cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kenning
Kenning er ein to- eller fleirledda omskrivingsteknikk kjend frå norrøn versekunst, der eit substantiv blir byta ut med eit anna som minner om det ein tenkjer på. Til dømes kan ein person bli skildra ut frå ei handling, ved å kalle ein konge for «hærfylkaren». Omskrivinga kan også ta utgangspunkt i ein form for likskap, til dømes ved å omtale sjøen som «skipets veg». I mange høve blir ein kenning konstruert på denne måten, ved at eit substantiv blir byta ut med eit som liknar. Eit døme kan vere å nytte substantivet «hest» i staden for «båt». Denne omskrivinga blir så gjort tydeleg gjennom å skape eit nytt substantiv i genitiv: «Havets hest».
Kenningar finst i all dikting (eit døme er kenningen «ørkenens skip» som ei omskriving av kamel), men har ein særleg framskoten plass i den norrøne diktinga, og då spesielt i skaldekvad. Nemninga kenning kjem av uttrykket «kjenne til», og peikar på at båe substantiva i kenningen må til for at lesaren eller tilhøyraren skal skjøne kenningen. Dersom kenningen har opptil tre, fire eller fem ledd, er han stundom meint å vere ei gåte. Nemninga kenning er også kjend frå anglosaksisk og gamalgermansk poesi.
Polarlys
Polarlys (Aurora polaris) er eit naturfenomen som oppstår når solvinden er kraftigare enn normalt, med store elektriske utladingar som slynger elektrisk ladde partiklar (elektron og proton) mot jorda. Når desse partiklane kolliderer med, og ioniserer, luftmolekyl i den ytre delen av atmosfæren (90 km til 150 km over bakken), vert det produsert «dansande» (bølgjande) lys med ulike fargar.
Polarlys på den nordlege halvkula vert òg kalla aurora borealis eller nordlys, medan polarlys på den sørlege halvkula ofte vert kalla aurora australis eller sørlys. Nord- og sørlys opptrer i ein oval ring rundt den magnetiske nord- eller sørpolen.
I Noreg er nordlyset mest aktivt like før midnatt, to-tre døger etter at store solflekkar har hatt utbrot på sola. Dei mest aktive nordlysmånadene er mars, april, september og oktober. På grunn av lystilhøva er det lettast å sjå nordlyset kring midtvinter.
Geofysisk Institutt
Det Geofysiske Institutt (eller Geofysen som det òg blir kalla) høyrer til Det matematisk-naturvitenskapelege fakultet ved Universitetet i Bergen og vart oppretta i 1917 etter forslag frå professor Bjørn Helland-Hansen. GFI representerte ein vidareføring av forskingsaktivitetar ved Bergen Museum (oppretta 1825) og Biologisk Stasjon (oppretta 1892). Det Geofysiske Institutt hadde frå starten ei avdeling for oseanografi og ein avdeling for meteorologi, begge med indre sjølvstyre. Seinare kom det òg til ei avdeling for jordmagnetisme og kosmisk fysikk. Allereie frå starten av hadde GFI ein høg internasjonal standard og hadde eit omfattande internasjonalt kontaktnett. Derfor vart professor Vilhelm Bjerknes ved Universitetet i Leipzig bedt om å kome til Bergen for å leie planlegginga og organiseringa av den meteorologiske verksemda. Dette førte til den berømte «Bergensskulen» der ei rekkje seinare kjende meteorologar gjorde sin første innsats: Jakob Bjerknes, Halvor Solberg, Carl-Gustav Rossby, Tor Bergeron og fleire. Den oseanografiske forskinga heldt òg høg standard med den kjende teoretikaren Jonas Ekman Fjeldstad ved sida av Harald Ulrik Sverdrup og Bjørn Helland-Hansen.
I starten heldt Det Geofysiske Institutt til i fleire mellombelse lokal, før det flytta inn i eit eige bygg på Florida. Det stod ferdig i 1928 (midtbygget). Her fekk òg Vervarslinga på Vestlandet og Det meteorologiske Observatorium plass. Bygget var svært godt utstyrt og blei realisert på grunn av ein pågåande innsamling frå innbyggjarane i Bergen, næringslivet og kommunen, og viser betre enn noko anna kor stor tru ein hadde på vitskapelege framsteg den gongen, spesielt i form av betre vêrvarsel, men òg i utforsking av havet.
Geofysisk Institutt gjekk inn som ein naturleg og viktig del av Universitetet i Bergen då dette blei oppretta i 1946. Instituttet hadde ein sterk auke i stillingar på byrjinga av 60-talet med tilsvarande auke i forskingsaktivitet.
Geofysisk Institutt i dag
Geofysisk Institutt er i dag ein administrativ eining som omfattar forskings- og undervisningsgruppene for meteorologi og oseanografi. I tillegg er klimaforskingssenteret Bjerknessenteret tett knytt opp til instituttet.
Noverande instituttleiar er Peter M. Haugan.
Roraima
Geografi
Klimaet i Roraima er tropisk, med ein middeltemperatur på 26 °C. Store delar av delstaten er dekt av regnskogen i Amazonas, med ei smal stripe savanne lengst mot aust. Roraima har også fleire store elvar som renn ut i Amazonasbassenget. Det finst rike mineralførekomstar i delstaten, dette gjeld både gull, diamantar, kassiteritt (tinnstein), bauksitt og kopar. Utvinninga av desse førekomstane samt tømmerhogst skaper ei mengd konfliktar med urfolk, av dei er yanomami kanskje er den mest kjente gruppa.
Victor Serge
Victor Serge var ein fransk-russisk sosialistisk forfattar.
Roraima
Geografi
Nasjonalparken Monte Roraima inkluderer ein av de høgste fjelltoppane i Brasil, den 2727 meter høge tepuien Monte Roraima, som ligg på grensa til Venezuela og Guyana.
Olea Crøger
Olea Crøger var kanskje den første store folkevise- og folkeminnesamlaren i Noreg, sjølv om ho har komme i skuggen av Ludvig Mathias Lindeman og Magnus Brostrup Landstad som publiserte mykje av materialet hennar.
Victor Serge
Serge blei fødd i Brüssel i Belgia som son av russiske opposisjonelle i eksil. Familien flytta til Paris, der Serge blei involvert i anarkistiske kretsar. I 1910 blei han dømd til fengselsstraff, for ifølgje styresmaktene å ha samband med valdelege anarkistar.
Roraima
Historie
I 1943 vart området skilt ut frå delstaten Amazonas som eit føderalt område. Dette skjedde samstundes med at Rondônia også vart skilt ut som føderalt område. Området vart kalla «Rio Branco», etter den største elva i regionen. Ho vart døypt om til Roraima i 1962 og i 1988 fekk området status som eigen delstat.
Olea Crøger
Olea Crøger var frå Heddal i Telemark, dotter av Helle Margrethe Neumann og soknepresten Johannes Crøger.
Roraima
Historie
Namnet på delstaten er tatt frå Monte Roraima som kjem frå språket pemon, kor «roroi» tyder «blågrøn» og «ma» tyder «stor».
Grafschaft
Grafschaft er ein kommune i distriktet Goms i kantonen Valais i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1312 meter over havet.
Kommunen vart skapt i 2000 då Biel (VS), Ritzingen og Selkingen vart slått saman.
Olea Crøger
Livsverket
Sjølv om det var Olea Crøger som samla mange av folkevisene i Norske Folkeviser som Landstad gav ut i 1853, er ho berre så vidt nemnd i forordet. Sameleis leverte ho meir melodimateriale til Lindemans Norske fjeldmelodier enn nokon annan. Mellom dei melodiane/visene ho skreiv opp, finn vi nokre av dei mest kjende balladane: «Liti Kjersti og Bergekongen», «Falkvor Lomannsson» og «Åsmund Frægdegjeva». Crøger skreiv ned tonane ved hjelp av siffernoteskrift utvikla for salmodikonspel.
I 1839 flytta Olea med dei to systrene sine til Seljord, og her kjøpte dei den tidlegare lensmannsgarden Hegnin, som dei dreiv i lag. Olea underviste i tillegg i song på Kviteseid Seminar. I Seljord kom ho i kontakt med presten M.B. Landstad. Dei to kom til å samarbeide om å redde mykje av det som var att i munnleg tradisjon av folkedikting i Vest-Telemark. Ho starta arbeidet før både Jørgen Moe, L.M. Lindeman og M.B. Landstad, og ho møtte mykje motgang.
I seinare år har det viktige innsamlingsarbeidet til Olea Crøger blitt meir verdsett enn før.
Victor Serge
Da Serge blei sleppt laus frå fengselet i 1915, for han til Spania, og budde i Barcelona i Catalunya ei rid, der han også hadde kontakt med anarkistiske kretsar. Etter tsaren var blitt styrta i mars 1917, drog han tilbake til Frankrike, og prøvde derfrå å komme seg til Russland for å vere med i den revolusjonære prosessen. I staden blei han arrestert og innesperra utan lov og dom av dei franske styresmaktene. Da det blei arrangert ei fangeutveksling mellom vestmaktene og bolsjevikstyret, blei Serge og ei gruppe andre politiske fangar i Frankrike utviste og sende til Russland.
I Russland slutta Serge seg til bolsjevikane, og arbeidde som fleirspråkleg person blant anna for leiinga av den kommunistiske Tredje Internasjonalen. Men Serge blei tidleg skeptisk til sider ved bolsjevikregimet. Han reagerte blant anna på det han meinte var løgner frå bolsjevikleiarane si side om oppstanden til Kronstadt-matrosane, og på at arresterte opprørarar frå Kronstadt blei avretta i tida etter oppreisten. Generelt meinte han at det politiske politiet, Tsjekaen, hadde fått altfor store fullmakter. Dette korrumperte regimet, meinte Serge.
Victor Serge slutta seg til Venstreopposisjonen i Det sovjetiske kommunistpartiet. Denne oppstod i tida rundt Lenin sin død, og bestod blant anna av Lev Trotskij og Karl Radek. Venstreopposisjonen kjempa mot den stadig meir autoritære tendensen i partiet, med Gregorij Zinovjev, Lev Kamenjev og Josef Stalin i brodden. Serge meinte sidan sjølv han var den første som bruka ordet «totalitært» om det som heldt på å utvikle seg. Zinovjev og Kamenjev gjekk elles sidan i allianse med Venstreopposisjonen, men da hadde Stalin alt fått svært stor makt i partiet fordi han kontrollerte store delar av byråkratiet og det politiske politiet. Det same kom Nikolaj Bukharin til å oppleve. Etter å ha stått saman med Stalin mot Venstreopposisjonen, blei han også utstøytt og skjønte at han var blitt bruka da det var for seint.
I 1928 blei Serge ekskludert frå kommunistpartiet. Han skreiv fleire bøker om utviklinga, men desse blei ikkje utgitt i Sovjetunionen, berre i Spania og Frankrike. I 1933 blei Serge arrestert. Han blei, ulikt mange andre frå Venstreopposisjonen, ikkje skoten. Dette på grunn av protestar frå venner i Belgia, Frankrike og Spania.
I 1936 bestemte Josef Stalin seg for at han ville setje Serge fri og la han reise frå landet, for å sleppe meir bråk om Serge si sak. Men den borgarlege regjeringa til Pierre Laval i Frankrike ville ikkje gi Serge innreiseløyve. Dette kunne fort ha kosta Serge livet, men den belgiske sosialist-veteranen Emile Vandervelde greidde å sørgje for eit busetjingsløyve for Serge i Belgia. Fleire av slektningane til Serge i Sovjetunionen døydde i fangenskap.
Seinare same året kunne Serge likevel fare til Frankrike, der han skreiv to bøker til om utviklinga i Sovjetunionen. Han skreiv også romanar og dikt. Da Frankrike blei invadert av Hitler-Tyskland, greidde Serge å komme seg til Mexico, der han heldt fram med å gi ut bøker, både romanar og den namngjetne sjølvbiografien «Memoirs d'un revolutionnaire», Minna til ein revolusjonær. Denne er utgitt på dansk, også i Noreg, i eit samarbeid mellom danske Politisk Revy og norske Pax Forlag, under tittelen «En revolusjonærs erindringer».
Meir om Victor Serge kan du lese mellom anna her:
1401 Lavonne
1401 Lavonne er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 22. oktober 1935 av Eugène Joseph Delporte ifrå Observatoire Royal de Belgique i Uccle.
Hironobu Ono
Hironobu Ono er ein japansk fotballspelar.
Torbjørn Digernes
Torbjørn Digernes er ein norsk fysikar som var rektor for NTNU i Trondheim frå 2005 til 2013.
Hironobu Ono
Han spela for klubben Mito HollyHock.
Torbjørn Digernes
Han er sjølv tidlegare student frå det som den gongen var Norges Tekniske Høgskole (NTH), der han vart uteksaminert som sivilingeniør ved lina for teknisk fysikk i 1972. Han tok doktorgraden i 1982 ved Institutt for databehandling ved NTH, med metodikk for teknisk-økonomisk analyse av design og drift av fiskefartøy.
Han arbeidde ved Undervisningsgruppa ved Reknesenteret ved Universitetet i Trondheim 1972-1974, ved Fiskeriteknologisk Forskingsinstitutt frå 1974 til 1986, og ved MARINTEK frå 1986 til 1990. I perioden 1990-1996 var han tilsett i European Space Agency sitt romstasjonsprogram ved European Space Technical Centre i Nederland. Sentralt i forskinga og undervisinga hans har vore kvantitativ modellering, både med analytiske metodar og simuleringsmetodar.
I 1984 vart han professor II og i 1998 professor i hovudstilling i marin prosjektering. Han var dekan ved Fakultet for marin teknikk frå 1999 til 2001, og då dette vart slått saman med tre andre fakultet til Fakultet for ingeniørvitenskap og teknologi frå 2002, vart han òg vald til dekan for dette fakultetet.
Torbjørn Digernes er elles leiar for kunstløpavdelinga i Trondhjems Skøiteklubb.
Amazonas i Venezuela
Jamvel om delstaten har namn etter Amazonaselva drenerer det meste av arealet av delstaten til Orinoco.
Maritinden
Maritinden er ein fjelltopp på om lag 1270 moh. Toppunktet markerer grensa mellom kommunane Bremanger og Kinn (tidlegare Flora) i Vestland fylke.
Maritinden er ein pinakkel på Sagafjellet (1318 moh.).
Skogsfjorden i Mandal
Skogsfjorden er ein liten fjord i Lindesnes kommune på vestsida av sjølve byen Mandal. Han har innløp rett vest for stranda Sjøsanden inst i Mannefjorden.
Innløpet smalnar raskt inn og er berre 30 meter på det smalaste. Her går Benkebrua over fjorden mellom Mandal og Sånum. Området rett innanfor denne brua heiter Sponga. Innanfor Sponga deler fjorden seg i tre. To delar går på kvar si side av Rennes, Runekilen på sørsida og Skjebstadkilen på nordsida. Den tredje delen held fram nordover og gjennom Mandal by. Her ligg det 15 meter smale Smalsundet, som òg vert kryssa av ei vegbru.
Innanfor Smalsundet ligg sjølve Skogsfjorden, som strekker seg 2,5 km frå Halse i Mandal by i aust til fjordbotn i vest. Europaveg 39 går langs heile nordsida av fjorden mellom Mandal og Vestre Skogsfjord. Frøysland ligg òg på nordsida av fjorden.
Inkludert Sponga er fjorden totalt litt over 4 km lang.
Up on the Catwalk
«Up on the Catwalk» er ein song av det skotske rockelabumet Simple Minds. Det vart gjeve ut som den tredje singelen frå det sjette studioalbumet deira, Sparkle in the Rain. Singelen kom ut i mars 1984 og klatra til 27. plassen på UK Singles Chart. Han låg på lista i fem veker, som var lengre enn den førre singelen, «Speed Your Love to Me».
7"-singel
1. «Up on the Catwalk» (edit) - 4:04 2. «A Brass Band in Africa» - 5:10
Tungenes fyr
Tungenes fyrstasjon er eit fyr som ligg på Tungenes, det nordlegaste punktet på Jæren, i Randaberg kommune i Rogaland fylke. Fyret vart oppretta i 1828 og nedlagd i 1984. I dag vart oppretta i 1828 av Stavanger Havnekommisjon. Hovudoppgåva for fyret var i staren å leie båttrafikken til Stavanger under sildefiske.
Fyret vart nedlagd i 1984 og erstatta av ei fyrlykt på holmen Bragen like utanfor Tungenes. I dag vert det nytta som fyrmuseum. Fyret er innreidd slik det var då fyrmeisteren budde på fyret, om lag 1930. Det er òg sjøbrukssamlingar med ei unik båtsamling.
Lax i Sveits
Lax er ein kommune i distriktet Goms i kantonen Valais i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 1039 meter over havet.
Maradalstindane
Maradalstindane (eller Maradalstindene) er ein rygg som ligg i fjellområdet Hurrungane, i den sørvestre delen av Jotunheimen, på grensa mellom Luster kommune og Årdal kommune i Vestland. Maradalstindane ligg ved Maradalsbreen, og sør for Styggedalstindane. Mardalsryggen har mange toppar over 2000 meter, der den høgaste er Nordre Maradalstinden (2160 moh.).
Bojan Zajić
Bojan Zajić er ein serbisk fotballspelar. Han spelar på midtbanen til Vålerenga, og kom til klubben sommaren 2007 frå FK Partizan i Beograd. Han var først på utlån, og fekk kontrakt frå hausten 2007.
Rasmus Løland
Rasmus Løland var ein norsk forfattar, journalist, kritikar og omsetjar som skreiv på nynorsk. Løland gav ut fleire bøker, var i mange år journalist i avisa Den 17de Mai og var redaktør av Norsk Barneblad.
Løland er særleg kjend som barnebokforfattar. Han skreiv levande og moderne frå eit barneperspektiv.
Liv
Rasmus Løland var fødd på garden Løland ved Hylsfjorden i Ryfylke, og heldt seg der – første gongen han drog så langt som til Stavanger var han rundt tjue år. Familien var likevel vellesen, dei abonnerte på tidsskrifter og hadde fleire bøker. Foreldra var stillfarande og djupt religiøse.
På skulen gjorde Løland det godt, og i 1878 gjekk han amtskulen. Som ung hadde han drive med skogs- og gardsarbeid, men sjukdom gjorde at han måtte gjera mindre krevjande arbeid, som å laga tiner og sopelimar. Helsa skulle plaga han heile livet, med veike lunger, hjarte, auge som ofte ikkje tolte sollys, og depresjonar.
I 1891, 30 år gammal, fekk Løland gjeve ut den fyrste boka si, Folkeliv. Året etter drog han til Bergen, og nokre år etter det gjekk han frå heimen i Suldal til Oslo. I slutten av 1890-åra hadde han reisestipend til Tyskland og Austerrike. I 1903 kjøpte han hus på Labråten i Asker og blei næraste nabo til Arne Garborg.
Løland døydde av tuberkulose, 46 år gammal, og blei gravlagd på Asker kyrkjegard. I 1911 blei det reist ein minnestein over Løland på Sand i Suldal, i 1925 blei det reist eit minnesmerke på gravplassen hans. Det har ellers blitt utgitt fleire biografiar over Løland, både i 1938, 1961 og 2007, den siste av Ernst Berge Drange kalla ''Rasmus Løland. Barnebokpioneren frå Ryfylke''.
Verkliste
Post mortem
Anthem
Anthem (av gammalengelsk antefn, frå gresk antifona) er namnet på ei engelsk form for kormusikk som opphavleg vart nytta om ein kyrkjeleg vekselsong (antifoni) mellom to kor. Musikkforma er ein mellomting mellom kantate og motett. Ho blei utvikla i den anglikanske kyrkja på midten av 1500-talet som ein motsats til den katolske musikkforma motett. Medan motetten har latinsk tekst, har anthemet tekst på engelsk. I moderne engelsk språkbruk vert «anthem» vanlegvis nytta om vokal kyrkjemusikk, ofte sungen som vekselsong, der orda er henta frå Bibelen eller ein annan religiøs tekst (som liturgien).
Opphavleg brukte ein skriva og framføra anthem med berre vokalmusikk («full anthem»). Etterkvart blei ei form med éin eller fleire solistar utvikla, kjend som «verse anthem». Denne typen kunne akkompagnerast med instrument og i nokre høve orkester. På 1700-talet gjekk ein tilbake til vokale anthem med noko bruk av soloparti.
Kjente anthem-komponistar Thomas Tomkins, Henry Purcell og Georg Friedrich Händel, Samuel Sebastian Wesley og Ralph Vaughan Williams.
Anna tyding
Annan moderne bruk av «anthem» kan vera songar som lovpriser eller er djupt knytte til noko. «National anthem» er det engelske ordet for nasjonalsong. «Anthem» kan også brukast om songar knytte til ein idrett, ein musikksjanger, ein subkultur eller liknande.
Sparkle in the Rain
Sparkle in the Rain er det sjette studioalbumet til det skotske rockebandet Simple Minds, gjeve ut i februar 1984 på Virgin i Storbritannia og A&M i USA.
Albumet vart eit stort gjennombrot for bandet og gjekk heilt til topps på UK Albums Chart den 18. februar 1984, og nådde topp 20 i fleire land verda over, som New Zealand, Nederland, Sverige, Canada, Sveits, Tyskland, Noreg, og Australia. Albumet fekk stort sett god kritikk i Storbritannia og USA, og selde til dobbel platinaplate i Storbritannia.
Bakgrunn
Den musikalske retninga mot ein meir stadion-orientert stil kom fram under ei rekkje konsertar sommaren 1983, der Simple Minds spelte for store publikum i Europa. Frontmannen Jim Kerr gjekk attende til ein naturleg hårstil og usminka andlet, og let «kva dei no skulle seie kome frå musikken.» «Desse konsertane tok oss attende til den råaste tilstanden me kunne ha, trur eg», sa Kerr. «På stader som det, 50 000 folk, er det ikkje rom for diskresjon, og det er ikkje behov for det heller, og ingen der vil ha det.» Dette føresåg at bandet kom til å kome i direkte kontakt med U2 for første gongen på den belgiske rockefestivalen Torhout-Werchter. Dei to banda kom godt overeins då dei møttest. Kerr sa «me såg mykje av oss sjølve i dei og omvendt,» og nekta for skuldinga om at Simple Minds berre var eit band som følgde den «nye rocken» leia av U2. «Me får stadig høyre at me var påverka av dei, men dei var like påverka av oss. Det kan vere i ein mykje meir subtil forstand, i dynamikken eller i nokre av lydane.»
Ein ny song, «Waterfront», vart framført av bandet som utvalde «spesialgjester» på ein U2-konsert i Dublin i august 1983. kort tid etter såg bandet seg om etter ein produsent for det komande albumet sitt. Dei prøvde først å få tak i Alex Sadkin frå Compass Point All Stars, som hadde arbeidd med Grace Jones, men han var oppteken. Steve Lillywhite hadde derimot ønskt å arbeide med bandet ei stund, og han fekk jobben.
Innspeling
I september 1983 reiste Simple Minds til Monnow Valley Studio i Rockfield, nær Monmouth i Wales, for tre veker for å arbeide på nokre nye songar. Lillywhite vart med dei dei to siste vekene for å møte musikarane og føreslå nokre endringar i musikken. Desse songane bestod av kring seks spor utvikla av bandet i eit platestudio kalla The Chapel i Lincolnshire i januar, og andre lydklipp spelte inn i Nomis Studios i London før dei spelte i Dublin. Dei fleste songane vart dramatiske endra i Rockfield. Trommeslagaren Mel Gaynor var no blitt fulltidsmedlem i bandet og alle medlemmane i bandet bidrog til låtskrivinga.
Gruppa flytta til Townhouse Studios i London i oktober, Som produsent skilde Lillywhite seg ut frå Peter Walsh, som hadde produsert dei førre albuma, med å «kjenne på augneblikket» heller enn å følgje «førestillingar om korleis han ønskte at albumet skulle bli». Han la òg meir vekt på at bandet arbeidde på musikken i lag, slik at dei i større grad påverka kvarandre under låtkrivinga enn dei hadde gjort tidlegare.
Burchill samanlikna produksjonsstilen til Lillywhite med stilen og veremåten til filmregissøren Werner Herzog. Studioarbeidet byrja vanlegvis klokka 11 om føremiddagen, og bandet syntest innspelingsprosessen vart repeterande, då dei måtte spele inn kvart spor mange gonger. Dette første til at gruppa vart anspent og distrahert, og Lillywhite bad dei stundom forlate studioet så han kunne arbeidde med miksinga. Arbeidstittelen på albumet var Quiet Night of the White Hot Day, som til slutt overlevde som ei tekstlinje på songen «White Hot Day».
Musikk og tekst
Sparkle in the Rain er generelt eit rockeorientert album og skil seg frå new wave-estetikken frå den kritikarroste føregangaren New Gold Dream (81–82–83–84). Før albumet kom ut skildra Kerr Sparkle in the Rain som ei «kunstplate—kunst utan tårer med massevis av musklar».
MacKenzie Wilson i AllMusic skildra seinare musikkstilen på albumet som: «Synth-rytmar bankar over new wave-ters-akkordane på gitaren til Charlie Burchill og dei svimlande basslinjene.»
Utgjeving
Det vart gjeve ut tre singlar frå Sparkle in the Rain som alle nådde topp 40 i Storbritannia. Den første var «Waterfront», som gjekk til topps i New Zealand. Denne nådde òg 13. plassen på UK Singles Chart, og låg inne på lista i ti veker. I dag er det ein av signaturlåtane deira. Før albumet kom ut kom singelen «Speed Your Love to Me», som nådde tjuandeplassen i Storbritannia. Den siste singelen «Up on the Catwalk», gjorde det dårlegare og nådde berre 27. plassen då han kom ut i mars 1984.
Virgin Records gav ut Sparkle in the Rain med ommastra lyd den 21. oktober 2002. Kring 2006 vart åtte demoar frå albumet lekt på Internett.
16. mars 2015 kom albumet ut ei luksusutgåve med fire CD-ar og DVD i ein boks. Denne inneheld B-sider og remiksar på plate 2, og konsert- og radioopptak på plate 3 og 4. DVD-en inneheld både DVD-Video og DVD-Audio. DVD-Video-laget inneheld ein kringlydmiks av albumet i både 5.1 DTS (24/96 - 1509 kbit/s) og 5.1 Dolby Digital (448 kbit/s), i lag med ein ny, høgoppløyseleg (LPCM stereo 24bit/96 kHz) stereomiks. DVD-Audio-låget inneheld ein ny, høgoppløyseleg (24/96), MLP-stereomiks og ein høgoppløyseleg (24/96), MLP-5.1-miks, i tillegg til tre musikkvideoar for singlane, og tre TV-framsyningar. Desse nye miksane vart laga av Steven Wilson i 2014 og mastra av Abbey Road Studios av Andrew Walter.
