cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ole Bull Akademiet
I samarbeid med Voss Spelemannslag forvaltar akademiet Voss Folkemusikksamling. Vidare publiserer dei bøker og plater, og driv musikkverkstad. Det held Osafestivalen kvar haust, og forvaltar fondet og felesamlinga etter Sigbjørn Bernhoft Osa. Vidare eig det og driv studentheimen «Kringsjå». Kringsjå vart utbygd med administrasjonsavdeling, undervisingsrom og konsertsal i 1994, og i 2004 vart det utvida med fleire undervisingsrom, øvingsrom og kontor. Akademiet er i dag finansiert av både Kultur- og kyrkjedepartementet, Kunnskapsdepartementet, Hordaland fylkeskommune og Voss kommune. Rektor i 2009 er Gunnar Stubseid, som leier ein stab på sju fast tilsette.
Daniel Larsson Skjevik
Daniel Larsson Skjevik var ein norsk gardbrukar og eidsvollsmann frå Beitstad i Nord-Trøndelag.
Skjevik var fødd i Solberg sokn i Beitstad, der far hans var gardbrukar. Sjølv tok han underoffisereksamen og vart sersjant, før han tok over farsgarden.
Telys
Telys eller teljos er låge levande lys som er breie nok til å stå på eiga hand. Telys kan brukast til å varma mat og drikke, som pynt, eller til å skapa ein viss atmosfære.
Utforming
Telys er laga av brennbar voks som ofte smelter heilt under oppvarming, til dømes stearin, parafin eller vegatabilsk feitt. Dei er dermed ein enkel form for oljelampe. Lysmassen kan vera kvit, farga, eller tilsett godlukt. Lysa er typisk små, sirkulære, breiare enn dei er høge, og dei er oftast billige.
Daniel Larsson Skjevik
Skjevik fekk Dannebrogordenens hederstegn i 1808.
Telys
Utforming
Sjølve lyset sit gjerne oppi ein tettsitjande behaldar, tradisjonelt av aluminium, seinare også plast. Plasten er gjerne gjennomskinneleg, slik at ein ser meir av lyset, og kan vera farga.
Daniel Larsson Skjevik
Han døydde på garden sin i Solberg i 1833. I 1914 vart det reist eit minnesmerke over Skjevik og eidsvollsmannen Sivert Bratberg på Solberg gamle kyrkjegard.
Telys
Bruk
Ein kan plassera telys på ei rekkje ulike flater, både i ei rekkje ulike telysestakar, på bakken eller i snølykter. Slik kan ein bruka dei til å gje ulike effektar. Ein bruker mellom anna telys til å skapa hygge heime eller ute, og som kyrkjelys.
Brannfare
Som med alle andre levande lys bør ein ikkje forlata brennande telys på grunn av brannfare. Brennbare dekorasjonar eller flater lyset står på kan alltid ta fyr. Sidan telys er lette å plassera kvar ein vil, er det òg lett å setja dei på ein utrygg stad, eller å setja for mange saman slik at dei saman skaper overoppheiting. Det finst òg døme på at plasthaldarar til telys har teke fyr.
Såtbakkollen
Såtbakkollen (1 632 moh.) er eit fjell i Trollheimen i Sunndal kommune i Møre og Romsdal. Det dannar sørenden på Tårnmassivet, som òg omfattar Tåga, Tårnfjellet og Innerdalstårnet.
Namnet Såtbakkollen blir ofte brukt om toppen Tåga (1 840 moh., primærfaktor 950 m), 2,5 km lenger nord, da namnet Tåga mangla på eldre kart.
Apis
Apis kan vera:
Dives
Dives er ei 105 km lang elv i Pays d'Auge i Normandie i Frankrike. Ho munnar ut i Den engelske kanalen i Cabourg.
Dives er framkomeleg opp til brua ved Putot-en-Auge, som er for låg til at dei fleste båtar kan kome vidare. Ei anna låg bru hindrar yachtar og fiskebåtar å kome lenger enn til Pont de la Dives mellom Dives-sur-Mer og Cabourg 1 km frå elvemunningen.
Dei siste kilometrane av Dives er ein stor meander som krinsar rundt ei hamn og feriebyen Dives-sur-Mer. Ein kilometer lang sanddyne kalla Le cap Cabourg hindrar elva i å renne direkte ut i Den engelske kanalen.
Tabi
Tabi er japanske oklesokkar med fingrar for tærne. Ein bruker dei gjerne i samband med zori (sandalar) eller geta (høge tresko), som heng fast til foten ved ein stropp mellom tærne, slik at desse må vera skilde. Det finst òg slitesterke tabiar med forsterka sålar som byggjearbeidarar og visse kamsportutøvarar kan bruka.
Reiji Nakajima
Reiji Nakajima er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Ventforet Kofu.
Parélii
Parélii (gresk Παρέλιοι) er ein tidlegare kommune på vestkysten av øya Kérkyra i periferieininga Kérkyra i periferien Dei joniske øyane i Hellas. Parélii vart innlemma i kommunen Kérkyra i 2011, men inngår frå 2019 som ei kommunaleining i kommunen Sentral-Kérkyra og dei diapontiske øyane.
Dronninga i Rauma
Dronninga er eit fjell lengst sør på vestsida av Isterdalen i Rauma kommune. Toppen er på 1544 moh, og ligg nord for Kongen og Bispen.
Vire
Vire er ei elv i Normandie i Frankrike. Ho er 118 km lang og renn gjennom departementa Calvados og Manche, og mellom anna gjennom byane Vire, Saint-Lô og Isigny-sur-Mer, før ho munnar ut i Den engelske kanalen.
Munningen av Vire er vorte kanalisert og dannar hamna i Isigny-sur-Mer.
Diktarane i Viredalen (Vau de Vire) skal visstnok ha vore opphav til vaudeville.
Stader langs elva:
Carl Stoltenberg
Carl Peter Stoltenberg var ein norsk kjøpmann og eidsvollsmann.
Stoltenberg var fødd i Undrumsdal i Våle i Vestfold, far hans var prest. Sjølv slo han seg ned i Tønsberg som kjøpmann. I mange år sat han i forlikskommisjonen i byen.
I 1814 var Stoltenberg utsending frå Tønsberg til riksforsamlinga på Eidsvoll. Der høyrde han til sjølvstendepartiet. Han var elles med i finanskomiteen. Også på det overordentlege storting 1814 var han representert. 10. oktober 1814 var han medlem av deputasjonen som møtte Kristian Fredrik. Stortingsrepresentant for Tønsberg også i 1815-16, medlem av ti komitear. Mellom dei var komiteen om finans-, skatte-, bank- og pengevesen og komiteen om bergverkslova og Kongsberg Sølvverk. I 1824 representerte han Tønsberg og Holmestrand på Stortinget. Han var då medlem av tollkomiteen, protokollkomiteen og komiteen om kjøpstadskatten.
