cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gammalaustslavisk
Skriftspråk i Kievriket
Det er referansar i arabiske og bysantinske kjelder til førkristne slavarar i europeiske Russland som nytta former for skriftspråk. Til trass for ein del arkeologiske funn og ei bestyrking av munken Khrabr frå 900-talet at slavarar i oldtida skreiv i «strekar og skår og hakk» er det nøyaktige vesenet til dette systemet ikkje kjent.
Sjølv om det glagolittiske alfabetet, det eldste slaviske alfabetet, var kortvarig introdusert, noko som er vitna om ved kyrkjeinskripsjonar i Novgorod, blei det snart erstatta av kyrillisk. Døma på skrift på bjørkenever utgrave i Novgorod har gjeve avgjerande informasjon om det reine morsmålet på 900-talet i nordvestlege Russland, bortimot heilt blotta for innverknad frå kyrkjeslavisk. Det er òg kjent at lånord og oversettingslån frå bysantinsk gresk byrja å koma inn i morsmålet på denne tida, og at på same tid byrja skriftspråket å modifiserast mot austslavisk.
Det følgjande utdraget illustrerer to av dei mest kjende litterære verka.
Merk: Stavemåten er blitt delvis modernisert. Omsetjingane freistar å vera så bokstavelege som mogleg og er ikkje litterære.
Nestorkrønika
Nestorkrønika, ca. 1110, frå den litauiske kodeksen (manuskript), frå 1377:
Tidleg språk; avfall av bokstaven Ъ er i utvikling eller moglegvis fullt (fleire ordavslutningar med ein konsonant; кнѧжит «å styra» < moderne Uk княжити, R княжить). Sørvestlige trekk omfattar времѧньнъıх, «svunnen», moderne R временных). Korrekt bruk av perfektum og aorist: єсть пошла «er/har kome» (moderne R пошла), нача «byrja» (moderne R начал som ei utvikling av den gamle tida perfektum.) Merk stilen med teiknsetting.
Igor-kvadet
Igor-kvadet eller Songen om Igors hærtog, Слово о пълку Игоревѣ, ca. 1200, frå Pskov-manuskriptet, 1400-talet:
Illustrerer eposet til songen. Typisk bruk av metaforar og samanlikningar. Den tilsynelatande (russiske) feilesningen растекаться мыслью по древу (å utbreia/hella ut over/over skog) har vorte fast uttrykk i moderne russisk i tydinga «å tala vanskeleg, omstendeleg, overdrive» (feillesningen er av мыслію, «som ein tanke, tankelignende». Det er tilstades både i manuskriptkopien frå 1790 og den første trykte utgåva frå 1800, og synest å ha bliyy leidd av ei då misforstått endring i tydinga av ordet R течь, «å flyta», her «å laupa».)
Undersøkingar
Dei tidlegaste forsøka på å setja saman eit omfattande leksikon og ordliste av gammalaustslavisk blei gjort av Aleksander Vostokov og Izmail Sreznevskij på 1800-talet. Sreznevskij sitt verk 'Materialar for ordliste av gammalrussisk språk på grunnlag av skrivne nedteikningar' (1893–1903) er ufullstendig, men blei verande ein standardreferanse fram til det kom ei akademisk ordliste på 24 bind i åra 1975–1999.
Lerdala
Lerdala er ein svensk tettstad i Skövde kommun i Västra Götalands län i landskapet Västergötland. I 2005 hadde tettstaden 434 innbyggjarar.
The Next Day
The Next Day er det 24. studioalbumet til den engelske musikaren David Bowie, utgjeve 8. mars 2013 på selskapet hans ISO Records, med eksklusiv lisens til Columbia Records. Det vart samprodusert av Bowie og mangeårige samarbeidspartnaren Tony Visconti og vart spelt inn i løyndom i The Magic Shop og Human Worldwide Studios i New York City mellom 2011 og 2013. Det er hovudsakleg eit rockealbum med element av kunstrock. Plateomslaget er ein tilpassa versjon av omslaget til “Heroes” frå 1977, med ein kvit firkant med albumtittelen som skjuler andletet hans. Albumet vart annonsert på 66. årsdagen til Bowie, 8. januar 2013. Nettsida til Bowie vart oppdatert med ein video for singelen «Where Are We Now?», og singelen vart samstundes lagt ut for sal på iTunes Store.
Det var det første albumet til Bowie med nytt materiale på ti år, etter Reality i 2003, og overraska fans og media som hadde trudd at han hadde trekt seg attende frå musikkindustrien. Heile albumet vart strøymd på iTunes dagar før den offisielle utgjevinga. The Next Day Extra, var ein ekstra disk med ytterlegare fire spor og remiksar av songar frå det originale albumet, som kom ut i november. The Next Day vart kritikarrost og var det første albumet til Bowie som gjekk til topps på den britiske albumlista sidan Black Tie White Noise i 1993. Det vart rangert som det nest beste albumet i 2013 (likt med Blue October sitt Sway) av det tyske musikkmagasinet Kulturnews og vart nominert til Mercury-prisen i 2013. Albumet vart nominert til Grammyprisen for beste rockealbum og for årets britiske album under Brit Awards i 2014.
Albumet vart inkludert i 2014-utgåva av Robert Dimery-boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
Innspeling
Albumet vart spelt inn i The Magic Shop og Human Worldwide Studios i New York City. Bowie og produsenten Tony Visconti arbeidde i løyndom i lag med lydteknikaren Mario J. McNulty i løpet av ein toårsperiode. Innspelingane var sporadiske og Visconti har rekna at det berre tok kring tre månader samla sett å få spelt inn demoar og heile albumet. Visconti sa at innspelinga av albumet byrja med ei veke i studio: «Sterling Campbell var på trommar, eg var på bass, David var på klaverinstrument, Gerry Leonard var på gitar. På slutten av fem dagar hadde vi demoar av eit dusin songar. Berre strukturar. Ingen tekstar, ingen melodiar og alle arbeidstitlar. Slik byrjar alt med han. Så tok han dei med heim, og vi høyrde ikkje noko anna frå han på fire månader.» Bowie forsvann med musikken «for å sikre at han var på dette rette sporet», og så bringe bandet attende for det neste steget i innspelinga når han var klar. Visconti skildra innspelingane som «intense», men dei heldt seg til vanleg arbeidstid. «Den siste gongen me heldt på heile natta var Young Americans».
Under pausar frå studio gjekk Visconti rundt i gatene i New York og høyrde på musikk frå The Next Day på øyretelefonane: «Eg gjekk rundt i New York med hovudtelefonane på og såg på alle menneska med Bowie-skjorter på - dei er overalt her - og tenkte: 'Åh hadde du berre visste kva eg høyrer på akkurat no.'»
