cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hugh Trevor-Roper
Liv og gjerning
Under 2. verdskrigen jobba Trevor-Roper i Secret Intelligence Service, der han ei tid arbeidde med å sikre radiokommunikasjonen, seinare med å dekode meldingar utsende frå den tyske kontraspionasjen, Abwehr.
I 1945 fekk Trevor-Roper i oppdrag å undersøke tilhøva kring Adolf Hitlers død, og motbevise Sovjetunionen sine påstandar om at Hitler var i live og budde einkvan staden hos vestmaktene. Arbeidet sette han i stand til skrive si mest kjende bok, The Last Days of Hitler, der han fylgde Hitler i hans ti siste levedagar. Etter utgjevinga mottok Trevor-Roper dødstruslar frå Stern-banden, som meinte Trevor-Roper la for mykje vekt på Hitlers karisma, og samstundes hadde friteke det tyske folk.
Hovudtemaene i tidleg europeisk historie var for Trevor-Roper intellektuell vitalitet, religionsstridar og avvik mellom protestantiske og katolske statar, der dei sistnemnde var frågått av fyrstnemnde både økonomisk, politisk og konstitusjonelt. Europeisk oversjøisk ekspansjon var ei av fleire fylgjer av desse prosessane. Ekspansjon var eit hovudelement i tidleg moderne europeisk historie. Her sikta han både til kolonibygginga og den intellektuelle utvidinga med reformasjon, nasjonalistisk tenking og opplysningsideane. Hekseforfylgjingane på 15-1600-talet såg Trevor-Roper som reaksjon mot den gryande veksten i ulike doktrinar, og som kunne sporast tilbake til striden mellom det fornuftsbaserte verdssynet hevda av Erasmus frå Rotterdam og andre humanistar, retta mot dei åndelege verdiane i reformasjonen.
Trevor-Roper uttala at historie må forståast som ein kunst og ikkje som vitskap og hevda at førestillingsevna var den største nøkkelevna hos ein historikar. Historia var full av kontingens og forteljinga om fortida var korkje ei om vedvarande framgang eller om forfall, men utslag av hendingar og særleg av personar sine val på gjeldande tid. Sjølv om Trevor-Roper erkjende sosiale trendar sin innverknad på historia, var det individuelle handlingar som utgjorde forskjell. Trevor-Roper føretrekte artikkelen framfor boka som medium. I sine artiklar om sosialhistorie i 1950- og 60-åra var han under auka påverknad frå den franske «Annales-skulen», særleg Fernand Braudel, og gjorde mykje for å introdusere Annales-skulen til engelskspråkleg allmente.
Trevor-Roper fann i disputten mellom puritanar og arminiar den viktigaste grunnen til den engelske borgarkrigen. Usemja dreia seg om saker som fri vilje kontra predestinasjon, om preiker og betydninga av sakramenta, fyrst seinare handla striden om Church of England. Puritanarane ynskte ei desentralisert og meir likeverdig kyrkje med vekt på lekfolket, medan arminiarane ynskte ei ordna kyrkje med eit fast hierarki med biskopar på toppen og vektlegging på guddomleg rett og frelse gjennom den frie viljen.
Som historikar i engelsk historie vart Trevor-Roper særleg berømt for sine disputtar med samtidige historikarar som Lawrence Stone og Christopher Hill. Deira materialistiske forklaringar til den engelske borgarkrigen angreip han med entusiasme. Trevor-Roper gjekk sterkt i møte med kristensosialisten Richard Tawney, Hill og Stone, som la til grunn at den britiske adelen var på veg oppover økonomisk i hundreåret føre den engelske borgarkrigen. For desse historikarane var dette ein viktig grunn til borgarkrigen i 1642. Trevor-Roper hevda at medan folk i embetsposisjon og sakførarar vart rikare, opplevde den lågare landadelen nedgang, og at det var ei årsak til borgarkrigen. Ei tredje gruppe, J. H. Hexter og Geoffrey Elton, hevda borgarkrigen ikkje kom av korkje.
Trevor-Roper angreip historiefilosofar som Arnold J. Toynbee, marxistiske Edward H. Carr og kollegaen A.J.P. Taylor for deira oppfatningar om grunnane til den andre verdskrigen.
Doris Lessing
Doris May Lessing var ein britisk forfattar.
Hugh Trevor-Roper
Liv og gjerning
I 1979 vart han adla, og valde tittelen Baron Dacre of Glanton. Han døydde i Oxford i 2003.
Doris Lessing
Lessing var fødd i Kermanshah i Persia og voks opp i Sør-Rhodesia. Ho slo seg ned i London i 1949 og den første romanen hennar, The Grass Is Singing, kom ut året etter. Gjennombrotet sitt fekk ho med The Golden Notebook (1962).
Bakgrunn
Doris Lessing var dotter av kaptein Alfred Tayler og Emily Maude Tayler (fødd McVeagh). Foreldra var britiske, men Lessing blei fødd i Kermanshah i dåverande Persia, der faren arbeidde for Imperial Bank of Persia. Foreldra hadde møtt kvarandre på Royal Free Hospital i London der faren, som hadde kjempa i første verdskrigen, kom seg etter amputasjonen av ein fot. Mora var sjukepleiar der.
I 1925 flytta familien til den britiske kolonien Sør-Rhodesia (no Zimbabwe) for å dyrka mais rundt 400 hektar villmark som faren hadde kjøpt. Gardbruket var hardt og gav lite inntekter.
Doris gjekk på ein katolsk skule i den sør-rhodesiske hovudstaden Salisbury (no Harare). Som trettenåring slutta ho på skulen og tok deretter han om utdanninga si på eiga hand. Ho forlét heimen då ho var femten og arbeidde som barnepassar. Ho byrja lesa stoff om politikk og sosiologi som arbeidsgjevaren gav henne. På denne tida byrja ho også å skriva.
I 1937 flytta Doris til Salisbury for å bli telefonist. Ho blei gift med Frank Wisdom, som ho fekk to barn med (John, fødd i 1940 og Jean, fødd i 1941). Ekteskapet enda i 1943.
Doris var blitt med i den vensteorienterte Left Book Club, der ho møtte sin framtidige andre ektemann, Gottfried Lessing. Dei fekk eit barn saman, (Peter, føddi 1946), men skilde lag i 1949. Doris Lessing gifta seg ikkje opp att. Ho hadde eit forhold til RAF-mannen John Whitehorn (bror til journalisten Katharine Whitehorn), som var stasjonert i Sør-Rhodesia, oog skreiv nitti brev til han mellom 1943 og 1949.
21. august 2015 blei delar av overvakingsmappa til Lessing, utført av MI5 og MI6, gjort offentleg Rapporten viste at Lessing blei overvaka i rundt tjue år, frå byrjinga av 1940-åra. Grunnen skal ha vore tilknytinga hennar til kommunismen og den anti-rasistiske aktivismen hennar.