Stoltenberg døydde i Tønsberg i 1830. Han var far til Matthias Stoltenberg.
Paul Steenstrup
Paul Steenstrup (Poul Steenstrup) var ein dansk-norsk bergmann, eidsvollsmann og stortingsmann.
Steenstrup var fødd på ein storgard ved Vejle i Danmark, faren var ein proprietær. Han vart student frå Kolding skole i 1790 og studerte etter andreeksamen både mekanikk, mineralogi og medisin. I 1796 kom han til Kongsberg og gjekk på bergseminaret der 1798-1800. Han tok eksamen i 1800 og fekk eit treårig stipend til ei vitskapleg reise til tyske og austerrikske jarnverk og fabrikkar. Ein større del av tida nytta han i Freiberg og Wien.
Etter heimkomsten til Noreg i 1804 fekk Steenstrup 700 riksdalar i vartpengar, inntil han fekk embete. Då Kongsberg Sølvverk vart nedlagt i 1805, fekk han i oppdrag å utarbeide planar for bygging av eit jarnverk i byen. Han stod så for bygginga av ein masomn som vart teken i bruk i 1809. Før dette, kjøpte han den nedlagde myntverkstaden på Kongsberg, og byrja i staden å fabrikere brasianstål. Myntverkstaden vart gjenoppretta i 1807, staten overtok denne mot å dekke Steenstrups kostnader, dessutan vart han inntil vidare myntmeister.
Steenstrup vart bergmeister for Kongsberg i 1811. Staten oppretta i 1814 eit militært ull- og linmanufaktur, etter Steenstrups planar. Omtrents samstundes vart han leiar for Kongsberg Våpenfabrikk, ein fabrikk som kom i stand etter forslag frå han. I 1824 vart dei statlege verksemdene på Kongsberg skild frå kvarandre. Både jarnverket og ull- og linmanufakturet skulle i tillegg drivast i mindre målestokk enn tidlegare. Steenstrup gjekk då ut av leiinga.
1825-27 oppheldt Steenstrup seg for ein stor del i England, der han tok patent på eit dampskipshjul. Reiste så tilbake til Noreg. I 1831 vart Steenstrup bergmeister i Vestre søndenfjeldske distrikt i Noreg. Åra 1833-39 var han øvste leiar av Kongsberg Sølvverk.
Våren 1814 var Steenstrup utsending frå Kongsberg til riksforsamlinga på Eidsvoll i 1814. Der høyrde han til sjølvstendepartiet. Han møtte også på det overordentlege storting 1814, og på Stortinget 1824. På det siste valet vart det klaga, og det vart innleia forhøyr. Fyrst 16. mars 1824 vart valet godkjent, med 45 røyster mot 24. Steenstrup møtte då frå 20. mars, og vart vald inn i komiteen om berg- og skogvesenet, og komiteen om kjøpstadskatten.
Steenstrup døydde på Kongsberg i 1864.
Sérgio Roberto Pereira de Souza
Han spela for klubben Albirex Niigata.
Karl Rygh
Karl Ditlev Rygh var ein norsk arkeolog og politikar. Han var son til Peder Rygh, samt bror til Evald og Oluf Rygh.
Karl Rygh studerte fag som historie, latin og oldnorsk og seinare stadnamnforsking og forhistorisk arkeologi. Han vart cand. philol. i 1863, og var frå 1866 til 1899 lærar ved Trondheims katedralskole.
I 1866 vart Rugh medlem av Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab, og i 1868 vart han vald inn i direksjonen for trondheimsavdelinga av Foreningen til norske fortidsmindesmerkers bevaring. Frå 1870 var han styrar av selskapet si oldsaksamling.
Rygh var medlem av bystyret i Trondheim frå 1878 til 1900. Han representerte valkrinsen Trondheim og Levanger i fire periodar på Stortinget, vald for partiet Høgre. Rygh var i perioden 1883-85 fyrste varamann (suppleant), møtte i 1885 frå 15. mai i staden for Fredrik Lorck. I dei neste tre tingperiodane var han fast representant på Tinget, medlem av protollkomiteen 1886-88, budsjettkomiteen 1889-1894, samt Lagtinget 1892-94.
Etter at broren Oluf døydde, stod Karl Rygh for utgjevinga av dei nordafjellske banda av Norske Gaardnavne. Han døydde ugift i Trondheim.
Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab (DKNVS) vart stifta i 1760 som Det Trondhiemske Selskab, for fremme av videnskaberne, på initiativ av biskop Johan Ernst Gunnerus, rektor Gerhard Schøning og etatsråd Peter Frederik Suhm.
1219 Britta
1219 Britta er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Flora. Han blei oppdaga den 6. februar 1932 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl i Heidelberg.
Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab
I 1761 etablerte selskapet Trondhiems Selskabs Skrifter, der vitskaplege artiklar vart trykt og publisert. Eit anna mål knytt til opplysingstanken og som vitskapsselskapet arbeidde mot, var å få etablert eit universitet i Noreg parallelt med Universitetet i København, tenkt plassert i Kristiansand. I 1767 vart Det Trondhiemske Selskab kongeleg approbert. Selskapet fekk då namnet «Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab» og eigne segl.
Frå 1926 har Selskabet hatt to avdelingar, Akademiet og Museet. Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab, Museet, vart i 1968 ein del av Universitetet i Trondheim.
Preses er professor Kristian Fossheim (2011).
Prangins
Prangins er ein kommune i distriktet Nyon i kantonen Vaud i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 413 meter over havet. Kommunen ligg ved Genfersjøen.
Ole Gunnar Fidjestøl
Ole Gunnar Fidjestøl er ein norsk, tidlegare skihoppar frå Kristiansand. I 1988 nådde Fidjestøl toppen då han vart verdsmeister i skiflyging. Frå laghopping har han sølvmedaljar frå verdsmeisterskapane 1987 og 1989, og bronsemedalje frå Vinter-OL 1988. I verdscupen elles hadde han fire sigrar, fire andreplassar og tre tredjeplassar. Beste samanlagtplasseringa i verdscupen, ein fjerdeplass, oppnådde han i 1989-sesongen. Han vart noregsmeister fire gonger, 1987, 1988 og i begge bakkane i 1990, då han vart tildelt kongepokalen. I den tysk-austerrikske hoppveka vart han totalt som best nr fem i 1983/84. Fidjestøl, som tevla for Vikersund IF, var på sitt beste i dei store bakkane og då særleg i skiflygingsbakkkar.
Vinnu-massivet
Vinnu-massivet er den største isbreen i Trollheimen. Han består mellom anna av toppane Dronninga (1 816 moh.) og Kongen (1 806 moh.).
