cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sverresoga
Overleveringar
Det opphavlege handskriftet av Sverres saga er tapt, men det finst fleire avskrifter, slik at soga er verna for ettertida. Soga er attgjeve i heilskap i fire handskrift: Eirspennill (AM 47 fol.) og AM 327 frå ca. 1300, Flatøybok frå ca. 1380, og Skålholtsbok frå ca. 1400. Soga finst òg i fleire ufullstendige versjonar. Eirspennill har ein mykje kortare tekst enn dei andre tre attgjevingane. Historikaren Halvdan Koht argumenterte for, men gjekk seinare bort frå, at versjonen i Eirspennill er den opphavlege soga, og at dei andre versjonane er seinare tillegg til den opphavlege teksten. Gustav Indrebø har på den andre sida meint at det er motsett: den lange versjonen er den opphavlege, og versjonen i Eirspennill er ei forkorting. AM 327 og versjonane i Flatøybok og Skålholtsbok har alle verna den opphavlege teksten ganske godt, men AM 327 er vanlegvis det handskriftet som vert føretrekt.
Soga inneheld 182 kapittel og er sett saman av to deler. Den fyrste delen vert kalla Gryla. Denne delen er skriven medan kong Sverre levde, av den islandske historieskrivaren Karl Jonsson i samarbeid med kongen sjølv. Gryla er av det svært prega av Sverre sitt perspektiv. Den andre delen av soga er fullført etter at Sverre døydde, enten av Karl eller av ein eller fleire andre. Det har vore føreslått at personen som skreiv den siste delen av soga òg kan ha skrive den lange versjonen av Baglersoga, sidan desse har mange stilmessige likskapsstrekk. I den siste delen av Sverresoga kjem Sverre sine motstandarar meir fram, og fortellinga er i det heile tatt prega av større objektivitet enn Gryla. Soga vart sett saman til ein heilskap på starten av 1200-talet.
Joachim Gotsche Giæver
Joachim Gotsche Giæver var ein norsk-amerikansk bygningsingeniør, som er kjend for å ha bygd fleire skyskraparar og bruer i Dei amerikanske sambandsstatane. Han var mellom anna ansvarleg for å reisa den berande konstruksjonen til Fridomsgudinna i New York. Han vart fødd i bygda Jøvik i Troms, og studerte i Trondheim.
Virke
Giæver utvandre til USA i 1882, der han blei teknisk teiknar (draftsman) ved jernbaneselskapet Northern Pacific i St. Paul i Minnesota. Eit år seinare flytta han til Pittsburgh i Pennsylvania, der han blei tilsett ved Schiffer Bridge Company. I 1884 blei han overingeniør (chief engineer) ved føretaket.
I 1891 var Giæver teknisk nestleiar ved World's Columbian Exposition i Chicago. Han stod mellom anna bak hovudbygningen ved utstillinga, The Manufactures and Liberal Arts Building. Han var med på å utvikla H-bjelken, ein viktig del av moderne konstruksjon.
Frå 1898 til 1915 var han sjefsingeniør for D. H. Burnham & Company i Chicago. I 1916 gjekk han saman med Frederick P. Dinkelberg i firmaet Giaver and Dinkelberg, som mellom anna teikna bygningen 35 East Wacker Drive, «Jewelers building», den største bygningen i Amerika som ikkje sto i New York.
Giæver konstruerte også kuppelen til Hooker-teleskopet i California, det største teleskopet i verda til då.
I 1922 blei han gjeven St. Olavs Orden av kong Haakon.
Gunnar Gundersen
Gunnar Adolf Gundersen er ein norsk politikar frå Høgre. Han vart vald inn på Stortinget frå Hedmark i 2005.
Gundersen er utdanna økonom frå University of Wisconsin, Madison (1975–1979) med fordjuping i skogbruksøkonomi frå University of California, Berkeley (1981–1982). Han har arbeidd som forskingsassistent ved Institutt for skogøkonomi, NLH, administrerande direktør i Kappa Rena (1993–1997) og dagleg leiar i Åsnes næringshage. Han har også vore styreleiar i Norskog (1990–1994), Losby Bruk og Skogbrand.
Inge Eberg Johansen
Johansen var lærar i grunnskolen og den vidaregåande skolen i Hadsel.
Gunnar Gundersen
Gundersen var leiar i Hedmark Høgre 2004–2006, og medlem av Åsnes kommunestyre 2003–2005.
Han dreiv tidlegare med symjing, har vunne norske og nordiske meisterskap og deltok i dei olympiske leikane 1976.
Inge Eberg Johansen
Debutromanen hans heitte Krig i kalosjar og kom i 2001. I 2003 kom romanen Tyskungen.
Eberg Johansen gav òg ut ei lang rekke lokalhistorisk artiklar, i første rekkje om sjølvopplevde hendingar. Han stod bak etableringa av uvershola på Teigan på Hadseløya.
Hol i Tjeldsund
Hol er ei bygd nordaust på Tjeldøya i Troms og Finnmark. Staden var tidlegare administrasjonssenter i Tjeldsund kommune. Bygda ligg sentralt mellom dei to største tettstadene i kommunen, Ramsund på fastlandet og Kongsvik på Hinnøya. Kommunen er den største arbeidsgjevaren på Hol, i bygda er det elles landbruksdrift og nokre private firma. Tjeldsund kyrkje frå 1863 ligg på Hol.
The Art of Control
Innhald
Alle songane er skrivne av Peter Frampton og Mark Goldenberg.
Detonasjon
Detonasjon er ein svært rask, varmegjevande (eksoterm) kjemisk reaksjon som går føre seg i eit sjikt som spreier seg utover som eit kuleskal frå eit initieringspunkt i eit stoff eller ei stoffblanding. Både gasser, væsker og faste stoff kan detonera.
Magic Dance
Detaljar og bakgrunn
Bowie skreiv og spelte inn fem songar for Labyrinth, der han òg spelte rolla som Jareth, kongen over nissane. «Magic Dance» vart skriven for ein scene der Jareth og nissane hans underheld eit gråtande barn som har blitt ønskt bort av heltinna i filmen, Sarah Williams. I filmen framfører Bowie songen med Toby Froud som babyen og 50 dokker og 12 statistar i kostyme som nissar.
Songen er skildra som «ein enkel dansesong som er driven av elektrisk bass og empatiske trommer», Teksten til «Magic Dance» referer til filmen The Bachelor and the Bobby-Soxer frå 1947 med Cary Grant og Shirley Temple, der dei to har eit kall-og-svar-vers: «You remind me of a man.» «What man?» «The man with the power.» «What power?» «The power of hoodoo.» «Who do?» «You do!». I «Magic Dance» er «man» erstatta med «babe» og «hoodoo» med «voodoo».
