cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Postverket
Tidlegare hadde postverket sine eigne ekspedisjonslokale, postkontor, ikring i landet. Men i 2001 tok òg omorganiseringa av dette systemet til ved at det vart gjort avtale med ei mengd daglegvarebutikkar om ekspedisjonsstadar i butikkane, såkalla Post i Butikk, der butikkpersonalet skulle stå for ekspederinga av postkundane. Av dei 1500 ekspedisjonsstadane postverket hadde då, vart 1150 av typen Post i Butikk. I 2006 var talet på Post i Butikk auka til 1184, og talet på postkontor gått ned til 303, og seinare har enno fleire postkontor vorte lagde ned og tenesta vorte lagt til Post i Butikk. Postmengda har dessutan stendig vorte mindre, både av di elektronisk kommunikasjon har teke over for brevsendingar, og som fylgje av at konkurrerande distribusjonsverksemder har kome inn på marknaden etter kvart som postverkets distribusjonsmonopol har vorte svekka og til sist har falle heilt bort. Den tidlegare plikta postverket hadde til å syte for postombering kvar yrkedag i veka har vorte lempa på med tida. Distribusjonen om laurdagar var det fyrste som har falle vekk.
Fylkesveg 7954
Fylkesveg 7954 i Troms går mellom Oksfjordhamn og Storeng i Nordreisa kommune. Vegen er 6,7 km lang.
Postverket
Soga
Til liks med dei fleste andre landa i Europa, var det i Noreg privatfolk som sette i gang postruter. Skipinga av postverket her i landet vert sett til 17. januar 1647, då nederlendaren H. Morian og arvingane hans fekk dette som eit kongeleg privilegium (kongeleg fastsett einerett) for tjue år framover. Dei første postrutene kom i gang i 1647 mellom Oslo og København, mellom Oslo og Bergen og mellom Oslo og Trondheim. Sidan vart det ei rute på strekning Oslo–Kristiansand–Stavanger, og ruta mellom Oslo og Trondheim var lengd til Finnmark i 1663. Opphavleg var det postframføring berre ein gong i veka, men frå Trondheim og nordover berre to til tre gongar i året.
Fylkesveg 7954
Fram til 2019 hadde vegen nemninga fylkesveg 359 i Troms.
Postverket
Soga
Den siste som hadde dette konglege postprivilegiet var U. Chr. Gyldenløve. Då han døydde i 1719, tok den dansk-norske staten over. Det norske postvesenet vart formelt langt under det danske generalpostamt, men i røynda var det postmeistaren i Christiania (Oslo) som stod for leiinga innanlands i Noreg. Det vart engasjert postbønder til å transportere posten. Dei fekk ikkje pengar for dette, men vart til liks med postmeistrane fritekne for diverse borgarplikter som andre var pålagt, som å verte utskive til det militære, til å stå for skyss og innkvartering og anna. Ikkje før på 1900-talet vart det gjort større administrative omorganiseringar.
If I Didn't Care
«If I Didn't Care» er ein song skriven av Jack Lawrence som opphavleg vart sungen og innspelt av The Ink Spots med Bill Kenny i 1939. The Ink Spots-innspelinga vart den tiande mestseljande singelen gjennom tidene med over 19 millionar selde eksemplar, og er ein av få som har seld meir en 10 millionar eller fleire eksemplar verda over. I følgje Lawrence posta han songen før han synte songen til nokre vener. Nesten alle venene reagerte negativt, men han sjølv hadde trua på songen og de vart seinare ein av dei største suksessane hans.
Historie
I 1950-åra hadde både The Hilltoppers og Connie Francis ein hit med songen. I 1974 gjekk ein versjon spelt inn av David Cassidy opp til niandeplassen på UK Singles Chart i mai det året. Ein annan kjend versjon kom frå The Platters (30. plass i USA i 1961). Bing Crosby tok med songen i ein medley på albumet sitt On the Sentimental Side (1962). I 1970 song soulgruppa The Moments (seinare kjend som Ray, Goodman & Brown) ein hitversjon av songen som nådde 44. plassen på Billboard Hot 100. Songen vart òg spelt av Madness i 1999 på albumet deira Wonderful. I 1999 song Bryan Ferry ein versjon av songen som B-side til singelen «As Times Goes By».
Songen er innlemma i Grammy Hall of Fame og var 271. på lista deira over «Songs of the Century» (Hundreårets songar)
Kuttainen
Kuttainen er ein gammal svensk tettstad i Kiruna kommun i Norrbottens län, i landskapet Lappland. I år 2005 hadde tettstaden 364 innbyggjarar. I Kuttainen har det vore mykje jordbruksdrift og det er sterkt prega av kristne ideal der gamle tradisjonar framleis lever.
Staden Kuttainen i nordlegaste Lappland ligg ved Muonioälven ved finskegrensa i Kiruna kommun i Norrbottens län, ca. 20 km søraust for Karesuando og ca. 20 mil nord for polarsirkelen.
Armand Amar
Armand Amar er ein israelskfødd fransk filmmusikkomponist som vaks opp i Marokko. Amar har israelsk mor og jødisk-marokkansk far med fransk pass og emigrerte til Frankrike med faren som barn.
I 1976 møtte han den sørafrikanske koreografen Peter Goss, som introduserte han for dans. Dei følgjande åra jobba Amar med fleire koreografar innan samtidsdans. I 1994 grunnla han sitt eige plateselskap, Long Distance, saman med Peter Gabriel og Alain Weber.
Filmmusikken til Amar er hovudsakleg fokusert på austleg musikk. Han har skrive fleire ballettar og komponert musikk til ei rekkje spelefilmar, m.a. Belle & Sebastian (2013), Den endelige løsningen (2002), Days of Glory (2006) og Home (2009). Han har fleire gonger blitt nominert til Césarprisen for filmmusikken sin, men vann fyrste gongen i 2010. Dette var for filmmusikken til filmen Konserten.
I 2013 laga Amar filmmusikken til Tusen ganger god natt av Erik Poppe. Amar vann Amandaprisen 2014 for denne musikken.
Søtvierslekta
Søtvierslekta (Solanum) er ei slekt av urter eller buskar i søtvierfamilien (Solanaceae). Dei er utbreidd over heile kloden. Søtvierane har kvite, blå eller fiolette blomstrar i klasar eller skjerm. Dei er endesitjande og regelmessig femtalige. Frukta er saftige bær.
Dei fleste artane inneheld ei rekke alkaloid, først og fremst solanin, noko som gjer dei særs giftige for menneske.
I Noreg finst ein viltveksande art, slyngsøtvier, Solana dulcamara. Det er òg fleire artar som finst som innført ugras, svartsøtvier (Solanum nigrum) er ganske vanleg.
