cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hopperstad stavkyrkje
Inventar
Kyrkja har tre altar, ein hovudaltar og to sidealtar. Hovudaltaret i koret og er truleg frå 1621 dvs. frå tida etter reformasjonen. Dei to sidealtar er lokaliserte i skipet. Over den eine er det plassert ein baldakin frå 1200-talet. Baldakinen er pynta med utskjeringar og 8 maleri med motiv frå bibelen.
Historia kringa berginga av kyrkja
I 1877 blei den nye kyrkja i Vik ferdigstilt, og dei to andre kyrkjene i Vik sentrum, Hopperstad og Hove kyrkje, stod til forfall. Arkitekten Peter Andreas Blix som heldt til i Bergen, fekk tilfeldigvis vite om tilstanden til Hopperstad stavkyrkje og stogga rivinga. Han tilbaud å gratis leie prosessen med restaureringa dersom Fortidsminneforeningen kjøpte kyrkja. Tilbodet blei akseptert, og restaureringsarbeidet blei utført i åra 1885 til 1891. Aldri før blei ei stavkyrkje måla opp på ein slik omfattande måte og så detaljerte undersøkingar gjennomført. Under arbeidet orienterte seg Blix mykje på Borgund stavkyrkje, som høyrer til same type stavkyrkje. Han brukte også eigne pengar i restaureringa.
Wairoa River
Wairoa er namnet til fleire elver på New Zealand. Wairoa er maori og tyder 'langt vatn'.
Graving
Graving er ein måte å laga til visse matvarer, særleg fisk, på. Metoden blir brukt for å verna maten mot rotning og for å gje smak. Den mest utbreidde gravne mattypen er gravlaks, men ein kan også grava annan feit fisk og kjøt som oksefilet. Graven mat blir gnidd inn med salt og sukker, gjerne også krydder, og lagt i press. Marinaden hindrar bakterievekst, samstundes som enzyma i vara bryt ned vevet.
Omgrepet «graving» kjem frå det å grava (ei grav). Opphavleg gravlaks er kjend frå mellomalderen som lett salta fisk fiskarar grov ned tønner i sanden over høgvasslinja. Fisken surna og vart konservert ved fermentering.
Graving i nyare tid har lite med denne konserveringmåten å gjere. I dag bruker ein ei tørr krydderblanding til gravinga, som saman med fukta i matvara blir til ein konsentrert lake, og kjøtet eller fisken går berre gjennom ei lett fermentering.
Dill er ein vanleg del av krydderblandinga, elles ser ein også bruk av til dømes fenikkel, svart pepar, korianderfrø, peparrot eller alkohol.
Ole Olsen (1850-1927)
Ole Olsen var ein norsk romantisk komponist. Han var og den fyrste dirigenten til Frimuraranes orkester i Noreg.
Terceira
Terceira (portugisisk Ilha Terceira) er ei øy i Asorane i Portugal med eit areal på 396,75 km². Øya har ei lengd på 29 km og er 18 km på det breiaste. Omkrinsen er 90 km og ho har om lag 55 000 innbyggjarar.
Ole Olsen (1850-1927)
Oppvekst i Hammerfest
På denne tida fanst det ikkje aviser. Difor gjekk ein politibetjent rundt i byen og las opp kunngjeringar og auksjonsplakatar. Ole fekk jobb som trommeslager. Når folk høyrde tromminga visste dei at det ville komme ei kunngjering.
Terceira
Geografi og geologi
Den yngste og einaste historisk aktive vulkanen er Santa Bárbara, som utgjer den vestlege delen av øya. Det høgaste punktet er 1023 meter over havet. Denne stratovulkanen har to kalderaer, og den yngste av desse er om lag 15 000 år gammalt. Historiske utbrot skjedde i 1761 langs ei sprekk på austsida av vulkanen og i 1867 og 1998–2000 frå undersjøiske ventilar utanfor vestkysten. Den vestlege delen av Treceira er meir skogkledd enn den austlege delen på grunn av vedvarande vestavind som gjev nedbør på denne sida.
Ole Olsen (1850-1927)
Studiar
Frå 1870 til 1874 studerte han ved musikkonservatoriet i Leipzig. Her komponerte han ein symfoni i G-dur og byrja på operaen Stig Hvide.
Terceira
Geografi og geologi
Det meste av øya er omgjeve av kystklipper på om lag 20 meter, bortsett frå sørkysten nær Angra do Heroísmo. Her danna eit utbrot av basaltisk lava i grunt vatn ein tuffkjegle kalla Monte Brasil, som vernar hamna til hovudbyen på øya. Kjegla har ein diameter på 1 km og stig 205 meter over havet på vestsida av hamna.
Ole Olsen (1850-1927)
Komponist i Oslo
Han flytta så til Christiania (Oslo) der han arbeide som komponist, dirigent og musikklærar. I åra 1877-80 vikarierte han i «Musikkforeningen» medan dirigenten Johan Svendsen var i utlandet. I 1879 gifta han seg med Marie, dotter til pianofabrikanten Karl Hals.
Terceira
Samfunn og økonomi
Terceira er delt inn i kommunane Angra do Heroísmo og Praia da Vitória. Angra do Heroísmo, den historiske hovudstaden på Asorane, er den eldste byen på Asorane med ei historie som går tilbake til 1534. Det historiske sentrumet i byen er på verdsarvlista til UNESCO.
Ole Olsen (1850-1927)
Komponist i Oslo
I 1884 vart han dirigent for «annen brigades musikkorps» i Oslo, og var 1899-1919 armémusikkinspektør med majors rang. Han var også aktiv i Kunstnerforeningen.
Terceira
Samfunn og økonomi
Hovudnæringa til Terceira er kvegdrift og mjølkeprodukt. Øya har to hamner ved Angra do Heroísmo og Praia da Vitória og ein militær flybase.
Ole Olsen (1850-1927)
Komponist i Oslo
I 1912 vann Olsen Petter Dass-medaljen. I 1920 vart det reist ein bauta med byste av han i Hammerfest. Han står på Ole Olsens plass i dag.
Valdresflye
Valdresflye er ei vidde som ligg nord i Øystre Slidre kommune i dalføret Valdres. Flya ligg mellom Bygdin og Sjodalen, i Aust-Jotunheimen.
Terceira
Historie
Ei årleg hending som vert halde kvar dag frå 1. mai til 30. september er tourada à corda (tyrefekting med tau). Det består av å sleppe ein okse, knytt fast til eit tau, laus i gatene der nokon drar i taua og andre utfordrar oksen. Touradas kan verte halde opp til tre gonger om dagen.
Ole Olsen (1850-1927)
Musikk
Mest kjend er «Solefaldsang» frå operaen Svein Uræd til tekst av Nordahl Rolfsen. Han skreiv også operaen Lajla.
