cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ladningstettleik
Volumtettleiken av ladning er netto ladning per volumeining. Han vert målt i coulomb per m³.
Emil Karlsen
Diskografi
Med Resirkulert:
Ladningstettleik
Flatetettleik av ladning er netto ladning per arealeining for ladningar som er fordelt på ei overflate. Denne vert målt i coulomb per m².
Emil Karlsen
Diskografi
Soloalbum:
Ladningstettleik
Kjennskap til den romlege fordelinga av ladningen, det vil sei ladningstettleiken som funksjon av koordinatane, spelar stor rolle for skildringa av elektriske felt og straumar i vakuum, gassar, væskar og halvleiarar. For ein ladd, elektrisk leiar vil ladningen finnast i eit tynt overflatesjikt. Ladningstettleiken blir størst der overflata er sterkt krumma, t.d. ved kantar og spissar, og dette medfører sterke elektriske felt, som kan resultere i elektriske utladingar.
Kjelder
Carga eléctrica
Lars Pedersen
Lars Pedersen var ein norsk arbeidsmann og politikar frå Gran på Hadeland. Han var stortingsrepresentant 1922-24 frå valkrinsen Oppland.
Lars var frå unge år smed og mekanikar på A/S Randsfjord Træmasse og Papirfabrik på Jevnaker. Han kom tidleg med i arbeidarrørsla og tok på seg mange tillitsverv. I fleire periodar var han medlem av Jevnaker kommunestyre, sat også i formannskapet.
Valbolken 1922-24 var Pedersen stortingsmann. Han representerte Det norske Arbeidarparti til hausten 1923. Etter Arbeidarpartiet vart sprengt, representerte han Norges Kommunistiske Parti. Han var ein av få «her i distriktet» som heldt fast på medlemskapen i NKP. «Pedersen er en interessert og grei kar som går inn for de saker som ligger ham på hjertet».
Leclanché-element
Leclanché-element er eit galvanisk element brukt som tørrelement. Den positive polen er karbon, den negative polen er av sink og forma som eit kar.
Elementet vart oppfunnen av den franske fysikaren og kjemikaren Georges Leclanché (1839–87).
Bogutsjar
Bogutsjar (kyrillisk skrift Богучар) er ein by i Voronezj oblast i Russland med om lag 13 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Bogutsjarm, ei sideelv til Don, rundt 220 km søraust for Voronezj.
Han vart grunnlagd i 1704 og fekk bystatus i 1779.
Longfellow Serenade
«Longfellow Serenade» er ein song frå 1974 av den amerikanske songaren Neil Diamond. Songen vart skriven av Diamond, produsert av Tom Catalano og gjeve ut på Diamond-albumet Serenade.
Han vart gjeven ut som singel på hausten og låg to veker på femteplassen på Billboard Hot 100 i november. Songen vart den andre singelen til Diamond som nådde toppen av Billboard Easy Listening-lista, etter «Song Sung Blue» i 1972.
Fosfat
Eit fosfat er eit salt eller ein ester av fosforsyre (H3PO4). Fosfat er eit naudsynt plantenæringsstoff. I alt liv er fosfat naudsynt, som del av DNA og RNA og som den energiberande delen av ATP-molekyla. Meir enn fjerdedeling av beina til ryggradsdyr er fosfat.
Verdsmeisterskapen i orientering 2015
Verdsmeisterskapen i orientering 2015, den 32. i sitt slag, vart avvikla i Inverness i Skottland dagane frå 1. til 7. august. På programmet stod som vanleg seks individuelle tevlingar og to stafettar, likt fordelt menn og kvinner. Nytt av året var ein mix-stafett med to kvinner og to menn på dei enkelte laga. Deltakarane kom frå 50 land. Det var tredje gongen orienterings-VM fann stad i Storbritannia, sist i 1999.
Sveriges tropp sikra seg flest medaljar med seks (2-0-4) i talet, medan Noreg kom nest med fem (0-4-1) medaljar. Men det var særleg Danmark som kunne juble med sine 4 gullmedaljar.
Klassisk-distanse
<br style="clear:both;" />
Mellomdistanse
<br style="clear:both;" />
Kort-distanse
<br style="clear:both;" />
Stafett
<br style="clear:both;" />
Mix-stafett
<br style="clear:both;" />
Karin Roten
Karin Roten Meier er ein sveitsisk tidlegare skirennar frå Leukerbad i kantonen Valais. Ho vann tre VM-medaljar og var særleg dyktig i slalåm og storslalåm.
Aktiv
Roten vann sølvmedaljen i storslalåm under verdsmeisterskapen i alpint 1996 i Sierra Nevada i Spania, Deborah Compagnoni frå Italia vart verdsmeister. Året etter, 1997, fekk Roten ein ny sølvmedalje i storslalåm under VM i Sestriere. I den same meisterskapen vann ho også bronsemedaljen i slalåm. I begge tevlingane var det atter Deborah Compagnoni som vart verdsmeister.
Roten vann to enkeltrenn i verdscupen i alpint, eitt i 1996 og det siste i 1998/99-sesongen. Elles i verdscuprenn fekk ho med seg tre andreplassar og ein tredjeplass. På samanlagtlista i verdscupen var ho som best i 1996-sesongen, ho kom då på tolvteplass. Etter ho la opp som skialpinist i 2001, lanserte Roten sitt eige kosmetikkmerke. Sidan 2004 har ho også arbeidd som sidekommentator for fjernsynskanalen SF DRS.
Rosi Mittermaier
Rosemarie Mittermaier, kjend som Rosi Mittermaier var ein tysk alpinist frå Reit im Winkl i Bayern som vann Verdscupen i alpine greiner 1976. Under vinterleikane i Innsbruck i 1976 vann ho to OL-gull, eitt VM-gull og eitt OL-sølv.
Mittermaier debuterte i verdscupen i alpine greiner allereie i 1967, den sesongen turneringa kom i gang. Ho fekk sitt gjennombrot då ho i Schruns i Austerrike vann sin fyrste siger i eit verdscuprenn, i yndlingsgreina slalåm. Fram til mars 1976 vann ho til saman 10 renn i verdscupen, fire renn i den siste sesongen, då ho vann verdscupen samanlagt klart med 281 poeng, mot andreplasserte, sveitsiske Lise-Marie Morerod sine 214 poeng.
Mittermaier var i sitt livs form då ho under Vinter-OL 1976 i Innsbruck vart olympisk meister i slalåm og utfor, det siste ei stor overrasking. Ho var ikkje langt unna å vinne storslalåm, der ho måtta sjå Kathy Kreiner frå Canada framom seg på resultalista. Med sine plasseringar i enkeltrenna, vann ho eit suverent VM-gull i kombinasjonen.
Ho vann 14 tyske meisterskap.
