cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ole Andreas Øverland
Liv og gjerning
Frå 1885 skreiv Øverland ein serie hefte for Folkebladet. Samla vart desse til fyrsteutgåva av Illustreret Norges historie, eit verk som kom i fem band i tida 1885-95. Perioden 1887-98 skreiv han samstundes på ei 12 bands «folkeutgåve» av det same verket; i periodar med gasje frå Stortinget. Då verket var ferdig utgjeve i 1898 vart han utnemnd til statsstipendiat.
Øverland skreiv også ei rad med biografiar, jubileumsskrift, leksikonartiklar, og var ein flittig og populær føredragshalder. Han skreiv om Vinland, krosstog, thranittane, kong Karl Johan, general Armfeldt, bygdemagasin og Jotunheimen. Historikaren Terje Bratberg omtalar Øverland som «en av de mest produktive historikere Norge har fostret, og produksjonen overvelder ved sitt volum, men også kvalitetsmessig holder det mål».
Han døydde i Kristiania.
Olaus Eskeland
Olaus Olsson Eskeland var ein lærar, gardbrukar og Venstre-politikar frå Rogaland.
Eskeland hadde mange offentlege verv, mellom anna var han forlikskommissær i Hetland i 40 år, fylkesrevisor, medlem 1883–91 av tilsynsnemnda for Jærbanen og styremedlem i Noregs Bank si avdeling i Stavanger. I 1889 var han med og stifta Hetland Sparebank, der han vart vald til ordførar i banken sitt forstandarskap.
Han vart i 1889 utnemnd til riddar av St. Olavs Orden.
Eskeland døydde på garden sin i Hetland i 1903.
EM i friidrett 1934
Europameisterskapen i friidrett 1934 vart avvikla i Torino i Italia i dagane 7.–9. september. Meisterskapen vart avvikla på årsgamle Stadio Benito Mussolini (det seinare olympiastadion). Gjennom meisterskapen vart det tevla i 21 øvingar, alle for menn.
Meisterskapen var den aller fyrste europameisterskapen i friidrett. Høgdepunktet i meisterskapen kom då finlendaren Matti Järvinen den fyrste konkurransedagen sette ny verdsrekord i spydkasting med eit kast på 76,66 m. Kvinner deltok ikkje, dei kom med i den andre europameisterskapen, fire år seinare.
Noreg deltok med fem utøvarar. Birger Halvorsen og Otto Berg tok var si sølvmedalje i høvesvis høgdehopp og lengdehopp. Holger Albrechtsen fekk bronsemedaljen på korthekken og vart nummer fire på langhekken. Georg Braathe vart nummer fire i milløpet, medan Johs. Bognerud braut 5000-meteren.
100 m
<br style="clear:left;" />
200 m
<br style="clear:left;" />
400 m
<br style="clear:left;" />
800 m
<br style="clear:both;" />
1500 m
<br style="clear:both;" />
5000 m
<br style="clear:both;" />
10 000 m
<br style="clear:both;" />
Maraton
<br style="clear:both;" />
50 km kappgang
<br style="clear:both;" />
110 m hekk
<br style="clear:both;" />
400 m hekk
<br style="clear:both;" />
Høgdehopp
<br style="clear:both;" />
Stavhopp
<br style="clear:both;" />
Lengdehopp
<br style="clear:both;" />
Kulestøyt
<br style="clear:both;" />
Sleggjekast
<br style="clear:both;" />
Tikamp
Poeng etter 1920-tabellen <br style="clear:both;" />
Angelstad
Angelstad er ein svensk tettstad i Ljungby kommun i Kronobergs län i Småland. I 2005 hadde tettstaden 276 innbyggjarar.
Høgskavlnasen
Høgskavlnasen er eit nes heilt sør på Høgskavlen i Borgmassivet i Dronning Maud Land i Antarktis. Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (1949–52) og namngjeve Høgskavlnasen.
The Survivors Live
The Survivors Live er eit konsertalbum med Johnny Cash, Carl Perkins og Jerry Lee Lewis. Det kom ut i 1982 på Columbia Records. Innspelinga føregjekk 23. april 1981 i Böblingen, nær Stuttgart, i Vest-Tyskland, då dei tre musikarane, som hadde vore i lag på Sun Records i byrjinga av karrierene sine, turnerte i Europa. Konserten var først berre meint for Cash, men Lewis og Perkins vart med han på scenen ein kveld då dei ikkje hadde eigne konsertar. Utan å øve først framførte dei tre songar dei var kjende for, inkludert Cash sin «Get Rhythm» og Perkins sin «Blue Suede Shoes» - i tillegg til mindre kjende songar. Perkins, Cash og Lewis hadde spelt i lag før, i lag med Elvis Presley (som døydde i 1977), under Million Dollar Quartet-innspelinga, og samarbeidde seinare på albumet Class of '55 i lag med Roy Orbison i 1985. For den siste songen på albumet, «I Saw the Light», fekk Cash, Perkins og Lewis med seg sonen til Cash, John Carter og dottera Cindy Cash på scenen.
Bronx
Bronx er ein bydel i New York i USA som ligg mellom Hudsonelva og East River. Bydelen dekkjer rundt 150 km², der kring 110 km² er landareal. Han har rundt 1 456 000 innbyggjarar (2015). Bronx er den einaste bydelen i New York som ligg på fastlandet. Ei rekkje bruer over Harlemelva bind Bronx saman med Manhattan, medan bydelen er knytt til Long Island med tre bruer over East River. Bronx er først og fremst eit bustadområde, men store delar av sjøfronten blir brukt til hamneføremål, lager og industri.
Namn
Namnet «Bronx» stammar frå færøyingen og prestesonen Jonas Jonasson Broncks, som busette seg i Nieuw-Nederland i 1639. Då hadde staden 400 innbyggjarar. Elva nær garden hans fekk namn etter ham, og heile området fekk namnet «Bronck's Land». Med tida blei dette endra til Broncksland eller berre Broncs', før det til slutt ende opp som «Bronx».
Historie
Folketalet auka kraftig i perioden 1890 til 1940 (frå ca. 89 000 til ca. 1,4 millionar). Etter andre verdskrigen og fram mot 1990-åra var bydela preget av forfall og forslumming. Særleg områda South Bronx og Hunt's Point utvikla seg til nokre av dei verste slumstrøka i New York, med eit stort innslag av narkomane og kriminelle. Folketalet sokk frå 1970 til 1980 med over 20 %, til ca. 1,17 millionar. Ved hjelp av ulike byfornyingstiltak har styresmaktene prøvd å hindra vidare vekst av slummen, og Bronx har seinare opplevd vekst slik at folketalet gjekk tilbake til 1970-nivå.
