking
Pola X fekk middels til positiv kritikk av dei fleste kritikarane.
Innhald
Alle komposisjonane er skrivne og framførte av Scott Walker utanom der andre er nemnde.
Rijswijk
Rijswijk er ein by og ein kommune vest i Nederland i provinsen Zuid-Holland. Han er ein forstad til Haag med opp under 50 000 innbyggjarar.
Kommunen Rijswijk omfattar òg landsbyane 't Haantje og Sion.
Freden i Ryswick vart signert i Huis ter Nieuwburg i 1697, og enda niårskrigen. Eit monument, Nåla i Rijswijk (1792), vart reist til minne om avtalen i Rijswijkskogen.
Vallåkra
Vallåkra er ein tettstad i Helsingborgs kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 594 innbyggjarar.
Området kring Vallåkra er dominert av dalføret til Råån, som i lange strekk skjer seg 25–30 meter ned i jordbruksmarken. To bekkar renn ut i Råån ved Vallåkra, Fjärestadsbäcken i nord og Härslövsån eller Hålabäcken i sør, begge desse har skore ned djupe ravinedaler. Rååndalen er verna som naturreservat av Helsingborgs kommune.
Ved Vallåkra finn ein òg ein av dei få funnlokalitetane i Nord-Europa for dinosaurspor. Fotspora blei funne i 1970. Spora kjem frå ein flokk av rovdinosauren dilophosaurus, og måler opptil 30 cm i lengde.
Jan Baalsrud
Biografi
Baalsrud tok svennebrev som geodetisk instrumentmakar i 1939. Under den tyske invasjonen av Noreg i april 1940 deltok han som sersjant i kampane i Østfold. Han var med dei norske styrkane som trekte seg tilbake over grensa til Sverige, og vart internert i Filipstad.
Sven Martin Nøkleby
Sven Martin Nøkleby var ein norsk dyrlege og politikar frå Kråkstad i Akershus. Stortingsmann 1922–24 for Nordland fylke og partiet Frisinna Venstre.
Jan Baalsrud
Biografi
Baalsrud vart verande i Sverige som norsk flyktning etter at dei internerte nordmennene fekk venda attende til det okkuperte Noreg sommaren 1940. Han vart kurér mellom Noreg og Sverige for den britiske legasjonen i Stockholm. Hausten 1940 vart han arrestert av svensk politi og dømd til fengsel for spionasje. I 1941 vart han utvist frå Sverige, og tok seg via Sovjetunionen, Afrika og USA til England, der han vart innrullert i kompani Linge.
Baalsrud er mest kjend for si dramatiske flukt frå Rebbenesøya i Karlsøy kommune (dåverande Helgøy kommune) til Sverige våren 1943, etter eit mislukka landingsforsøk med fiskeskøyta MK «Bratholm I» som hadde kome frå Shetland (Operasjon Martin Red). Rebbenesøya ligg ved Ringvassøy nord for Tromsø. Oppdraget var å organisera sabotasjegrupper langs kysten. I tillegg hadde dei med sabotasjeutstyr som skulle brukast til å øydeleggja forlegninga til tyskarane på Bardufoss. Medan båten den 29. mars 1943 låg i Toftefjord på nordaustsida av Rebbenesøya vart gruppa om bord angjeven av ein handelsmann og deretter overraska av ein tysk patruljebåt som vart send til staden. Linge-karane gjekk i lettbåten og sprengte «Brattholm». Under sprenginga sokk lettbåten, og dei som var om bord måtte symja til lands. Ein mann vart drepen i trefninga, og ein vart såra og døydde på veg til Tromsø. Ein annan døydde seinare på St. Elisabeth hospital i Tromsø etter skadar han fekk ved tortur. Dei åtte andre vart tekne med til Tromsø der dei vart forhøyrde og torturerte av tyskarane før dei vart skotne på Grønnåsen skytebane 2. april 1943. Baalsrud var den einaste som kom seg unna, barbeint og såra.
Sven Martin Nøkleby
Gardbrukarsonen Nøkleby utdanna seg til dyrlege ved veterinærhøgskulen i København. I 1894 fekk han stillinga som fylkesdyrlege i Nordland. Frå 1900 til han døydde var han statskonsulent i husdyrbruk for Nord-Noreg, budde i Bodin. Han var elles styreformann 1912-30 i Nordland landbruksselskap, og siste tida før han døydde formann ved Noregs Bank si avdeling i Bodø.
