cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dee Murray
Før han byrja å spele med Elton John turnerte han i lag med trommeslagaren i Nigel Olsson, som òg spelte med John, i Spencer Davis Group i 1968-1970. Murray og Olsson byrja å spele med John i 1970 og spelte først på Tumbleweed Connection. Sjølv om dei turnerte fast med John, tillet plateselskapet hans berre å la dei spele på ein song per studioalbum. Etter Honky Château i 1972, klarte John derimot å overtyde plateselskapet om å la dei få bli fullverdige medlemmar av bandet til John. Murray og Olsson spelte med John fram til og med Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy i 1975, då dei vart bytta ut fordi John ønskte ein ny stil.
Murray og Olsson spelte framleis i lag som studiomusikarar i Los Angeles og spelte mellom anna med Rick Springfield og Procol Harum. Mellom 1978 og 1979 arbeidde Murray med Alice Cooper.
Murray døydde av hjerneslag som følgje av langvarig hudkreft i 1992.
Dolneni
Dolneni (makedonsk Долнени, albansk Dollnen) er ein landsby og ein kommune i regionen Pelagonia i Nord-Makedonia. Den noverande kommunen vart oppretta i 2004 ved at ein slo saman dei to tidlegare kommunane Dolneni og Zjitosje, med unntak av busetnaden, som vart overført til kommunen Krivogasjtani.
Kommunen har eit areal på 412,43 km2 og hadde 13 126 innbyggjarar ved folketeljinga i 2021.
I 2002 hadde kommunen 13 568 innbyggjarar, den tidlegare kommunen Dolneni hadde 11 583, medan sjølve landsbyen hadde 375 innbyggjarar. Dei største busetnadene i kommunen var:
Codex Leningradensis
Codex Leningradensis, eller leningradkodeksen som ein kan kalla han på norsk, er eit av dei eldste manuskripta som finst over heile Den hebraiske bibelen (Det gamle testamentet). Manuskriptet er datert til år 1008, og er truleg skrive i Kairo. Manuskriptet er skrive på hebraisk etter den såkalla masoretiske teksten med Tiberias-vokalisering.
Truleg er Codex Aleppo opphavet til leningradkodeksen og såleis eldre enn denne (kanskje frå 920-talet), men delar av aleppokodeksen har vore sakna sidan 1947. Dette gjer leningradkodeksen til det eldste eksisterande manuskriptet som inneheld heile Det gamle testamentet. Han kan til dømes brukast som kjelde for dei manglande delane av aleppokodeksen. Dermed har leningradkodeksen ei viktig rolle i kristen og jødisk religionsforsking.
Leningradkodeksen har namn etter Leningrad (Sankt Petersburg) etter å ha vore i Nasjonalbiblioteket i Russland Saltykov-Sjtsjedrin sidan 1863. Han blei internasjonalt kjend som Leningradkodeksen etter å ha vore brukt som utgangspunkt for den hebraiske teksten i Biblia Hebraica (1937), og seinare for Biblia Hebraica Stuttgartensia (1977). Då Leningrad fekk tilbake namnet Sankt Petersburg etter oppløysinga av Sovjetunionen i 1991, bad nasjonalbiblioteket om at ein skulle halda på «Leningrad» i namnet på kodeksen. Han er tidvis blitt omtalt som Codex Petersburgensis eller Petropolitanus, 'St. petersburgkodeksen', men dette er eit fleirtydig namn sidan det også kan visa til ein annan bibelkodeks, MS. Heb B 3, som er endå eldre (år 916), men berre omfattar siste delen av Nebiím (Profetane).
Anna Karenina
Anna Karenina (russisk Анна Каренина) er ein roman av den russiske forfattaren Lev Tolstoj. Romanen blir rekna som eit av dei mest sentrale verka frå siste helvta av 1800-talet, og som eit høgdepunkt i russisk realisme. Romanen vart skriven og publisert fortlaupande som føljetong i tidsskriftet Russkij vestnik i åra 1873–77 og vart utgjeven som bok i 1878. Tittelen syner til den kvinnelege hovudpersonen i romanen, Anna Karenina. Ho er gift med toppbyråkraten Aleksej Karenin, som ho har sonen Serjozja med.
Anna og Vronskij
Romanen opnar med at Anna Karenina kjem frå St. Petersburg til Moskva med nattoget for å mekle mellom broren, fyrst Oblonskij, og kona, som har oppdaga at mannen har vore utru. På togreisa har ho møtt grevinne Vronskaja. Dei to har funne kvarandre i hugnaden for sønene sine, Anna for vesle Serjozja, grevinne Vronskaja for sin forlengst vaksne son, grev Aleksej Vronskij. Under Moskva-opphaldet forelskar Anna seg i Vronskij, som gjengjelder kjenslene hennar. Ho er utru mot mannen sin, først i det skjulte, snart ope, og når ho skal ha barn med Vronskij, forhandlar ho med mannen sin om skilsmisse. Det er han viljug til å gje henne, men han insisterer på at ho då må gje frå seg Serjozja. Anna klarer ikkje tanken om å skiljast frå sonen, men held fram med å leve saman med Vronskij i et forhold som er uakseptabelt både for mannen hennar og for den aristokratiske verda ho lever i.
Sjangerkonvensjonar
Dei to handlingstrådane er dominert av sjangerkonvensjonar. Delen om Levin tek form av pastoral idyll, som når sitt høgdepunkt når han ligg under stjernene og kjenner seg eitt med omgjevnadene, både med sine medmenneske og med naturen. Delen om Anna utviklar seg derimot som ein tragisk avsondring frå omgjevnadene i ei rekkje hendingar prega av uroverkkjande førevarsel. Dei mest urovekkjande er kanhende banevoktaren som blir køyrd ned av toget den morgonen Anna først møter Vronskij, og som ho kjem i hug rett før ho kastar seg under hjula, og den lille bonden både ho og Vronskij drøymer om, og som heimsøkjer henne i dødsaugneblinken. I lesinga av Anna si historie blir tapet av sonen det avgjerande momentet, ein konsekvens ho ikkje hadde sett føre seg. Det blir hennar tragiske hamartia, den fatale feilvurderinga som blir årsak til ulukka hennar, og som til slutt endar i sjølvmord.
