cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rondane
Nasjonalparken
Etter nesten eit tiår med planlegging vart Rondane nasjonalpark oppretta som den første nasjonalparken i Noreg den 21. desember 1962. Han vart først oppretta som eit naturvernområde, men det vart seinare omdøypt nasjonalpark. Hovudårsaka til vernet var å «verne naturen med sine naturlege planter, dyreliv og kulturarv, og å sikre miljøet som eit fritidsområde for framtidige generasjonar».
Sjølv om Rondane var den første nasjonalparken i Noreg kom det mange andre i etterkant.
Utvidinga i 2003
For å ytterlegare verne villreinen i området vart nasjonalparken utvida i 2003 til 963 km². Parken vart hovudsakleg strekt ut mot nordvest og ligg mot aust og sør. I tillegg vart områda med mindre vern (landskapsvern og naturvern) oppretta i samband med parken. Ein ny nasjonalpark, Dovre nasjonalpark, mellom Rondane og Dovrefjell-Sunndalsfjella nasjonalpark vart òg oppretta. Etter utvida er det no berre om lag 1 km frå den nordlege grensa av Rondane til den sørlege grensa av Dovre nasjonalpark, og store delar av dei omliggande fjellområda er verna av dei tre parkane.
Geologi
Grunnfjellet i Rondane kjem frå ei grunn havbotn frå 500 til 600 millionar år sidan. Av dette skapte endringar i jordskorpa eit fjellområde med metamorf bergart og kvarts. Det er ikkje funne fossil i Rondane, så ein trur at havet der grunnfjellet kom frå ikkje inneheldt liv.
Det noverande landskapet vart stort sett forma under den siste istida, ni til ti tusen år sidan. På denne tida dekte store isbrear området og ein meiner at isen smelta gradvis i syklusar der isen smelta og fraus til igjen. Issmeltinga må ha skjedd raskt då det først skjedde og grov ut store elvedalar.
Rondane inneheld eit par små kløfter som vart laga under rask issmelting, mellom anna Jutulhogget og Vesle-Ula.
Biologi
Anna vilt er mellom anna rådyr og elg, som held til i utkanten av parken. Stundom kan ein òg sjå moskus, som stort sett held til på Dovre. Jerv og enkelte bjørnar held òg til her, medan ulv er meir sjeldan.
Reinsdyra beitar stort sett på lav og mose som veks i lag med lyng og hardfør gras på ganske så tørt og næringsfattig steinplatå. Lav fungerer både som fôr til reinen, men gjødslar òg gjorda slik at mindre hardføre planter kan vekse, som igjen gjev mat til mus og lemen. Ein av blomane som veks godt her er isranunkel, som er funne opp til 1700 meters høgd.
Turisme
Turgåarar i Rondane kan gå og slå leir i alle område av parken, bortsett frå like nær turhyttene. Bortsett frå forbod mot motorisert trafikk er det ikkje mange særskilde forbod som gjeld. Fiske og jakt er lov om ein har løyve. Den norske turistforeninga (DNT) eig og styrer mange turhytter i området. Ei sentral hytte ligg i sørenden av Rondvatnet kalla Rondvassbu. Det er òg hytter ved Dørålseter og Bjørnhollia heilt nord og aust i parken. Desse tre hyttene er bemanna, med matservering og høve for overnatting. Det er òg sjølvbetente hytter i Rondane, som Eldåbu.
Dei bemanna hyttene er òg open om vinteren, men dei er stundom berre delvis i drift utanom turistsesongane. Stundom er det preparerte skiløyper om vinteren.
Rondane i litteraturen
Landskapet i Rondane har inspirert mange norske forfattarar. Kanskje mest kjend er Peer Gynt (1867) av Henrik Ibsen, som delvis føregår i Rondane.
Peter Christen Asbjørnsen, som samla norske eventyr på 1800-talet og mange av desse omhandla Rondane. Diktaren Aasmund Olavsson Vinje skreiv diktet No ser eg atter slike Fjell og Dalar om Rondane.
Rumensk geografi
Romania er det tolvte største landet i Europa med eit areal på 238 391 km². Det ligg nordaust på Balkanhalvøya, om lag midt mellom ekvator og Nordpolen, og om lag midt mellom atlanterhavskysten og Uralfjella. Romania har 3195 km landegrenser og grensar til Moldova i aust, Bulgaria i sør, Serbia i sørvest, Ungarn i vest og Ukraina i nord og aust. Landet har ei 245 km lang kystlinje mot Svartehavet i søraust.
Tradisjonelt er Romania delt inn i fleire historiske regionar som ikkje lenger har nokre administrative funksjonar:
Landegrensene til Romania er relativt nye. Etter den første verdskrigen omfatta landet berre provinsane Valakia, Moldavia og Dobrudsja. Dette området, kalla Regat eller Det gamle kongedømet, kom til då Det osmanske riket forsvann frå området på midten av 1800-talet. Etter den første verdskrigen fekk Romania Transilvania og Banat. Nokre av dette området vart tapt under den andre verdskrigen, men etter forhandlingar kom dei tilbake til Romania.
Då Romania fekk desse områda omfatta landet 85 % av dei rumensktalande folkesetnadane i Aust-Europa, men òg mange etniske ungararar kom under rumensk styre. Det vart mange kranglar om desse områda mellom Romania og Ungarn, sidan begge rekna regionen som ein del av nasjonalarva si. Grensa mellom Romania og Sovjetunionen vart òg fleire gonger diskutert. Bukovina og Bessarabia, som var tidlegare rumenske provinsar med ein stor del rumensktalande innbyggjarar, var ein del av Sovjetunionen frå slutten av den andre verdskrigen og fram til dei vart ein del av Ukraina og Moldova.
Topografi
Det naturlege landskapet i Romania er nesten likt fordelt på fjellområde (31 %), åsar (33 %) og sletter (36 %). Desse forskjellige landskapsformene dannar eit forholdsvis symmetrisk mønster frå Karpatane, som har høgde på over 2500 meter over havet, til Donaudeltaet, som berre ligg nokre få meter over havet.
Karpatane dannar ein boge gjennom landet som strekkjer seg 1000 km frå midten av landet og dekkjer eit areal på 70 000 km². Desse fjella er låge til mellomhøge og er ikkje breiare enn 100 km. Mange dalar og store elvar kryssar fjella og Karpatane har derfor vore ei mindre hindring for reisande enn andre fjellkjeder i Europa. I tillegg finst det fleire eroderte sletter og platå i dei høgareliggande områda. Det er permanente busetnader her i høgder over 1200 meter over havet.
