cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Bowie av David Bowie
We are Hungry Men
Songen opnar med ein vanvitig «BBC-programvert» som fortel at verda er i ferd med å bli overfolka, har eit mellomspel med teikneserieaktig Nazi-skrål og når eit høgdepunkt når Bowie syng over skrikande blåsarar: ''«I’ve prepared a document legalizing mass abortion! We will turn a blind eye to infanticide!»'' («Eg har førebudd eit dokument for legalisering av masseabort! Vi skal vende det blinde auga til barnedrap!»)
Systema naturae
Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species cum characteribus, differentiis, synonymis, locis, til vanleg forkorta Systema naturae, er ei bok av Carl von Linné, første gong publisert i 1735. Den latinske tittelen tyder 'Systematikken i naturen, dei tre rika i naturen, underordna klassar, ordnar, slekter, artar med deira karakteristikkar, skilnader, synonym og lokalitetar'.
David Bowie av David Bowie
We are Hungry Men
I lag med «She’s Got Medals» er dette det første forsøket til Bowie på eit tema som han var oppteken av det neste tiåret med Messias-liknande fascistiske politikarar og dystopiane som dei kom til makta i. Seinare døme på dette er «Cygnet Committee», «The Supermen» og det meste av Diamond Dogs.
Sandpyntekrabbe
Sandpyntekrabben er ein trekantkrabbe som lever frå fjæresona og ned til 350 m djupn ved Atlanterkysten og i Nordsjøen. Nyleg har han òg vorten funnen ved Antarktis, der han etter alt sannsyn er ein framand art. Trass i namnet lever denne krabben på all slags botn. Eit av særtrekka til arten er korleis han fester tang, hydroidar, svampar o.l. til skalet sitt som kamuflasje.
David Bowie av David Bowie
We are Hungry Men
Songen vart spelt inn 24. november 1966.
Sandpyntekrabbe
Kjenneteikn
Pyntekrabbane har trekanta ryggskjold, som er breitt bakerst. Det kan bli opptil 12 cm langt, og er vanlegvis brunt. På skjoldet sit det to radar med stive, krumme hår som vert nytta som feste til tang og ymse småting dyret kamuflerar seg med.
David Bowie av David Bowie
When I Live My Dream
Albumet David Bowie var i røynda ferdig i midten av desember 1966, men Deram venta seks månadar før dei gav ut albumet. I februar 1967 spelte Bowie inn to ny songar, som vart inkludert på albumet. Det kan verke som om Bowie og manageren hans Ken Pitt meinte at songen kunne bli gjennombrotet hans. Den første versjonen var enkel, men vart raskt etterfølgd av eit meir avansert arrangement av Ivor Raymonde. Denne versjonen vart føreslått som singel, men Deram avslo. Bowie nytta songen ved fleire høve resten av 1960-åra, og inkluderte songen i pantomimeshowet Pierrot in Turquoise, spelte inn ein tyskspråkleg versjon («Mit Mir in Deinem Traum») og nytta songen som avslutningsnummer i promofilmen Love You Till Tuesday. Han gav til slutt opp i juli 1969, då Bowie spelte «When I Live My Dream» i eit storbandarrangement i ein internasjonal songfestival i Valetta på Malta og tapte til eit spansk barnetalent kalla Cristina.
Systema naturae
I dette verket skriv Linné om alle artar som han kjende til i planteriket, dyreriket og mineralriket. Han grupperer her artane tufta på observasjonar av ytre kjenneteikn. Linné var på denne tida av sin vitskaplege karriere ein sterk tilhengar av prinsippet om at artane var uforanderlege, og han påviste ikkje nokon evolusjonær utviklingsline. Mot slutten av sin vitskaplege løpebane kom Linné meir og meir til å gje opp tanken om at artane er uforanderlege, etter å ha gjort mange observasjonar omkring hybridisering. Nokon evolusjonslære utvikla han likevel aldri teoriar om.
Sandpyntekrabbe
Levesett
Pyntekrabbar er einsame predatorar som ligg i bakhaldsangrep for å fanga byttet sitt. Det viktigaste trumfkortet deira i jakten er kamuflasjen, som dyret sjølv tilpassar etter det lokale miljøet. Gjenstandane dei kamuflerar seg med vert henta frå dei næraste omgjevnadane før krabben legg seg på lur for å gå til åtak på uheldige dyr som kjem for nært.
David Bowie av David Bowie
When I Live My Dream
Songen leid av dårleg timing, delvis på grunn av den sentimentale stemninga som høyrtes banalt ut då han kom sommaren 1967. Leos Carax nytta songen i filmen sin Boy Meets Girl i 1984 og Seu Jorge spelte inn ein portugisk språkleg versjon i 2004 for filmmusikken til Life Aquatic.
Den første versjonen vart spelt inn 25. februar 1967, og ein ny versjon 3. juni 1967.
Systema naturae
Arbeidet til Linné tok utgangspunkt i den engelske naturforskaren John Rays arbeid (blant anna presentert i Historia generalis plantarum), men vidareutvikla prinsippa og metodane hans. Andre vitskapsmenn som har hatt innverknad på Linné sitt arbeid med denne boka er Andrea Cesalpino, Joseph Pitton de Tournefort og Sébastien Vaillant.
I boka presenterer Linné den biologiske systematikken for klassifiseringa av biologiske artar som har vore bruka sidan, og som i prinsippet enno vert bruka i dag. Kvar art vert tildelt eit vitskapleg namn, basert på latin, samansett av artens slektsnamn og artsnamn. Til saman utgjer dette ei unik nemning for arten. Slektsnamnet vert skrive med stor forbokstav, og heile namnet vert skrive i kursiv. Denne toledda nemninga vert kalla for eit binomen.
David Bowie av David Bowie
Little Bombardier
Songen går i valsetakt. I 1966 var det uvanleg for ein rockemusikar å bruke 3/4-takt. Songen vart spelt inn 8. desember 1966. BBC likte songen godt nok til at dei bad han framføre songen under den første Top Gear-framføringa hans seint i 1967.
Systema naturae
Boka kom ut fleire gonger i auka og omvølte opplag. Det første opplaget var på berre 11 sider, medan den 13. utgåva, frå 1770, var på over 3000 sider. I den 10. utgåva (1758) overførte Linné kvalane frå fiskane til pattedyra, og denne boka er i dag rekna som den eldste gyldige kjelda for vitskaplege namn på biologiske artar innan dyreriket. Innan planteriktet reknast tilsvarande Linnés Species plantarum (Växternas arter) frå 1753 som den eldste kjelda.