To historier
Carl Stief skriv at fallet til Anna Karenina først og fremst har skuld i at ho på grunn av kjærleiken til Vronskij gløymer alle andre forpliktingar. Levin, som er Tolstoj sitt alter ego, har derimot ikkje gløymt forpliktingane overfor andre, og freistar støtt å finne ei meining med livet. Søkinga etter ei meining med tilværet driv han til å prøve ei rad forskjellige løysingar, som alle i tur og orden blir forkasta. Først då han innser at korkje fornuft, intellekt eller vitskap kan gje livet meining, kjem det til ei avklåring: «Bare tro på Gud og hans lover kan gi et tilfredsstillende svar. Vi skal leve for noe vi ikke forstår, leve for Gud som ingen kan definere eller fatte. Slik tror den russiske bonden, og av ham lærer Levin at slik må det være. Hva Anna aldri forstod, lærer Levin av det enkle russiske folk». Kombinasjonen av dei to historiene gjev ifølgje Jostein Børtnes forfattaren fritt spelerom til å skape ei brei framstilling av den russiske samtida, som tek opp i seg debatten som i 1860–70-åra gjekk føre seg i den russiske overklassen mellom dei progressive, vestleg-orienterte og dei konservative slavofile. Debatten femna om så ulike problem som tilhøva blant bøndene etter opphevinga av liveigenskapen i 1861, russisk landbrukspolitikk, spørsmålet om kvinnene si stilling og framtida for ekteskapet som institusjon. Alt dette let seg integrere i historia om godseigaren Levin sitt ekteskap og ekteskapsbrotet til Anna Karenina. Men ifølgje Børtnes var det for lesarane i samtida til Tolstoj ekteskapsbrotet som var det verkelege problemet. Kva gjer ein ektemann som oppdagar at kona har vore utru mot han?
Litteraturhistorisk plassering
Anna Karenina er ein samtidsroman og rekna som eit av høgdepunkta i russisk realisme. Men den peikar òg framover mot romandiktinga på 1900-talet. Dette blir kanskje mest tydeleg i den utstrakte bruken av indre monolog, det vil seie ei direkte attgjeving av personane sine indre tankar og kjensler, slik dei sjølv opplevde det. I dag er Anna Karenina rekna som ein klassikar, og romanen har av nokre blitt omtala som ein kjærleikens høgsong. Samstundes har den framleis aktualitet som skilsmisseroman, ikkje minst gjennom Tolstoj sin analyse av tilhøvet mellom barn og foreldre i ein slik situasjon.
Romanen er filmatisert eit titals gongar, seinast i 2012 i regi av Joe Wright. Anna Karenina er òg oppført som ballett og opera. I 2012 oppførte både Nationaltheatret og Riksteatret stykkjet med utgangspunkt i Armin Petras si dramatisering av romanen.
Omsetjingar til norsk
Anna Karenina er omsett til norsk (bokmål/riksmål) fleire gongar.
Filmatiseringar
Anna Karenina er filmatisert eit titals gongar. Først med tittelen Love i 1928 i regi av Edmund Goulding og med Greta Garbo i houdrolla. Nokre av filmatiseringane inkluderer:
Sceneoppføringar
Tolstoj sin roman har danna grunnlaget for fleire operaer, mellom desse kan ein nemne:
Octavio Paz
Octavio Paz var ein meksikansk forfattar, poet og diplomat.
Liv
Octavio Paz gjekk inn i det meksikanske diplomatiet i 1945. Fram til 1962 var han i Frankrike der han mellom andre samarbeidde med Pablo Neruda. På denne tida kom El laberinto de la soledad («Einsemdas labyrint»), ein studie i den meksikanske og latinamerikanske identiteten. Verka hans har surrealistiske trekk etter påverknad frå og samarbeid med André Breton, Benjamin Péret og andre.
Under den spanske borgarkrigen deltok Paz på republikanarane si side. I 1962 blei han meksikansk ambassadør i India, men i protest mot Tlatelolcomassakren avslutta han si diplomatiske karriere i 1968.
Til dei viktigaste lyriske verka hans høyrer Piedra de sol («Solstein») frå 1950-åra, som blei så viktig for den latinamerikanske litteraturen at det kan samanliknast med det T.S. Eliots The waste land fekk å seie for engelskspråkleg litteratur. Dessutan Blanco («Kvit») frå 1960-åra og Pasado en claro frå 1970-åra.
Love Is Like Oxygen
«Love Is Like Oxygen» er ein song av det britiske bandet Sweet og gjeven ut i januar 1978. Han vart skriven av gitaristen Andy Scott og Trevor Griffin, ein musikar som hadde spelt med fleire ulike band før han vart scenarbeidar og lydteknikar. Songen var ein annan stil enn tidlegare innspelingar av Sweet, som var meir gitardrivne og med lyse vokalharmoniar. Den lengre albumversjonen av songen (nesten sju minutt lang) kom ut på albumet deira Level Headed, med strykarar og nokre discoelement.
Den første utgåva deira på Polydor etter at dei forlet RCA vart òg den siste topp 10-hitten deira. Singelen nådde fjerdeplassen i New Zealand, sjetteplassen i Sveits, åttandeplassen i Belgia, Canada og USA, niandeplassen i Storbritannia og Australia og tiandeplassen i Vest-Tyskland.
Kran
Kran kan har fleire tydingar:
Love Is Like Oxygen
Seinare på året vart songen nominert til årets song under Ivor Novello Awards, men tapte for «Baker Street» av Gerry Rafferty. Songen er ofte med på samlealbum av bandet, vanlegvis representert av den redigerte singelversjonen.
Leirvik-Utbjoa-Sydnes-Fjelberg
Leirvik-Utbjoa-Sydnes-Fjelberg er eit tidlegare ferjesamband i Sunnhordland mellom Leirvik på Stord, Utbjoa på fastlandet i Kvinnherad, Sydnes på Halsnøy og Fjelberg.
Frå 1975 til 1983 vart strekninga trafikkert av MF «Vikingen». I 1983 vart ferjeleiet på Skjersholmane opna, og dette ferjesambandet vart lagt ned. I dag er Fjelberg–Sydnes–Utbjoa–Skjersholmane framleis i drift, men berre turar eit par gonger i veka til Skjersholmane på Stord.
Beinn a' Chaisteil i Auch
Beinn a' Chaisteil er eit fjell sør i Dei skotske høglanda i Skottland, om lag 6 km nord for Tyndrum på grensa mellom Perth and Kinross og Argyll and Bute. Fjellet må ikkje forvekslast med Beinn a' Chaisteil oppfor Loch Vaich i Highland.
Beinn a' Chaisteil har ei høgd på 886 meter over havet og er den 39. høgaste corbett og 259. høgaste marilyn i Storbritannia. Fjellet er godt synleg frå vegen A82 ved Auch.
Else Marie Tveit Rødby
Else Marie Tveit Rødby er ein norsk politikar og jurist. Frå 2021 er ho vald inn frå Akershus og Senterpartiet til Stortinget.
Frå 2011 til 2019 var ho medlem av kommunestyret i tidlegare Hurum kommune og varaordførar i perioden 2015–2019.
I Stortingsperioden 2017–2021 var ho tredje vararepresentant for Buskerud, men møtte ikkje.