Dei rumenske Karpatane er delt inn i tre fjellkjeder: Aust-Karpatane, Dei sørlege Karpatane eller Dei transilvanske Alpane og Vest-Karpatane. Kvar av desse fjellkjedene har sine eigne karakteristikkar. Aust-Karpatane består av tre parallelle ryggar som går frå nordvest til søraust. Den vestlegaste ryggen er ei utdøydd vulkankjede med mange kjegler og krater. Denne kjeda har mange store senkingar og i den største ligg byen Braşov. Det ligg viktige gruve- og industrisenter, i tillegg til jordbruksområde, i desse senkingane. Aust-Karpatane er dekt av skog og 32 % av skogområda i landet ligg her. Dei inneheld òg store førekomstar av malm, inkludert gull og sølv, og det mineralrike vatnet har vore opphav til mange kurstader.
Dei sørlege Karpatane inneheld dei høgaste toppane i landet med Moldoveanu (2544 moh) og Negoiu (2535 moh) som dei høgaste. I tillegg ligg det meir enn 150 bresjøar i området. Dei har store grassletter og nokre skogområde, men få store senkingar eller naturressursar under jorda. Regionen er kryssa av eldgamle vegar, mellom anna dei gamle romarvegane som gjekk i området. Det er fleire fjellovergangar og i dalane til Olt, Jiu og Donau er det mange veg- og jernbaneruter gjennom fjella.
Vest-Karaptane er den lågaste av dei tre fjellkjedene og er prega av mange djupe senkingar. Desse har gjennom historia fungert som «portar» og lette vegar gjennom fjella. Den mest kjende av desse er Jernporten i Donau. Vest-Karpatane er den tettast folkesette fjellkjeda og i den nordlegaste delen av fjellkjeda, i Apusenifjella, finn ein dei høgastliggande busetnadane.
På innsida av den store bogen som Karpatane dannar ligg bølgjande sletter og låge åsar på Det transilvanske platået, det største platået i landet. Dette viktige jordbruksområdet inneheld store førekomstar av metan og salt. Sør og aust for Karpatane ligg eit åslendt terreng med høgder frå om lag 400 til 1000 meter over havet. Åslendt landskap finn ein òg lengst vest i landet.
Bortanfor foten av Karpatane og platåa strekkjer slettene seg sørover og vestover. I den sørlege delen av landet ligg den lågare Donausletta, som er delt av elva Olt. Aust for elva ligg Den rumenske sletta og i vest ligg Olteniasletta. Landområdet her er rikt på svartjord og er eit av dei viktigaste jordbruksområda i Romaina. Kunstig vatning er flittig brukt her og myrområda på flodsletta til Donau har vorte drenert og lagt i dike for å få auke jordbruksområda.
Det lågastliggande området i Romania finn ein heilt nord i Dobrudsja i Donaudeltaet. Deltaet er eit trekantforma område med myrer, flytande sivøyar og sandbankar, der Donau munnar ut etter nesten 3000 km og deler seg i tre greiner før ho munnar ut i Svartehavet. Donaudeltaet er eit av dei viktigaste fiskeområda i Svartehavet og sivet vert nytta til produksjon av cellulose. Regionen er òg ein del av eit naturreservat for sjeldne plante- og dyreartar, inkludert fleire typar trekkfuglar.
Elvar
Donau renn 1075 km gjennom Romania (40 % av heile lengda hennar) og renn inn i landet sørvest for Bazias. Ho dannar den sørlege grensa mot Serbia og Bulgaria. Nesten heile Romania drenerer ut i Donau og alle elvane som endar opp i Donau i Romania utgjer nesten 40 % av den totale vassføringa hennar ved munningen. Dei viktigaste sideelvane hennar i Romania er Mureş, Olt, Prut, Siret, Ialomiţa, Someş og Argeş. Elvane i Romania renn hovudsakleg aust, vest og sør for Karpatane. Dei får vatn via regn og snøsmelting, som fører til stor variasjon i vassføringa og stundom til katastrofale flaumar. I aust hamner det meste av vatnet ut i Siret og Prut. I sør renn dei fleste elvane direkte ut i Donau, og i vest vert det meste av vatnet samla opp i Tisza i Ungarn.
Donau er den klart viktigaste elva i Romania, ikkje berre som ei transportåre, men og for produksjon av vasskraft. Eit av dei største vasskraftverka i Europa ligg i Jernporten, der Donau renn gjennom ei av dei største kløftene i Karpatane. Donau er ei viktig transportåre både innad i Romania og for internasjonal handel. Ho kan seglast av elvefartøy gjennom heile Romania og av havgåande skip heilt opp til hamna i Brăila. Det er derimot få industrisenter som ligg ved Donau i Romania, og i tillegg fører myrlende breidder og flaum til vanskelege transportforhold i enkelt område.
Klima
Romania har utstrekte fjellområde som i stor grad påverkar klimaet i dei fire årstidene. Bortsett frå dei høgare områda i Karpatane, vil dei fleste områda i Romania nå over 26 °C ein vanleg sommardag, men ein kan ha ein del fukt langs Donaudalen. Den varme tida på året er òg den våtaste, men torevêr har ein oftast i mai og juni. Elles er det lite nedbør å spore, og Romania er eit tørt land sjølv for å vere sentralt i Europa. Bucuresti har ein årleg nedbørsnormal på 592 mm.
Transilvania har ofte litt meir skya vêr sidan dei vestlege vindane stig oppover Karpatane, men seint på sommaren og tidleg på hausten er det gode sjansar for å sjå sola.
Om vinteren kjem det lett snøfall om lag kvar tredje eller fjerde dag over heile landet, men dei høgareliggande områda har oftare snø, som ligg langt ut på våren. Vinterkulden er litt strengare i nordaustlege område av landet, der den iskalde nordaustlege crivatvinden frå Russland er kraftigast og smelteperiodane kjem sjeldnare enn lenger sør. Kyststripa mot Svartehavet er det mildaste og tørraste hjørnet av Romania, men den kalde vinden kan vere sur sjølv om temperaturen held seg over 0 °C. Somrane er derimot solfylte og tempererte, med lite torevêr og utan dei høgaste temperaturane.
Naturressursar og arealbruk
Naturressursar:
Irrigert land:
Naturfarar: Jordskjelv kan råke hardt i sørlege og sørvestlege område. Geologiske former og klima gjer landet utsett for jordras.
Miljø
Miljøproblem: Jorderosjon, vassforureining, luftforureining i sør på grunn av industri, forgifting av Donaudeltet.
