cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hoppe
Bruk
Hopper blir brukt i all hestesport, sjølv om det er somme som føretrekkjer hingstar framfor hopper. Beduinane føretrekte hopper under sine tokt, fordi hingstane ville vrinske til hestane i motstandarane sin leir, medan hoppene heldt stilt.
Hopper er også brukt til mjølkeproduksjon, spesielt blant nomadar og tidlegare nomadefolk i Sentral-Asia. Gjæra hoppemjølk, kjent som kumis, er nasjonaldrikken i Kirgisistan. Hoppemjølk blir også produsert i Noreg.
Ella Holm Bull
Då Bull døydde var ho nett engasjert til å skrive den samiske historia i Røyrvik og omland, med tilskot frå fylkestinget i Nord-Trøndelag.
Gross Spannort
Geografi
Frå Herrenrütialp ved Engelberg går toppturen fyrst langs ei mykje nytta vandrerute. Denne går langs med Engelberger Aa til Stäfeli, som sommarstid tek imot fjellturistar. Vegen vidare er ei alperute som ein ikkje må leggje ut på utan fjellførar eller lang erfaring frå fjellklatring. Ruta går til Spannorthütte, som ligg i Schlossberglücke mellom Schlossberg og Gross Spannort, derifrå vidare til fjelltoppen.
Geologi
Det markante, taggete fjellet består av kalkstein og brunleg Jura på eit underlag av gneis.
Historie
Gross Spannort vart klatra fyrste gongen i 1867. Britane John Sowerby, Waldemar Mansell, F. E. Thompson og Robert Spankie hadde fylgje med dei lokale fjellførarane Josef Maria Tresch-Exer og Ambros Zgraggen. Gruppe klatra til topps frå sørsida.
I august 1928 klarte eit taulag beståande av Werner Weckert, Paul Bootz, Mathis Margadant og Fitz Bieri å klatre den vanskelege nordveggen av toppen.
Natta til 28. desember 1961 gjekk det eit stort steinras frå Chli Spannort. Meir enn ein million m³ stein styrta ned fjellsida mot dalbotnen. Lufttrykket åleine øydela mykje skog på motsett side av dalen.
Graviá
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Graviá 2 073 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 604 innbyggjarar.
Girkasse
Girkasse er ei mekanisk innretning for å endra utvekslingsforholdet mellom to akslingar, reimskiver, eller liknande.
Dei fleste motorkøyretøy har ei eller anna form for girkasse. Dei fleste girkassar er mekaniske og utvekslingsforholdet vert endra ved at tannhjul med ulik diameter vert førte i inngrep med kvarandre. Dette kan skje manuelt med ei girspak, eller verta utført av ein aktuator som vert styrt manuelt eller automatiskt.
Mekaniske girkassar
Mekaniske girkassar er den mest utbreidde typen. Dei er enkle, driftssikre og har små tap. Dei fyrste køyretøya hadde berre nokre få utvekslingsforhald. Seinare vart talet på gir utvida for at motoren skulle få høve til å arbeida med eit så gunstig turtal som mogleg. Nyttekøyretøy, som lastebilar og traktorar, som har mange gir, har to eller tre girkassar etter kvarandre. Desse var ofte organiserte som ein hovudgirkasse, eit to- eller tre-trinns høg/låg-gir og eit totrinns snøgggir, men i dag er det meir vanleg at føraren ikkje treng å tenkja så mykje på korleis girkassen er bygd opp.
Automatiske girkasser, som lenge har vore tilgjengelege på personbilar, har i det siste òg vorte tilgjeneglege på lastebilar. Opphavleg var det det nytta hydrodonamisk momentomformarar i automatkassar, men på grunn av stort tap har dei fleste produsentane gått over til servoopererte gir i konstant inngrep, med automtisk fråkopling og tilpassing av turtal ved girskifte. Det er denne typen som vert nytta på lastebilar.
Kilereimvariator er ei form for mekanisk transmisjon, der utvekslingsforholdet kan varierast trinnlaust. Dei vert ofte nytta i skurtreskar, skuterar og snøskuterar, men har og vore nytta i personbilar (DAF til dømes).
Hydrodynamiske dreiemomentforsterkarar
Skogsmaskinar, anleggsmaskinar og liknande er ofte utstyrte med ein hydrodynamisk dreiemomentforsterkar, i tillegg til ein mekanisk girkasse. Desse tilpassar automatisk utvekslingsforholdet etter belastninga og innfører «elastisitet» i transmisjonen. Dette høver særleg godt for terrengkøyretøy, anleggsmaskiner og liknande.
Hydrodynamisk momentforsterkarar har trinnlaust varierande utvekslingsforhold over eit visst turtalsområde, med dei har større tap enn mekaniske girkassar. Det er difor vanleg at dei kan blokkerast.
Hydrostatisk drift
Nokre køyretøy har hydrostatisk transmisjon, som òg gjev trinnlaust utvekslingsforhold. Desse har meir tap enn mekaniske girkassar og vert helst nytta der det det viktig at utvekslingsforholdet kan regulerast trinnlaust. Moderne skurtreskarar, skogsmaskinar og anleggsmaskinar har ofte hydrostatisk transmisjon.
Sven Elvestad
Sven Elvestad var ein norsk journalist og forfattar, kjend for ei rekkje krim- og spaningsromanar.
I alt 98 romanar er signert Sven Elvestad, som brukte pseudonyma Kristian F. Biller, Knut Gribb, Asbjørn Krag og Stein Riverton. Det siste namnet er også opphavet til den norske kriminallitterære laget Rivertonklubben.
Livssoge
Elvestad var fødd Banken i Halden og var son til styrmannen Karl Edvin Sørensen og Adolfine Helene (fødd Elvestad), som fekk to søner og to døtrer. I kyrkjeboka står det at Sven vart fødd 6. september, døypt Kristoffer Elvestad og konfirmert som Kristoffer Elvestad Svendsen. Då faren og eldstebroren til Sven omkom på sjøen i 1896, måtte Sven ut for å arbeide.
Det var som journalist i hovudstadsavisa Ørebladet at Sven Elvestad lanserte meisterdetektiven Asbjørn Krag. Føljetongar kom mot slutten av kvart kvartal sidan avisa trong noko ekstra - noko som kunne få lesarane til å fornye abonnementet.
I 1908 kom serien Lys og Skygge med Et mennesketyveri der Knut Gribb har hovudrolla som meisterdetektiv. Sven Elvestad gjekk lei etter 28 forteljingar, men fortsette med pseudonymet Asbjørn Krag.
Sven Elvestad var eit stort, produktivt skrivetalent. Han levde einsamt, selskapeleg frå ein restaurant til den andre, utan rotfeste i nokon eigen heim; var homofil, men held det løynd for dei fleste. Mot slutten av livet var helsa svært dårleg og han var kraftig alkoholisert.
Sven Elvestad vart funnen død på eit rom på Høyers hotell i Skien 18. desember 1934, berre 50 år gamal.
Utbreiing og ettermæle
Bøkene til Elvestad er omsette til 11 språk. I Noreg kom bøkene hans ut i eit opplag på over ein million eksemplar, og i Sverige kom Jernvognen åleine ut i heile 200 000 eksemplar. Han fekk utgjeve 85 av bøkene sine i Tyskland.
NRK laga radioteater av fleire av krimhistoriene til Sven Elvestad, mest kjend er kanskje Jernvognen.
I Sven Elvestads fødeby Halden vart han æra med ein statue og eigen plass sentralt i kulturkvartalet i byen. Statuen av Sven Elvestad, som Nils Aas laga, vart avduka 31. oktober 1999.
Sosva
Sosva (russisk Сосьва) er ei elv i Sverdlovsk oblast i Russland og ei av kjeldeelvane til Tavda frå høgre. Elva er 635 km lang og har eit nedslagsfelt på.
Sosva har utspring rundt 6-700 moh., på austsida av Uralfjella gjennom dei to korte (under 20 km) tilløpselvane Store (Bolsjaja) og Vesle (Malaja) Sosva, og renn så gjennom ein til tider smal og bratt dal i fjellområdet Denesjkin Kamen (1492 moh). Frå her renn Sosva i sørover, og seinare nordaustover gjennom dei vestlegaste delane av Det vestsibirske låglandet, til ho 12 km nord for Gari til slutt renn saman med Lozva og dannar elva Tavda.
Ved busetnaden Sosva, rundt 160 km før munningen, har elva ei middelvassføring på 123 m³/s (minimum i mars med 17 m³/s, maksimum i juni med 453 m³/s). Vasstanden i dei midtre og nedre delane av elva kan variere med 5-6 meter i løpet av året. I dei nedre delane er elva 80-100 m bred, 3 m djup, og med ein straum på 0,3 m/s. Dei viktigaste sideelvane er Vagran, Turja, Kakva og Ljalja. Sosva er isdekt frå først i november til vårløysinga i april.
Sosva er farbar på dei nedste 333 km, opp til samløpet med sideelva Kakva nær Serov, men vert for tida berre rekna som offisiell vassveg på dei nedste 160 km, opp til busetnaden Sosva.
Siamanna
Siamanna (sardisk Siamànna) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Oristano i regionen Sardinia. Han har 812 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 28.36 km² og ligg i ei høgd på 100 meter over havet.
Wallace Clement Sabine
Wallace Clement Sabine var ein amerikansk fysikar.
Han var professor ved Harvard University frå 1904 til 1914. Sabine innførte fysiske definerte omgrep og kvantitative målemetodar i romakustikk, og vert gjerne rekna som grunnleggjaren av den moderne romakustikken.
Mistralvind
Mistral er eit vindfenomen i Golfe du Lion (Løvebukta) om vinteren og våren. Den skapar ein kald og kraftig nordvestleg vind langs kysten frå Marseille til Toulon i Sør-Frankrike, og på øya Sardinia.
Han er eit døme på ein katabatisk vind, som kjem av at lufta vert avkjølt over fjell på grunn av eit høgtrykk eller varmeutstråling. Lufta over Massif Central, det sentrale platået i Frankrike, og Alpane vert kjølt ned og vert tyngre enn den omliggande lufta. Dette fører til at luft strøymer ned Rhônedalen og ut mot kysten.
Marseille merkar denne vinden om lag halvparten av dagane i året. Vinden kan òg påverke vêret i Nord-Afrika, på Sicilia, på Malta og i store område av det vestlege Middelhavet, særleg når ein har eit lågtrykk over Genovabukta.
Den aronittiske velsigninga
Den aronittiske velsigninga er ei velsigning i Bibelen i Fjerde Mosebok 6,24–26 Ho vert oftast kalla Birkàt kóhaním i jødedommen, og i kristendommen vert ho ofte kalla Herrens velsigning. Namneforma Den aronittiske velsigninga har sitt opphav i den tyskspråklege vitskapstradisjonen (Aronitischer Segen), medan ein i den engelskspråklege tradisjonen gjerne seier Prestesigninga (Priestly Blessing).
Velsigninga vart i fylgje Fjerde Mosebok gjeven av Gud til Moses, og israelsfolkets fyrste øvsteprest, Aron, vart pålagt å bruke ho. Signinga blir framleis bruka i jødedommen, og i tillegg har signinga sidan reformasjonen vore bruka i protestantiske gudstenester.
Mistralvind
Ei gamal fransk lov seier at ein person som har blitt sinnsjuk på grunn av lyden av mistralvinden ikkje kan straffast for eit lovbrot, inkludert mord.
Den aronittiske velsigninga
Velsigninga
Den hebraiske originalen av teksten frå Toráen (Mosebøkene):
Signing av born
Det er skikk at foreldra seier denne signinga over borna sine medan dei held ei hand på hovudet åt barnet mellom kveldsgudstenesta og kveldsmåltidet på fredag kveld.
745 Mauritia
745 Mauritia er ein asteroide i det ytre av hovudbeltet. Han blei oppdaga den 1. mars 1913 av Franz Kaiser ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Den aronittiske velsigninga
Signing av born
Når ein velsignar ein son, så legg ein handa på hovudet hans og seier først:
Når ein velsignar ei dotter, så innleier ein dette på same vis, men med andre innleiingsord i våre dagar. Den eldre tradisjonen, som truleg berre går tilbake til 1700-talet, er å seie:
Frå slutten av 1900-talet har det gradvis vorte vanleg å seie:
Etter innleiingsorda, seier ein sjølve Birkàt kóhaním medan ein framleis held handa på hovudet åt barnet. Portugisarjødar (vest- og nordeuropeiske sefardím) legg tradisjonelt til eitt vers til som konklusjon:
Viðey
Viðey (Vidøy) er ei øy i Faxaflói, like nord for Reykjavik på Island. Viðey er 1,7 km² stor og på det høgaste 32 meter over havet. Det går båtsamband mellom øya og Reykjavik.
Den aronittiske velsigninga
Signing av born
Transkripsjon: Vəsamú et-Šəmí ‘al-bəné Jisra’él; và’aní abárəkhém.'''
Viðey
Ho har hatt fast busetnad sidan 1943, men ein har vist at det òg har budd folk her tilbake til 900-talet. På 1100-talet vart det bygd eit kapell her og eit kloster vart grunnlagd i 1225 og eksisterte fram til reformasjonen på slutten av 1500-talet. Øya og restane av busetnaden kan vitjast ved å ta båt frå hamna i Reykjavik.