Demografi
U.S. Census dokumenterer at Bronx er det området i heile USA med størst variasjon i etnisk bakgrunn blant innbyggjarane. 54,6 % har Hispanic eller Latino-bakgrunn, der den største gruppa kjem frå Puerto Rico. 43,3 % er svarte eller afroamerikanarar.
Institusjonar
Det finst fleire universitet i bydelen, mellom anna Fordham University, eit av dei eldste katolske universiteta i USA, og andre høgare lærestader. I Bronx ligg Yankee Stadium som først blei bygd i 1923 og deretter rive og totalt nybygd i 2009. Stadionet er mest kjend som heimebane for baseballaget New York Yankees, men har husa mange ulike tilstellingar innan amerikansk fotball, fotball, boksing, religiøse møte og popkonsertar. Etter terrorangrepet i New York 11. september 2001 blei det halde ei stor minnegudsteneste i Yankee Stadium. Bronx Zoo er ein av dei største dyrehagane i verda med over 650 dyreartar og meir enn 4000 individ. Dyrehagen har over 2,2 millioner vitjande kvart år.
7-fjellsturen
7-fjellsturen er ein fjelltur i Bergen som har vorte arrangert årleg sidan 1948. Arrangøren er Bergen og Hordaland Turlag.
Turen går over det som vert rekna som Dei sju fjella i Bergen i rekkefølgja som er oppgitt under. Dersom ein ikkje ønskjer å gå over alle sju fjella, er det mogleg å gå den kortare 4-fjellsturen. Då går ein dei fire siste fjella i turen.
Plakettar og statuettar
Etter gjennomført tur er det mogleg å få kjøpt plakett og/eller statuett. Dersom ein er over 65 år eller under 12 år vil ein telja med kor mange gonger ein har fullført 4-fjellsturen, ikkje berre 7-fjellsturen.
I 2010 var det til saman seks personar som hadde blitt premiert for 42 fullførte turar.
Alph Lake
Alph Lake er ein innsjø ved foten av Ward Valley på nordvestsida av Koettlitzbreen på Scott Coast i Antarktis. Han er 700 meter lang, og omgjeve av bratte moreneveggar. Han vart namngjeven av Griffith Taylor under Terra Nova-ekspedisjonen, leia av kaptein Robert Falcon Scott, i samband med Alph River, som flyt gjennom innsjøen.
Kjempegullris
Kjempegullris (Solidago gigantea) er ein art i gullrisslekta.
Planten er delstatsblome for Kentucky og Nebraska i USA.
Kjempegullris er rekna som ein framand art med høg risiko for spreiing i Noreg.
Nathalie Sarraute
Nathalie Sarraute var ein fransk advokat og forfattar. Ho er knytt til «den nye romanen», ei litterær fransk rørsle som utvikla seg frå 1950-talet og framover. Den fyrste romanen hennar var Tropismer, som var skriven i 1934 men fyrst kom ut i 1939, og var den einaste som kom ut før krigen. Fleire av verka hennar er omsette til norsk.
Liv og virke
Sarraute var fødd som Natasja Ilinitsjna Tsjernjak (russisk Ната́лья Ильи́нична Черня́к, Natalja Tsjernjak) i Ivanovo (den gongen kjend som Ivanovo-Voznesensk), 300 km nordaust for Moskva, i 1900 (ho refererte ofte til fødselsåret sitt som 1902, ein dato som framleis blir sitert i enkelte referanseverk). Ho var dotter av forfattaren Pauline (fødd Tsjatounovskij) og kjemikaren Ilja Tsjernjak. Ho var av russisk-jødisk opphav. Som følgje av at foreldra hennar skilde seg, blei ho i barndommen sendt fram og tilbake mellom Frankrike og Russland. I 1909 flytta ho til Paris for godt saman med faren sin.
I 1925 gifta ho seg med Raymond Sarraute, også han advokat. Dei fekk tre barn saman, alle døtrer. I 1932 skreiv ho den første boka si, Tropismes (Tropismer), som bestod av ei rekkje korte skisser og sjølvbiografi som sette tonen for heile forfattarskapet hennar. Romanen kom fyrst ut i 1939, og tyngden av den andre verdskrigen hemma populariteten hans. I 1941 blei Sarraute avsett frå yrket sitt fordi ho var jøde etter dei innførte nazi-lovane. I løpet av denne tida gjekk ho i dekning og gjorde samtidig førebuingar for å skilja seg frå ektemannen sin i eit forsøk på å verna han, men dei kom til sist til å halda saman.
Sarraute døydde 99 år gammal i Paris. Dottera hennar, journalisten Claude Sarraute, var gift med den franske akademikaren Jean-François Revel.
Karriere
Sarraute vigde seg til litteraturen. Den fyrste boka hennar etter krigen og det mest framståande verket hennar var Portrait d'un inconnu («Portrett av ein ukjend mann», 1948), ei bok som blei hylla av Jean-Paul Sartre. Han refererte til boka som ein «anti-roman», og bidra òg med eit forord. Trass i framifrå omtale fekk bøkene hennar berre merksemd av litteratar. Det same skjedde med etterfølgjaren Martereau (1953).
Sarraute sitt essay L'Ère du soupçon (Tidsalderen til mistanken: essays om romanen, 1956) fungerte som eit byrjande manifest for den litterære rørsla nouveau roman, «den nye romanen», ved sida av Alain Robbe-Grillet sin Pour un Nouveau Roman («For ein ny roman», 1963). Sarraute blei, saman med Robbe-Grillet, Claude Simon, Marguerite Duras og Michel Butor, ein av personlegdommane som er mest assosiert med framveksten av denne nye utviklinga i litteraturen. Ein søkte på radikalt vis å omforme dei tradisjonelle narrative forteljarfigurane og handlingsgangen i sjangeren. Sarraute blei lønat med prisen Prix international de littérature for romanen Les Fruits d'or (Gullfruktene, 1963), noko førte til større omtale og merksemd for forfattaren. Det same året byrja Sarraute òg å arbeida som dramatikar, og skreiv til sist sju skodespel, inkludert Le Silence (1963), Le Mensonge (1965) og Elle est là (1993). Som eit resultat av den veksande populariteten hennar og offentlege profilen hennar vart ho invitert til å tala ved eit tal litterære hendingar og hendingar både i Frankrike og i utlandet.
