cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Martinbreen
Martinbreen er ein isbre i Antarktis som er 5 km brei og 14 km lang. Han flyt vestover og så nordvest frå sørsida av Mount Lupa mot sørausthjørnet av Rymill Bay der denne møter Bertrand forlandsbre, på vestkysten av Graham Land. Martinbreen vart først kartlagd i 1936 av British Graham Land Expedition (BGLE) under John Riddoch Rymill. Breen vart kartlagd på ny i 1948-1949 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) og kalla opp etter James H. Martin, medlem av British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) (1929-1931) under sir Douglas Mawson og førstestyrmann på «Penola» i løpet av British Graham Land Expedition (BGLE), 1934-1937.
Live in Japan av The Carpenters
Live in Japan var det første konsertalbumet til den amerikanske popduoen Carpenters. Albumet inneheld ein ny versjon av «Sing» der Kyoto barnekor er med og syng. Bandet gav ut «The End of the World» som singel og denne nådde tredjeplassen på US Hot 100 i USA.
Disk to
På CD-utgåva er spora i medleyane delt inn i separate songar.
Corell Cirque
Corell Cirque er ein stor dalbotn, med ein isbre, mellom Harvey Cirque og Duncan Bluff i den sørlege delen av Darwin Mountains. Ved austenden av den omfattande Prebble Icefalls går noko av isen frå Midnight Plateau ned i Hathertonbreen og botnen. Han vart kalla opp etter Robert Corell, som leia Geosciences Directorate ved National Science Foundation i 1987–99, som i mange år omfatta polarforskinga til stiftinga og leia nasjonale og internasjonale grupper som forska på globale endringar.
Umm Salal Muhammed
Umm Salal Muhammed (arabisk أم صلال محمد; òg skrive Umm Salal Muhammad) er det administrative senteret i kommunen Umm Salal i Qatar.
Turistmål
Umm Salal Muhammed er ein liten busetnad i midten av landet og skil seg ut frå dei andre byane i Qatar. Det kjende Lusail og Barzantårna er nokre av få kjende historiske stader i Qatar, og desse ligg begge i Umm Salal Muhammad. Barzantårna er datert attende til 1895 og området vart utgrave av danske arkeologar i 1958.
Bakgrunnsstoff
}
Caen-stein
Caen-stein er ein ein gulaktig, oolittisk kalkstein avsett i juratida. Han vert broten i Caen i Normandie. Han vert nytta til baldakinar og figurar i Kölnerdomen, Westminster Abbey, den britiske parlamentsbygningen og i ei mengd kyrkjer i Normandie.
Bitakat Hob
«Bitakat Hob» (arabisk «بطاقة حب») var det marokkanske bidraget i Eurovision Song Contest 1980, framført på arabisk av Samira Bensaïd.
Eurovision Song Contest 1980
Bensaïd vart vald ut av Société Nationale de Radiodiffusion et de Télévision (SNRT) til å delteke i Eurovision Song Contest med songen «Bitakat Hob» for Marokko. Det var det fyrste bidraget i Eurovision Song Contest med tekst på arabisk.
Songen starta som nummer fem i finalen, etter Luxembourg med «Papa pingouin» av Sophie & Magaly og før Italia med «Non so che darei» av Alan Sorrenti. Bidraget fekk sju poeng frå Italia. Marokko fekk til saman sju poeng og enda på 18. plass av totalt 19 bidrag.
Uår
Uår er ei nemning for år der ein opplever svært dårlege avlingar eller fangstmengder. Uår kan ha grunnlag i uvanlege vêrmønster eller klimaendringar, plantesjukdommar eller endringar i dyrebestandar. Dei kan føra med seg matmangel og svolt eller feilernæring og i nokre høve større hungersnaud. Nauda kan ofte førebyggjast gjennom planlegging, samarbeid og godt styre, eller kan gjerast verre av vanstyre, krig og anna uro. I nokre høve kan uåra føra med seg omveltingar i samfunna dei råkar.
Forklaringar
Ofte kjem uår av uventa vêr som kan koma av tilfeldige variasjonar eller av større klimafenomen eller klimaendringar. El Niño og La Niña er eit globalt fenomen som har forårsaka uår og naud ei rekkje gonger. Den vesle istida, som gav kalde vintrar og mykje nedbør, er blitt knytt til fleire uår og hungersnauder frå 1300-talet til 1800-talet.
Historisk har det dermed vore vanskeleg å føresjå uår. Gjennom tidene har folk brukt spådom, bøn, offer og andre rituale for å trygga god grøde og verna seg mot uår. Ein kan klandra seg sjølve eller visse personar, som hekser eller prestar, for uåret. I norrøn tid verker ein å ha halde kongelege personar ansvarlege for uår, og det blir fortald om blót av dei ved nokre høve.
Kongsspegelen frå 1200-talet tek for seg ulike typar uår, som når ein har uår på kornet, men ein framleis får gras og halm, når uåret råker alt som veks, eller når det råker buskap eller dyr i hav eller vatn. Han åtvarar om «landøyde» om slike uår kjem samtidig og varer i tre år. Læredialogen nemner også ei verre form for uår, «uår i folket» eller «uår i seder, mannvit eller framferd hjå dei som skal styre landet». Dette reflekterer at uår kan hjelpast om kloke folk handlar med andre land som ikkje har uår, eller biletleg, ein herskar må kjempa mot uåret i seder gjennom refs eller bøn. Vidare åtvarar han mot slikt uår som følgjer med at fleire kongssøner kjemper om makta.
Historiske uår
I norsk historie kan ein nemna «grønåra» som førte til hungersnaud i 1740–42 og uåra 1808/1809 og 1812/1813, som kom på toppen av blokaden under napoleonskrigane. Ein regnfull sommar og kald haust gjorde at både potet- og kornhausten slo feil over heile landet. I tillegg var det lite sild å fiska det året. Folk svalt i hel og døydde av biverknader av svolten. Hungersnauda var den siste ein opplevde i Noreg. Ho førte til misnøye med styret frå Danmark, og medverka til sjølvstendearbeidet i 1814.
Den store hungersnauda i Irland på 1840-talet kom etter uår på potetene som fleirtalet av innbyggjarane på øya var avhengige av å eta. Rundt ein million menneske døydde som følgje av hungersnauden, og ein million forlét landet. Hungersnauda førte med seg auka misnøye med det britiske kolonistyret i landet, særleg kornlovane (Corn Laws), som gjorde korn dyrt og vanskeleg å importera til Irland. Misnøya styrkte kampen for irsk sjølvstende.
