cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bernhard Herre
En Jægers Erindringer
I 1997 kom boka i fotografisk opptrykk av 1966-utgåva utstyrt med etterord av Rolf Nyboe Nettum. Han skriv at En Jægers Erindringer ikkje er å forstå som nasjonalromantikk, men som poetisk realisme. Dei få menneska Herre skildrar i forteljingane sine er jordnære arbeidsfolk; seterjenta er ikkje skildra som romantikken si slanke og grasiøse draumekvinne, men «rundformet», sterk, sunn og praktisk; andletet til tømmerhoggaren er prega av det harde slitet i skogen; og nokre ungar han møter i skogen veit ikkje anna enn at dei bur «på den andre siden av åsen» og viser seg å bu i eit usselt skur av bakhun lent opp mot ein fjellvegg, «i Form af en efter Diagonalplanet gjennemskaaren Terning». Men menneske er ikkje Herre sin primære interesse. I staden formidlar han si eiga oppleving og sansing av naturen rundt seg på ein måte som gjer han til ein pionér i norsk litteratur. «Makeløst får han frem lysbrytningene, fargenyansene, årstidenes spor i trær og gress,» skriv Nettum.
Ettermæle
Skog- og friluftsetaten i Oslo har sett opp ein minneplakat ved stien til Mellomkollen, om lag 30 meter over staden der ein reknar med at det fatale skotet fall. Niels Fredrik Dahl dikta i romanen Herre (2009) rundt dei kjende historiske fakta om forholdet mellom Bernhard Herre, Camilla Wergeland og Johan Sebastian Welhaven. Bernhard Herres vei på Smestad i Oslo er oppkalla etter Herre.
Sitat
Frå «Sæterpigen og Jægeren»
Frå «Føstretiden»
Frå «Krogkleven»
Brentkrateret
Det står eit observasjonstårn på kanten av krateret.
Det er hans land
«Det er hans land» er ein son av Kirsti Sparboe frå 1977. Songen er skriven av Kristian Lindemann og Jan Eggum.
Melodi Grand Prix 1977
«Mærra hass Ka'l» deltok i Melodi Grand Prix 1977, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 1977 i London i Storbritannia. Songen vart framført på norsk av Kirsti Sparboe i semifinalen «Austlandet», som omfatta Hedmark, Oppland, Buskerud, Akershus, Telemark, Vestfold og Østfold. Bidraget enda på fjerdeplass med ein ukjend poengsum, og gjekk ikkje vidare til finalen.
Ås kyrkje i Akershus
Ås kyrkje er ei langkyrkje i Ås kommune i Viken fylke. Kyrkjestaden går attende til mellomalderen, og kyrkja var i si tid den største steinkyrkja i Follo.
Den noverande kyrkja vart teikna av Jacob Wilhelm Nordan og oppført av byggmeistrane Gulbrand Johnsen og Andreas Sand i 1866–67. Kyrkja er av tegl, og veggane er upussa utvendig og pussa inne i kyrkja. Koret er polygonalt avslutta.
I staden for altartavle har kyrkja glasmåleri (1930) av Per Vigeland i korvindauga. Døypefonten i kleberstein er frå mellomalderen, og kyrkja har eit epitafium frå 1682 over Jørgen Harder og hans hustru Helene Jacobsdatter.
Peter Harboe Frimann
Peter Harboe Frimann var ein norsk embetsmann og diktar på 1700-talet. Han vart fødd på prestegarden i Selje i Nordfjord i Sogn og Fjordane, og vaks opp der. Han arbeidde 36 år i utanriksdepartementet i kongeriket Danmark-Noreg. Diktergjerninga var kort; i åra 1774 til 1775 skreiv han dei seks dikta som er gjevne ut.
Bakgrunn
Peter Harboe Frimann var yngste barnet til Sara Cold (1714-1800) og presten Peder Harboe Frimann (1713-1759). Han tok til ved Bergen katedralskole i 1768, og etter berre eitt år i Bergen kunne Peter Harboe Frimann reise til København og begynne ved universitetet i byen. Men han fullførte aldri det juridiske studiet, men byrja i staden som læregut ved eit av statens handelskontor i 1772. Dette var starten på karriera til Peter Harboe Frimann i utanriksdepartementet, som i 1786 skulle føre han til den dansk-norske ambassaden i Stockholm og seinare same år til St. Petersburg som mellombels legasjonssekretær. Men allereie året etter, i 1787, blei Peter Harboe Frimann send attende til Stockholm og til teneste ved ambasssaden. Der vart han verande til 1795, då Harboe Frimann blei kalla tilbake ei stilling som førstesekretær ved utanriksdepartementet. Dette embetet hadde han til avskildssøknaden blei send 1832.
Forfattarskap
Peter Harboe Frimann skreiv seks dikt i perioden 1774 til 1775, og han kom «aldri sidan til å skriva meir, trass i ros og oppmodingar om det frå dei fremste smaksdomarane». St. Sunneves Kloster paa Selløe, med omliggende Faste land, poesistykket om Selje kloster, fekk førstepremien i ein konkurranse Selskabet for de skiønne og nyttige Videnskabers Forfremmels lyste ut i 1774. Han skreiv ein poetisk tekst om fjellet Hornelen, Horneelen, et Bierg Nordenfields i Norge, og også dette diktet var eit resultat av ein konkurranse med temaet Forsøg i den malende Poesie som Selskabet for de skiønne og nyttige Videnskabers Forfremmels stod ansvarleg for.
Poesien til Peder Harboe Frimann høyrer til i førromantikken og er prega av dei same emna, symbola og språket som sine samtidige. Likevel skil han seg ut i dikta, meiner Reidar Djupedal, ved å skape eigne stemningar og kjensler. Peder Harboe Frimann er inspirert av naturen han kjenner, og prøver å halde fast ved grunnstemningar gjennom heile dikta.
I dødsbu-auksjonen etter Peder Harboe Frimann kom det fram at han eigde 50 bøker. Talet på titlar er ikkje høg, men inventarlista synte at han i bokhylla hadde åtte bøker og verk på tysk av filosofen Immanuel Kant, hovudarbeidet til filosof og grunnleggjar av faget økonomi; An Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations (1776), av Adam Smith. Av dei 50 titlane som blei registrert i dødsbuet, kunne berre ei utgjeving kategoriserast som skjønnlitteratur. Dette samsvarar kanskje med ei ytring Peder Harboe Frimann hadde i 1790: «Jeg har aldrig beskieftiget mig med Poesien con amore».
Boksamlinga speglar litt av interessa Peder Harboe Frimann hadde for filosofi.
Peder Harboe Frimann døydde ugift i København i september 1839.
Pave Gregor den store
Gregor I den store var pave frå 3. september 590 til han døydde i 604. Han er òg kjend som Gregorius Dialogus ('dialogmakaren') i Den ortodokse kyrkja etter skriftene Dialogar, som han skreiv i form av ein samtale mellom to personar. Han var den fyrste paven med klosterbakgrunn, og har status som kyrkjelærar innan Den katolske kyrkja. Saman med Leo I (og nokre gongar Nikolas I) er Gregor dei einaste pavane med tilnamnet «den store» (Magno, Magnus, il Grande). Han blei heilagkåra like etter at han døydde, og er vernehelgen for bergverk, murarar, knappestøyparar, lærde, lærarar, elevar, studentar, det kyrkjelege skuleverket, songarar og musikarar, kor- og koralsong, og dessutan mot gikt og pest.
Bakgrunn
Gregor kom frå den gamle romerske adelsfamilien gens Anicia, og var i familie med dei tidlegare pavane Felix II og Agapetus. Faren var senator, og ein svært rik patrisiar med eit storslått byhus på Celiohøgda i Roma og store eigedommar på Sicilia. Gregor fekk den beste utdanninga som var å oppdriva, sannsynlegvis inkluderte denne juridiske studiar. I åra 572 til 574 fekk han administrativ erfaring som praefectus urbis, byprefekt, i Roma, utnemnd av keisar Justinus II. Då faren døydde i 573, arva han eigedommane på Sicilia.
Gregor var som resten av familien sin ein djupt religiøs person i ei tid prega av undergangstemning og frykt for langobardisk okkupasjon, svolt og pest. Roma var prega av forfall og forlatne palass. I 575 trekte Gregor seg frå alle politiske verv, selde alt han eigde og gav pengane til dei fattige. På eigedommane han hadde arva på Sicilia grunnla han nye kloster, og barndomsheimen på Celiohøgda blei gjort om til eit kloster vigd den heilage Andreas. Her slo han seg til med 12 andre munkar, og levde eit så asketisk liv at han resten av livet hadde helseproblem. Dei siste åra av livet sitt kunne han knapt gå og var sengeliggjande i lange periodar. Trass det strenge klosterlivet sa han seinare at dette var den lykkelegaste tida i livet hans.
Strangers to Ourselves
Strangers to Ourselves er eit album av det amerikanske rockebandet Modest Mouse. Det vart gjeve ut på Epic Records 17. mars 2015.
Pave Gregor den store
Bakgrunn
Pave Benedikt I kalla Gregor til å tena seg, og etterfølgjaren, pave Pelagius II sende han som ambassadør til keisaren i Konstantinopel i 579. Her kom den fromme Gregor tett inn på maktpolitikk og hoffintrigar, medan han sjølv levde eit enkelt klosterliv og vigde seg til bøn og teologiske studiar.
I 585/586 fekk han venda tilbake til Roma og klosteret sitt, men heldt i fram med å arbeida nært med paven som rådgjevar.
Pavevalet
Som så mange andre i Roma på denne tida, døydde pave Pelagius II av pest. Like etter dødsdagen 7. februar 590 blei 50 år gamle Gregor med ein sjeldan einstemmigheit vald til ny pave. Han ønskte ikkje dette sjølv, og skreiv mellom anna til keisar Maurikios og bad om at han ikkje skulle gje det keisarlege samtykket sitt til valet. Keisaren gjekk likevel med på valet.
Gregor var meir opptatt av klosterlivet sitt og av å kunna hjelpa byen. Elva Tiber overfløymde i perioden deler av Roma, og dette skapte grunnlag for pest med stadige høge dødstal. Gregor talte om anger og omvending blant befolkninga i byen, og leidde botsprosesjonar med bøn og song. Ei legende om Gregor seier at han leidde folket over Tiberbrua, der dei fekk sjå erkeengelen Mikael stå over keisar Hadrian sitt mausoleum og stikka flammesverdet sitt i skjeden som eit teikn på at pesta var over.
Etter denne episoden er Hadrian sitt mausoleum blitt kalla Castel Sant'Angelo, eller Engelborg. Men sjølv om valet av Gregor var godkjent av keisaren, freista Gregor framleis å sleppa unna. Legenda fortel at han fyrst gøymde seg i ei vintønne og seinare i ei grotte for å unngå å bli pave, men staden blei heile tida peikt ut ved eit himmelsk lys. Ei skinnande kvit due flaug framfor dei som leita etter rømlingen og viste dei vegen til gøymestaden hans.
Babydoll
Ein babydoll er ein kort, laustsitjande nattkjole eller neglisjé, ofte med tilhøyrande underdel. Han kan vera nattklede for kvinner, og kan ha ekstra pynt blonder, rysjar, band og sløyfer, maraboudun, skulderstroppar eller formande behåkoppar. Plagget kan vera av tynne, tidvis gjennomsiktige stoff som nylon, chiffon eller silke.
Pave Gregor den store
Pavevalet
Som den fyrste munken på pavestolen blei han 3. september 590 konsekrert til den 64. biskopen av Roma.
Babydoll
Historie
Skaparen av den superkorte nattkjolen skal ha vore dne amerikanske undertøysdesignaren Sylvia Pedlar, som laga han i 1942 som svar på tekstilmangelen under andre verdskrigen. Sjølv om plagga hennar blei kjende som «babydolls», mislikte Pedlar namnet og brukte det ikkje sjølv.
Pave Gregor den store
Gregor som pave
Gregor var i den fyrste tida ulykkeleg over å ha det tunge ansvaret som pave i staden for den stille kontemplasjonen og bøna han hadde opplevd i klosterlivet. Han ønskte ikkje tittelen Universalis papa, som pavane til då var blitt omtalte med, men kalla seg sjølv i staden Servus Servorum Dei ('tenaren for Guds tenarar'), ein tittel alle pavar etter han har brukt.
I Gregors pavetid var ideen om verdas ende sterkt til stades, og den teologiske tenkinga utvikla seg på denne bakgrunnen. Mellom anna førestilte ein seg at reinsinga av sjelen i purgatoriet kunne byrjast i dette livet gjennom gode gjerningar og eit godt kristent liv. Dette gav dei kristne eit meir positivt og optimistisk syn på si eiga framtid. Ein må rekna med at Gregor var sentral i denne teologiske utviklinga, særleg på bakgrunn av at han òg blir tillagd å ha innført sjelemessa.
Babydoll
Historie
Namnet på kjolen blei utbreidd gjennom filmen Baby Doll frå 1956, med Carroll Baker i tittelrolla som ein forførande 19-åring. Dette markerte byrjinga på den vedvarande populariteten til stilen blant vaksne. Babydoll-pyjamas frå 1950- og 1960-talet var sett saman av ein topp og lause underbukser i bloomersstil med strikk i livet og rundt føtene. Frå 1970- til 1990-talet var underdelen omdanna til meir tettstitjande underbukser med stikk i livet og rundt føtene. Ein endå nyare underdel har ei meir shorts-aktig form utan strikk rundt føtene.
Doug Pettibone
Doug Pettibone er ein USA-amerikansk gitarist, songar, låtskrivar og studiomusikar.
Babydoll
Historie
Babydoll-kjolar er korte kjolar inspirerte av nattkjolen, som Cristóbal Balenciaga sine design frå 1957 og 1958.
Tulun
Tulun (russisk Тулун) er ein by i Irkutsk oblast i Russland med om lag 50 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Ija, i nedslagsfeltet til Angara, rundt 350 km nordvest for Irkutsk.
Babydoll
Historie
Babydoll var ein del av såkalla kinderwhore-stil tidleg på 1990-talet gjennom populære riot Grrrl- og grunge-musikarar som Courtney Love og Kat Bjelland.
Tulun
Tulun vart grunnlagt i 1735 som ein landsby i Ijadalen. Han fekk bystatus to gonger, først i 1922 (til 1924) og så i 1927.
Det ligg ein hydrolysefabrikk i byen.
Pave Gregor den store
Gregor som pave
Til trass for Gregor sin beskjedenheit og audmjuke, eller kanskje på grunn av dette, skulle det visa seg at han var ein sterk og sikker pave som gjennom virket sitt la grunnlaget for den sterke stillinga kyrkja kom til å få utover i mellomalderen. Det kan tenkast at tida som byprefekt og lærdommane frå hoffet i Kontantinopel kom godt med, for Gregor utmerkte seg som ein svært dyktig administrator, økonom, diplomat og teolog. Han fekk rydda opp i dei dårlege finansane til kyrkja, mellom anna ved å omorganisera dei kyrkjelege eigedommane i Italia, som hadde vore vanskjøtta og liggande brakke. Gregor sørgde òg heile tida for utviklinga av fattigpleia og ei sosial omsorg som snart skulle visa seg å ligga langt framfor si tid.
Gregor sitt virke som pave medførte at pavestolen fekk stadig større tillit og tiltru, på kostnad av den bystantiske keisaren i Kontantinopel. Utover i pavetida til Gregor blei det stadig tydelegare at pavedømmet var den reelle herskaren av Italia, og ikkje ein fjern keisar. Den overordna målsetjinga til Gregor var fred med langobardane, og at dei konverterte til den kristne trua.
Det var derfor med stor glede han var til stades ved dåpen til den langobardiske tronarvingen Adaloald, og Gregor støtta dronninga Theodelinda. Ho var den katolske dottera til hertugen av Bayern, og medverka til at folket hennar blei omvendt til kristendommen.
Til motsats frå føregangarane sine var Gregor òg aktiv med omsyn til den verdslege styringa av Italia, og arbeidet gjennom til dels detaljert lovgjeving og ved lokale representantar. På det kyrkjelege området gav han avgjerder om valet til biskopane og åtferd, tvinga gjennom sølibat for geistlege, og avsette kriminelle prelatar. Han korresponderte med biskopar og kyrkjelege representantar, slik at pavestolen fekk ei sterkare rolla innan kyrkja. Han kom i konflikt med keisar Maurikios fordi dei hadde kryssande politiske interesser, men Gregor klarte å oppnå støtte og underkasting frå fleire biskopar.
Men det var overfor angelsaksarane og Dei britiske øyane at Gregor viste seg som ein aktiv misjonær. Det blir sagt at Gregor sjølv ville reisa som misjonær før han vart pave, men den romerske befolkninga ville ikkje gje slepp på han, slik at den dåverande paven kalla han tilbake. Som pave samarbeidde Gregor med Æthelbert av Kent, som lét seg døypa etter å ha gifta seg med Berthe, den kristne dottera til merovingarkongen Karibert I. Gregor sende Augustin dit i 597, som blei den fyrste erkebiskopen av Canterbury. Gregor instruerte Augustin om å ta omsyn til den nasjonale eigenarte og fara forsiktig fram, ved til dømes å vigsla dei heidenske templa om til kyrkjer i staden for å øydelegga dei.
I 595 gjenoppretta Gregor det pavelege vikariatet i Arles.
Gregor retta òg ein aktiv utanrikspolitikk mot Nord-Afrika, Spania og Frankarriket. Særleg mot den maktsjuka og brutale frankiske dronninga Brynhilda viste Gregor dei diplomatiske evnene sine. Forholdet til den bysantiske keisaren var heile tida anstrengt, sjølv om Gregor måtte anerkjenna overhøgda til keisaren over pavedømmet. Men Gregor klarte å hindra at paven, som biskop i Roma, vart underlagt patriarken i Konstantinopel, noko som ville ha passa keisaren betre.
Som pave heldt Gregor fram med å leva som munk. Kvar dag tok han fattige pilegrimar med til den enkle middagen sin, og i motsetnad til andre herskarar på den tida var han vernaren til jødane og sørga slik for at det framleis var ei kyrkjeleg oppgåve å garantera rettane deira.
Liturgiske reformer
Gregor klargjorde liturgien og fastla bruken av dei bibelske skriftene i messa for ettertida. Slik blir han rekna som den største liturgen, då kyrkja framleis bruker delar av tilordninga hans av messene, og fleire av preikene hans er tatt opp i tidebønene.
Han er særleg kjend for korleis han integrerte musikken i liturgien. Sjølv om han ikkje kan gjevast all æra for utviklinga av kyrkjemusikken har gregoriansk song namn etter han. Gregor la grunnlaget for denne, og var sjølv ein stor musikkelskar.
Gian Gastone de' Medici
Gian Gastone de' Medici eller Giovanni Battista Gastone var den siste storhertugen av Toscana frå Medici-familien. Han var den andre sonen til Cosimo III de' Medici av Toscana og Marguerite Louise d'Orléans, prinsesse av Frankrike. Syster hans, Anna Maria Luisa de' Medici, kurfyrstinne av Pfalz, gifta han bort til Anna Maria Franziska av Sachsen-Lauenburg, ei rik enke, i 1697. Uheldigvis forakta Gian Gastone kona si, og ho forakta han. Ekteskapet var derfor barnlaust. Sidan storprins Ferdinando, den eldre broren til Gian Gastone, døydde før Cosimo III, var det Gian Gastone som etterfølgde faren som storhertug i 1723.
Jevnaker kyrkje
Jevnaker kyrkje er ei verna åttekantkyrkje (kyrkje med åttekanta grunnplan) frå 1834 i Jevnaker kommune på Hadeland i Viken fylke. Ho er bygd i tre og har 400 sitjeplassar. Det opphavlege interiøret er teke godt vare på, mellom anna med preikestolen plassert over altaret i ein kombinasjon som ofte vert kalla preikestolaltar. Truleg har byggmeister S.H.Aspaas og sokneprest (og astronom) Abraham Pihl stått for teikninga og bygginga av kyrkja, men det er òg mogleg at ho kan vere bygd med Vang kyrkje i Hamar som førebilete.