Terceira
Historie
16. mars 2003 møttest George W. Bush, president i USA, Tony Blair, statsminister i Storbritannia, José María Aznar, statsminister i Spania og José Manuel Barroso, statsminister i Portugal, på Terceira for å diskutere invasjonen av Irak som starta fire dagar seinare, 20. mars.
Ole Olsen (1850-1927)
Musikk
Olsen skreiv sjølv teksten til fleire av operaene sine. Ei skriftsamling, kalla Digte, vart gitt ut etter at han var død. Han er også kjend for 11 klaverstykker, stykke for klaver i nasjonalromantisk stil. Olsen skreiv også ein suite for klaver og strykarar som er basert på desse stykka.
Trolltinden i Oppland
Trolltinden (tidlegare kalla Sagtinden) er eit fjell i den vestlege delen av Rondane kalla Smiubelgen. Fjellet har ei høgd på 2018 meter over havet og høyrer til Dovre kommune i Innlandet.
Valdresflye
Riksveg 51 går over ho til Ottadalen. Vegen er vinterstengd og har høgaste punkt på 1 389 meter over havet. Midt på vidda, ved sida av riksvegen, ligg Valdresflya Vandrerhjem.
EM i fotball 1972
Europameisterskapen i fotball 1972 var den fjerde europameisterskapen i fotball. Meisterskapen vart avvikla i Belgia med fire deltakarland i tida 14. til 18. juni 1972. Omframt vertsnasjonen Belgia hadde Sovjetunionen, Ungarn og Vest-Tyskland kvalifisert seg til sluttspelet gjennom gruppekampar og kvartfinalar i tida hausten 1970-våren 1972.
Vest-Tyskland vann 2-1 over Belgia i den fyrste semifinalen, Gerd Müller skåra begge dei vesttyske måla. I den andre semifinalen sigra Sovjetunionen 1-0 over England etter eit mål av Anatolij Konkov. Sidan vann vertsnasjonen bronsemedalje i meisterskapen med 2-1 over Ungarn på 'Stade de Sclessin' i Liege etter mål av Raoul Lambert og Paul van Himst.
Finalen
Finalen vart spela 18. juni 1972 på Heysel-stadion i Brussel, framfor vel 43 000 tilskodarar. Vest-Tyskland imponerte stort og vann 3-0 over Sovjetunionen, etter to mål av Gerd Müller og eitt av Herbert Wimmer.
For Vest-Tyskland sitt meisterlag spela Sepp Maier, Horst-Dieter Höttges, Georg Schwarzenbeck, Franz Beckenbauer, Paul Breitner, Uli Hoeneß, Herbert Wimmer, Günter Netzer, Jupp Heynckes, Gerd Müller og Erwin Kremers.
Porto Santo
Geografi
Landskapet på øya inkluderer jordbruksland i sør og sentrale område og lenger sør ei lang kystlinje med eit par strender, skogar og grassletter iv est. I nord finn ein steinete klipper med ei lenger kystlinje, i nordaust ligg skogområde og om lag fem-seks fjelltoppar dekte av gras. Porto Santo har om lag 9 km sandstrender, medan øya Madeira ikkje har nokon, bortsett frå ei lita strand nær Calheta.
Historie
Øya vart offisielt oppdaga i 1418 av Henrik Sjøfararen, João Gonçalves Zarco og Tristão Vaz Teixeira.
Øya vart donert til Bartolomeu Perestrelo. Namnet Porto Santo (Heilag Hamn) vart gjeve til bukta på sørkysten som gav vern til sjøfolk under uvêr. Dei første nybyggjarane hadde harde tider på grunn av lite ferskvatn og åtak frå algeriske og franske sjørøvarar.
Dafne av Jacopo Peri
Dafne er det tidlegaste kjende musikkverket, etter moderne standard, som kan reknast som ein opera. Han vart komponert av Jacopo Peri i 1597, med ein libretto av Ottavio Rinuccini.
Porto Santo
Turisme
Den 9 km lange sandstranda er den største turistattraksjonen.
Dafne av Jacopo Peri
Historie
Dafne er instrumentert for eit mykje mindre ensemble enn dei litt seinare operaene til Claudio Monteverdi, nemleg cembalo, ein lutt, ein gambe, ein erkelutt og ei trippelfløyte. Peri tydde til ei ny utvikling på denne tida og oppretta resitativ, melodisk tale sett til musikk, som ein sentral del av opera.
Porto Santo
Turisme
Kristoffer Columbus gifta seg og levde her ein periode. Huset hans er i dag eit museum.
Dafne av Jacopo Peri
Historie
Historia omhandlar Apollon som forelskar seg i nymfen Dafne. Jacopo Peri skreiv Dafne for ein elitesirkel av humanistar i Firenze, Florentine Camerata, mellom 1594 og 1597, med støtte og kanskje samarbeid, med komponisten og vernaren Jacopo Corsi. Han vart truleg først framført anten 1597 eller 1598 ved Palazzo Corsi. Det var eit forsøk på å gjenskape gresk drama, men i følgje moderne lærde var det langt frå noko dei gamle grekarane hadde kjent att. I staden oppretta dei ei heilt ny musikkform som skulle var dei neste 400 åra.
Det meste av musikken til Peri er gått tapt, trass i at han var populær og kjend i Europa då han vart publisert. Ein har hatt 455 linjer frå librettoen. Den herskande Medicifamilien i Firenze var så nøgd med Dafne at dei let det neste verket til Peri, Euridice, verte framført som ein del av bryllaupsfeiringa til Marie de' Medici og Henrik IV i 1600.
Porto Santo
Turisme
Porto Santo har fleire skular, ein latinskule, eit gymnas, fleire kyrkjer, ein plass (praça), eit kongressenter, eit museum, kjøpesenter, barar, restaurantar og ein golfbane.
Bakgrunnsstoff
Bilete frå Porto Santo
Wairoa-elva i Northland
Elva renn herfrå først sørvest til Dargaville, så søraust i 40 km, inn i eit vidt, seglbart estuar som renn ut i den nordlege enden av Kaipara Harbour.
Curitiba
Curitiba er hovudstaden i delstaten Paraná sør i Brasil. Byen vert rekna som eit viktig økonomisk og kulturelt senter i Sør-Brasil og er også kjent for gode reguleringsplanar for kollektivtrafikk. Curitiba ligg på ei høgslette rundt 930 moh.
Historie
Portugisarane grunnla ei busetjing på staden i 1639. Ho heitte opphavleg Vila Nossa Senhora da Luz e Bom Jesus dos Pinhais. I 1721 blei namnet endra til Curitiba, og i 1842 fekk staden offisiell bystatus.