Potet og aubergine har alltid vore rekna med til slekta, medan innordninga av tomat har vore kontroversiell. Opphavleg vart den rekna med av Carl von Linné, seinare vart den i lang tid klassifisert som ei eiga slekt. Nyare genetiske undersøkingar tyder likevel på at Linné hadde rett.
Søtvierane har karakteristiske blomstrar med fem spisse kronblader og raude eller svarte bærfrukter som liknar små tomatar. Dei fleste delane av plantene er giftige, bortsett frå rotknollane hos potet, og fruktene hos nokre artar.
Bakgrunnsstoff
ചുണ്ട
Kvärlöv
Kvärlöv er ein tettstad i Landskrona kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 206 innbyggjarar.
Johann Patkul
Johann Reinhold Patkul var ein livisk politikar og oppviglar for å få drive ut baltiske tyskarar.
Patkul vart fødd i fengsel i Stockholm, der faren hadde vore fanga mistenkt for landsforræderi. Han gjekk i den svenske hæren i ung alder og var alt kaptein då han i 1689 vart leiaren for eit sendelag for liviske lågadel. Han reiste til Stockholm for å protestere mot dei harde tilhøva som Karl XI av Sverige hadde påført dei nyerobra svenske områda i heimprovinsen hans. Talekunsten hans imponerte Karl XI, men framstillinga hans vart avvist. Då han la fram ein ny protest med eit meir støytande språk til kongen tre år seinare, vart han forfølgd av styresmaktene. For å redde seg sjølv frå straffa for landsforræderi, flykta Patkul frå Stockholm til Sveits, og vart dømd in absentia til å få avhogd den høgre handa og hovudet. Eigedomane hans vart samstundes konfiskert.
Dei neste fire åra levde Patkul som ein landstrykar, men i 1698, etter å ha bede den nye kongen Karl XII av Sverige om nåde utan hell, gjekk han inn i tenesta til August den sterke av Sachsen og Polen, med mål om å ta Livland frå Sverige. Han hadde ingen håp om å kome attende til Livland så lenge det låg under den svenske krona. Den aristokratiske republikken Polen var tydelegvis den mest høvande overherredømet for ein livisk adelsmann, så i 1698 la Patkul i veg til hoffet i Dresden og bombarderte August med forslag om oppdelinga av Sverige. Planen hans var først ein samla styrke frå Sachsen, Danmark og Brandenburg mot Sverige, men då Brandenburg ikkje ønskte å delta, let han motvillig Russland få ta del i alliansen.
Tsaren var nøgd med å få tak på Ingermannland og Estland, medan August skulle ta Livland, formelt som eit len under Polen, men i røynda eit arveområdet for huset Sachsen.Krigen om dei svenske baltiske områda starta samstundes av saksarane og russarane. Etter å ha skapt den første delen av oppdelingsavtalen, drog Patkul til Moskva, og under ein hemmeleg konferanse i Preobrazjenskoje, klarte han lett å overtale Peter den store til å etterfølgje forbundet den 18. november 1699. Gjennom dei tidlege, uheldige dagane av den store nordiske krigen, var Patkul støttespelaren til forbundsfellene. I Wien i 1702, tok han til seg den skotske generalen George Benedict Ogilvie, og fekk han til å melde seg til Peter si teneste.
Same året såg han at det var ulønsamt å tene ein meister som August, og han bytte frå Sachsen til Russland. Peter var glad noko får å få ein mann som var kjend for slikt talent og energi, men Patkul gjorde raskt ryktet sitt til skamme. Kunnskapen hans var for lokal og avgrensa. Den 19. august 1704 klarte han til slutt å få i stand ein allianseavtale mellom Russland og den polske republikken for å styrke August, men klarte ikkje å føre Preussen inn i det anti-svenske forbundet fordi Fredrik I frykta Karl og var sjalu på Peter. Frå Berlin reiste Patkul til Dresden for å få i stand ein avtale med kommissærane til keisaren for å få den russiske kontingente overført frå saksarane til austerrikarane.
Dei saksiske ministrane protesterte på denne nye ordninga, arresterte Patkul og stengde han inne i festninga Sonnenstein den 19. desember 1705, og ignorerte protestane Peter kom med mot eit slikt grovt brot på internasjonal rett. Etter Altranstädt-avtalen den 24. september 1707 vart han utlevert til Karl, som gav ordre om å avrette han. Karl avslo mange bøner om nåde frå systera hans, prinsesse Ulrika, fordi han såg på Patkul som ein forrædar som ikkje unne benådast fordi han måtte setje eit døme. I oktober 1707 vart Patkul avretta på stegle og hjul i Kazimierz Biskupi i Polen.
Føresongar
Føresongar eller forsongar er medlemmen i ei musikkgruppe som syng hovudparten av ein song. Føresongarar kan òg spela eit eller fleire instrument, som rytmegitar, piano, keyboard eller bassgitar. Dei er ofte sett på som frontfigur og leiar av musikkgruppa dei opptrer i ved å vera talsmann i intervju og føre publikum. Frontfiguren i ei gruppe kan naturlegvis også vera ein annan enn føresongaren, til dømes som hos Iron Maiden og Van Halen.
Ordet forsongar eller føresongar kan også bli bruka om ein som stemmer opp til allsong og leier allsongen vidare.
Wassail
Ordsoge og opphav
«Wassail» kjem frå mellomengelsk wæs hæil, 'ver (ved god) helse', som igjen kjem frå norrønt ves heill. Opphavleg blei det brukt på same måte som «skål», og det vanlege svaret var drinkhail, 'drikk helse'. På 1100-talet la normannarar fram denne skikken som typisk for engelskmenn. Etterkvart gjekk ordet over til å berre bli brukt i visse lokale dialektar og i samband med midtvinterskikken wassail. Denne skikken er også kjend under andre namn, som waysailing, vessel-cup og (apple) howling. I Wales blei skikken kalla til canu gwasael.
Skikken har tydeleg heidensk preg, men blei etterkvart kristna ved at offer for eit godt nytt år blei til signingar og bøner til Gud om det same. Geistlege deltok i rituala og ein song wassailsongar i kloster. I nyare tid finst både kristne og nyheidenske wassailar.
Fest og vitjing
Wassaildrikking kunne gå ut på at eit hushald høgtideleg drakk frå éin kopp med krydra drikke, etterkvart også frå fleire skåler. Husbonden drakk først og sende skåla vidare. Denne skikken er mellom anna kjend frå tudortida. I mange rikare hus kunne ein ha store, forseggjorte wassailskåler av sølv.
Det finst mange julesongar er knytte til denne tradisjonen, som «Here we come a-wassailing», «Oh, where is the maid» og «We wish you a Merry Christmas». Vitjarane kunne vel så gjerne syngja ein julesong som ikkje var særleg knytt til wassailing.