Nøkleby representerte valkrinsen Nordland på Stortinget 1922-24. Han var vald for Frisinna Venstre, eit parti som hadde statsministeren i 1923/24.
Jan Baalsrud
Biografi
Baalsrud overlevde takka vera utalde hjelparar undervegs som pleide han og frakta han vidare stykke for stykke mot fridomen. Han pådrog seg alvorlege frostskadar i føtene undervegs, og måtte blant anna dragast i pulk gjennom bratt fjellterreng i Manndalen i Kåfjord. Etter over to månader på flukt og i skjul for okkupasjonsmakta kom han seg inn i Sverige 1. juni 1943. På grunn av skadane han pådrog seg, vart han delvis invalidisert og kom aldri igjen i aktiv teneste.
Flukta er skildra i boka Ni liv av David Armine Howarth og i ein filmatisering av Arne Skouen. Temaet er òg handsama i teaterstykket Over grensen av Bjarne Hobberstad Johnsen.
Etter krigen arbeidde Baalsrud som instrumentmakar. Han vart formann i Krigsinvalideforbundet, og vart for innsatsen sin utnemns til æresmedlem av forbundet i 1964. Han døydde 30. desember 1988 på Bæreia Krigsinvalidehjem i Kongsvinger. Etter eige ønske er han gravlagd i Manndalen.
Ettermæle
Baalsrudmarsjen følgjer kvart år dem 200 kilometer lange fluktruta til Jan Baalsrud i løpet av ei veke. I 2008 opna Jan Baalsruds plass i Kolbotn sentrum. Fleire bøker, filmar og TV-seriar har dramatisert opplevingane til Baalsrud under andre verdskrigen. Mest kjend er den oscarnominerte filmatiseringa Ni liv frå 1957 av Arne Skouen med Jack Fjeldstad som Baalsrud. I 2017 regisserte Harald Zwart filmen Den 12. mann med Thomas Gullestad i hovudrolla som Baalsrud. NRK laga dokumentaren I Jan Baalsruds fortspor i 2017, der spesialsoldatane Ronny Bratli og Rune Gjeldnes forsøkte å følgja fluktruta til Baalsrud gjennom Nord-Troms.
Henrik V av England
Henrik V (fødd 9. august eller 16. september 1387, ) var konge av England frå 21. mars 1413 til han døydde. Han var son av Henrik IV og Mary de Bohun, og var fødd i Monmouth i Wales; han var derfor kjend som Harry of Monmouth eller Henry of Monmouth før han blei krona.
Tidlege bedrifter
Då far til Harry, Henry Bolingbroke, blei send i eksil i 1398 tok Rikard II seg av den tolv år gamle guten. Året etter styrta Bolingbroke Rikard, og Harry blei prins av Wales. 10. november 1399 blei tittelen hertug av Lancaster gjenoppretta for han. Han var då den tredje som hadde hatt tittelen det året.
Frå oktober 1400 blei Wales styrt i hans namn, og mindre enn tre år seinare, i 1403, hadde han kommando over engelske styrkar og kjempa mot Harry Hotspur i slaget ved Shrewsbury. Under slaget var han nær ved å falla då han fekk ei pil i ansiktet. Ein vanleg soldat ville truleg ha blitt liggande og døy etter ein slik skade, men tronarvingen fekk det beste stellet ein kunne gje han. Den kongelege livlegen fekk i løpet av dei neste dagane laga ein spesiell reiskap for å kunna trekka ut pilspissen utan å gjera meir skade. Operasjonen var vellukka, og dei varige arra blei ståande som bevis på krigserfaringane hans.
Maktposisjon og konflikt med Henrik IV
Det walisiske opprøret til Owain Glyndŵr tok opp det meste av energien til prinsen fram til 1408. Deretter byrja han, på grunn av den sviktande helsa til kongen, å ha ei viktigare rolle i styringa av landet. Frå januar 1410 hadde han, saman med onklane sine Henry og Thomas Beaufort, praktisk talt full kontroll over regjeringa.
Han var usamd med kongen både når det gjaldt innan- og utanrikspolitikk. I november 1411 sende kongen derfor prinsen ut av det kongelege rådet. Konflikten mellom far og son var av politisk natur, men det er mogleg at det i bakgrunnen føregjekk eit anna spel. Det er sannsynleg at beaufortbrørne diskuterte moglegheitene for at Henrik IV kunne abdisera, medan motstandarane deira openlyst freista å bringa prinsen i vanry. Tradisjonen som fortel om det urolege ungdomsåret til prinsen, som seinare blei styrka av William Shakespeare si framstilling i skodespelet Kong Henrik V, har kanskje mykje av opphavet sitt i denne politiske konflikten.
