cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fritz Fischer
Aktiv
Samlinga av Tyskland i 1990 slo svært heldig ut for Fischer. Sidan fekk han gå på lag saman med austtyskarar som Ricco Gross, Frank Luck, Mark Kirchner, noko som bidrog til at han vann sine fyrste gullmedaljar i sesongane 1991-93. Han vart i 1991 verdsmeister og 1992 olympisk meister i stafett, og runda det heile av med av verte verdsmeister på lagøvinga i 1993, alle dei tre andre på laget kom frå det avvikla DDR. Fischer la opp som skiskyttar i 1993. Gjennom sine år som aktiv vann han ti renn i verdscupen i skiskyting, særleg dyktig var han i 1988-sesongen, då han vann heile turneringa.
Lekbibaj
Lekbibaj er ein tidlegare landkommune i regionen Kukës i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Tropojë.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Lekbibaj 1 207 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Lekbibaj ein del av distriktet Tropojë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Birjutsj
Birjutsj (russisk Бирюч) er ein by i Belgorod oblast i Russland med om lag 8000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Tikhaja Sosna, rundt 130 km aust for Belgorod.
Busetnaden vart grunnlagt som Birjutsj i 1705. På byrjinga av 1900-talet var byen kjent som eit handelssenter. I 1919 vart namnet endra til Budjonnij (russisk: Будённый, til ære for Semjon Budjonnij. I 1958 vart han ein landsby under namnet Krasnogvardejskoje (russisk: Красногвардейское – tyder Den raude garden). I 1975 fekk han status som urbanliknande busetnad, og i 2005 bystatus med det historiske namnet Birjutsj.
Næringslivet i byen omfattar næringsmiddelindustri, eit teglverk og trykkeri.
Grajvoron
Grajvoron (russisk skrift Гра́йворон) er ein by i Belgorod oblast i Russland med om lag 8000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Vorskla, ei sideelv til Dnepr, rundt 65 km sørvest for Belgorod.
Grajvoron sloboda vart grunnlagd i 1678. Busetnaden fekk bystatus i 1838.
Bananamour
Bananamour er det fjerde studioalbumet til Kevin Ayers og inneheld nokre av dei mest tilgjengelge songane hans, som «Shouting in a Bucket Blues» og den underlege hyllesta til Syd Barrett, «Oh! Wot A Dream». Etter Whatevershebringswesing, samla Ayers saman eit nytt band med trommeslagar Eddie Sparrow og bassist Archie Legget, og skreiv meir direkte tekstar. Det sentrale sporet på albumet er «Decadence», eit knusande portrett av Nico; «Watch her out there on display / Dancing in her sleepy way / While all her visions start to play / On the icicles of our decay / And all along the desert shore / She wanders further evermore / The only thing that's left to try / She says to live I have to die.» Albumet var det siste i den første serien av Ayers-album på Harvest Records.
Kjelder
''
Gyda Sveinsdotter
Gyda Sveinsdotter (født ca. 980, død ukjent) var dotter av kong Svein Tjugeskjegg av Danmark og kona hans Gunhild av Polen.
Gyda blei gift med nordmannen Eirik Håkonsson, ladejarl i Trøndelag og son av Håkon jarl, ein gong mellom 996 og 999. Året etter bryllaupet fødde ho sonen Håkon Eiriksson. Det er mogleg at dei fikk fleire barn, men desse er ikkje nemnde i kongesogene. Etter at Eirik Håkonsson fekk kong Olav Tryggvason drepen i slaget ved Svolder i 1000 følgde ho truleg med mannen til Noreg, og var i prinsippet norsk dronning. Kongesogene fortel ikkje noko meir om den vidare skjebnen hennar.
Gunhild Anundsdotter
Gunhild Anundsdotter, også kalla Gyda Anundsdotter, var ei svensk kongsdotter og dansk dronning på 1000-talet. Leveåra hennar er ikkje kjende, men ho levde under kong Emund den gamle sitt styre på 1050-talet. Saxo Grammaticus kallar henne iblant Guda eller Gyda.
Gunhild blei gift med Sven Estridsson, men ekteskapet blei oppløyst på grunn av for nære blodsband. Ho levde deretter som om ho var enke, og vigde seg til saum og gjestmilde. Av dei meir enn 20 barna til Sven Estridssons veit ein ikkje om nokre som var med Gunhild.
Biografi
I Adam av Bremen si soge om Emund den gamle, og korleis han sende i veg Adalvard den eldre frå erkestiftet Hamburg-Bremen, blir det også fortalt korleis die på vegen heim etter å ha passert «fjelltraktene i Sverige» kom til ei «helgenlik» dronning Gunhild, som var skild frå kongen av danane ettersom dei var for nært i slekt. Ho budde no utanfor Danmark og vigde seg til fromma verke. Saxo Grammaticus oppgjev liknande opplysingar, men kallar henne for Guda eller Gyda.
Adam av Bremen skreiv at ei Gunhild var enke efter Anund, og at ho ikkje måtte forvekslast med ei «Gude» som blei drepen av Thora. Hans Gillingstam meinte at dette var ei anna Gunhild, og at det altså fanst fleire moglege forvekslingar.
Ifølgje opplysingar som fyrst blei skrivne ned av Johannes Magnus skal Gunhild som enkedronning ha grunnlagt Gudhems kloster då ho vende tilbake til godset sitt i Västergötland frå Danmark i 1052. Gudhem skal ha tilhøyrd hennar gardar. Sjølve klosteret i Gudhem blei i røynda grunnlagt hundre år seinare.
Willis Ridge
Willis Ridge er ein smal fjellrygg som strekkjer seg vest–aust mellom Asterbreen og Sowersbreen på austsida av Craddock Massif i Sentinel Range. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i 2006 etter Michael J. Willis, ein geolog frå Ohio State University i Antarktis for sju feltsesongar, 1997–2006. Han gjorde mellom anna forsking ved Siple Dome og Whillans-, Bindschadler- og MacAyeal-straumane.
Raudgyldigerts
Raudgyldigerts er eit samlenamn for to sølvmineral, proustitt (lys raudgyldigerts), Ag3ASS3 og pyrargyritt (mørk raudgyldigerts), Ag3SbS3, som begge krystalliserer trigonalt. Pyrargyritt er mest alminneleg og kan vere ein viktig sølverts.
Solvangkyrkja
Solvangkyrkja er ei arbeidskyrkje frå 1969 i Tønsberg i Vestfold og Telemark.
Kyrkja er oppført i to trinn, med vigsling i 1969 og 1988. Kyrkjerommet vart fornya i 2004 etter planar av Arne Sæther.
Hovudkyrkjegarden i Tønsberg er like attmed kyrkja.
