cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Billy Nicholls
William Morris Nicholls jr. er ein engelsk songar, låtskrivar, komponist, plateprodusent og musikalsk leiar. Han vart fødd inn i ein musikalsk familie og faren, Billy Nicholls (sr.) var kontrabassist og storbandsongar,. Nicholls vart først kjend i 1960-åra medan han framleis var tenåring med eit Pet Sounds-aktig album, Would You Believe, gjeve ut på Immediate Records.
Nicholls sine songar er blitt mykje spelt av andre artistar. Den første suksessen kom i 1977 då Leo Sayer spelte «I Can't Stop Loving You (Though I Try)» som nådde sjuandeplassen på UK Singles Chart. Nicholls skreiv fleire songar for filmen McVicar (med Roger Daltrey), mellom andre songen «Without Your Love», som vart ein suksess i USA.
Irene Johansen
Irene Johansen er ein norsk politikar frå Arbeidarpartiet. Ho vart vald inn på Stortinget frå Østfold fylke i 2005, og sat på tinget til 2017.
Johansen har utdanning frå mellom anna Norges kommunal- og sosialhøgskole, kommunallinja 1982–1985 og mellomleiarprogrammet i staten 2001–2002. Johansen har også arbeidd som førstesekretær ved rådmannskontoret i Seljord kommune i 1985–1986. Ho var i personalavdelinga, Norges allmennvitskapelege forskingsråd i åra 1986–1994. Frå 1996 til 2003 var Johansen personalsjef i Jernbaneverket.
Johansen har vire nestleiar i den norske avdelinga for Europabevegelsen, ein organisasjon som arbeider for norsk medlemskap i EU.
GATT (fleirtyding)
Gatt (norrønt gat, nederlandsk gatt) eller GATT kan syna til:
VM i friidrett 1993
Verdsmeisterskapen i friidrett 1993, den 4. i rekka, vart avvikla på Neckarstadion i Stuttgart frå 13. til 22. august 1993. Gjennom meisterskapen vart det tevla i 24 øvingar for menn og 20 for kvinner. Frå 187 deltakarland vart påmeldt 1689 utøvarar.
Under meisterskapen vart sett fire verdsrekordar. Colin Jackson frå Storbritannia kom i mål på 12,91 sekundar på korthekken, medan USA sitt lag på 4x400 meter stafett for menn fekk sluttida 2.54,29. Britiske Sally Gunnell vann langhekken på rekordtida 52,74 sekundar, og så stod Anna Birjukova frå Russland for det fyrste tresteghoppet av ei kvinne som målte over 15 meter; 15,09 m.
Haug kyrkje
Haug kyrkje kan vise til:
VM i friidrett 1993
100 m
Finale: 15. august <br style="clear:left" />
200 m
Finale: 20. august <br style="clear:left" />
400 m
Finale: 17. august <br style="clear:left" />
800 m
Finale: 17. august <br style="clear:left" />
5000 m
Finale: 16. august <br style="clear:left" />
10 000 m
Finale: 22. august <br style="clear:left" />
Maraton
Dato: 17. august <br style="clear:left" />
20 km kappgang
Dato: 15. august <br style="clear:left" />
50 km kappgang
Dato: 21. august <br style="clear:left" />
110 m hekk
Finale: 20. august <br style="clear:left" />
400 m hekk
Finale: 19. august <br style="clear:left" />
3 000 m hinder
Finale: 21. august <br style="clear:left" />
4 x 100 m stafett
Finale: 22. august <br style="clear:left" />
4 x 400 m stafett
Finale: 22. august <br style="clear:left" />
Stavhopp
Finale: 19. august <br style="clear:left" />
Lengdehopp
Finale: 20. august <br style="clear:left" />
Tresteghopp
Finale: 16. august <br style="clear:left" />
Kulestøyt
Finale: 21. august
Mike Stulce frå USA vart opphavleg nummer tre, men vart sidan diskvalifisert for brot på dopingreglane. <br style="clear:left" />
Diskoskast
Finale: 17. august <br style="clear:left" />
Sleggjekast
Finale: 15. august <br style="clear:both" />
Spydkast
Finale: 16. august <br style="clear:left" />
Tikamp
Dato: 19. og 20. august <br style="clear:both" />
200 m
Finale: 19. august <br style="clear:both" />
400 m
Finale: 17. august <br style="clear:both" />
1500 m
Finale: 22. august <br style="clear:left" />
10 000 meter
Finale: 21. august <br style="clear:left" />
Maraton
Dato: 15. august <br style="clear:left" />
10 km kappgang
Dato: 14. august <br style="clear:left" />
100 m hekk
Finale: 20. august <br style="clear:both" />
400 m hekk
Finale: 19. august <br style="clear:both" />
4 x 100 meter stafett
Finale: 22. august <br style="clear:both" />
4 x 400 m stafett
Finale: 22. august <br style="clear:both" />
Høgdehopp
Dato: 21. august <br style="clear:both" />
Lengdehopp
Dato: 15. august <br style="clear:both" />
Tresteghopp
Dato: 21. august <br style="clear:both" />
Diskoskast
Dato: 19. august <br style="clear:both" />
Spydkast
Dato: 22. august <br style="clear:both" />
Sjukamp
Dato: 16. og 17. august <br style="clear:both" />
Balakhna
Balakhna (russisk Балахна) er ein by i Nizjegorod oblast i Russland med om lag 55 000 innbyggjarar. Byen ligg på høgresida av Volga, rundt 30 km nordvest for Nizjnij Novgorod.
Historie
Balakhna vart grunnlagt i 1474 som Sol-na-Gorodtse. Etter at Khanen av Kazan jamna han med jorda i 1536 vart det ført opp eit trefort for å verne busetnaden mot fleire åtak frå tatarane. Dei neste hundreåra blømde Balakhna som eit senter for saltverk og kornhandel. Rundt problemtida var han den tolvte største byen i landet.
Adam Olearius vitja og skildra byen i 1636. Dette året bygde fleire skipsbyggarar frå Holstein dei første russiske skipa her og grunnla med det Balakhna som eit av dei fremste sentera for skipsbygging for trafikken på dei russiske elvane. Innbyggjarane var òg kjent som dugande strikkarar og for framstilling av farga fliser, som mellom anna vart nytta i utsmykkinga av Frelsarkyrkja (1668) og andre lokale bygg. Balakhna er ein av dei få russiske byane som vart vist på Amsterdam-verdskartet frå 1689 (som Balaghna).