Tiltreding
Harry etterfølgde far sin som konge den 20. mars 1413. Han hadde då oppnådd brei erfaring, og hadde ingen farlege rivalar. Dei tre hovudproblema han stod overfor var:
Innanrikspolitikk
Henrik valde å takla alle tre problema under eitt, og brukte dei til å bygga opp ein breiare politikk. Frå byrjinga gjorde han det klart at han ville styra England som overhovud for ein sameina nasjon, og at han ville legga tidlegare problem bak seg. Same året som han blei krona flytta han lekamen til Rikard II til Westminster Abbey i ein storslagen seremoni. Den unge Edmund Mortimer, 5. jarl av March, blei tatt i nåde, og arvingar etter dei som hadde mista titlar og eigedommar under Henrik IV fekk gradvis tilbake det som var tatt frå dei.
I høve til lollardistane var det særleg John Oldcastle han forhandla med. Han kom ingen veg, og lollardismen var lenge den største indre trusselen i riket. Men i januar 1414 knuste han praktisk talt heile rørsla, med god støtte frå Thomas Arundel, erkebiskopen av Canterbury. Med unntak av eit mislukka komplott i juli 1415 til fordel for Edmund Mortimer, som involverte Henry Scrope og Richard, jarl av Cambridge, var det ingen seriøse utfordringar mot styret hans.
Utanrikspolitikk
Så snart Henrik hadde kontroll i England kunne han via seg til utanrikspolitikk.
Unnskyldninga for å starta krigen igjen var kommersielle disputtar og støtta franskmennene hadde gitt til Owain Glyndŵr. Frankrike sleit med store organisatoriske problem, og hadde vanskeleg for å sikra freden. Kong Karl VI av Frankrike sleit med mentale problem, og den eldste sonen hans viste ikkje teikn til å vera ein lovande tronfølgjar.
I 1414 gjorde Henrik V igjen krav på den franske krona for den engelske kongsmakta. Han invaderte Frankrike i august 1415, og i 25. oktober sigra hæren hans i slaget ved Agincourt. Henrik og dei franske fyrstane stifta fred i mai 1420. I avtalen blei Henrik utropt til fransk tronarving etter Karl VI av Frankrike. Han fekk også gifta seg med kongsdottera, Katarina av Valois. Dei fekk ein son saman, den framtidige Henry VI av England.
John Sutton, 1. baron Dudley førte liket av kongen tilbake til England. Henrik V blei gravlagd i Westminster Abbey den 7. november 1422.
Vallargärdet
Vallargärdet er ein svensk tettstad i Karlstads kommun i Värmlands län i landskapet Värmland. I 2005 hadde tettstaden 368 innbyggjarar. Vallargärdet ligg cirka 13 kilometer nord for Karlstad.
Ole Christian Sand
Ole Christian Sand var ein norsk underoffiser og stortingsmann frå Romedal i Hedmark. Han var medlem av Venstre.
Sand var son til ein gardbrukar. Sjølv gjekk han underoffiserskulen i Fredrikshald, der han tok eksamen i 1875 og var sersjant året etter. Sidan vart han forfremja til kommandersersjant i 1890 og til fanejunker i 1895. I 1914 slutta han ved Fredrikshald underoffiserskule, etter 28 års teneste.
Sand var mellom 1904 og 1922 i mange år medlem av bystyret i Fredrikshald. I perioden 1906-09 var han einmannskrinsen Fredrikshald sin representant til Stortinget. Han var medlem av militærkomiteen. Valperioden 1916-18 var han 1. varamann frå Fredrikshald på tinget, møtte heilt på tampen av både 1916- og 1918-sesjonen.
Han døydde i Halden i 1925.
Hafsa Sultan
Hafsa Sultan var valide sultan i det  osmanske riket under regjeringstida til sonen sin sultan Suleiman I frå 1520 til 1534. Ho var den fyrste innehavaren av tittelen valide sultan.
Liv
Hafsa Sultan kan ha vore dotter av khan Meñli I Giray av Krim, men dette byggjer på vestlege forfattarar frå 1600-talet. Osmanske dokumentprov peiker på eit opphav som kristen slave. Det fyrste synet blir likevel framleis støtta av fleire historikarar.
