cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Storkobbe
Storkobbe eller blåsel (Erignathus barbatus) er ein sel som lever i arktiske og subarktiske strøk, sørover til norskekysten. Storkobben er den største av dei ekte selane på den nordlege halvkula. Hannane kan bli 2,5 meter og vega 300 kilo, medan hoene blir litt større. Dei kan bli 20-25 år gamle. Ungane blir fødd på isen og kan symja etter nokon få timar. Dei finn maten sin hovudsakleg på eller nær havbotnen, og lever difor helst på relativt grunt vatn, på kontinentalsokkelen. Det vert driven fangst av storkobbe av urfolk i arktiske strøk, denne fangsten utgjer om lag 500-1000 dyr i året på Grønland. Sovjetunionen dreiv kommersiell fangst av storkobbe, men denne tok slutt i 1975. Dei naturlege fiendane til storkobben er isbjørn, spekkhoggar, kvalross og håkjerring. Folk som har avlagt jegerprøve og storviltprøve kan jakta på storkobbe på Svalbard utanom naturreservat i jakttida.
I 2021 kom storkobbe kom inn på lista over nær truga artar i den norske raudlista for artar.
Mount Burley
Mount Burley er ein fjelltopp (895 moh) som ligg 2 nautiske mil (3,7 km) sørvest for Doris Bay på Sør-Georgia. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter kapteinløytnant Malcolm K. Burley i Royal Navy, leiaren for British Combined Services Expedition som kartla dette området i 1964-65.
Mount Brooker
Mount Brooker er eit fjell, 1880 moh, som ligg ved toppen av Webb-breen og den siste store toppen søraust i Allardyce Range på Sør-Georgia. Fjellet vart identifisert som «Pic» eller «Pikstock» av den tyske gruppa under Det internasjonale polaråret, 1882–83. Det vart først klatra i 1955 av Ian M. Brooker, som det er kalla opp etter, og og E.C. Webb, som var medlemmar av British South Georgia Expedition, 1954–55, leia av George Sutton.
Kiyotaka Matsui
Kiyotaka Matsui er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Gargoyle Ridge
Gargoyle Ridge er ein høg fjellrygg lengst sør i Cobham Range i Churchill Mountains i Antarktis. Han fekk dette namnet av geologgruppa frå New Zealand som vitja Holyoake, Cobham, og Queen Elizabeth Range (1964–65) på grunn av rare, vinderoderte klipper på toppen av ryggen.
Norsk Leca
A/S Norsk Leca er eit tidlegare norsk aksjeselskap som produserte lettklinker, Leca. Selskapet vart skipa i 1954 av Bergens-selskapet Rieber & Søn. Det hadde fabrikkar i Skedsmo (Lillestrøm), Rælingen, Fredrikstad (Borge), Vestnes i Romsdal, Stjørdal og Skånland ved Harstad.
Norsk Leca vart selt i 1972 til sementprodusenten Norcem. Dette vart ein del av Aker Norcem frå 1987, og gjekk etter kvart inn i Scancem. I 1999 vart Scancem teke over av tyske HeidelbergCement. Norsk Leca vart underlagt dotterselskapet Optiroc, som i 2005 skifta namn til Maxit Group.
I dag er Leca Norge ein del av det fleirnasjonale føretaket Saint-Gobain. Det har hovudkontor på Leca-fabrikken på Rælingen.
Mount Park
Mount Park er eit fjell i Antarktis som ligg 3 nautiske mil (6 km) vest for Mount Tomlinson nordaust i Scott Mountains i Enderby Land. Det vart kartlagt frå flyfoto tekne av ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions) i 1956 og vart namngjeve av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter J.A. Park, eit medlem av mannskapet på «Discovery» under British Australian New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) i 1929-31.
Rumbler Rock
Rumbler Rock er eit skjer i Antarktis som ligg 6 km vest for Bonaparte Point, utanfor sørvestkysten av Île Anvers i Antarktiske Arkipel. Det vart kartlagt under sjåmålinga til Royal Navy i 1956-57. Skjeret fekk namnet sitt av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) fordi dei tungane dønningane som stadig kjem frå sørvest lagar ein rumlande lyd som ein høyrer på god avstand.
Pizol
Pizol er eit fjell i Glarus-Alpane oppfor Bad Ragaz i kantonen St. Gallen. Med ei høgd på 2844 meter over havet er fjellet det høgaste i ei rekkje som skil dalane Seez og Tamina og det høgaste fjellet som ligg heilt innanfor grensene til kantonen St. Gallen.
Det er fem fjellvatn (Pizolseen) på Pizol: Wangsersee ved Pizolhütte, Wildsee, Schottensee, Schwarzsee (2368 m) og Baschalvasee (2174 m). Den vesle breen Pizolgletscher ligg over 2600 moh på nordsida av fjellet.
Ernst Sejersted Selmer
Ernst Sejersted Selmer var ein norsk matematikar. Han står bak algoritmen som blir brukt for å berekne kontrollsifra i norske fødselsnummer.
Linda Ronstadt
Linda Maria Ronstadt er ein pensjonert USA-amerikansk songar innan ei rekkje sjangrar, som rock, country, lett opera og latinamerikansk musikk. Ho har vunne ti Grammyprisar, tre American Music Awards, to Academy of Country Music-prisar, ein Emmypris og ein ALMA Award. Mange av albuma hennar har selt til minst gullplate i USA og internasjonalt. Ho har òg blitt nominert til ein Tonypris og ein Golden Globe. Ho har vunne Latin Grammy-æresprisen av The Latin Recording Academy i 2011 og fekk Grammy-æresprisen av The Recording Academy i 2016. Ho vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i april 2014. 28. juli 2014 fekk ho nasjonalmedaljen for kunst og humaniora i USA. I 2019 fekk ho i lag med Dolly Parton og Emmylou Harris ei stjerne på Hollywood Walk of Fame for arbeidet deira som ein trio. Ronstadt var blant fem personar som fekk Kennedy Center Honors i 2019.
Ronstadt har gjeve ut 24 studioalbum og 15 samlealbum. Ho har hatt 38 singlar inne på US Billboard Hot 100-lista i USA. 21 av desse singlane nådde topp 40, ti av dei har nådd topp 10 og ein har nådd toppen av lista («You're No Good»). Ho hadde ikkje same suksessen i Storbritannia, og berre singelen «Blue Bayou» nådde topp 40 på den britiske singellista. Duetten til Ronstadt med Aaron Neville, «Don't Know Much», nådde andreplassen på den amerikanske singellista i desember 1989. Ho har hatt 36 album på lista, ti topp 10-album og tre album på toppen av den amerikanske Billboard Pop Album-lista.