Attraksjonar
Den eldste bygningen i byen (og i heile regionen) er den teltforma Nikolaikyrkja frå 1552. Av alle dei teltforma kyrkje oppført i teglstein er dette den som kjem nærast sine forgjengarar bygt i tre. Kristi fødsels-kyrkje (1675) representerer ei arkaisk monumental form for klosterkatedral. Like ved ligg ein statue av Kuzma Minin, som vart fødd i Balakhna.
Den nordvestlege delen av Balakhna vert kalla Pravdinsk og var tidlegare ein eigen urbanliknande busetnad før han vart slått saman med Balakhna i 1993.
Walter Andreas Schwarz
Walter Andreas Schwarz var ein tysk songar, låtskrivar, romanforfattar, kabaretist, forfattar av radiodrama og omsetjar. Han representerte Vest-Tyskland i Eurovision Song Contest 1956 med songen «Im Wartesaal zum großen Glück».
Fylkesveg 361 i Oppland
Fylkesveg 361 i Oppland går mellom Oddvang og Hunder i Øyer kommune. Vegen er 22,1 km lang.
Orientalisme
Med avviklinga av dei europeiske kolonistyra kom omgrepet meir og meir i vanry, særleg gjennom kritikken frå litteraturhistorikaren Edward Said. Han innverknadsrike bok Orientalism (1978, på norsk Orientalismen, 1994), gav omgrepet ei negativ og kritisk tyding. Said argumentet med at «Orienten» var ein vestleg konstruksjon eller førestilling om ein orientalsk essens produsert av akademikarar, men spreidd til heile samfunnet. Orientalisme kom til uttrykk som stereotypiar i framstillinga av asiatiske kulturar i vestleg kunst og litteratur, og i den allmenne oppfatninga av asiatar som vesensforskjellige frå vestlege menneske.
Orienten blei framstilt som ein negativ versjon av Vesten (eller Oksidenten), og dette passa inn med den vestlege politiske og økonomiske dominansen over regionen. Inspirert av den franske filosofen Michel Foucault mente Said at makt og kunnskap er tett bundne saman, og at ein representasjon av eit anna samfunn ikkje kan lausrivast frå maktrelasjonar. Han var også inspirert av den italienske filosofen Antonio Gramsci sitt hegemonibegrep i forklaringa si på korleis orientalismen kom til å gjennomsyra vestlege samfunn.
Dei sentrale trekka i denne konstruksjonen var ifølgje Said at samfunna i «Orienten» var statiske, despotiske og preget av manglande rasjonalitet. Orientalismen såg islam som hovudårsak til mangelen på utvikling, fordi han blei rekna for å fremja irrasjonell underkasting, memorering og skjebnetru. Det var også ein sterk tendens til historisisme - at eit samfunn eller eit sosialt fenomen kan forklara gjennom korleis dei oppstod.
Said fekk stor innverknad innan sosialantropologi, særleg blant amerikanske antropologar. Problematiseringa av samanhengen mellom representasjon, makt og kolonialisme blei tatt opp av antropologar, særleg i samanheng med Midtausten og India.
Orientalisme er eit sentralt omgrep i subaltern studies og postcolonial studies, som er prega av ei liknande problematisering av makt og representasjon. Den såkalla representasjonskrisa på midten av 1980-talet dreidde seg også om makt, etikk og representasjon.
Vjazma
Vjazma (russisk Вя́зьма) er ein by i Smolensk oblast i Russland med om lag 55 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Vjazma, rundt 155 km aust-nordaust for Smolensk.
Historie
Gjennom hele den turbulente historia si har byen forsvart Moskva mot åtak frå vest.
Mellomalderen
Vjazma vart første gong nemnt i ei krønike i 1239, men ein trur at busetnaden er langt eldre. På den tida høyrte byen til ei sidegrein av Rurikidehuset Smolensk. I 1403 vart byen erobra av Litauen. I 1494 vart Vjazma teken av Storfyrstedømet Moskva og omgjort til ei festning, der som det berre finst eitt enkelt tårn igjen av i dag. To viktige kloster vart utstyrt med steinkyrkjer, mellom anna ei sjeldan tre-spira kyrkje tileigna til Vår Frue av Smolensk (Hodegetria) og innvigd i 1638. Ei portkyrkje i same kloster er frå 1656 og katedralen i byen vart fullført i 1676. Øvrige kyrkjer er stort sett bygt i barokk stil.
Den andre verdskrigen
Under den Den andre verdskrigen vart Vjazma igjen ei slagmark, denne gongen mellom Den raude armeen og Wehrmacht, under slaget om Moskva. Vjazma var okkupert av den tyske armeen mellom 7. oktober 1941 og 12. mars 1943. Mesteparten av byen vart øydelagd og gjenoppbygd etter krigen.
Økonomi og næringsliv
Vjazma er i dag eit stort jernbaneknutepunkt på Warszawa – Moskva-banen, med samband til St.Petersburg, Kaluga og Brjansk. I næringslivet i byen dominerer næringsmiddel- og lysindustri og det finst òg ein mekanisk fabrikk.
Joos de Momper
De Momper var fødd i Antwerpen. Han var son og elev av målaren og kunsthandlaren Bartolomeus Momper, og han blei alt i 1581 med i målarlauget i Antwerpen. Deretter hadde han truleg studiereiser i Italia, Tyrol og Sveits – det verker usannsynleg at dei fleste alpelandskapa hans berre vera fantasibilde. Det finst eit stort tal måleri som er tillagde Momper, men sidan dei nesten aldri er signerte, er det særs vanskeleg å avgjera kva for nokre som er hans eigne verk og kva for nokre som er laga av etterliknarar. Karakteristisk for alle er ein brun forgrunn i eine halvdel av bilde og ein grøn i den andre i tillegg til ein blåtona dal i bakgrunnen.
I Sverige er han mellom anna representert i Nationalmuseum gjennom eit Alpelandskap.
Jacobsitt
Jacobsitt er eit mineral i spinellgruppa med kjemisk formel MnFe2O4. Han er kjent frå ein manganførekomst i Botnedalen i Telemark, og i særs små mengder frå Hinnøya i Lofoten.
Det vart først skildra i 1869 og kalla opp etter Jakobsberg-gruva i Nordmark i Filipstad i Värmland i Sverige.
Sennetbreen
Sennetbreen er ein stupbratt isbre mellom Yancey- og Merrickbreen i Britannia Range, som flyt sørover frå Mount Aldrich til Byrdbreen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN), i samband med Byrdbreen, etter USS «Sennet», ein ubåt nytta under U.S. Navy Operasjon Highjump i 1946–47, leia av admiral Byrd.