OpenDocument
OpenDocument (ODF) står for OASIS-standarden Open Document Format for Office Applications. ODF er ein open standard for lagring og utveksling av dokument, som notat, rapportar, bøker, rekneark, databasar, grafikk og presentasjonar. Standarden, som vart utvilka av industrikonsortiet OASIS, er tufta på XML, og vart opphavleg utvikla av OpenOffice.org. ODF vart vedteken som ein OASIS-standard den 1. mai 2005 og som ISO- og IEC-standardar (ISO/IEC 26300) den 8. mai 2006.
OpenDocument-standarden vart utvikla gjennom eit samarbeid mellom mange forskjellige organisasjonar. Standarden er fritt tilgjengeleg og kan nyttast vederlagsfritt både for opne og «proprietære» produkt. OpenDocument-formata er meint å vera eit ope alternativ til dei mange ukompatible proprietære formata, slik at organisasjonar og individuelle brukarar unngår å verta låst til ein særskild programvareprodusent.
ODF er den fyrste standarden for eit redigerbart format laga av ein uavhengig standardiseringsorganisasjon.
Filformat
OpenDocument-standarden omfattar fleire typar dokument, som alle har ulik filending. Dei vanlegaste formata og filendingane er:
Ei OpenDocument-fil kan anten vera ei enkel XML-fil, med <office:document> som rotelement, eller ei ZIP-fil (eit komprimert arkiv) som inneheld fleire filer og katalogar. ZIP-formatet er det mest nytta formatet, ettersom det kan innehalda binært materiale (til dømes bilete) og av di storleiken på filene vert mindre.
Omfattande programvare for kompabilitetstesting er tilgjengeleg
Standardiseringsprosessen
OpenDocument-standarden vart utarbeidd av industrikonsortiet OASIS. Som ein del av standardiseringsarbeidet vart det òg utført eit stort arbeid med utvikling av kontorsystem og relatert programvare, slik at standardane kunne testast ut i praksis. Det fyrste offisielle OASIS-møtet vart halde den 16. desember 2005. OASIS la fram den fyrste ODF-spesifikasjonen for ISO/IEC Joint Technical Committee 1 (JTC1) den 16. november 2005, i samsvar med reglane som må fylgjast for å vera ein såkalla «Publicly Available Specification (PAS)».
Etter ein høyringsperiode på seks månader, vart OpenDocument-standarden samrøystes vedteken i ei FDIS-avstemming, med stor oppslutning, i JTC1, den 3. mai 2006. Deretter vart OpenDocument-spesifikasjonen godkjend som «ISO og IEC International Standard», under tittelen «ISO/IEC 26300».
Etter at alle skriftlege kommentarar til røystinga er handsama og etter ei 30 dagars «default»-røysting vil OpenDocument International Standard verta publisert som ein ISO-standard. Arbeidet med OpenDocument-standaren omfattar fylgjande:
Programvare
OpenDocument er alt teken i bruk både av Open kjeldekode/Fri programvare og av proprietær programvare. Dei kjende kontorsystema LibreOffice, OpenOffice og KOffice stør OpenDocument-standaren.
Ein standard som OpenDokument vil naturleg nok verta nytta av mange uavhengine programvareleverandørar og det vil finnast programvare med ulik modningsgrad og kvalitet. Det er difor svært viktig at det finst effektive metodar for å kontrollera at standaren vert fylgd, slik at ODF-dokument utan problem kan redigerast med vilkårlege applikasjonsprogram. Slike testar har vorte utførte av The OpenDocument Fellowship.
Microsoft støttar ikkje OpenDocument-satandarden, men The OpenDocument Foundation og andre tredjepart-aktørar har utvikla ulike tilleggsmodular og filter for at Microsoft sine produkt skal kunne nyttast for å redigera dokument på OpenDocumet-format.
Sjølv om Microsoft ikkje støttar OpenDocument-standarden, har dei likevel, saman med fleire partnarar, finansiert eit Sourceforge-prosjet, for å utvikla ein tileggsmodul for Microsoft Office, kalla Open XML Translator, som vil verta gratis tilgjengeleg under ein open kjeldekode BSD-lisens. Dette prosjektet har som mål å gjera ferdig ein versjon for Word før utgången av 2006 og for Excel og Powerpoint tidleg i 2007. Ein prototype av MS Open XML omsettaren for MS Word er tilgjengeleg på sourceforge.
Grunnen til at Microsoft har klart å oppnå eit tilnærma monopol innan kontorsystem er at dei har lukkast med å låsa brukarane til sine eigne propritære filformat. Når Microsoft kjem med ein ny versjon endrar dei samstundes litt på filformata, slik at brukarane lyt kjøpa ein ny lisens for å verta i stand til å utveksla dokument med brukarar som nyttar siste versjon. Brukarane må med andre ord betale for å få tilgang til sine eigne data.
Dette monopolet er i ferd med å rakna, på grunn av at kontorsystem som OpenOffice og KOffice og fleire andre applikasjonar, som til dømes AbiWord, har filter som konverterer til/frå Microsoft sine filformat. Særleg OpenOffice er komen langt på dette området og den siste versjonen kan problemfritt konvertera frå/til Microsoft sine filformat (OpenOffice kan òg eksportera til pdf-format). Overgangen frå propritær til Open kjeldekode/Fri programvare er difor ikkje lengre noko problem. Sjølv om mange brukarar framleis nyttar kommersielle kontorsystem, ofte av di dei ikkje kjenner til at programvare som OpenOffice er kompatibel med Microsoft sine filformat, gåt fleire og fleire over til å nytta Open kjeldekode/Fri programvare. For storbrukarar, som til dømes offentlege institusjonar, kan dette føra til store innsparingar.
Tilgång for folk med handikapp
Ein viktig krav til ein standard som OpenDocument er at det skal kunna nyttast av folk med ulike handikapp. Det er viktig både at standarden stiller slike krav og at applikasjonsprogramvare som realiserer standarden syter for at krava vert oppfyllte i praksis.
Spesifikasjpnane har gått gennom ein omfattande «tilgångsrevisjon», som har resultert i nokre tillegg i OpenDocument 1.1, for å gjera livet lettare for folk med ymse handikapp. Mange komponent, som til dømes Synchronized Multimedia Integration Language for audio og multimedia og SVG for vektorgrafikk, har alt vore gjennom tilgangstestane til W3C sitt Web Accessibility Initiative.
Det kan argumenterast for at standardar som OpenDocument er med på å sikra at applikasjonsmjulvare vert så brukarvenleg som råd for folk med handikapp. Desse argumenta er grunna på at OpenDocument har eit føremon i høve til propritær programvare, på grunn av at proprietæt programvare ikkje går gjennom uavhengige brukarvenlegheitstestar. På grunn av at proprietære format ikkje alltid let seg realisera fullt ut av tredjepartutviklarar er det fare for at dette legg hindringar i vegen for utvikling av programvare som skal hjelpa folk med handikapp. Resultatet kan verta at brukarar med handikap i særleg grad betaler prisen for den utbreidde bruken av propritære filformat.
