cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maritim kunst
1500-talet
Under manierismen i både Italia og Nord-Europa byrja ein å mala fantastiske stormar med gigantiske bølgjer og himlar fylte av lyn. Dette hadde ein ikkje freista før, men motivet skulle koma tilbake på moten med ulike mellomrom i dei følgjande århundra. Etter kvart som marinekrigføring blei meir framtredande frå slutten av 1500-talet, blei det aukande etterspurnad etter verk som skildra det, og dette skulle bli verande eit vanleg emnet i maritimt måleri fram til 1900-talet. Dette trekte sjangeren i retning av historiemåleri, med vekt på presis og detaljert skildring av fartøy, akkurat som andre trendar trekte i retning av stadig meir illusjonistiske og subtile effektar i handsaminga av havet og vêret, parallelt med landskapsmåleriet. Mange kunstnarar kunne måla begge typar motiv, men andre spesialiserte seg på det eine eller det andre. På denne tida var likevel sjølandskap som viste ein stor del av sjøen og utan fartøy i det heile svært sjeldne.
Maritime måleri i den nederlandske gullalderen
Dei sameinte Nederlanda hadde fiske og handel til sjøs som grunnlag for den eksepsjonelle rikdommen sin, dreiv sjøkrig med Storbritannia og andre nasjonar i perioden og blei kryssa på langs og tvers av elvar og kanalar. I 1650 var 95 % av skipa som passerte frå Nordsjøen til Austersjøen nederlandske. Bilde av sjøslag fortalde historiene om ein nederlandsk marine på toppen av makta si, sjølv om det i dag vanlegvis er kalmane eller meir rolege scener som er mest vektlagde. Det er derfor inga overrasking at sjangeren maritimt måleri var enormt populær i nederlandsk gullaldermåleri, og blei ført til nye høgder av nederlandske kunstnarar i denne perioden. Som med landskap var flyttinga av synspunktet frå den kunstige forhøgde utsikta som var typisk for tidlegare marinemåleri til eit lågare utsiktspunkt eit avgjerande steg, og blei teke av den første store nederlandske marinespesialisten Hendrick Cornelisz Vroom.
Som regel flaggar tilmed små skip på bilda med det nedelandske flagget, og mange fartøy kan identifiserast som marine eller eit av dei mange andre skipa til styresmaktene. Mange bilde inkluderte noko land, med utsikt over stranda eller hamna, eller utsikt over ein elvemunning. Andre kunstnarar spesialiserte seg på elvescenar, frå dei små bilda av Salomon van Ruysdael med små båtar og sivbankar til dei store italienske landskapa til Aelbert Cuyp, der sola vanlegvis går ned over ei brei elv. Sjangeren har naturlegvis mykje til felles med landskapsmåleri, og i utviklinga av himmelskildringar gjekk dei to saman; mange landskapskunstnarar måla òg strand- og elvescenar. Artistar hadde sannsynlegvis ofte presise modellar av skip tilgjengelege for å hjelpa dei med å oppnå nøyaktige skildringar. Kunstnarar innan denne tradisjonen var mellom anna Jan Porcellis, Simon de Vlieger, Jan van de Cappelle og Hendrick Dubbels. Den produktive verkstaden som Willem van de Velde den eldre og sonen hans leia dei siste tiåra hadde ein tendens til å gjera skipet til motivet, som i byrjinga av hundretår, men tok med framstega i verka frå tidlegare tiår der vekta hadde vore på havet og vêret. Den yngre van de Velde var sterkt påverka av Simon de Vlieger, som han hadde studert under. Den eldre van de Velde hadde først vitja England på 1660-talet, men både far og son forlét Holland permanent til fordel for London i 1672, og etterlét meisteren for hard sjø, den tyskfødde Ludolf Bakhuizen, som den leiande kunstnaren i Amsterdam. Reinier Nooms, som hadde vore ein sjømann og signerte verka sine Zeeman ('sjømannen'), spesialiserte seg på svært nøyaktige slagcenar og skipsportrett, med ei viss interesse for effektar av lys og vêr, og det var stilen hans som skulle følgjast av mange seinare spesialiserte kunstnarar. Abraham Storck og Jan Abrahamsz Beerstraaten var andre slagpesialistar. Nooms måla òg fleire scener med vedlikehalds- og reparasjonsoperasjonar på verftet, som er uvanlege og av historisk interesse.
Tradisjonen med maritimt måleri fortsette i den flamske delen av Nederland, men var mykje mindre framtredande, og det tok lengre tid å rista av seg den manististiske stilen med forliset blant fantastiske bølgjer. Dei fleste måleria var små zeekens, medan nederlendarane måla både store og små verk. Den leiande kunstnaren var Bonaventura Peeters. Den nederlandske stilen blei eksportert til andre land av ulike kunstnarar som emigrerte, og blei også etterlikna av utanlandske kunstnarar. Dei viktigaste utvandrarane var dei leiande marinekunstnarane i Amsterdam, far og son Willem van de Velde. Etter at dei hadde skildra nederlandske maritime sigrar over engelskmennene i fleire tiår, braut kunstmarknaden saman i det såkalla katastrofeåret (rampjaar) 1672, og dei tok imot ein invitasjon frå det engelske hoffet om å flytta til London, der dei brukte resten av livet på å mala krigane frå den andre sida. Artistar som laust blir sagt å ha følgt stilen deira inkluderer Isaac Sailmaker, sjølv om han komen frå Nederlanda til England minst 20 år tidlegare, og hadde ein svært forskjellig stil frå deira; Peter Monamy, med ein stil avleidd frå mange maritime målarar i tillegg til van de Veldes, som Nooms, Peeters og Bakhuizen; og fleire andre, som Thomas Baston og brørne Vale, som måla i den opphavlege engelske tradisjonen.
1700-talet
Hundreåret gav ein overflod av militære handlingar å skildra, og før Annus Mirabilis i 1759 hadde engelskmennene og franskmennene omtrent like mange sigrar å feira. Det fanst betydelege tal av særs dyktige spesialistartistar i fleire land. Dei fortsette å utvikla den nederlandske stilen frå det førre hundreåret, nokre gangar på ein ganske formell måte, med svært nøyaktige avbildingar av skip. Dette var eit krav for dei mange måleria som blei bestilte av kapteinar, reiarar og andre med nautisk kunnskap, og mange av kunstnarane hadde nautisk erfaring sjølv. Til dømes hadde Nicholas Pocock stige i gradene til å blir meister for eit handelsskip, og lært å teikna medan han var til sjøs. Som offisiell marinemålar for kongen var han til stades ved eit større sjøslag, «Glorious First of June» i 1794, ombord i fregatten HMS «Pegasus». Thomas Buttersworth hadde vore i marinen og var med i fleire trefningar fram til 1800. Franskmannen Ambroise Louis Garneray, som hovudsakleg var aktiv som målar det neste hundreåret, var ein erfaren sjømann, og presisjonen i måleria hans av kvalfangst blei rosa av forteljaren i Moby Dick av Herman Melville, som berre kjente dei frå trykk. I den nedre enden av marknaden hadde hamner i mange europeiske land no fått seg faste kunstnarar som kunne måla billege skipsportrett som vanlegvis var ganske nøyaktige med omsyn til funksjonane og rigginga av skipet. Desse var etterspurde av sjøfolk, men var kunstnarisk sett svært formulaiske.
