cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2016-telefonen iPhone SE
Historie
Etter at iPhone 6 og 6 Plus vart gjevne ut med større 4.7" og 5.5" skjermar, klaga fleire kundar på at dei føretrekte ein mindre 4" skjerm, og at når desse smarttelefonane kom ut, hadde ein ikkje høve til å oppgradera utan å få ein større telefon. Apple sa under kunngjeringa si av smarttelefonen at iPhone-en med 4" skjerm var den nest mest populære av alle smarttelefonane sine og at dei hadde selt 30 millionar slike telefonar i 2015. Nokon føretrekte òg designet til 5S-en framfor 6S-en.
«SE» skal ifølgje Phil Schiller stå for «Special Edition» (eller «spesialutgåve» på norsk).
Han vart først gjeven ut med høve for 16 eller 64 GB lagringsminne, og vart deretter gjeven ut på nytt 24. mars 2017 med høve for 32 eller 128 GB lagringsminne.
Design
Den eksterne designen til iPhone SE er tilnærma identisk med iPhone 5 og 5S, medan den interne maskinvara bruker den same Apple A9 system-on-chip, som først var introdusert i iPhone 6S. Telefonen var seld i utgåver med dei same fargane som iPhone 6S: svart, sølv, gull, og rosegull.
iPhone SE har støtte for Apple Pay via nærfeltskommunikasjon, den virtuelle assistenten Siri, og Live Photos.
Hecatesundet
Hecatesundet (engelsk Hecate Strait, haida K̲andaliig̲wii ) er ei skipslei på kysten av det vestlege Canada. Det 267 km lange og opptil 129 km breie sundet skil øygruppa Haida Gwaii frå fastlandet i British Columbia. Ho går ut i Queen Charlotte-sundet i sør og Dixon Entrance i nord. Sundet er omlag 140 km vidt i sørenden og smalnar til rundt 48 km i nord. Det er rundt 260 km langt.
Hecatesundet blei namngjeve av kaptein George Henry Richards i 1861 eller 1862 etter skipet hans, HMS «Hecate». Hekate er ei gudinne i gresk mytologi.
THW Kiel
Turnverein Hassee-Winterbek 1904, til dagleg THW Kiel, er eit tysk idrettslag stifta 4. februar 1904 og heimehøyrande i Kiel i Tyskland. Idrettslaget har avdelingar for turn, handball, friidrett, symjing, bordtennis, badminton, tennis og kung-fu. THW Kiel er særleg kjend for sitt handballag for menn, eit lag som vann meisterligaen i 2007, 2010, 2012 og 2020.
Steinar Ege, Børge Lund, Harald Reinkind og Sander Sagosen er dei norske handballspelarane som har utmerkt seg i THW-drakta. Lund var med om å vinne Meisterligaen 2010, Reinkind og Sagosen Meisterligaen 2020.
Heavy Fuel
«Heavy Fuel» er ein song av rockebandet Dire Straits på albumet deira On Every Street frå 1991. Han vart òg gjeven ut som singel og nådde toppen av Billboard Mainstream Rock Tracks-lista i USA, og var etter «Money for Nothing» den andre songen deira som klarte dette.
På «Heavy Fuel» rosar Mark Knopfler på ironisk vis lastar som sigarettar, hamburgerar, Scotch, kåtskap, pengar og vald.
Uttrykket «You gotta run on heavy fuel» er henta frå romanen Money av Martin Amis, som Knopfler baserte teksten sin på.
Erlend Mamelund
Erlend Mamelund er ein norsk tidlegare handballspelar frå Bærum. Han vart både noregsmeister og seriemeister med Haslum HK og vann EHF-cupen 2008 for tyske Nordhorn. Mamelund var rykkromspelar, deltok i 137 landskampar for Noreg og skåra 354 mål.
Mamelund spelte på Haslum HK frå 2001. Med klubben frå Bærum vann han både eliteserien og i 2004 cupfinalen. I 2007 flytta han til tyske Nordhorn-Lingen, ein klubb som sigra i EHF-cupen 2008. Vårsesongen 2009 gjorde han teneste i Flensburg-Handewitt, deretter fylgde ein sesong og dansk cupsiger med FC København.
Frå 2010 til han la opp i 2018 var Mamelund aktiv i Haslum i tre åtskilde bolkar. I sesongen 2010/11 vart han cupmeister og seriemeister med Bærums-laget, samt toppskårar i eliteserien med 185 mål. Han og laget tok ein ny cuptriumf sesongen etter, dessutan vart han kåra til årets spelar 2012 i Noreg. Haustsesongen 2012 hadde han kontrakt med franske Montpellier AHB. Frå januar 2013 til våren 2015 var Mamelund atter Haslum-spelar, i 2014 toppskårar i eliteserien for andre gong. Sesongen 2015/16 spelte han for tyske THW Kiel. Til sist var Mamelund 2016-18 Haslum-spelar atter ein gong.
Mamelund fekk sin landslagsdebut i juli 2005. Før han i april 2016 deltok i sin siste landskamp, var han med i Noregs landslagstropp til EM 2010, 2012, 2014, og til VM 2011 og VM 2016.
Bikiniatollen
Bikiniatollen (marshallesisk Pikinni, 'kokosnøttstaden') er ein atoll, ei samling koralløyar, i Marshalløyane i Stillehavet. Atollen er best kjend for atomprøvesprengingane som blei utført der av USA frå 1946 til 1958. Testane gjorde at bikinibuarane måtte slå seg ned andre stader, sjølv om det er mogleg at dei kan dra tilbake ein gong i framtida. I 2010 blei prøvesprengingsstaden teken med på UNESCO si verdsarvliste. Klesplagget bikini er også kalla opp etter atollen på grunn av prøvesprengingane.
Skildring
Bikiniatollen ligg nord i Ralik-kjeda, rundt ca. 850 km nordvest for hovudøya i Marshalløyane, Majuro. Atollen omfattar 23 øyar rundt ein lagune, og dekkjer rundt 8 km². Dei største øyane er Bikini, Eneu, Nam og Enidrik.
Innbyggjarar
Bikiniatollen kom under styret til den amerikanske marinen i 1944. Bikinibuarane blei evakuerte frå øyane i 1946, før USA byrja atomprøvespreningar. Atollen blei opna for tilbakeflytting i tidleg på 1970-talet, men stråleskader førte til at dei måtte evakuerast på nytt. Dei fleste av dei opphavlege bikinibuarane (ca. 2700) lever no på Majuro og Kili lengre sør i øygruppa, i tillegg til at ein del har utvandra til mellom anna USA. Det er i dag ikkje farleg for folk å vera på Bikini, og det går an å vitja staden. På grunn av radioaktive stoff i jorda kan ein likevel framleis ikkje eta noko som veks der. Det er etablert noko turistverksemd på atollen, særleg knytt til vrakdykking. Ved årsskiftet 2000/2001 hadde atollen 167 innbyggjarar.
