cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eurovision Song Project
Final (1 February 2015)
The grand final will be broadcast on 1 February 2015. Each artist will performed their national selection songs in full. Voting lines for the Cypriot public opened at the end of the second Eurochallenge show. The method for ranking entries will be a 50/50 combination of both telephone vote and the four jury members; Despina Olympiou, Alex Panayi, Elena Patroklou and Tasos Tryfonos.
-->
Børning
Børning (2014) er ein norsk spelefilm regissert av Hallvard Bræin og produsert av Filmkameratene.
Anders Baasmo Christiansen spelar rolla som Roy, ein mann som blir vikla inn i det største ulovlege billøpet i Noreg nokonsinne. Ferda går langs Noreg frå Oslo til Nordkapp. Roy køyrer ein 1967 Ford Mustang fastback med ein 302 BOSS motor. Bilen heiter Lillegul, oppkalla etter dottera som fekk gulsott som spedbarn.
Filmen hadde kinopremiere august 2014. Manus er laga av Linn-Jeanethe Kyed. Historia er laga av Christopher Grøndahl, basert på en idé av Hallvard Bræin.
Oppfølgjaren, Børning 2, hadde kinopremiere 12. oktober 2016. Endå ein oppfølgjar, Børning 3, hadde kinopremiere 14. oktober 2020 med handling i Noreg, Sverige, Danmark og Tyskland som enda opp med eit løp rundt Nürburgring.
Chuck Berry on Stage
Chuck Berry on Stage er eit album av Chuck Berry, utgjeve i 1963 av Chess Records. Sjølv om det vart marknadsført som eit konsertalbum, var det ei samling av tidlegare utgjevne studioinnspelingar (utanom dei fem songane «All Aboard», «Trick or Treat», «I Just Want To Make Love To You», «Still Got the Blues» og eit alternativt opptak av «Brown-Eyed Handsome Man» som ikkje var gjeve ut før) med lyden av applaus og jubel lagt oppå for å simulere ei konsertinnspeling. Ein song på albumet, kalla «Surfin' USA», er i røynda «Sweet Little Sixteen», opphavleg gjeven ut i 1958. Melodien til denne vart nytta av The Beach Boys i 1963 på hiten «Surfin' USA». Berry sin versjon av Willie Dixon sin «I Just Want to Make Love to You» vart seinare spelt inn på nytt og gjeven ut på albumet Chuck Berry i 1975.
Kjerrsongarfamilien
Kjerrsongarfamilien, Acrocephalidae, er ein nyleg skildra biologisk familie av små sporvefuglar tidlegare plassert i songarfamilien, Sylviidae. Acrocephalidae inneheld fire slekter, med kjerrsongarar som den dominerande med 39 artar.
Artane i denne familien er i regelen ganske store «songarar». Dei fleste er ganske vanleg olivengrøne til brune med lysare gult til beige på undersida. Dei er vanlegvis funne i ope skogsterreng, takrøyrskog eller høgt gras. Familien finst mest i sørlege til vestlege Eurasia, men utbreiingsområdet strekkjer seg òg langt inn Stillehavet, med somme artar i Afrika. Slektgrensene har trong for revisjon, men det er i dag lite kunnskap om korleis det bør skje.
Artslista
Kjerrsongarfamilien i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V11.1, 2021, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Slekt Acrocephalus, 37 kjerrsongarar
Museum Jorn
Museum Jorn (som fram til 2010 hadde namnet Silkeborg Kunstmuseum - Asger Jorns samlinger) er eit dansk kunstmuseum som ligg ved Remstrup å (Gudenåen) i Silkeborg. Museet rommar samlingar som kunstnaren Asger Jorn skaffa museet frå byrjinga av 1950-talet og fram til han døydde i 1973, både hans eigne verk og verk av andre kunstnarar. Innhaldet i samlinga er sidan blitt dobla.
I tillegg til eit stort tal verk av Jorn, inneheld museet tusenvis av kunstverk av andre kunstnarar, både frå COBRA-gruppa som Jorn tilhøyrde, og av andre kunstnarar som hadde inspirert han og kunstnarisk stod for det same, som Max Ernst, Francis Picabia, Fernand Léger og Man Ray.
Ai-Petri
Ai-Petri er eit fjell i Krimfjella i Ukraina som strekker seg 1234 meter over havnivået.
Terry Davis
Terence Anthony Gordon Davis, kjend som Terry Davis er ein britisk politikar frå Det britiske arbeidarpartiet. Han har tidlegare vore medlem av underhuset i Det britiske parlamentet, og var også generalsekretær i Europarådet frå 2004 til 2009.
Terry Davis var vald inn i underhuset frå valkrinsen Birmingham Hodge Hill og sat frå 1971 til 1974 og frå 1979 til 2005.
Loslue
Loslue er ein type varm lue i skinn med øyreklaffar og opprett lueskugge fôra med pels eller liknande. Sideklaffane kan fellas opp eller ned og festast under haka som ekstra vern mot kulde, vind og uvêr.
Luetypen har mellom anna vore vanleg som arbeidslue for losar og fiskarar i Noreg. Luer med pels og øyreklaffar er brukt som varme vinterluer i ulike variantar og under mange navn, til dømes som loslue i Forsvaret og usjanka i det russiske militæret.
Sidan 1970-talet har loslua også vore kjend som «oluf-lue» etter Arthur Arntzen sin komiske revyfigur «Oluf», som alltid var iført svart loslue med øyreklaffane hengjande laust ut.
Bathan
Bathan er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
Mirfak
Mirfak (Alfa Persei, Alfa Per, α Persei, α Per) er den mest lyssterke stjerna nord i stjernebiletet av Persevs, så vidt sterkare enn den mest kjende stjerna, Algol. Ho har dei tradisjonelle namna Mirfak og Algenib og er ei cirkumpolar stjerne frå breiddegrader frå New York City og nordover. Ho har ein tilsynelatande storleiksklasse på 1,8, som gjer ho til ei av dei klåraste stjernene på himmelen. Mirfak ligg midt i ein stjernehop kalla Alfa Persei-hopen eller Melotte 20, som er lett synleg med kikkert og omfattar mange svkare stjerner i stjernebiletet. Avstanden til denne stjerna er 510 lysår.
Mirfak har ein masse som er kring 8,5 gonger solmassen, og ein radius som er kring 60 gonger radien til sola. Ho stråler 7 000 gonger sterkare enn sola med ein effektiv temperatur på 6 350 K, som gjev ho ein gul-kvit farge og ei klasse F-stjerne.
Back in the U.S.S.R.
«Back in the U.S.S.R.» er ein song frå 1968 av The Beatles, tilskriven Lennon/McCartney, men hovudsakleg skriven av Paul McCartney. Songen opnar dobbeltalbumet The Beatles, ofte berre kalla The White Album. Songen glir rett over i neste song på albumet, «Dear Prudence».
Songen opnar og lukkar med lyden av eit jetfly som landar, og viser til ein «skrekkeleg» flytur tilbake til U.S.S.R. (Sovjetunionen) frå Miami Beach i USA. Songen er dominert av McCartney på piano og sologitarriff og teksten omhandlar kor glad hovudpersonen er for å kome heim at, der «the Ukraine girls really knock me out» og «Moscow girls make me sing and shout».
«Back in the U.S.S.R.» vart av Parlophone gjeve ut på singel i Storbritannia i 1976 med «Twist and Shout» som B-side.
Problem i bandet
Under innspelinga The Beatles arbeidde dei fire medlemmene ofte kvar for seg for å halde spaninga seg imellom så låg som mogeleg. 22. august 1968 førte det dårlege humøret til at Ringo Starr forlét studio og annonserte at han hadde slutta i bandet.
«Back in the U.S.S.R.» og «Dear Prudence», dei to første songane på albumet, vart spelte inn utan Starr, og McCartney spelte stort sett trommene på desse.
Starr kom tilbake nesten to veker seinare den 4. september, då han deltok i filminga av promovideoane til «Hey Jude» og «Revolution».
Medverkande
I følgje Ian MacDonald og Mark Lewisohn:
Andre versjonar
Fleire andre artistar har gjort sine utgåver av songen, mellom anna Chubby Checker, John Fred & His Playboy Band, Dead Kennedys, Leningrad Cowboys, Sigourney Weaver, Guns N’ Roses, Type O Negative
Fylkesveg 6368
Fylkesveg 6368 går mellom Flyta og Reinskloster i Rissa kommune. Vegen er 8,2 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 142 i Sør-Trøndelag.
Whatever's Right
Whatever's Right er det tredje studioalbumet til Lonnie Mack, gjeve ut i 1969 som det andre albumet hans på Elektra Records.
Radøy skipreide
Radøy skipreide var ei av elleve skipreider i Nordhordland, som stort sett femna om øya Radøy, unntatt den sørlegaste spissen.
Geografisk område etter gammal inndeling:
Geografisk område etter noverande inndeling:
På Vestlandet vart skipreidene avløyste av tinglag først i begynninga av 1800-talet, og etterkvart vart grensene regulerte slik at dei samsvarte betre med sokne- og kommunegrensene. 1853 vart Radøy tinglag oppløyst, og storparten av området vart overført til det nye Manger tinglag, mens mindre område vart flytta til Lindås tinglag og det nye Hamre tinglag.
Minceybreen
Minceybreen er ein isbre, som er 19 km lang, og som drenerer sørsida av Anderson Heights i Bush Mountains. Han flyt søraust og ut i Shackletonbreen ved Thanksgiving Point. Han vart oppdaga og fotografert av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946–47) på flyturane den 16. februar 1947, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter A.V. Mincey i United States Marine Corps (USMC), som var radiotelegrafist på Flight 8A.
Moffettbreen
Moffettbreen er ein sidebre, som er 24 km lang, og som flyt aust frå Rawson Plateau og ut i Amundsenbreen like sør for Mount Benjamin i Dronning Maudfjella. Han vart oppdaga av Richard E. Byrd på flyturen hans til Sørpolen den 28. og 29. november 1929, og vart namngjeven av han etter kontreadmiral William A. Moffett i U.S. Navy som var første leiar av Bureau of Aeronautics i marinen Navy.
Henny Moan
Henny Elisabeth Moan er ein norsk skodespelar. Frå 1950-åra var ho ein av dei fremste kvinnelege skodespelarane i norsk film og teater, og hadde sentrale kvinneroller på Nationaltheatret, Fjernsynsteatret og Oslo Nye Teater. Ho er særleg kjend for dei mange tolkingane sine av kvinneroller av Henrik Ibsen for Fjernsynsteatret i 1960- og 1970-åra.
Biografi
Moan vaks opp i Narvik og Gratangen. Som 17-åring vart ho teken opp i det første kullet ved Statens Teaterskole i 1953. Ho debuterte i Federico García Lorca sitt Yerma frå 1934 ved Det Norske Teatret i 1955. Same året medverka ho i Arne Skouen sin Barn av solen som var hennar debutfilm. Samarbeidet med Skouen fortsatte med filmen Ni liv, ein film som vart Oscar-nominert i klassen for beste utanlandske film. Deretter følgde ein av klassikarane innnan norsk film, De dødes tjern.
Moan har vore tilsett ved Det Nye Teater, Fjernsynsteatret, Nationaltheatret, Oslo Nye Teater og Det Norske Teatret sidan 1978. Ho tolka fleire store kvinneroller som Jeanne d’Arc, Kameliadamen, Frøken Julie og dei fleste av dei store kvinnerollene til Ibsen. Den siste rolla hennar var i Ad Astra i januar 2007–mai 2008. I 1988 var ho medgrunnleggjar av Hamsun-Selskapet.
Ved De dødes tjern traff ho diktaren André Bjerke, som ho var gift med 1959–1972 og fekk dottera Vilde Bjerke med. Ho var sambuar med Ole Paus frå 1973 til 1976. Dei har sonen Sole Christian Paus. Ole Paus har sagt:
Fetteren til André Bjerke, Jens Bjørneboe, budde i periodar heime hos Moan og Paus i Bjerkelundsveien i Bærum. Den andre kona til Bjørneboe, Tone Bjørneboe, hadde dessutan tidlegare vore kjærast med den fyrste ektemannen til Moan, André Bjerke.
Moan representerte Arbeidarpartiet i Bærum kommunestyre 1972–1975.
I 2020 vart Moan utnemnd til kommandør av St. Olavs Orden «for sin fremragende innsats for norsk kunst- og kulturliv».
Bourgeoisfjorden
Bourgeoisfjorden er ein 48 km lang fjord som ligg mellom austsidene av Pourquoi Pas Island og Blaiklock Island og vestkysten av Graham Land. Han skil Loubet Coast i nord frå Fallières Coast i sør. Fjorden vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1908-10, under Jean-Baptiste Charcot, og vart namngjeven av han etter oberst Joseph E. Bourgeois, leiar av den geografiske tenesta i den franske hæren. Fjorden vart meir nøyaktig skissert i 1936 av British Graham Land Expedition under Rymill.
Knut Taraldsen
Knut Taraldsen var ein lærar, kyrkjesongar og stortingsmann frå Kviteseid i Telemark.
Taraldsen var son til ein husmann. Han gjekk årleg fire veker i skule, før han fekk høve til å gå ein ekstra skule på Kosi i Brunkeberg. I denne skulen gjekk han 1½ år, fekk då attest for å vere ein dugande lærar. Vinteren 184-45 var han lærar i Flatdal, sommaren 1845 huslærar hos Magnus Brostrup Landstad. I 1846 tok han til på seminaret i Asker. Frå 1848 var han lærar og kyrkjesongar i Kviteseid. Desse stillingane hadde han til 1883.
Taraldsen var medlem av heradsstyret frå 1859 til 1895, ordførar 1862-79 og 1884-89. Elles var han forlikskommissær frå 1866 og sparebankdirektør i Kviteseid Sparebank frå banken vart oppretta og heilt fram til 1910. Han var formann i matrikkelkommisjonen i Kviteseid, samt amtsrevisor i 40 år.
Taraldsen representerte Bratsbergs amt på Stortinget 1868-69 og tida frå 1874 til 1882. Han var 1868-69 medlem av kyrkjekomite nr 2, på dei seinare stortinga var han medlem av kyrkjekomiteen. 1880-82 var han også medlem av Lagtinget.
Glass Onion
«Glass Onion» er ein The Beatles-song frå dobbeltalbumet The Beatles som vart gjeven ut i 1968. Songen er skriven av John Lennon, men tilskriven på vanleg vis Lennon/McCartney.
«Glass Onion», som vart produsert av George Martin og innspelt den 11. september 1968, er innhaldsmessig ein lang referanse til kjende Beatles-songar som eit svar til alle tilhengjarane som stadig leitte etter skjulte meiningar i tekstane. Essensen, slik Sigmund Freud ein gong sa at «av og til er ein sigar ikkje noko anna enn ein sigar», hos Lennon er at av og til representerer ikkje orda noko anna enn seg sjølv. «Glass Onion», «glaslauken», spelar på eit kjent engelsk slenguttrykk «know one's onions» som på norsk tyder «kunne sine ting». Når Lennon då syng at «The Walrus was Paul» er det ein referanse til songen «I Am the Walrus» der The Beatles opptredde i kostyme og dessuten er påstanden er bevisst løgn, kvalrossen var i røynda John Lennon:
Referansar til Beatles-songar
Andre Beatles-songar som vert nemnd i «Glass Onion» er:
Om Lennon lukkast i å dempe overivrig analyselyst er ei annan sak. Faktisk kan songen ha hatt ein stikk motsett effekt. Han kom sjølv tilbake til songen nokre år seinare i ein annan song som kommenterte artisten sjølv; «God» på sitt første solo-album: «I was the walrus but now I'm John.»
I dag er Glass Onion vorte eit omgrep for å analysere ein Beatles-song.
Johan Storm Munch den yngre
Johan Storm Munch var ein norsk prest og forkynnar, fødd i Kristiansand. Han var son til biskop Johan Storm Munch og bror til Andreas Munch.
Munch vart cand.theol. i 1852. Åra 1855-59 var han prest i Nord-Amerika. Frå 1860 til 1866 var han prest ved Botsfengslet i Kristiania, der etter garnisonsprest i Horten i ni år til 1875. Han la i 1875 ned embetet sitt grunna «ymse sermeiningar» og var sidan ein kjend privat forkynnar med base i hovudstaden. Med si forkynnargjerning la Munch grunnen til den lutherske frikykja.
The Beatles av The Beatles
The Beatles er det niande albumet til The Beatles, eit dobbeltalbum som kom ut i 1968. Det vert ofte berre kalla The White Album sidan det ikkje har noko tekst på framsida anna enn namnet på bandet (og på tidlege LP- og CD-utgåver, eit serienummer) på eit elles heilt kvitt omslag. Albumet var det første The Beatles gav ut etter at manageren deira Brian Epstein døydde. Det vart opphavleg kalla A Doll’s House, men tittelen vart endra etter at det britiske progressive bandet Family gav ut eit album tidlegare same året kalla Music in a Doll’s House.
I 1997 hamna The Beatles på 10. plass på ei liste over dei beste albuma gjennom tidene laga av HMV, Channel 4, The Guardian og Classic FM. I 1998 stemde lesarane av musikkmagasinet Q albumet på 17. plass på ei liknande liste, medan det i 2000 hamna på 7. plass på lista over dei 100 beste britiske albuma nokon gong. I 2001 plasserte fjernsynskanalen VH1 albumet på 11. plass over dei største albuma gjennom tidene. I 2006 valde Time Magazine ut albumet som eit av dei hundre beste nokon gong. Musikkmagasinet Rolling Stone plasserte albumet på 10. plass over dei 500 største albuma gjennom tidene i 2003.
I følgje Recording Industry Association of America er The Beatles det mestseljande Beatles-albumet og det tiande mest selde albumet i USA nokon gong.
Byrjinga på slutten for The Beatles
Oppfølgjaren til Magical Mystery Tour, albumet og den katastrofale filmen, var The Beatles (White Album) som markerte eit vendepunkt for bandet og vart tolka av nokre tilhengjarar til å vere byrjinga på slutten for The Beatles.
Med dette albumet starta kvart enkelt medlem i The Beatles å arbeide med å vise djupna og rekkevidda for sine individuelle talent i låtskriving. Musikken og stilen som vart spelt inn på dette albumet peikar direkte framover mot det som skulle verte kvar enkelt medlem sine solokarrierar. I staden for eit samla heile, er det doble albumet eit sprikande kaos av songar.
Tone i akustikk
Ein tone er regelmessige lydsvingingar karakterisert ved lydstyrke, høgd og klangfarge.
The Beatles av The Beatles
Byrjinga på slutten for The Beatles
Saman med standardrockarar som opningssporet «Back in the USSR» (ofte tolka som ein parodi og samstundes ei hyllest til Beach Boys-songen «California Girls»); har albumet klassiske balladar som «I Will» og «Julia» (siste skrive av John Lennon, ein av dei få balladane hans, tileigna den avdøde mora hans); muntre og nesten tøvete songar som Paul McCartney sin «Rocky Raccoon» og «Ob-La-Di, Ob-La-Da»; og sosiale kommentarar som George Harrison sin «Piggies» og Lennon sin «Happiness is a Warm Gun». I tillegg finst den første komposisjonen til Ringo Starr, «Don’t Pass Me By».
Tone i akustikk
Styrken (høyrestyrken) vert gjeven i phon. Frekvensen vert gjeven i svingingar per sekund (hertz, Hz), og viss tonen inneheld fleire frekvenskomponentar, er tonen som regel avgjort av den lågaste av desse (grunntonen). Klangfargen er avgjort av kor mange overtonar det er og amplituden av desse i høve til amplituden til grunnkomponenten. Viss tonen inneheld berre éin frekvens, blir tonen kalla rein eller enkel. Med fleire frekvensar blir tonen kalla samansett. Den lågaste tonen kallar ein grunntonen, dei andre overtonar. Viss frekvensen til overtonane eit heiltal gonger frekvensen til grunntonen, blir overtonane kalla overharmoniske av grunntonen. Tonen i blåseinstrument og strengeinstrument er bygd opp av harmoniske overtonar. Tonar i kyrkjeklokker har ikkje-harmoniske overtonar. Klangfarga til eit instrument avheng òg av kor snøgt grunntonen og dei ulike overtonane bygger seg opp og døyr ut. Nokre instrument, som til dømes fiolin, har små variasjonar i frekvensane til grunntonen og dei overharmoniske komponentane.
The Beatles av The Beatles
Byrjinga på slutten for The Beatles
Ein av songane på albumet er McCartney-songen «Helter Skelter», ein av dei aller første heavy metal-songane. «Helter Skelter» er eit fast uttrykk på engelsk og tyder «over hals og hovud». Dessverre har songen fått eit dystert ettermæle ved at Charles Manson og mordarbanden hans feiltolka songen til å tyde ei form for apokalypse og stimuli for massemord.
Songane
Dei fleste songane på albumet er personlege og refererer til interne forhold. Til dømes er songen «Dear Prudence» om syster skodespelarinna Mia Farrow, Prudence, som var med dei transcendentale meditasjonsklassane i Rishikesh i India på den same tida som enkeltmedlemmane av The Beatles var der med venner. Faktisk er mange av songane på Det kvite albumet skrive på turen til India. Songen «Sexy Sadie» handlar om Maharishi Mahesh Yogi som leia meditasjonsklassane. «Glass Onion» er Lennon sin song der han syng direkte til trufaste tilhengjarar som nytta mykje tid på finne skjulte meiningar i tekstane til the Beatles. Songen referer til mange andre songar og driv gjøn med desse.
Eric Clapton vart invitert av Harrison til å spele sologitar på Harrison-songen «While My Guitar Gently Weeps». Spenninga i bandet hadde alt starta å verte spent, og Harrison følte at dei andre ikkje tok songane hans alvorleg. Han inviterte derfor ein utanforståande til innspelinga slik at dei andre vart nøydd til oppføre seg profesjonelt. Clapton trong den same teneste sjølv seinare, og fekk Harrison til å delta på innspelinga av songen «Badge» for gruppa Cream. Harrison nytta då pseudonymet ‘L'Angelo Misterioso’.
Fleire av songane som vart spelt inn for dette albumet vart ikkje nytta på endelege albumet og nokre av desse skulle verte dei største hittane til The Beatles. «Hey Jude» (gjeve ut som ein singel med «Revolution» som B-side) var ein slik song. To andre songar som ikkje vart nytta skulle seinare dukke opp i piratutgåver og sirkulere i fleire tiår i undergrunnen før dei omsider vart offisielle med utgjevinga av dei tre Anthology-utgåvene: Harrison sin «Not Guilty» og Lennon sin «What’s The New Mary Jane?».
Albumet vart produsert og arrangert av George Martin og var det første albumet som vart gjeve ut på nye plateselskapet Apple Records og det einaste originale dobbeltalbumet frå The Beatles. Martin sjølv var personleg misnøgd med utforminga av dobbeltalbumet og råda The Beatles til å redusere talet på songane og heller la dei sterkaste songane råde grunnen på eit enkelt album. The Beatles overstyrte han på godt og vondt.
Ås kyrkje
Ås kyrkje kan vise til:
The Beatles av The Beatles
Mono-versjonen
The Beatles (White Album) var òg det aller siste albumet som vart gjeve ut i ein eigen og unik mono-miks i Storbritannia som alternativ til stereo-utgåva. 29 av dei 30 songane på albumet fekk eigen mono-miks, anti-songen «Revolution 9» var unntaket og har aldri vorte gjeve ut på CD. Enkelte land fekk eigne mono-utgåve seinare, men dei var miksa frå stereo-utgåva, og var ikkje ein unik miks i seg sjølv.
Omslaget
Omslaget vart laga av Richard Hamilton, ein kjend popkunstnar som hadde organisert ei retrospektiv utstilling med dadaisten Marcel Duchamp på Tate Gallery året før. Designet til Hamilton stod i sterk kontrast til det liveige og fargeriket omslaget til Peter Blake på albumet Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band som vart gjeve ut i 1967. Hamilton nytta berre ein enkel, naken, kvit firkant med namnet på gruppa (som òg var tittelen på albumet) diskret utheva i pappen på førstesida. Kvart enkelt omslag hadde òg eit unikt trykt serienummer, som i følgje Hamilton var for «å skape den ironiske situasjonen av ei nummerert utgåve av noko som var gjeve ut i fem millionar eksemplar …». På seinare utgjevingar fann ein det praktisk å trykke albumtittelen i svart. Ermane på albumet inkluderte forutan platene òg ein plakat, songtekstane og fire portrettfotografi som var tekne av John Kelley i august 1968. Desse portretta har sidan vorte fotografiske ikon.
Ettermæle
Det kvite albumet, både musikken og konsept til albumet, har hatt stor påverknad på populærmusikken og den indre kulturen i popverda. På 1990-talet har både Prince og Metallica laga album med sine eigne namn som tittelen som er vorte trykte på heilt svarte omslag. Begge vart omtalte som «Det svarte albumet» (Black Album). I 2003 gav rapparen Jay-Z eit album som òg offisielt vart heitande The Black Album. To samlingar av Beatles-songar, gjevne ut i 1973 som The Beatles 1962-1966 og The Beatles 1967-1970 har uoffisielt vorte kalla Det raude albumet og Det blå albumet med klar referanse til fargesystemet. Begge albuma til Weezer med artisten sitt namn som tittel har vorte heitande Det blå albumet (1994) og Det grøne albumet (2001).
I 2004 gav Brian Burton (òg kjend som DJ Danger Mouse) ut albumet The Grey Album, ei uautorisert remiksalbum som seinare vart distribuert på Internett med strofer frå The Beatles (White Album) saman «a cappella»-versjonen av Jaj-Z sitt The Black Album. EMI og Apple Records var ikkje nøgde med dette.
Medverkande
The Beatles
Gjestemusikarar
Studiomusikarar
Produksjon
Vekeslister
Originalutgåve 1987-utgåva
2009-utgåva
Salstrofé
BPI-sertifiseringa gjeld berre for sal etter 1994.
Givat Washington
Givat Washington (hebraisk skrift גִבְעַת ווֹשִינְגְטוֹן, tyder Washingtonåsen), òg kalla Beit Raban (hebraisk skrift בֵּית רַבָּן, tyder Rabanhuset) er ein religiøs ungdomslandsby sentralt i Israel. Han ligg nær Kvutzat Yavne og høyrer til Hevel Yavne regionale kommune. I 2006 hadde han 670 innbyggjarar.
Landsbyen vart grunnlagd i 1946 av det jødiske samfunnet i Washington D.C., og tente som ein opplæringsinstitusjon for unge Holocaust-overlevande. Han har i dag ein vidaregåande skule, ein midrasha, ein ulpan og ein akademisk høgskule. I 2005 var dei fleste innbyggjarane immigrantar frå Frankrike og Colombia.
Bayt Samnah
Bayt Samnah er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
Naima Wifstrand
Naima Wifstrand var ein svensk skodespelar. Som leiande operettestjerne gjesta ho kring 1920 stadig på Centralteatret i Oslo, mellom anna som Czardasfyrstinnen og Den glade enke. Seinare utvikla ho seg til ein dyktig karakterskodespelar, mellom anna som Mor Aase i Peer Gynt. Ho filmdebuterte i den norske Madame besøker Oslo (1927), men vert best hugsa for dei kraftfulle rollene sine for Ingmar Bergman, mellom anna i Sommarnattens leende (1955), Smultronstället (1957) og Vargtimmen (1968).
Audiofrekvens
Audiofrekvens eller tonefrekvens er frekvensar innanfor høyrbare området.
Det generelt aksepterte standardområdet for høyrbare frekvensar er frå 20 til 20 000 Hz, men det varierer frå person til person. Frekvensar under 20 Hz vert generelt kjend i staden for høyrt, så lenge lydtrykket overstig eit visst nivå. Frekvensar over 20 000 Hz kan stundom høyrast av unge menneske. Høge frekvensar er dei første som forsvinn ved høyrselstap på grunn av alder eller langvarig eksponering for høge lydtrykk.
Ingrid Wigernæs
Ingrid Wigernæs, opphavleg Ingrid Løken, er ein norsk tidlegare langrennsløpar og -trenar. Ho representerte Romerikslagets Idrettslag.
Karriere
Wigernæs vann 10 km i NM på ski, nordiske greiner i 1960, 1961 og 1966, 5 km i 1964 og 1965 og var med på Romerikslagets vinnande stafettlag i 1965 og 1966. Ho var med på laget som tok sølv på stafetten i Ski-VM 1966, og deltok under vinter-OL for Noreg i 1956 i Cortina d'Ampezzo med 27. plass på 10 km og i 1964 i Innsbruck med 12. plass på 10 km og 15. plass på 5 km.
Wigernæs var ein av forgrunnsfigurane under den første suksessrike perioden innan langrenn for damer i Noreg. I 1965 og 1966 var ho både løpar og trenar på landslaget i langrenn for damer og fortsette som trenar fram til 1969, etter at ho la opp som aktiv i 1966. Ho var trenar for damene som tok gull på stafetten i 1968 i Grenoble.
Jentut'n
Wigernæs reknast som opphavet til uttrykket jentut'n, som er Heimdalsdialekt for jentene. Ordet vart brukt av Wigernæs då ho omtalte lagveninnene på stafettlaget i VM i 1966, og seinare brukte ho det når ho omtalte landslagsjentene ho trena. Jentut'n var først klengenamnet på stafettlaget frå 1966, men seinare har orda vorte flittig brukt som «kjælenamn» på dei norske stafettlaga for damer under internasjonale renn og meisterskap.
Tangerine Dream
Tangerine Dream er ei tysk elektronisk musikk-gruppe som vart starta i 1967 av Edgar Froese. Bandet har hatt mange forskjellige medlemmar gjennom tida og Froese var det einaste som var med heile tida fram til han døydde i i 2015. Trommeslagaren og komponisten Klaus Schulze var ei kort stund med i gruppa i dei tidlege dagane, men den mest stabile versjonen av gruppa, i den innverknadsrike perioden deira midt i 1970-åra, var ein trio med Froese, Christopher Franke og Peter Baumann. Tidleg i 1980-åra erstatta Johannes Schmoelling Baumann, og denne besetninga var òg stabil og i tillegg særs produktiv.
Dei tidlege «Pink Years»-albuma til Tangerine Dream spelte ei viktig rolle i utviklinga av krautrock. Seinare då dei var på Virgin, vart albuma deira viktige i å definere sjangeren New Age-musikk, sjølv om bandet mislikte dette merket.
Sjølv om gruppa har gjeve ut mange studio- og konsertopptak, har mange av tilhengjarane deira vorte introdusert for Tangerine Dream via filmmusikken deira, som tel over seksti filmar med mellom anna Sorcerer, Thief, The Keep, Risky Business, Firestarter, Legend, Near Dark, Shy People og Miracle Mile.
Besetning
Seint i 1960- og tidleg i 1970-åra var det fleire kortvarige variantar av Tangerine Dream starta av Froese i lag med forskjellige musikarar frå undergrunnsmiljøet i Vest-Berlin. Eit par av dei som var med i desse tidlege versjonane var Steve Jolliffe, Klaus Schulze og Conrad Schnitzler.
Ein av dei mest kjende som vart med i bandet var Christopher Franke. Franke kom med i Tangerine Dream i 1970 frå gruppa Agitation Free for å erstatte Schulze som trommeslagar. Han har fått æra for å ha oppdaga sequencer-teknikken, som dei først nytta på Phaedra, og som skulle kome til å definere musikken til bandet. Franke slutta i Tangerine Dream nesten tjue år seinare, i 1987, då han var usamd med Froese om den musikalske retninga til bandet.
Andre langtidsmedlemmar i gruppa var Peter Baumann (1971–1977), som seinare starta New Age-selskapet Private Music, som bandet skreiv kontrakt med frå 1988 til 1991, Johannes Schmoelling (1979–1985), Paul Haslinger (1986–1990) og sonen til Froese Jerome Froese (1990–2006).
Mange andre var medlem av Tangerine Dream i kortare periodar, og i motsetnad til studiomusikarar, medverka dei i skrivinga av noko av musikken til bandet. Dei fem mest kjende av desse kortvarige medlemmane er Steve Schroyder (organist, 1971–72), Michael Hoenig (som erstatta Baumann for ein turné i Australia i 1975 og ein konsert i London), Steve Jolliffe (blåseinstrument og vokal på Cyclone og den påfølgjande turneen. Han var òg ei kort stund i bandet i 1969), Ralf Wadephul (i lag med Edgar Froese spelte han inn Blue Dawn, men dette kom først ut i 2006) og Linda Spa (saksofonist som deltok på mange album og konsertar mellom 1990 og 1996, og frå 2005 og frametter).
Opphav: Psykedelia og krautrock
Edgar Froese kom til Vest-Berlin i midten av 1960-åra for å studere kunst. Det første bandet hans, eit R&B-band kalla The Ones, gjekk gradvis i oppløysing etter å ha gjeve ut ein singel, og Froese starta å eksperimentere og spelte små konsertar med forskjellige musikarar. Dei fleste av desse konsertane vart haldne i det kjende Zodiak Free Arts Lab, og bandet til Froese vart òg invitert til å spele for Salvador Dalí. Musikk vart blanda med litteratur, måleri og tidlege former for multimedia og anna. Berre dei mest underlege ideane trekte til seg merksemd, og Froese oppsummerte det heile slik: «I det absurde ligg ofte det som er kunstnarisk mogeleg». Ettersom medlemmar i gruppa kom og gjekk, var musikken til bandet framleis inspirert av surrealistar, og gruppa nytta etter kvart det surrealistiske namnet Tangerine Dream om seg sjølv inspirert av linja «tangerine trees and marmalade skies» frå The Beatles-songen «Lucy in the Sky with Diamonds».
Froese var fascinert av teknologi og korleis han kunne nytte dette til å skape musikk. Han bygde eigne instrument og alle stader han gjekk samla han inn lydar med bandopptakarar som han lagde musikk av seinare. Det tidlege arbeidet hans med bandsløyvre og andre repeterande lydar var ein føregangar til den gryande teknologien med sekvenser, som Tangerine Dream raskt byrja å nytte då det kom.
Virgin-åra
Albumet deira frå 1973, Atem vart kalla årets album av den britiske DJen John Peel, og dette var medverkande til at Tangerine Dream fekk platekontrakt med Virgin Records same året. Kort tid etter gav dei ut albumet Phaedra, eit uhyggeleg lydlandskap som uventa nådde 15. plass på albumlista i Storbritannia og vart ein av dei første verkeleg hitalbuma til Vrigin. Phaedra var eit av dei første kommersielle albuma der det vart nytta sekvenserar og skulle definere den vidare stilen til bandet.
I 1980-åra nytta bandet, som andre elektronicapionerar som Jean Michel Jarre og Vangelis, tidleg digital teknologi som revolusjonerte synthesizermusikken, sjølv om bandet hadde nytta digitalt utstyr så tidleg som på midten av 1970-talet. Med erfaringa dei hadde med å lage eigne instrument og uvanlege måtar å skape lydar på, klarte dei å utnytte denne nye teknologien til å lake musikk ulikt noko ein hadde høyrt tidlegare. I dag høyres kanskje ikkje denne musikken så uvanleg ut, men det er fordi teknologien dei nytta på den tida i dag nesten er universell.
Tangerine Dream-konsertar
Dei tidlege konsertane til Tangerine Dream var enkle visuelt sett etter dagens standard der tre menn sat urøyrlege i timesvis ved massive elektroniske boksar med haugevis av leidningar og nokre få blikande lys. Somme konsertar vart haldne i totalt mørkre. Etter kvart som teknologien vart meir avansert, byrja bandet å nytte fleire visuelle effektar, lys, laserar, pyroteknikk og prosjektorar.
Ellisfjorden
Ellisfjorden er ein lang, smal fjord mellom Breidneset og Mulehalvøya i Vestfold Hills i Antarktis. Han vart fotografert av Lars Christensen-ekspedisjonen (1936-37), og kartlagd av norske kartografar som ei bukt og restane av ein innsjø som vart kalla «Mulvik» og «Langevatnet». Analysar av John Roscoe frå flyfoto teken av U.S. Navy Operasjon Highjump (1946-47) synte at desse to hang i saman. Vika fekk det nye namnet Ellisfjorden av Roscoe etter Edwin E. Ellis, som var flyfotograf under U.S. Navy Operasjon Highjump då dei flydde over området.
Tangerine Dream
Med vokal
Dei fleste av albuma til Tangerine Dream er heilt instrumentale, men to album har ein del tekst, Cyclone (1978) og Tyger (1987), som begge vart møtt med misnøye hos fansen. Det har vore noko vokal på andre utgjevingar av bandet, som songen «Kiew Mission» frå Exit og «The Harbor» frå Shy People frå 1987, og berre nyleg nytta bandet igjen vokal på den musikalske trilogien deira basert på Dante sin Divine Comedy og albumet deira Madcap's Flaming Duty frå 2007.
Filmmusikk
Gjennom 1980-åra skreiv Tangerine Dream musikk til meir enn tjue filmar. Dette hadde vore ei interesse for Froese sidan seint i 1960-åra, då han laga musikk til ein obskur polsk film, og spelte samstundes som skodespelar i fleire tyske undergrunnsfilmar. Han laga musikken til den eksperimentelle filmen Never shoot the bathroom man, regissert av Jürgen Polland. Mykje av filmmusikken var omskrivingar av musikken frå studioalbuma eller musikk som seinare vart omskrive for komande studioalbum.
Nyare tid
Edgar Froese har òg gjeve ut fleire soloplater som er i same musikalske stil som musikken til Tangerine Dream.
Edgar Froese døydde brått i Wien den 20. januar 2015 av lungeemboli. Dei attverande medlemmane i gruppa (Quaeschning, Schnauss og Yamane) og Bianca Acquaye (enkja til Froese) heldt fram arbeidet i lag for å fullføre visjonen Froese hadde for gruppa. Tangerine Dream heldt den første konerten sin utan Froese den 9. juni 2016 i Szczecin i Polen.
Den 29. september 2017 gav Tangerine Dream ut eit nytt studioalbum, kalla Quantum Gate, og feira 50-årsjubileet til starten av bandet. Albumet var basert på idear og musikalske skisser av Froese og vart fullført av dei attverande medlemmane.
31. januar 2020 gav Tangerine Dream ut Recurring Dreams som bestod av 11 spor med nyinnspelingar av klassiske spor av bandet. 9. juni 2020 vart Paul Frick det første medlemmet som vart med i gruppa etter Froese døydde.
Medlemmar
Bianca Froese-Acquaye, enkja til Edgar arbeider òg tett med dei attverande medlemmane.
Diskografi
Tangerine Dream har gjeve ut over hundre album (utanom samleplater) i løpet av fire tiår. Eit prosjekt der dei samla inn og gav ut konsertopptak gjort av tilhengjarane, kalla Tangerine Tree, pågjekk frå 2002 til 2006.
Johannes Vetter
Johannes Vetter  er ein tysk spydkastar frå Dresden. Han vart verdsmeister i øvinga i 2017 og tok bronsemedaljen i VM 2019.
Aktiv
Vetter sette personbeste med 85,40 meter ved eit stemne i Jena den 31. mai 2015. Bort i tre månader seinare vart han nummer sju i VM i Beijing. I 2016 vart han fjerdemann under dei olympiske leikane i Rio de Janeiro, 6 cm bakom bronsevinnar Keshorn Walcott. Få veker etter OL forbetra Vetter i Berlin sin personlege rekord til 89,57 m då han sigra i ISTAF-stemnet.
Montgomeriebreen
Montgomeriebreen er ein smal sidebre, som er 19 km lang, og som flyt nord langs vestsida av Hampton Ridge i Queen Alexandra Range og ut i Lennox-Kingbreen. Han vart namngjeven av den nordlege geolog-gruppa frå New Zealand Geological Survey Antarctic Expedition (NZGSAE) (1961–62) etter John Montgomerie, som var assisterande landmålar i gruppa.
Merete Wiger
Merete Wiger er ein norsk forfattar, fødd Samuelsen. Ho er dotter av forfattar og programleiar i radio Ranka Knudsen Samuelsen.
Debuten hennar kom under pseudonymet Stella Dannar: Jeg var sinnssyk, Gyldendal (1955). På same forlag gav ho rapt ut (under eige namn) Så låste hun seg inn (1957), Judith og treskjæreren (1958). Etter nokre års pause kom romanane --grensen (1965), Et lite stykke bortover gaten (noveller, 1968), Romanen om Maria Sholovski (1970), Slik spiller mødrene våre liv (1974), Reisen til det Hellige Landet (1977), alle på Gyldendal. Novellene i Hjemme bra, men borte best (1980), dramaet De uovervinnelige (1982) og romanen Min amerikanske kusine (1984) kom derimot ut på Dreyer. To barnebøker vart så utgjevne på Eide forlag, nemleg Tåreklumpen (1989) og Jenten som ikke kunne seie nei (1991). Sidan har ho utgjeve dramaet Spillet om innvandrerne på Trysil-forlaget (1998), Miss M: Tankar om dette og hitt (1995), og dessutan romanen Skudd fra klar himmel på Kulturforlaget Brak (1997).
Av utmerkingar kan nemnast 2. premie i 1956 for eit barnehøyrespel (Æ vil vêra dein æ e) der Liv Ullmann debuterte på radio. I 1970 fekk ho Gyldendals legat for norsk litteratur. Dramaet hennar Tilfellet Harriet Grinde vart oppført på Teaterhøgskulen scene (1986), med Juni Dahr i hovudrolla. Seinare har dette stykket vore oppført òg i utlandet. Ho har òg bidrege til lokale oppsettingar, spesielt for Grue Finnskog Ungdomslag sine teatergruppe, som årleg set opp stykket Spillet om Innvandrerne på Finnskogdagene.
OGAE Second Chance Contest 2023
OGAE Second Chance Contest 2023 (OGAE SCC 2023) vert den trettisjuande gongen OGAE Second Chance Contest vert arrangert. Tevlinga vil verte halden i Sverige, etter at Sverige vann tevlinga i 2022 med songen «» av Medina.
For å kunne deltake i OGAE Second Chance Contest 2023, må ein ha delteke i ein av dei nasjonale finalane i Eurovision Song Contest 2022; men om eit bidrag har vunne ein nasjonal finale eller representert landet i Eurovision Song Contest same år, får ein ikkje delta.
Tjuetre land deltek i OGAE Second Chance Contest 2023. Belgia og Moldova (for OGAE Rest of the World) returnerte til tevlinga. Australia, Frankrike, Israel, Nord-Makedonia, San Marino og Slovenia, som deltok i 2022, deltek ikkje i 2023-utgåva av OGAE Second Chance Contest.
Alzenau
Alzenau er ein by nord i delstaten Bayern i Tyskland. Byen har om lag 18 500 ibuarar og høyrer til landkreis Ascahffenburg.
Fylkesveg 6370
Fylkesveg 6370 går mellom Foss og Bestvoll i Rissa kommune. Vegen er 7,1 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 146 i Sør-Trøndelag.
Vårmarihand
Vårmarihand (Orchis mascula) er ei plante i vårmarihandslekta Orchis i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae.
Utsjånad
Vårmarihand kan bli kring 30 centimeter høg og har eit aks med purpurraude blomar, som har ei stor tredelt leppe med store «venger». Den indre delen av leppa er gjerne lys, ofte nesten kvit. Arten blømer i mai og er ein av våre tidlegaste orkidear.
Systematikk
I Baltikum er det omtalt ein underart ved sidan av nominatunderarten (ssp. mascula):
Utbreiing
Vårmarihand toler meir tørke enn dei fleste orkideer, men treng kalkrik jord. I Noreg veks han i hovudsak i kystnære område nord til Troms. Vårmarihand er i raudlistevurderinga (2021) rekna som livskraftig (LC).
Arten finst òg i Sverige (LC) (svensk namn: «Sankt Pers nycklar»), i Danmark (LC) (dansk namn: «tyndakset gøgeurt»), i Finland (NT) (finsk namn: «miehenkämmekkä») og på Færøyane (CR) (færøysk namn: «kalmansbørkubóndi»).
Gråsidemus
Gråsidemus, Myodes rufocanus, er eit pattedyr i hamsterfamilien. Gråsidemusa lever i det nordlege Eurasia, frå Noreg i vest, aust til den russiske stillehavskysten og Japan. Ho førekjem frå kysten til nesten 1200 m.o.h. i Skandinavia.
Vårmarihand
Utbreiing
Vårmarihand (engelsk namn: «early purple orchid») er vanleg over det meste av Dei britiske øyane. I både den britiske og den irske raudlista har arten status som livskraftig (LC), på same måte som lokalt i England og Wales,  og han er ikkje nemnd for tiltak i Skottland.
I Estland (estisk namn jumalakäpp) veks vårmarihand mest på øyane og vest på fastlandet. Han er rekna som nær truga (NT). I Latvia (latvisk namn vīru dzegužpuķe) veks arten spreidd på fukteng og er klassifisert som sjeldan (kategori 3 – samazinās). I Litauen (litauisk namn vyriškoji gegužraibė) veks arten spreidd, mest i nordvest. Han er rekna som sårbar (VU).
Hybridar
Hybriden mellom vårmarihand og alpenøklar (Orchis mascula × spitzelii eller Orchis ×petterssonii) er lista opp i svenske Artfakta, men det er uvisst om hybriden verkeleg er observert. I England er det påvist at vårmarihand kan danne hybridar med purpurnøklar (Orchis mascula × purpurea), registrert i Kent.
Vårmarihand kan òg danne ein intergenerisk hybrid (hybrid mellom ulike slekter) med narrmarihand (Anacamptis morio × Orchis mascula eller ×Anacamptorchis moriorides). Hybriden er observert sporadisk i England og Wales, medan det er uvisst om ei registrering i Småland i Sverige er reell.
Arna skipreide
Arna skipreide var ei av elleve skipreider i Nordhordland, som stort sett femna om området på austsida av Byfjorden og Salhusfjorden, sørsida av Sørfjorden og begge sider av Veafjorden sør for Stamnes.
Vårmarihand
Kommuneblome
Det er framlegg om at vårmarihand skal vere kommuneblome for Austevoll kommune.
Arna skipreide
Geografisk område etter gammal inndeling:
Einar Røberg
Einar Røberg var ein norsk friidrettsutøvar frå Trysil som åra 1950-52 vart norsk meister i spydkast. I tida 1947 til 1958 vann han i tillegg fem NM-sølv og ein NM-bronse. Røberg var medlem i Søre Trysil IL.
Arna skipreide
Geografisk område etter noverande inndeling:
Einar Røberg
Røberg forbetra den personlege rekorden i spydkast frå 62,63 meter i 1947 til 65,95 m i 1951. Det siste resultatet var årsbeste i Noreg, det var også hans 69,05 meter i 1952. Frå 1953 møtte han sin store overmann i Egil Danielsen. Sjølv fekk Røberg den 28. august 1957 opp sitt livs lengste kast. Heime på Plassen i Trysil landa spydet på 71,18 meter, hans einaste kast over 70 m.
Krokfjorden i Antarktis
Krokfjorden er ein smal, svingete fjord mellom Mulehalvøya og Sørdsdalbreen i sørenden av Vestfold Hills. Han vart kartlagd frå flyfoto teken av Lars Christensen-ekspedisjonen (1936-37) og namngjeven av dei.
Arna skipreide
På Vestlandet vart skipreidene avløyste av tinglag først i begynninga av 1800-talet, og etterkvart vart grensene regulerte slik at dei samsvarte betre med sokne- og kommunegrensene. 1853 vart Arna tinglag oppløyst, områda vart overførte til dei nye tinglaga Årstad, Haus og  Hamre,
Moodybreen
Moodybreen er ein isbre mellom Martin Ridge og Adams Mountains i Queen Alexandra Range, som flyt sør og ut i Berwickbreen. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter anleggselektrikar P.R. Moody i U.S. Navy som var ved McMurdo-basen vinteren 1963.
Internasjonalt år
Det første internsjonale året var vigd flyktningar, og gjekk over 1959 og 1960. Seinare følgde år for helse og medisinsk forsking, internasjonalt samarbeid, turisme, menneskerettar og utdanning. I 1985 valde ein for første gong to tema for «internasjonalt år»: Dei sameinte nasjonane sjølv og ungdom. I 2001 hadde ein tre tema: Kulturvarv, fjell og økoturisme.
Far`an
Far`an er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
Onomatopoetikon
Onomatopoetikon, onomatopoetikum, eller lydord, er slike ord og nemningar i språket som hermer naturlege lydar for å fortelje kva det gjeld. Onomatopoetikon er til dømes slike verb som suse, visle, dundre, substantiv som brak, dunder, visling, pling, ding-dang, og slike som gjev att dyre- og fuglelydar, som til dømes gakk, mø, mjau, vov. Nemninga for fuglen kråke er likeeins eit onomatopoetikon ved beinveges å herme den lyden fuglen har: «kra-kra».
Interessant er det at dyrelydar vert attgjevne på ulikt vis i ulike språk, slik at til dømes eit hanegal, som på norsk vert attgjeve med kykkeli-ky, heiter noko anna på fransk: cocorico.
Ernie Brandts
Ernstus Wilhelmus Johannes Brandts, kjend som Ernie Brandts, er ein nederlandsk tidlegare fotballspelar som i 1978 var med å vinne UEFA-cupfinalen for PSV Eindhoven og nokre veker seinare fekk VM-sølv med Nederland sitt landslag under VM i fotball 1978.
Klubbspel
Forsvarsspelaren Brandts seriedebuterte for De Graafschap i 1975 og var aktiv i laget til sommaren 1977. Dei neste ni sesongane tok han plass i forsvarsrekka til topplaget PSV Eindhoven. I sin fyrste sesong i PSV var Brandts med på å sikre klubben seriemeistertittelen og han deltok då PSV avslutta jubelsesongen 9. mai med siger 3-0 over franske SC Bastia i UEFA-cupfinalen. År 1986 vart Brandts seriemeister for andre gong med PSV. Straks etter gjekk turen vidare til Roda, deretter spelte han ein halv sesong i Maastricht. Sidan gjorde han teneste 1989-91 i belgiske Ekeren. Han avslutta 17 år med toppseriespel med ein siste sesong i De Graafschap.
Landslagsspel
Brandts deltok i 28 landskampar i tida 1977-85. Han fekk plass i troppa til Fotball-VM 1978 i Argentina, der han òg var mellom dei 11 nederlendarane som møtte vertslandet til finalekamp. Kampen gjekk til ekstraomgangar og enda med tap 1-3 for Brandts og lagkameratane hans. Han stod for fem landslagsmål, dei to fyrste kom under nemnde verdsmeisterskap.
William Penn
William Penn var ein engelsk kvekar. Han var talsmann for religionsfridom og la grunnen for kvekarsamfunna i Nord-Amerika, det seinare Pennsylvania.
Liv og gjerning
Penn studerte i Oxford, men vart i 1661 bortvist frå universitetet då han ikkje aksepterte den anglikanske kyrkjelæra. I 1665 vart han kvekar. Frå 1667 var han verksam som predikant.
År 1670 arva Penn ein stor formue etter den mektige og rike faren, jamvel òg ei fordring mot staten på 16 000 pund. I staden for pengar fekk han i 1681 av kong Karl 2. eit landområde ved Delaware-elva i Nord-Amerika. Penn fekk full råderett over landet, som kongen kalla Pennsylvania. Her opna Penn ein fristad for menneske som vart forfylgde for si kristendomsforståing, særleg kvekarar. Kolonien la grunnen til ein komande delstat i USA, med byen Philadelphia i sentrum.
Penn vende tilbake til England i 1684, der han heldt fram å arbeide for religiøs toleranse. Kongeskiftet i 1685 og sjukdom i familien førte til at Penn fekk ein mindre sentral posisjon i dissentar-rørsla. 1699-1701 var han tilbake i Pennsylvania, eit samfunn mykje endra på 15 år. Sidan levde han i små kår i Berkshire og var ein fattig mann då han døydde.
Two Great Guitars
Two Great Guitars er eit studioalbum av Bo Diddley og Chuck Berry, utgjeve i august 1964 av Checker Records, ein etikett under Chess Records. Det var det første studioalbumet Berry gav ut etter å ha sete i fengsel.