Systema naturae har vore eit grunnlag for vitskapleg arbeid innan biologien, på tilsvarande måte som det periodiske systemet har vore eit grunnlag for kjemien. Men mineralriket er ikkje lenger rekna som eit separat rike på same måten som plantar og dyr. Viktige systematiske endringar gjort i ettertida er at soppane er utskilte i eit rike for seg, dessutan er bakteriar og protoktistar rekna som separate rike.
Bakgrunnsstoff
Systema naturae er tilgjengeleg i digitalisert form:
Andre nettkjelder:
David Bowie av David Bowie
Silly Boy Blue
«Silly Boy Blue» er eit forsøk frå Bowie på å skildre tibetansk kultur i ein popsong. Bowie hadde vore interessert i tibetansk buddhisme sidan midten av tenåra, då han las Heinrich Harrer-boka Seven Years in Tibet frå 1952, og etter kvart møtte og vart ven med den tibetanske lamaen Chimi Youngdong Rimpoche, som budde i eksil i London. Songen er strukturert i fire vers, delt i par av eit mellomspel. Songen går opp ein toneart på det tredje, ordlause verset. Den første versjonen av songen vart spelt inn seint i 1965 med the Lower Third, og hadde ein grunnleggande Beatles-rytme. På albumversjonen, som vart spelt inn den 8. desember 1966, nyttar Bowie ein annan rytme med større dynamisk effekt.
Bowie spelte «Silly Boy Blue» to gonger for BBC, mellom anna i 1968 med eit forseggjort arrangement av Tony Visconti med mellom anna gongar og klokkespel. Denne versjonen finst på Bowie at the Beeb. Songen vart spelt inn av Billy Fury same året.
Come and Buy My Toys
«Come and Buy My Toys» har eit av dei enklaste arrangementa på David Bowie med akustisk gitar spelt av John Renbourn, bass og vokalen til Bowie. Songen har eit liknande tema som «There is a Happy Land». Songen vart spelt inn 12. desember 1966.
Join the Gang
«Join the Gang» er ei hyllest til det hippe ungdomsmiljøet i London og gjengen det er snakk om består av ein toppmodell, ein sitarspelar som vurderer å bli buddhist, og ein West End-versjon av Jim Morrison, som opptrer full på scenen for eit betalande publikum. Musikken byrjar med ein funky trommeintroduksjon, manisk sitarspel i opningsverset, honkytonk-piano og ein parodi av opningsriffet på Spencer Davis Group sin «Gimme Some Lovin’». Songen endar i eit nervøst samanbrot. Biografiforfattaren David Buckely spurte Gus Dudgeon om kva lydane i slutten av songen var. Dudgeon sa: «Det er ein støvsugar, promping og jafsing. Eg syns prompinga høyres ganske så ekte ut, spør du meg. Ein av dei har til og med ekko-effekt på seg.»
Songen vart spelt inn 24. november 1966.
She's Got Medals
Teksten handlar om ei lokal kvinne som forkler seg som ein mann for å verve seg i hæren under krigen («passed the medical/don’t ask me how it’s done») før ho vert lei av «å sjekke opp jenter og barbere krøllene sine». Ho deserterer under bomberegn og går attende til kvinnelivet. Som i «Uncle Arthur», indikerer songen at bak kvar normal nabo (her ei respektabel, eldre kvinne) ligg eksentrisitet, galskap og skummel skandale. Songen vert sungen av Bowie med ei forvridd, teatralsk Cockney-stemme.
Songen vart spelt inn 14. november 1966.
Maid of Bond Street
«Maid of Bond Street» er ein ordrik, hoppande song. Teksten handlar om ei einsam, glamorøs jente som består av leppestift og filmklipp, og ein sjalu landsbygut som er utestengd frå verda hennar, og som sjølv ønsker å bli ei stjerne. Songen går i ein valsetakt og vart spelt inn 8. desember 1966. Songen vart ikkje gjeven ut på den amerikanske utgåva av albumet.
Please Mr. Gravedigger
«Please Mr. Gravedigger» er den siste songen på albumet og ein av dei siste som vart spelt inn. Songen er ein gravplassmonolog, framført acapella, av ein barnemordar, i lag med lydar av tore, regndropar, ringande kyrkjeklokker, spadetak, fotsteg og fugleskrik, og eit nys. Bowie går inn i rolla og etter eit nys syng han resten av songen som om han har tett nase. Songen er som eit radioteater med bisarre stemmer og lydeffektar. Bowie nytta seg av lydbiblioteket til Decca for å finne lydeffektane til songen, på liknandevis som the Beatles gjorde med biblioteket til EMI.
Songen vart spelt inn 13. desember 1966. Demoversjonen av «Please Mr. Gravedigger» vart spelt inn samstundes med «Rubber Band» og «The London Boys», men har aldri vore tilgjengeleg, ikkje ein gong på piratkopiplater. Denne versjonen skal visstnok vere berre Bowie og eit orgel, utan lydeffektane. . Han framførte òg songen på det tyske TV-programmet 4-3-2-1 Musik Für Junge Leute i februar 1968, men desse filmklippa skal ikkje finnast lenger.
Over the Wall We Go
«Over the Wall We Go» er ein song som var dels ein julesong, og dels ein kommentar til dei mange rømmingane frå fengsel i Storbritannia i midten av 1960-åra, som kommunistspionen George Blake i oktober 1966. Songen vart spelt inn kring desember 1966 og er aldri blitt gjeven ut offisielt av Bowie, men finst på piratkopiplater. Ken Pitt gav demoen til Robert Stigwood i januar 1967, som gav han vidare til den nye artisten han hadde i stallen sin, Oscar Beuselinck. Oscar spelte inn songen og gav han ut på singel tidleg i 1967.
The Gospel According to Tony Day
«The Gospel According to Tony Day» vart gjeven ut som B-sida til «The Laughing Gnome». Songen er ein langsam 10-takts blues, med bass, gitar, obo og fagott. Songen vart spelt inn 26. januar 1967. Songen vart covra av Edwyn Collins i 2003.
Little Toy Solider
«Little Toy Soldier» handlar om den vesle jenta Sadie, ein leikesoldat S&M og mykje pisking. Songen er aldri blitt gjeve ut offisielt og markerer slutte på rekkja av «novelty»-songar Bowie skreiv på denne tida. Songen finst på fleire piratkopiplater.
Songen er sterkt inspirert av Velvet Underground sin «Venus In Furs» og Bowie nyttar mellom anna heile linjer frå denne songen. .
Gus Dudgeon, som var lydteknikar for Bowie på denne tida, prydar versa med kakling, piskelydar og knirkande fjører. Halvvegs gjennom, etter at soldaten tar livet av Sadie, endar songen i indianske krigsrop, eksplosjonar, knust glas, hosting, motorvegstøy og nokon som snyt seg.
