cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stefan-Boltzmann-lova
der k er boltzmannkonstanten, h er planckkonstanten og c er lysfarten i vakuum. Så ved 100 K er energiflukstettleiken 5,67 W/m2, ved 1000 K 56 700 W/m2, etc.
Lova vart utleia av Jožef Stefan (1835-1893) i 1879 basert på målingar gjort av John Tyndall. Dei teoretiske omsyna vart ved hjelp av termodynamikken utleidd av Ludwig Boltzmann (1844-1906) i 1884. Boltzmann såg på ein viss ideell varmemaskin med lys som materie i staden for gass. Lova gjeld berre for ideelle svartlekamar, som er perfekte strålingslekamar. Stefan publiserte lova i artikkelen Über die Beziehung zwischen der Wärmestrahlung und der Temperatur (Om forholdet mellom varmestråling og temperatur) i Bulletins from the sessions hos Wien Vitskapsakademi.
Utleiing ved hjelp av intensiteten
Lova kan utleiast ved å sjå på ei lita flat svartlekamflate som stråler ut i ein halvsfære. Denne utleiinga nytta sfæriske koordinatar med φ som senitvinkel og θ som asmiutvinkel. Den vesle flata ligg i xy-planet, der φ = π/2.
Lysintensiteten som vert emittert frå svartlekam flata er gjeven av plancklova :
Storleiken er effekten strålt av ei flate med areal A gjennom ein romvinkel dΩ i frekvensområdet.
Stefan–Boltzmann-lova gjev at effekten emittert ut av per areal frå ein emitterande lekam er For å kome fram til Stefan–Boltzmann-lova må ein integrere Ω over halvsfæren og integrere ν frå 0 til ∞ (uendeleg). I tillegg, på grunn av Lambert si cosiunuslov, vil intensiteten observert langs sfæren vere den faktiske intensiteten gangar cosinus til senitvinkelen φ og i sfæriske koordinatar dΩ = sin(φ) dφ dθ.
Så set vi inn for I:
For å gjere dette integralet må ein erstatte, som gjev:
Integralet på høgresida kan gjerast på fleire måtar og svaret vert π4/15, og for ei perfekt svartlekamflate:
Ei alternativ form av Stefan–Boltzmann-konstantne, meir grunnlegganden i fysikken:
Dette beviset starta med at ein berre såg på ei lita flate. Differensierbare flater kan tilnærmast av mange små flater. Så lenge geometrien til flata ikkje fører til at svartlekamen absorberer si eiga stråling, vil den totale energien strålt ut vere summen av energiane strålt ut av kvar flate. Dette gjeld berre når temperaturen er jamn over heile flata.
Termodynamisk utleiing
Sidan energitettleiken i boksen som inneheld stråling er proporsjonal til T^{4} kan ein nytte termodynamikk. Frå klassisk elektrodynamikk har ein at strålingstrykket P er knytt til den indre energitettleiken:
Høylandet
Høylandet er ein tettstad og administrasjonssenteret i Høylandet kommune i Trøndelag fylke. Tettstaden ligg ved fylkesveg 17 (Kystriksvegen) vest for lakseelva Søråa og har.
Stefan-Boltzmann-lova
Termodynamisk utleiing
Den totale indre energien i boksen med stråling kan då skrivast som:
får ein likninga:
Denne likninga kan nyttast til å utleie eit maxwellforhold. Av likninga over kan det visast at:
og
Symmetrien til andrederiverte av S med omsyn til P og V gjev så:
Fordi trykket er proporsjonalt til den indre energitettleiken er han berre avhengig av temperaturen og ikkje av volumet. I den deriverte på høgresida er temperaturen dermed ein konstant. Ved å evaluere dei deriverte får ein differensiallikninga:
som gjev at
Temperaturen på sola
Med lova si avgjorde Stefan temperaturen på soloverflata. Han lærte frå dataa til Charles Soret (1854–1904) at energiflukstettleiken frå sola var 29 gonger større enn energiflukstettleiken til ein oppvarma metallamell. Ein rund lamell vart plassert frå ein slik avstand frå måleapparatet at han vart sett med same vinkel som sola. Soret eistmerte at temperaturen til lamellen om lag var 1900 °C til 2000 °C. Stefan gjetta at ⅓ av energifluksen frå sola vert absorbert i jordatmosfæren, så han for energifluksen frå sola nytta han ein verdi som var 3/2 større, nemleg 29 × 3/2 = 43,5.
Temperaturen til stjerner
Temperaturen til stjerner utanom sola kan tilnærmast på liknande måte ved å handsame den emitterte energien som svartlekamstråling. Så:
der L er luminositet, σ er Stefan–Boltzmann-konstanten, R er stjerneradiusen og T er effektiv temperatur. Denne formelen kan nyttast til å rekne ut den tilnærma radiusen til ei stjerne i hovudserien relativt til sola:
Med Stefan–Boltzmann-lova kan astronomar lett rekne ut radiusen til stjerner. Lova vert òg nytta i termodynamikken til svarte hol i såkalla hawkingstråling.
Temperaturen til jorda
På liknande måte kan vi rekne ut den effektive temperaturen til jorda TE ved å rekne ut energien jorda får frå sola og energien transmittert av jorda, ved å rekne jorda som ein svart lekam:
der TS er temperaturen på sola, rS er solradiusen og a0 er avstanden mellom jorda og sola. Resultatet er at den effektive temperaturen til jordoverflata er 6 °C.
Utleiinga over er berre ei grov tilnærming, sidan ein reknar jorda som ein perfekt svartlekam. Den globale albedoen til jorda er slik at 30 % av den innkomande solstrålinga vert reflektert tilbake til verdsrommet. Ved å ta omsyn til den reduserte energien frå sola og rekne ut temperaturen for ein svartlekam som emitterer mykje av energien tilbake til verdsrommet, får ein ein «effektiv temperatur» på rundt 255 K. Samanlikna med dei 30 % som vert reflektert, vert ein mykje større del av den langbølgja strålinga frå jordoverflata absorbert eller reflektert av drivhusgassar i atmosfæren, i staden for at strålinga når ut i verdsrommet. Sidan emissiviteten vert redusert meir enn absorpsojonsevna, vert likevektstemperaturen høgare enn den enkle svartlekamutrekninga tilseier. Som følgje av dette er den midla overflatetemperaturen på joda om lag 288 K eller 15 ºC.