Dei venetianske kunstnarane Canaletto og Francesco Guardi laga vedutamåleri der kanalane, gondolane og andre små fartøy og lagunen i Venezia er dei mest framtredande trekka. Mange av Guardi sine seinare verk viser knapt land i det heile, og Canaletto sine verk frå perioden hans i England har òg stort sett ei elv og båtar. Begge produserte eit stort tal verk, ikkje alle av same kvalitet, men dei beste måleria deira handterer vatn og lys framifrå, men i veldig forskjellige stemningar, sidan Canaletto si verd alltid er lys og solrik der Guardi si ofte er overskya, om ikkje tåkete og dyster. Sjøkadettar blei no oppfordra til å læra å teikna, sidan nye sjøkart som blei laga til sjøs blei forventa å også ha ein «kystprofil», eller skisser av landet bak. Ein utpeikte kunstnarar til å undervisa i emnet ved marineskular, mellom anna John Thomas Serres, som gav ut Liber Nauticus, and Instructor in the Art of Marine Drawings i 1805/06. Profesjonelle kunstnarar blei no ofte sende på ekspedisjonarr, som William Hodges (1744–1797) på James Cook si andre reise til Stillehavet, og eksotisk kystscenar var populære både som måleri og trykk.
Kontraspionasje
Kontraspionasje er ein del av det alminnelege politi- og tryggingsapparatet, som tek sikte på å avdekkja, motverke og eliminere spionasje i eige land. Namnet kjem av «kontra-», 'imot' og «spionasje». I Noreg har Politiets sikkerhetstjeneste ansvaret for å drive kontraetterretning.
Maritim kunst
1700-talet
Trykka var blitt like viktige som inntektskjelde som det opphavlege måleriet for nokre kunstnarar, til dømes den mykje graverte franske målaren Claude Joseph Vernet (1714–1789), som både gjenoppliva noko av ånda av stormen frå manierismen, og såg framover til romantikken, i store og ekstrem dramatiske scener med stormar og forlis.
Kontraspionasje
Skilnaden mellom etterretning og spionasje er at det fyrste er lovleg, men ofte uønskt verksemd medan det andre (spionasje) vil seie å skaffe seg hemmeleg informasjon frå konkurrentar eller fiendar på ulovleg vis. Det er i mange land vanleg at både politiet og militæret driv kontraetterretning.
Maritim kunst
1700-talet
Han fekk òg i oppdrag av dei franske styresmaktene å laga ein serie utsyn frå franske hamner, med det underlege resultatet at mange av verka hans som viser handelsskip er svært valdsame, og at dei fleste som viser marinefartøy er veldig rolege. Han utvikla òg ein type Claude-aktig stor hamnescene, ved solnedgang og med eit generalisert middelhavsmiljø, som blei etterlikna av mange kunstnarar. Ein annan tidleg romantisk fransk, eller i det minste alsassisk-sveitsisk, kunstnar var Philip James de Loutherbourg (1740–1812), som hadde mesteparten av karrieren sin i England, der han fekk i oppdrag av styresmaktene å produsera ei rekke verk som skildra marinesigrar. Watson and the Shark er eit berømt marinehistorisk bilde frå 1778 av John Singleton Copley.
I Aust-Asia hadde nok det at ein vende seg vekk frå omfattande maritim aktivitet både på kinesisk og japansk hald på same tid som den vestlege renessansen fann stad bidratt til å hemma utviklinga av maritime tema i kunsten til desse landa, men den populære japanske tradisjonen ukiyo-e som utvikla seg frå 1600-talet av inneheldt veldig ofte kyst- og elvescenar med fartøy. 'Den store bølgja ved Kanagawa' (1832) av Hokusai er det best kjende av alle ukiyo-e-bilde.
Romantikken og seinare
I den romantiske perioden blei det marine måleriet teke opp att som vanleg kunst, sjølv om mange spesialiserte målarar fortsette å utvikla skipsportrett-sjangeren. Antoine Roux og sønene hans dominerte maritim kunst i Marseille gjennom 1800-åra med detaljerte avbildingar av skip og maritimt liv. Eit av dei største kunstverka frå romantikken er Théodore Géricault sitt måleri Medusas flåte (1819), og for J.M.W. Turner var det å måla havet eit livslangt prosjekt. Medusa er ei radikal form for historiemåleri, medan verka til Turner, sjølv når dei viser historiske emne, mest blir oppfatta som landskap. Det offentlege bestillingsverket hans The Battle of Trafalgar (1824) blei kritisert for unøyaktigheit, og dei mest personlege seine verka hans gjer ikkje noko forsøk på nøyaktige detaljar. Dei har ofte lange titlar for å forklara det som elles kan verka som ein uleseleg masse «såpeskum og kalkmåling», som The Athenaeum kalla Turner sitt verk ''Snow Storm - Steam-Boat off a Harbour's Mouth making Signals in Shallow Water, and going by the Lead. The Author was in this Storm on the Night the Ariel left Harwich of 1842. '' Dansk kunst på denne tida avbilda mange kystscener, med vekt på rolege farvatn og stille, gylt lys. Desse påverka tyskaren Caspar David Friedrich, som la til element av romantisk mystisisme, som i 'Livets stadium' (1835); hans 'Hav av is' er mindre typisk, med eit bilde av eit forlis i eit polart miljø. Ivan Ajvazovskij fortsette dei gamle motiva med slag, forlis og stormar innan den russiske romantikken, som i 'Den niande bølgja' (1850).
