cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katten med støvlane
Filmar
I filmserien Shrek er katten med støvlane ein tilbakevendande figur. Han er ein Zorro-aktig figur som blir gjeven stemme av Antonio Banderas, som tidlegare har spelt Zorro. Det blei gjeve ut ein langfilm om katten i 2011, Puss in Boots, av DreamWorks Animation. Denne gav opphav til Netflix/DreamWorks-serien The Adventures of Puss in Boots, der Eric Bauza gav stemme til katten.
Clive Burr
Clive Burr var ein engelsk trommeslagar, mest kjend som medlem av Iron Maiden frå 1979 til 1982.
Han var tidlegare medlem av Samson før han kom med i Iron Maiden i 1979 (tilfeldigvis starta Bruce Dickinson i Samson på same tid). Burr spelte på dei tre første albuma deira: Iron Maiden, Killers og gjennombrotet The Number of the Beast, som var debutalbumet til Bruce Dickinson ed Maiden. Burr fekk sparken frå bandet i 1982 under The Beast on the Road-turneen. Han vart erstatta av den noverande trommeslagaren, Nicko McBrain.
Etter Iron Maiden spelte Burr ein kort periode i den franske gruppa Trust, og bytta tilfeldigvis plass med McBrain, og ei kort stund spelte han med det amerikanske bandet Alcatrazz. Burr var med i den kortvarige NWOBHM-supergruppa Gogmagog med den tidlegare Iron Maiden-vokalisten Paul Di'Anno og den framtidige Maiden-gitaristen Janick Gers. Han hadde òg eit band kalla Clive Burr's Escape (seinare kalla Stratus).
Burr fekk diagnosen multippel sklerose og behandlinga gjorde at han fekk stor gjeld. Iron Maiden sette opp fleire veldedige konsertar for han og var involvert i å starte opp Clive Burr MS Trust Fund. Burr brukte rullestol på grunn av tilstanden sin. Han døydde 12. mars 2013 i London på grunn av komplikasjonar knytt til MS.
Ettermæle
Burr har påverka mange heavy metal-trommeslagarar. Dave Lombardo, kjend som trommis for band som Slayer, Grip Inc. og Fantômas sa at «stile hans var inspirerande og albuma han spelte inn med Iron Maiden er prøvesteinar i musikkutdanninga mi». Charlie Benante frå Anthrax sa: «tromminga på ’Killers’ inspirerte med til å kjøre på meir, og det gjorde eg.» I følgje Dave McClain, som spelte trommer for Machine Head, og som reknar Burr som ei stor inspirasjonskjelde, så førte han «punkrocktromming inn i heavy metal».
Andre trommeslagarar som Paul Bostaph (Slayer, Exodus, Testament), Stefan Schwarzmann (Helloween, Krokus), Chris Reifert (Death, Autopsy), Steve Asheim (Deicide), Jan Axel Blomberg (Mayhem), Jason Bittner (Shadows Fall) og Richard Christy (Iced Earth, Charred Walls of the Damned) har òg omtalt Burr som ei inspirasjonskjelde.
Iron Maiden-songaren Bruce Dickinson rekna han som «...den beste trommeslagaren bandet hadde. Eg snakkar ikkje vondt om Nicko (den noverande trommisen). Tekniksn sett er Nicko langt meir kompetent enn Clive. Det er berre det at Clive hadde denne utrulege kjensla, og du kan ikkje lære deg det, og eg er lei meg for at han ikkje fekk meir tid til å prøve å ordne opp hos seg sjølv.»
Viljo Heino
Viljo Akseli Heino var en finsk friidrettsutøvar frå Iitti som var verdsrekordhaldar på 10 000 meter frå 1944 til 1949. Han vann 10 000-meteren under EM i friidrett 1946 i Oslo.
Heino vart finsk meister på både 5 000 m og 10 000 m i 1943. Året etter vart han finsk meister på 5 000 m, men imponerte meir då han 25. august 1944 i Helsinki forbetra verdsrekorden på 10 000 meter med 17 sekundar til 29.35,4.
Under friidretts-EM 1946 på Bislett stadion var Heino fullstendig suveren i milløpet og vann på tida 29.52,0, førti sekundar framom landsmannen Helge Perälä på sølvplassen. Dagen etter vart Heino nummer fire på 5 000 meter. To år seinare sleit han med mageproblem då Sommar-OL 1948 fann stad i London. Han braut milløpet i den 17. runden og kom på 11. plass i maratonløpet.
Den 11. juni 1949 slo tsjekkoslovaken Emil Zátopek Heino sin verdsrekord på 10 000 meter. Kanppe tre månader seinare, den 1. september i Kouvola, tok Heino tilbake rekorden med eit løp på tida 29.27,2. Men allereie 22. oktober svarte langdistansefenomenet Zátopek med ei ytterlagre forbetreing av verdsrekorden på mila.
Heino la opp i 1951. Han døydde 84 år gammal i Tammerfors.
Charlène av Monaco
Fyrstinne Charlène av Monaco er fyrstinne av Monaco og gift med fyrst Albert II av Monaco.
You're Gonna Change (Or I'm Gonna Leave)
«You're Gonna Change (Or I'm Gonna Leave)» er ein song skriven av Hank Williams. Han kom ut på singel på MGM Records i september 1949 og nådde fjerdeplassen på Best Selling Retail Folk Records-lista.
Bakgrunn
«You're Gonna Change (Or I'm Gonna Leave)» var den fjerde i ei rekkje på tjue topp 10-hittar på rad som Williams hadde mellom 1949 og nyårsdagen 1953, då han døydde. Songen er eit godt døme på ei typisk A-side av ein Hank Williams-song: ein livleg honkytonk-song ein kunne danse til. I songen skuldar forteljaren kona si om å lyge og åtvarar ho om at ho helst bør endre seg eller så kjem han til å forlate ho for godt. Williams-biografen Colin Escott skriv at songen «tydlegvis oppstod etter ein krangel på Charles Street,» der Hank delte eit ofte konfliktfylt liv med kona Audrey Williams. Han spelte inn songen akkompagnert av Dale Potter (fele), Don Davis (steelgitar), Zeb Turner (sologitar), Clyde Baum (mandolin), Jack Shook (rytmegitar) og truleg Ernie Newton (bass). Han vart spelt inn i Castle Studio i Nashville den 2. mars 1949 med Fred Rose som produsent.
Heswall
Heswall er ein by i grevskapet Merseyside i England. Han har kring 8000 innbyggjarar og ligg på Wirral-halvøya.
Før 1974 var byen ein del av grevskapet Cheshire.