Forfattarskap
Doris Lessing byrja selja soger til blad då ho var femten. Ho gav ut sin første roman, The Grass Is Singing, i 1950. Boka skildra oppveksten hennar i Sør-Rhodesia. Verket som gjorde henne internasjonalt kjend, The Golden Notebook, kom ut i 1962. Gjennom karrieren sin gav ho ut over 50 romanar, nokre av dei under pseudonym.
Forfattarskapen til Lessing er gjerne delt inn i tre ulike fasar:
I den kommunistiske fasen sin (1944–56) skreiv Lessing hovudsakleg radikal litteratur om samfunnstilhøve, eit tema ho kom tilbake til i The Good Terrorist (1985).
Frå 1956 til 1969 hadde ho ein psykologisk fase som omfatta Golden Notebook og Children of Violence-kvartetten.
Seinare kom ein sufi-inspirert fase som ho brukte i Canopus in Argos, ein serie av science fiction (eller space fiction, som ho sjølv føretrekte).
I 1982 gav Lessing ut to romanar under pseudonymet Jane Somers for å demonstrera kor vanskeleg det kunne vera for nye forfattarar å få verka sine gjevne ut. Romanane blei refuserte av Lessing sin eigen forleggjar, men blei godtekna av ein annan i Storbritannia, Michael Joseph, og av Alfred A. Knopf i USA. The Diary of a Good Neighbour kom ut i 1983 og If the Old Could i 1984, begge under namnet Jane Somers. I 1984 blei begge romanane gjevne ut som ei bok med tittelen The Diaries of Jane Somers: The Diary of a Good Neighbour and If the Old Could og med Doris Lessing oppgjeven som forfattar.
Krigsfange
Krigsfange er ein soldat som er teken til fange av fiendtlege styrkar under eller like etter ein væpna konflikt.
Krigsfangar er verna gjennom internasjonale lover som skal sikre at fangane vert handsama på ein human måte. Denne lova trer i kraft så snart ein stridande person er teken til fange, og lova er verksam inntil personen ikkje lenger sit i fangenskap. Blant dei viktigaste reglane er at ein fange ikkje kan utsetjast for noka form for tortur, og at dei ikkje kan tvingast til å oppgje meir informasjon enn sitt eige namn, fødselsdato, militær grad og tenestenummer dersom noko slikt finst. Uvæpna ikkje-stridande som vert tekne til fange under ein væpna konflikt vert ikkje rekna som krigsfangar, men desse er verna av andre lover. Grove overgrep mot krigsfangar vert klassifiserte som eit krigslovbrot.
For å kunne bli rekna som krigsfange må fangen ha tatt del i militære operasjonar i høve til krigen sine lover og reglar. Fangen må vere ein del av dei militære styrkane til eit land, bere uniform og bere våpen openlyst. Terroristar, gerilja-soldatar og spionar kan derfor ikkje reknast som krigsfangar i normal forstand. Dette vert ikkje alltid handheva like strengt overalt, då terroristar og gerilja-soldatar sjeldan brukar ein lett gjenkjenneleg uniform, men dei kan likevel få innvilga status som krigsfange.
I ein del tilfelle vert mangelen på uniformer hos irregulære grupperingar oppvege ved at dei ber armbind eller eit anna gjenkjenneleg merke. Årsaka til desse krava er at det er i strid med krigslovene dersom dei stridande vekslar mellom militær og sivil status. Dei må vere anten det eine eller det andre. Dette er for å verne den sivile folkesetnaden på best mogeleg måte. At soldatar forkler seg som sivile er eit krigslovbrot.
Münchenbuchsee
Münchenbuchsee er ein kommune i Bern-Mittelland i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 564 meter over havet, om lag 10 km nordvest for Bern.
Målaren Paul Klee vart fødd i Münchenbuchsee.
Shirehest
Shirehest eller berre shire er ein stor arbeidshest frå Dei britiske øyane. Han vert rekna for å vere den største av alle hesterasane. Vaksne hestar veg over 1000 kg.
Skildring
Shirehesten er ein stor, tung og muskuløs hesterase. Ein utvaksen hingst skal vere minst 173 cm og ei utvaksen hoppe skal vere minst 163 cm i mankehøgd. Nokre individ er over 180 cm i mankehøgd. Hovudet er langt med lett konveks form. Fargen er brun, svart eller skimla, medan kvite teikningar som bles eller sokkar er vanleg.
Masaaki Higashiguchi
Masaaki Higashiguchi er ein japansk fotballspelar.
Shirehest
Utbreiing
På 1960-talet var talet på shirehestar gått ned frå fleire millionar til nokre få tusen, og eit storstilt redningsarbeid var sett i gang. I dag finst shirehesten over store delar av verda, også i Noreg. Både Noreg, Sverige og Danmark har eigne shirehestforeiningar.
Bruk
På Dei britiske øyane er shirehesten mellom anna i bruk i landbruket i liten skala, og han vert brukt i trekkdemonstrasjonar og pløyekonkurransar. Medan han tidlegare var mykje brukt som bryggjerihest, nyttar i dag berre ei handfull bryggjeri shirehestar.
Café Point
Café Point er eit nes som ligg 2 nautiske mil sør for Zapato Point og 2 nautiske mil aust for Isla Nansen Sur på vestkysten av Graham Land. Det vart kartlagd av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache 1897–99; namnet finst på eit argentinsk kart frå 1954.
Musikkgruppa Gong
Gong er ei internasjonal progressiv rock-gruppe som nyttar element av jazz og space rock i musikkstilen sin. Gruppa vart skipa i Paris i 1967 av den australske musikaren Daevid Allen og den engelske vokalisten Gilli Smyth. Bandmedlemmar har mellom andre vore Didier Malherbe, Pip Pyle, Steve Hillage, Mike Howlett, Pierre Moerlen, Bill Laswell og Theo Travis. Andre som har spelt med Gong på scenen er mellom andre Don Cherry, Chris Cutler, Bill Bruford, Brian Davison, Dave Stewart og Tatsuya Yoshida.
Skogadalsbøen
Skogadalsbøen er ei turisthytte i Luster kommune i Vestland, som ligg 834 m.o.h. i Utladalen i Jotunheimen.
Musikkgruppa Gong
Debutalbumet til Gong, Magick Brother i 1970, hadde ein psykedelisk popstil. Året etter gav dei ut Camembert Electrique med ei meir psykedelisk rock/space rock-stil, som dei kom til å bli mest assosiert med. Mellom 1973 og 1974 gav Gong ut det mest kjende verket sitt, den allegoriske Radio Gnome Invisible-trilogien, som skildra eventyra til Zero the Hero, Good Witch Yoni og Pot Head Pixies frå planeten Gong.
