cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jeff Lynne
Tidleg liv
Lynne voks opp i Shard End i Birmingham i England, der han gjekk på Alderlea Boys' Secondary School. Den første gitaren hans, eit akustisk instrument, fekk han av faren for £2. Han spelte framleis på denne gitaren i 2012. I 1963 danna ha ei gruppe i lag med Robert Reader og David Walsh med berre spanske gitarar og billige elektriske instrument. Dei heitte opphavleg «The Rockin' Hellcats» før dei endra namn til «The Handicaps» og til slutt «The Andicaps». Dei øvde i Shard End Community Centre og heldt konsert kvar veke. I 1964 slutta Robert Reader og David Walsh i bandet og Lynne henta inn erstatningar. I slutten av 1964 valde Lynne å slutte i bandet for å erstatte Mick Adkins i det lokale bandet «The Chads».
Kring 1965, fekk han tak i det første studioopptaksutstyret sitt, ein Bang & Olufsen 'Beocord 2000 De Luxe' stereo spolebandopptakar, som gjorde at han kunne ta opp fleire spor mellom venstre og høgre kanalar. Han sa «dette lærte meg korleis ein skulle produsere». I 1966 vart Lynne med i The Nightriders som gitarist. Bandet endra etter kort tid namn til the Idle Race, eit namn dei visstnok fekk av bestemora hans, Evelyn Lynne, som mislikte popmusikk og meinte det ikkje var ein skikkelig jobb. Trass i at dei spelte inn to kritikarroste album, fekk dei ikkje særleg med suksess. I 1970 tok Lynne i mot eit tilbod frå venen Roy Wood om å bli med i det meir suksessrike bandet the Move.
1970–86: The Electric Light Orchestra
Lynne skreiv mange songar til dei to siste albuma av the Move, medan han i lag med Roy Wood og Bev Bevan pønska ut eit band som skulle blande rock og klassisk musikk. Den opphavlege ideen var at det nye prosjektet skulle eksistere samstundes med The Move. Dette prosjektet vart etter kvart det særs populære Electric Light Orchestra (ELO). Problem førte til at Wood slutta i 1972, etter at bandet hadde gjeve ut debutalbumet sitt. Lynne vart dermed den skapande krafta i bandet. Bandet skifta ofte besetning og vart stadig meir populære. ELO 2 kom i 1972, On the Third Day i 1973, Eldorado i 1974 og Face the Music i 1974. Med A New World Record i 1976 hadde Lynne nesten utvikla røtene av gruppe til ein meir kompleks og unik poprockstil blanda med studiostrykarar, lag på lag med vokal, og tette, fengande popsignlar. Lynne var dominerte den kreative sida av bandet og var produsent, låtskrivar, arrangør, songar og gitarist, slik at ELO minna meir om eit soloprosjekt. Men stilen til ELO og fokuset til Lynne var òg forma av Louis Clark og Richard Tandy som var med å arrangere songane, trommespelinga til Bev Bevan og dei elektroniske klaverinstrumenta til Richard Tandy.
Høgdepunktet i karrieren til ELO var det særs populære dobbeltalbumet Out of the Blue frå 1977, som stort sett vart laga i ei sveitisk hytte i løpet av ein to vekersperiode. På verdsturneen til bandet i 1978 var scenen forma som eit romskip og det vart nytta laserer som ein del av lysshowet. For å gjenskape dei komplekse instrumentale lydbileta frå albuma på scenen, nytta bandet opptak for å supplere livemusikken. Sjølv om dette er ganske vanleg i dag, skapte det store oppstand i musikkpressa på den tida. Lynne har ofte sagt at han føretrekkjer det kreative miljøet i studio føre det slitsame turnélivet. I 1979 følgde Lynne opp suksessen med Out of the Blue med Discovery, som låg på toppen av den britiske albumlista i fem veker. Albumet er hovudsakleg kjend for dei discoaktige singlane («Shine a Little Love» og «Last Train to London») og ordspelet i tittelen med «disco» og «very».
I 1979 avslo Lynne ein invitasjon om å la ELO stå øvst på plakaten ved Knebworth i Storbritannia, og Led Zeppelin tok i staden over. Sidan det ikkje vart turnet etter Discovery, fekk Lynne tid til å skrive fem songar for filmen Xanadu. Tre av songane frå filmen enda opp som hitsinglar: «I'm Alive» (20. plass i Storbritannia), «All Over The World» (11. plass i Storbritannia) og tittelsporet «Xanadu», som nådde toppen av singellista i Storbritannia. I 2007 vart det laga sceneversjon av musikalfilmen, og dei fleste songane frå filmen vart teken i bruk, i tillegg til to andre ELO-songar: «Strange Magic» og «Evil Woman».
1980-åra
I 1981 tok Lynne bandet i ei noko anna retning med science-fiction-albumet Time, som låg på toppen av albumlista i Storbritannia i to veker. Det var framleis med strykarar, men dei vart spelte på synthesizerar. Etter ein forholdsvis suksessrik turné, heldt Lynne fram i same stilen med Secret Messages i 1983, og eit siste ELO-album for å oppfylle kontraktsvilkåra, Balance of Power i 1986. ELO hadde på denne tida berre tre gjenverande offisielle medlemmar (Lynne, Bevan og Tandy), og Lynne byrja å bruke meir av tida si på å produsere andre artistar. I denne tida med Electric Light Orchestra, gav Lynne òg ut nokre innspelingar under sitt eige namn. I 1976 spelte Lynne the Beatles-songane «With a Little Help from My Friends» og «Nowhere Man» for All This and World War II. I 1977 gav Lynne ut den første solosingelen sin, den disco-aktige «Doin' That Crazy Thing»/«Goin' Down to Rio». Trass i at ELO var særs populære på denne tida, vart singelen lite spelt på radio og gjekk ikkje inn på salslistene.
I 1984 medverka Lynne og Richard Tandy med to originale songar, «Video!» og «Let It Run» for filmen Electric Dreams. Lynne skreiv òg songen «The Story of Me», som vart spelt inn av Everly Brothers for comebackalbumet deira EB84. Sjølv før ELO offisielt var over, byrja Lynne å fokusere meir på studioarbeid og produksjon. Lynne produserte og skreiv «Slipping Away» for Dave Edmunds i 1983 og spelte på innspelingar (med Richard Tandy) for Edmunds-albumet Information. Lynne produserte òg seks songar på oppfølgjaralbumet til Edmunds i 1984, Riff Raff. I motsetnad til den tette, barokke stilen til ELO, var produksjonen til Lynne etter ELO meir minimal med akustiske instrument og ein enkel «organisk» kvalitet.
