cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thomas Cromwell
Minister
Då Erasmus freista å krevja innn eiu teståande pensjon frå Aldington i Kent, nekta den dåverande pastoren å utbetala pengane, fordi det var forgjengaren hans som hadde lova pensjonen, og ikkje han sjølv. Cromwell sende Erasmus tjue englar, og vennen hans Thomas Bedyll forsikra Erasmus om at Cromwell beundra han svært høgt.
Fallet
Cromwell støtta Henrik VIII då kongen ville kvitta seg med Anne Boleyn og i staden gifta seg med Jane Seymour. Sonen hans Gregory gifta seg med systera til Jane, Elizabeth Seymour, og blei altså svoger til dronninga av England. Cromwell var òg arkitekten bak Laws in Wales Acts 1535–1542, som formelt sameina England og Wales. Få månader før fallet sitt blei han utnemnd til jarl av Essex den 18. april 1540.
Årsaka til fallet hans var at han oppfordra kongen til å gifta seg på nytt etter at dronning Jane døydde. Ekteskapet med Anna av Kleve var ein politisk allianse framforhandla av Cromwell. Anna var katolikk, men systera hennar var gift med kurfyrsten av Sachsen, og bror hennar hevda å ha krav på hertugdømet Geldern som keisar Karl nekta å anerkjenna. Eit forbund mellom England, Geldern, Kleve og det schmalkaldiske forbundet var viktig for å setja seg i respekt hjå keisaren. Men kong Henrik hadde ikkje sett Anna før bryllaupet, og fatta motvilje mot henne så snart dei møttest. Berre frykt for kong Frans av Frankrike og keisar Karl heldt han frå å bryta med dei nye forbundsfellane sine og senda brura tilbake. Men utpå våren 1540 surna forholdet mellom franskekongen og den tyske keisaren, og dermed trong ikkje kong Henrik lenger ekteskapet med Anna å støtta seg til.
Dei konservative fiendane til Cromwell, særleg Thomas Howard, 3. hertug av Norfolk, greip sjansen og kravde at Cromwell skulle arresterast. Under eit møte i Det kongelege rådet den 10. juni 1540 blei han pågripen og ført til Tower of London. Han blei ramma av ein Act of Attainder, dvs. at parlamentet kunne domfella han utan å gå vegen om domstolane til rettsvesenet. Han fekk leva lenge nok til å sørga for ei annullering av ekteskapet til kongen med Anna.
Avrettinga
Etter at skilsmissa til kongen var i orden, blei Cromwell avretta på Tower Hill for høgforræderi, kjetteri, mutingar og maktmisbruk.
På skafottet heldt han ein kort tale, at han var komen for å døy og ikkje for å rettferdiggjera seg. Av omsyn til familien sin måtte han fyrst og fremst tilbakevisa tiltalen om kjetteri. Før avrettinga sa han derfor: «Eg trur på lovene fastlagt av den katolske kyrkja.» Dette var noko einkvar moderat protestant kunne seia, og hensikta var å skapa avstand til gjendøyparane som stod bak det skremmande Münster-opprøret som tillét polygami og vald mot alle som ikkje tilhøyrde sekta deira. Cromwell avslutta med ei bøn for kongen og sonen hans, og noko ironisk, «for kongens noble råd». Thomas Wyatt stilte seg demonstrativt heilt framme ved skafottet; Cromwell snudde han rundt og sa: «Milde Wyatt, be for meg.» Bøddelen skal ha brukt tre hogg for å skilja hovudet frå kroppen. Etter avrettinga blei hovudet lagt i kokande saltvatn og så sett på stake på London Bridge, med ansiktet vendt vekk frå City of London. Den samtidige krønikeskrivaren Edward Hall skreiv at Cromwell viste stor sjølvkontroll då bøddelen feila. Same dag gifta kong Henrik seg med den femte kona si, Catherine Howard. Dette heldt han likevel hemmeleg for befolkninga fram til 8. august.
Ettermæle
Ei stund omtalte Henrik konsekvent den avdøde Cromwell som the shearman ('saueklipparen'), med tanke på bakgrunnen hans som tekstilhandlar. Men allereie i november 1540 gjenutnemnde han Cromwell sin søsterson Richard til sheriff, og nokre månader seinare skjelte han ut rådsmedlemmene sine for Cromwell sin død: «Under påskot av heilt trivielle feiltrinn som Cromwell hadde gjort seg skuldig i, retta dei falske tiltalar mot han, og hadde fått han [dvs. kongen] til å dømma til døden den mest trufaste tenaren han nokon gong hadde hatt.»
Den seinare statsleiaren Oliver Cromwell stamma frå Thomas Cromwell si syster Catherine og mannen hennar Morgan Williams; sonen deira Richard var oldefaren til Oliver Cromwell. Begge sønene til Catherine valde å ta etternamnet til mora i staden for det til faren, tilsynelatande fordi dei ville visa fram tilknytinga til den berømte morbroren sin. Dette illustrerer dei delte meiningane ein hadde om Thomas Cromwell; mange feira fallet og døden hans, medan andre sørgde djupt. Vennen hans Thomas Wyatt skreiv diktet «The Pillar perish'd» - 'Søyla forsvann' til minne om Cromwell:
Wyatt var her inspirert av Petrarca som hadde skrive ein sonett til minne om den døde vennen sin Giovanni Colonna (colonna tyder 'søyle').
Malagarasi
Malagarasi er ei elv i vestlege Tanzania som renn gjennom Kigoma-regionen. Ei av sideelvane henna kjem frå Søraust-Burundi. Dette er den nest lengste elva i Tanzania etter Rufiji-Store Ruaha, og har det største vasskiljet i ei elv som renn ut i Tanganyikasjøen. Malagarasi-Muyovozi Wetlands er ein Ramsar-stad. Lokale folk kallar Malagarasi 'elva med vonde ånder'.
Malagarasi er 475 km lang. Kjelda til elva ligg nær grensa mellom Tanzania og Burundi, og dei fyrste 80 km av elva danna grensa mellom dei to landa. Fleire sideelver frå Burundi-høglandet sluttar seg til den høgre breidda hennar. Etter samløpet med Lumpungu-elva kjem Malagarasi inn i Tanzania, formar ein sirkel og munnar ut på austsida av Tanganyikasjøen omtrent 40 km sør for Kigoma, nær Ilagala. Malagarasi er ei av dei viktigaste vasskjeldene til sjøen.
Viktige sideelver er Ugalla og Moyowosi.