Tomme
Tomme (av norrønt þumal) er eit gammalt lengdemål basert på breidda av tommelen ved naglerota, om lag 2,5 cm. Målet er i lita grad i bruk i Noreg i dag, men er derimot utbreidd i område som bruker Imperial units, som Storbritannia og USA, under namnet inch. Ein oppgjev tal målt i tommar med eit hermeteikn, slik at 10 tommar blir skrive 10".
Ein norsk tomme vart i 1836 fastsett til å vere 2,614 cm, gjennom at ein fot som var 12 tommar vart fastsett til 31,37 cm. Ein nordamerikansk eller britisk tomme er 2,54 cm. Det er det målet ein får på ein moderne tommestokk, også ein som er produsert i Noreg.
Kjelder
Tomme (lingtemaat)
David Bowie av David Bowie
Silver Treetop School for Boys
«Silver Treetop School for Boys» er ein av dei «tapte» songane til Bowie frå 60-åra. I månadane medan han venta på at Deram skule gje ut debutplata, spelte Bowie inn eit par demoar og håpa at lovande band skulle spele dei inn. Han var visstnok inspirert til å skrive «Silver Treetop» etter å ha lese i avisa om ein marihuana-skandale på Lancing College. Ken Pitt sende demoversjonen til Bowie og the Riot Squad til produsenten Steve Rowland i mai 1967. Nokre få månader seinare spelte to britiske band inn songen, The Beatstalkers frå Glasgow, som òg hadde Pitt som manager og som var kjend for skotskrutete bukser og konsertar som enda i opprør, og The Slender Party, som ein veit lite om. Forskjellige forfattarar har hevda at Bowie syng korvokal på begge, ein av dei, eller ingen av dei. Bowie sin demo vart spelt inn kring april-mai 1967. The Beatstalkers sin versjon kom ut med «Sugar Chocolate Machine» som B-side i desember 1967, medan the Slender Party sin versjon kom i 1967 på Polydor med «I’ve Lost a Friend And Found A Lover» som B-side. Ingen av singlane gjekk inn på salslistene.
Andre demosongar som vart spelte inn samstundes var «Everything is You» og «Social Girl». Ingen av desse vart gjevne ut av Bowie, og dukka først opp på acetatplater i nyare tid. The Beatstalkers spelte inn ein versjon av «Everything Is You» som B-sida til «Rain Coloured Roses» i 1968. Bowie spelte òg inn to songar skrivne av den belgiske songaren Andrée Giroud, òg kalla Dee Dee og komponisten Willy Albimoor, då han vart spurt av forlaget sitt, Essex Music, om han kunne skrive ein engelsk tekst. Dei to songane var «Pancho» og «Love is Always».
Let Me Sleep Beside You
«Let Me Sleep Beside You» er ein song Bowie spelte inn 1. september 1967, og vart den første songen hans som var produsert av Tony Visconti. Kort tid etter Bowie gav ut albumet sitt i juni 1967, møtte han Visconti på kontoret til David Platz, som var buisnesspartnaren til den britiske produsenten Denny Cordell og songforleggaren til Bowie. Visconti kom til Storbritannia frå Brooklyn som ein 22 år gammal bassist i april 1967 for å arbeide ulovleg som plateprodusent i lære. Han klarte å overtyde tollen om at han reiste med fire gitarar fordi han var ein omreisande musikar som måtte øve på gitarane sine kvar dag. I New York vart han oppdaga av Cordell og då han skreiv eit komplett arrangement for ei innspeling for Georgie Fame i løpet av ein times tid, og då han kom til Storbritannia vart Visconti sett i arbeid på songar av The Move, som «Cherry Blossom Clinic», «Flowers In the Rain», «Mist on a Monday Morning» og Manfred Mann med «So Long Dad». Platz meinte at Visconti ville gå fint i hop med Bowie, sidan han hadde eit rykte for å kunne arbeide godt med artistar som var «vanskeleg å forstå», som Marc Bolan i bandet Tyrannosaurus Rex. Visconti og Bowie vart raskt vener, så då Bowie skulle spele inn ein ny song for Deram mot slutten av sommaren, spurte han Visconti om å arrangere og produsere songen for han.
Visconti smigra Bowie med å kalle songen «nesten amerikansk». Bowie var på denne tida nesten blakk, sidan salet av albumet hadde stagnert. «Let Me Sleep Beside You» var eit forsøk på etterape suksessen til Rolling Stones-songen «Let’s Spend the Night Together». Songen er eit steg bort frå det eksentriske og teatralske som hadde prega songane til Bowie på Deram, og er meir ein grunnleggande rock and roll sex-song. Songen har ein ganske enkel akkordprogresjon på versa (C-B-F), den klassiske rocke-progresjonen, og Visconti nytta ein celloseksjon, ein dominerande bass og trommer frå Alan White (seinare i Plastic Ono Band og Yes), i lag med den akustiske gitaren, som driv songen.
Songen vart avvist av Deram som singel, og songen vart først gjeven ut i 1970 på samlealbumet World of David Bowie som Deram gav ut for å utnytte populariteten til Bowie etter «Space Oddity». Songen finst òg på Deram Anthology og på bonusplata som følgde 2010-utgåva av David Bowie, der han òg finst i ein nymiksa stereomiks.
Elias Berdal
Berdal voks opp i Tafjord på Sunnmøre som den eldste i ein barneflokk på sytten. Berdal tok mellomskule på Voss medan foreldra budde i Tysnes, og examen artium i Bergen i 1902. Seinare gjekk han på Krigsskulen før han tok andreeksamen i dåverande Kristiania i 1904 og eksamen ved Elverum lærarskule 1905. Berdal vart så lærar, fyrst ved framhaldsskulen i Alvdal og sidan på Lillehammer. Her vart han forsikringsagent for Andvake i Gudbrandsdalen til laget gjekk inn i 1915. Då laget starta opp att i 1917 byrja Berdal som underdirektør, før han i 1919 steig opp til direktør. Berdal vart sitjande i denne stillinga fram til 1954, og i direktørperioden hans synte rekneskapen overskot kvart einaste år.
David Bowie av David Bowie
Karma Man
«Karma Man» var den andre songen Bowie skreiv som var inspirert av tibetansk buddhisme. Bowie hadde studert tibetansk buddhisme sidan 1965, om ikkje før, og «Karma Man» vart ein slags oppfølgjar til den tidlegare songen «Silly Boy Blue». Men der «Silly Boy Blue» hadde skildra tibetansk kultur ganske så bokstavleg og realistisk, var «Karma Man» om ein person kledd i safrangul kappe, knelande på golvet i meditasjon, som ein buddhistisk superhelt. Han er i opposisjon til Vesten, dei bedradde og blinde gjer narr av han, reknar han som ein karneval-særing, og prøver å moderere han.
