cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Smashing Pumpkins
Adore, MACHINA og oppløsningen: 1998-2000
Bandets fjerde album, Adore, ble spilt inn uten trommeslager Jimmy Chamberlin, og dette skulle få stor innflytelse på det endelige resultatet. Dessuten døde Billy Corgans mor, Martha Corgan, av kreft under innspillingen av albumet, noe som fikk en markant innflytelse på hans tekstunivers. Adore ble utgitt 1. juni 1998 og inneholdt ganske få gitarbaserte låter og markerte en betydelig endring av bandets lyd og image. Adore ble innspilt med en rekke forskjellige trommeslagere og inneholdt stort sett ingen elementer av hardrock eller gitarsoloer. Albumet var roligere enn alle deres tidligere utgivelser, og mye av innholdet grenset mot electronica. På tross av positive anmeldelser og en Grammy-nominasjon ble platesalget skuffende i forhold til bandets forrige album. Ved utgangen av 1998 var det kun blitt solgt ca. 830.000 eksemplarer i USA, noe som var langt under bandets standard. Verdensturnéen i forbindelse med utgivelsen av Adore varte kun i noen måneder. Det ble kun utgitt to singler, Ava Adore og Perfect, fra albumet, og en potensiell tredje single, Crestfallen, ble droppet.
I november 1998 gikk Smashing Pumpkins tilbake i studio for å begynne innspillingen av bandets femte album. Corgan hadde planlagt dette som et omfattende konseptalbum, som spilte på medias karikerte bilde av dem. Albumets historie skulle handle om Zero (Corgan) som hørte en stemme fra Gud, og deretter forandret navnet sitt til Glass og bandets navn til The Ghost Children. "The band had become such cartoon characters at that point in the way we were portrayed in the media, the idea was that we would sort of go out and pretend we were the cartoon characters", har Corgan senere forklart. En rehabiliteret Jimmy Chamberlin vendte tilbake til bandet etter 2½ års fravær, og han satt bak trommene, da bandet spilte en kort turné i april 1999. Konsertene på denne turnéen skulle derimot vise seg å bli de siste med bassisten, D'arcy Wretzky, da hun forlot bandet i september 1999 etter innspilningene til albumets låter var ferdige. At Wretzky forlot gruppen førte til at albumet de hadde jobbet med ikke kunne gjennomføres som planlagt. De påbegynte albumprosjektet på nytt, og resultatet ble helt annerledes enn den opprinnelige tanken. Wretzky ble erstattet av Hole-bassist Melissa Auf der Maur, som spilte bass på den påfølgende verdensturnéen, fra desember 1999.
Machina/the Machines of God ble utgitt i februar 2000, og var et mer tradisjonelt låtende Smashing Pumpkins-album enn forgjengeren Adore. Likevel ble heller ikke dette den store kommersielle suksessen for Smashing Pumpkins, og albumet har i 2012 solgt mellom 0,5 og 1 million eksemplarer i USA. En etterfølger til albumet, MACHINA II/Friends and Enemies of Modern Music ble utgitt for gratis nedlasting på internett, og ble bedre mottatt enn forgjengeren av bandets fans. I mai 2000 offentliggjorde Billy Corgan oppløsningen av Smashing Pumpkins, og bandet spilte en fire timer lang avskjedskonsert 2. desember 2000, i hjembyen Chicago.
Comeback: 2007
Corgan røpet i april 2006 at bandet igjen skrev sanger til et nytt album. De ga ut albumet Zeitgeist i juli 2007, det første på 7 år. På dette albumet spilte Corgan gitar/bass og Chamberlin trommer. I omslaget til albumet var de to kreditert som de eneste medlemmene av bandet. Jeff Schroeder og Ginger Reyes forsterket Corgan og Chamberlin på deres påfølgende verdensturne.
Etter at Jimmy Chamberlin forlot bandet i 2009, består bandet i dag av de faste medlemmene Billy Corgan (vokal/gitar), Jeff Schroeder (gitar), Nicole Fiorentino (bass) og Mike Byrne (trommer). I desember 2009 lanserte The Smashing Pumpkins første låt fra deres 8. album Teargarden by Kaleidyscope, et konseptalbum som kommer til å bestå av 44 låter. Albumet legges ut gratis på internett, låt for låt. Et nytt studioalbum, Oceania, ble lansert 19. juni 2012. Selv om Oceania er et frittstående album ble låtene spilt inn som en del av bandets pågående album, Teargarden by Kaleidyscope. -->
Tom Tvedt
Tom Tvedt er ein norsk politikar og tidlegare handballspelar frå Randaberg. Han var fylkesorførar 2007-11 i Rogaland og leiar 2015-19 i Norges Idrettsforbund.
Tvedt var ordførar i Randaberg kommune frå 1999 til 2007. Til fylkestingsvalet i 2007 var han Arbeidarpartiets kandidat til vervet som fylkesordførar samtidig som han framleis stilte til val som ordførar i Randaberg. Arbeidarpartiet gjorde eit godt val og vart det største partiet i fylkestinget i Rogaland fylke. Med støtte frå sentrumspartia og SV vart Tvedt Arbeidarpartiets fyrste fylkesordførar i Rogaland.
Tvedt har tidlegare vore salssjef i Tybring-Gjedde. I unge år var han aktiv handballspelar, noregsmeister 1991 med Stavanger IF og landslagsspelar for Noreg, bokført med 25 landskampar. På Idrettstinget 2011 vart han vald til styremedlem i Norges idrettsforbund og olympiske og paralympiske komité for perioden 2011–2015. Perioden 2015-19 leidde han organisasjonen og søkte attval ved Idrettstinget 2019, men vart vraka etter mykje ekstern misnøye med Idrettsforbundet sine disposisjonar gjennom mange år.
Albert Sjesternjov
Albert Aleksejevitsj Sjesternjov var ein russisk fotballspelar frå Moskva som spelte på CSKA Moskva og Sovjetunionen. Han vert gjerne rekna som den aller beste forsvarsspelaren i den sovjetiske fotballsoga. Sjesternjov spelte 90 landskampar for Sovjetunionen, mellom dei finalen i europameisterskapen 1964. I 1970 vart han kåra til årets spelar i sovjetisk fotball.
Landslagsspel
Sjesternjov landslagsdebuterte i oktober 1961, men måtte vente i to år før han fekk landskamp nummer to. Under fotball-EM 1964 var han med å slå Danmark 3-0 i semifinalen og deretter tape 0-2 mot Spania i finalen. Frå april 1966 var han kaptein på det sovjetiske landslaget til han la opp, i alt var han kaptein i 67 landskampar. Han deltok i Fotball-VM 1966, der Sovjetunionen tapte semifinalen mot Vest-Tyskland 1-2. To år seinare enda EM-semifinalen mot vertslandet Italia 0-0 etter ekstraomgangar, før Sovjetunionen tapte finaleplassen ved myntkast. I VM 1970 rauk Sovjetunionen ut or turneringa etter kvartfinaletap 0-1 mot Uruguay. Den 27. oktober 1971 spelte Sjesternjov sin 90. og siste landskamp, ein EM-kvalifiseringskamp mellom Spania og Sovjetunionen i Sevilla som endå mållaus, nett liksom Sjesternjov i heile hans landslagstid.
Væskeinneslutning
Ei væskeinneslutning er eit væskefylt holrom i mineral, eventuelt med gassboble og innhald av fast stoff.
Albert Sjesternjov
Merittar
Sjestjernjov var alkoholikar og døydde av skrumplever.
Fylkesveg 943 i Nordland
Fylkesveg 943 i Nordland går mellom Klo og Kloneset i Øksnes kommune. Vegen er 1,5 km lang.
Væskeinneslutning
Dei oppstår når vatn, gassar og einskilde vassløyselege komponentar som opphavleg var løyst i magmaet, blir frigjort i form av ei vassen løysing når eit magma krystalliserer.
Dansk kunst
Dansk kunst er biletkunst skapt i Danmark eller av danske kunstnarar. Tradisjonen går tusenvis av år tilbake, med viktige gjenstandar solvogna frå Trundholm frå 1000-talet f.Kr. Mange av dei tidlege periodane kan vanlegvis reknast til den vidare nordiske kunsten frå Skandinavia. Kunst frå det som i dag er Danmark er del av den nordiske bronsealderen, og deretter norrøn og vikingkunst. Dansk mellomaldermåleri er nest berre kjent frå kyrkjefreskar som dei frå 1500-talsmålaren kjend som Elmelunde-meisteren.
Reformasjonen forstyrra i stor grad danske kunstnariske tradisjonar, og gjorde med eitt slag at målarar og bilethoggarar stod utan store marknader. Hoffet og aristokratiet ønskte hovudsakleg portrett, vanlegvis av importerte kunstnarar, og det var først på 1700-talet at eit stort tal danskar blei utdanna i moderne stilar. I ein lengre periode etter dette blei kunst i Danmark anten importert frå Tyskland og Nederland eller danske kunstnarar studerte i utlandet og produserte verk som sjeldan var inspirerte av Danmark sjølv. Frå slutten av 1700-talet endra situasjonen seg radikalt. Frå og med den danske gullalderen byrja ein distinkt tradisjon for dansk kunst som har bløma fram til i dag. På grunn av generøse kunstsubsidiar har dansk samtidskunst stor produksjon per innbyggar.
Sjølv om det vanlegvis ikkje er eit stort senter for kunstproduksjon eller eksportør av kunst, har Danmark vore relativt vellykka med å halda på kunsten sin; spesielt den relative milde naturen til den danske reformasjonen, og mangelen på følgjande omfattande ombygging og ominnreiing av kyrkjer, har ført til at Danmark med andre skandinaviske land har uvanleg rike overlevingar av mellomalderske kyrkjemåleri og inventar. Ein periode då nordisk kunst øvde sterk innverknad over resten av Nord-Europa var i vikingtida, og det er mykje att av denne kunsten, både i steinmonument som står urørt rundt på landsbygda, og gjenstandar gravne ut i moderne tid.
Nordisk bronsealder
Lurar frå bronsealderen er ein særskild type stort, kurvande horn, vanlegvis laga av bronse, og ofte dekorerte. 35 av dei 53 kjende eksemplara av desse er danske myrfunn, svært ofte funne parvis.
Eit mogleg utanlandsk funn i Danmark er Gundestrupkjelen, eit rikt dekorert sølvkar som ein trur stammar frå 100-talet f.Kr. Kjelen blei funnen i ei myr nær grenda Gundestrup nordaust på Jylland i 1891. Han er no ved Nationalmuseet i København, og er det største kjende dømet på europeisk sølvarbeid frå denne perioden. Sølvsmedarbeidet på platene er svært dyktig utført. Stilen og arbeidet peiker mot eit trakisk opphav, medan bileta verker keltiske, så det er mogleg han ikkje viser lokale stilar.
Norrøn kunst
Den germanske jernalderen frå rundt år 400 til år 800 er representert gjennom Gallehus-horna, som ein no berre kjenner frå teikningar etter at dei blei stolne og smelta ned i 1802, og fleire funn frå våpenofringar, til dømes ved Illerup Ådal, der ein har funne rundt 15 000 gjenstandar som blei ofra i tida 200–500.
Kyrkjefreskar frå mellomalderen
Det finst kyrkjefreskar (dansk kalkmalerier) i rundt 600 kyrkjer i Danmark, noko som truleg er den største konsentrasjonen av overlevande kyrkjefreskar nokon stad i verda. Dei fleste av dei stammar frå mellomalderen. Dei var gøymde i fleire hundreår etter reformasjonen, då dei blei dekte med kalk, og blei fyrst synte fram att og restaurerte på 1800- og 1900-talet. Av annan mellomalderkunst er dei danske gotiske måleria frå 1400- og 1500-talet av større interesse, ettersom dei blei laga i ein stil som var typisk for danskfødde målarar. Dei nytta ei Biblia pauperum-tilnærming, og synte mange av dei mest populære sogene frå Det gamle og Det nye testamentet i typologiske samansetjingar.
Renessansen til 1700-talet
Dansk panelmåleri og måla treskjering frå seinmellomalderen var for det meste i nordtyske stilar, eller sterkt påverka av dei, særleg av dei frå Hamburg og andre hansabyar. I samband med reformasjonen slutta religiøs målarkunst nesten heilt opp, og i lang tid blei dei viktigaste portretta av kongefamilien måla av utanlandske kunstnarar, som Hans Holbein den yngre sitt portrett av Kristina av Danmark. Albrecht Dürer sitt portrett av far hennar, Kristian II av Danmark, måla i Brussel i 1521, har ikkje overlevd.
Det Kongelige Danske Kunstakademi blei skipa i 1754 etter europeisk mønster, med føremål om å utvikla ein nasjonal skule og gjera det mindre nødvendig å henta kunstnarar frå andre land. Etter ein utviklingsperiode kom studentane ved akademiet til å leia skapinga av ein særskild dansk kunststil. Johannes Wiedewelt var leiar for akademiet frå 1772 til 1777 og frå 1780 til 1789. Han var ein nyklassisistisk bilethoggar som hadde studert i Italia og Frankrike, følgde fotspora til far sin som hoffbilethoggar, og er hugsa for minnesmerke og hagedekorasjonar som monumentet for kong Fredrik V i Roskilde domkyrkje og eit marinemonument i Holmens kyrkjegard. Den fyrste målaren til å leia akademiet var svenskfødde Carl Gustaf Pilo (ca. 1711–1793), ein portrett- og historiemålar i den storslåtte stilen, og den neste var Nikolaj Abraham Abildgaard (1743–1809), ein tidlegare student som utvikla ein nyklassisistisk stil. Leiande danske kunstnarar som underviste ved akademiet var mellom anna Christian August Lorentzen og Jens Juel, som seinare også blei leiar. Dei fleste leiande kunstnarane i Danmark i det neste hundreåret blei opplærte ved akademiet og vende ofte tilbake for å undervisa der. Dermed fanst ikkje spenninga mellom akademisk kunst og andre stilar i så stor grad i dansk kunsthistorie på same måte som i land som Frankrike, England og andre land. Ein student frå Abildgaard si tid ved akademoiet var Bertel Thorvaldsen (1770–1844), den klart best kjende danske bilethoggaren, som i lag med italienske Canova var kjend i heile Europa som ein leiande nyklassisistisk bilethoggar. Blant verka hans finst ein serie av kolossale statuar av Kristus og dei tolv apostlane hans, og gjenoppbygginga av Vor Frue Kirke i København. Han henta for det meste motiv for verka sine (relieff, statuar og byster) frå gresk mytologi, men han skapte også portrett av viktige persinar, som i gravmonumentet for pave Pius VII i Peterskyrkja i Roma. Ein kan sjå verk av han i fleire europeiske land, men det finst ei større samling ved Thorvaldsen Museum i København. Han heldt til i Roma i fleire år, og spelte ei viktig rolle i å oppmuntra unge danske kunstnarar til å ha opphald i byen. Ein annan viktig nyklassisitisk kunstnar frå akademiet var målaren Asmus Jacob Carstens, som seinare oppheldt seg i Italia eller Tyskland.
Skipinga av Den Kongelige Porcelænsfabrik i København i 1775 var eit anna kongeleg initiativ som var typisk for monarkia i denne perioden. Denne verksemda har likevel overlevd dei fleste tilsvarande slike skipingane, og er i dag ein del av ei større, internasjonalt kjend gruppe som også omfattar Kosta Glasbruk, skipa av to offiserar i 1742, og Orrefors Glasbruk, skipa i 1898.
Gullalderen
Rundt byrjinga av 1800-talet utvikla den danske gullalderen seg med ein særmerkt nasjonal stil for fyrste gongen sidan mellomalderen. Perioden varte til midten av hundreåret. Målarstilen har trekk frå den nederlandske gullalderen, særleg når det gjeld landskapsmåleri, og framstiller eit nordleg lys som er mjukt, men tillet sterke fargekontrastar. Scenar i desse måleria er typisk ein idealisert versjon av røyndommen, men er samstunder upretensiøse, slik at dei verker meir realistiske enn dei faktisk er. Interiørscenar, ofte små portrettgrupper, er også vanlege, med ei tilsvarande behandling av enkle hushaldsgjenstandar og møblar, ofte frå venar av kunstnaren. Dansk kunst blei sjeldan sett utanfor Danmark, og mykje av han er framleis i landet. Den dansk-opplærte leiaren av tysk romantisk måleri, Caspar David Friedrich, var likevel viktig i å spreia påverknad frå denne stilen til tysk kunst.
Christoffer Wilhelm Eckersberg, som hadde studert i Paris hjå Jacques-Louis David og blei vidare påverka mot nyklassisismen av Thorwaldsen var ein viktig figur. Eckersberg underviste ved Akademiet frå 1818 til 1853, og var leiar frå 1827 til 1828. Han var ein viktig påverknad på den neste generasjonen, då landskapsmåleri blei viktig. Han underviste dei fleste leiande kunstnarane i denne perioden, mellom anna:
Blant andre kunstnarar kan nemnast C.A. Jensen (1792–1870), som nesten heilt spesialiserte seg innan portrett.
Mot slutten av denne perioden blei målarstilen, særleg innan landskapskunst, omfatta av det politiske spørsmålet kring Schleswig-Holstein, ei svært viktig sak for danskane.
Seint 1800-tal
Dansk målarkunst heldt fram med mange av karakteristikkane frå gullalderen, men kom gradvis nærare stilar frå resten av Europa, særleg Tyskland. Kunstnarar var:
Elisabeth Jerichau-Baumann (1819–1881) var fødd i Żoliborz (Jolibord) ein forstad til Warszawa, og flytta til Danmark då ho gifta seg med den danske bilethoggaren Jens Adolf Jerichau i 1846. Ho er best kjend for portretta sine, og fekk i oppdrag av den danske kongefamilien å måla portretta deira, til misnøye blant lokale kunstnarar. Den milde erotisismen i nokre av måleria hennar blei også mistrudd av mange i samtida, men ho tok seg ikkje nær av det, kanskje trygg fordi nokre av ektemannen sine skulpturar også var erotiske i natur.
Carl Heinrich Bloch (1834–1890) var ein uvanleg dansk historiemålar. Han tok for det meste for seg bibelske motiv, og utvikla den akademiske stilen sin i Italia før han vende tilbake til København i 1866. Han fekk i opprdag å laga 23 måleri til kapellet i Frederiksborg slott med scenar frå livet til Jesus, som er blitt svært populære illustrasjonar. I over 40 år har Jesu Kristi Kyrkje av Siste Dagars Heilage gjort mykje nytte av måleria til Carl Bloch, særleg dei frå Frederiksborg slott, i sine kyrkjebygningar og trykksaker.
Edvard Eriksen (1876–1959) er best kjend som bilethoggaren bak Den lille havfrue i København, ein statue som byggjer på eventyret til Hans Christian Andersen som han fullførte i 1913.
Skagen- og Fyn-målarane
I 1871 vitja Holger Drachmann (1846–1908) og Karl Madsen (1855–1938) Skagen heilt nord på Jylland, der dei snart bygde opp ein av dei mest sukssesrike kunstnarkoloniane i Skandinavia, Skagensmålarane. Til gruppa kom P.S. Krøyer (1851–1909), Carl Locker (1851–1915), Laurits Tuxen (1853–1927), norske Christian Skredsvig (1854–1924) og Michael (1849–1927) og Anna Ancher (1859–1935). Alle saman måla naturomgjevnadane og lokale folk. Symbolisten Jens Ferdinand Willumsen (1863–1958) vitja også Skagen-gruppa.
Noko seinare, ved byrjinga av 1900-talet, utvikla det seg eit liknande fenomen på øya Fyn med påverknad frå Johannes Larsen (1867–1961) og inspirasjon frå Theodor Philipsen. Fynboerne eller Fyn-målarane inkluderte Peter Hansen, Fritz Syberg, Jens Birkholm, Karl Schou, Harald Giersing, Anna Syberg, Christine Swane og Alhed Larsen.
Modernisme og ekspresjonisme
Theodor Philipsen (1840–1920) blei gjennom sin personlege kontakt med Paul Gauguin den einaste danske impresjonisten i sin generasjon.
L.A. Ring (1854–1933), som er kjend for si tilknyting til dansk symbolisme, spesialiserte seg i måleri av landsbyliv og landskap frå Sør-Sjælland.
Paul Gustave Fischer (1860–1934) var ein romantisk impresjonistisk målar som spesialiserte seg på bygatescenar og fargesterke badekomposisjonar.
Vilhelm Hammershøi (1864–1916) var rekna som litt av ei gåte i levetida si, men er no særleg hugsa for sine lågmælte måleri av interiør, vanlegvis tomme rom (som Støvkornenes dans i solstrålerne), men av og til med ein einsam figur. I mellomkrigstida utvikla dansk ekspresjonistisk landskapsmåleri seg, med Jens Søndergaard og Oluf Høst som hovudrepresentantar. Parallelt tok yngre kunstnarar som Niels Lergaard, Lauritz Hartz og Karl Bovin i bruk dei lyse franske fargane og formalismen frå modernismen, og grunnla Corner-gruppa i 1932. På rundt same tid blei Edvard Weie, den svenske kunstnaren Karl Isakson, Olaf Rude, Kræsten Iversen, Oluf Høst og Niels Lergaard tiltrekte av naturvenleiken på Bornholm og den mykje mindre øya Christiansø. Desse grunnla den såkalla Bornholm-skulen med basis i den permanente utstillinga på Bornholm Kunstmuseum nær Gudhjem. Målarar av natur og kvardagsliv som Erik Hoppe og Knud Agger skipa den vellukka kunstnarsamansluttinga Grønningen.
Sigurd Swane (1879–1973) var opphavleg påverka av fauvistane i Paris då han byrja ei rekkje måleri av skoglandskp med mykje grønt, gult og blått. Han måla seinare fleire lysrike landskap medan han budde på ein gard i Odsherred på Nordvest-Sjælland.
Harald Giersing (1881–1927) var instrumental i å utvikla den klassiske modernistiske rørsla i Danmark i tida 1910–1920.
Vilhelm Lundstrøm (1893–1950), ein av dei største modernistane, tok fransk kubisme til Danmark. Han er hugas for sine stilleben med appelsinar og for kubistiske aktscenar. I dei seinare verka sine hadde han utvikla ein mykje lausare moderne kunst med kontrastar i farge og form.
Richard Mortensen (1910–1993) var ein viktig surrealistisk målar inspirert av Vasilij Kandinskij. Han var med på å grunnleggja kunstnargruppa Linien, og var også medlem av Grønningen. Dei seinare ekspresjonistiske verka hans har store, klare, sterkt farga flater.
Asger Jorn (1914–1973) var ein dansk kunstnar, bilethoggar, forfattar og keramikar. Han la ut på lange reiser for å finna inspirasjon utanfor Danmark, Etter å ha møtt kunstnarar som Constant Nieuwenhuys, Appel og Dotremont blei han ei drivande kraft i COBRA-gruppa, der han peikte seg ut innan keramikk, men også heldt fram med oljemåleri.
Dansk design blei internasjonalt kjent i tiåra etter andre verdskrigen, særleg for møblar, med ein nyskapande stil som tidvis blir kalla dansk modernisme. Stilen er ein forløpar for den generelle skandinavisk design-stilen som seinare blei masseprodusert og selt over heile verda av IKEA. Viktige danske modernistiske designerar var Finn Juhl (1912–1989), Hans Wegner (1914–2007) og Arne Jacobsen (1902–1971).
Samtidskunst
Det finst samlingar av moderne kunst mellom anna ved Louisiana Museum nord for København og ved Nord-Jylland kunstmuseum i Aalborg. Statens Museum for Kunst og Glyptoteket i København har kunstskattar frå både dansk og internasjonal kunst.
Sixty Four
Sixty Four er det 21. studioalbumet til den skotske visesongaren Donovan. Det består av demoinnspelingar Donovan gjorde i 1964. Sixty Four kom ut i USA i februar 2004.
Historie
Sommaren 1964 forhandla Donovan om den første platekontrakten sin med Pye Records og spelte inn fleire demosongar. På denne tida var desse demoane meint å sirkulere mellom plateselskapa og ikkje meint for utgjeving. Lydbanda vart sidan arkiverte og var forholdsvis ukjende får publikum.
Då Donovan sette i gang med å samle inn material til den første samleboksen hans på CD, Troubadour: The Definitive Collection 1964-1976, tidleg i 1990-åra, fekk han tilgang til dei originale demoinnspelingane. To av songane vart gjevne ut i boksen, ei innspeling av Tim Hardin sin «London Town» og Buffy Sainte-Marie sin «Co'dine». Resten av lydbanda vart ikkje gjevne ut.
Etter utgjevinga av Sutras i 1996, fokuserte Donovan på å omorganisere føretaket sitt kring ei eiga nettside og lanserte sitt eige plateselskap, Donovan Discs. Eit lite opplag vart signert av Donovan og seld frå nettsida hans.
På demoinnspelinane speler den 18 år gamle Donovan gitar og munnspel. Stilen hans minnar om både Woody Guthrie og Bob Dylan, men songane har òg ein annan stil som han utvikla vidare på dei to første albuma sine, What's Bin Did and What's Bin Hid og Fairytale.
Angela Carter
Angela Carter var ein engelsk forfattar og journalist. Verka hennar er prega av feminisme, magisk realisme og det pikareske. I 2008 blei ho rekna som nummer ti av The Times på lista deira over dei femti største britiske forfattarane sidan 1945. I 2012 blei romanen hennar Nights at the Circus vald ut som den beste vinnaren nokon sinne av James Tait Black Memorial Prize.
Nürnberglovane
Nürnberglovene (tysk die Nürnberger Gesetze) var ei gruppe lovar frå det nasjonalsosialistiske Tyskland som blei einstemmig vedtekne den 15. september 1935 ved eit spesielt riksdagsmøte under Rikspartidagane i Nürnberg. Nürnberglovane nedfelte antisemittisme i det tyske lovverket på ein heilskapleg måte. Dei peikte ut jødar som ei gruppe utan dei same rettane som andre tyske borgarar, og forsterka det juridiske grunnlaget for dei nazistiske jødeforfølgingane som enda med Holocaust. Desse lovane innførte også hakekrossflagget som nytt tysk nasjonalflagg.
Angela Carter
Liv
Carter var fødd som Angela Olive Stalker i Eastbourne i 1940. Foreldra var Sophia Olive (fødd Farthing; 1905–1969) og Hugh Alexander Stalker (1896–1988). Under andre verdskrigen blei Carter evakuert til mormora si i Yorkshire. Som tenåring sleit ho med anoreksi.
Nürnberglovane
Lovar
Nürnberglovene omfatta tre lovar:
Fylkesveg 943
Fylkesveg 943 finst i fleire fylke i Noreg:
Angela Carter
Liv
Etter å ha gått ved Streatham and Clapham High School i Sør-London tok ho arbeid som journalist ved Croydon Advertiser, der også faren hadde arbeidd. Seinare studerte ho engelsk litteratur ved University of Bristol. Ho blei gift med Paul Carter i 1960.
Nürnberglovane
Lovar
Riksborgarloven og Blodsvernloven var skrivne av Wilhelm Stuckart saman med Bernhard Lösener og Franz Albrecht Medicus ved innanriksdepartementet, som var leia av riksministeren Wilhelm Frick.
Angela Carter
Liv
Angela Carter debuterte som forfattar i 1965 med romanen Shadow Dance. Ho følgde seinare opp med Several Perceptions, som vann The Somerset Maugham Prize i 1968. For prispengane drog ho frå ektemannen til Japan, der ho budde eit par år. I følgje seg sjølv var det der ho «lærte kva det var å vera ei kvinne og blei radikalisert». Ho skreiv om erfaringane sine i artiklar for New Society og ei novellesamling, Fireworks: Nine Profane Pieces (1974). Påverknad frå opplevingane hennar i Japan kan ein også sjå i The Infernal Desire Machines of Doctor Hoffman (1972). Carter reiste seinare rundt i USA, Asia og Europa, der det hjelpte at ho snakka fransk og tysk flytande.
I løpet av 1970- og 1980-talet var ho residerande forfattar ved fleire universitet, som University of Sheffield, Brown University, University of Adelaide og University of East Anglia. I 1977 gifta ho seg med Mark Pearce, og paret fekk ein son.
Nürnberglovane
Lovar
I løpet av dei neste åtte åra blei det også lagt til tretten dekret til lovane.
Angela Carter
Liv
Carter skreiv fleire romaner, omsetjingar, dramatikk, barnebøker, noveller, poesi og soger.
Ho skreiv også artiklar for ulike aviser og tidskrift, som The Guardian, The Independent og New Statesman. Sakprosaen samla ho i Shaking a Leg. Ho tilverka ei rekkje av novellene sine for radioteater, og skreiv to originale høyrespel om Richard Dadd og Ronald Firbank. Ho skreiv tre filmmanus, mellom anna til Neil Jordan si filmatisering av novella hennar The Company of Wolves (1984).
Angela Carter døydde 51 år gammal av lungekreft. Då ho døydde hadde ho byrja å skissera ein oppfølgjar til Jane Eyre av Charlotte Brontë, basert på det seinare livet til Jane si stedotter Adèle Varens.
Fjernsyn
}}
Bragernes
Bragernes er ein administrativ bydel i Drammen med 11,553 innbyggjarar per 1. januar 2011. Bragernes ligg sentralt i Drammen på nordsida av Drammenselva og strekkjer seg frå Kjøsterud til Strøtvet.
Bragernes prestegjeld har eit prestesokn, Bragernes prestesokn, med kyrkja Bragernes kyrkje.
Bragernes blei grunnlagt som ladestad underlagt kjøpstaden Christiania. I 1811 blei ladestaden slått saman med ladestaden Strømsø i Strømsgodset til kjøpstaden Drammen. Bragernes blei dermed ein bydel i Drammen.
Opphavet til namnet
Namnet stammar frå garden Brakar som forsvann rundt 1600. På denne staden blei Bragernes kyrkje bygd for gardane på nordsida av Drammenselva. Bragernes var før reformasjonen på 1500-talet eit len som omfatta Lier, Røyken og Hurum. Lenet blei så omgjort til Bragernes fogderi under Akershus len. Bragernes prosti omfatta i tillegg til dei nemnde kommunane også Modum, Sigdal, Sande, Asker og Oslo.
I 1715 fekk Bragernes bydistrikt kjøpstadsprivilegium, og denne kjøpstaden gav namn til bydelen Bragernes som no ligg i Drammen. Namnet blei tidlegare uttalt «Branes».
Historie
Den første kyrkja kom i 1628 og stod på noverande Gamle Kyrkjeplass. Dette var ei annekskyrkje til Frogner hovudkyrkje i Lier. Soknepresten flytta til Bragernes i 1655 og i 1723 bli den dåverande byen, nord for elva, eit eige prestegjeld.
I 1813 blei det bygd ei bru over elva frå Bragernes til Strømsø. To år før hadde dei to byane blitt slått saman til éin by, der Bragernes var sentrumet i byen.
I 1866 opplevde Bragernes ein bybrann der 388 eigedomar brann ned i tillegg til Bragernes kyrkje.
Míchel González
José Miguel González Martín del Campo, til dagleg omtala som Míchel, er ein spansk tidlegare fotballspelar frå Madrid som var aktiv i Real Madrid i tida 1982-96. Gjennom denne perioden var han med å vinne UEFA-cupen to gongar, den spanske ligaen seks ognar og den nasjonale cupmeisterskapen to gongar. Míchel var i mange sesongar ei sentrale offensiv kraft på midtbana til den spanske storlaget.
Landslagsspel
Míchel González spelte 66 landskampar for Spania i tida frå november 1985 til 1992. Han deltok i alle VM-kampane til spanjolane både i Mexico-VM 1986 og Italia-VM 1990. Over desse sju åra skåra Míchel 21 landslagsmål.
Tsjebarkul
Tsjebarkul (russisk Чебарку́ль) er ein by i Tsjeljabinsk oblast i Russland med om lag 45 000 innbyggjarar. Han ligg ved breidda av Tsjebarkulsjøen 78 km vest for Tsjeljabinsk.
Byen vart grunnlagt i 1736 som ei festning på grensa mellom russiske og basjkirske område og han voks seinare til ein stor kosakk-stanitsa. Han fekk bystatus i 1951.
Theater am Schiffbauerdamm
Theater am Schiffbauerdamm i området Berlin-Mitte i i Tysklands hovudstad Berlin er ein gamal og tradisjonsrik teaterbygning som no vert nytta av Berliner Ensemble, som har hatt denne bygningen som si hovudscene sidan 1954. Bygningen er i nybarokk stil, og vart opna 19. november 1892 under namnet Neues Theater. Bygningen vert rekna som ein av dei prektigaste teaterbygningane i heile Tyskland, og er no verna. Han vart teikna av arkitekten Heinrich Seeling.
Opphavleg hadde teaterbygningen adressa Schiffbauerdamm 5, ettersom han låg i ei gate langsetter høgre breidda av elva Spree) som har namnet Schiffbauerdamm. Men seinare fekk teaterbygningen adressa Bertolt-Brecht-Platz 1. Bertolt-Brecht-Platz er ein plass attmed bygningen, namngjeve etter den tyske forfattaren og teatermannen Bertolt Brecht, skiparen av Berliner Ensemble.
Vladimir Vernadskij
Vladimir Ivanovitsj Vernadskij var ein russisk (sovjetisk) mineralog og geokjemikar.
Han var professor ved universitetet i Moskva 1890–1911. Han grunnla det biogeokjemiske laboratoriet ved Vitskapsakademiet i Leningrad, som han òg leia i åra 1928–45. Han vert rekna som ein av grunnleggjarane av dei geokjemiske og biogeokjemiske vitskapane.
Ideane hans om noosfæren var eit viktig bidrag til russisk kosmisme. Han arbeidde òg i Ukraina under den russiske borgarkrigen, der han grunnla Det ukrainske vitskapsakademiet. I 1943 fekk han Stalinprisen.
Erling Dekke Næss
Erling Dekke Næss var ein norsk skipsreiar og forretningsmann. Han var bror av filosofen Arne Dekke Næss, og fjellklatraren og forretningsmannen Arne Næss jr. var nevøen hans. Han er best kjent for bruken av bekvemmelegheitsflagg. Næss var nestleiar for Nortraship sitt kontor i New York frå 1942 til 1946. Næss var initiativtakar til konstruksjonen av OBO skip.
Musikkalbum
Musikkalbum er ei grammofon- eller CD-plate med ei samling av fleire musikkinnspelingar, særleg av populærmusikk. Sjølve plateinnpakkinga kan likne på tradisjonelle fotoalbum. No dekkjer uttrykket nesten all slags innspeling av musikk; samlealbum, studioalbum, EP (Extended Play) og konsertalbum. Singlar og demoar vert sjeldan kalla album.
Det har blitt diskutert mykje om kva som må til for at ei innspeling skal kallast eit album. Nokre har sagt at eit album med åtte, eller fleire, musikkspor kvalifiserer til å kallast album, medan andre meiner at eit album kan innehalde færre spor. Reglementet for dei britiske hitlistene seier derimot at eit album må innehalde minst fire spor, eller vare i meir enn 20 minuttar til saman. Ofte er det opp til kvar enkel musikkgruppe å bestemme kva definisjon eit album skal ha.
Llyn Eigiau
Llyn Eigiau er ein innsjø i enden av Carneddau-fjella i Snowdonia i Nord-Wales. Namnet Eigiau trur ein kjem frå fiskestimar som ein gong fanst her.
I 1911 vart ein kilometer lang demning og var 11 meter høg på austsida av innsjøen. Reservoaret skulle gje vatn til kraftstasjonen i Dolgarrog, som gav kraft til aluminiumsverket som låg like ved. Då demninga vart bygd trekte den opphavlege entreprenøren seg ut av prosjektet, og hevda at ein tok snarvegar i bygginga. Den 2. november 1925, etter at det hadde kome over 600 mm nedbør på berre fem dagar, braut demninga saman. Vatnet rann ned til Coedty-reservoaret, og fekk denne demninga til å breste òg. Ei stor flodbølgje strøymde nedover mot landsbyen Dolgarrog, og 17 menneske mista livet. Ein ny kraftstasjon vart bygd ved Dolgarrog i 1925.
I dag dekkjer innsjøen om lag 49 hektar, og har ei djupne på kring 10 meter. Med demninga intakt ville innsjøen ha vore dobbelt så stor. Vatnet vert i dag ført inn i ein tunnel frå elva nedanfor Llyn Dulyn til innsjøen og ein annan tunnel tar vatnet vidare frå Llyn Eigiau til Llyn Cowlyd.
Den største elva som renn ut i Llyn Eigiau er Afon Eigiau, ei lita elv som renn ned frå Cwm Eigiau.
Utsiget frå Llyn Eigiau heiter Afon Porth-llwyd og renn via Coedty-reservoaret under Pont Newydd i Dolgarrog, før ho munnar ut i River Conwy.
USF Verftet
USF på Verftet er eit kultur- og scenehus på Georgernes Verft i Bergen, attmed Puddefjorden på vestsida av Nordnes. Her ligg scenene Sardinen USF, Studio USF og Røkeriet USF, kinosalen Cinemateket USF for filmframsyning, kunstgalleriet Visningsrommet USF med skiftande utstillingar og kunstprosjekt, og Kippers Bar og Kafé. I huset er det òg fleire atelier, arbeidsrom, lokale og kontor for kunstnarar og kulturverksemder av mange ulike slag.
Utsjånaden på huset er i dag omlag slik det var som hermetikkfabrikk etter ombygging i 1914-15, med unntak av at to sjøbuer på arealet er rivne. Hermetikkfabrikken vart avvikla i 1983, og dei fyrste kunstnarane flytta inn i ateliera tidleg på åttitalet. I åra deretter vart huset utvikla til å verte eit allsidig senter for kunst og kultur, og opna i 1993 som kultur- og scenehus.
Tubruq
Tubruq eller Tobruk er ein by i austlege Libya ved Middelhavet, om lag 155 kilometer frå grensa til Egypt. Han har ein oljeleidning frå Sarir-feltet og ei petroleumshamn. I tillegg har byen eit avsaltingsanlegg for havvatn og eit varmekraftverk. I 2005 hadde byen eit innbyggjartal på 121,000.
Tubruq vart hærteke av Italia i 1911 og nytta som base for hæroperasjonar i sør. Under andre verdskrigen spela byen ei rolla som festning og orlogshamn. Byen vart hærteke av britane i januar 1941, av aksemaktene 21. juni 1942, men kom endå ein gong under britisk kontroll 13. november same året. Byen fekk store skadar, men vart seinare bygt opp att.
Hilde Sandvik
Journalist og redaktør
Sandvik var i perioden 2003-06 redaktør i tidsskriftet Syn og Segn saman med Marit Eikemo.
Ho var sommaren 2005 debattredaktør i Dagbladet. Ho har òg vore spaltist i Klassekampen og dessutan skribent i fleire andre publikasjonar. I perioden frå 2006 til 2016 var ho i Bergens Tidende, først som journalist, så som debattredaktør, og i 2010–16 var ho kultur- og debattredaktør.
I 2016 lanserte Sandvik Broenxyz, eit nordisk mediehus, med seg sjølv som redaktør.
I 2020 lanserte NRK P2 i lag med SR og DR radioprogrammet «Norsken, svensken og dansken», eit skandinavisk samarbeid med Hilde Sandvik som programleiar.
Styreverv
Hilde Sandvik er medlem av Utvida Råd i Studentersamfunnet i Bergen. Utvida Råd består av ressurspersonar frå akademia, mediebransjen og kulturlivet i Bergen, og er eit kompetanseorgan for Studentersamfunnet. Ho har tidlegare vore styremedlem i samtidsmusikkfestivalen Borealis og nestleiar i Norsk Tidsskriftsforening.
Sandvik har sidan 2016 vore styremedlem i Amedia, og er i 2020 nestleiar i styret.
Forfattar
Våren 2007 kom Sandvik ut med boka Hersketeknikk, skriven i lag med Jon Risdal. I Diverse teikningar, òg frå 2007, stod Marvin Halleraker i Bergens Tidende for teikningane og Hilde Sandvik for teksta. Hausten 2008 kom boka Traktorland saman med Knut Egil Wang.
Fylkesveg 950
Fylkesveg 950 finst i fleire fylke i Noreg:
Pedalsteelgitar
Pedalsteelgitar er ein type elektrisk gitar som ligg horisontalt på eit stativ med pedalar og knespakar. Høgre fot vert som oftast nytta på ein volumpedal, medan venstre foten vert nytta til å trykke ned éin eller fleire av pedalane. Knea vert plassert under gitarkassen, slik at ein kan flytte på knespakane som heng under kassen ved å presse knea til høgre, venstre eller rett fram.
Strengane heng høgt over halsen på instrumentet. I staden for å trykke strengene mot banda, held gitaristen eit massivt metallstål (bar) ned på strengene. Stålet kan førast opp og ned langs strengene for å skape den karakteristiske «glidelyden». Ved å bruke pedalane og spakane endrar ein tonehøgda på strengane.
Pedalsteelgitar vert vanlegvis spelt med fingerplekter (picks).
Pedalsteelgitar er oftast assosiert med amerikansk countrymusikk. Ein byrja å bruke pedalar og knepedelar i 1950-åra, slik at utøvarane kunne spele skalaer utan å flytte metallstålet og i tillegg presse ned pedalane samstundes som ein slo ein akkord, der tonane vert bøygd opp til harmoni med eksisterande tonar. Sistnemnde skapar ein unik lyd som er særleg knytt til country og som ikkje er mogeleg å skape med ein gitar utan pedalar.
Steelgitaren vart først brukt på Hawaii på 1800-talet og lyden vart populær i USA på første halvdel av 1900-talet. Instrumentet vart utvikla til ei rekkje instrument utforma for at gitaren skulle spelast horisontalt. Dette vart òg kalla «Hawaiistil» eller «Hawaiigitar».
Å spele pedalsteelgitar har unike fysiske krav, sidan ein samstundes må koordinere begge henda, begge føtene og begge knea. Pionerar innan instrumentet var mellom andre Buddy Emmons, Bud Isaacs, Zane Beck og Paul Bigsby.
Only the Lonely
«Only the Lonely (Know the Way I Feel)» er ein song frå 1960 skriven av Roy Orbison og Joe Melson. Innspelinga var produsert av Fred Foster for Monument Records og vart den første store hitten for Orbison. Som ein operaaktig rockeballade, vart det ein stil ein ikkje hadde høyrt tidlegare, utanom for «It's Now or Never» av Elvis Presley. Songen vert rekna som særs viktig for utviklinga av rock and roll.
Han vart gjeven ut som singel på Monument Records i mai 1960, og nådde andreplassen på Billboard-lista i USA den 25. juli 1960 (berre stoppa av Brenda Lee sin «I'm Sorry») og 14. plassen på R&B-lista til Billboard. «Only the Lonely» nådde førsteplassen i Storbritannia den 20. oktober 1960, og låg der i to veker. I alt låg han 24 veker inne på den britiske singellista frå 28. juli 1960. I Noreg nådde songen fjerdeplassen på VG-lista.
I 1999 vart «Only the Lonely» plassert i Grammy Hall of Fame Award. I 2004 vart songen rangert på 232. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene. På den oppdaterte lista til Rolling Stone i 2010 låg songen på 234. plassen.
Andre versjonar
I 1969 spelte countrysongaren Sonny James inn songen og nådde toppen av country-lista til Billboard i USA. Chris Isaak har òg spelt ein versjon av songen.
Norske versjoner
Einar Jemtland, Arne T. Elgesem, A. Epaas, Viggo Sandvik Hansen og Eldar Vågan og T. Sæther har skrive norske tekstar til songen. Jemtland og Sæther sine versjonar har tittelen «Den som er ensom». Elgesem sin versjon heiter «Anne-Susanne». Epaas sin versjon heiter «En som er ensom». Sandvik Hansen og Vågan sin versjon heter «Aunli & Aunli».
Anne Viken
Anne Viken er ein norsk veterinær, statsvitar, bloggar, skribent, journalist, samfunnsdebatant og forfattar frå Bygstad.
Viken er utdanna veterinær frå Norges Veterinærhøgskule og har bachelorgrad i internasjonale studiar frå Universitetet i Oslo. Ho har vore nyhenderedaktør i studentavisa Universitas og arbeidd som journalist i Dagbladet, Dagens Næringsliv, Firda og Klassekampen.
Ho debuterte som forfattar med kortprosaboka XXX utgjeve på Flamme Forlag i 2010 og gav i 2012 ut barneboka Elise og mysteriet med dei døde hestane på Samlaget.
Fylkesveg 950 i Nordland
Fylkesveg 950 i Nordland går mellom Skjellfjordeidet og Sandset i Øksnes kommune. Vegen er 3,5 km lang.
Zvonimir Boban
Zvonimir Boban er ein kroatisk tidlegare fotballspelar, fødd i Imotski i dåverande Jugoslavia. Han var kaptein på Kroatia sitt landslag som i 1998 tok bronseplassen under verdsmeisterskapen i fotball. Boban var ein kreativ midtbanespelar, særleg kjend som klubbspelar for Dinamo Zagreb og italienske AC Milan, med sistnemnde lag vann han Meisterligaen 1994.
Fylkesveg 950 i Nordland
Vegen tar av frå fylkesveg 820 inst i Skjellfjorden og fylgjer nordaustsida av Skjellfjorden før han går over det låge Sandsetskaret til Sandset. Vegen var ein del av fylkesveg 820 før Ryggedalstunnelen vart bygd, med ferjesamband til Kråkberget i Bø kommune. Sidan har det vore samband med hurtigbåt frå Sandset til øyane i Øksnes Vestbygd, men hurtigbåtanløpet er no flytta til ei ny kai i Skjellfjorden.
Zvonimir Boban
Klubbspel
Boban debuterte på Dinamo Zagreb i 1986 og fekk omgåande plass i fyrsteellevaren. Sommaren 1991 vart han overført til AC Milan, men spelte 1991/92 for Bari. Frå 1992 til 2001 gjorde han teneste i den italienske toppklubben frå Milano, der han i tida 1993-99 var med å vinne Serie A fire gongar. Den 18. mai 1994 var han på plass på AC Milan si midtbane då det italienske laget i meisterligafinalen slo FC Barcelona med solide 4-0. Boban la fotballskoa på hylla i 2001.
