cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Washington i Tyne and Wear
Historie
Det noverande rådhuset er frå byrjinga av 1600-talet, bygt i sandstein. Berre fundamenta og nokre bogar er igjen av det gamle.
Industri
Hovudnæringane i Washington er produksjon av tekstil, elektronikk, bilar, kjemikaliar og elektriske apparat. Nissan sin bilfrabrikk er den største private arbeidsgjevaren.
Attraksjonar
Eit naturreservat og eit kolgruvemuseum ligg inne i byen, og Beamish utandørsmuseum ligg rett utanfor. På den nedlagde RAF Usworth-basen ligg Nord-Englands flymuseum side om side med Nissanfabrikken.
Marstein stasjon
Marstein stasjon er ein nedlagt jernbanestasjon på Raumabanen ved bygda Marstein i Rauma kommune i Møre og Romsdal. Stasjonen vart oppretta den 30. november 1924 til den offisielle opninga av Raumabanen som ein stasjon betjent for ekspedering av tog, reisande og gods. I januar 1938 fekk Marstein status som stoppestad betjent berre for reisande og gods, og i januar 1964 vart Marstein gjort om til haldeplass. Frå og med mai 1988 var Marstein ein haldeplass utan persontrafikk, og i mai 1990 vart den offisielt lagt ned. Utover 1990-talet vart Marstein igjen definert som stasjon, men med togekspeditør og utan at den fekk nokon persontrafikk.
Pickin' & Fiddlin'
Pickin' & Fiddlin' er det tredje albumet til den amerikanske bluegrassgruppa The Dillards, spelt inn med den då unge felespelaren Byron Berline. Albumet er heilt instrumentalt, utan vokal. Gruppa var misnøgd med plateselskapet Elektra fordi dei kjende seg pressa frå selskapet om å ikkje fornye seg, som dei var i ferd med å gjere (og til slutt kom til å gjere på Wheatstraw Suite), og fordi dei ikkje syntest Elektra gjorde nok til å marknadsføre platene deira. The Dillards valde å spele inn eit heilt tradisjonelt album med Berline, som var ein ven av gruppa, fordi dei skulda Elektra eit album til. Rodney sa seinare «Det var ei plate me ikkje laga for nokon andre enn tradisjonalistane. Me vart hakka i bitar av dei. Så me sa 'Ok, til helvete med dykk karar, me skal lage eit album, og me skal spele det rett opp i ræva dykkar!,' så då gjorde me det.»
Nonthaburi-fylket
Nonthaburi er eit fylke i Thailand. Det hadde 1,173,870 innbyggjarar per 2014. Fylkeshovudstaden er Nonthaburi. Chao Phraya-elva renn gjennom fylket.
Crossonisen
Crossonisen er ein isbrem i Antarktis som er kring 55 km brei, nord og nordaust for Mount Murphy langs Walgreen Coast i Marie Byrd Land. Isbremmen får istilførsel frå Smith-, Pope-, Vane- og Haynesbreen. Han vart kartlagt av U.S. Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–66, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser W.E. Crosson i US Navy, befalshavande for Antarctic Construction Group under Operasjon Deep Freeze 1973.
Nonthaburi-fylket
Inndeling av distrikta
Talet på distrikt (amphoe) er 6; talet på underdistrikt (tambon) er 52; talet på landsbyar er 433 (per 2018).
Distrikta er Mueang Nonthaburi, Bang Kruai-distriktet, Bang Yai, Bang Bua Thong, Sai Noi og Pak Kret.
Alexandre Torres
Alexandre Torres er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Molesey
Molesey er ein by i distriktet Elmbridge i Surrey i England. Han ligg i utkanten av Stor-London, om lag 21 km frå Charing Cross, og er eit typisk forstadsområde. Det er to fråskilde område i byen: West og East Molesey. Nabobyar er Walton-on-Thames, Sunbury-on-Thames og Kingston-upon-Thames; nærliggande landsbyar er mellom andre Thames Ditton og Hampton.
Molesey har opp under 20 000 innbyggjarar.
Scelidosaurus
Scelidosaurus var ein planteetande dinosaur som levde tidleg i jura-perioden. Scelidosaurus var ein av dei fyrste panserdinosaurane. Han var på storleik med ei lita ku og var ingen stor dinosaur. Men den var sannsynlegvis for tung til å laupa frå fiendane sina, så den brukte panseret til å forsvara seg med. Det bestod av rader med benknotter som stod ut av skinnet på ryggen, frå baksida av skallen til haletippen. Då Scelidosaurus levde, var nok knottane dekt av eit hornlag, og dei var truleg svært spisse. Beina til Scelidosaurus var truleg kraftige og den gjekk på alle fire. Panserdinosaurane utvikla seg ikkje før seint i jura og tidleg i krit. Forskarar har alltid trudd at Scelidosaurus må ha vore stamfaren til dei typane som kom seinare. To store grupper var kamøgle, til dømes Stegosaurus, med rett oppståande plater og piggar på ryggen, og platedinosaurane, til dømes Ankylosaurus, med vassrette skjold og piggar som stakk ut frå sidene. Det er mest sannsynleg at Scelidosaurus tilhøyrde den gruppa som utvikla seg til platedinosaurane. Ein av grunnene til at ein trur dette, er at hodeskallen til Scelidosaurus var omgjeve av benplater, slik den var på dei seinare platedinosaurane, men ikkje på kamdinosaurene. Ein har likevel ikkje funne fossil av pansra dinosaurar frå dei 40 millionane åra som skil mellom Scelidosaurus og dei seinare pansra formene.
Nils Landmark (1844–1923)
Nils Landmark  var ein norsk forfattar av tre bøker. Bøkene handla om først og fremst om misjonsverksemda til Landmark, og om historia til Det norske misjonsselskap.
Han var kaptein på misjonsskipet «Elieser» frå 1872 til 1880, og tilsett i Tolletaten i perioden 1880 til 1904.
Nils Landmark er gravlagt på Vestre gravlund i Oslo.
Birger Sjøberg
Birger Sjøberg var ein norsk-svensk motstandsmann, som fall som kaptein for britisk militære på norsk jord i Eiterådalen i Vefsn 9. juni 1944.
Birger Sjøbergs eigentlege namn var Nils Berdahl. Han var fødd 29. oktober 1905 i Åfjord. Han fór til Sverige på 1930-talet og fekk seg ny identitet. Frå 1937 til 1939 budde han dels i fjellbygda Bågnes, dels  ved Bielite ved Vilhelmina i Västerbottens lappmark i Nord-Sverige. I 1939 verva han seg som frivillig i den finske vinterkrigen. Etter at Noreg vart okkupert av Tyskland, kom han til Noreg som frivillig for det britiske Special Operations Executive (SOE). Her organiserte han blant anna våpentransport fra kysten og til det indre av Helgeland. Han hadde base i Oladalen i fjellet vest for Eiterådalen i  Vefsn. Han fall i kamp med tyske troppar i Eiterådalen i juni 1944.