Det er tydeleg at Lynne var påverka av the Beatles gjennom musikken til ELO, og sambandet til the Beatles vart styrkt då Lynne produserte George Harrison-albumet Cloud Nine. Dette vart eit suksessrikt comebackalbum for Harrison i 1987 med dei populære singlane «Got My Mind Set on You», «When We Was Fab» (der Lynne spelte fiolin i videoen) og «This Is Love», som var skriven i lag med Lynne. Lynne fortsette å arbeide med Harrison då begge i 1988 var med på å starte Traveling Wilburys, ei supergruppe som òg bestod av Tom Petty, Bob Dylan og Roy Orbison. Gruppa gav ut to album (Vol. 1 og Vol. 3), begge produsert av Harrison og Lynne. I 1988 arbeidde Lynne òg med Orbison-albumet Mystery Girl, og var medlåtskrivar og produserte den siste store hitten til Orbison, «You Got It», i tillegg til to andre songar på albumet. For Rock On!'', det siste Del Shannon-albumet, skreiv Lynne «Walk Away» og gjorde ferdig fleire songar etter Shannon døydde.
I 1989 var Lynne medprodusent på Full Moon Fever av Tom Petty, som inneheldt hitsinglane «Free Fallin'», «I Won't Back Down» og «Runnin' Down a Dream», alle skrivne i lag med Lynne. Dette albumet og Traveling Wilburys Vol. 1 vart begge nominerte til Grammy-prisen for årets album i 1989. Traveling Wilburys vann ein Grammy for beste rockegruppe det året. Lynne-songen «One Way Love» vart gjeven ut som singel av Agnetha Faltskog og kom ut på det andre albumet hennar etter ABBA, Eyes of a Woman. Lynne var medlåtskrivar og produsent på songen «Let It Shine» for Beach Boys-medlem Brian Wilson sitt første soloalbum i 1988. Lynne skreiv òg tre songar til eit album av Duane Eddy og «Falling in Love» på Land of Dreams for Randy Newman.
1990-åra
I februar 1994 oppfylte Lynne ein livslang draum då han arbeidde med dei tre gjenlevande Beatles-medlemmane på albumserien Anthology. George Harrison ønskte å ha med Lynne for å revaluere dei originale innspelingane til John Lennon. Songane «Free as a Bird» og «Real Love» vart skapt med å digitalt handsama demoane til Lennon, medan dei andre medlemmane spelte inn ny musikk over desse. Lynne produserte òg plater for Ringo Starr og arbeidde på det Grammy-nominerte Paul McCartney-albumet Flaming Pie.
I 1990-åra dreiv Lynne òg med produksjon for Julianna Raye på albumet Something Peculiar og album av Roger McGuinn (Back from Rio) og Joe Cocker (Night Calls), songar av Aerosmith («Lizard Love»), Tom Jones («Lift Me Up»), Bonnie Tyler («Time Mends a Broken Heart»), filmen Still Crazy, Hank Marvin («Wonderful Land» og «Nivram»), Et Moi («Drole De Vie») og Tandy Morgan Band («Action»). I 1996 vart Lynne offisielt anerkjend av sine likemenn då han fekk Ivor Novello-prisen for «eineståande bidrag til britisk musikk» for andre gongen.
2000-åra
I 2000-åra fekk Lynne namnet ELO attende frå turnégruppa til Bevan, ELO Part II, etter at Bevan valde å pensjonere seg og selje halvparten av rettane til namnet ELO til Lynne. Lynne gav ut eit nytt album i 2001 under namnet ELO kalla Zoom. Albumet har med gjestemusikarar som Ringo Starr, George Harrison og den første ELO-klaverspelaren Richard Tandy, med Lynne på dei fleste andre instrument og vokal. Albumet fekk god kritikk, men selde dårleg. Trass i at det hadde lite med lydlandskapet på ELO-albuma frå 1970-åra, vart det marknadsført som «attende til den klassiske ELO-stilen» i eit forsøk på få attende den lojale fansen og få i gang ein planlagt konsertturné. Ein konsert i CBS Television City vart filma og synt på PBS (og sidan gjeve ut på DVD), men sjølve turnéen vart kansellert.
Tidleg i 2001 byrja Lynne å arbeide med George Harrison på det som vart det siste albumet til Harrison, Brainwashed. Etter Harrison døydde av kreft den 29. november 2001, gjekk Lynne attende i studio i 2002 for å hjelpe til med å gjere ferdig det uferdige albumet. Lynne var sterkt involvert i minneskonserten Concert for George, i Royal Albert Hall i London i november 2002, der òg Wilbury-medlemmet Petty spelte. Lynne song solovokal på «The Inner Light», «I Want to Tell You» og «Give Me Love (Give Me Peace on Earth)», og produserte sidan ein kringlydmiks av konserten for DVD, som kom ut i november 2003. DVDen vann seinare ein Grammy-pris. Lynne arbeidde igjen med Petty i 2006 på det tredjesoloalbumet til Petty, Highway Companion.
ASCAP gjorde ære på Lynne med ein Gullen Note Award under innviinga av «I Create Music» EXPO den 24. april 2009, presentert av Paul Williams. ASCAP's Gullen Note Award vert gjeve til låtskrivarar, komponistar og artistar som har oppnådd ekstraordinære karrierar. Tidlegare hadde Tom Petty, Quincy Jones, Stevie Wonder, Sean «Diddy» Combs og Garth Brooks fått prisen. I 2009 produserte han fire songar på Regina Spektor sitt femte album, Far, gjeve ut 23. juni 2009.
2010 til i dag
I 2010 arbeidde Lynne på eit album med Joe Walsh og skreiv samstundes eit eige album. Lynne medverka med ein coverversjon av Buddy Holly sin «Words of Love» for hyllestalbumet Listen to Me: Buddy Holly, som kom ut 6. september 2011. I 2012 gav Walsh ut sitt Analog Man, produsert av Lynne. Det andre soloalbumet til Lynne, eit coveralbum kalla Long Wave, kom ut 8. oktober 2012. Eit samlealbum der dei store hittane til ELO vart spelt inn på nytt av Lynne, kalla Mr. Blue Sky: The Very Best of Electric Light Orchestra, kom ut same dagen.
I 2012 spelte Lynne og Tandy saman i heimestudio til Lynne. Dei spelte gamle ELO-sognar og dette vart sendt på fjernsyn som ein del av dokumentaren Mr. Blue Sky. Lynne og Tandy kom saman att 12. november 2013 for å spele saman under namnet Jeff Lynne and Friends. Dei spelte «Livin' Thing» og «Mr. Blue Sky» ved Children in Need Rocks-konserten i Hammersmith Eventim Apollo i London.
Salpausselkä
Salpausselkä er to store endemorenerygger som finst i Sør-Finland. Ryggane demmer opp ei rekkje av dei finske sjøane og er danna under siste delen av istida, yngre dryas, samstundes med Raet i Sør-Noreg for 12 250 til 10 400 år sidan.