Flora og fauna
Treartar i Malagarasi-bekkenet er mellom anna Albizia gummifera, Bridelia micrantha, papyrusplante (Cyperus papyrus), Diospyros mespiliformis, morbærfiken (Ficus sycomorus), Ficus verruculosa, Isoberlinia spp., Khaya senegalensis, Parkia filicoidea, Phoenix reclinata, Syzygium cordatum og Syzygium owariense. Viktige gras i elvedalen er artar av Hyparrhenia, Themeda og Echinochloa.
Malagarasi-sardin (Mesobola spinifer) er endemisk i elva. Elva inneheld fleire fiskeartar som finst i Kongoelvbassenget men ikkje i Tanganyika. Den store ferskvass-kulefisken mbu (Tetraodon mbu)) finst derimot både i det sentrale og øvre Kongobassenget, Tanganyikasjøen og i Malagarasi.
Alingsås
Alingsås er ein svensk by i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. Alingsås er administrasjonssenter for Alingsås kommune og i 2005 hadde byen 22,919 innbyggjarar. Tettstaden ligg 41 km nord for Göteborg.
Mölndal fekk bystatus i år 1619.
Presse
Alingsås har to lokale aviser, morgonavisen Alingsås Tidning som kjem ut tre gonger i veka, og Alingsås Kuriren som kjem ut ein gong i veka.
Düsseldorfskulen
Düsseldorfskulen var ei kunstretning som voks ut or den tyske romantiske rørsla, og på same tid ein del av denne. Retninga vart driven fram av ei gruppe målarar, der Carl Friedrich Lessing, Johann Wilhelm Schirmer, Andreas Achenbach, Hans Gude, Oswald Achenbach og Adolf Schrödter var mellom dei stilskapande. Dei underviste eller studerte ved kunstakademiet i Düsseldorf i 1830- og 1840-åra, då akademiet vart leia av målaren Wilhelm von Schadow. Arbeida til düsseldorfarane er karakterisert av fine detaljar og fantasirike landskap, ofte med religiøse eller allegoriske forteljingar plassert i landskapet. Leiande medlemer av Düsseldorfskulen fremja friluftsmåleriet, og hadde ein tendens til å nytte ein palett med relativt dempa og einsarta fargar.
Soge
Wilhelm von Schadow tok over leiinga av kunstakademiet i 1826, og dermed byrja blomstringstida for akademiet. Den stemningsromantikken med drag av mild realisme som kjenneteikna Schadow, kom gjennom lang tid å prege skulen. Meir individuelle uttrykk kom til syne hos nokre av hans eldre elevar som Karl Ferdinand Sohn, som gjennom si lærarverksemd fekk stor verknad i skulen. Størst etterspurnad nådde skulen då Eduard Bendemann var leiar.
På utviklinga av landskapsmåleriet i Düsseldorf var Carl Friedrich Lessing den fremste. Føregangsmenn for det romantiske ideal-landskapet fann ein i Johann Wilhelm Schirmer og Oswald Achenbach. Nye friske impulsar kom med Louis Gurlitt frå Danmark, og i Andreas Achenbach såg ein ein fornyar av landskapsmåleriet. Eugène Dücker var føregangsmann for ei retning med meir intime måleri.
På 1840-talet byrja den store nordiske invasjonen, særleg frå Noreg. Adolph Tidemand var den fyrste, og vekte straks åtgaum med sine norske allmuge-skildringar. Noko seinare kom Hans Gude, hans norske landskap med si villmarksstemning kom snart på mote. Meir eller mindre påverka av Gude var August Cappelen, Erik Bodom, Anders Askevold, Morten Müller, Amaldus Nielsen og Ludvig Munthe, medan mellom andre Carl Sundt-Hansen odla sjangermåleriet.
Frå 1870-talet stivna Düsseldorfskulen i seinromantikk og småborgarlege kunstpreferansar. Kunstakademiet i byen mista meir og meir posisjonen som lærestad.
Georges Seurat
Georges-Pierre Seurat var ein fransk målar og kunsthandverkar. Han er særleg kjend for sine nyskapande teikne-media og for å ha funne opp måleteknikken som vert kalla for pointillisme. Storskala-verket Ein søndagsettermiddag på øya La Grande Jatte (1884-86) endra retninga på moderne målarkunst, ved å sette i sving den neo-impresjonistiske rørsla. Måleriet har ein ikonografisk plass mellom 1800-talskunsten.
Liv og gjerning
Åra 1875-77 gjekk Seurat på eit teiknekurs på ein kveldsskule, kurset vart leia av bilethoggaren Justin Leqquien. På den tid var han oppteken av boka Grammatik der Zeichenkünste av Charles Blanc, der han fanga opp tanken om at fargar er underlagt lover, og som det gjeld å lære seg. På teiknekurset vart Seurat kjend med Edmond Aman-Jean, dei to vart venner og byrja i februar 1878 på målarskulen 'École des Beaux-Arts'. I mars 1878 gjekk Seurat i målarklassa til Henri Lehmann, ein lite kjend elev av Jean-Auguste-Dominique Ingres, der vart han kjend med Ernest Laurent. Ved sidan av studerte han i Louvre dei gamle meistermålarane.
Seurat slutta på 'École des Beaux-Arts' i 1879. Han bestemte seg for dette etter å ha vore på 1879-utstillinga til impresjonistane, der ein kunne sjå bilete av Edgar Degas, Camille Pissarro og Claude Monet. Seurat vende seg meir og meir bort frå dei akademiske ideala. Saman med Edmond Aman-Jean og Ernest Laurent leigde han eit atelier.
Mellom november 1879 og november 1880 gjennomførte Seurat militærtenesta si i Brest. Samstundes laga han skisser og las Die Phänomene des Sehens av David Sutters. Etter militærtenesta leigde han seg eit rom i Paris, der han sidan måla verka sine. Meir enn nokon annan kunstmålar var han oppteken av optiske problem og dreiv på med fysikk, geometri og ulike teoretiske verk.
Mellom anna studerte Seurat det arbeidet Eugène Chevreuls hadde gjort med fargane sin simultankontrast og fargekrinsen. I året 1881 la Seurat og Aman-Jean ut på ei lita reise i omlandet til Paris. Seurat heldt fram studiane sine og og undersøkte fargeteoriane til Nicholas Ogden Rood og var oppteken med dei verka Eugène Delacroix hadde laga i Saints-Agnes-kapellet av Saint-Sulpice sine forsøk med systemet av komplementærfargar. Seurat sette seg inn i læra om kontrast, rytme og masse. Basert på studiane av fargeteoriar eksperimenterte Seurat på tretavler og lerret, fyrst med fargeblandingar, sidan med separate fargeprikkar.
I 1883 fekk Seurat for fyrste, og siste, gong stille ut verk på Paris-salongen; teikninga Portrett av Aman-Jean. Året etter vart det fyrste store måleriet av Seurat, Ein badeplass ved Asnières, avvist. Straks etter vart dette biletet synt på utstillinga til ei frittståande kunstnargruppe som kalla seg 'Societé des Artistes Indépendants'.