Ayse, dottera til Meñli I Giray, blei fyrst gift med bror til Selim, prins Mehmed, guvernør av Kefe, og deretter med sultan Selim I. Selim si dotter gifta seg med bror hennar Saadet I Giray. Dette var dei einaste to kongelege ekteskapa mellom det osmansket dynastiet og Giraydynastiet på Krim. Det er likevel mogleg at Ayse og Hafsa var to ulike personer, og at Hafsa var ei anna av konene til Selim.
Då sonen hennar følgde skikken for tronarvingar med å gjera teneste som guvernør i Manisa 1515-1523 budde ho der med han og grunnla ein skule, ein høgskule, ein moské, eit sjukehus og ein årleg festival. Då sonen hennar kom på trona blei ho den fyrste kvinna ved det osmanske hoffet som fekk tittelen «sultan» etter namnet sitt, i staden for «hatun». Ho var også den fyrste sultanmora som fekk tittelen valide sultan, og ho representerer dermed ei endring i status for mor til sultanen, som gjennom denne fekk ei rolle motsvarande dronning og blei kvinna med høgast status og makt i riket.
Hafsa Sultan var også den fyrste haremkvinna som ein veit hadde ein kvinneleg agent eller kira, Strongilah.
Ananias Dekke
Ananias Christopher Hansen Dekke var ein norsk skipskonstruktør, i si tid den viktigaste byggjaren av treskip i landet.
Som ung lærte han å måla og som far sin, å baka. Han gjekk ved Bergen katedralskole 1844, men i 1848 byrja han ved Brunchorst & Bredal, eit skipsverft ått av familien Brunchorst sidan skipinga i 1784 (sjå Verftet i Bergen. Dekke gjekk i 1852 eitt år i lære hos McKay i Boston. Han gifta seg i 1864 med Rebekka Arloug Stoltz som han fekk åtte barn med. Dei budde i Kalfarveien 53.
Attende i Bergen kjøpte han halve verftet og dreiv det under namnet Brunchorst & Dekke fram til han døydde i 1892. Dei bygde 41 seglskip og 14 dampskip og dokken heitte Dekkedokken eller Dikkedokken. Enkja og sønene overtok.
Dekke sat i bystyret 1859-72, 1877-92 og formannskapet 1865-69, og var suppleant til Stortinget 1880-82. Ananias Dekke var morfar til skipsreiar Erling Dekke Næss og filosofen Arne Næss. Den store kunstsamlinga til Dekke vart seld til Rasmus Meyer i 1905.
Lars Rasmussen
Lars Rasmussen var ein handelsmann, fabrikkeigar og næringsdrivande i sagbruk og trelast. Rasmussen, som var frå Sand i Ryfylke, var også stortingsmann for Venstre.
Rasmussen var son til ein næringsdrivar med mange ulike syssel. Sjølv tok han fyrst middelskuleeksamen frå Kongsgårds skule i Stavanger i 1879. Same året vende han tilbake til Sand og byrja i faren si verksemd. Han fekk omgåande styreplass i den lokale sparebanken, seinare var han sjef for banken (styreformann). Med åra var han både handelsmann, trelasthandlar, samt eigar og drivar av både sagbruk og ein tønnefabrikk.
Rasmussen var Ryfylke krins sin representant på Stortinget 1906-09 og 1913-15. Begge periodane var han medlem av Lagtinget og vegkomiteen.
Dolphin
Dolphin er filutforskaren til KDE, laga med brukarvenlegheit som hovudfokus.
Under tidlegare versjonar av KDE var Konqueror standard filutforskar og nettlesar, men etter at Konqueror vart for komplisert til å vere standard filutforskar vart filutforkarfunksjonaliteten skilt ut av Konqueror og tilført Dolphin. Konqueror fortsetter å vere standard nettlesar til KDE.
Filosofi
Dolphin er meint for brukarar som er middels kompetente i sitt bruk av ei datamaskin. Det betyr ikkje at Dolphin er over gjennomsnittet vanskeleg å bruke men at Dolphin har fleire eigenskapar og val som kan forvirre nye brukarar.
Om ein funksjon eller eigenskap skal leggast til dolphin må det vurderast om det tilfører eigenskapar til dolphin som gagnar brukarar utanfor målgruppa til dolphin. Ikkje-hindrandre omhandlar for det meste brukargrensesnittet, om ein ein ny funksjon eller eigenskap vil føre til rot eller uorganisering i brukargrensesnittet vil den ikkje bli lagt til.
