cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Klipper
Utviklinga av klipperskipet
Den amerikanske skipsbyggjaren John W. Griffiths blei bergteken av fullriggaren «Ann McKim», og skisserte ein ny type skrog for store snøggseglande skip under førelesingar i New York by i 1843. Ideane blei brukte ved konstruksjonen av den første verkelege klipperen i historia, «Rainbow» på 750 tonn, som blei sjøsett i 1845. Den stigande etterspurnaden etter te i USA og Storbritannia som hadde leidd til utviklinga av «te-klipperar», skapte ein marknad som skulle mettast med fleire og større skip. Dei amerikanske verfta var raskt ute med å byggja og sjøsetja dei amerikanske te-klipperane som dermed fekk eit klart forsprang på britane. Systerskipet til «Rainbow», «Sea Witch», var òg vellukka på handelsrutene til og frå Kina, og klarte å segla frå Kina til New York på berre 74 dagar i 1847.
William Bell Scott
Scott var også ein diktar og kunstlærar. Dei posthumt utgjevne memoar hans gjev eit rikt bilde av livet i sirkelen til prerafaelittane; han stod særleg nær Dante Gabriel Rossetti. Etter ein oppvekst i Edinburgh flytta han til London, og frå 1843 til 1864 var han leiar for den statlege School of Art i Newcastle upon Tyne, der han la til industrimotiv til repertoaret sitt av landskap- og historiemåleri. Han var ein av dei fyrste britiske kunstnarane til å nøye avbilda prosessane i den industrielle revolusjonen. Han vende tilbake til London, der han arbeidde for Science and Art Department til 1885.
Klipper
Den amerikanske te-klipperen
Dei første te-klipperane var amerikanske, og dei tok ei klar leiing i den internasjonale kinafarten medan britane hamna langt bak i bygginga av store hurtigseglarar. Då frihandelen slo gjennom ved opphevinga av Navigasjonsakta i januar 1850, hadde britane frykta at deira skip ville utmanøvrerast av amerikanarane seg betre og hurtigare seglskip. Denne frykta var ikkje grunnlaus, det første av dei store gullrusha til 1800-talet hadde funne stad i California i 1848 og 1849. Sjøreisa på 20 000 km rundt det farlege Kapp Horn frå den amerikanske austkysten til San Francisco på vestkysten var raskare og sikrare enn landevegen for dei mange håpefulle drivne av gulltørst. Skipsbyggjarane fekk ny inspirasjon for vidareutvikling av te-klipperen for raskare fart over til vestkysten og kunne deretter òg fungera som fraktfartøy av te og andre varer frå Kina. Den første klipperen for passasjerfrakt, omtalt som packet ship, var «Celestial» bygd i 1850. Det blei etterfølgd av mange andre raske seglskip.
Passasjerklipperen var eigentleg eit framhald av ein eksisterande skipstype basert på den fullrigga skipstypen «packet ship» som var blitt utvikla for kinafarten mellom Austen, Europa og USA i åra etter 1834. Som det amerikanske motstykket til blackwallfregattane skulle desse representera starten for dei verkelege klipperar og dermed fekk dei betydeleg innverknad på den vidare utviklinga på begge sider av Atlanterhavet. «Yorkshire», som blei sjøsett i 1843, var det fyrste seglskipet for handelsfart som nådde eit deplasement på over 1 000 tonn. Denne skipstypen eksisterte fram til byrjinga av 1850-åra ved at desse hadde kort og rund hekk atter, i motsetnad til klipperar, men blei raskt erstatta av passasjerklipperen som deretter hadde overheng både for og atter. Skipsbyggjaren Donald McKay i Boston introduserte dei første såkalla ekstremklipperane med ein endå skarpare baug på rekning av lastekapasiteten i dei første åra av 1850-talet som med eit større seglareal enn tidlegare skulle vera i stand til å segla 340 nautiske mil per dag. McKay konstruerte og sjøsette nokre av dei fremste klipperskipa som «Flying Cloud», som fullførte turen frå New York til San Francisco på 89 dagar og 21 timar i 1851. McKay konstruerte òg eit anna skip, «Sovereign of the Seas» i 1852 som blei rekna som eit av dei meste elegante seglskipa i si tid.
William Bell Scott
Han måla ein syklus av historiske motiv saman med scenar frå moderne industri for Wallington Hall i Northumberland (no ein National Trust-eigedom), dei best kjende verka hans, og ein heilt historisk syklus for Penkill Castle i Ayrshire i Skottland. Han måla ikkje mange portrett, men portrettet hans av venen Algernon Charles Swinburne er det ikoniske bildet av diktaren. Etsingane hans blei hovudsakleg laga for å illustrera bøkene hans.
Klipper
Den amerikanske te-klipperen
For passasjerfart for å føra emigrantar frå Storbritannia til Australia, hadde McKay konstruert og sjøsett dåtidas største skip med treskrog, «Great Republic», òg kalla «kongen av klipperane». Det hadde fire master og egt seilareal på 3 770 m. «Great Republic» hadde store dimensjonar, omkring 98,7 meter i lengd og 16,16 meter i breidd og ei høgd på 77,66 meter for stormasta, som òg hadde ein storseilrå på 36 meters lengd.
William Bell Scott
Liv
Scott var son av gravøren Robert Scott (1777–1841) og bror av målaren David Scott, og var fødd i Edinburgh. Som ung studerte han kunst og bistod far sin. Han gav også ut vers i skotske magasin.
Klipper
Den engelske te-klipperen
Til trass for det amerikanske forspranget, tok britane raskt igjen det tapte ved å introdusera sine eigne variantar basert på det skværrigga systerskipet til «Scottish Maid», «Bon Accord», med Aberdeen-baugen. Den engelske te-klipperen var lengre og slankare enn den amerikanske, bygd av solid, vellagra tremateriale teke frå teak i India og Burma, og er blitt sett på som «den rette klipperen» av mange i ettertida. Den engelske klipperen skilde seg ut ved å ha ein liten bakk framme og eit mindre shelterdekk akter.
William Bell Scott
Liv
I 1837 drog Scott til London. Der blei han godt nok kjend som kunstnar til å bli utnemnd til den statlege designskulen i Newcastle-on-Tyne i 1844. Han hadde denne stillinga i tjue år, og arbeidde med å organisera kunstopplæring og eksaminasjonar  under Science and Art Department. I Newcastle blei Scott vitja av heile familien Rossetti, og Dante Gabriel Rossetti måla eit portrett av Maria Leathart ved Scott sin bustad i 14 St Thomas' Crescent (minna med ein plakett sett opp i 2005). Algernon Charles Swinburne, som skreiv to dikt til Scott, var mykje hjå han i Newcastle etter å ha blitt send vekk frå Oxford.
