cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alpine greiner under Vinter-OL 1968
Slalåm
Løypelengd: 520 m, høgdeskilnad: 176 m
Kaon
Fakta
Sterk vekselverknad: Ein oppkvark sender ut eit gluon (g) som desintegrerer til eit par av ned– og antinedkvarkar.]] Kaonet har eit spinn på 0, og er den lettaste av særmesona, dvs eit meson der ein av kvarkane som det består av er ein særkvark.
Alpine greiner under Vinter-OL 1968
Slalåm
<br style="clear:both" />
Kaon
Fakta
Kaon desintegrerer til pion (π-meson).
Alpine greiner under Vinter-OL 1968
Storslalåm
Løypelengd: 1800 m, høgdeskilnad: 450 m
Start: 2153 moh, mål: 1703oh m
Løypelengd: 1780 m, høgdeskilnad: 450 m
<br style="clear:both" />
Utfor
Dato: 9. februar
Start: 2252 moh, mål: 1412 moh
Løypelengd: 2890 m, høgdeskilnad: 840 m
<br style="clear:both" />
Slalåm
Dato: 13. februar
Start: 1806 moh, mål: 1650 moh
Løypelengd: 420 m, høgdeskilnad: 156 m
Storslalåm
Dato: 15. februar
Goldcrest Point
Goldcrest Point er det nordvestlegaste neset på Birdøya i Sør-Georgia. Det vart kartlagd av Discovery Investigations med «Discovery» i perioden 1926–30 og av South Georgia Survey, 1951–57. Ein stor koloni med gulltoppingvinar (Eudyptes chrysolophus) held til på neset. Namnet vart gjeve av UK Antarctic Place-Names Committee i 1963 og syner til den gylne toppen på desse fuglane.
Alpine greiner under Vinter-OL 1968
Storslalåm
Start: 2090 moh, mål: 1650 moh
Løypelengd: 1610 m, høgdeskilnad: 440 m
Utfor
Dato: 10. februar
Start: 2252 moh, mål: 1650 moh
Løypelengd: 2160 m, høgdeskilnad: 602 m
= Verdsmeisterskap i kombinasjon =
Kvinner
<br style="clear:both" />
Minnehaha Icefalls
Minnehaha Icefalls er eit lite, isfall med store bresprekkar som flyt ned den bratte vestsida av Mount England og dannar ein sørleg sidebre til Newbreen, like vest for enden ved Granite Harbour i Victoria Land. Han vart kartlagt og namngjeven av ei gruppe under Terra Nova-ekspedisjonen (1910–13) leia av Taylor. Namnet vart foreslått av Frank Debenham.
Geoff Hurst
Geoffrey Charles Hurst ( i Ashton-under-Lyne, Lancashire) er ein tidlegare engelsk fotballspelar. Han er ein legende i West Ham og det engelske landslaget, og er også den einaste spelaren i fotballens historie som har scora hat-trick i ein VM-finale.
Dei tre måla kom i finalen i 1966 for England, i deira 4–2-seier over Tyskland (BRD) på det gamle Wembley. Denne bragda var ekstra imponerande, med tanke på at Hurst berre hadde fire månader (åtte kampar) bak seg i si internasjonale karriere, og at han ikkje var rekna som England sitt første val på spissplassen på den tida. Det andre målet han scora i kampen, som kom på overtid, er eit av dei mest omdiskuterte fotballmåla gjennom tidene. Hurst skaut ballen i tverrliggaren, og ballen stussa ned på mållinja, og det vart dømt mål til England. Tidlegare i turneringa, før finalen, hadde Hurst vist sitt talent og medvirka i fleire av England sine mål. Totalt scora han 24 mål på 49 landskampar for England, og på klubblagsnivå spelte han for West Ham United, Stoke City og West Bromwich Albion. For West Ham vart det totalt 180 mål på 411 kampar.
My Ship Is Comin' In
«My Ship Is Comin' In» er ein song skriven av Joey Brooks som den første songen for den amerikanske soulsongaren Jimmy Radcliffe i 1965 og vart sidan spelt inn og gjeven ut av den amerikanske popgruppa The Walker Brothers som den fjerde singelen deira same året. Songtittelen vart endra til «My Ship Is Coming In». Akkompagnementet vart dirigert av Ivor Raymonde.
Geoff Hurst
Hurst vart utnemnd til Knight Bachelor av dronning Elisabeth II og vart dermed slegen til riddar. Han har med det rett til å føre tiltaleforma «sir» framfor namnet. Hurst er også medlem av Order of the British Empire.
Willett Range
Willett Range er ei fjellkjede som strekkjer seg 37 km nordover frå Mistake Peak og er ei høg hlyle langs kanten av kontinentalisen til Mackaybreen i Victoria Land. Fleire isbrear bryt gjennom fjellkjeda austover frå platået. Ho vart namngjeven av New Zealand Northern Survey Party av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition (1956–58) etter R.W. Willett, som var direktør i New Zealand Geological Survey, som støtta ekspedisjonen.
Get Back
Melodien voks fram under ein jam den 7. januar 1969, medan dei øvde for albumet. I løpet av få minutt kom McCartney med noko tekst.
Under innspelinga vart Billy Preston med på Fender Rhodes elektrisk piano. Den endelege innspelinga er frå 27. januar 1969.
Ander utgåver
Fleire andre artistar har spelt inn songen, mellom andre Amen Corner, Doris Troy, Elvis Presley, Elton John, Ike & Tina Turner, Rod Stewart, Status Quo, Al Green og Nitty Gritty Dirt Band.
Rajon
Rajon er eit uttrykk for nokre administrative distrikt i land i fleire post-sovjetiske land. I mellom anna Russland og Ukraina er det ei undereining til oblast (og kraj) og det kan då samanliknast med kommune. I andre land, som Aserbajdsjan, er det ei administrativ eining på eit nivå tilsvarande oblast, og kan då samanliknast med fylke.
Wilkniss Mountains
Wilkniss Mountains er ei markant fjellgruppe, som strekkjer seg kring 15 km frå nord til sør, 14 km aust-søraust for Mount Feather i Quartermain Mountains i Victoria Land i Antarktis. Fjella er kring 5 km breie i nord der Mount Blackwelder (2340 moh) og Pivot Peak (2450 moh) stig opp frå isfrie dalar. Den sørlege delen består hovudsakleg av mindre isdekte fjelltoppar. Ho vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1992 etter Peter E. Wilkniss, ein kjemikar som frå 1975 hadde forskjellige stillingar i National Science Foundation.
Zarivarsjøen
Zarivarsjøen (persisk زریوار, Zarivār), òg kalla Zeribar eller Zrewar, er ein innsjø i Zagrosfjella i Kurdistan-provinsen vest i Iran.
Innsjøen ligg vest for Marivan og har ei lengd på 5 km og ei vidde på 1,6 km. Vatn i innsjøen er ferskg og han har ei største djupne på seks meter.
Zeribarsjøen er eit stort turistmål i regionen.
Colcannon
Colcannon (irsk cál ceannann) er ein tradisjonell irsk matrett som hovudsakleg består av potetstappe og kokt kål. I tillegg blandar ein gjerne inn smør og mjølk eller krem.
For å laga retten koker ein potetene og moser dei med mjølk. Ein tek så finhakka kål (grønkål eller kvitkål) som kan vera kokt på førehand og blandar det saman. Det går også an å tilsetja andre grøne urter. Til slutt tilset ein smør, salt og pepar. Ein vanleg måte å servera retten på er med eit smørauge i midten.
Vanlegvis blir retten eten anten for seg sjølv eller med kokt skinke eller ryggflesk. Ettersom ingrediensane er billege og retten mettande har han vore ein viktig del av den irske husmannskosten.
Champ er ein liknande irsk rett som blir laga med vårlauk. Colcannon kan også liknast med dei skotske rettane clapshot og rumbledethumps og den nederlandske stamppot. Colcannon kan steikast opp att til bubble and squeak.
Song
Songen «Colcannon» eller «The Skillet Pot» er ei irish folkevise som er blitt spelt inn av ei rekkje artistar, mellom anna Mary Black. Han byrjar slik:
Did you ever eat Colcannon, made from lovely pickled cream? With the greens and scallions mingled like a picture in a dream. Did you ever make a hole on top to hold the melting flake Of the creamy, flavoured butter that your mother used to make?
Refreng: Yes you did, so you did, so did he and so did I. And the more I think about it sure the nearer I'm to cry. Oh, wasn't it the happy days when troubles we had not, And our mothers made Colcannon in the little skillet pot.
Shuichi Gonda
Shuichi Gonda er ein japansk fotballspelar.
Mishmar HaEmek
Mishmar HaEmek (, tyder Dalvoktaren) er ein kibbutz nord i Israel. Han ligg vest i Jezreeldalen, og høyrer til Megiddo regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 964.
Historie
Hausten 1942, då det var frykt om ein tysk siger i Midtausten, vart Mishmar HaEmek nytta som ein treningsleir av den britiske hæren. 160 jødiske frivillige, som seinare vart medlemmar av Palmach-greina av Haganah, fekk opplæring av det britiske ingeniørkkorpset innan sabotasje og trådlause operasjonar. Fleire tonn eksplosivar vart gøymde i kassar i området i tilfelle ein tysk okkupasjonen. Då opplæringa var over måtte alt utstyret og eksplosivane gjevast attende britane.
Kvant
Eit kvant (frå latin quantus) er i fysikken brukt som nemning på ein storleik som finst i ei bestemd udeleleg mengd. Verknadskvantet, òg kalla Planckkonstanten og som regel med nemninga h, er den minste mengda av verknad, det vil sei av produktet energi gonger tid. Planckkonstanten er ein naturkonstant av fundamental tyding i moderne fysikk.
Max Planck introduserte i 1900 ein formel som forklarte at lys alltid vert sendt ut i kvant. Strålingskvantet eller fotonet (gammakvant, lyskvant) er den minste mengda elektromagnetisk stråling som kan sendast ut med ein bestemd frekvens. Strålingskvantet fører med seg ei energimengd, energikvantet, som er lik verknadskvantet h multiplisert med frekvensen ν, og ei spinnmengd, elementærkvantet for spinn, som er lik verknadskvantet h dividert med 2p og som har nemninga ℏ (lesast h-strek).
Det elektriske elementærkvantet, elementærladninga, er den minste elektriske ladninga ein kjenner, som regel skrive som e. Protonet har ladning e og elektronet -e.
`Adar
`Adar er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Hangtown fry
Hangtown fry er ein type omelett som blei kjend i samband med gullrushet i California på 1850-talet. Den vanlegaste versjonen inneheld bacon og østers som blir steikt saman med egg.
Historie
Retten skal først ha blitt laga i Placerville i California, som då blei kalla Hangtown. Den vanlegaste soga er at han blei laga då ein gullgravar fann gull, og drog til Cary House Hotel og bestilte den dyraste retten ein kunne laga der. Dei dyraste ingrediensane var egg, som var skjøre og måtte fraktast forsiktig til gruvebyen; bacon, som kom frå austkysten, og østers, som måtte fraktast med is frå San Francisco, over 100 miles unna.
Retten blei gjort kjend av Tadich Grill i San Francisco, der han skal ha vore på menyen i rundt 160 år. Seinare variasjonar av retten omfattar bruk av lauk, paprika, ulike krydder og frityrsteiking av østersane før ein har dei i omeletten.
I kulturen
I episoden The Hangtown Fry frå fjernsyns-anthologiserien Death Valley Days frå 1962 , speler Fabrizio Mioni den unge mannen Paul Duval som er uskuldig dømt til døden i Placerville, på tida då staden var kjend som Hangtown. I soga finn Duval på å be om ein rett av bacon og østers i ein omelett for å utsetja avrettinga si medan kjærasten hans, Ann Alton (Nancy Rennick), leiter etter informasjon for å frigjera han. Retten er blitt servert på etestader i California.
Booth Seafood Co sitt kompendium av James Beard si sjømatkokebok frå 1954 har med tre oppskrifter på retten.
Ritchie Blackmore
Richard Hugh «Ritchie» Blackmore er ein britisk gitarist og låtskrivar, som er kjend som ein av dei første gitaristane som blanda element av klassisk musikk med bluesrock. Han byrja den profesjonelle karrieren sin som studiomusikar og vart så eit viktig medlem av Deep Purple, før Blackmore starta ein suksessrik karriere i sitt eige band, Rainbow, og seinare gjekk over til tradisjonell folkrock med Blackmore's Night i lag med kona si.
Tidleg liv
På skulen gjorde han det bra i idrett, særskild spydkast. Blackmore forlet skulen 15 år gammal og starta å arbeide som lærling som radiomekanikar ved Heathrow lufthamn. Han fekk då gitartimar hos Big Jim Sullivan.
1960-åra
Kring 1960 eller 1961 spelte han med fleire mindre lokale band, inkludert eit som heitte the Jaywalkers. Han vart dyktigare på instrumentet sitt og i 1963 byrja han som studiomusikar for Joe Meek og spelte med fleire forskjellige band. Han var medlem av ein instrumental combo, The Outlaws, og akkompagnerte Heinz (på hitten «Just Like Eddie»), og Glenda Collins blant andre.
