cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Psykisk utviklingshemming
Mange utviklingshemma har andre funksjonshemmingar, som rørslehandikap eller dårleg syn. Hjerneskadar som cerebral parese inneber ikkje i seg sjølv utviklingshemming, men mange av dei som er råka har òg dette.
Årsakar
Psykisk utviklingshemming kan skuldast arvelege anlegg og skadar som har oppstått under fosterutviklinga. Ein annan årsak kan vere hjernehinnebetennelse i barndommen etter barnesjukdommar som meslingar, kusma eller vasskoppar. Enkelte former for psykisk utviklingshemming, som Føllings sjukdom, kan kome av stoffskiftefeil og kan motverkast med riktig diett.
Behandling
I behandlinga av psykisk utviklingshemming prøver medisinske, sosiale, pedagogiske og psykologiske fagfolk å utvikle pasienten sine evner.
Grad av psykisk utviklingshemming
I dag vert graden av psykisk utviklingshemming kategorisert som:
Solhan
Solhan er ein by og eit distrikt i provinsen Bingöl i Aust-Anatolia i Tyrkia. Byen har kring 14 000 innbyggjarar.
Sjunkfjorden
Sjunkfjorden er ein fjordarm av Sørfolda i Sørfold kommune i Nordland. Fjorden strekkjer seg 10 km sørover til garden med same namn i botn av fjorden.
Preludium, fuge og allegro i Ess-dur, BWV 998
Preludium, fuge og allegro i Ess-dur, BWV 998, er eit musikkverk av Johann Sebastian Bach.
Stykket vart skriven ein gong i løpet av første halvdel av 1740-åra. Det har vore mykje omdiskutert om kammermusikken til Bach vart skriven for lutt eller cembalo eller andre liknande instrument. Det originale manuskriptet til Bach syner at dette ikkje var særleg interessant for hans del, det er markert «for lutt eller klaver». Stykket vert rekna som særs krevjande.
Satsar
Satsane i stykket er:
Skjemtegaukfestivalen
Skjemtegaukfestivalen har vorte arrangert kvar sommar sidan 2004. Festivalen vert helden i Ulsteinvik og er den minste av dei årlege humorfestivalane i Noreg. Sidan 2006 har den vorte arrangert på Kaffebaren i Ulsteinvik.
Pyramidane ved Giza
Pyramidane ved Giza er ni egyptiske pyramidar som ligg sørvest for Giza, ein forstad til Kairo. Den største av dei alle er Kheopspyramiden, grava til faraoen Khufu, som er det einaste av verdas sju underverk frå oldtida som framleis står. I tillegg står det to litt mindre og seks små pyramidar her. Sfinksen, egyptiske tempel og graver av typen mastaba ligg også i området.
Preludium, fuge og allegro i Ess-dur, BWV 998
Bakgrunnsstoff
Partita per liuto o clavicembalo in Mi bemolle maggiore
Pyramidane ved Giza
Bygg
Pyramidane er bygde av granitt, kalkstein og soltørka mursteinar. Steinblokkene kunne vega 2–3 tonn. Til Kheopspyramiden, som har ein grunnflate på 230×230 meter, brukte ein opp mot 2,5 millionar slike blokker.
Kheopspyramiden var opphavleg 146 meter høg, 139 etter at han mista kalksteindekket sitt. Pyramiden var det høgaste byggverket i verda fram til 1300, då tårnet til Domkyrkja i Lincoln raga høgare. Khefrenpyramiden er 136 meter høg, medan Menkaurepyramiden er 65,5 meter høg.
Skjemtegaukfestivalen
Komikarar på festivalen:
2008: Tore Haukenes, Yngve Skomsvoll, Henrik Thodesen, Kristine Magnesen, André Jerman, Elsa Kåss Furuseth og Siri Kristiansen
2009: Vidar Hodnekvam, Jahn Gorakh Mjaadal Bremvatn, Christoffer Schjelderup, André Ulveseter og Joachim Skage
Årets skjemtegauk
Publikumsprisen, Årets skjemtegauk, vert delt ut til den komikaren som har gjort mest inntrykk på publikum kvart år. I 2010 vart Vidar Hodnekvam den fyrste komikaren til å vinne prisen to gonger.
Tidlegare vinnarar:
2004 - Kyrre Solem Larsen
2006 - Tore Haukenes
2007 - Yngve Skomsvoll
2008 - Henrik Thodesen
5. november
5. november er den 309. dagen i den gregorianske kalenderen (310. under skotår). Det er 56 dagar att av året.
Skjemtegaukfestivalen
Tidlegare vinnarar:
2009 - Vidar Hodnekvam
2010 - Vidar Hodnekvam
Trani
Trani er ein hamneby i provinsen Bari i regionen Puglia i Italia med om lag 55 000 innbyggjarar. Han ligg ved Adriahavet, om lag 40 km nordvest for Bari med jernbane.
Historie
Byen hadde sitt opphav som Turenum i romartida. Han vart seinare erobra av langobardar og austromarar. Dei første sikre kjeldene om byen har ein frå 800-talet.
Gullalderen i Trani var på 1000-talet då han vart bispesete i staden for Kanossa, som vart øydelagd av sarasenarar. Hamna vart då kraftig utbetra og nytta som utgangspunkt for krosstoga. I år 1000 gav Trani ut Ordinamenta Maris, som vert rekna som den eldste maritime kodeksen i mellomalderen. I denne perioden slo mange mektige familiar frå dei store italienske maritime republikkane (Amalfi, Pisa og Venezia) seg ned i Trani. Trani fekk på si side ein konsul i Venezia på 1100-talet. Dei hadde òg konsulat i mange nordeuropeiske byar, sjølv i England og Nederland, og viser at Trani var ein viktig handelsmessig og politisk aktør i mellomalderen. Keisar Fredrik II bygde eit massivt slott i Trani. Under hans styre, tidleg på 1200-talet, var byen på sitt rikaste.
På 1100-talet husa Trani alt det største jødiske samfunnet i Sør-Italia og var fødestad for ein av dei størse rabbiane i mellomalderen i Italia, Rabbi Isaiah ben Mali di Trani (1180-1250).
Trani kom ut for ei krise under Anjou og Aragon sine styre (1300-1400-talet), då jødane vart forfulgt. Under Huset Bourbon snudde Trani den negative trenden igjen, hovudsakleg på grunn av betre økonmiske tilhøve i Sør-Italia. Trani var provinshovudstad fram til napoleonskrigane, då Joachim Murat tok frå han denne statusen og gav han til Bari. I 1799 utførte franske troppar ein massakre av innbyggjarane i Trani sidan dei hadde gått inn i Den napolitanske republikken.
