cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kondorar
Skildring
Kondorar er generelt store fuglar, og varierer i lengd frå 56-61 centimeter for den minste arten myrkondor på opp til storleiken for kaliforniakondor og andeskondor som begge kan nå 120 cm i lengd og vege over 12 kilogram. Fjørdrakta er i stor grad svart eller brun, ofte med kvite markeringar. Alle artar har fjørlaust hovud og naken hals. Hos nokon artar er huda her lys i farga, og hos kongekondoren er det utvikla store fargerike hudflikar og utvekstar.
Alle artar har lange, breie venger og en stiv hale begge egna til glideflukt på oppstigande luft. Av verdas fugleartar er kondorar dei som er best tilpassa slik flyging over land. Føtene har klør, men dei er svake og ikkje tilpassa griping av bytte. Framtærne er lange med ein liten hudlapp mot foten. Ingen kondorar har syrinx, som gjev fuglar evne til lage lyd, derfor har ikkje desse fuglane anna lyd enn sjeldne grynt.
Samanlikna med haukar har kondorar relativt svakt nebb. Nebbet er tilpassa det å rive kjøtt av delvis rotne åtsel, heller enn å rive fersk kjøtt. Naseopningane er ovale og sit i ein mjuk sere. Nasen er ikkje delt i midten av ein septum, men er hol tvers gjennom nebbet som ein ser tydeleg hos kalkunkondoren. Augo er framtredande, og i motsetnad til hos ørner, haukefuglar og falkar, ligg ikkje augo i skugge av kraftige augebrynbein. Medlemmer av slektene Coragyps og Cathartes har ein ufullstendig utvikla øvre augelokkfold og to rader på nedre lokk, medan kaliforniakondor, andeskondor og kongekondor manglar foldar totalt.
I likskap med storkefuglar, Ciconiiformes, har kondorar ein vane med å skilje ut væske ned på beina for å avkjøle beina.
Alle artar i familien er åtseletarar.
Artsliste
Kondorar i rekkjefølgje etter IOC World Bird List V11.2, 2021, med norske namn etter Norske navn på verdens fugler.
The Cream of Clapton
The Cream of Clapton er eit samlealbum av Eric Clapton, gjeven ut i USA i 1995. Det må ikkje forvekslast med den britiske samlinga The Cream of Eric Clapton, which has since been retitled The Best of Eric Clapton.
I tillegg til å innehalde songar frå solokarrieren til Clapton, inneheld det òg songar frå banda Clapton spelte i, Cream, Blind Faith og Derek and the Dominos.
Fylkesveg 6896
Fylkesveg 6896 går mellom By og Nes i Verdal kommune. Vegen er 4,0 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 153 i Nord-Trøndelag.
Nuzlat al Faqin
Nuzlat al Faqin er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Cierva Cove
Cierva Cove er ei vik som ligg 6 nautiske mil søraust for Cape Sterneck i Hughes Bay, like sør for Chavdar Peninsula langs vestkysten av Graham Land i Antarktis. Ho er med på eit argentinsk kart frå 1950. Ho vart namngjeven av UK Antarctic Place-Names Committee i 1960 etter Juan de la Cierva, ein spansk designer av autogiro, den første suksessrike luftfartøyet med roterande vengje i 1923.
Red Red Wine
Innhald
Teksten vert sungen frå perspektivet til nokon som meiner at ein berre ved å drikke raudvin kan gløyme smertene sine, familekrangel, arbeidet sitt og ikkje minst ei kvinne som stadig dukkar opp i tankane på han som drikk. Ved å drikke forsvinn smerta og han kjenner seg noko betre, men oppdagar så at den same kvinna som fekk han til å drikke kjem inn i baren og dette får han til kjenne seg enno dårlegare. Etter å ha drikke for mykje snublar han ut på gata der han vert funnen av det som verkar å vere faren som tilbyr han å hjelpe han opp på beina.
UB40-versjonen
UB40 sin versjon av songen vart spelt inn for albumet Labour of Love. I følgje bandet kjende dei berre til Tony Tribe-versjonen (og forstod ikkje at låtskrivaren, som berre var omtalt som Diamond, i røynda var Neil Diamond), og versjonen deira har ein lettare reggaestil samanlikna med den mørkare, akustiske balladen til Diamond. UB40-versjonen inneheld eit munnleg vers av UB40-medlemmet Astro, som opnar: «Red Red Wine, you make me feel so fine/You keep me rocking all of the time» — som vart teken bort frå singelen som nådde toppen av lista av Storbritannia i august 1983 og 34. plassen i USA i mars 1984. I 1988 vart songen gjeve ut på ny som singel i USA, denne gongen med Astro-verset, og gjekk heilt til topps på Billboard Hot 100.
Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er Jimmy James and The Vagabonds (36. plass i Storbritannia i 1967), Tony Tribe (reggae-versjon i 1969, 46. plass i Storbritannia), Charles Mann (1969), Vic Dana (1970, 74. plass i USA), Roy Drusky (1972, 17. plass på countrylista i USA), The Hobos (2004), Peter Tetteroo, Elan Atias (2001) og Sizzla (2008).
Krumming
Krumming er eit mål på kor mykje ei kurve krummar seg. Sirkelen er den einaste plane kurva som har same krumming overalt. Dess større radius ein sirkel har, dess mindre krummar han seg, og derfor nyttar ein som mål for krumming 1/r, der r er radiusen til sirkelen. For andre plane kurver kan krumminga variere frå punkt til punkt. For å finne krumminga til ei kurve i eit bestemt punkt, finn ein først den sirkelen som tangerer punktet som avviker minst frå kurva i nærleiken av punktet. Denne sirkelen vert kalla krummingssirkelen eller den oskulerande sirkelen. Sentrumet i denne sirkelen er krummingssenteret. Radiusen til denne sirkelen vert nytta i målet for krumminga til kurva i dette punktet.
Ein definerer krumingssirkelen på same vis for ikkje-plane kurver, men her viser ein òg til kor fort planet til kruminngssirkelen, eller oskulasjonsplanet, dreier seg. Målet for dette vert kalla torsjon.
I tillegg til krumming for kurver og flater, kan ein òg innføre krumming for rom eller flater av høgare dimensjonar. Dette generelle krummingsomgrepet spelar ei rolle i den generelle relativitetsteorien og vert studert ved hjelp av tensorrekning.
Messier 74
Messier 74 (M74) eller NGC 628 er ein spiralgalakse som ligg rundt 32 millionar lysår unna jorda i stjernebiletet Fiskane. Han er den dominerande medlemen av galaksegruppa M74-gruppa. Han har eit estimerte stjernetal på rundt 100 milliardar, noko som gjer han noko mindre enn Mjølkevegen.