Skogadalsbøen
Hytta høyrer til Den Norske Turistforening (DNT). Skogadalsbøen var opphavleg ei seter, og den fyrste hytta vart bygd i 1888. Seinare er hytta vorte utvida fleire gonger. I 2013 hadde hytta 3 500 overnattingar.
Sophia Loren
Sofia Costanza Brigida Villani Scicolone er ein italiensk skodespelar.
Loren vann Oscar for beste kvinnelege hovudrolle for rolla som Cesiria i filmen To kvinner (1960). Ho har fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame. I 1999 vart Loren kåra til tidenes 21. største kvinnelege filmlegende av Det amerikanske filminstituttet.
I 2008 spelte Loren i musikalen Nine saman med Oscar-vinnarane Daniel Day-Lewis, Marion Cotillard, Penélope Cruz, Judi Dench og Nicole Kidman med Oscar-nominerte Kate Hudson og Grammy Award-vinnaren Fergie i biroller. Filmen hadde premiere i november 2009.
Musikkgruppa Gong
I 1975 slutta Allen og Smyth i bandet, som heldt fram utan dei, og gav ut ei rekkje jazzrockalbum leia av trommeslagaren Pierre Moerlen. Denne inkarnasjonen vart etter kort tid kjend som Pierre Moerlen's Gong. Samstundes skipa Smyth Mother Gong, medan Allen sette i gang ei rekkje avleiarar, som Planet Gong, New York Gong og Gongmaison, før han kom attende for å leie Gong igjen i 1990 og fram til han døydde i 2015. Allen oppfordra bandet til å halde fram og dei gav ut albumet Rejoice! I'm Dead! i september 2016.
Krossvedslekta
Krossvedslekta (Viburnum) er ei planteslekt i moskusurtfamilien.
Musikkgruppa Gong
Verkelege Gong kjem i gang (1969–71)
I august 1969 inviterte filmregissøren Jérôme Laperrousaz, ein nær ven av paret, dei attende til Frankrike for å spele inn musikken for ein film om eit motorsykkelløp han planla. Det vart ikkje noko av det på den tida, men dei vart så møtt av Jean Karakos frå det nyoppretta, sjølvstendige selskapet BYG Actuel med førespurnad om å spele inn eit album, og eit nytt, elektrisk Gong vart då skipa i Paris. Dei henta inn den første rytmeseksjonen sin med Christian Tritsch (bass) og Rachid Houari (trommer og perkusjon) og tok kontakt att med saksofonisten Didier Malherbe, som dei hadde møtt i Deià. Tritsch vart ikkje klar i tide for innspelinga, så Allen spelte bass sjølv. Albumet, kalla Magick Brother, var ferdig i oktober.
Krossvedslekta
Artane i slekta er lauvfellande eller eviggrøne buskar og små tre. Årsskota er glatte eller hårete. Vinterknoppane har skjold eller er nakne. Blada er motstilte og kan vera heile, eller ha tre eller fem flikar. Blomestanden er ein kvast eller halvskjerm. Blomane er små, femtalige og tvikjønna. Av og til sit det store, sterile blomar ytst i blomestanden. Frukta er ei raud eller svart steinfrukt med storleik som eit bær.
Musikkgruppa Gong
Verkelege Gong kjem i gang (1969–71)
Det nye Gong spelte den første konserten sin på BYG Actuel-festivalen i den vesle belgiske byen Amougies, den 27. oktober 1969, i lag med Danny Laloux på jakthorn og Dieter Gewissler og Gerry Fields på fiolin, og vart introdusert til scenen av ein forvirra konferansier, Frank Zappa. Magick Brother kom ut i mars 1970 etterfølgd av singelen «Est-Ce Que Je Suis; Garçon Ou Fille?» med «Hip Hip Hypnotise Ya», som igjen hadde med Laloux og Gewissler. I oktober flytta bandet inn i eit tomt 12 rom stort hus kalla Pavillon du Hay, nær Voisines og Sens, 120 km søraust for Paris. Dei hadde base der fram til tidleg i 1974.
Chrome Dreams
Chrome Dreams er eit album frå 1977 av Neil Young som aldri vart gjeve ut.
Musikkgruppa Gong
Verkelege Gong kjem i gang (1969–71)
Houari slutta i bandet våren 1971 og vart erstatta av den engelske trommeslagaren Pip Pyle, som Allen hadde blitt introdusert for av Robert Wyatt under innspelinga av det første soloalbumet hans, Banana Moon. Den nye besetninga spelte inn eit filmmusikkalbum for ein film av Laperrousaz, no kalla Continental Circus, og spelte på den andre Glastonburyfestivalen, som seinare kom ut på Glastonbury Fayre. Dei byrja så arbeidet på det neste studioalbumet deira, Camembert Electrique, som seinare vart av Allen vart kalla «det første verkelege bandalbumet». Det etablerte ein progressiv spacerock-stil, som dei kom til å bli kjende for. Den hausten la dei ut på den første britiske turneen sin. Men mot slutten av året slutta Pyle i gruppa og vart erstatta av ein annan engelsk trommeslagar, Laurie Allan.
Krossvedslekta
Dei fleste artane finst i tempererte område på den nordlege halvkula, men nokre av dei veks i tropiske fjellområde i Mellom- og Sør-Amerika og Søraust-Asia. I Afrika finst dei i nordvest. Det er tre europeiske artar: Krossved, filtkrossved og laurbærkrossved. Berre krossved veks naturleg i Noreg, men filtkrossved finst forvilla fleire stader.
Chrome Dreams
Albumet vart gjeve ut som på ei acetatplate og eit dokument som følgde denne gav inntrykk av at Young hadde gjeve albumet den offisielle tittelen Chrome Dreams. Det finst mange uoffisielle utgåver av Chrome Dreams.
Musikkgruppa Gong
Radio Gnome Invisible-trilogien (1972–74)
I 1972 skjedde det fleire endringar i besetninga til Gong. Laurie Allan slutta i april og vart erstatta av Mac Poole, så Charles Hayward og så Rob Tait, før han kom attende igjen på slutten av året. Gilli Smyth var borte ei tid og drog attende til Deià for å ta seg av sonen til ho og Daevid Allen, og vart erstatta av Diane Stewart, som var kjærasten til Tait og ekskona til Graham Bond. Christian Tritsch flytta over til gitar og vart erstatta på bass av den tidlegare Magma-medlemmen Francis Moze, medan lydbiletet til bandet vart utvida med ein synthesizerspelar, Tim Blake.
Krossvedslekta
Krossvedslekta blei tidlegare rekna til kaprifolfamilien (Caprifoliaceae). Fylogenetiske studiar viste at Viburnum var ei søstergruppe til alle andre arter i moskusurtfamilien, og nokre systematikarar har plassert dei i ein eigen krossvedfamilie (Viburnaceae).
Chrome Dreams
23. oktober 2007 gav Neil Young ut eit nytt album kalla Chrome Dreams II.
