cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Whisky
Skotsk whisky
I Skottland i dag er det i underkant av 100 aktive destilleri som lagar whisky. Dette er nesten ei halvering frå 1960- åra. Skotsk whisky blir vanlegvis destillert to gonger. Skotsk whisky er spesielt kjent for røyksmaken i whisky frå einskilde destilleri, sjølv om fleirtalet av maltwhiskyar ikkje har røykpreg. Denne kjem av at kornet som blir brukt i produksjonen tørkast ved bruk av varmluft frå omnar der det blir brunne torv. Torvrøyken set smak i kornet, som igjen blir gjenspegla i smaken på whiskyen. Mest markant røyksmak er det i whiskyar frå øya Islay. Skotsk whisky blir (nesten) alltid lagra på eikefat som har vore brukt i alkoholproduksjon tidlegare. Vanlegvis er dette fat som har vore brukt til å lagre Bourbon eller sherry, men dei seinare åra er eksperimentering med andre typar fat f.eks vintønner blitt stadig meir vanleg. Dei eikefata som hamner i Skottland blir gjerne brukt tre-fire gonger til skotsk whiskyproduksjon før dei endar livet sitt som flis til røyking av fisk eller som hagemøblar.
Anne Kjersti Kalvå
Aktiv
Kalvå vart nummer 6 på 30-kilometeren då ho meisterskapsdebuterte i Ski-VM 2021 i Oberstdorf. Ho var påmeld til Vinter-OL 2022, men vart straks før leikane smitta av Sars-CoV-2 og kom ikkje med til leikane i Kina.
Whisky
Skotsk whisky
Etter avtale med den britiske kongen ein gong på slutten av 1800-talet, fekk tre destilleri lov å bruke prefikset «The» føre fabrikknamnet på flaskar som inneheldt det ypparste ein kunne lage. «The Famous Grouse» er ikkje fabrikknavn, medan «The Macallan», «The Balvenie» og «The Glenlivet» er det.
Irsk whisky
Irsk whisky er vanlegvis utan røyksmak, og kornet blir tørka i lukka kjelar. I den grada malten blir røsta, blir brukt fyring med antrasittkull. Dette gjev knapt røksmak til det ferdige produktet. Mesteparten av irsk whiskey er trippel-destillert, med nokre få unntak. Mesteparten av det som blir selt er av typen blended whiskey. Berre tre destillerier står for all produksjon av irsk whisky, medan under irsk whisky sin storhetstid eksisterte 2000 destillerier.
Irsk whisky produserast ofte òg som «vatted malt sine whiskey», det vil seie at det er fleire «single malt sine» som er blanda.
Amerikansk whisky
Immigrantar frå Irland, Skottland og Wales braka kunsten å lage whisky til Amerika, der den første whiskeyen vart produsert på slutten av 1600-talet. Ein stor skilnad på whiskey frå USA og skotsk eller irsk whisky, er at dei amerikanske vanlegvis blir produsert med utgangspunkt i mai sin, medan rug brukast som hovudbestanddel i visse typar som rye whiskey. Dei mest amerikanske whiskeytypane er bourbon og Tennessee Whiskey. I begge desse typane er det mais (minst 51 %) som er hovudråstoffet, og etter lovpåbod må bourbon lagrast på nye fat av amerikansk kvit eik (quercus alba). Det finst òg amerikansk single malt, men denne er vanskeleg å få tak i.
Annan whisky
Whisky blir òg produsert i land som Canada, Australia, Thailand, Spania, Sverige, Danmark, Nepal, Tyrkia, India, Pakistan, Noreg, Japan med fleire.
Kanadisk whisky bygde seg opp ein sterk posisjon i USA under forbodstida som resultat av utstrekt smugling, og har sidan vore populær i USA. Dette er vanlegvis den lettaste og minst karakteristiske whiskyen. Japansk whisky har både stort særpreg og karakter, svært mange ulike typar produserast og populariteten er sterkt aukande. I Thailand blir nesten all sprit som blir produsert kalla for whisky, same kva det eigenleg er. Uttrykt «Me-Kong Whisky» er då òg slang for verkeleg luguber whisky. India likar å titulere seg som den største whiskyprodusenten i verda, men som i Thailand kan whiskyen vere så mangt. Dei fleste flaskane det står whisky på i India er basert på melasse og vil difor i dei fleste delar av verda definerast som rom.
Pipelauk
Pipelauk (Allium fistulosum) er ein laukart med hole blad og stenglar som kan minna om ein stor graslauk. Han kan brukast til mat på mange måtar, til dømes rå, kokt eller steikt, og tidleghausta som vårlauk.
Pipelauk er ein framandart i Noreg, men vart tidleg innført som matplante. Han veks på torvtak og tørre bakkar i innlandet austafjells, elles spreidde stader på Austlandet. På raudlista 2021 er arten rekna som sterkt truga (EN), ei nedgradering frå kritisk truga i 2015.
Al-Qa`Udah
Al-Qa`Udah er ein landsby aust i Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Dennison Reef
Dennison Reef er eit rev mellom Shull Rocks og Pauling Islands, som ligg aust for sørenden av Biscoe Islands i Crystal Sound. Det vart kartlagd frå flyfoto tekne av Ronne Antarctic Research Expedition (1947–48) og frå landmålingar av Falkland Islands Dependencies Survey (1958–59). Det vart namngjeve av UK Antarctic Place-Names Committee etter David M. Dennison, ein fysikar som studerte krystallstrukturen i is.
Skipsliste
Skipsliste er eit oversikt over skipa til ein handelsflåte eller eit reiarlag. Ei slik liste kan også oppgje posisjon, tonnasje, informasjon om last og anna.
Tidlegare oppdaterte ein skipslister gjennom telegrafering og rapportar frå ulike hamner. I nyare tid har ein gått over til å bruka satellitt og internett- eller telekommunikasjon.
Harold Byrd Mountains
Harold Byrd Mountains er ei gruppe fjell og nunatakar som strekkjer seg frå aust til vest mellom den nedre delen av Leverettbreen og den inste delen av Rossisen. Dei vart oppdaga i desember 1929 av eit geologisk lag under Byrd-ekspedisjonen leia av Laurence Gould, og vart namngjeven av kontreadmiral Richard E. Byrd etter D. Harold Byrd, eit syskenbarn av han som hjelpte ekspedisjonen med å kjøpe inn pels for ekspedisjonen.
Heinous Peak
Heinous Peak er eit markant fjell med ei høgd opp mot kring 3300 moh, 1 nautisk mil nord-nordaust for Mount Crockett og 6 nautiske mil søraust for Mount Vaughan i Hays Mountains i Dronning Maudfjella i Antarktis. Fjellet vart klatra den 28. november 1987, av fire medlemmar av ei geolog-gruppa frå US Antarctic Research Program – Arizona State University leia av Edmund Stump og fekk dette namnet fordi klatringa opp til toppen tok 20 timar med teknisk isklatring i særs bratt terreng. Heinous tyder «frykteleg» eller «avskyeleg» på engelsk.
