cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fylkesveg 660 i Rogaland
Vegen strekkjer seg frå rundkjøringa ved ferjestøa på Sande i Hjelmeland til Tøtlandsvik i Vormedalen. Tidlegare var vegstrekninga ein del av, men då ferjesambandet over Jøsenfjorden vart flytta frå Tøtlandsvik-Vindsvik til Sande-Nesvik den 1. juni 1990, vart vegen seinare klassifisert ned til fylkesveg.
Mount Austin i Antarktis
Mount Austin er eit kjenneleg fjell med ei høgd opp mot 955 moh, som ligg ved Gardnerfjorden, på austkysten av Palmer Land. Det vart oppdaga av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947–48, under Finn Rønne, og vart namngjeven av han etter Stephen F. Austin, ein amerikansk kolonisator i Texas og ein av grunnleggjarane av Republikken Texas.
Christopher Stensaker
Christopher Stensaker  var ein norsk politikar, fødd i Trondheim, som 1997-2005 var stortingsrepresentant frå Sør-Trøndelag, vald for Framstegspartiet.
Stensaker representerte 1981-97 Framstegpartiet i Sør-Trøndelag fylkesting, frå 1984 som medlem av fylkesutvalet. Valperioden 1988-91 var han i tillegg bystyremedlem i Trondheim. Frå 1997 til 2005 var han vald inn på Stortinget. Den fyrste perioden, 1997–2001, hadde han sete i Samferdslekomitéen, i den andre, 2001–2005, i Utanrikskomitéen.
Varden
Varden er ei avis som kjem ut i Skien. Avisa vart grunnlagd i 1874 av Johan C.T. Castberg, som redigerte Varden til 1884. Fram til 1888 kom Varden ut to gongar i veka, deretter tre gonga vekentleg til avisa vart dagblad i 1895.
Varden var privateigd til 1918. Sidan har ulike selskap eigd avisa, frå 2013 Agderposten.
Magnus Børmark
Magnus Robot Børmark er ein norsk el-gitarist, kjend frå Musikkgruppa Gåte.
Oppvekst og Gåte
Børmark er fødd og oppvaksen i Trondheim, der han lærte å spela gitar og piano av storebror sin. Han spela også trommer i korps i fem år. Etter kvart vart han kjend med Sveinung Sundli frå Orkdal, som starta opp Gåte saman med systera Gunnhild Sundli, Martin Langlie og Gjermund Landrø. I eit intervju i studentavisa Under dusken sa Børmark at då han spurde om å få vera med i Gåte, svara Sundli fyrst nei, men han overbeviste Sveinung med rare gitarlydar som han aldri hadde høyrt før. Han vart medlem av bandet i 2000, som el-gitarist.
Børmark var utvilsamt den som var villast og skapte mest show i Gåte i dei åra bandet var aktivt. Gitarspelinga hans vart umisseleg for å ha rocken som element i musikken deira. I 2005 vart bandet oppløyst
Tida etter Gåte
Under Gåte sin siste konsert på comebacket deira sommaren 2010, gav Børmark eit forrykande show og sprang både høgt og lågt på scena, ifylgje ein reportasje på nettsida Planb.no.
Børmark er vegetarianar og har vore medeigar i den vegetarianske lunsjbaren Persilleriet i Trondheim. Han har også vore aerobics-instruktør i byen.
Mount Argus
Mount Argus i Antarktis er eit stort isolert fjell, nedanfor tre separate toppar, det høgaste på 1220 meters. Det ligg mellom Poseidon Pass og Athenebreen, 10 nautiske mil (18 km) vest-nordvest for Miller Point, nordaust i Palmer Land. Fjellet vart fotografert frå lufta av U.S. Antarctic Service den 28. september 1940. Det vart undersøkt geologisk av A.G. Fraser frå British Antarctic Survey (BAS) i 1961. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) (1963) etter sonen til guden Zevs i gresk mytologi.
Fronter
Fronter er ein nettbasert læreplattform, som tilbyr verktøy for læring og samarbeid online. Firmaet vart stifta i 1998, og har vunne European Seal of E-Excellence 5 gongar. Læringsplattformen vert nytta i over 30 land verda over, og har fleire millionar brukarar.
Braunsteffer Lake
Braunsteffer Lake er ein innsjø i Princess Elizabeth Land i Antarktis. Han er 1 km lang og ligg kring 2 km vest for den sentrale delen av Lake Zvezda i Vestfold Hills. Innsjøen vart fotografert frå lufta av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47) og vart kartlagt frå flyfoto under Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (1956) og Australian National Antarctic Research Expeditions (1957–58). Han vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter Claude Braunsteffer (1933-2011), ein vêrobservatør ved Davis-stasjonen i 1959, som forska på innsjøane i Vestfold Hills.
Utropet eia
Ordet eia er ein del brukt i salmar, og finst i utrop som eia meg! ('jøye meg!').
Irina Belova
Irina Nikolajevna Belova er ein russisk tidlegare mangekjempar frå Angarsk. Ho vann bronsen i sjukampen ved verdsmeisterskapen 1991 og sølvmedaljen under Sommar-OL 1992.
Aktiv
Belova enda på fjerdeplassen i sjukampen få europameisterskapen 1990 fann stad i Split. Med 6 521 poeng og personbeste, fekk ho 10 færre poeng enn bronsemedaljøren. Året etter vart ho sjølv bronsevinnar under Friidretts-VM i Tokyo. Belova presterte livsbeste i sjukamp då Sommar-OL 1992 vart avvikla. Ho sanka då 6 845 poeng og tok ein soleklar sølvmedalje, trass i at ho vart slått med 199 poeng av Jackie Joyner-Kersee frå USA.
Vårvinteren 1998, etter fire års utestenging frå friidrett, kom Belova på andreplass i femkamp ved innandørs-EM i Valencia. Ho plukka då 4 631 poeng. Eitt år etter auka ho til 4691 poeng og tok ein ny andreplass då innandørs-VM vart avvikla i Maebashi. I tida mellom dei to innandørs-tevlingane vart ho nummer 5 i sjukampen ved Friidretts-EM i Budapest.
Doping
I 1993 testa Belova positivt i ei dopingprøve. Ho vart deretter nekta å delta i friidrett dei neste fire åra.
Utropet eia
Andre salmar som bruker ordet er den opphavleg danske «Eia, mitt hjerte inderlig jubilerer» av Elle Andersdatter. Salmen frå 1695 er brukt både i Danmark, Noreg og Sverige.
Mary MacKillop
Mary MacKillop, òg kjend som Mother Mary of the Cross var ei australsk nonne, og ho vart den første australiaren som vart saligkåra og heilagkåra. Dette vart ho då pave Johannes Paul II saligkåra henne i Sydney den 19. januar 1995. Ho vart heilagkåra i ein offisiell seremoni 17. oktober 2010. Saman med presten Julian Tenison Woods grunnla ho i 1866 kongregasjonen «Systrer av St. Josef av Jesu heilage Hjarte» (Sisters of St Joseph of the Sacred Heart – RSJ), eller Josephites og Brown Joeys som dei òg vert kalla.
