cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valgard frå Voll
Valgard frå Voll (Valgarðr á Velli) var ein islandsk skald som levde i byrjinga av 1000-talet.
I Skaldatal er han ført opp som skald hos kong Harald Hardråde (1015-1066). Fleire av dikta hans er sitert i Skaldskaparmål og han er nemnt i kongesogene, m.a. i Heimskringla, i Soga om Harald Hardråde og i Fagerskinna.
Det er lite som er kjent om Valgard, men tilnamnet hans á Velli kan tyde på at han var i familie med Mørd (Mörður ) som er nemnt i Njålssoga, og som budde på Voll på Rangåvollane (Rangárvöllum) på Island.
Kjende dikt av Valgard frå Voll: Dikt om Harald Hardråde.
Bob Clearmountain
Bob Clearmountain er ein prisvinnande amerikansk lydteknikar, miksar og produsent. Han har arbeidd med mange kjende artistar som Bruce Springsteen (Born in the U.S.A.), The Rolling Stones («Miss You» og «Out of Tears»), Bryan Adams (nesten alle albuma sidan Reckless), Robbie Williams (Intensive Care), Toto, Bon Jovi (These Days, Crush, Bounce), Altered State, Simple Minds og kring 235 andre artistar.
Han har vore nominert til fire Grammy-prisar og vunne ein Latin Grammy Award i 2007 for beste mannlege popvokal-album for arbeidet som lydteknikar på Ricky Martin sin MTV Unplugged. Han har òg vunne ein Emmy og sju TEC Awards for beste lydteknikar, to andre for beste lydteknikar under ei fjernsynssendig, ein spesiell "Les Paul Award" og ein Monitor Award for Rolling Stone sitt Voodoo Lounge.
Clearmountain spelte òg bass på det første albumet til The Dead Boys, Young, Loud and Snotty, før Jeff Magnum vart med i gruppa.
Alejsk
Alejsk (russisk Але́йск) er ein by i Altaj kraj i Russland med om lag 30 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Alej, ei sideelv til Ob, rundt 120 km sørvest for Barnaul.
Den tidlegare Alejsk flybase låg 6 km vest for byen.
Theodor Scheerer
Karl Johan August Theodor Scheerer var ein tysk-norsk bergmann og mineralog.
An me thimáse
«An me thimáse» (gresk «Αν με θυμάσαι», gresk for Om du hugsar meg) var det kypriotiske bidraget i Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige, framført på gresk av Déspina Olymbíou. Songen er skriven av Andreas Giorgallis og Zenon Zindilis.
Theodor Scheerer
I 1830-åra var han kjemikar og hyttemeister ved Modum Blaafarveværk, og frå 1841 lektor i metallurgi, proberkunst og fabrikklære ved Universitetet i Christiania. Scheerer oppdaga, skildra og sette namn på heile 16 nye sjeldne mineral frå norske pegmatittgangar, der fem framleis gjeld som førstegangsskildringar (euxenitt-(Y), wøhleritt, polykras-(Y), melifanitt og astrofyllitt). Han oppdaga nikkelmineralet pentlanditt frå Espedalen og påviste nikkelinnhaldet i dei norske nikkelførande kismalmane. Frå 1848 var han professor ved Bergakademiet i Freiberg i Sachsen.
Han gav ut Lehrbuch der Metallurgie (2 bind, 1846–53).
An me thimáse
Eurovision Song Contest 2013
Déspina Olymbíou vart vald ut internt av Radiofonikó Ídrima Kýprou (RÍK) til å representere Kypros i Eurovision Song Contest 2013. 14. februar 2013 presenterte ho «An me thimáse» på fjernsynsprogrammet Mazi sto RIK. Sidan berre Frankrike, Italia, Storbritannia, Spania, Tyskland, kalla dei fem store, og vertslandet Sverige var direktekvalifiserte til finalen mått kvart land kvalifisere seg i éin av dei to semifinalane. Kypros vart tildelt ein plass i den fyrste semifinalen 14. mai 2013 i Malmö Arena.
Semifinale 1
Songen starta som nummer 14, etter Irland med «Only Love Survives» av Ryan Dolan og før Belgia med «Love Kills» av Roberto Bellarosa.
Volare
«Volare» (Flyg), kjend som «Nel blu dipinto di blu» (I det blå i det blå måleriet) i samband med Eurovision Song Contest, er ein song av Domenico Modugno. Han representerte Italia i Eurovision Song Contest 1958 og enda på tredjeplass med 13 poeng. Teksten er skriven på italiensk. Den opphavlege tittelen, «Nel blu dipinto di blu», vart nytta under Eurovision Song Contest, men songen vart seinare mest kjend som «Volare».
Eikesdal
Eikesdal, òg omtala i bunden form Eikesdalen, er ein dal og ei bygd i Molde kommune i Romsdalen. Dalen strekkjer seg frå Eikesdalsvatnet i vest til garden Finnset inst i dalen mot aust. I bygda dominerer jordbruk og turisme som næringar. Den mest kjente attraksjonen i dalen er det høge fossefallet Mardalsfossen.
Dalen er ein v-dal forma av den no regulerte elva Aura og har svært bratte fjellsider. Elva renn ut frå den regulerte Aursjøen. Eikesdal var lenge tilgjengeleg berre via Eikesdalsvatnet med båt, ferje eller slede vinterstid. I 1991 vart Fv191 frå Eresfjord til Øverås ved vestsida av vatnet forlenga langs nordsida av vatnet og inn til dalen.
Gardsnamn i dalen er frå vest Mardal, Utigard, Austigard, Oppigard, Sæter og Finnset
Nikolaj Urvantsev
Liv og gjerning
I 1922, då han leia ein geologisk undersøkingsekspedisjon, fann Urvantsev leivingar etter Peter Tessem og Paul Knutsen. Dei to nordmennene forsvann sporlaust frå Roald Amundsen sin 1918-ekspedisjon. Urvantsev berga posten og dei vitskaplege data som dei to hadde samla. Dei verdfulle dokumenta låg forlatne på ei strand ved Karahavet, nær munningen av elva Zeledejeva.
Åra 1930-32 utforska Urvantsev, saman med Georgij Usjakov, øygruppa Severnaja Zemlja og der dei oppdaga mange øyar. Sidan utforska han andre fjerne område av Russland; som Tajmyr og det sentralsibirske platået.
I 1933-34 sende det nydanna Glavsevmorput’ (=direktoratet for nordsjøruta) dampskipet Pravda til Nordvik ved Laptevhavet, på den aller første oljeleitingsekspedisjonen til Nord-Sibir. Dette vågestykket vart leia av Urvantsev, som reiste med Pravda i lag med kona si, Jelizsaveta Ivanovna. Ho var leiar for det medisinske hjelpeapparatet på ekspedisjonen.