Den aronittiske velsigninga
Signing av born
Omsetjing: Og dei skal setja Namnet Mitt på Israels born; og Eg skal signe dei.
Signinga ved livssyklusritual
Birkàt kóhaním inngår ofte òg i livssyklusritual som zebed habbát og bryllaup.
Signing i gudstenesta
I jødedommen inngår Birkàt kóhaním i ‘Amidáen som ein del av den siste signinga der i morgongudstenester og ettermiddagsgudstenester med minján.
Herrens velsigning i kristendommen
Den aronittiske velsigninga har ikkje nokon tradisjonell plass i den katolske kyrkja, men etter reformasjonen vart denne signinga teken opp av fleire evangelisk-lutherske kyrkjer, inkludert i Tyskland, Danmark og Noreg. Bruken av signinga er inspirert av jødedommen, men blir tolka i ein annan teologisk tradisjon: Signinga blir sett som ein allusjon til Den kristne treeininga, noko som òg blir understreka av det føregåande tredoble Halleluja og dei etterfølgjande tre gonger tre kyrkjeklokkeslaga.
Gudstenester i Den norske kyrkja blir avslutta med at presten lyser den aronittiske velsigninga over kyrkjelyden, som svarer med tre amen. Lysinga og svaret blir gjerne sunge. Denne signinga har vore brukt sidan reformasjonen i Danmark-Noreg.
Det 24. leddet i Ordning for hovudgudsteneste — etter avslutningssalma — er:
Tekstvariantar
I tyske protestantiske kyrkjer gjer ein ofte om «dich»/«dir» (‘deg’) til «euch» (‘dykk’): Dette heng saman med ei kollektiv forståing av eintalspronomenet i den hebraiske originalteksten.
Når Den aronittiske velsigninga blir uttala av lekfolk, blir 2. personspronomena ofte utbytte med første person fleirtal i tyske evangeliske kyrkjer:
NSDAP
NSDAP (forkorting av Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, 'Det nasjonalsosialistiske tyske arbeidarpartiet') var partiet som styrte Tyskland under Det tredje riket, leidd av Adolf Hitler.
Historie
NSDAP vart stifta 24. februar 1920 frå det tidlegare Deutsche Arbeiterpartei (DAP), eit lite parti leidd av Anton Drexler. På partiskipingsdagen offentleggjorde partiet eit program på 25 punkt der hovudsakene var avskaffing av Versaillestraktaten, avskaffing av tysk statsborgarskap for jødar og styrking av "der Volksgemeinschaft". Partiformann frå og med 1921 var Adolf Hitler. NSDAP freista under leiing av Adolf Hitler å ta makta gjennom eit kuppforsøk den 8. november 1923, det såkalla ølkjellarkuppet. Kuppet var mislukka, og politiet stogga marsjeringa åt nazistane gjennom gatene i München. I denne samanhengen døydde 16 nazistar, NSDAP vart forbode og Hitler vart dømd til fem års fengsel for høgforræderi.
Etter Hitler vart fri frå fengselet, tok han leiinga i partiet igjen, og partiet vart forma etter hans idear og med han som førar. Det nye partiet var ikkje lenger ei paramilitær gruppe; i staden vart Schutzstaffel (SS) og SA (partiet sin eigen hær) oppretta som separate grupper med tilknyting til partiet, og medlemene i desse gruppene måtte fyrst verte medlemer i NSDAP.
Partiet gjekk sterkt fram ved riksdagsvalet i 1930, gjorde det bra i det første valet i 1932, men gjekk sterkt tilbake ved det andre valet seinare same året. Det fekk likevel regjeringsansvaret i 1933, i samarbeid med det tysk-nasjonale høgrepartiet. Same året vart opposisjonspartia forbodne.
Ideologi
Grunnideologien til NSDAP var nazismen. Han freista, i alle fall retorisk, å sameine den ekstreme høgrenasjonalismen med ein «sosialistisk» kollektivisme. Målet var folkefellesskapen som eit alternativ til borgarleg individualisme og sosialistisk klassekamp. Viktig var òg ideologien om einskapen til det tyske folket, og rasismen, særleg mot jødane som nazisme såg på som den største trugselen mot tysk og arisk kultur.
Organisering
Det neste nivået var Gau (distrikt) leidde av den lokale Gauleitern og hans stab. Det fanst 43 Gaue i Tyskland, i dei okkuperte områda var der òg somme. Kvart Gau var oppdelt i krinsar (leidde av ein "Kreitsleiar) og der fanst 920 krinsar i 1943.
Kvar krins var i sin tur delt opp i Ortsgruppen (leidde av Ortsgruppenleiter). Ortsgruppen var den grundleggjande eininga i NSDAP og var sett saman av (minst) femten medlemer. Dei 30601 Ortsgruppen var oppdelt i celler, Zellen (leidde av ein Zellenleiter), og dei 121406 cellene var igjen oppdelte i 539774 Blocke (leidde av ein Blockleiter). Ein "Blockleiter" var ansvarleg for mellom 40 og 60 hushald, og han førte eit register der han noterte haldningar til partiet og staten.
Veljarstøtte
Partiets veljargrunnlag i dei tyske riksdagsvala var på 1920-talet høgast i 1924 med 6,5 %. Ved riksdagsvalet 1928 hadde det gått ned til 2,6 %. I samband med krisa på byrjinga av 1930-talet auka veljarstøtta. Alt i september 1930 var partiet oppe i 18,3 % og i juli 1932 nådde partiet sitt høgaste veljartal i eit demokratisk val, då 37,3 % av dei tyske veljarane røysta på partiet. Veljarstøtta frå valet 6. november 1932 som utgjorde grunnlaget for den nazistiske maktovertakinga i 1933, var 33,1 %.
Partiet vart oppløyst og forbode i 1945.
NSDAP/AO
NSDAP/AO (AO står for Auslands-Organisation) var NSDAP sin organisasjon for partimedlemer som budde i andre land enn Tyskland. I etterkrigstida har nemninga NSDAP/AO vore nytta av den kanadiske nynazisten Gary Lauck.
Blonde on Blonde
Blonde on Blonde er det sjuande studioalbumet til Bob Dylan. Det kom ut i mai 1966 på Columbia Records.
Albumet vert rekna som det første viktige dobbeltalbumet i rockehistoria, og dei mange songane gjorde at ein måtte fordele dei på to LPar. Dylan innførte ein meir ekletisk stil i bluesrocken han innførte på Highway 61 Revisited og songane hadde enno meir surrealistiske tekstar. Det markerte òg slutten på ein æra for Dylan, som snart skulle kome ut for ei stygg motorsykkelulukke som tvinga han til ein lengre pause frå musikken.