Ronstadt trappa ned etter 2000 då ho meinte at røysta hennar vart dårlegare, og gav ut det siste albumet sitt i 2004 og heldt den siste konserten sin i 2009. Ho annonserte at ho pensjonerte seg i 2011 og avslørte kort tid etter at ho ikkje lenger kunne syngje på grunn av ein degenerativ tilstand som seinare viste seg å vere progressiv supranukleær parese. Sidan den gongen har Ronstadt opptredd offentleg fleire gonger, og har hatt fleire turnéar der ho heldt offentlege talar i 2010-åra. Ho publiserte sjølvbiografien sin, Simple Dreams: A Musical Memoir, i september 2013. Ein dokumentar basert på memoara hennar, Linda Ronstadt: The Sound of My Voice, kom ut i 2019.
Tidleg liv
Linda Maria Ronstadt vart fødd i Tucson i Arizona 15. juli 1946, som det tredje av dei fire barna til Gilbert Ronstadt (1911–1995), ein velståande maskinhandlar som styrte F. Ronstadt Co., og Ruth Mary (fødd Copeman) Ronstadt (1914–1982), som var heimeverande.
Ronstadt voks opp på ranchen til familien med syskena Peter (som var politimeister i Tucson i ti år frå 1981 til 1991), Michael J. og Gretchen (Suzy). Familien vart omtalt i magasinet Family Circle i 1953.
Faren til Linda kom frå ein nybyggjar-familien i Arizona og var av tysk, engelsk og mexicansk opphav. Familien hadde viktige bidrag i historia til Arizona, inkludert vognproduksjon, handel, apotek og musikk, og er skrive om i biblioteket i University of Arizona. Mor hennar Ruth Mary, var av tysk, engelsk og nederlandsk opphav, og voks opp i Flint i Michigan.
Tidlege år
Ronstadt hadde ein familie som var glad i musikk og tradisjonar, som påverka musikkstilen og musikkvala hennar seinare i karrieren. Då ho voks opp høyrde ho på mange typar musikk, mellom anna mexicansk musikk, som vart sunge av heile familien hennar og som var fast i barndommen.
Ronstadt har sagt at alt ho har spelt inn på sine eigne plater – rock and roll, rhythm and blues, gospel, opera, country, kormusikk og mariachi – er musikk ho høyrde familien syngje i stova heime, eller ho høyrde på radio, som barn. Ho har sagt at det var mora som fekk ho til å like Gilbert and Sullivan og faren som introduserte ho til tradisjonell pop og Great American Songbook-repertoaret ho seinare skulle vere med å introdusere for ein heilt ny generasjon.
Frå tidleg av var syngjestilen hennar inspirert av songarar som Lola Beltrán og Édith Piaf. Ho har kalla synginga og rytmane deira «meir som gresk musikk. Det er ein slags 6/7-takt, særs drivande og særs intens.» Ho var òg inspirert av countrysongaren Hank Williams.
Ho har sagt at «alle jentesongarar» har til sjuande og sist «noko å takke Ella Fitzgerald og Billie Holiday for». Ronstadt sa om Maria Callas at «det finst ingen i hennar liga. Sånn er det. Punktum. Eg lærte meir om å syngje rock n roll frå å lytte til Maria Callas-plater enn eg gjorde av å lytte til popmusikk kvar søndag i ein månad. ... Ho er den største kvinnelege songaren nokon gong.»
The Stone Poneys
Ronstadt vitja ein ven frå Tucson, Bobby Kimmel, i Los Angeles under ein påskeferie i 1964, og seinare det året, kort tid før ho fylte 18, valde ho å flytte der permanent for å skipe eit band i lag med han. Kimmel hadde alt byrja å skrive folkrocksongar med gitarist-låtskrivar Kenny Edwards, og dei tre fekk etter kvart signert ein platekontrakt av Nik Venet hos Capitol sommaren 1966 som «The Stone Poneys». Trioen gav ut tre album i løpet av 15 månader i 1967 og 1968: The Stone Poneys, Evergreen, Volume 2 og Linda Ronstadt, Stone Poneys and Friends, Vol. III. Bandet er kjent for hitsingelen «Different Drum» (skriven av Michael Nesmith før han vart med i The Monkees), som nådde 13. plassen på Billboard Hot 100-lista som nådde 12. plassen på Cashbox-lista. 50 år seinare er songen framleis ein av dei mest populære Ronstadt-songane.
Solokarriere
Ronstadt var framleis kontraktmessig forplikta til Capitol Records, og Ronstadt gav ut det første soloalbumet sitt, Hand Sown ... Home Grown, i 1969. Det er blitt kalla det første alternativ country-albumet av ei kvinne. I same perioden bidrog ho til prosjektet Music from Free Creek.
Ronstadt song på nokre reklamar på denne tida, mellom anna for elektriske barbermaskinar frå Remington, der lydspor frå både Ronstadt og Frank Zappa sa at barbermaskinen «cleans you, thrills you ... may even keep you from getting busted».
Camp Peak
Camp Peak er ein fjelltopp med ei høgd opp mot kring 330 moh på vestsida av Maiviken, nord på Thatcher Peninsula på Sør-Georgia. Det vart kartlagd av Discovery Investigations i 1929 og fekk dette namnet på grunn av ein leir (camp) ved breidda nedanfor denne toppen.
Ernst Sejersted Selmer
Kjelder
''
Shelly-Ann Fraser-Pryce
Shelly-Ann Fraser-Pryce er ein jamaicansk friiidrettsutøvar som har tilhøyrt verdseliten i sprint sidan 2008. Ho har vunne tre olympisk gullmedaljar og ni VM-gull på 100 meter, 200 meter og i 4 x 100 meter stafett. I alt har ho sanka 8 OL-medaljar og 11 VM-medaljar.
Estimering
Estimering er ei statistikk ei utrekning av overslag eller estimat for ukjende storleikar av interesse på bakgrunn av innsamla datamateriale. Estimering vert nytta i statistisk analyse av data som inneheld utryggleik og variasjon. Om til dømes observasjonane er eit tilfeldig utval frå ein populasjon, så er det det aritmetiske middeltalet (gjennomsnittet) eit vanleg brukt estimat for middelverdien av populasjonen.
Shelly-Ann Fraser-Pryce
Aktiv
Shelly-Ann Fraser deltok for fyrste gong i verdsmeisterskap under VM i friidrett 2007 i Osaka. Her fekk ho sølv med det jamaicanske stafettlaget, sjølv om ho ikkje deltok i sjølve finalen.
