cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Endurance-ekspedisjonen
Reisa til «James Caird» og kryssinga av Sør-Georgia
24. april 1916 drog Shackleton med seks menn med den 22 fot lange livbåten «James Caird». 22 menn vart igjen på Elefantøya. 8. mai 1916 såg dei sørkysten av Sør-Georgia. Ei stor fjellkjede deler øya og kvalfangsstasjonane låg på nordkysten. Høge bølgjer og undervassrev gjorde at dei ikkje kunne gå til land og det var for risikabelt å prøve å runde øya. Om natta bles det opp til storm og orkan neste morgon med ti meter høge bølgjer. Det vart nok ei natt i livbåten. Ut på ettermiddagen neste dag, 10. mai 1916 kl 17:00 gjekk dei i land i King Haakon Bay etter å ha vore på ein 17-dagar lang segltur frå Elefantøya. Åtte dagar etter ilandstiginga starta Ernest Shackleton, Tom Crean og Frank Worsley kryssinga av øya, noko ingen hadde gjort før dei. Dei tre andre vart igjen på stranda. Soveposane vart lagt att for å spare vekt og i mangel av ryggsekk vart proviant og utstyr putta i lommene. Isbroddar vart laga ved å skru skruane frå livbåten inn i støvlane. Etter å gått i et døgn sette dei seg ned for å kvile, og dei hadde utsikt over Fortuna Bay. Dei visste ikkje kvar dei var, men meinte å dra kjensel på nokre av fjella lengre aust etter vitjinga av øya i november 1914. Dei høyrde ein svak revelje i det fjerne og konstaterte at han tilhøyrde ein kvalfangststasjon. Nokre timar og eit fjellpass seinare såg dei ned på den norske kvalfangststasjonen Strømnes. Fjellturen tok 36 timar i det som viste seg i ettertid å vere den einaste finvêrsperioden på fleire veker. I Strømnes kom dei i kontakt med stasjonsstyraren. Ein båt vart med ei gong sendt rundt øya for å hente dei tre som hadde vorte att.
Berginga
Tre dagar seinare, 23. mai, drog Shackleton av stad med kvalfangstskuta «Southern Sky» for å hente mannskapet på Elefantøya. Men på grunn av at det no hadde vorte vinter hadde isen lagt seg, slik at «Southern Sky» måtte snu. Shackleton og mennene hans vart sett i land i Stanley på Falklandsøyane. På grunn av første verdskrigen var det vanskeleg å få tak i skip, men Uruguay stilte eit skip til disposisjon. Nok ein gong vart dei stoppa av ismassane og no var det to månader sidan Shackleton forlét Elefantøya. Tredje forsøk vart gjort med den chilenske selfangstskuta «Emma», men nok ein gong var det store ismassar og dei måtte snu 150 km frå Elefantøya. På det fjerde forsøket med det chilenske skipet «Yelcho» kom Shackleton fram til Elefantøya 30. august 1916 i tjukk tåke. Då tåka letta utpå føremiddagen såg dei leiren og innan ein time var alle som hadde vore att på Elefantøya trygt ombord, på veg mot Punta Arenas.
Stuiver Valley
Stuiver Valley er ein høg (1400 moh) hengedal, stort sett isfri, mellom Mount Circe og Mount Dido i vest og Mount Boreas i aust, i Olympus Range i Victoria Land. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1997 etter Minze Stuiver, som var ein geokjemikar ved Quaternary Research Center i University of Washington og spesialist på å datere geologiske prøvar i Antarktis for US Antarctic Research Program (USARP) frå 1969 fram til dalen vart namngjeven. Han var ein ekspert på isbrehistoria i McMurdo Sound-området og McMurdo Dry Valleys.
Endurance-ekspedisjonen
På Elefantøya
Etter at Shackleton drog med «James Caird» tok Frank Wild kommandoen over mannskapet på Elefantøya. Somme av dei var i dårleg forfatning, både fysisk og mentalt: Lewis Rickinson hadde mogelegvis hatt eit hjarteinfarkt; Blackborow klarte ikkje å gå etter å ha fått forfrysningar på føtene; Hudson var deprimert. Laget måtte bygge ly så dei kunne klare seg i løpet av vinteren som raskt nærma seg. Det vart bygd ei hytte med å snu to av båtane opp ned og plassere dei på låge steinmurar. Dette gav dei ei takhøgd på kring 1,8 m, og dette gav dei effektiv ly.
Dei hadde først rekna med at dei måtte vente kring ein månad på å bli berga. Wild nekta å byrje å lagre sel- og pingvinkjøt med tanke på at dei skulle bli lengre, fordi han meinte det var å gje opp. Dette førte til stor usemje med Thomas Orde-Lees. Orde-Lees var ikkje ein populær mann, og at han var på øya gjorde lite til å betre moralen blant mennene.
Då vekene gjekk utan at nokon hadde berga dei, oppretta Wild rutinar for mannskapet som skulle lette keisemda. Det vart oppretta eit permanent utkikkspunkt som skulle sjå etter bergingsskip og det vart oppretta rotasjon på matlaging og husstell, og eit jaktlag for sel og pingvin. Det vart halde konsertar på laurdagar og alle jubileum vart feira, men kjensla av motløyse auka då tida gjekk utan at det var noko skip i sikte. Det gjekk kaldbrann i tærne på venstrefoten til Blackborow, og 15. juni måtte dei amputerast av legane Macklin og James McIlroy i hytta. Dei nytta det siste dei hadde av kloroform og heile operasjonen tok 55 minuttar, og var vellukka.
Rosshavgruppa
«Aurora» drog ut frå Hobart den 24. desember 1914 etter å ha vorte forseinka i Australia etter økonomiske problem og trøbbel med organiseringa. Dei nådde fram til McMurdo-sundet den 15. januar 1915, seinare enn dei hadde planlagt, men dei sette straks i gang med å leggje ut depot langs ruta på Rossisen, sidan dei trudde at Shackleton kanskje kom til å prøve å krysse over frå Weddellhavet i løpet av den første sommaren. Verken mennene eller hundane var akklimatiserte, og heile gruppa hadde særs lite erfaring med istilhøva. Denne første, hastige reisa på isen gjorde at ti av dei atten hundane til gruppa gjekk tapt. Dei klarte å setje ut berre delar av eit depot og gruppa fekk forfrysningar og låg moral.