I 1944 vart Birger Sjøberg gift i London med Liv Grannes, som han hadde samarbeidd med mens ho var britisk agent i Mosjøen.
Birger Sjøbergs gate på Kippermoen i Vefsn er oppkalla etter han.
Morecambe
Morecambe er ein ferieby innanfor City of Lancaster i Lancashire i England. Han har kring 55 000 innbyggjarar og ligg ved Morecambe Bay ved Irskesjøen.
Omleiringa av Philippsburg
Omleiringa av Philippsburg vart utført av franske styrkar ved festninga i Philippsburg i Rhindalen under den polske arvefølgjekrigen. Hertugen av Berwick leia av 100 000 mann mot austerrikske styrkar. 60 000 av franskmennene vart nytta til å erobre festninga i Philippsburg frå 1. juni 1734. Ein støttearme på 35 000 mann under den aldrande Eugene av Savoie (i lag med kronprins Fredrik av Preussen) klarte ikkje å stoppe kringsetjinga. Den 12. juni vart Berwick drepen av ei kanonkule då han inspiserte grøftene og kommandoen over omleiringsstyrkane gjekk til marskalk d'Asfeld og Noailles. Festninga overgav seg ein månad seinare og garnisonen trekte seg attende til festninga Mainz med æra i hald.
D'Asfeld vart forfremma til marskalk av Frankrike for rolla si i felttoget. Wuttgenau vart forfremma til generalløytnant for det energiske forsvaret av festninga.
Bakgrunn
Då August II døydde den 1. februar 1733, gjorde både sonen hans, August III og Stanislas I, som var svigersonen til kong Ludvig XV av Frankrike, krav på trona. Medan ein stand-in tilsynelatande forlet Brest til sjøs, kryssa Stanislas Tyskland med skjult identitet og nådde fram til Warszawa den 8. september. Den 12. september vart Stanislas vald til konge av Polen av riksdagen.
Då han vart vald invaderte Russland og Austerrike, som begge støtta August III, Polen. Den 22. september måtte Stanislas, som ikkje hadde ein skikkeleg armé, søke tilflukt i Danzig (i dag Gdansk), for å vente på støtte frå Frankrike, som han hadde vorte lova. DEn 5. oktober, vart August III utnemnd til konge, verna av russiske styrkar i Warszawa. Storbritannia, Dei sameinte Nederlanda, Sverige, Danmark og Republikken Venezia erkjente at det russisk-austerrikske åtaket mot Polen var krigsårsak og lovde å halde seg nøytrale. Spania, som trakta etter Kongedømet Napoli og Sardinia, som hertugen av Milano ønskte, tok Frankrike si side.
Hoffmennene til Ludvig XV (som prinsen av Conti og Eu, grevane av Clermont, Charolais og Belle-Isle, duc de Richelieu, men òg Moritz av Sachsen, halvbror til August III og tidlegare kjæraste til Anna Ivanovna, no tsarina av Russland) støtta marskalk James FitzJames, hertugen av Berwick om å danne ein armé for å invadere Rheinland for å ta hertugdømet Lorraine og distrahere Austerrike frå hendingane i Polen.
Hausten 1733 kryssa den franske armeen Rhinen og kringsette Kehl, nær Strasbourg. Sjølv om dei erobra og okkuperte festninga, vart det meste av armeen trekt tilbake til vestbreidda av Rhinen då vinteren byrja i desember. I løpet av vinteren starta den austerrikske feltmarskalken Eugene av Savoie å samle styrkane i riket i ein leir nær Heilbronn for å møte franskmennene. Våren 1734 var desse styrkane framleis langt mindre enn dei franske styrkane, som hadde nesten 70 000 mann i felten.
Freiherr Gottfried Ernst von Wuttgenau fekk kommando over festninga i Philippsburg i desember 1733. Festninga var i elendig tilstand, og vollgrava var enkelte stader nesten fylt att slik at det var lett å nå festningsvollane. Han fokuserte førebuingane av forsvaret på flaumkontrollen til festninga, eit viktig forsvarselement som gjorde at kringsetjarane måtte arbeidde i myrlendt terreng nedanfor festninga, medan ingeniør Gerhard Cornelius von Walrave, leia reparasjonane og utbetringa av dei austlege delane av festninga, der tidlegare åtak var fokusert. Våren 1734 var desse førebuingane nesten ferdig, sjølv om garnisonen hadde lite ammunisjon og erfarne artilleripersonell og ingeniørar. Forsvararane bestor av ein bataljon frå Walseggers, kompani frå keisarregimenta i Württemberg, Max Hessen, Kettler, Müfflingen, Sachsen-Gotha, Wolfenbüttel, Walsegg og Bevern, det frankiske Höltzl-regimentet, og kompani frå det frankiske Bassewitz og Heller-regimenta.
Omleiringa
Seint i mai 1734, starta franskmennene å kringsette festninga i Philippsburg. Totalt vart det sett ut 46 bataljonar med 14 på venstrebreidda av Rhinen og balansen på høgrebreidda, noko som skar av tilkomsten til festninga over land. . Av soldatane på høgrebreidda vart halvparten nytta til kringsetjinga, medan resten fekk i oppgåve å forsvare kringsetjingsleiren mot forsøk på å stoppe kringsetjinga. Den 26. mai byrja dei å grave den ytre grava kring festninga med 12 000 mann.
Kringsetjingsarbeidet gjekk framover under Berwick fram til 12. juni, då han vart treft av eit heldig kanonskot, medan han undersøkte omleiringsverka i den fremre stillinga. Kommandoen over kringsetjingsarmeen gjekk då til d'Asfeld. Den 19. juni byrja Eugene, etter ordre frå keisaren, å flytte armeen sin, som no hadde over 70 000 mann, mot Philippsburg med mål om å stoppe kringsetjinga. Den 27. juni nådde armeen Bruchsal. D'Asfeld svarte med å byggje fleire båtbruer over Rhinen, for å auke transporten av kavaleriet over elva, og sette nokre av omleiringssoldatane inn mot trugselen frå Eugene. Den franske stillinga fekk det verre då kraftig regn den 5. juli gjorde at delar av stillinga deira vart sett under vatn. Trass i desse vanskane, klarte ikkje Eugene å utnytte denne situasjonen, og trekte armeen sin attende.
Fylkesveg 34 i Telemark
Fylkesveg 34 i Telemark går mellom Porsgrunn og Skifjelløken i Skien kommune. Vegen er 8,7 km lang.
Før 1. januar 2010 vart vegen kalla fylkesveg 32.
