cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Huey Long
Ymse
På LP-en Good Old Boys (1974) har musikanten Randy Newman to melodiar knytt til Long. Den eine av melodiane er til tekst av Long og ein medhjelpar; «Every Man a King». Det påfølgjande musikkuttet heiter «Kingfish», som var kallenamnet til Long.
Adies syndrom
Adies syndrom eller Adies pupill er eit nevrologisk fenomen som er kjenneteikna ved at den eine eller begge pupillane reagerer forseinka på lysendring, saman med forseinka skifte mellom nærsyn og langsyn. For å påvisa Adies pupill bruker ein ein test kalla swinging flush der ein lysar i begge auga etter tur. Det sjuke auget vil då reagere seint på lys då dei efferente nervefibra er skada. Ein annan test for Adies syndrom er light near dissociation. Det er oftast med sfinketer pupilla som vart ramma fyrst og ein vil derfor ikkje kunne endre pupillestorleik ved swinging flush men ein vil kunne akkommodere då ciliærlekamen ennå ikkje vart skada.
Syndromet har namn etter den britiske nevrologen William John Adie.
Kohtla-Järve
Kohtla-Järve er ein by og kommune nordaust i Estland. Busetnaden vart grunnlagd i 1924, og fekk bystastus i 1946. Byen er særs industrialisert, og produserer forskjellige petroleumsprodukt og handsamar oljeskifer. Byen har eit etnisk mangfald, og inneheld folk frå nesten 40 forskjellige etniske grupper, og berre 21 % er estlendarar. Mange av dei etniske estlendarane i byen har russisk som morsmål, men frå seint på 1990-talet har stort sett estisk vore det mest brukte språket i kvardagen. Kohtla-Järve er den fjerde største byen i Estland.
Historie
Lokale innbyggjarar var klar over oljskiferen sine gode fyringseigenskapane i mange hundreår, men den industrielle utvinninga i Estland byrja først på 1900-talet. I 1916 viste forskarar at oljeskifer kan brukast til både drivstoff og som råmateriale for kjemisk industri, og gruvedrifta starta nær landsbyen Järve. I 1919 vart det danna eit statleg industriselskap for å vinne ut oljeskiferen, og ein byrja omfattande utvinning med både gruvedrift og dagbrot. Busetnadar for gruvearbeidarane vart oppretta i nærleiken av gruvene. I 1924 vart det bygd ein fabrikk for å handsame oljeskiferen nær Kohtla jarnbanestasjon, og den nærliggande busetnaden Kohtla-Järve byrja å vekse.
Under den andre verdskrigen voks deiestiske førekomstane av oljeskifer. Tyskarane, som okkuperte Estland, såg på det som ei viktig drivstoffkjelde. Dei kom derimot aldri i gang med stortstilt utvinning.
Den trojanske hesten
Den trojanske hesten er ei nemning på ein hest som, i fylgje Æneiden og Odysseen, vart bygd i løpet av den trojanske krigen. Etter 10 år med omlægring av byen Troja, byggjer grekarane ein hul hest av tre. Odyssevs gøymer seg inne i hesten saman med nokre utvalde krigarar, medan resten av styrkane gøymer seg eit stykke vekk frå byen. Nokre få menn vart sett til å ro skipa eit stykke vekk. Trojanarane trur då at grekarane har gjeve opp åtaket, og sett att hesten som ei siste gåve. Byporten vert opna, og hesten trekt inn, og så er det fest i gatene. Seint same kveld, då trojanarane er trøytte etter feiringa, listar Odyssevs menne seg ut av hesten og opnar byporten for resten av hæren. Dei utkvilde greske soldatane sigrar då lett over trojanarane, og inntek byen.
Kohtla-Järve
Historie
Etter krigen kravde industriar nordvest i Sovjetunionen oljeskifer i stadig større mengder, og utvinninga auka stort. Kohtla-Järve fekk bystatus 15. juni 1946. I løpet av dei neste 20 åra vart Kohtla-Järve det administrative senteret for fleire landsbyar i området, og etter kvart som Kohtla-Järve vart utvida, vart han ein by med unik planløysing, der delar av byen var spreidd i skogen, med jordbruksområde og oljeskifergruver innimellom. Det totale folketalet auka stort fordi arbeidarar vart sende hit frå forskjellige stader i Sovjetunionen, og i 1980 budde det 90 000 innbyggjarar i byen.
Den trojanske hesten
Annan bruk av omgrepet
Metaforisk kan meininga av uttrykket «ein trojansk hest» visa til ein taktikk eller strategi som går ut på å invitere ein fiende inn i eigen bastion eller tryggingsområde.
Uttrykket «trojansk hest» er òg brukt om skadevare eller datavirus.
Kohtla-Järve
Historie
I 1991 minka talet på bydistrikta, og Jõhvi, Kiviõli og Püssi vart eigne landsbyar. Utvinninga og handsaminga av oljeskifer minka dramatisk i 1990-åra, og mange av innbyggjarane i Kohtla-Järve flytta til Tallinn eller Russland på grunn av høg arbeidsløyse i Ida-Viru fylke.
A Passage to Bangkok
«A Passage to Bangkok» er den andre songen på Rush-albumet 2112. Han kom ut i 1976. Songen er skriven av heile bandet, med tekst av trommeslagar Neil Peart.
Songen omhandlar narkotikabruk og stadane nemnde i teksten er referanser til forskjellige narkotika.
1937
1937 (romartal MCMXXXVII) var eit normalår som byrja på ein fredag i den gregorianske kalenderen.
A Passage to Bangkok
Songen vart gjeven ut på konsertalbumet Exit...Stage Left og versjonen frå dette albumet vart gjeven ut som singel.
1937
Pågåande
Den spanske borgarkrigen hadde byrja i 1936.
Wellington
Wellington (Te Whanganui-a-Tara eller Poneke) er hovudstaden i New Zealand og det nest største bymessige området i landet. Wellington ligg på sørspissen av Nordøya i landet sitt geografiske senter.
Dei største finansielle institusjonar i New Zealand er delte mellom Wellington og Auckland og nokre av organisasjonane har kontor i begge byane. Wellington vert ofte kalla New Zealand sitt kulturelle senter. Byen har mellom anna film- og teaterindustri i verdsklasse. I tillegg har Wellington nasjonalmuseet (Museum of New Zealand), symfoniorkesteret (New Zealand Symphony Orchestra) og den kongelege newzealandske balletten (Royal New Zealand Ballet).
Den kompakte kjernen til Wellington rommar alt frå kunst og kaféliv til eit formidabelt natteliv sett ut frå byen sin storleik.
Namn
Wellington vart namngjeven til ære for Arthur Wellesley, første hertug av Wellington og sigerherre i slaget ved Waterloo. Hertugen sin tittel kjem frå byen Wellington i det engelske grevskapet Somerset.
