cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anne Boleyn
Anne Boleyns fall
Sidan ho var adeleg blei ho tiltalt av 26 lordar, og den seremonielle leiaren var onkelen hennar, hertugen av Norfolk. Sidan Earl Marshal av England måtte vera til stades, og sidan Norfolk hadde denne posisjonen, overtok sonen hans, Henry Howard, jarl av Surrey, denne posisjonen ved rettssaka, og tok såleis sete nedanfor far sin. Henry Percy var òg ein av dei som var nøydde til å vera medlem av den juryen som dømde henne. Då domen var sett svima Henry av og blei boren ut.
Avrettinga
George Boleyn og dei andre tiltalte mennene blei avretta den 17. maien. Bestyraren av fengselet rapporterte at Anne tilsynelatande var glad og klar til å ta farvel med livet. Ho skal etter seiande ha sagt då ho fekk høyra at kongen hadde dømt henne frå brenning til halshogging og tilsett ein sverdmann frå Calais (for at dronninga ikkje skulle skiljast frå hovudet sitt med ein ordinær øks): «Han skal ikkje ha store vanskar for eg har ein liten nakke. Eg skal blir kjend som La Reine sans tête (den hovudlause dronninga)».
Anne bar eit «raudt underskjørt under ein laus, mørkegrå langkjole av damask trimma i pels». Håret hennar var bunde opp og ho bar det vanlege franske hovdplagget sitt. Ved skafottet gav ho ein kort tale.
Ho bøygde seg deretter i ståande posisjon framover sidan det i samband med franske avrettingar med sverd ikkje var behov for ei blokk. Dei siste bønene hennar bestod av at ho gjentok «Til Jesus Kristus overgjev eg min sjel; Herre Jesus, motta min sjel!» Hoffdamene hennar fjerna hovudplagget og band eit bind for auga hennar. Avrettinga var rask og bestod av eitt einaste hogg.
Anne var dronning i berre 1000 dagar.
Medhalsen
Medhalsen er eit isdekt skard like sør for Risemedet i Gjelsvikfjella i Dronning Maud Land. Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av den norske antarktisekspedisjonen (1956–60).
Campbelland
Campbelland (Anas nesiotis) er ei lita, nattleg grasand av slekta Anas utan evne til å flyge. Ho er endemisk for Campbelløyane som ligg sør for hovudøyane på New Zealand. Cambelland, bronseand og koparand var tidlegare rekna som same arten. Fjørdrakta er lik drakta til bronseand, mørk sepia farge, hovudet og ryggen kan ha eit skjer av iriserande grønt, og eit kastanjefarga bryst på hannfuglen, og hoa er mørk brun over heile kroppen. Dei naturlege habitata er område med grastuer dominert av rapp, bregnar og fleirårige urter. Arten brukar òg tråkk og hòler laga av petrellartar som hekkar på øyane. Dei er tilsynelatande territoriale i naturen, og beitar sannsynlegvis på amfipodar og insekt.
Tiltak for vern
Opphavleg kjente ein til eksistensen av campbellender berre på Campbelløya, men innføringa av brunrotter som åtok egg og ungar, førte med seg at denne fuglearten forsvann frå øya og vart antatt å vere utdøydd. I 1975 vart arten gjenoppdaga på Dent Island, ei lita øy på 0,26 kvadratkilometer nær Campbelløya som framleis var rottefri. Populasjonen var så liten at ei einskild hending kunne ha drive arten til full utrydding. For å hindre at dette skjedde, tok Mt Bruce Wildlife Centre, Department of Conservation på New Zealand, i 1984 og i 1990 nokre ender i fangenskap. Arten vart òg sett på lista over kritisk truga artar i 1979.
Ein liten bestand på 24 avla individ vart sette ut på Codfish Island ved Stewart Island/Rakiura i 1999 og 2000. På Campbelløya vart innførte dyreartar fjerna, verdas største rotteutryddingskampanje vart gjennomført i 2001, og øya vart offisielt erklært rottefrie i 2003. Femti campbellender, ei blanding av oppdretta ender frå senteret og ville akklimatisert ender frå Codfish Island, vart introdusert til Campbelløya i 2004, 2005 og 2006, totalt 159 ender, etter eit fråvære på meir enn eit hundreår. I 2011 var populasjonen trudd å vere totalt mellom 150 og 300 individ og aukande. Klassifiseringa hos IUCN vart endra frå kritisk trua (CR) til sterkt trua (EN).
Skøyteløp under Vinter-OL 1998
Skøyteløpa under Vinter-OL 1998 under vinterleikane på Nagano omfatta ti distansar, fem for menn og like mange for kvinner. Tevlingane vart avvikla i dagane frå sundag 8. til fredag 20. februar 1998. 171 utøvarar, 92 menn og 79 kvinner, frå 25 land deltok i skøytetevlingane.
500 m
Dato: 9./10. februar. For fyrste gong gjekk løparane to løp, der kvar utøvar starta frå vekselvis indre og ytre bane. <br style="clear:both;" />
1000 m
Dato: 15. februar <br style="clear:both;" />
1500 m
Dato: 12. februar <br style="clear:both;" />
5 000 m
Dato: 8. februar <br style="clear:both;" />
10 000 m
Dato: 17. februar <br style="clear:both;" />
500 m
Dato: 13./14. februar <br style="clear:both;" />
1000 m
Dato: 19. februar <br style="clear:both;" />
1500 m
Dato: 16. februar <br style="clear:both;" />
5 000 m
Dato: 20. februar <br style="clear:both;" />
Observatorieheia
Observatorieheia er eit klippeframspring på kysten ved austsida av enden av Langknattbreen i Dronning Maud Land. Det vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957–62 og namngjeve Temmondai-iwa. Det norske namnet er ei omsetjing.
Austmarka kyrkje
Austmarka kyrkje er ei langkyrkje frå 1858 på Finnskogen i Kongsvinger kommune (Innlandet fylke). Det var eit branntilløp i kyrkja i 1922. Etterpå måtte taket reparerast og kyrkja målast innvendig. Så vart kyrkja restaurert i 1957 og deretter fram mot jubileet i 2008.
Kyrkjegarden vart teken i bruk i 1847.
Perpetuum mobile
Perpetuum mobile er latin, og tyder evig rørsle. Dette var namnet forskarar i tidlegare tider brukte til å betegne ein hypotetisk maskin, som skulle kunne gå til evig tid, utan at driv- eller brennstoff blir tilført. Meir folkeleg har han ofte vorte kalla ein eviggangsmaskin.