Kjelder
''
Høylandet
På Høylandet er det kombinert barne- og ungdomsskole. Her ligg også Norsk Revyfaglig Senter, som kvart andre år arrangerer Norsk revyfestival. På Romstad om lag 2 km nord for tettstaden står Høylandet kyrkje, ei langkyrkje frå 1860.
Frå Høylandet tar fylkesveg 775 av til Gartland i Grong kommune, med vidare samband til E6 og Nordlandsbanen.
Mu isamaa on minu arm
«Mu isamaa on minu arm» vart ein svært populær fedrelandssong i sovjettida. I 1944 fekk songen ein ny melodi, skriven av Gustav Ernesaks. Sidan 1947 har songen alltid vore sungen som avslutning på songfestivalen. I sovjettida vart «Mu isamaa on minu arm» nær som ein uoffisiell nasjonalsong.
Allalinhorn
Allalinhorn er eit 4 027 meter høgt fjell i Wallis-Alpane i Sveits. Fjelltoppen er del av massivet Mischabel. Fjellet ligg sju kilometer vest for Saas-Fee i kantonen Valais.
Fjelltoppen vart kliven fyrste gongen av briten Edward L. Ames, den lokale presten Johann Josef Imseng, ein slektning av Imseng og Franz Andenmatten den 28. august 1856.
Allalinhorn er den enklaste å klive og oftast besøkte 4 000-meters toppen i området. Fjellklivarar kan ta kabelbane opp til Mittelallalin på 3 500 m; derifrå er det berre vel 500 høgdemeter oppstiging.
Hans Wilhelm Blomberg
Hans Wilhelm Blomberg var ein tysk offiser frå Westfalen som var verksam i Noreg under andre verdskrigen.
Blomberg var kommandør i Sipo i Kristiansand i 1940, Tromsø 1940–1941, Bergen 1941–1944 og Hamburg 1944–1945. Han var dr. juris, og hadde tittel SS-Obersturmbannführer og Oberregierungsrat. Han vart arrestert i 1945 og stilt for alliert domstol i Oslo i desember 1945, der han vart dømd til døden 13. desember 1945 som ansvarleg for drap på krigsfangar (seks nordmenn og ein brite) frå MTB 345 i Bergen i 1943.
Han vart avretta på Akershus festning i Oslo 10. januar 1946.
Grand Banks
Grand Banks er ei gruppe undervassplatå sørvest for Newfoundland. Området er relativt grunt med 25 til 100 meter djupne. Den kalde Labradorstraumen blandar seg her med det varme vatnet frå Golfstraumen. Blandinga av vatnet frå desse to straumane og forma på botnen løfter næringsstoff frå botnen opp til overflata. Dette området er difor eit av dei beste fiskeområda i verda. Her er også svært mykje sjøfugl.
Blandinga av varme og kalde straumar gjer også at dette er ei av dei stadene i verda med mest tåke.
Paulo Rodrigues Barc
Paulo Rodrigues Barc er ein tidlegare brasiliansk fotballspelar.
Han spela for klubben Verdy Kawasaki.
Pitbull
Pitbull eller pitbullterrier kan visa til ulike hundar med opphav i kryssingar mellom bulldogg og terrier. Hundetypen er blitt brukt i ulike typar hundekamp (namnedelen pit kjem frå grava ein brukte som kampplass), og har fått rykte på seg for å vera aggressiv og farleg. «Pitbull» kan dermed også brukast i overført tyding om ein person som har liknande eigenskapar. Pitbullar og pitbulliknande hundar er omfatta av ulike restriksjonar fleire stader, og er den hundetypen som oftast blir avliva i omplasseringssenter i USA.
Hundar
Det varierer kva hundar ein kallar «pitbull». Tre hunderasar blir ofte kalla det: Amerikansk pit bull terrier, amerikansk staffordshire terrier og (engelsk) staffordshire bull terrier. Engelsk bull terrier og miniatyrutgåva av denne blir også tidvis rekna med til omgrepet, det same blir amerikansk bulldogg i nokre få område. I tillegg finst det ei rekkje blandingshundar med pitbulliknande trekk som blir rekna med til gruppa.
I Noreg er (amerikansk) pitbullterrier med variantar og amerikansk staffordshire terrier (amstaff) forbodne etter Hundeloven.
Pitbull i kulturen
Under første verdskrigen blei ein pitbull brukt til å symbolisera USA.
«Pitbull» er eit vanleg artistnamn for fribrytarar.
Reggaeton-gruppa Alexis & Fido er også kjende som Los Pitbulls.
Pitbullterje er ein norsk film frå 2005.
Efjord kapell
Efjord kapell er eit kapell frå 1985 i Narvik kommune i Nordland. Kapellet høyrer til Ballangen sokn i Ofoten prosti.
Byggverket er i tre og har 75 plassar.
1812-ouverturen
Året 1812 høgtideleg ouverture, Op. 49, vanlegvis kjend som 1812-ouverturen eller berre 1812, er ein konsertouverture i Ess-dur skriven i 1880 av den russiske komponisten Pjotr Iljitsj Tsjajkovskij til minne om det vellukka russiske forsvaret av landet under invasjonen til Napoleon sin Grande Armée i 1812. Den mislukka invasjonen og den katastrofeprega tilbaketrekkinga til den franske hæren markerte eit vendepunkt i Napoleonskrigane.
Verket vart fyrst framført i Moskva den 20. august 1882 (juliansk dato 8. august). Han vart dirigert av Ippolit Al'tani i eit telt i nærleiken av den nesten ferdigbygde Frelsaren Kristus-katedralen, som også vart reist til minne om forsvaret av Russland i 1812.
Ouverturen er rundt 15 minutt lang. Han er eit døme på programmusikk, musikk som er komponert for å få fram stemningar og scener hjå dei som høyrer på. Stykket er best kjent for klimakset sitt med kanoneld, ringande klokker og ei fanfareending med messingblåseinstrument. Verket er vorte vanleg å framføra saman med større fyrverkeri-oppvisingar i samband med den amerikanske sjølvstendedagen. 1812-ouverturen er vorten eit av dei mest populære verka til Tsjajkovskij, i lag med ballettmusikken hans til Nøtteknekkaren, Tornerose og Svanesjøen.
Historisk bakgrunn
Styrkane til Napoleon hadde få ressursar og brotne forsyningsliner. Då dei gjekk inn i og okkuperte Moskva, vart dei ikkje mottekne av ein delegasjon som tilbaud kapitulasjon frå tsar Aleksander I. I staden fann dei franske troppane ein aude og forlaten by. 48 timar etter at hæren til Napoleon gjekk inn i den russiske hovudstaden var tre fjerdedelar av han vortne brende til grunnen, kanskje som del av ein brend jord-taktikk.
Utan vinterforsyningar vart Napoleon nøydd til å trekka seg tilbake. Frå 19. oktober og godt inn i desember gjekk den franske hæren fleire store hinder på den lange tilbaketrekkinga si: Svolt, tyfus, sterk kulde, åtak frå kosakkar og andre russiske styrkar. Hæren vart forlaten av Napoleon i november, og var vorten redusert til ein tidel av den opphavlege storleiken sin då han nådde Polen og relativ tryggleik.
I 1869 kom den fullstendige utgåva av Krig og fred av Lev Tolstoj ut. Romanen gav ei svært nøyaktig skildring av Napoleon sin invasjon i 1812, og vekte minner om den russiske motstanden. Dette førte til bestillingar på nye monument, måleri og også nye musikalske komposisjonar kring emnet, som den til Tsjajkovskij.
Bestilling
Frelsar Kristus-katedralen i Moskva vart bestilt i 1812 av tsar Aleksander I til minne om den russiske sigeren. Kyrkjebygget var nært ved å stå ferdig i 1880; 25-årsjubileet for kroninga av Aleksander II skulle feirast i 1881; og Den all-russiske kunst- og industriutstillinga i Moskva i 1882 var på planleggingsstadiet. Ein venn og mentor av komponisten, Nikolaj Rubinstein, føreslo at Tsjajkovskij burde skriva eit mektig minneverk som kunne brukast til dei ulike feiringane. Tsjajkovskij byrja arbeidet med stykket 12. oktober 1880, og hadde det ferdig seks veker seinare.
Organisatorane planla å få stykket framført på plassen framfor katedralen, med eit brassband til å forsterka orkesteret og kyrkjeklokkene i katedralen og alle andre kyrkjer sentralt i Moskva til å spela zvon (klokkekiming) på same tidspunkt—medan kanonar skulle avfyrast ved hjelp av ein elektrisk bryta for å oppnå presisjonen stykket kravde. Nett denne framstillinga fann ikkje stad, kanskje fordi planen var for ambisiøs. I alle høve førte drapet på Aleksander II i mars det året til at mykje av prosjektet vart forkasta. I 1882 vart ouverturen framført under Den all-russiske kunst- og industriutstillinga i eit telt like ved den uferdige katedralen. Kyrkjebygget stod endeleg ferdig 26. mai 1883.
Tsjajkovskij klaga sjølv til støttespelaren sin Nadezjda von Meck at han ikkje var «... ein dirigent av festivalverk,» og at ouverturen ville vera «...svært høg og bråkete, men [utan] kunstnarisk meritt, fordi eg skreiv det utan varme og utan kjærleik.» Dette verket kom likevel til å gjera familien til Tsjajkovskij svært velståande, ettersom det vart eit av dei mest framførte og innspelte verka hans.
Musikken
Musikkstykket opnar med lågmælte tonar av russisk kyrkjesong. Songen skal minna om krigserklæringa som vart proklamert i samband med gudstenester i Russland. Etterpå kjem ein song som bed om russisk framgang i krigen. Kunngjeringa vert òg skildra i bokverket Krig og fred av Leo Tolstoj.
Deretter kjem det eit tema som står for marsjerande armear, spela av valthorn. Den franske nasjonalsongen «La Marseillaise» er fletta inn, og viser til dei franske sigrane i krigen, og til innmarsjen i Moskva i september 1812. Det russiske folkemusikktemaet feirar slaget som slo Napoleon attende. Retretten frå Moskva seint i oktober 1812 er reflektert med at musikken vert lettare. Avfyringa av ein kanon viser til dei militære framgangane mot den franske grensa. Mot slutten av krigen kjem ein attende til kyrkjesongen. Denne gongen med fullt orkester med tilhøyrande klokkeklang for å feira sigeren, og at ein unngjekk fransk okkupasjon. I lag med kanonen og marsjtemaet høyrer ein den russiske nasjonalsongen «Gud verne tsaren». Den russiske nasjonalsongen er eit motstykke til den franske ein høyrde tidlegare.
I Sovjetunionen måtte Tsjajkovskij sin musikk omgjerast om han skulle spelast. Melodien til «Gud signe Tsaren» vart erstatta med koret 'Ære, ære, heilage Rus'! (Славься, славься, святая Русь!) frå finalen frå operaen Ivan Susanin (opphavleg Livet for tsaren) av Mikhail Glinka. Operaen er eit historisk drama om ein patriotisk alminneleg mann, Ivan Susanin. Då Sovjetunionen vart oppløyst tok ein i bruk den opphavlege melodien att.
Instrumentering
1812-ouverturen er orkestrert for følgjande instrument:
Carillonet vert nokre gonger erstatta av røyrklokker, opptak av carillon eller av kyrkjeklokker. I delane som inneheld kanonskot kan ein erstatta verkelege kanonar med opptak eller spelt på anna sceneutstyr, vanlegvis med ein stor treklubbe eller sleggje som i Mahlers 6. symfoni. Basstromme og gongong/tam-tam vert også ofte brukt i staden for eller i tillegg til kanonar i framføringar innandørs.
I opptaket sitt for Deutsche Grammophon frå 1966 brukte Herbert von Karajan stemmer i staden for strykeinstrument i dei fyrste 02'43" (eller 36 taktane) ved byrjinga av stykket og den påfølgjande dialogen mellom strykarar og treblåsarar. Han la til den russisk-ortodokse cantus planus-teksten til 'Gud signe ditt folk' til melodien, og arrangerte teksturen noko slik at han passe a capella-stemmer i staden for instrument. Den amerikanske dirigenten Igor Buketoff, som var son av ein russisk-ortodoks prest, gjekk eit steg vidare på si innspeling frå 1960 for RCA Victrola med New Philharmonia Orchestra med kor attåt orkesteret. Opninga vart sungen i staden for å verta spela av celloar og fiolinar. Eit barnekor kom i tillegg til fløyte og engelsk horn. I tillegg til å bruka stemmer til opningsdelen, nytta han også eit barnekor til å synga folkesongen 'Ved portane', og let koret utfylla messingblåsarane og den tsar-russiske nasjonalsongen 'Gud verne tsaren!'.
