cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Llyn Gwernan
Llyn Gwernan er ein innsjø i Gwynedd i Wales og ein viktig geologisk stad. Dei organiske avleiringane etter den siste istida er ekstra tjukke i dette området.
Villsau
Villsau kan visa til tamsau som lever halvvilt eller forvilla eller til ville artar frå dyreslekta Ovis eller andre nærskylde dyr.
Viltlevande tamsauer
Muflon (Ovis musimon) er ein sauetype som lever vilt på fleire øyar i Middelhavet. Ein reknar med at han er blitt innført i oldtida som tamsau. Soaysau er ein sauetype som har levd vilt på Soay i St Kilda i Skottland i fleire hundre år.
På New Zealand finst det sauer som har levd vilt sidan 1800-talet. Desse er forvilla frå sauer innførte frå Europa, men er i dag gjerne rekna som ein del av dyrelivet i landet. På Hawaii blei muflonar innførte på 1900-talet. I dag lever ville muflonar og hybridavkom etter muflon og forvilla tamsau som trugsmål mot lokale økosystem.
I Noreg finst tamsauer som lever ute heile året og stort sett klarer seg sjølv. Desse er ofte omtalt som villsau, men blir også kalla gammalnorsk sau, steinaldersau, vikingsau, ursau eller utegangarsau. Kjøt frå sauer av denne typen som oppfyller visse krav kan seljast som «Villsau frå Norskekysten».
Ville saueartar
Ville sauer som aldri har vore tamdyr finst i Afrika, Asia og Amerika. Fleire av desse er rekna som sårbare av IUCN.
Fylkesveg 215 (fleirtyding)
Fylkesveg 215 finst i fleire fylke i Noreg:
Glossop
Glossop er ein marknadsby i grevskapet Derbyshire i England. Han har kring 32 500 innbyggjarar og ligg ved Glossop Brook, ei sideelv til Etherow, om lag 24 km aust for Manchester og 39 km vest for byen Sheffield. Glossop ligg nær grensene til Cheshire, Stor-Manchester, South Yorkshire og West Yorkshire. Han kallar seg sjølv «inngangsporten til Peak District nasjonalpark».
Stig Johansen
Stig Johansen er ein tidlegare fotballspelar frå Kabelvåg i Nordland. Han var i to periodar angrepsspelar på Bodø/Glimt og svensk seriemeister 1999 for Helsingborg IF.
Klubbspel
Johansen spelte frå 1989 til 1992 på Kabelvåg IL sitt lag på nivå 4. 1993-sesongen var han aktiv for Fotballklubben Mjølner på nivå 2. Johansen treivst ikkje i Narvik, melde ved sesongslutt difor overgang til nyskipa FK Lofoten. I 1994 skåra han 38 seriemål for laget frå Vågan på nivå 4. Til 1995-sesongen skreiv han kontrakt med Bodø/Glimt. Med 19 nettkjenningar vart han toppskårar for eit mannskap som enda på tredjeplass i eliteserien 1995. Også i 1996 og 1997 var han toppskårar for Bodø-laget.
I august 1997 vart Johansen overført til engelske Southampton FC. Korkje der, eller i Bristol City FC, makta han å spele seg til plass i fyrsteellevaren. Sommaren 1998 gjekk turen til til svenske Helsingborg, der norske Åge Hareide var lagsjef. Hareide, med Johansen på laget, leia Helsingborg til triumf i Allsvenskan 1999.
Frå 2001 til og med 2009 spelte Johansen på Bodø/Glimt sitt lag i vekselvis eliteserien og på nivå 2 i seriesystemet. I 2003 var han kaptein for eit Bodø/Glimt-mannskap som kom på andreplass i eliteserien og spelte NM-finale mot Rosenborg BK. På Ullevaal stadion i Oslo sende Johansen Glimt i føringa, før Rosenborg utlikna og vann med 3–1 etter ekstraomgangar.
Landslagsspel
Johansen deltok i 3 landskampar, alle under ei turnering i Australia i januar 1997. Noreg tapte mot Sør-Korea og Australia, mot New Zealand vart det siger 3–0. Johansen kom ikkje på skåringslista.
Mark Brzezicki
Mark Brzezicki er ein engelsk trommeslagar, mest kjend som medlem av Big Country. Han har òg vore medlem av The Cult, Ultravox og Procol Harum og han har arbeidd med Pete Townshend, Roger Daltrey, The Crazy World Of Arthur Brown, Midge Ure, Fish, The Pretenders og mange andre. Han var trommeslagar på Shine, det andre og siste engelskspråklege albumet til Frida frå ABBA.
Brzezicki er son av ein polsk krigsveteran og har engelsk mor. Med Tony Butler (frå Big Country) er dei kjend som 'Rhythm for Hire'. Brzezicki forlet Big Country i juli 1989, men kom attende i 1993. I lag med Butler, no vokalist, og gitarist Bruce Watson, starta Big Country å spele att i 2007.
Brzezicki er for tida med i Thunderclap Newman, som er mest kjend for 60-tals hitten «Something in the Air».
Amazing av Aerosmith
«Amazing» er ein song av det amerikanske hardrockbandet Aerosmith. Don Henley er gjestemusikar og syng på songen, i lag med Steven Tyler på delar av songen. Denne rockeballaden var skriven av Tyler og den mangeårige bandvenen og samarbeidspartnaren Richie Supa. Han nådde 24. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100, tredjeplassen på Billboard Album Rock Tracks-lista, niandeplassen på Billboard Mainstream Top 40. Songen var òg ein suksess i andre land og nådde andreplassen på Island, fjerdeplassen i Canada, femteplassen i Noreg og topp 20 i Nederland og Sveits.
På albumet Get a Grip kan ein så snart songen sluttar høyre ein radio bli stilt inn på eit opptak av «Who Threw the Whiskey in the Well», spelt inn av Lucky Millinder. Tyler seier: «Så frå alle oss i Aerosmith til alle de der ute, der de enn er, hugs: lyset i enden av tunnelen kan vera dykk. God natt.» Millindars orkester speler medan musikken blir tona ut.
Tekst
Teksten er skriven av Steven Tyler, med hjelp frå den profesjonelle låtskrivaren og tidlegare bandkollegaen Richie Supa. Han fortel om det trøblete livet og stoffmisbruket hans etter at bandet vart oppløyst.
Comebackalbumet frå 1987, Permanent Vacation, og tittelsporet vart nemnt i teksten til «Amazing».
Mottaking
Det paneuropeiske magasinet Music & Media kommenterte: «Hald lighterane i vêret og gjer bølgja, for dette er den ultimate rockeballaden på stadion. Du vil framleis syngja denne når du køyrer heim.» Leesa Daniels frå Smash Hits gav «Amazing» fem av fem, og skreiv: «The 'Smith har endå ein gong komme opp med ein ny rockeballade som får deg til å skrika i full rockegud-stil til lungene dine eksploderer.»
