cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Doors
Waiting for the Sun
Bandet starta ei ny retning med det tredje albumet. Sidan dei hadde brukt opp dei originale songane sine, byrja dei å skrive nye. Waiting for the Sun vart den første førsteplassen deira og singelen deira «Hello, I Love You» gjekk heilt til topps i USA. Då «Hello, I Love You» kom ut påpeikte rockepressa at songen likna The Kinks sin «All Day and All of the Night» frå 1964. Kinks-gitarist Dave Davies var særleg irritert over likskapen. På konsertane gjekk Morrison stundom av scenen under songen, og overlet vokalen til Manzarek, som ein kan sjå i dokumentaren The Doors are Open.
Ein månad etter opprørsscenane fann stad i Singer Bowl i New York, reiste gruppa for første gong til Storbritannia, den første gongen dei spelte utanfor Nord-Amerika. Dei heldt ein pressekonferanse i ICA Gallery i London og spelte på The Roundhouse Theatre. Dette vart sendt på Granada TV som The Doors Are Open, seinare gjeve ut på video. Dei spelte konsertar i Europa i lag med Jefferson Airplane, mellom anna eit show i Amsterdam der Morrison kollapsa på scenen etter dop-fest.
The Soft Parade
Det fjerde albumet til The Doors, The Soft Parade, kom ut i juli 1969, og inneheld popaktige arrangement og blåserekkjer. Den første singelen «Touch Me» vart innspelt med saksofonisten Curtis Amy.
Medan prøvde å oppretthalde trøkket frå tidlegare, gav det nye lydbiletet på albumet ein eksperimentell kjensle, og fekk kritikarane til å angripe den musikalske integriteten deira. I følgje John Densmore i biografien hans Riders On The Storm vart bandmedlemmane tilskriven for låtane individuelt for første gong, fordi Morrison var motvillig til å synge teksten på Robbie Krieger-songen «Tell All the People». Drikkinga til Morrison gjorde han vanskeleg og upåliteleg, og innspelinga varte i fleire månader. Kostnadane hopar seg opp, og The Doors var nær oppløysing. Trass i dette vart albumet særs populært og vart det fjerde hitalbumet deira.
Hendinga i Miami
1. mars 1969 i Dinner Key Auditorium i Miami, gav The Doors ein av dei mest kontroversielle konsertane sine i karrieren, ein som nesten «avspora bandet». Morrison hadde nyleg sett eit skodespel av den eksperimentelle teatergruppa The Living Theatre, og var inspirert av den «antagonistiske» stilen deira. Salen var ein gammal hangar som ikkje var luftkondisjonert denne varme kvelden, og setene var fjerna for å få plass til fleire folk. Morrison hadde drukke heile dagen og hadde mista eit fly til Miami, og då han omsider kom fram til konserten, ein time etter konserten opphavleg skulle starta, var han i følgje Manzarek særs full. Det urolege publikummet på 12 000 personar i eit lokale som opphavleg var meint for 7000. Morrison synte lite interesse for musikken kort inn i «Break On Through». Morrison terga publikum med både elsk- og hat-meldingar, og sa «Elsk meg. Eg klarar ikkje meir utan god kjærleik. Eg vil ha noko kjærleik. Er det ingen som vil elske rumpa mi?» eller «De er alle ein gjeng idiotar!» og ropte «Kva skal det gjere med det?» om att og om att. På eit tidspunkt tok Morrison hatten til ein politimann og kasta han til publikum, før politimannen tok hatten til Morrison og gjorde det same. Manager Bill Siddons sa, «konserten var bisarr, sirkus-liknande. Det var ein fyr der som bar rundt på ein sau og dei villaste folka eg nokon gong har sett.» Utstyrssjef Vince Treanor sa «nokon hoppa opp og tømde champagne på Jim, så han tok av seg skjorta, han var gjennomvåt. 'La oss få sjå litt hud, la oss bli nakne', sa han, og publikum starta å kle av seg.»
Fleire rettsproblem
Under innspelinga av det neste albumet deira, i november 1969, hamna Morrison igjen i trøbbel med lova då han sjikanerte flyvertinnene på eit fly til Phoenix i Arizona for å sjå The Rolling Stones. Både Morrison og venen Tom Baker vart sikta for å ha «forstyrra flyturen på eit interkontinentalt fly og for offentleg fyll». Om han vart dømd for den mest alvorlege skuldinga, kunne Morrison ha fått opp mot 10 år i fengsel for hendinga. Siktinga vart fråfalne i april 1970 etter at flyvertinna sa at ho hadde teke feil av Morrison og Baker.
Konsertar i Aquarius Theatre
The Doors heldt to konsertar i Aquarius Theatre på Sunset Blvd i Hollywood. To konsertar vart haldne 21. juli 1969. Ei framføring «bak scenen», ei såkalla «privat øving» utan publikum gjekk føre seg 22. juli 1969. Dette var berre nokre få månader etter hendinga i Miami i mars same året. Av songane framført med publikum, vart «Universal Mind» og «Celebration of the Lizard» gjevne ut på Absolutely Live i 1970, medan «You Make Me Real» vart gjeven ut på Alive, She Cried i 1983. Van Morrison-songen «Gloria», som vart framført og spelt inn under den private øvinga, vart òg gjeven ut på Alive, She Cried. Både den første og den andre konserten, i tillegg til øvingane dagen etter, vart gjevne ut i 2001. Det var på desse konsertane Morrison gav ut diktet «Ode to L.A.» med Brian Jones i tankane. Rolling Stones-gitaristen var nyleg gått bort.
Morrison Hotel og Absolutely Live
The Doors vendte attende til det gamle formatet sitt med Morrison Hotel i 1970, det femte albumet deira. Med ein konsistent hardrockstil opna albumet med «Roadhouse Blues». Albumet nådde fjerdeplassen i USA og dei fekk tilbake statusen dei hadde hatt hos kjernetilhengjarane og i rockepressa. Dave Marsh, redaktør i Creem, sa om albumet: «den mest gruoppvekkande rock'n'rollen eg har høyrt. Når dei er gode er dei rett og slett uslåelege. Eg veit at etter den beste plata eg har høyrt på...så langt.» Rock Magazine kalla det «utan tvil det tøffaste (og beste) albumet så langt.» Circus hylla det som «kanskje det beste albumet til no av the Doors» og «god, hard, vond rock og eit av dei beste albuma som er gjevne ut dette tiåret.» På albumet var òg Jim Morrison attende som hovudlåtskrivaren, og skreiv eller deltok i skrivinga av alle songane på albumet.
I juli 1970 kom det første konsertalbumet til The Doors ut, Absolutely Live.