7. mai låg «Aurora» ankra opp ved hovudkvarteret ved Cape Evans då det sleit seg frå fortøyingane under ein storm og på grunn av drivisen vart ho ført langt til havs. Det vart liggande i isen fram til 12. februar 1916 og hadde då reist kring 2500 km før ho kom seg laus og segla til New Zealand. Ho hadde med seg ombord det meste av brenselet, matrasjonane, kleda og utstyret til gruppa, sjølv om dei hadde sett i land rasjonane som var meint for depota. For å halde fram oppdraget måtte laget som var att på isen forsyne seg sjølv med det som var att etter tidlegare ekspedisjonar, hovudsakleg frå Terra Nova-ekspedisjonen til Scott, som hadde hatt ein base ved Cape Evans nokre år tidlegare. Ved hjelp av improviseringa til gruppa byrja dei å leggje ut depot som planlagt den andre sommaren, i september 1915.
Dei neste månadane vart dei planlagde depota lag ut, med intervall på ein grad, over Rossisen til foten av Beardmorbreen. På reisa attende frå breen vart gruppa råka av skjørbuk. Feltpresten og fotografen Arnold Spencer-Smith kollapsa og omkom på isen. Resten av gruppa nådde den provisoriske hytta ved Hut Point og kom seg på fote att der. 8. mai 1916 valde Mackintosh og Victor Hayward å gå over den ustabile sjøisen til Cape Evans, då dei vart råka av ein snøstorm og ingen såg dei att. Dei sju overlevande måtte vente under harde tilhøve i endå åtte månader til, fram til 10. januar 1917, då «Aurora», som då var reparert, kom attende å henta dei. Shackleton var med på «Aurora» under berginga.
Attende til sivilisasjonen
Dei fleste medlemmane av ekspedisjonen gjekk rett inn i militærteneste. Fleire av ekspedisjonsdeltakarane døydde eller vart hardt skadde under krigen, og fleire fekk krigsmedaljar. Shackleton gjekk inn i hæren som major og gjorde spesialteneste i Murmansk dei siste vekene av krigen. Då krigen var over organiserte han ein siste ekspedisjon til Antarktis, Shackleton–Rowett-ekspedisjonen på «Quest», som drog ut frå London den 17. september 1921. Shackleton døydde av eit hjarteslag den 5. januar 1922, medan «Quest» låg ankra opp ved Sør-Georgia.
Det kom til å ta meir enn 40 år før nokon klarte å krysse Antarktis. Dette vart gjort av Commonwealth Trans-Antarctic Expedition 1955–58. Denne ekspedisjonen sette ut frå Vahsel Bay og følgde ei rute som unngjekk Beardmorebreen heilt, og som gjekk om det meste av Rossisen, og dei nådde McMurdo-sundet ved å gå ned Skelton Glacier. Heile reisa tok 98 dagar.
Harlösa
Harlösa er ein tettstad i Eslövs kommun i Skåne län i Sverige. I 2005 hadde tettstaden 742 innbyggjarar.
Utvalsaksiomet
Utvalsaksiomet er eit viktig aksiom i mengdelære. Ein kan formulere aksiomet på fleire måtar, til dømes ved at ein i ein kvar familie av mengder kan velje ut eitt element frå kvar av dei og på den måten danne ei ny mengd. Enkelte matematiske teorem kan bevisast utan utvalsaksiomet medan andre ikkje kan. Aksiomet er særleg viktig for uendelege mengder.
Symre
Ulike symrer:
Il est là
«Il est là» (fransk for Han er her) er ein song av Dany Dauberson. Han er ein av dei to songane som representerte Frankrike i Eurovision Song Contest 1956. Teksten er skriven på fransk.
Vektorrekning
Vektorrekning eller vektoranalyse, stundom kalla geometrisk addisjon, er ei grein innan matematikken som omhandlar derivasjon og integrasjon av vektorfelt, som regel eit tredimensjonalt euklidsk rom Omgrepet vert stundom nytta synonymt med det breiare temaet multivariabelrekning, som omfattar vektorrekning samt partiell derivasjon og fleirdoble integral. Vektorrekning spelar ei viktig rolle i differensiell geometri og i studiet av partielle differnsiallikningar. Det vert mykje nytta i fysikk og inteniørkunst, særleg i skildringa av elektromagnetisk felt, tyngdefelt og væskestraum.
Vektorrekning vart utvikla frå kvaternionanalyse av J. Willard Gibbs og Oliver Heaviside mot slutten av 1800-talet, og det meste av notasjonen og terminologien vart oppretta av Gibbs og Edwin Bidwell Wilson i boka deira Vector Analysis frå 1901.
Grunnleggande objekt
Dei grunnleggande objekta i vektorrekning er skalarfelt (funksjonar med skalarverdiar) og vektorfelt (funksjonar med vektorverdiar). Desse vert så kombinerte eller transformerte under forskjellige operasjonar og integrert. I meir avanserte handsamingar skil ein vidare mellom pseudovektorfelt og pseudoskalarfelt, som er identiske til vektorfelt og skalarfelt, botsett frå at dei endrar forteikn under eit omvendt orientert kart. Til dømes er curlen til eit vektorfelt eit pseudovektorfelt.
Algebraiske operasjonar
Dei grunnleggande algebraiske operasjonane i vektorrekning vert kalla vektoralgebra, og er definert for eit vektorrom og så globalt nytta på eit vektorfelt og består av:
Differensialoperasjonar
Vektorrekning studerer forskjellige differensialoperatorar definert på skalar- eller vektorfelt, som evanlegvis vert uttrykket i form av del-operatoren (\nabla). Dei fire viktigaste differnsialoperasjonane i vektorrekning er:
Subtense Valley
Subtense Valley er ein stort sett isfritt dal, 3 km lang, 3,5 km nordvest for Tabular Mountain heilt vest i Quartermain Mountains i Victoria Land. Namnet er eit av fleire i området tilknytt landmåling gjeve i 1993 av New Zealand Geographic Board (NZGB). Subtense er ein fast base (vanlegvis to meter lang) som vert nytta i samband med ein teodolitt i utrekninga av horisontale avstandar.
Mont Derom
Mont Derom er eit fjellmassiv på 2400 moh som ligg 3 km sør for Mount Eyskens i Dronning Fabiolafjella. Det vart oppdaga den 7. oktober 1960 av Belgica-ekspedisjonen under Guido Derom og vart kalla opp etter Derom av Centre National de Recherches Polaires de Belgique.
Birkenhead
Birkenhead er ein by i Merseyside i England. Han ligg på Wirral-halvøya, langs vestberidda av elva Mersey, vis-a-vis byen Liverpool. Byen har i overkant av 80 000 innbyggjarar. Historisk har byen vore ein del av Cheshire. Birkenhead er kanskje best kjent som eit senter for skipsbygging, som ein hamneby med industriar relatert til dette.
Etymologi
Namnet Birkenhead kjem moglegvis frå det gammalengelske bircen som tyder bjørk, som det ein gong voks mange av på neset som stakk ut i elva ved Woodside. Andre hevdar likevel at namnet kjem av elva Birket som munnar ut her.