På maorispråket har Wellington to namn. Te Whanganui-a-Tara viser til hamna i Wellington og tyder «den store hamna til Tara». Det andre namnet Pōneke er ofte utelate fordi mange meiner at det ikkje er noko anna enn ei omskriving av hamna sitt førre namn på engelsk, Port Nicholson. Wellington byråd brukar namnet Pōneke og hevdar at namnet er mykje eldre, at det kjem av pō og neke som tyder «samlingsstad for natta».
Som i mange byar strekkjer Wellington sine tettbygde strøk seg godt utom grensene til eit einskild administrasjonsområde. Stor-Wellington eller Wellington Region tyder heile den bymessige delen, pluss delar av områda kjende som Kapiti Coast, og over Rimutaka Range til Wairarapa.
Busetnad
Maoriane som opphavleg busette seg i Wellingtondistriktet, kalla det Te Upoko o te Ika a Maui, som tyder «hovudet til Maui sin fisk». Legenden fortel at Kupe oppdaga og utforska området kring 900-talet.
europeisk busetnad starta med ankomsten av ein fortropp av New Zealand Company på skipet Tory, 20. september 1839, følgd av 150 nybyggjarar ombord på skipet «Aurora» 22. januar 1840. Soga seier at nybyggjarane bygde dei første heimane sine ved «Britannia» (no Petone) i det flate landskapet kring munningen til elva Hutt River, men då dette viste seg å vera både for fuktig og for flaumtruga, flytta dei til eit høgare lende. Wellington har eindel svært bratte gater som går rett oppetter bakkane. (Kan minna om Bergen i Noreg, i så måte.)
Geografi og folkesetnad
Wellington ligg på den sør-vestre spissen av Nordøya ved Cooksundet, havstykket som skil Nord- og Sørøya. På ein klår dag er dei snøkledde Kaikoura Ranges synlege tvers over sundet. Mot nord strekkjer dei gylne strendene til the Kapiti Coast seg. Mot aust deler Rimutaka Range Wellington frå dei vide slettene i Wairarapa, eit vindistrikt som er verdsett over heile verda.
Wellington er den sørlegaste hovudstaden i verda, og ligg ved den 41. breiddegraden. Byen har tettare busetnad enn dei fleste andre byar i New Zealand, på grunn av det avgrensa byggeområdet som er tilgjengeleg mellom hamna og åsane omkring. Etter som byen ligg ved 41. breiddegrad («dei stormfulle førti») og fordi han er utsett for alle vindretningar i Cooksundet, kallar innbyggjarane han for «Windy Wellington».
Meir enn i andre byar er livet i Wellington dominert av det sentrale forretningsstrøket i byen. Om lag 62 000 menneske arbeider i sentrum, berre 4000 færre enn i forretningssentrum av Auckland, sjølv om innbyggjartalet der er tre gonger det til Wellington. Wellington sine kulturelle og nattelivsopplevingar er konsentrerte omkring Courtenay Place i den sørlege delen av sentrum, og gjer slik den indre bydelen Te Aro til den fremste underhaldningsstaden i New Zealand.
Wellington har den høgaste gjennomsnittsinntekta av dei bymessige områda i New Zealand, og den største delen delen menneske med høgare utdanning.
Byen er kjend for den vakre, naturlege hamna si, og dei grøne åssidene smykka med samanvaksne forstader med hus i kolonistil. Byen sitt sentrale forretningsstrøk ligg like ved hamna Lambton Harbour, ein arm av Wellington hamn. Hamna ligg langs ei aktiv forkastingssone som er særleg tydeleg langs den vestlege kystlinja. Landskapet på vestsida av denne stig bratt opp frå havet, og dette gjer at mange av forstadene til Wellington på denne sida ligg mykje høgare enn bykjernen.
Aust for byen ligg Miramar Peninsula (Miramarhalvøya) som er knytt til resten av byen ved ei låg og smal landtunge ved Rongotai, der flyplassen (Wellington International Airport) ligg. Den tronge innseglinga til Wellington ligg like aust for Miramar Peninsula. Her ligg dei farlege, grunne reva Barrett Reef der mange båtar har forlist.
På åsen vest for sentrum ligg Victoria University og Wellington botaniske hage. Ein kan koma seg til båe stader med ein kabelbane.
I hamneområdet til Wellington ligg det tre øyer: Matiu/Somes Island, Makaro/Ward Island og Mokopuna. Berre Matiu/Somes Island er stor nok til busetnad. Øya har vore brukt som karantenestasjon for menneske og dyr, og som interneringsleir under første og andre verdskrigen. No er øya freda og er ein verna tilhaldsstad for trua dyrearter, mykje på same måten som Kapiti Island lenger oppe ved kysten. Det er avgrensa tilgjenge for folk på øya.
Byen har ei årleg gjennomsnittleg nedbørsmengd på 1270 mm.
Jordskjelv
Wellington vart sterkt skada i ein serie jordskjelv i 1848 og i eit anna jordskjelv i 1855. 1855-skjelvet (wairarapaskjelvet) fann stad i i ei forkastingssone nord eller aust for Wellington. Det rangerer truleg som det sterkaste jordskjelvet i kjend New-Zealandsk historie, med ein estimert styrke på minst 8,2 på Richterskalaen.
Området har høg seismisk aktivitet sjølv etter New Zealand-standard, med ei hovudforkastingssone som går rett gjennom sentrum av byen, og fleire andre i nærleiken. Fleire hundre mindre forkastingssoner er blitt identifiserte innanfor det bymessige området. Innbyggjarane opplever fleire jordskjelv kvart år, noko som er særleg lett å kjenna i dei høge kontorbygga i byen.
Wellington som hovudstad
Wellington vart offisiell hovudstad i 1865 etter Auckland, som hadde vore hovudstad sidan 1840. Parlamentet kom første gongen saman i Wellington i 1862, men byen vart altså ikkje offisiell hovudstad før nokre år seinare. Truleg var det otte for at dei sørlege regionane (der gullførekomstane var) ville danna ein separat stat, som gjorde at styresmaktene fann det tenleg å flytta hovudstaden sør til Cooksundet som skil Sørøya frå Nordøya. Utsendingar frå Australia (valde av di dei vart sett på som nøytrale), kom fram til at Wellington var ein tenleg stad på grunn av den gode hamna og den sentrale plasseringa. Parlamentet kom første gong offisielt saman i Wellington 26. juli 1865. Folketalet i byen var då 4 900.
Modning
Modning eller mogning viser til at noko utviklar seg ferdig. I første rekkje kan det visa til frukt som blir mogen nok til å etast, eller til matvarer som blir lagra ei tid for å mognast til den rette smaken, som ost eller vin.
Ein bruker også omgrepet i overført tyding om menneske som går gjennom ein modningsprosess der dei utviklar seg, oppnår danning eller lærer noko om det å leva.
Ekstremvêret Olrun
Ekstremvêret Olrun var eit ekstremvêr som råka Hordaland, Sogn og Fjordane og Trøndelag 28. november 1999. Det gav vind opp i full til sterk storm.
Gudinna Idunn
Idunn er kjærleiksgudinna i norrøn mytologi. Ho er gift med Brage, og den viktigaste oppgåva hennar er å passa på dei gylne epla som gudane et av for å halda seg unge.
Jakob Jakobsen
Dr. philos. Jakob Jakobsen (også Jákup) frå Tórshavn, var ein færøysk språkforskar. Han vert rekna som ein av dei viktigaste bidragsytarane til moderne færøysk språk, som den leiande dokumentaristen av Norn, det no utdøydde språket på Shetland. Han er òg kjend som samlar av eventyr.
Dataspelet The Legend of Zelda
The Legend of Zelda er eit action-eventyrspel utvikla og gjeve ut av Nintendo, første gong på Nintendo Entertainment System. Spelet det første i The Legend of Zelda-serien. Det vart gjeve ut i japan som ein lanseringstittel for Famicom Disk System-eininga i 1986, og på spelekassett for Nintendo Entertainment System i Nord-Amerika og Europa året etter. Spelet har seinare blitt gjeve ut på Game Boy Advance som ein del av NES Classics-serien, på Nintendo GameCube i samlepakken The Legend of Zelda: Collectors Edition og som ei digital nedlasting via Virtual Console på Wii.
Spelet finn stad i fantasiverda Hyrule der spelaren følgjer helten Link. Han skal frigjera prinsessa Zelda frå hovudfienden Ganon ved å samla åtte stykke av ein magisk relikvie.
Acta Borealia
Tidsskriftet legg mest vekt på spørsmål knytt til
Sadato Nishizuka
Sadato Nishizuka er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Årbok for Helgeland
Historielaget har vedtektsfesta at det skal gje ut eit tidsskrift med lokalhistorisk innhald av ymse slag, mellom anna òg folkeminnestoff og munnleg tradisjon. Tidsskriftet skal òg offentleggjere kjeldetilfang frå offentlege og private arkiv og gje noko rettleiing for dei som som skal arbeida med lokalhistoriske emne.
Årboka kom ut første gong i 1970 og har vore utgjeven kvar haust sidan 1972. Nummereringa følgjer ugjevingsåret.
Freia
Freia er ei tidlegare norsk sjokoladeverksemd som sidan 1993 har vore ein del av fleirnasjonale Mondelēz International.
Føretaket vart skipa i 1889 på Rodeløkka i Oslo. Det blei kjøpt av Johan Throne Holst i 1892, og voks til å bli den største sjokoladeprodusenten i Noreg. Etter Kraft-oppkjøpet fortsette noko av drifta Freia-fabrikken i Oslo. Store delar av produksjonen blei likevel sett ut til Litauen, Estland og Sverige etter omstruktureringar på midten av 2000-talet.
Produkt
Nokre freiaprodukt gjennom tidene, med lanseringsår i parentes.
Liisa Koivulehto
Liisa Koivulehto er ein finsk journalist, redaktør av den kvenske avisa Ruijan Kaiku, som kjem ut i Tromsø.
Koivulehto er utdanna lærar frå Finland, men har budd mesteparten av sitt vaksne liv i Noreg, og arbeidd først som frilansjournalist, framfor alt for Lapin Kansa. Frå og med 1995 har Koivulehto vore redaktør og drivande kraft i Ruijan Kaiku. Som redaktør har ho argumentert for språklege rettar for kvensk og kvenar i Noreg. Ho har også vore sentral i Norskfinsk forening i Tromsø (Tromssan ruijansuomalainen yhdistys).
Karlö
Karlö eller Hailuoto er ei øy og ein kommune i Uleåborgs len i Finland. Ho har eit folketal på 986 (2005) og kommunen dekkjer eit areal på 196,56 km² (utanom sjøområda) der 2,64 km² er innlandsvatn. Folketettleiken er dermed 5,0 innbyggjarar per km².
Karlö ligg utanfor byen Uleåborg (Oulu) i Bottenvika. Eit ferjesamband går dagleg mellom Karlö og Uleåsalo. Om vinteren går det ein offisiell isveg mellom øya og fastlandet.
Landområdet i regionen stig framleis etter den siste istida. Det er estimert at dei første delane av Karlö steig opp av Austersjøen for om lag 1 700 år sidan. Den noverande øya vart danna av mange mindre øyar. To store delar, Santonen og Hanhinen gjekk i saman til hovudøya om lag to hundre år sidan. Øya utvidar seg stadig, og vil ein gong verte ein del av fastlandet.
Barra
Barra (skotsk-gælisk Barraigh, Eilean Bharraigh) er ei øy i Ytre Hebridane i Skottland. Innbyggjarane er hovudsakleg gælisktalande og bortsett frå den nærliggande Vatersay er ho den sørlegaste av dei busette øyane i øygruppa.
Geografi
I 2001 hadde øya 1078 innbyggjarar. Ho har eit areal på 58,75 kvadratkilometer og den største landsbyen er Castlebay (Bàgh a' Chaisteil). Barra har i dag vegsamband til naboøya Vatersay (Eilean Bhatarsaigh) via ei vegfylling.
Vestsida av øya har kvite sandstrender med skjelsanddekt machair bakom. På austsida finn ein fleire berglendte viker. Barra har vakker natur, mange sjeldne planter og rikt dyreliv.
Kisimul Castle ved Castlebay ligg ved i bukt på øya og har slik gjeve landsbyen namnet sitt.
Historie
MacNeil-klanen har sterke band til Barra og hevdar dei er etterkomarar etter O'Neill-familien frå Ulster.
Long Tall Sally
«Long Tall Sally» er ein rock and roll-song skriven av Robert «Bumps» Blackwell, Enotris Johnson og Richard Penniman (kjend som Little Richard), og spelt inn av Little Richard. Songen vart gjeven ut som singel i mars 1956 på Specialty Records.
Barra
Historie
Alexander av Islay gav øya til MacNeill-klanen i 1427. Klanen hadde øya fram til 1838, då Roderick MacNeil, den 40. høvdingen i klanen, selde ho til oberst Gordon of Cluny. Gordon dreiv dei fleste innbyggjarane bort frå øya for å nytte ho til sauehald. Mange av innbyggjarane flytta då til fastlandet, Australia, New Zealand, USA og Canada. Barra kom tilbake til MacNeill-familien i 1937. I 2003 tok staten over øya, og ho vil verte gjeven attende til øybuarane om dei nokon gong krev det.
Long Tall Sally
B-sida var «Slippin' and Slidin'». Begge songane vart seinare gjevne ut på albumet Here's Little Richard (Specialty, mars 1957). Singelen nådde førsteplassen på rhythm and blues-lista i USA, og låg på Topp 6 i 19 veker. Songen vart plassert på 56. plass på lista til musikkmagasinet Rolling Stone over dei 500 største songane gjennom tidene.
Han vart ein av dei mest kjende hitane til Little Richard og har vorte ein rock and roll-standard som er spelt av mange hundre andre artistar.
Songen vart opphavleg kalla «The Thing».
Innspeling
Innspelinga av songen fann stad 10. februar 1956 ved J&M Studio i New Orleans. Med på songen var studiomusikarane Edgard Blanchard (gitar), Frank Fields (bass), Lee Allen (tenorsaksofon), Alvin «Red» Tyler (baritonsaksofon) og Earl Palmer (trommer), samt Little Richard på vokal og piano. Blackwell var produsent.
Musikken var rask med Little Richard som hamrar laus på pianoet. Richard spelte staccato oktavtonar, medan Palmer spelte ein rask shuffle. Little Richard song songen i ein særs høg toneart (F) med hans rå, aggressive og muntre stil.
Andre utgåver
The Beatles spelte ein vill versjon der Paul McCartney syng songen i G, ein heil tone høgare enn Richard i eit forsøk på overgå meisteren. The Beatles turnerte med Little Richard som oppvarmingsband i England og i Hamburg tidleg i 60-åra og vart vener med han. Han lærte dei, og særleg McCartney, eit par syngetriks. Den kjende 'oooh'-inga i «She Loves You» og andre Beatles-songar kom direkte frå dei tilsvarande lydane i «Long Tall Sally» og var eit av varemerka til Little Richard.
Koobi Fora
Koobi Fora er eit område nord i Kenya, aust for Turkanasjøen, i området til det nomadiske gabbrafolket. Koobi Fora er kjend for rike fortidsfunn, mellom anna fossil frå gruppa Hominini (menneskeslekta og sjimpansar). I 1973 blei området verna av kenyanske styresmakter som Sibiloi nasjonalpark.
Det er funne hominin-fossil av rundt 150 individ her. Det ser ut til at Australopithecus og Homo levde i same området i ein million år. Representantar frå Australopithecus anamensis, A. boisei, Homo habilis og H. ergaster (erectus), er funne her. Ein hovudskalle som er rundt 1,9 millionar år gammal er blitt klassifisert som ein eigen art, Homo rudolfensis.
Av steinreiskapane som er funne i Koobi Fora er dei eldste mellom 1,8 og 2 millionar år gamle, og høyrer til oldowantradisjonen. Eit yngre lag som er rundt 1,5 millionar år gammalt høyrer til karari-industrien.
Koobi Fora-formasjonen er ein sedimentær lagpakke frå pliocen og pleistocen, som vart avsett frå fire til ein millionar år siden og er 600 meter tjukk. Koobi Fora-formasjonen består av åtte ledd som er avgrensa av tuff.
Stortingsvalet 1936
Stortingsvalet 1936 var det siste stortingsvalet før andre verdskrigen. I løpet av valperioden vedtok Stortinget at valperioden skulle forlengast til fire år, slik at Stortinget som vart vald i 1936 skulle sitja til 1940. Grunna den tyske okkupasjonen vart det aldri heldt noko val i 1940, og Stortinget som vart vald ved dette valet sat difor formelt heilt fram til 1945. Regjeringa Nygaardsvold, ei mindretalsregjering utgått av Arbeidarpartiet, vart sitjande etter valet, men framleis utan reint fleirtal i Stortinget. Det vart vald 150 representantar frå 29 valkrinsar - 18 landkrinsar og 11 bykrinsar.
Om resultatet
Partiet med størst framgang ved valet var Høgre, som auka stortingsgruppa si med 6 mandat, men regjeringspartiet Arbeidarpartiet gjekk òg fram og gjorde, for andre gong på rad, sitt beste valresultat nokonsinne. Med 70 mandat mangla dei framleis 6 mandat på å ha reint fleirtal, men regjeringa Nygaardsvold vart likevel sitjande. Ein stor tapar ved dette valet var Bondepartiet, som heldt fram nedgangen og mista 5 mandat. Likevel skulle dei ikkje få eit så godt valresultat igjen før 1993. Venstre sin tilbakegang var mindre markert.
Av dei mindre partia var det berre Nasjonal Samling som stilte til val i alle valkrinsane, men utan å få vald inn representantar, og med eit mindre stemmetal enn i 1933. NS sine beste einskildresultat var i valkrinsen byane i Hedmark og Oppland, med 6,4 % av røystene, og i Oslo med 3,8 %. Samfundspartiet stilte i alle valkrinsar utanom to, og fekk vald inn ein representant med 10,1 % av røystene i landkrinsane i Nordland. Kristeleg Folkeparti stilte i Bergen og Hordaland og fekk inn to representantar frå Hordaland med 20,9 % av røystene der. Frisindede Folkeparti ramla ut av Stortinget, og stilte aldri nokon gong til val igjen. Det same gjaldt Det Radikale Folkeparti, som denne gong berre stilte i landkrinsane i Oppland, og med 10,1 % oppslutning der heller ikkje kom inn. Norges Kommunistiske Parti stilte denne gongen berre til val i Bergen der det fekk 7,6 % av røystene og ikkje kom inn på Stortinget. Ellers stilte og seks småparti, deriblant fire fiskarparti, som alle stilte berre i ein valkrins utan å koma inn på Stortinget.
Takeshi Mizuuchi
Takeshi Mizuuchi er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Urawa Reds og Brummell Sendai.
Maurfuglar
Dette er små fuglar med avrunda venger og sterke bein, typiske fjørdrakter hos maurfuglar har farger i mørkegrått, kvitt, brunt og raudbrunt. Dei fleste artane viser kjønnsdimorfisme i mønster og farger. Nokre artar kommuniserer åtvaringar til kvarandre ved å eksponere kvite fjørflekkar på stjertfjøra eller skuldra. Dei fleste artane har kraftige nebb, ofte har overnebbet ein nedbøygning heilt i enden.
Ein typisk maurfugl lever i skogshabitat, sjølv om det finst funn i andre habitat. Den vektigaste dietten er insekt og andre leddyr, men dei kan òg fange små virveldyr av og til. Vi finn dei fleste artane i underskog eller i meddels høgd, men nokre få artar hentar fôr i lauvtaket eller nede på bakken. Mange artar kan gå inn i større fleirartsflokkar for å søkje mat. Eit mindretal spesialiserer seg på å følgje kolonnar av vandremaur for å ete små virvellause dyr som flyktar frå maurane, mange artar kan hente mat på denne måten meir vilkårleg.
Maurfuglar er monogame og forsvarar territoriet. Dei legg vanlegvis to egg i et reir som anten er hengt opp i greiner eller vert stødd av ei grein, ein stubbe eller ein jordhaug på bakken. Begge foreldra deler på oppgåvene med ruging og fôring av ungar. Etter at ungane forlèt reiret tar dei ansvar for kvar sin unge.
Ei rekkje artar er utryddingstrua på grunn av menneskelege aktivitetar, hovudsakleg tap av habitat. Dei er sårbare for fragmentering av habitat og for auka predasjon på dei oppdelte habitata.
Systematikk
Maurfuglamilien Thamnophilidae vart tidlegare rekna som ein underfamilie, Thamnophilinae, innanfor ein større familie Formicariidae som òg inkluderte maurrikser og maurpittaer. Den gongen var den større familien kjent som «maurfuglfamilien» og underfamilien Thamnophilinae var kalla «typiske maurfuglar». I denne artikkelen refererer både «maurfuglar» og «maurfuglfamilien» til dagens definisjon av familien som har det vitskaplege namnet Thamnophilidae.
Thamnophilinae vart fjerna frå Formicariidae, og maurrikser og maurpittaer stod att fordi ein vart klår over skilnader i strukturen på brystbeinet, sternum, og i syrinx, og etter resultata frå Sibley og Ahlquist sine studiar i DNA-DNA-hybridisering. Seinare har maurpittaer vorte isolert i sin eigen familie Grallariidae.
Morfologi
Maurfuglar er ei gruppe små til mellomstore sporvefuglar som varierer i storleik frå den store risemaurvarslar, som måler 45 cm og veg 150 gram, til den vesle 8 cm lange dvergmaursmett, som veg 7 gram. Maurfuglslektene varierer sterkt i storleik, i generelle termar er maurvarslarar relativt store kraftige fuglar, maurvireoar mellomstore og tettvaksne, medan maursmettar inkluderer dei fleste mindre artane. Medlemmer av denne familien har korte avrunda venger som gjev god manøvreringsevner ved flyging i tett underskog. Beina er store og sterke, særleg blant artar som kan leve som maurfølgjarar. Desse fuglane har føter som er godt tilpassa å gripe tak i loddrette stenglar og ungtre, som er meir vanlege enn horisontale greiner i underskogen. Evna til å gripe dei er eit føremon for fuglar som følgjer kolonnar av vandremaur. Klørne på desse maurfuglane er lengre enn artar som ikkje følgjer maurar, og sålene på nokre artar har anslag som er hardt gripande når foten er knytt. Lengda på tarsen hos maurfuglar er relatert til strategien dei har for næringssøk. Lengre tarsar finn ein vanlegvis i slekter som Thamnophilus-maurvarslarar som beitar frå ei grein og snappar insekt frå greina, medan kortare tarse vanlegvis finst blant dei som fangar byttedyr i flukt, slik som Thamnomanes-maurvarslarar gjer.
Dei fleste maurfuglar har forholdsmessig store, tunge nebb. Fleire slekter av maurvarslarar har ein kraftig krok på nebbspissen, og alle maurfuglar har eit hakk eller ei «tann» på nebbtuppen som hjelper til å halde og knuse insekt. Dei to slektene av grovnebb har oppeikande  meiselliknande nebb.
Læte
Songane og andre lydytringar frå maurfuglar består generelt av gjentatte, enkle ukompliserte tonar. Familien er ein suboscine  sporvefuglfamilie som har enklare syrinxar enn Passeri, songfuglar. Likevel er maurfuglsongane karakteristiske og artsspesifikke, slik at identifikasjon er mogleg ut frå songen. Maurfuglar nyttar lydytringar til å halde kontakt, noko som er typisk for fuglar som lever i underskogar med lite lys. Dei fleste artane har minst to typar av song, høge og mjuke. Funksjonane til ulike lydytringar har blitt utleidd frå samanhengen, til dømes har einskilde høge songar eit territorialt mål og blir gjeve når fuglane møtest på grenser mellom territorium. I tilfelle av konflikt om territorium vil hannen i det eine paret møte hannen frå det andre paret og likeins vil hoene frå begge para møtest. Duettsong er potensielt knytt til vedlikehald av parband. Funksjonane til mjuke songar er meir komplekse, og moglegvis relatert til å stadfeste parband. Andre lydar inkluderer skjenn ved predatormobbing. Lydkontakt mellom maurfuglar føregår òg på tvers av artsgrenser. Nokre artar av maurfuglar, og jamvel fuglar av andre familiar, vil aktivt søkje mot maursvermar ut frå kall frå nokre kjerneartar av maurfølgjarar.
Utbreiing og habitat
Utbreiinga av maurfuglar er avgrensa til den neotropiske regionen, det største artsmangfaldet finst i tropane. Nokre få artar når nord til det sørlege Mexico og sør til det nordlege Argentina. Nokre artar, til dømes bandmaurvarslar, har ei kontinental utbreiing som strekkjer seg over det meste av Mellom-Amerika og Sør-Amerika. Andre, slik som oskestrupemaursmett, har ei snever utbreiing
Fuktig regnskog i lågland er typisk biotop for maurfuglar. Få artar finst i høgareliggande område, mindre enn 10 % av artane over 2000 moh., og nesten ingen over 3000 moh. Den høgste artsdiversiteten finst i Amazonasbassenget, opp til 45 artar er funne på einskilde stader i område i Brasil, Colombia, Bolivia og Peru. Mengda av artar går dramatisk ned mot ytterkantane av utbreiingsområdet, det er berre sju artar i Mexico, til dømes. Område med lågare maurfuglmangfald kan likevel innehalde endemiske artar. Yapacanamaurfugl, til dømes, er avgrensa til småskog som veks i område med næringsfattige kvit sandjord, den såkalla amazoncaatinga i Brasil, Venezuela og Colombia. Nokre artar er hovudsakleg knytt til mikrohabitat innanfor eit større økosystem, til dømes er bambusmaurvarslar hovudsakleg funne inne i små bambusskogar.
Åtferd
Maurfuglar er dagaktive: dei gjer alle aktivitetar innan matsøk, hekking og forsvar av territorium i dagslys. Mange artar i familien er likevel tilbakehaldne med å syne seg fram i område der direkte sollys bryt gjennom lauvverket. Maurfuglar vil ta maurbad, ei åtferd der fuglar smørar fjørene sine med væske som maurar eller andre leddyr skil ut, før dei blir kasta eller ete. Mens åtferda konvensjonelt har vore tenkt å vere ein måte å fjerne og kontrollere fjørparasittar på, har det blitt foreslått at for maurfuglar kan åtferda berre vere ein måte å takle usmakelege stoff i byttedyr.
Føde
Den viktigaste komponenten i dietten av alle maurfuglar er leddyr. Dette er i hovudsak insekt, mellom anna grashoppar og sirissar, kakerlakkar, knelarar, stikkinsekt, sommarfugllarver og møll. I tillegg tar maurfuglar ofte edderkoppar, skorpionar og tusenbein. Dei svelgjer mindre byttedyr raskt, medan dei ofte slår større bytte mot greiner for å fjerne venger og ryggsøyle. Større maurfuglartar kan drepe og ete froskar og øgler òg, men generelt gjer ikkje dette ut for ein viktig del av kosthaldet til fuglar i denne familien. Anna føde inkluderer frukt, egg og sniglar.
Familien brukar ei rekkje teknikkar for å skaffe byttedyr. Dei fleste av maurfuglar er trelevande fuglar med habitat nede i underskogen, men mange lever i midtsona og nokre få oppe i trekroner. Nokre få artar søkjer føde blant nedfallslauv, til dømes lever vaktelmaurfugl i område med tett nedfallslauv. Dei brukar ikkje beina til å sparke bort daudt lauv, slik som mange andre fuglar gjer, i staden brukar dei det lange nebbet til å snu blad raskt, men løftar dei aldri opp. Maurfuglar som beitar i skog viser ei rekkje teknikkar og spesialiseringar. Nokre artar held utkikk frå greiner, og snappar byttedyr som flyg innanfor rekkjevidda, andre flyg opp frå greiner og snappar bytte i flukt. I begge fall vil fuglar hoppe gjennom lauvverk eller undervegetasjon, stoppe opp, kikke etter byttedyr før dei eventuelt slår ned på byttet eller flyttar seg vidare. Lengda på stoppen varierer, men mindre artar har ein tendens til å vere meir aktive og tar kortare pause enn større artar.
Fleirartsflokkar
Mange artar deltar i fleirartsflokkar, maurfuglar gjer ut for ein stor del av dei deltakande artane innanfor utbreiingsområdet sitt. Nokre av desse er «kjerneartar». Kjerneartar deler territorium med andre kjerneartar, men ekskluderer medlemmer av same arten, og finnast i nesten alle flokkar saman med «deltakarartar». Kjerneartar har viktige eigenskapar som høge og særprega varselrop og tydelege fjørdrakter sidan det fremjar samhald i flokken. Samansettinga av desse flokkane varierer geografisk, og i Amazonas er artar av Thamnomanes-maurvarslarar leiande kjerneartar, andre stader vil andre artar, til dømes perlevengmaursmett og spraglestrupemaursmett, fylle denne rolla. Andre artar av maursmettar og maurfuglar kan bli med i flokkar saman med maurtanagarar, treløparar, lauvgranskarar og Hylophilus-vireoar. Ein trur føremonane med blanda flokkar er relatert til predasjon, sidan mange auge er betre enn få for å oppdage rovfuglar. Samanlikningar mellom fleirartsflokkar i ulike delar av verda synte at førekomstar av flokkar var positivt korrelert med risiko for predasjon frå rovfuglar. Til dømes gjev Thamnomanes-maurvarslarar høgt varselrop i nærvære av predatorar når dei leider ein flokk. Desse varsla blir forstått og reagert på av alle andre artane i flokken. Føremonen for Thamnomanes-maurvarslarar er å la resten av flokken, som typisk er lauvgranskarar, å opptre som klapparar, jagar opp bytte medan dei beitar, bytte som maurvarslarar etterpå kan overfalle og få tak i. Liknande roller fyllast i andre flokkar av andre maurfuglartar eller fuglar frå andre familiar, til dømes Lanio-tanagar-artane. Innanfor fleirartsflokkane blir konkurransen redusert med oppdeling i delflokkar med eigne nisjar. Om perlevengmaursmett, spraglestrupemaursmett og kvitflankemaursmett beitar saman i ein flokk, vil perlevengmaursmett ta den tettaste vegetasjonen, kvitflankemaursmett mindre tett vegetasjon, og spraglestrupemaursmett vil beite i same tettleik som sistnemnde, men der det berre er daudt lauv.
Maurfølgjarar
Svermar av vandremaurar er ein viktig ressurs som blir brukt av nokre maurfuglartar, åtferda som maurfølgjarar av vandrarmaurar har gjeve fellesnamnet til maurfuglfamilien.
Det er mange tropiske maurartar som dannar store vandresvermar, men svermane er ofte nattlege eller flyttar seg under bakken. Maurarten som oftast trekkjer til seg fuglar er den neotropiske arten Eciton burchellii, ein maur som både er dagaktiv og svermar over bakken.
Ein trudde ein gong at maurfølgjarane faktisk åt av sjølve maursvermen, men ei rekkje studiar i ulike delar av utbreiingsområdet for E. burchellii har vist at maurane fungere som vispar, dei skremmer insekt, andre leddyr og små virveldyr mot dei ventande flokkane av maurfølgjarar.
Beiteeffektivitet kan bli dramatisk betre ved maurfølging, ein studie av brunryggmaurfugl fann at dei gjorde forsøk på fangst kvart 112. sekund når dei beita ordinært utan vandrarmaursvermar, men nær svermar gjorde dei fangstforsøk kvart 32. sekund. Medan mange artar av maurfuglar og fuglar frå andre familiar beitar opportunistisk på vandrarmaursvermar, er 18 artar av maurfuglfamilien avhengige av svermar, dei får det meste av føda frå svermar. Med berre tre unntak, jaktar desse artane aldri regelmessig utan maursvermar. Fire andre er regelmessige maurfølgjarar, men oftast finn dei næring med andre strategiar. Avhengige maurfølgjarar vitjar maurtuer om morgonen for å sjekke om det er svermeaktivitetar, dei andre artane gjer det ikkje. Desse artane har ein tendens til å kome fram til svermane først, og lydytringane deira blir brukte av andre artar for å finne fram til maursvermane.
Fordi vandremaurar er ubereknelege i rørslene sine, er det upraktisk for avhengige maurfølgjarar å oppretthalde eit territorium som alltid inneheld svermar å beite på. Maurfuglar har utvikla eit meir komplisert system enn det strenge territoriale systemet dei fleste andre fuglartar følgjer. Generelt vil dei forsvare hekketerritorium, med streif utanfor desse hekkeområda for å beite på svermar, detaljar varierer frå art til art. Fleire par av same arten kan delta i ein sverm, paret som held på territoriet som svermen er inne i er det dominerande paret på svermen. I tillegg til konkurransen innan arten, finst konkurranse mellom artane, og større artar er dei dominerande. Innanfor utbreiingsområdet sitt er blåmaskemaurvaktar den største av dei avhengige maurfølgjande maurfuglar og er dominant over andre medlemmer av familien, sjølv om det er underordna ulike artar frå andre familiar inkludert visse treløparar, motmotar og rustbukjordgauk. Ved beiting på ein sverm, tar den dominerande arten posisjonen ovanfor den sentrale svermfronten, plassen som gjev den største mengda av byttedyr. Mindre dominerande artar med mindre storleik plasserer seg lengjer bort frå sentrum, eller høgare over den dominerande arten, der byttedyr er mindre rikeleg.
Hekking
Maurfuglar er monogame, i nesten alle tilfelle dannar para band som varer til ein av fuglane i paret døyr. Studium av tinnmaurfugl og smekkemaurfugl fann ikkje «utruskap». Hos maskerademaurvaktar er skilsmisser mellom para er vanlege, men så langt som kjent, er denne arten eksepsjonell. Blant dei fleste artane forsvarar para eit klassisk territorium, sjølv om hekketerritorium hos maurfølgjarar er litt avvikande. Territoriet varierer i storleik frå så lite som 0,5 hektar for manumaurfugl, til 1500 m i diameter for blåmaskemaurvaktar. Blåmaskemaurvaktar har eit uvanleg sosialt system kor det hekkande paret dannar kjernen i ei gruppe eller ein klan som inkluderer dei mannlege avkomma deira og maka deira. Desse klanane, som kan inkludere opp til åtte fuglar, arbeider saman for å forsvare eit territorium mot rivalar. Parbanda blir danna med lokking med mat, der hannfuglen presenterer matgåver for hoa. Blant brunryggmaurfugl kan faktisk matgåver til hoer vere tilstrekkeleg føde slik at ho å lèt vere å søkje næring sjølv. Etter at kopulasjon har skjedd vil ho ta opp att eigen jakt på føde. Gjensidig fjørpleie spelar òg ei rolle i kurtisen blant einskilde artar.
Forplantingsbiologien hos maurfuglar har ikkje vorte godt undersøkt. Sjølv i relativt godt kjende artar kan hekkeåtferda vere dårleg kjent,. Eksempelvis vart reiret av blåmaskemaurvaktar først skildra i 2004. Reiret blir bygd av begge foreldra, sjølv om hannen forpliktar seg meir til arbeidet enn maken gjer blant somme artar. Maurfuglreir er koppforma, laga av vegetasjon som kvistar, døydde blad og plantefiber, og konstruksjonen følgjer to grunnleggjande mønster: anten hengt opp eller stødd. Hengjande reir, frå gaflar i greiner, eller mellom to greiner, er den mest vanlege typen av konstruksjonar. Stødde reir kviler på greiner, blant planteranker, i gropar, og nokre gonger på haugar av vegetasjon på bakken. Kvar art hekkar på det høgdnivået dei beitar, så midtsoneartar vil byggje reir i midtsonen. Nært nærskylde artar hekkar på same måte. Til dømes byggjer alle maurvireoar i slekta Dysithamnus opphengde reir.
Nesten alle maurfuglar legg to egg. Nokre få artar av maurvarslarar legg tre egg, og ei mindre mengd maurfuglar legg eitt egg, men dette er uvanleg. Små kullstorleikar er typiske for tropiske fuglar i tilhøve til meir tempererte artar av same storleik, moglegvis på grunn av reirpredasjon, men dette er omstridd. Begge foreldra deltar i ruginga, men berre hoa rugar om natta. Rugetida er 14-16 dagar hos dei fleste artane, sjølv om nokre, som tinnmaurfugl, har så lang tid som 20 dagar. Dei hjelpelause ungane blir fødd nakne og blinde. Begge foreldra varmar ungane til dei er i stand til å termoregulere, men som med runginga, berre hoa ligg på reiret på natta. Til likskap med mange songfuglar, tar foreldra ekskrementsekker vekk frå reiret. Begge foreldra matar ungane, ofte bringer dei store bitar føde til reiret. Når ungane kjem i flygedyktig alder etter 8-15 dagar, kallar foreldra på ungane sine. Når den einskilde ungen forlèt reiret, blir han tatt hand om utelukkande av forelderen som var tilstades akkurat då. Etter at den første ungen forlét med ein forelder, kan den attverande forelderen auke mattilbodet for å framskynde veksten. Etter at ungane er ute av reiret, held dei seg godt skjulte dei første dagane ettersom foreldra syter for føda. Blant einskilde maursmettar blir ungane uavhengige frå foreldra først etter fire månader, men to månader er meir typisk for resten av familien.
Økologi
Maurfuglar er vanlege komponentar i fuglefaunaen av nokre dele av neotropane og blir antatt å vere viktig i einskilde økologiske prosessar. Dei er byte for rovfuglar, og tendensen deira til å bli med i flokkar er antatt å gje vern mot slik predasjon. Flaggermus-arten Tonatia bidens jaktar på nokre maurfuglartar, slik som brynjemaurfugl og bandhalemaurfugl, sistnemnde er det føretrekte byttedyr for flaggermusene. Reirplassen, inkludert rugande vaksne, ungar og egg, er sårbare for rovdyr, spesielt slangar, men òg nattaktive pattedyr. Hekkesuksessen er låg for mange artar, spesielt i område med fragmenterte habitat.
Tidlegare var det framlegg om at samspelet mellom spesialiserte, vanlege maurfølgjarar og vandremaurar, særleg Eciton burchellii, var til gjensidig nytte, ved at maurar fekk føremon av fuglar når bytte blir skremt tilbake ned mot maurane. Men eksperiment der maurfølgjarar vart ekskludert har vist at beitesuksess for vandremaurar var 30 % lågare når fuglane var tilstades. Det tyder på at fuglane faktisk er parasittiske. Maurar har utvikla åtferd for å redusere parasittismen, medrekna å dekkje til sikra byttedyr under nedfallslauv og mellomlagring av mat.
Følgjande maurfuglar blir sjølv følgt av tre artar av sommarfuglar i familien Ithomiinae som beitar på avføringa deira. Fugleavføring er vanlegvis ein uføreseieleg ressurs i ein regnskog, men den regelbundne oppførselen til maurfølgjarar gjer utnyttinga av denne ressursen mogleg.
Status og vern
Per mai 2011, er 38 artar vurdert av IUCN å vere nær trua eller verre, og difor i fare for å bli utrydda. Av dei 38 er tre artar kritisk trua. Maurfuglar er verken mål for kjæledyrhandel eller store nok til å vere jaktbytte for menneske. Hovudårsaka til populasjonsreduksjon blant maurfuglartane er tap av habitat. Øydelegging eller endring av skog har fleire effektar på ulike artar av maurfuglar. Fragmentering av skog i mindre flekker påverkar artar som er uvillige til å krysse opningar i skog så som veg. Dersom desse artane blir lokalt utrydda i eit fragment, gjer motviljen mot å krysse barrierar utan skog at reetablering er usannsynleg. Mindre skogfragment er ute av stand til å oppretthalde fleirartsflokkar, noko som fører til lokal utrydding. Ein annan risiko overfor maurfuglar i fragmentert habitat er auka hekkepredasjon. Eit ikkje-planlagt eksperiment i fragmentering skjedde på Barro Colorado Island, ei tidlegare høgd i Panama som vart ei isolert øy då Panamakanalen blei etablert. Talrike artar av maurfuglar med tidlegare leveområde på høgda vart lokalt utrydda, for ein stor del på grunn av auka nivå av reirpredasjon på øya. Jamvel om artane lokalt gjekk tapt på Barro Colorado er dei ikkje globalt trua, det illustrerer kor sårbare artar er i fragmenterte leveområde og det bidrar til å forklare bestandsnedgangen av einskilde artar. Majoriteten av truga artar har særs små, naturlege leveområde. Nokre er òg ekstremt dårleg kjente, til dømes er riomaursmett berre kjent frå eit enkelteksemplar innsamla i 1982, sjølv om det har vore ikkje-stadfesta rapportar sidan 1994, er han i dag oppført som kritisk trua. I tillegg blir hittil ukjente artar oppdaga med jamne mellomrom. Caatingamaursmett vart skildra i 2000, divisormaurvarslar i 2004, Formicivora grantsaui i 2007, og skildringa av ein slektning av marskmaursmett oppdaga i 2005 i utkanten av São Paulo er under utarbeiing. Sjølv om arten enno ikkje er vitskapleg skildra, har naturvernarbeid allereie synt seg naudsynt, fordi staden der han vart oppdaga vart lagt under eit vassreservoar. Følgjeleg vart 72 individ av arten fanga og overført til ein annan lokalitet.
Pan European Game Information
Pan European Game Information (PEGI) er eit system for aldersmerking av dataspel som blir brukt i Europa. Det er utvikla av Interactive Software Federation of Europe (ISFE) og vart nytta for fyrste gong i april 2003. PEGI-systemet blir i dag brukt i over 30 land, inkludert Noreg.
PEGI-systemet bruker fem etikettar for å merkja dataspel etter kva aldersgruppe dei kan eigna seg for:
Etikettane ligg både på fram- og baksida av omslaget til dataspelet. Aldersmerkinga tek ikkje omsyn til vanskegraden i eit dataspel. Den noverande designen på etikettane vart introdusert i slutten av 2009, der kvart aldersmerke fekk fargekodar. Aldersgrensene 3 og 7 har grøn bakgrunn, 12 og 16 har gul og 18 har raud. Før dette hadde alle aldersmerka svart bakgrunn. I Portugal kom systemet for aldersensur av filmar i konflikt med standardmodellen til PEGI, og to av alderskategoriane hjå PEGI vart følgjeleg endra i Portugal; 3 (endra til 4) og 7 (endra til 6).
I 2008 var 50% av spela som PEGI har vurdert merkte med aldersgrensa 3. 10% var merkte 7, 24% var merkte 12, 12% var merkte 16 og berre 4% var merkte 18.
I tillegg til aldersetikettane finst det òg spesifikke etikettar for ulike typar innhald i dataspel som kan verka støytande, til dømes vald, erotikk og grovt språk.
Ekstremvêret Peter
Ekstremvêret Peter var eit ekstremvêr som råka Agder, Telemark, Vestfold og Østfold julaftan 1999. Det gav vind opp i liten til full storm og var det siste av i alt tre ekstremvêr dette året.
Hiromichi Sato
Hiromichi Sato er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Urawa Reds.
Ekstremvêret Reidun
Ekstremvêret Reidun var eit ekstremvêr som råka kysten frå Lindesnes til Svenskegrensa 28. januar 2000. Det gav stormflod på kysten og var det første av i alt tre ekstremvêr dette året.
Kommunar i Danmark
Kommunar i Danmark er dei 98 administrative og folkevalde forvaltningane på lågaste nivå i Danmark, som har hand om primære velferdstenester som grunnskule, barnehage, primærhelse og sosiale oppgåver. Kommunane fungerer som «indgangen til det offentlige» for danske borgarar, kor ein skal vende seg til kommunale Borgerservicekontorer om alle offentlege tenester, også regionale eller statlege.
Kommunane i Danmark er også utgangspunkt for organisering av krinsinndelinga for politi, rettskrinsane, valkrinsane, og kyrkjelege prosti. Etter region- og kommunalreforma i 2007 fekk dei nye, større kommunane overført ein god del oppgåver frå dei tidlegare 13 danske amta og frå staten.
Mens det kommunale skattøret er på retur i Noreg, har danskane auka skatteinntektene til kommunane. Skatteytarane betalar kommuneskatt (sidan 1970), kommunal sosialskatt (sundhedsbidrag, 2007-2018), og betalte 1970-2006 også skatt til amta. Det kommunale skattøret er stigande, og trekkprosenten til kommuneskatt har auka frå 16 % i 1970 til 32,5 % i 2001, rett nok med innføring av minstefrådrag og personfrådrag som lettar byrda for den enkelte. Den samla inntekta av kommuneskattane i Danmark er større enn inntekta av statsskattane.
Dei nye kommunane frå 2007
Dei nye 98 kommunane frå 1. januar 2007 avløyste 270 tidlegare kommunar, og er inndelt etter kva for av de fem regionane dei tilhøyrer:
Diskografien til Peter Hammill
Dette er diskografien til Peter Hammill. For album gjevne ut av Van der Graaf Generator, sjå diskografien til Van der Graaf Generator.
Benbecula
Benbecula (skotsk-gælisk Beinn nam Fadhla) er ei øy i Ytre Hebridane vest for Skottland. I 2001 hadde øya 1249 innbyggjarar. Dei fleste av desse er katolikkar.
Geografi
Øya ligg mellom øyane North Uist og South Uist, og har vegsamband til begge to. Benbecula lufthamn på øya har dagleg flysamband til Glasgow, Stornoway og Barra.
Den største landsbyen på Benbecula er Balivanich (Baile a' Mhanaich, tyder «Munkebyen»), nordvest på øya. Det er det adminsitrative senteret for dei tre øyane. Andre landsbyar er Craigstrome i aust. I motsetnad til den frodige vestsida av øya, består austsida av lyngheier, myrer og fleire viker og fjordar. Craigstrome nær Ruabhal er det høgaste punktet på Benbecula med 124 meter over havet.