Under stalinismen vart Urvantsev fleire gonger skulda for sabotasje. Han vart dømd og måtte sone i arbeidsleirane Karlag og Norillag.
Urvantsev vart reinvaska for skuldingane i 1954. Fram til han døydde var han styreleiar for avdelinga for arktisk geologi i Det vitskaplege forskingsinstituttet for arktisk geologi.
Urvantsev vart tildelt Leninordenen to gonger.
Diskografien til Electric Light Orchestra
Under er ein komplett diskografi for Electric Light Orchestra. Katalogen til ELO er uvanleg sidan det er langt fleire samlealbum enn studioalbum, hovudsakleg på grunn av dei mange hitsinglane Jeff Lynne skreiv.
Belokurikha
Belokurikha (russisk Белоку́риха) er ein by i Altaj kraj i Russland med om lag 15 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Bolsjaja Belokurikha, rundt 250 km sør for Barnaul.
Belokurikha er ein balneologisk kurstad, kjend for varmekjeldene sine.
Jinnah-stasjonen
Jinnah-stasjonen (JAS) er ein forskingsstasjon i Antarktis driven av Pakistan. Han ligg i nærleiken av Sør-Rondane i Dronning Maud Land i Aust-Antarktis.
Skildring og historie
Pakistan signerte Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) i 1991. Det antarktiske forskingprosjektet vart sett i gang av forskarar frå Det nasjonale oseanografiinstituttet, med full støtte frå departementet for vitskap og teknologi i den pakistanske regjeringa. Prosjektet vart leia av den pakistanske marinen som tok seg av all transporten under prosjektet. I 1991 vart Jinnah-stasjonen oppretta. Pakistan har to sommarstasjonar og ein vêrstasjon i nærleiken av Sør-Rondane.
Anlegget vart raskt utvida av NIO. Rådgjevarar frå det pakistanske vitskapsdepartmenetet vitja ofte området. I 2001 vart basen knytt til Badr-B-satellitten, seom sender digitale bilete av regionen til hovudkvarteret til NIO. I 2002 vitja forskarar frå SUPARCO basen, der dei sette opp ein avansert superdatamaskin som vart driven av NIO og SUPARCO. I 2005 vart det bygd ei lita flystripe og eit kontrollrom for å overvake flygingar til og frå Pakistan.
Pakistan og USA samarbeider ofte om forskinga i området.
Kongernes Jelling
Kongernes Jelling er utstillingsbygninga for Jellingmonumenta og namnet på formidlingssenteret som ligg ved gravhaugane i Jelling. Det er ei avdeling av Nationalmuseet i København.
Museet viser korleis Jellingsteinane antakeleg såg ut opphavleg og presenterer ny kunnskap om vikingtida. Museet er teikna av Wohlert Arkitekter.
Daquq
Daquq (arabisk داقوق, tyrkisk Dakuk eller Tavuk) er ein by i Irak sør for Kirkuk. Han er det administrative senteret i Daquq-distriktet, ein av dei fire distrikta i Kirkuk guvernement. Han ligg sør for Taza. Byen er kjend for teproduksjon og ein moské. Elva Daquq renn gjennom byen og under vårflaumen har elva samband til Tigris.
Jinnah-stasjonen
Kjelder
''
Dinkelsbühl
Dinkelsbühl er ein by i Landkreis Ansbach i delstaten Bayern i Tyskland med ikring 11 800 ibuarar. Byen ligg i landskapet Franken ved elva Wörnitz, 442 meter over havet.
Nördlingen
Nördlingen er ein by i Landkreis Donau-Ries i delstaten Bayern i Tyskland med 20 000 ibuarar.
Dinkelsbühl
Dinkelsbühl er særleg kjend for den godt bevarte gamlebyen frå sein-mellomalderen, eit ynda turistmål. Byen er ein av tre tyske byar, Nördlingen og Rothenburg ob der Tauber dei andre, der heile bymuren står att.
Nördlingen
Byen reknar soga si tilbake til 898. To store slag om Nördlingen under Trettiårskrigen, eitt i 1634 og hitt i 1645, hadde avgjerande roller i den vidare utviklinga av krigen. Byen er ein av tre tyske byar der heile bymuren er bevart, Dinkelsbühl og Rothenburg ob der Tauber er dei andre.
Dinkelsbühl
Stefan Reuter er frå Dinkelsbühl.
Nördlingen
Gerd Müller er frå Nördlingen.
Reeth
Reeth er ein liten by i North Yorkshire i England. Han ligg i nasjonalparken Yorkshire Dales, der dalane Swaledale og Arkengarthdale møtest.
I saksisk tid var det berre ei lita busetjing i skogkanten. Staden er nemnt i Domesday Book (1086), og hadde då vakse noko.
Reeth vart utover i mellomalderen eit sentrum for strikking, og den lokale blygruveindustrien vart kontrollert derfrå, men det var heile tida rolla som marknadsby for landbruket i området som var viktigast.
Mange av husa er frå 1700-talet. I sentrum ligg ein trekanta village green, der ein finn dei tre pubane i byen og eit hotell. Turistindustrien har vorte ei viktig næring for byen, og mange fotturistar tek turen dit.
Like utanfor Reeth finn ein toppane Fremington Edge og Calver Hill.
Hawes
Blant attraksjonar i området finn ein fossen Hardraw Force og Buttertubs Pass som knyt Wensleydale med Swaledale. Noko lenger ned i dalen ligg Aysgarth-falla. Hawes er ein av dei mest vitja stadane i nasjonalparken. Elva Ure renn gjennom Hawes. Utanfor byen ragar Great Shunner Fell.
Fylkesveg 191 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 191 i Møre og Romsdal går mellom Eresfjord og Finnset i Eikesdal i Nesset kommune. Vegen er 37,2 km lang.
Altun Kupri
Altun Kupri eller Altun Kopru (kurdisk پردێ, arabisk ألتن كوبري, tyrkisk Altınköprü ) er ein by nord for Kirkuk i Kirkuk guvernement i Irak. Han har kring 10 000 innbyggjarar, som hovudsakleg består av tyrkarar. Han ligg ved breidda av Dibissjøen i Vesle Zab, nær Dibis-demninga. Vesle Zab deler byen i tre: Büyük yaka (Storsida), Orta yaka (Sentralsida), Küçük yaka (Veslesida). Han ligg strategisk til langs vegen mellom Erbil og Kirkuk.
Over 135 tyrkarar vart massakrerte i 1991 under Gulfkrigen av den irakiske hæren.
