cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oslo kommune
Geografi
I 1808, under dei urolege tidene i samband med Napoleonskrigane, vart det bygd eit kanonbatteri med fleire kanonar på kvar av dei to høgdene i søraust og sørvest på Hovedøya for å verna byen og Akershus festning for åtak frå krigsskip som kunne koma inn fjorden. (Kanonane som står på desse plassane i dag, er kopiar av dei gamle.) Seinare var det sett opp eit kruthus ved kvar av kanonbatteria; dei står der framleis. I 1850 sette militæret òg opp eit  hus med laboratorium for å laga betre ammunisjon. Dette huset vart i 1895 bygd om til sumarbustad for ein felttymeister (militær utstyrsforvaltar), og gjekk deretter under namnet «Kommandantboligen». Bygget hyser no Arjuna dokketeater, som har framsyningar heile sumaren.
Ein karantenestasjon, «Hovedøen Lazarett» vart bygd på 1800-talet på austsida av øya for at sjøfolk og båtpassasjerar kunne bli haldne i isolasjon i 40 dagar for at dei ikkje skulle føra med seg sjukdomssmitte inn i landet. Berre restar etter murar og brygga står att.
Gardekompaniet (ei militær eining) hadde frå 1914 til 1939 rekruttskole på Hovedøya om sumaren. Brakkene dei hadde på staden tok tyskarane over under okkupasjonen av Noreg i andre verdskrigen og bygde opp ein militærleir for seg her. Denne leiren vart frå juni 1945 nytta av den norske staten til å internera fleire enn 1100 norske kvinner under tvang, og utan lov og dom, av di dei hadde vore saman med tyske soldatar under krigen; dei fleste var unge jenter, og mange var mødre. Leiren vart lagt ned i 1946, men i staden vart fleire av kvinnene deporterte til Tyskland.
Som fylgje av skorten på bustader i Oslo etter andre verdskrigen vart brakkene og andre bygg på Hovedøya, mellom dei lavetthuset ved rutebåtkaia og Kommandantboligen, nytta som familiebustader. Om lag 150 familiar budde på øya i 1950-åra, og ikkje før i 1970 flytte dei siste. Militærbrakkene vart rivne i 1960-åra, men offisersbrakka etter tyskarane, som etter krigen hadde vore nytta som butikk og postkontor, vart ombygd til det som no er Klosterkroa kafé.
Eit stort kommunalt sjøbad vart bygd på Hovedøya i 1914 med skilde herre- og dameavdelingar, slik krava var i dei tidene.
Gressholmen, Heggholmen og Rambergøya
Gressholmen sør for Hovedøya heng saman med Heggholmen og Rambergøya med smale landtunger, og inngår soleis i røynda i eit kompleks samansett av tre øyar. Øyane er utan brusamband, åtte av Oslo kommune.
Ardshalvøya
Ardshalvøya er ei halvøy i County Down i Nord-Irland mellom Strangford Lough og North Channel på nordaustkysten av Irland. Fleire byar og landsbyar ligg på halvøya, som Donaghadee ved kysten. Newtownards ligg i indre område av halvøya og er den største byen i området. Ein annan by på Ards er Portaferry. Belfast Lough ligg nord for halvøya.
Oslo kommune
Gressholmen, Heggholmen og Rambergøya
På Gressholmen hadde Christiania Skytterforening, som seinare vart til Oslo Skytterlag, sine stutte skytebaner frå 1864 og ei lang skytebane frå Gressholmen og over til Rambergøya; det vart soleis skutt tvers over den bukta som no har blitt sjøfuglreservat og over til det som no er naturresservat. Retten som skyttarlaget hadde til å nytte øya, gjekk ut i 1980, og skytebanene lagde ned. I områda der skyteskivene stod finst det framleis murrestar etter denne aktiviteten.
På austsida av Heggholmen vart det i 1894 reist ei eimdriven mølle som pressa olje ut av linfrø. I 1901 hadde dette vakse til eit lite industrisamfunn, med arbeidarbustader, bustad for formannen, ein sveitservilla for disponenten, og ein skule. Fabrikken, som vart kjøpt opp av konkurrenten Lilleborg i 1909, var i gang til 1960. Men då sysselsette linoljemølla berre ein arbeidar, og øya hadde vore utan fast busetnad sidan 1919. Fabrikken er no atelier, og husa elles er for det meste tekne vare på til private fritidsføremål. Ei jarnbaneline etter fabrikken er framleis i bruk til å frakte varer frå stranda opp til feriehusa. Alt etter dette industrisamfunnet er freda.
Etter at staten kjøpte ein isbrytar i 1878, Bryteren, vart det halde oppe råk fram til kaiene i byen, og det var ikkje lenger trong for vinterhamna ved øyane. På svaberga på Heggholmen står det framleis nokre rustne fortøyingsringar att etter tida då det var vinterhamn her.
Andre øyar i Oslo
Lindøya, Nakholmen og Bleikøya, som alle er utan brusamband, har mange private småhytter. Øyane som har køyrbart brusamband, Ormøya, Malmøya og Ulvøya, har no for det meste fast busetnad. På 1860 – 1870-talet vart det for velhavande osloborgarar bygd mange prektige villaer i sveitserstil til sumarbruk her, og fleire av dei er tekne vare på. Ormøy kyrkje frå 1892 syner òg påverknad av sveitserstilen. På desse øyane er det skipa til naturminneområde der berggrunnen er freda, og sjøfuglreservat er oppretta på skjer og holmar med viktige hekkeplassar. På den ubygde øya med namnet Skilpadda eller Padda, ei sirkulær, høg øy som det er lagt ei flytebryggje ikring og inn til lands for mellom anna å skåne grunnen, er det registrert 193 ulike artar av planter, og plantelivet er difor freda.
Dei andre øyane, holmane og skjera i Oslo, somme med fyrlykter, er Heggholmen fyr, Dyna fyr, Kavringen fyr, Malmøykalven, Lille og Store Herbern, Killingen i Lysakerfjorden aust for halvøya Bygdøy, og Sjursøya, ei idyllisk øy som vart nedsprengd og planert som naudsarbeid frå 1924 og framover, og var gjort landfast med utfylling i 1934. No er Sjursøya ei viktig hamn, full av bygg og installasjonar i samband med dette. -->
Fylke
Oslo har hatt fylkeskommunal status sidan 1842, og høyrde før dette til Akershus fylke. I geografisk forstand har kommunen og fylket Oslo vore synonyme med kvarandre.
Som fylke utgjer Oslo eit eige valdistrikt ved stortingsval, og sender 19 representantar til Stortinget inkludert utjamningsmandat. Oslo har derimot ikkje nokon eigen fylkeskommunal administrasjon eller noko folkevalt organ på fylkesplan. Desse funksjonane blir tekne av tilsvarande kommunale institusjonar. Oslo har felles fylkesmann med Akershus fylke og dei fleste statlege organa på fylkesnivå er delt mellom dei to fylka.
Kyrkja
Oslo kommune omfattar fem prosti med 38 sokn i Den norske kyrkja. Prostia er Nordre Aker, Oslo domprosti, Søndre Aker, Vestre Aker og Østre Aker / Groruddalen. Alle høyrer til Oslo bispedømme, som har sete i Oslo.
Klima
På Blindern er middeltemperaturen –4,3 °C for januar, 16,4 °C for juli og 5,7 °C for heile året. Den høgaste temperaturen som er målt her er 34,2 °C (august 1982), og den lågaste temperaturen –26,0 °C (januar 1941). September er den våtaste månaden av året med ein normalnedbør på 90 mm. Februar er den turraste med 36 mm, medan normalen for heile året er 763 mm. I snitt kjem det 1 mm nedbør eller meir 113 dagar av året.
Rolf Aamot
Aamot studerte måleri ved Kunstakademiet i Oslo og film ved Dramatiska Institutet i Stockholm. Han er kjend som målar, elektronisk målar og grafikar, kunstfotograf, regissør og biletmusikkomponist. Kunsten hans er ofte ei form for performancekunst med bilettonar og fotografiske element.
Verket Evolution (1966) med musikk av Arne Nordheim vart vist på fjernsyn alt i 1967. Det var første gong fjernsyn vart brukt som ei sjølvstendig biletkunstnarleg uttrykksform. I 1970-åra arbeidde Aamot med elektroniske måleri, måleri datamålt på lerret og digitale fotomåleri.
Han har helde fram med å bruke film som kunstnarleg uttrykksmiddel og laga foto- og videokunst, ofte i samarbeid med biletkunstnaren og komponisten Bjørg Lødøen og fotograf, dansar og koreograf Kristin Linder. Aamot har vore representert ved fleire internasjonale film- og kunstfestivalar.
Bilettone komposisjonar
[[Image:Blood and Earth (by Rolf Aamot).jpg|thumb|right|240px|Blod og Jord, elektronisk måleri,
150cm x 100cm, Rolf Aamot, 2008.]]
Fylkesveg 662 i Nordland
Fylkesveg 662 i Nordland går mellom Innhavet og Finnøya i Hamarøy kommune. Vegen er 24,2 km lang.
Christian Radich
Radich er kjend for å ha namngjeve SS «Christian Radich». Sidan han ikkje hadde arvingar bestemte han at formua han etterlet seg skulle gå til bygging av eit skuleskip. Og då SS «Christian Radich» var bygt i 1937 fekk skipet namn etter han.
Sandvikens kommun
Sandvikens kommun er ein kommune i Gävleborgs län i Sverige. Kommunen grensar i Gävleborgs län til Ockelbo kommun i nord, Gävle kommun i aust og Hofors kommun i vest. Han grensar også til Heby kommun i Uppsala län og Sala kommun i Västmanlands län, begge i sør, og Avesta kommun og Falu kommun i Dalarnas län, høvesvis i sørvest og nordvest. Administrasjonssenteret i kommunen er Sandviken.
Sandviken er ein kupert skogskommune der dei sørlege delane er dominerte av Dalälven. Næringslivet er tradisjonelt sterkt knytt til jern- og stålindustrien, og Sandvik AB er det heilt dominerande føretaket i kommunen. Dei seinare åra har det vorte ei noko større breidde i næringslivet, hovudsakleg med tilveksten av IT-føretak.
Kommunevåpenet
Blasonering: På blå bakgrunn, ein damphammar og jernmerke på kvar side av han, alt i sølv.
Damphammaren i våpenet til Sandvikens kommun har ein verkeleg kopi, som i dag står utanfor hovudkontoret til Sandvik AB. Våpenet vart fastsett for Sandvikens stad i 1943. Ved kommuneopprettinga i 1971 hadde alle dei tidlegare einingane eigne våpen, utanom köpingen Storvik. Kommunen valde å registrere det tidlegare byvåpenet uforandra i Patent- och registreringsverket i 1975.
Tettstader
Det er elleve tettstader i Sandvikens kommun.
Tettstadene i tabellen er ordna etter innbyggjartal per 31. desember 2005. Administrasjonssenteret er utheva.
Bromtymolblått
Bromtymolblått (BTB) er ein syre-base indikator. Stoffet er gult i sure løysningar, grønt i nøytrale og blått i basiske løysningar.
Fylkesveg 681 i Nordland
Fylkesveg 681 i Nordland går mellom Boghøgda og Korsnes i Tysfjord kommune. Vegen er 4,9 km lang.
Byar i Nord-Makedonia
Dette er ei liste over byar i Nord-Makedonia.
Den største byen i Nord-Makedonia er Skopje som har over 500 000 innbyggjarar, om lag 30 % av innbyggjarane i heile landet.
Tabellen syner byar med meir enn 10 000 innbyggjarar.
Polske voivodskap
Polske voivodskap eller provinsar (polsk województwo) har vore den høgaste administrativ inndelinga i Polen sidan 1300-talet. 1. januar 1999 vart 16 nye voivodskap oppretta, som erstatta 49 tidlegare voivodskap som hadde eksistert sidan 1975.
I dag er voivodskapa hovudsakleg basert på dei historiske regionane i landet, medan voivodskapa i 1975-1998 var sentrert rundt og kalla opp etter individuelle byar. Den nye inndelinga har voivodskap i storleik frå under 10 000 km² (Opole-voivodskapet) til over 35 000 km² (Masoviske voivodskap) og frå om lag ein million innbyggjarar (Lubusz-voivodskapet) til over fem millionar (Masoviske voivodskap).
Styret av eit voivodskap er delt mellom ein guvernør utpeikt av regjeringa kalla ein voivode (polsk wojewoda), og eit vald råd kalla sejmik, samt eit styre vald av rådet. Leiaren av styret vert kalla marszałek województwa. Voivodskapa er vidare delt inn i powiat (fylke) og gmina (kommunar).
Kjelder
Voivodate d%27%27a Pulonnia
Mistillitsframlegg
Mistillitsframlegg er i eit parlamentarisk demokrati den retten fleirtalet i nasjonalforsamlinga har til å freista setja av regjeringa. Eit mistillitsframlegg går ut på at nasjonalforsamlinga får høve til å røysta over i eit mistillitsvotum om den regjeringa som sit har deira tillit til å halda fram eller ei. Det finst to slag mistillitsframlegg: Negativt og positivt mistillitsframlegg.
Eit negativt mistillitsframlegg krev fleirtal i nasjonalforsamlinga for at regjeringa skal gå av, utan at nasjonalforsamlinga har noko ansvar for å koma opp med eitt nytt styringsført regjeringsalternativ. Dette er den ordninga me har i Noreg. Slike mistillitsframlegg har felt norske regjeringar ved tre høve: den aller første arbeidarparti-regjeringa, regjeringa Hornsrud, vart felt ved mistillit på regjeringsfråsegna i 1928, medan Gerhardsen si tredje regjering (AP) vart felt ved mistillit i samband med Kings Bay-saka i 1963 og Regjeringa Lyng, som avløyste Gerhardsen si tredje regjering, vart felt ved mistillit allereie same år.
Eit positivt mistillitsframlegg går ut på at nasjonalforsamlinga berre kan fella regjeringa ved å røysta inn eit anna regjeringsalternativ. Denne ordninga finn me til dømes i Tyskland. Bundestag røystar ikkje mot den sitjande kanslaren og hans regjering som ved negativt mistillitsframlegg, men snarare for ei anna regjering.
Statsministrar som har gått av på mistillitsframlegg
Australia
Canada
Frankrike
Tyskland
India
Israel
Italia
Japan
Noreg
Ukraina
Storbritannia
Vanuatu
Sjå også
Сенімсіздік вотумы
Ironi
Ironi er ei tilsikta uoppriktig språkleg ytring. Det må vere mogleg å forstå at den som ytrar seg, ikkje er oppriktig, for at ironien skal oppfattast.
Fylkesveg 692 i Nordland
Fylkesveg 692 i Nordland går mellom Høgtun og Offersøya i Lødingen kommune. Vegen er 2,6 km lang.
Ironi
Ironi er ein av i alt fire måtar vi menneske kan kommunisere mellom linjene på, altså underforstått, ifølgje den britiske språkforskaren Herbert Paul Grice. I vanleg samtale gjeld konversasjonsnormer som alle menneske naturleg aksepterer. Ei av desse normene er at vi er oppriktige, altså at vi seier det vi meiner.
Men når avsendar bryt denne norma med vilje, ved å seie noko som den gaumsame mottakaren forstår at avsendar truleg ikkje kan meine, då forstår mottakaren at avsendar eigentleg meiner noko anna. Kva dette andre er, kan vere meir eller mindre uklårt, og det er noko av siktemålet med ironi. Avsendar slepp nemleg å stå for det han har sagt. Ironi kan gjere mottakaren usikker på kva avsendaren eigentleg ønskjer å formidle. Ironi kan nyttast til å ufarleggjere vanskelege samtaleemne, avsløre falske autoritetar og skape kjenslemessig distanse i høve til den ein samtalar med eller det ein samtalar om.
Døme på ironi:
Det siste er eit døme på avansert ironi. Felles for alle døma er at det er noko med avsendaren, situasjonen eller måten bodskapen blir sagt på, som får mottakaren til å forstå at bodskapen ikkje kan vere bokstaveleg meint, fordi avsendar ikkje er oppriktig.
Kjelder
snl.no
The Division Bell
The Division Bell er det fjortande studioalbumet til det engelske rockebandet Pink Floyd, gjeve ut 28. mars 1994 på EMI Records i Storbritannia og 4. april på Columbia Records i USA.
Det var det andre Pink Floyd-albumet som vart spelt inn utan det opphavlege medlemmet Roger Waters og vart stort sett skrive av gitaristen og songaren David Gilmour og klaverspelaren Richard Wright. Wright song solovokal på plata og det var første gongen på eit Pink Floyd-album sidan The Dark Side of the Moon (1973). Forloveden til Gilmour, Polly Samson, skreiv mange av tekstane i lag med Gilmour og dei omhandla kommunikasjon. Det var det siste Pink Floyd-albumet som vart spelt inn med Wright, som døydde i 2008.
Albumet vart spelt inn i bandet sitt eige Britannia Row Studios og husbåten til Gilmour, Astoria. Produksjonsteamet bestod av folk som hadde samarbeidd med Pink Floyd lenge, som produsenten Bob Ezrin, lydteknikaren Andy Jackson, saksofonisten Dick Parry og bassisten Guy Pratt.
The Division Bell fekk blanda kritikk då det kom, men gjekk til topps på albumlistene i både Storbritannia og USA. Det selde til dobbelt platinaplate i USA same året som det kom ut og 3x platina i 1999. Det vart etterfølgd av ein turné i USA og Europa. Unytta materiale frå Division Bell-innspelingane vart ein del av det neste albumet til Pink Floyd, The Endless River (2014).
Innspeling
I januar 1993 byrja gitaristen David Gilmour, trommeslagaren Nick Mason og klaverspelaren Richard Wright å improvisere nytt materiale i eit nyoppussa Britannia Row Studios. Dei henta inn bassisten Guy Pratt og i følgje Mason påverka spelinga til Pratt stemninga i musikken.. Utan dei rettslege problema som forfølgde produksjonen av A Momentary Lapse of Reason i 1987, kunne Gilmour slappe av. Når han meinte at bandet gjekk framover, spelte han det inn på ein to-spors DAT-opptakar. På eit tidspunkt tok Gilmour i skjul opp Wright som spelte og dette danna grunnlaget for tre musikkstykke.
Etter kring to veker hadde bandet kring 65 musikkstykke. Med lydteknikaren Andy Jackson og medprodusenten Bob Ezrin, flytta produksjonen over til husbåten til Gilmour og platestudioet Astoria. Bandet stemde over kvart spor og fekk skore det ned til kring 27 musikkstykke. Dei fjerna nokre spor, sette saman andre og kom fram til omkring elleve songar. Songutvalet var basert på eit poengsystem, der dei tre medlemmane kunne gje opp til ti poeng for ein mogeleg song. Fordelinga vart noko skeiv då Wright gav sine eigne songar ti poeng kvar, og ingen til dei andre. Wright, som hadde fått sparken av bassisten Roger Waters i 1979, var ikkje kontraktsmessig eit fullverdig medlem av bandet, noko som irriterte han. Wright sa: «Det kom nære eit punkt der eg ikkje kom til å spele på albumet, fordi eg meinte at me ikkje hadde kome fram til ein rettferdig avtale.» Wright vart oppført som låtskrivar på eit Pink Floyd-album for første gongen sidan Wish You Were Here i 1975. Forfattaren Polly Samson, som var trulova med Gilmour, vart òg oppført som låtskrivar. I starten var rolla hennar avgrensa til å oppmuntre Gilmour, men ho hjelpte han å skrive «High Hopes», ein song om barndommen til Gilmour i Cambridge. Ho var òg medlåtskrivar på seks andre songar, noko Ezrin mislikte. I eit intervju med Mojo sa Gilmour at bidraga til Samson hadde «rufsa til fjøra til mangementet», men Ezrin sa seinare at ho hadde vore inspirerande for Gilmour og at ho «drog heile albumet saman». Ho hjelpte òg Gilmour, som etter skilsmissa si hadde utvikla eit kokainproblem.
Klaverspelaren Jon Carin, perkusjonisten Gary Wallis og korvokalistar, mellom andre Sam Brown og Momentary Lapse-turnésongaren Durga McBroom, vart henta inn før innspelinga byrja. Bandet flytta til Olympic Studios og spelte inn dei fleste songane der i løpet av ei veke. Etter ein sommarpause drog dei attende til Astoria for å spele inn fleire lydspor. Ezrin arbeidde på trommelyden og Michael Kamen skreiv strykearrangement, som vart spelte inn i Abbey Road Studio 2 av Steve McLaughlin. Dick Parry spelte saksofon på sitt første Pink Floyd-album på nesten 20 år, då han spelte på «Wearing the Inside Out», og Chris Thomas skapte den endelege miksen. Mellom september og desember vart innspeling og miksing utført i Metropolis Studios i Chiswick og Creek Recording Studios i London. I september spelte Pink Floyd på ein veldedig konsert i Cowdray House i Midhurst. Albumet vart mastra i Mastering Lab i Los Angeles av Doug Sax og James Guthrie.
Jackson redigerte unytta materiale frå Division Bell-innspelingane, som av Mason vart skildra som ambient, til ein timeslang komposisjon som fekk den mellombelse tittelen The Big Spliff, men Pink Floyd valde å ikkje gje dette ut. Noko av The Big Spliff vart nytta til å skape det neste albumet deira, The Endless River (2014).
Instrumentering
Med hjelp av gitarteknikaren til Gilmour, Phil Taylor, fann Carin nokre av dei eldre klaverinstrumenta til Pink Floyd i eit lager, mellom anna eit Farfisa-orgel. Somme av lydane som vart sampla frå desse instrumenta, vart nytta på spora «Take It Back» og «Marooned». I tilleg til Carin spelte òg Ezrin klaverinstrument. Durga McBroom song korvokal i lag med Sam Brown, Carol Kenyon, Jackie Sheridan og Rebecca Leigh-White.
«What Do You Want from Me» var inspirert av Chicago blues og «Poles Apart» har viseaktige element. Dei improviserte gitarsoloane til Gilmour på «Marooned» vart spelte med ein DigiTech Whammy-pedal for å endre tonehøgda på gitartonane ein heil oktav. På «Take It Back» brukte han ein EBow, eit elektronisk apparat som simulerer lyden av ein boge på strengane, på ein Gibson J-200-gitar gjennom ein Zoom-effektpedal.
Tema
The Division Bell omhandlar kommunikasjon og ideen om at det å snakke saman kan løyse mange problem.. Songar som «Poles Apart» og «Lost for Words» har blitt tolka som ein referanse til det dårlege forholdet mellom Pink Floyd og Roger Waters, som slutta i 1985. Gilmouar har derimot nekta for dette og sa: «Folk kan tolke og reagere på ein song på sin eigen måte, men det er litt for seint for oss no å mane fram Roger.» Tittelen syner til division bell, bjølla i det britiske parlamentet det vert ringt i når det er tid for avstemming. Trommeslagaren Nick Mason sa: «Det handlar om folk som tar val, ja eller nei.»
«A Great Day for Freedom vart skriven nokre år etter at Austblokka fall og sidestiller den generelle gleda då Berlinmuren fall med påfølgjande krigar og etnisk reinsing, særleg i Jugoslavia. Lydklipp av Stephen Hawking, som opphavleg vart spelte inn for ein fjernsynsreklame for BT, vart brukt på «Keep Talking». Gilmour vart så rørt av meininga til Hawking i reklamen at han kontakta reklameselskapet for å få løyve til å bruke opptaket. Mason sa han meinte det var «politisk ukorrekt å hente idear frå reklame, men at det var eit særs relevant opptak». Heilt på slutten av albumet kan ein høyre stesonen til Gilmour, Charlie, som legg på røyret etter at Pink Floyd-manageren Steve O'Rourke har ringt. O'Rourke hadde hatt eit sterkt ønske om å vere med på eit Pink Floyd-album.
Tittel og plateomslag
For å unngå å konkurrere med andre albumutgjevingar, slik det hadde skjedd med A Momentary Lapse, sette Pink Floyd ein frist til april 1994 med å få ut albumet. Det var same månaden som dei skulle leggje ut på turné. Innan januar det året hadde bandet framleis ikkje ein albumtittel. Titlane som vart vurderte var Pow Wow og Down to Earth. Under ein middag skal forfattaren Douglas Adams, som vart lovd ei betaling til ein veldedig organisasjon etter hans eige ynskje, Environmental Investigation Agency, ha føreslått The Division Bell, som er nemnt i songen «High Hopes».
Den mangeårige samarbeidspartnaren til Pink Floyd, Storm Thorgerson, fekk oppgåva med å lage plateomslaget. Han reiste to store metallhovud, kvar på høgd med ein dobbeltdekkarbus, på ei eng nær Ely. Skulpturane vart sette mot kvarandre og fotograferte i profil, og kan sjåast som to andlet som snakkar med kvarandre, eller at dei i lag dannar eit tredje andlet. Thorgerson sa at det «tredje fråverande andletet» var ein referanse til Syd Barrett. Skulpturane vart utforma av Keith Breeden, og konstruert av John Robertson. Ely-katedralen er synleg i horisonten. Biletet vart teken i februar for optimale lysforhold. I 2001 vart skulpturane utstilte i Rock and Roll Hall of Fame i Cleveland i Ohio. I 2017 vart dei flytta til Victoria and Albert Museum i London for ei Pink Floyd-utstilling. Ei alternativ utgåve av omslaget, med to 7,5 meter høge skulpturar i stein av Aden Hynes vart brukt på kassettutgåva og turnébrosjyrane.
Utgjeving og sal
On 10. januar 1994 vart det halde ein pressekonferanse for å annonsere The Division Bell og den komande verdsturneen i den tidlegare US Naval Air Station i Nord-Carolina i USA. Det vart bygd eit luftskip for føremålet, og denne flydde kring USA fram til han vrat øydelagd av eit torevêr den 27. juni. Delar av luftskipet vart selt som suvenirar. Bandet heldt ein annan konferanse i Storbritannia den 21. mars. Denne gongen brukte dei eit anna luftskip som var måla som ein fisk og som tok journalistar på tur over London. Luftskipet var lyst opp frå innsida lik at det lyste på nattehimmelen. Det vrt òg flydd over Nord-Europa	.
The Division Bell kom ut i Storbritannia på EMI Records den 28. mars 1994, og i USA den 4. april, og gjekk rett til topps på albumlistene i begge landa. The Division Bell selde til sølv- og gullplate i Storbritannia den 1. april 1994, platina ein månad seinare og 2x platina den 1. oktober. I USA selde det til gullplate og 2x platina den 6. juni 1994, og 3x platina den 29. januar 1999.
I USA debuterte albumet på toppen av Billboard 200 veka 23. april 1994 og selde meir enn 460 000 eksemplar, som på den tida var den 12. største salet på ei veke etter at Billboard byrja å bruke SoundScan i mai 1991 og det femte største førstevekesalet fram til då. Den neste veka vart det liggande på topen av lista og selde litt mindre enn halvparten av det det gjorde den første veka, 226 000 eksemplar. Den neste veka var salet falle til 157 000 eksemplar, men vart likevel framleis liggande på toppen av albumlista. Den neste veka, 14. mai 1994 var The Division Bell framleis på toppen av Billboard 200, men salet hadde falle med 17 %. I den femte veka fall albumet ned til fjerdeplassen på lista. Plata låg i alt 53 veker inne på Billboard 200. I 1999 fekk det 3x platina i USA for over tre millionar selde eksemplar.
Turné
To dagar etter albumet kom ut byrja The Division Bell-turneen på Joe Robbie Stadium i Miami. Setlista byrja med «Astronomy Domine» frå 1967, før dei gjekk til to spor frå A Momentary Lapse of Reason frå 1987 og The Division Bell. Songar frå Wish You Were Here, The Dark Side of the Moon og The Wall vart òg spelte. Med seg på scenen hadde dei Sam Brown, Jon Carin, Claudia Fontaine, Durga McBroom, Dick Parry, Guy Pratt, Tim Renwick og Gary Wallis. Turneen fortsette i USA til midten av juni, før dei flytta til Canada og så attende til USA i juli. Då turneen nådde Europa seint i juli avslo Waters ein invitasjon om å bli med bandet på scenen og sa sidan at han var irritert over at Pink Floyd-songa vart spelte på store spelestader igjen. Den første konserten i Storbritannia den 12. oktober, kollapsa ein seteseksjon for 1 200 menneske, men ingen vart alvorleg skadd. Konserten vart då flytta til ein annan dato.
Under turneen posta ein anonym person kalla Publius ei melding på ei nyhendegruppe på Internett og inviterte fans til å løyse ei gåte som visstnok skjulte seg på det nye albumet. Melsinga vart stadfesta på ein konsert på East Rutherford, der kvite lys føre scenen stava «Enigma Publius». Under ein fjernsynssendt konsert i Earls Court i oktober 1994 stod ordet «enigma» med store bokstavar på skjermen bak scenen. Mason innrømde seinare at Publius Enigma faktisk eksisterte, men at det var sett i gang av plateselskapet, og ikkje i bandet. Så langt er gåta enno uløyst.
Turneen enda i Earls Court den 29. oktober 1994, og det vart den siste konserten deira før Live 8. Det er estimert at dei selde totalt 5,3 millionar billettar til ei bruttoinntekt på kring 100 million USD. Eit konsertalbum frå turneen, kalla Pulse, og ein konsertvideo (filma 20. oktober 1994) kom ut i juni 1995.
Kritikk
Albumet vann ein Grammy for beste rockeinstrumental for «Marooned». The Division Bell vart nominert til Brit Awards for årets britiske album, men tapte for Blur sitt Parklife.
I Uncut sin Pink Floyd: The Ultimate Music Guide i 2011, skreiv Graeme Thomson at The Division Bell  «kan rett og slett vere eit uskildra blad i Floyd-kanonen. Dei tre opningssongane er ei imponerande tilbakevending til noko som er nær den evige essensen i Pink Floyd, og mykje av resten opprettheld ei roleg kraft og ein meditativ kvalitet som skapar ei falsk kjensle av samhald.» I 2014 skreiv Uncut om albumet igjen i høve 20-årsjubileet og hylla produksjonen, og skreiv at det høyrdest «meir ut som eit klassisk Pink Floyd-album» enn The Final Cut (1983) og at samspelet mellom Wright og Gilmour var «det musikalske hjartet på albumet».
Nyutgjevingar
Ei avgrensa 25-årsjubileums dobbel LP-utgåve kom ut 7. juni 2019 på blå vinyl.
Innhald
All solovokal av David Gilmour, utanom der andre er nemnde.
Medverkande
Pink Floyd
Produksjon
Andre medverkande
Salstrofé og salstal
!scope="row"|Verda over (IFPI)
Shillay
Shillay (skotsk-gælisk Siolaigh) er ei folketom øy som ligg 2 km nord for Pabbay i Ytre Hebridane i Skottland.
Nordaust-England
Nordaust-England er ein av regionan i England. Det vert ofte kalla Northumbria.
Shillay
Ein kjenner ikkje til at det har budd menneske på øya.
Trompetfuglar
Trompetfuglar er ein familie med ei slekt av tre til seks artar med leveområde avgrensa til skogane i Orinocobassenget og Amazonasbassenget. Namnet trompetfuglar har dei fått av dei trompetstøtaktige kalleropa som hannfuglane gjer.
Nordaust-England
Regionen vart opphavleg definert som Northumberland, Tyne og Wear, Durham og Cleveland. Seinare har grevskapsforsamlinga i Tyne og Wear vorte avskaffa, Darlington har gått ut av grevskapet Durham og Cleveland har vorte delt i fire. Nordaust-England vert etter dette delt inn i fire uformelle underregionar: Durham, Northumberland, Tyne og Wear og Tees Valley.
1024
1024 (romartal MXXIV) var eit skotår som byrja på ein onsdag i den julianske kalenderen.
Trompetfuglar
Skildring
Dei liknar tamhøns i storleik, måler frå 45 til 52 centimeter og veg frå 1.0 til 1,5 kilogram. Dei er runde i kroppsforma. Nebbet er kort og kraftig, hals og føter er lange. Hals med hovud er s-forma i samankropen haldning. Hovudet er lite, men augo er relativt store, noko som kan gje eit «godmodig» uttrykk. Fjørdrakta er mjuk, liknar pels eller fløyel på hovud og nakke. Fargene går hovudsakleg i svart, med iriserande lilla, grønt eller bronsefarge, særleg på vengdekkfjørene og nedre nakke. Dei sekundære og tertiære flygefjørene er kvite til oransje, grå, eller grønlege til svarte. Dei har òg hårliknande fjører som fell ned lengst bak på ryggen i same farge. Desse fargene gjev namn til artane.
Trompetfuglane er dårlege flygarar, men gode løparar, dei kan lett flykte frå hundar. Dei er òg i stand til å symje over elver. Dei nyttar mesteparten av dagen i støyande flokkar, somme tider på meir enn 100 individ samlast nede på skogbotnen. Næringa er frå ei blanding av animalsk og plantebasert føde, dette kan vere nedfallen frukt, ofte frukt som er slått ned av aper, små mengder leddyr, blant anna maur og fluger, og dessutan krypdyr og amfibium. På kvelden flyg dei opp i tre for å kvile 6 til 9 meter over bakken.
Den vide reirplassen til trompetfuglar ligg ofte i hole tre eller nokre gongar i krona på ein palme, alltid over bakken, frå få meter og opptil 13 m. Trompetfuglar bygger ikkje reir, men legg 2 til 4 egg direkte på underlaget. Egga har ujamne, kvite skal, i snitt måler dei 60 x 48 mm. Hos kvitvengtrompetfugl og gråvengtrompetfugl kan grupper av vaksne gje kollektivt omsorg for eit enkelt ungekull.
Tilhøve til menneske
I eller i nærleiken av den søramerikansk regnskogen har urfolket tradisjonelt heldt trompetfuglar som fjørkre. Vanlegvis tar menneske egg eller små ungar frå ville trompetfuglforeldre og lèt tamhøns klekke og oppfostre dei. Soleis blir temde trompetfuglar knytt til menneske.
Temde trompetfuglar blir utnytta som vaktarar for anna fjørkre ved at dei kan oppdage slagar og avlive dei minste slangeartane. Med det kraftige tutande lætet kan dei òg spele ei rolle som «vakthund», det er sagt at dei reagerer på ukjende menneske og potensielle rovdyr.
I delstaten Pará i Brasil, og i Fransk Guyana, er det vanlige namnet på desse fuglane agami. Agami er òg ført opp i Store norske leksikon som eit alternativt norsk namn på arten gråvengtrompetfugl.
Taksonomi og artar
Det er trudd at artane har ei felles nedætting datert til ca. 70-60 millionar år sidan. Fram til ca. år 2015 har det vore semje om tre artstakson og til saman fem underartstakson i gruppa. I 2019 listar IOC World Bird List og EBird/Clements Checklist tre artar, medan Handbook of the Birds of the World Alive listar seks artar. HBW har opphøgd tre underartar til artar med referanse til ein gjennomgang av taksonomien til grønvengtrompetfugl, og ein annen om utviklinga av diversifisering av organismar i Amazonas.
Artsliste
Trompetfuglar i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2019 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Slekt Psophia
Tre andre takson er rekna som artar etter HBW - Alive, Family Psophiidae, species table.
Fylkesveg 693 i Nordland
Fylkesveg 693 i Nordland går mellom Lødingen og Nes i Lødingen kommune. Vegen er 6,5 km lang.
Alfred Schmidt
Alfred Schmidt var ein estisk vektløftar som deltok under OL i 1920 i Antwerpen. Schmidt vann ein olympisk sølvmedalje i vektløfting under OL i 1920 i Antwerpen. Han kom på andre plass i den lettaste klassen, fjærvekt opp til 60 kg. Det var fyrste gongen i OL at løftarane vart delte inn i ulike vektklassar. Det var totalt fem vektklassar under OL i 1920. Han løfta samanlagt 210,0 kilo, ti mindre enn gullvinnaren François de Haes frå Belgia. Vektløftkonkurransen inneheldt tre løft, rykk og støty med éi hand og støyt med begge hendene. Det var 14 utøvarar frå 11 land i fjærvektklassen.
1025
1025 (romartal MXXV)
Grautrim
Grautrim (svensk grötrim) er eit enkelt rim som tradisjonelt blir framført ved grautmåltid, særleg på julaftan. Skikken er best kjend frå Sverige.
Grautrim var ei form for bordrim som erstatta eldre leverrim. Dette var rim ein framførte under levermåltid, og var opphavleg ein overklasseskikk. Dei breidde seg blant den svenske allmogen på 1700-talet. Grautrimskikken blei nytta både til høgtider som jul og påske og ved feiringar av bryllaup, barnedåp og andre festar. Han blei så teken opp att av høgare svenske samfunnslag då dei ønska ei meir autentisk julefeiring. På 1800-talet blei det gjeve ut bøker med grautrim retta mot borgarskapet, som Oumbärligt vademecum för julklappsgifvare, eller tredje samlingen splitter nya verser till julklappar och rim öfver gröt.
Grautrima er mindre kjende frå Noreg, men er omtalt i bruk på 1800-talet av Eilert Sundt og av Thrond S. Haukenæs, som skildrar grautrim i eit bryllaup:
Guttorm
Guttorm eller Gudtorm er eit mannsnamn av norrønt opphav. Det har namnedag den 17. juli.
Det norrøne Guðþormr er sett saman av guð, goð, 'gudar', og þormr som kjem frå verbet þyrma, 'skåna, verna'. Gorm er ei dansk kortform av namnet.
Sakata
Sakata (酒田市, Sakata-shi) er ein by i Yamagata prefektur på den nordlege dela av øya Honshu i Japan. Byen ligg ved munningenav Mogamielva der ho renn ut i Japanhavet. Sakata fekk byrettar den 1. april 1933.
Islandmagee
Islandmagee (irsk Oileán Mhic Aodha) er ei halvøy på austkysten av County Antrim i Nord-Irland mellom byane Larne og Carrickfergus.
Av busetnadar på halvøya finn ein Ballystrudder, Portmuck, Mill Bay og Ballykeel, medan Brown's Bay er ein populær turistattraksjon. Her ligg det største kraftverket i Nord-Irland, Ballylumford.
Historie
Islandmagee er kjend for massakren som fann stad her i januar 1642, då fleire lokale katolikkar vart kasta utfor klippene og systematisk drepne i heimane sine. Ei gruppe protestantar tok hemn etter det irske opprøret i 1641 og gjekk frå hus til hus og tok livet av heile familiar.
Kollektivtransportproduksjon AS
Kollektivtransportproduksjon AS (KTPAS) blei stifta 1. juli 2006 og er eit norsk aksjeselskap eigd av Oslo kommune. Selskapet førar vidare den operative delen av AS Oslo Sporveier; drift av buss, sporvogn og T-bane, dessutan servicefunksjonar i tilknyting til dette. Samstundes blei det oppretta eit nytt selskap som overtok namnet Oslo Sporveier (og som seinare blei Ruter) som kjøpar inn og organiserer kollektivtransporttenester på vegne av Oslo kommune.
Selskapet har seks dotterselskap:
Sommar-OL 1972
Sommar-OL 1972 vart halde i München i Vest-Tyskland. I medaljetakinga vart Sovjetunionen vart beste nasjon, følgd av USA, Aust-Tyskland og Vest-Tyskland. Noreg tok fire gullmedaljar. Midt i dei olympiske leikane fann det stad eit terrorangrep, «München-massakren», der elleve israelske deltakarar  og ein tysk politimann blei drepne av medlemer i den palestinske organisasjonen Svart september.
George Galloway
George Galloway (fødd 16. august 1954) er ein britisk sosialistisk politikar kjend for klar tale og venstreradikale synspunkt. Han er no (2005) parlamentsmedlem (MP) frå det nye venstrepartiet Respect for valkrinsen Bethnal Green and Bow i London. Han var tidlegare underhusrepresentant frå Det britiske arbeidarpartiet Labour for valkrinsar i Glasgow, men vart ekskludert frå Labour i 2003 for, mellom anna, å ha oppmoda britiske soldatar til ikkje å adlyda "ulovlege ordrar" i samband med invasjonen av Irak. I 2004 stod han i brodden for skipinga av Respect, som består av krigsmotstandarar og fleire venstregrupper, mellom anna det trotskistiske Socialist Workers Party.
Galloway vart fødd i Dundee i Skottland. Han har hatt ulike jobbar, og frå 1977 har han vore aktiv i politikken. I 1980 vart han leiar for Labour i Skottland, berre 26 år gammal. I 1987 vann Galloway valkrinsen Glasgow Hillhead og vart MP. Ved vala i 1997 og 2001 var han kandidat i krinsen Glasgow Kelvin, og vann stort. I 2005 hadde denne valkrinsen forsvunne som resultat av omlegging av valkrinsane i Skottland, så Galloway valde å stille i Bethnal Green and Bow i staden. I mellomtida hadde han vorte ekskludert frå Labour.
I 2004 erklærte Galloway at han ville arbeide saman med mellom andre det trotskistiske Socialist Workers Party i ein ny organisasjon kalla Respect. I valet til EU-parlamentet dette året stilte han for Respect i London, men kom ikkje inn. Til parlamentsvalet i 2005 stilte han så for Respect i den nemnde valkrinsen, mot sitjande MP frå Labour, Oona King, og vann.
Galloway har ry som venstreradikal og går inn for sosial utjamning, meir offentleg velferd og nasjonalisering av nøkkelindustriar. Han er imot skotsk sjølvstende. Han er praktiserande katolikk, og personleg imot abort, men respekterer Respect sitt standpunkt for sjølvvald abort. Han støttar palestinarane i konflikten med Israel, og er ein sterk motstandar av Tony Blair og at britiske styrkar er til stades av Irak.
Shiant Isles
Shiant Isles (skotsk-gælisk Na h-Eileanan Mòra eller Na h-Eileanan Seunta) er ei privateigd øygruppe i the Minch, aust for Harris i Ytre Hebridane i Skottland. Dei ligg 8 km søraust for Lewis.
Gorm
Gorm er eit mannsnamn danna som ei dansk kortform av det norrøne Guðþormr (Guttorm). Begge namna har norsk namnedag den 17. juli.
Shiant Isles
Geografi og geologi
Shiant Isles ligg aust for Sound of Shiant. Dei største øyane er Garbh Eilean og Eilean an T(a)ighe, som er knytte saman via eit smalt eid, og Eilean Mhuire.
Nassau
Nassau er eit ord med fleire tydingar:
Shiant Isles
Geografi og geologi
Øyane er kjende for dolerittsøylene som finst her. Dei liknar på dei ein finn på Staffa,m en er mykje større og omgjeve av høge klipper på over 100 meter.
Gorm
Gorm er også eit keltisk ord som tyder 'blå'. Ein finn det i fjellnamn som Cairn Gorm og Meall Gorm i Skottland og Ben Gorm på Irland. Havområdet The Minch heiter Sruth nam Fear Gorm, 'straumen til blåmennene', på gælisk.
Shiant Isles
Geografi og geologi
Geologisk sett er øyane eit framhald av Trotternishhalvøya på Skye. Berggrunnen er vulkansk og 60 millionar år gamle, som er særs ungt for Hebridane. Dolerittsøylene på nordsida av Garbh Eilean er over 100 meter høge og om lag 2 meter på tvers.
Historie
Rundt år 1900 hadde Shiant Isles 8 innbyggjarar. Forfattaren og politikaren Compton MacKenzie eigde øyane frå 1925 til 1937. Seinare tok forfattaren og politikaren Nigel Nicolson over øyane.
Genova
Genova  (genuesisk Zena) er ein hamneby nord i Italia. Han er hovudstad i provinsen Genova og regionen Liguria, og har om lag 588 688 innbyggjarar med om lag 868 046 (2013) innbyggjarar i storbyområdet.
Genua var den gamle byen til ligurarane og namnet kjem truleg frå ligurisk og tyder «kne» (frå gresk gony «kne»), som i «vinkel» ut i frå den geografiske posisjonen og derfor i slekt med namnet til Genève. Det kan òg kome frå den keltiske rota genu-, genawa (fl. genowe), som tyder «munning». Genova var òg hovudstaden til Republikken Genova, eit mektig handelsimperium i renessansen.
Delar av gamlebyen i Genova er innskriven på UNESCO si verdsarvliste.
Antikken og tidleg mellomalder
Historia til Genova går tilbake til antikken. Dei første kjende innbyggjarane i området var ligurarane, ei italisk stamme.
Ein gravstad frå 500- til 400-talet fvt. viser at staden var busett av grekarar, men den gode hamna var truleg i bruk mykje tidlegare, kanskje av etruskarar. Truleg hadde òg fønikarane basar i Genova eller i nærleiken, sidan inskripsjonar med alfabet som liknar det dei nytta i Tyre i Libanon har vorte funne.
I romartida var Genova i skuggen til mektige Marseille og Vada Sabatia, nær det moderne Savona. I motsetnad til andre liguriske og keltiske busetnader i området var han alliert til Roma gjennom ein foedus aequum («likepakt») i løpet av den andre punarkrigen. Han vart derfor øydelagd av kartagarane i 209 fvt. Byen vart gjenoppbygd og etter punarkrigane fekk han kommunerettar. Den opphavlege castrum vart så utvida mot områda Santa Maria di Castello og San Lorenzo-neset. Genuesarane handla med skinn, tømmer og honning. Varene vart frakta inn i landet til viktige byar som Tortona og Piacenza.
Etter Vestromarriket sitt fall vart Genova okkupert av austgotarar. Etter gotarkrigen gjorde austromarane byen til setet for statthaldaren deira. Langobardane erobra byen i 643. I 773 vart det langobardiske kongedømet innlemma i Frankarriket. Den første karolingiske greven i Genova var Ademarus, som fekk tittelen praefectus civitatis Genuensis. Ademarus døydde på Korsika i kampar mot sarasenarar. I denne perioden vart dei romerske bymurane øydelagd av langobardane og bygd opp at og utvida.
Dei neste hundreåra var Genova berre ein liten fiskelandsby, men bygde sakte opp handelsflåten sin som skulle gjere han til det leiande handelssentrumet i Middelhavet. Byen vart plyndra og brend i 934 av arabiske sjørøvarar, men raskt bygd opp att.
På 900-talet kom byen, no ein del av Marca Januensis (Det genuesiske markgrevskapet), under Obertenghi-familien. Genova var ein av dei første byane i Italia som fekk borgarrettar frå dei lokale lensherrane.
Mellomalderen og renessansen
Før 1100 fekk Genova status som sjølvstendig bystat, ein av fleire i Italia i denne perioden. Formelt var han ein del av Det tysk-romerske riket og biskopen av Genova styrte byen, men den faktiske makta vart halde av fleire «konsular» som vart valde kvart år av ei folkesamling. Genova var ein av dei såkalla «maritime republikkane» i lag med Venezia, Pisa og Amalfi og handel, skipsbygging og bankverksemd var medverkande til å byggje ein av dei største og mektigaste marinane i Middelhavet. Adorno, Campofregoso og andre mindre handelsfamiliar kjempa alle om makta i republikken, sidan makta til konsulane gjorde at kvar familie kunne få rikdom og makt i byen. Republikken Genova strekte seg over det moderne Liguria og Piemonte, Sardinia, Korsika og hadde i praksis total kontroll over Tyrrenhavet. Genuesarane deltok i krosstoga og oppretta gjennom dei koloniar i Midtausten, i Egearhavet, på Sicilia og i Nord-Afrika. Det genuesiske krosstoget tok med seg eit grønt glasbeger frå Levanten som genuesarane lenge rekna som Den heilage gralen.
Krossfararstatane braut saman etter kvart, men Genova var alliert med Austromarriket og dette opna handelsruter inn i Svartehavet og til Krimhalvøya. Interne stridar mellom dei mektige familiane Grimaldi og Fieschi, Doria, Spinola og andre skapte mykje uro, men generelt vart republikken drive som ei bedrift. Genova sitt politiske høgdepunkt kom då dei sigra over Hertugdømet Pisa i sjøslaget ved Meloria (1284) og over erkefienden Republikken Venezia i 1298.
Velstanden varte derimot ikkje. Svartedauden kom til Europa i 1349 frå den genuesiske handelsstasjonen ved Caffa (Theodosia) på Krimhalvøya ved Svartehavet. Etter den økonomiske kollapsen og det kraftige fallet i folketalet, adopterte Genova det venetianske styresettet, og vart styrt av ein doge (sjå doge av Genova). Krigane med Venezia heldt fram og Chioggiakrigen (1378–1381) enda med siger til Venezia. Etter ein periode under Frankrike (1394–1409) kom Genova under styret til Visconti-familien i Milano. Genova mista Sardinia til Aragon, Korsika til interne opprørsstyrkar og koloniane i Midtausten til Det osmanske riket og arabarane.
Genova vart råka av franske bombeåtak i 1684 og vart okkupert av Austerrike i 1746 under den austerrikske arvefølgjekrigen. I 1768 vart Genova tvinga til å avstå Korsika til Frankrike.
Moderne historie
Med oppdaginga av Amerika skifta handelen fokus frå Middelhavsområdet til Den nye verda og Genova si politiske og økonomiske makt gjekk det stadig nedover med.
I 1797, under press frå Napoleon, vart Genova eit fransk protektorat kalla Den liguriske republikken, som vart annektert av Frankrike i 1805. Denne hendinga vert nemnd i første setning i Lev Tolstoj sin Krig og Fred.
Sjølv om genuesarane gjorde opprør mot Frankrike i 1814 og frigjorde byen på eiga hand, men på Wienerkongressen etter napoleonskrigane vart det avgjort at han skulle innlemmast i Piemonte (Kongedømet Sardinia) og dermed enda den tre hundre år lange kampen til Huset Savoie om å ta over byen. Kongen av Piemonte sende til og med Bersaglieri-familien for å plyndre byen og omtalte genuesarane som «avskum». Byen fekk raskt eit rykte på seg som ein stad for rørsler mot Savoie, sjølv om unionen med Savoie var økonomisk svært nyttig. Då Risorgimento-rørsla sprang opp venda genuesarane kampen sin for ein lokal republikk til ein kamp om å samle heile Italia. I 1860 reiste Giuseppe Garibaldi ut frå Genova med over tusen frivillige for å byrje felttoget sitt. Denne hendinga vert kalla «avgangen til dei tusen» og eit monument er reist der dei reiste ut.
I 2004 valde EU Genova som europeisk kulturhovudstad i lag med den franske byen Lille.
Tombolo
Ein tombolo er ei landform av sedimentasjon som eit eid eller ein banke som dannar ei smal landtunge mellom ei øy og fastlandet, eller mellom to øyar. Dei oppstår ved at bølgjer refrakterer rundt øya og dreg med seg sand og grus frå kvar side av øya der det vert samla opp mellom øya og fastlandet eller mellom dei to øyane. Endring i havnivået kan òg medverke til oppsamling av material når havnivået stig.