Kabul i Israel
Kabul (arabisk كابول}}, hebraisk כָּבּוּל) er ein arabisk by i Nord distrikt i Israel, 14 km søraust for Akko og nord for Shefa-'Amr.
Historie
Det er gjort funn av keramikkbitar frå persisk tid i Kabul, i tillegg til gravkammer nytta frå det første hundreåret til 500-talet.
Kabul er truleg den bibelske byen Cabul nemnt av Josva. I romartida kalla Josefus byen «Chabolo» og slo leir der. Han skildra han som ein utpost der ein starta streiftog til Galilea frå.
Det er funne potteskar frå slutten av den hellenistiske og tidlege romartida, i tillegg til bysantinsk tid og bad datert frå bysantinsk tid, som vart nytta langt inn i omajadetida.
Al-Muqaddasi vitja Kabul i 985 evt., medan han vart styrt av abbasidane. Han skreiv at «det er ein by i kystområdet. Han har enger med sukkerøyr og dei lagar det beste sukkeret — betre enn nokon annan stad i Syria.» Ali frå Herat skreiv i 1173 at to av sønen til Jakob er gravlagde i byen, nemleg Ruben og Simeon. Kabul var ein av dei viktigaste byane i Jund al-Urrdun. Namnet under krossfarane var «Cabor». På 1300- og 1400-talet var han ein jødisk pilegrimsstad fordi gravene til dei jødiske vitskapsmennene og filosofane Abraham ibn Ezra, Judah Halevi og Salomo ibn Gabirol låg her. Restane av bygningar daterte til mamelukkane vart grave ut i 1999.
Osmansk tid
I 1859 var folketalet estimert til 400.
Fylkesveg 6550
Fylkesveg 6550 går mellom Kotsøy og Rød i Midtre Gauldal kommune. Vegen er 2,3 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 601 i Sør-Trøndelag.
Kabul i Israel
Osmansk tid
I 1881 skildra Palestine Exploration Fund i Survey of Western Palestine Kabul som ein mellomstor landsby, med oliven i nord og sør.
Det britiske mandatet
I ei folketeljing i 1922 utført av Det britiske mandatet hadde Kabul eit folketal på 365, alle muslimar, og dette auka i folketeljinga i 1931 til 457, framleis alle muslimar, i 100 hus.
Ed Thrasher
Edward Lee Thrasher Jr., kjend som Ed Thrasher, var ein USA-amerikansk kunstarisk leiar og fotograf. Han har blitt nominert til mange Grammy-prisar for plateomslaga han laga og vann ein Grammy for beste plateomslag i 1974 for Mason Proffit-albumet Come & Gone. Han arbeidde med mange artistar, som Frank Sinatra, Dean Martin og The Beach Boys.
Kabul i Israel
Det britiske mandatet
I 1945 var folketalet 560, alle arabarar, med eit totalt landareal på 10 399 dekar, i følgje ei offisiell måling. Av dette var 1 065 for plantasjar og irrigert land, 5 539 for korn, medan 56 dekar var klassifisert som utbygde område.
Ed Thrasher
Nokre av palteomslaga han har designa er mellom andre The Jimi Hendrix Experience sitt Are You Experienced, Van Morrison sitt Astral Weeks, The Grateful Dead sitt Anthem of the Sun og The Doobie Brothers sitt Toulouse Street.
Kabul i Israel
Etter 1948
Landsbyen vart erobra av Israel den 15. juli 1948 under Operasjon Dekel av Shevabrigaden. Israelske styrkar gjekk ikkje til åtak på Kabul og særs få av innbyggjarane i Kabul flykta frå landsbyen. Den 8. januar 1949 var innbyggjarane i Kabul, i lag med andre frå I'billin, av ei gruppe arabarar på 97 menn og 31 kvinner og barn, som vart drivne bort til Vestbreidda ved 'Ara. Alle dei palestinske landsbyane i Galilea vart verande i unntakstilstand fram til 1966. Alle som ikkje var registrerte i folketeljinga i november 1948 var «ulovlege» og kunne deporterast.
I dag er det fem moskéar i byen. I 1974 hadde han status som lokal kommune av dei israelske styresmaktene.
Fram
Fram kan syna til fleire ting:
Al-Qarah i Hadhramaut
Al-Qarah er ein landsby aust i det sentrale Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Brødskive
Brødskive er eit stykke oppskore brød som kan nyttast i eit eige brødmåltid eller som siderett til noko anna. Ei brødskive er vanlegvis tynn og flat og ein kan ha ulike smurningar eller pålegg oppå, eller ha mat mellom to skiver. Ho kan etast som ho er, ristast eller steikast. Brødskiver kan også nyttast til nistemat, smørbrød og sandwichar.
Ein kan skjera opp brød etter behov heime, gjerne med ein eigen brødkniv; på butikk der ein kjøper brødet i brødskjeremaskin, eller industrielt, før det blir pakka inn og seld som ferdig oppskore brød.
Brødskiver i norsk kosthald
Brødskiver er svært vanlege i norsk kosthald. I ei undersøking i 2008 fann SIFO at åtte av ti nordmenn vanlegvis hadde brød til frukost og lunsj. Heimelaga matpakke med brødskiver er det vanlegaste lunsjmåltidet i Noreg i dag (2007). Det er derimot lite vanleg å eta brød til middag.
Sidan mellomkrigstida har brødskiver erstatta graut og velling til dei to første måltida på dagen. Dei har også erstatta tradisjonelle norsk brødtypar som flatbrød og lefse i mange samanhengar.
Viasat Golf
Viasat Golf er ein nordisk sportskanal som Viasat eig og sender på. Kanalen viser golf 24 timar i døgnet. Viasat Golf må bestillast separat utanom Viasat sine kanalpakkar.
Flood Range
Flood Range er ei antarktisk fjellkjede med stor sett snødekte fjell som strekkjer seg kring 100 km frå aust til vest og svingar til høgre ved sørenden av Ames Range i Marie Byrd Land.
Mount Heiser
Mount Heiser er eit fjell like nord for Dorrerbreen i Queen Elizabeth Range i Antarktis. Det vart kartlagt av US Geological Survey frå tellurometermålingar og flyfoto, 1960–62, og vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Paul W. Heiser jr., ein polarlysforskar frå US Antarctic Research Program ved Scott-basen i 1959.
Flood Range
Dei vart oppdaga av Byrd i 1934 frå stor avstand. Ein flytur under USAS (1939-41) utforska fjellkjeda. Det største fjellet fekk namnet «Mount Hal Flood» av Byrd etter onkelen Henry D. Flood, Representative frå Virginia. Namnet vart så overført av US-SCAN frå dette fjellet til heile fjellkjeda. Mount Hal Flood blir i dag kalla Mount Berlin.