Musikkvideo
Den tilhøyrande musikkvideoen til songen, regissert av Marty Callner, er kjent for skildringa si av digital teknologi og var den andre framferda til Alicia Silverstone i videoane til bandet. Saman med henne var Jason London, stjerna i Dazed and Confused, ein film som vart gitt ut same år som Get a Grip og som kom med mange referansar til Aerosmith. Karakterane blir viste i musikkvideoen som to cyberspace-barn som rømmer til ei verd av virtuell røyndom saman, ingen av dei innser at den andre òg er i virtuell røyndom. Den hovudmonterte skjermen som London har på seg i videoen vart produsert av Liquid Image, som vart kontakta av produksjonsteamet og bede om å levera eit hovudmontert skjermsystem for VR-sekvensen. Aerosmith-gitarist Joe Perry pådrog seg ein liten hovudskade under innspelinga av videoen, og han vart forlengd med 52 sekund på slutten, der det vart lagt inn to sløyfer.
I den virtuelle draumeverda legg dei to ut på ein motorsykkeltur og fallskjermhopping, i tillegg til å delta i ei heit klining. Ein del av videoen viser karakterane som går om bord og flyg i ein dobbeltdekkar som, kombinert med den digitale teknologien, skaper det som ofte blir vurdert som ein fascinerande dikotomi mellom gammaldags og moderne teknologi, og på nokre måtar presenterer ein parallell for karakterane. I mellomtida opptrer medlemmer av bandet i ulike delar av songen, inkludert i ein tunnel, og dessutan solobilete av Steven Tyler i eit rom åleine og Joe Perry som speler ein gitarsolo med eit bylandskap i bakgrunnen. På slutten av videoen blir det oppdaga at det var Silverstone som deltok i den virtuelle fantasien.
Peter Solley
Peter «Pete» Solley er ein organist, pianist og ein Grammy-nominert plateprodusent. Han har spelt inn musikk med Eric Clapton, Al Stewart og Whitesnake samt produsert plater for Ted Nugent, Oingo Boingo, Motörhead, The Romantics, Peter Frampton, The Sports, Wreckless Eric og mange andre.
I 1960-åra spelte han i The Thunderbirds, gruppa til vokalisten Chris Farlowe, og i bandet til songaren Terry Reid.
Kring 1970 starta Solley det britiske progrockbandet Paladin. Etter at dette bandet vart oppløyst i 1973, slo bassist Peter Beckett seg saman med Steve Kipner og Steve Groves i popbandet Tin Tin.
I 1980-åra byrja Solley å skrive TV-jinglar for klientar som British Airways, BMW og Coca Cola, og han vart plateprodusent. Mellom anna produserte han hitalbuma for dei australske banda Sports (Don't Throw Stones) og Jo Jo Zep & The Falcons (Screaming Targets, Hats Off Step Lively). Det mest kjende produksjonsverket hans er singelen «What I Like About You» av The Romantics. Han produserte òg det Grammy-nominerte albumet 1916 av Motörhead.
Solley har besteforeldre frå Romania.
Ambelákia på Salamína
Ambelákia (gresk Αμπελάκια) er ein tidlegare kommune på øya Salamína i Saroniabukta i Hellas. I dag er han ein del av kommunen Salamína i periferieininga Øyane i periferien Attikí.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Ambelákia 7 507 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 4 860 innbyggjarar.
Halstead
Halstead er ein by i grevskapet Essex i England. Han har kring 11 000 innbyggjarar. Byen ligg i Colnedalen og utvikla seg opphavleg på ein ås nord for elva.
Hovudgata i byen er domniert av St. Andrew-kyrkja frå 1300-talet, som vart renovert i victoriatida.
Kinel
Kinel (russisk Кинель) er ein by i Samara oblast i Russland med om lag 32 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Bolsjoj Kinel, ei sideelv til Samara), rundt 30 km aust for Samara.
Han vart grunnlagt i 1837. I 1944 fekk Kinel bystatus.
Blodfasan
Blodfasan (Ithaginis cruentus) er ein asiatisk fugl i familien fasanfuglar i ordenen hønsefuglar.
Blodfasan var nasjonalfugl for det tidlegare Kongeriket Sikkim, og er delstatsfugl for noverande Sikkim i India.
Utsjånad og læte
Blodfasanen er ein ganske liten (hann 44-48 cm, ho 39,5-42 cm) og rapphønelik fasan med hovuddusk, raude bein og raud bar hud kring auget. Hannen er kvitstreka grå på oversida, lyst grønaktig under og blodraud på strupen og deler av halen, av og til òg i ulikt omfang på brystet. Hoa har grå dusk og nakke, rustoransje andlet, mørkebrun oversida og rustbrun underside. Dei ulike underartane varierer i mønsteret av svart og raudt i andletet og utbreiinga av det raude på brystet. Revirlætet er ein serie hese skrik som i engelsk litteratur blir attgjeve «glee-glee-keweee!-keweee!-keweee!».
Utbreiing og systematikk
Blodfasanen er plassert som einaste art i slekta Ithaginis. Ein deler han inn i 14 underartar med følgjande utbreiing:
Underarten holoptilus blir ofte inkludert i rocki og annae i berezowskii.
Status og trugslar
Arten har eit stort utbreiingsområde og ein stor populasjon, men ein trur talet er redusert på grunn av habitattap og jakt. Nedgangen er likevel ikkje tilstrekkeleg kraftig til at han skal vurderast som truga. Den internasjonale naturvernsunionen IUCN kategoriserer derfor arten som livskraftig (LC).
Fylkesveg 228 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 228 i Møre og Romsdal går mellom Aureosen og Jendem i Fræna kommune. Vegen er 4,8 km lang.
Litleskorkja
Litleskorkja er eit fjell i Møre og Romsdal. Det ligg mellom Tresfjorden i Vestnes kommune i nord og to dalføre, Jasvollbotnen og Stordalen i Fjord kommune i sør. Toppen er enkel å nå frå søraust. Sett frå nordvest har fjellet ei karakteristisk spiss kjegleform.
Om fjellnamnet; sjå Heimste Skorkja.
Llyn Gwynant
Llyn Gwynant er ein innsjø i Snowdonia i Wales. Llyn Gwynant ligg ved River Glaslyn i Nant Gwynant-dalen, om lag 2 km nordaust for Llyn Dinas; landsbyen Bethania ligg mellom dei.