Elve-, hamne- og kystscenar, typisk med berre små båtar til stades, var populære hjå Corot og i Barbizon-skulen, særleg Charles-François Daubigny. Mange av dei mest kjende verka til den innverknadsrike russiske landskapsmålaren Isaak Levitan viste rolege sjøar og dei store elvene i Russland, som han og mange andre kunstnarar såg på med nasjonal byrgskap. Gustave Courbet måla ei rekkje scenar av strender med klipper og utsyn over havet med bølgjer som braut mot ein strand, vanlegvis utan menneske eller fartøy. På 1860-talet måla Édouard Manet fleire måleri som skildra viktige hendingar i nyheitene, som 'Slaget til Kearsarge og Alabama' frå 1864, til minne om eit sjøslag som gjekk føre seg under Borgrarkrigen i USA same året. Skipportrettsjangeren blei ført til Amerika av ei rekkje emigrantar, dei fleste engelske som James E. Buttersworth (1817–1894) og Robert Salmon. Luministen Fitz Henry Lane (1804–1865) var den tidlegaste av ei rekke artistar som utvikla amerikanske stilar basert på landskapskunst; han måla små båtar for anker i rolege små bukter. Martin Johnson Heade var medlem av Hudson River-skulen, og måla rolege scener, men òg trugande stormar med alarmerande mørkre. Winslow Homer spesialiserte seg i aukande grad i maritime scenar med små båtar mot slutten av hundreåret, ofte med båtar blant store bølgjer på ope hav, som i måleriet The Gulf Stream.Thomas Eakins måla ofte elvescenar, mellom anna Max Schmitt in a Single Scull (1871). Thomas Goldsworthy Dutton (1820-1891) har rykte som ein av dei beste litografane på 1800-talet i høve nautiske scenar og skipsportrett. Seinare på hundreåret, då kysten i aukande grad blei sett på som ein stad for nyting i staden for arbeid, blei strandscenar og kystlandskap utan sjøfart framtredande for første gong, ofte med klipper og fjellformasjonar, som tidlegare hovudsakleg hadde opptredd i scenar av forlis. Mange seinare strandscener blei stadig meir overfylte, etterkvart som ferierande tok over strendene i Europa. Eugène Lepoittevin måla maritime motiv som spente frå sjøslag og skipsvrak til scenar med fiskarar i arbeid og badarar som slappar av på stranda ved Étretat i Normandie. Eugène Boudin sine scenar av strender i Nord-Frankrike kan sjå kjende ut for moderne skodarar, trass i dei omfattande kleda til kvinnene som sit i strandstolar. Impresjonistar måla mange scenar av strender, klipper og elver, særleg Claude Monet, som ofte vende tilbake til Courbet sine motiv, som i 'Stormfull sjø i Étretat'. Det var hans Impression, soleil levant (1872), eit utsyn over havet ved hamna i Le Havre, som gav namn til impresjonismen. Elvescenar var særleg vanlege blant impresjonistane, særleg hjå Monet og Alfred Sisley.
Dne spanske målaren Joaquín Sorolla måla mange strandscenar, typisk med nokre få figurar sett nære, i kontrast til dei mindre figurane på dei fleste strandmåleri. Amerikanske kunstnarar som måla strender og kystar, typisk med færre folk på, var mellom anna John Frederick Kensett, William Merritt Chase, Jonas Lie og James Abbott McNeill Whistler, som hovudsakleg målar elver og kanalane i Venezia. Mot slutten av 1800-talet skapte den amerikanske målaren Albert Pinkham Ryder stemningsfulle og mørkt visjonære tidlege modernistiske havlandskap. Fauvist- og pointillist-grupper hadde med roleg vatn i mange av sine arbeid, det hadde også Edvard Munch i dei tidlege måleria sine. I England kan ein merka seg Newlyn-skulen og den naive fiskarkunstnaren Alfred Wallis.
Den nokså tradisjonelle britiske marinekunstnaren Norman Wilkinson fann opp blendingsmåling under fyrste verdskrigen. Dette var ei form for kamuflasje der skip blei måla i sterke mønster med resultat som ikkje var ulike vorticisme. Då den amerikanske marinen innførte ideen i 1918 fekk Frederick Judd Waugh ansvar for designet.
Spesialiserte marine målarar som konsentrerer seg om skipsportrett har halde fram, med kunstnarar som Montague Dawson (1895–1973), med verk som var svært populære i reproduksjon. Som mange andre fann han at verk som viser tradisjonelle seglskip var meir etterspurde enn moderne fartøy. Sjølv i 1838 viste Turner sitt måleri The Fighting Temeraire tugged to her last Berth to be broken up, eit av hans mest kjente verk, nostalgi for seglskiptida. Maritime emne trekk framleis til seg mange kunstnarar, og meir populære former for maritim kunst er framleis populære, som vist av den parodiske måleriserien av Vitaly Komar og Alexander Melamid kalla America's Most Wanted Painting, med variantar for fleire land, nesten alle med utsyn over ein innsjø. Maritim kunst var òg ein spesialitet for samtidsrealisten Ann Mikolowski (1940–1999), som mellom anna laga studiar av kystane til Dei store sjøane og Atlanterhavet.
Marcel Schlutt
Marcel Schlutt, òg kjend som Marcel, Dennis, Ben Rogers og Ben Rodgers, er ein tysk modell, fotograf, pornoskodespelar og programleiar.
Karriere
Etter han kom heim i 2001 arbeidde han som programleiar for fjernsynsprogramma SexyGayplaces.tv og Backstage på fjernsynskanalen Premiere og som programleiar for Das Magazine på vaksenkanalen Beate Uhse TV mellom 2002 og 2004. Etter å ha vore med i nokre små rollar på British Broadcasting Corporation (BBC) og RTL Television byrja han som pornoskodespelar i 2003. Han er mest kjend for produksjonane sine for dei tyske pornoselskapa Cazzo Film og Wurstfilm, samt Eurocreme og Lucas Entertainment. I tillegg til å spele i filmar dukka han òg opp i fleire videoar på Internett og arbeidde som prostituert. Parallelt med dette fortsette han å arbeide som modell for mellom anna VIVA og M4.
I 2005 starta Schlutt med profesjonell fotografering. Nokon av dei fyrste bilete hans dukka opp i boka Skate! og i det homofile magasinet DU&ICH. I 2007 gjorde han det kjent at han skulle slutte som pornoskodespelar og den siste pornofilmen han spelte i vart mjukpornofilmen Otto; or Up with Dead People.
Port Arthur i Texas
Port Arthur er ein by i Jefferson County i den amerikanske delstaten Texas. Han ligg på vestbreidda av Sabine-sjøen med brusamband over Neche-elva til Bridge City. Byen hadde 57 755 innbyggjarar ved folketeljinga i 2000.
Byen blei grunnlagd av jernbaneeigaren Arthur Edward Stilwell sist på 1800-talet. Ein by kalla Aurora eller Sparks hadd allereie lege her sidan 1840-åra, men var blitt forlaten.
Port Arthur bygde seg opp på olje, og hadde ei tid det største nettverket av oljeraffineri i verda.
Edu Manga
Edu Manga er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Gunvor Nervold Antonsen
Gunvor Nervold Antonsen er ein norsk biletkunstnar med utdanning frå Kunsthøgskulen i Bergen i 2001 og Kunsthochschule Berlin-Weissensee i 1998.
