cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sambandsflokkurin
Historie
Ved folkerøystinga om sjølvstyre i 1946 fekk ja-sida eit knapt fleirtal, noko som sende sjokkbølgjer igjennom Sambandflokkurin. Likevel vart ikkje resultatet godkjent av den danske regjeringa, men øyane fekk utvida sjølvstyre med Hjemmestyreloven av 1948. Formann i Sambandflokkurin sidan 1924, Andrass Samuelsen, stifta deretter regjering og vart Færøyenes første statsminister (løgmaður). Samuelsen gjekk samstundes av som partiformann og vart etterfølgt av Johan Poulsen. Samuelsens regjering vart likevel sitjande til 1950, då partifellen Kristian Djurhuus tok over. Djurhuus måtte gå av i 1958, men vart på nytt statsminister frå 1968 til 1970. 1970-åra vart dominert politisk av sosialdemokratiske Atli Dam, men i 1981 vart Sambandflokkurin sin Pauli Ellefsen statsminister. Ellefsen hadde då leidd partiet sidan 1974, og satt fram til 1990, då Edmund Joensen tok over. Joensen og Sambandflokkurin fekk gode valresultat i etterkant av den økonomiske krisa tidleg i 1990-åra (største parti ved lagtingvalet 1994), og Joensen kunne difor stifta regjering i 1994. Ved lagtingvalet 1998 opplevde partiet derimot ein tilbakegang på to mandat, vart redusert til fjerde største parti, og måtte forlata regjeringskontora til fordel for sjølvstyrepartia.
Sjølv om partiet vart størst i Lagtinget i 2002, under leiing av Lisbeth L. Petersen, vart ikkje partiet med i noko regjeringssamarbeid. Sambandflokkurin gjekk inn i regjering saman med Fólkaflokkurin og Javnaðarflokkurin i 2004, med Jóannes Eidesgaard frå Javnaðarflokkurin som statsminister. Kaj Leo Johannesen vart formann i Sambandflokkurin same år, men gjekk ikkje inn i regjeringa. Samarbeidet mellom partia braut saman i 2008. Seinare same år måtte Javnaðarflokkurin likevel erstatta Miðflokkurin og Tjóðveldi med dei to tidlegare samarbeidspartnarane sine, og Kaj Leo Johannesen vart statsminister. Johannesen heldt fram som statsminister i ei mindretalsregjering mellom Sambandflokkurin og Javnaðarflokkurin frå 2011, etter at Fólkaflokkurin braut ut som følgje av usemje om den økonomiske politikken.
Leiarar
Partiformenn
Gruppeformenn etter 1990
Valhistorikk
Lagtingval
Meshgin Shahr fylke
Meshgin Shahr fylke (persisk شهرستان مشگین‌شهر) er eit fylke i Ardabil-provinsen i Iran. Det administrative senteret i fylket er Meshgin Shahr. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 156 141. Fylket er delt inn i fire distrikt: Arshaq-distriktet, Sentral-distriktet, Meshgin-e Sharqi-distriktet og Moradlu-distriktet. Fylket har tre byar: Meshgin Shahr, Razi og Lahrud.
Villars-sur-Glâne
Villars-sur-Glâne er ein kommune i distriktet Sarine i kantonen Fribourg i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 659 meter over havet.
Villars-sur-Glâne ligg fire kilometer vest for kantonshovudstaden Fribourg og er ein forstadskommune til denne.
Anti-Libanonfjella
Anti-Libanonfjella er det vestlege namnet på Den austlibanesiske fjellkjeda (arabisk جبال لبنان الشرقية), som er ei fjellkjede som går sørvest-nordaust og dannar størstedelen av grensa mellom Syria og Libanon. Grensa er i stort grad lagt langs ryggen av fjellkjeda. Det meste av fjellkjeda ligg i Syria.
Det vestlege namnet (Anti-Libanon) kjem frå det greske Anti-Libanus, der prefikset «anti» tyder ‘midt imot’. Fjellkjeda ligg aust for og parallelt (midt imotLibanonfjella. I sørenden strekkjer fjella seg inn i Golanhøgdene. I vest ligg dalar som skil fjella frå Libanonfjella sentralt i Libanon - Beqaadalen i nord og Hasbanidalen i sør. I aust, i Syria, ligg Det austlege platået der byen Damaskus ligg.
John Bunyan
John Bunyan var ein engelsk kristen forfattar og lekmannspredikant. Bunyan skreiv fleire inderleg fromme kristne bøker, rundt 60 til saman, men er særleg hugsa for den evangeliske fabelen om kristenlivet En pilegrims vandring (The Pilgrim's Progress), som for ei tid skal ha vore ei av dei mest lesne bøkene etter Bibelen. Handlinga skildrar møtet til eit menneske med evangeliet: ein pilegrim ber ei tung byrd av synder, men får henne lempa av ryggen etter møtet med Jesus, og livet hans får ei ny meining på vegen mot den himmelske byen.
Liv og virke
Sjølv om Bunyan blei ikkjekonformist og medlem av ei uavhengig baptistkyrkje, skildra han seg sjølv som berre ein kristen. Han levde i ei tid utan toleranse for religiøse rørsler utanfor den engelske kyrkja. Ein av dei første baptistprestane lei martyrdøden, andre som Thomas Helwys døydde etter få år i hardt fengselsopphald under Karl I. Først under Karl II kom ein ny lov i 1672 som gav Bunyan høve til å forkynna utan nye fengselsstraffer. Med ein ny felleskristen tidsalder er han blitt minna i den engelske kyrkja med ei mindre feiring den 30. august, og i den liturgiske kalenderen i den amerikanske episkopalkyrkja den 29. august. Andre kyrkjer i det anglikanske fellesskapen, som den anglikanske kyrkja i Australia, minnar han på dødsdagen hans den 31. august. Det viktigaste er at han er ein sentral skikkelse innan den baptistiske delen av kristendommen, som i løpet av dei neste fire hundre åra voks fram som ein verdsomspennande kyrkjefamilie.
Forfattarskap
Boka har òg kome ut fleire gonger på mellom anna svensk, dansk og norsk. Ho er blitt filmatisert fleire gonger, første gong i 1912, og med ein lågbudsjettfilm i 1979 der ein ung Liam Neeson hadde debutrolla som evangelisten.
Picco Luigi Amedeo
Picco Luigi Amedeo (fransk Pointe Louis Amédée) er ein 4 469 moh. høg fjelltopp i Mont Blanc-massivet som ligg i Aostadalen i Italia. Toppen har fått namnet etter Luigi Amadeo av Savoy.