Struktur
Stykket byrjar med ein enkel, sorgfull russisk melodi frå det ortodokse Troparion av den heilage krossen (også kjend som 'Herre, spar ditt folk'), spelt av fire celloar og to bratsjar. Dette representer det russiske folket som ber om ei snarleg avslutting på invasjonen. Deretter følgjer den franske nasjonalsongen «La Marseillaise», som representerer den franske invasjonshæren. Så kan ein høyra melodien til Marseillaisen som tevlar mot russiske folketonar, noko som representerer dei to hærane som kjempar mot kvarandre medan dei franske styrkane nærmar seg Moskva. Fem kanonskot som representerer slaget ved Borodino kan høyrast. Samstundes er Marseillaisen på sitt sterkaste, og verkar som å vera den vinnande parten. Etter dette representerer ei lang nedgåande rekkje at dei franske styrkane trekkjer seg ut frå Moskva medan dei kalde vintervindane storma. Mot slutten av dette kjem hymnen som stykket byrja med opp att. Dette kan tolkast som at bønene vart svarte på. Den store finalen kulminerer med elleve kanonskot og melodien til «Gud verne tsaren!».
Tema
«Herre, spar ditt folk» representer bøner om frelse frå den invaderande hæren. Ein del av denne hymnen kan omsetjast til 'gjev siger til alle ortodokse kristne over fiendane deira.' Ved å ta med denne hymnen i stykket, hintar Tsjajkovskij om at Gud sjølv gav dei ortodokse russarane siger over dei franske styrkane. Seinare i stykket, der La Marseillaise vert spelt, verker det som om russarane vil tapa krigen. Så vert «Herre, spar ditt folk» og «Gud frelse tsaren!» spelt med styrke av messingblåseinstrumenta i lag med sterk klokkeklang i bakgrunnen. Dei ringande klokkene er skrivne for å representera klokkene i Moskva. Kyrkjeklokkene har særskild tyding, fordi i russisk-ortodoks kristendom symboliserer dei røysta til Gud.
Anakronismar i dei nasjonale motiva
Sjølv om Marseillaisen var vorten vald som fransk nasjonalsong i 1795, vart songen bannlyst av Napoleon i 1805, og ville ikkje ha vorten nytta under felttoget i Russland. Songen vart fyrst teken i bruk att som fransk nasjonalsong i 1879, året før Tsjajkovskij skreiv verket sitt, noko som kan forklarar kvifor han brukte det i ouverturen. «Veillons au salut de l'Empire» hadde vore den uoffisielle nasjonalsongen under Napoleon.
«Gud verne tsaren!» var vorten russisk nasjonalsong på Tsjajkovskij si tid, men var ikkje skriven i 1812. Det fanst ikkje nokon offisiell russisk nasjonalsong før 1815, då tok ein i bruk Molitva russkikh, 'Bøna til russarane', sungen til same melodi som God Save the King, eller den norske Kongesongen. Denne songen var i bruk fram til 1833.
Framføringar
Ved konsertopptredenar gjer omsyn til tryggleik og presisjon for avfyringa av skota at ein anten må ha veltrente militære som fyrer av moderne kanonar, eller at ein brukar seksten eldre munningsladevåpen. Færre kanonar av denne typen gjer det umogleg å oppnå seksten presise skot i perioden på to minutt i stykket.
Som kjenslevekkande patriotisk hymne har Ouverturen seinare vorten teken i bruk og knytt til andre kontekstar enn den russiske motstanden mot invasjonen til Napoleon. Sjølv om 1812-ouverturen ikkje har tilknyting til 1812-krigen mellom USA og Storbritannia, vert stykket ofte framført i USA i lag med anna patriotisk musikk. Det vert ofte òg framført i lag med fyrverkerioppskytingar.
1812-ouverturen er utbreidd i USA som del av markeringa av den amerikanske sjølvstendedagen, ein tradisjon som går tilbake til 1974 då Arthur Fiedler framførte han på 4. juli ved Boston Pops. I amerikansk samanheng er det også vanleg å assosiera han med 1812-krigen mellom USA og Storbritannia, sjølv om verket ikkje har noko med denne krigen å gjera.
Opptak
Den eldste kjende orkesterinnspelinga av stykket, utan skot og utan perkusjon bortsett frå klokker, vart laga av Royal Albert Hall Orchestra dirigert av Landon Ronald, og gjeven ut av His Master's Voice på tre 12-tommes 78-rpm-sider i 1916. Ei innspeling av Royal Opera Orchestra frå omtrent same tid har heller ingen skot.
Antal Doráti si innspeling frå 1954 på Mercury Records med Minneapolis Symphony Orchestra, som dels vart spelt inn ved West Point og bruker Yale Memorial Carillon i New Haven i Connecticut, bruker ein munnladingskanon frå Frankrike under Napoleon som vert dubba inn 16 gonger som skrive. På den fyrste utgåva av innspelinga var Ouverturen på ei side og eit narrativ av Deems Taylor om korleis ein fekk til effektane med kanonane og klokkene på den andre sida. Seinare utgåver hadde denne kommentaren etter framføringa på side 1 og Capriccio Italien på side 2. 5. april 1958 vart det spelt inn ein stereofonisk versjon som nytta klokkene på Laura Spelman Rockefeller Memorial Carillon ved Riverside Church i New York. Denne Mercury Living Presence Stereo-innspelinga hadde også ein kommentar av Deems Taylor, og 1812-ouverturen vart presentert saman med Capriccio Italien. Seinare utgåver hadde 1812-ouverturen saman med Dorati si innspeling av Beethoven sitt Wellingtons Sieg, som vart spelt av London Symphony Orchestra og brukte ein verkeleg kanon.
Kenneth Alwyn si tidlege stereoinnspeling for Decca brukte eit opptak av nedsakta rifleeld i staden for kanoneld. Robert Sharples og London Festival Orchestra gav ut eit opptak i 1963 som seinare vart remastra i kvadrofoni av Decca.
Black Dyke Band har spelt inn ein messingblåsarversjon av stykket. Deira innspeling for albumet Symphonic Brass inneheld kanonskot som opphavleg skrive i stykket.
Berlinfilharmonien dirigert av Herbert von Karajan, og Donkosakkoret Serge Jaroff spelte inn stykket i 1967 for Deutsche Grammophon.