Musikkgruppa Gong
Radio Gnome Invisible-trilogien (1972–74)
I oktober vart dei ein av dei første artistane som fekk kontrakt med Richard Branson sitt Virgin Records, og seint i desember reiste dei til Virgin sitt Manor Studio i Oxfordshire i England, for å spele inn det tredje albumet sitt, Flying Teapot. Mot slutten av innspelinga fekk dei med seg den engelske gitaristen Steve Hillage, som dei hadde møtt nokre veker tidlegare i Frankrike då han spelte med Kevin Ayers, og som hadde erstatta Mike Oldfield i bandet til Ayers. Han kom for seint til å bidra mykje til albumet, men vart etter kort tid ein viktig del av stilen til Gong.
Krossvedslekta
Slekta har truleg oppstått og utvikla seg i fjellskogane i Søraust-Asia. Fleire linjer har spreidd seg herfrå til dei tempererte delane av Asia. Dei har vandra vidare vestover til Europa og austover ved hjelp av Beringlandbrua til Amerika og derfrå vidare sørover til tåkeskogane i Andes. Skiftet frå tropisk til temperert klima har fleire gonger medført at bladforma har endra seg frå elliptiske, heilranda blad til flika og tanna.
Chrome Dreams
Songar
Chrome Dreams inneheldt mange songar som ikkje enno er gjeven ut. Versjonen av «Powderfinger» var ein akustisk versjon, medan «Sedan Delivery» er ein langsamare versjon enn den som er på Rust Never Sleeps, samt at han inneheld eit ekstra vers. «Pocahontas» er den same versjonen som på Rust Never Sleeps utan ekstraspor. «Hold Back the Tears» er ein heilt annan versjon enn den som er på American Stars 'N Bars, òg denne med eit ekstra vers. «Too Far Gone» vart først gjeven ut i 1989 på Freedom. På Chrome Dreams vert denne spelt av Crazy Horse-medlem Frank «Poncho» Sampedro i lag med Young på ein mandolin frå 1917. «Stringman» er ein pianoballade som vart skriven for Jack Nitzsche og som var eit konsertopptak frå den europeiske turneen til Young i 1976 med ekstra lydspor frå studio. 18 år seinare spelte Young songen på Unplugged. «Homegrown» er ein annan miks enn versjonen på American Stars 'n Bars. Resten av songane er for det meste identisk til albuma som dei vart gjevne ut på seinare.
Musikkgruppa Gong
Radio Gnome Invisible-trilogien (1972–74)
Flying Teapot kom ut 25. mai 1973, og var den første delen av Radio Gnome Invisible-trilogien, som framstilte Gong-mytologien som Allen utvikla. Den andre delen, Angel's Egg, kom ut i desember, men no med den «klassiske» rytmeseksjonen med Mike Howlett på bass og Pierre Moerlen på trommer. Tidleg i 1974 slutta Moerlen for å arbeide med det franske samtidsmusikkensemblet Les Percussions de Strasbourg og Smyth slutta for å føde hennar og Allen sin andre son. Dei vart igjen erstatta av Rob Tait og Diane Stewart, og bandet flytta frå den franske basen sin i Pavillon du Hay til ein engelsk ein i Middlefield Farm, nær Witney i Oxfordshire. Moerlen, og seinare Smyth, kom attende for å fullføre trilogien med albumet You, men då albumet kom ut, i oktober 1974, var Moerlen attende med Les Percussions de Strasbourg og Smyth hadde slått seg ned permanent i Deià med dei unge sønene. Før turneen for You, vitja Allen Smyth og sønene i Deià, medan resten av bandet, inkludert Moerlen, spelte in grunnspora for det første soloalbumet til Hillage, Fish Rising. Moerlen vart opphavleg erstatta i gong av ei rekkje folk (Chris Cutler, Laurie Allan og Bill Bruford) før den tidlegare Nice og Refugee-trommisen Brian Davison tok jobben tidleg i 1975. Smyth var alt blitt erstatta av kjærasten til Hillage, Miquette Giraudy.
I juni 1974 kom Camembert Electrique ut i Storbritannia på Virgin til ein pris på berre 59 pence, det ein typisk singel kosta på denne tida. Dette var eit marknadsføringstriks som dei før hadde nytta på Faust og kom til bruke igjen på eit reggaesamlealbum i 1976. Desse særs billige albuma selde i store mengder, men på grunn av den låge prisen, fekk dei ikkje tilgang til albumlistene. Håpet var at fansen ville bli oppfordra til å kjøpe dei andre albuma til gruppa til vanleg pris.
Daevid Allen sluttar og Shamal (1975–76)
Aukande krangling i bandet førte til at Tim Blake vart beden om å slutta i februar 1975 under øvingar for ein turné. Han vart ikkje erstatta. Så, på ein konsert i Cheltenham den 10. april, dagen før utgjevinga av Steve Hillage sitt Fish Rising, nekta Daevid Allen å gå på scenen og hevda at «eit kraftfelt» hindra han, og han slutta òg i bandet. Dei andre valde å halde fram utan han.
Pierre Moerlen's Gong og andre avleiingar (1976–80)
Av kontraktsårsaker var namnet Gong i drift dei neste to åra, men bandet var no i røynda Pierre Moerlen's Gong, og hadde lite å gjere med den psykedeliske spacerocken til Daevid Allen. Moerlen skipa ein ny perkusjonsbasert besetning med broren Benoit Moerlen, den framtidige Weather Report-perkusjonisten Mino Cinelu, gitaristen Allan Holdsworth og Flying Teapot-bassisten Francis Moze for å spele inn albumet Gazeuse! seint i 1976. Malherbe, Holdsworth, Moze og Cinelu slutta alle kort tid etterpå, men Moerlen heldt bandet gåande med den amerikanske bassisten Hansford Rowe fram til seint i 1980-åra. For å unngå forvirring vart det først kjend som Gong-Expresso og så, frå 1978, som Pierre Moerlen's Gong. Eit siste album, Pentanine, vart spelt inn i 2002 med russiske musikarar før Moerlen brått døydde i mai 2005, berre 53 år gammal.
Gong vart samla att i Paris i mai 1977 med mange av dei lause trådane som hadde utvikla seg og det vart igjen eit band leia av Daevid Allen. Resultatet vart ein konsert med bidrag av Tim Blake, Lady June, Strontium 90, Steve Hillage, 'Shamal Gong', Gong-Expresso, Daevid Allen og Euterpe, og høgdepunktet var Trilogy Gong, den klassiske besetninga med Allen, Smyth, Malherbe, Blake, Hillage, Giraudy, Howlett og Moerlen. Framføringa deira vart dokumentert på konsertalbumet Gong est Mort, Vive Gong. Strontium 90 var det kortvarige bandet til Mike Howlett, som var kjend for å ha to bassistar, og for å introdusere Police-medlemmane Sting og Stewart Copeland for den framtidige gitaristen deira, Andy Summers.