Sidan 1980 er ho gift med alpinisten Christian Neureuther. Dei er foreldra til alpinisten Felix Neureuther.
Tur Peak
Tur Peak er eit særeige fjell (1470 moh) søraust i Malta Plateau, som ligg langs nordveggen av den nedre Marinerbreen 4,5 nautiske mil (8 km) sør-søraust for Mount Alberts i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Juan J. Tur i U.S. Navy Reserve, ein militærlege ved Hallett-stasjonen, 1957.
Graveugle
Graveugle (Athene cunicularia) er ei lita, langbeint ugle som lever i opne landskap i både Nord- og Sør-Amerika. Artsnamnet kjem av vanen dei har med å hekka i hòler i bakken. Hòlene grev dei ut sjølve eller brukar dei opp att etter pattedyr. I motsetnad til dei fleste andre ugler er gravugler ofte dagaktive, men driv mesteparten av jakta frå solnedgang til soloppgang, når dei kan bruka nattsyn og høyrsel til sin føremon. Føda dei tek er leddyr og små virveldyr, av det mest pattedyr. Graveugler liknar kyrkjeugle i «den gamle verda», men har lengre bein. Det finst skildra heile 22 underartar av graveugle. Fuglane er tolerante for uro frå menneske og er ofte sette.
Skildring
Graveugla er ei lita ugle med stor variasjon i kroppslengd, frå 19 til 26 centimeter, og med kroppsvekt i området 140 til 240 gram. Vaksne graveugler av nominatforma som lever i det sørlege Sør-Amerika, er klårt størst, elles er det lite variasjon mellom underartane. Dei har lyse augo; nebbet kan vera mørkegult eller grått avhengig av underart. Dei manglar øyreduskar og andletet verkar flatt. Uglene har framståande kvite augnebryn og ein kvit hakeflekk som dei utvidar og syner fram under visse høve, til dømes når dei er opphissa og nikkar med hovudet.
Vaksne har brunt hovud og venger med kvite flekker. Brystet og buken er kvit med variable brune flekker eller tverrstriper, det òg avhengig av underart. Juvenile ugler liknar vaksne i utsjånad, men dei manglar det meste av dei kvite flekkene på oversida og brune striper på undersida. Graveugler i alle aldrar har gråaktig bein, og beina er lengre enn hjå andre ugler.
Kjønna er like i storleik og utsjånad, men dei viser litt kjønnsdimorfisme. Hoer har ein tendens til å bli marginalt tyngre, og hannar har ein tendens til å ha lengre vengelengd, halelengd, osb. Vaksne hannar er litt «solbleikte», litt lysare i farga enn hoene fordi dei brukar meir tid utanfor hòla i dagslys.
Utbreiing og økologi
Graveugler har utbreiing frå dei sørlege delane av dei vestlege kanadiske provinsane, gjennom mykje av det vestlege USA til det sørlege Mexico og vestlege Sentral-Amerika. Dei er òg funne i Florida og på mange karibiske øyar. I Sør-Amerika lever dei usaman-hengande i nordvest og gjennom Andes, men er jamnare utbreidde frå det sørlege Brasil og Bolivia til Patagonia og Tierra del Fuego. Graveugler kan ein sjå på grassletter, i utmark og på jordbruksområde, i ørkenar eller andre opne, tørre område med låg vegetasjon. Dei kan leva frå havnivå og opp til 4500 moh. Graveugler lever året rundt i mykje av utbreiingsområdet, men fuglar som hekkar i Canada og det nordlege USA vil vanlegvis trekkja sørover til Mellom-Amerika, Mexico og det sørlegaste USA i løpet av vinter-månadene.
Fylkesveg 7008
Fylkesveg 7008 går mellom Surdalen og Leira bru i Snåsa kommune. Vegen er 5,3 km lang.
Graveugle
Utbreiing og økologi
Den lengste levetida som er registrert for desse fuglane er 8,6 år.
Fylkesveg 7008
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 326 i Nord-Trøndelag.
Graveugle
Føde
Graveugler kan nytta ulike fangstmetodar, dei kan sitja på ein kvileplass og flyga opp for å fanga insekt i flukt. I andre høve vil dei hoppa eller springa langs bakken for å jaga byttedyr. Det er observert at dei plasserer avføring av store planteetande pattedyr rundt utsida av hòlene sine for å tiltrekkja seg biller. På det viset kan dei få ei jamn matkjelde.
Reproduksjon
Hekkesesongen startar i slutten av mars eller april i Nord-Amerika. Graveugler er vanlegvis monogame, men stundom kan hannar ha to partnarar. Uglepara vil nokre gonger hekka i lause koloniar. Typiske habitat er opne grassletter, men dei kan av og til tilpassa seg andre opne område som flyplassar, golfbaner, og jordbruksområde. Graveugler er nokså tolerante overfor nærvere av menneske, ofte hekkar dei nær vegar, gardar og bustader.
Hekkeplassen ligg i ei hòle i bakken, men om ei hòle ikkje er tilgjengeleg i habitatet, og jorda er ikkje vanskeleg, kan uglene grava ut sine eigne hòler. Graveugle kan òg hekka i grunne, underjordiske, menneskeskapte strukturar som har enkel tilgjenge til overflata.
I hekkesesongen vil gravugler samla eit breitt utval av materialar til å kle reira med, noko av det kan bli lagt att rundt inngangen til hòla. Den vanlegaste materien er pattedyrmøk, oftast frå storfe. På eit tidspunkt var det trudd at møka medverka til å maskera lukta av ungane, men somme meiner no at møka hjelper til å kontrollera mikroklimaet inni hòla og for å tiltrekkja insekt, som uglene kan eta.
Hoa legg eit egg kvar dag eller annankvar dag til ho har fullført kullet, som oftast er på mellom 6 og 11 egg. Ho vil då ruga egga i tre til fire veker medan hannen bringar ho mat. Fire veker etter klekking kan ungane byrja å forlata hòla. Foreldra vil enno syta for ungane i ein til tre månader. Jamvel om dei fleste av egga i kullet blir klekte, vil vanlegvis berre fire til fem ungar overleva og forlata reiret.
Ugler i trekkjande nordlege populasjonar vil med mindre sannsyn returnera til den same hòla kvart år, og hofuglane har sterkast tendens til å spreia seg til eit nye område enn hannar.
Status og vern
Under Sommar-OL 2016 i Rio de Janeiro vart ei graveugle på golfbanen vist i media og omtalt som ei uro for deltakarane. Graveugle var ein av fleire dyreartar som var påverka av den nye golfbanen lagt til Marapendi naturreservat.