Klipper
Den engelske te-klipperen
Det var fyrst under den amerikanske borgarkrigen at britane tok leiinga i kinafarten. Store delar av den amerikanske handelsflåten var blitt øydelagde av dei konfødererte krigsskipa, og investeringane i Amerika blei etter krigen kanaliserte inn i jarnbaner og industri framfor skipsfarten, som skulle bli verande svekka i lang tid framover. Knapt noko lasteskip blei bygd i USA medan britane heldt fram med å byggja klipperskip til te-farten.
Britane hadde nytta tre av betre kvalitet, men var ikkje seine med å innføra nye teknikkar i konstruksjonen. Skipsbyggjaren John Jordan utvikla dei såkalte kompositt-klipperane med spant, kjøl og dekksbjelker i jarn, medan kledinga til skroget og dekka var laga av massiv teak. Den første klipperen bygd i jarn og tre blei sjøsett i 1857, «Red Robin Hood», som forgjengaren for ein generasjon nye klipperar som skulle bli dei meste berømte i historia. Den fremste representanten for kompositt-klipperen som er att til våre dagar er den «Cutty Sark», som blei sjøsett i 1869 med eit deplasement på 2 133 tonn og dimensjonar på 85,34 m lengd og dessutan 10,97 m breidd. «Cutty Sark» var sett på som eit praktfullt skip med perfekt skrogform og balanse. Rivalen til dette skipet under den imponerande kappestriden i 1872 er «Thermopylae», som fram til våre dagar er kjend som ein av dei raskaste klipperane i verdshistoria med ein 63 dagar lang jomfrutur mellom Australia og London i 1868. «Cutty Sark» og «Thermopylae» segla ut frå Shanghai i Kina den same dagen innan synsrekkevidde, men fordi roret på «Cutty Sark» fall ut, tok klipperen med komposittskroget leiinga og vann dermed kappestriden fram til endestasjonen i London.
William Bell Scott
Liv
Han trekte seg frå stillinga gjeven han av Science and Art Department i 1885, og dreiv deretter hovudsakleg med å skriva memoara sine fram til han døydde. Autobiographical Notes kom ut posthumt i 1892, med eit minneord av professor Minto. Scott er særleg hugsa for tilknytinga si til krinsen rundt Rossetti.
Klipper
Den engelske te-klipperen
«Cutty Sark» er med rette rekna som høgdepunktet i historia til klipperen, med opninga av Suez-kanalen i 1869 som forkorta reisetida mellom vest og aust hadde dampskipa òg kome til kinafarten og skulle deretter gradvis overta meir og meir av utanriksfarten mellom fjerne verdsdelar. Skarpseglarane var avhengige av vind og stort kompetansenivå hjå kapteinane og besetningane sine, og klipperane var difor sårbare mot entreen til dampskipa i utanriksfarten til Austen, og kostnadene måtte sparast på annan kant. Besetningane som allereie var på 32 til 36 mann i gjennomsnitt måtte reduserast eller bli verande det same, men med auka seglareal.
William Bell Scott
Kunst
I tillegg til oljemåleri dreiv Bell Scott med dekorative arbeid, særleg ved Wallington Hall i Northumberland. Der gav Pauline, Lady Trevelyan han oppdrag etter å ha kome over hans Memoir over broren David Scott frå 1850. Han laga åtte store bilde der som illustrerte historia i Northumberland, med figurar i full storleik, i tillegg til atten bilde frå The Ballad of Chevy Chase i spandrillane til bogene i hallen. Til Penkill Castle laga han ein liknande serie som illustrerte Jakob I sitt dikt The Kingis Quair.
Klipper
Klipperar med metallskrog
Te-klipperane gjekk over til å frakta australsk ull, men òg til passasjerfart til fjerne koloniar som Australia. Dermed hadde ein ny generasjon klipperar blitt til, kalla koloni-klipperar og ullklipperar med større lasteevne enn tidlegare. Klipperen drog fordel av eigenskapane sine som seglskip med stor seglføring gjennom vêrharde havstrekningar som Kapp Horn mellom Sør-Amerika og Antarktis. Med metallskrog, først jarn, sidan stål, kunne seglskipa konkurrera med fraktdamparar med omsyn til lastekapasitet.
William Bell Scott
Forfattarskap
Scott gav ut dikt med jamne mellomrom (som Poems, 1875, illustrert av han sjølv og Alma-Tadema), som minna om dei til William Blake og Percy Bysshe Shelley, og var sterkt påverka av Rossetti. Han skreiv også kunst- og litteraturmeldingar, og redigerte verk av John Keats, Letitia Elizabeth Landon, Lord Byron, Samuel Taylor Coleridge, Shelley, William Shakespeare og sir Walter Scott.
Klipper
Klipperar med metallskrog
Den første klipperen bygd heilt i jarn var «Patriarch», sjøsett i 1869. Han var konstruert av Walter Hood, som med dette hadde skapt ein ny seglskiptype med skrog av metall. «Patriarch» drog til Sydney i Australia frå London i 1869 til 1870 etter ei reise på berre 67 dagar, og drog attende i løpet av berre 64 dagar, ein rekord som er særs imponerande ved at ein hadde ein gjennomsnittsfart på 15,25 knop.
William Bell Scott
Familie
I 1839 gifta Scott seg med Letitia Margery Norquoy; dei fekk ingen barn. I Newcastle hadde han ein elev som heitte Alice Boyd, ei syster av den dåverande lairden av Penkill Castle i Skottland. I 1860 vitja Scott Penkill Castle og byrja eit forhold med Alice som skulle vara til han døydde ved Penkill i 1890. Sjølv om ekteskapet ikkje var lukkeleg, ville ikkje Scott skapa skandale ved å gå frå kona si, og skipa ein trekant som blei akseptert av alle: Alice var med William og Letitia i London om vinteren, medan die kom til Penkill om sommaren.
Klipper
Klipperar med metallskrog
Ullklippere blei kjend for å vera regelmessige og pålitelege i ei særs hektisk tid fram til 1895, og fleire framståande klipperar som er blitt gløymde i ettertida, skulle byggjast i britiske skipsverft. Ein serie på fire klipperar blei sjøsett i åra mellom 1878 og 1888 på G. W. Sinclair & Co skipsverft, alle var konstruerte som tremasta seglskip med stålskrog. «Slieve Roe» var på 77,1 m i lengd med eit deplasement på 1 749 tonn, med ei besetning på 32 mann for eit særs stort seglareal fordelt på 24 segl oppstilt på baugspydet og tre master.
Norske klipperar
Den norske skipsfarten opplevde «den gylne tida i norsk seglskipsfart» i åra mellom 1850 og 1880, med ein hittil usett vekst innan utanriksfarten. Denne ekspanderte i tråd med verdshandelen, som hadde eksplodert med 50 % kvart tiår etter opphevinga av den britiske Navigasjonsakta den 1. januar 1850. Den norske handelsflåten på kring 300 000 netto registertonn fordelt på ca. 4 000 fartøy i 1850, skulle auka til omkring 1,5 millionar nettotonn fordelt på ca. 8 000 fartøy eller meir i dei neste tjue åra. I 1870 var 25 til 30 % av fartøya på over 200 tonn sitt lasteevne, der 10 % var på meir enn 400 tonn. Tendensen var at det blei færre, men større skip.
Klipperen som seglskipstype var normalt ikkje føretrekt av den norske reiarnæringa, som generelt føretrekte barkrigga skip som trong mindre mannskap, men vestnorsk skipsfart hadde spesialisert seg på ei rekkje verksemder inkludert skarpsegling, mest notert fruktfart frå Sør- og Mellom-Amerika. Klipperen som eit reint norsk fraktfartøy kom til sin rett i utanriksfarten, men skilde seg særs markant frå det typiske ved at dei norske skipsbyggjarane tilpassa skipstypen etter den marknaden dei skulle tena, i staden for bestemde luksusmarknader som import av te frå Kina. Som følgje av dette er dei norskbygde klipperane generelt mindre enn dei amerikanske og engelske.
«Dekkeskapningane»
Skipsbyggaren Ananias Dekke, som var fødd i Bergen, drog til Boston i USA og enda som lærling hjå den berømte skipskonstruktøren Donald Mckay som hadde vore med på å utvikla den amerikanske te-klipperen i åra mellom 1845 og 1860. Dette var sjølve forgjengaren for «den sanne klipperen», den engelske teen-klipperen som «Cutty Sark» tilhøyrde. I 1854 hadde Dekke etablerte seg ved det tradisjonsrike Georgernes verft under firmanamnet «Brunchorst & Dekke», og skulle to år seinare sjøsetja den første norskbygde klipperen, fullriggaren «Hebe». Denne klipperen, som òg blei kalla fullriggar, var bygd i furu på eik som eit ekte norsk fartøy av si tid, på 478 netto registertonn i deplasement.
Dekke tilbaud å dela teikningane sine av fullriggeren «Hebe», noko som vekte oppsikt, og mange norske skipsbyggjarar nytta høvet. Ikkje lenge etterpå glei dei første etterlikningane, kalla «dekkeskapningar», av beddingane i Noreg. Dei fleste var blitt noko tilpassa etter lokale føresetnader. Mackay var generelt oppteken av fart og lavsteevne, medan dei norske skipsbyggjarane føretrekte større lavsteevne enn det som var rekna for å vera normalt, og dermed blei den norske klipperen fyldigare enn dei berømte te-klipperane. Det einaste som rettferdiggjorde nemninga «klipper» om desse fullriggarane er profilen som Dekke hadde teke med frå USA, den velkjende profilen som gav skipstypen namnet frå det engelske ordet «to clip». Den skarpe og særs straumlinja forstamnen hadde blitt tilpassa eit fyldigere skrog som kunne ta ei rekkje ulike typar gods, inkludert trelast.
Grimstad i sørlege Noreg var eit produktivt byggedistrikt og eksponent for denne drektige varianten, som ofte hadde større breidd enn dei andre variantar med større fyldigheit. Difor oppstod eit omgrep om fasongen, som blei  kalla «Dekke bau og Grimstad rau».
Ved Ananias Dekke sitt verft i Bergen hadde ein ikkje gått så ytterleg som i Grimstad, og fleire oppsiktsvekkande klipperar blei sjøsette, kalla «fullriggarar», «klipperfregattar» eller berre «klipperar» med gode eigenskapar for hurtig seglas rekna på utanriksfarten der fart var rekna for å vera vitalt. I 1867 gjekk klipperfregatten «Lina» av stabelen om våren til eit partsreiarlag som inkludert Dekke for kinafart med passasjerfrakt i tillegg til verdifull frakt. Klipperfregatten var inntil då det største bygt på norsk verft på ca. 420 kommerselestar. Han var særs stort på 148 føter i kjølen og 33 føter i breidd på skroget, og hadde master av jernrøyr framfor vanlege mastetre.
Zelenokumsk
Zelenokumsk (russisk Зеленоку́мск) er ein by i Stavropol kraj i Russland med om lag 40 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Kuma, rundt 160 km søraust for Stavropol.
Han vart grunnlagd i 1762 som landsbyen (selo) Vorontsovo-Aleksandrovskoje. Han fekk status som arbeidsbusetnad i 1963, og namnet vart endra til Sovetskoje. Han fekk bystatus i 1965, og namnet vart igjen endra, denne gongen til det noverande Zelenokumsk.
Borgarane frå Calais
Motiv
Verket representerer dei seks borgarane i Calais som i august 1347, under hundreårskrigen, møtte opp framfor kong Edvard III av England (1312-1377) for å trygle han om nåde for Calais, som kong Edvard kringsette i i peroiden 1346-1347. Ifølgje den franske mellomalder-kronikøren Jean Froissart, òg kjend som Jehan Froissart (ikring 1337-etter 1404), var den engelske kong Edvard III så utmatta og opphissa over den langvarige motstanden frå Calais at han ikkje ville skåne byen utan at seks av borgarane i byen møtte opp hjå han for å verte avretta, og det er desse seks friviljuge borgarane på veg til avrettinga som Rodin har framstilt. Han har gjeve dei ulike personlegdomar som gjev uttrykk for ulike reaksjonar på det dei har i vente. Reaksjonane deira kjem fram både ved kroppshaldninga, korleis hendene er forma, viset dei går eller står på, og kleda dei har på seg. Eit banalt og audmjukande kapitulasjonritual, som var vanleg praksis i mellomalderen når ein by måtte overgje seg, vart med dette gjort om til å verte ei heltegjerning som dei seks borgarane gjorde for å redde byen frå total øydelegging.
Det seks borgarane var Eustache de Saint Pierre, Jacques og Pierre de Wissant, Jean de Fiennes, Andrieu d'Andres og Jean d'Aire. Eustache de Saint Pierre var den mest kjende av dei. I berre skjorta og med reipet om halsen «en chemise et la corde au cou», møtte han opp for kongen. Rodin har òg framstilt han med reipet om halsen.
Einskildfigurar
(Utval)
Gunnar Hjeltnes
Gunnar Hjeltnes er ein norsk tidlegare alpin skirennar frå Myrdal i Ulvik i Hordaland. Han vart norsk meister i utforrenn i 1951. Hjeltnes var medlem i Myrdal Idrettslag.
Hjeltnes vann tre NM-sølv og like mange NM-bronsar i tida 1948-52. I 1951 rann han ned til NM-gull i utforrennet på Norefjell, eit halvt sekund framom Stein Eriksen på sølvplassen. Hjeltnes deltok i Vinter-OL 1952, der han vart sjuandemann i utfor og kom på tiandeplass i storslalåm-tevlinga.