Bandet heldt fram å spele konsertar på sommaren. Morrison måtte møte i retten i Miami i august, men gruppa klarte å kome seg til Isle of Wight-festivalen den 29. august. Dei spelte i lag med artistar som Jimi Hendrix, The Who, Joni Mitchell, Miles Davis og Sly and the Family Stone. To songar frå konserten deira var med i dokumentaren frå festivalen frå 1995, Message to Love.
Siste konsert
Den 8. desember 1970, på 27-årsdagen sin, spelte Morrison inn fleire av dikta sine. Delar av dette enda opp på An American Prayer i 1978 med musikk.
Turneen til The Doors for det komande albumet L.A. Woman kom berre til å bestå av to konsertar. Den første vart halde i Dallas i Texas den 11. desember. Under den siste konserten til The Doors med Morrison, i The Warehouse i New Orleans i Louisiana, den 12. desember 1970, braut Morrison tilsynelatande saman på scenen. Midvegs i konserten slo han mikrofonen fleire gonger i scenegolvet Morrison til plattforma under var øydelagd. Så sette han seg ned og nekta å spele resten av konserten. Trommeslagar John Densmore hugsar hendinga i biografien sin Riders On the Storm, der han etter konserten diskuterte med Ray og Robbie og dei bestemte seg for å slutte å spele konsertar.
L.A. Woman
The Doors ønskte å ta tilbake statusen som eit band av øvste klasse med L.A. Woman i 1971. Innspelinga hadde gitar av Marc Benno, og bass av Jerry Scheff. Albumet inneheld to Topp 20-hittar og var det nest mest selde albumet deira. Berre debutalbumet deira selde meir. Albumet utforskar R&B-røtene deira, sjølv om dei under øvingane hadde kome på kant med Rothchild. Han stempla «Riders on the Storm» som «cocktailjazz», slutta og gav produksjonsansvaret til Botnick. Singlane «L.A. Woman», «Love Her Madly» (den siste Topp 10-hitten til the Doors) og «Riders On The Storm» vert framleis mykje spelt på radio, og den sistnemnde vart i 2009 innlemma i Grammy Hall of Fame for påverknaden på plateindustrien. I songen «L.A. Woman» stavar Jim Morrison bokstavane i namnet sitt før han syng «Mr. Mojo Risin» om att og om att. Under innspelinga vart det filma eit kort klipp av bandet som spelar «Crawling King Snake». Så langt ein veit er dette det siste filmklippet av the Doors i lag med Morrison.
Den 13. mars 1971 etter innspelinga av L.A. Woman, tok Morrison seg fri frå the Doors og flytte til Paris med Pamela Courson. Han hadde vitja byen sommaren før og var interessert i å flytte dit og verte forfattar.
Medan han var i Paris byrja han igjen å drikke tett og nytte andre typar dop. Den 16. juni vart den siste kjende innspelinga av Morrison gjort då han vart ven med to gatemusikarar i ein bar og inviterte dei til eit studio. Denne innspelinga vart til slutt gjeven ut i 1994 på ei piratkopiplate kalla The Lost Paris Tapes.
Dødsfallet til Morrison
Morrison døydde 3. juli 1971. I den offisielle framstillinga vart han funnen i eit badekar i ei leilegheit i Paris av Courson. I samsvar med fransk lov vart det ikkje gjort obduksjon fordi den undersøkande legen hevda at det ikkje vart funne bevis for kriminelle handlingar. Dette har ført til mange spørsmål om dødsårsaka til Morrison. Herve Muller spekulerer i om Morrison døydde av ein herionoverdose i the Rock n' Roll Circus. Dette vert stadfesta av manageren for klubben, Sam Bernett, i eit intervju i 2007 og påfølgjande bok. Morrison vart gravlagd i «Diktarhjørnet» på Père Lachaise den 7. juli. Minneordet på gravsteinen hans er den greske inskripsjonen «ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ», som tyder «i følgje hans eigen daimōn», vanlegvis tolka som «sann mot si eiga and».
Morrison døydde 27 år gammal, den same alderen som mange andre kjende rockestjerner, som Jimi Hendrix, Janis Joplin, Brian Jones frå The Rolling Stones, Ron «Pigpen» McKernan frå The Grateful Dead, Alan Wilson frå Canned Heat, Gary Thain frå Uriah Heep og Kurt Cobain frå Nirvana. Kjærasten til Morrison, Pamela Courson, døydde òg 27 år gammal.
Other Voices og Full Circle
Resten av The Doors heldt fram ei stund til, først med tanken om å erstatta Morrison med ein ny songar. Iggy Pop vart vurdert. I staden tok Krieger og Manzarek sjølv over på vokal og The Doors gav ut to album til før dei vart oppløyste. Innspelinga av Other Voices fann stad frå juli til august 1971 og albumet kom ut i oktober 1971. Albumet inneheld singelen «Tightrope Ride», som vart litt spelt på radio. Innspelinga av Full Circle fann stad våren 1972 og albumet kom ut i august same året. The Doors drog på turne for å marknadsføre albuma. Det siste albumet tok dei inn i jazz-territorium. I 1973 vart bandet oppløyst. Krieger, Manzarek og Densmore kom saman att i 1978, 1993 og 2000.
Ingen av desse albuma er gjevne ut på CD i USA, men dei finst som ein dobbelt-CD i Tyskland og Russland.
An American Prayer
Det tredje albumet etter Morrison var An American Prayer frå 1978. Det bestod av innspelingane av dikta til Morrison, med musikk lagt oppå av bandet. Plata vart ein salssuksess og selde til platina. An American Prayer vart gjeven ut på ny med ny digitallyd og bonusspor i 1995.
Soloverk (1974 til i dag)
Manzarek lagde tre soloalbum frå 1974 til 1983 og danna òg bandet Nite City i 1975, som gav ut to album i 1977 og 1978. Krieger og Densmore danna The Butts Band i 1973, men det vart oppløyst etter to album. Krieger gav ut seks soloalbum frå 1977 til 2010. Alle soloalbuma til dei tidlegare Doors-medlemmane er møtt med blanda kritikk. I nyare år har Densmore danna jazzbandet Tribaljazz og gav ut eit album med same namn i 2006.
Manzarek–Krieger (2002 til i dag)
I 2002 danna Ray Manzarek og Robby Krieger ein ny versjon av The Doors kalla The Doors of the 21st Century. Etter ein strid om bruken av namnet The Doors med trommeslagar John Densmore, endra dei namn fleire gonger og turnerer no under namna Manzarek-Krieger og Ray Manzarek and Robby Krieger of The Doors. Gruppa spelar musikken til The Doors og er møtt av blanda reaksjonar frå tilhengjarane.