Snowdon ligg 3 km mot nordvest. Innsjøen er naturleg og har ein storleik på 50 hektar. Han er ein populær stad for kano- og kajakkpadling.
I 2003 vart delar av filmen Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life filma der.
Det russiske kvinnelandslaget i handball
Russland sitt kvinnelandslag i handball er det kvinnelege landslaget i handball for Russland. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Federatsija gandbola Rossii. Landslaget har deltatt i internasjonale turneringar sidan 1993.
Resultat i internasjonale turneringar
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Russland har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
Olympiske leikar
ROC Deltok i meisterskapen under namnet ROC grunna utestengjinga av Russland frå internasjonal idrett i to år frå 17. desember 2020.
Figurativ
Figurativ kan visa til:
It's No Game
«It's No Game» er ein song skriven av den engelske musikaren David Bowie i 1980 for albumet Scary Monsters (and Super Creeps) med sologitar av Robert Fripp. Songen er delt i to delar som opnar og avsluttar albumet. «(No. 1)» er musikalsk sett skummel der Bowie skrik teksten og den japanske skodespelaren Michi Hirota les ein japansk tekst. «(No. 2)» står i sterk kontrast til «(No. 1)» og er langt rolegare, som biografar meiner symboliserer at Bowie møter den same situasjonen som på «(No. 1)», men etter albumet er over.
I tillegg til albumet, vart «(No. 1)» gjeven ut som B-side til den amerikanske versjonen av singelen «Ashes to Ashes» i august 1980. Bowie spelte aldri «It's No Game» på nokre konsertane sine, sjølv om slutten på «(No. 1)» vart nytta på Glass Spider-turneen i 1987. Heile songen vart seinare framført i 2015 i musikalen Lazarus.
Innspeling
Innspelinga for Scary Monsters (and Super Creeps) byrja i Power Station i New York City i februar 1980. Akkompagnementet for «It's No Game» vart fullført her, og «(No. 2)» vart spelt inn heilt ferdig. King Crimson-gitaristen Robert Fripp bidrog med sologitar til «(No. 1)». Han vart spelt inn kring same tid som instrumentalen «Crystal Japan», som opphavleg var tenkt som avslutningssporet på albumet, men vart droppa til fordel for ein reprise av «It's No Game». I følgje biografen Chris O'Leary, var «(No. 2)» originalversjonen av songen. Korleis songen utvikla seg kan minne om soga til The Beatles-songen «Revolution» frå 1968, der dei første spelte inn ein langsam, akustisk song (versjonen som finst på White Album), og så som ein hardrocksong.
I staden for å improvisere tekst og musikk, slik han hadde gjort på tidlegare album, informerte Bowie Visconti om at han øsnkte å komponere og utvikle tekstar og melodiar. Derfor vart ikkje vokalen til Bowie spelt inn før i april 1980 i Good Earth Studios i London, som var studioet til produsenten Tony Visconti på den tida. Her vart òg den japanske teksten lesen inn av Michi Hirota for «(No. 1)».
Musikk og tekst
Delar av «It's No Game» vart utvikla frå ein tidlegare, ikkje-utgjeven song kalla «Tired of My Life», som Bowie hadde spelt inn ein demo av i Haddon Hall i midten av 1970. Bowie hevda å ha skrive «Tired of My Life» så tidleg som i 1963, noko Visconti støtta då han sa at Bowie skreiv songen 16 år gammal. Då han skreiv «It's No Game» brukte Bowie om att melodien, strukturen og delar av teksten frå «Tired of My Life», som har eit liknande tema som Bowie-albumet The Man Who Sold the World frå 1970.
«No. 1»
Teksten til «It's No Game (No. 1)» vert lesen på japansk av Michi Hirota, medan Bowie skrik den engelske utgåva «som om han bokstavleg talt riv ut sine eigne tarmar», i følgje NME-redaktørane Roy Carr og Charles Shaar Murray. O'Leary skreiv at det minna om John Lennon si framføring på Plastic Ono Band (1970). Bowie sa at han ønskte ein stram kvinneleg vokal «forå bryte ned ein særskild type sexistisk haldning» retta mot japanske jenter og kvinner generelt. Hirota les teksten som den er, med sterk mannleg «eg»-pronomen, ore. Songen endar med ei intens gitarsløyfe spelt av Fripp, medan Bowie skrik «Shut up!». Forfattaren Peter Doggett kalla slutten «fantastisk, skremmande og nådelaus».
«No. 2»
I motsetnad til den musikalske og vokale intensiteten på «(No. 1)», er «It's No Game (No. 2)» lang rolegare. Carr og Murray tolka dette som at Bowie «møter den same situasjonen som han konfronterer når albumet byrjar, men at han ikkje har meir kraft att til å vere sint. Ting har ikkje betra seg, men han handsamar det betre.» Doggett skriv at der «(No. 1)» «endar med teikn på galskap», endar berre «(No. 2)» «og trekkjer ut farge frå alt kring seg». På same måte som albumet byrjar, avsluttar det med lyden av eit lydband som spoler tilbake og speler ut, sjølv om det denne gongen stoppar.
Utgjeving og mottaking
Begge partane av «It's No Game» kom ut 12. september 1980 på det 14. studioalbumet til Bowie, Scary Monsters (and Super Creeps). «(No. 1)» opna albumet og «(No. 2)» avslutta det. «(No. 1)» vart òg gjeven ut som B-side til den amerikanske versjonen av singelen «Ashes to Ashes» i august 1980. I Japan vart han gjeven ut som singel i 1980 med «Fashion» som B-side. Eit spesiallaga trykk med både part 1 og 2 vart for første gongen trykt på ein 7"-vinyl og inkludert i boka Speed of Life (Genesis Publications, 2012) i eit avgrensa opplag på 2 000 eksemplar signert av Bowie og fotografert av Masayoshi Sukita. Biletvinylen bestod av fotografi av Sukita.
Bowie framførte aldri «It's No Game» på nokre av konsertane sine. Men avslutninga på «(No. 1)» – med Alomar på manisk gitar og Bowie som skrik «Shut up!» – vart gjenskap som opninga av konsertane på Glass Spider-turneen i 1987. Heile songen vart sidan framført i 2015 i musikalen Lazarus. O'Leary skreiv at for musikalen gjorde Bowie «It's No Game» om til ein «absurdistisk stykke»: sitjande fast i leilegheita hans der rollefiguren Thomas Jerome Newton, etter å ha vore vitne til ein valdeleg dødsmontasje, «hallusinerer at han vert kasta rundt i rommet av ein kvinneleg samurai». I 2018 skreiv NME-skribenten Emily Barker at «It's No Game (No. 1)» var den 40. beste songen til Bowie og likte korleis Bowie kunne «lage musikk som var umåteleg sympatisk og samstundes dystopisk».