Miljøvernsavtalar:
Perm kraj
Perm kraj (russisk skrift Пермский край) er eit territorium (kraj) i Russland og eit av føderasjonssubjekta i den russiske føderasjonen. Hovudstaden er Perm, arealet er 160 237 km² og innbyggjartalet er 2 904 000 (2003). Perm kraj vart danna ved samanslåinga av Perm oblast og Komi-Permjakia den 1. desember 2005.
Perm kraj ligg helt i aust i Europa der den store russiske sletta møter Uralfjella. Det høgste punktet er 1469 meter over havet, og ligg i Ural-fjella.
Historie
Russisk busetjing i dette området starta på 1500-talet. I 1780 vart provinsen Perm oppretta. Perm oblast vart oppretta i 1938. Det autonome området Komi-Permjakia var underlagt Perm oblast. Etter oppløysinga av Sovjetunionen vart Komi-Permjakia eit eige føderasjonssubjekt, sjølv om det framleis var tilknytt Perm oblast. I oktober 2004 vart det avheldt ei folkerøysting om full samanslåing av dei to områda, og framlegget om dette fekk fleirtal.
Folkesetnad
Folketalet i Perm kraj er minkande. Det minka med 4,5 % frå 1990 til 2003 (frå 3 042 000 i 1990). Dei største byane er Perm (991 200 ibuarar) og Berezniki (156 500).
Den største delen av folket er etniske russarar. Ved folketeljinga i 2010 var den etniske samansetjinga:
Tramelan
Tramelan er ein kommune i distriktet Bern-Jura i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 900 meter over havet. Han ligg i den fransktalande Bern-Jura (Jura Bernois).
Bacău fylke
Bacău er eit fylke (județ) i Romania (rumensk Județul Bacău). Det ligg i regionen Moldavia. Administrasjonssenteret er byen Bacău. Fylket ligg i utviklingsregion Nord-Est i makroregion 2.
Demografi
Bacău fylke hadde 616 168 innbyggjarar ved folketeljinga i 2011. Folketalet i 2018 er estimert til 743 574, med 47,4 % av innbyggjarane busette i dei åtte bykommunane.
Etnisitet
Den etniske samansetjinga av befolkninga i fylket ut frå folketeljingane frå 1930 til 2011:
Språk
Morsmål ut frå folketeljinga i 2011:
Religion
Religiøs tilknytning ut frå folketeljinga i 2011:
Administrativ inndeling
Fylket har 3 municipiu, 5 oraș og 85 comună.
Molotov
Molotov er eit russisk namn som kan visa til:
Vauffelin
Vauffelin er ein kommune i distriktet Bern-Jura i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 707 meter over havet. Han ligg i den fransktalande Bern-Jura (Jura Bernois).
Tura
Tura (russisk Тура) er ei busetjing i Russland, sentralt i Sibir. Tura var hovudstaden i Evenkia, som var eit autonomt område fram til 2007. Folketalet er 5535 (2010). Staden har ikkje bystatus, men vert kalla "busetjing av urban type".
NM i sykling 1965 i tempo
Noregsmeisterskapen i sykling 1965 i temporitt vart avvikla i Bergen 12. og 13. juni 1965.
50 km temporitt
<br style="clear:both;" />
100 km lagtempo
<br style="clear:both;" />
Hemne kommune
Hemne er ein tidlegare norsk kommune sør i Trøndelag fylke. 1. januar 2020 blei han slått saman med Halsa og ein del av Snillfjord kommune til Heim kommune.
Kommunen grensa til Snillfjord og Orkdal i aust, Rindal og Surnadal i sør, og Aure i vest. Nord for Trondheimsleia låg Hitra kommune med øya Hitra.
Villeret i Sveits
Villeret er ein kommune i distriktet Bern-Jura i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 740 meter over havet. Han ligg i den fransktalande Bern-Jura (Jura Bernois).
Frøya kommune
Frøya er ein øykommune i Trøndelag fylke. Han ligg ytst ute på kysten, vest for innløpet til Trondheimsfjorden og nord for Hitra.
Geografi
Kommunen er sett saman av hovudøya Frøya og Froan i nordaust, eit øyrike av til saman rundt 5.400 holmar og skjer, som grensar til Frohavet i aust, Frøyfjorden i sør og Norskehavet i nordvest.
Størstedelen av innbyggjarane bur langs austkysten av Frøya. Elles bur folk helst ved sjøen, til dømes i fleire fiskevær.
Landskapet på Frøya er skoglaust og kupert, med myr, vatn og fjell.
Sularevet utanfor Frøya var lenge kjent som det største djupvasskorallrevet i verda.
Mike Seeger
Mike Seeger var ein USA-amerikansk folkemusikar og folklorist. Han var ein særeigen songar og ein dugande musikar som spelte autoharpe, banjo, fele, dulcimer, gitar, munnharpe, mandolin, dobro, munnspel og panfløyte. Seeger var halvbroren til Pete Seeger og produserte meir enn 30 dokumentarinnspelingar, og spelte på meir enn 40 andre innspelingar. Han ønskte å gjere musikarane som inspirerte og lærte han kjend for eit breiare publikum.
Tallinn
Tallinn (eldre Lindanäs; tysk og (tidlegare svensk Reval) er hovudstad og med eit folketal omkring 400 000 den største byen i Estland. Byen ligg heilt nord i landet ved Finskebukta. Namnet på estisk språk er ei samandraging av Taani linn, noko som tyder «danskeborga» eller «den danske byen». Reval er det tradisjonelle tyske og svenske namnet, men etter kvart er Tallinn mest bruka. I samband med andre verdskrigen vart svenskane og tyskarane tvinga til å flytta ut av landet. Andre historiske namn er mellom anna Koluvan, Lindanise, Lindanisa (Lindanäs), Revalia, Revel, Reveln, Räffle og Tallin.
Gamlebyen i Tallinn vart i 1997 teken med på verdsarvlista til UNESCO.
Namn
Namnet «Tallinn(a)» har bakgrunn i estisk, men den opphavlege tydinga til ordet er debattert. Den mest brukte forklaringa er at ordet stammar frå Taani-linn(a), som på estisk tyder Danskebyen. Men ordet kan òg kome av tali-linna (Vinterbyen) eller talu-linna (Husbyen).
Endinga -linna tydde, likt -burg på tysk og -grad på slavisk, opphavleg festning, men er i dag brukt som ending i bynamn.
Tallinna avløyste det tidlegare offisielle tyske namnet Reval i 1918, då Estland fekk sjølvstende frå Russland. I byrjinga på 1920-åra vart namnet på byen endra frå Tallinna til Tallinn.