Paul Butterfield
Paul Vaughn Butterfield var ein USA-amerikansk bluesmunnspelspelar og songar. Etter å ha spelt klassisk fløyte i ungdomen, utvikla han ei interesse for bluesmunnspel. Han utforska bluesmiljøet i heimbyen Chicago, der han møtte Muddy Waters og andre blueslegender, som oppfordra han og let han få spele med dei. Han byrja etter kort tid å spele fast med bluesentusiastane Nick Gravenites og Elvin Bishop.
I 1963 skipa han The Paul Butterfield Blues Band, som spelte inn fleire suksessrike album og vart populære på festivalane seint i 1960-åra, med konsertar i Fillmore West i San Francisco; Fillmore East i New York City; Monterey Pop Festival og Woodstockfestivalen. Bandet var kjend for å kombinere elektrisk Chicago blues med rock og for å vere pionerar innan jazzfusion. Etter at bandet vart oppløyst i 1971, fortsette Butterfield å turnere og spele med bandet Paul Butterfield's Better Days, med mentoren Muddy Waters og medlemmar av gruppa The Band. Butterfield var framleis aktiv som plate- og konsertartist då han i 1987, 44 år gammal, døydde av ein heroinoverdose.
Musikkskribentar har trekt fram utviklinga hans av ein original spelestil som plasserer han blant dei mest kjende bluesmunnspelspelarane. I 2006 vart han innlemma i Blues Hall of Fame. Butterfield og tidlege medlemmar av The Paul Butterfield Blues Band vart innlemma i Rock and Roll Hall of Fame i 2015. Begge panela trekte fram dugleiken hans på munnspel og bidraga hans til å bringe bluesmusikken ut til eit yngre og breiare publikum.
Vandamentbreen
Vandamentbreen er ein austoverflytande isbre, som er 11 km lang, og som flyt aust i sentrale delar av Dominion Range. Isbreen ligg like sør for Koskibreen, som han flyt parallelt til, og endar 3,5 km nordvest for Safety Spur. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Charles H. Vandament, ein forskar på ionosfæren i US Antarctic Research Program (USARP) ved Amundsen-Scott-stasjonen i 1962.
Beinn a' Chaolais
Beinn a' Chaolais er den lågaste toppen på Paps of Jura på øya Jura i Skottland. Han er 733 meter over havet og med ein primærfaktor på over 300 meter har han status som ein graham.
Personar frå renessansen
Dette er ei liste over viktige personar frå renessansen.
Oppdagarar og navigatørar
Sjå også kartografen
Herofjorden
Herofjorden er ein smal fjord ved sørsida av Palmer Station mellom Gamage Point og Bonaparte Point, langs sørvestsida av Île Anvers i Antarktis. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names etter forskingsfartøyet «Hero» som i 1960- og 1970-åra nytta fjorden som vendeplass på veg inn mot Palmer Station.
Zjitosje
Den tidlegare kommunen Zjitosje hadde 2 128 innbyggjarar ved folketeljinga i 2002, medan sjølve landsbyen hadde 1 807 innbyggjarar.
Theremin
Ein theremin er eit elektronisk musikkinstrument kontrollert utan fysisk kontakt av ein thereminist (utøvar). Instrumentet er kalla opp etter oppfinnaren, Léon Theremin, som tok patent på apparatet i 1928.
Instrumentet kontrolleiningar består vanlegvis av to metallantenner som vert påverka av den relative plasseringa til hendene til utøvaren og kontrollerer oscillatorar for frekvens (tonehøgda) med den eine handa og amplitude (lydvolum) med den andre. Dei elektriske signala frå therminen vert forsterka og sendt til ein høgtalar.
Lyden av instrumentet vert ofte assosiert med skumle situasjonar. Derfor er thereminen ofte brukt i filmmusikk som i Miklós Rózsa sin Spellbound og The Lost Weekend, Bernard Herrmann sin The Day the Earth Stood Still og Justin Hurwitz sin First Man, i tillegg til kjenningsmelodiar i fjernsynsseriar som Midsomer Murders. Thereminen er òg blitt nytta i konsertmusikk (særskild avantgarde og i nymusikk), og meir populære sjangrar som rock.
Hausdorffrom
Eit topologisk rom X er eit hausdorffrom (ein seier også at X er hausdorff eller at X er separert) viss kvart par av distinkte punkt i X kan bli separert.
Definisjon
La X vera eit topologisk rom. Hugs at ein omegn av eit punk x\in X er ei open mengd slik at x\in U.  Me seier at X er hausdorff viss for kvart par av punkt x,y\in X finst to disjunkte omegnar U og V rundt høvesvis x og y, altså at. To punkt x og y er separerbare viss det finst slike omegnar U og V.
Eksempel
La.
Svartkurleslekta
Svartkurleslekta (Nigritella) er ei slekt i orkidéfamilien (marihandfamilien) Orchidaceae.
Systematikk
I svært mange klassifiseringar, mellom anna i Sverige, Finland og Plants of the World Online, er svartkurleslekta Nigritella innlemma i brudesporeslekta Gymnadenia. I Artsdatabanken og i Norsk flora har ein vald å oppretthalde svartkurleslekta som ei eiga slekt.
Den sjeldne arten brudekurle eller raudkurle, som berre finst i Nord-Sverige, er av hybrid opphav mellom svartkurle og brudespore. Når svartkurleslekta ikkje blir innlemma i Gymnadenia, slik Artsdatabanken har vald, blir dette ein intergenerisk hybrid (hybrid mellom ulike slekter) som då får eit eige slektsnamn, ×Gymnigritella.
Artar i Noreg
Artsdatabanken opererer med ein art i Noreg:
Arten er teken med på Norsk raudliste for artar (2021) som sterkt truga (EN).
I Norden finst elles ein art av hybrid opphav mellom svartkurle og brudespore:
Skinnbrok
Barka skinn av ulike dyr har vorte nytta. Unge dyr gav mjukaste lêret. Geitskinn vart rekna som betre enn saueskinn, som ikkje var like vasstett. Det var heller ikkje uvanleg å bruke kalvskinn. I Nord-Noreg brukte ein og reinskinn. Ein måtte bruke 4 geitskinn til ei brok, medan det var nok med to reinskinn. På slutten av 1800-talet vart det laga brøker av gemseskinn frå Sveits. Skinnbroka var av om lag same type langs heile kysten. Ho hadde helst splitt i sida. Han kunne og vere i fronten. Ho vart lukka med knapp eller spenne. Liksom resten av skinnhyre måtte skinnbroka godt smørjast.
X Factor 2009 Noreg
Audition
Audition-rundar for X Factor 2009 vart haldne i fire byar i Noreg:
Dommarar
Dommarar og mentorer i den 1. sesongen var:
Xtra Factor
Peter Bubresko og Katarina Flatland var programleiarar under det direktesendte programmet Xtra Factor. Dei var bak kulissene og laga stemningsrapporter og intervju med deltakarane, dommarane, familie og vener.