Andre fjell i kjeda er mellom andre Mount Moulton.
Mariinskijballetten
Mariinskijballetten er eit klassisk ballettensemble med hovudscene i Mariinskij-teateret i St. Petersburg i Russland. Balletten blei grunnlagd på 1700-talet.
Meisterligaen 2015
Meisterligaen 2015 var den 23. årgangen av den viktigaste turneringa for europeiske fotballklubbar; UEFA Champions League. Den spanske klubben FC Barcelona vann turneringa den 6. juni 2015 på Olympiastadion i Berlin med siger 3-1 over italienske Juventus. 70 422 tilskodarar såg finalekampen frå tribunane i Berlin.
Mariinskijballetten
I tsartiden hadde ensemblet namnet Den keisarlege balletten til Mariinskij-teateret, men 1935 blei han omdøypt til Kirovballetten etter den sovjetiske politikaren Sergej Kirov som var blitt drepen året før. Under turnear utanfor Russland blir ensemblet ofte marknadsført som Kirovballetten, sjølv om det det offisielle namnet har vore Sankt Petersburgs Mariinskij-ballett sidan 1991. Mariinskijballetten driv Vaganova ballettakademi, ein leiande internasjonal ballettskule.
Meisterligaen 2015
Ivan Rakitić sende Barcelona i føringa i det 4. minutt, før Álvaro Morata utlikna etter 55. minuttars spel. I det 68. minutt gav Luis Suárez Barcelona leiinga på ny, medan Neymar la på til 3-1 langt ute i plusstida.
Mariinskijballetten
Mange av fremste ballettdansarane i Russland var knytte til Mariinskijballetten, blant andre Olga Preobrajenskaja, Matilda Ksjesinskaja, Anna Pavlova, Tamara Karsavina, Vatslav Nizjinskij, George Balanchine, Lydia Lopokova, Galina Ulanova, ‎Marina Semjonova, Rudolf Nurejev, Mikhail Barysjnikov og Svetlana Zakharova.
Meisterligaen 2015
FC Barcelona sikra seg dermed sin fjerde triumf i Meisterligaen i løpet av ti sesongar; 2006 til 2015.
Lagoppstillingane
Barcelona: Marc-André ter Stegen, Dani Alves, Gerard Piqué, Javier Mascherano, Jordi Alba, Sergio Busquets, Ivan Rakitić, Andrés Iniesta, Lionel Messi, Luis Suárez og Neymar. Xavi Hernández kom inn for lagkapteinen Iniesta i det 78. minutt, medan Jérémy Mathieu og Pedro Rodríguez kom inn i sluttminuttane.
Juventus: Gianluigi Buffon, Stephan Lichtsteiner, Andrea Barzagli, Leonardo Bonucci, Patrice Evra, Andrea Pirlo, Claudio Marchisio, Paul Pogba, Arturo Vidal, Carlos Tévez og Álvaro Morata. Mot slutten av 2. omgang tok etter tur Roberto Pereyra, Fernando Llorente og Kingsley Coman plassane til høvesvis Vidal, Morata og Evra.
Kampleiaren Cüneyt Çakır var frå Tyrkia.
Fylkesveg 6552
Fylkesveg 6552 går mellom Kotsøy og Telsnes i Midtre Gauldal kommune. Vegen er 1,4 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 602 i Sør-Trøndelag.
Diana Reef
Diana Reef er eit isolert rev som ligg 3 nautiske mil aust for D'Urville Monument i Joinville Island i Active Sound. Det vart grovt kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey i 1954, og vart namngjeven i 1956 av UK Antarctic Place-Names Committee etter «Diana» (kaptein Robert Davidson), eit av skipa under Dundee kvalfangsekspedisjon som vitja Joinville Island-området i 1892–93.
Karbintsi
Karbintsi (makedonsk Карбинци) er ein landsby og ein kommune i regionen Aust i Nord-Makedonia.
Kommunen har eit areal på 229,7 km2 og hadde 3 420 innbyggjarar ved folketeljinga i 2021.
Hallelujah av Canned Heat
Hallelujah er det fjerde studioalbumet til Canned Heat, gjeve ut i 1969.
Det kom ut på CD i 2001 på MAM Productions med fire bonusspor. Albumet var det siste med den klassiske besetninga, sidan Vestine slutta i bandet etter dette albumet var innspelt.
Al-Qatn
Al-Qatn er ein landsby aust i det sentrale Jemen. Han ligg i Hadhramaut guvernement.
Stupa
Stupa eller dagoba er haug- eller kuppelforma byggverk brukt innan buddhismen til å halda relikviar i og til å symbolisera viktige buddhistiske idear. Stupaen kan vera eit symbol for Buddha og hans frigjering frå gjenføding eller nirvana. Byggverket kan vera fokus for buddhistiske kloster, bønehallar eller tempel. Stupaen kan førast tilbake til grunnleggigna av religionen, og har vore viktige valfartsstader frå byrjinga.
Ordsoge
Stūpa er eit sanskritord; på pali er namnet thūpa. På hindi og nærskylde språk er namnet blitt til tōp. På sinhalesisk er strukturen kjend som dāgaba (av pali dhātugabbho og sanskrit dhātu-garbha, 'relikvie-haldar').
Opphav
Stupaen har opphav i den indiske gravhaugskikken caitya, der ein haugla viktige leiarar. Ifølgje Hīnayāna Mahāparinirvāṇa Sūtra bad Buddha sjølv tilhengjarane hans om å minna han og mogleiken for å oppnå nirvana slik.
Skildring
Stupaer har typisk form som halvkuler eller klokker. På toppen kan dei ha eit spir og ein eller fleire stiliserte parasollar (chattra). Rundt ein stupa finst det vanlegvis murar og portalar. Det finst også ein veg rundt dei til å utføra rundgang - pradakhshina.
Enkle stupaer er kjegleforma jordhaugar med gjerde rundt som markerer at dei er eit heilag område. Tidlege stupaer som framleis finst er frå Bharhut (100-talet f.Kr.) og Sanchi, begge i Madhya Pradesh i India. Det finst også tidlege døme i Sarnath ved Varanasi og i Nalanda.
Etterkvart blei det vanleg å byggja stupaer i stein eller murstein og kvitkalka dei. Ein kunne også byggja spir på haugen. Stupaer kunne bli stadig meir forseggjorte byggverk, pynta med relieff og medaljongar.
Ein kunne plassera stupaer på soklar eller terrassar, og byggja inn nisjer der ein plasserte religiøse figurar. Innan austasiatisk byggjeskikk blei det også vanleg å byggja stupaer som pagodar, med mange etasjar med enkelttak. Slike pagodar kan vera opptil 60 m høge.
