cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rock
Garagerock
Den britiske bølgja i 1964–66 påverka garagebanda i stor grad, og gav dei eit nasjonalt publikum. Dette førte til at mange (ofte surfe- eller hot rod-grupper) byrja å etterlikne den britisk stilen, og mange andre vart inspirerte til å starte eigne band. Det fanst tusenvis av garasjeband i USA og Canada i denne tida og dei produserte hundrevis av regionale hittar. Døme på dette er «The Witch» av The Sonics (1965) frå Tacoma, «Where You Gonna Go» av Unrelated Segments (1967) frå Detroit, «Girl I Got News for You» av Birdwatchers (1966) frå Miami og «1–2–5» av The Haunted frå Montreal. Trass i at mange band fekk kontrakt med store nasjonale eller regionale selskap, var dei fleste kommersielt mislukka. Ein er stort sett samde om at garasjerocken hadde eit kommersielt og kunstnarisk høgdepunkt kring 1966. Innan 1968 hadde stilen stort sett forsvunne frå dei nasjonale og lokale listene då mange av amatørmusikarane byrja å studere, arbeide eller måtte inn i militæret. Det utvikla seg nye stilartar som erstatta garasjerocken (som bluesrock, progressiv rock og countryrock). I Detroit heldt arva etter garasjerocken seg levande inn i starten av 1970-åra, med band som MC5 og The Stooges, som spelte ein langt meir aggressiv form for garasjerock. Desse banda fekk merkelappen punkrock og vert i dag ofte rekna som proto-punk eller proto-hardrock.
Poprock
Omgrepet pop har blitt nytta sidan tidleg på 1900-talet for å vise til populær musikk generelt, men frå midten av 1950-åra vart det brukt om ein særeigen sjanger, retta mot ungdomsmarknaden, og ofte skildra som eit mildare alternativ til rock and roll. Etter den britiske bølgja, frå kring 1967, vart det i aukande grad nytta som ein motsetnad til omgrepet rock, for å skildre ei musikkform som var meir kommersiell, kortvarig og tilgjengeleg. I motsetnad byrja rocken å fokusere på lengre verk, særleg album, og var ofte knytt til særeigne subkulturar (som motkulturen i 1960-åra). Det vart lagt vekt på kunstnariske verdiar og «autentisitet», konsertar og musikarar som var dyktige på instrumenta sine eller dyktige songarar.
Likevel har mykje av pop- og rockemusikken ein liknande stil, instrumentering og liknande tekstar. Omgrepa «pop-rock» og «power pop» har blitt nytta til å skildre meir kommersiell suksessrik musikk som nyttar mange element frå, eller forma til, rocken. Pop-rock har blitt definert som ein «livleg variant av rockemusikken representert av artistar som Elton John, Paul McCartney, The Everly Brothers, Rod Stewart, Chicago og Peter Frampton». Omgrepet power pop vart namnsett av Pete Townshend frå The Who i 1966, men ikkje mykje brukt før det vart nytta om band som Badfinger i 1970-åra, som var ein av dei største salssuksessane på den tida.
Bluesrock
Sjølv om den første delen av den britiske bølgja i amerikansk popmusikk var gjennom beat- og R&B-baserte band, kom det kort tid etter ei ny bølgje med band som var direkte inspirerte av amerikansk blues, som The Rolling Stones og The Yardbirds. Britiske bluesmusikarar seint i 1950- og tidleg i 1960-åra var inspirert av den akustiske stilen til artistar som Lead Belly, som hadde stor påverknad å skiffle-bølgja, og Robert Johnson. Etter kvart byrja dei å spele ein høglydt forsterkarbasert stil med elektrisk gitar, basert på Chicagoblues, særleg etter Muddy Waters turnerte i Storbritannia i 1958. Dette fekk Cyril Davies og gitaristen Alexis Korner til å danne bandet Blues Incorporated. Bandet omfatta og inspirerte mange av artistane i den britiske blues-bølgja som følgde, mellom andre medlemmar av the Rolling Stones og Cream. Dei kombinerte bluesstandardar og bluesformer med rock.
Det andre hovudsenteret i britisk blues var kring John Mayall, som skipa Bluesbreakers, med medlemmar som Eric Clapton (etter han slutta i The Yardbirds) og seinare Peter Green. Særleg viktig var utgjevinga av Blues Breakers with Eric Clapton (Beano) (1966), som vert rekna som ein av dei første britiske bluesinnspelingane med ein stil som vart mykje etterlikna i både Storbritannia og USA. Eric Clapton danna sidan supergruppene Cream, Blind Faith og Derek and the Dominos, etterfølgd av ein omfattande solokarriere som var med å føre bluesrocken ut til eit stort publikum. Green og rytmeseksjonen i Bluesbreaker, Mick Fleetwood og John McVie, danna Peter Green sitt Fleetwood Mac, som var av dei som oppnådde størst suksess innan sjangeren. Seint i 1960-åra gjekk Jeff Beck, som òg hadde spelt i The Yardbirds, frå bluesrock og i retning av tungrock med bandet sitt, The Jeff Beck Group. Den siste Yardbirds-gitaristen var Jimmy Page. Han danna The New Yardbirds av restane av bandet og dette vart etter kort tid Led Zeppelin. Mange av songane på dei første tre albuma deira, og stundom seinare i karrieren, var utvida versjonar av tradisjonelle bluessongar.
Ein av pionerane innan bluesrock i Amerika var gitaristen Lonnie Mack tidleg i 1960-åra, men sjangeren byrja å ta av i midten av 1960-åra, då artistane utvikla ein liknande stil som dei britiske bluesmusikarane. Viktige artistar var Paul Butterfield (som hadde eit band som fungerte som Mayall sitt Bluesbreakers i Storbritannia og var utgangspunkt for mange suksessrike musikarar), Canned Heat, det tidlege Jefferson Airplane, Janis Joplin, Johnny Winter, The J. Geils Band og Jimi Hendrix med hans powertrioar, The Jimi Hendrix Experience og Band of Gypsys. Hendrix var ein gitarvirtuos og underhaldar som vart etterlikna av dei fleste på slutten av tiåret. Bluesrockband frå sørstatane, som Allman Brothers Band, Lynyrd Skynyrd og ZZ Top, nytta countryelement i musikken sin og skapte ein særeigen southern rock.