Jeff Lynne
2010 til i dag
Den 9. februar 2014 spelte Lynne George Harrison sin «Something» på The Night That Changed America: A Grammy Salute to The Beatles, i tillegg til «Hey Bulldog» frå Yellow Submarine akkompagnert av Dave Grohl. Dette var til minne om at det var 50 år sidan The Beatles spelte på The Ed Sullivan Show.
5. mars 2014 fekk Lynne ein æresdoktorgrad ved Birmingham City University.
Den 14. september 2014 spelte Jeff Lynne ein offentleg konsert for første gong på over 25 år, då han leia Radio 2-festivalen i Hyde Park i London.
Personleg liv
Lynne har vore gift to gonger, først med Rosemary i 1970 (skild 1977) og så med Sandi Kapelson i 1979, som han har to døtre i lag med, Laura (f. 1979) og Stephanie (f. 1981). Han har vore i forhold med Rosie Vela og for tida med Camelia Kath, enkja etter Chicago-gitarist Terry Kath og tidlegare kona til Kiefer Sutherland.
Lynne bur i dag i Beverly Hills i California.
Sauherad kyrkje
Sauherad kyrkje er ei langkyrkje frå 1150 som står i Midt-Telemark kommune i Vestfold og Telemark.
Kyrkja er bygd i romansk stil og vigsla til erkediakon Laurentius. Vestveggen i koret er ein turistattraksjon der det er måla over 2000 demonar med ulike andletsuttrykk og har fått tilnamnet «Dei tusen demonar». Kyrkjeklokkene er frå 1441. Inventaret er teikna av slottsarkitekten Linstow.
Byggverket er i stein og har 260 plassar.
McDonald Beach
McDonald Beach er ei stor strand vest for Inclusion Hill og 6 nautiske mil (11 km) sørvest for Cape Bird på Ross Island. Ho vart namngjeve av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE), 1958–59, etter kaptein Edwin A. McDonald, som støtta NZGSAE under kartlegginga av Cape Bird-området.
Skeise-NM 2008 i firkamp
Noregsmeisterskapen på skeiser 2008 i firkamp for menn vart avvikla helga 15. og 16. desember 2007 i Bjugn i Sør-Trøndelag. Håvard Bøkko frå Hol Idrettslag vart norsk meister i firkamp for fyrste gong.
NM på skeiser 2008
Dato: 15./16. desember 2007
<br style="clear:both;" />
500 meter
<br style="clear:both;" />
5000 meter
<br style="clear:both;" />
1500 meter
<br style="clear:both;" />
Vasílis Torosídis
Vasílis Torosídis er ein gresk fotballspelar som spelte for Olympiakos frå 2007. Tidlegare har han spelt for Skoda Xanthi FC. Han vart seriemeister i Hellas med Olympiakos i 2011.
Torosídis har spelt for det greske landslaget sidan 2007. Han deltok i EM i fotball 2008, og skåra sitt fyrste landslagsmål i ein kvalifiseringskamp til VM i fotball 2010 mot Luxemburg. Under dette VM, som fann stad i Sør-Afrika, skåra han 2-1 målet og sigersmålet i ein kamp mot Nigeria.
Senegalia
Senegalia (frå landet Senegal og Acacia senegal (L.) Willd. ) er ei planteslekt i erteblomfamilien og kladen Mimosoideae. Fram til 2005 var artane i denne slekta rekna som medlemmar av akasieslekta (Acacia). Denne slekta blei funnen å vera polyfyletisk, slik at ein måtte dela henne opp i mindre delar. Slektene Parasenegalia og Pseudosenegalia blei godtekne kort tid seinare.
Artar
Senegalia omfattar dei følgjande 222 artane, opprekna i februar 2021:
Skua Terrace
Skua Terrace er ein terrasse nordvest på Signy Island i Sør-Orknøyane som strekkjer seg frå nord til sør frå nærleiken av Spindrift Rocks til nærleiken av Express Cove. Han vart namngjeven i 1980 av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) frå mange hekkande brune joar i området.
Kapers
Kapers (Capparis spinosa) er ein toårig busk med avrunda, ganske tjukke blad og store bleikrosa blomar. Busken er viltveksende i landa omkring Middelhavet, der han trivst på murar og i kystnære urar. Planta er mest kjend for knoppar og frukter ein kan eta.
Kapers kan òg visa til dei sylta blomsterknoppane frå kapersbusken. Dei uopna knoppane vert lagde i ein lake av vineddik og vert brukt som smakstilsetting i mange matretter og til smørbrød. Det er dei minste knoppane som har den mest utprega delikate smaken.
I 2005 var Marokko, Spania og Frankrike dei tre største eksportlanda for kapers.
Band of Horses
Band of Horses er ei indie-rock-gruppe frå Seattle i Washington. Gruppa har gitt ut fire studioalbum, det nyaste av dei Mirage Rock som kom ut i 2012.
Historikk
Vokalist og gitarist Ben Bridwell skipa Band of Horses i 2004 saman med bassist Chris Early og trommis Tim Meinig. Kort tid etter deltok Mat Brooke som gitarist og vokalist. Gruppa vart lagt merke til av Sub Pop etter å ha opna for Iron & Wine under framsyningar i Seattle-området, og i 2005 gav Band of Horses ut sin første EP, Tour EP. Det første studioalbumet, Everything All the Time, vart spelt inn i 2005 og gitt ut av Sub Pop i mars 2006. Albumet femnde nye versjonar av fem av dei seks songane frå Tour EP-en i tillegg til fem nye songar. Det vart ein liten slager i Skandinavia, der det kom lågt innom salslistene i Noreg og Sverige. Meinig og Earli forlét gruppa kort etter innspelinga av det første albumet på grunn av at forholdet mellom dei to og Bridwell kom i ulage. Nye folk vart hyra inn for å spele saman med Bridwell og Brooke på den komande turneen, Joe Arnone (gitar og keyboard), Rob Hampton (bass og gitar) og Creighton Barrett (trommer). I juli 2006 framførte Band of Horses songen «The Funeral» på Late Show with David Letterman utan Brooke, som hadde forlate gruppa og danna seg ei ny gruppe, Grand Archives.
Det andre albumet til Band of Horses, Cease to Begin, vart spelt inn i North Carolina og gitt ut på Sub Pop i oktober 2007. Med Joe Arnone ute av laget femner albumet trioen Ben Bridwell, Creighton Barrett, og Rob Hampton i tillegg til Ryan Monroe på keyboard. Cease to Begin gjorde det bra i USA der det nådde som 35 på Billboard 200 og var i tillegg ein slager i Noreg, Sverige, Danmark og Frankrike. I etterkant av utgivinga av Cease to Begin vart Monroe ein fast medlem i gruppa, saman med dei nye medlemmene Tyler Ramsey (gitar og vokal) og Bill Reynolds (bass).