Bytyç
Bytyç er ein tidlegare landkommune i regionen Kukës i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Tropojë.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Bytyç 1 563 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Bytyç ein del av distriktet Tropojë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
The End of an Ear
The End of an Ear er debutalbumet til Robert Wyatt frå Soft Machine som soloartist.
Bakgrunn
Det vart spelt inn i august 1970, medan han hadde fri frå bandet (som han slutta i året etter). Albumet består hovudsakleg av frijazz og eksperimentell musikk, utan tekst (berre vokaleksperiment av Wyatt), og er eit uvanleg album. Med seg har han Elton Dean frå Soft Machine på saksofon og David Sinclair frå Caravan på orgel. Om lag halve albumet består av ein to delt coverversjon av Gil Evans sin «Las Vegas Tango». «To Carla, Marsha and Caroline (For Making Everything Beautifuller)» er basert på muskkken frå «Instant Pussy», ein song Wyatt først spelte inn solo under ei innspeling for BBC av Soft Machine seint i 1969. Denne songen kom òg ut på det første albumet til Matching Mole.
Innhald
Songtitlane referer til forskjellige folk eller grupper: Mark Ellidge (halvbror til Wyatt), Bridget St. John, Daevid Allen og Gilli Smyth, Nick Evans, Caravan og Jim Hastings, Kevin Ayers sitt The Whole World, Carla Bley, Marsha Hunt og Caroline Coon.
There Must Be More to Life Than This
«There Must Be More To Life Than This» er ein song av Queen-songaren Freddie Mercury frå det første soloalbumet hans Mr. Bad Guy, utgjeven i 1985. Songen vart opphavleg spelt inn av bandet til Mercury, Queen, for albumet Hot Space i 1982, men kom ikkje med på den endelege versjonen av albumet. Songen vart først spelt inn som ein duett mellom Mercury og Michael Jackson i lag med to andre songar, «State of Shock» (som kom ut i 1984 av The Jacksons med Mick Jagger) og «Victory» (som ikkje er gjeven ut).
Queen- og Michael Jackson-versjonen
Etter Michael Jackson døydde i 2009, prøvde Queen-gitaristen Brian May og trommeslagaren Roger Taylor å få gjeve ut dei tre duettane mellom Mercury og Jackson i 2012. Roger Taylor kommenterte at å arbeide med Michael Jackson Estate var som å «vasse i lim». Til slutt kom dei to partane fram til ein avtale om at berre «There Must Be More to Life Than This» kunne gjevast ut.
Versjonen som finst på Queen Forever vart produsert og miksa av William Orbit, og inneheld det originale akkompagnementet frå Hot Space-innspelinga med May på gitar, Taylor på trommer og John Deacon på bass. Ein alterantiv miks av May finst, men dei valde å nytte Orbit-miksen i staden.
Dorothea Mackellar
Isobel Marion Dorothea Mackellar, OBE, var ein australsk forfattar best kjend som Dorothea Mackellar. I Australia er ho særleg kjend for diktet «My Country», særleg for linjene «I love a sunburnt country/A land of sweeping plains,/Of ragged mountain ranges,/Of droughts and flooding rains.»
Liv
Mackellar var det tredje av fire barn, og den einaste dottera til legen og parliamentsmedlemmet sir Charles Mackellar og kona hans Marion MacKellar (fødd Buckland), dotter av den framståande bankmannen Thomas Buckland. Ho blei fødd i familieheimen Dunara i Point Piper i Sydney. Seinare budde ho i Cintra i Darling Point. Seinare i livet budde ho i ein leilegheit over faren sitt kontor i Buckland Chambers i Liverpool Street i Sydney. I 1925 fekk Mackellar også bygd ein høvesvis stor feriebustad på Pittwater som ein berre kunne nå med båt.
I ungdommen hadde Mackellar tilgang til både den intellektuelle og administrative eliten i Sydney, men også til dei australske landeigedommane til familien i Gunnedah og i Paterson Valley ved Gresford. Her var ho mellom anna vitne til enden på ein stor tørkeperiode i 1900, og fekk inspirasjon til dikta sine frå landskapet.
Ho blei utdanna heime og fekk mellom anna opplæring i språk, måling og fekting. Ho følgde også førelesingar ved Universitetet i Sydney, men blei ikkje immatrikulert som student. Ho skal ha vore ein god symjar og ryttar, og interessert i hestar og hundar.
Ho vitja Europa, særleg Storbritannia, fleire gonger. Ho snakka fransk, spansk, italiensk og tysk flytande, og verka som tolk for faren.
Mellom 1911 og 1914 var ho trulova to gonger, men ingen av trulovingane førte til ekteskap. Den siste trulovinga var med den engelske diktaren Patrick Chalmers, som ho møtte i London. Etter at ho kom tilbake til Australia like før utbrotet av første verdskrigen skreiv ho eit brev til han om at foreldra hennar godtok ekteskapet, men brevet kom aldri fram og han gifta seg etterkvart med ei anna.
Mackellar byrja å skriva i tenåra, og fekk tidleg både dikt og prosa på trykk i blad mot betaling. Saman med barndomsvennen Ruth Bedford skreiv ho to romanar som kom ut i 1912 og 1914.
Dorothea Mackellar skal ha mislikt organisasjonsliv, men var likevel med i Bush Book Club of New South Wales og deltok i skipinga av Sydney P.E.N. Club i 1931. Seinare tok ho seg av dei aldrande foreldra sine. Etter at faren døydde i 1926 ser ho ut til å ha skrive lite. Mora døydde i 1933.
Dei siste åra av livet hadde Mackellar dårleg helse, og budde i ti år på ein pleieheim i Randwick. Ho døydde i 1968 og er gravlagd på Waverley Cemetery vest i Sydney. Eit av hennar eigne favorittdikt, «Colour», blei lese ved gravferda hennar.
"Great saffron sunset clouds, and larkspur mountains,      And fenceless miles of plain, And hillsides golden-green in that unearthly        Clear shining after rain;
And nights of blue and pearl; and long smooth beaches, Yellow as sunburnt wheat, Edged with a line of foam that creams and hisses, Enticing weary feet;"
Lyrikk
Sjølv om ho kom frå ein borgarleg byfamilie, er diktinga til Mackellar som regel rekna som «bush poems», inspirert av vitjingane hennar til brørne sine gardar ved Gunnedah nordvest i New South Wales. Ho skreiv sitt best kjende dikt «My Country» som nittenåring med heimlengt i England. Diktet stod først på trykk i London-bladet Spectator i 1908, under tittelen «Core of My Heart». Ho omarbeida diktet ei rekkje gonger til det blei til det kjende «My Country», der særleg andreverset er kjend.
Seinare gav ho ut fire diktsamlingar: The Closed Door (utgjeven 1911, med «My Country»); The Witch Maid, and Other Verses (1914, også med «My Country»); Dreamharbour (1923) og Fancy Dress (1926).
