cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Terje Wold
Han blei statsråd og sjef for justisdepartementet justisminister i Johan Nygaardsvold si regjering frå 1939, og var justisminister i eksilregjeringa i London til 1945. Ein periode under krigen var han også statsråd for handelsdepartementet, frå 7. juni 1940 til april 1942. Terje Wold var som medlem av Regjeringsdelegasjonen fungerande sjef for Kyrkje- og undervisingsdepartementet og Justisdepartementet frå 14. mai til 31. mai 1945.
Etter krigen blei han vald til stortingsrepresentant for Arbeidarpartiet for Finnmark frå 1945 til 1949.
Storfosna kyrkje
Storfosna kyrkje er ei langkyrkje frå 1913 på øya Storfosna i Ørland kommune i Trøndelag fylke.
Terje Wold
Wold var dommar i Høgsterett frå 1950 - han hadde blitt utnemnd allereie i 1945. Han var høgsterettsjustitiarius frå 1958 til 1969.
Storfosna kyrkje
Byggverket er i tre og har 150 sitjeplassar.
Terje Wold
Prisar og utmerkingar
Terje Wold blei utnemnd til Kommandør med stjerne av St. Olavs Orden i 1958. I 1965 fekk han Petter Dass-medaljen.
Limits av Pænda
«Limits» ('grenser') er ein popsong frå 2019 som er komponert og vert framført av den austerrikske musikaren Pænda. Songen var det austerrikske bidraget til Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel.
Bakgrunn
«Limits» er skriven av låtskrivaren og musikkprodusenten Gabriella Horn, betre kjent under artistnamnet Pænda. Songen er ein av låtane på albumet Evolution II som vart gjeve ut 26. april 2019. På førespurnad frå kringskastaren ORF sende ho hausten 2018 inn «Limits» til vurdering for Eurovision Song Contest, og ORF valde songen som det austerrikske bidraget i tevlinga.
«Limits» er ein popballade som fortel om korleis Horn i sin iver og lidenskap for musikk pressa seg forbi alle grensene sine, heilt til grensa for fullstendig utmatting. Songen fortel om sårbarheita hennar og erkjenninga om at ho må ta ein pause og ikkje presse alle grensene.
I januar 2019 vart Austerrike trekt ut til å delta i den andre semifinalen av Eurovision Song Contest. Semifinalen vart arrangert i Expo Tel Aviv i Israel torsdag 16. mai, og Austerrike hadde startnummer 9. «Limits» enda på 17. plass i semifinalen og var dimed ikkje kvalifisert til finalen laurdag 18. mai.
Potters Bar
Potters Bar er ein by i Hertfordshire i England, rett nord for London. Han vart grunnlagd på byrjinga av 1200-talet, og var omtrent uforandra inntil 1850-åra, då jernbanen kom til staden.
Gabriel Smith (1784)
Gabriel Smith var ein norsk forretningsmann og stortingsmann frå Skoger i Buskerud.
The Pretty Things Are Going to Hell
«The Pretty Things Are Going to Hell» er ein song skriven av David Bowie og Reeves Gabrels for albumet Hours i 1999. Det var den første singelen frå albumet i Australia og Japan, medan resten av verda fekk «Thursday's Child» som den første singelen. Songen vart først gjeven ut på filmmusikkalbumet til filmen Stigmata i 1999. Han nådde 30. plassen på den japanske singellista. Tittelen på songen er inspirert av songen «Your Pretty Face Is Going to Hell» av The Stooges frå albumet Raw Power, som var produsert av Bowie.
Gabriel Smith (1784)
Smith var son til ein trelasthandlar og godseigar. Ti år gammal vart han send til krigsskulen i Christiania, utnemnd til sekondløytnant i 1805 og premierløytnant i 1810. Han slutta offiserstenesta i 1815, for å drive gardane Strøm, Sundland, Pukerud og Imjelt i Skoger. Smith budde dei fyrste åra på Sundland, sidan på Smithestrøm i Strømsgodset.
Smith møtte i 1821 på Stortinget frå 20. februar som varamann for Hans Hovbrænder og Jarlsberg grevskap. I sesjonen var han medlem av åtte komitear; sekretær både i komiteen om handels- og gardbrukareksamen og i komiteen om Krokskogen allmenning. Han var andre representant for Jarlsberg og Larviks amt på Stortinget 1833, medlem av næringskomiteen. Smith var ordførar i Strømsgodset herad frå 1837 til 1843. Han heldt fram som ordførar i Skoger då dei to herada vart slegne saman i 1843, eit ombod han hadde til 1854. Året etter døydde han på Smithestrøm i Strømsgodset.
Rosser Ridge
Rosser Ridge er ein fjellrygg, 4 nautiske mil (7 km) lang, heilt nord i Cordiner Peaks i Pensacolafjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-66. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Earl W. Rosser, ein topografisk ingeniør i Pensacolafjella, 1965-66.
The Pretty Things Are Going to Hell
Det vart laga musikkvideo for «The Pretty Things Are Going to Hell», men denne er ikkje offisielt gjeve ut. I denne møter Bowie fire tidlegare «utgåver» av seg sjølv (The Man Who Sold the World, Ziggy Stardust, The Thin White Duke og Pierrot) spelt av mannekengliknande dokker. I 2013 nytta Bowie to av dokkene i den heimelaga videoen hans for James Murphy-remiksen av «Love Is Lost» frå albumet The Next Day.
Let's Dance
«Let's Dance» er ein song av den engelske musikaren David Bowie, gjeve ut som tittelsporet på albumet Let's Dance i 1983. Han var skriven av Bowie og produsert av Nile Rodgers frå bandet Chic, og kom ut som den første singelen frå albumet i mars 1983. Songen vart ein av dei største hittane til Bowie. Han vart spelt inn seint i 1982 i Power Station på Manhattan og var den første songen spelt inn for albumet. Slutten av songen har ein gitarsolo av bluesgitaristen Stevie Ray Vaughan.
Singelen var ein av dei raskast seljande singlane til Bowie. Han gjekk inn på UK Singles Chart på femteplassen den første veka og låg så på toppen av singellista dei tre neste vekene. Kort tid etter toppa singelen òg Billboard Hot 100, og vart den første og einaste singelen til Bowie som toppa listene i både USA og Storbritannia. Det var òg den andre og siste singelen hans som toppa lista i USA. I Oseania missa han så vidt toppen av den australske lista og låg tre veker på andreplassen der men toppa lista i fire veker i New Zealand. Singelen vart ein av dei bestseljande det året i Nord-Amerika, Sentral-Europa og Oseania. Det er ein av dei 300 bestseljande britiske singlane nokon gong.
Utvikling
Seint i 1982 møtte Nile Rodgers David Bowie i New York på klubben Continental, der to snakka om felles kjende i industrien og delte musikkinteresser. Bowie inviterte så Rodgers heim til seg i Sveits, som Rodgers forstod ville vere ei prøvespeling.
Bowie brukte ein 12-strengs akustisk gitar med berre seks strengar og spelte eit mønster med to akkordar for Rodgers, som Rodgers meinte høyrtest «mørk ut» og som ei «folkevise». Bowie ønskte å kalle han «Let's Dance» og meinte det kom til å bli ein hit. Rodgers spurte om han kunne får arrangere musikken og flytta han til ein høgare skala, byta toneart til B♭, inverterte akkordane og la til oppslag. Dei to spelte så inn ein demo den 19. og 20. desember 1982 i Mountain Studios med ei gruppe musikarar, mellom anna Erdal Kızılçay på bass. Kızılçay hadde ein liknande stil som Jaco Pastorius, men han og Rodgers kom etter kvart fram til ei enklare basslinje for songen.
Potters Bar
Opphavet til namneleddet Potters er usikker, men det er ei utbreidd oppfatning at det var anten eit romersk pottemakeri i nærleiken, eller at det kjem frå slekta Pottere som budde i South Mimms ikkje langt unna. Bar syner truleg til portane mellom soknet South Mimms og soknet Enfield Chase, eller til ei tollgrense på Great North Road.
Let's Dance
Utvikling
I 2018 sa Rodgers «Denne demoinnspelinga var den første indikasjonen på kva me kunne gjere når eg tok 'folkevisa' hans og arrangerte han til noko som heile verda snart kom til å danse til og tilsynelatande ikkje har slutta å danse til for minst 35 år! Det vart ein blåkopi ikkje berre for songen 'Let’s Dance', men òg for heile albumet.» Ein redigert versjon av demoinnspelinga, miksa av Rodgers, vart gjeve ut digitalt den 8. januar 2018, og heile demoen (7:34) kom ut som 12" vinylsingel den 21. april. Gitarspelinga til Rodgers har ein markant funk-stil, men han var redd for at «disco sug»-rørsla kom til å hindre suksessen til songen. Versjonen av «Let's Dance» som kom med på albumet hadde gitarar spelt gjennom forseinkingar av lydteknikaren Bob Clearmountain og skild til notegrupper, markert av basslinja.
Potters Bar
Great North Road, den eldste hovudvegen mellom London og Nord-England og derfrå vidare til Edinburgh i Skottland var hovudgata (High Street) i Potters Bar. Han heitte tidlegare A1, og fekk så namnet A1000 då A1 vart lagt utanom byen. Potters Bar kan ein òg nå frå kryss 24 på M25.
I 1934 vart byen eit eget distrikt i Middlesex. Då Stor-London vart ein egen region i 1965 vart det meste av Middlesex ein del av det, medan distriktet Potters Bar vart overført til Hertfordshire. I 1974 vart distrikta omorganisert, og byen vart ein del av Hertsmere. Tilknytinga til Stor-London er likevel til stades, då London Underground har ein stasjon der.
Potters Bar jernbanestasjon er den høgastliggande på linja mellom King's Cross stasjon i London og York. 10. mai 2002 inntrefte ei alvorleg togulykke der, der sju omkom og 76 vart skadde.
Let's Dance
Musikkvideo
Dei raude skoa nemnt i songen dukkar opp i fleire samanhengar. Paret vandrar høgtidleg gjennom utmarka med nokre andre aboriginar, når den unge kvinna finn eit par mystiske raude sko på eit ørkenfjell og med ein gong set i gang å danse. Linja 'put on your red shoes' som Bowie syng minner om Hans Christian Andersen-soga «De røde sko», der den vesle jenta forgjeves vart freista til å ta på seg skoa, berre for å finne ut at dei ikkje kunne tas av igjen, og skilde ho frå Guds nåde - som Bowie syng, «let's dance for fear your grace should fall» Bowie sa «Dei raude skoa er eit funnen symbol. Dei er enkelheita i kapitalistsamfunnet og strevar på eit vis etter suksess – vart musikk handlar berre om å 'ta på deg dei raude skoa dine'».
Like etter vitjar paret museum, har middagar med stearinlys og slepp tilfeldig ned kredittkortet, full på modernitet og forbrukerisme. Under ein spasertur gjennom ein butikkarkade oppdagar paret det same par raude skoa til sals i eit vindauge, deira personlege nøkkel til glede og fridom. Dei kastar bort dei magiske skoa i motvilje, stampar dei ned i støvet og vender tilbake til fjella, og tar ein siste kikk på byen dei har etterlate seg.
Bowie skildrar denne videoen (og videoen for den neste singelen, «China Girl») som «særs enkle, særs direkte» utsegner mot rasisme og undertrykking, men òg særs direkte utsegner mot integrasjon av ein kultur med ein annan.
Mottaking
«Let's Dance» vart av Ed Power i Irish Examiner skildra som «ganske bra funkrock». BBC-skribenten David Quantick sa «kombinasjonen av Bowie og Rodgers var perfekt - den episke teksten til Bowie om å danse under 'det alvorlege månelyset' og det strålande crescendoet i byrjinga frå The Beatles-versjonen av The Isley Brothers sin 'Twist and Shout' var meisterslag, kvar smidde til ein høgydt, stadiumaktig tromme- og basslyd». Stephen Thomas Erlewine i AllMusic kalla songen, i lag med «Modern Love» og «China Girl», ein «fengande, lyttarvenleg song som akkurat er kvass nok til å gjere han særeigen». Dave Thompson i AllMusic skreiv «songen er ein av dei mest tydeleg kommersielle songane til Bowie, som i tillegg har ein av ei enklaste tekstane hans. Det sosiologiske innhaldet som songen historisk sett er blitt kreditert for kjem heilt frå den tilhøyrande, i motsetnad til teksten som gjer lite anna enn å repetere tittelen rundt spreidde påkallingar av 'serious moonlight' og skarlagent fottøy.»
Songen introduserte Bowie til eit nytt, yngre publikum som ikkje kjende til musikken hans frå 1970-åra. Sjølv om songen var den mest populære songen hans til då, hadde suksessen den upassande effekten av å distansere Bowie frå den nye fansen sin, og Bowie sa han ikkje visste kven dei var eller kva dei ønskte. Dei neste to albuma hans, laga som eit forsøk på å imøtekome det nyoppdaga publikummet hans, leid kreativt som eit resultatet av dette og Bowie omtalte dei sidan som dei albuma han var minst nøgd med i karrieren sin.
Frank Zappa-songen «Be In My Video» frå albumet Them Or Us i 1984 gjer narr av musikkvideoar generelt, og særskild videoen til «Let's Dance» – som pomoøse og full av klisjear.
Ettermæle
Den kortare singelversjonen av «Let's Dance» har kome ut på mange samlealbum, frå og med Changesbowie i 1990, og vart ommastra, i lag med heile Let's Dance i 2018 for plateboksen Loving the Alien (1983–1988).
I filmen Zoolander frå 2001 speler songen medan Bowie dukkar opp i filmen.
Let's Dance: Bowie Down Under, er ein kort dokumentar av Rubika Shah og Ed Gibbs, som omhandlar filminga av musikkvideoen i den australske villmarka. Han hadde premiere på Berlin International Film Festival i februar 2015.
Jimmy Fallon spelte songen som ein hyllest til Bowie i ein episode av Saturday Night Live i 2017. Episoden var den første nokon gong som gjekk live over heile USA. Nile Rodgers spelte òg songen på gitar.
2. januar 2021 vart «Let's Dance» rangert på 139. plassen på Topp 300-lista til lyttarar på SiriusXM's Big 80s On 8.
Konsertversjonar
Songen vart mykje framført på Serious Moonlight-turneen (namnet på turneen kjem frå teksten på «Let's Dance»), og kom ut i 1983 på konsertvideoen Serious Moonlight. Songen vart òg framført på Glass Spider-turneen i 1987 (og kom ut i 1988 på Glass Spider), og igjen i 1990 på Sound+Vision-turneen. Han vart spelt akustisk i 1996 og så omarbeidd til ein dels akustisk versjon for turenane i 2000 og seinare. 25. juni 2000 framførte Bowie songen på Glastonburyfestivalen og dette opptaket kom ut i 2018 på Glastonbury 2000. Eit konsertopptak frå 27. juni 2000 kom ut på ''BBC Radio Theatre, London, 27. juni 2000, ei bonusplate som følgde dei første utgåvene av Bowie at the Beeb'' i 2000. Nile Rodgers spelte òg ofte songen, og han var ein del av settet hans under verdsturneen hans i 2017-2018 med Chic. I 206 nådde eit konsertopptak av «Let's Dance» med Tina Turner 31. plassen i Frankrike.
Drabek Peak
Drabek Peak er eit fjell, 2090 moh, 6 nautiske mil (11 km) nord for Anare Pass og 9 nautiske mil (17 km) vest for Redmond Bluff i Anare Mountains i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfotografi i U.S. Navy, 1960–63, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Charles M. Drabek, ein biolog i US Antarctic Research Program ved McMurdo-basen, 1964–65 og 1967–68.
Eid kyrkje
Det er fleire kyrkjer som heiter Eid kyrkje:
Oberndorf bei Salzburg
Oberndorf er særleg kjend som staden der salmen «Stille Nacht» («Glade jul») vart framført fyrste gongen julekvelden 1818. Kyrkja der urframføringa fann stad er riven, etter ho var utsett for skadeflaumar i 1890-åra.
Joseph McCarthy
Joseph Raymond McCarthy var ein USA-amerikansk politikar for det republikanske partiet, senator 1946-57 for delstaten Wisconsin.
McCarthy var kjend og omstridd frå 1950, då han gjekk til angrep på det han kalla kommunistisk infiltrasjon i statsapparatet. Etter det republikanske partiet vann regjeringsmakta i 1952, kom han til stor makt og vart ein frykta politikar. Som formann i ein underkomité i senatet i 1953–54, dreiv han nærast klappjakt på meiningsmotstandarar i det USA-amerikanske samfunnet. Den innbitte anti-kommunismen og patriotismen som ivra for, og som fekk namnet mccarthyisme, kom i vanry då McCarthy sjølv vart granska av ein senatskomité. Denne siste komiteen fordømde metodene hans i 1954. McCarthy var sidan utan politisk makt.
McCarthy døydde 48 år gammal av en akutt leversjukdom.
Marshall McLuhan
Herbert Marshall McLuhan var ein kanadisk mediekritisk forfattar, fødd i Edmonton.
McLuhan vekte vid merksemd då han søkte å vise massemedia sin innverknad på samfunnet, fyrst med The Gutenberg Galaxy i 1962, og deretter med Understanding Media frå 1964. Den siste boka i norsk omsetjing i 1968 som Mennesket og media. Bodskapen til McLuhan kom særleg tydeleg fram i The Medium is the Message, ei bok som kom i 1967. Omgrepet 'mediet er bodskapen' har vorte ståande i mykje seinare mediekritikk.
Omleiringa av Xàtiva i 1707
Omleiringa av Xàtiva i kongedømet Valencia (kongedømet Aragon) fann stad frå 8. mai til 6. juni 1707 under den spanske arvefølgjekrigen. Soldatane til Filip av Bourbon, den framtidige Filip V av Spania, sigra.
Mot slutten av kringsetjinga, for å setje eit eksempel, vart alle som hadde delteke i forsvaret av byen avretta og dei fleste innbyggjarane vart deporterte. Byen vart sett i brann og omdøypt «San Felipe». Som ein referanse til denne tragiske hendinga i historia deira, vert folket i Xàtiva kalla «Socarrat» («brend»)
Seely Ridge
Seely Ridge er ein rygg, 10 km lang, med ei høgd opp mot 1240 m ved sørenden, som strekkjer seg nordaust frå West Prongs mot Heiser Ridge i Neptune Range i Pensacolafjella. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1995 etter Benjamin W. Seely, som fann opp den oppblåsbare livredningsflåten i 1915 ved Pensacola Naval Air Station.
Sokrátis Papastathópoulos
Sokrátis Papastathópoulos er ein gresk fotballspelar som spelar på Arsenal FC i Premier League (2020).
Hausten 2011 spela han for Werder Bremen i tysk Bundesliga på lån frå Genoa i italiensk Serie A, og for Hellas sitt landslag.
Papastathópoulos vart kåra til årets unge greske spelar i 2008. 14. mai same året vart han den yngste spelaren som nokon gong har vore kaptein for AEK i den greske ligaen, 19 år gammal. Han var med på å ta sølv i U19-EM med Hellas i 2007. 5. februar 2008 debuterte han for A-landslaget i ein privatlandskamp mot Tsjekkia. Han var med i Hellas sin tropp til fotball-VM i 2010, der han spelte frå start i to av kampane.
Mount Draeger
Mount Draeger er eit fjell på 1690 moh. i Antarktis, nordvest i Posey Range i Bowers Mountains. Fjellet ligg oppom austsida av samløpet mellom Smithsonbreen og Gravesonbreen. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy, 1960–62, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter sjefsradiomannen Ernest J. Draeger i US Navy, som overvintra ved McMurdo-basen i 1967.
Let's Dance av David Bowie
Let's Dance er det 15. studioalbumet til den engelske musikaren David Bowie, utgjeve 14. april 1983 på EMI America Records. Etter utgjevinga av Scary Monsters (and Super Creeps) (1980) dreiv Bowie ei tid på med ulike musikalske samarbeid og filmjobbar. På denne tida drog han òg frå RCA Records fordi han var misnøgd med selskapet. Etter at han signerte for EMI America seint i 1982, ønskte Bowie å starte med blanke ark og Nile Rodgers frå rock/disco-bandet Chic vart vald ut som medprodusent for det neste albumet.
Albumet vart spelt inn i desember 1982 i Power Station i New York City. Alle musikarane på innspelinga var nye for Bowie, inkludert den då ukjende Texas blues-gitaristen Stevie Ray Vaughan på sologitar. For første gongen på plate, spelte ikkje Bowie nokre instrument på albumet, og berre song. Musikalsk er Let's Dance blitt skildra som eit post-disco-album med element av dance-rock, dance-pop og new wave. Det inneheld tre coversongar: Iggy Pop sin «China Girl», som Bowie og Pop spelte inn i lag for Pop-albumet The Idiot (1977), Metro sin «Criminal World» og ein ny versjon av «Cat People (Putting Out Fire)», opphavleg spelt inn av Bowie og Giorgio Moroder i 1982 for filmen med same namn.
Let's Dance vart ein massiv salssuksess og gjekk til topps i mange land, og gjorde Bowie til ei stor superstjerne. Det er framleis det bestseljande albumet til Bowie. Dei fire singlane frå albumet, inkludert tittelsporet, selde òg alle godt. Men albumet fek middels kritikk frå kritikarane, som hadde ulike meiningar om det kunstnariske innhaldet. Det vart laga musikkvideoar for tittelsporet og «China Girl», som vart mykje spelte på MTV. Albumet vart marknadsført av Serious Moonlight-turneen, der gitaristane Carlos Alomar og Earl Slick kom attende.
Trass i den massive suksessen til albumet, var Let's Dance starten på ein mindre kreativ periode for Bowie. Han følte at han måtte hengi musikken sin til sitt nyerverva publikum, som førte til at oppfølgjarane Tonight (1984) og Never Let Me Down (1987) vart slakta av kritikarane. Han reflekterte sidan dårleg på perioden som byrja med Let's Dance, og kalla det «Phil Collins-åra» hans. Albumet vart ommastra i 2018 og teken med i plateboksen Loving the Alien (1983–1988).
Bakgrunn
I 1980 gav Bowie ut det 14. studioalbumet sitt, Scary Monsters (and Super Creeps). Med denne plata oppnådde Bowie det biografen David Buckley kalla «den perfekte balansen» mellom kreativitet og popularitet. Etter innspelinga for Scary Monsters, spelte Bowie hovudrolla som Joseph «John» Merrick i Broadway-skodespelet The Elephant Man mellom juli 1980 og januar 1981. På denne tida filma han òg ei lita rolle i Uli Edel-filmen Christiane F. (1981).
Mordet på John Lennon i desember 1980 råka Bowie hardt og han avlyste ein planlagt turné for Scary Monsters og drog heim til Sveits der han levde tilbaketrekt og fortsette å arbeide. I juli 1981 samarbeidde han med Giorgio Moroder for «Cat People (Putting Out Fire)», tittelsongen for Paul Schrader-filmen Cat People (1982), og på same innspelinga spelte han inn «Under Pressure» med rockebandet Queen. Etter innspelinga byrja han å øve til hovudrolla i BBC-utgåva av Bertolt Brecht-skodespelet Baal, regissert av Alan Clarke. Skodespelet vart spelt inn i august 1981 og sendt i mars 1982. Bowie spelte òg inn ein EP med musikken frå skodespelet, som vart gjeven ut av RCA i februar 1982 i samband med sendinga. I 1982 filma òg Bowie roller i The Hunger og Merry Christmas, Mr. Lawrence, begge i 1983. Under filminga av sistnemnde lytta Bowie mykje til artistar frå 1950- og 1960-åra, som James Brown, Buddy Guy, Elmore James og Albert King. Dei musikalske ideala frå desse artistane kom i stor grad til å påverka det nye albumet.
Scary Monsters var det siste studioalbumet til Bowie for RCA Records, som hadde vore selskapet hans sidan Hunky Dory (1971). Bowie hadde òg blitt stadig meir misnøgd med selskapet, som han følte «mjølka» katalogen hans, i følgje biografen Nicholas Pegg. Bowie var òg klar for å bli kvitt sluttvederlagavtalen hans frå 1975 med den gamle manageren Tony Defries, som kom til å gå ut i september 1982. Sjølv om RCA var villige til å signere ny kontrakt, i lag med Columbia og Geffen Records, valde Bowie å signere ny kontrakt med EMI America Records for ein avtale estimert til kring 17 million amerikanske dollar.
Utvikling
Med eit nytt selskap og ein idé om å skape ein kommersiell stil, ønskte Bowie å byrje med blanke ark og ein ny produsent. Han valde Nile Rodgers frå rockebandet Chic, ei av dei mest kommersielt suksessrike gruppene frå slutten av 1970-åra, med hittar som «Le Freak» (1978) og «Good Times» (1979). Låtskrivinga og produksjonsarbeidet hans på den tida, inkludert Sister Sledge sin «We Are Family» (1979) og Diana Ross sin «Upside Down» (1980), vart rekna som «danseklassikarar» av Pegg. Bowie og Rodgers møtte kvarandre på The Continental i New York City hausten 1982, der dei fann ut at dei hadde liknande inspirasjonskjelder i gammal blues og R&B. Rodgers snakka til Musician i 1983 og sa: «David kunne fått ein kvar produsent - kvit eller svart - om han ønskte. Han kunne gått med Quincy Jones og ein meir sikker sjanse til å få ein hit. Men han ringde meg, og eg kjenner meg æra.»
Tony Visconti, produsenten på dei fire siste studioalbuma til Bowie, var opphavleg sett av til å produsere det nye albumet. Men Bowie valde Rodgers og fortalte det ikkje til Visconti, noko som var overraskande for Visconti, som hadde sett av tid til å gjere jobben. Visconti vart særs såra av dette og sa seinare «eg vart såra fordi eg vart hyra inn for å gjere Let's Dance og han stengde meg ute to veker før... i tre månadar hadde han sagt 'Sett av desember, me skal gå inn og spele inn musikk då'. Nærmare desember ringde Visconti den personlege assistenten til Bowie, Coco, som sa: «Vel, du kan like gjerne få vite det - han har vore i studio dei siste to vekene med nokon andre. Det har fungert særs bra og me treng deg ikkje. Han er veldig lei seg.» Dette øydela forholdet mellom dei to og Visconti arbeidde ikkje med Bowie igjen for nesten 20 år (før Heathen i 2002).
Bowie og Rodgers drog så til Montreux i Sveits for å byrje demoinnspelingar. Bowie sa til Rodgers, «eg vil berre lage ei god plate med groove», noko som overraska Rodgers. Han sa seinare: «Eg venta meg Scary Monsters 2». Rodgers fortalte vidare i Radio 2-dokumentaren Golden Years i 1990-åra: «Då eg kom til Sveits, fortalte han meg at han ville at eg skulle gjere det eg kunne best – 'Nile, eg vil verkeleg at du skal lage hittar.' Og eg vart litt overraska, fordi eg alltid rekna med at David Bowie gjorde kunst først, og om det så kom til å bli ein hit, så fekk det berre bli slik!» Sjølv om han i starten vart skuffa over at han ikkje fekk høve til å bruke plata til å oppnå respekt hos eit kvitt publikum, forstod han at han måtte gjere det han kunne best for å garantere ein hit. I Montreux spelte Bowie han dei nye songane på ein 12-strengs akustisk gitar. Den første songen han spelte for Rodgers var «Let's Dance», i eit roleg vokalarrangement. Rodgers forstod at det ikkje var ein dansesong. Dei to brukte så gamle 50- og 60-talsplater for arrangere sporet til eit ferdig produkt. I løpet av tre dagar laga dei to demoar av dei nye spora, med hjelp frå den tyrkiske multi-instrumentalisten Erdal Kızılçay, som kom til å arbeide mykje med Bowie.
Innspeling
Under Montreux Jazz Festival i Sveits i 1982 såg Bowie Stevie Ray Vaughan spele gitar. På den tida var Vaughan ein ukjend 28 år gammal bluesgitarist frå Texas. Debutalbumet hans med bandet Double Trouble var enno ikkje komen ut. Etter konserten til Vaughan var Bowie så imponert at han spora han opp fleire månader seinare for å få han til å spele sologitar på albumet. Rodgers var i starten ikkje særskild imponert over valet til Bowie av Vaughan, og syntest at han høyrdest ut som Albert King. Bowie kjende på seg at Vaughan var annleis og sa til han «han har ein heilt annan ting på gang.» Vaughan spelte inn gitaren sin mot slutten av innspelinga. I følgje biografen Paul Trynka brukte Vaughan ein gammal Fender Stratocaster plugga inn i ein gammal Fender-forsterkar, «all tonen kjem frå spelaren». I eit samtidig intervju skildra Vaughan innspelinga for albumet: «Bowie er verkeleg lett å arbeide med. Han veit kva han gjer i studio og han rotar ikkje...Han kom med meininga si om det han likte og det som trengde meir arbeid. Nesten alt vart spelt inn på eitt eller to forsøk. Eg trur det berre var ein sak som trengde tre forsøk.» I følgje biografane til Vaughan, Joe Patoski og Bill Crawford, spelte Vaughan på seks av åtte songar på albumet. I Strange Fascination meinte Buckley at Vaughan var eit «bisarr» val for ein sologitarist, sidan han på den tida var «like langt borte frå Robert Fripp og Adrian Belew som du kunne kome». Uansett hylla både Bowie og Rodgers spelinga til Vaughan på albumet, og Rodgers vart ein av dei næraste venene til Vaughan etter innspelinga var over.
Då innspelinga var ferdig drog Bowie på ferie til Mexico, der han filma ei lita rolle i Mel Damski-filmen Yellowbeard frå 1983. Etter ferien drog Bowie attende til New York for å fullføre post-produksjonen og signerte avtalen med EMI America mot slutten av januar 1983. Bowie leverte så albumet til selskapet og drog til Australia for å filme musikkvideoar for dei første to singlane.
Songar
Songane på Let's Dance er av kommentatorar blitt skildra som post-disco, dance-rock, new wave, og dance-pop. Consequence of Sound kalla stilen på plata «til fordel for rein disco, dance og funk med Bowie som kjem ned til jorda» og at Bowie bygde vidare på post-punk- og new wave-stilen frå dei førre albuma hans. I eit intervju med Details i 1991 skildra Bowie albumet som «ei gjenoppdaging av kvit-engelsk-eks-kunst-skule-student-møter-svart-amerikansk-funk, ei nyfokusering av Young Americans (1975)».
Side ein
Opningssporet, «Modern Love», er ein kjapp popsong med ein kall-og-svar-struktur inspirert av Little Richard. Dave Thompson i AllMusic kalla det «ein høgenergisk, sprudlande rockar» som «skildrar alt som var bra med gjennoppfinninga av Bowie frå 1983 som ei villig superstjerne». Medan Pegg hylla musikken, syntest han teksten var «overflatisk» samanlikna med tidlegare songar av Bowie. O'Leary samanlikna teksten med eit flytdiagram, som flytta seg frå «modern love» til «church on time» til «God and man».
Pegg reknar tittelsporet som ein av dei beste songane til Bowie frå 1980-åra og ein av «tidenes beste popsongar.» Han vart skildra av Ed Power i Irish Examiner som «ein anstendig bit av funkrock». Han opnar med ei gruppe songarar som vert høgare og høgare før det eksploderer i eit massivt klimaks. O'Leary og Pegg samanlikna introen til The Beatles sin versjon av «Twist and Shout». Den sju minuttar lange albumversjonen har fleire instrumentale parti enn den kortare singelversjonen. Gitarsoloen til Vaughan har eit bluespreg over seg. Teksten instruerer lyttaren om å «put on your red shoes» («ta på deg dei raude skoa dine») og danse under «serious moonlight» («alvorleg månelys»). «Without You» er av Pegg skildra som «ein bortkasta kjærleikssong» og det svakaste punktet på albumet, og såg bort frå både musikk og tekst. O'Leary kritiserte på liknande vis vokalen til Bowie, gjort i «skjør falsett». På den andre sida skreiv Ken Tucker i Rolling Stone at «Without You» inneheldt noko av den mest vågale låtskrivinga i karrieren til Bowie og likte vokalframføringa til Bowie.
Side to
Biografar har skrive at «Ricochet» er det einaste sporet på albumet som minnar om den eksperimentelle karakteren i innspelingane til Bowie i slutten av 1970-åra. Pegg skreiv at han har ein R&B- og swing-aktig repeterande korvokal. Bowie skildra songen i 1987: «Eg tenkte det var ein flott song og at rytmen ikkje var heilt rett. Han rulla ikkje av stad slik han burde. Synkoperinga var feil. Han hadde eit uhyggeleg steg, men burde ha flytt. ... Nile gjorde si eiga greie på songen, men det var ikkje heilt det eg hadde i tankane då eg skreiv songen.» «Criminal World» vart opphavleg skriven og spelt inn av Metro i 1977, men versjonen deira vart bannlyst av BBC på grunn av biseksuelle undertonar. O'Leary skreiv at Bowie tok han med på Let's Dance for å «snike inn ein ein transgressiv song på ei platina-plate». Pegg skriv at Bowie oppdaterte stilen på songen til å matche Let's Dance, med ein popaktig reggae-groove, og kalla gitarsoloen til Vaughan den beste han spelte på plata. Både Buckley og O'Leary hyllar Bowie si utgåve som ein sterk coverversjon.
«Cat People (Putting Out Fire)» vart spelt inn i 1981 av Bowie og Giorgio Moroder som temasongen for filmen Cat People frå 1982. Bowie var misnøgd med den originale versjonen og spurte Rodgers om å spele han inn på ny for Let's Dance. O'Leary skildra nyinnspelinga som «meir aggressiv». Han hylla gitarsoloen til Vaughan som langt betre enn originalen, men kritiserer vokalen til Bowie som dårlegare. Pegg vurderte òg Let's Dance-versjonen som dårlegare og meinte det var ei skam at nyinnspelinga er den meir kjende versjonen. Albumet endar med «Shake It», som Pegg kalla «eit greitt nok stykke lo». O'Leary skildra songen som ei oppsummering av dei «dårlege vanane» til Bowie i 1980-åra: «ei likegyldig haldning til kvalitet». Biografen Marc Spitz skreiv at stilen er ein forgjengar for U2-songen «Lemon» frå 1993.
Utgjeving
Etter å ha levert albumet til selskapet, reiste Bowie til Australia i februar 1983 for å filme musikkvideoane til dei to første singlane, «Let's Dance» og «China Girl». Videoen for «Let's Dance» vart regissert av Bowie sjølv og David Mallet, som hadde regissert videoane til Bowie frå Lodger og «Ashes to Ashes». Videoen hadde ingenting å gjere med sjølve songen, utanom eit kort glimt av raude sko. Han følgjer eit ungt aborigin-par som gjer forskjellige ting som forfører dei til kommersialismen i det kvite, urbane Australia. Bowie dukkar opp og syng teksten inn i kamera. Videoen er ein allegori meint å representere handsaminga av aboriginane av kvite australske kapitalistar. Videoen for «China Girl», igjen regissert av Mallet, har eit liknande tema med samanstøytande perspektiv, og stiller leiarar i Sydney opp mot den kinesiske folkesetnaden i byen. Den newzealandske skodespelarinna Geeling Ng som gjenskapte den kjende strandscenen frå From Here to Eternity (1953) med Bowie. Buckley skreiv at dei provoserande allegoriane og scenane i videoen garanterte kraftig rotasjon på MTV.
«Let's Dance» kom ut på EMI America i forkorta form som den første singelen frå albumet den 14. mars 1983, med katalognummer EA 152 og nyinnspelinga av «Cat People» som B-side. Tre dagar seinare heldt Bowie ein pressekonferanse i London der han annonserte det nye albumet, kalla Let's Dance, det nye selskapet og den komande Serious Moonlight-turneen. Han fekk ein ny utsjånad, med bleika blondt hår og ein kvit dress. Eit par dagar seinare hadde videoen til «Let's Dance» premiere på det britiske rockeshowet The Tube, i lag med intervju med Jools Holland. Veka etter gjekk «Let's Dance» inn på UK Singles Chart på femteplassen, før han gjekk heilt til topps på lista for tre veker (og skyvde ned Duran Duran sin «Is There Something I Should Know?»). Han låg inne på lista i 14 veker. Han gjekk i tillegg til topps på den amerikanske Billboard Hot 100 i april og vart den største hitsingelen til Bowie til då. I følgje Buckley vart singelen spelt «endelaust» på britisk radio.
Let's Dance kom ut på EMI America den 14. april 1983, med katalognummer AML 3029. Plateomslaget, som synte Bowie som skuggeboksar mot horisonten av ein by, vart teken av fotografen Greg Gorman. «China Girl» kom ut, igjen i forkorta form, som den andre singelen i mai 1983 med katalognummer EA 157 og «Shake It» som B-side. Sjølv om han ikkje vart ein like stor suksess som tittelsporet, nådde han andreplassen på UK Singles Chart i juni, berre bak The Police-songen «Every Breath You Take». I USA nådde singelen tiandeplassen på Billboard Hot 100.
«Modern Love» kom ut i forkorta form som den tredje singelen frå albumet i september 1983 med katalognummer EA 158. B-sida var eit konsertopptak, spelt inn i Montreal den 13. juli 1983. Som «China Girl», nådde «Modern Love» andreplassen i Storbritannia, bak Culture Club sin «Karma Chameleon». I USA nådde songen 14. plassen. Han vart marknadsført av ein musikkvideo, regissert av Jim Yukich, av Bowie som framfører songen i Philadelphia den 20. juli 1983. «Without You» kom ut som den fjerde og siste singelen frå albumet i november 1983 med katalognummer B8190 og «Criminal World» som B-side. Denne kom berre ut i Nederland, Japan, Spania og USA, der han nådde 73. plassen.
Salshistorie
Då Let's Dance kom ut gjekk det inn på UK Albums Chart på toppen av lista og låg der i tre veker. Sjølv om Aladdin Sane, Pin Ups (begge 1973) og Diamond Dogs (1974) låg lenger på førsteplassen, låg Let's Dance inne på albumlista i over eitt år. Albumet nådde fjerdeplassen på den amerikanske Billboard 200 den 24. juni 1983, og låg 69 veker på lista. EMI erklærte Let's Dance for det raskast seljande albumet deira sidan The Beatles sitt Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967). Det gamle selskapet til Bowie, RCA, gav ut ei samleplate med songar frå heile katalogen til Bowie, for å utnytte suksessen. Alle albuma til Bowie som kom ut mellom 1969 og 1974: Space Oddity, The Man Who Sold the World, Hunky Dory, The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, Aladdin Sane, Pin Ups og Diamond Dogs, i tillegg til Low og “Heroes” (begge 1977), gjekk inn att på salslista. Innan juli hadde Bowie ti album på den britiske topp 100-lista. Dette gjorde Bowie til den artisten med nest høgaste tal på individuelle album-veker gjennom tidene med 198 veker, berre slått av rockebandet Dire Straits, som hadde 217 individuelle albumveker i 1986.
Let's Dance har selt over 10 millionar eksemplar verda over og er det bestseljande albumet til Bowie.
Turné
For å marknadsføre Let's Dance la Bowie ut på Serious Moonlight-turneen, som gjekk frå 18. mai til 8. desember 1983. Bowie hadde ikkje turnert sidan Isolar II-turneen i 1978, så innsatsen var høg. Intervju før turneen lovde eit ekstravagant show. Øvingane for turneen byrja våren 1983 med Alomar attende som bandleiar. Dei fleste som spelte på Let's Dance vart med på turneen, med unntak av Vaughan. Sjølv om Vaughan var med på øvingane, fekk han sparken berre dagar før den europeiske delen av turneen skulle i gang, på grunn av alkohol- og dopmisbruk, eit krav om at bandet hans Double Trouble skulle vere oppvarmingsband for Bowie og at han visstnok var misnøgd med at Bowie hadde mima gitarsoloen hans i musikkvideoen til «Let's Dance». Vaughan vart erstatta av Earl Slick, som tidlegare hadde spelt på Diamond Dogs-turneen (1974) og Station to Station (1976).
Kulissane på turneen vart skapt av Mark Ravitz, som hadde gjort det same for Diamond Dogs-turneen. Det var dei mest utførlege kulissane til Bowie til då. Det bestod av strukturar som store søyler, overhengande overliggarar og ei enorm høgrehand som peikte oppover. Hovudskilnaden mellom Serious Moonlight-turneen og dei tidlegare turneane til Bowie var at det vart lagt vekt på lys i staden for rekvisittar. Alomar sa seinare til Buckley at det var favoritturneen hans blant Bowie-turneane, hovudsakleg fordi «det var første turneen der me spelte alle hittane». Pegg sa at setlista var «uten skam ein greatest hits-pakke som tok sikte på å gjere det nye massepublikummet kjent med heile katalogen til Bowie.» Buckley skildra setlista på turneen som «relativ mainstream pop-rock», utan nokre av «dei sære» frå turneane seint i 1970-åra. Mange av arrangementa vart omgjort med blåsarar slik at alle songane høyrdest moderne ut.
Turneen vart ein massiv suksess og vart den største turneen i 1983. Det nye publikummet til Bowie var stornøgd og i lag med Let's Dance, gjorde det Bowie til ei massiv superstjerne. Turneen fekk stort sett god kritikk, men britiske kritikarar hadde ein tendens til å vere meir aggressive enn dei amerikanske. Filmen Serious Moonlight kom ut i 1984 og dokumenterte to konsertar den 11. og 12. september 1983 i Vancouver. Sjølv om turneen vart ein enorm suksess for Bowie, fortalte han seinare at han hadde blanda kjensler for turneen. «Eg var noko eg ikkje ønskte å vere,» sa han seinare. «Eg var ein godt akseptert artist. Eg hadde byrja å appellere til folk som kjøpte Phil Collins-album. Eg likar Phil Collins som person, tru meg, men han er ikkje på platespelaren min 2 timar om dagen. Brått kjende eg ikkje publikummet mitt og enno verre, eg brydde meg ikkje om dei.» Då turneen var over fann Bowie seg i ein ein kreativ, fastlåst posisjon. Press frå selskapet gjorde at han gav ut ein oppfølgjar i studio våren 1984. Resultatet vart Tonight, som vert rekna som det kunstnariske lågpunktet hans.
Mottaking
Trass i at albumet selde særs godt, fekk det blanda kritikk frå kritikarane, der meiningane varierte kring det kunstnariske innhaldet. I magasinet Musician kalla David Fricke det «Bowie på sitt beste». I ein artikkel om Bowie for Time i juli 1983 skildra Jay Cocks albumet som «uforskamma kommersielt, melodisk alliterativt og lyrisk smart på same tid». Robert Christgau meinte et hadde «ei ufarleg, profesjonell overflate», og at bortsett frå «Modern Love», som var «interessant», var albumet «behageleg meiningslaust». Ken Tucker skreiv for Rolling Stone at albumet høyrdest flot tut med ein intelligent enkelheit og «overflatisk venleik», men at albumet totalt sett var «tynt og så smått irriterande», bortsett frå «Modern Love,» «Without You» og «Shake It», som var «somme av dei mest vågale songane Bowie har skrive i karrieren». Carol Cooper i Record kalla albumet «Young Americans for 1980-åra» og meinte at rolla til Rodgers let Bowie få skine gjennom. Ho meinte likevel at alle songane var «heller smålåtne». NME-skribenten Charles Shaar Murray roste albumet og kalla det «noko av den sterkaste, enklaste og minst kompliserte musikken Bowie har laga nokon gong.» Han skildra det vidare som «varmt, sterkt, inspirerande og nyttig,» og roste bidraga til Vaughan, som han skreiv gav songane ei meir «tradisjonell» kjensle. Billboard roste òg albumet og skildra det som «den mest tilgjengelege musikken til Bowie på mange år», medan Commonweal kalla det «noko av den mest spanande R&B-baserte dansemusikken på mange år.»
I ei seinare melding for AllMusic, meinte Stephen Thomas Erlewine at dei tre hitsinglane på albumet var fengande, men særeigne popsongar, medan resten av albumet var «uinteressant plastikksoul» som indikerte at Bowie «gjekk inn i dårlegare låtskrivingperiode». Ed Power i Irish Examiner skreiv at Bowie «bad skamlaust om kjærleiken til massemarknaden» med albumet. Han sa vidare «tittelsporet var ganske bra funk-rock og Bowie gjorde ikkje skam på seg på singelen 'China Girl'. Elles hadde plata mykje til felles med Wham! og Phil Collins.» BBC-skribenten David Quantick hylla den «perfekte» kombinasjonen av Bowie og Rodgers på tittelsporet, den «søte, romantiske» utgåva av «China Girl» og høgdepunktet «Criminal World» som «ein av dei beste songane». Ha sa «Let's Dance kan ha hatt ein banebrytande stil og ein popularitet som Bowie tydelegvis lengta etter, men det er ofte eit kvardagsleg album, sidan songar som 'Ricochet' og 'Shake It' fyller tid». Han sa at albumet var «bokstavleg talt malen for 80-tals Bowie – blond, dresskledd og smilande». I 1995 skreiv Rob Sheffield i Spin Alternative Record Guide at albumet var eit døme på inspirasjonen frå New Romantic-rørsla på Bowie. Han hylla «Modern Love», men skildra dei andre songane på albumet som «meir tvilsam» men «mykje moro».
I 2014 skildra Andy Greene i Rolling Stone Let's Dance som «konklusjonen av det som utan tvil er den beste 14 år lange rekkja i rockehistoria». Same året skreiv Jeremey Allen i The Guardian at albumet hadde «vore ei tid i villmarka, avsvist av mange på grunn av 80-talsproduksjonen», men la til at «ei ny vurdering var alt anna enn uungåeleg og samanfalt med ein renessanse i karrieren til Rodgers og ein straum av kjærleik til den suksessfulle produsenten og gitaristen.» Kritikaren Alexis Petridis i The Guardian sa i si melding av Bowie-karrieren i 2016 at Let's Dance «hadde sine augneblink», i motsetnad til etterfølgjaren, Tonight.
Etter utgjevinga
Let's Dance vart nominert til Grammyprisen for årets album i 1984, men tapte for Michael Jackson sitt Thriller (1982). Sjølv om Bowie hadde henta inn Rodgers for å lage hittar for seg, Bowie sa seinare «på den tida var ikkje Let's Dance mainstream. Det var i røynda ein ny type hybrid, som brukte bluesrockgitar mot eit danseformat. Det var ikkje noko anna som heilt høyrdest ut som det på den tida. Så det verkar berre kommersielt i ettertid fordi det selde så mykje. Det var flott på sin måte, men det pressa meg verkeleg opp i eit hjørne fordi det kødda med integriteten min.» Bowie sa «Det var ei bra plate, men det var berre meint som eit eingangsprosjekt. Eg hadde all intensjon om å halde fram å gjere noko uvanleg etter det. Men suksessen til plata tvang meg verkeleg, på eit vis, til å halde fram udyret. Det var sjølvsagt mi eiga gjerning, men eg kjende at eg hadde blitt sitjande fast etter nokre år.» Visconti sa i 1985 at «det var eit album han måtte lage».
I 1987 hadde Bowie byrja å distansere seg sjølv frå plata. Han fortalte ein intervjuar at det var «meir Nile sitt album enn mitt», som Rodgers var usamd i då han vart spurt om dette i 1998. Bowie sa seinare at suksessen til albumet fekk han til å treffe eit kreativt lågpunkt i karrieren som varte dei neste åra. «Eg hugsar at eg såg ut på desse bølgjene av folk og tenkte 'eg lurer på kor mange Velvet Underground-album desse folka har i platesamlinga si?' Eg kjende meg brått særs skilt frå publiummet mitt. Og det var deprimerande, fordi eg visste ikkje kvar dei ønskte.» Etter at oppfølgjaralbuma hans Tonight (1984) og Never Let Me Down (1987) vart slakta av kritikarane, skipa Bowie det tidlege grønsj-bandet Tin Machine i eit forsøk på å få attende den kunstnariske visjonen sin, og avviste sidan denne perioden som «Phil Collins-åra» hans.
I 1989 vart albumet rangert på 83. plassen på lista til Rolling Stone dei 100 beste albuma i 1980-åra. I 2013 rangerte NME Let's Dance på 296. plassen på lista si over dei 500 beste albuma gjennom tidene.
Nyutgjevingar
I 1995 gav Virgin Records ut albumet på ny med «Under Pressure» som bonusspor. EMI gav ut albumet i 1999 (med 24-bits digitalt ommastra lyd og ingen bonusspor). Ei ny utgåve kom i 2003 då EMI gav ut albumet som ein hybrid stereo SACD/PCM CD.
I 2018 vart albumet ommastra for plateboksen Loving the Alien (1983–1988) gjeve ut på Parlophone. Det kom ut på CD, vinyl og digitale format, som ein del av denne samlinga og så separat året etter.
Medverkande
Medverkande i følgje plateomslaget.
Sal og salstrofé
}}
Dover
Dover er ein by i Kent, søraust England ved Den engelske kanalen, søraust for Canterbury. Byen har 34 000 innbyggjarar og er den viktigaste overfartsstaden til Calais i Frankrike med både båttrafikk og Eurotunnel. Byen er det administrative senteret i distriktet Dover.
Byen er kjend for Dei kvite klippene ved Doversundet og borga Dover Castle.
Kjelder
Douvres
Myrhatt
Myrhatt (Comarum palustre) er ein fleirårig urt i rosefamilien. Arten har ei sirkumpolar utbreiing. Planta vert kring 30 cm høg, og har krypande jordstengel og opprett stengel. Blada er mørkgrøne ovanpå og blygråe under. Blomen har smalblada ytterbeger og store begerblad som er mørkt purpurraude innvendes. Han har brunsvarte kronblad som er halvt så lange som begerblada. Beger og krone sit på til fruktene er mogne.
Myrhatt blomstrar kring juni månad på våte stader, myrar og grunt vatn. Arten er vanleg gjennom heile Noreg, og er funnen opp til 1350 m på Hardangervidda.
Dreschhoff Peak
Dreschhoff Peak i er eit fjell i Victoria Land i Antarktis. Det er kalla opp etter Gisela A.M. Dreschhoff, ein fysikar ved Space Technology Center ved University of Kansas, som gjorde undersøkte radioaktivitet og anna forskjellige stader i Antarktis, i 11 sesongar frå 1976 til 1989.
Snake Ridge
Snake Ridge er ein rygg, 4 nautiske mil (7 km) lang, ved nordvestenden av Mackin Table i Patuxent Range i Pensacolafjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1956-66. Det skildrande namnet, fordi ryggen svingar seg avstad, vart foreslått av Dwight L. Schmidt, ein geologi i USGS i desse fjella, 1962-66.
Kristian K. Brandt
Kristian Kornelius Hagemann Brandt var ein norsk offiser, vegbyråkrat og stortingsmann frå Eidsberg.
Brandt var son til ein fut. Sjølv gjekk han krigsskulen, eksamen 1840, sekondløytnant i 1. akershusiske brigade i 1852. Etter nokre år i kavaleribrigaden var han knytt til ingeniørbrigaden frå 1863 til 1897, frå 1890 som major. Han var busett i Christiania i perioden 1848-63, i Moss 1863-70, på ny i Christiania 1870-75, i Trondheim 1875-80 og på Fredriksten frå 1880 til -86. I 1897 tok han avskjed frå Forsvaret, etter sju år som distriktsingeniør for Akershus med Gardermoen.