Lisensiering
OpenDocument-spesifikasjonen er tilgjengeleg for gratis nedlasting og bruk. Sun Microsystems gav ein uattkalleleg garanti (den fyrste i sitt slag) om at spesifikasjonen ikkje inneheld noko materiale som gjorder det naudsynt å kjøpa lisens frå nokon. Samstundes vart gratis lisensar vert gjordt tilgjengelege frå standardiseringsorganisasjonar som W3C og OASS, slik at utviklarar ikkje treng å uroa seg for eventuelle brot mot intellektuell eigedom (sjå òg programvarepatent). Med andre ord kan alle og ein kvar gjera vederlagsfri bruk av OpenDocument-standarden, både for open kjeldekode og for proprietær programvare.
Fremming av OpenDocument filformata
OASIS arbeider òg for å gjera OpenDocument-formata kjende, gjennom OASIS OpenDocument Adoption Technical Committee.
Prosjektet OpenOffice.org fremmar bruken av OpenDocument-formata ved at dei vert nytta som standardformat i open kjeldekode-produktet OpenOffice. Mange andre grupper og føretak er òg med på å gjera OpenDocument-formata kjende. Nokre døme:
Utbreiing
Eit av måla med opne format som OpenDocument er å syta for at framtidig tilgång til data ikkje vert hindra korkje av tekniske eller juridiske grunnar. Somme regjeringar har teke inn over seg dei politiske aspekta av opne lagringsformat. OpenDocument er meint som eit alternativ til propritære format, som til dømes dei lukka filformata .doc, .xls og ppt som vert nytta av Microsoft sin kontorpakke Microsoft Office. For å freista å halda på monopolet sitt så lenge råd er har Microsoft laga enda eit nytt filformat, som dei kallar Microsoft Office Open XML-format, men det er tegn som tyder på at dette formatet ikkje vil slå gjennom og Microsoft ser ut til å ha forstått dette. Den 9/7 2006 kunngjorde Microsoft at dei ville finansiera ein tilleggsmodul (plugin) for å gjera Office i stand til å lagra på ODF-format. OpenDocument Foundation har utvikla ein modul som gjer det mogleg å utveksla data mellom ODF og gamle propritær filformat, slik at overgangen til ODF vert enklare. Modulen har alt vorte testa av fleire regjeringar. I mai 2008 annonserte Microsoft at produkta deira vil få støtte for OpenDocument-standardane.
Fleire europeiske land og nokre av delstatane i USA har i særleg grad vist interesse for å gå over til opne filformat. Den 31/3 3006 kunngjorde National Archives of Australia at dei går over til OpenDocument-format. Mange andre regjeringar rundt heile kloden vurderer å gå over til formatet. I en rapport frå oktober 2006, bestilt av den franske statsministeren Dominique de Villepin, vart det anbefalt at alle publikasjonane til den franske regjeringa burde gjerast tilgjengelege på OpenDocument-format.
Den belgiske regjeringa planlegg å gå heilt over til ODF frå september 2008. Det er eit mål at alle offentlege organ skal vera i stand til å lesa ODF-dokument eit år i førevegen. Norske statlege arkiv vil òg gå over til OpenDocument.
Qianxinan
Qianxinan er eit autonomt prefektur for bouyei- og miaofolk i den kinesiske provinsen Guizhou. Qianxinan har eit areal på 16 804 km² og ca. 3 059 400 innbyggarar (2003).
Administrative eningar
Qianxinan består av eitt byfylke og sju fylke:
Kardemommelova
Kardemommelova er den einaste lova i Kardemomme by – ein oppdikta by frå boka 'Folk og røvere i Kardemomme by skriven av den norske forfattaren Thorbjørn Egner. Lova er:
Walter Garstang
Walter Garstang var ein britisk zoolog og marinbiolog som hovudsakleg arbeidde med funksjonell biologi av larvestadia til ymse virvellause dyr. Han var òg kjend som ein ivrig amatørdiktar og som ein hissig motstandar av den biogenetiske «lova» til Ernst Haeckel, som hevdar fosterutviklinga speglar evolusjonshistoria.
Han arbeidde som professor ved Lincoln College i Oxford frå 1894 til 1897, arbeidde med fiskeribiologi ved Plymouth til 1902 og var professor ved University of Leeds frå 1908 til 1933.
Forsking
Walter Garstang var særs interessert i funksjonell anatomi og økologi hjå larvestadia til fleire ulike dyregrupper. Han arbeidde iherdig for det synet at tilpassingar ein såg i larva måtte forståast i seg sjølv heller enn berre ut frå kva følgjer dei får for det vaksne dyret.
Dette førte til at han kom i konflikt med tilhengarar av Ernst Haeckels biogenetiske lov om at «ontogenien følgjer fylogenien», det vil seie at larve- eller fosterstadia hjå ein art kan sjåast som gjennomleving av tidlegare evolusjonshistoriske stadium. I byrjinga av 1900-talet, då Garstang gjorde mesteparten av arbeidet sitt, var dette synet nesten sett på som ei naturlov. Basert på dei grundige studia Garstang gjorde av ymse evertebratlarvar forstod han at dette ikkje kunne vera riktig, og i 1921 publiserte han den kritiske artikkelen «The Theory of Recapitulation: a critical Restatement of the Biogenetic Law» i Det Linneanske Selskapet i London.
Det var òg her han lanserte omgrepet pedomorfose, som den dag i dag vert brukt om mutasjonar som fører til kjønnsmogningar i dyr som enno ikkje har fått utvikla dei vaksne trekka sine; eit fenomen me mellom anna kjenner frå axolotlsalamanderen og kappedyrgruppa Larvacea. Garstang trudde dette òg gjaldt for opphavet til virveldyra; at ur-virveldyra stamma frå pedomorfe rompetrollarvar av det slaget ein finn hjå kappedyra.
Mange av Garstang sine idear var reine spekulasjonar, og fleire av dei har vorte avkrefta med bruk av molekylære metodar. Ein reknar i dag at rompetrollarva er den opphavlege forma til ryggstrengdyra, og at kroppsplanet til kappedyra er utvikla etter at dei fylogenetiske linjene deira skilde lag med lansettfisken og virveldyra.
Dikting
I 1951 vart den einaste diktsamlinga til Walter Garstang gjeven ut. Boka fekk tittelen Larval forms - zoological verses og er ei samling av rim- og taktfaste dikt som hovudsakleg tek for seg larveutviklinga og evolusjonshistoria til ulike virvellause dyr. Fleire av dikta vart skrivne for å formidla nye, originale teoriar (m.a. The Ballad of the Veliger or How the Gastropod got its twist, kor han spekulerer i om torsjon hjå sniglar utvikla seg som ei antipredatortilpassing hjå larvane), medan andre berre er skrivne for å formidla fag på ein underhaldande måte. Ein finn òg fleire krasse åtak på Haeckels biogenetiske lov i diktinga til Garstang.