Lykkehjulet
Lykkehjulet var eit norsk-svensk game show som gikk på TV3 frå 1990 til 1993. <!--Programleiar dei fyrste årene var norske Ragnar Otnes og svenske Ulrika Nilsson. Nyttårsaften 1991 vart Otnes erstatta av Knut Bjørnsen, og 1. september 1992 vart Ulrika Nilsson erstatta av norske Lise Nilsen.
Programmet vart sendt fem gonger i veka (mandag-fredag) klokka 19:00. Sendinga, som vart produsert av MTV, gikk frå et studio i Göteborg og hadde ein stab på rundt 40 personar.
Programmet het Lyckohjulet i Sverige.
Konsept og regler
Konseptet bestod av ein tredelt konkurransen med fire deltakare kvar kveld – to nordmenn og to svensker. Oppgpva var å løyse ei ordgåte etter at man hadde spelt seg fram til bokstavar. Svenskene skulle finne fram til svenske ordspråk, bygninger, steder og liknande. Nordmennene skulle løyse ditto norske. Fyrst konkurrerte svenskene mot hverandre, så nordmennene. Vinnerne av dei to rundene gekk til finalen og kampen om den verkelig store premie.
Popularitet
Programmet hadde en moderat suksess i Norge. Etter at Knut Bjørnsen tok over programlederjobben i 1991 begynte seertallene å falle i Sverige. Tallene ble etterhvert så lave at svenskene kuttet ut programmet og begynte å sende sin egen versjon. Seertalle i Norge økte imidlertid etter at Bjørnson tok over. Bakgrunnen var at svenske seere hadde problemer med den norske uttalen til Bjørnsen.
Annet
Det meste av premier var gitt som gaver av firmaer. De måtte også betale en «avgift», til TV3 som skulle dekke arbeidet med å ha gavene på lager og bære dem fram til studio. Til gjengjeld fikk firmaene ha navnene sine på små skilt som vistes på TV. Det ble også gitt trøstepremier til deltakerne som ikke vant. Dette var spillet som enkelt og greit het: "Lykkehjulet". Det ble også delt ut Lykkehjul-klokker og den norske utgaven ble det laget bare noen få eksemplarer av. Hvor mange som er igjen i Norge av den sorte utgaven med urskive med pengesummer fra lykkehjulet istedenfor å vise 1-12 for timer, og hvilken verdi disse klokkene har for en samler idag er i det skrivende øyeblikk uvisst. Klokkene skilte seg ut fra den amerikanske utgaven fordi den hadde lysebrun lær-rem, mens den norske hadde sort plast/gummirem. -->
Krymsk
Krymsk (russisk Крымск) er ein by i Krasnodar kraj i Russland med om lag 55 000 innbyggjarar. Han ligg rundt 80 km vest for Krasnodar.
Han vart grunnlagt i 1862 som ei festning og stanitsa med namnet Krymskaja (russisk: Кры́мская), kalla opp etter eit regiment av krimkosakkar. Han fekk bystatus og sitt noverande namn i 1958.
Paradisfuglar
Paradisfuglar er medlemmer av familien Paradisaeidae av ordenen sporvefuglar, Passeriformes. Dei fleste artane i denne familien er funne på Ny-Guinea og øyane omkring, med tillegg av nokre få artar som finst i Molukkane i Indonesia og i austlege Australia. Familien har 41 artar i 16 slekter. Medlemmene i denne familien er kanskje best kjende for fjørdrakta hos hannfuglar på dei fleste artane, dei har særs langstrakte og forseggjorde fjører som strekkjer seg frå nebbet, venger eller hovud. Dei fleste artane har utbreiing i tett regnskogshabitat. Kosten hos alle paradisfuglar er dominert av frukt og i mindre grad leddyr. Paradisfuglar har ei rekkje sosiale system for forplanting, frå monogami til leikbasert fleirkoneri.
Familien er av kulturell tyding for innbyggjarane på Ny-Guinea. Handel med skinn og fjører av paradisfuglar har gått føre seg i to tusen år, og fuglane har vore av betydeleg interesse for vestlege samlarar, ornitologar og skribentar òg. Ei rekkje artar er trua av jakt og tap av habitat.
Skildring
Paradisfuglar er generelt kråkeliknande i kroppsforma, og faktisk nært i slekt med familien kråker. Paradisfuglar varierer i storleik frå kongeparadisfugl på 50 gram og 15 cm til krøllparadisfugl på 44 cm  og 430 gram. Hannen av svartsigdnebb er den lengste arten på 110 cm inkludert den lange halen. Alle hannane er større og lengre enn hofuglen av arten, skilnadene varierer frå litt til ekstremt. Vengene er avrunda og hos nokre artar strukturelt endra på hannar for å skape lydar. Det er stor variasjon i familien med omsyn til nebbform. Nebbet kan vere langt og nedbøygd, som hos slekta Epimachus, sigdnebb, og slekta Ptiloris, eller kort og tynnt som hos Astrapias. Storleiken på kropp og nebb varierer med kjønnet, det er mest vanleg at hoene har større nebb enn hannar, spesielt hos insektetande artar.
Variasjon i fjørdrakta mellom kjønna er nært knytt til forplantingssystemet. Manucodia-artane og kråkeparadisfugl, som er sosialt monogame, har kjønnsdimorfisme. Likeins med dei to artane av Paradigalla, begge polygame. Alle desse artane har generelt svart fjørdrakt med varierande mengder grøn og blå irisering.
Habitat og distribusjon
Paradisfuglar har eit største mangfald sentrert på den store øya Ny-Guinea. Alle, unntatt to slekter, finst på øya. Dei to unntaka er slektene Lycocorax og Semiptera, begge monotypiske og begge endemiske for Molukkane, vest for Ny-Guinea. Av artane i slekta Ptilorisee er to endemiske for kystskog i austlege Australia, ein annan opptrer både i Australia og på Ny-Guinea, og ein er berre funne på Ny-Guinea. Den einaste andre slekta å ha ei art utanfor New Guinea er Manucodia, ein representant som er funne i heilt nord i Queensland. Dei andre artane er avgrensa til New Guineas og nokre av dei omkringliggande øyane. Mange artar har svært små leveområde, spesielt ei rekkje artar med habitattypar som fjellskog, skog i høgland, t.d. svartsigdnebb, eller øy-endemiske t.d. regnbogeparadisfugl.
