cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Den normanniske erobringa av England
Ny kyrkjeorganisasjon
Etter at Harald Godwinson døydde underkasta Stigand, som Ealdred hadde gjort, seg Vilhelm. Han var tilstades ved kroninga av Vilhelm, men på grunn av paven si bannlysing kunne han berre assistere. Trass i veksande press fortsette Stigand å vere tilstades ved det normanniske hoffet, men i 1070 vart han avsett av pavelege legat og fengsla i Winchester der han døydde i 1072. Alle eigedomane og rikdomane hans vart konfiskerte av kongen. Steilheita hans og uviljen mot å lystre den heilage stolen vart nytta av normanniske geistlege som grunngjeving for at den engelske kyrkja var tilbakestående og trong reformer. Kong Vilhelm utpeikte Lanfranc, fødd i Italia og abbed i Normandie, som etterfølgjaren hans som erkebiskop av Canterbury. Lanfranc byrja umiddelbart med reorganisering og reformer av den engelske kyrkja, mellom dei å framskynde prosessen med å erstatte alle angelsaksarar med normannarar i dei betydelege geistlege posisjonane.
Engelsk eksil
Væringane hadde tidlegare vore dominert av norrøne menn. Ei kjelde oppgjev at 4 350 angelsaksiske menn kom seglande i 235 skip. I 1088 kom mange av angelsaksarane og danane til Austromarriket via Middelhavet.
Dei som ikkje vart tekne opp i den keisarlege tenesta vart utplasserte langs kysten av Svartehavet, men dei som vart tekne opp vart så viktige at dei vart kalla for Englinbarrangoi frå då av. For angelsaksarane og dei engelskfødde danane hadde det tydinga at dei kunne fortsetje å kjempe mot normannarane, denne gongen på Sicilia, som på denne tida vart erobra av brørne Robert Guiscard og Roger Bosso frå det normanniske Huset Hauteville.
Styringssystem
Denne sofistikerte mellomalderforma for styring vart overteken av normannarane som gjorde henne sterkare. Normannarane sentraliserte det sjølvstyrte shire-systemet. Undersøkinga som vart dokumentert i Dommedagsboka eksemplifiserer den praktiske kodifikasjonen som gjorde det mogleg for normannarane å tilpasse erobra landområde gjennom ein sentral kontroll av ei folketeljing. England var det første kongedømet i Europa der det hadde vorte gjort ei omfattande folketeljing sidan romersk tid. Det gjorde det mogleg med ei meir effektiv skattlegging av det nye normanniske riket.
Normannisk arkitektur og byggeverksemd
Normannarane tok med seg byggestilen sin til England då dei byrja å setje opp mange borger og festningsverk, mellom anna med karakteristiske normanniske borgtårn, men på same tid bygde dei òg kloster, kyrkjer og katedralar i såkalla normannisk stil. Denne er karakterisert av romanske runde kvelvingar, særleg over vindauge og døropningar, og særleg i massive proporsjonar samanlikna med andre regionale variasjonar av stilen. Den romanske arkitekturen hadde opphavet sitt i Normandie frå rundt 950 og vart nytta i England i tida etter erobringa og fram til 1100-talet.
Eit stilmessig fellestrekk er dei romanske rundbogane, særleg over portar, dører og vindauge, eller i form av tønnekvelv eller ribbekvel basert på rundbogen som konstruksjonsprinsipp. Som all romansk arkitektur er også den normanniske kjenneteikna av massive murveggar med relativt få og små opninger. Ein del av dei mest minneverdige døma på den normanniske arkitekturen er Jumiègesklosteret i Normandie, Elykatedralen i Cambridgeshire og festninga Clifford's Tower i York.
I Vilhelm sin nye normanniske «hovudstad» i Caen i Normandie, hans eigen heimby, og som seinare vart setet til hertugdømet Normandie, bygde han ei fryktinngytande festning. Saman med kona si grunnla han også to kloster, det eine vart gravstaden hans, og det andre hennar. Alle desse kan bli sett på som symbol på makta hans i hertugdømet, men òg England fekk mange visuelle uttrykk for normannisk innverknad, blant dei Windsor Castle i London som sikra elva Themsen, og det store borgtårnet av stein, Det kvite tårnet, som han gav ordre om å byggje i 1078 i søraustvinkelen på innsida av bymuren til London mot Themsen. Han gjorde ein endå større gestus ved å grunnleggje eit kloster på slagmarka ved Hastings i tidsrommet 1067-1070. Den angelsaksiske krønika understreka at klostret vart bygd på «den same staden der Gud tillét [Vilhelm] å erobre England.» Føremålet var å understreke at han ikkje berre vann England ved sverd, men òg at han, med Guds hjelp, var den rettmessige herskaren av landet. Han kravde at høgalteret skulle stå på den staden der Harald Godwinson hadde falle, og det mest påfallande var at eit kloster, normalt ein stad for fred og gudspåkallingar, vart kalla Battle Abbey til minne om militær siger og erobring.
Språk
Ei av dei mest opplagde endringane var introduksjonen av normannisk som språket til dei herskande klassane i England. Dette utvikla seg snart til anglo-normannisk, ein nordleg dialekt av gammalfransk, og dette erstatta gammalengelsk eller angelsaksisk. Anglo-normannisk vart ikkje berre språket til adelen, men òg kyrkja sitt, og etter kvart som latin vart fortrengd i den statlege og lokale administrasjonen, vart det òg nytta der. Denne språklege overmakta vart ytterlegare forsterka og komplisert på midten av 1100-talet av ei tilstrøyming av tilhengarar og borgarar av Angevin-riket som snakka ein meir kontinental dialekt av fransk. I tre hundreår var ikkje engelsk det språket, korkje munnleg og skriftleg, som var einerådande for dei litterære klassane. Den store delen av verna, dokumenterte bevis er på anglo-normannisk i denne perioden og er såleis langt større enn det som er etterlate av engelsk. Det var ikkje før på 1300-talet at engelsk igjen fekk tilbake den tidlegare førsteplassen sin. På den tida hadde engelsk vorte gjennomgripende endra og utvikla seg til eit særs ulikt mellomengelsk, som vart grunnlaget for det som har vorte moderne engelsk. I løpet av hundreåra med fransk språkleg dominans hadde ein stor del ord i engelsk forsvunne og vorte erstatta med franske. Det førte til eit hybridspråk der det engelske kjernespråket vart kombinert med eit fransk abstrakt ordforråd. Dei grammatikalske strukturane i språket endra seg òg dramatisk.