Gjennom heile virket sitt var Mary MacKillop oppteken av å gi utdanning og hjelp til dei svakaste i det australske samfunnet. I ein periode med svært lågt utdanningsnivå i landet bygde ho opp ein nonneorden som etablerte mange skular for fattige barn. Ho grunnla den første katolske gratisskulen i landet og var svært sentral i arbeidet med å byggja opp eit katolsk skuleverk ved sida av det offentlege.
Snøgrense
Ei klimatisk snøgrense er ei høgdegrense for område som vert snø- og isfrie i løpet sommaren. Den faktiske snøgrensa kan gjennom året vere langt lågare.
Mary MacKillop
Internt i kyrkja var MacKillop ein kontroversiell figur, delvis på grunn av samarbeidet sitt med fader Woods. Kontroversane nådde eit høgdepunkt då ho i 1871 vart ekskommunisert av biskop Sheil, og nonnene i ordenen hennar fekk forbod mot å ha kontakt med henne. Ekskommunikasjonen vart oppheva av Sheil på dødsleiet hans, og ho vart òg frifunnen av ei gransking frå Vatikanet.
Snøgrense
Vekselverknaden mellom høgde og breiddegrad påverkar korleis snøgrensa endrar seg frå område til området. Ved eller nær ekvator er han typisk på kring 4500 meter over havet. Når ein flyttar seg mot dei tørrare områda nær vendekrinsane vert snøgrensa høgare. I Himalaya kan den permanente snøgrensa vere så høg som 5700 meter over havet. Utanfor tropane vert snøgrensa gradvis lågare med høgare breiddegrad, til like under 3000 meter over havet i Alpane og heilt ned til det permanente isdekket nær polane.
Mary MacKillop
MacKillop vart i oktober 2010 Australias første helgen, då pave Benedikt XVI heilagkåra henne. Med dette vart ho òg ein av svært få helgenar som har vore ekskommuniserte frå kyrkja. Forut for heilagkåringa godkjende Vatikanet to mirakel som skal ha skjedd etter forbønna hennar. I begge tilfella skal det ha vore personar vart lækja for kreft.
Snøgrense
I tillegg vil nærleiken til kysten påverke snøgrensa. Område nær kysten har som regel lågare snøgrense enn andre område på same breiddegrad i innlandet, fordi dei får meir nedbør om vinteren, og fordi temperaturen om sommaren gjerne er høgare i innlandet. I Noreg er derfor snøgrensa lågare på Vestlandet (på Ålfotbreen kring 1200 moh) enn på Austlandet (i Aust-Jotunheimen kring 2100 moh). Han fell òg nordover (på Seiland kring 900 moh). På austkysten av Svalbard går han ned til 200–300 moh.
Forskjellige snøgrenser:
Kjelder
''
Club Lake
Club Lake er ein saltsjø sentralt på Breidneset i Vestfold Hills. Innsjøen er 19 km lang og ei ujamn form som minnar om ei klubbe som strekkjer seg nordaust–sørvest. Han vart kartlagt frå flyfoto tekne av U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47 og kartlagt på ny av Australian National Antarctic Research Expeditions (1957–58) som gav han namnet.
Magnus Thingnæs
Magnus Thingnæs var ein norsk typograf og forfattar. Han vart fødd i Florø, flytta til Ålesund i 1929 og til Oslo i 1938. Der budde han til han døydde.
Thingnæs var med og skipa Florø-klubben i Oslo. Han var òg aktiv i Sunnfjordlaget der.
Heidi Ruud Ellingsen
Heidi Ruud Ellingsen er ein norsk skodespelar, dansar og songar, utdanna ved Bårdar Akademiet i Oslo.
Ho er kjend for sine roller i ei rekkje musikalar og teaterstykke, og ho har spelt i TV-seriar som Hjem og 100 Code. Ho scenedebuterte i 2006 og slo gjennom i 2008 då ho vann NRK-konkurransen Drømmerollen.
Ho leidde Melodi Grand Prix 2019 saman med Kåre Magnus Bergh.
Debut
Ellingsen gjekk musikkteaterlinja ved Bårdar Akademiet i 2004–2006 og debuterte i 2006 i stykket Spelemann på taket på Oslo Nye Teater. Året etter fekk Ellingsen rollen som Kathy Selden i musikalen Singin' in the Rain i knallhard konkurranse med sju andre kvinner i tv-talentshowet Drømmerollen på NRK1. «Du er ein stor musikalartist», sa jurymedlemmar Svein Sturla Hungnes etter kåringen.
Musikalen hadde premiere på hovudscena til Oslo Nye Teater den 30. januar 2008. Etter at stykket var ferdig våren 2008, gjekk Ellingsen over i hovudrolla som Sol i storsatsinga Sol av Isfolket, basert på Margit Sandemo sine tre første bøker i Sagaen om Isfolket. Den mannlege motspelaren hennar var Paul Ottar Haga.
Oslo Nye Teater
Ellingsen har òg spelt rolla som Cosette i musikalen Les Misérables på Oslo Nye Teater, og deretter Spring Awakening. Hausten 2010 vart ho fast tilsett på Det Norske Teater og hadde hovudrolla Mary i Den hemmelege hagen. Ho var tilsett ved teateret i fem år og medverka i diverse førestillingar, blant andre Enron, Eg elskar deg, du er heilt perfekt, men burde du ikkje …, Tonje Glimmerdal, Spelemann på taket og Rytmar frå verdsrommet. I 2012 spelte ho Oda i NRKs dramaserie Hjem. Ho spelte òg i den svensk-amerikanske HBO-serien 100 Code (2015).
Gustave Whitehead
Gustave Albin Whitehead (fødd Gustav Albin Weisskopf var ein luftfartspioner som emigrerte frå Tyskland til USA der han konstruerte og bygde seilfly, flymaskiner og motorar i perioden 1897–1915. Det er usemje om i kva grad han flaug eit motordrive fly med hell fleire gonger i 1901 og 1902, dermed før Wright-brørne si fyrste flyging.
Heidi Ruud Ellingsen
Oslo Nye Teater
Sommaren 2014 og 2015 hadde ho rolla som Solveig i Peer Gynt på Gålå, regissert av Erik Ulfsby. Seinare har ho òg samarbeidd med Arve Tellefsen og Kjetil Bjerkestrand med musikken frå førestillinga.
