cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Devils Point
Neset ligg 6,22 km nord for President Head, Snow Island, 6,33 km aust-søraust for Benson Point, Rugged Island og 16,8 km vest-nordvest for Elephant Point.
Heading Out to the Highway
«Heading Out to the Highway» er ein song av det britiske heavy metal-bandet Judas Priest frå albumet Point of Entry frå 1981. Han vart gjeven ut som singel seinare det året.
Songen inneheld ein dobbel gitarsolo mellom K.K. Downing og Glenn Tipton.
Songen vart plassert på lista til VH-1 over dei 40 beste køyresongane.
Andre versjonar
Konsertopptak av «Heading Out to the Highway» finst på konsertalbuma Priest...Live! og Live in London.
Songen er spelbar i musikkvideospelet Rock Revolution.
Songen er òg blitt spelt av White Wizzard på den avgrensa utgåva av Over the Top. Songen vart spelt av det alternative metal-bandet Stone Sour på EP-en Meanwhile in Burbank... i 2015.
Mottaking
I USA nådde singelen tiandeplassen på Billboard Top Tracks-lista.
Stilnamn
Stilnamn eller tiltalenamn (kinesisk skrift 字, pinyin zì) er eit namn ein får som vaksen i tillegg til namnet ein har brukt gjennom oppveksten. Denne typen namn har vore vanleg i sinosfæren, det vil seia Kina, Japan, Korea og Vietnam. Det blei nytta som tiltalenamn mellom jamnaldrande eller av yngre til eldre.
I Kina fram til tidleg på 1900-talet fekk kinesiske menn av ein viss sosial status eit slikt stilnamn når dei blei rekna som vaksne, typisk ved fylte 20 etter kinesisk aldersrekning. Også kvinner av høgare sosial status kunne ha stilnamn, som dei ofte fekk i samband med giftarmål. Bruken av stilnamn blei omtalt anerkjennande i ein passasje i det kinesiske klassiske verket Liji, som skildrar sosiale rituale frå Zhou-dynastiet. Der blir det sagt at det var uhøfleg å tiltala kvarandre med personnamn («fornamn») blant vaksne menn, for dette var namn som berre eldre menneske kunne nytta om yngre.
Point of Entry
Point of Entry er det sjuande albumet til det britiske heavy metal-bandet Judas Priest. Det kom ut 26. februar 1981.
I 1980 vart Judas Priest spelt ein del på radio med «Breaking the Law» og «Living After Midnight» frå albumet British Steel. Bandet forfølgde derfor den meir melodiøse, radiovenlege retninga på Point of Entry.
Hidra kommune
Hidra kommune (Hitterø herred) var ein kommune i Vest-Agder fylke, oppretta i 1893 og avvikla i 1964. Området er no sørvestre delen av Flekkefjord kommune.
Point of Entry
Etter British Steel-turneen var over sette band i gang med det neste prosjektet. Denne gongen hadde dei nok pengar til å fly utstyret sitt til Ibiza Studios i Spania, og dette gav Point Of Entry ein meir høglydt, kraftigare og meir «konsertaktig» lyd enn på tidlegare Judas Priest-album.
Marknadsføring
Det vart gjeve ut tre singlar frå albumet: «Heading Out to the Highway», «Don't Go» og «Hot Rockin'», alle med eigne musikkvideoar. Songen «Heading Out to the Highway» har blitt spelt på dei fleste konsertane til bandet sidan han kom ut. «Desert Plains» vart ofte spelt på konsertane deira i 1980-åra og «Hot Rockin'» vert framleis spelt i nyare tid.
Albumet vart nymastra i 2001 med to bonusspor, ein konsertversjon av «Desert Plains» og «Thunder Road», ein song frå innspelinga av Ram It Down.
Plateomslag
Europa-utgåva av albumet bestod av eit fargerikt omslag med ei futuristisk metallvengje over ein horisont, designa av Roslav Szaybo, som hadde laga alle plateomslaga til bandet medan dei var på CBS. Det nordamerikanske omslaget var forskjellig med eit printa papir som skulle simulere midtlinja på ein veg og kvite pappboksar bakom. Dette vart designa av John Berg hos Columbia Records. Glenn Tipton, ein av gitaristane i bandet sa «Omslaget var forferdeleg, og me skulda managementet vårt fordi dei ikkje brukt nok tid på å finne noko som var bra nok. Det amerikanske omslaget var annleis, men det var enno verre!»
Mottaking
I 2005 vart Point of Entry rangert på 352. plassen på lista til magasinet Rock Hard over dei 500 beste rocke- og metal-albuma gjennom tidene.
Salstrofé
!scope="row"| Verdsomfattande sal:
Hidra kommune
Kommunen hadde same utstrekkinga som Hidra sokn i Den norske kyrkja hadde då. Det meste av området på fastlandet er sidan overført til Flekkefjord sokn.
Kommunesoge
Kommunen vart oppretta 8. oktober 1893 ved at Nes og Hidra kommune vart delt i to, og Nes og Hidra vart eigne kommunar. Ved skipinga budde det 2075 personar i Hidra kommune. 1. januar 1965 vart Hidra, Nes, Flekkefjord by, Gyland og Bakke (minus Øksendal) slått saman til ein kommune som fekk namnet Flekkefjord kommune. Ved samanslåinga budde det 1277 personar i Hidra.
Fylkesveg 165 i Rogaland
Fylkesveg 165 i Rogaland går mellom Søyland og Kaffiholen i Hå kommune. Vegen er 1,5 km lang.
Dometa Point
Dometa Point (bulgarsk нос Домета, ‘Nos Dometa’) er eit nes på sørkysten av Byers Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis som ligg 4,3 km vest-nordvest for Rish Point, 1,2 km sørvest for Negro Hill, 4,6 km søraust for Chester Cone og 4,2 km aust-nordaust for Nikopol Point.
Tvisteloven
Den nye lova legg vekt på ein meir effektiv rettsprosess i domstolane, og har mellom anna eigne reglar om sakshandsaminga av krav under kr 125 000, såkalla småkravsprosess. Målsettinga er at omfanget av prosessen skal tilpassast verdien av tvistegjenstanden. Andre viktige omsyn er at prosessen skal vere effektiv slik at partane raskt kan få ei avgjerd av saka, og at dommaren i større grad enn før skal ha ei aktiv styring i saksførebuinga.
Utvalet som utgreidde den nye lova blei leia av høgsterettsjustitiarius Tore Schei.
Sexercize
«Sexercize» er ein song av den australske songaren Kylie Minogue frå det tolvte albummet hennar, Kiss Me Once (2014). Songen vart skriven av Sia Furler, Marcus Lomax, Jordan Johnson, Stefan Johnson, Clarence Coffee og Nella Tahrini, med produkjson av The Monsters & The Strangerz og Kelly Sheehan.