Val er viktige fordi «gjennomsnittbrukaren» ikkje eksisterer. Men det er likevel ikkje sagt at dolphin sitt mål er å dekke kvart brukarkrav, fordi kvart val og eigenskap som tilføyast gjer det vanskelegare å finne eksisterande val og eigenskapar.
Bakgrunnsstoff
__INDEX__
Trude Klecker
Trude Klecker er ein austerriksk tidlegare alpin skirennar frå Semmering i Niederösterreich som vart verdsmeister i slalåm i 1954.
Aktiv
Klecker vart nummer fire i storslalåm under vinterleikane 1952 i Oslo. Året etter var ho den beste kvinnelege alpinisten i Austerrike, vann alle tre tevlingane i Hahnenkamm-renna og alle dei fire øvingane i den austerrikske meisterskapen.
Vinteren 1954 vann Klecker slalåmrennet og kombinasjonen på Oppdal. To veker seinare tok ho sølvmedaljen i utforrennet under VM i alpine greiner 1954 i Åre, ein tidels sekund bakom Ida Schöpfer frå Sveits. Seinare i verdsmeisterskapen var Klecker overlegen best i slalåm-tevlinga og vann med over eitt sekund, med Ida Schöpfer på sølvplass og svenske Sara Thomasson fekk bronse.
I sitt siste store meisterskap, Vinter-OL 1956 i Cortina d'Ampezzo, enda Klecker på 12. plass i utfor. Ho la bort konkurranseskia i 1957.
J/psi-meson
Eit J/psi-meson eller J/ψ-meson er ein subatomar partikkel. Det er den lettaste av desse med ein masse på 3,1 GeV/c², det vil sei han er vel tre gonger så tung som protonet.
Bashiqah
Bashiqah, eller Ba'ashiqah, er eit fjell nordaust for Mosul i Irak, aust for Khorsabad og nær bydistriktet Bashiqah og Ain Sifni i det nordlege Irak.
J/psi-meson
Mesonet er smaksnøytralt og består av ein sjarmkvark og ein sjarm-antikvark. J/ψ-mesonet har ein kvilemasse på 3.097 GeV/c2 og ei levetid på 7.2 s. Denne levetida er omkring tusen gonger lenger enn tidlegare venta.
Bashiqah
Fjell ligg 359 km nord for Bagdad i Ninive guvernement. Det har ei høgd på 326 meter over havet.
J/psi-meson
J/ψ-mesonet vart oppdaga uavhengig av to forskingsgrupper, ei ved Stanford Linear Accelerator Center, leia av Burton Richter, og ei gruppe ved Brookhaven National Laboratory, leia av Samuel Ting vedMIT. Dei oppdaga at dei hadde funne den same partikkelen og annonserte oppdaginga i lag den 11. november 1974. For oppdaginga fekk Richter og Ting nobelprisen i fysikk i 1976.
Bashiqah
Fjellet vart eit strategisk punkt etter fallet til Mosul, men vart teken attende under gjenerobringa av Mosul i 2017. Den islamske staten hadde då bygd kraftige forsvarsverk i åsen. Fjellet er sidan kontrollert av kurdiske styrkar.
Rho-meson
Eit rho-meson eller ρ-meson er ein subatomær partikkel bygd opp av ein lett kvark (opp- eller nedkvark)) og ein lett antikvark. Rho-mesona finst i tre variantar, med positiv- og negativ elektrisk ladning og éit elektrisk nøytralt. Desse utgjer ein isospinn triplett-tilstand. Dei er analoge til piona bortsedd frå at rho-mesona har spinn 1, som svarar til at kvark og antikvark har parallelle spinn (medan piona har spinn null og antiparallelle kvarkspinn). Rho-mesona har ein masse på 770 MeV/c², som vil sei at dei er litt lettare enn protonet. Dei er særs ustabile, har ein midlare levetid på omkring 10–24 s, og desintegrerer til to pion.
Sverre Juvik
Sverre Johan Juvik var ein norsk arbeidar og politikar frå Hemnes i Nordland. Han representerte Sogn og Fjordane og Arbeidarpartiet på Stortinget frå 1969 til -77.
Juvik engasjerte seg fagpolitisk og var formann 1946-48 i Hemnes høvleriarbeiderforening og 1951-58 i Årdal kjemiske fagforening, landsstyremedlem 1956-59 i Norsk kjemisk industriarbeiderforbund 1956-1959 og formann i Årdal samorganisasjon 1961-69.