Føde
Føda til paradisfuglar er dominert av frukt og leddyr. Forholdet mellom dei to typar av mat varierer avhengig av art, med frukt dominerande hos einskilde artar, og leddyr som dominerande i dietten hos andre. Forholdet vil påverke andre aspekt av åtferd av arten, til dømes fruktetande artar har ein tendens til å beite oppe i trekroner, medan insektetarar kan søkje føde lågare ned. Fruktetarar er meir sosiale enn insektetarar, som er meir einslege og territoriale.
Forplantingsbiologi
Paradisfuglar byggjer reiret av mjuke materialar, slik som lauv, bregnar og småkvistar. Vanlegvis plasserer dei reiret i eit tre. Omfanget av kullet er noko usikkert. Hos store artar er det nesten alltid berre eitt egg. Mindre artar kan produsere kull på 2-3. Egga blir klekt etter 16-22 dagar, og ungane forlèt reiret mellom 16 og 30 dagar gamle.
Taksonomi og systematikk
I mange år vart paradisfuglar handsama som nært knytt til gartnarar. I dag er dei berre tenkt å vere fjernt nærskylde. Dei næraste slektningar av paradisfuglar evolusjonsmessig, er kråkefamilien Corvidae, monarkar Monarchidae og dei australske pottemakarfuglane, Corcoracidae.
Nøyaktig avgrensing for denne familien har vore gjenstand for revisjon òg. Dei tre artane i satengfuglfamilien, Cnemophilidae, med slektene Cnemophils og Loboparadisea, vart handsama som ei gruppe av paradisfuglar. Trass morfologiske skilnader i munn, føter og i hekkevanar, var dei plassert i paradisfuglfamilien heilt til ein studie i år 2000 la framlegg om ein eigen familie nærare bærfuglar, Melanocharitidae. Den same studien fann at gulskjermhonningetar, Macgregoria pulchra, tidlegare nemnd gulskjermparadisfugl, faktisk var medlem av den store australske honningetarfamilien. Dei to artane i slekta Melampitta, òg frå Ny-Guinea, har usikre slektstilhøve, var tidlegare tatt med i paradisfuglfamilien, men er no lista som sin eigen melampittafamilie.
I tillegg til desse tre artane, har ei rekkje systematisk gåtefulle artar og slekter vorte sett på som potensielle medlemmer av denne familien. Taveunisatengstjert, Lamprolia victoriae, på Fiji har vore knytt til paradisfuglar mange gonger sidan han vart oppdaga. Nyare molekylære bevis plasserer no taveunisatengstjert blant viftestjertar i familien Rhipiduridae.
Artar
Paradisfuglar i rekkjefølgje etter EBird/Clements Checklist v2018 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Slekt Phonygammus
Slekt Manucodia
Slekt Pteridophora
Slekt Parotia
Slekt Seleucidis
Slekt Drepanornis
Slekt Semioptera
Slekt Lophorina
Slekt Ptiloris
Slekt Epimachus
Slekt Paradigalla
Slekt Astrapia
Slekt Paradisaea
Monterey av The Animals
Bortsett frå songar Burdon og trommeslagar Jenkins, var bandet som spelte inn og gav ut «Monterey» eit heilt anna band enn det kjende The Animals frå miten av 60-åra. Burdon omvandla det nye bandet frå eit hardt bluesband til sin eigen versjon av psykedelia.
Songen «Monterey» var ei hyllest til Monterey Pop Festival i 1967, og vart ein av dei største hittane til bandet. Teksten skildrar mellom anna musikarane som spelte på festivalen som The Byrds, Jefferson Airplane, Ravi Shankar, The Who, Hugh Masakela, The Grateful Dead og Jimi Hendrix. Burdon siterte òg ei linje frå The Byrds-songen «Renaissance Fair» med linja «I think that maybe I'm Dreamin'».
Singelen nådde 15. plass i USA og 16. plass i Canada. Han vart ikkje ein hit i Storbritannia. Songen vart gjeven ut på det andre albumet til denne versjonen av bandet, The Twain Shall Meet, samt på den amerikanske samleplata frå 1969, The Greatest Hits of Eric Burdon and The Animals.
Adam Alsing
Rolf Adam Engelbrekt Alsing  var ein svensk programleiar på radio og fjernsyn.
Alsing var busett i Bromma i Stockholm med kone og to born.
Herev Le'et
Herev Le'et (hebraisk skrift חֶרֶב לְאֵת, tyder Sverd til plogskjer) er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg på kystsletta sør for Hadera og dekkjer 1 750 mål i Heferdalen regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 796.
Moshaven vart grunnlagd i 1947 av demobiliserte soldatar frå britiske og tsjekkoslovakiske hæren. Namnet er henta frå Jesaja 2:4; "Han skal dømma mellom folkeslag og skifta rett for mange folk. Dei skal smi sverda om til plogskjer og spyda til vingardsknivar. Folk skal ikkje lyfta sverd mot folk, ikkje lenger lærast opp til krig."
Kristianopel
Kristianopel er ein tettstad i Karlskrona kommun i Blekinge län. Han ligg på ei sandete kystslette ved kysten av Austersjøen.
Kristianopel blei grunnlagd i 1599 som Christianopel av kong Kristian IV av Danmark, nær den tidlegare byen Avskær. Han blei bygd etter tidsmoderne tankar om byplanlegging, og var den første renessansebyen i Norden. Som festningsby var han ein del av det dansk-norske forsvaret mot Sverige, og gjekk inn i rekkja Akershus, Bohus, Varberg, Halmstad, Lagaholm, Christianstad og Christianopel.
Richard Tee
Richard Tee var ein amerikansk pianist, studiomusikar, songar og musikalsk arrangør.
Kristianopel
Byen blei teken 25. juni 1611 av kronprins Gustav Adolf under Kalmekrigen, og lagt i grus. Ei ny kyrkje, Heliga Trefaldighetskyrkan, blei reist i åra 1618–1624. Christianopel fekk bystatus i 1622, og mista statusen i 1677, då han blei teken av svenskane under Den skånske krigen. Kristianopel blei mindre viktig som festningsby etter at Blekinge blei svensk ved freden i Roskilde i 1658. Kristianopel tapte terreng til Karlshamn.
Den 25. september 1676, under Den skånske krigen, blei Christianopel teken av danske styrkar og gjort til viktig støttepunkt for dei såkalla «snapphanane». Byen blei teken attende den 22. februar 1677. Festningsverka blei raserte og innbyggjarane flytta til Ronneby, Växjö og Karlshamn. I 1678 blei det gjeve ordre om at alle hus skulle jamnast med jorda.