Rikard Berge
Rikard Berge var ein norsk kulturhistorikar, folkekulturgranskar, folkeminnesamlar og konservator frå Telemark.
Han vart fødd på garden Berge på Rauland i 1881. Mor hans, Sigrid, var syster av Aslaug Rikardsdotter Groven, mor til komponisten Eivind Groven.
Rikard Berge voks opp på Berge hjå morfaren Rikard Aslaksson Berge. Denne sat inne med ei mengd forteljingar, viser og stubbar, folketonar og slåttar (som han tralla). Rikard var ikkje gamle karen før han tok til å skrive ned forteljingar etter morfaren og andre skyldfolk, og etter folk som kom på vitjing. Mora kunne også mykje, og ho song godt. I vaksen alder for han i heile Telemark og andre stader på jakt etter stoff. Med tida fekk han truleg samla meir norsk folkeminnestoff enn nokon annan før eller etter han.
Rikard Berge var noggrann med å oppgje kjelder og å gje dei att mest mogeleg rett. Han hadde alltid med gode merknader som kunne vera stutte avhandlingar. Han sette ein vitskapleg standard for norsk folkeminnegransking.
Han var truleg den fyrste her i landet som og lydfeste folkemusikk, dvs. song og slåttespel, på fonograf.
Rikard Berge var oppteken av tradisjonsmiljøet, og la vekt på dette når han var på tradisjonssanking. Han kom ikkje som mange andre, «utanfrå» til kjeldene, og hadde difor lett for å koma i dialog med dei.
Berge var god skribent. Han skreiv biografiane til spelemennene Myllarguten og Håvard Gibøen. Bygdebøkene hans frå Vinje og Rauland er framifrå i sin sjanger. Arbeidet om «Norsk bondesylv» er høgt verdsett. Han skreiv og nyskapande om norsk eventyrstil, og boka Norsk sogukunst, som inneheld eventyr, gjev og levande portrett av tradisjonsberarar som Olav Tjønnstaul (far av spelemannen Jørgen Tjønnstaul), Anne Godlid, Anne Sundbøhaugen og Nils Løingslåtta.
Berge gifte seg med Johanna Bugge, dotter av språkmannen og forskaren Sophus Bugge. Ho var kunstmålar, mellom anna kjend for eit målarstykke av Kivlemøyane. Dei fekk døtrene Gyri og Tone.
Gjennom ekteskapet fekk han hand om Bugges nedskrifter av folkeminne frå Telemark, mellom dei mange folkeviseballadar. Berge gjorde krav på samlinga etter svigerfaren på vegner av Telemark og Fylkesmuseet i Skien. Dette meinte Universitetet i Oslo ikkje var rett. Berge var imot å samle alt materiale på ein stad, og gjekk inn for fylkes- og bygdesamlinger.
Mike Oldfield
Oldfield har gjeve ut 26 album, og det siste albumet hans så langt var ein oppfølgjar til Ommadawn frå 1976, kalla Return to Ommadawn, den 20. januar 2017.
Tidleg liv
Oldfield vart fødd 15. mai 1953 i Reading av Raymond Oldfield, ein allmennlege, og Maureen (fødd Liston), ein irsk sjukepleiar. Han har to eldre sysken, systera Sally og broren Terence. Då Oldfield var sju år gammal fekk han ein yngre bror, David, med Downs syndrom som døydde då han var spedbarn. Mora fekk barbiturat, som ho vart avhengig av. Ho sleit med den mentale helsa og var mykje inne på institusjonar resten av livet. Ho døydde tidleg i 1975, kort tid etter Oldfield hadde byrja å skrive Ommadawn.
Oldfield gjekk på St Joseph's Convent School, Highlands Junior School, St Edward's Preparatory School, og Presentation College, alle i Reading. Då han var tretten år gammal flytta familien til Harold Wood, då i Essex, og Oldfield gjekk på Hornchurch Grammar School der han byrja å utvikla det musikalske talentet sitt.
Oldfield byrja å spele gitar då han var ti år gammal, først på ein 6-strengs akustisk gitar som faren gav han. Han lærte seg å spele ved å etterlikne delar av songar frå visegitaristane Bert Jansch og John Renbourn som han spelte på ein berbar kassettspelar. Han prøvde å lære seg notar, men var «ein særs, særs treg elev». Han sa «Om eg må kan eg skrive ting ned. Men eg likar det ikkje». Då han var 12 byrja Oldfield å spele elektrisk gitar og spele i lokale vise- og ungdomsklubbar, og fekk så mykje som fire pund per konsert. I løpet av ein seks månadar lang pause frå musikken på denne tida, byrja Oldfield med måling. I mai 1968, då Oldfield var femten, kravde rektoren på skulen hans at han skulle klyppe det lange håret sitt. Oldfield nekta og slutta brått. Han fokuserte så på musikk på fulltid og vart profesjonell artist.
1968–1972: Tidleg karriere
Etter han forlet skulen, aksepterte Oldfield ein invitasjon frå systera Sally om å danne ein viseduo kalla The Sallyangie, som tok namnet frå førenamnet hennar og ein av favorittsongane til Oldfield av Jansch, «Angie». Dei turnerte i England og Paris og fekk ein plateavtale med Transatlantic Records, og spelte inn eitt album, Children of the Sun (1969). Etter dei vart oppløyst året etter fekk Oldfield eit nervøst samanbrot. Han prøvespelte som bassist for Family i 1969 etter at Ric Grech slutta, men gruppa var ikkje like entusiastisk som Roger Chapman til Oldfield. Mykje av det neste året budde Oldfield heime hos faren og spelte i det elektriske rockebandet Barefoot i lag med broren Terry på fløyte, før gruppa vart oppløyst tidleg i 1970.
I februar 1970 prøvespelte Oldfield som bassist i The Whole World, eit nytt band for den tidlegare Soft Machine-vokalisten Kevin Ayers. Han fekk jobben trass i at bass var eit nytt instrument for han, men han spelte òg stundom sologitar. Seinare såg han på denne tida som ei nyttig læretid på bass. Oldfield spelte på Ayers-albuma Shooting at the Moon (1970) og Whatevershebringswesing (1971), og mandolin på Edgar Broughton Band (1971). Dessetre albuma vart alle spelte inn i Abbey Road Studios, der Oldfield gjorde seg kjend med forskjellige instrument, som orkesterperkusjon, piano, Mellotron og cembalo, og byrja å skrive og setje ned sine eigne musikalske idear. Medan han heldt på med dette vart Oldfield reservegitarist i sceneproduksjonen av Hair i Shaftesbury Theatre, der han spelte i lag med Alex Harvey. Etter ti framføringar gjekk Oldfield lei av jobben og fekk sparken då han valde å spele sin del av «Let the Sunshine In» i 7/8-takt.