Jernurtfamilien
Jernurtfamilien (Verbenaceae) er ein plantefamilie i ordenen Lamiales. Han omfattar rundt 1 200 artar fordelt på 30 planteslekter. Nokre artar i slekta Verbena blir dyrka som hageplantar.
Jimmy Greenspoon
James Boyd «Jimmy» Greenspoon var ein USA-amerikansk klaverspelar og komponist, mest kjend som medlem av bandet Three Dog Night.
Biografi
Greenspoon var fødd i Los Angeles i California, og voks opp i Beverly Hills. Han byrja å ta pianotimar då han var sju år gammal. Mora, Mary O'Brian, hadde vore ei stumfilmskodespelarinne, og hadde mellom anna spelt kona til Buster Keaton i filmen Battling Butler i 1926. Greenspoon gjekk på Beverly Hills High School i lag med Richard Dreyfuss, Bonnie Franklin og barndomsvenen og plateprodusenten Michael Lloyd. Lloyd og Greenspoon fekk suksess i lag med surfegruppa The New Dimensions i 1963. Greenspoon gjekk så på Los Angeles Conservatory of Music og studerte piaano.
Greenspoon har spelt med Linda Ronstadt, Eric Clapton, Jimi Hendrix, America, The Beach Boys, Beck, Bogert & Appice, Nils Lofgren, Lowell George, Kim Fowley, Donovan, Buddy Miles, Stephen Stills, Jeff Beck, Chris Hillman, Steve Cropper, Duck Dunn, James Burton, Hal Blaine, Leon Russell, The Wrecking Crew, Osibisa, Shaun Cassidy, Cheech & Chong og Redbone.
Greenspoon arbeidde på Sunset Strip i 1960-åra med gruppene Sound of the Seventh Son og The East Side Kids. Bandet hans spelte fast på The Trip, Stratford on Sunset (i dag The House Of Blues) Brave New World, Bidos Litos, Ciros og The Whiskey.
Seint i 1966 flytta Greenspoon til Denver i Colorado, med medlemmar av The West Coast Pop Art Experimental Band og skipa gruppa Superband. I 1968 flytta Greenspoon attende til Los Angeles, der han møtte Danny Hutton, og dei skipa Three Dog Night.
I 2015 døydde Greenspon av kreft, 67 år gammal.
Yverdon-les-Bains
Yverdon-les-Bains er ein by og ein kommune i distriktet Jura-Nord Vaudois i kantonen Vaud i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 435 meter over havet. Han er setet i distriktet.
Byen ligg midt i Jurafjella og ved sørenden av Neuchâtelsjøen. Han er kjend for sine varmekjelder, og er viktig for handel og turisme i regionen.
Yverdon-les-Bains vart kalla Eburodunum og Ebredunum under Romarriket.
Folkesuverenitetsprinsippet
Folkesuverenitetsprinsippet er ei politisk læresetning som går ut på at all legitim statsmakt stammar frå folket sjølv. Omgrepet står i motsetnad til prinsippet om fyrstesuverenitet.
Dette vart formulert fyrste gongen i ei fråsegn frå det engelske parlamentet sommaren 1649, etter oppgjeret med kong Karl I av England. Det blei med denne eine fråsegna i fyrste omgang, men prinsippet vart effektuert som parlamentarisk prinsipp i England frå 1689. Seinare vart prinsippet endeleg formulert hos Jean-Jacques Rousseau i hans verk Contrat Social, på norsk «Samfunnspakta». Her vert folket sjølv fastsett som suverent:
''«Suvereniteten, som berre er ei utøving av samviljen, kan aldri avhendast, og når suvereniteten heilt og halde er ein kollektiv skapning, kan han berre representerast ved seg sjølv. I same stunda som det kjem ein tyrann, eksisterer ikkje suvereniteten meir, og den politiske einheita er øydelagd.»''
Upton-upon-Severn
Upton-upon-Severn (eller Upton-on-Severn) er ein by i grevskapet Worcestershire i England. Han har kring 3000 innbyggjarar og ligg ved elva Severn. Han ligg 8 km frå Malvern og brua over elva ved Upton er den einaste som kryssar Severn mellom Worcester og Tewkesbury. Den noverande brua vart bygd i 1940. Upton vart grunnlagd i 897.
Folkesuverenitetsprinsippet
I Norges Grunnlov finst referansen i paragraf 49: «Folket udøver den lovgivende magt ved Stortinget...»
Folkesuverenitetsprinsippet opptrer som eit krav om at statsstyret skal utgå frå ei folkevald forsamling eller gjennom direkte folkeavstemming.
Folkesuverenitetsprinsippet er knytt til framveksten av liberalismen på 1700- og 1800-talet og vart brukt som eit våpen for borgarskapen i kampen mot kongemakt og adelsprivilegium. Fyrst ute var England under parlamentskrigen frå 1642 til 1649. Derifrå kan ein fylgje tanken fram til utviklinga før den franske revolusjonen og Den amerikanske sjølvstendeerklæringa – i neste omgang fekk dette avgjerande tyding for Noreg i 1814.
Folkesuverenitetsprinsippet hadde stor tilslutning innan politiske krinsar i Noreg i 1814. På det sokalla stormannsmøtet på Eidsvoll i februar 1814 vart det nytta som grunngjeving for å avvise Christian Frederiks planar om å gjere seg til konge i Norge i kraft av arveretten.
Mount Harrington
Mount Harrington er eit av dei høgaste fjella i austenden i Victory Mountains i Victoria Land i Antarktis, med ei høgd opp mot 2610 moh på vestsida av Whitehallbreen og 5 nautiske mil sørvest for Mount Northampton. Det vart namngjeve i 1960 av New Zealand Antarctic Place-Names Committee etter geolog [Hilary J. Harrington, som leia den geologiske gruppa frå New Zealand (NZGSAE) til dette området, 1957–58, og som leia NZGSAE i McMurdo Sound-området, 1958–59. Seinare undersøkte han for US Antarctic Research Program (i lag med Russell J. Korsch) McMurdo Sound-området, 1968–69.
Grant Wood
Grant Wood var ein USA-amerikansk kunstmålar, fødd i Anamosa i Iowa. Dei mest kjende verka hans er American Gothic (1930) og Daughters of Revolution (1932).
Wood studerte i Paris og München i 1920-åra og vart interessert i eldre, tysk målarkunst. Etter at han kom attende til USA, slo han seg nær fødestaden sin i Iowa og skildra amerikansk liv og natur i måleria sine. Stilen hans er naturalistisk, streng og røyndomsnær, påverka av flamsk måleri. Wood er ein av dei mest særprega kunstnarane i moderne amerikansk kunstmåleri.
Voksa
Voksa er ei 1,4 km² stor, låglendt øy, og ei øygruppe, sør for Sandsøya i Sande kommune på Sunnmøre. Til øygruppa høyrer øyane Hestholmen, Flatøya og Marøya, samt ei rad holmar og skjer. Mellom Voksa og Sandsøya er eit to km breidt sund, sundet mellom Sandsøya og Marøya (aust for Voksa) er vel ein kilometer breidt.