Daevid Allen fortsette å utvikle Gong-mytologien på soloalbuma sine og med dei to nye banda: Planet Gong (1977), som bestod av Allen og Smyth som spelte med det britiske festivalbandet Here & Now og New York Gong (1979), som bestod av Allen og dei amerikanske musikarane som sidan skipa bandet Material. Samstundes skipa Gilli Smyth Mother Gong med den engelske gitaristen og produsenten Harry Williamson og Didier Malherbe, og spelte i Spania og England. Allen var særs nøgd med dei mange gruppene og rekna rolla si på den tida som ein opphavsmann som reiste verda rundt og etterlet seg aktive Gong-tilknytte band i kjølvatnet sitt.
Gongmaison og sameining (1989–92)
Etter å ha vore det meste av 80-talet i heimlandet Australia, drog Allen attende til Storbritannia i 1988 med eit nytt prosjekt, The Invisible Opera Company of Tibet, der nokre av medlemmane var fiolinisten Graham Clark og Gong-saksofonisten Didier Malherbe. Dette glei over til å bli Gongmaison i 1989, med Harry Williamson frå Mother Gong og ein techno-aktig stil med elektroniske rytmar, i tillegg til live perkusjon frå Shyamal Maïtra. I 1990 vart Gong-namnet henta fram for ein enkel TV-konsert med ei besetning som bestod av Allen, Smyth og Malherbe, i tillegg til den tidlege 70-tals trommeslagaren Pip Pyle og tre medlemmar frå Here & Now: Stephen Lewry (sologitar), Keith Bailey (bass) og Paul Noble (synth). I april 1992 vart Gongmaison Gong permanent med den kombinerte besetninga Allen, Malherbe, Bailey og Pyle, i tillegg til Graham Clark og Shyamal Maïtra frå Gongmaison. I lag spelte dei inn albumet Shapeshifter (sidan kalla Radio Gnome Invisible, Part 4) og turnerte mykje.
25-årsjubileum (1994) og verdsturnear (1996–2001)
I 1994 feira Gong 25-årsjubileum me ein konsert i London der Gilli Smyth, bassisten Mike Howlett og sologitarist Stephen Lewry frå Here & Now deltok. Dette danna grunnlaget for bandet som turnerte verda over frå 1996 til 2001, med Pierre Moerlen i staden for Pip Pyle på trommer frå 1997 til 1999. Albumet Zero to Infinity kom ut i 2000, speelt inn med besetninga Allen, Smyth, Malherbe og Howlett, i tillegg til dei nye Theo Travis på saksofon og Chris Taylor på trommer. Denne besetninga var unik i bandhistoria fordi dei hadde to saksofonistar/fløytistar.
Acid Mothers Gong (2003–04)
I 2003 vart det ei radikal endring i besetninga, inkludert Acid Mothers Temple-medlemmane Kawabata Makoto og Cotton Casino, i tillegg til University of Errors-gitaristen Josh Pollock. Sonen til Allen og Smyth, Orlando spelte trommer på studioalbumet Acid Motherhood i 2004, men på dei påfølgjande konsertane bestod rytmeseksjonen av Ruins-trommeslagaren Tatsuya Yoshida og Acid Mothers Temple-bassist Tsuyama Atsushi. Eit konsertalbum med denne besetninga i 2004 kom ut som Acid Mothers Gong Live Tokyo og dei spelte eit par konsertar til i 2006 og 2007.
Nye plater og turnear (2008–2014)
I juni 2008 spelte Gong to konsertar i London, i Queen Elizabeth Hall på South Bank (og opna Massive Attack sin Meltdown-festival) og i The Forum, med ei besetning som bestod av Allen, Smyth, Hillage, Giraudy, Howlett, Taylor og Travis. Denne besetninga gav så ut eit nytt album, 2032, i 2009 og la ut på turné, inkludert Glade-scenen på Glastonburyfestivalen. Dei spelte på The Big Chill-festivalen i Storbritannia den 9. august 2009 med Allen, Smyth, Hillage, Giraudy, Travis, Taylor og den nye bassisten Dave Sturt, i tillegg til Beautiful Days-festivalen i Devon og Lounge on the Farm-festivalen nær Canterbury.
Gong spelte fire britiske konsertar i september 2010 med Allen, Smyth, Hillage, Giraudy, Sturt, Taylor og den nye blåseinstrumentalisten Ian East.
Gong turnerte Europa hausten 2012 med besetninga Allen, Smyth, Sturt og East, i tillegg til Orlando Allen (Acid Mothers Gong) på trommer, og Fabio Golfetti (Gong Global Family) på gitar. Dette vart den siste turneen til Gilli Smyth med bandet.
Dei spelte i Brasil i mai 2013 og igjen i 2014, denne gongen med Kavus Torabi i tillegg på gitar.
2014-besetninga gav ut eit nytt studioalbum kalla I See You den 10. november, med Gilli Smyth som gjest. Men Daevid Allen hadde no fått ein kreftsvulst i halsen og måtte gå gjennom strålingsbehandling etterfølgd av ein lang periode for å bli frisk att. I See You-turneen heldt fram utan han, og med besetninga Sturt, East, Golfetti, Torabi og ein «mystisk trommis» (som viste seg å vere Cheb Nettles) og dei spelte fem konsertar i Frankrike og to i Storbritannia.
Daevid Allen og Gilli Smyth døyr (2015–2016)
Den 16. november 2019 gav Daevid Allen ut ei melding om at han hadde fått kreft attende i halsen og at det hadde spreidd seg til lungene, og at han ikkje var «interessert i endelause kirurgiske operasjonar», og at han hadde «kring seks månader att å leve». Berre nokre månader etter denne meldinga, 13. mars 2015, annonserte sonen til Daevid, Orlando, at Allen hadde døydd i Byron Bay i Australia, 77 år gammal.
Den 11. april 2015 vart det avslørt at Allen hadde skrive ein epost til bandet før han døydde, der han uttrykte ønskje om at dei halde fram å spele inn musikk og at Kavus Torabi vart den nye frontmannen i bandet.
Gilli Smyth døydde 22. august 2016, 83 år gammal. Ho hadde blitt lagt inn på sjukehus i Byron Bay med lungebetennelse nokre dagar tidlegare.
Etter Daevid Allen: Rejoice! I'm Dead! (sidan 2016)
Den 5. juli 2016 vart det annonsert at besetninga i bandet no bestod av Kavus Torabi, Fabio Golfetti, Dave Sturt, Ian East og Cheb Nettles og at dei hadde spelt inn eit nytt album kalla Rejoice! I'm Dead!, med gjestene Steve Hillage på gitar, Didier Malherbe på duduk og Graham Clark på fiolin, med Daevid Allen på vokal på to spor. ''Rejoice! I'm Dead!'' kom ut 16. september 2016 på Snapper Music. I mai 2019 følgde denne besetninga opp med det femtande albumet sitt, The Universe Also Collapse.