Dust Bowl var ei miljøkrise som råka Great Plains-området av Nord-Amerika på 1930-talet. Tørke og vinderosjon av det nyleg oppdyrka prærielandskapet førte til at tusenvis av bønder måtte dra frå gardane sine. Saman med den store depresjonen gav uåra stor fattigdom og liding.
Songen The One av Elton John
«The One» er den første singelen frå Elton John-albumet The One frå 1992. Songen kom eit år etter konsertsamarbeidet «Don't Let the Sun Go Down on Me» i lag med George Michael, som toppa listene i Storbritannia, USA, Canada og Noreg. Denne singelen gjorde det òg godt, og nådde 10. plass i Storbritannia, 9. plass i USA og 3. plass i Noreg. I Canada gjekk singelen heilt til topps.
Matthesbreen
Matthesbreen er ein isbre, 17 km lang, som flyt austover og ut i Whirlwindfjorden mellom Demorest- og Chamberlinbreen, på austkysten av Graham Land. Han vart oppdaga av sir Hubert Wilkins på ein flytur under 20. desember 1928, og fotografert frå lufta av U.S. Antarctic Service (USAS) i 1940. Han vart kartlagt av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1947 og kalla opp etter Francois E. Matthes, som var glasiolog, då sjefsgeolog i U.S. Geological Survey.
Ryvingen i Dronning Maud Land
Ryvingen er eit fjell 3 nautiske mil (6 km) vest-sørvest for Bråpiggen, på sørsida av Borgmassivet i Dronning Maud Land. Det vart kartlagd av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og namngjeve Ryvingen.
Harastølen
Harastølen eller Luster sanatorium er ein tidlegare institusjon i Luster kommune i Vestland som har vorte nytta til tuberkulosesjukehus, psykiatrisk sjukehus og asylmottak.
Harastølen vart opna 2. november 1902. Bygningskostnadane var på 777 000 kroner. Ved opninga hadde sanatoriet 96 sengeplassar. I 1924 vart kapasiteten utvida til 120 senger, og i 1950 til 150 senger.
Luster Sanatorium ligg i fjellsida over Luster, 500 meter over havet. Ei årsak til plasseringa var det gunstige klimaet inne i Lustrafjorden. I tillegg var ein tidleg klar over kor viktig det var med rettar til vasskraft, og Luster Sanatorium hadde ein av de aller fyrste private vassturbinane i Noreg.
Frå dampskipskaia i Luster gjekk ei elektrisk taubane opp til sanatoriet. Ein sju kilometer lang veg med tretten hårnålssvingar fører også opp til Harastølen. Taubana var i drift fram til starten av 1990-talet. På grunn av plasseringa og smittefaren var der eit eige samfunn på Harastølen, og institusjonen var sjølvforsynt med straum frå vassturbin. Etterkvart kom overlegebustad, systerbustad for dei tilsette, to familiebustadar for fyrbøtar og gartnar, kapell med likhus, postopneri, vaskeri, ishus og stall. Jacob Kjøde og andre rikfolk frå Bergen donerte i 1937 eit eige filmframvisingapparat til institusjonen, og det var kinokveld ein gong i veka. Biblioteket hadde 17 000 titlar. Institusjonen hadde også eigen grisefjøs, og då kosthaldet skulle gjere at pasientane gjekk opp i vekt, sørgde ein for at grisane hadde eit ekstra lag med spekk.
Like etter andre verdskrigen kom det kur mot tuberkulose (medikamentet streptomycin), og grunnlaget for drifta forsvann. Bygningen vart deretter nytta som psykiatrisk sjukehus. Frå 1991 stod Harastølen igjen tomt, då tidlegare bygningar frå kraftutbygging stod tome i Gaupne, og desse vart nye lokale for psykiatrisk sjukehus.
Fram til midten av 1990-talet var Harastølen asylmottak for flyktningar frå tidlegare Jugoslavia. Sidan asylmottaket vart avvikla har bygningsmassen stått tom.
I laupet av dei om lag 20 åra Harastølen har stått tomt er bygningsmassen vorte prega av forfall. Fleire interesserte har presentert idèar og planar for drift og utvikling, men liten innsats er gjort for å stogge forfallet på bygningsmassen. Det har vore, og er, ein pågåande diskusjon om å rive bygget eller ikkje.
Arley Dinas
Arley Dinas er ein tidlegare colombiansk fotballspelar.
Nilus Langballe
Nilus Langballe, opphavleg Neville Longbottom, er ein fiktiv person i J.K. Rowling sin serie om Harry Potter. Han er ein elev ved Galtvort som høyrer til huset Griffing. I filmatiseringa av Harry Potter-serien blir han spelt av Matthew Lewis.
Bob Weston
Robert Joseph «Bob» Weston var ein britisk musikar, mest kjend for den korte tida som gitarist og låtskrivar i rockebandet Fleetwood Mac.
Biografi
I ungdomen flytta han til London i midten av 1960-åra, der han spelte i bandet The Kinetic, som varma opp for Jimi Hendrix og Chuck Berry på konsertar i Frankrike.
Weston kom med i Fleetwood Mac seint i 1972 som erstattar for gitaristen Danny Kirwan, som nettopp hadde fått sparken. I lag med det nye medlemmet Dave Walker, spelte Fleetwood Mac inn Penguin i januar 1973. Weston spelte hovudsakleg sologitar ved sidan av Bob Welch, men spelte òg slidegitar, og kunne spele munnspel og banjo. Han song òg med Christine McVie på songen «Did You Ever Love Me», og skreiv instrumentalstykket som avsluttar albumet, «Caught in the Rain». Seinare i 1973 måtte Dave Walker slutte i bandet, og resten av bandet spelte inn Mystery to Me. Weston spelte her igjen gitar og var medlåtskrivar på «Forever» i lag med Welch og John McVie.
Under ein turné i USA seint i 1973 kom det fram at Weston hadde eit forhold til kona til Mick Fleetwood, Jenny Boyd. Fleetwood fekk då etter kvart Weston sparka frå bandet og resten av turneen vart kansellert. Bandmedlemmane reiste då kvar til sitt for å samle tankane sine og det var denne situasjonen som var opphavet til «falske Fleetwood Mac»-soga, der manageren Clifford Davis rekrutterte ei ny gruppe musikarar, som han kalla Fleetwood Mac og sendte ut på turné. Sjølv om det falske bandet raskt vart avslørt av tilhengjarane, følgde det ein rettstrid dei neste åra som hindra det ekte Fleetwood Mac å spele inn musikk.
Bob Weston hadde dermed ein stor innverknad på Fleetwood Mac, sidan det var uroa han skapte som fekk Welch til å slutte i bandet seint i 1974, noko som bana veg for at Lindsey Buckingham og Stevie Nicks kom med i bandet, og det store gjennombrotet bandet fekk etter det.
Weston spelte ei stund med Murray Head, og vart så ei kort stund med bassist Nick South og trommeslagar Ian Wallace i Steve Marriott sitt nye All-Stars Band. Då Marriott ønskte å spele sologitar sjølv, spelte Weston inn eit par soloalbum. Mellom anna spelte Mick Fleetwood trommer på ein song av det andre soloalbumet til Weston, Studio Picks.
Landvetter
Landvetter er den nest største tettstaden i Härryda kommun i Västra Götalands län i Västergötland i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 6 680 innbyggjarar. Göteborgs lufthamn er oppkalla etter tettstaden.
Han ligg nær Göteborg og den internasjonal lufthamna – Göteborg-Landvetter flygplats – ligg her og har gjort byen til ein attraktiv plass som ein ekspanderande bustadby.
McCancebreen
McCancebreen er ein isbre som flyt ut i Darbel Bay like vest for Widdowsonbreen, på Pernik Peninsula ved Loubet Coast i Graham Land. Han vart fotografert av Hunting Aerosurveys Ltd. i 1955-57, og kartlagt frå desse bileta av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Robert A. McCance i avdelinga for eksperimentell medisin ved Cambridge, som var med på rekne ut slederasjonane for britiske polekspedisjonar i perioden 1938-58.
One Fine Day
«One Fine Day» er ein popsong av låtskrivarane Gerry Goffin og Carole King som vart ein hit sommaren 1963 for jentegroup The Chiffons og sidan har blitt spelt inn av mange andre artistar.
Oversyn
Goffin og King var inspirert av tittelen til arien Un bel di vedremo frå Puccini-operaen Madama Butterfly. Han var meint som ein song for Little Eva og «One Fine Day» vart førebudd av som ein demo av Goffin og King med King på vokal. Trass i eit drivande pianoriff av King, klarte ikkje Goffin og King å lage eit brukande arrangement og gav til slutt opp. Dei gav då songen til produksjonslaget the Tokens som nyleg hadde hatt ein stor hit med «He's So Fine» for the Chiffons. Pianoet til King vart nytta for the Chiffons si innspeling, men resten var ei radikal omarbeiding av demoversjonen til Goffin og King for the Chiffons.
«One Fine Day» av the Chiffons nådde femteplassen på Billboard Hot 100 og sjetteplassen på R&B-lista. Singelenv art ein internasjonal hit og nådde 29. plassen på singellista i Storbritannia, 18. plassen i Frankrike, og sjetteplassen i New Zealand.
The Chiffons sin versjon av «One Fine Day» vart rangert på 460. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene i 2004.
Andre versjonar
Carole King sjølv spelte inn songen sin sommaren 1980, og denne nådde då 12. plassen på Billboard Hot 100. Songen vart òg gjeven ut på albumet Pearls: Songs of Goffin and King, som hovudsakleg bestod av gamle popklassikarar ho hadde skrive i lag med Gerry Goffin.
Andre artistar som har spelt inn songen er Jacky Moulière (som «Un beau jour», 20. plass i Frankrike), The Mindbenders, Ken Sparkes (86. plass i Australia), Rita Coolidge (66. plass i USA), Sandy Posey, Susie Allanson (album Heart to Heart/ 1979), the Carpenters (Now and Then/ 1973), Liane Carroll (album Slow Down/ 2007), Bo Donaldson and the Heywoods (album Special Someone/ 1972), Doris (album Svenssons Doris!/ 1969), Even in Blackouts (album Zeitgeit's Echo/ 2005), Jimmy Fontana («Una Sola» italiensk : album Jimmy Fontana/ 1963), the Fouryo's («Op Een Dag» nederlandsk / 1963), Kids Incorporated, David Lasley (1973), Rachael MacFarlane (album Hayley Sings/ 2012), Natalie Merchant (filmen One Fine Day), Bette Midler (album It's the Girls!/ 2014), the Mountain Goats, Aaron Neville, the Nylons (album 4 On The Floor - Live In Concert/ 1991), Cliff Richard (album Don't Stop Me Now!/ 1966), S Club Juniors (album Together/ 2002) og Helena Vondráčková («První krásný den» tsjekkisk / 1970).
Cahnitt
Cahnitt er eit kvitt mineral, eit kalsium-bor-arsenat, Ca2B[AsO4](OH)4, som krystalliserer tetragonalt.
Det er funne i Klodeborg gruve ved Arendal.
Mineralet er kalla opp etter den amerikanske mineralsamlaren L. Cahn (1865–1940).
Sergijev Posad
Sergijev Posad (russisk Се́ргиев Поса́д) er ein by i Moskva oblast i Russland med om lag 110 000 innbyggjarar.
Turisme er viktig for den regionale økonomien. Det er òg ein stor leketøysfabrikk i byen.
I 1947 oppretta Sovjetunionen sin første fabrikk for å lage biologiske våpen basert på kopar i utkanten av Sergijev Posad.
Rondônia
Rondônia er ein delstat nordvest i Brasil. Delstaten grensar til delstatane Acre, Amazonas og Mato Grosso. I sør har han riksgrense mot Bolivia. Rondônia er ein av dei yngste delstatane i Brasil, og har sidan 1970-talet hatt ein kraftig folkevekst.
Geografi
Rondônia ligg i vestkanten av Amazonas, og størsteparten av delstaten er dekt av regnskog. Store skogmengder er blitt rydda etter at omfattande innflytting og nybygging tok til på 1970-talet.
Porto Velho ligg heilt vest i Rondônia, ved Madeira-elva, som er ei sideelv til Amazonas. I delstaten ligg også innsjøen Lago do Cuniã.
Historie
Rondônia blei skild ut frå Mato Grosso i 1943 som Guaporé-territoriet etter ein politikk ført av president Getulío Vargas for å sikra grensene til Brasil. I 1956 blei territoriet gjeve namnet kalla Rondônia etter Candido Rondon, som leidde fleire ekspedisjonar i dei brasilianske grenseområda tidleg på 1900-talet. Det føderale territoriet fekk delstatsstatus i 1982.
På 1970-talet blei det etablert eit program kalla Pólo-Noroeste som skulle fremja innvandring til området. Dette markerte også byrjinga på kaffiplantasjane og kvegdrifta i regionen. Pólo-Noroeste-programmet auka folketalet i Rondônia frå 10 000 i 1970 til 1,5 millionar i 2004. Bortsett frå Porto Velho og Guajará-Mirim er alle byane i delstaten bygd av nybyggjarar omfatta av dette programmet. Etter sluttføringa av Pólo-Noroeste har dei føderale styresmaktene starta Planaforo-programmet som fokuserer meir på miljø og urfolk. Eit hovudområde i dette programmet er å definera grensene for urfolksreservat.
Rosenfinkar
Rosenfinkar er ca. 22 små, frøetande fugleartar som utgjer slekta Carpodacus i finkefamilien. Dei fleste Carpodacus-artane har 'rosefink' som fellesnamn på norsk, men det finst seks unntak. Som namna antyder, er ulike nyansar av raudt karakteristisk farge for fjørdrakta i denne gruppa. Rosenfinkar finst på heile den nordlege halvkula, men det største mangfaldet er i Asia. Arten rosenfink er hekkefugl i Noreg.
Rondônia
Historie
I 1980 blei vasskraftverket Samuel bygga. Dette kraftverket mogleggjorde ein stor auke i produksjonen av tømmer, mineral og matvarer og innan bygg og anlegg.
Rosenfinkar
Dette er middels til store finkar, som vanlegvis har ein ganske sterk kjønnsdimorfisme. Hannane viser slåande fjørdrakt i karmin til vinraud farge eller mørk til ljos rosa tone. Hoer og ungfuglar har lite iaugefallande grå til brun fjørdrakt, med ljosare underside og slåande mørke striper. Det utvakse nebbet er kjegleforma inst og høgare enn breitt. Det er utforma for sprenging av harde frø. Dei runde naseborene er dekt med fjører. Den heller lange halen er v-forma eller rett avkutta. Songen er melodisk og består av fløytetonar.
Artslista
Rosenfinkar i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.4 frå desember 2009 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
Rondônia
Økonomi
Delstaten produserer trevirke, kaffi, gummi og kjøt frå kveg. Mais og ris er andre viktige jordbruksprodukt. Det føregår gruvedrift på gull og tinn.
Sidan slutten av 1990-talet har Rondônia byrja å tilretteleggja for auka turisme.
Frihandelsområdet Guajará-Mirim blei skipa i 1993. Dette området grensar til Bolivia og har ført til ein markert auke i handelen mellom Rondônia og Bolivia.
Wadi Hauran
Wadi Hauran (òg Wadi Houran, Wādī Ḩawrān, arabisk skrift وادي حوران) er den lengste wadien i Irak. Han ligg i Al Anbar guvernement, vest i landet. Wadi Ḩauran ligg omtrent halvvegs mellom Damaskus og Bagdad nær byen Rutba, og strekkjer seg 350 km frå grensa ved Saudi-Arabia til elva Eufrat nær Haditha.
Omgrepet Wadi Hauran vert òg stundom nytta om eit større geografisk område som omfattar sjølve wadien og kringliggande åsar, i tillegg til små sidewadiar.
Dalen har bratte sider og ei djupne mellom 150 og 200 meter og er den djupaste dalen i Irak. Sjølv om det vanlegvis er tørt her, ligg det oasar aust i dalen, og i regntida renn det vatn gjennom dalen.
IS tok total kontroll over området i juni 2014.
Geografi
Landskapet i denne delen av Irak er bølgjande og aude. Wadien går frå nær grensa til Jordan og austover gjennom den irakiske ørkenen til han møter Eufrat nær byen Alaleya. Wadien samlar vatn frå eit område som omfattar det meste av Anbar-provinsen. Høgda hans er rundt 83 meter over havet.
Wadi Hauran har ein gong vore ei elv, men tørka ut etter den siste istida. Wadien gjev gode beitemarker for beduinar og kveget deira.
Plante- og dyreliv
Plantelivet i Wadi Hauran består stort sett av ørken- og halvørkenplanter.
Innbyggjarar
Den største busetnaden i Wadi Hauran er Ar-Rutbah, som er administrasjonsstad for Ar-Rutba-distriktet. Namnet tyder «vått land» på arabisk, fordi årsnedbørsnormalen er 114,3 mm. Folketalet er noko over 20 000 som livnærer seg av jordbruk og småindustri.
Wadien har tre dammar som samlar regnvatn for beitande sauer og kamelar om sommaren. Desse er Hussayniyah-dammen som vart bygd i 1990-åra, Rutba-dammen, og Hauran-dammen.
Historie
Wadien vart nemnt av Yaqut al-Hamawi og kanskje av Al Tabari og har tradisjonelt vore området til al-Qayn-stammene. På 1800-talet slo mange drusarar seg ned i dei vestlege områda av dalen, og i 1870-åra vart området erobra av Jabal Shammar. 27. mars 1917 tok britiske styrkar to tusen tyrkiske soldatar til fange i wadien.
Hugo van der Goes
Hugo van der Goes var ein nederlandsk målar under ungrenessansen. Han var samtidig med Jan van Eyck.
Liv og gjerning
Hugo van der Goes var fødd i Gent og kom inn i målarlauget i Gent 1467, var leiar for dette frå 1474. Straks deretter vart han lekmannsbror i Roodeklostret nær Brussel. Frå den tid leid han av stendig kraftigare anfall av depresjon og var psykisk ustabil.
Hans fremste og einaste heilt sikre verk er triptyken Portinarialtaret frå 1476-78, med si tolking av Jesu fødsel etter den heilage Birgitta si openberring. Verket var bestilt av den florentinske kjøpmannen Tommaso Portinari. Triptyken vart ført til Firenze og hadde stor påverknad på florentinsk kunst, til dømes Ghirlandaios seine verk.
Mellom andre verk finst ei framstilling av same motivet i Kaiser Friedrich-Museum i Berlin. Dette arbeidet vert tilskrive Hugo van der Goes, sameleis med Kongane tilber der. Vidare vert Hugo van der Goes rekna som opphavsmann til eit idptykon med Syndefallet i Wien, ein madonna i halvfigur i Frankfurt am Main, samt fleire andre verk.
Den einaste eigentlege etterfølgjaren hans, var den såkalla Moulinsmeisteren, Jean Hey.
Hugo van der Goes døydde i Brussel.
Shijak
Shijak er ein by og ein kommune i regionen Durrës i Albania. Kommunen ligg nær kysten i den nordlege delen av landet og grensar i sør til regionen Tirana.
Kommunen vart oppretta gjennom ei admininistrasjonsreform i 2014, ved at den tidlegare bykommunen Shijak vart slått saman med landkommunane Maminas, Xhafzotaj og Gjepalaj. Dei tidlegare kommunane inngår no som kommunaleiningar i den nye storkommunen. Kommunen har hovudsete i Shijak.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande bykommunen Shijak 7 568 innbyggjarar, medan dei fire kommunane som i dag utgjer storkommunen Shijak, til saman hadde 27 861 innbyggjarar.
Anthony Moore
Anthony Moore (òg kjend som Anthony More) er ein britisk låtskrivar, musikar og produsent. Han vart eit av medlemmane som grunnla bandet Slapp Happy, arbeidde med Henry Cow og har laga fleire soloalbum, som Flying Doesn't Help (1978) og World Service (1981).
Som tekstforfattar har Moore samarbeidd med Pink Floyd på to av albuma deira, A Momentary Lapse of Reason (1987) og The Division Bell (1994), med keyboardisten Richard Wright på Broken China (1996), med Kevin Ayers på fleire prosjekt og for Trevor Rabin på Can't Look Away (1989).
Milanković-syklusane
Milanković-syklusane er dei endringane i klimaet til jorda som kjem av relativt små endringar i rørsla til jorda omkring sola som så endrar solinnstrålinga. Fenomenet har fått namnet sitt etter den serbiske ingeniøren, astrofysikaren og matematikaren Milutin Milanković (1879–1958) som gjorde mykje forsking på området, sjølv om sjølve grunnideen stammar frå andre forskarar på 1800-talet. Banen til jorda rundt sola blir forandra i tre ulike syklusar med baneparametrane eksentrisitet, aksehelling og presesjon, det vil seie kor elliptisk banen er, kor mykje jordaksen heller og i kva for ei retning jordaksen heller. Desse parametrane har alle ein variasjon med tida som opptrer med regelbundne syklusar. I tillegg er det slik at jorda tek imot ulike mengder sollys ved ulike tidspunkt i løpet av året og på ulike stader, noko som kan utløyse istider og varmeperiodar.
Teorien om Milanković-syklusane er ikkje heilt problemfri sidan modellen stundom føreser feil styrke på forandringane, men desse avvika kan truleg forklarast med at vi ikkje fullt forstår ulike forsterkande tilbakekoblingsprosessar, som t.d. nivået av karbondioksid i lufta eller drastiske hendingar i jordatmosfæren.
Rørslene til jorda i omløpsbanen
Ein kan sjå på omløpsbanen til jorda rundt sola som konstant, men det har lenge vore kjent at det finst små skilnader frå år til år. Desse skilnadene kjem av at sola og jorda ikkje er dei einaste objekta i solsystemet. Utanom sola blir jorda stadig utsett for gravitasjonskrefter først og fremst frå Venus, Jupiter og månen. Alle desse kreftane til saman har tre viktige effektar på banen til jorda:
Eksentrisitet
Banen til jorda er ikkje ein perfekt sirkel, men er meir eller mindre nøyaktig ellipseforma som dei andre planetane. Eksentrisitet er eit mål på kor mykje av baneforma som avvik frå ein perfekt sirkel. Sidan banen til jorda rundt sola er ein ellipse tyder det at jorda er nærare sola til visse tidspunkt på året enn andre. I dag er eksentrisiteten ca 0,017 (der 0,0 er ein perfekt sirkel og 1,0 er ein parabelbane), noko som tyder at avstanden mellom sola og jorda varierer med 3 % i året. Dette avviket gjev opphav til ein 6 % stor skilnad i solinnstråling mellom perihelium, når jorda er nærast, og aphelium, når jorda er lengst unna.
Tverlandsbrua
Tverlandsbrua er ei 670 meter lang bru på riksveg 80 ved Hopen i Bodø. Bruk gjer vegen mellom Fauske og Bodø rundt to kilometer kortare og gjer at ein unngår eit rasfarleg parti. Ho vart opna den 9. november 2013.
Milanković-syklusane
Eksentrisitet
Eksentrisiteten til jorda varierer mellom nesten 0 og rundt 0,05. Når eksentrisiteten er høg er mengda solinnstråling ved perihelium heile 20–30 % større enn ved aphelium. Dette resulterer i drastisk åtskilde klimavariasjonar frå det vi er kjent med i dag. Desse variasjonane har ein periode på omkring 90 000–100 000 år. Det finst òg ein lengre periode på drygt 400 000 år.
Aksehelling
Aksehellingen, eller oblikvitet som det òg blir kalla, er vinkelen mellom rotasjonsaksen til jorda og ei linje som står vinkelrett på planet til jordbanen. Ein stor aksehelning inneber meir ekstreme årstider, medan vi utan nokre aksehelling (aksehelling på 0°) ikkje ville ha hatt nokre årstider i det heile. For tida har jorda ein aksehelning på rundt 23,5°, men han varierer mellom 22,1° og 24,5°. Vi har altså ei aksehelling ganske nær gjennomsnittet i dag. I tidsperiodar med stor aksehelling er somrane varmare og vintrane kaldare enn dei er no. Ved ein mindre aksehelning får ein på same måte mildare vintrar og kjølige somrar. Det er dei nemnde kjølige somrane som mest truleg gjer at det vert akkumulert store mengder landis ved store høgder (som i Noreg og Sverige). Aksehellinga varierer med ein periode på rundt 40 000 år.
Presesjon
Ein annan verknad av presesjonen er at jordaksen, som no peikar mot Nordstjerna, om drygt 10 000 år kjem til å peike mot stjerna Vega.
Tidlegare teoriar
Den sveitsiske glasiologen Louis Agassiz var den første som pågåande argumenterte for eksistensen av ei istid sjølv om andre tidlegare hadde spekulert i liknande baner. Det gjekk ikkje lenge før Joseph-Alphonse Adhémar i 1842 publiserte sin modell i boka Revolutions de la Mer som han mente forklarte klimaendringane til Agassiz berre ut frå presesjonen til jorda.
Utrekningane som Adhémar gjorde føresåg at jorda skulle variere mellom istider på den nordlege halvkula og istider på den sørlege halvkula. Han tenkte seg at det no var istid på sørlege halvkula og at det var difor at Antarktis no var dekt av is. For 20 000 år sidan skulle det motsette ha skjedd, med ei istid på nordlege halvkula og temmeleg varmt på Antarktis, noko som skulle vise seg å vere feilaktig. I år 1875 følgde James Croll i boka si Climate and time in their geological relations opp utrekningane til Adhémar. Croll hevda at presesjonen var særs viktig, men innsåg at desse forandringane var ganske svake og ikkje direkte kunne forklarast med dei klimaendringane som ein trudde ein hadde funne. Difor freista han å finne ein forsterkande effekt, først og fremst i havet, men han lukkast berre delvis.
Teorien til Milanković
Etter publikasjonen til Croll skulle dryge fram til 1916 då ein serbisk matematikar, Milutin Milanković, bestemde seg for å prøve å forklare klimasyklusane. Han laga først grundige matematiske modellar, der han tok omsyn til alle tre effektar og rørsla til jorda i banen og variasjonen av solinnstråling, og i 1920 publiserte han mykje av dette.
Ved hjelp av utrekningane til Milanković freista den russisk-tyske forskaren Wladimir Köppen og den tyske forskaren Alfred Wegener med støtte frå Milanković å forklare istidene ved at ein rekna med at det ikkje var dei kalde vintrane som utløyste istider, men snarare dei kjølige somrane. Dei skreiv ei bok om det heile, Die Klimate der geologischen Vorzeit, noko som støtta teorien til Milanković om sykliske istider.
Inspirert av framgangen til Köppen og Wegener freista Milanković seinare sjølv å samsvare modellane sine om solinnstråling med oppbygginga og tilbaketrekkinga til istiderg. For å lukkast med dette antok han at visse breiddegrader er viktigare enn andre og valde 65° (omkring same breiddegrad som Luleå) som bakgrunn for utrekningane sine. Grunnen til at det var akkurat denne breiddegraden som vart valt av Milanković er at det er i dette området ein meinte at istidene byrja med tilvekst av store ismasser. Modellen vart publisert i 1941, og her føresåg han klimasyklusar på 23 000 og 41 000 år, men mangel på data over tidlegare klima førte til at òg ideane til Milanković meir eller mindre vart gløymt i seinare tid.
Nyare teoriar
I byrjinga av 1950-åra hadde borekjernar vorte henta opp frå havbotnen. Desse viste spor etter kraftige og sykliske klimaendringar. Men dei viste ein syklus på 100 000 år i staden for dei kortare syklusane som Milanković hadde foreslått. Dermed var interessa for modellen til Milanković enno låg. Det var ikkje før i 1976 at modellen hans kom i ljoset då Hays m.fl. presenterte utførlege data frå borekjernar som låg i djuphavssediment. Desse dataa viste at teoriane til Milanković faktisk stemte overreins med det ein såg. Bortsett frå den tydelege 100 000 årssyklusen fanst mindre syklusar med ein periode på 23 000 år og 41 000 år. Milanković hadde hatt rett. Istidene og gjennomslaga til dei varme periodane kunne knytast saman med forandringar i baneparametrane til jorda.
Rett etter den banebrytande publikasjonen til Hays følgde ein enorm straum av artiklar som tok for seg fenomenet, t.d. artiklane til Berger frå 1977 og 1978, Pollards artikkel frå 1978 og artikkelen til Imbrie-brørne frå 1980. Desse vidareutvikla stadig modellen og lukkast i ettertid med å forklare tidlegare istider. Frå 1980-åra starta kunne ein ved hjelp av datamaskiner lage mykje meir komplekse modellar som òg inkluderte bieffektar i atmosfæren og havet.
Vedvarande problem
Einskilde problem finst enno med modellen. Ein har til dømes vanskar med å forklare kvifor 100 000 årssyklusen er den kraftigaste, observerbare effekten når dei kraftigaste variasjonane følgjer andre frekvensar. Mellom anna påpekte Wunsch i 2004 at ein samanlikna med ein altfor kort tidsperiode og at ein tok for raske avgjersler rundt kor avhengig baneparametrane var av 100 000 årssyklusen. Han påpeikar at denne syklusen ikkje var like dominerande for meir enn 1 million år sidan. Andre (t.d. Gildor og Tziperman i 2000 meiner at 100 000 årssyklusen er avhengig av forandringar i banen, men i enno større grad av utbreiinga til havisen. For meir enn 1 million år sidan var klimaet varmare og havisen ikkje like utbreidd, men etter dette sokk gjennomsnittstemperaturen over lang tid og syklusane gjekk over frå å bli dominert av 41 000 årssyklusen til 100 000 årssyklusen når havisen kom fram.
Òg andre problem eksisterer, men dei fleste forskarane på området er sikre om at Milanković-syklusane er viktige for klimaforandringar, problem ligg meir eller mindre i at tilbakekoblingsprosessane som blir aktivert ved ulike temperaturar er meir kompliserte og kraftigare enn ein først trudde og mykje vanskelegare å ta omsyn til i modellar. Dette bør føre til viss uro andsynes utslepp av drivhusgassar fordi effekten ofte blir tenkt å vere mykje større enn årsaka. Med andre ord skulle òg ei mindre endring i temperaturen i atmosfæren kunne aktivere ulike effektar som drastisk endrar klimaet over særs kort tid.
Kjelder
''
Jon Lyng
Jon Lyng var ein norsk advokat, forfattar og politikar frå Høgre.
Lyng var forretnings- og prosedyreadvokat, og var særleg kjend som ein av Arne Treholt sine forsvarar. Han var ein av advokatane som hadde flest saker for Høgsterett.
Jon Lyng var Oslo Høgre sin leiar i perioden 1992-96. Han sat også i Oslo bystyre i fleire periodar, og han var statssekretær i Justisdepartementet for Wenche Frogn Sælleg i perioden 1985-86.
Jon Lyng var son til tidlegare statsminister John Lyng.
I 2002 kom Lyng med boka Valgets kval, ein politisk thriller.
Maminas
Maminas er ein tidlegare landkommune i regionen Durrës i Albania. Etter ei admininistrasjonsreform i 2014 inngår han som ei kommunaleining i kommunen Shijak.
Ved folketeljinga i 2011 hadde den dåverande landkommunen Maminas 4 463 innbyggjarar.
Tidlegare administrativ inndeling
Fram til år 2000 var Maminas ein del av distriktet Durrës. Den dåverande landkommunen omfatta busetnadene:
Locarno
Locarno er ein by og ein kommune i kantonen Ticino i det sørlege Sveits. Byen ligg på nordbreidda av Lago Maggiore, 200 meter over havet. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 200 meter over havet. Locarno er hovudstad i distriktet Locarno og er den 74. største byen i Sveits etter folketal og den tredje største i Ticino etter Lugano og Bellinzona.
Byen var vertskap for forhandlingane som leia fram til Locarnoavtalen i 1925.
Grubbegata
Grubbegata er ei gate i nordleg lei i det sentrale Oslo, frå gata Grensen til gata Fredensborgveien, namnsett i gamal tid etter kjøpmannen Ulrik Grubbe, som budde ein stad i dette området på 1700-talet. Då var dette hovudsambandet mellom byen Christiania og det som no er stroket Hammersborg.
Grubbegata går gjennom Regjeringskvartalet. Etter Anders Behring Breiviks terroråtak 22. juli 2011 på Regjeringskvartalet, har gata på denne strekninga vore stengd for køyring, til dels òg for fotgjengarar. Deler av gata gjennom kvartalet har vorte byggjeområde for førebuingane til underjordisk infrastruktur for nytt regjeringskvartal.
Langsetter Grubbegata ligg elles mellom anna Noregs Høgsterett med adressa Høyesteretts plass 1, Oslo hovedbrannstasjon med adressa Arne Garborgs plass 1, Svenska Margaretakyrkan med adressa Hammersborg torg 8, den freda kyrkjegarden Krist kirkegård, og Kristparken, ei utviding av Krist kirkegård på 1800-talet som vart lagt ut til park etter at fredingstida på 40 år frå siste jordfestinga hadde gått ut i 1964.
Sætherrindane
Sætherrindane er ei høg fjellknaus like sør for Steinskaret i Holtedahlfjella i Dronning Maud Land. Det vart kartlagd frå landmålingar og flyfoto av den norske antarktisekspedisjonen (1956–60) og kalla opp etter Håkon Sæther, militærlege på den norske antarktisekspedisjonen (1956–57).
Kjelder
¨
McClarybreen
McClarybreen er ein isbre, 19 km lang og 3,5 km brei, på vestkysten av Graham Land. Han flyt sørvest langs nordsida av Butson Ridge og ut i Marguerite Bay mellom Cape Calmette og Debenham Islands. Han vart først grovt kartlagt av British Graham Land Expedition (BGLE), 1936–37, og kartlagt på ny av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), 1946-50. Namnet vart gjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter George B. McClary, far til Nelson McClary, som var matros på «Port of Beaumont» i løpet av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947-48.
Raudaugevireo
Raudaugevireo, Vireo olivaceus, er ein liten amerikansk Passeri som liknar songarar (parulaer), men er ikkje nært relatert til artar i parulafamilien. Utbreiingsområdet er tempererte og subtropiske område av Nord-Amerika og tropiske og subtropiske Sør-Amerika, i Nord-Amerika manglar han sørvestre USA og vestlege Mexico. I Mellom-Amerika og Karibia er han generelt i transitt som flyttfugl mellom sør og nord. Han er vanleg over det store utbreiingsområdet, og IUCN reknar han ikkje som trua.
Skildring
Raudaugevireo fangar insekt frå lauvverk, prioriterer sommarfugllarver og bladlus, nokre gonger kan dei stille i lufta medan dei plukkar insekt. I nokre tropiske regionar blir dei ofte observerte i fleirartsflokkar, og beitar då høgare opp i trea enn dei fleste andre i slike flokkar. Dei et òg bær, spesielt før trekket og i vinterkvarteret. Vanlegvis plukkar dei ikkje bær når dei stiller i lufta, men fuglane er elles ofte ganske akrobatisk når dei beitar, og kan jamvel hengje opp ned. Dei vil òg søkje inn i parkar og hagar.
Reiret er koppforma og plassert i ei forgreining av eit tre. Raudaugevireo blir åtaka av reirparasittisme. I nordlege delar av utbreiingsområdet av brunhovudtrupial (Molothrus ater), og av silketrupial (M. bonariensis) lenger sør.
Trekk
Alle andre populasjonar hekkar i Sør-Amerika og finst i nesten alle skogkledde habitat i området. Ei hovudgruppe av sju underartar er standfuglar i nordlege Sør-Amerika og Tobago. Ei siste gruppe hekkar i sørlege delen av Sør-Amerika, og inkluderer mesteparten av bestanden i Argentina, Uruguay, Paraguay og Bolivia. Desse er australmigrantar og trekkjer nordover for overvintring, så langt nord som til Sentral-Amerika.
Denne vireoarten er ein av dei hyppigare amerikanske passerine streiffuglar til Vest-Europa, med meir enn hundre registreringar, hovudsakleg i Irland og Storbritannia. Eit individ av arten blei registrert på Utsira i Rogaland i oktober 2019, som den tredje observasjonen i Noreg.
Dean Cirque
Dean Cirque er ein dalbotn mellom søraustlege delen av Prentice Plateau og Apollo Peak i Olympus Range i McMurdo Dry Valleys. Dalbotnen opnar mot sør til Labyrinth. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (2004) etter Christopher T. Dean, som var helikopterpilot ved PHI for United States Antarctic Program i åtte feltsesongar frå 1996–97.
Danilson Córdoba
Danilson Córdoba er ein colombiansk fotballspelar.
Dana Gillespie
Richenda Antoinette de Winterstein «Dana» Gillespie er ein engelsk skodespelar og songar.
Karriere
Gillespie var dotter til Baron De Winterstein Gillespie, ein austerriksk radiolog. Ho voks opp i England og ved familievillaen ved Lago Maggiore i Italia. Hovar britisk juniormeister i vasski i fire år før ein skade tvinga ho til å leggje opp.
Ho spelte først inn folkeviser på midten av 1960.-talet, men var på den tida mest kjend som kjærasten til Donovan. Somme av innspelingane hennar fall inn under kategorien tenåringspop, som singelen «Thank You Boy» frå 1966, produsert av Jimmy Page. Skodespelarkarrieren hennar kom i gang kort tid etter, overskugga av musikkarrieren seint i 1960- og 1970-åra. Etter at ho song korvokal på «It Ain't Easy» på David Bowie sitt Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, spelte ho inn eit album produsert av Bowie og Mick Ronson i 1973, Weren't Born a Man. Seinare har ho hovudsakleg spelt blues, og spelt med bandet hennar London Blues Band. Ho er òg kjend for å vere den første Maria Magdalena i den første London-oppsetjinga av Andrew Lloyd Webber og Tim Rice sin Jesus Christ Superstar, som opna seint i 1971. Ho song òg på det Original London Cast-albumet som kom ut året etter.
Ho er nær ven av Angela Bowie, den tidlegare kona til David Bowie.
Amsterdam av Jacques Brel
«Amsterdam» er ein song av Jacques Brel. Han kombinerer eit mektig melankolsk crescendo med ei rik poetisk soge om sjømenn på land i Amsterdam.
Songen er ein lett modifisert versjon av den tradisjonelle engelske folkevisa «Greensleeves».
Brel spelte aldri songen inn for eit studioalbum og den einaste versjonen hans finst på konsertalbumet Enregistrement Public à l'Olympia 1964. Trass i dette vart det ein av dei mest kjende songane hans. Songen var ein av Brel-songane som Mort Shuman sette om til engelsk for musikalen Jacques Brel is Alive and Well and Living in Paris.