Roslavl
Roslavl (russisk Рославль) er ein by i Smolensk oblast i Russland med om lag 55 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Ostjor, i nedbørsfeltet til Dnepr, rundt 110 km søraust for Smolensk.
Gunvor Nervold Antonsen
Nervold Antonsen arbeider med ulike materiale og sameinar tekstilmontasje, treskulptur, måleri og historiske objekt i materielle og romlege komposisjonar. I 2019 var ho ein av dei nominerte til Lorck Schives Kunstpris ved Trondheim kunstmuseum. Til utstillinga følgde boka Vi er margen, som kom ut på forlaget H//O//F, som var hennar skjønnlitterære debut. Ho er kjøpt inn av fleire private og offentlege institusjonar, og har gjort utsmykking for KORO.
Roslavl
Byen vart grunnlagt i 1137 av Smolensk-fyrsten Rostislav Mstislavitsj, som byen òg er kalla opp etter. Roslavl var under litauisk styre i 1408 og vart avstått til Russland i 1667.
Roslavl er i dag eit knutepunkt for veg og jernbane, og ein marknadsby.
Gunvor Nervold Antonsen
Gunvor Nervold Antonsen har engasjert seg fagpolitisk gjennom verv i Norske Billedkunstnere og Norske Tekstilkunstnere. Som styreleiar i Norske Tekstilkunstnere frå 2006 til 2009 var ho med å etablera SOFT galleri i Oslo.
Nervold Antonsen bur og arbeider i Rollag i Numedal, der ho driv Barnas kunstverksted, som har støtte frå Norsk Kulturråd.
Labyrint (fleirtyding)
Labyrinten er ein forseggjord irrgang i gresk mytologi.
Gunvor Nervold Antonsen
Utstillingar i utval
Separatutstillingar; Vi er margen, Lorck Schives Kunstpris, Trondheim Kunstmuseum (2019-2020), Kompendium, Kunstnarforbundet (2018), For all tid uforanderlig, House of Foundation, Moss (2017); Hybridenes poesi, Textilmuseet, Borås, Sverige (2016); Spring Burial, Kunstnarforbundet, Oslo (2013); Tidlige bilder, Akershus Kunstsenter (2013); Polyfonisk stillstand, SOFT galleri , Oslo (2011); MALEREI. STICKEREI, Hå Gamle Prestegård (2010).
Gruppeutstillingar; Hvorfor bøye seg så dypt?, Kunsthall Grenland (2018); Ode til en vaskeklut, hymne til en tiger, Kunstnerforbundet, Oslo (2017), Stavanger Kunsthall (2018); Present , Bomuldsfabriken Kunsthall, Arendal (2017); Wildlife Skulpturpark, Nesodden (2017-2020); Norsk Skulpturbiennale, Vigeland-museet , Oslo (2016); Tusen tråder, Lillehammer Kunstmuseum (2014), og Høstutstillingen , Statens Kunstutstilling, Kunstnernes Hus, Oslo (2017, 2011, 2010).
Prisar og utmerkingar
The Nordic Award in Textiles, Stiftelsen Fokus Borås, Sverige, 2015.
Norske Kunstforeningers debutantpris, Høstutstillingen 2010, for verket Barovessjan.
Wheel of Fortune
Wheel of Fortune er eit amerikansk gameshow som har gått på TV sidan 1975. Programmet går ut på at man ved hjelp av bokstaver man har foran seg, skal løse ord-puslespill, for å vinne kontanter og premier. Hva man vinner avgjøres av et hjul man snurrer på. Programmet vart starta av Merv Griffin.
Wheel of Fortune hadde premie på NBC 6. januar 1975. Det ble da sendt på dagtid. Det vart sent helt frem til 30. juni 1989. Den 17. juli 1989 var serien tilbake på skjermen igjen, med denne gangen ble serien sendt på TV-kanalen CBS på dagtid. Etter dette ble serien flyttet tilbake til NBC den 14. januar 1991. Det ble slutt på sendingene igjen kort tid etter, 20. september 1991. Etter dette startet de også å sende programmet på kveldene, ettersom det var så mange som fulgte med på det.
Wheel of Fortune er det amerikanske gameshowet som har blitt sendt lengst på TV. Det ble i 2013 ranket til nummer 2 i en liste av de 60 beste gameshowene noen gang.[trenger referanse] Det er blitt sendt over 6000 episoder av gameshowet siden det startet opp i 1975.
I Noreg hadde Knut Bjørsen eit liknande program kalla Lykkehjulet
Good Times av Eric Burdon and The Animals
«Good Times» er ein song av Eric Burdon & The Animals som kom ut på albumet deira Winds of Change i 1967. Songen har musikk og tekst av Eric Burdon, John Weider, Vic Briggs, Danny McCulloch og Barry Jenkins.
Teksten fortel ei soge om nokon som fortel at han angrar på å ha sløst for mykje tid på unyttige ting. Musikalsk har songen ei mørk kjensle med ein lettare parti like før det siste verset. Singelen nådde 20. plass på UK Singles Chart. Han var B-sida til «San Franciscan Nights» i USA. B-sida «Ain't that So» var henta frå filmmusikken til filmen Stranger in the House (1967). I 1987 vart songen gjeven ut som singel igjen, då han var med i filmen Die Katze med Götz George. Denne versjonen nådde 53. plass i Tyskland.
Ozzy Osbourne spelte inn songen for albumet sitt Under Cover i 2005.
Konfeksjonsmuseet
Konfeksjonsmuseet, eller Oddfred Tokles konfeksjonsfabrikk i Isfjorden i Rauma kommune er ein del av Romsdalsmuseet.
Isfjorden er kalla konfeksjonsindustriens vogge i Noreg. Museet gir kunnskap om norsk konfeksjonsindustri si historie, og plasserer Romsdal i denne samanhengen.
Sterling Heights
Sterling Heights er ein by sørvest i delstaten Michigan i USA med over 134 000 ibuarar. Byen er forstad til storbyen Detroit, ei 30 kilometer nord om midtbyen i Detroit. Nett som grannebyen Warren høyrer Sterling Heights til Macomb County.
Saus
Utgangspunktet for mange sausar kan vera kraft eller sjy frå noko ein har kokt eller steikt, som grønsaker, frukt, kjøt eller fisk. Ein kan også bruka buljong. Mange sausar blir laga ved hjelp av jamning, det vil seia å blanda eit stivestoff med væske, eller emulsjon, ei blanding av ulike stoff som eigentleg ikkje lèt seg blandast. Ein kan gjera saus fyldigare ved hjelp av meieriprodukt som fløyte, mjølk, smør, jogurt eller ost. Elles kan ein smaka til med tilsetningsstoff som urter, krydder og drikkar, som vin.