Biopsi
Biopsi er ein medisinsk test der ein kirurg, intervensjonsradiolog eller intervensjonskardiolog tar celle- eller vevsprøve for vidare utgreiing. Det er den medisinske fjerninga av vev frå eit levande vesen for å avgjere nærveret eller omfanget av ein sjukdom. Vevet blir eksaminert under mikroskop av ein patolog.
Når ein heil klump eller eit mistenkjeleg område vert fjerna, kallar ein prosedyren for ein eksisjonsbiopsi. Når det berre er ei vevsprøve som vert fjerna, insisjonsbiopsi, fører det til at cella sin histologiske arkitektur vert preservert. Når ei væske- eller vevsprøve vert tatt med nål, nålebiopsi, fjernar det mange av cellene utan å preservere arktitekturen til vevscellene. Biopsiar vert nytta for å få innsikt i moglege kreft- eller inflammasjonstilstandar.
How High the Moon
«How High the Moon» er ein jazzstandard med tekst av Nancy Hamilton og musikk av Morgan Lewis. Han vart først framført i Broadway-musikalen Two for the Show i 1940, der han vart sungen av Alfred Drake og Frances Comstock. I Two for the Show er songen er sjeldant seriøst nummer i ein elles morosam musikalsk.
Innspelingar
Den første hitversjonen på plata vart laga av Benny Goodman & His Orchestra, med vokalisten Helen Forrest. Han vart spelt inn 7. februar 1940 og gjeve ut av Columbia Records med B-sida «Fable of the Rose». Les Paul Trio spelte inn ein versjon på V-Disc med ein talt introduksjon i november 1945, gjeven ut av U.S. War Department. I 1948 fekk bandleiaren Stan Kenton noko suksess med sin versjon av melodien. Innspelinga med vokal av June Christy kom ut på Capitol Records med B-sida «Willow, Weep for Me» på ei utgåve og «Interlude» på ei anna. Han gjekk inn på magasinet Billboard Best Seller-lista 9. juli 1948 og nådde 27. plassen.
Ei innspeling av songen av Les Paul og Mary Ford vart laga 4. januar 1951. Plata kom ut 26. mars på Capitol Records med B-sida «Walkin' and Whistlin' Blues», og låg 25 veker på Billboard-lista, ni av dei på toppen av lista. Singelen vart sidan gjeven ut på ny med B-sida «Josephine». Denne versjonen gjekk over til Most-Played Juke Box Rhythm & Blues Records-lista, der han nådde andreplassen. Utgåva deira vart innlemma i Grammy Hall of Fame i 1979 og finst på lista til Rock and Roll Hall of Fame and Museum over songar som forma Rock and Roll.
Songen vart sungen i forskjellige utgåver av Ella Fitzgerald og vart i lag med Gershwin sin «Oh, Lady Be Good!», signaturlåten hennar. Ho framførte første gongen songen i Carnegie Hall den 29. september 1947. Den første innspelinga hennar, akkompagnert av The Daydreamers, vart spelt inn 20. desember 1947, og gjeve ut av Decca Records med B-sida «You Turned the Tables on Me». Den mest kjende innspelinga hennar av «How High the Moon» er på albumet hennar Ella in Berlinfrå 1960, og versjonen hennar vart innlemma i Grammy Hall of Fame i 2002.
Songen har blitt ein signøyarjazzstandard og har blitt spelt inn mange gonger i forskjellige sjangrar.
Martina Ertl-Renz
Aktiv
Ertl tok bronsemedaljen i storslalåm under VM i alpine greiner 1993 i Morioka i Japan. Ho fekk sitt definitive gjennombrot i 1994-sesongen med OL-sølv på Lillehammer og sin fyrste verdscupsiger på tampen av sesongen i Vail i USA, storslalåm-tevlingar begge.
Under VM i alpine greiner 1996 kopierte ho prestasjonen i storslalåm frå forrige VM og tok ein ny bronsemedalje. Dei neste åra tok ho meisterskapsmedaljar i kombinasjonsgreina; fyrst OL-sølv i 1998, deretter VM-gull i St. Anton i 2001 og OL-bronse i 2002. I 2005 var ho med på Tysklands lag som vann lag-tevlinga i alpint-VM i Bormio. Både ho og den to år yngre broren Andreas Ertl var sentrale på laget, som saman med Hilde Gerg, Florian Eckert, Felix Neureuther og Monika Bergmann sikra tysk gull.
Både i 1996 og 1998 enda Ertl på andreplassen i verdscupen i alpine greiner, begge gongane måtte ho sjå seg slått av landskvinna Katja Seizinger. I begge dei to nemnde sesongane vann Ertl pokalen som beste storslalåmrennar i verdscupen i alpine greiner. Mellom 1994 og oktober 2003 sigra ho i 14 verdscuprenn i tre ulike øvingar. 57 gongar stod ho på sigerspallen.
Ertl vann 13 tyske skimeisterskap. Ho la opp i 2006.
Hermann Maier
Hermann Maier er ein austerriksk tidlegare alpinist frå Flachau i forbundslandet Salzburg som vann verdscupen i alpine greiner fire gongar i løpet av 1998–2004. Han vann to OL-gull i 1998 og til saman tre VM-gull i 1999 og 2005. Frå 1998 til 2006 sikra han seg i alt ti medaljar (5-3-2) i dei store skimeisterskapane.
Karriere
Maier var 24 år gammal då han seint i 1997-sesongen i tyske Garmisch-Partenkirchen vann sin fyrste siger i eit verdscuprenn. Hans definitive gjennombrot kom i den påfylgjande sesongen, då han vann heile ti renn i verdscupen i alpine greiner og sikra seg pokalen som verdas beste alpinist. Han vann då renn i alle øvingstypar, med unnatak for slalåm, ei grein der han aldri hevda seg i verdstoppen. Attåt sigrane i verdcupen kom OL-triumfar i Nagano i både storslalåm og super-G.
Vinteren 1999 vann Maier to nye gullmedaljar under VM i alpine greiner 1999 i Vail i Colorado. Han og Lasse Kjus fekk kvar si gullmedalje etter super-G-tevlinga, fire dagar seinare vann så Maier utforrennet framfor nettopp Kjus. Både i 2000 og 2001 vann Maier verdscupen i alpine greiner. I 2000-sesongen sette han ny poengrekord med nøyaktig 2 000 poeng, og det var einast Kjetil André Aamodt som hadde meir enn halvparten så mange poeng som Maier. Frå VM 2001 i St. Anton fekk han med seg ein sølvmedalje i utfor og ein bronsemedalje i super-G. Han deltok ikkje i 2002-sesongen, grunna ei motorsykkel-ulukke.
