cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marco van Basten
Marco van Basten, eigentleg Marcel van Basten, i Utrecht i Nederland, er ein tidlegare nederlandsk fotballspelar og -trenar. Han spela for klubbane Ajax Amsterdam og Milan, og på det nederlandske landslaget. Han var mykje delaktig i først Ajaxs og seinare Milans triumfar. Basten vert rekna som ein av fotballsportens aller beste angrepsspelarar. Basten var på sitt beste i siste halvdelen av 1980-talet og byrjinga av 1990-talet. Hans tid som aktiv, profesjonell fotballspelar strekte seg frå 1982 til –93. Basten var landslagstrenar for Nederland 2004-08.
Ajax
Basten fekk kontrakt med Ajax då han var 17 år gammal. Han debuterte på klubblaget i april 1982, skåra eit mål i ein seriekamp der det vart siger 5-0. I sin første heile sesong (1982/83) skåra han ni mål på 20 seriekampar. Han tevla om posisjonen som midtspiss med Wim Kieft, ein av Europas beste senterløparar i den tida. I alle dei neste fire sesongane, frå 1983/84 til –86/87 vart han toppskårar i den nederlandske ligaen. Til saman dei fire sesongane skåra han 117 seriemål og det på 112 kampar. I 1985/86-sesongen skåra han 37 seriemål, seks av dei kom i ein kamp mot Sparta Rotterdam, og han vart tildelt gullstøvelen som den beste målskåraren i heile Europa.
Milan
Frå 1987 spela Basten for den italienske klubben Milan. I Milan forma han frå 1988 i lag med landsmennene Ruud Gullit og Frank Rijkaard ein legendarisk trio i paritet med den svenske Gre-No-Li. Milan hadde då nokre store år, klubben vann ei rad europeiske cuptitlar. I ligaen spela laget frå 1991 til –93 58 kampar i rekkefølgje utan å tape, noko som er italiensk ligarekord. Både i 1990 og –92 var han toppskårar i serien.
Basten var mykje plaga av skadar, noko som kom etter mange og harde taklingar mot han. Meisterligafinalen 26. mai 1993 mot Olympique Marseille vart hans siste kamp. Kampen enda for Milan med 0-1 tap. Basten prøvde i to år forgjeves å kome tilbake frå skade.
Landslagsspel
Basten debuterte på landslaget mot Island 7. september 1983. Med det spelarmaterialet som Nederland rådde over mot slutten av 1980-talet var landslaget vanskeleg å slå. Nederlands fotballandslag feira sin største triumf då det vann EM-gull i 1988. Sovjetunionen vart slått med 2-0 i finalen. I finalen skåra Basten eit minneverdig mål. Frå knapp vinkel gav han Nederland leiinga med eit vedunderleg volleyskot over målvakta og inn i målet. Med fem nettkjenningar vart han toppskårar i turneringa.
Basten deltok i ytterlegare eit VM- (1990) og eit EM-sluttspel (1992). Under EM 1992 vart Nederland utslegne i semifinalen etter straffetevling. Basten sitt straffeskot vart redda av Danmarks målvakt Peter Schmeichel.
Basten spela 58 kampar i Nederlands landslagsdrakt og skåra 24 landslagsmål.
Seinare år. Trenargjerning
Basten fekk i 1995 arbeid i Ajax sin organisasjon. Første åra virka han i ungdomsavdelinga. I 2003 vart han assistent-trenar for klubbens førstelag.
Etter EM 2004 tok Marco van Basten over som landslagstrenar for Nederlands fotballandslag. Han slutta etter EM 2008, ein meisterskap der Nederland spela glitrande fotball i innleiande kampar. Men i kvartfinalen tapte laget for Russland.
Ymse
Basten vart kåra til årets fotballspelar i Europa 1988, 1989 og 1992. Det siste året fekk han også FIFAs pris som verdas beste fotballspelar.
Chicago 13
Chicago 13 er det 11. studioalbumet av det amerikanske bandet Chicago, gjeve ut i 1979. Det var oppfølgjaren til Hot Streets og vert ofte slakta av kritikarane. Dette var det siste albumet med sologitaristen Donnie Dacus, som hadde erstatta den avdøde, opphavlege sologitaristen Terry Kath året før. Alle bandmedlemmane medverka med låtskrivar.
Bakgrunn
Etter innspelinga var over i Morin-Heights i Quebec og Hollywood kom Chicago 13 ut i august 1979. Bandet gjekk attende til å nummerere albuma sine og syne logoen sin på framsida. Singelen til Donnie Dacus, «Must Have Been Crazy», kom ut før albumet. Chicago 13 var det første Chicago-albumet utan hitsinglar. Med negative meldingar nådde Chicago 13 berre 21. plassen i USA, men selde til gullplate. Ikkje lenge etter albumet og turneen, fekk Dacus sparken utan noko forklaring på kvifor.
I 2003 vart Chicago 13 remastra og gjeve ut på ny Rhino Records med ei B-side, Dacus sin «Closer To You» (eit unytta opptak frå Hot Streets-innspelinga), og ein 12-tommarsmiks av «Street Player» som bonusspor. Songane «Street Player» og «Closer To You» hadde tidlegare vore gjevne ut av andre artistar: «Street Player» av Rufus, som spelte han inn før Chicago; og «Closer» av Stephen Stills, men med Donnie Dacus på solovokal. «Street Player» vart til slutt ein hit, då han vart sampla for både hitten «The Bomb! (These Sounds Fall into My Mind)» av The Bucketheads i 1995 og «I Know You Want Me (Calle Ocho)» av Pitbull i 2009, og til slutt i ein remix i 2013 av dance-produsenten Tradelove.
Lister
Album - Billboard (Nord-Amerika)
Singlar- Billboard (Nord-Amerika)
Garbsen
Garbsen er ein by i Tyskland i delstaten Niedersachsen med om lag 65 000 innbyggjarar. Byen ligg i landkreisen Hannover, om lag 11 km vest for byen Hannover.
Bydelar
Byen har tolv bydelar
Aleksandr Prokhorov
Aleksandr Mikhajlovitsj Prokhorov (russisk: Александр Михайлович Прохоров) var ein sovjetisk fysikar.
Prokhorov utvikla saman med Nikolaj G. Basov teknikken for forsterkning av elektromagnetiske bølgjer ved stimulert emisjon som ligg til grunn for oppfinninga av masaren og laseren. For dette mottok han i 1964 Nobelprisen i fysikk saman med Basov og Charles H. Townes.
Han vart forskar i 1939 ved Lebedevinstituttet for fysikk i Moskva og frå 1954 var han laboratoriesjef der. Frå 1972 vart han visedirektør ved instituttet. Sidan 1958 vart han òg professor ved Universitetet i Moskva.
