cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jesus, eg hjarteleg lengtar å smaka
Salmen i norsk kristenliv
I siste verset vert kvinna frå Kanaan halde fram som eit førebilete, fordi ho utrøytteleg bad til Jesus.
Melodien
Salmen fekk sin eigen melodi, og frå Danmark vart tonen kjend i Noreg gjennom Niels Schiørrings koralbok frå 1781. Melodien vert tilskriven komponisten Johann B. König, 1738. Sidan er tonen omforma til mange folketonevariantar. I Norsk salmebok står salmen til ein folketone frå Gudbrandsdalen, men ein tone frå Ryfylke (nr 249) vert òg mykje bruka.
Eeles Landström
Eeles Enok Landström var ein finsk friidrettsutøvar og politikar frå Viiala som tevla i stavhopp og i tikamp. Han vart europameister i stavhopp i 1954 og 1958, og fekk OL-bronse i 1960. Alle åra 1953-60 vart han finsk meister i stavhopp. I si tid som aktiv var han 186 cm høg og hadde ei tevlingsvekt på 82 kg.
Friidrett
Landström deltok i tikamp under OL 1952 på heimebane i Helsingfors. Med 5 694 poeng (6 123 poeng etter dagens poengtabell) kom han på 14. plass. I denne tikamp-tevlinga gjekk han over 4,20 meter i stavhopp, ein prestasjon likt med han som kom på sjetteplassen i den reine stav-øvinga. Så etter 1952 dreiv han internasjonalt berre med stavhopp.
Landström forsvara EM-tittelen under 1958-meisterskapen i Stockholm. Med 4,50 m stoppa han, Manfred Preußger frå Aust-Tyskland og Vladimir Bulatov frå Sovjetunionen på same høgda, men atter fall talet på hopp i hans favør. To år seinare, under OL i Roma vann Landström stavhopp-bronsen med 4,55 meter, bakom USA-amerikanarane Don Bragg og Ron Morris.
Politikk
Landström var i åra 1966-71 medlem av Den finske riksdagen. Han representerte Liberaliit (Liberalerna), eit parti som vart danna i 1965 og var representert i nasjonalforsamlinga til 1995.
Mellom 1982 og 2007 budde Landström i Spania.
Jabal Ruwaydah
Jabal Ruwaydah er eit fjell i Fujairah i Dei sameinte arabiske emirata.
Robert Greenidge
Robert Greenidge er ein steelpanspelar i USA og medlem av bandet til Jimmy Buffett, Coral Reefer Band og den instrumentale gruppa Club Trini.
Greenidge spelte i 1970-åra med fleire kjende artistar, som Maurice White, Earth Wind and Fire, Harry Nilsson, John Lennon og Ringo Starr og spelte på «Beautiful Boy (Darling Boy)» frå albumet Double Fantasy. I 1982 spelte Greenidge med J.J. Cale på Grasshopper.
Frå 1978 til 1983 spelte og turnerte han med bluesartisten Taj Mahal.
Bu Xiangzhi
Bu Xiangzhi i Qingdao er ein kinesisk stormeister i sjakk, og eit tidlegare sjakk-vedunderbarn. I 1999 kvalifiserte han seg for stormeister-tittelen i ein alder av berre 13 år 10 månader og 13 dagar. Han vart dermed den til då yngste stormeisteren i sjakk i verda. Han vart den 10. kinesiske sjakkspelaren som klarte stormeister-tittelen. I april 2008 vart Bu og Ni Hua den andre og tredje kinesiske sjakkspelaren som klarte å kome over 2700 i FIDE-rating, etter Wang Yue.
Tidlege år
Eit eldre søskenbarn lærte Bu å spele sjakk då han var seks år. Bestefaren hans var ein sterk xiangqi-spelar. Bu vart meir interessert i spelet då Xie Jun frå Kina vann Verdsmeisterskapen i sjakk for kvinner i 1991. Han begynte å ta sjakk alvorleg då han var ni år, og hadde trenar frå då. Han hadde rask framgang, og i 1997 vann han ei nasjonal turnering. I 1998, då han var 12 år, vann han ein kinesisk meisterskap for skuleelevar, og same året vann han verdsmeisterskapen i sjakk for ungdom, klassa for under 14 år.
Yngste stormeister i verda
Ein sponsoravtale med eit firma i heimbyen Qingdao gjorde det mogleg for Bu og trenaren Ji Yunqi å reise til Europa for å ta del i fleire internasjonale sjakkturneringar. Hausten 1999 klarte han på berre to månader dei nødvendige tre innteikningane i stormeistertittelen. Han vann turneringa 21–29. september i Paks, kategori 10, med 6 av 9 moglege og deretter 3–13. oktober vann han Kluger Memorial Budapest First Saturday, kategori 7, med 8,5 av 11 moglege. Han fekk så delt førsteplass 18–23. oktober i Qingdao Daily Cup, med 6 av 8 moglege. Han var som nemnt tidlegare berre 13 år 10 månader og 13 dagar gammal då han sikra seg den tredje og avgjerande stormeisternorma, og blei dermed den yngste stormeisteren i sjakk til då. Han var den yngste stormeisteren i sjakk fram til juli 2002, då Sergej Karjakin vart stormeister berre 12 år og 7 månader gammal.
Seinare karriere
Bu har vore ein aktiv deltakar i sjakkturneringar rundt om i verda, og gjort mange gode prestasjonar.
I november 2004 vann han den kinesiske meisterskapen i sjakk i Lanzhou med 9 av 11 moglege.
I oktober 2007 vann han ei stor turnering i blindsjakk i Bilbao med 1,5 poeng margin, framom svært sterke motstandarar som Veselin Topalov, Magnus Carlsen, Pentala Harikrishna, Judit Polgár og Sergej Karjakin.
Kardamýli
Kardamýli (gresk Καρδαμύλη) er ein landsby i periferieininga Messinía i periferien Peloponnes i Hellas og hovudsete i kommunen Vest-Máni.
Lévktro
Lévktro (gresk Λεύκτρο) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Messinía i periferien Peloponnes i Hellas. Lévktro inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Vest-Máni.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Lévktro 4 699 innbyggjarar, medan tettstaden med same namn hadde 289 innbyggjarar.
Tago Mago
Tago Mago er det tredje albumet til det tyske eksperimentelle rockebandet Can, og vart opphavleg gjeve ut som eit dobbeltalbum i 1971 av United Artists. Det vart det andre studioalbumet til bandet og det første med Kenji «Damo» Suzuki på vokal, etter at den førre songaren i bandet, Malcolm Mooney, slutta i bandet i 1970 etter eit nervøst samanbrot.
Innspeling og produksjon
Etter at Malcolm Mooney slutta i Can i 1970 etter eit nervøst samanbrot, stod dei gjenverande medlemmane att utan vokalist. Bassist Holger Czukay møtte Kenji «Damo» Suzuki då Suzuki song på gata utanfor ein kafé i München. Han introduserte seg sjølv som medlem av eit eksperimentelt rockeband og inviterte Suzuki med i bandet. Same kvelden spelte Suzuki med bandet på klubben Blow Up og vart så medlem av Can.
Tago Mago vart spelt inn i 1971 med Czukay bak spakane i Schloss Nörvenich, ei borg nær Köln. Bandet fekk lov å bu der eit år utan å betale leige til eigaren, ein kunstsamlar som heitte mr. Vohwinkel. Dette var det første av Can-albuma som ikkje berre bestod av vanleg innspelt musikk, men òg opptak som Czukay gjorde i løyndom av dei andre musikarane medan dei venta på å få løyst forskjellige tekniske problem. Czukay redigerte ned desse lange, uorganiserte jam'ane til strukturerte songar. I følgje Czukay vart albumet kalla opp etter Isla de Tagomago, ei øy utanfor austkysten av Ibiza. Innspelinga vart gjort i løpet av tre månader.
Nómiza
«Nómiza» (gresk Νόμιζα) er ein song av Voice. Songen er skriven av Aléxandros Panayí og Silvia M. Klemm for Eurovision Song Contest 2000.
Tago Mago
Innspeling og produksjon
Det vart opphavleg gjeve ut som eit dobbeltalbum i 1971 av United Artists. I september 2004 vart albumet nymastra og gjeve ut som ein hybrid SACD. Med denne utgåva var eit CD-hefte med kommentarar om albumet av Bobby Gillespie frå Primal Scream og David Stubbs, i tillegg til mange bilete av bandet.
Nómiza
«Nómiza» representerte Kypros i Eurovision Song Contest 2000 i Stockholm i Sverige. Songen vart framført på gresk og italiensk av Voice. Kypros enda på 21. plass med åtte poeng; fire frå Makedonia, tre frå Kroatia og eitt frå Malta. Dette var fyrste gongen Kypros deltok med ein song som ikkje berre vart framført på gresk.
Tago Mago
Innspeling og produksjon
I 2011 vart albumet gjeve ut på ny i samaband med 40-årsjubileet for utgjevinga, med ein ekstra disk med konsertopptak frå 1972 som ikkje var gjeve ut tidlegare.
Musikk
«Paperhouse», opningssporet, er ein av dei kortare songane på albumet. Allmusic-journalisten Ned Raggett skildra songen med at han «byrjar med ein dempa klokkeklang og rytme, før han aukar i volum og vert tromlande i midten, før han roar seg ned att til ein siste støyt». «Mushroom» er den neste songen, som er skildra som mørkare enn den førre. Piero Scaruffi skreiv, «Suzuki sitt psykodrama på Mushroom er sett ein høgare atomsfære av trommer, djup bass og atonal gitar.» «Oh Yeah» og «Halleluhwah» inneheld element av det som vert kalla «varemerket» til Can: «Vokalen til Damo Suzuki, som skiftar frå svak mumling til aggressive utbrot utan åtvaring; den maniske tromminga til Jaki Liebezeit; produksjonsmanipuleringa til Holger Czukay (t.d. baklengs vokal og opningseffektane i starten på 'Oh Yeah').» Både «Oh Yeah» og «Halleluhwah» nyttar gjentakande groove.
Den andre LPen er meir avantgarde og Roni Sarig, som skreiv The Secret History of Rock kalla det «så nær du nokon gong kjem avantgarde støymusikk.» Med Holger Czukay sine lydband og radioeksperiment på «Aumgn» og «Peking O» har musikkritikarane omtalt Tago Mago som «det mest ekstreme albumet til Can når det gjeld stil og struktur.» På «Aumgn» er det klaverspelar Irmin Schmidt som syng i staden for Suzuki. Det siste sporet, «Bring Me Coffee or Tea», vart av Raggett skildra som ein «coda til eit milepål-album.» Piero Scaruffi skildra han som «hovudsakleg eit fantaserande hare-krishna-mantra for ein rockekvintett som later til å lenkje albumet til den orientalske psykedelian som det var så mykje av på denne tida.»
Mottaking og ettermæle
Tago Mago har fått mykje ros og er rekna som banebrytande innan fleire moderne musikkstilar. Raggett kalla Tago Mago ein «sjeldanheit frå tidleg i 70-åra, eit dobbeltalbum utan ein eianste overflødig tone.» I boka Kraftwerk: Man, Machine and Music skildrar Pascal Bussy dobbeltalbumet som «særs innverknadsrikt». Albumet er omtalt i boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die der det står, «Sjølv etter 30 år høyrest Tago Mago forfriskande nytt ut og strålande ekstremt.» Mange kritikarar, særleg i Storbritannia, hylla albumet, og mot slutten av 1971 spelte Can dei første konsertane sine i landet.
Fleire artistar har omtalt Tago Mago som ei inspirasjonskjelde. John Lydon i Sex Pistols og Public Image Ltd. kalla det «makalaust» i biografien sin, Rotten: No Irish, No Blacks, No Dogs. Bobby Gillespie i Jesus and Mary Chain og Primal Scream sa «Musikken var ikkje som noko eg hadde høyrt før, ikkje amerikansk, ikkje rock & roll, men mystisk og europeisk.» Mark Hollis i Talk Talk kalla Tago Mago «eit ekstremt viktig album». Marc Bolan nemnte den improviserte teksten til Suzuki som ei inspirasjonskjelde. Jonny Greenwood og Thom Yorke i Radiohead har omtalt albumet som ei tidleg inspirasjonskjelde.
Det har vore fleire forsøk på å spele inn coverversjonar av songar frå Tago Mago. Flaming Lips-albumet In a Priest Driven Ambulance inneheld ein song kalla «Take Meta Mars», som var eit forsøk på å spele inn «Mushroom». Bandmedlemmane hadde derimot berre høyrt songen ein gong og hadde ikkje tilgang til songen, så songen høyres berre lik ut og er ikkje ein ordentleg coverversjon. Jesus and Mary Chain har spelt songen meir tru mot originalen. Dei framførte òg songen på konsertar og ein versjon finst på Barbed Wire Kisses. Det britiske bandet The Fall spelte inn ein song som liknar på «Oh Yeah» kalla «I Am Damo Suzuki», kalla opp etter songaren, på albumet deira This Nation's Saving Grace i 1985.
Bakgrunnsstoff
🇨🇦
Gulnebboksehakkar
Gulnebboksehakkar, Buphagus africanus, er ein sporvefugl i sin eigen familie, Buphagidae. Dei har habitat på savannen i Afrika sør for Sahara frå Senegal austover til Sudan. Det er minst vanleg i det ekstreme aust av utbreiingsområdet, der han overlappar med raudnebboksehakkar, trass i at dei alltid dominerer over den andre arten når dei beitar saman.
Gulnebboksehakkaren er vel 20 cm lang og har brunleg overside og brunt hovud, gulbrun underside og ein bleik gump. Føtene er sterke. Nebba til vaksne fuglar er gule på basen og raud på tuppen, medan ungfuglar har brune nebb. Flyginga er sterk og direkte. Ropa er ein hissig, sprakande krisss, krisss.
Gulnebboksehakkaren hekkar i hòl i tre, fora med dyrehår. Dei legg 2-3 egg. Utanfor hekkesesongen er dei ganske sosiale, og beitar i store, støyande flokkar. Ikkje-hekkande fuglar vil kvile på vertsdyra sine om natta.
Norges luftfartøyregister
Norges luftfartøyregister (NLR) er eit register over norske sivile luftfartøy.
Norges luftfartøyregister vert ført av Luftfartstilsynet. Alle sivile fly som skal fly i norsk luftrom skal ha gyldig registreringsbevis frå NLR. Berre fartøy som er registrerte i NLR får utskrive norsk sivilt registreringsbevis. Registrering i NLR gjev òg rettsvern for registrerte heimelsforhold og heftedokument.
Registreringsmerket består av 5 bokstavar; LN-(XXX). Det er avsett følgjande for:
Med desse avgrensingane kan eigaren sjølv velja registreringsmerke. Mange flyeigarar vel eit registreringsmerke som svarar til deira eigne initialar. Ved eigarskifte følgjer registreringa til den tidlegare eigaren.
Ezuz
Ezuz (hebraisk skrift עֱזוּז) er ein liten fellesbusetnad i Negevørkenen i Israel. Han er kalla opp etter Nahal Ezuz, eit tørt elveleie, som ligg sør for Nitzana. Ezuz høyrer til Ramat HaNegev regionale kommune.
Historie
Ezuz vart grunnlagd på staden til ein kibbutz-utpost som vart fråflytta etter seksdagarskrigen. Han vart grunnlagd i 1985 og husar 16 familiar. Dei viktigaste inntektskjeldene er tradisjonelt jordbruk, turisme og kunst.
Det vart oppdaga to eldgamle brunnar, Moshebrunnen og Aharon-brunnen, under busetnaden.
Gaston Taument
Gaston Taument er ein tidlegare nederlandsk fotballspelar frå Haag. Han spelte på høgrekanten hjå fleire europeiske klubbar, og for det nederlandske landslaget. Av klubbane hans kan ein blant anna nemna Feyenoord i heimlandet, portugisiske Benfica og Rapid Wien i Austerrike.
Landslagsspel
Mellom 1992 og 1996 spelte Taument 15 kampar for det nederlandske landslaget og skåra 2 mål. Han var ein del av det nederlandske landslaget i VM 1994 og i EM 1996.
Alvier-fjellet
Sjølv om det er ein lang tur er toppane enkle å nå via stiar frå begge sider.
Vekeavis
Ei vekeavis er ei avis som kjem ut ein dag i veka. Vekeblad kjem òg ut ein gang i veka, men ein skil gjerne mellom vekeblad og vekeaviser, dels ved at dei har ulik papirkvalitet, dels ved at vekeavisa er meir nyheitsorientert enn vekebladet. Medan vekeblad gjerne har innhald som vender seg til eit breitt publikum med eit meir underhaldande og almennopplysande innhald (til dømes Allers, Hjemmet og Norsk Ukeblad), rettar vekeaviser seg gjerne mot ein smalare nisje med større nyheits- og kommentarpreg (til dømes Dag og Tid, Morgenbladet, Bondebladet, Friheten og Utrop). Vekeaviser er typisk kvalitetsaviser med vesentleg større vekt på kommentar- og kulturstoff enn dagsaviser.
Clara Bow
Clara Bow var ein amerikansk skodespelar og songar med store suksessar på nittentjue- og trettitalet. Bow blir rekna som eit av dei fyrste sexsymbola i USA, den fyrste it-jenta og dessutan eit symbol på det glade tjuetalet.
Biografi
Bow voks opp under fattige tilhøve i Brooklyn med ein far som ofte var arbeidslaus, Robert, og ei mor som leid av epilepsi og psykotiske episodar, Sarah. Då ho var seksten år gammal vann ho ein riksdekkande skodespelarkonkurranse.
Bow spelte inn fem filmar i New York i perioden 1921–1923. Som 17-åring var ho ein etablert skodespelar som var interessant for studioa i Hollywood. Preferred Pictures var først og tilbaud henne ein fleirårig kontrakt som ho underskreiv i august 1923. Ettersom ho var mindreårig blei det utpeika ein anstand til å passa på henne. Snart fekk ho likevel far sin til å koma i staden flytta inn. Mora døydde i mars 1923 av sjukdommen sin.
På 1920-talet oppstod omgrepet flapper i USA om ein ny type moderne unge kvinner. 18 år gammal spelte Bow for fyrste gongen denne karakteren, som ho skulle koma til å symbolisera, i filmen Black Oxen (1923). Ho fekk kallenamnet "Den perfekte flapperen'" - ei frigjort ung kvinne med uendeleg energi, bobba hår, amorbogeleppar og glitrande auge.
Superstjerne
Populariteten til Bow var som størst i 1929 då ho i januar fekk over 45000 beundrarbrev (LA Postmaster), ein rekord som ingen har slått. Bow debuterte i den første lydfilmen sin The Wild Part i april 1929. Ho høyrdest slik som ho såg, ut meinte mellom anna New York Times, og den pratande og syngjande Bow blei verande den mest populære skodespelaren i USA. Bow mislikte likevel talefilmen som avgrensa pantomimen hennar til nær mikrofonen. Den samtidige lydteknologien gav ei ny uttrykksform på kostnad av ei anna.
Bow leid av søvnproblem, og sa i 1929 til pressa at ho ønskte at det var 1931 så kontrakten hennar med Paramount kunne vera over og ho kunne forlata Hollywood. Etter ein forvirrande og smertefull juridisk kamp med privatsekretæren sin Daisy DeVoe, som var dømt for underslag, i 1931, fekk Bow nervesamabrot og blei nøydd til å bryta kontrakten sin med Paramount. Ho forlet Hollywood i juni samet året.
Etter karrieren
I desember 1931 gifta Bow seg med cowboy-skodespelaren Rex Bell, og slo seg ned på ein ranch i Nevada, "Mitt ørkenparadis". Bow kom seg, og når ryktet om dette spreidde seg freista fleire filmselskap å få henne under kontrakt. Bow spelte i Call her savage 1932 og Hoopla i 1933 for Fox for å, som ho sa, "få råd til å ikkje trenga venda tilbake til Hollywood meir". Bow hadde spelt i 57 filmar då ho 27 år gammal trekte seg attende.
Bow fekk to søner, fødde i desember 1934 og i juni 1938. Mannen hennar var politisk aktiv, og blei etterkvart leiar for det republikanske partiet i Nevada og lieutenant governor i delstaten. Bow opptredde særs sjeldan ved sida hans. Søvnløysa hennar heldt fram med å plaga helsa hennar. I 1965 gjekk ho bort i eit hjarteattakk. Den påfølgjande obduksjonen viste at Bow leid av åreforkalking og at hjartet hennar bar skadar forårsaka av eit tidlegare, udiagnostisert hjarteattakk.
Dome A
Dome A eller Dome Argus er eit platå i Antarktis som ligg 1200 kilometer frå kysten. Ein meiner at dette er den kaldaste staden på jorda og ein trur at temperaturane kan falle så langt som til -102 °C. Det er det høgaste isdekte området av Antarktis og består av eit høgdedrag på 4091 meter over havet. Det ligg nær midten av Aust-Antarktis, kring halvvegs mellom toppen av Lambertbreen og Sørpolen i det australske kravområdet.
Skildring
Dome Argus er det høgaste punktet på den massive austantarktiske iskappa, og er ikkje eit fjell i vanleg forstand. Dome A er ei slette og ei kan ikkje sjå det høgaste punktet i området. Under Dome A, under eit eit minst 2400 meter tjukt isdekke, ligg Gamburtsevfjella.
Staden er ein av dei tørraste på jorda og får berre 1 – 3 cm snø per år. I tillegg er det som regel roleg vêr, så staden er eit godt utgangspunkt for å hente opp iskjerneprøvar for å forske på tidlegare klima. Temperaturane på Dome A fell under -80 °C nesten kvar vinter, medan han om sommaren sjeldan går over -10 °C.
Utforsking
I januar 2005 kryssa eit lag frå Chinese National Antarctic Research Expeditions (CHINARE) frå Zhongshan-stasjonen til Dome A og nådde det som er det høgaste punktet på isdekket (4093 moh) ved 80°22’S 77°21’E den 18. januar. Reisa var 1228 km lang. Toppen av isen ligg nær enden av ein lang rygg (kring 60 km lang og 10 km brei) som er eit stort isskilje. Langs heile ryggen er ikkje høgdeskilnaden meir enn nokre få meter. Ein automatisk vêrstasjon er sett ut på Dome A, og ein ny stasjon vart sett opp kring halvvegs mellom toppen og kysten, ved ein stad kalla Eagle (76°25'S, 77°01'E, 2830 moh). Desse vêrstasjonane vert drivne i eit samarbeid mellom Kina og Australia. Ein tredje stasjon (LGB69) ved 70°50'S, 77°04'E, 1854 moh, har vore i drift sidan januar 2002. Stasjonen på Dome A vert driven av solceller og diesel og krev årleg vedlikehald og påfylling av drivstoff.
Den lågaste temperaturen som til no er registrert på Dome A sidan januar 2005 var i juli 2005: -82,5°C. Den lågaste lufttemperaturen (-89,2 °C) som er registrert på jordoverflata var gjort i juli 1983 ved Vostok, som ligg nesten 600 meter lågare enn Dome A. Analysar av satellittdata og atmosfæriske modellar har vist at Ridge A, som ligg 144 km søraust for Dome A, potensielt er ein enno betre stad for å finne dei lågaste temperaturane på jorda.
Observatorium
Polar Research Institute of China sette ut eit robotdrive observatorium kalla PLATO (PLATeau Observatory) på domen i januar 2008. PLATO vart utforma og bygd av University of New South Wales i Sydney i Australia for å fungere som ei plattform for astronomiske observasjonar og undersøkingar av området. Forskjellige institusjonar frå Australia, USA Kina og Storbritannia har laga instrument som vart nytta av PLATO.
Kunlun-stasjonen, den tredje stasjonen til Kina i Antarktis, vart oppretta på domen den 27. januar 2009. Så langt vert Kunlun-stasjonen berre nytta om sommaren, men det er planar om å utvikle han vidare og bygge ei flystripe i nærleiken, sidan stasjonen ikkje er mogeleg å nå med helikopter.
Kjelder
''
DFB-pokalfinalen i fotball 2021
DFB-pokalfinalen 2021, den nasjonale utslagsturneringa i tysk fotball, vart avslutta med finale på Olympiastadion i Berlin torsdag 13. mai. Borussia Dortmund vann sin femte DFB-pokal ved å sigre med 4 mot 1 over RB Leipzig. Grunna Covid-19-tiltak vart kampen spelt utan tilskodarar.
Jabal Rumh
Jabal Rumh er eit fjell i Fujairah i Dei sameinte arabiske emirata.
Oasiskrateret
Oasiskrateret er eit meteorittkrater i Sahara i Libya. Krateret er blotta, men erodert, og berre den indre delen er i dag synleg. Den ytre ringen må i følgje utrekningar ha hatt ein diameter på 18 km. Alderen på krateret er mindre enn 120 millionar år.
DFB-pokalfinalen i fotball 2021
Kampen
Briten Jadon Sancho gav Dortmund leiinga 1 – 0 då han frå 15 meters hald skaut ballen i lengste hjørnet av målet. Nordmannen Erling Håland la på til 2 – 0 etter eit framspel, han utmanøvrerte ein Leipzig-stoppar og frå 8-10 meter sende ballen tilbake i motsett hjørne. Straks før pause vart Sancho frispelt av kaptein Marco Reus, og frå 3-4 meter roleg putta han ballen i det opne målet. Spanske Dani Olmo reduserte til 1 – 3 på eit susande langskot i det 71. minutt. Fem minuttar før sluttsignalet lydde sette Håland ein stoppar for spenninga då han skliande fekk avgarde eit lumpe-skot som førte til siger 4 – 1.
Oasiskrateret
Oasis er det største av mange nedslagskrater i området som er sikkert påvist. Kebirakrateret er derimot større med ein diameter på 31 km i diameter.
DFB-pokalfinalen i fotball 2021
Kampen
RB Leipzig mønstra: Péter Gulácsi, Lukas Klostermann, Dayot Upamecano, Marcel Halstenberg, Kevin Kampl, Nordi Mukiele, Dani Olmo, Marcel Sabitzer (kaptein), Amadou Haidara, Alexander Sørloth, Hwang Hee-chan. Etter pausen kom etter tur Yussuf Poulsen, Christopher Nkunku, Emil Forsberg, Konrad Laimer og Benjamin Henricks i spel, ut gjekk Sørloth, Hwang, Kampl, Mukiele og Haidara.
Steve Wariner
Steven Noel «Steve» Wariner er ein USA-amerikansk countrysongar, låtskrivar og gitarist. Han har gjeve ut 18 studioalbum, inkludert seks for MCA Records, og tre kvar på RCA Nashville, Arista Records og Capitol Nashville. Han har òg gjeve ut meir enn femti singlar som har nådd countrylista i USA, inkludert ti førsteplassar: «All Roads Lead to You», «Some Fools Never Learn», «You Can Dream of Me», «Life's Highway», «Small Town Girl», «The Weekend», «Lynda», «Where Did I Go Wrong», «I Got Dreams» og «What If I Said», ein duett med Anita Cochran frå albumet hennar Back to You. Tre av studioalbuma hans har seld til gull i USA for 500 000 selde eksemplar i USA.
I tillegg til å skrive dei fleste av sine eigne songar, har Wariner skrive songar for mange andre artistar, mellom anna store hittar for Clint Black og Garth Brooks, og singlar for Bryan White og Keith Urban. Andre artistar han har arbeidd med er mellom andre Nicolette Larson, Glen Campbell, Mark O'Connor, Asleep at the Wheel og Brad Paisley. Wariner har vunne fire Grammy-prisar. Wariner vart medlem av Grand Ole Opry i 1996 og vart innlemma i Music City Walk of Fame i Nashville i 2008, og Kentucky Music Hall of Fame i 2011.
Fylkesveg 122 i Aust-Agder
Fylkesveg 122 i Aust-Agder går mellom Løvøya og Bota brygge i Arendal kommune. Vegen er 10,6 km lang.
Lukovit
Kommunen har eit areal på 457 km2. Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 18 125 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 8 964 innbyggjarar.
Busetnadene i kommunen er:
Bonnie Hayes
Bonnie Hayes er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar, musikar og plateprodusent frå San Francisco i California. Songane hennar er blitt spelte av Cher, Bette Midler, Bonnie Raitt, Natalie Cole, Robert Cray, David Crosby, Adam Ant og Booker T and the MGs.
Tidleg i 1980-åra skipa Hayes new wave-bandet The Punts og gav ut singelen «Shelly's Boyfriend». I 1982 fekk bandet kontrakt med Slash Records og endra namn til Bonnie Hayes with the Wild Combo». Seinare vart ho medlem av bandet til Belinda Carlisle og sidan bandet til Billy Idol.
Bryan Robson
Bryan Robson er ein engelsk tidlegare fotballspelar frå Chester-le-Street. Han er kjend frå sine 13 sesongar i Manchester United der han vann Cupvinnarcupen 1991, tre FA-cuppokalar og to ligameisterskap. Mellom 1980 og 1991 spelte han 90 landskampar og skåra 26 mål. Robson var ein midtbanespelar med både taklingsstyrke, skotkraft og eit særleg framifrå blikk som spelstyrar.
Jabal Safad
Jabal Safad er eit fjell i Fujairah i Dei sameinte arabiske emirata.
Dryanovo Heights
Dryanovo Heights (Dryanovski Vazvisheniya) er nokre isdekte høgder med ei høgd opp mot 520 moh nordvest i på Greenwich Island. Dei strekkjer seg 13 km frå nordvest til søraust, og 7 km frå nordaust til sørvest. Høgdene omfattar Mount Plymouth i aust, Crutch Peaks nordvest i, Lloyd Hill i sørvest, og Malamir Knoll i søraust.
Høgdene er kalla opp etter den bulgarske byen Dryanovo.
Kalambáka
Kalambáka (gresk Καλαμπάκα) er ein distriktsby og ein kommune i periferieininga Tríkala i periferien Thessalía i Hellas. Kalambáka ligg nordvest for Tríkala og grensar i aust mot periferieininga Lárisa, i nord mot Grevená i Vest-Makedonía og i vest mot Ioánnina i Ípiros.
Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane Dei åtte tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 21 991 innbyggjarar, medan kommunaleininga Kalambáka hadde 12 000 og tettstaden med same namn 8 330 innbyggjarar.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Carl Julius Evensen
Carl Julius Evensen var ein norsk ishavsskipper og oppdagar.
Han var fødd i 1851 i Sandefjord. Han utforska Antarktis i lag med mellom andre Carl Anton Larsen, og i 1893 nådde han Den antarktiske halvøya med dampbarken «Hertha» ved 69° 10ʹ sørleg breidde. Reisene til Evensen og Larsen var medverkande til å vekke interessa for utforskinga av Antarktis. Mellom anna oppdaga han truleg Hugo Island.
Han har fått Cape Evensen og Evensen Nunatak i Antarktis kalla opp etter seg.
Personleg liv
Carl Julius Evensen var gift med Severine Marie Jensen i 1879. Karl var skippar og budde i Oslo og Sandefjord. Carl og Severine fekk åtte barn i alt, og dei fleste emigrerte til USA.
Valse
Valse eller vals (av tysk Walze, frå walzen, 'snu seg rundt'; same opphav som danseforma vals) er ein sylinderforma maskindel som kan vera av tre, metall eller keramisk materiale. Dei blir mellom anna brukt til maling av korn og i plast-, gummi-, maling- og papirindustrien, i blandemøller og kalanderar.
Buckethead
Brian Patrick Carroll, kjend under artistnamnet Buckethead, er ein amerikansk musikar, låtskrivar og multi-instrumentalist. Han er kritikarrost for den nyskapande gitarspelinga si. Musikken hans går over fleire sjangrar, som progressiv metal, funk, blues, bluegrass, ambient og avantgarde musikk. Han speler hovudsakleg som soloartist, men har òg samarbeidd med ei rekkje andre artistar som Bill Laswell, Bootsy Collins, Bernie Worrell, Iggy Pop, Les Claypool, Serj Tankian, Bill Moseley, Mike Patton, Viggo Mortensen, That 1 Guy, Bassnectar og Skating Polly. Han var òg medlem av Guns N' Roses frå 2000 til 2004. Han har spelt in 325 studioalbum, fire spesialutgjevingar og ein EP. Han har spelt på meir enn femti album for andre artistar.
Buckethead vart stemt fram til åttandeplassen på ei liste i magasinet GuitarOne over dei ti raskaste gitaristane og vart inkludert på ei liste i Guitar World over dei 25 raraste gitaristane gjennom tidene og dei 50 raskaste gitaristane gjennom tidene. Buckethead skreiv og framførte musikk for filmar som Saw II, Ghosts of Mars, Beverly Hills Ninja, Mortal Kombat, Mortal Kombat: Annihilation, Last Action Hero, Falling, og spelte sologitar på «Firebird» som vart nytta i Mighty Morphin Power Rangers: The Movie.
Diskografi
Buckethead har gjeve ut 31 vanlege soloalbum, og minst 294 album i «Pikes Series», i alt 325 album.
Buckethead Pikes er minialbum, i alt minst 294 album sidan 2011. Dei har ei gjennomsnittleg lengd på 30 minutt.
Junior Eurovision Song Contest 2017
Junior Eurovision Song Contest 2017 (JESC 2017) var den 15. gongen Junior Eurovision Song Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Olympiapalasset i Tbilisi i Georgia. Dette var fyrste gongen Georgia arrangerte tevlinga. Finalen vart arrangert 26. november 2017.
Seksten land deltok i årets Junior Eurovision Song Contest. Portugal venda tilbake til tevlinga, etter å ha sist delteke i tevlinga i 2007.
Bert Jansch
Herbert Jansch, betre kjend som Bert Jansch, var ein skotsk folkemusikar som var med på å starte bandet Pentangle. Han vart fødd i Glasgow og i 1960-åra var gitaristen Davey Graham og visesongarar som Anne Briggs ei stor inspirasjonskjelde for han. Han var mest kjend som ein innovativ og dyktig akustisk gitarist, men òg som songar og låtskrivar.
Junior Eurovision Song Contest 2017
Russland vann tevlinga for andre gong, med songen «Krylja», sungen av Polina Bogusevitsj.
Bert Jansch
Jansch spelte inn mist 25 album og turnert mykje sidan starten av 1960-åra. Han heldt på med konsertar så lenge han levde. Han har påverka artistar som Paul Simon, Johnny Marr, Bernard Butler, Jimmy Page, Nick Drake, Graham Coxon, Donovan og Neil Young. Han vann to æresprisar på BBC Folk Awards: ein i 2001 for solokarrieren og ein i 2007 som medlem av Pentangle.
Junior Eurovision Song Contest 2017
Visuell design
Temaet og slagordet for tevlinga, «Shine Bright», vart presentert 12. mai 2017 under ei pressekonferanse under Eurovision Song Contest 2017 i Kiev. Logoen var ei flerfarga, stilisert sol som representerte ein «eksplosjon »av uttrykk; Jon Ola Sand forklarte at temaet reflekterte målet for Junior Eurovision Song Contest, som er å gje unge «ein augeblikk til å skine og ein mogelegheit til å vise deira fulle potensiale som unge artistar».
Bert Jansch
Tidlege år
Bert Jansch vart fødd på Stobhill Hospital i Glasgow i 1943, i ein familie som opphavleg kom frå Hamburg. Jansch voks opp i Edinburgh, der han gjekk på Pennywell Primary School og Ainslie Park Secondary School. Som tenåring fekk han tak i ein gitar og starta å vitje den lokale viseklubben («The Howff») driven av Roy Guest. Der møtte han Archie Fisher og Jill Doyle (halvsyster til Davey Graham), som introduserte han for musikken til Big Bill Broonzy, Pete Seeger, Brownie McGhee og Woody Guthrie. Han møtte òg og delte leilegheit med Robin Williamson, som vart verande ven med Jansch då han seinare flytta til London.
Junior Eurovision Song Contest 2017
Programleiarar
3. oktober 2017 vart Helen Kalandadze og Lizi Japaridze presentert som programleiarar for Junior Eurovision Song Contest 2017. Kalandadze er kjend i Georgia som songar, og har tidlegare delteke i songtevlingar. I 2013, vann ho songkonkurransen Your Face Sound Familiar. Kalandadze har også tevla i Eurovision Song Contest. I 2010, var ho ei av bakgrunnssongarane til den georgiske songaren Sopho Nizharadze, som sang låta «Shine». Lizi Japaridze, også kjend som Lizi Pop, hadde tidligare delteke i Junior Eurovision Song Contest, då ho representerte Georgia i Junior Eurovision Song Contest i Junior Eurovision Song Contest 2014 med låta «Happy Day» og enda på ein 11.-plass. I 2015, las ho opp poenga frå Georgia i Junior Eurovision Song Contest. Japaridze vil vere den fyrste programleiaren som har deltatt i Junior Eurovision Song Contest. Ho ville også vere den yngste programleiaren i Junior Eurovision Song Contest si historie.
Røystgjeving
9. august 2017 presenterte EBU ei endring i samband med røystgjevinga. Som i dei føregåande åra hadde kvart land ei jurygruppe som var sett saman av profesjonelle innanfor musikkindustrien og barn, og som ville gje 1-8, 10 og 12 poeng til sine ti favorittbidrag. Etter at sjåarane ikkje fikk moglegheiten til å røyste under fjorårets konkurranse, ville sjåarane dette året igjen få moglegheit til å røyste. Sjåarane ville for fyrste gang i tevlinga si historie berre røysta via internett. Frå og med kl. 18:00 24. november til sundag 26. november 2017 kl. 15:59, som vil seie eitt minutt før sendinga starta, hadde alle som ville høve til å røyste på sine favorittar. Under sjølve sendinga ville internettrøystinga starte etter at det siste bidraget var blitt synt fram. Sjårane hadde då 15 minutt på seg til å røyste på sine favorittbidrag igjen. Røystene som vart gjevne under sjølve sendinga, vart då slått saman med røystene som vart gjevne før sendinga. Stemmene vert deretter gjort om til poeng. Talet på poeng vart bestemt ut i frå kor mange prosent av røystene dei hadde motteke. For eksempel: Om eit land mottok 20 % av røystene, ville landet få 20 % av dei tilgjengelege poenga. Røystinga frå sjåarane talde for 50 % av resultatet, mens dei resterande 50 % av resultatet vart bestemt av dei nasjonale juryane.
Bert Jansch
Tidlege år
Etter han var ferdig på skulen tok Jansch jobb som handelsgartnar, så i august 1960 slutta han for å verte musikar på fulltid. Han utpeikte seg sjølv som uoffisiell vaktmeister på The Howff og i tillegg til å sove der kan han ha fått noko løn i tillegg til det vesle han tente som ein musikar som ikkje ein gong hadde sin eigen gitar. Han dreiv dei neste to åra å spele på britiske viseklubbar. Dette var ei musikalsk læretid der han møtte mange inspirasjonskjelder, som Martin Carthy og Ian Campbell, men særleg Anne Briggs, som han lærte nokre songar frå (som «Blackwaterside» og «Reynardine») som seinare skulle påverke platekarrieren hans.
Kebirakrateret
Kebirakrateret er eit mogeleg nedslagskrater i Sahara med sentrum i Libya som strekker seg inn i Egypt.
Bert Jansch
Tidlege år
Mellom 1963 og 1965 reiste han kring i Europa og bortanfor, haika frå stad til stad og levde på det han tente som gatemusikant og tilfeldige konsertar på barar og kafear. Før han forlét Glasgow gifta han seg med den 16 år gamle Lynda Campbell: det var mest eit fornuftsekteskap, sidan ho då kunne reise med han sjølv om var for ung til å ha sitt eige pass. Dei gjekk frå kvarandre etter nokre månader og Jansch vart til slutt send heim til Storbritannia etter å ha fått dysenteri i Tanger.
London (midten av 1960-åra
Jansch flytta til London der det på midten av 1960-åra var ei blømande interesse for folkemusikk. Der møtte han lydteknikar og produsent Bill Leader, som spelte inn musikken til Jansch på lydband heime hos seg sjølv. Leader selde lydbandet for £100 til Transatlantic Records, som produserte eit album direkte frå lydbandet. Albumet Bert Jansch kom ut i 1965 og selde heile 150 000 eksemplar. Det inneheldt mellom anna protestsongen «Do You Hear Me Now», som seinare vart gjort kjend av songaren Donovan på Universal Soldier EP. Denne nådde førsteplassen i Storbritannia og singelen nådde 27. plass. Her var òg songen «Needle of Death», som vert hevda å ha påverka stoffmisbruket til ein generasjon unge britar, trass i at han omtalar heroin særs negativt. Tidleg i karrieren vart Jansch stundom skildra som ein britisk Bob Dylan.
Kebirakrateret
Kjelder
Askheim, Svein. (2009, 31. juli). Kebira. I Store norske leksikon. Henta 5. februar 2014 frå http://snl.no/Kebira.
Bert Jansch
London (midten av 1960-åra
Jansch følgde opp det første albumet med to til, laga kjapt etter kvarandre: It Don't Bother Me og Jack Orion —som inneheldt den første innspelinga hans av «Blackwaterside», seinare teken av Jimmy Page og spelt inn av Led Zeppelin som «Black Mountain Side». Jansch seier: Transatlantic søkte juridisk hjelp om det påståtte brotet på opphavsretten og fekk beskjed om at «det var ein viss mogelegheit om at Bert kunne vinne mot Page.». Til slutt var Transatlantic tvilsame til kostnaden det ville vere å ta Led Zeppelin til retten, og halve kostnaden måtte betalast av Jansch sjølv, noko han ikkje hadde råd til, så saka vart aldri følgd vidare.
I London møtte Jansch andre innovative akustiske gitaristar, som John Renbourn (som han delte leilegheit med i Kilburn), Davey Graham og Paul Simon. Dei møtte alle kvarandre og spelte på forskjellige klubbar i London, som The Troubadour i Old Brompton Road, og Les Cousins i Greek Street i Soho. Renbourn og Jansch spelte ofte i lag og utvikla eit intrikat samspel mellom dei to gitarane, ofte kalla 'Folk baroque'. I 1966 spelte dei inn albumet Bert and John i lag, med mange av desse songane. Seint i 1967 var dei trøytte av dei lange nettene på Les Cousins og slo seg ned i The Horseshoe pub (no lagt ned) i 264-267 Tottenham Court Road. Her kom mange musikarar, som songaren Sandy Denny. Ein annan songar, Jacqui McShee, byrja å synge med dei to gitaristane, og med Danny Thompson (kontrabass) og Terry Cox (trommer) i tillegg, danna dei gruppa Pentangle. Klubben utvikla seg til ein jazzklubb, men då hadde gruppa alt flytta vidare.
Den 19. oktober 1968 gifta Jansch seg med Heather Sewell. På denne tida var ho kunststudent og hadde vore kjæraste med Roy Harper. Ho inspirerte fleire av songane og instrumentalane til Jansch, mellom anna «Miss Heather Rosemary Sewell» frå albumet hans Birthday Blues frå 1968, men Jansch har sagt at trass namnet, så vart «M'Lady Nancy» (frå Rosemary Lane frå 1971) òg skriven for henne. Som Heather Jansch vart ho ein velkjend bilethoggar.
Pentangle-åra (1968–1973)
Den første store konserten til Pentangle var i Royal Festival Hall i 1967 og det første albumet deira kom ut året etter. Pentangle la ut på omfattande verdsturnear og innspelingar i denne perioden, og Jansch gav stort sett opp solokarrieren. Han spelte likevel inn nokre plater og gav ut Rosemary Lane i 1971. Spora for dette albumet vart spelt inn på ein bærbar bandopptakar av Bill Leader i hytta til Jansch i Ticehurst i Sussex — ein prosess som tok fleire månader sidan Jansch berre arbeidde når han var i dette humøret.
Pentangle nådde det kommersielle høgdepunktet sitt med Basket of Light i 1969. Singelen «Light Flight» frå albumet vart populær då han vart nytta som kjenningsmelodi til fjernsynsserien Take Three Girls, den første dramaserien til BBC i fargar. I 1970, då dei var på sitt mest populære, spelte dei inn filmmusikk til filmen Tam Lin, gjorde minst 12 framsyningar på fjernsyn og la ut på mange turnear i Storbritannia (mellom anna Isle of Wight-festivalen) og Amerika (mellom anna i Carnegie Hall). Det fjerde albumet deira, Cruel Sister, som kom ut i oktober 1970, selde dårleg. Albumet inneheldt berre tradisjonelle songar som den nesten 20 minuttar lange versjonen av «Jack Orion», ein song som Jansch og Renbourn hadde spelt i lag tidlegare som ein duett på albumet til Jansch, Jack Orion.
Pentangle spelte inn to album til, men alt stresset turnelivet førte med seg gjekk ut over samhaldet i gruppa. Pentangle trekte seg frå plateselskapet sitt, Transatlantic, i ein bitter strid om pengeutbetalingar. Det siste albumet med den originale besetninga av Pentangle var Solomon's Seal og kom ut på Warner Brothers/Reprise i 1972. Pentangle vart oppløyst i januar 1973 og Jansch og kona kjøpte ein gard nær Lampeter i Wales, og trekte seg mellombels tilbake frå konsertlivet.
Seint i 1970-åra
Etter to år som bonde forlét Jansch kona og familien og returnerte til musikken (sjølv om Jansch og kona hans ikkje vart formelt skilde før 1988). I 1977 spelte han inn albumet A Rare Conundrum med fleire nye musikarar: Mike Piggott, Rod Clements og Pick Withers. Han danna så bandet Conundrum med Martin Jenkins (fiolin) og Nigel Smith (bass) i tillegg. Dei brukte seks månader på turne i Australia, Japan og USA. Då turneen var over vart Conundrum oppløyst og Jansch var seks månader i USA, der han spelte inn albumet Heartbreak med Albert Lee.
1980-åra
I 1980 oppfordra ein italiensk promotor det originale Pentangle om å samlast att og spele inn eit nytt album. Gjenforeininga starta dårleg då Terry Cox vart skadd i ei bilulukke, noko som gjorde at bandet debuterte på Cambridge Folk Festival som eit firemannsband. Dei klarte å fullføre ein turne i Italia (med Cox i rullestol) og Australia, før Renbourn forlét bandet i 1983. Fleire besetningsendringar følgde, og til slutt var Jansch og McShee dei einaste originale medlemmane. Den siste besetninga bestod av Jansch, McShee, Nigel Portman Smith (klaverinstrument), Peter Kirtley (gitar og vokal) og Gerry Conway (trommer) og varte frå 1987 til 1995. Dei spelte inn tre album: Think of Tomorrow, One More Road og Live 1994.
Jansch hadde alltid hatt ein stor hang til alkohol, men i 1987 vart han sjuk då han arbeidde med Rod Clements og vart i all hast frakta til sjukehus, der han fekk beskjed om at han var «så sjuk som han kunne bli utan å døy», og at han hadde valet om «å slutte med alkohol eller gje opp». Han valde å slutte drikkinga. Colin Harper sa at «det er ikkje tvil om at kreativiteten, pålitelegskapen, energien, engasjementet og kvaliteten i spelinga hans alle vart redda dramatisk då han slutta å drikke.» Jansch og Clements heldt fram arbeidet dei hadde starta på før Jansch vart sjuk, og i 1988 kom albumet Leather Launderette.
JT av James Taylor
JT er det åttande studioalbumet til den USA-amerikanske songar-låtskrivaren James Taylor. Det vart gitt ut 22. juni 1977 via Columbia Records, og var dermed hans første album for plateselskapet. Innspelinga fann stad frå 15. mars til 24. april 1977 i The Sound Factory i Los Angeles med Val Garay. Produksjonen vart handtert av Peter Asher.
Bert Jansch
1995-2011
Frå 1995 spelte Jansch ofte på 12 Bar Club i Denmark Street i London. Ein av konsertane vart teken opp på Digital Audio Tape (DAT) av dåverande manager Alan King og gjeven ut som Live at the 12 Bar: an official bootleg i 1996. I 2002 spelte Jansch, Bernard Butler og Johnny «Guitar» Hodge konsert i lag på the Jazz Cafe i London. I 2003 feira Jansch sekstiårsdagen sin med ein konsert i Queen Elizabeth Hall i London. Av gjestemusikarar fann ein Johnny Marr, Bernard Butler, Ralph McTell, Hope Sandoval, David Roback og Colm Ó Cíosóig. Butler, McTell, Sandoval og Ó Cíosóig hadde alle spelt på Jansch-albumet Edge of a Dream i 2002. Som ei hyllest til sekstiårsdagen hans, organiserte BBC ein konsert for Jansch og forskjellige gjester i kyrkja St Luke Old Street, som vart send på BBC Four.
JT av James Taylor
Albumet nådde 4. plassen på Billboard 200 i USA og var det høgast plasserte album hans sidan Mud Slide Slim and the Blue Horizon. Den 31. januar 1997 vart det sertifisert til tre gonger platina av Recording Industry Association of America. Det vart òg nominert til Grammyprisen for årets album, men tapte mot Rumours av Fleetwood Mac.
Jabal Satif
Jabal Satif er eit fjell i Fujairah i Dei sameinte arabiske emirata.
Bert Jansch
1995-2011
I 2009 heldt han ein konsert på London Jazz Cafe for å feire utgjevinga av tre av dei eldste albuma hans (LA Turnaround, Santa Barbara Honeymoon and A Rare Conundrum) på CD. Seinare på året vart han igjen sjuk og måtte kansellere ein 22 konsertar lang turne i Nord-Amerika, som skulle starte 26. juni.
I juni 2010 spelte Jansch på Eric Clapton sin Crossroads-festival og han spelte som oppvarming for den akustiske turneen til Neil Young i Nord-Amerika dette året.
JT av James Taylor
Albumet gav opphav til fire singlar: «Bartender's Blues», «Handy Man» (den siste topp 10-hitten til Taylor), «Your Smiling Face» og «Honey Don't Leave L.A.». «Handy Man», ein song av Jimmy Jones, nådde fjerdeplassen på Billboard Hot 100 og toppa Adult Contemporary og vann Grammyprisen for beste mannlege popsong. «Your Smiling Face», den andre store hitten, nådde 20. plassen på Billboard Hot 100 og sjetteplassen på Adult Contemporary-lista. Plata inneheld òg andre Taylor-klassikarar som «Secret O' Life» og «Terra Nova», spelt inn i lag med den dåverande kona til Taylor, Carly Simon.
Bert Jansch
1995-2011
Jansch døydde 5. oktober 2011 på eit hospits i Hampstead etter ein lang kamp mot kreft. Han vart 69 år gamal.
Ettermæle og prisar
I 2001 fekk Jansch æresprisen på BBC Radio 2 Folk Awards, og 5. juni 2006 fekk han Mojo Merit Award av Mojo, på grunnlag av «ein lang karriere som framleis inspirerer». Prisen vart presentert av Beth Orton og Roy Harper. Ein annan prisvinnar under seremonien var Sir Elton John, som fortalte på scenen at han og Bernie Taupin brukte å lytte til Bert Jansch-platene. Rolling Stone rangerte han på 94. plass på lista deira over dei 100 største gitaristane gjennom tidene i 2003.
I januar 2007 fekk dei fem originale medlemmane i Pentangle (inkludert Jansch) æresprisen på BBC Radio 2 Folk Awards. Prisen vart presentert av Sir David Attenborough. Produsenten John Leonard sa «Pentangle var eit av dei viktigaste gruppene på slutten 1900-talet og det ville vere gale for prisen å ikkje respektere kor stor innverknad dei har hatt på musikkmiljøet.» Pentangle spelte i lag på denne hendinga, for første gong på over 20 år og framføringa deira vart send på BBC Radio 2 kot tid etter. I 2007 vart Jansch æresdoktor i musikk på Edinburgh Napier University, som «svar på dei eineståande bidraga hans til den britiske musikkindustrien».
Musikk
Dei musikalske inspirasjonskjeldene til Bert Jansch var mange og varierte. Tidlege inspirasjonskjelder var amerikanske bluesartistar som Big Bill Broonzy og særleg Brownie McGhee, som Jansch først såg spele på The Howff i 1960 og mykje seinare hevda han at han framleis ville ha vore ein gartnar om han ikkje hadde møtt McGhee og musikken hans. Jansch var òg sterkt påverka av britisk folkemusikk, særleg gjennom Anne Briggs og til ein mindre grad av A.L. Lloyd. Andre inspirasjonskjelder var jazz (særleg Charles Mingus ), tidlegmusikk (John Renbourn og Julian Bream ) og andre samtidige visesongarar som Clive Palmer. Andre store inspirasjonskjelder var Davey Graham som sjølv blanda forskjellige musikkstilar. I ungdommen hadde Jansch reist gjennom Europa til Marokko som gatemusikant, og fått musikalske impulsar og rytmar frå mange kjelder. Frå desse inspirasjonskjeldene utvikla han sin eigen særeigne gitarstil.
Somme av songane hans nyttar ein enkel clawhammer-stil med høgrehanda, men ofte i kombinasjon med uvanlege akkordar. Eit døme på dette er songen «Needle of Death», der han nytta ei enkel plukking, men fleire akkordar er dekorerte med ytterlegare noneakkordar.
Periferieininga Kárpathos
Periferieininga Kárpathos (gresk Περιφερειακή Ενότητα Καρπάθου, Periferiakí enótita Karpáthou) er ei av dei 13 periferieiningane i periferien Dei sørlege egeiske øyane. Ho vart oppretta ved den administrative reforma i 2010, og var tidlegare ein del av prefekturet Dodekanesane.
Bert Jansch
Musikk
Eit anna karakteristisk trekk i stilen hans var evna til å halde ein akkord på dei mørke strengane, medan han bøygde dei øvre strengane opp frå ein halvtone under ein akkordnote. Dette kan ein høyre tydeleg på songar som «Reynardine».
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1991
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1991 fann stad på Stadion Feijenoord i Rotterdam 15. mai 1991, framfor 45 000 tilskodarar. Manchester United vann finalen, den 31. i sitt slag, med siffera 2-1 over FC Barcelona.