Sée
Sée er ei 78 km lang elv i departementet Manche i Normandie i Frankrike. Ho har sitt utspring nær Sourdeval og munnar ut i Den engelske kanalen ved Mont Saint-Michel i Avranches, nær munningen til elva Sélune. Ein annan by langs Sée er Brécey.
Elva har eit nedslagsfelt på 487 km².
1940-åra
1940-åra var eit tiår på 1900-talet. Det var sterkt prega av andre verdskrigen, som herja i bortimot heile verda i fyrste halvdelen av tiåret. Krigen hadde store menneskelege og politiske verknadar, og førte med seg opprettingar av fleire nye land og internasjonale organisasjonar. Det blei også innført nye sosiale system, som statleg velferd og det økonomiske Bretton Woods-systemet. Ny teknologi og vitskap utvikla under krigen blei vidareutvikla i etterkrigstida, som ballistiske missil, kjernekraft, datamaskinar, radar og jetmotorar.
Víctor Jara
Víctor Lidio Jara Martínez var ein chilensk pedagog, teaterdirektør, poet, folkesongar/tekstforfattar og politisk aktivist. Han var framståande i den chilenske «Nueva canción»-rørsla ('ny song-rørsla') som var markant under den sosialistiske regjeringa til Salvador Allende. Han blei myrda på tragisk og brutalt vis kort tid etter kuppet i Chile i 1973, noko som førte til at Jara og musikken hans blei eit symbol for kampen mot militær undertrykking og urettferd i Latin-Amerika.
Jara blei fødd i Chillán Viejo, sør for Santiago. Han var sterkt prega av chilensk og anna latinamerikansk folklore, samt artistar som Violeta Parra og Atahualpa Yupanqui, og poeten Pablo Neruda. Han lanserte det første albumet sitt i 1966, og i 1970 slutta han på teateret og satsa for fullt på musikken. Han støtta Salvador Allende sin presidentvalkamp og venstrealliansen «Unidad Popular» og hjelpte til med frivillig arbeid, i tillegg til at han heldt ein del gratiskonsertar.
Víctor Jara var ei viktig inspirasjonskjelde for ei rekkje skadinaviske visesongarar på 1970-talet. I 1977 gav Cornelis Vreeswijk ut ei plate med songar av Víctor Jara, omdikta til svensk. Lillebjørn Nilsen og Mikael Wiehe har begge skrive minnesongar som heiter Victor Jara.
Kjelder
. Fotnotar
Rub' al Khali
Rub' al Khali (arabisk الربع الخالي, ar-Rubʿ al-Ḫālī , «Den tomme fjerdedelen») er den største samanhengande sandørkenen i verda ( erg), som utgjer det meste av den sørlege tredjedelen av Den arabiske halvøya. Ørkenen dekkjer kring (området mellom 44°30′ −56°30′A. og 16°30′ −23°00′N) med delar i Saudi-Arabia, Oman, Dei sameinte arabiske emirata og Jemen. Han er ein del av Den arabiske ørkenen.
Bakhtsjisaraj
Bakhtsysaraj (krimtatarisk Bağçasaray; ukrainsk og russisk Бахчисарай; tyrkisk Bahçesaray) er ein byliknande busetnad sentralt på Krimhalvøya sør i Ukraina. Han er det administrative senteret i Bakhtsysaraj rajon (distrikt), og den tidlegare hovudstaden i Krim-khanatet. Det største landemerket i byen er Hansaray, det einaste større palasset frå Krim-khanane, og i dag eit populært museum.
Byen er først nemnt i 1502, og vart hovudstad i Krim-khanatet i 1532 under regjeringstida til Sahib I Giray. Byen var så det politiske og kulturelle senteret for Krim-tartarane frem til khanatet vart erobra av Russland i 1783. Byen heldt den kulturelle tydinga si òg etter dette, heilt til tartarane vart drivne bort frå Krim i mai 1944.
Asteroiden 3242 Bakhchisaraj, oppdaga av ukrainaren Nikolaj Tsjernykh, er kalla opp etter byen. Byen er òg kjent i Russland for Aleksandr Pusjkin-diktet «Fontena i Bachtjisaraj», seinare koreografert som ballett av Rostislav Zakharov.
Rub' al Khali
Terreng
Det finst òg saltsletter med brakkvatn i somme område, som Umm al Samim lengst aust i ørkenen.
Innsjøbotnar
Langs midten av ørkenen er det fleire høgareliggande, størkna område av kalsiumkarbonat, gips, mergel eller leire, som ein gong var grunne sjøar. Desse sjøane eksisterte frå 6 000 til 5 000 år sidan til 3 000 til 2 000 år sidan. Ein trur innsjøane oppstod som følgje av «katastrofalt regn» liknande dagens monsunregn og varte truleg berre nokre få år. Innsjøane i Mundafenområdet sørvest for Rub' al Khali syner at dei varte lengre, opp til 800 år, på grunn av auka avrenning frå Tuwaiqskrenten.
Biologisk mangfald
Av dyreliv finn ein spinnarar (t.d. skorpionar) og gnagarar, i tillegg til fleire planter. Som ein økoregion høyrer Rub' al Khali til Den arabiske ørkenen og det austsaharisk-arabiske tørre krattlandet.
Olje
Geologisk sett er Den tomme fjerdedelen ein av dei mest oljerike stadane i verda. Det er oppdaga enorme oljereservar under sanddynene. Sheyba, nordaust i Rub' al Khali, er ein stor produksjonsstad for lett råolje i Saudi-Arabia. Ghawar, det største oljefeltet i verda, strekkjer sseg sørover til dei nordlege delane av Den tomme fjerdedelen.
Historie
Ørkenspreiinga har auka gjennom historia. Før ørkenspreiinga gjorde karavanestiane gjennom Rub' al Khali vanskeleg, kryssa røykjelseskaravanane område som i dag ikkje er mogelege å krysse, fram til kring 300 evt. Ein trur at Ubar eller Iram, ein tapt by, var avhengig av slik handel. Spor av kameltråkk er berre synlege på satellittbilete, men ikkje frå bakken. Fram til nyare tid har stammefolk budd i somme delar av ørkenen, og det største området var Najran-regionen. Eit par vegar gjekk frå desse stammebusetnadane til vassressursar og oljeproduksjonssenter.
Ekspedisjonar
Den første dokumenterte reisa av utlendingar vart utført av dei britiske oppdagarane Bertram Thomas i 1931 og St. John Philby i 1932. Mellom 1946 og 1950 kryssa Wilfred Thesiger fleire gonger området og kartla store delar av Den tomme fjerdedeln, mellom anna fjella i Oman.
I juni 1950 kryssa ein ekspedisjon frå US Air Force Rub' al Khali frå Dhahran i Saudi-Arabia til det sentrale Jemen og attende i lastebilar for å hente artar for Smithsonian Institution og for å teste overlevelsesprosedyrar i ørkenen.