Edward VIII-isen
Edward VIII-isen er ein isbrem som dekkjer enden av Edward VIII Bay i Antarktis. Den nordlege delen av bremmen vart kalla Innviksletta av norske kartografar, som kartla han frå flyfoto tekne av Thorshavn-ekspedisjonane i 1936–37. Området vart først vitja i 1954 av eit sledelag frå ANARE (Australian National Antarctic Research Expeditions). Heile isbremmen vart så kartlagt og namngjeven i lag med Edward VIII Bay.
John Hanning Speke
Liv og virke
Speke tente i den britiske indiske hæren under den fyrste anglo-sikh-krigen i 1844. På fritida undersøkte han Himalaya og drog heilt inn i Tibet.
I 1854 drog han på sin første ekspedisjon til Afrika. Saman med Richard Francis Burton reiste han til Somalia. Det gjekk svært dårleg med ekspedisjonen, han blei angripen og både Burton og Speke blei hardt skadde. Speke drog attende til England for å koma seg. Han var seinare med i Krimkrigen.
I 1856 drog Burton og Speke tilbake til Aust-Afrika, for å finna dei store sjøane som det gjekk rykte om skulle finnast i innlandet. Dei håpa òg å finna kjeldene til Nilen. Det blei ein svært krevande tur, begge blei ramma av tropiske sjukdomar og Speke blei ei tid blind og døv. Dei var dei første europearane som såg Tanganyikasjøen. Der høyrde dei om ein stor sjø i nord. Burton var for sjuk til å halda fram, men Speke drog åleine nordover og fann Victoriasjøen. Denne viste seg seinare å vera ei av hovudkjeldene til Nilen, men Speke hadde mista mykje av utstyret og kunne ikkje utforska han.
Speke kom tilbake til England før Burton, 8. mai 1859, og fortalde om ekspedisjonen i Royal Geographical Society, der han hevda å ha funne kjelda til Nilen. Då Burton seinare vende tilbake til heimlandet blei han rasande fordi han følte at Speke hadde teke æra for ekspedisjonen. Sinnet auka ytterlegare då han fekk vita at Speke skulle leia ein ny ekspedisjon utan Burton.
Saman med James Augustus Grant drog Speke i oktober 1860 til Zanzibar. Då dei kom til Uganda skilde dei mellombels lag, Speke drog rundt vestsida av Victoriasjøen (utan å sjå mykje av han) og fann på nordsida at sjøen flaut ut i Nilen. Han segla nedover denne, og blei på vegen gjenforeint med Grant. Dei kom til Gondokoro i sørlege Sudan, der møtte dei Samuel Baker og kona hans. Dei heldt fram til Khartoum, derfrå sende Speke eit triumferande telegram til London: «The Nile is settled» ('Nilen er avgjord').
Burton hevda at Speke ikkje skulle vera så skråsikker, sidan han ikkje hadde følgd elva heile vegen frå der ho flaut ut av Victoriasjøen til Gondokoro (dette blei endeleg fastslått av Henry Morton Stanley i 1875).
Dei to skulle møtast til ein offentleg debatt om spørsmålet 16. september 1864. Dagen før debatten døydde Speke av eit vådeskot under jakt i Neston Park i Wiltshire. Liksynet av dødsfallet konkluderte med at det var ei ulukke, noko også biografen hans Alexander Maitland meinte. Andre har hevda at Speke tok sitt eige liv med vilje. Sidan skotet råka Speke like under armhola verkar det usannsynleg at det var eit sjølvmord. Burton kunne likevel ikkje slå frå seg ideen om at Speke hadde frykta debatten og tok livet sitt i staden for å møta han.
Speke blei gravlagd i St Andrew's Church i Dowlish Wake i Somerset, fem miles unna den historiske heimen til familien Speke.
Carlos Alberto Dias
Carlos Alberto Dias er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
MS «Baronen» (1994)
MS «Baronen», i dag «Seka», er ein snøggbåt levert frå Holen mek. Verksted i Langevåg i april 1994 til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD). Båten vart sett i rute Bergen - Sunnhordland. Båten er systerskipet til MS «Baronessa» som vart levert same året.
Båten vart seld til Altinnal Turizm Istelmecilik ve Yatirim AS i Tyrkia i februar 2007 og omdøypt «Seka». I oktober 2014 er båten framleis i fart.
Åndalsnes stasjon
Åndalsnes stasjon er den vestlegaste jarnbanestasjonen og endestasjon på Raumabanen. Han ligg på Åndalsnes ved Romsdalsfjorden i Rauma kommune og vart opna i 1924 då Raumabanen var ferdig. Stasjonen er utstyrt med ein hamneterminal som er eigd av Rauma kommune.
Om sommaren går det turisttog mellom Bjorli og Åndalsnes i tillegg til regiontoga.
Esher
Esher er ein by i Surrey i distriktet Elmbridge i søraustlege England i nærleiken elva Mole. Det er eit forstadsområde omtrent 23 km sørvest for Charing Cross.
George Harrison frå The Beatles hadde hus her som han kalla for «Kinfauns» i løpet av 1960-talet. Dei andre Beatles-medlemmane var ofte på besøk i heimane til Harrison og dei primitive heimestudioa hans.
Sandown Park-racerbane ligg i byen i nærleiken av stasjonen (Waterloo vigde Weybridge). Byen er i dag primært ein soveby for pendlarar som arbeider i London.
Den engelske komikargruppa Monty Python har fleire referansar til byen.
Serbia i Junior Eurovision Song Contest
Serbia debuterte som sjølvstendig nasjon i Junior Eurovision Song Contest i 2006, då tevlinga vart halden i Bucuresti i Romania. I 2005 deltok dei som ein del av Serbia og Montenegro. Etter at Serbia og Montenegro vart oppløyst, bestemte den serbiske kringkastaren RTS at dei ville halde fram deltakinga i Junior Eurovision Song Contest. Deira fyrste bidrag som sjølstendig nasjon var med gruppa Neustrašivi učitelji stranih jezika. Songen deira, «Učimo strane jezike», inneheldt heile åtte språk. Bidraga vart valde gjennom den nasjonale finalen Izbor za dečju pesmu Evrovizije, arrangert av kringkastaren RTS.
I 2011 valde Serbia å ta ein pause frå tevlinga.
I 2014, etter å ha vore vekke frå tevlinga i tre år, vende Serbia attende. Dei valde å gjennomføre ei intern utveljing, og Emilija Đonin blei serbisk representant på Malta med songen «Svet u mojim očima».
Tick-Tock av Albina Grčić
«Tick-Tock» er ein song frå 2021 som vert framført av den kroatiske songaren Albina Grčić. Songen er skriven av Branimir Mihaljević, Max Cinnamon og Tihana Buklijaš Bakić og vart utgjeven 13. februar 2021 gjennom Universal Music Croatia. «Tick-Tock» vann den kroatiske songtevlinga Dora 2021 og var det kroatiske bidraget i Eurovision Song Contest 2021 i Rotterdam i Nederland.
