cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magnar Estenstad
Aktiv
I 1953 vann Estenstad to medaljar under noregsmeisterskapen på ski. Håkon Brusveen vann tremila med 45 sekund til gode på sølvmannen Estenstad, medan Estenstad så vart noregsmeister på 50-kilometeren, knappe tre minutt føre ein annan femmilsslukar, Martin Stokken. I VM-sesongen 1954 vann Estenstad NM-femmila for femte gong. Med tida 3.01,25 var han høvesvis over fire og fem minutt føre dei to andre medaljevinnarane, Landsem og Stokken. Han var så med på Leiks tremannslag som vann den aller første tevlinga over 3x10 km stafett i NM-regi. Seinare i sesongen gjekk han NM-tremila 1954 på Kongsvinger. Estenstad leia klart då ha kort føre mål fall og pådrog seg eit alvorleg beinbrot. Han la deretter opp som langrennar.
Medaljar og besteplasseringar
I internasjonale meisterskap og renn:
I noregsmeisterskap:
Tettstaden Oslo
Tettstaden Oslo er heile det SSB-definerte området med samanhengande busetting kring Oslo. Tettstaden Oslo er ikkje identisk med Oslo kommune, byregionen eller Stor-Osloregionen. Oslo kommune er vesentleg mindre enn tettstaden og storbyregionen større.
Tettstaden strekkjer seg frå Slemmestad i Asker kommune i sørvest, til Vardeåsen i Lillestrøm kommune i nordaust, heilt ned til Langhus i Ski kommune i søraust. Tettstaden Oslo har.
I 2013 vart tettstadene Lommedalen, Heggedal og Nærsnes skilde ut frå Oslo tettstad.
Erik Satie
Han var ein føregangsmann for minimalisme i musikk, og er kjend for sine minimalistiske klaverstykke (som sine tre «gymnopediar»), ballettverk (Parade frå 1916 og Relâche frå 1924) og det symfoniske dramaet Socrate (1918). Satie var også ein forløpar for repetitiv musikk og for absurdisme, særleg absurd teater. I tillegg til å laga musikk skreiv han også tekstar for blad som dadaist-magasinet 391 og det amerikanske tidsskriftet Vanity Fair.
Liv
Satie var fødd i Honfleur i Normandie. Mor hans, Jane Leslie Anton, var av skotsk opphav medan faren, Jules Alfred Satie, var embetsmann (courtier maritime). Familien flytta til Paris i 1870 då faren fekk ei stilling som omsetjar der, men Erik og broren Conrad blei sende tilbake til besteforeldra i Honfleur to år seinare, då mor deira døydde. I 1878 døydde også bestemor deira, og gutane drog tilbake til Paris. Faren gifta seg opp att med ein pianolærar kort tid seinare. Tidleg i 1880-åra byrja Erik Satie å gje ut komposisjonar han sjølv og stemora hadde laga.
Erik Satie var ein eksentrikar som heller kalla seg «gymnopedist» eller «phonomètre» ('lydmålar') enn musikar eller komponist. Han studerte i to omgangar ved musikkonservatoriet i Paris (frå 1879 og frå 1885), der han blei sett på som ein talentlaus musikar. Seinare studerte han komposisjon ved Vincent d'Indy sin Schola Cantorum de Paris, men gjennomførte aldri systematiske musikkstudium.
Etter eit kort opphald i militæret slo Satie seg ned i kunstnarbydelen Montmartre i 1887. Han blei knytt til kafé-kabareten Le Chat Noir, og byrja gje ut sine Gymnopédies, Ogives, Gnossiennes og liknande. Rundt 1891 blei han kapellmeister og komponist for Salon de la Rose + Croix, den rosenkrossinspirerte salongen til Joséphin Péladan. I denne stillinga skreiv han verk som Salut drapeau!, Le fils des étoiles og Sonneries de la Rose+Croix. På denne tida blei Satie ven og delte inspirasjon med komponistar som Claude Debussy og Maurice Ravel.
Mot slutten av 1893 braut Satie med Péladan og grunnla sin eigen orden, «Eglise Métropolitaine d'Art de Jésus Conducteur». Han skreiv ei rad artiklar, brev og pamflettar om sine religiøse og kunstnariske synspunkt. Mellom anna søkte han om å bli medlem i det prestisjetunge Académie Française, utan hell.
I 1905 blei Satie elev ved Schola Cantorum de Paris der han studerte klassisk kontrapunktteknikk, eit uventa steg både for lærarane ved skulen og for Satie sine kabaret-kumpanar. Han blei ein respektert elev ved skulen og fekk eit midtvegsdiplom i 1908.
Frå om lag 1912 blei Satie sine korte, humoristiske pianostykke populære. Dei fleste av desse var skrivne utan taktstrekar. Rare små merknader i notene var også blitt eit varemerke for komponisten, og etter ei tid forbaud han einkvan frå å lesa dei opp under framføring av stykka.
Ei gruppe unge musikarar knytte til Ravel, «les Jeunes Ravêlites», byrja dyrka Satie sin tidlege musikk. Satie var først smigra, men forstod det etterkvart slik som at hans seinare verk blei oversett eller forkasta. For kunstnariske samarbeid såg han derfor til andre kunstnarar, som Roland-Manuel, Georges Auric og Jean Cocteau.
I 1916 laga han og Cocteau balletten Parade, som hadde premiere i 1917 framført av Sergej Djagilev sin Ballets Russes med koreografi av Léonide Massine og bakgrunn og kostyme av Pablo Picasso. Kort tid etter å ha skrive balletten danna Satie gruppa Nouveaux jeunes saman med Georges Auric, Louis Durey, Arthur Honegger og Germaine Tailleferre. Francis Poulenc og Darius Milhaud blei også med i gruppa, som blei kjend som Les Six etter at Satie trekte seg. Satie blei seinare knytt til gruppa igjen, men gjorde seg så til uvenns med dei fleste medlemmane.
Frå 1919 blei Satie knytt til dadaismerørsla, og i 1924 skreiv han balletten Relâche saman med Francis Picabia fir Rolf de Maré sin Ballets Suédois. Han skreiv også musikk til den surrealistiske kortfilmen Entr'acte av René Clair, som blei vist som mellomakt til balletten.
Satie hadde eit stort alkoholforbruk, mellom anna av absint, og han døydde av skrumplever i 1925. Han blei gravlagd i Arcueil. Etter hans død fann vennene hans ei rekkje ukjende komposisjonar i husveret hans, mellom anna orkesternotene til Parade, repetisjonsverket Vexations og ei rekkje scene- og pianoverk.
Kvås kyrkje
Kyrkja er av tre og har 300 sitjeplassar.
Det er kyrkjegard attmed kyrkja.