Songen vart spelt inn 1. september 1967 og var føreslått som B-side til «Let Me Sleep Beside You», men denne singelen vart avvist av plateselskapet og aldri gjeve ut. Songen kom ut på Deram Anthology og vart framført for BBC, arrangert av Visconti, den 13. mai 1968. Dette BBC-opptaket finst på Bowie at the Beeb. Det skal ha blitt spelt inn ein versjon av songen for Toy, men denne er ikkje blitt lekka, slik mange av songane frå dette prosjektet er.
Asle Schrøder
Asle Schrøder er norsk ordførar i Steigen kommune, innvald for Senterpartiet
Dobra
Dobra er ei elv nord i Spania som renn gjennom den autonome regionen Asturias. Dobra er ei av sideelvane til Sella og har ei lengd på 23 km. Kjelda hennar ligg i Dei kantabriske fjella.
Elias Berdal
Andvake voks seg stort ved å spara, godt hjelpt av den kostnadsmedvitne drifta Berdal stod for. Midt på 1950-talet hadde Andvake ein trygdesum på om lag 150 mill. kr. Ti år seinare hadde denne vokse til 370 mill. kr. I 1920 fekk han skipa eit avdelingskontor på Island under leiing av Helgi Valtýsson. Andvake nytta berre nynorsk i Noreg, og nytta norske seiemåtar og nemningar som seinare har kome i vanleg norsk bruk. Grunna denne innsatsen vart ord som «søknad» for «andragelse» eller «ansøkning» vanleg også på bokmål.
Wenshan
Det autonome prefekturet Wenshan for zhuang- og miaofolka (文山壯族苗族自治州 Wenshan Zhuangzu Miaozu zizhizhou) ligg i provinsen Yunnan. Wenshan har eit areal på 32 239 km² og ca. 3,32 millionar innbyggarar (2003).
Administrative eningar
Wenshan består av åtte fylke:
Elias Berdal
For sitt langvarige samarbeid med Island vart Berdal utnemnd til Riddar av Islands falk.
David Bowie av David Bowie
Ernie Johnson
Ernie Johnson var ein rockeopera som Bowie skreiv. Han skreiv mellom anna eit fire sider langt utdrag, med sceneinstruksjonar og kameravinklar, sidan han tenkte at det kanskje kunne hamne på fjernsyn. Soga var inspirert av Anthony Newley sin Gurney Slade, men Cann skreiv i biografien om Bowie at somme av songane i Ernie Johnson vart brukt om att frå eit skodespel Bowie skreiv i 1966, kalla Peacock's Farm. Songane som vart skrivne er «Tiny Tim (You're Smart, You're Pretty Tiny Tim)», «Where's the Loo», «Season Folk», «Just One Moment Sir», «Varioius Times of Day», «Early Morning», «Noon, Lunch-Time», «Evening», «Ernie Boy», «This is My Day» og «Untitled». Dette er den største samlinga av Bowie-songar frå 1960-åra som ikkje er gjevne ut, men har overlevd på eit firespors lydband med Bowie på vokal og korvokal, elektrisk og akustisk gitar og perkusjon. Denne vart auksjonert bort i 1996.
C'est La Vie
«C'est La Vie» vart skriven av Bowie sommaren 1967 og spelt inn i september. Han var ein av demoane som Ken Pitt sendte til forleggarar og til den amerikanske songaren Chris Montez, men ingen ville ha songen. Lydbandet hadde åtte instrumentale og vokale versjonar av songen. Songen var ein av songane som var planlagt for det andre Deram-albumet til Bowie, men han vart aldri spelt inn på ny. Han nytta seinare ei tekstlinje for «An Occasional Dream» («burns my wall with time») og nytta noko av melodien om att i songen «Shadow Man».
Pantomime-songane
Mot slutten av 1960-åra vart Bowie ein profesjonell pantomimikar, som stundom song på scenen. Selskapet hans ynskte å bli kvitt han, sidan ingen av platene hans hadde seld noko særleg. Han hadde ikkje noko band, så ofte fekk han berre inntekter frå pantomimeshowa, anten i sceneproduksjonar eller som oppvarmingsartist for rockeband som Tyrannosaurus Rex. Pantomime var ein viktig del av kunsten til Bowie, og han kledde seg til dømes som Pierrot i musikkvideoen til «Ashes to Ashes».
Bowie følgde stigen til ei typisk framtidig britisk rockestjerne, og spelte i beat-grupper, fekk ein manager, spelte inn singlar, laga eit dels psykedelisk album. Pantomimetida braut med dette mønsteret, og markerte han med ein annan estetikk enn ein typisk rockar. Bowie gjekk i lære hos Lindsay Kemp som sa om Bowie: «Han drakk opp alle orda mine og gjorde akkurat som han fekk beskjed om. Og eit par år seinare, då han inviterte med til å oppføre Ziggy Stardust for han på Rainbow, var han framleis ein glede å regissere. Eg oppfordra han til å gjere framføringane sine enkle, noko han gjorde, og me hadde aldri kunstnariske usemjer. Han var ein ideell elev.» Bowie møtte Kemp i midten av 1967 og då hausten kom tok han dansetimar hos han. Kemp sa seinare at han hadde redda Bowie frå å bli ein buddhistisk munk, sidan Bowie hadde vitja eit buddhistkloster i Skottland og visstnok vurderte å avlegge løfte. Kemp bad Bowie spele og skrive songar for eit nytt stykke han skulle sette opp, «Pierre in Turquoise». Stykket bestod av Pierrot, den triste, godtruande hanreien, hans elska Columbine og kjærasten hennar Harlequin, som var variasjonar på klassiske Commedia dell’arte-typar. Stykket vart ein reisande såpeopera. Bowie hadde eit forhold til både Kemp og kostymedesigneren Natasha Korniloff, og då Kemp fann ut av dette, levde han opp til rolla som den forsmådde Pierrot og kutta handledda sine før eit show. Då såra opna seg og byrja å blø under framsyninga den kvelden, gjekk blodet gjennom Pierrot-kostymet og publikum jubla over den dristige realisme.
Bowie fortsette å arbeidde som pantomimikar og dansar i 1968 og 1969, som den Kemp-koreograferte versjonen av Pusjkin sin The Pistol Shot og den eigne Tibet-inspirerte framsyninga Yet-San and The Eagle. Då manageren til Bowie, Ken Pitt, prøvde å få liv att i karrieren hans, fekk han Bowie til å spele inn ein promofilm, der Bowie tok med eit lite pantomimestykke (med forteljarstemme) han hadde skrive, kalla «The Mask».