Gustave Whitehead
Mykje av Whiteheads omdømme kviler på ein avisartikkel som vart skriven som ein augevitnerapport om eit motordrive fly bygt av Whitehead i Connecticut den 14. august 1901. Dusinvis av aviser i USA og rundt om i verda gjentok artikkelen. Fleire lokale aviser rapporterte om dette i tillegg til andre flyeksperiment som Whitehead skal ha utført i 1901 og seinare år. Whitehead sin flykonstruksjon og eksperiment vart skildra eller omtalt i artiklar i Scientific American og i ei bok i 1904 om industriell utvikling. Den offentlege profilen hans falma etter rundt 1915 og han døydde relativt ukjend i 1927. <!--
Heidi Ruud Ellingsen
Oslo Nye Teater
I 2015 spelte ho hovudrolla i Mary Poppins på Folketeatret i Oslo, og vart tildelt Musikkteaterprisen for innsatsen. Våren 2016 spelte ho i Den hellige Johanna fra Slaktehusene av Bertolt Brecht, regissert av Angelina Stojcevska på Teatret Vårt i Molde.
Gustave Whitehead
I 1930-åra vart det i en tidsskrift-artikkel og i ei bok hevda at Whitehead hadde gjennomført flygingar i perioden 1901–1902. Boka siterer folk som sa at dei hadde sett ulike flyginingar gjord av Whitehead (fleire tiår i forvegen). Boka og artikkelen utløyste debatt bland forskarar og luftfartsentusiastar om i kva grad Orville Wright eller Whitehead var den fyrste. Dei fleste historikarar avviste Whiteheads krav. Vidare uavhengig forsking, inkludert bøker i 1966, 1978 og 2015 støtta påstanden. Det finst inkje fotografi som viser at Whitehead gjennomførte ei kontrollert flyging, sjølv om rapportar i byrjinga av 1900-talet sa slike bilete vart vist offentleg. (sjå eksterne lenkjer) Forskarar har studert, og freista å kopiera Whiteheads fly. Sidan 1980-talet har entusiastar i USA og Tyskland bygd og floge versjonar av Whitehead's «Number 21» ved hjelp av moderne motorar og propellar. Smithsonian Institution har gjentekne gonger avvist at Whitehead fløy før Wright-brørne. I 1978, i boka History by Contract vart det hevda at Smithsonian inngjekk eit kompromiss om sin objektivitet då dei avtalte i 1948 med Orville Wrights bobestyrar som kravde at institusjonen måtte godkjenna Wright Flyer i 1903 som det fyrste flyet som gjennomførte ein bemanna, kontrollert flyvning for å få overta Wright Flyer.
I 2013 publiserte Jane's All the World's Aircraft ein leiarartikkel som hevda at Whitehead var fyrst ute. Artikkelen førte til fornya debatt om kven som flaug først, og debatt om grunnlaget for at Connecticut hadde vedteke ein lov som innførte Powered Flight Day til ære for den fyrste flygingen av Gustave Whitehead (snarare enn førsteflyginga til brørne Wright). Den redaksjonelle artikkel stolte tungt på forskar John Brown, som hevdar at eit gammalt foto viste Whiteheads maskin. Detta vart tvilt av ein annan forskar, Carroll F. Grey. Jane's eigarar distanserte seg i 2015 frå artikkelen (frå fjoråret), og sa at oppfatninga til den representerte redaktøren, ikkje forlaget sitt.
Heidi Ruud Ellingsen
Andre oppdrag
Ellingsen har medverka på diverse konsertar med blant anna Stabsmusikken, Oslo-Filharmonien, Sandvika Storband og Sandefjord Storband.
Tretåspett
Tretåspett (Picoides tridactylus) er ei lita spette og medlem av spettefamilien, Picidae. Arten har utbreiing frå Fennoskandia over Sibir til Kamtsjatkahalvøya og Japan. I Noreg er han ein fåtalig hekkefugl i austafjells og nord til indre Finnmark.
Utsjånad
I hekkeområdet sitt er den vaksne hannen umisskjenneleg fordi han er den einaste svarte og kvite spetta i sin storleik som heilt saknar raudt eller rosa i fjørdrakta og som har gul isse. Vaksne tretåspetter er 21,5-24 cm lange og har eit vengespenn på 32-35 cm. Fuglane er svarte på hovudet, vengane og overgumpen, og kvite frå halsen til magen. Sidene er kvite med svarte striper. Ryggen er kvit med svarte render og velet er svart med kvite ytterfjør med svarte striper. Hannen har gul isse.
Dreiebok
Dreiebok er eit detaljert manuskript nytta under innspelinga av ein film. Dreieboka tek utgangspunkt i synopsis og filmmanus, men inneheld også opplysingar om biletutsnitt, kameravinkel, kamerarføring, lydar og lys.
Tretåspett
Utsjånad
Flukta er kraftig bogeforma. I fallfasen vert vengane lagt tett inntil kroppen. Ved plutselege vendingar kan ein merke tydeleg vengesus. Tretåspetta er ein relativt taus spett. Fuglen høyrest lite og alle lydytringar, også tromminga, er relativt svake. Vanlegaste læta er ei som liknar flaggspett men er meir dempa, og kan skrivast gyg eller gygg, iblant også eit hardare kyk. I skrattet, som er noko langsamt, kjem fleire etterfølgjande element oftast i lett fallande tone på kvarandre. Arten har også ei rad triller og andre lydyttringar. Tromminga, som kjem frå begge kjønn, er mykje lik kvitryggspetta. Dei einskilde trommesekvensane er lange, i middel 1,3 sekund for 20 slag, og frekvensen av de siste 5 slaga er tydeleg akselererte. Dette gjer at ein kan skilje arten frå kvitryggspetta. Spetter som dannar par meddeler seg til kvarandre med langsame trommekvervlar.
Heidi Ruud Ellingsen
Andre oppdrag
I mars 2019 var ho programleiar for Melodi Grand Prix 2019 på NRK1 saman med Kåre Magnus Bergh.
Stemmeskodespelar
I 2008 debuterte ho som stemmeskodespelar med ei rolle i Disko-ormene som hadde premiere i Noreg i februar 2009. Sidan då har ho gjeve stemme til ei rekkje seriar og filmar, blant dei animasjonsfilmen Istid 4: Kontinent på avveie.
Tretåspett
Utbreiing
I Noreg reknar ein med 2 150 – 4 700 hekkande par per 2015. Etter som tretåspetta er ein utprega skogsart som likar gammal gran- og blandigsskog samt fjellbjørkeskog med stort innslag av daude tre er det truleg at arten går attende i samsvar med intensiv skogsdrift. Fuglen hekkar relativt fåtalig austafjells i Sør-Noreg frå Aust-Agder og Telemark og nordover. Frå Trøndelag og nordover er han nokså vanleg. På Vestlandet førekjem arten sporadisk. Tretåspetta er ein utprega barskogsfugl som først og fremst finst i gammal granskog med turre tre. I høgareliggjande område og i Nord-Noreg kan fuglen treffast regelmessig i furuskogar og også i blandingsskog av furu og bjørk. Av og til kan spetta hekke i rein fjellbjørkeskog. Tretåspetta vert sedd som den mest trelevande av alle spetter, og praktisk tala all næring vert henta frå meir eller mindre daude tre. Sjølv om fuglen er lite sky kan han vere vanskeleg å få auge på. Han ringar ofte grantre om våren for å ete kvae; då hakkar han små hol i borken sli at det dannar seg horisontale rekker rundt stomnen. Hannen har kraftigare nebb enn hoa og søker etter næring lågare og på tjukkare stomnar enn hoa. Dette er særskilt tydeleg om vinteren då næringsbehovet er størst. Utanfor hekketida held tretåspettene seg kvar for seg eller to i lag og forsvarar territorium, ofte langt frå hekketerritoriet. Storleiken på slike vinterterritorium er omvendt proporsjonal med næringstilgangen, og der det er god tilgang på daude tre kan territoriet gjerne vere kring 5 hektar.