Verka til Sarraute, inkludert romanane Entre la via et la mort («Mellom liv og død», 1968), L'Usage de la parole («Bruken av tale», 1980), og Tu ne t'aimes pas («Du elsker ikke deg selv», 1989), er blitt omsette til meir enn 30 språk. Bøkene hennar er ofte blitt omtalte som «vanskelege» som eit resultat av den eksperimentelle stilen hennar og oppheving av tradisjonelle litterære konvensjonar. Sarraute feira den døden til den litterære «karakteren» og verdsette først og fremst skapinga av ei trufast avbilding av psykologiske fenomen, som i den lange novella hennar Les Fruits d'or, som berre består av indre monologar, og romanen Le Planetarium (Planetariet, 1959) som fokuserte på ein ung mann sin besettelse om å arva leilegheita til tanta si. At perspektivet og synsvinkelen jamleg skifta i tekstane hennar bidrog på den eine sida til å underminera handa til forfattaren medan det samtidig omfamna mangelen på samanheng som finst i det verkelege livet.
I kontrast til den relative vanskelege tilgjengelegheiten i romanane til Sarraute, er sjølvbiografien hennar Enfance (Barndom, 1983) rekna som langt meir tilgjengeleg for lesarane. Han blei skriven då ho var over åtti år gammal, og er skrive direkte og rett fram som om ho utfordra si eiga evne til å nøyaktig hugsa fortida medan ho skreiv. På 1980-talet blei sjølvbiografien gjort om til eit skodespel i ein akt på Broadway med Glenn Close i hovudrolla. Spørsmåla om minnet som Sarraute framheva i sjølvbiografien sin blei vidareført i den siste romanen hennar Ici (norsk utgåve Her), som kom ut i 1995. Her utforska forfattaren ei rekke eksistensielle spørsmål knytt til formløysa i både den individuelle og den sosiale verkelegheita.
Miért ne higgyem
«Miért ne higgyem» (ungarsk for Kvifor ikkje tru) er ein song av den ungarske musikkgruppa Belmondo frå 2014. Songen er skriven av Zoltán Czutor.
«Miért ne higgyem» var eit av bidraga i A Dal 2014, den ungarske uttakinga til Eurovision Song Contest 2014 i København i Danmark.
Vikingskipet
Vikingskipet er ein skeisehall og konsertarena i Hamar. Hallen vart bygd til Vinter-OL 1994 på Lillehammer og vart opna 19. desember 1992.
Vikingskipet har ei grunnflate på 22 000 m² og har plass til 10 000 tilskodarar under skeiseløp. Under konsertar kan hallen ta 20 000 menneske, medrekna ståplassar. Hamar kommune er eigar av hallen gjennom selskapet Hamar Olympiske Anlegg.
Angered
Angered er ein tettstad i Göteborgs kommun i Västra Götalands län i landskapet Bohuslän i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 898 innbyggjarar.
Kjelder
Angered Angered Angered Angered (stadsdeel)
Gazaomringinga
Gazaomringinga (hebraisk עוטף עזה, Otef Aza) syner til eit område i Israel som strekkjer seg kring Gazastripa, berre nokre få kilometer unna, og omfattar byen Sderot og fleire kibbutzim og moshavim i området.
I 2007, etter fleire år med terroriståtak, vedtok Knesset ei lov som gav samfunn som låg innafor 7 km frå grensegjerdet kring Gazastripa (og andre samfunn i området utpeikt av finansdepartementet i Israel ) status som «konfrontasjonslinje-samfunn» og gav dei spesielle privilegium (til slutten av 2008). Andre lover forlenga desse privilegia, med somme endringar, fram til slutten av 2014.
Sosialistisk realisme
Sosialistisk realisme er ei kunstretning som utvikla seg under kommunismen i Sovjetunionen og vart den rådande stilen i andre kommunistland. Sosialistisk realisme er ein teleologisk-orientert metode og stil som tok mål av seg til å fremje målsettingane i sosialismen og kommunismen. Tema for retninga var jamnast arbeidslivet og teknikken i den sosialistiske kvardagen, til dømes traktorkøyrarar på ein kolkhoz som optimistisk vender blikket opp og fram. Ein la vekt på røyndomsnær skildring med lågt innslag av abstraksjon og estetisering. Retninga har slektskap med sosialrealismen, men dei to må ikkje forvekslast. Tvert mot sosialrealismen glorifiserer den sosialistiske realismen ofte den fattige si rolle. Retninga var i ein viss grad ein reaksjon mot såkalla dekadente stilretningar.
Sovjetunionen
Sosialistisk realisme var den offisielt godkjende stilretninga for kunsten i Sovjetunionen i meir enn femti år.
Sosialistisk realisme vart statspolitikk i 1932 då sovjetleiaren Josef Stalin fremja eit dekret om å omstrukturere litteratur- og kunstorganisasjonane. Same året vart det skipa kunstnarunionar i både Moskva og Leningrad som avslutta tida for postrevolusjonær kunst. I Leningrad vart kunstmålaren og -læraren Kuzma Petrov-Vodkin vald til den første presidenten i kunstnarunionen.
Første utstillinga fann stad i 1935 og vart organisert av kunstnarunionen i Leningrad. Mellom deltakarane var Pjotr Butsjkin, Rudolf Frentz, Aleksandr Samokhvalov, Isaak Brodskij, Kuzma Petrov-Vodkin, Kasimir Malevitsj, Nikolaj Dormidontov og Mikhail Avilov. Desse vart grunnleggarane av Leningrad-skulen.
I 1934 vart Isaak Brodskij, ein elev av Ilja Repin, utnemnd til direktør for det nasjonale kunstakademiet og av Leningrad sitt institutt for måling, skulptur og arkitektur. Brodskij inviterte framståande målarar og pedagogar til å undervise ved akademiet, mellom dei Konstantin Juon, Ivan Bilibin og Pjotr Butsjkin.
Kunstutstillingar frå 1935-40 syner at kunstlivet ikkje vart undertrykt av denne ideologien, ei heller at kunstnarane gjorde knefall for det som då vart kalla samfunnsordenen. Eit stort tal av utstilte landskapsmåleri, portrett og sjangermåleri viste at målingstekniske utfordringar låg til grunn for kunsten, som såleis var fri for nokon påtrykt ideologi.
Etter den første nasjonale kunstnarkongressen i Moskva i 1957, vart alle russiske kunstnarar organisert i ein union i 1960. Kunstnarane i Sovjetunionen fekk høve til å prøve ut nye kunstuttrykk, særleg gjaldt det form og plastiske uttrykk. Bilete av ungdomar og studentar, landsbyar og byar i stor endring, dyrking av nytt land og store byggprosjekt i Sibir og Volga-regionen, og nyvinningar skapt av sovjetisk vitskap og teknologi, kom i sentrum for den nye målarkunsten. Tidas heltar, så som unge vitskapsfolk, arbeidarar, sivilingeniørar, fysikarar, var mellom dei mest populære objekta for målarane.