Voksa er matrikkelgard nummer 63 i Sande. Garden var delt mellom tre og fem brukarar gjennom 1600- og 1700-åra. På 1800-talet voks talet på brukar til ni, frå 1833 vart også Flatøya busett, dei andre øyane og holmane har aldri vore busette. Folketalet i Voksa var 35 i 1835 og steig til 68 i 1891. Gjennom 1900-talet låg folketalet noko lågare, men alltid over 50.
Sidan kringom 1965 har Voksa hatt ferjesamband med Kvamsøya, Åram og Larsnes. Veg til Sandsøya, bygt på fyllingar og med enkelte bruer, stod ferdig i 1978. Vegen går frå Voksa over Marøya til Varholmen og Sandsøya.
Filmmusikken Harry Potter and the Goblet of Fire
Harry Potter and the Goblet of Fire er filmmusikken brukt i filmatiseringa av Harry Potter og Ildbegeret av J.K. Rowling.
Målselv kyrkje
Målselv kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1978 i Målselv kommune i Troms og Finnmark . Kyrkja er bygd i betong og tegl og har 360 sitjeplassar. Arkitekt var Harry Gangvik.
Kjell Fjalsett
Biografi
I ungdomstida forlét Kjell Fjalsett gymnaset for å reisa på turné. Sidan heldt han fram som musikar i 21 år før han endeleg vart utdanna journalist.
Målselv kyrkje
Målselv kyrkje ligg på Storbakken og er den tredje kyrkja på omtrent same plassen. Den første kyrkja vart bygd i 1829, etter at kolonistane i Målselvdalen hadde fått lov til å reise ei kyrkje ved kongeleg resolusjon av 11. januar 1820. Dette var ei åttekanta kyrkje som stod litt nord for dagens kyrkje. Denne kyrkja vart i 1883 erstattea med ei stor, kvitmåla kyrkje som stod om lag der dagens kyrkje står. Denne kyrkja hadde heile 800 sitjeplassar, men brann ned etter eit lynnedslag 29. juni 1972.
Kjell Fjalsett
Biografi
Fjalsett vart fyrst kjend då han laga ein norskspråkleg versjon av Negro Spiritual-en Oh Happy Day. Han spelte inn songen på plate hjå Arne Bendiksen på slutten av 1960-åra, og vart mykje spelt på radio. Fjalsett var også med på å arrangera nokre av dei fyrste gospelfestivalane i Noreg. Under Gospelfestivalen på Hedmarktoppen på Hamar i 1972 danna han kvartetten Frisk Luft saman med Arnold Børud, Ivar Skippervold og Rune Larsen. Kvartetten gav ut to LP-ar på syttitalet: Gospel Live (1973) og Frisk Luft 2 (1975).
Målselv kyrkje
Seks år seinare, i 1978, vart dagens kyrkje vigsla av biskop Kristen Kyrre Bremer. Kyrkja fekk ny altartavle i 1996. Tavla er laga av Ulf Dreyer, som òg har laga glasmåleria i kyrkja.
Kjell Fjalsett
Biografi
I 1976 tok Fjalsett til å samarbeida med Rolf Løvland. Løvland var på den tida ein uerfaren artist, men skulle seinare verta kjend for å ha stått bak fleire norske Eurovision-songar. Då Fjalsett fekk platekontrakt med det svenske plateselskapet Pilot, var det Løvland som skreiv og arrangerte dei fleste av songane på plata, som fekk namnet En dag. Plata selde til gull både i Noreg og Sverige. Fjalsett har samarbeidd mykje med Løvland sidan.
Kjell Fjalsett har gjeve ut tre soloplater, samt fem med Frisk Luft. Ein av dei største slagerane hans i dag, er Gullfeber, den offisielle songen frå Ski-VM i 1982. Songen vart skriven av Tore W. Aas og Jan Linnsund, og framført med Anne Lise Gjøstøl. Ein annan er speidarsongen frå 1984 med Hilde Kjeldsen frå Oslo Gospel Choir.
Dei siste åra har Fjalsett vore med på eit comeback med Frisk Luft. Den siste soloplata han har gjeve ut, er Alt har sin tid på Lynor (2007). Ei norsk omsetjing av Rolf Løvland sin song You Raise Me Up; Reis meg opp, er med på plata. Songen har kome med på Norsktoppen. Fjalsett har også delteke i ein kampanje mot piratkopiering; Piracy Kills Music.
Kjell Fjalsett bur i dag på Jar i Bærum. Han er gift og har tre born.
Per Rollum
Per Rollum var ein norsk alpin skirennar frå Oslo. Han var medlem i Idrettslaget Heming.
Rollum var aktiv på nasjonalt nivå i alpin skiidrett i tida 1948-60. I 1952 vart han norsk meister i storslalåm under i NM i alpine greiner i Molde. Året etter vart han norsk dobbeltmeister, han vann då både storslalåm- og slalåmtevlinga då meisterskapen fann stad i Drammen. Rollum deltok i Vinter-OL 1952 i heimbyen, og vart åttandemann i slalåm.
We're an American Band
Plateomslaget var opphavleg dekt i ein gullfarga folie på utsida og dei første platene var trykt i klår, mørkegul vinyl. Albumet har sidan blitt gjeven ut i mange format. Ein kvadrofonisk miks av albumet vart gjeve ut på 8-spors lydband.
Albumet ligg på 200. plass på lista til National Association of Recording Merchandisers (NARM) over dei 200 definitive albuma gjennom tidene.
Innspeling og produksjon
We're an American Band var det første samarbeidet til gruppa med produsenten og lydteknikaren Todd Rundgren. Rundgren og bandet spelte inn albumet i Criteria Studios i Miami i Florida den 13.-15. juni 1973. Rundgren produserte òg det neste albumet deira, Shinin' On (1974), før bandet byta til Jimmy Ienner.
Den originale vinylplata, og singelen «We're an American Band», kom ut på gjennomsiktig, gul vinyl, symbolsk for «gullplate». På etiketten stod det ei melding til lyttarane om å spele «at full volume».
Mottaking
We're an American Band vart det albumet av bandet som vart best motteken av kritikarane så langt. Robert Christgau gav albumet B-, den høgaste karakteren han hadde gjeve eit Grand Funk Railroad-album til då. Ei moderne melding av albumet av William Ruhlmann for Allmusic sa at albumet var ulikt det bandet vanlegvis hadde gjort, hovudsakleg på grunn av produksjonen til Todd Rundgren og at Don Brewer stadig song meir av songane. Ruhlmann sa òg at albumet høyrdest meir profesjonelt ut enn dei førre albuma.