Heidi Ruud Ellingsen
Stemmeskodespelar
I 2013 spelte Ellingsen hovudrolla som Unn den Fagre i den årlege vikingmusikalen Herøyspelet Kongens Ring saman med blant andre Nils Ole Oftebro og Anette Hoff. Same år spelte Ellingsen ei av hovudrollene i Lady Arbuthnott – frua på Elverhøy, eit norsk musikkspel av Stig Nilsson. Der hadde ho rolla som Karen Løseth.
Tretåspett
Utbreiing
I 2021 kom arten inn på den norske raudlista for artar i kategorien nær truga, NT.
Heidi Ruud Ellingsen
Privatliv
Ellingsen er sambuar med skodespelaren Mads Ousdal, og dei har to barn saman.
Tretåspett
Hekking
I Sør-Noreg vil paret ha gammal barskog som hekkehabitat. I motsetnad til andre spetter, som hakkar reirhol i lauvtre, vel tretåspetta oftast gran. I Nord-Noreg er daude furuer dei vanlegaste reirtrea. Innanfor territoria søker hannen og hoa mat til reirungane i ulike delar av området, truleg for å nytte området maksimalt. Tretåspeta hakkar ut reirhol som er nær sirkelrundt, om lag 4,5 cm i diameter, og gjerne nær 2 m over marka. Hoa legg 4-5 kvite egg i mai-juni og begge foreldra rugar. Ungane vert klekte etter 11 døgn. 22-25 dagar gamle flyg dei frå reiret, men treng framleis foreldra i over ein månad.
Gustave Whitehead
--> <!-- Tekst skjules frå slette-merket artikkel:
Tretåspett
Føde
Fuglen et framfor alt insekt som han finn gjennom å hakke eller pirke i borken på daude eller sterkt skadde tre. Larvar, pupper og kjønnsmogne individ av borkbiller, snutebiller, trebukkar og trekveps spelar stor rolle i arten sin næringsveg. Spetta et lite av vegetabilsk føde, men i knappe tider et ho granfrø, kanskje som komplement til den vanlege maten. Eit viktig innslag i matsøket er at tretåspetta (til liks med andre spetter på andre tre) lagar små hol i ring rundt granstomnar for å suge ut sevje. Truleg vert også ungane mata med noko sevje.
Gustave Whitehead
Tidleg liv og karriere
Whitehead vart fødd i Leutershausen, Bayern, andre barn av Karl Weisskopf og hans kone Babetta. Som gut viste han interesse i flukt, eksperimenterte med Drake i snor og fekk kallenamnet «flyer». Han og ein ven fanga og batt fuglar i eit forsøk på å finna ut korleis dei flaug, ein aktivitet som politiet snart stoppa. Hans foreldre døydde i 1886 og 1887 då han var gut. Han utdanna seg til mekanikar og reiste til Hamburg der han i 1888 vart vart tvinga til å verta med som mannskap på eit seilskip. Eit år seinare vende han attende til Tyskland, så reiste han saman med ein familie til Brasil. Han drog til sjøs igjen i fleire år å læra meir om vind, vêr og fuglar fly.
Tretåspett
Trekktilhøve
Tretåspettene er i hovudsak standfuglar. Mange flyg likevel sørover om hausten slik at bestanden i Sør-Noreg er størst om vinteren. Av og til kan arten opptre invasjonsaktig. Tretåspetter som er skotne vinterstid i Noreg, Sverige og Finland er større enn fuglane som held seg her om sommaren, noko som tyder på trekk av større fuglar frå taigaområda i Nord-Russland.
Gustave Whitehead
1899
I samsvar med ei fråsegn gjeve i 1934 av Louis Darvarich, ein ven av Whitehead, bygde dei eit motorisert fly saman og flaug ein halv kilometer i Pittsburgh's Schenley Park i april eller mai 1899. Darvarich skrev at dei fløy i ei høgd på 6,1 til 7,3 meter i ein dampdrevet eindekker og krasja inn i ein murbygning. Darvarich sa han fylte kjelen ombord på flyet og vart alvorleg skålda i ulukka, noko som kravde fleire veker i sjukehus. Angiveleg på grunn av denne hendinga, forbaud politiet Whitehead å utføra nokre fleire eksperiment i Pittsburgh. Luftfartshistorikaren William F. Trimble peikar på ein mangel på moderne bevis, og avviste denne historia i 1982 som eit tilfelle av «overaktiv fantasi», Whitehead's omtale av kontroll-metoden, flytting av kroppen, kommenterte Trimble til å vera utilstrekkeleg til å styra eit fly og den antekne trekull-fyrde dampmaskin kunne ikkje ha vore kraftig nok til å løfta flyet frå bakken. Timingen verkar òg unøyaktig då Whitehead vart sitert i desember 1899 i aviser i Pittsburgh som sa at han enno bygde flyet sit, samstundes som han sa at han hadde floge det i Boston. Whitehead og Darvarich reiste til Bridgeport, Connecticut for å finna arbeid i fabrikkar.
Smithsonian
Rapportar om Whiteheads aktivitetar i Connecticut vart lagd merke til av Smithsonian Institution. Smithsonians sekretær, Samuel Langley var på den tida i ferd med å byggja sit bemanna fly, «Langley Aerodrome» (ikkje flyplass, trass namnet). Langleys sjefsingeniør, Charles M. Manly antok at Whiteheads maskin var «falsk» og bede ein Smithsonian tilsett, F. W. Hodge om å inspisera Nummer 21, som Whitehead hadde sett til utstilling i Atlantic City, New Jersey. Hodge rapporterte at «maskina ikkje synest å vera luftdyktig».