Nokre stader kunne stupaer gje grunnlag for tempel med fleire etasjar, som i Tibet, der innsida av veggane kan ha freskar som viser den buddhistiske gudeverda. Stupaen i Gyantse frå 1500-talet er velkjend for dette.
Pras Michel
Prakazrel Samuel Michel også kjend som Pras Michel eller berre Pras er ein haitisk-amerikansk rappar og skodespelar, fødd og oppvaksen i Brooklyn i New York.
Biografi
Pras byrja karrieren sin i hip-hop-trioen Fugees, saman med Wyclef Jean og Lauryn Hill. Fugees hadde aukande suksess frå 1992 - 1997, men vart deretter oppløyst. Medlemene heldt fram med kvar sine solokarrierar. Pras Michel deltok i ei heil rekkje samarbeidsprosjekt; eit av dei mest kjende er cd-en og singelen Ghetto Supastar (That Is What You Are) saman med Mýa og Ol' Dirty Bastard. Pras har vore med på å vinna fleire musikkprisar, mellom anna Grammy-prisen.
I 1999 debuterte Pras som skodespelar, og fram til 2007 hadde han spelt i ti filmar.
Kjelder
''Engelsk Wikipedia om Pras, henta inn 25. mars 2011.''
Mariskoslekta
Mariskoslekta (Cypripedium) er ei slekt i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae.
Artar i Noreg
Slekta har fleire titals artar på verdsbasis, ein av dei i Noreg:
Arten er teken med på Norsk raudliste for artar (2021) som sårbar (VU).
Yang Wei
Yang Wei er ein kinesisk tidlegare turnar frå Xiantao som vart verdsmeister i 2006 og 2007 og olympisk meister i 2008.
Aktiv
Wei deltok i dei olympiske leikane i 2000, 2004 og 2008. Under Sommar-OL 2000 i Sydney vart han andremann i mangekampen, russaren Aleksej Nemov vart olympiameister. Fire år seinare enda Yang på sjuandeplassen i mangekampen, før han i 2008 på kinesisk heimegrunn vart olympisk meister. Både i Sydney i 2000 og i Beijing i 2008 var Wei med om å vinne gull for Kina i lagkampen. Ved leikane i Beijing sikra han seg også ein sølvmedalje i ringar.
Wei vart verdsmeister i turning i Århus i 2006 og i Stuttgart året etter. Med Kinas landslag fekk han VM-gull i 1999, 2003, 2006 og 2007. Dessutan har han vunne VM-gull i skranke i 2006. I 2003 kom Wei på andreplass i mangekamp under verdsmeisterskapen i Anaheim. Til medaljesamlinga høyrer to VM-bronsar i enkeltapparat, den eine frå 1999 i svingstang og den andre frå 2003 i hopp.
Going Up the Country
«Going Up the Country» er ein song omarbeidd og innspelt av det amerikanske bluesrockbandet Canned Heat. Det er bitt kalla ein «hymne for hippielandsbygda» og var ein av dei største hittane og ein av dei mest kjende songane deira. Som med den førre singelen, «On the Road Again», vart songen omarbeidd frå ein bluessong frå 1920-åra og songen i kontratenor-stil av Alan Wilson.
Bakgrunn og komposisjon
Canned Heat, som var store fans av tidleg blues, og baserte «Going Up the Country» på «Bull Doze Blues», innspelt i 1928 av Texas-bluesmannen Henry Thomas. Thomas var frå songster-tradisjonen og hadde ein unik stil, og akkompagnerte stundom seg sjølv på quills, eit tidleg afroamerikansk blåseinstrument som minnar om ei panfløyte. Han spelte inn «Bull Doze Blues» i Chicago den 13. juni 1928, for Vocalion Records.
For «Going Up the Country» nytta Wilson i Canned Heat melodien til Thomas på quills og den grunnleggjande rytmen hans, men arrangerte han for rock og skreiv om teksten. I tillegg til bass- og trommeseksjonen, spelte Henry Vestine «lett elektrisk rytmegitar» og multiinstrumentalisten Jim Horn spelte fløyte.
Utgjeving
«Going Up the Country» vart først gjeven ut på det tredje albumet til Canned Heat, Living the Blues, i november 1968. Liberty Records gav ut songen på singel den 22. november 1968, og han nådde 11. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100-lista den 25. januar 1969. Ingen andre singlar av Canned Heat nådde høgare enn dette i USA. 7. januar 1969 klatra songen til 19. plassen på UK Singles Chart. Songen finst på fleire samlealbum av Canned Heat, inkludert Canned Heat Cookbook, Let's Work Together: The Best of Canned Heat (1989) and Uncanned! The Best of Canned Heat (1994).
Framføringar
Canned Heat framførte «Going Up the Country» på Woodstockfestivalen i august 1969. Songen vart skildra som ein «uoffisiell hymne» for festivalen. I filmen Woodstock vert studioinnspelinga av songen nytta under ein montasje av festivaldeltakarane. På filmmusikkalbumet frå 1970, Woodstock: Music from the Original Soundtrack and More, vert konsertutgåva frå festivalen nytta.
Songen vart nytta i ein episode av The Wonder Years.
Shahrud fylke
Shahrud fylke (persisk شهرستان شاهرود) er eit fylke i Semnan-provinsen i Iran. Det administrative senteret i fylket er Shahrud. I folketeljinga i 2010 var innbyggjartalet i fylket (inkludert delane av fylket som i 2011 vart skild ut for å danne Meyami fylke) 238 830. Utanom desse delane var folketalet 188 183 i 2006. Fylket er delt inn i dei tre distrikta Sentral-distriktet, Bastam-distriktet og Beyarjomand-distriktet. Fylket har dei fem byane Shahrud, Bastam, Mojen, Kalateh Khij og Beyarjomand.
Fylkesveg 6554
Fylkesveg 6554 går mellom Osøy og Løvrødsmo i Midtre Gauldal kommune. Vegen er 8,0 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 603 i Sør-Trøndelag.
Hafetz Haim
Hafetz Haim (hebraisk skrift חָפֵץ חַיִּים, tyder Livslysten) er ein religiøs kibbutz sentralt i Israel. Han ligg i Shephelah og høyrer til Nahal Sorek regionale kommune. I 2006 hadde han 450 innbyggjarar.
Landområde som Hafetz Haim vart grunnlagd på vart kjøpt av Jewish National Fund, og han vart først grunnlagd 15. august 1937 som ei tårn og palisade-busetjing. Han fekk namnet Sha'ar HaNegev, og så Kfar Szold (etter Henrietta Szold). Den 13. november 1942 flytta samfunnet til Galileastripa, der dei etablerte ein ny kibbutz, òg kalla Kfar Szold.
Den 25. april 1944 vart det grunnlagd ein ny kibbutz her. Grunnleggjarane var religiøse pionerar frå Tyskland and medlemmar av Ezra ungdomsrørsle og Agudat Israel som hadde førebudd seg nær Kfar Saba. Han var den første landsbyen som vart grunnlagd av Agudat Israel og vart kalla opp etter Yisrael Meir Kagan, som òg vart kalla Hafetz Haim etter eit av dei kjende verka sine.
Basisfraktur
Basisfraktur eller basisbrot er eit knokkelbrot i golvet (basen) av hovudskallen, og inneberer oftast tinningbeinet, bakhovudbeinet, kilebeinet og/eller silbeinet.
Brotet kan føre til flengjing i hinnene rundt hjernen og resulterande lekkasje av cerebrospinalvæske (CSV). Lekkasjen kan samle seg i mellomøyret og dryppe ut av den perforerte trommehinna (otorré), eller renne inn i nasesvelget (nasofarynx) via øyretrompeten, og skape saltsmak i munnen. Cerebrospinalvæske kan dryppe frå nasa (rhinoré) ved brot i fremre skallebasis, og utvise haloteikn. Alle desse teikna er karakteristiske for basisfraktur.
Pete Trewavas
Peter Trewavas er ein engelsk musikar mest kjend som bassgitarist for progressiv rock-bandet Marillion og for supergruppa Transatlantic og for sideprosjektet Kino.
Sjølv om han vart fødd i Middlesbrough, budde han mesteparten av oppveksten sin i byen Aylesbury i Buckinghamshire.
Han vart med i Marillion i 1982, og er framleis medlem av bandet. Han har vore gjestemusikar for mange artistar, samt at han har delteke i diverse sideprosjekt som til dømes Transatlantic og Kino.
Han var med på gjenforeininga av Transatlantic, som gav ut eit nytt album hausten 2009.
Ickes Mountains
Ickes Mountains er ei rekkje kystfjell som strekkjer seg 25 km vest frå Straussbreen i Marie Byrd Land i Antarktis. Fjella vart oppdaga frå lufta av U.S. Antarctic Service den 18. desember 1940. Dei vart kalla opp etter innanriksministeren Harold L. Ickes og vart godkjend i 1966 av Advisory Committee on Antarctic Names. U.S. Antarctic Service vart oppretta i løpet av perioden då Ickes var sekretær.
Verdscupen i skiskyting 2016
Verdscupen i skiskyting 2016 tok til 29. november 2015 og vart avslutta 20. mars 2016. Turneringa omfatta 25 individuelle tevlingar for begge kjønn. Renna fann stad i Östersund i Sverige, Hochfilzen i Austerrike, Pokljuka i Slovenia,Ruhpolding i Tyskland, Antholz i Italia, Canmore i Canada, Presque Isle i USA, Oslo i Noreg og Khanty-Mansijsk i Russland.
Dei mannlege utøvarane tevla i tre 20 km normalprogram, ni stk 10-kilometer sprint, åtte jaktstartar à 12,5 km og fem 15 km-lange fellesstartar. I tillegg vart det arrangert fem stafettar over 4 x 7,5 km. Martin Fourcade frå Frankrike triumferte for femte året i rad. Norske Johannes Thingnes Bø kneip andreplassen framom russaren Anton Sjipulin.
Dei kvinnelege utøvarane tevla i tre 15 km normalprogram, ni stk 7,5 km sprint-tevlingar, åtte jaktstartar à 10 km og fem fellesstartar à 12,5 kilometer. I tillegg vart det arrangert fem stafettar over 4 x 6 km. Gabriela Soukalová frå Tsjekkia vann verdscupturneringa for fyrste og einaste gong. På dei neste plassane kom franske Marie Dorin-Habert og italienske Dorothea Wierer.
New Zealand Company
New Zealand Company vart skipa i 1839 i London med føremålet å fremja «systematisk» kolonisering av New Zealand. I koloniseringsprosessane skulle selskapet følgja prinsippa til Edward Gibbon Wakefield, som såg for seg danninga av ein ny modell av engelske samfunn på den sørlege halvkula. Selskapet skipa busetnadar ved Wellington, Nelson, Wanganui og Dunedin, og medverka også i grunnlegginga av New Plymouth og Christchurch. New Zealand Company nådde høgdepunktet i verksemda si kring 1841, men møtte økonomiske vanskar i 1843. Det kom aldri over desse, og selskapet vart oppløyst i 1858.
New Zealand Company vart kjent for si detaljerte og storslåtte annonsering, og for sine sterke åtak på dei som vart oppfatta som motstandarane deira – det britiske Colonial Office (Kolonisekretariatet) og etterfølgjande newzealandske guvernørar. Det stod sterkt mot Waitangitraktaten, og vart i sin tur ofte kritisert av Kolonisekretariatet og newzealandske guvernørar for «lureri» og løgner. Selskapet såg også på seg sjølv som ei framtidig kvasi-regjering på New Zealand, og føreslo i 1845 og 1846 å dela kolonien i to, langs ei linje frå Mokau i vest til Cape Kidnappers i aust – og å reservera nord for māoriar og misjonærar, medan sør skulle verta ein sjølvstyrt provins, kjent som «New Victoria» og styrt av selskapet. Kolonisekretariatet avslo framlegget.
Breim skipreide
Breim skipreide var ei av skipreidene i Nordfjord. Ho femna om Breim sokn i noverande Gloppen kommune, og i tillegg bygda Førde i Helgheim sokn som høyrde til Breim fram til 1964.
New Zealand Company
Tidlege freistnadar på kolonisering
Det tidlegaste organiserte forsøket på å kolonisera New Zealand fann stad i 1825, då eit selskap som også bar namnet «The New Zealand Company», vart skipa i London og leia av jarlen og parlamentsmedlemmet John George Lambton. Selskapet søkte — utan hell — den britiske regjeringa om ei 31 års avtale med eksklusiv rett til handel, såvel som kommando over ein militær styrke, i det det var venta at det kunne gjerast stor forteneste på Phormium, kauritømmer, kval- og selfangst. Året etter sende det ut to skip under kommando av kaptein James Herd for å utforska utsikter for handel og moglege stadar for busetnadar på New Zealand.
I september eller oktober 1826 segla skipa «Lambton» og «Isabella» (eller «Rosanna») inn i Te Whanganui-a-Tara, (våre dagars Wellington Harbour), som Herd gav namnet Lambton Harbour. Herd utforska området og meinte at landet sørvest i hamna eigna seg best som stad for ein europeisk busetnad. Skipa segla deretter nordover for sjå etter handelsutsikter, og kjøpte landområde — seinare krav var på ein million acres (4000 km²) — frå lokale maoriar i Hokianga, Manukau og Paeroa på vegen. Selskapet valde å ikkje starta noka form for handels- eller busetnadsføretak, og avslutta aktiviteten etter å ha brukt 20 000 pund på føretaket.
Edward Gibbon Wakefield
Mange av dei som hadde hatt interesser i New Zealand Company frå 1825 tok varmt mot Wakefield sine idear, og brukte dei i 1834 som eit grunnlag for koloniseringa av South Australia, der tilhengjarane hans føreslo å skapa «eit perfekt engelsk samfunn». Wakefield såg på røynslene i South Australia som eit feilslag, men i 1836 kasta han augene på New Zealand, som ein stad der teoriane hans om «systematisk» kolonisering kunne setjast i verk. Eit år seinare leia han det første møtet i New Zealand Association. Av dei tidlege medlemmene var parlamentarikarar som William Hutt og sir William Molesworth, journalisten, redaktøren og grunnleggjaren av vekemagasinet The Spectator, Robert Stephen Rintoule, og londonbankieren John Wright. Wakefield utarbeida eit lovframlegg for å kunna setja selskapet sine planar ut i livet.
The New Zealand Land Company
I den britiske regjeringa var det i mellomtida vakse fram uro over velferda til māoriane, og over den aukande lovløysa mellom dei 2000 britiske undersåttane på New Zealand, som for ein stor del heldt til i Bay of Islands. På grunn av den britiske populasjonen der, meinte tenestemenn at koloniseringa no ikkje lenger var til å unngå, og ved slutten av 1838 vart det vedteke å utnemna ein konsul som ei førebuing til ei fråsegn om britisk suverenitet over New Zealand. Leiarane i New Zealand Company visste at ei slik fråsegn ville føra med seg stans i alle sal av land i påvente av etableringa av effektiv britisk kontroll, og i tillegg kontroll med europeisk kjøp av maoriland. Dei hadde andre planar som gjekk ut på å handsama New Zealand som eit sjølvstendig framandt land, og kjøpa land direkte frå māoriar, då dei visste at dette ville gje dei ein betre handel.
Ekspedisjonen i 1839 og kjøp av land
New Zealand Company organiserte snøgt ein ekspedisjon for å kjøpa land. Han segla til New Zealand med skipet «Tory» den 12. mai 1839, under kommando av Wakefield sin yngre bror, oberst William Wakefield og med Edward Main Chaffers som skipskaptein. Eit anna skip, «Cuba», med ei gruppe landmålarar og leia av kaptein William Mein Smith, segla ut i august. Ein månad seinare følgde det første av ni immigrantskip, enno før ordet om suksessen til «Tory» og «Cuba» hadde nådd London. Immigrantflåten hadde ordre om å segla til Port Hardy på D'Urville Island der dei skulle få vita det endelege målet sitt.
Med hjelp av kvalfangaren og handelsmannen Dicky Barrett som hadde god kontakt med māorifolk, og litt kjennskap til språket deira, byrja William Wakefield å forhandla om å kjøpa land frå māoriane kring Petone i Wellingtonområdet straks han kom til New Zealand, og mot slutten av 1839 hadde han fått i stand fleire kjøpsavtalar så langt nord som til Patea, avtalar som det snøgt vart diskusjonar om legitimiteten til.
Busetnaden kom til å verta svært ulik det som var planlagt i England. Mellom dei mange usanningane som var framlagde i selskapet sine prospekt og annonsar om naturtilhøva i landet vart Wellington omtala som ein stad med bølgjande sletter, høveleg for dyrking av vindruer, oliven og kveite. Planar som var utarbeida i England viste parallelle gater og seksjonar som ikkje hadde nokon bakgrunn i dei topografiske tilhøva i området. Gater og seksjonar, parkar og kyrkjegardar var teikna inn i eit område som bestod av myrlendt delta eller høge åsar og bratte raviner.
Waitangitraktaten
New Zealand Company hadde lenge venta på inngrep av dei britiske styresmaktene i føretaka sine på New Zealand, og dette skjedde til slutt etter underteikninga av Waitangitraktaten den 6. februar 1840. Traktaten overførte ikkje berre suvereniteten frå maoriane til den britiske krona (i alle høve i den engelske versjonen), men under den såkalla forkjøps-klausulen fekk maoriane forbod mot å selja land til andre enn krona eller agentane hennar. Guvernør Hobson fraus straks alt sal av land, og bestemte at alle eksisterande kjøp var ugyldige i påvente av gransking. Traktaten sette New Zealand Company i ein svært vanskeleg stilling. Det hadde ikkje tilstrekkeleg land til nybyggjarane som kom, og det kunne ikkje lenger på lovleg måte selja det landet som det påstod det hadde eigedomsrett til.
H.D.
Hilda Doolittle, kjend under initialane H.D., var ein britisk-amerikansk forfattar som skreiv dikt, romanar og memoar. Ho var ein av grunnleggjarane av imagismen, ei avantgarderørsle innan modernistisk dikting som også omfatta Ezra Pound og Richard Aldington. H.D. var oppteken av klassisk gresk kultur, og stod for gjendiktingar frå den klassiske litteraturen i tillegg til å bruka bilete frå gresk mytologi og klassisk gresk diktoppbygning. Ho brukte mange bilete frå naturen frå ho byrja å dikta. Kjønnsroller og hennar eiga bifile legning var også viktige element i mange av verka hennar.
New Zealand Company
Waitangitraktaten
Dei britiske styresmaktene letta gradvis på restriksjonane på sal av land etter ein avtale mot slutten av året mellom selskapet og koloniministeren, Lord John Russell, som let det kjøpa land frå krona til ein rimeleg pris, og rett til å kjøpa og selja land under statleg tilsyn. Pengane som staten fekk inn ved sal av land til New Zealand Company skulle brukast til hjelp for innvandring til New Zealand. Avtalen vart hylla av selskapet som «alt som vi kunne ønskja ... vårt selskap skal vera den verkelege agenten for statleg kolonisering av New Zealand». Regjeringa skreiv frå seg forkjøpsretten i Wellington-området, Wanganui og New Plymouth i september 1841.
Fylkesveg 603 (fleirtyding)
Fylkesveg 603 finst i fleire fylke i Noreg:
New Zealand Company
Waitangitraktaten
Hobson sende kolonisekretæren sin, Willoughby Shortland og ein del soldatar til Port Nicholson (Wellington) for å markera det britiske overherredømet ved å planta Unionsflagget og gjera ein ende på det som hans administrasjon oppfatta som ei utfordring av britisk suverenitet – eit «koloniråd», komplett med primitive juridiske institusjonar, leia av Wakefield og Smith. Hobson meinte at kolonistane var i ferd med å danna ein «republikk», og såg på selskapet si framferd som eit trugsmål.
Busetjinga i Wellington
Påverka av sjefslandmålaren sin, kaptein William Mein Smith i Royal Artillery, grunnla selskapet i januar 1840 den første busetnaden, som det kalla Britannia. Busetnaden var delt inn i 1100 seksjonar, kvar på ein acre, på det flate landet i Pito-one, ved munningen av Hutt River. I tillegg hadde kvar nybyggjar kjøpt 100 country acres (omkring 40 ha) som skulle liggja i nærleiken, der dei skulle dyrka jorda, skaffa seg mat og etter kvart verta sjølvforsynte. Det viste seg at dalen ved Pito-one var ei blanding av tett skog, kratt, Phormium og sumpland, utsett for flaum, og med ei strand så grunn at skipa var nøydde til å ankra opp 1600 meter frå land. I mars, åtte veker etter at det første passasjerskipet nådde fram, røysta nybyggjarane for å gje opp utbygginga i Pito-one og flytta byen mot sørvest til Thorndon, eit av dei få relativt flate områda ved hamna.
H.D.
Liv og verk
Hilda Doolittle var fødd i Bethlehem i Pennsylvania i USA. Ho flytta til London i 1911, og blei verande i Europa resten av livet. Ho busette seg i Sveits i 1946, og døydde i Zürich.
New Zealand Company
Busetjinga i Wellington
Området Lambton Bay (seinare Lambton Quay) fekk namnet sitt til ære for Lord Durham, som hadde vore nært knytt til danninga av New Zealand Company.
H.D.
Liv og verk
Hilda Doolittle kom frå ein pietistisk og akademisk bakgrunn i Pennsylvania. Mor hennar, Helen Doolittle fødd Wolle, tilhøyrde herrnhutismen og var sterkt musikkinteressert. Faren Charles Doolittle var astornomiprofessor ved Lehigh University. I 1896 fekk han ei professorstilling ved University of Pennsylvania, og familien flytte til Upper Darby nær Philadelphia. Hilda var elev ved kvekarskulen Friends Central High School i Philadelphia. Ho blei vener med Ezra Pound i 1901. I 1905 gav han henne ei samling kjærleiksdikt kalla Hilda's Book. Same året gjekk ho ut frå high school og byrja gresk litteratur ved Bryn Mawr College. Medan ho forlét høgskulen etter berre tre semester, knytte ho band med diktarane Marianne Moore og William Carlos Williams her. I 1907 blei ho trulova med Ezra Pound, men faren mislikte Pound, og trulovinga blei broten året etter. Rundt denne tida utvikla Doolittle eit forhold med kunststudenten Frances Josepha Gregg.
New Zealand Company
Busetjinga i Wellington
Nybyggjarane møtte vanskar ganske snøgt. Dei oppdaga at det enno var busett māoriar på landet som var utsett til den nye busetnaden; desse på si side gav uttrykk for overrasking og forvirring over å oppleva at pākehā kom trampande gjennom heimane, hagane og gravstadane deira, og slo trepålar for landmåling ned i jorda. Landmålarane vart innblanda i trefningar med maoriane, dei fleste av desse nekta å rikka seg, og målarane vart utstyrte med våpen for å kunna halda fram med arbeidet sitt.
H.D.
Liv og verk
Doolittle gav ut sine første verk, nokre historier for barn, mellom 1909 og 1913 i kyrkjebladet The Comrade. Ho brukte hovudsakleg løyndenamnet Edith Gray. Etter å ha budd ei tid i Greenwich Village reiste ho til Europa med Gregg og mor hennar i 1911. Her byrja ho hevda seg som ein seriøs forfattar. Ho blei kjend med litteraturentusiasten Brigit Patmore, som ho hadde eit forhold til, men som også introduserte henne for den framtidige ektemannen hennar, diktaren Richard Aldington.
Også Ezra Pound budde i London, og dei to hadde fleire møte der dei diskuterte poesi. I tillegg til den greske inspirasjonen såg dei også til japansk litteratur som haiku og tanka. Dikta deira skulle dannast av frie vers og ikkje innehalda unødvendige ord, men direkte ta for seg tinga dei handla om. Pound gav signaturen «H.D. Imagiste» til Doolittle, og publiserte dikta hennar i tidsskriftet Poetry under overskrifta Imagiste i januar 1913.
New Zealand Company
Busetjinga i Wellington
Wakefield hadde kjøpt landet under ein svært hektisk vekelang kampanje i september førre året, og betalt med jarngryter, såpe, økser, fiskekrokar, klesplagg – som òg omfatta raude natthuver – tavler, blyantar, paraplyar, tettevoks og munnharper. Etter at lokale maorihøvdingar hadde fått ei forklaring av Wakefield, omsett av Barrett, skreiv dei under kjøpekontrakten, der det gjekk fram at når betalinga var motteken, var landet ikkje lenger deira. Seinare vitneprov som vart lagde fram av Spain Land Commission (leia av William Spain) – utnemnd av guvernør FitzRoy for å granska landkrava til New Zealand Company – avslørte tre store feil: Barrett fortalde under høyringa til Spain Commission i februar 1843: «Eg sa at når dei underteikna med namna sine, ville herrane i England, som stod for handelen, vita kven som var høvdingar.» Historikaren Angela Caughey har hevda at det var ekstremt usannsynleg at Wakefield og Barrett kunne ha vitja alle landsbyane i Whanganui-a-Tara på ein dag for å forklara selskapet sine intensjonar og få tilslutning til desse.
H.D.
Liv og verk
Doolittle gifta seg med Aldrington i 1913. Dei fekk ei dotter som var dødfødd i 1915. Ektemannen blei sterkt prega av opplevingane sine ved fronten under første verdskrigen, og paret blei seinare separert. Etter eit forsøk på å finna tilbake til kvarandre levde dei separate liv, og skilde seg i 1938. I 1918 blei bror hennar Gilbert drepen ved fronten.
New Zealand Company
Busetjinga i Wellington
Maoriinnbyggjarane i det omstridde landet vart lova eigne parsellar tilsvarande ein tidel av området, og desse parsellane skulle tildelast ved loddtrekking og spreiast ut mellom dei europeiske nybyggjarane. Edward Jerningham Wakefield, som hadde følgt onkelen sin, oberst William Wakefield til New Zealand på «Tory» i 1839, forklarte at ved å blanda maoriar med kvite nybyggjarar, ville dette hjelpa dei til å endra «den rå og usiviliserte veremåten deira». Han skreiv: «Det stadige føredømet framfor augo deira, og den konstante etterlikninga for å oppnå dei same resultata, vil på ein naturleg måte løfta opp denne underlegne rasen, og gi han ein kapasitet til å oppnå kunnskapane, vanane, ønskja og levesettet til dei siviliserte naboane sine». Wakefield sa at maoriparsellane – «ein svært viktig del av den prosjekterte planen vår» – ville verta verande uavhendelege for å sikra at maoriane ikkje skulle selja jorda til spekulantar med det same. Spain forhandla til slutt fram ein avtale med høvdingane i Te Aro, Kumutoto og Pipitea så dei var villige til å selja landet, men framleis ha herredøme over sine pā, kulturstadar og gravplassar.