Albumet vart spelt inn i Nashville og vart produsert av Bob Johnston. Det nådde niandeplassen på Billboard-lista i USA og selde til dobbelt platina. I Storbritannia nådde albumet tredjeplassen. Det er rangert som det niande største albumet gjennom tidene hos både VH1 og Rolling Stone.
Bakgrunn
Newport Folk Festival i juli 1965 var første gong Dylan prøvde ut den nye stilen sin på konsert. På dei to neste konsertane hans, i slutten av august, var Al Kooper og bassist Harvey Brooks, som begge spelte på Highway 61 Revisited, med som musikarar, men gitarist Mike Bloomfield og trommeslagar Bobby Gregg kunne ikkje vere med. I staden hyrte Dylan Robbie Robertson og Levon Helm, som begge var medlemmar av the Hawks (som seinare vart kjend som The Band). Den første konserten vart halde 28. august i New York. Første halvdel av konserten bestod av eit akustisk sett, medan andre halvdelen var elektrisk. Den elektriske delen av konserten fekk dårleg mottaking av publikum. Fleire dagar seinare heldt Dylan ein identisk konsert i Los Angeles, men denne vart langt betre motteken av publikum. Dette skuffa Dylan, som sa at han ønskte dei hadde bua, fordi det var god publisitet.
Dylan hadde planlagt tre konsertar til denne hausten, og Al Kooper gav brått beskjed om at han ikkje ønskte å delta vidare, på grunn av dei negative reaksjonane frå publikum. Levon Helm gjekk då til manageren til Dylan og kravde at Dylan måtte ta med heile bandet hans, eller ingen av dei. Helm var meir interessert i å samle bandet sitt the Hawks, enn å turnere med Dylan, men Dylan tok imot forslaget til Helm og the Hawks vart støttebandet til Dylan for dei neste konsertane.
New York
Etter desse konsertane valde Dylan å ta med the Hawks i studio. Dei gjekk i studio med Bob Johnston som produsent den 5. og 6. oktober i Studio A hos Columbia i New York City. Dei spelte inn to songar: «I Wanna Be Your Lover» og «Can You Please Crawl Out Your Window?». Den første vart skrinlagt og kom ut på Biograph i 1985, medan den andre var ei ny utgåve av ein song som ikkje vart nytta på Highway 61 Revisited. Denne nye utgåva av «Can You Please Crawl Out Your Window?» vart gjeven ut som singel og nådde 58. plass på singellista i USA.
Dylan spelte fleire konsertar med the Hawks, men fekk stadig dårleg mottaking hos publikum. Dette gjekk til slutt inn på Helm, som forlet bandet som følgje av dette. Trommeslagar Bobby Gregg tok så over.
Sjølv utan Helm følte Dylan at han hadde eit bra band for det neste albumet sitt. Den 30. november gjekk the Hawks (med Gregg i staden for Helm) i studio med Dylan for å spele inn den nyaste songen hans, «Freeze Out». Songen fekk seinare namnet «Visions of Johanna», og var ein ambisiøs komposisjon som varte opp mot ti minutt på enkelte versjonar.
Dylan gjekk så først i studio på nyåret, 21. januar 1966. Han gjekk tilbake til Studio A hos Columbia for å spele inn ein annan lang song, «She's Your Lover Now». I lag med the Hawks (med Sandy Konikoff på trommer) vart innspelinga mislukka og Dylan gav til slutt opp songen, som først kom ut på The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991.
Med to mislukka innspelingsforsøk for det neste albumet byrja Dylan å tvile på om the Hawks var det rette studiobandet. Han fekk i stand ei ny innspeling i Studio A den 25. januar, men denne gongen med trommeslagar Bobby Gregg, bassist William E. Lee, pianist Paul Griffin og Al Kooper på orgel; Robbie Robertson spelte òg på innspelinga, og fleire medlemmer av the Hawks kan òg ha vore der. To songar vart spelt inn denne dagen, «Leopard-Skin Pill-Box Hat» og «One of Us Must Know (Sooner or Later)». Berre utgåva av «One of Us Must Know» vart vald ut for det ferdige albumet.
27. januar var ei ny innspeling, denne gong med gitarist Robbie Robertson, bassist Rick Danko, Al Kooper og trommeslagar Bobby Gregg. «Leopard-Skin Pill-Box Hat» og «One of Us Must Know» vart spelte inn på ny, men ingen av desse vart funne gode nok for det endelege albumet. Ei tidleg utgåve av «I'll Keep It With Mine» vart òg spelt inn og kom seinare ut på The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991.
Dylan kansellerte så fleire planlagde innspelingar, og tok ein lengre pause.
Nashville
På denne tida tenkte Dylan at nye omgjevnader ville hjelpe. Produsenten Bob Johnston hadde noko erfaring med innspelingar i Columbia sine studio i Nashville i Tennessee, der han hadde arbeidd med Grady Martin og Floyd Cramer. Johnston kjende òg fleire musikarar i Nashville, mellom anna Charlie McCoy, som hadde vore med på «Desolation Row» på Highway 61 Revisited.
14. februar 1966 heldt Dylan den første innspelinga si i Music Row Studios i Nashville. I tillegg til Al Kooper hadde Dylan og Johnston med munnspelar, gitarist og bassist Charlie McCoy, gitarist Wayne Moss, gitarist og bassist Joe South og trommeslagar Kenny Buttrey.
Det vart spelt inn tre songar under den første innspelinga i Nashville, og «Fourth Time Around» og «Visions of Johanna» vart til slutt valde ut til det endelege albumet. Dagen etter var ein lang innspelingsdag og ingen songar vart spelte inn før klokka fire om morgonen den 16. februar. Dylan spelte då inn den episke «Sad-Eyed Lady of the Lowlands». Ken Buttrey fortel: «[Dylan] gjekk gjennom eit vers og eit refreng og sa, 'Me tar eit vers og eit refreng og så spelar eg litt munnspel, så tar eg eit nytt vers og refreng og litt meir munnspel, og så ser me kvar det går frå der.' Me gjorde oss klare for ein to-tre minuttar lang song, fordi songar på den tida var aldri lengre enn det. Om du høyrer på songen så merkar du at etter det andre refrenget så bygger songen seg kraftig opp fordi me trudde det nærma seg slutten på songen og me gav alt me hadde. Men så sette han i staden ein gong ein ny munnspelsolo og gjekk tilbake til eit nytt vers. Etter om lag ti minutt på dette viset heldt me på å sprekke. Me hadde jo gjeve alt me hadde for fem minuttar sidan. Kvar skulle me gå frå her?» 17. februar vart «Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again» spelt inn og gjort klar for albumet.
