cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Polaris Air Transport
Selskapet vart oppretta i 1965 med base på Oslo lufthamn, Fornebu. Stiftarane var Bjørn Bostad og Alf Remseth. som begge var flygarar og tok aktiv del i den operative flyginga. Det vart skaffa ein Douglas DC-3 som vart registeret i Norges luftfartøyregister som LN-RTE. Seinare vart det skaffa endå ein DC-3, registrert som LN-RTO. I tillegg opererte selskapet mellom 1966 og 1969 tre Convair 240, registrert som LN-KAP, -KLU og -KLT.
Selskapet utførte charterflygingar med passasjerar og gods. Selskapet opphøyrde i 1974.
Fylkesveg 108 i Buskerud
Fylkesveg 108 i Buskerud går mellom Veggli og Lia i Rollag kommune. Vegen er 4,9 km lang.
Saul Dushman
Saul Dushman var ein russisk-amerikansk fysikar.
Han vart utdanna i Toronto i Canada og arbeidde frå 1912 ved General Electrics sitt forsøkslaboratorium. Frå 1928 var han assistant director der. Frå 1922 til 1925 var han forsøksleiar ved Edison Lamp Works. Dushman er kjend for arbeid med høgvakuumteknikk, elektronemisjon, kvantemekanikk, kjemiske reaksjonshastigheiter og fotoelektriske celler.
Pierre de Coubertin
Pierre de Coubertin var ein fransk baron, pedagog, historikar og grunnleggjar av Den internasjonale olympiske komitéen (IOK). Han var president i IOK frå 1896 til 1925 og stod som ærespresident til han døydde i 1937.
Sommar-OL 1912
De Coubertin deltok i kunstkonkurranse, avdelng litteratur under sommar-OL 1912 og vann gull for verket «Ode au Sport» på fransk og tysk. Han leverte inn verka som «Georges Hohrod» og «M. Eschbach» frå Tyskland.
Antioquiasmett
Antioquiasmett (Thryophilus sernai) er ein sporvefugl i gjerdesmettfamilien som vart oppdaga i 2010 og skildra første gong i 2012. Han er endemisk for Antioquia-departementet i Colombia, og er klassifisert som sterkt truga.
Taksonomi
Denne nyleg skilda gjerdesmettarten blei sett inn i slekta Thryophilus i familien Troglodytidae ut frå resultat av analysar av morfologi, læte og genetisk variasjon. Dei næraste slektningane er trudd å vere rustryggsmett, T. rufalbus og santandersmett, T. nicefori, som begge er mykje like i utsjånad.
Skildring
Antioquiasmetten er ein mellomstor medlem i familien, ca. 14 centimeter i kroppslengd og masse på rundt 22-23 gram. Fjørdrakta til denne arten skil seg frå slektningane med lysare og meir rein kanelbrunfarga overside, der rustryggsmetten er prega av raudtone, og santandersmett har kaldare brun overside. Dei svarte tverrstripene på venger og hale er finare og den kvite augebrunstripa er ein aning tynnare. Kjønna er like. Antioquiasmetten har ein eintydig song av fløyteliknande tonar, som for andre smettar høglydt og variert. Begge kjønn syng, og dei kan synge duett.
Utbreiingsområdet er estimert til å gjere ut for ca. 1700 km2, arten er funnen langs begge sider av elva Cauca, maksimalt 7 km ut frå elvebreidda, og i ei utstrekkning på ca. 150 km frå byen Ituango i nord opp til Salgar-Concordia, ca, 25 km sørvest for Medellín. Antioquiasmetten lever her av insekt som han beitar på bakken eller opp mot undersida av trekroner i tørre habitat.
Trugsmål og vern
Populasjonen er ikkje estimert, men er trudd å vere minkande. Arten er klassifisert som kritisk truga. Då manuskriptet for holotypen vart skildra i 2012, var det sterkaste trugsmålet trekt fram den pågåande utviklinga av eit vasskraftprosjekt ved byen Ituango. Ein dam vil overflaume habitat til antioquiasmetten. Planlagt oppstart av elkraftproduksjon er 2019, men delar av demninga er bygd og eit jordskred førte til ei overflauming i april og mai 2018.
Ericka Engelstad
Ericka Maria Thrash Engelstad var ein norsk arkeolog. Ho var professor ved Institutt for arkeologi og sosialantropologi ved Universitetet i Tromsø.
Engelstad hadde doktorgrad (ph.d.) i antropologi frå University of Wisconsin-Madison i USA frå 1980. Ho var tilsett ved Universitetet i Tromsø frå 1981, først ved Tromsø museum, og frå 1991 ved Det samfunnsvitskaplege fakultet. Ho hadde gjesteprofessorat ved universiteta i Cambridge, Berkeley og Uppsala. I 2006 vart ho utnemnd til æresdoktor ved Uppsala universitet og i 2012 til æresdoktor ved Göteborgs universitet.
Det primære forskingsfeltet hennar var arkeologi over steinalderen, blant anna med vekt på bergkunst. Ho var vidare mykje oppteken av arkeologien som samfunnsvitskap, og då særleg kjønnsperspektivet.
Engelstad deltok i utgravingar og forskingsprosjekt i Finnmark (Alta-Kautokeinovassdraget, Iverfjord), Tysfjord, Karelen og Sør-Afrika.
Engelstad var redaktør for Norwegian Archaeological Review i perioden 1991-2001 og av KAN - Kvinner i Arkeologi i Noreg 1992-95. Ho var styremedlem i Instituttet for sammenlignende kulturforskning.
I 2005 redigerte ho (saman med Siri Gerrard) artikkelsamlinga Challenging situatedness. Gender, culture and the production of knowledge (Eburon).
Peter Green
Peter Green var ein britisk bluesrockgitarist som starta bandet Fleetwood Mac. Han vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 1998 for arbeidet sitt med gruppa. Green skreiv songar som «Albatross», «Black Magic Woman», «Oh Well» og «Man of the World» som er blitt spelt inn av andre artistar som Santana, Aerosmith, Status Quo, Black Crowes, Midge Ure, Tom Petty, Judas Priest og Gary Moore, som spelte inn Blues for Greeny, med berre Green-songar.
Flick of the Wrist
«Flick of the Wrist» er ein song av det britiske rockebandet Queen, gjeven ut som ei dobbel A-side med «Killer Queen». Han vart skriven av Freddie Mercury i 1974 for Sheer Heart Attack.
Levra i Trøndelag
Levra er ei elv som renn gjennom Leverdalen i Rennebu kommune i Trøndelag. Ho har utspringet sitt i Kvolvtjørnin i Oppdal og munnar ut i Granasjøen.
Viktor Tsybulenko
Viktor Sergejevitsj Tsybulenko var ein sovjetisk-ukrainsk friidrettsutøvar frå landsbyen Veprik i Kiev oblast. Han var i verdstoppen i spydkast i tida 1952-62. Tsybulenko vart olympiameister i øvinga i 1960 i Roma, og fekk EM-sølv i 1962 og OL-bronse i 1956. Fem gongar vart han sovjetisk meister i spydkast.