Det var fysikaren Clausius som foreslo at andre hovudsetninga i termodynamikken kunne formulerast i utsegna om at «det er umogleg å konstruere ein syklisk maskin som ikkje har nokon annan verknad enn å overføre varme frå ein kaldt til ein varmare lekam». Denne utsegna kunne då visast å vere einstydande med at perpetuum mobile er umogleg.
Ein eviggangsmaskin bryt òg med den første lova i termodynamikken som seier at mengda energi er konstant. Dette tyder at ei maskin kan ikkje gje ut meir energi enn han blir tilført.
Det var termodynamikken si store fortjeneste, at han kunne gje fred til alle dei forskarane som hadde via liva sine til å finne opp ein eviggangsmaskin, då det altså viste seg å vere umogleg. Dette har likevel ikkje stoppa folk i nyare tid frå å prøve. Spesielt kan nemnast Howard Johnson som i 1979 lukkast i å få patent US4151431 sine?vid=USPAT4151431 hos det amerikanske patentkontoret, for ein såkalla magnetmotor. Denne skulle utnytte ein kombinasjon av magnetar i ein rotor som skulle gje større kraft i ein rotasjonsretning enn i den andre. Det skulle slik bli skapt ein rotasjon utan tilførsel av energi.
Ein kan tenkja seg ei «maskin» som aldri stoppar opp, til dømes ein romstasjon som roterer til evig tid. Dette er mogleg etter Newtons første lov, som seier at ein lekam held seg i ro eller i konstant rørsle dersom ingen kreftar virkar på han. Men romstasjonen brukar ikkje rotasjonen sin til å lage straum, overføre varme eller utføre andre arbeid, dette ville bryte med termodynamikken si første og andre hovedsetning. Når han ikkje kan gjere noko av dette kan han eigenleg ikkje kallast ei maskin heller.
Liknande argument kan førast for at superleiarar, der elektrisk straum kan sendast i ring til evig tid utan tap, ikkje kan brukast til å konstruere ein eviggangsmaskin.
Can Live Music (Live 1971–1977)
Can Live Music (Live 1971–1977) er eit dobbelt konsertalbum av bandet Can. Det kom ut i 1999 og var spelt inn i Storbritannia og Vest-Tyskland mellom 1972 og 1977 (trass i at tittelen refererer til 1971). Det vart opphavleg gjeve ut som ein del av plateboksen Can, som no ikkje er i sal lenger.
Albumet inneheld fleire spor skapt gjennom fri improvisasjon («Jynx», «Fizz», «Colchester Finale» og «Kata Kong») som ikkje finst på nokre av studioalbuma til Can.
Disk ein
14. okt. 1975, Giessen, Universität 19. nov. 1975, Brighton, Sussex University 19. nov. 1975, Brighton, Sussex University 2. mars 1977, Keele, University of Keele 4. mai 1975, Croydon, Greyhound 23. mars 1977, London, Sound Circus
Disk to
8. mai 1972, Colchester, University of Essex 21. nov. 1975, Hatfield, Hatfield Polytechnic 3. feb. 1972, Köln, Sporthalle
Verdsmeisterskapen i roing 2006
Verdsmeisterskapen i roing 2006 vart avvikla på ei regattabane ved Eton i Berkshire i Storbritannia frå 20. til 27. august. Menn tevla i 14 ulike båtklassar og kvinner i 10.
Det var ingen norske medaljar i meisterskapen.
Singlesculler
<br style="clear:both;" />
Dobbeltsculler
<br style="clear:both;" />
Toar med styrmann
<br style="clear:both;" />
Dobbeltfirar
<br style="clear:both;" />
Firar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Firar med styrmann
<br style="clear:both;" />
Lettvekt singlesculler
<br style="clear:both;" />
Lettvekt dobbeltsculler
<br style="clear:both;" />
Lettvekt, toar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
Lettvekt dobbeltfirar
<br style="clear:both;" />
Lettvekt, firar utan styrmann
<br style="clear:both;" />
DS «Tyssedal» (1912)
DS «Tyssedal» var eit dampskip bygt for Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap i 1912. Fram til 1942 var båten ein godsrutebåt for selskapet. Det var tiltenkt føring av gods for tungindustrien i Hardanger, men enda likevel i ulike bilferjeruter på 1930-taøet som enkelt innretta «bilferje» med bilene på tvers av lasteluka. Etter at HSD selde skipet i 1941 skulle ho få ein lang karriere som fraktefartøy i kystfart under fleire namn og for ulike eigarar fram til ho forliste ved innløpet til Straumsjøen i Vesterålen 1. november 1978.
DS «Tyssedal»
«Tyssedal» vart levert i januar 1912 frå AS Mjellem & Karlsen i Bergen godsrutebåt til Hardanger Søndhordlandske Dampskibsselskab, Bergen. Byggeprisen var 78 000 kroner. Den første kapteinen var D. G. Dietrichson og ho gjekk i godsrute Bergen-Odda, særleg for å tene tungindustrien i Hardanger. Båten hadde stor tilgang på gods den første tida. Ho gjekk òg i vanleg kystfart ved sidan av godsrutefarten, men låg i lengre periodar ``og i opplag i Bergen.
17. mars 1924 segla «Tyssedal» på reise i kystfart Slemmestad-Ølen med sement, då ho grunnstøytte ved Obrestad på Jæren. Laste- og maskinrommet var fylt med vatn og båten fekk botnskadar. Skipet vart reparert. Hausten 1924 gjekk «Tyssedal» ein periode i fast godsrute mellom Oslo og Odda med fleire stopp undervegs, men dette varte berre ein kort periode. I 1925 frakta «Tyssedal» demonterte bygningar frå Nestunet i Mundal til Oslo for oppføring ved Norsk Folkemuseum på Bygdøy.
Skipet vart i 1932 noko ombygd og vart tilpassa føring av bilar på tvers av lastelukene, og same året vart ho sett inn i «ferjeruta» Øystese-Ringøy-Eidfjord, saman med motorkutteren til HSD, MK «Kinsarvik». Dette var inga praktisk løysing og styret i HSD fekk derfor fullmakt til å kontrahere ei dedisert bilferje. I 1938 vart ruta nedlagd då den nye ferjeruta Ålvik-Kinsarvik i Hardanger opna med den nybygde HSD-ferja MF «Folgefonn» (1938). «Tyssedal» vart no ombygd og ytterlegare tilpassa bilføring og sett inn i ferjerute Kyrping-Fjæra i Åkrafjorden.