I denne perioden opna ei mengd spennande emne, og positive figurar og bilete seg for kunstnarane. Arven etter mange store kunstnarar og kunstrørsler vart atter tilgjengelege for kunststudentar og offentleg debatt. Dette utvida kunstnarane si forståing av realismen. Denne fornya forståinga av realismen førte til at stilretninga heldt fram å dominere russisk kunsthistorie. Realist-tradisjonen førte til mange ulike trendar av samtidsmåleri.
Litteratur
Den sovjetiske forfattarunionen vart grunnlagd for å kontrollere kva forfattarane skreiv om. Politikken som skulle gjere forfattarane til nikkedokker vart vedteken på kongressen for sosialistforfattarar i 1934. Politikken vart omsynslaust tvinga gjennom på alle felt i litteraturen. Form og innhald vart mykje avgrensa, med forbod mot erotisk, religiøs, abstrakt, surrealistisk og ekspresjonistisk kunst. Formelle eksperiment vart forkasta. Grunngjevinga for å stanse slike, var at dei var «dekadente» og uforståelege for proletariatet, eller dei var kontra-revolusjonære.
Restriksjonane vart noko oppmjuka etter Stalin døydde i 1953, men staten hadde framleis eit fast grep om personleg, kunstnarisk uttrykk.
I andre statar
Sosialistiske trendar slo gjennom i litteraturen i 1920-åra i Tyskland, Frankrike, Tsjekkoslovakia og Polen. Forfattarar som Louis Aragon, Johannes Becher, Jaroslav Hašek og Pablo Neruda var med å utvikle den sosialistiske realismen i Vesten.
Doktrinen om sosialistisk realisme vart mellom 1949 og 1956 gjennomført med lov i andre, såkalla folkerepublikkar. Alle felt av biletkunst og språkkunst vart omfatta, men dei mest påfallande prestasjonane kom innanfor arkitekturen, som vart sett på som eit nøkkelvåpen i skapinga av ein ny sosial orden. Den nye arkitekturen skulle hjelpe til å spreie den kommunistiske doktrinen ved å påverke medvitet til innbyggarane, så vel som deira syn på livet.
Sosialistisk realisme fekk lite gjennomslag i land utanfor kommunistblokka. I nokre vestlege land var, og er, ho nærast for tabu å rekne.
Ideologiske kjelder
Dei første tendensane mot sosialistisk realisme kan sporast tilbake til midt på 1800-talet. Dei omfattar revolusjonær litteratur i Storbritannia, Tyskland og Frankrike. Sosialistisk realisme framstod som litterær metode tidleg i det 20. hundreåret i Russland, særleg i arbeida til Gorkij. Den var også til stades i verk til andre forfattar. Med Gorkij som førebilete, kombinerte forfattarar i fleire land den realistiske framstillinga av livet med uttrykk frå eit sosialistisk verdssyn. Mellom desse finn ein Barbusse, Martin Andersen Nexø og John Reed.
Den politiske sida av den sosialistiske realismen var på mange måtar eit framhald av det som hadde vore politikken i tsar-tida. Sensur og forsøk på å kontrollere bodskapen i kunsten tok ikkje til med sovjeta, men var eit langvarig drag ved russisk kultur. Også tsar-regjeringane var merksame på den potensielt samfunnsomveltande effekten i kunsten, og kravde at alle bøker vart klarerte av sensuren.
Sosialistisk realisme hadde røter i nyklassisismen og dessutan i tradisjonane til realismen i russisk litteratur. Sistnemnde hadde i det 19. hundreåret skildra livet til menneske som levde i enkle kår. Eit kroneksempel fann ein i den estetiske forma Maksim Gorkij hadde utvilkla. Viktig påverknad kom òg frå arbeida til Peredvizjnikij-rørsla på slutten av 1800-talet, og frå franskmannen Jacques-Louis David.
Müller-gliacelle
Müller-gliaceller eller Müller-celler er ei form for gliaceller i netthinna. Dei finst i netthinna hjå ryggbeinsdyr, og verkar som støtteceller for nervecellene i netthinna, i likskap med andre gliaceller. Dei er den vanlegaste typen av gliaceller i netthinna, og strekker seg langs heile breidda av nevroretina. Nevroretina er den delen av netthinna som inneheld dei retinale progenitorcellene (RPC), og som gjev opphav til dei sju celletypane i netthinna.
Sosialistisk realisme
Ideologiske kjelder
Etter partikongressen i 1934, sette staten opp fire reglar for det som vart kjent som sosialistisk realisme:
Verka skulle vere; 1. Proletariske; kunsten skulle vere relevant for arbeidarar, og forståeleg for dei same. 2. Typiske; vise scener frå folk sitt daglegliv. 3. Realistiske; det skulle vere representative. 4. Patriotiske; støtte opp om staten og partiet sine målsettingar.
Kjennemerke
Sosialistisk realisme skildrar og hyller proletariatet sin strid for sosialistisk framgang. Målsettinga var å «høgne» den vanlege arbeidaren, såvel i fabrikken som i landbruket, ved å framstille både hans liv, arbeid og fritid som beundringsverdig. Med andre ord, målet var å undervise folket om måla og meininga med kommunismen.
Müller-gliacelle
Rolle i utvikling
Forsking har vist at Müller-gliaceller er kritiske for utviklinga av netthinna hjå mus, der dei fremjar vekst og histogenese gjennom ein non-spesifikk esterase-mediert mekanisme. Forsking har òg vist at Müller-gliaceller verkar retningsgjevande for dei utviklande aksona i netthinna hjå kyllingar. Forsking med ein sebrafisk-modell av Ushers syndrom viste at Müller-gliaceller spelte ei rolle i synaptogenese — formasjonen av nye synapsar.
Måneskin
Starten
Bandmedlemmane møtte kvarandre då dei gjekk på same videregåande skule. I 2016 tok dei førebuande utdanning, liceo scientifico, i Roma og bestemte seg for å starte eit band. Bandnavnet kom dei på i 2016 då dei skulle melde seg på Pulse, ei lokal musikktevling for nye band. Mens dei hadde idédugnad for namn, bad medlemmane Victoria De Angelis, som er halvt dansk, om å slenge ut nokon danske ord. Dei fall for ordet Måneskin (måneskin), sjølv om tydinga ikkje har noko direkte samband til bandet. Pulse-tevlinga vart også eit vendepunkt i karriera til bandet, sidan dei måtte skrive eigne songar. Som følgje av tevlinga fekk dei opptre på Felt Music Club & School, og vann fyrstepremie i tevlinga.