Cundinamarca-departementet
Cundinamarca er eit departement sentralt i Colombia som grensar til nabodepartementa Boyacá, Meta, Tolima og Caldas. Cundimnamarca omringjer òg nesten heile Bogotá. Hovudstaden i departementet er Bogotá, som ligg utanfor Cundinamarcas grenser. Dette er etter grunnloven og er eit særfenomen for Cundinamarca. Andre byar i dette departementet er Engativá, Facatativá, Girardot, Soacha, Zipaquirá, Fusagasugá, og Guaduas.
Jolly Kramer-Johansen
Jolly Kramer-Johansen var ein norsk komponist, musikar og kapellmeister. Han skreiv filmmusikk til ei rekkje norske filmar, og var stiftar og mangeåring formann for Norsk Filmkomponist Forening.
Cundinamarca-departementet
Departementet var opphavleg ein av ni statar i «Colombias sameinte statar».
Jolly Kramer-Johansen
Liv og virke
Jolly Henry Johansen var fødd i Kristiania (Oslo) som son av Oscar Christian Johansen (1875–1932), ein vevar og oppfinnar, og Signe Otilie Johansen (1880-1963). Han gifta seg med med Valborg Elisabeth Helgestad i 1920.
Mikko Hietanen
Mikko Hietanen var ein finsk langdistanseløpar frå Uusikirkko i dåverande finsk Karelen. Han vart europameister i maratonløp under EM i friidrett 1946.
Jolly Kramer-Johansen
Liv og virke
Jolly Johansen lærte å spela fleire instrument, mellom anna klaver hjå Harald Hansen og orgel hjå Arild Sandvold, og studerte musikkteori og komposisjon hjå Per Steenberg og Karl Andersen. Frå 1920-åra var han kjend under namnet Kramer-Johansen. Han var musikar i Julius Csizmas orkester, ved Speilen restaurant på Grand Hotel og ved Theatercaféen. Kramer-Johansen spelte også i det første norske radioorkesteret, Hålands solistorkester, trioen Singing Players og Ønskekvartetten i NRK. Han interesserte seg også for teknologi, og spelte inn «En liten søt Hawaiipike» som ein «musikalsk spøk» der han song duett med seg sjølv og spelte alle instrumenta.
Mikko Hietanen
Hietanen sprang sitt fyrste maratonløp i 1943, og det siste etter han var fylt 70 år. Han var finsk meister på distansen åra 1945-48. I 1946 vann han gullmedaljen i eit 40,2 km langt maratonløp under friidretts-EM i Oslo på tida 2.24.55. Han vart dermed den tredje europameisteren i maraton, alle tre finnar. Andremann i Oslo var den førre europameisteren, Väino Muoninen, som fekk tida 2.26.08. Hietanen kom inn på Bislett stadion då landsmannen Viljo Heino var i ferd med å springe i mål til siger på 10000-meteren. I løpet av to minuttar sikra dei finske langdistanseløparane seg to gullmedaljar og to sølvmedaljar.
Savognin
Savognin (lokal dialekt Suagnign, italiensk Savognino, tysk Schweiningen) er ein kommune i distriktet Albula i kantonenen Graubünden i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1207 meter over havet.
Mikko Hietanen
Hietanen deltok både i Sommar-OL 1948 i London og Sommar-OL 1952 på finsk heimebane. Han braut løpet i London grunna ein akilles-skade, medan han i Helsinki enda på 17. plass.
Savognin
53% av innbyggarane har retoromansk som morsmål, 37% tysk. Tendensen er slik at tysk kjem til å ta over som morsmål innan ein generasjon.
Jolly Kramer-Johansen
Komponist
Jolly Kramer-Johansen skreiv også ei rekkje kortare songar og kor- og orkesterverk som kantater. Songen «Karusell», framført av Kirsti Sparboe, vann den norske finalen av Melodi Grand Prix i 1965. Ein annan populær song var «Serenade til Mor» (1933) med tekst av T. Larssen. Av orkesterverk kan nemnast Norsk Bondebryllup, Kantate på Arbeiderpartiets 60-års jubileum (1947) og Kavalkade til Norsk Arbeidersangerforbunds 50-årsjubileum 1958.
Savognin
Kommunen ligg i Surses kreis. Savognin ligg i eit breitt dalsøk kalla Sotgôt, som dannar den nedre delen av Sursesdalen (òg kalla Oberhalbstein).
Jolly Kramer-Johansen
Organisasjonsmann
Kramer-Johansen var aktiv fagforeiningsmann, og var med i fleire musikarlag. I 1937 var han med på å stifta Norsk Slagerkomponistforening, seinare Norske Populærautorer (NOPA). I 1939 stifta han Norsk Filmkomponistforening. Han var styremedlem i fleire organisasjonar, mellom anna TONO.
Savognin
Kommunen består av ein del av hovuddalen mellom fjella Piz Arblatsch (3203 moh, høgaste punktet i kommunen) i sørvest og Piz Mitgel (3159 moh) i nordaust. Nabokommunar er Cunter, Tiefencastel, Filisur, Tinizong-Rona, Mulegns, og Riom-Parsonz.
Jolly Kramer-Johansen
Organisasjonsmann
Jolly Kramer-Johansen budde mesteparten av livet på Torshov i Oslo. I 1999 blei ei gate der kalla opp etter han (langs vestsida av Torshovdalen til Fagerheimgata). 1. mai 2002 blei ein byste som var utforma av sonen hans, Willy Kramer-Johansen, avduka i Torshovparken. I samaband med 100-årsdagen til komponisten blei det halde ei rekkje tilstellingar i Oslo.
Filmar
(utval)
Nikifóros Fokás
Nikifóros Fokás (gresk Νικηφόρος Φωκάς) er ein tidlegare kommune i periferieininga Réthymno i periferien Kreta i Hellas. Nikifóros Fokás inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Réthymno.
Bergün/Bravuogn
Bergün/Bravuogn (tysk: Bergün, retoromansk Bravuogn), er ein kommune i distriktet Albula i kantonenen Graubünden i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1367 meter over havet. Det doble namnet (tysk/retoromansk) har vore det offisielle namnet sidan 1943.
Kommunen ligg i Bergün kreis. Han ligg ved elva Albula og langs vegen over Albulapasset.
Han består av gatelandsbyen Bergün/Bravuogn og busetnaden Latsch og Stugl/Stuls.
Gaussbreen
Gaussbreen er ein bratt isbre på nordsida av Datum Peak, som flyt vestover frå sørvestenden av Hobbs Ridge og ut i Bluebreen i Victoria Land i Antarktis. Han vart namngjeven av New Zealand Geographic Board i 1993 etter den tyske matematikar og astronomen Carl Friedrich Gauss.