Om songen
«Tick-Tock» er komponert av Branimir Mihaljević, medan Max Cinnamon har skrive den engelske teksta, og Tihana Buklijaš Bakić den kroatiske teksta. Songen vart fyrste gong offentleggjord laurdag 13. februar 2021, då han vart framført i Dora. Songen vart utgjeven for strøyming og digital nedlasting same dag gjennom Universal Music Croatia.
Eurovision Song Contest
«Tick-Tock» vart send inn til HRT hausten 2020 for vurdering til songtevlinga Dora året etter. 15. desember 2020 kunngjorde kringkastaren at songen var blant dei 14 bidraga som skulle delta i Dora laurdag 13. februar 2021, med Albina Grčić som vokalist. I finalen vann Grčić og «Tick-Tock» både jury- og telefonavrøystinga og vann tevlinga samanlagt med 198 poeng. Han vart dimed det kroatiske bidraget til Eurovision Song Contest 2021.
«Tick-Tock» deltok i den fyrste semifinalen i Rotterdam Ahoy tysdag 18. mai. Der enda songen på ellevteplass med 110 poeng, berre 5 poeng bak Noreg og «Fallen Angel» med TIX. Berre dei ti beste kvalifiserte seg, og Kroatia avanserte dimed ikkje til finalen laurdag 22. mai.
Lygn
Lygn er eit etisk omgrep. Kvar einaste uttale med sikte på å villeia ut frå eigen oppfatning av røynda kan karakteriserast som lygn i etisk forstand. Dette kan òg innebera å seia noko som faktisk er i samsvar med dei faktiske tilhøva. Eit klassisk døme på dette: Styrmannen skreiv i skipsloggen: «I dag er kapteinen edru». Ei slik utsegn tyder i røynda på at kapteinen er ein fyllik, noko som slett ikkje treng vera tilfelle. Altså kan styrmannen ha sagt noko som er sant eller eit faktum, men på ein måte som har til formål å villeie. Dette blir i så fall lygn.
Kroatia under vinter-OL 2022
Kroatia deltok under Vinter-OL 2022 i Beijing i Kina i perioden 4. til 20. februar 2022.
Den kroatiske troppen bestod av elleve idrettsutøvarar: seks alpinistar, tre langrennsløparar, ein skeiseløpar og ein snøbrettkøyrar. Zrinka Ljutić og Marko Skender var flaggberarar for Kroatia under opningsseremonien, medan Tena Hadžic var flaggberar under avslutningsseremonien.
Lygn
Kvite og svarte lygner
Ei kvit lygn er ei lygn eller medviten usann ytring som ikkje har til føremun å gjere skade, men som til dømes kan nyttast for å unngå ein ubehageleg situasjon. Ei kvit lygn kan òg vera ei tvitydig utsegn som legg opp til feil tolking hjå mottakaren. Det motsette av kvit lygn kan vere svart lygn, som har til føremun medvite å skade andre.
Wally Wilson
Wally Wilson er ein USA-amerikansk plateprodusent og låtskrivar basert i Nashville.
Wilson har arbeidd med artistar som Leon Russell, Bo Diddley, The Neville Brothers, Junior Wells, Amy Grant, Trisha Yearwood, Lone Star, Lorrie Morgan, Sammy Kershaw, Rick Trevino, Rascal Flatts og Patty Loveless, blant fleire. I lag med Kenny Greenberg produserte Wilson to plater for Joan Baez i 1990-åra, der Play Me Backwards (1992) vart nominert til Grammyprisen.
I 2010 skipa Wilson, Paul Worley og Glen Morgan Skyville Records, eit sjølvstendig countryselskap med distribusjon frå Sony.
Fylkesveg 43 i Telemark
Fylkesveg 43 i Telemark går mellom Falkum bru og Hoppestadvegen i Skien kommune. Vegen er 5,5 km lang.
Jon Hiseman
Philip John «Jon» Hiseman er ein engelsk trommeslagar, lydteknikar, plateprodusent og musikkutgjevar.
Biografi
I midten av 1960-åra spelte Hiseman på innspelingar som Arthur Brown-singelen «Devil's Grip». I 1966 erstatta han Ginger Baker i Graham Bond Organisation og han spelte ei kort stund med Georgie Fame and the Blue Flames. Han vart så med i John Mayall & the Bluesbreakers i 1968 og spelte på albumet Bare Wires. I april 1968 slutta han for å skipe det kritikarroste jazzrock/progressiv rock-bandet Colosseum. Colosseum vart oppløyst i november 1971 sjølv om Hiseman seinare skipa Colosseum II med Don Airey og Gary Moore i 1975. Mellom desse to versjonane av Colosseum, skipa Hiseman bandet Tempest med Allan Holdsworth, Paul Williams og Colosseum-kollega Mark Clarke.
Hiseman har sidan spelt i jazzgrupper, mellom anna med kona si, saksofonisten Barbara Thompson, som han har spelt og produsert femten album. Andrew Lloyd Webber leia etter ein «sound» for eit album med broren Julian på cello, og kom tilfeldigvis over Colosseum II og henta inn heile bandet til å spele på «Variations»-prosjektet sitt. Dette var starten på eit tiårig samarbeid med Hiseman, som spelte trommer på innspelingar, TV-program og musikalar.
I 1982 bygde Hiseman sitt eige innspelingsstudio i heimen sin, og i lag med Barbara Thompson spelte han mykje musikk for film og fjernsyn der. Hiseman var med å skipe United Jazz and Rock Ensemble, eit tysk-basert «Band of Band Leaders», i lag med Barbara Thompson.
Colosseum kom saman att i jun i1994 med den same besetninga som hadde blitt oppløyst 23 år tidlegare. Dei spelte på Freiburg Zelt Musik Festival og følgde opp med ein tysk TV-spesial i oktober, som vart innspelt og gjeve ut på CD og VHS. Konserten kom ut på DVD i 2003. Fleire nye studioinnspelingar følgde, i tillegg til nyutgjevingar av dei gamle albuma deira.
Barbara Thompson kom med i bandet før Dick Heckstall-Smith døydde i 2004 og har sidan vore eit permanent medlem av bandet. Colosseum spelte ein farvelkonsert den 28. februar 2015.
I oktober 2010 kom biografien til Jon Hiseman, kalla Playing the Band. Han var skriven av Martyn Hanson og redigert av den opphavlege Colosseum-manageren, Colin Richardson.
I 2017 skipa Jon Hiseman ein ny trio kalla JCM. Bandet spelte inn albumet Heroes seint 2017 og det kom ut i april 2018. JCM la ut på turné same månaden. Andre medlemmar i bandet er gitaristen/vokalisten Clem Clempsson og bassisten og vokalisten Mark Clarke.
I mai 2018 vart det kjend at Hiseman sleit med ein hjernesvulst.