I mange år anerkjende ikkje Smithsonian Institution formelt Wright Flyer i 1903 som den fyrste. I staden proklamerte Smithsonian Langley Aerodrome som det fyrste. Denne stillingtagen fornærma den gjenlevande av brørne Wright, Orville, som sende Wright Flyer til Science Museum i London på langsiktige lån, heller enn å donera den til Smithsonian. I 1942 gjekk Smithsonian offentleg ut om sin endra oppfatning, og Orville vart samde i å bringa Flyer tilbake
Som ein betingelse for å motta flyet inngjekk Smithsonian ein avtalt i 1948 med bobestyreren av Orville Wrights eigedomar. Avtala, populært kalla ein «Contract», kravde at Smithsonian berre skulle anerkjenna Wright Flyer i 1903, og inkje andre fly som det fy@rste som utførte ein bemanna, motodrevet kontrollert flyvning. Avtala, som ikkje vart gjort offentleg, tillét Wrights familie til å ta Flyer tilbake viss Smithsonian lét vere å oppfylla kravet
I 1975 fekk Luftfartshistorikaren, major William J. O'Dwyer høyra om avtala frå Harold S. Millar, Orville Wrights bobestyrer. O'Dwyer hadde fått versjonen av dokumentet med hjelp frå senator (Connecticut) Lowell Weicker og den amerikanske Freedom of Information Act. O'Dwyer sa at under ein tidlegare samtala i 1969 med Paul E. Garber, Smithsonian kurator for tidleg fly, Garber nekta for denn at ein slik kontrakt eksisterte, og sa han «aldri kunne verta samde i ein slik sak».
History by Contract, ei bok forfatta som eit samarbeid mellom O'Dwyer og Randolph, hevda at avtala var ein urettferdig undertrykt heider av Whitehead's prestasjonar. Boka publiserte korrespondanse mellom O'Dwyer og Smithsonian der han spurde Institusjonen om å få sjå bevis på, og delta i intervjuar med folk som sa dei hadde sett Whitehead fly. Boka kravde ein «nullifisering» av avtala. Avtala vert verande i kraft. I 2005 sa Peter Jakab ved Smithsonian National Air and Space Museum (NASM) at avtala ikkje ville stoppa Smithsonian frå å erkjenna nokon som oppfinnaren av det fyrste flyet, viss udiskutable bevis vart funne: «Vi ville presentera ein så nøyaktig presentasjon av historia om oppfinnelsen av flyet som mogleg, uavhengig av konsekvensane dette kan medføra, og involverer avtala. Etter å ha sagt at, likevel, på denne tida, som i 1948, er det ingen overtydande dokumentasjon på at Whitehead eller nokon andre flaug før brørne Wright.» I 2013 sa senior aeronautics kurator Tom Huk av NASM s, «Eg kan berre håpa at overtydande bevis for ein tidlegare flight bør presenterast mina kollegaer, og eg vil ha mot og ærlighet til å innrømma dei nye bevis og risiko for tap av Wright Flyer. »
Påstått møte med Brørne Wright
I 1930-åra skal Whitehead ha sagt at Brørne Wright prøvde å få han til å avsløra sina løyndomar, kanskje to år før deres første flyvning. Orville Wright nekta at for han eller hans bror nokon gong vitja Whitehead på verkstaden hans, og uttalte at den fyrste gongen dei var i Bridgeport var 1909 og då berre i forbifarten på toget.» Denne utsegna vart støtta av historikar ved Kongressbiblioteket, Fred Howard, medredaktør av Wright brothers' papir, og av luftfartsforfattarar Martin Caidin og Harry B. Kammar.
O'Dwyer sa at Oktav Chanute «oppmuntra» Wrights til å sjå på motorar bygget av Whitehead. I eit brev til Wilbur Wright 3 juli 1901, laga Chanute laga ein einaste referanse til Whitehead og sa: ''eg har eit brev frå Carl E. Myers, ein ballongfabrikant som seier at Mr. Whitehead har oppfunne ein lettvekts-motor, og har vore engasjert til å byggja for Mr. Arnot av Elmira ein motor på 10 H/k'&
Orvillie imøtegår
I 1945 vart Whitehead's son Charles intervjua på Joseph Nathan Kane's riksdekkende radioprogram «Berømte Nyvinningar» som son av den fyrste mannen til å fly. Kravet vart gjenteken i ein Liberty artikkel, som vart samanfatta i ein artikkel i Det Beste som nådde eit veldig stort publikum. Deretter imøtegjekk Orville Wright på syttitallet magasinartiklen ved å skriva Den Mytiske Whitehead Flight som dukka opp i augustutgåva i 1945 av US Air Service's, ein publikasjon med ein langt ferre, men svært innverknadsrike lesarar.
Orville byrja med å stilla spørsmål om Bridgeport Herald hadde sakleg grunn til å halda attende ein så viktig luftfsrsnyhet i fire dagar, og foreslo at historia difor ikkje var sann. Whitehead-forskarar påpekte at Herald ikkje var ei avis, men ein vekentleg publikasjon, berre publisert på sundagar. Orville noterte at James Dickie, kalla inn som vitne av Herald, hadde erklært at han ikkje var til stede på arrangementet, og ikkje heller kjente andre som hadde sett eit av Whitheads fly i lufta. Orville diskuterte med John J. Dvorak, ein fysikk-professor ved Washington University i St. Louis, som hadde laga ein motor for Whitehead og priste han offentleg. Dvorak vart misnøgt med Whitehead's framgang på motoren og kuttet ut sambandet. Orville siterte Dvoraks fråsegn frå 1936: eg personleg trur ikkje at Whitehead nokon gong lukkast i å få nokon fly til å fly Dvoraks negative kommentarar som Orville siterte inkludert setningar: ''Whitehead hadde ikkje tilstrekkeleg mekaniske ferdigheter, var ein grov overdrivelse. Han hadde vrangforestillinger''.
Fylkesveg 925 i Østfold
Fylkesveg 925 i Østfold går mellom Nygård og Eng i Halden kommune. Vegen er 7,3 km lang.
Kristian Moljord
Kristian Magnus Falsen Johansson Moljord var ein norsk gruvearbeidar, fagforeiningsmann og stortingsrepresentant frå Beiarn i Nordland. Han representerte valkrinsen Nordland og Norges Kommunistiske Parti på Stortinget 1945-49.
Far til Moljord forpakta eit gardsbruk i Beiarn. Sjølv arbeidde heime på garden og dreiv fiske, deltok i lofotfisket frå 1897 til 1901. Deretter var han 1901-03 med om å byggje Ofotbanen. I 1903 drog han til Sulitjelma og byrja arbeide i gruva. Frå 1907 var han aktiv i fagrørsla, etter eit historisk møte halde islagte Langvatnet.
Moljord var medlem av Fauske heradsstyre 1910–16 og 1931–40. Periodane 1913–33 og 1935–45 var han formann i Gikens gruvearbeiderforening. Heile tida frå 1913 til 1955 stod han i fremste rekke i Arbeidsmannsforbundet kva gjaldt gruvespørsmål. Åra 1926, 1927, 1932 og 1945 var han formann i Sulitjelma faglege utval. Også formann i Sulitjelma kommunistiske parti ei tid.
Ved stortingsvalet i oktober 1945 vart Moljord inn på Stortinget frå Nordland. Dei neste fire sesjonane var han ein av 11 representantar frå Norges Kommunistiske Parti på Tinget. På Stortinget hadde han plass i Skog- og vassdragskomiteen. Moljord var elles kommunestyremedlem i Fauske frå 1947 til 1959.
Oluf Saxe
Oluf Andreas Laurentius Saxe var ein norsk lærar, prest og stortingsmann frå Kvinesdal.