Bowie framførte babygurglinga i songen, sidan babyen til korsongaren Diva Gray, som var meint å lage lyden, ikkje ville gurgle i mikrofonen. Under produksjonen av filmen og mot under rulleteksten vert songen kalla «Dance Magic.»
Utgjeving
«Magic Dance» er det tredje sporet på Labyrinth, gjeve ut i juli 1986 i samband med filmpremieren i USA. I 1987 vart songen gjeven ut på ein 12"-singel i somme marknader i USA. Ein singelversjon vart miksa, men aldri gjeven ut, og ein versjon av «Dance Mix» (feilaktig kalla «single mix») kom ut i New Zealand på Best of Bowie (2002). Singelen kom ikkje ut i Storbritannia før han vart tilgjengeleg digitalt tidleg i 2007.
Mottaking
I 1986 nådde «Magic Dance» 40. plassen i New Zealand. Då Bowie døydde i 2016 var «Magic Dance» den 19. bestseljande Bowie-songen for digital nedlasting i Storbritannia.
BBC America kalla «Magic Dance» «ein av dei mest leikne og undervurderte Bowie-songane», medan Vice-skribenten Kamila Rymajdo rekna han som «kanskje den mest gledelege songen om magi nokon gong». David Brusie i The A.V. Club kalla songen «smittsam dum», og skreiv at han har ein «manisk energi». Cheryl Eddy skreiv for Gizmodo at songen var ein «evig riv-ned-klubben-fantasi-jam». «Magic Dance» vart rangert på tredjeplassen på ei liste over dei 10 beste David Bowie-songane brukt i film av Ben Sherlock i Screen Rant som meinte det var den beste Bowie-songen frå Labyrinth og at han «framleis har høvet til å gjenopplive ein døyande fest meir enn 30 år seinare.»
Somme kritikarar har sett likskapar mellom «Magic Dance» og den tidlegare Bowie-songen «The Laughing Gnome», sidan begge er bygde kring tradisjonelle barneregler og inneheld komiske nisse-stemmer.
Eirikitt
Eirikitt er eit mineral som ein tidlegare trudde var leifitt. Eirikitt finst i nefelinsyenitt-pegmatitt i eit lite skjerp på søraustsida av Vesle Arøya i Langesundsfjorden. Mineralet finst i mindre druser mellom feltspat og analcim danna i samband med hydrotermal omdanning av pegmatitten. Andre følgjemineral er zirkon, ægirin, polylithionitt, albitt, eudialytt, katapleiitt og pyroklor.
Mineralet har formelen (K,Na)2(Si,Al,Be)7(O,OH,F)14. Det er kalla opp etter faren til Leiv Eiriksson, Eirik Torvaldsson Raude.
Ope
Ope er ein svensk tettstad i Östersunds kommun i Jämtlands län i landskapet Jämtland. I 2005 hadde tettstaden 441 innbyggjarar.
Ole Toresson Rød
Rød tok over farsgarden i Søndeled i 1789, og dreiv han til han skøytte garden vidare til sonen. Han var lensmann i Søndeled og Gjerstad frå 1803 til -13, og postopnar frå 1805 til 1835.
I 1814 var han valmann og aktuell til riksforsamlinga på Eidsvoll. Han var 3. representant frå Nedenes og Robygdelagets amt på Stortinget i 1818. Der var han medlem av åtte komitear, mellom dei var komiteen om bank- og pengestellet, og komitear om skogane i Drammen sitt omland, og om Røros koparverk. Frå 31. mars var han medlem av Lagtinget.
Rød døydde på slektsgarden i Søndeled i 1840.
Morten Thrane Esmark
Hans Morten Thrane Esmark var ein norsk prest og mineralog, son av Jens Esmark og bror av Laurits Martin Esmark. Han oppdaga og skildra ei rad nye mineral, mellom anna thoritt, som er det vanlegaste mineralet av thorium. Dette førte til at grunnstoffet thorium vart oppdaga.
Esmark var fødd i Kongsberg. Den engelske presten Richard Carter Smith møtte den unge Esmark i 1838 og skildra han som «en intelligent ung mann som er entomolog og ornitolog.» Carter noterte at Esmark hadde ei insektssamling som omfatta 2000 artar og ei samling på 120 fugleartar (alle norske).
Nore kyrkje
Nore kyrkje er ei langkyrkje i Nore og Uvdal kommune i Viken fylke. Kyrkja vart teikna av Jacob Wilhelm Nordan og oppført i 1879-80 av byggmeister Gulbrand Johnsen, som samstundes oppførte nabokyrkja Skjønne (teikna av Henrik Nissen). Dei to kyrkjene vart innvigde same dagen, 5. oktober 1880.
Brurkjole
Brudekjole, brurekjole eller brurkjole er ein kjole som blir brukt særskild til bryllaup og vigsel av ei brur.
Før 1800 hadde brudekjolen fasong og farge som følgde klesmoten i samtida. Deretter oppstod eit eige sett reglar for utforminga av brurkjolar.
Det er svært vanleg at brurkjolen er kvit, men ein kan òg bruka andre lyse fargar som kremkvit, champagne og bleikrosa. Det er også mogleg å velja heilt andre fargar.
Saman med brudekjolen har ein ofte brurbukett, slør og slep.
Historie
Spesiallaga brurkjolar har historisk vore noko dei øvste laga i samfunnet brukte. Allmugen gifta seg tradisjonelt i folkedrakt eller i dei beste kleda dei hadde. Lenge blei det også brukt kjolar ein kunne bruka opp att seinare til å gifta seg i. I løpet av 1900-talet blei ein eigen brurkjole, med si eiga utforming og gjerne kvit på farge, stadig meir vanleg. Slike kjolar har spreidd seg til heile verda, men kan tilpassast kulturelle og religiøse normer, eller brukast i lag med tradisjonelle bryllaupsklede.
Farge
Den kvite eller lyse brurkjolen var frå byrjinga av eit motefenomen som var inspirert av interessa for antikken på slutten av 1700-talet. Eit av dei eldste døma på ein kvit brurkjole er kjolen som blei brukt av Maria de Medici då ho gifta seg i 1600. Under fyrste empire (1795-1799) blei kvite brurkjolar brukte av overklassen i Europa. Den fyrste dokumenterte engelske bruken av kvite bryllaupsklede var Philippa av England i 1406. Då ho som 12-åring gifta seg med Erik av Pommern i Lund den 26. oktober 1406, var ho kledd i ein tunika og ein cape av kvit silke, kanta med skinn av grått ekorn og hermelin.
I takt med det som var moderne, kledde også brurene på byrjinga av 1800-talet seg i kvitt. Den generelle moten blei meir fargerik att frå 1820-talet, men den kvite fargen blei halden på i nokre samfunnslag for brurkjolar. Brurkjole i kvitt slo likevel fyrst for alvor igjennom då dronning Viktoria valde å stå brur i ein kvit hoffkjole i 1840.