Mario Roberto Martínez
Mario Roberto Martínez er ein fotballspelar frå Honduras. Han har spela på midtbanen for Vålerenga, på ein låneavtale frå 30. mars til 30. november 2009.
Martínez har spela landskampar på aldersavgrensa lag.
Celle i Tyskland
Celle er ein by i Tyskland i delstaten Niedersachsen med om lag 68 000 innbyggjarar. Byen ligg i den sørlege delen av Lünebuger Heide ved elva Aller, som er ei sideelv til Weser.
Kobolt
Kobolt er eit metallisk grunnstoff med kjemisk symbol Co og atomnummer 27. Det er eit transisjonsmetall i Gruppe 9 i periodesystemet.
Viktige sambindingar
Koboltklorid (CoCl2).
Bruk
Kobolt gjev ein flott blåfarge når det er tilsett i glas. Ulike salt av kobolt blir òg brukt i kunstmåling og tekstilfarging.
Metallet vert brukt i legeringar.
Celle i Tyskland
Historie
Celle vart først nemnd i eit dokument frå 986 som Kellu, og hadde rettar til å prege sine eigne myntar (Münzrecht) på 1000-talet. I 1292 gav hertug Otto den strenge (1266–1330) frå huset Welf, som regjerte Fyrstedømet Lüneburg frå 1277 til 1330, Celle byrettar. I 1378 vart Celle residens for hertugane av Sachsen-Wittenberg og i 1433 for hertugane av Braunschweig-Lüneburg. Hertugpalasset låg i eit hjørne mellom elva Aller og sideelva hennar Fuhse. I 1433 vart det bygd ei vollgrav mellom dei to elvane og gjorde bysentrumet om til ei øy. I 1705 døydde den siste hertugen av Braunschweig–Lüneburg-linja, og Celle, i lag med Fyrstedømet Lüneburg, gjekk til Hannover. I august 1714, vart Georg, fyrste av Hannover og hertug av Braunschweig-Lüneburg (kong Georg I) konge av Storbritannia. Mellom då og 1866, då byen vart ein del av Preussen under den austerriksk-prøyssiske krigen, var Celle britisk eigedom.
Den dansk-norske dronninga Caroline Mathilde, syster til Georg III av Storbritannia, ligg gravlagd i slottskyrkja i Celle.
706 Hirundo
706 Hirundo er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 9. oktober 1910 av Joseph Helffrich ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Xhosaer
Xhosa (utt.  er ei afrikansk folkegruppe hovudsakleg tilhøyrande i dei søraustlege delane av Sør-Afrika. Namnet «xhosa» seiast å kome frå ei legendarisk leiar kalla uXhosa. Han skal ha skilt xhosafolket frå ngunifolket i byrjinga av 1500-talet. Xhosafolket kallar seg sjølv for amaXhosa, og sitt eige språk for isiXhosa. Om lag 17,5 % av alle sørafrikanarar stammar frå xhosa-folket. Ved byrjinga av 2000-talet fanst det rundt 7,3 millionar xhosaer.
Xhosafolket dreiv tradisjonelt med jordbruk og feavl. Xhosa-talande folk blir gjerne delt inn i undergrupper. Dei mest sentrale gruppene er frå aust xesibe, bhaca, mpondo, mpondomise, bomvana, thembu, gcaleka, rharhabe og fingo. Xhosaene deler seg sjølv inn i patrilineære klanar knytt til ein stamme eller eit høvdingdøme.
Historie
Xhosafolket er ei gruppe av ngunifolket, eit bantutalande folk som trekte sørover frå dei sentral-afrikanske områda under bantuekspansjonen. Dei slo seg ned i Kapp-provinsane, og hovudsakleg vart den austlege Kapp-provinsen, Zuurveld, xhosafolket sitt område. Her i områda mot Indiahavet levde dei for det meste av jorda. Xhosafolket var veletablert her før nederlendarane koloniserte dei vestlege Kappområda.
Den nederlandske Kapp-kolonien utvida sine område og flytta grensa til Gamtoos-elva i 1770, og vidare til Great Fish River i 1778. Året etter støytte kolonibusetjarar og xhosafolket saman ved elva. Dette vart byrjinga på Xhosa-krigane som varte i rundt 100 år og enda med at dei blei innlemma i Det britiske imperiet.
Etter slaga ved Muizenberg i 1795 og Blouberg i 1806 tok britane over Kappprovinsane. Dette gjorde at områda vart enda meir pressa for plass. I 1834 vart slavane frigjevne, men vart påkravd fire års læretid. Same året starta den sjette grensekrigen. Britane dreiv boarane vekk, og dei trekte mot nordaust. Khoisanfolk slo seg saman med xhosafolket i 1852 og den åttande grensekrigen stod ved elva Kat.
I 1857 var kvinna Nongqawuse leiar for rharhabe-xhosaene, og ho lytta til ein profet som spådde at folket kom til å vinne att makt dersom dei slakta alle dyra og øydela avlingane. Denne feilslåtte profetien førte til at tusenvis av xhosaer døydde i hungersnaud.
Territoria til xhosaene blei redusert til provinsane Transkei og Ciskei på kvar side av Kei-elva. Under apartheidstyet i Sør-Afrika blei desse utnemnde til «heimland» for xhosaer, som blei nekta sørafrikansk statsborgarskap. På 1900-talet reiste mange xhosaer, hovudsakleg menn, til Johannesburg og andre stader i landet for å få arbeid.
Kultur
Tradisjonell musikk nyttar trommer, rangler, fløyter, munnharper og ulike strenginstrument. Xylofoner er eit noko meir moderne innslag. Gruppesong med klapping, dans og plystring er vanleg. Ulike rituelle hendingar har gjerne sin eigen song, og ein av dei mest kjende songane er ein bryllaupssong kalla Qongqongthwane, eller Click Song (klikkesongen, der klikkinga refererer til tungeklikkinga i xhosaspråket). Songen er gjort kjent internasjonalt av Miriam Makeba.
Dans er sentralt, og blir kombinert naturleg med song og musikk. Xhosadans kan vere inspirert av dyr og fuglar. Valdsame kroppsutslag og høge spark er ikkje uvanleg. Kraftig plystring kan bli kombinert med dansane.
Xhosakulturen nyttar gjerne sterke fargar, og i motsetnad til andre sørafrikanske folkeslag, målar dei hyttene sine i sterke fargar og gjerne i flotte mønster. Av tradisjonelt handverk finst perling av smykker og figurer, veving og keramikk. Dette er hovudsakleg kvinnearbeid, mennene driv med treskjering.
Meteoritten Moss
Moss er namnet på ein meteoritt som datt ned over Rygge og Moss i 10-tida om føremiddagen fredag den 14. juli 2006. Meteoren til denne meteoritten vart sett på dagtid av svært mange personar i eit område som strekte seg iallefall frå Kragerø i sørvest til Mjøs-området i nord og Årjäng i Sverige i søraust.