Innhald
2002 reissue bonus tracks:9-12
Medverkande
Etter plateomslaget
Lister
Singlar
Ashdot Ya'akov Meuhad
Ashdot Ya'akov Meuhad (hebraisk אַשְׁדוֹת יַעֲקֹב מְאֻחָד) er ein kibbutz nord i Israel. Han ligg sør for Genesaretsjøen nær grensa til Jordan og dekkjer 4 300 dekar i Emek HaYarden regionale kommune. I 2011 hadde han eit folketal på 404.
Ashdot Ya'akov Meuhad vart grunnlagd i 1953 av medlemmar av Hakibbutz HaMeuhad som braut ut av Ashdot Ya'akov av politiske årsaker. Medlemmar av Ihud HaKvutzot VeHakibbutzim grunnla Ashdot Ya'akov Ihud.
Ein av pionerane i kibbutzen, Joseph Zauderer, som immigrerte der i 1939, skreiv ein rapport om situasjonen i Tyskland fram til 1939.
Uri og Rami Nechushtan Museum, som opna i 1958, er kalla opp etter to brør frå kibbutzen som døydde. Uri Nechushtan vart drepen i sjølvstendekrigen, og seks år seinare, i 1954, døydde broren Rami, etter å ha blitt biten av ein slange. Faren deira, Meir, skipa museumet til minne om kunstverka til sønene.
Barkovbreen
Barkovbreen er ein isbre som drenerer nordaust mellom Dallmannfjellet og den sentrale delen av Sjtsjerbakovkjeda i Orvinfjella i Dronning Maud Land. Han vart først fotografert og grovt kartlagt av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen i 1938–39, så kartlagt frå flyfoto og landmålingar av Den sjette norske antarktisekspedisjonen i 1956–60. Han vart kartlagt på ny av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1960–61, og kalla det opp etter den sovjetiske geografen A.S. Barkov.
Live in Japan av Beck, Bogert & Appice
Live in Japan er eit konsertalbum frå 1973 av supergruppa Beck, Bogert & Appice. Albumet heitte opphavleg Beck, Bogert & Appice Live og vart berre gjeve ut i Japan, og vert av den grunn rekna som sjeldant. Live in Japan var det siste albumet til Beck, Bogert & Appice og det einaste konsertalbumet deira. Få månader etter albumet kom ut vart bandet oppløyst, då Jeff Beck brått valde å slutte.
På albumet kan ein høyre Beck bruke ein Heil talkbox, to år før Peter Frampton gav ut albumet Frampton Comes Alive! (1976). Albumet inneheld songar som opphavleg vart spelt inn av Jeff Beck Group, «Plynth», «Going Down» og «Morning Dew» og ein Yardbirds-song, «Jeff's Boogie».
Waltham Abbey i Essex
Waltham Abbey er ein by i grevskapet Essex i England. Han har kring 20 500 innbyggjarar. Han ligg om lag 24 km nord for London på Greenwich-meridianen mellom elva Lea i vest og Epping Forest i aust. Han har namn etter Abbey Church of Waltham Holy Cross, som var viktig for byen tidleg i historia hans.
Abrahamelva
Abrahamelva (arabisk نهر ابراهيم, Nahr Ibrahim) òg kalla Adoniselva, er ei lita elv i Libanonfjella guvernement i Libanon. Ho renn gjennom byen Nahr Ibrahim før ho munnar ut i Middelhavet. Byen er kalla opp etter elva (nahr tyder elv på arabisk). I dag er ho eit av turistmåla i Libanon. I følgje gresk mytologi var Adonis guden for kjærleik og venleik og vart depen nær elva av eit villsvin sendt av Ares, krigsguden (eller av Ares sjølv forkledd som eit villsvin). I følgje segna flaut blodet til Adonis i elva og farga det raudt i hundrevis av år.
Garázo
Garázo (gresk Γαράζο) er ein landsby i periferieininga Réthymno i periferien Kreta i Hellas. Garázo var hovudsete i den tidlegare kommunen Kouloúkonas, som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Mylopótamos.
John Ertzgaard
John Ertzgaard er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar av ugandisk opphav, fødd i Nairobi. Han var den beste sprintaren i Noreg i åra frå 1999 til 2004, når han var skadefri, og vann i perioden 2000-05 fire NM-gull på 200 meter og to på 100 m. Ertzgaard var medlem av Raufoss Idrettslag, bortsett frå åra 1995-98 då han representerte oslolaget IK Tjalve.
Aktiv
Ertzgaard kvalifiserte seg til finalen på 100 meter i junior-verdsmeisterskapen 1994 og enda sist i finalen. Hans personlege rekordar lydde då på 10,73 og 21,41 sekundar på høvesvis 100 m og 200 m. To år seinare forbetra han dei til 10,53 og 21,21. Han pynta 100-meterrekorden til 10,49 i 1997 og 10,48 i 1998, siste året forbetra han seg til 21,13 på 200 m. Alle desse åra stod han heilt i skuggen av Geir Moen.
Den store framgangen kom i 1999. Heile tre gongar sprang Ertzgaard inn til 10,27 sekundar på 100 m, og i Göteborg gjorde han sitt livs løp på 200 m då han vart klokka inn på 20,47 sekundar. Han vann 200-meteren i U23-EM og tok seg til semifinalane på distansen under verdsmeisterskapen i Sevilla.
I 2000 fekk Ertzgaard kongepokalen for sigeren på 200 meter under NM. Han deltok i Sommar-OL 2000 i Sydney, der han vart utslått i forsøka etter ein heller svak 200 meter. Året etter sette han sin endelege personlege rekord på 100 m på 10,26 sekundar i eit stemne i finske Vaasa. Same sesongen prøvde han seg på 400 meter og fekk i september notert 46,80 på Bislett stadion, nasjonalt ei framifrå tid som berre noregsrekordhaldaren Quincy Douglas makta slå den sesongen.
McMahon Islands
McMahon Islands er to små, klipperik øyar, 800 m nord for Thala Hills i Enderby Land. Øyane, som er kring 60 moh, er skilde av eit smalt sund. Dei vart kartlagde frå flyfoto teken under Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) i 1956 og vitja av ANARE («Thala Dan») i februar i 1961. Ho vart namngjeven av ANCA etter F.P. McMahon, forsyningsoffiser i Antarctic Division i Melbourne, og nestkommanderande under Australian National Antarctic Research Expeditions (ANARE) (Thala Dan), 1960-61,
John Ertzgaard
Aktiv
Etter 2002 sleit Ertzgaard ofte med skadar, og han kom aldri tilbake til sitt tidlegare toppnivå, ei heller i sine meir skadefrie periodar. Og nasjonalt vart han parkert av den nye toppsprintaren, innvandraren Jaysuma Saidy Ndure.
Ertzgaard la opp i 2008. Han vart tildelt Norges Friidrettsforbunds fortjenestemedalje i 2004.