Historie
Dei tidlegaste skriftlege kjeldene viser at ferja over Mersey kom i gang frå Birkenhead i 1150 då benediktinarmunkar under leiing av Hamon de Mascy bygde eit kloster der. På grunn av den fysiske barrieren som låg i elva Mersey var Birkenhead avskoren frå den industrielle revolusjonen i Liverpool, og byen heldt jordbruksstatusen sin fram til dampferjer vart sett i drift i 1820.
Skipsbygginga starta i 1829. Eit jernverk vart opphavleg etablert av William Laird i 1824 og han fekk selskap av sonen sin John Laird i 1828.
Tzafririm
Tzafririm (hebraisk צַפְרִירִים) er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg nær Beit Shemesh i Mateh Yehuda regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 307.
Landsbyen vart grunnlagd i 1958 av emigrantar frå Nord-Afrika og India.
Pattedyrliknande krypdyr
Pattedyrliknande krypdyr eller synapsidar er namnet på den gruppa av krypdyr som pattedyra stammar frå. Det vitskaplege namnet Synapsida viser til at hovudskallen er «synapsid», med ei enkel opning i skalletaket bak kvart auge. I fylogenetisk forstand inkluderer gruppa både pattedyra og forfedrane deira, men i paleontologien brukar ein vanlegvis omgrepet om den delen av gruppa som ikkje er pattedyr. Systematikken (til høgre) gjeld for gruppa i vid forstand, inkludert pattedyr.
Grupper
Synapsidene oppstod i karbon, og stammar frå dei primitive urreptilane captorhinidane. Synapsidane blir ofte delte inn i tre grupper:
Med unntak av pattedyra er dette ikkje fullstendige systematiske einingar, men representerer utviklingstrinn (gradar).
Dei første pattedyrliknande krypdyra
Dei pattedyrliknande krypdyra oppstod i karbontida, og stammar frå dei primitive reptila captorinidane. Dei fleste reptila i denne perioden var relativt små med låge, flate hovudskaller. Dei første pattedyrliknende krypdyra var derimot ganske store rovdyr med stor og smal hovudskalle. Hovudskallen er kjenneteikna av at skalletaket har ei opning bak kvart auge (mellom postorbitalknoklen, kinnbeinet (jugale) og tinningbeinet (squamosum). Denne forma for hovudskalle blir kalla «synapsid», i motsetnad til anapsid, slik som hovudskallen til primitive reptil og skjelpadder som har tyggemuskelen gøymd under eit massivt skalletak.
Anatomi
Opninga i hovudskallen ligg mellom kinnbeinet (jugale), bakhovudbeina (quadratojugale) og tinningbeinet (squamosum). Mellom opninga og auget låg postorbitalknoklen (postorbitale) hjå primitive former, hjå pattedyr er denne knokkelen forsvunnen og opninga gått saman med augehòla. Hjå nokre pattedyr, som menneske og hest, har skiljet mellom opninga og augehòla blitt lukka av utløparar frå pannebeinet, kinnbogen og kilebeinet.
Hoggtenner
Allereie dei aller tidlegaste pattedyrliknande krypdyra hadde ein tendens til at nokre av tennene framme og på sida i overkjeven var kraftigare og lengre enn dei andre. Hjå andre reptil er alle tennene omtrent like store. Hos dei primitive pelycosaurane kunne det vera både to og tre slike hoggtenner på kvar side i overkjeven, men hjå dei meir avanserte therapsidane og pattedyra blei desse tennene meir spesialiserte og reduserte til eit enkelt par med hjørnetenner.
Hjå dei meir avanserte therapsidane utvikla det seg tilsvarande hoggtenner i underkjeven, slik som hjå nolevande pattedyr.
Kroppsbygnad
Dei meir primitive pattedyrliknande krypdyra hadde sprikande bein og ein lang kropp, slik ein finn hjå dei fleste krypdyr. For ein moderne observatør ville dei teke seg ut som ein storhodet varan, og økologien var sannsynlegvis tilsvarande det vi finn hos varaner. I perm var dei pattedyrliknende krypdyra den dominerande livsformen, med stor variasjon i storleik og bygning. Den mest kjende av desse er ’’Dimetrodon’’ med det karakteristiske seilet over ryggen. Fleire grupper utvikla slike segl som truleg tente ein funksjon i temperaturregulering.
Dei første pattedyra
Det formelle skiljet mellom pattedyr og eldre pattedyrliknande krypdyr går verken på pels eller varmblodigheit, men på øyreknoklane. Hjå pattedyr har det gamle kjeveleddet hjå amfibium og krypdyr, quadrate i overkjeven og angulare i underkjeven, ikkje lenger kontakt med kjeven, men utgjer dei små øyrebeina hammaren og ambolten. Dette gjer at pattedyra er den gruppa av tetrapodar som høyrer best, og er truleg eit resultat av tilpassing til eit liv i mørke.
Mellomørebeina er små og skjøre knoklar, og det er sjeldan så fine strukturar finst tekne vare på som fossil. Nøyaktig kvar grensa går mellom pattedyr og forfedrane deira blir i nokon grad eit tolkingsspørsmål, og ein del av fossila har gjennom historia gått gjennom stadige reklassefiseringar. Andre pattedyrtrekk som pels, verhår og truleg mjølk var tilstades hjå dei meir avanserte therapsidane som Thrinaxodon og Oligokyphus.
Adailiya
Adailiya er ein forstad til Kuwait by og ligg i guvernement Al Asimah i Kuwait. Folketalet i 2008 var 20 2011.
Da Ya Think I'm Sexy?
«Da Ya Think I'm Sexy?» er ein song av den britiske songaren Rod Stewart frå 1978 på albumet hans Blondes Have More Fun. Han vart skriven av Stewart, Carmine Appice og Duane Hitchings, men innheld melodien frå songen «Taj Mahal» av Jorge Ben Jor og strykearrangementet frå songen «Put Something Down On It» av Bobby Womack.
Songen kom ut på singel i november 1978 og låg ei veke på toppen av den britiske singellista i desember det året, og fire veker på toppen av US Billboard Hot 100 i februar 1979. Billboard rangerte han på fjerdeplassen på lista si for heile 1979. Han toppa òg singellista i Australia i to veker.
Inntektene frå songen vart donerte til UNICEF og Stewart framførte songen på Music for UNICEF Concert ved Generalforsamlinga til SN i januar 1979.
Rolling Stone rangerte songen på 308. plassen på lista si over dei 500 beste songane gjennom tidene i 2012.
N-Trance featuring Rod Stewart-versjonen
I 1997 vart songen remixa av den engelske techno-house-gruppa N-Trance for det andre albumet deira Happy Hour med tekst frå Millie Jackson-versjonen (framført av Kelly Llorenna). Songen vart nytta i filmen A Night at the Roxbury året etter.