«Threepenny Pierrot», «Columbine» og «The Mirror» fekk debuten sin i Pierrot in Turquoise i Oxford den 28. desember 1967. Dei einaste innspelingane av desse songane er frå ein produksjon av showet frå 1970, kalla The Looking Glass Murders, som gjekk på BBC. «The Mask» vart spelt inn for promofilmen Love You Till Tuesday den 5. februar 1969.
Even a Fool Learns to Love
Etter at Bowie hadde skrive engelsk tekst for «Pancho», fekk han førespurnad om å skrive ein engelsk tekst for Claude François-songen «Comme D’Habitude», som var skriven av François, Gilles Thibault og Jacques Revaux. Der den franske teksten handla om eit mislukka kjærleiksforhold, handla Bowie sin tekst om sjølvmedlidenheit og triste klovnar, og var i røynda nok ein versjon av «When I Live My Dream», kombinert med Pierrot-bilete. Teksten til Bowie vart avvist. Geoffrey Heath, som arbeidde i Essex Music, sa seinare at sjefane i selskapet ønskte «ei stjerne til å spele inn songen, ikkje denne pøbelen frå Bromley».
Kort tid etter høyrte Paul Anka «Comme D’Habitude» på fransk fjernsyn og skreiv ein ny tekst for han, som heller ikkje følgde den opphavlege tydinga på fransk. Anka kalla songen «My Way», som raskt vart ein særs kjend song for mellom anna Frank Sinatra. Bowie syng over den opphavlege franske versjonen på demoinnspelinga med teksten hans. Denne innspelinga vart gjort i januar-februar 1968. Bowie var misnøgd med at teksten hans vart avvist og framførte mellom anna songen, med sin eigen tekst, på ein mislukka opptaksprøve for ein kabaret seinare i 1968. Songen «Life on Mars» er Bowie sitt svar til «My Way», og har visse likskapar til denne.
In the Heat of the Morning
«In the Heat of the Morning» var den siste songen Bowie spelte inn medan han var på Deram, og det var den andre singelen på rad som Deram nekta å gje ut, trass i at både denne og «Let Me Sleep Beside You» var langt meir kommersielle enn tidlegare Bowie-innspelingar. Deram ønskte å kvitte seg med Bowie og han forlét selskapet i april 1968.
Songen var meint å vere sentral på det neste albumet til Bowie for Deram, og Bowie og Visconti gjorde sitt beste for å få songen til så skine med eit frodig strykearrangement og litt rar instrumentering, mellom anna gitar dobla med ein Sooty Pixie xylofon. Xylofonen vart spelt av Steve Peregrin Took i Tyrannosaurus Rex, som kalla instrumentet «Pixiephone». Bowie slutta òg å synge i Anthony Newley-stil og har ein meir grov og dominerande tone.
Songen vart først spelt inn for BBC den 18. desember 1967 med ein noko anna tekst («where cunning magpies steal your name») og opningsriffet hadde ikkje utvikla seg enno. Denne versjonen har truleg hatt den falske tittelen «Something I Would Like to Be». Versjonen som Bowie ønskte å gje ut på singel, vart spelt inn 12. mars 1968 og ein annan BBC-versjon vart spelt inn seinare på dagen. Songen vart sidan gjeven ut på Deram Anthology. The Last Shadow Puppets spelte inn songen i 2008 på EP-plata The Age of The Understatement.
London Bye Ta-Ta
Bowie skal ein gong ha stått på Victoria Station i London då han såg ein vestindisk familie som ropte «London bye ta-ta!» til slektningar som drog med toget. Songen «London Bye Ta-Ta» handlar nettopp om immigrasjon i London. På slutten av 1960-åra hadde det flytta mange vestindarar, afrikanarar, pakistanarar, indarar og andre folk til London. Mange hadde budd i det britiske koloniriket. Songen er den siste varianten av songar Bowie skreiv om å kome til London, i lag med «Can’t Help Thinking About Me» og «The London Boys». Songen er ei omskriving av «Threepenny Pierrot».
Songen vart spelt inn 12. mars 1968 og var føreslått som B-side til den avviste singelen «In the Heat of the Morning». Songen vart òg spelt for BBC dagen etter, og denne versjonen finst på Bowie at the Beeb. Bowie meinte songen hadde potensiale, og vurderte han som ein oppfølgjar til singelen «Space Oddity», og spelte inn ein ny versjon med Marc Bolan på gitar mellom 8. og 15. januar 1970. Denne vart til slutt skrinlagt. Bolan-versjonen vart først gjeve ut i 1989 i plateboksen Sound + Vision.
Mother Grey
«Mother Grey» vart spelt inn ein gong mellom desember 1967 og våren 1968, og vart registret hos songforlaget til Bowie, Essex, i desember 1967. Tittelen har vore kjend sidan 1973 då Essex saksøkte Bowie for opphavsretten til songen. Songen vart først gjeven ut i 2019 då han kom ut på å samlealbumet Spying Through a Keyhole. Songen var truleg meint for det andre albumet til Bowie for Deram, som aldri vart noko av.
Angel Angel Grubby Face
«Angel Angel Grubby Face» var ein song som var tenkt for det andre Deram-albumet, og som kan ha blitt spelt inn samstundes med «London Bye Ta-Ta». Ein demoversjon vart seld på auksjonshuset Christie's i 1993, men har ikkje blitt frigjeven. Ken Pitt fortalte Cann i 1981 at han framleis hadde ein kopi. Demoversjonen vart spelt inn mellom desember 1967, då songen vart registret hos songforlaget, og tidleg på våren 1968. Songen kom ut første gongen offisielt 5. april 2019 på samleplata Spying Through a Keyhole.
The Reverend Raymond Brown (Attends the Garden Fête on Thatchwick Green)
Denne songen vart spelt inn mellom seinhausten 1967 og mars 1968. Songen vart først gjeven ut 15. november 2019 i plateboksen Conversation Piece. Songen var meint for det andre albumet til Bowie på Deram, som aldri vart noko av.
Love All Around
Songen vart først gjeven ut på samleplata Spying Through a Keyhole i 2019 og fram til denne plata vart annonsert tidleg på året og innhaldet vart kjend, var denne songen heilt ukjend.
When I'm Five
«When I’m Five» er sungen av eit barn som ynskjer å vere eit barn. Han handlar om den hierarkiske rolla alder speler for eit barn. For ein fireåring er sju år noko ein lengtar etter å bli, ein tiåring ein stor meister, medan dei over 13 høyrer til ei anna, mystisk verd.