Under eit intervju i mars 2010 avslørte Band of Horses tittelen på det tredje studioalbumet, Infinite Arms. I forkant av innspelinga av albumet forlét Rob Hampton guppa, og han vart avløyst av den svenske gitaristen Ludwig Böss. Likevel vart ikkje Böss representert på albumet og det vart snart meldt at han òg hadde forlate gruppa. Albumet vart spelt inn av dei noverande fem medlemmene Bridwell, Ramsey, Reynolds, Barrett, og Monroe. Infinite Arms vart gitt ut internasjonalt i mai 2010 gjennom selskapa Columbia, Brown, og Fat Possum.
Ben Bridwell avslørte i april 2012 at det fjerde studioalbumet skulle komme ut seint i 2012, og ville vere produsert av Glyn Johns. I juni delte Band of Horses ein video av ein ny song, «Dumpster World», gjennom Facebook og YouTube, og annonserte at albumet ville komme ut i september. 10. juli vart det stadfesta at albumet ville heite Mirage Rock og samstundes vart sporlista og omslaget avduka. «Knock Knock», ein debutsingel frå det fjerde albumet, vart gitt ut 9. juli 2012 og albumet vart lansert 18. september.
Paul Erman
Paul Erman var ein tysk fysikar frå Berlin i Brandenburg. Han var sonen til historikaren Jean Pierre Erman (1735-1814), forfattar av Histoire des refugis.
Erman underviste i vitskap på det franske gymnaset (Französisches Gymnasium Berlin) i Berlin og ved militærakademiet og då Unversitetet i Berlin vart grunnlagd vart han professor i fysikk. Han arbeidde hovudsakleg med elektrisitet og magnetisme, sjølv om han òg medverka til optikk og fysiologi.
VM i fotball 1974
Verdsmeisterskapen i fotball 1974 vart avvikla i Vest-Tyskland i tida 13. juni til 7. juli. Dei 38 kampane fann stad på ni arenaer i like mange byar; München, Stuttgart, Frankfurt am Main, Düsseldorf, Gelsenkirchen, Dortmund, Hannover, Hamburg og Vest-Berlin. Vertslandet Vest-Tyskland vart verdsmeister for andre gong etter å ha vunne 2-1 over Nederland finalen. Polske Grzegorz Lato vart toppskårar i turneringa med sju mål.
Turneringsformatet var endra frå dei føregåande VM-turneringane. Som tidlegare vart dei 16 deltakarlanda delt i fire innleiingsgrupper, og der dei to beste laga i gruppene gjekk vidare til mellomspel. Dei attverande åtte laga, gruppevinnarane Aust-Tyskland, Jugoslavia, Nederland og Polen og gruppetoarane vart Vest-Tyskland, Brasil, Sverige og Argentina, vart så delt i to grupper. Vinnarane av dei mellomspelgruppene møttest så til finale, toarane i desse gruppene spelte bronsefinale. Nederland vann gruppe 1 framom Brasil, medan Vest-Tyskland sigr ai gruppe 2 framom Polen. I bronsekampen vann Polen 1-0 over Brasil.
Finalen
Nederlands lag bestod av Jan Jongbloed, Wim Suurbier, Wim Rijsbergen, Arie Haan, Ruud Krol, Wim Jansen, Johan Neeskens, Willem van Hanegem, Johnny Rep, Johan Cruijff, Rob Rensenbrink. I pausa vart Rensenbrink bytta ut med René van de Kerkhof, medan Theo de Jong tok Rijsbergens plass midtvegs i den andre omgangen.
Phanagoria Island
Phanagoria Island (bulgarsk остров Фанагория) er den tredje største øya i Zed Islands utanfor nordkysten av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Øya er isfri og er 700 meter lang og 500 meter brei med eit areal på 20 hektar. Ho er skild frå Esperanto Island og Lesidren Island av sun som er høvesvis 70 og 130 meter. Ho ligg 2,1 km nordvest for Williams Point. Området vart vitja tidleg på 1800-talet av selfangarar.
Øya er kalla opp etter byen Phanagoria i Det storbulgarske riket (600-talet).
The Fang
The Fang er eit særeige, tannliknande fjell, 3159 moh, som dannar det høgaste punktet på Fang Ridge på Mount Erebus på Ross Island. Det vart namngjeve av Frank Debenham av Terra Nova-ekspedisjonen, som gjorde landmålingar i nærleiken i 1912.
Skurdalskyrkja
Skurdalskyrkja eller Skurdalen kyrkje er i Hol kommune, Viken fylke. Kyrkja er oppført i betong forblenda med naturstein. Ho har trekanta grunnflate og pyramidetak.
Kyrkjegarden vart teken i bruk allereie i 1938.
Dibble Peak
Dibble Peak er eit fjell som ligg 2,3 nautiske mil sørvest for Post Office Hill i Kyle Hills på Ross Island. Fjellet har ei høgd på kring 1100 moh og markerer det høgaste og sørvestlegaste punktet på Warren Ridge. Etter forslag for P.R. Kyle, vart det namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (2000) etter Raymond R. Dibble, ein geofysikar ved Victoria University of Wellington på New Zealand, som vitja Cape Crozier i 1962–63. Han gjorde seismiske og vulkanske observasjonar av Mount Erebus i løpet av 1970-åra, og var 1980–86 med på starten av International Mount Erebus Seismic Study og sidan Mount Erebus Volcano Observatory.
Biff à la Lindström
Biff à la Lindström er ein kjøttdeigbiff laga av kjøttdeig, lauk, eggeplomme, fløyte, kokt potet, raudbete og kapers. Retten blir rekna som ein klassikar innan svensk matlaging.
Mirko Hrgović
Mirko Hrgović er ein tidlegare bosnisk fotballspelar.
Biff à la Lindström
Opphav
Ifølgje den vanlegaste soga om opphavet til retten og namnet skal han ha blitt til då svenske løytnant Henrik Lindström vitja Hotel Witt i Kalmar i 1862. Lindström hadde vokse opp i Sankt Petersburg, og kjende til ein russisk rett han ville at vennene hans skulle smaka. Han fekk tak i dei rette ingrediensane og gav instruksar for korleis dei skulle lagast til. Sidan har hotellet fortsett å servera biff på Lindström-vis eller på kulinarisk fransk «biff à la Lindström».
Ei anna soge om opphavet til retten vister til kafeen Tysta Mari frå krysset mellom Drottninggatan og Jakobsgatan i Stockholm. Kafeen blei driven av Maria Christina Lindström, som skipa han i 1834.
Uncle Charlie & His Dog Teddy
Uncle Charlie & His Dog Teddy er det fjerde studioalbumet til Nitty Gritty Dirt Band, med hitsongen «Mr. Bojangles». Albumet nådde 66. plassen på den amerikanske albumlista. Tre av singalne frå albumet gjekk inn på singellista: «Mr. Bojangles» nådde niandeplassen, «House On Pooh Corner» nådde 53. plassen og «Some Of Shelly's Blues» nådde 64. plassen.
CD-utgåva frå 1994 vart berre kalla Uncle Charlie And His Dog på ryggen av omslaget.
Snøtoa
Snøtoa er ein flat, isdekt terrasse i nordaustsida av Grytøyrfjellet i Mühlig-Hofmannfjella i Dronning Maud Land i Antarktis. Han vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto av den norske antarktisekspedisjonen (1956–60).
Uncle Charlie & His Dog Teddy
Songar
Albumet består av mange coverversjonar. «Some of Shelly's Blues» var skriven av Michael Nesmith, mest kjend som medlem av The Monkees. Songen vart gjeven ut på singel to gonger. «Mr. Bojangles» var skriven og spelt inn av Jerry Jeff Walker. Hanna høyrde songen på radio ein kveld og nemnde songen til Jimmy Ibbotson. Ibbotson kjende songen og hadde hatt singelen ei stund. Dei transkriberte teksten frå singelen, men skreiv ned noko av teksten feil, som var slik dei spelte han inn. Singelen «House at Pooh Corner» vart spelt for Ibbotson av låtskrivaren sjølv, Kenny Loggins, og Ibbotson ønskte å spele han inn.
Handball-VM 1971 for kvinner
Verdsmeisterskapen i handball 1971 for kvinner, den 4. i rekka, vart avvikla i tida 11. til 19. desember i Nederland. 9 land deltok i turneringa: Aust-Tyskland, Danmark, Japan, Jugoslavia, Nederland, Noreg, Romania, Ungarn og Vest-Tyskland.
Frå gruppespelet gjekk dei seks beste laga til ei todelt hovudrunde. Basert på plasseringa i desse to gruppene møttest laga til plasseringskamp, herunder finale og bronsefinale. I finalen vann Aust-Tyskland med 11 mot Jugoslavias 8 mål. Kristina Hochmuth vart mestskårande for det austtyske laget med i alt 20 mål i turneringa. Også Waltraud Kretzschmar hadde ei sentral rolle i det austtyske mannskapet. Ungarn sigra 12 – 11 i bronsekampen mot Romania.
Noregs lag enda på sjuandeplassen, etter sigrar over Nederland og Japan. Det norske mannskapet bestod av Eldbjørg Willassen, Siri Øverseth, Liv Fauske, Karen Fladset, Lille Storberg, Astrid Skei, Inger Johanne Tveter, Sigrid Halvorsen, Bjørg Andersen, Sissel Brenne, Berit Moen, Anne Gangsø, Astri Knudsen, Unni Anisdahl, Aud Andresen.
Uncle Charlie & His Dog Teddy
Songar
«Opus 36» var skriven av den engelske komponisten Muzio Clementi i 1797 med tittelen «Sonatina i C-dur, op.36, nr.1». Han vart arrangert og tilpassa av Walter McEuen og framført på banjo av John (Walter) McEuen.
«Jesse James» er ei innspeling frå 1963 av Uncle Charlie, som var ein slektning av kona til Bill McEuen. Dette vert etterfølgd av «Uncle Charlie Interview», eit intervju frå den same innspelinga i 1963, der Charlie fortel at han vart fødd 11. september 1886 i Kaufman County i Texas. Det seinare sporet «Uncle Charlie» er ein instrumental for munnspel og gitar.
«What Goes On» av The Beatles vart spelt inn på denne tida og gjeven ut som bonusspor på CD-utgåva frå 2003.
Jean Charles Athanase Peltier
Jean Charles Athanase Peltier var ein fransk urmakar, fysikar og meteorolog.
Han oppdaga den varmeproduserande effekten til elektrisk straum som passerer gjennom overgangen mellom to forskjellige metall. Dette vert i dag kalla peltiereffekten eller Peltier–Seebeck-effekten.
Igloo Spur
Igloo Spur er ein liten, isolert utstikkar på 160 moh. ved enden av den generelle ryggen som strekkjer seg søraust frå Bomb Peak, ved austenden av Ross Island i Antarktis. Det vart kartlagd og han fekk dette namnet av New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition, 1958–59, fordi det var på dette fjellet at dr. E.A. Wilson og gruppa hans bygde ein iglo av stein i løpet av Terra Nova-ekspedisjonen.
Grande Armée
Grande Armée (fransk for 'Den store hæren') var hæren til Napoléon Bonaparte. Han fekk nemninga la grande armée i 1805, då Napoléon samla 200 000 menn for den planglagde invasjonen sin av England.
Invasjonen blei gjeven opp, men hæren vann store sigrar ved Austerlitz 1805, Jena-Auerstedt 1806 og ved Friedland 1807, då dei austerrikske, prøyssiske og russiske hæra blei så godt som utsletta. Då Frankrike deretter fekk fleire soldatar og sende korps til Spania, byrja ein å møta problem. Austerrike (men ikkje Preussen) erklærte krig att i 1809. På denne tida hadde riket til Napoléon nådd den største utstrekkinga si. La grande armée på 300 000 menn lukkast i å overvinna Austerrike nok ein gong, men med halve styrken fast i Spania blei Frankrike militært desimert.
All the Good Times
All the Good Times er det femte studioalbumet til det amerikanske countryrockbandet Nitty Gritty Dirt Band, gjeve ut i januar 1972.
United Artists gav ut eit minialbum med same namn. Det bestod av to 7"-plater, der den første inneheldt fem songar frå originalalbumet, «Baltimore», «Sixteen Tracks», «Slim Carter», «Fish Song» og «Jamaica, Say You Will», medan den andre var ein countryjam og eit intervju.
Kring halvparten av songane på albumet er coverversjonar, mellom andre «Jambalaya (On the Bayou)» av Hank Williams, «Jamaica Say You Will» av Jackson Browne, «Do You Feel It Too» av Richie Furay og «Diggy Liggy Lo» av J.D. Miller.
Operasjon muskedunder
Operasjon muskedunder, Glomfjord-raidet eller Glomfjord-aksjonen (engelsk kodenamn: Operation Musketoon), har vorte namnet på ein britisk sabotasjeaksjon som gjekk føre seg på natta mellom 20. og 21. september 1942 mot Glomfjord kraftverk i Glomfjord i Nordland under andre verdskrigen. Føremålet var å gjere slutt på energileveringa til Haugvik aluminiumsfabrikk i nærleiken av kraftverket, som høyrde til det tyske selskapet Nordische Aluminiumgesellschaft, og var meint å levere aluminium til tysk krigsflyproduksjon. Den tyske okkupasjonsmakta i Noreg hadde difor utvida kraftverket for å skaffe energi til denne viktige krigsindustrien, som det etter alliert meining var naudsynt å få gjort ein slutt på.
Åtaksgruppa var sett saman av ti soldatar frå den britiske No. 2. Commando, inkludert den kanadiske kapteinen og leiaren av gruppa, Graeme Black, og i tillegg to lokalkjente nordmenn, Sverre Granlund og Magnus Djupdræt, som var i England som soldatar i Kompani Linge. Dei reiste frå Orknøyane 10. september 1942 på den franske undervassbåten «Junon» under den franske kapteinløytnant J. Querville, som ved krigsutbrotet hadde teke med seg båten og slutta seg til dei allierte i England, og no høyrde til i dei frie franske styrkane (fransk: Forces Françaises Libres). Opphavleg var det meininga at gruppa skulle landsetjast ved Kunna, rett nord for Ørnes, men dei to lokalkjende nordmennene gav rådet om heller å gå i land i Bjærangsfjorden og ta seg til fots mot Glomfjord over fjellet og Svartisen for å kome seg unna den sterkt overvaka vegen frå Kunna mot kraftverket. Dette vart gjort, og dei gjekk i land i nærleiken av Bjærangsjøen den 15. september. Generatorane i kraftstasjonen var sprengde ved midnattstida natta mellom 20. til 21. september. Omlag samstundes vart røyrgatene for vatnet frå fjellet ned til kraftstasjonen sprengd av tennladningar med tretti minutt forseinking etter at sprengingslaget som stod for dette, hadde kome seg unna.
Etter åtaket skilde sabotørane lag og delte seg i fleire grupper. Den største gruppa på sju under leiing av kaptein Black, vart kringsett og måtte overgje seg ved åttetida om morgonen 21. september. Magnus Djupdræt hadde vorte hardt såra i nærkamp med ein av dei tyske soldatane, og var medvetslaus då han vart teke til fange og frakta til Bodø, der han døydde 24. september. Dei andre vart sende til Tyskland og drepne 23. oktober 1942. Dei fire som var att i fjellet etter sprenginga av røyrgata, mellom dei Sverre Granlund, tok seg over ulike ruter til Navarvatn. Granlund fortsette åleine til Sverige. To av engelskmennene kom etter kvart til Junkerdalen saman, og vart hjelpte over til Sverige av den norske motstandsrørsla.
San Telmo Island
San Telmo Island er ei øy som utgjer vestsida av Shirreff Cove på nordvestkysten av Ioannes Paulus II Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho dekkjer 22 hektar.
Ho vart namngjeven av UK-APC i 1958 etter det spanske fartøyet «San Telmo», som var flaggskipet til ein spansk skvadron på veg til Callao (Peru) for å forsterke sjølvstenderørslene i det spanske Amerika. Skipet forliste under eit særs kraftig uvêr i Drakesundet kring 61S, 60W. Somme delar frå skipet vart funnen av selfangarar i nærleiken på Half Moon Beach kring 1821.
Mikre Beach
Mikre Beach (bulgarsk ‘Mikrenski Brjag’) er ei strand på Snow Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho grensar til Cape Conway i sørvest, iskappa på øya i nordvest og Pazardzhik Point i nordaust. Stranda er snøfri om sommaren.
Große Löffler
Große Löffler er ein 3 379 meter over havet høg fjelltopp i Zillertalalpane, på grensa mellom den italienske provinsen Bolzano og det austerrikske forbundslandet Tirol. Like nord for fjelltoppen er den 3 225 moh høge grannetoppen Kleine Löffler.
Det pyramideforma fjellet strekker ut markante eggar i nær alle fire himmelretningane. Landegrensa melllom Austerrike og Italia går langs søregga. I bergsidene og ved foten av fjellet ligg større og mindre isbrear.
Den 12. september 1843 steig den austerriksk-slovenske geologen Marko Vincenc Lipold til topps på Große Löffler, saman med ein gemsejeger frå grenda Ginzling.
Songen I'm in You
«I'm in You» er ein song av Peter Frampton og tittelsporet på albumet I'm in You i 1977. Songen vart gjeven ut på singel og klatra til andreplassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista og toppen av Cash Box Top 100 og i Canada. Det var dermed den mest suksessrike singelen hans. Han vart halde unna toppen av den amerikanske lista av Andy Gibb sin «I Just Want to Be Your Everything». «I'm in You» vart rangert som den 42. største hitten i USA i 1977.
Låtkskriving og innspeling
«I'm in You» vart skriven av Peter Frampton etter han kom attende til New York City frå turneen der han spelte inn konsertalbumet Frampton Comes Alive! i 1976.
Songen handlar om at Frampton nyleg var blitt separert frå den første kona si, modellen Mary Lovett.
Songen vart spelt inn i Electric Lady Studios i Greenwich Village i New York City. Frampton måtte ha vakter for å hindre overivrige fans frå å forstyrre innspelinga.
Slovensk
Den vanlege ordstillinga i slovensk er subjekt–verb–objekt. Eit særeige trekk ved slovensk er dualis, altså skilje mellom eintal, total og fleirtal.
Slovensk og slovakisk er dei to moderne slaviske språka med namn som tyder slavisk (frå kyrkjeslavisk slověnьskъ).
Valchedram Island
Valchedram Island (bulgarsk остров Вълчедръм) er ei isfri øy utanfor nordkysten av Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Ho er 280 meter lang og er kalla opp etter byen Valchedram nordvest i Bulgaria.
Hohe Weißzint
Hohe Weißzint er eit 3 371 meter over havet høgt fjell i Zillertalalpane, på grensa mellom den italienske provinsen Bolzano og det austerrikske forbundslandet Tirol. Toppen er på hovudfjellkjeda i Zillertalalpane.
Fjellet er omkransa av isbrear på alle kantar. Namnet Weißzint er ei avleiing og tyder den kvittlysande breen, som i tidlegare tider dekte fjellet heilt til topps.
Den 8. august 1871 vart greven og oberstløytnanten Erich Künigl fyrstemann til topps. Med på turen var ein namnlaus bonde frå landsbyen Lappach.
Coughran Peak
Coughran Peak er eit fjell med ei høgd opp mot kring 1700 moh ved austenden av Guardrail Ridge i Kyle Hills på Ross Island. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i 2000 etter William A. Coughran i United States Antarctic Program som reiste 14 turar til Amundsen-Scott-stasjonen og McMurdo-basen, inkludert tre overvintringar, frå 1984.
Marko Lomić
Marko Lomić er ein serbisk fotballspelar som spelar i forsvar for Dinamo Moskva i den russiske fotballigaen. Han har òg landskampar for Serbia.
Lomić begynte karrieren sin hjå Borac Čačak i heimbyen. I 2002 gjekk han til Litex Lovetsj i Bulgaria, men vende heim etter eit halvt år utan å ha spelt nokon seriekampar. Han vart cupmeister i Serbia med Železnik i 2005. Før 2005/06-sesongen planla han ein overgang til den rumenske klubben FCU Politehnica Timişoara, men kort før kontrakten skulle underskrivast, fekk han eit tilbod frå den serbiske toppklubben FK Partizan i Beograd.
Med Partizan spelte han mellom anna i meisterligakvalifisering i 2005/06-sesongen og i UEFA-cupen i 2006/07, men fekk ingen seriemeisterskap med Partizan. I 2007 gjekk han til den tyske andredivisjonsklubben TuS Koblenz, der han spelte til august 2009. Han var då ikkje med i framtidsplanane til trenaren, og vende attende til Partizan. Der spelte han 2009/10-sesongen, før han gjekk til Dinamo Moskva i Russland våren 2010.
Lomić debuterte for Serbia sitt A-landslag 7. april 2010 i ein kamp mot Japan, men kom ikkje med i Serbia sin tropp til fotball-VM i 2010.
Rock and Roll av Gary Glitter
«Rock and Roll», òg kjend som «The Hey Song», er ein song av den britiske glamrockartisten Gary Glitter som kom ut i 1972 som singel og på albumet Glitter. Han vart skriven av Glitter og Mike Leander og er delt i to delar: Part 1 er ein vokal versjon som omhandlar historia til rock and roll, medan Part 2 hovudsakleg er ein instrumental. Begge delane vart populære i Storbritannia og songen gjekk til andreplassen på den britiske singellista. På konsertane sine brukte Glitter å slå dei to delane saman.
I USA var det den instrumentale delen (Part 2) som vart mest populær og nådde sjuandeplassen på Billboard Hot 100. Part 2 av songen er ofte nytta på forskjellige sportshendingar i Canada og USA, særleg når heimelager scorar (eller vinn).
Kallenamnet «The Hey Song» kjem av det einaste ordet i Part 2 er «hey».
I 2005-2006 vart Glitter dømd for utukt mot mindreårige jenter i Vietnam. NFL bad då laga om å stoppe å spele songen, sjølv om Glitter alt hadde vorte dømd og fengsla for eige av barnepornografi i Storbritannia i 1997. NFL har gjeve løyve til ein coverversjon av songen av Tube Tops 2000 som no vert nytta i staden.
Populærkultur
Part 2 av songen er nytta i mange filmar, som
Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er D.I., Phish, The Human League, DNA (med Rick Derringer og Carmine Appice) og Doctorin' the Tardis (i røynda The KLF).
Southern Cross Subglacial Highlands
Southern Cross Subglacial Highlands er ei gruppe subglasiale høgland som ligg aust for Webb Subglacial Trench i nordenden av Wilkes Subglacial Basin. Høglandet vart skissert av Scott Polar Research Institute (SPRI)-National Science Foundation (NSF)-Det tekniske universitetet i Danmark (TUD) sitt radioekkolyd-prosjekt, 1967-79 og vart kalla opp etter «Southern Cross», ekspedisjonsskipet under den britiske antarktisekspeidsjonen, 1898-1900, leia av Carsten Borchgrevink.
Rock and Roll av Gary Glitter
Andre versjonar
The Black Keys bygde songen «Howlin' For You» kring den særeigne trommerytmen i «Rock and Roll». Songen har òg eit liknande gitarriff som Gary Glitter-songen.
Ivan Radeljić
Ivan Radeljić er ein tidlegare bosnisk fotballspelar.
Benton County i Minnesota
Benton County er eit fylke sentralt i den USA-amerikanske delstaten Minnesota. Flatevidda til fylket er 1070 km² og folketalet 41 000. Fylkesadministrasjonen held til i småbyen Foley.
Fylket vart grunnlagt i 1849. Ved folketeljinga 2000 vart 47,8 % av ibuarane registrert som tyskætta, 12,1 % av polsk og 8,8 av norsk ætt.
Schirmacheroasen
Schirmacheroasen er eit 25 km langt og opp til 3 km breitt isfritt platå med meir enn 100 ferskvatn. Han ligg i Vassfjellet på Prinsesse Astrid Kyst i Dronning Maud Land i Aust-Antarktis, og ligg i snitt 100 meter over havet. Med eit areal på 34 km² er Schirmacheroasen ein av dei minste antarktiske oasane og er ein typisk polar ørken.
Geografi
Den høgaste delen av Schirmacheroasen er Rebristajahøgda med ei høgd på 228 moh. Med ei djupne på 34,5 m er Glubokoevatnet) det djupaste vatnet i oasen. Den største innsjøen i området er Subvatnet på 0,5 km².
Det finst fleire teoriar om korleis oasen oppstod, mellom anna på grunn av jordvarme, intens solinnstråling, eller hypotesen om at isstraumen er blokkert av geologiske faktorar som eit fjell.
Flora og fauna
Det steinete jordsmonnet i oasen gjer at berre hardføre planter som mosar og lav. Dyrelivet er òg sjeldan i oasen. Unntaket er sørjoar, antarktispetrell, snøpetrell og wilsonstromsvale. Stundom kan ein òg sjå adéliepingvinar i oasen.
Historie
I starten av 1939 sette Tyskland i gang ein ekspedisjon leia av kaptein Alfred Ritscher for å utforske eit ukartlagt område av Antarktis. Dei kartla eit område mellom 69°10’ S og 76°30’ S og 11°30 W og 20°00’ E, i alt 600 000 km² og kalla det Neuschwabenland. Området vart kartlagt ved hjelp av to sjøfly frå Dornier Flugzeugwerke kalla Boreas og Passat. Det eine vart flydd av Richardheinrich Schirmacher som den 3. februar 1939 oppdaga oasen og vatnet i midten. Schirmacher kalla begge opp etter seg sjølv.
Nykroppa
Nykroppa er ein svensk tettstad i Filipstads kommun i Värmlands län i landskapet Värmland. I 2005 hadde tettstaden 924 innbyggjarar. Nykroppa ligg cirka 13 kilometer søraust for Filipstad.
Schirmacheroasen
Georg Forster-stasjonen
Den 21. april 1976 vart den første tyske forskingsstasjonen - Georg Forster-stasjonen, bygd i Antarktis, kring to kilometer frå den russiske stasjonen. I 1987 vart stasjonen, som vart driven av DDR, kalla opp etter den tyske naturalisten Georg Forster. Dei 17 åra denne var i drift arbeidde meir enn 100 forskarar på stasjonen. Særleg fekk ozonmålingane tekne her internasjonal merksemd. Stasjonen vart stengd i februar 1993 og fjerna i 1996.