Trass i meldinga om at det ikkje var gjesteartistar på albumet, brukte Bowie somme av musikarane han hadde spelt med tidlegare, inkludert Earl Slick, som spelte inn sine delar for albumet i juli 2012. Bassgitaristen Gail Ann Dorsey og trommeslagaren Sterling Campbell, som begge hadde arbeidd med Bowie sidan 1990-åra, bidrog òg til albumet. Dorsey song vokal for songen «If You Can See Me». Trommeslagaren Zachary Alford og gitaristane Gerry Leonard og David Torn vart henta inn for innspelinga og Slick avslørte at Visconti òg spelte bass. Saksofonisten Steve Elson, som hadde arbeidd med Bowie sidan i 1980-åra, speler òg på albumet. Det vart sagt at Robert Fripp, som tidlegare hadde arbeidd med Bowie i studio, vart invitert til å spele på albumet, men ikkje kunne fordi han hadde andre avtalar men dette netta Fripp for, som sa «Eg har ikkje snakka med David på ei stundom og vart ikkje spurt [om å spele på albumet]», og la til «Eg er ikkje sint i det heile. Ingen er såra, eg er ikkje såra, berre ønskte å oppklare det.»
Løyndom
Bowie gjekk langt for å halda innspelinga av albumet hemmeleg, og kravde at personar som var involverte i innspelinga signerte teielovnad. Bowie måtte byta innspelingsstudio etter ein dag då nokon i studio avslørte at Bowie var i studio der. Han flytta til studioet The Magic Shop, som dreiv studioet med eit skjelettmannskap på berre ein eller to tilsette på dagar då Bowie var der. Columbia Records sitt britiske PR-firma fekk vite om prosjektet berre nokre få dagar før albumet kom ut.
Det kanadiske bandet Metric avslørte nesten løyndom då dei kom til Magic Shop uannonsert i 2011, og Bowie-saksofonisten Steve Elson sa han var freista til å avsløra alt saman.
Musikk
The Next Day er eit rockealbum, hovudsakleg med kunstrock. Tony Visconti sa til NME at The Next Day «er eit ganske så rocka album» og Alexis Petridis i The Guardian rekna plata som «eit streit rockealbum.»
Den første singelen var balladen «Where Are We Now?», ein song Visconti skildra som «det einaste sporet på albumet som går så mykje innover han». Visconti meinte at Bowie valde «Where Are We Now?» som opningssingel fordi «folk måtte takle sjokket med at han var attende [etter ti år]» og at det introspektive preget på songen gjorde han til eit høvande val. Songen nådde sjetteplassen på den britiske singellista. Opningsteksten på «Where Are We Now» minnest namnet på ein jernbanestasjon og ei gate i Vest-Berlin, der Bowie ein gang budde. Ein video som følgde singelen inkluderer rekvisittar som ei demontert fotoramme som ligg kassert på golvet i opningsbiletet, eit stort øyre i bakgrunnen og ei mjuk dukke med to hovud med dei rivne andleta til Bowie og ein stemmelaus motpart «limd» over. Teksten inkluderer òg linja «the moment you know you know, you know».
«The Stars (Are Out Tonight)» vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet 23. september 2021. Ein musikkvideo i form av ein kortfilm hadde premiere dagen før. Songen vart spelt ein del på BBC Radio 2 og nådde 102. plassen på UK Singles Chart.
Visconti, som godtok forslaget frå intervjuaren om at han var Bowie si «røyst på jorda», kommenterte albumet til internasjonal presse og gav innsikt i dei enkelte spora. Songane dekker eit breitt spekter av emne og er stort sett observasjonsmessige: dei fleste undersøker tankesetta til forskjellige individ. «Valentine's Day» handlar om ei skuleskyting. «I'd Rather Be High» fortel ei soge om ein soldat i andre verdskrigen. Visconti skildra materialet som «ekstremt sterkt og vakkert». Han la til «om folk leiter etter klassisk Bowie vil dei finne det på denne plata, men om dei leiter etter den nyskapande Bowie, nye retningar, så vil dei finne det òg.» Visconti sa at det vart spelt inn 29 spor for albumet og indikerte at songar som var til overs etter The Next Day kunne kome ut på eit seinare album. Visconti spekulerte i om Bowie kom til å gå attende i studio for å lage eit nytt album seint i 2013, men det skjedde ikkje.
Plateomslag
Plateomslaget for albumet er ein tilpassa versjon av Bowie-albumet “Heroes” frå 1977 med ein kvit firkant med tittelen på albumet plassert midt over det gamle omslaget og ein strek over den gamle tittelen. Omslaget var designa av Jonathan Barnbrook, som òg designa omslaga for Heathen og Reality og oppfølgaren Blackstar. Det tildekte fotografiet tyder «å gløyme eller utslette fortida». Det originale biletet vart teken av Masayoshi Sukita. Barnbrook forklarte omslaget: «Om du skal tildekke eit album av David Bowie er det mange å velje mellom, men dette er eit av dei mest ærverdige, det måtte vere eit bilete som verkeleg ville merkast om det vart tildekt på ein eller annan måte, og me tenkte "Heroes" kom til å fungere best.» Det vart lansert ein viral-marknadsføringskampanje for å marknadsføre albumet den 15. februar 2013. Kampanjen baserte seg på konseptet bak plateomslaget og tok tilsynelatande normale bilete og skjulte dei bak ein kvit firkant.
Utgjeving
The Next Day debuterte på toppen av UK Albums Chart og selde 94 048 eksemplar den første veka. Det var det niande albumet til Bowie som nådde toppen av albumlista i Storbritannia, og det første på 20 år sidan Black Tie White Noise (1993). Albumet fall til andreplassen veka etter og selde 35 671 eksemplar. Den tredje veka fall det til tredjeplassen og selde 23 157 eksemplar.
Songen 'I'd Rather Be High' vart vald ut for ein Louis Vuitton-reklame der Bowie sit på ein cembalo medan Arizona Muse syng songen.
