cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tabungrotta
Dei tidlegase og nedste avleiringane i grotta inneheld store mengder sjøsand. Dette og spor av pollen indikerer eit relativt varmare klima på den tida. Dei smeltane isbreane som dekte det meste av jorda fekk havnivået til å stige og kysten av Middelhavet til å trekkje seg inn over land. Kystsletta var smalare enn ho er i dag, og var dekt med savannevegetasjon. Dei som budde i grotta nytta handøkser av flint eller kalkstein ti å drepe dyr (gasellar, flodhestar, nashorn og ville kyr som levde på kystsletta) og til å grave opp planterøter. Etter kvart som reiskapane betra seg over tid, vart handøksene mindre og betre forma og skraper laga av tykke flak av flint, var truleg nytta til å skrape mat av bein og handsame dyreskinn.
New River i England
I 1904 vart drifta av New River overteke av Metropolitan Water Board, og i 1973 av Thames Water. I seinare år har Thames Water anlagt ei fotrute langs kanalen – New River Path.
Tabungrotta
Dei øvre nivåa av Tabungrotta bestor hovusakleg av leire og silt, og indikerer eit kaldare, meir fuktig klima. Materiala funnen i denne delen av grotta er frå Moustérienkulturen (kring 200 000 - 45 000 år sidan). Små flintreiskap av tynne flak dominerer desse nivåa.
Det er funne leivningane av ei neandertalarkvinne i Tabungrotta, datert til kring 120 000 år sidan. Det er eit av dei eldste menneskeskjeletta som er funne i Israel.
Hjörleifshöfði
Hjörleifshöfði er eit 221 m høgt fjell sør på Island. Det er eit inselberg som består av palagonitt. Fjellet ligg ved Mýrdalssandur ca. 15 km aust for Vík í Mýrdal.
Geologi
Fjellet er av vulkansk opphav. Då det blei danna var det dekt av is eller hav, og har dermed eit liknande opphav som det større fjellet Hafursey i nærleiken. Toppen var lenge ei øy, men blei etterkvart forbunde til fastlandet. Då dei norrøne busetjarane på Island heldt til her låg det ein fjord ved fjellet der dei kunne byggja skip.
Jökulhlaup frå Mýrdalsjökull ved vulkanen Katla har tilført området så mykje sand og grus at det no ligg eit stykke frå kysten, og fjorden er fylt att.
Historie
Namnet til fjellet viser til ein av dei første norrøne busetjarane på Island som er nemnd i Landnámabók. Hjörleifur Hróðmarsson var fosterbror og ven av den første offisielle busetjaren på Island, Ingólfur Arnarson. Han skal ha slått seg ned ved på 800-talet. Ifølgje soga blei han så drepen av trælane sine. Trælane flykta til Vestmannaeyjar, men Ingólfur følgde etter dei og drap dei som hemn.
Oppe på fjell ligg ein haug kalla Hjörleifshaugur. Her skal Hjörleifur vera hauglagt.
Shupenzë
Shupenzë er ein tidlegare landkommune i regionen Dibër i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Bulqizë.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Shupenzë 5 503 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Shupenzë ein del av distriktet Bulqizë. Den dåverande landkommunen omfatta byen Krastë og busetnadene:
Det russiske kunstakademiet
Det russiske kunstakademiet, òg kjent som St. Petersburgs kunstakademi, Det keisarlege kunstakademiet eller Repina, er eit kunstakademi som ligg i St. Petersburg. Det blei grunnlagt i 1757 av Ivan Sjuvalov. Ein henta inn kunstnarar frå utlandet for å undervisa ved akademiet, særleg frå Frankrike.
Katarina den store gav institusjonen namnet Det keisarlege kunstakademiet i 1764 og utnemnde samstundes den første rektoren, Aleksandr Kokorinov. Han fekk i oppdrag å teikna eit nytt bygg for akademiet.
Det tok 25 år å konstruera det nyklassisistiske byggverket ved elva Neva. Arkitekten Konstantin Thon var ansvarleg for ein overdådig dekor av interiøret. Han har òg teikna bryggekanten framfor bygningen og smykka han ut med to 3000 år gamle sfinksar som blei frakta frå Egypt.
Living in Fear
Living in Fear er det andre og siste studioalbumet til det engelske progrockbandet Tempest, gjeve ut på Island Records i 1974.
Etter det debutalbumet vart spelt inn året før, fekk bandet med seg gitaristen, Ollie Halsall, som hadde spelt gitar i progrockbandet Patto. I tillegg til Allan Holdsworth hadde bandet då to gitaristar. Dei spelte ei rekkje konsertar sommaren 1973, men då Living in Fear skulle spelast inn var bandet redusert til ein trio med Halsall, Jon Hiseman på trommer og Mark Clarke på bass, visstnok fordi Holdsworth ikkje ønskte å spele med ein annan gitarist. Bandet vart oppløyst kort tid etter.
Medverkande
Per plateomslaget:
Sundasundet
Sundasundet er eit om lag 200 kilometer langt og mellom 25 og 110 kilometer breitt sund mellom øyane Sumatra og Java i Indonesia. Sundet går frå Javahavet i nord og munnar ut i Indiahavet i sør. Fleire vulkanske øyar ligg i sundet, mellom dei Krakatau.
Sundasundet er ei mykje nytta ferdsleåre for skipstrafikken mellom Indiahavet og Sørkinahavet, med 2,280 passerande skip årleg (2012). Sundet er i gjennomsnitt 50-65 meter djupt, men over eit større område er det berre om lag 18 meter djupt. 28. februar og 1. mars 1942 stod eit stort sjøslag i Sundasundet, mellom Japans marine på den eine sida og USAs marine støtta av Nederland og Australia på den andre.
West Budd Island
West Budd Island er den vestlege av to større øyar ved nordenden av Flatøyholmane i Holmevika. Ho vart kartlagd av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936-37. Dei kalla dei nordlege øyane Flatøynålane. Denne vestlege øya vart namngjeven av ANCA etter dr. G.M. Budd, lege på Mawson Station i 1959.
Slaget ved Wandiwash
Slaget ved Wandiwash var eit avgjerande slag i India under sjuårskrigen. Armeen til Count de Lally, som verken hadde støtte frå marinen eller midlar til forsyningar, prøvde å ta tilbake fortet ved Vandavasi nær Pondicherry. Han vart angripen av styrkane til sir Eyre Coote og gjekk på eit avgjerande tap. Den franske generalen Marquis de Bussy-Castelnau og franskmennene var avgrensa til Pondicherry, der dei overgav seg den 16. januar 1761. Wandiwash er den angliserte utgåva av Vandavasi.
Dette var den tredje karnatiske krigen utkjempa mellom franskmennene og britane. Etter å teke store område i Bengal og Hyderabad, fekk britane store inntekter og var fullt utstyrt til å møte franskmennene i Wandiwash. Dermed tok dei ein stor siger mot Frankrike.
