cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tug of War
Innspeling
Etter utgjevinga av soloalbumet McCartney II, vart Wings samla saman att i juli og oktober 1980 for å øve inn songar som seinare kom til å bli Tug of War og Pipes of Peace. McCartney følte han trengde rettleiing og ringde den gamle produsenten sin, George Martin, for spele inn ein song skriven for den animerte karakteren Rupert Bear (som McCartney eigde rettane til) kalla «We All Stand Together», blant fleire. Den produktive innspelinga fortsette fram til 9. desember, morgonen då McCartney vakna til meldinga om at den gamle venen og Beatles-medlemmet John Lennon hadde blitt skoten og drepen kvelden før i New York City. Han avslutta innspelinga, der han og Denny Laine spelte inn den framtidige B-sida til «Rainclouds», og både Martin og McCartney følte det var best å sette prosjektet på vent fram til dei var klare til å fortsette.
I februar 1981, to månader etter Lennon døydde, fortsette Paul McCartney innspelingane, og spelte den månaden inn musikk med Stevie Wonder, Stanley Clarke, Carl Perkins og Ringo Starr og la ned fleire songar i prosessen. Innspelingane fortsette i AIR Studios på Montserrat i Karibia frå 3. februar til 2. mars, og enda med «Ebony and Ivory» og «What's That You're Doing», to songar med Stevie Wonder. 10cc-gitaristen Eric Stewart vart òg ein mykje brukt samarbeidspartner for McCartney på denne tida. På sommaren vart det gjort nye innspelingar i George Martin sitt AIR studios i Oxford Street i London. Innspelingane vart så produktive med ny 80-talsteknologi, at fleire av songane vart halde attende for det neste albumet, Pipes of Peace, som kom i 1983. Resten av 1981 var rolegare der McCartney og Martin pussa på albumet.
Utgjeving
Då albumet kom ut skreiv Stephen Holden i Rolling Stone at Tug of War var «meisterverket alle visste at Paul McCartney kunne lage». . Andre kritikarar, som Robert Palmer i The New York Times, var mindre entusiastiske.
Homolog i matematikk
Homolog er eit omgrep i matematikk. Hos to kongruente eller likedanna figurar vert dei motsvarande hjørnene, sidene eller flatene sagt å vere homologe.
Tug of War
Utgjeving
I mars 1982 vart duetten mellom McCartney og Stevie Wonder, «Ebony and Ivory», gjeve ut til stor suksess og gjekk til topps i mange land. Tug of War kom ut i april og vart òg ein stor suksess. Oppfølgjaren, «Take It Away», gjekk inn på Topp 10 i USA. Albumet selde etter kvart fleire millionar eksemplar og gjenoppretta ryktet til McCartney hos kritikarane, som i ein periode hadde vore ganske lunkne. Tug of War vart nominert til Grammyprisen for årets album i 1983.
Albumet kom ut i USA på CD 29. februar 1984. I 1993 vart albumet nymastra og gjeve ut att å CD som ein del av serien «The Paul McCartney Collection», men det kom utan bonusspor. I 2007 kom Tug of War ut digitalt på iTunes og soloversjonen av «Ebony and Ivory» kom med som bonusspor.
Ei ny utgjeving kom 2. oktober 2015, som ein del av Paul McCartney Archive Collection. Denne utgåva inneheld ein nymiksa versjon av albumet, i lag med den originale miksen, og ei rekkje videoar.
2015-utgåva
I 2015 vart albumet gjeve ut på Hear Music/Concord Music Group i fleire forskjellige utgåver, samstundes med Pipes Of Peace, i Paul McCartney Archive Collection. Formata var:
Nymiksa versjon av det original 12-sporsalbumet
Det originale 12-sporsalbumet
Tsjandragupta Maurya
Tsjandragupta er kjend under namna Sandrokottos, Sandrokyptos og Androcottus i gresk og latinsk omtale frå oldtida, og som Chandragupta på engelsk.
Bakgrunn
Indarane hadde ikkje noko skriftsystem på denne tida, og dei einaste skriftlege kjeldene kjem derfor frå utanforståande grekarar. Lite er dermed sikkert om familien og barndommen til Tsjandragupta. Dei eldste indiske tradisjonane fortel anten at han var fødd utanfor ekteskap av ein nandaprins og tenestejenta hans Mura, eller at han kom frå ein ksjatriafamilie (krigarkasten) som leid naud og difor selde han til ein gjetar. Seinare skrifter fortel at han blei fostra av påfugltemjarar, noko som skal ha gjeve namnet «Maurya» – påfugl er mora eller mayura på sanskrit, eller at han kom frå ksjatriaklanen Moriya.
På eit tidspunkt knytte Tsjandragupta seg til den lærde brahminen Kautilya – ei utbreidd soge seier at guten imponerte brahminen då han leikte konge. Med Kautilya som rådgjevar fekk Tsjandragupta stadig større makt.
Kongsmakt
Tsjandragupta klarte få nok støttespelarar til å styrta Dhana av Nandadynastiet rundt 320 f.Kr. Han fekk dermed makta over Magadha, eit rike i den noverande indiske delstaten Bihar. Hovudstaden i Magadha, Pataliputra (den noverande delstatshovudstaden Patna), blei også hovudstaden til det nye og veksande Mauryariket.
Gjennom hærtog fordreiv Tsjandragupta grekarane som hadde erobra delar av Nord-India under Aleksander den store. Han slutta til sist fred med dei greske generalane og kjøpte dei gjenverande greske delane av Indusdalen frå Seleukos Nikator, rundt 305 f.Kr. Generalen gav han også dotter si til ekte, og sende Megasthenes som ambassadør til Mauryahoffet. Seleukos og Tsjandragupta utveksla seinare ei rekkje gåver.
Etter å ha sikra den vestre delen av riket byrja Tsjandragupta hærtog sørover. Han kryssa Vindhyafjella og trengde inn på Deccanplatået.
Djain
Rundt 289 f.Kr. skal Tsjandragupta ha sagt frå seg kongsmakta, som blei teken over av sonen Bindusara. Sogene fortel deretter at han blei ein asket under djain-helgenen Bhadrabahu. Han skal ha følgd helgenen sørover og enda livet sitt gjennom heilag faste ved Shravanabelagola i noverande Karnataka. Eit lite hòletempel der, Bhadrabahuhòla, er i dag markert som dødsstaden. På fjelltoppen Chandragiri i Shravanabelagola finst eit lite tempel, Chandragupta basadi, kalla opp etter han.
Etter Bindusara blei Asjoka keisar i Mauryariket, og spelte ein viktig rolle for utbreiinga av buddhismen.