2017-versjonen
I 2017 gav Stewart ut ein remix-versjon med det amerikanske bandet DNCE. Dei framførte songen på MTV Video Music Awards i 2017.
Andre versjonar
Andre artistar som har spelt inn songen er mellom andre Denise LaSalle, Millie Jackson, Sabrina, Gene Summers, Tiny Tim, Tom Jones, Paris Hilton og Frankie Goes to Hollywood.
Norsk versjon
Ein norsk og parodisk versjon av songen vart utgjeven av Prima Vera i 1979 på albumet Salmer og sanger vi gjerne hiver. Den norske tittelen til songen er «Trur'u je er deilig», omsett av Jahn Teigen, Tom Mathisen og Herodes Falsk.
Marta Schumann
Marta Schumann, fødd Marta Myklebust, var ein norsk forfattar. Ho debuterte med romanen Korset under Skuggefjellet som femtiåring i 1969.
Debutromanen var fyrste del av ein historisk romantriologi der Jomfru Maria på Sæbostad og Femja utgjorde dei to andre delane.
Christopher Andreas Holmboe
Christopher Andreas Holmboe var ein norsk språkmann og numismatikar. Bernt Michael Holmboe var ein eldre bror.
Holmboe var fødd i Vang i Valdres der far hans var sokneprest, men voks for det meste opp i Eidsberg. Etter å ha vorte cand.theol. i 1818, studerte han arabisk og persisk språk i Paris i 1821–22. Sidan var han lektor, til han i 1825 vart utnemnd til professor i austerlandske språk ved universitetet i Christiania. Denne stillinga hadde han til han tok avskjed i 1876.
Holmboe spela ei større rolle som numismatikar enn som språkmann. «Han hadde store kunnskapar, men var ukritisk som språkmann». Hans mest kjente verk er Bibelsk Realordbog frå 1868. I den lange perioden 1830–76 var han styrar av myntkabinettet til Universitetet i Christiania. Han grunnla i 1834 Norske Universitets- og Skole-Annaler, ein skriftserie han gav ut i seks år.
Holmboe var medlem av fleire lovkommisjonar som la grunnen til reformer i det norske undervisningssystemet. Han var også mellom dei som tok del i arbeidet med ei ny omsetjing av Det gamle testamentet.
Han døydde i Kristiania.
Snøhare
Snøhare, polarhare, arktisk hare, kvithare eller grønlandshare (Lepus arcticus) er ein art i harefamilien. Han har svarte øyrespissar og ein elles heilt kvit pels som berre om sumaren får eit gråkvitt skjær på hovudet. Vekta når opp til 5,5 kg.
Snøharen lever på tundra, i kupert fjellterreng og lågland ved kysten. Han finst i Nord-Amerika nord for skoggrensa og på Grønland.
Neápoli i Lemesós
Neápoli (gresk Νεάπολη) er ein bydel i Lemesós (Limassol) på Kypros. Bydelen ligg ved sjøen heilt aust i byen.
Plassering
I vest grensar Neápoli til Ajía Triáda og i nordvest til Ájos Nikólaos. I nord ligg nabokommunen Mésa Jitonía og i aust Ájos Athanásios.
Ekateríni Stefanídi
Ekaterini Stefanidi er ein gresk stavhoppar frå Aten som vann EM-gull og OL-gull i øvinga i 2016 og VM-gull i 2017.
Aktiv
Stefanídi kom i 2011 på sølvplassen i stavtevlinga då U23-EM fann stad i tsjekkiske Ostrava, og fekk bronsen i universiaden i kinesiske Shenzhen, der ho forbetra den personlege rekorden til 4,45 m. Same høgda nådde ho då i OL-året 2012 vart nordamerikansk collegemeister (NCAA). Nokre veker før OL-tevlinga i London svinga ho seg over 4,51 i Livermore i California, men under sommarleikane mislukkast ho heilt.
Etter ein noko skadeplaga 2013-sesong, forbetra Stefanídi den personlege rekorden fire gongar, sist til 4,71 m og tangering av den greske stavrekorden, ei veke før europameisterskapen i Zürich. I finalen i Zürich var ho ein av tre deltakarar som stoppa på 4,60 m, men sidan ho tok høgda i andre forsøk, og dei hine to fyrst i tredje forsøk, leia ho tevlinga åleine då russiske Anzjelika Sidorova gjorde seg klar til sitt tredje hopp på 4,65 m. Sidorova fekk klaff og tok gullmedaljen, Stefanídi fekk sølvet.
Vinteren 2015 tok Stefanídi seg over 4,77 m innadørs og ganske nøyaktig eitt år seinare klarte ho 4,90 m i New York City. Den 8. juni 2016 sette ho gresk rekord med 4,86 m i Aten. Ein månad seinare vart ho i Amsterdam europameister og sette meisterskapsrekord med eit hopp på 4,81 m.
Tverrsnitt
Tverrsnittsarealet (A') til ein lekam sett frå ein viss vinkel er det totale arealet til den ortografiske projeksjonen av lekamen frå den vinkelen. Til dømes ein sylinder med høgda h og radius r har når ein ser på sylinderen langs sentralaksen, og  når ein ser på sylinderen frå ei ortogonal retning. Ei kule har radius r har når ein ser ho frå alle vinklar. Meir generelt kan ein rekne ut A' med følgjande overflateintegral:
der er ein einingsvektor som peikar langs synsretninga mot sjåaren, d\mathbf{A} er eit overflateelement med ein utoverretta normal, og integralet er berre teken over den øvste flata, den delen av flata som er «synleg» frå perspektivet til sjåaren.
Hargshamn
Hargshamn er ein svensk tettstad i Östhammars kommun i Uppsala län i landskapet Uppland. I 2005 hadde tettstaden 304 innbyggjarar.
Mount Deryugin
Mount Deryugin er eit fjell, 2635 moh, i Vindegga i Liebknechtfjella i Humboldtfjella i Dronning Maud Land. Det vart oppdaga og kartlagd frå flyfoto av Den tredje tyske antarktisekspedisjonen, 1938–39. Det vart kartlagd frå flyfoto og landmålingar av Den sjette norske antarktisekspedisjonen, 1956–60 og kartlagd på ny av Den sovjetiske antarktisekspedisjonen, 1960–61, som kalla det opp etter den sovjetiske zoologen K.M. Derjugin.
Hargshamn
Service og industri
Den viktigaste verksemda er Jaco Fabriks AB med over 50 tilsette, som produserer stillas, transformatorstasjonar, systemløysingar for mobiltelefoni og trådlaust breiband, signal- og tryggleiksanlegg for togdrift med meir. Hargshamn har opplevd nedlegging av viktige servicetilbod dei siste åra. Skulen blei lagt ned i 2005. Landhandelen med post og bensinstasjon blei nedlagt i 2007.