Seurat vart kjend med Paul Signac og dei to var sidan nære venner. Gjennom Signac fekk han dei neste åra innpass i den kunstnariske avantgarden og krinsen av symbolistiske forfattarar. I motsetning til mange andre, samtidige kunstnarar var han ikkje omgjeven av ein stor beundringsskare, ei heller særleg elska av publikum. Seurat pleia kontakt med målarar innanfor den realistiske retninga, samt symbolistar og dekadentar. I 1886 stilte Seurat ut måleriet Ein sundagettermiddag på øya La Grande Jatte og ni andre verk i den siste utstillinga til impresjonistane. Målarmåten hans vart grundig og sakleg forklara av kunstkritikaren Félix Fénéon. Den belgiske diktaren Émile Verhaeren inviterte Seurat til å delta på den neste utstillinga til avantgarde-gruppa 'Les Vingt'.
Siste leveåra
Februar 1887 tok Seurat, saman med Signac, del i opninga av utstillinga til Les Ving. Der deltok han med sju måleri. Same året gjekk han med i gruppa som Paul Signac hadde danna, dei såkalla neoimpresjonistane, der mellom andre Charles Angrand, Maximilien Luce og Albert Dubois-Pillet, ved sida av Seurat var føregangsmenn for den pointillistiske måleteknikken.
I januar 1888 stilte Seurat, i lag med kunstnarvenene sine, ut i lokala til Revue Indépendante, ei gruppering leia av kunstkritikaren og anarkisten Félix Fénéon. Sommaren same året reiste Seurat på Ärmelkanalen. Der laga han talrike sjøbilete. I februar året etter deltok Seurat ved to høve på utstillinga til Les Vingt i Brüssel. Indre strid førte til at Seurat meir og meir fjerna seg frå kunstnarvenene sine.
Av Jules Christophe fekk han i oppdrag å illustrere ei av bøkene i serien Les Hommes d’Aujourd’hui av Fénéon. Om sommaren heldt han seg i Gravelines, der han på ny måla sjømotiv av Nordsjøen. I 1891-utstillinga til 'Les Vingt' i Brussel deltok Seurat, der han viste biletet Can-Can (Le Chahut) og seks landskapsmåleri. I Salon des Indépendants synte han det uferdige biletet Sirkuset.
Neumayer-stasjonen
Neumayer-stasjonen (òg kalla Neumayer-stasjon II) var ein permanent tysk forskingsbase i Antarktis som låg ved Atkabukta. Han vart opna i 1992 og erstatta den gamle Georg-von-Neumayer-stasjonen.
Den 20. februar 2009 vart han erstatta av ein ny, permanent forskingbasen, Neumayer-stasjon III.
Kamil Grosicki
Kamil Grosicki er ein polsk fotballspelar, som i 2018 spelar for Hull City i Football League Championship, det nest høgste nivået i den engelske fotballigaen. Han har òg landskampar for Polen.
Chichen Itza
Chichen Itza er ein ruinby på den nordlege delen av Yucatán-halvøya søraust i Mexico. Ruinane har spor av to ulike kulturepokar, ein maya- og ein itzá-epoke. Byen var framtredande allereie i klassisk mayatid, omkring 600-900 e.Kr. På 900-talet blei han erobra av itzáfolket.
Stordomstida til Chichen Itza opphøyrde kring 1400. Ruinane blei funne att i jungelen på 1800-talet, og sidan er fleire tempel blitt restaurerte.
Chichén Itzá blei teken med på UNESCO si liste over verdsarv i 1988. I 2007 blei El Castillo på staden utnemnd til eit av dei sju nye underverka i verda etter ei verdsomspennande avstemming.
Beloretsjensk
Beloretsjensk (russisk Белоре́ченск) er ein by i Krasnodar kraj i Russland med om lag 55 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Belaja, rundt 75 km søraust for Krasnodar.
Han vart grunnlagt som ein kosakk-buetnad i 1863 og fekk bystatus i 1958.
Under sovjettida låg det ein gulag-arbeidsleir her.
Nordisk meisterskap i sykling 1980
Nordisk meisterskap i sykling 1980 vart avvikla ved Falun i Sverige frå 4. til 6. juli.
180 km fellesstart
<br style="clear:both;" />
100 km lagtempo
<br style="clear:both;" />
Kvinner, 60 km
<br style="clear:both;" />
H.L.A. Hart
Herbert Lionel Adolphus Hart var ein britisk rettsfilosof. Han var professor i rettsvitskap ved University of Oxford og rektor ved Brasenose College, Oxford. Han er mest kjend for verket sitt: The Concept of Law, som har vorte heidra som det viktigaste verket innanfor rettsfilosofi gjeve ut på 1900-talet. Han er rekna som ein av dei fremste rettsfilosofane på 1900-talet.
Bakgrunn
Herbert Lionel Adolphus Hart vart fødd den 18. juli 1907, son av Rose Samson Hart og Simeon Hart, i Harrogate, som foreldra hans hadde flytta til frå East End i London. Faren hans var ein jødisk skreddar av tysk og polsk opphav; mora hans, av polsk opphav, dotter av vellykka forhandlarar i kledehandelen, handterte kunderelasjonar og økonomien til firmaet deira. Hart hadde ein eldre bror, Albert, og ei yngre syster, Sybil.
Hart var utdanna ved Cheltenham College, Bradford Grammar School og New College, Oxford. Han tok Literae humaniores i 1929.
Den andre verdskrigen
Under den andre verdskrigen yrkte Hart ved MI5, deriblant med Oxford-filosofane Gilbert Ryle and Stuart Hampshire. Han yrkte tett med Dick White, seinare leiar for MI5 og dinest MI6. Hart yrkte ved Bletchley Park og var kollega av matematikaren Alan Turing.
Etter den andre verdskrigen vende ikkje Hart tilbake til sin juridiske praksis. Han valde i standen for å akseptera tilbodet om eit undervisingsstipend i filosofi ved New College, Oxford. Hart siterer J. L. Austin som ein med særskild stor innverknad på han i laupet av denne tida. Dei to underviste eit seminar om 'Juridisk og moralsk ansvar' (Legal and Moral Responsibility) i fellesskap frå og med 1948.
Akademisk karriere
Mellom 1952 og 1968 var Hart Professor of Jurisprudence ved Oxford, og fellow ved University College, Oxford, frå 1952 til 1973. Han var president for the Aristotelian Society frå 1959 til 1960. I 1962 heldt han the Master-Mind Lecture.