Peter Green
Han var ein viktig person og bandleiar i «den andre store epoken» innan britisk blues, og fekk B.B. King til å sei, «Han har den mest melodiske tonen eg nokon gong har høyrt; han var den einaste som gav meg kaldsveitte.» Eric Clapton og Jimmy Page har begge hylla gitarspelinga hans. Spelestilen til Green er kjend for idiomatisk bøying av strengane og vibrato og den sparsommelege stilen. Sjølv om han spelte andre gitarar, var han mest kjend for den unike tonen han fekk med sin Gibson Les Paul frå 1959.
Flick of the Wrist
BBC Version
Den 16. oktober 1974 spelte Queen inn ei BBC-innspeling ved Maida Vale 4 Studios i London i England. Ein av songane var «Flick of the Wrist». Denne nytta delar av det originale akkompagnementet frå albumversjonen med ny vokal av Freddie Mercury og ein ny gitarsolo av Brian May, som er heilt annleis den på albumet.
Viktor Tsybulenko
Aktiv
Tsybulenko debuterte internasjonalt under OL 1952 i Helsingfors. Både her og i EM 1954 i Bern kom han på fjerdeplass. I Bern var han einast 12 cm bak bronsevinnaren, Toivo Hyytiäinen frå Finland. To år seinare, under OL 1956 i Melbourne, tok han bronsemedaljen med eit kast på 79,50 m, i same tevlinga sette norske Egil Danielsen verdsrekord med 85,71 m og vart olympiameister.
Peter Green
Han vart rangert på 38. plassen på lista til Rolling Stone over dei 100 beste gitaristane gjennom tidene. Tonen hans på Bluesbreakers-instrumentalen «The Supernatural» vart kåra til den 50. beste gjennom tidene av Guitar Player. I juni 1996 vart Green stemnd fram som den tredje beste gitaristen gjennom tidene i Mojo.
Flick of the Wrist
Andre versjonar
Dream Theater spelte inn heile den tre songar lange suiten («Tenement Funster», «Flick of the Wrist» og «Lily of the Valley») for spesialutgåva av albumet Black Clouds & Silver Linings.
Peter Green
Tidlege år
Green vart fødd i Bethnal Green i London. Han spelte først i eit band kalla Bobby Dennis and the Dominoes, som spelte poplåtar og rock 'n' roll-standarar frå singellistene, inkludert Shadows-songar. Han sa seinare at Hank Marvin var ein gitarhelt og spelte inn «Midnight» på eit hyllestalbum kalla Twang mange år seinare. Han spelte seinare i rhythm and blues-bandet the Muskrats, så eit band kalla The Tridents der han spelte bass. I 1966 spelte Green sologitar i Peter Bardens-bandet «Peter B's Looners», der han møtte trommeslagaren Mick Fleetwood. Det var med Peter B's Looners at han var i platestudio då dei spelte inn «If You Wanna Be Happy» med «Jodrell Blues» som ei B-side. Innspelinga hans av «If You Wanna Be Happy» var ein instrumentalversjon av songen til Jimmy Soul.
John Mayall's Bluesbreakers
Etter tre månader med gruppa til Bardens, fekk Green høve til å ta over etter Eric Clapton i John Mayall & the Bluesbreakers for tre konsertar. Kort tid etter, då Clapton slutta i the Bluesbreakers, vart Green fulltidsmedlem i bandet til Mayall.
SS-29 MOB
SS-29
Peter Green
John Mayall's Bluesbreakers
Mike Vernon, ein produsent ved Decca, hugsar debuten til Green med the Bluesbreakers:Då bandet kom inn i studio såg eg ein forsterkar eg ikkje hadde sett før og sa til John Mayall: «Kvar er Eric Clapton?» Mayall svarte, «Han spelar ikkje med oss lenger, han slutta for nokre veker sidan.» Eg var i sjokk, men Mayall sa, «Ikkje uroa deg, me har nokon som er betre.» Eg sa, «Vent litt, det er latterleg. Du har nokon som er betre?? Enn Eric Clapton?? John sa, «Han er kanskje ikkje betre no, men berre vent, om eit par år vil han vere den beste. Så introduserte han meg for Peter Green».
Bill Rock
Bill Rock er ein holme som ligg 500 meter aust for sørenden av Grass Island i Strømnesfjorden på Sør-Georgia. Ho vart kartlagt og namngjeven i 1928 av eit lag frå Discovery Investigations.
Peter Green
John Mayall's Bluesbreakers
Green gjorde debuten sin i 1966 med the Bluesbreakers på albumet A Hard Road (1967), der to av hans eigne songar var med, «The Same Way» og «The Supernatural». Sistnemnde var ein av dei første instrumentalane til Green, som snart vart varemerket hans. Han var så dugande at venene hans etter kort tid gav han kallenamnet «The Green God».
Leverdalen
Leverdalen (også skrive Levradalen, men denne skrivemåten vart avslegen av Statens kartverk i 2001) er ein dal heilt i utkanten av Trollheimen i Rennebu kommune i Sør-Trøndelag. Gjennom dalen renn elva Levra som har utspringet sitt i Kvolvtjørnin i Oppdal og munnar ut i den kunstig oppdemde Granasjøen. Næraste tettstad er Nerskogen. Fjella på begge sider av dalen er omtrent 1100-1200 m.o.h., medan dalbotnen ligg ca. 600-750 m.o.h.
Peter Green
John Mayall's Bluesbreakers
I 1967 valde Green å starte sitt eige bluesband og slutta i the Bluesbreakers.
Leverdalen
Leverdalen har lange tradisjonar for seterdrift, og enkelte setrar er framleis i bruk. Området er eit mykje brukt turterreng med fleire merkte turstigar og gode tilhøve for jakt og fiske. Ei mengd gamle dyregraver vitnar om at Leverdalen i tidlegare tider var eit viktig jaktterreng. Leverdalsvegen er ein privat bomveg som går parallelt med fylkesveg 512 på sørvestsida av Granasjøen.
