cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hanne Ørstavik
Romanane skrivne mot slutten av 1990-talet syner utviklinga i forfattarskapen. Kjærlighet (1997), Like sant som jeg er virkelig (1999) og Tiden det tar (2000) vert tematisk rekna som ein trilogi. Trilogien skildrar nære familietilhøve, der foreldra sviktar. Ho fortel overtydande historier og skildrar personar som har vanskeleg for å finne eit høveleg språk. Personane vert ofte stengd ute frå kommunikasjon eller stengd inne i seg sjølv. På det viset gjennomfører Ørstavik sitt språkkritiske prosjekt.
Hanne Ørstavik har også stått for omsetjingar og gjendiktingar av mellom anna Leslie Kaplan, Mirja Unge og Marguerite Duras.
Krokkjørvel
Krokkjørvel er ein ettårig plante i hundekjeksslekta. Han blir 15-80 cm høg. Planten blomstrar i mai og juni med kvite blomar på 2 mm.
Wernersholmvegen
Vegen er kalla opp etter eigedomen Wernersholm, som ligg ved vegen. Namnet vart vedteke i 1947.
Sýros
Sýros (gresk Σύρος), òg kalla Siros eller Syra, er ei øy i Hellas som høyrer til Kykladane i Egearhavet. Ho ligg 145 km søraust for Aten.
Cologny
Kommunen ligg på vestsida av Genfersjøen og har ein golfbane, Genève Golf Club. Han består av landsbyen Cologny og mange grender, som La Belotte og Ruth. Området består hovudsakleg av villaer.
Sýros
Sýros var tidlegare ein del av prefekturet Kykladane, men er frå 2011 ei periferieining i periferien Dei sørlege egeiske øyane. Det er berre éin kommune i periferieininga, Sýros-Ermoúpoli. Til kommunen høyrer òg den vesle tidlegare fangeøya Járos.
Av tettstadar på øya finn ein Ermoúpoli og Áno Sýros. Ermoúpoli er hovudbyen på øya og i Kykladane, frå 2011 er byen òg hovudstad i periferien Dei sørlege egeiske øyane. Han har alltid vore ei viktig hamn og på 1800-talet var han til og med viktigare enn Pireus.
Hop i Bergen
Hop er eit gardsbruk i Fana i Bergen, på austsida av Nordåsvatnet. Området er i dag eit tettbygd villastrøk
Sýros
Historie
I romartida låg hovudbyen på Sýros på same stad som Ermoúpoli i dag ligg. Mot slutten av antikktida vart ho stadig plyndra av sjørøvarar, og dette førte etter kvart til ein nedgang på øya. Under Austromarriket var øya ein del av det egeiske herredømet, fram til austromarane vart styrta av venetianarar og frankarar i 1204. Sýros kom då under Venezia sitt styre, og vart ein del av Det egeiske dukatet. Samstundes vart Áno Sýros grunnlagd. Under den latinske perioden var dei fleste innbyggjarane romersk-katolske, men haldt på det greske språket. Venezia styrte over øya i nesten 350 år fram til den osmanske flåten erobra øya på midten av 1500-talet. Dei kykladiske øyane fekk derimot mange privilegium av tyrkarane, som til dømes skattelette og religiøs fridom.
Samstundes, etter ein avtale mellom Frankrike og Vatikanet og dei osmanske styresmaktene, vart den katolske øya verna av Frankrike og Roma. Øya oppretthaldt eit slags sjølvstyre dei neste hundre åra og blømde utover 1800-talet då sjørøvarane aust i Middelhavet gradvis forsvann.
Sýros var eit midtpunkt for handel i Egearhavet, og på grunn av dei religiøse og administrative forholda var ho nøytral i byrjinga av den greske sjølvstendekrigen i 1821. Som følgje av dette var ho ein trygg stad for greske flyktningar frå Vesleasia, Khíos, Spétses, Psará, Aivali, Smyrna, Kásos og andre stader under krigen. Nykomarane, hovudsakleg sjømenn og handelsmenn, gav nytt liv til øya som utvikla seg økonomisk og vart eit administrativt og kulturelt senter.
Hop i Bergen
Historie
Garden vart først nemnd i ei bispejordebok frå om lag 1590 og høyrte då til domkapitlet i Bergen. Frå 1616 var biskopen eigar. Hop var tingstad for Skjold skipreide i 1660- og 1690-åra. I 1703 makeskifte Jacob von Wida til seg Hop og i 1727 sat svigersonen Nils Wium med garden. Seinare sat Malena Klausdotter Lydt med garden, som ho dreiv med innleigd hjelp. I 1747 brann garden ned og Werner Hosewinckel Christie, som var borgar i Bergen, vart eigar i 1749. Seinare eigarar var mellom anna viseborgarmeister Danckert Fasmer og Daniel Friele, før kanseliråd Werner Hosewinckel Christie kjøpte garden i 1784.
Sýros
Historie
Mellom 1822 og 1865 vart Ermoúpoli bygd om i nyklassisk stil, som slo saman gresk klassisisme med element frå renessansen. Mange landemerke som rådhuset, Apollonteateret, biblioteket og Sýros sjukehus vart bygd på denne tida. Alle endringane førte til at Sýros nesten over natta omvandla seg frå ei heller roleg øy til eit livleg senter for handverk, industri og produksjon. Den flotte hamna gjorde ho òg til eit senter innan skipsbygging og reperasjon. Neorion var det første skipsverftet i Hellas, og er framleis i drift.
Mange ambassadar og konsulat frå land som Frankrike, Storbritannia, Italia, Nederland og dei skandinaviske landa held til her.
Hop i Bergen
Stader
Werner Hosewinckel Christie bygde lystgarden Wernersholm på Hop. Her skreiv Bjørnstjerne Bjørnson «Ja, vi elsker dette landet» i 1859. Nordahl Grieg budde òg på Hop, og i sør ligg Troldhaugen, der Edvard Grieg budde.
Sýros
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i periferieininga er:
Hop i Bergen
Stader
Andre stader på Hop er Hop ungdomsskole og tidlegare Hop Tricotagefabrik.
Sentralrørsle
Sentralrørsle er den rørsla ein lekam utfører når han blir påverka av ei kraft som alltid er retta mot éit bestemt fast punkt. Krafta blir kalla ei sentralkraft.
Hop i Bergen
Geografi
Hop grensar til Nordåsvatnet i aust, Skjold i sør, Nesttun i søraust, Nesttunvatnet og Tveiterås i vest, og Gamlehaugen, Storetvedt og Fantoft i nord.
Sentralrørsle
Døme på sentralrørsle er rørsla til månen og rørslene til dei kunstige satellittane rundt jorda og rørslene til planetane rundt sola. Her er det tyngdekrafta, gravitasjonen, som er sentralkrafta. Rørsla til eit elektron rundt kjernen i eit atom kan òg forenkla skildrast som ei sentralrørsle. Her er sentralkrafta den elektriske tiltrekkingskrafta mellom den positive kjernen og det negative elektronet.
Hop i Bergen
Geografi
Grensa i nord går langs Jacob Kjødes veg over Nesttunvegen mot Sandbrekkevegen nord for Eikelundtjørna. Frå Eikelundtjørna følgjer grensa elva til Hopsvatnet og vidare sørover til Nesttunvatnet. Her går grensa lang vestsida av Nesttunvatnet til Kutangen og så sørvestover til Kloppedalen på sørsida av Kloppedalstjørna sør til Sundts veg. Den sørlege grensa går så langs Sundtsveg og Skiparviklia til Nordåsvatnet, som er den austlege grensa.
Vågåmo
Vågåmo er administrasjonssenter og største tettstad i Vågå kommune i nordre delen av distriktet Gudbrandsdalen i Oppland i Innlandet fylke. Han har og ligg i Ottadalen, der elva Finna renn ut i Ottaelva like aust for Vågåvatnet, tre mil vestom byen Otta.
Aksum
Aksum eller Axum er ein by nord i Etiopia som ligg ved Adoua-fjella. Byen var senter for kongedømmet Aksum som oppstod rundt år 1 og gjekk under på 1100-talet.
Det kanadiske flagget
Det kanadiske flagget, i Canada òg kjend som Maple Leaf og l'Unifolié, er eit nasjonalflagg som består av eit kvitt senterfelt med eit stilisert 11-hakka lønneblad på raud botn. Det har vore i bruk sidan 15. februar 1965.
Hop i Bergen
Bruk av namnet
Hop har gjeve namn til fleire vegar og stader i området.
Aksum
Ein del av det som står att etter kongedømmet i Aksum er geez-språket og arkitektonisk kunst, slik som Aksum-obelisken.
Det kanadiske flagget
Lønneblad har lenge vore brukt som symbol på kanadisk natur, i det minste sidan 1700-talet. Raudt og kvitt blei stadfesta av kong George V som kanadiske nasjonalfargar i 1921, samstundes som våpenskjoldet i landet vart sett fast.
Aksum
Den etiopiske ortodokse kyrkja seier at Maria av Zion-kyrkja i Aksum husar den bibelske paktarken som skal innehalda steintavlene som dei ti bod vart skrivne på. Byen blir rekna som den mest heilage i Etiopia, og mange pilegrimar reiser dit.
75 % av befolkninga i byen er etiopisk-kristenortodokse, medan resten er, sunnimuslimar eller tilhengjarar av P'ent'ay.
Det kanadiske flagget
Kongelege flagg
Det personlege kanadiske flagget til dronninga vart innført i 1961 og består av fem felt, dei same som finst i det kanadiske riksvåpenet. Dei tre første felta er identiske med det britiske kongelege flagget, og har våpenmerke i felt for England (leopardar), Skottland (løve og liljebord) og Irland (harpa), medan det fjerde feltet er bytt ut med det tidlegare franske kongevåpenet med tre fleur-de-lis (liljer), gule på blå botn. Dei fire felta står for dei europeiske folka som vert rekna som grunnleggjarar av Canada: engelskmenn, skottar, irar og franskmenn. Den nedste tredjedelen av flagget har tre lønneblad, symbol for Canada, raude på kvitt felt. I midten står det ein blå blomsterkransa skive med monogramet til dronning Elizabeth II av Storbritannia.
Representanten til krona i Canada, generalguvernøren, har eit eige flagg som er blått med ei gul løve ståande på ein vulst i dei raude og kvite fargane til Canada. Løva held eit raudt lønneblad. Den gule løva viser sambandet til Storbritannia og finst òg i mange andre flagg for generalguvernørar i tidlegare britiske koloniar som enno deler statsoverhovud med Storbritannia.
New Britain
New Britain, eller Niu Briten, er den største øya i Bismarckarkipelet i Papua Ny-Guinea. Øya er skilt frå øya Ny-Guinea av Dampiersundet og Vitiazsundet og frå øya New Ireland av St. George-kanalen. Folketalet på New Britain var i 2000 på 404 873. Største byane på New Britain er Kokopo og Kimbe.
New Britain og New Ireland har fått namna sine då dei grov sett på eit kart minner om dei britiske øyane. Medan øya var del i Tysk Ny-Guinea heitte ho «Neupommern».
Geografi
New Britain strekker seg frå 148° til 152° austleg lengd, og frå 4° til 7° sørleg breiddegrad. Ho har form som ein halvmåne, og er om lag 600 km langs den søraustlege kystlina, og frå 30 til 110 km brei; ei lita halvøy midt på øya då frå rekna. Øya er den 38. største i verda, med ei flatevidd på 35 145 km².
Somme stader langs kysten er det bratte klipper, andre stader må ein innover på øya for å kome til berg og fjell. Mykje av sjølve kysten er grunn med koralrev utanfor. Høgste fjellet er 2 438 m høge Sinewit i Bainingfjella i aust. Størstedelen av landskapet er dekt av tropisk regnskog. Store nedbørsmengder fører til at det finst fleire store elvar.
New Britain vart for ein stor del danna av vulkansk aktivitet. På øya er fleire aktive vulkanar, der i mellom Ulawun (høgste vulkanen i Papua Ny-Guinea), Langila, Garbunafjella, Sulufjella og Tavurvur og ein annan vulkan i Rabaul-fjellrekka. Eit stort utbrot i Tavurvur i 1994 øydela Rabaul, provinshovudstaden i East New Britain. Det meste av byen ligg no under metertjukke oskelag. Provinshovudstaden er flytta til nærliggjande Kokopo.
Styre
New Britain er del av Øyregionen, ein av dei fire regionane Papua Ny-Guinea er inndelt i. Regionen omfattar to provinsar:
Historie
William Dampier vart 27. februar 1700 den fyrste kjende europearen som vitja New Britain. Han omtala øya med det latinskspråklege namnet 'Nova Britannia'.
I november 1884 proklamerte Tyskland at New Britain-arkipelet var eit tysk protektorat. Det tyske kolonistyret gav New Britain og New Ireland namna Neupommern og Neumecklenburg, og øygruppa vart omdøypt til Bismarckarkipelet. New Britain vart del av Tysk Ny-Guinea.
I 1909 vart talet på innfødde folk rekna til i kring 190 000; talet utlendingar var 773 (474 kvite). Innflyttarane budde så å seie alle på halvøya Gazelle i nordaust, herunder hovudstaden Herbertshöhe (no Kokopo). Ved den tid hadde 5 448 hektar vorte omvandla til plantasjar, som i hovudsak produserte kopra, bomull, kaffi og gummi. Opphavleg let europearar vere med å utforske det indre av øya. Dei trudde dei innfødde folkegruppene var krigerske og som med raseri ville motstå inntrenging.
11. september 1914 invaderte styrkar frå dei australske sjøstridskreftene New Britain. Etter kort tid nedkjempa australienarane dei tyske styrkane. Tysk Ny-Guinea var deretter Australian Territory of New Guinea.
Under 2. verdskrigen vart New Britain erobra av Japan. Gjennom januar 1942 bomba japanesarane Rabaul. 23. januar landsette den japanske marinen tusenvis av soldatar, som nedkjempa den australske styrken. Japan nytta Rabaul som ein stor base fram til 1944. Japanesarane gav opp fly- og marinebasen i Rabaul i august 1945.
Folk og kultur
Dei innfødde på New Britain høyrer til to hovudgrupper. Papuanarane har budd på øya i titusenar av år, medan austronesiarane kom til staden for i kring to tusen år sidan. Austronesiarar er i dag i fleirtal på øya. Om lag ti papuanske språk vert snakka her, og om lag førti austronesiske språk. Dessutan vert det tala tok pisin og engelsk. Papuanarane finn ein for ein stor del på den austlege tredjedelen av øya og i nokre små enklavar i høglandet i det indre.
Mange slags kulturar finst på New Britain. Tolaiane i Rabaul-området har eit matrilineært samfunn, andre grupper har ein patrilineær samfunnsstruktur. Ulike tradisjonar er framleis levande, til dømes dukduk. Denne er, hos tolaifolket, eit slags hemmeleg samfunn som også vert kalla tubuan.
Edward Boscawen
Admiral Edward Boscawen var ein britisk admiral og politikar.
Boscawen var den tredje sonen til Hugh Boscawen, 1. vicomte Falmouth. Han gjekk tidleg inn i Royal Navy og i 1730 utmerkte han seg med å ta Porto Bello. Gjennom karrieren hans gav aggressiviteten han synte i slag og dei mange sigrane hans kallenamna «Old Dreadnaught» («gamle slagskip») og «Wry-necked Dick» («skeivhalsa Dick»).
Den austerrikske arvefølgjekrigen
Ryktet til Boscawen auka under den austerrikske arvefølgjekrigen (1740—1748). Under omleiringa av Cartagena i mars 1741 førte han eit mannskap av sjømenn til å ta eit batteri med 15 24-punds kanonar, medan han var eksponert frå kanoneld frå eit anna fort. Då han kom tilbake til England året etter, gifta han seg med Frances Evelyn, dotter til William Glanville Evelyn av St Clare i Kent. I 1742 kom han òg inn i Parlamentet som medlem av Truro. I 1744 tok han den franske fregatten «Médée», kommandert av M. de Hocquart, det første skipet som vart teken i krigen. I mai 1747 utmerkte han seg i det første slaget ved Kapp Finisterre og vart skoten i skuldra av ei muskettkule. Hocquart vart igjen fangen hans og alle dei ti franske skipa vart teken. Den 15. juli vart han kontreadmiral og øvstkommanderande for ein ekspedisjon til Austindia. Den 29. juli 1748 nådde han fram til Fort St David's og la like etter omleiring på Pondicherry, men på grunn av sjukdom hos mennene sine og monsunen som var på veg, måtte han ende omleiringa.
Like etterpå nådde nyhenda om freden til han og Madras vart gjeven til han av franskmennene. I april 1750 kom han attende til England og vart året etter ein av lordane i admiralitetet, samt vald til ein eldre bror av Trinity House. På denne tida kjøpte han Hatchlands Park, som han bygde om.
Sjuårskrigen
Like før og under sjuårskrigen (1756–1763) heldt suksessen til Boscawen fram. I februar 1755 vart han utpeikt til viseadmiral og den 8. juni 1755 avskar han ein fransk skvadron som var på veg til Nord-Amerika, og tok skipa «Alcide» og «Lys», som kvar hadde 64 kanonar. Hocquart vart fangen hans for tredje gong og Boscawen reiste attende til Spithead med utbyttet og 1500 fangar. For dette fekk han takksemd frå Parlamentet.
I 1758 vart han utpeikt til admiral og øvstkommanderande for ekspedisjonen til Cape Breton, der han i lag med General Amherst, tok festninga Louisbourg og øya Cape Breton. Igjen vart han takka av dei britiske styresmaktene. Bror hans, oberst George Boscawen, kommanderte eit regiment ved Louisburg. I Nova Scotia inviterte guvernør Charles Lawrence Boscawen til kolonirådet og han kan ha vore involvert i avgjersla som førte til den store deportasjonen av 10 000 akadiar i 1755.
Den største sigeren til Boscawen kom i 1759. Frankrike planla ein invasjon av Storbritannia frå Brest, men måtte samle flåten sin for å verne styrken under kryssinga. Boscawen fekk ansvar for Middelhavet og forfølgde den franske flåten kommandert av M. de la Clue og etter slaget ved Lagos tok han tre store skip og brende to, returnerte til Spithead med utbyttet og 2000 fangar. Sigeren hindra Frankrike frå å samle flåten og utføre den planlagde invasjonen.
I desember 1760 vart han utpeikt til general for marinesoldatane, med ei løn på £3000 per år. Han vart òg medlem av Geheimerådet.
Han døydde av feber i 1761 og vart gravlagd i Penkivel i Cornwall. Byen Boscawen i New Hampshire er kalla opp etter han, og det same er Boscawen Street og Park i Truro i Cornwall.
Langvatnet i Ulvik
Langvatnet er ein innsjø som ligg i kommunane Eidfjord og Ulvik i Vestland.
Spinett
Historie
Ein kjenner til spinett frå mellom anna Italia, Frankrike og England, der det var populært som eit husinstrument på 1600- og 1700-talet. Det hadde sin største popularitet i England, der der blei bygd fint finerte eller massive instrument av valnøtt på 1700-talet. Eit kjenneteikn ved dei engelske instrumenta er at klaviaturet ofte hadde fullt omfang, dvs. F1-f3 (61 tangentar).
Skildring
Spinettet har normalt eit manual og eit 8' register. Klangen er den same på cembaloet, men spinettet er ofte meir veleigna til mindre rom, anten som soloinstrument eller som akkompagnement til ein solist.
Ordsoge
Ordet «spinett» stammar truleg frå latin spina, «torn», og må visa til knipsemekanismen (springaren) i cembalofamilien: lyden blir skapt ved at eit plekter slår an eit strengekor. I Frankrike blir ordet spinette brukt om alle instrumentsvariantane i cembalofamilien, medan i Flandern viste ordet spinet til eit virginal med klaviaturet plassert til venstre på resonanskassa – i motsetnad til muselaret som har klaviaturet til høgre.
Det kan også vera oppkalla etter den venetianske instrumentbyggjaren Giovanni Spinetti (ca. 1500).
La Rochelle
La Rochelle er ein by og kommune vest i Frankrike og ein hamneby ved kysten av Atlanterhavet. Byen har nesten 80 000 innbyggjarar, og er préfecture (hovudstad) i departementet Charente-Maritime. Byen er bunden til øya Île de Ré via ei 2,9 km lang bru, som opna i 1988. Hamna til La Rochelle ligg ved eit verna sund kalla Pertuis d'Antioche.
Av hovudnæringane til byen i dag finn ein verftsindustri, fiskeindustri og kjemisk industri.
Antikken
Området rundt La Rochelle var i antikken busett av ei gallisk stamme kalla Santones, som har gjeve namn til det nærliggande området Saintonge og byen Saintes. Romarane okkuperte så området, der dei vann ut salt langs kysten, i tillegg til vinproduksjon, som så vart transport rundt om i riket.
Grunnlegginga
La Rochelle vart grunnlagd på 900-talet, og vart ei viktig hamn frå 1100-talet. I 1137 gjorde Wilhelm X av Aquitaine i praksis La Rochelle til ei fri hamn, og gav ho rettane til å opprette seg sjølv som ein kommune. Femti år seinare opprettheldt Eleonora av Aquitaine dei kommunale privilegia far hennar hadde sett fram, og for første gong i Frankrike vart det utnemnt ein borgarmeister, Guillaume de Montmirail. Guillaume fekk hjelp av 24 kommunale personar, og 75 notables hadde domsmakt over innbyggjarane. Med dei kommunale privilegia fekk byen mellom anna rett til å prege sine eigne myntar og drive enkelte forretningar utan å betale skatt til kongen, noko som var gunstig for entreprenørmiddelklassen (bourgeoisie).
Fram til 1400-talet var La Rochelle den største franske hamna på atlanterhavskysten, og handla hovudsakleg med vin og salt.
Hundreårskrigen
Sjøslaget ved La Rochelle fann stad 22. juni 1372 under Hundreårskrigen mellom ein kastiljansk-fransk og ein engelsk flåte. Spanjolane hadde 60 skip og engelskmenna 40. Dei hadde òg fleire riddarar og menn enn engelskmennene. Franskmennene og kastiljanarane vann ein avgjerande kamp mot engelskmennene og sikra fransk kontroll over Den engelske kanalen for første gong sidan slaget ved Sluys i 1340.
Omleiringar av La Rochelle
Under renessansen vart La Rochelle protestantisk, og frå 1568 vart byen eit senter for hugenottar. Byen vart omleira under Hugenottkrigen. Under Henrik IV hadde byen ein viss fridom og framgang fram til 1620-åra, men byen gjekk inn ein konflikt med dei sentrale styresmaktene til kong Ludvig XIII då kanonskot vart avfyrte mot kongelege troppar 10. september 1627. Dette førte til omleiringa av La Rochelle der Kardinal Richelieu blokkerte byen i 14 månadar før byen overgav seg og mista borgarmeisteren og privilegia sine. Den aukande forfølginga av hugenottar kuliminerte med opphevinga av ediktet i Nantes av LudvigXIV. Mange hugenottar emigrerte, og grunnla byar som New Rochelle i nærleiken av dagens New York i 1689.
La Rochelle og den nye verda
Byen mista til slutt handelen sin og vart mindre viktig under tiåra med Sjuårskrigen, Den franske revolusjonen og Napoleonskrigane. Under denne perioden mista Frankrike mange av territoria sine i Den nye verda, og vart ei svakare sjømakt med stadige konfliktar med britane.
1800-talet
I 1864 var hamna i La Rochelle åstad for dei første dykkeeksperimenta med dei første mekanisk drivne ubåtane i verda. Ubåten «Plongeur» var kommandert av Marie-Joseph-Camille Doré frå La Rochelle.
Den andre verdskrigen
Under den andre verdskrigen oppretta Tyskland ein ubåtbase ved La Pallice (den største hamna i La Rochelle), som seinare vart brukt i filmen Das Boot. Ubåtscenene frå Indiana Jones-filmen Jakten på den forsvunne skatten (Raiders of the Lost Ark) vart òg filma i La Rochelle.
Som ein tysk skanse var La Rochelle den siste franske byen som vart frigjort mot slutten av krigen. Ei omleiring fann stad mellom 12. september 1944 og 7. mai 1945, der skansen, inkludert øyane Ré og Île d'Oléron, vart halde av 20 000 tyske soldatar under ein tysk viseadmiral. Etter forhandlingar av kaptein Meyer i den franske marinen kapitulerte den tyske generalen 7. mai, og franske troppar gjekk inn i La Rochelle den 8. mai.
Lille Lungegårdsvannet
Lille Lungegårdsvannet, som mellom bergensfolk har namnet Smålungeren, er eit åttekanta vatn midt i sentrum av Bergen by. Lille Lungegårdsvann er 700 meter i omkrins, og var opphavleg ei bukt som var knytt til Store Lungegårdsvannet med eit seglbart sund. Namna Strømgaten og Kaigaten på gatene attmed vatnet minnar framleis om tida då det var båttrafikk og kaier her. Sundet vart fylt att allereie i 1926, men det går ein underjordisk kanal til Store Lungegårdsvannet der det tidlegare sundet gjekk. Difor er det råd å spore ein viss skilnad mellom flo og fjøre i vatnet. Vatnet er såleis ikkje ein kunstig innsjø, slik det kan gje inntrykk av å vere i dag ved å ha ein så regelmessig form.
Ny fontene
23. juni 2004 opna byrådsleiar Monica Mæland den nye fontena. Fontena er større enn den gamle og har 21 dyser og 36 lyskastarar som skal lyse opp vassdansen om kvelden. Den gamle fontena vart øydelagd av elde i 2003.
Werner Christie
Werner Christie er namnet til fleire personar:
Fonthill Lake
Fonthill Lake er ein innsjø sørvest i Wiltshire i England.
Det renn ei elv ut av sørenden av innsjøen og ut i River Nadder ved Tisbury, 2 km mot søraust.
Innsjøen ligg like sør for landsbyen Fonthill Bishop, aust for landsbyen Fonthill Gifford og nordaust for Fonthill Abbey. Innsjøen er om lag 1,3 km lang og 100 meter brei.
Ein finn ein del mandarinand ved innsjøen, som er sett ut her.
Innsjøen var ein av lokasjonane under filmen Sjokolade, med Juliette Binoche og Johnny Depp frå 2000.
Daisuke Kanzaki
Daisuke Kanzaki er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Ventforet Kofu, V-Varen Nagasaki og Giravanz Kitakyushu.
Dire Straits av Dire Straits
Dire Straits er debutalbumet til det britiske rockebandet Dire Straits, gjeve ut 7. oktober 1978 av Vertigo Records interasjonalt og av Warner Bros. Records i USA. Albumet inneheld hitsingelen «Sultans of Swing», som nådde fjerdeplassen på Billboard Hot 100 i USA og åttandeplassen på UK Singles Chart i Storbritannia. Albumet nådde toppen av albumlistene i Australia og Frankrike, andreplassen i USA og femteplassen i Storbritannia. Dire Straits selde til dobbel platinaplate i USA og Storbritannia.
Bakgrunn
Dire Straits vart til gjennom eit musikalsk samarbeid mellom brørne Mark og David Knopfler. Etter å ha gått ut frå college med ein grad i engelsk, byrja Knopfler å arbeide som journalist for Yorkshire Evening Post. Han ønskte ein karriere innan musikk, og byrja som lærar ved Loughton College medan han spelte musikk på kvelden, i forskjellige pubar kring byen, som Brewer's Droop og Cafe Racers. Etter ein skilsmisse og økonomiske problem, flytta Knopfler inn i leiligheita til broren David, der John Illsley òg budde.
I 1977 valde Mark, John og David å starte eit band. Dei tok med seg trommeslagaren Pick Withers og byrja å øve. Ein ven av dei gav gruppa namnet, som refererte til den økonomiske situasjonen deira (namnet tyder «i alvorleg pengeknipe»). Etter nokre få månader med øvingar, lånte bandet nok pengar til å få spelt inn ein demo med fem songar, som inkluderte songen «Sultans of Swing». Dei tok lydbandet med seg til plateprataren Charlie Gillett, som hadde eit radioshow kalla «Honky Tonk» på BBC Radio London. Bandet respekterte Gillett og ønskte å få råd frå han. Gillett likte det han høyrte og starta å spele «Sultans of Swing» på showet sitt. To månader seinare fekk Dire Straits platekontrakt med Phonogram Records.
Innspeling
Dire Straits vart spelt inn i Basing Street Studios i London frå 13. februar til 5. mars 1978. Knopfler nytta eit par gitarar for innspelinga, mellom anna eit par raude Fender Stratocasterar—ein frå 1961 (serienummer 68354) og ein frå 1962 (serienummer 80470). Han spelte sin 1938 National Style O 14 fret gitar (serienummer B1844) på «Water of Love» og «Wild West End». Han nytta òg ein svart Telecaster Thinline (serienummer 226254) på «Setting Me Up». Ein uidentifisert akustisk gitar vert òg nytta på fleire songar. Albumet vart produsert av Muff Winwoodog lydteknikaren var Rhett Davies.
Utgjeving
Singelen «Sultans of Swing» nådde topp fem på singellista i USA tidleg på våren 1979 og vart ein stor hit fem månader seinare då albumet kom ut der, og steig så til åttandeplassen i Storbritannia. «Water of Love» vart òg gjeve ut som singel i somme land, og gjekk inn på salslista i Australia, der han nådde 54. plassen, og i Nederland, der han nådde 28. plassen. I Europa selde albumet fire millionar eksemplar, og i USA aleine selde det to millionar.
Albumet vart remastra i lag med resten av Dire Straits-katalogen i 1996 i det meste av verda utanom USA og i 2000 i USA.
I AllMusic gav Stephen Thomas Erlewine albumet fire av fem strjerner og kalla det «merkverdig fullendt for å vere ein debut». Erlewine hylla Knopfler sine «små, smakfulle gitarlinjer og den rustne songen» og hans «helling mot Dylan-aktige bilete, som forsterkar den røykfylte, dempa atmosfæren på albumet.»
I meldinga si for Rolling Stone skreiv Ken Tucker at bandet «spelar stramt, ei blanding av rock, folk og country med ei ekte and og vittig ironi. Det er nesten som om dei er klar over at styrken deira er at dei har ingenting å gjere med det som skjer akkurat no i musikkindustrien, men at dei ikkje kunne bry seg mindre.» Tucker peikte på «Sultans of Swing» for sine «uungåelege strofer» og «Bob Dylan-aktig snerr i vokalen». Han hylla òg «Setting Me Up» som eit «himmelsk nummer, morosam og bitter.»
Turné
Dire Straits marknadsførte utgjevinga av den første singelen og albumet sitt med ein turné, som starta 6. juni 1978 i Lafayette Club i Wolverhampton, og bestod av 55 konsertar. Turneen enda 18. november 1978 ved College of Education i Hitchin. Den europeiske turneen bestod av konsertar i Storbritannia, Frankrike, Belgia, Tyskland og Nederland. DEsse konsertane presenterte Dire Straits for dei største publukuma til bandet til då. Den første delen av turneen marknadsførte singelen «Sultans of Swing». Denne fann stad i Storbritannia juni og juli 1978. GRuppa spelte typisk i små salar med maksimum kapasitet på eitt tusen. Den andre delen av turneen marknadsførte albumet, og denne fann stad i fleire europeiske land, der dei møtte journalistar og spelte på fjernsynsprogram.
Album
Dire Straits låg 132 veker på UK Album Chart. I Australia var albumet det tiande mestseljande i 1978.
Dozmary Pool
Dozmary Pool er ein liten innsjø på Bodmin Moor i Cornwall i Storbritannia, 16,9 km frå havet. Han ligg om lag 15 km nordaust for Bodmin og 2 km sør for Bolventor. Innsjøen har oppstått etter den siste istida. Utsiget frå innsjøen renn til Colliford Lake. Tidlegare var namnet ofte skrive 'Dozmaré'.
Segner
Innsjøen vart ein gong hevda å vere heimstaden til Lady of the Lake. I følgje segna var det her kong Arthur rodde ut til Lady of the Lake og fekk sverdet Excalibur. Innsjøen er òg staden der Bedivere gav attende Excalibur då Arthur låg på dødsleiet etter slaget ved Camlann. Ei anna seg knyt Dozmary Pool til Jan Tregeagle. Tregeagle gjer ein pakt med Djevelen for å få pengar og makt. Mot slutten av livet sitt vert han dømd til eit liv i den botnlause Dozmary Pool, der han framleis vert pint. Han fekk i oppgåve å tømme vatn frå Dozmary Pool i eit albogeskjel, men valde å rømme til Roche Rock der han måtte lage tau av sanden i Gwenor Cove.
Langavatnet i Voss
Langavatnet er eit tjern som ligg i Voss herad i Vestland.
Sentrering
Sentrering er ei nøyaktig tilpassing og fastsetting i tilhøve til ein rotasjonsakse, vanlegvis slik at aksen går gjennom tyngdepunktet og fell langs ein symmetriakse i lekamen.
Sentrering vert òg nytta om tilpassing av eit optisk linsesystem slik at dei optiske aksane til linsa fell nøyaktig saman.
Khersónisos
Khersónisos (gresk Χερσόνησος) er ein by og kommune nord på Kreta i Hellas. Byen ligg om lag 25 kilometer aust for Iráklio og vest for Ájos Nikólaos. Det som til vanleg vert kalla Khersónisos er halvøya og hamna Liménas Khersonísou. Khersónisos er ein del av periferieininga Iráklio, og ligg 25 kilometer frå Iráklio internasjonale lufthamn, Níkos Kazantzákis og 27 kilometer frå Iráklio hamn. Kommunesenteret ligg i landsbyen Goúves.
Administrativ inndeling
Kommunen vart danna i 2011 ved at ein slo saman dei tidlegare kommunane Dei fire tidlegare kommunane er no kommunaleiningar.
Márcio Richardes
Márcio Richardes er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Khersónisos
Administrativ inndeling
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunen 26 717 innbyggjarar, medan kommunaleininga Khersónisos hadde 8 262 og tettstaden med same namn 1 115 innbyggjarar.
Márcio Richardes
Han spela for klubbane Albirex Niigata og Urawa Reds.
Khersónisos
Turisme
Khersónisos er retta mot reiselivsnæringa, og er ein populær stad for nederlandske, irske, serbiske og tyske statsborgarar. I nærleiken av hamnen ligg fleire nederlandske snackbarar og irske pubar. På austsida er store hotell og Star Beach med mellom anna barar, symjebasseng, spel og go-kart. I hovudgata er det mange souvenirbutikkar samt andre butikkar og restaurantar. Khersónisos har òg eit lite akvarium kalla Aquaworld Aquarium, der dei har fisk og andre sjødyr frå havet utanfor Khersónisos. Lychnostatis Open Air Museum er ein rekreaksjon av ein tradisjonell kretisk landsby. I tillegg er nattelivet viktig, og byen har diskotek, nattklubbar, barar og pubar. Byen har òg strender.
Som mange lokalsamfunn på Kreta er den lokale økonomien ikkje berre basert på turisme, men òg landbruk. Om hausten, då dei fleste turistane er vekke, tener mange penger på å hauste oliven.
Populærkultur
Den nederlandske versjonen av den amerikanske fjernsynsserien Jersey Shore vart spelt inn i Khersónisos. Serien er kalla Oh Oh Cherso og handlar om ei gruppe unge menneske frå Haag som er på ferie i Khersónisos.
Byar og tettstader
Dei største byane og tettstadene i kommunen er:
Svart lekam
Ein svart lekam er i fysikk ein lekam som absorberer all stråling som fell på han. Ingen elektromagnetisk stråling passerer gjennom og ingenting vert reflektert. Sidan ikkje noko lys vert reflektert eller transmittert, vil lekamen ha ein svart utsjånad når han er kald. Når ein lekam absorberer all elektromagnetisk stråling uansett bølgjelengd, vert han òg kalla ein absolutt svart lekam.
Om ein svart lekam er varm gjer desse eigenskapane han til ei ideell kjelde for varmestråling. Om ein perfekt svart lekam ved ein viss temperatur er omgjeve andre lekamar i termisk likevekt ved same temperatur, vil han i snitt stråle ut nøyaktig like mykje som han absorberer ved alle bølgjelengder. Sidan absorpsjonen er lett å forstå — alle stråler som treffer lekamen vert absorbert — er emisjonen, eller utstrålinga, like enkel å forstå.
Confignon
Confignon er ein kommune kantonen Genève i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 435 meter over havet.
Kommunen ligg på venstresida av Rhône.
Svart lekam
Uttrykket «svart lekam» vart introdusert av Gustav Kirchhoff i 1860. Lyset emittert av ein svart lekam vert kalla svartlekamstråling.
Om ein opnar eit lite vindauge i ein omn, så har alt lys som kjem gjennom vindauget særs lågt sannsyn for å forlate omnen igjen utan å verte absorbert. Derfor fungerer slike hol som ein ideell svartlekamradiator.
Bruken av omgrepet svart lekam varierer, og det vert ofte avgrensa til spesielle bølgjeband. Då treng ikkje overflata vere svart i det heile. Snø er til dømes nær svart i den infraraude delen av spekteret.
Langavatnet i Ulvik
Langavatnet er eit tjern som ligg i Ulvik herad i Vestland.
Ørekyt
Ørekyt eller ørekyte (Phoxinus phoxinus) er ein liten karpefisk med stor utbreiing i ferskvatn over heile Eurasia. I Noreg finst han naturleg på Austlandet og i indre delar av Nord-Noreg, men han er i ferd med å spreia seg til Vestlandet. Norsk svarteliste 2007 reknar han som ein høgrisikoart, og det vert satsa mykje på å hindra spreiing.
Kjenneteikn
Ørekyta er ein liten fisk, som regel under 8 cm. Dei største eksemplara kan likevel verta så lange som 14 cm. Hoa er større enn hannen.
Vanlegvis er fargen diskret, med brun til olivengrøn rygg med flekkar og ein sølvkvit buk. I gytetida har derimot hannane djupt raude undersider.
Levesett
Ørekyta lever i stim i kaldt vatn med høgt oksygeninnhald. Om sommaren kan det vera opptil 100 fisk i ein ørekytstim, dei lever då i vassflata og er relativt pelagiske. Om vinteren er fisken ein mindre sosial botnfisk.
Dei et algar, planteavfall (i elvar), blautdyr, krepsdyr og insekt. Som andre karpefiskar manglar dei tenner, men har i staden såkalla svelgtenner bak i svelget som mel opp maten før han kjem ned i magen.
Formeiring
Paringstida er frå juni til juli. Då blandar dei djupt raude hannane seg med rognfulle hoer i små stimar. Her dannar det seg par, som etter kvart sym i lag ned i botnen for å gyta. Egga er hylla inn i ein geleaktig masse og vert lagde i klumpar mellom steinar på botnen. Hannen sym over dei og befruktar dei. Som regel klekker egga etter ca. to veker, men dette er avhengig av vasstemperatur.
Yngelen held seg i nærleiken av klekkestaden den første tida. Når plommesekken er brukt opp, sym dei ut i vatnet og leitar etter smådyr og algar dei kan eta. Om tilhøva er gode, veks dei raskt og vert kjønnsmogne etter berre eit år.
Ørekyta som framand art
Ørekyt har vorte spreidd aktivt som agnfisk og kosttilskot til fisk av menneske sidan 1800-talet, og er såleis vorte ein framand art mange stader. Undersøkingar tyder på at ørekyta kan vera ein viktig konkurrent til aureyngel der dei finst i tette bestandar, noko dei ofte gjer i vatn der auren er den einaste andre fisken. Vaksen aure et lite ørekyt, både fordi ørekyt lever i stim og fordi dei sjeldan held seg på same staden i vatnet som aure som er stor nok (20 cm eller meir) til å eta ørekyt. Det er òg observert at ørekyt et aureyngel.
Det er sett inn tiltak for å hindra ytterlegare spreiing av ørekyt, til dømes bygging av jordvollar, rotenonbehandling og oppgangssperrer i vatn.
Sentralkraft
Ei sentralkraft på ein lekam i klassisk mekanikk er ei kraft der storleiken berre er avhengig av avstanden r mellom lekamen og origo og er retta langs ei linje mellom dei: der er krafta, F er ein kraftfunksjon med vektorverdi, F er ein kraftfunksjon med skalar verdi, r er posisjonsvektoren, ||r|| er lengda til denne vektoren og  = r/||r|| er den tilhøyrande einingsvektoren.
På liknande vis er eit kraftfelt sentralt viss og berre viss det er sfærisk symmetrisk.
Sentralkrafta fører til ei sentralrørsle. Døme på sentralkrefter er gravitasjonskrafta og colulombkrafta.
Staryj Oskol
Staryj Oskol (russisk: Ста́рый Оско́л) er ein by i Belgorod oblast i Russland. Han ligg ved elva Oskol, rundt 120 km nordaust for Belgorod. I 2007 hadde han om lag 220 000 innbyggjarar.
Han vart grunnlagt som ei festning i 1593, som ein del av den sørlege festningsrekkja rundt Moskva. På 1600-talet vart byen plyndra av krimtatarar og ukrainske kosakkar.
Staryj Oskol er ein gruveby som lever av utvinning av jernmalm. Han ligg i utkanten av Kursk magnetiske anomali, ein av de største førekomstane av jernmalm i verda. Meir enn åtte millionar tonn jernmalm vert utvunne her kvart år. Av same årsak ligg det òg ei avdeling av Moskva føderale institutt for stål og legeringar i byen.
Norske tidsskrift
Tidsskrift som kom ut i Noreg i 2006/2007. Grunnkjerna i lista er basert på medlemmane i Den Norske Fagpresses Forening''.
Highfields Lake
Highfields Lake er ein innsjø i Woodlands ved Highfields, nord for Doncaster i South Yorkshire i England.
Elva Pick Burn renn gjennom innsjøen, før ho munnar ut i River Don. Innsjøen var opphavleg eigd av eigarane av Woodlands, eit gods som har gjeve namn til Woodlands, ein landsby bygt for gruvearbeidarar i Brodsworth Colliery.
Langavatnet i Ullensvang
Langavatnet er eit tjern som ligg i Ullensvang kommune i Vestland.
Kazuki Hara
Kazuki Hara er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Shimizu S-Pulse, Urawa Reds, Kyoto Sanga FC, Giravanz Kitakyushu og Kamatamare Sanuki.
Nullpunktsenergi
Nullpunktsenergi er den lågast mogelege energien som eit kvantemekanisk fysisk system kan ha, og er energien til grunntilstanden i systemet. Dette omgrepet vart først lagt fram av Albert Einstein og Otto Stern i 1913. Uttrykket nullpunktsenergi er ei omsetjing av det tyske Nullpunktsenergie. Alle kvantemekaniske system har ein nullpunktsenergi. Uttrykket vert ofte nemnt i samband med grunntilstanden til kvanteharmoniske oscillatorar og nullsvinginga til desse. I kvantefeltteori er det eit synonym for vakuumenergi, energimengda som er assosiert med vakuumet i det tomme rommet. I fysisk kosmologi er vakuumenergien opphavet til den kosmologiske konstanten. Eksperimentelt fører nullpunktsenergien til vakuum direkte til casimireffekten.
Sidan nullpunktsenergien er den lågaste energien som eit system kan ha, kan ikkje denne energien fjernast frå systemet. Eit uttrykk som er knytt opp til dette er nullpunktsfelt, som er det lågaste energinivået til eit fysisk felt, til dømes grunntilstanden, som er ulik null.
Hadza
Hadza er eit språk som blir snakka av hadzafolk i Tanzania. Det har nokre hundre talarar; Ethnologue oppgjev til dømes at det finst 800 menneske av hadzaetnisitet (2000).
Genetisk klassifisering
Den genetiske klassifiseringa av hadza er omstridd. Joseph Greenberg (1976) meiner hadza, i lag med sandawe, er khoisan-språk. Han kjem til denne konklusjonen på basis av eit relativt lite sett av delte etymologiar, og fonologisk likskap (alle desse språka har t.d. klikk-lydar). I seg sjølv er denne teorien plausibel, dei språka som skil hadza og sandawe frå (dei sørlege) khoisan-språka i Kalahari er bantuspråk for folk som har vandra inn i området nordfra for under 1000 år sidan. Andre reknar hadza som eit isolert språk.
Vokalar
Hadza har fem vokalar, [i e a o u]
Leksikon
Hadza er eit språk med grammatisk genus. Substantiv høyrer til eitt av to genus, maskulinum og femininum. Genus er markert på kongruerande ord, men også på substantiva sjølv. På same måten som til dømes spansk er ein del av genussystemet i hadza farierande, ordet k//aʔano ‘hund’ er maskulin når det tyder ‘hannhund’, eller ‘hund, uavhengig av kjønn’, med det er feminin (med suffisk -ko) for å vise til tispe. For eit substantiv der utgangsgenus er feminin, blir tilhøvet mellom dei to genera omvendt, doŋgo-ko er feminin, og kan tyde både ‘ei sebrahoppe’ og ‘ein sebra’, mens doŋgo berre kan tyde ‘ein sebrahingst’.
I hadza er substantiv som viser til menneske av begge kjønn enten maskulinum eller femininum, mens substantiv som viser til kvinner er feminine, og omvendt. Ord for kjøttetande dyr er maskuline, mens ord for store, tamme gras-etarar er feminine. For fuglar er det vanskeleg å finne klåre tendensar, men når det gjeld insektar og slangar er det ei klassifisering etter form: Ord for slangar og lange, tynne insekt er maskuline, mens edderkoppar og termittar er feminine. Tre, plantar og etande vekster er feminine, det same er plantedelar og frukt og ber.
Misjonsbodet
Misjonsbodet er det oftast brukte namnet på Jesus frå Nasaret sin siste tale til læresveinane sine. Talen vert gjerne rekna som programerklæringa for all kristen misjon. Misjonsbodet finst i noko ulike versjonar i Det Nye Testamentet. Talen består delvis av eit oppdrag til læresveinane og delvis av lovnader knytt til gjennomføringa av oppdraget.
Innhaldet i oppdraget.
Den oftast siterte versjonen av talen er frå Evangeliet etter Matteus: «Eg har fått all makt i himmelen og på jorda. Gå difor ut og gjer alle folkeslag til læresveinar, med di de døyper dei til namnet åt Faderen og Sonen og Den Heilage Ande, og lærer dei å halda alt det som eg har bode dykk. Og sjå, eg er med dykk alle dagar så lenge verda står.»
Opp gjennom historia har dei fleste kyrkjesamfunn sett på dette som tre sentrale oppgåver i misjonen deira: 1) Forkynna for alle folkeslag. 2) Døypa dei som tek imot bodskapen. 3) Undervisa.
Det mest radikale i denne talen var bodet om å gå til alle folkeslag. Jødedommen var på den tida på mange måtar ein etnosentrisk religion, som i hovudsak inkluderte menneske som var fødde inn i religionen. Ved å by at bodskapen skulle forkynnast for alle menneske uansett nasjonalitet, opna høvet seg for at kristendommen kunne gå frå å vera ei jødisk sekt, til å bli ein verdsomfattande religion.
Wernersholm
Wernersholm er ein lystgard bygd av lagmann og kanselliråd Werner Hosewinckel Christie (1746-1822) på den gamle garden på Hop i dagens Fana bydel i Bergen. Han hadde kjøpt garden i 1784.
Lystgarden var særleg kjend for kyrkja Christie fekk bygd her. Han teikna sjølv både våningshuset og kyrkja, og han fann sjølv opp oppskrifta til byggmaterialet til kyrkja, som bestod av rydningsstein med kalksambindningar kledd med ein slag pappmasjé. Dette materialet vart òg nytta til dekorasjonar. Kyrkja var åttekanta med eit sirkelforma interiør med åtte søyler med kjerne av tre kledd med leire og pappmasjé forma som korintiske søyler. Christie hadde kjøpt kapellet på St. Jacobs kyrkjegard, rive det ned og nytta noko av tømmeret i si eiga kyrkje. I midten hadde kyrkja eit halvkuleforma kuppel og eit lite tårn. Innvendig var det galleri og kyrkja hadde plass til heile 800 menneske. Kyrkja kom i bruk i 1796 og vart samanlikna med Peterskyrkja eller Pantheon i Roma.
Michael Krohn kjøpte Wernersholm då Christie døydde barnlaus i 1829. Han reiv både kyrkja og lystgarden og bygde den noverande hovudbygningen, teikna av Frantz Henrik d'Aubert. Denne bygningen er på ein etasje i empirestil. Bygningen vart ombygd i 1898 og 1913-1914.
Med Krohn var på Wernersholm vart han vitja av Bjørnstjerne Bjørnson i 1859, som då skreiv «Ja, vi elsker dette landet» her. I 1932 vart det sett opp ei minnetavle til minne om denne hendinga på Wernersholm.
Frå 1879 kom Wernersholm til fabrikkeigar Jørgen Petersen, og slekta hans hadde eigedomen til 1989. I 1993 overtok ei gruppe arkitektar eigedomen, Wernerholmgruppen, med føremål om å føre bygningen tilbake til den opphavlege utsjånaden. Frå 2002 er huset eigd va Annine Birkeland og Stig Anderson.
Wernersholmvegen like ved er kalla opp etter eigedomen.
Sentripetal
Sentripetal tyder «retta inn mot eit midtpunkt» og kan syne til:
Gavrilo Princip
Gavrilo Princip var ein bosnisk gymnasiast og medlem av organisasjonen Det unge Bosnia, som likeins med andre sørslaviske illegale organisasjonar ønskte jugoslavisk samling. 28. juni 1914 gjennomførte han eit vellukka attentat på tronfylgjaren til den austerriksk-ungarske trona, Franz Ferdinand, og hustrua hans i Sarajevo. Mordet vart den utløysande årsaka til den fyrste verdskrigen. Han var ikkje myndig, og vart av den grunn dømd til berre 20 års fengsel, der han seinare døydde av tuberkulose.
Bybrua
Bybrua er ein tettstad i Gjøvik kommune i Innlandet. Staden har, og ligg seks km. vestom Gjøvik sentrum.
Henfold Lakes
Henfold Lakes er fleire innsjøar i Surrey i England. Dei ligg i Beare Green nær Dorking i Mole Valley District Council. Innsjøane får vatn frå to elvar og er habitat for mange forskjellige fisk, som karpe, brasme, karuss, mort og suter. Den største djupna er 2 meter. Det ligg ein campingplass like ved innsjøen.
Michael Krohn
Michael Krohn er namnet på fleire personar
Maximiliano Pereira
Victoria Maximiliano Pereira Páez er ein uruguayansk fotballspelar som har spela i forsvar for Benfica i den portugisiske fotballigaen og for Uruguay sitt landslag. Han vart seriemeister i Portugal med Benfica i 2010 og 2014. Han debuterte for A-landslaget 26. oktober 2005 i ein privatlandskamp mot Mexico. I 2011 var han med på å vinna Copa América med Uruguay.
Communiqué
Innspeling
Communiqué vart spelt inn frå 28. november til 12. desember 1978 ved Compass Point Studios i Nassau. Albumet vart produsert av Barry Beckett og Jerry Wexler, veteranprodusentar frå Muscle Shoals Sound Studio som gjorde legendariske innspelingar med Wilson Pickett, Aretha Franklin, the Staple Singers, The Rolling Stones, Traffic, Elton John, Boz Scaggs, Willie Nelson og Paul Simon.
Tomonobu Hiroi
Tomonobu Hiroi er ein japansk fotballspelar.
Communiqué
Utgjeving
Communiqué vart det første albumet nokon gong som gjekk til førsteplassen i Tyskland same veka som det kom ut. Dette skjedde i tillegg medan debutalbumet Dire Straits framleis låg på tredjeplassen i landet. Albumet selde over 7 millionar eksemplar verda over, mellom anna 3,6 millionar i Europa.
Tomonobu Hiroi
Han har spela for klubbane Shimizu S-Pulse, Tokyo Verdy, Roasso Kumamoto og Zweigen Kanazawa (2019).
Communiqué
Utgjeving
Communiqué vart remastra og utgjeve med resten av Dire Straits-katalogen i 1996 for det meste av verda utanom USA, og den 19. september 2000 i USA.
Plateomslag
Plateomslaget vart laga av Grant Advertising UK. Det vann prisen for årets plateomslag i NME awards i 1979.
Mottaking
I meldinga si for AllMusic gav William Ruhlmann albumet 2,5 av 5 stjerner og skreiv at albumet ikkje verka å vere «noko meir enn ein blåkopi av føregjengaren med litt mindre uimotståelege songar».
Album
Communiqué låg 30 veker inne på den britiske albumlista.
Stola
Ein stola er eit farga, 8-12 cm breitt band som prestar i Den norske kyrkja ber over skuldrene slik stolastolpane heng rett ned.
Stolaen vert brukt i dei fire liturgiske fargane kvitt, grønt, raudt og fiolett. Stolaen skal ha ein kross i nakken, dessutan kan han ha enkle symbol nede ein av eller begge stolpane. Lengda på prestestolaen skal vere slik at stolpane rekker godt nedpå leggen. Tekstilkunstnarar som vil lage stolaer, kan få teiknar vurdert for godkjenning av biskopen.
Etolikó
Etolikó (gresk Αιτωλικό) er ein distriktsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Etoloakarnanía i Vest-Hellas i Hellas. Etolikó inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Mesolóngi.