Sunnmøre Folkehøgskule
Sunnmøre Folkehøgskule er ein kristen folkehøgskule i Ulsteinvik i Ulstein kommune i Møre og Romsdal. Elevane ved skulen vel eitt linjefag og fire valfag, to om hausten og to om våren. I tillegg er det fellesfag 12 timar i veka. Skulen har plass til 100 elevar i året og er eigd av KFUK-KFUM og Møre og Romsdal Krins av KFUK-KFUM.
Skulen tok i desember 2006 over lokala til tidlegare Radisson SAS Ulstein Hotell. På skuletunet ligg gymsal og eit treningssenter. Frå skulen er det kort køyreavstand til Sunnmørsalpane og Stranda skisenter, og kort gåavstand til ein 9-hols golfbane. I tillegg har skulen formingsrom og tilgang til klatrehall og fotballhall, som ligg i nærområdet.
Rektor ved skulen er Arnt Ole Grimstad.
Linjer ved skulen i 2015:
Skulen tilbyr også halvårskurset Internasjonal linje og andreårskurset Leiartrening.
Gulset Idrettsforening
Gulset Idrettsforening er eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Gulset i Skien. Idrettslaget vart skipa 14. juli 1935 og er aktivt med i fotball, handball, ski, volleyball, turn og i turmarsjar. Fotballaga spelar i raud-og-kvitstripete trøyer og blå bukser, medan handballaga opptrer i heilraudt.
Handballspelaren Jeanette Nilsen var aktiv i Gulset IF før ho melde overgang til Gjerpen IF i toppen av seriesystemet.
Castiel
Castiel er ein kommune i distriktet Plessur i kantonenen Graubünden i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1174 meter over havet.
Kommunen ligg i Schanfigg kreis på nordsida av Schanfigg. Han består av landsbyen Castiel som består av Oberdorf og Unterdorf.
Sel kyrkje
Sel kyrkje er ei lafta krosskyrkje frå 1742 på Selsverket i Sel kommune i Innlandet. Det er den tredje kyrkja i Sel, men dei to førre stod ved Romundgard i Nord-Sel.
Altartavla er skoren av Eistein Guttormsson Kjørrn og vert gjerne rekna som hans hovudverk.
Igor Cvitanović
Igor Cvitanović er ein tidlegare kroatisk fotballspelar.
1758 Naantali
1758 Naantali er ein hovudbelteasteroide og går i bane innanfor asteroidefamilien Eos. Han blei oppdaga den 18. februar 1942 av Liisi Oterma ifrå Turun observatorio, Turun yliopisto i Turku.
Ariel Garcé
Ariel Hernán Garcé er ein argentinsk fotballspelar som har spela for den argentinske klubben Colón.
Garcé har vorte seriemeister i Argentina tre gonger med River Plate, i clausura-sesongen i 2000, 2002 og 2004. Han debuterte for Argentina sitt A-landslag i 2003, då han fekk to landskampar, men spelte så ikkje på landslaget igjen før i 2010, då han spelte to kampar til. Landlagssjefen Diego Maradona tok han ut i Argentina sin tropp til fotball-VM i 2010, men han spelte ingen kampar der.
Ivory Tower i Antarktis
Ivory Tower er eit lite fjell med ei høgd opp mot kring 800 moh, 2,4 km aust for Fadden Peak, mellom Harold Byrd Mountains og Bender Mountains i Antarktis. Fjellet vart vitja av ei geologisk gruppe frå Arizona State University i US Antarctic Research Program, 1977–78, og fekk dette namnet fordi det består av nesten berre kvit marmor.
Iskjerne
Iskappene på Grønland og i Antarktis er opp mot 3000 meter tjukke, og nede i djupet finn ein særs gammal is. Nær bresålen på Grønland har ein funne is som er 123 000 år gammal, og på Antarktis is som er heile 740 000 år gammal. Ein kan derfor i teorien seie noko om dei atmosfæriske og klimatiske tilhøva heilt tilbake til den tid.
Kritikarar av metoden hevdar derimot at det kan ha skjedd endringar ismassen slik at luftboblene ikkje lenger nødvendigvis er representative for atmosfæren då dei vart avsett, sidan isen har vore i rørsle og er rekrystallisert. På grunn av dette er det viktig at kjerneboringane vert gjort sentralt på ei iskappe, der rørslene er og har vore minimale. I tillegg må kjernane borast i området der ein aldri har smelting i overflata som kan øydelegge lagdelinga.
Iskjerner under nedbørdanning
Iskjerner kan òg vere faste, uløyselege og krystallinske partiklar som fører til danning av iskrystallar i atmosfæren. Sjå kondensasjonskjerne.
Calling All Stations
Calling All Stations er det femtande og siste studioalbumet til det engelske rockebandet Genesis, gjeve ut 1. september 1997 på Virgin Records. Det vart spelt inn etter at Phil Collins hadde slutta i bandet i 1996 og enda den 25 år lange perioden hans i bandet. Dei attverande medlemmane, klaverspelaren Tony Banks og gitaristen og bassisten Mike Rutherford, valde å halde fram å skrive ny musikk for eit album. Etter å ha hatt folk på prøvespeling i 1996, valde dei den skotske songaren Ray Wilson som den nye songaren i Genesis
Calling All Stations fekk stort sett negativ omtale då det kom, som meinte det mangla retning. Rolla til Wilson vart likevel positivt motteke. Albumet selde dårleg samanlikna med tidlegare album, men nådde andreplassen på albumlista i Storbritannia. Det nådde 54. plassen i USA. Dette markerte første gongen dei ikkje nådde topp 50 i USA sidan 1973. «Congo», den første av tre singlar frå albumet, nådde 29. plassen i Storbritannia. Genesis turnerte i Europpa i 1998, men vitja ikkje USA på grunn av låge billettsal. Gruppa vart oppløyst etter turneen og kom først saman att med Collins i 2006 for Turn It On Again-turneen.
Bakgrunn
Mot slutten av We Can't Dance-turneen i november 1992, tok bandet ein pause. Dei kom saman att for ein enkelt, veldedig konsert i september 1993. Phil Collins tok oppatt solokarrieren og gav ut Both Sides, klaverspelaren Tony Banks spelte inn eit album med Jack Hues under prosjektet Strictly Inc., og Mike Rutherford heldt fram med bandet sitt Mike + the Mechanics. I midten av 1995 sa Collins etter ein veldedig solokonsert med albumet Both Sides, som han rekna som særs positivt, han syns det var ukomfortabelt å syngje Genesis-songar. «For første gongen kjende eg meg som ein skodespelar som spelte ein annan si rolle.» Etter eit bandmøte med manageren Tony Smith sommaren 1995, slutta Collins. Ei pressemelding som annonserte dette kom i mars 1996.
Banks og Rutherford valde å halde fram og byrja å skrive nye songar i lag i januar 1996 for å sjå om det var verdt å halde fram med Genesis. Etter dei hadde fått ned nokre idear, var dei nøgde med resultatet og byrja å sjå seg om etter ein ny songar. På dette stadiet hadde dei grunnstrukturen for heile Calling All Stations, men dei hadde ikkje skrive nokre tekstar. Kort tid etter albumet kom ut, samanlikna Wilson materialet som ei blanding av den tidlege progrockstilen deira og den seinare, meir kommersielle stilen.
Dei to sterkaste kandidatane var den engelske songaren David Longdon, no i Big Big Train og den skotske songaren og gitaristen Ray Wilson frå det grunge-aktige bandet Stiltskin. Longdon-songen «Hieroglyphics of Love» fekk merksemda til produsenten Nick Davis, som sendte han vidare til Banks og Rutherford. Dei likte det godt nok til å invitere han til studio for å prøvesyngje. Banks likte vokalen til Wilson etter å ha høyrt det første albumet til Stiltskin, The Mind's Eye (1994). For den første prøvespelinga, song Wilson ein Genesis-song der vokalen til Collins var teken bort. På den andre prøvesyngjinga vart han spurt om å bidra med vokale idear til den nye musikken Banks og Rutherford hadde skrive, og song og nynna idear der og då. Opptak frå denne innspelinga vart nytta av Banks til å skape versa til «There Must Be Some Other Way». I november 1996 valde Banks og Rutherford Wilson som den nye songaren. Longdon sa Rutherford ringde han med meldinga medan Banks sende han eit julekort med «ei lang melding.» At Wilson var blitt medlem av bandet, vart ikkje offentleggjort før 6. juni 1997.
Innspeling
Trommeslagarar på Calling All Stations var den israelske Nir Zidkyahu og amerikanske Nick D'Virgilio. Det vart spelt inn med RADAR, ein type ikkje-lineær digital lydinnspeling som kunne spele inn 24 spor samstundes til ein datamaskin.
Wilson sa han hadde «ganske lite» å kome med til albumet. Wilson hugsa han fekk frie tøyler med vokalen sin på songane til Rutherford, fordi han «ikkje visste kva han ville ha før han høyrde det», medan Banks hadde spesifikke idear frå starten av.
Songar
«Calling All Stations» var det første sporet Banks og Rutherford skreiv for albumet og det meste av originalopptaka vart nytta på den ferdige versjonen. Han vart nytta som opningsspor fordi han hadde ein tyngre rockestil og ei dramatisk stemning. Arrangemtet på songen gjekk gjennom fleire endringar, sidan Banks og Rutherford fekk Wilson til å syngje forskjellige melodilinjer for å sjå kva han klarte med røysta si. Wilson plukka «Calling All Stations» som favorittsongen hans frå albumet.
Teksten til «Small Talk» vart skriven av Wilson.
Utgjeving
Albumet kom ut i Europa den 26. august 1997 med ein direkte pressekonferanse, intervju og ei akustisk framføring på tysk fjernsyn og VH1 frå Fernsehturm Berlin. To dagar seinare hadde dei ein tilsvarande pressekonferanse på Kennedy Space Center i Florida.
Calling All Stations nådde andreplassen på albumlista, og vart det første albumet til Genesis som ikkje nådde toppen av lista sidan ...And Then There Were Three... (1978). Det gjorde det mykje dårlegare i USa, der det nådde 54. plassen på Billboard 200. Dermed vart Calling All Stations det første Genesis-albumet sidan Selling England by the Pound (1973) som ikkje nådde topp 50 der.
Ein Super Audio CD/DVD-versjon med ny miks i stereo og 5.1 kringlyd kom ut i september 2007.
Mottaking
Steve Knopper skreiv om albumet for Chicago Tribune og kalla det «ein formlaus masse av synthlydar» og meinte at den nye songaren Ray Wilson har «ikkje sjølvtillit eller personlegdom, heller ikkje visjonen til å avverje dei buktande ideane til bandkollegaene». Både AllMusic og Rolling Stone skreiv at Ray Wilson var ein høvande erstatning for Collins, men at albumet i det heile mangla gode songar. Begge skreiv òg om den rare blandinga av kunstrock og pop som ikkje klarte å fange tiltalande element frå nokon av sjangrane. Rolling Stone oppsummerte det som «eit kunstrockalbum av Mike and the Mechanics». I 2014 avskreiv Stevie Chick i The Guardian albumet som «uforklarleg».
Turné
Etter det dårlege salet av albumet vart ein 27 konsertar lang turné i Nord-Amerika først planlagt for november 1997, men så avlyst på grunn av dårlege billettsal. Ein 22 konsertar lang turné på mindre spelestader vart òg avlyst.
Genesis spelte 47 konsertar i Europa frå 29. januar til 31. mai 1998. Dei hadde med seg Zidkyahu på trommer, perkusjon og korvokal og den irske musikaren Anthony Drennan på gitar og bass.
Genesis tok ein pause etter turneen og kom først saman att, denne gongen med Collins attende, i 2006 for Turn It On Again-turneen.
Innhald
Alle songane er skrivne av Tony Banks og Mike Rutherford, utanom der andre er nemnde.
Medverkande
Henta frå plateomslaget.
Genesis
Andre medverkande
Produksjon
Samira Efendi
Samira Efendijeva er ein aserbajdsjansk songar. Ho brukar artistnamnet Efendi, tidlegare Samira Efendi. Ho skulle representere Aserbajdsjan i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland med songen «Cleopatra», men 18. mars 2020 avlyste EBU tevlinga på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020. I staden avgjorde den aserbajdsjanske kringkastaren İTV at Efendi skulle få representere Aserbajdsjan i 2021 med songen «Mata Hari».
Bakgrunn
Efendijeva vart fødd og voks opp i den aserbajdsjanske hovudstaden Baku. Ho oppnådde popularitet i heimlandet etter å ha delteke i lokale og nasjonale songtevlingar som Yeni Ulduz (2009), Böyük Səhnə (2014) og The Voice of Azerbaijan (2015–2016), der ho vart nummer tre. I 2017 var ho den aserbajdsjanske representanten i vokalisttevlinga Silk Way Star, arrangert i Almaty i Kasakhstan, der ho kom på tredjeplass. Ho representerte nok ein gong Aserbajdsjan under songfestivalen Voice of Nur-Sultan i Nur-Sultan i Kasakhstan i 2019.
28. februar 2020 kunngjorde den aserbajdsjanske tv-kanalen İTV at ein jury hadde vald Efendi til å representere Aserbajdsjan i Eurovision Song Contest 2020 i Rotterdam i Nederland. Ho skulle opptre med songen «Cleopatra», men tevlinga vart avlyst på grunn av koronaviruspandemien i Europa vinteren 2020. Efendi representerte i staden Aserbajdsjan i Eurovision Song Contest i 2021 med «Mata Hari». Ho deltok i den fyrste semifinalen tysdag 18. mai og kvalifiserte seg til finalen laurdag 22. mai. Der kom ho på ein 20.-plass
Morten Viskum
Morten Viskum fekk mykje omtale i Noreg i 1995 etter at han i løpet av to dagar plasserte eit glas med olivenetikett på, men med ei rotteunge inni, i hyllene med olivenglas i kvar av tjue utvalde daglegvareforretningar i fem av dei største byane her i landet. Etter dette «rotte/olivenprosjektet» vart han sett på som ein særs kontroversiell samtidskunstnar. Han styrkte sitt ry som kontroversiell då han seinare nytta ei avkappa hand frå eit lik som målarpensel i verk med tittelen: «Hånden som aldri sluttet å male».
Samira Efendi
Flørting med norske TIX
Efendi gjorde seg merka i dagane før den fyrste semifinalen, etter at den norske deltakaren TIX sende fleire kjærleikserklæringar til ho via Instagram. Etter kvart svara ho på meldingane via eigne postar på Instagram. Sidan heldt dei to fram med å flørte via sosiale medium, og dei møttest til fleire dater i finaleveka. Flørtinga mellom dei to fekk stor merksemd hos presse, fans og arrangørar, og fekk sin eigen emneknagg på Instagram: Efentix. Enkelte pressefolk og fans spekulerte likevel på om flørtinga var eit PR-stunt for å skape merksemd, men TIX avviste dette i ein videofilm han la ut på sin eigen YouTube-konto.
Både Aserbajdsjan og Noreg deltok i den fyrste semifinalen og begge land kvalifiserte seg til finalen. Der hadde dei startnummer etter kvarandre.
Ma Kelly's Greasy Spoon
Ma Kelly's Greasy Spoon er det tredje albumet til det engelske rockebandet Status Quo. Det var det første albumet deira etter at dei gav opp den psykedeliske stilen og byrja å eksperimentere med hardrockstilen som skulle bli varemerket deira. Det var òg det siste albumet deira med klaverspelaren Roy Lynes. Albumet kom ut i august 1970, men selde for dårleg til å gå inn på albumlista i Storbritannia.
Bandet byrja å eksperimentere med ein ny stil då dei fekk den australske låtskrivaren Carl Groszmann til å skrive songar for dei. Songen vart «Down the Dustpipe», som ikkje kom med på albumet, men kom ut på singel i mars 1970 med Rossi/Parfitt-songen «Face Without a Soul» frå det førre albumet, Spare Parts, som B-side. Singelen tok media på senga, sidan han skilde seg kraftig ut frå dei tidlegare singlane deira, med ein boogie-shuffle-stil. Singelen nådde 12. plassen på den britiske singellista og låg inne på topp 50 i 17 veker.
I oktober 1970 kom ein annan singel som heller ikkje var med på noko album. Dette var ein song av Rossi og Young kalla «In My Chair», med B-sida «Gerdundula» (skriven i Tyskland av Rossi og Young under pseudonyma Manston og James, med ein tittel som visstnok var inspirert av dei tyske venene deira, Gerd og Ula. Singelen vart ein hit og nådde 21. plassen på den britiske singellista. «Gerdundula» vart sidan spelt inn på ny for det neste albumet deira, Dog of Two Head.
Statens byggeskikkpris
Det er kommunal- og regionalministeren som nemner opp juryen som avgjer kven som skal få Statens byggeskikkpris, og kommunal- og regionalministeren står for overrekinga. Husbanken er sekretariat for juryen.
Ma Kelly's Greasy Spoon
Då dei var på turné same året vart organisten Roy Lynes forelska i ei jente, og valde raskt å forlate bandet for å slå seg til ro med henne.
Statens byggeskikkpris
Byggeskikkprisen vart delt ut for fyrste gong i 1983. Dette året ville juryen berømma god bustadbygging, og prisen gjekk til Hillarhaugen på Stord som omfatta 15 bustader. Seinare har prisen gått til burettslag, skular, museum, bibliotek, kontorbygg, restaureringar og signalbygg som Sametingsbygningen, Hamsunsenteret og Operahuset i Oslo.
I tillegg til Statens byggeskikkpris, finst det òg fleire offentlege lokale byggjeskikkprisar eller arkitekturprisar som er oppretta av kommunar.
Filmen Shooter
Shooter (Skarpskyttar) er ein amerikansk actionthriller frå 2007 regissert av Antoine Fuqua. Han byggjer på romanen Point of Impact av Stephen Hunter. Filmen handlar om ein skarpskyttar, Bob Lee Swagger (Mark Wahlberg), som vert uskyldig skulda for eit attentat. Han hamna på amerikanske kinoar den 23. mars 2007, og vart lansert på DVD den 26. juni 2007.
Fylkesveg 536 i Østfold
Fylkesveg 536 i Østfold går mellom Bilet i Fredrikstad kommune og Heia i Sarpsborg kommune. Vegen er 7,2 km lang.
Kommunar og knutepunkt
Moltebergvegen
Filmen Shooter
Samandrag
Swagger brukar førstehjelpsutstyret i bilen for å handsama skadane sina. Han unngår politiet ved å køyra ut i Delaware River og sym vekk. Han søkjer tilflukt hos Sarah Fenn, enka til Swaggers spotter og bestevenn Donnie Fenn, som vart drepen året før under eit oppdrag i Afrika som Swagger såvidt overlevde. Sarah reddar livet hans ved å reinsa og sy skotsåra hans. Nick Memphis får skulda for at Swagger klarte å flykta. Memphis hevdar at på grunn av Swagger si omfattande militære trening og lange røynsle, er det overraskande at Swagger ikkje klarte å skyta presidenten. Memphis meiner at Swagger kan ha vorte skulda for attentatet, og han finn fleire uoverensstemmelsar i bevisa og vitneforklaringane som vart gjeve til FBI. Hans mistankar veks når politimannen som skaut Swagger vert drepe få timar etter mordet på erkebiskopen.
Når dei løynlege agentane oppdagar at saka er kompromittert, kidnappar de Memphis og prøver å iscenesetja sjølvmordet hans. Swagger følgjer etter og drep agentane. Swagger og Memphis slår seg saman, og prøver å finna dei som står bak. Dei finn ein eks-skarpskyttar i Lynchburg, Virginia, som begår sjølvmord etter å ha avsløra at erkebiskopen faktisk var det eigenlege målet, og at han vart drepen for å hindra at han held ein tale om ei massakre i ein landsby i Eritrea. Massakren vart utført på vegner av eit konsortium av føretak med olje-interesser i Afrika, leda av den korrupte senatoren Charles Meachum (Ned Beatty). Swagger får òg vita at oppdraget der bestevennen, Donnie Fenn, vart drepen òg var ein del av massakren fordi dei fekk i oppdrag å verna tilbaketrekkingen av dei som stod bak massakren. Swagger tek opp denne tilståinga på band før han klarar å sleppe frå eit bakholdsangrep.
I mellomtida har ei gruppe leigesoldatar, leidd av Johnsons høgre hand, Jack Payne (Elias Koteas), kidnappa Sarah for å lokka fram Swagger. Sarah vert torturert og seksuelt misbrukt. Med dei nye bevisa sine arrangerer Swagger og Memphis eit møte med oberst Johnson og senator Meachum for å utveksla sitt gissel mot bevisa for senatoren og obersten sin ugjerningar. Etter å ha drepe Payne og fleire fiendtlige skarpskyttarar og redda Sarah, overgjev Swagger og Memphis seg til FBI. Seinare vert Swagger ført fram for statsadvokaten i eit lukka møte. Oberst Johnson, Memphis og Sarah er òg til stades. Swagger reinvaskar seg for drapet på erkebiskopen og vert frikjend. Men Oberst Johnson kan ikkje straffast for massakren i Eritrea sidan dette er utanfor amerikansk jurisdiksjon, og han går fri. Oberst Johnson møter senator Meachum same kveld, då dei vert angrepne av Swagger som drep begge to, ein av deira medhjelparar og to livvakter, før han opnar ein gassventil før han dreg derifrå. Flammene i peisen tenner på gassen, og heile huset eksploderar. Den siste scena viser Swagger som set seg i ein bil saman med Sarah og køyrer vekk frå huset.
Ma Kelly's Greasy Spoon
Innhald
BBC Sessions vart spelt inn i BBC Studio 1, Shepherd's Bush i oktober 1970 for The John Peel Show
Jensen Ridge
Jensen Ridge er ei svingande rygg som går austover frå Foca Point mot Jane Col på Signy Island i Sør-Orknøyane. Han vart namngjeven i 1991 av UK Antarctic Place-Names Committee etter kaptein Gullik Jensen på kvalbåten «Strombus» frå Tønsberg, som utførte den siste kvalfangstekspedisjonen til Signy Island i 1936.
Imrich Bugár
Imrich Bugár er ein tidlegare friidrettsutøvar som representerte Tsjekkoslovakia. Han deltok i diskoskasting og tok OL-sølv under 1980, og vart europameister i 1982 og verdsmeister i 1983. Hans personlege rekord er på 71,26 meter.
Aktiv
Bugár fekk sitt internasjonale gjennombrot då han under europameisterskapen 1978 på heimebane i Praha vann bronsemedaljen med 64,66 m, bakom Wolfgang Schmidt frå Aust-Tyskland og finnen Markku Tuokko. To år seinare kleiv Bugár ein plass opp på sigerspallen etter diskosøvinga under dei olympiske sommarleikane i Moskva. Med 66,38 m tok han sølv etter overraskingsmannen Viktor Rasjtsjupkin (66,64 m) frå arrangørlandet og seks cm framom kubanaren Luis Delís (66,32 m).
Ved europameisterskapen 1982 vann Bugár sin fyrste store tittel. Han sigra med 66,64 meter, meir enn meteren framom sølvmedaljøren Igor Duginjets frå Sovjetunionen. Året etter vann han gullmedaljen under den fyrste verdsmeisterskapen i friidrett 1983. I Helsingfors sikra han seg sigeren med med 67,72 m, Delís nådde 67,36 m, medan Gejza Valent på bronseplass syrgde for enno ei medalje til Tsjekkoslovakia.
Den 25. mai 1985 gjorde Bugár sitt livs lengste kast, då diskosen i San José i California fyrst landa etter 71,26 m. Både i VM 1987 og i EM 1990 vart han nummer sju, medan han i mellomtida hadde enda på tolvteplassen under sommar-OL 1988 i Seoul.
I tida 1991-94 mislukkast han å kvalifisere seg til finale i fire strake meisterskap.
Springtail Spur
Springtail Spur er ein utstikkar med ei høgd opp mot 170 m ved sørvestenden av Andreaea Plateau på Signy Island i Sør-Orknøyane. Han vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter dei økologiske undersøkingane til British Antarctic Survey (BAS) av spretthalar (særleg cryptopygus antarcticus) som det finst mange av under steinar og i spreidd vegetasjon på ryggen.
Paul-Erik Krogsvold
Paul-Erik Krogsvold er ein norsk lærar, rektor og lokalpolitikar for Arbeidarpartiet. Han var ordførar i Moss kommune i to vender, frå 1992 til 1995 og frå 2004 til 2011.
Krogsvold vart fyrste gong vald inn i kommunestyret i 1972, og sat i formannskapet frå 1988 til 2011. I perioden 1988-1991 var han varaordførar. Krogsvold takka av som politikar og tilsett i Moss kommune i 2011.
Nellie Cournoyea
Nellie Cournoyea OC ONWT er ein kanadisk politkar frå Aklavik som var den sjette premieren (leiaren) av Nordvestterritoria frå 1991 til 1995. Ho var den fyrste kvinnelege premieren av eit kanadisk territorium og den andre kvinnelege premieren i kanadisk historie etter Rita Johnston i Britisk Columbia.
Bakgrunn
Cournoyea er av norsk og inupiat-avstamming. Som barn var ho elev ved ein kostskule for urfolk. Truth and Reconciliation Commission-rapporten fortel korleis ho blei teken vare på av urfolksfamiliar langs ruta si etter at ho flykta frå ein anglikansk studentbustad i Nordvestterritoria etter ein konfrontasjon med ein lærar.
Før ho byrja i politikken arbeidde Cournoyea som stasjonsvert og leiar for CBC North i Inuvik, og arbeidde med landrettar for urfolk for Inuit Tapirisat of Canada.
Politisk karriere
Ho blei fyrst vald inn i den lovgjevande forsamlinga til territoriet i 1979, som representanr for valdistriktet Western Arctic fram til det blei oppløyst i 1983, og deretter for det nye distriktet Nunakput i resten av den politiske karrieren. Ho hadde fleire ulike regjeringspostar.
14. november 1991 blei ho vald til premier i territoriet under konsensusmodellen, der leiaren blir vald av dei folkevalde etter valet. Cournoyea var premier til 1995, og valde deretter å ikkje stilla til val att. Ho blei seinare leiar og administrerande direktør for Inuvialuit Regional Corporation.
Ho vann National Aboriginal Achievement Award, no Indspire Awards, i 1994, og er blitt tildelt æresdoktorat i lov og rett frå Lakehead University, Carleton University og University of Toronto.
I 2008 blei ho utnemnd til Officer of the Order of Canada, og vald inn i Aboriginal Business Hall of Fame. I 2016 blei Cournoyea tildelt Order of the Northwest Territories.
Storelva i Brekke
Storelva (òg kalla Brekkeelva) er ei elv i Gulen kommune i Vestland. Ho renn i nordvestleg retning og munnar ut i Risnefjorden ved Brekke. Elva har ei lengd på 7,5 km og eit nedbørfelt på 16,9 km². Middelvassføringa ved munningen er 2,14 m³/s.
Vassdraget består av mange små sideelvar som blir samla i Storelva. Den største sideelva er Olselva, som kjem inn frå sør ved Engeset. Dei einaste innsjøane av nokon storleik er Botnavatnet (455 moh) og Langvatnet, som begge ligg i elva sitt kjeldeområde heilt sørvest i nedbørfeltet. Elva byrjar frå Langvatnet, og etter samløpet med elva frå Botnevatnet fell ho bratt ned i Engesetdalen gjennom Reievegfossen. Elva er framleis stri også nedstraums frå fossen og ned til samløpet med Olselva, men frå Engeset blir dalbotnen flatare og herfrå til munningen i Risnefjorden ligg det busetnad og jordbruksområde på begge sider av elva.
Fv2 går langs sørsida av elva, mens Fv1 kryssar elva ved munningen. Det går òg ein kommunal veg langs nordsida av elva til eit stykke opp i Engesetdalen.
Elva er, som dei andre vassdraga i området, sterkt påverka av sur nedbør, noko som allereie på 1960-talet førte til minka fiskebestandar. Innhaldet av aluminium er noko høgt, men likevel innanfor grensa for drikkevatn. Innhaldet av andre metall er nokså lågt. Vassdraget er næringsfattig, men dei nedste delane er påverka av avrenning frå landbruket og av kloakk.
Oranjestad
Oranjestad er namnet på to byar i Karibia:
Husbanken
Husbanken, som tidlegare hadde namnet Den Norske Stats Husbank, vart skipa i 1946 og er det sentrale organet til den norske staten for gjennomføringa av bustadpolitikken ved både å administrere tilskottsordningar som til dømes bustønadsordninga, gje lån til bygging, ombygging og utbetring av bustader, og ved dei vilkåra som vert sette for å gje låna. Banken har finansiert meir enn halvdelen av alle bustader i Noreg etter den andre verdskrigen.
Husbanken har hovudkontoret i Drammen, der banken òg har eit regionkontor. Dessutan har banken regionkontor i Oslo, Arendal, Bergen, Trondheim, Bodø og Hammerfest.
Mato Neretljak
Mato Neretljak er ein tidlegare kroatisk fotballspelar.
Johansen Peak
Johansen Peak er eit markant fjell på 3310 moh. som ligg 3 nautiske mil aust-søraust for Mount Grier i La Gorce Mountains av Dronning Maudfjella i Antarktis. Det vart oppdaga av kontreadmiral Richard E. Byrd på flyturen til Sørpolen den 28. og 29. november 1929, og kartlagd i desember 1934 av eit geologisk lag under Byrd-ekspedisjonen under Quin Blackburn. Fjellet fekk dette namnet i eit forsøk på halde på namnet Roald Amundsen hadde gjeve i 1911 til eit fjell i nærleiken. Amundsen kalla det opp etter Hjalmar Johansen, som deltok under sledeturen austover under ekspedisjonen i 1910–12.
Olav Andreas Eftestøl
Eftestøl var fødd på garden i Fjotland med same namn, der faren var sjølveigande gardbrukar. Sjølv vart han seminarist frå Kristiansand i 1882. Dei neste åtte åra var han lærar i folkeskulen, i Hægebostad og i Hedrum. Åra 1890 til 1894 var han lærar ved Elverum privatskule, styrar dei tre siste åra. I året 1892 opna han Elverum lærarskule, ein skule han styrte til 1907. Frå 1907 var han skuledirektør i Hamar stift, den fyrste skuledirektøren i landet utan akademisk utdanning og teologisk embetseksamen.
I åra 1900 til 1906 var Eftestøl formann i Hedemarkens amts arbeiderforening. Han var ordførar i Elverum frå 1902 til 1907, samt formann i skulstyret i ei rekke av år. Hausten 1906 vart han vald inn på Stortinget frå einmannskrinsen Søndre Østerdalen, som representant for Arbeiderdemokratene. Han vart attvald både ved valet i 1909 og i 1912. Eftestøl var medlem av sosialkomiteen 1906-09, nestformann 1908 og formann 1908-09. Dei to siste treårsbolkane var han medlem av kyrkjekomiteen, formann i denne frå 1913. Frå 1913 var han også visepresident i Stortinget.
Eftestøl skreiv mange avisartiklar om skulespørsmål og gav ut bøker om folkeskulen på bygdene og om lærarutdanning. På Stortinget var han ein pådrivar for landsgymnaset, og for ein folkeskule som kunne føre elevar heilt til topps i utdanningssystemet. Han var elles mykje nytta til talar. Han døydde på Kongsvinger, på reisefot til Skarnes.
1759 Kienle
1759 Kienle er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 11. september 1942 av Karl Wilhelm Reinmuth ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl i Heidelberg.
Michel Tornéus
Michel Tresor Komesha Tornéus er ein svensk friidrettsutøvar frå Stockholm som vann sølvmedaljen i lengdehopp i EM 2016 og bronsemedaljen i EM 2012. I 2015 vart han innandørsmeister i Europa.
Aktiv
Tornéus tok steget opp i europatoppen i lengdehopp i 2009-sesongen, med di han sette personleg rekord med eit hopp på 8,11 meter. Dei neste tre sesongane flytta han sitt personbeste til 8,12 m i 2010, 8,19 m i 2011 og 8,22 m i 2012.I 2010 vann han lengdetevlinga i Europacupen for landslag, men vart ikkje betre enn niandemann i europameisterskapen.
Den 1. juli 2012 vann Tornéus bronsen ved europameisterskapen i Helsinki med eit hopp som målte 8,17 m. Fem veker seinare vart han med 8,11 m fjerdemann finalen under Sommar-OL 2012 i London, ein centimeter unna bronseplassen og fem cm bakom sølvvinnaren. I innandørs-EM 2013 i Göteborg avslutta han tevlinga med eit hopp på 8,29 meter, svensk innandørsrekord og berre to centimeter kortare enn det vinnaren Aleksandr Menkov presterte. Etter ein femteplass i Friidretts-EM 2014 i Zürich, vann Tornéus lengdetevlinga ved innandørs-EM 2015 i Praha på ny svensk innandørsrekord 8,30 m.
Under europameisterskapen 2016 i Amsterdam nådde Tornéus 8,21 m og tok sølvmedaljen, fire cm attom vinnaren, olympiameisteren Greg Rutherford frå Storbritannia. Berre tre dagar seinare, den 10. juli, gjorde Tornéus i spanske Monachil sitt livs beste lengdehopp, eit hopp som målte 8,44 meter. I verdsmeisterskapen 2017 i London, landa Tornéus på 8,18 m, men vart ikkje betre enn nummer 8 i ei tevling med uvanleg mange sterke prestasjonar.
Tornéus vann i tida 2005-17 11 svenske meistertitlar i lengdehopp og 2 i tresteghopp.
Fylkesveg 552 i Østfold
Fylkesveg 552 i Østfold går mellom Stenbekk og Kallesten i Sarpsborg kommune. Vegen er 8,8 km lang.
Mount Jones
Mount Jones er den nordlegaste toppen i Clark Mountains i Ford Ranges i Marie Byrd Land. Det vart oppdaga på flyturar frå West Base frå U.S. Antarctic Service (USAS) i 1940, og kalla opp etter Clarence F. Jones, ein geografiprofessor ved Clark University.
Anton Laurin
Laurin voks opp på Langøyna i Fjell kommune, som den yngste av ni sysken. Faren var ordførar i Fjell frå 1887 til 1894. Laurin drog til Volda der han gjekk latinlina på landsgymnaset. Frå 1918 til 1938 jobba han som journalist i ymse aviser.
I 1926 jobba han i målavisa Den 17de Mai i Oslo. I 1926 og vårsemesteret 1927 var han leiar av Studentvenstrelaget. Landsorganisasjonen til Noregs Unge Venstre låg på denne tida nede. Våren 1926 var Laurin hovudmannen bak eit initiativ om å starta opp att organisasjonen og organisera såkalla «liberale sommarkursus» annankvar sommar. På det første sommarkurset, i Oslo, vart Laurin den 18. juni 1926 vald til formann i den attreiste organisasjonen Noregs Unge Venstre, som har vore aktiv sidan, med unntak av krigsåra. Laurin vart attvald som leiar på landsmøtet under det liberale sommarkurset i Bergen i 1928. Han gjekk av som Unge Venstre-leiar på landsmøtet i Nidaros i 1930.
Etter den tyske invasjonen av Noreg i 1940, melde Laurin seg inn i Nasjonal samling 18. oktober 1940. Han fekk etter kvart tittelen «pressesjef i Stor-Oslo». I 1943 verva han seg som krigskorrespondent med tittelen «Kriegsberichter SS» og vart send til Austfronten, men vart sjuk og vende snart heim att. 16. desember 1946 vart han dømd til seks års fengsel for landssvik i Oslo byrett. Han vart lauslaten 4. juni 1949. Den tidlegare kollegaen og partifellen i Venstre Anton Beinset vitna under rettssaka at Laurin i 1940 fortalde han at han trudde Tyskland kom til å vinna krigen, og at det beste var å gå inn i Nasjonal samling for å gjera mest mogleg godt der.
Lyktemann
Lyktemann eller irrlys (òg kalla vettelys eller alvelys) er små ljos, ofte flakkande, som blir observert i og ved myrer. I følgje folketrua var det barn som døydde utan dåp, og som sidan streifa omkring for å lokke folk på villspor.
Liknande segner finst i mange kulturar. I England blir fenomenet kalla Will o' the wisp, i Tyskland Irrlicht, i Frankrike feu follet og det finst òg i Japan, som fenomenet Hitodama. Fenomenet er skildra av fleire pålitelege augevitne, til dømes av astronomen Friedrich Wilhelm Bessel, som i 1807 såg lyktemenn utanfor Hamburg.
Det finst fleire moglege vitskaplege forklaringar på lysa, som at dei kjem frå fosforescerande gassar frå organiske stoff i myra, kanskje sumpgass (metan) blanda med fosforhydrid. Det kan òg vere sjølvlysande insekt, som sankthansorm, eller lysande, roten ved. Fenomenet er relativt sjeldan i Noreg, sidan det ofte er for kaldt til at lyktemenn kan oppstå, men ei vandresegn knytt til Olav Haraldsson fortel at det brann eit blått lys i fotspora hans nær Stiklestad.
Strombus Ridge
Strombus Ridge er ein rygg som svingar seg austover frå Thulla Point mot Jane Col på Signy Island i Sør-Orknøyane. Ryggen ligg 600 meter sør for Jensen Ridge. Han vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter kvalbåten «Strombus» (kaptein Gullik Jensen), frå Tønsberg, som utførte den siste kvalfangstekspedisjonen til Signy Island i 1935-36.
Mladen Mladenović
Mladen Mladenović er ein tidlegare kroatisk fotballspelar.
Brewster Island
Brewster Island er ei lita øy som ligg nordaust for Danco Island i Errera Channel, utanfor vestkysten av Graham Land. Ho er med på eit argentinsk kart frå 1950, og vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960 etter sir David Brewster, ein skotsk naturfilosof som i 1844 utbetra spegelstereoskopet oppfunnen av sir Charles Wheatstone.
Tragwein
Tragwein er ein kommune (Marktgemeinde) i distriktet Freistadt i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 39,5 km² og i kring 3 100 ibuarar. Landsbyen Tragwein ligg 491 meter over havet.
Leshnjë
Leshnjë er ein tidlegare landkommune i regionen Berat i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Skrapar.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Leshnjë 496 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Leshnjë ein del av distriktet Skrapar. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Billedbladet NÅ
Billedbladet NÅ var eit norsk illustrert vekeblad. Det vart grunnlagd i 1952 av den næringspolitiske opplysingssamskipnaden Libertas. Bladet kom først ut kvar 14. dag og seinare kvar veken. Billedbladet NÅ vart overteke av Ernst G. Mortensens Forlag i 1984, selt til A/S Bladkompaniet i 1993 og nedlagd i 1995. Redaktørar var mellom anna Kjell Lynau (frå 1954 til 1983) og Gunne Hammarstrøm.
Jens E. Ekornes
Jens Ellingsen Ekornes var ein norsk gründer og forretningsmann. Han grunnla i 1934 J.E. Ekornes Fjærfabrikk, som i dag er Ekornes.
I 1946 reiste han til USA og arbeidde på ein madrassfabrikk for å lære meir om faget. Han hadde òg tidligare vore i USA. Attende i Sykkylven, same året, hadde han med seg nye maskiner. Året etter vart produksjon av møbeldelar sett i gang.
Jens var eineeigar av selskapet fram til 1960, då vart aksjeselskapet J.E.Ekornes Fabrikker AS etablert, med brørne hans, Leif og Martin, som medeigarar.
Då han døydde, i 1976, vart bror hans Martin Ekornes ny administrerande direktør.
Gjerbës
Gjerbës er ein tidlegare landkommune i regionen Berat i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Skrapar.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Gjerbës 813 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Gjerbës ein del av distriktet Skrapar. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Zebedee Nungak
Zebedee Nungak CQ  er ein kanadisk inuittisk forfattar, skodespelar, journalist og politikar.
Som barn blei Nungak teken bort frå heimen og lokalsamfunnet i Saputiligait, i lag med to andre barn, for å vera del av eit eksperiment utført av dei kanadiske styresmaktene for å «fjerna inuittkulturen frå dei og forma dei til leiarar i nord med sørlege tenkjemåtar.» Nungak blei seinare ein viktig person i å vinna landrettar og i skipinga av heimterritoriet Nunavik.
I den tidlege karrieren sin arbeidde Nungak som omsetjar og tolk for dei kanadiske styresmaktene. Han blei så ein av grunnleggjarane av Northern Quebec Inuit Association, og ein av dei som skreiv under på James Bay and Northern Quebec Agreement. Under dei konstitusjonelle konferansane for urfolksrettar var Nungak ein av formennene ved Inuit Committee on National Issues. Han var seinare fyrst visepresident og så president i Makivik Corporation, der han arbeidde aktivt for å oppnå anerkjenning av rettane til inuittar. I 2017 blei han tildelt National Order of Quebec av leiaren av Quebec, Philippe Couillard, til ære for tenestene sine for inuittar i Nord-Quebec.
Bakgrunn
Nungak blei fødd i Saputiligait i Nunavik i Quebec, ein liten landsby sør for Puvirnituq, 23. april 1951. Staden blei nedteikna som «Kenoruk's camp» av den anglikanske presten som dokumenterte fødestaden hans, Nungak meinte dette kanskje var fordi preseten ikkje kunne stava namnet på staden rett. Nungak fekk e-nummeret E9-1956, eit offisielt nummer utdelt til alle inuittar i aust som blei avskaffa 1978. Mor til Nungak var dotter av ei inuittmor og ein skotsk far; Nungak møtte aldri denne morfaren. Han var ein av sju barn, i lag med Talasia, Poasie, Harry, Aliva, Alasie og Joanasie. Fødselsnamnet hans blei nedskrive som Jabedee Noongoak. Seinare i livet måtte han få advokathjelp til å fastslå at dei to namna tilhøyrde same person.
«Eskimo Experiment»
Fram til han var 12 var Nungak elev ved Povungnituk Federal Day School. 14. august 1963 blei Nungak teken som del av det såkalla «Eskimo Experiment» av dei kanadiske styresmaktene. Han og to andre barn, Peter Ittinuar og Eric Tagoona, blei frakta til sør i Canada for å fullføra high school der. Dei tre barna blei valde på grunn av høge testskårar. Dei blei tekne frå familiane sine utan samtykke, og plasserte hjå engelsktalande mellomklassefamiliar i Ottawa. Som del av eksperimentet var Nungak elev ved tre skular: Parkway Public School, J.H. Putman Public School og Laurentian High School. Både Nungak, Ittinuar og Tagoona gjorde det særs godt i idrett som judo og symjing. Dei tre blei avbilda på framsida av bladet Judo World i 1964.
Då han skildra opplevingane sine i fosterheim seinare i livet sa Nungak at han ikkje hadde noko vondt å seia om nokon han møtte i denne perioden. Vanskane kom frå at Nungak var blitt heilt isolert frå lokalsamfunnet sitt. Han var ikkje til stades då den yngste systera hans blei fødd, eller då bestemora døydde. Familien til Nungak hadde ingen måte å kontakta han på etter at han blei teken til Ottawa. Etter at Nungak vende heim, blei han gjort til latter av jamgamle inuittar, men følte heller ikkje at han høyrde heime i det sørlege samfunnet han var blitt teken til. Nungak hadde ikkje utvikla viktige evne som andre medlemmer av samfunnet hans hadde: Han kunne ikkje fjerna galleblæra til ein sel eller skjera ut snøblokker med ein pana, eller snøkniv.
Det finst dokumentasjon på at eksperimentet blei utført for å finna ut om inuittar hadde same intelligensnivå som ikkje-inuittar. Programmet var blitt utforma for å fjerna inuittkulturen frå deltakarane og forma dei til leiarar i nord med sørlege tenkjemåtar I 2009 blei det laga ein film om personar som var del av dette eksperimentet, The Experimental Eskimos, av Barry Greenwald.
Karriere
Som følgje av opplevingane sine som del av eksperimentet, fann Nungak og Ittinuar ut at dei hadde eit unikt perspektiv frå både nord og sør. Nungak gjekk inn i Department of Indian and Northern Affairs med mål om å innføra inuittisk sjølvstyre. Som nittenåring byrja han arbeida som statleg tolk og omsetjar, og vende tilbake til heimstaden på 1970-talet. Han var også redaktør for Tukisinaqtuk "Message", ei trespråkleg nyheitsbrev, og som kringkastar for CBC North Iqaluit. I eit intervju frå 2011 sa Nungak at han i løpet av den politiske karrieren sin hadde han kryssa gevir med statmsministrar, premierar og Québec-separatistar.
Skapinga av Nunavik
Nungak er blitt skildra som ein sentral figur i skipinga av inuitt-regionen Nunavik. Han og Charlie Watt var grunnleggjarar av Northern Quebec Inuit Association (NQIA) i 1972. Nungak var sekretær-kasserar. Laget representerte inuittar, og verka i lag med Grand Council of the Crees, i forhandlingar med styresmaktene i Quebec og Canada for dei  fyrst landkrava på vegner av inuittane. Nungak var forhandlar på vegner av NQIA, og var ein av elleve til å underteikna James Bay and Northern Québec Agreement (JBNQA) i 1975. Nungak var også leiaren for Saputik, ein organisasjon som heldt eigarskapen over inuittisk land i Quebec.