I midten av 1971 sette Oldfield saman eit demolydband som bestod av ein lang instrumental som vart kjend som «Tubular Bells (Part One)». I starten hadde han berre namnet «Opus One». Etter fleire forsøk på å overtyde plateselskap om å ta i mot prosjektet, gjekk Oldfield i september 1971, då han var studiomusikar og bassist for Arthur Louis Band, i studio i The Manor Studio nær Kidlington i Oxfordshire, eigd av forretningsmannen Richard Branson og driven av lydteknikarane Tom Newman og Simon Heyworth. Branson hadde alt fleire forretningar og var i ferd med å lansere Virgin Records med Simon Draper. Newman og Heyworth høyrde somme av demoane til Oldfield og tok dei med seg til Branson og Draper, som til slutt gav Oldfield ei veke med innspelingstid i The Manor. I løpet av denne veka fullførte han «Part One» av Tubular Bells; «Part Two» vart sett saman mellom februar og april 1973.
1972–1979: Kontrakt med Virgin og Tubular Bells
Mot slutten av januar 1973 gjekk Branson med på å gje ut Tubular Bells sjølv og sikra Oldfield ein avtale for seks album med Virgin, i tillegg til potensielt fire album til. Tubular Bells kom ut 25. mai 1973 som det første albumet på Virgin. Oldfield spelte meir enn tjue forskjellige instrument på innspelinga, som vart spelt inn bit for bit og lag på lag, og i stilar som gjekk over fleire musikalske sjangrar. I Storbritannia har albumet selt over 2,6 millionar eksemplar, som gjer det til det 34. mest selte albumet i landet. Tittelsporet vart ein hitsingel i USA etter at opninga vart nytta i filmen Eksorsisten i 1973. I dag vert albumet rekna som ein føregangar for new-age-musikkrørsla.
I 1974 spelte Oldfield gitar på det kritikarroste albumet Rock Bottom av Robert Wyatt.
Seint i 1974 gjekk oppfølgjaren hans, Hergest Ridge, til topps i Storbritannia i tre veker, før det vart skuve ned frå lista av Tubular Bells. Sjølv om Hergest Ridge kom ut over eit år etter Tubular Bells, nådde det toppen av albumlista først. Tubular Bells låg 11 veker (ti av dei samanhengande) på andreplassen før det låg ei veke på toppen av lista. Som Tubular Bells, består Hergest Ridge av to instrumentale stykke, men denne gongen med bilete frå bustaden til Oldfield i Herefordshire. Albumet vart følgd i 1975 av det nyskapande verdsmusikkstykket Ommadawn som kom ut etter mora Maureen døydde.
I 1975 spelte Oldfield inn ein versjon av julemusikkstykket «In Dulci Jubilo» som nådde fjerdeplassen i Storbritannia.
I 1975 fekk Oldfield Grammy-prisen for beste instrumental for «Tubular Bells – Theme from The Exorcist».
I 1976 gjekk Oldfield og systera saman med venen og bandmedlemmet Pekka Pohjola for å spele på albumet hans Mathematician's Air Display, som kom ut i 1977. Albumet vart spelt inn og redigert i Oldfiel sitt Througham Slad Manor i Gloucestershire av Oldfield og Paul Lindsay. Oldfield si utgåve av «Portsmouth» er den største hitten hans på UK Singles Chart, der han nådde tredjeplassen.
Oldfield spelte inn det doble albumet Incantations mellom desember 1977 og september 1978 og introduserte meir variert korsong frå Sally Oldfield, Maddy Prior og Queen's College Girls Choir. Då det kom ut 1. desember 1978, nådde albumet 14. plassen i Storbritannia og selde til platinaplate der for 300 000 selte eksemplar.
I juni 1978, under innspelinga av Incantations, fullførte Oldfield og dei to syskena hans eit tredagars Exegesis-seminar, eit kontroversielt sjølvhevdingsprogram basert på læra til Werner Erhard. Opplevinga hadde stor effekt på personlegdomen til Oldfield, som hugsa det som å bli «fødd på ny» gjennom å leve opp att frykt frå fortida. «Det var som å opne nokre enorme katedraldører og møte monsteret, og eg såg at monsteret var meg sjølv som eit nyfødd barn, fordi eg starta livet i panikk.» Etter Exegesis-seminaret byrja den tidlegare så tilbaketrekte Oldfield å gjere intervju, poserte naken for ei fotografering for Incantations, og gjekk ut og drakk med journalistar. Han vann òg over flyfrykta si, tok flysertifikat og kjøpte seg sitt eige fly.
1979–1991: Første turné og musikalsk endring
I 1979 la Oldfield ut på turné med Incantations i Europa og heldt 21 konsertar mellom mars og mai 1979. Turneen vart dokumentert med eit konsertalbum og ein konsertfilm, Exposed. I starten vart albumet berre avgrensa til 100 000 eksemplar, men dei sterke sala overtydde Virgin om å trykke albuemt i vanleg produksjon.
Musikken til Oldfield vart nytta i The Space Movie (1980), ein Virgin Films-produksjon som feira tiårsjubileet til Apollo 11. I 1979 spelte han inn ein versjon av kjenningsmelodien for barne-TV-programmet Blue Peter, som vart nytta for shoet i ti år.
Det femte albumet til Oldfield, Platinum, kom ut i november 1979 og markerte starten på ein overgang frå lange komposisjonar mot meir streit og popaktig musikk. Oldfield spelte i Europa mellom april og desember 1980.
Paal Nilssen-Love
Paal Nilssen-Love er ein norsk batterist og perkusjonist fødd i Molde i Noreg.
Mike Oldfield
1979–1991: Første turné og musikalsk endring
I 1980 gav Oldfield ut QE2, kalla oppetter MS «Queen Elizabeth 2», med gjestemusikarar som Phil Collins på trommer. Dette vart følgd opp av ein turné i Europa i 1981, då Oldfield aksepterte ein invitasjon til å spele på ein gratiskonsert i høve bryllaupet til prins Charles og Lady Diana i Guildhall. Han skreiv ein ny song, «Royal Wedding Anthem», for høvet.
Paal Nilssen-Love
Nilssen-Love voks opp i Stavanger, men studerte musikk ved jazzlinja ved Universitetet i Trondheim frå 1994. Her blei gruppa Element med Gisle Johansen (saksofon), Håvard Wiik (piano) og Ingebrigt Håker Flaten (kontrabass) danna. Denne gruppa var inspirert av John Coltrane sin kvartetts energi og modale spelestil.