27. september 2019 kom plateboksen Love From The Planet Gong: The Virgin Years 1973-75 ut og dekte tida til Gong på Virgin Records. Denne vart sett saman av Hillage, og inneheld ommastringar av fire studioalbum og mange tidlegare konsertopptak som ikkje før var gjevne ut mellom 1973 og 1975.
Midtjyllands lufthamn
Midtjyllands lufthamn, tidlegare Karup Lufthavn, er ei lufthamn utanfor Karup i Danmark. Ho opna den 1. november] 1965 og har fire landingsbaner. Lufthamna bytte namn frå Karup Lufthavn til Midtjyllands Lufthavn den 5. februar 2017.
Musikkgruppa Gong
Gong
* Vanlegvis rekna som ei overgangsalbum mellom Daevid Allen si utgåve av bandet og den Pierre Moerlen-leia besetninga seint i 1970-åra.
Midtjyllands lufthamn
Flyselskap og destinasjonar
Norwegian Air Shuttle har fire avgangar til Københavns Lufthavn, Kastrup på kvardagar.
Jesús Glaría
Jesús Glaría Jordán var ein spansk fotballspelar som vann tre pokalar med Atlético Madrid i tida 1962-66, perioden 1968-75 spelte han for RCD Espanyol.
Klubbspel
Midtbanespelaren Glaría fekk kontrakt med Atlético Madrid i 1960. To år seinare var han med å vinne finalen i cupvinnarcupen 1962, då italienske Fiorentina måtte tole 0-3 tap i finaleomkampen på Neckarstadion i Stuttgart. Også året etter tok Madrid-laget seg til finalen i same turneringa, då vart det tap 1-5 mot Tottenham Hotspur frå London. I 1965 var han på plass då Atlético Madrid slo Real Zaragoza 1-0 i den spanske cupfinalen. Saman med spelarar som angriparen Luis Aragones og forsvarsspelarane Ignacio Calleja og Feliciano Rivilla danna han ryggrada i det mannskapet som i 1966 syrgde for at Atlético Madrid vann den spanske toppserien for fyrste gong på 15 år. I 1968 vart han overført til Espanyol, eit lag han tente til han la opp i 1975.
Landslagsspel
Glaría spelte 20 landskampar åra 1962-63, 1965-67 og 1969. Under VM i fotball 1966 var han med i den siste av kampane i gruppespelet, og Spania var ute or meisterskapen Han var lagkaptein i ein kamp hausten 1966 og dei tre siste han spelte i 1969. Ingen mål.
Merittar
Glaría omkom i ei bilulukke.
Clydesdale
Clydesdalehesten er ein skotsk arbeidshest. Namnet stammar frå området Clydesdale, der hesten har opphav frå.
Raseskildring
Clydesdalehesten er stor og kraftig med store høver. Vaksne dyr skal vere mellom 163 og 183 cm i mankehøgd. Dei har rikt hovskjegg og har ofte kvite teikningar.
Bakgrunn
Rasen stammar frå 1800-talet då flamske hingstar vart kryssa med lokale hopper for å skape ein større arbeidshest. Fyrste gongen namnet Clydesdale vart brukt om ein hesterase var i 1826.
Bruk
Clydesdalehesten har vore mykje brukt som arbeidshest i landbruket. I dag vert han i tillegg mykje brukt i paradar. Eit kjent amerikansk bryggeri har fleire spann clydesdalehestar som dei brukar til marknadsføring.
Fylkesveg 81 i Aust-Agder
Fylkesveg 81 i Aust-Agder går mellom Østerholt og Holte i Gjerstad kommune. Vegen er 595 meter lang.
Milvus
Milvus er ei biologisk slekt av rovfuglar i haukefamilien, Accipitridae, som lever i «den gamle verda».
Sapareva banja
Sapareva banja (bulgarsk Сапарева баня) er ein by og ein kommune i provinsen Kjustendil i Bulgaria. Kommunen omfattar byen Sapareva banja og fire andre busetnader.
Kommunen har eit areal på 184 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 7 528 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 3 814 innbyggjarar.
Busetnadene i kommunen er:
Sankt Gotthard-massivet
Saint-Gotthard-massivet (tysk Gotthardmassiv) er ei fjellkjede i Alpane i Sveits, på grensa til dei fire kantonane Valais, Ticino, Uri og Graubünden. Sankt Gotthard-passet er kalla opp etter massivet.
Dei høgaste fjelltoppane i massivet er Dammastock (3 630 moh) i nordvest, Pizzo Rotondo (3 192 moh) i sørvest og Oberalpstock (3 328 moh) i nordaust. Ingen av fjella i massivet heiter Sankt-Gothard.
The Last Time
«The Last Time» er ein song av The Rolling Stones. Dette var den første songen skriven av Mick Jagger og Keith Richards som nådde førsteplassen i Storbritannia, der han låg fire veker i strekk.
«The Last Time» vart spelt inn i RCA Studios i Hollywood i California tidleg i 1965 med hjelp frå Phil Spector. Songen kom ut like etter og toppa listene både i heimlandet, USA og Noreg.
The Stones spelte songen på det populære britiske musikkshowet Top of the Pops. Dei spelte òg songen på fleire amerikanske TV-show, som The Ed Sullivan Show, Shindig, Shivaree og Hollywood A Go-Go.
Sjølv om songen er tilskriven Mick Jagger og Keith Richards, har Keith Richards nemnt at dei var påverka av ein tradisjonell gospelsong kalla «This May Be The Last Time», først spelt inn av the Staple Singers i 1955.
I 1967 spelte The Who inn ei utgåve av songen i lag med «Under My Thumb», visstnok for å vise støtte til Mick Jagger og Keith Richards, som hadde vorte arresterte i England for narkotikabruk. Dagen singelen kom ut vart begge sleppte fri.
Andre utgåver
Mange band og artistar har gjort sine utgåver av songen, mellom andre The Who, Bobby Bare, Bruce Springsteen, The Sonics, Genesis, The Damned, Dwight Yoakam, Jimmy Nail, John Farnham, Royal Philharmonic Orchestra, Billy Bragg, New Riders of the Purple Sage og Nena.
Jabal Dad
Jabal Dad er eit fjell i Fujairah i Dei sameinte arabiske emirata.
Mount Achala
Mount Achala er ein fjelltopp med ei høgd opp mot 680 m ved nordenden av Telefon Ridge på Deceptionøya i Sør-Shetlandsøyane. Det vart namngjeve av Den argentinske antarktisekspedisjonen i 1956 etter eit fjell i Argentina.
Fylkesveg 91 i Aust-Agder
Fylkesveg 91 i Aust-Agder går mellom Høl og Seland i Vegårshei kommune. Vegen er 27,0 km lang.