Estimering
Estimatoren er ein funksjon av dei stokatiske variable som vert nytta til å rekne ut estimatet. Eit estimat er den verdien estimatoren får når ein set inn eit konkret datamateriale for variablane. Gjennomsnittet av dei to variablane x^1 og x^2 er estimatoren
Shelly-Ann Fraser-Pryce
Aktiv
Sommar-OL 2008 i Beijing vart ein imponerande OL-debut av Fraser. Ho sprang til gull på 100 meter sprint med tida 10,78 sekund framom to andre landskvinner på delt sølvmedaljeplass; Sherone Simpson og Kerron Stewart. Fraser vart fyrste jamaicanske kvinne som vann olympisk gull på denne distansen nokonsinne. Ho deltok også på stafettlaget under desse leikane.
Estimering
Med verdiane 2 og 4 for x^1 og x^2 er x¯ = 3, og 3 er estimatet.
Shelly-Ann Fraser-Pryce
Aktiv
Under VM i friidrett 2009 i Berlin vart Fraser verdsmeister på 100 meter med tida 10,73; ny jamaicansk rekord. På plassane bak henne kom Kerron Stewart og Carmelita Jeter, sistnemnte frå USA. Saman med Simone Facey, Aleen Bailey og Kerron Stewart tok Fraser også gull på 4 x 100 meter stafett med tida 42,06. To år seinare, då VM i friidrett 2011 fann stad i Daegu fekk ho sølv med det jamaicanske stafettlaget. På 100-meteren enda ho på fjerdeplassen.
Etter hennar landskvinne, Elaine Thompson-Herah, tok over som verdas beste sprintar på kvinnesida, kom Fraser-Pryce tilbake på toppen i 2019. Med 10,71, hennar kjappaste løp på seks år, sikra ho seg sitt sjette VM-/OL-gull på 100 meter. På 4 x 100 m stafett sprang ho den andre etappen for Jamaicas vinnarlag.
I slutten av juni 2021 vart Fraser-Pryce jamaicansk meister på 100 så vel som 200 meter. På den kortaste distansen forbetra ho landsrekorden til 10,63, på 200 m kom ho mål til tida 21,79, det var aller fyrste gongen ho sprang under 22 sekund. Under dei olympiske leikane i Tokyo kom Fraser-Pryce i mål til sølv på 100 m, berre Thompson-Herah sprang fortare. 26. august 2021 flytta Fraser-Pryce sin personbeste på 100 m til 10,60 sekund i Lausanne, likevel vart ho slått av Thomspon-Herah.
Linda Ronstadt
Solokarriere
Det andre soloalbumet til Ronstadt, Silk Purse, kom ut i mars 1970. Det vart spelt inn i Nashville, og vart produsert av Elliot Mazer, som Ronstadt valde å samarbeide med etter råd frå Janis Joplin, etter at han hadde arbeidd med ho på Cheap Thrills. På plateomslaget til Silk Purse ser einRonstadt i ein gjørmete grisehage. Ronstadt har sagt at ho ikkje var nøgd med albumet, sjølv om det gav ho den første solohitten hennar, «Long, Long Time», og den første Grammynominasjonen hennar for beste kvinnelege song.
Turnering
I 1975 spelte Ronstadt konsertar med Jackson Browne, Eagles og Toots and the Maytals. I eit intervju med Rolling Stone i 1976 og Cameron Crowe sa Ronstadt «dei har ikkje funne opp eit ord for den einsemda ein kjenner når ein er ute på turné. Verda rasar forbi deg, verkeleg raskt, og alle desse folka ser på deg. ... Folk ser meg i 'jentesongar'-drakta.» I 1974 sa ho til Peter Knobler i Crawdaddy, «Folk utnyttar deg alltid. Alle som er interesserte i deg har ein baktanke.»
Fleire år før Ronstadt vart det forfattaren Gerri Hirshey kalla den første «arenarock-divaen» med «enormt forventa turnear», byrja ho soloturneane sine i Nord-Amerika. Men ho sleit både kjenslemessig og profesjonelt på desse turneane. Det var få andre «jentesongarar» i rockemiljøet på denne tida, og dei vart forviste til eit «groupie-nivå når me var ei ein flokk med berre rock and roll-karar», ein status Ronstadt klarte å unngå. Forholdet til menn på profesjonelt nivå som medmusikarar førte til konkurranse, utryggleik, dårlige romansar og ei rekkje kjæraste-managerar. På den tida hadde ho ovundring for songarar som Maria Muldaur som ikkje ofra kvinnelegheita si, men sa at ho kjende eit enormt sjølvpålagt press for å konkurrere med «gutane» på alle nivå. Ho sa i eit intervju i 1969 i Fusion Magazine at det var vanskeleg å vere ein einsleg jentesongar akkompagnert berre av menn. Det var vanskeleg for ho å få tak i musikarar til å spele for seg på grunn av egoproblemet deira med å spele bak ei kvinne.
Kort tid etter ho gjekk solo seint i 1960-åra, var eit av dei første banda hennar det tidlege countryrockbandet Swampwater, som kombinerte cajun- og swamp-rock-element i musikken sin. Medlemmane her var mellom andre cajun-felespelaren Gib Guilbeau og John Beland, som seinare vart med i The Flying Burrito Brothers, i tillegg til Stan Pratt, Thad Maxwell og Eric White, bror av Clarence White i The Byrds. Swampwater akkompagnerte Ronstadt då ho spelte på The Johnny Cash Show The Mike Douglas Show og Big Sur Folk Festival.
Eit anna band med Don Henley, Glenn Frey, Bernie Leadon og Randy Meisner, starta seinare Eagles. Dei turnerte med ho ein kort periode i 1971 og spelte på Linda Ronstadt, det sjølvoppkalla tredjealbumet hennar. Ein singel frå albumet, Jackson Browne sin «Rock Me on the Water», selde dårleg. På dette stadiet byrja Ronstadt å arbeide med produsenten og kjærasten John Boylan. Ho sa «Så snart et byrja å arbeide med John Boylan, byrja eg å vere med å produsere meg sjølv. Eg var alltid ein del av min eigen produksjon. Men eg trengde alltid ein produsent som kunne utføre innfalla mine.» I 1971 byrja Ronstadt å snakke med David Geffen om å flytte frå Capitol Records til Geffen sitt Asylum Records.
Samarbeid med Peter Asher
Ronstadt byrja på det fjerde soloalbumet sitt, Don't Cry Now, i 1973, med Boylan (som hadde forhandla kontrakten hennar med Asylum Records) og John David «J.D.» Souther som produsent på det meste av albumet. Men ho trengde nokon som kunne arbeidde med ho som ein likemann, så Ronstadt spurte Peter Asher, som var blitt sterkt tilrådd til ho av syster til James Taylor, Kate Taylor. Han hjelpte til å produsere to av songane: «Sail Away» og «I Believe in You».
