cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Helena, dotter av Konstantin den store
Helena blei gift med Julianus i 355 som del av ein allianse straks etter at han blei utnemnd til medkeisar (cæsar), og følgde han deretter til Gallia. Paret fekk ingen barn som levde opp. Helena blei gravid, men spontanaborterte, ifølgje ein del romerske historikarar fordi ho var blitt forgifta eller fordi jordmora var muta til å drepa barnet. I 357 vitja ho Roma med resten av keisarhuset.
Helena døydde ein gong etter 360. Leivningane hennar blei frakta til Roma og gravlagde på same staden som systera Constantina, ved Via Nomentana.
Henry Bucher
Henry Bertram Bucher var ein norsk arkitekt.
Etter undervisning hjå Ludvig Haslund og August Tidemand studerte Bucher ved Kunst- og håndverksskolen i Kristiania og deretter ved Berlins kongelige tekniske høyskole.
Han starta praksis i Kristiania i 1887 og har tegna mange bygardar der, ikke minst på vestkantena. Han hadde og oppdrag i Stavanger, Bergen, Fredrikstad og Voss. Han har teikna ei rekkje kyrkjer. Bygga har gjerne eit monumentalt preg og hentar inspirasjon frå ulike stilartar (historisme). Som mange arkitektar teikna han og sin eigen bolig, Villa Primavera på Bestum i Oslo.
Ordnar og utmerkingar
Henry Bucher vart slått til ridder av 1. klasse av den svenske Kungliga Wasaorden.
Speleautomat
Speleautomat eller einarma banditt er ein maskin som ein brukar kan spele på etter å ha lagt på ein innsats.
Winds of Change av Eric Burdon & The Animals
Winds of Change er eit album frå 1967 av Eric Burdon & The Animals.
Fiskestong
Fiskestong er ein fiskereiskap laga av ei passe tjukk og lang stong av anten tre, bambus, glasfiber eller anna kunstig materiale som skal syte for at eit snøre med ein ongul (fiskekrok) med naturleg eller kunstig agn kjem ut i vatnet på ein måte som får fisken til å bite på.
Winds of Change av Eric Burdon & The Animals
Det originale bandet, The Animals, vart oppløyst 1966 og dette bandet var ei heilt ny gruppe for songaren Eric Burdon og trommeslagaren Barry Jenkins, som kom med i det originale bandet då John Steel forlet bandet i februar 1966. Med det nye bandet kom gitarist Vic Briggs, bassist Danny McCulloch og fiolinist John Weider inn, og Burdon starta ein overgang frå skitten bluesstil frå det originale bandet til psykedelisk musikk.
Albumet opna med lydar av bølgjer på tittelsporet «Winds of Change». «Poem by the Sea» er eit munnleg stykke av Burdon med ekkoeffektar på instrumenta. «Good Times» og «San Franciscan Nights» var to av dei mest populære songane, som seinare nådde Topp 10 i 1967. Burdon var fan og tilhengjar av Jimi Hendrix og skreiv den femte songen som eit svar til Hendrix sin «Are You Experienced?» frå tidlegare på året.
Fiskestong
Den enklaste fiskestonga har ikkje anna funksjon enn å få snøret til å henge ned i vatnet eit lite stykkje frå land eller frå brygga, og kan vere ein naturleg kjepp eller ei bambusstong som det i ytste enden er knytt fast eit passe langt snøre som det er festa ein ongul (fiskekrok) til, egna med til dømes meitemakk eller anna makk dersom det gjeld fiske i ferskvatn, eller til dømes innmat av blåskjel, bitar av fisk, reke eller noko anna dersom fisket går føre seg i sjø eller hav. Ein dupp av kork kan festast til snøret i høveleg fråstand frå ongulen og både syte for at ongulen ikkje heng djupare enn ynskjeleg, og syte for at fiskaren vert varsla ved at duppen rører på seg eller vert drege ned i vatnet dersom fisken bit.
Flugestenger, kastestenger og andre stenger
Dei vanlegaste fiskestengene no til dags er laga av kunstige materiale som gjer stonga spenstig og lett, men haldbar. Dei kan vere massive eller bygde som røyr, og kan som oftast delast opp i to eller fleire delar når dei skal transporterast. Ein type stenger, såkalla teleskopstenger, er laga slik at dei einskilde delane kan gå inn i kvarandre. I nedre enden er stonga utstyrt med haldarar som det kan setjast fast ei snelle av ei eller anna type i, som snøret går ut frå og skal rullast inn på når fisken vert drege opp, og frå snella og opp til toppen av stonga går snøret gjennom ringar festa til stonga. Både stonga, snella og snøret er vanlegvis spesialisert for den måten som fisket skal gå føre seg på. Det finst soleis særlege stenger laga for flugefiske, det vil seie fiske der kunstige fluger vert kasta ut på vatnet og drege inn att på måtar som freistar fisken til å bite på, kastestenger laga for å kaste ein sluk, onglar med naturleg eller kunstig agn eller liknande langt ut i vatnet, båtstenger som vert festa til båtripa for å dra sluk eller anna kunstig agn etter båten under dorging, pilkestenger til å pilke med, småstenger til isfiske og så bortetter.
Geografen Pausanias
Pausanias (fødd ca. 110, død ca. 180 e.Kr.) var ein gresk reisande og geograf på 100-talet e.Kr. Han levde på same tid som keisarane Hadrian, Antoninus Pius og Marcus Aurelius. Pausanias er kjend for si Skildring av Hellas (Ἑλλάδος περιήγησις, Hellados Periegesis), eit omfattande verk som skildrar Hellas i antikken og store delar av den hellenistiske verda frå hans eigne observasjonar. Verket er eit avgjerande samband mellom klassisk litteratur og moderne arkeologi, og er ei av dei viktigaste samtidige kjeldene om monument frå Hellas i antikken. <!--
Fiskestong
Flugestenger, kastestenger og andre stenger
Fiskestenger vert fyrst og fremst nytta av sportsfiskarar, det vil seie folk som ikkje har fiske som yrke, men som hobby, tidtrøyte eller matauk.
Geografen Pausanias
Reisande
Pausanias var mest sannsynleg innfødd frå Lydia; han var avgjord svært godt kjent med vestkysten av Anatolia, men hans reiser strekte seg langt hinsides Jonia. Før han vitja det greske fastlandet, hadde han vore i Antiokia, Jaffa og Jerusalem, og ved breiddene av elva Jordan. I Egypt hadde han sett pyramidane og medan han var ved tempelet til Amon, vart han vist hymnen som i si tid var vorte sendt til helligdommen av Pindaros. I Makedonia synest det som om han hadde sett den påståtte grava til Orfeus i Libethra i nærleiken av fjellet Olympos. Då han kryssa over til Italia hadde han sett ein del av byane i Campania og sett underverka i Roma. Han var ein av dei første som skreiv om ruinane av Troja, Alexandria Troas, og Mjukene.