Jevnaker kyrkje står på same plassen som ei steinkyrkje frå mellomalderen stod tidlegare, men som vart for lita på byrjinga av 1800-talet. Kyrkja er soknekyrkje i Jevnaker sokn i Hadeland og Land prosti i Hamar bispedøme.
Prestegarden ligg på den andre sida av E16.
Robert Fripp
Robert Fripp er ein engelsk gitarist, låtskrivar og plateprodusent som er mest kjend som gitarist i progrockbandet King Crimson. Han har halde på i fire tiår og har spelt innan mange musikkstilar. Fripp vart rangert på 42. plass på lista til Rolling Stone over dei 100 største gitaristane gjennom tidene i 2003. I 2010 vart han rangert på 47. plass på Gibson.com si liste over dei 50 beste gitaristane gjennom tidene.
Tidleg karriere
Fripp vart fødd i Wimborne Minster, Dorset, England. Han byrja som profesjonell musikar i 1967 då han svarte på ei annonse om ein syngande organist for eit band danna av bassist Peter Giles og trommeslagar Michael Giles, trass i at han verken syng eller spelar orgel. Dei gjorde det heller dårleg som konsertband, men Giles, Giles and Fripp klarte å gje ut to singlar, samt eit album, The Cheerful Insanity of Giles, Giles and Fripp.
Tidleg King Crimson
Etter at det første bandet vart oppløyst, gjorde Fripp i lag med trommeslagar Michael Giles, planar om å danne King Crimson i 1968 i lag med Greg Lake, Peter Sinfield og Ian McDonald. Det førset albumet deira, In the Court of the Crimson King, kom ut seint i 1969 til stor suksess, og vert i dag rekna som eit av dei viktigaste albuma innan progressiv rock. På grunn av musikalske skilnader mellom Giles og McDonald, vart King Crimson oppløyst kort tid etter det første albumet, men vart danna på ny fleire gonger dei neste åra. I starten sa Fripp seg villig til å forlate bandet, men Giles og McDonald sa at dei kom til å dra uansett, så Fripp vart verande att for å halde Crimson gåande. Han har vore det einaste kontante medlemmet i bandet sidan. Crimson gjekk gjennom mange besetningar før Fripp oppløyste gruppa for første gong i 1974.
Sideprosjekt og samarbeid
I den mindre aktive perioden til King Crimson dreiv Fripp med fleire sideprosjekt. Han arbeidde med Keith Tippett (og andre som har spelt på King Crimson-plater) på prosjekt langt frå rockemusikk, produserte Centipede sitt Septober Energy i 1971 og Ovary Lodge i 1973. I denne perioden arbeidde han òg med Van der Graaf Generator, og spelte på H to He, Who Am the Only One i 1970, og i 1971 på Pawn Hearts. Han produserte det andre albumet til Matching Mole, Matching Mole's Little Red Record i 1972. Han samarbeidde med Brian Eno og spelte inn (No Pussyfooting) i 1972 og Evening Star i 1974. Desse to albuma eksperimenterte med mange musikalske teknikkar, mellom anna bandsløyfesystem som vart sentral i seinare verk av Fripp. Dette systemet vart kjend som «Frippertronics». I 1974 spelte han òg ein gnistrande gitarsolo på «Baby's on Fire», kanskje den mest kjende songen på debutalbumet til Eno som soloaritst, Here Come the Warm Jets. I 1975 heldt Fripp og Eno fleire konsertar i lag i Europa, og Fripp spelte gitar på det banebrytande albumet til Eno, Another Green World.
Fripp var ei tid borte frå musikkindustrien seinare i 1970-åra, der han dyrka ei interesse for teoriane til Gurdjieff via J. G. Bennett (studiar som seinare skulle påverke arbeidet hans med Guitar Craft). Han kom attende til musikkverda som studiogitarist på det første soloalbumet til Peter Gabriel, Peter Gabriel (I) i 1976, som kom ut året etter. Fripp turnerte med Gabriel etter albumet kom ut, men heldt seg uta av syne (anten ikledd vengjer eller bak om eit teppe) og nytta psevdonymet «Dusty Rhodes». Han produserte òg og spelte på det det andre albumet til Gabriel i 1978.
I 1977 fekk Fripp ein telefon frå Eno, som arbeidde med David Bowie på albumet "Heroes". Fripp gjekk med på å spele gitar på albumet, noko som førte til ei rekkje samarbeid med andre musikarar. Fripp medverka samarbeidde med Daryl Hall på Sacred Songs. I denne perioden byrja Fripp å arbeide med solomateriale, med bidraf frå tekstforfattar Joanna Walton og fleire andre musikarar, som Eno, Gabriel, Hall, samt Peter Hammill, Jerry Marotta, Phil Collins, Tony Levin og Terre Roche. Dette kom ut som Exposure i 1979, etterfølgd av Frippertronics-turneen same året. Då han budde i New York medverka Fripp på to album og på konsertar med Blondie og Talking Heads (Fear of Music), og produserte det første albumet til The Roches, som inneheld fleire av dei karakteristiske gitarsoloane til Fripp. I 1980 spelte han igjen med David Bowie på albumet Scary Monsters (and Super Creeps). Fripp sitt samarbeid med bassist Busta Jones, trommeslagar Paul Duskin, og vokal av David Byrne (Byrne tilskriven som Absalm el Habib) gav God Save the Queen/Under Heavy Manners året etter. Han samla samstundes saman eit band han kalla eit «andredivisjons turnerande new wave instrumental danseband» under namnet League of Gentlemen, med bassist Sara Lee, klaverspelar Barry Andrews og trommeslagar Johnny Toobad (seinare erstatta av Kevin Wilkinson). LOG turnerte det meste av 1980.
Tidleg og på midten av 1990-åra medverka Fripp med gitar til Lifeforms (1994) av The Future Sound of London og Cydonia (2001) av The Orb, samt som FFWD, eit samarbeid med medlemmar frå The Orb. I tillegg arbeidde fripp med Eno på eit CD-ROM-prosjekt i 1994 kalla Headcandy skapt av Chris Juul og Doug Jipson. Eno meinte at det visuelle aspektet på plata (videofeedback-effektar) var særs skuffande då det var ferdig, og angra på at han deltok. I denne perioden medverka Fripp på to album av No-Man (eit band med Steven Wilson frå Porcupine Tree) og The Beloved (Flowermouth i 1994 og X i 1996). Han medverka òg med lydar og gitar på to album av det britiske bandet Iona: Beyond These Shores i 1993 og Journey into the Morn i 1996. Han spelte òg gitar på Porcupine Tree-albumet Fear of a Blank Planet
King Crimson igjen
I 1981 vart den fjerde utgåva av King Crimson starta, i lag med Adrian Belew, Bill Bruford og Tony Levin. Gruppa vart først starta som Discipline, men medlemmane fortalte Fripp at dei meinte King Crimson var meir passande. For Fripp hadde King Crimson alltid vore ein måte og gjere ting på, heller enn ei gruppe musikarar, og gruppa førte at musikken deira fanga denne metoden. Etter å ha gjeve ut tre album (Discipline, Beat, Three of a Perfect Pair), vart denne utgåva av King Crimson oppløyst i 1984.