Saxe var son til ein prest. Han vart student frå Nissens skole i Christiania i 1858 og cand. theol. i 1865. Før han avla embetseksamen, var han i 1860 lærar på borgarskulen i Flekkefjord og 1861 på Nissens skole. Lærar frå 1868 ved Hamar seminar, sidan 1873 styrar av seminaret. Jamsides læraryrket var han frå 1872 til -77 redaktør av Hamar stiftstidende. I 1888 vart Saxe sokneprest i Vang i Hedmark, døydde allereie året etter på Hamar.
Saxe representerte byane Hamar, Lillehammer og Gjøvik på Stortinget frå 1880 til 1888. Alle dei tre valperiodane var han medlem av gasje- og pensjonskomiteen. Saxe var i 1880 medlem av seminarlovkommisjonen. Han var medlem av Høgre frå då dette vart stifta i 1884.
Paolo Veronese
Paolo Caliari, betre kjend som Paolo Veronese, var ein framståande venetiansk renessanseålar. Han var ein av dei største meistrane innan venetiansk målarkunst på 1500-talet. Tilnamnet Veronese fekk han av di han var frå Verona.
Annika Hallin
Annika Susanne Hallin er ein svensk skodespelar fødd i Hägersten. Ho er sambuar med dramatikaren Lars Norén, og har tre born.
Paolo Veronese
Liv og gjerning
Paolo Veronese studerte i unge år den lokale kunsten i Verona. I 1548 reiste han til Mantova, der han skapte freskar i katedralen i byen. Deretter slo han seg ned i Venezia, der han studerte under Giovanni Francesco Caroto, som også var frå Verona.
Annika Hallin
Karriere
Hallin filmdebuterte i kortfilmen Leberman i 1993, men studerte ved teaterhøgskulen i Stockholm 1996-1999. Sidan har ho vore tilsett ved ei rekkje teater i Sverige. Den fyrste langfilmen Hallin spelte i, var En häxa i familjen frå 2000. I 2005 spelte ho Victoria i den norske filmen Vinterkyss av Sara Johnsen. For denne rolla fekk ho Amandaprisen for beste kvinnelege hovudrolle same året.
I 2007 - 2008 spelte ho rolla som Syster Leonora i Arn - Tempelridderen og Arn - Riket ved veiens ende, basert på Jan Guillou sine bøker. Sidan har ho også vorte kjend for rolla som Liv i I taket lyser stjärnorna (2009), og ikkje minst som Annika Gianini i Millennium-trilogien (2009); basert på bøkene av Stieg Larsson. Hallin er no aktuell med spelefilmen Stockholm Östra (2011).
Paolo Veronese
Liv og gjerning
Saman med Tizian og Tintoretto er han dei tre store målarane under seinrenessansen i Venezia. Han er kjend som ein stor kolorist og for sine illusjonistiske dekorasjonar i både freskar og oljemåleri. Store bilete av bibelske etegilde måla for bedehus og kloster i Venezia og Verona finst det rett mange av. Han produserte også mange altartavler, historiske og mytologiske måleri, portrett og kompositoriske skisser med penn, vassmåling i blekk, figurstudiar i krit og chiaroscuro-figurar.
Paolo Veronese kom i alvorleg konflikt med inkvisisjonen for sin måte å framstille religiøse motiv, som om det einast var snakk om festivalscener. Bryllaupet i Kana frå 1563 og Gjestebodet i Levis hus frå 1573 er begge døme på dette. Han vart visstnok sensurert, men ryet hans som målar fekk ingen større skade.
Bankekind
Bankekind er ein tettstad i Linköpings kommun i Östergötlands län i Östergötland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 390 innbyggjarar.
Sprangsjikt
Eit sprangsjikt i limnologi er eit lag i ein lagdelt vassmasse der det skjer ei raskt endring i ein av eigenskapane til vatnet. Dette kan til dømes vere ein kjemoklin eller ein termoklin.
Idrettsforeningen Urædd
Idrettsforeningen Urædd er eit idrettslag heimehøyrande i Porsgrunn, stifta 25. april 1894 som Porsgrunds Fotball Klubb. Namnet Urædd er frå 1905. Idrettslaget er aktivt med i bryting, fotball, friidrett, handball, ski og turn.
Urædd har særleg markert seg i friidrett og handball. Kjende friidrettsutøvarar er hekkeløparen Ragnar Moland og sprintaren Odd Evensen frå 1960-/70-åra, seinare kom diskoskastarane Olav Jenssen og Svein Inge Valvik og kulestøytarane Lars Arvid Nilsen og Georg Andersen, som begge vart dømde for doping.
Urædds handballag for menn var eit av landets fremste lag gjennom store delar av 1980-talet.
Kvinnelaget til Urædd i fotball spelte i toppserien i 2016-sesongen.
Collerson Lake
Collerson Lake er ei liten, nyreforma innsjø som ligg 20 km sørvest for Club Lake i Vestfold Hills. Det vart oppretta ein leir ved breidda av innsjøen under geologiske undersøkingar av K. Collerson, ein geolog ved Davis-stasjonen i januar 1970. Han vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter denne geologen.
Ackroyd Point
Ackroyd Point er eit nes som ligg like aust for O'Harabreen langs sørsida av den indre delen av Yule Bay, på nordkysten av Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–62. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Frederick W. Ackroyd, som var militærlege med vinterlaget ved Naval Air Facility i McMurdo Sound, 1958.
Peder J. Utheim
Peder Jonsson Utheim var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Kornstad på Nordmøre. John Utheim var bror hans.
Utheim var son av ein gardbrukar i Kornstad. I 1863 gjekk han amtslandbruksskulen. Han tok over farsgarden i 1868 og dreiv denne til han døydde. Vinteren 1870/71 var han elev på ein folkehøgskule i Sel i Oppland, driven av Christopher Bruun og Kristofer Janson.
Utheim var ordførar i Kornstad frå 1898 til han døydde 1902. Han var og direktør for sparebanken i heradet. Elles var han medlem av styret for landbruksskulen i Romsdals amt.
Frå 1892 til 1897 representerte Utheim Romsdals amt på Stortinget. Han var då medlem av jarnbanekomiteen. Perioden 1900-03 var han 1. varamann, møtte i landbrukskomiteen 11.10.1901-26.11.1901 i staden for Nils J. Hestnes.
Utheim døydde 1902 på sjukehuset i Trondheim.
Marleik
Marleik er ein knoll av mergel (kalkhaldig leire) i kvartære leirer. Marleikaer har rund eller avlang, ofte eigendommeleg form og inneheld ofte fossil (fisk eller skjel). Marleikar er ein form for konkresjonar danna ved utfelling av kalsiumkarbonat omkring rotnande dyrerestar.
Dei finst mange stader i Noreg, men er mest vanleg på Austlandet, i Romsdalen, i Trøndelag og i Nordland.