Baggrunn
Etter at ho gav ut albumet The Abbey Road Sessions i 2012 skilde Minogue lag frå manageren sinTerry Blamey, og skreiv under ein ny avtale med Roc Nation. Minogue heldt fram å arbeide på det tolvte albumet sitt i heile 2013 med kommentarar som seier i februar 2013 at Minogue hadde arbeidd med songaren og låtskrivaren Sia Furler.
Komposisjon
Musikalsk er «Sexercize» ein dubstep-song som inneheld element av R&B og elektronisk dansemusikk. Songteksten snakke om seksuell omgang med ein partnar, og ofte refererer den sexercizing-teknikken.
Personell
Kredittar herunder er frå notat på Kiss Me Once frå Discogs.
Fototropisme
Fototroppsisme viser til plantar sin respons på lys. Ordet kjem av gresk foto, som betyr 'lys', og tropos, 'å venda'. Som ordet antyder vender planten seg etter lyset. Dette er ein funksjon som blir styrt av nokre plantehormon kalla auxin. Forsøk med fototropisme førte til oppdaginga av plantehormon.
Historie
Mekanismen bak fototroppsisme blei fyrste gang utforska i 1880 av Charles Darwin og sonen hans. Dei utforma ei rekke forsøk der dei skar toppen av nokre spirer og registrerte at desse ikkje lenger vende seg mot lyset. Dermed konkluderte dei at spissen av planten var kjelda til mekanismen, og dei avdekka no denne med høvesvis ein lysgjennomtrengeleg og ei ikkje-gjennomtrengeleg hette der ein kunne registrera at der lyset kunne komma inn vende planten seg etter dette, men elles skjedde det ikkje noko. Dei avdekka òg delen der bøyinga finn stad, men i dette tilfellet hadde ikkje avdekkinga nokon effekt. Dei påviste dermed at det var lyset som fekk planten til å venda seg og at signalet byrja i toppen.
I 1913 vidareførte den danske botanikaren Peter Boysen Jensen forsøka og skilde spissen frå resten av planten med ei gelatinblokk som eit stoff kan diffundera gjennom, i lag med ei glimmerplate, som er impermeabel. Dette forsøket viste at det var snakk om eit stoff som blei danna i spissen av ein plante og transportert nedover for å signalisera at planten skulle veksa.
Seinare forsøk gjort av nederlendaren Frits Went med meir avanserte teknikar stadfesta teoriane.
Mekanisme
Auxinane blir produserte i skotspissane til ein plante på skuggesida og diffunderer ned til celler lenger nede i planten. Der påverkar dei hydrogenionkanalar, som drivne av ATP pumpar H+ inn i celleveggen, Dermed sitg surheita og fleire enzym som verkar best ved ved låg pH, forårsakar at mikrofibrilane som er vikla rundt cella blir omarrangerte, slik at cella kan bli lengre, men ikkje breiare. Deretter blir det danna nye celleveggkomponentar og nytt cytoplasma medan vatn kjem inn i den sentrale vakuolen ved osmose på grunn av at celleveggen er mindre motstandsdyktig, og forstørrer cella.
Kjæremål
I norsk juridisk prosessrett var kjæremål tidlegare omgrepet som vart brukt om krav om overprøving av rettslege avgjerder som ikkje kunne ankast. Både tvistemålsloven av 1915 og straffeprosessloven skilde mellom anke som var krav om overprøving av realitetsavgjerd (dom) i saka og kjæremål som var krav om overprøving av andre avgjerder (orskurdar og beslutningar). Då den nye tvisteloven tredde i kraft 1. januar 2008 forsvann dette skiljet i sivilprosessen og samstundes blei også straffeprosessloven endra slik at terminologien blei den same. Alle krav om overprøving i ein høgare rettsinstans blir no kalla anke, og det har også fått den konsekvensen at Høgsteretts kjæremålsutval no heiter Høgsteretts ankeutval. Det er samstundes gjort ein gjennomgang av lovverket slik at uttrykket kjæremål er erstatta med anke i dei aller fleste lovene (men ikkje domstolloven § 10 og somme andre mindre viktige lover).
I tvisteloven er reglane om anke frå tingrett til lagmannsrett samla i kapittel 29, medan reglane om anke til Høgsterett og Høgsteretts ankeutval finst i kapittel 30. I straffeprosessloven finn vi ankereglane i kapittel 23 (anke over dommar) og i kapittel 25 (anke over orskurdar og beslutningar).
Petter Mørch Koren
Petter Mørch Koren, fødd i Edinburgh, var ein norsk jurist og politikar frå Kristeleg Folkeparti.
Koren var varamedlem i Hedrum heradsstyre 1937–1938 og varamedlem i Oslo bystyre 1947–1951. Han var medlem av Oslo formannskap frå 1951 til 1965. Vidare var han konstituert Fylkesmann i Oslo og Akershus 1966–1970 og fylkesmann same stad 1970–1979.
Han blei uteksaminert cand.jur. frå Universitetet i Oslo i 1932. Etter studieopphald i England 1932–1933 arbeidde han først som sakførarfullmektig og dommarfullmektig. 1938–1940 var han tilsett som sekretær i Handelsdepartementet, frå 1940–1942 sekretær i Sjøfartsdepartementet, frå 1942–1945 byråsjef. Frå 1949 til 1956 var han byråsjef i Handelsdepartementet. Deretter var han byrettsdommar i Oslo byrett fram til 1965.
Han har hatt ei lang rekkje offentlege verv og tillitsverv. Han blei utnemnd til kommandør av St. Olavs orden i 1979.
Han var son til presten Laurentius Stub Koren (1879-1956) og husmor Thordis Andrea Mørch (1881-1965).
Konvoi
Ein konvoi er ei gruppe skip som flyttar seg saman for felles støtte, i samband med krig eller opprør. Konvoi kan òg nyttast for å effektivisera transportsystem, som i Panamakanalen.
Ein konvoi kan òg referera til kolonnekøyring, gjerne med lastebilar.
Opphavet til konvoiar
Ordet konvoi kjem frå det gamle franske ordet convoier, som igjen stammar frå det latinske ordet for 'å gå saman'; conviare. Nytta av det franske ordet er først dokumentert som eit verb i 1375. Ordet brukt som substantiv i tydinga 'leia eller eskortera for vern' er først dokumentert i 1557, medan den noverande tydinga stammar frå rundt 1600. Handelsfartøy segla endå ofte saman på utsette strekningar – til dømes byrja hanseatane (frå tysk hansa, 'samling av våpen') som eit slag konvoiforbund for å verne kvarandre si last ved å segla samla i grupper.