Mike Oldfield
1979–1991: Første turné og musikalsk endring
Det neste albumet hans, Five Miles Out, kom ut i mars 1983 med den 24 minuttar lange songen «Taurus II» på side ein. Den påfølgjande turneen gjekk frå april til desember det året. På Crises fortsette Oldfield mønsteret med ein lang komposisjon i lag med kortare songar. Den første singelen frå albumet, «Moonlight Shadow», med Maggie Reilly på vokal, vart ein av dei største hittane til Oldfield, og nådde fjerdeplassen i Storbritannia og gjekk til topps i ni andre land. Den påfølgjande turneen i 1983 vart avslutta med ein konsert på Wembley Arena for å feire tiårsjubileet til Tubular Bells.
Om alle mine lemmer
«Om alle mine lemmer» var ein av dei første av Petter Dass sine tekstar som vart gjendikta til eit moderne salmespråk. Gjendiktinga vart gjort av den danske folkeopplysingsmannen Morten Eskesen i 1881.
Paal Nilssen-Love
I 1996 flytta Paal Nilssen-Love til Oslo. Sidan 1999 har han spelt trommer i jazzgruppa Atomic.
Mike Oldfield
1979–1991: Første turné og musikalsk endring
Oldfield fokuserte så på film og video og skreiv musikken for Roland Joffé-filmen The Killing Fields og produserte mykje videomateriale for albumet Islands. Islands fortsette det Oldfield hadde gjort på dei siste albuma sine, med ein lang instrumental på side ein og rock/pop-singlar på den andre. Av desse vart «Islands», sungen av Bonnie Tyler og «Magic Touch», med vokal av Max Bacon (på den amerikanske versjonen) og Glasgow-vokalisten Jim Price (Southside Jimmy) i resten av verda, vart store hittar. I USA nådde «Magic Touch» topp 10 på Billboard album rock-lista i 1988. I 1980-åra song den dåverande kona til Oldfield, den norske songaren Anita Hegerland, på mange av songane hans, inkludert «Pictures in the Dark».
Om alle mine lemmer
Petter Dass sin avskilssong
Sjølv om Petter Dass har mange salmar i norske, svenske og danske salmebøker, er tekstane hans opphavleg ikkje skrivne som salmar. Det vil vere rettare å kalle dei læresongar eller kristelege viser. For at songane skulle høve til kyrkebruk, var det naudsynt å korte dei ned og å modernisere språket. Dessutan har ein ofte valt å modifisere den barokke biletbruken i originaltekstane.
Paal Nilssen-Love
Våren 2001 gav han ut si første soloplate, Sticks and Stones. Same året spelte han med Pat Metheny og Arild Andersen på Moldejazz.
Mike Oldfield
1979–1991: Første turné og musikalsk endring
For det neste, instrumentale albumet, insisterte Virgin på at Oldfield skulle bruke tittelen Tubular Bells 2. Oldfield stritta i mot og svarte med å gje ut Amarok, eit times langt verk med mange forskjellige tema, uventa utbrot av støy og ei fornærmande melding skjult i morse, som sa «Fuck off RB», visstnok retta mot Branson. Oldfield gjorde alt han kunne for å gjere det umogeleg å lage utdrag frå albumet og Virgin svara med å nesten ikkje marknadsføre albumet i det heile.
Om alle mine lemmer
Petter Dass sin avskilssong
Originalteksten har 36 vers og kan vere skriven rundt 1704. Visa er skriven som diktarens testamente, og handlar om Petter Dass sin oppvekst og yrkesliv. Han slår fast at livet går mot slutten, og han avsluttar visa med ei bøn for kyrkjelyden, for Helgeland og for «Min Sjel».
Mike Oldfield
1979–1991: Første turné og musikalsk endring
I februar 1991 gav Oldfield ut det siste albumet sitt for Virgin, Heaven's Open, under namnet «Michael Oldfield». Det var første gongen han sjølv song all solovokal. I 2013 inviterte Oldfield Branson til opninga av St. Andrew's International School of The Bahamas, der to av barna til Oldfield var elevar. Høvet var debutframføringa av Tubular Bells for Schools, ein pianosoloversjon av verket til Oldfield.
1992–2003: Warner-åra
Tidleg i 1992 sikra Oldfield seg Clive Banks som ny manager og fleire plateselskapsjefar lytta til demoen hans av Tubular Bells II heime hos han. Oldfield fekk kontrakt av Rob Dickins i WEA Warner og spelte inn albumet med Trevor Horn som produsent. Albumet kom ut i august 1992 og gjekk til topps i Storbritannia. Konsertpremieren var 4. september i Edinburgh Castle, som kom ut på video som Tubular Bells II Live. Oldfield turnerte med albumet i både 1992 og 1993, den første turneen hans sidan 1983. I april 1993 hadde albumet selt over tre millionar eksemplar verda over.
Gadoni
Gadoni (sardisk Adòni) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 795 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 43.44 km² og ligg i ei høgd på 696 meter over havet.
Mike Oldfield
1992–2003: Warner-åra
Oldfield fortsette med nye musikalske idear og The Songs of Distant Earth (basert på Arthur C. Clarke-romanen med same namn) hadde ein rolegare new-age-stil. I 1993 fekk han òg ein asteroide, 5656 Oldfield, kalla opp etter seg.
I 1995 gav Oldfield ut det keltisk-aktige albumet Voyager. I 1992 møtte Oldfield Luar na Lubre, ei gælisk-keltisk folkeband (frå A Coruña i Spania), med songaren Rosa Cedrón. Bandet vart populiært etter at Oldfield spelte songen deira «O son do ar» på albumet Voyager.
I 1998 produserte Oldfield det tredje Tubular Bells-albumet (òg først framført under ein konsert, denne gongen Horse Guards Parade i London), basert på dance-miljøet på det som då var heimstaden hans på øya Ibiza. Dette albumet var inspirert av tema frå Tubular Bells, men hadde ikkje den todelte strukturen.
I 1999 gav Oldfield ut to album. Det først, Guitars, brukte gitarar som kjelde for alle lydane på albumet, inkludert perkusjon. Det andre, The Millennium Bell, etterlikna ei rekkje musikkstilar som representerte forskjellige historiske periodar det siste tusenåret. Verket vart framført i Berlin for feiringa av overgangen frå 1999 til 2000.
I repertoaret sitt la han til MusicVR-prosjektet, som kombinerte musikken hans med eit virtuell røyndom-basert dataspel. Det første verket hans for prosjektet var Tr3s Lunas som kom i 2002, eit virtuelt spelt der spelaren kan samhandle med ei verd full av musikk. Dette prosjektet kom ut på ein dobbel-CD, ein med musikk og det andre med spelet.