Maier kom tilbake i alpinløypa i januar 2003, og vann eitt renn i verdscupen og fekk sølvmedaljen i super-G-tevlinga under verdsmeisterskapen 2003 i St. Moritz. I 2004 lukkast Maier å ta sin fjerde vinnarpokal i verdscupen i alpine greiner. Etter jamn kamp med, mellom andre, landsmennene Stephan Eberharter og Benjamin Raich, sikra han seg FIS si krystallkule med 1265 poeng mot Eberharters 1223 poeng.
Maier vann sitt tredje og siste VM-gull då han sigra i storslalåm-tevlinga i Bormio i 2005. Året etter vart han sølvmedaljør i super-G under Vinter-OL 2006, slått av Kjetil André Aamodt, og fekk bronsemedaljen i storslalåm, gullet gjekk til landsmannen Benjamin Raich.
Både i 2007 og 2009 deltok Maier i fleire greiner under dei alpine verdsmeisterskapane, begge gongane utan å nå opp i medaljestriden. Den 30. november 2008 vann han i Lake Louise i Canada sitt 54. verdscuprenn, over to år etter den forrige rennsigeren. Omframt dei fire pokalane som prova at han var verdas beste alpinist i 1998, 2000, 2001 og 2004, vann han super-G-pokalen fem gongar; 1998–2001 og 2004, storslalåmpokalen tre gongar; 1998 og 2000–2001, og utforpokalen to gongar; 2000 og 2001.
Maier la opp som aktiv i 2009.
Luca Antonelli
Antonelli spelte for ungdomslaget til Milan og debuterte i Serie A for Milan 23. desember 2006, men han fekk ikkje fleire seriekampar for Milan. Han var på lån hjå Bari i Serie B haustsesongen 2007. Vårsesongen 2008 var han på lån hjå Parma. Parma overtok halve kontrakten hans sommaren 2008, og den andre halvparten sommaren året etter. Tidleg i januar 2011 gjekk han til Genoa. Antonelli debuterte for Italia sitt A-landslag 3. september 2010 i ein EM-kvalifiseringskamp borte mot Estland.
Turret Peak i Antarktis
Turret Peak er eit markant fjell, 2790 moh, som ligg (11 km) nordvest for Crosscut Peak i Millen Range. Fjellet er toppa av eit 10 meter høgt vertikalt spir eller tind, og er eit flott landemerke. Det er kalla opp etter den særeigne utsjånaden av den sørlege gruppa i New Zealand Federated Mountain Clubs Antarctic Expedition (NZFMCAE), 1962-63.
Albumet Wazoo
Wazoo er eit konsertalbum av Frank Zappa, posthumt gjeve ut 30. oktober 2007.
Trevor Rabin
Trevor Charles Rabin er ein sørafrikansk-amerikansk musikar, låtskrivar og plateprodusent, mest kjend for tida si som medlem av progressiv rock-gruppa Yes i tida 1983 til 1994. I den seinare tida har han vorte ein kjend komponist av filmmusikk.
Albumet Wazoo
Det er eit dobbeltalbum som består av ein heil konsert framført av det 20 mann store storbandet «The Mothers of Invention/Hot Rats/Grand Wazoo» den 24. september 1972 ved the Music Hall i Boston i Massachusetts i USA.
Det er den siste konserten i ei rekkje konsertar som Zappa heldt etter han kom attende etter ei ulukke, då han vart angripen på scenen og fall ned og vart hardt skadd på Rainbow Theater i London på 10. desember 1971.
Songane syner den meir jazz-baserte musikken til Zappa og mange av songane finst på studioalbuma The Grand Wazoo og Waka/Jawaka i 1972, og studioalbumet Studio Tan frå 1978. Øvingane som førte til desse albuma og konsertane er dokumentert på Joe's Domage (2004), medan Imaginary Diseases (2006) syner ei nedstrippa utgåve av storbandet kalla «Petite Wazoo».
Wazoo er den tredje plata til Vaulternative Records med komplette Zappa-konsertar etter FZ:OZ (2002) og Buffalo (2007).
Videoblogg
Ein videoblogg er ein blogg i videoformat. Bloggaren eller bloggarane snakkar ofte direkte i kameraet til publikum.
Videobloggar vert ofte publisert via Youtube.
Sudbury i Suffolk
Sudbury  er ein gammal marknadsby i grevskapet Suffolk i England. Han har kring 12 000 innbyggjarar og ligg ved elva Stour, 24 km frå Colchester og 100 km frå London.
Haida
Haida er eit nordamerikansk urfolkspråk som blir snakka av mellom 50 og 60 haidafolk på den kanadiske øya Haida Gwaii i Britisk Columbia, og i sørlege Alaska (på Prince-of-Wales-øya, Hydaburg og Ketchikan). Alle haidatalarane er over 60 år. Det er omtrent 2000 haida-indianarar. Namnet kjem frå ordet xayda, som på haida tyder 'person' eller 'menneske'.
Slektskap
Sidan midten av 1800-talet har det vore ein teori om eit slektskap mellom haida, tlingit, eyak og dei atabaskiske språka. Denne gruppa blei av Edward Sapir i 1915 kalla na-dené-språk. Joseph Greenberg tok dei i 1987 med i boka si Language in the Americas. Nyare arbeid ser på desse språka meir som eit Sprachbund enn som ein språkfamilie.
Trevor Rabin
Tidlege år i Sør-Afrika
Dei to første banda hans, The Conglomeration og Freedom's Children, spelte blant anna progressiv rock og hardrock. Freedom's Children var eit band med tekster som kritiserte Sør-Afrikas regjering og spesielt apartheidpolitikken. I denne perioden vart Rabin òg ofte brukt som studiomusikar, og spelar bass og gitar på ein del jazz-album med sørafrikanske artistar. Under avteninga av verneplikten i den sørafrikanske hæren som 19-åring, tenestegjorde han i underhaldningsavdellinga.
I 1974 starta Trevor Rabin gruppa Rabbitt saman med Neil Cloud (trommar), Ronnie Robot (bass) og Duncan Faure (keyboard, gitar og vokal). Rabbitt starta rett før Rabin vart dimittert i 1974, og allereie i 1975 byrja de å bli populære i Johannesburg der dei spelte på rockeklubben Take It Easy. Den første singlen deira var ein coverversjon av Jethro Tull sin «Locomotive Breath», ein song som òg var med på dei første albuma til bandet, Boys Will Be Boys som elles berre inneheldt originale komposisjonar av Trevor Rabin.
Rabbitts andre album, A Croak and a Grunt in the Night vart utgjeve i 1977. Trevor Rabin vann det året ei rekkje South African Sarie Music Awards, Sør-Afrikas versjon av Spellemannprisen. Dei freista å dra nytte av denne populariteten ved å skaffe seg ein platekontrakt i USA med selskapet Capricorn, men på grunn av den verdsomspennande boikotten av Sør-Afrika og apartheidpolitikken til regjeringa, kunne dei ikkje kome noko særleg vidare. Rabin vedtok å forlate Rabbitt og Sør-Afrika for å flytte til England. Rabbitt utan Rabin spelte inn ytterlegare éit album før dei la ned bandet i 1978.