Müller-gliacelle
Støtte for nerveceller
I likskap med andre gliaceller spelar Müller-gliaceller ei sekundær, men viktig rolle, for nerveceller. Forsking på skjelpadder har vist at cellene spelar ei viktig rolle som mediatorar for nedbrytinga av nevrotransmittarar (spesifikt acetylkolin og GABA), og i vedlikehaldet av gunstige mikromiljø for netthinna. Forsking har vist at Müller-gliaceller spelar ei viktig rolle i induksjonen av enzymet glutaminsyntetase i kyllingfoster, som er ein viktig faktor i reguleringa av glutamin- og ammoniakk-konsentrasjonen i sentralnervesystemet. Forsking har òg vist at Müller-gliaceller byggjer fundamentet for overførsla av ljos gjennom netthinna hjå ryggbeinsdyr, grunna si strake form, orientering i netthinna, og fordelaktige fysiske eigenskapar.
Sosialistisk realisme
Kjennemerke
Realisme-delen er viktig. På eit vis speglar den sosialistiske realismen den retninga som vestleg kunst tok, der kvardagslivet til menneska var tema i romanen, for skodespelet og i biletkunsten. Proletariatet var i sentrum for kommunistideala; såleis var liva deira eit verdig emne å undersøke.
Måneskin
Starten
Dei opptredde seinare som gatemusikantar i Colli Portuensi-området i Roma, og i det historiske senteret av byen, inkludert Via del Corso. Ein av dei fyrste livekonsertane til gruppa utanfor Roma fann stad i Faenza, under årsmøtet til Independent Record Labels i 2016. Etter ein tur til Danmark, der gruppa heldt fleire mindre konsertar, begynte gruppa å jobbe tettare saman med fleire øvingar.
Müller-gliacelle
Forsking
Ny forsking ser på kva for roller Müller-gliaceller spelar i nerveregenerasjon. Ein har studert Müller-gliaceller i netthinna hjå både sebrafisk og kylling, men den eksakte molekylære mekanismen for regenerasjon er enno ikkje forstått. Andre studiar med mus visar at Müller-gliaceller byrjar å dedifferensiere og utvise cellesyklusmarkørar, utan å fullføre mitose, noko som tydar på at det finst ei blokkering for regenerasjonsprosessen som er unik for pattedyr. Forsking på menneskemodellar har vist at Müller-gliaceller har evna til å fungere som stamceller i modne netthinner, og at dei er effektive progenitorar for stavar.
Sosialistisk realisme
Kjennemerke
Målarane skildra lukkelege, muskuløse bønder og arbeidarar i fabrikkar og på kollektivbruk. Under Stalin-tida laga målarane også tallause helteportrett av diktatoren, til stønad for den personkultusen han vart til del. Industri- og jordbrukslandskap var populære emne, der ein lovprisa framgangar i sovjetisk næringsliv. Det vart forventa at romanforfattarar skulle skrive oppbyggjelege forteljingar, i samsvar med den marxistiske doktrinen om dialektisk materialisme. Komponistar skulle lage livleg og oppmuntrande musikk som spegla proletariatet sitt liv og deira stridar.
Müller-gliacelle
Forsking
Skade i netthinna hjå sebrafisk har vist at Müller-gliaceller kan undergå dedifferensiering til multipotente progenitorceller. Progenitorcellene vil så dele seg og differensiere til ulike netthinneceller, inkludert fotoreseptorceller, som blei øydelagde etter skaden. Forsking har òg vist at Müller-gliaceller samlar ljos i auga hjå pattedyr, i likskap med den fiberoptiske plata, og leiar ljoset til stavar og tappar i auga.
Måneskin
Debutalbum og gjennombrot
I 2017 melde Måneskin seg på den ellevte sesongen av italienske X Factor på dei kommersielle tv-kanalane Sky Uno og TV8. Måneskin nådde til slutt finalen i desember 2017, der gruppa enda på andreplass. Parallelt med deltakinga gav Måneskin ut debutsingelen «Chosen» 24. november 2017. Singelen var gjeven ut av Sony Music og nådde ein andreplass på den italienske singellista. Songen var òg med på gruppas EP med same tittel, gjevne ut i desember 2017. EP-en bestod hovudsakleg av coverlåtar som gruppa hadde opptredd med under deltakinga i X Factor. EP-en selde til platina-status.
23. mars 2018 slapp Måneskin sin fyrste italiensk-språklege singel, «Morirò da re», som også oppnådde kommersiell suksess. Det fyrste studioalbumet til Måneskin, Il ballo della vita kom 26. oktober 2018. Både albumet og singelen «Torna a casa» toppet hitlistene i Italia. For å promotere albumet gav bandet ut ein dokumentarfilm, This Is Måneskin. Filmen hadde premiere i Italia 26. oktober 2018.
Sosialistisk realisme
Framståande kunstnarar og verk
Maksim Gorkij sin roman Mor vert rekna for å ha vore den fyrste sosialist-realistiske romanen. Andre viktige verk i sjangeren omfattar Fjodor Gladkovs Sement (1925), Nikolaj Ostrovskijs Hvordan stålet ble herdet (på norsk i 1950), og Mikhail Sjolokhovs tobandsverk; Stille flyter Don (1934) og Don flyt heim til havet (1940).
Måneskin
San Remo-festivalen 2021 og Teatro d'ira
I 2021 vann Måneskin San Remo-festivalen med songen «Zitti e buoni». Bandet kunngjorde samtidig sitt nye albumprosjekt, kalla Teatro d'ira: Vol. I vart gjeve ut 19. mars 2021. Bandet representerte Italia i Eurovision Song Contest 2021 i Rotterdam 22. mai. I vekene og dagane før finalen var gruppa storfavoritt til å vinne tevlinga, og dei innfridde favorittstempelet. Gruppa vann finalen med 524 poeng. Eit par veker etter sigeren vart opptredenen deira den mest sette Eurovision-liveframføringa på YouTube, med over 55 millioner visningar.
Etter sigeren gjekk fleire andre låtar frå albumet Teatro d'ira: Vol. I inn på hitlister over heile Europa. I fleire land, blant anna Storbritannia, gjorde den engelskspråklege «I Wanna Be Your Slave» det betre enn «Zitti e buoni». Også gruppa sin coverversjon av Madcon-versjonen av «Beggin'» gjekk inn på hitlister i fleire land.
Balham Lake
Balham Lake er ein liten innsjø nær midten av Balham Valley i Victoria Land. Han vart namngjeven i 1964 av den amerikanske geologen Parker E. Calkin etter dalen.