Historiske namn
Det tyske og svenske namnet Reval (Latin: Revalia, gammalsvensk: Räffle) oppstod på 1200-talet ut frå det estiske fylket Rävala. Andre kjende historiske namn på Tallinn er Lindanise (sjå slaget ved Lyndanisse), Lyndanisse på dansk, Lindanäs på svensk, på gammalt austslavisk, Kesoniemi på finsk og Kolyvan (Колывань) og Ledenets på gammalt austslavisk.
Legenda bak namnet Reval
Eitt av forsvarstårna i bymuren som går rundt gamlebyen i Tallinn heiter Kiek in de Kök (lågtysk for Ein kik inn på kjøkkenet). På tårnveggen er det ein skulptur som skildrar ei hjortejakt på Toompea (Domberg), og i følgje legenda var det denne hjortejakta som gav namn til Reval.
Historikarane trur ikkje på legenda - dei kan fortelje at namnet Revel kjem frå det gamle estiske fylkesnamnet Revalia. Det finst mange nedteikningar av namnet Reval frå tida før den danske kongen første gong vitja Estland i 1219.
Historie
Sørkysten av Finskebukta har truleg vore busett av stammer som snakka austersjøfinsk frå omkring 1000-talet fvt..
I 1154 førte den arabiske kartografen al-Idrisi Tallinn inn på eit verdskart som han teikna på oppdrag frå kong Roger II av Sicilia.
Slaget ved Lyndanisse og påfølgjande dansk styre
Etter å ha samla ein særs stor hær drog kong Valdemar II av Danmark mot Estland med 1 500 langskip i eit krosstog mot det danskane såg på som dei heidenske estlendarane. Flåten nådde den nordlege provinsen Revele i Estland i byrjinga av juni 1219. Med i flåten var, utover kongen, erkebiskop Anders Sunesen og biskop Theoderik av Estland. I hæren var òg fleire av kongen sine vasallar, tyskarar under grev Albert og sorbarar under Vitslav I av Rügen.
Krossfararane slo seg ned ved Lyndanisse (i dag Tallinn) og byrja å byggje ei borg, «Castrum danorum», som seinare på estisk vart kalla Tallinn, danskeborga. Under bygginga av borga kom fleire estiske forhandlarar på vitjing for å trekke ut tida, medan dei sjølve samla hæren sin.
Kvelden 15. juni 1219 gjekk estlendarane til åtak på danskane og deira allierte frå fem kantar, i det som i dag er kjend som slaget ved Lyndanisse. Biskop Theoderik vart drepen av estlendarane som trudde dei hadde drepe kongen. Alt tydde på eit katastrofalt nederlag for krossfararane, men sorbarane vart ikkje oppdaga av den estiske åtaksstyrken. Vitslav gjennomførte eit raskt motåtak som stansa den estiske framrykkinga. Dette gav resten av krossfararane tid til å samle seg og omgruppere før dei i fellesskap klarte å drive den estiske hæren på flukt. Tallinn og store delar av det som i dag er Estland vart etter dette underlagt Danmark.
I følgje segna knelte erkebiskop Anders Sunesen i bønn på ein bakketopp under slaget. Når han strekte armane mot himmelen, rykte danskane fram, når han vart trøytt og tok armane ned att, trekte dei seg attende. Hjelparar kom til for å støtte den gamle erkebiskopen sine armar. Då kampen var på sitt mest intense, sende Gud hjelp i form av eit flagg som fall ned frå himmelen. Flagget var raudt med ein kvit kross. Dette oppmuntra dei danske soldatane ytterlegare og dei vann ein stor siger. Kong Valdemar kunngjorde at det krossflagget som gav danskane sigeren heretter skulle vere det danske flagget, i dag kjend som Dannebrog.
På 1200-talet tillét den danske kongen bystyret i Reval (som byen den gongen heitte) å nytte det personlege våpenskjold hans, tre blå løver med kroner på gyllen bakgrunn.
Hansaforbundet og tysk dominans
I byen vart det stort sett snakka tysk, og tysk var det offisielle språket, men estisk kultur vart teken vare på, fortrinnsvis av bønder utanfor bymurane. Frå 1285 var byen medlem av Hansaen, ein handelsorganisasjon med utspring i den tyske byen Lübeck på 1200-talet.
I 1343 var det eit opprør mot kyrkja, og danskane selde Tallinn saman med sine andre fastlandseigedomar i Nord-Estland til Den tyske riddarordenen. Dette innleia ein langvarig tysk dominans.
Etter den livlandske krigen mellom Russland, Polen og Sverige, kapitulerte Tallinn for Sverige i 1561. Byen vart verande svensk i nærare 200 år. Den svenske perioden vert av estlendarane omtalt som «den gode, gamle svensketida».
Den store nordiske krigen
Dei svenske troppane stasjonert i Tallinn kapitulerte under Den store nordiske krigen og overgav byen til Russland under freden i Nystad 30. august 1721. Medan svenskane hadde søkt å avgrense påverknaden frå tyskarane, gjenoppretta den russiske tsaren Peter I alle dei tyske privilegia.
Estland får sjølvstende i 1918
24. februar 1918 proklamerte Estland seg sjølvstendig med Tallinn som hovudstad, og det gamle våpenskjoldet frå Valdemar II si tid vart innført som statens nasjonalsymbol. Sjølvstendetida vart etterfølgt av ein tysk okkupasjon og ein frigjeringskrig mot Russland. 2. februar 1920 inngjekk Estland ein fredsavtale med Sovjetunionen i Tartu, der Russland for alltid lovde å godkjenne sjølvstendet til Estland.
Andre verdskrigen
Under den andre verdskrigen vart Estland først okkupert av Sovjetunionen i 1940-41, så av Tyskland 1941-44 og igjen av Sovjetunionen i 1944. Estland vart etter krigen var slutt annektert av Sovjetunionen og Tallinn vart hovudstad i den estiske sosialistiske sovjetrepublikk. Under sovjettida vart det gamle våpenskjoldet forbode, men det vart gjeninnført som nasjonalsymbol ved sjølvstendet i 1990.
Estland sitt sjølvstende i 1991
Estland har sidan 1869 arrangert nasjonale songfestivalar. Her kombinerer dei mange av dei estiske song- og musikktradisjonane med nasjonale songar. Songfestivalen har gjennom sin 130 år lange historie fungert som estisk nasjonal opposisjon mot tsarherredømet og sovjetstyret, feira estisk sjølvstende (1920-1940 og 1991-) og har vore ein arena for estisk nasjonalisme og songtradisjonar.