Peter Green
Fleetwood Mac
Det nye bandet til Green, i lag med Bluesbreaker-medlemmet Mick Fleetwood på trommer og Jeremy Spencer på gitar, heitte opphavleg «Peter Green's Fleetwood Mac featuring Jeremy Spencer». Bob Brunning var ei kort stund med på bassgitar, men førstevalet til Green var Bluesbreakers-bassisten John McVie, som ikkje enno var klar til å bli med i bandet. I løpet av ein månad spelte dei ved Windsor National Jazz and Blues Festival i august 1967 og fekk raskt kontrakt med Mike Vernon sitt Blue Horizon. Repertoaret deira bestod hovudsakleg av andre sine og deira eigne bluessongar, hovudsakleg skriven av Green, med somme songar av slidegitaristen Spencer. Den første singelen til bandet, «I Believe My Time Ain't Long» med «Rambling Pony» som B-side, nådde ikkje listene, men debutalbumet deira, 'Fleetwood Mac' slo stort igjennom, og låg inne på den britiske albumlista i over eitt år. I september 1967 hadde John McVie erstatta Brunning. Sjølv om klassiske bluessongar utgjorde ein stor del av repertoaret til bandet i denne tida, blømde Green raskt som låtskrivar, og skrive mange originale songar frå 1968 og frametter. Songane som vart gjevne ut som singlar, syner korleis Green gradvis gjekk bort frå bluesrøtene til bandet og inn i nytt territorium. Det andre studioalbumet deira, Mr. Wonderful, kom ut i 1968 og fortsette i same stil som debutalbumet. Same året fekk Green ein hit med «Black Magic Woman» (som seinare vart ein enno større hit for Santana), etterflgd av gitarinstrumentalen «Albatross» (1969), som nådde toppen av den britiske singellista. Fleire hittar vart skrivne av Green, som «Oh Well», «Man of the World» (begge 1969) og den illevarslande «The Green Manalishi» (1970). Dobbeltalbumet Blues Jam in Chicago (1969) vart spelt inn i Chess Records Ter-Mar Studio i Chicago. Med Vernon og Marshall Chess bak spakane spelte dei der i lag med somme av dei amerikanske bluesheltane sine, som Otis Spann, Big Walter Horton, Willie Dixon, J.T. Brown og Buddy Guy.
Surovatikha
Surovatikha er ein landsby i Dalnekonstantinovsk kommune i Nizjnegorod oblast.
Peter Green
Fleetwood Mac
I 1969, etter å ha signert for Immediate Records for ein singel (før selskapet gjekk dunken), signerte gruppa med Warner Bros. Records sitt Reprise Records og spelte inn det fjerde studioalbumet sitt, Then Play On, der den nye tredjegitaristen til bandet, Danny Kirwan, fekk stor plass. Green hadde først sett Kirwan i 1967, då han spelte i bluestrioen sin Boilerhouse, med Trevor Stevens på bass og Dave Terrey på trommer. Green var imponert av Kirwan og brukte bandet som oppvarming for Fleetwood Mac, før han inviterte Kirwan med i bandet. Spencer, som deltok særs lite på Then Play On, nekta å spele Green sine originale songar.
Frå og med den melankolske teksten på «Man of the World», byrja bandkollegaene til Green å merke ei endring i tankesettet til Green. Han byrja å ta store dosar med LSD, fekk skjegg og byrja å gå med kapper og eit krusifiks. Mick Fleetwood hugsar at Green byrja å bli uroa over rikdomen til bandet: «Eg hadde samtalar med Peter Green på den tida og han var besett av at me ikkje skulle ha pengar, og ønskte å gje alt bort. Og eg sa, 'Vel du kan gjere det, men eg gjer det ikkje, og eg er ikkje ein dårleg mann av den grunn».
Medan dei var på turné i Europa seint i mars 1970, heiv Green innpå LSD på ein fest i eit felleskap i München, noko Fleetwood Mac-manageren Clifford Davis meinte var vendepunktet i den mentale tilstanden hans. Rainer Langhans frå felleskapet skriv i sjølvbiografien sin at han og Uschi Obermaier møtte Green i München, der dei inviterte han til sin Highfisch-Kommune. Det dei eigentleg ønskte var å overtyde Green om å få Jimi Hendrix og The Rolling Stones til å delta på ein Woodstock-aktig festival i Bayern. Scenearbeidaren Dinky Dawson hugsa at Green gjekk til festen med ein annan scenearbeidar, Dennis Keane, og at då Keane kom attende til hotellet til bandet forklarte han at Green ikkje ville kome heim att. Keane, Dawson og Mick Fleetwood drog så til festen for å hente Green. Green på si side har gode minner av festen, der han jamma i lag med dei, då han snakka om dette i 2009: «Eg hadde ei fin tid det, det var flott, somme tok det opp på lydband og gav meg lydbandet. Det var mange som spelte med, eit par av oss som leikte oss, og det var det... ja det var flott.» Ha fortalte Jeremy Spencer på den tida at det «var den mest andelege musikken eg nokon gong har spelt inn nokon gong.» Etter ein siste konsert den 20. mai 1970, slutta Green i Fleetwood Mac.
Etter Fleetwood Mac
Seint i juni 1970 var Green med på Bath Festival of Blues and Progressive Music med John Mayall, Rod Mayall (orgel) og Larry Taylor (bass). Same året spelte han inn ein jam kalla The End of the Game. I 1971 hadde han ei kort stund saman att med Fleetwood Mac, der han spelte i USA med dei etter at gitaristen Jeremy Spencer hadde slutta i gruppa, under pseudonymet Peter Blue. Han spelte inn to spor for albumet Juju med Bobby Tench-bandet Gass; ein solosingel og ein annan song med Nigel Watson, innspelingar med B.B. King i London i 1972 og som gjest på Fleetwood Mac-albumet Penguin i 1973, på songen «Night Watch». Den mentale tilstanden og dopmisbruket til Green hadde vorte verre i denne tida og han spelte mindre og mindre musikk.
Dei siste åra har det var vore rykte om ei gjenforeining av det originale Fleetwood Mac, med Peter Green og Jeremy Spencer. Dei to gitaristane og vokalistane har derimot ikkje så langt vore overtydd, medan både John McVie og Mick Fleetwood har vore open for ideen.
Sjukdom og første comeback
Green fekk etter kvart diagnosen schizofreni og var ei stund på psykiatrisk sjukehus der han fekk elektrosjokkbehandling midt i 1970-åra. Mange kjelder omtalar han som apatisk og i ein transeliknande tilstand i denne perioden. I 1977 vart han arrestert for å ha truga rekneskapsføraren sin Clifford Davis med ei hagle. Omstende kring dette har vore tema for mange spekulasjonar, og den mest populære er at Green ønskte at Davis skulle stoppe å sende pengar til han. I ein dokumentar på BBC i 2011 kalla «Peter Green: Man Of The World», sa han at han hadde nettopp kome frå Canada, trengde pengar og at han under ein telefonsamtale med rekneskapsføraren indikerte at han hadde teke med eg eit gevær heim frå reisa si. Rekneskapsføraren ringde så politiet som kringsette huset til Green. Etter denne hendinga vart han send til ein psykiatrisk institusjon i London. I 1979 byrja Green så smått å spele musikk igjen. Med hjelp av broren Michael fekk han kontrakt med Peter Vernon-Kell sitt PVK. Han spelte, utan å vere nemnt på omslaget, på det doble Fleetwood Mac-albumet Tusk, på songen «Brown Eyes», som kom ut same året.
I 1981 medverka han på «Rattlesnake Shake» og «Super Brains» på Mick Fleetwood sitt soloalbum The Visitor. Han spelte på fleire innspelingar med mange forskjellige musikarar, som Katmandu på albumet A Case for the Blues med Ray Dorset frå Mungo Jerry, Vincent Crane frå The Crazy World of Arthur Brown og Len Surtees frå The Nashville Teens. trass i forsøk frå Gibson Guitar Corporation om å få laga ein «Peter Green signatur Les Paul»-gitar, valde Green på denne tida å spele på ein Gibson Howard Roberts Fusion. I 1986 medverka Peter og broren Mickey på albumet A Touch of Sunburn av Lawrie 'The Raven' Gaines (under gruppenamnet 'The Enemy Within'). Dette albumet er gjeve ut fleire gonger seinare som «Post Modern Blues» og «Peter Green and Mick Green – Two Greens Make a Blues».
Peter Green Splinter Group
Green skipa Peter Green Splinter Group seint i 1990-åra, med hjelp av Nigel Watson og Cozy Powell. The Splinter Group gav ut ni album mellom 1997 og 2004.
Tidleg i 2004 vart ein turné avlyst og innspelinga av eit nytt studioalbum stoppa, då Green slutta i bandet og flytta til Sverige. Kort tid etter vart han med i The British Blues All Stars for ein turné som skulle gå året etter. Men turneen vart avlyst då saksofonisten Dick Heckstall-Smith døydde. På den tida sa Green at medisinen han tok for å behandle dei psykologiske problema hans gjorde det vanskeleg for han å konsentrere seg og gav han lite lyst til å spele gitar.
I februar 2009 byrja han å spele og turnere att, denne gongen som Peter Green and Friends. I mai 2009 var han tema i ein BBC Four-dokumentar kalla «Peter Green: Man of the World», produsert av Henry Hadaway. Green og bandet turnerte så i Irland, Tyskland og England. Dei spelte fleire konsertar i Australia i mars 2010.. Bandet var oppvarmingsband for songar-låtskrivaren Garron Frith i Storbritannia i mai 2010.
Spelestil og låtskriving
Green har blitt hylla for den svingande shuffle-grooven og sjelfulle fraseringane og nytta ofte moll i ein mørkare blues. Den markante tonen hans kan høyrast på «The Super-Natural», ein instrumental skriven av Green for John Mayall and the Bluesbreakers-albumet A Hard Road i 1967. Denne songen syner korleis Green kontrollerer harmonisk feedback. Lyden er karakteristisk med ein skjelvande vibrato, klåre, avkutta tonar og ei rekkje ti sekundar lange notar. Desse tonane fekk Green ved å kontrollere feedback på ein Les Paul-gitar. Det kanskje beste døme på den sparsommelege stilen til Green - i lag med den utstøkte tonen, finn ein på John Mayall-innspelinga av Elmore James-klassikaren «It Hurts Me Too».
Ettermæle
Mange rockegitaristar har omtalt Peter Green som ei inspirasjonskjelde, særleg Gary Moore, Aerosmith-gitaristen Joe Perry, Steve Hackett og Wishbone Ash-gitaristen Andy Powell. Green var valet til The Black Crowes-gitaristen Rich Robinson i Guitar World-artikkelen «30 on 30: The Greatest Guitarists Picked by the Greatest Guitarists» (2010). I den same artikkelen sa Robinson om Jimmy Page, som the Crowes turnerte med: «...han fortalte oss så mange Peter Green-historiar. Det var klårt at Jimmy elskar talentet til den mannen».
Personleg liv
Green vart fødd i ein jødisk familie, som den yngste av Joe og Ann Greenbaum sine fire born. Broren Michael lærte han dei første gitarakkordane og då han var elleve år gammal lærte Peter resten sjølv.
I periodane med sjukdom i 1970- og 1980-åra flytta han inn til den eldste broren Len og kona Gloria, og mora si, i huset deira i Great Yarmouth.
Han gifta seg med Jane Samuels i januar 1978, men paret skilde seg alt i 1979. Dei har ei dotter i lag, Rosebud Samuels-Greenbaum (f. 1978).
Hans-Kristian Hernes
Hans-Kristian Hernes er ein norsk statsvitar. Han er professor ved Institutt for sosiologi, statsvitskap og samfunnsplanlegging ved UiT Noregs arktiske universitet.
Hernes tok hovudfag i offentleg politikk og administrasjon i 1990 og vart dr. polit. i 1999, begge delar ved Universitetet i Tromsø.
Det tyske herrelandslaget i fotball
Det tyske herrelandslaget i fotball er det nasjonale fotballaget til Tyskland. Det blir også kalla Die Mannschaft (mannskapet), Laget blir administrert av Deutscher Fußball-Bund (DFB), som blei stifta i 1900, og blei medlem av FIFA i 1904. Lag frå området for dagens Tyskland deltok frå 1950 som høvesvis Vest-Tyskland, Saarland og Aust-Tyskland (eller DDR). Republikken Saarland bestod frå 1947 til 1956, og Aust-Tyskland frå 1949 til 1990. Dagens Tyskland (Vest-Tyskland) blei grunnlagt i 1949. Av dei tre landslaga lukkast Vest-Tyskland å kvalifisere seg til alle verdsmeisterskap, medan Aust-Tyskland berre deltok i 1974.
Dălgo pole
Dălgo pole (bulgarsk Дълго поле) er ein landsby i kommunen Kalojanovo i provinsen Plovdiv i Bulgaria. Ved folketeljinga i 2011 hadde busetnaden 2 097 innbyggjarar.
Det tyske herrelandslaget i fotball
Den tyske landslagssjefen er Joachim Löw (2020).
Spelarstall
Per 19. november 2019 Den tyske troppen til EM-kvalifisering 2020 mot laurdag 16. november 2019 og mot tysdag 19. november 2019.
Balchunas Pass
Balchunas Pass er eit breitt pass mellom Mount Flint og Mount Petras i McCuddin Mountains i Marie Byrd Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey frå landmålingar og frå flyfoto tekne av U.S. Navy, 1959–65, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter offiser Robert C. Balchunas i US Navy, nestkommanderande for Antarctic Support Activities under Operasjon Deep Freeze 1971, 1972, og 1973.
Aslak Nestestog
Aslak Åsmundsson Nestestog var ein norsk gardbrukar og målar frå Lårdal, busett i Vinje, som er kjend for sine figurmåleri i kyrkjer og bondestover. Han var ein av dei fyrste bygdemålarane som nytta element frå rokokkostilen i rosemålinga i Telemark. Mot slutten av livet er det truleg han rosemåla både kister, skåp og ølbollar. Også eldste sonen, Aasmund Nestestog, var ein kjend målar.