Ni lyriske poetar
Ni lyriske poetar var ei gruppe poetar frå Hellas i antikken som blei rekna som ein litterær kanon av lærde i Alexandria under hellenismen. Det fanst også ei tilsvarande liste over ti oratorar. Talet 9 spegler dei ni musene som ein rekna som inspirasjon for kulturen.
Liste
Dei ni lyriske poetane var:
Korinna vert iblant rekna med som den viktigaste kvinnelege lyrikaren etter Sapfo.
Antipatros frå Thessalonike la fram ein alternativ kanon av ni kvinnelege diktarar.
Lyrikken til dei ni lyriske poetane
I dei fleste greske kjeldene vert ordet melikos brukt frå melos «song»), medan nokre brukar lyrikos, som seinare vart det vanlege ordet på latin (lyricus) og i moderne språk. Sjangeren vart definert på grunnlag av metrisk form, ikkje innhald. Såleis vil nokre typar diktning som vert rekna som lyrikk i moderne litteraturkritikk ekskluderast, som elegien og iambus.
Diktinga til dei ni har tradisjonelt vorte kategorisert anten som korlyrikk eller som monodisk lyrikk. Dette skiljet er stilt spørsmal ved av ein del nyare forskarar.
Mugglenet
Mugglenet er ei av dei største Harry Potter-fansidene i verda, skipa av Emerson Spartz i 1999. Nettstaden omfattar mellom anna nyheiter, redaksjonelle artiklar og diskusjonsfora om Harry Potter-bøkene og filmane og fan fiction.
Have You Ever Seen the Rain?
«Have You Ever Seen the Rain» er ein song skriven av John Fogerty og gjeve ut som singel i 1971 frå albumet Pendulum (1970) av den amerikanske rockegruppa Creedence Clearwater Revival. Songen gjekk til topps på salslista i Canada i mars 1971. I USA nådde han åttandeplassen på Billboard Hot 100 same året og på Cash Box-lista nådde han tredjeplassen, medan han i Noreg nådde andreplassen og i Storbritannia berre 36. plass i Storbritannia. Det var den åttande singelen til gruppa som selde til gullplate i USA.
Somme har spekulert i om teksten syner til Vietnamkrigen, der «rain» eller «regn» er ein metafor for fallande bomber. Fogerty sjølv har i intervju og på konsertar sagt at songen handlar om det dårlegare forholdet som hadde oppstått i bandet og som førte til at broren Tom slutta i bandet.
John Fogerty gav ut ein konsertversjon av songen på hans The Long Road Home - In Concert frå Wiltern Theatre i Los Angeles i 2005.
Zjeleznovodsk
Zjeleznovodsk (russisk Железново́дск) er ein by i Stavropol kraj i Russland med om lag 25 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 130 km søraust for Stavropol.
Namnet tyder «Jernvatn» sidan mineralvasskjeldene i Zjeleznovodsk var trudd å ha eit høgt innhald av jern. Zjeleznovodsk er, saman med Pjatigorsk, Jessentuki, Kislovodsk og Mineralnyje Vody, ein del av mineralvasssområdet i Kaukasus, eit kjent russisk kurbadområde. Økonomien i byen baserer seg i hovudsak på sanatorium og kurbad, der titusenvis av menneske frå heile Russland og dei tidlegare sovjetrepublikkane kjem året rundt for å feriere og kvile, samt forebygge og behandle mange sjukdomar på mage, nyre og lever.
Yateley
Yateley  er ein by i grevskapet Hampshire i England. Han har kring 22 000 innbyggjarar. Han ligg om lag 56 km sørvest for London og 24 km sør for Reading.
Sitting on Top of the World
«Sitting on Top of the World» (òg kalla «Sittin' on Top of the World») er ein folk-blues-song skriven av Walter Vinson og Lonnie Chatmon, medlemmar av Mississippi Sheiks, eit populært country-bluesband i 1930-åra. Walter Vinson hevda å ha skrive «Sitting on Top of the World» ein morgon etter å ha spelt til dans i Greenwood i Mississippi.
Songen vart først spelt inn av Mississippi Sheiks i 1930 (på Okeh), og vart ein stor hit for bandet, og vart innlemma i Grammy Hall of Fame i 2008.
I mai 1930 spelte Charlie Patton inn ein versjon av songen (med anna tekst) kalla «Some Summer Day»” Dei neste få åra vart «Sitting on Top of the World» spelt inn av mange artistar: The Two Poor Boys, Big Bill Broonzy, Sam Collins, Milton Brown og Bob Wills & His Texas Playboys. Etter at Milton Brown spelte inn songen for Bluebird Records vart songen ein slagar i repertoaret til dei fleste western swing-band. «Sitting on Top of the World» har vorte ein standard innan tradisjonell amerikansk musikk. Songen har vorte spelt inn i mange forskjellige stilartar - folk, blues, country, bluegrass, rock – ofte med store variasjonar og/eller tillegg i teksten. Teksten syner ein stoisk optimisme i møtet med kjenslemessige tilbakeslag, og songen har vorte skildra som «ein enkel, elegant destillasjon av blues».
Historie
Tittellinja «Sitting on Top of the World» vart truleg lånt frå ein velkjend popsong i 1920-åra, «I'm Sitting on Top of the World», skriven av Ray Henderson, Sam Lewis og Joe Young (gjort populær av Al Jolson i 1926). Dei to songane er derimot forskjellige, både musikalsk og i tekstinnhald (bortsett frå tittelen).
Det har vorte hevda at «Sitting on Top of the World» stamma frå tidlegare songar: «How Long, How Long» av Leroy Carr og Scrapper Blackwell, ein blueshit innspelt i 1928, og oppfølgjaren til Carr & Blackwell, «You Got To Reap What You Sow» (1929), med Tampa Red på flaskehals-gitar. Ein trur òg at Tampa Red komponerte melodien til «Sitting on Top of the World».
Berit Hellem Giil
Berit Hellem Giil er ein norsk barnebokforfattar frå Høyanger i Sogn. Giil er utdanna adjunkt, og har vore lærar i grunnskulen i over tjue år.
Harris Peak i Victoria Land
Harris Peak er eit fjell med ei høgd opp mot 1750 moh som ligg 1,4 nautiske mil sør for Mount Weyant i Asgard Range i Victoria Land i Antarktis. Det ligg mellom Mount Hall og Ball Peak, som namnet er knytt til. Det vart namngjeve av New Zealand Geographic Board i 1998 etter A.M. «Andy» Harris (som døydde på Mount Everest med Rob Hall), ein guide og feltleiar for New Zealand Antarctic Research Program, 1987–92, med to turar til Marie Byrd Land.
Kodeteori
Kodeteori er teorien som ligg til grunn for:
Byrdbreen
Byrdbreen er ein kring 75 km lang og 20 km brei og den største isbreen som flyt nordvest mellom Bergersenfjella og Balchenfjella i Sør-Rondane. Han vart kartlagt av norske kartografar i 1957 frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47, og kalla opp etter kontreadmiral Richard E. Byrd i U.S. Navy som leia U.S. Navy Operasjon Highjump.
