cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Varaldsøy
Kommunesoge
1. januar 1965 vart det meste av Varaldsøy med 511 innbyggjarar slått saman med Fjelberg og Kvinnherad kommune samt eit område nord for Skånevikfjorden/Åkrafjorden i Skånevik kommune til den nye Kvinnherad kommune.
Ein del av Mundheim krets i Varaldsøy med 300 innbyggjarar vart frå same tidspunkt slått saman med delar av Jondal, Kvam og Strandebarm kommunar til den nye Kvam kommune.
Folketalsutvikling
Folketalsutvikling for tidlegare Varaldsøy kommune frå 1920 til 1965:
Fylkesveg 6952
Fylkesveg 6952 går mellom Hafstad og Sem i Steinkjer kommune. Vegen er 8,4 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 255 i Nord-Trøndelag.
Kazuhiro Hashimura
Kazuhiro Hashimura er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Gamba Osaka.
Petra
Petra er eit kvinnenamn avleia av det latinske mannsnamnet Petrus som i våre dagar svarar til Peter. Namnet tyder «stein» eller «klippe».
Namnet blei gjeve til rundt 1,0 % av norske jentebarn frå 1880 til 1890, men bruken har sidan den tida gått jamnt ned. Det er i dag rundt 1 700 kvinner som heiter Petra i Noreg.
Petra har namnedag den 29. juni, i Sverige den 9. juni.
Fredrik Wandrup
Fredrik Wandrup er ein norsk journalist og forfattar. Han har arbeidd som journalist i Dagbladet sidan 1976, der han har arbeidd som mellom anna utanriksreporter og featureskribent. I tillegg har han meldt bøker, teikneseriar, film og musikk. I dag er han ansvarleg litteraturdekninga i avisa. Som forfattar har Wandrup skrive fleire biografiar, mellom andre om Jens Bjørneboe, Olaf Bull og kronprins Haakon. Han er tilhengar av James Bond, og har også skrive ein «guide» til han og verda hans, James Bond: mannen som erobret det tyvende århundret. Hausten 2006 debuterte han som romanforfattar med kriminal-/spenningsromanen Svart poker om reklamemannen Benjamin Brenner, som motvillig vert innblanda i planlegginga av eit ran, og seinare vert driven på flukt til Kambodsja og Vietnam. Wandrup sjølv kallar boka «en noir-inspirert blanding av Tintin og Tarantino».
Keiju Karashima
Keiju Karashima er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Gamba Osaka, Avispa Fukuoka, Kyoto Purple Sanga og Mito HollyHock.
Rollo & King
Rollo & King er ei dansk musikkgruppe, starta av Søren Poppe og Stefan Nielsen. Dei tok namna etter dei mest kjende hundenamna i Danmark, og toppa listene i Danmark med debutalbumet Midt i en løbetid, som låg på listene i tretten veker i 2000-2001.
Danmarks Radio inviterte dei til å bli med på Dansk Melodi Grand Prix i 2001, og dei vann med songen «Der står et billede af dig på mit bord». I lag med Signe Svendsen framførte dei songen med engelsk tekst («Never Ever Let You Go») i Eurovision Song Contest 2001 og kom på andre plass bak Estland.
Energi
Energi (frå gresk ενέργεια (energeia, styrke) er ein skalar fysisk storleik som uttykker ein lekam, eller eit system av lekamar, si evne til å endra tilstand. I naturvitskapen er energi ein grunnleggjande storleik hjå alle fysiske system. Det er eit uttrykk for eit potensial til å utføre arbeid. Energi kan ikkje verta borte, eller brukast opp; ei form for energi kan berre gå over i ei annan energiform. Ein skil mellom statisk og kinetisk (dynamisk) energi. SI-eininga for energi er joule (J).
Som døme på energiformer kan ein namna:
Tidlegare blei energi beskriven i forhold til enkle observerte effektar. For det er alltid slik at når eit objekt har forandra seg, er energi blitt utveksla med omgivelsane. Da ein forstod at det som skapar endringane kan lagrast i objekt, blei omgrepet energi innført som potensialet for endring samt storleiken av endringa.
Nødnummer
Eit nødnummer eller naudnummer er eit telefonnummer ein kan ringje for å koma i kontakt med offentleg hjelp i nødsituasjonar. Nødnumrene varierer frå land til land, men dei er ofte samansett av tre tal for at dei skal vera enkle å hugse. Dei fleste land har berre eitt nødnummer som dekker alle nødsituasjonar, mens nokre få, til dømes Noreg, har fleire. I så tilfelle er det vanleg at berre det siste talet varierer.
Nødnummer i Noreg
Noreg bruker tre nødnummer, avhengig av kven du skal ha tak i. For å koma i kontakt med brannvesenet ringjer ein 110, for å koma i kontakt med Politiet ringjer ein 112, og for å koma i kontakt med ambulansetenesta ringjer ein 113.
Nødnummer globalt
112 er standardnummeret for mobiltelefonar som bruker GSM-nettverket. 112 er også standardnummeret EU bruker.
Mellom-Vikna
Mellom-Vikna er ei øy i Nærøysund kommune i Trøndelag. Ho høyrer til øygruppa Vikna som har tusenvis av øyar og holmar. Arealet er 44 km². Vikna vindmøllepark, som er den første i landet, ligg ved Garstad på Mellom-Vikna.
Mellom-Vikna er, som namnet viser til, den midterste av dei tre øyane Ytter-Vikna, Mellom-Vikna og Inner-Vikna. Ho er òg den minste av desse tre.
Hilmerengjene
Hilmerengjene eller Jørnrengjene er namnet på ei gruppe slåttar med opphav i Valdres. Slåttane er kalla "rengjer" av di dei er rekna som særs vrange å spela. Det skal vera spelemannen Jørn Hilme som i si tid utvikla desse særprega slåttane, som er attkjennelege på ei lang rad med ristetak, gjerne i form av sekvens-spel tvers over heile fela. Dei eldre slåttetypene nytta helst ristetaka som markør for avfrasering, og ristetaka kom sjeldan meir enn to eller tre i venda. I rengjene er talet på ristetak gjerne oppe i sju.
Kristofferrengja
Kristofferrengja har nr 403 i hardingfeleverket. Slåtten er komen til Voss med Ola Mosafinn.
Hilmerengja
Hilmerengja har nr 443 i hardingfeleverket. Slåtten er spela på nedstilt bass (G-D-A-E). Han har vandra til Krødsherad og Voss.
Spelemannsprøva
Spelemannsprøva har nr 444 i hardingfeleverket. Slåtten er spela på oppstilt bass. Slåtten er og kalla Valdresprøva.