Liv og gjerning
Nestestog voks opp på Gøytil i Lårdal. Han kjøpte i 1790 garden Nestestog i Vinje og busette seg der. Nestestog var fyrst og fremst gardbrukar, dessutan fekk han kongeleg løyve til å setje opp sag på eigedomen sin.
I 1787 dekorerte han veggene i ei stove på Norigard-Hylland med bibelske motiv, mest frå Kristi lidingssoge. Dessutan finst portrett av gardkona Aasne Hylland, klassisk forma villmenn, og løve og sjøhest i rokokkostil. Prydmålinga hans i ei stove i Vinje vart i si tid overmåla, då eigaren mislikte eit motiv som synte eit kortspelande djevel.
Nestestog måla i minst to kyrkjer. Ein gong i 1790-åra måla han ei altartavle til Nesland stavkyrkje i Vinje, der motivet er frå ei eldre katekisme. Etter stavkyrkja vart riven 1847, har altartavla no plass i Nesland kyrkje. I 1794 dekorerte han kvelven i Brunkeberg kyrkje i Kviteseid, der «Dommedag med rædsomme Skikkelser staar Præsten for Øie hver Gang han træder op paa Prækestolen», skriv Magnus Brostrup Landstad.
Arbeida til Nestestog hentar impulsar frå mange ulike kjelder, både frå bøker, omnar, myntar med meir. «Han hadde sans for det kristelege og ei stor evne til dramatisk komposisjon», skriv Dag Aanderaa i Norsk biografisk leksikon.
Homeward Bound
«Homeward Bound» er ein song frå 1966 av Simon & Garfunkel, produsert av Bob Johnston og spelt inn 14. desember 1965. Paul Simon er sagt å ha skrive songen på Ditton jernbanestasjon i Widnes, nordvest i Englnad, då han måtte overnatte der etter at han ikkje nådde toget. Det heng ein plakett på stasjonen i dag til minne om dette. Songen skildrar lengselen etter å dra heim, både til den dåverande kjærasten Kathy Chitty i Brentwood i England og tilbake til USA. Songen gjekk inn på femteplass i USA den 12. februar 1966 og låg på lista i 12 veker.
Ein konsertversjon av songen finst på samleplata Simon and Garfunkel's Greatest Hits.
S/2003 J 15
S/2003 J 15 er ein av månane til Jupiter. Han er medlem av Ananke-gruppa, og var truleg ein bit av ein asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1 km.
Homeward Bound
Songen er ein av Simon sine signaturlåtar i lag med «The Sounds of Silence», «Mrs. Robinson» og «Bridge Over Troubled Water» og vert ofte spelt på konsertane hans.
S/2003 J 15
S/2003 J 15 vart oppdaga i april 2003 av Scott S. Sheppard.
Homeward Bound
Fleire andre artistar har spelt songen, som The Beau Brummels, Cher, Glen Campbell, Janie Fricke, Davey Graham, Jack Jones, Jack's Mannequin, Petula Clark og Ronan Keating.
Fylkesveg 109 i Buskerud
Fylkesveg 109 i Buskerud går mellom Skagsoset i Nore og Uvdal kommune og Veggli kyrkje i Rollag kommune. Vegen er 7,5 km lang.
Harder Kulm
Harder Kulm er eit fjell i Bern-Alpane i nærleiken av byen Interlaken i kantonen Bern i Sveits.
Fjellet ligg i regionen Berner Oberland mellom Thunsjøen og Brienzsjøen. Harderbahn. Ein kabelbane går opp til toppen på 1 322 moh frå Interlaken. Ved stasjonen på toppen ligg Bergrestaurant Harder Kulm
Birdie Rocks
Birdie Rocks er ei gruppe skjer som ligg sør for Undine Harbour mellom Begg Point og Saluta Rocks, utanfor vestenden av Sør-Georgia. Namnet vart først nytta på eit kart av Admiralitetet frå 1929.
Billy Mundi
Billy Mundi er ein amerikansk trommeslagar best kjend som medlem i The Mothers of Invention og Rhinoceros. Han har òg arbeidd som studiomusikar. Han nytta stundom namnet Tony Schnasse.
Mundi var tidlegare medlem av Hells Angels og musikkarrieren hans starta seint i 1950-åra, då han studerte musikk ved UCLA. Etter studiane arbeidde Mundi tre månader som paukespelar i Los Angeles Philharmonic før han byrja som studiomusikar og medlem av ei rekkje lokale band. Tidleg i 1960-åra spelte han i gruppa til Skip Battin, Skip and The Flips, og arbeidde som studiomusikar på mellom andre debutalbumet til Tim Buckley. Mundi var ei kort stund medlem av The Lamp of Childhood i 1966.
I 1966 vart han med i The Mothers of Invention under innspelinga av Freak Out!, og spelte seinare trommer på fleire Mothers-album. Han er òg med i filmen Uncle Meat. Han vart lokka bort frå the Mothers av Jac Holzman i Elektra Records for å danne supergruppa Rhinoceros. I følgje Frank Zappa «gav Holzman Billy Mundi ein haug med pengar, ein stad å bu, heile pakken - me skal gjere deg til ei stjerne, du skal få arbeide med desse flinke musikarane i staden for desse komikarane...Men eg klandrar ikkje Billy for at han tok jobben, for på den tida var me så fattige at han budde på Albert Hotel og hadde ikkje råd til mat - han brukte å komme inn og fortelje oss at han hadde dempa svolten ved å drikke varmt vatn i dusjen...».
Kring 1970 flytta Mundi til Woodstock i New York, der han arbeidde med Geoff Muldaur og Maria Muldaur og som studiomusikar. Han budde i mange år i California fram til han døydde.
Killer Queen
«Killer Queen» er ein song av det britiske rockebandet Queen. Det var den første store internasjonale hitten deira, og nådde andreplassen i Storbritannia og 12. plassen i USA. Han var skriven av frontmannen Freddie Mercury og kom ut på det tredje albumet deira, Sheer Heart Attack, og seinare på det første samlealbumet deira, Greatest Hits.
Songen handlar om ein luksusprostituert. Han har blitt skildra som «Mercury sin pianodominerte hymne til ein Moët-drikkande kurtisane». AllMusic skildra songen som den byrjinga på «radiostilen» til Queen, og «sender minnene attende til gamle kabaret-songar, men syner òg korleis Queen raskt vart meistrar av power pop». Rockehistorikaren Paul Fowles har skrive at «Killer Queen», med sine «sjuskete Paris-aktige bilete», lèt Mercury «unike rocketeater» få «frie tøylar». Songen vann Mercury hans første Ivor Novello-pris.