Karen Anne Buljo
Buljo skriv på nordsamisk, og forfattarskapen omfattar mest bøker retta mot barn og ungdom. Ei nyskapande barnebok er boka Stephen Borrough, der ho skildrar ei fiktiv hending kring ei historisk reise eit engelsk skip gjorde til Kolahalvøya i 1557, noko som resulterte i den eldste skrivne kjelda ein har for noko samisk språk. I 2018 skreiv ho også ei diktsamling, Šiellaspeajal.
Buljo er ein sentral medlem i Samisk forfattarforeining, der ho i 2019 er nestleiar.
Mount Rutford
Mount Rutford er eit spisst fjell i Antarktis med ei høgd på 4477 moh. Det er det det høgaste punktet i Craddock Massif i Sentinel Range i Ellsworth Mountains. Fjellet ligg like nord for Bugueño Pinnacle og 3,4 km nord for Mount Craddock. Før 2006 hadde ikkje toppen noko namn, men vart visuelt identifisert av Camilo Rada og Damien Gildea som høgare enn Mount Craddock då dei vitja både Vinson (2004) og Craddock (2005). Då dei kom attende i 2006 målte dei høgda på denne toppen.
Toppen fekk i 2006 namn av US-ACAN etter Robert H. Rutford, som var medlem av den geologiske ekspedisjonen til J. Campbell Craddock frå University of Minnesota til Ellsworth Mountains i 1962–63; leiar for ekspedisjonen til University of Minnesota til Ellsworth Mountains 1963–64; og direktør i Division of Polar Programs 1975–77; og direktør i SCAR (Scientific Committee on Antarctic Research).
Skogfinnar
Skogfinnar (svensk skogsfinnar eller svedjefinnar) er ein av dei fem nasjonale minoritetane i Noreg, og er etterfylgjarane til finnar i hovudsak frå Savolax i Finland (som då låg under Sverige), som på slutten av 1500-talet og byrjinga av 1600-talet innvandra til ulike skogsområde i Midt-Sverige og Søraust-Noreg. Ikkje minst kom denne innvandringa til å prege det store skogsområdet, Finnskogen, på båe sider av den noverande riksgrensa mellom Hedmark i Noreg og Värmland i Sverige, grovt avgrensa av elvane Glomma i Noreg i vest, Klarälven i Sverige i aust, og i Noreg av Eidskog kommunes grense i sør og Trysilvegen i nord. På sitt tradisjonelle vis bygde dei i slike skogsområde sine gardshus og skaffa seg åker og beiteland ved såkalla svedjebruk, som går ut på å hogge og brenne skogen for å dyrke i oska.
Tradisjonell jordbruk
Svedjebruket kravde store areal med skog, og dette var tilgjengeleg i desse områda, som låg langt vekk frå bygdene. Både i Noreg og Sverige fekk desse skogsområda etter kvart namna finnskogar eller finn(e)marker (mark i tydninga skogsmark, jamfør namn som til dømes Nordmarka). Finnskogen langsetter riksgrensa mot Värmland var hovudområdet for denne finske busetnaden i Noreg. Men det var òg finsk busetnad i andre skogsområde på Austlandet, mellom anna i dei skogsområda sør for Tyrifjorden som har fått namnet Finnemarka. Namna som finnane sette på stadar, elver, vatn, myrar og åsar i desse områda er framleis i bruk, ofte i norsk språkdrakt, og gjerne med tilføyingar som fylgje av mistydingar av dei finske orda.
Kultur
Den tradisjonelle jorddyrkinga ved svedjebruk, den tradisjonelle byggjeskikken med mellom anna røykstover med ein stor oppmurt steinomn (røykomn) som tok om lag fjerdeparten av plassen i rommet, og den skogfinske kombinasjonen av kristen tru og tradisjonell folketru, utgjorde ein særeigen skogfinsk kultur i høve til den norske og svenske.
Skogfinnar i dag
Skogfinnane er i dag assimilerte i det større norske og svenske samfunnet, og språket er utdøytt. Dei siste kjende skogfinnane i Sverige som prata finsk flytande, var Johannes Johansson-Oinoinen (Nitahå-Jussi), daud i 1965, og Karl Persson, daud i 1969. Alma Gustavsson frå Värmland, var fødd i 1896, og levde til innpå 1980-tallet.
Den skogfinske kulturen lever framleis i Noreg og Sverige. På norsk side er ein fjerdedel av stadnamna i Grue kommune av finsk opphav. Her feirar dei ogso Finnskogdagane, der dei skipar Republikken Finnskogen kvart år, med eige flagg, president og regjering.
Skogfinnane vart i 1998 vedtekne som ein av Noregs nasjonale minoritetar (attmed kvener, romanifolk, rom og jødar). Skogfinnane fekk sitt offisielle flagg i samarbeid av skogfinske organisasjonar i Noreg og Sverige, som vart offentleggjort 29. desember 2022.
Det er skipa kulturhistoriske museum, i Noreg Norsk Skogfinsk Museum på Finnskogen, som tek vare på bygningar, gjenstandar og anna materiale som kan kaste ljos over livsvilkåra til skogfinnane og innvandringssoga deira, og gje grunnlag for forsking. Det vart vedteke finansiering til eit større skogfinsk museum i 2023.
Fylkesveg 529 i Rogaland
Fylkesveg 529 i Rogaland går mellom Jøssang og Preikestolhytta i Strand kommune. Vegen er 5,2 km lang.
Fai rumore
«Fai rumore» (norsk omsetjing 'lag støy') er ein italiensk popballade, skriven og framført av den italienske songaren Diodato. Han vart utgjeven 7. februar 2020 og var eit av hovudspora på albumet Che vita meravigliosa. Songen vann den største musikktevlinga i Italia, San Remo-festivalen, i 2020. «Fai rumore» skulle ha vore det italienske bidraget til Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland, men EBU valde til slutt å avlyse Eurovision Song Contest på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020. I mars 2020 selde songen til platina i Italia, den fyrste platinatroféen til Diodato.
Om songen
«Fai rumore» er skriven av den italienske songar-låtskriveren Diodato i samarbeid med Edwyn Roberts. Han vart framført for fyrste gong under den italienske songfestivalen San Remo-festivalen i februar 2020.
Tittelen tyder direkte omsett 'du lagar støy', og viser til at du må gjerne lage støy for meg. Songaren spør seg om denne støyen er bra for han, men han konkluderer med at støyen i alle fall er betre enn den «unaturlege stilla mellom meg og deg».