Prosa
I tillegg til dikta skreiv Mackellar også romanar, ein på eiga hand - Outlaw's Luck (1913), og minst to saman med Ruth Bedford - The Little Blue Devil (1912) og Two's Company (1914). Lite er kjend om nøyaktig korleis samarbeidet gjekk føre seg.
Prisar og utmerkingar
Ved ordensutdelinga New Year's Day Honours i 1968 blei Dorothea Mackellar utnemnd til Officer of the Order of the British Empire (OBE) for bidraget sitt til australsk litteratur. Ho døydde berre to veker seinare.
Fylkesveg 191
Fylkesveg 191 finst i fleire fylke i Noreg:
Dorothea Mackellar
Ettermæle
På Australia Day 26. januar 1983 blei det avduka eit minnesmerke til Dorothea Mackellar i ANZAC Park i Gunnedah. Hovuddelen av minnesmerke var ein statue av Mackellar til hest utført av Dennis Adams, opphavleg i ein mellombels versjon i glasfiber. Den endelege utgåva i bronse blei installert i september 1983.
Fylkesveg 191
Fylkesvei 191
Torgeir Flekk
Torgeir Flekk var ein bonde frå Sul (Súla) i Verdalen som ein gong kom til kong Magnus den gode for å klage over ein urett. Han hadde vanskar med å få kongen i tale, og gjorde då eit vers der han ope sette fram påstanden om at det var drottsvikarane (dróttinssvika) som trengde seg på, medan andre (som han sjølv) som kjempa i kong Olav sin hær, ikkje vart høyrt.
Tjølling kyrkje
Tjølling kyrkje er i Larvik kommune i Vestfold og Telemark.
Torgeir Flekk
Episoden er nemnt i Heimskringla, i Soga om Magnus den gode. Diktet skal ha gjort sitt til å vekke Magnus sitt agg mot kong Olav sine fiendar.
Dorothea Mackellar
Ettermæle
I 1984 skipa Mikie Maas frå Gunnedah «Dorothea Mackellar Poetry Awards» som har vokse til ei nasjonal dikttevling for australske skulebarn.
Tjølling kyrkje
Området der kyrkja står, var eit lokalt maktsentrum for søre Vestfold i mellomalderen med m.a. kaupangen i Skiringssal og ein gamal kultplass. Kyrkja vart bygd på 1100-talet som basilika og skal i si tid ha vore den største kyrkja på landsbygda i Nord-Europa. Ein trur at kyrkja brann på 1400-talet, og ho vart ramt av eit jordskjelv i 1759 og uver i 1760–61.
I 1762-64 vart so kyrkja bygd om av eit par tyske byggmeistrar og mista dermed basilikapreget. I staden fekk ho ein konstruksjon der veggane ber vekta av takkonstruksjonen. Det brann i tårnet (frå 1698) i 1783, 1800 og 1833, og i 1842 fekk kyrkja den takryttaren ho framleis har. Ho vart restaurert i 1860 og 1975.
Søraust for kyrkjegarden er Tjølling prestegard.
Nordre älv
Nordre älv er ei om lag 16 kilometer lang elv i Sverige. Elva går ut frå Göta älv ved Kungälv og munnar ut i den breie Nordre älvs fjord i Kattegat, og skil såleis øya Hisingen frå fastlandet i nord, medan Göta älv skil øya frå fastlandet i sør.
Då djupna av Nordre älv berre er om lag to meter ved utløpet i havet, er elva normalt berre nytta av småbåtar. For å hindre at for mykje vatn renn i havet gjennom Nordre älv i staden for gjennom Göta älv ved til dømes høg vasstand i Kattegat, er det i Nordre älv bygd ein slags demning, eit skjermingsverk,  Ormo skärmanläggning, som kan opnast for båttrafikk etter førehandstinging når tilhøva ligg til rette for det. Dette skjermingsverket, som er fjernstyrt, skal særleg syte for at vassføringa i Göta älv er stor nok til at saltvatn frå havet ikkje kjem opp i denne elva og inn i det vassinntaket ved Lärje som forsyner Gøteborg med drikkevatn frå elva.
Namnet Nordre älv vart teken i bruk fyrst på 1700-talet. Tidlegare var elva kalla Kongälv, Göta älv eller berre Älven. I nærleiken av tettstaden Ytterby på fastlandssida av elva låg i mellomalderen byen Konghelle (svensk: Kungahälla) som allereie på tusentalet var ein viktig norsk by i det dåverande norske Båhuslen, og som var ein forløpar til dagens Kungälv. Plasseringa av det opphavlege Konghelle er påvist ved arkeologiske utgravingar, då det ikkje finst anna att etter byen enn spor under jordoverflata.
Fylkesveg 353 (fleirtyding)
Fylkesveg 353 finst i fleire fylke i Noreg:
Guy de Maupassant
Henry-René-Albert-Guy de Maupassant  var ein fransk forfattar. Han vart, og er, kjend som ein framifrå skribent av forteljingar og noveller.
Sofija Gubajdulina
Sofija Asgatovna Gubajdulina er ein russisk tatarisk komponist busett i Tyskland.
Liv
Gubajdulina var fødd i 1931 i Tsjistopol i Den tatariske autonome sovjetrepublikken. Ho studerte komposisjon og klaver ved konservatoriet i Kazan og heldt fram etter samansluttinga i 1954 studia ved Moskvas konservatorium fram til 1963. Under desse studia blei musikken hennar kritisert som «pliktforsømming», men Dmitrij Sjostakovitsj oppmuntra henne til å halda fram med slike «avvik».
På midten av 1970-åra grunnla ho saman med komponisten Viktor Suslin og Vjatjeslav Artjomov ensemblet Astreja, som improviserte på instrument brukt i russisk folkemusikk.
Gidon Kremer hjelpte Gubajdulina til suksess i Vesten ved å uroppføra fiolinkonserten hennar Offertorium i 1981. I to tiår har ho saman med Alfred Schnittke og Edison Denisov høyrd til dei førande russiske komponistane i tida etter Sjostakovitsj. Ho er medlem av Berlin kunstakademi, det frie kunstakademiet i Hamburg og Kungliga Musikaliska Akademien i Stockholm.
Sidan 1992 har Sofija Gubajdulina budd i Appen i Kreis Pinneberg utanfor Hamburg.
Musikk
Verka til Gubajdulina er inspirerte av alle former for rituell musikk, men først og fremst kristen og orientalsk mystikk. Komposisjonane er ofte i spenningsfeltet mellom «notert» improvisasjon og seriell musikk. Tre av kjenneteikna til musikken er massive tonekluster, kraftige aksentar, og dessutan raske og akselererande vekslinger i halvtone-intervall.