Nye songar
I 1999 vart Complete Studio Recordings gjeven ut med dei første seks studioalbum (utanom An American Prayer, Other Voices og Full Circle), og boksen Perception kom ut i november 2006, utan dei same tre albuma. 2006-boksen inneheldt to timar med nesten uhøyrte studioopptak frå dei seks første albuma. Kvart album vart representert på to plater, ein CD med albumet og ein med bonussongar, samt ein DVD-Audio med både stereo og 5.1-kringlydmiksar (produsert og miksa av Bruce Botnick), samt tidlegare utgjevne videoopptak.
I november 2000 danna The Doors Bright Midnight Records, eit selskap der 36 album og 90 timar med tidlegare ikkje utgjeve material frå Morrison-tida med Doors skulle gjerast tilgjengeleg på CD. Opptaka er stort set konsertopptak, intervju (hovudsakleg med Morrison).
Ein dokumentar produsert av Dick Wolf, When You're Strange, kom ut i april 2010. Han er i følgje Ray Manzarek den sanne soga om The Doors, fortalt med bruk av nye intervju og tidlegare unytta filmklipp. Filmen vert fortalt av Johnny Depp, og er regissert av Tom DiCillo.
Kjelder
''
John Mikaelsson
John Fredrik Mikaelsson var ein svensk friidrettsutøvar frå Kristinehamn som i 1948 og 1952 vart olympisk meister i 10 km kappgang. Han døydde i Placer County i delstaten California i USA.
Mikaelsson vart i 1946 europameister på 10 km på Bislett stadion i Oslo. To år etter vann han gullmedaljen på 10 km under dei olympiske sommarleikane i London, der landsmannen John Ljunggren gjekk til topps på 50-kilometeren. I 1950 kom Mikaelsson i mål til bronsemedalje på 10 km, frågått av sveitsaren Fritz Schwab og Emile Maggi frå Frankrike. Under Sommar-OL 1952 i Helsinki forbetra Bruno Junk frå Sovjetunionen den olympiske rekorden på 10 km, og stod dermed fram som favoritt før finalen. I finalen tok derimot Mikaelsson tilbake den olympiske rekorden då han vann med tida 45.02,8, framfor Schwab og Junk.
Mikaelsson sette frå 1936 til 1945 seksten verdsrekordar i kappgang på bane, alle på kortare strekningar opp til 10 km. Han vann i alt 13 svenske meisterskapstitlar.
Lada Vesta
Lada Vesta er ein personbil laga av den russiske verksemda AvtoVAZ frå 2015.
Få dagar etter at ein byrja selja den nye ladaen i november blei han ein av dei bestseljande bilane på den russiske marknaden.
Likskapsteikn
Likskapsteiknet, med symbol =, er i hovudsak eit matematisk teikn som tyder er lik.
Praktisk kan det forklarast ved at det som står til venstre for likskapsteiknet har like stor verdi som det som står til høgre for teiknet.
Det vart introdusert i 1557 av den walisiske matematikaren Robert Recorde. Han grunngav teiknvalet sitt med at «ingenting er så likt kvarandre som to parallelle linjer». Teiknet vert uttalt «er lik» i bruksområde som i x = y (x er lik y).
Modern Times av Bob Dylan
Modern Times er det 32. studioalbumet til Bob Dylan, gjeve ut av Columbia Records 29. august 2006. Albumet var det tredje på rad (etter Time Out of Mind og Love and Theft) som vart særs godt motteke av kritikarane. Som dei førre albuma gjekk dette i retning blues, rockabilly og før-rock-balladar, og vart produsert av Dylan sjølv under pseudonymet «Jack Frost». Sjølv om albumet vart hylla vart det debatt omkring refrenga og arrangementa han hadde nytta frå eldre songar, utan å nemne det nokon stad. I tillegg hadde han lånt fleire tekstlinjer frå diktaren Henry Timrod frå 1800-talet.
Modern Times vart det første albumet av Dylan som gjekk til topps på salslista i USA sidan Desire frå 1976. Det var òg det første av alle albuma hans som debuterte på førsteplassen på Billboard-lista og selde 191 933 eksemplar den første veka. Med ein alder på 65 år vart Dylan då den eldste personen som hadde gått rett inn på førsteplassen på Billboard-lista. Det nådde òg førsteplassen i Canada, Australia, New Zealand, Irland, Danmark, Noreg (totalt 29 veker på lista) og Sveits, og debuterte på andreplass i Tyskland, Austerrike og Sverige. Det nådde tredjeplassen i Storbritannia og hadde seld over fire millionar eksemplar dei første to månadane etter det kom ut. Som med dei to førre albuma inneheld plateomslaget minimalt med info om kven som spelte på det og heller ingen tekstar. I 2012 rangerte magasinet Rolling Stone albumet på 204. plassen på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene.
Band og produksjon
Albumet vart spelt inn med turnébandet til Dylan, inkludert bassisten Tony Garnier, trommeslagaren George G. Receli, gitaristane Stu Kimball og Denny Freeman, i tillegg til multi-instrumentalisten Donnie Herron. Dylan produserte albumet under pseudonymet «Jack Frost».
Sjølv om det har blitt marknadsført som den tredje i ein konseptmessig trilogi, som byrja i 1997 med Time Out of Mind, har Dylan sjølv avvist dette. I eit intervju med Rolling Stone sa han at han «ville rekne Love and Theft meir som byrjinga på ein trilogi, om det skal bli ein trilogi.»
Føreventnad
Som legenda Dylan er og etter dei to særs kritikarroste albuma Time Out of Mind og Love and Theft, var Modern Times særs føreventa då det kom ut. Som med Love and Theft i 2001 let Sony kritikarane få lytte gjennom albumet på førehand, men dei som vart inviterte fekk ikkje løyve til å avsløre nokre detaljar om albumet før det offisielt kom ut.
Modern Times vart lekkja på nettet gjennom forskjellige BitTorrent og nettsider den 21. august 2006, etter at 30 sekundar lange lydklipp vart offisielt sleppte på den offisielle nettsida til Sony. Albumet kom først ut i somme europeiske land (inkludert Tyskland og Irland) den 25. august, i Storbritannia den 28. august og hadde premiere i USA den 28. august på XM Satellite Radio, radiokanalen der Dylan hadde programmet sitt, Theme Time Radio Hour.
Låtskrivarkontrovers
Kort tid etter albumet kom ut skapte albumet debatt fordi plateomslaget hevda at «alle songane var skrivne av Bob Dylan». Mange av songane på albumet har nemleg røter i kjende, eldre songar. Dylan hadde skrive ny tekst til desse songane.