Då krigen braut ut låg skipet i opplag i Bergen. Tyske styresmakter sette krav om rekvisjon fleire gonger, men HSD kom seg stadig unna ved å vise til pågåande ombygging frå bilferje til lastebåt. Tyskarane trua då med å ta MF «Folgefonn» i staden. Då HSD mottok eit god bod på «Tyssedal», valde ein derfor å selje for kome ut av dilemmaet.
DS «Bjørnungen»
I november 1941 vart skipet seld til DS AS Bjørnungen / v. A. F. Bjørnestad i Oslo for kr. 181 000. Det vart då omdøypt «Bjørnungen» og sett i kystfart. I 1943 vart skipet angripe av allierte fly ved Lista, men kom uskadd frå åtaket. I oktober 1943 tok Andreas Stoltenberg i DS AS Bjørnungen i Oslo over skipet.
«Bjørungen» låg i opplag i Trondheim frå hausten 1949 til mars 1951.
MS «Elsi»
I mars 1951 vart skipet seld til Sivert Rundhaug i Kopervik på Karmøy for kr. 110 000. Ho vart ombygd ved Br.Lothe AS Flytedokken i Haugesund. og fekk ny motor. I september 1951 vart det levert og sett i fart som fraktefartøyet «Elsi» (fiskerinr. R-45-SL). Det vart nytta i både kyst- og Nordsjøfart.
1. oktober 1953 var «Elsi» på reise Slemmestad-Tromsø med 5600 sekker sement då ho gjekk på land ved Pirholmen fyr vest av Austevollshella i regn og skodde. «Elsi» vart assistert det andre fraktefartøyet til eigaren, «Busta», inn til Austevollshella med tydeleg lekkasje. Bergingsbåten «Uller» kom til og fekk retta opp og lensa «Elsi». Etter at 800 sekker sement var heva over bord, vart «Elsi» slept til Bergen. Lasten var da vasskadd og resten vart hive over bord på Byfjorden. «Elsi» vart reparert ved AS Mjellem & Karlsen, Bergen.
I 1954 vart skipet forlenga ved Br.Lothe AS Flytedokken i Haugesund.
MS «Budal»
Skipet vart i april 1955 selt til Alf Sætre m.fl. i Bergen for kr 420 000. Det fekk då namnet «Budal» og fortsette i kyst- og Nordsjøfart. I denne tida vart skipet på ny ombygd med nytt styrehus, rigg, vinsjar og radar montert, og i 1956 vart skipet overført til P/r Budal ved Alf Sætre i Bergen. Ny motor vart montert i 1959 i Århus i Danmark, ein 4 sylinders 2tev Alpha dieselmotor.
MS «Skudebu»
«Budal» vart i desember 1961 seld til Sameiet Skudebu ved Kurt Larsen, Jacob Risdal & Johs.Solstad i Skudeneshavn på Karmøy for 375 000 kroner. Ho fekk då namnet «Skudebu».
MS «Bente»
I mai 1967 vart ho seld til Sverre Koch i Tollnes ved Skien for 330 000 kroner og omdøypt «Bente». Ho vart seld vidare i desember 1975 til Gudmund Hansen i Trondheim og nytta i kystfart. I 1978 vart skipet registrert i Trondheim.
1. november 1978 var «Bente» på veg frå Namsos til Nord-Noreg med trelast og jern då ho grunnstøytte ved innløpet til Straumsjøen i Vesterålen og sokk. Mannskapet på fem vart redda.
Diane de France
Diane de France var ei fransk adelskvinne fødd som uekte dotter, men seinare legitimisert, av kong Henrik II av Frankrike og Filippa Duci.
Liv
Henrik fekk seinare fleire ektefødde barn med Katarina, men han legitimerte likevel Diane då han blei konge i 1547. Ho var også ein favoritt av halvbroren Henrik III, som gav henne tittelen hertuginne av Angoulême i apanasje (berre i hennar levetid) i 1582.
I 1553 blei Diane gift med hertug Orazio Farnese av Castro 14. februar 1552, men han døydde året etter i eit slag ved Hesdin. I 1559 blei ho gift med hertug François de Montmorency (1530-1579), eldstesonen til Anne de Montmorency. Ho hjelpte ektemannen til å bli ein leiar for den moderate katolske gruppa Politiques under regjeringstida til Karl IX. Ho fekk to barn i dette ekteskapet, dottera Anne og sonen François, men begge døydde unge. Etter at ektemaken døydde reiste ho eit hus i Paris som framleis står, Hôtel d'Angoulême Lamoignon.
Diane hadde ein eigedom i Civray-de-Touraine der ho slo seg ned i 1589, etter drapet på Henrik III. Ho kjøpte også ein stor eigedom i Notre Dame La Riche der budde og slik heldt seg unna Paris og kampen mellom Henrik IV og Den katolske ligaen. I 1594 flytta ho frå Touraine til Vincennes. I 1609 fekk ho overført leivningane av Katarina de' Medici frå Blois til Klosterkyrkja Saint-Denis der Henrik II var gravlagd.
Diane de France døydde 11. januar 1619, 80 år gammal. Ho hadde ingen barn som overlevde henne, ettersom dottera Anne og sonen François frå det andre ekteskapet hennar begge hadde døydd unge.
Breva til Diane finst att etter henne. Dei viser henne som «ei kvinne av stor toleranse og mot.» Ho var kjend for å kunna synga og å spela lutt og andre instrument.
Grav og ettermæle
Diane de France opptrer i boka Les Deux Diane av Alexandre Dumas.
Hille
Hille er eit stadnamn og kan visa til:
VM i alpine greiner 2013
Den '''42. verdsmeisterskapen i alpine greiner''' vart avvikla i tida 4.-17. februar 2013 i Schladming i Steiermark i Austerrike. Det var tevla i 11 øvingar; fem for menn og like mange for kvinner, samt ei lagøving med to menn og to kvinner på kvart av laga.