Dylan forlet Nashville for å spele nokre konsertar i lag med the Hawks, men kom attende i mars med åtte songar som var klare for innspeling. Under turneen brukte Dylan mesteparten av fritida si på å skrive desse songane. Han hadde eit piano ståande på hotellrommet og i følgje Al Kooper, brukte Kooper å kome opp på rommet hans, læra seg songane på piano slik at Dylan kunne konsentrere seg om teksten, medan Kooper spelte songane om att og om att. Sidan kunne han dra til studioet og lære resten av bandet songane, slik at dei alt kunne songane når Dylan kom inn.
8. mars vart dei endelege opptaka av «Absolutely Sweet Marie», «Just Like A Woman» og «Pledging My Time» innspelte. Den siste innspelinga var 9. mars og natt til 10. mars, då «Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine)», «Temporary Like Achilles», «Rainy Day Women», «Obviously Five Believers», «I Want You» og «Leopard-Skin Pill-Box Hat» spelte inn.
Utgjeving
Like etter Blonde on Blonde var miksa ferdig og gjeve til Columbia Records, fauk Dylan til Hawaii og heldt den første av mange konsertar dei to neste månadane. Albumet kom først ut i midten av mai 1966 og fram til då hadde Dylan mange konsertar han skulle halde.
Trass i at dei hadde skuffa i studio, var the Hawks langt flinkare på scenen. Sjølv om nokre tilhengjarar framleis var misnøgd med den nye musikalske retninga til Dylan, skulle the Hawks verte eit av dei mest kjende turnebanda til Dylan. Ei konsertinnspeling frå dette året finst på The Bootleg Series Vol. 4: Bob Dylan Live 1966, The «Royal Albert Hall» Concert. Etter motorsykkelulukka i juni 1966 trekte Dylan seg attende frå ålmenta. Dylan heldt fram samarbeidet med the Hawks igjen året etter i New York, og spelte inn songar som seinare vart gjevne ut som Basement Tapes.
Ettermæle
Blonde on Blonde vart ein salssuksess og gav Dylan fleire hittar som nådde høgt opp på singellistene. Albumet vart ein enno større suksess hos kritikarane. Som kritikar Dave Marsh skreiv i Rolling Stone Record Guide, Blonde on Blonde vert i stor grad rekna som «det beste albumet til Dylan og eit av dei beste i heile rockehistoria».
Tim Riley skreiv, «med ein tilbakelent abstraksjon av eksentrisk blues-omlegging stadfestar Blonde on Blonde Dylan som den største amerikanske rockepersonlegdomen sidan Elvis Presley». Kritikar Greil Marcus skreiv at Blonde on Blonde er «lyden av ein mann som prøver å reise seg i ein drukken båt, og som i ein augneblink klarar det. Tonen hans var spotsk, redd, trugande, som om han hadde vakna opp etter å ha betalt all gjelda si for så å finne ut at ingenting likevel var betalt.»
I 1974 kåra lesarane av NME albumet til det neste beste gjennom tidene. I august 1995 hamna Blonde on Blonde på åttande plass over dei største albuma gjennom tidene i ei undersøking i Mojo. I 1997 hamna det på 16. plass i «Music of the Millennium»-undersøkinga til HMV, Channel 4, The Guardian og Classic FM. I 1998 kåra lesarane av Q albumet til det 47. beste gjennom tidene. I 2003 vart albumet plassert på 9. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 største albuma gjennom tidene. I 2006 var albumet på lista til TIME magazine over dei 100 beste albuma gjennom tidene.
Vigur
Vigur er ei øy i Ísafjarðardjúp, ein stor fjord nordaust på Island. Ho har eit areal på 0,6 km² og ligg der Skötufjörður møter Hestfjörður. Vigur er ei lang og smal øy, og det islandske namnet på øya tyder «spyd».
På øya står mellom anna ei vindmølle frå 1840
Bakgrunnsstoff
www.vigur.is
Calvin Jackson
Calvin Jackson var ein USA-amerikansk jazz-pianist, komponist og bandleiar.
Jackson spelte piano frå barndommen av og studerte ved Juilliard og New York University. Han arbeidde tidleg i karrieren sin med Frankie Fairfax, og så i Hollywood i 1943-1947 som assisterande musikkdirektør for MGM. I 1947 spelte han inn musikk med Phil Moore og som solopianist for Discovery Records. Han spelte med Mildred Bailey i New York i 1948, og så i Toronto i 1950, der han ofte spelte på fjernsyn og radio. I løpet av 1950- og tidleg i 1960-åra gav han ut fleire album for selskap som Columbia Records.
I 1957 drog han attende til Los Angeles, der han fortsette å arbeide som komponist for film og fjernsyn. Han arrangerte òg musikk for Ray Charles ei stund, mellom anna på «Sweet & Sour Tears» i 1964.
Tidleg i 1980-åra flytta han til San Diego County, der han levde som delvis pensjonist, men gav pianotimar i leilegheita si.
Diskografi
Phil Moore Orchestra, Piano Concerto med Calvin Jackson, Discovery DL 4001 (1947) Med Buddy Collette Med Fred Katz
John Van Tongeren
John Warrington Van Tongeren er ein amerikansk klaverspelar og komponist, hovudsakleg for filmar og fjernsynsseriar.
Han har mellom anna laga musikk for Thelma & Louise, True Romance og Drop Zone med Hans Zimmer. Han har òg samarbeidd med Mark Mancina på Speed, Moll Flanders, Fair Game, Assassins og Twister.
I tillegg har Van Tongeren samarbeidd med Tony Williams, Chicago, Robbie Nevil, John Parr, Starship, Jeff Beck, Quincy Jones og Al Jarreau.
X-eining
X-eining (XE) er lik 1,00202·10–13 m. Eininga vert òg kalla siegbahn-eining etter Manne Siegbahn, som definerte eininga i 1918 i forhold til gitterkonstanten for CaCO3. Den var meint å skulle verte nøyaktig 10−13 m, men viste seg ved seinare målingar å avvike noko frå denne verdien. I dag nyttar ein i staden nanometer (10–12 m) som eining for bølgjelengder.
Itéa i Fokída
Itéa (gresk Ιτέα) er ein distriktsby og tidlegare kommune i periferieininga Fokída i Sentral-Hellas i Hellas. Itéa inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Delfí.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Itéa 5 888 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 4 362 innbyggjarar.
Sadău
Sadău er ei sideelv til Suceavaelva. Kjelda hennar ligg i Ukraina og elva kryssar så grensa til Romania, før ho munnar ut i Suceavaelva nær landsbyen Sadău.
746 Marlu
746 Marlu er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 1. mars 1913 av Franz Kaiser ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Siapiccia
Siapiccia (sardisk Siapicìa, Siipicìa) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Oristano i regionen Sardinia. Han har 359 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 17.93 km² og ligg i ei høgd på 64 meter over havet.
Æðey
Æðey (Ærøy på norsk) er den største øya i Ísafjarðardjúp på Island, like nedanfor fjellet Snæfjallaströnd. Ho har fått namn etter ærfuglane (æðarvarp på islandsk) som er å finne her, i tillegg til mange andre fugleartar. Øya er forholdsvis låg og er berre 34 meter over havet på det høgaste. Øya er frodig og dekt av gras.
Det står mellom anna ei kyrkje på øya og sidan 1946 har ho hatt ein vêrstasjon.
Islandske øyar
Dette er i liste over øyar ved Island.
Vagn Walfrid Ekman
Vagn Walfrid Ekman var ein svensk fysikar og oseanograf.
Ekman var utdanna fil.dr. frå Stockholms Högskola i 1902. Same år vart han tilsett som underdirektør ved Det internasjonale havforskningslaboratorium i Oslo. Frå 1910 var han professor i mekanikk og matematisk fysikk ved Lunds universitet.
Ekman er mest kjend for modellen sin for korleis vinddrivne havstraumar under påverknad av corioliseffekten får eit aukande avvik i tilhøve til vindretninga frå overflata og nedover - den såkalla ekmanspiralen.
Fridtjof Nansen hadde på Fram-ekspedisjonen sin i 1893 observert at isfjell dreiv i ei anna retning enn vindretninga. Nansen framsette den hypotesen at vinddrivne havstraumar ville få ein anna retning enn vinden på grunn av jordrotasjonen, og at overflatevatnet i sin tur ville trekkje med seg djupareliggande vasslag, men med stadig større avvik frå vindretninga. Nansen rådspurde Vilhelm Bjerknes, som på det tidspunktet var professor i fysikk ved Stockholms Högskola. Bjerknes sette så ein av dei unge studentane sine, Vagn Ekman, på oppgåva å rekne på hypotesen til Nansen.
I 1905 kom Ekman med modellen sin i avhandlinga Om jordrotationens inverkan på vindstrømmar i hafvet. Modellen vakte stor motstand fordi han braut med den rådande oppfatninga at havstraumar ikkje vart påverka av jordrotasjonen, og at vatnet hadde same retning frå overflata og nedover. Modellen gjeld ikkje berre i vatn, men òg i atmosfæren.
Nansen spurte òg Ekman om årsaka til daudvatn, noko Ekman undersøkte eksperimentelt i 1902-1903, og stadfesta førehandstrua til Bjerknes, om at daudvatn skuldast danninga av indre bølgjer i grenseflata mellom det tyngre sjøvatnet og eit lag ferskt smeltevatn oppå dette. Ekman utførte vidare målingar om kompressibiliteten til sjøvatnet og konstruerte fleire instrument for havforsking, som Ekman straummålar. Sommaren 1930 deltok han i lag med Bjørn Helland-Hansen i ein ekspedisjon med Armauer Hansen til passatområdet mellom Portugal og Kanariøyane for å studere havstraumar.
Ekman gav ut fleire avhandlingar i oseanografi og hydrodynamikk og dessutan ei lærebok i mekanikk (1919). Ekman sitt namn er knytt til fleire viktige tilhøve innan studiet av havstraumar, som ekmanspiral, ekmanpumping og ekmantransport.
Tersamisk
Tersamisk er eit samisk språk som blir, eller vart, snakka på Kolahalvøya i dei austlege delane av Murmansk oblast i Russland. Det er rekna som eit døyande språk med berre to eldre talarar (2010). Tersamisk høyrer til dei austsamiske språka, og dei næraste slektningane er enaresamisk, skoltesamisk, kildinsamisk og akkalasamisk.
Språket er blitt noko studert gjennom lydopptak, nedskrifter og tospråklege ordbøker, men det er ikkje utvikla noko standardisert skriftspråk eller nokon grammatikk.
Status
Tersamisk har vore eit språk i nedgang dei siste tiåra, då dei fleste tersamane har gått over til russisk. Tidleg på 1990-talet hadde språket seks eldre talarar, på 2000-talet var det berre to att.
Nedgangen til tersamisk blei framskunda av sovjetisk kollektivisering og språkpolitikk der tersamisk blei forbode å nytta i heimar og skular på 1930-talet. Innbyggjarane i den største av dei seks landsbyane der ein tala språket, Jokanga, blei flytta til den lukka byen Gremikha (no Ostrovnoj).
Tavdaelva
Elva oppstår ved samløpet av elvene Lozva og Sosva. Elva har ei middelvassføring på 440 m³/s, ved Tavda, 237 km frå munningen (minimum i mars med 65 m³/s, maksimum i juni med 1200 m³/s). I det nedre løpet er elva rundt 270 m bred, 4 m djup og med ein straum på 0,4 m/s.
Tavda frys til tidleg i november og er isdekt til slutten av april. Den største sideelva hennar er Pelym (russisk: Пелым). Tavda er farbar for båtar, og vert nytta til tømmerfløyting.
New Moon
New Moon er eit samlealbum av Elliott Smith, utgjeven 8. mai 2007, etter Smith sin død, på plateselskapet Kill Rock Stars. Albumet inneheld 24 tidlegare uutgjevne songar innspela mellom 1994 og 1997, når Smith spela inn albuma Elliott Smith og Either/Or. Albumet selde 24 000 kopiar den første veka. Ein stor del av inntektene til albumet skal gå til ein organisasjon som jobbar for å hjelpe vaksne med låg inntekt og heimlause barn i Portland.
Kjelder
.
Snøballkrig
Snøballkrig er ei form for leikeslåsting ved hjelp av snøballar. Snøballkrig er ein tradisjonell leik blant ungar og ungdom, men blir ofte forbode fordi grus, is og stein i snøballane kan føra til alvorlege skader.
Historie
Snøballkrig er kjent frå fleire mellomalderskildringar. Bilete av slik leik kunne brukast til å illustrera vintertid i kalenderar og liknande. Folk av høg byrd kunne godt mora seg med snøballkasting. Det finst mellom anna ei forteljing om kong Frans I av Frankrike som saman med hoffolk prøvde å innta eit hus ved hjelp av snøballar.
Store snøballkrigar
Vilniusbuar i hundretal samlar seg årleg til snøballkrig under feiringa av užgavėnės, ei litauisk karnevalshøgtid med heidenske røter.
Under den amerikanske borgarkrigen fann ein ovstor snøballkrig stad blant soldatar i hæren for Nord-Virginia. Den 29. januar 1863, etter eit kraftig snøfall ved Rappahannock-elva, byrja texanske soldatar å kriga mot kvarandre, før krigarane slo seg saman om åtak på andre grupper for moro skuld. Kampen utarta seg til eit snøkaos der 9 000 menn skal ha vore med. Bråket frå slostinga førte til at nordstatsstyrkene på andre sida av Rappahannock-elva frykta eit åtak, og førte til mange små og to alvorlege skader. Kort tid etter hendinga forbaud generalløytnant James Longstreet soldatane i hæren å kasta snøball.
Verdas største dokumenterte snøballkrig blei halden 10. februar 2006 av 3 745 deltakarar ved Michigan Technological University.
Meisterskap
«Yukigassen» (japansk for 'snøballkrig') er ein meisterskap i snøballkrig som blei starta i Japan. Det er blitt halde turneringar i Japan, Finland, Noreg og Australia.
Snøballkrig i kulturen
Teikneseriefigurane Tommy og Tigern er i mange historier innblanda i snøballkrigar, til dømes mot kvarandre eller mot Tommy sin erkefiende Marianne.
Dokumentarserien Snøballkrigen, send januar 2011 på NRK, portretterte ein årleg Snøballkrig-festival i Vardø i Finnmark, menneska rundt og byen.
Bjarnarey
Bjarnarey er ei av øyane i øygruppa Vestmannaeyjar ved Island og ligg like sør for Elliðaey. Ho har eit areal på 0,32 km². På det høgaste er øya 161 moh.
Stortingsrepresentantar 2001-2005
Stortingsrepresentantar 2001-2005 er ei liste over alle stortingrepresentantar som vart valde i Stortingsvalet 2001 for perioden 2001 til 2005.
Det var totalt 165 representantar, fordelt med 43 til Det Norske Arbeiderparti, 38 til Høgre, 26 til Framstegspartiet, 23 til Sosialistisk Venstreparti, 22 til Kristeleg Folkeparti, 10 til Senterpartiet, 2 til Venstre og 1 til Kystpartiet.
Dei 8 utjamningsmandata gjekk til Akershus (3), Hordaland (2), Oslo (1), Rogaland (1) og Vestfold (1).
Akershus
3 Utjamningsmandat.
Hordaland
2 utjamningsmandat.
Oslo
1 utjamningsmandat.
Rogaland
1 utjamningsmandat.
Vestfold
1 utjamningsmandat.
Statens spesiallærarhøgskole
Statens spesiallærerhøgskole er ein tidlegare høgskule for spesialpedagogikk. Skolen blei etablert i Bærum i 1961 som Statens spesiallærerskole; og er sidan 1990 tilknytt Universitetet i Oslo som Institutt for spesialpedagogikk.
Før etableringa fanst nokre etterutdanningstilbod ved somme lærarskular. Skulen hadde frå starten eit toårig vidareutdanningstilbod for lærarar. Etter at Edvard Befring tok over som rektor blei studia frå 1976 utvida med hovudfag i spesialpedagogikk, grada cand. spes. paed..
Guayaquil
Guayaquil er òg hovudstad i den ecuadorianske provinsen Guayas, sete for eit cantón med same namn og sete for eit katolsk erkebispedømme med same namn.
Kalliís
Kalliís (gresk Καλλιείς) er ein tidlegare kommune i periferieininga Fokída i Sentral-Hellas i Hellas. Kalliís inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Delfí.
Guayaquil
Historie
Før spanjolane kom til Ecuador budde det innfødde i ein landsby der Guayaquil ligg. Det er usemje både om dato og årstal for skipinga og om kven som «skipa» den nye koloniserte Muy Noble y Muy Leal Ciudad de Santiago de Guayaquil. I vår tid feirar byen etableringa av byen den 25. juli. Årstalet for skipinga kan vere frå 1535 til 1538, byen kan ha vore teken tilbake av indianarar før han til sist vart grunnlagt som ein spansk koloniby i Quitoprovinsen. Folkesetnaden voks frå ca. 2000 menneske i år 1600 til over 10 000 i 1700. I 1687 kom meir enn 260 engelske og franske piratar, plyndra Guayaquil, og Quito måtte betale løysepengar for å frigjere gislar og for å kome ut av trugsmålet frå piratane om å brenne Guayaquil. Eit nytt overfall kom i 1709, men denne gongen flykta dei engelske piratane frå gulfeber utan å ta med seg hærfang.
Den 19. oktober 1820 erklærte Guayaquil sjølvstende frå Spania. Utan å spille mykje blod tok ei gruppe sivilistar leidd av José Joaquín de Olmedo kontroll over byen. Dei overmanna motstanden frå rojalistiske styrkar og arresterte dei spanske autoritetspersonane. Kuppet skjedde med stønad frå soldatar frå Granaderos de Reserva, ein peruansk bataljon innkvartert i Guayaquil.
Den 26. juli 1822 heldt José de San Martín og Simón Bolívar ein berømt konferanse i Guayaquil for å planlegge søramerikansk sjølvstende frå Spania.
Guayaquil vart ramma av ein brann i 1896 som øydela store delar av byen.
Guayaquil i nyare tid
Borgarmeisteren i Guayaquil var i 2005 Jaime Nebot. Han er eit kjent medlem av det ecuadorianske politiske partiet Partido Social Cristiano, og var ein av rivalane åt den tidlegare ecuadorianske presidenten Abdalá Bucaram.
Byen har store slumområde med fattigdomsproblem i form av mangel på offentlege helsetenester og skoletilbod, infrastruktur for vatn, avlaup og elektrisitet. På slutten av 1990-talet starta Nebot eit byggeprosjekt i byen for å gjere han meir tiltrekkjande for turistar. Eit av prosjekta vart kalla Malecón 2000, ein renovasjon av hamnepromenaden langs Guayaselva i år 2000. Eit anna prosjekt er opprettinga av Nuevo Parque Histórico, ein park i eit nytt bustadutviklingsområde som er kalla Entre Ríos fordi han ligg mellom dei to elvene Guayas og Daule i eit mangrove våtmarksområde. Parken kosta byen omkring sju millionar dollar. Parken er ein fristad for dyreliv og eit område for å ta vare på historisk arkitektur. Han har også eit utstillingsområde for tradisjon og historie. Det var den ecuadorianske sentralbanken som kom fram til idéen i 1982 som ein del av deira program for berging av arkitekturen.
Dei fleste bygg i sentrum av Guayaquil har ein mykje nyttig og attraktiv eigenskap - soportales, kolonnar av arkadar som gjev fotgjengarar vern imot det ecuadorianske solskinet og mot skybrot.