I 1971 gav CBS ut ei innspeling med Philadelphia Orchestra dirigert av Eugene Ormandy, der også Mormon Tabernacle Choir, Valley Forge Military Academy band og ekte artilleriskot var med. Den britiske rocketrommaren Cozy Powell sampla ouverturen på slutten av sporet «Over The Top» på sitt studioalbum med same namn frå 1979. Den fyrste digitale innspelinga fann stad i 1979 då Telarc spelte inn Cincinnati Symphony Orchestra. Høgdefinisjons kanonskot frå kanonar frå 1800-talet i full storleik vart også spelte inn. I tillegg til å bli den bestseljande plata til Telarc og etablera dei som eit selskap, vart plata snart ein utbreidd og kjend metode for å testa hifi audioutstyr. Berre dei beste og mest fininnstilte system gjorde at kanonskota vart spelte skikkeleg (plata inneheldt ein merknad til brukarane om å ikkje øydeleggja audioutstyret sitt med han). I 1989 gav The Swingle Singers ut ein a cappella-versjon av ouverturen på eit album med tittelen 1812.
I 1990, under ei verdsomspennande feiring av 150-årsjubileet for fødselen til Tsjajkovskij, vart Ouverturen spelt inn i oppvekstbyen hans av St. Petersburg-filharmonien med 16 munnladde kanonar avfyrt live som oppgjeve i notane frå 1880. Denne innspelinga vart gjort innan høyrehald til komponisten si grav. Festivalen vart sendt på fjernsyn i USA for fyrste gong 9. mars 1991.
I annan kultur
Stykket vart parodiert av komponisten Malcolm Arnold i A Grand, Grand Overture som tek i brukt 4 rifler, tre Hoover-støvsugarar (to opprette i B-moll og ein horisontal med avtakbar sugar i C), og ein elektrisk golvbonar i E-moll; stykket er dedisert til president Hoover.
Ouverturen er tydeleg både i opnings- og avsluttingsscenene i filmen V for Vendetta.
Melodien til Dan Fogelberg sin topp ti-hitt «Same Old Lang Syne» byggjer på dei distinkte motiva som representerer russiske styrkar i stykket.
Riffet til The Move sin hitsingel «Night of Fear» frå 1966 vart omforma frå 1812-ouverturen.
Det kanadiske progressive rock-bandet Rush nytta det kjende messingblåsartemaet frå 1812-ouverturen i suiten 2112 frå albumet med same namn. I tillegg til å vera med i eit stykke med ein liknande tittel, er temaet til Tsjajkovskij del av fyrste seksjon av suiten, som sjølv har tittelen «Overture». Ein kan også høyra kanonskot ved slutten av Rush sin «Overture».
I «The Disappearance of Mr Davenheim» (episode 5, serie 2 av den britiske dramaserien Agatha Christie's Poirot, skjuler kanonelden i stykket lyden av eit innbrot i ein safe.
Ein forkorta versjon av stykket vert brukt som sjanti i Xbox One-spelet Sea of Thieves. Han kan spelast av spelaren med eit av dei fire spelbare instrumenta i spelet.
Den engelske slapstick-komikaren Charlie Drake framførte ein del av ouverturen i ein kort film for fjernsyn, med seg sjølv i rolla som dirigent og alle musikarane. Denne vann Gullrosa ved Montreux-festivalen i 1967.
Geodetiske koordinatar
Dei geodetiske koordinatane er breiddegrad, lengdegrad og høgde over havet (geodetisk eller ellipsoidisk høgde). Desse blir nytta for å kunne gi koordinatar til eit punkt på jorda. Skal dei geodetiske koordinatane vera eintydige er det naudsynt å vita kva geodetisk «datum» som er bruka, det vil si kva form det er på ellipsoiden som er bruka som modell for jorda.
Breiddegraden og lengdegraden kan givast på forskjellig vis. Her er koordinatane for Gaustatoppen gitt i «datumet» WGS 84 (tilsvarar UTM-koordinatar 32V 480408 6635222).
Keizo Adachi
Keizo Adachi er ein tidlegare japansk fotballspelar.
Han spela for klubben Verdy Kawasaki.
Sandro Botticelli
Sandro Botticelli, eigentleg Alessandro di Mariano Filipepi var ein italiensk kunstmålar.
Botticelli sine mest vidgjetne malarstykke med scener frå mytologien si verd er Venus' fødsel, Våren, Pallas sigrar over ein kentaur og Venus og Mars. Tankevekkjande, men fylt med ro, har dei farga oppfatninga om antikken heilt sidan dei vart måla. Saman med madonnaene og store, omfattande arbeid som til dømes Kongane si tilbeding, utgjer dei Botticelli sine mest karakteristiske kunstverk.
Talentet til Botticelli vart tidleg oppdaga. På byrjinga av 1480-talet budde han i Roma, der han utførte fresker i Det sixtinske kapellet. Mot slutten av hundreåret hadde han økonomi til å kunna driva ein stor verkstad. På grunn av den revolusjonen innan målarkunsten som Leonardo da Vinci og Michelangelo sette i gang, vart han mindre populær. I tillegg fekk han dårleg helse på sine eldre dagar
Galitsjitsa
Galitsjitsa (makedonsk Галичица) er eit fjell på grensa mellom Nord-Makedonia og Albania. Den nordmakedonske sida av fjellet er ein del av ein nasjonalpark. Fjellet ligg mellom dei to største innsjøane i landet, Ohridsjøen og Prespasjøen. Fjellet dekkjer eit areal på 227 km².
Erik van Rossum
Erik van Rossum er ein tidlegare nederlandsk fotballspelar.
Galitsjitsa
Plantelivet i nasjonalparken Galitsjitsa har over tusen artar, opptil elleve av dei endemiske.
Den høgaste fjelltoppen i fjellet er Magaro på 2 254 meter over havet.
Erik van Rossum
Han spela for klubben Verdy Kawasaki.
Håkon IV av Noreg
Håkon IV Håkonsson (1204–1263) var konge av Noreg i perioden 1217–1263. Han var son av Håkon Sverresson og Inga frå Varteig, og vart vald til konge av birkebeinarane i 1217. I løpet av Håkon si regjeringstid vart det slutt på borgarkrigane. Det siste opprøret vart leia av svigerfar hans, hertug Skule, som vart drepen i 1240. I 1247 vart Håkon krona av kardinal Vilhelm av Sabina i Bjørgvin, og den siste halvparten av regjeringstida hans var ei tid av fred og konsolidering av kongedømmet. Symbolet på denne perioden er Håkonshallen i Bergen.
Bakgrunn og barndom
Håkon vart fødd i 1204 i det som i dag er Eidsberg kommune i Østfold. Mora til Håkon var Inga frå Varteig. Ho hevda at faren var birkebeinarkongen Håkon Sverresson. Han hadde vitja Varteig året før og hatt Inga som frille ei stund. Håkon Sverresson var død då Håkon vart fødd, men fleire av mennene hans stadfesta Inga sine påstandar, og birkebeinane godkjente Håkon som kongsson.