Mottaking
Responsen til Modern Times frå musikkritikarane var særs positiv. På Metacritic som samlar mange meldingar, har Modern Times fått 89 av 100 poeng som gjer at albumet er blant dei 100 mest hylla albuma på sida. Rolling Stone gav albumet fem av fem stjerner og kritikaren Joe Levy kalla det «det tredje meisterverket på rad», medan Uncut kalla det «ein direkte og dristig oppfølgjar» til Love and Theft. Robert Christgau frå Blender skildra det som «oppsiktsvekkande [og utstrålande] har han den observante roa til dei gamle meistrane som har sett nok av livet til å vere klar for kva som helst — Yeats, Matisse, Sonny Rollins». Jody Rosen i nettmagasinet Slate var samd og kalla Modern Times «eit betre album enn Time Out of Mind og sjølv den majestetiske Love and Theft, som i mitt syn gjer dette til det beste Dylan-albumet sidan Blood on the Tracks».
Den kanskje suraste meldinga kom frå Ron Rosenbaum. I New York Observer skreiv han at Modern Times «eit særs overvurdert vonbrot... Det nye albumet er kanskje det verste sidan Self Portrait, med songar som sjeldan stig over det lågaste nivået til Dylan- og alle verkar redde for å sei det.»
Modern Times vart det tredje Dylan-albumet på rad som toppa kritikarlista i The Village Voice, Pazz & Jop, etter Time Out of Mind og Love and Theft. Albumet toppa òg Rolling Stone si liste over dei 50 beste albuma i 2006, og vart sidan rangert på åttandeplassen på magasinet si liste over dei 100 beste albuma i 2000-åra. Under Grammyprisutdelinga i 2007 vann Dylan prisen for beste moderne folk/americana-album for Modern Times og beste solo rockesong for «Someday Baby».
Plateomslag og versjonar
På grunn av lengda på songane vart heile albumet gjeve ut på to LP-ar.
Biletet på omslaget er Ted Croner sitt fotografi frå 1947, Taxi, New York at Night. Biletet vart tidlegare nytta som plateomslag av bandet Luna for singelen «Hedgehog/23 Minutes in Brussels» i 1995.
Salstrofé
!scope="row"|Verda (IFPI)
Dansestormsvale
Dansestormsvale, Oceanites gracilis, er ein liten sjøfugl i oseansvalefamilien Oceanitidae. Det finst to underarter, O. g. gracilis, som lever i Humboldtstraumen utanfor Peru og Chile, og O. g. galapagoensis, som finst i farvatna rundt Galápagosøyane.
Dette er ei lita stormsvale, ca. 15 til 16 centimeter, og sotsvart med kvit overgump og kvite flekker eller område på bakre buk og bleike område under vengene. Ho har lange bein som strekkjer seg bak halen under flyging.
Trass stadige observasjonar av denne arten er han veldig dårleg kjent, berre eitt reir har nokosinne blitt funne. Beitevanane til Galápagos-underarten er uvanleg blant stormsvaler når dei beitar nært land, i motsetnad til alle andre stormsvaleartar som lever utelukkande pelagiske.
South Beacon
South Beacon er toppen av ein rygg med flat topp og bratte sider og ei høgd opp mot 2210 moh sør i Beacon Heights i Quartermain Mountains i Victoria Land. Eit ryggsystem knyt South Beacon til West Beacon, 15 nautiske mil (28 km) mot nord, og East Beacon, 15 nautiske mil (28 km) mot nordaust. Det fekk dette namnet av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) etter det geologisk arbeidet utført her av C.T. McElroy, G. Rose og K.J. Whitby i 1980-81,
Dave Townsend
Dave Townsend er ein britisk låtskrivar, tekstforfattar og songar. Utanom ein solokarriere varr han òg vokalist for The Alan Parsons Project, og song solovokal på «Don't Let it Show» på albumet, I Robot (1977), og «You Won't Be There» frå Eve (1979).
Kirzjatsj
Kirzjatsj (russisk Киржа́ч) er ein by i Vladimir oblast i Russland med om lag 30 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 100 km vest for Vladimir.
Dave Townsend
Townsend skreiv songen «Miss You Nights» i 1974 medan kjærasten var bortreist på ferie. Denne vart spelt inn av Cliff Richard i 1975 og Townshend vart nominert til Ivor Novello-prisen i 1977 for «beste Middle of the Road-song» for songen.
Debutalbumet hans, Making Up the Numbers, kom ut i september 1978 under namnet David Townsend.
Kirzjatsj
Byen oppstod på 1300-talet som ein sloboda tildelt Forkynbingsklosteret. Klosteret var grunnlagd av Sankt Sergej av Radonezj, som budde i området mellom 1354 og 1358. Mesteparten av tida det eksisterte var klosteret sterkt avhengig av det mykje større Troitse-Sergijeva Lavra-klosteret, som ligg rundt 50 km mot vest.
Irvingbreen
Irvingbreen er ein isbre som flyt nordvest mellom Coombs Hills og Wyandot Ridge og ut i Odellbreen i Convoy Range i Victoria Land i Antarktis. Han vart namngjeven i samband med nærliggande Wyandot Ridge etter kaptein R.K. Irving i U.S. Navy som var kommandør på USS Wyandot (AKA-92), eit lasteskip i Rosshavet under Operasjon Deep Freeze IV, 1958–59.
Andreas Brehme
Andreas Brehme er ein tysk tidlegare fotballspelar frå Hamburg som er særleg kjend for å ha vorte matchvinnar då Vest-Tyskland vann VM-finalen i 1990 med 1-0 over Argentina på straffespark.
Kirzjatsj
Den vesle klosterkatedralen, oppført under Ivan den store, høyrer til den tidlege moskovittiske typen av katedralkyrkjer. Han vert vanlegvis rekna som den siste og vakraste eksemplaret av denne konservative typen (bilete). Eit ope galleri knyter katedralen med den nærliggande Frelsarkyrkja, bygt i form av eit firkanta tårn og toppa med eit teltliknande klokketårn. Denne kyrkja vart bestilt av Miloslavskij-bojarane i 1656 og inneheld gravkammeret til familien. Refektoriet frå 1500-talet, med St. Sergej-kyrkja, vart rive under sovjettida.
Andreas Brehme
Brehme var Kaiserslautern-spelar frå 1981 til 1986. Dei neste to sesongane spelte han på Bayern München. Dernest tenestegjorde han i italienske FC Internazionale frå 1988 til 1992. Etter å ha vore Real Zaragoza-spelar i 1992/93-sesongen gjekk han tilbake til Kaiserslautern. Han la opp i 1998.
Kirzjatsj
Etter at klosteret vart oppløyst i 1764, fekk slobodaen byrettar (i 1778). Kirzjatsj utvikla seg så, som mange andre byar i området, primært som eit senter for tekstilindustri.
Andreas Brehme
Frå 1984 til 1994 tok Brehmne på seg den vesttyske/tyske landslagsdrakta 86 gongar og fekk åtte nettkjenningar med denne. Han deltok i samtlege seks EM/VM-turneringane i tidsromet, og var på bana både under VM-finalane 1986 og 1990, og under EM i fotball 1992. Han var kapten for det tyske mannskapet som måtte nøye seg med sølvmedaljar etter å ha tapt 0-2 mot Danmark.