Adams Crest
Adams Crest er ein fjelltopp på 1950 moh på eit V-forma fjell 8 km aust for Saburro Peak i Ravens Mountains i Britannia Range. Det er kalla opp etter oberst Jonathan E. Adams som tente som offiser i 109 Airlift Wing under overføringa av LC-130-operasjonane frå U.S. Navy til Air National Guard.
Falabella
Falabella er ein miniatyrhest som er avla fram av familien Falabella i Argentina.
Historie
I laupet av dei siste 150 åra har falabellaen blitt avla fram frå mellom anna criollo, shetlandsponni, welsh mountain og særskilt små individ av engelsk fullblodshest.
Koki Yonekura
Koki Yonekura er ein japansk fotballspelar.
Cañón Point
Cañón Point er eit nes på sørvestsida av innløpet til Bancroft Bay, på vestkysten av Graham Land. Det vart først grovt kartlagd av Belgica-ekspedisjonen under Gerlache, 1897–99. Namnet finst på eit argentinsk kart frå 1954.
Kalhovd turisthytte
Kalhovd turisthytte er ei turisthytte i Tinn kommune i Telemark, som ligg 1 100 m.o.h. ved austenden av Kalhovdfjorden på Hardangervidda.
Royal Melbourne Hospital
Royal Melbourne Hospital (RMH) er eit sjukehus i Melbourne i Australia.
Kfar HaMaccabi
Kfar HaMaccabi (hebraisk skrift כְּפַר הַמַּכַּבִּי, tyder Maccabi-landsbyen) er ein kibbutz nord i Israel. Han ligg nær Kiryat Ata og høyrer til Zevulun regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 289.
Landsbyen vart grunnlagd i 1936 av medlemmar frå HaMaccabi HaTzair ungdomsrørsle frå Tsjekkoslovakia og Tyskland som immigrerte med hjelp frå Menahem Ussishkin for dei første Maccabiah-leikane i 1932, og vart kalla opp etter ungdomsgruppa.
Corato
Corato er ein by og ein kommune i provinsen Bari i regionen Puglia i Italia. Kommunen har 48 000 ibuarar og har eit areal på 167,7 km². Byen ligg 232 meter over havet, 43 kilometer vest for provinshovudstaden Bari.
Cape Calmette
Cape Calmette er eit nes heilt vest på ei klipperik halvøy på 625 moh på vestkysten av Graham Land ved sørsida av Calmette Bay. Det vart oppdaga i 1909 av Den franske antarktisekspedisjonen under Jean-Baptiste Charcot, som frå avstand tok feil og trudde neset var ei øy. British Graham Land Expedition under Rymill, 1934–37, oppdaga at det var snakk om eit nes. Det vart namngjeve av Charcot etter Gaston Calmette, redaktør av Le Figaro, som gav Den franske antarktisekspedisjonen to årgangar av avisa som dei tok med seg på ekspedisjonen.
Podja
Sanskritordet pūjā (devanagari पूजा) tyder 'dyrking, æring'. Det kan også skrivast som Pooja eller Puja og er eit utbreidd hindukvinnenamn.
Kjell-Ragnar Berge
Kjell-Ragnar Berge er ein norsk lærar, krigshistorikar og forfattar. Han er fødd i Hyllestad og busett i Førde. Han gjekk Befalsskolen for Feltartilleriet i 1977, gjorde teneste ved FA-bataljonen på Setermoen i 1978, og FN-teneste i Libanon 1979-80. Berge er utdanna adjunkt, og var i 30 år tilsett ved Hafstad vidaregåande skule i Førde. Frå 2016 er han frilans forfattar på heiltid med spesiell interesse for krigshistorie. Han har gitt ut fleire bøker og har publisert mange artiklar om krigshistorie. I 1995 gav han ut ''Fronten er kysten! oversyn over tyske festningsverk i Sogn og Fjordane 1940-45.''
Albrecht Altdorfer
Albrecht Altdorfer var ein tysk målar, koparstikkar og byggmeister under renessansen. Han forma religiøse og mytologiske landskap, måleria hans er meir kjende for si skjønnheit enn for motiva. Altdorfer er såleis kanskje den fyrste eigentlege landskapsmålaren.
Saman med Wolf Huber var han den leiande innan den såkalla Donau-skulen i det sørlege Tyskland. Altdorfer og Albrecht Dürer vert rekna som grunnleggjarane av forma kalla Nürnberger Kleinmeister. Han var kanskje fødd i Altdorf bei Landshut eller i sjølve Regensburg, der han døydde.
Liv og gjerning
Altdorfer fekk borgarskap i Regensburg i 1505. I 1517 vart han, som mellom anna hadde arbeidd for keisar Maximilian I, vald til medlem av byrådet i Regensburg. Her var han 21. februar 1519 med på å gjere vedtak om at jødane i Regensburg skulle forvisast frå byen. I bydelen der jødane hadde budd, vart pilegrimskyrkja „Zur Schönen Maria“ (=Til Vakre Maria) reist. Til denne kyrkja laga Altdorfer seinare fleire tresnitt, måla kyrkjefana mm.
I 1526 vart Altdorfer medlem av byrådet i Regensburg og by-byggmeister. I denne stillinga bygde han mellom anna eit slakteri i 1527 og forbetra festningsanlegga kring byen i 1529/30. 15. september 1528 avviste han å verte vald til borgarmeister, for å kunne fullføre eit oppdrag for hertug Wilhelm IV av Bayern.
År 1533 skreiv Altdofer og 14 andre rådsmedlemer under på eit skriv der dei bad om ein protestantisk predikant. Som utsending frå byen Regensburg reiste Altdorfer to år seinare til Wien og Ferdinand I for å overlevere byen sitt orsakingsskriv til keisaren, då Regensburg gjennom både politiske og religiøse intrigar hadde falle i unåde.
Verk
Den tidlegaste datering på Altdorfers teikningar og måleri er frå 1506. I dag er det særleg to av bileta hans som er kjende. Fyrst er det Sebastiansaltaret i Stift St. Florian ved Linz frå tida 1509 til -18, med sine dramatisk-manieristiske scenebilete, samt Aleksanderslaget frå 1528-29, som han laga på oppdrag frå hertug Wilhelm IV av Bayern. Biletet viser Aleksander den store i kamp mot persarkongen Darius i slaget ved Issos i år 333 føre Kristi fødsel.
Dei fyrste reine landskapsmåleria og -teikningane er frå 1522. Altdorfer var den fyrste europeiske målaren som nytta landskapet som sitt eigentlege og sjølvstendige tema. Sjølv i hans religiøse måleri og altarbilete framstår menneska einast som rekvisittar i landskapsmåleriet. Han skildra lyset med glødande fargar og var den fyrste tyskaren som måla landskapsbilete utan figurar.
Dei grafiske verka hans omfattar ikring 200 blad, flest tresnitt og koparstikk, men òg nokre raderingar.