Signing av levebrødet
Bønder og fiskarar kunne wassaila det som gav dei levebrødet, som åkrane, frukttrea eller husdyra sine, eller havet for fiskarar. Å tømma øl i havet med ei bøn om godt fiske er skildra på Hebridane ved den skotske vestkysten på 1600-talet, men skal ha døydd ut rundt 1700.
Frå 1600- til byrjinga av 1900-talet er det også skildra wassailing av husdyr, gjerne storfe, i heile Storbritannia. Ein kunne då ganske enkelt drikka til husdyr, men også henga kaker på horna deira eller leia dei rundt åkrane medan ein sa visse formular. Mat og drikke til gardsarbeidarane høyrde med til feiringa.
Wassailskikken har halde seg lengre levande i dei epleproduserande områda i Sørvest-England (hovudsakleg Devon, Somerset, Dorset, Gloucestershire og Herefordshire) og Søraust-England (Essex, Kent og Sussex). Her har ein ofra sider til trea med eit ønske om at dei skal gje mange store eple neste haust. Ofte vert også rista brød dyppa i sider lagt ved røtene eller hengt i greinene til trea. Vidare kan ein skremma vekk vonde makter gjennom å slå på trea med stokkar, laga mykje bråk og skyta opp i lufta med våpen. Song og dans rundt trea er også utbreidd. Hendinga kan ha ein eller to leiarar, ofte kalla wassail king og wassail queen. Wassailing av frukttre er skildra frå 1600-talet og fram til moderne tid.
Eit wassailvers nedskrive i 1791 går slik:
Eit liknande wassail-vers for epletre, gjeve ut i 1970, er slik:
Wassaildrikkar
Eit namn på ein type wassaildrikk er lamb's wool eller lambswool. Her har ein bakt eple oppi.
Drikka er tidvis skildra i wassailsongar, som i «Gloucestershire Wassail»:
Tiago Mendes
Tiago Cardoso Mendes er ein portugisisk fotballspelar som i 2011/12-sesongen spela for spanske Atlético Madrid.
Karriere
Mendes starta karrieren sin i heimklubben S.C. Vianense i 1995. Allereie før han starta å spela for eit fyrstelag, hadde han skifta klubb to gonger, fyrst til Ancora Praia, deretter til S.C. Braga. Sistnemnte spelte han for fram til 2002, då han vart kjøpt opp av Benfica og spelte for dei i to år.
I 2004 gjekk han over i utanlandsk fotball då han vart kjøpt opp av engelske Chelsea. I 2005 gjekk han vidare til franske Lyon, og i 2007 vart han kjøpt opp av Juventus, som han framleis offisielt spelar for. 8. januar 2010 signerte han ein lånekontrakt med Atletico Madrid som varer ut sesongen.
På landslagsnivå deltok Tiago i fotball-EM 2004 og fotball-VM 2006 i Tyskland, der Portugal tapte mot Frankrike i semifinalen. Han deltok også i fotball-VM 2010 i Sør-Afrika, der han skåra to av dei tre landslagsmåla sine i ein kamp mot Nord-Korea som enda 7-0 til Portugal.
Fylkesveg 360 i Troms
Fylkesveg 360 i Troms går mellom Mettevoll og Øvergård i Nordreisa kommune. Vegen er 4,6 km lang.
Brøttumsparagmitt
Brøttumsparagmitt (etter Brøttum), er den nedste delen av Hedmarkgruppa ved den nordlege delen av Mjøsa, eit lagfølge på nokre hundre meter av mørk feltspatførande sandstein i tjukke benkar med mellomliggende lag av mørk leirskifer. Det er har stor utbreiing i dei sørlege delane av Gudbrandsdalen og Østerdalen.
Europameisterskapen på skeiser 1972/Menn
Europameisterskapen på skeiser 1972 fann stad i Davos i Sveits laurdag 22. og sundag 23. januar 1972. 32 utøvarar frå 13 land deltok i meisterskapen, av dei fem frå Noreg. Dei norske utøvarane var Dag Fornæss, Roar Grønvold, Willy Olsen, Sten Stensen og Magne Thomassen. Deltakarane elles kom frå Austerrike, Belgia, Finland, Frankrike, Italia, Nederland, Polen, Sovjetunionen, Storbritannia, Sveits, Sverige, Vest-Tyskland.
Ard Schenk frå Nederland vart europameister, med god margin til andremann, nordmannen Roar Grønvold. Schenk vann dei tre fyrste distansane, landsmannen Kees Verkerk fekk bestetid på 10 000-meteren.
Skeise-EM 1972
Dato: 22./23. januar 1972
<br style="clear:both;" />
500 meter
<br style="clear:both;" />
5000 meter
<br style="clear:both;" />
10000 meter
<br style="clear:both;" />
Kvibille
Kvibille er ein svensk tettstad i Halmstads kommun i Hallands län i Halland. I 2005 hadde tettstaden 793 innbyggjarar.
Sal Valentino
Sal Valentino er ein USA-amerikansk rockemusikar, songar og låtskrivar, mest kjend som songar i The Beau Brummels, der han sidan vart låtskrivar òg. Bandet gav ut eit par hittar i USA i 1965, «Laugh, Laugh» og «Just a Little». Han var seinare frontmann i eit anna band, Stoneground, som gav ut tre album tidleg i 1970-åra. Etter å ha kome saman att ved fleire høve med The Beau Brummels, byrja Valentino ein solokarriere, og gav ut det siste albumet sitt, Every Now and Then, i 2008.
Andrew Fisher
Andrew Fisher, også kjend som Andy Fisher, var ein britisk-australsk arbeidarpartipolitikar som var statsminister i Australia ved tre ulike høve frå 1908 til 1915. Fisher tente òg som australsk høgkommisær i Storbritannia.
Fisher hadde sin første statsministerperiode frå 13. november 1908 til 2. juni 1909. Den andre perioden varte frå 29. april 1910 til 24. juni 1913, og var første gonge eit arbeidarparti hadde majoriteten i eit land, første gongen Australia hadde ei føderalt fleirtalsregjering og første gongen det australske senatet hadde eit majoritetsparti. Fisher sin tredje og siste statsministrperiode byrja 17. september 1914 og enda 27. oktober 1915.
Liv
Fisher var fødd i den skotske gruvelandsbyen Crosshouse nær Kilmaurs i East Ayrshire i Skottland som den andre av dei åtte barna til Robert Fisher og Jane Garvin. Som tiåring blei han kolgruvearbeidar. Etter ein arbeidsdag på 12 timar gjekk han 4 miles (ca. 6 km) for å gå på kveldsskule. Dette, bøker frå biblioteket til det lokale kooperativet som far hans hadde vore med på å skipa og eit kort grunnskuleopphald var den einaste utdanninga hans.