Saus kan lagast raskt og enkelt eller over fleire timar. I tillegg til heimelaga saus finst det fleire typar som gjerne blir laga industrielt, som soyasaus, worcestershiresaus og ei rekkje halvfabrikata eller ferdigmatvariantar av sausar.
Franske sausar
I fransk matlagingstradisjon opererer ein med fem grunnsausar:
Kjelder
med faksimilie frå 1. utgåve av Aschehougs leksikon (1906–13). KF-bok.
Illitt
Illitt eller hydroglimmer er eit forvitringsprodukt av glimmermineral.
Det er vanleg i norske leirer.
Illitt vart først skildra etter ein førekomst i Maquoketa-skifer i Calhoun County i Illinois i USA i 1937.
Fylkesveg 341 i Oppland
Fylkesveg 341 i Oppland går mellom Follebu og Perhus i Gausdal kommune. Vegen er 7,5 km lang.
Here I Stand av Vasil Garvanliev
«Here I Stand» (norsk: her står eg) er ein popsong frå 2021 som vert framført av den makedonske songaren Vasil Garvanliev. Songen var det makedonske bidraget i Eurovision Song Contest 2021 i Rotterdam i Nederland.
Bakgrunn
«Here I Stand» vart internt vald ut av Makedonsk radio og televisjon (MRT) som det makedonske bidraget til Eurovision Song Contest 2021. Songen er komponert av Borche Kuzmanovski, Davor Jordanovski og songaren sjølv, Vasil Garvanliev. Sistnemnde skulle ha delteke i Eurovision Song Contest året før med låten «You», men tevlinga vart avlyst på grunn av koronaviruspandemien.
«Here I Stand» er ifølgje Garvanliev skriven på rappen utan eit spesielt fokus eller mål, midt i «kaoset og kvervelvinden av skuffelse i fjor». Garvanliev meiner songen vart skapt under eit av dei «sjeldne augneblikka der du er åleine med deg sjølv og lèt kjenslene strøyma fritt i sin reinaste form utan sjølvkritikk, fritt og ærleg».
Borche Kuzamovskia frå det Skopje-baserte rockebandet Nokaut og den makedonske musikaren Davor Jordanovski jobba parallelt med arrangementet og produksjonen. Eit symfoniorkester i Skopje bidrog med livemusikk til arrangementet. Bakgrunnsvokalen kom frå tidlegare medlemmar av eit amerikansk barnekor, som Vasil Garvanliev sjølv var medlem i som barn.
Tittelen på songen vart offentleggjord 12. februar, medan songen vart utgjeven på YouTube 11. mars 2021. Han vart sloppen for strøyming og nedlasting dagen etter.
Eurovision Song Contest
«Here I Stand» var det makedonske bidraget til Eurovision Song Contest i mai 2021. Nord-Makedonia deltok i den fyrste semifinalen i Rotterdam Ahoy tysdag 18. mai. Songen fekk 23 poeng og vart nummer 15 av 16 i sin semifinale. Sidan det berre var dei ti beste som kvalifiserte seg til finalen, vart songen slått ut i semifinalen, og «Here I Stand» deltok difor ikkje i finalen laurdag 22. mai.
Strid rundt musikkvideoen
Musikkvideoen til «Here I Stand» vart sloppen 11. mars, og vart spela inn i kunstgalleriet Daut pasjin amam i Skopje. Etter utgjevinga vart musikkvideoen møtt med kritikk i Nord-Makedonia. Årsaka var ein kunstgjenstand i galleriet som i videoen kunne sjå ut som ei etterlikning av flagget til nabolandet Bulgaria. Garvanliev har bulgarsk statsborgarskap på grunn av den bulgarske bestemora si. Kritikken gjekk på at Garvanliev bevisst hadde teke med det bulgarske flagget på videoen, og presset frå offentlegheita gjorde at makedonsk fjernsyn redigerte bort kunstgjenstanden frå videoen. I eit intervju med den makedonske avisa Sloboden Petsjat understreka Garvanliev at kunstverket ikkje hadde nokon «kjend tilknyting til det bulgarske flagget» og avviste tiltalene om at han bevisst hadde brukt kunstverket for å fremje Bulgaria.
Lee Jackson
Lee Jackson er ein engelsk bassist, songar og låtskrivar, kjend som medlem i The Nice, som var eit engelsk, progressivt rockeband. Etter The Nice skipa han sitt eige band, Jackson Heights, og til slutt Refugee i lag med Nice-trommeslagaren Brian Davison og den sveitsiske klaverspelaren Patrick Moraz.
Aukrustsenteret
Aukrustsenteret er eit kulturanlegg i Alvdal kommune i Innlandet fylke, som vart opna i 1996.
Det har ei stor kunstsamling som er gjeven ut av Kari og Kjell Aukrust. Sentralt i den faste utstillinga i senteret er måleri, teikningar og fantasiverda hans Aukrust. Det er også arrangert konsertar, mellombelse utstillingar og andre kulturarrangement. Senteret har kino og bygget er teikna av Sverre Fehn.
Senteret har eit auditorium med plass til 130 personar, kalla «Flåklypasalen», som blir brukt til kurs, møte og kino. Senteret har også kafeteria og ein eigen butikk som sel Aukrusteffektar.
Aukrustsenteret er turistinformasjon for Alvdal kommune, og er også tusenårsstaden i kommunen.
Gameshow
Gameshow-sjangeren har òg vorte ein av dei store eksportartiklane innan tv-konsept, der spesielt amerikanske og britiske konsept har vorte produsert i lokale variantar over store delar av verda. Amerikanske konsept, som til dømes Wheel Of Fortune, har hatt suksess i heimlandet gjennom ei årrekkje.
Norske gameshow
Den fyrste norske gameshowsuksessen var Kvitt eller dobbelt på NRK som fyrst vart sendt i 1961. Den fyrste suksessen på ein kommersiell kanal var Casino, som gjekk på TVNorge med Hallvard Flatland som programleiar.
Mange av dei norske versjonane av denne programtypen er basert på konsept laga i andre land. Døme på dette er Vil du bli millionær?, Deal or No Deal med fleire.
Gilberto Carlos Nascimento
Gilberto Carlos Nascimento er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Rocca d'Ambin
Rocca d'Ambin (fransk Mont d'Ambin) er ein 3 378 meter over havet høg fjelltopp i Kottialpane, på grensa mellom departementet Savoie i Frankrike og provinsen Torino i Italia.
Peckhambreen
Peckhambreen er ein bratt sidebre i Britannia Range, som flyt sør frå Mount McClintock og ut i Byrdbreen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Verne E. Peckham, ein biolog på McMurdo-basen vinteren 1962, som dykka under sjøisen i McMurdo Sound ved Winter Quarters Bay og utanfor Cape Evans.