Ekströmisen
Ekströmisen er ein isbrem som ligg mellom Søråsen og Halvfarryggen ved Kronprinsesse Märtha Kyst i Dronning Maud Land. Han vart først kartlagt av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–1952), og kalla opp etter Bertil Ekström, ein svensk mekanikar på NBSAE, som drukna då weaselen han køyrte hamna over kanten av Quarisen den 24. februar 1951.
Isbremmen dekkjer eit område på 8 700 km2. Han er 160 meter tjukk ved kanten og stig 15 meter opp av sjøen. Den tyske Neumayer-stasjon III ligg nordaust ved Atkabukta.
Fylkesveg 43 (fleirtyding)
Fylkesveg 43 finst i fleire fylke i Noreg:
Slaný
Slaný er ein by i Tsjekkia med ikring 16 000 ibuarar. Byen ligg 25 km nordvest om hovudstaden Praha.
Hans Henrich Maschmann
Hans Henrich Maschmann var ein norsk apotekar frå Christiania, kjend for å forsyne landet med medisinar under napoleonskrigane. Han var far til Bernt Maschmann.
Far hans var ein tysk innvandrar som frå 1773 dreiv Elefantapoteket i Christiania. Sjølv reiste han i 1787 til Hamburg og gjekk tre år på skule i den nordtyske byen. Sidan arbeidde han på apotek i Fredrikhald frå 1790. Han las deretter kjemi før han i 1796 avla apotekareksamen. Året etter tok han over familieapoteket i Christiania.
Maschmann vart utnemnd til professor i 1808, tre år før Noreg fekk universitet. Grunna napoleonskrigane var det desse åra mangel på medisinar i landet. Maschmann, som også var medlem i sunnhetskollegiet i Christiania, organiserte då eit medisinlager. Han fekk også løyve til å lage brennevin av poteter.
Etter han fekk i stand dampskipsrute mellom Christiania og Trondheim, vart Maschmann i 1825 vald til medlem i Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab. I tida 1829 til 1850 var han også med i styringa for Norges Vel.
Maschmann vart tildelt St. Olavs Orden i 1853. Maschmanns gate i Oslo er kalla opp etter han.
Pavel Badea
Pavel Badea er ein tidlegare rumensk fotballspelar.
Tony Reeves
Anthony «Tony» Reeves er ein engelsk bassist, kjend for ein «ekstremt markant og kompleks basslyd» og bruk av elektroniske effektar.
Som tenåring lærte Reeves seg å spele kontrabass og spelte i lokale jazzgrupper (stundom Wes Minster Five) med skulekameratane Dave Greenslade og Jon Hiseman; Reeves og Hiseman spelte seinare med John Mayall på albumet Bare Wires før dei skipa Colosseum.
Redningsvest
Redningsvest eller flytevest er eit flyteplagg som blir brukt i samband med aktivitetar ved og på vatn og sjø for å halda personar (eller dyr) flytande dersom dei skulle falla i vatnet. Flyteplagg og -vestar kan ha ulik utforming; dei kan vera små og store, med og utan kragar og belte, laga for å bli blåste opp eller ha faste flyteelement. Det finst òg flytejakker og -drakter.
Historikk og typar
Dei første redningsvestane var av kork, reinhår og planta kapok. Den første redningsvesten som kunne blåsast opp med munnen blei kalla Tethys og blei patentert i Noreg i 1898, og i USA i 1903 av Breder Carlsen frå Bodø.
Seinare har sjølv-oppblåsande flytevestar blitt populære. Desse vestane vert blåst automatisk opp i kontakt med vatn ved hjelp av CO2-gass, men kan òg utløysast eller vert opp blåst manuelt. Dei er komfortable å ha på, men gjev ikkje same høge tryggleik for medvitslause personar som konvensjonelle redningsvestar. Desse vestane krev meir vedlikehald, og gasspatronen må bytast etter at dei har vore i kontakt med vatn.
Vestane finst i ei rekkje ulike fargar. Ein vanleg fargen er oransje, men vestar finst òg i limegrønt, som refleksvest, og i andre fargar.
Påbod i Noreg
I dag er det påbode å ha flyteplagg til alle om bord i småbåtar i norske farvatn. Sommaren 2011 blei det diskutert om påbodet òg skulle utvidast at alle måtte ha vest på når båten var i fart etter fleire båtulykker med fleire omkomne.
Nordisk meisterskap i sykling 1975
Nordisk meisterskap i sykling 1975 vart avvikla ved Turku i Finland frå 8. til 10. august.
Redningsvest
Påbod i Noreg
Det første påbodet om redningsutstyr i båt stammar truleg frå Jacob Christian Abelsted som på vegner av Rivierhavnens baatforening i Oslo skreiv kappseilingsreglement i 1875: «Enhver Baad må være forsynet med Redningsbøie for hver av Mandskaberne, i Mangel heraf bliver Baaden tilbagevist.»
Nordisk meisterskap i sykling 1975
192 km fellesstart
<br style="clear:both;" />
100 km lagtempo
<br style="clear:both;" />
Haakon Garaasen
Haakon Garaasen var ein norsk journalist, lokalhistorikar og forfattar. I romanar og dokumentarbøker skildra han heimbygda og historia hennar.
Haakon Garaasen var yngst av ti søsken på garden Jons i Galåsen. Han gjekk på Voss Folkehøgskule 1905-06, samstundes med Tore Ørjasæter, og var også knytt til Voss Folkehøgskule vinteren 1910-11. Ved sida av forfatterskapen livnærte han seg av jordbruk og journalistikk. I ungdommen dreiv han med idrett og han var aktiv i ungdomslaget Trysalir.
I 1908 debuterte Haakon Garaasen med novellesamlinga Frå skogbygda. I alt skreiv han sju bøker. Debutboka blir karakterisert ved ein knapp, kvass stil. Romanen Rogfinne (1912) skildrar motsetninga mellom skogfinnar og nordmenn på 1800-tallet, mens Tungsjøætta (1916) handlar om destruktiv ættestolthet. I trebindsverket med lokalhistorie (1923-25) utvikla han «en spennende blandingssjanger» av sakprosa, sagn og fortelling.
Sjukdom kan ha vore noko av forklaringa på at Garaasen ikkje heldt fram med som forfattar utover i 1930-åra. Han skreiv imidlertid for aviser og blad både i Norge og Sverige. Under andre verdenskrigen var han medlem av Nasjonal Samling. Fotosamlinga hans er teken vare på i Trysil folkebibliotek.
Fylkesveg 47 i Telemark
Fylkesveg 47 i Telemark går mellom Hoppestad og Jønnevall i Skien kommune. Vegen er 2,6 km lang.
Crosby i Merseyside
Crosby er ein by i distriktet Sefton i Merseyside i England. Historisk var byen ein del av Lancashire og ligg nord for Bootle og sør for Southport og Formby.