Langt ut på 1800-talet kunne sjølv ei ganske godt bemidla brur bruka ein sterkt farga eller mønstra kjole. Ein slik kjole kunne godt brukast opp att som ballkjole eller anna selskapsantrekk. På andre halvdelen av 1800-talet vart svart den vanlegaste fargen, og sterkare fargar var rekna som upassande. Bruken av kvit kjole blei alminneleg utbreidd i vestleg klesmote fyrst på 1880-talet, og etter fyrste verdskrigen slo det gjennom blant befolkninga elles.
Svarte brurkjolar blei ikkje vanlege i Noreg før ut på 1800-talet, men blei då eit mykje brukt alternativ. Nokre stader heldt skikken med svart kjole seg til eit godt stykke inn på 1900-talet. I Norge var bryllaupet mellom kronprins Olav og kronprinsesse Märtha i 1929 med på å gjera bruken av kvite brurkjolar vanleg.
Kvitt var ein mykje brukt brurkjolefarge fram mot 1970-talet, eit tiår då færre kvinner gifta seg i antrekk med denne fargen. 1980-åra blei igjen prega av kvite brurkjolar. Prinsesse Diana sin kremkvite kjole frå 1981 blei trendsetjande på same måte som andre kongelege bryllaupsantrekk hadde vore tidlegare.
Fasong
Fasongen til brurkjolane har endra seg i takt med motebildet elles. Ved inngangen til 1900-tallt hadde kjolane gjerne pufferme, og skjørtet var glatt over mage og hofter. Framsida av kjolelivet posa ut, og med god hjelp av tilpassa korsett gav dette ein S-forma silhuett.
Mellom 1910 og 1920 var tunikaeffekten populær. Kjolelivet blei forlenga som eit kort overskjørt over langt skjørt. Kjolane på 1920-talet hadde gjerne livlinja nede ved hoftene og skjørt med lengde frå rett over anklane til knekort, eller med ujamn skjørtekant. Til trass for kortare skjørt blei det gjerne brukt slep på desse brurkjolane, festa ved livlinja eller skuldrene. I 1930-åra blei kjolane lange att. Dei følgde linjene til kroppen, og hadde slep som var klippa i eitt med skjørtet, lange erme og breie skuldrer. Dei same stiltrekka fanst på 1940-talet.
1950-talet var prega av New Look, ein feminin mote med mjuke former. Dette innebar lange skjørt, ettersitjande liv, moderat halsringing og lange og tronge erme. Denne stilen heldt stand i Noreg gjennom heile 1960-talet. Typisk for same tiåret var også eit lausaresitjande liv, utskrådde eller ganske rette skjørt, lett innsvinga under brystet, eller med høg livlinje. Erma var tronge eller trompetforma.
Både på 1960- og -70-talet var det skiftande trendar. Desse, dei varierande skjørtelengdene og buksemoten fekk mest tyding for kleda til dei som gifta seg borgarleg. Frå midten av 1970-talet slo ein nostalgisk-romantisk trend igjennom, med brurkjolar med større skjørt, høgare halsringing og vidare erme rynka til mansjett. Utover på 1980-talet viste bruder meir hud, i kjolar med kortare erme og djup utringing, med eller utan stropper. Denne trenden var utbreidd også dei neste tiåra.
Tidleg på 2000-talet var omtrent 75 % av brurkjolane på marknaden i USA ermelause og stroppelause. Saman med ermelause kjolar kan ein ofte bruka lange kvite hanskar.
Thomas Bickel
Thomas Bickel er ein tidlegare sveitsisk fotballspelar.
Tony Orlando
Michael Anthony Orlando Cassavitis, betre kjend som Tony Orlando, er ein amerikansk songar og var frontmann i Tony Orlando and Dawn tidleg i 1970-åra. Han vart oppdaga av produsenten Don Kirshner, og hadde songar på hitlistene alt i 1961, då han var 16 år gammal, med «Halfway to Paradise» og «Bless You». Orlando vart så produsent sjølv, og frå tidleg alder vart han forfremma til visedirektør i CBS Records, der han hadde ansvaret for avdelinga April-Blackwood Music. Han song under namnet «Dawn» i 1970-åra, og då songane vart hittar, reiste han på turne og gruppa vart «Tony Orlando and Dawn». Dei hadde fleire songar som vart store hittar, som «Candida», «Knock Three Times» og «Tie a Yellow Ribbon Round the Ole Oak Tree». Gruppa var programleiarar for eit fjernsynsprogram, «The Tony Orlando and Dawn Show» på CBS frå 1974 til 1976, og vart så oppløyst i 1978. Orlando heldt fram som soloartist, og spelte i Las Vegas og Branson i Missouri. Orlando var programleiar for New York City-delen av MDA Labor Day Telethon på WWOR-TV sidan 1980-åra. Han slutta i showet i 2011 då Jerry Lewis fekk sparken frå Muscular Dystrophy Association.
Hn/Vade retro satana
Vade retro satana (omsett «Vik, Satan», «Gakk burt, Satan» eller «Vik bak meg, Satan») er dei fyrste ordi av ei katolsk bøn for djevelutdriving.
Denne bøni gjeng i alle fall attende til millomalderen. Ein hev funni ordleggingi i eit verk frå Kloster Metten i Bayern frå 1415.
Bøn
Den latinske teksten:
Laurits Martin Esmark
Laurits Martin Esmark var ein norsk zoolog, mest kjend for å ha samla ulike dyreartar til Zoologisk Museum. Jens Esmark var far hans og Morten Thrane Esmark bror hans.
Esmark var fødd på Kongsberg, voks opp der og i hovudstaden. Han vart universitetsstipendiat i 1843 og konservator ved Zoologisk Museum i 1847. Frå 1854 var han lektor i zoologi og styrar for dei zoologisk samlingane. Han var professor ved Universitetet i Oslo 1863-84.
Hn/Vade retro satana
Bøn
(Heile bøni er forkorta på medaljongillustrasjonen, fyrst på krossen og deretter ringen)
Beinveges omsetting:
Soga
«Vade Retro Satana» er framleides ein del av katolsk eksorsisme, det noverande ritualet er i De exorcismis et supplicationibus quibusdam.
Jentegruppe
Ei jentegruppe (engelsk girl group) er ei musikalsk gruppe som består av fleire kvinnelege songarar som generelt syng i lag i harmoni. Omgrepet «jentegruppe» vert i snevrare forstand nytta om ei bølgje av amerikanske kvinnelege popgrupper, mange påverka av doo-wop, som oppstod seint i 1950- og tidleg i 1960-åra då den første rock and roll-bølgja var på hell og før den britiske bølgja byrja.