Eivind Berggrav
Eivind Berggrav ( var ein norsk biskop og kyrkjeleiar fødd i Stavanger. Han var far til seinare departementsråd ved Statsministerens kontor Dag Berggrav. Eivind Berggrav var gift med Kathrine Seip, syster til Didrik Arup Seip og Hans Seip.
<!--
Bakgrunn og karriere
Han vart fødd Eivind Josef Jensen, men bytt sidan namn til Eivind Berggrav-Jensen og i 1917 til Eivind Berggrav. Som sin far – seinare statsråd og biskop Otto Jensen – studerte han teologi og vart prest. 1928–1937 var han biskop i Hålogaland bispedømme, og 1937–1951 i Oslo bispedømme. Berggrav var formann i Det Norske Bibelselskap i heile 17 år, frå 1938 til 1955.
Berggrav var òg ein populær forfattar; hans bok Spenningens land (1937) om opplevingar i Nord-Noreg vart seld i 50 000 eksemplar på to månader og vart årets bestseljar. Frå 1909 til sin død redigerte han tidsskriftet Kirke og kultur.
Berggrav vert rekna som ein av dei betydelegaste norske kyrkjeleiarane i det 20. århundre. Hans sterke posisjon skulda blant anna hans intellektuelle vigd og breie kyrkjelege og kulturelle orientering.
Då den katolske kyrkja ville kjøpa tomt i Oslo i 1925 meinte Berggrav detta var uforenlig med den evangelisk-lutherske statskyrkja. I 1939 søkte dominikanerordnene om få oppretta eit nonnekloster på Lunden i Oslo. Berggrav støtta religionsfridomen prinsipielt, men meinte at utlendingar ikkje måtte auka splittelsen i landet og eit kloster ville vera eit framadelement - dessutan ville klosteret underleggjast eit framandt statsoverhovud (Paven i Roma).
Andre verdskrig
Berggrav var ein av fleire samfunnstoppar som gjorde seg merka ved krigsutbrotet i 1940. Han spelte ei viktig rolle ved skipinga av Administrasjonsrådet og var med på Riksrådforhandlingane fram til 17.6. På grunn av sin rolle i samband med Administrasjonsrådet, eit par radiotalar han heldt og ein tur til Nordmarka der han med ropert oppfordra dei norske styrkane til å leggja ned våpena, sat mange nordmenn igjen med eit inntrykk av at han samarbeidde med okupasjonsmakten. Han vart difor utsett for kritikk i sin samtid, blant anna frå kyrkja sjølv. Etter krigen var det fleire som kritiserte hans handlingar i dei første dagane til krigen.
Etter kvart leidde han sterk kyrkjeleg motstand mot den nazistiske kyrkjeordninga. Berggrav spelte ei sentral rolle i Kyrkjekampen under krigen. Utforminga av bekjennelsersskriftet Grunnen til kyrkja med dets kompromisslause avstandtaken frå Quisling-styret var i vesentlege delar Berggravs verk.
Då naziregimet planla å innføra forbod mot blandingsekteskap vart Berggrav bede om ei utsegn. Berggrav protesterte i sit svar 9. september 1941 mot eit slikt forbod på vegne av alle biskopane. Det strei mot Kyrkja si, og synet til kristendomen at ekteskap vart forbode av rasemessige grunner, skreiv Berggrav, og protesterte mot at norske borgarar av jødisk opphav vart vurdert som mindreverdige menneske. Berggrav meinte han og Kyrkja her talte på vegne av det norske folk.
Biskop Berggrav vart som ei følgje av dette arrestert av Gestapo og sett i husarrest i si eiga hytte på Borgen i Asker april 1942. I samarbeid med Milorg i Asker, planla han si eiga flukt. Detta vart gjort med politivokternes medverknad. Den 16. april 1945 vart han frigjort av tilsaman 8 mann, hovudsakleg frå Milorg-lag 120/13311. Ifølgje avisa Fritt Folk, ville ikkje Berggrav funne på å gjennomføra eit rømningsforsøk. Dermed skulle dette vore ein bortføring gjennomført av kommunistiske krefter. Politidepartementet utlovet ein dusør på 10 000 kronar for opplysningar i saka.
Etter rettskraftig dom mot Quisling vitja Berggrav han på eige initiativ i fengselet. u
Utmerkingar og annan heider
Berggrav vart utnemnt til æresdoktor ved Københavns Universitet i 1945. Han vart 23. september 1947 tildelt storkors av St. Olavs Orden for «innsats på det kyrkjelege og almenkulturelle område».
For sin innsats under krigen vart Berggrav tildelt den amerikanske Fridomsmedaljen med sølvpalme.«"Æren er ikke vist meg alene".
Karlsøy kyrkje
Karlsøy kyrkje er ei langkyrkje frå 1854 i Karlsøy kommune i Troms og Finnmark.
Byggverket er i tre og har 570 sitjeplassar. Ho er oppført etter typeteikningar av Hans Ditlev Franciscus von Linstow.
Det er kyrkjegard attmed kyrkja.
It's Over av Roy Orbison
«It's Over» er ein song skriven av Roy Orbison og Bill Dees, og sungen av Orbison.
Innspelinga vart produsert av Wesley Rose, og gjeven ut som singel på Monument Records i 1964. Singelen gjekk inn på singellista i USA og nådde niandeplassen på Billboard-lista der, og 10. plassen på Cashbox-lista. I Storbritannia gjekk singelen heilt til topps på singellista. Dette var den andre av singlane til Orbison som klarte dette. «It's Over» låg to veker på toppen av lista og i 18 veker totalt inne på lista.
«It's Over» er ein opera-aktig rockeballade. Richard Unterberg i Allmusic skreiv om songen: «'It's Over' er utan tvil den siste klassikaren hans i den melodramatiske popstilen, og kanskje den songen som tar dei vanlege temaa til Orbison lengst: hjartesorg og tap, som byggjer seg opp til smerta ikkje er til å halde ut. Både tema og struktur minnar om ein tidlegare Orbison-hit, «Running Scared», men melodien er heilt annleis. Likskapane er at som 'Running Scared', byggjer 'It's Over' seg opp frå ei kviskring til eit skrik, og har òg ein bolero-liknande rytme i versa. 'It's Over' er meir dempa enn 'Running Scared', og i røynda meir dempa enn dei fleste romantiske popsongar. Det er ingenting anna enn Roy, ein gutar, og den vare stemma hans i starten, men etter kvart byggjer orkesteret og kor seg opp i løpet av songen. Tonen vert meir fortvilt i mellomspelet, der rytmen vert langt langsamare og Orbison stiller spørsmålet på operaaktig vis, 'kva vil du gjere?' når ho fortel deg at det er slutt? Han svarar ikkje på spørsmålet i songen, og du tør ikkje be om svaret, gjeve at fortvilinga er så stor at det einaste openberre er at han tar livet sitt. Men torturen er ikkje over enno. Etter eit eksplosivt refreng, forsvinn orkesteret, og det heile byrjar på nytt med eit nytt vers. Bileta her vert særleg svarte for ein popsong å vere. Orbison åtvarar deg om at du ikkje kjem til å få sjå regnbogen igjen, og crescendoet av instrument og stemmer byggjer seg opp til eit særskild slåande refreng. Instrumenta bråstoppar etter Orbison syng eit av sine 'it's over'. Men det er enno ikkje over; han går nok ein tone høgare og syng setninga igjen, som om han gnir det inn, før orkesteret spelar nokre få dempa taktar, som ein mann som heng frå enden av tauet sitt.