I denne perioden spelte Fripp inn to plater med den gamle venen Andy Summers frå The Police. På I Advance Masked, speler Fripp og Summers alle instrumenta sjølv. Bewitched var meir dominert av Summers, som produserte albumet og samarbeidde med andre musikarar i tillegg til Fripp.
Guitar Craft
Fripp fekk tilbod om ei stilling som lærar ved American Society for Continuous Education (ASCE) i Claymont Court, Vest-Virginia i 1984. Han hadde vore involvert med ASCE sidan 1978, og hadde lenge tenkt på ideen om bli gitarlærar. Kurset hans, Guitar Craft, starta i 1985, og ei sidegrein av dette har vore gruppa The League of Crafty Guitarists, som har gjeve ut fleire album. I 1986 gav han ut det første av to samarbeid med kona si, Toyah Willcox. Medlemmar i California Guitar Trio er tidlegare medlemmar av The League of Crafty Gitarists, og Gitbox Rebellion inneheld fleire tidlegare Gutiar Craft-studentar. California Guitar Trio har òg turnerte med King Crimson.
Soundscapes
Fripp vendte attende til soloarbeidet sitt i 1994 med ein oppdatert versjon av Frippertronics-teknikken som skapar loopar med digital teknologi i staden for analoge lydband. Fripp har gjeve ut fleire album han kallar «Soundscapes», inkludert 1999, Radiophonics, A Blessing of Tears, That Which Passes, November Suite, The Gates of Paradise, Love Cannot Bear og At the End of Time, samt fleire konsertopptak som kan lastast ned.
Wang Junxia
Wang Junxia er ein kinesisk tidlegare  langdistanseløpar frå Jiaohe i Jilin-provinsen, som nokre sesongar midt i 1990-åra dominerte på langdistansane i friidrett. Ho vart verdsmeister på 10 000 meter i 1993 og olympisk meister på 5 000 m i 1996.
Robert Fripp
Sylvian / Fripp
Samarbeidet til Fripp med David Sylvian inneheld nokre av den rikaste gitarspelinga hans. Fripp medverka til den 20 minuttar lange songen «Steel Cathedrals» frå albumet Alchemy: An Index of Possibilities i 1985. Fripp spelte så på fleire songar på Gone to Earth i 1986.
Ein gong i 1991 spurte Fripp Sylvian om han ville synge med det gjenforeinte King Crimson. Sylvian avslo invitasjonen, men foreslo eit mogeleg samarbeid mellom dei to, som etter kvart vart ein turne i Japan og Italia våren 1992. I juli 1993 gav Sylvian og Fripp ut The First Day i lag. Andre samarbeid var med Trey Gunn på stick og Jerry Marotta på trommer.
Wang Junxia
Aktiv
Wang vann 10 000 meter under junior-VM 1992 i Seoul på tida 32.29,9, framom etopiske Gete Wami. Same året kom ho på andreplass i junior-klassa i terrengløp-VM, etter britiske Paula Radcliffe.
Robert Fripp
King Crimson igjen
Sint i 1994 danna Fripp King Crimson igjen med same besetninga som i 1980-åra, i tillegg til Trey Gunn og trommeslagar Pat Mastelotto i det som vart kalla ein «dobbel trio» (to gitaristar, to bassistar og to trommeslagarar). Denne besetninga gav ut «VROOOM» EP i 1994, og Thrak i 1995 Frå 1997 til 1999 og igjen i 2006, vart bandet delt opp i fem undergrupper kalla «ProjeKcts».
Jon Mark
Jon Mark var ein britisk songar-låtskrivar og gitarist, som er mest kjend for innspelingane sine med Marianne Faithfull, Sweet Thursday, John Mayall og Mark-Almond. Mark vann ein Grammypris i 2004 for konsertopptak frå Rotorua i New Zealand.
Beaconsfield
Beaconsfield er ein marknadsby i Buckinghamshire i England, omkring 50 km nordvest for London. Han ligg i Chiltern Hills, og høyrer til pendlarbeltet kring London. Bustadprisane i byen har av den grunnen vorte svært høge.
Jon Mark
Biografi
Frå 1965 akkompagnerte Mark Marianne Faithfull på både studioinnspelingane og konsertane hennar. I tillegg skriv og arrangerte han songar for ho. I 1968 skipa han og Alun Davies bandet Sweet Thursday som bestod av Mark, Davies, Nicky Hopkins, Harvey Burns og Brian Odgers. I desember 1968 gav dei ut singelen «Getting It Together», som var skriven av Mark, men som ikkje kom med på det einaste albumet dei gav ut, Sweet Thursday på Fontana Records. Kort tid etter vart Mark med i bandet til John Mayall (etter Bluesbreakers) og turnerte med han og spelte på The Turning Point (1969) og Empty Rooms (1969). Der møtte han Johnny Almond og dei to danna Mark-Almond. Dei gav ut fire studioalbum og eit konsertalbum på første halvdel av 70-talet.
Robert Fripp
King Crimson igjen
I 2000 gav dei ut studioalbumet The ConstruKction of Light med ei sjette besetning som bestod av Fripp, Adrian Belew, Trey Gunn, Pat Mastelotto og The Power to Believe som kom ut i 2003. Mot slutten av året forlet Gunn bandet. I mars 2004 vart ei sjuande besetning danna då Tony Levin kom attende for å erstatte Trey Gunn.
Nyare arbeid
I 2004 turnerte Fripp med Joe Satriani og Steve Vai som gitartrioen G3.
Robert Fripp lagde nye lydar for Microsoft sitt Windows Vista.
Jon Mark
Biografi
Mark gav ut eit soloalbum for Columbia, Song for a Friend, i 1975. Han og Almond kom saman att i 1975 og gav ut To the Heart på ABC Recordsi 1976, med trommeslagaren Billy Cobham. Andre kjende musikarar som har vore i studio eller turnert med Mark-Almond er trommeslagaren Dannie Richmond, fiolinisten Greg Bloch, klaverspelaren Tommy Eyre og bassisten Roger Sutton. Eyre og Sutton var seinare i lag i bandet Riff Raff. Mark-Almond vart oppløyst att i midten av 1980-åra, men kom saman att i 1996 for albumet Night Music.
Beaconsfield
Namnet er først dokumentert i 1184, då skrive Bekenesfelde, med same tyding som den moderne forma, eit jorde (field) med ein varde (beacon).
Jon Mark
Biografi
Mark flytta til New Zealand i midten av 1980-åra og gav ut fleire suksessrike album med ambient, og samarbeidde med artistar innan tradisjonell keltisk folkemusikk. Mark vann Grammyprisen i 2004 for ei plate med tibetansk munkesong med kona Thelma Burchell.