Hetton-le-Hole
Hetton-le-Hole  er ein by ved Sunderland i grevskapet Tyne and Wear i England. Han har kring 14 500 innbyggjarar.
Shahareh
Shahareh eller Shehara er ein stor fjellandsby og sete for Shaharah-distriktet i 'Amran guvernement i Jemen. Landsbyen ligg 2600 meter over havet med utsyn mot fjella i sør og dei steikande varme slettene i nord. Han ligg på toppen av eit skarpt fjell med same namn, Jabal Shaharah, og består av fleire gamle steinhus og ei cisterne. Området er kjent for ei bogebru i kalkstein, bygd på 1600-talet av ein lokal herre som knytte to landsbyar saman over ei djup kløft.
Peterhof
Peterhof (russisk Петерго́ф – Petergof - Peterhof, tysk for «Peterhoffet») er ein by i Petrodvortsovyj-distriktet i den føderale byen Sankt Petersburg i Russland med om lag 65 000 innbyggjarar. Han ligg ved sørkysten av Finskebukta, rundt 30 km vest for sentrum av St. Petersburg.
Byen har namnet etter palasskomplekset Peterhof, som byen er bygd opp rundt. Peterhof-palasset består av fleire palass og eit omfattande park- og hageområde. Det vart bygde etter ordre frå Peter den store og vert stundom kalla «Russland sitt svar på Versailles». Palasskomplekset inngår i verdsarvstaden St. Petersburg.
Byen er òg heimby for det eine av Statsuniversitetet i Sankt Petersburg sine to campus.
Bakgrunnsstoff
Peterhof
Verdscupen i skiskyting 2006
Dei mannlege utøvarane tevla i tre 20 km normalprogram, ti stk 10-kilometer sprint, åtte jaktstartar à 12,5 km og fem 15 km-lange fellesstartar. I tillegg vart det arrangert fem stafettar over 4 x 7,5 km. Norske Ole Einar Bjørndalen gjekk til topps i turneringa for fjerde gong, langt framom franske Raphaël Poirée og tyske Sven Fischer, nummer 2 og 3 samanlagt.
Dei kvinnelege utøvarane tevla i tre 15 km normalprogram, ti stk 7,5 km sprint, åtte jaktstartar à 10 km og fem fellesstartar à 12,5 kilometer. I tillegg vart det arrangert fem stafettar over 4 x 6 km. Kati Wilhelm frå Tyskland var suverent best i verdscupen, like suveren toar vart Anna Carin Olofsson frå Sverige, medan Martina Glagow frå Tyskland sikra seg tredjeplassen.
Hartvig Johnsen
John Hartvig Johnsen var ein norsk sakførar og politikar frå Kragerø som representerte einmannskrinsen Kragerø på Stortinget 1916–18. Han var tingets einaste representant vald for Fråhaldspartiet, og satt ikkje med noko anna parti.
Han var fødd på Skåtøy utanfor Kragerø.
Geodeticbreen
Geodeticbreen er ein isbre som flyt aust frå Bettle Peak langs nordsida av Thomas Heights og ut i Bowers forlandsbre på Scott Coast i Victoria Land i Antarktis. Namnet er eit av fleire i området tilknytt landmåling gjeve i 1993 av New Zealand Geographic Board og kjem frå geodesi, greina av matematikk som omhandlar måling og utrekning av forma til jorda og presis lokalisering av punkt på overflata.
Christian Albrecht Bluhme
Christian Albrecht Bluhme var jurist og  dansk statsministar to gonger.
Themsenestuaret
Themsenestuaret er estuaret til Themsen, der denne elva munnar ut i Nordsjøen.
Estuaret er eit av dei største av 170 slike bukter langs kysten av Storbritannia. Det er ei stor skipsrute med tusenvis av rørsler kvart år som oljetankarar, containerskip, bulkskip og lekterskip på veg mot Port of London og Medway Ports i Sheerness, Chatham og Thamesport.
Ein av dei største vindfarmane i Storbritannia er under utvikling i estuaret, 8,5 km nord for Herne Bay. Farmen består av 30 vindturbinar som genererer totalt 82,4MW elektrisitet. Den mykje større London Array med ein kapasitet på 1GW er òg planlagt.
Greater Thames-estauaret
Omgrepet Greater Thames-estauaret vert nytta om kysten og dei lågtliggande områda som grensar til sjølve estuaret. Dette er kjenneteikna med marskland, mudderflater og opne strender, særleg North Kent Marshes og Essex Marshes. Stigande havnivå somme stader kan gjere det naudsynt å legge noko av desse landområda under vatn for å ta trykket av verneverka. Isle of Sheppey, Foulness Island og Mersea Island er ein del av kystlinja.
På høgareliggande landområde er det nokre store busetnader, som Clacton-on-Sea (nord i Essex), Herne Bay i Kent, og Southend-on-Sea-området.
Skrolsvik kapell
Skrolsvik kapell er ei langkyrkje i Senja kommune i Troms og Finnmark. Dette var opphavleg ei rorbu som vart flytta til Skrolsvik i 1924. I byrjinga vart bygget brukt som ungdomshus, deretter frå 1930 òg til gudstenester. Huset var ombygd i 1967.
Byggverket er i tre og har 150 sitjeplassar.
Europeisk Nederland
Det er ikkje berre geografiske grunnar til at namninga vert nytta, men òg fordi Karibisk Nederland har eit relatert, men eige rettssystem. Likevel dekkjer Europeisk Nederland om lag 99 % av det totale landarealet og har historisk sett vore den delen av landet som vert referert som Nederland.
Berg kyrkje på Senja
Berg kyrkje er ei langkyrkje frå 1955 i Senja kommune i Troms og Finnmark på yttersida av Senja. Byggverket er i betong. Arkitekt for kyrkja var Hans Magnus.
Altartavla er skore ut i tre og dekorert av Torvald Moseid. Det er eit triptykon med Kristus, Maria og apostelen Johannes i midtfeltet. Sidefelta har to apostler på kvar. Moseid har òg utført glasmåleria i kyrkja, som har motiv frå Jesu liv.
Både preikestolen og døypefonten er i tre og frå året då kyrkja vart ferdigstilt. Orgelet er eit pneumatisk orgel frå Vestre orgelfabrikk.
Kyrkja har ein takryttar med ei klokke frå O. Olsen & Søn. Klokka har inskripsjonen «Land, Land, Land, Hør Herrens Ord».