Eurovision Song Contest 2020
Som vinnar av San Remo-festivalen tilbaud kringkastaren Rai Diodato å representere Italia med songen i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam. Diodato takka ja til tilbodet, og «Fai rumore» vart dimed det italienske bidraget i tevlinga. Som eit av dei fem store landa i Eurovision Song Contest, hadde Italia vore direktekvalifisert til finalen laurdag 16. mai 2020. Men på grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 såg EBU seg nøydd til å avlyse Eurovision Song Contest for å hindra spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen covid-19.
Italia vart sjølv hardt ramma av pandemien, og heile Italia vart sendt i karantene i midten av mars. «Fai rumore» var ein av songane som italienarane song frå balkongane sine for å halde motet oppe under karantenen.
Musikkvideo
Ein musikkvideo vart spelt inn og publisert samstundes med lanseringa av songen i februar 2020. Videoen er regissert av Giorgio Testi.
Alex Russo
Alexandra Margarita Russo, kjend som Alex Russo, er ein oppdikta person i Disney Channel-serien Magikerne på Waverly Place og Disney filmen Magikerne på Waverly Place: The Movie. Karakteren vert spelt av Selena Gomez.
Neve Harif
Historie
Kibbutzen vart grunnlagd i 1983 av bybuarar som ønskte å opprette ein kibbutz som kunne kombinere kibbutz-ideologien med ein moderne livsstil. Samfunnet vart grunnlagd på ein mellombels stad kalla Shitim, og flytta til den noverande staden eit år seinare. Kibbutzen heitte opphavleg Avida (hebraisk skrift אבידע) basert på plasseringa, men vart omdøypt til Neve Harif til ære for Knesset-medlemmet og kibbutzaktivisten Moshe Harif, som omkom i ei bilulukke i 1982.
Schoeck Peak
Schoeck Peak er ein fjelltopp, 1810 moh, som står like ved toppen av Hendersonbreen i Enterprise Hills i Heritage Range. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1961-66. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Peter A. Schoeck, ein polarlysforskar ved Little America V-stasjonen i 1957.
Gostun Point
Gostun Point (bulgarsk нос Гостун, ‘Nos Gostun’) er eit isfritt nes på nordkysten av Snow Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis som ligg 2,4 km vest-nordvest for Karposh Point og 2,45 km aust-søraust for Cape Timblón.
Neset er kalla opp etter den bulgarske herskaren khan Gostun, ein føregangar for skaparen av Det storbulgarske riket, khan Kubrat (600-talet evt.)
John Jacob Niles
John Jacob Niles var ein amerikansk musikar, songar, komponist og folkemusikksamlar som særleg interesserte seg for gamle balladar. Niles hadde ei viktig rolle i den amerikanske gjenopplivinga av visesong på 1950- og 1960-talet, då artistar som Odetta, Joan Baez, Burl Ives, Peter, Paul and Mary og Bob Dylan spelte inn songane hans.
Liv og virke
Niles var fødd i Louisville i Kentucky, og lærte om musikk av mor si. Då han var tenåring byrja han skriva ned folkemusikk han høyrde. Han blei etterkvart ein seriøs forskar på folkemusikk frå Appalachane ved å notera ned tradisjonssongar frå munnlege kjelder medan han var tilsett som reisande for Burroughs Corporation i Aust-Kentucky, frå 1910 til 1917. Han var med i U.S. Army Air Service under den fyrste verdskrigen, der han blei såra. Etterpå studerte han musikk i Frankrike, fyrst i Lyon og så i Paris ved Schola Cantorum, der han møtte Gertrude Stein. Han vende tilbake til USA i 1920, og fortsette studia sine ved Cincinnati Conservatory of Music, der han arbeidde med Ralph Lyford. Han song opera i Chicago og folkesongar på tidleg radio. I 1925 flytta han til New York by og fekk ulike jobbar i underhaldningsindustrien. I 1930-åra turnerte han i Europa og USA med alten Marion Kerby. Han opptredde ved Det kvite huset i 1938, og fleire gonger ved Newport Folk Festival på 1950-talet.
Niles skreiv også eigne songar, mange med grunnlag i folkesongar. Songane hans omfattar mellom anna «Venezuela», og julesongen «I Wonder As I Wander». Han skreiv «Go 'Way From My Window» då han var 16 år gammal, men framførte ikkje songen før i 1930. Marlene Dietrich spelte inn denne songen og framførte han på scena. Bob Dylan siterte fyrstlinja i songen sin «It Ain't Me Babe». Den nye melodien til den tradisjonelle folkesongen «Black Is the Color (Of My True Love's Hair)» fekk også stor tyding på viserørsla på 1950- og 1960-talet. Seinare i livet gav Niles ut komposisjonar i ein meir klassisk stil, mellom anna verk for kor og kunstongar for røyst og piano. Blant desse kan ein nemna Niles-Merton Songs, ei samling av 22 songar med musikk til dikt av Thomas Merton.
Frå 1938 spelte Niles inn fleire av dei eigenskrivne og dei innsamla songane sine, i ein intens og dramatisk stil. Han nytta ein typisk svært høg falsett i framføringa, og akkompagnerte seg sjølv på sjølvlaga appalachian dulcimerinstrument.
Pýdna-Kolindrós
Pýdna-Kolondrós (gresk Πύδνα-Κολινδρός) er ein kommune i periferieininga Piería i periferien Sentral-Makedonía i Hellas. Han ligg nord for Kateríni og grensar i nord mot periferieininga Imathía. I aust ligg Thermaikósbukta.
John Jacob Niles
Liv og virke
Han gifta seg med Rena Lipetz i 1936. Dei slo seg ned på Boot Hill farm i Clark County i Kentucky, og fekk to søner, Thomas Michael Tolliver og John Edward. Paret budde resten av livet sitt her.
Pýdna-Kolindrós
Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane Dei fire tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
John Jacob Niles
Liv og virke
Niles døydde i Lexington i Kentucky 1. mars 1980, 87 år gammal. Han er gravlagd ved St. Hubert's Episcopal Church i Clark County i Kentucky. John Jacob Niles Center for American Music ved University of Kentucky har fleire av tradisjonsinstrumenta han laga.
Nymark Idrettslag
Nymark Idrettslag er eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Årstad i Bergen kommune, skipa 20. april 1921. Idrettslaget er aktivt med i fotball, friidrett og sykling. Laget spelar i svartkvite stripete trøyer og svarte bukser og strømper. Nymark IL var med i Arbeidernes Idrettsforbund og hevda seg godt i AIF-meisterskap og -turneringar. Etter 2. verdskrigen spelte Nymark høgt oppe i seriesystemet til 1950-åra. Frå 1960-talet deltok laget på nivå 4 til 6 i lokalfotballen. I 1980-åra var kvinnelaget eit dei beste i Noreg, med mellom andre landslagsmålvakta Reidun Seth i stallen. Hausten 1985 vann laget seriefinalen.
Fylkesveg 529
Fylkesveg 529 finst i fleire fylke i Noreg:
Arvesynd
Arvesynd er den teologiske neminga for synd som kvart menneske ifølgje kristen lære er fødd med. Arvesynda består både av skyld som er blitt arva og av dei ibuande syndige tendensane og mangel på gudsfrykt i mennesket.
Læra om arvesynd er skissert av Paulus i Rom 5,12–19 og vidare utvikla av kyrkjelærarane i Oldkyrkja som bakgrunn for den kristne læra om frelse og grunngjeving for barnedåpen. Arvesynda blei vanlegvis sett på som ein følge av eit historisk syndefall av stamfaren til menneskja, Adam (1 Mos 3). Nyare teologar søker ofte å halda på teorien uten den historiske grunngjevinga.
Trua på arvesynd er utbreidd i ulike kyrkjesamfunn, men rekkjevidda og vesenet til denne synda er tolka ulike. Den lutherske læra finst i Den augsburgske vedkjenninga, art. 2, og i Melanchthons apologi, ad art. 2.
Andrej Abduvalijev
Andrej Khakimovitsj Abduvalijev er ein sovjetisk/tadsjikisk/usbekisk, tidlegare sleggjekastar, fødd i Leningrad. Han vart olympiameister i sleggekast under OL 1992 i Barcelona. Året etter vart han verdsmeister i øvinga, ein tittel han forsvarte i 1995. Hans personlege rekord er 83,46 m, oppnådd i Sotsji i 1990.
Aktiv
Abduvalijev representerte Sovjetunionen fram til 1992. Etter dei ulike statane braut ut av unionen og denne vart oppløyst, representerte han Tadsjikistan fram til 1996. Frå 1997 gjekk han over til å representere Usbekistan. Både då han vann OL-gull i 1992 og dei to VM-gulla (1993 og 1995) hadde Abduvalijev hardast konkurranse frå Igor Astapkovitsj, som altså måtte nøye seg med tre sølvmedaljar frå dei nemnde meisterskapane.
I 1998 vart han asia-meister i sleggekast. Han deltok i Sommar-OL 2000, men vart utslått i kvalifiseringa.
Janata-partiet
Janatapartiet (engelsk Janata Party, 'Folkepartiet') er eit politisk parti i India grunnlagd i 1977 og slått saman med Bharatiya Janata-partiet i 2013. Janatapartiet blei grunnlagd av Jaya Prakash Narayan som ein valallianse mellom fleire opposisjonsgrupper mot Indira Gandhi sitt kongresspartistyre etter at unntakstilstanden i landet tok slutt, og blei det første partiet til å danna regjering utan Kongresspariet i eit sjølvstendig India. Dei viktigaste opposisjonsgruppene i alliansen var Bharatiya Lok Dal, Bharatiya Jana Sangh, nokre sosialistparti og fleire utbrytarar frå Kongresspartiet.
Ved parlamentsvalet i 1977 stilte Janata-partiet opp under partinamnet til Bharatiya Lok Dal. Då partiet vann valet blei den parlamentariske leiaren Morarji Desai den første statsministeren i India som ikkje tilhøyrde Kongresspartiet. Charan Singh, partileiaren til Bharatiya Lok Dal, blei visestatsminister. Atal Bihari Vajpayee blei utanriksminister.
Regjering
Ved makta utmerkte Janata-partiet seg særleg ved ein ny utanrikspolitikk. Tilhøvet til naboane Pakistan og Kina, som landet nyleg hadde hatt krigar med, blei betra. Landet gjenoppretta diplomatisk samband med Kina, og i 1979 drog Atal Bihari Vajpayee til Beijing og møtte kinesiske leiarar. Etter eit ønske om å vera heilt alliansefritt under den kalde krigen nærma landet seg også USA, som hadde gjeve støtte til Pakistan. I 1978 blei Jimmy Carter den første amerikanske presidenten til å koma på offisielt besøk til India. Landa blei einige om å forbetra handel og samarbeid om vitskap og teknologi.
Samanbrot
Partiet hadde makta i to år før det rivna av indre usemje. Alliansen femna om mange ulike politiske retningar, som sosialistar og fagforeiningsleiarar på eine sida og forretningsleiarar på den andre. Sosialistar og sekulære medlemmer av alliansen hadde også vanskar med å godta hindutvarørsla som fleire medlemmer av det tidlegare Bharatiya Jana Sangh tilhøyrde. Då BJS-leiarar som Atal Bihari Vajpayee og Lal Krishna Advani fekk valet mellom å forlata den yttarleggåande hindutvarørsla Rashtriya Swayamsevak Sangh eller å forlata regjeringa, valde dei å forlata henne og partiet.
Ei anna viktig rift var mellom Morarji Desai og Charan Singh, som følte seg forbigått og makteslaus gjennom den hovudsakleg symbolske stillinga som visestatsminister. Singh og BLD trekte seg også frå regjeringa, og 19. juli 1979 trekte Desai seg som statsminister. Charan Singh blei vald til ny statsminister, men hadde ikkje stor nok støtte. Etter å ha vend seg til Kongresspartiet til Indira Gandhi og blitt avvist, måtte han skriva ut nyval etter berre tre veker i stillinga. Ved valet i 1980 hadde Janata-partiet kraftig tilbakegang, og tapte 172 parlamentssete.
Partiet har seinare danna fleire utbrytargrupper og bytta namn ei rekkje gonger. 11. august 2013 annonserte partileiaren Subramanian Swamy at Janata-partiet hadde slått seg saman med Bharatiya Janata-partiet etter eit møte med BJP-presidenten Rajnath Singh.
Vanil Noir
Vanil Noir er ein 2 389 meter over havet høg fjelltopp i Fribourg-Foralpane, ein del av dei sveitsiske Foralpane. Fjellet er det høgste i kantonen Fribourg. Grensa mellom kantonane Fribourg og Vaud går langs toppegga på Vanil Noir. Namnet på fjellet kan omsetjast til Svartberget og er avleidd frå den friburgske dialektvarianten av fransk språk.
Skjoldastraumen kyrkje
Byggverket er i tre og har 295 sitjeplassar.
Det er kyrkjegard nord for kyrkja.
Sir B. McKenzie's Daughter's Lament for the 77th Mounted Lancer's Retreat from the Straits of Loch Knombe, in the Year of Our Lord 1727, on the Occasion of the Announcement of Her Marriage to the Laird of Kinleakie
«Sir B. McKenzie's Daughter's Lament For The 77th Mounted Lancer's Retreat From The Straits Of Loch Knombe, In The Year Of Our Lord 1727, On The Occasion Of The Announcement Of Her Marriage To The Laird Of Kinleakie» er ein song av Fairport Convention. Songen er ein medley av tre songar, dei to tradisjonelle «Biff, Bang, Crash» og «The Kilfenora» og «Boston Tea Party» av Dave Swarbrick.
Den lange songtittelen var eit forsøk på å kome inn i Guinnes Rekordbok for verdas lengste songtittel, men dei godkjende ikkje tittelen. Sjølv om han likevel ofte vert omtalt som den lengste tittelen er han slått av «Long Live British Democracy Which Flourishes and Is Constantly Perfected Under the Immaculate Guidance of the Great, Honourable, Generous and Correct Margaret Hilda Thatcher. She Is the Blue Sky in the Hearts of All Nations. Our People Pay Homage and Bow in Deep Respect and Gratitude to Her. The Milk of Human Kindness.»
Songen vart gjeven ut som B-side til singelen «Now Be Thankful» i 1970. Begge desse finst som bonusspor på nyare utgåver av albumet Full House.
Down to the Waterline
«Down to the Waterline» er ein song frå 1978 skriven av Mark Knopfler og først gjeven ut av Dire Straits som den første songen på debutalbumet Dire Straits. Han var òg med på ein demokassett som vart send til Charlie Gillett, som førte til at dei fekk den første platekontrakten sin. Songen vart sidan gjeven ut som B-sida til singelen «Water of Love».
Teksten til «Down to the Waterline» handlar om eit kort seksuelt stemnemøte. Cary Darling frå Billboard hyllar songen som overlegen andre kjærleikssongar på side 1 av Dire Straits, som «Water of Love». I følgje bror til Mark Knopfler og medlem av Dire Straits David, var songen minna til Mark om ein tur langs elva Tyne ein kveld med kjærasten då han var tenåring. Darling hyllar teksten som «skarp» men «aldri klisjéfylt». Darling hyllar òg den stemningsskapande tåkeluren som starta songen, Knopfler si «raske fingerplukking og det stramme bandet på songen» Forfattaren Joel McNally skildrar korleis «bandet trer fram ut av tåka» for å starte songen, og skriv at effekten ikkje er «uekte». High Fidelity skreiv òg om songen og det «vare, lidenskaplege, men likevel usentimentale» erotiske bilete.
«Down to the Waterline» vart seinare gjeve ut på konsertalbumet Live at the BBC og på samleplata Money for Nothing.
Verdscupen i langrenn 1992/Menn
Verdscupen i langrenn for menn i 1992-sesongen omfatta 12 individuelle tevlingar og 5 stafettar. Tevlingane tok til 7. desember 1991 og vart avslutta 14. mars 1992. Dei 12 individuelle renna bestod av to tevlingar over 10 kilometer og like mange over høvesvis 15 km og 25 km, fire tremiler og to femmiler. Renna fann stad i Silver Star (2) i British Columbia, Thunder Bay i Ontario, begge i Canada. Etter nyår i Kavgolovo (2) i Russland, Cogne (2) i Italia, Albertville (5) i Frankrike, Lahti (2) i Finland, Funäsdalen (2) i Sverige og Vang i Noreg.
Norske Bjørn Dæhlie sikra seg FIS-pokalen, 2 poeng føre landsmannen Vegard Ulvang. Dei to utøvarane dominerte turneringa og vann høvesvis seks og fem enkeltrenn. Svensken Torgny Mogren var den einaste andre langrennaren som stod øvst på pallen etter ei individuell tevling.
Harem
Harem (arabisk ha'ram 'forbode, uantasteleg, heilag') kan visa til kvinnedelen av eit hushald, både kvinnene sjølve og bygningen eller romma dei held til i. Det er særleg knytt til tradisjonelle muslimske hushald, men det finst også døme frå andre kulturar.
Ordet «harem» blir òg nytta om andre situasjonar der nokon har fleire partnarar, som at ein hane har eit «harem» av høner eller at ein mann eller ei kvinne har eit «harem» av elskarar eller elskarinner.
Bygningar
Harem i tydinga avsondra bustadområde er idag svært uvanleg. Dei romma som i eit tradisjonelt muslimskt hushald er tilgjengeleg ikkje berre for husfaren men også for dei (manlege) gjestane hans blir kall selamlik på tyrkisk. Det er ikkje tydelege skilnader i byggeteknikk eller innreiing mellom harem og selamlik. Det var likevel berre meir velståande husstandar som hadde separate harem og selamikk, medan den store massen av bybuarar hadde fellesrom, som no, og berre når framande menn var på besøk, bar kvinnene slør eller trekte seg tilbake til eit særskilt rom.
Om det finst eit særskilt haremsbygg ligg det vanlegvis mot innergarden i huset eller, om mogleg, ved ein hage. I velståande hushald kan dei ha eit fint forgitra utbygg.
Tilgangen til haremsbygningen er forboden for dei fleste menn som ikkje er husfaren. Ikkje eingong dei mannlege tenarane i hushaldet kan, uten særskilt løyve, koma lengre fram enn til haremsdøra, bab el-harem, der dei får ordrer frå husfrua gjennom kvinnelege tenarar. Berre dei aller næraste mannlege slektningane, det vil seia dei som ekteskap er forbode med (far, svigerfar, brør, onklar og morbrør) er unntatte, men vitjinga deira er gjennom skikk og bruk vanlegvis avgrensa til høgtidelege høve, som bryllaup, fødselen til barn, omskjering og bejramfeiringar. Det har òg vore praksis at ein mannleg lege får tilgang til harem berre i nødstilfelle.
Nytt i Uka
Nytt i Uka er ei fulldistribuert avis (gratisavis) for husstandane i Ålesund og nabokommunane Hareid, Sula, Sykkylven, Giske, Skodje, Haram, Ørskog, Stordal og det meste av Vestnes. Ein distribuerer òg avisa til poststadene Tomrefjord, Vestnes og Liabygda. Avisa kjem ut kvar onsdag i eit opplag på 40 000 eksemplar, og er dermed den avisa som har størst opplag per utgåve mellom Bergen og Trondheim.
Harem
Levekår
Kvinner som har budd i tradisjonelle harem har vanlegvis ingen næringssarbeid bortsett frå å ta seg av barn og hushald, tekstilhandverk og venleikspleie. Det er vanleg at kvinner besøker andre kvinner i harema deira. Om husfaren vil inn i haremet sitt ved ei slik hending, må han melda frå for å gje dei vitjande kvinnene tid til å ta på slør.
Nytt i Uka
Eigarselskapet Media Vest AS vart skipa av fem av dei tilsette etter konkursen i Sunnmøre Arbeideravis i august 1985, og Nytt i Uka var på gata berre ei veke etter konkursen. Eigarskapen ligg i dag i hovudsak hos tre av dei tilsette, som til saman har omkring 86 prosent av aksjekapitalen.
Harem
Levekår
Sjølv om livet i eit harem var avsondra og kvinnene var avhengige av menn for forsørginga si, betydde det ikkje nødvendigvis at kvinner i harem mangla påverknad utanfor haremet. Gjennom å påverka husfaren kan haremskvinner utøva påverknad på livet utanfor haremet. Når haremet var kongeleg, kunne kvinnene på denne måten òg utøva påverknad over politikk. Eit døme på dette var kvinnene i haremet til sultanen i det osmanske riket, der visse kvinner skaffa seg stor påverknad i politiske spørsmål gjennom innverknaden sin på sultanen. Sjå òg kvinnesultanatet.
Nytt i Uka
Nytt i Uka har kome ut jamt sidan 1985, og er dermed ei av dei aller eldste gratisavisene i Noreg. Omsetjinga i 2009 var ca. 15,7 millionar kroner. Avisa har 12–13 tilsette.
Harem
Skildring i kunst
Haremslivet er blitt skildra både i austleg og vestleg biletkunst. Innan vestleg biletkunst blei skildringar av orienten populære under romantikken, i og med europearane si aukande interesse for stader og kulturar ein opplevde som framande og eksotiske, med mellom anna haremsliv som motiv. Dei vestlege skildringane artistar laga av haremsliv bygde gjerne på stereotype førestillingar, og var ikkje sjeldan òg påverka av fantasien tilkunstnarar, førestillingar som framleis kan gjera seg gjeldande i vestleg oppfatting av haremslivet.
Nytt i Uka
Media Vest AS og Nytt i Uka er mellom dei åtte prosent av verksemdene i Noreg som har den høgaste kredittvurderinga, AAA-rating, hos Dun & Bradstreet.
Harem
Abbasidekalifatet
Det var under Abbasidekalifatet (750–1258) at kvinner i den muslimske verda blei segregerte i harem. Så seint som på 770-talet kunne mora til kalif Al-Khayzuran framleis opptre ved hoffet i eit kjønnsblanda miljø, men snart blei kvinnene i familien til kalifen skildre frå all kontakt med menn og frå deltaking i det offentlege livet.
Nytt i Uka
Media Vest AS driv òg Nytt i Ukas forlag som ein integrert, men liten del av verksemda. Per 2010 har forlaget gjeve ut 16 titlar, i all hovudsak av lokalhistorisk og -kulturell art.
Harem
Abbasidekalifatet
I haremet til kalifen stod mor hans først i rang blant alle kvinnene ved hoffe. Andre rang hadde dei fire konene til kalifen. Dei ugifte kvinnelege slektningane til kalifen, som systrer og døtrer, kunne òg bu i haremet hans. Konkubinene til kalifen var slavar av ikkje-muslimsk opphav. Etter konkubinene kom kvinnelege slavar som opptredde som underhaldarar, dansarar og songarar for kalifen og haremskvinnene hans. Ein annan kategori av kvinnelege slavar, qahramana, var tenarar og hoffunksjonærar, og gjekk mellom haremet og ytterverda, slik at dei kunne forlata haremet. Haremet blei vakta av evnukkar. Bortsett frå qahramana-kvinnene kunne ikkje kvinnene i haremet forlata det, eller visa seg for menn.
Nytt i Uka
Den daglege leiaren i Media Vest AS er Berit Fugelsø Nilssen, medan Øyvind Johan Heggstad er redaktør i Nytt i Uka.
Harem
Abbasidekalifatet
Dømet til kalifen blei følgt av overklassa i mindre skala, og abbasideharemet blei eit forbilde for korleis kongelege harem skulle organiserast i muslimske land som utkrystalliserte seg frå Abbasidekalifatet, som Fatimide-kalifatet og Al-Andalus.
Det osmanske riket
Haremet til den osmanske sultanen blei endeleg utforma etter erobringa av Konstantinopel 1453, då sultanane blei permanent bufaste, og blei oppløyst då monarkiet blei avskaffa ved byrjinga av 1900-talet. Etter 1400-talet gifta vanlegvis ikkje sultanen seg, men fekk i staden barn med konkubinene i haremet sitt.
Ikkje-muslimske slavekvinner, cariyes, kunne vera odaliskar (tenarar) eller konkubiner. Konkubinene var delte inn i kategoriane gözde ('favoritten') og Ikbal ('den begunstiga'). Konkubiner kunne forfremmast til å bli ei av fire 'koner' (dei var ikkje formelt gifte), og fekk då tittelen kadın ('kona'). Konene kunne forfremmast til haseki sultan ('sultangemal'), som kunne erstatta mor til sultanen, valide sultan, som etter muslimsk skikk hadde høgast rang i haremet. Kvinnelege kjøpmenn, kira, gav samband med ytterverda. Haremet blei vakta av evnukkane, som var delte inn i kızlar ağası ('den svarte sjefevnukken'), som vakta yttergrensene, og kapı ağası ('den kvite storevnukken'), som opprettheldt indre orden. Haremskvinnene følgde av og til med sultanen på reisene hans, men forlet elles ikkje haremet, og fekk ikkje treffa menn.
Mogulriket
Haremet til den indiske stormogulen bestod i rangorden av mora hans, koner, kvinnelege slektningar og deretter slavekonkubiner. Det fanst eit stor tal hoffunksjonærar og tenarar, som alle var anten evnukkar eller kvinner. Haremet blei overvaka av evnukkar og kvinnelege vakter med tittelen urdubegis. Hustruer og konkubiner fekk berre ved sjeldne høve forlata haremet, til dømes for å dra på pilegrimsreiser, men var då under overvaking for å hindra kontakt med menn, og gøymde under slør.
For Ladies Only
For Ladies Only er det sjette studioalbumet til det kanadisk-amerikanske rockebandet Steppenwolf. Albumet kom ut i november 1971 på Dunhill Records. Det er eit politisk konseptalbum som hovudsakleg handlar om feminisme, men som òg inneheld fleire meir konvensjonelle songar om romantikk, begge uvanlege tema for Steppenwolf. Nokre kritikarar meinte at albumet var sexistisk, med tilvising til songtekstane og eit bilete av ein bil forma som ein penis ved sida av Hollywood Walk of Fame på innsida av omslaget. På albumet hinta bandet til progrock-rørsla som var populær på den tida, med meir komplekse arrangement og sofistikert klaverspel, spesielt på tittelsporet. Til liks med det førre albumet vart det akkompagnert av to mindre hitsinglar som akkurat ikkje nådde topp 40.
Seaquist Peak
Seaquist Peak er ein fjelltopp, 800 moh, som ragar over nordvestenden av Meyer Hills i Heritage Range. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1961-66. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Larry R. Seaquist, ein meteorolog i US Antarctic Research Program (USARP) ved Ellsworth-basen i 1961.
For Ladies Only
Sologitaristen Kent Henry frå Blues Image erstatta Larry Byrom før innspelinga av dette albumet. Albumet var det siste med nytt materiale for Steppenwolf før bandet vart oppløyst i februar 1972.
Mottaking
Albumet låg på 54. plassen på Billboard 200. Albumet vart ikkje godt motteke av meldarane, og Robert Christgau skreiv «Desse karane har sanneleg mista den hippe auraen sin.» AllMusic-skribenten Joe Viglione skreiv: «I ettertid er For Ladies Only ein fin artefakt av eit band som kanskje vart bede om å skapa for mykje for tidleg.»
Record World skreiv at tittelsporet «er solid i den hardkøyrande, hardrockande tradisjonen til Steppenwolf».
Salslister
Album - Billboard (USA)
Singles - Billboard (USA)
Samar i Israel
Samar (hebraisk skrift סָמָר) er ein kibbutz i Arabahdalen heilt sør i Israel. Han ligg nær Eilat og høyrer til Hevel Eilot regionale kommune. I 2007 budde det mellom 50 og 100 familiar i kibbutzen.
Historie
Kibbutzen vart grunnlagd i 1976 av ein gar'in frå andre kibbutzar som ønskte ei anna form for samfunn. Namnet «Samar» er henta frå ei plante som veks i Arabah og nær Daudehavet.
Fylkesveg 533 i Rogaland
Fylkesveg 533 i Rogaland går mellom Tjøstheim og Nes i Strand kommune. Vegen er 2,0 km lang.
Fylkesveg 533
Fylkesvei 533 (andre betydninger)
Syndrom som skuldast hjernestammeslag
Syndrom som skuldast hjernestammeslag er ei samnemning for ulike tilstandar som skuldast hjerneslag i hjernestamma. Slike syndrom inneber ofte svekking av nucleus nervi cranialis og dei lange fibrane i ryggmergen. Vanlege symptom er vertigo, ørske og kraftig ubalanse, men utan veikleik i den eine sida av kroppen, som vanlegvis kjenneteiknar hjerneslag. Dei førnemnde symptoma plar å oppstå samstundes; ørske i seg sjølv er ikkje eit teikn på hjerneslag. Hjernestammeslag kan også føre til dobbelsyn, uklår tale og nedsett medvit. Eit meir alvorleg utfall er locked-in-syndrom.
Iron Hand
«Iron Hand» er ein song av rockebandet Dire Straits gjeven ut på albumet deira On Every Street i 1991. Songen finst òg på samleplata Nintendo: White Knuckle Scorin' som kom ut same året. Songen syner til slaget ved Orgreave under den britiske gruvestreiken (1984–85), og Mark Knopfler syng om korleis åtaket til politi til hest på gruppa av streikande gruvearbeidarar minna han om dei ville tilstandane i mellomalderen.
Lassie
Lassie er ein oppdikta hund av rasen langhåra collie. Hunden er ein kjend og kjær figur over store delar av verda, frå fleire filmar, TV-seriar og bøker opp igjennom åra.
Britisk-amerikanske Eric Knight skreiv dei første sogene om Lassie, først ei novelle og sidan boka Lassie Come-Home frå 1940. Boka skildrar korleis ein Yorkshire-familie blir tvungen til å selja collien sin under den store depresjonen, og korleis ho kjemper seg tilbake til dei gjennom mange vanskar.
Soga om Lassie blei filmatisert i 1943. Collien Pal hadde hunderolla i filmen, og opptrådde seinare som Lassie i seks oppfølgjarar og på rodeotilstellingar og marknader rundtom i USA. Ein tv-serie om Lassie byrja i 1954, og i løpet av dei neste 19 åra spelte Pal og etterkomarane hans den talentfulle hunden. Nye filmar kom til i 1978, 1994 og 2005.
Kjelder
לאסי חוזרת הביתה
Farah Khan
Farah Khan, gift Farah Khan Kunder, er ein indisk regissør, produsent, skodespelar og koreograf.
Khan har koreografert danserutinar for over hundre songar i over 80 hindifilmar, og har vunne seks Filmfare-prisar for beste koreografi og ein indisk nasjonal filmpris for beste koreografi. Ho har også arbeidd med fleire internasjonale prosjekt, som Marigold: An Adventure in India, Monsoon Wedding, Bombay Dreams og dei kinesiske filmane Perhaps Love og Kung Fu Yoga, sistnemnde med Jackie Chan, som gav henne nominanasjonar til Tony-prisen og Gullhest-prisen. Etterkvart har Khan også regissert og opptredd i eigne filmar, og blei nominert til Filmfare-prisen for beste regissør for debutfilmen Main Hoon Na frå 2004. I tillegg til koreografi i indiske filmar og andre Bollywood-prosjekt har ho òg gjort dansearbeid med artistane Shakira og Kylie Minogue.
Bakgrunn og familie
Farah Khan blei fødd 9. januar 1965. Far hennar, Kamran Khan, var ein stuntman som hadde byrja laga filmar. Mora, Menaka Irani, var syster til dei tidlegare barneskodespelarane Honey Irani og Daisy Irani. Farah er dermed syskenbarn av filmpersonlegdommane Farhan Akhtar og Zoya Akhtar, som er barna til Honey Irani. Ho har ein bror, Sajid Khan, som er komikar, skodespelar og regissør. Mor hennar var berre 19 då Khan blei fødd, og ho blei i stor grad oppdregen av bestemor si. Far hennar var muslim, medan mora tilhøyrde det indiske parsisamfunnet (også kjend som irani).
Farah Khan gifta seg med Shirish Kunder, filmklipparen for debutfilmen hennar Main Hoon Na, den 9. desember 2004. Han klippa også den neste filmen hennar, Om Shanti Om. Medan ho laga denne filmen fekk Khan prøverøyrsbehandling og blei gravid med trillingar. Ho fødde ein gut og to jenter i 2008.
Paret har sidan samarbeidd på filmane til kvarandre, til dømes på Jaan-E-Mann og Tees Maar Khan. Dei skipa eit produksjonsselskap, Three's Company, med namn til ære for trillingane sine.
Karriere
Medan Farah Khan studerte sosiologi ved St. Xavier's College i Mumbai blei Michael Jackson sin musikkvideo til «Thriller» sloppen. Khan blei så inspirert av denne at ho byrja med dans, sjølv om ho ikkje hadde tidlegare erfaring. Ho skipa ei dansegruppe og skapte seg eit ry. Då koreografen Saroj Khan forlét filmen Jo Jeeta Wohi Sikandar, fekk Khan høve til å teppa inn og fekk eit gjennombrot.
På settet til Kabhi Haan Kabhi Naa møtte ho den kjende skodespelaren Shah Rukh Khan og byrja eit vennskap og langvarig samarbeid.
Farah Khan sitt arbeid i Monsoon Wedding, Bombay Dreams og Vanity Fair blei nominert Tony-prisen for beste koreografi, i høve Bombay Dreams saman med Anthony van Laast.
Regissør
Khan regisserte sin første film, Main Hoon Na, med Shah Rukh Khan i ei hovudrolle og produsert av filmselskapet hans Red Chillies Entertainment.