Slalåm
Dato: 17. februar 2013
Start: 961 m, mål: 745 m
Høgdeskilnad: 216 m
<br style="clear:both;" />
Storslalåm
Dato: 15. februar 2013
Start: 1148 m, mål: 745 m
Høgdeskilnad: 403 m
<br style="clear:both;" />
Super-G
Dato: 6. februar 2013
Start: 1348 m, mål: 777 m
Løypelengd: 1885 m, høgdeskilnad: 571 m
<br style="clear:both;" />
Utfor
Dato: 9. februar 2013
Start: 1753 m, mål: 777 m
Løypelengd: 3334 m, høgdeskilnad: 976 m
<br style="clear:both;" />
Superkombinasjon
Utfor: start: 1753 m, mål: 777 m
Høgdeskilnad: 216 m
<br style="clear:both;" />
Slalåm
Dato: 16. februar 2013
Start: 940 m, mål: 745 m
Høgdeskilnad: 195 m
Storslalåm
Dato: 14. februar 2013
Start: 1105 m, mål: 745 m
Høgdeskilnad: 360 m
Super-G
Dato: 5. februar 2013
Start: 1331 m, mål: 771 m
Løypelengd: 2218 m, høgdeskilnad: 560 m
Utfor
Dato: 10. februar 2013
Start: 1479 m, mål: 771 m
Løypelengd: 3050 m, høgdeskilnad: 708 m
Superkombinasjon
Utfor: start: 1479 m, mål: 771 m
Løypelengd: 3050 m, høgdeskilnad: 708 m
Slalåm: start: 940 m, mål: 745 m
Høgdeskilnad: 196 m
Portalen
Portalen er eit fjellpass mellom Domen og Pilarryggen, i Borgmassivet i Dronning Maud Land. Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52).
Fylkesveg 958 i Vestfold
Fylkesveg 958 i Vestfold går mellom Gutu og Skoger i Sande kommune. Vegen er 2,7 km lang.
Teiuș
Teiuș (ungarsk Tövis, tysk Dornstadt eller Dornen eller Dreikirchen) er ein by i Alba fylke i Romania. Kommunen er meint å inngå i storbyområdet til fylkeshovudstaden Alba Iulia.
Busetnader
Teiuș er ein oraș (mindre bykommune) med desse busetnadane:
De Havilland DH 100 Vampire
de Havilland Vampire var det andre jetdrivne flyet i Royal Air Force. Det vart utvikla og bestilt under andre verdskrig, men kom aldri i kamp. Etter krigen vart flyet mellom anna brukt i det norske luftforsvaret.
Historie
Flyet er ei vidareutvikling av eit eksperimentfly som de Havilland starta i Hatfield sommaren 1942 og tenkt som ei erstatning for «Gloster Meteor». Vampire var òg det siste flyet der trevirke vart brukt i konstruksjonen. Vampire flaug fyrste gong 20. september 1943 under namnet «Spider Crab» og vart teke i bruk hos hos Royal Air Force i april 1945, like før den andre verdskrigen var slutt. Vampire kom difor aldri i bruk som stridsfly. Fram til 1955 var flyet RAFs primære jagarfly og nesten 4 000 fly vart bygd, ca. 1 000 under lisens, og det vart teke i bruk av fleire andre flyvåpen, mellom anna Australia, New Zealand, Finland, Frankrike, India, Noreg og Sverige.
Vampire var eit særs allsidig fly. Det var det første jetflyet som kunne landa på hangarskip. I 1948 sette det høgderekorden ved å pressa seg opp til 18 119 m. Seinare same år vart Vampire det fyrste militære ein-setars jetfly som kryssa Atlanterhavet.
Vampire i Noreg
Etter at det sveitsiske luftforsvaret fasa ut sina Vampire på 90-talet kjøpte Øyvind Ellingsen inn ein til landet og registrerte den sivilt som LN-JET. Den hadde base på Kjeller og andre eigarar er mellom anna Kjellar Flyhistoriske forening.
Det finst fleire verna Vampire, mellom anna flysamlinga på Gardermoen, på Norsk luftfartsmuseum og ein i Flyhistorisk Muséum på Sola.
I tillegg flaug det ein privat eigd sveitsisk bygt tosetar i Noreg, malt i norske fargar med merkinga PX-M. Flyet var stasjonert på Rygge Flystasjon, og deltek då på flyshow i inn- og utland.
Eksplosjonen på Vågen
Eksplosjonen på Vågen i Bergen skjedde den 20. april 1944. Det tyske ammunisjonsskipet «Voorbode» med 120 tonn ammunisjon kom i brann og detonerte ved festningskaien på Vågen klokka 0839.
Minst 98 menneske mista livet, 4 800 skadd, 131 hus forsvann, 117 hus vart så sterkt skadd at dei måtte rivast, 45 hus vart sterkt skadd, medan 3 500 hus fekk mindre skadar. I etterkant av eksplosjonen vart 4260 barn evakuert. Viktige kulturminne som Nykirken, Tollboden, Bryggen, Rosenkrantztårnet og Håkonshallen vart sterkt skadd, men sidan restaurert.
Sabotasje?
Historikar Vidar Erik Haugen har i ein artikkel påstått at eksplosjonen var ein sabotasjeaksjon frå alliert side, imot ubåthamna i Bergen (Laksevåg). Andre hevder derimot at det var ei ulukke.
Dream, After Dream
Dream, After Dream er eit filmmusikkalbum av det amerikanske rockebandet Journey for den japanske fantasifilmen Yume, Yume No Ato regissert av motedesigneren Kenzo Takada. Albumet kom ut i desember 1980 på Columbia Records og var det sjuande albumet deira. Filmusikken overskugga sjølve filmen og var eit kraftig steg til sides frå arenarocken bandet hadde spelt på dei tre førre albuma sine. Her gjekk dei attende til dei progressive rockerøtene sine og baserte seg på kompleks, musikalsk dugleik og instrumentalar.
Dream, After Dream har tre spor med vokal av ni spor i alt, «Destiny», «Sand Castles» og «Little Girl». «Little Girl» kom seinare ut som B-side til singelen «Open Arms» og var med på samleplata Time3. Han var òg bonusspor på 2006-utgåva av Departure og 2011-utgåva av Greatest Hits 2. «Destiny» er den lengste songen bandet spelte inn.
Det var det siste albumet med det opphavlege medlemmet Gregg Rolie.
Mottaking
AllMusic skreiv om albumet at det var «eit av dei mest oversedde albuma i katalogen til Journey. Dream, After Dream er eit fint døme på kor undervurderte Journey var som musikarar og kan tilrådast for fans av bandet.» Dave Marsh, som var ein ivrig motstandar av bandet, var enno meir entusiastisk og skildra albumet som «det beste bandet spelte inn i 1980-åra».
Verdipapir
Verdipapir er dokument som representerer eit økonomisk verd. Aksjar, obligasjonar og derivat er døme på verdipapir.
Torbjørnskjer
Torbjørnskjer er ei gruppe skjer som ligg i munningen av Lundebreen i Mühlig-Hofmannfjella i Dronning Maud Land. Dei vart kartlagte frå landmålingar og flyfoto av den norske antarktisekspedisjonen (1956–60) og kalla opp etter Torbjørn Lunde, som var glasiolog med den norske antarktisekspedisjonen (1956–58).
Runesteinen frå For kyrkje
Runesteinen frå For kyrkje er ein likstein frå mellomalderen frå Stod i Steinkjer kommune i Trøndelag.
Steinen er skildra av Ole Worm i 1643. Seinare vitja Gerhard Schøning For kyrkje i 1775, og Lorentz Diderik Klüwer i 1823. Begge freista å finna att steinen, men utan resultat. Men i 1863 vart ein av bygningane på prestegarden riven, og då kom steinen til rette att. Han hadde vore brukt i grunnmuren på huset. Steinen er i dag på NTNU Vitskapsmuseet i Trondheim.
Steinen er ca. 190 cm lang og er ornert med eit krossmotiv i midten. Innskrifta er ført på langs kanten. Aslak Liestøl si tolking er:
På norrønt vert det: Hèr hvilir Sira Klemetr prestr, fađur Margar(eta). ''... Biđiđ Pater Noster fyrir sàl hans. þorstain gerđi mik''.
På moderne norsk vert det: «Her kviler Sira Klemet prest, far til Margareta ... Be fadervår for hans sjel. Torstein gjorde meg».
Gapahuk
Gapahukar er soleis enkle byggverk berre meint for å gjeve vandrarar livd for vind og vêr under kvile, men er jamvel brukbare til å overnatte i. Permanente gapahukar er vanlegvis bygde av tømmer eller bord, med eit tak av bord eller stokkar over, tekt med passande materiale. Ofte er materiala henta frå skogen ikring. Gapahukar som berre er bygde for å stå i ei stuttare tid, til dømes som vern i ein naudsituasjon eller for nokre einskilde overnattingar, kan byggjast av trestokkar og granbar som finst i nærleiken.
Hjarteskjel
Familien omfattar mellom anna vanleg hjarteskjel eller saueskjel (Cerastoderma edule), pigghjarteskjell (Acanthocardia echinata) og glatt hjarteskjel (Laevicardium crassum), som alle finst i Noreg.
Fylkesveg 990 i Vestfold
Fylkesveg 990 i Vestfold går mellom Svelvik sør og Rørvik i Svelvik kommune. Vegen er 2,3 km lang.
Engehaugen kyrkje
Engehaugen kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1994 på Kopperud i Gjøvik kommune i Innlandet.
Bygget var opphavleg ein HVPU-institusjon bygd rundt 1985. Kyrkjesalen er der gymsalen ein gong var.
Nili i Mateh Binyamin
Nili (hebraisk skrift נִילִ"י) er ei israelsk busetjing på den okkuperte Vestbreidda aust for Modi'in, nokre få hundre meter frå den palestinske landsbyen Deir Qaddis, 3,8 kilometer aust for Den grøne linja. Det hovudsakleg sekulære, jødiske samfunnet med eit folketal på 846 (2009) vart grunnlagd i 1981. Han er underlagt Mateh Binyamin regionale kommune.
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten. Busetjinga vart kalla opp etter det jødiske spionasjenettverket NILI, som assisterte Storbritannia i kampane mot Det osmanske riket i området under fyrste verdskrigen.
Fylkesveg 991 i Vestfold
Fylkesveg 991 i Vestfold går mellom Berger og Berger brygge i Svelvik kommune. Vegen er 721 meter lang.
Geissfluegrat
Geissfluegrat er det høgaste fjellet i kantonen Aargau i Sveits med ei høgd på 908 meter over havet. Fjellet ligg i Jurafjella, nord for Alpane.
Sviskenuten
Sviskenuten er eit klippeframspring 6 km aust-nordaust for Daggryfjellet på kysten av Dronning Maud Land. Det vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957–1962 og namngjeve Umebushi-iwa. Det norske namnet er ei omsetjing.
Gehrihorn
Gehrihorn er eit fjell i Bern-Alpane i Sveits. Gehrihorn er på 2 130 meter over havet, og toppen er 138 meter høgare enn terrenget ikring. Fjellet ligg 50 kilometer sør for huvudstaden Bern, i distriktet Frutigen-Niedersimmental og kantonen Bern i den sentrale parten av landet. I dette fjellterrenget er fjellet Ärmighorn, 3,9 kilometer sør for Gehrihorn, den høgste av toppane, med sine 2 742 meter over havet.
Sergej Viktorovitsj Karakajev
Sergej Viktorovitsj Karakajev  er ein russisk generaloberst og doktor i militærvitskap. Sidan 2010 har han vore sjef for Dei strategiske rakettstyrkane i Russland.
Gary Moore
Robert William Gary Moore var ein blues-gitarist og songar frå Belfast i Nord-Irland.
Karriere
Moore fekk sin fyrste gitar som åtteåring. Sjølv om han var venstrehendt, lærte han å spela på den «normale» måten med høgrehanda mest i bruk. I 1969 flytte han sørover til Dublin og vart med i bandet Skid Row der. Det var her samarbeidet hans med Phil Lynott tok til. Skid Row gav mellom anna ut albuma Skid i 1970, og 34 Hours i 1971.
Ushuaia
Ushuaia er ein by heilt sør i Argentina, på Storøya i Eldlandet, og er hovudstad i den argentinske provinsen Eldlandet. Byen hadde om lag 57 000 innbyggjarar i 2010, og er den viktigaste busetnaden på Eldlandet ved sida av Rio Grande. Ushuaia blir sett på som den sørlegaste byen i verda. Puerto Williams i Chile ligg faktisk lenger sør, men sidan denne berre har 2 000 innbyggjarar, kan det diskuterast om Puerto Williams er ein by eller ikkje.
Gary Moore
Karriere
I løpet av karrieren sin har han samarbeidd med svært mange artistar, til dømes B.B. King, George Harrison, The Beach Boys, Ozzy Osbourne, og komponisten Andrew Lloyd Webber. Han har også delteke på Notodden Bluesfestival, der han også etter planen skulle ha spelt sommaren 2011.
Ushuaia
Historie
Ushuaia er eit ord frå språket til yaghan-folket, som lenge hadde brukt staden som buplass. Den fyrste europearane som busette seg her saman med yaghan-folket var den britiske anglikanske misjonæren Waite Hockin Stirling i 1869. Året etter kom det fleire misjonærar som laga seg ein liten busetnad. Mange av dei innfødde vart no gift og døypte av misjonærane. I 1873 kom to argentinske lærarar for å undervisa i Ushuaia samtidig med at presidenten i landet vedtok å oppretta straffekoloni og fengsel i Ushuaia.