Landslagsspel
I 1987 var Boban kaptein på det jugoslaviske ungdomslandslaget som vann verdsmeisterskapen for U20-lag, i finalen skåra han målet som gav 1-1 mot Vest-Tyskland, der etter sette han den avgjerande straffa i straffetevlinga. Frå 1988 til-91 spelte han sju landskampar for dåverande Jugoslavia, skåra eitt mål. Allereie i desember 1990 byrja Boban spele for Kroatia, i landet sin andre landskamp. Frå oktober 1992, til han spelte han sin 58. og siste landskamp i november 1999, var han Kroatia sin lagkaptein. I denne perioden var han med å føre Kroatia til kvartfinalane i Fotball-EM 19960 i England, samt til siger i bronsefinalen mot Nederland under VM i fotball 1998. Boban skåra 12 mål for Kroatia
Det rumenske herrelandslaget i handball
Romania sitt herrelandslag i handball er det mannlege landslaget i handball for Romania. Det representerer landet i internasjonale handballturneringar, og vert regulert av Federaţia Română de Handbal. Landslaget har deltatt i internasjonale turneringar sidan 1936.
Bye Bye Love
«Bye Bye Love» er ein popsong skriven av Felice og Boudleaux Bryant og publisert i 1957. Han er mest kjend med debutinnspelinga til The Everly Brothers, gjeven ut på Cadence Records. Songen nådde andreplassen på den amerikanske Billboard-lista og førsteplassen på Cash Box Best Selling Record-lista. Versjonen nådde òg toppen av countrylista i USA våren 1957. The Everly Brothers sin versjon av «Bye Bye Love» vart rangert på 210. plassen på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene.
Andre versjonar
Webb Pierce spelte inn ein versjon av «Bye Bye Love» kring same tida som Every Brothers, og denne nådde sjuandeplassen på den amerikanske singellista sommaren 1957.
Fylkesveg 956
Fylkesveg 956 finst i fleire fylke i Noreg:
Bye Bye Love
Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er
Songen vart nytta i filmen All That Jazz i 1979, sungen av Ben Vereen og Roy Scheider. Han vart òg spelt i første episode av sesong to av Masters of Sex.
Bacup
Bacup  er ein by i grevskapet Lancashire i England. Han har kring 13 000 innbyggjarar.
Rick Stanton
Richard William «Rick» Stanton er ein britisk grottedykkar og brannmann.
I 2010 var Stanton del av eit lag med ein ny verdsrekord etter å ha dykka 5,5 engelske mil (som kvar tilsvarer 1609 meter) innover Pozo Azul-grotta i Spania. Med på laget var mellom anna dykkepartnaren til Stanton, John Volanthen.
Prisar og utmerkingar
Han fekk den britiske imperieordenen (MBE) i 2013; Kunngjeringa (i desember 2012) var del av 2013 New Year Honours.
Ust-Katav
Ust-Katav (russisk Усть-Катав) er ein by i Tsjeljabinsk oblast i Russland med om lag 25 000 innbyggjarar. Han ligg ved elva Jurjuzan, 210 km vest for Tsjeljabinsk.
Byen ligg nær både den transsibirske jernbanen og «Ural-motorvegen» M5. Ust-Katav er mest kjend for fabrikken UKVZ (Ust'-Katavskiy Vagonostroitelniy zavod im. Kirova), som er produksjonstaden for den mest talrike trikkemodellem, KTM-5.
Fantasy Records
Fantasy Records er eit amerikansk plateselskap skipa i 1949 av Max og Sol Weiss i San Francisco i California. I byrjinga var musikkalbum innan sjangeren jazz hovuddelen av utgjevingane til selskapet. Saul Zaentz kom i 1955 inn i administrasjonen, og leia i 1967 eit konsortium som kjøpte ut brørne Weiss av selskapet. I 1964 signerte Zaentz eit lovande lokalt band, The Blue Velvets. Bandet skiftet snart namn til The Golliwogs, men i desember 1967 skiftet dei namn att til Creedence Clearwater Revival. CCR skulle på slutten av 1960- og byrjinga av 1970-talet bli det mest suksessfulle bandet til plateselskapet.
Saul Zaentz selde i 2004 Fantasy Records til eit konsortium leia av TV-produsenten Norman Lear, og Fantasy vart slått saman med Concord Records. Det nye selskapet tok namnet Concord Music Group. Kort tid etter signerte John Fogerty kontrakt med selskapet, etter at han på 1970-talet rauk uklår med Zaentz og forlét Fantasy Records.
Wad
Wad er ei generell mineralogisk nemning for sekundære manganoksid som opptrer i porøs form (manganoker). Dei er ofte tett knytt til forskjellige jernoksid.
Fylkesveg 952 i Nordland
Fylkesveg 952 i Nordland går mellom Oshaugen og Holmstaddalen i Sortland kommune. Vegen er 2,8 km lang og har hovudsakleg grusdekke.
Guy Allison
Guy Allison er ein USA-amerikansk komponist, pianist og produsent. Han var turnémusikar på klaver for The Doobie Brothers frå 1996 til 2015 og spelte på albumet deira Sibling Rivalry.
Tusjmåleri
Tusjmåleri (kinesisk shuǐ mò huà 水墨畫 eller 水墨画; koreansk sumukhwa 수묵화; japansk sumi-e 墨絵 eller suiboku-ga 水墨画) er ei tradisjonell austasiatisk kunstform der ein nyttar pensel med svart, vassløyseleg tusj for både linjer og laveringar på eit underlag av absorberande papir eller silke. Det er ein opphavleg kinesisk teknikk med gamle aner, som tidleg spreidde seg til resten av Aust-Asia, og har òg vore mykje brukt i samtidskunst.
Materiale
Materialet er i stor grad det same som i tradisjonell kinesisk kalligrafi.
Tusj
Den tradisjonelle tusjen består av sotpigment i eit vassløyselg bindemiddel av animalske limstoff, og er altså ein type limfarge. Han blir ofte kjøpt i tørr og samanpressa form som såkalla tusjstong, som når ein skal nytta det blir rivensaman med litt vatn på ein tusjstein. Grovleiken til tusjsteinen avgjer partikkelstorleiken i den ferdige tusjen. Det går òg å kjøpa ferdigblanda, flytande tusj.
Andre fargar
Tradisjonelt har dei vanlegaste mineralske pigmenta vore azurblått, malakitt grønt, umbra og blykvitt, medan dei vanlegaste organiske pigmenta vore indigo og gummigutta.
Penslar
Penslane har ein fyldig, rund børste som når dei er fuktige dannar ein fin spiss i tuppen. Ein vel vanlegvis noko mjukare penslar enn ved kalligrafi, men dei er av same type. Dei finst i ulike storleikar og typar, men så lenge ein ikkje byter farge, blie det sett på som særskilt elegant å bruka same pensel for heile måleriet.
Ein kan bruka hår frå fleire ulike dyr til penslar, åleine eller i kombinasjon, avhengig av kva eigenskapar ein ønsker. Nokre døme er: