cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rudolph Valentino
Hollywood og det første ekteskapet
Valentino slutta seg til ein operette-selskap som reiste til Utah og så blei oppløyst. Han reiste derfrå til San Francisco, der han møtte skodespelaren Norman Kerry som overtalte han til å prøva på ein karriere i filmen, som enno var i stumfilmperioden.
I 1919, etter ei rekkje småroller der han oftast spelte roller som gangster eller bølle, gifta han seg med Jean Acker, ei filmstjerne av delvis cherokeeopphav (som seinare stod fram som lesbisk). Det gjekk rykte om at ekteskapet deira aldri blei fullbyrda – Acker hadde visstnok låst Valentino ute av hotellrommet deira på brylluspnatta – og sjølv om han prøvde å berga ekteskapet blei dei to separerte kort etter, og dei blei skilde i 1922.
Sheiken
Valentino møtte manusforfattaren June Mathis, som var blitt imponert av rolla hans som «kabaret-parasitt» i The Eyes of Youth. Ho foreslo for regissøren Rex Ingram at Valentino kunne få ein av hovudrollene i Ingram sin neste film, De fire Ryttere. Då filmen kom ut i 1921 blei han ein suksess både kommersielt og blant kritikarane, og gjorde Valentino til ei stjerne. Denne suksessen gav han den legendariske hovudrolla hans i Sheiken.
Andre ekteskap
Valentino møtte Natacha Rambova (kostymedesignar og art director) første gong på settet til Uncharted Seas i 1921. Dei to jobba òg saman på filmen Kameliadamen, og hadde då innleidd eit romantisk forhold. Dei gifta seg den 13. mai 1922 i Mexicali i Mexico. Dette førte til at Valentino blei fengsla for bigami, sidan skilsmissa frå Acker enno ikkje var fullført. Lovverket i California på denne tida kravde at skilde par måtte venta eit heilt år frå skilsmissa før dei kunne gifta seg på nytt. Valentino og Rambova gifta seg på nytt eit år seinare.
Blood and Sand frå 1922 med Lila Lee og vampen Nita Naldi bekrefta Valentino som den fremste stjerna i si tid. I 1923 førte derimot ei usemje med Paramount Pictures til at Valentino ved dom fekk forbod mot å laga filmar med andre produsentar. For å sikra at namnet hans heldt seg i søkelyset til publikum drog Valentino ut på ein landsomfattande danseturné etter forslag frå manageren sin George Ullman.
På denne tida reiste han òg til Europa og hadde eit minneverdig besøk i heimbyen sin. Då han kom tilbake til USA blei han kritisert av fansen for det nyanlagte skjegget sitt, og måtte barbera det vekk.
14. mai 1923 gjorde Valentino si einaste plateinnspeling, som bestod av eigne versjonar av Amy Woodforde-Finden sin «Kashmiri Song» som blei brukt i Sheiken og Jose Padilla sin «El Relicario» frå Blood and Sand.
United Artists
I 1925 skreiv Valentino ein ny kontrakt med United Artists. Denne inneheldt ein klausul om at kona hans ikkje hadde tilgang til settet der filmane hans blei spelte inn (ein rekna med at det at ho var til stades hadde forseinka tidlegare produksjonar som Monsieur Beaucaire). Han blei separert frå Rambova kort tid etter, og hadde ein affære med den polske skodespelaren Pola Negri.
I denne perioden spelte han inn to av dei mest kritikarroste og suksessfulle filmane sine, The Eagle, basert på ei historie av Aleksandr Pusjkin, og Sjeikens sønn, ein oppfølgjar til Sheiken, begge med den populære ungarskfødde skodespelaren Vilma Bánky i kvinneleg hovudrolle.
Dødsfallet
15. august 1926 kollapsa Valentino på Hotel Ambassador i New York. Han blei teken til sjukehus og operert for ein punktert byll. Operasjonen gjekk bra, og det verka som om han var i ferd med å bli betre då han fekk bukhinnebetennelse som spreidde seg til heile kroppen. Åtte dagar seinare døydde han, 31 år gammal.
Gravferda
Kring 100 000 menneske var i gatene i New York for å visa Valentino den siste æra ved gravferda hans. Dette var eit drama i seg sjølv, vindauge blei knust då fansen prøvde å koma seg inn, og det viste at seg at dei fire italienske æresvaktene som hevda at dei var sende av Benito Mussolini i røynda var skodespelarar som var leigde inn for å skaffa endå meir publisitet om hendinga
Al-Midaina-distriktet
Al-Midaina-distriktet er eit distrikt i Basra guvernement i Irak. Det administrative senteret er byen Al-Midaina. Både Eufrat og Tigris renn gjennom distriktet.
Rudolph Valentino
Gravferda
Gravferdssmessa hans i New York blei halden i Saint Malachy's Roman Catholic Church, ofte kalla «skodespelarkapellet», sidan ho ligg ved West 49th Street i nærleiken av teatera på Broadway. Under gravferda fekk Pola Negri eit hysterisk anfall og blei liggjande gråtkvalt over kista.
Liket blei frakta med tog tvers over landet til vestkysten, og det blei halde ei ny gravferd i The Catholic Church of the Good Shepherd. Leivningane til Valentino blei gravlagde i Hollywood Forever Cemetery i Hollywood i California.
Filmar
Valentino skal òg i starten av karrieren ha medverka i følgjande filmar:
Rain Crow
Rain Crow er det 21. studioalbumet til den amerikanske musikaren Tony Joe White, gjeve ut 27. mai 2016 på Yep Rock Records.
Albumet var produsert av sonen Jody White, og kona Leann White er medlåtskrivar på to songar.
Allmusic skreiv om albumet: «Den beste musikken til White har alltid hatt meir enn ein fot i bluesen og Rain Crow minner ofte om den hypnotiske urskog-stilen til R.L. Burnside og Junior Kimbrough, bygd på ein groove som dreg så langt og så djupt som han treng å gå. Rain Crow tråkkar ikkje opp nye stiar for Tony Joe White, men det er ikkje tvil om at han framleis er kongen av sin eigen swamp-stil, og han vert ikkje eldre, han vert djupare.»
Flüela Wisshorn
Flüela Wisshorn er eit fjell i Silvrettafjella (Dei sveitsiske Alpane) i Graubünden i Sveits.
3. søndag i faste
3. sundag i faste, òg kalla oculi, av latin 'mine augo', etter opningsorda i den bibelske salmen i Salmane 25,15, «Eg vender alltid mine augo mot Herren, for han drog meg ut or garnet», er den tredje sundagen i fastetida før påske. Dagen vert på norsk kalla frigjeringssundagen, ut frå teksten i den bibelske salmen.