ISom grekar som skreiv under #Romerriket overherredømme, befant han seg i eit besværlig kulturelt rom, han stod midt mellom den ærerike greske fortida han var så ivrig etter å skildra, og røyndomen til det Hellas som var underlagt Roma som ein dominerande keiserlig makt. Hans verk ber spor av hans forsøk på å navigera i dette rommet og etablera ein identitet for ein grekar innanfor #Romerriket.
Forfattarskap
Pausanias' bok, Skildring av Hellas, er i ti bøker (bokruller), kvar av dem dedikert ein særskild del av Hellas. Han byrja sin ferd i Attika der byen Athen og dens omgivnader dominerer omtala. Dei påfølgjande bøkene skildrar Korint (bok 2), Lakonia (bok 3), Messenia (bok 4), Elis (bok 5 og 6), Akhaia (bok 7), Arkadia (bok 8), Boiotia (bok 9), Fokis og osoliske (vestlege) Lokis (bok 10). Han utelét betydelege delar av Hellas (eller den gresktalende verda) som eksempelvis Kreta. Hans prosjekt er meir enn ei topografisk skildring, det er ein kulturell geografi. Pausanias har interessante digresjonar som skildringar av arkitektoniske og kunstneriske objekt for å omtala dei mytologiske og historiske rammeverka i det samfunnet som frambrakte dem.
Han er på ingen måte ein naturalist, skjønt frå tid til annan kommenterer han det greske landskapet. Han merkar seg furutrea langs den sandfylte strendene av Elis, dådyr og villsvin i eikeskongene i Felloe, og kråkene midt blant dei store eiketrea i Alalkomenai. Det er hovudsakleg den siste seksjonen som Pausanias nemner den greske naturen, som villjordbær langs Helikonfjellet, daddelpalmane i Aulis, og olivenolje som vart produsert i Tithorea i Fthiotis, omfram òg skilpaddene i Arkadia, og dei kvite «svarttrostene» i Kyllinifjellet.
Pausanias har instinkta til ein oldtidsforsker. Som hans redaktør Christian Habicht har sagt:
Ettermæle
Pausanias' Skildring av Hellas, i motsetnaden til ei moderne greske ferdhandbok, stoppar for ein kortfattet digresjon om eit punkt i eit gammal ritual eller for å fortelja om ein myte i forbifarten som er knytt til eit særskilt stad. Han skreiv i ein sjangrar som ikkje vart populær igjen før tidleg på 1800-talet. I den topografiske delen av hans verk, er Pausanias òg begeistra over digresjonar om underverka til naturen, teikn som viser tilkoma av eit jordskjelv, fenomenet med tidvatnet, dei isbelagte innsjøane i nord, og sola midt på dagen ved solverv som ikkje kastar skuggar ved Syene (Aswan) i Egypt. Samstundes som han aldri tvilar på eksistensen av dei greske gudane og heroane, kritiserer han samstundes mytane og legendene som er knytt til dem. Hans skildringar av tydinga av kunst er likefram og ikkje utsmykka. Dei ber inntrykket av røyndom og deres grannsemd er stadfesta av verna levninger. Han er heilt direkte og likefram når han innrømmer det han ikkje veit, og når han siterer ei bok via ein annan gjer han oppmerksam på det.
I motsetnad til tydinga av hans verk i ettertida, etterlét det få og svake spor i den samtidige og umiddelbare greske litteraturen. Det vart ikkje lese, «det er ikkje nemnt som forfattar, ikkje eit einaste sitat, ikkje eit ymt før Stefan frå Bysants på 500-talet, og berre to eller tre referansar til det gjennom heile mellomalderen.» Ettertida kom svært nær å tapa heile teksta, faktisk er dei einaste manuskripta med Pausanias' tekst verna i tre kopiar frå 1400-talet, alle preget av feil og lacunæ (hol i teksta). Alle desse tre er avskrifter frå eit einskildståande manuskript som varte lenge nok til at det vart kopiert. Den italienske renessansehumanisten Niccolò Niccoli hadde denne arketypen i Firenze i 1418 og ved hans død i 1437 vart det gjeve til San Marco-biblioteket i Firenze. Derfrå forsvann det ein gong etter 1500.
Fram til 1900-talet har arkeologar kunne slå at fast Pausanias var ein påliteleg rettleier til dei stadane som dei utgravne. Derimot var Pausanias i stor grad oppgjeve og avvist av klassisister på 1800- og tidleg på 1900-talet av reint litterære årsaker og som følgde den autoritære Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff i å diskreditera han som ein simpel leverandør av annenhånds sitatlitteratur, og, meinte Wilamowitz, heller aldri hadde faktisk vitja dei fleste av dei stadane som han skildra. Christian Habicht tilskrev Pausanias' dårlege omdømme på 1800-talet til Wilamowitz' livslange antipati og mistillit. Habicht har skildra ein episode der Wilamowitz i 1873 leidde ei gruppe reisande på villspor etter at han vart forledet ved ein feillesning av Pausanias. Arkeologar i det påfølgjande århundret har sidan heilt og halde gjeve Pausanias oppreisning. -->
Damanganga
Damanganga (gujarati દમણગંગા Damaṇgaṅgā []) eller Daman-Ganga er ei elv i Vest-India. Ho har utspring i Dei vestlege Ghatfjella i Valsad-distriktet sør i Gujarat, og munnar ut i Arabiahavet i vest. Damanganga er 64 kilometer lang.
Elva renn gjennom delstatane Gujarat, Maharashtra og unionsterritoria Dadra og Nagar Haveli og Daman og Diu. Industribyane Vapi, Dadra og Silvassa ligg på nordbreidden av elva, medan Daman ligg på begge sider av estuaret ho dannar ved munningen.
Fylkesveg 320 i Oppland
Fylkesveg 320 i Oppland går mellom fylkesgrensa og Sæterengen i Lillehammer kommune. Vegen er 4,8 km lang.
Hesteriding
Hesteriding er det at ein sit (rir) på ein hest i rørsle og fortel han kva han skal gjera med hjelp av sjenklar, vektfordeling, stemme og hender. Riding er både ein måte å reisa på, ein fritidssyssel og ein idrett.
Typar
Det finst mange ulike former for konkurransar i hesteriding:
Ashley Cleveland
Ashley Cleveland er ein amerikanske songar/låtskrivar mest kjend som korvokalist og Grammy-vinnande gospelsongar. Ashley Cleveland vart fødd i Knoxville i Tennessee. Ho vart gift med Kenny Greenberg 27. april 1991.
Cleveland har sunge med Rich Mullins, A Ragamuffin Band og John Hiatt.
I Want You Near Me
I Want You Near Me er ein song av Tina Turner frå samlealbumet hennar Simply The Best frå 1991. Songen av ein av fire nye innspelignar på allbumet. Songen var skriven av Terry Britten og Graham Lyle, og produsert av førstnemnde. Singelen nådde 22. plassen i Storbritannia.
Nanna With
Nanna With (fødd Anna Bergithe Caroline With, ) var ein norsk musikkpedagog, forleggjar, journalist og forfattar, kjend som den fyrste kvinnelege redaktøren i Noreg då ho 31 år gammal blei leiar for Vesteraalens Avis.
Bakgrunn
With var fødd på Andenes som dotter av Richard With og Oline Sophie Wennberg, og flytta med familien til Risøyhamn året etter at ho blei fødd. Mora døydde då ho var fire år gammal, og faren gifta seg opp att med moster hennar, Augusta. Familien blei buande i Risøyhamn til 1889, då foreldra, Nanna og seks søsken flytta til Bergen. Her gjekk ho på Fru Griegs skule. Ho studerte så musikk og song i Paris og Berlin.
Karriere
Ho verka som musikklærar i Bergen 1893—94 og Oslo 1896—1905. I 1905 flytta ho til Stokmarknes for å bli redaktør i Vesteraalens Avis, og blei slik den fyrste kvinnelege redaktøren i Noreg. Ho sat i stillinga i to år, og drog rundt i distriktet for å sanka stoff og abonnentar. I tida hennar som redaktør auka avisa utgjevingane sine frå ein gong i veka til to. I 1907 skipa With også Vesteraalens Kvindesaksforening.
Etter ei tid i Tyskland (1908) busette ho seg i Kristiania, der ho skipa avisa Hver 14de dag, som mellom anna oppdaga Johan Falkberget. Avisa blei seinare seld oftare, og endra namn til Hver 8de ''dag. Ho fekk sitt eige trykkeri som blei til eit forlag.  Då avisa blei seld i 1918 heldt Nanna With på Nanna With Forlag, eller With & co. Dette gav ut den fyrste norskskrivne teikneserien Kari, Per og Søren på bytur'' (1912–1914), med tekst av henne sjølv. Illustratør var Gunnar Tandberg, som på den tida var fast tilsett i gullsmedfirmaet N.M. Thune. Frå 1912 hadde dei den fyrste ruta på trykk i magasinet For Hus og Hjem, og i 1913 gav dei ut det som truleg var både den fyrste lengre teikneserien og den fyrste teikneseriesamlinga i Noreg, Kari, Per og Søren paa Bytur. I 1913 gav With og Tandberg òg ut samlinga Kari, Per og Søren paa besøk i hovedstaden og paa reise til Amerika.
With tok over redaktør- og utgjevaransvar for bladet Sportsmanden i 1914.  Dette var også ei uvanleg stilling for ei kvinne på den tida. Ho auka tekstinnhaldet og bildematerialet i bladet, og utgjevingane auka til to i veka i 1920.
I tida 1916–1920 gav ho ut oppslagsverket Illustrert biografisk leksikon over kjendte norske mænd og kvinder på forlaget sitt.  Etter å ha bygt opp eit travelt forlag med kring femti tilsette, selte ho likevel verksemda i 1919, og reiste rundtom verda ei tid.  Dette skildra ho seinare i boka Noe å leve for: tidsbilder fra mange land frå 1960''. ''
I 1920–22 drog With på foredragsreiser rundtom i Noreg. Frå 1923 verka ho som pedagog i stemmebruk i tidleg til å verka som journalist. Ho var til dømes frilansjournalist for Aftenposten.
Foreiningsverksemd og politisk verksemd
Saman med Agathe Backer Grøndahl og Thorvald Lammers grunnla ho Oslo Musiklærerforening (1905), og blei den fyrste leiaren. Vidare leia ho Norsk Yrkeskvinneforening og sat sentralt i Norske Kvinners Sanitetsforening, der ho truleg var den som tok til orde for etableringa av «Maiblomsten».
With grunnla kvinneavdelinga i Frisindede Venstre, og var leiar der frå 1920 til ho melde seg ut av partiet i 1927 og skipa Oslo Kvinneparti. Dette partiet blei lagt ned etter nokre år, men With heldt fram som kvinnepolitisk aktiv mellom anna gjennom arbeid og leiarskap for Oslo kvinnelige handelsstandsforening, og som leiar for den norske delegasjonen til Stemmerettsalliansekongressen i Berlin i 1929.
With var sentral i Nordlendingenes Forening, der ho var styremedlem frå 1901, og seinare leiar. Ho var også sentral i etableringa av Nordnorsk student- og elevhjem i 1925, der studentar frå Nord-Noreg kunne bu i studietida.  Her finn ein i dag ei byste av With.
Prisar og utmerkingar
I 2013 blei Nanna Withs plass opna i sentrum av Andenes.
Al Casey
Alvin Wayne Casey var ein USA-amerikansk gitarist. Han var hovudsakleg kjend som studiomusikar, men gav òg ut sine eigne plater og fekk tre hittar på Billboard Hot 100 i USA. Bidraga hans til rockabilly gjorde at han vart innlemma i Rockabilly Hall of Fame. Han samarbeidde med produsenten Lee Hazlewood med artistar som Duane Eddy og Sanford Clark.
Biografi
Tidleg i 1960-åra delte Casey tida si mellom innspelingar i Los Angeles og Phoenix, og arbeidde med si eiga gruppe, The Al Casey Combo. Med den «twangy» bakgrunnen hans med Eddy og surferockinnspelingane hans kort tid etter, var det noko overraskande at den første suksessen hans var bluesaktige rockeinstrumentalar med jazzaktig orgelspel (av Casey sjølv). «Cookin'» nådde 92. plassen på poplista og oppfølgjaren «Jivin' Around» gjorde det litt betre med ein 71. plass på poplista og 22. plassen på R&B-lista i USA. I 1963 kasta han og Hazlewood seg på surfebølgja og spelte inn eit heilt album med surferockmusikk, hovudsakleg med songar av Hazlewood. Ein singel frå albumet, «Surfin' Hootenanny» (med kvinneleg vokal av The K-C-Ettes, òg kjend som The Blossoms), vart den største hitten til Casey, ein 48. plass på hitlista. Med på innspelinga var Leon Russell på orgel og Hal Blaine på trommer.
Pescaria Brava
Pescaria Brava er ein by i delstaten Santa Catarina i Sør-Brasil.
Aleutar
Aleutar (aleut blir uttalt /aleˈut/) er ei urfolksgruppe i Alaska frå øygruppa Aleutane. Det aleutiske pråket tilhøyrer den eskimoisk-aleutiske språkfamilien og har nokre få hundre talarar. Engelsk og i russiske område russisk er dominerande språk i dag.
Næringslivet blant aleutar er basert på kommersielt fiske. Tidlegare var fangst av sjøpattedyr viktig, men etter at rusarane kom til Aleutane på 1700-talet, måtte mange ta opp pelsdyrfangst i staden. Særleg havoter var ettertrakta. Den russiske koloniseringa førte til ein dramatisk reduksjon i folketalet til aleutane. Russarane påverka også religionsforma, som blei russisk-ortodoks, og kyrkjespråket, som blei russisk. Også mange skandinavar slo seg ned blant aleutane blei innlemma i samfunnet.
Burgata
Historie
Moshaven vart grunnlagd i 1949 av immigrantar frå Marokko og Tyrkia, og vart kalla opp etter byen Burgata frå Amora-tida.
Balneário Rincão
Balneário Rincão er ein by i delstaten Santa Catarina i Sør-Brasil.
Lieskebreen
Lieskebreen er ein sidebre som drenerer nordsida av Mount Olympus i Britannia Range og flyt nord mellom Johnstone og Dusky Ridge og ut i Hathertonbreen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Bruce J. Lieske, ein meteorolog som overvintra ved Little America V i 1957.
Samira Saïd
Samira Saïd, òg kjend som Samira Bensaïd, er ein marokkansk songar.
Eurovision Song Contest 1980
Saïd representerte Marokko i Eurovision Song Contest 1980, då under fødenamnet Samira Bensaïd, med den arabiskspråklege songen «Bitakat Hob», skriven av 'Abd Al-'Atī Amyna og Malw Rawan. Songen starta som nummer fem i finalen etter Luxembourg med «Papa pingouin» av Sophie & Magaly og før Italia med «Non so che darei» av Alan Sorrenti. Bidraget fekk sju poeng frå Italia og enda på 18. plass av totalt 19 bidrag. Det er den fyrste og førebels einaste gongen Marokko, og eit arabisk land, har delteke i tevlinga.
Trøye
Trøye (frå norrønt treyja) er klede til å ha på overkroppen som finst i mange utformingar. Dei kan brukast som undertøy, mellomlag eller sitja ytst, som dag- eller nattklede.
Det finst ermelause, kort- og langerma trøyer. Dei når gjerne til livet men kan også vera lengre. Dei kan ha krage eller vera kragelause. Ofte blir type eller bruk spesifisert i namnet til trøya, som undertrøye, ulltrøye, fotballtrøye og så bortetter.
Silvio Spann
Silvio Spann er ein trinidadisk fotballspelar.
Gil Bernal
Gil Bernal var ein amerikansk songar, saksofonist og studiomusikar. Saksofonen hans kan høyrast på innspelingar som «Searchin'» av The Coasters. I 1950-åra spelte han på Duane Eddy-albumet Have 'Twangy' Guitar Will Travel i 1958. I seinare år spelte han på Warren Zevon-albumet The Wind i 2003 og Chávez Ravine av Ry Cooder.
MF «Stord»
MF «Stord» er ei bilferje levert frå Ankerløkken Verft i Førde i februar 1987 til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD). Ferja var systerskipet til MF «Ullensvang» og i lag med denne vart ho sett inn i ruta Sandvikvåg-Halhjem. Ferja gjekk i denne ruta fram til januar 2007.
Fram til i dag har ferja vore i flåten til HSD, HSD Sjø, Tide Sjø og Norled heile vegen.
Varli
Varli (også skrive warli) er eit indo-arisk språk som blir tala av rundt 600 000 folk i Vest-India. Det blir vanlegvis klassifisert som eit konkanispråk, men tidvis også som gujarati eller bhili, som det også liknar på.
Varli blir tala av varlifolk, eit indisk stammefolk, nord i Thane-distriktet i Maharashtra, Nasik-, Dhule- og Vaisad-distrikta i Gujarat og i Dadra og Nagar Haveli.
Baicheng
Baicheng (kinesisk skrift 白城, pinyin Báichéng) er eit byprefektur i provinsen Jilin i Kina. Prefekturet har eit areal på 25 683 km², folketalet er sist berekna til 2,03 millionar. Baicheng grensar til provinsane Indre Mongolia i vest og nord, og til Heilongjiang i nordaust og aust.
Byprefekturet Baicheng omfattar eitt distrikt (区 qū), to byfylke (市 shì) og to fylke (县 xiàn).
Historie
Dagens Baicheng var busett av ulike nomadiske stammer fram til 1800-talet. Frå då støtta Qing-dynastiet innvandring av han-kinesarar, men jordbruk var forbode fram til 1902. Området vart viktigare då jarnvegen mellom Qiqihar og Siping vart lagt gjennom Baicheng. To nye jarnvegar vart bygt i 1930-åra, noko som gjorde Baicheng til eit nav i samferdsla.
Næring
Tekstilindustrien er ein berebjelke i økonomien. Landbruket er konsentrert om soyabønner, oljevekstar og om saueavl.
Samferdsle
Riksveg 302 i Kina fører gjennom området. Han går frå Hunchun i provinsen Jilin til Ulanhot i Indre Mongolia.
Odalstunet
Odalstunet er eit museum i Odalen i Innlandet fylke. Museet har både bygningar og saker i Sør-Odal kommune og Nord-Odal kommune. Odalstunet er drive som eit lag som vart stifta i 1948. I tillegg til eit sentralt tun som har bygningar frå gardar og husmannsplassar i Odalen har museet også ansvaret for å ta vare på bygningar på sine opphavlege stader rundt omkring i bygda. Alle bygningar, reiskapar og utstyr har museet fått i gåver. Styrar i dag er Knut Ola Bredesen Storbråten.
Eliashiv
Elyashiv (hebraisk skrift אֶלְיָשִׁיב, tyder Gud vil bringe attende) er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg på Sharonsletta og høyrer til Heferdalen regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 487.
Elyashiv vart grunnlagd den 13. november 1933 av immigrantar frå Jemen, og var den første busetnaden som vart grunnlagd av jemenittiske jødar. Han er kalla opp etter ein øvsteprest frå tida til Nehemja (Nehemja 3:1).
Solnetsjnogorsk
Solnetsjnogorsk (russisk Солнечного́рск) er ein by i Moskva oblast i Russland med om lag 55 000 innbyggjarar. Han ligg ved bredda av innsjøen Senezj, 65 km nordvest for Moskva.
Opphavleg var staden ein landsby ved namn Solnetsjnaja Gora (tyder «Solbakken»). I 1938 fekk han bystatus og namnet vart endra til Solnetsjnogorsk.
Talnakh
Talnakh (russisk Талнах) er ein del av byen Norilsk i Krasnojarsk kraj i Russland. Talnakh var tidlegare ein egen by, men vart i 2005 slått saman med Norilsk. Han ligg rundt 25 kilometer nord for Norilsk, ved foten av Putoranfjella på Tajmyrhalvøya.
Byen er heimstad for gruvene som forsyner produksjonen av nikkel og andre metall i Norilsk sin metallurgiske industri. Mineralet talnakhitt er kalla opp etter Talnakh.
Frå 2001 vart det innført reiserestriksjonar for utlendingar og russarar som ikkje var busett i området og Talnakh var dermed ein såkalla lukka by. Restriksjonane gjeld òg etter samanslåinga i 2005, sidan òg Norilsk er ein lukka by.
Baishan
Baishan (kinesisk skrift 白山, pinyin Báishān) er eit byprefektur i provinsen Jilin i Kina, som i sør og søraust grensar mot Nord-Korea. Prefekturet har eit areal på 17 485 km², folketalet er sist berekna til 1,3 millionar.
Byprefekturet Baishan omfattar to distrikt (区 qū), eitt byfylke (市 shì), to fylke (县 xiàn) og eitt autonomt fylke.
Samferdsle
Riksveg 201 i Kina fører gjennom området. Han tek til i Hegang i provinsen Heilongjiang og går via mellom andre Mudanjiang og Dandong sør til Liaodong-halvøya til Lüshunkou/Dalian.
Fylkesveg 321 i Oppland
Fylkesveg 321 i Oppland går mellom fylkesgrensa og Hinnkleiv i Lillehammer kommune. Vegen er 840 meter lang.
The Rivingtons
The Rivingtons var ei doo-wop-gruppe i 1960-åra, kjend for hitten sin frå 1962, «Papa-Oom-Mow-Mow». Medlemmane var førstevokalisten Carl White, tenoren Al Frazier, barytonen Sonny Harris og bassongaren Turner «Rocky» Wilson jr. Frazier vart erstatta av Madero White i ein periode seint i 1970-åra.
Butare
Butare er ein brunalge som veks på eksponerte stader langs delar av norskekysten.
Utsjånad
Butaren kan verte fleire meter lang. Til skilnad frå sukkertaren som og har eit blad, er bladet tynt og har ei tydeleg midtribbe. Ofte splittar bladet seg på tvers inn til midtribba. Stilkpartiet nedst er fleirårig, men bladet er eittårig.
Presisjonskøyring
Presisjonskøyring innan hestesport er ei konkurransegrein der ein ekvipasje med vogn må gjennom ei bane med hinder og portar markert med kjegler som har tennisballar på toppen. Dersom ballen ramlar ned får ekvipasjen feilpoeng. Andre hinder kan til dømes vere vassgroper eller små bruer ein skal køyre over. Breidda på hindringane kan variere. Feilpoeng og tidsbruk avgjer kven som vinn.
Butare
Utbreiing
Planta finst i Europa i Frankrike, dei britiske øyane, Nederland, Helgoland, Noreg og vestover på Færøyane, Island, Grønland, Labrador og sørover til Massachusetts. Butaren finst og i Alaska.
Bruk
Taren kan etast, både rå og kokt, og er brukt som mat langs nordlegaste delen av Atlanterhavet, spesielt på Grønland, Island, i Skottland og Irland.
Førekomst i Noreg
I Noreg finst butaren på Vestlandet og nordover til Nord-Noreg.
Agostinho Neto
António Agostinho Neto var ein angolansk politikar frå MPLA. Han var leiar for MPLA under Den angolanske frigjeringskrigen, og den fyrste presidenten i Angola frå 1975 til 1979.
FSB
FSB (russisk Федера́льная слу́жба безопа́сности Российской Федерации -ФСБ России, Federalnaja sluzjba bezopasnosti) er ei føderal tryggingsteneste i Russland internt. Organisasjonen er den viktigaste etterfylgjaren til den sovjetiske Tsjekaen, KGB og NKVD. Hovudkvarteret ligg i Moskva, og mykje av tenesta vert gjort i løynd og er framleis hemmeleg.
Direktøren i 2017 er Aleksandr Vasiljevitsj Bortnikov.
Organisasjonen er under omorganisering og større reformer er undervegs. Dei vil halda fram til 2018 og truleg lenger. Tryggingstiltaka vert gjorde på desse områda:
Spesialstyrkar
FSB sine einingar, inkludert den russisk grensevakta, omfattar: og tre einingar i tillegg.
Døme på kontraspionasje
I 2006 var Storbritannia skulda for å ha plassert avansert opptaksutstyr og ein liten radiosendar i en pakke som såg ut som ein stein i nærleiken av eit sensitivt område.
Den 5. desember 2017 vart ein tidlegare norsk grenseinspektør, Frode Berg, gripen og skulda for spionverksemd i Moskva.
.
Anita O'Day
Anita O'Day var ein amerikansk jazzsongar som hadde si stordomstid på 1940- og 1950-talet. Ho kom til å leia utviklinga av moderne jazzsong saman med Ella Fitzgerald og Sarah Vaughan. Ho song gjennom størstedelen av livet sitt, i ein karriere som varte i 60 år. Medan ho var djupt forankra i swingmusikk, var ho òg ein tidleg utviklar av bebop.
Liv
Anita O'Day heitte opphavleg Anita Belle Colton. Ho var fødd i Chicago i den amerikanske delstaten Illinois. Ho hadde ein vanskeleg barndom, og forlét heimen som tolvåring.
O'Day byrja synga i nattklubbar då ho var 19. Ho blei songar i Gene Krupas orkester i 1941, og slo gjennom med «Let Me Off Uptown».
På 1950-talet opptredde ho i større grad som solist, og medverka mellom anna i filmen Jazz on a Summer's Day som blei spelt inn på Newportfestivalen i 1958.
O'Day var gift to gonger, først med Don Carter i eit ekteskap som blei annullert, og seinare med Carl Hoff som ho skilde seg frå. Ho hadde mange personlege problem som omfatta alkoholisme, narkotikamisbruk, nervesamanbrot og arrestasjonar.
Anita O'Day døydde i 2006 i West Hollywood i California.
Vesuvian
Vesuvian eller idokras er eit mineral som finst på kontakt- og skarnførekomstar, krystalliserer tetragonalt og er oftast brunt, gult eller grønt. Klare varietetar kan brukast som smykkesteinar (hardleik 6–7). Vene krystall kjennest frå fleire lokalitetar i Oslofeltet, særleg Hamrefjell i Eiker og Myrseter ved Drammen. Spesielt store krystall er funne i Eg ved Kristiansand, elles finst vesuvian ei rekkje stader i Noreg. Den sjeldne varieteten cyprin, som er blå og noko koparhaldig, er originalskildra frå Noreg (Sauland i Telemark). Mineralet er eit hydroksylhaldig silikat av kalsium, magnesium, jarn og aluminium, med formel Ca10(Mg,Fe)2Al4(SiO4)5(Si2O7)2(OH)4.
Det vart først oppdaga i blokker eller like ved lavaer på Vesuv.
Way of the World av Tina Turner
«Way of the World» er ein song av Tina Turner frå 1991 på samlealbumet Simply The Best. Det var ein av fire nye songar som vart spelt inn for albumet, og gjeven ut på singel. Singelen nådde topp 20 i dei fleste landa i Europa, mellom anna 12. plassen i Austerrike og Irland og 13. plassen i Storbritannia.
MF «Etne» (1979)
Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD) kjøpte ferja i juni 1988 og ho fekk namnet MF «Etne». Fram til i dag har ferja vore i flåten til HSD, HSD Sjø, Tide Sjø og Norled.
Dhodia
Dhodia er eit indo-arisk språk som blir tala av rundt 170 000 folk i Vest-India. Det blir klassifisert som eit bhilspråk og blir tala av dhodiafolk spreidd i delar av Gujarat, Daman og Diu, Dadra og Nagar Haveli, Maharashtra, Madhya Pradesh, Karnataka og Rajasthan. Dei fleste talarane har gujarati som andrespråk.
McClearybreen
McClearybreen er ein brei isbre som er kring 10 nautiske mil (18 km) lang og som flyt sørover og ut i Darwinbreen like vest for Tentacle Ridge. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå tellurometermålingar og flyfoto, 1959-63. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter George McCleary, ein offiser for offentleg informasjon som starta Bulletin of USAPO i Antarktis.
Den kviterussiske sosialistiske sovjetrepublikken
Den kviterussiske sosialistiske sovjetrepublikken (kviterussisk Беларуская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка [БССР], Belaruskaja Savetskaja Satsyjalistytsjnaja Respublika [BSSR], russisk Белору́сская Сове́тская Социалисти́ческая Респу́блика [БССР], Belorusskaja Sovetskaja Sotsalistitsjeskaja Respublika [BSSR]) var ein av 15 delrepublikkar i Sovjetunionen. Republikken var ein av dei fire opphavlege republikkane som danna Sovjetunionen i 1922 saman med Den ukrainske sosialistiske sovjetrepublikken, Den transkaukasiske sosialistiske føderative sovjetrepublikken og Den russiske sosialistiske føderative sovjetrepublikken.
Ankogel
Ankogel er eit 3 252 meter over havet høgt fjell i Hohe Tauern i Alpane, på grensa mellom forbundslanda Kärnten og Salzburg i Austerrike. Fjellet reiser seg i nærleiken av Bad Gastein. Tidlegare nådde Ankogel ei høgde på 3 263 moh, men natta mellom 6. og 7. januar 1932 rausa fjelltoppen ut.
Ankogel var den aller fyrste bredekte fjelltoppen i Alpane som vart bestige, samstundes var det også ein av dei aller fyrste toppane over 3 000 meter over havet som hadde besøk av menneske. Allereie i 1762 kleiv bonden Patschg frå Böckstein til topps på Ankogel. Seksti år seinare, den 17. oktober kom den fyrste turisten; Peter Karl Thurwieser, saman med jegeren Chr. Ries.
Frå Mallnitz i Kärnten går gondolbana Ankogelbahn opp til 2 636 meter over havet.
Toppand
Kjenneteikn
Toppanda er ei lita kompakt and med ganske lang hals. Det mest karakteristiske er den lange nedhengande toppen i nakken på hannen i hekketida. Denne finst på begge kjønn og i alle drakter, men ikkje så lang. Nebben er kort og brei og blågrå på farge, breiare mot spissen som er svart. Totallengda på fuglen er 40–47 cm, vengespennet 65–72 cm.
Den vaksne hannen har svart hovud, bryst, overside og stjert, medan sidene, buken og undersida på vengane er kvite. Oversida på hand- og armsvingfjørene er kvite med ein tydeleg svart ende som ein strek på vengekanten. Hoa er farga i ulike nyanser av brunt, med ein jamnt mørkebrun nyanse på rygg og hovud og ein lysare brun nyanse på sidene. Hoa sin buk, vengeundersider og oversida på hand- og armsvingfjørene er kvite som på hannen. Ungfuglen er mattare gråbrun og minner elles om hoa.
Biotop og leveområde i Noreg
Frå gammalt har arten tyngdepunktet sitt i Nord-Noreg. Etter 1900 har fuglen ekspandert i Sør-Noreg, og kring 1990 var hekkebestanden rekna til 7000-10 000 par. Fuglen hekkar helst ved middels næringsrike og grunne innsjøar, av og til også ved brakkvatn.
Føde
Dei første vekene et ungane mykje larver av fjørmygg. Toppendene finn føda si på botnen i grunt vatn.
Hekking
Toppendene etablerer seg på hekkeplassane eit stykke ut i mai. Hoa legg 8-10 grågrøne eller blygrå egg, gjerne i same reir som andre hoer. Fuglane forsvarer ikkje territorium og hekkar gjerne i små konsentrasjonar av par. Reiret ligg oftast nær vasskanten, under ein vierbusk eller gøymd i ei tue av høgt gras. Der det finst øyar med rikeleg vegetasjon vert reiret helst lagd der. Toppanda hekkar gjerne i måsekoloniar.
Trekkvanar
Ein god del toppender overvintrar i ferskvatn langs kysten av Sør-Noreg. Elles overvintrar dei norske hekkefuglane i Storbritannia, Nederland og kanskje Irland. I kuldeperiodar når ferskvatna frys til trekker toppendene på sjøen til grunt vatn der.
Hn/Polysyntetisk mål
Eit polysyntetisk mål er eit mål som er sèrs syntetisk. Det vil segja at det hev svært mange morfem (eller tydingsberande måleiningar) i ordi, som dimed ofte vert lange og med mykje tyding. Dei hev mykje ordbøygjing. Polysyntetiske mål lagar gjerne ovlange "setnings-ord", der det som er ei heil setning på mindre syntetiske mål vert uttrykkt med berre eitt ord, til dømes på yupiksk, der ordet  'tuntussuqatarniksaitengqiggtuq'  tyder "Han hadde enno ikkje sagt upp att at han skulde fara på reinsdyrjakt.". Ordet er laga av morfemi  'tuntu-ssur-qatar-ni-ksaite-ngqiggte-uq' , som tyder reinsdyr-jaktaframtid-segjaneittande-upp atttridjeperson eintal indikativ», og ingen av morfemi kann standa åleina utan um tuntu, som tyder «reinsdyr».
Medan isolerande mål hev få morfem i kvart ord, hev polysyntetiske mål gjerne ovmange. Det finst ingen ålment godkjend definisjon på kva polysyntese er. Som regel finn ein i polysyntetiske mål fleirpersonleg bøygjing, men det finst ikkje-polysyntetiske mål som ogso hev detta, millom andre baskisk, ungarsk og georgisk. Nokre forskarar nyttar umgripet polysyntetisk um mål med ovmange morfem i kvart ord, medan andre nyttar det um mål som er sterkt hovudmerkjande, eller um dei med mykje inkorporering.
Polysyntetiske mål kann vera både agglutinerande og flekterande ut ifrå kor mange grammatiske trekk dei merkjer med kvart åtfeste.
Spursmålet um kor vidt eit mål er polysyntetisk eller ikkje er ofte vandskeleg, sidan grensone millom ulike ord kann vera vande å setja. Det er ofte ikkje klårt um ulike morfem er best tolka som eitt eller fleire ord, til dømes. I tillegg kann mål vera sèrs syntetiske på eitt umråde, men mindre syntetiske i eit anna (som til dømes i gjerningsord og namnord på Sud-Athabaskiske mål eller i Inuittiske mål). Mange polysyntetiske mål hev umfattande system fyr å merkja evidensialitet eller mirativitet på gjerningsordi.
Muammar al-Gaddafi
Muammar al-Gaddafi var ein libysk politikar. Frå 1969 til 2011 var han statssjef i Libya.
Bakgrunn
Muammar al-Gaddafi voks opp som yngste barnet i ein bondefamilie i ørkenregionen Surt. I unge år var han inspirert av den egyptiske presidenten Gamal Abdel Nasser som vart president ved å appellera til arabisk samkjensle. Gadhafi vart utvist frå skulen i 1961 grunna politisk aktivisme. Han studerte vidare jus ved Universitetet i Libya, gjekk på militærakademi i byen Benghazi der han vart uteksaminert i 1965. I 1966 kom han tilbake til Libya som offiser.
Statskuppet i 1969
Den 1. september 1969 leidde Gaddafi ei lita gruppe offiserar til å gjera statskupp mot den dåverande kong Idris I. Etter planen skulle nevøen hans, kronprins Hasan as-Senussi verta konge 2. september. I staden vart kronprinsen sett i husarrest, monarkiet i Libya avskipa, og Den sosialistiske arabiske folkerepublikken Libya proklamert. Sidan var Gaddafi statssjef i Libya fram til 2011. Han lét seg òg forfremja til oberst.
Politikk
Frå 1977 tok Gaddafi tittelen «revolusjonær leiar» i Libya, og freista å ta ei leiarrolle i den arabiske verda. I 1975 gav han ut si «Grøne bok», der han la fram tanken om direkte demokrati. Denne vart brukt som ei slags grunnlov i Libya i 1980- og 90-åra, og motstanden mot styret til Gaddafi auka i desse åra. Rundt år 2000 tok Gaddafi initiativ til sterkare afrikansk samarbeid, noko som førte til skipinga av Den afrikanske unionen i 2002. Sidan freista han forsona seg med vesten, mellom anna ved å uttala seg klårt mot al-Qaida og Osama bin Laden etter 11. september 2001. I 2004 vitja Gaddafi EU-hovudkvarteret i Brussel.
Opprør i 2011
I 2011 spreidde det seg valdsame protestar i Libya mot styret hans Gaddafi, inspirert av opprøret i Egypt i 2011 opprøret i Tunisia og fleire liknande opprør i arabiske og Nordafrikanske land same året. I både Egypt og Tunisia vart statsoverhovuda tvinga til å gå av. Oppreisten i Libya fekk hjelp av NATO, som mellom anna oppdaga og skaut al-Gaddafi på flukt.
Gaddafi vart drepen 20. oktober 2011 av lokale opprørarar i Sirte etter et han overlevde, men hardt skada etter bombardement frå NATO.
The Lucky One av Uku Suviste
Om songen
Suviste vann Eesti Laul 2020 med songen «What Love Is» og skulle ha representert Estland i Eurovision Song Contest 2020, men tevlinga vart avlyst på grunn av koronaviruspandemien. Den estiske kringkastaren ERR tilbaud i staden Suviste ein plass i semifinalen i Eesti Laul 2021. Vinteren 2020 kunngjorde ERR at Suviste skulle delta med låten «The Lucky One», skriven av Dimitris Kontopoulos og Sharon Vaughn. Både låten og ein tilhøyrande musikkvideo vart slopne 7. desember 2020.
Eurovision Song Contest
Estland vart trekt til å delta i den andre semifinalen av Eurovision Song Contest 2021. Semifinalen vart arrangert i Ahoy Rotterdam i Nederland torsdag 20. mai. «The Lucky One» kom på 13. plass i semifinalen og gjekk dimed ikkje vidare til finalen laurdag 22. mai.
Miracle Goodnight
«Miracle Goodnight» er ein song av den engelske musikaren David Bowie frå albumet Black Tie White Noise frå 1993, og var den tredje singelen frå albumet. Singelen kom ut i oktober 1993.
Medan dei to førre singlane frå albumet, «Jump They Say» og «Black Tie White Noise», dekte tema som psykisk helse og juridisk urettferd, omhandla «Miracle Goodnight» eit av dei andre emna som gjekk att på albumet: kjærleiken Bowie hadde for den nye kona si Iman Abdulmajid. Han erklærte heile albumet ei «bryllaupsgåve» for Iman. Det vart laga ein video til songen regissert av Matthew Rolston med Bowie som er urørt av eit harem av vakre kvinner medan han syng til kamera, i tillegg til scener av han i eit hoffnarrkostyme, der han leikar med speglar, utkledd som ein pantomimikar. Ein kan òg sjå eit kort glimt av motestilen hans som The Thin White Duke frå 1976. «Miracle Goodnight» hadde den same, store mengda med remiksar som dei andre singlane hadde hatt og nådde 40. plassen på singellista i Storbritannia.
Critical reception
Alan Jones frå Music Week skreiv «Dette er ein av dei meir attraktive songane på Black Tie White Noise, ein uvanleg og intim affære med glimt av den gamle Bowie i mot-harmoniane.»
Innhald
Alle songar av Bowie
Medverkande
Remix-produsent
Musikarar
Jorge Dely Valdés
Jorge Dely Valdés er ein tidlegare panamansk fotballspelar.
Matusevichbreen
Matusevichbreen er den største breutløparen i Oates Land og strekkjer seg over 440 km med eit areal på kring 19 500 km². Breen drenerer den austlege delen av Lazarev Mountains, og nordlege og vestlege delar av Wilson Hills.
Geografi
Isbreen flyt mot kysten av Aust-Antarktis, og pressar seg gjennom ein dal mellom Lazarev Mountains og nordvestenden av Wilson terrain. Breen har mange bresprekker i denne kanalen, og på andre sida av dalen spreiar han seg utover medan han flyt ut i havet. Havbølgjene får den tynnare isen til å bryte opp. Matusevichbreen drenerer ikkje store ismengder frå Antarktis, så tilbaketrekking og framrykkinga av denne breen er ikkje så viktig globalt sett. Men som med andre brear i Antarktis hjelper Matusevichbreen glasiologar til å forstå det større biletet om korleis isdekket på Antarktis endrar seg.
Matusevich bretunge
Matusevich bretunge er ei bretunge som er kring 18 nautiske mil (33 km) lang og som strekkjer seg breitt utover frå Matusevichbreen. «Magga Dan», fartøyet nytta av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) leia av Phillip Law, segla rundt denne tunga den 21. februar 1959.
Petzeck
Petzeck er eit 3 283 meter over havet høgt fjell i Hohe Tauern i Alpane, i forbundslandet Kärnten i Austerrike, Fjelltoppen er den høgste i Schober-massivet. Ein tur til topps går utan vanskar, dersom tilhøva er gode.
Petzeck fekk tidleg besøk av gemsejegerar. Den fyrste dokumenterte toppturen vart gjort i 1844 av Franz Graf og kapellanen i Sagritz, saman med ein tredjeperson frå Mörtschach.
Hurra
Hurra er eit utrop som blir brukt til å uttrykka glede, hylling, feiring og liknande.
Ordsoge
Ordet «hurra» har usikkert opphav, men finst på mange europeiske språk som tysk (hurra), engelsk (hurrah, hooray, huzzah), nederlandsk (hoera), fransk (houra, hourra) og russisk (ura).
Ordet kan ha ein samanheng med verbet «hurre» (norrønt hurra) som kan visa til noko som dundrer, kvervler eller ruser ståkande fram. Det er også blitt sett i samband med jaktrop og med eit sjømannsrop brukt til å dra eller heisa med («heisau! hissa!»), særleg i den eldre engelske forma «huzza».
Bruk
«Hurra» var kampropet til prøyssiske soldatar i fridomskrigane (Befreiungskriege) under Napoleonskrigane. På tysk nytta ein det mykje i nasjonalistisk tyding, og ordet «Hurra-Patriotismus» blei eit omgrep for ei negativ form for nasjonalisme knytt til krigshissing.
Ordet er blitt knytt til feiringar og festlege høve, som nasjonaldagar, fødselsdagar og anna. Songen «Hurra for deg som fyller ditt år!» illustrerer tilknytinga til fødselsdagsfeiring. Filmen Hurra for Andersens handlar om ei planlagd bryllaupsfeiring. Det har vore eit vanleg ord brukt til skåling, gjerne i forma «hipp hipp hurra», som i det kjende måleriet «Hip hip Hurra!» av Peder Severin Krøyer frå 1888.
Notbåt
Notbåt vert brukt under notfiske til å setje ut nota, og lette arbeidet under fisket.
Historie
Det tidlegaste notfiske var med landnot. Det er døme på at notbåt vert omtala langt tilbake i tid. I Egilssoga heiter det at far til Egil Skallagrimsson, Skalla-Grímr Kveldulfsson, drog på sildefiske med notbåt. Dei første notbåtane var truleg spisstemna. Kva tid det vart vanleg med brei spegelhekk er uvisst. På 1800-talet var det vanleg med slike vadbåtar. I tillegg til rett gavl som hadde rull, eller ei sute som nota gleid ut over, hadde  dei gjerne eit spel til å hale inn nota inn med. I tillegg hadde gjerne notlaget ein spelbåt på andre enden av nota. Notbåtane til landnot heldt fram utviklinga til meir tenlege bruksbåtar. Etter kvart vart det til dømes vanleg å sette inn motor.
Notbåtar til snurpenot
Notbåt har vorte brukt under snurpenotfiske når nota har vorte sett og fangsten berga. Dei vart gjerne nemnde snurpedorry lengst sør i landet, og i Nord-Noreg vert dei helst nemnde posebåt. Då snurpenota, som er ei amerikansk oppfinning, vart teken i bruk i Noreg litt før 1900, vart det brukt ein notbåt under fiske. Frå tidleg på 1900-talet fekk ein del av desse, som fiska på Skagerrakkysten, innsett motor. Gjennom det første tiåret av i 20.århundre kom snurpenota i bruk i fiske nær kysten. For å få god nok kontroll over nota gjekk ein over til å bruke to notbåtar. Liksom det meste av framgangen av snurpenotfiske, var og dette eit resultat av sildefiske ved Island. I den første tida med to notbåtar, måtte båtane roast. Det var til vanleg 7 mann i kvar båt. Under kasting, setting av nota, var det ein mann som styrde notbåten med ei åre, fire mann rodde med kvar si lang åre, og to kasta ut nota.. Dette måtte gå så snøgt råd utan å lage støy som kunne skremme silda. Så vart nota steng og snurpa saman. Ho vart festa til sida på snurpefartøyet, teken ombod i notbåtane og «tørka» slik at fangsten kunne håvast om bord. Å ro notbåt har gjennom fiskerihistoria vorte rekna for uvanleg hardt arbeid. Særleg ille var om det vart fleire etterfylgjande bomkast.
Når ikkje notbåtane var i bruk, vart dei heist opp i davitar på fiskedampskipet, ein på kvar side. I den første tida var notbåtane store i høve til dampskipet. Det skapte ein del problem. Mellom anna måtte ein huke an begge båtane før dei kunne hivast opp. Elles kunne ein risikere at fiskefartøyet ville krenke for mykje. Og ved slagside kunne sildelasten forskyve seg. Det hende dette førte til havari.
Strid om motor
Motoriserte notbåtar fekk norske fiskarar kjennskap til under islandssildfiske. Dei erfarte at fiskarar frå andre land brukte det, og at dei fiska betre, og arbeidet var ikkje så utmattande. Eit reiarlag frå Ålesund fekk bygd eit par notbåtar som høvde for motor. Dei vart brukt første gang av DS «Torodd» under stor- og vårsildfiske i 1937. Fisket gjekk bra, og mannskapet var fornøgde. Det vart sterke protestar i fiskerisektoren. Mellom anna bad Aalesunds Rederiforening Stortinget, i april 1937, om at motordrivne notbåtar måtte forbyast. Det har vore hevda at dette botna i fiskarane sin generelle mistru til store forandringar i driftsmåtar. Men det var vel helst økonomiske omsyn som låg bak. I 1930-åra var det mange fiskarar som sleit økonomisk. Og omlegging til motoriserte notbåtar ville verte kostbart. Mange kunne ikkje greie desse kostnadane.
Det var og frykt for at det ville føre til nye driftsmåtar, som større kapitalkrevjande ekspedisjonar med fleire notbruk. Det var ei utvikling som fiskarane ikkje kunne verte med på.
Resultatet vart at styresmaktene lytta til dei som protesterte. Det vart forbode å bruke to motordrivne notbåtar, om ein ikkje fekk dispensasjon. Etter kvart var forbodet oppheva. Særleg i åra etter krigen vart det godt fiske og betre økonomi. Og to båtar med motor vart det vanlege.
Siamesisk
Siamesisk er avleidd frå Siam, det gamle namnet på Thailand, og kan visa til:
Notbåt
Strid om motor
Etter kvart som deltakinga i sildefiske auka, auka og talet på motoriserte notbåtar. I det rikaste sildeåret 1956, deltok meir enn 500 snurparar med to notbåtar kvar, og heile 645 hjelpefartøy, vanleg med ein notbåt kvar. Lenge vart notbåtane bygde i tre. Dei var gjerne 30-32 fot lange, og kraftig bygde. Mange stader vart det bygd slike båtar. Men særleg var båtar frå Tresfjord i Vestnes omtykte. Det var svært hard bruk, og notbåtane vart ofte skada.