Det opphavlege angelsaksiske ordforrådet bestod av opp til 30 000 ord, hovudsakleg homogent og med berre norrøne, keltiske og latinske påverknader. Den engelske folkesetnaden bestod av rundt rekna 2 millionar menneske i 1066, og i tida etter kom ein ny overklasse som ikkje bestod av meir enn 2–5 prosent av den samla folkesetnaden. Dei språklege barrierane mellom klassane var endå ikkje uoverstigelege. Ordrar måtte verte gjevne og desse måtte verte forståtte. Det fanst mellommenn som snakka begge språk og den lokale arbeidarklasse måtte lære seg einskilde instruksar på fransk. Ved å vere fødd og oppvaksen i England, med engelske barnepleiarar og tenarar, vart òg overklassen prega av engelsk. Det er vanskeleg å mæle nøyaktig, men eit anslag er at i tida før 1250 var mengda lånord frå fransk relativt lite, rundt 900, men deretter auka det raskt til rundt 10 000 franske lånord inn i mellomengelsk. Også språket viste endringane i samfunnsklassane, mellom dei betrestilte normanniske og dei dårlegare stilte angelsaksiske. Det er ikkje tilfeldig at dei moderne orda for dyr som «pig» og «cow» er angelsaksiske medan namna for kjøtet frå desse, «pork» og «beef», er anglo-normanniske. Bøndene gjorde arbeidet og herrane naut resultatet.
Tilhøvet til Frankrike
Etter erobringa av England vart tilhøvet mellom det anglo-normanniske monarkiet og den franske krona i aukande grad vanskeleg. Det hadde allereie utvikla seg sterk fiendskap mellom Vilhelm og den franske føydale overherren hans frå før invasjonen av England, og det vart snart forverra ved støtta den franske krona gav til sonen hans Robert Curthose, som utkjempa ei rekkje krigar mot faren og sidan mot brørne sine. Som hertug av Normandie var Vilhelm og etterkommarane hans enno vasall av den franske krona, men som konge av England var dei likestilte med han.
På 1150-talet då Angevin-riket vart danna og Huset Plantagenet hadde kome på den engelske trona, kontrollerte den engelske kongen halve Frankrike og heile England, omfram òg Irland og Wales, og makta til trona overgjekk langt den franke kongen. Sjølvmotseiinga i denne situasjonen vart meir problematisk etter kvart som det franske monarkiet voks seg sterkare og i aukande grad kravde retten sin i høve til vasallane sine. Den store politiske krisa oppstod i 1204 då Filip II av Frankrike erobra alle normanniske og angevinske eigedomar i Frankrike bortsett frå Gascogne.
På 1300-talet hadde den krigføringa som periodevis kom tilbake over den engelske kongen sine område i Frankrike sidan tida til Vilhelm Erobraren eskalert til hundreårskrigen, fremja av Edvard III av England. Han ville gjenerobre eigedomane til forfedrane sine i Frankrike og utvide suvereniteten han hadde i England til dei franske eigedomane sine, og samstundes kappe av dei føydale banda til i vasallforholdet til den franske kongen. Denne krigen slutta først med det endelege samanbrotet for posisjonen til Plantagenet i Frankrike i 1453 som effektivt oppløyste det normanniske sambandet som vart etablert i 1066.
Samanfiltringa av det engelske kongedømet med dei kontinentale eigedomane og interessene førte med seg stadig krigføring mot kongane i Frankrike i bortimot fire hundreår. Desse konfliktane førte til framvoksteren av djupfølt rivalisering og gjensidig hat mellom England og Frankrike som enno kan merkast, i seg sjølv eit ironisk produkt av England si underkasting for fransk adel i 1066.
Delinga av England og Normandie
Den siste krigen til Vilhelm Erobraren var knytt til historia til Normandie, strida om det tvidelte området Vexin mellom det austlege Normandie og Frankrike. Truslane herfrå fekk han til å reise i eigen person i 1087 og brenne ned ein utpost av det franske riket; Mantes, berre 50 km frå Paris. Medan han reid gjennom den brennande byen fall han av hesten og fekk indre skadar av salknappen. I løpet av ein månad var skadane vortne dødelege. Han levde lengje nok til gjere opp arva si. Robert Curthose, den eldste sonen hans, kunne ikkje bli fråteken den nedarva retten sin til hertugdømet Normandie. Då England hadde kome til Vilhelm ved hans eiga erobring, kunne han derimot gjere som han sjølv ville med det. Han sende krona si, sverd, og septer til den andre sonen sin Vilhelm Rufus, og dermed fekk England ein ny konge. Dermed vart riket til Vilhelm Erobraren delt langs Den engelske kanalen slik det hadde vore før erobringa. Den tredje sonen hans, Henrik, fekk inkje land, men ein stor formue. Vilhelm Erobraren døydde den 9. september 1087 etter 41 år som hertug av Normandie og 24 år som konge av England.
Den neste kongen av England vart krona ved Westminister som Vilhelm II. Han skal ha vore ein omsynslaus, kynisk og temperamentsfull mann som mest av alt likte å dra på jakt. På dødssenga si lauslét Vilhelm Erobraren mange av fiendane sine, blant anna halvbroren Odo av Bayeux, mot betre vitande. Ikkje før hadde Odo fått tilbake jarldømet sitt i Kent i desember 1087 før han igjen byrja å skape vanskar. Lausrivinga frå Normandie var mest truleg årsaka til at opprøret fekk det omfanget som det fekk der «nær alle normannarar» vart med, men med visse unntak som Hugh, jarl av Chester, William de Warenne og Robert Fitzhamon. Trass i omfanget var opprørarane spreidde. Dei var isolerte i aust og Midlands, men var eit meir alvorleg trugsmål i vest mot Wales, og farlegast i søraust ved jarldømet til Odo og i Sussex i det til halvbroren til Odo Robert av Mortain. Her tok Vilhelm Rufus sjølv kommandoen og etter seks vekers kringsetjing av Pevensey Castle marsjerte han mot Rochester.