Det er den høgste toppen som ligg heilt og fullt på italiensk territorium. Den næraste høgare toppen er Mont Blanc de Courmayeur.
Picco Luigi Amedeo når ein ved å traversere Brouillardegga, ei av dei store eggene på Mont Blanc. Toppen blei gått første gong 18. til 20. juli 1901 av G.B. og G.F. Gugliermina med føraren Joseph Brocherel som gjekk frå nordvest. Heile Brouillardegga blei første gong traversert 9. august 1911 av Karl Blodig, Humphrey Owen Jones, Geoffrey Winthrop Young med føraren Josef Knubel. Med dette fullførte Blodig alle firetusenmetrane på den lista han sjølv hadde sett opp.
Picco Luigi Amedeo var ei ubetydeleg høgde på Brouillardegga heilt til 1959 då Walter Bonatti klatra ei vanskeleg rute på den venstre av dei tre store Brouillardpillarane. Etter det blei toppen eit omgrep i fjellklatrarmiljøet.
Computer World
Computer World (tysk versjon Computerwelt) er det åttande studioalbumet til det tyske electronicabandet Kraftwerk, som kom ut i mai 1981. Albumet omhandlar tema som omfattar korleis datamaskinar gradvis kom inn i samfunnet. Kritikarar reknar dette albumet som eit høgdepunkt i karrieren til Kraftwerk, i lag med Die Mensch-Maschine og Trans-Europe Express. Songane er skrivne av Ralf Hütter, Florian Schneider og Karl Bartos.
I tråd med konseptet på albumet synte Kraftwerk musikken sin på ein ambisiøs verdsturn og gav ut fleire versjonar av singelen «Pocket Calculator» på forskjellige språk: nemleg tysk («Taschenrechner»), fransk («Mini Calculateur») og japansk («Dentaku» eller 電卓). Ein femte versjon på italiensk («Mini Calcolatore»), vart mima til på italiensk fjernsyn i 1981.
Som med dei to førre albuma vart Computer World gjeve ut både på tysk og engelsk. Tittelen på den siste songen er på engelsk på begge versjonar og er ordspel på slagordet «It's more fun to compete!» som ein kunne sjå på gamle pinballmaskinar. Det finst òg nokre mindre skilnader i miksane som er nytta på den engelske og den tyske versjonen av albumet.
Songen «Computer Love» vart gjeven ut som singel i Storbritannia i juli 1981 med «The Model» som B-sida, frå det førre albumet til bandet, Die Mensch-Maschine. Singelen nådde 36. plass på lista. I desember 1981 vart dei to songane gjevne ut som ei dobbel A-side på ein 12-tommarsingel, og nådde førsteplassen på den britiske poplista i februar 1982. Det var då derimot «The Model» som vart mest spelt på radio.
«Computerwelt» vart miksa i 1982 som ein dance-versjon med ekstra bass og perkusjon. Han vart gjeven ut i januar 1982 som ein 12-tommarssingel berre i Tyskland. Den originale songen fekk ein Grammypris i kategorien beste instrumentale rockelåt. «Computer World» vart òg nytta av BBC som kjenningsmelodi for det britiske dataopplærings-showet The Computer Programme.
Pitchfork Media sette Computer World på 44. plass på lista deira over dei beste albuma i 1980-åra. Slant Magazine sette albumet på 25. plass på ei tilsvarande liste.
Symfoni nr. 35 av Mozart
'''Symfoni nr. 35 i D-dur, K. 385, vart komponert av Wolfgang Amadeus Mozart i 1782 og vert òg kalla Haffnersymfonien'''. Han vart bestilt av familien Haffner, ein framståande familie i Salzburg, då Sigmund Haffner vart adla. Haffnersymfonien må ikkje forvekslast med den åtte satsar lange Haffner-serenaden, eit anna stykke Mozart skreiv på bestilling frå same familie i 1776.
Bakgrunn
Haffner-symfonien starta ikkje som ein symfoni, men heller som ein serenade som skulle nyttast som bakgrunnsmusikk under adlinga av Sigmund Haffner. Mozart-familien kjende familien Haffner gjennom far til Sigmund Haffner, òg Sigmund Haffner, som hadde vore borgarmeister i Salzburg og hjelpt dei ut på dei tidlege reisene i Europa. Den eldre Haffner døydde i 1772, men familiane opprettheldt kontakten. I 1776 bestilte den yngre Haffner ein serenade for bryllaupet mellom Marie Elizabeth Haffner og Franz Xavier Spath. Dette verket vart den kjende Haffner-serenade som vart så populær at då den yngre Sigmund Haffner skulle adlast, så var det berre naturleg for han å bestille musikk hos Mozart for hendinga. Bestillinga kom via far til Mozart den 20. juli 1782, då Mozart ikkje hadde ledig tid. Mozart var «opp til halsen i arbeid». Ikkje berre arbeidde han som lærar, men han måtte òg omarrangere partituret i operaen sin Die Entführung aus dem Serail before July 28. I tillegg til dette var det planlagde bryllaupet hans med Constanze Weber truga av fleire flokar, mellom anna å flytte til eit hus på Hohe Brücke i Wien. Likevel sette Mozart i gang med musikken, og sende han gjennom fleire delar til faren. Det Mozart skreiv på denne tida var ein ny serenade. Det er godt mogeleg at Mozart ikkje vart heilt ferdig med musikken før adlinga. Mozart omarbeidde nemleg verket seinare til slik me kjenner det i dag.
Mot slutten av desember 1782 valde Mozart å presentere musikken frå den nye Haffner-serenaden på ein konsert. Han bad faren sende han partituret for serenaden tilbake, og vart sjølv imponert over kvaliteten, trass i at han vart skriven på så kort tid. Han gjorde fleire endringar for å omgjere serenaden til ein symfoni. Mellom anna fjerna han ein marsj i starten (K. 385a) og ein av menuettane. I tillegg vart repeteringa mot slutten av den første satsen fjerna. Mozart gav òg Haffner-symfonien meir fylde med å leggje til to fløyter og to klarinettar til blåseseksjonen i første og siste sats. .
Haffner-symfonien slik me kjenner han i dag vart første gong framført den 23. mars 1783 ved Wien Burgtheater.
Instrumentering og satsar
Symfoni er skriven for 2 fløyter, 2 oboar, 2 klarinettar i A, 2 fagottar, 2 horn i D og G, 2 trompetar i D, pauke og strykarar.