Den første biten (ca. 35 gram) av meteorittan vart oppdaga av Ragnar Martinsen på hytta si i Rygge, då den slo ned i ei aluminiumsplate om lag 2 meter frå han. Han hadde høyrt lydar som tydde på eksplosjonar eller millitær aktivitet rett før. Ein annan større bit (ca. 750 gram) vart funne av familien Johansen i Moss mandagen etter, då dei hadde kome tilbake frå ein ferietur. Ein regner med fem ulike funnstadar i Moss/Rygge-området. Nedfallsellipsa har ei utstrekning på over 6 km i retning frå om lag aust-søraust til vest-nordvest.
Moss-meteoritten er ein karbonhaldig kondritt av type CO3.6, dvs. Ornans-type av karbonhaldige kondrittar. Den siste nedfallet av denne relativt sjeldne typen skjedde i Kainsaz i Russland i september 1937. Til saman er ca. 4 kg meteoritt-materiale funne til no i samband med dette meteoritt-fallet. Moss er den siste offisielt godkjende av meteorittar i Noreg, og dermed den 13. godtekne av The Meteoritical Society.
Rån
Rån, norrønt Rán, er i ei gudinne eller gyger i norrøn mytologi som har makt over havet. Ho er gift med havguden Æge og har saman med han ni døtrer, havbølgjene.
Rån tek imot dei som druknar på sjøen. Ho har eit fiskenett som ho kan fanga sjøfarande i. Nettet blir brukt i Volsungesoga, der Loke låner det for å fanga Andvare, som har skapt seg om til ei gjedde.
Fleire kenningar for havet er knytte til Rån. Snorre nemner mellom anna «Mannen til Rån» (verr Ránar), «landet til Rån» (land Ránar) og «Rån-vegen» (Ránar vegr).
I soga om Fridtjof den frøkne kjem Fridtjof og mennene hans ut for eit uvêr på sjøen. Han frykter då at han skal måtte kvila i Rån si seng:
Skreiabanen
Skreiabanen gjekk ifrå Reinsvoll til Skreia og var ein sidebane til Gjøvikbanen. Banen opna 26. november 1902. Opphavleg var ideen at Gjøvikbanen skulle følge delar av Skreiabanens trasé, men dette vart endra grunna sterke industriinteresser på Raufoss og i Hunndalen. Passasjertrafikken vart lagt ned i 1963, men godstrafikken heldt fram til 1987. På midten av 1990-talet vart skjenegangen fjerna og gjort om til gang- og sykkelveg med unnatak av strekninga frå Reinsvoll til Bøverbru kalkverk, som er behalde til eventuell framtidig bruk.
Samtlege ekspedisjonsbygningar, godshus og uthus er teikna av Gjøvikbanens arkitekt Paul Due. Det same er òg lokstall og vognremisse på Skreia. Due har veksla mellom ulike stilartar, slik at bygningsmassen på Skreiabanen framstår som særs variert, men med høg arkitektonisk kvalitet. F.eks. er Lena og Kraby i typisk jugendstil, medan Skreia stasjon ikkje er bordtekt og har meir preg av drakestil.
834
834 (romartal DCCCXXXIV)
Jair Ventura Filho
Jair Ventura Filho, betre kjend som «Jairzinho» (vesle Jair), er ein tidlegare fotballspelarar.
Fylkesveg 423 i Hordaland
Fylkesveg 423 i Hordaland går mellom Fedje kai og Æskjær i Fedje kommune. Vegen er 3,6 km lang.
Eldey
Eldey ('Eldøy' på norsk) er ei lita øy om lag 15 km utanfor kysten av Reykjanes, sørvest på Island. Øya ligg sørvest for Reykjavík og har eit areal på 0,03 km² og ei høgd på 77 moh. Mange fuglar held til i dei bratte klippene, inkludert den største kolonien med havsule i verda, om lag 70 000 individ.
Øya hadde tidlegare mykje geirfugl før arten vart utrydda på grunn av overjakting. Det siste kjende eksemplaret på Eldey vart drepe 4. juni 1844.
Hekhál
Hekhál (hebr. הֵיכָל hēxāl) (sefardisk) eller aron hakkódesj (askenasisk) er arka eller torá-skåpet i ein synagoge. Hekhálen er eit stort skåp, ofte med fleire dører, som står plassert i sjølve synagogerommet midt på den veggen som vender mot Jerusalem. Hekhálen står oftast på ein opphøgd avsats som blir kalla dukhán.
Torvild Aakvaag
Torvild Aakvaag var generaldirektør i Norsk Hydro. Saman med generaldirektør i ÅSV, Håkon Sandvold, var han medverkande i fusjonsprosessen som førte til at Hydro Aluminium vart oppretta i 1986.
Hekhál
Funksjon
Hovudfunksjonen til hekhálen er oppbevaring av torárullane. Hekhálen er synagogens parallell til det aller heilagaste i Tempelet i Jerusalem og blir rekna som det heilagaste punktet i synagogen. Når dørene til hekhál blir opna reiser alle seg — og ein blir ståande til dørene blir lukka att.
Torvild Aakvaag
Aakvåg er jurist, han vart cand.jur. i 1949 og arbeida deretter som politifullmektig og dommarfullmektig. I 1951 vart han teke opp som aspirant i utanrikstenesta. Han var attaché ved ambassaden i Paris og jobba i UD til 1956, då han vart tilsett som jurist i Norsk Hydro. Frå 1964 arbeida han tre år som advokat og vart høgsterettsadvokat, og i 1967 vart han leiar for den juridiske seksjonen i Norsk Hydro. Frå denne stillinga gjekk han til oljedivisjonen i 1970, han vart administrerande direktør i 1975 og generaldirektør etter Johan B. Holte i 1982, ei stilling han hadde til Egil Myklebust overtok i 1991.
I 1989 vart Aakvaag kommandør av St. Olavs Orden for si teneste i norsk industri og oljeverksemd.
Hekhál
Form
I vesteuropeisk sefardisk tradisjon er det ikkje forheng (parókhet) framfor hekhál, men dette forhenget er i staden plassert innanfor dørene til hekhál. Dei fleste andre tradisjonar har eit forheng framfor hekhál som skjuler dørene det meste av tida.
Programvareagent
Ein programvareagent er eit dataprogram som kan utføre oppgåver på vegner av ein oppdragsgjevar når det er sett inn i eit operativt miljø.
Agentar kan vere utforma med samansette eigenskapar frå ein eller fleire av kategoriane:
Hekhál
Andre namn
Dei fleste askenasiske jødar kallar hekhálen Aron hakkódesj. Dette namnet er òg noko bruka blant mizrahiske jødar. Ein del sefardiske jødar frå Balkan brukar namnet Hekhál hakkódesj.
Programvareagent
Ein agent kan definerast som ein entitet som handlar autonomt eller semi-autonomt. Det tydar at ein agent kan handle på eiga hand og treng ikkje til ei kvar tid vere styrt av kommandoar utanfrå.
International Book Fair of Radical Black and Third World Books
The International Book Fair of Radical Black and Third World Books, ofte berre kalla The Black Book Fair, var ei bokmesse halden i London i England frå 1982 og fram til 1995. Ho førte saman utgjevarar, intellektuelle og utdannarar med ei tilkyting til etniske minoritetar og den tredje verda.
Programvareagent
Omgrepsavgrensing
Innan programvare er ein agent ein sjølvstending kodesnutt eller eit program som tek sine eigne avgjerder basert på ei mengd med reglar. Underliggande prosessar i eit operativsystem kan falle inn under ein slik kategori, det same kan webklientar og emailklientar - det er altså eit nokså vidt omgrep, og nokre gonger kan grensene mellom agentar og vanlege program vere uklare. gir fire krav til agentar som ski dei frå andre program. Dei skal vere autonome, ha reaksjonar til miljøet, vere målretta og uthaldande.
International Book Fair of Radical Black and Third World Books
Bokmessa blei skipa av tre forlag: New Beacon Books, Race Today Publications og Bogle-L'Ouverture Publications. Ho blei halden 12 gongar: årleg frå 1982 til 1991, og den annakvart år i 1993 og 1995. Dei første tre tilstellingane fann stad i ulike delar av London — Islington, Lambeth og Acton — etter dei respektive hovudkontora til dei tre grunnleggjande forlaga. Frå 1985 blei det også halde tilknytte messer andre stader i landet, som Manchester (1985–91, 1995), Bradford (1985–93), Leeds (1993, 1995) og Glasgow i 1993 og 1995. I 1987 og 1988 blei det også halde ei tilknytt tilstelling — Caribbean Peoples International Bookfair and Bookfair Festival — på Trinidad, organisert av Oilfields Workers Trade Union der.
Programvareagent
Omgrepsavgrensing
Når ein talar om agent-drivne system, talar ein ofte om distribuert kunstig intelligens. Ein agent kan ha sitt avgrensa bruksområde, medan eit system av agentar kan tene større oppgåver og eit felles mål. Måten dei arbeider i parallell, kvar med sin deloppgåve, kan samanliknast med korleis menneskehjernen fungerer. Programvareagentar er nært kopla til multi-agentsystem (MAS), distribuert problemløysing og parallell kunstig intelligens.
Historie
I følgje Alan Kay (Computer Software, 1984) kjem idéen frå John McCarthy og Oliver Selfridge som på 1950- og 1960-talet arbeide med konseptet soft robots, som skulle leve i maskinen og utføre oppgåver, og spørje menneske om hjelp (i eit forståeleg språk) når dei trong det.
International Book Fair of Radical Black and Third World Books
Komiteen som organiserte messa avgjorde i februar 1997 at ho ikkje skulle vidareførast i same form. I staden føreslo han å laga til likande tilstellingar i same and, mellom anna gjennom å utvikla George Padmore Institute.
Programvareagent
Historie
Apples John Sculley skildrar i 1987 i videoen "Knowledge Navigator" sin visjon for eit agentsystem. Brukaren har ein agent som handsamar lynmeldingar (IM), ein agent som handsamar epost, ein presentasjonsagent osb. Desse kan samarbeide og automatisk sende svar tilbake i form av epost, telefon osv.
835
835 (romartal DCCCXXXV) var eit normalår som byrja på ein fredag i den julianske kalenderen.
Kenenisa Bekele
Kenenisa Bekele er ein etiopisk langdistanseløpar som spesialiserer seg på 5000 meter og 10 000 meter. Han held både verdsrekorden og den olympiske rekorden på begge distansane.
Under sommar-OL 2004 i Athen tok Bekele sølv på 5000 meter, berre slått av legenden Hicham El Guerrouj. Bekele vann gull på 10 000 meter same året. Under sommar-OL 2008 i Beijing var Bekele uslåeleg og tok gull på begge distansane. I tillegg har han VM-gull i langdistanseløp frå Paris i 2003, Helsingfors i 2005, Osaka i 2007 og Berlin i 2009.
Kenenisa Bekele deltok under sommar-OL 2012 i London i 2012. Same året fekk han Bislett-medaljen for store idrettsbragder på Bislett stadion.
NGC 695
NGC 695 eller V Zw 123 er ein lettare derformert spiralgalakse som ligg rundt 450 millionar lysår unna jorda i stjernebiletet Vêren. Deformasjonen stammar frå det ein trur er ein nyleg men relativt svak vekselverknad med ein annan galakse.
833
833 (romartal DCCCXXXIII)
Talet 322
Talet 322 (tre hundre og tjueto) er eit partal, og eit samansett tal: 322 = 2·7·23. I heiltalsrekkja kjem det etter talet 321 og før talet 323.
Ordenstalet som svarar til talet tre hundre og tjueto er tre hundre og tjueandre (322.).
300 (number)
Addington Park
Addington Park er ein park i Addington i London som blir administrert av London Borough of Croydon. Parken er godt forbunde med kollektivtransport, i hovudsak med buss og sporvogn. I parken er det eit historisk landskap, ein idrettspaviljong, leikeplass, toalett og iskremkioskar. Utanfor finst det òg ein parkeringsplass.
Ingrid Espelid Hovig
Ingrid Espelid Hovig var ein norsk husstellærar, programleiar og forfattar busett i Oslo.
Oppvekst og utdanning
Ingrid Espelid vaks opp på Kleppestø på Askøy, og var elev ved Bergen Katedralskole frå 1938. Ho tok eksamen ved Statens lærarinneskule i husstell på Stabekk i Bærum i 1950.
Tidleg karriere
Ingrid Espelid arbeidde deretter som hustellærar og var tilknytt Opplysningskontoret for fisk. Dette innebar mellom anna at ho reiste rundt i talrike norske tettstader og viste folk korleis ein best kunne reinska og laga til fisk.
Fjernsynskjøkkenet
I 1964 vart ho programsekretær for kosthald, ernæring og forbrukarstoff i NRK. Mest kjend er Ingrid Espelid Hovig som programleiar for Fjernsynskjøkkenet gjennom mange år, ofte i lag med ernæringsekspert Kaare Norum. Espelid Hovig var eitt av dei aller fyrste tv-andleta i Noreg. Ho opptrådte allereie på NRK i 1956 da dei berre hadde prøvesendingar.
Kokebøker
Hovig gav ut si fyrste kokebok i 1967; Ingrid Espelid ber til bords, med oppskrifter frå Fjernsynskjøkkenet. Sidan har ho skrive eller bidrege i til saman over 50 kokebøker.
Politisk engasjement
Ingrid Espelid Hovig var medlem av partiet Venstre. Ho stod på 42. plass på Venstre-lista i Oslo ved kommunevalet 2007, ved stortingsvalet 2009 sto ho på 20. plass på Venstre-lista i Oslo og ho sat i lokallagsstyret i Frogner og Majorstuen Venstre.
I 1968-69 deltok ho i Fredskorpset i Uganda.
Familie
Foreldra til Ingrid Epelid var forretningsføraren og herradsagronomen Ivar Espelid (1880–1946) og lærar Gudrid Eidnes (1883–1959). Inkludert Ingrid hadde dei fem born. Venstre-politikaren Mons Espelid var ein av brørne. Den eldste broren Halldor Espelid vart avretta etter å ha rømd frå krigsfangeleiren Stalag Luft III under den andre verdskrigen. Namna til systrene er Malmfrid og Gunvor.
Ingrid Espelid Hovig var gift med arkitekten Jan Inge Hovig. Ektemannen døydde kort tid etter giftemålet i 1977.
OGAE Second Chance Contest 2017
OGAE Second Chance Contest 2017 (OGAE SCC 2017) var den trettifyrste gongen OGAE Second Chance Contest vart arrangert. Tevlinga vart halden i Warszawa i Polen, etter at Polen vann tevlinga i 2016, med songen «Cool Me Down» av Margaret.
For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 2017, måtte ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 2017; men om eit bidrag hadde vunne ein nasjonal finale, kunne ikkje bidraget deltake i OGAE Second Chance Contest.
22 land deltok i tevlinga. Georgia (for OGAE Rest of the World) og Hellas, Island og Portugal returnerte til tevlinga. Austerrike, Belgia, Israel, Romania og Sveits, som deltok i 2016, deltok ikkje i 2017-utgåva av OGAE Second Chance Contest.
Sverige vann OGAE Second Chance Contest for femtande gong, med songen «A Million Years» av Mariette.
Truncus brachiocephalicus
Truncus brachiocephalicus (tidlegare arteria anonyma) er ei pulsåre hos mennesket og den første store avgreininga frå hovudpulsåra. Han er kort, 4-5 cm hos vaksne, og delar seg i høgre arteria subclavia ut mot høgre arm og arteria carotis communis som går oppover halsen på høgre side. Det finst fleire normale variantar av dette arrangementet, som ikkje er patologiske. Ein arteria lusoria er ein variant som kan gje sjukdom.
Roman Sjukhevitsj
Roman Sjukhevitsj, også kjend under dekknamnet Taras Tsjuprynka, var ein ukrainsk politisk og militær leiar. Han leidde mellom anna opprørshæren UPA.
Sjukhevitsj var òg leiar i gruppa Nachtigall, ein bataljon av den tyske Wehrmacht som var bemanna av ukrainarar.
I oktober 1941 vart han nestkommanderande i den 201. bataljonen av Det ukrainske Hjelpepolitiet (kalla Schutzmannshaft av tyskarane), som frå mars 1942 deltok i operasjonar mot partisanane i Kviterussland.
Glenn Miller
Glenn Miller var ein amerikansk orkesterleiar og trombonist.
Miller var fødd i Clarinda i Iowa. Som barn flytta han med familien til North Platte i Nebraska. Den musikalske karrieren starta då faren hans kom heim med ein mandolin, som raskt blei bytt til eit horn, som han ofte øvde på.
Miller starta i slutten på 1930-talet orkesteret som seinare blei berømt og gjorde «Miller-soundet» kjend. Blant mange kjende melodiar er «In the Mood», «Tuxedo Junction», «Chattanooga Choo Choo», «Moonlight Serenade» og «Pennsylvania 6-5000».
I byrjinga av 1940-talet medverka orkesteret i fleire spelefilmar og i 1953 kom filmen The Glenn Miller Story som handla om Glenn Miller, spelt av James Stewart, og orkesteret hans.
Miller gjorde militærteneste i US Army Air Force under andre verdskrigen, og i samband med eit tokt over Den engelske kanalen omkom han. Verken flyet eller Miller blei funne.
Amsterdam
Amsterdam er den største byen og offisiell hovudstad i Nederland. (Den Haag er imidlertid sete for regjering, parlament, statsoverhovud og alle ambassader og er altså landets verkelege hovudstad). Han er kalla opp etter elva Amstel, som renn gjennom byen. Byen er kjend for den historiske hamna, Rijksmuseum, og for red-light district (de Wallen), dei liberale kaffibarane som sel cannabis og dei mange kanalane som gjer at byen vert kalla «Nordens Venezia». . Under den nederlandske gullalderen var Amsterdam ein av dei viktigaste hamnebyane i verda, var drivande innan utviklinga av handel og vart eit leiande senter for finans og diamantar.
Byenvart grunnlagd seint på 1100-talet som ein liten fiskelandsby og har vokse til å verte den største byen i Nederland med om lag 745 000 innbyggjarar. Storbyområdet har 1 til 1,5 millionar innbyggjarar, avhengig av kor ein set grensene, edan Randstad-området (agglomerasjon av fleire store og mellomstore byar), som i alt har 6,5 millionar innbyggjarar.
Historie
Amsterdam vart grunnlagt på eit tidspunkt på 1200-talet då det fanst eit fiskarsamfunn på breddene åt elva Amstel. I 1204 oppførte Giesebrecht II, herre til Amstel, borga «t’Aemstel», og seinare anla son hans ein dam (demning) for å kunna lukke elva for vatn frå IJsselmeer. Dermed vart det laga ei naturleg hamn ved utløpet av elva Amstel.
Amstelledamme (det gamle namnet på Amsterdam) vart første gong omtala i 1275, då grev Floris IV av Holland gav byen visse privilegium. I 1296 kom byen, som herren av Amstel hadde hatt i len, direkte under greven av Holland. Den første forfatninga si fekk byen i år 1300, og i det følgjande århundret fekk Amsterdam utstrakte privilegium og voks særleg ved å bli ein tilfluktsstad for dei utviste kjøpmennene frå Brabant.
Byen tok ivrig del i handelen på Austersjøen. På Skånemarknaden var amsterdammarane dei mest framtredande mellom dei hollandske kjøpmennene. Som medlem av Hansaforbundet tok Amsterdam del i krigen mot Valdemar Atterdag. I 1482 vart byen erobra. På 1500-talet fekk byen eit nytt oppsving, ikkje minst ved den stadig aukande austersjøhandelen. Da den nederlandske fridomskrigen braut ut, heldt Amsterdam seg ei tid utanfor; først i 1578 slutta Amsterdam seg til opprøret. Då Antwerpen vart erobra av Spania og handelen der øydelagt, vart Amsterdam dermed kvitt den farlegaste konkurrenten sin, og på den tida byrja den eigentlege storheitstida for byen.
Mot slutten av 1500-talet vart byen ein fristad for jødar, som mellom anna flykta frå Den spanske inkvisisjonen. Dei grunnla ein omfattande diamanthandel som byen har halde på sidan. Mellom 1585 og 1595 vart folketalet i Amsterdam mesta dobla.
På 1600-talet var byen ein av verdas leiande finans- og sjøfartsbyar og sentrum for den nederlandske kolonimakta. I 1602 vart Det nederlandske austindiakompaniet oppretta, i 1621 Det vestindiske handelskompani; i 1622 hadde Amsterdam 100 000 innbyggjarar og var ein av dei største byane i Europa. Amsterdam gjorde kraftig motstand mot overgrepa frå stathaldarane. I 1650 prøvde prins Vilhelm II forgjeves å taka over byen, og likeleis var erobringstoget til Ludvig XIV av Frankrike i 1672 mislukka.
Ved midten av 1700-talet var Amsterdam den førande handelsstaden i Europa. I 1787 vart Amsterdam erobra av prøyssarane, i 1795 av Frankrike, og byen vart deretter gjort til hovudstad i Den bataviske republikken og frå 1808 i Kongeriket Holland. Då dette i 1810 vart lagt under det franske keisarriket, vart Amsterdam den tredje største byen der. Etter den vesentlege nedgangen i handel og folketal som napoleonstida medførte, vart det igjen ei sterk utvikling, og Amsterdam vart atter ein av verdas rikaste byar.
Oliver Cromwell
Oliver Cromwell var ein engelsk militærleiar og statssjef. Etter å ha leia opprøret mot det britiske monarkiet til siger var han statssjef, med tittlelen lord protector, over England, Skottland og Irland frå 16. desember 1653 til han døydde.
Han fekk ry som ein god militær leiar då han organiserte ei kavaleriavdeling for parlamentshæren, kalla 'Ironsides'. Han vart seinare leiar for New Model Army, som var viktig i sigeren til parlamentshæren over kong Karl I av England.
Liv og gjerning
Cromwell var fødd i Huntingdon i Cambridgeshire. Han studerte ved Sidney Sussex College i Cambridge, då eit nygrunna college med ei klar puritansk innstilling. Han forlet skulen utan eksamen, truleg på grunn av farens død.
831
831 (romartal DCCCXXXI)
Oliver Cromwell
Liv og gjerning
1628-29 representerte Cromwell valkrinsen Huntingdon i parlamentet. I sin fyrste tale forsvara han ein radikal demokrat som i eit skrift hadde argumentert for å gje alle menn røysterett. Han merka seg elles ut som forsvarar av folk i The Fens, mot rike jordeigarar som ville jage fensbuarane vekk frå jorda si, for så å turke opp sumpmarka og skaffe seg ein vinst.
Kong Karl I oppløyste parlamentet i 1629 og herska dei neste elleve år utan parlament. Kongen støytte frå seg mange gjennom sin politikk for auka skattar utan parlamentsvedtak, og for å tvinge sin katolskinspirerte protestantisme på den engelske kyrkja. I 1640 samankalla kongen parlamentet på nytt, ettersom han mangla ressursar til å slå ned eit opprør i Skottland. Cromwell var mellom dei mange parlamentsmedlemene som sterkt motsette seg å røyste for nye skattar, før kongen gjekk med på å regjere med samtykke frå parlamentet i saker både av sivil og religiøs art. Krisa vart ikkje løyst og dermed braut den engelske borgarkrigen ut, mellom parlamentaristane på den eine sida og rojalistane på hi.
Cromwell høyrde til mellom parlamentaristane, særleg av religiøse grunnar. Han var ingen framifrå talar, men var frå byrjinga ein leiande på parlementssida. Mange parlamentsmedlemer delte oppfatningane hans og dessutan var han i slekt med mange av dei. Då spionar identifiserte han som delaktig i revolten mot kongen, og soldatar vart sende for gripe han, var han ein av fem som ikkje var til stades. Leiar for parlamentsrørsla vart han likevel fyrst då han viste evnene sine på slagmarka.
Sjølv om Cromwell tok del i styrtinga og avrettinga av kongen var Cromwell ikkje ein republikanar då borgarkrigen tok til. Målsettingane hans strekte seg neppe lengre enn å få kongen til å regjere med parlamentet sitt samtykke og med ein meir protestantisk religionspolitikk.
Cromwells religiøse og politiske oppfatningar låg nær einannan. Han var ein overbevist puritanar, ein kalvinistisk protestant som fornekta fri vilje og trudde frelsa var ei gåve frå Gud einast gjennom trua på Jesus Kristus. Likevel var ikkje Cromwell ein dogmatisk kalvinist, Han trudde sterkt på at alle kristne, frårekna katolikkar, hadde rett å utøve trua si slik dei ynskte. Tilhengarar av mange radikale religiøse grupper var velkomne i hans New Model Army, mellom dei kvekarar, anabaptistar og femtemonarki menn. I si tid som lordprotektor gav han dei amnesti. Som protektor skilde han den anglikanske kyrkja frå staten og avskaffa det anglikanske hierarkiet. Jødar fekk atter flytte inn i England og dei hadde høve til å utøve religionen sin. Den forfylgjinga av radikale protestantar som kong Karl I dreiv føre borgarkrigen, var ei hovudsak i Cromwell sin motstand mot kongen.
Han var sterkt imot den katolske kyrkja, som han meinte fornekta Bibelen sin suverenitet til fordel for paven og presteskapet si makt, og som han skulda for undertrykking og forfylgjinga av europeiske protestantar. Av den grunn sette Cromwell seg kraftig mot kong Karl I sine endringar av den engelske kyrkja, då kongen sette inn og innførte katolskinspirerte biskopar og bønebøker, i staden for bibelstudiar. Det irske opprøret i 1641 styrkte Cromwell i oppfatninga av katolisisme og forfylgjing som to sider av det same. Opprøret vart prega av irske katolikkar si massakrering av engelske og skotske innflyttarar, massakrar som vart sterkt overdrivne i puritanske krinsar.
Sjølv om Cromwell samarbeidde med kvekarar og presbyteranarar under borgarkrigen, var han imot at dei skulle tvinge trua si på andre protestantar.
Cromwell trudde sterkt på forsynet, trua på at Gud aktivt styrer det som hender i verda gjennom gjerningar frå utvalde personar. Under borgarkrigen trudde han at han var ein av desse personane, og han tolka sigrar som teikn på at Gud godkjende gjerningane hans, og tap som teikn på at Gud leia han i ei anna retning. Om dette har historikaren Christopher Hill skrive i boka God's Englishman (1970).
Militær leiar
43 år gammal slutta Cromwell seg til parlamentshæren, heilt utan militær erfaring. Etter å ha blokkert ein sølvlast meint for kongen, rekrutterte han ei kavalerieining frå heimgrevskapet sitt. Gjennom ein serie med vellukka slag i East Anglia vann han seg krigserfaring. Han vart kjend for å rekruttere sine offiserar etter merittar og ikkje etter adels-herkomst. Ei fylgje av dette vart at New Model Army under Cromwells kommando var eit senter for politiske radikalarar som «Levellers» og religiøse radikalarar som femtemonarkistar.
Cromwells troppar kom til å respektere han for motet hans og omsorga han viste for trivnaden deira. Han vart utnemnd til general med kommando over kavaleriet i New Model Army. Der øvde han soldatane opp i raskt å omgruppere seg etter eit angrep. Denne taktikken, som han nytta fyrste gongen med stor framgang under slaget ved Naseby, viste eit høgt nivå av disiplin og motivasjon hos troppane. Med fleire påfylgjande militære sigrar vann han også politisk makt, heil til han var den leiande politikaren. Ved slutten av den fyrste borgarkrigen 1645 vart kongen teken til fange av parlamentshæren. Cromwell hadde kommandoen over den hæren som hadde vunne denne sigeren og kunne såleis diktere England si framtid.
I tida som fylgde skulle han også vise seg som ein som ikkje berre kunne ha styringa over kavaleriet, men og vere ein framifrå kommandant for heile hærar. Dei vellukka erobringane av Irland og Skottland viste dei store evnene hans i å organisere proviant og logistikk for langvarige felttog i fiendtleg territorium. Dette speglar også tenkemåten til Cromwell, han ville halde oppe moralen og ordenen i troppane sine. Han tillét dei ikkje plyndre landet, men i staden take med sin eigen proviant.
Avrettinga av kongen
Parlamentarikarane, mellom dei Cromwell, håpa på ei kompromissløysing med kong Karl I. Kongen aksepterte ikkje ei ordning som ikkje stemte overeins med doktrinen hans om 'Kongedømme av Guds nåde'. Den såkalla andre engelske borgarkrigen, som braut ut i 1648 etter Karl I rømde frå fengselet, vitna for Cromwell om at ingen kompromiss med kongen var moglege. Etter han vart fanga på ny vart Karl tiltala for høgforræderi. Cromwell vart pressa frå radikalarane mellom offiserane til å avrette kongen. I januar 1649, då restparlamentet i Whitehall røysta om kor vidt ein skulle avrette Karl I, trengde Cromwell sine soldatar inn i parlamentet og let berre dei røyste som tala for avretting. Dødsdomen over kongen vart underteikna av 59 parlamentsmedlemer, derimellom Cromwell sjølv. Den 30. i same månad vart Karl I den avretta. Cromwell reiste då frå England for å tukte dei gjenverande rojalistiske områda i Irland og Skottland som var alliert med den avretta kongen.
Irland og Skottland
Cromwells handlingar gjorde han mykje upopulær i Skottland og Irland. Desse landa var tidlegare sjølvstendige, men vart erobra av engelske styrkar under borgarkrigen. Særskilt har Cromwells tidvis brutale underkuing av rojalistane i Irland i 1649 gjeve gjenklang til denne dag. Klaraste symbolet for den brutaliteten er kringsetjinga av Drogheda i september 1649. Her vart nesten 3 500 menneske, av dei om kring 2 700 rojalistsoldatar og alle menn med våpen, massakrert etter staden var erobra.
Irland
Cromwell såg på irane som fiendar, han rettferdigjorde plyndringa av Drogheda som hemn for massakrane på protestantiske kolonistar i Ulster i 1641. Også i Wexford fann det stad ein berykta massakre, utført av Cromwell sin soldatar. Framleis i dag er det omstridd kor stort personleg ansvar Cromwell hadde for desse gjerningane, og kor vidt dei var i samsvar med samtidas krigspraksis.
Etter Cromwell hadde erobra Irland vart i 1652 all katolskeigd jord konfiskert gjennom 'Act for the Settlement of Ireland'. Jorda tilfall engelske kolonistar og soldatar i parlamentshæren. Katolisismen vart forboden, men dei fleste irlendarane vegra seg mot å gje slepp på trua si. Organiserte forsøk på å omvende dei til protestantismen vart ikkje gjort.
Parlamentsleiren såg lenge på irane som ville og lågareståande, målt mot englendarane sjølve. Cromwell var såleis ikkje åleine i si stridslyst mot irane. Rojalistane var mindre fiendtlege, og allierte seg med dei, noko som elles ikkje tala til irane sin fordel sett frå engelske og skotske protestantar si side.
Skottland
Cromwell invaderte Skottland åra 1650 og -51, etter skottane hadde krynt Karl I sin son til ny konge som Karl II og samstundes gjorde forsøk på å gjeninnføre monarkiet i England med Karl som konge over Skottland og England. Cromwell hadde vore open for eit sjølvstendig Skottland, men reagerte då skottane truga med å invadere England. Han var mykje mindre fiendtleg mot skotske presbyterianar enn han var mot irske katolikkar og såg på dei som «Guds folk, men villeidde». Trass i dette handla han skånselslaust i Skottland og underkua etter kvart heile landet. Sjølv om dei var færre, slo Cromwell sine veterantroppar større skotske hærar i slaget ved Dunbar og i slaget ved Worcester. Cromwell for hardt fram mot krigsfangane. Han let tusentals døy av sjukdomar og deporterte andre til straffekoloniar på Barbados. Byen Dundee vart plyndra. Skottland vart så lagd under militær okkupasjon og styrt frå England. Ei linje av festningsverk kutta det skotske høglandet, der mange rojalistsoldatar hadde sitt opphav, frå resten av landet. Presbyterianismen vart tillaten som før, men den skotske kyrkja hadde ikkje lenger stønad frå dei sivile domstolane.
Politisk styre
Etter hæren i 1648 hadde fanga kongen på ny, og fram til 1653, var England ein republikk. Republikken bar namnet 'Commonwealth of England' (Det engelske samveldet). Likevel styrte Cromwell i praksis som ein miltærdiktator.
Mange av Cromwells handlingar etter han tok makta vart omtala som harde og tyranniske. Han var ofte nådelaus når han slo ned dei mytteria, som mot slutten av krigen fann stad i den hæren han leia. Og han hadde liten sympati for Levellers, ei egalitær rørsle som under borgarkrigen hadde gjort mykje for parlamentssida.
Då kongen var borte, løyste den einskaplege støtta til Cromwell seg opp. Dei ulike gruppene byrja stride seg i mellom i parlamentet. I 1653 løyste Cromwell opp det republikanske parlamentetet og tok full kontroll i statsstyringa. Makta baserte han sidan på sin popularitet i hæren, som han hadde bygt opp og som han vakta klokt.