Tematisk sett er «When I’m Five» ein oppfølgjar til «There Is a Happy Land» og Bowie brukar til og med om att mellomspelet frå «Happy Land». Medan «Happy Land» vert sungen frå utgangspunktet til ein altsjåande forteljar, som stundom tar stemma til barna han observerer, er «When I’m Five» sungen i førsteperson. Bowie syng songen med ei barnsleg stemme, og mimar eit barn i promofilmen Love You Till Tuesday. Songen verkar å vere sjøvbiografisk med referansar til bestefaren Jones, ein far som gret og ei mor som gøymer løyndomar i skuffa si.
Bowie spelte inn ein demoversjon av songen tidleg i1 968, og den første skikkelege innspelinga vart gjort for BBC den 13. mai 1968. BBC-utgåva vart nytta i filmen Love You Till Tuesday. The Beatstalkers vart overtydd til å spele inn songen, og gav ut sin versjon som den siste singelen deira, med B-sida «Little Boy» (CBS 3936).
Back to Where I've Never Been
«Back to Where I've Never Been» var ein song skriven av Tony Hill, som var med i visetrioen Turquoise i lag med Bowie og Hermione Farthingale. Han vart spelt inn 24. oktober 1968, same dag som «Ching-a-Ling». Songen vart droppa etter Hill slutta i trioen, berre nokre dagar seinare. Bowie spelte truleg 12-strengs akustisk gitar og song korvokal på songen.
Ching-a-Ling
Sommaren 1968 vart òg omsider David Bowie hippie. Han let håret vekse ned til skuldrene, sat naken i huset til manageren sin, laga makrobiotisk mat, vart med i kollektive kunstverkstader og danna sin eigen visetrio. Trioen fekk namnet Turquoise, og etter kort tid namnet Feathers. Turquoise vart starta av Bowie, den første seriøse kjærasten hans, Hermione Farthingale, som var ballettdansar og amatørsongar, og visesongaren (og tidlegare gitarist i The Misunderstood) Tony Hill, som etter kort tid vart erstatta av John «Hutch» Hutchinson, som tidlegare var gitarist i det gamle bandet til Bowie, The Buzz. Hutchinson hadde nyleg kome attende til Storbritannia frå Canada, og hadde med seg mykje kanadisk visemusikk, som Gordon Lightfoot, Joni Mitchell og Leonard Cohen. Han oppdaga at Bowie no var meir oppteken av meir dempa musikk, og trengde ikkje lenger eit band.
Den einaste songen som Feather spelte inn var «Ching-a-ling», som Tony Visconti spelte inn i smug i Trident Studios, utan løyve frå leiinga. Dei håpa at nokon skulle plukke opp songen og gje han ut som singel. B-sida var meint å vere Tony Hill sin «Back to Where You’ve Never Been», men då Hill brått vart erstatta av Hutchinson, gjekk dei bort frå den planen. Bowie nytta seinare delar av melodien i songen «Saviour Machine». Songen vart spelt inn 24. oktober 1968 og han vart sidan gjeven ut på Deram Anthology og seinare på 2010-utgåva av David Bowie. Bowie og Hutchinson spelte òg inn ein demoversjon av songen i midten av april 1969.
Animal Farm
Bowie spelte inn ein demo kalla «Animal Farm» mellom seinvåren og hausten 1968, kanskje til og med tidleg 1969. Songen høyrest ut som ein uferdig song som Bowie prøver seg fram på med berre han og ein akustisk gitar. Songen kom først ut offisielt 15. november 2019 i plateboksen Conversation Piece.
Jerusalem
Ein demo Bowie spelte inn kring 1969 med vokal og akustisk gitar som ein Bob Dylan-aktig song. Songen kom første gongen ut 15. november 2019 på Conversation Piece.
Orco
Orco (piemontesisk Eva d'òr) er ei elv i Piemonte i Italia. Elva har utspring ved brean i Gran Paradiso og etter om lag 100 km munnar ho ut i Po nær Chivasso. Nedslagsfeltet hennar inneheld eit av dei viktigaste vasskraftsystema i Piemonte og består av fem reservoar: Agnel, Serrù, Ceresole, Piantonetto og Valsoera.
Orco er kjend for å innehalde gull, som det vart vaska etter alt i antikken. Sjølv i dag er det ein viss aktivitet på amatør nivå i leiting etter gull.
679
679 (romartal DCLXXIX)
Dei nordrussiske høgdene
Dei nordrussiske høgdene (russisk: Северные Увалы – Severnyje Uvaly) er eit 600 km langt høgdedrag nord i den europeiske delen av Russland, med høgaste punkt på 294 moh.
Dei nordrussiske høgdene strekkjer seg frå midt på Uralfjella i aust, til det vidstrakte dalføret til øvre Volga i sørvest. Dei ligg sør for Det nordrussiske låglandet og er ein del av Den austeuropeiske sletta. Landskapet i dei tynt folkesette nordrussiske høgdene er slipt og forma av ismassane under istida og er kjenneteikna av skogkledde åsar, bergknausar, barskog og myrer.
Høgdene dannar vasskiljet mellom nedslagsfelta til Nordre Dvina i nord og Volga i sør. Mot nord renn Dvina sine sideelvar Sukhona, Jug, Luza, Sysola og Vytsjegda og mot sør renn Kama, Vjatka, Moloma, Vetluga og Unzja.
Wendenhorn
Wendenhorn er eit 3 023 meter høgt fjell i Uri-Alpane. Fjellet ligg sør for Titlis og nord for vegen over Sustenpasset. Kantongrensa mellom dei sveitsiske kantonane Uri og Bern går over fjelltoppen.
Hamnesfjorden
Hamnesfjorden er ein fjordarm av Breifjorden i Surnadal kommune på Nordmøre. Fjorden strekkjer seg 9 km nordaustover til Bæverfjord i botn av fjorden.
Wendenhorn
Heile fjelltoppen består av berg, omrama av ein liten isbre kalla 'Chli Sustlifirn'. Trass i at isbreen Chli Sustlifirn er liten, er han full av bresprekker.
Utgangspunkt for ein tur til topps er Sustenbrüggli (1 907 m) i Sustenpassstrasse. Lettaste oppstiginga går direkte frå Sustenbrüggli eller over 'Sustlihütte' opp til fjellfoten og derifrå opp Chli Sustlifirn. Over isbreen kliv ein til fjellskaret mellom Fünffingerstöck (2 994 m) og sjølve Wendenhorn. Derifrå er det klatring langs vestegga (vanskegrad II-III) til fjelltoppen.