Symfoni er i fire satsar:
Symfoni nr. 36 av Mozart
'''Symfoni nr. 36' i C-dur, KV 425, (kjend som Linz-symfonien'') vart skriven av Wolfgang Amadeus Mozart under eit kort opphald i Linz i Austerrike, då han og kona var på veg tilbake til Wien frå Salzburg seint i 1783. Heile symfonien vart skriven på fire dagar for ein konsert som den lokale greven heldt då han høyrte at Mozart suklle kome til byen. Premieren i Linz fann stad den 4. november 1783. Verket vart òg framført i Wien den 1. april 1784. Det signerte partituret av Linzsymfonien er ikkje bevart.
Struktur
Symfonien er skriven for 2 oboar, 2 fagottar, 2 valthorn, 2 trompetar, pauke og strykarar. Han består av fire satsar:
Alle satsane bortsett frå menuetten er i sonateform.
What Could Have Been Love
«What Could Have Been Love» er ein powerballade av det amerikanske hardrockbandet Aerosmith, som kom ut 22. august 2012. Han kom ut på studioalbumet deira, Music from Another Dimension!. Det kom ut ein musikkvideo av songen 18. oktober 2012 på Vevo.com. Songen hadde live-premiere 8. november 2012 på Chesapeake Energy Arena i Oklahoma City i Oklahoma.
I november 2012 nådde songen sjuandeplassen i Japan på Billboard Japan Hot 100-lista.
One By One
Melodifestivalen 2015
24. november 2014 vart «One By One» presentert som eit av bidraga i Melodifestivalen 2015, den svenske uttakinga til Eurovision Song Contest 2015 i Wien i Austerrike. Songen vart framført på engelsk av Rickard Söderberg & Elize Ryd i den fyrste semifinalen, men enda på femteplass og gjekk ikkje vidare til korkje andresjansen eller finalen.
Dux
Dux (fleirtal ducēs) er latin for 'leiar' (frå substantivet dux, ducis, 'leiar, general') og seinare opphav til ord på andre språk, som fransk duc og engelsk duke for hertug, og italiensk doge og duce.
I den romerske republikken kunne dux visa til einkvan som kommanderte troppar, inklusive ikkje-romerske leiarar, men var ikkje ein formell militærrang. I sin Commentarii de Bello Gallico om Gallarkrigane nytta Julius Cæsar berre omgrepet om keltiske generalar, med eit enkelt unntak: den romerske kommandøren Publius Licinius Crassus, som ikkje hadde nokon offisiell rang på grunn av den unge alderen sin.
Endring i bruken av ordet
Ved midten av 200-talet e.Kr. hadde tittelen fått eit meir presist meiningsinnhald ved å definera kommandanten av hjelpetroppar, som vanlegvis bestod av spesialavdelingar, vexillationes, frå ein eller fleire regulære militære formasjonar. Slike utnemningar blei gjort for å handtera særskilde militære situasjonar når trusselen for ikkje å bli slått tilbake syntest å overstiga kapasiteten til den provinsbaserte militære kommandostrukturen som hadde karakterisert den romerske hæren under keisarriket.
Frå Gallienus si tid og framover i meir enn eit hundreår var duxar alltid viri perfectissimi, det vil seia medlemmer av andre klasse av riddarklassen, equites. Slik sett ville dei ha hatt høgare rang enn kommandantane av provinslegionane som vanlegvis var viri egregii, equites av tredje klasse. Duxar adskilte seg frå praeses (latin for «den som sit framme», altså i leiinga) som hadde øvste sivile i tillegg til øvste militære autoritet innanfor sine provinser i at funksjonen til førstnemnde var reint militær. Den militære autoriteten til ein dux var likevel ikkje nødvendigvis avgrensa til ein enkelt provins, og dei verker ikkje å ha vore underlagt autoriteten til provinsguvernøren i hans område.
Det var ikkje før mot slutten av 200-talet at omgrepet dux framstod som ein vanlig militær rang halden av ein senioroffiser i limitaneii, det vil seia grensetroppar i motsetnad til dei som var tilknytte den keisarlege hæren (comitatenses), og hadde ansvar innanfor eit definert geografisk område. Den eldste dokumentasjon for ein dux med eit definert regionalt ansvar verker å ha vore Aur. Firminianus, ''dux limit. prov. Scyt'', det vil seia dux for grensetroppane i provinsen Skytia på 290-talet.
Under dominatet
Under dominatet blei makta til posisjonen dux delt frå rolla til guvernøren og gitt til ein ny posisjon kalla dux. Posisjonen var nå den høgaste militære offiser innanfor provinsen og kommanderte legionane, men guvernøren hadde autoritet til nytta hans makt. Ein dux kunne berre handla uavhengig frå guvernøren og handtere alle militære affærar om han var autorisert. Eit eksempel er Dux per Gallia Belgica, som var dux for provinsen Gallia Belgica.
I Diokletian sine reformer under tetrarkiet blei provinsene organiserte i bispedøme som blei administrerte av ein vicarius. Som med guvernørane var denne støtta av ein dux. Denne duxen stod over alle andre duxar innan bispedømet, og når vicarius tilkalte legionene i alle bispedøme til handling, var alle legionane kommanderte av duxen. Eit eksempel var Dux per Gallia, som var dux av bispedømet Gallia. Posisjonen som dux var blitt til magister militum for det respektive pretorianske prefekturet hans, og over han stod keisaren.
Seinare utvikling
I den bysantinske tida til Romarriket hadde posisjonen som dux overlevd (bysantinsk gresk δούξ, doux, fleirtal δούκες, doukes) som ein rang likestilt med ein general (strategos). Mot slutten av 900- og tidleg på 1000-talet hadde ein doux eller katepano (κατεπάνω, «[den] plassert øvst») ansvaret for store innskrenkingar beståande av mindre themata (distrikt) og av profesjonelle regiment (tagmata) i den bysantinske hæren (i motsetnad til dei store militærstyrkane i dei fleste themata).
Tittelen gav også opphav til eit familienamn, dei aristokratiske Doukas (δούκας), som på 800- til 1000-talet produserte fleire bysantinske generalar og keisarar, mens seinare berarar av dette namnet, etterkomarar i ei sidegrein på morssida, grunnla despotatet Epirus i nordvestlege Hellas.
Postromersk bruk
Kong Arthur, i ein av dei eldste litterære framtoningane sine, er omtalt som dux bellorum («dux av kampane») blant dei romersk-britonske kongane i krigane deira mot angelsaksarar.
Ei krønike frå sankt Martins kloster i Köln hevda at klosteret var blitt plyndra av saksarar i 778, men at det var blitt gjenoppbygga av ein «Olgerus, dux Daniæ» (som kan ha vore den historiske figuren som myten om Holger Danske oppstod rundt) med hjelp frå Karl den store.
Dux er også rotordet til ulike føydale adelstitlar, som franske duc, engelske duke, spanske og portugisiske duque, venetiansk doge, italienske duca og duce, og dei tidlegare omtalte bysantinskgreske dukas eller doukas.
Den italienske fascistdiktatoren Benito Mussolini benyttet tittelen dux og duce på italiensk for å representere sittlederskap. frå 1925 var han Il Duce og som fascistisk leiar, slik Adolf Hitler opprettet posisjonen som Der Führer, kalte Mussolini seg i september 1943 seg som Duce della Repubblica Sociale Italiana («Duce av den italienske sosiale republikk»).
I skolar i Storbritannia, Australia, New Zealand og Sør-Afrika er dux i moderne tid blitt gitt som tittel til den høgast rangerte studenten i ein akademisk eller sportsleg prestasjon, som Dux Litterarum og Dux Ludorum, ved kvar avgangseksamen. Den som kom nærast kan få tittelen proxime accessit eller semidux.
Omgrepet «dux» eller «duks» har vore i bruk i norsk skolevesen om den flinkaste eleven i ein klasse. Som motsats kunne ein kalla den dårlegste eleven klassen «fux» eller «fuks».
Al Hada
Al Hada er ein by i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia nær Taif. Al Hada er ein ferieby i fjella, med mange femstjerners hotell. Det er òg laga fornøyelsesparkar for turistane.
Där och då med dig
«Där och då med dig» (svensk for Der og då med deg) er ein song skriven og framført av Emelie Irewald.
24. november 2014 vart «Där och då med dig» presentert som eit av bidraga i Melodifestivalen 2015, den svenske uttakinga til Eurovision Song Contest 2015 i Wien i Austerrike. Songen vart framført på svensk av Emelie Irewald i den andre semifinalen, men enda på sjetteplass og gjekk ikkje vidare til korkje andresjansen eller finalen.
Backstairs Passage-breen
Backstairs Passage-breen er ein isbre som er kring 3,5 km lang, og som flyt austover langs nordsida av Mount Crummer til Rosshavet. Gruppa som drog til den magnetiske polen, leia av Edgeworth David, under Nimrod-ekspedisjonen, drog opp denne breen frå Rosshavet, så heldt fram opp Larsenbreen til platået i Victoria Land. Han fekk dette namnet fordi gruppa til David måtte gå i ein sirkel for å nå opp til Larsenbreen.
Baabda distrikt
Baabda distrikt (arabisk قضاء بعبدا, Qada' Baabda), stundom skrive B'abda, er eit distrikt (qadaa) i Libanonfjella i Libanon, sør og aust for hovudstaden i Libanon, Beirut. Det administrative senteret er Baabda.
Regionen er òg populært kalla Sør-Matn (arabisk المتن الجنوبي, ِ Al Matn al Janoubi), for å skilje det frå Matn distrikt (arabisk قضاء المتن الشمالي, Qada' Al Matn ash Shimali),
Demografi
Innbyggjarane i Baabda distrikt er hovudsakleg maronittiske katolikkar, sjiamuslimar og drusarar. Maronittane er den største gruppa, etterfølgd av sjiamuslimae og drusarane. Sunnimuslimar, greske katolikkar og ortodokse kristne bur òg i området.
Sjiamuslimane i Baabda distrikt bur hovudsakleg på kysten, like sør for Beirut. Dette området vert òg kalla «Dahye» eller dei sørlege forstadane til Beirut. Drusarane lever i fjellområda lenger inn i landet.
Ludwigshöhe
Ludwigshöhe er ein bitopp på Monte Rosa-massivet som med ei høgd på 4 341 moh. er den sørlegaste firetusenmeterstoppen i Sveits. Frå Ludwigshöhe greinar det seg ut ein sidekam mot sør som går over Schwarzhorn til Vincent-pyramiden og som med fortsettinga i Weißhornkamm deler Gressoneydalen frå Valsesia. Toppen er eit trippelpunkt mellom Valais, Aostadalen og Piemonte.
Baabda distrikt
Historie
I Baabda ligg fleire rav-stader som er 120 millionar år gamle, der ein har avdekt nokre av dei eldste øglene, mellom anna baabdasaurus, og mange insekt.
Ludwigshöhe
Den austerrikske militærkartografen Ludwig von Welden med følgje klatra den 25. august 1822 toppen for første gong. Han hadde berre oppmåling som føremål for turen. Sjølv om denne førsteklatringa ikkje blei særskilt akta på med ein gong, blei toppen seinare oppkalla etter Ludwig von Welden.
Baabda distrikt
Kjelder
''
Distriktet Schwyz
Distriktet Schwyz er eitt av seks distrikt i kantonen Schwyz i Sveits. Distriktet hadde 51 708 innbyggarar i 2010, og dekkjer eit areal på 506 km². Distriktet Schwyz er både det vidaste og mest folkerike i kantonen Schwyz, med nesten halvparten av flatevidda og i kring 40% av folkesetnaden.
Distriktet Schwyz omfattar 15 kommunar. Omframt byen Schwyz, som er hovudstad i distriktet, har kommunen Arth over 10 000 innbyggarar. Andre kommunar er Alpthal, Illgau, Ingenbohl, Lauerz, Morschach, Muotathal, Oberiberg, Riemenstalden, Rothenthurm, Sattel, Steinen, Steinerberg og Unteriberg.
Namin fylke
Namin fylke (persisk شهرستان نمین) er eit fylke i Ardabil-provinsen i Iran. Det administrative senteret i fylket er Namin. I folketeljinga i 2006 var innbyggjartalet i fylket 59 242. Fylket har tre distrikt: Sentral-distriktet, Anbaran-distriktet og Vilkij-distriktet. Fylket har tre byar: Namin, Abi Beyglu og Anbaran.
Legendary Child
«Legendary Child» er ein song av det amerikanske hardrockbandet Aerosmith, gitt ut 24. mai 2012.
Aerosmith debuterte «Legendary Child» med ei framføring av songen på sesongfinalen av TV-showet American Idol den 23. mai 2012. Etter framferda vart songen gjord tilgjengeleg for digital nedlasting og hadde premiere på radiostasjonar.
Samansetning
Teksten fungerer som eit tilbakeblikk på karrieren til bandet. Til liks med andre songar av Aerosmith refererer teksten til katalogen deira. Linja «But we traded them toys for other joys» refererer til albumet Toys in the Attic] og kampen deira med avhengnad. Det kan òg referera til [[songen Toys in the Attic|tittelsporet med same namn. Linja «I took a chance at the high school dance never knowing wrong from right» refererer til høvesvis songane «Walk This Way», ein av dei største hittane til bandet, og «Adam's Apple». Begge songane dukka først opp på Toys in the Attic.
Mottaking
Nick Bassett frå The Re-View refererte til «Legendary Child» som «ein strålande singel som berre kunne bli betre viss falsetten til frontmannen, varemerket hans, vart brukt i større grad.»
Musikkvideo
Musikkvideoen til songen vart opphavleg spelt inn 3. mai 2012 og skulle innehalda klipp av bandet med opptak frå G.I. Joe: Retaliation blanda inn. Like før songen skulle framførast på American Idol-finalen 23. mai 2012, annonserte Paramount Pictures at G.I. Joe: Retaliation vart forseinka til 2013 slik at han kunne konverterast til 3D. Dette resulterte i ein stans i utgivinga av musikkvideoen inntil det kunne bestemmast seg om kva som skulle gjerast. Den 2. juni 2012 kunngjorde skodespelaren Alexa Vega via Twitter at ho skulle medverka i videoen, og to dagar seinare tvitra regissøren Casey Patrick Tebo at dei nettopp var ferdige med scener frå Vegas. Tebo heldt fram med å tvitra gjennom juni om at videoen var ferdig og at utgivingsdatoen var i hendene på Sony. Til slutt, den 10. juli 2012, vart musikkvideoen sleppt via Vevo og YouTube. Videoen opnar med stemmeskodespelaren Ed Weigle som gjer eit ironisk tilbakeblikk på den brokete fortida i gruppa.
461 Ocean Boulevard
461 Ocean Boulevard er det andre studioalbumet til Eric Clapton som soloartist, gjeve ut i juli 1974 på RSO etter suksess med «I Shot the Sheriff». Huset på plateomslaget er 461 Ocean Boulevard i Miami.
I 2012 vart albumet rangert på 411. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste albuma gjennom tidene. I 2004 vart det gjeve ut ein dobbel-CD med 461 Ocean Boulevard med ny digital lyd. Den andre disken inneheld eit konsertopptak frå HMV Hammersmith Apollo (tidlegare Hammersmith Odeon).
Historie
Etter å ha vorte kvitt heroinmisbruket sitt, gav Eric Clapton ein demoteip til Carl Radle – tidlegare bassist for Derek and the Dominos – med songar spelt av Radle i lag med klaverspelar Dick Simms og trommeslagar Jamie Oldaker. Manageren til Clapton, Robert Stigwood arrangerte det slik at Clapton kunne spele inn musikk i Criteria Studios i Miami, med Radle, Simms, Oldaker, og plateprodusent Tom Dowd. Stigwood betalte òg for huset Clapton budde i på adressa 461 Ocean Boulevard.
Då Clapton starta å innspelinga ved Criteria, vart Yvonne Elliman på korvokal og gitarist George Terry fulltidsmedlemmer av gruppa hans. På denne tida spelte Terry albumet Burnin' av Bob Marley and the Wailers, og dette inspirerte han til å spele inn ei utgåve av «I Shot the Sheriff». I starten ønskte ikkje Clapton å gje ut denne songen på 461 Ocean Boulevard, men dei andre i bandet overtydde han om å ta han med. Songen vart gjeven ut som singel og vart den einaste førsteplassen Clapton fekk på den amerikanske singellista.
Mottaking
Stephen Thomas Erlewine frå Allmusic skildra albumet som fokusert og konsistent med estetikken til Eric Clapton. Blender si melding av albumet i 2004 (spesialutgåva) kalla Jon Pareles Eric Clapton-tida med Cream for langt betre enn Clapton på 461 Ocean Boulevard, fordi han meinte det var noko anstrengt synging på 461 Ocean Boulevard. Pareles skildrar òg versjonen til Clapton av «I Shot the Sheriff» som ein kopi uta originale arrangement. Han hylla songen «Let It Grow», men kritiserte han for å vere for lik «Stairway to Heaven». Robert Christgau kalla albumet ærleg og banebrytande for Clapton, men hylla coversongane som dei beste på albumet. Ken Emerson i Rolling Stone kalla gitarspelinga til Clapton lite merkverdig og kritiserer Clapton for å gøyme seg bak dei andre musikarane, som utanom Jamie Oldaker, ikkje var særleg gode. Emerson kritiserer òg Clapton for å bruke dobro på albumet, men kallar «Let It Grow» eit høgdepunkt.
Computer Love av Kraftwerk
Computer Love (tysk versjon «Computerliebe») er ein song av det tyske electronicabandet Kraftwerk. Han kom ut på albumet Computer World i 1981 og på singel same året. Singelen var ei dobbel A-side i lag med «The Model», og gjekk til tops på UK Singles Chart.
Melodien på Computer Love vart sidan nytta av Coldplay på songen Talk.
Andre versjonar
Melodien og akkordane på songen vart nytta av Coldplay i 2005 på songen deira «Talk», som kom ut på albumet X&Y. Før utgjevinga hadde songaren Chris Martin bede den tyske gruppa om løyve. Etter å ha prøvd å få tak i bandet i lang tid fekk han ei handskrive notat attende der det berre stod «Ja».
Stjernespel
Stjernespel eller stjernesong er ei folkeleg juledramatisering av underet kring fødselen til Jesus og forteljinga om heilage tre kongar eller vise menn som følgde Betlehemsstjerna fram til stallen der Jesusbarnet blei født. Slike førestillingar finn blir i dag gjerne utført i romjula fram til heilagetrekongarsdag (6. januar) av barn eller vaksne som går i opptog eller frå dør til dør og framfører spelet. Til gjengjeld kan dei få mat og drikke eller pengar. Det finst mange ulike stjernespeltradisjonar som har utvikla seg gjennom tidene på ulike stader.
Opphav
Stjernespel oppstod i oldkyrkja. Frå 900-talet byrja ein for alvor å feira dei tre vise menn, kongar, stjernetydarar eller magerar (magi). Det at Betlehemsstjerna synte seg og dei følgde henne til Jesusbarnet i stallen i Betlehem verka som sanningskriterium for det underbare ved Jesus sin fødsel. Denne bodskapen var viktig å få fram for prestane, som kledde seg ut som kongane i fargerike klede og framførte hendingane som del av gudstenester. Med deltaking frå kyrkjelyden blei stjernespel etterkvart så omfattande at dei måtte flyttast frå kyrkja ut til kyrkjegardane. Seinare blei dei også framført ute på torg og gater. På 1300- og 1400-talet byrja folk å laga eigne opptog som gjekk frå hus til hus med julespelet.