I 2002 og 2003 spelte Oldfield inn Tubular Bells på nytt med moderne utstyr i høve 30-årsjubileet til originalen. Han hadde ønskt å gjere det fleire år før, men kontrakten hans med Virgin hindra han i dette. På denne nye versjonen var John Cleese seremonimeister, sidan Viv Stanshall, som snakka på originalen, hadde døydd i mellomtida. Tubular Bells 2003 kom ut i mai 2003.
Sidan 2004: Mercury-åra
Den 12. april 2004 lanserte Oldfield det nestevirtuelle røyndomsprosjektet Maestro, med musikk frå Tubular Bells 2003 og noko ny chillout-musikk. Spelet har sidan blitt gjort tilgjengeleg gratis på Tubular.net. Det doble albumet Light + Shade kom ut på Mercury Records i 2005, som Oldfield nyleg hadde signert ein avtale for tre album med. Dei to platene inneheld musikk med forskjellige stemningar, ein avslappande (Light) og den andre meir skarp og trist (Shade). Oldfield var ein av hovudattraksjonane på den europeiske Night of the Proms-turneen, som bestod av 21 konsertar i 2006 og 2007.
Sjølvbiografien Changeling kom ut i mai 2007 på Virgin Books. I mars 2008 gav Oldfield ut det første albumet sitt med klassisk musikk, Music of the Spheres. Karl Jenkins assisterte med orkestreringa. Den første veka etter albumet kom ut, toppa det UK Classical chart og nådde niandeplassen på den britiske albumlista. Ein singel, «Spheres»,med ein demoversjon av stykke frå albumet, kom ut digitalt. Albumet vart nominert til beste klassiske album i Storbritannia i 2009.
I 2008, då den 35 år lange avtalen med Virgin Records enda, gjekk rettane til Tubular Bells og dei andre Virgin-utgjevingane hans attende til Oldfield, og vart så overført til Mercury Records. Mercury byrja så å gje albuma ut på ny med arkivmateriale som bonusspor. i tillegg samlealbum som Two Sides.
I mars 2010 rapporterte Music Week at forlaget Stage Three Music hadde kjøpt 50 % av eigarskapen i songane til Oldfield for eit sjusifra beløp.
I 2008 laga Oldfield ein eksklusiv song («Song for Survival») for det veldedige albumet Songs for Survival, til støtte for Survival International. Dottera til Oldfield, Molly, spelte ei stor rolle i prosjektet. I 2010 sa tekstforfattaren Don Black at han hadde arbeidd med Oldfield. I 2012 var Oldfield med på Terry Oldfield-albumet Journey into Space og eit spor kalla «Islanders» på York-prosjektet til den tyske produsenten Torsten Stenzel. I 2013 miksa Oldfield og York eit album kalla Tubular Beats.
Under opningsseremonien for sommar-OL 2012 framførte Oldfield utgåver av Tubular Bells, «Far Above the Clouds» og «In Dulci Jubilo». Dette sporet kom ut på Isles of Wonder med musikk frå showet.
I oktober 2013 sende BBC Tubular Bells: The Mike Oldfield Story, ein times lang dokumentarfilm om livet og karrieren til Oldfield, filma i heimestudioet hans i Nassau.
Det seinaste rockealbumet til Oldfield, Man on the Rocks, kom ut 3. mars 2014 på Virgin EMI. Albumert var produsert av Steve Lipson. Sporet «Nuclear» vart nytta i E3-traileren til videospelet Metal Gear Solid V: The Phantom Pain.
Det seinaste albumet til Oldfield, Return to Ommadawn, kom ut 20. januar 2017 og nådde fjerdeplassen på UK Album Chart. Seinare hinta Oldfield om eit Tubular Bells 4-album på den offisielle fansida på Facebook. Han la opp eit bilete av nytt utstyr og ein ny Fender Telecaster med biletteksten «Nye lydar for TB4!»
Paal Nilssen-Love
Han fekk Buddyprisen for 2006.
Elva Tanger
Tanger er ei elv i Sachsen-Anhalt i Tyskland og ei av sideelvane til Elbe frå venstre med ei lengd på 33 km. Elva munnar ut i Elbe ved Tangermünde.
Om alle mine lemmer
I salmebøkene
«Um alle lemer mine» er trykt med seks vers i Nynorsk salmebok nr 564, i Anders Hovden si omsetjing, under bolken «Sjukdom og daude og jordferd». Omsetjinga har tatt utgangspunkt i dei same versa som står på nr 727 i  Landstads reviderte salmebok. I Norsk salmebok står salmen med fem vers. Denne versjonen har tre av versa til felles med salmen slik han står i Nynorsk salmebok og Landstads reviderte. Her står salmen under bolken «Kyrkja og samfunnet av dei heilage». I Lov Herren Katolsk salmebok står salmen med sju vers i Lars Roar Langslets gjendikting. Salmen er òg omsett til svensk.
.38 Special
.38 Special er ein revolverpatron konstruert av Smith & Wesson. Dette kaliberet var standard tenestevåpenkaliber for dei fleste politidistrikta i USA frå 1920-talet til 1980-talet, og er standard tenestevåpenkaliber for stordelen av det norske politiet enno i dag.
Trass i namnet, er det faktiske kaliberet 0,357 tommar. Bortsett frå lengda er derfor .38 Special identisk med den kraftige kaliber .357 Magnum, som vart utvikla frå .38 Special i 1935. .38 Special kan derfor brukast i .357-revolverar, men ikkje andre vegen.
Kaliber .38 Special vart introdusert i 1902 som svar på at kaliber .38 Long Colt var funnen for veik som militært kaliber under den filippinsk-amerikanske krigen. .38 Special er av dei mest populære patronar i historia, og er enno eit hundreår etter han vart oppfunnen mykje bruka til sjølvforsvar, småviltjakt (med karabinar kamra for dette kaliberet) og blinkskyting.
Kaliber .38 Special er veikare enn kaliber 9 mm Parabellum, men erfaring syner at det er rimeleg effektivt til sjølvforsvarsføremål. Ein fordel med kaliberet er at det godt kan brukast i småe revolverar som lett kan berast diskret med sivile klede, til dømes av sivilkledd politi eller detektivar.
Kaliber .38 Special blir au kalla .38 Smith & Wesson Special og .38 S&W Special.
Kjelde
Engelskspråkleg wikipedia
Fonni
Fonni (sardisk Onne) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 3 944 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 112.27 km² og ligg i ei høgd på 1000 meter over havet.