Frå 1952 til -59 var Juvik medlem i heradsstyret i Årdal. Hausten 1969 var han fyrstekandidat for Sogn og Fjordane Arbeidarparti ved stortingsvalet, noko som i realiteten sikra stortingsplass, og han vart attvald i 1973. Alle åtte åra på Stortinget var han medlem i Kyrkje- og undervisningskomiteen.
Valperioden 1980-83 var Juvik med i formannskapet i Årdal. Han flytta i 1983 tilbake til Hemnes.
Andreas P. Moe
Andreas Pedersson Moe var ein norsk bankmann og stortingsmann frå Vefsn. Han var medlem av Venstre.
Vallberga
Vallberga er ein tettstad i Laholms kommun i Hallands län i Halland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 647 innbyggjarar.
Andreas P. Moe
Moe var son til ein snikkar. Han gjekk ut frå Tromsø seminar i 1874. Dei neste fire åra var han lensmannsfullmektig i Skjervøy, sidan hadde han same stilling i Trondenes i seks år. Frå 1881 var han heradskasserar i Trondenes og banksjef i Trondenes Sparebank. Han slutta som heradskasserar i 1898, men heldt fram som banksjef i mange år. Frå 1901 var han medlem av representantskapet i Noregs Bank.
Moe representerte Tromsø amt på Stortinget frå 1895 til 1903. Heile tida var han medlem av vegkomiteen, sekretær 1898-1903. 1897 var han med i den utvida tollkomiteen, 1898-1903 også medlem av valkomiteen.
Nevatim
Nevatim (hebraisk skrift נְבָטִים) er ein moshav sør i Israel. Han ligg nord i Negevørkenen kring 8 km søraust for Beersheba og høyrer til Bnei Shimon regionale kommune. I 2006 hadde han 629 innbyggjarar.
Dei næraste naboane er beduinbyane Tel as-Sabi i nord og Shaqib al-Salam i sør. Lengre unna i nordaust ligg Nevatim flybase, kalla opp etter moshaven.
Historie
Nevatim vart grunnlagd i 1946 av immigrantar frå Ungarn som ein av Dei 11 punkta i Negev, og namnet er henta frå Tanakh. Under den arabisk-israelske krigen i 1948 vart området her, inkludert byen Beersheba, erobra av den egyptiske hæren.
Egyptarane kringsette Nevatim, i lag med nabolandsbyen Beit Eshel (som vart øydelagd og sidan fråflytta). Nevatim klarte å halde ut gjennom kringsetjinga sidan han fekk forsyningar frå lufta, og fordi egyptarane konsentrerte seg meir om det som skjedde lenger nord.
Landsbyen vart flytta etter krigen og Nevatim vart grunnlagd på ny ein annan stad i 1954. Dei nye nybyggjarane var Cochini-jødar som emigrerte frå Kochi i India.
Sondre
Sondre er eit mannsnamn, frå det norrøne namnet Sundri, kanskje samansett av 'symjing' og 'fred, vern'.
Sondre har namnedag i Noreg den 17. februar.
Bruken av namnet i Noreg
Namnet Sondre var lite bruka i Noreg utanom Buskerud og Telemark før det fekk ein voldsom popularitetsauke på slutten av 1980-åra, med ein topp like etter 1990.
Mahall Rayd
Mahall Rayd er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
George Grosz
George Grosz, opphavleg Georg Gross, var ein tysk ekspresjonistisk målar, teiknar og grafikar.
Liv og gjerning
Grosz er best kjend for sine satiriske karikaturteikningar av mennesketypar og samfunnsklassar i Tyskland under fyrste verdskrigen og i Weimarrepublikken, men arbeidde også med måleri og fotomontasjar. Han var aktiv i å fremje ein dadaistisk kunst i heimbyen Berlin, og var saman med Otto Dix sentral i kunstrørsla Den nye saklegdomen (Neue Sachlichkeit). Då Adolf Hitler kom til makta i 1933 flykta Grosz og emigrerte til USA. Nazistane kunngjorde at kunsten hans var «entartet», verka hadde degenerert til eit lægre kulturnivå.
Grosz sine erfaringar som soldat under fyrste verdskrigen, som sivilperson i Berlin i 1916 og 1917 og som pasient på eit militært mentalsjukehus, gjorde eit usletteleg inntrykk på han. Utan andre omsyn, kledde Grosz i bileta sine nakne dei byråkratane og profittjegerane som tente seg rike på krigen, han synte fram den brutale fattigdommen, den hemningslause livsførsla, det politiske kaoset og den sjølvtilfredse borgarskapen som dominerte samfunnet i åra etter verdskrigen var slutt.