Hargshamn har internasjonal hamn med 8,5 meters djup som hovudsakleg vert nytta til bulktransport, for det meste drivstoff. Frå hamna går det jernbane og bilveg for vidaretransport.
Les amants de minuit
«Les amants de minuit» (fransk for Midnattselskarane) er ein song av Michèle Arnaud. Han er ein av dei to songane som representerte Luxembourg i Eurovision Song Contest 1956. Teksten er skriven på fransk.
Al Farwaniyah
Al Farwaniyah er det administrative senteret i Al Farwaniyah guvernement i Kuwait.
Ain't Love a Bitch
«Ain't Love a Bitch» er ein song skriven av Gary Grainger og Rod Stewart. Stewart gav ut songen i 1978 på albumet Blondes Have More Fun, og han var ein av fire songar skriven av desse to på albumet. Songen vart gjeven ut på singel i 1979 og nådde 11. plassen på den britiske singellista og 22. plassen på Billboard Hot 100 i USA. Songen låg åtte veker på den britiske lista og seks veker inne på den amerikanske. Songen gjekk òg inn på topp 10 i mange anre alnd, som Irland. Billboard rangert Stewart på sjuandeplassen for beste singelartist i 1979 med «Ain't Love a Bitch» og føregangaren «Da Ya Think I'm Sexy?».
Kfar Yona
Kfar Yona (hebraisk skrift כְּפַר יוֹנָה) er ein by (lokal kommune) i Sharon-regionen i Sentral-Israel i Israel. Han ligg 7 km aust for Netanya. I 2008 var folketalet 16 100, over eit område på kring 11 km².
Historie
Kfar Yona vart grunnlagd på landområde kjøpt på Sharonsletta i 1932 frå Mustafa Bushnaq og Shanti-familien frå Qalqiliya.
Under den arabisk-israelske krigen i 1948 låg Kfar Yona ved frontlinjene og forsvararane av landsbyen var vendt mot den irakiske hæren, som prøvde å nå Netanya og kutte dei jødiske styrkane i Israel i to. Det nye israelske forsvaret tvinga irakarane attende til fjella i Samaria, men Kfar Yona vart verande den austlegaste jødiske busetnaden i området. Som følgje av våpenkvileavtalen i 1949 vart grensa flytta frå Kfar Yona og 8 km austover, til like vest for Tulkarm.
Kfar Yona var omgjeve av frukthagar og hovudnæringa var dyrking av appelsinar. Dei fleste av desse frukthagane er no byta ut med nye bustadområde.
Like ved Kfar Yona ligg Område 21 militærbase, kalla opp etter Mota Gur, som omfattar fallskjermjegerar, Nahal, militærpolitiet og andre små basar. I tillegg grensar Kfar Yona til Pardesiya og Lev HaSharon regionale kommune.
Harmånger
Harmånger er ein svensk tettstad i Nordanstigs kommun i Gävleborgs län i landskapet Hälsingland. I 2005 hadde tettstaden 523 innbyggjarar.
Ájos Nikólaos i Lemesós
Ájos Nikólaos (gresk Άγιος Νικόλαος) er ein bydel i Lemesós (Limassol) på Kypros. Bydelen ligg langt aust i byen.
Plassering
I vest grensar Ájos Nikólaos til Ájos Nektários og i sør til Neápoli. I nord ligg nabokommunen Mésa Jitonía.
Tarn Valley
Tarn Valley er ein høgtliggande, isfri dal, 3 km lang, med fire tjern kalla opp etter amerikanske universitet: Yale, Harvard, Princeton og Penn (Pennsylvania), ved nordsida av den nedre Taylor Valley, nord for Mount Falconer i Victoria Land. Denne dalen vart vitja i feltsesongen 1965-66 av Victoria University of Wellington Antarctic Expedition (VUWAE) (leiar Edward D. Ghent) som namngav tjerna. Dalen vart namngjeven i samband med tjerna av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i 1997.
Hole kyrkje
Hole kyrkje er ei langkyrkje på Røysehalvøya i Hole kommune i Viken fylke. Kyrkja vart oppført omkring år 1200, men brann etter eit lynnedslag 24. mai 1943. Steinmurane etter den gamle kyrkja dannar den vestre delen av kyrkja som vart oppført i 1951–54 med Finn Bryn som arkitekt og innvigd 5. september 1954.
Sør på kyrkjegarden er eit gravkapell frå 1914. Prestegarden ligg like nord for kyrkja, på den andre sida av Prestegårdsveien.
Lochindorb
Lochindorb (skotsk-gælisk Loch nan Doirb) er ein innsjø nord for Grantown on Spey i Highland i Skottland. På ei øy i innsjøen står Lochindorb Castle, som tidlegare høyrte til Clan Comyn. Innsjøen er ein populær stad for fiskarar og fuglekikkarar, som mellom anna kjem for å sjå den lokale storlomen og grågjessene. Søraust for innsjøen ligg ein liten barskog og i denne skogen ligg Lochindorb-hytta.
One of the Living
«One of the Living» er ein song frå 1985 av Tina Turner. Han var ein av to songar Turner spelte inn for filmen Mad Max Beyond Thunderdome, der ho òg hadde ei rolle. Singelen nådde 15. plassen på den amerikanske Billboard Hot 100.
Songen vart skriven av Holly Knight, som òg var medlåtskrivar på Turner-singlane «The Best» og «Better Be Good to Me». I 1986 vann songen Grammy-prisen for beste kvinnelege rockesong.
Words of Love
«Words of Love» er ein song skriven og spelt inn av Buddy Holly.
Originalversjonen
Holly spelte inn songen den 8. april 1957. Holly song sin eigen harmonivokal, noko dei fekk til ved å kombinere lydbandinnspelingane for kvar del. Songen vart ikkje ein stor hit for Holly, men har sidan blitt rekna som ein av dei viktigaste innspelingane hans og finst på mange av samleplatene hans.
Eit samlealbum kalla Words of Love kom ut på PolyGram i Storbritannia i 1993, og nådde førsteplassen på albumlista i USA og selde til gullplate..
The Diamonds-versjonen
Ein doo-wop-versjon av Diamonds kom ut på Mercury Records den 20. mai 1957, og nådde 13. plassen på Billboard Hot 100 i juli 1957. The Diamonds framførte òg songen på direktefjernsyn på showet Circus Time den 27. juni 1957, og han finst på albumet Pop Hits frå 1962.
Andre innspelingar
Ei framføring av songen frå 1963 vart spelt inn for BBC og finst på samlealbumet On Air – Live at the BBC Volume 2 frå 2013. Innspelinga var òg med på ein EP frå albumet, og ein DVD eller Blu-ray som kom med albumet 1+ frå 2015.