Hart var gift med Jennifer Fischer Williams, ei embetskvinne og seinare historikar ved St. Anne's College. Jennifer var ein 'sovande' medlem av det britiske kommunistpartiet. Kritikk og skepsis var retta mot henne om ho hadde vore ein spion for Sovjetsamveldet, noko ho nekta for å ha vore.
Eit av barneborna til Hart, Mojo Mathers, vart den fyrste døve medlemen av det newzealandske parlamentet i 2011.
Hart døydde i Oxford den 19. desember 1992, i ein alder av 85. Han er gravlagd ved Wolvercote Cemetery, der også Isaiah Berlin blant anna er gravlagd.
Studentane til Hart
Mange av dei tidlegare studentane til Hart har hatt stor innverknad på retts-, moral, og politisk filosofi, blant anna Brian Barry, Ronald Dworkin, John Finnis, Kent Greenawalt, Peter Hacker, Neil MacCormick, Joseph Raz, Chin Liew Ten og William Twining. Hart hadde au ein sterk påverknad på John Rawls i 1950-åra, særleg etter at Rawls var gjesteførelesar ved Oxford kort tid etter at han fullførte doktorgraden sin.
Filosofisk metode
Hart påverka sterkt bruken av metodar i versjonen sin av anglo-amerikansk positiv rett til rettsvitskapen og rettsfilosofien i den engelsktalande verda. Hart bringa reiskapane til analytisk, og særleg språkleg, filosofi til å taka tak i dei sentrale utfordringane i juridisk teori, med inspirasjon henta frå John Austin, Ludwig Wittgenstein og Hans Kelsen.
Den tydelege skilnaden mellom Hart og Kelsen var vektlegginga av den britiske versjonen av positiv lovteori som Hart forsvara i motsetnad til den kontinentale versjonen av positiv lovteori som Kelsen forsvara. Dette vart studert i University of Toronto Law Journal i ein artikkel med tittelen «Leaving the Hart-Dworkin Debate» som hevda at Hart i boka si The Concept of Law insisterte på at den ekspansive forståinga av positiv lovteori skulle inkludera filosofiske og sosiologiske vurderingsdomene snarare enn den meir fokuserte merksemda til Kelsen som betrakta kontinental positiv lovteori som meir avgrensa til sjølve rettsvitskapens domene.
Hart retta sitt engasjementet, blant mange andre, mot Glanville Williams som hadde demonstrert sin juridiske filosofi i ein femdelt artikkel, «Language and the Law» og i ein artikkel, «International Law and the Controversy Concerning the Word 'Law'». I artikkelen «International Law» kritiserte Hart sterkt alle dei juristane og internasjonale advokatane som hadde drøfta om folkeretten eigenleg var lov. Dei hadde kasta bort tida på eit spørsmål som ikkje var sakleg. Dei mange skilnadane mellom kommunal og internasjonal lov kunne ikkje motseiast, dei var rett og slett ein av konvensjonell verbal bruk, som individuelle teoretikarar kunne tilfredsstilla seg sjølv, men som ikkje hadde rett til å diktera til andre.
Denne tilnærminga skulle verta vidareutvikla av Hart i siste kapittel av The Concept of Law (1961), som viste korleis bruken av eit abstrakt ord som lov i høve til ymse sosiale fenomen reflekterte det faktum at desse fenomena delte somme særeigne trekk. Glanville hadde sjølv sagt det same då han redigerte ein studenttekst om rettsvitskap, og han hadde i hovudsak teke i bruk den same tilnærminga til «The Definition of Crime».
The Concept of Law
Det mest kjente verket til Hart er The Concept of Law, gjeve ut i 1961, og med ei andre utgåve (inkludert eit nytt etterskrift) gjeve ut posthumt i 1994. Boka kom frå eit sett med førelesingar som Hart hadde frå og med 1952. The Concept of Law utvikla ei sofistikert sjon på rettspositivisme og høve mellom lov og moral. Blant dei mange idéane som er utvikla i denne boka er:
Andre verk
Saman med Tony Honoré publiserte dei Causation in the Law (1959, 2.utg. 1985), som er rekna som ein av dei viktigaste bidraga innanfor den akademiske debatten om årsak i juridisk samanheng.
Etter den kjende debatten med Patrick Devlin, Baron Devlin, om rolla straffelova hadde i å handheva moralske normer, skreiv Hart Law, Liberty and Morality (1963), som besto av tre førelesingar han hadde heldt ved Stanford University. Han skreiv au The Morality of the Criminal Law (1965). Hart forsvara avkriminaliseringa av homofili – då det ikkje skada nokon. Han meinte oppfatninga Devlin hadde om skadeprinsippet til Mill – då det var relatert til avkriminalisering av homofili – var «perverst». Trass dette, uttala Hart seinare at han kom personleg overeins med Devlin.
Hart gav førelesingar til Labour Party om tetting av smutthòl i skattesystemet som vart utnytta av dei «superrike». Hart plasserte seg sjølv til venstre på den politisk økonomiske aksen: «on the Left, the non-communist Left», og uttrykte fiendskap mot Margaret Thatcher.
Det montenegrinske herrelandslaget i handball
Montenegro sitt herrelandslag i handball er det mannlege landslaget i handball for Montenegro. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Rukometni savez Crne Gore. Landslaget kvalifiserte seg til sin fyrste internasjonale meisterskap i 2008.
Resultat i internasjonale turneringar
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Montenegro har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
Slaget ved Guastalla
Slaget ved Guastalla eller slaget ved Luzzara var eit slag utkjempa den 19. september 1734 mellom fransk-sardinske og austerrikske (habsburgske) soldatar i den polske arvefølgjekrigen.
Bakgrunn
Etter at kong August II av Polen døydde i februar 1733, prøvde dei europeiske supermaktene med diplomati og militær makt å påverke valet av etterfølgjaren hans. I august 1733 vart Stanisław Leszczyński vald til konge av den polske riksdagen, medan Fredrik August, kurfyrste av Sachsen vart vald i oktober same år med støtte frå Russland. Stanisław hadde hovudsakleg støtte hos Frankrike, medan Fredrik August vart støtta av Russland og Habsburg-keisaren Karl VI. Den 10. oktober erklærte Frankrike krig mot Austerrike og Sachsen, for at dei skulle trekkje militærstyrkane sine ut av Polen, og kort tid etter invaderte dei både Rheinland og Habsburgområda i det som i dag er Nord-Italia. Det italienske felttoget vart utført i samarbeid med kong Karl Emmanuel III av Sardinia, som Frankrike hadde lovd hertugdømet Milano til i Torinotraktaten, signert i september 1733.