Robert Fripp
Nyare arbeid
Seint i 2005 og tidleg i 2006 vart Fripp med Bill Rieflin sitt improvisasjonsbaserte Slow Music-prosjekt, i lag med gitarist Peter Buck, Fred Chalenor (akustisk bass), Matt Chamberlain (trommer) og Hector Zazou (elektronikk). Dei turnerte vestkysten av USA i mai 2006.
I oktober 2006 spelte ProjeKct Six (Robert Fripp, Adrian Belew) konsertar på austkysten av USA, som oppvarming for Porcupine Tree. Gjennom heile 2006 spelte Fripp fleire solokonsertar med soundscapes i små lokale, særleg kyrkjar rundt West Midlands i England, der han bur.
Fripp medverka med soundscapes på to songar for Porcupine Tree sitt Fear of a Blank Planet. I 2008 samarbeidde han med Theo Travis på 'Thread', eit album for gitar & fløyte eller saksofon. Dei gjorde nokre konsertar i lag i 2009.
Fripp (i lag med Pat Mastelotto og andre) spelte på Judy Dyble-albumet (Giles, Giles & Fripp; Fairport Convention; Trader Horne) Talking With Strangers i august 2009.
Fripp medverka med ein gitarsolo på ein lengre versjon av songen «Heathen Child» av Grinderman i 2010, som kom ut som B-side på singelen «Super Heathen Child».
Wang Junxia
Aktiv
Året 1993 var Wang sitt magiske år. Fyrst vann ho gull vid Asia-meisterskapen på 10 000 meter med tida 34.19.3. Den 21. august vann ho gullmedaljen milløpet meter under Stuttgart-VM med tida 30.49,3, ny meisterskapsrekord. Under dei kinesiske idrettsleikane 1993 slo Wang tre verdsrekordar. Den 8. september vann ho 10 000 meter med tida 29.31,7, ei tid som var ufattelege 42 sekundar snøggare enn Ingrid Kristiansen sin verdsrekord. Den 11. deltok Wang på 1 500 meter og enda på andreplass med tida 3.51.9, slått av Qu Yunxia. Endå om ho vart nummer to, sprang ho fortare enn den tidlegare verdsrekorden til Tatjana Kazankina. Dagen etter, den 12. september, sprang Wang 3 000 meter. I den fyrste semifinalen sette Zhang Linli ny verdsrekord med vel eit halvt sekund til 8.22,0, ein rekord som stod i mindre enn ein time før Wang i sin semifinale sprang på 8.12,1. Dagen etter i finalen sprengde ho sin ferske verdsrekord då ho vart klokka inn på 8.06,1, ei tid ingen sidan har vore i nærleiken av.
I 2016 vart det offentleggjort eit brev frå 1995 der Junxia vedgjekk at ho mot si vilje blei dopa av treneraren sin.
Lesulaape
Lesulaapa (Cercopithecus lomamiensis) er ein apeart i gruppa av dyreapar og tilhøyrer marekattslekta. Den lever i Lomami Basin i Kongo. Sjølv om den har vore kjent lokalt, var den ukjent for vitskapen fram til 2007. Oppdaginga vart vitskapleg stadfesta i 2012. Lesulaapa er den andre nye apearten som har blitt oppdaga sidan 1984.
Søgne gamle kyrkje
Søgne gamle kyrkje er ei langkyrkje i tre frå rundt 1640 i Kristiansand kommune, Agder. Ho tilhøyrer Søgne sokn, som er ein del av Mandal prosti i Den norske kyrkja. Ho er likevel ikkje lengre soknekyrkje, men nyttast til mellom anna bryllaup og dåp. Kyrkja er freda.
Lesulaape
Lesulapa lever i regnskogen i Den demokratiske republikken Kongo. Individet som vart sett i 2007 levde i fangenskap i landsbyen Opala. Sidan har den blitt observert i sitt naturlege leveområde. Ein finn arten mellom elvene Lomami og Tshuapa i den sentrale delen av landet.
Søgne gamle kyrkje
Kyrkja er i panelt bindingsverk med 270 sitjeplassar. Skipet har rike vegg- og takdekorasjonar frå 1600-1700-talet.
Truleg har det vore ei kyrkje her tidlegare. Eit skiftebrev syner at det var prest og kyrkje på staden i 1344.
Søgne prestegjeld blei skipa i 1604, før kyrkja som står no vart reist.
1814
Kyrkja fungerte som valkyrkje i samband med vala til Riksforsamlinga på Eidsvoll i 1814. Bak kyrkja blei det reist eit minnesmerke over Syvert Omundsson Eeg 17. mai 1914. Eeg representerte Søgne på riksforsamlinga.
Springaren
«Springaren» er ein song av Nora Brockstedt frå 1977. Songen er skriven av Petter Hurlen.
Taizhou i Jiangsu
Taizhou (kinesisk skrift 泰州, pinyin Tàizhōu) er eit byprefektur sentralt i provinsen Jiangsu i Kina. Prefekturet har eit areal på 5 794 km² og 4 618 558 innbyggjarar i 2010. Av desse bur 571 516 i storbyen Taizhou, som ligg langs nordbreidda av Chang Jiang.
McDonald Ice Rumples
McDonald Ice Rumples er ein ishaug på Bruntisen på grensa til Weddellhavet i Antarktis. Han dekkjer eit område på 5 x 4 km.
Taizhou i Jiangsu
Byprefekturet Taizhou omfattar to distrikt (区 qū) og fire byfylke (市 shì).
McDonald Ice Rumples
Han er kalla opp etter briten Allan McDonald frå British Association of Magallanes ved Punta Arenas som i juli 1916, hjelpte Ernest Shackleton å få nok mildlar til å sende ein skonnert, «Emma», for å redde dei 22 mennene som var forliste på Elefantøya i løpet av Endurance-ekspedisjonen. Shackleton kalla derfor opp ein isbre etter McDonald, men forsøk på å lokalisere denne breen sidan har vore mislukka, så denne ishaugen vart kalla opp etter McDonald i staden for.
Under det internasjonale geofysiske året hadde Royal Society ein base i nærleiken (1955–59) og var kjende med denne haugen. I 1957 var den største høgda over isbremmen rundt kring 18 meter, nokre få hundre meter frå isfronten.
Taizhou i Jiangsu
Næringsliv
Taizhou har mange kornmøller og tekstilfabrikkar, stor produksjon av fiskegarn og andre næringar basert på lokalt landbruk.
Samferdsle
Kinas riksveg 328 fører gjennom området, han går fra Nanjing via Yangzhou til Nantong.
Verdscupen i langrenn 1982/Menn
Bill Koch frå USA sigra i fire tevlingar og vann FIS-pokalen. Oddvar Brå vann to enkeltrenn, medan Thomas Wassberg, Thomas Eriksson, Pål Gunnar Mikkelsplass og Harri Kirvesniemi vann kvar sitt verdscuprenn.
Kentrolitt
Kentrolitt er eit sjeldant mineral med prismatisk krystallutvikling og samansetjing Pb2Mn2(Si2O7)O2.
Det er påvist frå Skjerpemyr i Grua i Oppland og Vestpolltind på Hinnøya i Lofoten.
Ås arbeidskyrkje
Ås arbeidskyrkje er ei arbeidskyrkje i Ås kommune, Viken.
Kyrkja vart teikna av Birger Granly og vigsla i 1985. Ho har 220 sitjeplassar.
Det er ingen kyrkjegard ved denne kyrkja. Ein nyttar kyrkjegarden ved Ås hovudkyrkje.
Gilgit
Gilgit er ein by nordaust i Pakistan som er provinshovudstad for Gilgit-Baltistan og hovudby for Gilgit-distriktet. Han har ca. 10,000 innbyggjarar (2007), og er den einaste større byen i den nordlege delen av Pakistan.
Historie
Gilgit var ein viktig by ved Silkevegen, og var ei rute for buddhismen til å bli formidla frå Sør-Asia til resten av Asia. I fleire hundreår styrte det lokale Trakhàn-dynastiet over byen. Det enda om lag 1810 då radja Abas, den siste Trakhàn-herskaren, døydde.
Rikdommen i området blei øydelagd av fleire tiår med krig og ein storflaum i 1841, då Indus blei sperra av eit ras nedanfor Hatu Pir og dalen blei demma opp. Etter at Abas døydde blei Gilgit erobra av Sulaiman Shah, radjaen av Yasin-dalen. Radjaen av Punial, Azad Khan, drap så Sulaiman Shah og tok Gilgit, før det same skjedde med han då Tair Shah, radjaen av Buroshall (Nagar-dalen), tok makta. Sonen hans Shah Sakandar arva området, men blei avsett og drepen av Gaur Rahman, radjaen av Yasin. I 1842 tvinga bror til Shah Sakandar, Karim Khan, Gaur Rahman til å flykta med hjelp frå Sikh-føderasjonen. Sikh-generalen Nathu Shah lét troppar vakta staden, og Karim Khan herska over Gilgit fram til byen blei overgjeven til Gulab Singh av Jammu og Kashmir i 1846 gjennom Amritsar-traktaten.
I 1848 gjekk fyrstestaten Hunza til åtak på staden. Herskarane blei drepne, men Hunza-styrkane blei rask drivne ut av dogra-troppan til Gulab Singh. Eit folkeleg opprør dreiv ut dei nye herskarane i 1852, og Gaur Rahman herska til han døydde i 1860. Deretter tok nye dogra-styrkar sende av Ranbir Singh, son av Gulab Singh, festningen og byen tilbake.
Robert Edwards
Robert Geoffrey Edwards  var ein britisk fysiolog og føregangsmann i reproduktiv medisin. Han spesialiserte seg på in-vitro fertilisering (IVF), også kjent som prøverøyrsbehandling. I samarbeid med kirurgen Patrick Steptoe klarte Edwards å utvikle metodar for å verte gravid gjennom IVF, og det førte til at det første prøverøyrsbarnet, Louise Joy Brown vart fødd 25. juli 1978. For denne innsatsen fekk han Nobelprisen i fysiologi eller medisin i 2010.
Biografi
Robert Edwards gjorde teneste i den britiske hæren under andre verdskrigen. Mellom 1948 og 1951 tok han agronomutdanning ved University College of North Wales (UCNW), og i åra etterpå, mellom 1951 og 1957, studerte han genetikk ved Universitetet i Edinburgh. Her tok han han doktorgraden i 1955 med avhandling om embryonalutvikling hjå myser.
I 1968 starta Edwards samarbeidet med legen Patrick Steptoe, og det var deira forsking som førte til at verdas første prøverøyrsbarn, Louise Brown, vart fødd i 1978. I 1980 grunnla han verdas første IVF-klinikk, Bourn Hall i Cambridge. Som følgje av metoden som dei utvikla har over 4 millionar born vorte fødde ved hjelp av IVF til no.
Fylkesveg 825 (fleirtyding)
Fylkesveg 825 finst i fleire fylke i Noreg:
Den cadomiske orogenesen
Den cadomiske orogenesen er ein orogenese eller ei fjellkjedefolding for 650-550 millionar år sidan, i neoproterozoikum. Fjellkjedefoldinga er særleg markert ved deformasjon, metamorfose og framtrenging av djupbergartar. Ein finn restar av den cadomiske fjellkjeda på begge sider av Atlanterhavet, særleg nord i Appalachane og sør i Storbritannia, men òg nord i Frankrike, sør i Tyskland, Böhmen, sør i Polen og sørvest på Den iberiske halvøya. Fjellkjeda oppstod i utkanten av kontinentet Gondwana og namnet kjem frå Cadomus, som er det latinske namnet på Caen nord i Frankrike.
Larsenisen
Larsenisen er ein lang isbrem nordvest i Weddellhavet som strekkjer seg langs austkysten av Den antarktiske halvøya frå Cape Longing i området like sør for Hearst Island. Han er kalla opp etter kaptein Carl Anton Larsen, kapteinen på den norske kvalskuta «Jason», som segla langs isfronten så langt sør som til 68°10' i løpet av desember 1893.
Larsenisen er (eller var) i røynda ei rekkje på tre isbremmar som dekkjer (eller dekte) fråskilde bukter langs kysten. Frå nord til sør vert dei tre kalla Larsen A (den minste), Larsen B og Larsen C (den største) av forskarar som arbeider i området. Larsen A-isen forsvann i januar 1995. Larsen B-isen forsvann i februar 2002. Larsen C-isen verka å vere stabil i 2008, men forskarar har varsla at om den lokale oppvarminga held fram som i dag, så vil denne isen òg forsvinne ein gong i nær framtid.
Oppløysinga av Larsenisen var særs uvanleg. Typisk mistar isbremmane masse ved at isfjell kalvar og ved at den øvre og nedre flata smeltar. Oppløysinga av Larsenisen er knytt til den pågåande oppvarminga på Den antarktiske halvøya, som har vore kring 0,5 °C per tiår sidan slutten av 1940-åra. Dette er rekna som ein konsekvens av lokal oppvarming av Den antarktiske halvøya, som igjen kjem av den globale oppvarminga, i følgje somme forskarar på grunn av forsterking av vinden kring Antarktis.
Oppløysing
I løpet av 31. januar 2002 til 7. mars 2002 kollapsa Larsen B-isen og braut laus. 3 250 km² med is med ein tjukkleik på 220 m forsvann, noko som utgjorde eit areal som var slike stort som Rhode Island. Larsen B var stabil i opp til 12 000 år, i praksis heile holocen-perioden etter den siste istida, i følgje forskarar på Queen's University. Larsen A «var borte for store delar av perioden og oppstod att for kring 4 000 år sidan», i følgje studien.