Studiomusiker i England og USA
Trevor Rabin flytta til London i 1978, og spelte inn det første solo-albumet sitt, Beginnings. Han fortsette som studiomusikar og produsent i England, og spelte inn det andre solo-albumet  Face To Face, som vart kritisert i Rolling Stone for å vere for blankpolert med for søte balladar, men han fekk òg ros for dei tekniske kvalitetane hans som musikar. Han gav ut solo-album nummer tre, Wolf i 1981 før han flytta til Los Angeles og skreiv kontrakt med plateselskapet Geffen Records. Han spelte inn nokre demoar med diverse musikarar, og låtane skulle seinare dukke opp i eit anna prosjekt.
Cinema, som vart Yes
Medan han planla den vidare karrieren sin, vurderte han på eit tidspunkt å bli med i Asia som då bestod av dei tidlegare Yes-medlemmane Steve Howe og Geoff Downes. Hans multi-instrumenttalent gjorde han no til ein av dei mest ettertrakta musikarane i England, og han takka ikkje ja til Asia med ein gong fordi han ville sjå an andre tilbod først.
I Los Angeles møtte han ein dag bassisten Chris Squire og trommeslagaren Alan White, tidlegare medlemmar av Yes. Yes hadde offisielt slutta å eksistere i april 1981, så dei snakka om å starte eit nytt band saman. Rabin likte dette og takka nei til Asia for å starte bandet Cinema. Dei likte ideane til kvarandre, og starta tidleg i 1982 å spele inn material til eit album.
Produsent Trevor Horn (som var vokalist på Yes-albumet Drama frå 1980) jobba saman med bandet, som no var vorte utvida med Tony Kaye (òg med bakgrunn frå Yes) på keyboard. I løpet av åtte månader i 1982 byrja det som skulle bli albumet 90125 å ta form. Ein av dei songane som hadde mest hit-potensial var «Owner of a Lonely Heart», ein rockelåt med eit saftig gitar-riff. Plateselskapet Atco Records likte låtane, men ynskte at dei skulle skaffe ein vokalist. På denne tida var Rabin både vokalist og gitarist i Cinema.
Trevor Horn fekk tilbod om å bli med, men med «marerittet» frå Yes-turneen i 1980-81 friskt i minne, takka han nei. Meir eller mindre på slump, kom Squire i snakk med sin gamle Yes-kollega Jon Anderson. Dei snakka om å gjere noko saman, og Squire gav Anderson ein demo av det Cinema hadde spelte inn, og nemnde sånn tilfeldig at dei var på leit etter ein vokalist. Anderson høyrde på demoen og bad om å få bli med i Cinema.
Yes og filmmusikk
Anderson kom inn i studio veldig seint i prosessen, og la vokalen oppå Rabin sitt eksisterande vokal-spor. Fordi Cinema no inneheldt fire tidlegare medlemmar av Yes, avgjorde dei seg for at det ville bli enklare å marknadsføre seg som Yes enn som Cinema og skifta dermed namn på bandet. Denne gjenoppstandinga av Yes vart teke i mot med varierte kjensler hos fans og musikkpressen, men både «Owner of a Lonely Heart» og «Leave It» vart store hittar verda over. Albumet 90125 selde over seks millionar eksemplar mellom 1983 og 1985 og er framleis det mestseljande albumet til Yes. Albumet var òg med på å skaffe Yes ein ny, yngre fanskare.
Tidleg i 1986 byrja Yes med innspelinga av eit nytt album. Det var planen at Trevor Horn skulle produsere òg denne gongen, men han trekte seg på grunn av konfliktar mellom han, Anderson og Squire. Til slutt avgjorde Trevor Rabin seg for å produsere sjølv, og i 1987 kom albumet Big Generator. Dette albumet vart kritisert for å høyrast meir ut som eit Trevor Rabin solo-album enn eit Yes-album, og populariteten frå åra før var nesten forsvunne. Etter turneen forlét Anderson bandet, og Rabin gjekk tilbake til solo-karrieren. Hans fjerde soloalbum vart kalla Can't Look Away, og vart utgjeve i 1989.
Etter eit par år med bråk i Yes-leiren, slutta ein no fred med Anderson Bruford Wakeman Howe som vart rekna som eit rivaliserande Yes. Resultatet vart at alle åtte (fire frå ABWH og fire frå Yes) slo seg saman til éit stort Yes og gav ut albumet Union. Etter ein suksessfull turné, avgjorde plateselskapet at Rabin, Anderson, White, Squire og Kaye skulle fortsetje som Yes. Rabin sette så i gang med innspeling av eit nytt Yes-album der han nytta mange banebrytande teknikkar. I 1994 kom albumet Talk ut, og Rabin var ein av dei første produsentane i verda som nytta digital innspeling av musikk.
Diverre vart ikkje Talk den salssuksessen det hadde fortent å bli. På grunn av den dårlege interessa vedtok Rabin at han no var ferdig i Yes.
I 2008 vart Trevor kontakta og spurt om han ville vere ein del av turneen In the Presence, men måtte takke nei fordi han var oppteken med andre ting som ikkje kunne vente.
I 1991 fekk Rabin statsborgarskap i USA, og har dei siste åra skrive musikk til fleire filmar.
Bakgrunnsstoff
Yes
Leiingsevne
Leiingsevne eller konduktivitet syner til fleire ting:
Buturlinovka
Buturlinovka (kyrillisk skrift Бутурлиновка) er ein by i Voronezj oblast i Russland med om lag 25 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Ossered, ei sideelv til Don, rundt 140 km søraust for Voronezj. Buturlinovka flybase ligg 4 km sør for byen.
Buturlinovka vart grunnlagd i 1740 og fekk bystatus i 1917.
Hoshaya
Hoshaya (hebraisk הוֹשַׁעְיָה) er ein fellesbusetnad nord i Israel. Han ligg søraust for Shefa-'Amr i Jezreeldalen regionale kommune. I 2012 hadde han eit folketal på 1 862.
Landsbyen vart grunnlagd i 1980 som ei Nahal-busetjing, opphavleg planlagt for soldatar frå moshavim i Galilea og seinare busett av soldatar av den religiøse Nachal. Tre år seinare vart staden sivilisert og 10 familiar flytt inn i campingvogner på staden. Somme av dei første Naha-nybyggjarane budde framleis der.
Hoshaya-samfunnet følgjer ortodoks jødedom og i tillegg er det mange religiøse aktivitetar for kvinner.