Elva Bani
Bani er ei elv i Vest-Afrika som er den største bielva til Niger i Mali. Elvene Baoulé og Bagoé i Elfenbeinskysten dannar Bani der dei renn saman 160 km aust for Bamako i Mali. Sjølv elva Bani renn ut i Nigerelva ved innlandsdeltæt nær Mopti i Mali.
Bani er bare delvis farbar med båt. Elvebreidden blir nytta til dyrking av hirse, ris, sorghum og mais.
Ajía Marína
Ajía Marína (gresk Αγία Μαρίνα) er ein by på øya Léros i øygruppa Dodekanesane i periferien Dei sørlege egeiske øyane i Hellas og hovudsete i kommunen Léros i periferieininga Kálymnos.
Cactus av Pixies
«Cactus» er ein song av det amerikanske alternative rockebandet Pixies, og det åttande sporet på albumet albumet deira Surfer Rosa frå 1988. Han vart skriven og sungen av frontmannen i bandet, Black Francis og produsert av Steve Albini.
«P-I-X-I-E-S»
Mellom det andre verset og refrenget kan ein høyre bandet stave ut «Pixies». Bassgitaristen Kim Deal (då oppført som 'Mrs John Murphy' i plateomslaget), sa seinare: «Du kan høyre dei stave 'Pixies' i mellomspelet, slik T.Rex gjorde på ein av songane sine ['The Groover'], 'T-R-E-X,' og dei prøvde å etterlikne det. Eg var i mot det, 'Ikkje tale om, eg gjer det ikkje' fordi eg var så banal. Og eg er den einaste som ikkje gjorde det. Steve [ Albini ] gjekk med på det og likte det. Så eg er den einaste som aldri fekk vokal på platene [...] Alle andre som var i studio då var med.»
Andre versjonar
David Bowie spelte inn ein versjon av songen på albumet Heathen i 2002. Denne versjonen stavar ut D-A-V-I-D i pausen på songen. Bowie framførte songen på Heathen-turneen i 2002 og Reality-turneen i 2003. Eit opptak frå november 2003 kom ut på DVD-en A Reality Tour DVD, og seinare på albumet A Reality Tour. The Pixies spelte songen på ein hyllestkonsert for Bowie i 2016.
Black Francis spelte inn songen på ny og gav han ut i 2004 på albumet sitt Frank Black Francis.
14. serierunde i Adeccoligaen 2013
14. serierunde i Adeccoligaen 2013 vart gjennomført med sju kampar søndag 30. juni og ein kamp måndag 1. juli
Cactus av Pixies
Andre versjonar
Glen Hansard og The Frames spelte songen på M-klub den 25. oktober 2001.
Inkrustering
Inkrustering er ein overflateteknikk innan arkitektur, møbeldesign og anna dekorativt arbeid. Ved inkrustering graverer, risser eller skjer ein eit mønster i ei overflate og fyller det met eit materiale, som kritmasse, stein eller metall. Fyllmaterialet kan vera i delvis flytande tilstand når det blir lagt ned i stein, bein og andre harde underlag.
I europeisk samanheng blei teknikken særleg nytta på 1500- og 1600-talet.
Mosaikk og nærskylde teknikkar blir rekna som former for inkrustering. Vanleg innlegging av finér blir ikkje rekna som inkrustering, men blir kalla intarsia.
Irwinbreen
Irwinbreen er ein bratt sidebre i Bowers Mountains i Antarktis, som flyt nordaust frå Edlin Névé og ved enden flyt saman med Montignybreen (frå nord), og i lag flyt dei ut i den større Gravesonbreen. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Carlisle S. Irwin, ein glasiolog som deltok i studiet av Meservebreen i 1966–67.
Deborah Compagnoni
Deborah Compagnoni er ein italiensk tidlegare alpinist frå Bormio som vann tre OL-gull og like mange VM-gull i tida 1992-98.
Compagnoni vann sitt fyrste verdscuprenn i slutten av januar 1992, då ho sigra i eit super-G-renn i Morzine i Frankrike. Tre veker vart ho olympisk meister i same øvinga, då ho i Albertville vann ein suveren siger, heile 1,41 sekundar føre sølvvinnar Anita Wachter frå Austerrike.
Compagnoni vart verdsmeister i storslalåm i 1996 i Sierra Nevada. Året etter, under VM 1997 i Sestriere, forsvarte ho storslalåmtittelen, og tok i tillegg gullmedaljen også i slalåm-tevlinga.
Under OL 1998 i Nagano vart Compagnoni olympisk meister i sitt tredje rake vinter-OL. Ho vann då gullmedaljen i storslalåm, hennar fjerde siger på rad i den øvinga i dei store meisterskapane. Dessutan sikra ho seg OL-sølv i slalåm.
Compagnoni vart nummer fire i verdscupen i alpine greiner både i 1997 og 1998. I 1997 erobra ho pokalen som beste storslalåmrennar i verdscupen. Frå januar 1992 til januar 1998 vann ho i alt 16 renn i verdscupen, 13 av dei i storslalåm. Ho la opp etter 1999-sesongen.
Ho er gift forretningsmannen Alessandro Benetton.
Killers av Iron Maiden
Killers er det andre studioalbumet til det engelske heavy metal-bandet Iron Maiden, gjeve ut den 2. februar 1981 på EMI Records i Storbritannia og 6. juni 1981 på Harvest og Capitol Records i USA. Albumet var det første med gitaristen Adrian Smith, og det siste med vokalisten Paul Di'Anno, som fekk sparken etter problem med å alkohol og kokain, som gjekk utover sceneframføringa hans. Killers var òg det første Iron Maiden-albumet med assistanse frå produsenten Martin Birch, som produserte dei neste åtte albuma deira, fram til og med Fear of the Dark (1992).
Bakgrunn
Killers er det einaste Iron Maiden-albumet med to instrumentalar, og nesten heile albumet vart skrive av Steve Harris, med berre nokre få bidrag frå resten av bandet (tittelsporet og «Twilight Zone» er dei einaste songane der andre òg er tilskrivne som låtskrivarar). Kvar song, med unntak av «Murders in the Rue Morgue» (basert på soga med same namn av Edgar Allan Poe) og «Prodigal Son», vart skriven i åra før debutalbumet vart spelt inn, men ingen av dei vart spelt inn profesjonelt før innspelinga av Killers, utanom «Wrathchild» (ein tidleg versjon vart spelt inn i 1979 for samleplata Metal for Muthas).
Den nordamerikanske utgåva, som kom ut nokre få månader etter den britiske utgåva, vart først gjeve ut på Harvest Records/Capitol Records og sidan på Sanctuary Records/Columbia Records. Songen «Twilight Zone» vart òg lagt til albumet.