Mottaking
The Next Day fekk god omtale av kritikarane. På Metacritic, som gjev ein vekta score opp til 100 basert på mange meldingar og vurderingar frå media, har albumet ein score på 81, basert på 44 meldingar. Neil McCormick i The Daily Telegraph gav albumet fem stjerner og kalla det eit «modig, vakkert og forvirrande lynglimt gjennom sine eigne myter». Andy Gill gav albumet fem stjerner for The Independent, og hylla albumet som «det beste comeback-album i rock'n'roll-historia», og la til at det er «like bra som noko anna han har laga». The Guardian gav albumet fire stjerner og meinte det var «tankevekkande, rart og fylt med flotte songar». Time Out London gav albumet ei positiv melding skreiv at det var eit «intelligent, minneverdig og til og med litt provoserande» tillegg til Bowie-diskografien. I ei melding for BBC Music skreiv Jude Clarke at The Next Day «er ein triumferande, nesten trassig, retur. Innovativt, mørkt, dristig og kreativt, det er eit album berre David Bowie kunne laga». I ei melding vurdert til 8 av 10 sa NME at «i staden for å finne opp Bowie på ny, absorberer det fortida hans og tar det vidare». The Quietus skreiv ei positiv melding og konkluderte: «så meir enn halvparten av albumet er fantastisk, og resten er veldig, veldig sterkt.» I Q skreiv Andrew Harrison at plata «kjennest som ei demning som brest», og dette er fordi albumet «er eit høgt, spanande, damprullande sjølvsikkert rock and roll-album fullt av støy, energi og ord som [...] som er så så kryptiske som dei nokon gong har vore [...] høyrest ut som dei desperat treng å bli sunge.» Ein av få negative meldingar frå Storbritannia stod i The Wire. Mark Fisher kalla The Next Day eit «ordinært, middelmåtig» album, og sa det var heilt ufortent for den vide heideren sin og at «bølgja av hyperbolen det skapte, peikar på eit vidare ubehag i samtidsmusikken» fordi det beviste at alt med låg kunstnarisk forteneste kunne oppnå suksess via «kunstig tima PR».
Meldingane i USA var hovudsakleg positive. The New York Times kalla albumet «Bowie sitt skumrings-meisterverk», medan Billboard meldaren skreiv: «Utansett kvar Bowie tar musikken – og det er nokre augneblink der det ser ut til å gå til eit avskrekkande territorium - finn han ein melodisk knagg å svinge på ... Denne alkymien er nesten magisk.» USA Today gav plata fire av fire stjerner og kalla det «ein strålande heimkomst». The A.V. Club merka albumet som «eit fantastisk, resonant uttrykk». CBS News gjekk så langt som å kalla albumet «det beste Bowie har laga til no». Spin kritiserte somme av songane: «Kollisjonen mellom retorikk og intensjonar resulterer i både fargelause abstraksjonar som pianoballaden og den første singelen 'Where Are We Now', og store melodrama som 'You Feel So Lonely You Could Die', som endar med dei same trommene som på 'Five Years'.» Albumet var inkludert i 2014-utgåva av Robert Dimery-boka 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
Konsertversjonar
Bowie insisterte på at det ikkje ville bli nokre liveframferder til å marknadsføre albumet, og Visconti sa til NME, «Han er ganske fast bestemt på at han aldri kjem til å opptre live igjen ... Ein av karane sa, 'Korleis skal vi gjere alt dette live?' og David sa: 'Det skal vi ikkje'. Han gjorde eit poeng av å seie det heile tida.» Men Visconti sa seinare at han ikkje hadde sagt at Bowie aldri kom til å stå på scenen igjen, berre at han ikkje kom til å turnere med dette albumet. Visconti sa til The Daily Telegraph at Bowie ikkje hadde avskrive å halde konsertar igjen, men valde å fokusere på lage plater.
The Next Day Extra
4. november 2013 kom ei tredobbel utgåve med to CD-ar og ein DVD. Den første CD-en inneheld dei 14 spora på originalalbumet. Den andre var ein CD på ti spor som bestod av bonusspora på luksusutgåva «Plan», «I'll Take You There» og «So She», det eksklusive japanske sporet «God Bless the Girl», to remiksar og fire nye songar («Atomica», «The Informer», «Like a Rocket Man», and «Born in a UFO»). DVD-en inkluderer fire musikkvideoar («Where Are We Now?», «The Stars (Are Out Tonight)», «The Next Day» og «Valentine's Day»).
I tillegg til den fysiske utgåva kom det ein digital EP på sju spor som kom utan bonusspora på luksusutgåva.
Medverkande
Frå luksusutgåva til The Next Day.
Astrid Lindgrens Värld
Astrid Lindgrens Värld er ein 130 000 kvadratmeter stor fornøyelsespark i Vimmerby i Sverige. Han blei grunnlagd i 1981. Parken har barnebøkene til Astrid Lindgren som inspirasjon, med miniatyrmiljø henta herfrå og figurar som Pippi Langstrømpe, Emil i Lønneberget og mange andre.
Lerkil
Lerkil er ein svensk tettstad i Kungsbacka kommun i Hallands län i Halland. I 2005 hadde tettstaden 411 innbyggjarar.
Terrorangrepet mot Dubrovka-teateret i Moskva
Terrorangrepet mot Dubrovka-teateret i Moskva føregjekk i tida 23.-26. oktober 2002. Medan eit teaterstykke vart spelt om kvelden den 23. oktober gjekk 40-50 væpna tjetsjenske separatister inn i det fullsette Dubrovkateateret og tok 850 personer som gislar.
Gisselantakarane kravde at Russland skulle dra seg attende frå kampane i Tsjetsjenia. Operasjonen var leia av den 22 år gamle Movsar Barayev. Den 26. oktober storma russiske spetsnaz-soldatar teateret og drap leiaren og 39 av separatistane. 129 av gisslane vart òg drepne av ein giftig gass (truleg fentanyl) som dei russiske spesialstyrkane sprøyta inn i teateret for å pasifisere angriparane slik at dei ikkje fekk sett av sprengladningane dei hadde førebudd.
Fonnes
Fonnes er ein tettstad, ei bygd i Austrheim kommune i Hordaland. Tettstaden vender mot nord ut Fensfjorden. Ved nyår 2020 hadde 969 menneske 5953 Fonnes til adressse.
Tidlegare var her hermetikkfabrikk. I dag er næringslivet mykje vendt mot oljenæringa.
Kjelder
erikbolstad.no
Parallell
Parallell er eit uttrykk i geometrien som skildrar tilhøvet mellom to (eller fleire) linjestykker eller plan/flater som tilfredsstiller parallellaksiomet til Euklid.
Euklids postulat
Vi tek utgangspunkt i to rette linjer a og b. Linje b er parallell til linje a viss følgjande fire setningar er tilfredsstilt:
Desse setningane skildrar linjestykke som er parallelle. For parallelle plan gjeld det at dei to plana må ligge i det same tredimensjonale rommet.
Figurar med parallelle sider
Følgjande geometriske figurar har to eller fleire parallelle linjer eller plan
Parallell (fleirtyding)
Parallell kan syne til til:
Trøsdalen
Trøsdalen, tidlegare skrive Trausdalen, Trausdal og Drøsdal, er ein matrikkelgard i Hyllestad kommune i Sogn og Fjordane fylke. Garden har matrikkelnummer 13.
Historie
Busetjinga på Trøsdalenen kom på 1500-talet. Det var vorte fire bruk på garden på slutten av 1800-talet og Lybakken var skild ut som eigen gard i 1879.
Det har vore to sager og ein trevarefabrikk på garden.
Namnet
Det er usemje om tolkinga av namnet. Oluf Rygh meinte at det kom av draug i tydinga dauing. , medan det i Bygdebok for Hyllestad står at namnet har samband med å tryte, som tyder å ta slutt, og viste til at garden var den øvste busetjinga langs Teigevassdraget, altså at busetjinga tok slutt der. Fyrstelekkjen i «Trautskogen» vert tolka på same viset. I kjeldene er namnet skrive «Drønsdall» (1563), «Drøsdall» (1567), «Trøßdall» (1603), «Drøssedall» (1608), «Drøssdal» (1667) og «Drøsdahl» (1723).
Trøsdalen er ikkje brukt som stadnamn andre stader i landet.
Klagenemda for stadnamnsaker hjå Statens kartverk godkjende skrivemåten «Trøsdalen» i 2003, og avslo samtidig å godkjenne «Trausdalen» og «Trausdal».
Gardsnamnet vert også brukt som slektsnamn, men det vert då skrive «Drøsdal».
Pentecost Cirque
Pentecost Cirque er ein dalbotn mellom Hawkins Cirque og Dean Cirque på sørsida av Olympus Range i McMurdo Dry Valleys. Dalbotnen opnar sør til Øvre Wrightbreen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) (2004) etter John S. Pentecost, som var helikopterpilot for United States Antarctic Program (USAP) i sju feltsesongar frå 1997-98.
Gulhovudkjerrsporv
Gulhovudkjerrsporv (Atlapetes flaviceps) er ein truga fugleart i amerikasporvfamilien, Passerellidae. Han er endemisk for Colombia.
Skildring
Dette er ein kjerrsporv med relativt stort hovud, kort nebb, lang hale som kan virke «fliste», dei sentrale halefjørene er lengere enn dei ytre. Kroppslengda er ca. 17 centimeter. Øvre delar av hovudet er gult med varierande grad av oliven fargeskjær. Undersida medrekna strupe og bryst er klår gul, oversida med venger er mørk olivenfarga. Både nebbet, beina og auga er mørke. Kjønna er like, men juvenile fuglar har sterkt skjær av oliven på hovud, bryst og flankar.
Utbreiingsområdet har vore lite kjent. Det er no skildra som avgrensa til to område. Det eine er isolert i sørvest langs vestsida av den vestre fjellkjeda av Andes, ved og sør før byen Cali i Valle del Cauca og litt inn i Cauca. Det andre er langs begge sidene av den sentrale kjeda, rett nord for byen Manizales i Caldas, og vidare sørover i austskråninga av sentrale Andes mot Magdalenadalen i Tolima og lengst sør inn i Cauca-departementet med ein observasjon i Huila-departementet. Habitata er i kjerrskog inn mot rydda område, plantasjar og hagar langs fjellskråningane. Dei kan òg leve i underskogen i fuktig, høgtliggande skog. Høgdnivåer er vanlegvis i bandet 1900-2440 moh.
Føda er insekt, frø og mindre frukter. Gulhovudkjerrsporvar har vore observerte i å beite i fleirartsflokkar saman med artar av tanagarar og andre som kvitstrupetyrannulett, Mecocerculus leucophrys og gulpannekvitstjert, Myioborus ornatus.
Den totale populasjonen er trudd å vere minst 250 vaksne individ, men ikkje meir enn 1000 modne fuglar eller 1500 individ totalt. Trugsmåla mot arten er avskoging og landbruk.
Heroes Are Hard to Find
Heroes Are Hard to Find er det niande studioalbumet til det britisk-amerikanske rockebandet Fleetwood Mac, gjeve ut i 1974. Albumet er det siste med Bob Welch, som slutta mot slutten av 1974 og vart erstatta av Lindsey Buckingham og Stevie Nicks. Det var det første Fleetwood Mac-albumet som vart spelt inn i USA og det første som gjekk inn på topp 40 på albumlista i USA. Tittelsporet vart gjeven ut som singel, men nådde ikkje listene.
Medverkande
Fleetwood Mac
Andre medverkande
Produksjon
Lister
Album – Billboard (Nord-Amerika)
Adventure Time
Adventure Time (norsk tittel: Eventyrtid) er ein amerikansk animert fantasy-fjernsynsserie laga av Pendleton Ward for Cartoon Network. Serien er produsert av Frederator Studios og Cartoon Network Studios, og følgjer eventyra til ein gut med namnet Finn (spelt av Jeremy Shada) og bestevennen og adoptivbroren hans, Jake (John DiMaggio), ein magisk hund som kan endre form og storleik når han vil. Finn og Jake bur i det post-apokalyptiske landet Ooo, saman med karakterar som Princess Bubblegum (Hynden Walch), Ice King (Tom Kenny), BMO (Niki Yang), Marceline (Olivia Olson) og fleire. Serien er basert på ein kortfilm frå 2007, som vart produsert for Nicktoons og Random! Cartoons, ein inkubator for animerte seriar av Frederator Studios. Etter at kortfilmen vart ein viral suksess på internettet, bestilte Caroon Network produksjonen av ein full serie basert på kortfilmen. Serien hadde førehandsvising 11. mars 2010 og offisiell premiere 5. april 2010.
Adventure Time har henta inspirasjon frå fleire kjelder, mellom anna rollespelet Dungeons & Dragons og ulike datarollespel. Serien vart produsert med bruk av handteikna animasjon, der handlingane og dialogen i episodane er avgjorde av biletmanuset, basert på grove konturar. Av di kvar episode tok om lag åtte til ni månader å fullføre, vart fleire episodar arbeidde på samstundes. Stemmeskodespelarene spelte inn dialogane sine i gruppeopptak, og serien hadde jamleg gjesteskodespelarar for mindre framståande og tilbakevendande karakterar. Kvar episode varer om lag elleve minutt, der par av episodar ofte er sende for å fylle programrom på ein halv time. Cartoon Network annonserte 29. september 2016 at serien ville ende i 2018, etter sendinga av den tiande sesongen. Seriefinalen «Come Along With Me» vart send 3. september 2018, og Adventure Time hadde då kome opp i 283 episodar fordelte på dei ti sesongane. Den 23. oktober 2019 vart fire timelange spesialepisodar, kollektivt kalla Adventure Time: Distant Lands, annonsert til å sendast eksklusivt på HBO Max, dei to første i løpet av 2020.
Adventure Time har vore ein sjåarsuksess for Cartoon Network og nokre episodar har tiltrekt over tre millionar sjåarar. Trass i at serien hovudsakleg framstår som retta mot barn, har han utvikla ein tilhengjarskare blant tenåringar og vaksne. Serien har fått positive omtalar frå kritikarar og vunne ei rekkje utmerkingar, mellom anna åtte Primetime Oscar-prisar. Adventure Time har òg avla fram ei mengd lisensierte handelsvarer, mellom anna bøker, dataspel og klede.
Utgangspunkt
Adventure Time følgjer eventyra til guten Finn (gjeve stemme av Jeremy Shada) og bestevennen og adoptivbroren hans, Jake (John DiMaggio), ein bulldogg som har magiske krefter til å endre form og storleik av eigen vilje. Serieskaparen Pendleton Ward skildra Finn som «ein vilter liten gut med sterk moral». Jake derimot er basert på Tripper Harrison, karakteren spelt av Bill Murray i 1979-filmen Meatballs, som tyder at Jake er noko likesæl, men vil gje Finn gode råd når han verkeleg treng det. Finn og Jake bur i det post-apokalyptiske landet Ooo, som var øydelagt av ein kataklysmisk atomkrig 1000 år før hendingane i Adventure Time. Gjennom serien interagerer dei med andre framståande figurar som Princess Bubblegum (Hynden Walch); regenten av Candy Kingdom og eit levande stykke tyggegummi, Ice King (Tom Kenny); ein trugande men misforstått trollmann, Marceline the Vampire Queen (Olivia Olson); ein tusen år gamal vampyr og rockemusikkentusiast, Lumpy Space Princess (Pendleton Ward); ei melodramatisk og umoden prinsesse laga av «klumpar», BMO (Niki Yang); ein sansande dataspelkonsoll forma som ein robot som bur med Finn og Jake, og Flame Princess (Jessica DiCicco); eit eldvette og herskaren av Fire Kingdom.
Konsept og skaping
Ifølgje serieskaparen Pendleton Ward var stilen til serien påverka av tida han studerte ved California Institute of the Arts (CalArts) og røynslene frå då han arbeidde som forfattar og biletmanuskunstnar på The Marvelous Misadventures of Flapjack, ein serie som vart kringkasta på Cartoon Network frå 2008 til 2010. I eit intervju med Animation World Network fortalde Ward at han arbeider for å kombinere den subversive humoren i Adventure Time med vakre augneblink, der han bruker Hayao Miyazaki-filmen My Neighbor Totoro som inspirasjon for det sistnemnde. Ward nemnde òg seriane Home Movies og Dr. Katz, Professional Therapist som inspirasjonskjelder, hovudsakleg av di begge programma er «avslappande» og har «munnleg dialog som kjennest naturleg [og er korkje] overdriven [eller] teikneserieaktig og gjennomtrengande».
Cartoon Network bad Ward leggje fram eit prøvescript som dei kunne vurdere, men Frederator overtyda han om å heller konsipere eit biletmanus, ettersom «eit biletmanus ville gi eit betre inntrykk av kva Pen hadde i tankane», ifølgje visepresidenten Eric Homan i Frederator. Ward og studiekameratane hans Patrick McHale og Adam Muto byrja å utvikle idear, samstundes som dei fokuserte på «å halde på dei bra tingane frå den originale kortfilmen [og dertil] forbetre dei». Det første produktet frå gruppa var eit grovt utkast til eit biletmanus med Finn og Princess Bubblegum som drar på eit stemnemøte for å ete spagetti. Cartoon Network var ikkje nøgd med denne historia, og Ward, McHale og Muto laga dermed biletmanus for episoden «The Enchiridion!», som var forsøket deira på å etterlikne stilen i den opphavlege Nicktoons-kortfilmen. Denne framferda var vellukka og Cartoon Network godkjende den første sesongen i september 2008. «The Enchiridion!» var den første episoden som gjekk inn i produksjon.
Ward og produksjonsteamet hans byrja å teikne biletmanusa til episodane og skrive konturar til handlingane, men Cartoon Network var framleis uroa for retninga til den nye serien. McHale kunne seinare hugse at i løpet av pitchen av ein episode titulert «Brothers in Insomnia» (som seinare vart forkasta) var rommet fylt med leiarar frå Cartoon Network. Pitchen gjekk bra, men produksjonspersonalet fekk snart fleire spørsmål om den stilistiske retninga til serien. I håp om å bøte på desse problema, hyra leiinga i Cartoon Network tre veterananimatørar som hadde arbeidd på SpongeBob SquarePants: Derek Drymon (som var produsent for den første sesongen av Adventure Time), Merriwether Williams (som var sjefsredaktør for handlingane i sesong ein og to), og Nick Jennings (som vart mangeårig kunstregissør for serien). Thurop Van Orman, skaparen av The Marvelous Misadventures of Flapjack, vart òg hyra for å vegleie Ward og personalet hans dei første to sesongane. Etter kvart greidde biletmanuset til «Prisoners of Love» å mildne fleire av bekymringane som nokre av sjefane ved Cartoon Network hadde uttrykt.
Medan produksjonen av sesong ein gjekk framover, vart fleire kunstnarar tilsette. Dan «Ghostshrimp» Bandit, ein frilans illustratør som hadde skrive og laga biletmanus for Flapjack, vart hyra som leiande bakgrunnsdesignar for serien. Ghostshrimp designa sentrale stader, inkludert heimen til Finn og Jake, Candy Kingdom og Ice Kingdom. Phil Rynda fekk øvste ansvar som karakterdesignar, og hadde denne rolla i to sesongar og ein halv. Produksjonsgruppa (inkludert Ward og McHale) var først nølande med å få han med, men vart snart overtyda av regissøren Larry Leichliter, som forsikra dei at Rynda var dyktig og kunne teikne i mange ulike stilar. Etter at produsentane vart nøgde, byrja Rynda å lage figurar som var enkle, men passa med «Pen's naturlege estetikk» På denne tida, byrja Rynda og McHale å lage utkast til kunstnariske retningslinjer for serien, slik at animasjonsstilen alltid ville vere noko konsistent. Med fleire av sjefsrollene innan produksjonen okkoperte, retta Ward merksemda si mot å velje ut biletmanuskunstnarar for den første sesongen. Han danna etter kvart ei gruppe av hovudsakleg «yngre, uerfarne folk», der fleire av dei vart oppdaga på internettet. Mange av desse personane hadde bakgrunn i indie-teikneseriar, og Ward skildra dei som «verkeleg smarte luringar», som seinare var ansvarlege for å tilføre meir idiosynkratiske og spirituelle idear til serien.
Episodar
Kvar Adventure Time-episode varer om lag elleve minutt, der par av episodar ofte er sende for å fylle promgramrom på ein halv time. Før den offisielle debuten av den første sesongen, sende Cartoon Network dei to episodane «Business Time» og «Evicted!» høvesvis 11. og 18. mars, som var reklamerte som førehandsvisingar av den komande serien. Programmet hadde offisiell premiere med episoden «Slumber Party Panic» den 5. april 2010.
I dei seinare åra i kringkastinga av Adventure Time begynte programmet å eksperimentere med eit miniserie-format, der fleire episodar etter kvarandre var del av eit større stykke. Den første av desse var Stakes i 2015, som vart send under den sjuande sesongen. Den påfølgjande miniserien Islands vart send under den åttande sesongen i 2017, og den tredje og siste, Elements, vart send under den niande sesongen i 2017.
Perutzbreen
Perutzbreen er ein isbre, 19 km lang og 3,5 km brei, som flyt vest-nordvest ut i Bourgeoisfjorden, like aust for Thomson Head, på vestkysten av Graham Land. Munningen av isbreen vart først kartlagt i 1936 av British Graham Land Expedition (BGLE) under Rymill. Heile isbreen vart kartlagt i 1946-47 og 1948-49 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), og vart namngjeven av dei etter Max F. Perutz ved Cavendish Laboratory i Cambridge, som gjorde viktige studiar av isstraumar.
Adventure Time
Episodar
I løpet av dei første seks sesongane vart episodar sende regelmessig ein gong i veka. Frå november 2014 byrja programmet derimot å sende nye episodar via såkalla «bombs», eller gjennom heile veker der nye episodar debuterte kvar dag. Denne endringa i måten å kringkaste serien på, skipla sjåarmønsteret hjå nokre i tilhengjarskaren. Til dømes Dave Trumbore i Collider.com som forklarte: «Før i tida, då [programmet] vart sendt etter eit fast skjema, var det litt lettare å halde følgje med dei meir heftige episodane fulle av halvforklart mytologi og massevis av non sequiturs. I løpet av dei siste sesongane derimot, når episodane byrja å sendast meir sporadisk som delar av spesialar på fleire episodar, [vart det lettare å gå glipp av] dei tilfeldige sendetidspunkta til nokre av episodane.»
Den opphavlege kringkastinga av serien avslutta i 2018, etter at den tiande sesongen vart send. Om lag eitt år seinare, den 23. oktober 2019, annonserte Cartoon Network at fire timelange spesialepisodar, med den felles tittelen Adventure Time: Distand Lands, ville sendast på HBO Max, dei to første i løpet av 2020.
Reprisar av Adventure Time har vorte sende på Boomerang og Adult Swim.
Sjåartal
Adventure Time hadde gode sjåartal i debutperioden. I mars 2013 vart det rapportert at episodane i gjennomsnitt hadde 2 til 3 millionar sjåarar. Ifølgje ein rapport av Nielsen ratings frå 2012, rangerte programmet øvst i sendetida si hjå gutar mellom 2 og 14 år. Den første episoden av Adventure Time hadde premiere 5. april 2010 og hadde 2,5 millionar sjåarar. Serien var dimed ein sjåarsuksess, og ifølgje ei pressemelding frå Cartoon Network vart det i sendetida for episoden ein tresifra prosentvis auke i sjåartal samanlikna med fjoråret. Serien vart sett på av 1,661 millionar barn i alderen 2 til 11 år, som var ein auke på 110 prosent samanlikna med tala frå fjoråret. Han var sett på av 837 000 barn i alderen 9 til 14 år, ein auke på 239 prosent samanlikna med fjoråret.
Sjåartala til programmet auka jamleg mellom andre og sjette sesong. Premieren av den andre sesongen vart sett på av 2,001 millionar sjåarar, tredje sesongpremisere av 2,686 millionar, fjerde sesongpremiere av 2,655 millionar, femte sesongpremiere av 3,435 millionar og den sjette sesongpremieren av 3,321 millionar. Den sjuande sesongpremieren hadde eit monnaleg fall i sjåartal, med 1,07 millionar sjåarar. Like eins gjekk det med dei neste sesongane, åtte, ni og ti, som vart sett på av høvesvis 1,13, 0,71 og 0,77 millionar sjåarar. Seriefinalen, «Come Along with Me» vart sett på av 0,92 millionar sjåarar og fekk ei Nielsen rating på 0,25 for personar mellom 18 og 49 år, som tyder at episoden vart sett på av 0,25 prosent av alle personar mellom 18 og 49 år som såg på fjernsyn samstundes som episoden vart send.
Mottaking
Programmet har fått positiv mottaking frå kritikarar. The A.V. Club-omtalaren Zack Handlen kalla det «eit fantastisk program [som] passar framifrå inn i gråsonen mellom underhaldning for barn og vaksne på ein måte som tilfredsstiller både eit behov for sofistikert skriving og godt gamaldags tøys.»
Adventure Time har fått ros for likskapen sin med teiknefilmar frå fortida. I ein artikkel for Los Angeles Times, samanlikna tv-kritikaren Robert Lloyd serien med «den typen teiknefilmar ein laga då teiknefilmar i seg sjølv var noko nytt og glad i å gje liv til alle mogelege ting.» Robert Mclaughlin i Den of Geek uttrykte eit liknande sentiment då han skreiv at Adventure Time «er den første teiknefilmserien på lenge som er rein fantasi». Han roste programmet for «å ikkje vere avhengig av popkulturelle referansar». Eric Kohn i IndieWire sa at programmet «representerer framgangen av [teiknefilmar som] medium» i det aktuelle tiåret.
Nokre omtalar har samanlikna serien og skaparane av han positivt med høvesvis andre kulturelt signifikante verk og individ. I 2013 kalla omtalaren Darren Franich for Entertainment Weekly serien for «eit hybrid sci-fi/fantasy/skrekk/musikal/eventyr med atterljomar av Calvin and Hobbes, Hayao Miyazaki, Final Fantasy, Richard Linklater, Where the Wild Things Are og musikkvideoen du laga med garasjebandet ditt på vidaregåande». Emily Nussbaum i The New Yorker hylla den unike tilnærminga til kjensler, humor og filosofi i Adventure Time ved å skildre serien som «World of Warcraft oppsummert av Carl Jung». Zack Handlen i The A.V. Club konkluderte med at serien var «hovudsakleg kva ein ville ende opp med dersom du spurte nokre tolvåringar om å lage ein teiknefilmserie, berre at han er den best tenkelege utgåva av dette, som om alle tolvåringane var supergeni og nokre av dei var Stan Lee og Jack Kirby og brørne Marx».
Adventure Time har motteke vellæte for at serien har vore villig til å utforske mørke, triste og komplekse utfordringar. Kohn applauderte at serien «leiker med eit utruleg trist emne». Romanforfattaren Lev Grossman, i eit intervju med NPR, roste bakgrunnshistoria til Ice King og utforskinga av tilstanden hans i episodane «Holly Jolly Secrets», «I Remember You» og «Simon & Marcy» i høvesvis tredje, fjerde og femte sesong av serien, og påpeikte at opphavet hans er «psykologisk plausibelt». Grossman roste tilnærminga serien hadde til problema rundt psykiske lidingar, og sa: «Det er særs påverkande. Far min har vore gjennom det å ha Alzheimers, og han har gløymt så mykje av kven han brukte å vere. Og eg ser på han og tenker at denne serien er om den døyande far min.» Kritikarar har hevda at serien har vakse og modna etter kvart som han har vorte eldre. I ein omtale av sesong fire til dømes, rosa Mike LeChevallier i bladet Slant programmet for å «vekse opp» med karakterane sine. Han konkluderte med at serien har «påfallande få lyte» og gav den fjerde sesongen tre og ei halv stjerne av fire.
Serien har vorte inkludert i eit tal topplister. Entertainment Weekly rangerte han som nummer 20 (av 25) i ei liste over «Beste animerte fjernsynsseriar». Likeins kalla The A.V. Club serien «ein av dei mest distinktive teiknefilmseriane som for tida er kringkasta».
Programmet har også motteke noko kritikk. LeChevallier, i ein elles særs positiv omtale av den tredje sesongen for bladet Slant, skreiv at «det kortfatta formatet gjev lite rom for emosjonell substans», og at dette var uavvendeleg for ein serie med såpass korte episodar. Den uavhengige teiknefilmkritikaren David Perlmutter, som elles applauderte stemmeskodespelet og evna programmet har til å overgå kjeldematerialet sitt, argumenterte for at vaklinga mellom «high comedy» og «low comedy» illustrerer det at Cartoon Network «ikkje er sikker på kva retning dei skal følgje». Han påpeikte at «medan nokre av episodane [av Adventure Time] fungerer bra, er andre berre forvirrande». Den britiske avisa Metro oppsummerte dei skremmande situasjonane, sporadiske vaksentemaa og bruken av insinuasjonar som grunnar til at foreldre ikkje vil la yngre barn sjå på programmet.
Tilhengjarskare
Sidan debuten har Adventure Time utvikla ein sterk fanskare hjå barn, tenåringar og vaksne. Ifølgje A.V. Club-kritikaren Noel Murray, er fans tiltrekt mot Adventure Time på grunn av «den tøysete humoren, fantasifulle historier og den rikt folkesette verda i serien». Medan programmet ofte er skildra for å ha ein kultstatus, har Eric Kohn i IndieWire hevda at serien har «byrja å likne ein av dei største TV-fenomena dette tiåret». Ifølgje Alex Heigl i bladet People, «er fanskaren til serien særleg internett-kunnige, med store nettsamfunn på Reddit, Imgur og Tumblr, som hyppig deler GIF-ar, fanart og teoriar».
I 2016 viste ein studie av The New York Times over dei 50 TV-seriane med mest likarklikk på Facebook at Adventure Time «er det mest populære programmet blant dei unge i dataa våre – litt over to tredelar av likarklikka kjem frå sjåarar [i alderen] 18–24».
Lesjöfors
Lesjöfors er ein svensk tettstad i Filipstads kommun i Värmlands län i landskapet Värmland. I 2005 hadde tettstaden 1 117 innbyggjarar.
Visdomstann
Visdomstann er den tredje og bakerste jekselen i kvar kjevehalvdel. Ei visdomstann er tann nummer åtte frå midten av kjeven, heilt bakerst i munnhólet. Ein finn desse både oppe og nede på begge sider av kjeven. Mennesket kan altså til saman ha fire visdomstenner, og desse veks ut mellom 18 og 26 års alder.
Det hender òg at nokre menneske manglar ei eller fleire visdomstenner, eller at eit menneske har ekstra visdomstenner i tillegg til dei fire som er vanlege å ha.
Anatomi
Til tross for at ei visdomstann ikkje har dårlegare eigenskapar enn dei andre tennene, så vert ho oftare vond og plagsam, og må trekkast ut av tannlege eller spesialisttannlege i kjevekirurgi. Ei mogleg årsak er at det er vanskelegare å nå fram til ho med tannkost, så tanna vert angripen av karies. Det hender òg at tanna vert dekt heilt eller delvis av tannkjøtet i eit lag som vert kalla operculum. Laget gjer at tanna vert vanskeleg å halda rein samstundes som det å gjera reint risikerer å skada operculum.
Ein annan grunn til at ei visdomstann ofte vert vond og plagsam og må fjernast er at dei ofte ikkje veks fram riktig, til dømes at dei legg press på andre tenner. I desse tilfella kan det vera betre å fjerna den aktuelle visdomstanna.
Problem
Det hender at ei årsak til tannverk i samband med visdomstenner er ein bakterieinfeksjon i tannkjøtet, kalla pericoronit.
Når visdomstanna er trekt ut eller har vorte operert kan blødning oppstå under det etterfølgande døgnet. Illeluktande og illesmakande væske i munnhólet er ikkje uvanleg. For å redusera desse problema og infeksjonsrisikoen bør ein pasient skylja munnen etter instruksjon frå tannlege.
Eldre pasientar opplever ofte fleire problem med visdomstennene sine enn yngre pasientar.
Førekomst
Alle får ikkje fire visdomstenner. Urbefolkninga i Tasmania har i stort sett alle fire visdomstenner - medan urbefolkninga i Mesoamerika i prinsipp manglar alle visdomstenner.
Aladdin Sane (1913-1938-197?)
«Aladdin Sane (1913-1938-197?)» er ein song av David Bowie og tittelsporet frå albumet Aladdin Sane frå 1973. Han er skildra av biografiforfattaren David Buckley som den viktigaste på albumet der Bowie flytta seg mot meir eksperimentelle musikkstilar etter suksessen med glamrocken han spelte på gjennombrotet sitt The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars i 1972.
Tittelen
Namnet er eit ordspel på «A Lad Insane» («ein galen mann»), og var inspirert av halvbroren til Bowie, Terry, som var schizofren. Ein tidlegare variant av namnet var «Love Aladdin Vein», som Bowie delvis droppa sidan det kunne assosierast med narkotika. Datoane i parentes viser til åra før den første verdskrigen og den andre verdskrigen, med ein tredje ukjend dato som indikerer den tredje verdskrigen ein eller annan gong i 1970-åra.
Tittelen har vorte skriven på mange forskjellige måtar på dei forskjellige utgåvene av albumet sidan 1973. På den originale vinylutgåva stod det «Aladdin Sane (1913-1938-197?)» etterfølgd av RHMS «Ellinis», namnet på skipet der songen vart skriven. Bowie skreiv bak alle songane på albumet kvar dei var skrivne. I avslutninga på songen kan ein høyre utdrag frå songen «On Broadway», og på samlealbumet Changestwobowie (1981) står songen oppført som «Aladdin Sane (1913-1938-197?)/On Broadway», delvis tilskriven til Mann, Weil, Leiber og Stoller. På Rykodisc-utgåva frå 1990 på CD stod det berre «Aladdin Sane», medan seinare CD-utgåver av albumet frå 1919, 2003 og 2013 har hatt tittelen «Aladdin Sane (1913-1938-197?)».
Musikk og tekst
Bowie var redd for å fly så han tok båt heim til Storbritannia etter den første delen av den amerikanske Ziggy Stardust-turneen i midten av desember 1972. Han skreiv «Aladdin Sane» under denne båtreisa han segla attende til Storbritannia. Temaet var inspirert av ei bok han las, Evelyn Waugh sin Vile Bodies (seinare filma som Bright Young Things, eit uttrykk som kjem fram i teksten.). Bowie såg i soga til Waugh «overflatisk, dekadent og toskete» oppførsel før ein «føreståande katastrofe», ei samanlikning med samfunnet i 1970-åra, særleg i Amerika. På Bridge School Benefit X i 1996, spelte Bowie songen akustisk og fortalte at songen var «om unge folk, like før to krigar, som ønskte å ha seg med jenter og drepe utlendingar».
Songen inneheld ein lovprisa pianosolo av Mike Garson, ein amerikansk pianist som nyleg hadde kome inn i bandet til Bowie. Bowie avslo høfleg dei to første soloane til Garson, ein i bluesstil og ein annan i latinsk stil, og bad pianisten om noko meir liknande «avantgarde jazz-miljøet frå 60-åra». Garson svarte med framføringa ein høyrer på albumet, improvisert og spelt inn på eitt forsøk. I 1999 sa han:
Eg har snakka meir om den eine soloen dei siste 26 åra enn dei 11 albuma eg har laga på eiga hand, dei seks eg har spelt inn med ei anna gruppe eg delvis leiar, dei mange hundre stykka eg har gjort med andre folk og dei 3000 musikkstykka eg har skrive så langt. Eg trur ikkje det har gått ei veke på dei 26 åra utan at nokon, ein eller annan stad, har spurt meg om den soloen!
Garson fortalte korleis Bowie guida han i å lage soloen slik at han vart:
Eg hadde snakka med Bowie om denne avantgarde-greia. Då eg spelte inn «Aladdin Sane» for Bowie, var det berre to akkordar, ein A- og ein G-akkord, og bandet spelte særs enkel, engelsk rock and roll. Og Bowie sa: 'spel ein solo på dette.' Eg hadde nettopp møtt han, så eg spelte ein bluessolo, men då sa han: 'NEi, det er ikkje dette eg vil ha.' Og så spelte eg ein latinsk solo. Igjen sa Bowie: 'Nei, nei, det er ikkje dette eg vil ha.' Han sa så: 'Du fortalte meg at du spelar avantgarde musikk. Spel det!' Og eg sa: 'Er du sikker? For du kan bli arbeidslaus etterpå!' Så eg spelte den soloen alle kjenner i dag, på eitt forsøk. Eg fortel alltid folk at Bowie er den beste produsenten eg har møtt nokon gong, fordi han alltid let meg gjere mi eiga greie.
Soloen til Garson verkar i starten tilfeldig og kaotisk, men har ein struktur og flyttar seg frå dissonans og uro til beroligande minner, og bryt så sunt att før han går attende til songen. Den første delen (2:04 til 2:21) opnar med Garson som spelar eit disharmonisk mønster på fire notar, som splintrar stykket. Det andre (2:22 til 2:40) er hovudsakleg lange, maniske løp over tangentane. Den tredje (2:41 til 2:57) er ei liste av sitat—«Rhapsody In Blue» og «Tequila» og kanskje andre (som «On Broadway», som Bowie syng ein del av i slutten av songen). Den fjerde (2:58 til 3:15) er tre taktar med hamrande akkordar og sluttar med at saksofonen kjem inn att. Den femte (3:16 til 3:33) kjem ned att op jorda, då Garson byrjar å spele basslinja midtvegs gjennom.
Meldinga i Rolling Stone då albumet kom ut skildra musikken som «drivhus-orientalisme, skjerande, dissonant og vågal, men likevel lengtande og tilbakesjåande». I 1981 skreiv NME-redaktørane Roy Carr og Charles Shaar Murray at dei rekna songen som «eit av Bowie sine tidlege 'europeiske' stykke», og samanlikna pianospelinga til Garson med Cecil Taylor. Då 30th Anniversary Edition av Aladdin Sane kom ut i 2003, knytte Sydney Morning Herald-kritikaren Bernard Zuel songen til dei seinare verka til Bowie, særleg «Berlintriologien». Biografen David Buckley har sagt at då «Aladdin Sane» kom ut var det «den tydlegaste indikatoren på korleis Bowie prøvde å frigjere seg sjølv frå rockeavgrensingane».
«Zion»
Ein song som no ofte vert kalla «Zion» har dukka opp på mange piratkopiplater med titlane «Aladdin Vein», «Love Aladdin Vein», «A Lad in Vein», og «A Lad in Vain». Med delar av «Aladdin Sane» og det som seinare vart «Sweet Thing (Reprise)» på Diamond Dogs, meiner ein at denne instrumentalen vart spelt inn under Aladdin Sane-innspelinga i Trident Studios tidleg i 1973. Eit nyare estimat har derimot plassert han ved sidan av innspelinga av Pin Ups seinare det året. Slik set er songen kanskje meir ein Diamond Dogs Demo enn eit unytta opptak frå innspelinga av Aladdin Sane.