Gerhart Hauptmann
Gerhart Johann Robert Hauptmann var ein tysk dramatikar og forfattar som i 1912 fekk Nobelprisen i litteratur i 1912 «hovudsakleg på grunn av sin produktive, varierte og eineståande produksjon av scenekunst.».
Hauptmann blir rekna som ein av dei viktigaste representantane for den tyske naturalismen, men integrerte òg i andre stilartar i verka sine, til dømes symbolismen.
I 1922 skreiv han pamfletten Russland und die Welt saman med Fridtjof Nansen og Maksim Gorkij.
Jezekbreen
Jezekbreen er ein isbre ved søraustsida av Platform Spur, som flyt nordaust og ut i Emmanuelbreen i Royal Society Range i Victoria Land i Antarktis. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i 1992 etter Kenneth C. Jezek, ein geofysikar ved Cold Regions Research and Engineering Laboratory og National Oceanic and Atmospheric Administration i 1983–89. Han hadde 12 reiser til Arktis og Antarktis der han gjorde geofysiske under ved hjelp av fjernmålingsteknikkar på land- og havis ved Dome Charlie, Rossisen og Weddellhavet. Frå 1989 var han direktør i Byrd Polar Research Center.
Tamara Danilova
Tamara Petrovna Danilova er ein tidlegare friidrettsutøvar fødd i Leningrad i dåverande Sovjetunionen. Ho vart europameister i diskoskasting i 1969.
Aktiv
Danilova vart nummer to i sovjetmeisterskapen 1968 og nummer tre i 1969, begge åra vann Ljudmila Muravjova diskosøvinga. Under europameisterskapen i Aten i september 1969 smelte Danilova til med eit kast på 59,28 meter i den siste omgangen, nok til å slå den dit tils leiande Muravjova med fire centimeter og vinne ein noko overraskande gullmedalje.
I 1970 vart Faina Melnik sovjetmeister framom Danilova og Muravjova. Sesongen etter vann Danilova sin einaste sovjetiske meistertittel, med Melnik og Muravjova på dei neste plassane. Ved europameisterskapen 1971 i Helsinki sette Melnik verdsrekord med sine 64,22 meter, medan Danilova kom på femteplass med 58,28 m som best.
Sommaren 1972 vart Danilova nummer tre i den sovjetiske meisterskapen, bakom Melnik og Muravjova. Under OL-finalen i München sette Danilova personbeste med 62,64 m i sitt fyrste kast. Trass i at ho auka til 62,86 m i den tredje omgangen, enda ho opp utan medalje. Tre kastarar, landskvinna Faina Melnik som vann ein klar siger, rumenske Argentina Menis og bulgarske Vassilka Stoeva, kasta alle markant lengre enn Danilova.
Al Bayda-distriktet
Al Bayda-distriktet  er eit distrikt i Al Bayda guvernement i Jemen. I 2003 hadde distriktet eit folketal på 40 289 innbyggjarar.
Mario J. McNulty
Mario J. McNulty er ein USA-amerikansk plateprodusent og lydteknikar basert i New York City i USA. Han har arbeidd med David Bowie, Prince, Julian Lennon og mange andre kjende artistar. I 2007 vann han Grammy for beste moderne verdsmusikkalbum for albumet Djin Djin i lag med artisten Angélique Kidjo og produsenten Tony Visconti. Andre Grammy-nominerte album inkluderer Homeland av Laurie Anderson i 2009 og Bowie sitt The Next Day i 2013.
Adult contemporary
Adult contemporary (ofte forkorta AC, tyder omtrent «den nyare tids voksen(musikk)» på norsk) er eit amerikansk musikkformat som først og fremst omfattar ballade-aktig musikk.
Shimshit
Shimshit (hebraisk שִׁמְשִׁית) er ein sekulær fellesbusetnad nord i Israel. Han ligg nordvest for Nasaret og høyrer til Jezreeldalen regionale kommune. I 2009 hadde han eit folketal på 2 500.
Oliver Wakeman
Hausten 2010 gjekk Wakeman saman med resten av Yes og produsent Trevor Horn i platestudio for å spele inn songar til eit nytt album. Etter at Geoff Downes vart presentert som ny klvarspelar i Yes 31. mars 2011, og det vart sidan klart at Wakeman ikkje lenger var offisielt medlem av Yes. Yes-albumet Fly from Here inneheld bidrag frå Wakeman som klvarspå «We Can Fly», «We Can Fly (reprise)» og «Hour of Need», og dessutan at han er medkomponist på låten «Into the Storm». Han spelar òg på konsertalbumet In the Present – Live from Lyon, som vart innspelt i desember 2009 og utgjeve november 2011.
Bakgrunnsstoff
Yes
Shimshit
Landsbyen vart grunnlagd sommaren 2000, utforma og bygd av arkitekten Zvi Springer som tok over planlegginga og styringa av bygginga etter Bustadbyggingsdepartementet. Shimshit vart kalla opp etter ein nærliggande arkeologisk tell.
Shimshit vart utforma med tanke på å vere berekraftig og å forstyrre naturen på staden minst mogleg.
Fylkesveg 7010
Fylkesveg 7010 går mellom Skjelbred og Ågård i Lierne kommune. Vegen er 3,6 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 341 i Nord-Trøndelag.
Linjegeometri
Linjegeometri eller Plückerkoordinatar er ei grein av geometrien som vart grunnlagd av Julius Plücker kring midten av 1800-talet. I staden for å sjå punktet som grunnelement i geometrien, rekna Plücker den rette linja som grunnelement. Ei kurve vert då oppfatta som summen av alle sine tangentar, og eit punkt som summen av alle linjer gjennom punktet. I linjegeometri vert plasseringa til ei linje avgjort av linjekoordinatane til linja. I planet er ei rett linje avgjort av ei likning
og a og b vert kalla linjekoordinatane til linja. Ei rett linje svarar altså til eit punkt (a, b) og omvendt.
Det Kongelige Teater
Det Kongelige Teater er det danske nasjonalteateret. Teateret ligg på Kongens Nytorv i København og vart fyrst skipa i 1748 med namnet Den danske Skueplads. Orkesteret Det Kongelige Kapel vart underlagt teateret om lag år 1770. Den Kongelige Ballet, formelt skipa i 1771, er også knytt til teateret.
Ein ny teaterbygning stod klar i 1874, og vart bygd tett inntil den gamle. Teateret rommar fleire scener og bygg og syner både skodespel, opera og ballett. Erik Jakobsen har vore direktør for teateret sidan 2007.
Det Kongelige Teater er freda.
Ertil
Ertil (russisk Эртиль) er ein by i Voronezj oblast i Russland med om lag 12 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Ertil, i nedslagsfeltet til Don, rundt 110 km aust for Voronezj.