Borgarkrigstida i Noreg varte frå om lag 1130 til 1240. I denne tida pågjekk det mange ulike stridar av ymse omfang og styrke. Bakgrunnen for desse stridane var dei uklare norske tronfylgjelovene, sosiale forhold og kampen mellom ulike aristokratiske parti og mellom kyrkja og kongen. Det var for det meste to ulike flokkar, kjent ved ulike namn. Til slutt stod striden mellom birkebeinar og baglar. Midtpunktet for flokkane var som oftast ein kongsson som vart sett opp som kongsemnet til flokken. Håkon Sverresson var leiarar for birkebeinane. I den korte regjeringstida si hadde han nedkjempa baglarane sitt kongsemne og forlikt seg med biskopane, som hadde vore i eksil. Håkon døydde tidleg og ugift, utan nokon klar arving. Dermed starta ei ny baglar-reising, som førte til ei deling av landet, med eit baglar-kongedøme på Austlandet og rundt Oslofjorden, og eit birkebein-kongedøme på Vestlandet og Trøndelag.
Håkon Håkonsson vart fødd i område som vart kontrollert av baglane, og det at han var son til ein birkebeinarkonge sette både han og mora i ein svært farleg situasjon. Difor flykta ho nordover med guten, mot Trøndelag. Ein del av denne ferda i 1206, då birkebeinane Torstein Skeivla og Skjervald Skrukka bar kongssonen med seg på ski gjennom dårleg ver for å bringa han i tryggleik, vert minna kvart år gjennom skiløpet birkebeinerrennet.
Tidleg regjeringstid
Slik kom Håkon Håkonsson fram til birkebeinarkongen Inge Bårdsson, som godkjente Håkon som kongsson. Då Inge døydde i 1217 vart Håkon vald til konge, framfor Inge sin halvbror, jarlen Skule Bårdsson, som òg kravde trona. I samband med striden rundt kongevalet måtte Inga frå Varteig bera jarn for å prova Håkon sitt farskap, i Bergen i 1218. Kyrkja var i byrjinga negativt innstilt til Håkon, delvis fordi han var uekte fødd. I 1223 vart det heldt eit riksmøte med alle biskopar, jarlar, lendmenn og andre framståande menn, i Bergen for endeleg å avgjera om Håkon var rett konge eller ikkje. I tillegg til Skule kravde òg Guttorm, ein uekte son av kong Inge, Knut Håkonsson, ein nevø av kong Inge, og Sigurd Ribbung som påstod å vera soneson til kong Magnus Erlingsson trona. Men kyrkja hadde no stilt seg på Håkon si side, og retten hans til trona vart stadfesta av erkebiskopen. Han vart likevel ikkje krona før i 1247.
I 1217 døydde òg Filippus Simonsson, den siste baglarkongen. Skule Bårdsson handla raskt og tilbydde baglarane forsoning under Håkon som konge. Baglarane godtok dette, oppløyste flokken sin og gav seg under kong Håkon. Dermed var Noreg igjen samla under ein konge. Enkelte gamle baglarar som kom dårleg ut av forliket fann eit nytt kongsemne, Sigurd Ribbung, som dei sa var son av baglarkongen Erling Steinvegg, og reiste ein ny opprørsflokk, ribbungane. Sigurd Ribbung gjekk etter kvart med på å overgi seg til Skule, og tok del i riksmøtet i Bergen i 1223. Seinare rømte han og fornya opprøret sitt. Etter at han døydde av sjukdom tok ribbungane Knut Håkonsson som kongsemne. Dei vart endeleg slått i 1227 då Knut overgav seg til kong Håkon og fekk forlik med han.
Seinare regjeringstid
Frå 1240 var Håkon si regjeringstid prega av indre fred og konsolidering av kongedømmet. Dette var starten på det som har vorte kalla gullalderen til det norske mellomalderkongedømet. I 1247 oppnådde Håkon endeleg å bli godkjent av paven som norsk konge. Paven sende kardinalen Vilhjalm av Sabina (Wilhelm) til Bergen for å krona han. I 1256 baud Håkon ut leidang og reiste på hærferd til det danske området Halland. I 1261 gjekk grønlendingane med på å gi seg inn under kongen av Noreg, og i 1262 gjorde Island det same, noko som lenge hadde vore eit mål for Håkon. Noregsveldet hadde no den største geografiske utstrekninga nokon gong. I 1263 rusta Håkon ut ein stor leidangsflåte og reiste til Skottland, for å beskytta Sudrøyane, (Hebridane), som hadde kome under angrep av skottekongen Alexander III. Med hjelp av vassallane sine, kongen av Sudrøyane og kongen av Man, gjenoppretta Håkon kontroll over Sudrøyane og sende og styrkar innover i landet. Forhandlingar med skottekongen vart trekt ut av skottane, fordi dei visste at Håkon til slutt ville få problem med å halda flåten sin samla så langt heimefrå. Ein del av flåten hans utkjempa ein trefning med ein større skotsk styrke ved Largs, i det som seinare har vorte kalla Slaget ved Largs, og vorte hevda som ein siger av både skottar og nordmenn. Ein irsk delegasjon kom til Håkon og tilbydde å husa han og flåten hans gjennom vinteren dersom Håkon ville hjelpa dei mot engelskmennene. Håkon ser ut til å ha vore interessert i forslaget, men mennene hans nekta. Då vinteren kom hadde han ikkje klard å tvinga fram ei avgjersle i striden med skottekongen. Han sjølv reiste tilbake til Orknøyane for vinteren, medan mesteparten av flåten vende heim til Noreg.
Medan Håkon var på Orknøyane vart han sjuk, og døydde 16. desember 1263. Han vart gravlagd for vinteren i St Magnus-katedralen i Kirkwall. Då våren kom vart lekamen hans brakt attende til Noreg og han vart gravlagd i Kristkyrkja på Holmen i Bergen. Denne kyrkja vart riven i 1531, staden der ho stod, på det som i dag er Bergenhus festning, er i dag avmerkt med ein minnestein.
På dødsleiet stadfesta Håkon at han berre visste om ein son som overlevde han, Magnus, som vart konge etter han.