Tidlege bluesrockband etterlikna ofte jazz, og spelte lange, involverte improvisasjonar, som seinare vart eit viktig element i progressiv rock. Frå kring 1967 flytta band som Cream og The Jimi Hendrix Experience seg bort frå rein blues-basert musikk til psykedelia. I 1970-åra vart bluesrocken tyngre og meir riff-basert, som til dømes hos Led Zeppelin og Deep Purple, og linjene mellom bluesrock og hardrock «var berre så vidt synlege», då banda byrja å spele inn rockealbum. Sjangeren fortsette inn i 1970-åra med artistar som George Thorogood og Pat Travers, men særleg i Storbritannia (utanom grupper som Status Quo og Foghat som flytta seg mot ein form for høgenergisk og repeterande boogierock) vart band meir fokusert på å utvikle heavy metal, og bluesrock byrja å bli mindre populært.
Folkrock
I 1960-åra hadde miljøet som utvikla seg ut frå den amerikanske visesong-gjenreisinga vokse til ei stor rørsle, og dei spelte tradisjonell musikk eller nye songar skrivne i ein tradisjonell stil, vanlegvis på akustiske instrument. Pionerar innan sjangeren i Amerika var artistar som Woody Guthrie og Pete Seeger og var ofte knytt til progressiv folk eller arbeidarpolitikk. Tidleg i 1960-åra gjekk artistar som Joan Baez og Bob Dylan fremst i denne rørsla som songar-låtskrivarar. Dylan hadde byrja å nå ut til eit stort publikum med hittar som «Blowin' in the Wind» (1963) og «Masters of War» (1963), som førte «protestsongar» ut til eit større publikum. Sjølv om rocken og visesongen hadde byrja å påverke kvarandre, hadde dei stort sett vore heilt fråskilde sjangrar, ofte med sine heilt eigne publikum.
Tidlege forsøk på å kombinere element av visesong og rock var The Animals med «House of the Rising Sun» (1964), som vart den første kommersielt suksessrike visesongen som vart spelt inn med rock and roll-instrumentering og The Beatles sin «I'm a Loser» (1964), som utan tvil var den første Beatles-songen som var direkte inspirert av Dylan. Ein reknar vanlegvis at folkrockrørsla tok av med The Byrds si innspeling av Dylan-songen «Mr. Tambourine Man», som toppa listene i 1965. Med medlemmar som hadde vore ein del av det kafébaserte visemiljøet i Los Angeles, byrja the Byrds å bruke rockeinstrumentering, med trommer og ein 12-strengs Rickenbacker-gitar, og dette vart eit viktig element i korleis sjangeren høyrdest ut. Seinare det året byrja Dylan å bruke elektriske instrument, noko som krenkte mange puritanske visetilhengjarar. Songen hans «Like a Rolling Stone» vart ein amerikansk hitsingel. Folkrock tok særleg av i California, der artistar som The Mamas & the Papas og Crosby, Stills and Nash brukte elektriske instrument, og i New York, der ein fekk artistar som The Lovin' Spoonful og Simon and Garfunkel. Sistnemnde sin akustiske «The Sounds of Silence» (1965) vart miksa på ny med rockeinstrument og vart den første av mange hittar for duoen.
Desse artistane inspirerte direkte britiske artistar som Donovan og Fairport Convention. I 1969 slutta Fairport Convention å spele ei blanding av amerikanske coverversjonar og Dylan-aktige songar og byrja å spele tradisjonelle engelske viser på elektriske instrument. Band som Pentangle, Steeleye Span og The Albion Band byrja å spele denne elektriske visemusikken, som igjen førte til at irske grupper som Horslips og skotske artistar som JSD Band, Spencer's Feat og seinare Five Hand Reel, byrja å bruke sin tradisjonelle musikk til å skape ei grein av keltisk rock tidleg i 1970-åra. Alan Stivell i Bretagne gjorde mykje av det same der.
Folkrocken nådde eit kommersielt høgdepunkt i perioden 1967-1968, før mange av artistar flytta seg i forskjellige andre retningar, inkludert Dylan og the Byrds, som byrja å utvikle countryrock. Blandinga av visemusikk og rock vert rekna som ein viktig faktor i utviklinga av rocken, og førte inn element av psykedelia, og var med å utvikle ideane om songar-låtskrivaren, protestsongen og konseptet om «autentisitet».
Psykedelisk rock
Psykedelisk rock tok særleg av i det blømande musikkmiljøet i California då grupper følgde The Byrds frå visesong til folkrock frå 1965. Den psykedeliske levestilen hadde alt utvikla seg i San Francisco og kjende produkt av dette miljøet var The Grateful Dead, Country Joe and the Fish, The Great Society og Jefferson Airplane. The Byrds flytta eg raskt frå rein folkrock i 1966 med singelen «Eight Miles High», som ofte vert rekna som ein referanse til dopbruk. I Storbritannia var innverknadsrike band i sjangeren The Yardbirds, som med Jeff Beck som gitarist flytta seg stadig meir inn i psykedelisk territorium, og la til kjappe, improviserte «rave ups», gregoriansk korsong og verdsmusikk i songane sine, som «Still I'm Sad» (1965) og «Over Under Sideways Down» (1966). Frå 1966 dukka nye artistar som Pink Floyd, Traffic og Soft Machine opp i det britiske undergrunnsmiljøet i Nord-London. Same året gav Donovan ut det visepåverka hitalbumet Sunshine Superman, som vert rekna som ei av dei første psykedeliske popplatene, i tillegg til debutane til bluesrockbanda Cream og the Jimi Hendrix Experience, som hadde med gitartunge jammar som vart ein viktig del av psykedeliaen.
Psykedelisk rock nådde høgdepunktet dei siste åra av 60-talet. I 1967 gav The Beatles ut den definitive psykedeliske ytringa med Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, mellom anna med den kontroversielle songen «Lucy in the Sky with Diamonds». The Rolling Stones svarte seinare på året med Their Satanic Majesties Request. Pink Floyd spelte inn det som vert rekna som det beste psykedeliske verket deira, The Piper at the Gates of Dawn. I Amerika vart Summer of Love innleidd av hendinga Human Be-In og nådde ein topp med Monterey Pop Festival. Sistnemnde var med på å gjere Jimi Hendrix og The Who til store stjerner i Amerika. The Who-singelen «I Can See for Miles» var ein psykedelisk song. Viktige innspelingar innan sjangeren var òg Jefferson Airplane sitt Surrealistic Pillow og The Doors sitt Strange Days. Desse trendane nådde eit klimaks i 1969 med Woodstockfestivalen, der dei fleste store psykedeliske artistane spelte. På slutten av tiåret var den psykedeliske rocken på veg attende. Brian Wilson i The Beach Boys, Brian Jones i The Rolling Stones, Peter Green i Fleetwood Mac og Syd Barrett i Pink Floyd var tidlege «syreoffer», the Jimi Hendrix Experience og Cream var oppløyste før tiåret var over og mange av dei overlevande artistane flytta seg bort frå psykedeliaen og attende til ein meir grunnleggande «rootsrock», ei vidare eksperimentering med progressiv rock, eller riffbasert tungrock.