17 år gammal blei Fisher vald til sekretær for lokalavdelinga til fagforeininga Ayrshire Miners' Union. Etter ein streik i 1881 som ikkje førte fram mista Fisher jobben. Etter å ha fått jobb ved ei anna gruve leia han ein ny streik for høgare løningar i 1885. Etter dette blei han både sparka og svartelista, slik at han ikkje kunne få noko anna arbeid. Fisher og bror hans utvandra derfor til Queensland i Australia same året.
I Australia arbeidde Fisher i gruvene i Burrum og Gympie. Han blei gruveheisoperatør i 1891, og blei same året vald til president for fagforeininga til heisoperatørane, den til gruvearbeidarane i Gympie og til lokalavdelinga til det australske arbeidarpartiet.
I 1893 blei Fisher vald inn i Queensland-parlamentet. Han mista plassen i 1896 etter åtak frå motstandaren Jacob Stumm og avisa Gympie Times om at han var ein farleg revolusjonær og anti-katolikk. Som svar på dette var Fisher med på å grunnleggja ei arbeidarpartivennleg avis, Gympie Truth, same året.
Andrew Fisher var ein varm tilhengjar av at dei ulike australske koloniane skulle danna eit føderalt Australia, og oppfordra folk til å stemma ja til føderasjonen i folkerøystinga i Queensland 1899. I 1901 blei han vald inn i det australske representanthuset for distriktet Wide Bay, eit sete han heldt fram til han avslutta den politiske karrieren sin. I slutten av 1901 gifta han seg med Margaret Irvine, dotter til ei kvinne han hadde losjert hos. Dei fekk etterkvart seks barn.
I 1904 fekk arbeidarpartiet regjeringsmakt. I regjeringa til Chris Watson, som varte i fire månaderl blei Fisher minister for handel og toll. Innsatsen hans gjorde at han blei utnemnd til nestleiar i patiet i 1905. Då Watson gjekk av som partileiar i 1907 blei Fisher vald til ny leiar.
I 1908 gjekk regjeringa til Alfred Deakin av og Fisher blei leiar for ei minoritetsregjering. I regjeringsperioden som varte i eit halvår blei det laga lovar som slo fast at det føderale regjeringssetet skulle vera i Yass-Canberra-området, at jern- og stålprodusentar som gav rettferdige lønningar skulle få belønningar og at sjøfolk som blei skadde til sjøs skulle få kompensasjon (eller familiane deira erstatning om dei døydde).
I mai 1909 danna to konservative grupper Commonwealth Liberal Party, og med Deakin som leiar danna dei ny regjering. Ved valet i 1910 vann arbeidarpartiet 42 av dei 75 setene i Representanthuset og alle dei 18 seta i senatet som det blei stemt om, slik at dei heldt 22 av 36 senatsete. Fisher kunne danna si første majoritetsregjering og verdas første majoritetregjering for eit arbeidarparti. I denne perioden stod arbeidarpartiet for ei rekkje reformer og laga 113 nye lovar. Styresmaktene innførte mellom anna alders- og uførepensjon, fødselspengar og arbeidarkompensasjon. Den australske marinen blei grunnlagd og bygginga av den transaustralske jernbanen tok til. Canberra blei grunnlagd som hovudstad og den australske høgsteretten blei utvida. Commonwealth Bank blei grunnlagd som ein statseigd banken, og Australia fekk sine første papirpengar. Det blei også innført ein jordskatt som var meint å dela opp store landeigedommar og oppmuntra til mindre bruk.
Det blei halde to folkerøystingar, i 1911 og 1913, som stilte fleire spørsmål knytt til nasjonalisering av monopol, handel og arbeidsliv. Begge blei forkasta, den første med 61 % og den andre med 51 %. Ved valet i 1913 vann Commonwealth Liberal Party under Joseph Cook fleirtalet med eitt sete. Sidan arbeidarpartiet framleis kontrollerte senatet blei det vanskeleg for Cook å styra, og i 1914 bad han general-guvernøren i Australia om å løysa opp begge kammera og erklæra nyval. I mellomtida hadde første verdskrigen brote ut. Begge partia lova å støtta Storbritannia, og Fisher bygga på arbeidarpartiet sitt arbeid med å byggja opp eit australsk forsvar. Arbeidarpartiet vann fleirtal i begge husa, og Fisher grunnla si tredje regjering som varte til 1915.
Andrew Fisher trekte seg plutseleg frå politisk liv i oktober 1915. Den politiske byrden og skrantande helsa hans skal ha vore årsaker, samstundes som Fisher var sterkt imot allmenn verneplikt i samband med verdskrigen. Frå 1. januar 1916 til 1. januar 1921 var Fisher høgkommisær for Australia i Storbritannia. I denne rolla var han mellom anna medlem av Dardanelles-kommisjonen, ei gransking den katastrofale Gallipoli-kampanjen der mellom anna fleire tusen australske soldatar omkom.
Då tida hans som høgkommisjonær enda i 1921 bad Fisher om ein ny periode, men etterfølgjaren hans Billy Hughes nekta. Fisher vende tilbake til Australia i 1921, men flytta permanent til London i 1922. Han utvikla etterkvart demens og døydde av influensa i 1928, 66 år gammal. Australiarar i Storbritannia betalte for eit minnesmerke til grava hans i Hampstead Cemetery. Dette blei avduka i 1930 av den britiske statsministeren Ramsay MacDonald.
Vitlycke museum
Vitlycke museum er eit museum og informasjonssenter i helleristingsområdet i Tanum i Bohuslän i Sverige.
Khasavjurt
Busetnaden vart grunnlagt i 1846. Khasavjurt fekk bystatus i 1931. På 1990-talet medførte tilstrøyming av tsjetsjenske flyktningar til at innbyggjartalet i byen nesten vart dobla.
Vitlycke museum
Museet har opphav i det Hällristningsinstitutet i Tanum som vart skipa i 1976 som eit samarbeidsprosjekt mellom Bohusläns museum, Riksantikvarieämbetet, Uppsala universitet og Tanums kommun. Meininga var å sameine eit forskingsinstitutt med eit museum for ållmenta. Med tida skifta instituttet namn til Hällristningsmuseet i Tanum, med utstillingar, kafé, og frå 1986 jamvel ein rekonstruert gard frå bronsealderen. I 1996 vart det gamle museumsbygget rive for å gje plass til det nye Vitlycke museum, som stod ferdig i 1998. Museumsbygningen er teikna av Carl Nyréns Arkitektkontor, og finansiert av Bohuslandstinget, Bohusläns museum, Boverket, Länsarbetsnämnden i Västra Götaland, Länsstyrelsen i Västra Götaland og Tanums kommun.