Dei fransk-sardinske allierte marsjerte mot Milano i oktober 1733, og okkuperte hertugdømet Lombardia utan særleg tap. Våren 1734 svarte austerrikarane, men tapte det blodige slaget ved San Pietro, som franskmennene vann under de Coigny og de Broglie. Etter sigeren nølte Karl Emmanuel med å følgje etter austerrikarane og relativt lite skjedde gjennom sommaren 1734. I september prøvde austerrikarane ein ny offensiv under feltmarskalk Dominik von Königsegg-Rothenfels, som erstatta Florimund Mercy (som mista livet i San Pietro), og dei vann ein liten siger nær Quistello då soldatane klarte å raide hovudkvarteret til de Broglio den 14. september. Dei tok 1500 fangar og krigskista til Karl Emmanuel. Då austerrikarane følgde etter dei allierte, omringa dei fleire lommer med soldatar, og tok ytterlegare 3000 fangar. Dei allierte fall attende til Guastalla, der dei forskansa ei stilling mellom elvane Crostolo og Po.
Etter eit opphald for å få forsyningar den 16. september, heldt Königsegg framm forfølginga, og nådde Luzzara den 18. september. Kommandantane til dei allierte valde å tvinge eit slag fram ved Guastalla som hemn for åtaket mot Quistello.
Slaglinjene
Då Königsegg fekk vite om denne siste manøveren, meinte han det var på tida å angripe den allierte stillingav ved Guastalla, i håp om ein avgjerande siger, og tvinge dei allierte til anten på andre sida Po eller andre sida av Crostolo. Sidan han ikkje personleg hadde fått sjanse til å rekognosere stillingane til fienden, og rappoartane indikerte at det ikkje var store samlingar av fiendtlege soldatar (som hovudsakleg var gøymd bak dei mange strukturane langs forsvarslinja), meinte Königsegg til slutt at mesteparten av dei allierte soldatane hadde kryssa over til andre sida av Po. Han håpte på å isolere dei gjenverande soldatane og retta hovudåtaket sitt mot bruhovudet ved den allierte venstreflanken.
Slaget
Königsegg sende dei første kompania ut tidleg om morgonen den 19. september, utan å fortelje dei kommanderande generalane eksplisitt at det var venta eit slag. Då fronten av armeen hans nådde dei allierte stillingane indikerte rekognoseringar at det var så få som 5000 infanteristar på slagmarka, og at kavaleriet til fienden var i retrett. Overtydd om at han var på veg mot baktroppen til den allierte armeen, gav Königsegg ordre om ei enkel linje med soldatar framover kring 1000 for å fjerne dei siste soldatane. Då dette vart møtt med liten suksess, vart han tvungen til å sende fleire soldatar til slaget, som auka i intensitet kring 1100. Kring 1200 retta Karl Emmanuel soldatane sine frå den allierte høgreflanken for å komme rundt å støtte opp om forsvaret av venstreflanken, der ein stor del av den austerrikske armeen var i kamp mellom dei to demningane. Kring 1300 vart Königsegg sin nestkommanderande prins Fredrik Ludvig av Württemberg-Winnental drepen då han leia eit kavaleriåtak.
Medan slaget heldt fram utan stans, kom dei austerrikske grenaderane opp elva med båt og gjekk i land like bak stillinga til det allierte kavaleriet. Som følgje av dette sendte gav Karl Emmanuel ordre til venstreflanken om trekkje seg attende til bruhovudet, og sendte dei fleste gjenverande soldatane frå høgreflanken som støtte. Somme soldatar frå høgreflanken marsjerte for å støtte senteret utan ordre om å gjere dette, noko som gjordce at senteret klarte å halde stand då Königsegg sendte reservane sine inn i slaget der kring 1400.
Slaget heldt fram til kring 1600 utan at nokon av sidene klarte å vinne terreng mot kvarandre, og ingen av dei hadde fleire reservar å sette inn. No hadde begge sider lite ammunisjon igjen og Königsegg gav austerrikarane ordre om å trekkje seg attende til Luzzara.
Ettervekrnad
Dei allierte stod att på slagmarka, men begge sider hadde lidd store tap. Austerrikarane mista tre generalar (inkludert prins Fredrik) og dei allierte fire. Austerrikarane mista 4 800 som anten miste livet eller vart skadde, og meir enn 1600 hestar vart drepne. Dei allierte mista 1600 mann og kring 4000 vart skadde.
Karl Emmanuel og dei franske kommandantane, som etter å ha fått nokre forsterkingar, tenkte på å angripe austerrikske stillingar reist på nordsida av Po dei neste dagane, men rekognoseringsrapportar indikerte at stillingane var umogele gå angripe. Königsegg vendte attende til Mantova, der han gav soldatane sine ordre om å forsvare byen og Tirol, og fekk med seg 4000 ekstra soldatar i armeen sin, som no hadde vorte redusert til berre 16 000 mann. Dei allierte gjorde eit forsøk på å gjenerobre Mirandola i oktober, men Königsegg klarte å samle saman 10 000 soldatar som stoppa kringsetjingsforsøket.
Fylkesveg 802 i Telemark
Fylkesveg 802 i Telemark går mellom Tveiten og Lårdal i Tokke kommune. Vegen er 11,3 km lang.
Gone from Danger
Gone from Danger er eit studioalbum frå 1997 av Joan Baez. I staden for å skrive songar sjølv, valde ho ut songar av yngre vise- og rockeartistar. Ho tok med Dar Williams sin «If I Wrote You», Richard Shindell sin «Reunion Hill» og Betty Elders sin «Crack in the Mirror», i tillegg til to songar av Sinéad Lohan. Då albumet kom ut innrømde Baez at ho ikkje lenger klarte å skrive songar sjølv, og kjende seg meir komfortabel med å gå attende til den opphavlege rolla si, som ein tolkar av andre sine songar. På eit spor er ho likevel omtalt som låtskrivar, «Lily» (om ei barndomsveninne), som var eit dikt skriven av Baez med musikk av Kenny Greenberg og Wally Wilson.
I tillegg til at ho hjelpte dei unge låtskrivarane med å spele inn songane deira, tok Baez med seg to av dei, Shindell og Williams, på turneen etter albumet.
Ei avgrensa utgåve av albumet kom berre ut i Borders-bokhandlarar i USA, og inkluderte ein bonus-CD med to songar: Betty Elders sin «Long Bed from Kenya» og ein duett med Dar Williams på Paul Simon sin «Dangling Conversation», som begge var konsertopptak frå Newport Folk Festival i 1997.
Ei «samlarutgåve» kom ut i 2009 med det originale albumet og ein ekstra CD med 11 konsertopptak frå Mountain Stage i august 1997. Åtte av songane var opphavleg frå Gone From Danger.