Med innføringa av protestantismen i fleire nordeuropeiske land mista katedralskular inntektskjeldene sine til kongemakta og statsapparatet. For katedralskuleelevane blei dermed stjernespelet ein nyttig kjelde til turvande ekstrainntekter. Lenge hadde desse elevane einerett på å stjernespela, men seinare blei det utvikla ulike lokale stjernelaug.
Stjernespelskikken var vanleg i heile Europa, men har i stor grad har forsvunne frå Norden og Storbritannia. Skikken døydde ut fleire stader i løpet av 1800-talet. Ofte blei han sett på som uorden og uønskt tigging, og forboden. Nokre stader i Noreg blei han halden i hevd gjennom 1900-talet, som i Grimstad og på sunnmørsøyane Vigra, Giske og Valderøy. I 1920-åra blei stjernespel gjeninnførte i Oslo og Bergen. I Sverige har stjernegutar blitt del av andre tradisjonar, som luciafeiring og Staffan stalledräng.
I Sentral-Europa har derimot tradisjonen med stjernespel og stjernesongarar halde seg ved like. Fleire stader held «stjernesongarar» ei organisert innsamling av pengar til veldedige føremål. Det er ofte ungar som er stjernesongarar, men nokre stader tek også vaksne oppgåva. I spansktalanade land er skikken med stjernespel blitt til eit heilagetrekongaropptog, Cabalgata de Reyes Magos, der dei utkledde kongane kjem med gåver.
Deltakarar og utstyr
Dei tre vise menn er hovudpersonar i dei fleste stjernespel, og desse kler seg gjerne ut som framandlandske kongar eller mystikarar. Elles bruker ein ha ei stor stjerne dei kan følgja, andre personar frå juleforteljinga og Nytestamentet elles, og eventuelle andre personar som ein har teke i bruk lokalt.
Stjerna som har gjeve namn til skikken mange stader er ein modell av betlehemsstjerna, ofte av papir med eit lys inni. Ho hadde eit rammeverk av tre og sat på eit skaft. Stjerna kunne ha haldarar for eitt til tre talglys, og eit gjennomsiktig papirlag ytsts, til dømes oljepapir eller såkalla karduspapir. Ofte er det slik at stjerna alltid skal vera i rørsle, noko som hindra papiret i å bli så varmt at det tok fyr. I dag bruker ein gjerne ei stjerne utan brannfarlege levande lys.
Dei tre kongane kan ha kappar, store skjorter eller draperte laken på seg, og høge eller spisse hattar eller turbanaktige plagg. Den einaste staden i Bibelen som omtalar vise menn er i evangeliet etter Matteus (Matt. 2,1–18), som verken nemner tal eller namn på dei. Tidlege kristne hadde derfor ulike oppfatningar av kven og kor mange dei var. Origenes (ca. 185-ca. 254) meinte dei måtte ha vore tre ettersom Jesusbarnet fekk tre gåver. Først i legendaria dukka namna Kaspar, Melkior og Baltasar opp. I framstillingane fekk dei ulike eigenskapar. Kunstnarar framstilte Kaspar som ung, Melkior som middelaldrande og Baltasar som gammal. Seinare blei dei nokre stader framstilte som av ulike nasjonalitetar, som persar, babylonar og arabar eller mørkhuda afrikanar. Mange stader vil ein av kongane ha teke sot eller liknande i fjeset for å sjå mørkhuda ut.
I tillegg til dei tre kongane har ein hatt ulike deltakarar i stjernespelet. Dei mest sentrale figurane er Josef med tømmermannsbila, jomfru Maria med ei dokke og Judas med pungen. Judas er sjølvsagt ein anakronisme, men hadde ein viktig rolle i spelet fordi det var hans oppgåve å samla inn pengar og gåver etter førestillingane. Herodes var nødvendig dersom ein ville visa forfølgings- og kampsenar. Gjetarar og englar kunne også vera med. I tillegg har ulike område hatt ekstrafigurar, som Knecht Ruprecht i tysk tradisjon, stjernegutar og musikantar som bidreg til å lydmåla hendinga.
Noreg
Den eldte omtalen av skikken frå Noreg er av bergensbiskopen Absalon Pederssøn Beyer. Eit dagboksnotat for 6. januar 1563 fortel at han har vore til gjestebod hjå presten Mats Skytte. Beyer fortel om at: «Der hadde han diskantene og Davidsdegnene, og ga nok vin og øl, og hadde spillemannen Karl harpere, hvilken òg lekte på sin skalmeie. Der kom og julevakten inn, og finge nok.» Beyer fortel ikkje meir om diskantane og davidsdegnane, men dette var sjølvsagt disiplane ved Bergen katedralskole, som skaffa seg pengar til mag otg klede gjennom opptredenen heilagtrekongarsdagen.
I Norden og mange andre stader i Nord-Europa, oppnådde katedralskuleelevane eit slags privilegium på å halda stjernespel. I 1609 braut det ut strid då dei bergenske skreddersvennane våga å kle seg ut som stjernegutar og fremføra stjernespei. For dette fekk dei ein stor bot.
Katedralskuleelevane slutta etterkvart å gå med stjerna som følgje av dekret og krav om å utvisa julefred, aukande pietistisk motstand mot julestover og stjernespel, og kongeleg lovforbod i Danmark-Noreg i 1735 mot alle slag folkelege forlystingar i julehøgtida. I staden tok andre grupper i bruk tradisjonen til å skaffa seg inntekter i løpet av «tiggedagene». Stadig fleire fattige ungar byrja gå frå hus til hus med stjernespel i håp om å samla inn kontantar, kaker og mat, anten på eige initiativ eller med hjelp fra vaksne.
Ved overgangen frå juliansk til gregoriansk kalender, fekk heilagetrekongarsdagen auka tydinga si, ettersom tolvte dag jul med trettandeaften blei liggjande på det som hadde vore julaftan og første juledag. For mange var dermed dagen den «eigentlege» juledagen. Den folkelege tidstenkinga (taksonomi) førte til at ein feira dobbelt opp, både etter gammal og ny tidsrekning, for å vera på den sikre sida.