Blackmore vart med i rockegruppa Deep Purple i 1968 etter å ha vorte invitert av organisten Jon Lord. Den tidlege stilen til Purlpe helte mot psykedelia og progressiv rock. Frå ungdomen av har gitarteknikken hans delvis vore inspirert av fiolin. Denne første besetninga av bandet med songaren Rod Evans varte til midten av 1969, og dei spelte inn tre album.
1970-åra
Det første studioalbumet til den andre besetninga, In Rock (1970), endra stilen til bandet og dei vendte seg mot hardrock. Ian Gillan var songar i denne besetninga som varte til midten av 1973 og produserte fire studioalbum.
Det nye albumet til den tredje besetninga heitte Burn (1974) og hadde med bluessongaren David Coverdale. Denne besetninga varte til midten av 1975 og produserte to studioalbum. Blackmore mislikte offentleg den funky soul-retninga Coverdale og bassist/vokalist Glenn Hughes hadde teke med seg til bandet. På grunn av dette forlet han bandet for å starte sitt eige band, Rainbow. I denne perioden mista Blackmore interessen for gitar, og tok cellotimar hos Hugh McDowell (ELO). Blackmore sa seinare «Når eg spelar forskjellige instrument som cello, syns eg det er forfriskande fordi det gjev ei kjensle av å vere vågal når eg ikkje er sikker på kva akkord eg spelar eller kvar toneart eg er i.»
Blackmore meinte opphavleg å lage eit soloalbum, men danna i 1975 i staden sitt eige band kalla Ritchie Blackmore's Rainbow, som seinare vart forkorta til Rainbow. Med seg hadde han den amerikanske vokalisten Ronnie James Dio og bluesrockbandet hans Elf som studiomusikarar. Denne første besetninga heldt aldri konsertar i lag. Musikken til Rainbow var delvis inspirert av barokkmusikk sidan Blackmore hadde byrja å spele cello, der han kunne skape interessante akkordprogresjonar. Debutalbumet til bandet, Ritchie Blackmore's Rainbow, kom ut i 1975. Rainbow skulle opphavleg vere eit eingongsprosjekt, men bandet varte over fleire album og turnear. Blackmore var imponert over den store spennvidda i vokalen til Dio. Kort tid etter det første albumet var spelt inn, rekrutterte Blackmore nye musikarar for det andre albumet, Rising (1976), og det påfølgjande konsertalbumet On Stage (1977). Rising vart opphavleg kalla Blackmore's Rainbow i USA. Etter det enste studioalbumet kom ut og den påfølgjande turneen, forlet Ronnie James Dio Rainbow på grunn av «kreative usemjer» med Blackmore, som mislikte 'Dungeons & Dragons'-tekstane til Dio, som Dio er vorte kjend for.
Blackmore heldt fram med Rainbow og bandet gav ut albumet Down To Earth (1979), med R&B-songaren Graham Bonnet. Albumet hadde ein langt meir kommersiell stil og gav Rainbow den første suksessen deira på salslistene med singelen «Since You Been Gone» (ein versjon av ein Russ Ballard-song) som vart ein stor hit. Bonnet forlet bandet etter turneen for dette albumet.
1980-åra
I 1984 gjekk Blackmore saman med den tidlegare «Mark Two»-besetninga av Deep Purple og spelte inn nye album. Denne gjenforeininga varte til 1989 og gav to album.
1990-åra
Blackmore gjenforeinte Rainbow med nye medlemmar i 1994. Denne Rainbow-besetninga, med den skotske songaren Doogie White, varte til 1997 og produserte eit album kalla Stranger in Us All i 1995. Det skulle opphavleg vere eit soloalbum men etter etter press frå plateselskapet vart det kalla Ritchie Blackmore's Rainbow. Sjølv om White ikkje var like særeigen som tidlegare songarar, var albumet ulikt alt tidlegare Rainbow. Det kom ut i post-grunge-tida på midten av 1990-talet og ein verdsturné følgde. Dette vert rekna som det siste hardrockalbumet hans. Rainbow vart lagt på hylla etter den siste konserten deira i 1997.
I 1997 danna Blackmore, med kjærasten Candice Night som vokalist, ein tradisjonell folkrockduo kalla Blackmore's Night. Dei spelte inn debutalbumet Shadow of the Moon (1997). Sjølv om ho mangla erfaring som solovokalist, såg Blackmore potensialet hennar og oppfordra henne til å verte den kreative partnaren hans. Blackmore skildra på den tida dei to som «Mike Oldfield pluss Enya». Blackmore nytta hovudsakleg akustisk gitar,. Dei spelte ei blanding av originale songar og andre sine songar. Stilen deira var inspirert av renessansemusikk. Den andre utgjevinga, Under a Violet Moon (1999) heldt fram i same folkrockstil.
I populærkulturen
Blackmore vart rangert på 16. plass på lista til Guitar World over dei 100 beste metal-gitaristane gjennom tidene i 2004, og på 50. plass på lista til Rolling Stone over dei 100 største gitaristane gjennom tidene i 2011.
André Breton
André Breton var ein fransk forfattar, poet, essayist og kunstteoretikar, fødd i Tinchebray i l'Orne og død i Paris. Han var òg teoretikaren som stod bak etableringa og den ideologiske utforminga av den kunstretninga som fekk nemninga surrealisme.
Breton er særleg kjent for bøkene Nadja, L'Amour fou og dei ulike surrealistiske manifesta (les Manifestes du surréalisme). Rolla hans som teoretikar og talsmann for den surrealistiske rørsla, og hans arbeid som litteratur- og kunstkritikar og litteratur- og kunstteoretikar, gjorde han til ein av dei mest sentrale personane på 1900-talet innan kunst og litteratur.
Dei viktigaste verka
Dei samla verka av André Breton er utgjevne av forlaget Gallimard, Paris, i fire band i serien Bibliothèque de la Pléiade under redaksjon av Marguerite Bonnet for dei to fyrste banda, og Étienne-Alain Hubert for dei to siste (1988).
Tollnes Ballklubb
Tollnes Ballklubb er eit idrettslag heimehøyrande på Tollnes i Skien kommune, skipa 27. september 1932. Tollnes BK er eit reint fotballag som spelar heimekampane på Tollnes stadion i svartstripete trøyer, svarte bukser og gule strømper.
Tollnes BK har for det aller meste spelt på nivå 4-6 i det norske seriesystemet. Laget hadde ei kortare blomstringstid kring år 2000, og i 2002-sesongen deltok laget på nivå 2 i norsk klubbfotball.