Nelson
I april 1841 gav selskapet beskjed til Kolonisekretariatet om at det tenkte å grunnleggja ein ny koloni «betydeleg større» enn den første. Frå først av var kolonien tenkt å verta kalla Molesworth etter parlamentsmedlemmet William Molesworth, som hadde vore ein støttespelar for Wakefield, men som vart omdøypt til Nelson (etter den britiske admiralen) då Molesworth viste lita interesse for å leia kolonien. Han var planlagd å dekkja 810 km² land, og bestå av 1000 parsellar. Kvar av desse skulle vera 150 acres (60 ha) på landsbygda, 50 acres (20 ha) tilleggsjord og ein «by-acre» (4000 m² ). Halvparten av inntektene av salet av jord skulle brukast på emigrasjon, og om lag ₤50 000 som selskapet si forteneste. Jorda skulle seljast for ₤301 for kvar parsell, eller 30 shillings for ein acre, eit pund meir pr. acre enn prisen ved Wellington, og ei loddtrekking skulle avgjera eigarskapen til dei ulike parsellane.
To skip, «Whitby» og «Will Watch», segla denne månaden til New Zealand med landmålarar og arbeidarar ombord for å førebu buplassar for dei første nybyggjarane, som det var planlagt skulle koma etter fem månadar seinare. Men salet av land viste seg å vera lite vellukka, og trua livsgrunnlaget til busetnaden. Tidleg i juni hadde det berre vorte selt 326 parsellar, og berre 42 av kjøparane tenkte faktisk å reisa til New Zealand. Og det var lita betring ved loddtrekkinga av parsellane seint i august, då det berre vart trekt ut 371 parsellar, og tre fjerdedelar av kjøparane var fråverande.
Dei to skipa kom fram til Blind Bay (i dag kjent som Tasman Bay), der leiarane av ekspedisjonen leita etter høveleg land til den nye kolonien, før dei slo seg ned på staden der våre dagars Nelson ligg, den gongen omtala som eit våtmarkslandskap kledd med kratt og bregner. I eit møte med lokale maoriar, hevda ekspedisjonen sin leiar, Arthur Wakefield, at det var oppnådd semje om at det – i byte med «gåver», økser, eit gevær, krut, teppe, kjeks og piper – var gjort opp for «kjøpet» av land i 1839 som William Wakefield hadde stått for. Til januar 1842 hadde fortroppen bygd meir enn 100 hytter på staden til den framtidige byen for å førebu tilflyttinga til dei første nybyggjarane. Ein månad seinare skal byen ha hatt eit folketal på 500, saman med storfe, sauer, grisar og fjørfe, sjølv om selskapet enno ikkje kunne visa til kjøp av noko av landområda som kjøparane hadde betalt for.
Jakta på desse attståande 810 km² skulle til slutt føra til Wairau Affray – den gongen kjend som «Wairau-massakren' – 17. juni 1843, då 22 europearar og fire maoriar døydde i ei trefning om landrettar i Wairau Valley, 25 km frå Nelson. Arthur Wakefield hevda at han hadde kjøpt landet av enkja etter ein kvalfangar, som, i sin tur, hadde påstått å ha kjøpt det av høvdingen Te Rauparaha. Høvdingen nekta for å ha selt det. Sjølv om nybyggjarane i Nelson og Wellington var forferda over nedslaktinga i Wairau, viste ei gransking ved guvernør Robert FitzRoy at skulda låg heilt og fullt hjå New Zealand Company sine representantar.
Andre busetnadar
New Zealand Company grunnla også ein busetnad i Wanganui i 1840 – det rurale landområdet som var lova bort til kjøparane i Wellington – og var også indirekte inne i busetjinga i New Plymouth i 1841, gjennom samarbeidet sitt med Plymouth Company, som fusjonerte med New Zealand Company same året. Selskapet sende òg landmålarar nedover austkysten av Sørøya for å vurdera andre område. I Akaroa fekk dei kontakt med den unge franske kolonien som var grunnlagd i regi av selskapet Jean-François Langlois's Nanto-Bordelaise Company.
I juli 1843 sende New Zealand Company ut eit prospekt over sal av 48 000 hektar, fordelt på byområde, forstads- og ruralt land i ein ny buseetnad kalla New Edinburgh. Lokaliseringa av denne usetnaden var ikkje fastsett. Det vart opna eit kontor i Edinburgh for å trekkja til seg skotske emigrantar. Eit område på 160 000 ha vart valt ut kring hamna i Otago i januar 1844. Selskapet samarbeida med den læke delen av den skotske frikyrkja om salet og loddtrekkinga av land til den første gruppa av nybyggjarar som segla til det som vart busetnaden Dunedin seint i november 1847. Ein månad seinare byrja Gibbon Wakefield aktivt å fremja ein plan han hadde lagt fram i 1843: Ein busetnad for den engelske kyrkja (Church of England). Leiinga i New Zealand Company håpa først å plassera denne busetjinga i Wairarapa-regionen nede på Nordøya. Då lokale māoriar nekta å selja, inspiserte landmålaren Port Cooper (Lyttelton Harbour) på austkysten av Sørøya, og valde ut denne staden. Land vart kjøpt av 40 medlemmer i Ngai Tahu-iwien i juni 1848. Canterbury Association, Gibbon Wakefield sitt nye føretak, organiserte koloniseringa, og New Zealand Company var ein silent partner i denne prosessen, og bidrog med lite meir enn midlar til det opphavlege kjøpet. Den første gruppa på 1512 nybyggjarar i Canterbury kom fram til den nye heimen sin den 8. september 1850.
Finansielle vanskar og oppløysing
Den andre store feilen oppstod fordi ein stor del av landet i den nye kolonien vart kjøpt av spekulative årsaker av folk som ikkje hadde tenkt å slå seg ned på New Zealand og dyrka den jorda dei hadde kjøpt. Dette gjorde at dei nye koloniane hadde ein alvorleg skort på arbeidsgjevarar og følgjeleg for lite arbeid til arbeidarane. Heilt frå første dag var New Zealand Company nøydd til å vera den viktigaste arbeidsgjevaren i dei nye koloniane, og dette viste seg å verta ei stor økonomisk belasting for selskapet. Det vart gjort fleire tilnærmingar til britiske styresmakter for å søkja økonomisk støtte, og seint i 1846 godtok selskapet eit tilbod på 236 000 pund på strenge vilkår, og under tilsyn med den framtidige drifta av selskapet.