Mike Oldfield
Diskografi
Studioalbum
La Paloma
«La Paloma» er ein populær spansk song som har blitt gjentolka i mange kulturar, settingar, arrangement og innspelingar over dei siste 140 åra. Songen vart komponert og skriven ein spansk komponist frå Baskarland, Sebastián Iradier (seinare Yradier) i 1850-åra. I 1859 vart han registrert på opphavsrettskontoret i Madrid som ein «Cancion Americana con acompañamiento de Piano». Iradier døydde medan han var relativt ukjend få år etter, og fekk aldri oppleve kor populær songen hans kom til å bli.
«La Paloma» høyrer til ein songsjanger kalla «habaneras», ein musikalsk stil som vart utvikla på 1800-talet i Spania som framleis finst i form av visesongar og formelle komposisjonar særleg i Baskarland og på austkysten (Catalonia og Valencia). Som alle «habaneras» har songen ein karakteristisk og markant rytme som reflekterer ei blanding av lokale kubanske songar som spanske sjømenn tok med seg heim frå reisene sine til øya, og den rytmiske strukturen til flamenco «tanguillo gaditano» (opphavleg frå Cádiz i Andalusia). «La Paloma» vart raskt populær utafor Spania, særleg i Mexico, og spreidde seg snart rundt verda. Mange stader, som Afghanistan, Hawaii, Filippinane, Tyskland, Romania, Zanzibar, og Goa fekk han status som ein delvis folkesong. Songen kan reknast som ein av dei første verdsomfattande hittane og har appellert til mange forskjellige musikalske bakgrunnar.. Det finst meir enn tusen versjonar av songen, og i lag med «Yesterday» av Beatles er han ein av dei mest innspelte songane i musikkhistoria.
Motiv
Motivet i «La Paloma» (dua) kan sporast attende til ein episode som skjedde i 492 fvt., før Darius invaderte Hellas, på ei tid då kvite duer ikkje fanst i Europa. Den persiske flåten under Mardonius hamna ut for ein storm utafor kysten av Athos og forliste, då grekarane såg kvite duer som rømde frå dei søkkjande persiske skipa. Dette inspirerte førestillinga om at slike fuglar leverer ei siste kjærleiksmelding frå ein sjømann som forsvinn på havet. Dette temaet om at ei siste kjærleiksmelding er sterkare enn døden vert òg nytta i «La Paloma». Sjølv om forskjellige tekstutgåver ikkje alltid følgjer originalen, verkar kjensla i songen å ha overlevd og uttrykker spaninga mellom separasjon med einsemd, og til og med død, og kjærleik.
Historie
«La Paloma» vart raskt populær i Mexico. Det var ein av favorittsongane til keisar Maximilian av Mexico, og samstundes spelte mexicanske revolusjonære songen og gjorde han populær. Etter Maximilian vart avretta og sidan han var ein Habsburg frå Austerrike, har det vore tradisjon at skip frå den austerrikske marinen aldri speler songen.
Det dukka opp tyske og franske versjonar av songen i 1860-åra. I 1899 var ei framføring av melodien av den franske Garde Républicaine ein av dei første innspelingane som vart gjort.
Nyskrivne tekstar (ikkje omsetjingar) finst på mange språk. Dei omhandlar ofte genereltelle bilete av kvite druer og sann kjærleik.
Ein engelsk versjon kalla «No More» med tekst av Don Robertson og Hal Blair, vart spelt inn av både Dean Martin og Elvis Presley. Harry James spelte inn ein versjon i 1941 på Columbia 36146.
La Paloma har blitt tolka av mange musikarar innan mange sjangrar, som opera, pop, jazz, rock, militærband og folkemusikk.
Songen gjekk inn i Guinness rekordbok i 2004 etter å ha blitt sungen av det største koret nokon gong, 88 600 menneske i Hamburg.
Filmar
La Paloma er blitt spelt i følgjande filmar:
Instrumentale versjonar
}}
Russisk
Den russiske versjonen vart omsett av Tatjana Sikorskaja og Samuil Bolotin og kalla «Golubka». Denne vart først framført av Klavdija Sjtsjulzjenko i 1953. Ein annan versjon vart framført av Alla i 2001.
Dansk
Ein dansk versjon kalla «La Paloma» vart omsett av Carl Viggo Meincke og framført av Gustav Winckler i 1959.
Engelsk
Den engelske versjonen vart omsett av Hal Blair og Don Robertson og kalla «No More».
Andre engelske versjonar vart skriven av Marilyn Keith og Alan Bergman og framført av Norman Luboff Choir i 1961 som «My Love (La Palom)». Ein annan engelsk versjon av songen vart omsett av Kal Mann som «La Paloma Twist» og framført av Chubby Checker i 1962.
Norsk
Ein norsk versjon vart skriven av Jan Thoresen og kalla «La Paloma». Denne vart spelt inn av Svenn-Erik Fjeldberg i 1980 og gjeven ut på singel.
Tsjekkisk
Ein tsjekkisk versjon av songen kalla «Volám na shledanou» vart omsett av Bohuslav Nádvorník og først framført av Marta Kubišová a sbor Lubomíra Pánka i 1966. Ein annan versjon vart spelt inn av Yvetta Simonová i 1976.
Portugisisk
Ein portugisisk tekst av songen vart skriven av Paulo Gilvan. Denne heitte òg «La Paloma» og vart framført av Trio Irakitan i 1967.
Fransk
Ein fransk tekst til songen vart skriven av Georg Buschor, Catherine Desage og Christian Bruhn, og kalla «La Paloma adieu». Denne vart framført av Mireille Mathieu i 1973. Ho spelte same året òg inn ein tysk versjon av songen.
Svensk
Ein svensk tekst vart skriven av Yngve Stoor og framført av Yngve Stoor med sin Hawaii-orkester i desember 1949. Den svenske versjonen heitte òg «La Paloma». Ein annan svensk tekst vart skriven av Lisbeth Stahl og kalla «La Paloma». Denne vart framført av Tommy Jacobsen i 1961.
Ein annan svensk tekst vart framført av Jigs i 1973.
Italiensk
Ein italiensk tekst vart skriven av Blasco og Mari og songen vart framført av Tullio Pane i 1956. Tittelen på denne versjonen var òg «La Paloma». Ein annan italiensk tekst vart skriven av Nomen og framført av Connie Francis i 1961. Ein tredje italiensk tekst vart framført av Tony Astarita i 1968, skriven av Fierro, Iannuzzi, Sili og Annona.
Nederlandsk
Jan Hoes skreiv ein nederlandsk tekst kalla «La Paloma». Denne vart framført av duoen De Limburgse Zusjes og gjeven ut på singel i 1958 som B-sida til «Waroom? Waroom?»
Polsk
Tercet Egzotyczny framført ein polsk versjon av songen kalla «La Paloma», skriven av Stanisław Werner og Mirosław Łebkowski.