Vatikanmusea
Vatikanmusea (italiensk Musei Vaticani) er ei gruppe museum i Vatikanstaten i Roma i Italia. Dei omfattar fleire museum innanfor grensene til Vatikanet. Musea viser verk frå ei veldig kunstsamling som er blitt samla av ulike pavar gjennom hundreåra, inkludert ei rekkje av kjende klassiske skulpturar og dei viktigaste meisterverka innan renessansekunst.
Musea blei grunnlagde tidleg på 1500-talet av pave Julius II. Det sixtinske kapellet med det kjende takmåleriet av Michelangelo og Stanze della Segnatura («Rafaels rom») dekorert av Rafael er på den faste besøksruta gjennom Vatikanmusea. Vatikanmusea er eit av dei største kunstmusea i verda. I 2017 hadde musea 6 millionar vitjande, som til saman gjorde det til det fjerde mest vitja kunstmuseet i verda.
Musea omfattar 54 galleri, eller salas. Det sixtinske kapellet er den siste salaen i musea. Vatikanmusea er ikkje berre kunstmuseum, men består òg av gjenstandssamlingar. Til saman omfattar deistore mengder skriftleg materiale, kunst og andre gjenstandar. Musea har rundt 70 000 verk, med 20 000 på utstilling. Det har rundt 640 tilsette som arbeider i 40 ulike administrative, forskings- og restaureringsavdelingar.
Byrjing
Musea kan spora opphavet sitt til vinteren 1506. Då gjekk pave Julius II gjekk til innkjøp av ein marmorstatue som blei stilt ut i Vatikanet nokre veker seinare.
Det dreidde seg om ein skulptur av Laokoon, ein prest kjend frå gresk mytologi for å ha prøvd å overtala folkesetnaden i Troja om å ikkje ta imot «gåva» grekarane hadde til dei; ein stor hest (den trojanske hesten), utan å lukkast. Skulpturen viser Laokoon og sønene hans fanga av ein sjøorm.
Skulpturen blei funnen av ein vinbonde den 14. januar 1506 i ein vingard ikkje langt frå basilikaen Santa Maria Maggiore i Roma. Pave Julius II sende Giuliano da Sangallo og Michelangelo Buonarroti, som då begge arbeidde i Vatikanet, for å undersøka oppdaginga.
Ein månad etter at funnet var gjort, stilte paven ut skulpturen av Laokoon og sønene hans.
Redhill i Surrey
Redhill er ein småby i Surrey i England. Han ligg i pendlarområdet til London.
Vatikanmusea
I snevrare forstand
Dei eigenlege vatikanmusea omfattar dei følgjande institusjonane og avdelingane, som alle ligg i same hjørne av Vatikanstaten:
Redhill i Surrey
Byen oppstod då ein veg gjennom området vart lagd i 1818. Han vart først kalla Warwick Town, men vart omdøypt til Redhill då postkontoret flytta frå allmenningen Red Hill i 1856.
Vatikanmusea
Pavepalasset
Det apostoliske palasset tilhøyrer ikkje eigentleg Vatikanmuseea, men med inngangsbilett til musea får ein likevel tilgang til:
Redhill i Surrey
I England er byen mest kjend for det psykiatriske sjukehuset sitt, der to av den no avlidne dronningmora Elizabeth Bowes-Lyon sine nieser hadde tilhald i mange år.
Vatikanmusea
Publikumsbesøk
Kring fire millionar turistar og andre vitjar Vatikanmusea kvart år (tal frå februar 2006). Nokre år før var tala omtrent det halve, men frå og med Heilagåret 2000 ekspanderte tilstrøyminga dramatisk. Dette skjedde omtrent samstundes som verdssituasjonen tilsa strengare tryggingstiltak, noko som har ført til at musea er blitt berykta for lange køar langs gatene framfor inngangsportalen.
Nordenskiöldbasen
Nordenskiöldbasen er eit namn stundom nytta om anlegga delt av forskingsstasjonane Wasa (Sverige) og Aboa (Finland) i Antarktis.
Reigate
Reigate er ein by i Surrey i England. Han ligg nær London, og ein stor del av den yrkesaktive folkesetnaden er pendlarar.
Vilhelm Erobraren gav området rundt Reigate til ein av offiserane sine, William de Warenne, som vart første jarl av Surrey i 1088. Sonen hans, William de Warenne, 2. jarl av Surrey, var truleg ansvarleg for at Reigate Castle vart reist. Dette var berre eit støttepunkt; familien hadde hovudresidens i Lewes i Sussex.
Omkring 1150 grunnla de Warenne ein ny by, Reigate, nedanfor slottet. Ei mindre busetjing i nærleiken, Cherchefelles, vart erstatta av denne nye byen. Ein trur namnet Reigate kjem frå Roe-deer Gate (rådyrporten), då byen låg rett ved inngangen til rådyrparken til de Warenne, som no er delt inn i Priory Park og Reigate Park. Det blir at fortalt før Magna Carta vart signert i 1215 møttest dei opprørske baronane i hòler under slottet for å klargjere detaljane i dokumentet. Slottet byrja å forfalle, og i 1648 vart det rive.
På 1200-talet vart Reigate Priory, eit kloster for regulære kannikar frå Augustinerordenen, oppretta. I 1535, under oppløysinga av klostra, gav Henrik VIII klostret og eigedomane til William Howard, 1. baron Howard av Effingham, som gjorde det om til residensen til familien. Slekta levde der i over 140 år, og etterkommerne inkluderte Charles Howard, 1. jarl av Nottingham, som hadde kommandoen over styrken som sigra over den spanske armadaen. Bygningen blir no brukt som skule.
Ein av dei kjende «borgarane til byen» er papegøyen Charlie, som skal ha vorte lært opp til å forbanne Hitler av Winston Churchill. Ein meiner at Charlie er den eldste fuglen i Storbritannia.
Heilage bøker
Heilage bøker, heilage skrifter eller heilage tekstar er visse tekstar som har ein særskild status innan ulike religiøse tradisjonar. Tekstane kan vera sentrale for trua og/eller religionsutøvinga deira. Innan mange religionar meiner ein at deira heilage skrifter er guddommelege eller guddommeleg inspirerte.
Nokre døme på heilage bøker er Toraen og den hebraiske Bibelen i jødedommen, Bibelen (med Det gamle testamentet og Det nye testamentet) i kristendommen og Koranen i islam.
Heilage bøker i utval
Nokre heilage bøker, alfabetisk ordna :
Ragdoll
Ragdoll er ein katterase med lang og silkeaktig pels og blå ovale auge. Pelsen skal ha kvit grunntone, men kan farga ut i fleire fargetonar. Rasen utviklar seg sakte og det kan ta fleire år før ein katt når full storleik. Normal vekt blir rekna som 4–7,5 kg, men storvaksne hoer kan bli opp mot 6,5 kg og hannar opp mot 9,5 kg. Difor blir rasen rekna som den nest største katterasen i verda, etter maine coon. Ragdoll-kattar skal oppføra seg som «filledokker» når dei blir løfta; altså motstandslause. Dette har gjeve dei rasenamnet, som tyder 'filledokke' på engelsk.