Ofte brukar ho uvanlege instrumentsamansetjingar. I In Erwartung kombinerer ho perkusjonsinstrument (blant anna bongotrommer, guiro, temple blocks, cymbalar, tam-tam-trommer og bajan) og saksofonkvartett. Ho har skrive stykke for for vestlege orkester, japanske kotoar med 17 strengar og kotoar med 13 strengar og for zhengar.
Nile Rodgers
Nile Gregory Rodgers er ein amerikansk musikar, låtskrivar, arrangør, produsent og gitarist.
Biografi
Rodgers starta karrieren sin som studiogitarist i New York, og turnerte med Sesame Street-bandet i tenåra før han arbeidde i husbandet i Apollo Theater i Harlem, der han spelte med artistar som Screaming Jay Hawkins, Maxine Brown, Aretha Franklin, Ben E. King, Betty Wright, Earl Lewis and the Channels, Parliament Funkadelic og mange andre legendariske R&B-artistar.
1970-åra
Nile møtte bassist Bernard Edwards i 1970. I lag danna dei The Big Apple Band som akkompagnerte R&B-bandet New York City («I’m Doing Fine Now»). Denne eine hitten til bandet gjorde at dei kunne legge ut på ein omfattande turne, og varma mellom anna opp for The Jackson 5 på den amerikanske delen av den første verdsturneen deira i 1973. Bandet vart oppløyst etter at det andre albumet deira vart mislukka, men Rodgers og Edwards slo seg saman med trommeslagar Tony Thompson, og starta eit funkrock band kalla The Boys, som spelte mange konsertar på austkysten. Dei fekk derimot ikkje platekontrakt.
Chic
Som The Big Apple Band, arbeidde Rodgers og Edwards med Ashford & Simpson, Luther Vandross og fleire andre. Sidan ein annan New York-artist, Walter Murphy, òg hadde eit band kalla The Big Apple Band, vart Rodgers og Edwards tvungen til å endre namn for å unngå forvirring. Så i 1977 kalla dei bandet Chic. Mellom konsertane sine spelte dei inn det første albumet med dåverande sjef Luther Vandross, som song korvokal på dei tidlege innspelingane til bandet. Bandet fekk fleire store hittar og var med å populariteten til disco til nye høgder. Av hittane deira finn ein «Le Freak», «I Want Your Love», «Everybody Dance», «Dance, Dance, Dance», «My Forbidden Lover» og «Good Times» har vorte disco-standarar. «Le Freak» er den einaste triple platinaplata til Atlantic Records.
Suksessen til dei første singlane til Chic gjorde at Atlantic gav Rodgers og Edwards høvet til å produsere kven dei ønskte i stallen deira. Dei valde Sister Sledge og albumet deira We Are Family, nådde 3. plass og låg på lista til langt inn i 1979. Dei første to singlane deira, «He's the Greatest Dancer» og «We Are Family» nådde begge førsteplassen på R&B-lista og respektive 6. og 2. plass på poplista. «He’s the Greatest Dancer» vart sampla i 1998 for Will Smith sin «Gettin' Jiggy Wit It».
1980-åra
1980-åra var utan tvil det mest suksessfulle tiåret til Rodgers og Edwards kommersielt sett. I 1980 skreiv og produserte dei albumet Diana for Diana Ross, som gav dei enorme hittane «Upside Down» og «I'm Coming Out». Chic-songen «Good Times» spelte ei vesentleg rolle i hip hop-eksplosjonen, sidan basslinja og strykeseksjonen var grunnlaget for The Sugarhill Gang sin «Rapper's Delight», den første hip hop-singelen som selde til fleire platinaplater. Chic Organization produserte den store hitten «Spacer» for den franske discoartisten Sheila and B. Devotion og soloalbumet til Deborah Harry, Koo Koo.
Chic vart oppløyst i 1983 etter at kontrakten med Atlantic gjekk ut med albumet Believer og filmmusikken til Soup For One. På denne tida starta Rodgers ein solokarriere og laga det første albumet sitt, Adventures in the Land of the Good Groove.
Rodgers produserte i 1983 albumet Talkback av det kanadiske New Wave/New Romantic-bandet Spoons, med hittane «Old Emotions» og «Romantic Traffic».
Rodgers produserte det besteseljande albumet til David Bowie, Let's Dance med fleire hitsinglar, som «China Girl», «Modern Love» og tittelsporet «Let’s Dance». Han produserte singelen «Original Sin» av INXS. Duran Duran arbeidde mykje med Rodgers etter at han medproduserte den største hitten deira, «The Reflex» i 1983 og følgde opp med «The Wild Boys» på konsertalbumet deira Arena i 1984.
Same året produserte han Madonna-albumet Like a Virgin, som gav ho to av signaturlåtane hennar, «Material Girl» og tittelsporet «Like a Virgin». Han vart òg med Robert Plant i bandet The Honeydrippers og albumet The Honeydrippers: Volume One. I denne perioden byrja Rodgers å skrive meir musikk for filmar, og dei første av desse var Alphabet City, Gremlins («Out Out» - Peter Gabriel) Against All Odds («Walk Through the Fire» - Peter Gabriel), That's Dancing («Invitation to Dance» - Kim Carnes), White Nights (fleire songar) og The Fly («Help Me» - Bryan Ferry).
I 1985 produserte Rodgers album for Sheena Easton, Jeff Beck, The Thompson Twins, Mick Jagger og fleire andre, og fann samstundes tid til å spele på Live Aid. Han vart kåra til den beste singelprodusenten i verda i Billboard det året.
I 1986 produserte han Duran Duran sitt Notorious, som gav hitten «Notorious». Han produserte òg album for Grace Jones, Earth Wind and Fire- vokalist Phillip Bailey og Al Jarreau. Rodgers spelte på «Higher Love» med Steve Winwood, og plater av Cyndi Lauper, Howard Jones og David Sanborn. Han arbeidde så med Peter Gabriel på nok ein film, Laurie Anderson sin Home of the Brave.
I 1988 komponerte Rodgers den første orkestermusikken sin for filmen Coming to America (den nest mest innbringande filmen det året) med Eddie Murphy. Rodgers følgde opp dette med filmmusikk for White Hot og Earth Girls Are Easy. Sistnemnde sette han i kontakt med The B-52’s. I 1989 var han medprodusent på comeback-albumet deira Cosmic Thing, som selde til fleire platinaplater, og som gav hitsinglane «Love Shack», «Roam», «Cosmic Thing» og «Deadbeat Club». Same året produserte han Workin' Overtime det første albumet til Diana Ross for Motown på mange år, i tillegg til album av Dan Reed Network, Slam, og Duran Duran. Det var det mest suksessfulle tiåret for både Rodgers og mange av artistane han arbeidde med.