Sørfolda
Sørfolda er ein fjordarm av Folda i Sørfold og Bodø kommune i Nordland. Fjorden strekkjer seg 36 km søraustover til Straumen i botn av fjorden, men inn til botn av fjordarmen Leirfjorden er lengda totalt 40 km.
Fjorden har innløp mellom Kansteinflåget i sørvest og Blinkskjeret på Prestmåsøya i nordaust. Grenda Tårnvika ligg på sørvestsida litt innanfor innløpet, medan Rørstad ligg på andre sida. Sør for Tårnvika går fjordarmen Nevelsfjorden sørvestover. Han har igjen Eidekjosen som sidefjord.
Litt lenger inn i fjorden går Sjunkfjorden sørover. Det ligg få busetnader langs denne delen av fjorden, men på nordsida, der Leirfjorden startar, ligg bygda Styrkesvik. På andre sida av fjorden ligg den gamle handelsstaden Røsvik med Røsvik kyrkje. Frå 1941 til 1966 gjekk det ferje over Sørfolda frå Røsvik til Bonåsjøen på nordsida av Leirfjorden. På andre sida av fjorden, rett aust for Røsvik går den vesle fjordarmen Aspfjorden innover. Ved innløpet til Aspfjorden ligg grenda Øvre Kvarv. Vidare innover i fjorden ligg fleire grender og gardsbruk langs fjorden, hovudsakleg på vestsida.
Tørrfjorden er ein annan fjordarm som går austover. Han går innover til Trengselsundet og vidare som Nordfjorden. Inst i fjorden ligg tettstaden Straumen som er administrasjonssenter i Sørfold kommune. Her ligg òg Elkem Salten ved fjorden.
E6 går langs delar av austsida av Sørfolda. Andre vegar langs fjorden er Riksveg 826 på vestsida av den indre delen, Fv612 på nordsida ved Styrkesvik. Ytst i fjorden går Fv571 på sørvestsida inn til Tårnvika.
Spiralgalakse
Spiralgalaksar er galaksar som har ei tynn skiva av stjerner, gass og støv som dannar ein meir eller mindre kontinuerleg spiralform. Dei fleste spiralgalaksane har eit tjukkare og kuleforma sentrum. Dei fleste spiralgalaksane har òg større mengder av interstellar gass som kan gje opphav til nye generasjonar av stjerner. Opphavet til spiralarmane kan vera tettleiksbølgjer som forplantar seg gjennom galakseskiva.
Generativ fonologi
Generativ fonologi
Klassisk generativ fonologi
Det sentrale verket innanfor tidlege versjonar av generativ grammatikk var The Sound Pattern of English, av Noam Chomsky og Morris Halle frå 1968. I staden for å sjå på fonema som fonologiske primitivar ser dei på den fonologiske strukturen som ein streng av segment med fonologiske trekk. Desse trekka er artikulatorisk bestemde (dvs. avhengig av korleis lydane blir uttalt). Fonologiske reglar bestemmer deretter korleis ordet skal uttalast.
Autosegmental fonologi
Hovudartikkel: Autosegmental fonologi<br\> Utover 1970-talet vart det klårt at mange fonologiske fenomen gjekk att for meir enn eitt segment. Dette førte til ei utvikling av ein fonologisk teori basert på fenomen som går over fleire segment, såkalla suprasegmental fonologi, også kalla autosegmental fonologi, etter ein term introdusert av John Goldsmith i ei avhandling fra 1976. Her introduserte han konseptet om parallelle bindeledd («tiers») mellom segment som tillèt fonologiske prosessar som til dømes prosodi. Eksempel er tonem, setningsmelodi og vokalharmoni. Desse segmenta er parallelle med dei individuelle segmenta (vokalar og konsonantar), samstundes som dei har uavhengige eigenskapar. Goldsmith brukte teorien i ein detaljert fonologisk analyse av igbospråket i Nigeria.
Çay
Çay er ein by og eit distrikt i provinsen Afyonkarahisar i Egearregionen i Tyrkia. Byen har kring 14 000 innbyggjarar.
Generativ fonologi
Optimalitetsteori
Hovudartikkel: Optimalitetsteori<br\> Den dominerande retninga innanfor fonologisk teori frå og med 1990-talet har vore optimalitetsteori. Optimalitetsteorien går bort frå absolutte reglar, og sett i staden opp eit sett av (språkuavhengige) vilkår (constraints). For kvar ordform er det ein komponent ("Generer fritt") som genererer ulike kandidatar. Alle kandidatane bryt fleire eller færre av vilkåra, og den forma som bryt færrest vilkår vinn konkurransen. Skilnaden språk imellom kjem av at desse vilkåra er ordna seg imellom på ulike måtar i ulike språk. Ein grunn til at optimalitetsteorien har vore så populær er sannsynlegvis at han er i stand til å løyse eit av dei sentrale problema med klassisk generativ fonologi, nemleg problemet med arbitrære reglar. Sentrale namn her er Paul Smolensky, John McCarthy og Alan Prince.
Styringsfonologi
Ei anna grein av fonologien er styringsfonologi (government phonology), ein teori som går attende til byrjinga av 1980-talet. Styringsfonologien tek utgangspunkt i akustisk definerte primitivar heller enn i artikulatorisk definerte, og går utifrå at desse primitivane kan kombinerast etter eit lite sett av prinsipp, og val av ulike binære parameter. Etter denne teorien er den fonologiske strukturen til alle språk grunnleggjande den same, og den variasjonen vi kan sjå kjem av ulike val for desse parametra. Sentrale namn her er Jonathan Kaye, Jean Lowenstamm, Jean-Roger Vergnaud, Monik Charette og John Harris.
Naturleg generativ fonologi
Hovudartikkel: Naturleg generativ fonologi
MacKlintokøya
MacKlintokøya eller MacClintokøya (russisk Остров Мак-Клинтока; Ostrov Mak-Klintoka) er ei øy i Frans Josefs land i Russland.
Øya er nesten sirkelforma og har ei lengd på 33 km. Ho har eit areal på 612 km² og er nesten heilt isdekt. Det høgaste punktet er 512 meter over havet.
MacKlintokøya ligg heilt opp til Galljaøya i vest og det smale Negrisundet går mellom dei. Det nordlegaste punktet på øya er Mys Grili (Greelyneset). Det søraustlegaste punktet er Mys Oppoltsera.
MacKlintokøya er kalla opp etter den irske utforskaren Francis Leopold McClintock.