I 1999 vart Jamie Clarke den første vestlege som kryssa Den tomme fjerdedelen i Arabia på femti år. Laget hans bestod av seks mann, mellom anna tre beduinar, og dei brukte 40 dagar på å krysse ørkenen med ein karavane på 13 kamelar.
Den 28. mars 2012 vart Hajar Ali den første kvinna som kryssa Den tomme fjerdedelen. Ekspedisjonen byrja i Al-Ain i Abu Dhabi og enda i Salalah i Oman.
Ognøy
Europaveg 39 mellom Bergen og Stavanger går over øya.
Gangaren Førnesbrunen
Slåtten Førnesbrunen er ein av dei største slåttane i Telemark, og rekna som eit meisterstykke på hardingfele. Dette har mykje å gjera med den episke samanhengen mellom slått og segn, to tradisjonar som har vore særleg sterkt samanvovne i dette høvet. Hovudtyngda av slåttevariantar finst i Telemark, for det meste under namnet Førnesbrunen, men stundom og under andre namn. I Hardingfeleverket er slåtten sett opp som variantgruppe 161/162, med 27 variantar i alt. Dette er kanskje den største variantgruppa i heile verket, med skyldte slåttar så langt opp som i Valdres. Undergruppa M til U skil seg noko ut, då dette er lausslåttar tilknytt Valdres, Hallingdal og Vestlandet, men med nærskyldt melodisk materiale og same formoppbygging. Desse formgruppene har levd så tett på kvarandre at det finst døme på at spelemenn har kjend variantar av båe og spela dei parallelt. I lista nedanfor gjeld dette særleg Olav R. Berge og Nils Brakvatn.
Den sentrale telemarksforma, som for det meste er kalla opp etter segna, er svært vanleg i Vest-Telemark, og det er nærliggande å tru at slåtten i denne forma høyrer heime på Møsstrond, utan at ein kan seia noko visst om dette. Det har i alle høve vore her at segna og slåtten vart knytt ihop. Tradisjonslinene syner at dei slåttane som ber namnet Førnesbrunen i variantgruppa ser ut til å følgje lina attende til Håvard Gibøen på Møsstrond. Den første vi veit med visse har spela slåtten, er Nils Rekve frå Voss, som var mykje i lag med Knut Lurås, læraren til Håvard Gibøen. Ein av variantane under heiter og Rekveen (etter Petter Veum). Johan Halvorsen nytta opningstaket i slåtten då han dikta orkesterstykket Fanitullen (fele og orkester).
Slåtteformer
Supplementsnedskrifter:
Selydove
Selydove (ukrainsk Селидове, russisk Селидово, Seldovo, tidlegare: Selydivka) er ein by i Donetsk oblast i Ukraina.
Adayra
Adayra eller ALAdayra (arabisk: وادي الأديرع) er ein dal som går omtrent fra nord til sør og deler byen Ha'il i ein austleg og vestleg del. Han byrjar som ei grein av Rimmahdalen i sør og går inn i Qa'a ALMilh i byen Baq'aa i Saudi-Arabia.
Tiriltunge
Tiriltunge er ei plante i ertefamilien. Ho er utbreidd i Europa, Asia og det nordlege Afrika. I Noreg veks ho i turre bakkar, vegkantar og på kulturmark over heile landet, meir sjeldan lengst nord. På Hardangervidda er ho funnen opp til 1405 m.o.h.
Marcos Bonifacio da Rocha
Marcos Bonifacio da Rocha er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Tiriltunge
Planta har blågrøne småblad utan tydelege sidenervar. Oftast tre-fire blomstrar saman. Gule kronblad, litt raudfarga utvendes. Tiriltunga blømer omkring juni.
Tiriltunga lever i symbiose med ein bakterieart, Rhizobium leguminosarum, som veks i ertestore knollar på rotsystemet. Denne bakterien har evna til å binde opp nitrogen frå lufta, og nitrogenet er til nytte for tiriltunga. I staden får bakterien vatn og mineralnæring.
Marcos Bonifacio da Rocha
Han spela for klubbane Montedio Yamagata, Albirex Niigata, Kawasaki Frontale og Mito HollyHock.
Any Colour You Like
«Any Colour You Like» er ein instrumental av det britiske bandet Pink Floyd på albumet deira The Dark Side of the Moon frå 1973. Songen er laga av David Gilmour, Richard Wright og Nick Mason
Komposisjon
Songen er bygd opp av ein synthesizermelodi, som etter kvart glir inn i ein gitarsolo. Til å vere 1973 vart det brukte avanserte effektar både på synthesizeren og gitaren. VCS3-synthesizeren vart køyrt gjennom ein lang lydbandsløyfe for å skape den fallande og stigande lyden i soloen. David Gilmour brukte to gitarar med ein såkalla UniVibe-effekt.
Songen vert òg kalla «Breathe (2nd reprise)» (og i gitartabulatorboka for Dark Side står den til og med oppført som dette ). Songen er bygd opp rundt om lag den same akkordprogresjonen som «Breathe», men er transponert ned eit hakk få E til D, i tillegg til å ha eit mykje meir funky komp enn «Breathe».
Tittelen kom frå ein av studioteknikarane som ofte svarte på spørsmål med «You can have it any colour you like», som var ein referanse til Henry Ford si skildring av bilen Model T: «You can have it any color you like, as long as it's black.»
Konsertversjonar
På tidlege konsertversjonar vart det ikkje synthesizersolo, og songen var ein lang instrumentalimprovisasjon kalla «Scat Section» eller «Scat». Gilmour song ofte i lag med gitarsoloen sin gjennom ein mikrofon som var kopla til ein Lesliehøgtalar. Av og til vart òg kordamene med på songen.
I 1975 var songen ofte mykje lengre, av og til opp mot ti minutt, og både Gilmour og kordamene song med på songen. I 1994 var songen litt annleis, med ein del meir synthesizer. Han vart derimot ikkje lengre, som i tidlegare utgåver.
I 2006 spelte Roger Waters songen på turnéen sin The Dark Side Of The Moon Live Tour, med Dave Kilminster på gitar og scatvokal.
1220 Crocus
1220 Crocus er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Eos. Han blei oppdaga den 11. februar 1932 av Karl Wilhelm Reinmuth ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl i Heidelberg.
Reipå
Reipå er ein tettstad i Meløy kommune i Nordland fylke. Staden har.
Zori
Zori er japanske sandalar, laga av brokadestoff og vovne risstrå, eller i moderne tid vinyl. Dei er mjukare enn getaer, og blir brukte om sommaren saman med kimono.
Forma på sålen er som regel firkanta for menn og avrunda for kvinner. Zoriane blir festa til føtene med ein stropp mellom tærne. Tradisjonelt er denne svart for menn og raud for kvinner, men i nyare tid kan stroppen òg ha ulike mønster.
Det er vanleg å ha tabi, tåsokkar, på oppi sandalane.