Bakgrunn og utgjeving
Då han kom ut som singel, vart «Killer Queen» det store gjennombrotet til Queen med ein andreplass i Storbritannia og 12. plass i USA. Han vart gjeven ut som ei dobbel A-side i Storbritannia, USA og Canada (der han nådde 15. plassen på RPM 100), med songen «Flick of the Wrist». I 1986 vart han gjeven ut som B-side til «Who Wants to Live Forever». Songen var eit steg til side for dei tyngre songane frå dei to første albuma til bandet, i tillegg til byrjinga på ein meir stilmessig tilnærming til låtskrivinga. Samstundes hadde «Killer Queen» essensen i Queen-stilen, særleg dei grundige vokalharmoniane. I følgje magasinet Q er gitarsoloen på «Killer Queen», den nest beste gjennom tidene.
Mercury har sagt at han skreiv teksten før melodien og musikken, noko han vanlegvis gjorde motsett veg. Innspelinga består av omstendelege firedelte harmoniar (særleg i refrenga), og i koret på versa. og ein gitarsolo i fleire spor av Brian May. Det første verset i songen inneheld eit sitat som ofte (feilaktig) er sagt å kome frå Marie Antoinette: «Let them eat cake,» she says, Just like Marie Antoinette. Melodien liknar ein kjend fransk song frå 1800-talet, kalla «Les Champs-Élysées», som igjen er basert på ein engelsk song kalla «Waterloo Road».
Innspeling
Utanom flygelet, speler Mercury på eit vanleg piano, for å gje songen ein varieté-stil. På eit tidspunkt er det to markante bassgitarlinjer. I motsetnad til dei to første Queen-albuma, vart songen delvis spelt inn utafor England, i Rockfield Studios i Wales.
Konsertversjonar
Songen vart spelt på konsertane deira frå 1974 til 1978 som ein del av ein medley. I 1974-75 vart songen spelt etter «In the Lap of the Gods», og i 1975–76, vart songen spelt etter «Bohemian Rhapsody» medan «The March of the Black Queen» vanlegvis følgde. I 1977 vart songen spelt som introduksjonen til ein medley, etterfølgd av «Good Old-Fashioned Lover Boy», og i 1978 før «Bicycle Race». I 1979 spelte bandet det meste av songen, og etter gitarsoloen var over, opningstaktane av «I'm in Love with My Car». Songen vart spelt i Montreal Forum i Quebec i Canada i november 1981, og vart gjeven ut på konsertalbumet Queen Rock Montreal. I 1984 og 1985, under The Works-turneen, vart han igjen spelt i ein medley med ein forkorta versjon av «Somebody to Love». Seinare laga dei ein video av opptaket deira frå 974 på Top of the Pops.
Slutten på songen vart aldri spelt på konsert av Queen.
Ettermæle
Den amerikanske popsongaren Katy Perry har nemnt «Killer Queen» som ei viktig inspirasjonskjelde og sa «Eg oppdaga musikk med Queen-songen 'Killer Queen' og han var medverkande til at eg fann meg sjølv som 15-åring. Måten Freddie Mercury formidlar teksten fekk meg til å kjenne meg som ei sjølvsikker kvinne»
Hasenmatt
Hasenmatt er det høgaste fjellet i kantonen Solothurn i Sveits. Det ligg aust i Jurafjella.
Hasenmatt ligg oppfor byane Grenchen og Solothurn i sør.
S/2003 J 12
S/2003 J 12 er ein av månane til Jupiter. Han er truleg ein asteroide som har vorte fanga inn av Jupiter, og har ein snittradius på kring 0.5 km.
Jochum Nicolay Müller
Jochum Nicolay Müller var ein norsk sjøoffiser som deltok i slaga i København både i 1801 og 1807.
Jens Holmboe (1880–1943)
Jens Holmboe var ein  norsk botanikar.
Heilt frå han var student, dreiv Holmboe botaniske studiar og gjorde mange vitskaplege undersøkingar i Noreg og i utlandet. I 1905 var han på Kypros for å studera øyas eiendommelege og mangelfullt kjente flora. Resultatet av studiane offentleggjorde han i eit stort tal større og mindre avhandlingar. Dei fleste behandlar plantegeografiske emne. Særleg freista han å bidra til utgreiing av korleis Noreg fekk det noverande plantedekket sitt. Andre skrift tok opp planteøkologiske og kvartærgeologiske spørsmål. Han skreiv òg om diatomear, orientalske plantar og om arvelegheitsspørsmål.
Holmboe var medlem av den norsk-svenske reinbeitekommisjonen av 1913 og deltok i det store feltarbeidet og utarbeidinga av innstillinga som låg til grunn for konvensjonen av 5. februar 1919 om «Flytlappernes tilgang til renbeitning». Frå 1910 var han medlem av Videnskabs-Selskabet i Christiania. Han var kommandør av den svenske Vasaordenen og riddar av Nordstjerneordenen.
Sal'it
Sal'it (hebraisk skrift סַלְעִית, tyder Steinskvett) er ein moshav og israelsk busetjing på den okkuperte Vestbreidda. Han ligg aust på Sharonsletta kring åtte kilometer sør for Tulkarm og høyrer til Shomron regionale kommune. I 2006 hadde han 429 innbyggjarar.
Landsbyen vart grunnlagd i 1979 av Mishkei Herut Beitar-rørsla.
Busetjinga vert, saman med dei andre israelske busetjingane på Vestbreidda, rekna som ulovleg etter folkeretten.
Provinsen Tierra del Fuego
Provinsen Tierra del Fuego (spansk: Provincia de Tierra del Fuego - «Provinsen Eldlandet») er ein av fire provinsar i Región de Magallanes y de Antártica Chilena i Chile. Tierra del Fuego dekkjer den chilenske, vestlege delen av Storøya i Eldlandet, nord for fjellkjeda Cordillera Darwin. Provinsen er igjen inndelt i tre kommunar: Porvenir, Primavera og Timaukel. I nord grensar provinsen til provinsen Magallanes, i sør til Antártica Chilena.
Provinshovudstaden Porvenir og Cerro Sombrero er dei to største busetnadene i provinsen. I 2002 registrerte ein til saman 6904 innbyggjarar i provinsen. Dette var eit fall på 1,2 % sidan førre folketeljing i 1992.
S/2003 J 16
S/2003 J 16 er ein av månane til Jupiter. Han er medlem av Ananke-gruppa, og var truleg ein bit av ein asteroide som vart fanga inn av Jupiter. Han har ein snittradius på kring 1 km.
S/2003 J 16 vart oppdaga i april 2003 av Brett J. Gladman.
Internasjonalt farvatn
Internasjonalt farvatn (latin mare liberum, 'fritt hav') viser til havområde som ikkje inngår i territorialfarvatnet til nokon stat og er område utanfor jurisdiksjonen til alle statar. Her gjeld difor ingen nasjonale lovar, og dette har vorte utnytta, mellom anna til å driva uregulert fiske, senda såkalla piratradio, driva kasinoverksemd, driva smugling av ulovlege varer som narkotika og ansvarsfråskriving for oljeutslepp. a
Nyare internasjonale avtalar og konvensjonar har lagt føringar også for kva ein kan gjera og ikkje gjera i internasjonalt farvatn.