Kondjorfjella
Kondjorfjella (russisk горы Кондёр) er ein heilt sirkelforma intrusjon med ein diameter på om lag 10 km i Khabarovsk kraj i Russland. Fjella ligg om lag 600 km vest-sørvest for Okhotsk og 570 km søraust for Jakutsk. Ein kan nå fjella frå Jakutsk via Amga. Fjella har store førekomstar av platina.
Sgurr Alasdair
Sgurr Alasdair er det høgste fjellet i fjellkjeda Black Cuillin og det høgste fjellet på Isle of Skye i Skottland. På same måten som resten av fjellkjeda, er det bygt opp av gabbro, ein bergart som eignar seg svært godt til fjellklatring.
Som med andre fjell i Cuillin-fjellkjeda, må ein tole høgder og å bruke hendene for å kome seg til toppen. Den minst krevjande ruta følgjer the Great Stone Shoot («det store steinspranget») – ei steinrøys som går oppover frå dalbotnen Coire Lagan og møter hovudryggen under toppen. Ein må så småklatre litt den siste biten, før ein kjem til den skarpaste toppen i Cuillin.
Rotvelt
Ei rotvelt er eit tre som har blese overende og rive med seg rota slik at ho har vorte liggjande vertikalt. Ofte fylgjer det med jord og stein, som sit fast på røtene. Grantre bles lettare overende enn furutre, fordi grantrea har tunnare røter enn furua.
Å hogga rotvelter kan vera farleg, på grunn av at ein kan få rota over seg når ho vert kappa laus frå stammen. Nokre gongar vert rota ståande vertikalt av di ho er fastfrosen når stammen vert kappa av. Det er ikkje alltid råd å seia kva veg ho vil detta når ho tinar.
Sgurr Alasdair
Andre ruter krev gode ferdigheiter innanfor småklatring eller klatring med tau. Toppen av Sgurr Alasdair kan verte nådd ved å ta ein kort omveg frå hovudryggen for klatrarar som vil utnytte heile potensialet sitt på Cuillin-fjellkjeda, eller dei som følgjer steinrøysa opp frå Coire Lagan.
Tommy og Annika
Tommy og Annika er to av Pippi Langstrømpes beste venner og også grannane hennar. Tommy er eldst av dei to. Han og systera er lydige og veloppdregne, og utgjer ein kontrast til Pippi.
Derbyshire
Derbyshire er eit grevskap i Aust-Midlands i England. Ein stor del av Peak District nasjonalpark ligg i Derbyshire. Den nordlege delen av Derbyshire overlappar Penninane, ei fjell- og åskjede. Grevskapet omfattar delar av National Forest og grensar til Stor-Manchester i nordvest, West Yorkshire i nord, South Yorkshire i nordaust, Nottinghamshire i aust, Leicestershire i søraust, Staffordshire i vest og sørvest og Cheshire i vest. Derbyshire kan reknast som det geografiske midtpunktet i Storbritannia. Ein gard nær Coton in the Elms er utpeikt som den staden på øya som ligg lengst vekke frå havet.
Historie
Ein har funne spor etter menneske i Derbyshire frå tida før den siste istida, for om lag 200 000 år sidan. . Det var òg menneske her i steinalderen etter istida.
Det var først i bronsealderen at det dukka opp spor etter jordbruk og faste busetnader. Under Romarriket kom romarane til Derbyshire på grunn av blymalmen i kalksteinsåsane her. Dei bygde festningar nær Brough i Hope Valley og nær Glossop. Seinare slo dei seg ned rundt Buxton, som er kjend for varmekjeldene sine.
Fleire av kongane av Mercia er gravlagde i området rundt Repton.
Etter den normanniske erobringa vart mykje av grevskapet underlagt skogslovene. I nordvest vart Forest of High Peak underlagt William Peverel og etterkomarane hans. Resten av grevskapet vart gjeve til Henry de Ferrers, og ein del av det vart Duffield Frith. Etter kvart kom heile området under hertugdømet Lancaster. I mellomtida dekte Forest of East Derbyshire heile grevskapet aust for elva Derwent frå regjeringstida til Henrik II til Edvard I.
Lille gubben
Lille Gubben (svensk Lilla Gubben) er namnet på hesten til Pippi Langstrømpe — men berre i tv-serien og filmane frå 1969-70. I Astrid Lindgrens Pippi-bøker står det berre Hesten.
Ein dag i filmstudioet klappa Inger Nilsson, som spelte Pippi i filmane, hesten (som i verklelgheita heitte Bunting), og sa «Ja, du, lilla gubben». Då bestemte regisøren Olle Hellbom at det var eit bra namn på hesten.
Margit
Margit er eit kvinnenamn danna som ei tysk kortform av Margarita, ei latinsk form av det greske namnet Margarites som har opphav i persisk margaron, 'perle'.
Margit har namnedag den 15. juli i Sverige og den 20. juli i Noreg, Finland og på Færøyane. Margot og Marit er liknande namn med same opphav.
Georges Pompidou
Georges Jean Raymond Pompidou var ein fransk politikar. Han var statsminister (1962–1968) og president 1969–1974.
Pompidou var tilsett i Rothschild bank, der han vart utnemnd til generaldirektør i 1956. Mellom 1959 og 1962 var Pompidou medlem av Konstitusjonell Råd i Frankrike. Mellow 1962 og 1968, under regjeringa til Charles de Gaulle, var Pompidou statsminister i Frankrike. Så, i det franske presidentvalget i 1969, vart Pompidou vald til fransk president.
Pompidou døydde under presidentperioden sin, den 2. april 1974.
Smågnagarar
Smågnagarar er ei samlekjenning for dei mindre artane gnagarar, som utgjer det store fleirtalet av artsmangfaldet i gruppa. Omgrepet er ikkje gyldig i biologisk systematikk sidan dyra det er snakk om ikkje naudvendigvis er i nærare slekt med kvarandre enn med andre gnagarar.
Nokre typar smågnagarar kan gå gjennom store skilnader i storleiken på bestanden, såkalla smågnagarsvingingar. Denne prosessen er særleg kjend i samband med lemen, der år med mange lemenar er kjend som «lemenår».
Tomohiro Mori
Tomohiro Mori er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Gamba Osaka.
Haugland i Arna
Haugland er ei lita bygd i Bergen, eit gardslandskap mellom Åsane og Ytre Arna. Ligg ved Gaupås i Arna.
Fylkesveg 6954
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 258 i Nord-Trøndelag.
Takashi Kiyama
Takashi Kiyama er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Gamba Osaka, Consadole Sapporo og Mito HollyHock.
Hardingfeleverket
Hardingfeleverket er den vanlege nemninga på sjubandsverket Norsk folkemusikk, som vart utgjeve mellom 1954 og 1981. Dei opphavlege redaktørane var Arne Bjørndal, Truls Ørpen og Eivind Groven.
Redaksjonssoge
Fram til 1950-åra hadde Bjørndal, Ørpen og Groven samla slåttar på kvar sin kant i mange år. Arbeidet med å få samla og utgjeve alt materialet i eitt tilgjengeleg verk vart påbyrja gjennom initiativ frå Arne Bjørndal og Ole Mørk Sandvik. Professor Olav Gurvin var hovudredaktør. Slåttane vart katalogiserte etter form, og så godt det let seg gjera etter alder. Dette siste var ikkje så greitt, og i dei seinare banda vart denne tanken vraka.
Gurvin skreiv i føreordet til første bandet:
Verket vart altså tenkt vitskapleg, og nemnda såg føre seg ni band i alt, medrekna lydarslåttar og bruremarsjar.
Ettersom arbeidet skreid fram, fall dei opphavlege redaktørane frå. Eivind Groven sat med mesteparten av det redaksjonelle arbeidet til han døydde i 1977, og verket vart ferdigstilt ved Sven Nyhus og Reidar Sevåg i 1981. Då var talet på band oppe i sju, og hadde fått med det meste av slåttenedskrifter frå Hardingfeleområdet. Sven Nyhus har seinare arbeidd med eit åttande band, som tek føre seg reiselåttar, bruremarsjar og lyarlåttar.
Fram til Eivind Groven la arbeidet frå seg kring 1973, hadde arbeidet hatt eit smalt budsjett å halde seg til. Etter 1973 vart det meir innkniping på forskingsmidla, og det var på den tida rekna som truleg at verket hadde stogga der. Groven sat då att med ei rad slåttenedteikningar som ikkje var trykte. Dei to siste banda i serien vart pressa gjennom frå universitetshald etter at Groven var daud, i eit noko enklare format enn dei førre banda. Dei to siste banda vart ferdigstilde ved hjelp av Norsk Vitskapleg Forskingsråd. Reidar Sevåg skreiv følgjande i føreordet til siste bandet:
Uten forkleinelse for noen annen må det kunne slås fast, at uten Eivind Grovens spesielle innsikt og begavelse og hans vilje til å ofre så mye av sine 20 siste arbeidsår - mot en rent symbolsk betaling - ville hardingfeleverket knapt ha sett dagens lys i den form det nå har fått.
Frå 1994 har det vore arbeidd for ein tilsvarande katalogisering av slåttar frå flatfeleområdet, i folkemusikk-krinsar gjerne omtala som flatfeleverket.
Inndeling
Band ein, 1958, tek føre seg slåttar i 6/8-takt, Gangarar og lausslåttar. Dei fire første banda byrjar med slåttar frå Vestlandet, og tek for det meste nedskrifter etter Bjørndal og Ørpen.
Band to (1959) og tre (1960) inneheld slåttar i 2/4-takt. Band fire, (1963), fem (1967) og seks (1979 har springar-nedskriftene. I eit tillegg til band sju (1981) er det fleire slåttar i todelt takt, mange av dei nylaga av spelemenn som Kjetil Løndal, Johannes Dale og Eivind Groven.
Kvar slåttetype har si gruppeinndeling, slik at alle slåttar i ein taktart er rekna for seg. Slik byrjar gangar i 2/4-takt frå nummer ein, og springarane likeeins. Slik kan ein lett skilja ut kor mange slåttar det er i kvar gruppe. Der det er fleire variantar av same slått, har slåttane i gruppa same nummer, med bokstavinndeling. Gangaren Førnesbrunen er ein av dei største variantgruppene, med om lag 21 variantar, katalogisert under nr 161, band III.
Verket inneheld i alt 1988 slåttenedskrifter, fordelt slik:
Geografisk inndeling:
Slåtteliste
sjå Slåtteinndeling i Hardingfeleverket.
Mistak
Då Eivind Groven byrja med nedskrifter frå andre dalføre enn sitt eige, støtte han på problemet med takt-tyngdepunkt i springaren. Frå byrjinga skreiv han ned springarane som han var van med, på telemaksvis, og vart berre gradvis klår over mistaket. Difor har fleire springarnedskrifter i band IV ei stipla line som merkjer ut skilnaden i takt. Groven laut og gå over Bjørndal sine nedskrifter omatt, av di det synte seg at ikkje alle var like godt skrivne (Bjørndal laut prøve seg fram på feltet, sidan det var lite å vise til at slåttetranskripsjon før hans tid). Mange av Bjørndal sine tidlege nedskrifter manglar difor dei følgjetonene som er vanlege i hardingfelespel.
Professor Olav Gurvin vart tilsett av di det vitskaplege forskingsrådet kravde ein universitetsmann på laget. Gurvin vart sett til å ta seg av tillegga og kommentarane. Det synte seg med tida at dette arbeidet ikkje vart gjennomført etter planen, og laut takast omatt. Difor manglar noko av den informasjonen om slåttane som vart lova i innleidinga til band I. Andre kjelder og arkiv må difor ofte til for å få eit utfyllande bilete av tradisjonen.
Når det gjeld den røynlege inndelinga, er alle slåttane som ikkje er sette i slåttekrinsar ofte usystematisk sortert. Dette kan gjera det noko brysamt å finne fram i verket.
Kritikk
Alt i 1965 vart det reist kritikk mot forma verket vart presentert i (Heimen 1965). Spelemannen Magne Myhren retta merksemda mot det han oppfatta som openberre manglar ved verket. Tidleg i artikkelen skriv han mellom anna: Verket er tydeleg merkt av svelteforing, og ein del av dei ankemål eg har, er retta mot vande arbeidsvilkår, ikkje mot samlarane.
''Dette er den fyrste utgåva av hardingfeleslåttar som set vitskaplege mål. Difor har eg prøvt å koma innpå problem som reiser seg for den som driv med slikt utgjevingsarbeid. Av den grunn har eg òg drege inn eit summarisk oversyn over det som før er gjort av folkemusikk-samling og -gransking i Noreg. Det er særleg for å kaste ljos over dei elendege vilkår vitskapen om norsk folkemusikk har arbeidt under...''
''Formuleringa "Velja ut dei rette slåttane, skipa dei" er uheldig og burde ikkje vore nytta. Me kan ikkje tala om rett og gale i tradisjonen. Frå vitskapleg synstad er alt like verdifullt. Me kan ikkje velja ut heller, for det tyder å stikke noko av materialet til sides. Kva som er meinest med å skipa slåttane er eg heller ikkje klar over. Om ein tek det i beste meining, tyder det vel å leggja manuskriptet til rettes. Det kan vel ikkje vera tenkt på nokre utsegner av Catharinus Elling: "Det bliver Optegnerens Sag at bringe papirerne i Orden", og "Jeg kommer atter til mit Prætæra censeo - stille melodien ordentlig på benene" 3b).''
Myhren dreg så fram forskarane Sophus Bugge og Svend Grundtvig, som i si tid sytte for å få alle former, alle viser og melodiar med i ubrigda form. "Ingen av dei talar om rett og gale. Me høyrer heller ikkje noko om utval og skiping".
''Det har nok vore eit spørsmål om kva og kor mykje ein skulle ta med i H. Alle oppskrifter, så nær som stev og litt tulling er noterte for hardingfele, og det er sagt frå i merknadene om oppskrifti er etter tulling, eller om det er restitusjon...Her burde originalane ha vore med. Likeeins burde variantane hjå Lindemann og andre vore med i original. Restitusjonane kunne ha kome i tillegg til originalane. I innleiingi heiter det at "vi fann det best å ta med slåttestevet". Det skulle seia seg sjølv og burde vore gjennomført i enno større mon...''
Spelemenn
Det er skrive opp slåttar etter ei lang rekkje spelemenn heilt attende til 1907. Den eldste spelemannen det er direkte nedskrift etter, er Myllarguten, den yngste Vidar Lande frå Setesdal. Dei er fordelt slik:
Telemark
Det er ikkje skrive opp slåttar etter spelemenn frå Nissedal, Drangedal eller lenger sør i Telemark.
Øyar i Orknøyane
Dette er ei liste over øyar i Orknøyane i Skottland. Orknøyane ligg 16 km nord for det skotske fastlandet og består av over 70 øyar og skjer. 20 av desse er busette. I tillegg til Orkney Mainland finst det tre øygrupper. Nord- og Sørøyane ligg nord og sør for Mainland. Pentland Skerries er ei gruppe mindre øyar i Pentland Firth, eit farleg sund mellom det skotske fastlandet og dei større øyane i Orknøyane, som har nokre av dei kraftigaste tidvasstraumane i Storbritannia. . Stroma vert ofte feilaktig rekna som ein del av Orknøyane, men høyrer til Caithness.
Lista omfattar øyar som er større enn 15 hektar. Alle øyane har vore busette på eitt eller anna tidspunkt sidan steinalderen.
'Ward Hill' eller liknande namn er eit særs vanleg namn på det høgaste punktet på desse øyane. Desse vart nytta som vardar i tidlegare tider.
Kjelder
''
Påskevake
Påskevaka eller påskevigilia er ei gudsteneste som mange kyrkjesamfunn feirar på kvelden påskeaftan. Ho vert feira etter solnedgang, når påskedagen har begynt ifølge tradisjonell kyrkjeleg tidsrekning, som den første feiringa av Kristi oppstode. Messa vert òg kalla påskenattsmesse.
Katolsk liturgi
I katolsk terminologi er vigilia ei gudsteneste dagen, kvelden eller natta før ein kyrkjeleg festdag. Den katolske liturgien for påskevigilia inneheld:
Under påskevigilia ringer kyrkjeklokkene, saman med små handklokker inne i kyrkja, for første gong sidan skjærtorsdagen, medan kyrkjelyden syng «Ære vere Gud i det høgste».
Hey You
«Hey You» er ein song av det britiske bandet Pink Floyd laga av Roger Waters. Songen vart gjeven ut på albumet deira The Wall i 1979, og er første song på den andre plata av dobbeltalbumet. Songen er ikkje med i filmutgåva av albumet, fordi ein meinte at filmen ville bli for lang. Klippet som var meint for filmen kan ein derimot sjå som ekstramateriale på DVD-utgåva av filmen.
Komposisjon
Songen opnar med berre ein akustisk gitar, og ein bass som liknar opninga av «Pigs (Three Different Ones)» som kjem inn like etter. Så kjem synthesizer, vokal og til slutt trommer. I midten av songen er det ein gitarsolo med hovudmelodilinja frå songen «Another Brick in the Wall». Etter dette kjem eit rolegare parti med berre synth, bass og trommer, så eit parti med berre synth og akustisk gitar, før bassen kjem inn på ny. På dette tidspunktet kan ein høyre kviskring i den venstre kanalen, før trommene kjem inn og siste verset startar. Rundt 3:23 ut i songen kan ein høyre ein sonarliknande lyd, som «ping»-lyden som startar «Echoes». Å bruke om att slike effektar var ganske vanleg for Pink Floyd. Generelt sett har songen ei kjensle av fortviling, som så mange andre songar på The Wall.
Medverkande
med:
Personell per Fitch og Mahon.
Too Much Monkey Business
«Too Much Monkey Business» er ein song skriven og spelt inn av Chuck Berry. Songen vart gjeven ut av Chess Records i september 1956 som den femte singelen til Berry. Han vart òg gjeven ut som den tredje songen på det første albumet hans, After School Session, i mai 1957 og på ein EP. Singelen nådde fjerdeplassen på Billboard si Most Played In Juke Boxes-liste, 11. plassen på Most Played by Jockeys-lista og sjuandeplassen på Top Sellers in Stores-lista i 1956.
Innspeling
«Too Much Monkey Business» vart spelt inn 16. april 1956, i Chicago. Innspelinga vart produsert av Leonard Chess og Phil Chess. Med på innspelinga hadde Berry Johnnie Johnson (piano), Willie Dixon (bass) og Fred Below (trommer).
Andre versjonar
Fleire band i den britiske bølgja gav ut versjonar av «Too Much Monkey Business». The Beatles spelte inn sin versjon 3. september 1963, med John Lennon på vokal. Denne vart send på BBC Light Programme Pop Go the Beatles den 10. september. Denne innspelinga vart gjeven ut på albumet Live at the BBC i 1994. The Hollies spelte songen for det andre albumet sitt, In The Hollies Style, i november 1964. The Yardbirds med Eric Clapton brukte songen til å opne konsertane sine på Marquee Club, og eit opptak vart gjeven ut på Five Live Yardbirds. The Kinks spelte inn sin versjon for debutalbumet sitt i 1964 som ein av to Berry-songar på albumet. Den andre var «Beautiful Delilah». The Youngbloods gav ut ein versjon av songen i 1967 på albumet, Earth Music. Eric Clapton spelte inn ein versjon av songen for albumet med same namn i 1984 på Astan records.
The Beatles-versjonen
The Beatles spelte songen på mange av BBC-innspelingane sine, og ein av dei vart gjeven ut på Live at the BBC, spelt inn 3. september 1963.
Påverknad på andre songar
«Too Much Monkey Business» var ei inspirasjonskjelde for Bob Dylan på «Subterranean Homesick Blues». Punkrockaren Johnny Thunders hylla Berry på songen «Too Much Junkie Business», ei blanding av «Pills» av Bo Diddley og «Too Much Monkey Business». Berry sin song danna grunnlaget for «Too Much» av KMFDM, som kom ut på samlealbumet deira 84–86. Songen inspirerte Michael Jackson på «Monkey Business» på albumet hans Ultimate Collection (2004), med tekstlinja «too much monkey business».