Utanrikspolitisk kom han i krig med Nederlandene i 1652, ein krig som vart avslutta med engelsk siger ved admiral Robert Blake.
År 1657 baud det nyinnsette parlamentet kongekrona til Cromwell. Han takka nei etter seks vekers gjennomtenking. Sjølv om Cromwell takka nei, vart han gjennom ein seremoni gjeninnsett som lordprotektor, ein seremoni som i det meste minte om ei kongekroning.
Død og posthum avretting
Cromwell leid av malaria og av urinvegs- eller nyreplager. Eit samanfall mellom desse sykjene førte til at helsa hans brått forverra seg. Dårleg stell frå den personlege lækjaren førte til han fekk ein rimeleg rask død.
Knapt to år etter Cromwell døydde i 1658, vart Karl II innsett til konge over England. Richard Cromwell, som tok over etter far sin, let sprekka mellom parlament og hær verte for stor og maktbasisen hans forsvann.
Paul Accola
Paul Accola frå Davos er ein sveitsisk, tidlegare skirennar som i 1992 vann verdscupen i alpine greiner. I den sesongen vann han både super-G-cupen og kombinasjonscupen og vart nummer to i slalåmcupen. Gjennom si tid som aktiv vann han fire meisterskapsmedaljar i kombinasjonsøvinga, ein sølv og tre bronser. Første medaljen fekk han under OL 1988, den siste i VM 2001. Han deltok i verdscupen i tida 1988-2005, der han vann sju enkeltrenn og stod på sigerspallen 26 gongar, siste gongen i 2000. Alle sigrane i verdscuprenn kom i 1991/92-sesongen.
Verdscupsigrar
Accola la opp som alpinist i 2005.
Oliver Cromwell
Død og posthum avretting
Liket av Oliver Cromwell vart grave opp i 1661 og utsett for ei posthum avretting. Liket vart så hengt, oppsprett og delt i fire. Hovudet stod utstilt på ein påle ved Westminster Abbey i 24 år. Seinare bytta det mange eigarar. Fyrst i 1960 vart det gravlagd ved Sidney Sussex College i Cambridge.
Maynard Ferguson
Walter Maynard Ferguson var ein kanadisk jazzmusikar og bandleiar. Han vart kjend då han spelte i orkesteret til Stan Kenton, før han danna sitt eige band i 1957. Han var kjend for banda sine, som ofte var eit springbrett for lovande talent, og at han klarte å spele utrykksfullt og nøyaktig i eit særs høgt register.
830
830 (romartal DCCCXXX)
Hicham El Guerrouj
Hicham El Guerrouj (arabisk:  هشام الݣروج) er ein marokkansk tidlegare langdistanse- og mellomdistanseløpar. Han held verdsrekorden på både 1500 meter, éi engelsk mil og utandørs 2000 meter. I tillegg har han VM-gull frå 1997, 1999, 2001 og 2003.
Maynard Ferguson
Biografi
Etter at økonomiske vanskar tvang han til å gje opp det imponerande bandet, var Ferguson i fleire år berre delvis aktiv musikar og var ei tid i India, før han starta eit nytt band i England. Etter å ha flytta attende til USA gjekk Ferguson den kommersielle vegen i 1974. Jazzfansen var forferda av dei smaklause innspelingane med versjonar av songar som kjenningsmelodiane frå Star Wars og Rocky. Etter å ha kutta ned på det store orkesteret sitt tidleg i 1980-åra, spelte Ferguson inn noko bop i 1983 og leia funkbandet High Voltage i 1987-1988, før han gjekk attende til jazz med Big Bop Nouveau Band, eit mellomstort band som han turnerte verda rundt med før han døydde av nyre- og leversvikt den 23. august 2006.
Hicham El Guerrouj
Hans fyrste medalje i OL-samanheng var eitt sølv på 1500 meter frå sommar-OL 2000 i Sydney, då han blei slått av kenyanaren Noah Ngeny. Dei største olympiske leikane for El Guerrouj var sommar-OL 2004 i Athen. Her sprang han inn til gull på både 1500 meter og 5000 meter. Hicham El Guerrouj trekte seg tilbake frå toppidretten etter Athen-leikane.
Maynard Ferguson
Som sidemann
med Georgie Auld med Dinah Washington med Russ Garcia med Tito Puente
Hicham El Guerrouj
Guerrouj fekk Bislett-medaljen i 2000.
707 Steïna
707 Steïna er ein hovudbelteasteroide. Han blei oppdaga den 22. desember 1910 av Maximilian Franz Joseph Cornelius Wolf ifrå Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl.
Klepp stasjon
Klepp stasjon er ein togstasjon på Jærbanen i Rogaland fylke. Klepp stasjon er òg namnet på tettstaden som ligg i området rundt stasjonen. Klepp stasjon ligg 3 kilometer aust for Kleppe, som er administrasjonssenter i Klepp kommune på Jæren.
Klepp stasjon ligg 24,84 kilometer frå Stavanger på Sørlandsbanen.
Staden kom til då Jærbanen vart bygd i 1878. Traseen for banen vart lagd langs Frøylandsvatnet, og då vart ein stasjon i Kleppe for stor omveg. Stasjonen vart difor lagd langs vatnet, og ein tettstad med ulik industri, slik som potetmjølfabrikk, iskremfabrikk og trevareindustri voks etter kvart opp rundt stasjonen.
Fylkesveg 5512
Fylkesveg 5512 i Vestland går mellom Sævrøyna og Baløy i Austrheim kommune. Vegen er 3,0 km lang.
Fram til 2019 hadde vegen nemninga fylkesveg 424 (Fv424) i Hordaland.
829
829 (romartal DCCCXXIX)
Ida
Ida er eit kvinnenamn av germansk opphav. Namnet kjem av id som tyder arbeid. Det er kjend frå gammalhøgtysk Ita og frå gammalsaksisk.
Surdeig
Surdeig er ein kultur der gjærsopp og mjølkesyrebakteriar vert dyrka i ein mjøldeig. Denne kulturen vert nytta til å heve brød. Gjærsporar og mjølkseyrebakteriar finst naturleg i mjøl, og ein kan dyrke fram ein kultur ved å blande mjøl og vatn og la blandinga gjennomgå ein naturleg fermentering.
Ida
Ida har namnedag i Noreg den 4. september, i Sverige den 14. september.
Surdeig
For å få ein god surdeig gjeld det å dyrke fram ein god kultur. Det får ein lettast frå ein annan surdeig. Alternativt kan ein finne han i naturen; i mjølk eller i frukter. Ein kan halde liv i kulturen så lenge ein vil, ved å gøyme han kjølig og mate han med jamne mellomrom, minst ein gong i månaden.