Killer-turneen etter albumet var første gongen bandet spelte i USA. Den første konserten deira i USA var på The Aladdin i Las Vegas som oppvarmingsband for Judas Priest. Songen «Wrathchild» er den einaste songen frå albumet som ofte vert spelt på konsertane deira, og er spelt på nesten alle turneane deira.
John French
John Stephen French er ein amerikansk trommeslagar og musikar. Han spelte på Captain Beefheart sitt Trout Mask Replica og forskjellige andre Beefheart-innspelingar. Beefheart kalla han Drumbo. Under Trout Mask Replica-innspelinga transkriberte French dei musikalske ideane Beefheart spelte for han på piano for resten av bandet.
Killers av Iron Maiden
Andre versjonar
Songen «Wrathchild» vart spelt i 2003 av det engelske metal-bandet Sikth og finst som B-sida til singelen deira «Scent of the Obscene». Songen vart òg spelt av den kvinnelege bandet The Iron Maidens i 2007 på albumet Route 666 og igjen i 2008 av Gallows på hyllestplata Maiden Heaven: A Tribute to Iron Maiden gjeve ut av Kerrang!. «Wrathchild» finst i PlayStation 2-spelet Guitar Hero Encore: Rocks the 80s.
Northallerton
Northallerton  er ein marknadsby i grevskapet North Yorkshire i England. Han har kring 15 500 innbyggjarar. Han var tidlegare det administrative senteret i North Riding of Yorkshire.
Bonaqua
Bonaqua er eit kommersielt mineralvatn produsert av The Coca-Cola Company. Vatnet kjem i fleire forskjellige smakar og kan kjøpast på 0,5 og 1,5 liters plastflasker og på 0,35 liters glasflasker på serveringsstader. Vatnet finst både med og utan tilsett kolsyre. 0,5 litersflaskene har ein panteverdi på 2,50 norske kroner. Bonaqua er latin og tydar direkte omsett 'godt vatn'. Det finst òg ein Bonaqua Silver-serie som inneheld 3 ulike variantar, samt ei rekkje andre variantar som blir seld på verdsbasis.
John French
French kom med i the Magic Band seint i 1966, då han erstatta Paul Blakely. Han spelte på Safe as Milk (1967), Strictly Personal (1968) og Mirror Man (1968, men ikkje gjeve ut før 1971). Kort tid før Trout Mask Replica var ferdig, vart French kasta ut av bandet. French vart ikkje oppført på omslaget til Trout Mask Replica. French vart invitert attende kort tid etter og spelte på dei kritikarroste albuma Lick My Decals Off, Baby og The Spotlight Kid, der han spelte perkusjon i lag med Art Tripp. Seint i 1972 slutta han igjen i bandet. I 1976 var han igjen med i bandet og spelte på Bat Chain Puller, som på grunn av søksmål om opphavsrett ikkje vart gjeve ut før i 2012.
Northallerton
Det har vore ein busetnad i Northallerton sidan romartida, men han byrja først å vekse på 1000-talet då kong Vilhelm II gav landområdet til biskopen av Durham.
Bonaqua
Plastflaskene er såkalla plantbottle og er laga av 15% plantebasert materiale. Det gjer at flaska bidreg til redusert CO2-utslepp.
Utgåver
I Noreg finst det 3 forskjellige utgåver av Bonaqua, i tillegg til ein serie kalla Bonaqua Silver med 3 ulike smakar. Det finst langt fleire på verdsbasis.
Having Fun with Elvis on Stage
Having Fun with Elvis on Stage er eit konsertopptak av Elvis Presley frå 1974. Albumet består utelukkande av pratinga til Elvis som skjedde på scenen mellom songane. Ingen av songane er med på albumet. Albumet vart skapt av etter ein idé av manageren til Presley, Colonel Tom Parker, som ønskte å gje ut eit album på sitt eige plateselskap, Boxcar Records, som ikkje bestod av songar som i følgje kontrakten høyrde til RCA Records. Having Fun with Elvis on Stage vart først distribuert på Elvis Presley-konsertane, men RCA gav seinare ut albumet og distribuerte det.
Bonaqua
Bonaqua Natural
Bonaqua Natural (eller Bonaqua Naturell) er merkt med ein blå etikett og er den første av utgåvene. Den vart lansert i 2000. Drikken inneheld vatn, karbondioksid, natriumhydrogenkarbonat, kaliumhydrogenkarbonat og kalsiumklorid.
John French
Andre band og artistar French har arbeidd med er Mallard og French Frith Kaiser Thompson.
Bonaqua
Bonaqua Lemon
Bonaqua Lemon (eller Bonaqua Sitron) er merkt med ein gul etikett og er den andre av utgåvene. Den vart lansert i 2002. Drikken inneheld vatn, karbondioksid, natriumhydrogenkarbonat, kaliumhydrogenkarbonat, kalsiumklorid og aromaer.
Bonaqua Arctic Rasberry
Bonaqua Arctic Rasberry (eller Bonaqua Bringebær) er merkt med ein lilla etikett og er den tredje av av utgåvene. Den vart lansert i 2005. Drikken inneheld vatn, karbondioksid, natriumhydrogenkarbonat, kaliumhydrogenkarbonat, aromaer og kalsiumklorid.
Bonaqua Silver
Bonaqua Silver kjem i 3 ulike variantar :
Killers av Iron Maiden
Medverkande
Frå plateomslaget:
Kaw-Liga
«Kaw-Liga» er ein countrysong skriven av Hank Williams og Fred Rose. Akkompagnert av Drifting Cowboys spelte Hank Williams inn songen i Nashville i september 1952 og singelen vart gjeve ut posthumt i januar 1953 på MGM Records. Han vart først gjeven ut av Champ Butler. Songen låg på toppen av Billboard Country-lista i 14 veker. B-sida, «Your Cheatin' Heart, låg seks veker på toppen av country-lista. Kawliga er ein stad sentralt i Alabama ved Lake Martin. Han er kalla opp etter ein legendarisk indianarar som det står ein trestatue av nær innsjøen. Songen vart skriven av Williams då oppheldt seg i ei hytte her.
Song
«Kaw-Liga» er ein song om ein treindianar, Kaw-Liga, som vart forelska i ei «indiansk kvinne i ein antikvitetsforhandlar» men fortel ho ikkje dette, som teksten seier:
Indianarkvinna ventar på eit teikn frå Kaw-Liga, men han anten nektar eller er for fysisk/kjenslemessig ustabil, som ein stoisk stereotypisk indianar. Songen endar med at indianarkvinna vert kjøpt og ført bort frå antikvitetsforretninga og Kaw-Liga endar opp aleine,
Having Fun with Elvis on Stage
Presley sjølv mislikte albumet, og det vart trekt attende då han bad om det. Trass i dette nådde Having Fun with Elvis on Stage 130. plassen på Billboard 200, og niandeplassen på Billboard Hot Country LPs. Tilhengjarane til Presley laga seinare oppfølgjarar og gav dei ut på piratkopiplater.
Kaw-Liga
Andre versjonar
Sonen til Hank Williams, Hank Williams jr., spelte inn ein versjon som nådde 12. plassen på Billboard country singles-lista sommaren 1980.
Huedin
Huedin (ungarsk Bánffyhunyad, tysk Heynod) er ein by i Cluj fylke i Romania.
Kaw-Liga
Andre versjonar
«Kaw-Liga» er òg blitt spelt av andre artistar som Charley Pride, Roy Orbison, Marty Robbins, Loretta Lynn, Boxcar Willie, Johnny Cash, Don McLean, Big Sandy & His Fly-Rite Boys, New Riders of the Purple Sage og Jayke Orvis & the Broken Band.
Huedin
Busetnader
Huedin er ein oraș (mindre bykommune) med desse busetnadane:
Kaw-Liga
Andre versjonar
Avantgarde-bandet The Residents spelte inn songen for albumet Stars & Hank Forever: The American Composers Series, og erstatta musikken med basslinja frå Michael Jackson sin «Billie Jean». Dette var truleg ein referanse til kona til Williams som heitte Billie Jean.
Bonaqua
Globale utgåver
På verdsbasis finst det ei rekkje andre variantar av drikka. Under er ei komplett oversikt ordna alfabetisk:
Northam i Devon
Northam  er ein liten by i grevskapet Devon i England. Han har kring 11 500 innbyggjarar og ligg nord for Bideford og sør for Westward Ho!. Ein trur det låg eit angelsaksisk slott her, og ein trur det var her Ubbe Ragnarsson gjekk til åtak på Devon og vart driven attende. Like ved kysten ligg byen Appledore.
Fritz Schwab
Aktiv
Fritz Schwab vart andremann på 10 km då europameisterskapen 1946 fann stad på Bislett Stadion i Oslo, langt bak vinnaren frå Sverige, John Mikaelsson. To år etter fekk Schwab den olympiske bronsemedaljen i same øvinga under Sommar-OL 1948 i London, svenskane John Mikaelsson og Ingemar Johansson kom i mål framom han. Ved EM i friidrett 1950 i Brussel gjekk Schwab inn til gullmedalje på 10-kilometeren, 15 sekundar føre Emile Maggi frå Frankrike og med Mikaelsson på tredjeplass. I sitt siste Sommar-OL i Helsinki sommaren 1952 kneip Schwab sølvmedaljen på 10 km, han og bronsevinnar Bruno Junk frå Sovjetunionen fekk same tid, atter ein gong gjekk gullmedaljen til John Mikaelsson.
Jim Morrison
James Douglas «Jim» Morrison var songar og låtskrivar i det amerikanske bandet The Doors. Morrison vart rangert på 47. plass på lista til Rolling Stone over dei 100 største songarane gjennom tidene. og vert rekna som ein av dei mest ikoniske frontmennene i rockehistoria.
Han produserte òg fleire diktsamlingar.
Bakgrunn
Foreldra Steve og Clara Morrison var begge tilsett i US Navy, og dette førte til at oppveksten var prega av stadig flytting. Delar av barndomen tilbrakte Morrison i San Diego i California. I 1958 gjekk han på high school i Alameda, men han tok eksamen frå George Washington High School i Alexandria i Virginia i juni 1961.
Morrison budde deretter hos farfaren og farmora i Clearwater i Florida, der han følgde studium ved St. Petersburg Junior College i St. Petersburg. I 1962 flytta han over til Florida State University (FSU) i Tallahassee.
I januar 1964 flytta han til Los Angeles, California. Her fullførte han i 1965 første del av utdanninga ved avdelinga for scenekunst ved filmskolen ved UCLA. Medan han var ved UCLA laga han to filmar.
The Doors
Medan han gjekk på UCLA, budde han i Venice. Her levde han eit bohemliv og vart etterkvart kjent med studiekollega Ray Manzarek. Morrison viste Manzarek nokre av dikta han hadde skrive, og dei fann ut at dei ville prøve å lage musikk saman. Etterkvart fekk dei med gitaristen Robby Krieger og trommeslagaren John Densmore. Dei spela først på nattklubbar, men hausten 1965 fekk dei høvet til å spele inn ei demoinnspeling med seks songar, blant andre «Moonlight Drive», «Summar's Almost Gone» og «Break on Through (to the Other Side)».
Robby Krieger
Robert Alan «Robby» Krieger er ein amerikansk rockegitarist og låtskrivar. Han var gitarist i The Doors, og skreiv somme av dei mest kjende songane til bandet, som «Light My Fire», «Love Me Two Times», «Touch Me» og «Love Her Madly». Han var med i bandet frå danninga til gruppa i 1965 til oppløysinga i 1973, to år etter vokalisten Jim Morrison døydde.
Krieger har dei seinare åra turnert med gruppa Riders on the Storm saman med The Doors-kollega Ray Manzarek og The Cult-vokalist Ian Astbury. Gruppa spela på Rockefeller i Oslo 7. januar 2007.
Jim Morrison
The Doors
Dei kalla seg The Doors. Namnet vart teke frå boka «The Doors of Perception» av Aldous Huxley, som igjen hadde henta uttrykket frå ei linje i diktet «The Marriage of Heaven and Hell» av William Blake: «If the doors of perception were cleansed every thing would appear to one as it is, infinite.» Morrison uttrykte dette som «There are things known and there are things unknown. In between are the doors.»
Frå 1966 spela dei jamleg på Whisky a Go Go. The Doors utgav den første plata si i januar 1967 og oppnådde etterkvart internasjonal ry.
Jim Morrison hadde ein krevjande livsstil med eit omfattande misbruk av alkohol og diverse narkotiske stoff. Dette gjenspegla seg i musikken, som ofte bar preg av mystikk og psykedelia.
Seinare karriere og død
Jim Morrison forlét The Doors like etter utgjevinga av den sjuande plata deira, L.A. Woman. Han flytta i mars 1971 til Paris i Frankrike for å kunne konsentrere seg om forfattarskapen sitt. Blant anna las han inn på band mange av dikta han tidlegare hadde skrive, nokre utgjeve i bøkene The Lords (1967) og The New Creatures (1967) som den gongen berre vart publisert i 100 eksemplar kvar. Andre dikt var ikkje tidlegare utgjeve. Desse opptaka vart seinare oppdaga av plateselskapet og eit utval vart musikksett av The Doors og gjeve ut på albumet An American Prayer.
Han ligg gravlagd på kyrkjegarden Père Lachaise i Paris og grava blir jamleg vitja av store mengder tilhengjarar og turistar.