Nordre Bohuslän er det distriktet i Sverige som har den rikaste førekomsten av helleristingar. Det fremste området ligg i Tanums socken, med Vitlyckehällen som den mest kjende lokaliteten. Helleristingane er tidfesta til bronsealderen og eldre jarnalder, med særs mange frå den siste halvparten av bronsealderen og byrjinga av jarnalderen.
Leppardbreen
Leppardbreen er ein stor dalbre som flyt austover og ut i Scarfjorden, nord for Ishmael Peak, på austkysten av Graham Land i Antarktis. Han vart oppdaga frå lufta og delvis fotografert av Hubert Wilkins den 20. desember 1928. Breen vart kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1955. Han er no klårt at på turen attende så gav Wilkins breen namnet «Crane Channel», og at han då fotograferte det som i dag vert kalla Cranebreen, og kanskje trudde at det var same breen. Sidan Cranebreen vert nytta om den nordlege av breane som Wilkins fotograferte, så gav UK-APC breen namn etter Norman A.G. Leppard, som var assisterande landmålar med FIDS, som kartla området i 1955.
Arbeidstvistlova
Arbeidstvistlova av 5. mai 1927 nr. 1 er ei norsk lov som regulerer handsaminga av tvistar mellom partane i arbeidslivet. Den avløyste den første arbeidstvistlova av 6. august 1915, og har sidan den kom til i 1927 blitt endra ei rekkje gongar.
Gjennom arbeidstvistlova av 1915 vart Arbeidsretten og Riksmeklingsmannen skipa, med verknad frå 1. januar 1916.
Arbeidstvistlova regulerer to typar tvistar:
Lova gir reglar for saksgang og kven som er representantar på dei ulike trinna i sakshandsaminga. Den legg også ned eit forbod mot streik eller lockout under tariffoppgjer før mekling har skjedd (fredsplikt).
For tilsette i staten gjeld i tillegg ei eiga lov, tenestetvistlova.
Fylkesveg 361 i Troms
Fylkesveg 361 i Troms går mellom Nordstraumen og Kjøllefjord i Kvænangen kommune. Vegen er 5,2 km lang.
Suffragette City
«Suffragette City» er ein song av David Bowie gjeven ut på The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars i 1972. Han vart seinare gjeven ut som singel i 1976 for å promotere samlealbumet Changesonebowie i Storbritannia, med den amerikanske singelutgåva av «Stay» som B-side. Singelen nådde ikkje lista.
Bowie og Mick Ronson såg A Clockwork Orange kort tid etter han kom i London i midten av januar 1972, og sjølv om Bowie alt hadde skrive «Suffragette City», påverka Stanley Kubrick-filmen han på denne songen, som vart skriven ferdig tidleg i februar. Filmen påverka òg biletbruken i heile Ziggy-konseptet. Bowie opna dei fleste Ziggy Stardust-konsertane sine med Moog-utgåva av Den 9. symfonien til Beethoven, medan droog-kleda til Malcolm McDowell og venene hans i filmen inspirerte scenekleda til Spiders From Mars.
Før Bowie spelte inn songen sjølv, tilbaud han songen til bandet Mott the Hoople om dei unngjekk planane om å oppløyse bandet. Gruppa avslo, men spelte inn Bowie sin «All the Young Dudes» i staden for.
Komposisjon
«Suffragette City» er meir ein slags sex-komedie enn oppfordring til vald. I staden får å vere ein trugande, glatt figur som Alex i Clockwork Orange, er songaren heller ein forvirra ung mann, på nåde for alle rundt seg, som romkameraten/kjærasten (kanskje Henry), og ei kvinne som har forheksa han. Han skal ha eit seksuelt møte med kvinne ein ettermiddag, og det heile er raskt over (som «Wham! Bam!» indikerer). Ho kjem frå «Suffragette City» («suffragette» tyder «stemmerettskvinne») og indikerer at ho kjem frå ei ny verd av frigjorte kvinner som eksisterer berre for å torturere songaren.
Songen er ein ordentleg rockelåt som opnar med eit enkelt og brutalt gitarriff. Pianoer hamrar laus åttandedelsnotar heile vegen gjennom. Bowie ønskte å nytte ein massiv saksofonlyd mot gitarane, men Bowie var ikkje dyktig nok på saksofon til å få dette til. I staden for saksofonar, fekk Ken Scott tak i ein ARP 2600 synthesizer, og prøvde å få han til å låte så likt ein saksofon som mogeleg. Ronson spelte syntheziseren.
Songen vart spelt inn 12.-18. januar og 4. februar 1972.
Konsertversjonar
Songen vart spelt på dei fleste konsertane til Bowie i 1970-åra og kom attende i 1990 og på turneen i 2003-2004.
Leverbreen
Leverbreen er ein isbre, 3 km brei ved munningen og minst 11 km lang, som flyt vest-nordvest, så vest-sørvest til botnen av den nordlege armen av Beascochea Bay, på vestkysten av Graham Land. Han vart først oppdaga og grovt kartlagt i 1909 av Den franske antarktisekspedisjonen. Han vart kartlagt på ny i 1935 av British Graham Land Expedition (BGLE) under Rymill, og namngjeve i 1954 for William H. Lever, 2. Viscount Leverhulme av Western Isles, som bidrog til å dekke kostnadane av BGLE, 1934-37.
Armata
Armata (russisk: Армата) er ei avansert våpenplattform utvikla i og for Russland. Armata-plattforma er tenkt å fungera for stridsvogn, artilleri, luftvern og som ingeniørkøyretøy.
Utvikling
Prototypar av tunge pansra køyretøy basert på Armata-plattforma vart presentert ved ei forsvarsutstilling i Nizjnij Tagil i september 2013.
Den nye stridsvogna er under utvikling på Uralvagonzavod i Nizjnij Tagil. Dei første leveransane til det russiske forsvar fann stad i 2015 og masseproduksjon skal ha byrja seint i 2015 eller 2016. T-14 Armata var sett til ein pris på 3,700,000 dollar.
Design
Generalløytnant Jurij Kovalenko har sagt at Armata skal nytta mange funksjonar som fanst i T-95-stridsvogna, som det berre vart produsert nokre få prototypar av. I stridsvognvarianten er ammunisjonsdelen skild frå besetninga. Den kan drivast av eit hybridsystem eller heilt elektrisk, og under særs låge (arktiske) temperaturar. Driftstryggleiken skal forbetrast og motoren vert kraftigare. Pansringa er kraftigare med automatladar og dessutan skal kanona forbetrast. Stridsvognvarianten skal ha ein vernekapsel for besetninga. Den er bygd slik at den skulle kunna motstå eit direkte treff frå alle kjende noverande (2015) stridsvogner. Ein sjølvstyrande autonom versjon av plattforma er òg under utvikling, altså ein umanna fjernstyrt modell.