Richard Tee
Tee har spelt med mange forskjellige artistar gjennom karrieren sin, som Paul Simon, Carly Simon, The Bee Gees, Barbra Streisand, Roberta Flack, Aretha Franklin, Donny Hathaway, Peter Allen, George Harrison, Diana Ross, Duane Allman, Quincy Jones, Bill Withers, Art Garfunkel, Nina Simone, Juice Newton, Billy Joel, Etta James, Grover Washington, Jr., Eric Clapton, Kenny Loggins, Patti Austin, David Ruffin, Lou Rawls, Ron Carter, Peter Gabriel, George Benson, Joe Cocker, Chuck Mangione, Tim Finn, Peabo Bryson, Chaka Khan, Phoebe Snow, Doc Severinson, Leo Sayer, Herbie Mann og mange andre. Han har spelt på mange gull- og platinaplater gjennom karrieren sin.
Kristianopel
Kristianopel var fram til utgangen av 1951 ein municipalköping i Kristianopels landskommun, som blei del av Jämjö i 1952. Denne blei del av Karlskrona kommun i 1974.
Sjå òg
Andre tidlegare byar i Blekinge:
Richard Tee
Tee døydde av prostatakreft den 21. juli 1993 i Cold Spring i New York.
Fylkesveg 365 i Oppland
Fylkesveg 365 i Oppland går mellom Dulven og Galterud i Øyer kommune. Vegen er 4,9 km lang.
Toby Alderweireld
Toby Alderweireld er ein belgisk fotballspelar, som i 2018 spela for Tottenham Hotspur i engelsk Premier League. Han har òg landskampar for Belgia. Alderweireld vart seriemeister i Nederland med Ajax i 2011, 2012 og 2013 og i Spania med Atlético Madrid i 2014.
Carolina Gynning
Carolina Gynning er ein svensk programleiar, forfattar, glamourmodell og vinnar av svensk Big Brother 2004.
Gynning deltok i ei live-sending i den norsk-svenske Big Brother 2005. Ho var programleiar på svensk Idol i 2007 og var den svenske programleiaren i den skandinaviske TV-serien Hitmakers i 2008. Same året hadde ho ein eigen serie på svensk TV med namnet I huvudet på Gynning. Ho har skrive sjølvbiografien «Ego girl», som handlar om då ho som 17 åring vart oppdaga som modell og møtet med sex og narkotika i modellverda.
Programkodebot
Programkodebot er ein liten kodesnutt som rettar feil i, eller legg til ny funksjonalitet i programkode. Bøter vert ofte nytta for å tetta sikkerheitshol i kode, for å gjera koden meir effektiv og så vidare.
Omleiringa av Danzig i 1734
Omleiringa av Danzig skjedde i 1734 då russarane frå 22. februar til 30. juni kringsette og erobra den polsk-litauiske byen Danzig (dagens Gdańsk) under den polske arvefølgjekrigen. Det var første gongen at soldatar frå Frankrike og Russland møtte kvarandre som fiendar på slagmarka.
Opptakt
Frankrike, som hadde lova økonomisk og militær støtte til Stanisław i kampen hans om trona, nølte med å sende ein flåte til Austersjøen for å unngå konfrontasjonar med Storbritannia og Dei sameinte Nederlanda som kunne dra desse nøytrale nasjonane inn i krigen. Franske midlar fann sin veg til Danzig i 1733 og vart nytta av general von Bittinghofen, militærkommandanten i Danzig, til å utbetre forsvaret av byen i vente av ei militær handling frå Russland, Sachsen, og Austerrike. I tillegg til dei 4 500 regulære soldatane som var stasjonerte i byen, klarte støttespelarane til Stanisław å mønstre ein lokal milits for å forsterke byen.
General Lacy, måtte forlate store garnisonar for å kunne slå partisanane til Stanisław, og marsjerte 12 000 mann til Danzig, og byrja kringsetjinga den 22. februar 1734. På grunn av mangel på skikkeleg kringsetjingsutstyr og at det framleis var vinter, var det lite aktivitet til å byrje med, og russarane måtte slite med konstante småtrefningar med partisanane både innanfor og utanfor kringsetjingslinjene.
Den første franske flåten
Kardinal de Fleury, rådgjevaren til Ludvig XV, sendte ein liten flåte til Austersjøen for å støtte Stanisław. Dei drog ut frå Brest den 31. august 1733 med ein flåte på 14 skip (ni transportskip med 1500 soldatar og ein eskorte på fem fregattar) og nådde fram til København den 20. september. Flåten vart kalla attende før det vart klart at Stanisław trengde ei eller anna form form støtte.
Omleiring
Den 17. mars nådde marskalk Münnich fram med forsterkingar - 15 000 soldatar (og kringsetjingsarmeen talde då totalt 60 000 soldatar), og tok over kommandoen over kringsetjinga. Det gjekk treigt med russarane på grunn av mangelfullt artilleri. Adam Tarło, ein av Stanisław sine støttespelarar, leia 8000 mann i eit forsøk på å oppheve blokaden, men desse vart overraska av ei avdeling sendt frå kringsetjingslinja under Lacy nær byen Berent (dagens Kościerzyna) og drivne attende. Då russarane fekk tyngre artilleri og 10 000 saksarar nådde fram i mai, erobra russarane fortet Sommerschanz ved munningen til elva Wisla, men vart slått attende i eit blodig forsøk på å storme Hagelburg.
Den andre franske flåten
Då det vart kjend i Paris at Stanisław var blokkert i Danzig i februar 1734, vart det organisert ein ny støtteflåte. Sjølv om Plélo bad om femten til tjue tusen soldatar, vart det først bere sendt to skip («Achille» og «Gloire») under kommandør Barailh med 1800 mann under Pérouse La Motte. Desse soldatane vart sett i land i Weichselmünde den 11. mai. Fire dagar seinare forlet Pérouse La Motte stillinga, erklært ho uthaldbar, og vendte attende til København. Her insisterte grev Plélo at det vart handla, og at flåten vart forsterka med fleire skip («Fleuron», «Brilliant» og «l'Astrée»). Flåten vendte attende til Danzig, og sette soldatar i land den 24. mai. Den 27. mai, i det som vart den første fiendtlege trefninga mellom franske og russiske soldatar, prøvde denne styrken å storme dei russiske skyttargravene, men mislukkast med dette. Forsøket kosta mellom anna grev Plélo livet), og trekte seg attende til Weichselmünde. Ein russisk flåte under admiral Thomas Gordon nådde fram den 1. juni, og sette i land fleire våpen. Kanonane frå flåten gøyv så laus mot den franske stillinga slik at dei overgav seg og Weichselmünde (og dermed kontrollen over hamna til Danzig) følgde nokre dagar seinare. Barailh vendte attende til København, men ikkje før to av skipa i flåten hans kapra den russiske fregatten «Mittau». Dette skipet vart etter kvart byta mot franske fangar.