Progressiv rock
Progressiv rock er eit omgrep som stundom vert nytta omvekslande med kunstrock og gjekk utover dei etablerte musikalske formlane i rocken og eksperimenterte med forskjellige instrument, songtypar og former. Frå midten av 1960-åra hadde The Left Banke, The Beatles, The Rolling Stones og The Beach Boys brukt cembalo, blåseinstrument og strykarar på innspelingane sine og skapte ei form for barokk rock. Dette kan ein høyre på singlar som Procol Harum sin «A Whiter Shade of Pale» (1967) med sin Bach-inspirerte introduksjon. The Moody Blues brukte eit fullt orkester på albumet Days of Future Passed (1967) og skapte sidan orkesterlydar med synthesiserar. I progressiv rock vert det ofte nytta klassisk orkestrering, klaverinstrument og synthesiserar, i tillegg til det etablerte rockeformatet med gitarar, bass og trommer.
Det var ofte vanleg med instrumentalar, medan songar med tekst stundom var omgrepsmessige, abstrakte eller basert på fantasi og science fiction. The Pretty Things-albumet SF Sorrow (1968), The Who sitt Tommy (1969) og The Kinks-albumet Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire) (1969) introduserte formatet rockeopera og opna døra for konseptalbum, som ofte fortel ei episk soge eller har eit felles tema. Debutalbumet til King Crimson frå 1969, In the Court of the Crimson King, blanda mektige gitarriff og mellotron, med jazz og symfonisk musikk, og vert ofte rekna som ein milepåle for progressiv rock. Dette var med på å spreie sjangeren tidleg i 1970-åra blant eksisterande bluesrock- og psykedeliaband, i tillegg til at nye artistar oppstod.
Canterbury scene var eit miljø av artistar som Soft Machine, som flytta seg frå psykedelia, via jazz, til ein meir vidstrekt hardrock. Band i dette miljøet var mellom andre Caravan, Hatfield and the North, Gong og National Health. Pink Floyd fekk stor kommersiell suksess etter å ha flytta seg bort frå psykedeliaen då Syd Barrett forsvann i 1968. The Dark Side of the Moon (1973) vert rekna som eit meisterverk i sjangeren og vart eit av dei bestseljande albuma gjennom tidene. Det vart lagt vekt på instrumental virtuositet, og i band som Yes fekk både gitaristen Steve Howe og klaverspelaren Rick Wakeman vist seg fram, medan Emerson, Lake & Palmer var ei supergruppe som skapte noko av den mest teknisk krevjande musikken innan sjangeren. Jethro Tull og Genesis gjekk i ganske så forskjellige, men tydeleg engelske, musikalske retningar. Renaissance, som vart skipa i 1969 av dei tidlegare Yardbirds-medlemmane Jim McCarty og Keith Relf, utvikla seg til eit konseptrikt band med vokalisten Annie Haslam. Dei fleste britiske banda innan sjangeren hadde kultstatus med relativt få fans, men eit par band, som Pink Floyd, Genesis og Jethro Tull, klarte å skape topp 10-singlar og bryte gjennom på den amerikanske marknaden.
Den amerikanske greina av progressiv rock varierte frå dei ekletiske og nyskapande Frank Zappa, Captain Beefheart og Blood, Sweat & Tears, til meir poprock-orienterte band som Boston, Foreigner, Kansas, Journey og Styx. Desse banda, i tillegg til dei britiske banda Supertramp og ELO, var alle påverka av progrock og var av dei mest kommersielt suksessrike artistane i 1970-åra. Dei starta ein periode med pomp og prakt eller arenarock, som varte fram til kostnaden av store, komplekse show (ofte med teatralske scener og spesialeffektar) vart for store og dei vart erstatta av meir økonomiske rockefestivalar i 1990-åra.
Vektlegginga av instrumentalar innan sjangeren førte til album som Tubular Bells av Mike Oldfield (1973), som vart ein hit verda over. Instrumental rock var særleg viktig på kontinentet i Europa, der band som Kraftwerk, Tangerine Dream, Can og Faust på den måten omgjekk språkbarrieren. Den synthesiser-tunge «krautrocken» deira, i lag med musikken til Brian Eno (som ei tid var klaverspelar i Roxy Music), vart viktige inspirasjonskjelder for den seinare elektroniske rocken. Då punkrocken kom på banen og teknologien endra seg seint i 1970-åra, vart progressiv rock stadig oftare avvist som pretensiøs og oppblåst. Mange band forsvann, men somme, som Genesis, ELP, Yes og Pink Floyd, fortsette suksessen med hitalbum og populære verdsturnear. Somme av banda som dukka opp i kjølvatnet av punken, som Siouxsie and the Banshees, Ultravox og Simple Minds, synte påverknad frå progressiv rock, i tillegg til den meir vanlege anerkjente påverknaden frå punken.
Noreg hadde òg eit progressivt rockemiljø som starta i 1971 med albumet Friendship av Junipher Greene. Andre progressive band var Folque som blanda rock med norsk folkemusikk, og band som Ruphus, Aunt Mary, Popol Vuh, Prudence og Høst.
Rootsrock
Mange artistar såg på det psykedeliske miljøet som utsvevande og overlessa, og ønskte å gå mot ei enklare form for rock and roll, som i dag blir omtalt som rootsrock. Denne sjangeren tok inn element av dei opphavlege inspirasjonskjeldene, særleg country og folkemusikk, og ein skapte countryrock og Southern rock. I 1966 drog Bob Dylan til Nashville for å spele inn albumet Blonde on Blonde. Dette albumet, og seinare meir tydeleg countryaktige album, har blitt rekna som starten på sjangeren countryfolk, ein veg mange, stort sett akustiske, folkemusikarar gjekk. Andre artistar følgde denne trenden mot det meir enkle, som den kanadisk gruppa The Band og California-baserte Creedence Clearwater Revival, som begge blanda enkel rock and roll med viser, country og blues, og vart blant dei mest suksessrike og innverknadsrike banda frå slutten av 1960-åra. Den same rørsla var byrjinga på platekarrieren til soloartistar frå Californa som Ry Cooder, Bonnie Raitt og Lowell George, og påverka musikken til etablerte artistar som The Rolling Stones på Beggar's Banquet (1968) og The Beatles på Let It Be (1970).