Medverkande
I følgje biografen Chris O'Leary:
Koreasundet
Koreasundet er eit sund som ligg mellom Sør-Korea og Japan og er bindeledd mellom Austkinahavet og Japanhavet i det nordvestre Stillehavet. Sundet er viktig for internasjonal sjøfart.
Geografi
Sundet har kyst mot den sørlege delen av Korea-halvøya i nord og dei japanske øyene Kyushu og Honshu i sør. Koreasundet er vel 200 km vidt på det meste, mens djupna ligg på mellom 90 og 100 meter.
Sundet er delt av Tsushimaøya i ein vestre og austre kanal, Tsushimasundet. Den vestlege kanalen er djupare, opptil 227 meter djup, og smalare enn Tsushimasundet. I 1905 fann slaget i Tsushimasundet stad, der ein japansk flåte øydela den russiske under krigen mellom dei to landa.
Havstraumar
Ein del av Kuroshiostrømmen eller Tsushimastramen passerer gjennom sundet. Dette er ein varm havstraum som kjem frå dei japanske øyane og passerer gjennom Japanhavet før han blir delt av Sakhalin. Deretter fortset han inn i det nordlege Stillehavet via sundet nord for Hokkaidō og inn i Okhotskhavet nord for Sakhalin nær Vladivostok. Vassmassen er svært variabel på grunn av det låge saltnivået i hava søraust for Korea og Kina.
Skipsfart
Både Sør-Korea og Japan har avgrensa sine territorielle krav i området, til tre nautiske mil frå kysten, for å sikra fri passasje for trafikk.
Tanken om ein undersjøisk tunnel mellom Japan og Korea har vore lufta. For Japan ville ein slik tunnel vera særskild interessant ettersom det ville gjera det lettare å transportere gods gjennom Korea til Russland og vidare til Europa.
Chat Noir
Chat Noir (fransk for 'svart katt', uttalt «sjanåar») er eit kabaret- og revyteater i Klingenberggata 5 i Oslo sentrum.
Framfor inngangen til Chat Noir, som ligg i Olav V's gate, står det ein karakteristisk statue av Leif Juster kalla Gledespreder'n, laga av skulptøren Nina Sundbye og reist i 1996.
Soge
Chat Noir vart opphavleg skipa i 1912 som kabaret-teater av songaren Bokken Lasson og skribenten Vilhelm Dybwad, og hadde då tilhald i andre høgda i restauranten i den tidlegare Tivolihagen, som i si tid låg i dette same stroket av Oslo (Kristiania). Namnet fekk teateret etter Le Chat Noir, ein kafé og kunstnarkabaret på Montmartre i Paris som eksisterte i åra 1881 til 1887. I 1919 flytta Chat Noir til til Brødrene Hals' konsertlokale i andra høgda i Brødrene Hals' Pianofabrikk som låg i Stortingsgata 26, og vart etter dette kalla Chat Noir Teater. Frå 1927 til 1937 hadde teateret tilhald i Tivoli Teater i Tivolihagen, og deretter i dei lokala dei no har i Klingenberggata 5.
Teateret vart sterkt skada i ein brann i 1963, men vart rehabilitert, og opna att i 1964. Frå 1971 leigde Oslo kommune teateret, og scenen vart nytta til ulike revyar, musikalar og teaterframsyningar. Ei tid i 1973 var teateret biscene for Nationaltheatret. På 1980-talet hadde Dag Frøland og Dizzie Tunes revyar her. Frå 1996 vart Chat Noir eit privat teater att, og har frå 1990-talet hovudsakleg vore ei scene for musikalar, show og barneteater.
Hunter Hayes
Hunter Easton Hayes er ein USA-amerikansk countrysongar, låtskrivar, plateprodusent og multi-instrumentalist. Han kan spele meir enn 30 ulike instrument.
Hayes gav ut det sjølvoppkalla debutalbumet sitt i 2011. Det nådde sjuandeplassen på Billboard 200 og toppen av Top Country Albums, og selde over 1,1 millionar eksemplar. Den mest suksessrike singelen hans, «Wanted», har selt over 3,5 millionar eksemplar og gjorde Hayes til den yngste mannlege artisten som toppa Billboard Hot Country Songs. Det andre studioalbumet hans, Storyline, kom ut 6. mai 2014 med den første singelen «Invisible».
Suksessen til Hayes gjorde at Billboard kalla han leiaren for ungdomsrevolusjonen i countrymusikken. Han har vore nominert til fem Grammyprisar, mellom anna som årets nykommar, og vann CMA Award for beste nykommar i 2012.
Ceilidh Culture
Historie
Hamish Henderson var instrumental i å skapa den fyrste Edinburgh People's Festival i 1951, med støtte frå British Council, det britiske kommunistpartiet og fagforeininga Scottish TUC. Her blei Ewan MacColl sitt skodespel Uranium 235 framført, medan Flora MacNeil og andre song gæliske songar. I 1952 varte festivalen i tre veker. Han hadde mista nesten alle dei økonomiske støttespelarane sine, og hadde ei redusert program med hovudfolkus på ceilidhen. I 1953 var han blitt endå mindre, men både Jeannie Robertson og Jean Ritchie hadde minneverdige opptredenar. People's Festival i 1954 var den siste.People's Festival blei gjenoppliva i 2002 av ein skotsk parlamentsmedlem frå Scottish Socialist Party, Colin Fox.
I 1964 blei det halde ein Edinburgh Folk Festival, der grupper og musikarar som The Corries, The Dubliners, Ian Campbell Folk Group og Robin Hall og Jimmie Macgregor opptredde. Frå 1979 til 1999 var det ein årleg Edinburgh Folk Festival med alle dei større gruppene innan keltisk musikk representerte – Planxty, The Boys of the Lough, Battlefield Band og så bortetter. Økonomiske vanskar førte til at festivalen enda att i 1999, men i 2003 blei det lansert ei ny tilstelling kalla Ceilidh Culture.
Ilkeston
Ilkeston  er ein by i grevskapet Derbyshire i England. Han har kring 37 500 innbyggjarar. Han ligg ved elva Erewash, som distriktet byen ligg i har namn etter.
Dei viktigaste næringane har stort sett vore kolgruvedrift, jernarbeid og kniplingar og tekstilar, men desse har så godt som forsvunne dei siste tiåra.
I'm So Glad
«I'm So Glad» er ein song opphavleg spelt inn av Skip James tidleg i 1930-åra. Songen er basert på ein song frå 1927 av Art Sizemore og George A. Little kalla «So Tired». Han vart sidan spelt inn av Cream på debutalbumet deira Fresh Cream, og seinare eit konsertopptak på det siste albumet deira Goodbye.
Deep Purple-utgåva
«I'm So Glad» vart òg spelt inn av Deep Purple i 1968 for debutalbumet deira Shades of Deep Purple. Sjølve Skip James-songen startar etter ein medley av utdrag frå instrumentale arrangement av Rimskij-Korsakov sin klassiske Scheherezade. Denne medleyen er kalla «Preludium: Happiness» og strekkjer songen ut til over sju minutt.
Bandet valde å spele inn songen etter at vokalist Rod Evans og trommeslagar Ian Paice hadde anbefalt han. Evans og Paice hadde tidelgare spelt i eit anna band i lag, The Maze. The Maze hadde òg spelt «I'm So Glad»,, som både Evans og Paice meinte hadde potensiale som ein Deep Purple-song.
Deep Purple støtta Cream på avskjedsturneen deira i oktober 1968 der Cream gjorde opptak av Goodbye-versjonen. Deep Purple spelte inn konsertalbumet sitt Inglewood - Live in California same kveld. Dette er det einaste konsertopptaket av den første besetninga til Deep Purple. Albumet vart lagt på hylla av selskapet i 1968, men vart til slutt gjeven ut i 2002, etter 34 år.
John Driskell Hopkins
John Driskell Hopkins, også kjend som «Hop», er ein USA-amerikansk songar, multi-instrumentalist og låtskrivar, mest kjend som medlem og medgrunnleggjar i gruppa Zac Brown Band.
Alf Prøysens hederspriser
Alf Prøysens hederspriser er tre norske prisar som vert delte ut til «meget anerkjente kunstnere innen forskjellige sjangre». Prisane vart oppretta til ære for diktaren Alf Prøysen i 1974 gjennom eit samarbeid mellom NRK og Sparebankforeininga i Hedmark og Oppland. Dei to partane utgjorde Alf Prøysens Minnefond, som stod for utdelinga av prisane. Sidan 1996 har prisane vorte delte ut av bokhandlarkjeda Libris og foreininga NOPA. Prisane vert gitt for framifrå innsats innan musikk, visekunst og dikting i sjangrar som ein forbind med Prøysen.
Prisane som vert delte ut er Kvar av prisane består av ein sølvplakett, i tillegg til 25 000 kroner.
Sentralt i opprettinga av prisane var Otto Nielsen og Erik Bye.
Prøysenstjerneskuddprisen
I 2016 vart det etablert ein eigen Stjerneskuddpris som vart utdelt saman med dei ordinære Prøysenprisane. «Stjerneskuddprisen skal gå til en ung utøver født i 1996 eller senere som viser talent og evner innen de kunstsjangrene vi forbinder med Alf Prøysen.»
Lanterne
Lanterne er markeringslys brukt i sjøfart, både på fartøy og langs kysten for å markera grunner og skjer. Dei kan ha ulik farge, sektor og lyskarakter (blink).
Fartøylanterner
Fartøylanterner gjev melding til andre sjøfarande om kva fartøyet er i gang med (slep, til ankers) eller kva kurs det har. Reglane for lanterneføring gjeld til sjøs, i innsjøar og i elver og kanalar. Fartøylanterner skal nesten utan unntak ha fast lys. Eit unntak er luftputefartøy som skal ha rundtlysande gult blinkande lys når dei er i svevemodus.
Motorfartøy over 12 meter er pålagt å føre fire lanterner:
Motorfartøy over 50 meter har i tillegg desse reglene:
Lanterner som sjømerke
Dei fleste lanternene langs norskekysten er rundtlysande kvite, raude eller grøne. Sidan mange er solcelledrivne, har dei hurtigblink eller (eit eller fleire) blink per tidsintervall. Nokre få har sektorar og Iso lyskarakter for å unngå forveksling med nærliggjande fyrlykter. Kvite lanterner er plasserte midt på ei hindring, medan raude og grøne er plasserte i ytterkant av ei hindring. Lanternene kan ha forskjellig utforming avhengig av plassering og farvatn. Den enklaste forma er ei lanterne på toppen av ei jernstong.
Aukinga i snøggbåttrafikk har gjort ein ny type lanterne nødvendig. Denne er kjend som Lanterne på stang med indirekte belysning på trekant. Dette merket har ei lanterne med anten fast lys eller lyskarakter plassert på toppen av ei stong. I tillegg har det ein lyskaster med fast lys som lyser på ein trekant merka med eit tal og kvit, raud eller grøn refleks.
Taplejung distrikt
Taplejung er eit distrikt i Mechi-sona i Den austlege utviklingsregionen i Nepal. Det er er det nordaustlegaste distriktet i landet, og det nest høgaste.
Taplejung har eit areal på 3 646 km² og eit folketal på nær 130 000. Hovudstaden heiter også Taplejung.
Den nordlege delen av distriktet høyrer til Himalaya. Kantjendjunga, det tredje høgaste fjellet i verda, ligg i Taplejung. Tamur-elva har utspring i dette fjellet og renn gjennom distriktet. Kantjendjunga naturvernområde dekkjer den nordlegaste halvdelen av distriktet.
Pathibhara-tempelet som ligg her er eit viktig valfartsmål for buddhistar, hinduar og kirantar.
I vest grenser Taplejung mot distriktet Sankhuwasabha, i nord mot Tibet, i aust mot Sikkim og i sør mot dei nepalske distrikta Panchthar og Terathum.
Keswick i Cumbria
Keswick er ein marknadsby i grevskapet Cumbria i England. Han har kring 5000 innbyggjarar og ligg like nord for Derwent Water, og kort avstand frå Bassenthwaite Lake, som begge ligg i Lake District nasjonalpark.
Han ligg innanfor dei historiske grensene til grevskapet Cumberland.
Llyn-y-foel
Llyn-y-Foel er ein innsjø i Snowdonia i Wales. Han er om lag 240 meter lang og 120 meter brei, men ikkje djupare enn 2 meter på det djupaste. Han ligg 535 moh. ved foten av hovudryggen til Moel Siabod.
Neftegorsk i Samara oblast
Neftegorsk (russisk Нефтего́рск) er ein by i Samara oblast i Russland med om lag 19 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 800 km søraust for Samara.
Fylkesveg 229
Fylkesveg 229 finst i fleire fylke i Noreg:
Llyn-y-foel
Elva som renn ut av søraustenden av innsjøen er ei av hovudkjeldene til Afon Ystumiau, som renn vidare til Afon Lledr og til slutt Afon Conwy.
Ankerstokk
Ankerstokk er eit langt, kompakt rugbrød knytt til skotsk mattradisjon.
Neftegorsk i Samara oblast
Han vart grunnlagt i 1960 som ein busetnad i samband med utvinning av olje. Han fekk status som urbanliknande busetnad i 1966 og bystatus i 1989.
Ankerstokk
Brødet blei nemnd i skotsk samanheng i 1821. Desemberutgåva av Blackwood Magazine fortel om krydra rugbrød kalla «anchor-stocks» som blir laga i Edinburgh i samband med julehøgtida. Desse brøda inneheldt korintar og skal ha fått namn etter stokken i eit tradisjonelt anker, som dei likna.
Llyn-y-foel
Den djupe brunfargen i vatnet kjem av torv i det omliggande området. Dette har gjeve opphav til ein unik type bekkeaure som berre finst i denne innsjøen.
Grand Funk av Grand Funk Railroad
Grand Funk er det andre studioalbumet til Grand Funk Railroad og vart gjeve ut i desember 1969 av Capitol Records. Det vart produsert av Terry Knight med Ken Hamann som lydteknikar. Albumet vert òg kalla The Red Album, og selde til gullplate, den første for gruppa. Albumet inneheld ein versjon av The Animals-songen «Inside Looking Out», som framleis er ein viktig del av konsertane til bandet i dag. Andre kjende songar frå albumet er «Got This Thing on the Move», «In Need» og «Paranoid». Bilete av bandet på innsida av omslaget av den originale LP-utgåva vart nytta for den no kjende, enormt store reklameplakaten til 100 000 USD på Times Square i New York City for å marknadsføre det neste albumet, Closer to Home (1970).
Grand Funk vart opphavleg gjeve ut på Capitol Records på LP, kassett, 8-spors lydband og lydband. Den originale lydbandversjonen innehled forkorta versjonar av «Got This Thing on the Move», «Please Don't Worry», «Mr. Limousine Driver» og «Inside Looking Out», som ikkje finst andre stader.
I 2002 vart Grand Funk mastra med ny lyd og bonusspor, og gjeve ut i den avgrensa plateboksen Trunk of Funk, som inneheld dei fire første albuma til bandet.
Vaskemaskin
Vaskemaskin er ein type kvitevare utforma for å vaska klede. Den vanlegaste typen vaskemaskin (for hushald) brukar vatn, vaskemiddel og eventuelt tøymjuknar til dette. Den første vaskemaskina ein kjenner til blei bygd i 1851, men ein serieproduserte ikkje slike maskinar før på 1920-talet. Vaskemaskinar til hushaldsbruk blei vanlege i norske heimar etter andre verdskrigen.
Industrielle vaskemaskinar blir brukte i industrien og er gjerne større og meir kompliserte enn dei til hushald. Ein kan bruka dei både til å vaska tøy og andre typar artiklar.
Hygiene
For å oppnå eit tilstrekkeleg hygienenivå (termisk desinfeksjon) når ein vaskar tekstilar som blir nytta på kjøkken, har Mattilsynet gjeve føring om å nytta eit program med ein temperatur på minimum 65 °C. I praksis tyder det ofte 95 °C då mange vaskemaskiner ikkje har temperaturinnstillingar mellom 60 og 95 °C.
Montering
I motsetnad til oppvaskmaskinar har dei fleste klesvaskemaskinar ikkje vasslås. Dei fleste forsikringsselskap krev difor at klesvaskemaskinar skal monterast på våtrom for å unngå vasskade i romma dersom det skulle oppstå ein feil med klesvaskemaskinen.
Brannfare
Både vaskemaskinar og oppvaskmaskinar inneheld mykje brennbart materiale, og det blir ikkje rådd til å setja dei i gang utan at ein er heime og våken. Det kan oppstå eksplosive brannar som kan forårsaka husbrann, sjølv om vaskemaskinen står på eit rom der golv, vegger og tak er dekte med betong eller gips.
Rikgass
Rikgass er ei nemning brukt for rå naturgass som blir transportert gjennom gassrøyrleidningar. Dette er gass i den blandinga av komponentar som han førekjem i frå utvinningsbrønnen. Komponentane er både tørre gasskomponentar (metan) og våte komponentar som etan, propan, butanar, pentanar osb. Før gassen av denne blandinga førast inn i røyrleidninga kan fragment av vassløysingar og anna ureiningar vere tatt bort.
Gassrøryrleidningar som fører gass frå olje-og gassfelt på norsk kontinentalsokkel til anlegg for gasshandsaming på land transporterer rikgass. Døme på slike røyrleidningar er Polarled frå Aasta Hansteen-feltet til Nyhamna gassbehandlingsanlegg, Statpipe-røyrleidningen frå Statfjord-feltet til Kårstø-anlegget og rikgassrøyrleidningar frå felta Troll, Kvitebjørn, Visund og Fram til Kollsnes prosessanlegg i Øygarden kommune.
GoSupermodel
GoSupermodel er ein nettstad retta mot unge jenter. Spelaren kan lage ein modell dei kjøpar klær, hår og sminke til. Det er også forum, spel og magasin.
Maske
Den eldste kjende maska som er funnen av arkeologien er ei 5000 år gammal maske frå Mesopotamia. Gjennom historia har tilhøvet mellom maske og person vore omskifteleg og tvitydig. Masker har vore brukt til å framstilla det guddommelege, det demoniske, det avskyelege og det latterlege. Masker skjuler det ekte ansiktet og representerer dermed noko falskt og overflatisk. Samstundes kan masker gjera tydeleg og overdriva menneskelege trekk på ein måte det normale ansiktet ikkje kan.
På grunn av den store ekspressive krafta si har masker vore brukt i teater i meir enn tre tusen år. I det greske teateret i antikken gjekk bruken av masker tilbake til den gamle religiøse dionysoskulten. Medlemmane av koret bar same type masker, som var heilt ulike frå dei til hovudskodespelarane. I nordaustlege Asia, særleg Kina, Korea og Japan, har bruken av masker vore gjennomgripande i kulturen og samfunnet, brukt i religiøse ritual, i teateret og i dagleglivet.
Ordsoge
Ordet «maske» har kome til norsk via tysk, fransk og italiensk, truleg frå arabiske maskhara, 'artist, tryllekunstnar' eller 'klovn'. Gjennom tysk og fransk masque og mellomalderlatinske masca, 'gjenferd, mareritt', og derfrå er opphavet ikkje stadfesta. Det kan det vera ei kortform av arabiske maskhara, مَسْخَرَۃٌ, igjen avleidd av sakhira, 'latterleggjera'. Arabiske mashara har òg gjeve lånordet maskara i tydinga 'mørk augesminke til bruk på vippene'.
Det kan ha vore ein innverknad i europeiske språk frå norditalienske masca, 'heks', som kom frå germansk eller keltisk. Ordet «maske» er òg nytta i andre tydingar, som ei garnløkke som blir strikka, hekla eller bunden til ei anna garnløkke. Dette ordet har eit anna opphav: frå norrønt mǫskvi, mǫskvun, avleidd frå germansk.
Historie
Bruk av masker i religiøse ritual eller seremoniar er ein særs gammal menneskeleg praksis verda over. Masker kan òg brukast som ei form for vern, på jakt, i sport, i festivalar og i krig, eller ganske enkelt som ei form for dekorasjon og utsmykking. Ein del seremonielle eller dekorative masker var ikkje laga for å brukast. Sjølv om bruken av religiøse masker har gått tilbake, har masker tidvis vorte nytta i dramaterapi eller psykoterapi.
Masker i oldtida
Bruken av masker i menneskeleg kultur strekkjer seg tilbake fleire tusen år i tid. Ein går ut frå at dei første maskene kan ha blitt brukte av primitive menneske for å assosiera maskeberaren med ei form for overtydande autoritet, anten det var knytt til det guddommelege eller ei anna form for kraft, som å bera ein dyremaske for å ta på seg krafta til dyret, eller på anna vis gje tiltru til ei viss sosial rolle for maskeberaren.
Dei eldste masken som er blitt avdekka er rundt 9 000 år gamle, og finst no ved Musée Biblique (Musée «Bible et Terre Sainte») i Paris, og Israel Museum i Jerusalem. Truleg er bruken av masker mykje eldre – dei eldste kjende menneskeskape kunstverka er mellom 30 000 og 40 000 år gamle,{{mrk|Dei eldste kjende døme på menneskeskapte kunstverk er venusfigurar som Venus frå Hohle Fels, 35 000 til 40 000 år gammal. men ettersom dei truleg var laga av slike organiske materiale som måling, lêr og plantemateriale er denne typen masker ikkje bevarte. Ein kan likevel sjå dusinvis av framstillingar av det som likner masker i hòlemåleri frå eldre steinalder.{{mrk|Eit kjend døme er bilde i Trois-Frères-grotta (rundt 15 000 år gamle). Ifølgje John W. Nunley, «The earliest evidence of masking comes from the Mousterian site of Hortus in the south of France. There the archaeologist Henry de Lumley found remnants of a leopard skin that was probably worn as a costume more than 40,000 years ago.» Sjå Nunley, J.W. (1999): Masks: Faces of Culture. New York: Harry N. Abrams Inc., s. 22. Eit av dei eldste kjende holemåleria av eit menneskeleg ansikt, 27 000 år gammalt, blei oppdaga i 2006 i Vilhonneur-grotten i nærleiken av Angoulême i Frankrike. Sjå Sage, Adam (5. juni 2006): «Cave face 'the oldest portrait on record'», London: The Times (betalingsmur)}} Ved neandertaler-staden Roche-Cotard i Frankrike er det funne ei flintsteinutskjering som har trekk av eit menneskeleg ansikt. Denne er omtrent 35 000 år gammal, men det er ikkje klart om dette hadde til føremål å fungera som ei maske. I ein kult til ein sjiva-aktig gud, funne i Anatolia frå ca 6 000 f.Kr., opptrer den unge, nakne, falliske guden med ei maske med horn. I dei greske bakkanalia og dionysoskulten, som innebar å bera masker, blei den daglege kontrollen av åtferd og veremåte mellombels sett til side, og folk dansa i lystige drikkelag utan omsyn til den ordinære samfunnsrangen eller statusen deira. Den franske forfattaren René Guénon hevdar at i dei romerske festivalane saturnalia var dei ordinære samfunnsrollene snudde om. Tidvis blei ein slave eller ein kriminell mellombels gjeve vørdnadsteikn og status som kongeleg, berre for å drepast straks festivalen var over. Karnevalet i Venezia, der alle er like og likestilte bak maskene, går tilbake til 1268. Bruken av karnevalmasker i dei jødiske purimfestane har truleg opphav seint på 1400-talet, sjølv om ein del jødiske forfattarar hevdar at dei alltid har vore ein del av den jødiske tradisjonen.
Dei nordamerikanske irokesarane nyttar masker til lækjande føremål. Det blir kalla for «falske ansikt-samfunnet» og nyttar dramatiske masker laga av tre i ritual som skal mana fram ånda til den mytiske gamle, pukkelryggede mannen. I Himalaya har masker funksjonar framfor noko anna å vera formidlarar av overnaturlige krefter. Maskene til yupikfolket i Alaska kan vera små fingermasker, men òg masker på 10 kg som blei hengde frå taket eller bore av fleire menneske samstundes. Masker har òg blitt skapt ved hjelp av plastisk kirurgi for lemlesta soldatar.
Masker i framføringar
Over heile verda har masker blitt nytta for si uttrykksfulle kraft i framføringar av ulik art, både i rituelle og religiøse samanehngar og i ulike teatertradisjonar. Dei rituelle og dei teatralske definisjonane av masker er tidvis ikkje til å skiljast frå kvarandre, men gjev likevel eit føremålstenleg grunnlag for kategorisering. Bildet av komedie- og tragediemasker side om side er blitt eit universelt symbol, hovudsakleg for å representera teatralske framføringer og dramatikk.
I Roma i antikken tydde ordet persona 'maske', eller i dagleg bruk den sosiale rolla eller figuren som blei framstilt av ein skodespelar. Ordet er avleidd frå latin (igjen avleidd frå etruskiske phersu med same meining og igjen avleidd frå greske πρόσωπον, prosōpon) der den opphavlege tydinga var ei teatermaske. Det norske ordet person er kome frå latin til norrøne persóna i tydinga eg-et, individ, einskildmenneske. I Roma i antikken kunne persona, i tilleg gtil maske, òg visa til einskildmennesket sin eigenverdi ved at det hadde fullt romersk statsborgarskap. Ein borgar kunne demonstrera slekta si gjennom bilde, forfedrane sine dødsmasker. Desse avtrykka i voks blei tekne vare på i eit lararium, familieheilagdommen. Overgangsritar, slike som innviinga for unge menneske i familien, eller gravleggingar, blei utførte ved heilagdommen framfor maskene til forfedrane. Ved gravferder kunne profesjonelle skodespelar bera desse maskene for å framføra dei ærefulle føretaka frå livet til forfedrane, og såleis knytte rolla til maskene som eit rituelt objekt og i dramatisk setting.
Masker er eit kjent og livleg element i mange folkelege og tradisjonelle opptog, festivalar, seremoniar og ritual, og er ofte av svært gammalt opphav. Maskene er vanlegvis ein del av eit kostyme som dekker heile kroppen og legamleggjer ein tradisjon som er viktig for det religiøse og/eller sosiale livet til samfunnet som ein heilskap eller til ei særskild gruppe innanfor samfunnet. Dei har halde på populariteten gjennom bruk i karneval, i selskap og i høve som den amerikanske tradisjonen halloween. I våre dagar er desse masseproduserte, kommersielle plastikkmasker, ofte assosiert med populære filmar, tv-program eller teikneseriefigurar.
Rituelle masker
Nytte av rituelle masker skjer over heile verda, og sjølv om dei tenderer til å ha mange felles vesentrekk, har det også utvilka seg særs særskilde former. Funksjonen til maskene kan vera magiske eller religiøse; dei kan opptre i overgangsritual eller som ei form for sminke eller maskering i teatertilstellingar. Likeeins kan masker skjula ein angrande synder eller presidera over viktige seremoniar; dei kan hjelpa til å vera formidlar med ånder, eller tilby ein verna samfunnsrolle for dei som gjer bruk av krafta til åndene.
Star Tour
Star Tour kan visa til:
Maske
Europa
Dei eldste representasjonane av masker frå Europa er dyremasker, som vist på hòlemåleri i Lascaux i det sørlege franske departementet Dordogne. Slike masker har overlevd i alperegionane i Austerrike og Sveits, og kan forbindast med jakt eller sjamanisme. Seinare har dei ofte vore knytt til karneval- eller nyttårsfeiringar. Den akademiske diskusjonen om tydingane av desse og andre maskeformer held fram i Europa der monster, bjørn, ville menn, harlekinar, karusellhestar og andre fantasifulle figurar opptrer i karneval og festlege opptog. Det er generelt akseptert at masker, støy, fargar og høglydt roping hadde som funksjon å fordriva vinteren og mørket, og opna såleis for kreftene til lyset og våren. Dette er truleg gjenspegla i den gamle karnevaltradisjonen på Sardinia med mamuthoner som ber dystre, svarte masker og eit kostyme av kubjøller. Tradisjonen er særleg knytt til landsbyen Mamoiada, der det lokale museet husar ein del masker frå området og andre delar av Sardinia og Europa. Ein annan europeisk masketradisjon utvikla seg, meir sjølvbevisst frå hoff- og byhendingar, eller som underhaldning handtert av handverkarlauga. Desse voks tidlegare ut av moro og festar og hadde fått fastare formar på 1400-talet på stader som Roma og Venezia, der dei utvikla seg til livleg underhaldning. Ved karnevala i Venezia samband med skjærtorsdag var dogen og aristokratiet på Markusplassen. Feinrga involverte også lauga, mellom dei lauge til maskemakarane. Den italienske teaterforma commedia dell'arte påverka utforminga av maskene og karnevalet i Venezia. På slutten av 1500-talet hadde den venetianske karnevaltradisjonen nådd eit høgdepunkt og varte til sist ein heil sesong frå januar og til fasten. På 1700-talet var det blitt ein turistattraksjon. Goethe uttalte at han var stygg nok til at han ikkje trong ei maske. Karnevalet blei undertrykt under Napoleon sin italienske republikk, men på 1980-talet blei kostyma og maskene frå stordomstida gjeninnførte. Også andre sentraleuropeiske byar var påverka av tradisjonane frå Venezia.
Under reformasjonen byrja mange av karnevalskikkane å døy ut i protestantiske regionar, men synest å ha overlevd i katolske område til trass for opposisjon frå kyrkjeleiarane. På 1800-talet fanst karneval i relativt rike borgarlege bysamfunn med forseggjorte masker og kostyme side om side med dei meir ujamne og folkelege skikkane i rurale område. Sjølv om desse borgarlege maskeradane og utforminga av dei heldt på element frå populærkulturen, var overlinga til karnevalet på 1800-talet ofte ein konsekvens av ei sjølvbevist folkeminnerørsle som følgde framvoksteren av nasjonalt medvit i mange europeiske land. I våre dagar er maskene under karnevalet i Nederland ofte erstatta av ansiktmåling.
I Noreg kjenner ein ingen former for masketeater eller maskerituale i eldre historisk tid. Helleristingar viser at kostyme med dyrehorn eller hovud kan ha vore i bruk i bronsealderen eller tidlegare. Om dette var i religiøse ritual, symbolske framføringar eller karnevalsfeiringar er uvisst.
Derimot finst ein lang tradisjon for masker brukt som del av julefeiringa. Å gå julebukk, iført sauefell og bukkemaske, har vore utbreidd sidan det 1700-talet og sannsynlegvis også mykje tidlegare. Skikken er kjend i Skandinavia og tilsvarande tradisjonar er blitt omtalte både på Færøyane, i Russland, Austerrike/Ungarn og Bulgaria.
Afrika
I afrikansk tradisjon finst eit breitt mangfald av masker. I Vest-Afrika er masker nytta i maskerader som utgjer ein del av religiøse seremoniar som spelar seg ut for å kommunisera med ånder og avlidne forfedrar. Døme er maskeradar hjå jorubafolk, igbofolk og edofolk i Nigeria, inkludert egungun-maskeradane og maskeradane i nordlege Edo. Maskene er vanlegvis utskorne i tre med omhu og med stort mangfald mellom dei ulike handverkarane som vanlegvis har fått opplæring frå ein meister. Ofte er handverket gått i tradisjon ned gjennom generasjonane innanfor ein familie. Desse handverkarane har ein respektert posisjon i stammesamfunna sine, ikkje berre for det komplekse arbeidet dei gjer, men òg for den andelege og symbolske kunnskapen dei rår over.
Mange afrikanske masker representerer dyr. Ein del afrikanske stammar meiner at dyrmaskene kan hjelpa dei til å kommunisera med ånder som bur i skogane eller på dei opne savannane. Folk i Burkina Faso påkallar åndene for å stoppa øydeleggingar. Dogonfolk i Mali har ein kompleks religion som òg nyttar dyremasker. Dei tre hovudkultane deira nyttar 78 ulike masker. Dei fleste av seremoniane til dogonfolket er hemmelege, men antilopedansen blir vist til andre folk. Antilopemaskene er bortimot rektangulære boksar med fleire horn stikkande ut frå toppen. Dogonane er dugelege jordbrukarar, og antilopa symboliserer ein hardarbeidande bonde. Ein annan kultur med ein rik jordbrukstradisjon er bamanafolket i Mali. Antilopa, som blir kalla chiwara, er forstått som ein mytisk kulturhelt som har lært mennesket løyndomane til jordbruket. Sjølv om både dogonane og bamarnaene reknar antilopa som eit symbol på jordbruk, tolkar dei elementa i maskene ulikt. For bamanafolket representerer sverdet kornet som skyt opp av jordsmonnet.