Kvidinge
Kvidinge er ein tettstad i Åstorps kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 1 796 innbyggjarar.
Diskografien til Carole King
King har selt over 75 millionar plater verda over.
Fylkesveg 362 i Troms
Fylkesveg 362 i Troms går mellom Undereidet og Dorras i Kvænangen kommune. Vegen er 5,4 km lang.
Orekhovo-Zujevo
Orekhovo-Zujevo (russisk Оре́хово-Зу́ево) er ein by i Moskva oblast i Russland med om lag 120 000 innbyggjarar. Han ligg 85 km aust for Moskva, i eit skogsområde ved elva Kljazma, ei sideelv til Oka). Byen vart grunnlagt i 1917 då dei tre landsbyane Orekhovo, Zujevo og Nikolskoje vart slått saman.
Historie
Dei første kjeldene om Orekhovo-Zujevo er frå 1209. Staden vart nemnt i Moskva-krønikene som staden «Volotsjok» der slaget mellom fyrst Jurij av Vladimir og fyrst Izjaslav av Rjazan fann stad. Namnet «Volotsjok» (eller «Zujev Volotsjok» som han seinare vart kalla) er avleidd av det slaviske ordet for stader der treskip vert bore over land frå ei elv til ei anna. På denne spesielle staden vart skipa flytta over land mellom elvane Kljazma og Nerskaja.
Last Pizza Slice
Bakgrunn
Last Pizza Slice vart skipa i 2018, då medlemmane gjekk på videregåande i byen Celje. Etter skipinga turnerte dei landet og spelte på ulike festivalar og konsertar i Slovenia. Dei har også delteke i flere talenttevlingar og songtevlingar. Bandet spelar musikk innan sjangrane soul-pop, funk, blues, rock og jazz.
Eurovision Song Contest
I februar 2022 deltok Last Pizza Slice i den slovenske musikktevlinga EMA, det slovenske svaret på Melodi Grand Prix. Bandet vann finalen 19. februar med den slovenskspråklege songen «Disko». Som vinnarar fekk dei representere Slovenia i Eurovision Song Contest i Torino i Italia i mai 2022. Bandet enda sist i den fyrste semifinalen, og dei kvalifiserte seg dimed ikkje til finalen.
Al Kharaitiyat
Idrett
Idrettsklubben på staden er Al Kharaitiyat SC.
I'll Never Smile Again
Den mest suksessrike og mest kjende versjonen av songen vart spelt inn av Tommy Dorsey and His Orchestra, med vokal av Frank Sinatra og The Pied Pipers. Denne innspelinga kom ut på Victor 78, 26628A, i 1940 og gjekk til topp på den første nasjonale salslista til Billboard den 27. juli 1940 og låg påt oppen i 12 veker fram til 12. oktober 1940. Songen vart innlemma i Grammy Hall of Fame i 1982. «I'll Never Smile Again» vart spelt inn med vokal av Frank Sinatra and the Pied Pipers. Glenn Miller and His Orchestra spelte òg inn ein versjon av songen i 1940 på RCA Bluebird.
The Platters tok songen attende til Topp 40 i 1961. Al Hirt gav ut ein versjon i 1962 på hans Trumpet and Strings og det same gjorde Bill Evans på Interplay I 1965 spelte Sinatra songen inn på ny for dobbeltalbumet A Man and His Music. Han hadde òg med songen i 1959 på albumet No One Cares. Han har sidan blitt spelt av mange andre artistar og blitt ein popstandard. Den italiensk-amerikansk artisten Sergio Franchi spelte songen i 1967 på RCA Victor, From Sergio - With Love. Songen vart spelt av den australske rockegruppa Daddy Cool og versjonen deira nådde Topp 20 i heimlandet i 1972.
Orekhovo-Zujevo
Historie
Landbyane Orekhovo og Zujevo vart nemnt i krønikene nokre få gonger til gjennom mellomalderen.
I 1797 starta leiglendingen Savva Morozov sin første silkefabrikk i Zujevo. Seinare bytta han frå silke til ull. I 1823 gjorde fortenesta frå forretningane at han kunne kjøpe seg fri. I 1830 flytta han fabrikkane sine til den andre sida av Kljazma, til staden som seinare fekk namnet Nikolskoje.
På slutten av 1800-talet og byrjinga av 1900-talet var Orekhovo-Zujevo den tredje største tekstilbyen i Russland, etter Moskva og St. Petersburg.
Orekhovo-Zujevo vart grunnlagt som ein by i 1917, berre månader før oktoberrevolusjonen i Russland.
Etter revolusjonen i 1917 vart Morozov sine tekstilfabrikkar nasjonalisert. Under sovjettida var dei kjent som «Orekhovo-Zujevskij Khloptsjato-Bumazjnyj Kombinat» (Orekhovo-Zujevo bomullssenter). Tekstilproduksjonen eksisterte berre til 1990-talet. Etter Sovjetunionen kollapsa døydde den den russiske tekstilindustrien ut på grunn av økonomiske problem, manglande konkurranseevne overfor billigare og betre importerte tekstilar og svak leiing. Omsider vart nesten all produksjon lagt ned og fabrikkhallane vart omgjort til marknadsplassar og handelssenter.
Lindbreen
Lindbreen er ein isbre som flyt vestover frå Alencar Peak og ut i den sørlege delen av Collins Bay, på vestkysten av Graham Land. Han vart først kartlagt av Den franske antarktisekspedisjonen under Charcot i 1908-10. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1959 etter James Lind (1716–1794), den skotske «oppfinnaren av moderne hygiene til sjøs», som var den første til å publisere ein overtydande rapport om kosthald og korleis hindre skjørbuk i 1755.
Lensgreve
Lensgreve er ein adelstittel for den høgaste adelsrangen i Danmark. Tittelen vart innført i Danmark-Noreg i 1671 ved ei forordning om oppretting av grevskap og baroni. Ein lensgreve var derfor ein greve som var forlent med eit grevskap frå den danske (dansk-norske) kongen. Greve er ein reint honorær tittel, og står under lensgreve i rang.
Adelsrettar blei avskaffa gjennom den danske grunnloven frå 1849, sjølv om titlane ikkje blei avskaffa. Lensafløsningsloven (1919) avskaffa krona sine len (majorat). Etter dette skulle adelstitlane vara i tre generasjonar og så falla bort.
I Noreg var tittelen knytt til grevskapa Laurvigen og Jarlsberg. Familien Wedel-Jarlsberg er knytt til denne tittelen.
Kvicksund
Kvicksund er ein tettstad i Eskilstuna- og Västerås kommun i Södermanslands- og Västmanlands län i landskapenen Södermanland og Västmanland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 1 714 innbyggjarar hvorav 942 i Västerås kommune.