Gary Moore
Diskografi
Studioalbum
Ushuaia
Historie
Ushuaia vart offisielt grunnlagt den 12. oktober 1884. På den tid hadde det dukka opp mange gullgravarar som håpa på utbyte frå Ushuaia-området, men det var ikkje gull her. Det nyoppretta fengslet fekk dei fyrste fangane sine i 1896, og eit militærfengsel opna i 1903. Dei to fengsla slo seg seinare saman til eitt fengselskompleks. I 1904 fekk Ushuaia offisielt status som provinshovudstad i Eldlandet. Diverre bukka yaghan-folket under for epidemiar av «kvite» sjukdommar som tyfus, meslingar og kikhoste, og dei var nesten heilt forsvunne i 1911. Likevel voks folketalet gradvis. Frå 113 menn og 36 kvinner i 1893 talde innbyggjarane 1554 menneske i 1914.
Gary Moore
Diskografi
Live-album
Simon & Garfunkel
Simon & Garfunkel er ein amerikansk duo som består av Paul Simon og Art Garfunkel. Dei anna gruppa Tom & Jerry i 1957 og hadde ein liten hit under dette namnet med «Hey, Schoolgirl». Som Simon & Garfunkel vart duoen kjende i 1965 med hitsingelen «The Sounds of Silence». Musikken deira vart nytta i den populære filmen The Graduate, som gjorde at dei vart ytterlegare kjend.
Ushuaia
Historie
Fengslet var viktig for byen utover 1900-talet. Det var operativt til 1947, då det vart avvikla grunna mange anklagar om maktmisbruk og usunne tilhøve. Dagens innbyggjarar lever av sauehald, fiske og utvinning av olje og gass. Her ligg også elektronikkverksemder, m.a. Grundig-fabrikken, som er den største elektronikkfabrikken i Patagonia. Ushuaia har også internasjonal flyplass; verdas sørlegaste.
Simon & Garfunkel
Dei er kjende for dei tette vokalharmoniane og var av dei mest populære artistar i 1960-åra. Av dei største hittane deira finn ein, i tillegg til «The Sounds of Silence», var «Bridge over Troubled Water», «I Am a Rock», «Homeward Bound», «A Hazy Shade of Winter», «Mrs. Robinson», «The Boxer», «Cecilia» og «Scarborough Fair/Canticle». Dei vann fleire Grammy-prisar og er innlemma i Rock and Roll Hall of Fame og Long Island Music Hall of Fame (2007).
Sørmarka kurssenter
Sørmarka, òg kjend som LO-skulen, er namnet på eit kurs- og konferansesenter i nærleiken av Ski i Nordre Follo kommune i Viken fylke. Kurssenteret har namn etter skogsområdet Sørmarka, som det ligg i utkanten av.
Simon & Garfunkel
Forholdet deira var ikkje alltid det beste og det siste albumet deira, Bridge over Troubled Water, vart utsett fleire gonger på grunn av usemjer, og duoen braut til slutt opp i 1970. Dei har derimot kome saman att fleire gonger sidan den gong for konsertar og turnear. Mellom anna spelte dei i 1981 Central Park i New York, føre eit publikum på om lag ein halv million.
Ushuaia
Ushuaia i dag
Fram mot i dag har turisme vorte stadig viktigare for byen som kallar seg verdas sørlegaste. Ushuaia hevdar også å ha verdas sørlegaste hotell, irske pub, barnehage, offentlege bibliotek, avisredaksjon, turistkontor og verdas sørlegaste universitet. Skianlegget Cerro Castor har vore verdas sørlegaste skianlegg sidan opninga i 1999. Det kan også brukast om sommaren på breen i nærleiken. Andre turistattraksjonar er jernbanen som ein kallar «toget på verdas ende» og Eldlandet nasjonalpark. Her er det mogleg å få sjå sel, spekkhoggarar og pingvinar. Sidan 2007 har Ushuaia også arrangert ein årleg internasjonal kunstfestival.
Sørmarka kurssenter
Sørmarka vart opphavleg bygd i 1939 som eit senter for den interne opplæringa innanfor arbeidarrørsla, med mellom andre Haakon Lie som initiativtakar. Utbygginga av skulen vart kosta av Landsorganisasjonen. Talet på fagorganiserte hadde tredobla seg i løpet av 1930-åra, Arbeiderpartiet hadde vunne regjeringsmakt, og det vart trong for auka kompetanse hjå medlemane, som for det meste berre hadde folkeskuleutdanning.
Simon & Garfunkel
Tidleg historie
Paul Simon og Art Garfunkel var nære vener gjennom barndommen og voks begge opp i Forest Hills i Queens i New York, berre nokre få kvartal frå kvarandre. Dei møttest på barneskulen i 1953, då dei begge var med i skodespelet Alice in Wonderland på skulen (Simon som White Rabbit, Garfunkel som Cheshire Cat). Dei var klassekameratar på Parsons ungdomsskule og Forest Hills High School og starta å spele i lag på ungdomsskulen som Tom and Jerry, med Simon som Jerry Landis (eit namn han lånte frå ei jente han gjekk ut med) og Garfunkel som Tom Graph (eit namn han tok fordi han likte å følgje («graphing») hittar på poplistene). Dei starta å skrive sine eigne songar i 1955 og gjorde den første profesjonelle innspelinga si, «Hey, Schoolgirl», for Sid Prosen frå Big Records i 1957. Han vart gjeven ut som singel med songen «Dancin' Wild» som B-side. Singelen selde 100 000 eksemplar og nådde 49. plass på singellista. Både Simon og Garfunkel har innrømt at The Everly Brothers hadde stor innverknad på stilen deira og det er merkbart på mange av dei tidlege songane deira (som «Hey, Schoolgirl»).
Sørmarka kurssenter
Sørmarka vert no drive som eit konferansehotell, og i sommarsesongen som eit sommarhotell eller familiehotell.
Simon & Garfunkel
Tidleg historie
Seinare spelte dei hitten på American Bandstand, like etter at Jerry Lee Lewis hadde spelt «Great Balls of Fire».
Dei klarte ikkje å følgje opp suksessen i 1958 og etter high school gjekk duoen på forskjellige college, Simon på Queens College og Garfunkel på Columbia University.
I 1963 sprang dei fram som ein del av visemiljøet i Greenwich Village. Simon, som hadde gjort ferdig college, men som hadde droppa ut av Brooklyn juridiske fakultet, hadde, som Garfunkel, utvikla ei interesse for visemiljøet. Simon viste Garfunkel nokre nye viser han hadde skrive: «Sparrow», «Bleecker Street» og «He Was My Brother», som seinare vart tileigna Andrew Goodman, ein ven av både Simon og Garfunkel og ein klassekamerat av Simon på Queens College, som var ein av tre borgarrettsarbeidarar som vart myrda i Neshoba County i Mississippi den 21. juni 1964.