Han døydde i Vest-Berlin.
Simple Man av Lynyrd Skynyrd
«Simple Man» er ein song av Lynyrd Skynyrd frå debutalbumet deira, (Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd), frå 1973.
Songen er ein av dei mest populære songane til Lynyrd Skynyrd. Sidan songen vart tilgjengeleg for digital nedlasting, har han blitt den tredje mest selde digitale songen til bandet etter «Sweet Home Alabama» og «Free Bird». Han har seld kring 1,3 millionar eksemplar i USA innan november 2013.
Bruk i popkulturen
Introen av songen vart nytta i episoden «Cold Stones» av TV-serien The Sopranos. Den første halvdelen av songen er nytta i filmen Almost Famous i 2000. Songen var tilgjengeleg for nedlasting til videospelet Rock Band i 2008.
Andre versjonar
Songen vart spelt av det alterative metalbandet Deftones frå albumet B-Sides & Rarities (2005) og Covers (2011). Songen vart òg spelt inn av rockebandet Shinedown på luksusutgåva av albumet Leave a Whisper. Confederate Railroad spelte inn songen på hyllestalbumet Skynyrd Frynds.
Claude de Choiseul de Francières
Claude de Choiseul-Francières var greve av Choiseul, marki av Francières, seigneur d'Yroüerre og marskalk av Frankrike frå 1693.
Claude de Choiseul-Francières var son av Louis de Francières, baron og seinare markgreve av Francières, seigneur d'Yroüerre og Catherine de Nicey.
Han utmerkte seg i slaget ved Seneffe mot Dei sameinte Nederlanda. Han var brigader i 1667, Maréchal de camp i 1669, generalløytnant i 1676 og til slutt marskalk i 1693.
Gene Clark with the Gosdin Brothers
Gene Clark with the Gosdin Brothers er det første soloalbumet til Gene Clark. Det kom ut i februar 1967 på Columbia Records. Albumet var det første han gav ut etter han slutta i folkrockgruppa The Byrds i 1966. Sjølv om albumet vart ein kritikarrost suksess og etablerte Clark som ein talentfull singer-songwriter, kom albumetut tett opp til utgjevinga av Byrds-albumet Younger Than Yesterday både i USA og Storbritannia, noko som hindra gode salstal. Musikarane på albumet vart mellom andre dei tidlegare bandkollegaene Chris Hillman og Michael Clarke; Wrecking Crew-musikarane Glen Campbell, Jerry Cole, Jim Gordon og Leon Russell; det framtidige Byrds-medlemmet Clarence White og den framtidige samarbeidspartnaren Doug Dillard. Vise- og countryduoen Gosdin Brothers song korvokal.
Nyutgjevingar
Albumet kom ut på nytt i USA i 1972 utan «Elevator Operator» og med nyinnspelt vokal og ny miks som var meint å gjere lyden «mjukare. Den nye utgåva fekk tittelen Collector's Series: Early LA Sessions.
CD-utgåva kom ut i 1988 på Edsel Records (Storbritannia) og nytta den originale stereomiksen frå 1966. To år seinare gav CBS Special Products (USA) ut den originale monomiksen for si CD-utgåva og la til ein alternativ monomiks av «Tried So Hard» som ikkje var gjeven ut før som bonusspor.
Ei ny utgåve av albumet kom ut på Columbia/Legacy i 1991 kalla Echoes. Denne var stort sett miksa på ny, men lyden var nærmare originalalbumet enn 1972-utgåva. Den største endingar vart at vokalen var på to spor og somme avslutningar var strekte ut. Echoes hadde òg ei anna rekkefølgje på songane og la til «The French Girl» (ein song av Ian and Sylvia), «Only Colombe», ein akustisk demo av «So You Say You Lost Your Baby» og fleire Clark-songar frå tidlege Byrds-innspelingar til som bonusspor.
Seinare utgåver frå 1997 og 2007 gjekk attende til den originale albummiksen og rekkjefølgja. Utgåva frå 2007 på Sundazed Records (produsert av Bob Irwin), inneheld òg fleire bonusspor.
I 2014 gav Sony Music Japan ut den originale monomiksen frå 1966 på CD, remiksen Collector's Series: Early LA Sessions og elleve bonussor - i alt 32 spor.
Brichebor Peak i Antarktis
Brichebor Peak er eit fjell i Ellsworth Land i Antarktis. Det ligg oppom Tulaczykbreen i søraust og Cairnsbreen i nordvest.
Fjellet er kalla opp etter Brichebor i Rilafjella, sørvest i Bulgaria.
Brichebor Peak ligg 8,17 km sør for Knutzen Peak (3373 moh), 6,5 km sørvest for Silverstein Peak (4790 moh), 7,41 km vest for Opalchenie Peak og 7,71 km nordvest for Mount Slaughter (3444 moh).
Aberlady
Aberlady (skotsk-gælisk Obar Lìobhaite) er ein landsby i regionen East Lothian i Skottland. Han har kring 900 innbyggjarar.
Petra Kronberger
Petra Kronberger er ein austerriksk tidlegare alpin skirennar frå Pfarrwerfen i forbundslandet Salzburg som vann verdscupen i alpine greiner tre sesongar på rad, 1990-92. Ho vann to OL-gull i 1992 og eitt VM-gull i 1991. Kronberger er ein av få alpinistar som har vunne verdscuprenn i samtlege fem greiner.
Aberlady
Aberlady ligg på austkysten av Skottland sør for Firth of Forth. Han ligg om lag åtte kilometer nordvest for Haddington og 30 km austom Edinburgh.
Petra Kronberger
Aktiv
Kronberger debuterte i verdscupen i 1987, og tok sesongen etter steget opp i verdseliten med eit par pallplasseringar i verdscuprenn. Ho deltok i Vinter-OL 1988 i Calgary og vart som best nummer seks i utfor, året etter var sjuandeplassen i kombinasjonen hennar fremste plassering i VM i alpine greiner 1989 i Vail i delstaten Colorado.
Aberlady
I mellomalderen var Aberlady ein viktig hamneby på austkysten, og vart omtalt som the Port of Haddington (Haddingtons hamn). I dag er landsbyen først og fremst kjent for verneområda i Aberlady Bay. Aberlady vart det første verneområdet med status som Local Nature Reserve i 1952, sidan har det fått vernestatus som Site of Special Scientific Interest, Special Protection Area og Ramsarområde.
Petra Kronberger
Aktiv
Midt i desember 1989 vann Kronberger sine fyrste renn i verdscupen, to utforrenn i Canada. Gjennom 1989/90-sesongen vann ho seks renn, ho triumferte både i storslalåm, kombinasjon og slalåm. Dermed kunne ho ved sesongslutt klive til topps på sigerspallen og take mot trofeet som prova at ho var verdas beste kvinnelege skialpinist.
I 1991-sesongen forsvarte ho posisjonen som verdseinar på ein overbevisande måte. Ho sigra i åtte renn i verdscupen, fordelt på alle dei fem alpine øvingane. Dermed er Kronberger ein av eit fåtal alpinistar som har vunne renn i alle greinene i verdscup-samanheng. Ved VM i alpine greiner 1991 i Saalbach-Hinterglemm vart ho verdsmeister i utfor. Kronberger vann gullmedaljane i både slalåm og kombinasjonen under dei olympiske vinterleikane 1992 i Albertville. Trass i at ho i OL-sesongen vann einast to renn i Verdscupen i alpine greiner, begge i utfor, lukkast ho å sikre seg verdscup-trofeet for tredje gong i rad.
Vallda
Vallda er ein svensk tettstad i Kungsbacka kommun i Hallands län i Halland. I 2005 hadde tettstaden 1 439 innbyggjarar.
Deep Purple av Deep Purple
Deep Purple, òg omtalt som Deep Purple III, er det tredje studioalbumet til det engelske rockebandet Deep Purple, gjeve ut i juni 1969 på Tetragrammaton Records i USA og i september 1969 på Harvest Records i Storbritannia. Utgivinga vart innleidd med singelen «Emmaretta» og ein lang turné i Storbritannia, som vart utført mellom innspelinga av albumet. Musikken på dette albumet er for det meste original og ein kombinasjon av progressiv rock, hardrock og psykedelisk rock, men med ein hardare kant og med gitarpartia meir framståande enn før. Dette kom både av at gitaristen Ritchie Blackmore voks som låtskrivar og konfliktane internt i bandet om samansmeltinga av klassisk musikk og rock som klaverspelaren Jon Lord hadde foreslått, og som bandet hadde implementert i dei tidlegare utgivingane sine.