Gerhard Krogh
Krogh var son til ein skipper. Han avla eksamen ved sjøkrigsskulen i 1861 og var deretter sekondløytnant ved den bergenske brigade i to år. Perioden 1864-76 var han lærar ved Tanks skole i Bergen. Utnemnd til kaptein og kvartermeister i 1877 og oberstløytnant og sjef for Hardanger landevernbataljon i 1891. Til sist, 1897-1905, oberst og sjef for 3. korps og Bergen linjebataljon.
Krogh var medlem av bystyret i Bergen frå 1873 til 1901, ordførar 1879 og 1891. Elles var han sekretær i Bergens jarnbanekomite 1873-78, og frå 1884 styremedlem i Noregs Bank si avdeling i Bergen. Han vart i 1878 medlem av ein kongeleg kommisjon vedkomande utgreiing av spørsmålet om verkstadbedrift for infanteriavdelingane.
Krogh representerte Bergen på Stortinget frå 1880 til -88. Valbolken 1880-82 var han medlem av vegkomiteen, sidan var han formann i same. Han var medlem av valkomiteen 1882-88 og sekretær i Lagtinget i valbolken 1883-85, deretter var han president i Lagtinget 1886-88. Valbolken 1895-97 var han 1. varamann frå Bergen, møtte på Stortinget to gonger i juni og juli 1896.
Han gav ut fleire lærebøker i fag som rekning, geometri og historie.
Verdsutstillinga i Paris i 1878
Verdsutstillinga i Paris i 1878, (Exposition Universelle) var den tredje offisielle verdsutstillinga som vart halden i Paris. Ho vart halden frå 1. mai til 10. november 1878. Utstillinga feira Frankrike si attreising etter nederlaget i Den fransk-prøyssiske krigen i 1870.
Brian Eno
Brian Peter George St. John le Baptiste de la Salle Eno, ofte berre forkorta til Brian Eno og tidlegare berre kjend som Eno, er ein engelsk musikar, låtskrivar, plateprodusent, musikkteoretikar, songar og visuell artist, mest kjend som ein av artistane som skapte ambient musikk.
Verdsutstillinga i Paris i 1878
Bygningane på utstillingsområda stod uferdige på opningsdagen sidan den franske regjeringa hadde hatt politiske problem og ikkje hatt særleg tid til utstillinga. Det vart sett inn sterke krefter i arbeidet med ferdigstillinga, og 1. juni var bygningane til utstillinga endeleg ferdigbygde.
Brian Eno
Eno studerte ved kunstskule, og henta inspirasjon frå minimalistiske måleri, men hadde lite musikalsk utdanning eller erfaring med å spele musikk før han vart med i Roxy Music på tangentinstrument og synthesizerar tidleg i 1970-åra. Suksessen til Roxy Music i glamrockmiljøet kom raskt, men Eno vart raskt trøytt av konfliktane med songaren Bryan Ferry, og av turnelivet, så han forlet bandet etter dei gav ut For Your Pleasure (1973). Han starta så ein solokarriere med kunstrockplatene Here Come the Warm Jets (1974) og Taking Tiger Mountain (By Strategy) (1974).
Verdsutstillinga i Paris i 1878
Utstillinga var mykje større enn nokon anna utstilling som hadde vorte halden tidlegare. Ho dekte eit areal på 267 km² og hovudbygningen på Marsmarka dekte eit areal på 219 km². Dei franske utstillarane tok opp halvparten av utstillingsplassen, medan resten var delt mellom dei attverande deltakarlanda. Tyskland var den einaste store nasjonen som ikkje deltok i utstillinga.
Brian Eno
Eno gjekk så inn i meir eksperimentell musikk med No Pussyfooting (1973) og Evening Star (1975), begge samarbeid med Robert Fripp, The Lamb Lies Down on Broadway (1974) av Genesis der han er tilskriven med «Enossification», og dei viktige soloalbuma Another Green World (1975) og Discreet Music (1975). Pionerarbeidet hans innan ambient med «lydlandskap» starta å ta opp meir av tida hans, frå og med Ambient 1/Music for Airports (1978) og seinare Apollo: Atmospheres and Soundtracks (1983) som vart komponert for dokumentarfilmen For All Mankind. Eno heldt likevel fram med å synge på nokre av platene sine, som på Before and After Science (1977) til Wrong Way Up (1990) med John Cale til det nyaste Another Day on Earth (2005).
Verdsutstillinga i Paris i 1878
For høvet var det installert 64 av Pavel Jablotsjkov sine elektriske bogelamper som lyste opp halve Avenue de l'Opéra, Place du Théâtre-Français (dagens Place André-Malraux) og Place de l'Opéra. Lampene vart drivne av Zénobe Gramme-dynamoar.
Brian Eno
Soloarbeidet til Eno har hatt stor innverknad, og han har vore ein pioner innan ambient og generativ musikk, innovative produksjonsteknikkar og ved å legge vekt på «teori over praksis». Han medverka òg til å gjere konseptet tilfeldig musikk populært, delvis gjennom samarbeid med andre artistar. Mot slutten av 1970-åra hadde Eno arbeidd med David Bowie på «Berlintriologien», hjelpt til imed å gjere det amerikanske punkrockbandet Devo og den punkaktige «No Wave»-sjangeren populære, og ofte arbeidd med Harold Budd, John Cale, Cluster, Robert Fripp og David Byrne, som han produserte det påverkande My Life in the Bush of Ghosts (1981) med. Han produserte og spelte på tre album av Talking Heads, mellom anna Remain in Light (1980); produserte sju album for U2, inkludert The Joshua Tree (1987); og arbeidd på plater med James, Laurie Anderson, Coldplay, Depeche Mode, Paul Simon, Grace Jones og Slowdive, blant andre.
Verdsutstillinga i Paris i 1878
Over 13 millionar gjester vitja utstillinga, noko som gjorde henne til ein finansiell suksess.
Brian Eno
Eno driv med multimediaføretak parallelt til musikkarrieren, med kunstinstallasjonar, faste spalter i avisa The Observer og Prospect og «Oblique Strategies» (skriven med Peter Schmidt), som er kortstokk med kryptiske kommentarar eller tilfeldig innsikt som er meint å løyse forskjellige dilmema. Han samarbeider framleis med andre musikarar, produserer plater og gjev ut sin eigen musikk.
Utdanning og tidleg musikkarriere
Brian Eno vart fødd i 1948 i Woodbridge i Suffolk, og fekk utdanning ved St Joseph's College i Birkfield i Ipswich, som vart grunnlagd av St John le Baptiste de la Salle-ordenen, Ipswich Art School i Roy Ascott's Groundcourse; og Winchester School of Art, der tok eksamen i 1969. I skulen nytta han lydbandopptakar som musikkinstrument og eksperimenterte med sine første, ofte improvisasjonsbaserte band. Læraren på St. Joseph's College teacher og målaren Tom Phillips oppfordra han, og hugsa å spele «Piano Tennis» med Eno, der dei samla saman piano, kledde av dei og plasserte dei i ein hall, der dei kasta tennisballar på dei. Frå dette samarbeidet vart han involvert i Cornelius Cardew sitt Scratch Orchestra. Dei gav først ut ei innspeling der Eno spelar kalla The Great Learning (Feb. 1971). Ei anna tidleg innspeling var filmmusikken til Berlin Horse av Malcom Le Grice som kom ut i 1970 og vart presentert i 1971.