Uladzimir Njakljajew
Uladzimir Prakopavitsj Njakljajew er ein belarusisk poet, forfattar og politikar. Han har vunne fleire prisar for litteraturen sin. Sidan 25. februar 2010 har han vore leiar for kampanjen Sei sanninga. Han var kandidat ved presidentvalet i Belarus 19. desember 2010. Dei offisielle valresultata, som Njakljajew og resten av opposisjonen ikkje godtok, gav han 1,8 % av røystene. Kvelden den 19. desember vart han banka opp av politifolk då han var på veg for å delta i demonstrasjonar mot valfusk. Han vart arrestert og tiltalt for å ha organisert opptøyar. 29. januar vart han sleppt ut av fengselet, men sett i husarrest. Menneskerettsorganisasjonen Amnesty International rekna han som ein samvitsfange. Under rettssaka i mai 2011 la aktoratet ned påstand om tre års betinga fengsel for rolla hans under demonstrasjonane. 20. mai 2011 vart han dømd til to års fengsel på vilkår. Etter at han slapp ut av fengselet, har han halde fram som opposisjonsaktivist gjennom kampanjen Sei sanninga.
Klasse i matematikk
Klasse er eit omgrep innan mengdelære. Eit matematisk system S kan delast inn i undersystem eller klassar A, B, osv, slik at klassane til saman utgjer heile S og ingen av dei har felles element.
Eit døme er heiltala, som kan delast inn i like og ulike tal. To element vert sagt å vere ekvivalente når dei høyrer til same klasse. Ei klasseinndeling definerer derfor eit ekvivalensomgrep i systemet, og omvendt gjev kvar ekvivalens ei inndeling i ekvivalensklassar.
Vágsfjørður
Vágsfjørður er den nest lengste fjorden på Suðuroy på Færøyane. Fleire bygder ligg kring fjorden, mellom anna Vágur, som ligg inst i vågen og er på båe sider av fjorden, men med største delen på nordsida av fjorden. Bygda Porkeri ligg lengst ut på den nordre armen av Vágsfjørður. Mellom Porkeri og Vágur ligg den lille bygda Nes som høyrer til Vágs kommuna.
Núpurin skil Vágsfjørður i to mindre fjordar. Den sørlege delen vert kalla Lopransfjørður. Inst i Lopransfjørður ligg bygda Lopra. Austanfor Lopra rett over bygda Nes ligg bygda Akrar.
Vágs Havn
Vágs Havn er ei hamn på den nordre sida av Vágsfjørður, midt i Vágsbygd. Ho er 10-15 meter djup og fungerer som hamn for fleire fiskeriføretak, mellom anna føretaka flakavirki og alivirki.
Frisk Luft
Historie
Gruppa fekk raskt platekontrakt med Polydor. Debutplata deira, Gospel Live forsøkte å attgje stemninga frå ein gospelkveld. Arnold Børud sitt gospelkor Tvers song også på plata, som vart temmeleg improvisert. Produsent var Johnny Sareussen. Oppfylgjaren Frisk Luft 2 (1975) kom på same plateselskap med same produsent 3 år seinare. Frå og med denne plata har gruppa berre kalla seg Frisk Luft.
Etter utgjevinga av Frisk Luft 2 vart gruppa midlertidig oppløyst, og medlemmene vart opptekne med solokarrierar. I 2000 gjorde gruppa comeback med plata Lifetime Friends. Etter dette har gruppa opptrådt med ujamne mellomrom, og gjeve ut to plater til; I'll Never Find Another You (2004) og samleplata Allsanger og gospelhits fra 70-tallet (2008). Etter comebacket har Arnold Børud stått som produsent, og sønene hans Thomas Børud og Ole Børud har hjelpt til musikalsk.
Ashdot Ya'akov Ihud
Ashdot Ya'akov Ihud (hebraisk אַשְׁדוֹת יַעֲקֹב אִחוּד) er ein kibbutz nord i Israel. Han ligg sør for Genesaretsjøen nær grensa til Jordan og dekkjer 4 200 dekar i Emek HaYarden regionale kommune. I 2011 hadde han eit folketal på 754.
Kibbutzen vart grunnlagd i 1953 av medlemmar av Ihud HaKvutzot VeHakibbutzim etter ein splid i den opphavlege kibbutzen Ashdot Ya'akov (medlemmar av Hakibbutz HaMeuhad grunnla Ashdot Ya'akov Meuhad).
Harrison Peak
Harrison Peak er eit fjell på 2830 moh langs nordsida av Woodbreen, kring 5 nautiske mil nord for Mount McDonald i Victory Mountains i Victoria Land i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–64, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter William R. Harrison, ein biolog ved McMurdo-basen, 1967–68.
Tankesmia CNA
CNA, før kjent som CNA Corporation, er ei tankesmie basert i Arlington County i Virginia i USA. Ho har 625 tilsette (2015).
Basisinformasjon
CNA opererer:
Dubovka
Dubovka (russisk Дубовка) er ein by i Volgograd oblast i Russland med om lag 15 000 innbyggjarar. Han ligg på høgre breidda av elva Volga, rundt 50 km nordaust for Volgograd.
Dubovka vart grunnlagd i 1732 som eit fort med same namn. Han fekk bystatus i 1803.
Donald Duck & Co
Donald Duck & Co er eit norsk vekeblad med teikneseriar om Walt Disney-figurar, med særleg vekt på Donald Duck og andre innbyggjarar i Andeby. Bladet hadde første utgjeving i 1948 og vart etter kvart tidenes mest populære teikneseriehefte i Noreg.
Harrow Peaks
Harrow Peaks er ei gruppe ulendte fjelltoppar i austlege delen av Random Hills, som grensar i nord til Clausnitzerbreen og i aust til Tinkerbreen, oppom nordvestenden av Wood Bay på kysten av Victoria Land i Antarktis. Dei vart kartlagde av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1955–63, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Geoffrey N. Harrow, ein biolog ved McMurdo-basen, 1965–66.
Brittney Reese
Brittney Davon Reese er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Inglewood som spesialiserte seg i lengdehopp. Ho vart verdsmeister i øvinga i 2009, 2011, 2013 og 2017, og vart olympisk meister i 2012. I tillegg sanka ho to OL-sølv og tre gullmedaljar i VM innandørs.
Aktiv
Med ny personleg rekord på 7,10 m vann Reese lengdetevlinga under VM i friidrett 2009 i Berlin. Kort etter sigra ho i spesialøvinga også då IAAF-finalen fann stad i Thessaloníki, med eit bestehopp som målte 7,08 meter. I 2010 gjekk ho til topps i lengdehopp under innandørs-VM, og vann lengde samanlagt i IAAF Diamond League.