At opprøret til slutt feila hadde årsaka si i at Robert Curthose ikkje invaderte England i eigen person, men berre sende mindre troppar. Kanskje den viktigaste årsaka var den støtta som Vilhelm Rufus fekk frå kyrkja og frå den angelsaksiske folkesetnaden. I 1088 kunne Rufus nyte ein popularitet han aldri oppnådde sidan då engelskmennene flokka seg om fanene hans, blant anna fordi kongen hadde gjeve rike lovnader om rettferdig styring og lovar, skatteletter og jaktrettar. Desse løfta vart brotne så snart kontrollen over kongedømet igjen var sikra. Lanfranc døydde i 1089, den siste som kanskje kunne avgrense omsynslausa til kongen.
Andre invasjonar av England
Den normanniske erobringa har vorte sett på som den siste suksessfulle erobringa av England, sjølv om den hollandske sigeren i den ærerike revolusjonen i 1688 kan verte identifisert som den mest nylege suksessfulle invasjon frå kontinentet. Ein viktig skilnad er at den ærerike revolusjonen kan bli sett på som samarbeid mellom ein del av den engelske herskande klassane sentrert rundt parlamentet med utanlandske styrkar for å overvinne ein annan del av den herskande klassen som var sentrert rundt Stuart-monarkane. I tilfellet med den normanniske erobringa vart heile den innfødde herskande klassen utrydda.
Relativt likt den normanniske invasjonen, gjekk den franske hæren med fleire franske adelege og 1200 riddarar i land i England ved Sandwich den 22. mai 1216, leia av den franske prinsen Ludvig, som var vorte tilboden den engelske trona av misnøgde engelske adelege. Denne formidable hæren fekk Johan av England til å flykte og Ludvig erobra London og Winchester. Då Johan døydde kort tid etter kom den engelske motstanden i gang og franskmennene gav etter kvart opp, formelt den 11. september 1217.
Betydelege forsøk på invasjonar vart freista av spanjolane i 1588 og franskmennene i 1744 og på nytt i 1759, men i kvart tilfelle førte kombinasjonen av vêrforhold og åtak frå den britiske marinen på eskortefartøya til at forsøka vart oppgjeve før invasjonsflåtene forlét hamnene. Invasjonar vart òg førebudd av franskmennene i 1805 og Tyskland i 1940, men desse vart oppgjeve etter at førebuande operasjonar hadde feila å overkome marinen til Storbritannia og i siste tilfelle òg luftforsvar (sjå slaget om Storbritannia).
Moderne vurderingar
Under romantikken på byrjinga av 1800-talet vart Dommedagsboka peikt ut som eit symbol på det tyranniske normanniske styret, noko som vart eksemplifisert ved ein pamflett av Thomas Evans, leiar av ei gruppe radikale kunstnarar i London, i 1816: «Dei kyrkjelege institusjonane våre, den verkelege konstitusjonen vår, etablert av våre saksiske forfedrar, vart øydelagtw av tyranniet frå den normanniske erobringa...»
Haldninga var at konstitusjonen i oldtida hadde vorte pervertert av normannisk tyranni, og denne vart omfattande akseptert òg utanfor radikale sirklar. Ein del av romantikken i England var ei gotisk strøyming i åra mellom 1820 og 1880, ei interesse for mellomalderen som kom til uttrykk i arkitektur, kunst, litteratur og politiske skrift.
I 1819 gav forfattaren Walter Scott ut romanen Ivanhoe, der tittelen viste til ein ung angelsaksisk adelsmann som sette seg opp mot overgrepa frå den normanniske adelen. Faren hans var ein etterkomar av den angelsaksiske kong Harald Godwinson. Romanen har vorte omtalt som utslagsgjevande for å auke den almenne interessa for mellomalderen i England. John Henry Newman hevda at Scott var den første som hadde «vendt sinnelaga til folk i retninga av mellomalderen», og John Ruskin hevda noko av det same.
Charles Kingsley skreiv romanen Hereward the Wake om den angelsaksiske motstanden i 1866, og Alfred Tennyson skreiv det poetiske dramaet Harold i 1876. Begge verka er døme på talrike uttrykk for oppfatninga av angelsaksarane som grusamt undertrykte av dei utanlandske normannarane. Det same synet vart òg oppretthalde av fleire historikarar. Den franske historikaren Augustin Thierry framheva i verket sitt frå 1825 den normanniske erobringa som ein øydeleggjande effekt, men at angelsaksarane aldri vart heilt dominerte og den endelege fusjoneringa av den engelske nasjonen først fann stad på 1500-talet.
Den konservative historikaren Henry Hallam oppfatta òg erobringa som eit brot. Den angelsaksiske adelen hadde vorte avsett og folka undertrykt: «Vi skuldar ingen ubetydeleg del av vår sjølvrespekt til det normanniske elementet i folkesetnaden vår og politikken».
Sharon Taylor skreiv ein påverknadsrik studie av det angelsaksiske England og eit generelt engelsk historieverk mellom 1814 og 1823 der han som Hallam rekna erobringa som ein katalysator som forstyrra samfunnet og gav plass til ein ny adel, men etterlét endå samfunnet sitt vesentlege germanske institusjonar uforandra. Det angelsaksiske samfunnet var vorte for veikt og Vilhelm Erobraren hadde difor ein nyttig funksjon i å styrkja England.
På 1840-talet utvikla synet at angelsaksarane hadde styrt seg sjølv i lause samlingar av sjølvstendige føderasjonar politisk populært for å fremje større politisk makt til mellomklassen, særleg overfor ei regjering som hadde feila i Krimkrigen. Joshua Toulmin Smith, ein britisk politisk teoretikar og sakførar frå Birmingham, såg tilbake på angelsaksarane som eit føredøme på livsstil og lokalt sjølvstyre. Smith fremja utrøytteleg visjonen om angelsaksarane som symbolsk for fridom og felles ansvar. «Saka er enkel,» skreiv Smith, «historia viser at for tre, fem, åtte, ti eller fleire hundreår sidan, eksisterte sjølvstyre i England, og var ei makt til å halde i sjakk dei mest ambisiøse monarkar...»
På viktoriansk tid var forskinga og framstillinga av engelsk mellomalderhistorie dominert av triumviratet beståande av historikarane William Stubbs, Edward Augustus Freeman og John Richard Green. Tilnærminga deira var ulik, men vart likevel forsona.
