cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Land of Confusion
Musikkvideo
Songen vart kanskje best hugsa for musikkvideoen, som vart særs mykje spelt på MTV. I videoen vert det nytta karikerte dokker av frå det britiske fjernsynsshowet Spitting Image. Etter at Phil Collins såg ein karikert versjon av seg sjølv på showet, bad han skaparane av showet, Peter Fluck og Roger Law, om å laga dokker av heile bandet som kunne nyttast i ein video.
Videoen opnar med ein karikatur av Ronald Reagan, Nancy Reagan og ein sjimpanse. Videoen følgjer draumen som Ronald Reagan har når han går og legg seg. I tillegg ser ein karikaturane av bandet som spelar på instrumenta sine på ein scene.
Videoen var regissert av John Lloyd & Jim Yukich og produsert av Jon Blair og vann den kortliva Grammyprisen for beste konseptmusikkvideo i 1988. Videoen vart òg nominert til MTV Video Music Award for årets video i 1987, men tapte for «Sledgehammer», ein annan animert video av Peter Gabriel som tidlegare hadde vore frontmann i Genesis. Videoen vart kåra til årets video i The Village Voice.
Konsertutgåve
Songen vart spelt på alle turneane til bandet frå 1986 til 2007. Konsertopptak finst på The Way We Walk, Volume One: The Shorts og Live Over Europe 2007, samt DVDane Genesis Live at Wembley Stadium, The Way We Walk - Live in Concert og When in Rome 2007.
Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre Daryl Stuermer, som spelte gitar i konsertbandet til Genesis i mange år, reggaegruppa Fourth Dimension, In Flames, Nelly Furtado, Alcazar og norske Katzenjammer.
Det amerikanske rockebandet Disturbed spelte inn songen og gav han ut på albumet Ten Thousand Fists, samt som singel med følgjande musikkvideo.
Sonceboz-Sombeval
Sonceboz-Sombeval er ein kommune i distriktet Bern-Jura i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 653 meter over havet. Han ligg i den fransktalande Bern-Jura (Jura Bernois).
My Name Is Buddy
My Name Is Buddy: Another Record by Ry Cooder er det tolvte studioalbumet til Ry Cooder. Det er det andre samfunnspolitiske konseptalbumet hans. Cooder har skildra det som det andre i ein trilogi som byrja med Chávez Ravine og avslutta med I, Flathead. Albumet kom innpakka i eit lite hefte som inneheld ei kort soge og teikningar for kvar song. Både songane og soga fortel ei soge sett frå synspunktet til personane Buddy Red Cat, Lefty Mouse og Reverend Tom Toad. Notisane i omslaget ber lyttaren/lesaren om å bi med dei på «ei reise gjennom tid og rom i arbeidarrørsledagane, store sjefar, mislukka gardar, streikar, firmapoliti, slitne byar, uteliggjarar og tog... eit Amerika frå tidlegare tider.»
Mottaking
My Name is Buddy fekk generelt positive meldingar i musikkpressa og fekk 76 av 100 på Metacritic Albumet vart særskild godt motteken i visemiljøet og hamna på framsida av omslaget til magasinet Sing Out! og vart nominert til Grammyprisen for beste moderne folkealbum.
Takahiro Tanio
Takahiro Tanio er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Fujieda MYFC.
Luxembourg
Storhertugdømet Luxemb(o)urg eller berre Luxemb(o)urg (luxembourgsk: Groussherzogtum Lëtzebuerg eller Lëtzebuerg, fransk: Grand-Duché de Luxembourg eller Luxembourg, tysk: Großherzogtum Luxemburg eller Luxemburg) er eit lite land i nordvest Europa. Landet grensar til Belgia i vest, til Tyskland i aust og til Frankrike i sør. Luxembourg har litt under ein halv million innbyggjarar fordelt på 2 586 km². Luxembourg er eit parlamentarisk representativt demokrati med eit konstitusjonelt monarki styrt av ein storhertug. Det er det einaste gjenverande storhertugdømet i verda. Landet har ein langt utvikla økonomi og har det høgaste bruttonasjonalproduktet per innbyggjarar i verda. Området har vore strategisk og historisk viktig sidan romarane bygde ei festning her og frankiske grevar bygd ei borg her i tidleg mellomalder. Han var ein viktig bastion langs spanskevegen så Spania var den største makta i Europa mellom 1300- og 1700-talet.
Sonvilier
Sonvilier er ein kommune i distriktet Bern-Jura i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 802 meter over havet. Han ligg i den fransktalande Bern-Jura (Jura Bernois).
Luxembourg
Luxembourg vart eit av dei opphavlege medlemslanda i EU, NATO, SN, Benelux og Den vesteuropeiske unionen. Byen Luxembourg, hovudstaden og den største byen i landet, er sete for fleire institusjonar og byr i EU.
Geografi
Luxembourg er eit av dei minste landa i Europa og det 175. minste av 194 sjølvstendige land i veda. Det har eit areal på 2 586 km² og er 82 km langt og 57 km breitt. I aust ligg Tyskland og bundeslanda Rheinland-Pfalz og Saarland, og i sør Frankrike og regionen Lorraine. Storhertugdømet grensar til Belgia og regionen Wallonia i vest og i nord.
Den nordlege tredjedelen av landet vert kalla Oesling og dannar ein del av Ardennane. Dette området er dominert av åsar og låge fjell, inkludert Kneiff som er det høgaste punktet med 560 meter over havet. Regionen er tynt folkesett og har berre ein by, Wiltz, med litt meir enn fire tusen innbyggjarar.
Resten av landet vert kalla Gutland og er meir tett folkesett. Dette er òg meir variert og kan delast inn i fem geografiske område. Luxembourgplatået i sør er stort og flatt og her finn ein mellom anna hovudstaden i landet. Litlesveits ligg aust i landet og har ulendt terreng og tette skogar. Moseldalen er det lågastliggande område og går langs den søraustlege landegrensa. Det raude landet ligg lengst sør og sørvest og er industriområdet i Luxembourg. Fleire av dei største byane i landet ligg her.
Tre elvar dannar grensa mellom Luxembourg og Tyskland, Mosel, Sûre og Our. Andre store elvar er Alzette, Attert, Clerve og Wiltz. Dalane til elvane Sûre og Attert dannar grensa mellom Gutland og Oesling.
Bakgrunnsstoff
🇪🇺
Shunya Ando
Shunya Ando er ein japansk fotballspelar.
Shogo Nakatsuru
Shogo Nakatsuru er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane V-Varen Nagasaki og Fujieda MYFC.
Elva Tsivi
Tsivi eller Tsiva (georgisk ცივი Tsivi og ცივა Tsiva) er ei elv i kommunane Martvili og Senaki vest i Georgia. Ho er ei sideelv til Rioni frå høgre og har opphavet sitt i fjellkjeda Egrisi.
Blåmann Blåmann
Blåmann blåmann er ei musikkgruppe frå Vinje i Telemark. Gruppa er samansett av Odd Nordstoga, Silje Hegg, Asgaut Bakken og Lars Underdal.
Yuta Kutsukake
Yuta Kutsukake er ein japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Fujieda MYFC og Azul Claro Numazu.
Argeș fylke
Demografi
Argeș fylke hadde 612 431 innbyggjarar ved folketeljinga i 2011. Folketalet i 2021 er estimert til 626 489, med 49,0 % av innbyggjarane busette i dei sju bykommunane.
Etnisitet
Den etniske samansetjinga av befolkninga i fylket ut frå folketeljingane frå 1930 til 2011:
Språk
Morsmål ut frå folketeljinga i 2011:
Religion
Religiøs tilknytning ut frå folketeljinga i 2011:
Administrativ inndeling
Fylket har 3 municipiu, 4 oraș og 95 comună.
Pysj
Pysj, pysjamas eller pyjamas (frå engelsk pyjamas/pajamas av hindustani pāijāma, 'bukser') er ein type nattklede av bukser og ei kort skjorte eller trøye. Tradisjonelt høyrde lange bukser til pysjen, men i nyare tid har ein også teke i bruk kne- og kortbukser.
Tundradalskyrkja
Tundradalskyrkja  er eit fjell i Skjåk kommune i Innlandet og Luster kommune i Vestland. Det har ei høgd på 1970 meter over havet og er det 215. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Søre Tundradalskyrkja er ein annan fjelltopp på fjellet med ei høgd på 1876 meter over havet. Dette er den 325. høgaste fjelltoppen i landet.
Thomas Savery
Thomas Savery var ein engelsk ingeniør og militær kaptein som eksperimenterte med mekaniske innretningar på fritida. Han er kjend for å ha utvikla ei dampdriven pumpe for å pumpa vatn ut or gruver.
Tidlege oppfinningar
I 1702 fekk han patent på ei poleringsmaskin for glas og marmor og på ei innretning for å driva ein båt med skovelhjul. Skovelhjula var av same type som på dei seinare hjuldamparane, men den patenterte metoden nytta gangspel for å driva dei. Han synte dei til marinen, med dei var ikkje interesserte.
Skridulaupen
Skridulaupen er eit fjell i Skjåk kommune i Innlandet. Den høgaste toppen er Store Skridulaupen med ei høgd på 1962 meter over havet og dette er det 221. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Thomas Savery
Dampdriven pumpe
Den 14. juni 1699 demonstrerte han ei dampdriven pumpe for Royal Society og den 2. juli 1698 fekk han patent på ho. Patentet hadde korkje illustrasjonar eller ei skildring av maskina, men i ei bok han gav ut i 1702 skildra han maskina. Ho hadde ein kjele som genererte damp og ein pumpekjele. Ho fungerte ved at dampen vart sleppt inn i pumpekjelen og blas han tom for vatn til eit reservoar som låg høgre opp.
Når pumpekjelen var heilt fylt med varm damp, vart damptilførselen stengd med ein ventil og sylinderen vart avkjølt slik at dampen i han kondenserte til vatn. Dette førte til at det vart undertrykk i pumpekjelen og atmosfæretrykket fylte han med vatn. Atmosfærtrykket tilsvarar trykket frå ei vassøyle på 10.3 m, men for å overvinna tap i røyr og ventilar måtte sylinderen plasser lågare enn dette i høve til reservoaret det skulle pumpast vatn frå. Når pumpekjelen var full, vart innsugingsventilen stengd og utblåsingsventilen opna. Deretter vart damp frå kjelen sleppt inn i sylinderen att, slik at damptrykket pressa vatnet ut or utløpsrøyret. Maskina hadde opp til fire arbeidssyklusar i minuttet og kravde kontinuerleg tilsyn av ein maskinist som opna og stengde damptilførselen.
Pumpehøgda vart avgjord av damptrykket og skulle teoretisk lyfta vatn opp til rundt 45 m, men på grunn av problem med lekkasje i røyrskøytane (røyra var lodda saman) og ventilar var høgda avgrensa til rundt tolv meter. I djupe gruver ville det difor vera naudsynt å nytta fleire pumper for å lyfta vatnet til overflata.
På denne tida var det vanleg å nytta hestar for å fjerna vatn frå gruver. For å syna der effektiv pumpa var innførte han omgrepet hestekrefter, som han laust definerte som talet på hestar som maskina erstatta.
Ettersom kjelen vart varma opp med kol måtte røyken leiast ut or gruva, noko som ikkje alltid var så enkelt, så fyrbøtaren, maskinisten og dei andre gruvearbeidarane hadde truleg svært dårlege arbeidtilhøve. I tillegg var det stendig fare for å verta skolla i damp når røyra spang lekk. Maskina vart difor ikkje den suksessen som Savery hadde sett for seg og berre nokre få pumper vart innstallerte i gruver. Ei av desse vart installert i ei gruve i Broadwaters i Wednesbury, ei anna i Staffordshire.
Herskapeleg springvatn
Pumpene viste seg å fungera betre når dei vart nytta i dagen og fleire vart nytta for å forsyna herskapshus med vatn. At det måtte ein tenar eller to til for å passa dei var ikkje så nøye for herskapsfolk på denne tida. Ei av pumpene til Savery vart nytta for å forsyna Hampton Court med vatn og ei anna vart installert ved Campden House i Kensington, der ho var i drift i 18 år.
I 1917/1928 kjøpte Peter I av Russland ei slik damppumpe for å pumpa vatn til sumarhagen (Летний сад) i St. Petersburg. Dette var den fyrste dampmaskina som vart installert i Russland.
Forlenginga av patentet
Savery var medlem av Royal Society og nytta kontaktane sine til å i få parlamentet til å forlenga patentet sitt, som opphavleg var gyldig i 14 år, med enda 21 år, slik at det vart gyldig heilt til 1733. Patentet var dessutan svært generelt og forutan pumping av vatn or gruver femna det om vassforsyning til byar, drift av alle slags møller, osb. Thomas Newcomen, som konstruerte ei mykje meir effektiv dampmaskin vart hindra av dette patentet og vart nøydd til å gå i kompaniskap med Savery. Då Savery døydde i 1715 vart det skipa eit felles føretak, som selde lisensar til Newcomen sine dampmaskiner til andre føretak.
I 1672 utvikla Thomas Hal i USA ei pumpe som han kalla «Pulsometer», som nytta same prinsipp som Savery, men pumpene til Hall hadde to sylindrar.
Skridulaupen
Andre toppar er Austre Skridulaupen (1949 moh) og Vestre Skridulaupen (1862 moh.).
Riga
Riga (latvisk Rīga, latgalisk Reiga, livisk Rīgõ) er hovudstaden i Latvia. Byen ligg i Rigabukta ved Austersjøen. Byen har kring 720 000 innbyggjarar (2006). Den er den største byen i dei baltiske statane. Det latviske parlamentet Saeima høyrer òg heime her, i tillegg til presidenten av Latvia.
Sorvilier
Sorvilier er ein kommune i distriktet Bern-Jura i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 681 meter over havet. Han ligg i den fransktalande Bern-Jura (Jura Bernois).
Riga
Elva Daugava går gjennom byen, som er delt i tre hovuddelar: Gamlebyen og sentrum på nordbreidda og Pardaugava på sørbreidda. Gamlebyen og sentrum har mange bygg i Art Nouveau-stil, og gamlebyen har i tillegg mange bygg frå mellomalderen. Byen er relativt flat, og over taka ragar spira på dei mange kyrkjene. Det 368,5 meter høge Fjernsynstårnet er den høgaste konstruksjonen i byen og det tredje høgaste tårnet i Europa.
Geografi og demografi
Byen ligg på ei sandslette ved munningen av elva Daugava. Arealet på 307,17 km² er fordelt på 67 km² bustadområde (21,8 %), 54,45 km² industriområde (17,0 %), 24,64 km² vegar og gater (8,0 %), 57,54 km² parkar (19,0 %) og 48,50 km² vatn (15,8 %). Elva går gjennom byen, og på nedsida av gamlebyen kan ein spasere langs elvebreidda.
Riga har eit maritimt klima, ganske likt det ein finn i Stockholm med milde, våte vintrar. Gjennomsnittstemperaturane er −4,9 °C i januar og +16,9 °C i juli.
Sornetan
Sornetan er ein kommune i distriktet Bern-Jura i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 843 meter over havet. Han ligg i den fransktalande Bern-Jura (Jura Bernois).
Riga
Geografi og demografi
Av innbyggjarar er 55,4 % kvinner og 44,6 % menn. Fødselsraten i 2001 var 7,1 per 1000.
Marte Olsbu Røiseland
Marte Olsbu er ein norsk skiskyttar frå Froland som vart verdsmeister i 4 x 6 km stafett og vann bronsemedalje i mixstafett under VM i skiskyting 2016 i Oslo. Ho er medlem av Froland Idrettslag.
Riga
Geografi og demografi
I 2001 var 41,5 % etniske latviarar og 43,5 % etniske russarar. Resten var hovudsakleg av polsk, kviterussisk og ukrainsk opphav. Majoriteten av russarar kan ein ikkje sjå gatebiletet, då alle skilt og offentlege oppslag er på latvisk (russiske skilt i det offentlege rom er forbode). Nesten all reklame vert òg formidla på latvisk. Det er nokre spenningar mellom folkegruppene, men det fører sjeldan til valdelege episodar. Berre nokre få samanstøyt har hendt mellom folkegruppene.
Historie
Riga hadde lenge ei sterk tyskkulturell tilknyting. Tyske kjøpmenn grunnla Riga alt i 1158 som ein handelsstad, i nærleiken av lokale stammer. Byen reknar grunnlegginga si for å vere 1201, då han fekk byrettar av erkebiskop Albert av Buxhoeveden-Bremen, som flytta hit frå Ikšķile. Byen vart då hovudstad i Livland, som høyrde til Den tyske riddarorden, eit rike med flytande grenser som strekte seg over store delar av Baltikum og seinare Preussen. Tysk var det einaste offisielle språket fram til 1891.
Marte Olsbu Røiseland
Olsbu debuterte i verdscupen i skiskyting i 2014-sesongen. Ho vart nummer sju på jaktstarten i Östersund 6. desember 2015, hennar beste plassering i verdscupen. Under VM i skiskyting 2016 i Oslo gjekk ho ein god opningsetappe for det norske laget som tok bronsen i mistafetten. Laget bestod elles av Tiril Eckhoff, Johannes Thingnes Bø og Tarjei Bø. Åtte dagar seinare gjekk ho Noregs lag i kvinnestafetten inn til VM-gull, etter at Synnøve Solemdal, Fanny Horn Birkeland og Tiril Eckhoff hadde sendt henne ut i leiing på den fjerde og siste etappen.
Olsbu vart norsk meister i 15 km normalprogram i 2014 og i 7,5 km sprint i 2015.
Riga
Historie
Riga vart med festningane sine base for tyske framstøytar mot dei baltiske stammene. I løpet av 1200-talet auka handelen, og byen vart eit av dei viktigaste knutepunkt mellom aust og vest.
Frå 1289 var byen med i den mektige Hansaen. Hansaen sitt vern gav Riga eit solid økonomisk fundament fram til slutten av 1300-talet, då dei mange konkurrentane til Hansaen svekte påverknaden deira. Den siste Hansadagen (hanseatisk parlament) vart sett i 1669.
På 1500-talet, under Martin Luther si tid, vart området protestantisk. Etter ein periode som fri keisarby (1561-1581) under Det tysk-romerske riket kom Riga under Den polsk-litauiske realunionen sin kontroll. Mellom 1621 og 1710 høyrde til han Sverige og var i denne tida den største byen i det svenske riket som ein del av Svensk Livland. Så kom han under Russland. Etter den store nordiske krigen voks Riga til ein leiande hamneby, og seinare industriby, innanfor Det russiske riket. I 1900 hadde Riga 283 943 innbyggjarar, og var den nest største byen vest i det russiske imperiet (etter St. Petersburg). Ei folketeljing for perioden 1906-1913 viste at byen hadde 336 800 innbyggjarar. Av desse var 46 % baltiske tyskarar, 20 % latviarar, 20 % russarar og 12 % jødar.
1914–1920 vart byen hardt råka av den første verdskrigen sidan han låg heilt på frontlinja. 200 000 arbeidarar vart saman med familiane sine og produksjonsmidla evakuerte til meir sentrale strøk.
Seinare følgde den russiske revolusjonen og påfølgjande borgarkrig. 18. desember 1918 vart Latvia erklært som ein suveren stat, og Riga vart hovudstaden i det nye landet. Både byen og landet elles var sterkt prega av krigen sine herjingar, men i løpet av 1920-talet bygde Riga seg opp til å verte eit senter for handel, utdanning og kultur.
Dette varte fram til den andre verdskrigen, då Sovjetunionen under Stalin invaderte Latvia og sette i gang massedeportasjonar av både latviarar og tyskarar og ei brutal russifisering av landet. I løpet av krigen vart russarane kasta ut av landet av tyske styrkar som deporterte og nesten heilt utrydda Riga sin store jødiske folkesetnad. Mot slutten av krigen erobra Stalin landet på ny. Det vart verande ein del av Sovjet fram til Sovjetunionen gjekk i oppløysing 45 år seinare. I mellomtida vart landet delvis busett med fleire russarar, og det bur i dag 30 % russarar i byen.
Byvåpenet vart godkjend 31. oktober 1925 og fornya i 1988. Det viser ein open port og to tårn som symboliserer byen sitt sjølvstende. Over porten er to svarte nøklar i kryss som symboliserer herredømet til paven, og over nøklane er ein gylden kross og ei gylden krone som symboliserer audmjukskap ovanfor biskopen. Den store versjonen av våpenet vert halden av to gylne løver.
Politikk
Byen vert administrert av ein borgarmeister (i 2005 Aivars Aksenoks) og eit byråd. Borgarmeisteren vert vald av byrådet sine 60 medlemmer. Borgarmeisteren er mellom anna byrådet sin ordførar under debattar og representant overfor rettsvesenet og staten.
Padjama
Padjama er ei vid, laus bukse frå Sør- og Sentral-Asia som dannar utgangspunkt for vestleg pysjamas.
Riga
Politikk
Byrådet er delt mellom forskjellige parti og lister, og vert valt av innbyggjarane i byen kvart fjerde år. Byadministrasjonen vert leidd av ein direktør.
Byrådet i Riga har ei lang historie: Det vert nemnt alt i dokument frå 1210. Dei første spora av eit byråd med formell makt stammar frå dokument frå 1225. På 1200-talet styrte byrådet byen og verka som lovgjevande makt, men frå 1300-talet tok dei òg over dømmande makt. På byrjinga av 1200-talet var rådsmedlemmene valde for eitt år om gongen, men etter kvart byrja dei å velje sine eigne etterfølgjarar, og til slutt var rådsmann eit livslangt yrke. Uansett så var byrådet representant for den tyske overklassen.
Padjama
Padjama blir som regel laga i eit einsfarga stoff av bomull eller silke. Dei er festa med snor i livet. Dei kan brukast av menn og kvinner. Padjama blir brukt saman med ein overdel som kurta eller liknande. Dei er brukte som kvardags- og festklede i Afghanistan, Pakistan og delar av Iran og India, særleg Nord-India. Kleda er særleg knytt til muslimar, men kan brukast av alle sørasiatiske folkegrupper.
Riga
Politikk
Etter 1581, då dei kom inn under Polen-Litauen, vart rettane til byrådet innskrenka. På slutten av 1500-talet var òg byrådet i klammeri med dei mektige lauga om korleis byen skulle styrast, noko som toppa seg i «kalenderopprøra» i perioden 1584–1589. På byrjinga av 1600-talet vart byrådet støtta av svenskekongen (Riga var då under Sverige), og det vart uro på nytt.
Riga fall under det russiske tsardømet i 1710 og vart ein provins, og etter reformer i 1783 var det generalguvernøren som styrte. Byrådet prøvde med vekslande hell å ta tilbake makt i åra som følgde, men først i ei reform i byadministrasjonen i 1870 vart dei ein maktfaktor igjen. I 1877 vart denne reforma òg implementert i Riga. Byrådet vart nydanna saman med byadministrasjonen, og ein borgarmeister vart vald. Dette systemet vart òg nytta då Latvia var sjølvstendig første gong (1918–1940).
Under sovjetisk styre vart byen delt i seks soner, og etter kvart vart det sett inn eit «folkeråd». Dette rådet vart i teorien vald av folket, men i praksis iverksette dei berre tiltak godkjende av dei sovjetiske styresmaktene.
Padjama
Ordet «padjama» kjem frå persisk pāyjāmeh (پايجامه) av pāy 'bein' og jāmeh, 'klede'. Det blei lånt inn i engelsk frå hindustani under den indiske kolonitida. Britane tok i bruk lause bukser med snor i livet og ein skjorteoverdel som nattklede, og denne pysjamasen eller pysjen blei etterkvart populær som nattdrakt over store delar av verda.
På 1920-talet blei strandpysjamas ein populær mote for kvinner, som eit av de første døma på at bukser blei akseptert klesdrakt for kvinner i vestleg drakttradisjon.
Riga
Næringsliv og utdanning
Nesten alle viktige finansinstutisjonar i Latvia ligg i Riga, inkludert nasjonalbanken Latvijas Banka. Import- og eksportverksemd har alltid vore viktig for byen, og tok seg opp enno meir då Latvia gjekk inn i EU 1. mai 2004. Riga står for om lag halvparten av produksjonen i Latvia. Hovudnæringsvegar er finans, offentlege tenester, mat og drikke, farmasøytisk industri, trelast, trykking og forlagsverksemd, tekstilar og møblar og telekommunikasjon.
Frihamna er lagt i nærleiken av Riga, og er isfri heile året. Kapasiteten til hamna var i 2005 20 millionar tonn i året. Frihamna ekspanderer for tida, og er medlem av IAPH, ESPO, BPO og Europe Cruise Organization.
Sidan sjølvstendet har norsk næringsliv òg etablert seg i byen. Tydeleg i bybiletet er kioskkjeden Narvesen, supermarknadene RIMI og Rema 1000, kleskjedene Cubus og Dressmann og bensinstasjonar frå Statoil.
Ei rekkje akademiske institusjonar høyrer heime i byen, inkludert Universitetet i Latvia (Latvijas Universitāte), Det tekniske universitetet i Riga (Rīgas Tehniskā Universitāte), Riga Stradins universitet (Rīgas Stradiņa Universitāte) og Riga-avdelinga til Handelshøgskulen i Stockholm (Rīgas Ekonomikas Augstskola).
Turistattraksjonar
Dei viktigaste attraksjonane i Riga baserer seg på historia til byen, og særskilt gamlebyen. Opphavet til byen frå mellomalderen kan ein framleis tydeleg sjå i arkitekturen, saman med spor av gotisk arkitektur, barokk arkitektur og art nouveau. Senteret av byen vert rekna som den beste samlinga av Art Nouveau-bygningar i Europa og står på UNESCO si verdsarvliste.
Det står mellom anna framleis 24 lagerbygg frå mellomalderen i gamlebyen, men det mest kjende eksemplet på mellomalderarkitektur heiter «Tre brør». Den einaste gjenverande byporten heiter «Svenskeporten».
Sentralt i gamlebyen står Dome-katedralen, som hadde byggjestart i 1211. Gjennom hundreåra har katedralen vorte bygd på, og framstår i dag som ei blanding av romansk, renessanse, barokk og klassisk arkitektur. Katedralen sitt orgel med nesten 7000 piper er eit av dei største i verda og framleis jamleg i bruk.
Andre kyrkjer er det mange av, men den mest kjende er St. Peter, som med det 137 meter høge spiret ragar over byen. Den mest framherskande russisk-ortodokse kyrkja vert kalla «planetariet» på folkemunne, sidan dei sovjetiske styresmaktene nytta bygningen til dette formålet under okkupasjonen.
19 % av byen er dekt av parkar, noko som utgjer over 54 km².
Riga har om lag 50 større og mindre museum. Eit av dei viktigaste er Latvia nasjonale historiske museum som ligg i Riga festning (Riga pils) og viser Latvia si historie frå istida til i dag. Riga by- og sjøfartsmuseum ligg vegg i vegg med Domkyrkja, og reknar historia si tilbake til 1700-talet. Okkupasjonsmuseet ligg like utanfor gamlebyen, og bygningen er eit døme på sovjetisk arkitektur. Det knyter seg ein viss kontrovers til om bygningen bør bli ståande slik han er, som eit minne om okkupasjonstida, eller om han bør rivast og erstattast av ein bygning som passar meir til dei historiske omgjevnadane. Krigsmuseumet ligg i Kruttårnet (Pulvertornis) nær den gamle bymuren. Litt utanfor sentrum ligg motormusumet med mellom anna Stalin og Leonid Brezjnev sine bilar. Utanfor byen ligg Friluftsmuseet (Brivdibas musejs), et etnografisk museum i friluft, det vi på norsk gjerne kallar eit folkemuseum. Riga har òg to store kunstmuseum.
Av få gjenverande minne frå sovjettida kan ein sjå minnesmerket over latviske geværmenn (strelnieki) utanfor okkupasjonsmuseumet, og ein mykje større skulptur som heidrar dei falne frå revolusjonen i 1905 på vestsida av elva.
Det mest kjende monumentet er Fridomsmonumentet, reist som eit symbol for latvisk fridom og sjølvstende i 1935. Det er ei søyle med ein kvinnefigur som held tre stjerner, symbol på dei tre tradisjonelle regionane i Latvia. På framsida er ein inskripsjon, «Tēvzemei un Brīvībai», omsett «for fedreland og fridom». Monumentet vart ikkje rive ned under sovjettida, men sovjetiske styresmakter omsette tydinga til at kvinnefiguren var moder Russland og dei tre stjernene var de baltiske republikkane.
Sport
Riga har hatt ein sterk posisjon innan idretten, mellom anna vart det russiske tsardømet sin interne olympiade i 1914 arrangert i Riga. Gamle idrettsklubbar inkluderer Riga sitt skyttarlag (stifta 1859), Riga gymnastikklubb (1862), Riga roklubb (1872), Riga keisarlege seglarklubb (1878) og Riga sykkelforeining (1886). Latvia sin sportsunion vart stifta i Riga 6. mars 1921, og vart seinare til Latvia sine sameinte sportforeiningar, som representerte landet internasjonalt, til dømes ovanfor IOC. Under verdskrigane var det ingen organisert aktivitet i byen, og etter 1945 vart all organisert idrett overteken av sovjetiske styresmakter.
Fram til 2006 var Skonto Stadion Riga sin største arena for sport. Det stod ferdig i 1996, og vart renovert til Melodi Grand Prix i 2003. Det rommar 6 500 tilskodarar og består av fire hallar. Det vert arrangert meisterskap i fotball, ishockey og andre greiner her.
Eit større stadion, kalla Arena Riga, opna i 2006. Det rommar 12 500 tilskodarar på eit område på 58 000 m², der over 22 000 m² er under tak.
Ishockey er Latvia sin nasjonalidrett og av Riga sine titals lag så er laget Skonto Riga det mest framståande og eit av dei meir framgangsrike i landet. Det finst òg eit fotballag med same namn (stifta 1991), som òg er eit av dei beste i landet. Dei har vunne ligaen alle år frå 1991 til 2003, og cupen sju gonger i same intervall.
Transport
Trafikken til Riga har auka kraftig seinare år, sidan infrastrukturen har vorte utbetra. Riga som hamneby er eit knutepunkt for logistikk, og eit senter i veg- og jernbanenettet. Dei fleste turistar kjem til byen gjennom flyplassen Riga International Airport, som vart pussa opp og modernisert i 2001, samstundes med 800-årsjubileumet. Lufttrafikken har dobla mellom 1993 og 2004. Frå 2004 hadde Air Baltic regelmessige direktesamband til Riga frå Oslo Lufthamn Gardermoen. I 2005 opna òg Norwegian ei rute på same strekning, og Air Baltic kom same år med ei rute til Bergen.
Det er ferjesamband til Stockholm, Kiel og Lübeck.
Offentlege transportmidlar i byen inkluderer bussar, trolleybussar, trikkar og minibussar. Minibussane køyrer ruter, men ikkje til faste tider, og stoppar berre på haldeplassar der nokon vil av eller på. Dei er det raskaste alternativet, men òg det dyraste. Dei andre transportmidla følgjer rutetider, og er rimelegare.
Dei sovjetiske styresmaktene hadde planar om undergrunnsbane i Riga, men miljøverngrupper fekk sett ein stoppar for planane i 1986.
Dei første bussane byrja å gå i 1852, men då vart dei trekte av hestar. Dei første trikkane, i 1882, vart òg trekte av hestar.
Back In Time
Back In Time er sikkerheitskopieringsprogramvare for Linux. Back In Time er eit grafisk grensesnitt som nyttar rsync og det finst versjonar både for KDE og Gnome.
Programmet er lett å konfigurera og å koma i gang og høver for privatpersonar og småføretak. Når ein set opp programmet skriv ein inn kvar ein vil lagra sikkerheitskopiane (som til dømes på ein eksternt platelager eller NAS) og kva katalog (og underkatalogar) ein vil ta sikkerheitskopi av. Ein kan òg spesifisera kor ofte og når på døgnet ein vil at programmet skal køyra.
Jotunheimen
Jotunheimen er eit fjellmassiv som ligg sentralt i Sør-Noreg mellom Ottadalen i nord, Gudbrandsdalen i aust, Valdres i sør og Sogn i vest. I området ligg dei høgste fjella i Nord-Europa, Galdhøpiggen og Glittertind. Dei atten andre høgste toppane i Fastlands-Noreg ligg i Jotunheimen, med Vestre Tverråtind på 2309 moh. som den «lågaste» av desse. Totalt har området over 80 toppar på over 2000 meter. Jotunheimen er eit populært turområde, og har eit godt utbygd hyttenett og mange merkte stiar. Den mest populære ruta i Jotunheimen er turen over Besseggen, som går mellom Gjende og Bessvatnet.
Det er ingen skarpe grenser for det eigentlege Jotunheimen. Til vanleg reknar ein med dei øvre delane av Heimdalen, Sikkilsdalen og Sjodalen i aust og fjelltraktene mellom Sognefjellet og Fortundalen/Middalen i vest til Jotunheimen. Grensa er noko fastare mot sør og sørvest, der fjellsjøane Vinstri, Bygdin og Tyin, og fylkesveg 53 Tyin–Øvre Årdal og vegen Øvre Årdal–Turtagrø dannar grensene. I nordvest vert Jotunheimen avgrensa av Bøverdalen, i nord av Ottavatn/Vågåvatn og i nordaust av Tessa og Sjodalen. I alt omfattar Jotunheimen etter denne avgrensinga eit område på om lag 3500 km2.
Mawlamyine
Namnet på byen blir også skrive Mawlamyaing eller Moulmein med latinske bokstavar. Det burmesiske namnet er မော်လမြိုင်မြို့, uttalt (IPA ). Mon-namnet er မတ်မလီု, uttalt.
Jotunheimen
Jotunheimen omfattar delar av kommunane Lom, Vågå, Vang og Øystre Slidre i Oppland fylke, og Årdal og Luster i Sogn og Fjordane fylke. Nokre mindre område av kommunane Skjåk og Nord-Fron er også rekna med til den overnemnde avgrensinga.
Mawlamyine
Mawlamyine er ein hamneby som utgjer det viktigaste handelssenteret og største sjøhaman i Søraust-Burma. Det finst også sagbruk, rismøller og båtbyggeri her.
Jotunheimen
I 1980 vart Jotunheimen nasjonalpark på 1151 km2 oppretta. Nasjonalparken omfattar dei sentrale delane av Jotunheimen og Hurrungane med alle dei høgste partia.
Namn
Jotunheimen vart i 1823 kalla for Jotunfjeldene av Baltazar Mathias Keilhau og Christian Peder Bianco Boeck. Jotunfjeldene var ei omsetjing av det tyske Riesengebirge mellom Schlesien og Böhmen.
Aasmund Olavsson Vinje, som gjekk mykje i området i 1860-åra, brukte namnet Jotunheimen i 1862, då i forma Jøtunheimen. Jotunheimen vart ikkje det einerådande namnet før fleire tiår etter. Ordet jotun tyder kjempe, og Jotunheim var namnet på staden jotnane heldt til i norrøn gudelære.
Geologi
Jotunheimen er ein del av den Kaledonske fjellkjeda og er bygd opp av eit stort flak av magmatiske bergartar, som frå nordvest vart skuva over underliggjande sedimentbergartar. Bergartane vart i hovudsak danna i periodane silur og devon for om lag 400 millionar år sidan.
Dei magmatiske bergartane er i hovudsak gabbro, som dominerer i Jotunheimen, og nærståande bergartar, for ein mindre del granitt og syenitt. Sedimentbergartane, vesentleg kambrosiluriske leirskifrar som i kaledonsk tid vart omdanna til fyllittar, dannar berggrunnen i Sjodalen og stikk ofte fram i utkantane av Jotunheimen.
Det er fleire førekomstar av jernrik olivinstein, som ved forvitring får rustraud farge, derav mange lokale namn på rau-. Desse bergartane er seige, harde og motstandsdyktige mot erosjon og dannar berggrunnen i dei høgste områda i Jotunheimen.
Geografi
Landskapet i Jotunheimen er forma av brear og elvar. Breane har grave botnar i fjellsidene, og mange stader har dei grave seg innover frå fleire sider slik at fjella har fått spisse, alpine former. Der breane har grave frå motsette dalsider mot same rygg, kan det vera ein smal egg att mellom dalane. Dess lenger vest ein kjem, desto fuktigare er klimaet, og breane og elvane har større kraft; derfor er også tindane gjennomgåande spissare, eggane skarpare, dalane djupare og dalsidene brattare i Vest- enn i Aust-Jotunheimen. Hurrungane i sørvest har mange av dei spissaste toppane i Noreg.
Dei rikaste plantefjella ligg i dei nordlege og austlege delane av Jotunheimen, der berggrunnen er laus med kalkrik skifer og kalkstein. Det er òg rikt planteliv i områda med gabbro. Planta issoleie er funnen 2370 moh. på Galdhøpiggen, noko som er høgderekord for planter i Noreg.
Fjella i Jotunheimen
Dei høgste partia vest for hovudvasskiljet i Jotunheimen er Hurrungane, der det er fem toppar over 2300 moh. Høgst når Store Skagastølstind (Storen, 2405 m). Det største vassdraget er Utla/Årdalselva med utløp i Årdalsfjorden. I Utladalen er det ville Vettisgjelet. Mellom Skagastølstindane og Fannaråken fører Helgedalen, lenger nede kalla Bergsdalen, ned i Fortundalen, og Fortundalselva fell ut i Lustrafjorden.
Aust og nord for hovudvasskiljet i Jotunheimen samlar elvane seg anten i Otta, Sjoa eller Vinstra. Utanom Hurrungane finst fire avgrensa massiv med toppar over 2300 moh. Mellom Leirdalen og Visdalen i nordvest ligg Galdhøpiggmassivet med 9 toppar over 2300 moh., mellom anna Galdhøpiggen (2469 moh. ,det høgste fjellet i Noreg). Aust for Visdalen og nord for Veodalen/Skautflya ligg Glittertindmassivet med to toppar over 2300 moh. Høgst er Glittertind (2466 moh., herav fast berg 2452 moh.). Mellom Skautflya/Veodalen og Gjende ligg eit stort fjellområde med i alt sju toppar over 2300 moh., mellom anna Heillstugutindane (Store Heillstugutind, 2339 m), Memurutindane (Store Memurutind 2364 m) og Surtningssui (2368 m). Tindane mellom Gjende og Bygdin, har to toppar over 2300 moh. (Store Knutsholstind, 2341 m, og Tjørnholstind, 2330 m). Av desse fire massiva har Galdhøpiggmassivet avløp anten direkte til Bøvra eller til dei to tilløpa av elva til Leira og Visa. Glittertindmassivet dannar vasskiljet mellom Visa i vest, Smådøla i nord og Veo i sør og aust. Sjoa er avløpet til elva Gjende, og til denne elva har det meste av massivet mellom Gjende og Veodalen/Skautflya avløp. Tindane sør for Gjende ligg på vannskiljet mellom Gjende (Sjoa) og Bygdin (Vinstra).
Elvane i Jotunheimen
Vassdraga i Jotunheimen har avløp dels vestover til Sognefjorden og dels nordover og austover til Gudbrandsdalslågen. Vasskiljet går mellom Bygdin og Tyin over Langeskavlen og Mjølkedalsbreen og følgjer herfrå stort sett fylkesgrensa mellom Sogn og Fjordane og Oppland over Sjogholstind, Raudalsegga, Høgvagltindane og Stetind. Herfrå går vasskiljet aust–vest over Smørstabbreen og dreier så nordover på Sognefjellet og går over Krosshø mot Høydalen.
Breane i Jotunheimen
Systematiske brefrontmålingar har vore drivne i området sidan kring 1900. Dei fleste breane i Jotunheimen er botnbrear. Breane i Jotunheimen er ikkje store av seg, men dei utgjer til saman 10 % av dei totale isbreane i Noreg.
Frå 1948 starta Norsk Polarinstitutt målingar av volumendringar på Storbreen. Breane har stort sett gått tilbake, men med enkelte kortare vekstperiodar. Jotunheimen har truleg vore heilt isfri under den milde klimaperioden i yngre steinalder, men breane er kome attende seinare i perioder med kjøligare og fuktigare klima. Dei hadde store framstøyt i fyrste halvpart av 1700-talet og har også seinare hatt mindre framstøyt, seinast i byrjinga av 1920-åra. Den store klimaendringa med varme somrar frå omkring 1930 har ført med seg ei større tilbakedraging av breane, noko som har ført til store område av naken ur og morene. Etter 1988 har tilbakegangen stagnert. Enkelte brear har vist ei svak volumauke, men ingen brefrontar har rykt framover. Etter 2000 har breane minka på ny.
Turisme
Jotunheimen er i dag mest kjend som eit turistområde, men eigentleg turistferdsel byrja fyrst i andre halvpart av 1800-talet.
Felægrer og jakt- og fiskebuer var dei einaste overnattingsstadene i Jotunheimen inntil Den Norske Turistforening (DNT) byrja å reisa husvære for turistane. Tvindehougen vart den fyrste hytta DNT bygde i Jotunheimen og vart opna i 1871. Den eldste av dei noverande hyttene til DNT er Gjendebu, som vart oppført i 1871. DNT har 12 hytter i Jotunheimen, dertil er det 29 private turisthytter og hotell i fjellområdet.
Dei mest populære rutene går over Besseggen og i området omkring i Aust-Jotunheimen. For fjellklatring er Hurrungane i Vest-Jotunheimen ein populær destinasjon.
Samferdsel
I nordvest går fylkesveg 55 Lom–Bøverdalen–Sognefjell–Skjolden, i sørvest fylkesveg 53 mellom Tyinkrysset på E16 over Filefjell og Årdal langs sørbreidda av Tyin. I aust går fylkesveg 51 frå Øystre Slidre til austenden av Bygdin og vidare over Valdresflye til austenden av Gjende. Herfrå følgjer vegen dalføret av Sjoa til Randsverk, der han fører over fjellet til Randen i Vågå. Det går private bilvegar frå Gudbrandsdalen til setertraktene i dei austlege delane av Jotunheimen, det same gjeld frå Randsverk til Glitterheim. Denne er stengd med bom eit stykke utanfor nasjonalparken.
Private vegar finst òg frå Bøverdalen inn Visdalen til Spiterstulen, inn Leirdalen til Leirvassbu og frå Galdesand til Juvasshytta (1841 moh.) oppunder Galdhøpiggen, den høgstliggjande bilvegen i Noreg. Frå sørenden av Tyin går det veg langs austsida av Tyin til Tyinholmen og Eidsbugarden (fylkesveg 252), og frå Øvre Årdal vest for Hurrungane (i Fardalen og Berdalen) Tindevegen til Turtagrø.
Innsjøane Gjende og Bygdin vert trafikkerte av motorbåtar i sommarmånadene.
Tartarus Dorsa
Tartarus Dorsa er eit område med kvasse fjelleggar aust i Tombaugh Regio på dvergplaneten Pluto. Eggane har typisk eit vertikalt relieff på 550 meter og ligg mellom 3 og 5 kilometer frå kvarandre.
Per mars 2016 er det uvisst kva eggane er laga av, men spektroskopi syner fyrst og fremst spor av metan og dessutan litt vatn. Det er derimot uvisst om frose metan er solid nok ved temperaturane som finst på Pluto til å kunna halda oppe slike strukturar over lengre tid.
Blåhøe
Blåhøe  er eit fjell i Skjåk kommune i Innlandet. Det har ei høgd på 1959 meter over havet og er det 225. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Småkaker
Småkaker er små, tørre kake som ein ikkje treng skjera opp, men kan halda i handa og eta. Slike kaker kan brukast som kaffimat eller til servering ved høgtider, til dømes til jul.
Skarvedalseggen
Skarvedalseggen  er eit fjell i Skjåk og Lesja kommune i Innlandet. Det har ei høgd på 1961 meter over havet og er det 222. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Tavannes
Tavannes er ein kommune i distriktet Bern-Jura i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 754 meter over havet. Han ligg i den fransktalande Bern-Jura (Jura Bernois).
Fanny Horn Birkeland
Fanny Horn Birkeland, tidlegare Fanny Welle-Strand Horn, er ein norsk tidlegare skiskyttar frå Oslo som vart verdsmeister i 4 x 6 km stafett under VM i skiskyting 2016 på heimearenaen Holmenkollen. Horn har elles vunne ein OL-medalje og to VM-medaljar, alle i bronse og i stafettar. Ho er medlem av Oslo Skiskytterlag. Sidan 2015 er ho gift med skiskyttaren Lars Helge Birkeland.
Aktiv
Fanny Horn VM-debuterte i VM i skiskyting 2011 i Khanty-Mansijsk, der ho utan suksess deltok i fem tevlingar. Året etter fekk ho gå ein etappe i verdsmeisterskapen i tyske Ruhpolding, der dei norske kvinnene vann bronsemedaljen i 4 x 6 km stafett. Under vinterleikane 2014 i Sotsji tok ho ein ny bronsemedalje i 4 x 6 km stafett, som i 2012 med Tora Berger på ankerettappen.
I verdscupen i skiskyting vann Horn ein overraskande siger i 7,5 km sprint i Ruhpolding i januar 2015, den einaste gongen ho har vore mellom dei seks beste i eit verdscuprenn. Ho vann så si tredje internasjonale bronsemedalje i opningstevlinga mixstafett under VM i skiskyting 2015 i finske Kontiolahti. Som under OL 2014 gjekk ho på lag med Tiril Eckhoff, medan brørne Johannes T. og Tarjei Bø tok seg av dei siste etappane.
Under VM i skiskyting 2016 vart Birkeland nummer 19 på jaktstarten, hennar beste individuelle plassering i eit internasjonalt meisterskap. Fem dagar seinare gjekk ho den andre etappen for det norske laget som vann kvinnestafetten, dei andre på laget var Synnøve Solemdal, Tiril Eckhoff og Marte Olsbu.
Den russisk-tyrkiske krigen (1735-1739)
Den russisk-tyrkiske krigen 1735–1739 var ein krig mellom Russland og Det osmanske riket, som følgje av Det osmanske riket sin krig med Persia og stadige raid av krimtatarane. Krigen omhandla òg kampen til Russland om tilkomst til Svartehavet.
Russisk diplomati før krigen
Då krigen braut ut, hadde Russland klart å sikre seg ein fordelaktig internasjonal situasjon ved å signere nokre avtalar med Persia i 1732–1735 (som var i krig med Tyrkia i 1730–1736) og støtta August III til trona i Polen i 1735 i staden for det franske ønsket Stanislaw I Leszczynski, nominert av det pro-tyrkiske Frankrike. Austerrike hadde vore alliert med Russland sidan 1726.
Krigen 1735–1738
Krigsårsaka var raid frå krimtatarar mot Det kosakkiske hetmanatet (Ukraina) mot slutten av 1735 og felttoget til khanen i Krim i Kaukasus. I 1736 såg den russiske kommandanten for seg ei erobring av Azov og Krimhalvøya.
I 1735, like før krigen kom i gang, gjorde russarane fred med Persia og gav attende alle områda dei erobra under Den russisk-persiske krigen.
20. mai 1736 storma den russiske Dnepr-armeen (62 000 mann) kommandert av feltmarskalk Burkhard Christoph von Munnich dei tyrkiske festningane i Perekop og okkuperte Bakhtsjisaraj den 17. juni. Mangel på forsyningar og utbrotet av ein epidemi tvang Münnich attende til Ukraina. Den 19. juni tok den russiske Don-armeen (28 000 mann) kommandert av general Peter Lacy med støtte av Don-flotiljen kommandert av viseadmiral Peter Bredahl festninga ved Azov. I juli 1737 storma armeen til Münnich den tyrkiske festninga Otsjakov. Armeen til Lacy (alt 40 000 mann stor) marsjerte inn i Krim same månaden, og påførte armeen til Krim-khanen fleire tap og erobra Karasubazar. Lacy og soldatane hans måtte forlate Krim på grunn av mange på forsyningar. Krim-felttoget i 1736 enda med at russarane trekte seg attende til Ukraina, etter å ha mista kring 30 000 mann. Berre kring 2000 døydde på slagmarka, resten av svelt og sjukdom.
I juli 1737 gjekk Austerrike inn i krigen mot Det osmanske riket, men vart slått fleire gonger, mellom anna i slaget ved Banja Luka den 4. august 1737, slaget ved Grocka den 18. og 21.–22. juli 1739, og nederlaget i Beograd err ei osmansk omleiring frå 18. juli til september 1739. I august byrja Russland, Austerrike og Det osmanske riket å forhandle i Nemirov, men det vart ikkje noko av diskusjonane. Det var ingen store militære operasjonar i 1738. Den russiske armeen måtte forlate Otsjakov og Kinburn på grunn av eit pestutbrot.
Slutten av krigen
I 1739 kryssa den russiske armeen kommandert av feltmarskalk Münnich Dnepr og slo tyrkarane ved Stavutsjany og okkuperte festninga av Khotin (19. august) og Iasi. Austerrike vart slått av tyrkarane ved Grocka og signerte ein separat fredsavtale i Beograd med Det osmanske riket den 21. august. Dette, i lag med trugselen om ein svensk invasjon, tvang Russland til å signere fredsavtale i Niš med Tyrkia den 29. september og dette enda krigen.
Roland White
Roland White er ein USA-amerikansk bluegrassartist, som hovudsakleg speler mandolin.
White vart så med det progressive bluegrass-bandet Country Gazette, og var der i 13 år. I 1987 vart han med i Nashville Bluegrass Band, der han var fram til 2000. Han skipa så The Roland White Band.
Blåhøe i Lesja
Blåhøe er eit fjell i Lesja kommune i Innlandet. Det har ei høgd på 1668 meter over havet og er det 897. høgaste fjellet i landet av fjella med primærfaktor på minst 50 meter.
Rondane
Rondane er eit fjellområde i Noreg, aust for Gudbrandsdalen. Området inneheld ti fjelltoppar over 2000 meter og den høgaste er Rondeslottet med ei høgd på 2178 meter over havet. Rondane er eit viktig område for villrein, og i Rondane ligg den eldste norske nasjonalparken.
Geografi
Rondane er eit typisk høgfjellområde med store platå og totalt ti fjelltoppar over 2000 meter. Det høgaste punktet er Rondeslottet på 2178 meter over havet. Det lågaste punktet er like under tregrensa, som er om lag 1000 til 1100 meter over havet. Klimaet er mildt, men relativt tørt. Bortsett frå bjørk i dei lågareliggande områda, er jorda dekt av lyng og lav, sidan jordsmonnet har lita næring. Dei høgaste fjella er nesten heilt berre, over 1500 moh veks berre dei mest hardføre lavartane på det berre fjellet. Mellom fjelltoppane går markerte dalar gjennom landskapet. Den djupaste dalen er fylt av Rondvatnet, ein smal innsjø mellom dei bratte Storronden og Rondeslottet på eine sida og Smiubelgen på andre. Botnar skjer seg òg inn i det sentrale massivet. Rondane får ikkje nok nedbør til at isbrear har oppstått her, men ein kan finne isbreliknande snøfonner i enkelte av dalane.
Sentralt i nasjonalparken ligg Rondvatnet lake, og frå her kan ein nå alle toppane på over 2000 meter på mindre enn ein dag til fots. I dette sentrale området og vidare nordover er området ganske høgt samanliknande med dei flatare platåa lenger sør. Rondane har ti toppar over 2000 meter, Rondeslottet (2178 m), Storronden (2138 m), Høgronden (2114 m), Midtronden vest (2060 m), Vinjeronden (2044 m), Midtronden aust (2,042 m), Trolltinden (2018 m), Storsmeden (2016 m), Digerronden (2015 m) og Veslesmeden (2015 m).
I mange delar av området er det mange jettegryter som vart danna av restar av isbrear frå istida. I tillegg kan ein finne små åsar kalla eskerar danna av morener frå dei smeltande isbreane.
Førhistorie
På fjellplatåa er det spor etter nomadiske jegerar som levde av reinsdyra. Dei nytta store feller i bakken for å fange reinen, og desse kan ein sjå spor etter ved Gravhø og Bløyvangen og elles rundtom i parken. Jegerane lagde store innhegningar av stein som reinen kunne lurast inn i.
Nær desse store fellene har ein funne små bogar av stein som ein meiner jegerane gøymde seg ved, medan dei venta for byttet. Ein meiner at dei tidlegaste fellene kan vere så gamle som 3500 år. Dei fleste funna i området, inkludert restar av busetjingar, er datert til mellom 500 og 700 e.kr.