August Macke
August Macke var ein tysk målar, ein av dei leiande medlemene i den ekspresjonistiske målargruppa Der Blaue Reiter. Han utvikla seg som målar i ei særleg nyskapande tid for tysk kunst, mellom anna for den breie ekspresjonist-rørsla, samt framveksten av ulike avantgarde-rørsler som vart danna over det meste av Europa. Til liks med andre store kunstnarar i samtida, viste han å ta opp i seg dei avantgardistiske elementa som han fann særleg interessante.
Liv og gjerning
Macke var fødd i Meschede i Westfalen, der faren var byggmeister. I 1900 flytta familien til Bonn, der Macke jamnast budde resten av livet. Han fekk si kunstutdanning ved Kunstakademie Düsseldorf i 1904-06. I 1907 reiste han til Paris fyrste gongen, og såg impresjonist-bilete. Særleg beundra han verk av Georges Seurat og Henri Matisse og deira bruka av fargar. Kort etter fór han til Berlin og gjekk i lære hos Lovis Corinth nokre få månader i 1907/08. Stilen hans var i den tid prega av fransk impresjonisme og postimpresjonisme, med ei kort periode med fauvisme. Han gifta seg i 1910 med Elisabeth Gerhardt.
Gjennom vennskapen med Franz Marc vart han kjend med Vasilij Kandinskij. Desse tre målarane skipa gruppa Der Blaue Reiter i München i 1911. Ei tid framover fylgde Macke dei nonfigurative, estetiske og mystiske og symbolistiske målsettingane til Blaue Reiter.
I 1912 besøkte Macke og Marc den franske målaren Robert Delaunay i Paris. Delaunay sin kromatiske kubisme, kalla orfisme av Guillaume Apollinaire, vart som ei openberring for Macke. Mackes verk Butikkvindauge kan reknast som ei personleg tolking av biletet Vindauge  av Delaunay, med impulsar også frå italiensk futurisme.
Våren 1914 reiste Macke saman med Paul Klee og Louis Moilliet til Tunis. Den eksotiske atmosfæren i Tunisia var avgjerande for å skape den tilnærminga til lys han viste i si siste tid, då han laga ei rad verk som no vert rekna for meisterverk. Hans siste måleri er prega av det same lyset som Klee snakka om.
Macke vart innkalla til krigsteneste i fyrste verdskrigen. Han fall på slagmark i Champagne, få veker etter krigshandlingane braut ut. Det siste måleriet hans, Farvel, skildrar det tungsinnet som breidde seg etter krigen var eit faktum.
August Mackes samla verk kan reknast som ekspresjonisme og dels som ein del av fauvismen. Måleria er særleg opptekne av å uttrykke kjensler og stemningar, meir enn å gjengi den faktiske røyndomen, oftast vrengjer dei på former og fargar.
Vengbåt
Vengbåt var ein skyssbåt for embetsmenn, som geistlege, amtmenn osb. Dei hadde ein fastmontert veng i akterskotten, der dei reisande kunne opphalda seg i le for vêr og vind. Vengen på desse båtane var meir forseggjord enn løftingen på bruksbåtar som til dømes fembøringar. Nokre vengar såg ut som små hus og var ofte måla i fleire farger. Vengbåtane vart rodd av opp til 10 mann, men dei hadde òg mast med råsegl.
Baroniet i Rosendal hadde fleire vengbåter. Nokre vengbåtar, som Eidsvollsbåten var utstafferte med baugspryd og gallionsfigur. Vengen hadde ofte glasruter slik at dei reisande kunne nyta utsikta. Det var vanleg med eit klaffbord og skåp for mat og drikkevarer.
I 1997 bygde Fosen folkehøgskole i Rissa ein vengbåt som fekk namnet «Nidaos».
Ilmenorutil
Ilmenorutil er ein svart, metallisk variant av mineralet rutil som finst på einskilde granittpegmatittar i strøket Risør–Arendal og Iveland–Evje. Òg kjent frå ein smaragdførekomst ved Byrud ved Minnesund. Den kjemiske samansetjinga svarar til eit niob- og jernhaldig rutil (Ti,Nb,Fe)3O6.
Det er kalla opp etter Ilmenfjella i Russland og rutil.
Rognosa d'Etache
Rognosa d'Etiache er ein 3 382 meter over havet høg fjelltopp i Kottialpane i provinsen Torino i Italia, kloss ved grensa til departementet Savoie i Frankrike.
Augusto Sibille var fyrstemann til topps, det hende i 1875.
Paternostrobreen
Paternostrobreen er ein isbre, som er 20 km lang, i Wilson Hills. Han flyt mellom Cook Ridge og Goodman Hills og ut i den austlege delen av Davies Bay. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960-63. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter løytnant Joseph L.A. Paternostro i U.S. Navy Reserve, navigatør på LC-130F Hercules-flyet under Operasjon Deep Freeze 1967 og 1968.
Fylkesveg 346 i Oppland
Fylkesveg 346 i Oppland går mellom Løvlund og Bennmoen i Gausdal kommune. Vegen er 12,7 km lang.
Prince Edward-breen
Prince Edward-breen er ein isbre som drenerer nordsida av Cotton Plateau i Queen Elizabeth Range og flyt nordover i kring 11 km langs vestsida av Hochstein Ridge. Han vart namngjeven av New Zealand Antarctic Place-Names Committee (NZ-APC) etter Edward, jarl av Wessex, sonen til Elizabeth II av Storbritannia.
Lover
«Lover» er ein popsong skriven av Richard Rodgers med tekst av Lorenz Hart. Han vart skriven for filmen Love Me Tonight i 1932 og sungen av Jeanette MacDonald.
Kjende innspelingar
Les Paul sin versjon var ein gitarinstrumental på albumet The New Sound i 1948 under ein fransk tittel, «Partout toi». Harry James gav ut tre konsertopptak av songen frå 1940- og 1950-åra, og Frank Sinatra spelte inn songen to gonger i 1950 og 1961. Peggy Lee sin versjon frå 1952 var med i filmen The Jazz Singer som ho var med i. Cliff Richard spelte inn songen på albumet Listen to Cliff!. I 1954 var songen med i Billy Wilder sin Sabrina og i Alfred Hitchcock-filmen Rear Window. John Coltrane spelte inn ein versjon av songen i 1957 som kom med på albumet The Last Trane i 1965.
Fud Leclerc
Ferdinand Urbain Dominic Leclerc, kjend som Fud Leclerc var ein belgisk songar. Han representerte Belgia i Eurovision Song Contest 1956 med songen «Messieurs les noyés de la Seine», i Eurovision Song Contest 1958 med songen «Ma petite chatte», i Eurovision Song Contest 1960 med songen «Mon amour pour toi» og i Eurovision Song Contest 1962 med songen «Ton nom».