Konvoiar er altså kjende frå så tidleg som på 1600-talet. Dei vart der nytta i eit stort slag i den første engelsk-nederlandske krigen der handelsfartøy vart eskortert av væpna marinefartøy. Under Napoleonskrigane vart konvoiar brukt i stor grad; for å skremma kaperskip og fiendtlege marinefartøy. Konvoiane kunne vera på fleire hundre skip og vart ofte eskorterte, i tillegg hadde dei enkelte handelsfartøya gjerne mindre skyts.
Skip som segla åleine kunne bordast og vert overvunne ein for ein, men dersom ein segla mange saman, kunne skip som vart angripe få støtte frå dei andre, eventuelt frå eskorterande krigsskip. Ved utbrotet av første verdskrigen var likevel situasjonen ein annan, då slagskipa utgjorde ei ny utfordring. Eit slagskip hadde overlegen fare, kunne på ein avstand på fleire nautiske mil lett senka ei rekkje handelsskip, og det var ikkje nok slagskip til å eskortera alle konvoiane. Det var først og fremste britane og franskmennene som trong forsyningar frakta over havet, og dei første krigsåra segla handelsskipa åleine pga trusselen frå slagskip.
Konvoiar mot ubåtar
Dei tyske slagskipa vart nøytralisert tidleg i første verdskrig, og etter det var det ubåtane som utgjorde den største trusselen mot handelsfartøyet til ententemaktene. Tyske ubåtar senka handelsskip som segla på Storbritannia og Frankrike i det som vart kjent som «det første slaget om Atlanterhavet». Motstanden mot konvoiar var likevel stor, argumenta mot var blant anna tap av produktivitet og overbelastning av hamner. Konvoiering vart difor innført så seint som i 1917, men med konvoiar gjekk skipstapa raskt ned. Analysar av skipstap etter krigen viste at sjølv konvoiar utan eskorte var sikrare enn å segla åleine. Unntaket var særs raske skip, som passasjerskip.
Konvoiar under andre verdskrig
Med bakgrunn i røynslene frå første verdskrigen etablerte dei allierte konvoiar då krigen braut ut i 1939. Oversjøiske forsyningar var avgjerande for britane for å kunna halda fram krigen, og den viktigaste handelspartneren var USA. Det «andre slaga om Atlanterhavet» varte frå 1939 til 1945, og var ein stadig kamp mellom forbetra ubåtar og betre eskorterte konvoiar.
Ved utbrotet til krigen hadde dei allierte særs avgrensa ressursar for eskorte og konvoiar fekk som regel berre ein eldre jagar, hjelpekryssar eller væpna trålar som vern. Fram til juli 1940 vart konvoiar frå Storbritannia berre eskortert ut til 150 nautiske mil vest for Irland, resten av seglasen til USA gjekk utan vern. Det var ikkje før på forsommaren 1941 at allierte konvoiar mellom USA og Storbritannia fekk eskorte under heile seglasen.
Ein typisk alliert konvoi gjekk frå New York i USA til Liverpool i Storbritannia, og bestod av opptil 60 handelsskip. I byrjinga av krigen var det sparsamt med eskortefartøy, medan etterkvart vart det meir eskorte, væpning av handelsfartøy og utstrakt flystøtte.
Kvar konvoi vart leidd av ein konvoisjef, frå eitt av transportskipa midt i fremste rekkje. Konvoisjefen var ein marineoffiser, ein «Commodore» som avgjorde seglingsmønster, fare osb. Ved ubåt-åtak vart kommandoen av konvoien overteke av eskortesjefen som var om bord i eitt av dei framre eskorteskipa, sjølv om konvoisjefen som regel var av høgare rang. Under overfarten segla skipa i konvoien i rektangulær formasjon med opptil 12 kolonnar. Avstand til fartøyet føre var omtrent fem kabellengder (omkring 900 meter), og avstand mellom fartøya sideveges var 2 – 3 kabellengder (omkring 500 meter). Konvoien var fullt mørklagd om natta, det einaste hjelpemiddel for å sjå fartøyet føre var ein såkalla «spruthest», ein trekonstruksjon som kasta opp vatn og kunne sjåast på nokre meter – utkiken på bakken måtte halda eit skarpt auge med denne.
Farten på konvoien var tilpassa dei langsamaste skipa i konvoien, og var vanlegvis mellom 8–10 knop, det tydde at overfarten mellom Storbritannia og USA tok eit par veker. Likevel sette ein av og til saman snøggåande konvoiar, med skip som hadde høgare maksfart, typisk 12-15 knop, og dermed kunne gjera unna kryssinga raskare.
Den tyske handelsflåten vart plaga av magnetiske miner, ikkje minst i danske farvatn, britiske ubåtar og bombefly. I 1941/42 førte dette til ein strid mellom den danske regjeringa og den tyske okkupasjonsmakta, fordi dei danske skipa som henta kol i Rotterdam, fekk forbod av regjeringa mot å armerast med antiluftskyts. Den tyske flåten såg på det som ein risiko for heile konvoien at dei danske skipa låg som tause «hol» i luftforsvaret, men den danske regjeringa stod på sitt. og okkupasjonsmakta avfann seg med dette.
Ami'oz
Ami'oz (hebraisk skrift עַמִּיעוֹז) er ein moshav sør i Israel. Han ligg i Hevel Eshkol-området nordvest i Negevørkenen nær grensa til Gazastripa og høyrer til Eshkol regionale kommune. I 2011 hadde han 185 innbyggjarar.
Moshaven vart først grunnlagd i 1956 av immigrantar frå Egypt og Romania. Namnet syner til styrken (hebraisk skrift עוז, Oz) som IDF-soldatar synte under Suezkrisa.
Moshaven vart ikkje noko suksess, og alle utanom fire familiar flytta. Tidleg i 1960-åra kom Vizhnitz-jødar til staden for å prøve og finne ein heim der, men òg dei gav opp og flytta. Samfunnet har vore permanent busett sidan 1962 då ei gruppe immigrantar frå Marokko slo seg ned på staden med hjelp frå Jewish Agency.
Endonym
Endonym er namn brukte om stadar eller grupper på og av desse. «Deutschland» er til dømes endonymet til Tyskland. København er eit endonym på ein by som også til dømes blir kalla Köpenhamn, Kopenhagen og Copenhague. Desse andre namna er eksonym, ettersom dei kjem frå andre språk enn det som blir tala i Danmark. «Nordmenn» er endonymet til folk frå Noreg, og «norsk» er endonymet på språket.
Omgrepet «endonym» blei skipa av slavisten Otto Kronsteiner på 1970-talet.
Ein enkeltstad kan ha fleire ulike endonym. Til dømes er både «Noreg» og «Norge» endonym på høvesvis nynorsk og bokmål. Sveits har namn på dei fire offisielle språka i landet, Schweiz (tysk),  Suisse (fransk), Svizzera (italiensk) og Svizra (retoromansk), som dermed alle kan reknast som endonym.