Byen har kring 50 000 innbyggjarar. Namnet på byen tyder «Krossby» og har norrønt opphav.
Große Bärenkopf
Große Bärenkopf er eit 3 396 meter over havet høgt fjell i Glockner-massivet i Hohe Tauern i Alpane, på grensa mellom forbundslanda Kärnten og Salzburg i Austerrike. Fjellet har to toppar som står i kring 300 meter frå einannan; hovudtoppen er 43 meter høgre over havet enn vesttoppen.
Frank A. Jenssen
Frank Adolf Jenssen var ein norsk forfattar, journalist og fotograf frå Kjøpsvik i Tysfjord. Han skreiv åtte sakprosabøker og tre romanar, alle knytte til liv og gjerning i Nord-Noreg.
Marie Amalie Landmark
Marie Amalie Landmark var ein norsk husstellærar og kokebokforfattar.
Landmark er mest kjend for utgjevinga Kokebok for land og by som kom ut i mange opplag fram til 1932 og selte i over 100 000 eksemplar. Denne boka innheld ikkje berre oppskrifter på mat og råd om kosthald, men er av stor verdi kulturhistorisk av di ho gir eit godt bilete av skikkar og levemåtar i ei bygd på Vestlandet rundt førre hundreårsskiftet.
Landmark skipa og drifta ein husstellsskule i Fjaler i 1883-1893, var omreisande lærar i husstell i regi av Nordre Bergenhus Amts Landhusholdningsselskab i perioden 1893-1897, og var mellom anna medarbeidar i bondekvinnebladet Husmoderen : Tidsskrift for Hus og Hjem.
FC Džiugas
Futbolo klubas Džiugas eller FC Džiugas er ein litauisk fotballklubb som spelar i A lyga.
Berild kraftverk
Berild Kraftverk er eit vasskraftverk i Rauma kommune i Møre og Romsdal.
FC Džiugas
Han spelar heimekampane sine på Centrinis stadionas i Telšiai.
Berild kraftverk
Kraftverket utnyttar eit fall på 276 meter frå inntaksmagasinet i Berillvatnet til kraftstasjonen som ligg ved Berill. Det blir òg overført vatn frå Heimste Storstaugrova.
FC Džiugas
Historie
Futbolo klubas Džiugas blei stifta i 1923.
Berild kraftverk
Midlare årsproduksjon er på 45 GWh og det er installert ein francisturbin på 12 MW. Kraftverket starta produksjonen i 1999.
Eigar er Rauma Energi.
FC Džiugas
Spelarstall 2023-sesongen
Per 8. mars 2023.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Mario Monti
Mario Monti er ein italiensk økonom, politikar og tidlegare EU-kommissær som blei statsminister i Italia 16. november 2011. Han er òg livstidssenator i Det italienske senatet.
Monti er utdanna økonom fra Bocconiuniversitetet i Milano, og studerte vidare ved Yale University under nobelprisvinnaren James Tobin. I 1971 blei han tilsett som professor ved Bocconiuniversitetet, og i 1989 blei han rektor ved universitetet. Frå 1995 til 2004 sat Monti som EU-kommissær, først med ansvar for den indre marknaden og seinare for konkurransespørsmål. Monti er rekna som ein forkjempar for den frie marknaden og kutting i offentlege utgifter, og er mellom anna kjend for arbeidet med å definera europeiske og internasjonale antitrust-standardar. I 2001 forhindra han fusjonen mellom General Electric og Honeywell, noko som var første gong Europakommisjonen stoppa ei samanslåing mellom to amerikanske selskap. Har har også sett i gang en prosess mot den monopolaktige stillinga til Microsoft.
MS «Baronessa»
MS «Baronessa», i dag «Angel», er ein snøggbåt levert frå Holen mek. Verksted i Langevåg i august 1994 til Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap (HSD). Båten vart sett i Osruta (Stord-Kvinnherad-Tysnes-Os). Båten er systerskipet til MS «Baronen».
20. april 2004 kjørte båten tørrskott på land ved Ranavik i 25 knops fart. Kapteinen vart først dømd for ulukka, men seinare frikjend.
I mai 2005 vart båten seld til Sør-Korea og Sung Woo Ferry Co. i Masan, der han fekk namnet «Cosmos». Han skifta eigarar fleire gonger i Sør-Korea dei neste åra. I februar 2007 vart han seld til Korea Express Ferry Co. i Masan og i februar 2009 til Joyang Transportation Co., som gav han namnet «Angel». I 2011 er båten framleis i fart.
Spydnebbdukkar
Spydnebbdukkar (Podiceps major) er den største medlemmen i dukkarfamilien, Podicipedidae. Han lever i Sør-Amerika, frå Paraguay og sørlegaste Brasil sørover til Tierra del Fuego. Ein åtskild populasjon lever i kystområda av Peru.
Skildring
Målt mot kroppslengda til toppdukkar i Noreg, ca. 55 cm, er dette ein stor vassfugl. Spydnebbdukkarar varierer i kroppslengde frå 67 til 77 cm og veg vanlegvis rundt 1,6 kilogram. Dei har proporsjonar meir som ein skarv enn ein typisk dukkar. Spydnebbdukkaren har lang hals og langt, dolkeliknande nebb. Det mest iaugefallande med fjørdrakta i hekkedrakt er raudbrun front av hals og bryst. Oversida gråbrun og nakken er mørk grå, hovudet er sotfarga med stenk av bleika kinn. I paringstida reiser dei ein mørk, hanekamforma fjørtopp, og dei raudbrune, korte halefjørene kan reise seg. Fjørtopp pg nakke kan ha grønglans. Undersida, buken, er lys. Iris er skildra som mørk raud til mørkebrun. Hofuglar er litt mindre enn hannar, og kan ha lysare kinn og nebb. Som hos andre dukkarar i slekta Podiceps er vinterdrakta bleikare og meir diffus i fargene.
Habitat
Denne arten trivst på opne vassflater mellom havnivå og 1200 moh. Dei fleste fuglane blir observerte på innsjøar i låg høgde og på elvar som rører seg sakte, ofte omgjeve av vegetasjon, og dessutan ved våtmarker. I hekketida vil dei gå inn i område med meir vegetasjon utanfor store innsjøar. Utanom hekkesesongen vil dei fleste fuglane trekke til kystar med estuar og havbukter, av og til blir dei sett på ope hav. Ikkje-hekkefuglar kan leve langs kysten heile året.
Desse fuglane er utbreidde og vanlege gjennom det meste av utbreiingsområdet sitt. Mykje av dei opphavlege habitata deira er lite påverka av menneske, spesielt i dei sørlege delane av utbreiingsområdet. Arten er kategorisert som livskraftig (LC) av Birdlife International.
Føde
Spydnebbdukkarar lever på ein diett for det meste av fiskar, nokon gongar over 11 cm lange, men vanlegvis mindre. Den noko mindre arten flodskarv, Phalacrocorax brasilianus, overlappar heile utbreiingsområdet til spydnebbdukkar, og er delvis ein konkurrent i matfatet sjølv om han i større grad er rein fiskeetar og føretrekker noko større fiskar. Spydnebbdukkarar tar òg insekt, krepsdyr og blautdyr. Om vinteren kan krabbar langs kysten gjere ut for ein monaleg del av føda, og om sommaren kan desse fuglane òg ta ungar av andre vassfuglar, spesielt av sothøns, Fulica.
Hekking
Etter å ha levd i grupper på opptil hundrevis gjennom vinteren, flyttar desse fuglane inn i landet for å hekke. Dei fleste populasjonane legg egg frå oktober til januar, gradvis seinare sørover. I den isolerte Peru-populasjonen skjer hekkinga allereie i september og oktober, med eit mogleg andre kull i januar eller februar. Reira dannar flytande plattformar av vassplantar. Dei er moderat sosiale når dei hekkar, og dannar av og til koloniar. Kullet er på tre til fem egg, nokon gangar seks. To kull i året, eller kanskje fleire, kan førekomme.
Verdscupen i langrenn 1988/Kvinner
Verdscupen i langrenn for kvinner i 1988-sesongen omfatta 16 tevlingar, av dei 10 individuelle renn og 6 stafettar. Tevlingane tok til 13. desember 1987 og vart avslutta 27. mars 1988. Dei ti individuelle renna bestod av tre tevlingar over 5 kilometer, fire over 10 km, to 20-kilometerar og ei tremil. Renna fann stad i La Clusaz i Frankrike, Bohinj i dåverande Jugoslavia, Reit im Winkl (2) i dåverande Vest-Tyskland, Leningrad (2) i dåverande Sovjetunionen, Toblach (2) i Italia, Calgary (4) i Canada, Falun i Sverige, Oslo i Noreg og Rovaniemi (2) i Finland.
Marjo Matikainen frå Finland vann FIS-pokalen for tredje gong i rad. Ho vann to av dei individuelle renna, det same gjorde Tamara Tikhonova frå Sovjetunionen. Marianne Dahlmo og Inger Helene Nybråten, begge Noreg, finske Marja-Liisa Kirvesniemi, austtyske Simone Greiner-Petter, Vida Vencienė, som representerte Sovjetunionen, og svenske Marie-Helene Westin, vann alle ei tevling kvar.
Selnes kapell
Selnes kapell er ei langkyrkje frå 1968 i Lyngen kommune i Troms og Finnmark fylke.
Kapellet er i tre og har 200 sitjeplassar. Til bygginga er det mellom anna nytta materiale frå det tidlegare Frimisjonshuset i Tromsø.
Kapellet står på austsida av fylkesveg 7924.
Barry i Wales
Barry (walisisk Y Barri) er administrasjonsbyen i Vale of Glamorgan i det sørlege Wales. Han ligg ved sørkysten, og er eit populært turistmål, med ein underhaldningspark på Barry Island.
Byen starta som ei fiskarhamn, og voks etter at han i 1880-åra vart utskipingshamn for kol. I ein periode var byen den største eksportøren av kol i verda, med over ti millionar tonn i året. På midten av 1900-talet minka etterspurnaden etter kol, og denne inntektskjelda forsvann. I seinare tid har hamneområdet vorte forskjønna etter å ha forfalle i mange år.
Barry var vertskap for den nasjonale Eisteddfod i 1920 og 1968.
Uralsk språkhistorie
Uralsk språkhistorie er historia til språka i den uralske språkfamilien, korleis dei er relatert til kvarandre og til det felles uralske urspråket som dei ulike uralske språka har utvikla seg frå. Ingen av dei uralske språka har skriftlege kjelder som går meir enn eit millennium attende i tid, så uralsk språkhistorie kviler på komparativ språkforsking.
Det uralske urspråket
Dei ulike uralske språka går attende til det uralske urspråket.
Det finst ulike teoriar om kor langt attende i tid den uralske språkfamilien går.
Eitt estimat, av Juha Janhunen er at ururalsk, går ca. 5000 år attende i tid. Estimatet til Juha Janhunen er lingvistisk basert: med åtte språklege forgreiningar attende i tid, og ca. 500 år per språklege forgreining, frå år 1000 (uraustersjøfinsk) og attende, kjem han fram til 5000 år. Dette estimatet passar også med tilsvarande estimat for urindoeuropeisk, uralsk har fleire lånord frå dei eldste fasane av det indoeuropeiske urspråket. Arkeologar (som Carpelan og Parpola) går inn for ei eldre datering, basert på at dei vil samanføre urspråket med arkeologiske funn i den neolittiske kamkeramiske kulturen (6-7 tusen år gammal). Det fellesuralske ordforrådet tyder på eit mesolittisk samfunn, med ord for jakt og fiske (‘boge’ (*yïngsi) og ‘pil’ (*nyïxli), ‘ski’ (*suksi), og ‘ro’ (*suxi-). Andre fellesuralske ord som viser til ein fangstkultur er ‘fisk’ (*kala), ‘egg’ (*muna), ‘reir’ (*pesa), og ordet for ‘jage’ (*nyoxi-), det einaste ordet som eventuelt viser til seinare kultursteg, ordet for ‘tam’ *ïnyi, kan også vise til hundehald.
Området for talarane av det ururalske språket har tradisjonelt vorte halde for å vere vestsida av Uralfjella, sør for den store svingen i Volga. Eit anna, nyare syn, er at det har vorte snakka i eit stort område frå Ural til Baltikum (dette gjeld særleg skolen rundt Kalevi Wiik og Ago Künnap, jf., dette synet har ikkje fått gjennomslag i uralistkrinsar). Juha Janhunen argumenterer for ein urheim ikkje langt unna det opphavlege området til talarane av den uralske språkgreina som skilde seg først ut, nemleg samojedisk, dvs. i Minusinsk-området ved øvre Jenisej.
Typologisk er uralsk ein del av eit uralsk-tyrkisk-mongolsk-tungusisk-jukagirsk-koreansk-japansk Sprachbund, dvs. desse språkfamiliane har mange felles grammatiske og typologiske eigenskapar. Dette er også argument for å plassere det uralske opphavet i aust. Derimot er det umogleg å postulere eit felles leksikon av arveord for desse språka, vi har m.a.o. ikkje grunnlag for å hevde at dei skal vere genetisk beslekta. Også ungarske forskarar har argumentert for ein urheim aust for Uralfjella, på grunnlag av etymologiske faktorar.