Walter Garstang nytta fleire ulike verseformer, men pentametriske eller tilnærma pentametriske strukturar dominerte.
Ascona
Ascona er ein kommune i distriktet Locarno i kantonen Ticino i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 196 meter over havet. Kommunen ligg på nordsida av innsjøen Lago Maggiore.
Byen er eit populært turistmål. Årleg vert ein jazzfestival avvikla i byen; kalla 'New Orleans Jazz Festival Ascona'.
Monte Verità
"Monte Verità" (bokstavleg Sanningsfjellet) i Ascona var i dei fyrste tiåra av 1900-talet møtestad og bustad for folk som preika for "tilbake til naturen".
Kolonien hyste ein ein heil del kunstnarar, anarkistar og andre kjende menneske. Mellom dei som hadde opphald på Monte Verità var Hermann Hesse, Carl Gustav Jung, Erich Maria Remarque, Hugo Ball, Else Lasker-Schüler, Stefan George, Isadora Duncan, Paul Klee, Rudolf Steiner, Mary Wigman, Gyula Háy, Max Picard, Ernst Toller, Henri van de Velde, Rudolf Laban, Frieda von Richthofen, Else von Richthofen, Otto Gross, Erich Mühsam, Karl Wilhelm Diefenbach og Gustav Stresemann.
1428 Mombasa
1428 Mombasa er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 5. juli 1937 av Cyril V. Jackson ifrå Union Observatory i Johannesburg.
Legionærsjukdom
Legionærsjukdom er ein infeksjonssjukdom som skuldast bakterien Legionella pneumophila, som veks fort i varmt vatn. Sjukdommen vart fyrst nemnt i 1976 i Philadelphia. Der var det eit større utbrot av sjukdommen under årsmøtet til organisasjonen av krigsveteranar i Sambandsstatane, som ber namnet the American Legion, og slik fekk sjukdommen namnet sitt. Men legionærsjukdom har truleg opptredd hjå menneske heilt sidan 1950-talet, då klimaanlegg vart vanlege.
Legionærsjukdom smittar ikkje frå person til person. Smitterisikoen kjem frå konsentrerte skyer av legionellabakteriar i kjøletårn, ismaskiner, sprinklaranlegg for brannslokking, luftesystem/klimaanlegg og andre varmtvassanlegg der vatnet ikkje vert varma opp høgt nok til å drepa bakteriane. Sjukdommen gjev betennelse i lungevevet etter ei inkubasjonstid på truleg 10–20 dagar. Ein kan behandla han med antibiotika.
Port-Valais
Port-Valais er ein kommune i distriktet Monthey i den fransktalande delen av kantonen Valais i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 390 meter over havet.
Kommunen ligg der Rhône munnar ut i Genfersjøen. Han består av landsbyane Le Bouveret og Les Évouettes og grenda Port-Valais.
Teko
Teko er ei samantrekking av orda tekstil og konfeksjon, altså utvikling og laging av klede. Det kan ogsa visa til tilverking av skotøy.
Tekoindustrien har lenge vore viktig i Noreg, men slit no med konkurranse frå lågkostland.
Rekefjord
Rekefjord er ein liten fjord i Sokndal kommune. Han har innløp ved Lille Presteskjær fyrstasjon og strekker seg nesten 3 km nordover. Like innanfor innløpet ligg det to gamle dagbrot på kvar side av fjorden. Om lag halvvegs inne i fjorden ligg bygda Rekefjord på vestsida. Vidare innover smalnar fjorden veldig inn og vert berre om lag 15-20 meter brei. Her kryssar fylkesveg 33 fjorden. Lenger nord vert fjorden breiare igjen og vert her kalla Podlen, som ligg like vest for tettstaden Hauge.
Dagfinn Vårvik
Dagfinn Vårvik var ein norsk økonom, pressemann og politikar frå Leinstrand i Sør-Trøndelag. Han var partileiar i Senterpartiet frå 1973 til 1977 og var statsråd i tre norske regjeringar.
Utdanning, yrke og anna politisk karriere
Dagfinn Vårvik er utdanna samfunnsøkonom. Han begynte si politiske karriere som sekretær i Senterpartiet si stortingsgruppe. Han har også vore redaktør og politisk redaktør i Nationen.
I Senterpartiet var Vårvik i siste halvdel av 1970-talet sentral blant dei som ønskte eit samarbeid med partiet Høgre, trass i usemje med Høgre om EF-saka i 1972.
Viseklubben Dolphins
Dolphins viseklubb vart starta på initiativ av Ole Hauki 12. mars 1966. Han kom frå USA og tok med seg ideen derfrå. Den første samlingsstaden var i Frisksportrestauranten i Grensen 18 i Oslo. Her var det plass til omtrent 70 personar og visekveldane var på laurdagar. Klubben vart så populær at det snart vart arrangement òg på onsdagar. I 1968 flytta klubben til Frimurerlosjen sine lokale der det var plass til 300. Aktiviteten ebba ut i 1970.
Dolphins vart starten på den norske visebølgja. Han vart altså ikkje starta i lugubre kjellarlokale med rødvin og stearinlys, men på ein råkostrestaurant med gulrotsaft.
Dei første som opptredde i Dolphins var gruppa The Sing Singers med Ole Hauki, Bjørn Tonhaugen, Karin Hvidsten og Ole Paus. Andre aktive var Lillebjørn Nilsen, Kari Svendsen, Bjørn Morisse, Øystein Sunde, Lars Klevstrand, Hege Tunaal, Finn Kalvik, Jon Arne Corell, Steinar Ofsdal og grupper som Kinsfolk, Gruppe 4, Christiania Fusel & Blaagress og The Young Norwegians.
Borgund i Sogn
Borgund er ei innlandsbygd øvst i Lærdal kommune i Vestland fylke og eit kyrkjesokn i Sogn prosti. Borgund har tidlegare òg vore ein eigen kommune. Borgund er kjend for den vidgjetne Borgund stavkyrkje. Hovudnæringsvegen i Borgund er jordbruk. Namnet «Borgund» er sett saman av borg som tyder 'borg, bygdeborg' og -und, 'rik på'.
Folketalsutvikling
Folketalsutvikling for tidlegare Borgund kommune frå 1864 til 1964:
Borgund kyrkesokn
Borgund sokn femner same området som tidlegare Borgund kommune, det vil seie dei austre delane av tidlegare Lærdal prestegjeld. Soknekyrkje er Borgund kyrkje frå 1868. Ho erstatta Borgund stavkyrkje frå kring 1180 som soknekyrkje. Stavkyrkja er eigd og vedlikehalden av Fortidsminneforeninga.