Songen finst òg på albumet More of Roy Orbison's Greatest Hits frå 1964 og det posthume konsertalbumet A Black & White Night Live, teken opp i 1988 for ein HBO.
Andre versjonar
Seinare i 1964 spelte Hong Kong-songarinna Rebecca Pan inn songen for albumet I Love You.
«It's Over» vart òg spelt av både Bonnie Tyler med Praha filharmoniske orkester i 2003 på albumet Heart Strings, og Billy Mackenzie på albumet Music of Quality and Distinction Volume One frå 1982. Han vart sungen av Michael Caine i filmen Little Voice i 1998.
Songen vart sungen av Don Byron i 2000 på albumet A Fine Line: Arias and Lieder.
Jonathan Meiburg, songaren i Shearwater, spelte ein versjon av songen i mars 2013 for songserien The A.V. Club.
Miley Cyrus song denne songen i den aller siste episoden av Chelsea Lately.
I januar 1973 spelte Elvis Presley songen på Aloha from Hawaii Via Satellite-konserten.
Billy Cross
Billy Cross er ein USA-amerikansk gitarist, songar og produsent. Han har budd i Danmark sidan 1980. Han har vore ein del av dei danske musikkgruppene Delta Cross Band, Cross-Schack-Ostermann og Everybody's Talking.
Som studiomusikar har han spelt med Jobriath, Bob Dylan og Meat Loaf, Robert Gordon og Link Wray.
Som produsent har han arbeidd med artistar som Anne Dorte Michelsen, C.V. Jørgensen, Björn Afzelius, Allan Olsen, Henning Stærk, Søs Fenger, Henrik Strube, Jørn Hoel, Pretty Maids, Johnny Madsen, Lars Lilholt og det danske bandet Dalton.
Elvis: As Recorded at Madison Square Garden
Elvis: As Recorded at Madison Square Garden er eit konsertalbum av Elvis Presley gjeve ut i juni 1972 av RCA Records. Det vart spelt inn i Madison Square Garden i New York City laurdag 10. juni 1972. Konserten, og det påfølgjande albumet, vart marknadsført som den første konserten til Presley i New York sidan 1950-åra. Det selde til gullplate 4. august 1972, platina den 20. mai 1988, 2x platina den 27. mars 1992 og 3x platina den 15. juli 1999 hos RIAA. I lag med Aloha from Hawaii: Via Satellite vart dette det mestseljande konsertalbumet til RCA i 1970-åra.
Trass i dei mange songane, var albumet berre ei enkelplate og kom ut berre ei veke etter sjølve konserten. Det neste albumet til Elvis var eit nytt konsertalbum med mange av dei same songane: Aloha from Hawaii: Via Satellite.
Konserten på dette albumet var kveldsshowet. Eit show på ettermiddagen vart òg spelt inn, men utanom ein versjon av «I Can't Stop Loving You», som kom ut på samlealbumet Welcome to My World i 1977, vart ikkje denne konserten gjeven ut før i 1990-åra, då han kom ut som An Afternoon in the Garden.
Trommeslagaren Ronnie Tutt hevda i eit intervju i 2009 for BBC-dokumentaren Elvis in Vegas at Colonel Tom Parker skrudde opp farten på miksane for å få plass til fleire songar på albumet, og dermed auke forlagshonorara sine. Dette er derimot aldri blitt bevist.
Fylkesveg 6898
Fylkesveg 6898 går mellom Levring og Tromsdal i Verdal kommune. Vegen er 5,0 km lang.
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 155 i Nord-Trøndelag.
The Very Best of Lou Reed
The Very Best of Lou Reed er eit samlealbum av Lou Reed frå 2000.
Peter Clack
Peter Clack er ein australsk trommeslagar som i ti månader var ein tidleg medlem av hardrockbandet AC/DC. I april 1974 slutta han seg til Malcolm Young (rytmegitar), Angus Young (sologitar), Dave Evans (solovokal) og Rob Bailey (bassgitar). Han dukkar opp i tidlege videoopptak av AC/DC, Last Picture Show Theatre-videoen av «Can I Sit Next to You Girl». Clack var medlem av bandet under innspelinga av debutalbumet High Voltage, men dei fleste trommespora vart spelt inn av Tony Currenti. Clack heldt fram med AC/DC fram til januar 1975 då han vart sparka saman med Bailey, og Clack sin permanente erstattar vart Phil Rudd.
Før han byrja i AC/DC hadde Clack spelt med Bailey i Flake. Peter var trommeslagaren i Allan Hessey Big Band. Frå november 2011 spelte han med det Melbourne-baserte bandet Raw Sylke. Han er no trommelærar.
Junco
Skildring
Junkoar varierer frå 13 til 17 centimeter i kroppslengd. I hovudsak har dei fjørdrakt med grått hovud og hals, meir brunleg eller raudbrun overside av kroppen og uklår oransje på kroppsidene, lysare og gråare mot buken. Her er store variasjonar, vinterjunko har særlege variantar blant underartane, til dømes finn ein berre grått og kvitt hos hofuglar av nominatforma samt hos begge kjønn av J. h. aikeni. Junco bairdi er ei spesielt lys utgåve av junkoar.
Vinterjunko har utbreiing over heile Nord-Amerika og har ein estimert populasjon på heile 260 millionar individ. Guadalupejunko og vulkanjunko lever i Mexico og Sentral-Amerika. Guadalupejunko er endemisk for øya Guadalupe, medan pericujunko, Junco bairdi, er endemisk for ytste sørspissen av Californiahalvøya.
Artslista
Junco i rekkjefølgje etter eBird/Clements Checklist v2017 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler:
Fylkesveg 6900
Fylkesveg 6900 går mellom Vollen og Sørvera i Verdal kommune. Vegen er 36,9 km lang.
Silenen
Silenen er ein kommune i kantonen Uri i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Ca. 2/3 av landarealet er fjell. Kommunesenteret ligg 510 meter over havet.
Fylkesveg 6900
Før Trøndelag fylke vart oppretta 1. januar 2018 var vegen kjennetegna som Fylkesveg 160 i Nord-Trøndelag.