Khan blei den andre kvinna til å bli nominert til Filmfare-prisen for beste regissør i 2005 (etter Mira Nair i 1990).
Den andre filmen hennar, Om Shanti Om med Shah Rukh Khan og debutanten Deepika Padukone i hovudrollene, kom ut i 2007. Han blei den høgast inntenande Bollywood-filmen til då, og den høgast inntenande i 2007.
Tees Mar Khan frå 2010 var den neste filmen ho regisserte og også produserte.
Khan kunngjorde planar om å regissera filmen Happy New Year i 2005. Etter mange forseinkingar og endringar i skodespelarar          kom filmen endeleg ut i 2014.
Koreografi
Farah Khan trente popstjerna Shakira til å framføra ein Bollywood-versjonen av songen «Hips Don't Lie» til MTV Video Music Awards i 2006. Khan laga også koreografi for Kylie Minogue til songen «Chiggy Wiggy» i filmen Blue frå 2009.
I 2012 koreograferte ho «Ishq Wala Love» og «Radha» for Student Of The Year. I 2013 koreograferte ho «Jumping Jhapak». Ho koreograferte avsluttingsdansen i Kung Fu Yoga, med Jackie Chan i hovudrolla, i Bollywood-stil.
Skodespel og fjernsynsarbeid
I 2012 debuterte Khan som filmskodespelar med ei hovudrolle i Shirin Farhad Ki Toh Nikal Padi, ein romantisk komedie frå parsimiljøet regissert av Bela Bhansali Sehgal.
Khan var programleiar for kjendis-talkshowet Tere Mere Beach Mein, og var dommar i Indian Idol, Jo Jeeta Wohi Super Star, Entertainment Ke Liye Kuch Bhi Karega og Dance India Dance Li'l Masters. Ho var også dommar i danse-realityshowet Just Dance saman med Hrithik Roshan og Vaibhavi Merchant på Star Plus.
I 2015 blei Khan programleiar for realityprogrammet Bigg Boss Halla Bol, ein spin-off av den Big Brother-liknande Bigg Boss sesong 8, etter Salman Khan.
Charles W. Patchell
Charles Watson Patchell var ein skotsk lærar og fjellklivar som ofte ferierte i Noreg frå 1880-åra til 1939. Han var fyrstemann til topps på ei rad norske fjell, særleg i Sunnmørsalpane.
Liv
I dei lange sommarferiane reiste ungkaren Patchell ofte til Noreg, der han la ut på fotturar og kleiv i fjella. Sommaren 1887 møtte han den norske fjellføraren Johannes Vigdal på Eidsbugarden. Gjennom mange år gjekk så dei to på turar i lag, mellom anna var dei 20 gongar på Jostedalsbreen. Fleire av fjellferdene var pionerturar. I 1895 klatra dei to til topps på Søre Dyrhaugstind, året etter tok dei seg fobi Halls hammer på Skagastølsryggen.
Patchell fekk høyre om Sunnmørsalpane i 1888, og det var til dette området han seinare oftast la sine sommarturar. Han var til topps på Kviteggja i 1890. I 1892 besøkte han fjordbygda Øye i dåverande Hjørundfjord kommune, og det då eittårgamle Hotel Union for fyrste gong. Fram til 1914 og utbrotet av fyrste verdskrigen, var han så å seie årleg innom hotellet på Øye.
Etter Patchell pensjonerte seg i 1923 reiste han årleg til Sunnmøre. Han vart nærast ein liten institusjon i bygda på Øyelandet, kom kvar vår straks før 17. mai. På sjølve nasjonaldagen vart Patchelleikane avvikla med premiar til deltakarane. I 1927 vart Patchellhytta reist i fjelldalen Habbostaddalen, delfinansiert av Patchell. Denne turisthytta, som er eigd av Ålesund-Sunnmøre Turistforeining, var i bruk til ei ny og større hytte vart reist i nærleiken i 1964. Seinare er den eldste Patchellhytta restaurert.
Patchell var medlem av Alpine Club i London og av Scottish Mountaineering Club. I 1932 vart han utnemnd til medlem av Norsk Tindeklub, heidersmedlem i Ålesund-Sunnmøre Turistforeining var han frå 1935. Ved utbrotet av andre verdskrigen reiste han heim for siste gong.
Ein bautastein til minne om Patchell vart reist i 1948 ved Riksveg 655, lengst framme på garden Øye.
Hans Aarnes
Hans Daniel Aarnes var skribent, redaktør og forlagsmann. Han var fødd i Vestrefjord i Haram kommune på Sunnmøre.
Karl-Heinz Schnellinger
Karl-Heinz Schnellinger er ein tysk tidlegare fotballspelar frå Düren. Han vann VM-sølv 1966 og VM-bronse 1970 med Vest-Tyskland sitt landslag. Schnellinger var forsvarsspelar og ein av dei fyrste tyske spelarane som reiste utanlands.
Hans Aarnes
I ungdomen var Aarnes fiskar og sjømann nokre år. Som journalist og redaktør var han inn om fleire aviser og blad ulike stader i Noreg:
Aarnes var oppteken av å lære andre journalistikk. Etter eit studieopphald i USA starta han, som den første journalistopplæringa i Noreg, Bladmannskulen i 1919. Han skreiv og fleire småbøker til bruk for journalistar.
Karl-Heinz Schnellinger
Landslagsspel
Schnellinger deltok i verdsmeisterskapane 1958, 1962, 1966 og 1970. I 1966 var han med då Vest-Tyskland tvinga vertslandet England til ekstraomgangar i finalen, England vann til sist 4–2. Under VM 1970 tapte Vest-Tyskland semifinalen mot Italia med 3–4, ein kamp det har gått gjetord om sidan. Schnellinger utlikna i det oppgjeret til 1–1 like før ordinær tid var ute, hans einaste landslagsmål. I ein heller tam bronsefinale sikra han og lagkameratane hans seg bronse med siger over Uruguay. Schnellinger deltok i 47 landskampar i åra 1958-71.
Hans Aarnes
I 1940 starta Hans Aarnes Fonna Forlag. Han var sentral då dette forlaget starta å gi ut Norsk Allkunnebok, som kom i ti bind frå 1948-1966. Han var og drivkrafta bak dei nynorske teikneseriane Vangsgutane og Ingeniør Knut Berg på eventyr. I 1940 gav han ut Grunnlov for kongeriket Noreg, hans eiga omsetjing av Grunnlova til nynorsk. Aarnes skreiv og gav ut skodespel og diktsamlingar, utan at han har vorte kjend for det.
Bikini
Bikini er todelt badetøy for kvinner som også kan brukast til solbading, strandliv og anna. Ein bikini består av ein overdel til brystet, ofte forma som ein behå, og eit nederplagg, ofte forma som ei truse. Snitt, fargar, mønster og material kan variera.