Opphav
Katterasen stammar frå California i USA, der han blei utvikla av Ann Baker. Ho var oppdretter av persarkattar då ho starta avlsarbeidet med ragdoll i 1963. Stammora var ein kvit huskatt som heitte Josephine. Denne blir skildra som ein katt av angoratypen, fordi han likna. Josephine tilhøyrde naboen til Ann Baker, fru Pennels. Ho var ein frittgåande katt og hadde mange kull. Baker ynskte eitt kol som ho kunne bruka i alsarbeidet sitt, og para katten med ein svart persarhann ho hadde. Resultatet blei ein katt ho kalla Blackie. Josephine fekk fleire kull. I eit av dei var blant anna ein hann som fekk namnet Daddy Warbucks. Denne minna litt om om ein heilag birma, med kvit bliss. Faren til Daddy Warbucks er ukjend. Baker ynskte å nytta begge gutane i sin vidare avl, og både Blackie og Daddy Warbucks blei para tilbake med mora.
Frå kullet etter Blackie heldt Baker på ein mørk «burmesartype» hokatt, som ho kalla Buckwheat.
Ragdoll blei først anerkjend som rase av forbundet NCFA (som ikkje eksisterer lenger) i 1965.
Ann Baker para balinesarhannar med fleire av hokattane sine for å få fram lilla kattar. Mange av desse kryssingane er ikkje stambokført korrekt, og ein kan finna paringar med umoglege fargeresultat frå tidlege generasjonar. Ho heldt på hokattar etter desse paringane med balinesarar, og brukte så ragdollhannar på desse igjen. Så ein kan seia at lilla kom inn i rasen den vegen etter at ho skapte berarar.
Utsjånad
Rasen har kort pels i andletet som blir lengre på ryggen og nedover, og er avslutta med ein stor buska hale. Hovudet er breitt og snutepartiet relativt kort. Brystet og framhalsen hjå vaksne kattar har tydeleg «løvemanke». Auga er blå. Lemmene er lange og muskuløse, bredbrusket og sterke. Dei blir kalla «pointed», fordi øyra, andletet, ekstremitetane og halen har mørkare utfarging enn resten av kroppen.
EM i fotball 1984
Europameisterskapen i fotball 1984 var den sjuande europameisterskapen i fotball. Meisterskapen vart avvikla i Frankrike i tida 12. til 27. juni 1984. Vertslandet Frankrike vart europameister etter 2-0 over Spania i finalen på Parc des Princes i Paris. Dei 14 kampane var fordelt på sju byar; Lens, Lyon, Marseille, Nantes, Paris, Saint-Étienne og Strasbourg. Omframt vertsnasjonen, som fekk friplass, hadde Belgia, Danmark, Jugoslavia, Portugal, Romania, Spania og Vest-Tyskland kvalifisert seg til sluttspelet. 32 land deltok i kvalifiseringa, fordelt på sju grupper, som gjekk av stabelen i tida frå mai 1982 til desember 1983.
Ragdoll
Åtferd
Rasen har normalt eit roleg lynne og blir rekna som menneskekjær og sjeldan aggressiv. Han er ofte selskapssjuk og ligg ofte ved eigaren og slappar av.
EM i fotball 1984
Dei åtte deltakarlanda i sluttspelet var fordelt i to like store grupper. Vinnarane i gruppene møtte så toarane i dei motsvarande gruppene til semifinalar. Semifinalevinnarane gjekk deretter til finale. Bronsefinale vart ikkje spelt.
I begge semifinalane stod det 1-1 etter 90 minuttar. Frankrike avgjorde mot Portugal då lagkapteinen Michel Platini la på til 3-2 i det 119. minutt. Den andre semifinalen mellom Spania og Danmark vart avgjort med straffesparktevling. Fyrst då ein av dei store spelarane i meisterskapen, danske Preben Elkjær, skaut utanfor på lagets femte straffe, kunne Spania juble for finaleplass.
Gruppe A
---
Gruppe B
-
---
Finalen
EM-finalen fann stad på på Parc des Princes i Paris framfor 47 368 tilskodarar. Den suverene einaren i meisterskapen, den franske lagkapteinen Michel Platini, skåra sitt niande mål då han gav vertslandet leiinga etter 57 minuttar. Stillinga 1-0 stod seg til Bruno Bellone kontra inn 2-0 i sluttminuttet. Fem minuttar tidlegare var den franske midstopparen Yvon Le Roux utvist.
Dei franske spelarane som tok heim landslagets fyrste store pokal var: Joël Bats, Patrick Battiston, Yvon Le Roux, Maxime Bossis, Jean-François Domergue, Alain Giresse, Luis Fernández, Jean Tigana, Bernard Lacombe, Michel Platini, Bruno Bellone. Manuel Amoros kom inn for Battiston i det 73. minutt og Bernard Genghini for Lacombe etter 80 minuttar.
Fylkesveg 802 (fleirtyding)
Fylkesveg 802 finst i fleire fylke i Noreg:
EM i fotball 1984
Finalen
Spania stilte med: Luis Arconada (kaptein) i mål, Ricardo Gallego, Santiago Urquiaga, Salva García, José Antonio Camacho, Juan Señor, Víctor Muñoz, Julio Alberto, Francisco López, Santillana Alonso og Francisco Carrasco. Manuel Sarabia og Roberto Fernández vart bytta inn i det 77. og 85. minutt, ut fór Julio Alberto og Salva Garcia.
Vojtěch Christov frå Tsjekkoslovakia var finaledommar.
Voitto Hellsten
Voitto Valdemar Hellsten var ein finsk friidrettsutøvar og politikar frå Pertteli. Han vann på spesialdistansen 400 meter sølvmedaljen ved EM 1954 og bronsemedaljen under Sommar-OL 1956. I tida 1962 til 1970 var han riksdagsmann for sosialdemokrat-partiet (SDP) i Finland.
Friidrett
Hellsten vert i Finland særleg hugsa for sine mange triumfar i landskampane mot Sverige. I 1950-åra deltok han i 33 landskampar og sikra finsk siger i heile 52 tevlingar. Under Sommar-OL 1952 på finsk heimebane i Helsinki tevla han på både på 100 m, 200 m og i 4 x 100 m stafett, utan å utmerke seg. To år seinare vann han sølvmedaljen på 400 m ved europameisterskapen i Bern, einast Ardalion Ignatjev frå Sovjetunionen vart for sterk. I den same meisterskapen syrgde Hellsten som ankermann for finsk bronsemedalje i 4 x 400 m stafett, eitt sekund føre Sverige på fjerdeplass. Under dei olympiske leikane i Melbourne i 1956 gjorde Hellsten i semifinalen sitt livs beste løp på 400 meter, med tida 46,1 sette han ein finsk rekord som stod i 15 år. I finalen fekk han notert 47,0 i sluttid og delte den olympiske bronsemedlajen med Ardalion Ignatjev.