Den første countryhitten til Ronstadt var på albumet, «Silver Threads and Golden Needles», som ho først hadde spelt inn på Hand Sown ... Home Grown – og denne gongen nådde songen topp 20 på countrylista.
Don't Cry Now vart følgd av den største mogelegheita hennar til då, då ho varma opp for Neil Young på Time Fades Away-turneen hans, og spelte for eit større publikum enn ho hadde gjort før. Bak scenen på ein konsert i Texas, introduserte Chris Hillman ho for Emmylou Harris og sa til dei «De to kan bli gode vener», noko han fekk rett i og som førte til mange samarbeid dei neste åra. Samstundes vart albumet det mest suksessrike ho hadde hatt til då og selde 300 000 eksemplar i løpet av 1974.
Vokalstil
Stilen til Ronstadt var innan country med rytmar frå ranchera-musikk – som ho i 1968 samanlikna med «mexicansk bluegrass» – og blanda dei med rock and roll og til ein viss grad pop. Mange av desse rytmane og lydane var ein del av dei sørvestlege røtene hennar. Resultatet vart ein countryrock, som seint i 1960-åra byrja å breie seg inn i populærmusikken, og var ei retning innan rocken som Ronstadt var med på å forme og kommersialisere. Men så tidleg som i 1970 vart Ronstadt kritisert av musikk-«puristar» for «musikktypen» hennar som kryssa mange sjangrar. Magasinet Country Western Stars skreiv i 1970 at «Rockefolk syntest ho var for lett, visefolk syntest ho var for pop, og popfolk forstod ikkje heilt kvar ho var, men countryfolket elska verkeleg Linda.» Ho har aldri kategorisert seg sjølv og valde å halde på med sjangerkryssande musikk.
Tolkande songar
Andre har hevda at Ronstad hadde same effekt på generasjonen sin med hennar musikk frå Great American Songbook med musikk frå 1920- og 1930-åra.
Mest suksessrike kvinnelege songar i 1970-åra
Forfattaren Andrew Greeley skildra Ronstadt i boka si God in Popular Culture, som «den mest suksessrike og utan tvil den mest haldbare og dugande kvinnelege rockesongaren i si tid.» Magasinet Dirty Linen skildra ho som «den første verkelege kvinnelege superstjerna i rocken... med utselde stadion og ei rekkje mega-suksessrike album.»
Plateomslaga, plakatane og magasinframsidene som synte rock and roll-imaget hennar, var like kjende som musikken hennar. Mot slutten av tiåret skildra Chicago Sun Times ho som «70-talets dekan på skulen for kvinnelege rockesongarar» og vart det Redbook kalla «den mest suksessrike kvinnelege rockestjerna i verda.»
Sjølv om Ronstadt hadde vore ein kultfavoritt i musikkmiljøet i fleire år, slo ho gjennom for fullt i 1975, 29 år gammal.
Med utgjevinga av Heart Like a Wheel, kalla opp etter eit av albumspora som var skrive av Anna McGarrigle, nådde Ronstadt toppen av Billboard 200-lista. Det var òg det første av fire album som nådde toppen av countrylista i USA, og selde til dobbel platinaplate (over to millionar eksemplar i USA). I mange tilfelle var tokingane hennar meir suksessrike enn originalsongane, og mange gonger vart nye låtskrivarar oppdaga av eit større publikum gjennom tolkingane og innspelingane hennar.
Den første singelen frå Heart Like a Wheel, «You're No Good» – ein rocka versjon av ein R&B-song skriven av Clint Ballard jr. som Ronstadt først ikkje ønskte å ha med fordi gitarspelinga til Andrew Gold minna ho for mykje om ein «Beatles-song» – nådde toppen av Billboard og Cash Box Pop-singellistene. Den andre singelen frå albumet, «When Will I Be Loved» – ein livleg countryrockversjon av Everly Brothers-songen – gjekk til topps på Cashbox-lista og nådde andreplassen på Billboard-lista. Songen vart òg den første Ronstadt-songen som gjekk til topps på countrylista.
Albumet fekk òg god kritikk og vart den første store suksessen hennar. Ronstadt vann den første Grammyprisen sin for beste kvinnelege countrysong for «I Can't Help It (If I'm Still in Love with You)», originalt frå 1940-åra av Hank Williams. Versjonen til Ronstadt nådde andreplassen på countrylista. Sjølve albumet vart nominert til årets album.
Life, Love & Hope
Life, Love & Hope er det sjette og så langt siste studioalbumet til det amerikanske rockebandet Boston. Det kom ut 3. desember 2013 på Frontiers Records, og var det første studioalbumet deira på 11 år. Det er det første albumet deira etter Brad Delp døydde i 2007. Delp syng på songane «Didn't Mean to Fall in Love», «Sail Away», «Someone» og «Te Quiero Mia».
Linda Ronstadt
Mest suksessrike kvinnelege songar i 1970-åra
I september 1975 kom Ronstadt-albumet Prisoner in Disguise. Det klatra raskt til topp 5 på Billboard Album-lista og selde over ein million eksemplar. Det vart det andre albumet hennar på rad som selde til platina, begge to i same året. Den første singelen frå albumet var «Love Is A Rose». Songen klatra på pop- og countrylista, men det var versjonen hennar av «Heat Wave» som vart mest spelt på radio. Asylum trekte ut «Love Is a Rose» og gav ut «Heat Wave» i staden med «Love Is a Rose» som B-side. «Heat Wave» nådde topp 5 på Billboard Hot 100, medan «Love Is A Rose» nådde topp 5 på Billboard si countryliste.
Life, Love & Hope
Bakgrunn
Life, Love & Hope er ein oppfølgjar til Corporate America frå 2002. Tom Scholz produserte Life, Love & Hope og skreiv alle songane. Kimberley Dahme song på fleire av songane, i tillegg til nye vokalistar som David Victor, Louis St. August, Tommy DeCarlo og Jude Nejmanowski. Det er òg det første Boston-albumet med Tom Scholz på solovokal («Love Got Away»).
Linda Ronstadt
Mest suksessrike kvinnelege songar i 1970-åra
I 1976 nådde Ronstadt topp 3 på Billboard-lista og vann den andre Grammyprisen sin for beste kvinnelege popsong for albumet Hasten Down the Wind. Albumet selde til platinaplate. Det hadde eit sexy, avslørande plateomslag og synte Ronstart som songar og låtskrivar, og ho komponerte to av songane her, «Try Me Again» (i lag med Andrew Gold) og «Lo Siento Mi Vida». Albumet hadde òg ei tolking av Willie Nelson-balladen «Crazy», som nådde topp 10 på countrylista tidleg i 1977.