Overgjeving
Danzig kapitulerte utan vilkår den 30. juni etter å ha halde ut i 135 dagar, noko som kosta russarane 8000 mann. Danzig vart påført store skadar og måtte òg betale for reparasjonane til sigerherrane.
Etter overgjevinga vart russiske styrkar sendt lenger vest for å støtte Austerrike i forsvaret av riket mot dei franske inntoga i Rhindalen. Dei russiske styrkane nådde Rhinen for første gong i historie og var med på å avgrense dei franske militære handlingane på denne krigsskodeplassen.
Karnilshaugen
Karnilshaugen, også kalla Tinghaugen på Hauge, er ein tinghaug som ligg på garden Hauge, to kilometer vest for kommunesenteret Sandane i Gloppen kommune i Sogn og Fjordane.
Haugen var over ti meter høg med ein diameter på kring 55 meter. Dette gjer haugen den største menneskebygde tinghaugen på Vestlandet, og blant dei ti største haugane i Norden. Plasseringa gjer at haugen er godt synleg i terrenget, både frå Gloppefjorden og frå landevegen mot Breim i vest.
Rogaland arboret
Rogaland arboret er eit parkområde som ligg utanfor Sviland i Sandnes kommune i Rogaland fylke.
Arboret har meir enn 1400 ulike tre og buskar frå ei rekkje land. Det blei etablert i 1972 som stifting av Rogaland fylke og kommunane Gjesdal, Hå, Klepp, Randaberg, Sandnes, Sola, Stavanger og Time. Dette skjedde etter eit initiativ frå Bjørn A. Stangebye. Det var ein brann i Melshei i 1970 som la 500 dekar skog i oske som gjorde etableringa av Rogaland Arboret mogeleg. Etter stiftinga var etablert mottok arboretet gåver i form av pengar, plantar, utstyr og gratis arbeidskraft.
Det er eit rikt fugleliv i parken. Ein av grunnane til dette er at personalet i parken fôrar fuglane om vinteren. Ved utgangen av 2007 var det registrert 119 fugleartar i parken. Av sjeldne artar som er observert er svartspett, furukrossnebb, nøttekråke, vassrikse og gulbrynsongar.
Wayne Pedzwater
Pedzwater samarbeidde med mange kjende artistar, som Buddy Rich, John Lennon, Michael Jackson, Jewel, The Honeydrippers, Simon and Garfunkel, Carly Simon, Bette Midler, Carole King, Billy Cobham, Mike Francis og Yoko Ono.
Han var òg medlem av Blood, Sweat & Tears.
Pedzwater døydde 17. mars 2005 av magekreft.
Melanie Chisholm
Melanie Jayne Chisholm, betre kjent som Melanie C eller berre Mel C, er ein engelsk songar, låtskrivar, skodespelar, dansar, forretningskvinne, TV-personlegdom og treningsmodell. Ho er ein av dei fem medlemmane i bandet Spice Girls, der ho hadde kallenamnet «Sporty Spice».
Med Spice Girls har Chisholm selt over 100 millionar plater i heile verda. Som soloartist har ho selt over 20 millionar plater. Den første songen ho gav ut var ein duett med Bryan Adams, «When You're Gone». I 1999 gav ho ut det første studioalbumet sitt, Northern Star, som har vorte selt i 4 millionar eksemplar. Chisholm har gjeve ut fem andre album og har vorte nominert til både Brit Awards og musikkprisen ECHO. Ho er i dag den kvinnelege artisten med nest flest førsteplass-singlar i Storbritannia.
Personleg liv
Chisholm har vore open om kampen sin med klinisk depresjon og spiseforstyrringar, som ho har opplevd fleire gonger i løpet av livet sitt. Den yngre halvbroren hennar, Paul O'Neill, er ein racerførar.
Chisholm var i eit forhold med eigedomsutviklaren Thomas Starr. Chisholm fødte ei dotter, Scarlett, den 22. februar 2009 på Portland Hospital i London.
Chisholm er òg ein tilhengar av Liverpool FC. Ho har 12 tatoveringar.
Silkbreen
Silkbreen er ein isbre, som er 16 km lang, og som drenerer austsida av Churchill Mountains mellom Mount Frost og Mount Zinkovich. Han flyt ut i Nurserybreen. Breenvart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter P.R.H. Silk, som var øvstkommanderande på HMNZS «Endeavour II» i antarktiske farvatn 1963-64.
Anders Bertilsson Åsve
Anders Bertilsson Åsve var ein norsk gardbrukar, fiskar og stortingsmann frå Stod i Nord-Trøndelag.
Far hans var gardbrukar i Stod. Sjølv var han ei tid kontorist hos sorenskrivaren, før han overtok farsgarden. Han kom i økonomiske vanskar og selde då garden. Deretter budde han på Grønnesmarka i Kvam og var gards- og bygningsarbeidar. Etter han fekk publisert fleire artiklar i Trondheims-aviser vart han saksøkt av lensmannen i Stod og storbonden Coldevin ved Steinkjer og vart bøtelagt. I sine siste leveår livnærte han seg som fiskar, budde kanskje i Trondheim.
Han var 2. representant frå Nordre Trondhjems amt på Stortinget 1821 og og omframstortinget 1822. Både 1821 og 1822 var han medlem av Lagtinget, elles medlem av fire komitear i 1821. Mellom dei var komitear om sagbruksprivilegiar, om gjensidige rettar mellom tømmerhandlarar og bønder. Han var utskoten or riksretten 1821-22 mot Herman Wedel Jarlsberg.
Åsve deltok i desember 1843 under eit stort garnfiske i Åsenfjorden. Der drukna han.
Innuendo av Queen
Innuendo er det fjortande studioalbumet til det britiske rockebandet Queen. Det kom ut i februar 1991 og var det siste studioalbumet som vart gjeve ut medan Freddie Mercury levde og det siste med berre nye songar. Det nådde toppen av albumlista i Storbritannia (to veker), Nederland (fire veker), Tyskland (seks veker), Sveits (åtte veker) og Italia (tre veker). Det vart gjeve ut i USA dagen etter det kom ut i Storbritannia. Det var det første albumet til Queen som selde til gullplate i USA sidan The Works i 1984.
Albumet vart spelt inn mellom mars 1989 og november 1990. Våren 1987 hadde Mercury fått diagnosen AIDS, men heldt sjukdomen skjult for media og nekta for dei mange rapportane om at han var alvorleg sjuk. Bandet og produsentane prøvde å få albumet ut i november eller desember, i tid til julesalet, men den dårlege helsa til Mercury gjorde at det ikkje kom ut før i februar 1991. Stilmessig var Innuendo eit slags steg attende til røtene til Queen, med ein hardare rockelåt, komplekse musikalske komposisjonar (tittelsporet), psykedeliske effektar («I'm Going Slightly Mad»), og mektig røyst frå Mercury over fire oktavar. Ni månader etter albumet kom ut, døydde Mercury av lungebetennelse tilknytt AIDS-sjukdommen. Så langt er det seld kring 5,5 millionar eksemplar av albumet verda over.
Albumet vart designa av Queen og Richard Gray. Heftet og singleomslaga er laga av Grandville, eller er inspirerte av illustrasjonane hans. Innuendo vart kåra til det 94. beste albumet gjennom tidene i ei nasjonal undersøking av BBC i 2006.
Bakgrunn
Queen gav ut det trettande albumet sitt, The Miracle, i mai 1989, men i motsetnad til dei førre albuma, la dei ikkje ut på turné etter albumet. Freddie Mercury gjorde eit intervju med BBC Radio 1, der han sa at han ønskte å bryte bort frå «album – turné – album – turné»-rutinen. I denne tida fekk han diagnosen AIDS (etter å ha fått diagnosen HIV-positiv i 1987), men dette vart ikkje publisert, og var berre kjend for bandet og dei nærmaste. Men det gjekk mange rykte frå 1988 og frametter om helsa til Mercury og at han kanskje hadde sjukdommen. Spekulasjonane skaut fart då gjekk ned i vekt og såg sjuk ut. Mercury heldt munn på grunn av den personlege regelen hans om å ikkje snakke med media, og dei andre medlemmane nekta å svare på rykta. Ein gong sa bandmedlemmen Roger Taylor ein journalist at «han er frisk og arbeider». I 1990 vann Queen ein Brit Award for Outstanding Contribution to British Music (eineståande bidrag til britisk musikk). Mercury var med å mottok prisen i Dominion Theatre, men det var Brian May som snakka for bandet. Mercury såg stadig meir mager ut og spekulasjonane om helsa hans auka, og heldt fram gjennom 1990. BRIT Awards i 1990 vart siste offentlege framsyninga til Mercury.
Mercury snakka ikkje offentleg om helsa si, og sa at han ikkje ønskte å utnytte sympatien til folk for å selje musikken sin. Han var fast bestemt på å fortsette og arbeide med musikk med Queen så lenge så han klarte og sa at han ville «fortsetje å arbeide til eg faen meg døyr». Mercury vart stadig plaga av journalistar i heimen sin i London, som gjorde det vanskeleg for bandet å spele inn musikk. Bandet flytta derfor til Mountain Studios i Montreux, som var tryggare og meir roleg, slik at bandet kunne konsentrere seg. Tidleg under innspelinga av Innuendo, valde bandet igjen å tilskrive alle songane til heile Queen, i staden for til dei individuelle låtskrivarane. May sa at dette var til stor hjelp på innspelingsprosessen, medan Taylor sa det fjerna mykje av dei egoistiske kranglane som normalt får band til å gå frå kvarandre.
Albumet vart gjeve ut i USA på eit nytt selskap, det Disney-eigde Hollywood Records, i eit forsøk på å få større eksponering der. Etter at Mercury døydde fekk Hollywood òg rettane til katalogen til Queen hos Elektra og Capitol.
Haakon Sløgedal
Haakon Sløgedal var ein norsk landbrukskunnig og politikar frå Holme i Vest-Agder. Han representerte Kristeleg Folkeparti på Stortinget i tida 1961-69.
Innuendo av Queen
Innuendo
«Innuendo» byrja som ein jam i Sveits mellom Brian May, Roger Taylor og John Deacon våren 1989. Freddie Mercury var i etasjen over og høyrde dei spele rytmen og gjorde det om til ein song, skapte melodien og byrja å skrive teksten. Frå då av arbeidde alle fire på å skrive songen ferdig, og Taylor tok over teksten (som var skriven som ei hyllest til Led Zeppelin og songen deira «Kashmir»). Mellomspelet, som var skriven av Mercury, vart seinare lagt til og inneheld eit synth-orkester programmert av produsenten David Richards, medan flamenco-mellomspelet vart spelt av Yes-gitaristen Steve Howe, som hadde kome på besøk og vart spurt om å spele. «Innuendo» vart gjeve ut på singel 14. januar 1991 som den første frå albumet og gjekk rett inn på toppen av lista i Storbritannia. I USA vart «Headlong» vald som den første singelen, men «Innuendo» kom ut der i mars 1991. I USA nådde singelen 17. plassen på Mainstream Rock Tracks-lsita.
Haakon Sløgedal
Sløgedal var son til ein mylnar. Han gjekk Vest-Agder landbruksskule 1920-22 og jordbrukslina ved Noregs landbrukshøgskule 1924-27. Frå 1931 var han i ti år forsøksassistent ved Statens forsøksgard i Vågønes. Der etter var han beitekonsulent i Selskapet for Norges Vel for distriktet Telemark, Agder og Rogaland i fem år til 1946. Dei neste fem åra var han forsøksleiar ved Beiteforsøksgården Apelsvoll på Kapp i Oppland. Frå 1951 til 1969 var han rektor ved Vest-Agder landbruksskule i Søgne.
Sløgedal var i tolv år, 1956-67, med i kommunestyret i Søgne, der han varaordførar 1958-65. I 1961 vart han vald inn på Stortinget for Kristeleg Folkeparti i Vest-Agder, attvald då det vart halde omval i 1962. Etter attval i 1965 vart han sitjande på Stortinget til 1969, heile tida som medlem i Landbrukskomiteen.
Innuendo av Queen
I'm Going Slightly Mad
«I'm Going Slightly Mad» vart påbyrja heime hos Mercury i London, etter at han fekk ein ide om å skrive ein song om galskap, inspirert av vitsane til Noël Coward. Det meste av teksten (som «banana tree» eller «one needle») kom frå både han og venen Peter Straker, som var oppe heile natta i kjøkenet til Mercury. Musikken er skriven av Mercury og var ein av dei første songane bandet arbeidde på i Montreux då Steve Howe kom og vitja dei.
Songen vart gjeven ut på singel 4. mars 1991 og nådde 22. plassen på den britiske singellista. B-sida var «The Hitman» i mange land, og «Lost Opportunity» i andre land. Songen gjekk til topps på lista i Hong Kong. I videoen til songen er Mercury kledd i eit kostyme med vilt hår, kvite hanskar, lange sko og ekstremt mykje sminke, filma i svart-kvitt. Queen-fansen mora seg over videoen, men i dokumentaren Champions of the World innrømma Taylor at videoen vart skjemd av at utsjånaden til Mercury måtte tildekkast av kostyme og sminke. Taylor sa at Mercury såg «ganske sjuk ut» på den tida.
Headlong
«Headlong» kom frå May i studioet i Sveits. Han spelte inn songen for soloalbumet han heldt på med på same tid. May høyrte Mercury syngje songen og meinte han fungerte betre som ein Queen-song. Bandet tok så over og alle gjorde modifikasjonar.
«Headlong» vart gjeven ut på singel i januar 1991 i USA og den 13. mai 1991 i Storbritannia. Han nådde 14. plassen på den britiske singellista, og tredjeplassen på Mainstream Rock Tracks-lista i USA.
I Can't Live with You
«I Can't Live with You» vart òg skriven for soloalbumet til May. Han gav songen til bandet, sidan Taylor, Deacon og Mercury likte songen godt. Trommene vart programmert på synth av May, og produsenten la til klaverinstrument. Ein alternativ versjon av songen finst på samlealbumet Queen Rocks frå 1997, kalla «'97 Rocks Retake». Han var sagt å vere meir slik May og Taylor opphavleg ønskte at songen skulle høyrast ut, med ein hardare, gitardriven rock. May har sagt i eit intervju at det meste av den originale demoen er i innspelinga, og gjer songen «umogeleg å mikse».
Songen vart gjeven ut som promosingel for radiostasjonar i USA. Miksen på singelen nyttar eit noko anna vokalspor av Mercury, er meir høglydt med nyprogrammerte synth-trommer. Songen nådde 28. plassen på Mainstream Rock Tracks-lista.
Don't Try So Hard
«Don't Try So Hard» kom frå Mercury. «Regnet» i introen er i røynda ein førehandsinnstilt lyd frå Korg M1, som kjem når ein først slår instrumentet på («00: Universe»). Mercury syng det meste av songen i falsett, men syng opp til D5 i full stemme på refrenget. Mellomspelet til songen er skriven i ein stil som minner om Queen-songar frå tidleg i 1980-åra, som «Play The Game».
Ride the Wild Wind
«Ride the Wild Wind» vart skriven av Taylor, som spelte inn ein demoversjon med sin eigen vokal. Den endelege versjonen er sungen av Mercury med Taylor på korvokal. Songen er ein slags oppfølgjar til Taylor sin A Night at the Opera-song, «I'm in Love with My Car», som fokuserte på lidenskapen til Taylor for bilar og billøp. Denne gongen involverte songen alle dei andre medlemmane, som gav liv til ein kjapp song med bankande trommer og rytmisk basslinje. Melodien er temmeleg lik The Smiths-songen «Shakespeare's Sister», som skapar ei kjensle av fart og maskinbrøl. I midtpartiet framhevar soloen til May kjensla av høg fart, og gjev songen ein tyngre lyd. I somme delar av songen kan ein høyre ein racerbil. Han vart gjeven ut på singel i Polen og nådde toppen av lista der.
All God's People
«All God's People» byrja som ein del av Barcelona-prosjektet til Mercury under tittelen «Africa by Night» (og medlåtskrivar er derfor Mike Moran). Han bad May spele gitar, og det eine førte til det andre, og til slutt var heile bandet med på songen. Pianoet vart spelt inn av Moran. I songen når Mercury tonen F5 med brystklang, den lysaste tonen han klarte å nå, i tillegg til nokre særs låge tonar.
These Are the Days of Our Lives
«These Are the Days of Our Lives» var skriven av Taylor. Han er ein av dei enklaste songane i heile katalogen til bandet. Klaverinstrumenta vart programmerte av alle bandmedlemmane i studio, og congaperkusjonen vart spelt inn av David Richards. Songen vart gjeven ut på singel i USA på bursdagen til Mercury, den 5. september 1991. I Storbritannia kom singelen ut i desember 1991, etter at Mercury var død, som ei dobbel A-side med «Bohemian Rhapsody». Singelen gjekk til topps på den britiske singellista og låg der juleveka 1991. Musikkvideoen til songen var siste gongen Mercury vart filma. Mercury visste dette og i slutten av videoen ser han rett inn i kamera og kviskrar «I still love you». Då videoen vart laga var det ikkje lenger mogeleg å skjule at Mercury var alvorleg sjuk. Videoen var filma i fargar, men omgjort til svartkvit for til ein viss grad å skjule den skrøpelege utsjånaden til Mercury. Seinare gav bandet ut ein versjon av videoen i fargar, for å syne kor sjuk Mercury var på den tida.
Delilah
«Delilah» er ein song Mercury skreiv for favorittdyret sitt, ein katt han kalla Delilah. May spelte inn soloen sin med ein talk box. Taylor likte visstnok ikkje songen og gjekk først med på å ha med songen etter at Mercury insisterte. Songen vart gjeven ut på singel i Thailand, der han nådde toppen av singellista.
The Hitman
Rockelåten «The Hitman» vart òg byrja av Mercury. Den originale versjonen var visstnok på klaverinstrument og i ein annan toneart. May tok riffet til Mercury, endra toneart og spelte inn ein demo av ein tyngre versjon. Deacon omarrangerte så strukturen og fylte inn hola i teksten og spelte han inn. All korvokal vart gjort av May. Demoversjonen er sungen av May, medan Mercury kjem med talte kommentarar (som «Bite the bullet baby!»). I den ferdige songen når Mercury tonen E♭5.
Bijou
«Bijou» var ein ide Mercury og May hadde om å lage ein song på «vranga» (der gitaren gjorde versa og vokalen mellomspelet). Mercury lagde akkordane, tittelen og teksten, og dei to arbeidde i lag på gitarpartia. Mercury song den første linja og May overførte så melodien til sin Red Special. Songen var ferdig utan innspel frå Taylor eller Deacon. Ideen var ikkje ny og alt nytta av Yes på songen «Soon». May sa seinare at Jeff Beck-songen «Where Were You» frå 1989 var inspirasjonskjelda til «Bijou». I 2008 framførte Queen + Paul Rodgers songen på konsertane sine under Rock the Cosmos-turneen der May spelte versa live, medan studiovokalen til Mercury vart spelt, medan ein ein skjerm viste bilete frå den kjende Wembley-konserten deira i 1986. Partiet med Mercury vart så tona ut og May starta «Last Horizon».