Anders Henriksson Sandstad
Anders Henriksson Sandstad var ein norsk gardbrukar, lensmann, ordførar og stortingsmann frå Skogn i Nord-Trøndelag.
Far hans busette seg på garden Sandstad i Skogn i 1805, og dreiv denne til sonen tok over drifta i 1826. Sonen hadde innan då teke underoffiserseksamen i 1824, og var underoffiser til 1829. Åra 1830-38 var han lensmann i Ytterøy. Han var medlem av heradsstyret i Skogn i 22 år, 20 av åra sat han i formannskapet og i 15 av dei var han ordførar. Også medlem av forlikskommisjonen i mange år.
Sandstad var stortingsmann frå Nordre Trondhjems amt i 1848, 1851 og 1859-60. På dei to fyrste tingsamlingane var han medlem av næringskomite nr 2, medan han i 1859-60 var medlem av gasje- og pensjonskomiteen. Han var på ulike varamannsplassar til seks av stortinga mellom 1845 og 1869. Han vart tildelt borgardådsmedaljen i sølv.
Han døydde i 1904 på garden sin i Skogn, nær 100 år gammal.
Ray Warleigh
Raymond «Ray» Kenneth Warleigh var ein australsk altsaksofoist og fløytespelar.
Ray Warleigh var fødd i Sydney i Australia, men flytta til England i 1960, der han raskt vart ein etterspurt studiomusikar.
He spelte inn musikk med mange kjende artistar innan jazz og blues i Storbritannia, som Alexis Korner, Tubby Hayes, Humphrey Lyttelton, Terry Smith, Ronnie Scott, Long John Baldry, John Mayall, Allan Holdsworth, Soft Machine, Georgie Fame, Mike Westbrook, Dick Morrissey og Kenny Wheeler, i tillegg til Mike Oldfield, Nick Drake og Charlie Watts.
Det første albumet til Warleigh frå 1968 var produsert av Scott Walker.
Diskografi
Med Kenny Wheeler
Babe Island
Babe Island er ei øy som ligg i innløpet til Cobblers Cove, langs nordkysten av Sør-Georgia. Ho vart kartlagd og namngjeven av mannskap på Discovery Investigations i 1929.
Bergveronika
Bergveronika (Veronica fruticans) er ei fleirårig urt i kjempefamilien. Arten har ei amfi-atlantisk utbreiing.
Planta vert kring 8 cm høg. Jordstengelen og nedre delen av stengelen er trehard. Tjukke blanke blad. Mørkblå blomstrar i halvskjerm. Bergveronika blomstrar kring juni månad på berg og grus på kalkrik grunn til fjells. Planta er heimleg i Noreg og veks i alle fjelltrakter. Ho er funnen opp til over 1800 m i Jotunheimen.
Progress-stasjonen
Progress (russisk Прогресс) er ein russisk (tidlegare sovjetiske) stasjon i Antarktis. Han ligg i den antarktiske oasen i Larsemannfjella ved kysten av Prydzbukta.
Tendring
Tendring, småjekt, eller storbåt, er mindre føringsbåtar med akterspegel. Dei har omlag same form som ei lita jekt, men dei er mindre enn vanleg jektestorleik (5 til 6 lestar ), og vart mest nytta over korte distansar. Dei er kjende frå Hålogaland, der dei mellom anna vart nytta for å frakta ved. Namnet kjem av tiæring (norrønt teinæringr), ettersom dei hadde 10 par årar. Etter som dei kunne roast var dei meir fleksible enn jektene, som var avhengige av seglingsvind. Grensa mellom jekt og tendring var nok litt diffus, og det er ikkje opplagt om små jekter, som til dømes Bakkejekta, bør reknast som jekt eller tendring. At tendringen ofte vart kalla «storbåt» er ei kjelde til forvirring, ettersom åttringar og fembøringar òg vart kalla «storbåt».
Progress-stasjonen
Stasjonen vart oppretta av den 33. sovjetiske antarktisekspedisjonen den 1. april 1988 og så flytta ein annan stad den 26. februar 1989 I 2000 vart arbeidet mellombels stoppa, men stasjonen vart opna på ny i 2003.
I 2004 byrja arbeidet med å gjere stasjonen til ein heilårsstasjon. Den 4. oktober 2008 braut det ut brann på byggeplassen og ein arbeidar mista livet, medan to andre vart alvorleg skadde. Den nye bygningen gjekk heilt tapt, i tillegg til at kommunikasjonen og vitskapleg utstyr ved stasjonen vart øydelagd.
Annal
Annalar (av latin annales, frå annus, 'år') er nedteikningar frå eldre tider som fortel kort om hendingar frå år til år.
Annalar blir òg kalla 'årbøker', men dette kan også vera ei nemning for moderne tidsskrift
Annalar i klassisk tid
I mange tilfelle har historieskriving hatt form av annalar. Gamle kinesarar, egyptarar, assyrarar og persarar skreiv til dømes annalar. Hos romarane førte prestane annalar, og særleg dei som blei førte av pontifex maximus var høgt verdsette. Korte årboksoppteikningar kan ein òg finna hjå seinare historieskrivarar som Livius, og då ein meir verdsleg historieskriving tok til rundt tida til den andre puniske krigen (Quintus Fabius Pictor), var framstillinga òg annalistisk. Etter at den romerske historieskrivinga hadde utvikla seg til litteratur med ein nesten episk karakter, kom annalforma tilbake, og heldt seg gjennom mellomalderen.
Annalar i mellomalderen
Annalane blei ofte ført av munkar. Dei blei skrivne på til tider svært avvikande former av latin, og i seinmellomalderen gjekk oppteikningane etterkvart over til å bli skrivne på dei lokale språka. Desse annalane er ofte hovudkjelder for historia gjennom fleire hundreår. Derfor vart dei tidleg utgjeve med stor omhu.
Dei eldste annalane i Danmark blei skrivne på 1100-talet, men dei fleste stammar frå 1200- og 1300-talet. Deretter opphøyrer dei nesten med eitt. Ein kjenner så godt som aldri forfattaren av annalane, og forma utelukkar òg eit sterkt individuelt preg. Høgst kan ein finna fram til det klosteret der annalen blei skriven. Enkelte ser likevel ikkje ut til å vera forfatta av munkar, som Valdemarårbogen, ein særs fyldig annal som handlar om Valdemar Sejr og stammar frå Valdemar Atterdags tid. Rydårbogen, som er skriven på Ryd Kloster i Sønderjylland, er gjennomsyra av ein sterk antipati mot alt tysk.