1990-åra
I september 1990 gav Epic Records ut det Rodgers-produserte Vaughan Brothers-albumet Family Style, kort tid etter gitarvirtuosen Stevie Ray Vaughan døydde. Tidleg på 90-talet produserte han òg album for David Bowie, Eric Clapton, The B-52s, David Lee Roth, Ric Ocasek, The Dan Reed Network, Cathy Dennis, Patty Griffin, Jimmy Vaughan, The Stray Cats og mange andre artistar, og heldt fram med å skrive filmmusikk for filmar som Thelma and Louise, Cool World og The Beavis and Butt-head Experience. Etter ein gebursdagsfest i 1992 der Rodgers, Bernard Edwards, Paul Shaffer og Anton Fig spelte gamle Chic-hittar til enorm respons, starta Rodgers og Edwards ei ny utgåva av Chic. Dei spelte inn nye songar for albumet Chic-Ism og la ut på ein verdsturné.
I 1996 vart Rodgers kåra til JT Super Produsent det året. Han spelte med Edwards, Sister Sledge, Steve Winwood, Simon Le Bon og Slash i ei rekkje konsertar i Japan. Uheldigvis døydde samarbeidspartnaren og den nære venen Bernard Edwards av lungebetennelse under reisa, og Rodgers tok dette særs hardt. Eit år seinare vendte Rodgers attende til Japan for å hylle den døde venen.
Han starta å halde konsertar att og skreiv musikk for filmane Beverly Hills Cop 3, Blue Chips, The Flintstones og Feeling Minnesota (i lag med Bob Dylan) for å nemne eit par.
2000-talet
Rodgers heldt fram å fokusere på musikk for både film og videospel. Mellom anna medverka han på Rush Hour 2, Snow Dogs og Semi-Pro med Will Ferrell. I 2002-2003 produserte han albumet Astronaut med dei fem originale medlemmane av Duran Duran.
I 2002 var han òg med på samleplata til Red Hot Organization, Red Hot and Riot. Plata var ei hyllest til afropop-pioneren Fela Kuti, og Rodgers skreiv om fleire av Kuti-songane, «Water No Get Enemy» og «Zombie (Part Two)».
Etter 11. september-hendinga skipa Rodgers We Are Family Foundation (WAFF) for å støtte offera etter katastrofen. I starten spelte han inn på ny songen han og Edwards skreiv for Sister Sledge, «We Are Family» med meir enn 200 musikarar og kjendisar. Regissør Spike Lee laga ein musikkvideo for songen, og Danny Schechter laga ein dokumentar av innspelinga kalla The Making and Meaning of We Are Family. Filmen vart vald som ein Sundance Film Festival Special Selection i 2002. Rodgers lagde så ein annan musikkvideo for «We Are Family» med meir enn 100 barne-TV-karakterar.
Rodgers mottok National Academy of Recording Arts and Sciences (NARAS) NY Chapter's Governor's Lifetime Achievement Award and the Heroes Award. 19. september 2005 vart han åra i Dance Music Hall of Fame i New York der han vart innlemma for bidraga sine som produsent i lag med tidlegare bandkamerat Bernard Edwards.
Chich har vore nominert til Rock & Roll Hall of Fame fire gonger - 2003, 2006, 2007 og 2008. Rodgers var ein av dei musikalske leiarane for hyllestkonserten til Ahmet Ertegün ved Montreux Jazz Festival sommaren 2006. På konserten spelte Chic, Robert Plant, Steve Winwood, Stevie Nicks, Kid Rock, Ben E. King, Chaka Khan, George Duke (den andre musikalske leiaraen), Paolo Nutini og mange andre artistar som var ein del av Ertegün sitt Atlantic Records. Ein PBS-dokumentar, Atlantic Records: The House That Ahmet Built, nyttar klipp frå denne konserten, som var ein av dei siste gongane Ertegün vart filma før han døydde.
Aksjonsart
Aksjonsart, etter tysk Aktionsart, er ein måte å klassifisere verb på etter kva slags type av handling verbet refererer til, med vekt på korleis handlinga er relatert til tida ho strekker seg ut over.
Nile Rodgers
2010-åra
I januar 2011 vart det kjend at Rodgers hadde fått diagnosen kreft.
Aksjonsart
Aksjonsartane kan delast inn i durative og punktuelle aksjonsartar:
Vi skil mellom aksjonsart, måten handlinga går føre seg på, og aspekt, om handlinga blir avslutta eller ikkje (jf. Krifka og Bock 2002). Verb kan delast opp i ulike aksjonsartar på semantisk grunnlag, men i fleire språk, som t.d. finsk, finst det avleiingsendingar som dannar klassar av avleidde verb med same aksjonsart.
Ski-NM 1952
Noregsmeisterskapen på ski 1952 i nordiske greiner vart avvikla på Eidsvoll i Akershus og i Porsgrunn i Telemark frå sundag 3. til sundag 10. februar 1952.
17 km
Dato: 10. februar 1952
<br style="clear:both;" />
30 km
Dato: 17. mars 1952
Stad: Porsgrunn
<br style="clear:both;" />
50 km
Dato: 3. februar 1952
Stad: Eidsvoll
4 x 10 km stafett
Stad: Eidsvoll
<br style="clear:both;" />
Kombinert
Stad: Porsgrunn
<br style="clear:both;" />
Hopprenn
Dato: 10. februar 1952
Stad: Rugtvedtkollen ved Porsgrunn
Fylkesveg 196 i Møre og Romsdal
Fylkesveg 196 i Møre og Romsdal går mellom Ljørvoll og Turhus i Nesset kommune. Vegen er 722 meter lang.
Cry Me a River
«Cry Me a River» er ein populær amerikansk fakkelsong, skriven av Arthur Hamilton, først publisert i 1953 og gjort kjend i 1955 med ein versjon av Julie London.
Opphav og tidlege innspelingar
Arthur Hamilton sa seinare om songen: «Eg hadde aldri høyrt uttrykket før. Eg likte berre kombinasjonen av orda.... I staden for 'Eat your heart out' eller 'I'll get even with you', høyrdest det ut som eit godt, smart svar til nokon som hadde såra kjenslene dine eller knust hjartet ditt.»  Han var i utgangspunktet uroa for om lyttarane ville høyra ein referanse til «Crimea» (Krimhalvøya), snarare enn «..cry me a...», men sa at «å setja seg ned og spela melodien og komma opp med teksten gjorde det til eit ikkje-tema.».