Bellatrix
Eigenskapar
Bellatrix er ei massiv stjerne med ein masse på kring 8,4 gonger solmassen. Den estimerte alderen er kring 20 millionar år; gammal nok for ei stjerne av denne massen til å konsumere hydrogen i kjernen og starte å utvikle seg bort frå hovudserien til ei kjempestjerne. Effektiv temperatur i den ytre atmosfæren av stjerna er 22 000 K, som er langt varmare enn 5 778 K på sola. Dene høge temperaturen gjev stjerna ein blåkvit farge som er vanleg for klasse B-stjerner. Den målte vinkeldiameteren til stjerna, etter korreksjon for kantformørking, er 0.72 ± 0.04 mas. Med ein estimert distanse til sola på 250 lysår, gjev dette ein fysisk storleik som er kring seks gonger så stor som solradien.
Silenen
Kommunen ligg på austsida av elva Reuss i Reusstal. Høgste toppen i sør er Bristen, men aller høgast er Düssi inst i Maderanertal, som er grensefjell mot kantonen Graubünden. I aust har Silenen ei kort grense mot kantonen Glarus og ei lang mot Graubünden. Landsbyane Amsteg, Halteli, Acherli og Maderanerthal ligg i kommunen.
Bellatrix
Namn
Namnet Bellatrix er latinsk for «kvinnekrigar», og var først omtalt i verka til Abu Ma'shar al-Balkhi og Johannes frå Sevilla. Namnet refererte opphavleg til Capella, men vart overført til Gamma Orionis av astronomane i Wien på 1400-talet. Ho vart òg kalla Amasonestjerna, som Richard Hinckley Allen føreslo var ei laus omsetjing frå det arabiske namnet Al Najīd, erobraren.
I'm Telling You Now
«I'm Telling You Now» er ein song av Freddie Garrity og Mitch Murray, opphavleg framført av Freddie and the Dreamers. Songen gjekk heilt til topps på den amerikanske Billboard Hot 100-lista i 1965. Murray skreiv òg songar for andre britiske artistar i 1960-åra, som Gerry and the Pacemakers, Manfred Mann og Georgie Fame.
Dansen som Freddie og bandet hans dansa under denne songen skapte ein populær dans, kalla «The Freddie».
Fylkesveg 163
Fylkesveg 163 finst i fleire fylke i Noreg:
Mount Pollock
Mount Pollock er eit symmetrisk fjell (2640 moh) som stig over den midtre delen av Recoilbreen like sør for Archambault Ridge i Deep Freeze Range i Victoria Land. Det vart kartlagd av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av US Navy, 1960-64. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Herbert W. Pollock i U.S. Navy som var ein elektrikar ved McMurdo-basen, 1962 og 1967.
Ruseløkkveien
Ruseløkkveien er ei gate i Oslo som går i sørvestleg lei ned til Munkedamsveien frå ei etter måten stor rundkøyring rett nedafor Abelhaugen i søraustre hjørnet av Slottsparken, der gatene Stortingsgata, Henrik Ibsens gate, Frederiks gate og likeeins Munkedamsveien møtast. På mesteparten av strekninga går Ruseløkkveien og Munkedamsveien parallelt, skilde frå kvarandre med kontor- og forretningsbygningar, og med Ruseløkkveien på eit litt høgare nivå i terrenget enn Munkedamsveien. Oslo Konserthus og Nationaltheatret jarnbanestasjon har på kvar sine stader hovudtilkomst frå Ruseløkkveien.
Ruseløkkveien fylgjer stort sett same traseen i dag som då vegen vart bygd i 1882, men er no oppstykka og utforma på eit vis som gjer at gata ikkje fungerer eller ser ut som ei samanhengande trafikkåre. Namnet har gata etter ei løkke i den tidlegare Bymarka, Ruseløkken, som hadde namnet etter eigaren Lars Ruus (1596-1642). Denne løkka låg rett nedanfor det som no er Abelhaugen i søraustre hjørnet av Slottsparken.
EUROSONG 2015 - NERIT & MAD show (60 khrónia musikí)
EUROSONG 2015 - NERIT & MAD show (60 khrónia musikí) er den tredje gongen EUROSONG - a MAD show vert arrangert. Tevlinga vil finne stad 4. mars 2015 i ENASTRON Music Hall i Távros i Hellas, og verte leia av Ntorétta Papadimitríou og Maíri Sinatsáki. Vinnaren får representere Hellas i Eurovision Song Contest 2015 i Wien i Austerrike.
Kubikkrot
Kubikkrota av eit reelt tal a er det unike, reelle talet som opphøgd i 3. blir a, altså løysinga til likninga x^3 = a. Kubikkrota av a vert skriven.
Til dømes er og , fordi 3^3 = 27\, og.
Iblant blir kubikkrot brukt som namn på ei løysing til likninga x^3 = a og i andre situasjonar, til dømes når a og x er komplekse tal. Då er kubikkrota til a ikkje eintydig gjeven, fordi likninga har meir enn éi løysing.
Eigenskapar
Følgjande viktige eigenskapar for kubikkrøtter gjeld for alle positive, reelle tal x og y (ifølgje potensreglane):
Kubikkrota av eit heiltal som ikkje er ei jamn kube av eit heiltal er eitt irrasjonalt tal.
Dimitrov Cove
Dimitrov Cove (bulgarsk Димитров залив, ‘Dimitrov Zaliv’) er ei 6,8 km brei vik som trengjer 4.8 km inn på nordvestkysten av Velingrad Peninsula ved Graham Coast i Graham Land i Antarktis. Vika har innløp mellom Pripek Point i vest og Biser Point i aust. Hoekbreen og Rusalkabreen munnar ut i vika, og i innløpet ligg Camacúa Island.
Vika er kalla opp etter den bulgarske historikaren Bozjidar Dimitrov (f. 1945) for støtta hans til det bulgarske antarktisprogrammet.
Felle
Felle er ei fangstinnretning som ofte inneber at byttedyret fell nedi. Døme på feller er bjørnegrav og musefelle. Omgrepet «felle» kan også brukast i overført tyding om noko som er farleg og fangande, som «dødsfelle».
Poogie Bell
Poogie Bell er ein USA-amerikansk jazztrommeslagar, komponist, bandleiar og produsent. Bell er mest kjend som trommeslagar, og har arbeidd mykje med bassisten Marcus Miller og som sidemann for artistar som Erykah Badu, Victor Bailey, David Bowie, Stanley Clarke, Randy Crawford, Roberta Flack, Al Jarreau, Chaka Khan, Angelique Kidjo, Joe Sample, David Sanborn, John Scofield, Stanley Turrentine, Luther Vandross, Vanessa Williams og Victor Wooten.
Kubikktal
Kubikktal er tala ein får ved opphøge tala i den naturlege talrekkja i 3. potens, det vil sei tala 1, 8, 27, 64, ... Det finst utførlege tabellar over kubikktal.
Zoomarferien
Zoomarferien er ei bok frå 2007 av Arnfinn Kolerud som vart utgjeven på Det Norske Samlaget. Boka er ein frittståande oppfølgjar til Den som ikkje har gøymt seg no, ei bok Kolerud fekk Kritikarprisen og Nynorsk litteraturpris for. Ho vart også nominert til Brageprisen.
Boka handlar om to tenåringsgutar som fotograferer ein mann idet han gjer noko ulovleg. I ettertid prøver dei å presse pengar ut av han. Forlaget skriv at: «Romanen viser kva som kan hende når ungar ikkje får reise på sommarferie.»
Butunnelen
Butunnelen er ein 1 200 meter lang trearma tunnel i Ullensvang herad i Hordaland. Inne i tunnelen er det ei rundkøyring, der riksveg 7 og riksveg 13 møter kvarandre og har felles trasé gjennom det austre tunnellaupet, som munnar ut på Hardangerbrua. Tunnelen hadde gjennomslag 17. februar 2010 og vart opna 17. august 2013 samstundes som brua.
Pond Peak
Pond Peak er eit kjenneleg isfritt fjell, 1430 moh, ved sørsida av munningen av Baldwin Valley i Saint Johns Range i Victoria Land. Det vart namngjeve av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1964 etter James D. Pond i U.S. Navy som var ansvarleg for elektronikkreparasjonar og vedlikehald ved Hallett-stasjonen, 1962.
Al Qadeimah
Utafor kysten av Qadeimah ligg fleire øyar som er den private eigedomen til kong Fahd.
Seedorf i Uri
Seedorf er ein kommune i kantonen Uri i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 452 meter over havet.
Driftin' Blues
«Driftin' Blues» eller «Drifting Blues» er ein bluesstandard gjort i vestkyst-bluesstil. Han vart skriven og først spelt inn av Johnny Moore's Three Blazers og vart ein av dei største blueshittane i 1940-åra. I løpet av åra har songen vorte tolka og spelt inn. Den originale «Driftin' Blues» er anerkjend av Blues Hall of Fame og Rock and Roll Hall of Fame.
Originalen
Johnny Moore's Three Blazers spelte inn «Driftin' Blues» i 1945. Gruppa, stundom kjend som ein «klubb-blues» combo, bestod av Charles Brown (vokal og piano), Johnny Moore (gitar), Eddie Williams (bass) og Johnny Otis (trommer). Songen vart utvikla under dei mange konsertane deira på klubbane i Los Angeles og er tilskriven Brown, Moore og Williams. Songen er ein langsam 12-taktsblues, med Brown på vokal og piano. Brown kommenterte at «det var den første songen er skreiv ned og prøvde å synge». Framføringa deira av songen vart godt teken i mot go førte til platekontrakt med Philo (seinare Aladdin) Records. «Driftin' Blues» vart ein hit go låt 23 veker på Billboard R&B chart. Songen nådde andreplass og stod att som ein av den mestseljande svarte platene i 1945 og 1946.
Andre versjonar
Sidan songen var populær, tok andre artistar snart til å spele inn songen. Somme følgde originalen, medan andre tolka han forskjellig. Så tidleg som i 1946 spelte ein ung Ray Charles songen regelmessig. Som han kommenterte: «Charles Brown hadde stor innverknad på meg i den tidlege delen av karrieren min, særleg då eg sleit nede i Florida. Eg tenkte mang ein dollar med å imitere han på 'Drifting Blues'. Det var litt av ein song.». I 1950 spelte Lightnin' Hopkins ein heilt annan versjon av songen, berre med seg sjølv på sforsterka gitar. John Lee Hooker gjorde ein liknande versjon i 1961. Billy Eckstine spelte inn songen i 1959 for albumet Basie/Eckstine Incorporated. Chuck Berry spelte inn sin versjon av songen i 1960 for albumet Rockin' at the Hops.
Freddie Garrity
Frederick Garrity var ein enelsk songar og skodesspelar som var frontmann og komisk element i 60-talsbandet Freddie and The Dreamers.
Driftin' Blues
Andre versjonar
«Driftin' Blues» gjekk igjen inn på listene i 1968 då Bobby «Blue» Bland spelte han inn. Versjonen hans nådde 23. plass og låg elleve veker på R&B-lista. Bland-utgåva nådde òg 96. plass på poplista. På Monterey Pop Festival i 1967 spelte Paul Butterfield Blues Band (med full blåseseksjon) ein ni minuttar lang versjon av songen. Ei anna konsertutgåve, med ein lang gitarsolo, vart spelt inn av Albert King i Fillmore Auditorium i 1968. I 1969 spelte Charles Brown ein oppdatert versjon av «Driftin' Blues». Eric Clapton gjorde fleire versjonar av songen, mellom anna for konsertalbumet E. C. Was Here i 1975 og som ein akustisk song (som «Driftin'») for From the Cradle i 1994.
Freddie Garrity
Biografi
Garrity var fødd i Crumpsall i Manchester, som den eldste sonen til Frederick Garrity og Elsie Clynes. Garrity arbeidde som mjølkemann medan han spelte i lokale skifflegrupper som The Red Sox, The John Norman Four og til slutt The Kingfishers, som vart til Freddie and the Dreamers i 1959.
Driftin' Blues
Lovord
Songen vart innlemma i Blues Hall of Fame i 1989 i kategorien «Classics of Blues Recordings» og vart med på lista til Rock and Roll Hall of Fame over dei 500 songane som forma Rock and Roll".
Freddie Garrity
Biografi
I den første tida med bandet vart det sagt at Garrity var fødd 14. november 1940 for at han skulle verke yngre og dermed appellere til ungdomen, som kjøpte dei fleste platene i Storbritannia på denne tida..
Varemerket til Garrity var den komiske dansinga hans (kalla «The Freddie») og den livlege hoppinga under konsertane deira. Dette kombinert med at han var særs liten og tynn og hadde tjukke briller, gjorde at han vart ein eksentrisk person i det britiske popmiljøet tidleg i 1960-åra.
Freddie and the Dreamers vart oppløyst seint i 1960-åra, og mellom 1971 og 1973 var Garrity og den tidlegare bandkollegaen Peter Birrell med i barne-TV-showet Little Big Time. Garrity dukka òg opp i situasjonskomedien Dear John i 1987 og i den amerikanske versjonen av serien i 1989. I 1993 vart han med i ein episode av Med hjartet på rette staden som ein DJ som spelte ein Freddie and the Dreamers-song, «I'm Telling You Now».
Garrity skipa ein ny utgåve av Freddie and the Dreamers og turnerte med dette bandet i nesten tjue år, men spelte ikkje inn musikk i studio. Han fortsette å spele fram til 2001, då han fekk diagnosen emfysem etter å ha kollapsa på ein flytur. Han måtte då trekkje seg attende frå musikken.
Garrity fekk stadig dårlegare helse og døydde i Bangor i Wales, 60 år gammal.
Vocoder
Vocoder (hankj., frå engelsk Voice encoder ) er innan musikkteknologi eit elektronisk musikkinstrument som smelter saman ulike lydkjelder til éin lyd.
Det kan til dømes vere ei stemme som snakkar inn i ein mikrofon som vert kombinert med lyden av ein akkord på ein gitar. Vocoderen kan då smelte saman dei to lydane slik at det blir høyrandes ut som stemma er i akkorden. Vocoderar som musikkinstrument kan òg ha innebygde lydkjelder (til dømes ein oscillator, eller vere del av ein større synthesizer).
Ein vocoder er òg eit apparat som kan kryptere stemmer i samband med telekommunikasjon.
Carolyn Dennis
Carolyn Dennis, stundom kalla Carol Dennis eller Carol Dennis-Dylan, er ein USA-amerikansk songar og skodespelar, mest kjend for arbeidet sitt med og ekteskapet med Bob Dylan.
Munkedamsveien
Munkedamsveien er ei gate i Oslo som går frå ei etter måten stor rundkøyring i nærleiken av søraustre hjørnet av Slottsparken, der likeeins gatene Stortingsgata, Henrik Ibsens gate, Frederiks gate og Ruseløkkveien møtast, og endar i Drammensveien på Skillebekk i Oslo.
Vocoder
Musikarar og grupper som nyttar vocoder
Laurie Anderson, Cynic, Daft Punk, Jean Ven Robert Hal, Herbie Hancock, Jean Michel Jarre, Giorgio Moroder, Tangerine Dream, Frank Zappa, Electric Light Orchestra, Matthias Jabs des Scorpions, Stevie Wonder, Afrika Bambaataa og Pink Floyd.
Carolyn Dennis
Dennis har òg sunge for Wonderlove, The Carpenters, Kenny Loggins, Bruce Springsteen, og Michael Jackson på HIStory: Past, Present and Future, Book I.
Dennis og Dylan fekk eit barn, Desiree Gabrielle Dennis-Dylan, fødd 31. januar 1986. Dei gifta seg i juni 1986 og skilde seg i oktober 1992. Heile ekteskapet og barnet deira var fullstendig ukjend for både fansen til Dylan og media fram til boka Down the Highway: The Life of Bob Dylan av Howard Sounes.
Munkedamsveien
På fyrste parten av strekninga går Munkedamsveiene i sørvestleg lei ned til ei rundkøyring der det mellom anna er på- og avkjørsle frå Europaveg 18 i retninga til og frå Drammen, og inngår på denne strekninga i det gatesystemet som vert skilta som Ring 1. Frå denne rundkøyringa går vegen i nordleg og nordvestleg retning fram til Drammensveien på Skillebekk, stengd for gjennomkøyring frå rundkøyringa for anna trafikk enn rutebuss, syklistar og fotgjengarar. Munkedamsveien framstår difor ikkje som ei samanhengande trafikkåre over heile strekninga.
Namnet Munkedamsveien fekk gata i 1852, då ho vart tillaga som offentleg veg. Tidlegare hadde vegen vore privat over løkka med namnet Munkedammen.
Stigma
Stigma kan visa til:
Bengt Edlén
Bengt Edlén var ein svensk fysikar og astronom.
Han var professor i Lund frå 1944 til 1973 og er kjent for arbeid innan spektroskopi og astrofysikk. Undersøkingane hans i 1941 av linjer i spekteret til solkoronaen, som tidlegare ikkje kunne forklarast, synte at dei stammar frå jern, nikkel og andre grunnstoff i sterkt ionisert tilstand. Etter dette må temperaturen i solkoronaen vere mykje høgare enn ein før hadde meint.
Han bidrog òg til å analysere spekteret til Wolf-Rayet-stjerner.
Han var medlem av Det kongelege svenske vitskapsakademiet i 1947. Bengt Edlén mottok Gullmedaljen til Royal Astronomical Society i 1945 for å ha løyst det såkalla Koronamysteriet, Howard N. Potts-medaljen i 1946 for forskinga innan ekstrem ultrafiolett stråling, og Henry Draper-medaljen frå National Academy of Sciences i 1968.
High Voltage (1975)
High Voltage er debutalbumet til det australske hardrockbandet AC/DC, og det kom berre ut i Australia, den 17. februar 1975. Den første internasjonal utgåva i 1976 vart òg heitande High Voltage, sjølv om innhaldet var radikalt forskjellig.
Bakgrunn
I november 1973 danna gitaristane Malcolm Young og Angus Young AC/DC og rekrutterte bassisten Larry Van Kriedt, vokalisten Dave Evans og Colin Burgess, tidlegare Masters Apprentices-trommis. Snart bestemde Young-brørne seg for at Evans ikkje var ein passande frontfigur for gruppa; dei meinte han var meir ein glamrockar som Gary Glitter. Bandet hadde berre spelt inn ein singel med Evans, «Can I Sit Next To You Girl», med «Rockin' in the Parlour» som B-sida. I september 1974 erstatta Ronald Belford «Bon» Scott, ein erfaren vokalist og ven av produsenten George Young, Dave Evans, etter at venen Vince Lovegrove tilrådde han. Tilsetninga av Scott omdefinerte bandet; til liks med Young-brørne var Scott fødd i Skottland før han emigrerte til Australia i barndommen, og elska rock and roll, spesielt Little Richard. Scott hadde spelt i The Valentines, The Spektors og Fraternity. I eit intervju med Sylvie Simmons i magasinet Mojo i 2010 mintest Angus Young at Scott «forma karakteren til AC/DC ... Alt vart meir jordnært og rett fram. Det var då me vart til eit band.»
Innspeling
Albumet vart produsert av Vanda & Young i Albert Studios i Sydney i Australia. George Young var storebroren til Angus og Malcolm, og speler òg bassgitar på ei rekkje av låtane på albumet. Harry Vanda var ein bandkamerat av George i The Easybeats, og dei to var dei viktigaste låtskrivarane av dei seinare hittane til bandet, inkludert deira internasjonale hit «Friday on My Mind». Då George Young høyrde kva dei yngre søskena hans dreiv med, vart han ganske imponert, og sa til VH1 i Behind the Music i 2000: «Plutseleg var småbrørne framleis småbrørne ... men herregud, dei visste korleis dei skulle spela. Det var ikkje noko 'har dei det eller har dei det ikkje?'. Det var openbert at dei hadde noko.» AC/DC var framleis i ferd med å utvikla sitt sound då High Voltage vart spelt inn i november 1974 og songar Bon Scott og Young-brørne vart akkompagnert av ein annan rytmeseksjon enn kombinasjonen Mark Evans/Phil Rudd på dei tre neste studioinnspelingane. Rob Bailey og Peter Clack var høvesvis bassisten og trommeslagar i bandet på den tida. Sjølv om Murray Engleheart skriv i boka si AC/DC: Maximum Rock N Roll at bassoppgåvene vart delte mellom Malcolm og storebror George, som òg spelte live med bandet ein sjeldan gong, og dessutan Bailey, har Tony Currenti avslørt at han for det meste spelte saman med Bailey og at George spelte bass på «Stick Around», «Love Song» og låten «High Voltage». Clack spelte trommer på «Baby, Please Don't Go», og resten av spora vart spelt inn av Currenti. AC/DC-biograf Jesse Fink beklagar at Currenti ikkje er blitt meir anerkjend for dette, og noterer at namnet hans «ikkje dukkar opp nokon stad på dei australske eller internasjonale utgivingane av High Voltage, TNT, 74 Jailbreak, Backtrack eller andre utgivingar der spelinga hans kan eller ikkje kan ha dukka opp. » Malcolm og Angus bytte sologitar på «Soul Stripper» og «Show Business», og Malcolm spelte solo på «Little Lover».» I boka Highway to Hell: The Life and Times of AC/DC Legend Bon Scott siterer forfattaren Clinton Walker Angus Young: «Det vart faktisk spelt inn på ti dagar mellom konsertane, me jobba gjennom natta etter at me gjekk av scena og deretter gjennom dagen. Eg går ut frå at det var gøy på den tida, men det var ikkje noko gjennomtenkt.»
Utgivingar
High Voltage vart opphavleg gitt ut på Albert Productions berre i Australia, og har aldri vorte gjeve ut på ny av eit anna plateselskap i dette formatet. Den internasjonale versjonen av High Voltage, som vart gitt ut på Atlantic Records i 1976, har eit anna cover og sporliste, og berre «She's Got Balls» og «Little Lover» er gitt ut i utlandet. «Baby Please Don't Go», «Soul Stripper», «You Ain't Got a Hold on Me» og «Show Business» vart seinare gitt ut på '74 Jailbreak i 1984. «Stick Around» (om Scotts manglande evne til å halda på ein kjærast meir enn éi natt) og «Love Song» vart gitt ut på Backtrack i 2009. Tittelen og plateomslaget var eit forslag frå Chris Gilbey frå Albert Productions. I Scott-biografien Highway to Hell frå 1994 forklarer Gilbey at han kom opp med konseptet om «ein transformatorstasjon med ein hund som pissar mot han. Det er så tamt no, men på den tida syntest me det var ganske revolusjonerande.»
Dei fleste av dei originale LP- og kassettutgivingane inneheld ein feil i skrivekredittane for «Baby, Please Don't Go» med kreditering til Broonzy (Big Bill Broonzy). Broonzy spelte inn ein versjon av songen i 1952, men det var faktisk «Big» Joe Williams som skreiv songen i 1935. Feilen vart korrigert på alle CD-utgivingar.
Mottaking
AllMusic reknar denne versjonen av AC/DC som «eit veldig ungt band som framleis var i ferd med å finna seg sjølv på den tida, og den prosessen med sjølvoppdaging er det som gjer originalversjonen av High Voltage både den mest inkonsekvente og unike av alle Bon Scott-albuma.»
Innhald
Merknader «Baby Please Don't Go», «Soul Stripper», «You Ain't Got a Hold on Me» og «Show Business» vart seinare inkludert på den internasjonale utgåva av '74 Jailbreak. «She's Got Balls» og «Little Lover» vart seinare inkludert på den internasjonale versjonen av High Voltage. «Stick Around» og «Love Song» vart aldri offisielt gitt ut internasjonalt i albumform. Dei vart til slutt inkludert i 2009-boksen Backtrack.
Medverkande
Studiomusikarar
Produsent
Sengskroken kyrkje
Sengskroken kyrkje er ei langkyrkje frå 1962 i Karlsøy kommune i Troms og Finnmark.
Kyrkja ligg på Vannøya.
Byggverket er i tre og har 225 sitjeplassar.
Mount Potter
Mount Potter er eit fjell i Antarktis kalla opp etter Noel Potter jr., styreleiar i geologiavdelinga ved Dickinson College i Carlisle i Pennsylvania. Han var glasiolog og arbeidde sju sesongar i området.
Telma Hopkins
Telma Louise Hopkins er ein USA-amerikansk songar og skodespelar. Ho vart kjend i 1970-åra med popgruppa Tony Orlando and Dawn, som hadde fleire hitsinglar på toppen av den amerikanske singellista. Ho spelte òg i TV-showet Tony Orlando and Dawn frå 1974 til 1976 i lag med Tony Orlando og Joyce Vincent Wilson.
Seint i 1970-åra byrja Hopkins å arbeide som skodespelar og spelte i forskjellige situasjonskomediar, som Bosom Buddies (1980–82), Gimme a Break! (1983–87) og Family Matters (1989–1997) som Rachel. Som hovudrolle spelte ho i Getting By frå 1993 til 1994. I seinare år har Hopkins vore fast medlem i Half & Half (2002–06), Are We There Yet? (2010-13) og den kortvarige Partners (2014). Innan film har ho spelte i science fiction-filmen Trancers i 1984 og oppfølgjaren Trancers II (1991) og Trancers III (1992), i tillegg til The Wood (1999) og The Love Guru (2008).
Ho starta karrieren som korsongar i Detroit, og song for artistar som The Four Tops og Marvin Gaye der. Ho song òg for Isaac Hayes og seier mellom anna «Shut your mouth!» på Hayes-songen «Theme From Shaft».
Maceió
Maceió er ein kommune i delstaten Alagoas i regionen Nordeste i Brasil.
Arena Birmingham
Arena Birmingham er ein innandørs konsertarena i Birmingham i Storbritannia. Arenaen har NEC Group som eigar, og ligg i Birmingham sentrum. Han opna dørene i 1991 under namnet National Indoor Arena, som det største i sitt slag i Storbritannia. Etter ei større ombygging i 2013–2014, opna arenaen på nytt i desember 2014 som Barclaycard Arena. I 2017 fekk bygninga sitt noverande namn. Arenaen har plass til 15,800 publikummarar og arrangerer alt frå konsertar og idrettskampar til konferansar og utstillingar.
Historie
Bygginga starta i 1988, og National Indoor Arena blei offisielt opna 4. oktober 1991 av idrettsutøvaren Linford Christie. Dei fyrste åra blei anlegget brukt til både underhaldingstilstellingar og idrettsarrangement. Blant anna blei Eurovision Song Contest 1998 arrangert i arenaen i mai 1998.
I 2012 godkjente Birmingham byråd planane om å pusse opp og byggje om arenaen. Arbeida starta i juni året etter, og blant anna blei eksteriøret bytta. Det blei også gjort større ombyggingar inne i sjølve arenaen. Den ombygde arenaen fekk namnet Barclaycard Arena og opna i 2. desember 2014 med ein konsert med Michael Bublé.
Cocaine Decisions
«Cocaine Decisions» er ein song frå 1983 av Frank Zappa, frå albumet The Man from Utopia. Songen vart gjeven ut som singel same året. Eit konsertopptak av songen finst på You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 3.
Tyding
Zappa hadde mange antidop-songar som «Who Needs the Peace Corps?» frå We're Only in It for the Money, «Cosmik Debris» frå Apostrophe ('), «Charlie's Enourmous Mouth» frå You Are What You Is og «I Come From Nowhere» frå Ship Arriving Too Late to Save a Drowning Witch. I motsetnad til hippiar, dopforhandlarar, ungdom og junkiar, er målet i denne songen dei rike Wall Street-direktørane, legane og advokatane. Tekstlinja «But if you are wasted from the stuff you're stickin' in it. I get madder every day 'cause what you do 'n' what you say affects my life in such a way. I learn to hate it every minute!» er retta mot Zappa sine eigne produsentar og studiosjefar.
The Man from Utopia
The Man from Utopia er eit musikkalbum frå 1983 av Frank Zappa. Albumet er kalla opp etter ein song frå 1950-åra, skriven av Donald og Doris Woods, som Zappa spelar som ein del av «The Man from Utopia Meets Mary Lou».
Cocaine Decisions
Opprør
Under ein konsert i Palermo i Italia i 1982, hadde enkelte i publikum med seg våpen og skapte eit opprør under «Cocaine Decisions» som førte til at politiet måtte bruke tåregass for å bryte ned opprøret. Zappa sa «Me spelte i ein og ein halv timemed tåregass i andletet vårt og alt anna, og då det var over var me fanga innandørs.» Opprøret inspirerte plateomslaget på albumet The Man From Utopia.
Innhald
A.«Cocaine Decisions» - 2:56 B.«SEX» - 3:00
The Man from Utopia
Produksjon
«The Dangerous Kitchen», «Moggio» og «The Jazz Discharge Party Hats» vart alle førebudd for eit anna Zappa-album, Chalk Pie, som vart skrinlagd etter at piratkopiar av albumet kom ut på marknaden.
Plateomslaget vart laga av RanXerox-artisten Tanino Liberatore. Det syner Zappa på scenen som prøver å ta livet av mygg. Dette syner til ein konsert bandet heldt i Italia i 1982, då ein myggsverm gjekk til åtak på bandet under konserten.
Musikk og tekst
Opningssporet «Cocaine Decisions» er eit åtak på doppåverka forretningsmenn framført med eit ironisk muntert munnspel. «The Dangerous Kitchen» er ein satire om skitne, rotete kjøken, særleg Zappa sitt eige kjøken. «Stick Together» er eit lidenskapleg åtak på alle unionar generelt, men særleg dei dei kontrollert av organisert kriminalitet. «The Radio Is Broken» er ein satire over 50-tals sci-fi B-filmar. «SEX» er ein direkte, brutal song som hyllar temaet i songen. «Mary Lou/Man From Utopia»-medleyen er ein doo-wop-song.
På «Kitchen» og «The Jazz Discharge Party Hats» fekk Zappa gitariten Steve Vai til å legge gitar oppå det same som Zappa song, perfekt for kvart ord og staving. Vai rekna dette som det vanskelegaste han nokon gong hadde gjort som musikar. Det kravde mellom anna at han måtte stemme gitarstrengane fleire gonger for å matche dei forskjellige tonehøgdene i stemma til Zappa. Denne uniken overdubbinga var noko Zappa berre gjorde denne eine gongen. Komponisten Peter Eötvös sa i eit intervju: "«Dangerous Kitchen», frå albumet «The Man From Utopia», voks til å bli eit grunnleggande stykke for meg, særleg i seinare år, etter at eg byrja å arbeide med operaer. Teknikken han nyttar, og særleg på denne songen, er særs interessant: Han er halvvegs sungen, halvvegs talt, ikkje ulikt Sprechgesang, men det som gjer det interessant er at han akkompagnert med ein instrumental solo. Eg vart overraska over å finne ut at gitaren vart spelt inn separat. Det verkar å vere så synkront. Eg var overtydd om at Zappa hadde sunge og spelt dette samstundes. Uansett er sjølve teknikken, ideen om «det syngande instrumentet»frå «Dangerous Kitchen»."
Det originale albumet avslutta med ein instrumental på kvar side: «Moggio» og «We Are Not Alone» med Marty Crystal på barytonsaksofon. Ein tredje instrumental, «Tink Walks Amok», har fått namnet siett frå kallenamnet til Arthur Barrow (Tink), og eit uttrykk (walking amok) for det 'robotar ute av kontroll' gjorde i gamle sci-fi-filmar.
Utgjeving
Albumet vart gjeve ut på vinyl i 1983. Ei uautorisert CD-utgåve (med unntak av ein remiksa «Moggio») vart gjeven ut av EMI i Storbritannia i 1986. Albumet vart gjeve ut på ny på CD i 1993 av Barking Pumpkin. Seint i 1995 kom ein identisk versjon på Rykodisc.
Salslister
Album - Billboard (Nord-Amerika)
Qiya
Qiya er ein landsby i Mekka-regionen vest i Saudi-Arabia.
Dorian Bay
Dorian Bay er ei vik på nordvestsida av Wiencke Island, 1 km aust-nordaust for Damoy Point i Antarktiske Arkipel. Ho vart oppdaga av Den franske antarktisekspedisjonen, 1903–05, under Jean-Baptiste Charcot, og vart namngjeven av han etter Monsieur Dorian, eit medlem av French Chamber of Deputies.
To strukturar vart reiste ved kysten av Dorian Bay, den argentinske Refugio Bahia Dorian i 1957, og ein større bygning kalla Damoy-hytta i 1975, i samband med flyturar til og frå ei isstripe på sommaren før sjøisen forsvann nær Rothera forskingsstasjon. Damoy-hytta og isstripa vart lukka i 1995 og bygningen er no oppført på lista over verneverdige stader og minnesmerke i Antarktis.
Wild T. Springer
Tony «Wild T» Springer er ein trinidadisk-kanadisk bluesrock-gitarist.
Springer voks opp i Trinidad og Tobago; og spelte med ei rekkje reggae- og calypsoband som tenåring. Springer flytta sidan til Canada og vart medlem av Rough Trade i 1986, fram til dei vart oppløyst i 1988.
I 1990 tok Springer scenenamnet Wild T og skipa sitt eige band, Wild T and the Spirit. Springer var òg gjestemusikar på David Bowie-albumet Black Tie White Noise i 1993.