«Helsingfors» og «Helsinki» er endonym på svensk og finsk, medan «San Sebastián» og «Donostia» er endonym på spansk og baskisk. San Sebastián/Donostia og Åbo/Turku er døme på på endonym som skil seg mykje frå kvarandra, medan Helsingfors og Helsinki språkleg knytte til kvarandre.
Historiske endonym eller ein mellomting mellom eksonym og endonym kan vera namn som tidlegare er blitt brukte i ein stad, men som ikkje er i bruk der meir fordi språket er forsvunne derfrå. Slike namn kan vera politisk betente og kan til dømes antyda krav på territorium. Til dømes finst det eit stort tal tyske namn på stader i Polen og Tsjekkia.
Av ulike grunnar kan det fremjast ønske om å gå over frå ulike eksonym til å bruka endonym. Samar og inuittar er døme på dette, der tidlegare namn kan vera nedsetjande eller upresise. Statar kan også oppfordra til bruk av endonym, som Elfenbeinskysten, som har gått inn for at det offisielle franske namnet på landet, Côte d'Ivoire, skal nyttast i alle internasjonale samanhengar. I SN har denne oppfordringa gått gjennom, slik at landet blir omtalt også i engelske og spanska FN-dokument som «Côte d'Ivoire» i staden for dei engelske og spanske eksonyma «Ivory Coast» eller «Costa de Marfil».
Hudak Peak
Hudak Peak er eit fjell med ei høgd opp mot 1440 moh like sør for Plummerbreen i Douglas Peaks i Heritage Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i 2004 etter Curtis M. Hudak, ein geolog i US Antarctic Research Program i ekspedisjonen til Ellsworth Mountains 1979–80.
Swithinbankhallet
Swithinbankhallet er ein halvsirkelforma isbakke, kring 46 km lang, mellom Hallgrenskarvet og Newmayer Cliffs i Kirwanveggen i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og flyfoto av den norske ekspedisjonen 1958–59. Det er kalla opp etter Charles W. Swithinbank, som var glasiolog i NBSAE.
Slithallet
Slithallet er ein isbakke mellom Jutulsessen og Risemedet i Gjelsvikfjella i Dronning Maud Land. Han vart fotografert frå lufta av Den tyske antarktisekspedisjonen (1938–39). Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og namngjeven av dei.
Aust-Nusa Tenggara
Aust-Nusa Tenggara (indonesisk Nusa Tenggara Timur) er ein provins i øystaten Indonesia, i den austlegaste delen av dei små Sundaøyane, medrekna Vest-Timor. Provinsen har eit flatemål på 47 876 km² og eit folketal på om lag 4,7 millionar. Provinshovudstaden Kupang ligg i Vest-Timor. Aust-Nusa Tenggara er den einaste provinsen i Indonesia der romersk-katolisismen er den dominerande religionen.
Provinsen består av ikring 566 øyar, men er dominert av dei tre hovudøyane; Flores, Sumba og Vest-Timor, den vestlege halvparten av øya Timor. Andre større og mindre øyar er Adonara, Alor, Komodo, Lembata, Menipo, Raijua, Rincah, Roti (den sørlegaste øya i heile Indonesia), Savu, Semau og Solor. Høgste fjellet i provinsen er det 2 427 moh høge Mutis i Timor Tengah Selatan-distriktet.
Fylkesveg 166 i Rogaland
Fylkesveg 166 i Rogaland går mellom Kongeheia i Hå kommune og Haugland i Time kommune. Vegen er 2,7 km lang.
Gustav Sjaastad
Gustav Adolf Sjaastad, fødd i Skogn, var ein norsk jurist, politikar for Arbeidarpartiet og fylkesmann.
Han var stortingsrepresentant for Nord-Trøndelag 1958-61.
Sjaastad var bondeson, blei cand.jur. i 1926, og dreiv eigen advokatpraksis i Namsos 1927-35 og i Oslo 1935-1945, og var deretter advokat i LO 1945-54.
Han var Fylkesmann i Nord-Trøndelag frå 1959 til 1964.
Han blei kommandør av Nordstjerneordenen i 1960.
Tommy Eyre
Tommy Eyre var ein klaverspelar frå Sheffield i England, som spelte på plater med Joe Cocker, John Martyn, Alex Harvey, Greg Lake, Michael Schenker, Gary Moore, B.B. King, John Mayall, Tracy Chapman og Wham!. Han er kanskje mest kjend for å ha spelt på Joe Cocker-hitten «With A Little Help From My Friends», der han arrangerte orgelintroduksjonen, og på Gerry Rafferty sin «Baker Street».
Karriere
Eyre byrja å spele piano då han var fire år gammal og gitar i tenåra. I 1968 vart han med i Joe Cocker sitt Grease Band der han spelte orgel på With A Little Help From My Friends. Same året flytta Eyre til London for å arbeide med The Aynsley Dunbar Retaliation og seinare spelte han med rockebandet Blue Whale. Etter ein kort periode i bandet Juicy Lucy, vat Eyre med duoen Mark-Almond og spelte på to av albuma deira. Etter det, i 1972, fortsette Eyre og bassisten Roger Sutton sitt eige prosjekt, Strabismus, som dei hadde starta i 1969, og som no vart kalla Riff Raff. Med Riff Raff spelte Eyre inn tre album, men det eine vart ikkje gjeve ut før i 2001. I lag med songaren Alan Marshall frå Riff Raff, vart Eyre med i bandet ZZebra i 1974 på debutalbumet deira, og erstatta klaverspelaren og songaren Gus Yeadon. Med Zzebra spelte han eit album til i 1975. I august 1977 vart Eyre medlem av Sensational Alex Harvey Band, som han var med fram til 1979. Eyre spelte så inn eit album med John Martyn og var med på turné med han i 1980. I juni 1981 spelte han med Greg Lake på soloprosjektet hans, og i 1982 vart han medlem av bandet til Gary Moore.
Wham!
Eit av dei mest langvarige prosjekta til Eyre var i lag med duoen Wham!, som han vart musikalsk leiar for. Med Wham! spelte han på dei suksessrike albuma Make it Big i 1984 med singlane «Wake Me Up Before You Go-Go», «Freedom», «Everything She Wants» og Michael si soloplate Careless Whisper. Ein massiv verdsturné følgde i 1985, mellom anna i Kina, der dei vart det første vestlege popgruppa som vitja landet.
Studioarbeid
Eyre har vore studiomusikar for mange artistar, men starta for fullt med dette seint i 1980-åra. Han har mellom anna spelt for Ian Gillan, BBM, og fleire innspelingar med Gary Moore frå 1982 til ut i 1990-åra. Han spelte òg med Gerry Rafferty i 1978 på albumet City to City, inkludert den store hitten «Baker Street» der Eyre spelar synthesizer og klaverinstrument.
I 1990-åra spelte Eyre inn fleire album i lag med kona, den amerikanske fiolinsten Scarlet Rivera.
Den yngre broren, Simon Eyre er ein gitarist som har spelt med artistar som Paul Weller, the Lighthouse Family, Robert Palmer, Sister Sledge og Randy Crawford.
Katie Nageotte
Kathryn Elizabeth Nageotte, kjend som Katie Nageotte, er ein USA-amerikansk friidrettsutøvar frå Lakewood i Ohio som vart olympisk meister 2021 og verdsmeister 2022 i stavhopp. Nett fylt 30 år sette ho personbeste med 4,95 meter då ho gjekk til topp i USA sitt OL-uttak i juni 2021.
Syrráko
Syrráko (gresk Συρράκο) eller Siráko (Σιράκο) er ein landsby og ein tidlegare kommune i periferieininga Ioánnina i Ípiros i Hellas. Syrráko inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Nord-Tzoumérka.
Ved folketeljinga i 2011 hadde kommunaleininga Syrráko 270 innbyggjarar, som alle budde i tettstaden med same namn.
Dreyfus Point
Dreyfus Point er eit avrunda, lågt nes på vestkysten av Ioannes Paulus II Peninsula, vest på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis.
Dreyfus Point ligg 2 km nord-nordaust for Scesa Point, 3,15 km sør-sørvest for Mercury Bluff og 7 km sør-sørvest for Cape Shirreff.
Holmenkollrennet 1959
Holmenkollrennet 1959 fann stad i tida 5. til 8. mars 1959 i Oslo.
15 km
<br style="clear:both;" />
50 km
Dato: 7. mars
<br style="clear:both;" />
Kombinert
<br style="clear:both;" />
Hopprenn
Dato: 8. mars
<br style="clear:both;" />
10 km
Dato: 7. mars
<br style="clear:both;" />
Nancy Drew
Nancy Drew, også kjend som Frøken detektiv, er hovudpersonen i ein detektivbokserie for barn og unge som er skriven av fleire ulike forfattarar og gjeve ut frå 1930 under pseudonymet Carolyn Keene, i regi av den amerikanske forleggjaren Edward Stratemeyer. Dei fyrste bøkene med Nancy Drew blei omsette til norsk i 1941, men serien blei mest populær frå 1950-åra av.
Hovudpersonane
Frå 1930 til 1940 blei Nancy Drew introdusert som den 16 år gamle dottera til advokaten Carson Drew. I dei fyrste historiene hadde mor hennar døydd då Nancy var 10 år gammal, men i seinare historier var dette endra til 3 år.
Saman med Nancy og faren bur hushalderska Hanna Gruen (Hannah i høgare nummer), som nesten er ei slags reservemor for Nancy. Nancy har to gode venner som er med i historiene heile tida – kusinene Bess Marvin og George Fayne. I dei aller tidlegaste bøkene, og i nokre seinare historier, er òg venninna Helen Corning med. I bok nr. 7 blir dessutan Ned Nickerson introdusert, som blir kjærasten til Nancy.
I byrjinga av 1940-åra, rundt bok nr. 18, byrjar alderen til Nancy gradvis å endra seg frå 16 til 18 år. Samtidig blir personlegdommen til Nancy endra frå den litt frekke og ville tenåringen som mellom anna bryt fartsgrensene og er uhøfleg mot vaksne, til den meir avslappa jenta som sluttar å pressa grenser for kva som kan setja henne sjølv og vennene i fare. I 1950-åra byrjar Nancy å reisa lengre bort frå heimstaden River Heights for å løysa mysteria sine – inkludert internasjonalt til stader som som Frankrike, Peru, Colombia, Skottland, Italia, Hongkong og Afrika. På omtrent same tidspunkt får òg venninnene George og Bess sine eigne kjærastar – Burt Eddleton og Dave Evans, som begge er kompisar av Ned Nickerson.
Opphav
Den amerikanske forlagsmannen Edward Stratemeyer, som var grunnleggjar av Stratemeyer-syndikatet, la fram den fyrste skissa til det som skulle bli Nancy Drew-bøkene for forlaget Grosset & Dunlap i 1929. Denne fyrste skissa var ei og ei halv side lang, og inneheldt ei skildring av persongalleriet og eit kort resyme for tre bøker. På dette tidspunktet hadde heltinna namnet Stella Strong. Grosset & Dunlap kjøpte ideen, men likte ikkje namnet. Frå ei liste med alternative navn foreslått av Stratemeyer valde forlaget «Nan Drew», og forlenga det til Nancy Drew.
Den fyrste Carolyn Keene
Oppdraget med å skriva dei fyrste tre bøkene i serien blei gitt til journalisten og barnebokforfattaren Mildred Augustine (seinare gift som Mildred Wirt). Ho hadde tidlegare skrive fleire bøker i Ruth Fielding-serien til syndikatet. Den avtalte løna var eit eingongshonoar på 125 dollar per manuskript. I tillegg måtte ho, i tråd med standardkontrakten til syndikatet, seia frå seg alle rettane til bøkene og persongalleriet, og dessutan skriva under på at ho aldri skulle røpa at ho var forfattaren av bøkene. Royaltyen til syndikatet frå Grosset & Dunlap blei sett til 2 cent per selt eksemplar. Bøkene blei gjevne ut under forfattarnamnet Carolyn Keene. Stratemeyer sitt opphavlege forslag til pseudonym hadde vore Louise Keene.
Den fyrste boka i serien, The Secret of the Old Clock, kom ut 28. april 1930. 10. mai same året døydde Edward Stratemeyer av lungebetennelse. Syndikatet blei tatt over av døtrene hans Harriet, gift Adams, og Edna. Mildred Augustine heldt fram med å skriva Nancy Drew og andre seriebøker for Stratemeyer-syndikatet i eitt år til, fram til eit spørsmål om honorar førte til at dei skilde lag etter sju bøker i 1931. På grunn av dårlegare boksal under den store depresjonen reduserte syndikatet forfattarhonorara med 25 dollar, noko Augustine ikkje kunne akseptera. Ho fekk då allereie betre betalt for bøker ho forfatta under eige namn enn det Stratemeyer-syndikatet betalte.
Dei neste bøkene – Nancy's Mysterious Letter, The Sign of the Twisted Candles og The Password to Larkspur – blei skrivne av Walther Karig, som allereie arbeidde på andre seriar for syndikatet. Frå bok nummer 11 var Augustine likevel tilbake i rolla som Carolyn Keene. Også ho var blitt merka av depresjonen, som no ramma forlagsbransjen med full kraft. Allereie i 1932 hadde Augustine måtta svara positivt på ein førespurnad om å fortsetja arbeidet sitt på Ruth Fielding-serien for 100 dollar per manus. Då ho overtok arbeidet med Nancy Drew igjen i 1934 var honoraret gått ned til 85 dollar per manus.