Steve Perry
Stephen Ray Perry er ein USA-amerikansk songar og låtskrivar. Han er mest kjend som frontmann og songar i rockebandet Journey i den mest populære perioden deira frå 1977 til 1987, og igjen frå 1995 til 1998. Perry har òg hatt sukses som soloartist, først mellom midten av 80-talet og midten av 90-talet, og sporadiske konsertar etter 2000.
Røysta til Perry har fått ros hos andre musikarar og i musikalske publikasjonar. Han vart kalla «The Voice» av Jon Bon Jovi. Rolling Stone rangerte han som den 76. beste vokalisten gjennom tidene. Perry er innlemma i Rock and Roll Hall of Fame som medlem av Journey den 7. april 2017.
Rekkjenabbane
Rekkjenabbane er tre klipper på rekkje, som strekkjer seg nesten 6 km langs kysten, mellom Observatorieheia og Filungen i Dronning Maud Land. Dei vart kartlagte frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957–62 og namngjeven av dei. Det norske namnet er ei omsetjing.
Milky Way
Milky Way er eit skard som ligg mellom sørenden av LeMay Range og fjellkjeda Planet Heights, som er det høgaste punktet på ei mogeleg slederute mellom Jupiterbreen og Uranusbreen aust på Aleksanderøya i Antarktis. Det vart først kartlagd frå flyfoto tekne av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947–48, av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1960. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i samband med plasseringa nær Planet Heights og isbreane her som er kalla opp etter planetar i solsystemet.
Fylkesveg 710 i Vestfold
Fylkesveg 710 i Vestfold går mellom Apenes og Lilaas skole i Horten kommune. Vegen er 623 meter lang.
Aiud
Aiud (ungarsk Enyed eller Nagyenyed, transilvansk saksisk Änjet eller Angetn eller Stroßbrich, tysk Straßburg am Mieresch, latin Brucla) er ein by i Alba fylke i Romania.
Busetnader
Aiud er ein municipiu (større bykommune) med desse busetnadane:
Al-Darbasiyah
Al-Darbasiyah (arabisk) eller Dirbêsiyê (kurdisk) (arabisk الدرباسية) er ein by i Syria ved grensa til Tyrkia ovanfor den tyrkiske byen Senyurt. Administrativt er han ein del av Al-Hasakah guvernement. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS), hadde al-Darbasiyah eit folketal på 8 551 i 2004.
Han har vegsamband til Tell Beydar i sør.
Sidan juli 2012 vore underlagt kurdisk kontroll.
Fylkesveg 710 (fleirtyding)
Fylkesveg 710 finst i fleire fylke i Noreg:
Lee Perry
Rainford Hugh Perry, kjend som Lee «Scratch» Perry, var ein jamaicansk musikar og musikkprodusent. Han stod bak musikkstudioet Black Ark, og var blant dei mest innverknadsrike personane innan reggae og dub. Saman med King Tubby og ei gruppe andre jamaicanske musikarar og produsentar bidrog han til å vidareutvikla ska og rocksteady til reggaemusikk ved slutten av 1960-talet, og til å skapa musikkforma dub på 1970-talet. Lee Perry produserte mellom anna mange av platene til Bob Marley & the Wailers.
Can av Can
På denne tida hadde bandet gått heilt bort frå avantgarde stile og elektronisk psykedelia.
«Ethnological Forgery Series No. 99» er i røynda ei elektronisk utgåve av «Can Can», der dei spelar slørete gitarar og ein skarp synthesizer spelar den tradisjonelle melodien.
Bakgrunnsstoff
🇨🇦
Piz Fora
Piz Fora er eit fjell i Berninafjella (Alpane), på grensa mellom Italia og Sveits.
Al-Qurna-distriktet
Al-Qurna-distriktet er eit distrikt i Basra guvernement i Irak. Det administrative senteret er byen Al-Qurna.
Vest-Qurna-feltet ligg i distriktet.
Nashornkalvane
Nashornkalvane er ei gruppe klipper 3,5 km nord for Nashornet, ved sørsida av munningen av Viddalen i Dronning Maud Land. Dei vart kartlagte av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og flyfoto av den norske ekspedisjonen 1958–59.
Quinault Pass
Quinault Pass er eit snøpass som går frå nord til sør mellom Lully Foothills og LeMay Range sentralt på Aleksanderøya i Antarktis. Fjellet vart fotografert frå lufta av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947-48, og kartlagd frå bilete av D. Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), 1960. Det vart namngjeve i samband plasseringa nær Lully Foothills av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC), 1977, etter den franske dramatikaren Philippe Quinault, (1635-1688).
Fylkesveg 712 i Vestfold
Fylkesveg 712 i Vestfold går mellom Løkkegata/Ollebakken og Skippergata/Storgata i Horten kommune. Vegen er 496 meter lang.
Halamish
Halamish (hebraisk skrift חַלָּמִישׁ, tyder Flint), òg kalla Neveh Tzuf (hebraisk skrift נווה צוף, tyder Nektarheimen), er ei kollektiv, israelsk busetjing på den okkuperte Vestbreidda, sørvest i Samariafjella og nord for Ramallah, 10,7 kilometer aust for Den grøne linja. Det ortodokse jødiske samfunnet har eit folketal på 1 054 (2009) og vart grunnlagd i 1977. Han er underlagt Mateh Binyamin regionale kommune.
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Piz della Forcola
Piz della Forcola er eit fjell i Dei lepontinske Alpane på den sveitsisk-italienske grensa.
Shatt Al-Arab-distriktet
Shatt Al-Arab-distriktet (arabisk شط العرب) er eit distrikt i Basra guvernement i Irak. Det administrative senteret er landsbyen Al-Harita (arabisk الهارثة).
Andretoppen
Andretoppen er ei klippe som stikk ut i sjøen 15 km sørvest for Solsprettodden, på kysten av Dronning Maud Land. Ho vart kartlagt frå landmålingar og flyfoto tekne under Den japanske antarktisekspedisjonen (JARE), 1957–62 og namngjeve Niban-iwa. Det norske namnet er ei omsetjing.
Giv'on HaHadasha
Giv'on HaHadashah (hebraisk skrift גִּבְעוֹן הַחֲדָשָׁה, tyder Ny-Gibeon) er ei israelsk busetjing nordvest for Jerusalem på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg nær bydelen Ramot i Jerusalem og like ved Giv'at Ze'ev. Denne fellesbusetnaden er underlagt Matte Binyamin regionale kommune. Han er kalla opp etter den bibelske Giv'on (Josva 10:10+12), som låg i nærleiken. Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Historie
Busetnaden vart opphavleg grunnlagd i 1895 av jemenittiske jødar, men dei flytta derifrå etter nokre år. Han vart busett på ny i 1924, men innbyggjarane flykta under Palestinaopprøra i 1929. Han vart busett nok ein gong i 1977 av medlemmar av Gush Emunim, og tok etter kvart i mot mange jødiske immigrantar frå det tidlegare Sovjetunionen, i tillegg til mange innfødde israelarar.
We Love You
«We Love You» er ein song av The Rolling Stones, skriven av Mick Jagger og Keith Richards og først gjeve ut som singel den 18. august 1967. B-side var «Dandelion». Songen gjekk opp til åttandeplass i Storbritannia, men berre til 50. plass i USA. Denne songen, og B-sida, var dei siste som bandet spelte inn med manageren Andrew Loog Oldham som produsent.
Songen er ei einstonig marokkansk-aktig hyllest til utfordringar. Songen var ei melding til tilhengjarane til bandet, som ein takk for at dei støtta dei etter at fleire i bandet nyleg hadde vorte fengsla for narkotikamisbruk. Det var òg ei ironisk melding til politiet som tok dei. «We Love You» er ei psykedelisk blanding av lydar frå fengsel med Nicky Hopkins på piano, samt John Lennon og Paul McCartney på harmonivokal.
Songteksten kan tilsynelatande virka som eit svar til Beatles sin «All You Need Is Love», som kom tidlegare på sommaren, men ved nærare ettersyn syner teksten ei sterk anti-samfunnshaldning med linjer som «we don’t care if you hound we and lock the doors around we» og «you will never win we, your uniforms don’t fit we».
Medverkande
The Rolling Stones
Fikspunkt
Fikspunkt eller fast punkt er eit punkt som er fast eller uforandra ved ein transformasjon, til dømes er 0 og 1 begge fikspunkt for funksjonen f(x) = x2, sidan f(0) = 0 og f(1) = 1.
Santa, Bring My Baby Back to Me
«Santa Bring My Baby Back (To Me)» er ein julesong frå 1957 av Elvis Presley. Songen vart gjeven ut på albumet Elvis' Christmas Album i 1957.
Bakgrunn
«Santa Bring My Baby Back (To Me)» vart skriven av Aaron Schroeder og Claude Demetrius og har vor ein populær julesong i mange år, trass i at han aldri vart gjeven ut på ingel. Songen vart først gjeven ut på ein EP med «Santa Claus is Back in Town», «Blue Christmas» og «I'll Be Home for Christmas» i 1957. EP-en nådde toppen av EP-lista til Billboard. Songen vart spelt inn 7. september 1957 og vart sungen med The Jordanaires på korvokal.
Songen vart gjeven ut i lag med «Santa Claus Is Back In Town» på singel i Storbritannia, samstundes som albumet kom ut. Singelen nådde sjuandeplassen på den britiske singellista i november 1957.
Andre versjonar
I dokumentarfilmen om Rolling Stones kalla Charlie Is My Darling frå 1965, vart songen sungen av Mick Jagger og Keith Richards i ein hotellobby.
Erling Ivarsson
Erling Ivarsson var ein norsk lendmann nemnd i 1263.
Santa, Bring My Baby Back to Me
Andre versjonar
Mae West spelte inn songen i 1967 for julealbumet Wild Christmas. The Reverend Horton Heat spelte inn songen i 2005 for julealbumet We Three Kings. Eleanor Friedberger gav ut ein versjon i 2013 på albumet Holidays Rule.
Erling Ivarsson
Erling var kongens lendmann i 1263 og deltok i hærferda mot Skottland 1263-64. Han var ein ætling etter både Tore Hund og Jon Arnesson på Giske. Erling var far til baronen Bjarne og Vidkun Erlingsson og såleis farfar til drottseten Erling Vidkunsson.
Kjelder
Norsk Allkunnebok. IV. bandet. 1953
Santa, Bring My Baby Back to Me
Andre versjonar
Songen er òg blitt spelt inn og framført av The Smithereens, The Refreshments, Jeff Healey, 45 R.P.M., Arena Venus, Kim Stockwood, Terry Buchwald, Chris Isaak, Janice Hagan, Rick Saucedo og Tony Witt. Train spelte inn songen i 2015 for albumet Christmas in Tahoe.
KV «Bison»
KV «Bison» er eit skip som vart bygd i 2014 som ankerhandteringfartøy.
Det blei leigd inn av Kystvakta frå Boa Offshore for fem år frå byrjinga av 2020, saman med KV «Jarl».
Fartøyet har eit mannskap på 14 sivile/militære per skift, og ei vernepliktig besetning på til saman 18.
Săcele i Brașov
Săcele (ungarsk Négyfalu, frå 1950 til 2001 Szecseleváros, tysk Siebendörfer) er ein by i Brașov fylke i Romania.
Busetnader
Săcele er ein municipiu (større bykommune) med den eine busetnaden:
Mary Boleyn
Mary Boleyn (fødd ca. 1499, død ) var ein medlem av den adelege Boleyn-familien som naut betydeleg innverknad i dei første åra av 1500-talet i England. Mary var ei av elskarinnene til kong Henrik VIII av England. Langt seinare oppstod lause rykte om at ho og systera Anne Boleyn òg hadde vore elskarinner til Henriks franske rival kong Frans I. Anne vart elskarinna til kong Henrik etter Mary, og vart sidan dronning av England og mor til dronning Elizabeth I av England. Mary vart sjølv gift to gonger.
Detaljar om livet til Mary Boleyn er uklare, men ho tilhøyrde ein familie som nådde toppen i samfunnet, følgd av eit tragisk fall då søstera Anne urettmessig vart skulda for høgforræderi, utukt og eit incestuøst samband med den yngre broren sin George, og avretta.
Rite Time
Rite Time er det tolvte og siste studioalbumet til Can, gjeve ut i 1989. Det vert rekna som eit gjenforeiningsalbum på grunn av tida det tok sidan det førre albumet deira, Can, som kom ut i 1979. Albumet består av innspelingar gjort i Sør-Frankrike seint i 1986 og sidan miksa mykje dei neste åra. Rite Time er òg kjend fordi det har med den første songaren i bandet, Malcolm Mooney, på vokal. Han slutta opphavleg i gruppa i 1970 etter debutalbumet Monster Movie.
Mary Boleyn
Dei første åra
Eldre kjelder hevdar at Mary fekk utdanning i utlandet og heldt til ei tid som selskapsdame for erkehertuginne Margrete av Austerrike (1480–1530), men dette vert skulda ei forveksling med systera Anne. Mary vart verande i England fram til august 1514, då ho i 14-15-årsalderen reiste utanlands. Far hennar sikra ho ei stilling som maid-of-honour, oppvartande hoffdame hos kong Henrik VIII si yngre syster, prinsesse Maria Tudor, då ho reiste til Frankrike for å gifta seg med Ludvig XII av Frankrike.
Rite Time
Kjelder
🇨🇦
Mary Boleyn
Dei første åra
Etter nokre få veker i Paris vart dei fleste av dei engelske jentene til dronninga beordra heim. Mary Boleyn fekk likevel løyve til å verta, truleg på grunn av faren sitt samband til den nye engelske ambassadøren. Den 1. januar 1515 døydde kong Ludvig XII og etterlét den unge dronninga si som enke etter eit ekteskap på tre månader. Kort etter døden til kongen gifta ho seg i løyndom med Charles Brandon, 1. hertug av Suffolk, og måtte forlata Frankrike i all hast. Thomas Boleyn fjerna dottera Mary frå Maria Tudor si teneste og fekk henne plassert i hushaldet til den nye dronninga av Frankrike, Claude. I 1517 kom kong Frans I i triumf tilbake frå militær siger i Milano med nye idear og krigsbytte. Det mest verdifulle byttet hans var den 65 år gamle Leonardo da Vinci. Om Mary òg møtte det italienske geniet, er uvisst. Det vart feilaktig hevda at han måla eit portrett av syster hennar Anne, men la belle Ferronnière vart måla lenge før ho vart fødd.
Rykta om kongen av Frankrike
Mary hadde fått selskap i Paris av far sin, Thomas Boleyn, som var fransk ambassadør i 1519/20, og av den yngre systera Anne, som hadde vore ved hoffet i Nederlanda. Den franske dronninga Claude skal ha kalla Mary Boleyn la petite boullain (den vesle buljongen), men det finst ingen skildringar korkje av utsjånaden eller karakteren til Mary - om ho var frisk og livleg, eller stille og alvorleg.
Det var først i mars 1536 - femten år seinare - at Rodolfo Pio, biskop av Faenza i eit brev skreiv at kong Frans hevda at Anne Boleyn ikkje hadde abortert ein son i januar 1536, men at ho berre hadde late som ho var gravid ved hjelp av søstera si Mary, som den franske kongen «kjende» (dvs. seksuelt) som ein per una grandissima ribalda eit infame sopre tutte – «som den største hora og svært berykta». Pio var mannen til paven og naturleg nok ein sterk motstandar av den evangeliske Anne Boleyn som var skuld i at kong Henrik braut med pavedømmet. I dag veit ein ikkje om Pio gjengav ordet til kongen nøyaktig, og om Frans i så fall overdreiv eller laug i eit forsøk på å rakka ned på Boleyn-familien. I alle fall er det løgn at Anne Boleyn berre lét som ho var gravid. Eustace Chapuys m.fl. rapporterte at Anne Boleyn hadde nedkommet med eit tolv veker gammalt gutefoster.
Nicholas Sander skreiv om Mary i Rise and Growth of the English Schism (1585) at det franske hoff kalla Mary «den engelske merra» på grunn av den skamlause åtferda hennar, og «det kongelege muldyret» medan ho angiveleg stod i tilhøve til kongen. Men Sandar skrev vidare at hennes syster Anne Boleyn hadde ei utståande tann, seks fingrar og ei vorte under haka, og hadde lege med sin kapellanen til far og hovmester før ho vart send til Frankrike i vanæra. Ikkje noko av dette stemmar. Då er det heller ikkje sannsynleg at opplysningane om Annes syster Mary stemmar.
I 1519 vende Mary tilbake til England. Thomas Boleyn, som bevislig hadde ambisjonar for sina barn, sørgt deretter for å skaffa ho ein ny posisjon som hoffdame for den engelske dronninga, Katarina av Aragón, i dei siste ti åra hennar av ekteskapet med kong Henrik VIII, kanskje i von om at kongen skulle interesserast i ho.
Kongeleg elskarinne
Den 4. februar 1520, eit år etter at Mary Boleyn kom attende til England, gifta ho seg med William Carey, ein velståande hoffmann med gode samband og gunsten til kongen. Datoen er kjend fordi ei bryllaupsgåve på 6s 8d til Mr. Care og Mary Bullayne er ført opp i rekneskapa til kongen. Ei yngre dotter gifta sjeldan seg før ei eldre syster, så dette tyder òg på at Mary var eldst av systrene.
Kong Henrik var blant gjestene. Kanskje han vart betatt av brura, eller kanskje han hadde falle for ho ved riddarturneringa 4. mars 1522 då systera Anne Boleyn debuterte ved det engelske hoffet, men ikkje noko tyder på at kong Henrik la merke til ho då. Ved turneringa rei han ut under mottoet Ella monnar Coeur a navera (= Ho har såra mitt hjarte) og eit såra hjarte brodert på utstyret til hesten. Dette kan ha vore retta til Mary Boleyn - eller til ein anna av dei mange damene ved hoffet.
Mary hadde ein affære med kong Henrik, men det har ikkje vore mogleg å tidfesta denne, heller ikkje kor lenge han varte. Han kan ha vore avslutta då ho gifta seg, eller kan ha byrja då, eller strekt seg over fleire år. Då det vart kjent at kongen hadde eit forhold til Anne Boleyn, sa George Throckmorton direkte til kongen at «folk trur at du òg har stått i med både mora og søstera.» Kongen raudna og svarte: «Aldri med mora!» Han nekta ikkje for forholdet han hadde hatt til Mary. Jesuitten Nicholas Sander heldt likevel liv i ryktet om at kongen òg hadde kjent mora til søstrene, og at Anne Boleyn eigentleg var hans eiga dotter. I 1523 hadde kong Henrik ein båt med namnet «Mary Boleyn», men denne var kjøpt frå faren hennar Thomas Boleyn og kunne fått namnet av han.
Barn i første ekteskap
I Henry Careys levetid vart det notert at han likna mykje på namnebroren sin kongen, og antyda at kong Henrik hadde gitt Marys mann William Carey ei rekkje gåver og eigedommar på tidspunktet for fødselen til dei to barna som ein takk for at Carey tolererte forholdet kongen hadde til Careys kone. Det vart òg foreslått at ekteskapet var arrangert for å dekkja over illegitime barn, og at dronning Elizabeth stod Henry Carey så nær fordi dei var halvsøsken og ikkje berre søskenbarn.
Anne Boleyn og kong Henrik
Marys søster Anne kom tilbake til England i 1522 og vekte oppsikt ved hoffet som ho blenda med kunnskapane og bakgrunnen sine frå innverknadsrike hoff på kontinentet. Ho fekk fleire belarar, men ingen veit når kongen fall for henne. Først i 1527 innleidd kong Henrik hemmelege forhandlingar for å få annullert ekteskapet sitt med dronning Katarina av Aragonia, som etter 20 års samliv ikkje hadde gitt han nokon son. I søknaden sin om dispensasjon for å inngå eit nytt ekteskap, søkte han spesifikt om løyve til å gifta seg med ei kvinne sjølv om han hadde hatt eit seksuelt forhold til søstera hennar.
I juni 1528 døydde Marys ektemann i eit utbrot av engelsk svettesyke. Både Anne Boleyn, broren George og faren deira vart sjuke, men dei kom seg. Mary stod no utan midlar til livsopphald, og faren Thomas Boleyn vende henne ryggen. Ho var ikkje lenger elskarinna til kongen og bidrog ikkje lenger til å skaffa familien innverknad. Kanskje såg han heller ingen sjanse for noko fordelaktig ekteskap for henne, no som ho nærma seg 30. Det ser ut til at ho vende seg til kongen, for han skreiv til søstera hennar Anne: «Når det gjeld forholdet til søstera di, har eg fått Walter Welze til å skriva kva eg meiner til my Lord [dvs. Annes og Marys far]...for det tener han ikkje til ære viss han ikkje tek seg av si eiga dotter no i nøda hennar.» Kong Henrik lét Anne overta formyndarskapet til søstersonen sin Henry Carey, som vart utdanna ved eit cisterciensarkloster. Kongen lét òg Mary overta den årlege inntekta på 100 pund som han tidlegare lønte mannen hennar med. Slik kunne Mary fint forsørgja seg sjølv og dottera.
Andre ekteskap
Då Anne Boleyn reiste til Calais saman med Henrik VIII på eit statsbesøk i 1532, var Mary med i følgja hennar. Anne vart krona som dronning den 1. juni 1533 og fødde ei dotter (den seinare dronninga Elizabeth I) den same hausten. I 1534 forårsaka Mary skandale ved å komma til hoffet, ikkje berre som gift kone, men også gravid. Ho hadde i all hast gifta seg med William Stafford, ein soldat ved den engelske garnisonen i Calais. Som søstera til dronninga hadde Mary gifta seg langt under standen sin, attpåtil utan løyve frå søstera si og faren sin. Anne var rasande over dette brotet på etikette, og forviste henne frå hoffet. Det gjorde heller ikkje saka enklare at Mary venta barn, medan Anne sjølv hadde hatt eit svangerskap same år som ikkje resulterte i noko barn. Antakeleg drog Mary tilbake til Calais til mannen sin, for i 1539 var William Stafford ein av dei som vart utvalt til å helsa Anna av Kleve, kong Henriks fjerde kone, velkommen til Calais. Anne og Mary såg aldri kvarandre igjen.
Marys økonomiske situasjon var så vanskeleg at ho trygla rådgivaren til kongen, Thomas Cromwell, om å leggja inn eit ord for henne hos kong Henrik og dronning Anne. Samtidig uttrykkjer ho takksemda si over å leva i eit kjærleiksekteskap med ein mann som bryr seg om henne. Ho innrømmer at det var gale å gifta seg utan å be om løyve, men «han var så ung, og kjærleik overmanna fornufta; og for delen min så eg oppriktigheita hans, og at eg elska han like høgt som han meg, men han var bunden, medan eg heldigvis var fri, slik at for delen min innsåg eg at verda brydde seg så lite om meg, og han så mykje, at eg tenkte eg kunne ikkje gjera noko betre enn å ta han og gi slepp på alt anna, og leva eit fattig, ærleg liv saman med han...Viss eg var fri og kunne velja, forsikrar eg deg at eg har funne så mykje ærlegdom i han, at eg ville heller tigga brødet mitt saman med han enn vera den største dronninga i kristenheten. Og eg trur absolutt at han har det som eg, for eg er sikker på at han ikkje ville svikta meg for å bli konge.»
Mary Boleyns liv mellom 1534 og avrettinga av systera hennar den 19. mai 1536 er svært vanskeleg å spora. Ho vitja ikkje mora; heller ikkje systera eller broren George medan dei sat i Tower of London. Familien hadde sjølv avvist ho, og Mary klarte å unngå det meste av vanæra deiar ved å leva i tilbaketrekt anonymitet resten av livet. Etter Annes avretting trakk deres mor attende seg frå hoffet, og døydde avsondra eit år etter. Faren Thomas Boleyn døydde det påfølgjande året. Tidleg i 1540 drog Mary og hennes mann tilbake til England, der Mary fekk noko av arven etter sin far, blant anna Rochford Hall i Essex, der ho heldt til sina siste år. Mary døydde medan ho framleis var tidleg i førtiåra. Hennes grav er ukjent.
Marys ekteskap med William Stafford (død 5. mai 1556) resulterte i ein son som antakeleg vart fødd ein gong i 1535 og døydde i 1545. Det kan òg ha vore ei dotter ved namn Anne, men dette er usikkert.
Mary Boleyn er ei fjern formoder til kjende britar som Winston Churchill, forfattaren P.G. Wodehouse, Elizabeth Bowes-Lyon, prinsesse Diana og Sarah Ferguson, tidlegare hertuginne av York.
Litterære framstillingar
Mary Boleyn opptredde i filmen Anne of the Thousand Days frå 1969, der ho vart presentert som gravid, avvist og bitter. Ho vart spelt av Valerie Gearon. Geneviève Bujold spelte søstera hennar Anne Boleyn, Richard Burton spelte Henrik VIII og William Squire spelte Thomas Boleyn.
Mary Boleyn har òg ei framståande rolle i romanane The Secret Diary of Anne Boleyn av Robin Maxwell, I, Elizabeth av Rosalind Miles, The Rose of Hever av Maureen Peters, The Lady in the Tower av Jean Plaidy, Mistress Anne av Norah Lofts, Anne Boleyn av Evelyn Anthony, Dear Heart, How Like You This? av Wendy J. Dunn og Young Royals: Doomed Queen Anne av Carolyn Meyer. Ho var òg ein sentral figur i Karen Harpers roman The Last Boleyn, som er ein meir medfølende attgjeving av Marys tidlegaste barndom og liv fram til døden til søstera hennar.
Augefarge
Augefarge er eit polygenisk fenotypisk særpreg som vert avgjort av to faktorar, pigmenteringa av irisen til auga og den frekvensavhengige lysspreiinga av det uklåre middelet i stromaen til irisen.
Mary Boleyn
Litterære framstillingar
Mary er òg hovudpersonen i The Other Boleyn Girl (2002), ein roman av Philippa Gregory. Denne boka vart filmatisert som eit fjernsynsdrama av BBC i januar 2003 med Natascha McElhone som Mary, Jodhi May som Anne Boleyn, Jared Harris som Henrik VIII og Steven Mackintosh som George Boleyn. I 2006 vart ei Hollywood-utgåve av boka produsert med Scarlett Johansson som Mary, Eric Bana som kongen og Natalie Portman som Anne.
Augefarge
Fotnotar
Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:
René Rafshol
René Rafshol er ein norsk lokalpolitikar frå Høgre som blei ordførar i Råde kommune i 2011. Han blei gjenvald som ordførar ved kommunestyrevalet i 2015.
Monte del Forno
Monte del Forno er eit fjell i Bregagliafjella (Alpane), på grensa mellom Italia og Sveits.
Johnny Depp
John Christopher Depp II, kjend som Johnny Depp er ein amerikansk skodespelar. Han har også fått et sexsymbol status i amerikansk film. Han har to gonger blitt kåra som «Sexiest Man Alive» («Den mest sexye mannen i live» av People magazine i 2003 og 2009. Johnny Depp er kjend for å spela ofte eksentriske hovudroller frå ei lang rekkje filmar. Han har fått ei stjerne på Hollywood Walk of Fame.
Fylkesveg 713 i Vestfold
Fylkesveg 713 i Vestfold går mellom Lystlunden og Karljohansvern i Horten kommune.
Kommunar og knutepunkt
Oregata Nedre veg
Andy Turner
Aktiv
I mars 2006 kom Turner på tredjeplassen på korthekken under samveldeleikane i Melbourne, same plassen kom han på ved europameisterskapen i Göteborg i august. To månader føre Göteborg-EM sette han personbeste med 13,38 sekund i eit stemne i Kassel. I forsøksløpet under Friidretts-EM 2007 i Osaka sette Turner personleg rekord med 13,27 sekund, men rauk ut or tevlinga i semifinalane etter eit løp på 13,38.
År 2010 vann Turner gullmedaljen på 110 meter hekk både ved europameisterskapen i Barcelona, og under samveldeleikane i New Delhi. I Barcelona gjorde han årsbeste med tida 13,28. Den 30. juni 2011 sette Turner livsrekord på 110 meter hekk med 13,22 sekund ved eit DL-stemne i Lausanne. Seinare i 2011-sesongen kneip han bronsemedaljen under verdsmeisterskapen i Dageu, på same moderate tid som fjerdemann i løpet, David Oliver frå USA.
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1964
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1964 vart avgjort på Bosuilstadion i Antwerpen den 15. mai 1964 då Sporting Lisboa i omkamp vann 1-0 over MTK Budapest. Den fyrste finalekampen fann stad to dagar tidlegare på Heysel-stadion i Brussel og enda 3-3. Einast 3 208 tilskodarar såg oppgjeret i Brussel, medan 13 924 var til stades i Antwerpen.
Kampane
Under kampen i Brussel gav Károly Sándor gav MTK leiinga i det 19. minutt, før skåringar av Mascarenhas Silva i det 40. og Ernesto Figueiredo sekundar før pause snudde stillinga i Sportings favør. 27 og 29 minuttar ut i den andre omgangen vende to kjappe nettkjenningar ved István Kuti og førnemnde Sándor stillinga til MTK sin fordel, 3-2. Leiinga varte berre fem minuttar, då gjorde også Figueiredo sitt andre mål for dagen og kampen enda 3-3.
I Antwerpen vart det ikkje meir enn ein mann som makta finne nettmaskane, forsvarsspelaren João Morais avgjorde pokalkampen i det 20. minutt.
Lucien van Nuffel dømde kampen i Brussel, Gérard Versyp i Antwerpen, begge var frå Belgia.
Laga
Sporting Lisboa-laget var: Joaquim Carvalho, Pedro Gomes, Alexandre Baptista, José Carlos José, João Morais, Fernando Mendes, Geo Carvalho, Mascarenhas Silva, Osvaldo Silva, Ernesto Figuereido og Bé Bocareli.
MTK Budapest-laget var: Ferenc Kovalik, György Keszei, József Danszky, István Jenei, István Nagy, Ferenc Kovács, Károly Sándor, Mihály Vasas, László Bödör, István Kuti og István Halápi.
Tran
Tran er ei olje vunne ut av fiskelever. Olja er rik på A-vitamin, D-vitamin og umetta feittsyrer, og har høg konsentrasjon av omega-3-feittsyrer. Produktet blir dermed sett på som eit sunt kosttilskot, og er til dømes ei av få naturlege kjelder til D-vitamin i kosten i Noreg.
Fine tranprodukt inneheld reint feitt og blir kalla medisintran. Produkt av dårlegare kvalitet har vore brukt til belysning, fôr og som råstoff i industrien.
Trankjelder
Tradisjonelt er det levra frå ulike artar av torskefisk som har vore nytta til å laga tran. Han blir produsert både i tradisjonelle trandamperi og ved industriell produksjon. Historisk har tran vore eit biprodukt frå tørrfiskproduksjon, og trandamperi har vore vanlege i fiskevær på kysten. På 1800-talet blei brugdefiske drive berre på grunn av levra som gjekk til tranproduksjon.
Framstilling
Opphavleg framstilte ein tran ved at store kar blei fylt med torskelever og sett ut i sola. Når levra rotna flaut råtran opp til overflaten. Tranen i det øvste laget var gul og hadde mild smak, medan resten var brunaktig, med vond lukt og smak.
I 1854 innførte apotekaren Peter Möller ein ny, revolusjonerande metode for tranproduksjon. Trandampingmetoden gjekk ut på at torskelevra blei varma opp ved hjelp av damp. Dette gav ein gyllen medisintran med frisk smak. Rundt 50 % av feittet i levra blei nytta til medisintran, resten blei brukt til andre føremål, som lampeolje og fôrtilskot. I dag blir tran også produsert ved sentrifugering av torskelevra, med eller utan oppvarming, og nesten alt leverfeittet blir gjort om til tran.
Bruk
I 2009 blei det selt 1,6 millionar flasker med tran, noko som svarar til 130 millionar i sal i salseiningar i Noreg.
Helseeffekt
Tran har ein høg konsentrasjon av omega-3-feittsyrer, som er rekna for å ha gunstig helseeffekt på mellom anna hjarte og krinsløp, ledd og huda. Helsedirektoratet anbefaler tran kvar dag året rundt på grunn av vitamin D-innhaldet. Fokuset på omega-3-feittsyrer som kosttilskot har auka etterspørselen etter tran.
Ein NTNU-studie frå 2007 har påvist at regelmessig inntak av tran fordobla risikoen for utvikling av osteoporose og påfølgjande beinbrot. Sidan 2001 er A-vitamin-innhaldet i tran blitt redusert med 75 % i håp om å unngå denne bieffekten.
Ein åtvarar mot inntak av tran og andre kjelder til omega-3 i kombinasjon med legemiddelet Marevan.
Nurket
Nurket er ein klippevegg like aust for Hallgrenskarvet i Kirwanveggen i Dronning Maud Land. Han vart kartlagt av norske kartografar frå landmålingar og flyfoto av Maudheimekspedisjonen (NBSAE) (1949–52) og fleire flyfoto (1958–59).
Figurtal
Figurtal er eit tal som kan representerast ved eit geometrisk mønster (til dømes prikkar) slik som eit polygontal eller eit polyedrisk tal.
Jakob Bernoulli sin Ars Conjectandi skildra trekanttal som påfølgjande heiltal, tetraedertal består av påfølgjande trekanttal, osv. - binomialkoeffisient. I følgje denne definisjonen er firkanttala 4, 9, 16, 25 ikkje figurtall i tydinga at dei kan arrangerast i ein firkant. Dette er den tydinga som termen har i sin History of the Theory of Numbers.
In the Wake of Poseidon
In the Wake of Poseidon er det andre studioalbumet til progrockgruppa King Crimson. Då albumet kom ut hadde bandet alt gjort endringar i den første besetninga si, men albumet er likevel mykje i same stil som det første albumet, In the Court of the Crimson King. Som på det første albumet skiftar stemninga på albumet ofte frå det rolege til det kaotiske.
Bakgrunn
Greg Lake forlet bandet tidleg i 1970, etter at Keith Emerson bad han om å bli med i Emerson, Lake & Palmer. Robert Fripp var då den einaste gjenverande musikaren i bandet og spelte både klaverinstrument i tillegg til gitar. For å kompensere vart Peter Sinfield meir involvert i den kreative prosessen og byrja å utvikle ei interesse for synthesizerar, som vart nytta på dei følgjande platene.
25. mars 1970 mima bandet med Fripp, Lake, Tippett, Mike og Peter Giles til singelen «Cat Food» for Top Of The Pops på BBC. Dette var einaste gongen King Crimson spelte på fjernsyn fram til 1981.
Då albumet kom ut hadde ikkje Fripp og Sinfield eit band til å spele songane med. Fripp fekk overtalt Gordon Haskell til å bli med permanent på vokal og bass, og tok inn trommeslagar Andy McCulloch, som tidlegare hadde spelt i Shy Limbs (i lag med Greg Lake, som anbefalte han til Fripp) og Manfred Mann's Earth Band. Mel Collins vart òg teken inn som fulltidsmedlem.
Russian Gap
Russian Gap er eit skard som strekkjer seg frå nord til sør mellom Havre Mountains og Rouen Mountains, nord på Aleksanderøya i Antarktis. Nordkysten av Aleksanderøya vart først skissert frå stor avstand i 1821 av den russiske ekspedisjonen under Fabian Gottlieb von Bellingshausen og dette skardet var visstnok ein av to opningar mellom tre av dei høge fjella dei såg. Skardet vart kartlagd i detalj frå flyfoto tekne under Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE), 1947–48, av Searle frå Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1960. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter russarane som observerte området i 1821. Russian Gap og Edwards Gap er dei to einaste skarda av denne typen på Aleksanderøya.
In the Wake of Poseidon
Bakgrunn
In the Wake of Poseidon fekk god kritikk då det kom ut, men vart kritisert for å vere for likt debutalbumet, og det vart til og med kalla ei etterlikning.
Medverkande
King Crimson
Tidlegare King Crimson-medlemmar
Framtidige King Crimson-medlemmar
Andre medverkande
Myllärit
Historie
Aleksandr Bykadorov, også kalla Dedusjka («bestefar»), vert rekna som grunnleggjar av gruppa. På 1980-talet flytte han frå Samara til Petrozavodsk for å studere ved musikkkonservatoriet. Også i Samara hadde han drive på som rockemusikar, og han heldt fram med dette i Petrozavodsk ved å bli med i gruppa Santtu Karhu & Talvisovat. Arto Rinne, som òg spela i Myllärit, skildra Bykadorov på denne tida slik: "Ein stor mann med langt hår og skjegg. Han spela folkeinstrument og tangentar. På konsert bar han ei svart kappe med hette, så han minna om ein vanvitug munk. Det var umogleg å ikkje leggje merke til han." I 1988 vart Bykadorov invitert til å spela ved folkeensemblet Kantele i Petrozavodsk, som vart stifta i 1936. I dei fyrste fire åra han var der, var han korsongar, dirigerte orkester, var leiar og konsertmeister for vokalgruppa «Ajno» og heldt på som som regissør, produsent og kunstarisk leiar. «På den tida laga Aleksandr så mange arrangement for orkester, kor og solistar at dei i ensemblet enno ikkje har kunna spela alle.» minnest kollegene hans.
Ein av songane som musikarane arbeidde med, var «ein song av ingermanlandske finnar som budde i Leningrad oblast» kalla Eta Pravda (etter russisk «Это правда» – «Det er sant»), ein finsk song med russisk refreng. Denne vart ein hit i Finland. Myllärit gav ut det fyrste albumet sitt i Finland, nemleg Eta Pravda som kom i 1997. Ved innspelinga av albumet deltok òg dei kizjiske klokkeringarane Igor Arkhipov og Igor Khutter. Lyden av klokkene til musikarane vart spela inn i kultur- og kvileparken i Petrozavodsk (Государев сад), der dei hadde sett opp eit flyttbart klokketårn.
På same album kom òg songen Petroskoi, til ære for byen Petrozavodsk. Songen er skriven på karelsk i starten av 1960-åra av Ivan Levkin frå Vedlozero, opphavleg for eit kor. Nyhendebyrået Respublika Karelija kallar denne songen «hovudlydsporet i Karelen ved slutten av det 20. århundret». Vidare skriv dei at takk vera Myllärit har «hovudstaden i Karelen heile tiåret vorte ein hovudstad for det russiske (og internasjonale) folket», også sidan gruppemedlemmane tek aktivt del i å arrangere relevante hendingar.
Gruppa byrja å halde konsertar i Petrozavodsk i 1995 og selde vanlegvis ut fulle hus. Dei heldt òg fram med å turnere rundt i verda, og musikken deira vart spela i radio og på TV. I 2002 forlét Arto Rinne og Dmitrij Djomin gruppa, og ein byrja å hente inn nye musikarar.
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1962
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1962 vart avgjort på Neckarstadion i Stuttgart i dåverande Vest-Tyskland etter at Atlético Madrid i omkamp vann 3-0 over tittelforsvarar ACF Fiorentina frå Firenze. Den fyrste finalekampen fann stad 10. mai 1962 på Hampden Park i Glasgow og enda 1-1. 29 066 tilskodarar såg oppgjeret i Glasgow, medan 38 120 var til stades i Stuttgart.
Ghimbav
Ghimbav (ungarsk Vidombák, transilvansk saksisk Wedjebich, tysk Weidenbach) er ein by i Brașov fylke i Romania.
Myllärit
Historie
I 2004 kom albumet Saaren Synty («Øyas fødsel») med Leo Sevets (1965—2016) som hovudvokalist. Han hadde vore med i gruppa sidan 1999. Hausten 2005 spela dei inn albumet Metsolan Kuningas («Skogens konge»). Rett etterpå forlét Sevets gruppa, og i hans plass kom Andrej Khabonen, som leia rockabilly bandet 15 Megatones i Petrozavodsk, og hadde spela kontrabass med Myllärit i 1997.
Den 25. mai 2010, i ein alder av 52 år, gjekk Aleksandr Bykadorov bort. Etter dette avgjorde dei resterande medlemmane å leggje ned gruppa. Festivalen Deda Fest har vore halde til minne om Bykadorov.
Medlemmar dei fyrste åra
Gitar Kontrabass
Blåseinstrument
Fele
Bratsj
Ghimbav
Busetnader
Ghimbav er ein oraș (mindre bykommune) med den eine busetnaden:
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1962
Kampane
På Hampden Park skåra Joaquín Peiró for Atlético Madrid i det 11. minutt og Fiorentinas Kurt Hamrin utlikna i det 27. minutt. Skotske Thomas Wharton var dommar.
I omkampen fire månader seinare skåra fyrst Miguel Jones i det 8. og deretter Jorge Alberto Mendonça i det 27. minutt. 14 minuttar ut i den andre omgangen stod det 3-0 til Atlético Madrid, etter at målskåraren i fyrste finalekamp, Joaquín Peiró, hadde vore frampå att. Vesttyskaren Kurt Tschenscher dømde oppgjeret i Stuttgart.
Hashmonaim
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Cupvinnarcupfinalen i fotball 1962
Laga
Atlético Madrid-mannskapet bestod av: Edgardo Madinabeytia, Feliciano Rivilla, Isacio Calleja, Ramiro Valente, Chuzo González, Jorge Griffa, Jesús Glaría, Miguel Jones, Adelardo Rodríguez, Jorge Alberto Mendonça, Joaquín Peiró og Enrique Collar.
Skøyteløp under Vinter-OL 1994
Skøyteløpa under Vinter-OL 1994 under vinterleikane på Lillehammer omfatta ti distansar, fem for menn og like mange for kvinner. Tevlingane vart avvikla i Vikingskipet (Hamar Olympiahall) på Hamar i dagane frå sundag 13. til fredag 25. februar 1994. 150 utøvarar, 89 menn og 61 kvinner, frå 21 land deltok i skøytetevlingane.
Thomas Häßler
Thomas Jürgen Häßler er ein tysk tidlegare fotballspelar frå Vest-Berlin som vart verdsmeister med Vest-Tyskland i 1990 og europmeister med Tyskland i 1996.
Skøyteløp under Vinter-OL 1994
500 m
Dato: 14. februar <br style="clear:both;" />
Al-Mukharram-distriktet
Al-Mukarram-distriktet (arabisk منطقة المخرم ) er eit distrikt (mantiqah) i Homs guvernement i Syria. I folketeljinga i 2004 hadde det eit folketal på 52 068. Senteret i distriktet er byen Al-Mukharram.
Skøyteløp under Vinter-OL 1994
1000 m
Dato: 18. februar <br style="clear:both;" />
Thomas Häßler
Midtbanespelaren Häßler spelte 101 landskampar for (Vest-)Tyskland i tida 1988-2000, og var med i samtlege seks meisterskapsturneringane i åra frå VM 1990 til EM 2000. Allereie i VM i fotball 1990 opplevde han å verte verdsmeister då Vest-Tyskland slo Argentina 1-0 i ein sjansefattig finale. To år seinare var Häßler ein av dei mest framståande aktørane i EM i fotball 1992, men kunne ikkje hindre at Danmark slo Tyskland 2-0 i finalen. Derimot lukkast han verte europmeister då Tyskland vann EM-finalen 1996 på såkalla «golden goal». Frisparkspesialisten Häßler skåra 11 landslagsmål.
Al-Mukharram-distriktet
Inndelingar
Distriktet Al-Mukharram er delt inn i to underdistrikt eller nāḥiya (folketala er frå folketeljinga i 2004):
Johann Jakob Balmer
Johann Jakob Balmer var ein sveitsisk fysikar.
Thomas Häßler
På klubbnivå var Häßler innom sju ulik klubbar i tre land i tidsromet 1984-2004. Lengst spelte han for FC Köln (1984-90), AS Roma (1991-94), Karlsruhe (1994-98) og 1860 München (1999-2003). Med Köln deltok han i UEFA-cupfinalen i 1986, der det vart tap, og han fekk seriesølv med laget både i 1989 og 1990. Sidan måtte han bokføre tap i den italieneske cupfinalen 1993 med AS Roma og i den tyske cupfinalen 1996 med Karlsruhe.
Out of Reach
Out of Reach er det tiande studioalbumet av det tyske krautrockbandet Can, som kom ut i 1978 på Harvest Records.
Skøyteløp under Vinter-OL 1994
5 000 m
Dato: 13. februar <br style="clear:both;" />
Johann Jakob Balmer
Han var dosent i Basel og viste i 1885 at bølgjelengda for spektrallinjene frå hydrogenatomet kunne uttrykkjast ved formelen
Skøyteløp under Vinter-OL 1994
10 000 m
Dato: 20. februar <br style="clear:both;" />
Johann Jakob Balmer
for n = 2, h = 3.6456×10−7 m, og m = 3, 4, 5, 6, og så vidare. Denne vert kalla Balmer-formelen. Denne spektrallinjeserien blir difor kalla balmerserien. Formelen danna delvis grunnlaget for Bohrs atommodell og vart forklart ved denne.
Out of Reach
Stil
Delvis som følgje av at Czukay slutta, er dei nye medlemmane sagt å dominere stilen på dette albumet (eller «innførte ein for streng rytmesans på Can sin ein gong så frittflytande musikk», i følgje ein intervjuar ). Rytmane til den kritikarroste trommeslagaren Jaki Liebezeit er i stor grad redusert i høve til perkusjonen til Baah. Dei sterke gitarsoloane på albumet av Michael Karoli er derimot ei lenkej til eldre Can, og har vorte samanlikna med Carlos Santana og Eric Clapton. Gee har blitt rost for å ha skapt ein jazzstil, men samstundes har Out of Reach blitt kritisert for å utforske disco.
Skøyteløp under Vinter-OL 1994
500 m
Dato: 19. februar <br style="clear:both;" />
Out of Reach
Musikk
Rosko Gee syng vokal på «Pauper's Daughter and I» (og siterer barnerimet i «Jack and Jill») og «Give Me No 'Roses'», og er tilskriven for å ha skrive desse to songane, men i eit intervju frå 1997 med bandet i magasinet Mojo, var denne mangelen på samarbeid i bandet eit teikn på at det var i ferd med å gå i oppløysing. Rebop syng på songen «Like INOBE GOD», som vert skydd på grunn av kjensla av 'ethno-disco', og har vorte kalla den verste songen Can spelte inn.
Skøyteløp under Vinter-OL 1994
1000 m
Dato: 23. februar <br style="clear:both;" />