Gozo
Gozo (maltesisk Għawdex) er ei øy i Dei maltesiske øyane i Middelhavet i landet Malta. Ho er den nest største øya i øygruppa etter sjølve øya Malta. Samanlikna med naboøya er Gozo meir landleg og kjend for dei vakre åsane.
Eit populært kallenamn på Gozo er «Kalypsoøya», som kjem av staden Ogygia i det greske mytologiske diktet Odysseen. I segna vert øya styrt av nymfen Kalypso som heldt helten i diktet som ein kjærleiksslave i sju år. Ein meiner at Gozo er same stad som Ogygia.
Sjølve øya har i dag kring 31 000 innbyggjarar (heile Malta har 402 000) og innbyggjarane kallar seg gozitanarar. Ho har mange historiske stader som templa Ġgantija, som er den eldste frittståande bygningen og ein av dei eldste religiøse bygningane i verda.
Historie
Gozo har vore busett sidan år 5000 f. Kr. då bønder frå Sicilia i nord kryssa havet til øya. . Desse folka var truleg ein del av den innfødde sicanistamma på Sicilia. Enkelte forskarar meiner at dei første kolonistane kom frå Agrigento-området sidan ein har funne same type keramikk på desse to stadane frå Għar Dalam-perioden. Dei nådde Gozo før Malta, sidan øya ligg nærare Sicilia, og ein meiner at dei budde i grotter i utkanten av dagens St. Lawrence.
Gozo var ein viktig stad for kulturell evolusjon og seint i steinalderen vart Ġgantija-templa bygd. Desse vert rekna som dei eldste frittståande strukturane i verda, i tillegg dei eit av dei eldste religiøse byggverka, sjølv eldre enn pyramidane i Egypt og Stonehenge. Det maltesiske namnet på templa tyder «som høyrer til gigantane» fordi ei segn på Gozo seier at templa vart bygd av gigantar. Ein annan viktig arkeologisk stad på Gozo er steinsirkelen Xagħra frå steinalderen.
I juli 1551 invaderte og plyndra osmanarane og barbareskpiratane under Turgut Reis og Sinan Pasha Gozo og tok dei fleste innbyggjarane, om lag 5000, som slavar og førte dei til Tarhuna Wa Msalata i Libya. Gozo vart så busett igjen mellom 1565 og 1580 av folk frå sjølve Malta og overteke av Maltesarordenen.
Historia til Gozo er sterkt knytt til maltesisk historie, sidan Gozo har vore styrt av Malta i lange periodar, bortsett frå ein kort periode då dei fekk sjølvstyre av Napoleon etter han erobra Malta mellom 28. oktober 1798 og 5. september 1800.
Demografi
I 2005 hadde øya 31 053 innbyggjarar, der 6 414 bur i hovudbyen Victoria, òg kalla Rabat. Summarisk fødselsrate var 7,93, langt lågare enn 9,59 for Malta.
Geografi
Ein av dei flottaste stadane på Gozo er Ramlabukta, med raudoransje sand og krystallklårt turkis vatn. Ei anna flott strand er San Blas like i nærleiken.
Silje Bjerke
Silje Bjerke er ein norsk sjakkspelar og den fjerde som har fått tittelen kvinne-IM i sjakk (WIM) i Noreg. Ho er fødd og har vakse opp i Lørenskog, men er nå busett i Oslo, der ho spelar for Schakklubben av 1911 sitt lag i Eliteserien i sjakk. Bjerke er pr. 1. juli 2009 rangert som den nest sterkaste kvinnelege sjakkspelaren i Noreg, etter WIM Ellen Hagesæther.
I 2005 blei Silje Bjerke den første kvinna som spelte i eliteklassa i NM, etter å ha kvalifisert seg via ein 2. plass i meisterklassa året før. Ho spelte på det norske kvinnelandslaget i sjakkolympiaden (lag-VM i sjakk) i 2002, 2004, 2006 og 2008. Ho har også representert Noreg i bl.a. ungdoms- og junior-VM.
I 2008 deltok Silje Bjerke i den 26. opne internasjonale turneringa i Andorra. Dette enda i hennar første innteikning i tittelen Kvinne-IM i sjakk (WIM). I Sjakkolympiaden i Dresden i november 2008 sikra Bjerke seg WIM-tittelen etter 6,5 av 9 poeng i kvinneklassa.
Bjerke blei tildelt tittelen WIM av Verdssjakkforbundet FIDE måndag 9. mars 2009. Silje Bjerke var dermed Noreg sine fjerde WIM.
Silje Bjerke er gift med sjakkspelaren Torstein Bae.
Korjakfjella
Korjakfjella (russisk Корякское нагорье - Korjakskoje khagorje) er ei fjellkjede i Sibir i Russland. Ho ligg sør for Anadyrelva og nordaust for Kamtsjatkahalvøya. Elvane Main og Velikaja har kjeldene sine i Korjakfjella. Fjellkjeda er den nest største i heile Sibir.
Høre stavkyrkje
Historie
Dette er den andre kyrkja på same staden. Den fyrste kyrkja her var ei lita stolpekyrkje med jordfaste stolpar.
Steinplukkar
Steinplukkar er ei jordbruksmaskin som fjernar småstein frå åkerjord. Steinplukkaren vert slepa etter ein traktor og har skjer eller kraftige tindar som løftar stein frå jorda inn på eit transportbelte (elevator) som fører steinen opp i ei korg bak på maskina, eller over i ein tilhengar dregen av ein annan traktor som køyrer attmed steinplukkaren. Transportbandet er utført som ein soll, for at jorda skal detta gjennom og ikkje verta fjerna saman med steinen.
Høre stavkyrkje
Historie
Under kyrkja er det graver, også for born. Nokre av gravene er brukt for å datere den fyrste kyrkja på staden.
Steinplukkar
Småstein som ligg i overflata vert varma opp av solljoset og kan avgje varme til jorda etter at sola har gått ned om kvelden. I tidlegare tider meinte ein at ein kunne auka veksten ved å spreie småstein på åkeren, men då jordbruket vart mekanisert førte småsteinen til høg slitasje og øydeleggingar på maskinene og ein tok til å fjerna steinen frå åkrane. Heilt fram til 1970-talet vart dette arbeidet utført manuelt, noko som var arbeidskrevjande og difor dyrt. Sjølv om ein hadde fjerna overflatesteinen på ein åker kom det ny stein opp til overflate kvar gong åkeren eller enga vart pløgd på nytt. Telen førte òg ny stein opp overflata, så sjølv om steinplukking reduserte steinmengda vart det aldri heilt steinfritt. På 1970-talet kom dei fyrste steinplukkarane for traktor og på større bruk gjekk ein etter kvart over til mekanisk steinplukking.
Høre stavkyrkje
Historie
På staven inne i preikestolen er det ei runeinnskrift:
Erik Andreas Thomle
Erik Andreas Thomle jr. var norsk jurist, statsarkivar og genealog. Han var son av assessor August Thomle og Helene Marie Fredrikke Binneballe.
Høre stavkyrkje
Historie
Det finst fleire runeinnskrifter rundt i kyrkja, og gamle gjenstandar med slike.
Erik Andreas Thomle
Han vart student frå Nissens latin- og realskole i 1868, ex. philos. i 1869 og cand. jur. med laud 19. desember 1873.
Høre stavkyrkje
Historie
Også i Hegge stavkyrkje er det ei innskrift som er litt overraskande, og som lyder «Erling Arnson skreiv desse runene». Ein skal vere forsiktig med å tolke, men det kan vere same Erling.
Erik Andreas Thomle
Thomle var konstituert sorenskrivar i Holt i 1876, og vart tilsett i Justisdepartementet i 1877. Han vart tilsett som assistent i Riksarkivet i 1879, frå 1881 vart han fast tilsett, i 1886 vart han utnemnd til "fuldmægtig" (frå 1898 kalla archivar). Han var konstituert riksarkivar i 1905, 1911-1912 og i 1913. I 1914 vart han stiftsarkivar (frå 1919 statsarkivar) for Stiftsarkiva i Kristiania. I si tid i Riksarkivet tok Thomle initiativ for å få samla inn landets kyrkjebøker.
Høre stavkyrkje
Historie
Det er ikkje usannsynleg at hertug Skule vart gift i denne kyrkja på 1200-talet. Andre kjelder seier at mor og far til Hertug Skule gifte seg i Høre stavkyrkje på 1200-talet.
Erik Andreas Thomle
Som genealog var Thomle ein av stiftarane av den norske avdelinga av Samfundet for dansk-norsk Genealogi og Personalhistorie i 1879. Han var styremedlem der heilt til den norske avdelinga i 1926 danna si eiga foreining, Norsk Slektshistorisk Forening.
Høre stavkyrkje
Kyrkjebygningen
Den opphavlege takryttaren i kyrkja er no portal inn til kyrkjegarden.
Erik Andreas Thomle
E. A. Thomle publiserte ei rekke monografiar og tidsskriftartiklar, og var redaktør i Norsk tidsskrift for genealogi, personalhistorie, biografi og litteraturhistorie, som kom ut med 16 hefte frå 1906 til 1926. Han var òg med på å gje ut fleire kjeldeskrifter, mellom anna fleire band av Norske Rigs-Registranter og Norske Herredags-Dombøker.
Setning
Setning er ei språkleg ytring som følgjer grammatikalske reglar og kan stå åleine. Ei setning består typisk av minst eit verb, og i språk som krev det, også eit subjekt. Ulike setningar blir ofte skilde frå kvarandre gjennom pausar i tale og teikn og/eller mellomrom i skrift. I skrift med latinske bokstavar markerer ein byrjinga av ein setning med stor bokstav og slutten med eit skiljeteikn, som punktum.
Glasgow
Glasgow voks frå å vere eit bispesete i mellomalderen, og med den seinare etableringa av University of Glasgow, til å bli eit sentrum for transatlantisk handel i løpet av 1800-talet. Med den industrielle revolusjonen vart byen eit senter for ingeniørvitskap og skipsbygging.
Setning
«Nokre vener slåst» er ein typisk norsk setning med subjektet 'Nokre vener' og verbet 'slåst'. «Lo so», '[eg] det veit', er ein italiensk setning der subjektet er innforstått. «Aval én manaivi», 'ho [er] kona mi', er ein tamilsk setning der verbet er innforstått.
Kensuke Nishijima
Kensuke Nishijima er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Glasgow
I 1960-åra hadde han eit folketal på heile 1,1 millionar, og var då den fjerde største byen i Europa, etter London, Paris og Berlin. Dei seinare åra har innbyggjartalet vorte nesten halvert, på grunn av blant anna endringar av bygrensene og generell nedgang i folketalet. Stor-Glasgow hadde ca 1,1 million innbyggjarar i 2004. I dag er byen kjent som den kommersielle hovudstaden i Skottland og er det tredje største turistmålet i Storbritannia etter London og Edinburgh.
Fylkesveg 6956
Fylkesveg 6956 går mellom Sørlia og Tuv i Steinkjer kommune. Vegen er 7,9 km lang.
Glasgow
Byen er har òg ei rekkje utdanningsinstitusjonar, mellom anna fire universitet som alle ligg innan 16 kilometer frå bysentrum:
Historie
Namnet kjem frå skotsk gælisk glas gu, som tyder «grøn senking». Glas gu er første gongen funne i kjelder frå 1116, men før dette hadde busetjinga namnet Cathures, som var eit kumbrisk namn. Det moderne namnet har framleis eit visst hald då byen har over 70 parkar, den eldste er Glasgow Green som er frå 1400-talet.
Staden der Glasgow ligg har vorte brukt som bustad frå førhistorisk tid på grunn av at det var ein eigna vadestad over Clyde, noko som òg gjorde at det var ein naturleg stad for laksefiske. Byen vart grunnlagt av Kentigern av Glasgow på 500-talet. Kentigern fekk òg bygd ei kyrkje i området. Denne kyrkja ligg på same stad som katedralen ligg i dag. Glasgow var i mellomalderen det nest største bispedømet i Skottland. Byen voks opp gjennom mellomalderen og skipinga av University of Glasgow i 1451 og oppgraderinga av bispedømmet til erkebispedømme førte til at byen fekk større religiøs og utdanningsmessig tyding.
Etter at Skottland og England (med Wales) inngjekk Act of Union i 1707, som førte til skipinga av kongedømmet Storbritannia, fekk Skottland tilgjenge til store marknader i Det britiske imperiet. På grunn av at Glasgow hadde gode hamner vart byen ein viktig handelsby for internasjonal handel med tobakk, sukker og bomull til Amerika. Særleg viktig var det at Glasgow, i motsetnad til andre skotske hamnebyar som Dundee og Aberdeen, hadde enkel tilgjenge til Atlanterhavet. Fleire av dei viktigaste gatene i Glasgow er kalla opp etter handelsfolk som vart rike på handel med tobakk frå koloniane i Amerika fram til den amerikanske sjølvstendekrigen starta i 1775. Etter dette vart handelen konsentrert om dei britiske koloniane i Karibia.
På byrjinga av 1700-talet vitja forfattaren Daniel Defoe Glasgow og uttalte at byen var «den finaste og best bygde byen i Storbritannia, med unntak av London». På denne tida var folkesetnaden til byen rundt 12 000 og hadde enno ikkje gjennomgått dei store omveltingane som opplysingstida og den industrielle revolusjonen førte med seg.
Etter industrialiseringa produserte Glasgow blant anna tekstilar og stål som vart eksportert. Etter at Monkland-kanalen vart opna i 1791 fekk byen enkel tilgjenge på jernmalm og kol frå gruver i Lanarkshire. Etter eit omfattande arbeid med å mudre opp Clyde vart skipsbygging ein stor industri langs elva og fleire kjende skip har vorte bygd i og rundt Glasgow, som til dømes RMS «Lusitania», RMS «Queen Elizabeth», RMS «Queen Elizabeth 2» og det kongelege skipet HMY «Britannia». Byen hadde òg ein omfattande industri som bygde lokomotiv. Glasgow passerte Edinburgh som den største byen i Skottland i 1821 og vart omtalt som «the Second City of the Empire» («Den andre byen i riket»), der den første byen var London. På denne tida vart fleire av dei mest markante bygningane og infrastrukturen i Glasgow bygde opp, byen fekk blant anna undergrunnsbane, Glasgow undergrunnsbane, i 1896. Det vart òg bygd ein akvedukt frå Loch Katrine til byen i 1859 som forsynte, og framleis forsyner, innbyggjarane med drikkevatn.
Frå 1840-åra og utover kom mange irske tilflyttarar for å søkja lukka i Glasgow. Det var særleg hungersnauden i slutten av 1840-åra som førte til stor tilflytting, og saman med seinare tilflytting frå Irland har Glasgow ein stor katolsk folkesetnad. Den irske påverknaden i byen er framleis synleg, til dømes gjennom fotballaget Celtic FC.
1900-talet førte med seg både nedgangstider og gjenoppbygging av byen. Etter første verdskrigen leid Glasgow av dei økonomiske nedgangstidene som følgde. Dette førte til ein auke i den radikale sosialismerørsla og ei rørsle kalla «Red Clydeside» vart skapt. Denne rørsla kjempa blant anna for lågare husleige i dei ofte overfylte og forureina bustadstrøka, og dessutan 40 timar arbeidsveke, i denne perioden var det fleire omfattande streikar. Den 31. januar 1919 braut det ut opptøyar i sentrum av byen og så mykje som 90 000 menneske var samla. I frykt for ein bolsjevikliknande revolusjon, og med den russiske revolusjonenen og novemberrevolusjonen i Tyskland friskt i minnet, sende styresmaktene inn soldatar og stridsvogner frå England. Ein ville ikkje sende inn skotske troppar på grunn av at ein frykta at desse kunne sympatisere med opprørarane, difor vart skotske troppar som var i byen nekta å forlate brakkane. Fleire, òg kvinner og born, vart skadde i opptøyane og fleire av dei antekne leiarane vart arrestert og seinare dømde til fleire månader i fengsel.
Tilhøva i byen betra seg fram mot utbrotet av andre verdskrigen og voks på dei økonomiske oppgangstidene som følgde etter slutten av krigen. På 1960-talet opplevde likevel byen at aukande konkurranse frå land som Tyskland og Japan førte til at fleire av dei store industriverksemdene i byen tapte inntekter. Som eit resultat av dette gjekk Glasgow inn i ein lengre periode med økonomisk nedgang, høgare arbeidsløyse, forfall, folketalsnedgang, aukande helsemessige problem og stort press på velferdsgoda. Fleire forslag om korleis byen skulle gjenskape sin gamle stordom vart fremja. Éit av desse forslaga gjekk ut på å rive ned store delar av bygningane i sentrum av byen for å skape eit meir straumlinjeforma sentrum, men dette vart ikkje teke til følgje. Likevel vart store delar av bustadområda nær sentrum rivne på grunn av at desse hadde utvikla seg til å bli slumområde.
Til saman vart omkring 750 000 av innbyggjarane i byen flytta til nye byar som vart oppretta i utkantstrøka. Døme på slike byar er Castlemilk, Drumchapel og Easterhouse. Fleire av dei nye byane låg utanfor bygrensene. Denne utflyttinga er mykje av bakgrunnen for det, tilsynelatande, dramatiske fallet i innbyggjarar som Glasgow opplevde frå omkring ein og ein halv million innbyggjarar på 1930-talet til omkring 600 000 i dag.
Frå 1990-talet og utover opplevde byen igjen økonomisk framgang. Denne framgangen kom blant anna på grunn av auka turisme, som igjen delvis skuldast at byen vart europeisk kulturhovudstad i 1990. Styresmaktene pussa bokstaveleg talt opp fasaden til byen ved å sandblåse gamle bygningar som var vorte svarte av årevis med forureining. Dette førte til at dei sentrale bystrøk vart meir populære som buområde, noko som igjen førte til eit meir levande sentrum. Særleg har områda rundt Clyde vorte modernisert. Desse områda bestod hovudsakleg av industriområde som hadde lege brakk over lengre tid på grunn av nedgangstidene. Dei seinare åra har fleire omfattande leilegheitskompleks vorte bygd langs elva, i tillegg til ei rekkje kontorbygg. Langs elva ligg i dag òg eit stort kurs og konferansesenter, som òg er ein mykje brukt konsertarena, og Glasgow Science Centre.
Heraldikk
Byvåpenet til Glasgow vart godkjent av Lord Lyon King of Arms den 25. oktober 1866. Det inneheld ei rekkje symbol og emblem som har samanheng med livet til vernehelgenen til Glasgow Kentigern og som hadde vorte brukt som offisielt segl før 1866. Emblema symboliserer mirakel som Kentigern skal ha utført.
Nedst i byvåpenet står mottoa til byen Leit Glasgow Flourish (la Glasgow blomstre). Dette skal stamme frå ei preike halden av Kentigern.
Kultur
Glasgow har vore vertskap for Verdsutstillinga i 1888, 1901, 1911 og 1938. Byen var òg Europeisk kulturhovudstad i 1990 og skal òg arrangere samveldeleikane i 2014. Fleire populære band, som Mogwai, Franz Ferdinand, Belle & Sebastian, Travis, Texas og Simple Minds har opphavet sitt i Glasgow.
Byen har òg fleire museum, det fremste er Kelvingrove Art Gallery and Museum, som er den best vitja turistattraksjonen i Skottland. Museet ligg på vestsida av byen like ved University of Glasgow.
Fotball
Glasgow er heimby til dei to største laga i Skottland, Rangars FC og Celtic FC som begge spelar i Scottish Premiar League og i Meisterligaen 2007/2008. Lokaloppgjera mellom desse to klubbane er kjent som Old Firm. Byen er òg heimby til Partick Thistle FC og Queen's Park FC. Glasgow har òg dei tre største fotballstadiona i Skottland: Celtic Park (60 832 sete), Hampden Park (52 500 sete) og Ibrox Stadium (51 082 sete). Hampden Park er òg heimebana til det skotske herrelandslaget i fotball.
Fylkesveg 6956
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 260 i Nord-Trøndelag.
Kensuke Nishijima
Han spela for klubben Gamba Osaka.
Hirohito av Japan
Hirohito var keisar av Japan frå 1926 til han døydde. Han var nummer 124 i rekkja over keisarar av Japan. Etter at han døydde er han i Japan kjend som Shōwa-keisaren. Regjeringstida hans var den lengste til nokon japansk keisar, i ei tid der det japanske samfunnet gjekk gjennom mange endringar.
Hirohito var keisar under andre verdskrig, då den japanske krigsmakta la under seg store delar av Aust-Asia og Stillehavet. Det har vore eit ordskifte om kor mykje ansvar keisaren hadde for det som hende. Mykje av den politiske makta låg hjå militærregjeringa, som kan samanliknast med ein junta. Hirohito hadde trass i dette innblikk i arbeidet og planlegginga deira, oftast utan å protestera. Hirohito vart i byrjinga av si regjeringstid rekna som guddommeleg etter Shinto-religionen, men sa frå seg statusen som guddom etter at krigen var slutt. Han var den fyrste japanske keisaren som tala til folket sitt i radio, i ei tale der han sa frå seg sin guddommelege status. Då han døydde vart han etterfylgd av sonen Akihito av Japan.
Sputnik Planitia
Sputnik Planitia (tidlegare Sputnik Planum) er ei isslette på dvergplaneten Pluto. Sletta er rik på nitrogen, og det er vorte observert noko som kan vera isbrear av frose nitrogen som har utlaup i Sputnik Planitia.
Ben More ved Crianlarich
Ben More (skotsk-gælisk Beinn Mhòr, ‘det store fjellet’) er eit fjell i den sørlege delen av dei skotske høglanda, nær Crianlarich. Det er det høgste av dei såkalla Crianlarich-fjella aust for den vesle landsbyen, og den høgste toppen i Loch Lomond and The Trossachs nasjonalpark[. Det finst ikkje høgre fjell enn dette lenger sør i Storbritannia. Det er skilt frå Stob Binnein av Bealach-eadar-dha Beinn, ‘passet mellom dei to fjella’.
Den enklaste ruta opp byrjar på Benmore Farm på A85-vegen. Fyrst må ein følgje stigen som fører ein opp Benmore Burn, før ein forlèt han og byrjar å gå oppover den nordvestre ryggen på Ben More. Denne ryggen er svært bratt, med ei stiging på 1000 m på omtrent 4 km. Den nordaustre ryggen kan vere eit godt alternativ. Han er mindre bratt, men steinete. For å kome til denne, må ein følgje bekken Allt Coire Chaorach, før ein skjer av ved Sròn nam Fòirsairean når ein har kome forbi skogfeltet som dekkjer dei nedre bakkane på denne sida av. Denne ruta er rundt 5 km lang.
Toppen på Ben More vert ofte nådd i samanheng med Stob Binnein ved å gå ned til Bealach-eadar-dha Beinn og deretter opp på den andre toppen. Deretter kan ein gå direkte frå passet og ned til Benmore Burn.
Nordsida av Ben More har eit felt med snø som brukar lang tid på å forsvinne og som – eineståande i dei sørlege høglanda – er namngjeve på eit 1:25 000-kart. Feltet vert kalla Cuidhe Chrom («den krokete kransen»), grunna forma det har på seinvåren/tidlegsommaren. Dette feltet forsvinn oftast ikkje før i juni, og nokre goner ikkje før i juli. Namnet Cuidhe Chrom finn ein også på Lochnagar og Cairngorm.
I januar 1973 styrta eit fly på fjellet og to pilotar og to passasjerar mista livet i ulukka.
Irskesjøen
Irskesjøen (engelsk The Irish Sea, irsk Muir Éireann eller Muir Meann; skotsk-gælisk Muir Eireann; walisisk: Môr Iwerddon, manx: Mooir Vannin) er eit havområde mellom øya Irland og Storbritannia. Det er forbunde til Atlanterhavet via St George's Channel mellom Republikken Irland og Wales og Cornwall i sør og via North Channel mellom Nord-Irland og Skottland i nordaust. Isle of Man ligg midt i Irskesjøen. Området er svært økonomisk viktig for handel, skipsfart og transport, fiske og kraftproduksjon i form av vindkraft og atomkraft i området. Det har lenge vore snakk om å byggje ein 80 km lang jernbanetunnel frå Storbritannia til Irland. Den årlege trafikken mellom dei to øyane utgjer 12 millionar passasjerar og 17 millionar tonn med varer.
Skipsfart
Irland har ingen tunnel- eller brusamband til kontinentet. Dermed består store delar av tungtransporten via sjøen. Dei nordirske hamnene handsamar 10 millionar tonn med gods til og frå Storbritannia kvart år, medan hamnene i Republikken Irland handsamar 7,6 millinonar tonn.
Liverpool handsamar 32 millionar tonn gods og 734 000 passasjerar kvart år. Hamna Holyhead handsamar det meste av passasjertrafikken frå Dublin og Dún Laoghaire og 3,3 millionar tonn med gods.
Ferjesamband frå Storbritannia til Irland via Irskesjøen inkluderer ruter frå Swansea til Cork; Fishguard og Pembroke til Rosslare; Holyhead til Dún Laoghaire; Holyhead til Dublin; Stranraer til Belfast og Larne; og Cairnryan til Larne. Det er òg samband mellom Liverpool og Belfast via Isle of Man eller direkte frå Birkenhead (Liverpool). Ei av dei største bilferja i verda «Ulysses» (1300 bilar og 260 lastebilar ) frå Irish Ferries trafikkerer ruta Dublin–Holyhead.
Indonesia
Republikken Indonesia (indonesisk Republik Indonesia) er eit land i Søraust-Asia og Oseania. Landet er verdas største øystat, bygt opp av 17 508 store og små øyar, der Sumatra, Java, Sulawesi, Kalimantan og Papua er dei største. Indonesia er med 240 millionar innbyggjarar det fjerde mest folkerike landet i verda, og er det landet der det bur flest muslimar, endå landet ikkje offisielt er ein islamsk stat. Hovudstaden er Jakarta.
Indonesia grensar mot Malaysia på øya Kalimantan, med Papua Ny-Guinea på øya Papua, og med Aust-Timor på Timor-øya. Andre naboland er Singapore, Filippinane, Australia, og dei indiske Andaman- og Nikobar-øyane.
Det indonesiske arkipelet har vore ein viktig handelsregion i alle fall sidan det sjuande hundreåret. På den tida handla Srivijaya-kongedømet aktivt med Kina og India. Over tid tok lokale hovdingar også til seg indisk kultur, religion og politiske modellar frå dei tidlege hundreåra etter vanleg tidsrekning, og hinduiske og buddhistiske kongedøme blømte.