Sosialistisk realisme
Framståande kunstnarar og verk
Martin Andersen Nexø skapte si eiga sosialistiske realisme. Framgangsmåten hans var prega av forteljarglede, eit kritisk syn på det kapitalistiske samfunnet, og eit jamt strev mot å bringe røyndomen i samsvar med sosialistideala. Romanen Pelle Erobreren er eit klassisk sosialistisk-realistisk verk. Louis Aragon sine bøker, til dømes Den verkelege verda, skildrar arbeidarklassa som ei stigande makt i det nasjonale samfunnet.
Hanns Eisler komponerte mange arbeidarsongar, marsjar og balladar kring samtidige politiske emne. Han grunnla ein ny stil med revolusjonære songar til massane.
I byrjinga av 1930-åra nytta sovjetiske filmregissørar seg av sosialistisk realisme i verka sine. Eit døme er filmen Sjapajev, som viser folket si rolle i den historiske utviklinga.
Sosialistisk realisme vart også nytta i indisk film i 1940- og 1950-åra, som dei cannesfestivalvinnande Neecha Nagar (1946) av Chetan Anand og Do Bigha Zamin (1953) av Bimal Roy.
Puch bei Hallein
Puch bei Hallein er ein kommune i distriktet Hallein i forbundslandet Salzburg i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 21,0 km² og i kring 4700 ibuarar.
Byen Puch med sine om lag 3900 ibuarar ligg 444 meter over havet, ei fire kilometer nord for bykjernen i distriktsenteret Hallein. Elles omfattar kommunen landsbyen Sankt Jakob am Thurn og grenda Hinterwiesental.
Khufu Peak
Khufu Peak er eit fjell med ei høgd opp mot kring 745 moh i Planet Heights, nær midten av Fossil Bluff-massivet, på austsida av Aleksanderøya i Antarktis. Austsida av fjellet vender ut mot George VI Sound og George VI-isen. I mange år kalla arbeidarane frå British Antarctic Survey (BAS) fjellet for «Pyramid», eit namn som alt var i bruk andre stader. For å unngå forveksling vedtok United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1987 å endre namnet etter Khufu, den andre faraoen i Det fjerde dynastiet i Egypt, som reiste Den store pyramiden i El Giza.
Den anglo-irske traktaten
Den anglo-irske traktaten (engelsk Anglo-Irish Treaty, offisielt Articles of Agreement for a Treaty Between Great Britain and Ireland) var ein traktat mellom regjeringa i Storbritannia og den provisoriske regjeringa i Den irske republikken. Med traktaten enda Den irske sjølvstendekrigen, og Den irske fristaten vart oppretta som ein del av Det britiske imperiet. Under Government of Ireland Act 1920 kunne Nord-Irland velja å stå utanfor Fristaten og framleis vera ein del av Det sameinte kongeriket Storbritannia, noko provinsen valde å gjere.
Traktaten vart underskriven den 6. desember 1921 i London av representantar for den britiske regjeringa og utsendingar frå den provisoriske irske regjeringa. Han vart så ratifisert i tre parlament: Dáil Éireann i Den irske republikken, Underhuset i Sør-Irland (som berre var samla denne eine gongen) og Det britiske parlamentet. I Irland var det delte meiningar om traktaten, og han vart vedteken med knapt fleirtal i Dáil. Denne splittinga førte til utbrotet av Den irske borgarkrigen, der sida som var for traktaten til slutt sigra.
Den irske fristaten vart formelt oppretta 6. desember 1922 ved kongeleg proklamasjon, etter at grunnlova til staten var blitt vedteken av den tredje Dáilen og Det britiske parlamentet.
Innhald
Blant dei viktigaste klausulane i traktaten var:
Forhandlarane
Dei som deltok i sluttforhandlingene var:
Andre forhandlarar deltok på tidlegare tidspunkt i prosessen.
Robert Erskine Childers, tidlegare sekretær i Underhuset i Storbritannia, var ein av sekretærane for den irske delegasjonen. Tom Jones, var ein av Lloyd Georges fremste assistentane, og skildra seinare forhandlingane i boka Whitehall Diary.
Presidenten til den irske republikken Eamon de Valera deltok ikkje i forhandlingane. Han markerte seg seinar som motstandar av traktaten.
Winston Churchill hadde ein dobbeltrolle i prosessen. Som krigminister vona han i 1921 å få slutt på sjølvstendekrigen, og i 1922 fekk han som koloniminister ansvar for å implementere traktaten.
Oddgeir Bruaset
Oddgeir Bruaset er ein norsk journalist, forfattar og programleiar, busett på Sunnmøre. Han er kjend frå seriar på NRK.
Han er utdanna lærar frå Volda lærarskule, og har studert ved Universitetet i Bergen. Han arbeidde eit par år som lærar i Volda, før han i 1971 kom til NRK Møre og Romsdal (Ålesund), og der vart han verande heilt til han i 2014 gjekk av med pensjon. Dei første åra arbeidde Bruaset mest i radioen, men i 1982 vart han tilsett i ei nyoppretta fjernsynsstilling. Sidan har han arbeidd med å lage TV-program, mange med kulturhistorisk tilknyting. Mest kjend har han vorte for serien Der ingen skulle tru at nokon kunne bu (2001–2014). Han er også ein mykje brukt foredragshaldar.
Leiemotiv
Leiemotiv (tysk Leitmotiv, fransk motif conducteur) er ein «kort, tilbakevendende musikalsk frase» assosiert med ein viss person, stad eller idé. Det er nært knytt til dei musikalske omgrepa idée fixe eller motto-tema. Stavinga leitmotif er ei anglifisering av det tyske Leitmotiv, som bokstaveleg talt tyder 'leiande motiv' eller 'rettleiande motiv'. Eit musikalsk motiv er definert som ein «kort musikalsk idé ... melodisk, harmonisk eller rytmisk, eller alle tre,» ein framtredande tilbakevendande figur, musikalsk fragment eller rekkjefølgje av notar som har ei spesiell tyding i eller er karakteristisk for ein komposisjon: «den minste strukturelle eininga som har tematisk identitet.»
Spesielt bør eit slikt motiv vera «tydeleg identifisert for å behalda identiteten sin viss det blir modifisert ved følgjande opptredenar», anten slik modifikasjon er i form av rytme, harmoni, orkestrering eller akkompagnement. Det kan òg vera «kombinert med andre leiemotiv for å antyda ein ny dramatisk tilstand» eller utvikling. Teknikken er særleg assosiert med operaene til Richard Wagner, framfor alt Nibelungenringen, sjølv om han ikkje var opphavsmann og ikkje brukte ordet i samband med arbeidet sitt.
Sjølv om leiemotiv vanlegvis er ein kort melodi, kan det òg vera ein akkordprogresjon eller til og med ein enkel rytme. Leiemotiv kan bidra til å binda eit verk saman til ein samanhengande heilskap, og også gjera det mogleg for komponisten å fortelja ei historie utan bruk av ord, eller å legga eit ekstra nivå til ei allereie presentert historie.
Ved assosiasjon har ordet òg blitt brukt til å bety eit kva som helst tilbakevendande tema (anten det er gjenstand for utviklingstransformasjon) i litteraturen, eller (metaforisk) livet til ein fiktiv karakter eller ein ekte person. Nokre gongar blir det òg nytta i diskusjonar om andre musikalske sjangrar, til dømes orkesterstykke, film og videospelmusikk, nokre gangar om kvarandre med den meir generelle kategorien tema.
Tidlege førekomstar i klassisk musikk
Bruken av karakteristiske, korte, tilbakevendande motiv i orkestermusikk kan sporast tilbake til byrjinga av 1600-talet, som L'Orfeo av Monteverdi. I fransk opera på slutten av 1700-talet (til dømes verka til Gluck, Grétry og Méhul) kan ein finna «erindrings-motiv», noko som kan gjenta seg på eit betydeleg tidspunkt i handlinga for å etablera ei tilknyting til tidlegare hendingar. Bruken av desse teknikkane er likevel ikkje omfattande eller systematisk. Krafta til teknikken blei utnytta tidleg på 1800-talet av komponistar av romantisk opera, som Carl Maria von Weber, der fleire tema eller idear nokre gonger blei brukte i samband med spesifikke karakterar (t.d. Samiel i Jegerbruden er forbunde med akkorden til ein forminska septim). Den fyrste bruken av ordet «leiemotiv» på trykk var av kritikaren Friedrich Wilhelm Jähns i skildringa av verket til Weber, sjølv om dette ikkje var før i 1871.
Det var òg av og til motiv i rein instrumental musikk frå den romantiske perioden. Den relaterte ideen om den musikalske idée fixe blei fremma av Hector Berlioz med tilvising til hans Symphonie fantastique (1830). Dette reint instrumentale, programmatiske verket har ein tilbakevendande melodi som representerer gjenstanden for kunstnarens besette hengivenheit, og skildrar nærværet hennar i forskjellige verkelege og førestilte situasjonar.
Sjølv om det kanskje ikkje tilsvarer den strenge definisjonen av leiemotiv, har fleire av Verdi sine operaer liknande tematiske melodiar, ofte introduserte i ouverturane eller forspela, og gjentatt for å markera nærværet av ein karakter eller for å påkalla ei bestemd kjensle. I La forza del destino blir opningstemaet til ouverturen gjentatt når Leonora føler skuld eller frykt. I Il trovatore blir temaet gjentatt for den første arien av Azucena kvar gang ho minnest om skrekken då mora hennar blei brunnen levande, og den øydeleggande hemnen ho den gong prøvde å ta. I Don Carlos er det minst tre leiemotiv som blir gjentatt regelmessig på tvers av dei fem aktene: det første forbunde med fattigdom og liding under krig, den andre knytt til bønner ved grava ti lkeisar Karl V, og den tredje introdusert som ein duett mellom Don <i id="mwXw">Carlos</i> og markisa av Posa, prega av oppriktig vennskap og lojalitet.
Wagner
Richard Wagner er den tidlegaste komponisten som er spesifikt knytt til omgrepet leiemotiv. Syklusen hans av fire operaer, Der Ring des Nibelungen (med musikken skriven mellom 1853 og 1869), bruker hundrevis av leiemotiv, ofte knytt til spesifikke karakterar, ting eller situasjonar. Medan nokre av desse leiemotiva berre finst i ein av operaene, blir mange gjentatt gjennom heile syklusen. Wagner hadde tatt opp spørsmålet om korleis musikk best kunne sameina forskjellige element i handlinga i eit musikkdrama i essayet Oper und Drama (1851); leiemotivteknikken tilsvarar dette idealet.
Det var ein viss kontrovers kring bruken av ordet i Wagner sin eigen krins. Wagner autoriserte aldri bruken av ordet leiemotiv, ved å bruka ord som Grundthema (grunntema), eller berre «motiv». Det føretrekte namnet hans for teknikken var Hauptmotiv (hovudmotiv), som han først brukte i 1877; den einaste gongen han brukte ordet leiemotiv, refererte han til «såkalla leiemotiv».
Ordet blei utbreidd med dei altfor bokstavelege tolkingane av Wagners musikk av Hans von Wolzogen, som i 1876 gav ut ei Leitfaden («rettesnor», dvs. handbok eller bruksanvising) til Ringen. I denne hevda han å ha isolert og namngitt alle dei gjentatte motiva i syklusen (motivet «slaveri», «spyd» eller «kontrakt», osb.), noko som innebar fleire absurditetar eller motsetningar i høve til den faktiske praksisen til Wagner. Nokre av motiva han identifiserte byrja til Wagner sin irritasjon å dukka opp i dei publiserte musikalske partitura til operaene; kona hans Cosima Wagner hevda han hadde sagt: «Folk vil tru at alt dette tullet blir gjort på førespurnaden min!» I røynda namngav Wagner aldri offentleg nokre av leiemotiva sine, og føretrekte å understreka den skiftande karakteren deira ut frå tilknyting og rolla etter musikalsk form og kjenslemessig effekt. Praksisen med å namngje leiemotiv fortsette likevel, og sjåast i verka til framtredande Wagner-kritikarar som Ernest Newman, Deryck Cooke og Robert Donington.
Dei resulterande listene over leiemotiv resulterte i latterleggjering frå anti-wagnerianske kritikarar og komponistar (som Eduard Hanslick, Claude Debussy og Igor Stravinskij). Dei identifiserte motivet med Wagner si eiga tilnærming til komposisjon, og gjorde narr av at leiemotiv skaper inntrykk av einmusikalsk «adressebok» eller liste over «garderobe-nummer».
Etter Wagner
Sidan Wagner har mange andre komponistar gjort bruk av leiemotiv, slik som Richard Strauss i mange av operaene sine og fleire av dei symfoniske dikta sine. Trass i hains iblant forferdelege kommentarar om Wagner, brukte Claude Debussy sjølv ledemotiv i operaen Pelléas et Mélisande (1902). Arnold Schoenberg brukte eit kompleks sett med leiemotiv i korverket sitt Gurre-Lieder (fullført 1911). Alban Berg sin opera Wozzeck (1914–22) nyttar òg leiemotiv.