Den estiske lausrivingsprosessen frå Sovjetunionen vert kalla Den syngande revolusjonen, og den første protestperioden vart mellom anna utløyst av Tsjernobylulykka og sovjetiske planar om massiv utnytting av dei estiske fosforittfunna. Glasnost gjorde det mogeleg å vise ein fjernsynsserie som opna augo på folk for kva sovjetisk styre hadde tydd i form av rovdrift og forureining. Det oppstod ønske om å få kontroll over eigne ressursar.
Den syngande revolusjonen starta i samband med nattsongfestivalen i Tallinn sommaren 1988, då sovjetpatriotiske songar i løpet av natta vart bytta ut med forbodne songar med nasjonalt innhald. I september same året vart ein ny songfestival arrangert, og ytringsfridomen vart strekt enno meir. I 1990 song 30 000 korsongarar for 450 000 tilhøyrarar i parken Lauluväljak. Den syngande revolusjonen varte i fire år, til Estland oppnådde sjølvstende i 1991.
Tallinn i dag
I dag utgjer Tallinn eit dynamisk vekstsenter i Austersjøregionen, og byen har på mange måtar greidd omveltingane som følgde Sovjetunionens fall på ein relativt vellukka måte.
Politikk
Tallinn vert styrt etter ein parlamentarisk styringsmodell. Dette inneber at eit byråd (ei byregjering) står ansvarleg overfor bystyret, på same måte som ei regjering står ansvarleg overfor nasjonalforsamlinga. (Oslo og Trondheim vert styre etter same prinsipp).
Boltigen
Boltigen er ein kommune i distriktet Obersimmental-Saanen i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 814 meter over havet.
Kommunen består av landsbyane Boltigen, Adlemsried, Eschi, Oberbäuert, Reidenbach, Schwarzenmatt, Simmenegg og Weissenbach. Kommunen dekkjer dalbotnen kring elva Simme.
Tallinn
Politikk
Byrådet er regjeringa i Tallinn og har sju medlemmer, byrådsleiaren og seks byrådar.
Administrative bydelar
Mustamäe vest i byen er eit høghusområde, hovudsakleg bygd i sovjettida. Den tekniske høgskulen og ei veksande teknologipark ligg i bydelen.
Folketalsutvikling
Tallinn har om lag 400 000 innbyggjarar.
I følgje Eurostat, EU sitt statistikkbyrå, er Tallinn den hovudstaden i unionen som har den største delen av ikkje-EU-borgarar. 27,8 % av innbyggjarane kjem frå land utanfor EU, dette skuldast hovudsakleg immigrasjon frå andre sovjetrepublikkar under den sovjetiske perioden (1944-1991). Mange av desse immigrantane og etterkomarane deira kvalifiserer ikkje til estisk statsborgarskap.
Geografi
Tallinn ligg på sørsida av Finskebukta i det nordlege sentrale Estland.
Tallinn sin største innsjø er Ülemistesjøen (9,6 km²), og er den største drikkevasskjelda i byen. Harkusjøen er den nest største innsjøen i Tallinn og er på 1,6 km². Ulikt mange andre byar, er den einaste viktige elva i Tallinn kommune i Pirita, som er ein forstad til byen
Tallinn sitt høgaste punkt er 64 moh og ligg i Nõmme, i den sørvestlege delen av byen.
Kystlinja er 46 km og omfattar tre halvøyar: Kopli, Paljassaare og Kakumäe.
Økonomi
I tillegg til å vere den største hamna og hovudstad i landet, har Tallinn hatt ein positiv utvikling innanfor informasjonsteknologibransjen (IT). 13. desember 2005 karakteriserer den amerikanske avisa The New York Times Estland og Tallinn som «eit slags Silicon Valley i Baltikum». Skype er eit at dei mest kjende IT-bedriftene som held til i byen. Mange av byen sine IT-bedrifter held til i det tidlegare sovjetiske Institutt for kybernetikk, eit institutt som har fått mykje av æra for Estland sin framgang innan IT.
Andre viktige næringsvegar i Tallinn er tekstil- og matindustri, samt service- og offentleg sektor.
Demografi
Som følgje av den sovjetiske okkupasjonen etter den andre verdskrigen og ein målretta russisk koloniseringspolitikk, utgjer russarar i dag ein svært stor del av folkesetnaden i byen.
Toompea
Toompea (Domberg) var tidlegare staden der Estland sine styresmakter hadde sitt sete. Først heldt biskopane til her, deretter Den tyske riddarordenen, deretter det baltisk-tyske adelskapet. Den estiske regjeringa held til her i dag, saman med mange ambassadar.
Gamlebyen
Tallinn sin gamleby var tidlegare ein hansaby, og var senter for handel i regionen i mellomalderen og opplevde ei storheitstid. Trass i at gamlebyen opp gjennom tidene har vorte åtaka, plyndra, rasert og bomba, vert han rekna som ein av dei best bevarte gamlebyane i Europa. Gamlebyen vart teke opp på UNESCO si verdsarvliste i 1999. Styresmaktene har sett i gang eit omfattande restaureringsarbeid etter fleire år med manglande vedlikehald.
Hovudattraksjonar:
Kadriorg
Bydelen har mange trebygningar frå 1800-talet, der eit større restaureringsarbeid er sett i gang etter mange års forfall.
Det tidlegare sommarpalasset som Peter den Store fekk oppført til si andre kone dronning Katarina I ligg i Kadriorg, bygd like etter den store nordiske krigen av Niccolo Michetti. Palasset vert i dag brukt av Estland sitt kunstmuseum og som presidentbustad. Kadriorg ligg 2 km aust for bysentrum.
Pirita
Pirita ligg to kilometer nordaust for Kadriorg
Hovudattraksjonar:
Transport innad i byen
Tallinn by har eit omfattande nettverk av offentleg transport, fordelt på buss, trikk og trolleybuss. Billettprisane vert sett på som rimelege (7 EEK) og det er ein pris uansett avstand. Billettar kan ein kjøpe på førehand eller hos sjåfør, det sistnemnte er dyrare.
Fly
Tallinn lufthamn ligg 4 km søraust for Raekoja plats (Rådhusplassen). Transport inn til sentrum går via bussrute eller drosje.
Helikopter
I tillegg er det ei helikopterrute med avgang kvar time til Helsingfors. Ruta vert operert av Copterline, som reklamerer med at ruta er den raskaste hovudstad-til-hovudstad-ruta i verda. Helikopteret tar av frå Linnahall på utsida av gamlebyen, og ikkje frå flyplassen.