Brel arbeidde på songen i huset sitt med utsikt over Middelhavet ved Roquebrune-Cap-Martin, huset han delte med Sylvie Rivet, ein publisist for Philips; ein stad ho hadde introdusert han for i 1960. «Det var ein ideell stad for å han og skrive musikk, og tilfredsstille lidenskapen hans for båtar og fly. Ein morgon, klokka seks, las han teksten til Amsterdam til Fernand, ein restauratør som var på veg ut for å fiske skorpionfisk og havål for bouillabaisse. Fernand braut ut i gråt og opna nokre kråkebollar for å kontrollere kjenslene sine»
Robert Guillaume skreiv i memoarane sine at då han først song «Amsterdam» i Village Gate i januar 1968 så var det ein «forbløffande lang stille då songen var over, etterfølgd av eit brøl så høgt at eg skvatt».
David Bowie-versjonen
Bowie såg musikalen Jacques Brel Is Alive and Well and Living in Paris då han hadde debut i Village Gate i Greenwhich Village sommaren 1968. Stykket hadde ingen libretto, berre ei rekkje av Brel sine songar omsett av Mort Shuman (som òg spelte i stykket) og Eric Blau.
Mitsubishi
Mitsubishi Group (japansk 三菱グループ, Mitsubishi Gurūpu) er ei gruppe sjølvstyrande [[japanske fleirnasjonale selskap. Gruppa dannar ei laus eining, Mitsubishi keiretsu, som er ei av dei seks store forretningskonglomerata i Japan. Dei største selskapa dannar ei samarbeidsgruppe, kinyokai, som har jamnlege møte.
Amsterdam av Jacques Brel
David Bowie-versjonen
Seint i 1968 hadde Bowie byrja å spele «Amsterdam» med visetrioen sin og hadde med seg songen i repertoaret sitt fram til 1972. Han erstatta stundom songen med Brel sin «My Death». Bowie meinte til og med å ende side ein av The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars med studioversjonen sin av «Amsterdam». Songen som avsluttar side to, «Rock and Roll Suicide» er ein slags tematisk tvilling, Bowie sin eigen rockeversjon av ein Brel-song.
Mitsubishi
Mitsubishi er mellom anna kjend som bilprodusent gjennom Mitsubishi Motors. Gruppa eig også Nikon, kjemikalieprodusenten Mitsubishi Chemical Corporation, banken Mitsubishi Tōkyō UFJ Ginkō, glasprodusenten Asahi Glass Co. og Kirinbryggjeriet.
Amsterdam av Jacques Brel
David Bowie-versjonen
Bowie spelte først inn «Amsterdam» på Sunday Show på BBC den 5. februar 1970. Denne innspelinga finst på Bowie at the Beeb. Han spelte òg songen for Sounds of the ’70s på BBC den 21. september 1971. Studioinnspelinga av «Amsterdam» vart gjort sommaren 1971 under dei første dagane av innspelinga av Ziggy Stardust. Songen kom til slutt ikkje med på albumet og han vart gjeven ut som B-sida til singelen «Sorrow» i november 1973.
Bowie-versjonen er gjeven ut på:
Andre versjonar
Andre som har gjeve ut songen er:
Lister og Mandal prosti
Ved kommunereforma vart fleire kommunesamanslåingar gjennomførte i Agder 1. januar 2020. Enkelte sokn vart overførte mellom prosti, og Lister prosti og Mandal prosti vart slegne saman til Lister og Mandal prosti. Prostiet er inndelt i sokn.
Sokn og kyrkjer i Lister og Mandal prosti
Farsund kommune:
Flekkefjord kommune:
Hægebostad kommune:
Kvinesdal kommune:
Lindesnes kommune:
Lyngdal kommune:
Sirdal kommune:
McMorrinbreen
McMorrinbreen er ein isbre som flyt vestover frå Mount Metcalfe til Marguerite Bay i Graham Land. Han vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Ian McMorrin, ein assistent i British Antarctic Survey (BAS) på Stonington Island i 1961–63, som hjelpte til med å kartlegge området i 1962.
Mario Matt
Mario Matt er ein austerriksk tidlegare alpin skirennar frå Zams i Tirol som har vunne to VM-gull og eitt OL-gull i slalåm over eit tidsrom på fjorten sesongar, 2001-14. Han vann dessutan eit VM-gull med Austerrike sitt lag i lagtevlinga under alpin-VM 2007. Storslalåmspesialisten Matt har vunne 14 slalåmrenn og ein superkombinasjon i verdscupen i alpine greiner.
Aktiv
Matt vann sitt fyrste verdscuprenn den 23. januar 2000, ein månad etter han debuterte i verdscupen. Den 15. desember 2013 steig han til topps på sigerspallen for 15. gong. I alt har han 42 pallplassar etter verdscuprenn. Bortsett frå ein siger i superkombinasjon i 2007 og ein andreplass i storslalåm, har alle pallplasseringane kome i slalåmtevlingar.
Matt har i alle år vore medlem av Ski Club Arlberg og under VM i alpine greiner 2001 i St. Anton am Arlberg vart han verdsmeister i slalåm og tok i tillegg sølvmedaljen i kombinasjonen. I 2007 var han i sitt livs form og sikra seg to VM-gull då VM i alpine greiner 2007 vart avvikla i svenske Åre. Slalåmtevlinga vann han med ein margin på over 1,8 sekundar, og i lagtevlinga fekk han æra av å renne Austerrike inn til siger, etter at Renate Götschl, Fritz Strobl, Michaela Kirchgasser, Benjamin Raich og Marlies Schild hadde lagt eit solid grunnlag for austerriksk triumf.
Etter å ha vorte nummer fire i spesialgreina i VM 2011 i Garmisch-Partenkirchen tok han steget opp på bronseplassen då slalåmtevlinga under VM i alpine greiner 2013 vart arrangert i Schladming. Under Vinter-OL 2014 viste Matt den største favoritten, landsmannen Marcel Hirscher, til sølvplassen i slalåm. Nærare 35 år gammal vart Matt den eldste som har vunne OL-gull i ei alpin skiøving. Han la vekk konkurranseskia i 2015.
Devils Corrie
Devils Corrie er ein stor og særs spektakulær dalbotn halvvegs mellom Olivine Point og Amphibolite Point på sørkysten av Coronation Island i Sør-Orknøyane. Han vart namngjeven av Falkland Islands Dependencies Survey etter kartlegginga deira i 1948–49.
Is This the Life We Really Want?
Albumet nådde tredjeplassen på albumlista i Storbritannia og 11. plassen i USA. Det vart gjeve ut fire singlar: «Smell the Roses», «Déjà Vu», «The Last Refugee» og «Wait for Her».