Kyrkjehistorie
Dagens kyrkje er om lag den tredje kyrkja på Berg. Mellomalderkyrkja stod på Kjerkeberget lengre nordvest. Denne kyrkja vart skildra som falleferdig på 1600- og 1700-talet, og det var ynskje om å flytte kyrkjestaden, men i 1780 eller 1781 vart ei ny kyrkje oppført på same staden. Dette var ei lafta langkyrkje. Kyrkja vart vøla og fekk vesttårn og sakristi i 1844, og i 1884 vart ho ombygd og utvida igjen. Denne kyrkja vart riven av tyskarane i 1942. Dagens kyrkje står på Skaland (gnr. 10), et stykke søraust for der dei tidlegare kyrkjene stod.
Noregs første kvinnelege prest, Ingrid Bjerkås, var sokneprest i Berg i 1961–65.
Linjeforeininga Delta
Linjeforeininga Delta er ei studentforeining for realfagsstudentar ved NTNU som studerer bachelor i matematikk eller statistikk, årsstudium i matematikk eller studerer bachelor i fysikk, og deira tilsvarande masterstudiar. Foreininga blei starta i 1974 av matematikkstudentar då realfagsstudiet heldt til på Lade i Trondheim. Foreininga har kontor ved inngangen til Realfagsbygget i den såkalla NV-gangen.
Linjeforeininga Delta arrangerer faglege og sosiale arrangement og er open for alle som studerer fysikk eller matematikk ved NTNU, og er difor knytt til både NV- og IE-fakultetet ved universitetet.
Knut K. Heje
Knut Knutsson Heje var ein norsk gardbrukar og politikar frå Flå i Buskerud som representerte einmannskrinsen Hallingdal og partiet Venstre på stortinget 1916-18.
Heje var elev 1876-78 på Jønsberg landbruksskole og studerte 1879/80 ved Ås høgre landbruksskule og 1883/84 Den kongelige Veterinær- og Landbrukshøyskole i København. Eit års tid var han så styrar ved Stange Meieribolag, før han i 1885 tok over farsgarden Heje i Flå. Tida 1904-10 var han ordførar i Nes herad og forlikskommissær, elles var han medlem både av skulestyret i Nes og i amtet.
Magnet Bay
Magnet Bay er ei grunn bukt, 11 km brei og 3 km lang, som ligg 15 km vest for Cape Davis på nordvestsida av Edward VIII Plateau i Antarktis. Kjerringa er ein isolatert fjelltopp med ei høgd på 1220 meter over havet og som ligg kring 13 km nord for Aker Peaks, 42 km vest for Magnet Bay, og 57 km nordaust for Mount Elkins i Napier Mountains i Enderby Land.
British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE), 1929–31, under Mawson, kartla Magnet Bay som ei større bukt som strekjte seg frå Cape Davis til Cape Borley, og namngav ho etter fartøyet «Magnet», som Peter Kemp nytta då han først oppdaga land i nærleiken i 1833. Seinare utforsking, særleg under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, har vist at bukta ikkje var så stor som ein først trudde.
Wheeler Bay
Wheeler Bay er ei bukt nordvest for Magnet Bay. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Dei kalla denne bukta Brorvika og skjera ytst i bukta fekk namnet Brødrene. Området vart kartlagd på ny i 1956-57 av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) som gav bukta og skjera nytt namn etter G.T. Wheeler, som var verobservator ved Mawson Station i 1957. Namnet Wheeler vert i dag nytta om bukta, medan Brødrene vert nytta om skjera.
Fylkesveg 6924
Fylkesveg 6924 går mellom Malm og Almli i Verran kommune. Vegen er 9,8 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 202 i Nord-Trøndelag.
Vichada-departementet
Vichada er eit departement aust i Colombia som grensar til Venezuela og dessutan til nabodepartementa Guainía, Guaviare, Meta, Casanare og Arauca. Hovudstaden heiter Puerto Carreño. Andre byar er La Primavera og Santa Rosalía.
Det bur ei rekkje grupper av urfolk i Vichada. Typarro nasjonalpark ligg innanfor grensene til departementet.
Goniá
Goniá (gresk Γωνιά) er ein landsby i periferieininga Réthymno i periferien Kreta i Hellas. Goniá var hovudsete i den tidlegare kommunen Nikifóros Fokás, som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Réthymno.
Slaget ved Blenheim
Slaget ved Blenheim (i somme land kalla det andre slaget ved Höchstädt) vart utkjempa den 13. august 1704 og var eit stort slag i den spanske arvefølgjekrigen. Ludvig XIV av Frankrike prøvde å slå keisar Leopold ut av krigen med å erobre Wien, hovudstaden til Habsburg og oppnå gode vilkår i ein fredsavtale. Farane til Wien var store: Styrkane til kurfyrsten av Bayern og marskalk Marsin i Bayern truga i vest, og den store armeen til marskalk Vendôme var ein stor trugsel med ein potensiell offensiv gjennom Brennerpasset. Wien var òg under press frå det ungarske opprøret til Rákóczi frå aust. Hertugen av Marlborough var klar over faren og valde å løyse trugselen med å marsjere styrkane sine sørover frå Bedburg og støtte keisaren i Storalliansen.
I ein kombinasjon av list og glimrande administrering - der han skjulte kvar han var på veg for både alliert og fiende, klarte Marlborough å marsjere 400 km uhindra frå Nederlanda til Donau på fem veker.Etter å ha sikra Donauwörth ved Donau prøvde Marlborough å møte armeen til kurfyrsten og Marsin før marskalk Tallard kom med forsterkingar gjennom Schwarzwald. Dei fransk-bayerske kommandantane var motvillige til å gå ut i kamp før dei meinte dei hadde nok soldatar, så hertugen starta å plyndre landsbyane i Bayern for å tvinge fram eit slag. Taktikken var mislukka, men då Tallard nådde armeen til kurfyrsten, hadde òg prins Eugene nådd fram med sine forsterkingar for dei allierte. Dei to armeane møttest omsider ved breidda av Donau i og rundt den vesle landsbyen Blindheim.
Blenheim har gått inn i historia som eit av vendepunkta i den spanske arvefølgjekrigen. Den overveldande allierte sigeren sikra tryggleiken til Wien frå den fransk-bayerske armeen, og hindra at Storalliansen kollapsa. Bayern vart slått ut av krigen og Ludvig kunne ikkje lenger håpe på ei rask løysing på krigen. Frankrike tapte over 30 000 mann, inkludert øvstkommanderande marskalk Tallard, som vart teken til fange og sendt til England. Før felttoget i 1704 var over, hadde dei allierte teken Landau og byane Trier (Trèves) og Trarbach ved Moselle som førebuing for felttoget året etter i Frankrike.