Medan stjernegutane i fleire hundreår berre var knytt til katedralskulane i Oslo (Kristiania), Stavanger, Bergen og Trondheim spreidde skikken seg, truleg så seint som på 1800-talet, til andre byar og småstader langs kysten; frå Halden til Vadsø. Stjernespel frå denne tida er skildra i Halden, Fredrikstad, Sarpsborg, Moss, Oslo, Drammen, Tønsberg, Sandefjord, Larvik, Risør, Grimstad, Mandal, Farsund, Flekkefjord, Stavanger, Bergen, Ålesund, Kristiansund, Trondheim, Tromsø, Hammerfest, Vardø og Vadsø, men stjernespel har også funne stad i andre kystnære strok og på enkelte øysamfunn, som Vigra, Giske, Valderøy og Ekkerøy. Dei einaste stadene ein kan snakka om ein ubroten tradisjon som har vart ved opp til 2000-talet er i Grimstad og på Vigra, Giske og Valderøy på Sunnmøre. Sjølv om tradisjonen hovudsakleg fanst ved kysten, finst det også spreidde belegg for han i enkelte innlandsbygder i Noreg. Stjernespel er også omtalt i Rømskog, Eidskog, vestfoldbygdene Sem, Hof og Lardal, Porsgrunn, Egersund, Sogndal og Lyngen.
Seint på 1900-talet har skikken blitt innført som songspel i barnehagar, skular og kyrkjer, for det meste som underhaldning for foreldra i samband med juleavslutting og utan at ein ber om pengar. I Grimstad går stjerneguttane stadig frå dør til dør og samlar inn pengar til veldedige føremål.
Bakerbreen
Bakerbreen er ein liten sidebre som munnar ut i Whitehallbreen like nord for Martin Hill i Victory Mountains i Victoria Land i Antarktis. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–62, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter John R. Baker, som var biolog ved Hallett-stasjonen i 1967–68 og 1968–69.
Stjernespel
Stjärngossar og Staffan stalledräng i Sverige
Også i Sverige var stjernespelet opphavleg knytt til heilagetrekongarsdagen eller trettandedagen, men feiringa av denne dagen tapte etterkvart grunn for andre markeringar. Allereie tidleg på 1800-talet var element frå stjernespelet blitt del av Staffansritten andre juledag, 26. desember. Omvendt finn ein også i i eldre kjelder at dei svenske stjerneguttane brukte framføra mellomalderballaden «Staffansvisan» (TSB B 8) i løpet av stjernespelet. Legendevisa følgjer soga slik Johannes av Hildesheim fortalde ho i 1370 om ein viss Stefanus som var stallgut hjå kong Herodes. Trådane blei knytt til stjernespelet ved at det er Stefanus som først får auge på betlehemsstjerna, og er den som røper for Herodes at det må vera fødd ein ny konge.
I nyare svensk tradisjon inngår stjernegutane som baktropp til det populære luciaopptoget ved feiringa 13. desember. Dette gav også gutar ei rolle i den jentedominerte luciafeiringa. I nyare tid, med ei kjønnsnøytralisering i samfunnet, finst det døme på at både gutar og jenter kan vere Lucia, terner og stjernegutar.
Tiernapojat i Finland
I Finland har ein bevart eit innhaldsrikt stjernespel der kong Herodes speler ei viktigare rolle enn andre stader. Førestillinga startar med å banka på døra. Når ho blir opna spør Kaspar (Knihti), med sylindrisk hatt, om stjerna får lov til å koma inn. Så stemmer stjernegutane opp med ein julesong i det dei kjem inn stua. Den svarte kongen, Melkior (Murjaanien kuningas), og Kaspar ber begge sverd, medan Baltasar (Mänkki), med konisk hatt, ber stjerna. Det er Baltasar som slår fast at Jesus må vera kongen dei søker, før dei gjev frå seg gåvene. Samtidig er også kong Herodes, med krone på hovudet, på veg til Betlehem for å drepa Jesus, som han frykter er den nye kongen. Herodes og dei våpenberande kongane kjempar så ein duell.
Bakgrunnsstoff
Litteratur
March
March er eitt av seks distrikt i kantonen Schwyz i Sveits. Distriktet hadde 38 983 innbyggarar i 2010, og dekte eit areal på 177km². March ligg nordaust i kantonen, på sørsida av Zürichsjøen. Den mest folkerike kommunen, Lachen, er hovudstad i distriktet.
March omfattar ni kommunar. Dei er Altendorf, Galgenen, Innerthal, Lachen, Reichenburg, Schübelbach, Tuggen, Vorderthal og Wangen.
Vytegra
Vytegra (russisk Вытегра) er ein by i Vologda oblast i Russland med om lag 11 000 innbyggjarar. Han ligg langs elva Vytegra på Volga-Austersjø-kanalen, 320 km nordvest for Vologda.
Vytegra har vore kjend sidan 1710 som landsbyen Vjangi (russisk: Вянги) ved samløpet til elvane Vytegra og Vjangi. I 1773 vart busetnaden omgjort til byen Vytegra.
Music from Another Dimension!
Music from Another Dimension! er det femtande og til no siste studioalbumet av det amerikanske rockebandet Aerosmith, gitt ut 6. november 2012 på Columbia Records. Det var det første studioalbumet deira sidan Honkin' on Bobo frå 2004, og dessutan det første med heilt nytt materiale sidan Just Push Play frå 2001, og vart dermed det lengste gapet mellom to studioalbum av Aerosmith. Albumet vart gitt ut i ei enkelt CD-utgåve, saman med ei luksusutgåve. Det er det siste albumet i platekontrakten til Aerosmith med Sony/Columbia Records og vart produsert av Jack Douglas, Steven Tyler, Joe Perry og Marti Frederiksen (tre spor). Det er òg det lengste studioalbumet deira med ei total speletid på nesten 68 minutt.
Albumet inneheld singlane «Legendary Child», «Lover Alot», «What Could Have Been Love» og «Can't Stop Lovin' You».
Another Dimension debuterte som nummer fem på Billboard 200 og selde 63 000 eksemplar den første veka, ein skarp kontrast til tidlegare debutar.
Cocked, Locked, Ready to Rock-turneen og innspelingar 2011-2012
I februar 2010 annonserte Aerosmith ein verdsturné, kalla «Cocked, Locked, Ready to Rock-turneen», som tok bandet til 42 stader til og med september 2010. På turneen blussa spenninga mellom bandmedlemmene opp på grunn av ei rekkje hendingar på scena mellom Tyler og Perry,  og kunngjeringa av Tyler som ny talentdommar i tv-programmet American Idol, noko Tyler ikkje informerte bandmedlemmene sine om før han melde seg på programmet. Ved annonseringa av 2010-turneen sa bandet at neste punkt på dagsordenen var det neste studioalbumet deira. Det vart òg avslørt at gruppa faktisk gjorde nokre innspelingar med produsent Brendan O'Brien i 2008, men stoppa på grunn av helseproblema til bandmedlemmene. Bassisten Tom Hamilton sa til Boston Herald i september 2010 at Tyler meinte han hadde tid og energi til å halda fram med å fronta bandet samtidig som han var dommar i American Idol. Hamilton forklarte: «Steven har vore veldig ettertrykkjeleg i å seia at måten hans tid er arrangert på showet gir rom for å jobba med ei plate. Han har vore veldig nøye med å minna alle om det, så forhåpentleg er det slik det vil bli.» Den 5. november 2010 sa gitaristen Brad Whitford at innspelingane truleg ville gå føre seg i Los Angeles, der American Idol har hovudkvarteret sitt, og at ein verdsturné ville følgja.