Desse tre songane var av dei fem originale songane som Simon skreiv for det første albumet deira for Columbia Records, Wednesday Morning, 3 A.M.. Albumet kom ut 19. oktober 1964, men var i starte mislukka.
Første oppløysing
Kort tid etter at dei hadde spelt inn plata, vart duoen oppløyst og Simon flytta til Storbritannia, der han spelte på Les Cousins og The Troubadour i London og viseklubbar på landet. Medan han var i England spelte han inn soloalbumet The Paul Simon Songbook i 1965. Det vart spelt inn ved tre høve i juni og juli i Levy's Studio i London. Albumet vart gjeve ut som LP, men vart sletta kring 1979 etter ønske frå Simon, før det vart gjeve ut på CD med bonusspor i 2004. Medan han var i London skreiv han fleire songar i lag med Bruce Woodley frå The Seekers, mellom anna «I Wish You Could Be Here», «Cloudy» og «Red Rubber Ball», som vart ein førsteplass i USA for The Cyrkle i 1966.
Medan Simon var i England sommaren 1964, byrja radiostasjonar rundt Cocoa Beach og Gainesville i Florida å motta ønske om å spele ein song frå albumet Wednesday Morning, 3 A.M. kalla «The Sounds of Silence». Songen vart òg stadig spelt på radio i Boston. Den amerikanske produsenten for duoen, Tom Wilson var inspirert av The Byrds sine særs populære elektriske versjonar av Bob Dylan-songar, og nytta studiobandet til Dylan (som hadde spelt i lag med Dylan på den store hitten «Like a Rolling Stone» same året) for å legge på elektriske gitarar, bass og trommer på den originale «Sounds of Silence» og gav han ut som singel med «We've Got a Groovy Thing Goin'». Dette gjorde visa om til ein folkrock-song.
I september 1965 fekk Simon vite at songen hans hadde gått inn på listene i USA, like før han skulle på scenen på ein viseklubb i Danmark. Songen nådde førsteplassen på singellista i USA nyårsdag 1966.
Suksess
Simon reiste med ein gong attende til USA og duoen starta opp att for å spele inn fleire songar i liknande stil, sjølv om ingen av dei godtok det Wilson hadde gjort med «The Sounds of Silence». Resultatet var fleire folkrock-plater som har halde seg godt innanfor sjangeren. Den 17. januar 1966 gav duoen ut albumet Sounds of Silence, som med hjelp av tittelsporet nådde 21. plass i USA, medan Wednesday Morning, 3 A.M. vart gjeven ut på ny og nådde 30. plass. Av songane på The Paul Simon Songbook vart fleire spelt inn på ny (somme med elektriske instrument) for Sounds of Silence. Desse var «I Am a Rock» (som vart gjeven ut som singel i USA og nådde tredjeplass), «Leaves That Are Green», «April Come She Will», «A Most Peculiar Man» og «Kathy's Song».
Urvantsev Rocks
Urvantsev Rocks er ei gruppe klipper som ligg 9 km søraust for Skorvetangen i Mühlig-Hofmannfjella i Dronning Maud Land. Dei vart kartlagte av Norsk Polarinstitutt frå landmålingar og flyfoto av den norske antarktisekspedisjonen i 1956-60. Dei vart òg kartlagte av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1961 og kalla opp etter geolog N.N. Urvantsev.
Simon & Garfunkel
Suksess
Andre hitsinglar følgde, som «Scarborough Fair/Canticle», basert på ein tradisjonell engelsk ballade med arrangementet til Martin Carthy og «Homeward Bound» (5. plass i USA), som omhandla turnelivet Simon hadde hatt i England i 1965. Songen skal visstnok ha vorte skriven då Simon måtte overnatte på ein togstasjon etter å ha mista toget på Widnes Central jernbanestasjon. I dag heng det ein plakett på stasjonen til minne om dette.
Den 16. juni 1967 spelte duoen på Monterey Pop Festival. Same året medverka dei stort til filmmusikken til Mike Nichols-filmen The Graduate, som kom ut i januar 1968. Albumet gjekk rett opp til førsteplassen. I følgje ein artikkel i Variety av Peter Bart i 2005, hadde Nichols vorte besett av musikken til Simon and Garfunkel då han filma filmen. Larry Turman, som var produsent for filmen, gjorde ein avtale med Simon om at han skulle skrive tre nye songar for filmen. Då dei var nesten ferdig å redigere filmen hadde Simon berre skrive ein ny song. Nichols bad han om fleire, men Simon, som stadig var på turne, svarte at han ikkje hadde tid. Han spelte då eit par tonar frå ein ny song han arbeidde på; «Han er ikkje for filmen...det er ein song om tidlegare tider, om Mrs. Roosevelt og Joe DiMaggio og slikt.» Nichols gav Simon råd om at «Han er no om Mrs. Robinson, ikkje Mrs. Roosevelt.»
The Graduate vart følgd opp i mars 1968 av Bookends, som omhandlar kompliserte tema som alderdom og tap. Frå albumet fekk dei hitsinglane «A Hazy Shade of Winter», «Fakin' It», «At the Zoo», «America» og ein full versjon av «Mrs. Robinson», den klassiske førsteplassen frå The Graduate. Simon and Garfunkel reiste attende til England hausten 1968 og heldt ein konsert i Kraft Hall som vart send på BBC. Her spelte òg Ed Simon, bror til Paul, på instrumentalen «Anji».
I mars 1969 vann «Mrs. Robinson» Grammy-pris som årets plate, medan Simon fekk Grammy for beste filmmusikkalbum.
Andre oppløysing
Forholdet mellom Garfunkel og Simon vart gradvis dårlegare gjennom turneen deira seint i 1969. 30. november vart det vist klipp frå turneen som ein del av fjernsynsspesialen Songs of America, som mange TV-kanalar nekta å vise på grunn av dei klåre meldingane mot Vietnamkrigen.
Innspelinga av det som vart det siste albumet deira, Bridge over Troubled Water, gjekk ikkje lett føre seg. Albumet skulle visstnok bestå av tolv songar, men duoen klarte ikkje å verte samde om den tolvte songen. Simon nekta å spele inn eit korstykke av Bach som Garfunkel ville ha med, medan Garfunkel nekta å spele inn ein song Simon hadde skrive kalla «Cuba Si, Nixon No». Dei vart ikkje samde, og albumet vart berre gjeven ut med elleve songar.
Bridge over Troubled Water kom ut 26. januar 1970. Tittelsporet, med den svevande vokalen til Garfunkel, vart ein massiv hit og ein av dei mestseljande platene i heile 70-åra. Songen låg på førsteplassen i USA i seks veker og låg langt lengre på lista. Albumet inneheldt tre andre hittar: «El Cóndor Pasa» (18. plass i USA), «Cecilia» (4. plass i USA) og «The Boxer», som nådde sjuandeplassen i 1969, samt ei konsertinnspeling av Everly Brothers sin «Bye Bye, Love» frå ein konsert i 1969.
I mars 1971 vart albumet og singelen kåra til årets album og årets singel på Grammy-utdelinga, og dei vann òg prisar for beste lydteknikar, beste kontemporære song, årets song og beste arrangement for vokalistar. Samleplata deira Greatest Hits i 1972 har seld over 14 millionar eksemplar berre i USA og vart ein ny førsteplass for duoen.
Simon heldt fram å skrive musikk og la ut på ei særs suksessrik solokarriere. Han spelte inn fleire klassiske album som There Goes Rhymin' Simon, Still Crazy After All These Years and Graceland, der han samarbeidde med Zulu-koret Ladysmith Black Mambazo.
Garfunkel har òg spelt inn soloplatar, men har òg arbeidd mykje som skodespelar. Det mest kritikarroste albumet hans var frå 1977, Watermark, der neste alle songane var skrivne av Jimmy Webb.
Gjenforeiningar
Den første gjenforeininga til Simon and Garfunkel kom alt i juni 1972 for ein veldedigheitskonsert i Madison Square Garden for presidentkandidat George McGovern. Den 18. oktober 1975 spelte duoen i den andre epsioden av det nye showet Saturday Night Live. Dei spelte då «The Boxer», «Scarborough Fair» og «My Little Town». Den siste songen var den einaste nye Simon and Garfunkel-innspelinga på fem år, som finst på begge sine soloalbum frå 1975, (Simon sitt Still Crazy After All These Years og Garfunkel sitt Breakaway) og nådde niandeplass i USA.
Simon, i lag med James Taylor, song harmonivokal på Garfunkel si utgåve av Sam Cooke-songen «Wonderful World» på albumet hans Watermark i 1977. Singelen nådde førsteplassen på Billboard Adult Contemporary-lista og 17. plass på poplista. Simon song òg korvokal på songen «In Cars» på Garfunkel-albumet Scissors Cut i 1981.
Simon and Garfunkel kom igjen i saman for ein gratiskonsert i Central Park i New York City den 19. september 1981. Konserten hadde eit publikum på over 500 000 menenske og vart innspelt og gjeven ut som eit konsertalbum. Utgåva deira av «Wake Up Little Susie» vart gjeven ut som singel. Eit videoopptak vart sendt av HBO og seinare gjeve ut på video. Suksessen med Central Park-konserten gjorde at duoen la ut på ein verdsturne i 1982–1983.
Simon and Garfunkel gjekk så i studio for å spele inn det første nye studioalbumet deira på meir enn ti år. Det hadde tittelen Think Too Much og hadde nye songar, som dei mellom anna hadde spelt av på konsertane sine. Musikalske skilnader mellom Simon og Garfunkel, samt at plateselskapet var negative til albumet fordi dei meinte det ikkje høyrdest ut som eit Simon & Garfunkel-album, gjorde at Simon fjerna vokalen til Garfunkel og omarbeidde songane på eiga hand. Han gav det så ut som soloalbumet Hearts and Bones i 1983, noko som førte til at forholdet mellom dei to var kjølig i lang tid framover.
Neste gong dei spelte i lag var i 1990, då dei vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame. Simon and Garfunkel spelte igjen i lag i 1993 for 21 utselde konsertar i New York, der halve showet var Paul Simon solo med bandet sitt, og den andre halvdelen var Simon and Garfunkel. Seinare same året spelte dei nokre veldedigheitskonsertar i lag, mellom anna Bridge School Benefit og ein konsert for United Way Children's Charities i SkyDome i Toronto.
I juli 2002 gav Columbia Legacy ut ei plate med konsertopptak som tidegare ikkje var gjevne ut, Live from New York City, 1967. Han inneheld ei neste komplett innspeling av ein konsert duoen gav i Philharmonic Hall i Lincoln Center i New York City den 22. januar 1967. Albumet inneheld ei utgåve av «A Church Is Burning», ein av songane som opphavleg vart gjeven ut på soloalbumet til Paul Simon frå 1965, The Paul Simon Songbook.
23. februar 2003 spelte Simon and Garfunkel i lag for første gong på over ti år då dei song «The Sound of Silence» under opninga av Grammy-prisen. Før showet fekk duoen Grammy Lifetime Achievement Award. Dei vart introdusert av Dustin Hoffman, som debuterte som skodespelar i The Graduate.
Den gode kjensla dei fekk etter denne framføringa gjorde at dei valde å leggje ut på ein to månader lang turne i USA (og Toronto i Canada). Turneen vart kalla Old Friends og var den første turneen deira på over 20 år. Dei hadde med seg The Everly Brothers som gjesteartistar.
I juni og juli 2004 spelte dei over 25 konsertar i Europa. Turneen enda med ein enorm konsert ved Colosseum i Roma. I følgje borgarmeisteren i Roma var det meir enn 600 000 menneske i publikum, meir enn den kjende Central Park-konserten i 1981. Eit konsertalbum og ein DVD frå Old Friends-turneen vart gjeve ut seint i 2004. Denne inneheldt ein «ny» studiosong, «Citizen of the Planet», som var ein av songane frå gjenforeiningsalbumet som aldri vart noko av i 1983.
I 2007 gav Columbia/Legacy ut Live 1969, som inneheld opptak frå turneen deira i 1969. 13. februar 2009 gjenopna Simon og bandet hans legendariske Beacon Theatre i New York, som hadde vore lukka i fleire månader på grunn av renovasjon. Som ekstranummer song Art Garfunkel i lag med Simon på tre songar: «Sound of Silence», «The Boxer» og «Old Friends». I juni og juli 2009 gjorde dei ein turne i Australia, New Zealand og Japan. 29. og 30. oktober 2009 spelte dei på 25-årsjubileumet til Rock and Roll Hall of Fame i Madison Square Garden i New York. Andre artistar som spelte same kveld var Bruce Springsteen & The E Street Band, U2, Metallica, Aretha Franklin, Stevie Wonder og Crosby, Stills & Nash.
Bjarne Gullbråskald
Bjarne Gullbråskald (norrønt: Bjarni Hallbjarnarson gullbrárskáld) var ein islandsk skald som levde på 1000-talet.