Roxy Music
I 1992 skildra han perioden i Roxy Music som viktig for karrieren: «Etter at eg gjekk inn på ein undergrunnsstasjon og møtte Andy [saksofonist Andy Mackay], vart eg med Roxy Music, og som følgje av dette fekk eg ein karriere innan musikk. Om eg hadde gått ti meter lenger på den perrongen, eller ikkje nådd toget, eller vore i den neste vogna, så hadde eg truleg vore ein kunstlærar no.». I perioden med Roxy Music, og på dei tre første soloalbuma sine, vart han berre omtalt som 'Eno'.
Soloarbeid
Eno la ut på ein solokarriere nesten like etter han forlet Roxy Music. Mellom 1973 og 1977 spelte hann inn fire album med stort sett elektroniske popsongar – Here Come the Warm Jets, Taking Tiger Mountain (By Strategy), Another Green World og Before and after Science. Dei to sistnemnde inneheld songar med minimale instrumentstykke i såkalla ambient-stil. Tiger Mountain inneheld den galopperande «Third Uncle», ein av dei mest kjende songane til Eno og seinare spelt av Bauhaus. Kritikar Dave Thompson skildrar songen som «eit nær punk-åtak med gitarriff og skramlande perkusjon, og kunne i andre hender ha vore ein heavy metal-klassikar, sjølv om tekstinnhaldet ville ha gjort dei mest slaviske luftgitaristane mållause.»
Desse fire albuma vart nymastra og gjeven ut på ny i 2004 av Virgin sitt Astralwerks. Sidan Eno ikkje ønskte å legge til ekstraspor, er det ein handfull opphavleg gjevne ut som singlar, som ikkje er gjevne ut på CD.
I denne perioden spelte òg Eno tre konsertar med Phil Manzanera i bandet 801, ei «supergruppe» som spelte meir eller mindre omforma versjonar av songar frå albuma til Eno, Manzanera og Quiet Sun, i tillegg til songar av The Beatles og The Kinks.
Resett
Resett, òg kjend som Resett.no, var ei norsk nettavis og mediekanal som formidla nyhende og meiningsinnhald. Nettavisa vart lansert 28. august 2017 med Helge Lurås som ansvarleg redaktør. Talet på unike lesarar har vore på opptil 560 000 per månad. Resett tok sikte på å «framstille saker frå ein annan vinkel enn etablerte massemedium, og få fram sakene som massemedia ikkje ønskjer å dekkje». Nettavisa følgde etter eiga utsegn Redaktørplakaten og Vær Varsom-plakaten.
Brian Eno
Soloarbeid
Eno var eit viktig medlem i performance art og det klassiske orkesteret Portsmouth Sinfonia – etter å ha starta å spele med dei i 1972. I 1973 produserte han det første albumet til orkesteret, The Portsmouth Sinfonia Plays the Popular Classics (utgjeven i mars 1974) og i 1974 produserte han konsertalbumet ''Hallellujah! The Portsmouth Sinfonia Live At The Royal Albert Hall'' på den kjende konserten deira i mai 1974 (utgjeven i oktober 1974.) I tillegg til å ha produsere begge albuma deira, spelte Eno klarinett på begge innspelingane. Eno nytta òg den kjende disharmoniske strykeseksjonen i orkesteret på det andre soloalbumet hans Taking Tiger Mountain (By Strategy). Orkesteret hadde på denne tida andre musikarar som han seinare gav ut soloalbum med på selskapet sitt Obscure, Gavin Bryars og Michael Nyman. Dette året komponerte han òg musikk for albumet Lady June's Linguistic Leprosy, med Kevin Ayers, som akkompagnement for diktaren June Campbell Cramer.
Resett
Historie
Resett vart grunnlagd av Øystein Stray Spetalen, Jan Haudemann-Andersen, Mikkel Dobloug, Monica Staff, Håkon Wium Lie og redaktør Helge Lurås med ⅙ eigarskap kvar. Seinare har fleire investorar kome til. Hotelleigaren Asmund Haare har investert i nettstaden. I juli 2018 vart det kunngjort at Resett totalt hadde 21 eigarar med ulike eigarandelar.
Johannesbrødtre
Johannesbrødtre er eit tre i erteblomfamilien som vanlegvis vert dyrka i middelhavslanda. Det har lêraktige, vintergrøne blad, lange blomsterklaser og 20 cm lange, lêraktige frukter (belgar) med 12–16 ertestore frø.
Resett
Historie
Resett oppgjer å følgja dei presseetiske reglane i Ver varsam-plakaten og Redaktørplakaten, men har ikkje fått medlemskap i dei etablerte medieorganisasjonane i Noreg.
Brian Eno
Soloarbeid
Det første verket hans i denne stilen, Discreet Music frå 1975 (igjen skapt med utførleg forseinkingsteknikkar, som Eno skisserte på baksida av plateomslaget), vert rekna som eit landemerke innan sjangeren. Dette vart følgd opp av Ambient-serien hans (Music for Airports (Ambient 1), The Plateaux of Mirror (Ambient 2), Day of Radiance (Ambient 3) og On Land (Ambient 4)). Eno var den viktigaste musikaren på desse platene, med unntak av Ambient 2 der Harold Budd spelte tangentar, og Ambient 3 der den amerikanske låtskrivaren Laraaji var den einaste musikaren på sitar og dulcimer med Eno som produsent.
Johannesbrødtre
Frukta vert kalla johannesbrød og inneheld ca. 50 % sukker og noko garve- og smørsyre. Sukkeret vert først danna etter at dei umodne fruktene har vore tørka ei stund i sola. Johannesbrød vert eten rå eller blautlagt, i kaker og dessertar. Dei vert òg nytta til dyrefôr, og ekstrakt av fruktene vert nytta medisinsk ved katarar. Fordi vekta av kvart frø er konstant vart frøa tidlegare nytta av apotekarar og juvelerar ved veging, sjå karat.
Resett
Historie
Redaksjonen følgjer i tillegg sin eigen «Resett-plakat» som blant anna fastsetter at «Resett skal jobbe for demokrati og eit liberalt samfunn basert på det beste i den vestlige kulturhistorien» og «Resett skal tørre å ta de vanskelige og tabubelagte debattene og gje folk flest ein plattform til å ytre seg». Tidlegare redaksjonssjef Lars Akerhaug begrunna Resett sin forretningsmodell med behovet for eit medium som kan diskutera «betente spørsmål som kulturelle konsekvenser av høy innvandring» og fordi «de etablerte mediene og kultureliten» angiveleg stemplar vanlege folks meinigar som fordomsfulle og hatefulle.