Snegurotsjka
Snegurotsjka, på russisk Снегурочка, norsk 'Snøjenta', er i russisk jule- og nyttårstradisjon medhjelparen til Ded Moroz - 'Bestefar Frost'. Ho er barnebarnet til Ded Moroz, og skulle i dei sovjetiske åra fyrst og fremst bli knytt til nyttår, sidan jula som kristen høgtid ikkje skulle feirast i det kommunistiske samfunnet. Snegurotsjka vert oftast framstilt som kledd i ein lang, vakker og sølvkvit eller blåkvit vinterkappe av pels; i nyare tid av og til i ein vinteroverall i same farge.
Snegurotsjka vart stadig vanlegare i russiske eventyr på 1800-talet og var populær i denne seinare delen av tsartidas Russlands år, og kan ikkje daterast til eldre slavisk mytologi.
Veslebusen
Veslebusen er eit lite fjell, 1740 moh, som ligg 9 nautiske mil (17 km) sørvest for Krokberget i Lomonosovfjella i Dronning Maud Land. Det vart kartlagd frå flyfoto under den norske antarktisekspedisjonen, 1958–59. Den sovjetiske antarktisekspedisjonen kartla det på ny i 1960–61, og kalla opp etter L.B. Rukhin, ein professor ved Leningrad statsuniversitet, dom døydde i1959.
Rattle That Lock
Rattle That Lock er det fjerde soloalbumet til Pink Floyd-songaren og gitaristen David Gilmour. Det vart opphavleg gjeve ut i september 2015 på Columbia. Gilmour fullførte ein kort turné i Europa i september og oktober 2015 og i Sør-Amerika i desember 2015. Ein liknande turné vart heldt i USA og Canada i mars og april 2016. Plateomslaget vart skapt av Dave Stansbie frå The Creative Corporation under rettleiing av Aubrey Powell, som hadde arbeidd med David Gilmour og Pink Floyd sidan seint 1960-åra.
Innspeling
Albumet vart spelt inn i studioa til Gilmour. Phil Manzanera, som var medprodusent på albumet, estimerte at Gilmour hadde skrive songar for Rattle That Lock over dei siste fem åra, men peikte òg ut eit pianostykke som var spelt inn i stova til Gilmour 18 år tidlegare. Det meste av albumet vart spelt inn i Medina Studio i Hove – og ekstra lydspor vart spelte inn i husbåtstudioet Astoria, begge i lag med lydteknikaren Andy Jackson. Det siste Pink Floyd-albumet The Endless River, vart på liknande vis spelte inn og produsert i desse to studioa. Orkesterpartane vart spelte inn i AIR Studios i London og Liberty Choir vart spelte inn i ei kyrkje i South London. Albumet vart miksa i Astoria og masteringa for alle format vart utført av James Guthrie og Joel Plante i das boot recording i Lake Tahoe i California.
Tittelsporet «Rattle That Lock» var inspirert av ein SNCF-jingel, komponert av Michaël Boumendil. Denne jingelen vert òg nytta på sporet. Gilmour hadde høyrd og spelt inn jingelen på iPhone-en sin i Aix-en-Provence medan han var på besøk hos nokre vener. Då Boumendil fekk ei telefonmelding frå Gilmour trudde han førstdet var ein spøk, så han ringde ikkje attende. Teksten på sporet vart skriven av kona til Gilmour, Polly Samson og er baserte på tema i John Milton-romanen Paradise Lost. Musikarane Mica Paris and Louise Marshall, i lag med Liberty Choir, speler på songen.
Sonen til David, Gabriel, speler piano på songen «In Any Tongue», som var første gongen han var på ei plate.
Radio
«Rattle That Lock» var den første singelen frå albumet og han vart først spelt på BBC Radio 2-programmet The Chris Evans Breakfast Show morgonen 17. juli 2015. Singelen vart like etter gjort tilgjengeleg for digital nedlasting. I veka som byrja 3. august 2015 gjorde BBC Radio 2 «Rattle That Lock» til vekas singel, og han vart derfor spelt minst ein gong til dagen den veka.
Musikkvideo
Den 31. juli 2015 vart det sleppt ein musikkvideo for «Rattle That Lock» på nettsida til Gilmour og marknadsført via sosiale media. Videoen vart laga av Trunk Animation og regissert av Alasdair Brotherston og Jock Mooney, produsert av Richard Barnett og involverte 12 animatørar, kunstnarar og typografar. Aubrey Powell frå Hipgnosis var kunstnarisk leiar for videoen. Videoen syner fallet til Lucifer frå Himmelriket og den påfølgjande reisa hans gjennom Pandæmonium, skjerselden og Kaos der han forderver jorda og vert Satan, slik det vert fortalt i det episke diktet Paradise Lost.
Utgåver
Standardutgåva
Luksusutgåva
Luksusutgåva er tilgjengeleg på CD/DVD og CD/Blu-ray og inneheld
Digitale utgåver
Den digitale utgåva av albumet i mp3-format var tilgjengeleg frå iTunes og Amazon.
Dei digitale utgåvene er:
Penguin av Fleetwood Mac
Penguin er det sjuande studioalbumet til det britiske rockebandet Fleetwood Mac, gjeve ut i 1973. Det var det første Fleetwood Mac-albumet etter at Danny Kirwan slutta i bandet, det første med Bob Weston og det einaste med Dave Walker.
Rattle That Lock
Plateomslag
Biletet på omslaget består av eit landskap fotografert av Rupert Truman frå StormStudios med målte kråker som rømmer får eit bur. Fotografia inne i omslaget vart tekne av Kevin Westenberg medan Polly Samson tok bilete frå innspelinga. Aubrey Powell frå Hipgnosis var kunstnarisk leiar.
Penguin av Fleetwood Mac
Bakgrunn
I september 1972, etter at Kirwan fekk sparken under turneen etter Bare Trees, henta bandet inn gitaristen Bob Weston og vokalisten Dave Walker, tidlegare frå Savoy Brown og Idle Race. Weston var kjend som slidegitarist og hadde kjend bandet sidan dei turnerte i lag med Long John Baldry. Fleetwood Mac leigde òg turnémanagaren til Savoy Brown, John Courage.
Den påfølgjande turneen gjekk bra og Penguin vart den største salssuksessen til bandet i USA fram til då, og nådde så vist topp 50. Under innspelinga av det neste albumet, Mystery to Me, vart bandet samde om at vokalstilen og haldninga til Walker ikkje passa inn med Fleetwood Mack og innan juni 1973 hadde han slutta.
Rattle That Lock
Turné
Dei fleste spelestadane under den europeiske delen av turneen var i romerske amfiteater, liknande det som finst i Pink Floyd: Live at Pompeii (1971). Gilmour spelte òg på historiske stader i London: Royal Albert Hall og KOKO (tidlegare Camden Palace-teateret). Han spelte òg på det historiske Auditorium Theatre i Chicago, der han siste gongen spelte med Pink Floyd i 1972. I juli 2016 spelte Gilmour og bandet hans to konsertar i Pompeii og i 2017 vart ein film av konserten vist på utvalde kinoar verda over. Dette vart til slutt gjeven ut på forskjellige format.
Penguin av Fleetwood Mac
Medverkande
Fleetwood Mac
Rattle That Lock
Turné
Turnébandet var stort sett dei same musikarane som hadde spelt med Gilmour på On an Island-turneen i 2006. Desse var Phil Manzanera, Guy Pratt, Jon Carin og Steve DiStanislao. Kevin McAlea, som spelte med Carin på Kate Bush-konsertane Before the Dawn i 2014, spelte òg klaverinstrument på denne turneen i staden for Richard Wright.
Penguin av Fleetwood Mac
Medverkande
Andre medverkande
Produksjon
Rattle That Lock
Medverkande
Henta frå plateomslaget.
Barn Jam-personell
Chester Kamen
Chester Kamen er ein engelsk studiogitarist som har spelt med artistar som Paul McCartney, Bryan Ferry, Bob Geldof, Madonna, Duran Duran, Robbie Williams, Roger Waters, David Gilmour, Seal, Massive Attack, Kirsty MacColl, Belouis Some og Gabrielle.
I 1985 stod Kamen på scenen på Live Aid i lag med Pink Floyd-gitaristen David Gilmour som ein del av bandet til Bryan Ferry, etter å ha først spelt med Ferry på albumet hans Boys and Girls i 1985. Han fortsette å arbeide med Ferry inn i 1990-åra, inkludert turenane hans i denne perioden. Kamen var òg med å skrive og produsere somme av songane på albumet Bête Noire, inkludert «Seven Deadly Sins» i lag med Guy Pratt.
I 2002, då Roger Waters held fram In The Flesh-turneen sin, vart Kamen henta ombord for å erstatte Doyle Bramhall II. Kamen fortsette å spele med Waters, då han sidan erstatta Andy Fairweather-Low på gitar og korvokal. Kamen spelte òg i lag med Waters og David Gilmour då dei spelte eit kort sett i lag for Hoping Foundation i Oxfordshire i England den 11. juli 2010. I 2016 turnerte Kamen med bandet til David Gilmour.
I mai 2021 gav Kamen ut songen «Stories», framført med bandet hans The Twins.
Lewisbreen
Lewisbreen er den nordlege av to isbrear som flyt aust og ut i Seligmanfjorden, på austkysten av Graham Land i Antarktis. Isbreen vart fotografert frå lufta av U.S. Antarctic Service (USAS) i 1940. Han vart kartlagt i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), som namngav han etter William Vaughan Lewis, ein britisk glasiolog og lærar ved geografisk institutt ved Cambridge University.
Den russiske hæren
Den russiske hæren er landstyrkane til Den russiske føderasjonen, og er ein del av Det russiske forsvaret.
Leiarar
Oleg Salyukov er hærsjef i 2019 (og blei det i 2014)
Merknadar
<references group="~"/>
Bunsenitt
Bunsenitt er eit mineral, eit naturleg nikkeloksid NiO, påvist i eit vaskekonsentrat frå Sarvagasjohka i Finnmark.
Det vart først skildra i 1868 frå ein prøvde frå ei hydrotermal nikkel-uran-åre frå Johanngeorgenstadt i Erzgebirge i Sachsen i Tyskland og kalla opp etter den tyske kjemikaren Robert William Eberhard Bunsen (1811–1899).
Baroni
Eit baroni er ei subnasjonal eining, ofte av mindre omfang eller betydning enn eit grevskap. Tidlegare var eit baroni eit len, som stod under ein barons overhøgheit. I Danmark vart nemninga lensbaroni nytta, og i motsetting til andre land var baron berre ein ærestittel, medan det var den såkalla lensbaron, som var forlent med eit landområde.
I England var det ikkje naudsynt at eit baroni skulle vere ei samla eining, men kunne godt vere spreidd ut over store område, eksempelvis hadde baroniet til jarlen av Pembroke gods som låg i England, Irland og Normandie.
Sitatgata i Oslo
Sitatgata i Oslo, eller Ibsen Sitat, er i alt 69 sitat frå forfattaren Henrik Ibsens poesi, dramatikk, talar og brev som er skrivne med bokstavar av stål nedfelt i fortaua i Oslo sentrum. Sitata følgjer den etter måten stutte strekninga som Ibsen hadde for vane å gå kvar dag mellom den siste heimen sin i ein bygard på hjørnet av Arbins gate og Drammensveien (no Henrik Ibsens gate) og stamkaféen sin, Grand Café, i første høgda på Grand Hotel på Karl Johans gate i sentrum av Oslo.
Kunstnarane Ingrid Falk og Gustavo Aguerre i samarbeid (FA+) stod bak dette kunstprosjektet, kalla «Ibsen Sitat», med professor dr. philos Vigdis Ystad som den ansvarlege for sitattekstane. Sparebankstiftelsen DnB NOR har teke kostnadene som ei gåve til byen Oslo i høve Ibsenåret 2006 (det vil seie hundreårsminnet for Ibsens død).
Sitata er skrivne på fortaua langs den eine sida av Henrik Ibsens gate og båe sidene av Karl Johans gate på den aktuelle strekninga. Det har gått med til saman 4011 stålbokstavar, som kvar og ein er lagt ned i kvar sin nøyaktig tilpassa sandblåste utfresing i fortaushellene.
Fylkesveg 363 i Troms
Fylkesveg 363 i Troms går mellom Burfjord og Laukeng i Kvænangen kommune. Vegen er 8,9 km lang.
Bustamitt
Bustamitt er eit manganhaldig silikatmineral CaMn2+Si2O6.
Det er kjent i Noreg frå Årvollåsen i Oslo og Brandsnuten i Botnedal i Telemark. Det er eit pyroksenoid.
Mineralet er kalla opp etter den meksikanske botaniker & mineraloge Miguel Bustamante y Septiem (1790–1844).
Nakhitsjevan
Nakhitsjevan (aserbajdsjansk Naxçıvan, meir offisielt Naxçıvan Muxtar Respublikası) er ein autonom republikk som tilhøyrer Aserbajdsjan. Området er ein eksklave med Armenia mellom seg og resten av landet. Nakhitsjevan er 5 500 km² stort og har omkring 310 000 innbyggjarar. Hovudstaden er Nakhitsjevan. Forutan mot Armenia i nord og aust grenser Nakhitsjevan mot Iran i sør og vest og mot ein liten tyrkisk remse mellom Iran og Armenia i nordvest.