Band der alle medlemmane er kvinner og spelar alle instrumenta sjølv vert vanlegvis rekna som noko anna, og vert stundom omtalt som «jenteband».
Etter kvart som musikk- og radioindustrien oppstod, oppstod ei rekkje jentegrupper, som Andrews Sisters. Seint i 1950-åra dukka ei rekkje kvinnelege vokalgrupper opp og i alt var det 750 jentegrupper som gav ut songar som nådde salslistene i USA og Storbritannia mellom 1960 og 1966. The Supremes aleine fekk 12 singlar på toppen av Billboard Hot 100 på sitt mest populære og gjennom heile den britiske bølgja var dei nesten like populære som The Beatles. I seinare tider har jentegruppe-malen blitt nytta innan disco, moderne R&B og country, i tillegg til innan pop. Ein meir globalisert musikkindustri førte til at danseprega popmusikk vart ekstremt populært. Denne bølgja, leia av USA, Storbritannia, Sør-Korea og Japan, har skapt særs populære grupper og åtte grupper som debuterte etter 1990 har seld meir enn 15 millionar fysiske album kvar. Sidan seint i 2000-åra har òg Sør-Korea blitt særs populære og åtte av dei ti mest nedlasta jentegruppene verda over kjem derfrå.
Bestseljande jentegrupper
Merknad:
Ekshalasjonsbeslag
Ekshalasjonsbeslag er ei tynn skorpe eller eit belegg som vert danna på fjelloverflater i vulkanske område der det strøymer gassar ut frå jorda. Gassane reagerer til dels med oksygenet i lufta, og dels innbyrdes, og reaksjonane fører til ei avsetjing av sublimat i form av pulveraktige overtrekk eller tynne skorper på den kalde fjelloverflata. Det viktigaste av desse overtrekka er svovel, men ein finn òg ofte salmiakk (ammoniumklorid) og molysitt (jarn(III)klorid).
Halvor Håvardsson Bråten
Halvor Håvardsson Bråten var ein norsk lærar, gardbrukar, lensmann og stortingsmann frå Søndeled i Aust-Agder.
Bråten var son av ein gardbrukar frå Moland i Søndeled. Frå 1783 til 1796 var han skulehaldar med ei årsløn på åtte riksdalar. Han var gardbrukar, fyrst på Akland og så frå 1799 på Bråten i Søndeled. I 1818 vart han lensmann i Søndeled, eit ombod han hadde til han døydde.
Bråten var 1. varamann frå Nedenes og Robygdelagets amt til Stortinget 1824 og 1827. I 1830 møtte han på Stortinget som 2. representant frå same valkrinsen. Han var då medlem av gasje-, pensjons-, skatte- og budsjettkomiteen.
Han døydde på garden sin i Søndeled i 1833.
Taklaukslekta
Taklaukslekta (Sempervivum) er ei planteslekt i bergknappfamilien som omfattar rundt 40 fleirårige, eviggrøne artar. Plantane i denne slekta har tjukke, kjøtfulle blad i rosettar og blomar i stengeltoppen som er kvite, gule eller raude. Dei tjukke blada lagrar vatn slik at dei klarer seg i solrike, steinete område, som fjell for viltveksande plantar og tak, steinhagar eller potter for dyrka plantar.
Plantane er kjende for å danna ei rekkje avleggjarar i gode veksetilhøve, og eit engelsk namn på dei er hen and chicks, 'høne med kyllingar'. Det latinske namnet Sempervivum tyder 'alltid levande' og viser til at planten er eviggrøn og at han klarer seg i vanskelege veksetilhøve.
David Richards
David Richards er ein ein engelskfødd plateprodusent, lydteknikar og musikar, som arbeider i Sveits. I Mountain Studios i Montreux, eigd av rockebandet Queen, og i Attalens var han lydteknikar og produsent for mange album av Queen, David Bowie og andre artistar. Richards spelte òg keyboard på sommeplater. Han driv òg med innspeling av konsertar på hendingar som Montreux Jazz Festival.
Taklaukslekta
Namnet «taklauk» viser til at plantane ofte veks på tak, og ei utbreidd oppfatting har vore at dei vernar mot lynnedslag. Planten er blitt knytt til tordengudar som den norrøne Tor og den romerske Jupiter, og andre namn er Jupiter's beard og tysk Donnersbart ('toreskjegg').
David Richards
Utvald diskografi
Album (med-)produsert av David Richards:
Taklaukslekta
Artar
Sempervivum altum
David Richards
Utvald diskografi
Andre:
Taklaukslekta
Artar
Sempervivum arachnoideum
David Richards
Bakgrunnsstoff
David Richards' Full Discography
Taklaukslekta
Artar
Sempervivum armenum
Sempervivum atlanticum
Sempervivum ballsii
Sempervivum borissovae
Sempervivum calcareum
Sempervivum cantabricum
Sempervivum caucasicum
Sempervivum ciliosum
Sempervivum dolomiticum
Sempervivum erythraeum
Optand
Optand er ein svensk tettstad i Östersunds kommun i Jämtlands län i landskapet Jämtland. I 2005 hadde tettstaden 238 innbyggjarar.
Taklaukslekta
Artar
Sempervivum glabrifolium
Sempervivum ingwersenii
Sempervivum juvanii
Sempervivum kindingeri
Sempervivum kosaninii
Sempervivum leucanthum
Sempervivum macedonicum
Sempervivum marmoreum
Sempervivum minus
Sempervivum montanum
Sempervivum nevadense
Sempervivum octopodes
Sempervivum ossetiense
Sempervivum pittonii
Sempervivum pumilum
Sempervivum soculense
Sempervivum thompsonianum
Sempervivum transcaucasicum
Sempervivum wulfenii
Ivar Bleiklie
Ivar Johannesson Bleiklie var ein norsk lærar, gartnar, tenestemann og politikar frå dåverande Hamre herad i Hordaland. Han var stortingsrepresentant for Hordaland og Frisinna Venstre 1925-27 og for Høgre 1934-45.
Taklaukslekta
Artar
Sempervivum zeleborii
Labyrinth av David Bowie
Labyrinth er eit filmmusikkalbum av den engelske musikaren David Bowie og den sørafrikanske komponisten Trevor Jones, gjeve ut i 1986 for filmen Labyrinth. Det var det andre av tre filmmusikkalbum der Bowie hadde ei støre rolle som han gav ut, etter Christiane F. og førThe Buddha of Suburbia. Filmmusikkalbum inneheld lydsporet til Jones for filmen, som er delt inn i seks spor for albume: «Into the Labyrinth», «Sarah», «Hallucination», «The Goblin Battle», «Thirteen O'Clock» og «Home at Last».
Bakgrunn
Regissøren Jim Henson møtte Bowie for å ta del i filmen i 1983 under Serious Moonlight-turneen til Bowie, då han synte Bowie tidlege design for filen og ein kopi av The Dark Crystal. Bowie hadde ønska å lage musikk til ein barnefilm og såg dette som sjansen sin. Bowie spelte inn fem songar for filmen: «Underground», «Magic Dance», «Chilly Down», «As the World Falls Down» og «Within You». Temasongen til filmen, «Underground», som er to gonger i filmen, først i ei forkorta utgåve spelt under opningasekvensen og andre gongen den fulle versjonen av songen. Den einaste songen Bowie ikkje song solovokal på var «Chilly Down», som vart framført av Charles Augins, Richard Bodkin, Kevin Clash og Danny John-Jules, skodespelarane som hadde røysta til 'Fire Gang'-skapningane i filmen.
Ivar Bleiklie
Bleiklie var medlem av heradsstyret i Fana 1911-16 og varaordførar 1923-25. Han var elles formann i Fana skulestyre 1906-09, medlem i likningsrådet i Fana 1919-31.
Labyrinth av David Bowie
Utgjeving
Filmmusikkalbumet kom ut i juli 1986 i samband med at filmen hadde premiere i USA. «Underground» kom ut i ulike område på singel i juni 1986 og i somme marknader vart det òg gjeve ut ein instrumental versjon og ein forlenga «dance-miks». I januar 1987 vart «Magic Dance» gjeven ut på 12"-singel i somme marknader, inkludert i USA. «As the World Falls Down» var opphavleg tenkt som den neste singelen etter «Underground» for jula i 1986, men dette vart det aldri noko av.
Ivar Bleiklie
Bleiklie representerte partiet Frisinna Venstre på Stortinget 1925-27, og var medlem i Skog- og vassdragskomiteen. Ved dei neste stortingsvala nådde han ikkje opp, og Frisinna Venstre somna vekk. Bleiklie fekk i 1933 plass på Høgre si valliste til stortingsvalet, og representerte partiet på Tinget til 1945. Han var medlem 1934-36 i Helsekomiteen og 1937-45 i Landbrukskomiteen. I 1933 vart han utnemnd til formann for Den departementale komiteen om ville bær.
Labyrinth av David Bowie
Utgjeving
I 2017 vart albumet ommastra og gjeve ut på vinyl på Capitol Records, med ein kopi av det originale omslaget, inkludert den originale logoen til EMI America som stod på originalen og eit innvendig omslag med foto av Bowie frå filmen. Plata kom òg i avgrensa grøn og levendel-farga vinyl.
Marknadsføring
Albumet vart marknadsført i musikkmagasin som 'Billboard'. Steve Barron laga ein musikkvideo for «Underground» og «As the World Falls Down». Musikkvideoen for «Underground» syner Bowie som ein nattklubbsongar som snublar inn i verda i Labyrinth, og møter mange av skapningane ein kan sjå i filmen. Videoen for «As the World Falls Down» inneheld klipp frå filmen og bruker dei i lag med svartkvitbilete av Bowie som framfører songen i eit elegant rom.
Sjølv om Bowie ikkje var særleg involvert i marknadsføringa av Labyrinth, var Jim Henson likevel takksam for at han laga musikkvideoane og sa «Eg trur det er det beste han kunne ha gjort for filmen.» Barron-videoane for «As the World Falls Down» og «Underground» imponerte Henson så mykje at han fekk Barron til å regissere fjernsynsserien hans The Storyteller.
Mottaking
Adam Trainer i Senses of Cinema skildra dei fem songane til Bowie som «andelege og nyskapande. Dei har tilfredsstillande melodiar og allsongvenlege refreng» som «Magic Dance». Han skreiv at sjølv om songane fungerte bra i filmen, «som eit ekko av plottet og emna som fantasi og moro», syns han dei var overproduserte og for «sjølvmedviten pop».
Labyrinth-albumet vart inkludert på ei liste over dei 50 beste filmmusikkalbuma av magasinet Paste og Gigwise.
I følgje Bowie-biografen David Buckley i 2015 var Labyrinth-albumet det tredje bestseljande iTunes-albumet i Storbritannia.
Medverkande
Medverkande per Nicholas Pegg.
Omar Ali Juma
Omar Ali Juma var ein tanzaniansk politikar som var den sjette visepresidenten i landet frå 1995 til 2001. Før det var han regjeringssjef på Zanzibar frå 1988 til 1995.
NM i friidrett 1982
Noregsmeisterskapen i friidrett 1982, hovudmeisterskapen, vart avvikla på Kjølnes stadion i Porsgrunn dagane 13.-15. august 1982 med Idrettsforeningen Urædd som arrangør.
Kongepokalane vart tildelt spjutkastarane Hilde Bratvold og Per Erling Olsen.
100 m
<br style="clear:both;" />
200 m
<br style="clear:both;" />
400 m
<br style="clear:both;" />
800 m
<br style="clear:both;" />
1500 m
<br style="clear:both;" />
5 000 m
<br style="clear:both;" />
10 000 m
<br style="clear:both;" />
110 meter hekk
<br style="clear:both;" />
400 m hekk
<br style="clear:both;" />
3 000 m hinder
<br style="clear:both;" />
1000 meter stafett
<br style="clear:both;" />
Høgdehopp
<br style="clear:both;" />
Stavhopp
<br style="clear:both;" />
Lengdehopp
<br style="clear:both;" />
Tresteghopp
<br style="clear:both;" />
Kulestøyt
<br style="clear:both;" />
Diskoskast
<br style="clear:both;" />
Spjutkast
<br style="clear:both;" />
3 000
<br style="clear:both;" />
5 000
<br style="clear:both;" />
100 m hekk
<br style="clear:both;" />
Simen Spieler Nilsen
Simen Spieler Nilsen er ein norsk skeiseløpar frå Arendal som under Vinter-OL 2018 vart olympisk meister i lagtempo, saman med Sverre Lunde Pedersen og Håvard Bøkko. Han er medlem i Arendal Skøiteklub.
You av Vasil Garvanliev
«You» (norsk 'du') er ein popsong frå 2020 som vert framført av den makedonske songaren Vasil Garvanliev. Songen skulle ha vore det makedonske bidraget i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland, men 18. mars 2020 avlyste EBU Eurovision Song Contest på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020. Tittelen vart offentleggjord 14. februar, medan songen vart gjeven ut 8. mars same år.
Bakgrunn
«You» vart internt vald ut av Makedonsk radio og televisjon (MRT) som det makedonske bidraget til Eurovision Song Contest 2020. Låten vart komponert av den makedonsk-fødde låtskrivaren og produsenten Nevena Neskoska, busett i Chicago. Ho hadde òg skrive songteksta saman med Kalina Neskoska og Alice Schroeder.
Songen vart framført av Vasil Garvanliev, som i januar 2020 vart internt vald av MRT til å representere landet i Eurovision Song Contest. I januar 2020 vart Nord-Makedonia trekt til å delta i den fyrste semifinalen av Eurovision Song Contest. Semifinalen skulle ha vore arrangert i Rotterdam Ahoy i Rotterdam i Nederland tysdag 12. mai. På grunn av koronavirusutbrotet i Europa vinteren 2020 såg EBU seg nøydd til å avlyse Eurovision Song Contest for å hindre spreiing av koronaviruset SARS-CoV-2 og den medfølgjande sjukdomen COVID-19.
Ekeritt
Ekeritt er ein bergart som høyrer til djupbergartane i Oslofeltet. Han finst særleg omkring innsjøen Eikeren, og dessutan ulike stader i den nordlege delen av Oslofeltet. Mineralogisk er han ein alkalifeltspat-granitt med ægirin og arfvedsonitt. Med minkande kvartsinnhald får ein overgangar til nordmarkitt. Eit ekerittområde ved Gjerdingselva i Nordmarka er kjent for innhaldet sitt av sjeldne mineral som elpiditt, kupletskitt, janhaugitt, dalyitt, ei rekkje fluorid og andre.
Reformasjonen i Noreg
Reformasjonen i Noreg var Noreg sitt brot med den romersk-katolske kyrkja i 1536-1537. Reformasjonen vart innført i Noreg samstundes som landet vart eit lydrike under Danmark. I Noreg fanst det ingen folkelege lutherske rørsler, slik som i Danmark og Sverige. Den protestantiske kongen Christian III kunne innføra reformasjonen i Danmark etter sin siger i den dansken tronstriden Grevefeiden, og dermed måtte Noreg følgja etter. Reformasjonen er vanlegvis rekna som slutten på mellomalderen i Noreg.
Reformasjonen i Europa
Reformasjonen er eit av dei store vendepunkta i europeisk historie, og førte til at den vestlege kristne verda vart delt i to; den katolske og den protestantiske. Martin Luther, som slo opp dei 95 tesene om avlatshandelen på Wittenberg kyrkje i 1517, stod i ein lang tradisjon av kritikk mot kyrkja. Det hadde allereie vore fleire reformatorar i Europa, til dømes John Wyclif og Jan Hus. Suksessen til Luther kom likevel i stor grad det at han ville gje dei verdslege fyrstane styresmakt over kyrkja, religionsutøvinga og kyrkjeleg eigedom. Dette var freistande for mange av dei europeiske kongane. I fleire land, òg i Noreg, hadde det gjennom heile mellomalderen føregått ein kamp mellom kongemakta og presteskapet om kven som skulle ha kontroll over kyrkja. Eit kjent døme er kong Sverre Sigurdssons konflikt med erkebiskop Eirik Ivarsson, som førte til at Sverre vart bannlyst i 1198. Ønska til dei europeiske kongane om makt over kyrkja er likevel ikkje den einaste forklaringa på gjennomslaget til reformasjonen; det var òg ei brei folkeleg rørsle i mange land. I Noreg var det, truleg på grunn av den avsidesliggande geografiske plasseringa til landet, ingen slike rørsler eller eller folk som kjempa for reformasjon.
Den katolske kyrkja i Noreg
På byrjinga av 1500-talet var kyrkja den største organisasjonen i Noreg, og bestod av elleve bispedømme; fem på fastlandet og seks på øyene i vest (Orknøyene, Færøyene, Shetland, Grønland og Island). Kyrkja var òg den største jordeigaren i Noreg, og åtte nesten halvparten av alle eigedomane i landet. Den største kyrkjefesten var olsok, og Nidaros var ein viktig valfartsstad for pilegrimar frå heile Europa. I 1380 døydde den siste kongen av den gamle norske kongeslekta, Håkon VI Magnusson, og kongen over Noreg var etter det busett i København. Utan ein eigen norsk konge vart kyrkja òg den viktigaste politiske institusjonen i landet. Erkebiskopen i Nidaros var i tillegg leiar av det norske riksrådet.
Riksrådet og erkebiskopen
Den siste norske erkebiskopen og formann i riksrådet, Olav Engelbrektsson, var den mektigaste mannen i Noreg. Han innkalla til det siste norske riksrådmøtet, ved Bud i Fræna, hausten 1533. Her diskuterte riksrådet kongevalet. Danmark og Noreg var i mellomalderen valkongedømme, noko som tyder at kongen måtte veljast av riksrådet. Kong Frederik I var død, og i Danmark gjekk Grevefeiden føre seg. Dette var ein konflikt om kven som skulle verte dansk konge: Den eldste sonen til Frederik, Christian (seinare kong Christian III) eller yngstesonen Hans. Christian var lutheranar, og dei danske prestane ville difor heller ha den mindreårige Hans som konge. Konflikten gjorde at kongevalet i Danmark vart utsett, og i Noreg vart Olav Engelbrektsson og resten av riksrådet òg samde om at dei ville utsetja kongevalet til dei såg kva som hende i Danmark. Christian gjekk av med sigeren, og erkebiskopen tok opp kampen for norsk sjølvstende. Olav Engelbrektsson hadde vore gjennom ein langvarig konflikt med lensherrane, blant anna Vincens Lunge, og erkebiskopen levde no farleg. Han håpte på hjelp frå den katolske Karl V av Det tysk-romerske riket, men støtta kom aldri, og Olav måtte rømma landet.
1. april 1537 flykta erkebiskop Olav Engelbrektsson ut Trondheimsfjorden, og etterlét St. Olavs skrin på Steinvikholm. Fleire år med tronstrid i Danmark-Noreg kombinert med allmenne europeiske religionsbrytingar, hadde drege erkebiskopen inn i ein maktkamp han til slutt hadde tapt. Ferda til erkebiskopen frå Nidaros markerte difor slutten for den katolske kyrkja i Noreg. Olav Engelbrektsson var likevel ikkje ferdig med sitt politiske spel. Som siste kjende gjerning på norsk jord gjekk erkebiskopen og hans menn i land på Austrått på Ørland. Her plyndra dei herregarden til adelskvinna Ingerd Ottesdatter, svigermor til Vincens Lunge og ei kvinne som i åra fram mot reformasjonen hadde framstått som ein av dei fremste motstandarane til erkebiskopen. Denne mektige kvinna og hennar rolle i det politiske spelet i reformasjonsåra er utgangspunktet for Reformasjonsprosjektet – Austrått 1537, som vert arrangert i regi av Ørland Kultursenter på Brekstad i Ørland kommune.
Reformasjonen vert innført
Kong Christian III vart vald til norsk konge hausten 1536. I handfestinga hans står det om den nye kyrkjeordninga:
Med Christian III som konge vart både det norske indre sjølvstyret; riksrådet, og den katolske kyrkja avskaffa. Kongen konfiskerte godset til kyrkja - kyrkjene og verdiane der - medan helgenbilete, arkiv og bøker vart øydelagt (ikonoklasme). Dei som forkynte katolsk lære risikerte å verte forfølgde og utsette for hets og strenge straffer som pisking og brenning.
Örbyhus
Örbyhus er ein tettstad i Tierps kommun i Uppsala län i landskapene Uppland og Södermanland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 1 905 innbyggjarar, like aust for Örbyhus ligg tettstaden Upplanda.
Reformasjonen i Noreg
Etter reformasjonen
Blant folk flest tok det likevel lang tid før den nye trua sokk inn. Folk reagerte med motvilje over å tvingast til å slutta med sit vande religiøse liv. I opptil 200 år etter innføringa av reformasjonen heldt folk fram med å tilbe helgenar, og i mange år fanst det ei katolsk «undergrunnskyrkje» av både prestar og lekfolk. Fleire unge norske menn drog til universitet i katolske land, særleg til jesuittane, og blant desse vart fleire lutherske prestar som var katolikkar i løyndom. Eit døme er Christoffer Hjort, som vart landsforvist i 1613. Jesuittordenen var leiande i motreformasjonen, og òg i Noreg og Norden vart det freista å gjeninnføra katolisismen. Den meste kjende jesuitten i Noreg er Laurids Nielsen frå Tønsberg, populært kalla «Kloster-Lasse». Han òg vart landsforvist. I 1624 vart det innført dødsstraff for katolske munkar.
Queen Elizabeth Land
Queen Elizabeth Land er den delen av Antarktis som ligg sør for Weddellhavet mellom 20 °V og 80 °V, og strekkjer seg frå Filchner-Ronne isbrem til Sørpolen. Dette området hadde ikkje offisielt namn før 2012, men det meste av området vart uoffisielt kalla Edith Ronne Land i 1947–68.
Skildring
Queen Elizabeth Land er nesten dobbelt så stort som Storbritannia og i røynda ein sektor av Antarktika, med spissen av sektoren ved Sørpolen. Sektoren grensar i nord til Filchner-Ronne isbrem, i nordaust til Coats Land, i aust til Dronning Maud Land og strekkjer seg vestover til ei linje mellom Sørpolen og Rutfordstraumen, aust for Constellationfjorden. Pensacolafjella, som vart oppdaga i januar 1956, strekkjer seg 450 km frå nordaust til sørvest, sentralt i området.
Reaksjon
Argentina, som med Argentinsk Antarktis har kravområde som overlappar Britisk Antarktisk, kritiserte namngjevinga og kalla det eit «systematisk åtak» og skildra det som ein «provokasjon» etter den nylege spaninga mellom dei to landa om Argentina sitt krav om Falklandsøyane, som tilhøyrer Storbritannia. Ikkje dess mindre peikte The Guardian på at verken Storbritannia, Argentina eller Chile (som har overlappande kravområde med Chilensk Antarktis) har klart å få global anerkjenning for territorialkrava sine i Antarktis
Tone Sønsterud
Tone Merete Sønsterud er ein norsk fagforeiningsleiar og politikar frå Arbeidarpartiet. Ho var nestleiar i LO Stat 2005–2009, og har vore vald inn på Stortinget frå Hedmark sidan 2009. Sønsterud er busett på Kongsvinger. Ho var vararepresentant til Stortinget frå 2001, og møtte i lengre periodar frå 2005.
Sønsterud har yrkesbakgrunn frå avdelinga til Statistisk sentralbyrå på Kongsvinger 1977–2000. Ho har hatt ei rekke tillitsverv i NTL, og sete i LOs representantskap. Tone Sønsterud var medlem av Kongsvinger kommunestyre 1983–1987 og Hedmark fylkesting 1987–1991.
Ski Idrettslag
Ski Idrettslag er eit norsk idrettslag heimehøyrande i Nordre Follo kommune i Viken fylke, stifta 19. februar 1919. Laget driv både med fotball, friidrett, handball, innebandy, ishockey, tennis og turn.
Kigoma-regionen
Kigoma er ein administrativ region i Tanzania. Regionhovudstaden er Kigoma. Regionen grensar til Kagera i nord, Shinyanga og Tabora i aust og Rukwa i sør. I vest har han kyst mot Tanganyikasjøen, som utgjer den tanzanianske grensa mot Den demokratiske republikken Kongo, og i nordvest grensar han til Burundi.
Regionen har eit areal på 45,066 km², der Tanganyikasjøen utgjer 8,029 km². Kigoma er den niande største regionen i landet etter areal. Ved folketeljinga i 2012 hadde regionen eit folketal på 2,127,930 innbyggjarar.
Distrikt
Regionen Kigoma er administrativt delt inn i seks distrikt. Innbyggjartala nedanfor stammar frå folketeljinga i 2012.
Norsk Kvinnesaksforening
Norsk Kvinnesaksforening (NKF) er ein norsk politisk organisasjon, skipa i 1884 for å «virke for at skaffe Kvinden den hende tilkommende Ret og Plads i Samfundet». Det er den eldste feministiske organisasjonen og den eldste organisasjonen som jobbar for likestilling i Noreg. Leiar er tidlegare høgsterettsdommar Karin Maria Bruzelius (frå 2018).
Organisasjonen var opphavleg nært knytt til partiet Venstre, men er no tverrpolitisk og famnar politisk breitt.
Tunhovd kyrkje
Tunhovd kyrkje er ei langkyrkje i Nore og Uvdal kommune i Viken fylke. Kyrkja vart oppført i 1941–42, men vigslinga vart utsett til etter krigen. Kyrkjegarden vart teken i bruk i 1935.
Suzanne Paalgard
Suzanne Paalgard er ein norsk skodespelar frå Oslo. Ho starta som skodespelar i friteatergruppa på Uranienborg ungdomsskule, og den profesjonelle skodespelarkarrieren hennar starta ho som påkleder på Nationaltheatret.
På TV er ho mellom anna kjent frå såpeserien Offshore som gjekk på NRK, og dessutan barneseriane Jul i Blåfjell og Jul på Månetoppen (òg på NRK). Ho har elles medverka i spelefilmane Jeg er Dina og Budbringeren.
Paalgard har vore med i oppsetjingar for Det Åpne Teater, Haugesund Teater, Brageteatret, Torshovteatret og Nationalteatret, der ho òg har vore regiassistent. Ho spelte òg ei lita rolle i TV-serien Mot i Brøstet.
Susanne Paalgard har òg bidratt som norske stemmar i ei rekke animasjonsfilmar.
Rotetarar
Rotetarar (Hepialidae) er ei relativt stor gruppe sommarfuglar som høyrer med mellom dei mest primitive sommarfuglane i gruppa Neolepidoptera. Dei har fått det norske namnet sitt på grunn av larvane, som lever under jorda og et røter frå ulike plantar. Somme artar kan til og med gjera stor skade på avlingar av mellom anna salat.
Det finst om lag 500 skildra artar over heile verda; dei fleste av desse lever i Australia og Sør-Asia. I Europa finn ein 15 til 16 artar, sju i Norden. Fem eller seks er registrert i Noreg.
Utsjånad
Fullvaksne rotetarar har som regel ganske lange og smale venger, men det finst unnatak. Særleg ved basis er vengene smale, noko ein mest tydeleg ser på det fremste paret. Nedst på framvengene sit det ein liten krok som festar dei to vengepara til kvarandre i flukt.
Rotetarar har korte følehorn som hjå dei fleste artane er trådforma; hjå nokre få er dei i staden kamforma. Munndelane er små og dårleg utvikla, og mange artar manglar sugesnabel. Dei manglar punktaugo, men har derimot store fasettaugo utan hår. Ingen av dei har eigne organ til å oppfatta lyd.
Som regel er bakbeina kortare enn dei andre to beinpara. Somme av slektene har særskilde piggar på fremre skinnebeinledd (tibia), Gazoryctra har òg piggar på bak- og mellombeina. Hannar av svermande artar kan skilja ut duftande små hår frå skinnebeinledda på bakbeina; utsjånaden til desse ledda er då nyttig i artsbestemming. Kjønnsorgana er komplisert oppbygde.
Sett i høve til evolusjonært nærskylde sommarfuglar er rotetarane ganske store; i tropisk Asia kan dei største artane ha vengespenn på over 20 cm. Dei nordiske artane har vengespenn mellom 23 og 75 mm.
Larvar og pupper
Rotetarlarvar er sylindriske og lyst gul til gjennomsiktig farga. Dei spinner røyr av silke som eit vern mot predatorar når dei tek seg gjennom marken. Det er òg i dette røyret dei forpuppar seg. Puppa har eit hardt kitinisert «horn» i panna som ho brukar til å trenga ut av røyret med når ho har nådd opp til bakkeoverflata. Dei har, som regel artsspesifikke, kammar på undersida av dei sjette segmenta sine; bortsett frå i slekta Gazoryctra som har kammar på ryggen i par.
Levesett
Som vaksne kan rotetarane vera aktive til fleire tider på døgeret. Somme artar flyg i skumringa, andre tidleg om morgonen og atter andre i kveldssol. Ein del artar er svermarar, der hannar flyg i pendlande flukt for å lokka til seg hoer. Etter paringa tek hoene til å legga egg, ofte særs mange - mange artar kan til og med legga dei i lufta medan dei flyg.
Systematikk
Rotetarane høyrer til familien Hepialidae, som er den einaste europeiske representanten for overfamilien Hepialoidea. Denne gruppa finst over heile verda og omfattar fem familiar. Overfamilien Mnesarchaeoidea, som berre finst på New Zealand, er hepialoidane sine næraste slektningar; saman vert dei ofte plassert i underordenen Exoporia. Desse vert kjenneteikna av at hoene har to kjønnsopningar - ei for paring og ei ho legg egg med. Dei sit begge på niande bukplate.
Irfan Bachdim
Irfan Bachdim er ein indonesisk fotballspelar.
Colin Walker
Colin Walker er ein engelsk cellist.
Walker vart fødd i Minchinhampton i Gloucestershire og vart utdanna ved Royal Academy of Music i London. I følgje han sjølv var den største mistaket i livet hans å ikkje takke ja til å spele på The Beatles sin «Eleanor Rigby» (Haines, Guttenbacher og Petersdorff 2000). Han vart med i Electric Light Orchestra i 1972 på cello etter forslag frå fiolinisten Wilfred Gibson og debuterte med ELO på Reading Festival i 1972. Walker spelte cello på ELO 2, singelen «Showdown», som var John Lennon vart omtalt som ein av favorittsongane hans, og halve On the Third Day, men slutta i bandet i 1973 for å gifte seg.
Etter han slutta i ELO gjekk han attende til jobben som musikklærar og spelte cello på songen «Fool's Gold», på albumet Thought Talk av Starry Eyed and Laughing.
Han spelar i dag cello i Royal Opera House i Covent Garden i London.
Kjelder
''
Felleskjøpet
Felleskjøpet er ei gruppe av uavhengige, kooperative selskap eigd av medlemene i det geografiske nedslagsfeltet sitt. Felleskjøpa er den viktigaste leverandøren av driftsmiddel til det norske landbruket, og er i tillegg den største kjøparen av norskprodusert korn. Samvirkelaget vart skipa på bakgrunn av idéen om at felles innkjøp gav betre innkjøp.
Føremål
Felleskjøpet skal bidra til å betra økonomien i medlemmene på kort og lang sikt, gjennom innkjøp, foredling, sal og distribusjon av driftsmiddel, forbruksartiklar og tenester til landbruket.
Felleskjøpet består av to uavhengige, bondeeigde selskap som opererer i to geografiske område. Selskapa er organiserte etter samvirkeprinsippa. I 2022 var det samla talet på medlemer 41 000. Dei viktigaste produktområda til felleskjøpa er kraftfôr, korn, gjødsel, såvarer, maskinvarer, forbruksartiklar til landbruket og fagleg kompetanse.
Regionale selskap
Felleskjøpet består av to uavhengige, bondeeigde selskap i to geografiske område:
Samarbeid gjennom samvirke
Frå midten av 1800-talet var det eit sterkt aukande behov for innkjøp av driftsmiddel som gjødsel, foredla såfrø, kraftfôr, industriproduserte maskinar til landbruket. Inspirert av idéar om samarbeid gjennom samvirke vart forløparane til dagens felleskjøp som vart stifta 5. februar 1896.
Felleskjøpa er som samvirkeorganisasjonar eigd av medlemene, i dette tilfelle bøndene. Det er medlemene som er brukarar, og felleskjøpa har som formål å gjeva størst mogleg nytte til medlemene. Felleskjøpa er medlemer i Norsk Landbrukssamvirke, ein interesseorganisasjon for 13 landsomfattande samvirkeorganisasjonar – mellom anna TINE og Nortura.
Norske Felleskjøp (NFK)
Norske Felleskjøp vart vedteke avvikla frå den 1. januar 2021, og verksemda vart overført til Felleskjøpet Agri SA.
Felleskjøpet Fôrutvikling (FKF)
Felleskjøpet Fôrutvikling er samvirkelaget sitt eige selskap for forsking og utvikling av fôrmiddel til husdyr. Selskapet vart oppretta i 1992, og er lokalisert i Trondheim.