Avisa Orientering
Avisa Orientering kom i gang i årsskiftet 1952-1953, og gjekk inn i avisa Ny Tid i 1975. Grunnen til at den nye avisa kom til, var at mange syntest det var blitt veldig vanskeleg å komme til i pressa elles med synspunkt som var kritiske til NATO og vestleg kapitalisme generelt. Samtidig var dei sosialistane som danna avisa heilt uviljuge til å gå inn i Norges Kommunistiske Parti. Hovudgruppa i "Orienteringskretsen" var folk på venstre fløy av Arbeidarpartiet, som var misnøgde med den politiske utviklinga i dette partiet og med det dei meinte var mangel på fritt ordskifte. Dette var folk som Karl Evang, Sigurd Evensmo og Finn Gustavsen. Dei hadde og støtte frå gamle sosialdemokratar i arbeidarrørsla, blant dei Christopher Hornsrud.
Den politiske linja til Orienteringskretsen var eit «tredje standpunkt», verken høgresosialdemokratisk eller kommunistisk, med kritisk haldning til både Moskva og Washington, eit uavhengig sosialistisk standpunkt.
Ei god stund blei avisa prega av utanrikspolitiske spørsmål, fordi desse stod så sentralt under den kalde krigen, og fordi Orientering for mange var den «einaste råken i isen», det einaste organet der den internasjonale stoda kunne diskuterast på fritt grunnlag. Etterkvart kom også meir innanrikspolitiske spørsmål i fokus, særleg spørsmålet om det kunne utplasserast atomvåpen i Noreg. Da landsmøtet i Arbeidarpartiet i 1961 gjorde programvedtak som syntest å kunne opne for dette, blei Sosialistisk Folkeparti (SF) danna med utgangspunkt i Orienteringskretsen, og med Orientering som uoffisielt talerør for det nye partiet.
Da SF gjekk inn i det nye samlingspartiet SV (Sosialistisk Venstreparti) i 1975, blei bladet nedlagt og oppteke i SV-avisa Ny Tid (no uavhengig venstreorientert).
Maritsa
Maritsa eller Évros (bulgarsk Марица, gresk Έβρος, romanisert som Hebrus, tyrkisk Meriç) er den lengste elva som berre renn innanfor Balkan med ei lengd på 480 km. Ho har sitt utspring i Rilafjella vest i Bulgaria, renn søraustover mellom Balkanfjella og Rodopifjella, forbi Plovdiv til Edirne i Tyrkia. Ein liten del av den nordlege breidda av elva ligg heilt inne i Tyrkia, og området vart gjeve til Tyrkia for at landsbyen Edirne skulle sleppe å ha Hellas på den andre sida av elva. Resten av elva dannar grensa mellom Tyrkia og Hellas. Nær Enez dannar elva eit delta og munnar ut i Egearhavet. Av sideelvar til Maritsa finn ein Tundzja og Arda. Den nedre delen av elva dannar grensa mellom Bulgaria og Hellas, og det meste av grensa mellom Hellas og Tyrkia. Elva er ikkje framkommeleg, men vert brukt til straumproduksjon og vatning.
Maritsa/Évros renn mellom anna gjennom Pazardzjik, Plovdiv, Dimitrovgrad og Svilengrad i Bulgaria, Edirne i Tyrkia og Kastaniés, Pýthio, Didymótikho og Lávara i Hellas.
Kraftig regn og snøsmelting førte både i 2005 og 2006 til alvorlege flaumar. Årsaka til dette var mellom anna at fleire av dika rundt elva braut saman, og vatnet strøymde 5-10 km bort frå sjølve elva.
Tørrfjorden
Fjorden har innløp mellom Tørrfjordskjeret i nord og Langvikneset i sør. Om lag halvvegs inn i fjorden deler han seg i to. Den eine delen går nordaustover til Trengselsundet og held fram på andre sida som Nordfjorden. Den andre delen går søraustover som Tørrfjordelva, ein smal og svingete fjordarm som endar opp ved Andkilen.
E6 går langs nordsida og dei indre delane av fjorden. E6 kryssar fjorden to gonger, eine gongen over Tørrfjordelva, og den andre gongen over Trengselsund bru.
Gairo
Gairo (sardisk Gàiru) er ein kommune i Italia som ligg i provinsen Nuoro i regionen Sardinia. Han har 1 444 innbyggjarar. Kommunen dekkjer eit område på 77.49 km² og ligg i ei høgd på 670 meter over havet.
Høgskolen Stord/Haugesund
Høgskolen Stord/Haugesund (HSH) var ein regional norsk høgskole med om lag 2200 studentar og 250 tilsette.
HSH, Høgskolen i Bergen og Høgskulen i Sogn og Fjordane gjekk i 2016 inn for å slå seg saman. Den samanslåtte Høgskolen på Vestlandet vart oppretta 1. januar 2017.
Høgskolen hadde studiestader på Stord og i Haugesund. På Stord var det utdanningsprogram for lærar- og sjukepleiarutdanning. Avdelinga i Haugesund hadde ingeniør- og maritime fag, økonomisk-administrative fag og sjukepleiarutdanning. Skulen var den første i Noreg der ein kunne ta bachelorgrad som HMT-ingeniør. Skulen hadde tre masterprogram, IKT i læring, Meistring og myndiggjering (saman med Høgskulen i Volda) og Teknisk sikkerhet (saman med Universitetet i Bergen).
HSH vart etablert 1. august 1994, då Statens sikkerhetshøgskole, Haugesund Sjukepleierhøgskole, Stord Lærarhøgskule og Stord Sjukepleiarhøgskule vart slegne saman.
Smith & Wesson 1910
Den amerikanske revolvermodellen Smith & Wesson 1910 (Smith & Wesson Military and Police) har 6 skot, vanlegvis i kaliber .38 Special. Han har faste sikte og til vanleg 4, 5 eller 6 tommar langt løp.
Dei Smith & Wesson 1910 som vart laga under andre verdskrigen har ein V stempla framanfor serienummeret, og blir kalla Victory Model. Mange av desse, over ein halv million, vart sende til Storbritannia, Canada, Australia, New Zealand og Sør-Afrika, laga i det britiske .38-kaliberet (.38/200) som alt var i bruk i britiske Enfield- og Webley-revolverar.
Victory Model vart au bruka av amerikanske styrkar under andre verdskrigen, da i kaliber .38 Special. Somme av desse revolverane var i teneste i visse einingar av det amerikanske militæret og i kystvakta til 1990-talet.
Mestedelen av det norske politiet har enno dette våpenet som tenestepistol.
Som tilnamnet Military and Police seier, var denne revolveren konstruert for militært- og politibruk, og var ein stor suksess, så stor at han framleis er i produksjon.
Kjelde
Den engelskspråklege wikipediaen
Smith & Wesson M&P
Kristin Sørsdal
Kristin Sørsdal er ein norsk forfattar, omsetjar og lærar frå Tromøya. Ho forfattardebuterte i 2010 med romanen Makabre bikkjer.