Tysklandsbrigaden
Tysklandsbrigaden var det norske bidraget til den allierte okkupasjonsstyrken i Tyskland etter den andre verdskrigen. Brigaden bestod av ein kontingent frå Hæren som hadde teneste på seks månader ved ulike garnisonar i Tyskland. Mellom januar 1947 og april 1953 sikra kontingenten på over 4000 mann fred og orden i det krigsherja Tyskland.
Bakgrunn
Etter Tyskland kapitulerte i 1945, overtok dei allierte statsadministrasjonen. Sovjetunionen, Storbritannia, Frankrike og USA delte opp landet i fire administrative okkupasjonssonar. Okkupasjonsstyrkar vart utplassert i dei ulike sonane for å halda orden i eit krigsprega og uoversikteleg Tyskland. Allereie under krigen hadde London-regjeringa diskutert med Storbritannia om eit norsk militært bidrag etter den tyske kapitulasjonen. Britane ønskte at Noreg stilte med ein divisjon på 12 000 mann. Grunna usemje i Stortinget og rot i Forsvarets administrasjon, deltok ikkje Noreg med krigsførebyggande okkupasjonsstyrke i 1945. Sjølve storleiken til den militære styrken vart diskutert. Forsvarsdepartementet ønskte at 8000 vernepliktige soldatar per år skulle tenestegjera i Tyskland, fordelt på to halvårskontingentar med 4000 mann.
Oppgåva var ikkje å utøva reell strid; krigen var allereie over. Dåverande forsvarsminister Jens Christian Hauge uttalte at Tysklandsbrigaden er der «for å fullbyrde freden». Dei norske soldatane skulle, i tillegg til å driva ordinær, militær utdanning, bidra til å sikra ro og orden lokalt, samt å hjelpa det allierte kontrollapparatet med å passa på at våpenstilstandsbetingelsene vart haldne ved like. Dei skulle sikra at det ikke skjedde noko eller vart førebudd noko som truga freden. Likevel meinte leiinga at den norske brigaden ikkje var i stand til å gå til reell strid, om situasjonen tilsa det. Sovjetunionen, som hadde ansvarsområde i Aust-Tyskland, kutta all kommunikasjon, flylinjer og jarnbane, med vestlege allierte i 1948. Dei allierte flytta den norske brigaden mot vest, etter forhandlingar i London, sidan brigaden ikkje var førebudd på total krig. Forfattar og veteran Aslak Nore spør retorisk: «skulle norske vernepliktige stå i første frontlinje dersom Den røde armé – verdens største konvensjonelle hær – angrep?» Under den kalde krigen fekk Tysklandsbrigaden, saman med britiske og danske soldatar, i oppdrag å møta eit eventuelt sovjetrussisk åtak i Schleswig-Holstein i Tyskland. Soldatane som utgjorde brigaden vart plassert i seks ulike garnisonar: Northeim, Seesen, Bad Gandersheim, Einbeck, Holzminden og Göttingen. Brigaden forlét Tyskland i april 1953.
Andrius Skerla
Andrius Skerla er ein litauisk fotballspelar.
Skerla har spelt fotball i både Nederland, Skottland og Russland før han drog til Polen. Han skåra det einaste målet i cupfinalen i Polen i 2010, slik at klubben hans, Jagiellonia, vart cupmeister for første gong.
Skerla debuterte for Litauen sitt A-landslag 3. november 1996 i ein privatlandskamp mot Indonesia. I den 50. landskampen sin, 7. oktober 2006, skåra han det første landslagsmålet sitt, mot Færøyane. 4. juni 2008 sette han rekord som den litauiske spelaren med flest landskampar, då han passerte 84 kampar.
Miqdadiyah
Miqdadiyah (arabisk المقدادية, òg skrive Al-Miqdadiyah, Miqdadia eller Muqdadiyah) er ein by i Diyala guvernement i Irak. Byen ligg kring 80 km nordaust for Bagdad og 30 km nordaust for Baquba, hovudstaden i Diyala. Han hadde kring 150 000 innbyggjarar i 2014.
Eit alternativ namn på byen er Shareban, som er nemnt av oldtidsforfattarar som Ptolemaios og Strabon.
Kanadisk stavingsskrift
Kanadisk stavingsskrift (engelsk Canadian Aboriginal syllabics) er ein familie abugidaer (konsonantbaserte alfabet) som blir brukt til å skriva fleire språk snakka av urfolk i Canada, i språkfamiliane algonkinske språk, eskimoisk-aleutiske språk og athabaskiske språk. Dei blir verdsette fordi dei skil seg ut frå det latinske alfabetet som blir brukt av majoritetsspråka, og fordi det er lett å oppnå lesekunne med dei; faktisk hadde creefolk ein av dei høgaste lesekunneratene i verda seint på 1800-talet.
Ein bruker former av stavingsskrifta til å skriva alle creespråka frå naskapi (tala i Québec) til Rocky Mountains, inkludert austcree, skogcree, myrcree og præriecree. Dei blir òg brukte til å skriva inuktitut aust i arktisk Canada; for dette språket er det latinske alfabetet òg offisielt i Nunavut. Dei blir brukte regionalt for dei andre store kanadiske algonkinske språka: ojibwa i vestlege Canada, og har tidlegare blitt brukt for blackfoot. Blant dei athabaskiske språka lenger vest har kanadiske stavingsskrifter blitt brukte til å skriva dakelh, chipewyan, slavey, tlicho og danezaa. Dei har av og til òg blitt brukte i USA av folk som finst i grenseområda, men er primært eit kanadisk fenomen.
Grunnprinsipp
Kanadiske stavingsskrifter er ikkje ekte stavingsskrifter der kvar konsonant–vokal-sekvens har ein separat glyf (til dømes ville pi ikkje hatt nokon visuell samanheng med pa), men abugidaer, der konsonantar blir modifiserte for å indikera ein tilhøyrande vokal – i dette tilfellet ved at symbolet blir rotert, noko som er unikt for kanadisk stavingsskrift. I cree har til dømes konsonanten p form som ein vinkelparentes. Når han peikar oppover, ᐱ, transkriberer han stavinga pi. Motsett, når han peikar nedover, transkriberer han stavinga pe. Mot venstre, ᐸ, betyr han pa, medan mot høgre, ᐳ, betyr han po. Konsonantformene og vokalane som blir representerte varierer frå språk til språk, men dei er hovudsakleg tilnærma like dei opphavlege cree-formene.