Gin Cove
Gin Cove er ei vik i Antarktis på nordvestkysten av James Ross Island nord for Tumbledown Cliffs.
Den normanniske erobringa av England
Moderne vurderingar
Greens sviktande helse frå 1870-talet førte til at hans The Making of England (1883) kom i berre eitt bind og vart avslutta i år 828. Hans The Conquest of England kom ut etter han døydde i 1883 ved hjelp av enkja hans. Han ser erobringa si avslutning i 1071.
Stubbs var ein konservativ geistleg og professor i historie ved Oxford som gjorde betydeleg arbeid i samlinga og utgjevinga av manuskript. Han meinte at studiet av historia hadde ei moralsk hensikt og at røtene til notida låg i fortida. Den normanniske erobringa var eit vesentleg og såleis eit positivt vendepunkt som førte England inn i Europa. Det kunne sjåast som byrjinga på eit moderne engelsk statsapparat.
Freeman var ein liberal historikar og omdømet hans kviler hovudsakleg på det enorme verket hans History of the Norman Conquest (1867–1876) som kom i fem bind. Det omfattar enorm forsking, men òg ei nitid og til dels pedantisk interesse for detaljar som førte til at året 1066 først vart handsama i bind tre medan dei to føregåande binda tok for seg den angelsaksiske «bakgrunnen». Her tolka Freeman tydinga av dei frie, lokale samfunna til dei innfødde engelskmennene som vart øydelagte av invasjonen. Freeman grensa såleis mot eit sosialistisk syn på den angelsaksiske historia. Entusiasmen hans for emnet fekk han òg til å strekkje tekstene for å passe til hans eige særskilde syn, og eit påfallande døme er at han døypte om slaget ved Hastings til «slaget ved Senlac», basert på ein lite relevant informasjon hos mellomalderskribenten Orderic Vitalis. Freeman sitt verk førte difor til ein opphissa debatt i hans eiga samtid over bruken hans av kjeldetekstar.
Gin Cove
Fordi andre namn i området kjem frå alkoholhaldige drykkar fekk ho namnet «Gin Cove» av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1983.
Linet Masai
Linet Chepkwemoi Masai er ein kenyansk friidrettsutøvar som tevlar i langdistanseløp. Ho vart verdsmeister på 10 000 meter under VM i friidrett 2009 i Berlin.
Den normanniske erobringa av England
Moderne vurderingar
På 1900-talet og framover tenderte historikarane til å moderere seg i begge retningar. Det angelsaksiske samfunnet var ikkje så idyllisk som 1800-talet gjerne framstilte det som, og den normanniske erobringa var mindre tyrannisk enn det ein tidlegare rekna med. Som ein av dei mest kritiske periodane i engelsk historie er det ei rekkje hendingar som forma England i stor grad og som heller ikkje moderne historikarar kan gjere seg ferdige med. Då Raphael Holinshed i 1577 gav ut The Chronicles of England, Scotland, and Ireland byrja han forteljinga si om England si historie med 1066. Årstalet har vorte ståande som eit vendepunkt i den grada at engelsk komedie har ein tittel kalla 1066 and All That som ein parodi på tradisjonell engelsk historieundervisning.
Nøkkelproblemet er ikkje naudsynleg kvifor England lét seg verte erobra, ifølgje den moderne historikaren Donald Matthew, men kvifor normannarane viste seg å vere meir suksessfulle enn dei danske og norske rivalane sine var i å ta over det engelske kongedømet og halde på det. Moderne historieforsking har òg erkjent at normannarane var meir villige til sjå verdet i England si fortid. Politikken til paven var å fremje samband over Den engelske kanalen for å hindre angrep og plyndring frå heidenske vikinghordar frå nord. Normandie og England var alt aktørar i kampen mot nordbuarane før invasjonen. Erobringa var såleis inga isolert hending. Ved å knyte ei politisk bru over kanalen viste dei normanniske herskarane seg som ein maktfaktor som avslutta vikingtida og dei vart samstundes sjølv ei politisk og militær makt av stor tyding i heile det vestlege Europa.
Stangfjorden Elektrokemiske Fabriker
Då British Aluminium Company (BACO) kom til Stongfjorden i 1906 hadde allereie industripioneren Peter Jebsen frå Bergen bygd dam og kraftstasjon som sørgde for produksjon av torvkol så jod, men dette var ikkje lønsamt.
Stongfjorden fekk gatelys då aluminiumsfabrikken starta opp. Fabrikken var i drift til 1945, og hadde på det meste kring 70 tilsette, men produksjonen kom aldri opp i meir enn 700 tonn per år.
Andermatt
Andermatt  er ein kommune i Urserendalen i kantonen Uri i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Landsbyen Andermatt ligg 1 447 meter over havet, få kilometer frå St. Gotthard-passet.
Andermatt er på den eine sida eit knutepunkt for trafikken mellom aust og vest i Sveits, og på den andre sida eit knutepunkt mellom sør og nord. Kommunen har samband mot aust til Graubünden over Oberalppasset (2 044 moh), mot sør til Ticino over St. Gotthard-passet (2 196 moh), mot vest til Valais over Furkapasset (2 436 moh), og mot nord over Göschenertalpasset (1 418 moh).
Kommunen er ein kjend vintersportstad.
Bernhard Russi er frå Andermatt.
Ecstasy av Lou Reed
Ecstasy er det 18. albumet til den amerikanske musikaren Lou Reed, gjeve ut i 2000. Det er eit konseptalbum om dei personlege erfaringane til Reed om ekteskap og forhold. Det er òg det siste rockealbumet hans som ikkje var eit samarbeid.
Fotografiet på framsida er teken av Stefan Sagmeister, som instruerte Reed om masturbere bak eit forheng for å uttrykke kjensla av skamlaus ekstase.
Songar
Albumet byrjar med «Paranoia in the Key of E» som vekslar mellom I_IV-akkordar i E-dur. Patrick Stickies for Stereogum skriv at songen «gjev plass til ein arrogant groove som er meir effektiv og dansbar enn noko Rolling Stones har klart i same hundreår.» Songen utforskar tema som ekteskap, dekadanse og utskeiingar.