Kritikk av leiemotiv-konseptet
Kritikaren Theodor W. Adorno uttrykker i boka si In Search of Wagner (skriven på 1930-talet) ei oppfatting av at heile omgrepet «leiemotiv» er feil. Motivet kan ikkje vera både uttrykksberaren og ein musikalsk «gest», fordi det reduserer emosjonelt innhald til ein mekanisk prosess. Han noterer at «sjølv på Wagners eiga tid gjorde publikum ei grov kopling mellom leiemotiva og personane dei karakteriserte», sidan folk sine medfødde mentale prosessar ikkje nødvendigvis samsvarte med Wagner sine subtile intensjonar eller optimistiske forventningar. Han fortset: «Degenerasjonen av leiemotivet er implisitt i dette...det fører direkte til filmmusikk, der den einaste funksjonen til leiemotivet er å innvarsla heltar eller situasjonar så publikum lettare kan orientera seg.»
Underhaldning
Hovudideologien bak leiemotiv er å skapa ei kjensle av tilknyting til spesielle tonar, som då blir meint å skulla framkalla særlege kjensler hjå publikum når tonane blir gjentatte, som ein tillært pavlovsk refleks. Leiemotiv i Adorno sin «degenererte» forstand finst ofte i filmmusikk, og har gjort det sidan dei første tiåra med lydfilm. Blant dei fyrste som innførte leiemotiv i tidlege lydfilmar, var Fritz Lang i den revolusjonerande filmen sin M. Lang sette standard for lydfilm gjennom bruken sin av leiemotiv, og skapte ein forskjellig type atmosfære i filmane sine.
Ängsvik
Ängsvik er ein svensk tettstad i Värmdö kommun i Stockholms län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 410 innbyggjarar.
Sørlistøa Fløtermuseum
Sørlistøa Fløtermuseum på vestsida av Osensjøen i Åmot kommune  i Østerdalen er eit tømmerfløytingsmuseum som utgjer ein part av stiftinga Norsk Skogmuseum og inngår i Anno museum. Sørlistøa Fløtermuseum er berre opent om sommaren.
Tømmerslepebåten MS «Trysilknut»
Museets slepebåt MS «Trysilknut» vart sjøsett på Osensjøen 2. mai 1914, og står på lista til Riksantikvaren over verna skip. Slepebåten vart bygd for Christiania Tømmerdireksjon av Glommens Mek. Verksted i Fredrikstad vinteren 1913-1914, og frakta i høveleg store delar med jarnbanetog til Rena og derfrå med hest og slede til Osensjøen. Her vart arbeidet med å klinke skroget saman og sette båten i stand, gjort ferdig. Båten hadde då ei vedfyrt dampmaskin på 70 hestekrefter, og namnet var D/S «Trysilknut». I 1958 vart dampmaskina bytta ut med ein dieselmotor på 135 hestekrefter, og namnet måtte difor endrast til MS «Trysilknut». Båten vart nytta til tømmersleping på den tre mil lange Osensjøen fram til tømmerfløytinga i denne delen av Glommavassdraget vart avslutta for godt i 1984.
Gyteparr
Ein gyteparr er ein liten kjønnsmoden hannfisk av aure eller laks som ikkje har vore i sjøen. Desse er 10-20 cm lange og veg berre nokre gram. Fiskane er i stand til å delta i gytinga i konkurranse med den langt større hannfisken som har vore i sjøen. Gyteparren er så liten at han kan snike seg under hofisken og spreie mjølka si over egga. Desse fører til hybridisering mellom aure og laks, noko som ikkje er ønskt.
Blå etternølar
Blå etternølarar er stjerner i kulehopar eller opne stjernehopar som ser ut til å vera yngre enn resten av stjernene i hopen av di dei framleis ligg på hovudserien, medan fleirtalet i hopen har utvikla seg forbi denne.
Då blå etternølarar er yngre og meir massive enn dei andre stjernene i hopen, gjev det problem for opphavet deira. Det er tenkt at dei kan vera (I) resultatet av stjerner i binærpar som har gått i nære banar rundt ein annan og delt masse, og at dette har gjort at dei har blitt forynga, eller (II) dei kjem frå stjerner som har kollidert og smelta saman.
Steven Shane McDonald
Steven Shane «Steve» McDonald er ein USA-amerikansk rockemusikar, mest kjend som bassgitarist i alternativ rock/power pop-bandet Redd Kross frå Los Angeles. Han var med å skipe hardcore punk-bandet Off! – der han var medlem frå 2009 til 2021. I dag er han bassist for The Melvins. McDonald har vore med i fleire filmprosjekt med den eldre broren, Jeff McDonald, inkludert i filmen Desperate Teenage Lovedolls i 1984 og oppfølgjaren Lovedolls Superstar, og filmen Spirit of '76.
Are Tomasgard
Are Tomasgard er ein norsk lokalpolitikar frå Arbeidarpartiet. Han var ordførar i Sørum kommune frå 2011 til mai 2013, då han blei vald til LO-sekretær ved LO-kongressen.
Tomasgard har vore medlem av Sørum kommunestyre sidan 2007, og har tidlegare sete i kommunestyret i Odda kommune og i Hordaland fylkesting.
Han har vore gründer og har skrive ei bok om forhandlingsvisdom. Frå 2007 og fram til han vart vald til ordførar i 2011 var han spesialrådgjevar i Industri Energi.
Oberalm
Oberalm er ein kommune i distriktet Hallein i forbundslandet Salzburg i Austerrike. Kommunen har ei flatevidd på 6,4 km² og i kring 4 300 ibuarar.
Byen Oberalm har 4 000 ibuarar og ligg 452 meter over havet, eit par kilometer nord om bykjernen i distriktsenteret Hallein. Også grenda Vorderwiesental høyrer til kommunen.
Flygel som måleinstrument
Flygel er eit instrument for måling av vassnøggleik, oppfunnen i 1790 av R. Woltman. Det er særleg brukt til måling av vassføringa i elvar. Instrumentet vert søkt ned i straumen og består av ein propell på ein fast aksel. Propellen driv eit mekanisk teljeverk som gjev eit signal etter ei viss mengd omdreiingar. Straumsnøggleiken finn ein ved å måle tida mellom to signal.
Mount Kliment Ohridski
Mount Kliment Ohridski (Vrah Kliment Ohridski) er eit fjell i Sofia University Mountains på Aleksanderøya i Antarktis. Fjellet strekkjer seg 7 km frå nordvest til søraust med ei delvis snøfri sørside. Shaw Nunatak ligg i Nichols snøfelt 4 km utanfor søraustenden av Mount Kliment Ohridski.
Etter feltarbeid nord på Aleksanderøya av eit felles britisk-bulgarsk lag sommaren 1987-88, vart fjellet kalla opp etter Klement av Ohrid i samband med St. Kliment Ohridski Universitetet i Sofia.
Fjellet ligg 7,35 km aust-søraust for Mount Wilbye og 9,12 km sør for toppen av Balan Ridge.