Spath Crest
Spath Crest er eit fjell med ei høgd opp mot kring 1450 m som ligg heilt nordvest i Du Toit Nunataks i Read Mountains i Shackletonkjeda. Det vart fotografert frå lufta av U.S. Navy i 1967 og kartlagd av British Antarctic Survey (BAS) mellom 1968-71. I samband med at stader i området vart namngjevne etter geologar, vart det namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Leonard F. Spath (1882–1957), ein britisk paleontolog og stratigraf som studerte ammonittar slik at ein kunne korrelere desse mot bergartar frå mesozoikum. Spath var òg paleontolog for British Museum of Natural History frå 1912-57.
Rethval Point
Rethval Point er eit isfritt nes på sørsida av innløpet til Paal Harbour på austsida av Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart kartlagd i 1933 av mannskap på Discovery Investigations, og kartlagd på ny i 1947 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Det vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1954 etter Rethval hvalselskap frå Oslo, det første selskapet som starta med kvalfangst i Sør-Orknøyane i 1911-12.
Bayt al-Haqr
Bayt al-Haqr er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Georges Bernanos
Georges Bernanos var ein fransk forfattar med rojalistiske og katolske sympatiar.
Bernanos blei fødd i Paris, men budde mesteparten av oppveksten på eit gammalt gods som tilhøyrde faren i landsbyen Fressin. Han vart utdanna på ein jesuittskule, studerte seinare ved Institut Catholique de Paris og Universitetet i Paris. Ved sistnemnte fekk han eit lisensiat i jus og i språk. Han deltok i første verdskrigen som korporal, blei såra og tildelt Croix de Guerre. I 1917 gifta han seg med ei kvinne av ei slekt som hevda å vere i slektskap med Jeanne d'Arc og vart far til seks born.
Sint-Truiden
Sint-Truiden (fransk Saint-Trond) er ein by og kommune i Belgia, 30 km aust for Brussel. Han ligg i Flandern, i provinsen Limburg. Kommunen består av sjølve byen Sint-Truiden, og landsbyane Aalst, Brustem, Duras, Engelmanshoven, Gelinden, Gorsem, Groot-Gelmen, Halmaal, Kerkom-bij-Sint-Truiden, Ordingen, Runkelen, Velm, Wilderen og Zepperen.
Tanums store rettskrivningsordbok
Tanums store rettskrivningsordbok er ei norsk ordbok på bokmål som har vore redigert av professor Jakob Sverdrup, rektor Marius Sandvei, Bernt Fossestøl og Boye Wangensteen. Den kom først ut på Johan Grundt Tanum Forlag og seinare på Kunnskapsforlaget.
Den første utgåva av oppslagsverket, vart gjeven ut under tittelen Norsk rettskrivningsordbok i 1940, vart byrja på av Jakob Sverdrup i 1936 og fullført av Marius Sandvei etter at Sverdrup døydde i 1938. Etter dette har det komme ni nye utgåver av ordboka, og blant desse kom den tredje utgåva i 1961. Dei resterande utgåvene kom i 1974, 1979, 1983, 1989, 1996 og 2005. 1989-utgåva er kjend for å ha vorte trykt med feilaktig orddeling av tittelen på bokryggen: «Tanums store rettskrivnings ordbok».
Stephenson Bastion
Stephenson Bastion er eit fjellmassiv med ei bratt sørside og ei høgd opp mot 1850 moh sør i sentrale delar av Shackletonkjeda. Det vart først kartlagd i 1957 av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition og fotografert frå lufta av U.S. Navy i 1967. Det vart namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Philip J. Stephenson, ein australsk geolog som deltok under CTAE i 1956-58.
Jan Roland Nilsen
Jan Roland Nilsen var ein norsk embetsmann og stortingsmann frå Bergen.
Nilsen var son til ein arbeidar. Sjølv vart han fut i Senja og Tromsø fogderi til han i 1822 vart sorenskrivar i same futedømmet. Frå 1837 var han stiftsamtsskrivar i Bergen, der han døydde fire år seinare.
Nilsen representerte Finmarkens amt på Stortinget i 1821 og 1830. I 1821 var han medlem av 16 komitear, sekretær i fem av dei. Han var sekretær i komiteen om skulelærarløna, om postgangen gjennom Sverige, om vinterpost til Finmarken over Haparanda. Elles var han medlem av komiteen om tiend og russefisket i Finmarken og rettspleia under Lofot-fisket, samt nordlandske kyrkje- og skulefond. Han møtte ikkje på omframtstortinget 1822. I 1830 var han visesekretær i Odelstinget og sekretær i næringskomiteen og i komiteen om «finmarkske forhold».
Keep A-Knockin'
«Keep A-Knockin' (but You Can't Come In)» er ein populær song som er blitt spelt inn av fleire musikarar gjennom åra. Teksten omhandlar ein kjæraste som står i døra, men som ikkje slepp inn - i somme versjonar fordi nokon andre er der, men i fleste andre versjonar fordi kjærasten har oppført seg dårleg.
Tidlege versjonar er stundom tilskriven Perry Bradford og J. Mayo Williams. Variantar vart spelte inn av James «Boodle It» Wiggins i 1928, Lil Johnson i 1935, Milton Brown i 1936 og Louis Jordan i 1939. Eit liknande tekstmessig tema finst i «Open the Door, Richard» frå 1946, men då frå synspunktet til personen som bankar på.
I 1957, då Little Richard spelte inn songen som ein kjapp rock and roll-song nådde «Keep A-Knockin'» andreplassen på den amerikanske R&B-lista og åttandeplassen på poplista. Versjonen hans er ofte tilskriven Penniman (det verkelege namnet til Richard), Williams og Mays. Little Richard spelte songen i ein episode på Full House. Han spelte inn ein versjon av songen med anna tekst som ein introduksjon for NBC-showet Friday Night Videos. Songen vart òg nytta i traileren til Hjemme alene. Songen vart nytta i filmen Christine då Dennis prøver å kome seg inn i bilen, men vert skremd bort då songen byrjar å spele frå bilradioen.
Mottaking og ettermæle
Rolling Stone rangerte seinare «Keep A-Knockin'» på 442. plassen på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene i 2003. På den oppdaterte lista frå 2010 var songen ute av lista. Ein svarsong kalla «I Hear You Knocking», skriven av Dave Bartholomew og Pearl King, vart spelt inn i Smiley Lewis i 1955. Trommepartiet i Little Richard-songen, spelt av Charles Connor, inspirerte òg andre songar. Eddie Cochran sin «Somethin' Else» har ein identisk trommerytme, spelt av Earl Palmer. Trommeintroduksjonen på Little Richard vart nytta av John Bonham på introduksjonen av Led Zeppelin-songen «Rock and Roll».
Andre innspelingar
Andre artistar som har spelt inn songen er Johnny Rivers (1965), Alvin Lee (1974), Doug Sahm (1983), Wet Willie (1972), Alan Price (1980), Shakin' Stevens (1983) og Cliff Richards (2016).
DS «Nova» (1921)
Historie
Skipet vart kontrahert av Skibs-A/S Thor Thoresens Linje i Kristiania og skulle hatt namnet «Svanfos». Skipet vart bygt ved Ardrossan Dry Dock & Shipbuilding Co. i Ardrossan i Skottland og vart levert i desember 1921 til Den Norske Amerikalinje i Kristiania som «Langfjord». Alt same månaden vart det kjøpt av Det Bergenske Dampskibsselskab (BDS) for 552 771 kroner og fekk namnet l «Nova».
Skipet gjekk inn i Frankrikeruta til BDS og segla til Dunquerque i slutten av desember 1921. Etter kort tid gjekk skipet i ruta mellom London og Austersjøen. Sommaren 1922 gjekk skipet i godsrute nordover til Kirkenes, før det igjen gjekk til Austersjøen. 14. november 1922 vart det kjend at BDS hadde selt «Nova» til britiske Coast Lines Ltd. i Liverpool for 25 000 britiske pund. Dei gav skipet namnet «Carmarthen Coast». Årsaka til salet skal ha vore at skipet hadde for dårleg stabilitet for BDS. 9. november 1939 vart skipet minesprengt og sokk tre nautiske mil utafor Seaham.
Skipet
Tonnasjen til skipet var ved levering 972 brt, 451 nrt og lasteevna var 1 200 dødvekttonn. Volumet i lasterommet var 2 268 m³. Hovudmaskinen var ein kolfyrt tresylindra ekspansjon dampmaskin, levert av Plenty & Son i Newbury. Oppgjeven yting var 700 iHk (indikerte hestekrefter) og 142 nominelle hestekrefter som gav ein toppfart på 9,5 knop.
Austad kyrkje
Austad kyrkje kan vise til:
Page of Life
Page of Life er det fjerde studioalbumet til Jon and Vangelis. Det vart spelt inn i 1986 i Aten og Roma, og gjeve ut i 1991 på Arista Records. Så langt er dette det siste studioalbumet deira i lag. Det var først ikkje tilgjengeleg i USA, men vart sidan gjeven ut på ny av Higher Octave med bonussporet «Change We Must», men mangla fire andre songar og hadde nokre andre skilnader.
Mottaking
Allmusic-skribenten Jonathan Widran skildrar songane på Page of Life som «utrulege utstillingsmonter» for synginga til Anderson og instrumenteringa til Vangelis. Tekstane vert skildra som «skarpe samfunnskommentarar».
The Kitchener-Waterloo Record skildrar albumet som «gjennomgåande behageleg».
Amerikansk utgåve
Den alternative amerikanske utgåva kom ut i 1998, og er ikkje godkjend av Vangelis. Denne alternative versjonen er ganske annleis den originale:
2013-utgåva
I 2013 gav Cherry Red Records ut ei remastra utgåve av ''Page of Life"», i tillegg til fem andre Vangelis-album. Det inneheld dei same songane som 1991-utgåva, med eitt bonusspor i tillegg, «Sing With Your Eyes».
Tenhult
Tenhult er ein svensk tettstad i Jönköpings kommun i Jönköpings län i Småland. I 2005 hadde tettstaden 2 916 innbyggjarar.
Snitt
Snitt kan syna til:
Gråbukpetrell
Skildring
Fuglen er 33–35 cm i storleik, med 74–82 cm i vengespenn, og han veg ca. 325 gram. Han har kvitt andlet med grå flekker, elles grå på hovudet og heile oversida. Undersida er kvit bortsett frå eit felt frå nedre bryst og over heile buken som er grått. Undervengen er kvit med eit diagonalt mørkt band frå vengknoken mot kroppen. Nebbet er lite og svart.
Denne arten er svært pelagisk, nærmar seg sjeldan land, bortsett frå å hekke og å bringe fram føde til ungen. Gråbukpetrellar et mest fisk, med tar òg noko blekksprut og krepsdyr. Det meste av føda tar dei når dei ligg på sjøen, elles kan dei stupe frå lufta. Dette er ein transekvatorial migrant, hekkar på nokre av dei mindre sørlege øyane ved Sørøya på New Zealand og i Fiordland, trekkjer til Beringhavet, og konsentrere seg i Alaskagolfen og Aleutene.
Gråbukpetrellen hekkar i hòler og steinsprekker. Dei var tidlegare meir talrike enn i dag. Populasjonen er påverka av predasjon av introduserte pattedyr. Den største hekkekolonien finst på Codfish Island ved Stewart Island/Rakiura på 3-400 000 par. (1996) Estimat for totalpopulasjonen er 1,5 mill individ.
Bayt al-Harithi
Bayt al-Harithi er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
We're All Alone
«We're All Alone» er ein song skriven av Boz Scaggs og spelt inn for albumet hans Silk Degrees i 1976. «We're All Alone» var ein hit i 1977 for Rita Coolidge i USA og Storbritannia.
Tidlege versjonar
«We're All Alone» er ein inderleg ballade som avslutta Silk Degrees. Frankie Valli gav songen ut på singel og denne nådde 78. plass i august 1976 og våren 1977 vart ein versjon av Bruce Murray spelt ein del på radio i Canada.
The Walker Brothers, som var ein av inspirasjonskjeldene til Scaggs, spelte inn «We're All Alone» for albumet Lines og gav han ut på singel i oktober 1976 i Storbritannia. Walker Brothers-versjonen nådde 22. plass i Nederland i august 1977, ein månad før ein versjon av Rita Coolidge òg nådde den nederlandske lista. Denne singelen nådde òg sjuandeplassen i Storbritannia. I mars 1977 vart ein versjon av the Three Degrees spelt inn for albumet Standing Up For Love.
Andre versjonar
Andre versjonar av «We're All Alone» har blitt spelt inn av Maj Britt («Alene Her»), Cecilio & Kapono, Petula Clark («On est tout seul»), Anne Cochran, Linda Eder, Zsa Zsa Padilla, Monica Forsberg, Kiri Te Kanawa, Engelbert Humperdinck, Arja Koriseva («Me Kaksi Vain»), Kisu («Niin yksin oon»), Liesbeth List («Vertrouwd Gevoel»), Johnny Mathis, Ben Cramer «Gelukkig Zijn», Stutz Bear Cats, Reba McEntire med Jose e Durval («Solo yo, sola tu»), Natalia, Mary O'Hara, Natalia Oreiro og Manolo Otero («Estamos Todos Solos»), Päivi («Kun Luonain Oot»), Patty Pravo («Da Soli Noi»), Kurt Ravn, Doreen Shaffer, Yulia, Beat Crusaders og Pieces of a Dream.