Albumet fortset med «Mad» hylla av kritikaren Robert Christgau som «den mest originale songen på plata» og i ei melding for Rolling Stone omtalte han songen som «utruleg». Songen er fortald frå perspektivet til ein mann som er utru mot partnaren sin. Teksten kan referera til ein tidlegare song av Lou Reed som blir tilbakedatert til tida hans i Velvet Underground: «Pale Blue Eyes», og teksten «But mostly you just make me mad, baby you just make me mad.» Begge songane skildrar utanomekteskapelege forhold i livet til Reed.
Tittelsporet «Ecstasy» utforskar tema som masochisme og besettelse. Melodien er uvanleg samanlikna med det meste av albumet som er i sjangeren rettfram rock. Songen vekslar mellom F- og E-durakkordane som vanlegvis er assosiert med frygisk dominant skala i E, ofte nytta i flamenco.
«Modern Dance» vart av Christgau skildra som ein «eksistensialistisk spøk», og reflekterer over tidlegare avgjerder av Reed, og funderer over i kva grad han burde bu ein annan stad: «Maybe its time to see Tangiers, A different life-style, some different fears, And maybe I should be in Edinburgh, In a kilt in Edinburgh.» Reed refererer òg til forureining (The smell of exhaust, the smell of strife) og grublar over tidlegare forhold («It's all downhill after the first kiss»). Songen følgjer ein I-II-IV akkordprogresjon i A-dur før D-dur blir ein D-mollakkord.
«Tatters» er omtalt av Mark Deming som ein song som «dokumenterer eit forhold i det det kollapsar.» Songen er ein langsam refleksjon over forhold i tema med resten av albumet som utforskar ekteskap, affærar og deira emosjonelle og fysiske ekstremitetar.
«Future Farmers of America» ​​er ein to-akkords rock and roll-kommentar om raserelasjonar, som av kritikar Kristin Sage Rockermann vart skildra som «krympeframkallande.» Han går på litt over tre minutt og er ein av dei kortare songane på albumet.
«Turning Time Around» er ein annan langsam ballade-aktig utforsking av eit romantisk forhold, som opnar med å stilla spørsmålet «Kva kallar du kjærleik?»
«White Prism» er sitert av Mark Deming som der «Eros vanlegvis er rotete» på albumet. Songen utforskar tema om aldring og sex. Han er i G-dur.
«Baton Rouge» blir av Mark Deming skildra som «ein eksentrisk, men rørande elegi for ein kjærleik som ikkje varte.» Han er i G-dur.
«Like a Possum» har blitt kraftig kritisert, og ein kritikar kalla songen «uuthaldeleg» mest på grunn av lengda på litt over 18 minutt. Patrick Stickles frå Stereogum skildra musikken som å vera «gigantiske gitartonar i teneste for sakte å slynga eit rudimentært to-akkord-riff», og eit «monolittisk strafftårn». Mark Deming skriv likevel «Aldri la det bli sagt at Lou Reed har mista evna til å overraska publikummet sitt.»
«Like a Possum» blir følgd av «Rouge», ein instrumental på eitt minutt spelt på strykarar og bass.
Albumet blir avslutta med «Big Sky», som Patrick Stickles skildra som ein «ærleg, oppløftande, livsstadfestande, knyttnevepumpande rockeanthem, slike som han så flittig hadde unngått i nesten heile karrieren.» Mark Deming skildra songen som ein «oppløftande avsluttar» og konkluderer med at han «beviser at sjølv dei ujamne albuma hans inkluderer nokre få songar du absolutt vil ha i samlinga di.»
Mottaking
Robert Christgau sette albumet høgt og skreiv: «Viss solokarrieren hans produserte eit meisterverk på skalaen til ditt VU-favorittalbum, er dette, som i røynda er eit farvel, akkurat det.» Rolling Stone hevda i ein firestjerners melding at albumet var «ein kompleks, musikalsk nydeleg syntese av tvangstankane som dreiv det mislykka Berlin frå 1973 og dei store ekteskapsalbuma hans frå dei tidlege åttitala, særskild The Blue Mask». I ei melding frå Allmusic konkluderer Mark Deming i ei melding til tre stjerner at Reed «nok ein gang beviser at sjølv dei ujamne verka hans inkluderer nokre få songar du absolutt vil ha i samlinga di» før han spøkefullt la til «så lenge sidan dei ikkje handlar om pungrotter» som refererer til songen «Like a Possum» som han skildra som «den mest spektakulære feilen til albumet.»
Mark Deming var ikkje åleine om å fordømma «Like a Possum». I ei melding for Pitchfork skildra Kristin Sage Rockermann songen som eit «forsøk på å kopla saman eit langt dikt med merkeleg lydcollage, som skyv «possum» inn i kategorien «det uuthaldelege». Patrick Stickles som skreiv for Stereogum skildra songen som eit «monolittisk strafftårn».
«Rock Minuet» vart sitert av Julian Schnabel som hans favoritt av Lou Reed, og han resiterte teksten medan han dukka opp i lag med Reed på showet Spectacle Elvis Costello with....
Robert Christgau plasserte albumet på åttandeplassen på Pazz & Jop-lista for det året, og albumet kom på 63. plassen på kritikaravstemminga. Christgau avskreiv avgjerda og skreiv «preferansen til veljarane for den unge gjentakaren Elliott Smith sitt mest suppete album, for ikkje å nemna dei gamle fisane i Jayhawks, gjer meg galen», og refererte til ein annan song frå albumet: «Mad», ein songen han roste som den mest originale på plata.
Innhald
All spor by Lou Reed
Tørketid
Tørketid er ei årstid med lite eller ingen nedbør som ein hovudsakleg finn i tropisk og subtropisk klima. Ho kan vara i ulik tid ut frå kva som er vanleg i området det gjeld, frå ein månad til størsteparten av året. I tropane er det vanleg at tørketida finn stad i den kjølige delen av året, som i monsun- og savanneklima, medan ho vanlegvis fell om sommaren i subtropiske område, som i middelhavsklima. Nær ekvator kan ein ha to tørketider og to regntider, den eine tørketida som følgje av høgtrykkssona mellom dei to sonene i den intertropiske konvergenssona.
Under tørketida har ein låg luftfukt og lågare vasstand i elvar og vatn, i nokre høve kan dei tørka opp. Det uttørka landskapet er meir utsett for brann. Dyr trekker ofte til område der det er vatn. Menneske kan også flytta på seg, til dømes frå landbruksområde til byar, fordi dei ikkje får fram avlingar i tørketida. Uvanleg lange tørketider kan medverka til hungersnaud.
Boopsie
Boopsie, eigentleg Barbara Ann Boopstein, er ein fast figur i teikneserien Doonesbury, og har vore med frå hausten 1971. Ho har i alle år vore i følgje med fotballspelaren B.D..
Då Boopsie først synte seg, var ho cheerleader, tenåring, og ute av stand til å halde ei tankerekkje eller seia ei setning utan å fnise. Boopsie vart innført til dels som ein motvekt til feministen Nichole, og dels som eit slag midtside-jente. Opp gjennom serien har ho hatt ei rekkje roller, først som cheerleader, seinare som New Age-kanalisator og alternativist, oppteken av sjølvutvikling på 80-talet, modell for Playboy og tredjerangs filmstjerne i Hollywood. Dette siste karriere-løpet gjekk ikkje bra, like mykje av di B.D. var manager, og han var svært eigekjær.
Då Boopsie tok til å kanalisere for alvor, vart ho snart talerøyr for den 30.000 år gamle krigaren Hunk-Ra. Når han "tok over" skifta Boopsie utsjånad og framstod med ville auge og amasone-rustning. Omgjevnadene tok dette med stor ro, og dottera Samantha bad berre om å "få mora" når Hunk-Ra blanda seg i kva samtale det skulle vera. Under desse seansane var Boopsie både fordømmande og profetisk, men dei kom til ei avtale der den gamle krigaren laut halde seg unna med tida.
List of Doonesbury characters
Purvis Peak
Purvis Peak er ein fjelltopp (2250 moh) 2 nautiske mil (3,7 km) nordaust for Mount Northampton i Victory Mountains i Victoria Land. Fjellet ligg oppom sørenden av Tuckerbreen. Det vart kartlagd av geologigruppa frå New Zealand (NZGSAE), 1957–58, og US Geological Survey (USGS), 1960-62. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant (seinare kapteinløytnant) Ronald S. Purvis i U.S. Navy som var i skvadron VX-6 som pilot på eit Otter-fly ved Ellsworth-basen, 1956–57, og sidan på R5D Skymaster-flyet ved McMurdo-basen, 1957–58.
Helmut Recknagel
Helmut Recknagel er ein aust-tysk, tidlegare skihoppar, som vart både olympisk meister og verdsmeister. Tre gongar vart han samanlagtvinnar av den tysk-austerrikske hoppveka. Han var fødd i Steinbach-Hallenberg i Thüringen.
Aktiv
Recknagel slo gjennom då han vann hopprennet i Holmenkollen 3. mars 1957, framfor finnane Eino Kirjonen og Juhani Kärkinen. I 1958-sesongen vann han den tysk-austerrikske hoppveka. Etter å ha vunne dei to siste renna, hoppa han seg forbi Nikolaj Sjamov, Nikolaj Kamenskij, begge frå Sovjet, og landsmannen Werner Lesser, som alle var mindre enn åtte poeng bak han på totallista. Same sesongen kom Recknagel på bronseplassen under verdsmeisterskapen i Lahti, bak den suverene meisteren Juhani Kärkinen og Ensio Hyytiä, begge frå vertslandet. I Holmenkollrennet kom Recknagel på andreplassen, bak Nikolaj Kamenskij frå Sovjet. Også i 1959-sesongen sigra Recknagel i den tysk-austerrikske hoppveka, då etter å ha vunne dei tre første renna.
Under dei olympiske vinterleikane i Squaw Valley 1960 vart Recknagel den første tyske skihopparen som tok OL-gull i skihopping. Seinare i sesongen vann han Holmenkollrennet for andre gong, med 224 poeng slo han Toralf Engan med 0,5 poeng. Han vart då tildelt Holmenkollmedaljen. Også i Svenska skidspelen gjekk han til topps. I 1961 tok Recknagel sin tredje samanlagtsiger i den tysk-austerrikske hoppveka, han vann då rennet i Bischofshofen og kom elles to gongar på andreplass.
Recknagel utmerka seg lite under hoppveka året etter, 1962, ein einsleg andreplass i Bischofshofen etter Willi Egger var det einaste som viste at han var å rekne med. Grunna bygginga av muren mellom DDR og Vest-Tyskland fekk ikkje dei aust-tyske hopparane delta i dei to renna i Bayern på mange år. Nokre veker seinare tok Recknagel ein overlegen siger i storbakken under verdsmeisterskapen i Zakopane. I rennet i normalbakken kapra han bronsemedaljen, bak verdsmeisteren Toralf Engan og sølvvinnaren Antoni Laciak frå Polen.
Fylkesveg 6910
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 167 i Nord-Trøndelag.
Ullsfjord kyrkje
Ullsfjord kyrkje er ei langkyrkje frå 1862 på Sjursnes i Tromsø kommune i Troms fylke.
Helmut Recknagel
Aktiv
Under hoppveka 1963 kom Recknagel på andreplassen under rennet i Innsbruck, men var langt bak den suverene hoppvekevinnaren det året, Toralf Engan. I sin siste sesong, 1964, kom han på delt tredjeplass med Torbjørn Yggeseth under hopprennet i Bischofshofen. Han deltok i begge renna under vinter-OL i Innsbruck og vart nummer seks og sju.
Ullsfjord kyrkje
Byggverket er i tre og har 185 sitjeplassar.
Helmut Recknagel
Aktiv
Recknagel hoppa heile si aktive tid med armane strekt ut framom seg. Han tok såleis ikkje etter den såkalla finne-stilen, der hopparen hadde armane langsmed kroppen.
Handball-EM 2018 for kvinner
Gruppe A
-
--
Gruppe B
-
---
Gruppe C
-
Gruppe 1
-
---
Gruppe 2
-
---
Lund-rapporten
Lund-rapporten var ein rapport for Stortinget utført av Lund-kommisjonen. Han vart offentleggjort 8. mai 1996 og tek for seg observasjonar og overvaking av politiske grupperingar, i hovudsak kommunistar og sosialistar, som vart rekna for å representere ein trussel mot tryggleiken i Noreg under den kalde krigen, og som vart gjennomført av Overvakningspolitiet på instruks frå den norske regjeringa. Rapporten har den fullstendige tittelen «Dokument nr. 15 (1995–96) – Rapport til Stortinget fra kommisjonen som ble nedsatt av Stortinget for å granske påstander om ulovlig overvåking av norske borgere».