Nyare utgjevingar av annalar
Då den historiske interessa vakna i Danmark i reformasjonstida, oppsøkte ein annalane frå mellomalderen att og forfatta nye på same grunnlag. Historikaren Arild Huitfeldt si store danmarkskrønike er sett opp reint annalistisk.
Aerosmith av Aerosmith
Aerosmith er debutalbumet til det amerikanske rockebandet Aerosmith, gitt ut 5. januar 1973 på Columbia Records. «Dream On», opphavleg gitt ut som singel i 1973, vart ein amerikansk topp ti-hit då han vart gitt ut på ny 27. desember 1975. Albumet nådde 21. plassen på den amerikanske Billboard 200-lista i 1976.
Bakgrunn
Etter å ha inngått eit samarbeid med Frank Connelly, inviterte David Krebs og Steve Leber medlemmer av dei to plateselskapa Atlantic Records og Columbia Records –  til å sjå ein Aerosmith-konsert på Max's Kansas City. Clive Davis, presidenten i Columbia, vart imponert over bandet og Aerosmith signerte med Columbia sommaren 1972.
Sjølv om vokalist Steven Tyler hadde vore med i fleire tidlegare grupper, hadde dei fleste av bandmedlemmene aldri vore i eit studio før. Bandet var sterkt påverka av mange av dei britiske blues- og rockebanda frå 1960-åra, inkludert The Rolling Stones, The Beatles, Led Zeppelin, The Yardbirds og Fleetwood Mac.
Komposisjon
«Dream On» vart òg skrive av Tyler og vart den første store hitten til Aerosmith og ein klassisk rock-radiolåt. Singelen nådde 59. plassen nasjonalt, men vart ein stor hit i heimbyen til bandet i Boston, der han vart årets singel på den mindre kommersielle topp 40-stasjonen WVBZ-FM, femteplassen for året på den høgt rangerte Top 40 WRKO-AM, og nummer 16 på Heritage Top 40 WMEX-AM.. Albumversjonen av «Dream On» (4:28, i motsetning til 3:25 på singelutgåva får 1973) vart gitt ut på ny seint i 1975, og debuterte på 81. plassen den 10. januar 1976, kom inn på Topp 40 den 14. februar og nådde ein topp på sjetteplassen på Billboard Hot 100 den 10. april. Columbia valde å betena Top 40-radiostasjonar med ei nyutgjeving av den 3:25 redigerte versjonen, og dermed vart mange popradiolyttarar i 1976 eksponert for den første topp 10-hitten deira gjennom 45-utgåva. Songen er kjend for oppbygginga som endar i eit klimaks for å visa fram varemerke-skriket til Tyler. Songen vart skriven på piano, men innspelinga inneheld eit arrangement med to gitarar, og gitaristen Brad Whitford forklarte til Guitar World's Alan Di Perna i 1997: «Tanken var berre å transkribera det Steven gjorde med venstre og høgre hand på pianoet.» Songen er komponert i tonearten f-moll.
Turn to Stone
Songen er opningssporet på dobbeltalbumet Out of the Blue. Det var den første singelen frå albumet. Singelen nådde 18. plassen på den britiske singellista og låg 12 veker inne på lista. Av dei fire singlane på albumet, var «Turn to Stone» den einaste som nådde topp 10 i Storbritannia. Songen nådde 13. plassen på singellista i USA og gjekk heilt til topps i Canada tidleg i 1978.
Aerosmith av Aerosmith
Komposisjon
I Stephen Davis sine autoriserte bandmemoarar Walk This Way snakkar Tyler utførleg om opphavet til songane:
Komsomolskaja i Antarktis
Komsomolskaja var ein sovjetisk forskingsstasjon i Antarktis grunnla i 1957 aust i Antarktis ved 74°06' S 97°29' E (Dronning Maud Land). Han var ein heilårsstasjon til 1959, og vart så nytta som sommarstasjon fram til 1962, då han vart nedlagd. Han vert likevel framleis nytta som drivstoffstasjon for forsyningskaravanar frå Mirny-stasjonen til Vostok-stasjonen.
Stasjonen ligg 3500 meter over havet og 760 km innover frå Mirny-stasjonen.
Aerosmith av Aerosmith
Innspeling
Gruppa spelte inn debutalbumet sitt i Intermedia Studios i 331 Newbury Street, Boston, Massachusetts med plateprodusent Adrian Barber. Adrian Barber. For det meste er produksjonen sparsam og tørr: to gitarar, bass, trommer, ein songar og av og til piano. Det mest uvanlege ved albumet er kor annleis Tyler høyrest ut samanlikna med albuma som følgde. I sjølvbiografien sin fortel Tyler: «Bandet var veldig anstrengt. Me var så nervøse at då det raude innspelingslyset kom på, stivna me. Me var livredde. Eg endra stemma mi til ein Muppet, Kermit the Frog, for å høyrast meir ut som ein bluessongar.». I 1997 sa songaren til Stephen Davis: «Ja, eg endra stemma mi då me gjorde den siste vokalen. Eg likte ikkje stemma mi, slik ho høyrdest ut. Eg var usikker, men ingen sa at eg ikkje skulle gjera det.». Tyler la til at produsent Adrian Barber var «bra for si tid», men det var som «å vera med eit tilbakeståande barn der inne, og eg er ikkje sikker på om det var fordi han var så høg, eller fordi me alle var det.». I sjølvbiografien sin Rocks er Joe Perry meir kritisk til Barber: «Produsenten vår var praktisk talt ubrukeleg. Han hadde lite å bidra med. Då eg høyrde playbacken, tenkte eg heile tida: 'Me er betre enn dette. Me burde låte betre enn dette. Me blir spelt inn feil. Me høyrest jævla flate ut.' Men fordi eg mangla studiokompetanse til å gjere det annleis, heldt eg kjeft. Men det smerta meg at gitaren min ikkje skar igjennom... Det er magi i den lyden, men berre ikkje den magien eg hadde sett for meg.»
Bassisten Tom Hamilton tilstod seinare: «Albumet vart gjort så fort at eg knapt hugsar noko anna enn at eg overdubba nokre spor og sprang på toalettet for å ta eit slag kokain.». Perry reflekterte: «Me var anstrengde, redde for å gjera feil.... Me var heilt nybyrjarar og ante ikkje kva me skulle gå for.». Samlinga inneheld òg ein versjon av Rufus Thomas-hitten «Walking the Dog», som òg vart spelt av Rolling Stones på deira første LP.
Turn to Stone
Songen vart skriven i Sveits, der Jeff Lynne hadde leigd ei hytte for å skrive songane for dobbeltalbumet. Lynne spelte Moog-basslinja på songen.
Den 4. november 2008 fekk Lynne BMI (Broadcast Music, Inc) Million-Air-prisen fordi «Turn to Stone» hadde blitt spelt ein million gonger på radio.