Tog og veg
Togselskapet Edelaraudtee som har britiske eigarinteresser og vart stifta i 1997, opererer tre jernbanestrekningar ut frå Tallinn:
Tallinn har pendlertogruter frå sentralbanestasjonen (Balti jaam), som mellom anna stoppar i følgjande byar:
Toga er elektriske og opererast av togselskapet Elektriraudtee. Togsetta er ei blanding av modernisterte eldre EMU-tog fra sovjettida og nybygde togsett. Den første elektriske togstrekningen i Tallinn vart opna i 1924 og var på 11,2 km til Pääsküla.
Rutebussar er òg tilgjengeleg til desse byane, samt andre destinasjonar som mellom anna St. Petersburg i Russland og Riga i Latvia. Selskapet EVR Ekspress opererer nattogsruta til Moskva.
Motorvegen Via Baltica (del av E67 frå Helsingfors til Praha) knyter Tallinn med landa sørover (Latvia, Litauen, Polen).
Ferje
Fleire ferjeselskap har ruter til og frå Tallinn:
Ferjedestinasjonar:
Den mest brukte passasjerferjestrekningen er ruta til Helsingsfors, som ligg om lag 80 km nord for Tallinn. Turen tar 1 time og 20 minutter med hydrofoil, og 4 timer med vanleg konvensjonell ferje.
Utdanning
Fleire høgare utdanningsstader held til i Tallinn, inkludert:
Det største utdanningsstedet for høgare utdanning i Tallinn er Tallinns teknologiske høgskule (estisk: Tallinna Tehnikaülikool - TTÜ) med 11 000 studentar. Etablert i 1918.
Universitetet i Tallinn (estisk: Tallinna Ülikool) med røter tilbake til 1919, er eit av dei største utdanningsstadane for høgare utdanning i Estland med sine 6 640 studentar.
Skarptromme
Skarptromme, også kjend som vesletromme eller virveltromme, er ei sylindrisk tofellstromme av tre eller metall som kan spelast på med stikker eller vispar. Regulerbare spiralfjører (seider) som ligg an mot det underste skinnet gjev instrumentet den skarpe klangen som kjenneteiknar det. Skarptromme blir bruk i janitsjarkorps og symfoniorkester, og er ein viktig del av trommesettet i jazz og populærmusikk.
Japansk
Japansk er eit språk som hovudsakleg blir snakka i Japan. Det utgjer den eine greina av ein språkfamilie som også omfattar ryukyu-språka som blir snakka på Ryukyu-øyane. Det er mange teoriar om slektskap mellom japanske og andre språk, mellom anna med koreansk og altaiske språk, men det er ikkje haldbare argument for nokon av desse slektskapsteoriane. Japansk blir snakka av 130 millionar menneske.
Skriftspråk
Japansk skrift er sett saman av tre ulike skriftsystem: Hiragana, katakana og kanji. Dei to første er stavingsalfabet som minnar om kvarandre. Begge har 46 symbol (71 symbol avhengig av korleis dei blir analysert). Hiragana og katakana blir brukt til ulike formål.
Hiragana er den generelle stavingsalfabetet som blir brukt til å skrive grammatiske partiklar og japanske ord det ikkje finst kanji-symbol for. Eventyr for barn blir ofte skrive med hiragana. Katakana blir brukt til å skrive utanlandske lånord, og til å transkrivbere utanlandske namn til japansk. Katakana blir også brukt til å skrive ord som står for dyrelydar og lydar i naturen, og til namn på plantar og dyr. Reklame er ofte skrive på katakana.
Kanji-symbola er kinesiske skriftteikn, som uttrykkjer meining, og ikkje lyd. Desse merka er det tusenvis av. Det japanske utdanningsdepartementet har definert eit sett på 1945 teikn som uunnværlege for å kunne skriftspråket godt nok til dagleg bruk. Kanji-teikna kan alltid bli skrive med hiragana, men dette tar mykje meir plass og tid, og på grunn av den store mengda av homonym i japansk, og det faktum at japansk blir skrive utan typografisk mellomrom mellom orda, er det vanskelegare å lese tekst skrive med berre hiragana. I visse publikasjonar blir det over kanji-merka skrive inn uttalerettleiing med små hiragana-symbol (såkalla furigana), særleg viss kanji-teiknet er uvanleg.
Det er også vanleg å bruke ein viss grad av latinske bokstavar i japansk tekst, særleg for forkortingar, slike som firmaforkortingar, t.d. «HDI ビル» (eichi-dii-ai biru). Desse forkortingane blir uttalt med utgangspunkt i engelsk, men tilpassa japansk fonologi.
Tradisjonell japansk skrivemåte er ovanfrå og ned og høgre til venster, men det er ein aukande tendens til å skrive på vestleg vis frå venstre mot høgre. Romanar og dikt blir framleis skrive på tradisjonelt vis, og sett frå eit vestleg synspunkt blir bøker og teikneserier lese «baklengs». Brosjyrer og reklamemateriell blir ofte lese frå venstre mot høgre.
Fonologi
Japansk har fem vokalar (aeiou), dei blir uttalt som på italiensk og finsk. Japansk er eit tonelagsspråk, men det finst dialektar som ikkje har toneskilnad, og toneskilnaden blir nøytralisert i trykksvak posisjon, akkurat som på norsk. Japansk skil ikkje mellom /l/ og /r/, men har ein lyd som er ein slangs mellomting mellom dei to.
Japansk fonotaks tillet ikkje konsonantgrupper initialt i stavinga, og ei staving kan ikkje ende på andre konsonantar enn /n/, jf. japanske ord som Yamaha og Honda. Eit engelsk lånord som «table» («bord») blir teeburu (テーブル) på japansk.
Morfologi
Japanske substantiv blir ikkje bøygd i kasus eller bestemtheit. Funksjonen deira i setninga blir markert med partiklar som blir sett etter substantivet.
Dei vanlegaste partiklane er:
Her er døme på ein kompleks substantivfrase: バスで東京へ行くひと, Basu de Tookyoo he iku hito = Person som drar til Tokyo med buss
Verb blir bøygd, ikkje i person, men i tid, valens og modus. Skriftleg blir dette uttrykt ved at verbet blir skrive med kanji, mens suffiksa blir skrive med hiragana.
Japansk har ikkje eige futurum, men presens (uttrykt med -ru og preteritum (-ta). Når valensendrande suffiks som kausativ og passiv blir lagt til kan resultatet bli relativ komplekst, som t.d. : 食べる taberu (ete) kan ha forma 食べさせられた tabesaserareta (skulle få nokon til å bli mata), eller. kausativ passiv preteritum, og det er mange hjelpeverb, som kjem etter hovudverbet. Særleg i talespråket er det vanleg med setningar som består berre av verb, t.d.: motte kite iru, bokst. «ta komme er» er ein typisk måte å seie «eg tok (det) med (hit/dit)», viss agens, patiens og mål er kjend allereie.