Syllabiske og endelege konsonantformer
Det opphavlege skriftsystemet, som blei utforma for myrcree, hadde ti bokstavformer: Åtte for stavingar basert på konsonantane p-, t-, c-, k-, m-, n-, s-, y- (uttalt  ), ei form for stavingar som byrja med vokalar, og til slutt ei blandingsform (no forelda) for konsonantklynga sp-. Alle blei skrivne med ei tynn linje for å visa at vokalen var kort, og ei tjukkare linje for å visa at vokalen var lang: ᑲ ka, ᑲ kâ (ein handskriven variant med ein prikk over teikna for å visa vokallengd blir no òg brukt i trykk). Éin konsonant, w, hadde ingen eigen bokstav, men blei indikert ved å legga til eit diakritisk teikn på ein annan konsonant; dette fordi han kunne kombinerast med alle konsonantar, som i ᑿ kwa, og dessutan eksistera på eiga hand, som i ᐘ wa.
Verdsmeisterskapen i sjakk 2013
Verdsmeisterskapen i sjakk 2013 var ein tittelkamp i sjakk mellom den regjerande verdsmeisteren, Viswanathan Anand og norske Magnus Carlsen som vann kandidatturneringa i London. Tittelkampen blei arrangert av Fédération Internationale des Échecs (FIDE) i perioden 6.–22. november 2013. Arena for meisterskapen var hotellet Hyatt Regency Chennai i Chennai i India, som også er Anands hjemby.
Etter gjennomføringa av det tiande partiet 22. november, hadde Carlsen oppnådd dei nødvendige 6,5 poenga for å vinne, mot Anands 3,5, og blei dermed kåra til ny verdsmeister.
Kanadisk stavingsskrift
Syllabiske og endelege konsonantformer
Det var eigne bokstavar for dei ni konsonantane -p, -t, -c, -k, -m, -n, -s, -y og w når dei dukkar opp i koda (slutten av ei staving). I tillegg hadde fire kodakonsonantar inga eiga stavingsform: -h, -l, -r og sekvensen -hk. Desse blei opphavleg skrivne midt på linja, men blir no skriven med heva tekst (glyfen for -hk representerer den vanlegaste stavelsesendinga i cree, og blei brukt for den like vanlege -nk i ojibwa.) Konsonantane -l og -r var marginale og fanst berre i lånord, babyspråk osb. Desse, og -h, kunne dukka opp framfor vokalar, men blei skrive med den endelege forma likevel (-l og -r blir no skriven med full storleik om dei kjem framfor ein vokal, og har i nokre versjonar blitt erstatta av fulle roterande stavingssymbol; -h kjem berre framfor vokalar i samansette morfem og i enkelte grammatiske ord.)
Nilåbor
Skildring
Fisken er sylvfarga med eit blått skin. Han har karakteristiske svarte auge med ein klar gul ring rundt. Arten er ein av dei største ferskvassfiskane, og kan bli opptil to meter lang og 200 kg tung.
Nilåbor er ein fisk som veks rakst, og blir kjønnsmogen når han er tre til fire år gammal. Hofiskar kan gyta 1-12 millionar egg. Desse klekkar raskt, og yngelen lever av dyreplankton i pelagiske område. Større fiskar held seg nærare stranda, der dei lever dei fyrste åra av livet. Vaksne dyr trekker så tilbake til den pelagiske sona. Mellomstore individ på 20–75 centimeter kan eta fisk, reker og botndyr. Dei største fiskane lever berre av annan fisk.
Menneske og økosystem
Nilåbor har vore ein ettertrakta matfisk i lang tid. Både egyptarane og romarane heldt arten i dammar. I Tsjadsjøen har ein lenge drive fiske etter arten.
På 1950-talet blei fisken innført til Victoriasjøen for å erstatta synkande bestandar av lokale matfiskar. På 1980-talet voks denne bestanden kraftig. Dette fekk katastrofale følgjer for den lokale fiskefaunaen. Nilåboren er ein rovfisk, og utrydda fleire hundre arter av ciklidar som var stadeigne for denne sjøen. Dette er blitt kalla den største masseutryddinga av virveldyr i moderne tid. Liknande kollapsar av lokal fisk etter innføring av nilåbor har også funne stad i andre sjøar i området, som i Kyoga- og Nabugabosjøen.
Utsettinga av nilåbor fekk òg store følgjer for samfunna rundt sjøen i Uganda, Tanzania og Kenya. Det har utvikla seg ein stor eksportindustri, der det i 2003 blei eksportert nilåbor til EU for 169 millionar euro. Fisken var blitt for dyr til at lokale folk hadde råd til å eta han, og ujamn fordeling av inntektene har ført til sosial uro. Sterk beskatting av nilåbor har ført til at bestanden har gått tilbake i Victoriasjøen, og nokre av dei lokale artane har teke seg opp att.
Romanen Mannfolk
Mannfolk er ein roman av Arne Garborg, utgitt i 1886. Det er ein naturalistisk roman som diskuterer moralen i samtidas Kristiania og som set fram forslag til korleis folk kunne få det betre, som å gi kvinnene betre vilkår og mann og kvinne høve til å bu i lag utan å vera gifte. For dette blei Garborg sett på som landets farlegaste mann. Saman med Hjaa ho mor, Trette menn og Bondestudentar tilhøyrer Mannfolk den delen av Garborg sin forfattarskap som gjerne blir kalla «kristianiaromanane».
Kanadisk stavingsskrift
Vokaltransformasjonar
Vokalane høyrer til to sett, dei bakre vokalane -a og -o, og dei fremre vokalane -e og -i. Kvart sett består av ein lågare vokal, -a eller -e, og ein høgare vokal, -o eller -i. I alle tilfelle blir relaterte stavingar med bakre vokalar danna via vertikal spegling, dvs. at dei er spegelbilde av kvarandre. Korleis dei blir relaterte til dei fremre vokalane er avhengig av den grafiske forma til konsonantane. Desse følgjer to mønster. Dei symmetriske (vokal, p-, t- og sp-) blir roterte 90° (ein kvart runde) mot klokka, medan dei som er asymmetriske topp-til-bunn (c-, k-, m-, n-, s- og y-) blir roterte 180° (ein halv runde). Stavingane med lågare fremre vokal (-e) blir slik avleidde frå stavingane med lågare bakre vokal (-a), og dei høgre fremre vokalane (-i) blir avleidde frå dei stavingane med dei høgare bakare vokalane (-o).
Romanen Mannfolk
Romanen stadfesta folks syn på han som radikalar og kom til å endra livet hans fullstendig. Han kom ut i ei dramatisk tid for norsk litteratur og ytringsfridom, i kjølvatnet av «Albertine-saka», «Jæger-saka» og «Kielland-saka». «Mannfolk-saka» fekk som konsekvens at Garborg mista stillinga som fast revisor på Stortinget. Stortingsbøndene likte dårleg at forfattaren problematiserte ekteskapet som institusjon. Då han blei ståande utan fast inntekt flytta dei nygifte Arne og Hulda Garborg til hytta hans, Kolbotn, på Tynset. Dette blei innleiinga på ein meir produktiv fase i forfattarskapen og skulle gi han eit internasjonalt gjennombrot.
Kanadisk stavingsskrift
Vokaltransformasjonar
Dei symmetriske bokstavformene kan illustrerast ved å arrangera dei i ei diamantform: Dei asymmetriske formene kan illustrerast ved å arrangera dei i ein firkant: Desse formene er til stades i dei fleste variantane med lydverdier som liknar opphavet i myrcree. Til dømes bruker alle variantane utanom den for blackfoot trekanten for vokal-initielle stavingar.
DNV GL Group AS
DNV GL Group AS er eit norsk-tysk klassifiseringsselskap som vart skipa 12. september 2013 ved at Det Norske Veritas (DNV) og Germanischer Lloyd i Hamburg (GL) slo seg saman. Aksjeselskapet DNV GL Group AS, som har hovudkontor på Høvik i Bærum kommune, er eigd av den norske stiftinga Stiftelsen Det Norske Veritas med 63,5 prosent og det tyske investeringsselskapet Mayfair Vermögensverwaltung SE med 36,5 prosent.
Kanadisk stavingsskrift
Teiknsetting
Den einaste teiknsettinga som finst i mange tekstar er mellomrom mellom ord og ᙮ for fullt stopp. Ein kan også bruka teiknsetting frå det latinske alfabetet, som punktum. Fordi stavingsendeleg c liknar på bindestrek blir det brukt ein dobbel bindestrek (᐀) i staden i kanadisk stavingsskrift.
DNV GL Group AS
DNV GL Group AS driv med skipsklassifisering, sertifisering, rådgjeving, inspeksjon, testing og forsking. Selskapet er det største skipsklassifikasjonsselskapet i verda, målt i marknadsdelar og i talet på tilsette, og har verksemd i hundre ulike land. Men har selskapet òg ein stor verksemd som gjeld sertifisering, testing, rådgiving og forsking retta mot anna enn den maritime sektoren, og har òg kontorlloppgåver på vegner av offentlege styresmakter.
Verdsmeisterskapen i sjakk 2013
Resultat
! !! Rating !! Parti 1 9. nov !! Parti 2 10. nov !! Parti 3 12. nov !! Parti 4 13. nov !! Parti 5 15. nov !! Parti 6 16. nov !! Parti 7 18. nov !! Parti 8 19. nov !! Parti 9 21. nov !! Parti 10 22. nov !! Parti 11 24. nov !! Parti 12 26. nov !! Poeng
Korotsja
Korotsja (kyrillisk skrift Короча) er ein by i Belgorod oblast i Russland med om lag 5000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Korotsja, ei sideelv til Donets, rundt 50 km nordaust for Belgorod.
Korotsja vart grunnlagd i 1638 og fekk byrettar i 1708.
Verdsmeisterskapen i sjakk 2013
Kandidatturneringa
Vinnaren av Kandidatturneringa 2013 blei Anands utfordrar i tittelkampen. Etter meir enn femti år med utslagsturnering, blei turneringa arrangert som round robin med åtte deltakarar. Turneringa fant stad i Institution of Engineering and Technology, Savoy Place, London, og pågjekk frå 15. mars til 1. april 2013.
Deltakarar
Deltakarane, som blei valde ut frå FIDE sine kriterium, var:
Resultatoversikt frå Kandidatturneringa
Dersom to eller fleire spelarar ligg på førsteplass med like mange poeng, blir turneringa vidare avgjord av
<!--- Ikkje omsett til nynorsk enno (kjem i løpet av nokre dagar - helst før) (--~)
Tallene i parantes indikerer spillernes poengscore i forkant av runden.
Kandidatturneringens gjennomføring
Turneringen har en samlet pengepremie på €510,000. Pengene fordeles på følgende måte:
Kandidatturneringen var åpen til siste slutt. I første halvdel av turneringen var det Aronian og Carlsen som så ut til å ligge best an til å vinne turneringen. Etter halvspilt turnering ledet Carlsen sammendraget med et halvt poeng. I andre halvdel av turneringen ble Kramnik, som hadde spilt alle sine sju første parti med remis som utfall, en reell utfordrer, da han vant fire partier på rad. Aronian, som tapte tre partier, ble hengende etter i sammendraget. Carlsen holdte ledelsen tidlig i andre halvdel av turneringen, men et tap mot Ivantsjuk gjorde at Kramnik tok ledelsen etter 12. runde, etter at Kramnik hadde slått Aronian etter en fatal feil fra Aronians side. I nest siste runde tok Carlsen igjen Kramnik i sammendraget, da han slo Radjabov, mens Kramnik måtte nøye seg med remis mot Gelfand.
Foran siste runde av turneringen, var det klart at kun Carlsen og Kramnik hadde teoretiske muligheter til å vinne. Kramnik, som spilte med sorte brikker mot Ivantsjuk, måtte oppnå et bedre resultat enn Carlsen, som skulle spille med hvite brikker mot Svidler, fordi selv om de hadde like mange poeng, hadde Carlsen fem seire mot Kramniks fire, noe som ville gi Carlsen en fordel ved poenglikhet. Carlsen og Kramnik hadde to remis i innbyrdes oppgjør, så innbyrdes oppgjør var ikke utslagsgivende. Ivantsjuk oppnådde tidlig en fordel mot Kramnik, mens Carlsen lå ganske likt med Svidler. Carlsen havnet imidlertid i alvorlige tidsproblemer, og var ute av stand til å forsvare seg på en adekvat måte mot Svidlers angrep; Svidler oppnådde en sluttspillposisjon han lett vant. I mellomtiden hadde Ivantsjuk utspilt Kramnik, og Kramnik ga opp få minutter etter at Carlsen hadde tapt. Turneringen endte således med tap for begge som ledet, Carlsen og Kramnik, men Carlsen vant turneringen på grunn av sine fem seire, mot Kramniks fire.
Bak Carlsen og Kramnik, hadde Svidler sikret seg et godt turneringsresultat, med +2. Aronian, som hadde tapt for Svidler, hadde også +2, men havnet altså bak på grunn av innbyrdes oppgjør. Gritsjuk og Gelfand endte begge med -1. Ivantsjuk, som hadde beseiret nummer en og to i turneringen, endte på -2, hvor alle de fem tapene hans var etter å ha brukt opp tiden. Radjabov vant sitt parti i runde to, men endte på sisteplass etter å ha tapt flere partier senere i turneringen.
Bekymringer og rykteflom
I forkant av turneringen sammenlignet NRK Magnus Carlsens deltakelse i Kandidatturneringen 2013, med Bobby Fischers deltakelse i 1962, hvor begge var eneste representant fra et vestlig land, i en turnering dominert øst-europeere. Ifølge en artikkel fra The New York Times var samarbeid mellom deltakere fra samme nasjon et problem da turneringsstrukturen med round robin var i bruk forrige gang, og deltakerne fra Sovjetunionen samarbeidet den gangen med hverandre for å sikre at en av Sovjetunionens deltakere skulle vinne. Fischers beskyldninger om samarbeid mellom de sovjetiske spillerne var en direkte faktor til at turneringens round robin-struktur ble erstattet med en utslagsturnering, en struktur turneringen skulle komme til å beholde i over femti år.
Carlsen hadde I forkant av turneringen gikk uttrykk for at han ikke trodde de russiske deltakerne ville holde sammen. Carlsens manager, Espen Agdestein, var heller ikke urolig, selv om han ikke kunne utelukke at de russiske deltakerne kunne komme til å ha nasjonaliteten i bakhodet dersom en av dem skulle ligge bedre an utover i turneringen. Agdestein påpekte også at turneringens regelverk er tilpasset for å hindre kollusjon, ved at deltakere fra samme land møtes først, og ikke i de avgjørende rundene.
I kjølvannet av Kandidatturneringens 12. runde, hvor Aronian tapte for Kramnik etter en merkelig og fatal feil, kunne Dagbladet i en nettartikkel melde om en rykteflom i ulike sjakkfora på nettet, hvor påstander om at Aronian skulle ha gjort tabben med vilje hadde blitt framsatt av foradeltakere, blant annet hos ChessBomb. Kramnik skulle på den måten oppnå en fordel mot Carlsen i sammendraget. Carlsen hadde samme runde overraskende tapt for ukrainske Ivantshuk, Carlsens første tap på 41 partier, hvor Carlsen skulle ha fordel av hvite brikker. Forfatter og sjakkspiller Hans Olav Lahlum kommenterte påstandene, hvor han påpekte at han ikke trodde på konspirasjoner i turneringen, selv om dette tidligere var et problem, og viste til samme regelendring som Agdestein hadde vist til.
--->
Kanadisk stavingsskrift
Historie
Cree-stavingsskrifta blei skapt i 1840 av den engelske misjonæren James Evans for to språk, myrcree og ojibwa. Han var inspirert av suksessen til den cherokesiske stavingsskrifta skapt av Sequoyah etter å ha støytt på problem med latinskbasert ortografi, og trekte på kjennskapen sin til devanagari og stenografi. Andre misjonærar var motvillige til å bruka skrifta, men ho blei raskt teken i bruk av dei innfødde og spreidde seg til nye område før misjonærane kom, slik at i creekulturen etter 1840 trudde ein der at ho hadde oppstått blant creeane.
James Evans
Evans heldt fram med å nytta ojibwaortografien sin i Ontario. Ortografien brukte bindestrekar mellom stavingar, noko som gav ojibwa ein delvis stavingsbasert struktur. Studentane hans verkar likevel å ha hatt konseptuelle vanskar med å bruka same alfabet for to forskjellige språk som hadde svært ulike lydsystem, og Evans sjølv synst dette var vanskeleg. Ojibwa var vidare eit polysyntetisk språk, men hadde få distinkte stavingar, noko som gjorde at dei fleste orda hadde eit stort tal stavingar. Dette gjorde at orda blei svært veldig lange når ein skreiv dei med det latinske alfabetet. Han byrja å eksperimentera med eit meir stavingsbasert skriftsystem som han tenkte ville vera meir passande for studentane hans å bruka.
I 1840 flytta Evans til Norway House i nordlege Manitoba. Her byrja han å læra det lokale språket myrcree. Til liks med ojibwa, som det er i ganske nær slekt med, hadde dette språket mange lange fleirstavingsord.
Som amatørlingvist var Evans kjend med devanagariskrifta som var i bruk i Britisk India. I devanagari står kvar bokstav for ei staving, og blir modifisert for å visa kva vokal stavinga har. Eit slikt system, no kalla abugida, lét seg gjerne tilpassa språk som myrcree, som hadde ein enkel stavingsstruktur med berre åtte konsonantar og fire lange eller korte vokalar. Evans var òg kjend med britisk stenografi, truleg Samuel Taylor sin Universal Stenography, frå dagane sine som kjøpmann i England, og blei no kjend med den nye Pitman-stenografien frå 1837.
Opphav
Både devanagari og Pitman spelte ei rolle i utviklinga av cree-skrifta. Devanagari inspirerte glyfane for stavingane, medan Pitman gav glyfar til dei endelege konsonantteikna, og dessutan rotasjonen og linjetjukkleiken for å modifisera stavingane.
I det opphavlege skriftsystemet til Evans var det ti stavingsformer: åtte for konsonantane p, t, c, k, m, n, s, y; ein niande for stavingar som byrja med vokal eller vokalar som følgjer ein av dei ekstra konsonantane; og ein tiande, som ikkje lenger blir brukt, for konsonantklynga sp. Det var fire ekstra konsonantar, r, l, w, h, som ikkje hadde stavingsformer. Utanom sp kan alle desse sporast til dei kursive kombinerte formene i tilsvarande devanagari-akshara; dei kombinerande devanagariformene er noko forkorta (streken til høgre i teikna blir droppa), og i handskrift kan ein ofte droppa den løpande horisontale linja, noko som er blitt standardisert i gujaratiskrift.
Fordi konsonantar i cree kan vera stemde eller ustemde avhengig av konteksten, stemmer kvar staving overeins med to bokstavar i devanagari, og cree ka/ga liknar på g heller enn k. Merk òg at h, som berre finst endeleg i kanadisk stavingsskrift, ser ut til å vera derivert frå devanagari visarga ◌ः ḥ, som i devanagari òg berre opptrer endeleg, i staden for frå den syllabiske ह ha. Det er mogleg at -l og -r blei avleidde via rotasjon av éin devanagari-glyf, i Pitman-ånd, heller enn at dei kjem frå to forskjellige glyfar som tabellen viser.
I kontrast til dette kom dei endelege konsonantane p t c k m n s og y (som Evans kalla «endeleg i»), som no berre blir brukte i vestcree, frå Pitman-stenografi. Dei lineære glyfane ᑊ ᐟ ᐨ ᐠ p t c k er roterte 45° frå Pitman ᐠ ᑊ ᐟ ᐨ p t c k, men har dei relative orienteringane sine intakte; dei halvmåneforma glyfane ᒼ ᐣ ᐢ m n s er roterte 90° frå Pitman sine ᐢ ᓑ ᐣ m n s. «Endeleg i» i cree var opphavleg ein prikk, det same som det diakritiske teiknet for vokalen i i Pitman.
Endeleg hk, derimot, er ᕽ, ein liten versjon av den greske bokstaven Χ kh, vald fordi Χ er eit logogram for Jesus Kristus.
Bruken av rotasjon for å endra vokalen til ei staving er unikt for kanadisk stavingsskrift, men har ein forløpar i stenografi. Pitman brukte rotasjon for å endra artikulasjonsstad: plosivar p t ch k, nasalar m n og frikativar h s sh f th var alle relaterte via rotasjon, noko ein delvis kan sjå i tabellen ovanfor.
Bruk
Det lokale creesamfunnet tok til seg stavingsskrifta raskt. Creefolk byrja å skriva meldingar på trebork med brennande pinnar, og la igjen beskjedar på jaktmarker langt frå misjonsstasjonen. Evans meinte systemet var godt tilpassa dei innfødde kanadiske språka, særleg dei algonkinske språka han var kjent med. Han hevda at det med «visse endringar» kunne brukast til å skriva «kvart språk frå Atlanterhavet til Rocky Mountains».
Evans prøvde å skaffa seg ei trykkpresse og ein ny settemaskin for å kunna gje ut materiale på skriftsystemet sitt. Her møtte han motstand frå dei europeiske kolonistyresmaktene. Hudson's Bay Company, som hadde monopol på utanlandshandel i vestlege Canada, nekta å importera ei presse for han, fordi dei meinte at lese- og skrivekunne blant innfødde var noko ein burde råda mot. Evans klarte likevel, med store vanskar, å laga si eiga presse og byrja å gje ut materiale skrive med stavingsskrifta.
Evans forlét Canada i 1846 og døydde kort tid seinare, men det at stavingsskrifta var så lett å læra og bruka gjorde at bruken kunne halda fram blant urfolk, trass i motstand frå europearane. I 1849 skreiv den anglikanske biskopen for Rupert's Land at «nokre få av indianarane kan lesa ved hjelp av desse stavingsteikna; men om dei berre hadde lært å lesa sitt eige språk med bokstavane våre, ville dei ha vore eitt steg nærare å læra seg det engelske målet.» Men stavingsskrifta hadde slått rot blant crefolk (og lesekunna deira var større enn hos både dei engelske og dei franske kanadiarane), og i 1861, femten år etter at Evans døydde, gav British and Foreign Bible Society ut ein bibel skriven med cree-stavingskrift. Då hadde både protestantiske og katolske misjonærar tatt i bruk stavingsskrifta i misjonsarbeidet sitt.
Misjonsarbeid på 1850- og 1860-talet spreidde stavingsskrifta til vestkanadiske dialektar av ojibwa (prærieojibwa og saulteaux), men det blei sjeldan brukt over grensa av ojibwaene i USA. Misjonærar som hadde lært Evans sitt system spreidde det austover gjennom Ontario og inn i Québec, og nådde creespråklege område så langt aust som naskapi. Attikamekw- og innufolkene i austlege Québec og Labrador bruker latinske alfabet.
I 1856 møtte John Horden, ein anglikansk misjonær ved Moose Factory i Ontario som hadde tilpassa stavingsskrifta til austcree, ei gruppe inuittar frå regionen Grande rivière de la Baleine i nordlege Québec. Dei var interesserte i å tilpassa stavingsskrifta til språket sitt. Han førebudde nokre døme baserte på uttala deira av inuktitut, men det viste seg raskt at talet lydar og den enkle stavingsmodellen i Evans sitt system ikkje var nok for dette språket. Med hjelp frå Edwin Arthur Watkins laga han ei dramatisk modifisert utgåve av stavingsskrifta for å gjenspegla desse behova.
I 1876 tilsette den anglikanske kyrkja Edmund Peck til å jobba fulltid ved misjonsstasjonen sin i Great Whale River (Kuujjuarapik), som lærte stavingsskrifta til inuittane og omsette materiale til stavingsskrift. Arbeidet hans i Arktis blir vanlegvis kreditert for å ha etablert bruken av stavingsskrift blant inuittane. Med støtte frå både anglikanske og katolske misjonsorganisasjonar hadde inuittane innan 1900-talet tatt til seg stavingsskrifta og byrja å bruka henne seg imellom.
På 1880-talet fann John William Tims, ein anglikansk misjonær frå Storbritannia, opp ei rekke nye former for å skriva språket blackfoot.
Franske katolske misjonærar var primærkraften bak utvidinga av stavingsskrifta til athabaskiske språk seint på 1800-talet. Oblaftfedrene var særleg aktive i bruken av stavingsskrift i misjonsarbeid. Oblatpresten Adrien-Gabriel Morice tilpassa stavingsskrifta til dakelh, og fann opp eit stort tal nye grunnbokstavar for å støtta den meir kompliserte fonologien til athabaskiske språk. Presten Émile Petitot utvikla stavingsskrifter for mange athabaskiske språk i Nordvestterritoria, inkludert slavey og chipewyan.
Cree påverka designen til Pollard-skrifta i Kina.
Avleidde skriftsystem
Minst to skriftsystem er avleidde frå kanadisk stavingsskrift, og deler prinsippa frå denne, men har fundamentalt forskjellige bokstavformer eller lydverdiar.
Blackfoot
Blackfoot, eit anna algonkinsk språk, bruker ei stavingsskrift som er ganske forskjellig frå cree- og inuktitut-versjonane. Sjølv om opphavet er frå cree kjem dei fleste bokstavformene frå det latinske alfabetet, og berre nokre kjem frå cree. Blackfoot har åtte initielle konsonantar; berre to av desse er same form som dei i cree, nemleg ⟨ᓯ⟩ sjå og ⟨ᔨ⟩ ye (her er berre vokalane blitt endra). Dei andre konsonantane blei skapte ved å endra bokstavar i det latinske alfabetet for å skapa -e-serien, og i tre tilfelle ved å ta bokstavar frå cree og gje dei lydverdier som tilsvarer dei latinske bokstavane dei liknar på. Desse er ⟨ᑭ⟩ pe (frå ⟨P⟩), ⟨ᒥ⟩ te (frå ⟨T⟩), ⟨ᖼ⟩ ke (frå ⟨K⟩), ⟨ᒋ⟩ me (frå ⟨m⟩), ⟨ᖸ⟩ ne (frå ⟨N⟩), ⟨ᖴ⟩ we (frå ⟨Ϝ⟩). Det er òg fleire tal distinkte endeformer. Dei fire vokalposisjonane blir brukte for dei tre vokalane og éin diftong i blackfoot. Skrifta blir ikkje lenger brukt i dag.
King's Lynn
King's Lynn er ein hamneby i Norfolk i England. Han har tidlegare heitte Bishop's Lynn og Lynn Regis, og blir kalla lokalt berre Lynn. Byen er administrasjonssenter for distriktet King's Lynn and West Norfolk.
Byen ligg ved elva Great Ouse, nær staden der han renn ut i The Wash, omkring 55 kilometer nordaust for Peterborough og 70 km vest for Norwich. Elva er omkring 200 meter brei ved King's Lynn, og sidan 1600-talet har han vore systematisk drenert slik at myrområdet The Fens har oppstått.
Historie
Byen heitte opphavleg Bishop's Lynn, fordi han høyrde til herregarden til biskopen av Norwich på 1100-talet. Innan 1300-talet var han rangert som den tredje viktigaste hamna til England. To hamnebygninger som høyrde til hansaen som faktori og var i bruk mellom 1400- og 1600-talet er verna.
Då Henrik VIII oppløyste klostra i 1538 vart byen og herregarden kongeleg eigedom. Han fekk namnet Lynn Regis, og vart snart òg kalla King's Lynn. I det 1600-talet hadde han stor framgang på grunn av korneksport over hamna. Tollhuset vart bygd i 1683, og er teikna av den lokale arkitekten Henry Bell.
Seinare kom nedgangstider, og det var jarnbana som igjen fekk byen på fote. Han kom i 1847, først med Great Eastern Railway og Midland and Great Northern Joint Railway. Sistnemnde selskap hadde hovudkvarteret sitt i byen, og ein viktig stasjon i South Lynn, som no er riven.
Etter andre verdskrig vart byen definert som ein ekspansjonsby for London, og folkesetnaden vart nesten dobla då mange vart flytta dit for å bøte på bustadmangelen ein leid under i hovudstaden etter bombeåtaka.
Pancho Claus
Pancho Claus er ein mexicansk versjon av julenissen eller Santa Claus som er populær i delar av USA, særleg i Texas. Pancho Claus blir nokre gonger kalla ein Tex-Mex-versjon av nissen. Han voks ut frå rørsla for borgarrettar for Hispanics (latinamerikansk-ætta amerikanarar) på 1970-talet. Pancho Claus-tradisjonen har eit sterkt veldedig element, med gåvegjeving og hendingar for vanskelegstilte ungar.
Historie
Lorenzo Cano, akademikar innan mexicansk-amerikanske studiar ved University of Houston, meiner at ideen om Pancho Claus fyrst oppstod "north for grensa", altså i USA, og voks fram frå eit ønskje blant  mexicansk-amerikanarar om å skapa rom i samfunnet ("build a place and a space for themselves") på 1970-talet. Dette fall saman med ei aukande interesse i andre tilstellingar som løfta opp hispanic-kulturen, som Cinco de Mayo og den meksikanske sjølvstendedagen.
King's Lynn
Den moderne byen
I sentrum finn ein Guildhall, ein laugshall frå 1421, og rådhuset frå 1895. Begge ligg ved Saturday Market Place, som var dei opphavlege knutepunkta til byen. Ved denne marknadsplassen ligg òg kyrkja St Margaret's, og ved den nyare marknadsplassen Tuesday Market Place ligg St. Nicholas's Chapel. Sistnemnde marknadsplassen blir av mange rekna som ein av dei venaste offentlege plassane i England. Langs vegen mellom dei to plassane finn ein ei rekkje andre historiske bygningar.
Pancho Claus
Historie
Ifølgje soga kjem Pancho Claus frå Sørpolen, ikkje frå Nordpolen som Santa Claus, og han blir tidvis omtalt som den sørlege fetteren til Santa. Pancho Claus skil seg frå Santa Claus gjennom utsjånad og utstyr. Han har typisk på seg klede knytte til hispanic-kultur, som sombrero og poncho eller serape, og har ofte svart eller svart og kvitt skjegg i staden for det typiske kvite skjegget til Santa. I staden for ei slede dregen av reinsdyr blir Pancho tidvis synt fram med ei vogn dregen av esel, eller burros. I Vest-Texas blir Pancho Claus også av og til kalla Pancho Clos, slik at han er endå fjernare frå Santa Claus.
King's Lynn
Den moderne byen
King's Lynn har alltid vore eit sentrum for fiskeri- og sjømatindustrien, spesielt i tilhøve til reker og muslingar. Tidlegare vart det òg produsert glas og dampmotorer, men i dag er det, ved sida av fiskeriet, spesielt industri knytt til landbruket ein finn i byen. Byen er òg eit viktig importsenter.
Pancho Claus
Kjende Pancho-utøvarar
Pancho Claus-figuren er sterkt knytt til velgjering for vanskelegstilte barn. Lubbock i Texas har ein tradisjon som byrja i 1971 med at Pancho vitjar skular, kyrkjer og matbutikkar, med ein stor fest i Roger's Park sundagen før jul som hovudhending, der mat og gåver blir delte ut til barn. Julian Perez har hatt rolla som Pancho i Lubbock i over 30 år. I San Antonio blir figuren spelt av Rudy Martinez, som vitjar skular og kyrkjer og deler ut kalkun og tilbehøyr til 50 vanskelegstilte familiar.
King's Lynn
Den moderne byen
King's Lynn stasjon er endestasjon for Fen Line, med samband til Ely, Cambridge og King's Cross i London. Hovudvegane A47 og A10 går gjennom byen.
Pancho Claus
Kjende Pancho-utøvarar
Richard Reyes er ein kjend Pancho-spelar som har hatt rolla i Houston sidan 1981. Reyes har eit utypisk kostyme med raud zoot suit og fedora. Han har samla inn opptil 40 000 dollar årleg frå forretningsgjevarar til sine tilstellingar. Reyes og hans «hær» av frivillige held eit selskap på julaftan party for dei mest vanskelegstilet barna i byen, der alle får eit måltid og sju gåver. På juledagen held Reyes og støttespelarane hans eit opptog med lowrider-bilar, med Reyes i ein av dei som deler ut gåver til ungar. Ein reknar med at Reyes deler ut runet 10 000 gåver kvart år i rolla som Pancho Claus.
King's Lynn
Den moderne byen
College of West Anglia har ein campus i byen.
Det er to store festivalar i King's Lynn kvar sommar: King's Lynn Festival og Festival Too. Sistnemnde, som blir halde på Tuesday Market Place, er ein av dei største gratisfestivalane i Europa, og har trekt meir enn 12 000 tilskodarar, med framferder frå blant anna Midge Ure, Deacon Blue, Suzi Quatro, Gerry and the Pacemakers, Mungo Jerry og The Human League. King's Lynn Festival fokuserer på klassisk musikk, og blir arrangert i ulike historiske bygningar i byen. Det er òg mindre festivalar for poesi og litteratur.
Per 2006 gjennomgår byen ein større fornying. Eit nytt handleområde har vorte oppretta i sentrum, som erstatning for Vancouver Centre frå 1960-åra. Nord for byen blir bygd eit nytt, stort bustadområde på marker som har lege brakk. Området skal òg innehalde ein næringspark, grøntareal, ein skule og butikkar. Ein ny marina med 250 plassar og dessutan leilegheiter, eit hotell, butikkar og spisesteder er òg planlagt.
Rutil
Rutil er eit mineral som består av titandioksid, TiO2. Det inneheld vanlegvis nokre prosent jarn og har då oftast ein raud eller brun farge. Reint titandioksid er kvitt.
Rutilnåler finst ofte inneslutta i kvarts (rutilkvarts, blåkvarts, rosenkvarts). To andre og sjeldnare mineral har same samansetjing, men ulik struktur: anatas og brookitt. Dette vert kalla polymorfi.
Rutil er særs utbreidd i magmatiske og metamorfe bergartar og kan dessutan finst anrika i sandavleiringar. Ein finn større mengder av mineralet fleire stadar på gabbroar i Sør-Noreg, og fleire stadar har det vore drift på mineralet, bl.a. i Kragerø.
Rutil vert nytta til å framstille porselensfargar, titanmetall og diverse titansambindingar. Klåre rutilkrystall blir framstilt kunstig og blir nytta som smykkestein med handelsnamnet titania.
Rutil blir brukt til å framstille rein titandioksid, TiO2, som er eit kvitt pulver. Det blir brukt som kvitt fargepigment i bl.a. maling og iskrem, og framstilling av elektrodar til sveiseapparat. Titandioksid har E-nummer E171.
Rutil blir også framstilt frå ilmenitt, FeTiO3, som blir utvunne ved Titania i Sokndal i Rogaland. Ilmenitten blir smelta til rutil og jern ved ilmenittverket i Tyssedal og foredla til rutilpulver ved Kronos Titan i Fredrikstad.
Den største kjente rutilførekomsten i Noreg finst i Engebøfjellet i Førdefjorden. Denne inneheld minst 380 millionar tonn malm eller 15 millionar tonn rein rutil.
Nordic Mining har søkt om løyve til å utvinne denne. Prosjektet er sterkt omstridd, særleg fordi det innebærer å deponere store mengder avgang i Førdefjorden. Regjeringa har våren 2015 godkjent reguleringsplan og gitt utsleppsløyve, men det manglar framleis løyve til uttak av vatn og driftskonsesjon.
Norheim kyrkje
Norheim kyrkje er ei arbeidskyrkje frå 1978 i Karmøy kommune i Rogaland fylke. Byggverket er i betong og har 425 sitjeplassar.
Det er kyrkjegard ved kyrkja, på den andre sida av Norheimvegen.
Røykkvarts
Røykkvarts er ein brunleg farga varietet av kvarts. Det kan òg vere nesten svart (morion). Fargen kjem av gitterdefektar oppstått i samband med naturleg radioaktiv stråling eller oppvarming. Røykkvarts kan òg lagast kunstig ved radioaktiv påverknad eller oppvarming av fargelaus kvarts. Han vert nytta som smykkestein, til dels under det villeiande namnet 'røyktopas'.
Norsk Reiselivsmuseum
Norsk Reiselivsmuseum er eit museum som ligg i sentrum av Balestrand. Det held til i nye lokaler skore inn i Balestrands grunnfjell, som vart opna 29. april 2016.
Museet vart etablert som ei stifting med namnet Vestnorsk Reiselivsmuseum i 1986. I 2001 skifta stiftinga namn til Norsk Reiselivsmuseum. I 2007 vart Norsk Reiselivsmuseum konsolidert med De Heibergske Samlinger - Sogn Folkemuseum for så i 2009 å bli konsolidert som ein del av Musea i Sogn og Fjordane, der alle dei store musea i fylket no er med.
Norsk Reiselivsmuseum formidlar reiselivshistoria i Norge frå byrjinga av 1800-talet fram til i dag. Museet disponerer to antikvariske bygningar på kaia i Balestrand og eig i tillegg den gamle dampskipsekspedijonen i bygda. Husa er ulike i stilar og vart bygde i perioden 1880–1920. Dei vert i dag nytta til formidling og utstillingar.
Statsbygg starta i november 2012 bygging av drifts- og utstillingsbygg for Norsk Reiselivsmuseum. Bygget er teikna av Askim & Lannto arkitekter, og vart saga og sprengt inn i fjell. Nybygget, med eit areal på 1810 m², stod ferdig i 2014 og vart opna for publikum i 2016.
Margegaj
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Margegaj 2 346 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Margegaj ein del av distriktet Tropojë. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Zinsmeister Ridge
Zinsmeister Ridge er ein høg og bratt fjellrygg, 15 km lang, nordaust frå Schoening Peak i Vinson Massif i Sentinel Range i Antarktis. 2000 til 3000 meter høge toppar ligg langs ryggen, som Vanand og Toros Peak. Ryggen skil Hinkleybreen frå øvre delen av Daterbreen.
Ryggen vart namngjeven av US-ACAN (2006) etter William J. Zinsmeister, i geovitskapavdelinga ved Purdue University i USAP. Han forska på paleontologi på Seymour Island i 1975-95.
Surin-fylket
Surin er eit fylke i Thailand. Hovudstaden i fylket er Surin. Innbyggartalet er 1 391 636 per 2014.
Mange av innbyggjarane er khmerfolk. Ved folketeljinga i 2000 oppgav 47,2 % av innbyggjarane at dei kunne snakka khmer.
Historie
Jernbana vart ferdigstilt i 1922.
I 1990 var 63,4 % av innbyggjarane khmer-språklege, dette talet minka fram til 2000.
Infrastruktur
Nordaust-bana stoppar i fylket og går innom Sisaket-fylket på veg aust mot Ubon Ratchathani-fylket; vestover går toget først innom Buriram-fylket på veg mot m.a. Nakhon Ratchasima-fylket.
Den norske studentersangforening
Den norske Studentersangforening er det offisielle mannskoret ved Universitetet i Oslo. Koret vart skipa 10. juli 1845 av Johan Diederich Behrens, som var dirigent for koret i 40 år.
Koret har framført mange ulike korverk for fyrste gong, mellom anna «Ja, vi elsker dette landet», og har som tradisjon å halde ein gratis friluftskonsert for publikum framfor Domus Media, «på Aulatrappa», på Universitetsplassen i Oslo på nasjonaldagen 17. mai med eit program som høver til dagen. Elles held koret konsertar både åleine og saman med andre utøvarar året rundt.
Novyj Oskol
Novyj Oskol (russisk Новый Оскол) er ein by i Belgorod oblast i Russland med om lag 20 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Oskol, rundt 90 km nordaust for Belgorod.
Ayn al-Tamr
Ayn al-Tamr eller Ain Al-Tamur (arabisk عين التمر) er ein by sentralt i Irak, kring 67 km vest for Karbala nær Milhsjøen. Oasen Ayn al-Tamr består av mange landsbyar og er kjend for palmelundar og mineralvatn. Byen vert rekna som hovudkjelda til dadlane som gjorde han til eit viktig trafikknutepunkt på hajj-ruta i oldtida..