Syn på Håkon sitt styre
Norske historikarar har hatt svært ulike syn på Håkon Håkonsson si regjeringstid. På 1800-talet, då nasjonsbyggjing var eit viktig mål for historikarar, vart Håkon sett som den mektige kongen som avslutta borgarkrigane, og regjerte over det største norske riket nokonsinne. P.A. Munch er representativ for dette synet. Tidleg på 1900-talet kom ein reaksjon mot dette synet. Håkon vart no sett som ein uviktig og gjennomsnittleg mann, som tilfeldigvis var konge då det var gode tider for det norske kongedømet. Dette var særskilt synet til marxistiske historikarar, som med sin historiske materialisme gjerne tonar ned betydninga til enkeltpersonar i forhold til større historiske og økonomiske prosessar. Halvdan Koht var typisk for dette synet. Koht, og mange andre historikarar, vurderte dessutan Håkon opp mot Skule, og valde side i denne 700 år gamle strida. Håkon vert òg ofte samanlikna med farfaren, kong Sverre, og mange meiner at han ikkje var ein like dynamisk og karismatisk leiar som Sverre var. I nyare tid har Sverre Bagge påpeika at det meste av det me veit om både Håkon og Sverre kjem frå sogene deira, som er å rekna som offisielle biografiar. Difor veit me ikkje meir om deira karakterdrag og personlegdom enn det forfattarane av sogene har vald å fortelja oss, og dette igjen kjem an på kva forfattarane sitt mål var med å skriva sogene. Me har difor eit tynt grunnlag for å samanlikna Håkon og Sverre, og ei slik samanlikning kan verka lite meiningsfylt.
Det som er klart er at Håkon vart fødd inn i eit samfunn herja av krig, væpna gjengar og krigsherrar, og døydde som den uomstridde herskaren over eit stort og internasjonalt respektert kongedøme, der kongemakta hadde vorte klart styrkt. Håkon mottok sendemenn og utveksla gåver med herskarar så langt borte som Tunis, Novgorod og Castilla. Ved hoffet hans vart høvisk ridder-litteratur frå kontinentet og bibelske soger omsett til gamalnorsk. Han stod for større byggeprosjekt i stein, noko som var kostbart i Noreg på denne tida. Han fekk mellom anna bygd Håkonshallen i kongsgarden på Holmen i Bergen. Håkon stod òg for større lovarbeid, mellom anna vart blodhemn forbode.
Etterkomarar
Med frilla Kanga Unge: Med kona, Margrete Skulesdotter (Margrét Skúladóttir):
Håkon Unge og Magnus vart gitt kongsnamn medan faren endå levde for å sikra ei fredeleg arvefylgje når Håkon døydde, men så lenge han sjølv var i live var det Håkon som var den øvste herskaren.
Litteratur
Hovudkjelda vår til kunnskap om Håkon er Hákonar saga Hákonarsonar (Soga om Håkon Håkonsson), som vart skriven i 1260-åra, berre få år etter Håkon sin død. Soga vart bestilt av sonen hans, Magnus Lagabøte, og vart skriven av den islandske sogeskrivaren og høvdingen Sturla Þórðarson, ein nevø av Snorre Sturlason.
Ei litterær behandling av Håkon sin strid med Skule finn me i Henrik Ibsen sitt skodespel Kongsemnerne, frå 1863.
Pamir Airways
Pamir Airways var eit privat flyselskap med hovudkontor i Kabul i Afghanistan.
Historie
Pamir Airways vart grunnlagt i mai 1995 og er det første private flyselskapet i Afghanistans historie som fekk løyve frå det afghanske departementet for sivil luftfart til å operera i landet. Flyselskapet er oppkalla etter ein av dei høgaste fjellkjedene i verda; Pamirfjella, som ligg i Afghanistan og heile Sentral-Asia. Namnet kan omsetjast som «verdas tak».
Til å byrja med opererte Pamir Airways med eit Boeing 707-320 og to Antonov An-12. I hadj-sesongane har Pamir Airways spela ei viktig rolle i å frakta afghanske pilegrimar til Saudi-Arabia. Flyselskapet frakta 9 000 pilegrimar i 2004 og 15 000 pilegrimar i 2005.
I april 2008 vart Pamir Airways overteke av ei gruppe framtredande afghanske næringsdrivande. I 2011 mista det løyvet sitt til å flyga.
Flåte
Flåten til Pamir Airways bestod av følgjande fly (per 17. mai 2010):
Destinasjonar
I desember 2009 opererer Pamir Airways flygingar til følgjande destinasjonar:
Kebnekaise
Kebnekaise, nordsamisk Giebmegáisi eller Giebnegáisi, er det høgaste fjellet i Sverige og ein del av Dei skandinaviske fjella.
Ei fjellrekke i Kiruna kommune har dei to høgaste fjelltoppane i Sverige, Nord- og Sørtoppen. Sørtoppen er dekt av ein isbre, slik at høgda vert endra etter kor mykje breen smeltar. Dei siste tiåra har breen vorte mindre. Sommaren 2004 var han 2103 moh. Det høgste punktet i Sverige på fast fjell er nordtoppen åt Kebnekaise på 2097 moh.
Namngjeving
Det svenske namnet Kebnekaise er avleia av Giebmegájsse (lulesamisk) eller Giebmegáisi (nordsamisk), som tyder «grytefjellet». Dette er eit underleg namn, ettersom fjellet slett ikkje liknar ei gryte. Det gjer derimot fjellet Duolbagorni (Tolpagorni) i nærleiken. Namngjevinga kan ganske enkelt ha skuldast ein feil då ein laga det første generalstabskartet over området i 1889. Samar som bur i området hevder at det rette namnet eigentleg er Basievaare, «det heilage fjellet».
Klatring
Den fyrste som klatra opp på Kebnekaise var den franske geografen Charles Rabot (1856-1944). Han klatra opp i samband med ein ekspedisjon og nådde toppen den 22. august 1883.
Nær fjellet ligg Kebnekaise fjällstation, der det vert organisert toppturar med fjellførar. Sørtoppen kan klatrast av normalt fjellvande folk om dei nyttar den vestre ruta frå fjellstasjonen. Ein noko lengre veg går frå Kungsleden via Singivagge. Den austlege ruta vert nytta av fjellførarane og har enklare klatremoment. Nordtoppen krev spesialkunnskap og -utstyr for ei trygg oppstiging.
Hendingar
I mars 2012 styrta eit norsk militærfly i vestveggen av fjellet. Alle fem ombord omkom.
Firda Billag
Firda Billag A/S er eit transportføretak med hovudkontor i Førde i Sogn og Fjordane. Selskapet er det største rutebilselskapet i Sogn og Fjordane med 390 tilsette. Firda Billag har daglege ruter i Sunnfjord og i delar av Sogn og Nordfjord. Hovudområdet til selskapet er persontransport. Selskapet har òg avdelingskontor i Florø, Svelgen, Sandane, Høyanger og Dale i Fjaler.
Arkiv
Arkivet frå Firda Billag er oppbevart hjå Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane. Katalogen finst på Arkivportalen.
Det irske opprøret i 1798
Det irske opprøret i 1798 var ein oppreist mot den britiske styresmakta i Irland som varte i fleire månader, før han vart stogga med vald av styresmaktene. Det var United Irishmen, ei republikansk gruppe som var oppglødde over ideane frå den franske revolusjonen, som organiserte oppstanden.
Bakgrunn
Sidan 1691 hadde det i hovudsak katolske Irland vorte kontrollert av eit anglikansk protestantisk «Ascendancy» på vegner av den britiske krona. Etter dei demokratiske revolusjonane i Nord-Amerika og Frankrike, vart United Irishmen skipa i 1791, og dei sette fram krav om demokratiske reformer og likestilling for katolikkane. I 1793 vart organisasjonen driven under jorda og radikalisert. Under leiing av protestanten Theobald Wolfe Tone erklærte dei no målet om å bryte sambandet med England, og dei spreidde seg over heile landet, idet dei sameinte seg med katolske motstandsgrupper, kjende som Defenders, som hadde mange medlemmer. Det vart òg bestemt at dei skulle søkje hjelp frå den revolusjonære regjeringa i Frankrike, men ein fransk styrke måtte gjere vendereis i desember 1796 på grunn av uver.
Dei skremde styresmaktene, og dei lojale støttespelarane deira sette i gang ein kampanje med undertrykking og tvang som omfatta nedbrenning av hus, grov tortur og mord, særleg i Ulster, der katolikkar og presbyterianske protestantar hadde gjort felles sak. Dette nye og uventa samarbeidet skapte stor frykt i London.
Blant metodane som vart brukte mot mistenkte irske patriotar var «pitchcapping», som gjekk på å bruke varm tjøre eller bek i ei lue som vart festa til hovudet på offeret. Første delen av torturen var smertene ved varmen, neste del var at lua vart riven av når beken hadde vorte kald, slik at hud og hår følgde med. På denne måten vart folk vanskapte for livet, om dei då ikkje vart hengde etterpå.
Den katolske kyrkja støtta elles ikkje opprøret, men stod på dei etablerte si side, sjølv om opprøret i stor grad galdt frigjering av dei katolske massane.
The Society of United Irishmen
I 1791 danna ei gruppe liberale protestantar The Society of United Irishmen. Løfte om reformer var inspirasjonen for danninga av organisasjonen som gjekk på tvers av religiøse skiljeliner. Det førte til at den raskt fekk medlemmer mellom katolikkar, prestbyterianarar, metodistar og andre dissentgrupper, grupper som var utelukka frå den styrande klasse. Eit ope program vart presentert for ytterlegare demokratiske reformer og katolsk emansipasjon. Løfter om reformer inspirerte ei gruppe liberale protestantar i Belfast til å danne Society of United Irishmen i 1791. Organisasjonen gjekk på tvers av religiøse skiljeliner, og den fekk raskt medlemmer blant katolikkar, presbyterianarar, metodistar og andre dissentergrupper som var utelukka frå den styrande klassa. Selskapet presenterte ope sitt program for ytterlegare demokratiske reformer og katolsk emansipasjon, reformer som det irske parlamentet ikkje hadde nokon intensjon om å vedta og som den britiske regjeringa ikkje var interessert i å setje i verk før ei mindre reform vart pressa gjennom i 1793.
Utbrotet av krig mot Frankrike i 1793, etter avrettinga av Ludvig XVI, tvang selskapet til å gå under jorda. Dei byrja å tenkje på væpna kamp med støtte frå den franske revolusjonen, og målet vart å bryte banda til England. I 1797 var det minst 100 000 medlemmer, og i tillegg var dei katolske agrare motstandsgruppene kjende som Defenders, som hadde byrja å stele våpen allereie i 1793, nært knytte til selskapet.
Trass i at selskapet hadde vakse kraftig, valde leiarane å fortsetje å søkje militær hjelp frå Frankrike, og å vente med eit opprør til franske troppar steig i land i Irland. Leiaren, Theobald Wolfe Tone, reiste til Frankrike for å tale selskapet si sak, og planane såg ut til å bere frukt då han kom tilbake med 15 000 franske soldatar under general Hoche, som unngjekk Royal Navy og kom til Bantry Bay i desember 1796. Men vedvarande stormar, beslutningsløyse og dårleg sjømannskap førte til at det ikkje vart nokon invasjon, noko som fekk Wolfe Tone til å sei at «England har ikkje hatt så mykje flaks sidan armadaen».
Regjeringa slår tilbake
Etablissementet var skaka over stadig uro og svarte med ein kampanje med undertrykking og tvang som i moderne terminologi ville blitt klassifisert som statsterrorisme. Hus vart brent, menneske vart torturerte (mellom anna med dei frykta tjærehuene) og drepne. Undertrykkinga var spesielt hard i Ulster, området der katolske og protestantiske revolusjonære i størst grad hadde gjort sams sak.
Britane innsåg raskt at sekterisme var ein effektiv reiskap for å splitte dei revolusjonære, og i eit klassisk splitt og hersk-scenario byrja dei å setje gruppene opp mot kvarandre. Brigader C.E. Knox skreiv til general Lake, som hadde ansvar for Ulster, at «eg håpar å auke fiendskapen mellom Orangemen og United Irishmen. På den fiendskapen heng sikkerheita i dei sentrale grevskapa i nord». Irlands rikskanslar, John Fitzgibbon, skreiv i eit brev til Geheimerådet i juni 1798 at «i nord er det einaste som kan halde opprørarane i ro overtydinga om at der forræderi har brote ut er opprøret berre papistisk.
Lojalistar i heile landet hadde allereie organisert seg for å støtte regjeringa, og skaffa viktig lokal etterretning gjennom Orange Order, som var grunnlagt i 1795. Ein sikra også Den katolske kyrkja si støtte mot eit forventa opprør gjennom opprettinga av Maynooth College same år, og med nokon få unntak var det katolske hierarkiet på krona si side gjennom heile opprøret.