Ordførarar i Noreg
Ordførarar i Noreg kan vise til:
Moby Dick Icefall
Moby Dick Icefall er eit isfall inst i Destruction Bay, aust på King George Island. Han vart namngjeven av den polske antarktisekspedisjonen i 1981, etter den kjende kvite kvalen i Herman Melville-romanen Moby Dick.
Akiko Sudo
Akiko Sudo er ein japansk fotballspelar.
Pretty Girls Everywhere
«Pretty Girls Everywhere» er ein song skriven av Eugene Church og Thomas Williams og var den første hitten for den amerikanske songaren Eugene Church med gruppa hans The Fellows i 1958 og vart seinare spelt inn og gjeve ut av den amerikanske popgruppa The Walker Brothers som debutsingelen deira i 1965.
Innspelinga til Church for Class Records var den mest populære han hadde og nådde sjetteplassen på R&B-lista og 36. plass på Pop-lista i USA.
Olga Minejeva
Olga Pavlovna Minejeva, fødd Sirovatskaja, er ein russisk tidlegare friidrettsutøvar frå Degtjarsk i Sverdlovsk oblast som tevla internasjonalt for Sovjetunionen på 800 meter. Ho tok OL-sølv på distansen i Moskva i 1980 og EM-gull i Aten i 1982.
Discovery Committee
Discovery Committee var eit populært namn for Interdepartmental Committee for the Dependencies of the Falkland Islands oppretta av den britiske regjeringa for å utføre vitskaplege undersøkingar (som vart kalla Discovery Investigations) og for å sørge for bevaring av naturressursar og økonomisk utviklingsplanar for Falkland Islands Dependencies.
I løpet av kring tretti år (1925–51) med pionerarbeid, samla forskingsskipa RSS «Discovery II» (skipet til Robert Scott), RRS «William Scoresby II» og «Discovery II» inn enorme mengder oseanografiske, biologiske og geografiske data publiserte i 38 bind, og medverka stort til å betre kjennskapen til dei sørlege områda av verda. Særleg vart det gjort mykje arbeid kring øya Sør-Georgia.
Kjelder
''
Olga Minejeva
Aktiv
Olga Sirovatskaja deltok på 400 m og 4x400 m stafett under dei olympiske leikane i München. På 400 m vart ho slått ut i kvartfinalane, medan det åttandeplass på stafetten.
Under sommarleikane i Moskva sommaren 1980 gjekk alle medaljane på 800 meter til dei sovjetiske deltakarane, med tida 1.54,81 tok Olga Minejeva sølvmedaljen bak Nadezjda Olizarenko og føre Tatjana Providokhina. I EM i friidrett 1982 i Aten vart ho europameister på 1.55,41. Ho sprang òg ein etappe på Sovjetunionen sitt lag på 4x400 m stafett og fekk då med seg ein bronsemedalje.
Pretty Girls Everywhere
The Walker Brother-versjonen er mest kjend fordi han ikkje er sungen av Scott Walker, som vart førstevokalist i gruppa etter dette. I staden er det John Walker som syng songen. B-sida til singelen er den første songen Scott Walker skreiv som vart gjeven ut, «Doin' the Jerk». Ein kan sjå gruppa mime til «Doin' the Jerk» i 1965 i strandfilmen Beach Ball.
Struer kommune
Struer kommune har 21,347 innbyggjarar (2017) og administrasjonsenteret ligg i Struer.
Ramat HaShofet
Ramat HaShofet (, tyder Domarhøgdene) er ein kibbutz nord i Israel. Han ligg i Menashehøgdene, og høyrer til Megiddo regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 578.
Kibbutzen vart grunnlagd 2. november 1941 av to gar'inar, Mitzpe HaSharon og Shihrur, som bestod av immigrantar frå Bulgaria, Ungarn, Litauen og Polen.
Ramat HaShofet tyder Domarhøgdene, og domaren det er snakk om er den amerikanske Julian William Mack (1866-1943), som var ein sionistleiar og leiar av Palestine Endowment Funds, ærespresident i World Jewish Congress, president i American Jewish Congress, Zionist Organization of America, og forskjellige andre organisasjonar. Han deltok i Versailles-konferansen der han talte for ein sioniststat i Palestina.
`Afish
`Afish er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Harker Point
Harker Point er det sørlegaste neset på Bristol Island i Sør-Sandwichøyane. Sjølv om øya vart oppdaga av ein britiske ekspedisjon under James Cook i 1775, fekk ikkje Harker Point noko namn til det vart kartlagd i 1930 av medlemmar i Discovery Committee.
Pakaru Icefalls
Pakaru Icefalls er ei gruppe isfall mellom Cape Evans og Turks Head på sørvestkysten av Ross Island. Isfallet består av særs uregelmessige og oppbroten is nord for Turks Head Ridge med is som flyt ned til Erebus Bay. Det skildrande namnet kjem frå eit maoriord som tyder «broten».
Hardy Point
Hardy Point er det vestlege neset Bellingshausen Island i Sør-Sandwichøyane. Det vart kartlagd i 1930 av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations, som namngav det etter Alister C. Hardy, eit medlem av den zoologiske besetninga i Discovery Committee, 1924–28, og zoologiprofessor ved University College Hull.
Eric Voegelin
Eric Voegelin var ein tyskfødd, amerikansk politisk filosof. Utdanning frå universitetet i Wien Austerrike. Lærar og professor ved Det juridiske fakultetet der. Flykta i 1938 frå dei tyske nazistyrkene som hadde overteke Austerrike i Anscluss og kom seg til USA. Amerikansk statsborgar i 1944. Var for det meste av levetida si ved Universitetet i Notre Dame, Louisiana State University, seinare òg periodar i München og ved Stanford.
Syddjurs kommune
Syddjurs kommune er ein kommune på Østjylland i Danmark i Region Midtjylland. Kommunen vart skipa i samband med kommunereforma 1. januar 2007 og er ei samanslåing av kommunane Ebeltoft, Midtdjurs, Rosenholm og Rønde.
Syddjurs kommune har 42,021 innbyggjarar (2017) og administrasjonsenteret ligg i Ebeltoft.
Södra Vrams fälad
Södra Vrams fälad er ein tettstad i Bjuvs kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 262 innbyggjarar.
Bust gez-dammen
Bust gez-dammen (persisk سد بَستِ گِز) er ein demning i Kukherd, i det sørvestlege Kukherd-distriktet i Hormozgan i Iran.
Bust gez-dalen ligg sør i Zeer ved byen Kukherd i Bastak fylke.
Det er ein moderne demning ferdigstilt i 2005.
Södra Vi
Södra Vi er ein svensk tettstad i Vimmerby kommun i fylket Kalmar län i landskapet Småland. I 2006 hadde tettstaden 1 182 innbyggjarar.
Södra Vi ligg cirka 10 kilometer nord for Vimmerby.
Svetlana Ulmasova
Svetlana Viktorovna Ulmasova var ein sovjetisk langdistanseløper frå Basjkortostan. Ho vart europameister på 3000 meter både i 1978 og 1982.
Aktiv
Under verdsmeisterskapen i friidrett 1983 i Helsingfors vart Ulmasova nummer fire, mindre enn sekundet bakom vinnaren Mary Decker frå USA.
Cathedral Basilica of St. Louis
Cathedral Basilica of Saint Louis er ein romersk-katolsk katedral i St. Louis i delstaten Missouri i USA. Kyrkja, som har plass til 7 500 menneske og vart teken i bruk i 1914, er soknekyrkje for erkebispedømmet St. Louis. Ho er opptil 69 meter høg.
Katedralen vart bygt for å erstatte den tidlegare St. Louis-katedralen som låg ved Mississippi-elva, og hadde vorte for liten. Byggjearbeidet tok til i mai 1907 og kyrkja vart teken i bruk til gudstenester 18. oktober 1914, men fyrst i juni 1926 vart kyrkja vigsla.
Kyrkja er kjend for sine mange og omfattande mosaikkar på ikring 7 700 kvardatmeter, gravkrypter og ein utandørs-skulptur som vil fremje rettferd og fred mellom rasane.
Songen Diamonds & Rust
«Diamonds & Rust» er ein song skriven og framført av Joan Baez. Han vart skriven i november 1974 og gjeven ut i 1975.
I songen fortel Baez om ein telefon som kom ut av det blå frå ein gammal kjæraste, noko som sender ho eit tiår attende, til eit dårleg hotell i Greenwich Village kring 1964-1965. Ho fortel at ho gav han eit par mansjettknappar og oppsummerer med at minna gav ho «diamantar og rust». Baez har sidan sagt at teksten refererer til forholdet hennar med Bob Dylan.
Songen nådde topp 40 i USA og vert av både kritikarar og mange av fansen hennar rekna som ein av dei beste songane hennar. Songen var tittelsporet på albumet Diamonds & Rust, som kom ut i 1975.
Andre versjonar
Songen vart sidan spelt inn med endra tekst av Judas Priest for albumet Sin After Sin. Han vart opphavleg spelt inn eit år tidlegare for Sad Wings of Destiny, men kom ikkje med på dette albumet. Denne tidlege versjonen finst på The Best of Judas Priest, Hero, Hero, og somme nyare utgåver av debutalbumet deira, Rocka Rolla. Ein konsertversjon av songen finst på Unleashed in the East. Songen har blitt spelt på mange av konsertane til Judas Priest, og i yare år har songen stort sett blitt framført akustisk, medan den originale innspelinga deira er meir rocka.
Baez sa om Judas Priest-versjonen:
"«Eg elska det! Eg vart så overraska då eg først høyrte det. Eg syns det var veldig flott! Det er særs sjeldan at folk spelar songane mine. Eg trur det er fleire grunnar til det. Det eine er nok at dei er personlege - dei har ikkje eit universelt preg. Og eg trur det er fordi at eg alt har sungen dei, og kven vil konkurrere mot det? Men eg vert alltid smigra når noko gjer det.»"
Andre versjonar er blitt spelt av Blackmore's Night, S.O.D., Great White, Taylor Mitchell, Model M, The Smith Sisters og Thunderstone.
Songen er blitt sampla i to populære hip-hop-songar, «Happiness» av Busdriver og «Upgrade Call» av Andre Nickatina.
Ian Hunter
Ian Hunter er scenenamnet til Ian Hunter Patterson, ein engelsk songar, låtskrivar og musikar som er mest kjend som frontmann og songar i det engelske rockebandet Mott the Hoople frå 1969 til det vart oppløyst i 1974. Hunter var musikar og låtskrivar før han vart med i Mott the Hoople, og lanserte ein solokarriere trass i sjukdom og mangel på kommersiell suksess, og samarbeidde ofte med Mick Ronson, som hadde vore sidemann og arrangør for David Bowie i The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars-perioden.
Mott the Hoople oppnådde noko suksess og fekk ein liten, men trufast tilhengjarskare. Som soloartist fekk Hunter noko suksess med mindre kjende, men meir vidstrekte songar utafor den kommersielle rocken. Dei mest kjende solosongane hans er «Once Bitten, Twice Shy», seinare spelt av Great White, og «England Rocks», som vart endra til «Cleveland Rocks» av The Presidents of the United States of America. Versjonen deira vart nytta som kjenningsmelodi for den amerikanske TV-serien The Drew Carey Show.
Kvantehalleffekt
der e er elementærladninga og h er Planck-konstanten. I den ordinære kvantehalleffekten, kjent som heiltalig kvantehalleffekt, tar v heiltalsverdiar (v = 1, 2, 3,...). Ein annan kvantehalleffekt, kjent som den fraksjonal kvantehalleffekt, der v kan opptre som brøkar med oddetalsnemnar (v = 2/7, 1/3, 2/5, 3/5,...).
Heiltalig kvantehalleffekt vart føresagt av Ando, Matsumoto og Uemura i 1975.
Den fraksjonelle kvantehalleffekten vart oppdaga i 1982, av Daniel Tsui og Horst Störmer under eksperiment utført på heterostrukturar av galliumarsenid, utvikla av Arthur Gossard.
Effekten vart forklart av Robert B. Laughlin i 1983. Tsui, Störmer og Laughlin fekk Nobelprisen i fysikk i 1998.
Monkey Island av The J. Geils Band
Monkey Island er det sjuande studioalbumet til amerikanske rockebandet The J. Geils Band, gjeve ut i 1977.
Albumet selde ikkje så godt og vart det siste albumet The J. Geils Band gav ut på Atlantic Records, etter å ha vore på selskapet i nesten åtte år. Det var det første albumet der dei ikkje brukte ein produsent frå utsida, og det første med lydteknikaren David Thoener, som dei seinare samarbeidde med på dei bestseljande albuma Love Stinks og Freeze Frame.
Albumet inneheld studioversjonen av «I Do». Seinare skulle eit konsertopptak av denne (frå albumet Showtime!) bli den siste hitsingelen til J. Geils Band i 1982.
Medverkande
Andre medverkande
Salslister
Album - Billboard (USA)
Singlar - Billboard (USA)
Linda Ronstadt, Stone Poneys and Friends, Vol. III
Linda Ronstadt, Stone Poneys and Friends, Vol. III er det tredje og siste studioalbumet til The Stone Poneys, gjeve ut 29. april 1968. Songaren Linda Ronstadt gav ut det første soloalbumet sitt året etter.
Sjølv om det er eit Stone Poneys-album, representerer det ein overgang og ei ny retning i forhold til dei to. Det markerte Ronstadt som solosongaren, etter krav frå Capitol Records og oppfordring frå produsenten Nik Venet, som alle såg potensialet hennar som soloartist etter suksessen med singelen «Different Drum» frå det førre albumet deira. Singelen vart merka «med Linda Ronstadt» og ho vart akkompagnert av andre musikarar i staden for bandmedlemmane Kenny Edwards og Bobby Kimmel. Det førte til krangling bandet, og det førte til slutt til at bandet gav seg. Edwards slutta i gruppa under innspelinga av dette tredje albumet, etter ein kort turné tidleg i 1968, og Kimmel slutta eit år seinare.
Med den ny eretninga fekk trioen med seg ekstra musikarar, og songane som Edwards og Kimmel skreiv vart byta ut til fordel av songar i andre sjangrar. I staden for folkrock-stilen frå dei to første Stone Poneys-albuma, var dei fleste songane på Vol. III i ein countryrockstil som Ronstadt fortsette med på dei neste albuma sine. Dette gjaldt særskild singlane «Some of Shelly's Blues» og «Up to My Neck in High Muddy Water».
Alle dei tre bandmedlemmane var avbilda på omslaget til dei to første albuma, medan berre Ronstadt vart avbilda på dette albumet. På baksida kan ein sjå ho i lag med ei gruppe vener og naboar (som musikkforskaren Charles Seeger og visesongaren Tim Buckley) føre eit hus på Hart Avenue i Santa Monica i California, der Ronstadt budde. Seeger og Buckely budde i nærleiken.
Who Made Who
Bakgrunn
Tre spor på albumet – «Who Made Who» og instrumentalane «D.T.» og «Chase the Ace» – vart nyskrivne og spelte inn av AC/DC til albumet. Dei resterande spora var tidlegare gjevne ut av bandet. Berre éin låt, «Ride On», inneheld den tidlegare solovokalisten Bon Scott, som døydde i 1980. Alle dei andre er med erstattaren hans, Brian Johnson.
Linda Ronstadt, Stone Poneys and Friends, Vol. III
Utgjeving
Albumet kom ut i april 1968 på Capitol i både monolyd og stereo. Det kom òg ut på 8-spors lydband. Albumet kom ut på CD i 1995.
Who Made Who
Bakgrunn
Videoen til tittelsporet, regissert av David Mallet, vart spelt inn på Brixton Academy i London og har eit tema med tallause klonar av AC/DC-gitaristen Angus Young. Ifølgje boka AC/DC: Maximum Rock & Roll bestod desse klonane av hundrevis av fans som kom frå heile Storbritannia, og mange av dei sov i sprengkulda framfor Brixton Academy for å få høvet til å delta. Denne gruppa bestod av ca. 300 medlemmer av den britiske fanklubben til bandet og andre som berre hadde høyrt om arrangementet på radio.
Linda Ronstadt, Stone Poneys and Friends, Vol. III
Utgjeving
Vol. III inneheld berre to songar skrivne av Bobby Kimmel og Kenny Edwards. Resten av songane henta Ronstadt frå kjende låtskrivarar som Tim Buckley og Laura Nyro, i tillegg til låtskrivarar ho hadde sunge på dei to første albuma, som Michael Nesmith, Steve Gillette og Tom Campbell, som hadde skrive dei korte songframenta som opnar albumet.
Den einaste songen frå albumet som gjekk inn på singellista var «Up to My Neck in High Muddy Water», som nådde 93. plassen på Billboard Hot 100.
Nesmit sin «Some of Shelly's Blues» kom òg ut på singel, men gjekk ikkje på nokre salslister. Nesmith var mest kjend som medlem av The Monkees på denne tida.
Peterson Icefalls
Peterson Icefalls er ei rekkje isfall ved enden av Stevensonbreen, der denne møter austsida av Ameryisen. Han vart skissert i 1952 av John H. Roscoe frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47). Han vart namngjeven av Roscoe etter J.C. Peterson jr., flymatros under Operasjon Highjump på fotograferingstokta i området.
Who Made Who
Mottaking
Sjølv om filmen han vart laga til vart latterleggjort av kritikarane og floppa økonomisk, vart låten «Who Made Who» den mest suksessrike singelen til bandet på mange år, og nådde 16. plassen i Storbritannia og 33. plassen i USA. Han vart òg kåra til nest beste låt i 1986 av lesarane av magasinet Hit Parader. I etterkant av dette vart det gitt ut ei nyutgiving av «You Shook Me All Night Long» frå albumet, som nådde 46. plassen i Storbritannia. Albumet har selt fem millionar eksemplar i USA. Stephen Thomas Erlewine i AllMusic kallar albumet «eit forrykande AC/DC-tilbakeblikk» og applauderer bandet for «reddande songar som «Sink the Pink» frå eit elles middelmåtig album.»
Tocantins
Tocantins er ein delstat i Brasil. Delstaten blei skild ut frå Goiás som ein eigen delstat i 1988. I 2015 hadde han eit berekna folketal på 1 515 126. Bygginga av hovudstaden Palmas byrja i 1989 og står i kontrast til dei andre byane i delstaten, som blei bygd i den portugisiske koloniperioden.
Who Made Who
Video
Ein VHS kalla «Who Made Who» vart òg gjeven ut for å marknadsføre albumet.
Tocantins
Geografi
Tocantins dannar eit skilje mellom Amazonasregnskogen og savannane. Det finst mange elver her, blant anna elva Tocantins, som har gjeve namn til delstaten. Det finst om lag 20 arkeologiske utgravigsstader i området.
Økonomi
Økonomien i Tocantins er hovudsakleg basert på kvegdrift. I tillegg blir dyrka mykje ananas, som ein sel både i Brasil og til andre land i Mercosul-samarbeidet. Nord i delstaten blir det produsert trekol og palmeolje frå babaçu-palmen.
Who Made Who
Medverkande
AC/DC
Tocantins
Historie
Det som i dag er Tocantins blei første gong utforska av europearar rundt 1625, då jesuittmisjonærar prøvde å kristna den opphavlege folkesetnaden.
Who Made Who
Medverkande
Andre musikarar
Tocantins
Historie
Opphavleg utgjorde Tocantins norddelen av Goiás. Historisk sett har dette området vore skilt frå resten av denne delstaten. Dette førte til at dei sørlege delane av Goías fekk mesteparten av investeringane og som eit følgje av dette blei betre utvikla. Som eit følgje av dette har det vore ei sterk separatistrørsle i Tocantins i mange år.
Dei første separatistbølgjene oppstod i 1809, då det blei innført kraftige skattar på gruvedrift. Dette førte til eit mindre opprør som raskt blei slått ned av dei militære. Mindre forsøk på opprør følgde gjennom 1800-talet.
Gjennom 1970-talet blei det lagt press på dei føderale styresmaktene i Brasil for å skilja ut dei nordre delane av Goías som ein eigen delstat. I den nye grunnlova av 1988 blei Tocantins, saman med mellom anna Roraima og Rondônia, oppretta som eigne delstatar.
Jacques Peletier du Mans
Jacques Peletier du Mans, også med stavinga Pelletier, var ein fransk renessanse-humanist, diktar, omsetjar og matematikar. Han vidareutvikla mellom anna den europeiske metoden for å namngje store tal.
Pelletier var fødd i Le Mans i ein borgarleg familie. Han studerte ved Collège de Navarre i Paris der broren Jean var professor i matematikk og filosofi. Han studerte seinare juss og medisin, blei del av den litterære sirkelen rundt Marguerite de Navarre og var frå 1541 til 1543 sekretær for René du Bellay.
I 1541 gav Pelletier ut den første franske omsetjinga av Ars poetica av Horats. I 1547 gav han ut ei diktsamling av fleire omsetjingar og eigne dikt, Œuvres poétiques. På denne tida gav han også ut fleire vitskaplege og matematiske avhandlingar.
Parentalia
Parentalia eller dies parentales (’forfedredagane’) var ei ni dagar lang romersk høgtid halden for å æra forfedrane til familien. Høgtida byrja 13. februar.
Sjølv om parentalia var ei høgtid etter den romerske kalenderen, blei ho hovudsakleg markert innan familien. Sidan familien var så viktig for den romerske staten blei det likevel halde offentlege seremoniar på opningsdagen, ides av februar, då ei vestalinne utførte ein rite for det kollective di parentes av Roma ved grava til Tarpeia.
Høgtida enda med feralia den 21. februar. Denne dagen utførte kvar familie ofringar ved gravene til forfedrane sine.
Verdsmeisterskapen i sjakk 1957
Verdsmeisterskapen i sjakk 1957 vart spela mellom Mikhail Botvinnik og Vasilij Smyslov i Moskva frå 5. mars til 27. april 1957.
Resultat
Tvikampen var spela over 24 parti. Viss kampen enda uavgjort 12-12, ville Botvinnik, som regjerande verdsmeister, behalde tittelen. Vassilij Smyslov vann og vart ny verdsmeister i sjakk.
Eftasverd
Aftansverd, eftansverd eller eftasverd er eit måltid ete om ettermiddagen, typisk mellom klokka 15 og 17. I norsk gardstradisjon hadde ein dette måltidet mellom middag og kveldsmat.
Ordet har uttalen «eftasvæl» med tjukk l mange stader på Austlandet, og blir derfor også skrive slik.
Kvantestatistikk
Kvantestatistikken er delt inn i Fermi-Dirac-statistikk og Bose-Einstein-statistikk.
Fermi-Dirac-statistikk eller Fermi-statistikk gjeld for fermion der ein berre kan ha ein enkel partikkel in kvar kvantemekaniske tilstand. Dette vert kalla pauliprinsippet. Bose–Einstein-statistikk gjeld for boson der ein reknar at sannsynet for å plasser ein partikkel i ein særskild tilstand ikkje er avhengig av om det alt er ein partikkel i denne tilstanden.
Når det er mange tilgjengelege tilstandar i høvet til mengda partiklar som skal skildrast, så nærmar kvantestatistikken seg Boltzmann-statistikk, som byggjer på den klassiske mekanikken.
Al `Abbasi
Al `abbasi er ein landsby vest i det sentrale Jemen. Han ligg i San‘a’ guvernement.
Holepiggsvin
Nokre artar finst forvilla i Europa og Amerika.
Skadedyr
I mange område der ein finn holepiggsvin blir dei rekna som skadedyr. Dei kan ta for seg i landruksområde og gjera stor skade på avlingar. Ein driv derfor ofte jakt på dyra i desse områda. Dei fleste artane wr likevel sjeldan truga. Ein meiner dette kjem at av dei primære naturlege fiendane til dyra (store rov- og kattedyr) er blitt utrydda eller pressa ut av habitata til holepiggsvina.
Hiroko Sano
Hiroko Sano er ein japansk fotballspelar.
Holepiggsvin
Artar
Nolevande artar og fossile slekter:
Marianne Werner
Marianne Werner er ein tysk tidlegare friidrettsutøvar frå Dülmen i Nordrhein-Westfalen. Ho vart europameister for Vest-Tyskland i kulestøyt i 1954 og tok OL-medaljar i same øvinga både i 1952 og 1956.
Aktiv
Werner deltok internasjonalt både i kulestøyt og i diskoskasting. Under dei olympiske leikane i Helsingfors i 1952 fekk ho sølvmedaljen i kulestøyt og vart nummer ni diskostevlinga. Ho kom så på femteplassen i kule i EM i friidrett 1954, og på ellevteplass i diskos.
Under sommar-OL 1956 i Melbourne sikra Werner seg bronsemedaljen i kuleøvinga med eit støyt på 15,61 m, i diskos vart ho nummer ti. Endeleg vann ho ein gullmedalje då ho i Stockholm i 1958 under friidretts-EM tok leiinga i kuletevlinga med 15,57 m i fjerde omgang og la på til vinnarresultatet 15,74 i femte omgangen. Dermed viste ho sin mangeårige konkurrent Tamara Tysjkevitsj frå Sovjetunionen til sølvplass på 15,54 m.
Kvantekromodynamikk
Kvantekromodynamikk (QCD) er ein kvantefeltteori for sterk vekselverknad (fargekraft) mellom kvarkar og gluon. Nemninga kromo syner til ein eigenskap ved kvarkane, eit ladningstal (kvantetal) kalla farge. Dette er ikkje ein farge i optisk forstand, men eit omgrep nytta for å skildre ein eigenskap ved kvarkane.
Teorien er ein viktig del av Standardmodellen for partikkelfysikk. Det er samla inn store mengder bevis gjennom eksperiment for kvantekromodynamikk gjennom dei siste åra.
Kvantekromodynamikk har to særeigne eigenskapar:
Ein kjenner ikkje til noko grenselinje mellom desse to eigenskapane. Avgrensinga er dominerande for låge energiar, men etter kvart som energien aukar vert asymptotisk fridom dominerande.
Södra Sunderbyn
Södra Sunderbyn er ein svensk tettstad i Luleå kommun i Norrbottens län i landskapet Norrbotten. I 2005 hadde tettstaden 2 875 innbyggjarar.
Nordaust for tettstaden, mellom riksväg 97 og Malmbanan, ligg Sunderby sjukhus, som blei bygd i samband med at ein på 1990-talet slo saman sjukehusa i Luleå og Boden. I Södra Sunderbyn ligg òg Sunderby folkhögskola.
Ved det nye området Hammaren veks tettstaden nesten saman med Gammelstaden og blir trafikkert av bybussar frå Luleå lokaltrafik. Södra Sunderbyn blir i aukande grad rekna som ein bydel til Luleå.
Sport
I Sunderbyn driv Sunderby SK verksemd innan ishockey, fotball, skiidrett og basketball. Spesielt innan basketball har idrettslaget gjort det godt. Mellom anna kjem landslagsspelarne John Rosendahl og Joel Nordin opphavleg frå Sunderby SK.
Solberga
Solberga er ein svensk tettstad i Nässjö kommun i Jönköpings län i Småland. I 2005 hadde tettstaden 419 innbyggjarar.
Kapp Nemetskij
Kapp Nemetskij (russisk Мыс Немецкий - Mys Nemetskij, tyder 'Tyskeneset') er eit nes i Russland nær grensa til Noreg (Sør-Varanger). Neset ligg nordvest på Fiskarhalvøya i Petsjenga kommune i Murmansk oblast, og er det nordlegaste punktet i den europeiske, kontinentale delen av Russland. På neset er det berre ein meteorologisk innsamlingsstasjon og eit fyrtårn.
Glenn Hughes
Glenn Hughes er ein engelsk bassist og vokalist, mest kjend som musikar i funkrock-pionerane Trapeze og som medlem ein periode i Deep Purple. Han var òg ei kort stund frontmann i Black Sabbath på midten av 1980-talet. I tillegg til å ha vore ein aktiv studiomusikar, har Hughes hatt ein solokarriere og frontar i dag supergruppa Black Country Communion.
Han skulle eigenleg ikkje vere med i Black Sabbath, då albumet han var med på (Seventh Star) var meint å vere eit soloalbum for Tony Iommi, men plateselskapet nekta og gje han ut som soloalbum og Tony måtte gje det ut under bandnamnet Black Sabbath. Han har òg gjeve ut fleire album som soloartist og dessutan delteke som studiomusikar på andres plater og vore med i fleire bandprosjekt.
The Ballad of John and Yoko
Songen er ein ballade på den tradisjonelle måten som eit forteljande dikt i ein song, men ikkje sett ut i frå moderne popmusikk, der ein ballade er ein sakte, ofte sentimental kjærleikssong. Songen vart den 17. og siste førsteplassen Beatles fekk i Storbritannia.
Innspeling
Songen vart spelt inn av Lennon og Paul McCartney. George Harrison var på ferie og Ringo Starr var oppteken med ei filminnspeling. Lennon fekk brått inspirasjon til å skrive og spele inn songen og ringde McCartney og foreslo at dei spelte han inn utan å vente på dei to andre.
Lennon var på solovokal og spelte dei to sologitarane, akustisk gitar og perkusjon. McCartney song harmonivokal og spelte bass, trommer og maracas.
Prebble Icefalls
Prebble Icefalls er ei gruppe isfall på sørvestsida av Midnight Plateau i Darwin Mountains. Dei dekkjer to store dalbotnar sørvest for Mount Ellis og fell kring 900 meter. Han vart oppdaga av Victoria Universitetet i Wellington Antarctic Expedition (VUWAE) (1962–63) og kalla opp etter W.M. Prebble, ein geolog på ekspedisjonen.
The Ballad of John and Yoko
Medverkande
I følgje Ian MacDonald og Mark Lewisohn:
Starless
Dei originale akkordane og melodien for «Starless» vart skrivne av John Wetton, som hadde planlagt songen som tittelsporet på det førre albumet deira, Starless and Bible Black. Robert Fripp og Bill Bruford likte ikkje først songen og ville ikke ha han med på albumet. I staden valde gruppa ein improvisert instrumental som tittelspor. Men «Starless» vart henta fram att, med ein annan tekst og ein lang instrumental del (basert på eit bassriff av Bruford ) i tillegg. Han vart framført på konsertar mellom mars og juni 1974. For innspelinga av Red vart teksten endra litt igjen (med bidrag frå Richard Palmer-James). Introtemaet vart opphavleg spelt av David Cross, og så teken over av gitar, der Fripp gjorde nokre mindre endringar i melodien. Sidan tittelen «Starless and Bible Black» alt var brukt, vart den originale tittelen korta ned til «Starless».
Musikalsk innhald
Stykket er 12 minuttar og 15 sekundar langt, den lengste på Red. Han byrjar med mellotronstrykarar, elektrisk gitar og saksofon. Desse introduserer vokalsegmentet i eit vanleg vers-refreng-struktur.
Den midtre delen av songen er ein dynamisk oppbygging i 13/4. Han byrjar med bassen til John Wetton, før Bill Bruford kjem inn på treblokker og cymbalar. Han veks gradvis og aukar før heile trommesettet vert nytta. Gitaren til Robert Fripp repeterer enkle tonar som gradvis går oppover i tone, medan bassen vert stadig høgare og meir forvrengd. Trommene til Bruford vert samstundes meir kaotiske og komplekse. Tempoet i heile denne delen er konstant.
Den siste delen av songen byrjar med ein brå overgang til ein rask, jazzaktig saksofonsolo med forvrengde gitarar og bass, trommer og ei dobling av tempoet og ei taktendring til 13/8. Variasjonar av basslinja frå den midtre delen er spelt under dei lagvise og forvrengde gitarpartane til Fripp. Saksofonen kjem inn og spelar vokalmelodien, før den siste delen er repetert. Songen endar med ein reprise av opningsmelodien, spelt på saksofon i staden for gitar.
Sjølv om linja «Starless and Bible Black» er sungen i refrenget og er tittelen på ein instrumental på det førre albumet, Starless and Bible Black, er det ingen tilsynelatande likskapar mellom dei to stykka.
Medverkande
med:
Mick Ralphs
Michael Geoffrey Ralphs er ein engelsk gitarist og låtskrivar. Han var opphavleg medlem i rockebanda Mott the Hoople og Bad Company.