I eit intervju på Nme.com i november 2010 stadfesta trommeslagaren Joey Kramer at bandet hadde alle intensjonar om å fullføra og gi ut sitt lenge forseinka album i 2011, og uttalte: «På dette tidspunktet er det einaste som verkeleg kan stoppe oss om nokon døyr. Bortsett frå det har me allereie vore gjennom det me har vore gjennom og bestått tidsprøva. Kva anna er det å gjere?» Den 18. januar 2011, kort tid før Tyler debuterte som American Idol-dommar for 2011-sesongen, erklærte Tyler at «Joe (Perry) har nokre låtar og eg har ein haug med låtar som eg har skrive for solo og/eller Aerosmith» og bandet ville byrja å førebu albumet den veka. I juni 2011 annonserte Joe Perry at bandet skulle møtast i studio for å produsera neste albumet til bandet i juli. Gjennom heile sommaren 2011 jobba bandet på albumet og gav jamleg videooppdateringar av innspelingane til fansen. Den 30. august vart det annonsert at det nye albumet ville bli gitt ut rundt mai 2012 og at albumet ville bli produsert av Jack Douglas, som produserte fire album for bandet på 1970-talet, og òg var med på å produsera Honkin' on Bobo frå 2004. Aerosmith turnérte i Japan og Latin-Amerika hausten 2011 I januar 2012 sa Tyler at heile albumet var skrive, men at han berre måtte skriva ferdig og spela inn tekstane til albumet, noko han gjorde medan han var midt i sin andre sesong som dommar i American Idol. Perry noterte «Eg kjende aldri ein augneblink at han hang etter i studio på grunn av sin andre jobb. Han gjorde heile greia [på Idol] og dukka opp klokka åtte om kvelden og var i studio til to om morgonen.»
Utgiving av nytt materiale (2012)
Den 22. mai 2012 vart den første singelen frå albumet, «Legendary Child» sleppt og den 23. mai framførte banda songen på sesongfinalen av American Idol. Umiddelbart etter at bandet debuterte den nye singelen den 23. mai offentleggjorde bandet låtlista til det nye albumet, tittel og utgivingsdato. På det tidspunktet bestod låtlista berre av tolv låtar og var planlagt gitt ut 28. august 2012. I juni 2012 vart det annonsert at utgivingsdatoen til albumet ville bli utsett til 6. november 2012.
Den 30. mai opptredde Aerosmith og Cheap Trick for aksjonærane til Walmart og starta deretter «Global Warming-turneen» den 16. juni i Minneapolis, som tok bandet til 25 stader over heile Nord-Amerika fram til 12. august. Under turneen framførte Aerosmith nytt materiale frå albumet, inkludert singelen «Legendary Child», og dessutan albumsporet «Oh Yeah». I tillegg vart «Beautiful» spelt på PA-systemet før showet til Aerosmith på Hollywood Bowl den 6. august.
Den 15. august 2012 sleppte Aerosmith ein video med bassisten Tom Hamilton på den offisielle YouTube-kanalen sin, der han spurde fansen kva bilete han skulle velja til deira andre singel, «What Could Have Been Love». «Lover Alot» og «What Could Have Been Love» vart sleppt på radio samtidig 22. august og på iTunes Store 28. august. Den 28. august vart ei revidert låtliste beståande av 15 låtar sleppt. Den 31. august hadde Kramer premiere på «Street Jesus» på ein radiostasjon i Austin i Texas, der han stort sett vart godt motteken av den harde kjernen av fansen.
Den 17. oktober 2012 hadde Rolling Stone premiere på opningssporet «Luv XXX». Heile albumet vart premiert, spor for spor, fram mot albumutgivinga 6. november 2012. Det var ein stor lekkasje av albumet den 17. oktober då Rolling Stone lasta opp alle av songane til mediespelaren sin utan å leggja noka form for vern på dei. Dei femten songane på den vanlege utgåva av albumet heldt fram med å sirkulera på internett.
Den 20. oktober 2012, som ein del av Pepsi sitt NFL Anthems-prosjekt, gav Aerosmith ut ein omskriven versjon av «Legendary Child» med tittelen «Legendary Child - Patriots Anthem». Teksten er omarbeidd som ei hyllest til New England Patriots. Songen var tilgjengeleg for gratis nedlasting på www.pepsianthems.com.
Produksjon og låtskrivarar
Albumet vart for det meste produsert av Jack Douglas, som produserte fem album for bandet på 1970- og byrjinga av 1980-talet (Get Your Wings, Toys in the Attic, Rocks, Draw the Line, Rock in a Hard Place) og dessutan hjelpte til med å produsera bluescoveralbumet til bandet Honkin' on Bobo (2004). Vokalisten Steven Tyler og gitaristen Joe Perry var òg medprodusentar på plata, slik dei har vore på alle platene sidan 1997. Marti Frederiksen, som har produsert og/eller vore medlåtskrivar på mykje av materialet deira sidan 1997, var òg medprodusent og låtskrivar på fire av spora på albumet, inkludert singlane «Lovar Alot», «What Could Have Been Love» og «Can't Stop Lovin' You».
I tillegg til Diane Warren, som tidlegare skreiv «I Don't Want to Miss a Thing» for bandet (som framleis er deira einaste førsteplass på Billboard Hot 100), inkluderer albumet òg tilbakevendinga av dei kjende eksterne låtskrivarane Desmond Child («Another Last Goodbye») og Jim Vallance («Legendary Child»), som skreiv eitt spor kvar. Dette var det første bidraget til Child sidan Nine Lives, medan Vallance hadde vore fråverande sidan Get A Grip. Ny som Aerosmith-låtskrivar er Marco Moir (den noverande gitarteknikaren til Brad Whitford), som var med på å skriva «Lover Alot». òg den turnerande klaverspelaren til bandet Russ Irwin (som var med på å skriva «What Could Have Been Love») og sonen til Kramer Jesse Sky (som var med på å skriva «Lover Alot»).