Lund-kommisjonen
Lund-kommisjonen var oppretta av Stortinget den 1. februar 1994 for å granska «ulovlig eller irregulær overvåking av norske borgere» av norsk politi, tryggingsteneste eller etterretning. Kommisjonen var sett saman av høgsterettsdommar Ketil Lund (formann), advokat Regine Ramm Bjerke, professor og tidlegare politikar Berge Furre, generalmajor Torkel Hovland og likestillingsombod Ingse Stabel.
Innhald
Lund-rapporten kritiserte fleire tilhøve i dei løynlege tenestene i Noreg:
Rapporten viste at politiet sin observasjon av politiske grupperingar hadde konsentrert seg om Norges Kommunistiske Parti, Sosialistisk Folkeparti, Arbeidernes kommunistparti og Sosialistisk Venstreparti, og organisasjonar som vart rekna for å stå desse partia nær, som Nei til atomvåpen, Sambandet Norge-Sovjetunionen, Palestinakomiteen, Kvinnefronten og Solidaritetskomiteen for Vietnam. Høgreekstreme grupper var òg nemnd i høve til dette trusselbildet, men det kom ikkje fram noko i rapporten som indikerte at det føregjekk ulovleg overvaking av desse miljøa.
Konklusjon
Rapporten konkluderte med at det føregjekk ulovleg politisk overvaking i Noreg etter 1945, først og fremst av venstresida i norsk politikk.
Pukë
Pukë er ein by og ein kommune i regionen Shkodër i Albania. Kommunen ligg nord i landet og grenser i sør mot regionen Lezhë.
Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Pukë vart slått saman med landkommunane Gjegjan, Rrapë, Qelëz og Qerret. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Pukë.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande bykommunen 3 607 innbyggjarar, medan dei fem kommunane som i dag utgjer storkommunen Pukë, til saman hadde 11 069 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var dei tidlegare by- og landkommunane ein del av distriktet Pukë. Den dåverande bykommunen omfatta sjølve byen Pukë og busetnadene:
Pinsett
Pinsett (frå fransk pincette, diminutiv av pince, 'tong, klype') er ei lita klype med fjørande armar. Endane av armane kan vera flate eller spisse. Reiskapen vert nytta til å gripe med, slik at ein kan plukke opp små objekt som fingrane elles ikkje klarar å få tak i, å ta tak i ting som ein ikkje skal setje fingermerke på, som til dømes verdfulle frimerke til frimerkesamlingar, eller for gripe objekt som er for varme, eller på annan måte ikkje er til å ta i med fingrane.
Pinsettar vert laga av stål, plast eller anna høveleg materiale. Dei er i prinsippet utforma som ei gripeflate i eine enden av kvar av to parallelle stenger som er festa til kvarandre i den andre enden. Festet er fjørande på ein måte som gjer at gripeflatene på pinsetten ikkje klemmer mot kvarandre utan at ein presser pinsetten saman med fingrane.
Pinsettar vert laga i ulike former og storleikar etter kva dei skal nyttast til. Dei kan vere små reiskapar til å nappe ut uønskte hår og augebryn med, for å plukke opp små skruar med og så bortetter, eller kan vere større reiskapar nytta i matlaging for å nappe ut bein av fiskefiletar eller for vende kjøtstykka i steikepanna eller på grillen. Lækjarar og tannlækjarar nyttar òg pinsettar av ymse utformingar og storleikar i arbeidet med pasientane.
Fylkesveg 167 (fleirtyding)
Fylkesveg 167 finst i fleire fylke i Noreg:
Mary Peters
Mary Elizabeth Peters er ein britisk tidlegare friidrettsutøvar frå Ballymena i Nord-Irland som vart olympisk meister i femkamp i 1972. Allsidige Peters var ein av dei beste femkjemparane i verda gjennom heile 1960-talet, med fjerdeplassen i øvinga under Sommar-OL 1964 i Tokyo som sitt beste resultat. I 1970 vann ho både kuletevlinga og femkampen då samveldeleikane fann stad i Edinburgh. To år seinare overraska ho stort i femkampen under Sommar-OL i München. Med 4 801 poeng sette ho verdsrekord og slo favoritten, vesttyske Heide Rosendahl, med 10 poeng. Halvtanna år seinare, i januar 1974, forsvarte Peters i Christchurch samveldetittelen i femkamp.
Marathókambos
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Marathókambos 2 609 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 1 069 innbyggjarar.
Alonim
Alonim (hebraisk אַלּוֹנִים, tyder Eiker) er ein kibbutz nord i Israel. Han ligg i Nedre Galilea og høyrer til Jezreeldalen regionale kommune. I 1947 hadde Alonim eit folketal på over 450. I 2011 hadde han eit folketal på 469.
Kibbutzen vart grunnlagd den 26. juni 1938 som ei tårn og palisade-busetjing. Busetjarane var dei første akademikarane frå Unge Aliyah.
Under arabararopprøra 1936–39 vart Alonim ofte angripen og tre av innbyggjarane vart drepen. Han byrja som ein frukthage og ein meierigard, og produserte fløyter, som var særs populære hos israelske barn.
Steve Kloves
Stephen Keith «Steve» Kloves er ein amerikansk manusforfattar hovudsakleg kjend for tilverkinga si av romanar til filmmanus, spesielt for filmserien Harry Potter, og for Wonder Boys. Han har òg regissert to filmar.
Also sprach Zarathustra av Strauss
Also sprach Zarathustra, Op. 30 er eit tonedikt av Richard Strauss, komponert i 1896 og inspirert av Friedrich Nietzsche sin filosofiske roman med same namn. Komponisten dirigerte den første framføringa den 27. november 1896 i Frankfurt. Ei typisk framføring varer ein halvtime.