Terlizzi
Terlizzi er ein by og ein kommune i provinsen Bari i regionen Puglia i Italia. Kommunen har kringom 27 000 ibuarar og har eit areal på 68,3 km². Byen ligg 190 meter over havet på ei grøderik slette, om lag 17 kilometer vest for provinshovudstaden Bari.
Rebop Kwaku Baah
Anthony «Rebop» Kwaku Baah var ein ghanesisk perkusjonist som kanskje er mest kjend for arbeidet sitt i 1970-åra med rockegruppene Traffic og Can.
Terlizzi
Blomsterdyrking, produksjon av byggematerial, samt produksjon og handel med vin og frukt er hovudnæringar i Terlizzi.
Rebop Kwaku Baah
Biografi
I 1969 spelte Rebop på Randy Weston-albumet African Rhythms før han vart medlem av det engelske bandet Traffic frå 1971 til 1974, etter å ha møtt dei i Sverige under ein turné i 1971. Han er med på albuma Welcome to the Canteen, The Low Spark of High Heeled Boys, Shoot Out at the Fantasy Factory og On the Road.
Terlizzi
Byen er kjend frå 700-talet. Mange ulike fyrsteslekter rådde over byen det neste tusenåret. Frå 1861 har Terlizzi vore ein kommune i Italia.
Arild Haaland
Bibliografi
Haaland har mellom anna gitt ut Han har og omsett
Fylkesveg 92 i Aust-Agder
Fylkesveg 92 i Aust-Agder går mellom Selåsvassenden i Vegårshei kommune og Storbrua i Åmli kommune. Vegen er 11,5 km lang.
Rebop Kwaku Baah
Biografi
I 1973 spelte han på Eric Clapton's Rainbow Concert i lag med Eric Clapton, Pete Townshend, Rick Grech, Jim Capaldi, Ronnie Wood, Jimmy Karstein og Steve Winwood.
Etter at Traffic vart oppløyst, spelte han på Steve Winwood sitt debutalbum som soloartist, som kom ut i 1977. I 1977 vart han òg medlem av det tyske bandet Can i lag med tidlegare Traffic-bassist Rosko Gee, og spelte med dei til bandet vart oppløyst i 1979. Han er med på albuma deira Saw Delight, Out of Reach og Can.
Père Lachaise
Gravplassen vart lagt utanfor bygrensene av dåverande Paris, av lovpålagde helsemessige grunnar. Fyrste åra vart plassen lite nytta. For å auke interessa vart leivningane av Jean de La Fontaine og Molière flytta til Père Lachaise, nok som viste seg å auke bruken mykje.
Rebop Kwaku Baah
Biografi
I 1983 spelte han inn eit album med Zahara, ei gruppe med fleire kjende medlemmar som Paul Delph (klaverinstrument), Bryson Graham (trommer) og Rosko Gee (bass).
Jabal 'Aqqah
Jabal 'Aqqah er eit fjell i Fujairah i Dei sameinte arabiske emirata.
Rebop Kwaku Baah
Biografi
Rebop døydde av hjerneblødning under ein konsert i Sverige i 1983. Han hadde opphavleg reist der som ein del av turnebandet til Jimmy Cliff. Det siste albumet hans, Melodies in a Jungle Mans Head, kom ut i uferdig stand.
Rebop må ikkje forvekslast med den nigerianske trommeslagaren Remi Kabaka. Reebop og Remi var begge med på Jim Capaldi-albumet Short Cut Draw Blood frå 1975. Dei spelte òg begge med Steve Winwood til forskjellige tider.
Bakgrunnsstoff
🇨🇦
Fylkesveg 93 i Aust-Agder
Fylkesveg 93 i Aust-Agder går mellom Moland og Espelandsmyr i Vegårshei kommune. Vegen er 6,8 km lang.
Juvasshytta
Juvasshytta er ei privat turisthytte i Lom kommune i Innlandet, som ligg 1840 m.o.h. ved Juvvatnet nordaust for Galdhøpiggen i Jotunheimen.
Hytta var opphavleg bygd av fjellføraren Knud O. Vole i 1884, og vart bygd om i 1975–76. Juvasshytta har 80 senger og er eit populært utgangspunkt for turar til Galdhøpiggen.
Sellasía
Sellasía (gresk Σελλασία) er ein landsby i periferieininga Lakonía i periferien Peloponnes i Hellas. Sellasía var hovudsete i den tidlegare kommunen Inoúndas, som no er ei kommunaleining i kommunen Spárti.
Back in the USA av MC5
Bakgrunn
Det sentrale fokuset på albumet gjekk bort frå den rå og skarpe stilen frå det første albumet deira, Kick Out the Jams (1969). Dette kom delvis av at produsenten Jon Landau misikte den røffe psykedelisk rock-rørsla og føretrekte ein meir beintfram rock and roll-stil.
Landau, som opphavleg skreiv for magasinet Rolling Stone, var på utkikk etter å bli meir involvert i faktisk musikkproduksjon. Han vart nær ven med sjefen i Atlantic Records, Jerry Wexler, og fekk sjansen til å produsere MC5, som nettopp var blitt droppa frå Elektra Records i 1969.
Songar
Opningssporet er ein versjon av den klassiske hitten «Tutti Frutti» av Little Richard. «Let Me Try» er ein ballade. «The American Ruse» går til åtak til det kvintetten frå Detroit såg som den hyklersk ideen til den amerikanske staten om fridom, og «The Human Being Lawnmower» uttrykkjer motstand mot Vietnamkrigen. Den siste songen på albumet, tittelsporet, er ein versjon av Chuck Berry sin «Back in the U.S.A.»
Utgjeving og mottaking
Sjølv om albumet vart rekna som ein flopp i starten og mangla kommersiell suksess, vart det seinare rekna som eit viktig album som synte kjernen i stilen til MC5.
I ei seinare melding skreiv Jason Ankeny i AllMusic «Sjølv om det manglar den monumentale innverknaden til Kick Out the Jams, er det andre albumet til MC5 i mange sine auge det beste og mest innverknadstunge».
In the Pocket av James Taylor
In the Pocket er det sjuande studioalbumet til den USA-amerikanske songaren og låtskrivaren James Taylor og det siste han gav ut under Warner Bros. Records før han signerte for Columbia. Albumet kom ut i juni 1976 og vart spelt inn med mange kollegaer og vener av Taylor, som Art Garfunkel (i ein duett med han på «A Junkie's Lament» og vokal på «Captain Jim's Drunken Dream»), Carly Simon (kona til Taylor, som song harmonivokal med han på «Shower the People»), Stevie Wonder (som skreiv «Don't Be Sad 'Cause Your Sun Is Down» i lag med Taylor, ein song der han òg spelte munnspel) og David Crosby, Linda Ronstadt og Bonnie Raitt, blant fleire.