Life, Love & Hope
Mottaking
Då albumet kom ut fekk det blanda kritikk. Det har 47 av 100 på Metacritic. Albumet nådde 37. plassen på Billboard 200 den første veka for eit sal på 16 321 eksemplar. Det forsvann ut av lista etter tre veker. Det låg òg tre veker inne på Rock Album Sales-lista, der det nådde femteplassen, og det nådde andreplassen på Billboard Independent Albums Chart.
Linda Ronstadt
Mest suksessrike kvinnelege songar i 1970-åra
Mot slutten av 1977 overgjekk Ronstadt suksessen til Heart Like a Wheel med albumet Simple Dreams, som låg fem veker på toppen av Billboard 200-lista. Det selde over 3,5 millionar eksemplar det året i USA aleine - ny rekord for ein kvinneleg artist. Simple Dreams hadde ei rekkje hitsinglar på fleire singellister. Blant dei var platina-singelen «Blue Bayou», ein countryrock-versjon av ein Roy Orbison-song; «It's So Easy» – tidlegare av Buddy Holly –, ein cover av The Rolling Stones sin «Tumbling Dice», og «Poor Poor Pitiful Me», ein song skriven av Warren Zevon. Albumet fekk fleire Grammy-nominasjonar, mellom anna for årets singel og beste kvinnelege popsong for «Blue Bayou». Det vann Grammyprisen for beste plateomslag. Seint i 1977 vart Ronstadt den første kvinna som fekk to songar på topp 10 av Billboard Hot 100-lista samstundes. «Blue Bayou» låg på tredjeplassen, medan «It's So Easy» låg på femte.
Simple Dreams vart ein av dei bestseljande albuma hennar internasjonalt òg, og nådde toppen av albumlistene i Australia og Canada. Simple Dreams gjorde òg Ronstadt til den mest suksessrike kvinnelege turnéartisten. Same året fullførte ho ein turné i Europa. Som magasinet Country Music skreiv i oktober 1978, fastsette Simple Dreams rolla Ronstadt hadde som «den mest suksessrike rock and roll-kvinna og countrystjerna på denne tida.»
I 1977 vart ho spurt av Los Angeles Dodgers om å syngje den amerikanske nasjonalsongen på kamp 3 i World Series mot New York Yankees.
Ho fekk den tredje førsteplassen på Billboard Album-lista - som på den tida var tangering av rekorden Carole King sette i 1974 - med Living in the USA. Ho fekk ein stor hitsingel med «Ooo Baby Baby», frå plata, og songen gjekk inn på alle die fire store singellistene i USA (Pop, adult contemporary, country og R&B). Living in the USA var det første albumet av nokon artist som hadde eit førehandssal på over to millionar eksemplar. Albumet selde etter kvart over tre millionar i USA.
Mot slutten av året krona Billboard Ronstadt med tre prisar som årets kvinnelge popartist, årets kvinnelege popalbum og årets kvinnelege artist.
Living in the USA synte songaren på rulleskeiser med ny kort, permanent på plateomslaget.
I 1978 var Ronstadt òg med i filmen FM, der plottet omhandlar ein radioprogramleiar som prøver å sende ein Ronstadt-konsert på direkten utan at ein konkurrerande radiostasjon får vite om det. I filmen speler Ronstadt songane «Poor, Poor Pitiful Me», «Love Me Tender» og «Tumbling Dice». Ronstadt vart overtydd om å spele inn «Tumbling Dice» etter at Mick Jagger kom bak scenen på ein konsert og sa «Du gjer for mange balladar, du burde gjere meir rock and roll.»
Etter suksessen med Living in the USA, drog Ronstadt ut på turné. Ho var gjesteartist på scenen med The Rolling Stones i Tucson Community Center den 21. juli 1978, i heimbyen hennar der ho og Jagger song «Tumbling Dice».
Best betalte kvinne i rocken
I 1979 drog Ronstadt på ein internasjonal turné og spelte i Australia og Japan. Ho deltok òg på ein veldedig konsert for venen Lowell George i The Forum i Los Angeles.
Frå rock til operette
I februar 1980 gav Ronstadt ut Mad Love, det sjuande albumet hennar på rad som selde til platinaplate. Det er eit streit rockealbum inspirert av post-punk og new wave, inkludert songar av låtskrivarar som Elvis Costello, The Cretones og Mark Goldenberg, som sjølv spelte på plata. Som ein del av marknadsføringa av albumet, vart det spelt inn ein konsert for HBO i april. Delar av denne konserten vart gjeven ut som det første offisielle konsertalbumet hennar i februar 2019.
Ho var òg på framsida av Rolling Stone for sjette gongen. Mad Love gjekk inn på Billboard Album-lista på topp 5 den første veka og klatra til tredjeplassen. Ho fekk topp 10-hittar med «How Do I Make You», opphavleg av Billy Thermal, og «Hurt So Bad» opphavleg av Little Anthony & the Imperials. Albumet vart nominert til Grammyprisen for beste kvinnelege rockesong.
Sommaren 1980 byrja Ronstadt å øve for den første av fleire hovudroller i Broadway-musikalar. Joseph Papp hadde tilsett ho i rolla i Gilbert and Sullivan sin The Pirates of Penzance, i lag med Kevin Kline. Ho sa det var eit naturleg val for ho å syngje Gilbert and Sullivan, sidan bestefaren Fred Ronstadt hadde skipa det første orkesteret i Tucson, Club Filarmonico Tucsonense, som ein gong framført The Pirates of Penzance.
The Pirates of Penzance hadde premiere i Central Park i New York City, før det flytta til Broadway, der det vart ein hit. Det gjekk frå 8. januar 1981 til 28. november 1982. Ronstadt spelte òg i filmversjonen av musikalen i lag med Kline og Angela Lansbury i 1983. Dette var den einaste filmrolla hennar som andre enn seg sjølv. Ronstadt vart nominert til ein Golden Globe for filmrolla si. Ho vart òg nominert til Tonyprisen for beste framføring av ei kvinneleg hovudrolle i ein musikal.
Som barn hadde Ronstadt oppdaga operaen La bohème gjennom ein stumfilm med Lillian Gish og hadde ein draum om ein dag å spele rolla som Mimi. I 1984 fekk Ronstadt denne rolla av Joseph Papp på Public Theater. Produksjonen fekk dårleg kritikk og selde særs dårleg, og vart lagt ned etter berre nokre få kveldar.
Etter Get Closer la Ronstadt ut på turné i Nord-Amerika og ho var ein av hovudattraksjonane den sommaren og hausten. 25. november 1982 spelte ho ein «Happy Thanksgiving Day»-konsert på Reunion Arena i Dallas som vart sendt på direkten via satellitt på NBC-stasjonar i USA.
I 1988 kom Ronstadt attende til Broadway for ein kortare periode for ei musikalsk utgåve av albumet hennar som feira den mexicanske arva hennar, Canciones De Mi Padre – A Romantic Evening in Old Mexico.
Kunstnariske aspirasjonar
Ronstadt har sagt at byrjinga av karrieren hennar var «så fokusert på folk, rock og country» og at ho «gjekk litt lei og prøvde å gjere noko anna, og det har eg gjort heilt sidan den gongen.» Innan 1983 er det estimert at ho var verdt over 40 millionar dollar hovudsakleg frå plater, konsertar og varer.
Ronstadt vart etter kvart lei av å spele på arenaer. Ho syntes ikkje lenger at arenaer, der folk samla seg for å røyke marihuana og drikke øl, var «ein høvande stad for musikk». Ho ønskte «vinklar i arkitekturen» – ein referanse til ein tekst i Paul Simon-songen «You Can Call Me Al» frå Graceland. (Ronstadt song harmonivokal med Simon på eit anna spor på albumet, «Under African Skies». Det andre verset der nemner Ronstadt: «Take this child, Lord, from Tucson, Arizona. ...»). Ronstadt sa at ho ønskte å syngje på stader som minna om greske oldtidsteater, der merksemda vart fokusert mot scenen og artisten.
Platene til Ronstadt i 1980-åra vart like store suksessar som dei ho gav ut i 1970-åra. Mellom 1983 og 1990 fekk Ronstadt seks album som selde til platinaplate, to av dei tredoble platina (kvar for over 3 millionar selde eksemplar i USA).
Jazz/pop-trilogi
I 1981 produserte og spelte Ronstadt inn eit album med popstandardar kalla Keeping Out of Mischief med produsenten Jerry Wexler. Ronstadt var ikkje nøgd med det endelege resultatet og skrinla heile prosjektet. «Det var ei vanskeleg avgjersle» sa ho i magasinet Time. Men Ronstadt likte ideen bak albumet, og gav Wexler æra for å ha oppfordra ho til å gjere det. Likevel måtte Ronstadt overtyde eit motvillig plateselskap, Elektra, om at ho skulle spele inn denne typen album under kontrakten sin.
I 1983 hadde Ronstadt fått henta inn den 62 år gamle dirigenten Nelson Riddle. I lag sette dei i gang med å rehabilitere den store amerikanske songboka, og spelte inn ein albumtrilogi med tradisjonell pop: What's New (1983-sal på 3,7 millionar i USA i 2010); Lush Life (1984-sal på 1,7 millionar i USA i 2010) og For Sentimental Reasons (1986-sal på 1,3 millionar i USA i 2010). Dei tre albuma selde totalt sett nesten sju millionar plater i USA aleine.
What's New synte Ronstadt i ein klassisk kjole med eit øyretelefonar frå Walkman på hovudet. Då albumet kom ut var det somme kritikarar som kalla musikken «heismusikk», men ho var fast bestemt på å spele inn meir musikk med Riddle, og What's New vart ein hit. Albumet kom ut i september 1983 og låg 81 veker inne på den amerikanske albumlista, med ein tredjeplass som høgaste plassering. Det selde til tredobbel platinaplate i USA (over tre millionar i USA aleine). Albumet vart nominert til Grammyprisen for beste kvinnelege popvokal, og fekk generelt god kritikk. Magasinet Time kalla det «eit av dei mest vågale, uortodokse og uventa albuma i år.»
What's New førte Riddle til eit yngre publikum. I følgje Levinson «hata det yngre publikummet det Riddle hadde gjort med Frank Sinatra, som i 1983 vart rekna som 'gammalpop'». Då Riddle arbeidde med Ronstadt kom karrieren hans i fokus att dei siste tre leveåra sine. Stephen Holden i The New York Times skreiv at What's New «er ikkje det første albumet av ein rockesongar som hyllar den gyldne popæraen, men det er det beste og mest seriøse forsøket på å gjenopprette popideane som Beatlemania og massemarknaden innan rock for tenåringa reiv ned i midten av 1960-åra. ... I tiåret før Beatlemania, kodifiserte somme av dei største songarane i 1940- og 1950-åra eit halvt hundreår med amerikanske popstandardar på dusinvis av album, og mange av dei er ikkje lenger mogeleg å få tak i.» What's New er det første albumet av ein rockesongar som fekk stor suksess med nyinnspelingar av Great American Songbook.
I 1984 framførte Ronstadt og Riddle desse songane på scenen, i konserthallar gjennom Australia, Japan og USA, inkludert fleire konsertar i Carnegie Hall, Radio City Music Hall og Pine Knob.
I 2004 gav Ronstadt ut Hummin' to Myself for Verve Records. Det var det første albumet hennar med tradisjonell jazz sidan innspelinga med Jerry Wexler og Nelson Riddle Orchestra, men denne gongen var det med ein meir intim jazzcombo.
«Trio»-innspelingane
Ronstadt, Dolly Parton og Emmylou Harris var vener og fans av kvar andre sin musikk. Ronstadt hadde til dømes spelt inn Parton sin «I Will Always Love You» på Prisoner in Disguise. I 1978 kom dei saman i eit forsøk på å spele inn eit Trio-album. Det vart derimot ikkje noko av den gongen.
I januar 1986 kom dei tre saman att i platestudio, og arbeidde i lag i fleire månader. Resultatet vart Trio i mars 1987. Det vart ein stor hit og låg på toppen av den amerikanske countryalbum-lista i fem veker og nådde òg topp 10 på poplista. Albumet selde over tre millionar eksemplar i USA og dei van Grammyprisen for beste countrysong av ein duo eller ei gruppe. Det gav dei òg fire singlar på topp 10 på countrylista, der «To Know Him Is to Love Him» gjekk heilt til topps. Albumet var òg nominert til Grammyprisen for årets album.
I 1994 spelte dei tre ein oppfølgjar til Trio, men igjen vart det ikkje noko av på den tida fordi dei var for opptekne med sine eigne karriere. Ronstadt, som alt hadde betalt for studiotida og skulda plateselskapet sitt eit ferdig album, fjerna lydspora til Parton, etter hennar ynskje, og heldt vokalen til Harris, og nytta fleire av songane på albumet Feels Like Home i 1995. Det var det første countryrockalbumet hennar på fleire år.
Canciones de Mi Padre
Mot slutten av 1987 gav Ronstadt ut Canciones de Mi Padre, eit album med tradisjonell mexicansk folkemusikk, eller det ho skildra som «verdsklassesongar». Musikken var arrangert av mariachi-musikaren Rubén Fuentes.
Desse songane var ein stor del av familietradisjonen og dei musikalske røtene til Ronstadt.
Ronstadt spelte inn to album til med latinamerikansk musikk tidleg i 1990-åra. I 1991 kom Mas Canciones, som var ein oppfølgjar til det første Canciones-albumet. For dette vann ho Grammyprisen for beste mexicansk/mexicansk-amerikanske album. Året etter gjekk ho bort frå mariachi-stilen og spelte inn kjende afrokubanske songar. Dette albumet heitte Frenesí. Som dei to tidlegare latinamerikanske albuma, fekk Ronstadt Grammyprisen for «Best Traditional Tropical Latin Album».
I 1991 spelte Ronstadt hovudrolla som erkeengelen San Miguel i La Pastorela, eller A Shephard's Tale, ein musikal filma i San Juan Bautista. Stykket vart skriven og regissert av Luis Valdez. Produksjonen var ein del av Great Performances-serien til PBS.
Attende til moderne musikk
Seint i 1980-åra valde Rontadt å gå attende til moderne popmusikk igjen, etter å ha hatt suksess med storbandjazz i lag med Riddle og dei populære mariachi-innspelingane. I 1987 kom ho inn att på Billboard Hot 100-lista med «Somewhere Out There», som nådde andreplassen i mars. Songen vart nytta i animasjonefilmen An American Tail, og var ein sentimentla duett med James Ingram som vart nominrt til fleire Grammyprisar. Dei vann til slutt prisen for årets song. Songen vart òg nominer til Oscarprisen for beste originale song, og selde over ein million eksemplar i USA aleine. Det var tòg laga ein populær musikkvideo til songen. Steven Spielberg spurte så Ronstadt om å spele inn temasongen for den animerte oppfølgjaren An American Tail: Fievel Goes West, som fekk namnet «Dreams to Dream». Sjølv om «Dreams to Dream» ikkje vart like populær som «Somewhere Out There», vart songen ein hit på Adult Contemporary-lista i 1991.
I 1989 gav Ronstadt ut eit popalbum med fleire hitsinglar. Cry Like A Rainstorm, Howl Like The Wind vart eit av dei mest suksessrike albuma hennar. Det vart det tiande albumet hennar som gjekk inn på topp 10 på Billboard-lista og nådde sjuandeplassen der. Det selde i tillegg til tredobbel platinaplate (over tre millionar selde eksemplar i USA). Albumet vart òg nominert til fleire Grammyprisar. Ronstadt hadde med seg soulsongaren Aaron Neville frå New Orleans på fleire av songane. Dei song mellom anna duett på «Don't Know Much» (andreplassen på Billboard Hot 100 ) og «All My Life» (11. plassen på Billboard Hot 100), og begge låg lenge på toppen av Adult Contemporary-lista. Duettane førte til fleire Grammynominasjonar. Duoen vann Grammyprisen for beste popsong av ein duo eller ei gruppe i både 1989 og 1990. Seremonien i 1990 var siste gongen Ronstadt stod på scenen og song under Grammprisutdelinga, då ho og Neville framførte «Don't Know Much».
I desember 1990 deltok ho på ein konsert i Tokyo Dome til minne om 50-årsdagen til John Lennon. Andre artistar var Miles Davis, Lenny Kravitz, Hall & Oates, Natalie Cole, Yoko Ono og Sean Lennon. Konerten vart gjeve ut på albumet Happy Birthday, John.
Attende til roots-musikk
Ronstadt gav ut det kritikarroste Winter Light seint i 1993. Det hadde eit New Age-arrangement på singelen «Heartbeats Accelerating» og det sjølvskrivne tittelsporet, som vart spelt inn med glasharmonika. Det var det første kommersielt mislukka albumet hennar sidan 1972, og nådde berre 92. plassen på Billboard-lista. Feels Like Home i 1995 var eit steg attende til countryrocken og inneheld ein versjon av Tom Petty-songen «The Waiting». B-sida til singelen, «Walk On», tok Ronstadt attende til countrysingellista for første gongen sidan 1983. Eit albumspor, «The Blue Train», låg ti veker inne på Billboard Adult Contemporary-lista. Albumet gjorde det litt betre enn føregangaren og nådde 75. plassen på albumlista. Begge albuma vart sidan sletta frå katalogen til Elektra/Asylum.
I 1996 gav Ronstadt ut Dedicated to the One I Love, eit album med klassiske rock and roll-songar, spelt inn som voggesongar. Albumet nådde 78. plassen på Billboard-lista og vann Grammyprisen for beste barnemusikkalbum.
I 1998 gav Ronstadt ut We Ran i countryrock- og folkrockstil. Ho gjekk attende rockerøtene sine med tolkingar av songar av Bruce Springsteen, Doc Pomus, Bob Dylan og John Hiatt. Innspelinga vart produsert av Glyn Johns. Det selde dårleg og hadde berre selt opp under 60 000 eksemplar i 2008, som er det dårlegaste salstalet hennar i Elektra/Asylum-katalogen. We Ran hadde ingen hitsinglar, men fekk god kritikk.
Sommaren 1999 gav Ronstadt ut albumet Western Wall: The Tucson Sessions i lag med Emmylou Harris. Det vart nominert til Grammyprisen for beste moderne folkealbum, og nådde topp 10 på countryalbum-lista. I 2016 hadde albumet selt kring 225 000 eksemplar.
På nyårsaftan 1999 stod Ronstadt på scenen med Eagles og Jackson Browne i Staples Center.
I 2000 avslutta Ronstadt det langvarige samarbeide med Elektra/Asylum og gav ut eit album med julemusikk, A Merry Little Christmas. Sidan den gongen har Ronstadt gjeve ut eitt album til. I 2006 spelte Ronstadt i lag med ZoZo Sisters og den nye venen Ann Savoy på Adieu False Heart. Det var eit album med roots-musikk og kom ut på Vanguard Records. Det selde dårleg og nådde berre 146. plassen i USA. Det vart det siste albumet til Ronstadt sidan røysta hennar byrja å svikte som følgje av progressiv supranukleær parese. Innspelinga gav ho to Grammynominasjonar for beste tradisjonelle folkealbum og beste lydteknikar.
I 2007 bidrog Ronstadt med songen «Miss Otis Regrets» til albumet We All Love Ella: Celebrating the First Lady of Song – ein hyllest til Ella Fitzgerald.
I august 2007 spelte Ronstadt på Newport Folk Festival for første gongen. Det var ein av dei siste konsertane hennar.
I 2010 bidrog Ronstadt med arrangement og solovokal til «A La Orilla de un Palmar» på The Chieftains-albumet San Patricio (med Ry Cooder). Dette er den siste utgjevinga med Ronstadt som solovokalist.
Pensjonisttilvære
I 2011 annonserte Ronstadt at ho kom til å pensjonere seg frå musikkindustrien. I 2013 avslørte ho at ho hadde fått Parkinsons sjukdom og «ikkje lenger kan syngje ein einaste tone.» Diagnosen hennar vart sidan endra til progressiv supranukleær parese.
EHF-meisterligaen i handball 2016/Kvinner
Sluttspelet
Sluttspelet vart avvikla i Budapest helga 7. og 8. mai 2016.
Finalen
Ein jamn fyrste omgang enda uavgjort 12–12. I den andre omgang skilde det aldri meir enn eitt mål og ved ordinær tid stod det 22–22. Győri ETO tok føringa i ekstraomgangane, men CSM kom tilbake og utlikna til 25–25. Kampen vart avgjort i straffetevling der CSM skåra på fire straffar, Győri ETO på berre ei.
For CSM var Isabelle Gulldén eit angrep åleine med sine 15 skåringar. Elles skåra Carmen Martín 4 mål, Oana Manea og Linnea Torstenson 3 begge, Ana Paula Rodrigues 2, Cristina Vărzaru og Aurelia Brădeanu kvar sitt mål. Jelena Grubišić var fyrste-målvakt.
Norske Heidi Løke var toppskårar for Győri ETO med 8 nettkjenningar. Også landskvinnene Linn Sulland, Ida Alstad og målvakta Kari Aalvik Grimsbø spelte for Győri ETO.
Lago di Poschiavo
Lago di Poschiavo er ein naturleg innsjø i Poschiavodalen i kantonen Graubünden i Sveits. Innsjøen har eit volum på 120 mill. m³ og vert nytta som reservoar.
Flatcap Point
Flatcap Point er det nordlegaste av to relativt låge og flate klipper på austsida av nordarmen av Rohss Bay på James Ross Island. Det vart kartlagd frå landmålingar av Falkland Islands Dependencies Survey (1960–61); det skildrande namnet (tyder flat topp) vart gjeve av UK Antarctic Place-Names Committee.
Ringsel
Ringsel eller snadd (Pusa hispida eller Phoca hispida) er ein sel som lever i arktiske og subarktiske strøk, sørover til norskekysten. Streifdyr kan vandra sør til Portugal, New Jersey og California. Han er òg påtruffen nær Nordpolen. Det finst òg ringsel i Bottenvika, i Ladogasjøen og i Saimen. Ringselen er om lag 115-136 cm lang og veg 40-65 kilo. Dei et små fisk og skaldyr og kan leva i opptil 50 år. Ringsel har vore ein viktig del av kosthaldet for arktiske folkeslag sidan det kom menneske til området og det vert framleis fanga titusenvis av ringsel i året i Grønland og Canada. I Bottenvika, Ladogasjøen og Saimen er ringselen freda. Folk som har avlagt jegerprøve og storviltprøve kan jakta på ringsel på Svalbard utanom naturreservat i jakttida.
Ekelöf Point
Ekelöf Point er eit høgt nes som ligg,5 nautiske mil sørvest for Cape Gage og markerer nordsida av innløpet til Markham Bay på austsida av James Ross Island. Det vart oppdaga og kartlagd av Den svenske antarktisekspedisjonen under Otto Nordenskjöld, 1901–04, som namngav det «Kap Ekelof» etter dr. Eric Ekelof, som var militærlege på ekspedisjonen. Det vart kartlagd på ny av Falkland Islands Dependencies Survey i 1953. Point vart rekna som ei meir høvande skildring av neset enn kapp.
Flaskegraskar
Flaskegraskar (Lagenaria siceraria eller L. vulgaris) er ein eittårig planteart i graskarfamilien. Han blir også kalla flaskefrukt, dhudi og kalebass. Den unge frukta til planten kan etast. Når ho blir eldre kan ein tørka skalet og bruka det til behaldar, drikkekar, musikkinstrument og andre føremål.
Nobuyo Fujishiro
er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Diskografien til Lou Reed
Diskografien til den amerikanske rockemusikaren Lou Reed bestod av 22 studioalbum og 15 konsertalbum, i tillegg til 46 singlar. Reed har òg gjeve ut fem videoalbum og 16 musikkvideoar.
Carcelles Peak
Carcelles Peak er ein fjelltopp på 1065 moh like sør for toppen av Morenefjorden på Sør-Georgia. Det vart kartlagd av South Georgia Survey i perioden 1951–57, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Alberto Carcelles, som samla inn biologisk materiale ved Sør-Georgia i 1926–27 og 1929–30 for Museo Nacional de Buenos Aires.
Gaylord Ridge
Gaylord Ridge er ein einsam rygg, som strekkjer seg nord til sør i 2 nautiske mil, 3 nautiske mil nordvest for Eilers Peak vest i Nebraska Peaks. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter D.R. Gaylord frå University of Nebraska, eit medlem av glasiologgruppa frå US Antarctic Research Program i løpet av Rossbarrieren-prosjektet, feltsesongen 1973–74.
Substrat
Eit substrat er i lingvistikken det språket som opphavleg vert snakka i eit område når eit anna kjem og tek over i samfunnet. Det språket som tek over i samfunnet vert kalla superstrat.
Steinar Albrigtsen
Steinar Albrigtsen (fødd 4. januar 1957 i Hammerfest) er ein norsk folke-/countrysongar og gitarist.
Substrat
Eksempel på substratspråk
Eit døme på substrat er det iberiske språket som vart snakka på den iberiske halvøya då Romarriket invaderte halvøya og latin vart offisielt språk. Eit anna eksempel er samisk substrat i nordgermansk. Eit meir heimleg døme er overgangen i det samiske området frå ukjent paleolitisk-europeisk til samisk.
Steinar Albrigtsen
Han debuterte som plateartist med albumet Alone Too Long som han fekk Spellemannprisen 1990 i klassa roots & country for. I tillegg til solokarriere, er han kjent for samarbeidet sitt med barndomskameraten Jørn Hoel. Saman gav dei to ut albumet Get Together i 1996. Han har òg gjeve ut to album med Tom Pacheco og albumet Falne Engler med Kris Kristofferson-songar på norsk saman med Henning Kvitnes og Lynni Treekrem.
I 1991 vart han saman med Tove Karoline Knutsen tildelt Troms fykleskommune sin kulturpris.