Trass i den høge alderen var Larsen B-isen tydeleg i trøbbel då han kollapsa. Varme havstraumar smelta bort undersida av isen, og han hadde vorte nær sagt «sentrum for global oppvarming.» Det som særleg overraska glasiologane var kor raskt det skjedde, berre tre veker (eller mindre). Ein faktor dei ikkje hadde rekna med var kor kraftig effekten av flytande vatn var. Dammar med smeltevatn danna seg på overflata i sola som skein nær 24 timar av dagen. Vatnet strøymde så ned i sprekkene og fungerte som kiler og brekkjern på bremmen som braut saman i ein sveip. Global auke i lufttemperaturen var ikkje den einaste faktoren som førte til oppbrytinga i følgje Ted Scambos ved det nasjonale snø- og isdatasenteret i University of Colorado.
- Ted Scambos
Sjølv om den attverande Larsen C-isen, som ligg lengst sør, verkar å vere relativt stabil no, vil vidare oppvarming kunne føre til at òg denne bryt saman i løpet av dei neste ti åra. Om denne siste delen av isen skulle forsvinne, eit område større enn Finnmark, så vil den enorme Larsenisen som Carl Anton Larsen og mannskapet hans ombord på «Jason» såg i 1893 stort sett vere borte litt over eit hundreår etter han vart oppdaga.
Då Larsen B-isen kollapsa oppdaga ein eit kjemotropisk økosystem 800 meter under havoverflata. «Trass i temperaturar nær frysepunktet og mangel på sollys, finst det eit samfunn av skjel og bakteriematter som bølmer i sedimenta i sjøen. [...] Dette vart oppdaga tilfeldig. Forskarar frå U.S. Antarctic Program nordvest i Weddellhavet undersøkte sediment i ein djup, undersjøisk dal. Metan og hydrogensulfid som ein har i samband med boblerev er trudd å vere kjelda til kjemikalsk energi som driv økosystemet. Området har vorte verna av den overliggande isen frå avfall og sediment som ein såg bygde seg opp på dei kvite bakteriemattene etter isen over forsvann. Skjela vart observert i grupper kring ventilane.
Studiar har vist at i midten av den noverande mellomistida hadde den tidlegare Larsen A-isen, som låg lengst nord og utanfor Den antarktiske polarsirkelen, tidlegare brote opp og vart danna at for kring 4000 år sidan, medan den tidlegare Larsen B-isen hadde vore stabil i minst 10 000 år. Farten Cranebreen flyttar seg med har tredobla seg etter at Larsen B-isen forsvann, truleg fordi bremmen fungerte som ein støttepillar. Nye data av eit internasjonalt team av forskarar gjennom satellittbaserte radarmålingar indikerer at den samla massebalansen til isen i Antarktis stadig aukar i negativ retning.
Didymótikho
Didymótikho (gresk Διδυμότειχο) er ein by aust i periferieininga Évros i periferien Aust-Makedonía og Thráki i Hellas.
Han er sete i kommunen med same namn, og ligg kring 12 km frå Tyrkia på vestsida av elva Évros (Maritsa). Han er den austlegaste kommunen på det greske fastlandet. I vest er mykje av landskapet fjellendt og skogkledd, medan det er jordbruksområde i sentrale og nordlege delar. Det går ei jernbanelinje frå Thessaloníki til Istanbul gjennom kommunen og det same gjer den greske vegen 51 (Alexandroúpoli - Orestiáda - Edirne i Tyrkia og Svilengrad i Bulgaria). Byen har vel 9 000 innbyggjarar og ligg på ei slette søraust for Svilengrad, sør for Edirne, Tyrkia og Orestiáda, vest for Uzunköprü, om lag 20 km nord for Souflí og om lag 90 km nord for Alexandroúpoli. Dei største andre busetnadane i kommunen er Lagós, Koufóvouno, Sofikó, Ellinokhóri og Karotí.
Mellomalderen
I mellomalderen heitte byen Demotika og var ein viktig marknadsby og ein av dei flottaste jaktstadane for keisarane og dei seinare sultanane. Austromarane bygde forsvarsverk rundt byen og etter dei gjenerobra Konstantinopel i 1261, vart han ein av dei viktigaste byane i Thrakia og det austromerske Makedonia. Byen vart kringsett fleire gonger av Det andre bulgarske riket, og under dei austromerske borgarkrigane på 1300-talet vart han viktig som sete for Andronikos III Palaiologos og Johan VI Kantakouzenos. Byen var òg fødestaden til keisarane Johan III Vatatzes og Johan V Palaiologos.
Osmanarane
Slaget ved Demotika, den første osmanske sigeren i Europa, vart utkjempa føre byen i 1352 under nok ein austromersk borgarkrig. I 1361, etter ei fleire år lang kringsetjing, klarte osmanarane å erobre byen. I motsetnad til nabobyen Adrianopel som vart brend til grunnen, vart denne byen halde intakt og gjort til hovudstad for Det osmansk riket ein kort periode. Det var då dei bygde den store moskeen og bada i byen, som begge var dei første av sitt slag på det europeiske kontinentet. Under tyrkisk styre vart byen kjend som Dimetoka eller Demotika. Den osmanske sultanen Bayezid II vart fødd der. Etter Poltava, levde kong Karl XII av Sverige i eksil i byen (1713–1714). Under den osmanske byen var han eit stort senter for Bektashi-Sufi-ordenen.
Moderne tid
I 1912 vart byen ei kort stund okkupert av bulgarar under den første balkankrigen, men vart gjeven attende til osmanarane eit år seinare. Osmanarane gav byen til Bulgaria i 1914, som løn for å ha gått inn i den første verdskrigen på Sentralmaktene si side. Byen vart teken frå Bulgaria under vilkåra i Neuilly-traktaten i 1919. Som andre stader i Vest-Thrakia vart Didymótikho mellombels styrt av Ententen leia av franske general Sharpe. I andre halvdel av april 1920, på San Remo-konferansen med statsministrane til dei hovudallierte i Entente-maktene (utanom USA), vart Vest-Thrakia gjeven til Hellas. Den andre verdskrigen gjekk hardt utover byen.
Byen vart råka av ein storflaum i Évroselva i februar 2005.
Administrativ inndeling
Frå 2011 omfattar kommunen Didymótikho òg den tidlegare kommunen Metaxádes. Dei to tidlegare kommunane er no kommunaleiningar. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 19 493 innbyggjarar, medan kommunaleininga Didymótikho hadde 16 078 og tettstaden med same namn 9 263 innbyggjarar.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Kjelder
''Denne artikkelen byggjer på «Didymoteicho» frå, den 13. desember 2010.''