Verdscupen i alpine greiner 1989/Menn
Verdscupen i alpine greiner for menn i 1989-sesongen tok til 27. november 1988 i Schladming i Austerrike og vart avslutta 10. mars 1989 i Shigakogen i Japan. Turneringa omfatta 28 renn og 31 tevlingar. Tevlingane fordelte seg på 10 slalåmrenn, 6 storslalåmrenn, 4 super-g-renn, 8 utforrenn og 3 kombinasjonstevlingar, dei siste baserte på allereie avvikla enkeltrenn.
Marc Girardelli frå Luxembourg var suverent beste poengsankar og vann verdscupen for tredje gong. Fjorårsvinnar Pirmin Zurbriggen frå Sveits var ein like suveren andremann. Alberto Tomba frå Italia kneip tredjeplassen, eitt einaste poeng føre norske Ole Kristian Furuseth.
Tzelafon
Tzelafon (hebraisk צְלָפוֹן) er ein moshav sentralt i Israel. Han ligg nord for Beit Shemesh i Mateh Yehuda regionale kommune. I 2006 hadde han eit folketal på 571.
Landsbyen vart grunnlagd i 1950 av emigrantar frå Jemen. Seinare slutta emigrantar frå Marokko, som kom til Israel i 1955, seg til dei. Han vart kalla opp etter den antikke byen Tzelafon, som låg i området. Namnet kjem frå Hazelelponi, som i følgje Talmud, var mor til Samson.
Lochinvar
Lochinvar (eller Lan Var) er ein innsjø i Skottland som no er eit reservoar. Han ligg i åsane i Dumfries and Galloway nordaust for St. John's Town of Dalry. Han vert drenert av Lochinvar Burn, som renn sørover til Water of Ken. Ruinane av ei borg, som tidlegare låg på ei øy her, ligg no under vatn i innsjøen. Øya vart lagt under vatn då vassnivået i innsjøen vart heva for å nytte vatnet som drikkevasskjelde seint i 1970-åra.
Namnet Lochinvar er skotsk-gælisk, Loch an barr og tyder «innsjøen på åstoppen».
Staden har gjeve namn til fleire aristokratiske titlar, som Baron of Lochinvar, Laird of Lochinvar.
Qalat i Afghanistan
Qalat (persisk قلات, qalāt) er provinshovudstad for Zabol i Afghanistan. Han ligg sentralt i landet, 300 km sørvest for hovudstaden Kabul. Qalat har 49,158 innbyggjarar (2015). Dei fleste innbyggjarane er pasjtunarar. Byen har vegsamband med Kandahar i sørvest og Ghazni i nordaust via hovudvegen Ring Road. Qalat lufthamn ligg i nærleiken av byen.
Qalat er også kjend som Qalāt-e Ghiljī, Qalāt-e Tokhī. Qalāt kan også skrivast Kalāt. Namnet tyder 'festning'. Festningen som ligg i åssida over Qalat skal ifølgje soga vera bygd av Aleksander den store. Det noverande byggverket blei reist under britane på 1800-talet. Han er blitt brukt, også i nyare tid, av sovjetarar, talibankrigarar og USA-amerikanarar.
Historie
16. april 1857 vitja eit britisk sendebod gjennom byen, på veg til Kandahar for å inngå ein avtale mellom dei britiske styresmaktene i Peshawar og emiren av Kabul.
Emir Sher Ali Khan erobra byen den 22. januar 1867. Sonen hans, Mahomed Ali, blei drepen i slaget. Det var onkelen hans som drap han, og onkelen blei seinare også drepen.
I 2005 var Qalat base for amerikanske styrkar som kjempa mot Taliban. Den første flyplassen i provinsen, Qalat lufthamn, blei bygd i 2006. Han var eit av fleire prosjekt som fann stad under det amerikanskleidde Provincial Reconstruction Team Zabul, som var verksame her fram til 2013. Mellom anna blei det bygd ein jenteskule for å betra tilgang til utdanning i området. Fleire program for å betra tilgangen på reint vatn blei også starta rundtom i byen. I 2009 blei eit prosjekt som gav sjukehuset Qalat City Hospital reint drikkevatn fullført. Nokre av prosjekta har likevel fått kritikk. Utviklinga av eit økonomisk distrikt i byen tok tre år å fullføra og kosta rundt ti millionar dollar, men bygningane blei for det meste ståande tomme. Anten var det ikkje bruk for dei eller ein mangla lokal kunne til å vedlikehalda dei.
Pål Tyldum
Pål Bjarne Tyldum er ein norsk tidlegare langrennar frå Høylandet i Nord-Trøndelag.
Fremste prestasjonane
Tyldum var lite påakta som langrennar før enn han i 1968 gjekk ei rekke gode renn. Han vart olympiameister på femmila i Sapporo under 1972, og var med på stafettlaget som tok gull i Grenoble under 1968. I tillegg vann han tre OL-sølv (eit av dei i stafett) og vart noregsmeister sju gonger. Han var særleg dyktig på dei lengre distansane, kjend for si evne til å disponere kreftene. Tyldum var norsk flaggberar i vinter-OL 1976 i Innsbruck. Han representerte i alle år Idrettslaget Hållingen frå Høylandet. For innsatsen sin under vinter-OL i 1972 vann han Fearnleys olympiske ærespris dette året.
Medaljar og besteplasseringar i noregsmeisterskap
Tyldum vart tildelt Holmenkollmedaljen i 1970.
Amami se vuoi
«Amami se vuoi» (italiensk for Elsk meg om du vil) er ein song av Tonina Torrielli. Han er ein av dei to songane som representerte Italia i Eurovision Song Contest 1956. Teksten er skriven på italiensk.
Kalundborg kommune
Kalundborg kommune er ein dansk kommune på Sjælland i den nyoppretta Region Sjælland etter kommunereforma i 2007. Tidlegare låg kommunen i Vestsjællands amt.
Ájos Nektários i Lemesós
Plassering
I vest grensar Ájos Nektários til Kápsalos og Apóstoli Pétros ke Pávlos, i sør til Ajía Zóni og i aust til Ájos Nikólaos. I nord ligg nabokommunen Mésa Jitonía.
Kalundborg kommune
Kalundborg kommune er ei samanslåing av Bjergsted kommune, Gørlev kommune, Hvidebæk kommune, Høng kommune og Kalundborg kommune (1970–2006).
Kommunen har 48,660 (2016) innbyggjarar og administrasjonsenteret ligg i Kalundborg.
Knoppurtslekta
Centaurea eller knoppurtslekta er ei planteslekt med eitt- eller fleirårige urter i korgplantefamilien. Slekta har mellom 350 og 600 artar og er utbreidd på den nordlege halvkula, i Sør-Amerika og Australia.
