cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mae West
Filmkarriere
Hennar neste film var Det er ingen synd i 1934. Deretter spelte ho i Goin' To Town, som fekk blanda mottaking. Filmen Klondike Annie frå 1936 handla om religion og hykleri, og var svært kontroversiell. Mange filmkritikarar har kalla han for hennar meisterverk på film. Same året spelte West saman med Randolph Scott i Go West, Young Man. Manuset hadde ho basert på Lawrence Riley sitt suksessfulle Broadway-teaterstykke Personal Appearance. Denne filmen, som vart regissert av Henry Hathaway, blir rekna som ein av dei dårlegaste av West frå denne perioden. I 1937 spelte ho i Every Day's a Holiday, den siste filmen hennar for Paramount.
I 1939 tilbaud Universal Pictures West å spele hovudrolla i filmen My Little Chickadee, mot W.C. Fields. Etter å ha slutta hos Paramount 18 månader tidlegare, var West interessert i ein comebackfilm og takka ja til tilbodet. West kom dårleg overeins med Fields, og likte ikkje det høge alkolholinntaket hans. Trass i dette vart filmen likevel ein stor suksess og den mest suksessfulle av filmane til Fields.
I 1943 spelte Mae West i filmen The Heat's On for Columbia Pictures. Ho takka ja til rolla berre for å hjelpe regissøren og produsenten Gregory Ratoff å unngå konkurs. Filmen vart dårleg motteken, både blant kritikarane og publikum. Dette var den siste filmen hennar, før ho gjorde eit comback på 1970-talet.
Mellomåra
Etter å ha trekt seg ut av filmindustrien gjekk West tilbake til å spele på teater og spelte blant anna i Broadway-teaterstykket Catherine Was Great i 1944. Dette var ein parodi på Katarina den store av Russland. I teaterstykket bestod garden hennar av unge, høge og muskuløse menn. Ho turnerte med teaterstykket i USA i 1945.
West spelte òg hovudrolla i ei eiga førestilling i Las Vegas, der ho song medan ho var omringa av kroppsbyggarar. Ein av kroppsbyggarane var Mickey Hargitay, som skodespelaren Jayne Mansfield fekk auge på han då ho såg ein av West sine førestillingar. Då ho vart spurd kva ho ville ha den kvelden skal Mansfield ha svart: «Eg tek ein biff og mannen til venstre!» West var svært negativ til tilhøvet mellom Hargitay og Mansfield, og innkalla til pressekonferanse der ho forlangte at han skulle avkrefte tilhøvet. Det gjekk ikkje heilt som planlagt då han i staden for å lese opp den ferdigskrivne talen, valde å stadfeste at paret var svært forelska og hadde bryllaupsplanar. Hargitay fekk sparken og gifta seg seinare med Mansfield.
I 1949 tilbaud regissøren Billy Wilder henne rolla som Norma Desmond i filmen Sunset Boulevard, men ho takka nei. Filmen handla om ei tidlegare stumfilmstjerne som hadde gått i gløymeboka, men nekta å innsjå det sjølv. Rolla gjekk til slutt til den tidlegare stumfilmstjerna Gloria Swanson. Wilder uttalte seinare: «Sjølve ideen om å gje rolla til Mae West var idiotisk. Vi trong berre å prate med henne, for å finne ut at ho enno synest ho var ei så stor, tiltrekkende og sexy stjerne som ho alltid hadde vore.»
I 1958 dukka Mae West opp på Oscar-utdelingen og framførte songen «Baby, It's Cold Outside» saman med skodespelaren Rock Hudson. I 1959 vart sjølvbiografien hennar, Goodness Had Nothing To Do With It, utgjeven og vart ein bestseljar.
Seinare karriere
West dukka ein sjeldan gong opp på TV-program, blant anna på The Red Skelton Show i 1960. Der framførte ho ein sketsj saman med Skelton som handla om sjølvbiografien hennar. I 1964 hadde ho ei gjesterolle som seg sjølv i den populære komiserien Mistar Ed. For å halde seg populær blant det yngre publikummet spelte den over 70 år gamle West inn to rock and roll-album, Way Out West og Wild Christmas, på slutten av 1960-talet. Singelen «Treat Him Right» frå albumet Way Out West vart ein stor suksess. På albumet Wild Christmas spelte ho inn fleire kjende julesongar, og dessutan parodiar på julesongar, som songen «Santa Come Up and See Me».
Etter ein 26 år lang pause frå filmindustrien spelte ho i filmen Myra Breckinridge i 1970, saman med John Huston, Raquel Welch, Rex Reed og Farrah Fawcett. Filmen handla om ein mann som skiftar kjønn for å bli kvinne. Den 77 år gamle West hadde ei lita rolle som ei mellomaldrande kvinne som dreiv eit talentbyrå for unge menn, som ho gjerne òg hadde sex med. Ein av klientane hennar blir spelt av Tom Selleck i filmdebuten hans. Filmen vart dårleg motteke, både blant kritikarane og publikum, men vart likevel ein kultklassikar og førte til auka interesse for West.
West spelte inn albumet Great Balls of Fire på 1970-talet for MGM Records, der ho framførte coverversjoner av songar av blant andre Elvis Presley, The Beatles og The Rolling Stones. Sjølvbiografien hennar, Goodness Had Nothing To Do With It, vart i tillegg publisert på nytt i ein oppdatert versjon.
I 1976 stilte ho opp på TV-programmet The Dick Cavett Show, der ho snakka om om livet og karrieren sin, og dessutan kampen mot sensurstyresmaktene. Ho fortalde òg at mora hennar hadde støtta henne i alt ho gjorde, men at ho døydde før West byrja i filmindustrien. På slutten av intervjuet song ho «Frankie and Johnny» og «After You've Gone».
I 1978, 85 år gammal, spelte West i filmen Sextette. I den stjernespekka filmen spelte òg blant andre Timothy Dalton, Tony Curtis, Ringo Starr, Alice Cooper og Keith Moon. George Raft, som spelte mot West i den første filmen hennar, dukka òg opp i ei lita rolle som seg sjølv. West sa for første gongen «Er det ein pistol du har i lomma, eller er du berre glad for å sjå meg?» i denne filmen, sjølv om det har vorte hevda at ho sa det alt i filmen She Done Him Wrong frå 1933.
Privatliv
Den 11. april 1911 gifta West seg med jazzsongaren Frank Wallace i Milwaukee i Wisconsin. Dei hadde møttest for første gongen i 1909. Ho var 17 og han var 21 år gammal. West heldt ekteskapet hemmeleg. I 1935, etter at West hadde laga fleire filmsuksessar, oppdaga ein kontorist vigselsattesten hennar og tipsa pressa. Eit vitnesbyrd som West hadde gjort under Sex-rettssaka i 1927 vart òg oppdaga, der ho hadde erklært seg sjølv som gift. I byrjinga nekta West for at ho hadde gifta seg med Wallace, men innrømde det til slutt i juli 1937. Sjølv om ekteskapet var ein realitet, budde ho aldri med Wallace som eit ektepar. Ho insisterte på at dei skulle ha kvart sitt soverom, og sende han òg vekk på turné for å bli kvitt han. West fekk ei rettsleg skilsmisse den 21. juli 1942, før Wallace trekte tilbake kravet sitt om underhaldsbidrag. Ho vitna at dei berre hadde levt saman «i nokre få veker», og den endelege skilsmissa vart godkjent den 7. mai 1943.
I august 1980 snubla West då ho gjekk ut av senga. Etter fallet var ho ute av stand til å snakke og vart frakta til sjukehus. Testar viste at ho hadde fått hjerneslag. Sju dagar seinare, medan ho enno var innlagt på sjukehus, fekk ho ein diabetisk reaksjon til innhaldet i magesonden sin. Den 18. september fekk ho eit nytt hjerneslag som lamma høgresida på kroppen hennar. I tillegg pådrog ho seg lungebetennelse. I november hadde tilstanden hennar forbetra seg, men prognosen var dårleg og ho vart send heim. West døydde i leilegheita si i The Ravenswood den 22. november 1980, 87 år gammal. Ho vart gravlagd i familiegrava på Cypress Hills Cemetery i Brooklyn i New York.
Songs in the Attic
Då albumet kom ut var det første gong musikk frå det første albumet hans, Cold Spring Harbor, som kom i 1971, vart tilgjengeleg for eit større publikum.
Songs in the Attic introduserte dei tidlegare songane til Joel for fansen som berre hadde kjend han sidan The Stranger. På dei første albuma hans brukte Joel mykje studiomusikarar, men frå slutten av 70-talet hadde han eit fast band som spelte med seg.
To av songane på albumet, «Say Goodbye to Hollywood» og «She's Got a Way», vart gjevne ut som singlar, og begge nådde topp 25 i Australia. I Australia vart òg «You're My Home», men denne gjekk ikkje inn på lista.
Eggøyo
Eggøyo er ei øy i Fitjarøyane i Fitjar kommune. Ho ligg på vestsida av Nyleio, mellom Siglo i aust, Torsdagsøyo i sør, Eidøyo i vest og Selbjørnsfjorden i nord.
Garden
Garden på øya vert kalla Austre Eggøyo, medan Vestre Eggøyo ligg på naboøya Eidøyo. Opphavleg var Eggøyo husmannsplass under Fitjargarden, som eigde øyane her vest til Trodlosen. Plasset vart skuldsett som eigen gard i 1723.
Namn
Namnet kjem av egg, og truleg var det mykje sjøfugl som hekka her i gammal tid, og så har øya fått namn etter det.
Gardnamnet har vorte skrive Egøen i 1718, Ægøen i 1816, Ekøen i 1838, Eggøen i 1890. Namnet vert i dag skrive Eggøy.