Samstundes med boksen kom ei Blu-Ray Audio-plate med den originale stereomiksen frå 1984 i lag med steroemiksen til Wilson frå 2014 og 5.1-kringlydmiksane.
Mottaking
Sparkle in the Rain fekk stort sett god kritikk då det kom ut. I USA skreiv Parke Puterbaugh for Rolling Stone og gav albumet fire av fem stjerner. Han skildra plata som det beste bandet hadde gjeve ut til då og at spelinga deira «vev eit komplekst nett av lyd frå dei mest usannsynlege partar: kyrkjeaktige, staccato klaverinstrument, blondeaktige arpeggio-gitarlinjer og svevande slør av feedback; og metalliske trommer.» Puterbaugh oppsummerte Sparkle in the Rain som «Roxy Music-går-2001».
Don Watson i NME meinte at ein så stor, rockeorientert stil kom negativt ut samanlikna med andre band, og kalla dei «U3» i meldinga si. Den Toronto-baserte radiostasjonen CFNY-FM stemnde Sparkle in the Rain fram som det tredje beste albumet i 1984 etter Mirror Moves av The Psychedelic Furs og U2 sitt The Unforgettable Fire, men føreEcho & the Bunnymen sitt Ocean Rain og Frankie Goes to Hollywood sit Welcome to the Pleasuredome.
I ei seinare melding for AllMusic gav MacKenzie Wilson albumet fire og ei halv av fem stjerner og sa at albumet var «det beste dei har laga så langt, og fangar eit tjukt havlandskap av strålande tekstar. Sparkle in the Rain er eit glimt av det som skulle kome frå Simple Minds.»
Sparkle in the Rain vart oppført som det 100. beste skotske albumet i 2003 av avisa The Scotsman.
Ricardo Lobo
Ricardo Lobo er ein brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubbane Tochigi SC, Kashiwa Reysol, JEF United Chiba og Ehime FC.
The Bling Ring
The Bling Ring er ein internasjonalt samprodusert krim- og dramafilm basert på sanne hendingar. Han er regissert og skriven av Sofia Coppola, medan Emma Watson, Taissa Farmiga og Leslie Mann og nykommarane Israel Broussard og Katie Chang spelar hovudrollene. Filminga starta i mars 2012, og filmen vart lansert på filmfestivalen i Cannes i 2013.
Handling
Handlinga i The Bling Ring er inspirert av faktiske hendingar. Ei gruppe tenåringar som er svært opptekne av kjendisar, brukar internett til å spore opp husa til kjendiar og kvar kjendisane er for å gjera innbrot når dei er ute. Tenåringsgjengen, kjend som Bling Ring, er Nicki, Rebecca, Marc, Sam og Chloe.
Offer for tjuvane i røynda var Lindsay Lohan, Audrina Patridge, Orlando Bloom og Paris Hilton. Hilton deltok sjølv i filmen, og lånte bort huset sitt til ein del av filminga, slik at innbrotsscener blei meir autentiske.
Kjelder
Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:
Narnia
Narnia (ogso kalla Krønikene om Narnia og Legenden om Narnia) er ein bokserie på sju fantasy-romanar av C.S. Lewis. Serien blir rekna som ein klassikar i barnelitteraturen og er forfattarens mest kjende verk. Bøkene er selt i over 100 million eksemplar på 47 språk. Lewis skreiv serien mellom 1949 og 1954. Bøkene er illustrert av Pauline Baynes. Serien var opphavleg gjeve ut i London mellom oktober 1950 og mars 1956. Lewis henta inspirasjon til serien frå fleire kjelder, i tillegg til ei rekkje tradisjonelle kristne tema, karakterar og idear fritt lånt frå gresk, tyrkisk og romersk mytologi, samt tradisjonelle britiske og irske eventyr. Bøkene har påverka vaksen- og barne fantasy-litteratur skrive sidan andre verdskrig.
Tungefjorden
Tungefjorden er ein liten fjord i Lindesnes kommune. Han ligg sørvest for sjølve Mandal, vest for Mannefjorden og har innløp frå Skagerrak. Han strekkjer seg 3 km nordvestover mot øya Hille, der han endar opp i Hillevågen. På nordsida av fjorden ligg øyane Mannevær, Steinsøy og Langøya. På nordsida av Hille ligg Kvåfjorden.
Carl Frode Tiller
Carl Frode Tiller er ein norsk forfattar, historikar og musikar frå Namsos.
Tiller forfattardebuterte med romanen Skråninga i 2001. Boka vart svært godt teken mot av kritikarane og han fekk Tarjei Vesaas' debutantpris og P2-lytternes romanpris for henne. Romanen Innsirkling frå 2007 gav han Brageprisen. Han vart nominert til Nordisk Råds litteraturpris for både Innsirkling og Innsirkling 2, og fekk European Union Prize for Literature i 2009 for Innsirkling. Tiller skriv bøkene sine på nynorsk.
Bøkene hans har vorte omsette til svensk, dansk, islandsk, fransk, tsjekkisk, ungarsk og tysk.
Saman med Håvard Thørring er han gruppa Kong Ler, som har utgjeve to CD-ar.
Jur
Juret er mjølkeorganet på kyr, geiter, sauer og fleire andre pattedyr. Organet produserer mjølk, og har spener som avkommet til dyra kan drikke frå. Sau, geit og hest har to mjølkekjertlar som kvar munnar ut i ein spene. Kyr har fire spenar. Dei fleste husdyr har éin mjølkekanal i kvar spene, men hest har 2-3 kanalar.
Kvåfjorden
Kvåfjorden er ein liten fjord i Lindesnes kommune. Han har innløp nord for øya Hille i Mandal og strekker seg om lag 6 km nordvestover på nordsida av Hille og inn til Kvåfjord i Lindesnes. Innløpet ligg like nord for Tungefjorden.
Jur
Mennesket nyttar mjølkeproduksjonen til dyr for å mjølke. Det er mest vanleg å mjølke kyr, men ein mjølker også geiter, sauer, hestar og kamelar.
Kvåfjorden
Vest for Hille ligg den vesle øya Ramsøya og Gallaråsholmen og her snur fjorden nordover og litt over 2 km innover landet. Fjorden har ei vik på austsida og inn mot Lundvik. Inst i fjorden på vestsida ligg Kvåfjord.
Jur
Det hender ofte at dyr får sjukdom i juret. Spesielt for storfe er det svært vanleg med mastitt (også kalla jurbetennelse). Dei aller fleste kyr i fjøs får mastitt minst ein gong i livet.
Oppbygging av jur hjå storfe
Oppbygginga av juret varierer frå dyreart til dyreart. Denne delen tar for seg juret til storfe.
Juret er delt i fire seksjonar, ein for kvar spene. Seksjonane er totalt skilde frå kvarandre og sjukdom kan ikkje smitte internt mellom delane. Juret er fylt med vev. Mjølka vert produsert og vert lagra i vevet. Det må straume 400 liter blod gjennom juret for å produsere 4 liter mjølk.
Spenene fungerer som ei cisterne. Inni spena er det eit opent rom der mjølka kan kome ned frå hovuddelen av juret, og kan pressast eller sugast ut under. Om ein klemmer på ei spene fylt med mjølk, er det lettare for mjølka å gå opp enn ned, så ho vil forsvinna opp i juret. Derfor er trikset med mjølking å kunna sperra av over mjølka, og klemma på området der det er mjølk for å få ho pressa ut.
For at ein skal få mjølk ut av juret, må kua først «gi ned». Det vil seia at ho byrjar å sleppa mjølk ned frå juret til spenene. Dette skjer naturleg ved at kalven sleikar på juret. Under mjølking i fjøs skjer det ved at juret vert vaska med ein varm våt klut. Nokre gardar brukar berre vanleg papir til å vaska jura, men dette er ikkje like effektivt. Når juret vert stimulert, går det signal til hjernen, og han byrjar å produsera hormon som får kua til å gi ned. Sidan dette skjer via hormon og ikkje nervar, tek det om lag eit halvt minutt frå kua blir stimulert til ho gir ned.
Nedgivingseffekten varar vanlegvis i om lag to minutt, om ikkje juret vert stimulert vidare (av mjølkeanlegget).
Hjå nokre kyr kjem nedgivinga lettare enn hos andre, og hos nokre kjem ho berre bonden kjem inn i fjøset og byrjar å mjølka, for då veit kua at det snart er hennar tur. Det er derfor mange kyr renn i båsen når bonden kjem, men likevel aldri elles.
Protoplanetariske tåker
Dette er ei lista over protoplanetariske tåker. Tåkene er lista opp i alfabetisk rekkjefølgje.
Fjellbirkeland
Fjellbirkeland er ein gard i Fana i Bergen. Garden ligg på høgdedraget søraust for Myrdalsvatnet.
Garden var opphavleg ein del av storgarden Birkeland før han vart skilt ut som eigen gard. Han fekk dette namnet for å skilje han frå Kirkebirkeland som ligg lenger vest. Garden høyrte til Lyse kloster fram til brukarane vart sjølveigarar i 1873-1875. Her er framleis gardsdrift.
Dalsfjord kyrkje
Dalsfjord kyrkje er ei krosskyrkje på Dravlaus i Dalsfjord i Volda kommune i Møre og Romsdal fylke. Kyrkja er frå 1910 og bygd i treverk (tømmer). Ho vart vigsla av biskop Johan Willoch Erichsen. . Arkitekt var Ole Havnæs.
Lars Kinsarvik måla altartavla. Ho syner Jesus i bøn. Motivet er det same som han måla i Vartdal kyrkje, og som er ein reproduksjon av altartavla i Johanneskirken i Bergen, måla av Marcus Grønvold i 1894. . Kinsarvik sytte og for annan dekor i kyrkja. Orgel vart innsett av Bernt M. Haugen og Lars E. Ulvestad som dreiv orgelfabrikk i Ulvestadbygda.
Fjellbirkeland
Geografi
Fjellbirkeland ligg på høgda søraust for Myrdalsvatnet langs vegen som går innover mot Totland. I søraust ligg Stignavatnet.
Garden grensar til Myrdal i nordvest, Ljosvold i sørvest, Øvre Sandven og Stigen i sør, Hedno i søraust og Nedre Totland i nordaust.
Dalsfjord kyrkje
Kyrkja har 400 sitjeplassar. Det er kyrkjegard ved kyrkja.
Île à Vache
Île à Vache (av fransk île, «øy», og vache, «ku», også kalla Île-à-Vaches) er ei øy som høyrer til Haiti og er 52 km² stor. Ho hadde i 2004 rundt 15 000 innbyggjarar. Ho ligg utanfor sørkysten ved byen Les Cayes på Tiburonhalvøya, og er administrativt del av departementet Sud.
Buccanaren Henry Morgan hadde i 1668 øya som base for angrep mot spanske skip. Ein annan sjørøvar som opererte frå øya var Laurent de Graff.
Under den USA-amerikanske borgarkrigen tilbaud eigaren av øya, Bernard Kock, amerikanarane å la frigjevne slavar busetje seg der. Framlegget førte ikkje fram, trass i tilslutnad frå president Abraham Lincoln.
Anne Katrine Dolven
Anne Katrine Dolven er ein norsk kunstnar som arbeider med biletkunst, film og lyduttrykk. Ho er utdanna frå École des Beaux-Arts i Aix-en-Provence/Paris og Kunstakademiet (1982-86), og har stilt ut og vore innkjøpt til ei rekkje institusjonar. Dolven er busett i London.
Utsmykkingar laga av Dolven finst blant anna på:
Gers
Gers' er eit departementet sørvest i Frankrike. Departementet ligg i regionen Midi-Pyrénées, og er kalla opp etter elva med same namn.
Historie
Gers er ein av 83 opphavlege departement som vart oppretta den 4. mars 1790 under den franske revolusjonen. Han vart danna frå delar av dei tidlegare franske provinsane Guyenne og Gascogne.
Geografi
Gers ligg sørvest i Frankrike i regionen Midi-Pyrénées. Han er omringa av departementa Hautes-Pyrénées, Haute-Garonne, Tarn-et-Garonne, Lot-et-Garonne, Landes og Pyrénées-Atlantiques.
Kultur
Kulturen er i stor grad basert på jordbruk, med stor vekt på lokale gastronomiske spesialitetar som foie gras and wild mushrooms.
Sniksfjorden
Sniksfjorden eller Snigsfjorden er ein liten fjord i Lindesnes kommune. Han har innløp mellom dei to små holmane Fløyholmen og Tolleknivane. Det meste av vestsida av fjorden går langs Unnerøy, medan Tjaumsfjellet (109 moh) ligg på austsida. Mellom Unnerøy og Syrdalsfjorden i vest går det smale Navarsundet. Heilt inst i Sniksfjorden ligg tettstaden Snik og her munnar elva Audna ut i fjorden. Fjorden har ei lengd på litt over 3 km.
Ljosvoll
Ljosvoll eller Ljosvold er ein liten gard i Fana i Bergen. Garden ligg i ein trong dal på austsida av Birkelandsfjellet.
1402 Eri
1402 Eri er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 16. juli 1936 av Karl Wilhelm Reinmuth ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl i Heidelberg.
Ljosvoll
Namn
Namnet kjem av det norrøne Ljósivǫllr som tyder 'den lyse vollen'.
Kvamshesten
Kvamshesten, lokalt kjend som Storehesten, er eit fjell som ligg nær Bygstad i Sunnfjord kommune i Vestland. Fjellet er eit kjent landemerke i Sunnfjord. Konkurransen Storehesten opp vert halden årleg, og er eit løp med mål å kome først opp på toppen.
Ljosvoll
Historie
Garden har vore kjend sidan om lag 1590 og høyrte då til presteembetet i Fana kyrkje. Garden var lenge ein øydegard. Sidan 1861 har brukarane på garden vore sjølveigarar.
Styre på båt
Eit styre vert brukt til å få ein båt på rett kurs. Stundom vert «styre» og «ror» brukt om einannan. Tradisjonelt heiter det styre på båtar på Vestlandet, i Trøndelag og i Nord-Noreg. Det heiter òg styre på jekter. På Skagerrakkysten heiter det ror. Ror heiter det òg på fartøy. Ein har mest bruk for styre under segling, men det kan òg kome til nytte når fleire ror.
Ljosvoll
Geografi
Ljosvoll ligg i ein trong dal, om lag 200 meter over havet, mellom Birkelandsfjellet i aust, Ljosvollvarden (297 moh) i sørvest og høgdene på vestsida av Stignavatnet i aust. Berre ein smal grusveg fører opp til garden
Garden grensar til Myrdal i nordvest, Valle i vest, Hatlestad i sør, Øvre Sandven i sørvest og Fjellbirkeland i aust og nordaust.
Styre på båt
Utvikling
3-4 000 år gamle egyptiske avbildingar syner ei eller fleire styreårar atterut. Utviklinga i Middelhavet gjekk mot breiblada styreårar på ei eller båe sider av båten.
Styre på vikingskip
Vikingskipa hadde styret festa bak på låringa på styrbord side av båten. I ripa gjekk eit band kring styret og heldt det på plass der. Over ripa gjekk ein styrepinne inn i båten. Med den vreid styremannen på styret for å endre retning. Lenger nede på båtsida var styret festa til ein styreklamp med eit tau eller ei lérreim, styrebandet, som gjekk gjennom styret, klampen og inn i båten. Der var det festa. Og der kunne det strammast. Klampen var runda. Når styrepinnen var manipulert, dreia styret på klampen og endra retning. Styreklampen gjekk så langt ut at styret stod om lag vertikalt når det var festa på klampen og på ripa. I nedre bakkant av styret var festa eit løftetau slik at styret kunne heisast opp når styrebandet vart slakka.
Frå om lag 1300 finn ein stamnstyre på båtar og skip i Norden. Samstundes vert sidestyre nytta. Det er uvisst når stamnstyre vart det vanlege, og kor snøgt denne overgangen gjekk.
Stamnstyre
På tradisjonelle norske båtar er stamnstyre vanleg.
Styrejarn
Stamnstyret er festa med særskilt tillaga styrejarn på bakstamnen. Den nedste er ofte festa på lottet, eller stemnet, som bind saman kjøl og stamn. Desse jarna verkar som hengsler. Dei har ulike namn, og delvis forskjellig utforming på ulike stader langs kysten. Det vanlegaste har vore at det nedste jarnet på båten er ei lykkje, ofte kalla styrelykkja. Nedst på styret er det festa eit beslag med ein jarnpik, kalla styrepik eller styr-hake. Når styret skal festast på båten vert styrepiken sett ned i styrelykkja. Denne konstruksjonen gjer at ein kan montere eller demontere styret når båten ligg på vatnet. Dete kan vere krevjande arbeid når det er uroleg sjø. For å gjere det enklare har styrelykkja gjerne S-skap. Den eine enden ligg opp langs lottet og er med på å leie styrepiken på plass. Dei øvste jarna vert oftast kalla styr-låset eller liknande. Her vert ei jarnlykkje på styrbladet sett inn i ei todelt lykkje på stamnen. Ein jarnpik som kan førast langs stamnen vert smett inn i desse lykkjene og låser styret fast.
I Nordfjord vart det i 1880-åra teke i bruk ein annan måte å feste styret på. Ein lang rund jarntein vart festa på lott og stamn. Han var flat i overkant slik at ei styreklo som vart festa nedst på styre kunne tredast innpå. Når kloa kom lenger ned var teinen så vid at ho ikkje smatt av. Eit jarn festa på båten tok mot og bar tyngda av styret. Opp vart slike styre festa med eit vanleg lås, elle det kunne brukast ein jarntein der og.
Styret
Den delen av styret som står ned i vatnet er styrebladet. Ein smalare hals går opp til styrehovudet, i høgd med stamnen. Der er styret festa til styrvol eller styrepinne. For å gjere styret breitt nok er det ofte sett på ei utfôring i bakkant, styresop. Styre på råseglbåtar er ofte smalare enn styre på sneseglbåtar av same storleik. Stamnstyret har utvikla seg over tid. Det er og visse geografiske forskjellar langs norskekysten.
Styrvol
Til å svinge styret har dei fleste vestnorske bruksbåtar, opp til Finnmark, ei todelt styrestong, styrvol med styrvoltunge. I styrehovudet er et bora eit hol. Det er opp til 5 cm på dei største båtane. Gjennom det står styrelomen, den rundsmia enden på styrvoltunga. Styrvoltunga står vinkelrett ut frå styrehovudet. I andre enden har ho ein krok, der styreklauv bind styrvoltunga til styrvolen. Dette vert eit hengsla ledd. Styrvolen er ei sterk, heller grann stong som går så lang fram at han kan brukast frå bakarste rommet. På større åfjordbåtar og nordlandsbåtar vert det brukt styrepinne, rorkult.
Når styrvol vert brukt framfor rorkult, er det mellom anna fordi den som styrer har større makt over styret, og kan reagere snøggare. Styrvolen kan brukast å båe sider i båten. Han kan flyttast over ved at styrelomen vert løyst frå styrehovudet. Så vert styrvoltunga montert frå andre sida av styret. I tillegg til at styrelomen er trædd gjennom holet i styret vert styret festa antan med krok, styrekroken eller slengjehaken, eller med ei styrespøte, ei sterk trespøte som vert pressa gjennom eit hol i styrelomen. På små båtar kan det brukast eit slengestyre. Då er styrvoltunga hengsla på styret, slik at ho berre kan kastast over på andre sida. Når ein dreg styrvolen fram vil vil båten svinge til den sida styrvolen er på. Skuvar ein bak svingar båten andre vegen. Det er lettast og snøggast å drage styrvolen fram. Under segling ynskjer difor dei fleste å ha styrvolen på lo side. Då kan ein dra styrvolen fram for å presse båten mot sjø og vind. Ein annan fordel med styrvol er at den som styrer kan stå på vindsida i båten,og vere ein viktig del av ballasten. Med rorkult må den som styrer gå ned i lesida, og småbåtar kan vert meir ustabile. Dette er særleg uheldig under vending.
Materiale
Styret vert utsett for store påkjenningar under segling. Ein prøver å finne så sterke materialar som råd. Det har vore vanleg å bruke nedste delen av trestamma. Ein ynskjer og å få med noko av ei rotgrein. Ein formar styret slik at denne rotdelen vender fram under båten. På denne sterkaste delen vert beslaget til styrepiken festa. Til styreåre på vikingskip ser det ut til at det har vore vanleg å ha med rothalsen, men då vender han bak.
Styrvoltunga vert helst laga av ein naturleg bjørkekrok. Ho vert høvla til rett dimensjon, og kjeften som går inn på styrvolen vert saga ut. Naglen som bind saman styrvolen og styrvoltunga er gjerne av bjørk, hegg eller tindved.
Anna
Styret vil slå frå side til side når båten ligg på vatnet i uroleg sjø. For å gjere forholda betre for den som til dømes ligg om bord og skal sove, vert det sett ein styrestopp mellom stamnen og styret. Det er ein spesialutforma treklampe som avgrensar rørslene til styret.
Pietro Locatelli
Pietro Antonio Locatelli var ein italiensk fiolinvirtuos og komponist.
Locatelli var fødd i Bergamo. Som 16-åring reiste han til Roma der han kan ha studert under Corelli. Etter ca. ti år i Roma reiste Locatelli gjennom Europa og gav konsertar før han til slutt slo seg ned i Amsterdam i 1729.
Locatelli skreiv hovudsakleg for fiolin: fiolinkonsertar, fiolinsonatar, ein cellosonate, triosonatar, 12 concerti grossi og ei samling fløytesonatar op.2. Den tidlege stilen hans er inspirert av Corelli, seinare verk ligg nærare Vivaldi. Locatelli var ein viktig fiolinteknisk nyskapar og ein forløpar for Niccolò Paganini.
L'Arte del Violino (Amsterdam 1733) var ein av dei mest innflytelsesrike musikkpublikasjonane tidleg på 1700-talet. Det er ei samling tolv fiolinkonsertar for strykarar og basso continuo med ein «capriccio» for fiolin utan akkompagnement sett inn i den første og siste satsen i konserten. Desse virtuose stykka er i praksis utskrivne solokadensar, men vert i dag ofte spelte som sjølvstendige stykke.
Bergamo
Barndomen til Locatelli er nærast ukjent. I den tidlege ungdomen hans var han tredjefiolinist med tittel «virtuoso» i cappella musicale ved kyrkja Santa Maria Maggiore i Bergamo. Dei første fiolinlærerarane hans var truleg Ludovico Ferronati og Carlo Antonio Marini, begge medlemmer av orkesteret og kjende musikarar. Komposisjonslære kan han ha fått formidla av Maestro di Cappella, Francesco Ballarotti. Hausten 1711 søkte han om løyve til å forlate Bergamo, noko styresmaktene gav han med merknad om at han reiser «med gode skussmål [...] til Roma for (der) dra nytte av sitt yrke».
Roma
Frå hausten 1711 studerte Locatelli i Roma, kanskje ei kort tid hos Arcangelo Corelli som døydde i januar 1713, men meir truleg hos florentinaren Giuseppe Valentini, som ein meiner var elev av Corelli. Valentini og Locatelli reiste på denne tida saman rundt i Italia. Eit brev frå Locatelli datert 17. mars 1714 til sin «Carissimo signor Padre» i Bergamo viser at Locatelli på denne tida var fast tilsett ved fyrsten Michelangelo Caetani sitt hoffkapell. Mellom 1716 og 1722 var han dessuten medlem av Congregazione generale dei musici di S. Cecilia og var dermed verna av den adelege prelaten og seinare kardinalen Camillo Cybo. Ut over det finst det dokumentasjon på at Locatelli bisto i andre adelshus i Roma, til dømes ofte for kardinal Pietro Ottoboni i kyrkja San Lorenzo e San Damaso – siste dokumenterte tilfelle var 7. februar 1723.
Reiseår
Mellom 1723 og 1728 reiste Locatelli gjennom Italia og Tyskland, med Mantova, Venezia, München, Dresden, Berlin, Frankfurt am Main og Kassel som kjente stoppestader. Truleg stammer mesteparten av verka hans for konsertbruk frå denne tida, spesielt fiolinkonsertane og dei tilhøyrande capricci. Det finst knapt rapporter om framføringane hans, men det er rimeleg å tru at framføringane av konsertane la grunnlaget til ryktet Locatelli hadde som fiolinvirtuos.
At Locatelli arbeidde for regenten i Mantova, landgreve Philipp von Hessen-Darmstadt, framgår av eit dokument frå 1725 der Locatelli vert omtalt som «Nostro Virtuoso». Det er derimot ukjent kor ofte han spelte og kva posisjon han hadde ved det mantovanske hoffet.
Likeeins finst det dokumentasjon som viser at Locatelli var i Venezia, men tidspunktet og kva han gjorde der er ukjent.
Om opphaldet til Locatelli i München finst det berre ein notis: Den 26. juni 1727 «betalte kurfyrstens musikkdirektør den vitjande virtuosen Locatelli tolv dobbelte gylden for ein opptreden»''.
Ei oppføring i familiealbumet til ein rik autografsamlar dokumenterer at Locatelli var i Frankfurt am Main den 20. oktober 1728. Oppføringa inneheld ein miniatyr av «andante» frå Sonata III, op.2 for eit klaviaturinstrument.
Den siste kjente stoppestaden under reiseåra var Kassel. Etter ein opptreden ved hoffet til landgreve Karl av Hessen-Kassel den 7. desember 1728 mottok Locatelli den særs gode betalinga av 80 riksdalar. Organisten Wilhelm Lustig fortalte i 1786 at Locatelli på sin fiolin hadde «"gnikka" store vanskar for å forbløffe tilhøyrarane».
Amsterdam
I 1729 slo Locatelli seg ned i Amsterdam, og her vart han resten av livet. Han komponerte lite, gav fiolinundervisning til amatørar, og redigerte sine op. 1 til 9, og verk av andre musikarar. Frå ei brevveksling mellom Locatelli og Giovanni Battista Martini veit ein at han gjorde Martinis op. 2 trykkeferdig. Hans lite kjente offentlege og halvoffentlege framføringar var berre opne for musikkelskarar; profesjonelle musikarar hadde ikkje tilgang. Ein engelskmann som høyrte han i 1741 skreiv at det skuldast at han var redd dei skulle lære knepa hans: «[...] he is so afraid of People Learning from him, that He won't admit a Professed Musician into his Concert».