Han vart grunnlagd i 1897 som ein busetnad ved ein sukkerfabrikk. Han fekk bystatus i 1963.
Ammonia Avenue
Ammonia Avenue er det sjuande studioalbumet av det britiske rockebandet The Alan Parsons Project, utgjeve av 7. februar 1984 av Arista Records. Phil Spector-aktige «Don't Answer Me» var den første singelen frå albumet, og nådde topp 15 på den amerikanske Billboard Hot 100 og Mainstream Rock Tracks-lista, i tillegg til fjerdeplassen på Adult Contemporary-lista. Singelen nådde òg topp 20 i mange andre land og var den siste store hitten til The Alan Parsons Project. «Prime Time» vart den neste singelen, men denne nådde berre 34. plassen i USA. «Since The Last Goodbye» vart ein mindre hitt.
Ammonia Avenue var eit av dei bestseljande albuma deira og selde til gullplate i USA og nådde topp 10 på albumlistene i mange land.
Halden sjukehus
Halden sjukehus er eit sjukehus i Halden. Det er teikna av Ole Øvergaard og innvia 11. november 1952. Da sjukehuset opna hadde det 60 sengar på indremedisinsk avdeling og 60 på kirurgisk. Halden sjukehus var det første nye sjukehuset som vart bygd i Noreg etter andre verdskrig. Det fekk fødeavdeling i 1955.
Ammonia Avenue
Bakgrunn og utgjeving
Tittelen på albumet var inspirert av då Eric Woolfson vitja Imperial Chemical Industries (ICI) i Billingham i England, der det første han såg var ein veg med milevis med røyr, men ingen folk, ingen tre og eit skilt der det stod 'Ammonia Avenue'. Albumet fokuserer på mogelege misforståingar innan industriell, vitskapleg utvikling frå eit offentleg perspektiv og mangel på forståing av offentlegheita frå eit vitskapleg perspektiv. Albumet var det andre av tre bandet spelte inn med analogt utstyr men miksa direkte på eit digitalt masterlydband.
Twickler Cone
Twickler Cone er eit kjegleforma fjell i Asgard Range i Victoria Land, med ei høgd opp mot 1950 moh på ryggen mellom den øvre delen av Bartleybreen og Newallbreen. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1997 etter Mark S. Twickler, ein spesialist i å hente ut, analysere og tolke iskjerneprøvar. Han var mange sesongar i i Antarktis og Sør-Grønland, 1984–95. Han var administrerande direktør i National Ice Core Laboratory-Science Management Office frå 1997. Han var medlem av feltlaget frå University of New Hampshire, 1988–89, og deltok i den glasiokjemiske undersøkinga av to isprøvekjernar på ei djupne på 150 og 175 meter i nærleiken av dette fjellet.
Ammonia Avenue
Bakgrunn og utgjeving
«You Don't Believe» var alt gjeve ut både som singel og som ein ny song i 1983 på The Best of The Alan Parsons Project.
Ammonia Avenue vart ommastra og gjeve ut på ny i 2008 med bonusspor.
Sutton i London
Sutton  er ein stor forstadsby i London i England og det administrative senteret i London Borough of Sutton. Han ligg 17 km sørvest for Charing Cross og er ein av dei store sentera i Londonplanen. Byen fekk togsamband til sentrum av London i 1847. Han vart eit bydistrikt i 1934 og har vore ein del av Stor-London sidan 1965.
Halden sjukehus
Sjukehuset er freda av Riksantikvaren.
Ammonia Avenue
Marknadsføring
Det vart laga musikkvideoar for «Don't Answer Me» og «Prime Time» i 1984, for sistnemnde med kunst og animasjon av MW Kaluta. Den sistnemnde videoen var inspirert av John Collier-soga «Evening Primrose» og består av to mannekengar, ein kvinneleg og ein mannleg, som kjem til liv og forelskar seg i kvarandre. Kring halvvegs uti videoen kan ein sjå gateskiltet med «Ammonia Ave.».
Innhald
Alle songar skrivne og komponerte av Alan Parsons og Eric Woolfson.
Den skotske sjølvstendekrigen
Den skotske sjølvstendekrigen var ei rekkje militære felttog som blei utkjempa mellom Skottland og England sist på 1200-talet og først på 1300-talet. Den første krigen starta med at England invaderte Skottland i 1296 og ende med underskrivinga av Edinburgh-Northampton-traktaten i 1328. Den andre krigen begynte med at Edvard Balliol og «dei arvelause» invaderte i 1332, og ende med Berwick-traktaten rundt 1357.
Krigane var ein del av den store nasjonale krisa for Skottland, og perioden blei ein av dei mest avgjerande i skotsk historie. Skotsk sjølvstende var drivkrafta gjennom hele konflikten. Ved slutten av begge krigane hadde Skottland framleis status som ein fri og sjølvstendig nasjon. Krigen var også viktig av andre årsaker, som utviklinga av langbogar som eit nøkkelvåpen i mellomaldersk krigføring, og knyttinga av tette band mellom Skottland og Frankrike.
Forløp
Dei første krigshandlingane vart innleidde etter at kongen av Skottland, Alexander III, døydde i 1286 utan å lata etter seg nokon kronarving. Dette leidde til at dei skotske klanane hamna i disputt om kven som skulle styra landet. Den engelske kongen, Edward Longshanks, hevda at han hadde rett til krona og at Skottland berre var ein del av England. Skottland laga då ei pakt med det engelskfiendtlege Frankrike, og Longshanks bestemte seg for å slå hardt til. I 1296 vart Skottland invadert, og takka vere Longshanks sin store siger i Slaget ved Dunbar vart Skottland raskt okkupert av engelskmennene, noko skottane aldri kunne akseptere.
Under William Wallace samla tusentals skottar seg og starta eit opprør i mai 1297. Den 11. september same året vart engelskmennene sin nordlege armé slegen ved slaget ved Stirling Bridge; skottane triumferte og Wallace vart utropa til regent.
Longshanks kom tilbake i juni 1298 og slo Wallace i Slaget ved Falkirk. Wallace måtte då fly trona og fór til Frankrike. Han vende tilbake til Skottland i byrjinga av 1300-talet og vart teken til fange i Glasgow. Wallace vart ført til London, og pint i hel der.
Alt var likevel ikkje tapt. Longshanks døydde snart av alderdom, og son hans var ikkje like dugande som regent og hærførar. Robert Bruce heldt fram kampen mot England. I det store Slaget ved Bannockburn vart hæren til Edvard II av England slegen, og han flydde med ein båt heim til England. Skottland vart sjølvstendig, og Robert Bruce vart konge.
Frå 1707 vart Skottland og England likevel begge styrt frå London då landa kom i personalunion under Jakob II.
Artemisia borealis
Artemisia borealis er ein arktisk og alpin planteart i malurtslekta i korgplantefamilien. Engelske namn på han er northern wormwood, boreal sage, boreal wormwood og boreal sagewort. Han veks ved høge breiddegrader og store høgder i Eurasia og Nord-Amerika. I Nord-Amerika finn ein planten i Alaska, Grønland, Nord-Canada og Rocky Mountains, Kaskadefjella og Sierra Nevada så langt sør som Arizona og New Mexico. I Eurasia er han utbreidd i europeiske og asiatiske Russland, og veks også i Skandinavia og fjella i Sentral-Europa (Karpatane, Alpane osb.).
Salomon Gessner
Salomon Gessner,, var ein sveitsisk diktar, kunstmålar og grafikar. Han var både fødd og døydde i Zürich. Gessner grunnla avisa Neue Zürcher Zeitung.
Liv og gjerning
Faren var ein boktrykkar, bokhandlar, forleggar, og medlem av storrådet i Zürich. Gessner byrja i 1749 i lære i ein bokhandel i Berlin, men braut av året etter. Han byrja i staden å måle landskapsmåleri og lage etsingar. Etter eit kort opphald i Hamburg, vende han tilbake til heimbyen.
Gessner ynskte ikkje å ta del i verksemda til faren. Han ville heller måle, teikne, og nyte livet saman med venene sine. Rundt 20 unge menn frå eliten i Zürich danna tysdagsforeininga. Medlemene samla seg på tysdagane til utveksling av idear og til fest. Entusiasme for naturen prega dei unge estetikarane. Basert på antikken idylliske gjetardikting, såg dei på seg sjølve som gjetarar i skogen Sihlwald.
Gessner vann seg eit namn med diktet 'Lied eines Schweizers an sein bewaffnetes Mädchen' frå 1751, og måleriet Die Nacht (Natta) frå 1753. Året etter, 1754, kom det store diktet 'Daphnis'. Vidare utover i 1750-åra kom den første samlinga av idylldikt, følgd av fleire. Tod Abel frå 1758 er eit slags idyllisk-episk dikt i prosa. År 1762 kom hans samla dikt i fire band. Det neste tiåret var han mest oppteken med målarkunsten. Først i 1772 kom ei ny samling idylldikt.
Gessner var i 1761 med på å grunnlegge 'Helvetischen Gesellschaft'. Same året vart han partner i firmaet Orell & Co. To år etter vart han medeigar og kunstnarisk leiar av ein porselens- og fajansefabrikk.
I 1780 grunnla Gessner avisa 'Zürich Zeitung', som frå 1821 har heitt Neue Zürcher Zeitung. Frå 1781 til han døydde, var Gessner forvaltar av Sihlwald, og dermed ansvarleg for å forsyne byen Zürich med brensel. I sommarhalvåret budde han i forsthuset i skogen.
Gessners idyllar var mykje meir prega av den arkadiske, pastorale verda, skapt av italiensk-franske hoffpoetar av det 17. hundreåret, enn dei var av antikken og Theokrit.
Landskapsmåleria hans gav eit meir varig bidrag til målarkunsten i Sveits. Mellom dei beste arbeida hans er tolv landskap i form av raderingar, utgitt i 1770.
Today av Elvis Presley
Today innheld ein ny rockelåt, «T-R-O-U-B-L-E», som vart gjeven ut som den første singelen frå albumet og gjekk inn på Topp 40 i USA. «Bringin' It Back» var den andre singelen i USA. Albumet inneheld songar av Perry Como, Tom Jones, The Pointer Sisters, Billy Swan, Faye Adams, The Statler Brothers og Charlie Rich.
«Green, Green Grass of Home» vart gjeven ut på singel i Storbritannia, der han nådde Topp 30, og vart òg spelt på radio i USA. Presley høyrte songen i 1967 då han køyrde med bussen sin attende til Memphis etter å ha laga ein film. Han høyrte den nye singelen til Tom Jones, «Green Green Grass of Home» for første gongen og elska han. Han fekk sin såkalla «Memphis Mafia» til å ringje den lokale radiostasjonen for å få dei til å spele songen om att og om att. Åtte år seinare spelte han inn sin eigen versjon.
Fylkesveg 7014
Fylkesveg 7014 går mellom Vollheim og Ingjelsvatnet i Lierne kommune. Vegen er 10,9 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 345 i Nord-Trøndelag.
Ln
LN kan vise til:
Ln kan vise til:
ln kan vise til
Linjekoordinatar
Linjekoordinatar er koordinatar for ei rett linje og vert nytta i linjegeometri. Med linjekoordinatar spesifiserer ein plasseringa til ein linje på same måte som punktkoordinatar (eller vanlege koordinatar) som vert nytta for å spesifisere plasseringa til eit punkt.
One Shot Deal
One Shot Deal er eit album av Frank Zappa, gjeve ut posthumt den 13. juni 2008.
Sporet «Occam's Razor» er ein gitarsolo henta frå eit konsertopptak frå songen «Inca Roads». Soloen vart nytta i song «On The Bus» frå albumet Joe's Garage. Dette er eit døme på xenokroni-teknikken til Zappa. Spor 3 og 9 vert framført av Abnuceals Emuukha Electric Symphony Orchestra.
Mount Twomey
Mount Twomey er eit nok avsidesliggande fjell (over 1200 moh) som ligg i nordvest margin av Morozumi Range, 25 nautiske mil (4,6 km) nordvest for Berg Peak. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Arthur A. Twomey, ein geolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved McMurdo-basen, 1967–68 og 1968-69.
Kalatsj
Kalatsj (russisk Калач) er ein by i Voronezj oblast i Russland med om lag 20 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 190 km søraust for Voronezj.
Busetnaden vart grunnlagd i 1716 og fekk bystatus i 1945.
The Passenger
«The Passenger» er ein song av Iggy Pop og Ricky Gardiner, innspelt og gjeven ut av Iggy Pop på Lust for Life i 1977. Han vart òg gjeven ut som B-sida til den einaste singelen frå albumet, «Success».
Teksten, visstnok skriven av Iggy Pop ombord Berlin S-Bahn, er tolka som å omfatte den nomadiske anda til punk-utskota. Gitaristen Ricky Gardiner skreiv musikken. Songen har eit minneverdig gitarriff og refreng, der David Bowie syng korvokal.
I media
Songen er nytta i filmen Radiofreccia, filmen Waking Life, fjernsynsshowet 30 Days, filmen Jarhead videospelet Mat Hoffman's Pro BMX 2., filmen Up in the Air og filmen The Weather Man. Songen er òg nytta i mange reklamefilmar.
Albumet vart òg omtalt i boka The Pitchfork Media 500: Our Guide to the Greatest Songs from Punk to the Present som kom ut i 2008.