Dei fleste artane finst i Middelhavsområdet, og på steppene i Aust-Europa og Asia. I Europa er det ca. 200 artar. Plantane liknar på tistlar. Dei viltveksande artane i Noreg har raude blomstrar, og har ikkje stikkande blad. Mange artar i denne slekta blir dyrka som hageplantar.
Nyare forsking har synt at denne slekta bør delast i fleire mindre, men det er enno (2012) ikkje komme fram til ein ny taksonomi.
Norske artar
Parykk-knoppurt og skjeggknoppurt, Centaurea phrygia, er freda etter Naturvernloven.
Gustav Holst
Gustav Theodore Holst var ein engelsk komponist. Han er mest kjend for orkestersuiten Planetane, som delvis er inspirert av astrologi (Holst var sjølv astrolog). I Choral Hymns from the Rig Veda har Holst sjølv omsett teksten frå sanskrit.
Musikken og innstillinga til livet var under påverknad av folkemusikk, Austen sin filosofi og vennskapen med Vaughan Williams. Han blei verdskjend for Planetene som er frå 1916 og er ein orkestersuite i sju satsar.
Devoldnuten
Devoldnuten er eit fjell, 3280 moh, mellom Kjelbotnnuten og Pukkelen nær toppen av Byrdbreen i Sør-Rondane. Det vart kartlagd av norske kartografar i 1957 frå flyfoto tekne under U.S. Navy Operasjon Highjump, 1946–47, og kalla opp etter Hallvard Devold, som i lag med Hjalmar Riiser-Larsen og Olav Kjelbotn undersøkte Prinsesse Ragnhild Kyst med hundesledar i 1933.
Karen Carpenter
Karen Anne Carpenter var ein USA-amerikansk songar og trommeslagar. Ho og broren, Richard, danna i 1970-åra duoen the Carpenters. Ho spelte både trommer og song i duoen. Stemma hennar var ein kontraalt.
The Carpenters fekke i rekkje hittar i 1970-åra, som «(They Long to Be) Close to You», «We've Only Just Begun», «Rainy Days and Mondays» og «Yesterday Once More». Carpenter spelte inn eitt soloalbum seint i 1970-åra, men det vart ikkje gjeven ut då. Ho spelte inn albumet i ein pause frå The Carpenters, men gjekk attende til duoen, og dei fekk ein siste hit i USA, «Touch Me When We're Dancing» i 1981, før ho døydde på tragisk vis. Carpenter leid av anoreksi, ei spiseforstyrring som var lite kjend på den tida. Ho døydde berre 32 år gammal i februar 1983 av hjartesvikt på grunn av sjukdommen hennar. Dødsfallet hennar førte til auka merksemd omkring spiseforstyrringar.
Soloalbumet hennar, kalla Karen Carpenter, kom omsider ut hausten 1996.
Skeise-NM 1974 i firkamp
Noregsmeisterskapen på skeiser 1974 i firkamp for menn vart avvikla i Alta i Finnmark helga 2. og 3. mars. Sten Stensen frå Drammens Skøyteklubb Turn vart norsk meister i firkamp for andre gong i rad.
NM på skeiser 1974
Dato: 2./3. mars 1974
<br style="clear:both;" />
500 meter
<br style="clear:both;" />
5000 meter
<br style="clear:both;" />
1500 meter
<br style="clear:both;" />
10000 meter
<br style="clear:both;" />
Symmetri
Symmetri er ein karakteristisk eigenskap ved geometriske figurar, system, likningar og andre verkelege eller konseptuelle objekt. Vanlegvis fremstår den eine halvdelen av objektet som eit spegelbilete av den andre.
Ein seier at eit objekt er symmetrisk når det gjeld ein viss matematisk operasjon, viss operasjonen ikkje endrar objektet eller framtoninga til objektet.
Symmetriar kan òg finnast i levande organismar, som menneske og andre dyr.
Mangel på symmetri omtalast som som asymmetri.
Growing on Me
«Growing on Me» er ein song av det britiske glamrockbandet The Darkness frå albumet deira Permission to Land. Han kom ut som den andre singelen frå albumet den 16. juni 2003, og nådde 11. plassen på UK Singles Chart. Songen nådde òg 42. plassen i Irland og 46. plassen i Australia.
Bakgrunn
Trass i rykte om kva songen tyder har frontmannen Justin Hawkins nekta for at teksten syner til kjønnslus eller seksuelt overførbare sjukdommar
Songen var med på filmmusikkalbumet til filmen School of Rock, trass i at han ikkje er med i sjølve filmen. Filmen brukar ein annan song av The Darkness, «Black Shuck». Endringa kan kome av grovt språk i «Black Shuck» og at songen vart byta ut for å nå ei yngre målgruppe. Songen vart òg nytta i filmen Going the Distance i 2004.
Härryda
Härryda er ein svensk tettstad i Härryda kommun i Västra Götalands län i Västergötland. I 2005 hadde tettstaden 861 innbyggjarar.
Waka Waka (This Time for Africa)
«Waka Waka (This Time for Africa)» (spansk: «Waka Waka (Esto es África)») var den offisielle VM-låta for Fotball-VM 2010, og vart framført av Shakira. Han har tekst på engelsk.
Det finst og ein spansk versjon av songen.
Den sovjetiske antarktisekspedisjonen
Den sovjetiske antarktisekspedisjonen (SAE eller SovAE, russisk Советская антарктическая экспедиция, САЭ, Sovjetskaja antarktitsjeskaja ekspeditzija) var ein del av Arktisk og Antarktisk Forskingsinstitutt i Den sovjetiske komiteen for antarktiskforsking hos Det sovjetiske vitskapsakademiet.
Sjøfartsdepartementet i Sovjetunionen var ansvarleg for leiinga, logistikken og forsyninga til ekspedisjonane.
Den første sovjetiske kontakten med Antarktis var i januar 1947 då kvalbåtflåten Slava byrja med kvalfangst i Sørishavet.
Stasjonar
Den første sovjetiske stasjonen i Antarktis, Mirny, vart oppretta nær kysten den 13. februar 1956. I desember 1957 vart ein ny stasjon, Vostok bygt i dei indre områda nær den sørlege geomagnetiske polen.
IGY-stasjonar
Stasjonar i bruk under Det internasjonale geofysiske året.
Ekspedisjonar
Sovjetunionen dreiv ekspedisjonar til Antarktis frå 1955 til oppløysinga. Etter dette vart dei sovjetiske stasjonane i Antarktis teken over av Russland.
Vandredue
Vandredue (Ectopistes migratorius) er ein utdøydd fugleart i duefamilien. Arten levde på 1800-talet i store flokkar aust i Nord-Amerika. Ho blei utrydda tidleg på 1900-talet etter massiv jakt.
Vandredua var litt mindre enn ei tamdue. Ho var gråblå på oversida, raudbrun på undersida og hadde lang hale.
Fuglen var viktig for amerikanske urfolk, både som matkjelde og i ritual. Etter koloniseringa blei ho også eten av nybyggjarar. Frå andre halvdelen av 1800-talet blei fangar duer tilmed sende med jernbane til amerikanske byar.
Tidleg på 1800-talet var vandredua så talrik at duereira skal ha fått greiner til å knekka av tre medan flokkane gjorde stor skade på kornavlingar. Etter storstilt fanging og skyting av duene gjekk fugletalet raskt ned frå 1870-åra. Bestanden braut saman og kunne ikkje formeira seg i store flokkar slik han tidlegare hadde gjort. Samstundes var store skogområde som duene hadde levd i blitt hogde ned og gjort om til jordbruksland.
Det siste ville eksemplaret av vandredue blei skote i 1906, og den siste vandredua i fangenskap, «Martha», døydde i Cincinnati zoologiske hage i USA 1. september 1914. Dua er stoppa ut og står på museum.
Utryddinga av vandredua i Amerika og geirfuglen i Europa førte til eit nytt syn på ville dyr ettersom mange innsåg at dei ikkje ville klara seg uansett kva folk gjorde. Hendingane gjorde at ein byrja tenka på bestandforvalting og jaktregulering, og la noko av grunnen for utviklinga av miljøvern.
Sørgedue (Zenaida macroura) er ein dueart som også høyrer heime i Nord-Amerika. Ho er rekna som den næraste nolevande slektningen til vandredua.
Darius Milhaud
Darius Milhaud var ein fransk komponist.
Biografi
Milhaud kom frå ei gammal slekt av jødisk-provensalsk opphav. I følgje han sjølv var både den geografiske og den religiøse bakgrunnen noko som hadde monaleg innverknad på han gjennom heile livet.
Frå 1909 studerte han fiolin i Paris, men tre år seinare var det komposisjon som opptok han mest. Han blei undervist av André Gedalge, Charles-Marie Widor, og Vincent d'Indy. I Gédalges kurs blei han òg kjend med bl.a. Arthur Honegger og Jacques Ibert. På denne tida oppstod først og fremst lieder etter dikt av samtidige franske diktarar, og hans første opera (La brebis égarée, 1910-1915).
Etter å ha tilbringa 2 år i Sør-Amerika, der han blei kjend med brasiliansk folkemusikk og populærmusikk, kom han i 1918 tilbake til Frankrike, der han høyrde til krinsen rundt Jean Cocteau og Erik Satie. Der vart han med i den kjende komponistgruppa les Six. Komposisjonane gav Milhaud suksess, men av og til òg skandalar.
I 1925 gifte han seg med kusina si Madeleine.
Etter utbrotet av andre verdskrig emigrerte Milhaud med kona si til USA, og blei lærar ved Mills College i Oakland, der han verka til 1971. Etter krigen hadde han òg ein komposisjonsklasse ved konservatoriet i Paris (til 1972). Han underviste i denne tida høvevis eitt år på kvart kontinent. Han hadde studentar som jassmusikaren Dave Brubeck, minimalisten Steve Reich, symfonikaren Allan Pettersson og avantgardistane Karlheinz Stockhausen, Larry Austin og Iannis Xenakis.
Musikk
Milhaud var ein svært produktiv komponist (hans verkliste inneheld meir enn 400 opus), som verka innan alle framståande musikkformer (opera, symfonisk musikk, instrumentalkonsertar, kammer- og vokalmusikk, lieder).
Han var under sterk påverknad frå musikk frå middelhavsnære område, særleg den italienske. Kompositorisk brukte han teknikkar som bi-polytonalitet, polyrytmikk og inspirasjon frå jass, han avstod frå strenge og formelle teknikkar frå klassisk satslære, og ein av styrkane hans var ein særeigen melodikk. Eit av dei mest kjende stykka hans er Scaramouche for 2 klaver, som han òg arrangerte for mange andre besetningar.
Kjelder
.
History: America's Greatest Hits
History: America's Greatest Hits er det første samlealbumet til den amerikanske folkrocktrioen America, gjeve ut av Warner Bros. Records i 1975. Albumet vart produsert av den mangeårige Beatles-produsenten George Martin, det tredje av sju etterfølgjande album han produserte med America. Det vart ein suksess i USA, og nådde tredjeplassen på Billboard-albumlista og vart sertifisert til multiplatina av RIAA. Det har òg vorte sertifisert 6 gonger platina av ARIA for sal på 420 000 eksemplar i Australia. Den 20. juli 2019 gjekk albumet igjen inn på dei amerikanske hitlistene og nådde 50. plassen på Billboard Top Rock Albums. .
Historikk
Mot slutten av 1975 hadde America gitt ut fem kommersielt vellykka studioalbum og ei rekkje hitsinglar, inkludert to listetoppar. Den andre songen deira på hitlista, «Sister Golden Hair», hadde toppa hitlistene den sommaren. Warner Bros. Records bestemde seg for å utnytta det kommersielle momentumet i gruppa og den veksande katalogen ved å gi ut eit samlealbum med dei største hittane deira.
Albumet har faktisk to namn: 'History, for å følgja tradisjonen i gruppa med å gi ut album med namn som byrjar på bokstaven «H», og America's Greatest Hits, for å indikera at det er ei samling av hittane deira.
Remiksa spor
Dei sju første spora på albumet, som vart spelt inn før produsent George Martin vart involvert i gruppa, vart remixa av Martin for denne utgivinga, med fleire oppsiktsvekkjande forskjellar frå dei originale miksane. Nokre av dei remiksa spora, som «A Horse with No Name» og «I Need You», har ein meir framståande bass. Ei stemme kan kort høyrast i bakgrunnen på «A Horse with No Name» omtrent to minutt ut i sporet - denne stemma er ikkje med på originalinnspelinga. Tonehøgda på «I Need You» er senka ein kvart tone frå originalversjonen. «Sandman» er omtrent eitt minutt kortare enn originalmiksen. På «Ventura Highway» er solovokalen til Dewey Bunnell dobbeltspora og gitaren har mykje meir romklang. «Don't Cross the River» legg til ei fele som ikkje kan høyrast på originalinnspelinga. I tillegg er fleire av spora krysstona for å eliminera pausane mellom songane.
På grunn av den kommersielle suksessen og vedvarande populariteten til dette albumet, har dei remiksa versjonane av hittane til America på History over tid vorte like gjenkjennelege i populærkulturen som dei originale singlane sjølv.