cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
You Boyz Make Big Noize
Bakgrunn
Hovudsingelen, «Still the Same» vart gjeven ut i februar 1987 og stoppa på nr. 73. Mangel på speletid på Radio One vart sett på som ein viktig faktor for at singelen ikkje gjekk høgare på lista, sidan singelen hadde vore B-lista og ikkje A-lista på spelelista i radioen. Den andre singelen, «That's What Friends Are For» vart gjeve ut ei veke før albumet i april og nådde 95. plassen. Dei dårlege listeplasseringane gjorde at RCA vart uvillig til å investera store summar for å promotere albumet, som nådde 98. plassen i Storbritannia. I juli vart ein singel med same namn, «You Boyz Make Big Noize» gjeve ut av bandet på selskapet Cheapskate. Denne vart distribuert av RCA og nådde 94. plassen. Omtrent samtidig, «Ooh La La in L.A.» vart gjeven ut frå albumet i Amerika av CBS og Tyskland av RCA. Mangelen på kommersiell suksess førte til at kontrakten vart enda med RCA. Trass i dette vart albumsporet «We Won't Give In» seinare gjeven ut på Cheapskate som den fjerde og siste singelen frå albumet, men nådde berre 121. plassen i Storbritannia.
I eit intervju frå midten av 1986 snakka songaren Noddy Holder om det kommande albumet: «Me har endeleg fått det ferdig og føler at me har nokon av dei beste songane me nokon gong har skrive.» I eit fanklubbintervju i 1987 snakka Lea om produksjonsarbeidet hans på albumet: «Då eg høyrde på You Boyz Make Big Noize, som er det siste eg gjorde, tenkte eg 'dette står seg verkeleg, eg kan setja dette på og vera stolt av det'.»
På grunn av Holder sine personlege årsaker vart tanken om å turnera for å promotere albumet avvist. Gitaristen Dave Hill sa i eit fanklubbintervju frå 1987: «Me kunne kunngjera ein turné no, men varsemd gjer at me ville gjort det betre å kunngjera ein etter ein hit. Me har ikkje gjeve opp å turnere, og viss lykka ville det slik, kan me turnera etter denne LPen.» Som svar på rykte om at bandet gav seg svarte Hill: «Fansen kan føle seg litt utanfor og litt skuffa, men dei må forstå at 21 år no er lang tid å halda saman som ei gruppe. Me er litt eldre, og me prøver framleis. Eg trur at kvar og ein av oss ville spela live, men det me søker etter er ein måte å ta oss til eit nytt stadium av suksess.»
Utan ein kontrakt med eit større plateselskap kom ikkje Slade til å spele inn eit nytt album igjen. I 1991 spelte bandet inn to nye singlar for Polydor, «Radio Wall of Sound» og «Universe», men vart oppløyst kort tid etter i 1992. Trommeslageren Don Powell sa seinare om albumet: «Det var ikkje oss, det var ingen identitet på det albumet. Det hadde vore fint for det originale bandet å ha gått ut med eit betre album, som Slade in Flame-albumet eller Slayed?. Det var som om ein viss magi mangla. Nærleiken me hadde hatt var ikkje der.»
Innspeling
You Boyz Make Big Noize vart spelt inn i Wessex Studios, Portland Studios, Redan Studios og Music Works. Tittelen på albumet vart vald etter at Betty, ei tedame frå Wessex Studios, sa til Slade «you boys make big noise» under ei innspelingsøkt. Holder og Lea spelte inn kring atte demoar for albumet, medan Hill presenterte fire av sine eigne demoar.
I eit fanklubbintervju tidleg i 1987 snakka Powell om klargjeringa av albumet: «Me fullførte albumet i går, faktisk. Me brukte gårsdagen på å setja det saman og sortera rekkjefølgja. Me veit nøyaktig kva spor som vil vera på albumet - berre nytt materiale. Albumet har tatt oss lang tid å spela inn, spesielt spora som John Punter og Roy produserte. Me brukte dei to første dagane med Roy på å prøva å få trommelyden slik han vilja ha det. Han hadde kring førti mikrofonar over settet mitt, og det høyrdest ut som torevêr i studioa. Albumet er meir eit allsongvennleg album, i motsetnad til eit heavy metal-album.»
I eit fanklubbintervju seint i 1986 snakka Lea om arbeidet til bandet med Roy Thomas Baker: «Eg var ute med Roy ein kveld, og han vart alvorleg ein augneblink og sa 'Den einaste grunnen til at eg er her mykje med deg er fordi akkurat no i Amerika leitar alle etter dei unge banda, i alle fall i Los Angeles, etter formelen som Slade skapte – kommersielle, skarpe songar, og den lyden der det heile kjem ut som éin heilskap.» Roy Thomas Baker var den som la ordet 'produsent' på det moderne produksjonskartet - det var eit stort kompliment frå han.»
Marknadsføring
Albumet fekk liten marknadsføring frå plateselskapet, hovudsakleg på grunn av det skuffande salet av «Still the Same». Det vart ikkje laga musikkvideoar til nokre av singlane. I eit fanklubbintervju frå 1987 diskuterte Hill fiaskoen til songen: «'Still the Same' blir i utgangspunktet sett på som ein flopp når det gjeld kva som var forventa av det. Eg trur plateselskapet stort sett var skuffa fordi det var dei i staden for gruppa som valde han ut. Me gav ut denne plata, ikkje i den vanlege juleperioden, som på mi side syntest å vera ein gjennomførbar idé som eit forsøk på å komma vekk frå situasjonen 'Slade eksisterer berre i jula'. Ved å lytta til meiningar ser det likevel ut til å ha vorte sett på som ein annan 'My Oh My'-aktig song, som kanskje burde ha komme ut i jula. Då 'My Oh My' vart gjeven ut, tok han av sakte, men så snart me vart spelt på radio, gjekk det kjapt. 'Still the Same' gjorde praktisk talt det same på singellista dei første vekene, men på det tidspunktet der 'My Oh My' vart byrja å bli spela på radio, vart 'Still the Same' droppa heilt.»
Mottaking
Då albumet kom ut skildra Jon Hotten frå Kerrang! albumet som å ha det «umiskjennelege Slade-stempelet» med «12 potensielle singlar», og konkluderte: «Viss du liker Slade, vil du like dette, viss du ikkje gjer det, så trur eg ikkje dette er albumet til konvertere deg.» I Amerika var meldingane generelt positive. Billboard anbefalte albumet, og skildra det som «heftig, gitarbasert rock med allsong-refreng». Circus oppsummerte albumet som «galvanisert stomp-rock» og konkluderte: «Slade skriv ikkje dårlege songar - kvart refreng er spesialdesigna til å synga med på i favorittvassholet ditt; kvar solo konstruert for å få sjølv den mest slitne lyttaren til å vippa med hovudet.» Gitarmagasinet noterte at albumet «ber Slade si and med fantastisk livskraft». Dei konkluderte med: «Holder og Lea er meistrar i skulegut-knaggar, store allsongrefreng som alle kan låsa seg fast på. Ingen vil nokon gong sjå på dette som geniale komposisjonar,men Slade si konsekvente evne til å suga deg inn i den vennlege karusellen er imponerande.»