I 1968 spelte Gram Parsons inn Safe at Home med International Submarine Band, som utan tvil var det første verkelege countryrockalbumet. Seinare det året vart han med i The Byrds for albumet Sweetheart of the Rodeo (1968), som generelt vert rekna som ei av dei viktigaste innspelingane i sjangeren. The Byrds fortsette i same gata, medan Parsons slutta og slo seg saman med eit anna tidlegare Byrds-medlem, Chris Hillman, og danna The Flying Burrito Brothers som var med på å gje sjangeren respekt, før Parsons slutta for å konsentrere seg om solokarrieren sin. Band i California som byrja å spele countryrock var mellom andre Hearts and Flowers, Poco, New Riders of The Purple Sage, The Beau Brummels, og Nitty Gritty Dirt Band. Somme artistar fekk òg ein renessanse med å slutte seg til countrystilen, som The Everly Brothers, det tidlegare tenåringsidolet Rick Nelson, som vart frontmann i The Stone Canyon Band, det tidlegare The Monkees-medlemmet Mike Nesmith, som danna First National Band, og Neil Young. The Dillards var eit av dei få banda som gjekk andre vegen, frå country mot rock. Den største kommersielle suksessen i 1970-åra blant countryrockartistane hadde mellom andre Doobie Brothers, Emmylou Harris, Linda Ronstadt og Eagles (som bestod av medlemmar frå The Burritos, Poco og Stone Canyon Band). Eagles vart blant dei mest suksessrike artistane på denne tida, uansett sjanger, og gav ut album som Hotel California (1976).
The Allman Brothers Band vert vanlegvis rekna som grunnleggjarane av Southern rock. Dei utvikla ein særeigen stil, som stor sett kom frå bluesrock, med element av boogie, soul og country tidleg i 1970-åra. Den mest suksessrike artisten som følgde dei var Lynyrd Skynyrd, som var med på å etablere «Good ol' boy»-imaget til undersjangeren og var med å forme gitarrocken i 1970-åra. Etterfølgjarane deira omfatta fusion/progressiv-instrumentalistane Dixie Dregs, det meir countryaktige Outlaws, den meir jazza Wet Willie og The Ozark Mountain Daredevils, som nytta element av R&B og gospel. Etter at The Allmans og Lynyrd Skynyrd mista fleire av dei originale medlemmane, byrja sjangeren å bli mindre populær utover i 1970-åra, men vart opprettheldt i 1980-åra med artistar som .38 Special, Molly Hatchet og The Marshall Tucker Band.
Jazzrock
Seint i 1960-åra dukka jazzrocken opp som ein eigen undersjanger av bluesrock, psykedelisk og progressiv rock. Dei blanda krafta i rocken med den musikalske kompleksiteten og improvisasjonselementa i jazzen. AllMusic skreiv at omgrepet jazzrock «kan syne til dei mest høglydte, villaste, mest elektrifiserte fusion-banda i jazz-leiren, men oftast skildrar det artistane som kom frå rockesida av likninga. Jazzrock voks opp frå dei mest kunstnarisk ambisiøse undersjangrane av rocken seint i 1960-åra og tidleg i 1970-åra», inkludert songar-låtskrivar-rørsla. Mange tidlege amerikanske rock and roll-musikarar hadde byrja i jazz og teke med seg desse elementa inn i den nye musikken. I Storbritannia hadde bluesrocken og mange av dei leiande musikarane, som Ginger Baker og Jack Bruce frå det Eric Clapton-fronta bandet Cream, kom frå det britiske jazzmiljøet. Den første verkelege jazzrockinnspelinga vert ofte rekna for å vere det einaste albumet til det relativt obskure New York-baserte bandet The Free Spirits med Out of Sight and Sound (1966). Dei første gruppene av band som sjølv byrja å bruke merkelappen var R&B-orienterte, kvite rockeband med jazzaktige blåserekkjer, som Electric Flag, Blood, Sweat & Tears og Chicago. Chicago vart av dei mest kommersielt suksessrike artistane seint i 1960- og tidleg i 1970-åra.
Glamrock
Glamrock utvikla seg frå dei engelske psykedeliske miljøa og kunstrockmiljøa frå slutten av 1960-åra og kan reknast som ei forlenging av og reaksjon på desse trendane. Sjangeren er musikalsk mangfaldig, og varierte mellom enkel rock and roll hos Alvin Stardust og den komplekse kunstrocken til Roxy Music. Glamrocken kan like mykje reknast som ein mote som ein musikalsk undersjanger. Visuelt var det ei blanding av forskjellige stilartar, frå 30-tals Hollywood-glamour, til den erotiske tiltrekkingskrafta til pin-up-modellar på 50-talet, førkrigs kabaretteater, viktorianske litterære og symbolist-stilar, science fiction, til antikk og okkult mystisisme og mytologi. Det kom til syne i prangande klede, sminke, frisyrar og plattformsko. Glam er mest kjend for den seksuelle og kjønnslege fleirtydigheita og den androgyne utsjånaden til artistane, i tillegg til at det vart mykje teatralske element. Før glamrocken slo ut for fullt hadde ein sett manipulering av kjønnsidentitet hos amerikanske artistar som The Cockettes og Alice Cooper.
Opphavet til glamrock er assosiert med Marc Bolan, som hadde kalla viseduoen sin T. Rex og byrja å spele elektriske instrument på slutten av 1960-åra. Starten på glamrocken er ofte rekna som framsyninga hans på det britiske fjernsynsprogrammet Top of the Pops i desember 1970, der han gjekk i glitter og spelte den første hitten sin, «Ride a White Swan». Frå 1971 hadde den gryande stjerna David Bowie utvikla Ziggy Stardust-personen sin, og nytta element av profesjonell sminke, pantomime og performance på konsertane sine. Desse artistane vart raskt etterfølgd av artistar som Roxy Music, Sweet, Slade, Mott the Hoople, Mud og Alvin Stardust. Dei var særs populære på dei britiske singellistene, men få av dei gjorde det særleg godt i USA. Bowie var det store unntaket og vart ei internasjonal superstjerne og amerikanske artistar som Lou Reed, Iggy Pop, New York Dolls og Jobriath tok til seg ein del av glamrockstilen, ofte kalla «glitter-rock», men med mørkare tekstar enn dei britiske motpartane. I Storbritannia synte glitter-rock oftast til den ekstreme versjonen av glam, som Gary Glitter og bandet hans Glitter Band utøvde. Dei fekk 18 topp 10-singlar i Storbritannia mellom 1972 og 1976. Ei ny bølgje med glamrockartistar, som Suzi Quatro, Roy Wood sitt Wizzard og Sparks, dominerte dei britiske singellistene frå kring 1974 til 1976. Andre artistar, vanlegvis ikkje rekna som sentrale for sjangeren, byrja òg å bruke glam-stilen, som Rod Stewart, Elton John, Queen og sjølv the Rolling Stones. Glamrocken påverka òg direkte seinare artistar som Kiss og Adam Ant, og meir indirekte danninga av gothic rock og glam metal i tillegg til punkrocken, som var med på ende glam-moten frå kring 1976. Glam har sidan hatt sporadiske tilbakekomstar gjennom band som Chainsaw Kittens, The Darkness og i R&B-varianten Prince.