Finalistar
Dei tolv finalistane blei fordelt i tre kategoriar med fire finalistar i kvar kategori.
Debresjte
Debresjte (makedonsk Дебреште) er ein landsby i kommunen Dolneni i regionen Pelagonia i Nord-Makedonia.
Busetnaden hadde 2 424 innbyggjarar ved folketeljinga i 2002.
Erling Rønneberg
Av utdanning var han lektor. Han var lokalpolitikar for Arbeidarpartiet og vart rådmann i Ski kommune. Han var ordførar i Ski kommune frå 1958 til 1963.
Bakgrunn
Farfar var Joachim Holmboe Rønneberg. Broren Joachim Rønneberg var medlem i kompani Linge.
Under andre verdskrigen
I Ålesund var han, i første del av krigen, med på å gi ut illegale aviser. Hausten 1943 var han i Oslo for å starte eit illegalt studentblad, Vi studerer. Der i frå måtte han røme. Han kom seg til Sverige via Ålesund og Korgen i Nordland. Frå Sverige vart han henta til Storbritannia. Der fekk han opplæring som radiotelegrafist i Secret Intelligence Service. Frå september 1944 til februar 1945 opererte han SIS radiostasjonen Haga, på Torholmen nord for Ålesund. Erling Rønneberg fekk i oppdrag, saman med Karsten Devold, å etablerere ein ny sendar, ved Rjåneset i Ørsta Der hadde dei oversikt over skipsleia i Vartdalsfjorden, og andre fjordar på Søre Sunnmøre. 14. april 1945 var radiostasjonen Turid i drift. Men alt 20. april vart stasjonen teken. Rønneberg fekk store skotskadar. Han vart halden fanga på sjukehuset i Ålesund til krigen var slutt.
Etter krigen
Frå 1964 vart han den første rådmannen i Ski kommune. Denne stillinga hadde han i 27 år og la i denne perioden fram i alt 21 179 sakar til politisk handsaming i formannskap og kommunestyre. Dette var ein ekspansiv periode for Ski kommune, og innbyggjartalet vart fordobla.
Som pensjonist brukte Rønneberg mykje tid på lokalhistorisk arbeid, og han formidla opplevingar frå andre verdskrigen, der han deltok aktivt i motstandskampen, til ungdom i kommunen. For dette arbeidet fekk han kulturprisen til Ski kommune i 1999.
Borgund skipreide i Sogn
Borgund skipreide var ei av atten skipreider i Sogn som var identisk med Borgund sokn i noverande Lærdal kommune.
På Vestlandet vart skipreidene avløyste av tinglag først i begynninga av 1800-talet, og Borgund skipreide skifta namn til Borgund tinglag, men heldt dei same grensene.
Beinn a' Chaorainn i Cairngorms
Beinn a' Chaorainn er eit fjell i Skottland i hjartet av fjellkjeda Cairngorms. Han er forholdsvis avsidesliggande, og ligg om lag 19 km søraust for Aviemore og 14 km nordvest for Braemar. Fjellet ligg på grensa mellom Moray og Aberdeenshire.
Beinn a' Chaorainn har ei høgd på 1083 meter over havet og har dermed status som både munro og marilyn.
Songen Highway to Hell
«Highway to Hell» er ein song av det australske rockbandet AC/DC. Det er opningssporet på albumet deira Highway to Hell frå 1979. Han kom ut på singel same året.
Songen vart skriven av Angus Young, Malcolm Young og Bon Scott, og Angus Young blir kreditert for å ha skrive gitarriffet. AC/DC hadde laga fleire studioalbum tidlegare og promoterte dei konstant via ein utmattande turnéplan, omtalt av Angus Young som å vera på ein motorveg til helvete, derav namnet.
Bakgrunn
Songen er i tonearten A-dur. Tittelen og teksten speglar på det slitsame ved å konstant turnera og livet på vegen. Motorvegen som inspirerte til tittelen, Canning Highway, knyter saman Perth med motorvegen Kwinana til hamna Fremantle og var heimstad for mange av favorittpubane og -hotella til Bon Scott, mellom anna Raffles Hotel.
«Det kom hundrevis av riff kvar dag», fortalte Malcolm Young. «Men dette tenkte me: 'Det er bra'. Det stakk berre ut som ballane til ein hund.»
Shaykh `Abdallah
Shaykh `Abdallah er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
Songen Highway to Hell
Bakgrunn
Cashbox kalla han ei «beinknusande, tarmvridende øving i primal gitarrock» med «enkel, men effektiv riffing» og «tøff vokal.» Record World skreiv at «Knurrande vokal i lag med rå gitar for enkel, høgenergisk rock'n'roll.»
Singelen låg 45 veker på den tyske singellista og nådde 30. plassen i 19. veka som høgaste plassering på lista. Bon Scott vart funnen død i baksetet på bilen til ein ven, berre vel eit halvår etter at songen vart gitt ut.
Produksjon
«Highway to Hell» vart produsert av Mutt Lange som ein del av albumet med same namn, og arbeidet hans blir rekna som ein viktig faktor i å levera eit av dei klassiske AC/DC-albuma, framveksten av den doble gitar-stilen, som seinare vart perfeksjonert på Back in Black, og forbetra korvokal med Malcolm Young, saman med Cliff Williams for første gong.
Ettermæle
«Highway to Hell» vann kategorien «mest spelte australske verk oversjøs» under APRA Awards i 2009. I 2013 prøvde ein internettkampanje å få han til topps på den britiske singellista over jula det året.
I januar 2018, som ein del av Triple M sin «Ozzest 100», over dei «mest australske» låtane gjennom tidene, vart «Highway to Hell» rangert som nummer 40.
I 2020 rangerte The Guardian songen som nummer sju på lista si over dei 40 beste AC/DC-låtane, og i 2020 vart songen òg rangert som nummer tre på lista over dei 40 beste AC/DC-låtane og i 2021 rangerte Kerrang låten som nummer fem på lista si over dei 20 beste AC/DC-låtane.
Konsertopptak
«Highway to Hell» har blitt spelt mange gonger på konsert. Inkludert:
Wahlbreen
Wahlbreen er ein isbre i Antarktis som er 18 km lang, og som flyt nordvest frå Grindley Plateau og ut i øvre Lennox-Kingbreen vest for Mount Mackellar. Han vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) etter Bruno W. Wahl, ein tysk-amerikansk fysikar og rakettforskar. I 1961-1962 overvintra dr. Wahl ved McMurdo-basen i lag med fire menn frå marinen for å måle nivåa til Van Allen-beltet for romprogrammet til USA. Han var den første tyskaren som nokon gong vitja Sørpolen.
Nigel Olsson
Det første bandet han spelte inn med var Plastic Penny. Han slo seg så saman med bassisten Dee Murray, og spelte i konsertbandet til Elton John, og sidan på mange av dei mest kritikarroste albuma hans. I 1971 gav Olsson ut det første soloalbumet sitt, Nigel Olsson's Drum Orchestra and Choir med Murray og ein av dei første gitaristane til John, Caleb Quaye. Olsson spelte òg med bandet The Big Three. Han slutta å spele med Elton John etter 1975, men kom attende i turnebandet hans i 2000.
Wahlbreen
Isbreen ligg 5630 km sør for Sydney i Australia, og 678 km sør for McMurdo-basen.
Nigel Olsson
Olsson var òg ei kort stund i det engelske hardrockbandet Uriah Heep, og spelte trommer på nokre songar på debutalbumet deira Very 'eavy... Very 'umble i 1970.
Stephan Tschudi-Madsen
Stephan Tschudi-Madsen var ein norsk kunsthistorikar og riksantikvar i åra 1978–1991.
Janne Rydberg
Janne Rydberg var ein svensk fysikar.
Han var professor i fysikk i Lund 1901–1919, og utførte grunnleggjande arbeid i spektroskopi. Dei nøyaktige målingane hans av spektrallinjene sine bølgjelengder førte til ordninga av linjene i seriar og medverka vesentleg til utviklinga av atomfysikken. Den grunnleggjande konstanten i spektralteorien for atoma blir kalla etter han rydbergkonstanten.
Girls Got Rhythm
«Girl's Got Rhythm» er ein song av det australske rockebandet AC/DC. Han kom ut i 1979 på albumet deira Highway to Hell og same året på singel.
I 1979 vart det òg gjeve ut ein EP i Storbritannia med songane A1. «Girl's Got Rhythm»; A2. «If You Want Blood (You've Got It)»; B1. «Hell Ain't a Bad Place to Be» (live; frå If You Want Blood); B2. «Rock and Roll Damnation» (live; frå If You Want Blood).
Mottaking
Smash Hits sa, «Eg veit ikkje kva eg skal seia. Det er ein absurd mann som skrik om alle jentene han har sett over heile verda og eit riff som eg trur eg har høyrt før. Det var anten 1974 eller 1975.»
Andre versjonar
Det vart gjeve ut eit konsertopptak på konsertalbumet Let There Be Rock: The Movie, som er ein del av plateboksen Bonfire. Ein video av banet som framfører songen finst på DVD-en Family Jewels.
Songen er òg nytta i filmen DOA: Dead or Alive frå 2006.
Ga'ash
Ga'ash (hebraisk skrift גַּעַשׁ, tyder Storm) er ein kibbutz sentralt i Israel. Han er kalla opp etter det bibelske fjellet Gaash som låg ved sidan av grava til Josva i Efraim (Josva 24:30). Han ligg nord for Tel Aviv og høyrer til Hof HaSharon regionale kommune. I 2006 hadde han 515 innbyggjarar.
Kibbutzen vart grunnlagd den 5. juli 1951 av ei gruppe immigrantar frå Sør-Amerika som var medlemmar av den latinamerikanske «A-gruppa» til Hashomer Hatzair. Grunnleggjarane hadde forsvart Negba under den arabisk-israelske krigen i 1948, og hadde danna kibbutzen ved Ahli Kahsem nær Bnei Zion i november 1949.
Ron Malo
Ronald «Ron» Clements Malo var ein amerikansk lydteknikar som arbeidde ved Chess Studios i Chicago frå 1959 til 1970. Han var lydteknikar på dei første innspelingane til The Rolling Stones i Chicago i USA i juni 1964 på songar («It's All Over Now», «I Can't Be Satisfied», «Look What You've Done», «Around and Around», «Down the Road a Piece» etc.) som kom ut på albuma 12 X 5, The Rolling Stones, Now! and December's Children (And Everybody's).
Malo arbeidde med mange blues- og R&B-artistar som Bo Diddley, Etta James, Sonny Boy Williamson og Chuck Berry, i tilleggg til jazzartistar som Cannonball Adderley. Han arbeidde sidan med Muddy Waters, Howlin' Wolf, Buddy Guy og John Lee Hooker. I 1970-åra arbeidde ha med Billy Joel og Bobby Goldsboro.
Viggo Widerøe
Widerøe er rekna som ein av pionerane innan norsk luftfart. Han vart utdanna ved Marinens flyvåpen i 1924, var marineflygar ein del år til han i 1934, saman med broren sin Arild og nokre kameratar, starta Widerøes Flyveselskap, som dei første åra, fram til krigsutbrotet, dreiv med taxi-, ambulanse-, skule- og fotoflyging. Under krigen sat Widerøe fire år i fangenskap i Tyskland, men i 1947 var han tilbake som leiar for flyselskapet og leia det fram til 1970.
Han kunne sjå tilbake på mange store føretak innan norsk sivil luftfart, mellom anna var han flygar i Lars Christensen sin Antarktisekspedisjon 1936–37, der han flaug ca 10 000 km og kartla ca 80 000 km² av kysten utanfor Dronning Maud land.
Kjelder
''
Shaykh Salim
Shaykh Salim er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
Jan Myrheim
Jan Myrheim er ein norsk fysikar, kjent for oppdaginga av anyon.
Han studerte til cand.real. i fysikk ved Universitetet i Oslo (1972) og tok jobb same stad som vitskapleg assistent. Saman med Jon Magne Leinaas gjorde han grunnleggjande funn i faget fraksjonell statistikk, og avdekte at det i tillegg til boson og fermion kunne finnast ein tredje type partikkel (1976). Typen vart seinare stadfesta, og namngjeven anyon av den seinare vinnaren av nobelprisen, Frank Wilczek ved University of California (1982).
Banachrom
Eit banachrom er i matematikken eit normert vektorrom som er komplett. Dei er oppkalt etter den polske matematikaren Stefan Banach.
Definisjon
La vera eit normert vektorrom. V er sagt å vera komplett dersom alle cauchyfølgjene i V konvergerer. Eit banachrom er eit normert vektorrom som er komplett.
Millfjorden
Millfjorden er ein 13 km lang, isdekt fjord med innløp mellom Cape Robinson og Monnier Point, langs austkysten av Graham Land. Han vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1947 og kalla opp etter Hugh Robert Mill. Han vart fotografert frå lufta i 1947 av Ronne antarktiske forskingsekspedisjon (RARE) under Rønne.
Jan Myrheim
Sidan hadde Myrheim forskaropphald ved CERN i Genève og Niels Bohr Instituttet i København. Etter flytting til Trondheim (1984) har han arbeidt ved NTH (1985–), med opphald ved MR-senteret (1987–90). Med forskarstipend (1990–93) studerte han kvanteteorien for vekselverknad mellom identiske partiklar i ein og to dimensjonar, som er mykje meir rikhaldig enn i tre dimensjonar. Dette gav dr.philos. (1994) og han vart dertil professor (1994).