Stråa i zoriane er dei same som blir brukt til å laga tatami, tradisjonelle japanske matter til å ha på golvet
Lindomar Ferreira de Oliveira
Lindomar Ferreira de Oliveira er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubben Albirex Niigata.
La Rippe
La Rippe er ein kommune i distriktet Nyon i kantonen Vaud i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 528 meter over havet.
Kommunen ligg ved foten av Dôle ved grensa til Frankrike.
Vik på Helgeland
Vik er ein tettstad i Sømna kommune i Nordland fylke. Staden har og er administrasjonssenter i kommunen. Fylkesveg 17 går gjennom Vik, som ligg ved Lyngværfjorden.
I Vik ligg barne- og ungdomsskulen Vik skole, museet Sømna bygdetun og Vik kyrkje. Staden har òg butikkar, idrettshall, hotel og omsorgssenter.
Wadi Faran
Farandalen eller Wadi Faran (arabisk: وادي فاران) er ein dal sentralt i Saudi-Arabia. Med eit folketal på fleire tusen folk, hovudsakleg beduinar, er Wadi Faran ein av dei tettast folkesette områda i det indre av Saudi-Arabia.
Naotaka Takeda
Han spela for klubben Albirex Niigata.
Trommehinne
Trommehinna (av latin membrana tympani) er ein tynn membran mellom det ytre øyret og mellomøyret, og er ein viktig del av høyrselen. Lydbølgjer i lufta kjem inn gjennom den ytre øyregangen og treffer trommehinna, og får ho til å vibrere. Desse vibrasjonane blir overført til knoklar i mellomøyret og ført vidare som mekanisk rørsle, for til slutt å gå over til nerveimpulsar.
Når ein ser inn på trommehinna med eit otoskop vil ho normalt sjå grå og glinsande ut. Hammarskaftet (manubrium mallei) er den skrå strukturen som ligg over baksida på trommehinna, og hammarskaftet festar i trommehinna i umbo som ligg heilt nedst på hammarskaftet. Når ein otoskoperer vil ein òg normalt kunne sjå lysrefleksen som skal vere i nedre, fremre kvadrant av trommehinna.
Slått
Slått er den vanlege nemninga på eit folkemusikalsk stykke musikk, oftast norsk, men ordet er og nytta i Sverige. Slåttane er spela på hardingfele, langeleik, bukkehorn eller tussefløyte. Ordet «slått» skriv seg frå verbet slå, noko som peikar mot at slåttemusikken opphavleg var «slått», med plekter eller med fingrane, over strenger, som på harpeleik eller langeleik. Felebogen kom inn i folkemusikken seinare enn omgrepet.
Slåttemusikk kan brukast som dansemusikk til bygdedans og gammaldans. Han kan òg vera instrumentalmusikk som ikkje er meint å dansa til.
Lokale nemningar
Slåtteomgrepet varierer noko frå stad til stad. Nemninga «slått» er tradisjonelt nytta i Telemark, sentrale delar av Vestlandet og i Numedal. Hallingdal og Valdres nyttar nemninga «lått», (av låte). Setesdal nyttar omgrepet «slag» (skyldt det nærliggande «slått»), medan Gudbrandsdalen har omgrepet «leik» (læk).
Slåttetypar
Slåttane kan grovt sett delast i to hovudtypar: slåttar i todelt takt (gangar), og slåttar i tredelt takt (springar). Som underformar kan ein òg rekne bruremarsj og lydarslått. Den siste har mest vore nytta i Valdres.
Funksjonsområde
Slåttane har vore mykje nytta til dans, og er frå gamalt av rekna som kjernen i bygdedans-musikken. Dette gjeld for det meste springartypane. Gangarane har eit meir utvida virkefelt, og har vore nytta som ritualmusikk i høve livshøgtidene, barsel, bryllaup og gravferd. Før marsjane kom, var det nytta brureslåttar, som det finst mange av i tradisjon frå Hordaland. Til bryllaup vart det og spela eigne grautaslåttar, og nøringsslåttar (Grålysingar). Av desse er gangaren Nøringen mest kjend i dag.
Tradisjonsoverlevering
Det var vanleg at slåttane vart ført vidare av spelemenn, som sjølv gav slåttane vidare til utvalde læregutar. Nokre spelemenn var vrange på slåttane sine og ville ikkje gje dei frå seg, og nokon var særs medvetne på val av læresveinar. Spelet vart overført tak for tak, og frå munn til øyre i generasjonar, men kvar spelemann forma slåttane ut på sitt vis. Slik kunne ei form vekse og brigde seg i mange ulike variantar, og nokre av dei best lika slåttane vann åtgaum over store område og vart vandreslåttar.
Innsamlingsarbeid
Då nasjonalromantikken slo inn, vart byfolk merksame på slåttemusikken, og frå 1850 om lag tok folk til å notefeste slåttane. Frå 1910 vart det og gjort innsamling gjennom lydfesting, og slik vart mykje slåttekunne teke vare på for ettertida. Spelemenn som sjølv kunne notar, valde å skrive slåttar ned, og utvikla teknikkar for transkribering av lydbiletet slåttane gav. Frå 1950 vart dette samlingsarbeidet standardisert, og største luten av slåttar vart trykte og gjevne ut.
Slåttemusikken i Noreg er i dag teke vare på gjennom aktive spelemannslag, og gjennom kappleikslivet. Tonekjensla og rytmen har vore utnytta av ei rekkje norske komponistar.
Dr. Munk
Dr. Munk er ein oppdikta person som først vart gjort kjend i Sveve over vatna av Ragnar Hovland i 1982. Han opptrer som sauebonde, filosof, nærradioprogramleiar, revolusjonær proletar, underhaldar, rytmegitarist, fyllik, gjesteførelesar ved universitetet, hobbypsykoanalytikar med divan, brevvekslar med Johnny Rotten i Sex Pistols, og har sidan gjeve seg til kjenne rundtforbi.
Som åndeleg fadder for doktoren har Ragnar Hovland nytta namnet hans ved ulike høve, som til dømes Ein aften med Dr. Munk, eit musikalsk, litterært program saman med Dei nye kapellanane.
Gomalandet
Gomalandet er ein bydel i Kristiansund kommune, og eit av dei fire landa som utgjer sentrum i byen. Goma er ikkje ei eiga øy, men knytt til Kirkelandet ved eit smalt eid inst i Vågen. Det er brusamband frå Gomalandet til øyane Skorpa og Nordlandet (Nordsundbrua).
Gomalandet barneskule er skulen i bydelen.
1221 Amor
1221 Amor er ein Amor-asteroide. Han blei oppdaga den 12. mars 1932 av Eugène Joseph Delporte ifrå Observatoire Royal de Belgique i Uccle.