Bakgrunn
I 1704 var den spanske arvefølgjekrigen inne i det fjerde året. Året før hadde vore ein suksess for Frankrike og deira allierte, særleg ved Donau, der marskalk Villars og kurfyrsten av Bayern hadde skapt ein direkte trugsel til Wien, hovudstaden til habsburgarane. Wien hadde vorte redda av splid mellom dei to kommandantane, og førte til at den dugande Villars vart erstatta av den mindre dynamiske marskalk Marsin. Likevel var trugselen i 1704 reell: Rákóczi sitt ungarske opprør var alt ein trussel mot riket i aust, og styrkane til marskalk Vendôme trua med ein invasjon frå Nord-Italia. I hoffa i Versailles og Madrid var ein trygge på at Wien kom til å falle, ei hending som nesten garantert hadde ført til at Storalliansen hadde falle saman.
For å isolere Donau slik at dei allierte ikkje kunne blande seg inn, var detventa at dei 46 000 soldatane til marskalk Villeroi ville helde 70 000 nederlandske og engelske soldatar fast kring Maastricht i Nederlanda, medan general de Coigny verna Alsace mot eit overraskingar frå andre korps. Dei einaste styrkane som var umiddelbart tilgjengeleg for forsvaret av Wien var ein styrke på 36 000 mann under prins Ludvig av Baden stasjonert ved Stollhofen-linjene for å observere marskalk Tallard i Strasbourg. Det var òg ein liten svak styrke på 10 000 mann under grev Styrum ved Ulm.
Geoidbreen
Geoidbreen er ein isbre som flyt sør frå Thomas Heights, vest for Ellipsoid Hill, ut i Bluebreen i Victoria Land i Antarktis. Namnet er eit av fleire i området tilknytt landmåling gjeve i 1993 av New Zealand Geographic Board. Ein geoide er ei viss ekvipotensiell flate som samanfell med midlare havnivå.
Slaget ved Blenheim
Bakgrunn
Både den austerrikske ambassadøren i London, grev Wratislaw og hertugen av Marlborough forstod følgje av situasjonen ved Donau. Nederlendarane som ønskte å verne landområda sine, var imot dristige militære operasjonar så langt sør som Donau og var motvillige til å svekke styrkane i Dei spanske Nederlanda. Marlborough, forstod at den einaste måten å ignorere ønska til nederlendarane på, var å nytte list og løyndom, og lurte både dei nederlandske allierte ved å late som om han berre flytta soldatane sine til Moselle – ein plan godkjend av styresmaktene i Haag – men så snart han var der, drog han over elva og slo seg saman med dei austerrikske styrkane i Sør-Tyskland. «Intensjonane mine», skreiv hertugen frå Haag den 29. april til Sidney Godolphin, «er å marsjere med engelskmennene til Koblenz og erklærte at eg meiner å drive felttog langs Moselle. Når eg derimot kjem fram skal eg skrive til Dei nederlandske statane at eg finn det absolutt naudsynt for å redde Riket å marsjere troppane under min kommando og møte dei som heldt til i Tyskland - for slik å raskt redusere kurfyrsten av Bayern».
Sufers
Sufers (retoromansk Sur) er ein kommune i distriktet Hinterrhein i den sveitsiske kantonen Graubünden. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1430 meter over havet. Tysk er språket i kommunen.
Slaget ved Blenheim
Marsjen mot Donau
Den militære risikoen med denne handlinga var mange: Kommunikasjonslinjene til Marlborough langs Rhinen var særs utsett for franskmennene, for generalane til Ludvig kontrollerte venstresida av elva og dei sentrale og dei sentrale områda. Ein slik lang marsj ville nesten garantert medføre tap av menn og hestar på grunn utmatting og sjukdom. Marlborough var sikker på at han måtte handle raskt for å redde riket.
Medan førebuingane til dei allierte gjekk framover, strevde franskmennene med å vedlikehalde og sende forsyningar til marskalk Marsin. Marsin hadde operert i lag med kurfyrsten av Bayern mot keisar-kommandanten fyrst Ludvig av Baden, og var noko isolert frå Frankrike: dei einaste kommunikasjonslinjene hans gjekk gjennom dei berglendte fjellovergangane i Schwarzwald. Med stor dugleik klarte marskalk Tallard den 14. mai å føre 10 000 mann og store forsyningar og ammunisjon gjennom det vanskelege terrenget, og samstundes utmanøvrere baron Thüngen, keisar-generalen som prøvde å blokkere vegen. Tallard reiste så attende til sin eigen styrke ved Rhinen, og kom igjen unna forsøka til Thüringen på å avskjere han. Heile operasjonen vert rekna som ei eineståande militær handling.
Sufers
I sør har Sufers ei kort grense mot Italia. Ei demning i elva Hinterrhein, bygt i 1962, danna reservoaret Sufnersee i kommunen.
Slaget ved Blenheim
Marsjen mot Donau
Den 26. mai nådde Marlborough Koblenz, der Moselle møter Rhinen. Om han hadde meint å angripe langs Mosell, måtte hertugen no snu vestover, men dagen etter kryssa armeen over til høgrebreidda av Rhinen (og venta på 5 000 mann frå Hannover og Preussen). «Det vil ikkje bli noko felttog langs Moselle», skreiv Villeroi, som hadde sett opp ei forsvarsstilling ved elva, «engelskmennene har dratt inn i Tyskland» Eit nytt mogeleg mål gjekk no opp for franskmennene - eit alliert innfall inn i Alsace og eit åtak på byen Strasbourg. Marlborough bygde til og med bruer over Rhinen ved Philippsburg som forsterka denne mistanken for franskmennene, og knepet fekk ikkje berre Villeroi til å dra til Tallard for å støtte han i forsvaret av Alsace, men sikre at den franske planen om marsjere til Wien vart stoppa av utryggleiken som oppstod.
Villeroi skugga alle rørslene til Marlborough, var den nederlandske forventinga om eit umiddelbart fransk motåtak mot dei svekka stillingane i Nederland ei feiloppfatning. Uansett hadde Marlborough lovd å vende attende til Nederland om franskmennene gjekk til åtak der ved å transportere soldatane nedover Rhinen på prammar, 130 km per dag. Oppmuntra av denne tryggleiksjensla sende Generalstatane den danske kontingenten på sju bataljonar og 22 skvadronar som forsterking. Marlborough nådde Ladenburg, på sletta til Neckar og Rhinen, og dei stoppa der i tre dagar for å kvile kavaleriet og la kanonane og infanteriet ta dei att. Den 6. juni nådde han Wiesloch, sør for Heidelberg. Dagen etter svinga dei allierte bort frå Rhinen mot åsane i Schwabiske Jura og Donau på andre sida. Til slutt var det ikkje tvil lenger kvar Marlborough var på veg hen.