Richard Point
Richard Point er det sørlege neset i Williams Haven, 600 m sørvest for North Point på Signy Island i Sør-Orknøyane. Det vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1990 etter Kenneth J. Richard frå British Antarctic Survey (BAS) som var biologisk teknikar ved Signy Station frå 1978.
Makhul
Makhul (hebraisk skrift מַכְּחוּל) er ein beduin-landsby i Negevørkenen sør i Israel. Han ligg nær Tel Arad og høyrer til al-Kasom regionale kommune. I 2011 hadde han 226 innbyggjarar.
Anna Steineger
Anna Steineger  var ein norsk skribent, lærar, politikar for Venstre, kvinnesaksforkjempar og foreiningskvinne.
Virke
I 1884 vart Steineger tilsett ved Ulrike Pihls pikeskole i Bergen, som lærar i geografi og naturfag. I 1894 studerte ho, med offentleg stipend, naturfagundervising i Berlin og Paris, og er rekna som ein av pionerane for moderne undervising i naturfag i Bergen. Ho engasjerte seg også for matservering til trengjande skulebarn.
Steineger var medstiftar av Bergen Kvinnesaksforening i 1885 og var medlem av det fyrste styret. Seinare vart ho styremedlem i Høiere skolers landslærerindeforening. I 1892 vart ho innvald i styret i det nyopprettede Bergen Ligbrændingsselskab, og i 1905 vart ho vald inn i Bergens fattigstyre.
Steineger var representant i kommunestyret og suppleant i formannskapet i Bergen for Venstre i perioden 1902–1904, og suppleant i kommunestyret frå 1904.
Steineger var blant bidragsytarane i kvinnesakstidsskriftet Nylænde.
Familie
Anna Steineger var dotter av oberstløytnant Rudolph Grip Norman og Charlotte Folkedal. Ho vart 30. oktober 1876 gift med vitskapsmannen Leonhard Hess Steineger, ein bror av kunstnaren Agnes Steineger. Ekteskapet vart oppløyst.
Glanspapir
Glanspapir er papir der den eine sida er matt og ufarga, og den andre sida er glansa og farga. Den farga sida er normalt i sterke fargar, der dei vanlegaste er raud, gul, grøn og blå og dessutan gull- og sølvfarga. Glanspapir i kvitt og svart finst òg.
Glanspapir blir brukt til fletting av juletrekorger og til å laga juletrelenkjer, og kan i tillegg brukast til origami.
Gregers Fougner Lundh
Gregers Fougner Lundh var ein norsk offiser, skule- og norskdomsmann, fødd i Fron. Han var far til Sverrer Hakon Lundh.
Liv og gjerning
Lundh var frå 1808 fenrik og 1812 kaptein. I 1814 var han ei kort tid byråsjef i Indredepartementet og deretter lektor i teknologi ved Universitetet i Christiania. Frå 1822 var han same staden professor i statsøkonomi.
Lundh «var ein energisk og handlekraftig mann, rik på idéar, og gjorde seg mykje gjeldande i mange tiltak», mellom anna i Selskabet for Norges Vel. I 1822 grunnla han 'Magazin for Naturvidenskaberne' og i 1831 var han mellom skiparane av 'Samfundet for det norske Folks Sprog og Historie'. Han skreiv fleire utgreiingar i «Samlinger til det norske Folks Sprog og Historie» som kom ut 1833-39. I 1828 gav han ut «Prøve af et Norsk Diplomatarium» og grunnla ein diplomsamling.
Alt i studieåra 1806-08 i København skreiv Lundh «Hvorfor har Norge ikke sit eget National-Sprog?» og sette opp ei norsk ordliste. På 1830-talet fatta han interesse for Henrik Wergeland sine tankar om ein norsk «Sprogreformation». Lundh sette då kapitla 162-163 av Hákonar Saga om til eit slags nynorsk, ei tekst som i 1954 vart prenta i Skrifter fraa Norsk Maalførearkiv IV.
Statsøkonomen Lundh fekk i 1823 i oppdrag å greie ut moglegheitene for byreising ved Mjøsa, og la med det arbeidet grunnlaget for at Hamar og Lillehammer fekk bystatus.
Han døydde på Brånes i Skedsmo, 50 år gammal.
Kjelder
Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1957
Sitat
Sitat (frå latin citatum, av citare, 'kalle fram') er ei ordrett attgjeving av noko som er blitt sagt eller skrive tidlegare. Ofte er sitatet ein kortare del av ei utsegn eller eit stykke. Den siterte utsegna kan markerast i skrift med sitatteikn, kolon eller liknande og ein referanse til opphavsperson og kjelde. I munnleg sitering kan ein markera sitat med formuleringar som «Cicero sa...», «farmor seier alltid...», «...sa presten», «som det står i...» og så bortetter. Nokre sitat blir oppattekne så ofte at dei går inn i språket som ordtak, og blir då gjerne brukte utan å visa til opphav.
Sitat blir nytta på ei rekkje område, som i daglegtale, talar, foredrag, intervju, reportasjar, artiklar og bøker. Sitat kan også inngå som del av arkitektur, biletkunst eller i drama- eller musikkstykke. Sitering kan vera eit viktig verkemiddel som gjev tyngde til det ein seier ved å støtta seg på andre. Sitat kan også fungera som dekorasjon eller som tankevekkjar. På fleire område finst det reglar for korleis ein kan bruka sitat. Både innan akadamisk skriving og ved skaping av andsverk må ein oppgje kjelde for sitat for å unngå plagiat.
Ei sitatsamling blir ofte kalla «bevingede ord». Ei større, systematisk ordna samling av sitat blir kalla sitatleksikon.
Sjå òg
Bruk av sitat
Harestua stasjon
Harestua stasjon var ein jarnbanestasjon på Gjøvikbanen i Lunner kommune i Viken fylke, nedlagd 9. desember 2012. Stasjonen hadde namnet Harestuen stoppested då han opna i 1901, men fekk i 1910 status som stasjon, og i 1921 vart namnet endra frå Harestuen til Harestua. Stasjonen vart fjernstyrt i 1972, heilt automatisert i 1980, og i desember 2012 erstatta av Furumo haldeplass, som i 2013 fekk namnet Harestua haldeplass.
Den tidlegare Harestua stasjon er no berre eit kryssingsspor som har fått namnet Monsrud kryssingsspor.
Songen Stage Fright
«Stage Fright» er ein song av The Band og tittelsporet på det tredje albumet Stage Fright. Rick Danko syng solovokal og han vart skriven av Robbie Robertson. I følgje forfattaren Barney Hoskyns hadde Robertson opphavleg tenkt at han skulle syngjast av Richard Manuel, men det vart klårt at songen betre passa «den nervøse, skjelvande røysta» til Danko.
Det finst konsertopptak av songen på Rock of Ages frå 1972, og på Before the Flood, eit konsertalbum frå turneen til The Band med Bob Dylan. Han vart òg framført på The Last Waltz. Studioversjonen vart gjeven ut på singel i Danmark. Konsertversjonen frå Before the Flood kom ut som B-side av Dylan-singelen «Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine)» i 1974.
Accept
Accept er eit tungmetallband frå Solingen i Tyskland. Dei platedebuterte i 1979 med albumet Accept, men slo igjennom internasjonalt først med den femte plata, Balls to the Wall (1983) i utgjevingsåret og året etter. Restless and Wild frå 1982 blir rekna som stilskapande for sjangeren speed metal, særleg i kraft av opningslåta «Fast as a Shark».
Songen Stage Fright
I følgje AllMusic-kritkaren William Ruhlmann handlar teksten om «fallgruvene i heider og ære.»
Accept
=Historie=
1979-1986
Accept gav ut sju plater med songaren Udo Dirkschneider før han forlet bandet for det nye bandet U.D.O.. Gitaristen Jörg Fischer forlet samtidig bandet.
1987-1989
Bandet gjekk først ut med Rob Armitage frå engelske Baby Tuckoo som ny vokalist. Før den nye plata kom var det likevel amerikanske David Reece som var frontfigur i Accept. Den nye plata, Eat the Heat, tok ei meir kommersiell retning enn bandet hadde hatt til da. Accept blei oppløyst for første gong i slutten av 1989.
1993-1996 og 2005
Dirkschneider returnerte til Accept og var med på tre plater i åra 1993-1996, men så vart bandet blei oppløyst att like etter utgjevinga av Predator i 1996. Dei spelte på festivalar i 2005, men det var meldt på førehand at ei plateutgjeving ikkje var aktuelt.
Frå 2010
Med Blood of the Nations i 2010 var Accept tilbake med enda ein amerikanar som vokalist, denne gongen Mark Tornillo frå T.T. Quick. Oppfølgjaren Stalingrad kom i 2012. 17. juli 2014 kjem tredje plate med Tornillo på vokal, Blind Rage.
=Diskografi= Wolf Hoffmann (gitar) og Peter Baltes (bass) er kreditert på alle utgjevingane.
Dirkschneider er vokalist på utgjevingane 1979-1986 og 1993-1996. Reece er vokalist på Eat the Heat, og Tornillo på utgjevingane sidan 2010.
Stefan Kaufmann er trommeslagar på utgjevingane 1980-1994. På Accept var det Frank Friedrich. På Predator er ingen trommeslagar kreditert som bandmedlem. Stefan Schwarzmann er kreditert på utgjevingane sidan 2010.
Jörg Fischer var gitarist på utgjevingane 1979-1981 og 1985-1986 ved sida av Hoffmann. Herman Frank er kreditert på Restless and Wild og Balls to the Wall, samt utgjevingane sidan 2010. På Eat the Heat er Jim Stacey kreditert. På utgjevingane 1993-1996 er berre Hoffmann kreditert.
Konsertalbum
=Referansar=
Bayt al-Hawiri
Bayt al-Hawiri er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Haugland skipreide
Haugland skipreide var ei av skipreidene på Jæren, oppkalla etter grenda Haugland i Time sokn.
Ho omfatta delar av kommunane Klepp, Time og Hå, eller nøyaktigare:
Adah Isaacs Menken
Adah Isaacs Menken var ein amerikansk skodespelar, målar og diktar, og var den høgast tenande kvinnelege skodespelaren i si samtid. Ho var best kjend for rolla si i hestestykket Mazeppa, der ho mot slutten opptredde tilsynelatande naken på ein hest på scenen. Etter stor suksess med stykke i nokre år i New York og San Francisco framførte ho same rolla i London og Paris frå 1864 til 1866. Etter ein kort tur tilbake til USA, vende ho tilbake til Europa. Der blei ho sjuk innan to år, og døydde i Paris då ho var 33.
Menken fortalde mange soger om opphavet sitt, inkludert namnet, fødestaden, avstamminga og religionen sin. Historikarar har kome fram til ulike soger. Dei fleste er samde om at ho blei fødd som ein louisianakreolsk katolikk med europeisk og afrikansk avstamming. Menken blei ein kjendis med sensasjonell framsyningar både i USA og Europa. Ho gifta seg fleire gonger, og var kjend for andre forhold. Ho fekk to søner, men begge døydde som spedbarn.
Sjølv om ho var best kjend som skodespelar, hadde Menken også eit ønske om å bli kjend som forfattar. Ho gav ut rundt 20 artiklar og 100 dikt frå 1855 til 1868 (ei diktsamling blei gjeven ut posthumt). Tidlege verk tok for seg familie og etter at ho gifta seg kunne dikta og artiklane hennar ha jødiske tema.
Bakgrunn
Det finst varierte opplysingar om det tidlege livet til Menken. I den sjølvbiografiske teksten «Some Notes of Her Life in Her Own Hand», som kom ut i The New York Times i 1868, skreiv Menken at ho var fødd i Bordeaux i Frankrike og budde på Cuba som barn før familien hennar slo seg ned i New Orleans. I 1865 skreiv ho derimot at ho var fødd som Dolores Adios Los Fiertes som dotter av ei fransk kvinne frå New Orleans og ein spansk-jødisk mann. Kring 1940 var det allmenn semje blant forskarar om at foreldra hennar ved Auguste Théodore, ein free black-mann, og den kreolske kvinna Marie.
I 1990 kom John Cofran fram til eit anna opphav ved hjelp av data frå folketeljingar. Han sa at ho var fødd som Ada C. McCord i Memphis i Tennessee seint i 1830 som dotter av den irske kjøpmannen Richard McCord og kona hans Catherine. Ifølgje Cofran døydde far hennar då ho var ung og mora gifta seg opp att. Familien flytta så frå Memphis til New Orleans.
Ada skal ha vore ein vaken elev, og blei flytande i fransk og spansk. Ho blei sagt å ha ei gåve for språk. Som barn opptredde ho som dansar i balletten ved French Opera House i New Orleans. Seinare opptredde ho som dansar i Havana på Cuba, der ho blei krona som «Queen of the Plaza».
Karriere i USA
Eter Cuba byrja Menken spela skodespel i staden for å dansa, og byrja karrieren som skodespelar i Texas. Ifølgje Gregory Eiselein dreiv ho med opplesingar frå Shakespeare og skreiv dikt og skisser for The Liberty Gazette. Ho gifta seg for fyrste gong i Galveston County i februar 1855 med musikaren G.W. Kneass. Ekteskapet hadde enda i 1856, då ho møtte og gifta seg med manne som vanlegvis er blitt rekna som den fyrste ektemannen hennar, Alexander Isaac Menken, ein musikar frå ein framståande reformjødisk familie i Cincinnati.