Adjektiva i japansk står nær verba (til skilnad frå t.d. norsk og særleg finsk, der dei er meir lik substantiv). Dei blir bøyg i tid og polaritet, dvs. dei har eigne nektingsformr, slik som verba har det: 赤い akai (raud) > 赤くない akakunai (ikkje raud) > 赤くなかったら akakunakattara (viss (det) ikkje hadde vore raud(t)).
Fleirtal
Japansk har ikkje tal som eigen bøyingskategori, men det finst fleirtalspartikkel som er relativt laust knytt til substantiva. I dei fleste tilfelle der det blir referert til fleire objekt eller konsept blir desse partiklane likevel ikkje brukt.
I visse konstruksjonar er det mogleg å bruke fleirtalspartiklar som -ra, -tachi og -gata. Det er også mogleg å bruke reduplikasjon, dvs. ordet blir tatt oppatt. I tilfelle blir ein initial ustemt konsonanten stemt. Døme: watashi = eg, watashitachi = vi; hito = menneske, hitobito = menneska
Tema eller fokus
Eit sentralt fenomen i japansk grammatikk er tema-rema-strukturen. fokuspartikkelen wa blir brukt til å gje ein av konstituentane i setninga meir vekt enn dei andre. Kva som er spesielt med dette elementet kan variere, det kan både vere å vise til at konstituenten har vorte sagt tidlegare, og det kan vere å kontrastere den til ein annan konstituent. X wa-konstituentar blir ofte omsett med «Når det gjeld X, så...». Jf.
Høflegheit
Japansk har mange måtar å uttrykkje dei sosiale relasjonane mellom talar og tilhøyrar på. Namn og andre substantiv kan få tittelpartilar, substantiva kan få prefiks, og det finst ulike sett av verbformer for ulike høve.
Ordet otoosan, som tyder «far», har to høflegheitsdelar, prefikset o- og partikkelen -san. Suffikset -san kan nesten alltid bli lagt til eit namn. Eit meir høfleg partikkel er -sama (omtrent: «meister, herre, frue») og -sensei (lærar, doktor). Informelle partiklar som -kun (til menn) tai -chan (til kvinner) fortel at tilhøyraren er på same eller lågare nivå enn talaren.
Hjelpeverba/verbformene desu og masu gjer uttrykket meir høfleg. For å seie at maten er god, er det høflegare å seie oishiidesu enn berre oishii. For å seie «takk», er det høflegare å seie arigatoo gozaimasu enn berre arigatoo.
Dialektar
Det blir talt mange ulike dialektar i Japan. Nokre av dei, som dialektane i dei perifere Tohoku- og Kagoshima-områda, kan vera uforståelege for talarar frå andre kantar av landet. Hovudskilnaden mellom ulike dialektar går mellom Tokyo-typen (東京式, Tōkyō-shiki) og Kyoto-Osaka-typen (京阪式, Keihan-shiki), med dialektane på Kyushu ein tredje type med stor indre variasjon.
Dialektar skil seg typisk gjennom tonelag, bøyingsmorfologi, ordforråd og bruk av partiklar. Noko sjeldnare kan dei ha ulike språklydar.
Strynefjellet
Strynefjellet er eit fjellområde på grensa mellom Stryn kommune i Vestland og Skjåk kommune i Innlandet. Fjellområdet strekkjer seg grovt sett frå Jostedalsbreen i sør, og til Reinheimen i nord. Meir detaljert, så strekkjer området seg mellom Breidalen i Skjåk, Skridulaupen i Skjåk, og vestover til Hjelledalen i Stryn.
Strynefjell ligg på begge sider av den gamle vinterstengde Strynefjellsvegen (Riksveg 258) gjennom Videdalen. Det høgste punktet på den gamle vegen er 1139 moh.
Kommunikasjon
Riksveg 15 er den viktigaste samferdsleåra gjennom området, som går frå aust frå Grotli langsmed Breidalen fram til Langvatn, der kan går nedover i 3 tunnelar nedover mot Ospeli bru, om Grasdalen, føre svingane nedover til Skåre, innast i Hjelledalen i Stryn.
Fylkesveg 63 tek til i krysset med riksveg 15 Langvatn, og held fram vestover Breidalen mot Geiranger i Stranda kommune i Møre og Romsdal. Fylkesveg 258 tek til på Grotli i Breidalen, og går inn i sidedalen Heilstugudalen vestover Tystigen og Videdalen, og svingane nedover til riksveg 15 ved Ospeli bru. Dette er den gamle Strynefjellsvegen.
Gsteig ved Gstaad
Gsteig bei Gstaad er ein kommune i distriktet Obersimmental-Saanen i kantonen Bern i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1184 meter over havet. Kommunen ligg i den øvre dalen til elva Saane i Berner Oberland og består av landsbyane Gsteig og Feutersoey, samt spreidde gardar. Vegen til Col du Pillon, ein fjellovergang, går gjennom begge landsbyane.
Reservoaret Arnensee ligg i kommunen.
Antsiranana
Antsiranana (kjend som Diégo-Suarez fram til 1975) er ein by heilt i nord på Madagaskar. Han ligg ved Antsiranana-bukta, ein av dei største djupvasshamnene i Indiahavet. Antsiranana er regionshovudstad for Diana-regionen. Han hadde eit berekna folketal på 115 015 i 2013.
Bukta og byen hadde tidlegare namnet Diego Suarez etter Diogo Soares, ein portugisisk sjøfarar som kom hit i 1543.
I 1880-åra ønskte Frankrike å overta området som ein kolstasjon for dampskip. Etter den første fransk-gassiske krigen, den 17. desember 1885, skreiv dronning Ranavalona III under på ein avtale som gav Frankrike protektorat over bukta, området rundt og øyane Nosy-Be og Ste. Marie de Madagascar.
Kolonien blei teken inn i den franske kolonien Madagaskar i 1896. Etter at Madagaskar fekk sjølvstende i 1960 fortsette Frankrike å bruka byen som militærbase fram til den sosialistiske revolusjonen i landet i 1973.
Bjugn kommune
Bjugn er ein tidlegare norsk kommune i Trøndelag fylke. Kystkommunen låg på Fosenhalvøya i Trøndelag fylke, og hadde fire tettstader med Lysøysund og administrasjonssenteret Botngård som dei største. Kommunen grensa til Åfjord i nord, Rissa i aust og Ørland i vest. 1. januar 2020 blei kommunen slått saman med Ørland kommune.
Kommunevåpenet til Bjugn viser eit ror i gull på blå botn. Dette blei vedteke av kommunen i april 1987 og godkjent i statsråd i 1989.