Strategi
Den 10. juni møtte hertugen for første gong presidenten i det keisarleg krigsrådet, prins Eugene, i lag med grev Wratislaw, i landsbyen Mundelsheim, halvvegs mellom Donau og Rhinen. Den 13. juni hadde den keisarlege feltkommandanten prins Ludvig av Baden, slått seg saman med dei i Großheppach. Dei tre generalane kommanderte ein styrke på nesten 110 000 mann. På rådet var det avgjort at Eugene skulle vende attende med 28 000 mann til Stollhofen-linjene ved Rhinen for å halde eit auge med Villeroi og Tallard, og hindre dei i å støtte den fransk-bayerske armeen ved Donau. Samstundes vart styrkane til Marlborough og Baden samla, totalt 80 000 mann for marsjen langs Donau for å finne kurfyrsten og Marsin før dei vart forsterka.
Samstundes, den 22. juni, slo styrkane til Marlborough seg saman med keisarstyrkane til Baden ved Launsheim. Dei hadde marsjert 400 km på fem veker. På grunn av ei godt planlagt tidsplan vart følgjene av slitasje minimale. Kaptein Parker skildra marsjdisplinen - «Då me marsjerte gjennom landet til våre allierte, vart kommissærar utpeikte til å forsyne oss med alt både mann og hest trong … soldatane trengde berre å slå opp teltet sitt, sette på gryta og legge seg ned og kvile». Som svar til manøvrane til Marlborough, flytta kurfyrsten og Marsin, som var klar over at dei var i undertal med berre 40 000 mann, strykane sine til ein forskansa leir ved Dillingen på nordsida av Donau. Marlborough kunne ikkje angripe Dillingen fordi han mangla omleiringsvåpen - han hadde ikkje høve til å ta nokre med seg frå Nederlanda, og Baden hadde ikkje levert dette slik han forsikra om at han ville.
Dei allierte trengde ein base for forsyningar og ein god stad til å krysse elva. Den 2. juli storma derfor Marlborough nøkkelfestninga i Schellenberg på høgdene oppfor byen Donauwörth. Grev Jean d'Arco hadde vorte sendt med 12 000 mann frå den fransk-bayerske leiren for å halde byen og den graskledde åsen, men etter eit rasande og blodig slag, som førte til store tap på begge sider, fall Schellenberg og tvinga Donauwörth til å overgje seg kort tid etter. Kurfyrsten, som visste at stillinga hans i Dillingen ikkje lenger kunne forsvarast, tok opp ei stilling bak den sterke festninga i Augsburg.
Marsjen til Tallard vart samstundes eit dilemma for Eugene. Om dei allierte ikkje skulle verte i undertal ved Donau, forstod Eugene at han først anten måtte prøve å avskjere Tallard før han nådde fram, eller han måtte skunde seg til Marlborough som forsterking. Men om han trekte seg frå Rhinen til Donau, kunne kanskje òg Villeroi flytte seg sørover for å knyte seg til kurfyrsten og Marsin. Eugene gjorde eit kompromiss: han etterlet 12 000 soldatar ved Stollhofen-linjene og marsjerte med resten av armeen sin for å kome Tallard i forkjøpet.
Med for få soldatar kunne ikkje Eugene gjere seriøse forsøk på å stoppe marsjen til Tallard, men framgangen til den franske marskalken vart likevel ynkeleg langsam. Styrken til Tallard hadde lidd langt meir enn styrken til Marlborough under marsjen - og mange av kavalerihestane leid av snive, og fjellovergangane vart tøffe for dei 2 000 forsyningsvognene. Lokale tyske bønder, som var lei av den franske plyndringa, forverra problema til Tallard, og fekk Mérode-Westerloo til å jamre seg - «dei sinte bøndene tok livet av fleir tusen av våre menn før armeen kom seg ut av Schwarzwald». I tillegg insisterte Tallard på å kringsetje den vesle byen Villingen i seks dagar (16.-22. juli), men gav seg då han oppdaga at Eugene nærma seg.
Kurfyrsten i Augsburg vart informert den 14. juli at Tallard var på veg gjennom Schwarzwald. Dette var gode meldingar, som gjorde at kurfyrsten valde å vente på forsterkingane. Men då kurfyrsten ikkje ville ut i kamp starta Marlborough i staden å plyndre Bayern, brende bygningar og avlingar gjennom dei rike landområda sør for Donau. Dette hadde to føremål: å setje press på kurfyrsten til å kome ut i kamp eller slutte forlik før Tallard kom med forsterkingane sine, og ruinere Bayern som base der dei franske og bayerske armeane kunne angripe Wien frå, eller forfølgje hertugen inn i Franken, om han på eit stadium måtte trekkje seg nordover. Men denne øydelegginga, i lag med den langvarige kringsettinga av Rain (9.–16. juli), fekk prins Eugene til å klage seg «sidan Donauwörth kan eg ikkje beundre framferda deira», og sa seinare «om han hadde måtte dra heim utan å oppnådd måla sine, ville han utan tvil ha vorte ruinert». Likevel hadde hertugen på strategisk vis klart å plassere sine langt sterkare styrkar mellom den fransk-bayerske armeen og Wien.
Den siste stillinga
Marskalk Tallard nådde Ulm med 34 000 mann og slo seg saman med kurfyrsten og Marsin i Augsburg den 5. august (Tallard likte derimot ikkje at kurfyrsten hadde spreidd armeen sin som svar til herjinga til Marlborough i området). Den 5. august nådde òg Eugene Höchstädt, og reid same kvelden for å møte Marlborough i Schrobenhausen. Marlborough visste at dei trong eit nytt kryssingspunkt over Donau om Donauwörth skulle falle til fienden. Den 7. august forlet derfor dei første av Baden sine 15 000 soldatar (resten følgde etter to dagar seinare) hovudstyrken til Marlborough for å kringsette den tungt forsvarte byen Ingolstadt, 30 km lenger ned Donau.
Med styrkane til Eugene i Höchstädt på nordsida av Donau og Marlborough ved Rain på sørsida, diskuterte Tallard og kurfyrsten kva dei skulle gjere no. Tallard ønskte å avvente, etterfylle med forsynignar og la felttoget til Marlborough flytte seg rundt i dei kaldare vekene på hausten. Kurfyrsten og Marsin, som no hadde fått forsterkingar, ønskte å presse på. Dei franske og bayerske kommandantane vart til slutt samde om å ein plan og avgjorde å gå til åtak på den mindre styrken til Eugene. Den 9. august byrja den fransk-bayerske styrken å krysse over til nordsida av Donau.