Etter at Sovjetunionen fall vart delar av Schirmacheroasen rekna som ein av dei mest forureina områda i Antarktis. Polarforskarar frå Alfred Wegener Institute for Polar and Marine Research i Bremerhaven og frå Arctic and Antarctic Research Institute i Saint Petersburg fjerna 1016 tonn skrapmetall og avfall frå den tidlegare austtyske og den russiske stasjonen.
Staden der den tidlegare stasjonen låg er markert av ein bronseplakett. Det har status som ein historisk stad (HSM 87).
Francis Ronalds
Sir Francis Ronalds (1788-1873) var ein meteorolog, oppfinnar og pioner innan elektrisk telegraf. Han vart slått til riddar i 1870 for bidraga hans til vitskapen.
President Beaches
President Beaches er ei rekkje strender som strekkjer seg 11 km langs den vide vestenden av Byers Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis mellom Start Point i nord og Devils Point i sør.
Brønnøy idrettshall
<mapframe latitude="65.4680" longitude="12.2122" zoom="15" width="400" height="300" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 12.2143292427063,         65.46729676725263        ]      }    }  ] } Brønnøy Idrettshall (Brønnøyhallen) er ein av dei to idrettshallane i Brønnøy kommune. Han blir bruka kvar dag av aktive barn, ungdommar, vaksne og eldre. Inne i hallen finst det ei stor bane som kan brukast til mange forskjellige idrettar. Nokre eksemplar er handball, futsal, basket, innebandy, volleyball, badminton og bordtennis. I tillegg finst det eit styrkerom med 15 spinningssyklar, romarskin, tredemølle, og forskjellige treningsapparat. I 2. etasje, same bygg, finst det ei tribune med god utsikt over banen, og ein privat barnehage.
President Beaches
Namnet «West Beaches» vart gjeve av K.R. Everett i United States Antarctic Research Program (USARP) som undersøkte jordsmonnet i området i februar 1969. Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) valde i staden å bruk det historiske namnet for dette området. Så tidleg som 1820-21 skal selfangarar frå Stonington ha nytta namnet «President's Harbor» (no New Plymouth) for ankerplassen like utanfor strendene.
Brønnøy idrettshall
Bruk av hallen
I hovudsak blir hallen bruka til handball og innebandytreningar, men han blir også bruka til gym og toppidrett i skuletida. I helgene er hallen eit sosialt samlingspunkt for fleire brønnøyværingar og andre idrettsentusiastar frå andre stadar i Norge. Hallen kan også leiast ut til barnebursdagar, konsertar, messar og forstillingar.
Joyce Peak
Joyce Peak er eit fjell med ei høgd opp mot over 1400 moh nord i sentrale område av Ross Island. Det ligg vest for hovudtoppane på Giggenbach Ridge og 5,3 km sør-søraust for Wyandot Point. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (2000) etter Karen Joyce som frå 1990 vitja McMurdo-basen ti gonger, inkludert overvintringar.
Brønnøy idrettshall
Plassering
Hallen liggjar sentralt i Brønnøysund, mellom Brønnøysund vidaregåande skule og Brønnøysund stadion, i Skolegata.
Minnesundtrinnet
Minnesundtrinnet eller minnetrinnet var eit lengre opphald i tilbaketrekkinga til isen for om lag 9400 år sidan, då strandlinja låg 192 meter over dagens havnivå. Minnesundtrinnet utgjer i dag ei israndavsetting av sand og grus ved Minnesund i Eidsvoll, som vart avsett langs iskanten.
Israndavsettinga dannar ei høgd i terrenget og utgjer i dag eit viktig grunnvassreservoar.
Schwarzenstein
Schwarzenstein er ein 3 369 meter over havet høg fjelltopp i Zillertalalpane, på grensa mellom den italienske provinsen Bolzano og det austerrikske forbundslandet Tirol. Fjellet ligg på hovudfjellkjeda i området. Langs alle fjellsidene breier isbrear seg.
Kristin Peak
Kristin Peak er eit fjell med ei høgd opp mot over 1300 moh ved nordenden av Giggenbach Ridge på Ross Island. Fjellet ligg 4,5 nautiske mil (8 km) sør for Cape Tennyson. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (2000) etter Kristin Larson, som for United States Antarctic Program (USAP) frå 1988 arbeidde ved McMurdo-basen.
Morrison County
Morrison County er eit fylke sentralt i den USA-amerikanske delstaten Minnesota. Fylket dekker eit flatemål på 2 990 km². I kring 34 000 menneske bur i Morrison. Fylkesadministrasjonen held til i byen Little Falls.
Fylket vart grunnlagt i 1856. Ved folketeljinga 2000 vart 45,4 % av ibuarane registrert som tyskætta, 18,8 % av polsk, 7,3 % av norsk og 5,7 % av svensk ætt.
Stanford Plateau
Stanford Plateau er eit isdekt platå, over 3000 meter over havet og 28 km breitt, mellom toppen av Leverett- og Kansasbreen. Platået glir over i det indre isdeket i sør, men endar nord i Watson Escarpment. Han vart kartlagt av United States Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-63. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Stanford University som har sendt mange forskarar til Antarktis.
Kambrosilur
Kambrosilur er ei norsk nemning for dei geologiske periodane kambrium, ordovicium og silur i tidleg paleozoikum for 545-417 millionar år sidan, og blir i dag brukt generelt om avleiringar danna i denne tida.
I kambrosilurtida var det oppbløming av dyr med harde delar som kunne bevarast som fossil, særleg trilobittar, graptolittar, korallar, blekksprutar og brachiopoder. Det er betydeleg lagdelt danning av skiftevis skifer og kalkstein i perioden, mot slutten òg ein del sandstein.
Kambrosilurske avsettingar i Noreg
Den kambrosilurske lagrekka er særleg komplett på Ringsaker der han er 125 meter tjukk - lengre sør i Oslofeltet manglar avleiringane frå tidleg kambrium og lagane er tynnare. I Oslofeltet er kambrosilurlaga synlege oppe i dagen i hovedstadsområdet og nedover langs den kystnære, austre halvdelen av Bærum og Asker, inklusive dei vestre øyane i Indre Oslofjord. Dei ligg nær den austlege, ytre forkastingssonen mot Nesodden, og er sterkt folda i retninga sørvest-nordaust. Mange stader er laga vendt 90° med tydlege striper langs overflata av mørk skifer og ljos kalkstein. Ovanforliggande lag frå permtida er ikkje synlege her, dei ligg lengre nord og vest rundt Oslogryta.
Kjelder
Kambrosilur