I Know a Place
«I Know a Place» er ein song av Tony Hatch og spelt inn i 1965 av Petula Clark i Pye Studios i Marble Arch.
Songen vart gjeven ut som oppfølgjaren til «Downtown», «I Know a Place» vart den andre hitten til Clark på rad som nådde Topp 10 i USA og låg på lista i 12 veker. Songen nådde tredjeplassen på lista. Ho vann Grammy-prisen fo beste kvinnelege R&B-song med songen i 1965. I Storbritannia nådde singelen 17. plassen. Songen gjekk heilt til topps i Canada og Sør-Afrika, nåde 3. plassen i Rhodesia, 7. plassen i Australia, og 10. plassen i India.
«Viens Avec Moi» var ein franskspråkleg versjon Clark spelte inn av songen. Denne gjekk inn på hitlistene i Frankrike og Belgia.
Andre versjonar
Julian Cope sampla «I Know a Place» for songen «Five O'Clock World» i 1990.
Songen vart òg spelt inn av Dick Contino, Sarah Vaughan, Sammy Davis jr. og Ricky Nelson.
Skipsleia langs norskekysten
Skipsleia langs norskekysten er ein mykje brukt vassveg for skip og båtar som følgjer fastlandet hovudsakleg i retninga sør – nord. Nemninga på denne vassvegen gav etter kvart namn på landet innanfor: Noreg. Den språklege tydinga kjem betre fram i engelsk og tysk språkdrakt, Norway og Norwegen, som tyder 'vegen mot nord'. Vegen mot nord var einstydande med vassvegen, altså skipsleia langs norskekysten. Leia har truleg vore i bruk så lenge det har budd menneske langs kysten, og ho er stadig i bruk av større og mindre skip. Mest kjend av desse er Hurtigruta, som trafikkerer strekninga mellom Bergen og Kirkenes.
Ei verna skipslei
Store delar av skipsleia er verna av skjergarden - tusenvis av større og mindre øyar, holmar og skjer som bryt bølgjer og vernar mot vind frå havet utanfor. Ho gjer reisa langs kysten til ei vesentleg sikrare og behagelegare ferd enn kva ho elles ville vore. Dette høvet for skjerma kystseilas er elles ganske ukjent i dei fleste kystfarvatn elles i verda, der det vanlegaste er ope hav rett mot kystlinja.
Nokre stadar er kysten likevel forma slik at skip må ut på havet for å følgja landet nordover, og her ligg dei vêrharde strekningane til skipsleia. Mest kjend er Lindesnes til Jærens rev, Sletta nord av Haugesund, Stad, Hustadvika og Folda, og dessutan Varangerhalvøya.
Endepunkta
Kvar skipsleia byrjar i sør og sluttar i nord vil det vera usemje om, og spørsmålet er heller ikkje så viktig. Det kan hevdast, særleg om ein tek eit nasjonalt perspektiv, at leia byrjar i hovudstaden Oslo og følgjer Skagerrakkysten sørover og vestover, rundar Jæren og held fram nordover langs kysten.
Leia gjennom Skagerrak og Kattegat
Nord-Europas viktigaste handelsveg batt Dei britiske øyane - med Nederland og andre land i Vest-Europa saman med landa rundt Austersjøen. Denne skipsleia gjekk gjennom Nordsjøen og Skagerrak, gjennom Kattegat og Øresund eller Storebelt til Austersjøen. Detta var ei skipslei med vesentleg større trafikk enn det var i leia langs kysten av Vestlandet og nordover.
I eit internasjonalt perspektiv er det to skipsleier det dreier seg om. Lindesnes kan sjåast på som ein møtestad for dei to skipsleia. Skip som kom nordover gjennom Nordsjøen sikta seg inn mot Lindesnes; derfrå kunne dei dreia mot vest og ta leia mot Vestlandet, eller austover i retning mot Skagerrak.
Navigasjon i skipsleia
Norskekysten var – før moderne navigasjonsmetodar og merking av leia – eit relativt enkelt landskap for sjøfolk å navigera i. Navigeringa var i hovudsaka basert på segling i dagslys. Navigasjonen var landbasert, navigatøren måtte kunna landet han segla langs. Dei fleste fjell som er synlege frå skipsleia vart brukt på denne måten, av sjøfolk i leia, og av fiskarar på havet.
Den merkingen ein i dag har i skipleia med stakar, lyktar og fyr vart i all hovudsak etablert då dampskipa vart vanlege i siste halvdel av 1800-talet. Etterpå har det gått føre seg ei kontinuerleg utbygging og forbetring.
Hamner langs skipsleia
Den gongen trafikken i leia var basert på vinden som drivkraft måtte skip ofte venta på gunstig vind for vidare seilas. Langs norskekysten er det mange gode hamner som er skapt av naturen sjølv. Kring desse hamnene det mange stader utvikla seg busetnader. Skipsleia har vore avgjerande for lokalisering av byar og tettstader langs kysten.
Maktsenter langs leia
Mykje tyder på at Karmsundet var som ein historisk portal til skipsleia nordover. Kongedømmet på Avaldsnes var truleg basert på fysisk kontroll over skipsleia.
Strekningar langs leia
Skipsleia består av meir eller mindre godt skilde parti, som skil seg frå kvarandre reint geografisk:
Lærdal skipreide
Lærdal skipreide var ei av atten skipreider i Sogn, var identisk med Tønjum og Hauge sokn i noverande Lærdal kommune.
På Vestlandet vart skipreidene avløyste av tinglag først i begynninga av 1800-talet, og Lærdal skipreide skifta namn til Lærdal tinglag, men heldt dei same grensene.
Chuck Berry's Golden Hits
Chuck Berry's Golden Hits er eit musikkalbum av Chuck Berry, gjeve ut i 1967 av Mercury Records, det første for dette selskapet. Det består av nye innspelingar av songar han hadde spelt for Chess Records og ein ny song. Nyinnspelingane går stort sett i eit kjappare tempo og er spelt inn i stereo. Medan resten av Berry-albuma på Merury i dag er sjeldne, er Golden Hits framleis tilgjengeleg.
Popocatépetl
Popocatépetl (ofte kalla El Popo eller Don Goyo) er ein aktiv vulkan og det nest høgaste fjellet i Mexico. Toppen er 5 452 meter over havet. Berre Pico dei Orizaba er høgare (5 675 moh/). Namnet stammar frå nahuatl popōca ('det ryk') og tepētl ('fjell'), og tyder altså 'Røykfjellet'. Popocatépetl er knytt til Ixtaccíhuatl-vulkanen i nord via den høge fjellryggen Paso de Cortés.
Vulkanen ligg i delstatane Morelos, Puebla og México, rundt 45 kilometer søraust for Puebla by.