Den 10. august sendte Eugene ei hastemelding om at han fall attende til Donauwörth – «Fienden har marsjert. Det er nesten sikkert at heile armeen kryssar Donau ved Lauingen … slettene ved Dillingen er fylt med soldatar … alt, milord, går no ut på snøggleik og at du straks set av stad og møter meg i morgon, elles fryktar eg at det er for seint.» Ved hjelp ei rekkje briljante forflyttingar flytta Marlborough styrkane til Donauwörth og ved middagstid den 11. august hadde dei slått seg saman.
I løpet av 11. august pressa Tallard fram frå elvekryssinga ved Dillingen; den 12. august slo den fransk-bayerske styrken leir bak den vesle elva Nebel nær landsbyen Blenheim på sletta ved Höchstädt. Same dagen rekognoserte Marlborough og Eugene sjølv dei franske stillingane frå kyrkjetårnet i Tapfheim, og flytta dei samla styrkane sine til Münster – 8 km frå den franske leiren. Ei fransk rekognosering under Marquis de Silly kom for å granske fienden, men vart driven bort av allierte styrkar som var sett i stilling for å dekkje fortroppane til den framrykkande armeen, som arbeidde med å leggje bruer over dei mange elvane i området og utbetre passasjen vestover til Höchstädt. Marlborough flytta raskt to brigader fram under general Wilkes og brigadegeneral for å sikre den smale stripa med land mellom Donau og den skogkledde åsen Fuchsberg, ved Schwenningen-kløfta.
Tallard hadde ein arme på 56 000 mann og 90 kanonar, armeen til Storalliansen, 52 000 mann og 66 kanonar. Somme av dei allierte offiserane som var klar over den større fienden og den sterke forsvarsstillinga deira, vågde å protestere til Marlborough om farane ved eit åtak, men hertugen var bestemt - «eg kjenner til faren, men eit slag er likevel absolutt naudsynt, og eg stoler på motet og disiplinen i soldatane, som vil gjere opp for bakdelane våre.» Marlborough og Eugene valde å risikere alt og vart samde om å gå til åtak dagen etter.
Slagmarka
Slagmarka strekte seg nesten 6 km. Heilt til høgre var den fransk-bayerske armeen dekt av Donau, og heilt til venstre låg dei furukledde åsane i Schwabiske Jura. Ei lita elv, Nebel (med myrlendte breidde på kvar side) låg føre den franske linja. Den franske høgreflanken kvilte mot landsbyen Blenheim, nær der Nebel munna ut i Donau. Sjølve landsbyen var omringa av hekkar, gjerder, lukka hagar og enger. Mellom Blenheim og den neste landsbyen, Oberglauheim, hadde kornåkrane vorte slått og var no ideelle for å setje ut soldatar. Frå Oberglauheim til den neste grenda Lutzingen bestod terrenget av grøfter, kratt og klunger som potensielt var vanskeleg terreng for angriparane.
Første manøvrer
Kl. 0200 den 13. august vart 40 skvadronar sendt framover mot fienden. Kl. 0300 følgde hovudstyrken til dei allierte i åtte kolonnar over Kessel. Kring 0600 nådde dei Schwenningen, 3 km frå Blenheim. Dei engelske og tyske soldatane som hadde halde Schwenningen gjennom natta vart med i marsjen vidare som ei niande kolonne på venstresida av armeen. Marlborough og Eugene la ned dei siste planane sine. Dei allierte kommandantane vart samde om at Marlborough skulle kommandere 36 000 soldatar og angripe styrken til Tallard på 33 000 på venstresida (og ta landsbyen Blenheim), medan Eugene skulle kommandere 16 000 mann og angripe den samla styrken til kurfyrsten og Marsin på 23 000 soldatar på høgresida. Om dette åtaket vart pressa hardt, ville ikkje kurfyrsten og Marsin ha soldatar som kunne hjelpe Tallard på høgresida. Generalløytnant John Cutts gjekk til åtak på Blenheim i samordning med åtaket til Eugene. Med dei franske flankane opptekne, skulle Marlborough så krysse Nebel og gje det endelege slaget til det franske senteret. Marlborough måtte derimot vente til Eugene var i stilling før hovudkampen kunne starte.
Kring 0800 opna det franske artilleriet på høgreflanken deira eld, og vart svart med batteriet til oberst Blood. Kanonane vart høyrt av Baden frå leiren hans føre Ingolstadt, «Prinsen og hertugen er i kamp i dag i vest», skreiv han til keisaren, «Gud vere med dei». Ein time seinare klatra Tallard, kurfyrsten og Marsin opp i kyrkjetårnet i Blenheim for å legge dei siste planane sine. Dei kom fram til at kurfyrsten og Marsin skulle halde fronten frå åsane til Oberglauheim, medan Tallard skulle forsvare området mellom Oberglauheim og Donau. Dei franske kommandantane var derimot delte i korleis dei skulle utnytte Nebel: Taktikken til Tallard - mot viljen til Marsin og kurfyrsten som følte det var betre å ha infanteriet nær sjølve elva - var å lure dei allierte til å krysse før dei sendte kavaleriet mot dei, og skape panikk og forvirring, medan fienden kjempa i myrene, og så vart fanga i krysselden mellom Blenheim og Oberglauheim. Planen var sterk om alle delane av han vart utførte, men det tillet Marlborough å krysse Nebel utan særleg samanstøyt og kjempe slaget han hadde tenkt ut.
Oppmarsjen
Dei fransk-bayerske kommandantane førte styrkane sine i stilling. I landsbyen Lutzingen sette grev Maffei fem bayerske bataljonar med eit stort batteri på 16 kanonar ved utkanten av landsbyen. I skogen til venstre for Lutzingen vart det sett ut sju franske bataljonar under marki de Rozel. Mellom Lutzingen og Oberglauheim plasserte kurfyrsten 27 kavaleriskavdronar - grev d'Arco kommanderte 14 bayerske skvadronar og grev Wolframsdorf hadde 13 i tillegg som støtte i nærleiken. Til høgre for dei stod Marsin sine 40 franske skvadronar og 12 bataljonar. Landsbyen Oberglauheim var fylt med 14 bataljonar kommandert av marki de Blainville (inkludert den effektive irske brigaden kalla 'Villgjessene'). Seks kanonbatteri vart plassert langs landsbyen. Til høgre for desse franske og bayerske stillingane, mellom Oberglauheim og Blenheim, sette Tallard 64 franske og wallonske skvadronar i stilling (16 frå Marsin) med støtte av ni franske bataljonar som stod nær Höchstädt-vegen. I kornåkeren ved sidan av Blenheim stod tre bataljonar frå Regiment de Roi. Ni bataljonar okkuperte sjølve landsbyen, kommandert av marki de Clérambault. Fire bataljonar stod bak og i tillegg var det 11 i reserve. Desse bataljonane var støtta av 12 dragonskvadronar under Hautefeuille. Kl. 11:00 var Tallard, kurfyrsten og Marsin på plass. Mange av dei allierte generalane var motvillige til å angripe ei så relativt sterk stilling. Jarlen av Orknøyane vedgjekk seinare at, «hadde det vore opp til meg, så hadde eg vore i mot det.».
Prins Eugene var venta å vere i stilling til kl. 11:00, men på grunn av det vanskelege terrenget og eld frå fienden, gjekk det sakte på fram. Kolonnen til Lord Cutts - som fram til kl. 10:00 hadde drive fienden bort frå to vassmøller ved Nebel – var alt i stilling ved elva mot Blenheim, og måtte dei neste tre timane stå i mot kraftig eld frå eit batteri på seks kanonar nær landsbyen. Resten av armeen til Marlborough venta i rekkjene sine i bakken føre, og vart og bombardert av det franske artilleriet, og tapte 2000 mann før åtaket hadde starta. Samstundes reparerte ingeniørane ei steinbru over Nebel, og bygde i tillegg fem bruer eller vegfyllingar over myrene mellom Blenheim og Oberglauheim. Marlborough kom til ro då han endeleg, like etter 12:00 fekk melding frå oberst Cadogan om at det prøyssiske og danske infanteriet til Eugene var på plass og ordren for framrykking vart gjeven. Kl. 13:00 gav Cutts ordre om å angripe landsbyen Blenheim, medan prins Eugene gjekk til åtak på Lutzingen på den allierte høgreflanken.
Blenheim
Sjølv om dei allierte igjen vart drivne attende, gav dei vedvarande åtaka på Blenheim til slutt resultat, og Clérambault fekk panikk og gjorde den verste feilen for franskmennene den dagen. Utan å rådspørre Tallard gav Clérambault resevebataljonane ordre om å dra inn i landsbyen. Dette øydela balansen til den franske stillinga og oppheva den talmessige fordelen til franskmennene. «Mennene stod så tett inntil kvarandre», skreiv Mérode-Westerloo, «at dei kunne ikkje ein gong skyte - heller ikkje motta eller utføre ordrar». Marlborough oppdaga denne feilen og tilbakekalla no det tredje åtaket til Cutt, og gav han ordre om å rett og slett halde fienden inne i Blenheim. Ikkje meir enn 5 000 allierte soldatar klarte å halde dobbelt så mange franske infanteristar og dragonar innesperra i landsbyen.
Lutzingen
På den allierte hgøresida kjempa Eugene sine prøyssiske og danske styrkar ein desperat kamp mot dei langt større styrkane til kurfyrsten og Marsin. Fyrsten av Anhalt-Dessau leia framover fire brigadar over Neben for å angripe den godt forskansa stillinga i Lutzingen. Her var Nebel eit mindre hinder, men det store batteriet ved utkanten av landsbyen hadde ei god slette dei kunne skyte mot fram til grenda Schwennenbach. Så snart infanteriet kryssa elva, var dei råka av infanteriet til Maffei, og salvar frå dei bayerske kanonane både føre landsbyen og i flankebeskytninga i skoglinja til høgre. Trass i store tap, prøvde prøyssarane å storme det store batteriet, medan danskane, under grev Scholten, prøvde å drive det franske infanteriet ut av krattskogen bakom landsbyen.
Med infanteriet i full kamp, kom kavaleriet til Eugene seg over Nebel. Etter suksess i starten, vart den første linja i kavaleriet hans, under general prins Maximilian av Hannover, pressa av den andre linja til kavaleriet til Marsin, og vart tvungen tilbake over Nebel i uorden. Likevel klarte ikkje dei utslitne franskmennene å følgje opp denne fordelen, og dei to kavaleria prøvde å omgruppere seg og få orden i rekkene att. Men utan støtte frå kavaleriet, og med trugselen om å verte omringa, vart det prøyssiske og danske infanteriet så tvungen til å trekkje seg attende over Nebel. Somme av soldatane til Eugene vart gripen av panikk då dei kryssa elva. Ti faner vart tapt til bayerane og fleire hundre vart tekne til fange. Det var berre leiarskapen til Eugene og den prøyssiske prinsen som hindra keisarinfanteriet i å rømme slagmarka.
Etter å ha kalla saman soldatane sine nær Schwennenbach – langt bak utgangspunktet sitt - gjorde Eugene seg klar for eit nytt åtak, leia av skvadronane frå den andre linja under hertugen av Württemberg-Teck. Igjen vart dei fanga i krysselden frå artilleriet i Lutzingen og Oberglauheim, og igjen vart dei kasta tilbake i uorden. Franskmennene og bayerane var derimot i nesten like stor uorden, og dei trengde òg inspirasjon frå kommandanten sin, kurfyrsten, som vart sett - «ridande opp og ned og inspirerte mennene sine med friskt mot» Det danske og prøyssiske infanteriet til Anhalt-Dessau gjekk til åtak ein andre gong, men klarte ikkje å rykke langt nok fram utan skikkeleg støtte. Nok ein gong ldei tilbake til andre sida av elva.
Senteret og Oberglauheim
Medan desse hendingane rundt Blenheim og Lutzingen fann stad, gjorde Marlborough seg klar til å krysse Nebel. Senteret, kommandert av broren til hertugen, general Charles Churchill, bestod av 18 infanteribataljonar arrangert i to linjer: sju bataljonar i frontlinja for å sikre eit fotfeste over Nebel, og 11 bataljonar bak for å gje dekning frå den allierte sida av elva. Mellom infanteriet vart det plassert to linjer, 72 kavaleriskvadronar. Den første linja med infanteristar skulle passere elva først og marsjere så langt til den andre sida som det gjekk an. Denne linja ville så forme og dekke passasjen til hestane, og lage hol i linja som kavaleriet kunne passere gjennom for å ta stilling i front.
Marlborough gav ordre om å rykke framover. Igjen gjekk Zurlauben sine Gens d'Armes til åtak, og prøvde å fjerne det engelske kavaleriet til Lumley, som knytte kolonnen til Cutts mot Blenheim med infanteriet til Churchill, heilt. Då dette franske elitekavaleriet gjekk til åtak, møtte dei fem engelske skvadronar under oberst Francis Palmes. Til stor skrekk for franskmennene vart Gens d'Armes pressa tilbake i stor uorden, og vart forfølgd langt forbi elva Maulweyer som rann gjennom Blenheim. «Kva? Er det mogeleg?» skal kurfyrsten ha ropt ut, «gentlemennene frå Frankrike flyktar?» Palmes prøvde å følgje opp suksessen, men vart pressa attende i noko uorden av andre franske kavaleri, og musketteld frå kanten av Blenheim.