Innspelingar
Den første innspelinga vart gjort i 1935 med Serge Koussevitzky og Boston Symphony Orchestra. I 1944 dirigerte Strauss Wien filharmoniske i ei eksperimentell hifi-innspeling av stykket, på ein tysk bandopptakar av merket Magnetophon. Denne vart seinare gjeven ut på LP av Vanguard Records og på CD på forskjellige selskap. Venen og kollegaen til Strauss, Fritz Reiner, spelte inn den første stereoinnspelinga av musikken med Chicago Symphony Orchestra i mars 1954 for RCA Victor. I 2012 vart Fritz Reiner-innspelinga lagt til Library of Congress sitt National Recording Registry 2011 for «kulturelt, historiske eller estetisk viktige innspelingar». Innspelinga av opningsfanfaren nytta i filmen 2001: A Space Odyssey vart framført av Wien filharmoniske og dirigert av Herbert von Karajan.
Elvis Presley nytta opningsfanfaren som intro på konsertane sine mellom 1971 og til han døydde i 1977, og som intro på fleire av konsertalbuma hans, som Elvis: As Recorded at Madison Square Garden (1972), Aloha from Hawaii Via Satellite (1973) og Elvis in Concert (1977). Eumir Deodato sitt funk-aktige arrangement av opningsfanfaren Sunrise nådde andreplassen på Billboard Hot 100 i 1973 og sjuandeplassen på UK Singles Chart. Versjonen hans heitte «Also Sprach Zarathustra (2001)» og vann ein Grammy i 1974 for beste popinstrumental.
Shiraʽayn
Shiraʽayn er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Fylkesveg 169 (fleirtyding)
Fylkesveg 169 finst i fleire fylke i Noreg:
Calvaria
Calvaria, ofte kjend som kalotten eller skalletaket, er den øvre og skålforma delen av hjerneskallen som dekkar kraniehola der hjernen ligg. Calvaria er samansett av dei øvre delane av pannebeinet, bakhovudbeinet og issebeina. Hjå menneske plar skallesaumane vera fleksible dei første åra av postnatal utvikling, og fontanellene er følbare. Prematur forbeining av desse saumane blir kalla kraniosynostose.
Struktur
Den ytre overflata av skallen har ei rekkje kjennemerke. Punktet der pannebeinet møter issebeina er kjent som «bregma». Punktet der issebeina møter bakhovudbeinet er kjent som «lambda». Desse kjennemerka indikerer fontanellen hjå nyfødde, og blir brukt som antropometriske målepunkt i medisin og kirurgi.
Den indre overflata av skalletaket er konkav og har fleire søkk der foldene i storhjernen brer seg. Den har òg fleire furar der blodårene til hjernehinnene ligg. Langs midtlinja går ei langstrekt grop, noko smal framme, der pannebeinskammen tek til, men smalare bak; den inneheld sinus sagittalis superior, og gjev feste til sigdfolda langs marginane. På begge sider finst fleire søkk for dei araknoidale granulasjonane, og eit bakstykke med fleire opningar, foramen parietale, som stundom er fråverande.
Skalletaket er kryssa framom av koronarsaumen og bakanom av lambdasaumen, medan pilsaumen ligg i midtplanet mellom issebeina.
Lag
Storparten av knoklane i skalletaket er samansett av fleire indre og ytre lag av kompakt knokkelvev, fråskild av diploë. Diploë er eit svampaktig knokkelvev som inneheld beinmerg, og som er gjennombora av fleire kanalar forma av eit veneflettverk, dei klaffelause venene. Diploë i eit turka skalletak er ikkje raudt, sidan proteinet har vorte fjerna i førebuinga av kraniet. Det inste knokkellaget er tynnare enn det ytre, og somme stadar finn ein berre tynne lag av kompakt knokkelvev, utan noko diploë.
Utvikling
Hjå fosteret blir skalletaket danna gjennom ein prosess kjent som intramembranøs ossifikasjon, medan skallebasis, som ligg under hjernen, blir danna gjennom endokondral ossifikasjon.
Gjegjan
Gjegjan er ein tidlegare landkommune i regionen Shkodër i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Pukë.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Gjegjan 2 846 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Gjegjan ein del av distriktet Pukë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
An American Trilogy
Newbury spelte først inn songen i 1971 på albumet Frisco Mabel Joy og det første konsertalbumet hans, Live At Montezuma Hall, i 1973.
Presley byrja å spele songen på konsertane sine i 1972, og ein singelversjon kom ut i februar det året på RCA. Han framførte songen i 1972 i dokumentarfilmen Elvis on Tour, og i 1973 på den internasjonale satellittsendinga «Elvis—Aloha from Hawaii». Songen vert referert til og delvis sungen i Manic Street Preachers sin «Elvis Impersonator: Blackpool Pier» frå Everything Must Go.
Den originale Mickey Newbury-versjonen nådde 26. plassen på den amerikanske singellista i 1972 og niandeplassen på Billboard's Easy Listening-lista. Seinare i 1972 nådde Elvis Presley-versjonen 66. plassen på singellista og 31. plassen på Easy Listening-lista. I 2002 vart songen spelt av heavy metal-bandet Manowar, for albumet deira Warriors of the World. Songen vart òg spelt av Billy «Crash» Craddock på konsertalbumet Live -N- Kickin' i 2009. Alwyn Humphreys sitt arrangement for mannskor er populært og finst på album av Cardiff Arms Park Male Choir og Morriston Orpheus Choir.
Det er spelt inn over 465 versjonar av «An American Trilogy» av forskjellige artistar.
Shiʽb ʽAmir
Shiʽb ʽAmir er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Kirton in Lindsey
Kirton-in-Lindsey, ofte berre kalla Kirton Lindsey, er ein by i grevskapet Lincolnshire i England. Han har kring 2500 innbyggjarar.
Pyramid Peak i Antarktis
Pyramid Peak er eit pyramideforma fjell søraust i Destination Nunataks i Victoria Land, med ei høgd opp mot 2565 m. Det ligg 1,5 km nord for Sphinx Peak. Descriptively Det vart namngjeve av den nordlege gruppa til New Zealand Federated Mountain Clubs Antarctic Expedition (NZFMCAE), 1962-63.
Kolgrovnebb
Kolgrovnebb (Clytoctantes alixii) er ein maurfugl som lever i tett, låg eller gjenvekst vegetasjon lengst nord ved foten av Andes i særs små habitat i grenseområdet mellom Colombia og Venezuela. Han er karakterisert av det kraftige, oppbøygde nebbet, og farga til fjørdrakta åt hannar har bidratt til artsnamnet på norsk. Arten blei første gongen skildra i 1870. Fram til 2007 var fuglen nesten ukjent.