Torsken kyrkje
Torsken kyrkje er ei krosskyrkje frå 1784 i Senja kommune på Senja. Kyrkja er i tømmer og har 100 sitjeplassar. I kyrkja finn ein fleire gamle klenodium, mellom anna eit krusifiks som truleg er laga i Lübeck i 1550-åra, og ein av Noregs eldste messehaklar.
Det har truleg stått kyrkje på Torsken sidan første halvdel av 1400-talet, men det er sikre bevis for kyrkje der frå 1589. Utover 1600- og 1700-talet var det tunge økonomiske tider for fiskarane i området, og vedlikehaldet av kyrkja lei som fylgje av dette. I 1770-åra vart det difor vedteke å byggje ei ny kyrkje. Mellom 1781 og 1784 tok ein difor ned den gamle kyrkja og sette henne opp att eit stykke unna. I prosessen vart øydelagde delar bytta ut.
Ellen Thomsen
Ellen Thomsen er ein norsk tidlegare handballspelar som vann sølv med Noregs landslag både i EM 1996 og VM 1997.
Torsken kyrkje
I 1866 vart kyrkja bygd om. Dei gamle, lukka kyrkjebenkane vart bytta ut, og to votivskip og ein døypefont vart selde. Truleg vart kyrkja samstundes måla både innvendig og utvendig. Dette vart forsøkt reversert i 1967, då ein måla kyrkja raud utvendig og henta fram tømmerveggane på innsida. Det vart òg sette opp lukka benkar inne i kyrkja.
Ellen Thomsen
Thomsen deltok frå oktober 1996 til juli 1998 i 28 kampar for Noreg og skåra 27 landslagsmål. Ho var med i troppa til europameisterskapen i Danmark i 1996 og til verdsmeisterskapen 1997 i Tyskland. I begge desse turneringane spelte ho innleiande kampar, men kom ikkje med i dei 12-manns store finalemannskapa, korkje i 1996 eller 1997. Både i EM 1996 og VM 1997 vart det norske tap mot Danmark.
Torsken kyrkje
Messehaklar
I Torsken kyrkje finn ein ein av dei eldste messehaklane som er bevart i Noreg. Messehakelen er truleg frå rundt 1500 og stammar frå Braunschweig i Tyskland. Han er laga av grønt brokadestoff med fôr av strie. Motivet er klårt førreformatorisk, då det syner den kjende helgengruppa Anna sjølv tredje, altså Jesus, Jomfru Maria og Anna, mora til Maria. Denne gruppa står ved foten av krossen der Jesus heng. Messehakelen er i dårleg stand.
Ellen Thomsen
Thomsen var aktiv på Åssiden IF sitt lag på nivå to i seriesystemet til sommaren 1995. Ho melde då overgang til Stabæk IF i toppserien. Her hadde ho ei sentral rolle fram til ho la opp i 2002, grunna ein langvarig kneskade.
Torsken kyrkje
Messehaklar
I tillegg har kyrkja ein messehakel i rød plysj som vart gjeven til kyrkja av sokneprest Urdahl i 1762.
Madonnafigur
Madonnafiguren i kyrkja er ikkje opphaveleg men ein kopi som vart laga P.C. Omtvedt i 1977 etter ein original frå tidleg 1400-tal. Originalen var per 1984 i Oldsaksamlinga ved Universitetet i Oslo og er laga av eik. Madonnafiguren syner Maria med Jesus, der Jesus held ei bok på fanget. Ved føtene til Maria sitt Josef, og ein ser òg ein okse og eit esel.
Krusifiks
På altaret er eit krusifiks frå 1500-talet. Krusifikset er mest truleg lagd i Lübeck. Krusifikset vart funne på kyrkjeloftet av biskop Eivind Berggrav då han var på bispevisitas i 1930-åra. Kor lenge det hadde lege der, er uklårt, men det stod ikkje oppført i ei inventarliste frå 1870. Krusifikset har plass for ein relikvie, og det vart òg funne ein relikvie på krusifikset. Dette var ein beinsplint som låg i ein blå tøypose. Då krusifikset vart funne, mangla det ein arm, men det har seinare vorte restaurert og står no over altaret i kyrkja.
Mount Soza
Mount Soza er eit massivt fjell (2190 moh) i Bowers Mountains som utgjer austveggen av Rennickbreen mellom starten på sidebreane Alt- og Carryerbreen. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Ezekiel R. Soza, ein topografisk ingeniør i US Geological Survey (USGS) i to sesongar frå 1961 til 1963. Soza var leiaren for kartlegginga til USGS av Pensacolafjella sommaren 1965-66.
Dagfinn Hessevik
Dagfinn Hessevik er ein norsk ingeniør. Han er fødd på Bryggja i Vågsøy kommune i Sogn og Fjordane. Hessevik tok eksamen i 1961 ved Bergen Tekniske skole, avdeling for maskinteknikk.
Northleach
Northleach er ein marknadsby i grevskapet Gloucestershire i England. Byen ligg i Cotswolds.
Forth
Forth (skotsk gælisk Uisge For eller Abhainn Dhubh, 'svart elv') er den største elva aust i Central Belt i Skottland. Ho er 47 km lang og munnar ut i estuaret Firth of Forth i Nordsjøen.
Forth går gjennom Stirling, der ho blir breiare. Frå Stirling har ho tidvatn. Ho renn så mot aust over Carse of Stirling og forbi byane Alloa og Airth. Ved Kincardine blir elva endå breiare og går over i Firth of Forth.
Elvetrafikk
Elva er farbar for båtar opp til Stirling, og blir i dag hovudsakleg brukt av fritidsbåtar. Forth & Clyde Canal set elva i samband med Firth of Clyde på vestsida av Skottland.
I mellomalderen var det mykje handelstrafikk på elva til Stirling, tidvis truleg også lenger, men mudder og auka storleik på fartøy gjer at det nå er lite slik trafikk over Kincardine.
SarvesAlta alpinsenter
SarvesAlta alpinsenter er eit skisenter som ligg i Rafsbotn i Alta kommune i Finnmark. Anlegget har 1 skitrekk, 5 nedfartar, gode høve til køyring off-piste og ein snøpark med hopp og rails.
Kafeen ved anlegget serverer varm mat og drikke.
Forth
Bruer
I Stirling har det vore bru over Forth minst sidan 1200-talet. Fram til opninga av ei bru ved Kincardine i 1936 var dette den astlegaste vegbrua over elva. Lenger nede i elva, ved Queensferry, blei den svingbare jernbanebrua Forth Bridge i 1890. Hengebrua Forth Road Bridge over sjølve Firth of Forth, for bilar, fotgjengarar og syklistar, opna i 1964. Clackmannanshire Bridge blei opna som ei avlastingsbru i 2008.