Flyplassen i byen har namn etter frigjeringsleiaren Simón Bolívar.
Religion
Mykje av romanen Galapagos av Kurt Vonnegut går føre seg i Guayaquil. Romanen inneheld ein viktig faktafeil: Vonnegut påstår at Guayaquil er fullstendig romersk-katolsk. Eigentleg er folkesetnaden i byen først og fremst katolsk, men òg heimstad for mange trusretningar og religionar. Katedralen San Pedro er moderkyrkja for katolisismen i bispedømmet. Det finst også evangeliske kyrkjer, ei anglikansk kyrkje, eit mormonartempel og ein jødisk synagoge. Andre trusretningar er representerte med andre bygg, ofte i samband med misjonsverksemd.
Kjende personar frå Guayaquil
Kjende personar frå byen er mellom andre målarane Enrique Tábara, Félix Arauz, Juan Villafuerte, Luis Molinari og Theo Constanté; poeten José Joaquín de Olmedo, den lærde Benjamín Urrutia og tennisspelaren Pancho Segura.
Mange av dei store ecuadorianske kunstnarane har ei tilknyting til Guayaguil. Somme av dei er: Oswaldo Guayasamín, Eduardo Kingman, Félix Arauz, Aníbal Villacís, Camilo Egas, Humberto Moré og Manuel Rendon Seminario.
Jul i Valhal
Jul i Valhal, kalla Jul i Valhall på norsk, er ein dansk julekalenderserie som vart vist på dansk TV 2 i desember 2005, og på norsk TV 2 i desember 2006. Han er laga av det danske produksjonsselskapet Cosmos.
Handling
Serien handlar om 12 år gamle Sofie og mor hennar som skal feire jul på landet med bestemora. Der bur òg skogvaktaren Asbjørn og ungane hans, Jonas på 14 og Emma på 7 år. I ei hole i skogen finn Sofie og Jonas den norrøne guden Loke, som har sete bunden der i fleire tusen år. Dei løyser lenkjene hans og set dermed i gang Ragnarok.
Jon
Jon er ei nordisk og baskisk kortform av mannsnamnet Johannes, som kjem frå det greske namnet Ioannes, 'Gud er nådig'. Namnet har den islanske stavemåten Jón og rumensk Ion, og finst også som skotsk Ian, fransk Jean og russisk Ivan. I engelsk kultur er namnet stava John, medan namn med stavemåten Jon i engelsk er kortformer av Jonathan.
Jan, Jens og Jo er nærskylde mannsnamn, medan Jean[ne], Janne, Jenny er liknande kvinnenamn.
Jon har namnedag den 24. juni i Noreg og 21. august i Sverige.
Utbreiing
Jon er eit nokså vanleg namn i Noreg. Det var blant dei mest brukte namna for nyfødde gutar i Noreg rundt 1980, men har sidan sokke i bruk. Jón er det mest brukte mannsnamnet på Island.
Skaun bygdamuseum
Skaun bygdamuseum er eit bygdamuseum i Skaun kommune i Trøndelag. Det består av tre hovuddelar; eit bygdatun på Skreddarhaugen ved Husaby, ei lokalhistorisk utstilling på Venn fleirbrukshus og skulemuseet Råbygda gamle skule. Det er organisert som ein eigen frivillig organisasjon.
Museet har ca. 1100 gjenstandar, dei fleste henta frå kvardagsliv på 1800-talet og første halvdelen av 1900-talet.
Mykje av æra for at museet vart til, ligg til Gauklaget i Skaun og Gunnar Solstad, som gav museet dei første gjenstandane i 1962.
Skreddarhaugen
Rundt tunet på Skreddarhaugen er det fem bygningar; hovudbygninga Svenstu, ein låve, eit sprøytehus og stabbura Dalsburet og Motzfeldtburet (òg kalla Mosburet). Her finst det mange gjenstandar frå kvardagslivet på ein liten gard eller husmannsplass. I andreetasjen er det særleg mange gjenstandar knytte til skomakaryrket.
I sommarhalvåret blir det av og til arrangert opne dagar med kaffiservering her. Elles er bygdatunet alltid ope under Kristin på Husaby i august.
Lokalhistorisk utstilling
Den lokalhistoriske utstillinga er i kjellaren på fleirbrukshuset på Venn. Her er det bl.a. informasjonsplakatar om historia til Skaun kommune, særleg i mellomalderen, og mange gjenstandar for lintilverking.
Skulemuseet
Skulemuseet er lokalisert på Råbygda gamle skule frå 1878. Dette er ein skule som er nedlagt. Ungane i denne tidlegare krinsen, går no på Jåren/Råbygda skule.
Siddi
Siddi (sardisk Sìddi) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinia. Han har 654 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 11.02 km² og ligg i ei høgd på 184 meter over havet.
Engey
Engey (Engøy på norsk) er den nest største øya i Kollafjörður ved Reykjavík på Island etter Viðey.
Ordførarar i Andøy
Ordførarar i Andøy ( Andøy kommune i Nordland) har vore:
Skyss-stasjon
Skyss-stasjon (eller mest vanleg skysstasjon) var ein sentralt plassert gard eller annan bygning der reisande i gamle dagar kunne få hest og kjerre for ferda vidare, i tillegg til kost og losji. Mot godtgjersle hadde skysstasjonane visse plikter som t.d. å halde nok reiseklare hestar for ferdafolk.
Skyssvesenet i Noreg går langt attende i tid, og vart oppheva ved lov av 25. mai 1951.
Nye skysstasjonar
I nyare tid har ein tatt å nytte ordet skysstasjon for knutepunkt for kollektivtransport. Ein slik ny skysstasjon er Lillehammer Skysstasjon som har omstiging både for buss og tog. Fagernes Skysstasjon er knutepunkt for bussruter i Valdres.
I tillegg til sjølve transporttiilbodet er det òg vanleg at skysstasjonar har enkle serveringsatader og kioskar.
Tower of Power
Tower of Power (eller TOP) er ei amerikansk R&B-basert blåserekkje og band frå Oakland i California som har spelt i lag sidan 1968. Dei er mest kjend for sin funky soul med ei kraftig blåserekkje og presist synkoperte bass-gitarlinjer. Dei har hatt fleire solovokalistar, og den mest kjende er kanskje Lenny Williams, som fronta bandet i 1973-1974, då bandet hadde størst kommersiell suksess. Dei største hittane deira er «You're Still a Young Man», «So Very Hard to Go», «Soul With a Capital S», «Soul Vaccination», «What Is Hip?» og «Don't Change Horses (in the Middle of a Stream)».
747 Winchester
747 Winchester er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 7. mars 1913 av Joel Hastings Metcalf ifrå Winchester, Massachusetts.