Eric McClary frå Reno Gazette-Journal skildra albumet som «munter musikk» med «enkle unisone refreng», «sentimentale tekstar» og «mykje optimisme». Han konkluderte: «Sjå om du kan motstå dei – eg kan ikkje.» Jim Zebora frå Record-Journal oppsummerte: «Kanskje det Slade gjer best og det som gjer spelinga deira så underhaldande er blandinga av rocka oppriktigheit og god humor om kva det heile betyr. 'Sing Shout (Knock Yourself Out)' skildrar denne filosofien i songen, og guten gjer at du får lyst til å røra deg. Viss dette var ein rettferdig verd, ville Slade framleis ha alaga hitplater. At dei ikkje gjer det ser ikkje berre ut til å vere deira feil.» Cash Box oppførte albumet som ein av deira «utvalde» i løpet av august 1987. Dei noterte at albumet «legg ikkje fingrane mellom der Noddy Holder skrik ut dei melodiske rockarane.»
AllMusic skreiv om albumet og konkluderte med: «Kvart spor her stampar ut ein variant på Slade-temaet til 'Sing Shout (Knock Yourself Out)'. AC/DC stal Slade sine knep for mange år sidan og kan ikkje no skriva sin veg ut av ein sekspakning, medan desse crazee-gutane framleis har det gøy med å slenga sprø riff og tunge knaggar. Kudos. Det er det Slade er for. Joe Geesin frå nettmagasinet Get Ready to Rock følte at albumet har «nokre gode augneblink», men la til «det meste av albumet er i beste fall middelmåtig.» Han la til: «Dei antemiske, store refrenga var berre ikkje like fengjande. Massevis av klaverinstrument, lagdelingar og kva som helst som berre ikkje var Slade.»
Stjernefestning
Stjernefestning er ein festningstype sett saman av tenaljar (festningsverk med skarpe vinklar) rundtom ei mangekanta form slik at bygningen sett ovanfrå minnar om ei stjerne. Festninga vart utvikla i krutperioden då kanonar dominerte slagmarkene, og vart først utvikla på midten av 1400-talet i Italia.
Passive ringforma (enceinte) mellomalderfestningar synte seg å vere sårbare og lette å øydelegge med kanonar, sidan kanonkulene kunne skytast vinkelrett mot ein murvegg. I tillegg kunne ein angripande styrke kome nær muren relativt trygt, sidan forsvararane ikkje kunne skyte på dei frå nærliggande murar. Ei stjernefestning var derimot ein særs flat struktur bygd opp av mange triangulære bastionar, særskild utforma for å dekkje kvarandre og ei grøft. For å stå imot kanonkuler vart forsvarsmurane bygd lågare og tjukkare. Sjølv om dette gjorde at det vart lettare å kome opp murane, vart grøfte gjort breiare, slik at det angripande infanteriet framleis var utsett for skot frå murane, inkludert flankeskot frå bastionane. Den ytre sida av grøfta var vanlegvis utstyrt med ein skanseskråning for å hindre at kanonkulene trefte den nedre delen av hovudveggen. Andre strukturar som utanverk, tenailler, hornverk og kronverk, og til og med frittståande fort vart bygde for å danne komplekse ytre forsvarsverk for å verne hovudmuren frå artilleri, og stundom fungere som ytterlegare forsvarsstillingar. Dei vart bygde av mange materiale, men vanlegvis jord og murstein, sidan mursteinar ikkje vert slått i stykke på same måte som stein gjer når dei vert trefte av kanonkuler.
Stjernefestningane vart vidareutvikla seint på 1400-talet og tidleg på 100-talet under den franske invasjonen av Den italienske halvøya. Den franske armeen var utstyrte med nye kanonar og bombekastarar som lett øydela tradisjonelle forsvarsverk bygde i mellomalderen. Stjernefestningar vart nytta av Michelangelo i festningsvollane til Firenze og ytterlegare utvikla på 1500-talet av Baldassare Peruzzi og Scamozzi. Utforminga spreidde seg i Italia i 1530- og 1540-åra. Det vart bygde mange slike festninga gjennom Europa dei neste tre hundreåra. Italienske ingeniørar var ettertrakta i heile Europa for å byggje nye festningsverk. På slutten av 1600-talet var Menno van Coehoorn og særleg Vauban, militæringeniøren til Ludvig XIV, rekna for å ha teke denne forma for festningsverk så langt som råd var.
På 1800-talet førte utviklinga av sprenggranater til at defensive forsvarsverk vart endra.
Bakgrunnsstoff
Festung
Good Day av The Kinks
«Good Day» er ein song av The Kinks, skriven av Ray Davies for albumet Word of Mouth i 1984.
Bakgrunn
Under innspelinga for «Good Day», vart det nytta ein trommemaskin i staden for trommeslagaren Mick Avory, på grunn av konfliktar mellom Avory og Dave Davies. Ray Davies sa om dette:
"Dave og Mick kom berre ikkje overeins. Det var forferdelege kranglar, og eg kom til det punktet der eg ikkje takla et lenger. Me arbeidde på ein song kalla «Good Day» og eg klarte ikkje møte Mick og Dave i studio, så eg gjorde det med ein trommemaskin."
Utgjeving
«Good Day» vart først gjeven ut på singel i Storbritannia (i tillegg til Danmark, Nederland, Noreg og Sverige) i august 1984 med B-sida «Too Hot». Ein maxi-singel med «Don't Forget to Dance» vart lagt til dei to songane som alt var på 7-tommaren og kom ut i Storbritannia. «Good Day» selde derimot dårleg og kom ikkje inn på singellistene i noko land. I november det året kom songen ut på albumet Word of Mouth.
Ein lengre versjon av «Good Day» finst som bonusspor på somme CD-utgåver av Word of Mouth.
Mount Oldenburg
Mount Oldenburg er eit delvis snødekt fjell 0,5 nautiske mil (0,9 km) aust for Mount Helms aust i Martin Hills. Fjellet vart skissert ned av J. Campbell Craddock i januar 1963. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Margaret Oldenburg, som var interessert i polarforsking i mange år og som var godt kjend for arbeidaran ei polare område fordi ho gav mange bøker, fotografi og anna utstyr til isolerte stasjonar under Det internasjonale geofysiske året og ved Weather Bureau. Å nytte dette namnet vart foreslått av fleire personar, mellom anna Edward C. Thiel som i lag med J. Campbell Craddock, flydde over området i 1959-60.
Natalja Kljutsjarjova
Natalja Lvovna Kljutsjarjova er ein russisk forfattar.
Forfatterskap
Kljutsjarjova skriv både prosa og poesi. I tillegg til fleire bokutgjevingar har ho også blitt publisert i ulike tidsskrift. Ho skriv engasjert om sosiale problem i dagens Russland, særleg på landsbygda, og er tydeleg inspirert av russiske klassikarar som Anton Tsjekhov.
João Goulart
João Belchior Marques Goulart, kjend som Jango, var president i Brasil i perioden 7. september 1961–31. mars 1964. Han blei avsett gjennom eit statskupp. Goulart var den siste venstreorienterte presidenten i landet fram til valget av president Lula da Silva i 2002.
Goulart var fødd i São Borja i delstaten Rio Grande do Sul, sør i Brasil. Han blei vald til visepresident i 1956 og i 1960. Då president Jânio Quadros trekte seg i 1961, overtok Goulart presidentvervet. Han blei avsatt i 1964 då det blei gjennomført eit militærkupp i landet. Han drog deretter i eksil. João Goulart døydde i byen Mercedes i Argentina i 1976.
Cam Rock
Cam Rock er eit skjer som ligg aust for Waterpipe Beach og nord-nordvest for Billie Rocks i Borge Bay på Signy Island i Sør-Orknøyane. Skjeret er lågt og slipt ned av isen, og vert normalt ikkje dekka over ved flo sjø. Det vart grovt kartlagt av Discovery Investigations i 1927 og namngjeve skildrande, fordi det likna ein kam.
Bare Rock
Bare Rock er eit skjer som ligg 200 meter nordaust for Berntsen Point i innløpet til Borge Bay, utanfor austsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagt og gjeve eit skildrande namn av eit lag frå Discovery Investigations på RRS «Discovery» i 1927.
Vaniljesukker
Vaniljesukker er ein ingrediens laga av sukker (melis) og vanlegvis 1-3% kunstig vaniljearoma, vanillin. Det blir òg produsert vaniljesukker med ekte vanilje, laga av sukker og vaniljestenger.Nokre typar vaniljesukker inneheld òg mindre mengder med klumpførebyggande middel som til dømes maisstive.
Vaniljesukker blir hovudsakleg brukt i søte næringsmiddel som iskrem og bakevarer, for å gje vaniljearoma.
I andre land er det vanleg å bruka flytande vanillinessens i staden for vaniljesukker. Desse er ofte kjenneteikna av at dei inneheld vaniljefrø sett som små svarte prikkar. Det finst likevel òg vanillinsukker med kunstige vaniljefrø tilsett.
Bull Ridge
Bull Ridge er ein rygg som ligg sør for Mount Francais, søraust på Île Anvers i Antarktiske Arkipel. Han vart kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey i 1955–57 og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter George J. Bull, som var mekanikar på Signy Island stasjon i 1955 og assistent og fjellklatrar ved Arthur Harbour i 1956, som tok del i landmålinga.
Olga Bitsjerova
Olga Antoljevna Bitsjerova er ein russisk tidlegare turnar frå Moskva som representerte Sovjetunionen. Ho vann mangekampen ved Turn-VM 1981 og Turn-EM 1983.
Bitsjerova vart i 1981 verdsmeister i lagtevlinga på heimebane i Moskva. Sidan i meisterskapen sigra ho i mangekampen, men deltok ikkje i apparatfinalane. Det gjorde ho derimot då ho året etter gjekk til topps i mangekamp ved verdscupfinalen i Zagreb. Her vann ho frittståande og hopp, kom på andreplass i skranke og vart nummer 3 på bom. Også under europameisterskapen 1983 i Göteborg triumferte Bitsjerova i mangekamp, frittståande og hopp. I Turn-VM 1983 i Budapest var ho med å vinne gullmedalje i lagtevlinga, individuelt kom ho som best på femteplass i hopp.
Bitsjerova var aktiv til 1988, utan seinare å få delta i dei internasjonale meisterskapane. Ho var ei tid gift med turnaren, ukrainske-franske Valentin Mogilnij, som òg var aktiv for Sovjetunionen.
Mount Maloney
Mount Maloney er eit fjell, 1990 moh, som ligg 4 nautiske mil (7 km) nord for Mount Alice Gade på søraustsida av Bowmanbreen i Dronning Maudfjella. Det vart oppdaga og kartlagd på Byrd-ekspedisjonen, 1928-30. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter John H. Maloney jr., meteorolog ved Amundsen-Scott-stasjonen vinteren 1960.
Dromolaxiá-Meneoú
Dromolaxiá-Meneoú (gresk Δρομολαξιά-Μενεού) er ein kommune i distriktet Lárnaka i Republikken Kypros. Kommunen vart oppretta i 2011 av dei to busetnadene Dromolaxiá og Meneoú.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 6 689 innbyggjarar, fordelt på busetnadene:
Perfect Strangers
Perfect Strangers er det ellevte studioalbumet til det engelske rockebandet Deep Purple, gjeve ut 29. oktober 1984. Det var det mest vellykka albumet som vart spelt inn av den nydanna Mark II-besetninga.
Det var det første studioalbumet med Deep Purple på ni år, og det første med Mark II-besetninga på elleve år, det siste var Who Do We Think We Are i 1973. Ritchie Blackmore og Roger Glover kom frå Rainbow, Ian Gillan frå Black Sabbath, Jon Lord frå Whitesnake og Ian Paice frå Gary Moore sitt band. Berre éin låt i det reformerte Deep Purple sitt nye repertoar, «Nobody's Home», vart kreditert alle fem bandmedlemmene. Gillan og Glover prøvde å gå tilbake til alle-for-alle-komposisjonane frå Mark II-innspelingane til bandet i 1970-73, men Blackmore stod fast. Først då Blackmore forlét gruppa i 1993, vart saka endeleg løyst.
CD- og kassettversjonane av albumet inneheldt ekstrasporet «Not Responsible» (som inneheld teksten «I've got no ticket, but I'm gonna take a fucking ride», noko som er eit sjeldan døme på banning i ein Deep Purple-låt). Albumet vart ommastra og gitt ut på nytt 22. juni 1999 med det instrumentale bonussporet «Son of Alerik». Sistnemnde hadde tidlegare vore tilgjengeleg som B-side på singelen «Perfect Strangers» i 1984.
Stella Mwangi
Mwangi har vore på hitlistene både i Kenya, Senegal, Gambia, Sør-Afrika og Noreg. Ho vann Kisima-prisen for beste nye artist i 2006, og har sunge for Nelson Mandela under støttekonserten 46664 Arctic i Tromsø.
Perfect Strangers
Albumet vart ein kommersiell suksess og nådde femteplassen på dei britiske hitlistene og 17. plassen på Billboard 200 i USA. Perfect Strangers var det andre studioalbumet til Deep Purple som vart sertifisert platina i USA, etter Machine Head frå 1972. Turneen var så vellykka at bandet måtte booka mange ekstra datoar til den amerikanske arenaturneen, ettersom billettane raskt vart utselt. USA-turneen deira i 1985 selde fleire billettar enn alle andre artistar det året, bortsett frå Bruce Springsteen.
Stella Mwangi
Eurovision Song Contest 2011
29. januar 2011 vann ho 3. delfinale i Melodi Grand Prix 2011 i Skien med songen «Haba Haba». 12. februar 2011 vann ho finalen i Oslo Spektrum, og representerte Noreg i Eurovision Song Contest 2011 i Düsseldorf i Tyskland. Mwangi vart slått ut i fyrste semifinale.
Perfect Strangers
Mottaking
Albumet fekk blanda kritikk. Deborah Frost i Rolling Stone noterte i ei samtidsmelding at, med unntak av dei to singlane, «består materialet av hastig avklinka jammar» og lurte på om utgivinga berre var laga «for å tena pengar på den noverande heavy-metal-bølgja». Men ho uttalte òg: «Blackmore sin Stratocaster har eit så herleg brøl at ein er villig til å la det runga i øyret ei stund. Og det er fint å høyra det usyntetiserte orgelskrallet til Jon Lord, det elektrifiserande trommespelet til Ian Paice, hyla og kviskringa til Ian Gillan og dei solide basslinjene til Roger Glover igjen», sjølv om «i staden for Glover kunne ein produsent utanfrå ha tvinga bandet til å stramma opp sine riff og arrangement.».
Stella Mwangi
Fjernsynsopptredenar
1. april 2011 deltok ho i NRK-programmet Popstokk saman med Jonas Rønning, Lene Alexandra Øien og Per Sundnes. Der måtte ho og Per Sundnes, som var på lag, mellom anna synge den norske songen «Dum og deilig» på finsk.
Ägelsee i Zeiningen
Ägelsee (eller Egelsee) er ein liten innsjø i kommunen Zeiningen, kantonen Aargau i Sveits. 7500 m² av innsjøen er nauturreservat.
Perfect Strangers
Mottaking
Den kanadiske journalisten Martin Popoff lovprisa dette comebackalbumet som «berre eit nikk til 70-talet» og konsentrerer seg «om låtkunst snarare enn teknisk oppvisning», og plasserte Deep Purple som «eit referansepunkt for ein sjanger innan metal utan kategorisering.»
«Ein flott augneblink i tida», meinte Glover, «men som album hengjer det ikkje heilt saman.»
Innhald
Alle låtane er skrivne av Ritchie Blackmore, Ian Gillan og Roger Glover med mindre anna er angitt.
«Son of Alerik» hadde dukka opp i redigert form på 7" B-sida av «Perfect Strangers»-singelen, eller i sin heilskap på 12" «Perfect Strangers»-singelen og den europeiske versjonen av samlinga Knocking at Your Back Door: The Best of Deep Purple in the 80's.
Ryozo Suzuki
er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Handball-NM 2020/Menn
Noregsmeisterskapen i handball 2020 for menn vart vunnen av Elverum Idrettslag etter finalesiger 37 – 29 over Nærbø Idrettslag.
Finalen vart avvikla i Storhamar-hallen på Hamar 29. desember 2020 framfor 200 tilskodarar. Talet tilskodarar var avgrensa etter gjeldande regelverk under Covid-19-pandemien. Laga fylgde kvarandre til stillinga 6 – 6. Derifrå drog storfavoritten Elverum ifrå og leia med fire mål til pause, 19 – 15. Tidleg i den andre omgangen auka Elverum leiinga til seks mål og kontrollerte sidan inn til åttemålstriumf. Elverum sine mål kom frå Simen Schønningsen, Dominik Mathe, Thomas Solstad, Alexander Blonz, alle saman enda opp med kvar sine 6 nettkjenningar. Dei resterande måla skåra Tobias Grøndahl (5), Carl Pujol (3), Johan Fingren (2), Christopher Hedberg, Simen Holand Pettersen og Endre Langaas, (1 mål kvar). Thorsten Fries og Emil Imsgard var målvakter.
For Nærbø skåra både Horst Haugseng og Tord Lode 7 mål, Lars Sigve Hamre 4 gongar, Tord Haugseng, Mike Lønne, Sindre Heldal, alle saman 3 mål, medan Stian Vigre, Rassin Haugseng, Theodor Svensgård. Preben Nord-Varhaug og John Thue noterte seg for 1 mål kvar.
Dommarane Lars Jørum og Håvard Kleven straffa Elverum med fire 2-minuttsutvisingar og Nærbø med tre.
Mount Madison i Antarktis
Madison Terrace er eit rektangulært platå eller terrasse som er 6 nautiske mil (11 km) langt og 3 nautiske mil (6 km) breitt, og støyter til den sørlege delen av Mount Madison på Shackleton Coast. Is som strøymer ned frå Mount Madison dekkjer terrassen, og endar i eit brefall til Couzens Bay. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i samband med Mount Madison.
Isstokk
Isstokk er eit curling-aktig spel som går føre seg på is eller ein på ein berr bakke. Spelet er mest utbreidd i sørlege Tyskland og Austerrike. Deltakarane i spelet lét «stokkar» med runde føter gli over isen og prøver anten å koma nærast eit mål, eller å få stokken lengst mogleg. Ulikt curling påverkar ein ikkje friksjonen mellom stokken og underlaget.
Historie
Eit bilete av Pieter Bruegel den eldre frå 1565 viser eit isstokkaktig spel. I 1930 blei idretten organisert. Eit tysk isstokkforbund blei danna i1934 og den første tyske meisterskapen blei halden i 1936.
Isstokk var demonstrasjonssport i Vinter-OL i 1936 og 1964.
Løysepengar
Løysepengar er pengar eller verdiar som blir krevja i utpressing for å gje fri ein fange eller ein gjenstand. Historisk har dette vore brukt for krigsfangar. Seinare er det særleg blitt knytt til kidnapping og liknande brotsverk.
Historiske døme
Julius Cæsar blei teken til fange av sjørøvarar i nærleiken av øya Farmakonisi. Han blei halden fanga til det blei betalt 50 talentar i løysepengar. Sjørøvarane hadde fyrst forlangt 20 talentar, men Cæsar meinte sjølv at han var verdt meir. Etter å ha blitt sleppt fri vende han tilbake med løysepengane, men fanga og krossfest røvarane.
I Europa i mellomalderen var betaling av løysepengar ein viktig del av krigføring. Ein adeleg eller kongeleg riddar kunne vera verdt ein stor sum løysepengae om han blei fanga i live. Kjende døme på slike riddarar som blei haldne for løysepengar var Rikard Løvehjarte og Bertrand du Guesclin.
«Royal Louis» (1668)
«Royal Louis» var eit førsteklasses linjeskip i den kongelege franske marinen. Det vart bygd i Toulon mellom 1666 og 1670 under rettleiing av Rodolphe Gédéon og tente som flaggskip i den franske flåten i Middelhavet. Skipet vart seld i 1694.
Qaanaaq
Qaanaaq er ein by i Avannaata kommune nordvest på Grønland. Staden er også blitt kalla Thule og Nye Thule. Han er den einaste byen på Nord-Grønland, og er ein av dei nordlegaste byane i verda. I 2018 hadde Qaanaaq 628 innbyggarar. Det lokale språket er inuktun, mange innbyggjarar snakkar også kalaallisut og dansk.
Historie
Byen ligg på ein tidlegare fangstplass som også heitte Qaanaaq. Qaanaaq-området blei fyrst folkesett rundt 2000 f.Kr. av paleo-eskimoiske folk som vandra inn frå kanadisk Arktis.
I 1818 oppretta ekspedisjonen til den britiske marineoffiseren John Ross den fyrste kontakten med nomadiske inuktuntalarar i området. James Saunders sin ekspedisjon med HMS «North Star» sat fast i North Star Bay 1849–50 i namngav landemerke. Robert Peary bygde ein støttestasjon ved ei naturleg hamn ved foten av det ikoniske Mount Dundas i 1892. Denne tente som base for ekspedisjonane hans, og trekte til seg ein permanent folkesetnad. I 1910 skipa utforskarane Knud Rasmussen og Peter Freuchen ein misjons- og handelspost her. Dei kalla staden «Thule» etter det klassiske omgrepet ultima Thule; inuittane kalla staden Umanaq ('hjarteforma'), og staden blir ofte kalla «Dundas» i dag. USA gav opp territorialkrava sine på området i 1917 i samband med kjøpet av Jomfruøyane. Danmark tok kontroll over landsbyen i 1937.
Dagens by blei etablert vinteren 1953 då USA fekk lov til å utvida Thule-flystasjonen (bygd 1951). Innbyggarane i Uummannaq (Dundas) og Pituffik ved Thulebasen blei tvinga til å flytta lenger unna basen. Dei blei då tvangsflytta 31 km, med fire dagars frist. Busetnaden blei seinare flytta endå 100 km mot nord. Qaanaaq blir derfor gjerne kalla for «Nye Thule». I Qaanaaq oppførte staten hus og butikk, kyrkje, skule og sjukehus til dei innflytta familiane.
Innbyggjarane bur stort sett i hus, eller nokre få rekkehus. Framleis føregår det ei sentralisering i kommunen, der innbyggarane i dei mindre busetjingane flyttar inn til byen. Med 646 innbyggjarar i 2020 er Qaanaaq den største busetnaden i norddelen av landet. Folketalet er relativt stabilt, med berre mindre endringar sidan midten av 1990-talet. Det er fleire huskyar i byen enn menneskelege innbyggjarar.
Institusjonar
Den lokale skulen, Avanersuup Atuarfia, har rundt 120 elevar i 1. til 10. klasse. Han har også eit internat for rundt 20 elevar frå nærområda. Barnehagen i byen har plass til 34 ungar. Byen har også sjukeheim, sjukehus, politistasjon og ei kyrkje. Qaanaaq Museum held til i bustaden til polarforskaren Knud Rasmussen frå det gamle Thule.
Transport
Qaanaaq lufthamn ligg ca. 3,5 km nordvest for byen. Air Greenland har flyruter mellom Qaanaaq lufthamn og Upernavik lufthamn, med vidare samband til Ilulissat lufthamn og Qaarsut lufthamn. Det går også fly til Siorapaluk og av og til til Moriusaq, og til Savissivik via Thule Air Base.
FA-cupfinalen i fotball 2009
FA-cupfinalen i fotball 2009 fann stad på Wembley stadion i London 30. mai 2009, med 89 391 tilskodarar på tribunane. Finalen stod mellom London-laget Chelsea FC og Everton FC frå Liverpool og enda med siger 2–1 til Chelsea.
Kampen
Everton tok leiinga 25 sekund ut i kampen. Louis Saha fekk ballen etter ein hovudduell i feltet og frå 14-15 meter smekka han ballen i næraste hjørne. Chelsea-spissen Didier Drogba syrgde for balanse stillinga då han i det 21. minutt stanga eit innlegg frå venstre ned i bortre hjørne. I det 72. minutt finta Frank Lampard vekk ein Everton-spelar og frå 22-23 meter sende han avgarde eit skot mot lengste hjørne, utakbart for målvakta.
Fylkesveg 415 i Rogaland
Fylkesveg 415 i Rogaland går mellom Løkkevegen og Stokka i Stavanger kommune. Vegen er 2,0 km lang og vert kalla Stokkavegen og Nedre Stokkaveg.
FA-cupfinalen i fotball 2009
Kampen
Chelsea-laget bestod av: Petr Čech, José Bosingwa, Alex Costa, John Terry (kaptein), Ashley Cole, Michael Essien, Mikel John Obi, Frank Lampard, Nicolas Anelka, Didier Drogba, Florent Malouda. Michael Ballack spelte siste 30 minutta i staden for Essien.
Everton stilte med Tim Howard, Tony Hibbert, Joseph Yobo, Joleon Lescott, Leighton Baines, Leon Osman, Phil Neville (kaptein), Steven Pienaar, Tim Cahill, Marouane Fellaini, Louis Saha. Hibbert gjekk ut i pausa, inn kom dansken Lars Jacobsen. Etter Chelsea tok leiinga kom fyrst James Vaughan og deretter Dan Gosling i spel, ut for Saha og sidan Osman.
Blix forlag
Blix forlag var eit forlag som var eigd av Bjørn Blix. Det var drive av bokhandlar Sverre Scheen.
FA-cupfinalen i fotball 2009
Kampen
Howard Webb var dommar.
Henry Gray
Henry Gray var ein engelsk anatom og kirurg, mest kjend for å ha gjeve ut boka Gray's Anatomy. Som 25-åring blei han vald inn som Fellow of Royal Society.
Blix forlag
Forlaget var saman med Kamban forlag, Centralforlaget og Stenersens forlag eit av dei såkalla «NS-forlaga». Forlaget samarbeidde nært med NS og utgav ein stor del av NS' propagandabrosjyrar og -litteratur under krigen. Det er derfor ofte omtalt som NS' «partiforlag». Forlaget utgav aldri i nokon grad skjønnlitteratur. Før krigen utgav det føretakshistorie og eit større verk om Oslo-marka. Under krigen kom i tillegg historiske verk og reiselivsskildringar. Mange av bøkene var omsette frå tysk.
Henry Gray
Liv og gjerning
Gray blei fødd i Belgravia i London i 1827, og levde store delar av livet sitt i London. I 1845 byrja han å studere ved St George's Hospital i London, som den gong låg i Belgravia, men som no er flytt til Tooting. Dei som kjende Gray, skildra han som ein nitidig og metodisk arbeidar, ein som lærte seg anatomi gjennom ein langsam, men effektiv prosess, nemleg ved å dissekere kroppane sjølv.
Blix forlag
Forlaget hadde bestseljar med Jonas Lie d.y. si reiseskildring "Over Balkans syv blåner" (1942).
Henry Gray
Liv og gjerning
I 1848, medan han framleis studerte, mottok han Royal College of Surgeons-prisen for artikkelen «The Origin, Connexions and Distribution of nerves to the human eye and its appendages, illustrated by comparative dissections of the eye in other vertebrate animals» (Opphav, forbindelsar og fordeling av nervar til menneskeauga og tilknytte vedheng, illustrert ved komparative samanlikningar med auga i andre ryggbeinsdyr). I 1852 blei han vald inn som medlem av Royal Society, og i det fylgjande året mottok han Astley Cooper-prisen på 300 guineamyntar for avhandlinga «On the structure and Use of Spleen» (Om strukturen og funksjonen til milten).
I 1858 gav han ut den fyrste utgåva av Anatomy, som omfatta 750 sider og 363 illustrasjonar. Til dette fekk han hjelp frå Henry Vandyke Carter, ein dyktig teiknar og tidlegare anatomiførelesar på St George's Hospital. Dei makelause teikningane til Carter var truleg ein viktig grunn til at boka blei så raskt populær. Den fyrste utgåva var dedisert til Sir Benjamin Collins Brodie. I 1860 kom den andre utgåva. Boka blir fortsatt publisert under tittel Grays Anatomy, og blir rekna som ei viktig og autoritativ lærebok for medisinstudentar.
Gray heldt fram med å førelese i anatomi ved St George's Hospital, og i 1861 kandiderte han som assisterande kirurg.
Død
Gray pådrog seg koppar medan han passa på ein sjuk nevø. Nevøen overlevde, men Gray døydde i London den 13. juni 1861. Han blei gravlagd ved St James Pancreas and Highgate Cemetery.
Come Dancing
«Come Dancing» er ein song frå 1982 skriven av Ray Davies og framført av den engelske rockegruppa The Kinks i 1983 på albumet deira State of Confusion. Songen var inspirert av minne om den eldre systera til Davies, Rene, som døydde av hjarteinfarkt medan ho dansa, då Ray berre var 13 år gammal. Teksten, sungen frå perspektivet til ein gateseljar i East End, handlar om syster til guten som går på dans med forskjellige menn.
Då han først kom ut på singel i Storbritannia i november 1982 selde han heller dårleg. Sjølv om Arista Records-sjefen Clive Davis var motvillig til å gje ut songen i USA på grunn av det engelske temaet med dansehallar, kom han likevel ut på singel i Amerika i april 1983. «Come Dancing» klatra heilt til sjetteplassen på Hot 100 og vart den bestseljande singelen deira i USA på over ti år og tangerte rekorden til «Tired of Waiting for You» for den høgaste plasseringa deira i USA. Musikkvideon til songen, regissert av Julien Temple, vart mykje spelt på MTV og var medverkande til at songen nådde å høgt. På grunna av den amerikanske suksessen, vart singelen gjeven ut på ny i Storbritannia. Han nådde då 12. plassen på den britiske singellista.
Songen har sidan blitt gjeve ut på mange samlealbum. Oppfølgjaren, «Don't Forget to Dance», vart òg ein hit i USA. Come Dancing, ein musikal skriven av Ray Davies, hadde premiere i 2008 og var kalla opp etter songen.
Bakgrunn
Davies sa seinare at popsongen var eit forsøk på å gå attende til den «varmare» stilen dei hadde hatt før dei vart eit arenarock-band og sa: «eg ønskte å få attende noko av varmen eg meinte me hadde tapt då me gjorde dei stadioturneane. 'Come Dancing' var eit forsøk på å gå attende til røtene, om minnet av systera mi som dansa i 50-åra.» Songen er eit nostalgisk attendeblikk på barndomsminna til låtskrivaren: Davies minnast storesystera som går på stemnemøte i lokale dansehallar der storband spelte.
Låtkriving og innspeling
I eit intervju i 1983 sa Davies at det gjekk kjapt å skrive songen, men at ideen hadde vore i hovudet hans i lang tid. Han skal ha byrja å skrive songen i mars 1982 på ein flytur heim frå Tokyo på eit nytt Casio-klaverinstrument han hadde kjøpt. Songen var skriven ferdig i London i oktober. Forfattaren Nick Hasted hevda at songen vart skriven «for å nå ut til den tapte Kinks-fansen i Storbritannia».
Ein demo for songen vart spelt inn i Konk Studios i oktober 1982. Same månaden vart songen spelt inn for albumet. Dave Davies hevda at songen vart fullført dagen etter ein intens krangel med broren Ray.
Utgjeving
Då neste singelen til The Kinks skulle ut, pressa Ray Davies på for at det skulle bli «Come Dancing» og ikkje «Don't Forget to Dance», som var blitt føreslått av plateselskapet som den første singelen frå State of Confusion. Den britiske avdelinga til Arista Records godtok dette valet og gav songen ut på 7- og 12-tommar den 19. november 1982 med «Noise» som B-side. Clive Davis var opphavleg motvillig. Davies hugsar at Davis «ikkje ønskte å gje ut songen fordi han for engelsk».
Singelen kom omsider ut i USA den 21. april 1983 etter Davis var overtydd om suksessen til musikkvideoen til songen og det imponerande salet i USA av importerte kopiar av singelen. Musikkvideoen til songen vart mykje spelt på MTV, noko som gav salet nok drivkraft til songen gjekk inn på Billboard Hot 100 i mai og klatra inn på topp 40 i juni 1983. Den 11. juli nådde songen sjetteplassen. «Come Dancing» vart den høgaste plasseringa til bandet i USA, likt med «Tired of Waiting for You» frå 1965.
Trass i suksessen til singelen, vart det ein av dei siste hittane til Kinks i både Storbitannia og Amerika, og enda comebacket som bandet fekk seint i 1970-åra og tidleg i 1980-åra. Davies sa i 1996, «Eg ønskte å slutte i 1984, etter 'Come Dancing.' Eg følte det var slutte på ein æra for Kinks og eg ønskte å stoppe tredemølla og ta eit steg attende og revurdere alt i saman, men me hadde eit album til me måtte levere. Det verka som me alltid hadde eit nytt album å levere.» Mick Avory slutta i bandet i 1984, eit år etter «Come Dancing» var ein hit i USA. Han sa seinare «Eg syns å slutte etter den store hitten med 'Come Dancing' var ei fin måte å slutte på.»
Musikkvideo
Musikkvideoen til «Come Dancing» vart filma i november 1983 i Ilford Palais i Essex. Videoen vart produsert av Michael Hamlyn og regissert av Julien Temple, med koreografi av Jim Cameron. Dave Davies sa seinare om Temple, «Julian var ein poserande dust, og gjekk kring i ei pelskåpe som om han var Orson Welles, sjølv om han berre filma ein musikkvideo.» Lokale fans av bandet var med som publikum. Videoen vart først send i Storbritannia i desember 1982 på The Tube, eit show på Channel 4 vart òg sendt på MTV første gongen den 25. mars 1983.
I videoen vert teksten nytta som historie.
Medverkande
The Kinks
Andre musikarar
Do It Again av The Kinks
«Do It Again» er ein song av det engelske rockebandet The Kinks, skriven av Ray Davies for albumet Word of Mouth. Songen vart gjeven ut på singel etter albumet kom ut.
Songen omhandlar dei stressande tilhøva Davies kjende på med å lage nok eit album. Musikalsk er songen i den same gitardrivne stilen som dei andre på albumet og opnar med ein gitarakkord og vokal med ekko.
Singelen kom ut i både USA og Storbritannia og fekk ein viss suksess i USA og nådde 41. plassen på Hot 100-lista der og fjerdeplassen på Mainstream Rock Tracks-lista. I Canada nådde han 91. plassen.
Holmenkollrennet 1968
Holmenkollrennet 1968 fann stad dagane 14. til 17. mars 1968 i Oslo.
Do It Again av The Kinks
Det vart laga ein musikkvideo til songen regissert av Julien Temple med den tidlegare Kinks-trommeslagaren Mick Avory.
Holmenkollrennet 1968
15 km
<br style="clear:both;" />
50 km
<br style="clear:both;" />
Kombinert
<br style="clear:both;" />
Hopprenn
Dato: 17. mars
<br style="clear:both;" />
5 km
Dato: 16. mars
10 km
Dato: 14. mars
Werd i Bodensjøen
Werd er ei den største øya i den vesle øygruppa Werdøyane vest i Bodensjøen like før Hochrhein forlet innsjøen. Han ligg i det sveitsiske området mellom Stein am Rhein og Eschenz.
Holmenkollrennet 1968
10 km
<br style="clear:both;" />
Dave Pegg
Tidleg karriere
David Pegg vart fødd 2. november 1947 i Acocks Green i Birmingham i England. Han byrja å lære gitar då han var fjorten eller femten, inspirert av The Shadows, og spelte i eit skuleband på Yardley Grammar school.
Etter skulen arbeidde han som kontorassistent i eit forsikringsselskap i eit år, medan han spelte på fritida med band som the Crawdaddys og The Roy Everett Blues Band, som varma opp for fleire kjende band i Birmingham på den tida, som Spencer Davis Group og The Moody Blues. I 1966 prøvespelte han for The Uglys, med Steve Gibbons men tapte for venen og gitaristen Roger Hill. Han fekk derimot tilbodet om å spele bass og byta instrument.
Werd i Bodensjøen
Historie
Werd var alt busett 5000 f.Kr. med styltehus. Ein har funne steinreiskapar frå mellomsteinalderen brukte av jeger-samlarar på øya. Mellom 1931 og 1935 vart det gjort utgravingar på øya under leiinga til Karl Keller-Tarnuzzer.
Vinteren 2005/2006 var tørr og vassnivået i Bodensjøen fall særs lågt. Dette avdekte store område ved breidda og nokre førhistoriske gjenstandar.
Dave Pegg
Tidleg karriere
The Uglys gav ut ein singel før Pegg og Hill forlet bandet og danna ein bluestrio, The Exception, med songaren Alan Eastwood. I denne perioden spelte han med Robert Plant og i det neste bandet hans, The Way of Life, var trommeslagaren John Bonham, og begge desse starta seinare Led Zeppelin. I 1967 vart han med i Ian Campbell Folk Group, der han bytte til kontrabass, lærte å spele mandolin og fekk ein kjærleik for folkemusikk. Det var her han vart kjend med den lokale folkegitaristen Ralph McTell og tidlegare Campbell Group- og framtidig Fairport Convention-medlem Dave Swarbrick.
Billie Rocks
Billie Rocks er ei gruppe skjer 200 meter nordaust for Drying Point, som ligg i Borge Bay langs austsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Namnet «Billie Rock», for det austlegaste skjeret i gruppa, var nedskrive på eit kart basert på ei skisse frå 1927 over Borge Bay av eit lag frå Discovery Investigations on RRS «Discovery». Namnet har sidan vorte nytta om heile gruppa.
Dave Pegg
Tidleg karriere
Tidleg i 1969 hadde han gått attende til elektrisk bass med The Beast, med Cozy Powell og Dave Clempson, før sistnemnde byrja i Colosseum. Ei veke etter at han hadde sett Fairport for første gong på 21-årsdagen sin, vart han kalla inn til prøvespeling av Swarbrick for bandet, etter at Ashley Hutchings slutta og danna Steeleye Span.
Fairport Convention 1969-1979
Pegg vart med i Fairport Convention mot slutten av 1969 og danna ein sterk partnerskap med trommeslagaren Dave Mattacks og hadde i det heile eit godt forhold til resten av bandet. Sjølv om Hutchings hadde vore ein solid og melodisk bassist, vert Pegg generelt rekna som ein bassist med meir virtuositet, kompleksitet og energi. Ashley Hutchings meiner det var Pegg som starta å spele jig og reel på bass, i staden for berre ei akkompagnerande basslinje. Dette vart sidan vanleg i det meste av elektrisk folk og til og med folkpunk. Alt dette var tydleg på turneen i Storbritannia og Amerika i 1970 (mellom anna som oppvarming for Jethro Tull), og innspelingar dukka opp på Live at the L.A. Troubadour i 1977. Det første albumet hans med gruppa, Full House (1970), vert av somme kritikarar rekna som det mest fullendte albumet deira musikalsk sett.
Werd i Bodensjøen
Historie
Sankt Othmar, den første abbeden i St. Gall-klosteret, vart send i eksil til Werd i 759. Han døydde på Werd den 16. november dette året. St. Othmar-kapellet på øya vart reist til minne om han på 1400-talet.
Øya er i dag eigd av benediktinske Einsiedeln-klosteret. Det vert i dag leigd ut til fransiskanarordenen.
Dave Pegg
Fairport Convention 1969-1979
Då Pegg vart med i bandet flytta han og familien frå Birmingham og inn i den tidlegare puben the Angel i Hadham i Hertfordshire i lag med andre gruppemedlemmer og familiane deira. Dette vart temaet for tittelsporet på det neste albumet deira Angel Delight (1971), som var første songen Pegg vart tilskriven for. På det neste albumet, Babbacombe Lee, ein folkrockopera av Swarbrick, spelte han ei mykje større rolle og medverka til sju av femten spor. Det neste albumet Rosie medverka han med tre songar, mellom anna «Peggy's Pub».
Werd i Bodensjøen
Øygruppe
Werd er den største øya i ei lita øygruppe. Ho har eit areal på 1,59 hektar og ligg i kommunen Eschenz. Ho er knytt til fastlandet via ei 125 meter lang trebru.
Dave Pegg
Fairport Convention 1969-1979
I 1971 då Simon Nicol og Dave Mattacks forlet bandet, var Pegg og Swarbrick dei einaste gjenverande medlemmane og samarbeidet deira vart avgjerande for å halde bandet gåande. Etter det dårlege salet under Rising for the Moon-turneen (1975), som fekk Denny, Trevor Lucas og Jerry Donahue til å slutte, tok Pegg i aukande grad over den økonomiske kontrollen og kva retning bandet skulle ta. Pegg og Swarbrick tok kontakt igjen med Nicol i 1975 og danna ein trio, Three Desperate Mortgages, som turnerte rundt om i Storbritannia.
Werd i Bodensjøen
Øygruppe
Dei to mindre øyane i gruppa ligg i kommunen Stein am Rhein i Kantonen Schaffhausen. Dei er ikkje busett og er ein del av eit natur- og fuglereservat.
Dave Pegg
Fairport Convention 1969-1979
Medan han var medlem av Fairport hadde Pegg spelt med mange andre artistar, mellom anna på Nick Drake sitt Bryter Layter (1970); John Martyn sine Solid Air (1973) og One World (1977), samt arbeid med dåverande og tidlegare medlemmar av Fairport, som fleire album for Dave Swarbrick, og på Sandy Denny sine Like an Old Fashioned Waltz (1973) og Rendezvous (1977) og Richard Thompson sitt Pour Down Like Silver (1975). Han spelte på tre Ralph McTell-album, mellom andre Streets (1973) og Slide Aside the Screen (1976), som Pegg òg produserte.
Woodworm og Jethro Tull 1980-1985
Sjølv om Fairport var oppløyst spelte dei fortsatt ein årleg gjenforeiningskonsert i Cropredy, i tillegg til ein nyårskonsert på små stader og stundom på større europeiske festivalar. Sidan det ikkje var nokre plateselskap som ville gje ut Cropredy-konsertane, skipa Pegg og kona Christine deira eige plateselskap, Woodworm Records. Dei gav ut den siste konserten deira som albumet Farewell, Farewell (1979) og seinare innspelingar vart gjevne ut som «offisielle piratopptak». Han hadde alt bygd eit lite studio i huset sitt. Pegg hadde då sitt eige studio og plateselskap. Artistar som Steve Ashley byrja å spele inn plater der frå 1979. Christine Pegg tok over organiseringa av Cropredyfestivalen, som voks for kvart år som gjekk og hadde eit publikum på 18 000 på midten av 1980-åra.
I 1979 inviterte Ian Anderson Pegg med seg for den sjukemelde John Glascock i Jethro Tull for Stormwatch-turneen. Glascock døydde av sjukdomen og Pegg vart invitert med permanent i bandet, som då framleis var eit av dei største i verda. Dette gav Pegg høge inntekter dei neste femten åra. Pegg kom med i bandet under eit vendepunkt for Jethro Tull. Den første innspelinga var meint som eit soloalbum for Anderson, med berre Martin Barre frå bandet. Albumet A (1980) stod i sterk kontrast til mellomalder- og folkemusikken som hadde inspirert dei førre albuma deira, og var sterkt prega av synthesizerar. Alle medlemmane hadde då forlate bandet, men albumet vart gjeven ut som eit Jethro Tull-album. Pegg talka dette og dei stilmessige endringane utan store vanskar. Det neste albumet Broadsword and the Beast (1982) hadde ein tyngre stil og igjen eit mellomaldertema, og Pegg vart med bandet på scenen i mellomalderkostyme ved sidan av eit vikingskip. I 1983 spelte Pegg inn det første soloalbumet sitt, The Cocktail Cowboy Goes It Alone (1983). Etter det neste Tull-albumet, Under Wraps (1984), tvinga stemmeproblem Anderson til å trekkje seg tilbake dei neste tre åra, og Pegg fekk meir tid til å gjere andre prosjekt.
Fairport samla att 1985-1995
I 1981 vart Pegg med Ralph McTell og dei andre tidlegare Fairport-medlemmane Richard Thompson og Dave Mattacks i the GPs (ei forkorting for 'Grazed Pontiffs', etter ein kommentar av Dave Mattacks etter eit drapsforsøk på paven). Bandet var eit pub-band som spelte få originale songar og hovudsakleg klassiske blues, rock n’ roll, soul og countrysongar. Dei heldt berre seks konsertar, mellom anna på gjenforeiningsfestivalen til Fairport i 1981 (i Broughton Castle i Oxfordshire), som Woodworm Records gav ut som Saturday Rolling Around (1991). I 1980-åra spelte han òg på fleire andre store folkemusikarar sine album, som Murray Head og Dick Gaughan, i tillegg til å spele med Simon Nicol and Richard Thompson.
I 1985 var Pegg, Nicol og Mattacks ledige og trioen valde å lage eit nytt album som bandet kunne spele på Cropredyfestivalen. Dei nytta Woodworm studio og selskap. Resultatet vart Gladys' Leap (1985), som generelt vart godt motteke i pressa. Det skapte derimot gnissingar i bandet, fordi Swarbrick nekta å spele dei nye songane under Cropredyfestivalen i 1985. Likevel valde bandet å samle seg att, utan Swarbrick. I tillegg til dei tre medlemmane vart Ric Sanders invitert med i lag med gitarist, låtskrivar og multi-instrumentalisten Maartin Allcock. Pegg spelte no i to store band samstundes. Det nye Fairport spelte inn eit instrumentalalbum, Expletive Delighted (1986), som hovudsakleg synte dugleiken til Sanders og Allcock.
Tur
Tur er ei ferd eller utflukt som kan ha nytteføremål eller gjerast mest for hygge. Turar kan vera korte eller lange, og føregå med eller utan fargreier. Turar ender gjerne opp tilbake ved utgangspunket, men ein kan også skilja mellom ein tur ein veg og returen.