«Cry Me a River» vart opphavleg skriven for Ella Fitzgerald som ein bluesaktig jazzballade til å syngja i filmen Pete Kelly's Blues (gitt ut 1955). Ifølgje Hamilton hadde han og Julie London vore klassekameratar på vidaregåande skule, og ho kontakta han på vegner av mannen sin, Jack Webb, som var regissøren av filmen og leita etter nye songar å nytte. . Etter at songen vart droppa frå filmen, gav Fitzgerald først ut versjonen sin på Clap Hands, Here Comes Charlie! i 1961. Songen vart òg tilboden til Peggy King, men Columbia Records A&R-sjefen Mitch Miller protesterte mot ordet «plebeian» i teksten.
Songen vart første gong gitt ut av skodespelar og songar Julie London på Liberty Records i 1955, med Barney Kessel på gitar og Ray Leatherwood på bass. London hadde vorte oppmoda til å spela inn songen av Bobby Troup, som ho seinare skulle gifta seg med etter skilsmissa frå Webb. Ei framføring av songen av London i filmen The Girl Can't Help It frå 1956, bidrog til å gjera han til ein bestseljar (nådde nr. 9 i USA og nr. 22 på UK Singles Chart). Det vart ei gullplate og i 2016 vart han innlemma av Library of Congress i National Recording Registry. .
Kjende innspelingar
Nokre kjende versjonar av songen er:
Julie London-versjonen dukkar òg opp i filmen V for Vendetta med Natalie Portman og John Hurt i hovudrollene.
Østre Fredrikstad kyrkje
Østre Fredrikstad kyrkje er ei krosskyrkje i Fredrikstad kommune i Østfold fylke. Kyrkja vart tidlegare berre kalla Fredrikstad kyrkje. Det har vore ei rekkje tidlegare kyrkjer på staden, og dei har alle brent. Den noverande kyrkja har vorte endra fleire gonger.
Interiør
Bileta er frå Nasjonalbibliotekets biletesamling, teke 1920-1930.
Fylkesveg 383
Fylkesveg 383 finst i fleire fylke i Noreg:
Jarovoje
Jarovoje (russisk Яровое) er ein by i Altaj kraj i Russland med om lag 20 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 350 km vest for Barnaul og 10 km sør for nabobyen Slavgorod.
Jarovoje vart grunnlagd i 1943 og fekk bystatus i 1993.
Rustsoppordenen
Rustsoppordenen (Pucciniales) er ein orden av parasittiske stilksporesoppar.
Only Love Survives
«Only Love Survives» (engelsk for Berre kjærleik overlever) er ein singel av Ryan Dolan. Songen er skriven av Wez Devine og Ryan Dolan.
The Late Late Show Eurosong 2013
22. februar 2013 deltok Ryan Dolan i The Late Late Show Eurosong 2013, den irske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige. Han framførte «Only Love Survives» på engelsk, som han skreiv saman med Wez Devine. Songen vart fyrst presentert på radioprogrammet Mooney på RTÉ Radio 1 7. februar 2013. Bidraget vann med 112 poeng.
Eurovision Song Contest 2013
Som vinnar av The Late Late Show Eurosong 2013 fekk «Only Love Survives» representere Irland i Eurovision Song Contest 2013. Bidraget gjekk vidare frå den fyrste semifinalen, der det enda på åttandeplass med 54 poeng; sju frå Kypros, seks frå Russland og Storbritannia, fem frå Estland, Nederland og Litauen, fire frå Kviterussland og Belgia, tre frå Danmark, Ukraina og Sverige, to frå Kroatia og eitt frå Moldova. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget enda på sjetteplass med ei rangering på 7,61 og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget enda på tiandeplass med ei rangering på 9,26. Desse resultata gjeld berre om berre juryane og berre fjernsynssjåarane i alle deltakarlanda hadde røysta, men resultata er likevel upresist av di det ikkje er offentleggjort kor mange røyster kvart land fekk frå juryen og sjåarane. Landet kvalifiserte seg til finalen der dei enda på 26. og sisteplass med fem poeng; to frå Sverige og Kypros og eitt frå Storbritannia. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget 14. plass med ei rangering på 14,62 og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget enda på 23. plass med ei rangering på 16,21. Dette var andre gong sidan 1990 at bidraget som starta sist i finalen òg enda på sisteplass.
På scena var òg to støttevokalistar; Leanne Moore og Alison Vard Miller, to dansarar som òg spelte bodhrán-tommar; Alan McGrath og Colm Farrell, og ein trommeslagar; Nick Bailey.
Tekstilindustrimuseet
Tekstilindustrimuseet er eit museum i Salhus, i Åsane bydel i Bergen, 22 km frå Bergen sentrum. Museet held til i dei gamle fabrikkbygningane til Salhus Tricotagefabrik, eit nasjonalt teknisk-industrielt kulturminne, og arbeider med formidling, dokumentasjon og forsking på norsk trikotasje- og tekstilindustri. Det vart stifta i 1992 under namnet Norsk Trikotasjemuseum og Tekstilsenter, og opna offisielt for publikum i 2001. I 2020 vart fabrikkanlegget freda, og museet skifta namn til Tekstilindustrimuseet.
Frå trikotasjefabrikk til museum
Historia om museet er direkte knytt til Salhus Tricotagefabrik. Salhus Tricotagefabrik vart etablert i 1859, og var ein av dei første trikotasjefabrikkane i Noreg. Fabrikken var i drift fram til 1989, og det var i samband med nedlegginga av fabrikken at ideen om eit museum vart realisert.
Allereie midt på 1980-talet var det krefter i museums- og kultursektoren som så kva veg det gjekk med norsk tekoindustri, det vil seie tekstil-, konfeksjons- og skotøyindustrien. Dei såg verdien av å ta vare på den lange historia til tekstilindustrien i landet, spesielt i bergensområdet, som hadde vore eit kjerneområde for industrien i Noreg. Den gongen hadde Norsk kulturråd eit eige utval for såkalla teknisk-industrielle kulturminne, noko som vitnar om at dette var ei tid då industrien generelt var i ferd med å bli rekna som ein del av kulturarven.
Riksantikvaren si verneliste
Nokre år seinare kom Riksantikvaren på bana med ei verneliste for ti prioriterte nasjonale industriminne, som blant anna omfatta Salhus Tricotagefabrik. I 1987 tok Norsk kulturråd initiativ til å få utarbeidd ein plan for vern av maskiner, anlegg og miljø frå trikotasjeindustrien i Hordaland, og det vart sett i gang eit utgreiingsarbeid i heile fylket via Fylkeskonservatoren i Hordaland. Som ein del av prosessen vart det gjort ei registrering av anlegg, maskiner og miljø ved ullvare- og trikotasjefabrikkar i Hordaland, samtidig som ein skulle vurdere kva anlegg i tekoindustrien som kunne vere eigna som verneobjekt. Nokre rammer for å vurdere dette spørsmålet var allereie fastsette. Utvalet for teknisk-industrielle kulturminne i Norsk kulturråd konstaterte at Bergen og regionen rundt hadde vore eit kjerneområde i norsk tekstilindustri, og at det difor var naturleg å finne eit verneobjekt der.
