cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Horvadrag
Garden og folket
Garden var særs utrygg for steinskred, og naturtilhøva gjorde at faren for slike skred var aukande. Ein gong før 1898 omkom ein person i ei skredulykke. I 1899 tok eit skred halve stovehuset og der var berre eit lukketreff at ikkje nokon omkom. Folket på Horvadrag rekna garden for ein god stad å bu, og hadde slett ikkje noko ynskje om å flytte derifrå, men på grunn skredfaren såg dei seg likevel nøydd til forlate staden. Våren 1900 vart garden fråflytta. Den siste brukaren var Sølfest Andreassen Horvedrag (1870-1950) og han flytta med heile familien sin til garden Klokk i Ramstaddalen i Sykkylven. Sidan har det ikkje budd folk på Horvadrag og ein liten rest av stovehuset, gøymd under ein bergrabb, er det einaste som i dag står att av gardstunet. Garden var einbølt fram til 1872 ; det vart då fråskild eit bruk som vart kalla Megardsplassen (Midgarden), som ligg litt vestanfor, og litt høgare enn tunet på hovudbruket.
Horvadrag er varig freda etter kulturminneloven, kulturminne id: 226913 (sjå lenke til kulturminnesøk nedanfor).
Muren ved Ytstehornet
Horvadrag hadde sommarsæter høgt til fjells, i ein hamnedal mellom Grautnibba (1260 moh) og Ytstehornet (1153 moh). Staden ligg rett ovanfor garden, men der er så bratt at det ikkje er mogeleg å gå oppover. Sætrevegen var såleis særs lang og mødesam; krøtera måtte gå ned den bratte stien til sjøen, og dei vart deretter frakta med båt om lag 1,5 km til grannegarden Knivsflå. Derifrå gjekk dei den lange vegen over fjella til sommarstølen, truleg ein tur på meir enn 3 km i særs brattlendt terreng.
Muren, og sætrevollen, er per i dag ikkje blitt granska av arkeologar og kulturminne-registrering er ikkje gjort.
Notar
<references group="Note"/>
Born to Die av Grand Funk Railroad
Born to Die er eit studioalbum frå 1976 av Grand Funk Railroad.
Albumet var eit lite steg til sides for den livlege og kjepphøge haldninga som hadde vore dominerande på dei førre albuma deira, som All the Girls in the World Beware!!! (1974), og fokuserte på mørkare innhald både musikalsk og tekstmessig. Tekstane omhandla død, politikk og personlege forhold. Tittelsporet vart skriven av Farner til minne om syskenbarnet som døydde i ei motorsykkelulukke. Den livlegare popsingelen «Sally» vart gjeven ut 3. april og var skriven av Mark Farner for kjærasten hans på den tida, skodespelaren Sally Kellerman.
Lister
Singlar
Things We Said Today
«Things We Said Today» er ein song av det engelske rockebandet The Beatles skriven av Paul McCartney og godskriven Lennon–McCartney. Han vart skriven for filmen A Hard Day's Night, men vart til slutt ikkje nytta i filmen. Songen kom ut på filmmusikkalbumet. Songen vart òg gjeven ut på B-side til singelen «A Hard Day's Night» i Storbritannia
Komposisjon
McCartney skreiv songen i mai 1964 medan han segla i Karibia på ein yacht kalla «Happy Days» med den dåverande kjærasten Jane Asher. Musikkskribenten Ian MacDonald sa «Den dystre teksten - framkalla av dei frustrerande avbrota i forholdet mellom to karrierepersonar - passar med den noko mørke musikken.»
McCartney var særleg nøgd med akkordendringa frå F-dur til B-dur, i staden for den meir opplagde f-moll, som først kjem under «…wishing you weren't so far away» i songen.
Innspeling og framføring
The Beatles spelte inn «Things We Said Today» på tre forsøk den 2. juni 1964. Det første forsøket hadde ein falsk start, det andre forsøket var rytmesporet og det tredje var overdubbingar med vokal, tamburin og piano. I følgje forfattaren og Beatles-historikaren Mark Lewisohn, var pianoet meint å fjernast frå miksen, men ein kan høyre det på grunn av lydlekkasje til anre mikrofonar under innspelinga av overdubbingane,. MacDonald var derimot skeptisk til denne konklusjonen.
Gruppa spelte «Things We Said Today» to gonger for BBC Radio, den 14. og 17. juli 1964. Den første var for Top Gear og kom ut på Live at the BBC i 1994. Desse framføringane fann stad samstundes som trailerane for Beatles-filmen A Hard Day's Night byrja å gå, og den 14. juli vart songen feilaktig introdusert som ein av songane frå filmen. Songen var ikkje i filmen, men var med på filmmusikkalbumet.
The Beatles spelte «Things We Said Today» på konsertane sine i 1964 i USA og Canada. George Harrison song harmonivokal i lag med Paul McCartney på konsertane.
14-3-3-protein
14-3-3-protein er ein familie av dimeriske protein. Familien er sterkt konservert, og er funnen i alle eukaryote artar som er undersøkte, ofte i mange ulike isoformer.
14-3-3-protein vekselverkar med andre protein gjennom konserverte motiv som inneheld fosfoserin eller -treonin.
At the Movies av Creedence Clearwater Revival
At the Movies er eit samlealbum av det amerikanske rockebandet Creedence Clearwater Revival, som kom ut i 1985. Ein versjon frå 2000 inneheldt fem ekstra songar.
Pannonia
Pannonia var eit gammalt land og deretter ein provins i Romarriket som grensa nord og aust mot Donau, hadde grense vestover med Noricum og øvre del av Italia, og sørover med Dalmatia og øvre Moesia. Pannonia låg over området til den vestlege delen av dagens Ungarn, den austlege delen av Austerrike, nordlege Kroatia, nordvestlege Serbia, nordlege Slovenia, vestlege Slovakia og nordlege Bosnia-Hercegovina. I dag blir nemninga brukt for det ein kallar Transdanubia i Ungarn og for den nordlege delen av det tidlegare Jugoslavia.
Ordsoge
Den austerrikske lingvisten Julius Pokorny har avleidd stadnamnet Pannonia frå illyrisk, igjen avleidd frå det urindoeuropeiske rotordet *pen-, 'myr, vatn, våt' (samanlikn med engelske fen, 'marker/grenseområde' og hindi pani, 'vatn').
Før romarane
Dei fyrste innbyggarane i området etter førhistorisk tid var pannonii (pannoniere), ei gruppe indoeuropeiske stammar som var nært i slekt med illyrarar. Frå 300-talet f.Kr. blei landet invadert nordfrå av keltisktalande stammar, men lite er kjent frå periodane deretter før i 35 f.Kr., då befolkninga, som då var alliert med dalmatiarar, eit folk ute ved kysten av Adriahavet (dagens Kroatia), blei angripen av romarane under Augustus som erobra og okkuperte byen Siscia (Sisak). Landet var endå ikkje fullstendig underkasta romarane før i 9 f.Kr., då det blei lagt inn under provinsen Illyricum. Grensa blei såleis strekt så langt som til Donau.
Under romarane
I år 6 e.Kr. gjekk pannoniarane, saman med dalmatiarar og andre illyriske stammar, til eit veldig opprør som romarane kalla for Bellum Batonianum («krigen med batonarane»), men som i dag blir kalla det store illyriske opprøret. Det blei slått ned av Tiberius og Germanicus etter ein innbiten krig som varte i tre år. Etter at opprøret var knust i år 9 blei provinsen Illyricum oppløyst, og området til provinsen blei inndelt i den nye provinsen Pannonia i nord og Dalmatia i sør. Kva tid inndelinga skjedde er uklart, truleg fyrst etter år 20, men før år 50. Nærleiken av truande barbariske stammar i nord som kvadarar og markomannarar, gjorde det nødvendig å ha eit stort tal troppar (sju legionar i seinare tid), og talrike festningar langs breidda av Donau.
Ein gong mellom 102 og 107, mellom den første og den andre dakiske krigen, delte keisar Trajan provinsen inn i Pannonia Superior (den vestlege delen med hovudstad i Carnuntum) og Pannonia Inferior (den austlege delen med hovudstadar i Aquincum og Sirmium). Ifølgje geografen Klaudios Ptolemaios var desse inndelingane skilde av ei linje trekt frå Arrabona i nord til Servitium i sør; seinare blei grensa plassert lengre austover. Heile landet blei tidvis kalla for Pannonias (Pannoniæ).
Pannonia Superior var underlagt konsulær legat som tidlegare hadde administrert ein enkelt provins, og hadde tre legionar under kontrollen sin. Pannonia Inferior var fyrst underlagd ein pretoriansk legat med ein enkel legion som garnison, etter Marcus Aurelius blei han lagt under ein konsulær legat, men framleis med berre ein legion. Under Hadrian blei grensa ved Donau verna gjennom etableringa av to koloniar, Aelia Mursia og Aelia Aquincum. Under Diokletian blei det gjort ei firfaldig inndeling av landet:
Diokletian flytta òg delar av dagens Slovenia ut av Pannonia og la dei inn i Noricum. I 324 utvida Konstantin den store grensene i aust, og annekterte slettene som i dag er austlege Ungarn, nordlege Serbia og vestlege Romania frå dei limes (yttergrensene av Romarriket) der han oppretta Djevelens dike.
På 300-400-talet var eit av bispedøma i Romarriket kjent som bispedømet Pannonia. Det hadde hovudsete i Sirmium, og omfatta alle dei fire provinsane som utgjorde det historiske Pannonia, i tillegg til provinsane i Dalmatia, Noricum Mediterraneum og Noricum Ripense.
Sha'ar HaGolan
Sha'ar HaGolan (hebraisk שַׁעַר הַגּוֹלָן, tyder Porten til Golan) er ein kibbutz ved foten av Golanhøgdene i Jordandalen nordaust i Israel. Han ligg mindre enn 1 km frå grensa til Jordan og høyrer til Emek HaYarden regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 504.
Historie
Sha'ar HaGolan vart grunnlagd den 21. mars 1937 av medlemmar av Hashomer Hatzair ungdomsrørsle frå Tsjekkoslovakia og Polen. Grunnleggjarane møttest og vart organiserte som eit lag i 1930 i Rishon LeZion og vart kalla «Ein Hakore» fram til 1937, då dei oppretta kibbutzen som ei tårn og palisade-busetjing.
Under slaget i Kinarotdalen i den arabisk-israelske krigen i 1948, måtte forsvararane i kibbutzen, i tillegg til dei i nabokibbutzen Masada, trekkje seg attende på grunn av mangel på forsterkingar og ordrar. Kibbutzenim vart erobra og for ei kort stund halde av den syriske hæren. Dei vart då plyndra og sette i brann.
Arkeologi
Utgravingar ved Sha'ar HaGolan har avdekt ein 8 000 år gammal landsby og ein har funne dei eldste keramikkgrytene som er funne i ISrael. Denne landsbyen frå yngre steinalder var busett av folk som gav opp ein nomadisk livsstil til fordel for permanent busetnad, og markerte ei endring frå jakt- og samling til jordbruk.
Henry Williams
Bakgrunn
Williams gjekk inn i marinen 14 år gammal og tenestegjorde i Napoleonskrigane. Han reiste til New Zealand i 1823 som misjonær. Māorinamnet hans var Te Wiremu Karuwha («Fireauge-Williams», Henry hadde briller). Den yngre bror hans, William Williams, var også misjonær på New Zealand. . Sjølv om Henry Williams ikkje var den første misjonæren på New Zealand – misjonærane Thomas Kendall, John Gare Butler, John King og William Hall hadde kome dit før han – var han den første «som lukkast med misjonsverksemd, delvis fordi dei andre hadde opna opp vegen for han, men mest fordi han var den einaste som var djerv nok, einvis nok og sterk nok til å halda ut, utan tanke på kva for farar han utsette seg for, eller kva fiendar han fekk».
I 1844 vart han innsett som erkediakon (i den anglikanske kyrkja ein stilling direkte underlagt biskopen) i Waimate. .
Foreldre og søsken
Henry var son til Thomas Williams og Mary Marsh frå Gosport, dei gifta seg i 1783.
Thomas Williams forsynte den engelske marinen med uniformer. I 1796 flytta Thomas og Mary med dei seks born sine til Nottingham, som på den tid var det blømande sentrum for den industrielle revolusjonen i East Midlands. Thomas investerte i ein maskin som laga kniplingar. Familien gjorde det godt. I 1802-03 var Thomas ein av dei to kammerherrane i byen, og i 1803–04 var han ein av dei to bydommarane. I 1804 døydde han av tyfus i ein alder av 50, og etterlet seg Mary med fem søner og tre døtrer å ta seg av.
Thomas og Mary Williams hadde ni born, seks (medrekna Henry) som var fødde i Gosport, og tre (medrekna William) i Nottingham:
Thomas Williams døydde då Henry var elleve år gammal. William var berre tre år då.
1806–1815: Åra i marinen
I 1806, då han var 14 år gammal, gjekk Henry inn i marinen som kadett. Han gjorde teneste på ulike skip og under fleire orlogskapteinar, og deltok i slaget om København i 1807 då den danske flåten vart teken. Ombord på «Galatea» deltok han i trefninga utanfor Toamasina (Tamatave) i 1811, mellom tre engelske fregattar under kommando av kaptein Schomberg, og tre franske skip med overlegen styrke. Williams vart såra, og kom seg aldri heilt etter skadane. Han fekk ein krigsmedalje for innsatsen sin.
Mellom dei seinare tildragingane han deltok i, slost han ombord på «Endymion» i aksjonen mot det amerikanske krigsskipet «President». Då det sistnemnde vart tvinga til å overgje seg, var Williams medlem av eit lite prisemannskap som segla det sterkt skada skipet til hamn, etter å ha kjempa mot ein storm og slått ned eit mytteri blant dei amerikanske fangane.
I 1815, då freden kom, forlet han flåten med halv løytnantsløn. I ein alder av 23 hadde han vore «i Nordsjøen og Austersjøen, langs dei franske og spanske kystane, sør til Kapp Horn, opp austkysten til Madagaskar, over Indiahavet til Mauritius, og nord til kysten av India. Etter å ha tenestegjort i Madras og Calcutta, avslutta han engasjementet sitt i flåten på oppdrag i amerikanske farvatn på skipet «Endymion».
Giftarmål og born
Henry gifta seg den 20. januar 1818 med Marianne Coldham (fødd 12. desember 1793 i Yorkshire i England, død 16. desember 1879 i Pakaraka på New Zealand. Dei fekk elleve born. :
Misjonsverksemd
Edward Garrard Marsh, mannen til søstera til Henry, Lydia, kom til å spela ei viktig rolle i livet hans. Marsh var medlem av Church Missionary Society (CMS). Henry fekk ei bok av han, The Missionary Register, som handla om arbeidet til misjonærar i fjerne land. Henry fekk spesielt interesse for New Zealand og det innfødde māorifolket der. Henry tilbaud tenestene sine til CMS først i 1819. Han vart først motteken som lekmann, men vart ordinert seinare.
Henry studerte kirurgi og medisin og lærte seg om båtbygging. I to år heldt han på med teologiske studiar for å verta kvalifisert til Holy Orders (ordinering), og vart ordinert som diakon i (den anglikanske) Church of England den 2. juni 1822 av biskopen av London, og som prest den 16. juni 1822, av biskopen av Lincoln.
Den 17. september segla Henry og Marianne og dei tre borna til Sydney i Australia på fangeskipet «Lord Sidmouth». I februar 1823 møttest Henry og presten Samuel Marsden i Hobarton, for første gong. Seinare møttest dei i Sydney. I juli 1823 sette dei segl for New Zealand, der Henry slo lag med Marsden på hans fjerde reise til New Zealand, om bord på «Brampton».
Paihia
I 1823 nådde han fram til Bay of Islands og busette seg ved Paihia. Paihia låg nær Kororareka (dagens Russell), på den tida kalla «helveteshola i Sør-Stillehavet», ein busetnad med svært dårleg rykte, og som vart oppsøkt av mange kvalfangarar i den delen av Stillehavet.
Misjonærgruppa, som vart plassert her av presten Samuel Marsden, var samansett av svært ulike personar:
Henry vart snart leiaren på misjonsstasjonen. Han hadde ei anna tilnærming til misjonærarbeidet enn Marsden. Framgangsmåten til Marsden hadde vore å undervisa i nyttige gjeremål som ei førebuing til evangeliseringa. Denne tilnærminga hadde liten suksess. Dessutan hadde ein – for å kunna byta til seg tilstrekkeleg med mat – gjeve etter for presset om å byta med muskettar, den delen av bytehandelen som māoriane viste størst interesse for. Henry konsentrerte seg om å frelsa sjeler. Williams stogga handelen med muskettar. Det førte med seg at misjonsstasjonen ikkje kunne byta til seg mat, og at maoriane vart harme over å verta nekta muskettane. Men snart kunne misjonærane dyrka nok mat til seg sjølve. Māoriane fann etter kvart ut at forbodet mot handel med muskettar var den einaste måten å få ein ende på stammekrigane, men det tok si tid. I førstninga var det fleire alvorlege konfliktar og konfrontasjonar med dei innfødde. Ei av dei mest alvorlege hendingane var konfrontasjonen med Tohitapu i februar 1824.
I 1826 vart skonnerten «Herald» bygd på stranda ved Paihia. Henry fekk hjelp av Gilbert Mair. Med dette skipet vart Henry betre i stand til å føra tilsyn med misjonsstasjonane og til å vitja meir fjerntliggjande område på New Zealand. Båten forliste i 1828 under innsegling til Hokianga Harbour. Ein av dei første turane med «Herald» tok Henry til Port Jackson i Australia. Her møtte han den yngre bror sin, William Williams og Jane, kona hans. William, som hadde studert til kirurg, bestemte seg for å verta misjonær på New Zealand som broren. Dei segla til Paihia ombord på «Sir George Osborne», det same skipet som hadde bringa William og Jane frå England. William hadde eit talent for å læra māorispråket, og byrja snart å omsetja Bibelen til maori.
Henry Williams hadde ein sterk personlegdom, og dette bidrog til hans veksande mana (autoritet) mellom maoriane. «Sjølv om hans evne til å skjøna den innfødde kulturen vart sterkt hemma av den evangeliske kristendommen hans, var staheita hans på fleire måtar ein føremon i arbeidet mellom māoriane. Frå den første dagen ha kom fram, nekta han å la seg skremma av trugsmål og høgrøysta framferd frå dei».
I 1827 vart seks kapittel av den første Bibelen på maori gjevne ut..
I 1830 var der ei trefning i Kororareka, stundom omtala som Girls War, som førte til at leiaren i Ngā Puhi, Hengi, vart drepen. Henry prøvde å få i stand fred. Tohitapu samarbeida den gongen. Då den høgt respekterte presten og misjonæren Samuel Marsden kom til staden, såg det ut som om det rådde fred. Men Hengi sine søner, Mango og Kahaka, var ikkje nøgde med stoda. I mars 1831 og mars 1832 fann det stad nye kampar. Henry freista å få i stand fred på nytt, men majoriteten av Ngā Puhi heldt fram med offensiven. Då Henry segla attende til Paihia, kom han ut for ein rasande storm. Henry overtok kommandoen over skipet frå kapteinen og redda det.
Den 7. februar 1830 vart ein høvding i iwien Ngā Puhi, Rawiri Taiwhanga (1818–1874), døypt som kristen. Han var den første høgtståande maorien som vart omvend til kristendommen. Dette var ei stor oppmuntring for misjonsarbeidet til CMS, etter som han vart følgd av fleire andre.
I 1833 medverka Henry i forhandlingar om å frigje ein del slavar som var tekne av Ngā Puhi, dei fleste av desse høyrde til Ngāti Porou frå austkysten.
«Frå 1830 til 1840 styrte Henry Williams misjonsverksemda med ei vennleg, men fast hand.(...) Og då dei første nybyggjarane frå New Zealand Company gjekk i land ved Wellington i 1839, gjorde Williams det han kunne for å avvisa dei, fordi han ottast at dei ville overta landet, ved å ta det frå māoriane, og læra dei gudlause vanar.»
Verksemd på Nordøya
Henry Williams spela ei leiande rolle i å utvida misjonsverksemdene sørover. «Han gjorde fleire reiser til andre delar av Nordøya for å sjå på mogelege utvidingar av misjonsverksemda, og han tilrettela oppbygginga av nye misjonsstasjonar. Han sende ut misjonærar for å arbeida fleire stadar i Waikato i 1830-åra. Broren William flytta til Turanga i Poverty Bay på slutten av tiåret, og det vart starta misjonsverksemd så langt sør som Otaki».
Waitangitraktaten
Henry Williams spela ei viktig rolle i utforminga av Waitangitraktaten i 1840. Saman med sonen sin omsette han det engelske traktatutkastet til maori.
Hans medverknad i desse drøftingane førte han «inn i ei stadig aukande ukomfortabel rolle som meklar mellom to rasar».
Avskil frå tenesta og rehabilitering
I 1844 utnemnde den første anglikanske biskopen på New Zealand, George Augustus Selwyn, Williams til erkediakon av Waimate.
Henry flytta til Pakaraka. Her dyrka borna hans det landet som var årsaka til vanskane hans. Han heldt likevel fram med misjonsarbeidet sitt og heldt gudstenester. I 1854 vart han sett inn att i CMS.
Jimmy Hall
Jimmy Hall er ein USA-amerikansk songar, mest kjend som frontmann og munnspelspelaren i Southern rock-gruppa Wet Willie.
Hall var fødd i Birmingham i Alabama, og voks opp i Mobile i Alabama. Han var med å starte Wet Willie i 1970 og dei hadde suksess i 1970-åra. I 1980 fekk han ein hitt som soloartist med singelen «I'm Happy that Love Has Found You» (US #27). I mai 1982 nådde Hall 77. plassen med songen «Fool For Your Love». I 1985 song han solovokal på Jeff Beck-albumet Flash, og vart nominert til ein Grammy-pris for framføring. Hall har òg turnert med Hank Williams jr., der han har spelt saksofon og munnspel.
Maximiliano Bajter
Maximiliano Bajter er ein uruguayansk fotballspelar. Hausten 2011 spelte han på midtbanen for Brann i den norske Tippeligaen på lån frå den uruguayanske klubben Fénix. Bajter spelte for Peñarol i heimlandet frå 2006 til 2010 og vart seriemeister med dei i Uruguay i 2010. Etter dette gjekk han over til Fénix, ein annan Montevideo-klubb, der han spelte fram til sommaren 2011. I juli 2011 skreiv han kontrakt med Brann ut 2011-sesongen. Agenten Terje Liverød, som tidlegare har vore involvert i fleire sal av uruguayanske spelarar til Europa, mellom anna Brann-spelarane Diego Guastavino og Nicolás Mezquida, var sentral i overgangen. Bajter debuterte i Tippeligaen som innbytar mot Viking 4. august 2011.
Roar
Namnet er sett saman av Ro-, som kan koma av det norrøne ordet hróðr eller gammalhøgtysk hruod, som begge betyr 'ære' eller 'vidspurd', og -ar, som kan koma av norrønt geirr eller gammalhøgtysk ger, med tydinga 'spyd', eller av urnordisk *hariaR, 'krigar' eller *wariaR, 'forsvarar'.
Bruk
Roar er eit vanleg namn i Noreg, men er lite utbreidd i andre land.
Smettparula
Smettparula (Zeledonia coronata) er ein liten, insektetande fugl med uklår plassering innanfor den biologiske ordenen Passeriformes, sporvefuglar. Han er endemisk for eit avgrensa område i Sentral-Amerika, høgtliggande skog i Costa Rica og i vestre Panama.
Som namnet ymtar om, har han vore rekna som medlem i parulafamilien, men frå 2017 lista som ein ny familie Zeledoniidae i EBird/Clements Checklist.
Skildring
Dette er ein liten sporvefugl på ca. 12 centimeter i kroppslengd og han veg vel 20 gram. Kroppsforma minnar om gjerdesmett med kort hale, runde, korte venger og lang tars. Fjørdrakta gjev eit svært mørkt inntrykk, mørk olivengrøn overside og skifergrå underside. Hovudet har grå felter på sidene og ei oransjeraud krone. Kjønna er like i fjørdrakt.
Roar
Bruk
I 2009 var det 7 326 norske menn som heitte Roar. Namnet kom i bruk på 1890-talet, og bruken voks til ein topp på 1950- og 1960-talet, då over 0,5 % av nyfødde gutar fekk namnet.
Smettparula
Skildring
Habitatet er i tett vegetasjon prega av bambus eller páramo-økosystem over 1500 moh. og opp til tregrensa, men ofte rundt 2500 moh. Dei søkjer animalsk føde helst nede på bakken.
Dette er ein standfugl.
Populasjonen er ikkje estimert og er trudd å vere stabil. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.
Dvergmåse
Dvergmåse (Hydrocoloeus minutus) er ein liten måse som hekkar i Nord-Europa og Asia. Slektsnamnet Hydrocoloeus er frå gammalgresk hudro, «vatn» og koloios, ein slags symjefotfugl. Den spesifikke namnedelen minutus er latinsk for «liten».
Skildring
Dette er den minste måsearten, med ei kroppslengd på 25-30 centimeter, eit vengespenn på 70-78 cm, og ein masse på 88-162 gram. Akkurat som hos fiskemåsen får dvergmåsen hekkedrakt først tredje sommaren (har tre årsklassar). Typisk for hekkedrakta er den svarte hetta, mørk underside av vengene og ofte eit rosa fargeskjær på brystet. I vinterdrakt blir hovudet kvitt bortsett frå ein mørkare heitte og augeflate. Nebbet er tynnt og mørkt raudbrunt, og beina mørk raude, bleikare om vinteren. Flukta er noko terneaktig med snøgge vengeslag. Ungfuglar har svarte markeringar på hovudet og på oversida, svart stjertband og eit «W»-mønster over vengene.
Desse måsane plukkar mat frå vassoverflata, og vil òg fange insekt i lufta slik som svartternene gjer.
Hekkeutbreiinga er frå nordlege Sverige, Finland og austover gjennom Russland og Nord-Kasakhstan, og usamanhengande omtrent til Lena-bassenget. Der er hekkande fuglar i Nordaust-Europa, i Noreg er arten ein sjeldan hekkefugl. Fuglar i Eurasia overvintrar langs kystar av Vest-Europa, Middelhavet, Svartehavet og Kaspihavet og langs austkysten av Gulehavet. Det skal òg vere ein liten hekkande bestand i søraustlege Canada som overvintrar på austkysten av USA.
Dei vanlege habitata for hekking er prega av våtmark eller sumpar ved ferskvatn, her hekkar dvergmåsar i små koloniar. Her byggjer dei fôra reir på bakken blant vegetasjon. Normalt er kullet på to eller tre egg.
Som tilfellet er med mange måsar, har han tradisjonelt vore plassert i slekta Larus. Han er no den einaste medlemmen i slekta Hydrocoloeus.
Den globale populasjonen er estimert til 97-270 tusen individ og er trudd å vere aukande. Arten er klassifisert som globalt livskraftig.
Raudlistevurdering
Dvergmåke (Hydrocoloeus minutus) blir i Norge vurdert til rødlistekategori sterkt trua EN, på bakgrunn av bestandsestimater og basert på kriteriet D1 (50–250 reproduserande individ).
Keiserens nye Klæder
«Keiserens nye Klæder» er eit kunsteventyr frå 1837 skrive av den danske forfattaren H.C. Andersen. Eventyret fortel om ein forfengeleg keisar som blir lurt til å tru at han går rundt i særs flotte nye klede som i røyndomen ikkje finst. Ingen våger å seia at dei ikkje ser kleda, sidan skreddarane som har laga dei har sagt at berre dei som er dumme eller ikkje passa i embetet sitt ikkje kan sjå det. Til slutt utbryt eit barn at han ikkje har noko på seg, og endeleg vedgår alle at dei ikkje kan sjå kleda.
Eventyret kom først ut saman med «Den lille Havfrue» i København, på forlaget C.A. Reitzel, den 7. april 1837. Det er blitt omsett til over 100 språk. «Keiserens nye klær» er blitt til eit fast uttrykk for uvilje mot å peika på problem eller kritisera noko som generelt er godt omtykt.
Opphav
Kunsteventyret byggjer på eldre folkeeventyr. Ei gammal kjelde finst i ei spansk fabel- og eventyrsamling frå 1335, Libro de los ejemplos (eller El Conde Lucanor), av Juan Manuel, prins av Villena (1282–1348), med kjelder i Æsops fablar og persiske eventyr. Andersen hadde ikkje lese det spanske eventyret, men las ei tysk omsetjing, «So ist der Lauf der Welt». I det opphavlege eventyret blir ei konge lurt av vevarar som påstår at dei kan laga klede som er usynlege for einkvar mann som ikkje er ekte son av den påståtte faren sin. Andersen endra eventyret til å fokusera på byrgskap og forfengelegheit.
Det finst også ein indisk versjon av soga som blir gjengjeven i Līlāvatīsāra av Jinaratna (1283), ei samanfatting av ei fabelsamling som no er tapt, Nirvāṇalīlāvatī av Jineśvara (1052). Den uærleg handeslmannen Dhana frå Hastināpura svindlar kongen av Śrāvastī ved å tilby å veva eit overnaturleg stoff som ein uektefødd person ikkje kan sjå eller føla. Når kongen tek på seg det påståtte kledet lèt heile hoffet som om dei ser det. Når kongen så går ut i byen for å visa fram det nye kledet, spør vanlege folk om han er blitt til ein naken asket. Han forstår at han er blitt lurt, men svindlaren har allereie flykta.
Ski-VM 1974
Verdsmeisterskapen på ski i nordiske greiner 1974 vart arrangert i perioden 16. til 24. februar 1974 i Falun i Sverige. 15 tevlingar vart avvikla i løpet av meisterskapen.
15 km
Dato: Tysdag 19. februar
Magne Myrmo vert den siste på treski som vinn eit internasjonalt meisterskap. Glassfiber var i ferd med å overta som skimateriale.<br style="clear:both" />
30 km
Dato: Søndag 17. februar
<br style="clear:both" />
50 km
<br style="clear:both" />
4 x 10 km stafett
<br style="clear:both" />
5 km
Dato: Måndag 18. februar
<br style="clear:both" />
10 km
Dato: Onsdag 20. februar
<br style="clear:both" />
4 x 5 km stafett
Dato: Lørdag 23. februar
<br style="clear:both" />
Normalbakke K70
Dato: Søndag 16. februar
<br style="clear:both" />
Storbakke K90
Dato: Laurdag 23. februar
<br style="clear:both" />
Medaljestatistikk
<br style="clear:both" />
Al Hasamah
Al Hasamah er ein landsby i Jizan-regionen, sørvest i Saudi-Arabia.
Mefjellbreen
Mefjellbreen er ein isbre, 9 km lang, som flyt nordvest og ut i Gjelbreen mellom Menipa og Mefjell i Sør-Rondane. Han vart kartlagt av norske kartografar i 1957 frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47, og namngjeven av dei etter plasseringa nær Mefjell.
Shebaa-gardane
Shebaa-gardane (arabisk مزارع شبعا, Mazāri‘ Šib‘ā; hebraisk חוות שבעא, Havot Sheba‘a eller הר דוב, Har Dov) er eit lite, omstridd landområde på grensa mellom Libanon og Syria og dei israelskokkuperte Golanhøgdene. Området er kring 11 km langt og 2,5 km breitt.
Striden om kven som eig Shebaa-gardane kom delvis frå det mislukka styret til det franske mandatet, og seinare det libanesiske og syriske styret, som ikkje klarte å trekkje grensa mellom Libanon og Syria. Dokument frå 1920- og 1930-åra indikerer at innbyggjarane då betalte skatt til den libanesiske staten. Frå tidleg i 1950-åra til Israel okkuperte Golanhøgdene i seksdagarskrigen var det i røynda Syria som regjerte over området.
Barne-TV
Programtittelen Barne-TV vart brukt fyrste gongen på NRK i 1970. Trass i at førskuleborn var målgruppa, har omgrepet ofte blitt brukt i ei noko utvida form som også omfattar program for eldre born.
Shebaa-gardane
I 1981 vart Shebaa-gardane annektert av Israel som ein del av Golanhøgdene, noko det internasjonale samfunnet ikkje har godtatt. Regionen har opplevd mykje vald etter at Israel trekte seg ut av Libanon i mai 2000. Hizbollah hevda at tilbaketrekkinga ikkje var fullført fordi Shebaa var på libanesisk - ikkje syrisk - territorium. Etter å ha studert 81 forskjellige kart, konkluderte Dei sameinte nasjonane med at det ikkje var noko bevis for at det fråflytta jordbrukslandet var libanesisk. Libanon har likevel ikkje gjeve opp kravet om territoriet. I august 2008 sa presidenten i Libanon, Michel Suleiman: «Nedteljinga for å frigjere resten av landet vårt har starta. Og i dag stadfestar eg at me vil nytte alle tilgjengelege og lovlege metodar til å oppnå dette målet».
Barne-TV
Historie
Barne-TV er nesten like gammalt som sjølve fjernsynsmediet. Children's Hour på BBC blei først kringkasta i Storbritannia i 1946, og er vanlegvis rekna som det fyrste TV-programmet retta særskild mot barn. Fjernsyn for barn tok ofte utgangspunkt i liknande program på radio; radiobarnetimen Children's Hour på BBC blei først send i 1922, og skuleradioen BBC School Radio blei fyrst send i 1924. I USA byrja ein senda eventyrseriar på radio tidleg på 1930-talet, som Little Orphan Annie. Desse blei vanlege å senda på ettermiddagen.
Tidlege barne-TV-program i USA var mellom anna Kukla, Fran and Ollie (1947), Howdy Doody og Captain Kangaroo. Mange av dei fyrste western-seriane på fjernsyn var retta mot barn, etter at mange radioprogram for barn ofte gjekk føre seg i western-settingar. Ding Dong School, som blei send frå 1952 til 1965, var eit av dei fyrste forsøka på å laga undervisande fjernsyn for svært små barn. Opphavspersonen og programleiaren Frances Horwich sat framfor kamera og simulerte samtalar med publikum heime der ho demonstrerte grunnleggjande element i dette. Seinare fjernsynsprogram for svært unge barn har mellom anna vore Sesame Street, The Electric Company og Mister Rogers' Neighborhood.
NRK starta TV-sendingar retta mot barn hausten 1960, med Lauritz Johnson («Onkel Lauritz») som ansvarleg. I byrjinga heitte programmet I kosekroken, og blei berre sendt ein gong i veka kl. 18.00. I byrjinga var dei fleste i barne-TV-redaksjonen lærarar, noko som prega programma og gav dei eit pedagogisk preg. I 1969 kom Pompel og Pilt, som var eit opprør mot dei pedagogiske programma. Lekestue som kom i 1967 kombinerte leik og læring. Programtittelen barne-TV blei brukt første gong i 1970.
Lundebreen
Lundebreen er ein isbre som er kring 46 km lang og som flyt nordvest mellom Håhellerskarvet og Jøkulkyrkja i Mühlig-Hofmannfjella i Dronning Maud Land. Han ligg ved Prinsesse Astrid Kyst.
Oppdaging og namngjeving
Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Den sjette norske antarktisekspedisjonen (1956–60) og kalla opp etter T. Lunde, som var ein glasiolog med den norske antarktisekspedisjonen (1956–58).
NM i sykling 1976 i tempo
Noregsmeisterskapen i sykling 1976 i temporitt for menn vart avvikla med individuell tevling i Birkenes den 8. august og med lagtempo den 11. august i Tønsberg.
50 km temporitt
<br style="clear:both;" />
100 km lagtempo
<br style="clear:both;" />
Kvinner
Temporitt for kvinner arrangert i Sandefjord 8. august.
20 km
<br style="clear:both;" />
Antofagasta
Antofagasta blir rekna som byen med høgast inntekt per innbyggjar i Chile, tilsvarande 37 000 USD årleg. Utviklinga kjem av hamne- og industriaktivitetar knytt til gruvedrifta som går føre seg i området. Han er rekna som byen med høgaste bustadprisar i landet.
Antofagasta var vertskap for Copa América i 2015. Andre nasjonale og regionale konkurransar blir også arrangerte i byen, der fotball er sporten som tiltrekkjer seg mest publikum.
Det behagelege klimaet gjer byen til eit reisemål. Turistmåla inkluderer varehus, det historiske distriktet Antofagasta, strender og hamneområde, Mano del Desierto-skulpturen (handa i sanda) i Atacama og eit sølvstøyperi.
Stadnamnet
Det finst ei rekkje teoriar for opphavet til Antofagasta-stadnamnet, og det er inga semje om dette. Sannsynlegvis er Antofagasta eit samansett ord som kjem frå det utdøydde språket sørleg cacán: anto (eller hattun, som betyr 'stor'), faya (eller haya 'salt') og gasta ('by'), og vil komme til å bety 'folk i Salar Grande'. Det kan også vere eit samansett ord frå quechua: anta 'kopar' og pakay 'å skjule', 'løynt kopar'.
Det har blitt sagt at namnet Antofagasta kjem etter ei avgjerd av president Mariano Melgarejo i Bolivia, som rundt år 1870 gav nytt namn til byen til ære for ein ranch han eigde i Antofagasta de la Sierra.
Geografi
Kommunen har kystlinje mot Stillehavet i vest og i aust grensar han mot Salta-provinsen i Argentina. Byområdet Antofagasta dukkar brått opp i ørkenlandskapet og ligg på kystslettene, sør for Mejillones-halvøya og nord for Cerro Coloso. Steinbukken sin vendekrins fell saman i den nordlege delen av byen, utanfor bykjernen, der Andrés Sabella Gálvez nasjonale flyplass ligg. Av denne grunn, vart den monumentale skulpturen, Hito al Trópico de Capricornio (steinbukken sin vendekrins), innvigd der i desember 2000.
Det finst lite vegetasjon innanfor kommunegrensene fordi dette er ein del av Atacama-ørkenen, den tørraste i verda.
Økonomi
Antofagasta blir rekna som byen i Chile med høgste bu- og levekostnadar saman med Santiago og Punta Arenas. I tillegg har folk der høgast kjøpekraft og tener meir enn gjennomsnittet i landet på grunn av hegemoniet gruvedrifta. Trass i den økonomiske krisa i 2009, har Antofagasta lågare arbeidsløyse enn resten av Chile.
Historisk sett har både regionen og kommunen hatt ein økonomi basert i mindre grad på industriell produksjon og i større grad på utnytting av mineralar, særleg kopar. I dei første åra var leitinga etter mineral og spesielt koparførekomstar prioritert. På 1800-talet kom oppdaginga av salpeterførekomstar og deira store verdsomspennande verdi på den tida. Fram mot 1920-talet, var nitrat i naturleg tilstand den vektigaste eksportartikkelen frå Chile. Salpetergruvedrift fall kraftig med oppdaginga av Haber-Bosch-prosessen i Tyskland, og kopar vart framståande frå midten av 1900-talet. Etter fallet i nitratindustrien, som vart utløyst av oppdaginga av syntetisk nitrat, gjekk Chile inn i ein djup økonomisk depresjon som påverka landet i fleire tiår. For tida har kopar vorte det viktigaste mineralet i landet. Per 2022 er 54 % av gruveproduksjonen i Chile vunnen ut i Antofagasta-regionen, og det representerer 16 % av koparproduksjonen i verda. Andre mineral av interesse er litium, jod, borat, sølvgruvedrift og gull i mykje mindre grad.
Elektromekanikk
Elektromekanikk er ei blanding av elektrisk og mekaniske system. Typiske døme er potensiometre, brytarar, rele. Andre døme på elektromekanikk er transduserarer, som dreiespoleinstrument, aksellometre, elektromotorar og generatorar.
Kremsmünster
Kremsmünster er ein by og ein kommune i Distriktet Kirchdorf an der Krems i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 42,1 km² og om lag 6 600 ibuarar. Byen Kremsmïnster ligg 384 meter over havet og er bygd opp kring benediktnarklosteret ved same namn, eit kloster som vart grunnlagt i 777.
Pink av Aerosmith
Komposisjon
Songen blir framheva av eit munnspel av Steven Tyler i byrjinga, og dessutan ein sterk bassrytme gjennom heile songen, og ei blanding av akustiske gitarar og klirrande elektriske gitarar gjennom versa.
Mange av linjene i versa startar med ordet «pink» (t.d. «Pink it's my new obsession», «Pink it's not even a question», «Pink on the lips of your lover»). Songen er òg svært suggestiv, i og med at opphavet til fascinasjonen for rosa stammar frå beundringa av det reproduktive organet til kvinna, spesielt innsida av dei ytre leppene - «pink in the middle» - og òg penisen til mannen - «I wanna wrap you in rubber» og «my favorite crayon».
Musikkvideo
Musikkvideoen til songen brukte CGI for å forvandla ansikta til karakterane til andre kroppar. Ei rekkje tilfeldige karakterar vart blanda med bandmedlemmer som flytta seg mot kameraet og forvandla seg til ulike karakterar i prosessen (t.d. Joe Perry som ein kentaur, Brad Whitford som ein liten gut, Steven Tyler som eit skjelett og ein gut kledd som påskeharen). Videoen hadde premiere 11. november 1997, og vart regissert av Doug Nichol.
Det finst to versjonar av musikkvideoen. I den usensurerte versjonen er det ei kvinne kledd i ein blå jumpsuit som går mot kameraet. I eit kort sekund blir den øvste, opne delen av jumpsuiten trekt bort og avslører det høgre brystet hennar. Det er eit anna tilfelle der eit kvinnebryst kort blir fullstendig synleg når ei kvinne, malt i blått og grønt, gjer ein piruett.
Den usensurerte versjonen skapte mindre kontroversar, og fleire fjernsynsnettverk kravde at Nichol sensurerte videoen for visning på dagtid. Som eit resultat vart piruett-scena sensurert i den redigerte versjonen. Den reine versjonen viser òg Tyler og Perry presentert som ein tohovuda mann, og berre den tildekte delen av brystavsløringsscena er til stades.
Konsertversjonar
Per 2007 er «Pink» ein av berre to songar frå Nine Lives som konsekvent blir spelt på Aerosmith-turnear, saman med «Falling in Love (Is Hard on the Knees)».
Andre versjonar
Songen er spelebar i videospelet Guitar Hero: Aerosmith, og det einaste sporet frå Nine Lives som finst i spelet. I Wii- og PlayStation 2-versjonane av dette spelet er ordet «high» (i «Pink gets me high as a kite») fjerna.
Janelle Monáe-songen «Pynk» frå 2018 interpolerer Aersomith sin «Pink», med Steven Tyler og Glen Ballard kreditert som medforfattarar.
Prisar
Songen vann bandet sin fjerde og siste Grammy-pris i 1999 for beste rockesong av ein duo eller gruppe med vokal.
I tillegg vann videoen ein MTV Video Music Award for beste rockevideo i 1998.
Eastwood i Nottinghamshire
Eastwood er ein tidlegare gruveby i grevskapet Nottinghamshire i England. Han har kring 18 500 innbyggjarar og ligg 13 km nordvest for Nottingham og 16 km nordaust for Derby, på grensa mellom Nottinghamshire og Derbyshire. Byen er nemnt i Domesday Book og voks kraftig under den industrielle revolusjonen.
Midland Railway vart skipa her og han er fødestaden til D. H. Lawrence.
Kirchdorf an der Krems
Kirchdorf an der Krems er ein kommune i distriktet med same namn i forbundslandet Oberösterreich i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 2,78 km² og i kring 4 400 ibuarar. Småbyen Kirchdorf ligg 450 meter over havet, ved elva Krems.
Georg Løkkeberg
Georg Løkkeberg var ein norsk skodespelar og teatersjef frå Fredrikstad. Han var bror til Tore Segelcke, som også var skodespelar.
Løkkeberg debuterte i 1930 på Den Nationale Scene i Bergen. Han var tilsett ved Det Nye Teater 1931–35, Nationaltheatret 1935–36 og frå 1966, spelte også ved Centralteatret og Det Norske Teatret. Periodane 1945–48 og 1948–52 var han sjef for høvesvis Trøndelag Teater og Den Nationale Scene. I tida 1952-66 arbeidde han frilans i Noreg og Sverige.
I teateret hadde Løkkeberg tittelroller i Hamlet og Kong Lear av William Shakespeare, og som Løvborg, Rosmer, Solness og grosserer Werle i Ibsen-stykke. I 1966 fekk han kritikarprisen for si framsyning som de Sade i Mordet på Marat av Peter Weiss.
Mellom 1934 og 1978 spelte Løkkeberg i bortimot 30 norske og svenske spelefilmar, sist i Höstsonaten av Ingmar Bergman.
Al Hijfar
Al Hijfar er ein landsby i Jizan-regionen, sørvest i Saudi-Arabia.
Mendeleevbreen
Mendeleevbreen er ein isbre, 19 km lang, som flyt nordaust gjennom nordlege delar av Payerfjella i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt frå flyfoto og landmålingar av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen i 1960–61, og kalla opp etter Dmitrij Mendelejev (1834–1907), ein russisk kjemikar.
Ginger Baker
Trommestilen til Baker vart kjend for å vere overlessa, underhaldande med bruk av to basstrommer i staden for ei basstromme som var vanleg. Sjølv om han var grundig fastsett som rocketrommis og han vart hylla som «rockens første trommesuperstjerne», føretrekte han å verte kalla ein jazztrommeslagar. Baker har påverka trommeslagarar innan begge sjangrar, som Billy Cobham, Peter Criss, Bill Ward, Ian Paice og John Bonham. AllMusic har skildra han som «den viktigaste perkusjonisten i 1960-åra» og sa at «så godt som kvar einaste trommeslagar i kvart einaste heavy metal-band som følgde sidan har prøvd å etterlikne delar av spelestilen til Baker.»
Han spelte stundom på liknande vis som Keith Moon frå The Who, men hadde òg ein meir beherska stil, påverka av britiske jazzgrupper han høyrte seint i 1950-åra og tidleg i 1960-åra. I dei første åra hans som trommeslagar, spelte han ofte lange trommesoloar, mest kjend er den fem minuttar lange trommesoloen «Toad» frå debutalbumet til Cream, Fresh Cream (1966). Han er òg kjend for å ha nytta mange andre perkusjonsinstrument og for å nytte afrikanske rytmar. Han legg ofte vekt på trommeslaget, ein trommegrunnlag der begge stikkene treffer trommeskinnet nesten samstundes, noko som gjer ein tung, tornande lyd.
Biografi
Baker vart kjend som medlem av Graham Bond Organisation og så som medlem av rockebandet Cream frå 1966 til dei vart oppløyste i 1968. Han vart seinare med i gruppa Blind Faith. I 1970 danna Baker jazz-fusion-bandet Ginger Baker's Air Force.
Baker danna og spelte med Ginger Baker's Energy og var involvert i samarbeid med Bill Laswell, jazzbassist Charlie Haden, jazzgitarist Bill Frisell, og pioneren innan afro beat, Fela Kuti. Han var òg medlem av Hawkwind, Atomic Rooster og Public Image Ltd.. I 1994 danna han The Ginger Baker Trio og vart med bassisten kjend som Googe i Masters of Reality danna av produsenten, songaren og gitaristen Chris Goss.
Baker spelte med Fela Ransome-Kuti, under innspelingane hans i 1971 og desse vart gjevne ut på Regal Zonophone som Live! (1971)' Fela spelte òg med Ginger Baker på Stratavarious (1972) i lag med Bobby Gass, eit pseudonym for Bobby Tench frå The Jeff Beck Group. Stratavarious vart seinare gjeven ut som ein del av samleplata Do What You Like. Baker danna Baker Gurvitz Army i 1974 og spelte inn tre album med dei før bandet vart oppløyst i 1976.
I 1992 vart Baker med i hardrockgruppa Masters of Reality på albumet Sunrise on the Sufferbus og frå her fekk dei ein Topp 10-hit med «She Got Me (When She Got Her Dress On)».
I 1994 vart Baker med BBM, ein kortliva power-trio med Ginger Baker, Jack Bruce og den irske rocke- og bluesgitaristen Gary Moore. Den 3. mai 2005 vart Baker gjenforeint med Eric Clapton og Jack Bruce for fleire konsertar i Royal Albert Hall og Madison Square Garden som Cream.
São Caetano do Sul
São Caetano do Sul er ein by og kommune i Brasil som ligg i delstaten São Paulo. Byen ingår i São Paulo sitt storbyområde og har 160 000 innbyggjarar. Fotballspelaren Mário Figueira Fernandes er fødd i denne bydelen.
Featherstone
Featherstone er ein by i grevskapet West Yorkshire i England. Han har kring 14 000 innbyggjarar og ligg sørvest for Pontefract.
Featherstone jernbanestasjon ligg på Pontefract-linja.
Fylkesveg 512 i Oppland
Fylkesveg 512 i Oppland er ein liten veg mellom E 136 og Lesja stasjon på Lesja. Vegen er 40 meter lang.
Marianne Faithfull
Marianne Evelyn Gabriel Faithfull er ein britisk songar, låtskrivar og skodespelar.
Dei neste åra var ho mykje i rampelyset som kjærast til Mick Jagger. I fleire år nytta ho store dosar av narkotiske stoff, og var sågar heimlaus ei tid.
Faithfull kom tilbake på musikkscena i 1979 med albumet Broken English, hennar musikalske høgdepunkt. I det kritikarroste albumet syng ho om kvinner som trassar tunge lagnader, men opprettheld sjølvrespekten. Musikkstilen i albumet er i slekt med tidleg synthpop, av musikkgrupper som Ultravox og Visage.
Broken English etablerte henne som musikant med ein heilt ny eigenart. Ho har sidan då spela inn musikkalbum og turnert jamt og samt. Faithfull har som skodespelar medverka i fleire filmar, mellom anna i filmen Marie Antoinette frå 2006, der ho spela Maria Teresia.
Sigrun Espe
Sigrun Espe er tidlegare dagleg leiar i Slett U-landgjelda (2010–2011), og leiar av Studentenes og Akademikernes Internasjonale Hjelpefond, SAIH (2009).
Espe har mastergrad i sosialantropologi frå Universitetet i Bergen og har tidlegare vore leiar av SAIH-Bergen, og nestleiar i SAIH. Ho har hatt ei rekkje ulike styreverv som leiar for fredspriskomiteen for Studentane sin fredspris i 2009, og som nestleiar av Støttekomiteen for Vest-Sahara (SKVS). Frå 2020 til 2022 var Espe styreleiar i Wikimedia Noreg.
Espe arbeider per 2023 som fagleiar for arkiv i Vestland fylkeskommune.
Barske Glæder
Barske Glæder (1969) er ei samling av Peter Wessel Zapffe sine essay om friluftsliv, henta frå norske tidsskrift og aviser. Ho er illustrert av forfattaren.
Grange-over-Sands
Grange-over-Sands er ein by i grevskapet Cumbria i England. Han har kring 4000 innbyggjarar. Byen ligg ved sjøen og namnet viser til at tidvasskilnaden her er stor, og at det derfor kjem mykje sand til syne ved lågvatn. Historisk var Grange-over-Sands ein del av Lancashire fram til 1974, då Cumbria vart skapt.
Hogback Hill
Hogback Hill er eit avrunda fjell, 735 moh, som ligg like nord for Hjorth Hill og 4 nautiske mil vest for Cape Bernacchi i Victoria Land i Antarktis. Det vart kartlagd og gjeven det skildrande namnet av Terra Nova-ekspedisjonen, under Robert Falcon Scott. Hogback er eit engelsk ord for «svinerygg» eller «fjellrygg».
Jacob Gram
Jacob Marcus Schawland Gram var ein norsk kjøpmann og stortingsmann frå Trondheim.