I 1937 «avslørte» fagtidsskriftet Publishers Weekly at forfattaren av Nancy Drew-bøkene og personen bak pseudonymet Carolyn Keene var Walther Karig. Nyheita vekte stor merksemd, men kom truleg av ei misforståing: Library of Congress hadde kreditert han heile serien på bakgrunn av eit krav om kreditering frå Karig som påstått eigentleg berre gjaldt hans eigne bidrag.
Den siste Nancy Drew-boka hennar blei nummer 30 i serien, The Clue of the Velvet Mask, som kom ut i 1953. Etter dette slutta syndikatet å bruka eksterne forfattarar, bøkene blei frå no av skrivne «innomhus». Skrivinga av Nancy Drew-bøkene blei tatt ove av Harriet Adams personleg.
Revisjonar i 1958
I 1958 kravde Grosset & Dunlap ei omfattande omskriving av bøkene i Nancy Drew-serien som allereie var gjevne ut. Det blei sett tilsvarande krav til Hardy-gutane, ein annan av bokseriane til Stratemeyer-syndikatet.
Omskrivinga skulle omfatta dei fyrste 34 bøkene i serien, og dei nye retningslinjene skulle bli gjeldande for bøker forfatta etter dette tidspunktet. Alderen til Nancy blei endra frå 16 til 18, ho blei mindre fandenivaldsk, alle referansar til lovbrot og opposisjon mot autoritetsfigurar blei fjerna (den tidlegare Nancy kunne om det var nødvendig narra dumme politifolk, underslå bevismateriale eller ty til andre knep om ho meinte etterforskinga kravde det). Omtale av våpen, drukkenskap eller andre forhold som blei oppfatta som pedagogisk uønskte i USA i 1950-åra skulle fjernast. Bøkene blei vesentleg forkorta, ifølgje enkelte kritikarar så mykje at dei blei usamanhengjande.
Nancy Drew-bøkene fekk eit uventa oppsving i salet frå siste halvdel av 1960-talet. I USA var serielitteratur for barn inne i ein nedovergåande trend som hadde starta på seint femti-tal, men i 1971 blei det framleis selt ein million Nancy Drew-bøker i året. Salstala heldt fram med å stiga utover i 1970-åra. For fyrste gong blei Nancy Drew omtalt som eit pop-ikon. Noko overraskande blei ho òg omfamna av delar av kvinnerørsla.
Sidan midten av sekstitalet hadde syndikatet letta på sløret kring dei mystiske pseudonyma Carolyn Keene, Franklin W. Dickson (Hardy-guttene) og fleire andre. Men i staden for å lista opp alle ghostwriterane som hadde vore tilknytte prosjekta, blei det no danna ein myte om at Harriet Adams åleine hadde forfatta seriane. På eit nivå kan det verka som om ho sjølv byrja å tru på denne fiksjonen. I intervju omtalte ho Nancy Drew som «dottera mi», ho refererte til seg sjølv som den verkelege Carolyn Keene, og blei omtalt som «Amerikas hardast arbeidande bestemor». Etter at systera døydde i 1974 leidde Harriet Stratemeyer-syndikatet åleine. Syndikatet, som på høgda si hadde administrert eit stort tal seriar og ghostwriterar, var no redusert til å produsera seriane Nancy Drew, Hardyguttene, Bobsey-barna og Dana Girls. Skrivinga blei utført av Harriet med hjelp av tre assistentar.
Etter lang tids usemje om royaltyar mellom Stratenmeyer-syndikatet og forlaget Grosset & Dunlap, skreiv syndikatet i 1980 ein kontrakt med Simon & Schuster som gav dei retten til framtidige bøker i seriane Nancy Drew, Hardyguttene og Bobsey-barna. Grosset & Dunlap svarte med å saksøka syndikatet for kontaktbrot og brot på opphavsrett. Rettssaka blei avgjort til fordel for syndikatet og Simon & Schuster, men under prosedyren blei Mildred Wirt, no Mildred Wirt Benson, ført som vitne. Vitnemålet hennar klargjorde at det ikkje hadde vore ein, men to Carolyn Keene-ar – pluss nokre andre «innimellom».
Nye seriar frå 1980-åra av
Det er blitt laga fleire filmar basert på bokserien. Den fyrste, Nancy Drew: Detective, kom i desember 1930. I denne opptredde Bonita Granville i rolla som Nancy. Frøken detektiv – Nancy Drew hadde premiere i 2007. I denne spelte Emma Roberts hovudrolla.
Bøkene i Noreg
Noreg var det fyrste landet som publiserte omsetjingar av Nancy Drew-bøkene. Forlaget N.W. Damm & Sønn var det fyrste til å gje ut serien på norsk, under namnet Frøken Detektiv. Originaltittelen var Nancy Drew Mystery Stories. Damm gav ut 26 av dei 56 opphavlege bøkene Deretter skaffa Forlagshuset A/S seg rettane til dei seinare sogene. Frå bok nr. 27 blei serien omdøypt til Detektiv Nancy Drew. Forlagshuset laga òg nye versjonar av fire av dei opphavlege bøkene som var blitt gjevne av Damm, der handlingane var heilt endra – dette var bok nr. 5 Frøken Detektiv i Arizona, nr. 11 Frøken Detektiv og tvillingsaken, nr. 12 Frøken Detektiv drar nordover og nr. 20 Frøken Detektiv og det mosegrodde huset (nr. 18 i USA). Dei nye versjonane var nr. 45 Detektiv Nancy Drew og mysteriet med spøkelseshesten (nr. 5), nr. 47 Detektiv Nancy Drew og de falske grammofonplatene (nr.11), nr. 51 Detektiv Nancy Drew møter spionligaen (nr.20), og nr. 53 Detektiv Nancy Drew og dethemmelege budskap (nr. 12). Dermed blei desse ein del av den norske serien med originale historier, beståande av 60 bøker.
I 1980-åra kom ein ny og moderne serie med Nancy Drew til Noreg. Denne blei kalla Nancy Drew tar saken. På opphavsspråket heitte han Nancy Drew Files. Serien bestod av 11 bøker. Men forlaget hadde gjort ein feil, og tok i den nye serien med ei historie som på originalspråket tilhøyrde den klassiske serien – bok nr. 7 Skrik i Natten. Forlaget hadde òg gitt ut tre bøker som opphavleg høyrde til Nancy Drew Files-serien i den tidlegare serien deira Detektiv Nancy Drew. Dette var bok nr. 87, 89 og 90 – Hemmeligheten i Tårnet, Med bombe i lasta og Dødelige forbindelser.