Autentisk fabrikkmiljø
Fylkeskonservatoren i Hordaland peika ut Salhus Tricotagefabrik som det mest aktuelle verneobjektet: fabrikken låg i eit meir eller mindre autentisk miljø, med intakte arbeidarbustadar, skulehus og gamleheim. Dessutan var heile produksjonslinja intakt, slik at ein kunne følgje heile produksjonsprosessen frå råull/bomull til ferdige plagg. I utgreiingsarbeidet vart det òg lagt vekt på at maskiner, utstyr og arkiv frå fabrikken var meir eller mindre intakt. Det gav Salhus Tricotagefabrik stor vitskapleg verdi, då maskinene kunne vise den teknologiske utviklinga i bransjen, og arkivmaterialet gav grunnlag for historisk forsking basert på primærkjelder. Dermed låg alt til rette for etableringa av eit museum i Salhus, og i 1992 vart Stiftelsen Norsk Trikotasjemuseum og Tekstilsenter etablert.
Vegen fram til opninga av museet
På dette tidspunktet var all drift ved trikotasjefabrikken innstilt, og ein måtte starte eit stort arbeid med restaurering, opprydding og kartlegging i dei gamle fabrikklokala. Delar av fabrikkbygningen var i dårleg stand, og vedlikehald av bygningsmassen er framleis ein av dei meste arbeidskrevjande oppgåvene ved museet. 1990-talet vart først og fremst ein etableringsfase fram til museet opna dørene for publikum i 2001.
Samlingane
Då fabrikken la ned var maskinene og store delar av arkivet til Salhus Tricotagefabrik intakt. Samlingane til museet rommar produksjonslokala til Salhus Tricotagefabrik og fleire bygningar knytt til fabrikkdrifta: arbeidarbustad (1860), skulehus (1873), lærarbustad og den første direktørbustaden. Sistnemnde vart seinare gamleheimen Kveldheim for arbeidarar ved fabrikken, og husar no administrasjonen til Museumssenteret i Hordaland. Bygningsmassen inneheld 31 bygg med ei samla golvflate på rundt 10.000 kvadratmeter (inkludert bygningsmassen til Bevaringstenestene). Museet tek òg vare på klede og tekstilar som vart produserte ved fabrikken i Salhus, blant anna undertøymerket Krone Maco.
Maskinparken
Museet tek vare på maskiner til ulike prosessar i produksjonen av strikka tekstilar, frå ullmottak, vasking, farging, karding, spinning, spoling og strikking, til tilskjæring, sying, kvalitetskontroll, pakking og emballering. Desse kjem hovudsakleg frå fabrikken i Salhus, men òg frå andre tekstilfabrikkar i bergensregionen og andre delar av landet. Samlinga inneheld rundt 150 strikkemaskiner, 200 symaskiner og 50 maskiner til andre prosessar i garn- og tekstilproduksjon. Rundt 160 av desse er utstilte i produksjonslokala.
Norsk Trikotasjemuseum forvaltar òg broderi, bedrifts- og mønsterarkiv frå broderifirmaet Gunnar Pedersen A/S (1915–86). Firmaet hadde hovudkontor i Oslo, og produserte og selde handarbeidsmønster, garn og utstyr, hovudsakleg til broderi, til forhandlarar og gjennom vekepressa.
Formidling
Tekstilindustrimuseet tilbyr omvisingar i tidlegare Salhus Tricotagefabrik som følgjer produksjonslina i fabrikken, frå ull til ferdig plagg, via karding, spinning, strikking og sying. Utviklinga av Salhus som industristad og den industrielle vinklingen står i fokus: korleis maskinene i fabrikken endra produksjons- og arbeidstilhøva frå det førindustrielle samfunnet til den industrielle revolusjonen.
Gornjak
Gornjak (russisk Горня́к) er ein by i Altaj kraj i Russland med om lag 40 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 300 km sørvest for Barnaul.
Busetnaden vart grunnlagt på 1700-talet som landsbyen (selo) Zolotukha (russisk: Золоту́ха). I 1942 vart ein busetnad for gruvearbeidarar, kalla Gornjak, grunnlagd på staden der Zolotukha låg. Han fekk status som urbanliknande busetnad i 1946, og bystatus i 1969.
Living on My Own
«Living on My Own» er ein song av Freddie Mercury, opphavleg gjeven ut på det første soloalbumet hans, Mr. Bad Guy. Han vart gjeven ut som singel (med B-sida «My Love Is Dangerous») i september 1985 i Storbritannia, der han nådde 50. plassen på singellista. I juli 1985 kom singelen ut i USA med B-sida «She Blows Hot & Cold».
I 1993, to år etter Mercury døydde, vart ein No More Brothers Mix av songen gjeven ut og denne nådde toppen av singellista i Storbritannia, Noreg og Frankrike, fleire andre land i Europa, Asia og Latin-Amerika, og vart den einaste solohitten til Mercury som nådde toppen av salslistene. Denne versjonen av singelen vart ikkje gjeven ut i Nord-Amerika. Han låg to veker på toppen av den britiske singellista.
Lister
Originalversjonen frå 1985:
Remixen frå 1993 (No More Brothers Mix):
Musikkvideo
Musikkvideoen til både originalen frå 1985 og remixen frå 1993 av «Living on My Own» inneheld bilete av feiringa av 39-årsdagen til Mercury i 1985 i München.
Luvddiidčohkka
Luvddiidčohkka er eit fjell i Kautokeino kommune, sør i Finnmark-området i Troms og Finnmark fylke. Det har ei høgd på 638 moh.
Det tredje nordlegaste punktet på Struvemeridianen, som er teken med på UNESCO si verdsarvliste, ligg på Luvddiidčohkka.
Distriktet Kukës
Distriktet Kukës (albansk: Rrethi i Kukësit) var eit distrikt i Albania. Ved ei administrasjonsreform i år 2000 vart distrikta oppløyste som administrativ eining og erstatta av større regionar. I dag inngår området i regionen Kukës. Hovudstaden i distriktet var Kukës.
Ole Johs. Brunæs
Ole Johannes Brunæs var ein norsk industrileiar og politikar. Han var stortingsrepresentant frå Vestfold og for partiet Høgre tida 1989 til 2001.
Fylkesveg 384
Fylkesveg 384 finst i fleire fylke i Noreg: