cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fisher Bastion
Fisher Bastion er eit høgt rektangulært massiv, 2650 meter over havet, mellom den øvre delen av Potterbreen og Fosterbreen, 4,5 nautiske mil søraust for Mount Huggins i Royal Society Range i Victoria Land i Antarktis. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i 1994 etter offiser Dwight David Fisher i U.S. Navy som var befalshavande for Naval Support Force i Antarktis, 1987–89. Fisher Peak i Palmer Land er òg kalla opp etter han.
Polyhalitt
Polyhalitt er eit mineral som finst i saltleier (mellom anna i New Mexico, Texas og Tyskland). Det er vanlegvis lyseraudt, men kan òg vere fargelaust eller kvitt. Mineralet er eit vasshaldig sulfat av kalium, kalsium og magnesium, K2Ca2Mg(SO4)4·2H2O.
Polyhalitt vart først skildra i 1818 etter prøvar frå typelokaliteten i Salzberg i Austerrike. Namnet kjem frå det greske polys hals for 'mange salt'.
Ian Somerhalder
Ian Joseph Somerhalder er ein amerikansk skodespelar, modell og produsent, kjent frå filmar som The rules of attraction (paul denton), The tournament (Miles slater), og tv-serien som Lost (Boone carlyle), Smallville (Adam knight) og The vampire diaries (Damon Salvatore). Ian gifta seg i 2015 med skodespelaren Nikki Reed. Saman har dei dottera Bodhi soleil reed Somerhalder, som blei fødd 25 juli 2017.
Tidlege leveår:
Somerhalder blei fødd i Covington i Louisiana, son av Edna og Robert Somerhalder. Faren har engelske og franske aner og jobbar som bygningsarbeidar. Moren er vaksen opp på ein grisefarm i Mississippi og er massør. Somerhalder har ein bror, Bob (tidigare profesjonell syklist), og ei søster, Robert (journalist).
Etternamnet Somerhalder kjem frå  hans adoptiv oldefar. Hans biologiske oldefar, ein rik, engelsk landeeiar, heiter Hull. Ein av elskarinnene hans blei gravid, og han betalte da ein av dei immigrerte arbeidarar sine og gifte seg med henne og gi barnet eit namn; Somerhalder.
Foreldra skilte seg da Somerhalder var 13 år. Han vaks opp med mor sin. Som han beskreiv som “veldig spirituell”, og begynte på katolsk skole. Etter eigne utsegn hadde han ein flott barndom med hestar, motorsyklar og båtar. Men hugsa at han alltid ønskte dei litt større eller litt betre. Mora foreslo da at han skulle begynne som modell, ettersom ho hadde kontaktar innan miljøet. I ein alder av 10 år begynte da Somerhalder karrieren sin.
Karriere
Etter oppfordring av mora begynte Somerhalder karrieren sin i ein alder av 10 år. Han var ein modell i New York, Milano og London. Han har vore modell for Calvin Klein, American Eagle Outfitters, Dolce og Gucci, Versace, Guess?.
Henrik Ingebrigtsen
Henrik Ingebrigtsen er ein norsk mellomdistanseløpar frå Sandnes. Ingebrigtsen spring for Sandnes Idrettslag. Veslebror hans, Filip Ingebrigtsen er også mellomdistanseløpar og deltok i junior-VM 2012.
Karriere
Henrik Ingebrigtsen har ei rekkje gonger vorte juniornoregsmeister, på både 800 meter, 1500 meter og på hinderløp, 2000 meter. Henrik Ingebrigtsen tok den einaste gullmedaljen Noreg fekk under EM i friidrett 2012 i Helsingfors. Han tok rekorden på 1500 meter.
Ingebrigtsen fekk også delta for Noreg under sommar-OL 2012 i London. I London sprang Ingebrigtsen seg heilt til finalen på 1500-meter og vart kjend for taktikken og dei iskalde løpsavslutningane sine. I finalen den 7. august enda han på ein femteplass med tida 3.35,4. Dette var ny norsk rekord, 3 tidelar unna bronsemedaljen og fem tidelar unna sølvet; eit sterkt løp av Ingebrigtsen som då var 21 år gamal og OL-debutant. Gullmedaljen gjekk til Taoufik Makhloufi frå Algerie framfor Leonel Manzano frå USA og Abdalaati Iguider frå Marokko.
Six
Oversyn
Six er det første albumet med Karl Jenkins (fløyter, klaverinstrument, frå Ian Carr sitt Nucleus) som erstatta Elton Dean. Albumet er uvanleg sidan obo vert nytta som instrument i ein jazz-rock-setting. «B.O.» som sporet Stanley Stamp's Gibbon Album er tilskriven til, er Bill Oddie. Six vann førsteplassen i kåringa til Melody Maker over årets britiske jazzalbum i 1973. Bassisten Hugh Hopper forlet gruppa før albumet kom ut.
Albumet består av både konsertopptak og studioopptak. Ein song frå konsertalbumet, «All White», hadde tidlegare vore gjeven ut på Fifth.
Plakiás
Plakiás (gresk Πλακιάς) er ein landsby i periferieininga Réthymno i periferien Kreta i Hellas. Plakiás var hovudsete i den tidlegare kommunen Fínikas, som frå 2011 inngår som ei kommunaleining i kommunen Ájos Vasílios.
Fon kyrkje
Fon kyrkje er ei langkyrkje i Tønsberg kommune i Vestfold og Telemark. Steindelane av kyrkja (skipet og koret) er frå mellomalderen, truleg oppført på 1100-talet. Tårnet er frå 1839. Kyrkja vart omfattande restauret innvendig og utvendig i 1872, og interiøret fekk si noverande framtoning då. Sakristiet nord for koret er frå 1916, då kyrkja vart sett i stand etter planar av Carl Berner.
Sauli Koskinen
Sauli Koskinen er en finsk radioprogramleiar, underhaldningsreportar og vinnar av finsk Big Brother  2007.
Fon kyrkje
Bårehuset attmed kyrkja er frå 1971.
Sauli Koskinen
Han leia fjernsynsprogrammet Saulin Paras Kaveri, som gjekk på Fox Finland.
I 2013 var han med på tevlingsprogrammet Dancing on Ice, der ti kjendisar lærer seg isdans med ein professionell partner. Koskinen fekk Nea Ojala som partner. Tevlinga byrja i september 28 med finale i november. Koskinen og Ojala vann tevlinga.
Privatliv
Koskinen var i eit forhold med den amerikanske songaren Adam Lambert frå november 2010 til april 2013.
Adams Island
Adams Island er ei lita klipperik antarktisk øy med tjukk is kring seg det meste av året. Ho ligg ved vestsida av McDonald Bay, kring 17 km vest for Mabus Point. Adams Island vart oppdaga av den vestlege arbeidsgruppa under Australian Antarctic Expedition, 1911–1914, under Douglas Mawson, og vart namngjeven av han etter båtsmannen på ekspedisjonsskipet «Aurora».
Oliver Solberg
Oliver Solberg ( i Fredrikstad) er ein svensk motorsport utøvar som konkurrere i rally og rallycross under svensk lisens. Solberg er son av den norske motorsport-utøvaren Petter Solberg og den svenske kona hans, tidlegare rallyførar Pernilla Solberg (f. Walfridsson). Han er født i Noreg og opphaldet seg sine første år i Monaco, men har budd sidan 2009 i Mitandersfors i Sverige og er svensk statsborgar.
Grunna sin unge alder køyrer Solberg på latvisk lisens. Latvia har mindre aldersgrense enn det Norge har for både rally og rallycross, mens ein i Sverige kan køyre rally frå 16 år men ikkje i like motorsterke bilar som det blir tillatt i Latvia. 22. april 2017 var 15 år gamle Solberg yngste deltakar nokosinne i klassen Supercar i RallyX Nordic-serien. Solberg enda på ein tredjeplass. Bilen som han køyrde var ein Citroën DS3 lånt av faren Petter Solberg. Hausten 2017 begynte han på den franske racingskula Le Monde i Le Mans.
Solberg er frå og med 2017 med i det svenske juniorlandslaget for rally. I 2019 deltok han i det amerikanske rallymesterskapet for Subaru Motorsports der han køyrde 6 av totalt 9 rundar. Han vann 3 av disse og tok dermed 3. plassen totalt bak Subarus førsteførar David Higgins og Barry McKenna (McKenna Motorsports). I 2019 laget Daniel Fahre-dokumentaren Born2Drive om Solberg og i 2020 var han med i TV-serien Team Solberg som gjekk på TVNorge.
26. bakke-til-bakke-missilbrigade
26. bakke-til-bakke-missilbrigade (russisk: 26-я ракетная Неманская Краснознамённая, орденов Суворова, Кутузова и Александра Невского бригада, '26. Neman Raude Fane med Suvorov, Kutuzov og Aleksander Nevski sin orden') er ei missilbrigade i 6. kombinerte armé. Brigaden er forlagt til Luga i Leningrad oblast.
Posnjakitt
Posnjakitt er eit blått, sekundært koparmineral, Cu4(SO4)(OH)6·H2O.
Mineralet er kalla opp etter E. W. Posnjak, 1888–1949, ein russisk-amerikansk geokjemikar.
26. bakke-til-bakke-missilbrigade
Kjelder
http://bmpd.livejournal.com/82686.html
Posnjakitt
Det er funne i små mengder eit par stader i Noreg, mellom anna på kontaktførekomstar i Oslofeltet.
26. bakke-til-bakke-missilbrigade
Kjelder
http://militaryrussia.ru/blog/topic-832.html
Posnjakitt
Kjelder
'
Alone av Gromth og Emil Solli-Tangen
Songen deltok i Melodi Grand Prix 2013, den norske uttakinga til Eurovision Song Contest 2013 i Malmö i Sverige, og vart framført på engelsk av Gromth og Emil Solli-Tangen. Bidraget vann den fyrste semifinalen og gjekk vidare til finalen. Kva for plassering bidraget fekk i finalen er ikkje kjend, men det fekk ikkje representere Noreg.
Götterdämmerung
Götterdämmerung, WWV 86D, er ein tyskspråkleg opera i tre akter med tekst og musikk av Richard Wagner, og inngår som det siste verket i Wagners syklus av fire musikkdrama med tittelen Der Ring des Nibelungen (Nibelungenringen). Han hadde premiere i Bayreuth Festspielhaus den 17. august 1876, som ein del av den første komplette framsyninga av Ringen-syklusen.
Hovudkjelda til handlinga i Götterdämmerung er det middelhøytyske helteeposet Nibelungenlied (Nibelungensongen) frå byrjinga av 1200-talet, men sjølve forteljinga er betydeleg eldre, og stammar truleg frå folkevandringstida.
Tittelen er ei omsetjing til tysk av den norrøne frasen Ragnarǫkr, som i norrøn mytologi refererer til ein profetert krig blant forskjellige vesen og gudar som til slutt resulterer i at verda blir brent, overfløymt og fornya. Wagners versjon, som i resten av Ring-syklusen, skil seg vesentleg frå dei norrøne og germanske kjeldene.
Handling
Stad: Valkyrieklippen, Gibichungenes hall, Rhinens breidd
Tid: mytisk fortid
Prolog
Dei tre nornane, Erdas døtrer, samlast ved Brünnhildes klippa og vev skjebnetråden. Dei syng om fortid og nåtid, og om framtida når Wotan vil setja fyr på Valhall for å signalisera slutten på gudane. Utan åtvaring raknar tauet deira. Nornane lamenterer sin tapte visdom, og forsvinn.
Når det gryr av dag, kjem Siegfried og Brünnhilde ut av hòla si, på ein høg klippa omgitt av magisk eld. Brünnhilde sender Siegfried ut på nye eventyr og oppfordrar han til å minnast kjærleiken deira. Som eit troskapsløfte gir Siegfried henne ringen som han tok frå Fafners skatt. Siegfried mottar Brünnhildes skjold og hesten Grane, han rir bort til eit orkesterintervall, "Siegfrieds rhinferd" startar.
Akt 1
Akta byrjar i gibichungenes hall, eit folkeslag som lever ved Rhinen. Gunther, gibichungenes konge, sit på trona. Halvbroren hans og høgre hand, Hagen, rår han til å finna ei kone til seg sjølv og ein ektemann til søstera Gutrune. Han foreslår Brünnhilde som Gunthers kone, og Siegfried som Gutrunes mann. Han minner Gutrune om at han har gitt henne eit drikkehorn som ho kan bruka til å få Siegfried til å gløyma Brünnhilde og bli forelska i Gutrune; under innverknaden til drikken vil Siegfried vinna Brünnhilde for Gunther. Gunther og Gutrune er entusiastisk samde i denne planen.
I mellomtida får Brünnhilde besøk av hennar valkyrie-søster Waltraute, som fortel henne at Wotan kom tilbake frå vandringene med spydet knust. Wotan er forferda over å ha mista spydet sitt, då det har alle traktatar og avtalar han har inngått - alt som gir han kraft - hugga inn i skaftet. Wotan beordra at verdstreet skulle huggast ned og greinene stabla rundt Valhall; han sende sine magiske ravner for å spionera på verda og bringa han bodskap; og no ventar han i Valhall på slutten. Waltraute ber Brünnhilde om å gi ringen tilbake til rhindøtrene, sidan ringens forbannelse no påverkar faren deira, Wotan. Brünnhilde nektar likevel å gi frå seg Siegfrieds kjærleiksteikn, og Waltraute rir fortvila vekk i ein tordensky.
Siegfried kjem, forkledd som Gunther ved tarnhjelmens trolldom, og hevdar Brünnhilde som kona si. Sjølv om Brünnhilde strittar veldig imot, overmannar Siegfried henne, riv ringen frå fingeren hennar og plasserer han på sin eigen.
Akt 2
Hagen, som ventar ved Rhinens breidd, blir besøkt i sin halvvåkne søvn (han sit oppreist, auga opne, men urørlig) av faren Alberich. På Alberichs oppfordring sver han å drepa Siegfried og skaffa seg ringen. Alberich forsvinn når det gryr av dag. Siegfried kjem hurtig ved hjelp av tarnhjelmen, etter å ha gjenopptatt den naturlege forma si og forlét Brünnhilde i båten saman med Gunther. Hagen kallar på gibichung-vasallene for å ønska Gunther og hans brud velkommen. Han gjer dette ved å slå krigsalarmen. Vasallane blir overraska over å høyra at høvet ikkje er kamp, ​​men bryllaupsfesten til herren.
Gunther leier ein nedslått Brünnhilde, og kunngjer eit dobbelt bryllaup: Brünhilde for seg sjølv, og Gutrune til Siegfried. Brünhilde, forvirra og engsteleg, legg merke til ringen på Siegfrieds hand og innser at ho er vorte forrådd - at mannen som erobra henne og tok ringen ikkje var Gunther, men Siegfried i forkledning. Ho fordømmer Siegfried føre Gunthers vasallar og skuldar Siegfried for å ha forført henne sjølv. Siegfried, som ikkje hugsar at han nokon gong har vore Brünhildes elskar, legg handa på Hagens spyd og sver at tiltalane hennar er falske. Brünnhilde grip spydspissen og sver at dei er sanne. Nok ein gang overvaker Hagen i stille når andre tar eid til fordelen hans. Men denne gangen, sidan eiden er svoren på eit våpen, er forståinga at viss eiden er falsk, bør eigaren dets hemna det ved å drepa menederen med våpenet.
Siegfried førar deretter Gutrune og dei andre tilskodarane bort til bryllaupsfesten, og etterlèt Brünnhilde, Hagen og Gunther åleine ved breidda. Gunther er djupt skamfull etter Brünnhildes utbrot og godtar Hagens forslag om at Siegfried må drepast for at Gunther skal få tilbake æra si. Brünnhilde, som søkar hemn for Siegfrieds forræderi, sluttar seg til handlinga og fortel Hagen at Siegfried vil vera sårbar for eit stikk i ryggen. Hagen og Gunther bestemmer seg for å lokka med Siegfried på ein jakttur og myrda han. Dei syng ein trio der Brünnhilde og Gunther sver i Wotans namn, "verja til eidar", å drepa Siegfried, medan Hagen gjentar løftet til faren sin, Alberich: å skaffa seg ringen og styra verda gjennom dens makt.
Akt 3
I skogen ved breidda av Rhinen sørger rhindøtrene over det tapte gullet. Siegfried dukkar opp, skilt frå jaktlaget. Rhindøtrene oppfordrar han til å gi dei ringen og unngå forbannelsen, men han ler av dei og seier at han føretrekker å døy i staden for å trygla for livet. Dei sym bort og føreseier at Siegfried vil døy denne dagen, og at arvingen hans, ein vis kvinne, vil behandla dei meir rettferdig.
Siegfried sluttar seg til dei andre jegerane, som inkluderer Gunther og Hagen. Medan han kviler, fortel han dei om eventyra frå ungdommen hans. Hagen gir han ein ny drikk, som rettar opp igjen minnet hans, og han fortel om då han oppdaga den sovande Brünnhilde og vekke henne med eit kyss. Gunther reagerer. Hagen stikk Siegfried i ryggen med spydet. Dei andre ser forferda på, og Hagen forklarer med tre ord ("Meineid rächt 'ich!" - "Eg har hemna mened!") at sidan Siegfried innrømte å ha elska Brünnhilde, var eiden han svore på Hagens spyd openbert falsk, derfor var Hagens plikt å drepa han med det. Hagen går roleg bort i skogen. Siegfried minnest då han vekte Brünnhilde og døyr. Kroppen hans blir ført bort i ein høgtideleg likferd (Siegfrieds sørgemarsj) som dannar mellomspelet når scena blir endra, musikken rekapitulerer mange av temaa knytt til Siegfrieds og volsungenes tragiske skjebne.
Tilbake i Gibichung-hallen ventar Gutrune på Siegfrieds hjemkomst. Hagen kjem føre gravferdsprosesjonen. Gutrune bli knust når Siegfrieds lik blir bringa inn. Gunther skuldar Hagen for Siegfrieds død, som svarer at Siegfried hadde pådratt seg menedens straff, og vidare hevdar han ringen på Siegfrieds finger ved erobringsrett. Når Gunther protesterer, appellerer Hagen til vasallane for å støtta påstanden hans. Gunther trekker sverdet, men Hagen angrip og drep han lett. Likevel, medan Hagen rører seg for å ta ringen, stig Siegfrieds hand truande. Hagen trekker seg tilbake i frykt.
Ein sekvens av leiemotiv skildrar brannen som flammar opp, og hallen til gibichungene tar fyr og kollapsar. Rhinen flyter over breiddene sine og sløkker elden, og rhindøtrene sym inn for å hevda ringen. Hagen prøver å stoppa dei, men dei drar han ned i djupet og druknar han. Når dei feirar ringen og rhingullets tilbakekomst til elva, ser ein ein raud glød på himmelen. Medan dei forskrekka overlevande ser på, blir endeleg Valhalls indre openberra, med gudar og heltar synlege som beskrive av Waltraute i akt 1. Flammar blussar opp i gudeborgen og skjuler den heilt frå syna. Når gudane blir fortærte i flammane, fell forhenget til lyden av forløysingsmotivet.
Kjente utdrag
To lengere orkesterstykke - "Daggry" og "Siegfrieds rhinferd", eit forkorta utdrag frå prologen utan songarar; og "Siegfrieds sørgemarsj", løfta frå akt 3 - blir ofte presentert utanfor operahuset, og blir framført separat frå det lange verket. Tidlege versjonar av desse utdraga vart godkjente av Wagner. Desse utdraga inkluderer spesialkomponerte avslutningar slik at utdraget er betre i stand til å stå åleine som ein fullkommen komposisjon.
Andre oppsiktsvekkande utdrag inkluderer:
Ifølgje Albert Speer var Berlinfilharmoniens siste framsyning før evakueringa av Berlin ved slutten av andre verdskrigen i Europa av "Brünnhildes immolasjon frå slutten av operaen.
Analyse
Robert A. Hall, Jr. har analysert operaen med tanke på kulturell symbolikk. Hermann Danuser har diskutert dramaturgien til avslutninga av Götterdämmerung i samanheng med heile Ring-syklusen. Musikologen William Kinderman har evaluert ein storskala førekomst av musikalsk rekapitulering i akt 3 av operaen. Warren J. Darcy har gjort greie for den potensielle innverknaden av Wagners forståing av filosofien til Arthur Schopenhauer på musikken til Ring-syklusen, spesielt på slutten av Götterdämmerung.
Porfyroblast
Porfyroblast er ein ein større krystall i ein regionalmetamorf bergart, danna under metamorfosen, t.d. om granatkrystall i ein glimmerskifer.
Qaqet
Qaqet er eit bainingspråk i papua-språkgruppa som blir snakka i på Gazelle-halvøya i East New Britain-provinsen på øya New Britain i Papua Ny-Guinea.
Det kinesiske kvinnelandslaget i handball
Folkerepublikken Kina sitt kvinnelandslag i handball er det kvinnelege landslaget i handball for Folkerepublikken Kina. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Det kinesiske handballforbundet. Landslaget har delteke i internasjonale turneringar sidan 1984.
Qaqet
Språket blir skrive med latinske bokstavar og er brukt på fleire barneskular.
Det kinesiske kvinnelandslaget i handball
Resultat i internasjonale turneringar
''Resultata som er vist under er berre turneringar der Folkerepublikken Kina har delteke. Turneringar dei ikkje har tatt del i er ikkje førte opp.''
Kolbermoor
Kolbermoor er ein by i Landkreis Rosenheim i Oberbayern med ikring 18 000 ibuarar. Byen voks frå då staden fekk jarnbanesamband i 1859 og det i 1863 vart bygt ein bomullsfabrikk, basert på vasskraft. Bomullsfabrikken vart lagt ned i 1993. Like nord om byen laga ein teglsteinsfabrikk i tida 1876-2005 murstein til taktekking og byggematerial.
Slow Burn
«Slow Burn» er ein song av den engelske musikaren David Bowie. Han kom ut som den første singelen frå det 22. studioalbumet hans Heathen den 3. juni 2002. Songen kom ikkje på singel i Storbritannia. Det vart ikkje gjevne ut nokre singlar frå Heathen i Storbritannia før i september då «Everyone Says 'Hi'» kom ut. Pete Townshend speler gitar på songen. Songen vart nominert til Grammyprisen for beste mannlege rockesong.
Kolbermoor
Fotballspelaren Paul Breitner er frå Kolbermoor.
Slow Burn
Singelomslag
Omslaget på singelen var fotografert av Markus Klinko der Bowie går framover med ein baby i armane. Det er sett saman av to bilete. Hovudet til Bowie er sett oppå hovudet til ein mannleg modell.
Musikkvideo
Musikkvideoen til «Slow Burn» vart regissert av Gary Koepke, og kom ut i 2002. Ein musikkvideo for «Slow Burn» vart lasta opp til den offisielle DavidBowieVEVO YouTube-kanalen den 23. mars 2011. Videoen syner Bowie kledd i kvitt medan han syng songen i eit platestudio. I bakgrunnen går ei jente rundt i det mørke kontrollrommet og rører stundom på utstyr og miksepulten. Videoen er ein redigert versjon av songen.
Konsertopptak
Songen vart framført på fleire TV-show i 2002, men vart berre framført på dei to første konsertane på Heathen-turneen og under ein promokonsert i Sony Music Studios i New York mellom dei to konsertane.
Camp Academia
Camp Academia ligg i øvre Huronbreen i Wörner Gap-området, 541 meter over havet, nordvest for forberga av Zograf Peak, sentralt i Tangra Mountains. Staden har tilkomst via ei 11-12,5 km lang rute frå den bulgarske basen St. Kliment Ohridski og den spansk basee Juan Carlos I. Frå Camp Academia har ein tilkomst vidare til hovudfjella i Tangra Mountains i sør. Camp Academia var baseleir for den bulgarske landmålingsekspedisjonen Tangra 2004/05 frå 3. desember 2004 til 2. januar 2005.
Camp Academia ligg 3,6 km aust for Orpheus Gate, 5,5 km aust-søraust for Rezen Saddle, 3,2 km sør-søraust for Omurtag Pass, 4 km sørvest for Pirdop Gate, 1,68 km vest for Lozen Saddle, 7,1 km vest for Karnobat Pass og 2,68 km nord-nordvest for Catalunyan Saddle.
Maule-regionen
Maule-regionen (spansk: Región del Maule) er ein av dei seksten regionane i den administrative inndelinga av Chile, og omfattar dei fire provinsane Curicó, Talca, Linares og Cauquenes. Han grensar til O'Higgins-regionen i nord, til Ñuble-regionen i sør og til Argentina i aust. Talca er hovudstad og største byen i regionen.
Regionen hentar namnet sitt frå elva Maule som renn vestover frå Andesfjella, og deler regionen i to og spenner over eit nedslagsfelt på omtrent 20 600 km2. Maule-elva er av historisk interesse fordi ho mellom anna markerte den sørlege grensa for inkariket.
Les affaires sont les affaires
Les affaires sont les affaires (Forretning er forretning) er ein komedie av Octave Mirbeau, skriven i 1901 og med premiere på Comédie-Française i Paris den 20. april 1903.
SATS
SATS, tidlegare S.A.T.S som var ei forkorting av Sport Aerobic Trenings Senter, var ei treningssenterkjede i Sverige, Noreg, Finland og Danmark. SATS hadde treningsaktivitetar i form av styrketrening, gruppetrening, sykkel-spinning og personleg trening.
SATS vart skripa i Noreg i 1995 og utvida seinare til Sverige, Danmark og Finland. Namnet kom av forkortinga S.A.T.S som står for Sport Aerobic Trenings Senter. SATS bytta eigarar fleire gonger og vart sist ått av danske Tryg. Tryg kjøpte SATS 10. november 2006, og treningssenterkjeden hadde då 200 000 medlemmar fordelt på 100 treningssenter over heile Norden. Innan SATS fanst både senter som vart ått av føretaket sjølv samt nokre som vart drivne av franchisetakarar. SATS omsette for om lag 1,3 milliardar svenske kroner og hadde om lag 4 500 tilsette før dei vart slått saman med ELIXIA og skipa treningssenterkjeda SATS ELIXIA.
Run with the Lions
«Run with the Lions» ('spring med løvene') er ein popballade frå 2019 som vert framført av den litauiske songaren Jurijus Veklenko. Songen var det litauiske bidraget til Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel.
Bakgrunn
«Run with the Lions» er skriven av engelske Ashley Hicklin, amerikanske Eric Lumiere og sveitsiske Pele Loriano. Songen vart plukka ut til å delta i songtevlinga til den litauiske kringkastaren LRT televizija Eurovizijos dainų konkurso nacionalinė atranka. Songaren Jurijus Veklenko vart vald til å framføre han. Etter fleire innleiande rundar og semifinalar tok songen seg til finalen 23. februar 2019. Der vann «Run with the Lions» og vart det litauiske bidraget til Eurovision Song Contest 2019.
Eurovision Song Contest
I januar 2019 vart Litauen trekt ut til å delta i den andre semifinalen av Eurovision Song Contest. Semifinalen vart arrangert i Expo Tel Aviv i Israel torsdag 16. mai, og Litauen hadde startnummer 12. «Run with the Lions» vart ikkje blant dei ti beste i semifinalen, og kvalifiserte seg dimed ikkje til finalen laurdag 18. mai. Songen enda på ellevteplass og var berre eitt poeng unna tiandeplassen og ein plass i finalen.
Kairak
Kairak er eit bainingspråk i papua-språkgruppa som blir snakka i East New Britain Province på øya New Britain i Papua New Guinea.
Vasilij D. Kuznetsov
Vasilij Dmitrijevitsj Kuznetsov var ein russisk friidrettsutøvar frå Kalikino i Rjazan oblast som representerte Sovjetunionen. Han vann gullmedaljen i tikamp i tre etterfylgjande europameisterskap i friidrett, samt to bronsemdaljar i same i OL 1956 og 1960.
Aktiv
Kuznetsov var i eit tiår den klart beste europeiske mangekjemparen. Han vart fyrste gongen europameister i tikamp i Bern i 1954, og forsvarte EM-tittelen i Stockholm 1958 og Beograd 1962. Kuznetsov er den einaste utøvaren som har vunne tikampøvinga i tre europameisterskap. I 1956 vann han bronsemedaljen under Sommar-OL i Melbourne, fire år seinare kopierte han prestasjonen då sommarleikane fann stad i Roma. I 1964 vart han nummer sju under OL i Tokyo. Den 18. mai 1958 i Krasnodar forbetra Kuznetsov verdsrekorden i tikamp til 8 014 poeng (7 653 poeng etter gjeldande poengtabell). Rafer Johnson frå USA tok tilbake verdsrekorden i slutten av juli same året, før Kuznetsov den 17. mai 1959 oppnådde 8 357 poeng (=7 839 p). Verdsrekorden beheldt han til Johnson i juli 1960 vart USA-meister i tikamp.
Kuznetsov var vitskapleg medarbeidar på sportsuniversitet i Moskva. Han døydde der i byen av kreft, 69 år gammal.
Olivennålkolibri
Olivennålkolibri (Chalcostigma olivaceum) er ein kolibriart av «koketter» i stammen Lesbiini av underfamilien Lesbiinae. Olivennålkolibriar lever i den høgtliggande vestsida av Andesfjella i Bolivia og Peru.
Fleetwood
Fleetwood er ein by i Lancashire i England. Han ligg på den nordlege spissen av Fylde-halvøya. Byen inngår i distriktet Wyre, men vert òg rekna som ein del av Stor-Blackpool.
Olivennålkolibri
Skildring
Olivennålkolibrien er 14 til 15 cm i kroppslengd, inkludert eit nebb på 1,4 cm. Kroppsmassen er lite kjent, ein har data frå eit hannleg individ som vog 8,2 gram og ei hoe på 6,6 gram. Begge kjønn har ein kort svart nebb. Vaksne hannar av den nominerte underarten er for det meste lite iaugefallande, mørk brunleg til olivengrøn, inkludert halen. Ansiktet og halsen er mørk sotgrå. Han har ein smal, smekkeliknande, iriserande flekk i strupeområdet og på øvre bryst i glitrande grønt øvst og varierer gjennom gult, rosa og lilla til blått nedst. Vaksne hoer har i hovudsak same fjørdrakt, men strupeflekken er mykje mindre eller kan vere fråverande. Underarten C. o. pallens liknar nominatforma, men er marginalt mindre og generelt litt bleikare.
Fleetwood
Byen vart grunnlagd i 1836 av Peter Hesketh Fleetwood, og vart for det meste teikna ut av Decimus Burton. Han voks raskt som hamneby, og vart seinare òg kjend som ein feriestad. I 1960-åra vart fiskeriet i Fleetwood i stor grad øydelagt av torskekrigen mellom Storbritannia og Island. Dei fleste av trålarane i byen fiska torsk i Nord-Atlanteren, og tapet av fiskeområda råka hardt. Den siste trålaren forlet byen i 1982, og det er no berre mindre båtar som fisker innaskjers. Det hender at trålarar frå andre stader leverer til fiskemarknaden i byen; fiskeforedling er framleis ein stor industri i Fleetwood.
For mange er byen mest kjend som opphavsstaden til halspastillen Fisherman's Friend som framleis vert produsert der.
Olivennålkolibri
Utbreiing og habitat
Nominatunderarten av olivennålkolibrien finst frå Apurímac i det søraustlege Peru til La Paz-departementet i Bolivia. Underarten C. o. pallens finst i den vestlege skråninga av peruansk Andes mellom regionane Ancash og Junín. Distribusjonen er usamanhengande, med funn berre på spreidde stader. Høgdenivåa for arten varierer mellom 3500 og 4700 moh. i Peru og frå 3100 til 4500 moh. i Bolivia. Arten finst oftast over tregrensa i fuktig grasland i puna økoregion, men kan også treffast lågare i krattskog og i utkantane av tett Polylepis og Gynoxys-skogar. Olivennålkolibrien held seg ofte på bakken før å søke føde. Han er ein standfugl gjennom heile utbreiingsområdet.
Olivennålkolibrien lever av både nektar og insekt. Detaljar om kosthaldet manglar, men det er nokre kjelder på at insekt dominerer. Han fangar små insekt ved å springe opp frå bakken, han kan òg plukke insekt på bakken. Olivennålkolibrien opptrer einslege, hannane forsvarer sitt eige beiteområde.
Fleetwood
Blant attraksjonane i byen finn ein piren, to fyrtårn og The Mount, ein paviljong med klokke. Det finst òg eit bymuseum.
Olivennålkolibri
Hekking
Hekkefenologien for olivennålkolibri er ikkje godt forstått. Hekkesesongen ser ut til å inkludere januar, men spennvidda er ikkje kjend. Han hekkar kanskje i Polylepis/Gynoxys-skogen. Som typisk for kolibriar, rugar hoa åleine på to egg.
Fleetwood
Det er ferjesamband over elva Wyre til Knott End-on-Sea og til Larne i Nord-Irland. På sommaren er det òg ferjesamband til Douglas på Man.
Olivennålkolibri
Status
IUCN har kategorisert olivennålkolibri som livskraftig, LC. Han har eit vidt utbreiingsområde, men populasjonsstorleiken er ukjent. Han er skildra som sjeldan til uvanleg i ulike delar av området. «Menneskeleg aktivitet har liten kortsiktig direkte effekt på olivennålkolibri.»
Den indoaustralske plata
Den indoaustralske plata er ei stor jordskorpeplate som omfattar kontinentet Australia og det omliggande havet, og strekkjer seg nordvest til det omfattar det indiske subkontinentet og farvatnet kring. Det vart forma då dei indiske og australske platene smelta saman for 43 millionar år sidan. Nyar studiar og seismiske hendingar som jordskjelvet i Indiahavet 2012, indikerer at den indoaustralske plata kan vere i ferd med å bryte opp i to separate plater på grunn av stresset som er skapt av kollisjonen mellom den indoaustralske plata og den eurasiatiske plata langs Himalaya. Den austlege delen (Australia) flyttar seg nordover med ein fart på 5,6 cm per år, medan den vestlege delen (India), berre flyttar seg nordover 3,7 cm per år på grunn av hindringa som Himalaya skapar. Denne skilnaden i rørsler fører til at plata vert pressa saman nær sentrum, ved Sumatra og ei potensiell deling av den indiske og den australske plata. Dei to protoplatene eller subplatene vert generalt kalla Den indiske plata og Den australske plata.
Ei tredje, Capricornplata, kan òg verte skild ut på vestsida av den indiske plata.
Arturo Prat-basen
Arturo Prat-basen er ein chilensk forskingsstasjon i Antarktis som ligg ved Iquique Cove på Greenwich Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Han opna 6. februar 1947 og er den eldste chilenske stasjonen i Antarktis. Fram til 1. mars 2006 vart han driven av Den chilenske marinen, før han vart avlevert til styret i Magallanes and Antártica Chilena-regionen. Fram til februar 2004 var han ein permanent base, men vart sidan den gong berre nytta om sommaren for studiar av ionosfæren og meteorologi. Basen er kalla opp etter kaptein Arturo Prat, ein chilensk marineoffiser.
Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad for det chilenske antarktisinstituttet Offisiell nettstad til Den chilenske marinen
Birger Ljungberg
Birger Ljungberg var ein norsk offiser og politikar frå  Kråkerøy. Han var forsvarsminister i Nygaardsvold-regjeringa 1939-41.
Ljungberg var son til ein bruksstyrar. Han tok eksamenar ved krigsskulen i 1906 og den militære høgskulen i 1909, og var frå 1906 premierløytnant i 1. Akershusiske Brigade. I 1910 var han adjutant ved Smålenenes linjebataljon. Årå 1911 og -12 var han i Sør-Amerika. Frå 1916 til -17 var han kaptein og regimentsadjutant i Telemarken Infanteriregiment nr 3. Han var så sjef for 2. jegerkompani frå 1919 til 1930. Deretter var han kompanisjef og sjef for krigsskulen til 1932, medan han i åra 1931-37 gjorde teneste i generalstaben. Frå 24. desember 1937 var han sjef for Østfold Infanteriregiment nr 1 og kommandant i Fredrikstad, med grad av oberst.
Den 22. desember 1939 vart Ljungberg, medlem av av partiet Høgre, forsvarsminister i Johan Nygaardsvold si regjering. Utnemninga var eit svar på kritikk frå offisershald. Ljungberg var såleis ansvarleg statsråd då Nazi-Tyskland angreip Noreg i april 1940. Hans gjerning i tida rundt angrepet vart kritisert av Undersøkelseskommisjonen av 1945. Særleg vart han kritisert for at mobiliseringsordren 9. april var så uklar. Han fylgde i juni 1940 regjeringa til Storbritannia. Ljungberg var permittert frå statsrådet frå november 1941, og endeleg avsett 20. mars 1942.
I 1942 Ljungberg utnemnd til generalmajor og representerte det neste året det norske forsvarsdepartementet i USA. Sidan var han militærattache i Canada 1943-44 og i USA 1944-45.
Checkered Flag
Checkered Flag er det tredje studioalbumet til surfemusikkpionereen Dick Dale and his Del-Tones. Det kom ut i september 1963. Dette er et første albumet med den såkalla «hotrod»-stilen innan surfemusikk, som The Beach Boys var blant musikarane som byrja å spele. Her er stilen noko annleis med ein noko forskjellig rytme og lydar som prøver å attskape energien frå hotrod-bilar (sjølv om dette ikkje alltid er tilfelle). Dei fleste songane på albumet har namn etter billøp eller hotrod. Det neste albumet til Dale, Mr. Eliminator er i røynda ein oppfølgjar til dette med fleire surfesongar innan hotrod-stilen.
Anton Island
Anton Island er ei låg, isdekt øy som ligg 5 nautiske mil nord-nordaust for Lewis Island, like utanfor austsida av innløpet til Davis Bay. Ho vart oppdaga i 1956 frå MV «Kista Dan» av Australian National Antarctic Research Expedition leia av Phillip Law som gjekk i land på øya den 18. januar 1960, og vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter Anton Moyell, førstestyrmann på MV «Magga Dan» i 1960.
Kirkham i Lancashire
Kirkham, tidlegare kjend som Kirkam-in-Amounderness, er ein by på Fyldehalvøya i Lancashire, England.
Nokon av kontora til det administrative distriktet Fylde ligg i Kirkham, sjølv om det er Lytham St. Annes som eigentleg er administrasjonssenteret.
Byen vart notert i Domesday Book (1086) som Churcheham, og marknaden har eit av dei eldste kongelege chartre i England.
Det ligg eit stort ope fengsel i byen.
Seven av Soft Machine
Seven er det sjuande studioalbumet til det britiske progrock- og jazz/fusion-bandet Soft Machine, gjeve ut i 1973.
Oversyn
Roy Babbington, som tidlegare hadde medverka på Fourth og Fifth med kontrabass som studiomusikar, erstatta her Hugh Hopper på bassgitar. Hopper hadde gått frå bandet for å starte ein solokarriere. Babbington hadde aldri spelt bassgitar før Soft Machine spurte om han ville spele bass med dei.
Albumet vart gjeven ut på CBS Records med eit plateomslag i fargar i Storbritannia, og på Columbia Records med eit heilt anna svart-kvitt-omslag i USA. Dette var det siste albumet deira som hadde eit nummer som tittel.
Camera lucida
Camera lucida er eit hjelpemiddel for å teikne av romlege eller flate objekt. Apparatet vart funnen opp av fysikaren William Hyde Wollaston i 1807. Ved hjelp av camera lucida vert det projisert eit virtuelt bilete av lekamen slik at dette vert sett i same plan som teiknepapiret. Dermed kan ein lett gjengi lekamen ved å la blyanten følgje det virtuelle biletet.
Franklins tapte ekspedisjon
[[Fil:Franklin's_lost_expedition_map.png|høgre|mini|portrett=1.5|Kart som viser den sannsynlege ruta «Erebus» og «Terror» følgde.
Disko Bay (5) er omtrent 3200 kilometer frå munningen av Mackenzie-elva (6).]]
Franklins tapte ekspedisjon, eller Franklin-ekspedisjonen, var ein stor ekspedisjon som det britiske admiralitetet sende ut i 1845 for å utforska dei siste ukjente delane av Nordvestpassasjen. Han bestod av 129 marinepersonell fordelte på dei to bombarderfartøya HMS «Terror» og HMS «Erebus», og var leia av kommandør (posthumt kontreadmiral) sir John Franklin. Ekspedisjonen forsvann, og i dei følgjande åra blei det sendt ut fleire ekspedisjonar for å finna ut kva som hadde skjedd. Sjølv om det framleis er mange mysterium knytte til skjebnen til mennene, er det fastslått at både «Terror» og «Erebus» blei skrudd ned av isen og at alle ombord omkom, men på ulike tidspunkt og stader.
Bakgrunn
høgre|mini|portrett|[[John Franklin ]] På fyrste halvdel av 1800-talet sende det britiske admiralitetet ut ei rekke ekspedisjonar for å finna ei sikker rute gjennom Nordvestpassasjen. Håpet var at denne kunne bli ein snarveg for skipstrafikken mellom Europa og Det fjerne austen, og dermed bidra til å underletta den sjøbaserte handelen.
I 1845 var mesteparten av passasjen kartlagt, m.a. ved to ekspedisjonar Franklin leia i 1819-22 og 1825-27. Framleis var ca. 500 km ukjent land, og admiralitetet bestemte seg for å senda ein siste stor ekspedisjon for å utforska denne siste strekninga. Dette dreidde seg om havområda rundt King William Island. Ein viktig del av ferda var å driva studiar av jordmagnetismen nær den magnetiske nordpolen.
John Franklin var ikkje førstevalet til å leia ekspedisjonen, til det var han både for gammal og i for dårleg fysisk form. Då meir opplagte kandidatar, som Sir James Clark Ross, sa nei, fall likevel valet på Franklin. Han var dessutan arbeidslaus på dette tidspunktet, og svært ivrig etter å få nye oppdrag.
Francis Crozier vart utpeika til kaptein på «Terror» og James Fitzjames på «Erebus».
Ekspedisjonen forsvinn
Dei to skipa drog ut Themsen 19. mai 1845. Siste gongen dei blei sett av andre europearar var 26. juli, ved innløpet til Nordvestpassasjen.
I 1847 var det nokre personar, fyrst og fremst sir John Ross, som meinte at ein måtte byrja å leita etter ekspedisjonen. Admiralitet meinte dette var unødvendig, sidan han var utstyrt for fleire år. Fyrst i 1848 spreidde uroa seg.
Forsøk på å finna ut kva som hadde skjedd
I 1848 blei det sett i gang tre mislukka redningsaksjonar: James Ross feila då han prøvde å segla inn Nordvestpassasjen frå aust, eit anna skip prøvde å segla inn frå vest, medan sir John Richardson og John Rae drog ned Mackenzie-elva og leita. Etter dette ville ikkje admiralitetet leita meir og sette opp ein løn for å få andre til å gjera jobben: 20 000 pund for den som redda Franklin og 10 000 pund for den som fann skipa hans.
Kona til Franklin, lady Jane Franklin, brukte alle pengane sine og all tida si for å få sendt ut fleire ekspedisjonar som kunne finna restane av ekspedisjonen til mannen. Dette og den offentlege interessa hadde ein effekt: I 1850 krydde det av redningsskip i Nordvestpassasjen. I slutten av august byrja ein endeleg å finna spor, på øya Beechey Island fann ein Franklin sitt vinterkvarter frå 1845. Like i nærleiken låg tre medlemmer av besetninga gravlagde.
Etter dette blei det ikkje gjort meir framgang på ei god stund, og ekspedisjonen blei avskriven av admiralitetet i 1855.
Delvis oppklaring og nye mysterium
I 1853 drog John Rae over land til King William Island for å leita etter spor av Franklin. Dette var det siste området som enno ikkje var undersøkt. Undervegs trefte han nokre inuittar som fortalde ei grusam soge: Vinteren 1849-50 hadde dei treft 40 europearar som drog ein lettbåt sørover, på King William Island. Dei var leia av ein stor offiser, truleg Crozier. Med teiknspråk forklarte dei at båtane deira var skrudde ned av isen. Alle var tynne og utmatta. Om våren hadde inuittane dratt over til fastlandet og hadde då funne 35 av mennene nær Great Fish River, alle døde. Dei hadde tydelegvis vore nøydde til å eta kvarandre. Nokre levde nok framleis, inuittane høyrde skot seinare på våren 1850. Dette var samtidig som det var mange redningsekspedisjonar lenger nord.
Opplysingane om kannibalisme vakte oppstyr i viktorianske England, og mange nekta å tru på Rae og inuittane. Ein seinare ekspedisjon sendt ut av Hudson Bay Company bekrefta likevel soga langt på veg.
Etter dette sende lady Franklin ut sin eigen ekspedisjon, leidd av Francis Leopold McClintock. I 1859 møtte han inuittar som fortalde om kvite menn som hadde gått sørover, og fall døde om medan dei gjorde det. Dei sa òg at eit stort seglskip var blitt øydelagd utanfor King William Island, og at det framleis hadde vore der året før. Vidare fortalde dei om liket av ein stor mann med lange tenner ombord. Rett etter midnatt 25. mai fann McClintock det første liket frå Franklinekspedisjonen på King William Island, tydelegvis ein stuert som hadde falle medan han gjekk.
Litt seinare fann McClintock to vardar som var bygde av mennene til Franklin. I den eine låg eit merkeleg dokument inne i ein metallbehaldar: På midten var det skrive ein beskjed 28. mai 1847 om at alt var vel, sjølv om skipa var innefrose. Rundt dette var det skrive ein ny beskjed 25. april 1848, som fortalde at Franklin hadde døydd 11. juni 1847, at 24 menn var døde alt i alt, og at ein hadde måtta gje opp skipa 22. april. Det var òg skrive at dei no sette kursen for Great Fish River. Det er eit mysterium at så mange hadde døydd ombord på skipa.
Ti engelske mil lenger sør på King William Island fann ekspedisjonen ein av lettbåtane, plassert på ein slede. Oppi han låg det to menneskeleivningar. Det merkelege var at båten peika nordover, det verka som dei hadde vore på veg tilbake til skipa.
Nye funn
Den 1. september 2014 fann ein leiteaksjon frå «Victoria Strait Expedition» to gjenstandar på Hat Island i Queen Maud Gulf nær King William Island:
Den 9. september 2014 kunngjorde ekspedisjonen at han hadde lokalisert vraket av «Erebus», den 7. september. Det var i svært god stand, og sonaren kunne til og med sjå dekksplankane. Vraket var på botnen av den austlege delen av Queen Maud Gulf, vest for O'Reilly Island.
Den 12. september 2016 kunngjorde ekspedisjonen at han hadde funne vraket av «Terror». Skipet var i tilnærma perfekt stand. Vraket blei funne på sørkysten av King Williams Land. Dette indikerer at nokre overlevande frå ekspedisjonen truleg drog tilbake til skipet og freista å segla det til tryggleik.
Det er planlagt fleire framtidige ekspedisjonar inn i vraka av skipa for om ein kan finna fleire svar på kva som hende og kvifor besetninga forlét begge skip.
Antofagasta-regionen
Antofagasta-regionen (spansk: Región de Antofagasta) er ein av dei seksten regionane i den administrative inndelinga av Chile, og omfattar tre provinsar, provinsen Antofagasta, El Loa og Tocopilla. Han grensar til Tarapacá-regionen i nord og til Atacama-regionen i sør. I aust grensar han både til Bolivia og til Argentina. Byen Antofagasta er hovudstad og største byen i regionen.
Den viktigaste økonomiske aktiviteten til regionen er kopargruvedrift som nyttar ut gigantiske førekomstar i innlandet.
Klima i denne regionen er ekstremt tørt, om enn noko mindre tørr nær kysten. Nesten heile regionen er blotta for vegetasjon, bortsett frå nær elva Loa og ved oasar som San Pedro de Atacama. Mykje av innlandet er dekt av saltsletter, tefra og lavastraumar, og kysten viser framståande fjellklipper.
Regionen var tynt folkesett av folkegruppene chango og atacama inntil massiv chilensk immigrasjon i samband med ein salpeterboom på siste delen av 1800-talet. Det meste av regionen var det einaste kystområde til Bolivia fram til chilensk overtaking i 1879 ved byrjinga av stillehavskrigen.
Historie
I førkolumbisk tid var kystlinja folkesett av nomadiske fiskeklanar av changos-indianarar, og lite er kjent på grunn av svært avgrensa kontakt med dei spanske erobrarane.
Innlandsdelen var folkesett av atacama-kulturen rundt den store tørre saltsjøen Salar de Atacama, Loa- elvebassenget og dalar og oasar over Altiplano, med den viktigaste busetjinga landsbyen San Pedro de Atacama.
Atacama-kulturen vart djupt påverka av tiwanaku-kulturen og fall seinare under inkastyret. Atacama-folket hausta hovudsakleg mais og bønner og utvikla handel så langt som til Amazonasbassenget og stillehavskysten. Chilenske oppdagingsreisande oppdaga rike nitrat- og guanoførekomstar som gav ei massiv chilensk kolonisering av kystlinja. Friksjonen mellom dei nye nybyggjarane frå Bolivia og Chile voks fram til 1879 då stillehavskrigen braut ut. Antofagasta vart permanent annektert av den chilenske regjeringa mot slutten av krigen.
Chilensk kolonisering følgde hovudsakleg frå Norte Chico, dei moderne regionane Atacama og Coquimbo, nordover inn i dei nye territoria Antofagasta og Tarapacá, kjent som Norte Grande.
På byrjinga av 1900-talet vart Antofagasta ein stor base for fagforeiningsrørsler. Regionen heldt fram med å vere økonomisk avhengig av nitratutvinningsindustrien inntil han vart erstatta av kopargruvedrift etter at syntetisk nitrat vart tatt i bruk etter 1930. To av dei største og rikaste dagbrotsgruvene i verda ligg i innlandet av Antofagasta: La Escondida og Chuquicamata.
Geografi
Langs den chilenske kystfjellkjeda Cordillera de la Costa ligg Atacama-forkastinga. Området i fjellkjeda rundt forkastinga er rikt på jernmalm som utgjer den nordlege delen av det såkalla chilenske jernbeltet. Den gjennomsnittlege nedbøren i Antofagasta er berre 1 millimeter per år. Aust for den chilenske kystfjellkjeda, ligg den sør-sentrale delen av Atacama-ørkenen, den tørraste ørkenen i verda. Lenger mot aust ligg den mindre tørre sentrale andinske tørre puna- økoregionen. Elva Loa er den einaste elva som fører med seg vatn frå Andesfjella gjennom Atacamaørkenen og ikkje tørker fullstendig ut.
Demografi
Mesteparten av folkesetnaden bur ved kysten i byane Antofagasta og Mejillones, eller i Calama i innlandet, sentrum for gruveindustrien og heimen til ein stor del av arbeidsstyrken.
På slutten av 1800- og byrjinga av 1900-talet kom til immigrantar også frå Europa, hovudsakleg kroatarar, italienarar, spanjolar, grekarar, engelske, franske og portugisiske folk, folk frå Levanten og i mindre talet på frå Kina, Japan, Korea, Peru og Bolivia. Ulike immigrasjonsstraumar gjekk saman med kulturen i altiplanoregionen og skapte den moderne kulturen nord i Chile, som utan tvil presenterer fleire Andes- og multieuropeiske trekk enn kultur i Valle Central i Chile og hovudstraum i chilensk kultur.
Økonomi
Antofagasta-regionen er hjartet av gruveindustrien, den viktigaste kjelda til eksportinntekter i Chile. Han representerer 53 % av Chiles gruveproduksjon, leidd av kopar og etterfølgd av kaliumnitrat, gull, jod og litium, noko som svarar til BNP per innbyggjar høgare enn Luxembourg, rekna for regionen isolert. Gruveindustrien står jamleg for meir enn 90 % av eksporten til regionen.
Fiske og vareproduksjon bidreg òg til inntektene til området.
Gruveverksemda har skapt infrastruktur og tenester, som saman med særeigen natur har det opna moglegheiter for reiselivsnæringa, både i innlandet og på kysten. Regionen husar fleire astronomiske observatorium, inkludert Very Large Telescope og Atacama Large Millimeter Array.
Sui generis
Sui generis (latin for ‘i sitt slag’) er ei slekt eller ein klasse som består av berre ein art eller eksemplar. Omgrepet kan også brukast om det som er «noko for seg sjølv» eller «i sitt slag».