Åra 1952-58 vann Hellsten 13 finske meistertitlar; fire på 100 meter, fem på 200 m og fire på 400 m.
Politikk
Hellsten var frå 1950-åra busett i Turku. Han var aktiv i lokalpolitikken frå 1960, og representerte det sosialdemokratiske partiet (SDP) i bystyret frå 1972. Ved riksdagsvalet i 1962 vart han vald inn i den finske riksdagen for sosialdemokratane, attvald for ein ny fireårsbolk i 1966.
MS «Unika»
MS «Unika», seinare MS «Bremnes», og i dag «Dory» er eit fraktefartøy levert frå Maritime Sveiseindustri i Gjerdsvika i juni 1976 til P/R Unik i Bergen.
I november 1994 vart skipet kjøpt av Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD), som gav det namnet MS «Bremnes». Skipet gjekk i nattruta mellom Sandnes og Bergen.
I mars 1999 vart skipet seld til Linito AS i Bergen, så til Siddis Shipping i mars 2000, som gav han attende det gamle namnet «Unika». Skipet fortsette i den same nattruta fram til det 4. mai 2004 vart båten seld til New Zealand, der han fekk namnet «Dory». Året etter vart han seld vidare til Cookøyane, og to år seinare, den 9. januar 2007, vart han selt til SNC Agnieray & Cie. i Fransk Polynesia. Her fekk han først namnet «Dory 3», og så igjen «Dory». I 2011 var båten framleis i fart.
Steinar Johannessen
Håkon Steinar Engh Johannessen var ein norsk fotballspelar frå Lillehammer. Han var angrepsspelar, fekk 2 landskampar for Noreg.
Klubbspel
Johannessen spelte åra 1954-58 på Fremad-laget frå heimbyen. I 1959 melde han seg inn i SK Frigg og var aktiv for Oslo-laget til 1966. Hausten 1965 var han med då Frigg tapte NM-finalen, etter to uavgjort-kampar sigra byrival IK Skeid 2–1 i den andre omkampen.
Landslagsspel
Johannessen deltok i 2 av Noregs landskampar. 17. juni 1959 møtte landslaget Luxemburg på Ullevaal stadion, der vart han skadd og måtte bytast ut allereie etter 5 minutt. Knapt eit år seinare fekk han noko meir speletid då det vart tap 0–3 mot Danmark i København.
Grytten kraftverk
Kraftverket hentar vatn frå Mardalsfossen, eit av Noregs høgaste fossefall og vassføringa i fossen er etter reguleringa svært avgrensa sjølv om det er krav til minstevassføring. I praksis renn det berre vatn i fossen i juli månad. I tillegg er Mongefossen, eit av dei 15 høgaste fossefalla i verda, i store periodar tørrlagt.
Kraftverket hentar vatn frå Olaskardsvatnet, Fetjåvatnet, Mongevatnet via Monge pumpestasjon, Grøttavatnet, Rangavatnet, Nedre Mardalsvatnet via Mardal pumpestasjon og Fossafjelltjødna.
Grøttavatnet er regulert mellom 980 og 930 moh.
Delar av nedslagsområdet ligg i Nesset kommune og vatnet blir overført frå Eikesdalsvassdraget til kraftverket som igjen slepp det ut i Rauma.
I 1986 vart det oppdaga av Statkraft slapp ut mindre vatn til Mardalsfossen enn konsesjonsvilkåra tilsa og Stortinget gav Nesset kommune ei erstatning på 15 millionar kroner for feilen.1
Göteborgs porslinsfabrik
Göteborgs Porslinsfabrik vart grunnlagd i 1898 på Hisingen i Göteborg av Simon Swartz.
Buguruslan
Buguruslan (russisk Бугурусла́н) er ein by i Orenburg oblast i Russland med om lag 50 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Bolsjoj Kinel, ei sideelv til Samara), rundt 280 km nordvest for Orenburg.
Göteborgs porslinsfabrik
Göteborgs Porslinsfabrik tilverka servise, vaskeoppsatser, ytterkrukker og hushaldningsporselen i perioden 1898-1925. Seksten år etter starten i 1914, vart fabrikken kjøpt opp av Rörstrand. Likevel heldt ein fram med å nytte med Göteborgs-stempel fram til 1926. Det året flytta Rörstrand heile sin produksjon til Göteborg. Ein gjekk då over til å stemple med Rörstrandstempel. Frå og med 1936 tok ein suksessivt til å overføre produksjonen til Rörstrands dotterfabrikk i Lidköping. I 1941 vart fabrikken på Hisingen stengd.
Eit par kjende formgjevarar var Ch. Andreasen og Gustaf Eriksson i periodane 1901-25 respektive 1905-20. Arvid Bergström, svåger til fabrikkens grunnleggar, var dekormålar som mellom anna teikna dekoren på Arvid Blå. Ikkje desto mindre var Grön Anna bestselgaren frå starten. Grön Anna har aldri vore tilverka vid Rörstrandsfabrikken i Stockholm. Frå 1926 tok ein til å stemple Grön Anna med Rörstrandstemplet.
Göteborgs Porslinsfabrik var kjend for sitt julporselen.
Rainerhorn
Rainerhorn er eit 3 359 meter over havet høgt fjell i Venediger-massivet i Hohe Tauern i Alpane, i Salzburg i Austerrike. Fjelltoppen er den nest høgste i massivet, og den mest augekjende toppen i breområdet Hohes Gletscherdach.
Rainerhorn er enkel å nå frå fjellhuset Defreggerhaus og eit ynda utsiktspunkt.
Korçë
Korçë (gresk Κορυτσά, Korytsá, arumensk Curciau) er ein by og ein kommune i regionen Korçë i Albania. Kommunen ligg søraust i landet og grensar i vest til regionen Berat.
Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Korçë vart slått saman med landkommunane Qendër Bulgarec, Voskop, Voskopojë, Lekas, Vithkuq, Mollaj og Drenovë. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Korçë.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande bykommunen 51 152 innbyggjarar, medan dei åtte kommunane som i dag utgjer storkommunen Korçë, til saman hadde 75 994 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var dei tidlegare by- og landkommunane ein del av distriktet Korçë. Den dåverande bykommunen omfatta berre sjølve byen Korçë.