Geografi
Bjugnfjorden, Tarvafjorden og Stjørnfjorden skjer inn i kommunen. Været og Karlsøya er øyar som ligg langt frå fastlandet sør i kommunen, medan Melsteinen ligg i nord.
Seksortklumpen på 490 moh. er høgaste fjellet, men det noko lågare Kopparn 483 moh. er eit meir imponerande og velkjent landemerke.
Historie
Det finst mange spor frå eldre jernalder i kommunen, for det meste gravhaugar, som ligg konsentrert i særskilde område langs kysten.
I 1899 blei Bjugn delt opp herada i Stjørna, Bjugn og Nes. I 1964 blei herada Jøssund, Nes, Bjugn og nord-Stjørna slått saman til Bjugn kommune.
Kultur
Mølnargården er bygdatun og museum for Bjugn. Her blir kvart år det historiske spelet Mølnargårdsspellet, som skildrar Bjugn-historia frå steinalderen til 1900-talet, vist fram. Dette var det første utandørsspelet som blei laga til i Sør-Trøndelag.
Viborg i Danmark
Viborg er ein by og tidlegare kjøpstad sentralt på Jylland i Danmark. Byen har 38 261 innbyggjarar (2013) og ligg i Viborg kommune i Region Midtjylland. Viborg er administrasjonsstad for kommunen og for Region Midtjylland.
Fram til kommunereforma i 2007 var Viborg administrasjonsstad for kommunen og for tidlegare Viborg amt.
Viborg er ein av dei eldste byane på Jylland og oppstod rundt år 900-1000.
Landstinget i Viborg
Viborg var frå 1000-talet den viktigaste samlingsstaden på Jylland, i Knut den mektige si regjeringstid. I 1027 vart kong Hardeknud hylla som konge på Tinget Viborg Landsting. Det skal ha vore den første kongehyllinga i Danmark. Magnus den gode vart hylla i 1042. Fram til midten av 1600-talet var Viborg Landsting med på å utpeika kongane av Danmark.
Munken Ælnoth skreiv kring 1120: "Der samles hyppigt store skarer fra hele Jylland, dels for at forhandle om de fælles anliggender, dels for at drøfte, hvorvidt lovene er retfærdige eller endnu gyldige, og tillige give dem fasthed. Og hvad der er blevet fastlagt med enigt samtykke af den forsamlede mængde, kan ikke ustraffet sættes ud af kraft i nogen egn af Jylland."
Klæbu kommune
Klæbu kommune er ein tidlegar norsk kommune i Trøndelag fylke. Området grensar i nord til Trondheim kommune, i aust til Selbu kommune og i sørvest til Melhus kommune. 1. januar 2020 blei han slått saman med Trondheim.
Geografi
Klæbu ligg 19 km sør for Trondheim. Klæbu har fine naturområde for utfart, Nordmarka og Brungmarka er to døme på det. Selbusjøen ligg au delvis i Klæbu. Nidelva er djupast i Trongfossen ved Hyttfossen i Klæbu med 56 meter og er med dette Norges djupaste elv. Trongfossen er motivet i kommunevåpenet til Klæbu.
Noreg i Eurovision Song Contest 2013
Noreg vil delta i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Den norske nasjonale finalen, Melodi Grand Prix 2013, vil finne stad i januar og februar 2013.
Sinclairspelet
Sinclairspelet er eit historisk spel om skottehæren som kom til Klungnes i Romsdal i 1612. Manus er skrive av forfattaren Erling Pedersen og handlar om den dramatiske ferda som enda så tragisk ved Kringen ved Otta i Gudbrandsdalen. Spelet har både profesjonelle skodespelarar og amatørar. Det er vist på Klungnes i Rauma kommune tidleg i august kvart år. I 2005 vart spelet vist på utescene ved Tunstugu i Lesja.
12. serierunde i Oddsenligaen avdeling 3 2013
12. serierunde i Oddsenligaen avdeling 3 2013 vart gjennomført med ein kamp onsdag 26. juni, tre kampar laurdag 29. juni, to kampar søndag 30. juni og den siste kampen måndag 1. juli. Dette var siste runden før ein månads fotballferie i 2. divisjon.
Dei tre øvste laga i avdelinga tapte alle poeng denne runden. klart berre uavgjort borte mot botnlaget, medan og  begge tapte kampane sine borte mot høvesvis  og. Flekkerøy klatra dermed opp frå nedrykksplassen, medan hamna under etter tapet borte mot.
Steal Your Face
Steal Your Face er eit konsertalbum av Grateful Dead, gjeve ut i 1976. Albumet vart spelt inn 17. til 20. oktober 1974 i Winterland Ballroom i San Francisco, under det som vart dei siste konsertane deira på ei lengre stund. Det var det fjerde og siste albumet dei gav ut på sitt eige Grateful Dead Records. The Grateful Dead Movie Soundtrack, eit anna album frå dei same konsertane, kom ut i 2005.
Erik Lesser
Erik Lesser er ein tysk skiskyttar frå Suhl i Thüringen som vart verdsmeister i jaktstart under VM i skiskyting 2015 i Kontiolahti. Han har elles vunne to OL-sølv i 2014 og ein VM-bronse i 2013.
Stefon Harris
Harris hadde planar om å arbeide for New York Philharmonic fram til han høyrde musikken til Charlie Parker. I 1990-åra spelte han med Charlie Hunter og Steve Turre som studiomusikar. Han fekk kontrakt med Blue Note og gav ut debutalbumet, A Cloud of Red Dust (1998). Det andre albumet hans, Black Action Figure, vart nominert til ein Grammypris. I 2001 arbeidde han med pianisten Jacky Terrasson på Village Vanguard i New York City og spelte inn albumet Kindred med han same året. Albumet hans The Grand Unification Theory (2003) vann Martin E. Segal-prisen ved Jazz at Lincoln Center.
Salegy
Salegy (uttalt ) er ein populær musikksjanger frå Madagaskar. Moderne salegy er den gassiske musikktypen som har oppnådd størst suksess på den internasjonale marknaden, og er rekna som eit symbol på øya. Musikkstilen er utbreidd på festar, klubbar, framsyningar og dansetilstellingar over heile øya.
Salegy har utspring frå folkemusikk i dei nordvestlege kystområda av Madagaskar. Eusèbe Jaojoby, ein sakalavasongar frå Antsiranana, var ein hovudperson i utviklinga av stilen og er vidt kjend som «Kongen av Salegy». Nyare artistar som har bidrege til å spreia stilen er Ninie Doniah, Vaiavy Chila og Dr. J.B. and the Jaguars.