I følgje boka Annals of the wars of the eighteenth century av Author Eduard Cust frå 1800-talet, bestod den franske armeen av 300 kavaleristar, 2250 europeiske infanteristar, 1300 sepoyar, 3000 mahrattaer med 16 kanonar, medan engelskmennene hadde 80 europeiske hestar, 250 innfødde hestar, 1900 europeiske infanteristar, 2100 sepoyar og 26 kanonar. . Slaget ved Wandiwash omfatta at Chetpattu (Chengalpattu), Tirunomalai (Thiruvannaamalai), Tindivanam og Perumukkal vart erobra.
Ole Andreas Furu
Ole Andreas Furu var ein norsk jurist, stortingsrepresentant og statsråd, fødd i Trondheim.
Far til Furu var gardbrukar i Sunndal. Sjølv arbeidde han i fire år på kontoret til sorenskrivaren i Nordmøre. I 1864 vart han student frå Heltbergs studentfabrikk i Christiania og så cand. jur. i 1867. Same året vart han fullmektig hos sorenskrivaren i Nordmøre, året etter byrja han som sakførar i Kristiansund. Administrerande direktør i Kristiansunds Kreditbank 1875-89. Han var med i bystyret frå 1875 til 1889, i fleire år ordførar.
Furu representerte Kristiansund på Stortinget i to valperiodar, høvesvis frå 1880 og frå 1886. Siste gongen vart valet underkjent, men han vart vald også ved omvalet. I 1880 var han medlem, 1881-82 sekretær av budsjettkomiteen. 1886-88 var han medlem av næringskomite nr 1. I den siste perioden representerte han den ferske partigrupperinga Høgre.
Han var 1887-89 medlem av ein kongeleg kommisjon om sildefisket, og av komiteen om mellomrikslova 1889. I 1892 var han medlem av den departementale konsulatkomiteen.
Furu var statsråd i to regjeringar. 1889-91 var han fyrst ved statsrådsavdelinga i Stockholm, deretter leia han Indredepartementet. I 1893-95 var han sjef for Finansdepartementet og i ei tid Revisjonsdepartementet, før han atter var eit par månader i Stockholm.
Frå 1895 til 1918 var Furu amtmann i Akershus. Han døydde i 1925 i Oslo. Amtmann Furus plass i Oslo er kalla opp etter han.
Jelena Beckmann-Sjtsjerbina
Jelena Aleksandrovna Beckmann-Sjtsjerbina  var ein russisk pianist.
Liv
Beckmann-Sjtsjerbina blei fødd Kamensjev, men mora døydde få dagar etter at ho fødde Jelena, så barnet blei oppfostra av tanta og mannen hennar, Elisabeth og Eugen Sjtsjerbin. I takksemd for dette tok Jelena seinare familienamnet deira.
Seks år gammal fekk ho den første klaverundervisninga, først hos Valentina Sograf-Plaksina, seinare hos Nikolaj Zverev. Ho gjekk på konservatoriet i Moskva der ho var elev av Paul Pabst og etter at han døydde av Vasilij Safonov. Diplomarbeidet var å framføre heile Das Wohltemperierte Klavier av Johann Sebastian Bach og ho avslutta studiet med gullmedalje.
I februar 1903 gifta ho seg med amatørmusikaren og biologen Leonid Karlovitsj Beckmann.
Som konsertpianist fekk ho stor suksess med verk av Jean Sibelius. Ho var òg den første som framførte klaververk av Claude Debussy og Maurice Ravel i Russland (1909).
Repertoaret til Beckmann-Sjtsjerbina spende frå barokkmusikk til musikk av unge samtidskomponistar, og i første halvdel av tiåret 1910 samarbeidde ho tett med Aleksandr Skrjabin. I memoarane sine skreiv ho:
Frå 1912 til 1918 dreiv ho ein eigen klaverskole i Moskva. Frå 1921 til 1930 var ho dosent ved konservatoriet i Moskva då ho blei assisterande professor og i 1940 professor. Ho blei evakuert til Kazan i 1942–1943. Ein syklus populære barnesongar som ho og ektemannen skreiv i tiåret 1900 blei gjenutgitt i 1947 og 1949.
Jelena Sokolovskaja
Jelena Anatoljevna Sokolovskaja er ein russisk-israelsk komponist.
Jelena Beckmann-Sjtsjerbina
Liv
Komponisten Jelena Sokolovskaja er oldebarn av Beckmann-Sjtsjerbina.
Jelena Sokolovskaja
Ho er fjerde generasjon musikar i familien Beckman-Sjtsjerbin og oldemor hennar var den store russiske pianisten Jelena Beckmann-Sjtsjerbina (1882-1951).
Sokolovskaja studerte komposisjon ved konservatoriet i Moskva hos professor Aleksandr Pirumov og blei uteksaminert i 1994. Seinare studerte ho ved Hochschule für Musik „Hanns Eisler“ i Berlin hos professor J. P. Dietrich.
Alpha Bluff
Alpha Bluff er ein høg fjellskrent på vestsida av Shults Peninsula, ved austsida av Skeltonbreen i Antarktis. Han vart kartlagt og namngjeven i 1957 av gruppa frå New Zealand under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58) og kalla opp etter den første bokstaven i det greske alfabetet fordi han er den sørlegaste av alle skrentane ved Skeltonbreen.
Arvidsjaurs kommun
Arvidsjaur kommune er ein kommune i Norrbottens län i landskapet Lappland i Sverige. Kommunen har grensar mot nabokommunane Arjeplog, Jokkmokk, Älvsbyn, Piteå, Skellefteå, Norsjö, Malå og Sorsele. Administrasjonssenter i kommunen er Arvidsjaur.
Samisk språk
Samisk har status som offisielt minoritetsspråk i kommunen og Arvidsjaur inngår i forvaltningsområdet for samisk språk i Sverige.
Administrativ historikk
Sokndanninga i nordlege delar av Sverige var sein; Arvidsjaur sokn vart danna i 1606 ved oppdeling av Piteå sokn. Deretter var det nokre fleire oppdelingar fram til kommunalreformen i 1863, og landskommunen Arvidsjaur vart danna. Kommunen har ikkje blitt slått saman med andre kommunar, men har same grensar som soknet hadde i 1863. Mellom 1895 og 1962 utgjorde Arvidsjaur eit municipalsamhälle.
Geografi
Arvidsjaur kommune ligg ved Inlandsbanan midt i landskapet Lappland, ca. 110 km sør for Polarsirkelen.
Tettstader
Arvidsjaur kommune hadde tre tettstader (tätorter) i 2005. I tabellen er folketalet per 31. desember 2005.
Småstader
Arvidsjaur hadde fire småstader (tätorter) i 2005. I tabellen er folketalet per 31. desember 2005.
Næringsliv
Næringslivet i kommunen er dominert av skogsindustrien, turistnæring og av offentleg sektor ved mellom anna Arméns jägerbataljon. Det er 420 føretak som opererer i kommunen.
Dessuten testar ein vinterklimaet til franske, italienske og tyske bilar i kommunen.
Samferdsel
Frå Arvidsjaur lufthamn går det daglege fly til Stockholm. Inlandsbanan går òg gjennom Arvidsjaur. E45 går gjennom kommunen.
Jubelår
Eit heilagt år, eller jubelår, er eit jubileumsår som ver markert kvart 25. år i Den katolske kyrkja. Skikken har opphav i gamaltestamentleg tradisjon. I Tredje mosebok 25, 9–11 vert det fortalt at kvart 50. år var vigd til Gud. Eit jubelår er byrjinga på ein 49-årssyklus. Årsaka er at Moselova føreskriv at kvart 7. år er eit sabbatsår (sjmita).
Historisk bakgrunn
I kristen tradisjon vart skikken innført i 1300 av pave Bonifatius VIII. Det heile tok til med eit rykte blant pilegrimane i Roma i 1299 om at alle som vitja Peterskyrkja neste år ville få full avlat. Paven meinte dette kunne vera ein god idé, og proklamerte at år 1300 skulle vera eit heilagt år. Han slo også fast at dette skulle skje kvart 100. år.
Omkring 1389 endra pave Urban VI frekvensen på nytt, av di ein såg at sjølv med 50 års mellomrom ville svært mange av dei som vart fødde rett etter eit heilagt år, døy før det neste. Det vart vedteke at ein skulle feira eit heilagt år kvart 33. år, eit tal som vart vald ut frå tradisjonen om at Jesus Kristus var 33 år gamal då han døydde. Bonifatius IX proklamerte at det neste heilage året skulle vera i 1390, og la til Santa Maria Maggiore. Han gav også eit spesielt løyve til somme kyrkjer utanfor Roma, slik at ein også kunne få avlat der.
Alt i 1400 kom det neste heilage året, på grunn av den store straumen av pilegrimar i høve hundreårsskiftet. Pave Martin V gjekk tilbake til ein frekvens på 33 år, rekna frå 1390. Det neste heilage året kom dermed i 1423.
I 1470 kom den siste frekvensendringa då pave Paul II endra det til kvart 25. år. Etterfylgjaren hans, Sixtus IV vedtok at det heilage året skal ta til den 24. desember kalenderåret før, og slutta 24. desember i det heilage året. Starten på året skulle markerast med at paven opnar den heilage porten i Peterskyrkja, medan kardinalar opnar portane i dei andre basilikaane i Roma. Det er også ei rekkje katedralar andre stader i verda som har heilage portar, slik at dei som ikkje kan reisa til Roma kan delta fullt ut i feiringa.
I dag
I tillegg til dei ordinære heilage åra er det feira fleire ekstraordinære; det siste var eit Mariaår i 1987.
Det siste heilage året var i 2000, og det neste ordinære blir i 2025. Det er også forventa at det vil bli eit ekstraordinært heilagt år i 2033 på grunn av 2000-årsmarkeringa for den tradisjonelle dateringa av Kristi død og oppstode.
Kjelder
Giubileo
Stig Wennerström
Stig Erik Constans Wennerström var ein svensk oberst i flyvåpenet, spion for Sovjetunionen og dømd for spionasje.
Bakgrunn
Stig Wennerström var fødd i Stockholm som son av major Gustaf Wennerström og Ester Berggren. Han gifta seg i 1939 med Ulla-Greta Carlsson, dotter av konsul Eric Carlsson og Helga Andersson.
Militær
Wennerström vart fenrik i marinen i 1929, og tok deretter flyutdanning. I 1936 vart han løytnant i flyvåpenet, i 1939 kaptein, i 1944 major, i 1946 oberstløytnant og i 1951 oberst.
Under andre verdskrigen var han flyattaché og gjorde teneste i Moskva i perioden 1940-41. Etter krigen var han i Moskva i åra 1949-52 og i Washington i 1952-57. Han var arveprins Gustaf Adolfs sin adjunkt i åra 1938-47. I tillegg var han lærar ved den svenske flykrigshøgskulen og den kongelige sjøkrigsskulen.
Det fanst to høgt verdsette svenske GRU-agentar i denne perioden, ein hadde kodenamnet Ørnen (Wennerström), i tillegg var det òg ein agent som gjekk under kodenamnet Getingen («kvepsen»). Identiteten til den sistnemnde er aldri blitt klarlagt.
Wennerström avslørte så godt som heile det svenske forsvaret til Russland på 1950-talet. Dessuten overlét han heile det danske Drakenprosjektet til Sovjetunionen. Wennerström arbeidde òg som militærattaché i Washington der han var til stor nytte for GRU.
Allereie i 1943 fekk den svenske Säkerhetspolisen (Säpo) mistanke om at Wennerström arbeidde i tysk teneste. I 1947 vart det funne indikasjonar på at han hadde kontakter med Sovjetunionen, men dette kunne ikkje bevisast tilstrekkeleg.
Avslørt som spion
Mot slutten av 1950-talet vart spaninga mot Wennerström intensivert, og hushjelpa hans vart verva som agent for Säpo. I juni 1963 melde ho at ho hadde funne nokre gøymde filmrullar. Filmane viste seg å innehalde bilde av graderte dokument, og Wennerström vart pågripen nokre veker seinare, den 25. juni 1963.
Han vart dømd til livsvarig straffarbeid, men 6. oktober 1973 bestemte regjeringa Palme å gjera om straffa til 20 års fengsel, noko som førte til at han kunne prøveløslatast etter at halve straffa var sona. 6. september 1974 slutta Den svenske riksdagen å innvilge prøvelauslating.
Wennerström skreiv memoarane sine etter lauslatinga. Han grunngav handlingane sine med at han bidrog til å oppretthalda terrorbalansen og gjennom dette freden.
Innflytelse
Den svenske rockegruppa Reeperbahn (med mellom andre Olle Ljungström) har skrive ein song med tittelen «Kalla kriget» som handlar om Stig Wennerström.
Sørum prestegard
Sørum prestegard eller Huseby gard (gnr./bnr. 32/4) ligg på nordsida av fylkesveg 171 litt aust for Sørum skole, nokre få hundre meter frå Sørum kyrkje.
Prestegarden har ei lang historie. Det skal dreie seg om tidlegare krongods som er lagt ut til prestegard, kan hende om lag på den tida då kyrkja vart bygd.
Lockout
Lockout (arbeidsstenging, utestenging) er eit middel i ein arbeidskonflikt der ein arbeidsgjevar hindrar tilsette frå å jobba, i motsetnad til ein streik der tilsette nektar å jobba.
Sørum prestegard
Ein prestegardsbygning frå 1760-åra vart avløyst av dagens bygning i 1838, og denne bygningen vart omfattende restaurert i 1994.
I 2012, etter at den tidlegare soknepresten flytta ut frå prestegarden, vart det teke til orde for at neste prest skulle flytte inn i ein meir tidsriktig bustad, medan den eksisterande prestegarden skulle gjerast om til kultur- og aktivitetssenter. Opplysningsvesenets fond valde derimot å behalde prestegarden som prestebustad og å setje han i stand i 2013 før ny prest tok til i fast stilling.
Det er likevel ei viss kulturell versksemd knytt til prestegardslåven.
Ellen Løchen Børresen
Ellen Løchen Børresen er ein norsk rektor og lokalpolitikar for Senterpartiet. Ho var ordførar i Trøgstad kommune frå 1995 til 2007. Etter å ha vore ordførar i tolv år gjekk ho over i stillinga som rektor på Trøgstad ungdomsskole.
Vinterklede
Vinterklede eller varme klede er klede som kan brukast til vern mot kulde og dårleg vêr om vinteren. Desse kleda kan vera varmeisolerande og ha god motstand mot væte og vind. Kleda kan dekka store delar av kroppen, til dømes ved at dei er store plagg som kjeledressar eller lange frakkar, eller vera for utsette kroppsdelar, som hovud, hals, hender og føter. Ofte kan ein bruka fleire lag for å halda varmen betre.
Vanlege vinterklede er ytterklede som kåpe, frakk, jakke, lue, skjerf og hanskar, vottar og øyrevarmarar, men også varme underklede som langt undertøy, strømper og strømpebukse. Militære vinterklede har utvikla seg frå tjukke frakkar og jakker til klede i fleire lag som kan halda soldatar varme under vinterkampar. Vinterklede brukt til idrett og fritid er mellom anna skidrakt.
Tradisjonelle natursmateriale brukte til vinterklede er pels, filt og ull. Mange nordlege kulturar har brukt dyrepels til å laga vinterklede.
Solbergfoss kraftverk
Solbergfoss kraftverk er eit vasskraftverk i elva Glomma i Indre Østfold kommune i Viken fylke. Det er eit elvekraftverk og det er laga ei demning over elva som saman med fossen utgjer eit fall på 14 meter. Gjennomsnittleg årsvassføring i Glomma ved anlegget er 689 m³/sekund.
Snitt årsproduksjon er 900 GWh.
Kraftverket er ått av E-Co Energi 64,4 % og Statkraft med 35,6 %.
Mesteinene
Mesteinene og Wigg Islands er ei gruppe på seks små øyar, 6 nautiske mil (11 km) nordvest for Flatøyholmane i Holmevika i Mac. Robertson Land i Antarktis. Dei vart kartlagde av norske kartografar frå flyfoto teken under Lars Christensen-ekspedisjonen, 1936–37, og namngjevne av dei. I 1962 fekk dei nytt namn av Australian Antarctic Names and Medals Committee (ANCA) etter dr. D.R. Wigg, lege ved Mawson Station.
NM i orientering 1976/langdistanse
Noregsmeisterskapen i orientering 1976 i langdistanse vart avvikla sundag 27. juni på Høydalsmo i Telemark.
26,3 km
<br style="clear:both;" />
Kvinner
<br style="clear:both;" />
Ashdodsanddynene
Ashdod Nitzanim sanddynepark er eit sanddynesystem som ligg nær byen Ashdod på Den israelske kystsletta nær Middelhavet. Han ligg sør for Tel Aviv og representerer landsakpet som dagens Israel vart bygd på av pionerane under dei forskjellige Aliyah og etter opprettinga av staten Israel i 1948.
Fram til nokre tiår sidan dominerte sanddyner kysten av Israel med eit areal på 462 kvadratkilometer sør for Tel Aviv. Over dei siste tiåra har byar, industriområde og kraftverk bygd der sanddynene låg, og dynelandskapet har gradvis forsvunne. Dei siste restane av desse kystsanddynene ligg no mellom Ashdod og Ashkelon. Dynene dannar eit eige økologisk system av vitskapleg verdi og dette siste området er derfor teke vare på i form av eit naturreservat.
Parken strekkjer seg over 11 kvadratkilometer mellom Middelhavet i vest og jordbruksområda i aust, og mellom byen Ashdod i nord og Avtach-elva i sør.
Fåvang kyrkje
Fåvang kyrkje er ei krosskyrkje i Ringebu kommune, Innlandet. Ho vart truleg oppført i 1627–30 og har ca. 170 sitjeplassar.
Fåvang kyrkje vert av og til kalla stavkyrkje, men her er ikkje noko stavverk, så den nemninga er misvisande. Likevel er det brukt materialar frå tidlegare stavkyrkjer i dalen, og den som ser nøye etter, vil finne bumerke og knivristningar på gjenbrukte plankar på nordsida ute og på sørsida innvendig. Det verserer fleire teoriar, men ein veit ikkje sikkert kven som har bygd kyrkja slik ho nå står.
Det sentrale inventaret er i renessansestil. Kristen Listad skar kongemonogrammet (for Kristian VII) i 1789, og somme meiner at han også skar det krusifikset som heng på veggen.
East Stour i Kent
East Stour er ei sideelv til elva Stour i Kent i England. East Stour er 16,5 km lang. Ho har utspringet sitt som fleire mindre bekker i åsane ved landsbyen Postling nord for Hythe. Ho renn først mot sørvest, passerer under motorvegen M20 og fortset i vestleg, seinare nordvestleg retning. Elva slynger seg over Weald-slettene og passerer undervegs landsbyen Mersham. East Stour renn saman med Stour i sentrum av byen Ashford.
Streikebryteri
Streikebryteri er ei ikkjej-uridisk nemning på at ikkje-streikande utfører arbeidsoppgåver som er ramma av streik.
Den norske atlanterhavsstraumen
Den norske atlanterhavsstraumen (òg kalla Norskehavsstraumen) er ein havstraum som er ei grein av Den nordatlantiske straumen som går inn i Norskehavet. Han vert stundom rekna som ein del av Golfstraumen. Mesteparten av vatnet strøymer inn mellom Færøyane og Shetlandsøyane. Straumen har her ei djupne på kring 600 meter. Vatnet har ein middeltemperatur på kring 8 ºC og ein salinitet på 35,4 ‰. Straumstyrken kan i overflata kome opp i 0,3 m/s.
Straumen følgjer skråninga til kontinentalsokkelen utanfor vestkysten av Noreg og deler seg utanfor Troms med ei grein inn i Barentshavet som Nordkappstraumen og ei anna grein vidare mot nord i retning av Svalbard som Vestspitsbergenstraumen. I nord vert straumen avkjølt og blandar seg med omliggande vassmassar, slik at temperaturen har fall til 5 ºC og saliniteten til kring 35 ‰. Vestspitsbergenstraumen transporterer relativt varmt og salt vatn inn i Nordishavet gjennom Framsundet, der han dukkar under det ferskare overflatelaget.
Jordskjelvet i Kobe 1995
Jordskjelvet i Kobe 1995 var eit jordskjelv som skjedde tysdag den 17. januar 1995 kl. 05:46 lokal tid. Det vart målt til 6,8 på momentmagnitudskalaen (USGS), og Mj7.3 (jusert frå 7.2) på JMA-skalaen. Skjelva varte i om lag 20 sekund. Senteret for jordskjelvet var 16 km under episenteret, nord på øya Awaji, 20 km frå byen Kobe.
Om lag 6434 menneske mista livet, 4600 av desse frå Kobe. Av dei store byane var det Kobe, med 1,5 millionar innbyggjarar, som låg nærast episenteret og som vart hardast råka av skjelvet. Dette var det verste jordskjelvet til Japan på 1900-talet etter Kantō-jordskjelvet i 1923, som kravde 140 000 liv. Øydeleggingane vart estimerte til ti billionar yen (100 milliardar dollar), 2,5 % av Japan sitt BNP på den tida.
Eden
Eden kan vise til:
Assal al-Ward
Assal al-Ward (arabisk skrift عسال الورد ; òg skrive Asal el-Ward) er ein by sør i Syria i Rif Dimashq guvernement, nordaust for Damaskus langs grensa til Libanon. Av stader i nærleiken finn ein Hillah, Hawsh Arab og al-Qutayfah i søraust, Rankus, Saidnaya, Douma og al-Tawani i sør. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå, hadde Assal al-Ward eit folketal på 5 812 i 2004. Byen er òg det administrative senteret i Assal al-Ward nahiyah som består av tre stader med eit samla folketal på 8 766.
Historie
Assal al-Ward («Rosemakarane») var lenge kjend for blomsterproduksjonen. Blomane frå byen vart sende til attar-makarane i Damaskus. Uhemma beiting reduserte dei ein gong store avlingane i byen på seksti til sytti kantar (hundredweight) til ein eller ein og ein halv mot slutten av 1800-talet. Tidleg i 1870-åra, vart landsbyen skildra som ein «velståande stad» med ein shafi'i-muslimsk folkesetnad. Væpna menn frå landsbyen hadde kring 250 skytevåpen, leia av ein lokal leiar, Shaykh Salih. Innbyggjarar var kjend for gjestfridomen, intelligensen og viljen til å sloss. I 1874 vart byen vitja av den britiske geografen sir Richard Francis Burton, og han noterte at byen var velståande, med kjølig, frisk luft og friske innbyggjarar. I Quarterly Statement frå 1892, skildra Palestine Exploration Fund Assal al-Ward som «ein landsby med nokre få hundre innbyggjarar» og ei kjelde med kjølig vatn.
Geografi
Assal al-Ward ligg på eit høgt platå som byrjar på 1600 moh mellom Qalamoun- og Anti-Libanonfjella. Assal al-Ward får vatn frå fleire kjelder, og drenerer nordover til byane Jayrud og al-Nabk. Skogen i området er dominert av einer (greske einer) som finst mellom 1800 til 2200 moh.
Georg Arnestad
Georg Arnestad er ein norsk redaktør, sakprosaforfattar og kulturforskar fødd på Rygg i Gloppen kommune og busett i Sogndal.
Arnestad tok artium i språkfag ved Firda vidaregåande skule i 1967. Han vart utdanna siviløkonom ved Norges Handelshøyskole (NHH) i 1973, og høgare avdeling i økonomisk historie ved NHH i 1977. Arnestad var vitskapleg assistent ved NHH i åra 1976–1977. Han var deretter konsulent for kulturavdelinga i Kyrkje- og undervisningsdepartementet frå 1978–1981. Han vart forskar og amanuensis ved Sogn og Fjordane distriktshøgskule frå 1981–1987, forskar ved Vestlandsforsking i perioden 1988–1996, med eit års opphald 1991–1992, då han vart utnemnd som spesialrådgjevar for Kulturdepartementet. Han har vore både forskings- og utviklingsleiar og seniorrådgjevar ved Høgskulen i Sogn og Fjordane.
Waiting for Columbus
Bandet hadde med seg blåserekkja frå Tower of Power på scenen, som dei hadde spelt med på albumet Feats Don't Fail Me Now frå 1974. Resultatet vart eit av dei bestseljande albuma deira.
Bandet spelte inn og miksa nok materiale til å gje dei ut som eit tredobbelt album, men valde å korte det ned til eit dobbeltalbum. Tre av songane som ikkje vart nytta kom sidan ut i 1981 på samlealbumet Hoy-Hoy!.
Albumet vart stemt til 804. plassen i den tredje utgåva av Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums (2000).
Medverkande
Med blåserekkja frå Tower of Power:
Givat HaEm
Giv'at Ha'Em (hebraisk גבעת האם) er ein ås kalla opp etter Henrietta Szold, kjend som mor til Unge Aliyah. Åsen ligg i Øvre Galilea nord i Israel, 196 meter over havet, 1 km aust for hovudveg 918 og 2 km nord for Kfar Szold.
Historie
Israelske soldatar bygde ein grensepost på Giv'at Ha'Em etter sjølvstendekrigen. Han låg tvers ovanfor syriske stillingar i fjellsida av Golanhøgdene. Israelske soldatar på åsen utveksla ofte eld med dei syriske soldatane som bomba bøndene Huladalen. Givat HaEm var òg åstad for kampar under seksdagarskrigen.
Eirik Brandsdal
Verdscup og noregsmeisterskap
Eirik Brandsdal gjekk sin fyrste verdscuprenn den 17. mars 2007. Den 5. desember 2009 fekk Brandsdal sin fyrste pallplass i sprintrennet i Düsseldorf. Hans fyrst verdscupsiger kom den 23. januar 2011 i eit sprintrenn i Otepää i Estland. Ei veke etter sigeren vart han norsk meister i sprint fristil. Rennet gjekk i Steinkjer den 28. januar 2011.
Han har totalt fire verdscupsigrar frå fire forskjellige stader; Otepää, Milano, Drammen og Stockholm. Dei tre sistnemnde sigrane kom alle i 2012. Han har også ein andreplass og to tredjeplassar i verdscuprenn. Samanlagt vart han nummer tre og beste nordmann i sprintcupen 2012. I 2013 tok han bronsemedaljen i NM på ski på 50 km.
Verdsmeisterskap
Brandsdal deltok i Ski-VM 2011, 2013 og 2015. I den siste meisterskapen tok han seg til finalen i sprintøvinga, men fall og kom i mål som sjette og sistemann.
William Scoresby Archipelago
William Scoresby Archipelago er ei øygruppe som strekkjer seg nordover frå ksyten like aust for William Scoresby Bay. Dei viktigaste øyane i gruppa er Bertha, Islay, Couling Island og Sheehan Island. Dei fleste øyane i øygruppa vart oppdaga i februar 1936 av mannskapet på RSS «William Scoresby» under Discovery Investigations. Dei namngav gruppa etter skipet sitt.
Anthony Bluff
Anthony Bluff er ein markant fjellskrent langs sørveggen av Mulockbreen, kring 17 km nordvest for Cape Lankester. Han vart kartlagt av US Geological Survey frå tellurometermålingar og frå U.S. Navy sine flyfoto, 1959–63 og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter kaptein Alexander Anthony i United States Air Force, som var ansvarleg for vitskaplege publikasjonar i Antarktis i 1963–65.
Escalade Peak
Escalade Peak er eit markant fjell, 2035 moh, kring 8 nautiske mil aust for sørenden av Boomerang Range i Victoria Land. Det fekk dette namnet av gruppa frå New Zealand under Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1957–58) fordi den vertikale stiginga og platformene var ei stige-liknande rute til toppen.
Svartinka
Svartinka (Coeligena prunellei) er ein kolibri med utbreiing i Andes i sentrale Colombia.
University of Nebraska–Lincoln
University of Nebraska–Lincoln (ofte berre kalla Nebraska, UNL eller NU) er eit offentleg forskingsuniversitet som ligg i Lincoln i Nebraska i USA. Det er det eldste og største universitetet i delstaten og eit flaggskipuniversitet.
Svartinka
Skildring
Svartinkaen er ein stor kolibriart, ca. 13,5 centimeter i kroppslengd, inkludert ca. 3 centimeter svart nebb. Kroppsmassen er opp mot 7 gram. Som namnet ymtar om er heile fjørdrakta mørk, lillasvart med ein fint avgrensa, kort, kvit krageflekk på sidene av halsen. Begge kjønna har strupeflekken, som er i grønblått. Hannen har ein særmerkt metallisk blå flekk på skuldrene, hoa sin flekk er mindre framtredande. Hoa har dessutan enda lengre nebb enn hannar.
University of Nebraska–Lincoln
Universitetet vart grunnlagd i 1869 som eit land-grant-universitet, to år etter at Nebraska vart ein delstat i USA. Kring 1900 vart universitetet utvida kraftig. Nebraskametoden for økologiske studiar utvikla seg her på denne tida, noko som var eit pionerarbeid innan økologi i slettelandskap og la grunnlaget for forsking på teoretisk økologi for resten av 1900-talet. Universitetet er delt inn i åtte college, fordelt på to campusar i Lincoln med over 100 skulebygg og forskingsanlegg.
Idrettsprogrammet, kalla Cornhuskers, er medlem av Big Ten Conference. Nebraska sitt lag i amerikansk fotball har vunne i alt 46 ligatitlar og sidan 1970 vorte nasjonale meistrar fem gonger. Laget spelar på Memorial Stadium med ein kapasitet på kring 85 000 menneske, noko som er meir enn den tredje største byen i Nebraska, Bellevue.
Darent
Darent er ei sideelv til Themsen som renn i Kent i England. Namnet trur ein kjem frå eit keltisk ord som tyder «elva der det veks eiketre».
Ho har utspringet sitt ved Sevenoaks, renn så nordover forbi Otford, Shoreham, Lullingstone ved slottet og ruinane av ein romersk villa, Eynsford, Farningham, Horton Kirby, South Darenth, Sutton at Hone, Darenth og Dartford. Sistnemnde byen var som namnet indikerer («ford» tyder 'vadestad') ein stad der vegen frå London til kysten kryssa elva. Det er dokumentert at denne vadestaden var i drift alt i romersk tid. Ei ferjeteneste vart oppretta av ein einebuar i 1235, og var i drift til 1518, lenge etter at den første brua var bygd under Henrik IV (1399–1413). Denne gangbrua stod heilt til midten av 1700-talet.
Nord for Dartford renn elva Cray inn i Darent frå vestsida. Darent renn så vidare gjennom Dartfordmyrene og Crayfordmyrene, og inn i Themsen ved Crayford Ness. Lengda frå utspring til Crayford Ness er 34 km.
I 1989 innsåg ein at vassføringa hadde minka kraftig, noko som gjekk ut over dyre- og fuglelivet i området. Mykje arbeid har vorte lagt i å rette opp dette, blant anna stenginga av fleire borehol langs elva som førte til stor avrenning. I 2004 vart ein skulptur reist i takksemd til dei som har arbeidt for å redde elva; han viser nokre av artane som har fått nye høve langs elva.
Gravimetri
Måleeiningar
Tyngdekraft vert vanlegvis målt i einingar for akselerasjon. I SI-systemet er standardeininga til akselerasjon 1 meter per sekund i andre (forkorta som m/s2). Andre einingar er gal (stundom kalla galileo, forkorta gal), som er lik 1 centimeter per sekund i andre og g (gn), lik 9.80665 m/s2. Verdien av gn er tilnærma lik akselerasjonen på grunn av tyngdekrafta ved jordoverflata (sjølv om den faktiske akselerasjonen varierer frå stad til stad).
Måleinstrument
Eit instrument for å måle tyngdekraft vert kalla eit gravimeter, eller gravitometer. Sidan generell relativitet tek omsyn til at ein ikkje kan skjelne tyngdekrafteffekten frå effektane av akselerasjon, kan gravimeter reknast som ei spesialutgåve av akselerometer.
Korsaren
Korsaren var eit norsk skjemteblad som kom ut i Kristiania mellom 1879 og 1926, fram til 1895 under namnet Krydseren.
Bladet Krydseren vart starta av Harald Hjalmar Schmidt i 1879. Fram til 1883 utkom bladet anonymt, frå då av stod Schmidt som redaktør. Han styrte bladet til 1892. I 1894 endra bladet namn til Korsaren. Egil Hartmann var redaktør 1894-1903.
I 1907 fekk Korsaren ein skarpare politisk profil med den norske forfattaren Hans Jæger, og den danske anarkisten Jean Jacques Ipsen som redaktørar. Korsaren skulle arbeide mot sosialdemokratisk alliansepolitikk og statsparlamentarisme. Dette organet kom i ti nummer, og vart etterfølgd av Revolten som kom i åtte nummer. Andreas Bloch og Gustav Lærum var mellom dei fremste teiknarane i Korsaren.
Gina Krog
Gina Krog var ein norsk kvinnesaksforkjempar.
Ho var fødd i Flakstad, der far hennar var prest. Han døydde før Gina kom til verda, og familien flytta så til Karmøy, i 1855 vidare til Christiania. I hovudstaden gjekk ho på Fru Autenrieths Pikeskole, sidan byrja ho i 1872 sjølv å undervise på Sylows skule.
Kring 1880 gav Krog opp læraryrket. Ho reiste i 1880 til England og gjorde seg kjend med kvinnesaksmiljøet på Bedford College i London. Frå då av var ho ein aktiv skribent for kvinnesaka i pressa.
Krog vart leiande i den nasjonale kvinnerørsla som etablerte Norsk Kvinnesaksforening i 1884 og Kvindestemmeretsforeningen i 1885. Ho var formann i sistnemnde fram til 1898, då ho fekk skipa Landskvindestemmeretsforeningen. I 1904 fekk ho skipa Norske Kvinders Nasjonalraad, der ho var formann til ho døydde i 1916. Ho var redaktør i bladet Nylænde i perioden 1887-1916, kvinnesaksforeininga sitt medlemsblad. Gjennom dette organet, brosjyrar og foredrag var ho med og stridde fram både kommunal og statsborgarleg røysterett for norske kvinner, høvesvis 1910 og -13.
Sommaren 1905 bar Krog fram for Stortinget ein resolusjon med underskrifter frå over 250,000 norske kvinner til stønad for unionsoppløysinga. Same året skreiv ho Norway, eit skrift om den statsrettslege stoda i Noreg. Krog var den norske regjeringa sin representant i Den Internasjonale Røysterettsalliansen.
Krog døydde i Kristiania i 1916 og gravlagd på Vår Frelsers gravlund. Offisielle personar som stortingspresidenten, statsministeren og høyesterettsjustitiarius var til stades ved bisettingar.
Gina Krog var svigerinne til kvinnesaksforkjemparen Cecilie Thoresen og faster til forfattaren Helge Krog.
Eden i Kent
Eden er ei elv i Kent i England. Ho er ei sideelv til Medway, som renn vestover frå grensa til Surrey gjennom Weald.
Namnet kjem frå byen Edenbridge, som på gammalengelsk heitte «Eadhelmsbrigge» («Eadhelms bru»). Dette er motsett av kva ein skulle forvente, og ein parallell til Cambridge der elva Granta fekk det nye namnet Cam frå byen.
Stein Håland
Stein Håland var ein norsk senterpartipolitikar som var ordførar i Spydeberg kommune frå 1996 til 2009. Håland sat i hovudstyret til Senterpartiet frå 2007 til 2009. I det direkte ordførarvalet i Spydeberg i 2005 fekk han 55 % av stemmene.
Stein Håland hadde vore leiar i Norges Bygdeungdomslag. I ungdommen var han på ei studiereise til 13 afrikanske land, den kom til å bety mykje for han seinare. I 1993 vart han tilsett i gruppesekretariatet til Senterpartiet på Stortinget som rådgjevar for Sp-representantane i finanskomiteen. Etter to år fekk han permisjon frå stillinga for å verte ordførar i heimkommunen. Håland døydde brått medan han dreiv med gardsarbeid 9. juli 2009.
Maximilian Ulysses Browne
Maximilian Ulysses, Reichsgraf von Browne, Baron de Camus og Mountany var ein austerriksk militærleiar på midten av 1700-talet og ein ætling av dei irske «villgjæsene».
Bakgrunn
Han vart fødd i Basel og var son av grev Ulysses von Browne (fødd i Limerick på Irland 1659, død i Frankfurt am Main 1731) og Annabella Fitzgerald, ei dotter frå Huset Desmond. Begge familiane hadde reist i eksil frå Irland etter den irske niårskrigen.
Både faren og onkelen George vart gjort grevar av Det tysk-romerske riket (Reichsgraf) av keisar Karl VI av Det tysk-romerske riket i 1716. Dette hjelpte karrieren til Browne tidleg i gang og alt 29 år gammal hadde han vorte oberst over eit infanteriregiment. Sjølv om han var ung viste han likevel dugleik på slagmarka og under det italienske felttoget i 1734 utmerkte han seg. Under kampane i Tyrol i 1735 og under den tyrkiske krigen utmerkte han seg vidare som offiser.
Karriere
Han vart feltmarskalkløytnant og kommanderte schlesiske garnisonar i 1740 då Fredrik II og den prøyssiske armeen køyrde over provinsen. Han klarte å utnytte dei ressursane han hadde og hindre prøyssarane lenge nok til at dei ikkje klarte å erobre området før Austerrike hadde samla ein arme (sjå den austerrikske arvefølgjekrigen). Han var tilstades ved Mollwitz, der han vart alvorleg skadd. Han var kraftig imot at noko vart halvhjarta og dette førte han ofte i konflikt med sine overordna, men medverka på denne måten til den uvanlege energien som dei austerrikske armeane synte i 1742 og 1743.
Han var framleis i Böhmen i sjuårskrigen opna med invasjonen til Fredrik i Sachsen (1756). Armeen til Von Browne rykte fram for å hjelpe Pirna, møtte Fredrik til kamp, og vart slått av konge ved Lobositz, men trekte seg tilbake på ein glimrande måte. Like etter gjorde han eit nytt forsøk på å nå Pirna med ein utvald styrke via gøymde fjellstiar. Feltmarskalken sparte aldri seg sjølv og bivuakkerte i snøen saman med mennene sine.
Han nådde Elbe ved Schandau, men då saksarane ikkje klarte å bryte ut, trekte von Browne seg tilbake. Han hadde derimot klart å forseinke Fredrik. I felttoget i 1757 tente von Browne frivillig under fyrst Karl Aleksander av Lorraine, som var øvstkommanderande, og 6. mai dette året vart von Brown og Schwerin dødeleg skadd medan han leia eit bajonettåtak i slaget ved Praha. Browne vart ført dødeleg skadd inn i Praha og døydde den 26. juni, etter at han hadde fått vite at han fekk skulda for nederlaget i slaget.
Bühler
Bühler er ein kommune i kantonen Appenzell Ausserrhoden i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 828 meter over havet.
Kommunen ligg på nordsida av Rotbachtal. Han består av landsbyen Bühler og spreidde grender og fabrikkar.
Venabygd kyrkje
Venabygd kyrkje er ei krosskyrkje frå 1780 i Ringebu kommune, Innlandet. Byggverket er i tømmer og har 170 sitjeplassar.
Som i mange andre kyrkjer har ein måla veggane innvendig også i Venabygd, men i 1955 vart dei avluta og inventaret restaurert i eit arbeid der Finn Krafft var konsulent. Ragnvald Einbu skal ha pussa opp altertavla nokre år tidlegare.
Kristen Listad har laga eit krusifiks og korskilje med kongemonogram for Kristian VII). Nokre kjelder meiner at han òg står bak altartavla og preikestolen.
Buskap
Buskap eller bøling er nemninga for den samlinga av husdyr, særleg storfe, som finst på ein gard.
Asquith Bluff
Asquith Bluff er ein markant, kileforma fjellskrent på vestsida av Lennox-Kingbreen, 6,5 km søraust for Mount Allen Young. Han vart oppdaga av den britiske antarktiskekspedisjonen (1907–09) og namngjeve Mount Asquith etter H. H. Asquith som var statsminister i Storbritannia i 1908–16, og som gjorde det mogeleg for den britiske regjeringa å betale gjelda til ekspedisjonen.
Pierre Janssen
Pierre Jules César Janssen, òg kjend som Jules Janssen, var ein fransk astronom.
Juhani Suutarinen
Taisto Juhani Suutarinen er ein finsk  tidlegare skiskyttar frå Uunkuniemi. Under VM i skiskyting 1974 vart han verdsmeister i begge dei individuelle øvingane, og vann så i 1975 eit VM-gull med Finlands stafettlag.
Aktiv
Suutarinen tok si fyrste internasjonale medalje då Finland vann sølv på 4 x 7,5 km stafett under vinter-OL i Sapporo i 1972. To år seinare hadde han fullklaff under VM 1974 i Minsk, der han vart den aller fyrste verdsmeister på 10 km sprint, og attpåtil vart verdsmeister på 20 km. Med stafettkameratane frå Finland tok han VM-sølv, bakom Sovjetunionen. Under VM 1975 i Antholz var han med på det finske stafettlaget som tok gull. I sin siste sesong på toppnivå fekk han si tredje sølvmedalje i stafett i ein internasjonal meisterskap, vinterleikane i Innsbruck i 1976.
Mount Ester
Mount Ester er eit fjell over 2200 moh, som ragar over den vestlege delen av McKay Cliffs i Geologists Range i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå tellurometermålingar og flyfoto, 1960–62, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Donald W. Ester, ein geolog i US Antarctic Research Program ved McMurdo-basen, 1962–63.
Arjeplogs kommun
Arjeplog kommune ligg på svenske länet Norrbottens län i landskapet Lappland. Kommunen har grenser mot dei svenske nabokommunane Jokkmokk, Arvidsjaur og Sorsele og grensar òg mot Saltdal kommune i Noreg. Administrasjonssenter i kommunen er Arjeplog. Arjeplog er den fjerde største kommunen i Sverige i utstrekning med eit areal på 14 494,09 km².
Geografi
Det finst over 8700 innsjøar og vassdrag i kommunen. Dei største vassdraga er Pite älv, Skellefte älv og Laisälven (sideelv til Vindelälven). Den djupaste innsjøen i Sverige, Hornavan, ligg i kommunen. Ein annan innsjø i kommunen er Tjålmejaure, kjend for sitt rike fugleliv. Nasjonalparken Pieljekaise, 13 naturreservat og eit område for faunavern ligg i kommunen.
Folketal
Arjeplog er den femte minste kommunen i Sverige målt i folketal med 3116 innbyggjarar og er den svenske kommunen med lågast folketettleik, berre 0,2 innbyggjarar/km².
Tettstader
Arjeplog kommune hadde berre ein tettstad i 2005. Folketalet i tabellen er frå 31. desember 2005.
Kykkelsrud kraftverk
Kykkelsrud kraftverk er eit vasskraftverk i Glomma i Indre Østfold kommune i Viken fylke. Det blei tatt ut av produksjon i september 2008, og blir erstatta av eit nytt kraftverk som ein del av Fellesanlegget Kykkelsrud Fossumfoss kraftverk. Det nye kraftverket, FKF4, ligg i inntakskanalen til gamle Kykkelsrud kraftstasjon. Det vil få ei yting på 40 MW.
Kraftverket er ått av Hafslund produksjon. Namnet Kykkelsrud blir i dialekt uttala kjikkelsu. Første ledd er Ketjul, ei sideform til mannsnamnet Ketil.
Hirse
Hirse er ei gruppe planter i grasfamilien.
Bruk
Ulike korn bli kalla hirse. Fleire typar blir dyrka i Afrika og i Asia og Europa. Alle hirsetypane er naturleg frie for gluten.
Mange ulike hirseplanter finst. Dei er ikkje i slekt seg i mellom. Finn ein ei oppskrift med «hirse» kan det vere ulike hirsetypar som det er snakk om: perlehirse, «vanleg» hirse, fingerhirse eller til og med sorghum kan av og til kallast hirse. Det er svært ulike planter og dei kan ikkje naudsynt erstatte kvarandre.
Den planta ein i Noreg vanlegvis kallar hirse, kan òg kallast romersk hirse, sidan romarane dyrka han. Det blir i dag seld hirse i både helsekostforretningar (romersk hirse) og i innvandrarbutikker (fingerhirse i tamilske butikkar kalla kurukkan, perlehirse i pakistanske butikkar kalla bajra, sorghum som heiter jowar på hindi). Hirse treng tørt klima for å vekse.
John Mole
John Mole var ein engelsk bassgitarist.
Mole vart fødd i Stratford i London. Mole var medlem av Jon Hiseman-bandet Colosseum II, og arbeidde sidan med andre medlemmar i bandet, som Gary Moore og Don Airey. Han spelte òg med det britiske jazzfunkbandet Morrissey–Mullen seint i 1970-åra, og som studiomusikar for artistar som Barbra Streisand og John Dankworth.
Han vart den faste bassisten for Andrew Lloyd Webber, og spelte mellom anna på Variations, Cats og Starlight Express i 1980- og 1990-åra.
Moland prestegard i Fyresdal
Moland prestegard eller Fyresdal prestegard (gnr. 36) ligg like nordaust for Moland kyrkje i Fyresdal kommune. Namnet Moland vart før nytta også om kommunen.
Prestegarden har ei lang historie, og ein trur at kyrkjesteden vart flytta til prestegarden på 1300-talet. På 1700-talet var dei gamle prestegardsbygningane svært medtekne, og nye bygningar vart oppført mot slutten av århundret etter mønster frå Kviteseid, der den gamle prestegarden hadde brunne på 1700-talet. Ei rekkje av bygningane, også hovudbygningen, har vorte skifta ut også på 1800-talet og seinare.
Jorda er etter kvart fradelt og lagt under nabogardane, og prestegardsanlegget består av hovudbygning med garasje, hage og stabbur, medan driftsbygningen har vorte seld saman med jorda. Som ved ei rekkje andre prestegardar har stabburet vore nytta som kornkammer for lokalsamfunnet. I seinare år har Opplysningsvesenets fond leigd ut prestegarden til Fyresdal gjestegard.
Jon Lauritz Qvisling var prest i Fyresdal i 1879–1893, og sonen Vidkun Quisling budde på prestegarden dei første seks leveåra.
Knut J. Herland
Knut Jørgen Herland er ein norsk gardbrukar lokalpolitikar for Senterpartiet. Han var ordførar i Eidsberg kommune i to vender, frå 1991 til 1995, og frå 1999 til 2011.
Ved kommunevalet i 2007 vart Herland vald til ordførar ved direkte ordførarval.