Rolle i Sveits
Rolle er ein kommune i kantonen Vaud i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 376 meter over havet. Han var setet for distriktet Rolle fram til 2006, då dette vart ein del av distriktet Nyon. Han ligg på nordvestsida av Genfersjøen mellom Nyon og Lausanne. Rolle ligg om lag 30 km nordaust for Genève i vinområdet La Côte og flott utsyn mot Alpane.
Kenji Arai
Kenji Arai er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Albirex Niigata.
Rance
Rance er ei elv nordvest i Frankrike. Ho munnar ut i Den engelske kanalen mellom Dinard og Saint-Malo.
Før ho når Kanalen renn ho gjennom ei 750 meter lang demning som er ein del av Rance tidvasskraftverk.
Elvar er forbunde med Vilaine via Ille-Rance-kanalen.
Departement og byar langs elva:
Sideelvar:
Lumen
Lumen er ei avleidd SI-eining for måling av lysfluks. Symbolet for lumen er lm.
Lumen er latinsk for lys.
Sterkvin
Sterkvin (tidlegare kjend som heitvin) er vin som er tilsett brennevin. Dette aukar alkohol-prosenten frå dei maksimalt 13–14 % ein kan oppnå ved naturleg gjæring. I Noreg blir sterkvin definert som vinar med alkoholinnhald mellom 14 og 22 %; i andre land kan dette avvike noko, men definisjonen ligg i same området.
Det finst to hovudtyper sterkvin:
Shigeru Ubukata
Shigeru Ubukata er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Albirex Niigata.
Seglvik
Seglvik er ei veglaus bygd i Kvænangen kommune i Troms og Finnmark. Bygda ligg på austsida av Kvænangsfjorden, om lag 119 km sjøveg aust-nordaust for Tromsø. Seglvika ligg om lag to km sør for fylkesgrensa mot Finnmark og har kort veg til Lopphavet. Bygda har i dag snøggbåt-samband med kommunesenteret i Kvænangen og med Skjervøy, i tidlegare tider var Seglvika stoppestad for dampskipsruter.
Bygda er i dag bustad for fleire personar, som fiskarar, og verksemda Valhalla Orca Expedition, som driv kvalsafari med spekkhoggarar.
Seglvik har kaianlegg for hurtigbåtar, og driftar dette på vegner av Seglvik og nabobygda Andsnes, som ligg i Loppa kommune. Dette kaianlegget var eit fellesprosjekt mellom Loppa og Kvænangen kommune, då vêrforholdea i Andsnes var for stormfulle vinterstid til at ein kunne skipa eit kaianlegg der.
Anders Larsen var frå Seglvik.
Monzón
Monzón  er ein liten by i den autonome regionen Aragón i Spania. Byen har ei folkemengd på 17 115. Han ligg i nordaust der elvane Cinca og Sosa møtast.
Historisk har Monzón vore knytt til Tempelriddarordenen og var brukt som samlingsplass for parlamenta frå dei ulike delane av kongeriket Aragon ettersom han låg midtvegs mellom dei større byane Zaragoza og Barcelona.
Peder Pedersson Hjermann
Peder (Per) Pedersson Hjermann var ein norsk gardbrukar og eidsvollsmann frå Lærdal i Sogn og Fjordane.
Familie
Hjermann var son av bonde og lensmann Peder Pederson Hjermann og Ingeleiv Lassedotter Øvre Eri. Han vart gift med Berte Malene Tomasdotter Dalsøren i Luster i 1775 og tok over over farsgarden. Paret fekk ingen born og Hjermann vart enkjemann i 1806. Han gifta seg på nytt i 1809 med Elsa Sofie Sørensdotter Lem frå Årdal. Dei fekk fem born.
Yrkesliv
Hjermann var bonde, men i åra 1797-1813 var han også med i forlikskommisjonen. Han var og postopnar ei tid.
Eidsvoll 1814
I 1814 vart Hjermann fyrst vald til valmann frå Lærdal prestegjeld. Valmennene møtte så i mars månad i Vik til valmøte der det skulle veljast tre av fem representantar for Nordre Bergenhus Amt. Hjermann vart vald saman med sokneprest Nicolai Nielsen frå Holmedal og sorenskrivar Lars Johannes Irgens frå Sogndal. Dei tre utsendingane reiste saman med representantane frå det infanteriet, Ole Elias Holck frå Alvera og Nils Johannesson Loftesnes, til riksforsamlinga på Eidsvoll. Hjermann slutta seg til sjølvstendepartiet.
Hjermann døydde på garden sin, Stødno, i Lærdal i 1834. Der er reist ein minnestein over han. Hjermann vart gravlagd på Hauge gamle kyrkjegard. Kyrkjegarden vart nedlagt for lenge sidan og der er ingen gravminne der.
Faraday-bur
Faradaybur er eit rom eller avlukke med veggar av metallplater eller finmaska metallnett som kan brukast til å skjerma mot elektriske forstyrringar. Ladningar som blir førete til buret eller plassert i nærleiken av det, vil ikkje gje elektriske krefter inne i buret. Effekten blei påvist av Michael Faraday i 1836. Faraday bygde eit slikt bur i 1836 og prova den vernande funksjonen.
Øskjer av metall er faradaybur. Sidan overflata er elektrisk leiande kan det ikkje oppstå elektriske potensialskilnader mellom stader på overflata. Av den grunn kan det inni volumet ikkje eksistere elektriske felt med opphav utanfrå.
Eit gitternett av metall kan òg kallast ei leiande overflate dersom maskene er små i forhold til bølgjelengda.
Eit faradaybur kan vere frittsvevande eller kopla til noko, i så fall helst til jord. Dersom buret er frittsvevande kan buret (og innhaldet) oppta kva som helst ladning i forhold til omgjevnadene, men det indre volumet blir ikkje påverka.
Ein personbil er eit ufullstendig faradaybur, men i eit torevêr er bilen likevel eit godt vern.
Store Molla
Store Molla er ei vik i sjøen i Lebesby kommune i Troms og Finnmark. Store Molla blir ofte forveksla med Stormolla, ei øy i Lofoten
Hallgeir J. Elstad
Hallgeir J. Elstad er ein norsk teolog og prest. Han er fødd i Vestvågøy i Lofoten, tok teologisk embetseksamen ved Universitetet i Oslo og praktisk-teologisk eksamen ved Det praktisk-teologisk seminaret 1990. Ordinert til prest i Borge kyrkje same året. I tillegg til feltprestteneste har han vore vikarprest fleire stader i landet. Stipendiat i kyrkjehistorie (Norges Forskningsråd) 1992-97, med permisjon 1994-95 for å vere amanuensis (vikar) ved Det teologiske fakultetet, Universitetet i Oslo. 2004-2005 var han rektor ved Kyrkjeleg utdanningssenter i nord, Tromsø. 2007 førsteamanuensis i norsk kyrkjehistorie ved Universitetet i Oslo, frå 2008 professor same stad.
Brain Damage
«Brain Damage» er ein song av det britiske bandet Pink Floyd på albumet deira The Dark Side of the Moon frå 1973. Songen er skriven og sungen av Roger Waters, og er den einaste songen Waters faktisk syng på albumet, sjølv om han skreiv alle tekstane. Etter Waters gjekk frå bandet tok David Gilmour vokalistrolla på songen.
Hallgeir J. Elstad
Elstad tok teologisk doktorgrad (kyrkjehistorie) i 1998, på doktoravhandlinga «...en Kraft og et Salt i Menigheden...» Ein studie av presteskapet i Norge i siste halvpart av 1800-talet, dei såkalla «johnsonske prestane» (UniPub 2000). Har elles m. a. skrive «...midt i den norske kirke...» Det praktisk-teologiske seminar gjennom 150 år, 1848–1998 (Det praktisk-teologiske seminars skriftserie nr. 3, Oslo 1998), ''I dialog. Norske Kyrkjeakademi 1956-2006'' (KIFO Perspektiv Tapir Akademiske forlag 2006), fleire lærebøker i kristendomshistorie og kristendomskunnskap, i tillegg til artiklar i fagtidsskrift og aviser. Han var medlem av Vestvågøy kommunestyre 1983-1987 og Skjåk kommunestyre 2003-2006. Medlem av Kirkehistorisk Samfunn sidan 1998.
Brain Damage
Komposisjon
Songen går forholdsvis langsam, og er bygd opp av vers og refreng. Sjølv om songen heiter «Brain Damage» er det mange som kallar han «Dark Side of the Moon» fordi denne tekstlinja vert nemnd i refrenget. Songen glir rett over i «Eclipse», og desse vert ofte spelte i lag på radio.
Tema
Roger Waters har sagt at det galskapsbaserte temaet i teksten er basert på Syd Barrett, tidlegare frontfigur i Pink Floyd. Linja «I’ll see you on the dark side of the moon» indikerer at Waters kjende noko av det same som Barrett i form av mentale særeigenskapar. Linja «And if the band you're in starts playing different tunes...» referer til episodar på slutten av Barrett si tid med bandet, då han fleire gongar spelte noko heilt anna enn resten av bandet under konsertar. Songen opnar med ei ganske vidkjent tekstlinje: «The lunatic is on the grass...» Teksten mot slutten av songen referer til lobotomi.
Pønk
Pønk eller punk kan vise til
Rotsund
Rotsund er ei bygd i Nordreisa kommune i Troms og Finnmark. E6 passerer gjennom bygda, som ligg ved det sørlege innløpet til Rotsundet, ein fjordarm av Lyngenfjorden. Frå Rotsund er det 20 km i søraustleg retning til kommunesenteret Storslett. Rotsund kapell ligg i bygda.
Før bygda fekk vegsamband med utomverda var Rotsund ein dampskipstoppestad i det dåverande Skjervøy herad, 91 km sjøveg aust-nordaust for Tromsø. I dag går det ferje frå Rotsund over Rotsundet til ferjestadene Hamnes og Klauvnes på Uløya.
Utbyggingsavtale
Utbyggingsavtale er ein avtale mellom ein kommune og ein grunneigar eller utbyggar om utbygging av eit område. Avtalen må ha grunnlag i kommunalt vedtak gjort av kommunestyret, som avgjer i kva tilfelle utbyggingsavtale er ein føresetnad for utbygging. Plan- og bygningsloven definerer utbyggingsavtale slik: «Med utbyggingsavtale menes en avtale mellom kommunen og grunneier eller utbygger om utbygging av et område, som har sitt grunnlag i kommunens planmyndighet etter denne lov og som gjelder gjennomføring av kommunal arealplanplan.»
Medan det tidlegare var vanleg at kommunane i Noreg tok seg av opparbeiding av byggeområde, blei det etter kvart meir vanleg at private utbyggarar stod for detaljplanlegging og utbygging. Dei tradisjonelle reiskapane for plangjennomføring, oreigning, erstatning og refusjon blei mindre relevante, og utbyggingsavtalar kom i bruk. I 2005 fekk Plan- og bygningsloven reglar om slike avtalar, og desse blei vidareførte i gjeldande lov.
Innhaldet i avtalen
Ein utbyggingsavtale kan gjelde forhold som det er gjeve føresegner om i kommuneplanens arealdel eller reguleringsplan. Han regulerer kva som skal gjerast ved ei utbygging og kven som skal gjere det og betale kva. Lovens reglar er utdjupa i Veileder utbyggingsavtaler. I det minste kan avtalen omfatte interne vegar og andre tekniske anlegg, leikeplassar, andre uteareal og liknande. Vidare kan han regulere typar og storleik på bustader, spesielle krav til utforming av dei, og eventuell forkjøpsrett for kommunen eller andre av bustader til marknadspris. Også organisatoriske tiltak som danning av velforeining og ordning for framtidig drift og vedlikehald kan avtalast. Rekkefylgjeføresegner i planen kan brukast som grunnlag for å avtale utbyggingstakt og kva som skal gjerast når.
Dersom utbygginga krev oppgradering av eksterne anlegg, for eksempel eit nytt vegkryss eller betre leidningskapasitet, kan avtalen pålegge utbyggar ein kostnad. Det same gjeld dersom det blir behov for miljø- og kulturtiltak som støyskjerming, kvalitetstiltak i byrom og parkar etc. Men det er i så fall krav om «forholdsmessighet», det vil seie at utbyggars kostnad må stå i forhold til den belastninga utbygginga påfører kommunen.
Etter byggesaksforskrifta er det ikkje høve til å ha med i ein utbyggingsavtale at utbyggar skal bidra til verksemder og tiltak som det offentlege etter andre lovar har ansvaret for. Det gjeld for eksempel sosial infrastruktur som barnehagar, skolar, institusjonar etc.
Saksgang
Igangsetting av avtaleforhandlingar skal kunngjerast. Det går ikkje klart fram av loven, men det må vere høve for folk til å fremme synspunkt tidleg. Dersom avtalen er tenkt å innehalde element som ikkje er regulerte i kommunal plan, skal avtaleforslaget kunngjerast med minst 30 dagars frist for å komme med merknader. Innkomne merknader skal vurderast og eventuelt føre til endringar i avtaleforslaget. Loven seier ikkje kva kommunalt organ som skal inngå avtale. Avtaleforhandlingar kan gå føre seg parallelt med planutarbeidinga, men kommunen kan ikkje underskrive avtalen før arealplan for det aktuelle området er vedteken. Det kan ikkje klagast på vedtak om utbyggingsavtalar.
Gjermundshamn-Varaldsøy-Årsnes
Gjermundshamn-Varaldsøy-Årsnes er eit ferjesamband langs fylkesveg 48 over Hardangerfjorden i Kvinnherad kommune. Strekninga vert i dag driven av Norled med ferjene MF «Hordaland» og MF «Vikingen». Overfarten frå Gjermundshamn til Årsnes tar 20 minutt direkte og 40 minutt med anløp på Varaldsøy. Strekninga Gjermundshamn–Varaldsøy tar 15 minuttar, og strekninga Varaldsøy–Årsnes 25 minuttar.
Gjermundshamn og Årsnes har opptil 29 daglege avgangar, medan Varaldsøy har opptil ni daglege anløp.
Historie
Ferjestrekninga vart starta i 1938 med stopp på Løfallstrand, Gjermundshamn, Varaldsøy, Mundheim og Omastrand. Vegutbygginga på vestsida av Hardangerfjorden gjorde at Omastrand vart kutta som ferjestopp i 1950. I 1955 passerte talet på førte bilar Mundheim-Løfallstrand for første gong 1000 i juni, juli og august. I rutetabellen frå 1963 kan ein sjå at MF «Huglo» gjorde stopp i Rosendal ein dag i veka, for å korrespondere med MS «Hardangerfjord» som gjekk i Oddaruta.
I oktober 1963 opna vegsambandet mellom Mundheim og Gjermundshamn, og Mundheim vart lagt ned som ferjestopp. Overfartstida vart med det kraftig korta ned.
Fram til 1. juli 2010 gjekk ferjene til Løfallstrand i staden for til Årsnes. Denne ferjekaia låg lenger ute i Hardangerfjorden, cirka 5 minutt med køyring frå Årsnes.
Overfarten frå Gjermundshamn til Løfallstrand tok om lag 25 minutt direkte og 45 minutt via Varaldsøy. Strekninga Varaldsøy - Løfallstrand tok 30 minutt. Gjermundshamn og Løfallstrand hadde før omlegginga opp til 23 daglege avgangar.
I mars 2017 vart det annonsert at Fjord 1 hadde vunne anbudet om ferjesambandet Gjermundshamn-Varaldsøy-Årsnes frå 2020. I desember 2018 byrja planarbeidet med å elektrifisera ferjekaiane på Gjermundshamn og Årsnes, for å gjera sambandet klart til dei nye elektriske ferjene.
Ferjer
Følgjande oversikt viser ferjer som har trafikkert strekninga. Enkelte ferjer har vore i bruk på denne strekninga berre på delar av året, hovudsakleg som ekstraferje om sommaren. Før 1956: Mellom anna MK «Kinsarvik» og MS «Talaria»
Wadi Najran
Wadi Najran er ein av dei største dalane på Den arabiske halvøya og kjem ned frå Sarawatfjella. Han strekkjer seg 290 km austover og munnar ut på slettene i ørkenen Rub' al Khali.
Elva som renn i dalen deler byen Najran i to delar og fører til store øydeleggingar når det er flaum. Ho er hovudvasskjelda i regionen og fører med seg store mengder mudder som vert avsett på slettene og fløymer over gardar langs breidda. Najrandaldammen ligg i dalen.
Alessandro Volta
Alessandro Giuseppe Antonio Anastasio Volta var ein italiensk vitskapsmann, som er kjend for å ha utvikla det første elektriske batteriet, voltasøyla. Måleininga for elektrisk spenning, volt har fått namn etter han. Han oppdaga òg gassen metan.
Bakgrunnen for at batteriet vart til hadde opphavet sitt i ei tilfeldig oppdaging. Italienaren Luigi Galvani (1737-1798) var forelesar i anatomi og professor ved Universitetet i Bologna. Galvani forska på elektrisitet i dyr. Han hadde fatta interesse for emnet då han la merke til korleis musklane til ein frosk av og til rykte til. Dette skjedde når frosken låg klår til dissekering på eit bord, der det òg var ein elektrisk maskin. Galvani viste korleis slike rykningar kunne framkallast ved å kople musklane til ein daud frosk direkte til ein slik maskin. Men den viktigaste observasjonen kom då beina til froskane vart hengt opp på ein messingkrok som kom i kontakt med eit gjerde av jarn og dei same rykningene viste seg. Etter å ha freista dette nokre gonger konkluderte han med at rykningar var lagra eller produsert i musklane til frosken.
Dette var Alessandro Volta heilt usamd i. Volta var professor i eksperimentell fysikk ved Pavia-universitet i Lombardia. Han meinte at rykkingane skuldast elektrisitet, men at han kom frå ei utvendig kjelde. I Galvani sitt tilfelle var det gnidinga mellom messingkroken og gjerdet av jarn. Dette var det vanskelege å bevise. Men Volta var veldig god til å eksperimentere. Volta gnei metall saman og stakk så tunga si mellom dei for å merke den elektriske straumen som rørde seg mellom metalla. Nytte av tunga var meir fintfølande enn noko anna eksisterande apparat på den tida.
Arbeidet hans vart hindra av bråket under den franske revolusjonen og ein politisk strid mellom Austerrike og Frankrike om regionen. Men i 1799 hadde Volta funne opp eit tilfredsstillande apparat, som vart kalla voltasøya og som vart det aller første batteriet. Dette batteriet bestod av ei søyle med sølv- og sinkplater, stabla om kvarandre og skilt av papplater, dyppa i saltoppløysing. Ved å kople endene til ein krins med ladningar, vart det for første gongen produsert ein meir eller mindre kontinuerleg flyt av elektrisk energi. Dette i motsetnaden til kondensatoren som kvitta seg med all energien med ein gong han vart kopla til noko. Der tidlegare forskarar berre forska på statisk elektrisitet, gav den nye oppfinninga forskarar utalt nye høve. No kunne dei kontrollere flyten av straum på eigahand. Dette gjorde at fysikarane no oppdaga nye og uventa eigenskapar ved elektrisitet, som dei ikkje hadde føresett.
Berehove
Berehove (ukrainsk Берегове; ungarsk Beregszász) er ein by i Zakarpattja oblast (provins) vest i Ukraina, nær grensa til Ungarn.
Alessandro Volta
Volta vart æra for arbeidet sitt 54 år etter han døydde, då måleininga for elektrisk spenning offisielt vart kalla volt.
Berehove
Han er det administrative senteret i Berehove rajon (distrikt), medan sjølve byen har status som eit eige rajon i oblastet. Han var senter i Bereg fylke i kongedømet Ungarn fram til 1919 og mellom 1938 og 1944.
1222 Tina
1222 Tina er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 11. juni 1932 av Eugène Joseph Delporte ifrå Observatoire Royal de Belgique i Uccle.
Langevåg-Buavåg
Langevåg-Buavåg er eit ferjesamband på riksveg 541 i Hordaland. Strekninga vert betjent av Fjord1 med ferja MF «Bømlafjord». Overfarten frå Langevåg til Buavåg tar om lag 20 minutt med ein avgang i timen.