Saint-Quentin
Saint-Quentin er ein by og kommune nord i Frankrike. Han er sous-préfecture (underhovudstad) i departementet Aisne i regionen Hauts-de-France. Byen har om lag 60 000 innbyggjarar.
Florence Grove
Florence Crauford Grove var ein engelsk fjellklatrar og forfattar.
Saint-Quentin
I antikken vart byen kalla Augusta Veromanduorum, men namnet byen har i dag kjem frå heilage Quentin, som skal ha vorte martyrdrepen her på 200-talet.
Tom Colbjørnsen
Colbjørnsen er fødd i Oslo. Han er utdanna siviløkonom frå Norges Handelshøyskole og som cand. polit. med sosiologi som hovudfag frå Universitetet i Bergen. Han har doktorgraden sin (dr. philos.) frå 1984 på eit arbeid om ulikskap i arbeidsmarknaden.
Tom Colbjørnsen har vore professor i organisasjon og leiing ved Norges Handelshøyskole (NHH), dekan for NHH si executiveutdanning og professor i organisasjon og leiing ved Institutt for strategi og leiing på Norges Handelshøyskole.
Florence Grove
Grove vart ein erfaren fjellklivar sist i 1850-åra. Han vart medlem av Alpine Club kort etter foreininga vart skipa i 1857, seinare var han formann frå 1884 til 1886. Han var ein av dei beste britiske klatrarane i samtida, og vert hugsa for i 1870-åra å vere imot klatrng utan førar. Åra 1863-64 var han den fyrste på tre av stortoppane i Alpane, og ti år seinare leia han ekspedisjonen som vart den fyrste på toppen av det høgste fjellet i Europa; Elbrus.
Guangnan
Guangnan (广南县; pinyin:  Guǎngnán Xiàn) er eit fylke i provinsen Yunnan i Folkerepublikken Kina. Det ligg i det autonome prefekturet Wenshan.
Befolkninga var på 715,600 innbyggarar i 1999.
Hamnesfjorden
Fjorden har innløp mellom Bergesvika i vest og Kjergroneset i aust. Dei to smale nesa Solemsøya og Snekkvikneset stikk halvvegs ut i fjorden på nordsida.
Riksveg 65 går langs nordsida av fjorden og her ligg fleire små bruk, medan sørsida er mindre utbygd.
Hægebostad kommune
Hægebostad er ein innlandskommune i Agder fylke. Kommunen grensar til Kvinesdal i vest og nord, Åseral og Audnedal i aust og Lyngdal i sør.
Hægebostad har om lag 1.600 innbyggjarar. I tillegg er det kring 800 hytter i kommunen.
Elva Lygna som er varig verna mot kraftutbygging renn frå nord til sør i kommunen. Elva og vatnet Lygne har som følgje av kalking godt fiske. Alt i alt er det 988 små og store vatn i kommunen.
Kommunen har eit rikt dyreliv med elg, bever, rådyr, hare, rype, ørn og gaupe. Nord i kommunen er det beiteområde for den sørlegaste villreinstamma i landet.
Meteorologisk institutt, Avinor og Statens vegvesen driv i samarbeid ein stor vérradar på Staksteinliknuten (631 moh.) i Hægebostad. Radaren stod ferdig i 2000 og dekkjer sørlege delar av Noreg og dei nære havområda utanfor.
Hægebostad kommune av i dag omfattar dei tidlegare kommunane Hægebostad og Eiken. Dei vart slegne saman i 1963. Dei to kommunane utgjorde ein kommune òg frå 1837 til 1915. Frå 1916 til 1962 var Hægebostad og Eiken sjølvstendige kommunar.
Leslie Stephen
Leslie Stephen, var ein britisk forfattar, kritikar og fjellklatrarar, fødd og død i London. Han var far til Virginia Woolf og Vanessa Bell.
Liv og gjerning
Stephen var frå London, der faren James Stephen hadde ei toppstilling i statsbyråkratiet. Etter studiar ved Eton College, King's College i London og Trinity Hall i Cambridge, der han tok eksamen til B.A. i 1854 og M.A. i 1857, arbeidde og underviste Stephen i fleire år ved colleget.
I 1865 braut Stephen med si anglikanske tru, og religion i det heile. Han slo seg ned i London som journalist, og vart i 1871 redaktør av Cornhill Magazine. Mellom bidragsytarane til bladet fann ein Robert Louis Stevenson, Thomas Hardy, William Edward Norris, Henry James og James Payn.
I fritida var han aktiv idrettsmann, og dreiv med fjellklatring. Allereie tidleg i 1860-åra byrja han skrive om fjellturar, og han var ein dei tidlegaste formennene, 1865-68, i Alpine Club. I 1871 gav han ut boka The Playground of Europe, der han skildra sine mange fjellferder i Alpane. Boka vart omgåande ein suksess, og var saman med Edward Whymper si bok Scrambles Amongst the Alps, som kom ut same året, med på å drage fleire generasjonar britar ut på tur til Alpane.
680
680 (romartal DCLXXX)
Leslie Stephen
Liv og gjerning
Stephen gav i 1876 ut The History of English Thought in the Eighteenth Century, eit verk som vart rekna som eit viktig tillegg til den reint filosofiske litteraturen. Seks år seinare kom The Science of Ethics, ei lærebok som gjorde at Stephen i England vart den best kjende talsmannen for evolusjonsteorien.
680
Døde
680'erne
Leslie Stephen
Liv og gjerning
Stephen var fyrst gift med ei dotter av forfattaren William M. Thackeray. Etter han vart enkemann, gifta han seg med ei ung enke og fekk fire born med henne, mellom anna dei berømte døtrene Vanessa og Virginia.
Luza
Byen vart grunnlagd som ein busetnad ved jernbanestasjonen på slutten av 1800-talet på same stad som ein tidlegare busetnad, som var kjend sidan slutten på 1600-talet. Han fekk bystatus i 1944.
Leslie Stephen
Fjellklatring
Stephen var ein av dei fremste aktørane under den såkalla gullalderen for fjellklatring i Alapane, åra mellom 1854 og 1865, ein periode då mange av stortoppane vart bestige for fyrste gong. Han var med i Alpine Club frå då foreininga vart danna i 1857, og var leiar frå 1865 til -68.
Luza
Luza er eit stort tømmersenter i området. Det er eit sagbruk og ein fabrikk for produksjon av jernbanesviller i byen.