Softrock, hardrock og tidleg heavy metal
Frå seint i 1960-åra vart det vanleg å dele den populære rockemusikken i soft- og hardrock. Softrock kom ofte frå folkrock, med akustiske instrument og meir vekt på melodi og harmoniar. Store artistar var Carole King, Cat Stevens og James Taylor. Sjangeren hadde det kommersielle høgdepunktet på midten og slutten av 1970-åra med artistar som Billy Joel, America og ein ny variant av Fleetwood Mac. Albumet deira Rumours (1977) vart det mestseljande albumet det tiåret uansett sjanger. På den andre sida var hardrock som ofte hadde ein fot i bluesrocken og spelte høgare og med meir intensitet. Det vert ofte lagt vekt på elektrisk gitar, både som rytmeinstrument med enkle, repeterande riff, og som soloinstrument, og ofte med forvrenging og andre effektar. Viktige artistar i den britiske bølgja var the Who og the Kinks, i tillegg til artistar frå den psykedeliske perioden som Cream, Jimi Hendrix og the Jeff Beck Group. Hardrock-påverka band som fekk internasjonal suksess seinare i 1970-åra var mellom andre Queen, Thin Lizzy, Aerosmith og AC/DC.
Frå seint i 1960-åra vart omgrepet «heavy metal» nytta til å skildre hardrock som vart spelt med enno høgare volum og intensitet, og vart først nytta som eit adjektiv, før det tidleg i 1970-åra vart eit substantiv. Omgrepet vart først omtalt i ein song i Steppenwolf-songen «Born to Be Wild» (1967) og vart etter kvart assosiert med pionerband som Blue Cheer frå San Francisco og Grand Funk Railroad frå Michigan. I 1970 var det tre viktige britiske band som utvikla ein karakteristisk stil som var med å forme undersjangeren. Led Zeppelin brukte element av fantasy i sin rifftunge bluesrock, Deep Purple henta inn element av symfonisk musikk og mellomalderen frå den progressive rockefasen sin og Black Sabbath introduserte aspekt av gotisk og modal harmoni som var med å skape ein «mørkare» stil. Desse elementa vart teken vidare av den «andre generasjonen» av heavy metal-band seint i 1970-åra, som Judas Priest, UFO, Motörhead og Rainbow frå Storbritannia, Kiss, Ted Nugent og Blue Öyster Cult frå USA, Rush frå Canada og Scorpions frå Tyskland, som alle var med på å gjere sjangeren populær. Trass i at musikken vart lite spelt på radio og gjorde det dårleg på singellistene, fekk heavy metal-musikken på slutten av 1970-åra mange fans, særleg blant menn frå arbeidarklassen i Nord-Amerika og Europa.
Kristenrock
Rock, og særleg heavy metal, har blitt kritisert av somme kristne leiarar, som har fordømd musikken som umoralsk, antikristen og til og med demonisk. Likevel byrja kristenrocken å utvikle seg seint i 1960-åra, særleg ut frå Jesusrørsla i Sør-California. Det dukka opp som ein undersjanger i 1970-åra med artistar som Larry Norman, vanlegvis rekna som den første store «stjerna» innan kristenrock. Sjangeren var særleg populær i USA. Mange kristne rockeartistar har band til det moderne kristenmusikkmiljøet, medan andre band og artistar var meir sjølvstendige. Sidan 1980-åra har kristne rockeartistar hatt større suksess, som den amerikanske gospel-til-pop-artisten Amy Grant og den britiske songaren Cliff Richard. Medan desse artistane stort sett vart aksepterte i kristne samfunn, var kristne band som spelte heavy rock og glam metal i 1980-åra, som Petra og Stryper, meir kontroversielle. Frå 1990-åra var det stadig fleire artistar som prøvde å unngå kristenbandstempelet, og føretrekte å bli sett på som «vanlege» rockegrupper som òg var kristne. Dette var til dømes band som P.O.D og Collective Soul.
Valen i Sunnhordland
Valen er ei bygd i Kvinnherad kommune i Vestland. Staden ligg sør på Folgefonnhalvøya, ved Høylandsundet, ovanfor Halsnøy. Riksveg 48 går gjennom Valen. Statistisk sentralbyrå reknar Valen og Sunde som ein tettstad med til saman 1798 innbyggjarar (2007). Kvinnherad kommune opplyser at det bur om lag 800 personar på Valen.
Rock
Punkrock
Punkrock vart utvikla mellom 1974 og 1976 i USA og Storbritannia. Sjangeren hadde røter i garasjerock og andre former av det som i dag vert kalla protopunk. Punkrockband unngjekk det dei såg på som det overdådige i den populære rocken i 1970-åra. Dei skapte ein kjapp, skarp musikk, ofte med korte songar, enkel instrumentering og ofte tekstar med politisk innhald som var mot «etablissementet». Punken hadde ofte ein gjer-det-sjølv-etikk og mange banda produserte sine eigne innspelingar og marknadsførte dei via uformelle kanalar.
Seint i 1976 vart artistar som Ramones og Patti Smith i New York City, og Sex Pistols og The Clash i London, rekna som spydspissen for ei ny musikalsk rørsle. Året etter spreidde punkrocken seg verda over. Punk vart raskt, og for ein kort periode, eit stort kulturelt fenomen i Storbritannia. I stor grad tok punken røter i lokale miljø som hadde ein tendens til å avvise hovudstraumane i populærkulturen. Det oppstod ein punk-subkultur som uttrykte ungdommeleg opprør og var kjenneteikna av ein særeigen klestil og mange anti-autoritære ideologiar.
Valen i Sunnhordland
På Valen ligg Valen sjukehus som er det almenpsykiatrisk sjukehuset for Sunnhordland og Hardanger.
Rock
Punkrock
I byrjinga av 1980-åra oppstod raskare og meir aggressive stilar som hardcore og Oi! og desse vart dei mest dominerande innan punkrocken. Dette har ført til fleire utvikla greiner av hardcore punk, som D-beat (ein forvrengd, tung undersjanger påverka av det britiske bandet Discharge), anarcho-punk (som Crass), grindcore (som Napalm Death) og crust punk. Musikarar som identifiserte seg med eller var inspirert av punk, har òg gjeve opphav til ei lang rekkje andre variantar, og vidareutvikla stilar som new wave, post-punk og alternativ rock.
Valen i Sunnhordland
Valen har en matbutikk, barnehage og en barneskole. Ved barneskolen ligger Valeparken hvor frivillige i Kvinnherad har samlet inn penger og jobbet dugnad for å kunne bygge en ballbinge og en kunstgressbane. Valen har også en egen båthavn hvor det er muligheter for kaiplass med landstrøm mot avgift.
Rock
New wave
Inspirert av Kraftwerk, Yellow Magic Orchestra, David Bowie og Gary Numan gjekk den britiske new wave-stilen mellom 1979 og 1985 i retninga mot New Romantics, med artistar som Spandau Ballet, Ultravox, Japan, Duran Duran, A Flock of Seagulls, Culture Club, Talk Talk og Eurythmics. Dei erstatta stundom alle andre instrument med synthesizerar. Denne perioden oppstod samstundes som MTV starta opp og dette førte til mykje eksponering for desse synthpop-banda og skapte det som har blitt kalla den andre britiske bølgja. Somme meir tradisjonelle rockeband tilpassa seg videoalderen og nytte godt av å bli spelt på MTV. Eit av dei var Dire Straits som med «Money for Nothing» gjorde lett narr av stasjonen, trass i at det var ein medverkande faktor til at dei blei store internasjonale stjerner. Generelt hamna derimot meir gitar-orientert rock i bakgrunnen.
Post-punk
Medan hardcore gjekk vidare med den enkle punkestetikken, og new wave representerte den kommersielle retninga, dukka post-punk opp seint i 1970- og tidleg i 1980-åra som den meir kunstnariske og utfordrande sida. Store inspirasjonskjelder utanom punkbanda var The Velvet Underground, The Who, Frank Zappa og Captain Beefheart, og det New York-baserte no wave-miljøet la vekt på framsyning, inkludert band som James Chance and the Contortions, DNA og Sonic Youth. Tidlege bidragsytarar til sjangeren var dei amerikanske banda Pere Ubu, Devo, The Residents og Talking Heads.
Den første bølgja av britisk post-punk omfatta Gang of Four, Siouxsie and the Banshees og Joy Division, som la mindre vekt på kunst enn den amerikanske motparten og meir vekt på dei mørke kjenslene i musikken sin. Band som Siouxsie and the Banshees, Bauhaus, The Cure og The Sisters of Mercy, gjekk meir i denne retninga og grunnla gotisk rock, som vart grunnlaget for ein stor subkultur tidleg i 1980-åra. Australske band som The Birthday Party og Nick Cave utforska ei liknande retning. Medlemmar av Bauhaus og Joy Division utforska nye stilretningar med høvesvis Love and Rockets og New Order. Ei anna tidleg post-punk-retning var industriell musikk utvikla av dei britiske banda Throbbing Gristle og Cabaret Voltaire, og det New York-baserte Suicide, med forskjellige elektroniske instrument og samplingsteknikkar som etterlikna industrilydar. Dette utvikla seg til forskjellige former av post-industriell musikk i 1980-åra.
Den andre generasjonen av britiske post-punk-band slo gjennom tidleg i 1980-åra, som The Fall, The Pop Group, The Mekons, Echo and the Bunnymen og Teardrop Explodes, som flytta seg bort frå det mørke lydlandskapet. Det mest suksessrike bandet som oppstod frå post-punken var irske U2, som nytta element av religiøse bilete i lag med politiske kommentarar i musikken sin, og innan slutten av 1980-åra hadde dei blitt eit av dei største banda i verda. Sjølv om mange post-punkband heldt fram karrierane sine, vart sjangeren mindre populær frå midten av 1980-åra då band forsvann eller gjekk inn i andre musikalske landskap. Stilen har likevel halde fram å påverke utviklinga av rocken og har blitt rekna som eit viktig element i danninga av alternativ rock-rørsla.
Nye retningar og sjangrar i heavy metal
Sjølv om mange etablerte band heldt fram karrieren sin, gjekk det trått for heavy metal-artistane då punkrørsla slo gjennom i midten av 1970-åra. Populære band som Motörhead byrja å bruke element av punk, og Judas Priest skapte ein enklare stil der dei i stor grad fjerna dei siste elementa av blues på albumet Stained Class i 1978. Denne retningsendringa vart samanlikna med punk og seint i 1970-åra vart det kjend som new wave of British heavy metal (den nye bølgja av britisk heavy metal, NWOBHM). I denne perioden var nesten alle heavy metal-musikarane menn, utanom det heilt kvinnelege bandet Girlschool frå Storbritannia. Desse banda vart raskt etterfølgd av band som Iron Maiden, Vardis, Diamond Head, Saxon, Def Leppard og Venom, og mange av dei fekk stor suksess i USA. I same perioden vart Eddie Van Halen kjend som metal-gitarvirtuos etter debutalbumet i 1978. Randy Rhoads og Yngwie Malmsteen vart òg etablerte virtuosar, assosiert med nyklassisk metal.
Inspirert av NWOBHM og suksessen til Van Halen byrja metal-miljøet å utvikle seg i Sør-California frå slutten av 1970-åra. Dei spelte i klubbar på Sunset Strip i Los Angeles og band som Quiet Riot, Ratt, Mötley Crüe og W.A.S.P., i tillegg til Twisted Sister frå New York som spelte ein liknande stil, nytta teatralske element (og stundom sminke) slik Alice Cooper og Kiss hadde gjort. Tekstane til desse glam metal-banda la vekt på hedonisme og vill oppførsel og musikalsk vart dei prega av særs kjappe shred-gitarsoloar, allsongvennlege refreng og ein relativt melodisk og poporientert stil. Ei av dei mestseljande platene frå perioden var Slippery When Wet (1986) av Bon Jovi frå New Jersey, som selde over 12 millionar eksemplar berre i USA. Albumet var med på å føre sjangeren ut til eit stort publikum, og appellerte både til kvinner og det tradisjonelle mannlege publikumet. Dette opna døra til MTV og kommersiell suksess for andre band på slutten av tiåret. I midten av 1980-åra byrja fleire band å dukke opp i Los Angeles med eit mindre glam-image og ein råare stil, særleg Guns N' Roses, som fekk det store gjennombrotet sitt med Appetite for Destruction (1987), og Jane's Addiction, som slo gjennom med Nothing's Shocking året etter.
Heartland rock
Amerikansk arbeidarklasse-orientert heartland rock er kjenneteikna av ein endefram musikkstil og handlar om liva til vanlege, amerikanske arbeidarar. Stilen utvikla seg på siste halvdel av 1970-åra. Omgrepet heartland rock vart først nytta til å skildre arenarock-grupper frå Midtvesten, som Kansas, REO Speedwagon og Styx, men vart sidan assosiert med ei form for rootsrock som var oppteken av samfunnsproblem og var meir direkte påverka av visesong, country og rock and roll. Det har blitt sett på som ein motvekt i Midtvesten og Rustbeltet til countryrocken på vestkysten og Southern rock i det sørlege USA. Sjangeren vart leia av artistar som først hadde blitt identifisert med punk og new wave og var kraftig påverka av artistar som Bob Dylan, The Byrds, Creedence Clearwater Revival og Van Morrison, den grunnleggande garasjerocken i 1960-åra og The Rolling Stones.
Dei mest kommersielt suksessrike artistane var songar-låtskrivarane Bruce Springsteen, Bob Seger og Tom Petty, i lag med mindre kjende artistar som Southside Johnny and the Asbury Jukes og Joe Grushecky and the Houserockers. Det var dels ein reaksjon til den post-industrielle urbane nedgangstida på Austkysten og i Midtvesten, og tekstane handla ofte om sosialt forfall og isolasjon, i tillegg til ein gammal rock and roll-stil med songar om gode tider. Sjangeren nådde eit kommersielt, kunstnarisk og innverknadsrikt høgdepunkt i midten av 1980-åra med Springsteen sitt Born in the USA (1984), som toppa listene verda over og gav ei rekkje topp 10-singlar. I tillegg kom artistar som John Mellencamp, Steve Earle og den meir rolege songar/låtskrivaren Bruce Hornsby opp på denne tida. Sjangeren påverka òg artistar så forskjellige som Billy Joel, Kid Rock og The Killers.
Heartland rock forsvann som ein eigen sjanger tidleg i 1990-åra då rock generelt, og særleg arbeidarklasse tema, ikkje lenger skapte interesse hos eit yngre publikum. I tillegg spelte mange av heartland-artistane meir personleg musikk. Mange heartland rock-artistar er framleis aktive i dag med gode salstal og god kritikk, som Bruce Springsteen, Tom Petty og John Mellencamp, men songane deira har blitt meir personlege og eksperimentelle og passar ikkje lenger inn i ein enkel sjanger. Nyare artistar har laga musikk som gjerne har blitt merka som heartland rock, som Bottle Rockets og Uncle Tupelo, medan andre vart merka som alt-country.
Starten på alternativ rock
Omgrepet alternativ rock vart namnsett tidleg i 1980-åra for å skildre rockeartistar som ikkje passa inn i dei vanlege musikksjangrane på den tida. Band som vart kalla «alternative» hadde ikkje ein felles stil, men vart alle rekna som noko anna enn hovudstraumane i musikken. Alternative band var knytte saman av at alle var inspirert av punkrock, via hardcore, New Wave eller post-punk. Viktige alternative rockeband i 1980-åra i USA var R.E.M., Hüsker Dü, Jane's Addiction, Sonic Youth og Pixies, og i Storbritannia The Cure, New Order, The Jesus and Mary Chain og The Smiths. Artistane var stort sett på sjølvstendige plateselskap, og bygde på eit omfattande undergrunnsmiljø der musikken vart kjend via studentradio, fanziner, konsertar og rykte. Dei gjekk bort frå den dominerande synthpopen tidleg i 1980-åra og attende til ein meir gruppebasert gitarrock.
Få av desse tidlege banda fekk stor suksess, men unntaka var R.E.M., The Smiths og The Cure. Trass i manglande albumsal, vart dei første alternative rockebanda viktige for generasjonen av musikarar som kom fram i 1980-åra og fekk større suksess i 1990-åra. Stilar innan alternativ rock i USA i 1980-åra var jangle pop, assosiert med dei tidleg innspelingane til R.E.M., med den klirrande gitarstilen frå 1960-åra, og college rock, som vart nytta til å skildre alternative band som byrja i college-miljøet og studentradioane, som 10,000 Maniacs og The Feelies. I Storbritannia var gotisk rock dominerande tidleg i 1980-åra, men på slutten av tiåret var det indie eller dream pop som Primal Scream, Bogshed, Half Man Half Biscuit og The Wedding Present. I tillegg hadde ein det som vart kalla shoegaze-band som My Bloody Valentine, Ride, Lush, Chapterhouse og Boo Radleys. Madchester-miljøet var særleg aktivt og skapte band som Happy Mondays, The Inspiral Carpets og Stone Roses. Det neste tiåret vart grønsj særs populært i USA og britpop i Storbritannia, og dette førte den alternative rocken ut til eit stort publikum.
Grønsj
I midten av 1980-åra var band i staten Washington (særleg i Seattle-området) misnøgd med den kommersielle og særs produserte popen og rocken på den tida, og dei utvikla ein ny rockestil som stod i skarp kontrast til hovudstraumen i musikken på den tida. Sjangeren vart etter kvart kalla «grønsj» eller «grunge», og syner til den skitne lyden og ustelte utsjånaden til dei fleste musikarane, som aktivt gjorde opprør mot det over-strigla imaget til andre artistar. Grunge blanda element av hardcore punk og heavy metal til ein enkel stil og brukte mykje gitarforvrenging, fuzz og feedback. Tekstane var typisk apatiske og fylte med angst, og handla ofte om tema som sosial framandgjering og feller, men brukte òg mørk humor og parodiar på kommersiell rock.
Band som Green River, Soundgarden, The Melvins og Skin Yard var pionerar innan sjangeren, medan Mudhoney vart det mest suksessrike bandet på slutten av tiåret. Grunge var stort sett eit lokalt fenomen fram til 1991, då Nirvana-albumet Nevermind vart ein enorm suksess på grunn av songen «Smells Like Teen Spirit». Nevermind var meir melodiøst enn føregangaren, og med kontrakt hos Geffen Records var bandet eit av dei første innan sjangeren som nytta tradisjonelle marknadsføringsmekanismar, som ein MTV-video. I 1991 og 1992 vart andre grønsjalbum som Pearl Jam sitt Ten, Soundgarden sitt Badmotorfinger og Alice in Chains sitt Dirt, i lag med Temple of the Dog, som var eit album med medlemmmar av Pearl Jam og Soundgarden, blant dei 100 mestseljande albuma. Store plateselskap signerte dei fleste attverande grønsjbanda i Seattle, medan andre artistar flytta til byen i håp om suksess. Då Kurt Cobain døydde og Nirvana vart oppløyst i 1994, Pearl Jam fekk turnéproblem og Alice in Chains-songaren Layne Staley slutta i 1996, vart sjangeren mindre populær, dels overskugga av britpop og den meir kommersielle post-grunge.
Britpop
Britpop dukka opp i det britiske alternative rockemiljøet tidleg i 1990-åra og var kjenneteikna av band som hovudsakleg var påverka av britisk gitarmusikk frå 1960- og 1970-åra. The Smiths var ei stor inspirasjonskjelde, og det same var banda frå Madchester-miljøet, som vart oppløyst tidleg i 1990-åra. Rørsla har dels blitt rekna som ein reaksjon mot forskjellige USA-baserte musikalske og kulturelle trendar seint i 1980- og tidleg i 1990-åra, særleg grønsjfenomenet og som eit forsøk på å igjen sikre den britiske rockeidentiteten. Britpop var variert i stil, men brukte ofte fengande melodiar med tekstar som omhandla særleg britisk saker. I tillegg brukte artistane ikonografien frå den britiske bølgja i 1960-åra med britiske identitetssymbol som tidlegare vart nytta av mod-rørsla på den tida. Britpopen vart sparka i gang kring 1992 med utgjevingar frå grupper som Suede og Blur, og kort tid etter Oasis, Pulp, Supergrass og Elastica, som i lag produserte ei rekkje topp ti-album og singlar. Over ein periode vart konkurransen mellom Blur og Oasis trekt fram i pressa som «slaget om britpopen», som Blur først vann, medan Oasis hadde større suksess over tid og internasjonalt. Dei påverka ein tredje generasjon av britpopband som The Boo Radleys, Ocean Colour Scene og Cast. Britpop-grupper førte den britiske alternative rocken ut til dei store massane og danna ryggraden i ei større britisk kulturrørsle kalla Cool Britannia. Sjølv om dei meir populære banda, særleg Blur og Oasis, klarte å bli populære i USA, hadde sjangeren i stor grad mista fotfestet på slutten av tiåret.
Post-grunge
Omgrepet post-grunge vart namnsett for ein generasjon av band som følgde etter grungen slo igjennom og tomrommet som oppstod etter grønsjbanda frå Seattle. Post-grungeband hadde mange av dei same haldningane og den musikalske stilen som grungen, men var meir radiovenleg og kommersielle. Ofte arbeidde dei gjennom store selskap og nytta forskjellige element av jangle pop, pop-punk, alternativ metal eller hardrock. Omgrepet post-grunge var opphavleg meint nedsetjande, og tyda at dei rett og slett var ei musikalsk avleiing, eller eit kynisk svar til ein «autentisk» rock. Opphavleg vart grungeband som dukka opp etter at grungen hadde slått gjennom og som var mistenkte for å etterlikne grungestilen nedsetjande omtalt som post-grunge. Frå 1994 var bandet til den tidlegare Nirvana-trommeslagaren Dave Grohl, Foo Fighters, med på å popularisere sjangeren og definere parametrane.
Pop-punk
Opphavet til pop-punken i 1990-åra kan ein sjå i meir song-orienterte band frå punkrørsla i 1970-åra som The Buzzcocks og The Clash, kommersielt suksessrike New Wave-artistar som The Jam og The Undertones, og dei meir hardcore-påverka elementa i alternativ rock i 1980-åra. Pop-punk har ein tendens til å bruke power-popmelodiar og akkordendringar med eit snøgt punk-tempo og høglydte gitarar. Punken inspirerte somme California-baserte band på sjølvstendige selskap tidleg i 1990-åra, som Rancid, Pennywise, Weezer og Green Day. I 1994 fekk Green Day kontrakt på eit stort plateselskap og produserte albumet Dookie, som fann eit nytt publikum, hovudsakleg tenåringar, og vart ein overraskande kjempesuksess. Dei vart raskt etterfølgd av debutalbumet til Weezer, som gav tre topp 10-singlar i USA. Den suksessen opna døra for det storseljande metal-aktige punkbandet The Offspring med Smash (1994). Den første bølgja av pop-punken nådde eit høgdepunkt med Green Day sitt Nimrod (1997) og The Offspring sitt Americana (1998).
Ei ny bølgje med pop-punk vart leia av Blink-182 og gjennombrotsalbumet deira Enema of the State (1999), etterfølgd av band som Good Charlotte, Simple Plan og Sum 41, som brukte humor i videoane sine og hadde ein meir radiovenleg tone, men heldt på snøggleiken, noko av haldninga og til og med utsjånaden til punken frå 1970-åra. Seinare pop-punk-band, som All Time Low, The All-American Rejects og Fall Out Boy, hadde ein stil som minna meir om hardcore frå 1980-åra.
Indierock
I 1980-åra vart omgrepa indierock og alternativ rock nytta om ein annan. I midten av 1990-åra, då element av rørsla byrja å få mykje merksemd, særleg grønsj og så britpop, post-grunge og pop-punk, mista alternativ-omgrepet meininga si. Banda som følgde dei mindre kommersielle konturane frå miljøet vart i stadig aukande grad omtalte som indie. Dei er kjenneteikna av at dei klarte å halde kontrollen over karrierane sine ved å gje ut album på eigne eller små sjølvstendige selskap, og var avhengig av konsertar, rykte og studentradioar for å få spreie musikken sin. Dei er meir knytte saman av ein etos enn av ein musikalsk likskap og indierockrørsla omfattar ei rekkje stilartar, frå kvasse, grønsj-aktige band som The Cranberries og Superchunk, til eksperimentelle band som Pavement, til punk-folk-songarar som Ani DiFranco. Det har blitt lagt merke til at det er relativt mange kvinnelege indierockartistar samanlikna med andre rockesjangrar, ein tendens ein til dømes finn i utviklinga av den feminist-orienterte Riot Grrrl-musikken. Mange land har utvikla store lokale indie-miljø, med band som er populære nok til å halde fram i kvar sine land, men som i røynda er heilt ukjende i utlandet.