cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleksej Savrasov
Endelikt
Etter dotter hans døydde kom Savrasov i personleg krise, og han vart etter kvart alkoholikar. Kan hende var han også misnøgd med si kunstnariske utvikling. Alle forsøk frå slektningar og vener på å hjelpe han var fåfengte.
Dei siste åra av sitt levde Savrasov i stor fattigdom, vandra rundt i Moskva og sov i krypinn. Berre dørvakta ved Moskvas skule i måling, bilethogging og arkitektur og Pavel Tretjakov, grunnleggaren av Tretjakovgalleriet, skal ha vore til stades ved Savrasovs gravferd i 1897.
Torstein Jøssang
Torstein Jøssang er ein prisløna norsk fysikar, kjent for sine arbeid i materiallære.
Etter examen artium frå Bryne vidaregåande skule 1953 vart det cand.mag. 1959 og cand.real. 1962 frå Universitetet i Oslo der han fekk dr.philos. 1968 på avhandlinga Dislocations and Dissociated Dislocation Configurations in Face Centered Cubic Metals. Etter to år ved Ohio State University var han amanuensis i Oslo 1965-69, førsteamanuensis 1969-87 og frå 1987 professor i faststoff-fysikk.
Han har studert korleis fraktale strukturar blir til i material med uorden, og med Jens Feder starta han i 1973 prosjektet Kooperative fenomener som studerte korleis små fenomen skapar store fenomen.
Flugesongarar
Flugesongarar er ei biologisk slekt Erythrocercus som lever i skogshabitat i tropisk Afrika sør for Sahara. Slekta er godtatt som monotypisk i sin eigen familie Erythrocercidae etter tidlegare å ha vore plassert inn i ymse familiar.
Skildring
Flugesongarar er små sporvefuglar, som liknar flugesnapparar (Muscicapidae), med ein kroppslengde på 9 til 12 cm. Kjenneteikna til slekta inkluderer ein avrunda hale med 12 halefjører mot 10 i orientsongarfamilien (Cettiidae), og iaugefallande, stive bust rundt nebbrota. Rustkroneflugesongar har gråleg overside, framhovudet og halen er raudbrun, undersida er beige til kvitaktig. Gulflugesongar og gulbukflugesongar er grønaktig på oversida og klår gulfarge på undersida.
Systematikk
Slekta Erythrocercus vart først skildra vitskapleg i 1857 av den tyske ornitologen Gustav Hartlaub. Den dag i dag er vitskapen ikkje heilt samd om den systematiske klassifiseringa av slekta. I ei tid vart slekta plassert i monarkfamilien (Monarchidae) eller berre ført opp som Incertae sedis ('usikker plassering') utan å tilhøyre nokon familie.
I 2006 vart flugesongarar plasserte inn i den nyleg introduserte orientsongarfamilien (Cettiidae). Den svenske ornitologen Per Alström og kollegaene hans introduserte ein uavhengig, monotypisk familie for slekta Erythrocercus, Erythrocercidae, som vart adoptert av IOC verdslista. Flugesongarar er søstergruppa til ein felles klade av krattsongar (Scotocerca inquieta) og slektene i orientsongarfamilien.
Artsliste
Flugesongarar i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V11.1, 2021, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Mount Bewsher
Mount Bewsher er eit markant fjell med flat topp kring 6 nautiske mil (11 km) aust for Mount McMahon i Aramis Range i Prince Charles Mountains. Det vart først vitja av den sørlege gruppa til ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) (1956–57) leia av W.G. Bewsher, øvstkommanderande ved Mawson-stasjonen i 1956, som fjellet er kalla opp etter.
Mike Vernon
Michael William Hugh Vernon, profesjonelt kjend som Mike Vernon, er ein engelsk studioeigar og plateprodusnet frå London. Han produserte album for britiske bluesartistar og grupper i 1960-åra, og arbeidde med Bluesbreakers, David Bowie, Duster Bennett, Savoy Brown, Chicken Shack, Eric Clapton, Fleetwood Mac, Peter Green, Danny Kirwan, John Mayall, Christine McVie og Ten Years After, for å nemne nokon.
Biografi
Vernon er mest kjend for å ha starta bluesselskapet Blue Horizon. Han arbeidde ved Decca Records frå 1963. Han var produsent for Mayall-Clapton-samarbeidet Blues Breakers with Eric Clapton (1966).
Daniel A. Vigeland
Daniel Andersson Vigeland var ein norsk gardbrukar og stortingsmann frå Froland i Aust-Agder. Daniel Knutsson Vigeland var morfar hans.
Fylkesveg 19 i Hedmark
Fylkesveg 19 i Hedmark går mellom Kvernstua og Rudshøgda i Ringsaker kommune. Vegen er 8,1 km lang.
Daniel A. Vigeland
Vigeland gjekk eit halvtårskurs på Viggo Ullmann sin folkehøgskule. I 1877 arva han garden Vigeland i Øyestad etter ein morbror, og han vart gardbrukar der. Han var medlem av heradsstyret i Øyestad frå 1878 til 1913, på seks år nær. Ordførar i fleire år.
English Rose
English Rose er eit samlealbum av Fleetwood Mac, gjeve ut i januar 1969. Det var opphavleg berre meint for den amerikanske marknaden, og kombinerte seks songar frå det britiske albumet Mr. Wonderful (spor 1, 3, 5, 6, 8 og 11), tre singlar, som ikkje var gjevne ut på album i Storbritannia (spor 2, 7 og 12), og to songar som sidan kom ut på den britiske utgåva av Then Play On (spor 9 og 10) og ein annan song som ikkje tidlegare var gjeven ut (spor 4). Det kom ut nokre månader før den britiske utgåva av The Pious Bird of Good Omen, som hadde med fem av songane på dette albumet. Mick Fleetwood er kledd i kvinneklede på plateomslaget.
Daniel A. Vigeland
Vigeland representerte Nedenes amt på Stortinget frå 1898 til 1903. Begge valperiodane var han medlem av budsjettkomiteen, 1900-03 også av Lagtinget.
Han døydde på Vigelands-garden av ein nyresjukdom i 1927.
English Rose
Album
Billboard (Nord-Amerika)
Nästelsjön
Nästelsjön er ein innsjø som ligg ca. fem kilometer sør for tettstaden Åsarna i Berg kommun i Jämtland i Sverige.
Einaste tilførsel og utløp for innsjøen er elva Ljungan. Aust for innsjøen ligg busetnaden Nästeln, med eigen badeplass. Vest for innsjøen ligg Lillsved. Begge busetnaden har berre nokre få innbyggjarar kvar.
Utløpet frå innsjøen heiter Nästelströmmen, og her vert der drive sportsfiske. Sør for Nästelsjön ligg Rätanssjön.
Rick Price
Karriere
Price vart fødd i Birmingham. Det første bandet hans var The Cimarrons, som var inspirerte av The Shadows. Han flytta så til The Sombreros, som seinare endra namnet sitt til Sight & Sound og gjekk i ei meir psykedelisk retning. Han byrja å samarbeide med Mike Sheridan for å skrive songar. Price vart med i The Move i 1969 og var med gruppa i to år, inkludert ein mislykka turné i USA. Han bidrog òg med bass på tidlege innspelingar for debutalbumet til ELO, men av uklåre årsaker vart ingen av basspartia hans med på den endelege miksen av albumet då det kom ut i 1971.
Etter han slutta i The Move signerte han ein kontrakt med Gemini Records. Han spelte så inn albumet This Is To Certify That (med Sheridan) i 1970 og eit soloalbum, Talking To The Flowers, i 1971. Han vart med tidlegare Move-kollega Carl Wayne i Light Fantastic, før dei danna Mongrel med dei framtidige Wizzard-trommeslagarane Charlie Grima og Keith Smart.
Han byrja å spele med Wood igjen i det nye bandet hans, som fekk to store hitsinglar i Storbritannia, «See My Baby Jive» og «Angel Fingers», i tillegg til juleklassikaren «I Wish It Could Be Christmas Everyday» (alle i 1973).
Coco Chanel
Gabrielle «Coco» Bonheur Chanel var ein fransk moteskaper som grunnla motehuset Chanel. Ho er mest kjend som skaparen av kjolen «den vesle svarte» og parfymen Chanel No. 5. Chanel vart kåra av magasinet Time til ei av dei hundre viktigaste og innverknadsrike personlegdomane frå 1900-talet, som den einaste moteskaparen. I 2008 vart det produsert tre filmar og ein tv-serie om henne.
Biografi
Chanel sjølv sa ho var fødd i 1883 i Auvergne, men ho vart eigentleg fødde i Saumur, i fattighuset mora hennar arbeidde i. Mora døydde då Gabrielle berre var elleve år gammal. Som ung prøvde ho seg som kabaretsongar i Paris. Gjennom å sy kostyme til kollegaene ved kabaretteateret utvikla Chanel seg både som syar og designar.
Ho arbeidde som sjukepleiar i ein kort periode under første verdskrigen.
Chanel sitt forhold med ein tysk offiser under andre verdskrigen resulterte i søkkande popularitet og eksil i Sveits.
Kjenneteikn
Coco Chanel introduserte signaturcardiganen sin i 1925 og «den vesle svarte» året etter. Mesteparten av designet hennar forandra seg lite frå år til år og frå generasjon til generasjon. Typisk for Coco Chanel og designet hennar er fargane svart, kvitt og beige. Ho var veldig glad i klassiske perler.
Sultandammen
Sultandammen (hebraisk skrift בריכת הסולטאן, Birket es-Sultan) er eit vassreservoar frå oldtida på vestsida av Sionfjellet. Det vart truleg danna i tida kring Herodes og somme meiner det er Slangebassenget som er nemnt i Josefus. Det fekk vatn tilført via ein akvedukt. Dei osmanske sultanane (som det er kalla opp etter) forstørra det, slik at det målte 67 m × 169 m × 12 m. Det var ein del av vassforsyninga til Jerusalem frå antikken til seint i osmansk tid. Under krosstoga vart det kalla Lacus Germani.
I dag er dammen tørrlagt om sommaren og vert nytta til konsertar og festivalar.
Oslosysle
Oslosysle (norrønt Oslóarsýsla) av Oslo, var i mellomalderen eit sysle i Noreg som i hovudsak omfatta det som no er Akershus fylke og Oslo. Det historiske norske fylket Vingulmark vart delt i to på slutten av 1100-talet, Oslosysla i nord og Borgarsysla i sør.
These Foolish Things av Bryan Ferry
These Foolish Things er debutalbumet til Bryan Ferry som soloartist, gjevne ut medan han framleis var solovokalist og frontmann i Roxy Music. Albumet kom ut i oktober 1973 på Island Records i Storbritannia og Atlantic Records i USA. Det vert rekna som ein annan stil enn Roxy Music sidan det utelukkande består av coverversjonar, hovudsakleg standardar. These Foolish Things selde godt og fekk god kritikk. Det nådde femteplassen på UK Albums Chart og selde til gullplate i mai 1974.
Karin Mortensen
Karin Ørnhøj Mortensen er ein dansk tidlegare handballspelar frå Horsens. Ho vart olympisk meister med Danmark i 2000 og 2004, samt europameister 2002. I tida 2000-12 var Mortensen målvakt i 233 landskampar, skåra 4 mål.
Landslagsspel
Mortensen debuterte for Danmark i 2000 og danna saman med Lene Rantala målvaktparet som ytte sitt til at det danske handballandslaget frå Sommar-OL 2000 reiste heim med olympiske gullmedaljar. To år seinare bidrog Mortensen mykje til at Danmark på heimebane vann EM-finalen med 25-22 over Noreg. Under dei olympiske sommarleikane 2004 i Aten forsvarte Danmark og Mortensen den olympiske meistertittelen etter ekstraomgangar mot Sør-Korea. Fire månader etter spelte Danmark seg fram til EM-finale mot Noreg, ein kamp Mortensen og lagvenninnene tapte 25-27.
Klubbspel
Mortensen var aktiv i Vejlby-Risskov Idrætsklub til 1998, sidan gjorde ho teneste 1998-2002 i Horsens HK, 2002-06 i Ikast-Bording, 2006-10 i SK Århus og 2010-13 i FCK Håndbold/Fredriksberg IF.
These Foolish Things av Bryan Ferry
Komposisjon
Då Ferry snakka om albumet i 1973 sa han: «Det er ei særs variert samling. Eg har gjeve opp å prøve å tiltale alle samstundes. Somme vil like det av ei grunn, og andre av ein annan grunn. Og somme vil truleg mislike det for feil årsaker, sjølv om eg håpar at den generelle meininga kjem fram. Det er underhaldningsverdien. Trur eg.»
Mottaking
Robert Christgau meinte at Ferry «både undergraver den oppblåste idealismen på Bob Dylan sin 'A Hard Rain's a-Gonna Fall' og stadfestar den essensielle krafta i songen», etablerer Lesley Gore sin «It's My Party» som ein protestsong, og med versjonen sin av «These Foolish Things», «minner oss på at pop berre er, vel, tåpelege ting, og av dei ikkje berre kjem forut for Andy Warhol, men rock and roll sjølv.» I 1983 skreiv Dave Marsh i The New Rolling Stone Record Guide:
"These Foolish Things set Lesley Gore opp mot Bob Dylan, og ikkje berre for effekten sin del. Ferry ser på pop som eit slags kontinuum, som strekkjer seg over alle slags Tin Pan Alley- og Brill Building-handverk og innlemmer syn så radikale som Dylan sitt og så banale som Gore sitt. Innafor ein slik tanke er det ikkje lett å skilje kva som fortener å bli avvist som «søppel» og kva som fortener å bli forhøgd til «kunst». Og slike omgrep blir ofte bestemt av konteksten på ein slik måte at rekkjefølgja kan snuast om etter eige ønskje. Ved å endre tempo og syngje kvar song med ein uttrykkslaus, kjenslemessig tomheit han stort sett unngår med Roxy, eksponerer Ferry desse emna så effektivt som ein popsongar nokon gong har gjort i historia."
AllMusic-skribenten Ned Raggett sa at gjennom These Foolish Things «ber den umiddelbare gjenkjennelege silkerøysta til Ferry alt på perfekt vis, og den totale kjensla er leiken og feirande», og kalla albumet «eit av dei beste av sitt slag av nokon artist.» Rob Sheffield hylla i The New Rolling Stone Album Guide i 2004 albumet som eit «konseptuelt og musikalsk tour de force». I 2010 hadde Rhapsody ført opp These Foolish Things som ei av dei beste coveralbuma gjennom tidene.
Kamila Skolimowska
Kamila Skolimowska var ein polsk sleggjekastar frå Warszawa som vart olympisk meister i øvinga under OL 2000 i Sydney, knapt 18 år gammal. Ho vann elles ein sølvmedalje i EM 2002 og ein bronsemedalje i EM 2006.
Aktiv
Skolimowska vart lagt merke til allereie som 15-åring, ho vann då sleggjetevlinga under junior-VM 1997. To år seinare gjorde ho ei liknande bragd då ho gjekk til topps under ungdoms-VM 1999 i Bydgoszcz.
A Shot at Glory av Mark Knopfler
A Shot at Glory er eit filmmusikkalbum av den britiske musikaren Mark Knopfler, gjeve ut den 28. april 2002 av Mercury Records. Albumet består av musikk skriven for filmen A Shot at Glory frå 2001, regissert av Michael Corrente.
Kamila Skolimowska
Aktiv
Kort tid føre Sommar-OL 2000 slengde Skolimowska sleggja over 70 meter for fyrste gong. I Sydney auka ho til 71,16 meter og vann gullmedalje med nær 1,5 meters margin til Olga Kuzenkova og bort i to meter til Kirsten Münchow. Ho var den yngste gullvinnaren på friidrettsbana i Sommar-OL 2000.
A Shot at Glory av Mark Knopfler
Mottaking
I meldinga si for AllMusic gav William Ruhlmann albumet tre av fem stjerner og skreiv at filmmusikkalbuma til Knopfler er så tett knytt til han at «det er eit dilemma kvar ein skal plassere dei i platehyllene». Ruhlmann sa vidare: "Musikken er ikkje overraskande for dei som har sett og høyrt filmmusikken til Knopfler tidlegare, som Local Hero og The Princess Bride. Det er somme skotske tema som høver med setjinga til filmen, nokre langsame instrumentalar der Knopfler fingerplukkar på akustisk gitar og tre vokale spor. «He's the Man» høyrest ut som han kunne ha passa inn på eit album av Knopfler eller Dire Straits med ein rockemelodi; «Say Too Much» er eit jazznummer med trompet- og saksofonsolo, og minimalt med tekst; og «All That I Have in the World» er ein var ballade. Fører opp nok eit filmmusikkalbum av Mark Knopfler der han gjentek seg sjølv, men på ein behageleg måte."
Kamila Skolimowska
Aktiv
Skolimowska kom på fjerdeplass i friidretts-VM 2001 i Edmonton, 82 cm bakom bronsevinnar Bronwyn Eagles frå Australia. Året etter tok ho sølvmedaljen ved EM i friidrett 2002 i München. Deretter vart ho nummer åtte ved VM 2002 i Paris, fem under sommarleikane 2004 i Aten og seks i verdsmeisterskapen 2005 i Helsinki. Fire dagar etter VM-finalen vann ho sleggjetevlinga under universiaden i Izmir med eit bestekast på 72,75 m.
Skolimowska sikra seg bronsemedaljen då EM 2006 fann stad i Göteborg. Den 11. mai 2007 sette ho med 76,83 meter sin 17. polske rekord. Tre månader etter vart ho nummer fire i Osaka-VM. Ho kvalifiserte seg til OL-finalen 2008 i Beijing, men hadde ikkje eit einaste godkjent finalekast.
Vinteren 2009 døydde Skolimowska brått under ein treningsleir i Vila Real de Santo António i Portugal. Dødsårsaka var fastslått å vere lungeemboli.
Jim Sherwood
Jim «Motorhead» Sherwood var ein amerikansk rockemusikar som var kjend for å spele sopran-, tenor- og barytonsaksofon, tamburin, vokal og vokale lydeffektar med Frank Zappa i Mothers of Invention. Han var med på alle dei origionale Mothers-albuma og dei 'posthume' utgjevingane Burnt Weeny Sandwich og Weasels Ripped My Flesh, i tillegg somme Zappa-album. Han var òg med i filmane 200 Motels, Video from Hell og Uncle Meat.
Biografi
Sherwood var fødd i Arkansas City i Kansas. Han og Zappa møtte kvarandre på vidaregåande skule i 1956. Sherwood gjekk i klasse med bror til Zappa, Bobby, som introduserte dei to for kvarandre etter broren oppdaga at Sherwood samla på bluesplater. Sherwood spelte i det første bandet til Zappa, R&B-gruppa The Black-Outs, og var ofte høgdepunktet på konsertane deira.
Zappa avslutta det originale Mothers i 1969. Sherwood var ein av fleire medlemmar som skule spele med han i seinare år og er med i 1981 på You Are What You Is, plateboksen Läther og det siste albumet Zappa gjorde ferdig før han døydde, Civilization Phaze III. I 1971 var Sherwood med i filmen 200 Motels som Larry Fanoga. I 1973 spelte Sherwood på For Real!, det første albumet til doo-wop-gruppa Ruben and the Jets frå Los Angeles. Zappa hadde gjeve dei løyve til å nytte namnet frå den fiktive gruppa si. Sherweood produserte plata og medverka med arrangement, og song songen «If I Could Only Be Your Love Again». Allmusic skriv at plata har «vakre parti med saksofon» av Sherwood og Robert «Buffalo» Roberts. Ruben and the Jets turnerte som oppvarmingsband for Zappa på Vestkysten i 1972 og produserte eit album til, men slutta etter at frontmannen Rubén Guevara fekk tilbod om solokontrakt i midten av 1970-åra. Det var økonomiske vanskar og Sherwood meinte at gruppa spelte «for mange gratiskonsertar og ikkje noko betalkonsertar».
Kallenamnet «Motorhead» vart gjeven av eit anna Mothers-medlem, Ray Collins, som merka at Sherwood alltid verka å fikse bilar, lastebilar eller motorsyklar, og sa «det høyres ut som du har ein liten motor i hovudetË. Sherwood vert stundom òg tilskriven med alter egoet sitt «Larry Fanoga» eller som «Fred Fanoga».
I seinare år medverka Sherwood på forskjellige prosjekt i lag med Mothers-medlemmar, som innspelingar av The Grandmothers, Mothers-klaverspelaren Don Preston, Ant-Bee og Sandro Oliva.
I desember 2011 vart Sherwood særs sjuk og døydde juledag same månad.
George Green
George Green var ein britisk matematikar.
Green starta som møllar i forretninga til faren og lærte seg matematikk på eiga hand. Han skreiv fleire større avhandlingar i bruksmatematikk, særleg om elektrisitetslære, magnetisme og væskedynamikk, og vert rekna som ein av grunnleggarane av potensial-teorien. Namnet hans er òg knytt til den viktige greenske integralsatsen, som gjev samanhengen mellom dobbelintegral over eit område i planet og linjeintegral over grensa til det same området.
Henna Raita
Henna Raita er ein tidlegare finsk alpinist. Ho køyrde nesten utelukkande renn i disiplinen slalåm, bortsett frå einskilde renn i storslalåm.
Etter at ho hadde køyrt FIS-renn og einskilde juniorrenn i fem år, debuterte ho i januar 1995 i europacupen. 20. desember 1997 starta ho for første gang i verdscupen, i slalåmrennet i Val-d'Isère. Ho tok dei første verdscuppoenga sine 1. mars 1998, då ho vart nr. 27 i slalåmrennet i Saalbach-Hinterglemm. Etter to korsbandskadar måtte ho ta lengre pausar i sesongane 1996/97 og 1998/99, i desse periodane studerte ho kunst ved Universitetet i Lappland i Rovaniemi. I mellomsesongen 1997/98 vann ho slalåmdelen i europacupen med fire enkeltseire.
Frå sesongen 1999/2000 etablerte Raita seg i det midtre sjiktet i slalåm, og 20. februar oppnådde ho det beste resultatet frå karrieren, då ho vart nummer seks i Åre. I sesongen 2000/01 vann ho for andre gang slalåmdelen av europacupen. Under OL 2002 kom ho på åttandeplass i slalåm. Etter sesongen 2001/02 plukka Raita jamleg poeng, utan plasseringar blant dei 10 fremste. I mars 2006 la ho opp.
Merittar
VM
Junior-VM
Verdscupen
Giovanni Battista Amici
Giovanni Battista Amici var ein italiensk astronom, mikroskopmakar og botanikar.
Henna Raita
Merittar
Europacup
Giovanni Battista Amici
Han virka i Firenze og gjorde utbetringar på mikroskopet og teleskopet.
Henna Raita
Merittar
Anna
Giovanni Battista Amici
Krateret Amici på månen er namnsett etter han.
George David Birkhoff
George David Birkhoff var ein av dei fremste amerikanske matematikarane tidleg på 1900-talet.
Han var professor ved Harvard University frå 1912 og fram til han døydde. Gjennom den stimulerande undervisninga og banebrytande forskinga si, hadde han ein enorm innverknad på ein heil generasjon matematikarar i USA. Forskinga hans var hovudsakleg innan matematisk analyse og analyse nytta på dynamiske systeme, der namnet hans særskild er knytt opp mot det såkalla ergodeteoremet, som har mange bruksområde. Han utvikla òg ein eigen gravitasjonsteori etter at Albert Einstein hadde utvikla si, og konstruerte ein matematisk teori for estetikk som han nytta på kunst, musikk og poesi.
Han hadde leiande verv i fleire vitskaplege selskap. Arbeida hans omfattar mellom anna Relativity and Modern Physics (1923), Dynamical Systems (1928), Aesthetic Measure (1933) og Basic Geometry (1941, med Ralph Beatley).
NM i orientering 2016
Noregsmeisterskapen i orientering 2016 vart avvikla dagane frå 8. til 11. september i Fauske og Bodø i Nordland. Menn og kvinner tevla på normal- og mellomdistanse, samt stafett. Kongepokalane gjekk til vinnarane av mellomdistansane, Marianne Andersen og Carl Kaas.
Normaldistanse
<br style="clear:both;" />
Mellomdistanse
<br style="clear:both;" />
Stafett
<br style="clear:both;" />
Darja Domratsjeva
Darja Vladimirovna Domratsjeva er ein skiskyttar frå Minsk i Kviterussland. Ho vart verdsmeister i jaktstart under VM i skiskyting 2012 i Ruhpolding og på 15 km fellesstart i 2013 i Nove Mesto. Både i 2012- og 2013-sesongen kom ho på andreplass i verdscupen i skiskyting.
Fylkesveg 20 i Hedmark
Fylkesveg 20 i Hedmark går mellom Kampen og Jølstad i Ringsaker kommune. Vegen er 10,3 km lang.
Sharp Dressed Man
«Sharp Dressed Man» er ein song av ZZ Top frå 1983 på albumet Eliminator. Songen vart produsert av manageren til bandet Bill Ham, og spelt inn og miksa av Terry Manning. Linden Hudson var involvert i pre-produksjonen av innspelinga.
Under VH1 Rock Honors i 2007 spelte Nickelback songen som ei hyllest.
Musikkvideo
Videoen til «Sharp Dressed Man» held fram i same stil som «Gimme All Your Lovin'», som kom ut tidlegare i 1983. Ein attraktiv mann (Peter Tramm) er frustrert over ein keisam jobb og prøver å få merksemda til svært vakre og noko mystiske kvinner som køyrer rundt i den raude signaturbilen til ZZ Top. Videoen var regissert av Tim Newman.
Petra Schersing
Petra Schersing, fødd Müller, er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar som representerte Aust-Tyskland. Perioden 1986-90 vann ho åtte medaljar i internasjonale meisterskap, fire individuelt på 400 meter og fire i stafettløp.
Aktiv
Müller sprang inn til bronsemedalje på 400 meter under europameisterskapen 1986 i Stuttgart, langt bak suverene Marita Koch og 0,21 sekund attom Olga Vladykina frå Sovjetunionen. Tre dagar seinare tok ho seg av tredje etappen for austtyske gullmannskapet i 4 x 400 meter stafett, dei andre på laget var Kirsten Emmelmann, Sabine Busch og Marita Koch.
Med tida 49,30 sekund presterte Müller livsbeste på 400 meter ved eit stemne i Jena 3. juni 1988. Under dei olympiske sommarleikane tre månader seinare tok ho eitt nytt individuelt sølv på distansen, Bryzjina vart suveren olympisk meister. Dei fire austtyske stafett-verdsmeisterane enda opp med OL-bronse på 4 x 400 m stafett.
I europameisterskapen 1990 i Split henta Petra Schersing, som ho heitte etter giftarmål, si tredje individuelle sølvmedalje på 400 m. Og som ved EM 1987 og OL 1988 hadde ho inkje å stille opp mot vinnaren, landskvinna Grit Breuer slo henne med eit heilt sekund. Saman med Manuela Derr, Annett Hesselbarth og ankerkvinne Grit Breuer sprang Schersing i same meisterskapen Aust-Tyskland inn til fyrsteplass i 4 x 400 m stafett.
Georg Mohr
Jørgen Mohr (latiniseret som Georg(ius) Mohr) er ein dansk matematikar. Han har fått æra av å vere den første som viste at dei geometriske konstruksjonane til Euklid kan utførast med passar åleine, utan bruk av linjal. Etternamnet opptrer òg på forma Morenthal, etter faren David Morenthal.
I 1672 deltok han i krigen mellom Nederland og Frankrike og sat ein periode som krigsfange på fransk side. Han var heime igjen i Danmark omkring 1681 og vart der tilbode ei stilling av kong Christian V innanfor skipsbygging. Han avslo likevel denne og reiste tilbake til Nederland i 1687. Same år gifta han seg, og han fekk ein son født omkring 1692.
Det var den danske studenten Viktor Beck som i 1927 gjenoppdaga ein hollandsk versjon av Euclides Danicus i eit antikvariat i København. Han var ikkje sjølv i stand til å lese boka, men førte ho til professor Johannes Hjelmslev, som forstod at innhaldet var viktig. I ettertid har ein kunna fastslå at eksemplar av boka òg finst i Det Kongelege Biblioteket i København, utan at innhaldet har vore kjent.
Ei anna bok av Mohr som er kjent i dag er Compendium Euclides Curiosi, som omhandlar geometriske konstruksjonar der passaren er føresett å ha ei fast opning. Ei nederlandsk utgåve er trykt i 1673, ei engelsk utgåve i 1677.
Georg Mohr har gjeve namn til Georg Mohr-konkurransen, ein årleg matematikk-konkurranse for gymnaselevar i Danmark.
Kjelder
''
Andreas Moen
Andreas Moen er ein norsk sjakkspelar, Internasjonal Meister i sjakk (IM).
Internasjonal Meister i sjakk
Andreas Moen vart IM etter sterke resultat i tre internasjonale sjakkturneringar. I ei turnering Barcelona i august 2008 tok han 7 poeng på 10 rundar. I ei turnering i Rethymno i Hellas i juli 2011 tok han 6 poeng på 9 runder. Og i Reykjavik Open i mars 2012 tok han det siste IM-nappet med 6 poeng på 9 parti. Han hadde dermed oppfylt kravet om IM-resultat i turneringar med til saman minst 27 parti. Rating-kravet, kravet til eigen rating over 2400 oppfylte han i løpet av ei turnering i april 2012, då han nådde opp i 2412. Han vart deretter utnemnd til IM av Verdssjakkforbundet på FIDE-kongressen i Istanbul, Tyrkia 27. august - 10. september 2012.
Homs
Homs (arabisk حمص, Ḥimṣ), tidlegare kalla Emesa (gresk Ἔμεσα, Emesa), er ein by vest i Syria og senteret i Homs guvernement. Han ligg 501 meter over havet og 162 km nord for Damaskus. Han ligg ved elva Orontes og langs den sentrale hovudvegen mellom dei indre byane og middelhavskysten.
Homs er eit stort industrisenter med eit folketal på kring 650 000 menneske i 2004, og er med det den tredje største byen i Syria etter Aleppo i nord og hovudstaden Damaskus i sør. Innbyggjarane i byen syner det generelle religiøse mangfaldet i Syria og består hovudsakleg av arabisktalande sunnimuslimar og alawittar og kristne minoritetar. Det ligg fleire historiske moskéar og kyrkjer i byen, og han ligg nær borga Krak des Chevaliers, som er ein verdsarvstad.
Homs dukka først opp i dei skriftlege kjeldene i det første hundreåret fvt. under selevkidane. Han vart seinare hovudstad i eit kongedøme styrt av Emesa-dynastiet som gav namn til byen. Opphavleg var han eit senter for dyrking av solguden El-Gabal, og vart seinare viktig i kristendom under austromarane. Homs vart erobra av muslimane på 600-talet og vart hovudstad i eit distrikt som hadde det noverande namnet på byen. Gjennom den islamske tida kjempa mange av dynasti som ønskte kontroll over Syria om Homs, på grunn av den strategiske plasseringa i området. Homs byrja å bli mindre viktig under osmanarane og først på 1800-talet vart byen igjen økonomisk viktig då bomullsindustrien blømde. Under Det franske mandat-styret vart byen eit opprørssenter og etter sjølvstende i 1946, eit senter for motstanden mot baathistane til dei første syriske regjeringane.
I den pågåande syriske borgarkrigen har Homs vore ein skanse for opposisjonen og syriske styresmakter gjekk til åtak på byen i mai 2011. Den 14. januar hadde regjeringsstyrkane kontroll over Homs, utanom gamlebyen, som framleis vart kontrollert av opprørarane. Frå 2012 har syriske styresmakter hatt kontrollen over heile byen. Kampane har øydelagd delar av byen.
Etymologi
«Emesa» kjem frå «Ham-Es», der Es syner til ei samling som lokalt dyrka solguden i (El-Gabal) i oldtida. Namnet «Emesa» eller «Hemesa» er òg tilskriven «Emesenoi», namnet på eit arabisk folk som styrte området før dei vart innlemma i Romarriket. Når dette namnet vart tilknytt byen er usikkert, men ein trur at det vart nytta under romarane.
«Emesa» vart korta ned til «Homs» eller «Hims» av dei arabiske innbyggjarane, som slo seg ned her sjølv før den muslimske erobringa av Syria. Dette namnet er bevart gjennom heile den islamske perioden og fram til i dag. Han vart kalla «la Chamelle» av krossfararane, sjølv om dei aldri styrte byen. Ei anna forslag er at opphavet til det moderne namnet er ei arabisk form av det latinske namnet på byen, «Emesus», som kjem frå det greske «Emesa» eller «Emesos».
Historie
I kring 2 000 år har Homs vore eit jordbrukssenter og ein produksjons- og handelsstad for landsbyane nord i Syria. Han har òg fungert som vern for det indre området a Syria og verna dette mot fiendar frå vest. Utgravingar av citadellet i Homs indikerer at dei tidlegaste busetnadene her er datert attende til kring 2300 fvt. Bibelforskarar har identifisert byen med Zobah som er nemnt i Bibelen. I 1274 fvt., fann eit slag stad mellom styrkane til Det nye rike i Egypt under Rameses II og hetittane under Muwatalli II ved byen Kadesh ved Orontes nær Homs. Det var kanskje det største stridsvognsslaget som nokon gonger er blitt utkjempa, og omfatta kanskje 5 000–6 000 stidsvogner.
Emesani-dynastiet og romartida
Sjølve Homs kan ha vorte grunnlagd av Selevkos I Nicator, som grunnla Selevkideriket då Aleksander den store døydde, sjølv om byen ikkje vart nemnt i dei historiske kjeldene før det første hundreåret fvt. På denne tida nemnte den greske filosofen Strabon om eit folk som budde i telt, kalla «emesanane», nær Orontes og sør for Apamea-området. Dei var eit syrisk folk i området og busett i Emesa—som fekk namnet etter dei. Då Pompeius innlemma selevkide-statane i Syria i Romarriket i 64 fvt., vart Emesani-dynstiet vasallkongar under romarane som gav dei soldatar i forskjellige krigar. Høvdingn deira på denne tida, Sampsiceramus I, fekk status som konge av Emesa, men hovudstaden deira var i Arethusa, ei by nord for Emesa, òg langs Orontes. På det største strekte kongedømet seg frå Bekaadalen i vest til grensa ved Palmyra i aust, og frå Yabrud i sør til al-Rastan (Arethusa) i nord. Kongedømet til Sampsiceramus I var det første arabiske vasallstaten under Romarriket ved utkanten av ørkenen.
Byen Emesa voks seg viktig etter at Emesani-dynastiet vart rike, styrt først av ein av sønene til Sampsiceramus I, Iamblichus I som gjorde byen til hovudstad i kongedømet. Emesanane viste seg lojale mot romarane og gav støtte til Gaius Julius Caesar i kringsetjinga hans av Alexandria i 48 fvt. då dei sendte han militære. Dei vart så dradd inn i den romerske borgarkrigen mellom opprøraren Marcus Antonius og Oktavian. Iamblichus I støtta Octavian, og med oppfordring frå Antonius rana bror til Iamblichus, Alexio I, til seg trona og tok livet av Iamblichus I i 31 fvt. Styrkane til Octavian held likevel fram krigen og som følgje av dette gjekk trona attende til Iamblichus II (sonen til Iamblichus I) etter Alexio I vart avretta for forræderi. Under det stabile styret til Iamblichus II var det fred frå 20 fvt. til 14 evt., kjend som Gullalderen til Emesa. I 32 evt. kom Heliopolis og Beqaadalen under kongedømet.
Forholdet til romarane vart enno tettare då kong Sohaemus arva kongedømet. Under han sendte Emesa fast bogeskyttarar til romarane og assisterte dei i omleiringa av Jerusalem i 70. Sohaemus døydde i 73 og vart etterfølgd av sonen sin, Alexio II. Trass i at Emesani-dynastiet var lojale allierte med Roma, reduserte romarane av ukjende årsaker det autonome styret til Emesani-dynastiet. Alexio II og presten hans sine etterkomarar fekk berre ein seremoniell status. Alexio II døydde i 78 og vart etterfølgd av sonen Sampsiceramus III. Generasjonane etter Alexio II er ikkje like godt kjend.
Fylkesveg 22 i Hedmark
Fylkesveg 22 i Hedmark går mellom Kvernstua og Byflaten i Ringsaker kommune. Vegen er 10,1 km lang.
Homs
Emesani-dynastiet og romartida
Emesa vart òg rik i samband med handel mot aust via Palmyra, men dette var òg årsaka til undergangen til byen då Palmyra vart mindre viktig på 300-talet. Likevel hadde Emesa på denne tida voks seg like viktige som Tyr, Sidon, Beirut, og Damaskus. Han var òg framleis lokalt viktig, fordi han var eit marknadssenter for kringliggande landsbyar. Byen vart verande eit sterkt senter for heidenskap på grunn av tempelet til El-Gabal. Etter ein av sigrane sine over Zenobia, vitja keisar Aurelian byen for å takke guddomen.
På grunn av den sterke heidenske kulten i Emesa, slo ikkje dei kristne seg ned i byen i starten. Eusebius skreiv at Silvanus, den første biskopen i byen, ikkje hadde råderett over byen, men dei kringliggande landsbyane. Han vart avretta av keisar Julian og etterfølgd av biskop Antonius—den første biskopen som budde i Emesa. På 400-talet hadde kristendom etablert seg godt under Austromarriket, men få kristne inskripsjonar frå denne tida finst att i Homs i dag. Under bysantinarane vart byen eit viktig senter for austleg kristendom. Homs var i starten eit bispedøme og fekk status som kyrkjeleg metropol etter at hovudet til Johannes døyparen vart funnen i nærleiken i 452.
Arabiske kalifat
Før den muslimske erobringa av Syria slo arabiske folk, særleg Banu Kalb-folket, seg ned kring Emesa. Dette vart eit viktig jemenittisk senter. Den bysantinske keisaren Heraclius forlét byen, som hadde tent som hovudkvarteret hans, etter nederlaget for Rashidun-hæren under Umar ibn al-Khattab i slaget ved Yarmouk sør i Syria. I 637 erobra Rashidun-hæren leia av Khalid ibn al-Walid Emesa fredeleg, sidan byen gjekk med på å betale ein stor løysesum på 71 000 til 170 000 dinarar. Umar-kalifet gjorde Homs til hovudstad i Jund Hims, eit distrikt i provinsen Bilad al-Sham. Distriket omfatta òg byane Latakia, Jableh og Tartus langs kysten, Palmyra i Den syriske ørkenen og området mellom, inkludert byen Hama. Homs var truleg den første byen i Syria med ein større muslimsk folkesetnad.
Muslimane omgjorde halve St. Johanneskyrkja til fredagsmoskée i byen (Den store al-Nuri-moskéen), og Homs vart raskt eit senter for islamsk gudsfrykt sidan kring 500 følgjesveinar av Muhammed slo seg ned der etter erobringa. Gravene til Khalid ibn al-Walid, sonen Abd al-Rahman, og Ubaid Allah, somnen til kalifen Umar, ligg i byen. Under striden mellom omajadane og Ali allierte innbyggjarane i Homs seg med Ali og då han vart slått. Omajade-kalifen Mu'awiyah skilde ut den nordlege halvdelen av Jund Hims og danna eit eige distrikt, Jund Qinnasrin, visstnok som straff. Oratoriet til Ali (mash-had 'Ali) låg i byen, og i følgje islamske tradisjonar er fingeravtrykka hans inngravert her. Trass i undertrykking frå omajadane vart Homs verande eit senter for sjiaislam ei stund til. Som ein skanse for Banu Kalb vart byen involvert i striden hans med Qais-fraksjonen. Den siste omajade-kalifen, Marwan II, vart støtta av Qais og reiv ned bymurane etter at Banu Kalb hadde leia eit opprør.
I 891 merka den muslimske geografen al-Yaqubi seg at Homs låg langs ei vid elv som tente som drikkevasskjelde for innbyggjarar. Han var ein av dei største byane i Syria og hadde fleire mindre distrikt kring seg. Den arabiske geografen al-Mas'udi hevda tidleg på 900-talet at Homs var «kjend for dei vakre innbyggjarane». I 985 skreiv al-Muqaddasi at Homs var den største byen i heile Syria, men hadde lidd under «store ulukker» og var «truga med øydelegging». Han skreiv at då byen vart erobra av muslimane omgjorde dei halvparten av kyrkjene til moskéar.
I ein 30-årsperiode på 900-talet vart Homs raida av bysantinarane. Innbyggjarane vart massakrerte og byen plyndra, medan moskéane i byen vart omgjort til kyrkjer att. Gjennom det meste av 1000-talet vart det færre bysantinske raid. Mirdasidane frå Banu Kalb-folket styrte Homs, og erstatta hamdanidane. Dei hella mot sjiaislam og gjorde ikkje mostand mot sjiamuslimane frå Fatimidekalifatet i Egypt, som prøvde å utvide styret sitt nordover i Syria og Irak på denne tida. Dette førte til ein sunnimuslimsk reaksjon leia av seldsjukk-tyrkarar som okkuperte Homs under leiing av Aq Sunqur al-Hajib i 1090.
Seldsjukkane, Ajjubide-dynastiet og mamelukkane
Det første krosstoget vart sett i gang i 1096, og i 1098 erobra krossfararane Antiokia i nordvest, plyndra Ma'arat al-Numan og kringsette etter kvart sjølve Homs. Sjølv om dei klarte å avskjere byen frå hovudhamna Tartus, klarte dei ikkje å ta byen. Kort tid etter vart Homs underlagt seldsjukkane i Damaskus som omgjorde byen til ein stor festningsleir og ei viktig festning for å hindre krossfararane frå å trengje djupare inn i muslimsk territorium. Homs vart ein stad der muslimar kunne skaffe seg soldatar og starte åtak mot krossfararbyar langs kysten av Middelhavet. Tidleg på 1100-talet sleit seldsjukkane med indre strid, og Homs vart ofte målet deira. I 1149 erobra den Mosul-based Imad ad-Din Zengid under Nur al-Din byen.
Den muslimske geografen Al-Idrisi skreiv i 1154 at Homs var folkerik, med brulagte gater, ein av dei største moskéane i Syria, opne marknader og at han ofte vart vitja av reisande på grunn av «varene og raritetane sine av alle slag.» Han skreiv òg at innbyggjarane var «hyggelege; å leve med dei er lett, og dei har gode manerar. Kvinnene er vakre og vert hylla for den fine huda si.» Ei rekkje jordskjelv i 1157 skapte store øydeleggingar i Homs og festninga her, og i 1170 la eit mindre skjelv festninga i ruinar. På grunn av den strategisk viktige plasseringa, i nærleiken av krossfararstaten Tripoli, vart byen og festningsverka raskt bygde opp att. I 1164 gav Nur al-Din Homs til Asad ad-Din Shirkuh som eit len, men tok det attende fem år seinare då Shirkuh døydde. Nevøen til sistnemnte, Saladin, fekk kontroll over byen i 1175. I 1179, etter å ha omorganisert territoria sine nord i Syria, gjenoppretta han lenet til Ajjubide-dynastiet sitt. Etterkomarane til Shirkuh fekk ha Homs i nesten hundre år fram til 1262, då al-Ashraf Musa døydde. I 1225 skreiv den arabisk geografen Yaqut al-Hamawi at Homs var stor, omtykt og innmurt, med ei mektig borg på den sørlege åsen.
Mot slutten av styret til Ajjubide-dynastiet vart Homs verande i sentrum for krigane mellom dei og krossfararane, i tillegg til dei blodige konfliktane med Mongolriket og mamelukkane. Det første slaget mellom mongolane og mamelukkane fann stad den 10. desember 1260, og enda i ein avgjerande siger for mamelukkane. Det andre slaget vart utkjempa den 29. oktober 1281, og enda òg med siger til mamelukkane. Mamelukkane vart til slutt slått i slaget ved Wadi al-Khazandar, òg kjend som «Det tredje slaget ved Homs», i 1299.
Homs vart politisk mindre viktig etter at dei fall til mamelukkane under Baibars fordi felttoga deira dreiv krossfararane og mongolane ut av heile Syria. På byrjinga av 1300-talet var byen berre senteret i den minste provinsen i Syria og var ofte knytt til provinsen Damaskus. Ibn Battuta vitja Homs i 1355, og skreiv at han hadde fine tre, gode marknader og ein «fin fredagsmoské,» og merka seg at alle innbyggjarane var arabarar. Timur erobra byen i 1400, og seinare på 1400-talet, då mamelukkane hadde vorte svakare og skapt utryggleik på landsbygda, vart Homs herja av beduinarraid. I 1510 vart ei mektig stamme leia av al-Fadl bin Nu'ayr sendt på eit tokt av guvernøren av Damaskus for å plyndre marknadane i byen, sidan Homs ikkje hadde betalt for «tenestene» hans.
Osmansk styre
I 1516 vart Homs ein del av Det osmanske riket og hamna politisk sett i bakevja, men heldt fram å vere eit lokalt senter for jordbruk og økonomi. Homs var særleg kjend for silke- og ullveving, særleg alaja, som var ein spraglete musselin med gulltrådar og nytta i kvinneklede. Denne silken vart eksportert heilt til den osmanske hovudsaden Istanbul. I tillegg til veveindustrien, var det olivenoljepresser og vassmøller for kveite og sesam, medan det vart dyrka druer og ris i dei kringliggande myrområda frå 1500-talet. Marknadane i Homs var i tillegg senter for husdyrhandel, og flokkar av sauer og geiter frå Aleppo møtte kamelar og kveg frå Damaskus.
Då osmanarane kom til makta vart det administrative endringar i Homs, og han vart hovudstad i ein sanjak («distrikt») kalla Homs, som var knytt til Tripoli eyalet («provins»)—den gamle rivalen. På denne tida skreiv ein fransk turist at bymurane og citadellet var solide, men var i forfall og at berre marknadane «hadde halde venleiken» sin. I 1785 skreiv franksmannen Volney at byen ein gong var viktig, men no i «elendig» tilstand. Han skildra byen som ein stor, men øydelagd landsby som var administrativt avhengig av Damaskus. Osmanarane gjorde lite for å revitalisere Homs eller sikre byen mot åtaka frå beduinane. Uro gjennom 1600- og 1700-talet førte til at marknadane vart plyndra fleire gonger. Tryggleiken vart òg dårlegare då osmanarane på 1700-talet reiv ned portane til bymurane.
Landsbygda kring Homs vart stadig råka av beduin-raid på første halvdelen av 1800-talet, avbrote av okkupasjonen til Muhammed Ali sitt Egypt, leie av Ibrahim Pasha mellom 1832 og 1840. Byen gjorde opprør mot det egyptiske styret og citadellet vart øydelagd då egyptarane stoppa opprøret. Det osmanske styret vart gjenoppretta og fram til 1860-åra var Homs stor nok til å danne ei eiga økonomisk handelseining og handsame jordbruksvarer frå landbyane i nærleiken.
Den lokale økonomien vart stimulert då det osmanske styret gav byen og området kring tryggleik. Nye landsbyar vart grunnlagde og gamle vart folkesette på ny. Homs konkurrerte med europeisk økonomi etter at det osmanske styret vart gjenoppretta. Homs vart igjen økonomisk viktig under depresjonen i 1870-åra, då bomullsindustrien auka på grunn av nedgang i europeisk tekstilproduksjon. Kvaliteten og utforminga til bomullsvarene frå Homs tilfredsstilte både dei lågare og høgare klassane i lokale, osmanske og utanlandske marknadar. Det var kring 5 000 veveri i Homs og i den nærliggande Hama, og ein britisk konsul omtalte Homs som «Syria sitt Manchester».
Moderne tid
Gjennom 1900-talet vart Homs politisk viktig i landet, og fleire statsoverhovud og viktige statsmenn budde her. Under Det franske mandatet var Homs ein del av staten Damaskus. Hausten 1925 vart byen med Damaskus og dei sørlege drusar-høvdingane i eit stort opprør mot det franske styret. I 1932 flytta franskmennene militærakademiet sitt frå Damaskus til Homs, og vart verande det einaste militærakademiet i Syria fram til 1967. Dei franske styresmaktene hadde skapt ei eining med spesialstyrkar der alawittar fekk viktige stillingar. Militærakademiet i Homs vart ein tilhaldsstad for desse spesialstyrkane. Homs militærakademi spelte ei viktig rolle i åra etter sjølvstendet til Syria, sidan mange av dei som hadde gått her fekk viktige offisersstillingar i den syriske hæren. Mange av dei tok sidan del i dei mange statskuppa som følgde. Eit viktig døme er Hafez al-Assad, som vart presidenten i Syria frå 1971 til han døydde i 2000.
Ei oljerøyrleidning mellom Tripoli og Kirkuk vart bygd i Homs tidleg i 1930-åra og følgde ei eldgamal karavanerute mellom Palmyra og Middelhavet. I 1959 vart det bygd eit oljeraffineri for å handsame denne olja for innanlands forbruk. Oljeraffineriet i byen vart bomba av Det israelske luftforsvaret (IAF) under Jom kippúrkrigen i 1973.
Den syriske borgarkrigen
Homs er ein av dei mange byane i Syria der det vart halde store demonstrasjonar mot regjeringa som ein del av den syriske borgarkrigen på 2010-talet. Han har vorte omtalt som «Hovudstaden for revolusjonen». 17–18. april 2011 samla titusenvis seg på hovudplassen i byen for å protestere mot regimet til president Bashar al-Assad. Minst 62 personar vart drepne av regjeringsstyrkar i væpna samanstøytar mot lokale, væpna opprørarar.
I februar 2012 utførte syriske styrkar eit stort åtak mot Homs for å få kontroll att over byen, som igjen vart omgjort til eit operasjonssenter for Den frie syriske armeen, ei samling antisyriske personar og avhopparar frå hæren. Ti dagar ut i operasjonen hadde kring 700 menneske vorte drepne i byen. Den 1. mars 2012 hadde den syriske hæren fått kontroll over Baba Amr-distriktet, medan mindre kampar heldt fram i andre nabolag. Seinare i 2012 tok syriske styresmakter kontrollen over heile byen.
Geografi
Homs guvernement er det største i Syria. Homs, som er hovudstaden i guvernementet, ligg sentralt, vest i Syria, langs austbreidda av Orontes i eit særleg frodig område. Byen ligg mellom sørsida av An-Nusayriyahfjella i vest og Libanonfjella, ovanom Homskløfta. På grunn av kløfta får området kring Homs mykje meir nedbør enn dei indre områda nord og sør for byen. Aust for Homs ligg Den syriske ørkenen. Homssjøen, danna av ein stor dam av romersk opphav, ligg i sørvest, kring 125 km sør for Aleppo og 34 km sør for Hama, halvvegs langs vegen mellom hovudstaden Damaskus og Aleppo. Orontes deler byen i to hovuddelar. I aust, på flat mark, ligg sentrum av byen og dei fleste nabolaga. I vest ligg den nyare og meir moderne forstaden al-Waer. Byen dekkjer eit område på kring.
Homs ligg 162 km nord for Damaskus, 193 km sør for Aleppo, 47 km sør for Hama og 186 km søraust for Lattakia ved kysten av Middelhavet. Nærliggande byar og landsbyar er al-Rayyan i søraust, Maskanah, al-Nuqayrah, Abil og Kafr Aya i sør, al-Qusayr, Qattinah og al-Buwaydah al-Sharqiyah i sørvest, Khirbet Tin Nur i vest, al-Dar al-Kabirah i nordvest, al-Ghantu, Teir Maalah, al-Mukhtariyah og Talbiseh i nord, al-Mishirfeh i nordaust og Fairouzeh og Zaidal i aust.
Gamlebyen og bydelar
Gamlebyen er den tettaste busetnaden i Homs. Han omfattar nabolaga Bab Tadmur, Bab al-Dreib, Bab Hud og ormådet nær citadellet, og dekkjer 1,2 km². Lite er att av gamlebyen. Bymurane og portane vart øydelagde i den osmanske tida, men ein kort del av festningsmuren med eit sirkelforma tårn finst framleis. Ein halv kilometer lenger sør markerer ein stor jordhaug staden der citadellet ein gong stod. Nord for citadellet ligg det kristne kvarteret, kalla «al-Hamidiyah». Dette nabolaget er eit av få område i Homs som har ein eldre utsjånad, med hovudsakleg vekselvise kvite og svarte steinbygningar som er datert attende til mamelukkane. Dei vert framleis nytta som butikkar og bustadhus, og har gjennomgått renovasjon i nyare tid.
Under abbasidane var Homs kjend for dei sju portane sine. Desse var Bab al-Souq (Marknadsporten), Bab Tadmur (Palmyraporten), Bab al-Dreib (eller Bab al-Deir), Bab al-Sebaa (Løveporten), Bab al-Turkman (Tyrkarporten), Bab al-Masdoud (Lukka dør) og Bab Hud (Hudporten). Berre dei to portane Bab Tadmor og Bab al-Dreib står att i dag. The oldest of Homs' moskéar and churches are located in the Old City.
Homs består av fleire bydelar utanfor gamlebyen. Det store nabolaget Khaldiyah ligg langs nordenden, medan dei meir moderne nabolaga al-Sabil, al-Zahra og Jub al-Jandali ligg aust for gamlebyen. Sør for gamlebyen ligg nabolaga Bab al-Sebaa, al-Mreijeh, al-Nezha, Akrama og på andre sida av desse ligg Karm al-Zaytoun og Karm al-Loz. Det moderne handelssenteret ligg i vest i nabolaga Jouret al-Shayyah, og lenger vest ligg dei rikare nabolaga Qusoor, al-Mahatta og al-Ghouta. Forstaden al-Waer ligg enno lenger vest, på andre sida av Orontes og dannar eit grønt belte der det forbode å byggje noko. Baath-universitet ligg sørvest i byen, like ved nabolaget Akrama.