Leslie Stephen
Fjellklatring
Stephen var den fyrste som besteig fylgjande fjelltoppar, oftast i lag med sin favoritt mellom dei sveitsiske fjellførarane, Melchior Anderegg:
The Man Who Sold the World
The Man Who Sold the World er det tredje studioalbumet til den britiske artisten David Bowie. Det kom først ut i USA på Mercury Records i november 1970 og Storbritannia i april 1971. Dette var det første Bowie-albumet som inneheldt kjernen i det som kom til å bli bandet «Spiders from Mars», som akkompagnerte Bowie på på den vidkjende plata The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars i 1972. Sjølv om enkelte meiner at karrieren til Bowie starta for fullt med plata David Bowie i 1969, hevda andre at det var med The Man Who Sold the World det verkeleg starta for Bowie. Det var eit stort steg bort frå den hovudsakleg akustiske musikken frå det andre albumet til Bowie, og The Man Who Sold the World er av enkelte rekna som eit hardrock- og heavy metal-album. Det har blitt hevda at dette albumet er påverka av glamrockovergangen til Marc Bolan tidlegare det året. Det har òg vorte hevda at albumet markerte starten på glamrock.
Produksjon og stil
Albumet vart skriven og innøvd heime hos Bowie i Haddon Hall i Beckenham, eit herskapshus frå tidleg på 1900-talet omgjort til fleire leilegheiter og ein som vitja Bowie der meinte stemninga var som i «stova til Dracula». Sidan Bowie var mykje oppteken med den nye kona si Angie på denne tida, vart musikken hovudsakleg arrangert av gitarist Mick Ronson og bassist/produsent Tony Visconti. Sjølv om Bowie offisielt er tilskriven som låtskrivar av all musikk på albumet, har biografar som Peter Dogett hevda det motsette og siterte Visconti som sa at songane vart skrivne av alle fire. «Me jamma i kjellaren, og Bowie sa berre om han likte dei eller ikkje.» Dogget sa vidare: «Bandet (stundom med Bowie på gitar, stundom utan han) spelte inn eit instrumentalspor, som kan eller ikkje ha vore basert på ein original Bowie-idé. Så, i siste augneblink, kom Bowie motvillig opp av sofaen, der han koste seg med kona, og skreiv tekst til musikken.»
Trass i at han hissa seg opp på at Bowie var for lite fokusert på innspelinga, meinte Visconti sidan at The Man Who Sold the World var det beste albumet hans med Bowie fram til Scary Monsters (and Super Creeps) i 1980. Bowie er sitert i eit intervju i 1998 der han sa «Eg protesterte kraftig på inntrykket om at eg ikkje skreiv songane på The Man Who Sold the World. Du treng berre å høyre på akkordskifta. Ingen skriv akkordendringar som det.»
«The Width of a Circle» og «The Supermen» eksisterte alt før innspelinga starta. Ralph Mace spelte ein Moog modular synthesizer han lånte av George Harrison. Mace var ein 40 år gammal konsertpianist som òg var sjef for den klassiske musikkavdelinga i Mercury Records.
Musikk og tekst
Mykje av albumet har ein heavy metal-stil som skil seg kraftig ut frå dei tidlegare albuma til Bowie, og vert i staden samanlikna med samtidige rockeband som Led Zeppelin og Black Sabbath. . Bowie sette derimot sitt eige preg på denne hardrock-musikken, mellom anna tittelsporet der han blanda inn latinske rytmar. Den tunge musikken på albumet passa temaa i songane, som inkluderte galskap («All the Madmen»), born med emne utover det foreldra forstår («After All»), massemord («Running Gun Blues»), allvitande datamaskinar («Saviour Machine») og H.P. Lovecraft-aktige gudar («The Supermen»). Fleire av songane på albumet skal òg vere påverka av personar som Aleister Crowley, Franz Kafka og Friedrich Nietzsche.
Plateomslag
Den opphavleg amerikanske utgåva av The Man Who Sold the World nytta ein teikneserieaktig teikning teikna av venen til Bowie, Michael J. Weller, med ein cowboy føre eit mentalsjukehus. Tittelen på dette omslaget, som òg opphavleg var meint å vere tittelen på plata, var Metrobolist, eit orspel på Fritz Lang sin Metropolis.
Det første britiske omslaget, der ein ser Bowie liggjande i det han kalla ein «manne-kjole», var ein tidleg indikasjon på interessa hans i å utnytte den androgyne utsjånaden hans. Kjolen var designa av den britiske motedesigneren Michael Fish, og Bowie nytta han òg i februar 1971 under den første turneen hans i USA, der han gjekk med kjolen under intervju trass i at amerikanarane ikkje visste om det britiske plateomslaget Det vert sagt at blandinga av «bleika, blonde lokkar, fallande nedover skuldrene», var inspirert av eit måleri av Dante Gabriel Rossetti. Den tyske utgåva frå 1971 hadde ein hybridskapning med vengjer med hovudet til Bowie og ei hand som kropp, klar til å knipse bort jorda. Utgåva som kom ut i resten av verda i 1972 på RCA Records nytta eit svartkvittbilete av Ziggy Stardust på omslaget. Slik vart det verande fram til 1990, då Rykodisc gav ut albumet med det originale britiske «kjole-omslaget». Dette omslaget vart òg nytta på den nymastra utgåva i 1999 på EMI.
Utgjeving
The Man Who Sold the World gjorde det generelt noko betre i USA enn i Storbritannia i 1970-1971. Musikkmagasina Melody Maker og NME meinte det var høvesvis «overraskande glimrande» og «heller hysterisk». John Mendelsohn i Rolling Stone kalla det «einskapleg glimrande», og skreiv at bruken av ekko, faseeffektar og andre teknikkar på stemma ti Bowie var med på å forsterke ujamnheita i teksten og musikken til Bowie, som han tolka som «skrått og fragmenterte bilete som er nesten ugjennomtrengelege kvar for seg, men som i lag overfører ei ironisk og bitter kjensle av verda». Det selde ikkje godt nok til å prege listene i noko land då det kom ut, men nådde 26. plass i Storbritannia og 105. plass i USA då det kom ut på ny 25. november 1972 etter gjennombrotet til Bowie med The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars.
Albumet vert sagt å ha påverka goth rock, darkwave og science fiction-elementa i musikken til artistar som Siouxsie and the Banshees, The Cure, Gary Numan, John Foxx og Nine Inch Nails. I dagboka si, rangerte Kurt Cobain frå Nirvana albumet på 45. plass på lista si over dei 50 favorittalbuma hans. I 1993 spelte bandet hans inn tittelsporet på MTV Unplugged in New York. Det har vorte hevda at glamrock starta då albumet kom ut, men denne æra vert oftare gjeven til Marc Bolan då han spelte på det britiske fjernsynsprogrammet Top of the Pops i desember 1970 ikledd glitter, og framførte det som vart den første britiske hitten hans under namnet T. Rex, «Ride a White Swan», som nådde 2. plass på lista.