Popocatépetl er ein vulkan som er symmetrisk kjegleforma. På nordsida går han saman med Iztaccíhuatl. Mellom dei er det eit fjellpass som blir kalla for Paso de Cortés. Det er vedvarande isdanningar rundt munningen oppe i spissen av vulkanen.
Første gong menneske steig opp fjellet var lenge før aztekarane. Den første nedteikna klatringa var utført av spanjolar leidd av Diego de Ordás i 1519.
El Popo, eller «Popo» som fjellet ofte blir kalla, er ein av dei meste aktive vulkanane i Mexico. Sidan 1354 er det registrert 18 vulkanutbrot. I 1947 fann eit stort utbrot stad som byrjinga på ein periode med høg aktivitet. Etter 21. desember 1994 bles vulkanen ut oske som blei frakta over 25 kilometer med vinden. For tida er aktiviteten moderat, men det er stadig utslepp av gassrøyk og vassdamp. Det siste forholdsvis store utbrotet som blei registrert fann stad i desember 2000, og etter varsel frå geologar førte dette til at tusenvis av menneske i dei utsette områda i nærleiken av vulkanen blei evakuerte. I juli 2013 førte oske og røyk frå Popocatépetl til at flyselskap frå USA innstilte sine flygingar til Mexico by.
Geologi
Popocatépetl er ein sedimentærvulkan, og paleomagnetiske studium har vist at vulkanen er omtrent 730 000 år gammal. Høgda er omkring 5 450 meter over havet. Vulkanen er kjegleforma og diameteren til grunnflata er ca. 25 kilometer. Toppen er ellipsebeskåren frå ein kjegle. Avstanden mellom veggene i krateret varierer mellom 660 og 840 meter og variasjonen i høgd mellom den øvste og den nedste sida er 230 meter. Frå den øvste sida til innsida av vulkanen er det ein høgdeskilnad på 400 meter. Mellom denne, ved den austlege sida av grunnen, er det ein mindre kjegle på 200 meter i diameter og 80 meter i høgd. Rundt og mellom denne kjegla finst det toppar med opningar for gass og vassdamp og ein grøn liten innsjø som er 40 meter brei og 10 meter djup. Mot nordaust er den første toppen ein finn «el pico del Ventorrillo» som når 5000 meter over havet. Dette er ein rest av ein eldre vulkan kalla «Nexpayantla».
Popocatépetl har alltid hatt ein skjult aktivitet. I 1991 byrja aktiviteten å auka og frå og med 1993 har utblåsinga av gass og vassdamp vore klårt synlege i ein avstand på rundt 50 kilometer.
I tillegg finst ei stor mengd observasjonar sidan antikken over periodisk aktivitet for vulkanen. Dette inkluderer observasjonen av eit utbrot i 1927 som var framkalla kunstig  på grunn av eksplosjonar i krateret for utvinne svovel.
Sidan lava kan koma ut frå kva for som helst sprekk som han lagar i fjellskråninga og ikkje berre frå krateret sitt, er det vanskeleg å vita korleis utviklinga vil gå føre seg framover. Det vil seia at kva for nærområde som helst kan råkast om vulkanen får eit utbrot.
Mytologi
I aztekisk mytologi var Popocatépetl ein krigar som elska Iztaccíhuatl. Faren til Iztaccíhuatl sende han til krig i Oaxaca og lova Popocatépetl at han kunne gifta seg med dottera hans om han kom tilbake (noko faren rekna med at han ikkje ville gjera.) Då Iztaccíhuatl mottok nyhenda om at det den ho elska var drepen i kamp, døydde ho av sorg. Popocatépetl, som ikkje var daud, kom tilbake og fekk vita om det tragiske dødsfallet. Då døydde også han av sorg. Gudane blei rørte av soga deira og dekte dei med snø for å gjera dei om til fjell. Fjellet Iztaccíhuatl blei kalla for «Den kvite kvinna» fordi ein ganske tydeleg kan sjå forma av ei liggjande kvinne i dette fjellet. Popocatépetl blei gjort om til ein vulkan som slynger ut eld mot jorda med eit blindt raseri over tapet av den han elska. Segna er kjend kalla for La Leyenda dei lós Volcanes «Segna om vulkanane». Kunstnaren Jesús Enrique Helguera blei kjent for skildringa si av denne segna gjennom dei berømte måleria sine.
Årdal skipreide i Sogn
Geografisk område:
På Vestlandet vart skipreidene avløyste av tinglag først i begynninga av 1800-talet, og etterkvart vart grensene regulerte slik at dei samsvarte betre med sokne- og kommunegrensene. 1839 vart Urnes-gardane overflytta til nye Hafslo tinglag. Årdal tinglag tilsvara deretter Årdal sokn (frå 1860 Årdal kommune).
Mobiloilfjorden
Mobiloilfjorden er ein isdekt fjord mellom Rock Pile Peaks og Hollick-Kenyon Peninsula langs austkysten av Den antarktiske halvøya. Han vart oppdaga av sir Hubert Wilkins på ein flytur den 20. desember 1928 og vart namngjeven av han etter eit produkt frå Vacuum Oil Company i Australia. Fleire isbrear går ned mot fjorden.
Vaughanbreen
Vaughanbreen er ein sidebre, som er 19 km lang, og som flyt austover frå Mount Vaughan og ut i Scottbreen like sør for Taylor Ridge i Hays Mountains i Dronning Maudfjella. Han vart kartlagt av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto tekne av U.S. Navy i 1960–64, og vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (US-ACAN) i samband med Mount Vaughan.
Stevie Vann
Stevie Vann (fødd Stevie van Kerken), òg kjend som Stevie Lange, er ein zambisk songar og songlærar. Ho er mest kjend som korvokalist og studiosongar for mange grupper og soloartistar i 1970- og 1980-åra. Som solovokalist for gruppa Night, fekk ho to topp 20-hittar i USA seint i 1970-åra.
Vann har mellom anna sunge korvokal for Bijelo Dugme, Sweet, Colin Blunstone, Jim Capaldi, Trevor Rabin, Rick Wakeman og UFO. I 1978 møtte Vann Chris Thompson då hos song korvokal for albumet Watch av Manfred Mann's Earth Band. Kort tid etter inviterte Thompson ho til å bli med i det nye bandet hans, Night.
Shubram
Shubram er ein landsby sørvest i Jemen. Han ligg i Abyan guvernement.
Krivogasjtani
Krivogasjtani (makedonsk Кривогаштани) er ein by og ein kommune i regionen Pelagonia i Nord-Makedonia. Kommunen fekk sitt noverande omfang i 2004 då busetnaden vart overført frå Zjitosje.
Kommunen har eit areal på 93,59 km2 og hadde 5 167 innbyggjarar ved folketeljinga i 2021.