Kyststatane kan erklæra ei økonomisk sone ut til 200 nautiske mil frå grunnlinja. I den økonomiske sona har kyststaten einerett til naturressursane i sjøen, på og under havbotnen, til dømes fisk og petroleum. Kyststaten har ikkje full suverenitet eller jurisdiksjon i den økonomiske sona, og i andre samanhengar enn utnytting av naturressursar er det internasjonale farvatn som gjeld.
Skip som seglar i internasjonalt farvatn er generelt under jurisdiksjon til det flagget det eventuelt seglar under. Viss eit skip likevel er involvert i ein kriminell aktivitet, som piratverksemd, kan kvar og ein nasjon utøva jurisdiksjon under doktrinen om universell jurisdiksjon.
Bennett Saddle
Bennett Saddle er eit djup, snødekt skard mellom Mount Waesche og Mount Sidley i Executive Committee Range i Marie Byrd Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names etter Gerard A. Bennett ved Byrd-stasjonen, som deltok under kryssinga av Executive Committee Range (februar 1959) og Marie Byrd Land (1959–60).
FA-cupfinalen i fotball 2014
FA-cupfinalen i fotball 2014 fann stad på Wembley stadion i London den 17. mai, med 89 345 tilskodarar på tribunane. Etter 120 minuttars spel kunne kapteinen på Arsenal FC heve pokalen, då London-laget hadde sigra med 3 mot 2 over Hull City, ein klubb som aldri tidlegare hadde delteke i ein FA-finale.
Kampen
Allereie 8 minutt ut i kampen leia Hull 2 – 0, etter skåringar av James Chester og lagkaptein Curtis Davies. Spanske Santi Cazorla reduserte for Arsenal i det 17. minutt på eit frispark i motsett kryss. Fyrst 20 minutt før ordinær tid var ute, bringa franske Laurent Koscielny balanse i stillinga. Kampen gjekk til ekstraomgangar, og vart avgjort då Aaron Ramsey i det 109. minutt vart spelt fri og flukta ballen lavt i næraste hjørne frå 12-14 meter.
Arsenal sitt vinnarlag: Łukasz Fabiański, Bacary Sagna, Per Mertesacker, Laurent Koscielny, Kieran Gibbs, Mikel Arteta (kaptein), Aaron Ramsey, Santi Cazorla, Mesut Özil, Lukas Podolski, Olivier Giroud. Yaya Sonogo tok over for Poldolski då kampen var ein time gammal, Tomáš Rosický og Jack Wilshere spelte andre ekstraomgang i staden for Cazorla og Özil.
Lee Probert dømde kampen.
Armand Guillaumin
Jean-Baptiste Armand Guillaumin var ein fransk målar og litograf som tilhøyrde impresjonismen.
Armand Guillaumin var fødd i Paris. Då han var 21 år gammal, byrja han å jobba i undertøysbutikken til onkelen sin medan han fekk teikneundervisning om kvelden. Seinare arbeidde han for statlege jernbanen. Frå 1861 studerte han på Académie Suisse. Der møtte han Paul Cézanne og Camille Pissarro, som han skulle bli venar med livet ut. Sjølv om han ikkje er blitt like kjent som Cézanne og Pissarro, hadde han sterk innverknad på arbeidet deira. Cézanne gjorde si første etsing basert på Guillaumin sitt måleri av lekterar på Seinen.
Guillaumin stilte ut ved Salon des Refusés i 1863. Frå 1874 stilte han ut med impresjonistane. I 1886 blei han ven med Vincent van Gogh sin bror Theo, som selde nokre av verka hans. I 1891 kunne han slutta i jobben og konsentrera seg om å måla på heiltid etter å ha vunne 100 000 franc i det statlege lotteriet.
Måleria til Guillaumin er kjende for intense farger, og er representert i store museum over heile verda.
Gunnar Hartvigsen
Gunnar Hartvigsen er ein norsk informatikar. Han er professor ved Institutt for informatikk, ved UiT Noregs arktiske universitet.
Forskingsinteressene hans inkluderer ulike aspekt av telemedisin og medisinsk informatikk, spesielt elektronisk helseovervåkning, sjølvhjelpssystem for personar med kroniske lidingar, medisinske sensorsystem, menneske-maskin interaksjon (“CHI”) for mobile system, sosiale media og sosiale spel (“social computer and video games”) for personar med kroniske lidingar, elektroniske pasientjournalar, telemedisinske system for private heimar, kontekstsensitiv kommunikasjon og elektroniske dokument.
Hartvigsen var i perioden 2005-2009 prodekan ved Det matematisk-naturvitskaplege fakultet, Universitetet i Tromsø. Han har tidlegare m.a. vore instituttleiar, instituttnestleiar og undervisingsleiar ved institutt for informatikk. I 2004-2006 var han leiar for Nasjonalt fagråd for informatikk. I 2010 vart han medlem av NENT - Den nasjonale forskningsetiske komité for naturvitskap og teknologi. Han har sidan 2007 vore styremedlem i Simula Research Laboratory.
Hartvigsen har motteke ei rekkje forskingsløyvingar frå Noregs forskingsråd (Tromsø Telemedicine Laboratory NOK 240 mill. (80 mill. frå NFR) 2007-2014; Context-sensitive systems for mobile communication in hospitals NOK 4,4 mill. 2007-2010; Global Distributed Diary NOK 3,3 mill. 1996-2001; DiPato – Distributed Electronic Patient Record NOK 1,1 mill. 2000-2004), Helse Nord (Impact of Experience Sharing on Type 2 Diabetes Self-Management NOK 2,5 mill. 2011-2013; Self-help through a mobile ICT tool NOK 2 mill. 2005-2008), Tromsø forskingsstiftelse (Mobile phone-based health information for people with diabetes, NOK 1,2 mill., 2011-2014).
Hartvigsen har hatt fleire lengre forskingsopphald ved utanlandske universitet: Faculty of Computer Science, University of Twente, Nederland (1994–95), Faculty of Medicine, of Technology (haust 2006), Department of Health Science and Technology, Aalborg Universitet, Danmark (haust 2006), ITACA, Technical University of Valencia (Juli 2011), University of California Davis / UC Davis (haust 2011- vår 2012, til saman 6 månader).
Hartvigsen har skrive to bøkar: ” Forskerhåndboken ” og saman med Dag Johansen og Atle Måseide ”Informatikk og etikk”. Hartvigsen har publisert vel 230 vitskaplege arbeid om sosiale media, social computer games, smarthusteknologi, elektroniske helsejournalar, elektronisk helseovervåkning og telemedisinske system, distribuerte applikasjonar, programvareagentar, adaptive brukargrensesnitt, filsystemer, undervisningsrelatert programvare, kunnskapsbaserte system, mobile agentar og etikk.
Alei Zahav
Alei Zahav (hebraisk skrift עֲלֵי זָהָב, tyder Gylne lauv) er ein kollektiv landsby og ei israelsk busetjing langs vestkanten av den nordlege, okkuperte Vestbreidda, kring 20 km aust for Tel Aviv, med utsyn over Ben Gurion internasjonale lufthamn. Landsbyen er underlagt Shomron regionale kommune, og ligg like ved Peduel og Beit Aryeh. Det internasjonale samfunnet reknar israelske utpostar som israelske busetjingar og reknar òg dei som ulovlege i følgje folkeretten, medan dei israelske styresmaktene hevdar dei har retten på si side.
Han vart grunnlagd i 1983 av ikkje-ortodokse jødiske israelarar frå Beitar- og Herut-rørsla. Busetjingar har i dag kring 120 familiar buande. Byen er kalla opp etter Aliza Begin (kona til den tidlegare statministeren Menachem Begin). Det opphavlege namnet på staden var Yoezer.
Fylkesveg 116 i Buskerud
Fylkesveg 116 i Buskerud går mellom Kravikfjord bru og Kvåle i Nore og Uvdal kommune. Vegen er 9,8 km lang.
Fylkesveg 6516
Fylkesveg 6516 går mellom Hol i Rennebu kommune og Vognillan i Oppdal kommune. Vegen er 40,5 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 512 i Sør-Trøndelag.
Kristian Bjørn
Kristian Bjørn var ein norsk langrennsløpar og gardbrukar, som var fødd og døydde i Alvdal og som representerte Alvdal Idrettslag. Han vann to sølvmedaljar i noregsmeisterskap på ski, og fekk i 1950 VM-bronse i stafett for Noreg.
Karriere
Bjørn deltok for Noreg i vinterleikane i St. Moritz i 1948 og kom på niandeplass 50-kilometeren. Seinare i OL-sesongen gjekk han inn til sølvmedalje på 18 km i NM på ski, med tida 1.02.49 var han 47 sekundar bakom vinnaren, Thorleif Vangen. Året etter vart det eit nytt NM-sølv på same distansen, klubbkameraten Ottar Gjermundshaug hadde då 36 sekundar betre tid.
Bjørn gjekk tredjeetappen for Noregs lag som tok bronse på 4x10 km stafett i VM på ski i 1950 i Lake Placid. Martin Stokken, Eilert Dahl og Henry Hermansen var dei andre norske medaljevinnarane.
Kristian Bjørn var sidan gardbrukar på Bjørnsplass i Alvdal.
Wander Johannes de Haas
Wander Johannes de Haas var ein nederlandsk fysikar.
Han var elev av H.A. Lorentz og Heike Kamerlingh Onnes. Han var professor i Delft frå 1917, Groningen frå 1922 og i Leiden frå 1924. Han utførte fundamentale arbeid i magnetisme og lågtemperaturfysikk. de Haas–van Alphen-effekt og Einstein–de Haas-effekt er kalla opp etter han.
Bordal Rock
Bordal Rock er ei isolert klippe 19 km vest-sørvest for Trollhul, utanfor sørkysten av Sør-Georgia. Han vart kartlagt av South Georgia Survey i perioden 1951–57 og namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee etter Harald Bordal, ein kvalskyttar for Compañía Argentina de Pesca i Grytviken i fleire år frå 1948.
FA-cupfinalen i fotball 2015
FA-cupfinalen i fotball 2015 fann stad på Wembley stadion i London den 30. mai, med 89 283 tilskodarar på tribunane. Tittelforsvararen Arsenal FC frå London vann heile 4 – 0 over Aston Villa FC frå Birmingham.
Kampen
Theo Walcott sende Arsenal i føringa i det 40. minutt. Fem minutt ut i andre omgang la chilenaren Alexis Sánchez på til 2 – 0, tolv minutt seinare auka tyske Per Mertesacker til 3 – 0. Franskmannen Olivier Giroud avslutta målfesten med å legge på til 4 – 0 i sluttsekunda.
Arsenal sitt vinnarlag: Wojciech Szczęsny, Héctor Bellerín, Per Mertesacker (kaptein), Laurent Koscielny, Nacho Monreal, Francis Coquelin, Aaron Ramsey, Santi Cazorla, Mesut Özil, Alexis Sánchez, Theo Walcott. Olivier Giroud og Jack Wilshere vart bytta inn då det stod att eit kvarter av kampen, ut gjekk Özil og Walcott. Alex Oxlade-Chamberlain entra bana straks før dommaren bles av kampen.
Aston Villa mønstra Shay Given, Alan Hutton, Ron Vlaar, Jores Okore, Kieran Richardson, Tom Cleverley, Ashley Westwood, Fabian Delph (kaptein), Charles N'Zogbia, Christian Benteke, Jack Grealish og innbytarane Gabriel Agbonlahor, Leandro Bacuna, Carlos Sánchez.
Jon Moss dømde kampen.
Bowling Green Col
Bowling Green Col er eit isfyllt fjellpass som går aust-vest mellom Reeves Plateau og Bowling Green Plateau i Cook Mountains. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names i samband med Bowling Green Plateau.
Madinat Zayed
Madinat Zayed er den største byen og det administrative senteret i Al Gharbia, den vestlegaste og største regionen i emiratet Abu Dhabi. Byen vart grunnlagd i 1968 av sjeik Zayed bin Sultan Al Nahyan. Det nærliggande Habshan gassfelt er ein viktig naturressurs. Han har kring 30 000 innbyggjarar.
Madinat Zayed ligg kring 170 km søraust for byen Abu Dhabi og 50 km frå kysten.
Haut de Cry
Haut de Cry er eit fjell i Bern-Alpane i Valais. Det har ei høgd på 2 969 moh og ligg oppfor Rhonedalen nær Sion.
Fylkesveg 117 i Buskerud
Fylkesveg 117 i Buskerud går mellom Rustand og Lesteberg i Nore og Uvdal kommune. Vegen er 7,7 km lang.
Keshorn Walcott
Keshorn Walcott er ein trinidadsk spydkastar som vart olympiameister i øvinga under OL 2012 i London. med eit bestekast på 84,58 m.
Nittenårgamle Walcott sette personleg rekord med 80,11 m i mai 2012 under eit stemne i Havana. 1. juli forbetra han rekorden til 82,83 m i San Salvador. Han deltok så i verdsmeisterskapen for juniorar i Barcelona, der han vart meister med 78,64 m.
I kvalifiseringa til finalen i spydkast under sommar-OL 2012 kasta han 81,75 m og gjekk greitt vidare. I finalen sette han trinidansk rekord med 83,51 m og leia etter fyrste omgang. Han auka leiinga i andre omgangen med eit kast på 84,58 m. Ingen av dei andre finalekastarane klarte sidan å kaste lengre enn Walcott, nærast var Oleksandr Pjanytsja frå Ukraina som i tredje omgang var berre sju centimeter kortare enn Walcotts lengstekast.