Han byrja vera manageren hennar, og Ada Menken hadde framsyningar med opplesingar i Midtvesten og Upper South. Ho fekk rimelege meldingar, og opptredde saman med fleire menn som blei kjende skodespelarar: Edwin Booth i Louisville i Kentucky og James E. Murdoch i Nashville i Tennessee.
I 1857 flytta paret til Cincinnati, der Menken hevda ho hadde jødiske røter til ein reporter. Ho studerte jødedommen og praktiserte trua, men konverterte aldri formelt. På denne tida gav ho ut dikt og artiklar om jødedommen i The Israelite i Cincinnati. Ho byrja også gje ut tekstar i Jewish Messenger, som kom ut i New York.
Ada la ein «h» til fornamnet sitt og ein «s» til Isaac, og var kjend som Adah Isaacs Menken kring 1858. Ho verka som skodespelar i New York og San Francisco, og turnerte i tillegg rundt i landet. Ho blei også kjend for poesi og måleri. Sjølv om ho ikkje fenn gode kritikkar frå større meldarar, blei ho til ein kjendis.
På denne tida hadde Menken kort, bølgete hår, ein stil som var svært uvanleg for kvinner på denne tida. Ho hadde ein bohemsk, tidvis androgyn utsjånad. Dette var ei framtoning ho skapte bevisst på ei tid då veksten i massemedia hjelpte til med å gjera henne kjend for dette.
I 1859 opptredde Menken på Broadway i New York i skodespelet The French Spy. Ho fekk dårlege kritikkar. The New York Times kalla henne «the worst actress on Broadway.» The Observer skreiv «she is delightfully unhampered by the shackles of talent.» Menken heldt fram med å ha mindre roller i New York, i tillegg til å framføra tekstar av Shakespeare og halda førelesingar.
Den tredje ektemannen hennar var John C. Heenan, ein populær irsk-amerikansk boksar som ho gifta seg med i 1859. Ei tid etter vigselen fann pressa ut at ho ikkje hadde fått innvilga skilsmål frå Menken, og skulda henne for bigami. Ho hadde venta at Menken skulle få gjennom skilsmålet, noko han til slutt gjorde.
Ettersom John Heenan var ein av dei best kjende og populære personane i USA, skulda nokre i pressa Menken for å ha gifta seg med han for å dra nytte av kjennskapen hans. Ho presenterte seg sjølv som Mrs. Heenan i Boston, Providence, Baltimore og Philadelphia, og fortsette å bruka namnet hans også etter at dei skilde lag innan eit år etter at dei hadde gifta seg. Dei fekk ein son som døydde kort tid etter fødselen.
I New York møtte Menken diktaren Walt Whitman og ein del andre frå bohemkrinsen hans. Ho blei påverka av stilen hans i si eiga dikting. I tida 1860–61 gav ho ut 25 dikt i Sunday Mercury, ei underhaldningsavis frå New York. Desse blei seinare samla med seks andre i den einaste boka hennar, Infelicia, som blei gjeven ut nokre månader etter at ho døydde.
Torgeir Vraa
Torgeir Olavsson Vraa var ein norsk pressemann og politikar frå Fyresdal. Han var fyrst medlem av Venstre, frå 1897 representerte han Arbeidarpartiet.
Adah Isaacs Menken
Karriere i USA
Då Menken møtte Charles Blondin, som var kjend for å kryssa Niagarafalla på line, blei dei to tiltrekte av kvarandre. Ho føreslo at ho kunne gifta seg med han om dei opptredde sman over falla, men Blondin meinte han ville bli distrahert av venleiken hennar. Dei to hadde likevel ei forhold, og heldt ein vaudeville-turne saman i USA.
Torgeir Vraa
Liv
Vraa var son til ein gardbrukar på Rui i Fyresdal. Han gjekk Asker seminar og var ferdig seminarist i 1889. Åra 1890-1904 var han lærar i Modum, samstundes som han var gardbrukar på garden kona hans kom i frå. Frå 1902 var han journalist i Social-Demokraten. I 1905 vart han den fyrste redaktøren i den ferske avisa Fremtiden i Drammen, busett i byen der. Han redigerte avisa heilt fram til han døydde.
Adah Isaacs Menken
Mazeppa
Sidan bad ho manageren sin Jimmie Murdock om å hjelpa henne til å blei ein stor skodespela. Murdock meinte Menken ikkje hadde noko stort skodeseplartalent, men tilbaud henne ei bukserolle (som ein mann) av ein nobel tatar i hippodramaet Mazeppa, som bygde på eit dikt av same namn av lord Byron (og opphavleg på livet til Ivan Mazepa). Ved klimakset i dette stykket blir tataren kledd naken, bunden til hesten sin og sendt i døden. Scenen med ein ekte hest, men ei dokke som tatar var populær blant publikum. Menken ønskte å utføra stuntet sjølv. Kledd i hudfarga strømpebukser til hest såg ho naken ut på scena, og skapte sensasjon. Publikum i New York var sjokkert, men trekt til teateret, og stykket blei populært.
Torgeir Vraa
Liv
Vraa var stortingsrepresentant for Arbeidarpartiet periodane 1906-09, 1925-27 og 1931-33. I sin fyrste periode var han vald frå einmannskrinsen Strømsø og Tangen, dei to siste gongane frå kjøpstadene i Buskerud (Drammen, Hønefoss, Kongsberg). Han var 1906-09 medlem av protokollkomiteen, på dei seinare stortinga var han medlem av skog- og vassdragskomiteen. Vraa var kjend som ein framifrå agitator, og reiste vidt og breitt i Noreg på talarferd for Arbeidarpartiet.
Han var også lokalpolitikar, medlem av heradsstyret i Modum og var varaordførar i Drammen bystyre mellom 1910 og 1913, samt medlem av formannskapet i til saman fire valperiodar mellom 1913 til 1928. Han var elles formann i Buskerud Arbeidarparti, samt landsstyremedlem av Det Norske Arbeidarparti 1904-12 og 1918-20. Vraa døydde i Drammen i 1934. Ein statue av han vart reist i byen to år etter.
Adah Isaacs Menken
Mazeppa
Menken drog med Mazeppa til San Francisco, som igjen fekk mykje publikum.
I 1862 gifta ho seg med Robert Henry Newell, ein humorist og redaktør for Sunday Mercury i New York, som nyleg hadde gjeve ut det meste av lyrikken hennar. Dei var saman i rundt tre år. Deretter gifta ho seg med James Paul Barkley, ein gamblar, i 1866. Etter kort tid drog ho frå han til Frankrike, der ho opptredde. Dei fekk ein son, som ho kalla Louis Dudevant Victor Emanuel Barkley. Gudmora hans var forfattaren George Sand (A.F. Lesser). Louis døydde som spedbarn. Menken spelte i Mazeppa i London og Frankrike i store delar av 1864 til 1866. Kostymet hennar skapte kontrovers, og ho møtte kritikken i aviser i London ved å seia at ho var påverka av klassisk skulptur, og at kostymet hennar var meir bluferdig enn dei brukte i ballett eller burlesk. Stykket opna 3. oktober 1864 ved Astley Theatre til «overfulle hus». Skodespelaren var så godt kjend at ho berre blei omtalt som «the Menken», utan at ein trengte bruka noko anna namn.
Seinare liv
Menken spelte i ein utseld sesong av Les pirates de la savane i Paris i 1866. Ho hadde eit forhold til forfattaren Alexandre Dumas den eldre, eit nokså skandalevekkande ettersom han var meir enn dobbelt så gammal som henne. Etter at ho vende tilbake til England i 1867 sleit ho med å tiltrekka dei same publikumstala til Mazeppa som før. På denne tida hadde ho eit forhold til diktaren Algernon Charles Swinburne.
I London blei ho sjuk og måtte stoppa å opptre ei stund, slik at ho sleit med pengenaud. Det var få som visste at ho var sjuk før ho kollapsa under ein prøve, og døydde nokre få veker seinare. Menken byrja å gjera klar dikta sine til utgjeving og flytta tilbake til Paris, der ho døydde 10. august 1868. Ho hadde nett skrive til ein venn: "I am lost to art and life. Yet, when all is said and done, have I not at my age tasted more of life than most women who live to be a hundred? It is fair, then, that I should go where old people go."Ho blei gravlagd i den vesle jødiske gravlunden i Montparnasse, med gravskrifta «Thou Knowest», henta frå eit dikt av Swinburne.
Den einaste boka hennar, Infelicia med 31 dikt, blei gjeven ut dagar etter at ho døydde.
Litterært virke
Menken ønskte å bli kjend som forfattar, men verket hennar blei overskugga av den oppsiktsvekkande scenekarrieren og det private og offentlege livet hennar. Til saman gav ho ut rundt 20 essay, 100 dikt og ein bok med dei samla dikta sine, frå 1855 til 1868; boka kom ut posthumt.
Dei tidlege verka hennar var vigde familie og romantikk. Etter at ho gifta seg med Menken og byrja studera jødedommen, inneheldt dikta og essayar hennar i fleire år på 1860-talet jødiske tema. Etter ekteskapet og skilsmissa frå Heenan og møte med forfattarar i New York endra ho stilen sin, og tok imot ein viss innverknad frå Walt Whitman. Ho blei sagt å vera den «fyrste diktaren og den einaste kvinnelige diktaren før 1900-talet» som følgde han i bruken av frie vers.
Frå og med tida i New York uttrykte poesien hennar eit breiare spekter av kjensler knytte til forhold, seksualitet, og også om kvinner sin kamp for å finna ein plass i verda. Diktsamlinga hennar Infelicia gjekk gjennom fleire utgåver, og var på trykk til 1902.
Menken fekk ikkje gode kritikkar i samtida. På denne tida var kritikarane uansett strenge mot kvinnelege forfattarar, og den offentlege framtoninga til Menken medførte endå meir kritisk tilnærming til dikta hennar. Ho blei likevel beundra av diktarar som Christina Rossetti og Joaquin Miller.
Cape Robertson
Cape Robertson er eit nes på vestsida av innløpet til Jessie Bay, nordvest på Laurie Island i Sør-Orknøyane. Det ligg 1 nautisk mil (1,9 km) aust for Route Point ved nordenden av Mackenzie Peninsula. På kartet over Laurie Island av Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen under Bruce, 1902–04, er namnet Cape Robertson nytta om neset Route Point, som tidlegare var namngjeven av kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer i 1821. Namnet Route Point vert i dag nytta om neset på nordvestenden av Mackenzie Peninsula; Cape Robertson ligg heilt mot nordaust. Det er kalla opp etter Thomas Robertson, som var kaptein på «Scotia», ekspedisjonsskipet til den skotske ekspedisjonen.
P i kompleksitetsteori
Døme
Døme på problem som kan løysast i polynomiell tid og dermed i P er til dømes å finna største fellesnemnar. Fleire problem innanfor lineær programmering er òg kjende for å vera i P.
Strachey Stump
Strachey Stump er eit fjell med flat topp med ei høgd opp mot 1630 moh, som ligg 5 nautisk mil (9 km) nordaust for Mount Wegener i Read Mountains i Shackletonkjeda i Antarktis.
Det vart fotografert frå lufta av U.S. Navy i 1967 og vart kartlagd av British Antarctic Survey (BAS) mellom 1968-71. I samband med at stader i området vart namngjevne etter geologar, vart det namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 etter John Strachey (1671–1742), ein engelsk geolog som gjorde dei første forsøka på konstruere eit geologisk tverrsnitt.
Paal O. Aukrust
Paal O. Aukrust, òg omtalt som Pål Aukrust var ein norsk gardbrukar i Lom, og ein sentral kommunepolitikar i bygda i fleire periodar. Han vart vald inn i kommunestyret i 1909, 26 år gammal. Aukrust vart ordførar for Nasjonal Samling i 1940. I 1951 vart han på nytt vald som ordførar i bygda. I tillegg hadde han mange verv i ymse lag og organisasjonar i bygda. At han med bakgrunn som NS-ordførar vart attvald allereie i 1951, viser at han hadde ein svært spesiell posisjon i Lom. Han var onkel til forfattaren Kjell Aukrust.
Steve Harvey
Broderick Stephen Harvey, kjend som Steve Harvey, er ein amerikansk komikar, programleiar, produsent, skodespelar og forfattar.
Alta lufthamn
Flyplassen vart opna 3. mai 1963, saman med Kirkenes lufthamn, Høybuktmoen og Lakselv lufthamn, Banak. Flyplassen vart opphavleg betent av SAS med Convair CV-440 fly, men i 1969 vart Douglas DC-9 jetfly sette i drift på ruter til Alta, Banak og Høybuktmoen.
I dag er flyplassen eksportert av både SAS, Widerøe og Norwegian. Terminalbygget som er brukt i dag vart opna 25 august 2009.
Flyplassen betente 351 537 passasjerar i 2005, mot 303 828 i 2004. Alta lufthamn er dermed den største lufthamna i Finnmark fylke målt i passasjertal. Flyplassen har ei asfaltert rullebane på 2057 m. Flyplassen er betent av flybuss og drosje.
Songen By the Light of the Silvery Moon
«By the Light of the Silvery Moon» eller «By the Light of the Silv'ry Moon» er ein populær song. Musikken vart komponert av Gus Edwards og teksten skriven av Edward Madden. Songen vart publisert i 1909 og først framført på scenen av Lillian Lorraine. Det var ein av ei rekkje måne-relaterte Tin Pan Alley-songar i denne tida.
Songen har blitt brukt i mange fjernsynsseriar og filmar. Ein film med same namn kom i 1953 med Doris Day i ei av rollene.
Parodi
Billy Murray spelte songen «Stand Up and Sing for Your Father an Old Time Tune» i 1923. Teksten er ein parodi på «By the Light of the Silvery Moon», og omhandlar ein gammal mann som meinte songen var overflatisk.
Snitte
Snitt eller snitte er ein type smørbrød laga av tilskorne brødskiver med fint pålegg. Snittar blir ofte serverte ved selskapelege høve eller ved finare etestader. Dei blir ofte leverte av keiteringverksemder.
Utforminga av snittar kan variera i ulike land. I Noreg er det vanleg å servera snittar med forseggjort pålegg og tilbehøyr. Nokre vanlege påleggstypar er roastbiff, reker, røykelaks, karbonade, skinke og ostar som brie. Av tilbehøyr kan nemnast eggerøre, oliven, persille, salat, agurk og tomat. Vanlegvis bruker ein lyst brød, som loff, til å laga snittane.
Sumgin Buttress
Sumgin Buttress er eit markant fjell 2,5 nautiske mil (4,6 km) sørvest for Charpentier Pyramid, med ei høgd opp mot kring 1100 m på vestsida av Herbert Mountains i Shackletonkjeda. Det vart grovt kartlagd av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition i 1957 og vart fotografert frå lufta av U.S. Navy i 1967. Det vart kartlagd på ny av British Antarctic Survey (BAS) mellom 1968-71. I samband med at det vart nytta namn på glasiologar i området, vart det namngjeve av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) i 1971 etter Mikhail I. Sumgin (1873–1942), ein russisk pioner på forsking på permafrost.
Kvia skipreide
Kvia skipreide var ei av skipreidene på Jæren, oppkalla etter garden Kvia like sør for tettstaden Nærbø.
Emmy-prisen
Emmy-prisen, også kalla berre Emmy, er ein amerikansk pris for fjernsynsarbeid, tilsvarande Oscar-prisen for film, Tony-prisen for teater og Grammy-prisen for musikk. Til saman utgjer desse dei fire store kulturprisane i USA.
Kvia skipreide
Ho omfatta store delar av Hå kommune og ein liten del av Time, eller nøyaktigare:
Emmy-prisen
Emmy-prisane blir gjevne innan fleire kategoriar for amerikansk fjernsyn, og blir delte ut ved flere ulike prisseremoniar i løpet av året. Dei to utdelingsseremoniane som får mest omtale i media er utdelinga av Primetime Emmy og Daytime Emmy, som anerkjenner utmerka arbeid i amerikanske underhaldningsprogram sende på kveldstid og dagtid. Det blir også halde lokale emmyprisutdelingar rundt om i landet på ulike tidspunkt i løpet av året. Desse anerkjenner utmerka arbeid innan lokal- og delstatsfjernsyn. I tillegg anerkjenner International Emmy Award utmerka arbeid innan tv-program som er blitt produserte og sende for første gong i land utanfor USA.
Kvia skipreide
På Vestlandet vart skipreidene avløyste av tinglag først i begynninga av 1800-talet, og Kvia skipreide vart nemnd Kvia tinglag. Etterkvart vart grensene regulerte slik at dei samsvarte betre med sokne- og kommunegrensene: Derfor vart Kvia tinglag oppløyst 1850 og erstatta av det nye Hå tinglag (Nærbø og Varhaug sokner).
Bayt al-Hindawana
Bayt al-Hindawana er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Route Point
Route Point er eit kupert nes heilt nordvest på Laurie Island i Sør-Orknøyane. Det vart oppdaga og namngjeven av kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer under den felles sjøreisa deira i desember 1821.
Miljøproblem
Miljøproblem viser til ulike prosessar som kan påverka eit miljø negativt. Ofte viser nemninga til problem som kjem av menneskeleg aktivitet. Miljøvern handler ofte om å ta opp og prøva handsama ulike miljøproblem.
Miljøet kan påverkast av mange ulike typar menneskeleg aktivitet, som skogrydding, jordbruk, jakt og fiske, bygging, vareproduksjon og transport. Påverknaden kan føra til problem i atmosfæren, som sur nedbør, nedbryting av ozonlaget eller global oppvarming, i hav og vassdrag som ved utslepp av miljøgifter, ei stor mengd næringsstoff og liknande, og i jorda til dømes gjennom erosjon eller salinisering.
Sosialt nettverk
Sosialt nettverk blir brukt om ei uformell gruppe der medlemmene deler informasjon, tenester og held kontakt med kvarandre. Dei seinare åra har det skjedd ei eksplosiv utvikling av større og mindre grupper som deler informasjon på Internett, og sosialt nettverk har blitt eit moderne moteuttrykk med ikonisk status. Men omgrepet sosialt nettverk vart nytta lenge før Internett vart oppfunne. Den som først nytta omgrepet var den engelske sosialantropologen John Arundel Barnes i samband med eit studium av eit lokalsamfunn på Bømlo 1952-54.
Historia til omgrepet
Den engelske sosialantropologen John Arundel Barnes publiserte i 1954 artikkelen «Class and Committees in a Norwegian Island Parish». Her presenterte han resultatet av nær to års feltarbeid på Bremnes på Bømlo, og her vart omgrepet sosialt nettverk første gong lansert i vitskapleg samanheng.
Barnes høyrde til Manschester-skulen av antropologar, og var student av Max Gluckman. Desse la vekt på å studera personlege relasjonar og sjå korleis desse var med på å bestemma korleis folk handla.
Filmen «The Social Network»
Sosiale nettverk er emnet i den mykje omtala filmen «The Social Network» frå 2010.
Bakgrunnsstoff
Sosialt nettverk Sociala nätverk Socialt netværk خدمة الشبكة الاجتماعية Virtual cəmiyyət Социална мрежа Xarxa social Sociální síť Rete suciale Soziales Netzwerk (Soziologie) Sotsiaalne võrgustik Social network Red social fa:شبکه اجتماعی Réseau social Rede social 소셜 네트워크 सामाजिक नेटवर्क Jejaring sosial Rete sociale רשת חברתית Ismeretségi hálózat Sociaal netwerk 社会的ネットワーク Sieć społeczna Rede social Социальная сеть (социология) Social network Социјалне мреже kab:Aẓeṭṭa imetti Sosyal ağlar Соціальна мережа 社会性网络