Dimitris Khristofias
Dimítris Khristófias er ein kypriotisk politikar, og president på Kypros frå 2. februar 2008 til 28. februar 2013. Han var leiar for det kommunistiske partiet Arbeidaranes framstegsparti (Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού - Anorthotikó Kómma Ergazómenou Laoú).
Nordøya på New Zealand
Maorimytologi fortel at Nord- og Sørøyene på New Zealand vart skapte på halvguden Māui si tid.
Segna seier at Māui og brørne hans var ute i kanoen sin og fiska då han fekk ein svær fisk på kroken og drog han opp or sjøen. Men medan han ikkje passa på ein augneblink, slost brørne hans om fisken og hakka han opp.
Kokain
Kokain stimulerer sentralnervesystemet og minkar kjensla av svolt. Stoffet gjev ei sterk kjensle av lukke og mykje energi. Sjølv om kokain i dag i hovudsak vert misbrukt som rusmiddel, kan det elles i sjeldne tilfelle verta nytta til lokalbedøving ved operasjonar i augo, halsen eller nasa.
Nordøya på New Zealand
Nordøya har ei flatevidd på 113,729 km2, dette gjer henne til den 14. største øya på jorda.
Kokain
Narkotikum
Kokain er eit stoff det er sterkt vanedannande, og har ei særs sterk brukarbinding. Stoffet står på den norske narkotikalista og stoffet er soleis forbode i Noreg. Stoffet står òg på dopinglista til antidoping-byrået WADA og Antidoping Norge.
Nordøya på New Zealand
Historikk
På somme kart frå 1800-talet er Nordøya kalla New Munster.
Kokain
Narkotikum
Kokain kan takast på fleire ulike måtar: med sprøyte, sniffast gjennom nasa, røykjast, takast opp gjennom huda – til dømes i munnen eller ved svelging. Kroppen reagerer med høgare blodtrykk, og omfattande bruk kan føra til hjarteinfarkt.
Historie
Dei oppkvikkande og svoltdempande effektane til kokablada har vore kjende i fleire hundre år før forskarane klarte å isolera den aktive substansen i 1859. I rein form er effekten av kokain langt sterkare enn i kokablada. Stoffet vart etter kvart teke i bruk som rusmiddel, og mange store intellektuelle, kunstnarar og musikarar har nytta kokain, mellom anna Sigmund Freud. Fram til 1929 kunne ein finna spor av kokain i Coca-Cola.
Nordøya på New Zealand
Regionar på Nordøya
Ni lokale administrative regionar omfattar Nordøya med alle tilstøytande øyer og territoriale farvatn:
Større og mindre byar på Nordøya
(Mindre tettstader er utelatne.)
Universitetet i Bergen
Universitetet i Bergen (UiB) (Universitas Bergensis) er det nest eldste universitetet i Noreg, oppretta i Bergen i 1946.
Med sine vel 14 500 studentar og ca. 3 450 tilsette er UiB eit mellomstort europeisk universitet. Det er eit byuniversitet der sentrale delar av campus ligg i nærleiken av dei sentrale delane av Bergen. Universitetet i Bergen er både ein lærestad og ein forskningsinstitusjon som dekkjer de fleste fagområda, organisert i sju fakultet og rundt 60 institutt og faglege senter.
Avdelingar ved Universitetet i Bergen er lokalisert fleire stadar i Bergen, med universitetsområde på Nygårdshøyden, Marineholmen og Årstad med Haukeland. Dei humanistiske, juridiske, psykologiske, samfunnsvitskaplege og matematisk-naturvitskaplege fakulteta ligg på Nygårdshøyden. Årstadvollen er helsecampus for Det medisinsk-odontologiske fakultet. Fakultetet ligg tett ved universitetssjukehusa Haukeland og Haraldsplass.
Historie
Universitetet vart oppretta ved stortingsvedtak av 9. april 1946. Lov om Universitetet i Bergen trådde i kraft 30. august 1946. I europeisk samanheng er Universitetet i Bergen eit ungt universitet. Men dei akademiske røtene går djupare: Det har i lang tid føregått vitskapleg verksemd og undervising ved Bergens Museum, etablert allereie i 1825.
Fakultet
Ved Universitetet i Bergen finst desse sju fakulteta:
Ved fakulteta føregår det både forsking og undervising på bachelor-, master- og doktorgradsnivå.
Universitetsbiblioteket
Universitetsbiblioteket i Bergen (UBB) vart offisielt oppretta i 1948, to år etter at universitetet offisielt vart grunnlagt. Men til liks med universitetet er biblioteket ei vidareføring av verksemda ved Bergens Museum, der det frå 1825 òg fanst eit bibliotek. Fyrst i 1961 fekk biblioteket sitt eige bygg, reist ved hjelp av ein donasjon frå J.L. Mowinckels rederi.
Universitetsbiblioteket i Bergen gjev informasjons- og dokumentasjonstenester for forskinga og undervisinga ved Universitetet i Bergen. Biblioteket er desentralisert med fakultetssamlingar og eigne bibliotek for humaniora, realfag, medisinske fag, odontologiske fag, samfunnsvitskap, juridiske fag og psykologi. Samlingane er på om lag 1,78 millionar bind bøker og tidsskrift. I tillegg kjem spesialsamlingar for manuskript, diplom, kart og bilete (fotografi). I denne samlinga finst vel 3600 manuskript og diplom, ca. 42 800 kartblad og atlas, samt 240 000 bilete. Universitetsbiblioteket si samling tilførast i stadig større grad elektroniske objekt, og av UBB sine 16 620 tidsskriftabonnement, er 13 070 av dei i elektronisk form.
Universitetsmuseet
Bergens Museum eksisterer framleis som ei eiga eining ved Universitetet i Bergen. Museet, som i 2011 fekk namnet Universitetsmuseet i Bergen, driv innsamling, dokumentasjon, bevaring, forsking og formidling, og er organisert i to avdelingar. Ved De kulturhistoriske samlinger dekkast antropologi, arkeologi og kunst- og kulturhistorie. Her finst òg ein eigen konserveringsseksjon. De naturhistoriske samlinger dekker botanikk, geologi og zoologi. Begge samlingane har museumsbygg på Nygårshøyden i Bergen sentrum, der det òg finst ein botanisk hage i tilknyting til Naturhistorisk museum. De naturhistoriske samlinger omfattar òg Arboretet og Botanisk hage på Milde sørvest i Bergen kommune.
Senter
I tillegg til fakulteta med ordinære institutt har Universitetet i Bergen ei rekke frittståande senter. Eitt av desse er nordisk senter for framifrå forsking: Fire senter har status som nasjonale senter for framifrå forsking (SFF):
Tidlegare sentre for framifrå forsking er Senter for geobiologi, Bjerknessenteret for klimaforskning, Senter for middelalderstudier (CMS) og Senter for integrert petroleumsforskning (CIPR). Andre senter er HEMIL-senteret for forsking på helsefremjande arbeid, miljø og livsstil, Senter for vitskapsteori (SVT), Senter for Midtausten og islamske studie, Senter for internasjonal helse (CIH), Senter for kvinne- og kjønnsforskning og Sarssenteret. Selmersenteret, der det hovudsakleg forskast på kryptografi og kodeteori, er oppkalla etter Ernst S. Selmer og vart oppretta 11. februar 2003.
Oppdragsforskinga er organisert i NORCE (tidlegare Uni Research), som har ei rad underavdelingar, mellom dei Rokkansenteret og Unifob global.
Saint-Gingolph
Saint-Gingolph er ein liten by ved sørbreidda av Genfersjøen. Han ligg ved grensa mellom Frankrike og Sveits og er administrativt delt i Saint-Gingolph i Sveits (Sveits) og Saint-Gingolph i Haute-Savoie (Frankrike).
Krypton
Krypton er eit grunnstoff med atomnummer 36 og kjemisk symbol Kr. Det er ein edelgass og er plassert i gruppe 18 i periodesystemet.
Førekomst
Krypton førekjem hovudsakleg i atmosfæren der det utgjer ca. 1 ppm (ein milliondel) av tørr luft. Det er noko meir konsentrert nær jorda enn lenger oppe fordi det er om lag 3 gonger så tungt som luft.
Krypton blir framstilt ved destillasjon av flytande luft. Etter at lufta er gjort flytande fordampar nitrogen (78,08 % av lufta) ved −196 °C, edelgassen argon (0,93%) ved −186 °C, oksygen (20,95%) ved −183 °C, og etter kvart kan dei tyngre edelgassane krypton og xenon skiljast frå kvarandre.
Sambindingar
Edelgassar dannar få sambindingar, men krypton(II)fluorid (KrF2) er kjend.
Bruk
Krypton vert brukt i visse typar lamper.
Nordfjord i Sokndal
Nordfjord er ein liten fjord i Sokndal kommune. Han har innløp like vest for innløpet til Rekefjord og Lille Prestskjær fyrstasjon. Fjorden strekker seg nesten 3 km nordvestover på nordsida av Nordnes. Botnen av fjorden ligg like vest bygda Rekefjord.
Svellnosbreahesten
Svellnosbreahesten (2181 moh.), òg kalla Svellnosbrehesten, er eit fjell i Lom kommune i Innlandet. Fjellet er omgjeve av Svellnosbreen på alle kantar.
1429 Pemba
1429 Pemba er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 2. juli 1937 av Cyril V. Jackson ifrå Union Observatory i Johannesburg.
Vichy-regimet
Vichy-regimet var styresmakta som styrte delar av Frankrike under andre verdskrigen. Regjeringa under leiing av marskalk Philippe Pétain kontrollerte dei sørlege delane av Frankrike og dei franske koloniane i tida frå 10. juli 1940 til august 1944.
Den 22. juni 1940 signerte Frankrike ei våpenkvileavtale med tyskarane, og områda som ikkje var okkupert av Nazi-Tyskland fekk tilnamnet Vichy-Frankrike (formelt kalla dei seg "État Français" i motsetnad til det tradisjonelle namnet "République Française"). Vichy i departementet Puy-de-Dôme vart vald til hovudstad sidan han låg relativt nær Paris (4,5 time med tog) og hadde den største hotellkapasiteten i landet på den tida. I tillegg hadde byen eit svært moderne telefonsamband, som gjorde det mogeleg å nå heile verda.
Bakgrunn
Etter at Frankrike saman med Storbritannia erklærte krig mot Tyskland og deretter leid store nederlag, var landet i ein vanskeleg politisk og militært situasjon. I hovudsak fanst to politiske standpunkt – dei som ynskte våpenkvile og dei som ynskte å halda fram kampen, mellom anna ved å henta ressursar frå Algerie og dei andre koloniane.
Forkjemparane for våpenkvile, mellom anna general Maxime Weygand, marskalk Henri Philippe Pétain i tillegg til politikarane Pierre Laval og François Darlan, hadde størst oppslutnad.
Regeringssjefen Paul Reynaud valde å gå av den 16. juni 1940, og Frankrike sin president Albert Lebrun utpeika Philippe Pétain som etterfølgaren hans. Pétain var ein av Frankrike sine mest feira krigsheltar frå første verdskrigen. Dagen etter erklærte Pétain at Frankrike skulle innstilla krigshandlingane. Nasjonalforsamlinga flytta frå Paris til Vichy, som låg i den ikkje-okkuperte sona, og som kunne innlosjera eit stort tal personar.
General Charles de Gaulle flykta til London, der han vart sentral i motstandskampen. Allereie den 18. juni 1940 tala de Gaulle i BBC sine franskspråklege sendingar, og stilte seg i spissen for det han kalla eit fritt Frankrike (France Libre). Han oppmoda landsmennene sine til å halda fram med kampen: «Uansett kva som skjer, må ikkje elden til den franske motstandskampen sløkkja».
Våpenkvile
Den 22. juni 1940 skreiv den franske delegasjonen under på avtala om våpenkvile, men dei måtte gå med på harde vilkår. Avtalen innebar at kring 3/5 av Frankrike skulle vera under tysk militær okkupasjon så lenge den pågåande krigen varte.
Ho Chi Minh-byen
Ho Chi Minh-byen (vietnamesisk Thành Phố Hồ Chí Minh), tidlegare Saigon (vietnamesisk Sài Gòn; som framleis vert nytta av mange vietnamesarar i daglegtale) er den største byen i Vietnam, med om lag 8,2 millionar innbyggjarar (2015). Han ligg ved vestbreidda av Saigonelva. Byen var hovudstad i Sør-Vietnam frå 1954 til 1975, og i Republikken Sør-Vietnam frå 1975 til 1976. Han har sidan vore administrert som ein provins.
Jim Bengston
Jim Bengston (fødd 1942 i Evanston, Illinois, USA) er ein amerikansk fotograf og biletkunstnar, busett i Noreg.
Bengston voks opp i Chicago-området i USA. Han studerte litteratur ved Lake Forest College (1964), og var innom Princeton University. Deretter tenestegjorde han som fotoassistent i den amerikanske hæren, stasjonert i Bayern i 1967-68, før han byrja å arbeide som biletredaktør i Associated Press i New York.
I 1970 flytta han med familien til Noreg, og arbeidde som tekstforfattar, omsetjar og fotograf i Young & Rubicam før han byrja som frilansfotograf i 1975.
Han har hatt ei rekkje separatutstillingar både innanlands og utanlands, og delteke i fleire kollektivutstillingar, inkludert Haustutstillinga og Fotografisk vårutstilling. Bengstons bilete er innkjøpt av ei fleire samlingar; Museum of Modern Art, New York, National Museum of American Art (Smithsonian), Washington DC, Henie Onstad Kunstsenter, Museet for samtidskunst og Norsk Kulturråd.
Bengston har vunne førstepremie i Nikons Internasjonale fotokonkurranse, og vunne reklamebransjens pris Gullblyanten her i Noreg for oppdraget på Lillehammer under Vinter-OL 1994, der han fotograferte OL-plakatane. Han er òg tildelt treårig arbeidsstipend for kunstnarar. Bengston er knytt til biletbyrået Samfoto
Perrong
Perrong, òg kalla plattform, er den oppbygde innretninga langsetter sporet på jarnbanestasjonar eller jarnbanehaldeplassar som er naudsynt for at folk skal kunne kome seg lett av og på toget. Hjula på jarnbanevogner er så store at golvet i vognene ligg høgt over sporet, og passasjerar og mannskap ville difor ikkje lett kunne stige av og på toget om dette skulle gjerast utan ein perrong langsetter sporet. Ofte er høgdeskilnaden så stor at det trengst både perrongar og trappar inne i vognene.
Perrongar vert òg nytta på stasjonar for godstog for å kunne køyre rett inn på godsvogner personbilar eller andre køyretøy som skal fraktast.
Ordsoge og ordbruk
Ordet «perrong» kjem frå fransk, der det vert skrive perron og kjem frå eit gamalt ord for steinblokk, perrun. Men på fransk vert ikkje ordet «perron» nytta i samband med jarnbane i det heile, men som nemninga for ei lita utvendig steintrapp med ei platting framfor hovudinngangsdøra til eit hus eller til eit monument. Perrong eller plattform på jarnbanestasjonar vert kalla quai, altså det same ordet som vert nytta om både ei kai i ei hamn, og om ei støttemur for terrenget langsetter breidda av ein kanal eller ei elv, der det gjerne går ei gate eller ein veg oppå, slik som til dømes fleire stader langs elva Seinen i Paris.
På engelsk vert òg det franske ordet perron berre nytta om ei utvendig steintrapp framfor ei inngangsdør til eit hus, ikkje som nemning på perrongar på jarnbanestasjonar, som her vert kalla platform. Men ordet platform har òg opphav i fransk, vanlegvis skrive plate-form, samansett av plat, som tyder 'flat', og forme, som i denne samanhengen tyder 'form', 'skapnad'. Til liks med bruken av ordet plattform på norsk, har orda for plattform i engelsk og fransk òg mange tydingar. Men på fransk vert ordet plate-form nytta i jarnbanesamanheng berre om den flata på ei jarnbanestrekning som er gjort klar til at ballastpukken og skjenegangen kan verte lagt på plass, og i tidlegare tider dessutan om ein type flat, opa godsvogn.
Edward O. Wilson
Edward Osborne Wilson var ein USA-amerikansk biolog oppvaksen i Alabama og Washington D.C., som hovudsakleg er kjend som grunnleggjar av sosiobiologien. Han har òg vore særs viktig i forskinga på maur, i tillegg til å vera ein ivrig talsmann for bevaring av det biologiske mangfaldet.
Jon Arne Corell
Jon Arne Corell er ein norsk visesongar, komponist og forfattar som blant anna var sentral i den politiske engasjerte visesongrørsla i Noreg på 1970-talet.
Corell var blant dei første i Noreg som song politiske viser då han opptredde i Viseklubben Dolphins. Her song han songar av Stig Dagerman og Fred Åkerström, og byrja å skriva musikk til dikt av Rudolf Nilsen. Jon Arne Corell samarbeidde tidleg med PS-gruppa, beståande av Erik Hauglund, Øyvind Jensen, Arvid Esperø, og Steinar Ofsdal, og saman med desse turnerte han ein del rundt i Noreg.
Corell er kanskje mest kjend for tolkinga si og tonesetjing av diktaren Rudolf Nilsen, først og fremst med plateprosjektet På stengrunn. Dette vart ført vidare seinare i utgjevinga På gjensyn, som òg inneheld originalopptak av Ella Hval. Plata Endå ein vår – tilby ein song vart nominert til Spellemannprisen 1975 i klassa viseplate.
Corell har sidan arbeidet som forlagsredaktør og produksjonssjef i Aschehoug forlag. Han er far til historikaren Synne Corell.
Bouyei
Bouyei eller buyei (eigennamn: Buxqyaix; 達斡爾族, pinyin: Bùyīzú) er eitt av dei 55 offentleg anerkjende minoritetsfolka i Folkerepublikken Kina. Ifølge folketeljinga i 2000 var det 2 971 460 av dei i Kina, dei aller fleste (94 %) i provinsen Guizhou, og elles i Yunnan, Guangdong, Zhejiang og Guangxi.
Dei er kjende for at husa deira, òg taka, er bygde av stein, i motsetnad til tre som er meir vanleg blant stammefolka i kjerneområdet deira.
Utanfor Kina er det noko usemje om det er rett å skilja dei ut som eit eige minoritetsfolk. Det er berre dialektskilnader som skil språket deira frå språket til minoritetsfolket zhuang, og den offisielle grensa mellom dei to folka følgjer dei politiske grensene knivskarpt.
Bakgrunnsstoff
.
Norske løns- og prisministrar
Norske løns- og prisministrar er ei oversikt over dei som var statsrådar og sjef for Løns- og prisdepartementet, frå dette vart oppretta 1. august 1955 under Regjeringa Gerhardsen III, til det vart lagt ned under Regjeringa Bratteli I den 7. mai 1972.
Kjelde
[http://www.regjeringen.no/nb/om_regjeringen/tidligere/oversikt/departementer_embeter/regjeringssekr_dep/dep/lonns-og-prisdepartementet-1955-1972.html?id=426281 Regjeringen.no om Løns- og prisdepartementet, vitja 7. april 2010]
Saigonelva
Saigonelva er den største elva i den søraustlege delen av Vietnam. Ho har fått namnet sitt etter det gamle namnet på Ho Chi Minh-byen, som inntil 1975 heitte Saigon. Elva har i fleire hundreår vore ei viktig handelsrute gjennom Vietnam.
Hamna i Ho Chi Minh-byen vart bygd i 1862, og er tilgjengeleg for store djuptgåande skip. Dette er uvanleg for elvehamner i innlandet, og har ført til at byen er ein av dei viktigaste hamnebyane i landet.
Torfinnstindane
Torfinnstindane er eit fjell med tre fjelltoppar i Noreg, den høgaste av dei 2120 meter over havet. Han ligg i Vang kommune i Innlandet i den sørlege delen av Jotunheimen. Han ligg på nordsida av vatnet Bygdin og på vestsida av Svartdalen. Han er den sørlegaste og mest markante toppen langs ein lang rygg med tolv toppar på 2000 meter over havet. Toppen kan observerast frå dei fleste fjella i den sørlege Jotunheimen.