Fylkesveg 47 (fleirtyding)
Fylkesveg 47 finst i fleire fylke i Noreg:
Wheatstraw Suite
Bandet hadde gått i retning av ein meir moderne stil i eit par år, og hadde turnert i lag med The Byrds der banjospelaren Doug Dillard spelte ein elektrisk banjo frå Rickenbacker, men det var først på Wheatstraw Suite at dei utforska den nye stilen sin på eit heilt album. Opphavet til albumet byrja då The Dillards for ein kort periode forlet Elektra Records, som hadde gjeve ut dei tre første platene deira, men vore «overraskande mykje i mot» den nye retninga deira. Gruppa spelte inn par folkrocksinglar for Capitol Records, mellom anna ulike versjonar av songar på Wheatstraw Suite. Capitol likte derimot ikkje stilen til The Dillards, og dei signerte ny kontrakt med Elektra, som no var villige til å prøve ein ny, meir kommersiell stil.
Men Doug Dillard var misnøgd med den nye retninga og slutta brått i gruppa. Ironisk nok kom han kort tid etter til å skipe eit liknande countryrockband med det tidlegare Byrds-medlemmet Gene Clark som Dillard & Clark. The Dillards henta inn multi-instrumentalisten Herb Pedersen for å erstatte Doug på banjo. Pedersen kunne òg spele gitar og delte solovokalen med Rodney Dillard.
Gruppa hadde alt opparbeidd seg mange songar i perioden deira for Capitol. Albumet inneheld sju originale songar og seks coverversjonar, som hovudsakleg kom frå samtidige rock- og popmusikarar, og ikkje tradisjonelle songar som tidlegare. The Dillards blanda pop og bluegrass på ein måte som bana veg for ein generasjon av country- og folkrock-artistar, noko som gjer dette til eit av dei mest innverknadsrike albuma deira.
Medverkande
The Dillards:
Dunstable
Dunstable er ein liten by i Bedfordshire i England. Han ligg ved han romerske vegen Watling Street, som i dag heiter A5.
Byen er kjent frå romersk tid, då han heitte Durocobrivis. I 1290 var byen ein av stoppestadane for gravfølgjet for dronning Eleanor, som gjekk frå Harby i Lincolnshire til Westminster Abbey i London. Eit Eleanorkors vart reist til minne om dette. Han var ein viktig kjøpstad i mellomalderen, men mista mykje av tydinga si etterkvart som Luton voks.
Fleire bygningar frå mellomalderen er verna, blant anna Dunstable Priory, hovudkyrkja i byen, der Thomas Cranmer sette ned ein kyrkjeleg domstol som erklærde ekteskapet til Henrik VIII for ugyldig i 1533, og rett ved kyrkja ein pub, «The Norman King» som vart bygd omkring 1109 som del av landstaden til Henrik I.
Ein av dei viktigaste arbeidsplassane for Dunstable-innbyggjarane har vore Vauxhall-fabrikken i Luton, men denne vart nedlagt i 2002, og arbeidsløysa er difor forholdsvis høg.
Whipsnade Wildlife Park, ein dyrepark med frittgåande dyr, ligg like utanfor byen.
Copperfields
Copperfields er det femte albumet til den amerikanske bluegrassgruppa The Dillards. Albumet held fram countryrockstilen dei byrja med på det førre albumet sitt, Wheatstraw Suite. Begge desse albuma gjer mykje bruk av orkester og stadig meir bruk av trommer (spelt av Paul York), elektrisk bass og til og med elektrisk gitar på «Brother John.» Herb Pederson, som erstatta Doug Dillard før Wheatstraw Suite, tok ei meir framståande rolle på dette albumet, og skreiv fleire songar, song fleire songar og stod meir fram på plateomslaget.
Manduca
Manduca er ei slekt av sommarfuglar som tilhøyrer familien svermarar (Sphingidae). Dei rundt 70 artene lever i den nye verda. Desse er store, grå eller brune svermarar.
Utsjånad
Manduca-artar er middelsstore til særs store (vengespenn 80–180 mm), grå eller brune svermarar. Kroppen er spoleforma og vengene høvesvis smale. Hovudet er stort og breitt, og sugesnabelen velutvikla og lang. Bakkroppen har ofte gule sideflekker. Forvengene er brun- eller gråaktige med varierande teikningar, bakvengene er vanlegvis mørke med lysare tverrband. Larvane er vanlegvis grøne med lyse skråstriper på sidene. I alle fall dei fremste kroppsledda er knudrete eller dekte med små piggar på ryggsida, nokre gonger er heile larva kledd med piggar. Puppane har oftast ei meir eller mindre lang, fri, sugesnabel-slire som står ut frå kroppen.
Levevis
Larvane kan leva på ei lang rekkje ulike planter, òg innan ei art kan det vera store variasjonar. Hyppig brukte familiar er søtvierfamilien (Solanaceae), jernurtfamilien (Verbenaceae), trompettrefamilien (Bignoniaceae) og rubladfamilien (Boraginaceae). Nokre arter kan gjera skade i jordbruket, særleg på planter i søtvierfamilien slik som potet, tomat, tobakk, aubergine, chilipepar og paprika.
Utbreiing
Slekta Manduca kan finnast over det meste av dei amerikanske kontinenta bortsett frå lengst i nord og lengst i sør. Det finst flest arter i dei tropiske områda. Nokre artar kan vandra ein heil del og kan dermed dukka langt opp nord for det eigenlege utbreiingsområdet.
Dakshin Gangotri
Dakshin Gangotri var den første forskingsstasjonen til India i Antarktis og vart oppretta under Den tredje indiske ekspedisjonen til Antarktis.
Ein mogeleg stad for ein permanent stasjon vart diskutert i detalj under Den tredje indiske antarktisekspedisjonen av forskarar, mellom anna medlemmar av den andre indiske antarktisekspedisjonen som deltok i den tredje ekspedisjonen, og offiserane på skipet. Alt tilgjengeleg materiale, som flyfoto, kart laga av Norsk Polarinstitutt og tilråding frå den andre ekspedisjonen, vart studerte i detalj. Staden vart til slutt valt. Tjukkleiken på isbremmen i dette området er kring 150 meter tjukk. Staden var utan bresprekkar og hadde godt utsyn mot Wohlthatmassivet i sør.
Bygginga starta like etter at ekspedisjonen gjekk i land den 27. desember 1983, og var ferdig den 25. februar 1984, åtte veker seinare. Stasjonen fekk namnet «Dakshin Gangotri», som tyder 'sørlege Gangotri'.
Tolv medlemmar frå den tredje ekspedisjonen var dei første til å overvintre ved Dakshin Gangotri frå mars 1984 til mars 1985. Ein annan permanent stasjon, Maitri, vart oppretta i 1989. Dakshin Gangotri vart nedlagd den 25. februar 1990 og omgjort til forsyningsbase for Den niande indiske antarktisekspedisjonen.
Norsk Tindemuseum
Norsk Tindesenter er eit norsk museum på Åndalsnes i Møre og Romsdal, like ved Åndalsnes stasjon. Det er ei vidareføring av Norsk Tindemuseum - Arne Randers Heens samlingar.