Louis de Buade
Louis de Buade, Comte de Frontenac et de Palluau var ein fransk soldat, hoffmann og generalguvernør i Ny-Frankrike frå 1672 til 1682 og frå 1689 til han døydde 1698. Han oppretta mange fort ved Dei store innsjøane og var innblanda i ei rekkje slag mot engelskmennene og irokesarane.
Nancy Drew
Frøken Detektiv
Publiseringsår er gjeve i parentes.
Louis de Buade
I den første perioden sin støtta han utvidinga av pelshandelen og oppretta Fort Frontenac (i det som i dag er Kingston i Ontario) og kom i konflikt med andre medlemmer av Høgsterådet over utvidinga og over hoveriane som måtte til for å byggje dei nye forta. Særleg støtta han salet av brandy til indianarane, mot viljen til biskop François de Laval som rekna dette som ei dødssynd. Konflikten med Høgsterådet gjorde at han vart attendekalla til Frankrike i 1682.
Heggholmen i Oslo
Heggholmen er ei om lag 40 daa stor øy i Indre Oslofjord i Oslo, vest for Gressholmen og bunde til Gressholmen med eit smalt eid i form av ei steinfylling. Øya var klostergods i mellomalderen, og har til liks med Gressholmen, vore eigd av staten etter reformasjonen.
Tambak
Tambak er ei legering av 90 % koppar og 10 % sink, som har vore nytta til å laga medaljar og billige smykke. Legeringa har òg vore nytta i huset på lommeur, noko som har ført til at lommeur tidlegare ofte vart kalla «tambak».
Heggholmen i Oslo
Namnet på øya kjem av treet hegg, norrønt heggr.
Lilleborg Fabriker flytta på 1800-talet såpekokeriet sitt til øya, då stanken frå produksjonen var til plage for omgjevnadene på Sandaker inne i Oslo, der kokeriet hadde lege fram til då. Kokeriet vart nedlagd i 1965. Både fabrikkbygningen i teglstein, eit svalgangshus i to høgder som vart bygd som husvære for arbeidarane, og eit hus i sveitserstil som vart bygd som bustad for disponenten, er teke vare på, og er no nytta som ferieheim for verksemda.
På byrjinga av 1900-talet vart det òg bygd ein måling- og lakkfabrikk på øya, Christiania Damoljemølle, som la eit jarnbanespor på øya til bruk i drifta. Leivningane av sporet er framleis å sjå. Heggholmen fyr på nordspissen av øya, ut mot Skipsløpet, hovudleia inn til hamnene søraust i Oslo, er det eldste fyret i Indre Oslofjord. Både fyret og leivningane av industrianlegga på øya er freda som kulturminne.
Heile Heggholmen med unnatak av areala der det står private hytter, vart 27. juni 2008 freda som naturreservat saman med sjøområda utanfor, etter at det var gjort registreringar og restaureringar av naturområda. Heggholmen naturreservat grenser til Gressholmen-Rambergøya naturreservat, som dekkjer det meste av Gressholmen og heile Rambergøya med tilhøyrande sjøområde.
Nancy Drew
Frøken Detektiv
Dei fyrste 10 bøkene i serien hadde opphavleg denne rekkefølgja før og rett etter andre verdskrigen. Men etter krigen blei det klussa i rekkefølgja då bøkene blei trykte opp på ny og fekk nummerering på bremmen. Då var rekkefølgja:
Detektiv Nancy Drew
Publiseringsår er gjeve i parentes.
Louis de Buade
Den andre perioden hans var prega av forsvaret av Quebec frå den britiske invasjonen under Kong Vilhelm-krigen, ein suksessrik geriljakrig mot irokesiske og engelske busetnader som førte til at trugselen frå irokesarane mot Ny-Frankrike vart fjerna og pelshandelen vart utvida i stor grad ved hjelp av kanadiske coureurs des bois. Han døydde før han vart kalla attende til Frankrike for andre gong.
Ohio av Crosby, Stills, Nash & Young
«Ohio» er ein protestsong skriven av Neil Young som ein reaksjon på Kent State-skytinga den 4. mai 1970 og framført av Crosby, Stills, Nash & Young. Han vart gjeven ut som singel med Stephen Stills sin «Find the Cost of Freedom» som B-Side. Singelen nådde 14. plass på den amerikanske singellista. Sjølv om konsertutgåva av songen finst på det doble konsertalbumet Four Way Street frå 1971, finst ikkje studioversjonane av desse songane på noko album før samleplata So Far i 1974. Songen finst òg på samleplata Decade av Neil Young i 1977. Ei konsertutgåve av Young finst òg på Live at Massey Hall, som vart innspelt i 1971, men ikkje gjeven ut før i 2007.
Innspeling
Young skreiv teksten til «Ohio» etter å ha sett bilete av hendinga i Life Magazine. Kvelden då CSN&Y kom til Record Plant Studios i Los Angeles, hadde dei alt øvd inn songen og kvartetten med den faste rytmeseksjonen sin spelte inn songen live i studio på berre få forsøk. Same kvelden spelte dei inn den like direkte B-sida til Stephen Stills.
Innspelinga vart mastra i lag med dei fire bandmedlemmene og raskt gjeven ut av Atlantic. Berre nokre veker seinare kunne ein høyre songen på radio. Dette skjedde trass i at bandet alt hadde hitten «Teach Your Children» på listene. I teksten i omslaget til Decade skreiv Young at «David Crosby gret då han me var ferdig med dette opptaket». Ein kan høyre Crosby synge klagande: «Four, why? Why did they die?» og «How many more?» medan songen tonar ut.
Teksten og reaksjonen
Songen vart kåra til den 385. beste songen gjennom tidene av Rolling Stone i desember 2004.
Idrettslaget Leik
Idrettslaget Leik er heimehøyrande på Hølonda i Trøndelag og vart skipa 6. januar 1894 som Skilaget Leik. Laget har i dag aktivitet innan trim og friidrett, handball, fotball, ishockey, orientering og ski. Leik-medlemane Magnar Estenstad, Toralf Engan og Oddvar Brå har alle vore i verdseliten i skisporten.
Ohio av Crosby, Stills, Nash & Young
Andre utgåver
Fleire andre artistar har spelt inn songen.
Idrettslaget Leik
Laget har har to ljosløyper for langrenn, ein hoppbakke, ein ishockeybane med kunstis, to fotballbanar og ein idrettshall.
Selemon Barega
Selemon Barega Shirtaga er ein etiopisk friidrettsutøvar som vart olympisk meister på 10 000 meter i 2021, to år etter han vann sølvmedaljen på 5 000 m ved Friidretts-VM i Doha. Barega sin personlege rekordar er 12.43,0 på 5 000 m og 26.44,7 på 10 000 meter.
Friedrich Koncilia
Friedrich Koncilia er ein tidlegare austerriksk fotballspelar.
Love Is a Rose
«Love Is a Rose» er ein song skriven av Neil Young. Han vart først populær i 1975 då Linda Ronstadt fekk ein countryhit med sin versjon. «Love Is a Rose» har òg blitt spelt av andre artistar gjennom åra.
Neil Young-versjonen
Neil Young spelte først inn «Love Is a Rose» i 1974 for eit album som då ikkje kom ut, Homegrown. Han vart seinare gjeven ut i 1977 på samlealbumet Decade. Homegrown kom omsider ut i 2020.
Melodien for «Love Is a Rose» var henta frå ein annan song som ikkje var gjeven ut då han vart laga, «Dance Dance Dance», som til slutt kom ut på Live at Massey Hall 1971 i 2007. Det mangeårige bandet til Neil Young, Crazy Horse spelte inn songen med tittelen «Dance, Dance, Dance» i 1971 på albumet deira Crazy Horse og The New Seekers gav han ut på singel i 1972.
Linda Ronstadt-versjonen
Linda Ronstadt spelte inn «Love Is a Rose» i eit countryarrangement på albumet Prisoner in Disguise i 1975. Utgåva hennar nådde femteplassen på Billboard Country Singles-lista. «Love Is a Rose» gjekk òg inn på «Billboard» Hot 100, men det var B-sida til singelen, «Heat Wave», som vart mest spelt av popradiostasjoanne og denne nådde femteplassen på Billboard-lista. Ronstadt framførte ofte songen på konertane sine i midten av 1970-åra.
Anatolij Aljabjev
Aktiv
Aljabjev var fødd i ein landsby ved Velsk. Han deltok ikkje i internasjonale meisterskap før han kom til Lake Placid og Vinter-OL 1980. Der vart han den fremste skiskyttaren ved å verte olympisk meister på normalprogrammet 20 km etter feilfri skyting, deretter tok han bronsen på 7,5 km. Til sist gjekk han på ankeretappen Sovjetunionen inn til gull på stafetten, dei andre på laget var Vladimir Alikin, Aleksandr Tikhonov og Vladimir Barnasjov.
I 1981-sesongen vart Aljabjev nummer tre i verdscupen i skiskyting, ei turnering som vart vunnen av Frank Ullrich frå DDR framom norske Kjell Søbak. Aljabjev vart nummer seks i begge dei individuelle øvingane då VM i skiskyting 1981 fann stad i Lahti. Både i Lahti-VM og i skiskytings-VM 1982 i Minsk gjekk Aljabjev Sovjetunionen inn til bronsemedalje på 4 x 7,5 km stafett.
Tussebrekka
Tussebrekka er ein hovudsakleg isdekt isskråning, kring 11 km lang, ved sørvestsida av enden av Lundebreen i Mühlig-Hofmannfjella i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av den norske antarktisekspedisjonen (1956–60) og namngjeven av dei.
Dhubab
Dhubab er ein liten kystby i Taiz guvernement sørvest i Jemen. Han er setet i Dhubab-distriktet.
Historie
Under fyrste verdskrigen bombarderte britiske patruljefartøy Dhubab fort i november 1914. Dei opna seinare eld mot Yakhtul den 8. desember 1914, og øydela 7 eller 8 dhow-båtar som låg der.
Geografi
Dhubab ligg ved kysten av Raudehavet på eit nes 47 km med bil sør for Mokka og nord for Mayyun.
Fylkesveg 167 i Rogaland
Fylkesveg 167 i Rogaland går mellom Njølstad i Hå kommune og Haugland i Time kommune. Vegen er 2,9 km lang.
Mount Huffman
Mount Huffman er eit markant fjell 4 nautiske mil nordaust for Mount Abrams i Behrendt Mountains i Ellsworth Land i Antarktis. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og flyfoto tekne i U.S. Navy frå 1961–67, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter Jerry W. Huffman, ein forskingssjef ved Eights-stasjonen i 1963.
Portia de Rossi
Portia Lee James DeGeneres er ein australsk-amerikansk skodespelar kjend under namnet Portia de Rossi. Ho er best kjend for si rolle som Nelly Porter i TV-serien Ally McBeal, og som Lindsay Bluth Fünke i Arrested Development. I 2010 blei ho aktuell som Veronica Palmer i komiserien Better Off Ted og boka Unbearable Lightness: A Story of Loss and Gain, om kampen hennar mot eteforstyrring.
Portia de Rossi var fødd Amanda Lee Rogers. Ho blei internasjonalt kjend gjennom filmen Siren frå 1994, og flytta kort tid etter til Los Angeles i USA. Ho var gift med dokumentarfilmskaparen Mel Metcalfe frå 1996 til dei skilde seg 1999. De Rossi stod etterkvart opent fram som lesbisk, og 16. august 2008 gifta ho seg med den kjende komikaren og talkshowverten Ellen DeGeneres.
Andreas Schei
Andreas Olai Schei var ein norsk jurist, høgsterettsdommar og den første sivilombodsmannen i Noreg frå 1962 til 30. juni 1974.
Schei var fødd i Førde. Han vart cand.jur. i 1926, og var dommarfullmektig frå 1926 to 1929 og tilsett i Justisdepartementet frå 1929 til 1939. Frå 1939 arbeidde han i Forsyningsdepartementet, og frå 1941 til 1942 var han ekspedisjonssjef i Handelsdepartementet. Han var deretter tre år i Norsk Brændselolje, og frå 1945 ekspedisjonssjef i Justisdepartementet.
I 1946 vart han utnemnd til høgsterettsdommar. Frå 1962 til 1974 var han den første Sivilombodsmannen i Noreg. Han hadde mange verv i offentlege styre og komitear.
Han blei tildelt Storkors av Den Kongelige Norske St. Olavs Orden i 1972.
Scehi døydde i Bærum. Han var far til høgsterettsjustitiarius Tore Schei og bror til tidlegare fylkesmann Nikolai Andreas Schei.
Slalåma
Slålåma er ein bratt isskråning i nordaustsida av Borga i Borgmassivet i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og namngjeven av dei.
Øya Fedje
Fedje er den største øya i Fedje kommune i Vestland. Ho ligg vest for Fedjefjorden og nord for Fedjeosen. Øya har eit areal på 7,2 kvadratkilometer. Det høgaste fjellet på Fedje er Fedjebjørnen (42 moh). På sørspissen av øya ligg Hellisøy fyr.
Ubåtklassen Typhoon
Typhoon-klassa eller «Prosjekt 941 Akula» (akula tyder 'hai') er ei fartøyklasse av ballistiske missilubåtar, utforma og bygde av Sovjetunionen for den sovjetiske marinen. Dei er dei største ubåtane som nokon gong er bygd. Fartøya hadde eit deplasement på 48 000 tonn, og kunne husa eit mannskap på 160 mann nedsenka i fleire månader.