I 2002 hadde kommunen 6 150 innbyggjarar, medan sjølve byen hadde 1 870 innbyggjarar. Dei største busetnadene i kommunen var:
Egg i Sveits
Egg er ein kommune i distriktet Uster i kantonen Zürich i Sveits. Kommunen har innbyggjarar  og eit areal på. Kommunesenteret ligg 545 meter over havet.
Han omfattar dei tre landsbyane Hinteregg, Egg og Esslingen. Greifensee ligg i kommunen som det lågaste punktet og det høgaste punktet i kommunen er Pfannenstiel på 853 meter over havet.
Skirennaren Brigitte Oertli er frå Egg.
Leirvik-Ranavik-Sunde
Leirvik-Ranavik-Sunde var eit ferjesamband som gjekk frå Leirvik i Stord kommune til Ranavik på Halsnøy i Kvinnherad kommune og Sunde i Kvinnherad. Det vart driven av Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap.
Sambandet vart lagt ned då ferjekaien på Leirvik vart lagt ned i 2003. Sambandet vart då overteken av Skjersholmane-Ranavik-Sunde. I dag går ferjesambandet berre Ranavik-Skjersholmane, etter at det vart opna undersjøisk tunnel til Halsnøy i 2008.
Sambandet var det fjerde største i HSD i 2002 og vart då trafikkert av tre ferjer.
Rokokko
Rokokko er ein kunsthistorisk stilart som opphavleg oppstod i Frankrike tidleg på 1700-talet. Perioden kom etter barokken og blei avløyst av nyklassisismen. Han er kjenneteikna av lette, elegante former inspirerte av naturen, og bruker gjerne leikande, usymmetriske former som står i kontrast både til den regelbundne barokken og den strenge nyklassisismen.
Namnet «rokokko» er avleidd av det franske rocaille, eit namn på skjellpynt ein nytta på kunstige grotter. Stilen oppstod under kong Ludvig XV av Frankrike, og på fransk har han ofte namnet Louis-quinze. I England har den tilsvarande stilen namn etter dei fire kongane kalla Georg, og er kjend som Georgian. Omgrepet rokokko blei særleg brukt i Norden og Tyskland.
Rokokkostilen voks fram i Paris i 1720- og 1730-åra. Han spreidde seg i Europa gjennom dei neste tiåra, og fekk ei stordomstid på 1760-talet. I Noreg blei stilen gjeldande frå 1750-talet, og blei halden ved like i lang tid deretter i bondesamfunnet, til dømes gjennom rosemåling.
Beinn a' Chaorainn i Glen Spean
Beinn a’ Chaorainn er eit fjell i Skottland på nordsida av Glen Spean i Lochaber i Highland. Fjellet ligg 30 km aust-nordaust for Fort William og er ein av fleire fjell med same namn i Dei skotske høglanda og må heller ikkje forvekslast med Beinn a’ Chaorainn i Cairngorms.
Beinn a’ Chaorainn har ei høgd på 1052 meter over havet og har status som både munro og marilyn. Det ligg i ein del av Grampianfjella som ofte vert kalla Loch Laggan Hills.
Tony Burrows
Anthony «Tony» Burrows er ein engelsk studiovokalist som særleg var kjent og mykje brukt på 1970-talet med ei rekkje listetopper på UK Singels Chart og den amerikanske Billboard Hot 100.
Karriere
Tidleg på 1960-talet var han med i vokalgruppa The Kestrels saman med blant andre dei sentrale låtskrivarane Roger Greenaway og Roger Cook. Seinare vart han med i gruppa The Ivy League, og var enno med då denne vart ein del av gruppa The Flower Pot Men, saman med blant andre Jon Lord og Nick Simper, som seinare var med å danne Deep Purple. The Flower Pot Men hadde blant anna listetoppen «Let's Go to San Francisco» som blant anna nådde ein 9. plass i Noreg.
Seinare var Burrows med i ei rekkje små og store prosjekt og fekk ei rekkje listeplasseringer, blant anna med:
I februar 1970 var han den einaste som nokon gong har opptredd i BBC-programmet Top of the Pops med songar for tre ulike grupper samstundes: Edison Lighthouse, White Plains og Brotherhood of Man.
Han har òg delteke på innspelingar med blant andre Elton John, Cliff Richards og James Last.
Glil Yam
Glil Yam (hebraisk skrift גְּלִיל יָם) er ein kibbutz sentralt i Israel. Han ligg på Sharonsletta mellom Ramat HaSharon og Herzliya og høyrer til Hof HaSharon regionale kommune. I 2011 hadde han 423 innbyggjarar.
Leirvik-Valevåg-Mosterhamn
Leirvik-Valevåg-Mosterhamn var eit tidlegare ferjesamband som gjekk mellom Leirvik på Stord, Valevåg i Sveio kommune og Mosterhamn i Bømlo kommune driven av Hardanger Sunnhordlandske Dampskipselskap.
Glil Yam
Kibbutzen vart grunnlagd i 1943 av ei gruppe som samla seg i 1933. Landområdet som landsbyen vart grunnlagd på hadde blitt kjøpt av den arabiske landsbyen Ijlil av Jewish National Fund. Namnet er nemnt i Samaritanarboka, som òg vart bevart i namnet til den arabiske landsbyen.
Leirvik-Valevåg-Mosterhamn
MS «Tysnes» var den første båten som tok med seg bilar i lokalrute i Sunnhordland. Ho kunne ta med seg to bilar tverrskips på framdekket og trafikkerte rutene Leirvik - Halsnøy - Sunde og Leirvik - Valevåg - Mosterhamn, med mange anløp langs desse rutene, frå 1930 og framover. I 1947 vart ruta omtalt som ferjerute i ruteheftet til HSD, men det var framleis «Tysnes» som trafikkerte ruta. Etter kvart gjekk òg MS «Granvin» i denne ruta. Denne båten kunne òg berre ta 2-3 bilar.
I 1957 vart MS «Halsnøy» sett inn i ruta og denne kunne ta åtte bilar, men vart alt same året avløyst av MF «Folgefonn», som kunne ta 20 bilar. Sidan «Halsnøy» ikkje hadde lokalruter, slik «Tysnes» hadde hatt, kunne «Folgefonn» gjere langt fleire rundturar enn tidlegare. «Folgefonn» gjekk i ruta fram til midten av 1960-talet. Kapasiteten på ferja byrja etter kvart å bli for liten, og MF «Osafjord», som trafikkerte ruta Flatråker-Jektevik-Nord-Huglo, tok ein tur til Sunde, Halsnøy og Leirvik med retur midt på dagen.
Sommaren 1967 kom nye MF «Sveio» inn i ruta i tillegg til MF «Folgefonn» og hausten 1968 vart «Folgefonn» avløyst av MF «Kinsarvik», som tok 30 bilar. «Sveio» og «Kinsarvik» trafikkerte ruta i lag fram til 1969-1970.